திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-7-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 17, 2013

அளிக்கும் பரமனைக் கண்ணனை
ஆழிப் பிரான்தன்னைத்
துளிக்கும் நறுங்கண்ணித் தூமணி
வண்ணன்எம் மான்தன்னை
ஒளிக்கொண்ட சோதியை உள்ளத்துக்
கொள்ளு மவர்கண்டீர்
சலிப்பின்றி யாண்டுஎம்மைச் சன்மசன்
மாந்தரம் காப்பரே.

பொ-ரை : காப்பாற்றுகின்ற மேலானவனை, கண்ணபிரானை, சக்கரத்தையுடைய உபகாரகனை, தேன் துளிக்கின்ற வாசனையையுடைய திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த பரிசுத்தமான நீலமணிபோன்ற நிறத்தையுடையவனை, எம்மானை, ஒளி பொருந்திய ஜோதி சொரூபத்தையுடையவனைத் தம் மனத்தின்கண் வைத்துத் தியானிப்பவர்கள்தாம், சலனமில்லாமல் எம்மை அடிமைகொண்டு இப்பிறவியோடு மற்றைப் பிறவிகளோடு வேற்றுமையின்றிக் காப்பவர் ஆவர்.

வி-கு : கண்டீர் – தெளிவின்கண் வந்தது. சன்மாந்தரம் – வேறு பிறவி. அந்தரம் – வேறு. எம்மை தனித்தன்மைப்பன்மை.

ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 1‘மேலே கூறிய சௌந்தர்யம் முதலியவற்றைத் திரள அனுபவிக்குமவர்கள் எனக்கு இரட்சகர்’ என்கிறார்.

அளிக்கும் பரமனை – இவ்வாத்துமாக்களைக் காப்பாற்றுமிடத்தில் தனக்கு மேம்பட்டாரை இல்லாதவனை. அன்றிக்கே, ‘கொடுக்குமிடத்தில் தனக்கு மேல் இல்லாதவன்’ என்னுதல். அளித்தல் – காத்தலும், கொடுத்தலும். கண்ணனை – அளிப்பது தன்னையே அன்றோ? 2‘எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம்’ என்றார் முன்னும். ஆழிப்பிரான்தன்னை – 3‘நாயுதாநி – ஆயுதங்கள் உனக்காக இல்லை’ என்கிறபடியே, தன்னோடு ஆயுதத்தோடு வாசி அற ‘பக்தாநாம் – பக்தர்களுக்காகவே’ என்று இருக்குமவனை. இதனால், ‘பரமனை’ என்ற பாசுரத்தை நினைக்கிறது. துளிக்கும் நறுங்கண்ணி – 4அவ்வளவில் அகப்படாதாரை அகப்படுத்துகைக்கு ஈடான கண்ணி இருக்கிறபடி. திருமேனியில் பரிசத்தாலே செவ்வி பெற்றுத் தேன் பெருக்கு எடுக்கின்ற நறு நாற்றத்தையுடைய திருத்துழாய்மாலையையும் உடையனாய்; ‘நாதனை’ என்ற பாசுரத்தில், நறுந்துழாய்ப் போதனை’ என்ற பகுதியை நினைக்கிறது. தூ மணி வண்ணன் எம்மான்தன்னை – பழிப்பு அற்ற நீலமணி போலே இருக்கின்ற திருநிறத்தைக் காட்டிஎன்னைத் தனக்கே உரியவனாம்படி செய்தவனை; 1‘மணியை வானவர் கண்ணனை’ என்கிறபடியே, நித்தியசூரிகளை எழுதிக்கொண்ட 2படியே காணும் இவரையும் எழுதிக்கொண்டது; ‘படி கண்டு அறிதியே’ என்ற இடத்துப் படி என்பது ‘திருமேனி’ என்னும் பொருளாதல் காண்க. இதனால், மேலே போந்த ‘தோளும் ஓர் நான்குடைத் தூ மணி வண்ணன்’ என்ற பகுதியை நினைக்கிறது.

ஒளிக்கொண்ட சோதியை – தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாததான ஒளி உருவமான விக்கிரகத்தையுடையவனை; இதனால், ‘பயிலும் சுடர் ஒளி’ என்ற பகுதியை நினைக்கிறது. உள்ளத்துக் கொள்ளுமவர் கண்டீர் – குணங்களை நினைத்து ஈடுபட்டவராய் வாய்விட மாட்டாதே இருக்குமவர்கள்தாம். எம்மைச் சலிப்பு இன்றி ஆண்டு – பகவானை அடைந்தால் பிரமலோகம் முதலான ஐஸ்வரியங்களைப் பெற்று மீளவுமாம்; அடியார்கட்கு அடிமை என்னும் அளவு ஆனால் ஆயிற்று மீளாதொழிவது; ஆதலின், ‘சலிப்பின்றி ஆண்டு’ என்கிறது.

‘ஆயின், அடியார்கட்கு அடிமை என்னும் அளவு சென்றும் மீளுகின்ற பேர் உளரே?’ எனின், மீண்டார்களாகிலும், 3திரிதந்தாகிலும் தேவபிரானுடைக் கரிய கோலத் திரு உருக் காண்பரித்தனையே. 4‘தெரிவைமார் உருவமே மருவி’ என்கிறபடியே, பல உருச்சொல்லிப் போக வேண்டாதே இவ்வோர் உருவிலும் போரும்படி அன்றோ அவர்கள் சொல்லுவது? சன்ம சன்மாந்தரம் காப்பர் – ஜன்ம பரம்பரைகளில் புகாதபடி பாதுகாப்பார்கள். மேற் பாசுரங்களிலே ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்பக்கல் ஆதரத்தாலே பிறவியை ஆதரித்தார்; இப்பாசுரத்தில் அவர்கள் செய்யும்படியைச் சொல்லுகிறார்.

படி – திருமேனி. ‘படி’ என்பது, திருமேனி என்ற பொருளில் வருவதற்கு
மேற்கோள், ‘படி கண்டு அறிதியே’ என்பது. இது, முதல் திருவந். 85.

திரிதந்தாகிலும்’ என்ற பாசுரத்தில் ‘தேவபிரானுடைக் கரிய கோலத்
திருவுரு’ என்று ஒருமையில் அமைந்திருப்பதற்கு ரசோக்தியாக
அருளிச்செய்கிறார், ‘தெரிவைமார் உருவமே’ என்று தொடங்கி.
‘தெரிவைமார் உருவமே’ என்ற பாசுரம், பெரிய திருமொழி, 1. 1 : 3.

சௌந்தர்யாதிகளை திரள அனுபவிப்பார்கள் –
அளிக்கும் பரமனை -ரஷிப்பதில் மேம்பட்டவன் –
உபகரிப்பதிலும் மேம்பட்டவன் –
தன்னையே கொடுக்கும் கிருஷ்ணன்
எனக்கு தன்னை தந்த கற்பகம்
ஆழி பிரான் -ஆயுதங்களும் பக்தர்களுக்கு ஆளும் பரமன்
நல துழாய் -அவ்வளவில் அகப்பட்டாதாரை கண்ணி
திரு மேனி ச்பர்சத்தால் செவ்வி
திரட்டி இந்த பாசுரத்தில்
தூ மணி வண்ணன் -மணியை வானவர் கண்ணனை
ஒளி க்கொண்ட சோதி -பயிலும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி
உள்ளத்து கொள்ளும் அவர் -குணங்களை அனுசந்தித்து
வாய் விட்டு சொல்ல முடியாமல் உருகி
சலிப்பின்று எம்மை ஆண்டு
சலம் -விட்டு
திரி தந்தாகிலும் –
விழுந்தாலும் கரிய திருமேனி திரு உரு காண்பர்
பல உரு சொல்லிப் போகாமல் -கண்ட ஸ்திரீகள் பக்கல்
போகாமல்
இங்கே எம்பெருமான் அழகை தாண்டி -போக மாட்டாதே
ஒளிக் கொண்ட சோதியை உள்ளத்துக் கொண்டு
சலிப்பில்லாமல் அனுபவித்து
சன்ம பரம்பரைகளில் போகாதபடி ரஷிப்பார்கள்
இல்லாத படி இங்கே
கீழில் ஜென்மத்தை ஆதரித்தார் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் ஆதாரத்தால்
இங்கே அவர்கள் படி சொல்கிறார்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-7-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 17, 2013

பெருமக்கள் உள்ள வர்தம்
பெருமானை அமரர்கட்கு
அருமை ஒழியஅன்று ஆர்அமுது
ஊட்டிய அப்பனைப்
பெருமை பிதற்ற வல்லாரைப்
பிதற்றுமவர் கண்டீர்
வருமையும் இம்மையும் நம்மை
அளிக்கும் பிராக்களே.

பொ-ரை : பெருமக்களாக உள்ளவர் தங்கட்குப் பெருமானும் தேவர்களுக்கு வருத்தம் இல்லாதபடி அக்காலத்தில் அரிய அமுதத்தை உண்பித்த தலைவனுமான எம்பெருமானுடைய பெருமையைக் கூறுகின்ற அடியவர்களுடைய பெருமையைப் புகழ்ந்து பேசுகின்ற அடியவர்கள்தாம் இனி வருகின்ற பிறவிகளிலும் இப்பிறவியிலும் நம்மைப் பாதுகாக்கும் ஸ்வாமிகள் ஆவார்கள்.

வி-கு : பெருமக்களாக உள்ளவர்கள் – நித்தியசூரிகள். அருமை ஒழிய என்றது, வருத்தமின்மையைக் காட்ட வந்தது. பிதற்றுதல் – அடைவு கெடப் புகழ்தல். வருமை – வருகின்ற பிறவிகள். பிராக்கள் – பிரான்கள்.

ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1‘வேறு பிரயோஜனங்களை விரும்புகின்றவர்கட்கும் விரும்புகின்றவற்றைக் கொடுக்கின்ற இறைவனுடைய கொடையிலே தோற்றவர்கள் தன்மைக்குத் தோற்றவர்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.

பெருமக்கள் – நித்தியசூரிகள்; ‘பெரியோர்’ என்றபடி. 2‘பேராளன் பேர் ஓதும் பெரியோர்’ என்பது அன்றோ மறைமொழி? 3‘மஹாத்துமாக்களோ என்றால்’ என்றும், 4‘என்னையே அடைகின்றவன் மஹாத்மா ஆவான்; அவன் கிடைப்பது அரிது,’என்றும், ‘இவர்கள் நல்ல மஹாத்மாக்கள்,’ என்றும் வருவன இறைவன் வார்த்தை அலவோ? 1சமுசாரத்திலே முமுக்ஷீவாய் எதிர்முகம் பண்ணின மாத்திரத்திலே சொல்லுகிறபடி இதுவானால், நித்தியசூரிகளை இப்படிச் சொல்லக் கேட்க வேண்டா அன்றே? உள்ளவர் – 2‘பரம்பொருள் இலன் என்று அறிந்தானாகில் இவனும் இல்லாதவன் ஆகிறான்,’ என்பது, ஒரு நாள் வரையிலே ‘பரம் பொருள் உளன் என்று அறிந்தானாகில் இவனும் உள்ளவன் ஆகிறான்,’ என்பதாகாதே, என்றும் ஒக்க உள்ளவர்கள் என்பார், ‘உள்ளவர்’ என்கிறார். ‘சொரூபமான அடிமை ஞானம் அழியாமையாலே உள்ளவர்கள் என்கிறார்,’ என்றபடி. 3நிரூபகம் இல்லையானால் நிரூபிக்கப்படும் பொருள் இல்லையாம் அன்றே? ஆக, ‘அடிமையாயிருக்கும் தன்மைக்கு ஒரு நாளும் குறைவு வாராதவர்கள்’ என்றபடி.

தம் பெருமானை – அவர்கள் இருப்பிற்குக் காரணமாய் அந்த உண்மையை நடத்திக்கொடுக்குமவனை. அமரர்கட்கு – 4நம்மைக் காட்டிலும் நான்கு நாள் சாகாதே இருக்கின்றமையை இட்டு அவர்கள் பேரைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிற இந்திரன் முதலான தேவர்களுக்கு. அருமை ஒழிய – அசுரர்கள் கையிலே படும் எளிவரவு தீரும்படியாகக் கடலைக்கடைந்து அவர்கள் பலத்தை அடையும்படி செய்தமையைத் தெரிவிக்கிறார். இனி, ‘கடலைக் கடையும் வருத்தம் தன் பக்கலிலே ஆக்கி, இவர்களுக்கு அமிருத போகத்திலே சேர்க்கை உளதாம்படி பண்ணினான் ஆதலின், ‘அருமை ஒழிய’ என்கிறார்,’ என்னலுமாம். அன்று – 1தூர்வாச சாபத்தாலே பீடிக்கப்பட்டு வருந்திய அக்காலத்தில். ஆர் அமுது ஊட்டிய அப்பனை – 2வானவரைப் பெண்ணாகி அமுது ஊட்டும் பெருமான் அன்றோ? அப்பன் – உபகாரகன். 3குழந்தைகட்குத் தாய் பண்ணும் உபகாரமாவது, அதன் முகம் வாடாமல் வளர்த்தலே அன்றோ?

பெருமை – 4‘உதாரர்கள்’ என்கிறபடியே, தன்னையே பிரயோஜனமாகப் பற்றினார்க்குப் போலே, செல்வம் முதலியவற்றை விரும்பியவர்கட்கும் ‘இதனையாகிலும் நம் பக்கல் கொள்ளப்பெற்றோமே! இவர்கள் நமக்குச் சர்வஸ்வதானம் பண்ணுகிறார்கள் அன்றோ?’ என்று இருக்கும் பெருமை. 5நாட்டார் படி அல்ல இவனது: நாட்டில் கொடுப்பார் உதாரராயிருப்பார்; இங்குக் கொள்வார் உதாரராயிருப்பார். யாதேனுமாகக் குறை தீர்ப்பார் உதாரராமித்தனை அன்றோ? பிதற்ற வல்லாரை – 6‘அறவனை’ என்கிறபடியே, ‘வேறு பிரயோஜனங்களை விரும்புகிறவர்களிடத்திலும் இப்படியிருப்பதே!’ என்று இதனை நெஞ்சிலே நினைத்து அடைவுகெடக் கூப்பிட்டு ஏத்துமவர்களை. பிதற்றுமவர் கண்டீர் – ‘இந்நீர்மை 7இவர்களுக்கு நிலமாவதே!’ என்றுஅவர்கள் அவன்பக்கல் இருக்கும் இருப்பை அவர்கள் பக்கலிலே இருக்குமவர்கள்தாம். ‘இவர்கள் உத்தேசியராவது எத்தனை நாள்களுக்கு?’ என்ன, வருமையும் இம்மையும் – 1‘இவ்வுலகம் மேலுலகம் இரண்டிலும்’ என்கிறபடியே, இவ்வுலகம் மேலுலகம் என்னும் இரண்டிலும். இவ்வுலகத்தில் 2நாட்டாரோடு இயல்வொழித்து, அவ்வுலகத்தில் நாரணனை நண்ணுவித்து, 3அடியார்கள் குழாங்களிலே உடன்கூட்டும் உபகாரகர். நம்மை அளிக்கும் பிராக்கள் – நம்மை உஜ்ஜீவிக்கும் ஸ்வாமிகள். சர்வேசுவரன் ஒரு நாள்வரையிலே தன்னிடத்தில் ஒடுக்கி வைத்து, ஒரு நாள் வரையிலே சமுசாரத்திலே 4தரு துயரம் தடாதே வைப்பான் அன்றோ? ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களோடே சேர்ந்து வசிக்கப்பெறில் ‘சமுசாரந்தானே நன்று’ என்னும்படி அன்றோ அவர்கள் படி? ஆதலின், ‘அளிக்கும் பிராக்களே’ எனத் தேற்றேகாரங் கொடுத்து ஓதுகிறார். மேலே 5‘நறு மா விரை நாண்மலர் அடிக் கீழ்ப் புகுதல் உறுமோ?’ என்றாரே அன்றோ?

நண்ணாத வாளவுண ரிடைப்புக்கு வானவரைப்
பெண்ணாகி அமுதூட்டும் பெருமானார்’

என்பது பெரிய திருமொழி, 2. 6 : 1.

அமரர்க்கு அமுதூட்டிய அப்பன்
பிரயோஜனான்தரர் தேவர்களுக்கும் உதவிய
வள்ளல் தன்மையில் தோற்றவர்கள் எனது ஸ்வாமிகள் என்கிறார்
நித்ய சூரிகள் நாதன்
பேராளான் பேரோதும் பெரியோர்
மகாத்மா துர்லபம் -மகா -பெரு
சம்சாரத்தில் முமுஷுக்களாய் ஆபிமிக்யம் செய்தவாறே இப்படி மகாத்மா என்கிறான் கீதையில்
பெருமக்கள் -நித்யர்
அனுபவிப்பத்தால் உள்ளவர்கள் ஆகிறார் -இதனால் சத்தை பெற்று
அசந்னேவ -ஒரு நாள் வரையில்
உணர்ந்து உள்ளவன் ஆகிறான் –
என்றும் ஒக்க உள்ளவர்கள் -சேஷத்வம் இருந்து கழிந்து உண்டது இல்லை
நித்யர் என்றுமே சந்தமேவ -நிரூபகம் இல்லையானால் வஸ்து இல்லையே
அடையாளம் -பிரிக்க முடியாத அடையாளம்-

தம் பெருமான் -சத்தா ஹேது -சேஷத்வ தன்மை நடத்திக் கொடுத்து அமரர் -சாகாதவர் –
புண்யம் தீர்ந்த பின்பு -நம்மை காட்டில் நாலு நாள் இருப்பதால் -இந்த வார்த்தை –
அருமை ஒழிய -அசுரர் அவஸ்தை அவமானம் நீங்கும் படி
சாதனம் இன்றி –
பலத்தில் மட்டும் அவர்களுக்கு அந்வயம்
கடலை கடையும் வருத்தம் தான் அனுபவித்து
அன்று ஆரமுத -துர்வாச -அமுதூட்டும் பெருமான் –
உபகாரகன் -பிரஜை முகம் வாடாமல் அப்பனை பெருமை பிதற்ற வல்லார் –
ஐஸ்வர்யம் பெற்று ஒளிந்தாலும் உதாரர் வாங்கி போனவர்களும்
இதற்காகவாவது தன்னை பற்றியதால் –
தானம் பண்ணும் படி ஆக்கிய உதாரர்கள்
பெருமை -தனது பேறாக கொடுக்கை
நாட்டார் படி இல்லையே இவன் படி –
எதேனுமாக குறை தீர்ப்பார் உதாரர்
கேட்க மாட்டார்களா குறை தீர்த்தார்கள் அதனால் உதாரர் என்கிறான் –
பிதற்ற வல்லார் -நெஞ்சிலே அனுசந்தித்து
அடைவுகெட ஸ்தோத்ரம் செய்பவர்கள்
அக்ரமமாக கூப்பிடும்
நீர்மை இவர்களுக்கு நிலம் ஆவதே –
இவர்களை நினைத்து
அவர்கள் அவன் பக்கல் இருக்கும் இருப்பை அவர்கள் பக்கல் பண்ணி
வறுமையும் இம்மையும் –
அதர பரத்ர -இக லோக பர லோகம்
நாட்டார் இயல் ஒழித்து -நாராயணன் உடன் நண்ணுவிது
அடியார் உடன் கூட்டி
சர்வேஸ்வரன் -சம்சாரம் வைத்து
மோஷம் கொடுத்து -பந்த மோஷம் இரண்டுக்கும் ஹேது
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் சம்சாரத்திலே நன்று என்று செய்யும் படி –
உறுமோ பாவியேனுக்கு -சிறுமா மனிசராய் இங்கே திரியவே
இவர்கள் திருவடி தான் உத்தேச்யம் –
அவனுக்கு ஸ்வா தந்த்ர்யமும் காருண்யமும் உண்டே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-7-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 17, 2013

உடைஆர்ந்த ஆடையன் கண்டிகை
யன்உடை நாணினன்
புடையார்பொன் நூலினன் பொன்முடி
யன்மற்றும் பல்கலன்
நடையா உடைத்திரு நாரணன்
தொண்டர்தொண் டர்கண்டீர்
இடையார் பிறப்பிடை தோறுஎமக்கு
எம்பெரு மக்களே.

பொ-ரை : உடுத்திருக்கின்ற பொருந்திய பொன்னாடையை உடையவன், கழுத்தணியையுடையவன், தரித்த அரை ஞாணினை உடையவன், ஒரு பக்கமாகப் பொருந்தியிருக்கின்ற பொன்னாலான பூணூலையுடையவன், பொன்னாலான திருமுடியையுடையவன், மற்றும், இயற்கையிலேயே பொருந்திய பல ஆபரணங்களையுடையவனான திரு நாராயணனுடைய அடியார்கள் கண்டீர் இடம் பொருந்திய பிறவிகள்தோறும் எமக்கு எம்முடைய பெருமக்கள் ஆவர்கள்.

வி-கு : கண்டிகை – மார்பில் அணியும் ஓர் ஆபரண விசேடம்; கண்டத்தில் அளியப்படுவது கண்டிகை. ‘மற்றும் நடையாவுடைப் பல்கலன்’ என மாறுக. இடை – இடம்; இதனை, பெயரினிடமாகவும், வினையினிடமாகவும் பிறக்கும் இடச்சொல்லை ‘இடைச்சொல்’ என்பது போலக் கொள்க.

ஈடு : நாலாம் பாட்டு. 1‘இறைவனுடைய ஆபரண வனப்பிலே தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அடியரானவர்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.

உடை ஆர்ந்த ஆடையன் – திரு அரை பூத்தது போன்று இருக்கிறபடி. ‘திருஅரை மலர்ந்தது போன்று இருக்கின்ற பட்டாடை’, 2‘பீதாம்பரத்தைத் தரித்திருப்பவர்’ என்பதுபாகவதம். கண்டிகையன் – 1‘கூறையுடை அழகு மேலே எழ வீசிப் போகாநிற்க, நடுவே வழி பறித்துக்கொள்ளும் திருக்கழுத்தில் ஆபரணம், இவரைமடி பிடித்துக்கொண்டு போய்க் கழுத்தளவு வனப்பிலே நிறுத்திற்று’ என்றபடி. மடி-புடைவை. கண்டிகை-கண்டத்திலே சார்த்துமவை; ஆரம். உடை நாணினன் – அரைநூல் வடத்தை உடையவன்; கழுத்தே கட்டளையாக அனுபவியாநிற்க, கண்டத்திலேயுள்ள அழகுத்திரைகள் கீழே போர வீச, நடுவே நின்று அனுபவிக்கிறார். புடையார் பொன் நூலினன் – தான் கிடந்த பக்கத்தில் வேறோர் ஆபரணம் வேண்டாதே, காளமேகத்திலே மின்னியது போன்று இருக்கின்ற பூணூலையுடையவன். இந்த அழகுக் கடலின் நடுவே அலையப் புக்கவாறே, தமக்குப் பற்றுக்கோடாக ஒரு 2நூலைப் பற்றினார்காணும்.

பொன் முடியன் – ‘தேர் கடவிய பெருமான்’ என்கிறபடியே, அடியார்கட்கு ஆட்செய்கைக்கு முடி கவித்திருக்கின்றவன்; பொன் முடி – அழகிய முடி. ஒரு நூலைப் பற்றி நின்றவர்களை அதுதானே ஒருதலை சேர்த்துவிடுகை நிச்சயம் அன்றோ? மற்றும் பல் கலன் நடையாவுடை – வேறு விதமான திரு ஆபரணங்களையும் இயற்கையாக உடையவன்; ஒருதலை சேர்ந்தால் பின்னைஎல்லாம் வேண்டினபடி அனுபவிக்கலாம் அன்றோ? 1மின்மினி பறவாநிற்கிறதாதலின், ‘மற்றும் பல் கலன்’ என்கிறார். அன்றிக்கே, ‘அளவு இறந்தன ஆகையாலே முடியச் சொல்லமாட்டார்; ஆகையாலே, சொல்லாதொழிய மாட்டார்; இதுவன்றோ படுகிற பாடு!’ என்னுதல்.

திரு நாரணன் – 2அங்குத்தைக்கு லக்ஷ்மீ சம்பந்தமும் அவ்வாபரணங்களைப் போலேகாணும்; ‘உன் திருமார்வத்து மாலை நங்கை’ என்பர் மேல். அன்றிக்கே, 3‘திரு ஆபரண ஆழ்வார்களாகிறார் நித்திய சித்த புருஷர்களாகையாலே இவர்களையுடையவன் திரு நாரணன் என்கையாலே, இம்மிதுனமே உலகத்துக்குச் சேஷி என்கிறார்,’ என்னுதல். தொண்டர் தொண்டர் கண்டீர் – இறைவனாந்தன்மைக்கு எல்லை அம்மிதுனமாய் இருப்பது போன்று, அடிமையாம் தன்மைக்கும் எல்லையாய் இருக்கிறவர்கள். இடையார் பிறப்பிடைதோறு எமக்கு எம் பெருமக்களே – உச்சிவீடும் விடாதே நடு நெருங்கி வருகின்ற பிறவிகளில் இடங்கள்தோறும் 4ஓர் ஒப்பனையால் அன்றிக்கே வெறும் புறத்திலே நமக்குத் தலைவர்கள்; அன்றிக்கே, ‘ஸ்ரீமானான நாராயணனுக்கு அடிமை புக்கிருப்பார்க்கு ‘இச்சேர்த்தி அறிந்து இவர்கள் பற்றுவதே!’ என்று அடிமை புக்கார்க்கு அடியேன் என்கிறார்,’ என்னுதல். அவர்கள், எங் களை எண்ணாதே இருந்த போதும் எமக்கு ஸ்வாமிகளேயாவர் என்பார், ‘எமக்கு எம்பெருமக்களே’ என்கிறார். ‘எங்களுக்கே உரிய தலைவர்கள்’ என்றபடி.

அணிகலன்களைச் சொல்லுகிற இடத்தில் பிராட்டியை அருளிச்செய்வதற்குக்
காரணத்தை அருளிச்செய்கிறார், ‘அங்குத்தைக்கு’ என்று தொடங்கி.
‘திருவாபரணங்களோடு சேர்த்துச் சொல்லப்படுகையால் பிராட்டியையும்
திருவாபரணவகையில் கோடல் வேண்டும்,’ என்பதாம். அதற்குக் காட்டும்
பிரமாணம், ‘உன் மார்வத்து மாலை நங்கை’ என்பது. இது, திருவாய்.
10. 10 : 2.

3. ‘திரு’ என்பதனை ஆபரணகோடியிலே சேர்த்து அருளிச்செய்தார் மேல்.
‘திரு’ என்பதனை ‘நாரணன்’ என்ற பதத்தோடே கூட்டிச் சேஷித்வத்திலே
நோக்காக அருளிச்செய்கிறார், ‘திருவாபரண ஆழ்வார்களாகிறார்’ என்று
தொடங்கி. மிதுனம் – இரட்டை. சேஷி – இறைவர்.

வடிவு அழகு -ஆபரண சபையில் ஈடுபாட்டவர்கள்
திருஅரையே பூத்தால் போலே
பீதாம்பர சாஷாத் மன்மத மன்மத
காசாம் மத்யே ஆவிர்பவித்து -தோன்றி -முன்பு மறைந்து
கோபிகள் படும் அலமாப்பு காண மறைய
நடுவில் -கமர் பிளந்த பூமியிலே மழை பொழிந்தால் போலே
புன்சிரிப்புடன் கூடியவனான் -இவனும் –
பிரணய ரோஷம் -மறக்கும் படி உடை அழகு
படாடோபம் வஸ்த்ரத்தால் பிரமிக்கப் பண்ணுதல்
படம் =வஸ்த்ரம்
நெஞ்சில் புண் தீர்ந்து
படிசோ தி ஆடையோடு பல்கலனும்
மன்மதனுக்கு மன்மதன் -ஆண்களையும் மயக்கி
கண்டிகையன் -கழுத்தில் ஆபரணம்
மேலே எழ போகா நிற்க நடுவிலே -கழுத்து அளவு சௌந்தர்யம் அனுபவித்து
மடி புடைவை –
உடை நாணினன் -வஸ்த்ரம் மேலே கடி சூத்ரம்
கழுத்தே கட்டளையாக அனுபியா நிற்க
கீழே தள்ள நடிவில் நின்று அனுபவிக்கிறார் –
தான் கிடந்த பக்கம் வேற ஆபாரணம் வேண்டாதே
காளமேகத்தில் மின்னல் போல திருமேனிக்கு பரபாகமான யக்ஜோபதீயம்
வெள்ளத்தில் அலைய பிடிக்க நூல் -சாஸ்திரம் –
தேர் கடாவிய பெருமான் -ஆஸ்ரித பிடிக்கும் முடி –
நூலைப் பற்றி நின்றவனை -கிரந்தம் கரை சேர்க்கும்
நூலை பற்றிய ஆழ்வாரை தலையில் சேர்த்து
ஒருதலை –
பொன் முடி
எண்ணிறந்த திரு ஆபரணம் –
மற்றும் பல் காலன் -மின்மினி போலே வர்ணிக்க முடியாத அபரிமத
பல பலவே ஆபாரணம் –
நூபுர ஆதி சப்தம் -சொல்லா ஒழிய மாட்டார்
திரு நாரணன் -ஆபரணம் போலே திருமார்பு நாச்சியார் மார்பத்து மாலை
நித்ய சித்த புருஷர்கள் இந்த ரூபத்தில் கைங்கர்யம் இம் மிதுனமே
ஜகத்துக்கு சேஷிகள் -இந்த இருவரும்
இங்கும் தொண்டர் தொண்டர் இரட்டை -செஷத்வதுக்கு எல்லை
இடையார் பிறப்பு -இடைவீடு இல்லாத பிறப்பு –
எமக்கு எம் பெருமக்கள்
காரணம் இன்றி –
திருநாரணன் தொண்டர் தொண்டர் எனக்கு சுவாமி
அவர்கள் தங்களை எண்ணாதே போதும் -தாசர் தாசர்நினைத்து இருந்தாலும்
எங்களுக்கு அசாதராண சேஷிகள் என்கிறார் –

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-7-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 17, 2013

நாதனை ஞாலமும் வானமும்
ஏத்தும் நறுந்துழாய்ப்
போதனைப் பொன்னெடுஞ் சக்கரத்து
எந்தை பிரான்தன்னைப்
பாதம் பணியவல் லாரைப்
பணியு மவர்கண்டீர்
ஓதும் பிறப்பிடை தோறுஎம்மை
ஆளுடை யார்களே.

பொ-ரை : ‘தலைவனும், பூமியும் தெய்வ உலகமும் ஏத்துகிற வாசனை பொருந்திய திருத்துழாய் மலரைத் தரித்தவனும், அழகிய நீண்ட சக்கரத்தையுடைய எந்தையும், எல்லார்க்கும் உபகாரகனு
மான எம்பெருமானுடைய பாதங்களை வணங்குகின்ற அடியார்களை வணங்குகின்ற அடியார்கள்தாம் சொல்லப்படுகின்ற பிறப்புகளில் எல்லாம் எம்மை அடிமை கொண்டவர்கள் ஆவார்கள்,’ என்கிறார்.

வி-கு : ஞாலம், வானம் என்பன, ஆகுபெயர்கள். துழாய்ப் போது – துழாய் மலர். எம் தந்தை – எந்தை.

ஈடு : 1‘தோளும் தோள்மாலையுமான அழகிலே தோற்றிருக்குமவர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடியார்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்கிறார்.

நாதனை – ஒரு காரணம் பற்றாமலே தலைவனாய் உள்ளவனை. ஞாலமும் வானமும் ஏத்தும் நறுந்துழாய்ப் போதனை – தோளும் தோள்மாலையுமான அழகைக் கண்டால் திருத்திரை நீக்கின பின்னர்போலே, நித்தியசூரிகளோடு நித்திய சமுசாரிகளோடு வாசி அறப் புகழாநிற்பர்கள். திருமேனியின் பரிசத்தால் நறு நாற்றத்தை உடைத்தாய்ச் செவ்வி பெற்றிருக்கின்ற திருத்துழாய்ப் பூவை உடையவன் ஆதலின், ‘நறுந்துழாய்ப் போதன்’ என்கிறார். 2’தத்தமது கற்பு அழியும் வார்த்தை சொன்னால் என்றிருக்கும் பெண்கள், முதலிலே வார்த்தை சொல்ல அறியாத பாலகர்கள், வாய்விட்டு ஒன்றும் சொல்லாத யுவாக்கள், உறுப்புகளின் சத்தி குறைந்த முதியோர்கள் இவர்கள் அனைவரும் வாய்விட்டு ஏத்தும்படி ஆயிற்றுப் பெருமாள் அழகு,’ என்றார் ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான். பொன் நெடுஞ்சக்கரத்து எந்தை பிரான்தன்னை – பொன் போன்று அழகியதாய், அழகுக்கும் ஆபரணத்துக்கும் மிடுக்குக்கும் தனக்கு அவ்வருகு இன்றியே இருப்பதாய், இனிமையாலே அளவு இறந்து இருப்பதான திருவாழியை உடையனாய், அவ்வழியாலே என்னை எழுதிக்கொண்ட உபகாரகனை. ‘ஆயின், பலகால் திருவாழியைச் சொல்லுவான் என்?’ எனின், இராஜகுமாரர்களுக்குப் 3பிடிதோறும் நெய் வேண்டுமாறு போன்று, இவரும் ‘ஆழிப்பிரான்’ என்பது, ‘பொன் நெடுஞ்சக்கரத்து எந்தைபிரான்’ என்பதாய் அடிக்கடி கையும் திருவாழியுமான சேர்த்தியை அனுபவிக்கிறார்.பாதம் பணிய வல்லாரை – இவ்வழகைக் கண்டு இதிலே அசூயை பண்ணாதே, இதிலே தோற்றுத் திருவடிகளிலே விழ வல்லவர்களை. ‘இறைவன் விஷயத்திலே அசூயை பண்ணுவர்களோ?’ எனின், விஷயத்தைப் பாராதே அன்றோ அசூயை பண்ணுகிறது? சர்வேசுவரனும் 1‘அசூயை இல்லாத உன்பொருட்டுச் செவ்வையாய்ச் சொல்லுகிறேன்.’ என்றும், 2‘யாவன் ஒருவன் என்னை நிந்திக்கிறானோ, அவனுக்குச் சொல்லத் தக்கது அன்று,’ என்றும் அருளிச்செய்தான் அன்றோ? ‘ஆயின், இறைவனிடத்தில் அசூயை இல்லாமல் இருப்பது அருமையோ?’ எனின், முன்புள்ளார் அநுஷ்டிக்கையாலே நமக்கு எளிதான இத்தனை அல்லது, புறம்புள்ளார் பக்கலிலே அன்றோ இதன் அருமை தெரிவது? வல்லாரைப் பணியுமவர் கண்டீர் – ஈசுவரன் பக்கல் உட்பட அசூயை பண்ணாநின்றால் அடியார் பக்கல் சொல்ல வேண்டுமோ? இறைவன் பக்கல் அவனுடைய பெருமையாலே வணங்கவுமாம்; 3’நான் ஒருவருக்கும் உரியன் அல்லேன்,’ என்று இருக்கவுமாம்; சோறு தண்ணீர் முதலியவற்றாலே தரிக்கிற இவர்கள் பக்கல் பணிய மனம் பொருந்தாதே அன்றோ? தோன்றுகிற உருவத்தைப் போகட்டு அடியராய் இருக்கின்ற தன்மையையே பார்த்து விரும்பும்போது அதற்குத் தக்க 4அளவு உடையவனாக வேண்டும்; ஆதலின், ‘வல்லாரைப் பணியுமவர் கண்டீர்’ என்கிறார்.

‘ஆயின், அவதரித்துச் சுலபராய் இருக்கிறவர்களைத் தோன்றுகின்ற வடிவத்தை நோக்கி வெறுக்கக் கூடுமோ?’ எனின் சௌலப்யந்தானே நறுகு முறுகு என்று முடிந்து போகைக்கு உடலாயிற்று அன்றோ சிசுபாலன் முதலியோர்கட்கு? 5பிள்ளையாத்தான் என்று போர நல்லனாய் இருப்பான் ஒருவன், நஞ்சீயர் ஸ்ரீ பாதத்திலே வந்து ‘எனக்கு ஓர் உரு திருவாய்மொழி அருளிச் செய்ய வேண்டும்,’ என்ன, ‘உனக்கு விளக்கமாகத் தெரிவது நம்பிள்ளையோடே கேட்டால் ஆயிற்று; அங்கே கேள்,’என்ன, ‘அவரைத் தண்டன் இடவேண்டுமே?’ என்ன, ‘அது ஒன்று உண்டோ? வேண்டுமாகில் செய்கிறாய்,’ என்று என்னை அழைத்து, ‘இவனுக்குப் பாங்கானபடி ஓர் உரு திருவாய்மொழி சொல்லும்,’ என்ன, இவ்வளவும் வரக் கேட்டவாறே, எனக்குத் தண்டன் இடப்புக, நான் ஒட்டாதொழிய, சீயர்பாடே சென்று ‘இவ்வர்த்தத்தினுடைய சீர்மை அறியாமையாலே முன்பு அப்படிச் சொன்னேன்; இனி, நான் வணங்குவதற்கு இசையும்படி அருளிச் செய்ய வேண்டும்,’ என்று சீயரையிட்டு நிர்ப்பந்தித்து, அவன் வணக்கத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தான்,’ என்று 1அருளிச்செய்வர்.

ஓதும் பிறப்பிடைதோறு – ‘சாஸ்திரங்களிலே தாழ்வாகச் சொல்லப்படுகிற பிறவிகளில் அவகாசந்தோறும்’ என்னுதல்; அன்றியே, 2‘பிறந்தான், செத்தான்’ என்கிற சொல்லளவேயான பிறவிகளும் அமையும்; இது பெறில் என்னுதல். எம்மை ஆள் உடையார்களே – 3‘அடியார்கள் குழாங்கள்’ என்றும், 4‘அந்தம் இல் பேரின்பத்து அடியரோடு இருந்தமை’ என்றும் ஒரு தேச விசேடத்திலே அடிமை செய்வது இவர்களுக்கே அன்றோ? அதனை இங்கே கொள்ளக் கூடியவர்கள் இவர்கள். 5‘திருமகள் கேள்வன், தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் பொதுவான தெய்வம்,’ என்கிறபடியே, பொதுவான தலைவனாந்தன்மையே அன்றோ இறைவனுக்குஉள்ளது? மயர்வு அற மதிநலம் அருளி விசேஷ கடாக்ஷம் பெற்ற எம்போல்வார்க்குத் தலைவர்கள் இவர்களே என்பார், ‘எம்மை ஆளுடையார்கள்’ என்கிறார்.

‘ஆயின், பகவானுக்கு அடிமைப்பட்டிருத்தல் மாத்திரம் போதியதாமோ? பிறவி முதலியன பார்க்கவேண்டாவோ?’ என்ன, இங்குள்ளவை பார்க்க வேண்டாதபடி அன்றோ பகவானுடைய ஈடும் எடுப்பும் இல்லாத பெருமை இருப்பது? மேலும், 1‘முற்காலத்தில் கெட்ட ஆசாரமுள்ளவனும், உண்ணத் தகாதனவற்றை உண்டவனும், செய்ந்நன்றி மறந்தவனும், வைதிக மரியாதையை இல்லை என்றவனும் ஆகிய இவர்கள், விசுவாசத்தோடு ஆதிதேவனான ஸ்ரீமந் நாராயணனைச் சரணமாக அடைந்தார்களாகில், இவர்களைப் பரம புருஷனுடைய மஹிமையால் தோஷம் அற்றவர்களாக அறிவாய்,’ என்கிறபடியே, யாதேனும் தண்மை உடையவனாயினும், அவனை அடைந்தானாகில், அவ்வாறு அடைந்தவனைக் குற்றம் அற்றவனாக நினைக்கவேண்டும் என்று அன்றோ இதிகாசம் கூறுகின்றது? ‘ஆயின், குற்றம் கிடக்கச் செய்தே குற்றம் அற்றவனாக நினைக்க வேண்டுகிறது என்?’ என்னில், ‘பரமபுருஷனுடைய பிரபாவத்தாலே.’ ஆன பின்பு, இவனைக் குறைய நினைக்கையாவது, ‘இவனைச் சுத்தன் ஆக்குதற்குத் தக்கதான சத்தி இறைவனுக்கு இல்லை,’ என்று பகவானுடைய பிரபாவத்தைக் குறைய நினைத்தலாம் அன்றோ?

2வீரப்பிள்ளையும், பாலிகை வாளிப்பிள்ளையும் என்ற இருவர், நஞ்சீயர் ஸ்ரீபாதத்தில் விருப்பம் உள்ளாராய், தங்களிலே செறிந்து போந்தார்களாய்த் தேசாந்தரம் போனவிடத்தே வெறுப்பு உண்டாய்த் தங்களில் வார்த்தை சொல்லாதேயிருக்க, இவர்களைப் பார்த்துப் ‘பிள்ளைகாள்! பொருள் இன்பங்கள் தியாச்சியம் அல்லாமையோ, பகவத் விஷயம் அராட்டுப் பிராட்டாயோ, ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவனும் ஸ்ரீவைஷ்ணவனும் தங்களிலே வார்த்தை சொல்லாதே வெறுத்து இருக்கிறது?’ என்ன, இருவரும் எழுந்திருந்து தெண்டனிட்டுச் சேர்ந்தவர்களாய்ப்போனார்கள்.

ஆழி கடைந்தமுதம் எங்களுக்கே ஈந்தாய்
அவுணர்கள்தாம் நின்னடிமை அல்லாமை யுண்டோ?’

என்ற செய்யுள் ஒப்பு நோக்கலாகும். (கம்பரா. ஆரணி

நாதனை
ஞாலம் -வானம் ஏத்தும்
நறும் துழாய் போது -திருத் துழாய் மாலை அணிந்து
சக்கரம் ஏந்தும்
பாகவதர் அடியாரே நாதன் என்கிறார்
நாதன் -நிருபாதிக சேஷி –
தோளும் தோள் மாலையும் சாத்திய அழகை கண்டால் –
திருத்திரை எடுத்த அநந்தரம் –
நித்ய சூரிகள் -நித்ய சம்சாரிகள் வாசி யற -ஞாலம் வானம் -இரண்டிலும் உள்ளோரும்
ஏக காலத்தில் ஸ்தோத்ரம் செய்வது போலே –
ஸ்திரீ பால யுவ வ்ருத்தாநாம் -அனைவரும் பெருமாளை ஸ்தோத்ரம் பண்ணினது போலே -ஸ்திரீகள் -தம் தாம் கற்பு அழியும் வார்த்தை சொன்னால் என்று இருப்பவர்களும்
வார்த்தை சொன்னால் தங்கள் அடக்கம் அழியும் என்று இருப்பாரும்
பாலர் -வார்த்தை சொல்ல அறியாத பருவம்
அழகு ஈடுபடுத்த
யுவா வாய் விட்டு சொல்லாத
விருத்தர் -கரண -வாய் சொல்ல முடியாவிடிலும் –
வாய் விட்டு ஏத்தும் படியான அழகு
திருமேனி ஸ்பர்சத்தால் -மணம் கொண்ட திருத்துழாய் -இயற்க்கை வாசத்துக்கு மேல்
பொன் போலே பார்க்க தூண்டும்
அழகு ஆபரணம் மிடுக்கு தனக்கு அவ்வருகு இன்றி நெடும்
எந்தை பிரான் -இத்தால் என்னை எழுதிக் கொண்டவனை
நல்ல போக்தாக்கள் பிடி தோறும் நெய் வேண்டுமா போலே அடி தோறும் திருவாழி அழகை
ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார் –

கையும் திருஆழி சேர்த்தி பாசுரம் தோறும் அனுபவிக்கிறார்
பாதம் -பணிய வல்லார் -அழகை பார்த்து அசூயை பண்ணாதே தோற்று பணியுமவர்கள் –
விஷயம் பாராமல் அசூயை பண்ணுவார்களே –
எம்பெருமான் அழகை கண்டு அசூயை -கூட பண்ணுவார்களா
சரம ஸ்லோகம் -அசூயை இல்லாதவர் இடம் சொல்லு கீதையில் அருளிச் செய்து –
முன்புள்ளார் அனுஷ்டிகையாலே -பாகவத சேஷத்வம் நாமும் செய்து
புறம்புள்ளார் இதன் அருமை அறிவார்கள் –
கண்ணி நுண் சிறு தாம்பு -வியாக்யானம் சப்தாதி விஷயம் தாழ்வு
அறிந்து பகவத் விஷய ஈடுபாடு
இதில் என்ன தோஷம் காட்டி பாகவத விஷயம் செல்வோம்
சஜாதீய புத்தி வேற வரும் –
எளிதாக போயிற்று நமக்கு -முன்புள்ளார் அனுஷ்டிக்கையாலே
ஆசார்யர்கள் செய்து காட்டி -ஈச்வரத்வம் பெருமை -உணர்ந்து
நான் வணங்க மாட்டேன் ந நமேயம் ராவணன் வார்த்தை –
அன்ன பாநாதிகளாலே தரிக்கும் பாகவதர்கள் பக்கல் பணிய மனசு வாராதே
தோற்றுகிற ஆகாரம் பொகட்டு ததீய ஆகாரம் உணர்ந்து -வல்லரைப் பணியுமவர்
ரொம்ப அருமை -சௌலப்யம் தானே நறுகு முருகு -சிசுபாலாதிகள் வைய காரணம் ஆனதே
அநாதர வாய் போகுமே –
காஞ்சி ஸ்வாமிகள் காஞ்சியில் -உபன்யாசம் -கேட் க நாலே பேர் –
நல்தவத்தவர் கொண்டாடும் –
திருமழிசை ஆழ்வார் -மா முனிகள் அருளிச் செய்தது –
சௌலப்யம் அநாதாரம் -அதிபர்ஷயம் ஏற்பட்டு –
பிள்ளையாத்தான் -போர நல்லான் -திருவாய்மொழி கேட்ட ஐதீகம்
சிறியாத்தான் அனுஷ்டான சீலர் –
நஞ்சீயர் நம்பிள்ளை இடம் –
தண்டன் இட வேண்டுமே என்ன-
வயசோ குலமோ என்று –
வேணுமாகில் செய்கிறார் -என்னை அழைத்து
இவனுக்கு பாங்கான படி சொல்லி -நம்பிள்ளை வார்த்தை
பாதம் பணியும் அவரை பணியும் -வல்லார் வரை கேட்டவாறே –
மிகவும் அனுவர்திகப் புக -நான் ஒட்டாது ஒழிய –
செவிகாமல் கால செபம்
ஜீயர் பாடே சென்று இவ்வர்த்தம் அறியாமல் அப்படி சொன்னேன்
சொல்லி சம்பாதிக்க
ஜீயரை இட்டு நிர்பந்தித்து –
போர  நல்லான் பிள்ளையாத்தான் -கூட இப்படி –
ஓதும் பிறப்பு -பிறந்தான் செத்தான் -நடுவில் என்ன கிழித்தான் -உபயோகம் இல்லாத சம்சார ஜன்மம்
பாகவத பணியும் வாய்ப்பு கிட்டினால்
சாஸ்த்ரங்களில் நிஷித்த ஜன்மம்
எம்மை ஆளப் பெறுவார்கள்
அடியார்கள் குழாம் களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ அடியார் உடன் இருப்பதே
உத்தேச்யம் –
இங்கேயே பெற பெற்ற பாக்யசாலிகள்
எம்மை -மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்ற
பொது நின்ற பொன் அம கழல் அவனது
பாகவதர் உசத்தி-இதனால்மணவாள மா முனிகள் -நாய்கள் சண்டை போடாதை சொல்லி
அசூயை கொள்ளக் கூடாதே
கலசாமல் இருக்க கூடாதே –
பாதம் பணிய வல்லாரை பணிய வல்லார்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-7-2-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 17, 2013

ஆளும் பரமனைக் கண்ணனை
ஆழிப் பிரான்தன்னைத்
தோளும்ஓர் நான்குடைத் தூமணி
வண்ணன்எம் மான்தன்னைத்
தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப்
பணியு மவர்கண்டீர்
நாளும் பிறப்பிடை தோறுஎம்மை
ஆளுடை நாதரே.

பொ-ரை : ஆளுகின்ற மேலானவனை, கண்ணபிரானை, சக்கரத்தைத் தரித்த உபகாரத்தையுடையவனை, ஒப்பற்ற நான்கு தோள்களையுடைய பரிசுத்தமான நீலமணி போன்ற நிறத்தையுடையனான எம்பெருமானைத் தாளும் தடக்கையும் கூப்பி வணங்குகின்ற அவர்கள்தாம், பிறப்புகள்தோறும் எப்பொழுதும் எம்மை அடிமையாகவுடைய தலைவர் ஆவர்.

வி-கு : ‘பணியுமவர் எம்மை ஆளுடை நாதர்,’ என்க. கண்டீர் – முன்னிலையசை. பணியுமவர் – வினையாலணையும் பெயர். எம்மை – தனித்தன்மைப்பன்மைப் பெயர்.
ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. ‘அவனுடைய அவயவங்களின் வனப்பிற்குத் தோற்றிருக்குமவர்கள் எனக்கு நாதர்,’ என்கிறார்.

ஆளும் பரமனை – 1நாம் உகந்ததை உகக்கிறோம்: இவ்வாத்துமாவை ஆளுமிடத்தில் இங்ஙனம் அவனைப் போன்று ஆள வல்லார் இலர்; ‘ஆயின், இறைவன் இவ்வாத்துமாவை அடியார்க்கு ஆட்படுத்தி ஆள்வானோ?’ என்னில், 2‘அடியார்கட்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன் விண்ணவர்கோன்’ என்னக்கடவது அன்றோ? 3‘இவ்வுகப்புக்கு அடி அவன்,’ என்கிறார். 4அடியாரை விரும்புவது அவன் அடியாக அன்றோ? 5கண்ணனை – ஆட்செய்து அடிமை கொள்ள வல்லார் அவனைப் போன்றார் இலர். ‘அப்படி ஆட்செய்து அடிமை கொண்டானோ?’ என்னில், 6‘அஞ்சேல் என்று அடியேனை ஆட்கொள்ள வல்லானை’ என்றும்,ஆட்கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர்தங் கோவினை’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே, தான் தூதனாயும் சாரதியாயும் இருந்து அடிமை செய்தன்றோ அடிமை கொண்டது? 2‘எதிர் சூழல் புக்கு ஒரு பிறவியிலே இவனை அடிமை கொள்ளுகைக்காகத் தான் பல பிறவிகளை எடுத்துத் திரிகின்றவன்’ என்றபடி. ஆழிப் பிரான் தன்னை – 3தான் தாழ நின்று ஆட்கொள்ளுமிடத்து, பகலை இரவாக்குகைக்கும், ‘ஆயுதம் எடேன்’ என்று ஆயுதம் எடுக்கைக்கும் பெருநிலை நிற்கும் கருவியை உடையவனை. ‘நினைத்த மாத்திரத்தில் உடனே கண்ணபிரானுடைய திருக்கையில் உச்சியில் தானாகவே வந்து அடைந்தார்’ என்கிறபடியே, ஒரு கையிலே ஏறி விரோதிகளை அழியச் செய்பவன் அன்றோ? ‘நினைவு அறிந்து காரியம் செய்யுமவன்’ என்பதாம். கையும் திருவாழியுமான அழகினை அடியார்கட்கு ஆக்கி அதனைக்கொண்டு விரோதியைப் போக்குவார்க்கு விரோதியைப் போக்கி அதுதன்னைக் கையில் கண்டு அனுபவிப்பார்க்கு அனுபவிப்பிக்கும் உபகாரகன் ஆதலின், ‘ஆழிப்பிரான்’ என்கிறார்.

தோளும் ஓர் நான்குடை – விரோதி போக்குகைக்கும் அழகுக்கும் வேறொன்று வேண்டாதே, தோள்கள்தாமே அமைந்திருக்கை. 4‘நீண்டனவாயும் அழகோடு திரண்டனவாயும் இரும்புத்தூண்களை ஒத்தனவாயும் எல்லா ஆபரணங்களாலும் (கண்ணெச்சில் வாராதபடி) அலங்கரிக்கப்படத் தக்கனவாயுமிருக்கிற திருத்தோள்கள் என்ன பிரயோஜனத்திற்காக அலங்கரிக்கப்படவில்லை?’என்றான் திருவடி. இதனால், ‘கோலின காரியத்தின் அளவல்ல இப்பாரிப்பு’ என்றபடி. பட்டர் திருக்கோட்டியூரிலே எழுந்தருளியிருக்கும் போது அனந்தாழ்வான் கண்டு, ‘பரமபதத்தில் சர்வேசுவரன் நாற்றோளனாயோ, இருதோளனாயோ எழுந்தருளியிருப்பது?’ என்ன, 1‘ஏகாயநர் இருதோளன் என்னாநின்றார்கள்; நம்முடையவர்கள் நாற்றோளன் என்னாநின்றார்கள்,’ என்ன, ‘இரண்டிலும் வழி யாது?’ என்ன, ‘இருதோளனாய் இருந்தானாகில் பெரிய பெருமாளைப் போலே இருக்கிறது; நாற்றோளன் என்று தோன்றிற்றாகில் பெருமாளைப் போலே இருக்கிறது,’ என்று அருளிச்செய்தார்; 2நம்மளவு அன்றியே தெரியக் கண்டவர்கள் ‘கையினார் சுரிசங்கு அனல் ஆழியர்’ என்றார்கள் அன்றோ பெரிய பெருமாளை?

‘ஆயின், சாதாரண மக்களுக்கு அங்ஙனம் தோன்ற இல்லையே?’ எனின், ஆயர் பெண்களுக்கு நான்காய்த் தோன்றி, உகவாத கம்சன் முதலியோர்களுக்கு இரண்டாய்த் தோன்றுமாறுபோலே கொள்க. ‘நான்காகத் தோன்றுகைக்கு நாற்றோளனாய் அவதரித்தானோ?’ எனின், 1ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்தவிடத்து நாற்றோளனாய் அன்றோ வந்து அவதரித்தது? ‘மறைத்துக்கொள்க’ என்ன, மறைத்தான் மற்றைத் தோள்களை. நிலாத்துக்குறிப் பகவர், பட்டரை நோக்கி, ‘ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் நாற்றோளனாய் இருக்கும் என்னுமிடத்துக்குப் பிரமாணம் உண்டோ?’ என்ன, 2‘பிரகிருதி மண்டலத்திற்கு மேலேயுள்ள ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இருப்பவர், சங்கு சக்கரம் கதை இவற்றைத் தரித்திருப்பவர், போஷகர்’ என்று உண்டாய் இருந்ததே?’ என்ன, வேறு பதில் சொல்ல முடியாமையாலே வேறுபட்டவராய் இருக்க, ‘பிரமாணப்போக்கு இதுவாயிருந்தது பொறுக்கலாகாதோ?’ என்று அருளிச்செய்தார்.

தூ மணிவண்ணன் எம்மான்தன்னை – பழிப்பு அற்ற நீலமணி போலே இருக்கிற வடிவழகைக் காட்டி என்னைத் தனக்கே உரிமையாக்கினவனை. இதனால், சிலரை அகப்படுத்துகைக்குத் தோள்கள் தாமும் மிகையாம்படி இருக்கிற வடிவழகைத் தெரிவித்தபடி. ‘அடியார் பக்கல் அன்புடையராய்ச் செல்லும் இவர் இறைவனை ‘எம்மான்’ என்பான் என்?’ எனின், அடியார் பக்கலிலே சென்ற மனத்தையுடையராய்ப் போவாரை நடுவே வழி பறிக்கும் வடிவழகுடையவன் ஆதலின், ‘எம்மான்’ என்கிறார். அன்றியே, ‘அடியாரை விரும்பும்படி செய்ததும் இவ்வடிவழகாலேயாதலின், ‘எம்மான்’ என்கிறார்’ என்னலுமாம். தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணியுமவர் – இவ்வழகை அனுபவித்துத் தொழ என்றால் தாளும் தோளும் பணைத்துக் கொடுக்குமவர்கள்; தாள் கூப்புகையாவது, 3அநந்யகதியாகை; கைகூப்புகையாவது, அகிஞ்சன் ஆகை.ஆக இரண்டாலும் ஒக்க ஏறின பிரயோஜனம், 1‘நிப்ருத: – ஒரு அவயவத்திலே எல்லா அவயவங்களும் ஒடுங்கும்படியாகை; பிரணத: – வேறே சிலர் எடுக்கவேண்டும்படி சிதிலனாய் விழுந்து கிடக்கை. பிரஹ்வ:- ‘இப்படிக் கிடந்தோம் என்னுமது நெஞ்சில் நடையாடாதிருக்கை’ என்கிறபடியே, நீங்கின அபிமானத்தை உடையன் ஆகை.

நாளும் பிறப்பிடைதோறு – பிறவிகளில் இடங்கள்தோறும், அவைதம்மிலே நாள்தோறும். எம்மை ஆளுடை நாதரே – ‘வடிவழகாலேயாதல், குணங்களாலேயாதல், யாதேனும் ஒரு காரணத்தாலே அடிமை கொள்ள வேண்டுவது ஈசுவரனுக்காயிற்று, ஒரு காரணமும் இன்றியே அடிமை கொள்வார் இவர்கள்,’ என்பார், ‘எம்மை ஆளுடை நாதர்’ என்கிறார். ‘காரணம் இல்லை என்கிறது என்? பகவானுடைய அநுமதி முதலானவைகள் வேண்டாவோ?’ எனின், அவனதானால், இவர்களுக்கு அடிமையாமிடத்தில் ஈசுவரன் அநுமதியும் வேண்டா; இவன் நினைவும் வேண்டா; இவ்வளவும் வந்தே இருக்கும்; 2’எந்தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே’ என்றார் பட்டர் பிரானும்.

அவயவ சோபைக்கு தோற்று இருக்குமவர்கள் எனக்கு நாதர் என்கிறார் –
ஆளும் பரமனை –
ஈஸ்வர விஷயத்தில் உகந்து இருந்தாலும் –
தனது அடியவர் இடம் விட்டு –
அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன் –
நம்மை அவர்களுக்கு
இவ் உகப்புக்கு அடி அவன் என்கிறார்
ததீயரை விரும்புவது அவன் அடியாலே
கண்ணனை -ஆள் கொண்டவன் ஆள் செய்தவன் -தான் வேலை செய்து
தொண்டை செய்து ஆள் கொள்ள வளவன் வேறே இல்லை
தூத்ய சாரத்தியம் செய்து ஆள் கொண்டு விட்டான் கண்ணன் –

பாகவதர் திரு உள்ளம் உகப்புக்காக பகவானை பற்ற
தேவு மற்று அறியேன்
கரிய கோல உரு காண்பன்
இரண்டும் ஒன்றை விடாமல் இருக்கும் –

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-7-1-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 17, 2013

ஏழாந்திருவாய்மொழி – ‘பயிலும் சுடரொளி’

முன்னுரை

    ஈடு : 1அர்ச்சாவதாரத்தின் எளிமையை அருளிச்செய்யச் செய்தேயும், நெஞ்சில் நெகிழ்ச்சியின்றியே உலகப்பொருள்களில் ஈடுபட்டவர்களாய் இருக்கிற சமுசாரிகள் தன்மையை அநுசந்தித்தார்; ‘தேர் கடவிய பெருமான் கனைகழல் காண்பது என்று கொல் கண்கள்?’ என்ற இவர்க்கு, நிழலும் 2அடிதாறுமாய் இருக்கின்ற ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் காட்டிக்கொடுக்க, 3உபதேசம் இல்லாமலே பகவத் விஷயம் என்றால் நெஞ்சு பள்ளமடையாய் இருக்கிற ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் கண்டார்; அவர்கள் பக்கலிலே திருவுள்ளம் சென்று, ‘இவர்களும் சிலரே!’ என்று அவர்களைக் கொண்டாடி, 4’நான் சர்வேசுவரனுக்கு அடிமை அன்று; ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அடிமை; அதுதன்னிலும் நேர் கொடு நேர் இவர்களுக்கு அடிமையாக வேண்டுமோ? இவர்களோடு சம்பந்தி சம்பந்திகள் அமையாதோ?’ என்று இங்ஙனே பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை உத்தேஸ்யமாய் அவர்களை ஆதரிக்கிறார் இத்திருவாய்மொழியில்.1

‘நன்று; ‘எம்மா வீட்டின்’ என்ற திருவாய்மொழியில் ‘தனக்கேயாக எனைக்கொள்ளும் இஃதே’ என்று பேற்றினை அறுதியிட்டார்; இங்கே, ‘பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை உத்தேஸ்யம்,’ என்கிறார்; பேறு இரண்டாய் இருக்கிறதோ பின்னை?’ என்னில், அன்று; 2‘தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளும் இஃதே.’ என்கிற அதன் உட்பொருளாய் இருக்கிறது இதுவும். ‘யாங்ஙனம்?’ எனின், பகவானுக்கு அடிமைப்படும் அடிமையின் எல்லையாகிறது, பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை அளவும் வருகையே அன்றோ? நாம் அறிய வேண்டிய அர்த்தங்களில் திருமந்திரத்திற்சொல்லாதது ஒன்று இல்லையே? அதனை அறியும் திருமங்கையாழ்வாரும், 3‘நின் திரு எட்டெழுத்தும் கற்று நான்…உற்றதும் உன்னடியார்க்கு அடிமை,’ என்று இதனை அதற்கு அர்த்தமாக அருளிச்செய்தார். ‘திருமந்திரத்தில் பகவானுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை ஒழியப் பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படும் அடிமை சொல்லும்படி என்?’ எனின், திருமந்திரத்திற்கு அர்த்தம், இவனுடைய 4அநந்யார்ஹ சேஷத்துவம் சொல்லுகை. அநந்யார்ஹ சேஷத்துவமாவது, ததீயர்க்குக் கிரய விக்கிரயங்கட்குத் தகுதியாம்படியாகை. ‘அந்தப் பகவானுடைய பத்தியில் ஈடுபட்ட மனத்தையுடைய ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்குக் கிரய விக்கிரயங்களுக்குத் தகுந்தவராய்’ என்றும், ‘எந்தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே’ 1என்றும் வருகின்ற பிரமாணங்களைக் காண்க.

மேலும், தந்தைக்கு ஒரு தேசம் உரியதாமானால், அது புத்திரனுக்கும் கிரய விக்கிரயங்கட்குத் தகுதியாக இருக்கும்; அப்படி இராத அன்று, தந்தையினுடைய செல்வத்திற்குக் கொத்தையாம். மேலும், 2‘சமுசாரமாகிற விஷமரத்துக்கு அமிருதத்திற்குச் சமானமான இரண்டு பழங்கள் உண்டு; அவை ஒரே காலத்தில் கிருஷ்ணனிடத்தில் பத்தியும் அவன் அடியார்களிடத்திலேயே எப்பொழுதும் கூடியிருத்தலுமாம்,’ என்னும் பொருளையுடைய சுலோகத்தில் ‘தத்பக்தைர்வா ஸமாகம: பத்தர்களிடத்திலேயே கூடியிருத்தல் ‘என்கிற இடத்தில் ‘வா’ என்றதனை தேற்றேகாரத்திலே ஆக்கி, ‘உத்தேஸ்யந்தானே இங்கே சித்திக்குங்காண்’ என்று எம்பெருமானார் அருளிச்செய்வர். பெறத்தக்க பேற்றிக்கு முதல் எல்லை பகவானுக்கு அடிமை என்ற அளவிலே நிற்றல்; முடிவின் எல்லை, பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடிமை அளவும் வருகை.

3கச்சதா – போகின்ற. இதற்கு எம்பெருமானார், பயிலுஞ்சுடரொளி’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் ‘நெடுமாற்கடிமை’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் சொல்லுகின்ற அர்த்தத்தை ஸ்ரீ சத்ருக்னாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்’ என்று அருளிச்செய்வர். 4இவ்வர்த்தத்துக்கு அடி திருமந்திரம் ஆயிற்றே; அது மூலமாக அநுஷ்டிக்கவே, இத் திருவாய்மொழியிற் சொன்னதைச் செய்தது ஆம். 1ஆசாரத்தை முக்கியமாகக் கொண்ட அவதாரமாய், அதில் பெருமாள் ‘பிதா சொல்லிற்றுப் புத்திரன் செய்யக்கடவன்,’ என்கிற மரியாதை குலையாதே அதனை நிலைநிறுத்துகைக்காகப் பித்ருவசன பரிபாலனம் முதலான சாமாந்ய தருமத்தை அநுஷ்டித்தார்; 2’இதுதான் செய்யத்தக்க விஷயத்தில் செய்யக்கடவது’ என்னுமிடத்தை அநுஷ்டித்துக் காட்டினார் இளையபெருமாள்; ‘அது செய்யுமிடத்தில் அவன் உகந்த அடிமை செய்யக்கடவது,’ என்னுமிடத்தை ஸ்ரீ பரதாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்; ‘அதுதான் பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கும் அடிமையை முடிவாகக் கொண்டு இருக்கும்,’ என்னுமிடத்தை ஸ்ரீ சத்ருக் நாழ்வான் அநுஷ்டித்துக் காட்டினான்.

பெருமாள், ‘பிதா சொல்லிற்றுச் செய்யக் கடவது’ என்னுமிடத்தை அநுஷ்டித்தார்; அதுதன்னிலும் நேரே பிதாவைப் பின்பற்றக் கடவன் என்னுமிடத்தை இளையபெருமாள் அநுஷ்டித்தார்; அதுதன்னிலும் ‘குருஷ்வ – செய்’ என்று நிர்ப்பந்திக்கக் கடவர்அல்லர்; ‘இராச்சியத்திலே இரும்’ என்னில், அது இன்னாதாகிலும் அதிலிருந்து அடிமை செய்யக்கடவன் என்னுமிடத்தை அநுஷ்டித்தான் ஸ்ரீ பரதாழ்வான்; அதன் எல்லையை அநுஷ்டித்தான் ஸ்ரீ சத்ருக்நாழ்வான்.

அவன் படி சொல்லுகிறது ‘கச்சதா’ என்னும் சுலோகம். ‘மாதுல குலம் கச்சதா பரதேந நீத: – அம்மான் வீட்டிற்குச் செல்லுகிற பரதனாலே அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்’ – மாமன் வீடு உத்தேஸ்யமாகப் போனான் அவன்; அவன் தான் உத்தேஸ்யமாகப் போனான் இவன். ‘இவனும் மாமன் வீடு உத்தேஸ்யமாகப் போனான் என்ன ஒண்ணாதோ?’ எனின், யுதாஜித்து அழைத்தது ஸ்ரீபரதாழ்வானை அன்றோ? ‘கச்சதா – போகிற’ என்கிற இந்த நிகழ்காலச் சொல்லால் முன் கணத்திலும் தன்னெஞ்சிலும் இல்லை; பெருமாளுக்கு விண்ணப்பஞ்செய்தமையும் இல்லை; சக்கரவர்த்தியைக் கேள்வி கொண்டமையும் இல்லை என்கை. ‘பரதேந – பரதனால்’ – பெருமாளும் போகட்டுப் போக, இளையபெருமாளும் அவரைத் தொடர்ந்து போக, சக்கரவர்த்தியும் இறக்க, ஸ்ரீ சத்ருக்நாழ்வானும் தன்னையல்லது அறியாதே இருக்க, பெருமாளுடைய இராச்சியத்தைப் பரித்துக்கொண்டிருக்கையாலே ‘பரதன்’ என்கிறது. – 1‘பரத இதி ராஜ்யஸ்ய பரணாத் – பரதன் என்னும் இப்பெயர் ராஜ்யத்தைத் தாங்குகையாலே.’

‘ததா – அப்படியே’ – தானும் ராஜபுத்திரனாய் நக்ஷத்திரமும் வேறுபட்டிருந்தால், பிரிந்து தனக்குப் பொருந்தும் முகூர்த்தத்திலே செல்லுதலே முறையாம். அது செய்யாதே அவன் புறப்பட்டதே தனக்கும் முகூர்த்தமாகப் போனான். ‘அநக: – பாபம் அற்றவன்’ – அப்படை வீட்டில் அல்லாதார் எல்லாம் பாபம் கலந்த ஜீவனம் போலேகாணும். என்றது, இராம பத்தி கலந்திருத்தலைக் குறித்தபடி. ‘ஆயின், இராம பத்தியைப் பாபம் என்னலாமோ?’ எனின், ‘இருவினைகளில் புண்ணியம் உத்தேஸ்யமாயினும், மோக்ஷ உலகிற்கு விரோதி என்னும் முறையாலே இரு வினையும் விடத்தக்கது என்னாநின்றதே அன்றோ? இங்கும், உத்தேஸ்ய விரோதியாகையாலே சொல்லலாம்,’ என்பது. ‘ஆயின், இதுஉத்தேஸ்ய விரோதியோ?’ என்னில், 1பேற்றுக்கு முடிவின் எல்லையை நோக்க, முதற்படியில் நிலை விரோதி அன்றோ? ‘சத்ருக்ந:’ – பிறந்த போதே ‘எதிரிகள் மண்ணுண்ணும்படி வளரும்’ என்று தோற்றியிருக்கையாலே, இப்படித் திருநாமம் சாற்றினான் வசிஷ்டன். ‘நித்ய சத்ருக்ந:’ 2புறம்பேயுள்ள பகைவர்களை வெல்லுதல் அன்றியே, உட்பகைவர்களான இந்திரியங்களை வென்றிருப்பவன். என்றது, 3‘பும்சாம் திருஷ்டி சித்தா பஹாரிணம் – ஆடவர்களுடைய கண்களையும் மனத்தையும் கவரக்கூடியவன்’ என்கிற விஷயத்தில் கண் வையாமையைத் தெரிவித்தபடி. அங்கும் ‘இவனுக்கு இனிது’ என்று இவ்வழியாலே புகுவானித்தனை.

‘‘அநக:’ என்பதற்கும், ‘நித்யசத்ருக்ந:’ என்பதற்கும் வேறுபாடு என்?’ என்னில், 4அநக: என்னும் இதனால், 5பரிசுத் தத்தில் ஸ்ரீ பரதாழ்வானை ஒவ்வார் பெருமாள் என்கிறது; ‘நித்ய சத்ருக்ந:’ என்னுமிதனால், 1இனிமையில் ஸ்ரீ பரதாழ்வானை ஒவ்வார் பெருமாள் என்கிறது. ‘நீத: – அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்’ – ஒரு குற்றுடைவாள், நிழல் உள்ளிட்டவையைப் போன்று போனான். என்றது, ‘ஒருவனோடு மற்றொருவன் சேர்ந்து செல்லுகின்ற காலத்துச் செல்லுதலாகிய அத்தொழில் செல்லுகின்ற இருவர் இடத்திலும் இருக்குமே? தான் வேறு ஒருவனாக இருந்தும், ஜாதி குணங்களைப் போன்று பரதந்திரனாய்ப் போனான்,’ என்றபடி.

‘பிரீதி புரஸ்க்ருத: – தமையன் பின்னே தம்பி போகக் கடவன்’ என்னும் முறையாலே தேவை போன்று இருக்குமோ?’ என்னில், அங்ஙன் அன்று; ‘படைவீட்டிலே இருந்தால் ஒருவன் சோற்றைப் பகுந்து உண்ணுமாறு போன்று படை வீடாகப் பெருமாளுக்கு அடிமை செய்வார்கள்; ஏகாந்தமான இடத்தில் நாம் எல்லா அடிமைகளையும் செய்யலாம்,’ என்று, 2‘அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி – நான் எல்லா அடிமைகளையும் செய்வேன்’ என்று இளைய பெருமாள் காடேறப் போயினமை போன்று, இவனும் ‘நாம் எல்லா அடிமைகளையும் செய்யலாம்’ என்கிற பிரீதி பிடரி தள்ளத்தள்ளப் போனான்.

3எம்பெருமானார் இச்சுலோகத்துக்கு வாக்கியார்த்தமாக, ‘ஸ்ரீசத்ருக்நாழ்வான் பெருமாளுக்கு நல்லனானபடி, பெருமாளைக் காற்கடை கொண்டு, பெருமாளுக்கு நல்லனான ஸ்ரீ பரதாழ்வானையல்லது அறியாதபடியானான்’ என்று அருளிச்செய்தார். இது காரணமான பின்பு, சொன்ன 4மிகை எல்லாம் பொறுக்கும் அன்றோ? அல்லது, ஒரு மனிதனுக்கு மற்றொரு மனிதன்

உத்தேஸ்யன் ஆகையாவது, ஓட்டை ஓடத்தோடு ஒழுகல் ஓடமாம் அன்றோ? 1‘அநந்யா – இறைவனைத் தவிர வேறொன்றனையும் விரும்பாத’ என்கிற நிலை இவர்களுக்கு உண்டானால் இவர்களைப் பின்பற்றுகிறது அவனைப் பற்றியதாம் அன்றோ?

2பிராஹ்மண சாதி ஒன்றாய் இருக்கவும், குலம் சரணம் கோத்திரம் முதலியவைகளால் பிரித்துச் சம்பந்திக்குமாறு போன்று, வைஷ்ணவர்களுக்கு நிரூபகம், அவனுடைய குணங்கள் செயல்கள் முதலியவைகளால் ஆம். அவ்வழியாலே, அவனுடைய வடிவழகிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள், குணங்களிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள், செயல்களிலே துவக்குண்டிருக்குமவர்கள் என்று இவ்வழியாலே அவர்களைப் பிரித்து, அவர்கள் எல்லாரோடும் தமக்கு ஒரு சம்பந்தத்தை ஆசைப்பட்டு, ‘அவர்கள் எல்லாரும் எனக்கு ஸ்வாமிகள்’ என்கிறார்.


        பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியைப்
பங்கயக் கண்ணனைப்
பயில இனியநம் பாற்கடற்
சேர்ந்த பரமனைப்
பயிலும் திருவுடை யார்எவ
ரேலும் அவர்கண்டீர்
பயிலும் பிறப்பிடை தோறுஎம்மை
ஆளும் பரமரே.

பொ-ரை : செறிந்துள்ள பேரொளி மயமான சரீரத்தையுடையவனும், தாமரை போன்ற திருக்கண்களையுடையவனும், பயில்வதற்கு இனிய பாற்கடலிலே யோகநித்திரை செய்கின்ற நம் பரமனுமான எம்பெருமானைச் சேர்கின்ற பெரிய செல்வத்தை உடையவர்கள், எப்பிறவியை உடையவர்களாகிலும், அவர்கள் தாம், உண்டாகின்ற பிறவிதோறும் எம்மை அடிமை கொள்ளத் தக்க சுவாமிகள்.

வி-கு : ‘பயில இனிய’ என்பது, பரமனுக்கு அடைமொழி. எவரேலும் – உம்மை இழிவு சிறப்பு. கண்டீர் – தெளிவின்கண் வந்தது. பின்னர் வருகின்றவைகளையும் இங்ஙனமே கொள்க. தோறு – இடைச்சொல்; இடப்பன்மையைக் காட்ட வந்தது.

இத்திருவாய்மொழி, ஐஞ்சீர் அடியாய் வந்தமையின், கலி நிலைத்துறை.

ஈடு : முதற்பாட்டு. 1’வடிவழகிலும் குணங்களிலும் தோற்றிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் எனக்கு ஸ்வாமிகள்,’ என்று இத்திருவாய்மொழியிற் சொல்லப்படும் பொருளைச் சுருங்க அருளிச்செய்கிறார்.

பயிலும் சுடர் ஒளி மூர்த்தியை – 2எல்லை இல்லாத ஒளிப் பிழம்பையே வடிவாக உடையவனை. இதர விஷயங்களில் ஒளி கர்மம் காரணமாக வளருகையாலே வளருமாறு போன்று குறைந்து வரும்; இது அங்ஙனம் அன்றியே, என்றும் ஒக்கப்புகர் விஞ்சி வாராநிற்குமாதலின், ‘பயிலும்’ என நிகழ்காலத்தால் அருளிச்செய்கிறார். பயிலுகை – செறிகை. 3சுடர் என்றும், ஒளி என்றும் தேஜஸ்ஸாய் ‘மிக்க தேஜஸ்’ என்கை. அன்றியே, ஒளி – அழகுமாம். அன்றியே, 4‘பயிலும்’ என்பதனை ‘மூர்த்திக்கு’ அடைமொழியாக்கி, என்றும் உளதாந் தன்மையைச் சொல்லிற்றாகக் கோடலுமாம். என்றும் உளதாவதாவது, எல்லாக்காலத்திலும் இருப்பது ஒன்று ஆகையாலே, ‘பயிலும்’ என நிகழ் காலத்தால் அருளிச்செய்கின்றார். 1ஆக, ‘சுத்த சத்துவமயமாய்ச் சொரூபப் பிரகாசகமான விக்கிரகத்தையுடையவன்’ என்கை.

2நிஷ்கிருஷ்ட சத்துவமேயாய் 3‘அந்த முக்குணங்களுக்குள்ளே பரிசுத்தமாயிருப்பதனாலே ஸ்படிகம் போன்று பிரகாசிக்கிறதும் சாந்தமாயிருப்பதுமான சத்துவகுணம்’ என்றும், 4‘கிளர்ச்சியோடு இருக்கிற ஒளிகளினுடைய கூட்டமாய் இருக்கிற அந்த விஷ்ணு’ என்றும், 5‘ஆகாயத்தில் அநேகம் ஆயிரம் சூரியர்களுடைய ஒளியானது ஒரே காலத்தில் உண்டானால் அது அம்மகாத்துமாவினுடைய ஒளிக்கு ஒப்பாகும்’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே, எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமாய் ‘ஆறு குணங்களுடைய விக்கிரஹம்’ என்று மயங்குவார்க்கு மயங்கலாம்படியாய், ஞானம் முதலான குணங்களுக்கும் சொரூபத்துக்கும் பிரகாசகமான விக்கிரகம் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

பங்கயக்கண்ணனை – 6வடிவழகு எல்லாம் பாதியும், கண்ணழகு பாதியுமாயிருக்கும். 7‘ராம: கமல பத்ராக்ஷ:’ என்னுமாறு போன்று, வடிவிலே துவக்கு உண்பாரை வளைத்துக்கொள்வது கண் அழகாயிற்று. ஒரு சுடர்க்கடல் போலே ஆயிற்று வடிவு; அது பரப்பு மாறத் தாமரை பூத்தாற்போலே ஆயிற்றுக் கண் அழகு. வடிவுதானே கவரும் தன்மையது? அதற்கு மேலே அகவாயில் வாத்சல்யம் முதலிய குணங்களுக்கும் பிரகாசகமாய் இருக்குமன்றோ திருக்கண்கள்? ஆக, ‘என்றும் உள்ளதாய் எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமான விக்கிரஹத்தையும் அதிலும் கவர்ச்சிகரமான கண்ணழகையுடையவனை’ என்றபடி.

பயில இனிய நம் பாற்கடல் சேர்ந்த பரமனை – இப்படி வடிவழகும் கண்ணழகும் கண்ணழிவு அற்று இருக்கையாலே இனியதாய் இருக்குமன்றோ? 1இதர விஷயங்கள் கிட்டுந்தனையும் ஒன்று போலேயாய்க் கிட்டினவாறே அகல வழி தேடும் படியாயிருக்கும் ஆதலின், ‘பயில இனிய’ என்கிறார். என்றது, ‘அவற்றினுடைய தாழ்வினை அறிகைக்கும் அங்கே செறிய அமையும்; பகவத்விஷயத்தினுடைய என்றும் உள்ளதாய் அடையக்கூடியதாய் இருக்குந்தன்மையை அறிகைக்கும் அங்கே நெருங்க அமையும்,’ என்றபடி. ஆகையாலே அன்றோ இவ்வஸ்து நித்தியமாய் அடையக் கூடியதாய் இருக்கிறது?மற்றும், இவ்விஷயத்தில் அனுபவித்த அழகை நோக்க அனுபவிக்கும் அழகு, 1‘முத்தன் இச்சரீரத்தை நினையாதவனாகி’ என்கிறபடியே, முத்தன் சமுசார வாழ்க்கையை மறக்குமாறு போன்று, அனுபவித்த தன்மையை நினைக்க ஒண்ணாதபடி அன்றோ இருப்பது? ஆதலால் அன்றோ, 2‘பண்டு இவரைக் கண்டு அறிவது எவ்வூரில் யாம் என்றே பயில்கின்றாளால்’ என்றார் மாறன் பணித்த தமிழ் மறைக்கு ஆறங்கம் கூற அவதரித்த ஆலிநாடரும்? என்றது, ‘முதல் நாள் கண்டால், இயற்கையில் அமைந்த இறைமைத்தன்மையாலும் முகத்தில் தண்ணளியாலும் ஆக, காணாது கண்டவனுக்கும் ‘பண்டு கண்டு விட்ட முகமோ?’ என்று தோன்றியிருக்கும்; சில நாள் பழகினால், ‘பண்டு இவரை நாம் கண்டு அறியோமே!’ என்று தோன்றியிருக்கும்’ என்றபடி.

‘ஆயின், 3இரண்டற்கும் சொல் ஒத்திருக்க, இப்பொருளைக் காட்டும்படி எங்ஙனே?’ என்று நான் கேட்டேன்; ‘பயில்கின்றாளால்’ என்று முதல்முன்னம் பார்த்த நிலையோடு பார்த்துப் பின்னர்க் கலங்கிய நிலையோடு வேற்றுமை அற வார்த்தை இதுவேயாய் இருந்தது கண்டீரே’ என்று அருளிச்செய்தார். ‘வடிவழகு குறை அற்றுக் குணத்தில் கொத்தையாலே கிட்ட வொண்ணாதபடி இருப்பானோ?’ என்னில், ‘கலங்காப் பெரு நகரத்தை இருப்பிடமாக உடையவன் திருப்பாற்கடலிலே வந்து அடைகின்றவர்கட்கு முகம் கொடுக்கைக்கு ஒருப்பட்டிருக்கின்றான்,’ என்பார், ‘நம் பாற்கடற்பரமனை’ என்கிறார். ‘நம்’என்றது, ‘அடியவர்கட்காக’ என்றபடி. என்றது, ‘அல்லாதார் வடிவு படைத்தால், ‘வடிவில் வீறுடையோம்’ என்று, அணைய விரும்பினால், அருமைப்படுத்திப் புறப்படத் தள்ளுவர்கள்; இப்படி அழகுடையவன், தானே அடியார்களை அனுபவிப்பிக்கைக்காக அணித்தாக வந்து சாய்ந்தமையைத் தெரிவித்தபடி. ‘வடிவழகாலும் குணங்களாலும் அல்லாதாரைக் கழித்து, இவனுக்கு ஓர் ஏற்றம் சொன்னீர்; மேன்மைக்கு இவனுக்கு அவ்வருகே ஒரு பொருள்தான் உண்டோ?’ என்னில், ‘மேன்மைக்கும் இவனுக்கு அவ்வருகு ஒரு பொருள் இல்லை,’ என்பார், ‘பரமனை’ என்கிறார்.

பயிலும் திருவுடையார் – ‘நல்ல வாய்ப்பாய் இருந்தது’ என்று முகம் காட்டுவித்துக்கொண்டு பிரயோஜனத்திற்கு 1மடியேற்கையன்றியே, அவன்தன்னையே பிரயோஜனமாகப்பற்றி நெருங்கும் செல்வமுடையார். என்றது, ஒரு பிரயோஜனத்துக்குப் பற்றினவர்கள் அது பெற்றவாறே அவனை விட்டுப் போவர்கள் அன்றோ? அவன்தன்னையே பற்றினவர்கள் பின்னை அங்கே நெருங்குமத்தனையேயாதலின், ‘பயிலும்’ என நிகழ்காலத்தால் அருளிச்செய்கிறார் என்றபடி. அவன் இறைமைத்தன்மைக்கு எல்லையாய் முடி கவித்தாற்போலே, இவர்கள் அடிமைக்கு எல்லையாய் முடி கவித்திருப்பவர்களாதலின், ‘திருவுடையார்’ என்கிறார்.

‘ஆயின், இதனைத் திருவாகச் சொல்லலாமோ?’ எனின், 2‘அந்தரிக்ஷ கதஸ் ஸ்ரீமான் – ஆகாயத்தை அடைந்தவன் ஸ்ரீமானாக உள்ளவன்’, 3‘ஸது நாகவரஸ் ஸ்ரீமான் – அந்தக் கஜேந்திர ஆழ்வான் ஸ்ரீமானாய் இருந்தான்,’ 4‘லக்ஷ்மணோ லக்ஷ்மி சம்பந்ந:’ என்னும் இடங்களில் இதனைத் திருவாகக் கூறப்பட்டுள்ளமை காண்க. ‘அந்தரிக்ஷ கதஸ் ஸ்ரீமான்’ – இலங்கைவிட்டுப் பெருமாள் திருவடிகளில் வர என்று ஓரடி இட்டபோதே, இராவண சம்பந்தத்தால் வந்த திருவின்மை நீங்கிச் சொரூபத்திற்குத் தகுந்ததான ஸ்ரீ குடி புகுந்தது என்றபடி. ‘சதுநாகவரஸ் ஸ்ரீமான்’ – சர்வேசுவரன் அரைகுலையத் தலைகுலைய வந்து விழ வேண்டும்படியான ஆர்த்திதன்னை ஒரு செல்வமாகச் சொல்லப்பட்டது அன்றோ ஸ்ரீ கஜேந்திராழ்வானுக்கு? ‘நீர் இளவரசாக முடி சூடாவிடில் நாம் முடி சூடோம்,’ என்று பெருமாள் அருளிச் செய்யவும் 1முடி சூட இசையாத இளைய பெருமாளை அன்றோ, ‘இலக்ஷ்மணன் ஐஸ்வரியத்தால் நிறையப்பெற்றவன்,’ என்றது?

மற்றும், ஸ்ரீ பரதாழ்வானை, ‘பிள்ளாய்! உன் உள் வெதுப்பு ஆறுவது எப்போதோ!’ என்று கேட்க, 2‘இராஜ இலக்கணம் பொருந்திய தமையனாருடைய திருவடிகளைத் தலையிலே எதுவரையிலும் தாங்கமாட்டேனோ, அது வரையிலும் எனக்கு நிம்மதியானது உண்டாகமாட்டாது,’ என்கிறபடியே, பெருமாளும் தமக்கு வகுத்த முடி சூடி, நானும் எனக்கு வகுத்த முடி சூடின அன்று ஆறும்,’ என்றான் அன்றோ? 3‘அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசு’ என்றார் ஸ்ரீ குலசேகரப் பெருமாள். ‘அடியிலே தலையாக வாழ அடியிடுகிறார்,’ என்றபடி. 4‘வைஸ்ரவணன்’ என்னுமாறு போன்று, பாரதந்திரியமாகிற செல்வத்தையுடையவர்களாதலின், ‘உடையார்’ என்கிறார். ‘இச்செல்வத்தை உடையர் ஆகிறார்கள்: மற்று என்ன ஏற்றம் உண்டாக வேண்டும் இவர்களை ஆதரிக்கைக்கு?’ என்னில், எவரேலும் – ஜன்ம ஒழுக்க ஞானங்கள் எவையேனும் ஆகவுமாம்; இது உண்டாமத்தனையே வேண்டுவது. அவர் கண்டீர் – ‘அடியார்’ என்றே தங்களை நிரூபிக்க வேண்டும்படியாய், வைணவனாம் தன்மைக்கு விரோதியான பிறப்பு முதலியவைகளால் வரும் அபிமானம் இல்லாதார் நமக்குத் தேட்டம்,’ என்கிறார்; ‘பிறப்பு ஒழுக்கம் ஞானம் இவைகளால் வரும் அபிமானம் பகவானுக்கு அடிமைப்படுதற்கு விரோதியாகையாலே அவை இல்லாதார் உத்தேசியர்,’ என்கிறார் என்றபடி.

‘அவர்கள் எத்தனை நாள்களுக்கு உத்தேசியர்?’ என்ன, பயிலும் பிறப்பிடை தோறு – மேன்மேல் என நெருங்கி வருகிற பிறவிகளில் அவகாசங்கள்தோறும். 5‘நின் பன் மா மாயப் பல்பிறவியில் படிகின்றயான்’ என்று வெறுக்கத் தக்கதாகச் சொன்ன பிறவிதன்னையே 1விரும்புகிறார் இப்போது; பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்படுவதற்கு உறுப்பு ஆகையாலே. ‘மேன்மேல் எனப் பிறவிகள் உண்டாகவும் அமையும்; ஒரு பாகவதர் ஸ்ரீ பாதத்திலே வசிக்கப்பெறில்’ என்கிறார் என்றபடி. எம்மை ஆளும் பரமர் – என்னை அடிமை கொள்ளக்கூடிய ஸ்வாமிகள். ‘முன்பு அவனைப் ‘பரமன்’ என்றீர்; இங்கே இவர்களைப் ‘பரமர்’ என்னாநின்றீர்; இது இருக்கும்படி என்?’ என்னில், அனுபவிக்கும் குணங்களின் மிகுதியாலே சொல்லிற்று அங்கு; இங்கு, அக்குணங்களுக்குத் தோற்றவர்களைச் சொல்லுகிறது. ‘நன்று; ‘எவரேலும்’ எனின், அமையாதோ? ‘பயிலுந் திருவுடையார்’ எனல் வேண்டுமோ?’ எனின், அந்தச் சம்பந்தம் ஒழியச் சொல்லில் பகவானுடைய சம்பந்தம் அற்றதாம்.

அடிதாறு – பாத ரேகை; பாதுகையுமாம்.
‘அழகும் அறிவோமாய் வல்வினையைத் தீர்ப்பான்
நிழலும் அடிதாறும் ஆனோம்.’

இதுதான் செய்யத்தக்க விஷயத்தில் செய்யக்கடவது’ என்னும் இவ்விடத்தில்,

நற்றா தையும்நீ; தனிநா யகன்நீ; வயிற்றில்
பெற்றாயும் நீயே; பிறரில்லை:
பிறர்க்கு நல்கக்
கற்றா யிதுகா ணுதிஇன் றெனக்கை மறித்தான்
முற்றா மதியம் மிலைந்தான் முனிந்தானை யன்னான்.’

என்ற அருமைச்செய்யுள் நினைவிற்கு வருகின்றது. (கம்ப அயோத்: நகர்
நீங்கு. 136)

இவ்விடத்தில்,

‘முத்துருக் கொண்டுசெம் முளரி அலர்ந்தால்
ஒத்திருக் கும்எழி லுடையஇவ் வொளியால்
எத்திருக் கும்கெடும் என்பதை உன்னாச்
சத்துருக் கன்எனச் சார்த்தினன் நாமம்.’

என்ற கம்பராமாயணச் செய்யுள் ஒப்பு நோக்குக.

தாயுரை கொண்டு தாதை உதவிய தரணி தன்னைத்
தீவினை யென்ன நீத்துச் சிந்தனை முகத்திற் றேக்கிப்
போயினை என்ற போது புகழினோய்! தன்மை கண்டால்
ஆயிரம் இராமர் நின்கே ழாவரோ தெரியி னம்மா!’

என்றார் ஸ்ரீ குகப்பெருமாள்.

எண்ணில் கோடி இராமர்க ளென்னிலும்
அண்ணல் நின்னரு ளுக்குஅரு காவரோ?
புண்ணி யம்எனும் நின்னுயிர் போயினால்
மண்ணும் வானும் உயிர்களும் வாழுமோ?’

என்றார் கௌசல்யா தேவியார்.

விஷய பிரவணர் சம்சாரிகள்
கணை கழல் காண்பது என்றோ என்றவருக்கு
நிழலும் அடிதாருமாக இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் காட்டிக் கொடுக்க
உபதேச நிரபேஷமாக
பள்ள மடை போலே பாகவதர்கள் கண்டு
திரு உள்ளம் செல்ல
இவரும் சிலரே
இவருக்கு அடிமை -சொல்லாமல் சம்பந்தி சம்பந்திகள் அடியார் அடியார் —
எம்மா வீட்டில் எம்மா வீடு பிராப்ய நிஷ்கர்ஷம் பண்ணினார்
அவனது
ஆனந்தம் தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே
இங்கே அடியவர்களுக்கு சேஷத்வம் எல்லை நிலம் –
இரண்டாய் இருப்பது இல்லை
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே
எம்பெருமானுக்கு என்ன செய்தால் ஆனந்தம் உண்டாகும் –
பாகவதர் கைங்கர்யம் -இதனால் –
எல்லை முடிந்த நிலம்
ஞாதவ்ய அர்த்தங்கள் திருமந்தரம் –
இத்தை அதுக்கு அர்த்தமாக நின் திரு எட்டு எழுத்தும் கற்று நான் உற்றது உன் அடியார்க்கு அடிமை –
ததீயர் -விற்கவும் வாங்கவும் -படி –
அடிமை விலை கொடுத்து வாங்குவார்கள் முன்பு சொத்து போலே
அடியார்கள் எம் தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே பெரியாழ்வார்

பிதா சொத்தை புத்திரன் விற்பது போலே
அடியவர் எம்பெருமான் புத்திரன் ஸ்தானம்
சம்சார வ்ருஷம் -இரண்டு அமிர்த பழம்
கதாசித் கேசவ பக்தி -சத் பக்தைர் சமாகமம் –
வா சப்தம் நடுவில்
இதுவா அதுவா -இரண்டும் அமிர்தம்
வா அவதாரண அர்த்தம் -எம்பெருமானார் உத்தேச்யம் இங்கே சித்திக்கும்
பகவத பக்தியே உயர்ந்தது -காட்டி அருளினார் –
பிராப்யத்தில் முதல் நிலை பகவத் சேஷத்வம்
சரமாவதி பாகவத சேஷத்வம்
நடு நிலை -இத்தை காட்டி -ஆசார்ய அபிமானம் பாகவதர்களில் ஆசார்யர் உண்டே

இந்த விஷயம் அனுஷ்டானம் சத்ருக்னன் காட்டி -அருளி
கச்சதா மாதுல  குலம் –
இவ்வர்த்ததுக்கு அடி திருமந்தரம் இ றே
இதை காட்டவேசத்ருக்ணன் அவதாரம் –
ஆசார பிரதானம் ராம அவதாரம்
பித்ரு ப்வசன பரிபாலன சாமான்ய தர்மம் அனுஷ்டித்து காட்டி
பிராப்த விஷயத்தில் செய்ய வேண்டும் -இளைய பெருமாள் காட்டி
செய்யும் இடத்தில் அவன் உகந்த இடத்தில் செய்வதை பரதன் அனுஷ்டித்து காட்டி
இளைய பெருமாள் நிர்பந்தித்து அடிமை
பிரிந்த நிலையில் அடிமை பரதன்
பிதா சொல்லிற்று செய்வது சாமான்ய
நேரே பிதா ராகவன் –
குருஷ்வ நிர்பந்திக்காமல் -ராஜ்யத்தில் இரும் -சொன் னாலும் அனுஷ்டித்து
எல்லை நிலம் சத்ருகன ஆழ்வான்
மாதுல குல ம் உத்தேச்யம் பரதனுக்கு
கைகேயி உடன் பிறந்தவன் –
சுதாஜித் அழைத்தது பரதன்
கச்சதா வர்த்தமானம் -போய் கொண்டு இருக்கிற
பூர்வ நினைவு இல்லை
பெருமாள் அனுமதி இன்றி
சக்ரவர்த்தி
நிழல் போவது போலே கேட்காமல்
கச்சதாம் பாரதந்த்ர்யம்
பரதேன -ராஜ்ஜியம் விட்டு போனதை சுமந்து -பரித்து கொண்டு இருந்தான்
ததா -அப்பொழுது தான் ராஜ புத்ரனாய் –நாளும் வேறுபட்டு
தனக்கு ஆஸ்லேஷ நட்ஷத்ரம்
பரதன் புஷ்ய நட்ஷத்ரம் –
பொ ட்டி படுக்கை போலே போனார் –
ஒவ்வொரு சப்தத்திலும் பாகவத சேஷத்வம் காட்டி
அனகக -படை வீட்டில் பாப்பம் இல்லாதவன் இவன் ஒருவன் தான் –
பாபம் கலந்த ஜீவனமஎல்லாரும்
ராம பக்தி தானே பாபம்
பாபம் போலே புண்யம் உத்தேச்ய தடை போலே –
இங்கு ராம பக்தியும் தடை தானே பரத பாரதந்த்ர்யம்

பரத பக்தி பரத கைங்கர்யம்
அனைவரும் ராமே ராஜ்ஜியம் ராம பக்தி உள்ளவர்கள்
சரமாவதி -பிரதம அவதியும் விரோதி -தானே
சத்ருக்னக -நித்ய சத்ருக்னன்
சத்ருக்களை ஹந்தி -சத்ருகன
பிறக்கும் பொழுதே தோன்றி
நித்ய சத்ரு நமக்கு இந்திரியங்கள் கூடவே இருந்து ஹிம்சை செய்ய
ஆந்தர சத்ருகளை வென்றவன் சத்ருக்னன்
பும்ஸாம் திருஷ்டி சித்தம் அபஹரிக்கிரவன் இடம் கண் வைக்காமல் –
ராமன் அழகு கண் வைப்பது பரத கைங்கர்ய விரோதி –
பார்க்க நேர்ந்தாலும் பரதனுக்கு இனிமை என்பதால்
அனக -நித்யசத்ருணன் –
பாவனத்வம் போக்யத்வம் இரண்டிலும் ஈடுபடாதவன்
பாவனம் போக்யம் சேர்ந்து இருப்பது அரிது –
அதனால் இரண்டு சொல்லும்
குற்று உடை வாள் -நீதக -அழைத்து எடுத்து செல்லப்பட்டான்
த்ர்வ்யமாக இருந்தாலும் ஜாதி குணம் பிரிக்கலாம் –
ஜாதி -குணம் -கோத்வம் மனுஷ்ய –
பரதந்த்ரனாய் நீதக
அசித் போலே ப்ரீதி புரச்துதனாய்
படை வீட்டில் ஒருவன் சோற்றை பகிர்ந்து உண்ணுமா போலே
நிறைய பேர் கைங்கர்யம் உண்டே
ஏகாந்த ஸ்தலம் எல்லாவித அடிமை செய்யலாம்
அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி போலே –
ப்ரீதி உந்த பிடறி தள்ள போந்தான்
பெருமாளை கால்கடை கொண்டு பெருமாளுக்கு நல்லவன்
கரிய உரு காண்பன் நான் அர்த்தம் -பரதனை அல்லது அறியாதான் ஆனான் –
ஓட்டை ஓடத்தில் ஒழுகல் ஓடம் சேதனன் ஒருவனை பற்றினால்
பகவத் பக்தனை பற்றவேண்டும் –
சம்சாரி களைப் பற்றாமல் -பாகவதர்களை பற்ற வேண்டும் –
அவனையே எல்லாமாக கொண்டவர்களைப் பற்ற வேண்டும்
குல ஜன்ம கோத்ராதிகளில் சம்பந்தம் போலே
வைஷ்ணவனுக்கு குணம் செஷ்டிதங்கள்
அவன் வடிவழகில் ஈடுபட்டு -துவக்கு உண்டு இருப்பவர்கள் –
பிரித்து அவர்கள் எல்லாரோடும் சம்பந்தம் ஆசைப்பட்டு
அனைவரும் ஸ்வாமிகள் –
எம்பெருமானை மூன்று வரியில் சொல்லி -பாகவதர்கள் சொல்லி பாசுரம் அருளி –
ஸ்வரூப ரூபகுணங்கள் சொல்லி

முதல் பாட்டில் இத்திருவாய்மொழி அர்த்தம் சந்க்ரேகென அருளுகிறார்

பாகவத சேஷத்வம் -அறிய வேண்டிய அர்த்தங்கள் எல்லாம் திருமந்தரம் சொல்லுமே
அவன் ஆநந்தம் கைங்கர்யமே பாகவத கைங்கர்யம் –
அடியவர் என்ற காரணத்தாலே பற்ற வேண்டும் –
இதனாலே  மூன்று வரிகளும் பகவானை சொலி -இப்படிப்பட்ட இவன் இடம் ஆள்பட்ட –
பாகவதர்கள்
வடிவு அழகு குணம் ஈடுபட்ட -அடியார்கள்
பயிலும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி -பங்கயக்ககண்ணன்
பாற்கடல் சேர்ந்த பரமன் -பைய துயின்ற பரமன்
பயிலும் திரு உடையார் -எவரேனும் –
அவர் கண்டீர்
பயிலும் பிறப்பிடை தோறும் என்னை ஆள்பவரே
பயிலும் -சப்தம் -பயில்கை செறிகை நெருங்கி
வர்த்தமான நிர்த்தேசம் -தேஜஸ் நித்யம் பிரகாசிக்கும் சுடர் காட்ட –
காரணம் இன்றி புகார் மிக்கு விஞ்சி மாறா நிற்கும்
தேஜஸ் தானே திருமேனி ரூபமாய் -மூர்த்தியாய் –
வடிவாக உடையவன் –
பயிலும் சுடர் -நித்யத்வத்தை தொடர்ந்து வருவதை சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
சுடர் ஒளி இரண்டும் தேஜஸ் -மிக்க தேஜஸ் -மீமிசை போலே
ஒளி -அழகு
நிர்மலத்வாது
தேஜஸ் ராசி கூட்டம்
திவி சூர்யா சகஸ்ரச்ய
ஷட் குண -ஞாநதி குணங்கள் –
பங்கயக்கண்ணன் -வடிவு அழகு ஒரு தட்டு திருக்கண் அழகு ஒரு தட்டு –
ராமக கமலா பத்ராட்ஷா போலே
வளைத்துக் கொள்வது கண் அழகால்
ஒரு சுடர் கடல் -பரத்வம் அனைத்தும் தாமரை போலே -திருக்கண்கள்
பரப்பு மாற பூத்த தாமரை –
வாத்சல்யாதி குணங்களுக்கு பிரகாசம் திருக்கண்கள்
பயில இனிய -கண் அழிவு அற்று இருக்கையாலே –
கிட்டும்படியாயும் கிட்டியபின் அகல முடியாதவையும் இருக்குமே அழகும் -ஹெயதை அறிய பழக -பயில பயில இனியவை யாக இருக்கும்
பழக பழக பாலும் புளிக்கும் போலே இன்றி –
அலட்ஷியம் ஆகும் ரொம்ப பழகின உடன் –
அதி பரித்ஷ்ய அநாதார -சந்தன மரம் நிறைய இருக்க விறகாக உபயோகித்து –
அது போலே இல்லை பகவத் விஷயம்
கிட்டிய பின்பு அகல வழி தேட வேண்டாமே
நித்ய பிராப்தை அறிய அங்கெ நெருங்க அமையும்
இவ்வஸ்து நித்ய பிராப்தை ஆகுமே
அனுபவித்த அழகை  விட அனுபவிக்க வேண்டிய அழகு நிறைய உண்டே
பயில பயில இனிமையாய் இருக்குமே
அனுபூவ்ய அம்சம் –
பண்டு இவரை கண்டு அறிவது எவ்வூரில் என்றே பயில்கின்றாளாம் –
முதல் நாள் கண்டால் -காணா தவனை கண்டது போலே -இன்றி பார்த்த முகம் போலே
தோன்றுமே -ஸ்வா பாவிக தேஜஸ் -முகத்தில் தண்ணளி -காட்டுமே
பழகின பின்பு பழக வில்லை என்று தோற்றும் –
இரண்டுக்கும் சப்தம் ஒன்றாக இருக்க –
எங்கேயோ பார்த்து
எங்கும் இல்லை -இரண்டும் அர்த்தம் பரகால நாயகி வார்த்தை –
நம்பிள்ளை கேட்க -நஞ்சீயர் அருளிச் செய்தது

பயில்கின்றாள் -திருப்பி திருப்பி சொல்வது
வார்த்தை இதுவாய் பிரதம தசையிலும் சரம தசையிலும் -சொல்லிக் கொண்டு –
அனுபவிக்க அனுபவிக்க புதியதாக -புதியதாக தோற்றுமே
பயிலுதல் -மறுபடியும் சொல்வது –
முதல் நாள் -ஸ்வாபாவிக ஸ்வாமித்வம் முகத்தில் தண்ணளி -முன்பே கண்டறியும் முகம் ஆயிற்றே காட்டும்
பின்பு ஓர் இடத்திலும் -கண்டு அறியோம் -பழகிய விஷயமும் மறக்கும் படி நித்ய அபூர்வ விஷயம் –
தெவிட்டாமல் அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராமுதமாய் இருக்குமே
புதிசாக அனுபவிப்பது போலே –
யெவ் ஊரிலும் இல்லை –காட்டுமே -அதனாலே பயில்கின்றாள்
மீண்டும் மீண்டும் உரு சொல்கிறாள் –

நித்ய பிராப்தி அறிகைக்கு அங்கே  கிட்டி இருக்க அமையும் –
சம்சாரி யாத்ரை முக்தன் மறப்பது போலே –
நோ உபவஜனம் ஸ்மரம் –
அது போலே அனுபவிக்க அனுபவித்த விஷயமே மறக்குமே
அனுபூதமான அழகு –
அனுபாவ்யமான அழகு இத்தை மறப்பிக்குமே –
அழகு நிறைய குணம் வேறே உண்டே நெருங்க
கலங்கா பெருநகரை இருப்பிடமாக கொண்டவன்
நம் பாற்கடல் சேர்ந்த பரமன் -பாற்கடல் சேர்ந்த நம் பரமன்
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக
கர்வம் பாராட்டாமல் -தானே அணித்தாக சாய்ந்தபடி
பரமனை -அழகாலும் குணத்தாலும் -மட்டும் இடறி மேன்மையாலும் யாரும் இன்றி –
பரோ மா யஸ்ய சக பரமன்
அவனை பயிலும் திரு -பாக்கியம் உடையவர் –
அவன் தன்னையே பிரயோஜனமாக -பயிலும் –
நல்ல வாய்ப்பாக கொண்டு -வேறு கேட்டு போகாமல் –
மடி ஏந்தாமல் -உள்ள சம்பத்
திரு உடையார் –
எழுவார் விடை கொள்வார் போலே அன்றி –
அங்கேயே தரித்து இருக்கும் திரு
முடி கவித்தாளல் போலே சேஷித்வம் அவன்
இவர்களும் முடி தரித்து -சேஷத்வ எல்லை -தொண்டர் தொண்டர் —
அடியார் –அடியோங்களே –
மணவாள மா முனிகள் -தாஸ தாஸ கண -சரம -வாதி யாக தத் தாஸ -தாசன் –
விபீஷண ஸ்ரீமான் -நாகவர ஸ்ரீ மான் -லஷ்மண  லஷ்மி சம்பன்னன் –

யுவராஜ பட்டாபிஷேகம் கெஞ்சினாலும் -முடியாது -நாம் முடி சூடோம் –
அருளிச் செய்து இருந்தும் -லஷ்மி சம்பன்னன் –
பரத ஆழ்வான் பண்ணிக் கொண்டானே -மறுத்து வார்த்தை –
சொல்லாமல் பிள்ளாய் உன் உள் வெதுப்பு ஆறுவது எப்போது கேட்டதும் –
அடி சூடும் அரசு இது அல்லால் வேண்டாம் –
திருவடி தரித்து ஆறுவேன் பிராதுகு சரணவ் சரணம் -ஒரு காலில் சங்கு–இருகாலும் கொண்டு –
பெருமாளும் தமக்கு வகுத்த முடி சூடி -எனக்கு வகுத்த முடி சூடி –
அடியிலே தலை -இட ஆசைப்பட்டார் -வாழ அடி இடுகிறார் –
திரு உடையார் -பெருமையை உடையவர்கள்
வைஸ்ரவணன் என்னுமா போலே
குபேரன் பாரதந்த்ர்யம் ஆன சம்பத் உடையவர்கள் –
ஸ்வாமி -சும் அச்யாமி -சொத்தை உடையவர்கள் -பகவானுக்கு சேஷத்வம்
கொண்ட சொத்தை உடையவர்கள் -அடிமை அர்த்தமே ஸ்வாமி
தாஸத்வம் சொத்தை உடையவர் ஸ்வாமி –
வேறே என்ன வேண்டும் -எவரேலும் -ஜன்ம வருத்தங்கள் ஏதேனும்
ஊன காரகர்கள் ஆனாலு
ததீயர் ஒன்றே வேண்டும் –
ஜன்ம வருத்தங்கள் அல்லாதார் உத்தேச்யர் –
ஜன்ம வருத்தங்கள் அஹங்ஹார ஹேது
நைச்யம் ஜன்ம சித்தம் திருப்பாண் ஆழ்வார்

கால ஷேபம் -கார்ப்பங்காடு ஸ்வாமிகள் சாதிக்க –
ஸ்வாமியை மடக்கிட்டோம் -நினைக்க –
உயர்ந்த விஷயம் -புரியும் படி சோழ சாமர்த்தியம் இல்லை
நைச்யம் -உன்னை விட
உங்களுக்கு இல்லை எனக்கு தான் உண்டு சொன்னால் அதுக்கு நைச்யம் பேர் வராதா
நீசத்வம் -உனக்கு இல்லை எனக்கு தான் உண்டு சொல்வது -நீசத்வம் இல்லை
புரியும்படி சொல்ல எனக்கு சாமர்த்தியம் இல்லை
இனி சொல்ல மாட்டேன் -சொல்லும் யோக்யதை இல்லை -என்றாராம்
இதும் தான் தலையில் ஏறிட்டுக் கொண்டு அருளிச் செய்தாரே –
அபிமானம் இல்லாதார் தமக்கு தேட்டம் என்கிறார் –
ஜன்ம வ்ருத் த ஞானம் -ஏதேனும் உண்டானாலும்
துரபிமானம் அஹங்காரம் பகவத் சேஷத்வ விரோதி
ததீயர் என்றே நிரூபிக்க
எத்தை நாளும் உத்தேச்யம்
பல் மா மாயப் பிறவி விரும்பி
ஆதலால் பிறவி வேண்டேன்
பாகவத சேஷத்வ உறுப்பு என்பதால் மேல் மேல் ஜன்மங்கள்
த்யாஜ்யம் ஆக சொன்னதை விரும்புகிறார் –
பாகவத ஸ்ரீ பாதத்தில் வார்த்திகப் பெறில்
என்னை  அடிமை கொள்ளும் ஸ்வாமிகள்
முன்பு -இதே பாசுரத்தில் -அவனை பரமன் சொலி
இப்பொழுது பாகவதரை பரமர் –
அனுபாவ்யமான குணாதிக்யம் சொல்லி முன்பு
அந்த குணங்களுக்கு தோற்ற பாகவதர்களை இங்கே சொல்லி
பாகவதர் முன்னிட்டு அவனை பற்ற

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-6-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 16, 2013

கண்கள் காண்டற்கு அரிய னாய்க்கருத்
துக்கு நன்றும் எளியனாய்
மண்கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கெ லாம்அருள்
செய்யும் வானவர் ஈசனைப்
பண்கொள் சோலை வழுதி வளநாடன்
குருகைக் கோன்சட கோபன்சொல்
பண்கொள் ஆயிரத்து இப்பத் தால்பத்த
ராகக் கூடும் பயிலுமினே.

பொ-ரை : கண்களால் பார்த்தற்கு அரியவனாய், மனத்தால் பார்த்தற்கு மிகவும் எளியவனாய், மண்கொள் உலகத்திலே உள்ள உயிர்கட்கெல்லாம் திருவருள் செய்கின்ற நித்தியசூரிகள் தலைவனைப்பற்றி, வண்டுகளின் பண்கள் பொருந்தியிருக்கின்ற சோலைகளையுடைய வழுதி நாட்டையுடையவரும் குருகூர்க்குத் தலைவருமான ஸ்ரீ சடகோபரால் அருளிச்செய்யப்பட்ட பண்களோடு கூடின ஆயிரம் பாசுரங்களிலே இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் படிமின்; படித்தால் பத்தராதல் கூடும்.
வி-கு : ‘அரியனாய் எளியனாய் அருள் செய்யும் ஈசன்’ என்க. ‘நன்று’ என்பது, ‘பெரிது’ என்னும் பொருளைக் காட்டும் உரிச்சொல்; ‘நன்றுபெரி தாகும்’ என்பது தொல்காப்பியம். ‘ஈசனைப் பற்றிச் சடகோபன் சொன்ன ஆயிரத்து இப்பத்து’ என்க. ‘இப்பத்தால் பத்தராகக் கூடும்; இப்பத்தைப் பயிலுமின்’ என ‘இப்பத்தை’ என்பதனை வருவித்து முடிக்க. வழுதி நாடு – பாண்டி நாடு. ‘திருவழுதி நாடென்றும் தென்குருகூ ரென்றும்’ என்பது தனியன்.

ஈடு : முடிவில், ‘இத்திருவாய்மொழியைக் கற்கவே பகவானிடத்தில் அன்பு உண்டாம்; இதனைக் கன்மின்,’ என்கிறார்.

கண்கள் காண்டற்கு அரியனாய்க் கருத்துக்கு நன்றும் எளியனாய் – கண்களாற்காண அரியனாய், ‘காண ஒண்ணாது’ என்று மறந்து பிழைக்க ஒண்ணாதபடி நெஞ்சுக்கு மிகவும் முன்னிலையாய். காணப்பெறாத இன்னாப்போடே சொல்லுகிறார். 1இவர்க்குப் பிரிவாவது, புறக்கண்களால் காணவேண்டும் என்னும் நசையாலே மனத்தின் அனுபவத்துக்கு வரும் கலக்கம். கலவியாவது புறக்கண்களால் நேரே காண்டலைப் போன்று உட்கண்ணால் காண்டல். மண் கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கு எல்லாம் அருள் செய்யும் வானவர் ஈசனை – நித்தியசூரிகளுக்கு அனுபவிக்கத் தக்கவன் ஆனாற்போலே, சமுசாரிகள் என்று வாசிவையாமல் அர்ச்சாவதார முகத்தாலே வந்து சுலபன் ஆனவனை. பண்கொள் சோலை – வண்டுகளின் மிடற்று ஓசையாலே பண் மிக்கிருந்துள்ள சோலை; 2முக்கோட்டை போலேகாணும் சோலை இருப்பது.

வழுதி நாடன் குருகைக்கோன் சடகோபன் சொல் – திருவழுதி நாட்டுக்கும் திருநகரிக்கும் நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச்செய்த. பண்கொள் ஆயிரம் – வண்டுகளின் நினைவு

இன்றியே அவற்றின் மிடற்றோசை பண் ஆனாற்போன்று, பகவானுடைய குணங்களை அனுபவித்த அனுபவம் வழிந்த பேச்சுகள் விழுக்காட்டாலே பண்ணானபடி. இப்பத்தால் பத்தராகக் கூடும் பயிலுமின் – எல்லாம் கிடைக்கிலும் கிடையாதது ஒன்று, மக்கட்குப் பகவானிடத்தில் பத்தி; இத்திருவாய்மொழியைக் கற்க அதுவும் கிடைக்கும் பரத்துவ ஞானத்துக்கு அடியான புண்ணியமாதல், சாஸ்திர ஞானமாதல், நற்குருவின் உபதேசமாதல், பகவானுடைய நிர்ஹேதுகத் திருவருளாதல் இவையனைத்தும் இல்லாதார்க்கும் அர்ச்சாவதார சௌலப்யத்தை அநுசந்திக்கவே பகவானிடத்தில் பத்தி உண்டாகக் கூடும் என்பார், ‘பத்தராகக் கூடும் பயிலுமின்’ என்கிறார். ஒரு பொருளிலும் விருப்பம் இல்லாதவனான சர்வேசுவரன் அடியார்களிடத்து வைத்த வாத்சல்யத்தாலே இவன் உகந்தது ஒன்றைத் திருமேனியாக விரும்பி, ‘இவன் உண்பித்ததை உண்டு, அகங்கள்தோறும் புக்கு விடமாட்டாமல் இருந்தால், ‘இவன் நம்மை விடமாட்டாதே இருந்த பின்பு நாமும் இவனிடத்தில் அன்பு வைத்தல் ஆகாதோ?’ என்னக் கூடும் அன்றோ?’ என்றபடி. ‘‘பயிலுமின்’ என்றால், பயில்வர்களோ?’ எனின், ‘நிதி இங்கே உண்டு’ என்ன, அவ்விடத்தைத் தோண்டுவார்களே அன்றோ? அப்படியே, ‘பத்தி உண்டாம்’ என்ன, கற்பார்கள் என்று அருளிச்செய்கிறார்.

(11)

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

        செய்ய பரத்துவமாய்ச் சீரார் வியூகமாய்த்
துய்ய விபவமாய்த் தோன்றிவற்றுள் – எய்துமவர்க்கு
இந்நிலத்தில் அர்ச்சாவ தாரம் எளிதுஎன்றான்
பன்னுதமிழ் மாறன் பயின்று.

ப்ரேமம் உண்டாம் பலன் சொலி தலைக்கட்டுகிறார்
காணப் பெறாத இன்னாப்பால்
நெஞ்சுக்கு உள்ள இருந்து
கண்ணுக்கு இலக்காகாமல்
மானச அனுபவம் உண்டு
கலக்கம் அடைந்து –
ஞான சாஷாத்காரம் உரு வெளிப்பாடு உண்டு –
மண் கொள் ஞாலத்து உயிர் களுக்கு எல்லாம் அருள் செய்யும்
அர்ச்சாவதாரமாக நின்று அருளுகிறான்
நித்யர் போலே வாசி இன்றி சுலபன்
வண்டு மிடற்று ஓசை பண் கொள் சோலை
இருப்பவர்களுக்கும் சங்கீதம்
முக்கோட்டை -உஊமையை பாடுவிக்கும் ஸ்தலம்
மூகாம்பிகை துர்க்கி விநாயக ஆலயம் -பிள்ளையார் பட்டி ஊமை பேச
மூகன் =ஊமை
சோலைக்கு  வந்தால் அனைவரும் பாடுபவர்கள் ஆகிறார்
பகவத் குண அனுபவ பேச்சுக்கள் பண்ணாக அமைந்தது
பகவத் பக்தி கிட்டும் இதை பாடினாலே
பரதவ ஞானம் -சதாசார்யா உபதேசம் -இன்றியே அர்ச்சை சேவித்தாலே கிட்டுமே
அவாத சமஸ்த காமன் ஆஸ்ரித வாத்சல்யத்தாலே
திருமேனியாக கொண்டு
இவன் அமுது செய்விதத்தை தான் உண்டு
அகங்கள் தோறும் புக்கு விட மாட்டாதே
காலை கட்டினவனை விடமாட்டாமல் –
சிநேகித்தால் ஆகாதோ -நிதி இங்கே உண்டு என்றால் -தோன்றுவார்களே
பக்தி உண்டாகும் என்ன அப்யசிப்பார்கள் சாரம்
செய்ய பரத்வமாய்
அந்தராத்மி பரத்வத்தில் அடங்கும் தனியாக சொல் லவில்லை
இந்நிலத்தில் அர்ச்சாவதாரம் எளிது என்றான்
பன்னு தமிழ் மாறன் பயின்று

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-6-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 16, 2013

கடல்வண் ணன்கண் ணன்விண் ணவர்கரு
மாணிக் கம்எனது ஆர்உயிர்
படஅ ரவின்அ ணைக்கி டந்த
பரஞ்சு டர்பண்டு நூற்றுவர்
அடவ ரும்படை மங்க ஐவர்கட்கு
ஆகி வெஞ்சமத்து அன்றுதேர்
கடவி யபெரு மான்க னைகழல்
காண்பது என்றுகொல் கண்களே?

பொ-ரை : நித்தியசூரிகளுக்கு நீல இரத்தினம் போன்றவனும், திருப்பாற்கடலில் படத்தையுடைய ஆதிசேஷ சயனத்திலே யோக நித்திரை செய்கின்ற பரஞ்சுடரும், கடல் போன்ற நிறத்தையுடையவனான கிருஷ்ணனும், என்னுடைய அரிய உயிராய் இருப்பவனும், முற்காலத்தில் துரியோதனன் முதலிய நூற்றுவரோடு சேர்ந்து போர்செய்வதற்கு வந்த சேனைகள் முழுதும் அழியும்படியாகப் பாண்டவர்கள் பக்கம் சேர்ந்து கொடிய போரிலே அப்பொழுது அருச்சுனனுக்குத் தேரைச் செலுத்திய பெருமானுமான பார்த்தசாரதியினுடைய செறிந்த வீரக்கழல் பொருந்திய திருவடிகளை என் கண்கள் காண்பது எப்பொழுதோ?’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘கழலை என் கண்கள் காண்பது என்றுகொல்?’ என்று மாறுக. ‘வெஞ்சமத்து நூற்றுவர் படை மங்க ஐவர்கட்காகித் தேர் கடவிய பெருமான்’ என்க. கொல் – அசைநிலை.

ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 1தாம் உபதேசிக்கத் தொடங்கின சௌலப்யத்தை அர்ச்சாவதாரம் முடிவாக அருளிச்செய்து, பின், தன் துறையான கிருஷ்ணாவதாரத்திலே போய், ‘நான் கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கப் பெறுவது என்றோ!’ என்னும் மனக் குறைவோடே தலைக்கட்டுகிறார். ‘ஆயின், சுலபமான அர்ச்சாவதாரத்தை விட்டுக் காலத்தால் முற்பட்ட கிருஷ்ணாவதாரத்திலே போவான் என்?’ எனில், ஒரோ விஷயங்களிலே ஈடுபாடுடையவர்களாய் இருப்பவர்கள் அருமையும் எளிமையும் பாரார்களே அன்றோ? பரத்துவத்துக்கு உயர்வு உண்டாய், போவாரும் பலர் உளராய் இருந்தும், 2‘சுவாமி! எனக்குத் தேவரீரிடத்தில் மேலான பிரீதியானது நிலைத்துவிட்டது; ‘பத்தியும் எப்பொழுதும் இருக்கின்றது; சூரரே! என்னுடைய மனமானது வேறிடத்தில் செல்லுகிறதில்லை,’ என்றனேயன்றோ திருவடி? அப்படி, கிருஷ்ணாவதாரத்திற்காட்டிலும் அர்ச்சாவதாரத்துக்குச் சௌலப்யம் மிக்கிருந்ததேயாகிலும், இவர் 1‘எத்திறம்!’ என்று ஆழங்காற்பட்டது கிருஷ்ணாவதாரத்திலே ஆயிற்று. ‘ஆயின், ‘தயரதற்கு மகன்தன்னை அன்றிமற்றிலேன்’ என்றது செய்வது என்?’ என்னில், கிருஷ்ணாவதாரத்தில் நீர்மை காணுமளவுமே இது சொல்லுகிறது. ‘ஆயின், ‘கிருஷ்ணாவதாரத்தைக்காட்டிலும் நீர்மை மிக்க இடம் அன்றோ அர்ச்சாவதாரம்?’ என்னில், 2அதற்கு முன்னரே சமாதானம் சொல்லிற்றே அன்றோ?

விண்ணவர் கருமாணிக்கம் படம் அரவின் அணைக்கிடந்த பரஞ்சுடர் கடல் வண்ணன் கண்ணன் – நித்தியசூரிகளுக்கு இனியனானவன், கலங்காப் பெருநகரத்தை விட்டு, பிரமன் முதலியோர்கட்கு அடையத்தக்கவன் ஆகைக்காகத் தன்னுடைய பரிசத்தாலே விரித்த படங்களையுடைய திருவனந்தாழ்வான்மேலே திருப்பாற்கடலிலே கண்வளர்ந்தருளி, அவனுடைய பரிசத்தாலே தகட்டில் அழுத்தின மாணிக்கம்போலே மிக்க அழகையுடையனாய், ‘அறப்பெரியன்’ என்று தோன்றும்படியாய் சிரமத்தைப் போக்கும்படியான வடிவையுடையனாய், அளவற்ற பெருமையனான கிருஷ்ணன். ‘விண்ணவர் கருமாணிக்கம்’ என்றதனால், நித்திய சூரிகளுக்கு அனுபவிக்கத் தகுந்த விக்கிரகத்தையுடையவன் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. ‘பட அரவின் அணைக் கிடந்த’ என்றதனால், அங்குநின்றும் பேர்ந்து, பிரமன் முதலியோர் கூக்குரல் கேட்கைக்காகத் திருப்பாற்கடலிலே அணித்தாய் வந்து கண்வளர்ந்தருளுகிறவன் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. ‘கண்ணன்’ என்றதனால், அங்குநின்றும் பேர்ந்து எல்லார்க்கும் அனுபவிக்கலாம்படி கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்தமையைத் 3தெரிவித்தபடி.நாற்றம் குளிர்த்தி மென்மைகளை இயல்வாக உடையவன்’ என்பார், ‘அரவு’ என்றும், ‘இறைவனுடைய பரிச சுகத்தாலே விரிந்த படங்களை உடையவனாய் இருக்கிறான்’ என்பார், ‘பட அரவு’ என்றும், ‘ஆதிசேஷனுடைய பரிசம் இறைவனுக்கு மனக்கவர்ச்சியாய் இருக்கின்றது’ என்பார், ‘அரவின் அணைக்கிடந்த’ என்றும், ‘இவன்மேலே சாய்ந்ததனாலேயே இறைவன் சர்வாதிகனாய்த் தோன்றுகிறான்’ என்பார், ‘அரவின் அணைக்கிடந்த பரஞ்சுடர்’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார்.

எனது ஆர் உயிர் – எனக்குத் தாரகம் முதலானவைகள் எல்லாம் தானே ஆனவன். பண்டு – முன்பு ஒரு நாளிலே. நூற்றுவர் அட வரும் படை மங்க – துர்வர்க்கமடையக் குடி கொண்ட துரியோதனாதிகளோடே கொல்ல வருகிற படை அழியும்படியாக. ‘சாரதீ! சாரதீ!’ என்று வாய் பாறிக்கொண்டே அன்றோ பையல்கள் வருவது? ஆதலின், ‘அட வரும் படை’ என்கிறது. 1’விபீஷணன் நான்கு அரக்கர்களோடு நம்மைக் கொல்லுதற்கு எதிர்முகமாய் வருகிறான்; சந்தேகம் இல்லை; பாருங்கள்!’ என்பது போன்று, அங்கே நலிய வருகிற இது, தம்மை முடிக்க வந்தது போன்று இருத்தலின், 2‘சென்ற படை’ என்னாது, ‘வருபடை’ என்கிறார், ஐவர்கட்கு ஆகி – 3‘பாண்டவர்கள் கிருஷ்ணனையே சரணமாக அடைந்தவர்கள்; கிருஷ்ணனையே பலமாக உடையவர்கள்; கிருஷ்ணனையே நாதனாக உடையவர்கள்,’ என்கிறபடியே, தான் அல்லது தஞ்சம் இல்லாத பாண்டவர்களுக்காகி. வெஞ்சமத்து – போர்க்களத்திலே; ‘நாம் அடியார்க்கு எளியனாயிருத்தலை உலகமனைத்தும் காணவேண்டும்,’ என்று பார்த்து, 4‘அருச்சுனனை ரதியாகவும் தன்னைச் சாரதியாகவும் எல்லா உலகத்துள்ளவர்கள் கண்களுக்கும் இலக்காக்கினான்,’என்கிறபடியே, எல்லார் கண்களுக்கும் இலக்கு ஆக்கினான். அன்று – 1‘உகவாதாரும் கண்டு வாழ்ந்த நாளிலே இழந்த நான், இனிப் பெறுதல் என்று ஒன்று உண்டோ?’ என்று வெறுக்கிறார் இழவுக்கு. தேர் கடவிய பெருமான் கனை கழல் – 2‘சேநா தூளியும் உழவுகோலும் சிறுவாய்க் கயிறும் தேருக்குக் கீழே நாற்றின திருவடிகளும் அத்திருவடிகளிலே சார்த்தின சிறுச்சதங்கையுமாய்ச் சாரதி வேஷத்தோடே நின்ற போதைத் திருவடிகளில் ஆபரணத்தின் ஒலி செவிப்படவும் அவ்வடிவைக் காணவும் காணும் ஆசை. கனை கழல் – ‘செறிந்த கழல்’ என்னுதல்; ‘ஒலிக்கின்ற கழல்’ என்னுதல். கண்கள் காண்பது என்று கொலோ – இக்கண்கள் 3அடிப்படுவது எப்போதோ? இவை முடியப் பட்டினி விட்டே போந்தவை இப்பட்டினி விடக்கடவது என்றோ? ‘அவ்வடிவைக் காண வேண்டும்,’ என்று விடாய்த்த கண்கள் ‘காணப் பெறுவது என்றோ?’ என்றபடி.

அர்ச்சை சொல்லி வந்தவர்
தன் துறை கிருஷ்ண அவதாரம் படிக்கிறார்
நமக்கு உபதேசிக்க அர்ச்சை
ஆழ்வார் -தேர் கடவிய பெருமான் கழல்கள் பெற ஆசைபடுகிறார்

பரத்வ சூசகம் -எல்லாமாக இருப்பவன் -ராம கிருஷ்ணன் –
அவனா இவன் சங்கை கோளாமல் அர்ச்சையில் ஈடுபட உபதேசித்து –
தமர் உகந்தது எவ்வுருவம் அவ்வுருவம் -தானே –
தானே குழந்தைகள் ஆற்று மணலில் –பெரிய திருப்பாவாடை உத்சவம் -ஜீயோ -கூப்பிட
நாயந்தே -சொல்லி எம்பெருமானார் -மணலை பிரசாதமாக ஸ்வீகரித்துக் கொண்டு –
முதலி யாண்டான் இவனே அவன் -இங்குத்தைக்கு அங்குத்தை விபூதியாக நினை –
க்ரகாதிகள் -அர்ச்சை சௌலப்யம் அதிகம் -நினைத்த காலத்தில் நாமே ஆராதிக்கும்படி
தனது துறை -கிருஷ்ண அவதாரம் -அனுபவிப்பது என்றோ –
தேரை கடாவிய எம்பெருமான் –
பூசணிக்காய் கதை -தோட்டம் சுவர் மேலே வைக்க -இவர் துறை இழிகிறார்
அர்ச்சை -விபவ சுலபம் -எது –
அருமையும் எளிமையும் பாராதே பிராவண்யம் -ஈடுபட்ட
பரதவ -பாவக ந அந்யதா கச்சதி -திருவடி வார்த்தை -தன ஈடுபட்ட துறை
அச்சுவை பெறினும் வேண்டா
மற்று ஒன்றைக் காணாவே
நீர்மை மிக்கு இருந்தாலும் –
தயரதர்க்கு மகன் -இவ்வருகில் நீர்மை காணும் அளவை சொல்ல –

கடல் வண்ணன் -கண்ணன் –பரம் சுடர்
படை மங்க ஐவர்கட்காகி
கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர் கரு மாணிக்கம் நித்யர் அனுபவிக்க விக்ரகம்
திருப்பாற்கடல் -பிரமாதிகள் -கூப்பாடு -லீலா விபூதி –
அங்கு நின்றும் போந்து
கண்ணனாக -கலங்கா பெரு நகரம் விட்டு -ஷீராப்தி
படர் அரவின் இணை -ஸு ஸ்பர்சத்தால் விகசித –
இவன் ஸ்பர்சத்தால் அவனும் தேஜஸ் பரம் சுடர் தகட்டில் அழுத்திய மாணிக்கம் போலே
நீல மணி -பிரகாசிப்பது போலே –
சர்வாதிகன் தோற்றும் படி ஸ்ரமகரமான அநந்த சாயித்வம் –
ஆர் உயிர் -தாரகாதிகள் தானே
நாற்றம் குளிர்ச்சி மென்மை சுத்தம் அழகு பஞ்ச சயனம் –
பண்டு -முன்பு ஒரு நாளில்
நூற்றுவர் -அடர்ப்பதர்க்கு வரும் -பையல்கள் வருவது சாரதியை கொல்ல –
படை -நசிக்கும்படியாக –
தன்னை முடிக்க வரும் படியாய் ஆயிற்று ஆழ்வாருக்கு –
அஸ்மான் கந்து சுக்ரீவன் சொன்னது போலே –
ஐ வர்கட்க்கு கிரிஷ்ணாஸ்ரைய -தான் அல்லது தஞ்சம் இன்றி –
சகல மனுஷ நயன விஷயம் ஆகி -ரதி -சாரதி -சௌலப்யம் இலக்காகி
அன்று -உகவாதார் கூட செவிக்கும் படி –
இழந்த போன நான் என்று காண்பேன்
இழவுக்கு வெருக்குகிறார்
சேனா தூளியும் –திருவடிகளும் சா த்தின திரு சதங்கைகளும் -சாரதி வேஷம்

உளவு கோல்  சிறு வாய் கயிறு கடிவாளம்
சதங்கை ஒலி கேட்டு -செறிந்த கழல் தொனிக்கும் கழல்
கண்கள் அடியில் படுவது எப்போது
சாதுர்த்ய வார்த்தை
இப்பட்டினி விடக்கடவது –
விடாய்  தீர

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் அருளிய வார்த்தா மாலை -325-336….

February 15, 2013

ஸ்வரூப நாசகரோடு செறிகையும் அநர்த்தம் –
ஸ்வரூப வர்த்தகரோடு செறியாது இருக்கையும் அநர்த்தம் –
என்றும் அசத் சங்கதி அனர்த்தத்தில் தலைக்கட்டும்
சத் சங்கதி சதா பச்யந்தியில் தலைக்கட்டும் -என்று ஆச்சான் பிள்ளை வார்த்தை –
———————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -326-

பெரிய திருநாள் தீர்த்தம் பிரசாதித்து பெருமாள் எழுந்து அருளுகிற போது எம்பெருமானார்
தாமும் தீர்த்தமாடி சேவித்து எழுந்து அருளுகிறவர் -பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசர் திருக்கை
கொடுத்து வர -இதென் -என்று சிலர் விண்ணப்பம் செய்ய -ஜன்மம் உயர்ந்து இருக்கத் தாழ
நின்றோமே என்கிற அபிமாநம் உண்டு இ றே எல்லாருக்கும் -அக்கொத்தையும் இல்லாதவர்
இ றே இவர் -என்று அருளிச் செய்து அருளினார் –
வேதகப்பொன் -ராமானுஜ ஸ்பர்ச வேதி -என்று அழைக்கப்பட்டார் பிள்ளை உறங்கா வல்லி
தாசர் -இரும்பை பொன்னாக்கும் ஸ்பர்ச வேதி –
—————————————————————————————————————————————————————————————————————-

வார்த்தை -327-

பட்டர் நீராடி எழுந்து அருளா நிற்க -ஒரு சைவன் எதிரே வர -அவன் உடம்பில் சாம்பல்
தம் திருமேனியில் படிந்தால் போலே இருக்க -பின்னையும் போய் நீராடி எழுந்து அருளி
உள்ளே எழுந்து அருளாதே திருமாளிகை வாசலில் நின்று ஆண்டாளை அழைத்து
இப்படி பட்டத்துக்கு பிராயச் சித்தம் அருளிச் செய்ய வேண்டும் -என்ன
ஆண்டாளும் நெடும் போது திகைத்து நின்று -ஸ்ரீ பாத தீர்த்தத்தை  யாகிலும் கொள்ளும்
இத்தனை யன்றோ -என்ன -அது சேருமோ என்ன -உயிர் மாளும் அளவில் உயிரை மாறி
யாகிலும் உயிரை நோக்க வேண்டாவோ என்ன -ஆகில் திரு உள்ளம் ஆனபடி செய்யும்
இத்தனை யன்றோ -என்ன -அவ்வளவிலே ஆழ்வார் திருவரங்க பெருமாள் அரையரை
ஸ்ரீ பாதம் தாங்குகிற சொல்லாமல் சுட்டார் இங்கே தண்டு வாங்க எழுந்து அருள –
ஆண்டாள் அவரைக் கண்டு -தீர்த்தம் வாரா நின்றது -என்ன -பட்டர் -நமக்கு கூடுகிறதோ
என்ன -முற்றூண் இட்டுக் கறக்கிலும் பசலுக்கு பால் அன்றோ வேண்டுவது -என்ன –
பட்டரும் -அப்படியே செய்கை யன்றோ உள்ளது -என -கலசப்பானையில் திருமஞ்சனம்
கொண்டு ஸ்ரீ பாதத்திலே சொரிந்து தீர்த்ததையும் பிரசாதப்பட்டு ப்ரீதர் ஆனார் –
———————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -328-
பட்டர் அறியில் சம்மதியார் என்று பட்டருடைய ஸ்ரீ பாதத்தை வேறே சிலரை இட்டு
விளக்குவித்து ஆண்டாள் பிரசாதப்படுவார் என்று நஞ்சீயர் அருளிச் செய்தார் என்று
நம்பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –
————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -329-
பகவத் சேஷத்வம் சர்வ சாதாரண முமாய் -சேதனனுக்கு சர்வ அசாதாரண முமாய்
இருக்கும் -பகவத் சேஷ வ்ருத்தி சர்வ ஜன சாதாரண முமாய் இருக்கும் –
பாகவத சேஷத்வமும் பாகவத கைங்கர்யமும் பரமை காந்திக்கே அசாதாரணம் –
—————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -330-

பாகவத வைபவம் சொல்லா நிற்க செய்தே -ஒருவர் பகவத் விஷயம் சொல்ல
இப்போது விசேஷம் சொல்லுகிற இடத்தில் சாமாந்யம் என் -என்று ஆச்சான் பிள்ளை –
—————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -331-
மத் பக்த விஸ்லேஷ விஷயத்தில் சத்தை உடனே இருக்குமவர்கள்
மத் விஷய சத்ருக்கள் -என்று ஈஸ்வர வாக்யம் –
மறுவலிடாத சப்தாதி விஷயத்தில் ப்ராவண்யத்தில் விரக்தியும்
வளரா நிற்பதான பாகவத விஷய ப்ராவண்யமும் காண் -வைஷ்ணவ லஷணம்
ஆவது -என்று நம்பிள்ளை –
———————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -332-
ஒருவனுக்கு ஒரு வ்யசனம் உண்டானால் அந்த வ்யசனம் தீரும்படியாக பிரசாதிக்க
வேண்டும் என்று ஒரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவனை அபேஷிக்க -அந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவனும்
பிரசாதிக்க -அவனுக்கு அந்த விசனம் தீரக் காணா நின்றோம் -இது பகவத் சக்தி யாலேயோ
வைஷ்ணவன் சக்தி யாலேயோ -என்று பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் நம்பிள்ளையை கேட்க
பகவத் சக்தியாலேயே என்று அருளிச் செய்ய -ஆனால் எம்பெருமானை அபேஷிக்க
அமையாதோ -என்ன -அமையாது -அவனை பிரசாதிப்பித்திக்கொள்ளும் வகை
இது வல்லதில்லை -என்ன -ஒரு வைஷ்ணவன் பிரதிஞ்ஜையை எம்பெருமான் முடித்துக்
கொடுத்த இடம் உண்டோ -என்ன -அர்ஜுனனுக்கு ஜயத்ரதநோபாதி பலம் இன்றிக்கே இருக்க -நான் அஸ்தமிக்கும் முன்பே ஜயத்ரதனை வதிக்கக் கடவேன் -என்று
அர்ஜுனன் பண்ணின பிரதிக்ஜையை சர்வேஸ்வரன் முடித்துக் கொடுத்தமை கண்டிலீரோ
என்று அருளினார் –
————————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -333-

நம் பிள்ளை வார்த்தை –பிரபன்னர் ஜுவரமாய் கிலேசியா நிற்க -பிள்ளை காரியார்
தாசரும் -சக்ரபாணிப் பிள்ளானும் அறிய வந்த அளவிலே -இடவகையில் உத்தம நம்பி
ரஷகனாய் கிலேசியா நின்றான் என்ன பிரபன்னர் -வர்த்தமானரோக ஸாந்தி ரஸ்து –
என்று பிரசாதிக்க -பிள்ளான் -நீர் கிலேசியா நிற்க பிரசாதிக்கை ஆவது என் -அது
சமிக்கை யாவது என் -என்ன -பிராட்டி ராவண பவனத்தில் இருந்து ராஷசிகளால்
கிலேசிகப்பட்டாள் -என்ன -அவள் -சீதோ பவ ஹநூமத -என்ற வாக்யம் பலித்தது
இல்லையோ -என்று மூதலித்துக் கொடுத்தார் –
——————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -334-

அனந்தாழ்வான் நோவு சாத்திக் கிடந்தார் என்று கேட்டருளி திருவேம்கடமுடையான் –
அனந்தாழ்வானை அறிந்து வாரும் கோள் -என்று சில ஏகாங்கி ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை

விட்டு அறிவிக்க -ஆளிட்டு அந்தி தொழுதா னோ என்ன -திருவேம்கடமுடையான்
எழுந்து அருளி வாசலிலே வந்து நிற்க பேசாதே கிடந்தார் -அனந்தாழ்வான் நான் வர பேசாதே
கிடந்தாயீ -என்ன -ஒரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவன் வரப் பேசாதே யிருந்தேன் ஆகில் அன்றோ
எனக்கு குறை யாவது -என்ன -நாம் உம்மை இதனின்றும் போகச் சொல்லில் செய்வது என்

என்ன -நீர் ஒரு கிழமை முற்பட்டீர் இத்தனை யன்றோ -இருவரும்
திருமலை ஆழ்வாரை ஆஸ்ரயித்தோம் இத்தனை -யன்றோ -என்று
அருளிச் செய்தார் –
————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -335-
எம்பெருமான் இடைச்சி கையிலே கட்டுண்டு இருந்தபடி -ராஜா
அந்தபுரத்திலே மாலையாலே கட்டுண்டு இருந்தால் போலே –
—————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -336-
மூன்று வஸ்துவிலே பகவத் வஸ்து வளரும் என்று பணிக்கும்

திரு வனந்தாழ்வான் மடியிலும் -பெரிய திருவடி திரு முதுகிலும்
சேனை முதலியார் திருப் பிரம்பின் கீழும் -ஜகந நிர்வஹணத்தை மறக்கிறானோ என்று நியமிக்கைகாக

சேனை முதலியார் எழுந்து அருளின வாறே -இந்தாணும் ஐயர் வந்தார் –
என்று நாய்ச்சிமார் உள்ளே புக்கருளுவாராம் –
————————————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .
பூர்வாச்சார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-6-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 15, 2013

தஞ்சம் ஆகிய தந்தை தாயொடு
தானு மாய்அவை அல்லனாய்
எஞ்சல் இல்அம ரர்கு லமுதல்
மூவர் தம்முளும் ஆதியை
அஞ்சி நீர்உல கத்துள் ளீர்கள்
அவன்இ வன்என்று கூழேன்மின்;
நெஞ்சி னால்நினைப் பான்எ வன்?அவன்
ஆகும் நீள்கடல் வண்ணனே.

பொ-ரை : பற்றுக்கோடாயிருக்கின்ற தந்தையாய், தாயாய், தானுமாய், அல்லாத மற்றைப்பொருள்களுமாய், அனுபவத்தில் குறைவில்லாத நித்தியசூரிகள் கூட்டத்துக்குச் சத்து ஆதிகளுக்கு எல்லாம் காரணனாய், மூவருள்ளும் முதல்வனாய் இருக்கின்ற இறைவனை உலகத்திலுள்ளவர்களே! அவனுடைய மேன்மையைக் கண்டு பயந்து, அவனோ இவன் என்று ஐயப்படாதீர்கள்; நீங்கள் நெஞ்சினால் நினைக்கின்ற வடிவு யாதொன்று உண்டு? அவ்வடிவையே தனக்கு வடிவமாகக் கொண்டிருப்பான் நீண்ட கடல் போன்ற தன்மையையுடைய இறைவன்,’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘தஞ்சமாகிய தந்தை, தஞ்சமாகிய தாய், தஞ்சமாகிய தான்’ எனத் தனித்தனியே கூட்டுக. ‘தஞ்சமாகிய’ என்னும் இந்த அடை, இனம் விலக்க வந்தது. கூழ்ப்பு – ஐயப்படுதல்.

ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 1‘பரத்துவமே தொடங்கி அவதார சௌலப்யத்தளவும் வர உபதேசித்து, ‘பற்றுங்கோள்’ என்னாநின்றீர்; பரத்துவம் மனத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது; அவதாரத்துக்குப் பிற்பாடர் ஆனோம்; நாங்கள் எங்கே பற்றுவது?’ என்ன, ‘நீங்கள் விரும்பியபடியே உகந்தருளப்பண்ண, அத்திருமேனியையே இவ்வுலக சம்பந்தமில்லாத தெய்வத் திருமேனியைப் போன்று விரும்பும் அர்ச்சாவதாரத்தைப் பற்றுமின்,’ என்கிறார். இத்திருவாய்மொழிக்கு நிதானம் இப்பாசுரம்.தஞ்சம் ஆகிய தந்தையோடு தாயோடு – 1புறம்புள்ளார் ‘தாய், தமப்பன்’ என்று ஒரு பேராய், இவனுக்கு இடர் வந்தவாறே போகட்டுப் போவர்கள்; இவனுக்கு யாதானும் ஓர் இடர் வந்தாலும், அப்போது முகங்காட்டிக் காப்பான் இவன் ஒருவனுமே ஆயிற்று. மாதா பிதாக்கள் ‘இவன் பிறந்த முகூர்த்தம் பொல்லாதது,’ என்று நாற்சந்தியிலே வைத்துப் போவாரும், ஆபத்துக் காலத்திலே அறவிட்டு ஜீவிப்பாருமாய் இருப்பர்கள்; அவர்களைப் போல அன்றி, தங்களை அழிய மாறியும் நோக்கும் தாயும் தந்தையுமாய். அன்றியே, இவர்களோடு உண்டான உறவுதான் கர்மம் அடியாக வந்தது ஆகையாலே அக்கர்மம் அழிய, அவ்வுறவும் அழியும்; இங்கு அங்ஙன் அன்றிக்கே, 2‘சர்வேசுவரன் எல்லா ஆத்துமாக்களுக்கும் அழிவற்ற தந்தையாய் இருக்கின்றான்,’ 3‘உலகத்தில் இருக்கிற எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் திருமகள் கேள்வன் தந்தையும் தாயுமாய் இருக்கின்றான்,’ என்கிறபடியே, உள்ளனவான எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் தந்தையாய் இருக்கின்றவன் என்னுதல். 4அதுதன்னிலும் இழவுக்குக் கண்ணநீர் பாயவேண்டாத தந்தையாய் இருப்பான். தானுமாய் – தாய்தந்தையர்கள் போகட்டுப் போன அன்றும் ‘நான் ஜீவிக்கவேணும்; எனக்கு நன்மை உண்டாக வேணும்’ என்று அன்றோ தான் இருப்பது? இப்படித் தனக்கு நன்மை பார்க்கும் தானுமாய்.

தந்தையானவன் தாயாகமாட்டான்: தாயானவள் தந்தையாகமாட்டாள்; இவர்கள் இருவரும் இவன்தான் ஆகமாட்டார்கள்; இவன்தான் இவர்கள் இருவரும் ஆகமாட்டான். இவர்கள் எல்லாருமாய் இறைவன் இருக்கின்றானாதலின் இறந்தது தழீஇய எச்சவும்மை கொடுத்துத் ‘தானுமாய்’ என்கிறார்; ‘தஞ்சமாகிய தந்தை, தஞ்சமாகிய தாய், தஞ்சமாகிய தான்’ என்று எல்லா இடத்திலும் தஞ்சம் என்றதனைக் கூட்டுக. ‘தாயும் தமப்பனும் வேண்டுமாகில், தஞ்சம் இன்றிக்கே ஒழிகின்றார்கள்: தான் தனக்குத் தஞ்சம் அன்றோ? ‘தஞ்சமாகிய தானும்’ என்று ஓதியது என்?’ என்னில், ‘அன்று; 1‘இறைவனை வணங்கும் பொருட்டே விசித்திரமான இந்தச் சரீரத்தை உண்டுபண்ணினான்’ என்கிறபடியே, சர்வேசுவரன் இவனுக்குக் கை கால் முதலிய அவயவங்களைக் கொடுத்துவிட்டால், 2‘அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின்வழி உழல்வேன்’ என்கிறபடியே, 3தீய வழியிற் செல்லுகின்றவன் அன்றோ? ஆகையாலே, தனக்குத்தான் தஞ்சம் அல்லன்.

அவை அல்லனாய் – தந்தை, தாய், தான் என்னும் இவ்வளவு அன்றிக்கே 4‘தாயும் தந்தையும் உடன் பிறந்தவனும் இருப்பிடமும் காப்பவனும் நட்டோனும் பேறும் ஆகிய எல்லாம் நாராயணனே,’ என்றும், ‘தந்தை தாய் மகன் உடன் பிறந்தவன் மனைவி நட்டோன் இவர்கள் எல்லாரும் ஒவ்வொரு பலத்தின் பொருட்டு; கேசவன் எல்லா லாபத்தின்பொருட்டு,’ என்றும்சொல்லுகிறபடியே, எல்லா உபகாரகனும் எல்லாவித உறவும் அவனே அன்றோ? ‘இப்படி இருக்கிறவன் யார்?’ என்னில், எஞ்சல் இல் அமரர் குல முதல் – பகவானுடைய அனுபவத்தில் குறைவில்லாத நித்தியசூரிகள் கூட்டத்துக்கு நிர்வாஹகனை. இதனால், நித்தியசூரிகள் ஜீவனத்திற்குக் காரணமாயுள்ளவன் என்பதனைக் குறிப்பித்தபடி.

1மூவர்தம்முள்ளும் ஆதியை – மூவர் தாம் தியானிக்கின்ற காரணப் பொருளை; ‘காரணமாயுள்ளவன் தியானிக்கத்தக்கவன்’ என்பது மறைமொழி. இனி, ‘பிரஹ்மன், உருத்திரன், இந்திரன் இவர்கட்கும் உள்ளுயிராய் நிர்வாஹகனுமானவனை’ என்னுதல். இனி, ‘மூவரிலும் வைத்துக்கொண்டு முதன்மையனானவனை’ என்னுதல். இனி, ‘மூவரிலும் வைத்துக்கொண்டு முதன்மையனானவனை’ என்னுதல்; அப்போது இந்திரன் ஒழியக் கொள்க. 2மூவர் என்கிற இது, எண்ணப்படுபெயராய் மூவரிலும் வைத்துக் கொண்டு காரணபூதன்’ என்றபடி. அஞ்சி – மேற்கூறியவை எல்லாம் அச்சத்திற்குக்காரணம்; ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ? ‘எனின், ‘உலகத்துக்கு எல்லாவித உறவுமாய் இருக்கிறவனை நம்மாலே கிட்டப்போமோ? நித்தியசூரிகளுடைய இருப்புக்குக் காரணமாய் உள்ளவனை நம்மாலே கிட்டப்போமோ? பிரஹ்மன் உருத்திரர் இவர்களுக்கு நிர்வாஹகனாய் இருக்கிறவனை நம்மாலே கிட்டப்போமோ?’ என்று இங்ஙனம் அஞ்சி என்றபடி.

உலகத்துள்ளீர்கள் நீர் – உலகத்தில் உள்ளவரான நீங்கள். அவன் இவன் என்று கூழேன்மின் – ‘அவன் ஆகிறான், தேச கால வஸ்துக்களால் அளவிடமுடியாதவனாய் அசாதாரண விக்கிரஹத்தோடே நித்தியசூரிகளுக்கு அனுபவிக்கப்படுகின்றவனாய்க் கொண்டிருக்கிறான் ஒருவன்; இவன் ஆகிறான், தேச கால வஸ்துக்களாற்பிற்பட்டு, நாம் விரும்பியது ஒரு பொருளைத் தனக்குத் திருமேனியாகக் கொண்டு இவ்வழியாலே நம் புத்திக்கு உரிமைப்பட்டவனாய் இருப்பான் ஒருவன்; ஆன பின்பு, அவன் அளவிடப்படாதவன்; இவன் அளவிற்கு உட்பட்டவன்,’ என்று இங்ஙனம் சந்தேகம் பொருந்திய மனம் உடையவர் ஆகாதே கொள்ளுங்கோள். நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன் – 1மனத்தினாலே யாதொன்றைத் திருமேனியாகக் கோலினீர்கள்? நீள்கடல் வண்ணன் அவன் ஆகும் – அளவிட முடியாத பெருமையையுடைய சர்வேசுவரன் அதனையே தனக்கு அசாதாரண விக்கிரஹமாகக் கொண்டு விரும்பும். 2‘பிராஹ்மணர்கள் அக்நியில் பார்க்கிறார்கள்; யோகிகள் இருதயத்தில் பார்க்கிறார்கள்; அறிவில்லாதவர்கள் பிம்பங்களிலே; சமமாகப் பார்க்கும் ஞானிகள் எங்கும் பார்க்கிறார்கள்,’ என்று ரிஷிகளைப் போலே தம் வாயாற்சொல்ல மாட்டாமையாலே ‘அவன், இவன்’ என்கிறார்.

இனி, 3‘நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன்? அவனே நீள்கடல் வண்ணன் ஆகும்’ என்று கொண்டு கூட்டி, ‘அங்குத்தைக்கு உகந்தருளின இடத்தை விபூதியாக நினையாதே, இங்குத்தைக்குஅவ்விடத்தை விபூதியாக நினையுங்கோள்,’ என்று பணிப்பர் ஆண்டான். 1‘அருச்சுனா! எவர்கள் எவ்விதமாய் என்னை வணங்குகிறார்களோ, அவர்களுக்கு அவ்விதமாகவே இருந்து நான் அருள் புரிகிறேன்,’ என்றும், 2‘சலனம் அற்ற மனத்தினால் செய்யத்தக்கவன்’ என்றும், 3‘சங்கற்பத்துக்குத் தகுதியாக நினைக்கப்படுகின்ற விஷ்ணு’ என்றும், 4‘பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் செய்யப்படுகின்ற திருமேனி’ என்றும், பிரமாணங்கள் கூறாநிற்கும். ‘ஆயின், இவ்வுலக சம்பந்தமில்லாத விக்கிரகத்திலே செலுத்தும் விருப்பத்தை அர்ச்சாவதாரத்தில் செலுத்தமுடியுமோ?’ எனின், அசாதாரண விக்கிரகத்தை நாம் ஆதரிக்கிறதும் ‘அவன் விரும்பி மேற்கொண்டது’ என்றுதானே? அதைப் போன்று, இதுவும் அவன் விரும்பி மேற்கொண்டானாகில், ஆதரிக்கத் தட்டு இல்லையே? ‘ஆயின், அசாதாரண விக்கிரஹத்தைப் போன்று அர்ச்சாவதாரத்தில் அவன் விரும்பி எழுந்தருளியிருப்பானோ?’ எனில், முதல்தன்னிலே அவன் திருமேனியை விரும்பி மேற்கொண்டதும் 5‘பக்தாநாம் – பத்தர்களுக்காகவே’ என்கிறபடியே, அடியார்களுக்காக அன்றோ? அது காரியமாய்ப் பயன் தருமிடத்திலே அன்றோ மிகவும் உறைக்க இருப்பது? ஆகையாலே, நீள் கடல் வண்ணன் அவன் ஆகும்.

பரத்வம் வாக்கு மனசு எட்டாதது
அவதாரத்துக்கு பிற்பாடார் ஆனோம்
எங்கே யாரை ஆஸ்ர்யிப்பது
அப்ராக்ருத திவ்ய -திருமேனி -உகந்த படியே உகந்து அருள பண்ண
அதையே அபிராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானம் போலே விரும்புகிறான் –
சாத்தியும் வைத்தும் -சித்ர ரூபமாக இருந்தாலும் –
தஞ்சமாகிய தாய் தந்தை
மூவர் தம்முள் ஆதி
அஞ்சி அவன் இவன்பயப்படாமல்
நெஞ்சினால் நினைப்பவன் அவன் நீள் கடல் வண்ணனாம்
தந்தை -தாய் –
புறம்புள்ளார் -பிறந்த முகூர்த்தம் பொல்லாதது என்று நால் சந்தியில் வைத்து போவார்
தங்களை அழிய மாறியும் நோக்கும் தந்தை தாய் இவன் –
கர்மம் அடியாக வரவில்லையே –
அழியாத பிதா -மாதா
இழவுக்கு கண்ண நீர் பாய்ச்ச வேண்டாத பிதா தாய்
தானுமாய் –
தாய் ஆநாவல் தந்தை யாக மாட்டான்
இவை எல்லாமுமாய் இவன் இருக்கிறவன் –
நன்மை பார்க்கும் தானுமாய்
தஞ்சமாகிய மூன்றிலும் அந்வயம் –
எம்பெருமான் தஞ்சம் சொல்ல  வேண்டுமா -தஞ்சமாகிய தான் –
விசித்திர தேக சம்பந்தி -கர சரண கொடுத்து
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழி உழன்று -தனக்கு தான் தஞ்சம் அல்லன்
அவை அல்லனாய் -மாதா பிதாசுத்தம் பிராதா தாரா மித்ரம் –ஏழு
பித்ரு மாத்ரு -மித்ரா சர்வ லாபாய கேசவா –
சர்வ உபகரகன் சர்வ பந்து
நித்ய சூரிகளுக்கு ஜீவன பரன் –
ஞானம் சுருக்கம் இல்லாத அமரர்கள் கூடம் நிர்வாஹகன்
மூவர் தாம் உள்ளுகிற -காரண த்யானம் –
பிரதானம் -ஆதி -இந்த்ரனை விட்டு
மூவரிலும் வைத்துக் கொண்டு காரண பூதன்
அஞ்சி -கீழ் சொன் னவைஎல்லாம் -நம்மால்  கிட்ட போமோ –
அவன் ஆகிறான் -தேச கால வஸ்துக்களால் அபரிச்சினம் -அப்படிப்பட்ட மேன்மை
நித்யரால் அனுபவிகப்படுகிரவன் உடையவன்
இவன் என்று -நம்மால் -பரிச்சின்னன் என்று சங்கை கொள்ளாமல் –
சங்கை இன்றி-
அளவு படாதவன் -இவன் கண் முன்னால் நிற்கிறவன்
விக்ரக ஆராதனை –
அவனா இவன் -சம்சயம் இன்றி
மனசால் யாதொன்றை திருமேனியாக நினைத்தாலும்
சர்வேஸ்வரன் அதையே அசாதாரண விக்ரகம் போலே நினைப்பான்
சர்வத்ர சமதர்சன –
அக்நி -யோகி ஹிருதயம் –
அப்ரபுத்தன் ஞானம் இல்லாதவனுக்கு பொம்மையில் இருப்பவன் –
ஆசார்யர்கள் விசேஷ அர்த்தம் –
உயர்வு தாழ்வு பார்க்காமல் எல்லாருக்கும் அர்ச்சை
ரிஷிகள் போலே தம் வாயாலே சொல்ல மாட்டாமல் அவன் இவன் –
நீங்கள் நெஞ்சினால் நினைப்பவன் தான் பரமபத நாதன்
முதலி யாண்டான்
இங்குத்தைக்கு அங்கு –
இவன் தான் அங்கு என்று நினையும்
மேன்மையும் தாழ்வும் மார்ட -முக்யத்வம் அர்ச்சைக்கு அருளி செய்த வார்த்தை –
மனஸாபி -ஸ்வர்ண ரஜதாபி -அசாதாரண -ஆவிர்பாவம்
அவன் பரிகிரகிப்பதால் அதையும் ஈடுபடுகிறோம்
ந்தே ரூபம் பக்தாநாம் பிரகாசிப்பிகிறான் -ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் –
ஆஸ்ரித அர்த்தம் -கார்ய கரம் ஆகும் இடத்திலே உறைத்தாய் இருக்கும்
தமர் உகந்த எவ்வுருவம் -முதல் ஆழ்வார் பாசுரம் –

நிதான பாசுரம் இந்த திருவாய்மொழிக்கு
அவனை பற்றி துள்ளி ஆட சொல்லி முன் திருவாய்மொழியில்
நமக்காக இங்கே அமைத்துக் கொண்டு வருகிரானஎன்கிறார் இதில்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 73 other followers