ஸ்ரீ பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் அருளிய வார்த்தா மாலை -421-432….

March 2, 2013

வார்த்தை -421-
ஸ்வரூப அனுகூலமான ரஷகத்வம் -ஸ்வரூப அனுகூலமான சேஷத்வம் –
ஸ்வரூப அனுகூலமான சேவை -ஸ்வரூப அனுகூலமான சஹ வாஸம் –
ஸ்வரூப அனுகூலமான கால ஷேபம் -ஸ்வரூப அனுகூலமான இருப்பு –
ஸ்வரூப அனுகூலமான பரிக்ரஹம் -ஸ்வரூப அனுகூலமான போஜனம் –
ஸ்வரூப அனுகூலமான அத்யவசாயம் -ஸ்வரூப அனுகூலமான அபேஷை –
என்கிற இவை பத்தும் ஒருவனுக்கு அவஸ்யம்   ஜ்ஞாதவ்யமாகக் கடவது –
ஸ்வரூப அனுகூலமான ரஷகத்வம் ஆவது -தேச ரஷகன் என்றும்-தேக ரஷகன்
என்றும் -பதார்த்த ரஷகன் என்றும் -பௌருஷ ரஷகன் என்றும் -சொல்லுகிற
ரஷகத்வங்களைத் தவிர்ந்து –
தேச நிவர்தகன் என்றும் -தேக நிவர்தகன் என்றும் -விஷய நிவர்தகன் என்றும்
பாப நிவர்தகன் என்றும் -பற்றுகை –
அதாவது -கொடு உலகம் -திருவாய்மொழி -4-9-7- என்று அஞ்சினவாறே –
கலி யுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே -திருவாய்மொழி -5-2-11-தன்னடி யார்களுக்கு
அருள் செய்யும் பொல்லா ஆக்கை -திருவாய்மொழி -3-2-3- என்று அஞ்சினவாறே -செடியார் ஆக்கை
அடியாரைச் சேர்த்தல் -திருவாய்மொழி -1-5-7-தீர்க்கும்
ஐவர் அறுத்துத் தின்றிட அஞ்சி நின்னடைந்தேன் -பெரிய திருமொழி -7-7-7-என்றவாறே
அடியரைத் துப்பாம் புலன் ஐந்தும் துஞ்சக் கொடான் -திருவாய்மொழி -1-7-2-
நமன் தமர் செய்யும் வேதனைக்கு ஒடுங்கி நடுங்கினேன் -பெரிய திரு மொழி -1-6-3-
என்றவாறே -நமன் தமர் என் தமரை வினவப் பெறுவர் அலர் -பெரிய திருமொழி -10-6-5–என்னும்

அடியார் படு துயர் ஆயின எல்லாம் நிலம் தரம் செய்யும் -பெரிய திருமொழி -1-1-9-
என்னக் கடவது இ றே ——————————————————————————————————————————————– 1-
ஸ்வரூப அனுகூலமான சேஷத்வம் ஆவது -இதர சேஷம் என்றும் -க்ருஹ சேஷம் என்றும் –
பித்ரு சேஷம் என்றும் -தேவதாந்தர சேஷம் என்றும் -சொல்லுகிற ஆபாஸ சேஷங்களைத் தவிர்ந்து
சர்வேஸ்வரனே தாரகன் என்றும் -வியாபகன் என்றும் -சரீரி என்றும் -சேஷி என்றும் பற்றுகை -அதாவது –
ஆவிக்கோர் பற்றுக்கொம்பு நின்னலால் அறிகின்றிலேன் -திருவாய் மொழி -10-10-3- என்றும்
உன்னை விட்டு எங்கனே தரிக்கேன் -திருவாய்மொழி -7-2-1- என்றும் –
என்னுடை வாழ் நாள் -பெரிய திருமொழி -1-1-6- என்றும் –
அடியோர்க்கு அகலலாமே -திருமாலை -20 என்றும் -இருக்கை ——————————————————————————————- 2-
ஸ்வரூப அநுகூலமான சேவை யாவது -சேதனாந்தர சேவையையும் -தேவதாந்தர சேவையையும் -பகவத் சேவையையும் –
த்ருஷ்ட பிரயோஜனதுக்காக சேவிக்கையும் -அத்ருஷ்டதுக்கு ஹேது என்று சேவிக்கிற
சேவையையும் தவிர்ந்து -ஸ்வரூப பிரயுக்தம் என்று சேவிக்கை -அதாவது
சேவியேன் உன்னை அல்லால் -திருமாலை -35 -என்றும் -உன்னை சேவித்து –

புண்ய ஷேத்ர வாசமும் யோக்யதைக்கு உறுப்பு என்றும் இருக்கிற இருப்பைத் தவிர்ந்து
தேசத்திலே பிரேமம் பிறக்கைக்கு என்றும் -தேசிகனை நித்ய சேவை பண்ணவாம் என்றும் –
தேச வர்த்தகரான சாத்விகரோடே கலந்து பரிமாறுகைக்கு என்றும் விபரீதங்கள் புகுராத இடம் என்று இருக்கை -அதாவது –
தஞ்சை மா மணிக்-திருவாய்மொழி -9-6-7-என்றும் –
கற்றார் சேர் கண்ணபுரம் -பெரிய திருமொழி -8-10-5-என்றும் –
விளைந்த தானியமும் இராக்கதர் மீது கொள்ள கிலார்கள் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-4-8-
என்றும் இருக்கை ———————————————————————6-
ஸ்வரூப அநுகூலமான பரிக்ரஹம் ஆவது –
அனுகூலரை நெருக்கி ச்வீகரிக்கையும் பிரதிகூளர் பக்கல் சாபேஷனாய் ச்வீகரிக்கையும்
ஸ்வரூப பிரயுக்தமானவற்றை பதார்த்தங்களுக்கு உறுப்பாக்கி ச்வீகரிக்கையும் –
அமுதுபடி சாத்துப்படிக்கு அர்ஹமானவற்றையும் பரிக்ரஹிக்கை தவிர்ந்து –
க்ருஷி பண்ணுதல் -அதாவது மெய் வருத்திக்  கை செய்தும்மினோ -திருவாய்மொழி -3-9-6-
முஷ்டி புகுதல் -அதாவது -பிச்சை புக்காகிலும் எம்பிரான் திருநாமமே நச்சுமின் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-6-3-
சிஷ்யன் ப்ரீதியாலே தர்மத்தை யாதல் -அதாவது -சரீரம் அர்த்தம் பிராணஞ்ச
சத்குருப்யோ நிவேதயத் -என்றும் –
சாத்விகர் திரு உள்ள பிரசன்னத்தாலே தருமத்தை யாதல் -அதாவது -வருவிருந்தை
அளித்திருப்பார் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-8-2
பரிகிரஹிக்கை -என்கிறவர்களுடைய பதார்த்தங்களை ச்வீகரிக்கை ————————————7

ஸ்வரூப அனுகூலமான போஜனமாவது -க்யாதியைப் பற்றவாதல் -பூஜையைப் பற்றவாதல் –
என்னது நானிடுகிறேன் -என்றாதல் -இடுகிற போஜனத்தை தவிர்ந்து –
நெய்யமர் இன் அடிசில் -திருவாய்மொழி -6-8-2- என்றும்
நல்லதோர் சோறு -திருவாய்மொழி -6-7-1-
என்றும் சொல்லுகிறவற்றை புஜிக்கை ————————————————————————————– 8
ஸ்வரூப அனுகூலமான அத்யவசாயமாவது -இவ்வருகு உண்டான ரசாக ச்வீகாரங்கள் அன்றியே
ஸ்வரூப விரோதி நிவ்ருத்த பூர்வகமான புருஷார்த்தத்தை தரும் என்கிற விஸ்வாசம் -அதாவது –
களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்றிலேன் -திருவாய்மொழி -5-8-8-
என்றும் -நீ தாராய் பறை -திருப்பாவை -28-என்றும் -உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன் -திருவாய்மொழி -5-8-3- என்றும் –
நின்னருளே புரிந்து இருந்தேன் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -5-4-1- என்றும் இருக்கை ————–9
ஸ்வரூப அனுகூலமான அபேஷை யாவது -புத்ர பச்வன்னாதி பதார்த்தத்தையும் ஸ்வர்க
ஐஸ்வர்ய புருஷார்த்தத்தையும் -கைவல்ய புருஷார்த்தத்தையும் -பகவத் அனுபவத்தை தனக்கு இனிது என்று
புஜிக்கிற பதார்த்தங்களையும் தவிர்ந்து
மாக வைகுந்தம் காண்பதற்கு என் மனம் ஏகம் எண்ணும் -திருவாய்மொழி -9-3-7- என்றும்
அடியார்கள் குழாம் -களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ -திருவாய்மொழி -2-3-10-என்றும் –
காண்பது எஞ்ஞான்று கொலோ -திருவாய்மொழி -5-9-5-என்றும்
வழு விலா அடிமை செய்ய வேண்டும் -திருவாய்மொழி -3-3-1-
என்று ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வார்த்தை –
————————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -422-
தெண்மை -திறமை-சதிர் -இளிம்பு இவை நாலும் ஒரு அதிகாரிக்கு அவசியம் அனுசந்தேயம்
தெண்மை -தெளிவு -யாவது -தத்வ த்ரய விஷய ஜ்ஞானமும் -பிராப்ய பிராபக விஷய ஜ்ஞானமும்
சதிராவது -நெஞ்சில் நினைத்தது ஒழிய வாயால் -வாக்கு-சொல்லுகை -அதாவது
சம்சாரத்தில் இருக்கும் நாள் பிரகிருதி வந்து விட்டு ஆள் விட்டு நலியா நின்றால்
தனக்கு இவ்விருப்பில் நசையாலே போகமாட்டான்

ராஜ மனுஷ்யன் ஆகையாலே புறப்பட விடமாட்டான் -இனி உள்ளது அகவாயில்
அவன் போகைக்கு திரு விளக்கு பிரதிபலியா நிற்க புறவாயிலிலே பிரதிவசனம்
பண்ணுமா போலே -பிரகிருதி பந்துக்களும் நாராயணன் வரவிட வந்தவர்கள் ஆகையாலே –
இவர்கள் அளவில் யதா பரகதா நாரீ -என்றும் -பத்ம பத்ர மிவாம் பஸி -என்றும் –

கண்டதோடு பட்டதல்லால் -காதல் மற்று யாதும் இல்லை -திருவாய்மொழி -9-1-1-என்றும்
இருக்கும் அத்தனை அல்லது வேறு செய்யல் ஆவது இல்லை –
இளிம்பு யாவது -உத்தேச்யர் சொன்ன வார்த்தைக்கு உடன் படுகை –
———————————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -423-
பகவத் சன்னதியிலே -அபராதானாம் ஆலய அகிஞ்சன -என்று அனுசந்திப்பான் –
ஆசார்யன் சன்னதியிலே அஜ்ஞ்ஞதையையும் ஆர்த்தியையும் அனுசந்திப்பான் –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் சன்னதியிலே தன்னுடைய சேஷத்வத்தையும் பாரதந்த்ர்யத்தையும்
அனுசந்திப்பான் -சம்சாரிகள் நடுவே தனக்கு இனிமையையும் பூர்த்தியையும் அனுசந்திப்பான்
அமர்யாதா
கண்டவா திரிதந்தேன் -பெரிய திருமொழி -1-1-5-
ஷூத்ர
அற்ப சாரங்களவை சுவைத்து அகன்று ஒழிந்தேன்-திருவாய்மொழி -3-2-6-
சலமதி
நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன்-பெரிய திருமொழி -1-1-4-
அஸூயா ப்ரசவ பூ
தீ விளி விளிவன் வாளா-திருமாலை -30-
க்ருதக்ன
செய்நன்றி குன்றேல்மின்-பெரிய திருமொழி –11-6-1-
துர்மாநீ
சதிரமென்று தம்மைத் தாமே சம்மதித்து-திருவாய்மொழி –9-1-5-
ஸ்மர பரவச
மாரனார் வரி வெஞ்சிலைக்கு ஆட்செய்யும் பாரினார்-பெருமாள் திருமொழி -3-3-
வஞ்சனபர
சூதனாய் கள்வனாகி-திருமாலை-16-
நருசம்ச
கொன்றேன் பல் உயிரை-பெரிய திருமொழி -1-9-3-
பாபிஷ்ட
ஒப்பிலாத் தீ வினையேன்-திருவாய்மொழி -7-9-4-
கதமஹமித
என் நான் செய்கேன்-திருவாய்மொழி -5-8-3-

துக்க ஜல தேர பாராது த் ததீர்ண –
துன்பக் கடல் புக்கு வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன் -நாச்சியார் திருமொழி -5-4-
தவ பரிசரேயம் சரணயோ –
உன் அடிக்கள் அடியேன் மேவுவதே -திருவாய்மொழி -6-10-6-
———————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -424-
ஈஸ்வரன் அளவிலே உத்தாரகத்வ பிரதிபத்தியும்
ஆசார்யன் அளவிலே உபகாரத்வ பிரதிபத்தியும்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் அளவில் உத்தேச்ய பிரதிபத்தியும்
உபாயத்தளவிலே அத்யாவஸாய  பிரதிபத்தியும்
உபேயத்தளவில் த்வரா  பிரதிபத்தியும்
சரீரத்தளவில் விரோதி பிரதிபத்தியும்
சரீர சம்பந்திகள் அளவில் பிரிவுகாரர் பிரதிபத்தியும்
இதரரான சம்சாரிகள் பக்கலில் வழி பறிகாரர் பிரதிபத்தியும்
ஐஸ்வர்யத்தளவில் அக்நி பிரதிபத்தியும்
விஷயத்தளவில் இடி பிரதிபத்தியும் –
ஆகிற இப்பத்து பிரதிபத்தியும் ஒரு அதிகாரிக்கு அவஸ்யம் ஜ்ஞாதவ்யமாகக் கடவது
என்று ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்ததாக திருநகரிப் பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –
—————————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -425-

இவற்றிலே ஈஸ்வரன் அளவிலே உத்தாரகத்வ பிரதிபத்தி யாவது –
ஆவிக்கோர் பற்றுக்கொம்பு -திருவாய்மொழி -10-10-3- என்றும்
என்னுடை வாணாள் -பெரிய திருமொழி -1-1-6- என்றும் –
ஆவியை அரங்கமாலை -திருக் குறும் தாண்டகம் -12-என்றும் –
உன்னை விட்டு எங்கனம் தரிக்கேன் -திருவாய் மொழி -7-2-1- என்றும் இருக்கை –
ஆசார்யன் பக்கலில் உபகாரத்வ பிரதிபத்தி யாவது –
என்னைத் தீ மனம் கெடுத்தாய் உனக்கென் செய்கேன் -திருவாய்மொழி -2-7-8- என்றும் –
மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய் -திருவாய்மொழி -2-7-7- என்றும்
தேவு மற்று அறியேன் -கண்ணி நுண் -2
மிக்க வேதியர் வேதத்தின் உட்பொருள் நிற்கப்பாடி என் நெஞ்சுள் நிறுத்தினான் -கண்ணி நுண் -9-

ஒண் தமிழ் சடகோபன் அருளையே எண் திசையும்அறிய இயம்புகேன் -கண்ணி நுண் -7
என்றும் இருக்கை –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் பக்கல் உத்தேச்ய பிரதிபத்தியாவது

சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளாரிலும் சீரியர் -திரு விருத்தம் – – என்றும்
போதோடு புனல் தூவும் புண்ணியரே விண்ணவரில் பொலிகின்றார் -பெரிய திருமொழி -7-4-3- என்றும்
எத்தனையும் கண் குளிரப் காணப் பெற்ற இரு நிலத்தார்க்கு இமையவர் நேர் ஒவ்வார் தாமே –
பெருமாள் திருமொழி -10-5- என்றும் –
பயிலும் திரு உடையார் எவரேலும் அவர்கண்டீர் பயிலும் பிறப்பிடை தோறும்
எம்மை ஆளும் பரமர் -திருவாய்மொழி -3-7-1- என்றும் இருக்கை –
உபாயத்தளவில் அத்யாவச்ய பிரதிபத்தி யாவது –
களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்றிலேன் -திருவாய்மொழி -5-8-8- என்றும் –
என் நான் செய்கேன் யாரே களை கண் என்னை என் செய்கின்றாய் -உன்னால் அல்லால்
யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன் -திருவாய்மொழி -5-8-3- என்றும்
நல்லான் அருள் அல்லால் -முதல் திருவந்தாதி -15- என்றும் –
நின் அருளே புரிந்து இருந்தேன் இனி என் திருக் குறிப்பே -பெரியாழ்வார் திருமொழி -5-4-1-
என்றும் இருக்கை

உபேயத்தளவில் தவரா பிரதிபத்தியாவது –
மாக வைகுந்தம் காண்பதற்கு என் மனம் ஏகம் எண்ணும் இராப் பகல் இன்றியே -திருவாய்மொழி -9-3-7- என்றும் –
அடியேற்கு வானுலகம் தெளிந்தே என்று எய்துவது -பெரிய திருமொழி -6-3-8- என்றும் –
அடியார்கள் குழாம் களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ -திருவாய்மொழி -2-3-10-என்றும் –
வழு விலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம் -திருவாய்மொழி -3-3-1- என்றும் இருக்கை –
சரீரத்தளவில் விரோதி பிரதிபத்தியாவது –
பாம்போடு ஒரு கூரையிலே பயின்றாற் போலே -பெரிய திருமொழி -11-8-3- என்றும் –
பொல்லா வாக்கை -திருவாய்மொழி -3-2-3-
ஆக்கை  விடும் பொழுது எண்ணே -திருவாய்மொழி -1-2-9-
மங்கவொட்டு -திருவாய்மொழி -10-7-10-
மேம்பொருள் போக விட்டு-திருமாலை -38 என்றும் இருக்கை

சரீர சம்பந்திகள் அளவில் பிரிவுகாரர் பிரதிபத்தி யாவது –
தாயே நோயே  தந்தையே நோயே -பெரிய திருமொழி -1-9-1- என்றும்
பெற்றாரும் சுற்றமும் என்று இவை பேணேன் நான் -பெரிய திருமொழி -8-10-5- என்றும்

பிறிந்தேன் பெற்ற மக்கள் பெண்டிர் என்ற இவர் பின் உதாவாது அறிந்தேன் -பெரிய திருமொழி -6-2-4- என்றும் -இருக்கை –
இதரரான சம்சாரிகள் வழி பறிகாரர் பிரதி பத்தி யாவது –
நீசர்-திருச்சந்த விருத்தம் -66- என்றும் –
தொழும்பர் -திருமாலை -5 என்றும் –
பூமி பாரங்கள் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-4-5- என்றும் இருக்கை
ஐஸ்வர்யத்தில் அக்நி பிரதிபத்தியாவது –
வீழ் பொருட்கு இரங்கி -பெரிய திருமொழி -1-1-4- என்றும் –
பெரும் செல்வம் நெருப்பு -திருவாய்மொழி -4-9-4- என்றும் –
ஆண்டார் வையம் எல்லாம் அரசாகி முன் ஆண்டவரே மாண்டார் என்று வந்தார் -பெரிய திருமொழி -6-2-5- என்றும் இருக்கை
விஷயத்தளவில் இடி பிரதிபத்தி யாவது –
சாந்தேந்து மென் முலையார் தடம் தோள் புணர் இன்ப வெள்ளத்து ஆழ்ந்தேன்
அரு நரகத்து அழுந்தும் பயன் படித்தேன் –பெரிய திருமொழி -6-3-4-என்றும்

பொறுத்துக் கொண்டு இருந்தார் பொறுக்க ஒணாப் போகாமே நுவர்வான் புகுந்து
ஐவர் அறுத்துத் தின்றிட அஞ்சி நின் -அடைந்தேன் -பெரிய திருமொழி -7-7-7- என்றும் –
கடியார் காளையர் ஐவர் புகுந்து காவல் செய்த அக்காவலைப் பிழைத்துக் குடி போந்து
உன் அடிக்கீழ் வந்து புகுந்தேன் -பெரிய திருமொழி -7-7-8- என்றும் –
கோவாய் ஐவர் என் மெய்க்குடி ஏறிக் கூறை சோறு இவை தா வென்று குமைத்துப் போகார்
நான் அவரைப் பொறுக்கிலேன் புனிதா புட்கொடியாய் நெடுமாலே தீவாய் நாகணையில்
துயில்வானே திருமாலே இனிச் செய்வது ஓன்று அறியேன்-பெரிய திருமொழி -7-7-9-என்றும் இருக்கை-

உத்தாரக -பிரதிபத்தியை -உயர்வற உயர்நலம் -1-1-1-தொடக்கமானவற்றிலும்
உபகாரத்வ பிரதிபத்தியை -தூதுகள் நாலிலும் -அஞ்சிறைய -1-4/வைகல் 6-1-
பொன்னுலகு ஆளீரோ -6-8/எம் கானலகம் -9-7/
உத்தேச்ய பிரதிபத்தியை -பயிலும் சுடரொளி-3-7/நெடுமாற்கு அடிமை -8-10-தொடக்கமானவற்றிலும்

அத்யாவசாய பிரதிபத்தியை -நோற்ற நோன்பு -5-7-1-/ஆரா வமுது -5-8-1-/தொடக்காமான வற்றிலும்
த்வாரா பிரதிபத்தியை -முனியே நான்முகனே -10-10-1- தொடக்கமானவற்றிலும்
விரோதி பிரதிபத்தியை -முந்நீர் ஞாலம் -3-2-1- தொடக்கமானவற்றிலும்
பிரிவுகாரர் பிரதிபத்தியை -கொண்ட பெண்டிரிலும் -9-1-1-
வழி பறிகாரர் பிரதிபத்தியை -நண்ணாதார் முறு வலிலும் -4-9-1-
அக்நி பிரதிபத்தியை -ஒரு நாயகத்திலும் -4-1-1-
இடிப்பிரதிபத்தியை -உண்ணிலாவிய விலும்
பிரதம ஆசார்யரான நம் ஆழ்வார் விசேஷித்து அருளிச் செய்தார் ஆகையாலே
இப்பத்து பிரதிபத்தியும் ஒரு அதிகாரிக்கு அவஸ்யம் ஜ்ஞாதவ்யமாகக் கடவது
என்று ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்ததாக திருநகரிப் பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –
—————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -426-

ஒரு அதிகாரிக்கு த்யாஜ்ய உபாதேயங்கள் இரண்டு -அவையாவன பிரகிருதி ப்ராக்ருதமும் –
பகவத் பாகவதரும் –
த்யாஜ்யம் -ஆவது த்யாஜ்யப் பிரதிபத்தி –
உபேதேயமாவது -உபாதேய பிரதிபத்தி –
பிரதிபத்தியாவது -பெறாததிலே செல்லாமை -பெற்றதில் ப்ரீதி இன்றிக்கே ஒழிகை —

இழந்ததில் கிலேசம் இன்றிக்கே ஒழிகை -வழி இல்லா வழியில் ஆர்ஜியாது ஒழிகை யாகிற இவை –
இவை யன்றே நல்ல இவை யன்றே தீய -பெரிய திருவந்தாதி -3 -என்றும் –
உளதென்றினும் ஆவார் -இரண்டாம் திருவந்தாதி -45-என்றும் –
இன்பங்கள் மொய்த்திடினும் கனியார் -இராமானுச -நூற்றந்தாதி -17-என்றும் –
உண்டு இல்லை என்று தளர் தல தனரு குஞ்சாரார் -இரண்டாம் திருவந்தாதி -45 என்றும் –
துயரங்கள் முந்திலும் முனியார் -இராமானுச நூற்றந்தாதி –17-என்றும்

கூறை சோறு இவை வேண்டுவது இல்லை -பெரியாழ்வார் திருமொழி -5-1-4-என்றும்
இத்யாதிகளாலே த்யாஜ்ய பிரதிபத்தி சொல்லிற்று –
எங்கே காண்கேன் –திருவாய்மொழி -8-5-1-என்றும் -காணுமாறு அருளாய் -திருவாய்மொழி -8-1-2-என்றும் –
காண்பது எஞ்ஞான்று கொலோ -திருவாய்மொழி -5-9-6-என்றும் –
கண்டு கொண்டு -திருவாய்மொழி -9-4-9-என்றும் –
கண்டேன் கமல மலர்ப்பாதம் -திருவாய்மொழி -10-4-9- என்றும் –
திகழக் கிடந்தமை கண்டேன் -திருவாய் மொழி -5-8-1- என்றும் –
என்னுடைய கண் களிப்பே நோக்கினேன் -என்றும் -பெரிய திருமடல் -73-என்றும் –
கூட்டுண்டு நீங்கினான் -திருவாய்மொழி -9-5-6- என்றும் –
எம்மைப் பணி யறியா விட்டீர் -பெரிய திருமொழி -4-9-7- என்றும் –
உருக்காட்டாதே ஒளிப்பாயோ -திருவாய்மொழி -6-9-5-என்றும் –
தாம் தம்மைக் கொண்டகல்தல் தகவன்று -திருவாய்மொழி -9-7-9-என்றும் –
யாம் மடலூர்ந்தும் -திருவாய்மொழி -5-3-10-என்றும் –
குதிரியாய் மடலூர்தும் -திருவாய்மொழி -5-3-9- என்றும்
அறிவிழந்து எனை நாளையும் -திருவாய்மொழி -5-3-1-என்றும் –
எங்கு  சென்றாகிலும் கண்டு -திருவாய்மொழி -6-8-5-என்றும் -இத்யாதிகளாலே
பெறாததில் செல்லாமை பிறக்கையும் –
பெற்றதில் ப்ரீதி பிறக்கையும் –
இழந்ததில் கிலேசம் இருக்கையும்
வழி யல்லா வழி யாகிலும் பெற வேண்டும் என்று இருக்கையும் ஆகிற
உபாதேய பிரதி பத்தி சொல்லிற்று –
————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -426-
ஒரு குல ஸ்திரீக்கு பாதிவ்ரத்ய ஹாநி என்றும் -ஸ்த்ரீத்வ ஹாநி என்றும் –
பந்து ஹாநி என்றும் -மூன்று உண்டு –
இவளுக்கு இவை பரிஹார்யம் ஆனவோபாதி அதிகாரிக்கும் இவை பரிஹார்யம் –
அதிகாரிக்கு பாதிவ்ரத்ய ஹாநி யாவது -த்ருஷ்டார்தமாக இதரரை அநுவர்திக்கை –

ஸ்த்ரீத்வ ஹாநி யாவது -த்ருஷ்டத்தை ஈஸ்வரன் பக்கலிலே அபேஷிக்கை –
பந்து ஹாநி யாவது -த்ருஷ்டத்தில் இல்லாமையை ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு சொல்லுகை –
———————————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -427-
அதிகாரிக்கு ரூபம் நாமம் உக்தி வ்ருத்தி புத்தி -என்கிற இவை ஐஞ்சும் வேண்டும் –
இவற்றில் புத்தியே பிரதானம் –
அது இல்லையாகில் மற்றை நாலும் அசத் கல்பம் –
ஆகை யிறே ஆழ்வார்களும் அதிலே உறைக்கைக்கு அடி -எங்கனே என்னில் –
எட்டு பாசுரங்களில் அறிவில்லை என்றால் அனரத்தம் விளையும் என்றும்
அடுத்த எட்டு பாசுரங்களால் -அறிவுக்கு பிறப்பிடமான நெஞ்சு அனுகூலமாய் இருந்தால்
உயர் கதிக்கு செல்வான் என்றும் -அடுத்த ஒன்பது பாசுரங்களால் -இத்தகைய நெஞ்சையும்
அறிவையும் உடையவனை எம்பெருமான் ஒருகாலும் பிரிய மாட்டான் -என்று அருளினார்கள் –
சித்தமும் செவ்வை நில்லாது -திருக்குறும் தாண்டகம் -10 என்றும் –
நெஞ்சமும் நீயம் பாங்கல்லையே -திருவாய்மொழி -5-4-2- என்றும் –
சிந்தித்து அறியாதார் -பெரிய திருமொழி -11-7-8- என்றும்

நின்றவா நில்லா நெஞ்சு -பெரிய திருமொழி -1-1-4- என்றும்
மறந்தேன் இறந்தேன் -பெரிய திருமொழி -6-2-2- என்றும் –
உணர்வு ஒன்றில்லா -திருமாலை -34 என்றும் –
மனத்திலோர் தூய்மை இல்லை -திருமாலை -30 என்றும் –
உள்ளமே ஓன்று நீ உணர மாட்டாய் -திருமாலை -24 -என்றும் –
இது அவிதேயமானால் அநர்த்தம் என்னும் ஆகாரத்தை அருளிச் செய்தார்கள் –
உள்ளிலும் உள்ளம் தடிக்கும் -பெரிய திருவந்தாதி -76 என்றும் –
உய்த்து உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கேற்றி -மூன்றாம் திருவந்தாதி -94-என்றும் –
நினைக்கும் கால் -மூன்றாம் திருவந்தாதி -81-என்றும் –
சிந்தையை செந்நிறுத்தி -திருவாய்மொழி -5-2-6- என்றும் –
தொழுமின் தூய மனத்தராய் -திருவாய்மொழி -3-6-7- என்றும் –
கூடு மனமுடையீர் -திருப்பல்லாண்டு -4 என்றும் –
பாடு மனமுடைப் பத்தருள்ளீர் -திருப்பல்லாண்டு -7 என்றும் –
சிந்தித்து இருப்பார்க்கு -நான்முகன் திருவந்தாதி -65 என்றும் சொல்லுகையாலே
இது அனுகூலித்தால் உத்தராகம் என்னுமிடத்தை அருளிச் செய்தார்கள் –
இப்படி அனுகூலித்த நெஞ்சுடையவனை ஈஸ்வரன் விச்லேஷிக்க மாட்டான் என்னும் இடத்தை சொல்லுகிறது –

மாசற்றார் மனத்துளான் -திருமாலை -22 என்றும் –
நெஞ்சத்து பேராது நிற்கும் பெருமான் -மூன்றாம் திருவந்தாதி -81- என்றும் –
சிந்தை உள்ளே முளைத்து எழுந்த தீம் கரும்பு -பெரிய திருமொழி -2-5-1- என்றும் –
அந்தாமத்து அன்புசெய்து என்னாவி சேர் அம்மான் -திருவாய்மொழி -2-5-1- என்றும் –
நெஞ்சமே நீணகராக இருந்த -திருவாய்மொழி -3-8-2- என்றும் –
வந்து உனது அடியேன் மனம் புகுந்தாய் -பெரிய திருமொழி -3-5-1- என்றும் –
வந்தாய் என் மனம் புகுந்தாய் -பெரிய திருமொழி -1-10-9- என்றும் –
உள்ளம் புகுந்த ஒருவர் -பெரிய திருமொழி -5-2-3- என்றும் –
நிற்பதும் இருப்பதும் கிடப்பதும் என்நெஞ்சுள் -திருச்சந்த விருத்தம் -65- என்றும்
சொல்லுகையாலே அனுகூலரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை ஈஸ்வரன் விச்லேஷிக்க மாட்டான்
என்னும் இடத்தை சொல்லிற்று –
———————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -428-
தான் அறுகை
சைதன்யம் அறுகை
சாராந்தரம் அறுகை
வேர் அறுகை
வ்யாபாரம் அறுகை
விஷயான்தரம் அறுகை
என்று ஸ்ரீ வகுளாபரண தாசர் பிள்ளை வார்த்தை –
தான் அறுகை யாவது -பிரகார பிரகாரி பாவம் அறிந்து –
யானும் தானாய்  ஒழிந்தான் -திருவாய்மொழி -8-8-4- என்றும் –
யானும் நீ தானே -திருவாய்மொழி -8-1-9- என்றும் –
யானே நீ -திருவாய்மொழி -2-9-9- என்றும் –
தானே யாகி நிறைந்து -திருவாய்மொழி -10-7-2- என்றும்
தானும் யானும் எல்லாம் தன்னுள்ளே கலந்து ஒழிந்தோம் -திருவாய்மொழி -2-3-1- என்றும் –
இருக்கை
சைதன்யம் அறுகை யாவது -தான் கர்த்தா போக்தா என்னும் நினைவு போவது
செய்த்தலை எழு நாற்றுப் போலே -பெரியாழ்வார் திருமொழி -3-7-9- என்றும் –
கடைத் தலை யிருந்து -திருமாலை -38-என்றும் –
படியாய்க் கிடந்தது -பெருமாள் திருமொழி -4-9- என்றும் –
பூம் பட்டாம் புல்கும் அணையாம் -முதல் திருவந்தாதி -53-
என்றும் இருக்கை –
சாராந்தரம்  அறுகை யாவது -எம்பெருமான் முக மலர்த்தி தவிர வேறு ஓன்று உண்டு என்கிற நினைவு போவது –
அஹம் அன்னம் -என்றும் -உருவமுமார் உயிரும் உடனே உண்டான் -திருவாய்மொழி -9-6-5- என்றும் –
என் நெஞ்சும் உயிரும் அவை உண்டு தானே யாகி நிறைந்தான் -திருவாய்மொழி -10-7-1- என்றும் –
தான் என்னை முற்றப் பருகினான் -திருவாய்மொழி -9-6-10 –
என்றும் இருக்கை
வேர் அறுகை யாவது -எம்பெருமான் உடன் சம்பந்தம் இல்லாதவன் என்னும் நினைவு போகை

நான் உன்னை யன்றி இலேன் கண்டாய் நாரணனே நீ என்னை யன்றி இலை -நான்முகன் திருவந்தாதி -7 என்றும் –
உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது -திருப்பாவை -28-என்றும் இருக்கை
மண்நீரை ஒரு பாத்ரத்திலே எடுத்துத் தேற்றினால் -மண்ணானது கீழே படிந்து
தெளிந்த நீரானது மேலே நிற்குமா போலே -அஞ்ஞான மிஸ்ரமான சரீரத்தில் இருக்கிற
ஆத்மாவை ஆசார்யன் ஆகிற மகா உபகாரகன் -திருமந்தரம் ஆகிற தேற்றம் பாலாலே தேற்ற –

அஞ்ஞானம் பதிந்து ஜ்ஞானம் -பிரகாசிக்கும் -தெளிந்த ஜலத்தை பாத்ராந்தரத்திலே சேர்க்கும்
தனையும் கை பட்ட போதெல்லாம் கலங்குமா போலே -கலங்கும் என்று அஞ்சி -கலங்காமல்
நோக்குவான் ஒருவன் கண் வட்டத்திலே வர்திக்கை ஸ்வரூபம் என்று அருளிச் செய்தார் –
———————————————————————————————————————————————————————————————————————-

வார்த்தை -429-
ஈஸ்வரனுடைய ஆகாரத் த்ரயமாவது -மேன்மையும் -நீர்மையும் -வடிவு அழகும் -அதாவது
முன்னை அமரர் முதல்வன் வண்டுவராவதி மன்னன் மணி வண்ணன் -திருவாய்மொழி -5-3-5- என்றும் –
மணியை வானவர் கண்ணனைத் தன்னதோர் அணியை -திருவாய்மொழி -1-10-11- என்றும் –
கண்ணபிரானை விண்ணோர் கருமாணிக்கத்தை அமுதை -திருவாய்மொழி -5-1-5-என்றும் –
அண்டர்கோன் அணியரங்கன் என் அமுதினை -அமலனாதி பிரான் -10-என்றும் –
பச்சை மா மலை போல் மேனி அமரர் ஏறே ஆயர் தம் கொழுந்தே -திருமாலை -2-என்றும் –
மீதிட்டுப் பச்சை மேனி மிகப் பகைப்ப -கை தொழக் கிடந்த -மூவுலகளந்த -திருவாசிரியம் -1- என்றும்
இத்யாதிகளாலே அனுசந்திப்பான் –
——————————————————————————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -430-
சேதனனுடைய பர்வ த்ரயம் -அதாவது -ஸ்வரூப விரோதி நிவ்ருத்தி -சாதனா விரோதி நிவ்ருத்தி -ப்ராப்ய விரோதி நிவ்ருத்தி –
தீர்த்தனுக்கு அற்றபின் மற்றோர் சரண் இல்லை என்று எண்ணி தீர்த்தனுக்கே தார்த மனத்தனாகி -திருவாய்மொழி -7-10-11- என்றும் –
தலை வணக்கிக் கை கூப்பி ஏத்த வல்லார் -பெருமாள் திருமொழி -10-5-என்றும்

தாளும்  தடக்கையும் கூப்பி பணியுமவர் -திருவாய்மொழி -3-7-2- என்றும் –
கங்குலும் பகலும் கண் துயில் அறியாள் கண்ண நீர் கைகளால் இறைக்கும்
சங்கு சக்கரங்கள் என்று கை கூப்பும் தாமரை கண் என்றே தளரும் -திருவாய்மொழி -7-2-1- என்றும் –
நாட்டினாய் என்னை உனக்கு முன் தொண்டாக மாட்டினேன் அத்தனையே கொண்டேன் வல்வினையை
பாட்டினால் உன்னை என் நெஞ்சத்து இருந்தமை காட்டினாய் -பெரிய திருமொழி -8-10-9- என்றும் –
மெய்ம்மையை மிக உணர்ந்து ஆம்பரிசு அறிந்து கொண்டு -உன் கடைத்தலை யிருந்து -திருமாலை -38- என்றும் –
இத்யாதிகளாலே சேதனனுடைய பர்வ  த்ரயத்தை அனுசந்திப்பான் –
—————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -431

அநாதியான கர்ம பிரவாஹத்தாலே சதுர்வித சரீரங்களிலும் பிரவேசித்து
சதுர்தச புவனங்களிலும் தட்டித் திரிகிற சேதனரை  ஈச்வரன் தன்னை பெறுகைக்கு உறுப்பாக
த்ரிவித சரீரங்களை த்யஜிப்பித்து -மனுஷ்ய ஜன்மத்திலே ஆக்கி  –
கரண த்ரயத்தாலும் -காலத் த்ரயத்திலும் -கர்ம த்ரயத்தில் அன்வயிப்பித்து
அசித் த்ரயத்துக்கு அவ்வருகு ஆனவன்
குண த்ரயத்தாலே ஷூ தரனாய் -ஆசாத்ரயத்தாலே அலமந்து -அபராத த்ரயத்தை
ஆர்ஜித்து -ஈஷணா த்ரயத்தாலே அடிபட்டு -தத்வ த்ரயத்தை அறியாதே -தாப த்ரயத்தாலே தப்தனான இவனை
தேவதா த்ர்யத்துக்கு சேஷியாய் -மஹிஷி த்ரயத்துக்கு வல்லபனாய் -ஆத்ம த்ரயத்தை ஆளுமவனாய்
த்ரிவித பரிச்சேத ரஹீதனாய் -த்ரிவித காரண வஸ்துவான ஸ்ரீ மான் கடாஷித்து –
விரோதி த்ரயத்தை விடுவிக்கக் கோலி -ஸூ க்ருத த்ரயத்தை தொடுமானம் ஆக்கி –
ஆனுகூல த்ரயத்திலே அன்வயிப்பித்து -அனுவர்தன த்ரயத்துக்கு ஆளாக்கி –
அதிகாரி த்ரயத்தை உடைய ஆசார்ய உபதேசமான மந்திர த்ரயத்தாலே மாசறுத்து –
பத த்ரயத்தை அறிவிப்பித்து -ஜ்ஞான த்ரயத்திலே நாட்டி வைத்து -சங்கா த்ர்வ்யத்தை தவிர்ப்பித்து
ஆகார த்ரயத்திலே அன்வயிப்பித்து பர்வ த்ரயத்தாலே போகமாக்கி
லோக த்ரயத்தை உபேஷிப்பித்து -பாத த்ரயத்திலே கொண்டு போய் –
சாம்ய த்ரயத்தை சம்பன்னமாக்கி புன்மை த்ரயம் அற்ற போகத்தை புஜிப்பிக்கும்

த்ரிவித சரீரமாவது -தேவ திரயக் ஸ்தாவர சரீரங்கள்
கரண த்ரயமாவது -மநோ வாக் காயங்கள்
கால த்ரயமாவது -பூத பவிஷ்யத்  வர்த்தமானங்கள்
கர்ம த்ரயமாவது -நினைக்கை செய்கை சொல்லுகை
நினைக்கை யாவது -பர சம்ருத்ய சஹத்வமும் -பரா நர்த்த சிந்தனையும் –
பர தோஷ பிரதிபத்தியும் -ஸ்வ யாத்ரா நிரூபணமும்
சொல்லுகையாவது -குடி முடியும்படி தோஷம் சொல்லுகையும் ஸ்வம் அறுதி கொள்ளும்படி
கோட் சொல்லுகையும் -இதர சரிதங்களை சொல்லுகையும் -பொய் சலுகையும் –
செய்கையாவது -பர ஹிம்சையும் -பர த்ரவ்ய அபஹாரமும்
அசித் த்ரயமாவது -வ்யக்தமும் அவ்யக்தமும் காலமும்
குண த்ரயமாவது -சாத்விக ராஜஸ தாமஸும்
ஆஸா த்ரயமாவது -அஹங்கார யுகத ப்ராவண்யமும் -அர்த்த ப்ராவண்யமும் -விஷய ப்ராவண்யமும் –
அதாவது -வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்கு இரங்கி வேற் கணார் கல்வியே கருதி –
பெரிய திருமொழி -1-1-4-என்கிற இவை

அபாரத த்ரயமாவது -பகவத -அபசாரமும் பாகவத அபசாரமும் அசஹ்ய அபசாரமும் –
ஈஷணா த்ரயமாவது -அர்த்தேஷணை -தாரேஷணை -புத்ரேஷணைகள் -பாசத்தில் அடி பட்டு கிடப்பது
தத்வ த்ரயமாவது -சித்தும் அசித்தும் ஈஸ்வரனும் –
தாப த்ரயமாவது -ஆத்யாத்மிகம் ஆதி தைவிகம் ஆதி பௌதிகம்
தேவதா த்ரயமாவது -வானவர் தம்மை யாளுமவன் -திருவாய்மொழி -3-6-2-பிரம ருத்ர இந்த்ராதிகள்
மஹிஷீ த்ரயமாவது -ஒருமகள் ஆயர் மடந்தை ஒருத்தி நிலமகள் மற்றைத் திருமகள் -பெரிய திருமொழி -3-3-9-
ஆத்ம த்ரயமாவது -பத்தர் முக்தர் நித்யர்
த்ரிவித பரிச்சேத ரஹிதனாவது -காலத்தாலும் தேசத்தாலும் வஸ்துக்களாலும்
பரிச்செதிகப் போகாது ஒழிகை
த்ரிவித காரண வஸ்து வாவது -நிமித்த உபாதான சஹகாரி காரணமாகை –
விசேஷ கடாஷம் ஆவது -சௌஹார்த்தம்
விரோதி த்ரயமாவது -ஸ்வ ஸ்வாதந்த்ர்யமும் -அந்ய சேஷத்வமும் -தேஹாத்ம அபிமானமும்
ஸூக்ருத த்ரயமாவது -ஆநுஷங்கிகம் -பரா சங்கிகம் -யாத்ருச்சிகம்
ஆநுகூல்ய த்ரயமாவது -அத்வேஷமும் ஆபிமுக்யமும் சத் சம்பாஷணமும்

அநுவர்த்தன த்ரயமாவது -சரீரம் அர்த்தம் பிராணஞ்ச சத்குருப்யோ நிவேதயத் –
அதிகார த்ரயமாவது பஹூ ஸ்ருதாநாம் வ்ருத்தாநாம் ப்ராஹ்மணாநாம் உபாசித
என்கிறபடியே -அறியக் கற்று வல்லார் ஆகை
மந்திர த்ரயமாவது -சாஸ்திர ருசி பரிக்ரஹீதமும் -சரண்ய ருசி பரிக்ரஹீதமும் –ஆசார்ய ருசி பரிக்ரஹீதமும் –
பத த்ரயமாவது -அந்ய சேஷத்வ நிவ்ருத்தியும் அந்ய உபாய நிவ்ருத்தியும் – பிரயோஜனாந்தர
நிவ்ருத்தியும் பண்ணிக் கொடுக்குமது
ஜ்ஞானத் த்ரயமாவது -ஸ்வ ஜ்ஞானம் -ப்ராபக ஜ்ஞானம் -பிராப்ய ஜ்ஞானம் –
சங்கா த்ரயமாவது -விரோதி பூயஸ்தையும் -ப்ராப்ய ப்ராசுர்யமும் -உபாய லகுத்வமும்
ஆகார த்ரயமாவது -ஈஸ்வரனுடைய மேன்மையும் நீர்மையும் வடிவு அழகும் -அதாவது
முன்னை அமரர் முதல்வன் வண்டுவராபதி மன்னன் மணி -வண்ணன் -திருவாய்மொழி -5-3-6-
பர்வ த்ரயமாவது -ஸ்வரூப விரோதி நிவ்ருத்தியும் -சாதன விரோதி நிவ்ருத்தியும் -ப்ராப்ய விரோதி நிவ்ருத்தியும் –
லோக த்ரயமாவது -பூம்யந்தரிஷத ஸ்வர்க்கம்
பாத த்ரயமாவது த்ரிபாத் விபூதி
சாம்ய த்ரயமாவது -ரூப சாம்யம் -குண சாம்யம் -போக சாம்யம்
புன்மை த்ரயமாவது -அல்பம்  அஸ்திரம் அபோக்யம்
அறுகை யாவது இவை இன்றிலே ஒழிகை-

———————————————————————————————————————————————————————————————————–

வார்த்தை -432-
சங்கத்தைக் கழித்து -ஈஷணையைக் கழித்து -பால்யத்தை கழித்து -யௌவனத்தை கழித்து –
ஜரையைக் கழித்து -மரணத்தைக் கழித்து -நரகத்தைக் கழித்து -அவித்யையைக் கழித்து –
கர்மத்தைக் கழித்து -வாசனையைக் கழித்து -தாபத் த்ரயத்தைக் கழித்து -சூஷ்ம த்ரயத்தைக் கழித்து –
விரஜைக்கு அக்கரைப் படுத்தி -லோகப் ப்ராப்தியை உண்டாக்கி -ரூபப் ப்ராப்தியை
உண்டாக்கி -சமீப ப்ராப்தியை உண்டாக்கி -சாயுஜ்யத்தை உண்டாக்கி –
ஜ்ஞானத்தை உண்டாக்கி -பலத்தை உண்டாக்கி –
ஐஸ்வர்யத்தை உண்டாக்கி -வீர்யத்தை உண்டாக்கி –
சக்தியை உண்டாக்கி -தேஜசை உண்டாக்கி –
விக்ரஹ அனுபவத்தை உண்டாக்கி -கைங்கர்யத்தை உண்டாக்கி –
இவன் கைங்கர்யத்தை கண்டு அவன் உகந்தால் அவன் உகந்தபடி கண்டு உகக்கை
சேஷத்வத்துக்கு பிரயோஜனம் என்று ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தார் –
—————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .
பூர்வாச்சார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-3-5–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

கண்ணி எனது உயிர்காதல் கனகச் சோதி முடிமுதலா
எண்ணில் பல்க லன்களும்; ஏலும் ஆடை யும்அஃதே;
நண்ணி மூவு லகும் நவிற்றும் கீர்த்தி யும்அஃதே;
கண்ணன் எம்பி ரான்எம்மான் கால சக்கரத் தானுக்கே.

    பொ-ரை : காலத்தை நடத்துகின்ற சக்கரத்தையுடையனான எம்மானும் எம்பிரானுமான கண்ணபிரானுக்கு, என்னுடைய உயிரானது

அவன் அணிந்துகொள்ளுகின்ற மாலையாய் இராநின்றது; அவன் தரித்திருக்கின்ற பொன் மயமான ஒளி பொருந்திய திருமுடி முதலான எண் இல்லாத பல வகையான ஆபரணங்களும் என்னுடைய அன்பேயாய் இராநின்றது; பொருந்திய பீதாம்பரமும் அந்த அன்பேயாகும்; மூவுலகத்தாரும் பொருந்திச் சொல்லுகின்ற கீர்த்தியும் அந்த அன்பேயாகும்.

    வி-கு : ‘எனது உயிர் கண்ணி; காதல் கனகச் சோதி முடி முதலா எண் இல் பல் கலன்களும் அஃதே; ஏலும் ஆடையும் அஃதே; கீர்த்தியும் அஃதே’ என்க. கண்ணி – மாலை. கண்ணி என்பதற்குத் ‘தலையில் அணியும் மாலை’ என்பர் புறநானூற்று உரையாசிரியர். கலன் – ஆபரணம்.

    ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1தம்முடைய அன்பு முதலானவைகள் ஓர் ஒன்றே ஆபரணங்கள்  முதலான எல்லாப் பரிச்சதங்களும் ஆயிற்று அவனுக்கு என்கிறார்.

    எனது உயிர் கண்ணி – 2‘நான் ‘என்னது’ என்று இருக்கிறதை அன்றோ அவன் தனக்கு மாலையாகக் கொண்டது?’ என்பார், ‘எனது உயிர் கண்ணி’ என்கிறார். அன்றிக்கே, 3‘மார்வத்து மாலை’ என்கிறவளைத் தனக்கு மாலையாகக் கொள்ளுகை தக்கது; அஃது ஒழிய என் உயிரை அன்றோ தனக்கு மாலையாகக் கொண்டான்?’ என்பார், ‘கண்ணி எனது உயிர்’ என்கிறார் என்னலுமாம். கனகம் சோதி முடி முதலா எண் இல் பல் கலன்களும் காதல் – விரும்பத் தக்கதாய் ஆதி ராஜ்ய சூசகமான திருமுடி முதலான எண் இறந்து பல வகைப்பட்ட திரு ஆபரணங்களும் என்னுடைய அன்பேயாம். ‘இவருடைய காதல் அவனுக்கு ஆபரணமாவது ஏன்?’ என்னில், இவருடைய அன்பிற்குத் தான் விஷயமாகப் பெற்ற இதனையே, தனக்குப் பல ஆபரணங்கள் சார்த்தினால் பிறக்கும் புகர் உண்டாக அவன் நினைத்திருக்கையாலே, அதனை நோக்கிச் சொல்லுகிறார். ஏலும் ஆடையும் அஃதே – திரு அரைக்குத் தகுதியான திருப்பீதாம்பரமும் அந்த அன்பேயாம்.

ஒரு நாள் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ வண்ணாத்தான், திருப் பரிவட்டங்களை அழகியதாக வாட்டிக்கொண்டு வந்து எம்பெருமானார்க்குக் காட்ட, மிக உவந்தாராய் அவனைப் பெருமாள் திருவடிகளிலே கைப்பிடித்துக்கொண்டு புக்கு, ‘நாயன்தே! இவன் திருஅரைக்குத் தகுதியாம்படி வாட்டினபடி திருக்கண்சார்த்தி அருளவேண்டும்’ என்று இவற்றைக் காட்டியருள, கண்டு உவந்தருளி, உடையவரை அருள்பாடு இட்டருளி, ‘இவனுக்காக ரஜகன், நம் திறத்தில் செய்த குற்றம் பொறுத்தோம்’ என்று திருவுள்ளமாயருளினார். அன்றிக்கே, ‘ஏலும் ஆடையும் அஃதே’ என்பதற்கு, 2‘சிறந்த பொன்னாடை’ என்கிறபடியே, ‘புருடோத்தமனுக்கு இலக்கணமான திருப்பீதாம்பரமும் அந்த அன்பேயாம்’ என்னலுமாம். இவர் பல காலம் கூடிப் பண்ணுகிற திரு ஆபரணமும் திருப்பரிவட்டமும் அன்றோ? 3‘அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக்கண் அன்பு செய்வித்து’ என்கிறபடியே, இவருடைய அன்பு அடியே தொடங்கியுள்ளது அன்றோ? ‘இது கூடுமோ?’ என்று சந்தேகிக்க வேண்டா; இவை 4‘பொய்யில் பாடல்’ ஆகையாலே கூடும்.

    மூ உலகும் நண்ணி நவிற்றும் கீர்த்தியும் அஃதே – விசேடஜ்ஞர் அன்றிக்கே, மூன்று உலகத்துள்ளாரும் வந்து கிட்டிக் கடல் கிளர்ந்தாற்போலே துதிக்கிற கீர்த்தியும் அந்த அன்பேயாம். 5‘இவர் காதலித்த பின்னர் வேறு பொருள்களிலே நோக்குள்ளவர்களும் அப்பொருள்களில் நோக்கு இல்லாதவர்களாகி ஏத்தாநின்றார்கள்.’ என்றாயிற்றுவன் நினைத்திருக்கிறது. ஆக, 1‘ஓர் இனப்பொருள்கள் பலவாதலே அன்றி, வேற்றினப் பொருள்களும் பலவாகத் தொடங்கின’ என்பதனைத் தெரிவித்தவாறு. இக்காதலுக்குக் கைதொட்டுக் கிருஷி பண்ணினபடி சொல்லுகிறது மேல் : 2விருத்தவான்களைக் காட்டிக் காணும் விருத்திபரர் ஆக்கிற்று இவரை.

    கால சக்கரத்தான் எம்மான் எம்பிரான் கண்ணனுக்கு – கையும் திருவாழியுமான அழகைக் காட்டி எனக்கு வேறு ஒன்றிலே நெஞ்சு செல்லாதபடி செய்தலாகிய மஹோபகாரத்தைச்செய்து, 3‘கழிவதோர் காதலுற்றார்க்கும் உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதல்?’ என்னும்படி செய்த என் ஸ்வாமியான கிருஷ்ணனுக்கு. பகலை இரவு ஆக்க வல்ல சக்கரமாதலின், ‘காலசக்கரம்’ என்கிறார். கால சக்கரம் – ‘காலத்தை நடத்துகின்ற சக்கரம்’ என்றபடி. அன்றிக்கே, 4கலிகாலத்தில் பாஷண்டிகளால் கெடுக்கப்பட்ட மக்கள் விஷ்ணுவாகிய சர்வேசுவரனைப் பூஜிக்கின்றார்கள் இல்லை,’ என்கிற காலத்திலும், இருள் தரு மா ஞாலத்திலும் இருளை ஓட்டி, 5அருளார் திருச்சக்கரமாய்த் திருக்கரத்திலே விளங்கிக்கொண்டிருப்பவன் ஆதலின், ‘காலத்திற்குக் கட்டுப்பட்டிருக்குந்தன்மையைப் போக்கும் சக்கரம்’ என்னுதல். சர்வேசுவரன் திருக்கரத்தைத் தான் பிரியாமல் இருத்தல் போலே, திருவடிகளைத் தாம் பிரியாதபடியான ருசியை உண்டாக்கக்கூடிய திருவாழி என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. அவனுடைய திருக்கையிலே நின்ற அழகாலே மக்கள் சென்று காலிலே விழும்படி செய்யுமவன் என்பதாம்.        

பிரயோஜனத்தை விரும்புகிறவர்கள் துதிக்கிற கீர்த்தியை அநந்யப்
பிரயோஜனரான தம்முடைய காதல் என்னலாமோ?’ என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘இவர் காதலித்த பின்னர்’ என்று தொடங்கி. இங்கே
‘ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப்போல் அவனுடைய, பேரும் தார்களுமே
பிதற்ற’ (திருவாய். 6. 7 : 2.) என்ற திருப்பாசுரம் அநுசந்திக்கத்தகும்.

திருவிருத்தம், 33.

  ‘அருளார் திருச்சக் கரத்தால் அகல்விசும் பும்நிலனும்
இருளார் வினைகெடச் செங்கோல் நடாவுதிர்’

கண்ணி -உயிர் ஆக கொண்டே
எம்பிரான் கண்ணன் கால சக்கரத்தான்
ப்ரீதி -காதல் -கிரீடம் ஆபரணம்
வஸ்த்ரம் பொருத்தமான இதுவும் காதலே
கீர்த்தி யும் அதுவே பக்தியே
எனது உயிர் -நான் என்னது என்றது கிடீர் அவன் மாலையாகக் கொண்டான்
மார்வத்து மாலை -நங்கை பெரிய பிராட்டி
ஆபரணம் போலே பிராட்டி –
என்னையும் கொண்டானே
காதல் -வேட்கை அன்பு அவா பக்தியைக் காட்டும்
ச்ப்ருஹநீயமாய் பல வகைப் பட்ட திரு ஆபரணங்களும்
ஸ்நேகம் விஷயம் ஆனதை புகர் வந்ததே –
அதனால் –
ஆடையாகவும் கொண்டான் பீதாம்பரமும் காதல் –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ வண்ணாத்தான் ஐதீகம் -எம்பெருமானார்
தனியாக துறை -ஆச்சார்யமாக செய்து வந்தான்
கைப்பிடித்துக் கொண்டு புக்கு -அனுஷ்டானம் எம்பெருமானார் –
நாயந்தே -திருக் கண் சாய்த்து அருள வேணும் -காட்டி அருள
கண்டு உகந்து அருளி –
ஜீயோ அருளப்பாடு
வண்ணான் அபராதம் பொறுத்தோம் -திரு உள்ளமாய் அருளினார்

ஐதிக நிர்வாஹங்கள் நமது வியாக்யானங்களில் தானே உண்டு –
பிரம சூத்திரம் -அந்தர்யாமி அர்த்தம் சொன்னேன் -ஜைமினி வேற மாதிரி சொன்னான் -வியாசர் அருளி
உபநிஷத் -ச்வேதகேது உத்தாரகர் -கதை சொல்லி நடந்த விஷயம் சொல்லும் சம்ப்ரதாயம்
கண்ணி -ஆபரணம் -பீதாம்பரம் அனைத்தும் இதுவே இவர் பக்தி
திருவாய் மொழி அடிமைக்கு அன்பு செய்வித்து அறியாக் காலத்திலேயே
பால்யே பிரவர்த்தி
சம்சயம் வேண்டாம்
கீர்த்தியும் இந்த காதல்
கடல் போன்ற -காதல் –
அந்ய பரராய் ஏத்தா நின்றார்கள் அனைவரும் -எம்பெருமான் நினைப்பால்
காதல் உண்டானது
எம்பெருமான் -கை கோத்து சக்கர அழகு
அனுஷ்டானம் செய்ய வ்ருதரைக் காட்டி
வ்ருத்தம் -வட்டம்
இரண்டு அர்த்தம்
காட்டி வ்ருதமான் ஆக்கி
கால சக்கரத்தான் -கையும் திருஆழி அழகைக் காட்டி
உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதல்
கழிய மிக்கதோர் காதல்
கிடைக் காவிடிலும் தூக்கம் இல்லை
கிடைத்த பின்பும் ஆனந்தத்தால் தூக்கம் இல்லை
கால சக்கரம் பகலை இரவாக ஆக்கும்
நடத்தும் –
இருள் தருமா ஞாலத்தில் இருளை போக்கி
ருசி ஜனகமான
கால வசயத்தை போக்கி
மாயைப் போக்கி சக்கரத் தாழ்வான் –
திருகையில் தாம் பிரியாதபடி நம்மையும் ஆக்கி
அவன் கையிலே நின்று காலிலே விழும்படி பண்ணுகிறான்
அப்படிப்பட்டவனுக்கு
உயிர் -கண்ணி ஆபரணங்கள் -பீதாம்பரம் —கீர்த்தியும் ஆனதே
அளவிட முடியாத கீர்த்தி

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-3-4–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

மாய்த்தல் எண்ணி ‘வாய்முலை
தந்த மாயப் பேய்உயிர்
மாய்த்த ஆய மாயனே!
வாஅ மனனே! மாதவா!

பூத்தண் மாலை கொண்டுஉன்னைப்
போதால் வணங்கே னேலும்,நின்
பூத்தண் மாலை நெடுமுடிக்குப்
புனையும் கண்ணி எனதுயிரே
.

பொ-ரை : அழிப்பதற்கு நினைத்து உனது திருவாயிலே முலையை வைத்துப் பாலைக் கொடுத்த வஞ்சனை பொருந்திய பேய் மகளாகிய பூதனையினது உயிரை நீக்கிய ஆச்சரியமான செயல்களையுடைய ஆயனே! வாமனனே! திருமகள் கணவனே! குளிர்ந்த மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலையைக்கொண்டு உன்னை அவ்வக்காலத்தில் வணங்கிலேனேயாகிலும், உனது குளிர்ந்த அழகிய மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நீண்ட திருமுடிக்கு அணிகின்ற மாலை என்னுடைய உயிரேயாம்.

    வி-கு : ‘எண்ணித் தந்த பேய்’ என்க. ‘ஆய மாயனே’ என்பதனை ‘மாய ஆயனே’ எனப் பிரித்துக் கூட்டுக. ஆயன் – கிருஷ்ணன்.

    ஈடு : நாலாம் பாட்டு. 1‘பூதனை முதலானோரை அழிக்கின்ற காலத்தில் சிரமம் தீரக் குளிர்ந்த உபசாரங்களைச் செய்யப்பெற்றிலேனேயாகிலும், குளிர்ந்த உபசாரத்தால் அல்லது செல்லாத உன்னுடைய மிருதுத்தன்மையையுடைய திருமேனிக்குச் சார்த்தும் மாலை என் உயிரேயாய்விடுவதே!’ என்கிறார்.

    மாய்த்தல் எண்ணி – 2‘இன்னாரை மாய்த்தல் எண்ணி என்னாமையாலே உலகத்தையே அழிப்பதற்காக அன்றோ அவள் கோலி வந்தது?’ என்பதனைத் தெரிவிக்கிறார். 3‘சரீரியை நலிந்தால் சரீரம் தன்னடையே அழிந்துவிடும். அன்றோ? உயிரிலே நலிந்தால் உறுப்புகள்தோறும் தனித்து நலிய வேண்டாவே அன்றோ? 4உலகங்கட்கெல்லாம்ஓர் உயிரே அன்றோ அவன்? 1‘நம்மைக் கொல்ல வருகின்றான்; சந்தேகம் இல்லை,’ என்றாரே அன்றோ மஹாராஜர்? ஆக, ‘அவள் கோலி வந்த படி அவசியம் சிலர் பரியவேண்டியதாக இருந்ததாதலின்’ ‘மாய்த்தல் எண்ணி’ என்கிறார் என்றபடி. வாய் முலை தந்த – 2அவன் திருப்பவளத்திலே நஞ்சினைக் கொடுத்தாற்போலே இருக்கையாலே ‘தந்த’ என்கிறார். அன்றிக்கே, ‘தருகையும் கொடுக்கையும் ஒரு பொருட்சொற்களாய், கொடுத்த என்னும் பொருள் பெற்றுக் கிடக்கிறது,’ என்னுதல். மாயப் பேய் – 3பிறவியால் வந்த அறிவு கேட்டுக்குமேலே, வஞ்சனையையுடையளாயும் வந்தாள்; என்றது, ‘பேயாய் வருகை அன்றிக்கே, தாயாயும் வந்தாள்,’ என்றபடி. 4‘தாயாய் வந்த பேய்’ என்றார் திருமங்கை மன்னன். உயிர் மாய்த்த – 5அவள் கோலி வந்ததனை அவள் தன்னோடே போக்கினபடி. மாய ஆயனே – ஆச்சரியமான ஆற்றலை

யுடைய ஆயனே! 1இவனும் பிள்ளையாயே முலையுண்டான்; அவளும் தாயாய் முலை கொடுத்தாள்; பொருளின் தன்மையாலே முடிந்தாள் இத்தனை.

    வாமனனே – 2‘வெங்கொங்கை உண்டானை மீட்டு ஆய்ச்சி ஊட்டுவான், தன்கொங்கை வாய்வாய்த்தாள் சார்ந்து’ என்றும், 3‘பேய்ச்சிபால் உண்ட பெருமானைப் பேர்ந்தெடுத்து, ஆய்ச்சி முலைகொடுத்தாள் அஞ்சாதே’ என்றும் சொல்லப்படுகின்றபடியே அந்த அவதாரத்தில் பூதனை முலை கொடுத்தால் அதனை மாற்றுவதற்கு உரிய மருந்தாக முலை கொடுக்கைக்கு ஒரு தாயாகிலும் உண்டே அன்றோ அங்கு? அதுவும் இன்றிக்கே, 4இவனைப் பெற்றிட்டு வைத்துத் தாயும் தமப்பனும் தவத்திலே கருத்து ஊன்றினவர்களாய் இருந்துவிட, அசுரத்தன்மை வாய்ந்தவர்கள் இருந்த இடத்தே தானே போய்க்கிட்டும்படியாய் அன்றோ இருந்தது? என்றது, ‘தான் இருந்த இடத்தே அவர்கள் வந்து கிட்டினாற்போலே அன்றோ எதிரிகள் இருந்த இடத்தே தான் சென்று கிட்டுமது? அது, மிகவும் வயிறு எரித்தலுக்குக் காரணமாய் இருக்குமே அன்றோ?’ என்றபடி. 5அதனையே அன்றோ, ‘சீராற் பிறந்து சிறப்பால்

வளராது, பேர்வாமன் ஆகாக்கால் பேராளா!’ என்று வயிறு பிடித்தார்கள்? மாதவா – 1‘தீ நாள் திருவுடையார்க்கு இல்’ என்கிறபடியே, இந்த அபாயங்களில் அவன் தப்பியது அவள் நெஞ்சோடேயிருந்து நோக்குகையாலே அன்றோ? ஓர் அபாயமும் இல்லையேயாகிலும், பெரிய பிராட்டியாரும் அவனுமான சேர்த்திக்கு மங்களாசாசனம் செய்கின்றவர்கள் தேட்டமாய் இருக்கிறது காணும். அன்புடையவர்கள் ‘வடிவாய் நின்வல மார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு,’ என்னா நின்றார்கள் அன்றோ? பூத்தண் மாலைகொண்டு உன்னைப் போதால் வணங்கேனேலும் – பூதனை முதலாயினோர் வந்து கிட்டின அவ்வக் காலத்திலே குளிர்த்தியையுடைத்தான பூ மாலையைக் கொண்டு குளிர்ந்த உபசாரத்தைச் செய்யப் பெற்றிலேனேயாகிலும். பூத்தண்மாலை நெடுமுடிக்குப் புனையும் கண்ணி எனது உயிரே – குளிர்ந்த மாலையால் அல்லது செல்லாதபடியாய் ஆதி ராஜ்ய சூசகமான உன்னுடைய திருமுடிக்கு விரும்பிச் சார்த்தும் மாலை, என் உயிர் – என் சத்தையாய்விட்டது.

இவனை – வாமனனை. ‘தாயும் தமப்பனும்’ என்றது, அதிதியையும் காசிப
முனிவரையும்.

  ‘காலநு னித்துஉணர் காசிபன் என்னும்
வாலறி வற்குஅதி திக்குஒரு மகவாய்
நீலநி றத்துநெ டுந்தகை வந்தோர்
ஆலமர் வித்தின் அருங்குறள் ஆனான்.’

  என்றார் கம்பநாட்டாழ்வார்.

உனது துக்கம் தீர்க்க ஒன்றும் செய்ய வில்லையே
சிஷ்யோ உபசாரம் செய்யப் பெற்றிலேன்
மாய்க்க வேண்டும் -முளை தந்த பூதனை மாய்த்த ஆய மாயனே மாதவா
வணங்கேன் ஏலும்
மாயப் பேய் -அவள் கோலி வந்த –
இன்னாரை மாய்க்க எண்ணி சொல்லாமல் ஜகம் முழுவதும் மாய்க்க வந்தாள்
கண்ணன் =உலகம் அனைவருக்கும் ஆத்மா
சரீரி நலிய சரீரம் தானே போகும்
உயிர் போனால் அவயவம் நலிய வேண்டாமே
மகாராஜர் -விபீஷண -நம்மை எல்லாம் கொல்ல வந்து இருக்கிறான் சொன்னது போலே
கண்ணனுக்கு ஆபத்து என்றால் உலகு அனைத்துக்கும் ஆபத்து
வாய் முலை தந்த
தனது வாயில் கொடுப்பது போலே தந்த
கொடுத்த சொல்லாமல்
தனக்கு வாயில் வைத்தது போலே இருந்ததாம் ஆழ்வாருக்கு
மாயப் பேய் -ஜன்மத்தால் மட்டும் அன்றி
கண்ணனை அழிக்க வந்த தாயாய் வந்த பேய்
உயிர் மாய்த்த -அவள் கோலி வந்ததை அவளுக்கு கொடுக்க
நித்யத்வம் கேட்க வந்த நித்ராத்வம் கேட்ட கும்பகர்ணன்
எறும்பி கடித்தால் சாகனும்
கடித உடனே சாகனும் -யார் சாகனும் கேட்கவில்லையே
ஆய மாயனே
பிள்ளை போலே உண்டான்
தாய் போலே கொடுத்தான்
ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம்
சேஷத்வம் தானே வெளிப்படும்
பற்றின உடன் ஸ்வரூபம் வெளிப்படும்
பூதனை ஸ்வா பாவம் வந்ததே
வஸ்து ச்வாபத்தாலே முடிந்தது
வாமனனே -அடுத்து
சிஷ்யோ உபசாரம் யசோதை தாயாருண்டு
ஊட்டுவான் கொங்கை -மீட்டுப் பால் ஊட்டுவான்
ஆய்ச்சி முளை கொடுத்தாள்
இங்கு அதுவும் இன்றிக்கே
தபசுக்கு போன பெற்றோர்
தானே போய் யாசகம் இங்கே
எதிரிகள் உள்ள இடம் போனானே
பரிவுக்கு நான் இல்லையே
உண்டு உமிழ்ந்த பூமி -சொல்லு நீ -பெரிய திருவந்தாதி
சீரோடு பிறந்தான் சிறப்பொடு வளரவில்லை சக்கரவர்த்தி திருமகன்
திருமகன் கண்ணன் சீரோடு பிறக்க வில்லை சிறப்பொடு வளர்ந்தான்
ஸ்ரீ ஜெயந்தி பஷணம் பல உண்டே -ராமனுக்கு அவதாரத்திலே கொண்டாடி விட்டார்கள்
வாமனன் சீரோடும் பிறக்க வில்லை ரிஷி ஆஸ்ரமம் பிறந்தான்
சிறப்பொடு வளர வில்லை
பேர் வாமனன் -சின்னவன் –
உலகத்தில் உள்ள குள்ளர் திருவிக்ரமன் போலே இவன் உருவம் –
மாதவா -பிராட்டி உடன் சேர்ந்து
நெஞ்சோடு கடாஷிக்கையாலே அபாயம் தப்பினான்
நெஞ்சோடு பரி பூரணமாக
திருமார்பில் எழுந்து அருளி
அபாயம் இல்லையாயினும் சேரத்திக்கு மங்களா சாசனம்
பூ மாலை கொண்டு
சிஷ்ய உபாசாரம் பண்ண வில்லை
நெடு முடி -திருமுடி ஆதி ராஜ்ய சூசகம்
புனையும் கண்ணி எனது ஆத்மா உயிர் ஆக கொண்டாயே
பூம் த ண் மாலையாகக் கொண்டாயே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-3-3–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

ஏக மூர்த்தி இருமூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி பலமூர்த்தி
ஆகி ஐந்து பூதமாய் இரண்டு சுடராய் அருவாகி
நாகம் ஏறி நடுக்கடலுள் துயின்ற நாரா யணனே!உன்
ஆக முற்றும் அகத்துஅடக்கி ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே.

    பொ-ரை : ‘ஒரு மூர்த்தியாகி இருமூர்த்தியாகி மும்மூர்த்தியாகிப் பல மூர்த்தியாகி ஐம்பூதங்களாகி இருசுடர்களான சூரிய சந்திரர்களாகி இவற்றுக்கு உள்ளுயிராகித் திருப்பாற்கடலின் நடுவில் ஆதிசேஷனாகிய படுக்கையின்மேலே ஏறி யோகநித்திரை செய்கின்ற நாராயணனே! உன் திருமேனிக்கு வேண்டும் சாந்து பூமாலை முதலிய இன்பப்பொருள்கள் எல்லாம் என்னுள்ளேயாம்படி செய்து உன் திருவுள்ளமானது துன்பத்தை நீக்கியது,’ என்கிறார். என்றது, ‘ஒருபடி கரை மரம் சேர்க்க வல்லனே’ என்று இருந்த உன்னுடைய திருவுள்ளத்தில் துன்பம் கெட்டு, கிருதார்த்தன் ஆனாயே!’ என்றபடி.

    வி-கு : ஆவி – ஈண்டு, மனம். ‘ஆவி அடக்கி அல்லலை மாய்த்தது’ என்க.

    ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 2‘இத்தலையை உனக்கு ஆக்கி அத்தாலே கிருதக்கிருத்தியன் ஆனாயே!’ என்கிறார்.

    ஏகமூர்த்தி – 3‘சோமபானம் செய்தற்குரிய சுவேத கேதுவே! காணப்படுகிற இந்த உலகமானது படைப்பதற்கு முன்னே ‘சத்’ என்று சொல்லக்கூடியதாயும் நாமரூபங்கள் இன்மையால் ஒன்றாகவும் அடையக்கூடிய வேறு பொருள் இல்லாததாயும் இருந்தது,’ என்கிறபடியே, படைப்பதற்கு முன்னே ‘இது’ என்ற சொல்லுக்குரிய பொருளாய்க் கிடந்த உலகமுழுதும், அழிந்து ‘சத்’ என்று சொல்லக்கூடிய நிலையாய் நீறு பூத்த நெருப்புப்போலேஇவை அடையத் தன் பக்கலிலே கிடக்கத் தான் ஒருவனுமேயாய் நிற்கும் நிலையைச் சொல்லுகிறது. ஆக, ‘படைப்புக்கு முன்னே இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது,’ என்றபடி. இரு மூர்த்தி – பிரகிருதியும் மஹானும் ஆகிய இரண்டையும் நோக்கிக்கொண்டு அவற்றைத் திருமேனியாகக் கொண்டிருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது; என்றது, 1‘காரிய காரணங்கள் இரண்டையும் தனக்குத் திருமேனியாகவுடையனாய் இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது,’ என்றபடி. 2இரண்டுக்கும் உண்டான அண்மையைப் பற்றச் சொல்லுகிறது. அவ்யக்தத்தினுடைய மலர்ந்த விளக்கமான நிலையன்றோ மஹானாகிறது? மூன்று மூர்த்தி – மூன்று விதமான அகங்காரங்களைச் சரீரமாகக் கொண்டிருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது. சாத்விகமாயும் இராஜசமாயும் தாமசமாயும் மூன்று வகைப்பட்டே அன்றோ அகங்காரந்தான் இருப்பது? பல மூர்த்தியாகி ஐந்து பூதமாய் – 3மேலே கூறிய முறை அன்று இங்குச்

சொல்லுகிறது; சாத்துவிக அகங்காரத்தின் காரியம், பதினோரிந்திரியங்கள்; தாமச அகங்காரத்தின் காரியம், மண் முதலான ஐம்பெரும்பூதங்கள்; இரண்டற்கும் உபகாரமாய் நிற்கும், இராஜச அகங்காரம்; ஆக பதினோரிந்திரியங்களையும், குணங்களோடு கூடிய ஐம்பெரும்பூதங்களையும் சொல்லி அவற்றைத் திருமேனியாகவுடையவனாய் இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது.

    இரண்டு சுடராய் – 1‘பிரமாவானவர் சூரிய சந்திரர்களை முன்பு போலே படைத்தார்,’ என்கிறபடியே, படைத்த சூரிய சந்திரர்களைச் சொல்லுகிறது. இவற்றைக் கூறியது, காரியமான பொருள்கள் எல்லாவற்றிற்கும் உபலக்ஷணம். அருவாகி – 2‘அவற்றைப் படைத்து அவற்றுக்குள் அநுப்பிரவேசித்தார்; அவற்றுக்குள் அநுப்பிரவேசித்துச் சேதனமாயும் அசேதனமாயும் ஆனார்,’ என்றபடியே, இவற்றை உண்டாக்கி இவைகள் பொருள் ஆகைக்காகவும் பெயர் பெறுகைக்காகவும் தான் அவ்வவ்வுயிருக்குள் அந்தராத்துமாவாய் அநுப்பிரவேசித்து நிற்கும் நிலையைச் சொல்லுகிறது. ‘நன்று; மேலே, அசித்தை அருளிச்செய்தாராதலின், அங்கு ‘அரு’ என்பதற்கு ஆத்துமா என்று பொருள் கூறுதல் ஏற்புடைத்தாம் அன்றோ?’ என்னில்,

சரீரமாகவுடைய நான் அந்தரியாமியாய்ப் புகுந்து நாம ரூபங்களை உண்டு பண்ணுகிறேன்,’ என்கிறபடியே, இந்த ஆத்துமாக்களையெல்லாம் சரீரமாகவுடைய சர்வேசுவரனுக்கு அநுப்பிரவேசமாகையாலே அப்பொருளும் சொல்லிற்றாயிற்று.

    நாகம் ஏறி நடுக்கடலுள் துயின்ற நாராயணனே – 1தன்னால் படைக்கப்பட்ட பிரமன் முதலானோர்கட்குப் பற்றப்படுமவன் ஆகைக்காகத் திருப்பாற்கடலின் நடுவில் திருவனந்தாழ்வான்மேலே சாய்ந்தருளினவனே! அன்றிக்கே, ‘பயிரைச் செய்து செய்த்தலையிலே குடி கிடக்குமாறுபோன்று, படைக்கப்பட்ட பொருள்களைப் பாதுகாத்தற்காகக் கண்வளர்ந்தருளுகின்றவனே!’ என்னவுமாம். ‘இப்படி எல்லாக் காலமும் ஒரு படிப்படத் திருவருள் புரிதலையே இயல்பாகவுடையன் ஆகைக்கு அடியான சம்பந்தத்தையுடையவன்’ என்பார், ‘நாராயணனே’ என்கிறார்.

    உன் ஆகம் முற்றும் – உன் திருமேனிக்கு வேண்டும் சாந்து பூமாலை பரிவட்டம் ஆபரணங்கள் இவையெல்லாம். அகத்து அடக்கி – என்னுள்ளே உண்டாம்படி செய்து. 2‘இதுவே அன்றோ படைப்புக்குப் பிரயோஜனம்? இப்படிச் செய்த காரணத்தால் துக்கம் இல்லாதவர் ஆனார் யார்?’ என்னில், ‘அவன்’ என்கிறார் மேல்; ஆவி அல்லல் மாய்த்தது – உன் திருவுள்ளத்தில் உண்டான துன்பம் ஒருபடி அழியப்பெற்றதே! என்றது, 3‘இத்தலையை

ஒருபடி கரைமரஞ் சேர்த்து நீ கிருதக்கிருத்யன் ஆனாயே!’ என்றபடி. அன்றிக்கே, 1‘என் உள்ளமானது துக்கம் இல்லாததாயிற்று,’ என்னுலுமாம்.

    2இனி, இப்பாசுரத்திற்கு, ‘ஏகமூர்த்தி என்பது, பரத்துவத்தைச் சொல்லுகிறது’ என்றும், ‘இருமூர்த்தி’ என்பது, வியூகத்தைச் சொல்லுகிறது; அதாவது, ‘வாசுதேவ சங்கர்ஷணர்களைச் சொல்லுகிறது’ என்றும், ‘மூன்று மூர்த்தி என்பது, ‘வியூகத்தில் மூன்றாம் மூர்த்தியான பிரத்யும்நரைச் சொல்லுகிறது’ என்றும், ‘பல மூர்த்தி’ என்பது, அவதாரங்களைச் சொல்லுகிறது என்றும், 3‘ஐந்து பூதமாய் இரண்டு சுடராய் அருவாகி நாகம் ஏறி நடுக்கடலுள் துயின்ற நாராயணனே!’ என்பது, இன்னார் படைப்புக்குக் கடவர், இன்னார் பாதுகாத்தலுக்குக் கடவர் என்கிற படியாலே சொல்லுகிறது’ என்றும் நிர்வஹிப்பார்கள் உளர்.

3‘இந்த ஆத்துமாக்களை எல்லாம்

காரிய காரணங்கள் இரண்டையும்’ என்றது, மஹானாகிய காரியத்தையும்
மூலப்பகுதியாகிய காரணத்தையும் குறித்தபடி.

2. ‘அகங்காரம் முதலான தத்துவங்களும் மூலப்பகுதியின் காரியமாயிருக்க,
‘மஹத்’ என்னும் தத்துவத்தை மாத்திரம் சொல்லுவான் என்?’ என்னும்
வினாவிற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘இரண்டுக்கும் உண்டான’ என்று
தொடங்கி. ‘அண்மை எப்படி?’ என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்,
‘அவ்யக்தம்’ என்று தொடங்கி. ‘அவ்யக்தத்தினுடைய மலர்ந்த விளக்கமான
நிலை’ என்றது, அவ்யக்தமாவது, பிரகிருதியினுடைய நிலை வேறுபாடுகளுள்
ஒன்று; பிரகிருதியானது. ‘அவிபக்த தமஸ்’ என்றும், ‘விபக்த தமஸ்’ என்றும்,
‘அக்ஷரம்’ என்றும், ‘அவ்யக்தம்’ என்றும் நான்கு வகையாக இருக்கும்;
அவற்றுள் ஒன்றான அவ்யக்தத்தினுடைய காரியநிலை மகானாய் இருத்தலால்
என்றபடி, ‘அவிபக்த தமஸ்’ என்பது, பூமியில் விதைக்கப்பட்ட விதை
போன்றது. ‘விபக்த தமஸ்’ என்பது, பூமியிலிருந்து எழும் விதை போன்றது.
‘அக்ஷரம்’ என்பது, நீருடன் கலந்து நனைந்து பிரிந்த உறுப்புகளையுடைய
விதைபோன்றது. ‘அவ்யக்தம்’ என்பது, ஊறிப் பருத்து மேலெழுந்து வெடித்த
விதை போன்றது. ‘மகத்’ என்பது, வித்தினின்றும் எழுந்த முளை போன்றது.

3. ‘மேலே கூறிய முறையன்று இங்குச் சொல்லுகிறது’ என்றது, ‘ஏகமூர்த்தி
இருமூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி’ என்ற இடங்களில் காரணகாரியங்கள் என்ற
முறை பற்றி அருளிச்செய்தார்; ‘இனி, அருளிச்செய்வது அம்முறையில்
அன்று,’ என்றபடி. அதனை விளக்குகிறார், ‘சாத்விக அகங்காரம்’ என்று
தொடங்கி. பதினோர் இந்திரியங்கள் ஆவன, ஞானேந்திரியங்கள் ஐந்து,
கர்மேந்திரியங்கள் ஐந்து, மனம் ஒன்று. இங்குக் கூறிய தத்துவங்களின்
முறையையும் விரிவையும் பரம காருணிகரான ஸ்ரீமத் பிள்ளை லோகாசார்யர்
அருளிச்செய்த தத்துவத்திரயத்தில் அசித் பிரகரணத்தாலும், பாகவதத்தில்
சுகமுனி தத்துவமுரைத்த அத்தியாயத்தாலும் தெளிவாக உணரலாகும்,

‘ஐந்து பூதமாய் இரண்டு சுடராய் அருவாகி’ என்றதனால், இன்னார்
படைப்புக்குக் கடவர் என்றும், ‘நாகமேறி நடுக்கடலுள் துயின்ற
நாராயணனே’ என்றதனால், இன்னார் பாதுகாத்தலுக்குக் கடவர் என்றும்
பிரித்துக் கூட்டிக்கொள்க. ‘ஐந்து பூதமாய் இரண்டு சுடராய் அருவாகி’
என்றது, சிருஷ்டியைக் கூறுவதனால், மேலே கூறிய பிரத்யும்நரது
தொழிலாகிய சிருஷ்டியைக் கூறுகின்றது என்பது பொருள். ‘நாகமேறி
நடுக்கடலுள் துயின்ற நாராயணனே’ என்பது, ‘அநிருத்தரையும் அவருடைய
காரியமான பாதுகாத்தலையும் கூறுகின்றது’ என்பது பொருள். ‘ஆயின்,
சங்கர்ஷணருடைய தொழிலாகிய சம்ஹாரத்தைக் கூறவில்லையே?’ எனின்,
‘அழித்தலானது, படைத்தற்றொழிலில் லயப்பட்டிருப்பது ஒன்றாகையால்,
அது, பொருளாற்றலால் தானே சித்திக்கும்’ என்க.

      ‘உளர்’ என்பதனாலே, இவ்வாறு பொருள் கூறுதல் தமக்குத்
திருவுள்ளம் அன்று என்பது போதரும்.

விபீஷண -ஜுரம் நீங்கப் பெற்ற ராமன் போலே
ஏக மூர்த்தி -மொன்று மூர்த்தி இரு சுடர் பஞ்ச பூதம் எல்லாம்
ஆகி
இரண்டு சுடர்
அருவாகி அந்தர்யாமி
நாகம் ஏறி நாடு கடல் துயின்ற
மேன்மை உடையவன்
உன்னுடைய திருமேனி நெஞ்சத்தில் கொண்டு
சேர்ந்த பின்பே துக்கம் நீங்கப் பெற்றானே
ஆவி அல்லல் மாய்ந்தான் -இவருடைய அல்லலும் தீர்ந்ததே
ஏக மூர்த்தி இத்யாதி –
வேதாந்தம் –
சதக சோ ம்யே -ஒருவனாய் ஜகத் சிருஷ்டிக்கு முன்பு ஒருவனே இருந்தானே
சூஷ்ம தசையில் அவன் இடம் அனைத்தும் சேர்ந்து ஏக மூர்த்தி –
ச்வேதகேது உத்தாரகர் சொல்லி
பிள்ளாய் -இதம் அக்ரே சத் உடன் இருந்தது –
பிரமத் துடன் ஒடுங்கிக் கிடந்தது
கண்ணால் பார்க்கும் பிரபஞ்சம் –
மாணிக்கம் ஒளி போலே ஒடுங்கி –
சக்தி அற்ற பிரபை போலே
ஒருவனாய் நிற்கிற நிலை ஏக மூர்த்தி –
இரு மூர்த்தி -மூல பிரகிருதி மகான் கார்ய காரணங்கள்
நெருக்கம் இரண்டுக்கும்
அவயகதம்
வ்யக்தம்
மூன்று த்ரிவித மூர்த்தி
மூன்று அஹங்காரங்கள்
சாத்விக தாமாச-ராஜச அஹங்காரங்கள் –
பல மூர்த்தியாய்
ஐந்து பூதமாய் -பஞ்ச பூதங்கள்
11 இந்திரியங்கள் மனஸ் -கர்ம ஞான -சாத்விக
தாமச பூதங்கள்
இரண்டு சுடராய்–சூர்ய சந்திர யதா பூர்வமாக சிருஷ்டித்து
கார்யங்களுக்கு உப லஷணம்
அனுபிரவேசித்து -ஸ்ருஷ்டிதபின்பு வச்துத்வ நாம பாகத்வம் அடைய -அருவாகி
அசித் சித் -அருவம் சொலலாமா
ஜீவ அந்தர்ப்ரேவேசமும் உண்டே –
அசித் அழியாதே -ரூபம் மாறுமே -சரீரம் சாம்பல் போலே
இரண்டு அநு  பிரவேசம் உண்டே –
பகுச்யாம் -சிருஷ்டி -ஆதமனா அநு பிரவேசம்
நாகம் ஏறி -பிரமாதிகள் சமாஸ்ரயணம் ஆகைக்கு -திருபாற் கடல் கண் வளர்ந்து அருளி
நாராயணன் -நார ஜாலம் அர்த்தம் –
செய்த்தலையிலெ குடில் கட்டி கிடக்குமா -க்ருஷிகன் போலே

நாராயணன் பிராப்தி சொல்கிறது
ஆகம் முற்றும்
திருமேனிக்கு வேண்டும் சாந்து போல்வன அகத்தடக்கி என்னிடமுள்ளவற்றை பண்ணி
இதுவே சிருஷ்டிக்கு பிரயோஜனம்
ஜகத் சிருஷ்டித்து சாந்து வஸ்திரம் ஆபரணம் வேண்டுமே
நெஞ்சை பாட்டை கொண்டான்
துக்கம் தீர்ந்தது அவனுக்கு
திரு உள்ளம் அல்லல் நசிக்கப் பெற்றதே
கிடைக்க வில்லையே
இத்தலையை கரை மரம் சேர்த்து நீ ஆனந்தம் அடைந்தாயே
என்னாவி அல்லல் தீர்ந்தது என்றுமாம்
அதவா
பரத்வம் ஏக பர வாசுதேவன்
வியூகம் இரு மூர்த்தி
மூன்று –
பல மூர்த்தி -விபவங்கள்
பல
சிருஷ்டிக்கு ரஷணம் சம்ஹாரம் கடவர்
இன்னார் சிருஷ்டிக்கு கடவர்
தானே உளன்
இப்படிப்பட்டவன்
அகத்தடக்கி
எனது ஹிருதயத்தில் வந்து அல்லல் தீந்தான்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-3-2–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

பூசும் சாந்துஎன்நெஞ்சமே; புனையும்கண்ணி எனதுடைய
வாசக கம்செய் மாலையே; வான்பட்டாடை யும்அஃதே;
தேச மான அணிகலனும் என்கை கூப்புச் செய்கையே;
ஈசன், ஞாலம் உண்டுஉமிழ்ந்த எந்தை ஏக மூர்த்திக்கே.

பொ-ரை : ஈசனும் உலகத்தை எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்த என் தந்தையுமான ஏகமூர்த்திக்குப் பூசுகின்ற சந்தனம் எனது நெஞ்சமே ஆகும்; சார்த்துகின்ற மாலையும் என்னுடைய சொற்களாலே தொடுக்கப்பட்ட மாலையே ஆகும்; உயர்ந்த பொன்னாடையும் அந்த வாசகம் செய் மாலையே ஆகும்; ஒளி பொருந்திய அணியப்படுகின்ற ஆபரணங்களும் என் கைகளால் கூப்பித் தொழுகின்ற வணக்கமே ஆகும்.

    வி-கு : வாசகம் – சொற்கள். வாசகம் செய் மாலை – திருவாய்மொழி முதலான பிரபந்தங்கள். ஏகமூர்த்தி – தன்னை ஒத்த இரண்டாவது ஒரு பொருள் இல்லாதபடியான விக்கிரஹத்தையுடையவன். ‘ஏக மூர்த்திக்குச் சாந்து நெஞ்சமே; கண்ணி வாசகம் செய் மாலையே; பட்டாடையும் அஃதே; கலனும் கைகூப்புச் செய்கையே ஆம்,’ என்க.

    ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. 1‘என்னுடைய உறுப்புகளின் காரியங்களான நினைவு முதலானவைகளே எல்லாவற்றாலும் நிறைவுற்று விளங்கும் இறைவனுக்கு இன்பப் பொருள்கள் எல்லாம் ஆயின,’ என்கிறார்.

    பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே – சர்வேசுவரனுடைய திருமேனியின் வேறுபட்ட சிறப்பினையும், அவனுக்குத் தம் பக்கல் உண்டான விருப்பத்தையும் நினைத்துப் பின்னாடி மீளவும் சொல்லுகிறார், ‘பூசுஞ்சாந்து என் நெஞ்சமே’ என்று. புனையும் கண்ணி – 2வழக்கனான மாலை, அன்றிக்கே, சார்த்தப்படும் மாலை. என்னுடைய வாசகம் செய்மாலை – 3இவர் அவனுக்கு என்று சொல்ல வேண்டா; இவர் உண்மையாகில் அவனுக்கேயாய் இருக்கும்; ஆதலின், ‘எனதுடைய’ என்கிறார். 4இவர் நெஞ்சினைக்

காட்டிலும் வாக்குப் பரிமளம் விஞ்சி இருக்கும் போலே காணும். 1சாந்து மணம் கொடுப்பது பூவை அணிந்த பின்பே அன்றோ?

    வான் பட்டாடையும் அஃதே – அந்தச் சொற்கள்தாமே புருஷோத்தமனாம் தன்மைக்கு அறிகுறியான பரிவட்டமும். 2இவருடைய பா, நல்ல நூல் ஆதலின், வான் பட்டாடை ஆயிற்றுக்காணும்; ‘நல்ல நூலாக வேண்டும்’ என்று அடியிலே நோற்று நூற்றவர் அன்றோ? தேசமான அணிகலனும் – தனக்கு ஒளியை உண்டாக்குகிற ஆபரணமும். என் கைகூப்புச் செய்கையே – 3சேரபாண்டியன் தம்பிரானைப்  போன்று, அவனுக்கு ஒளியை உண்டாக்கா நின்றது இவருடைய அஞ்சலி. 4‘இவற்றாலே நிறம் பெற்றானாய் இருக்கிறவன்தான் ஒரு குறைவாளனாய் இருக்கின்றானோ?’ எனின், ஈசன் -சர்வேசுவரன் என்கிறார். ‘ஆயின், ‘இரட்சகன்’ என்னும் பெயரேயாய் உடைமை நோவுபட விட்டிருப்பவன் ஒருவனோ?’ எனின், ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த -உலகத்திற்கு எல்லா வகையாலும் இரட்சகன் என்கிறார். எந்தை – அந்த இரட்சணத்தாலே என்னை அடிமை கொண்டவன். ஏகமூர்த்திக்கு – 5ஈடும் எடுப்பும் இல்லாததான திருமேனியையுடையவனுக்கு. ஏகமூர்த்திக்குப்

பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே – 1‘‘சர்வகந்த :’ என்கிற திருமேனியை உடையவனுக்குப் பூசும் சாந்து என் நெஞ்சம் ஆவதே! இது சேருமே!’ என்கிறார்.

வாசகம் பட்டாடை ஆயினவாறு யாங்ஙனம்?’ என்ன, அதற்கு விடையைச்
சிலேடையாக அருளிச்செய்கிறார், ‘இவருடைய பா’ என்று தொடங்கி. பா –
செய்யுள்; நூலின் சேர்க்கை. நூல் -சாஸ்திரம்; இழை. ‘அடியிலே நோற்று
நூற்றவர்’ என்றது.

  “கண்ட வாற்றால் தனதே உலகென நின்றான் றன்னை
வண்தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே.” 

  என்றதனைத் திருவுள்ளம் பற்றி. (திருவாய். 4. 5 : 10.) நூற்றல் – நூல்
நூற்றல்; பிரபந்தத்தைச் செய்தல்.

சர்வேஸ்வரனின் பாலனாய் பதிகம்
தன்னை ஒழிய சத்தை இன்றி இருக்கிறான்
தானே விரும்பி ஏற்றுக் கொள்ளும் சாந்து போலே தனது நெஞ்சைக் கொண்டான் –
ஈசன் -எந்தை ஏக மூர்த்திக்கு
ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்தான்
பூசும் சாந்தாம் நெஞ்சு
புனையும் கண்ணி -எனது வாசகம் செய்யும் மாலையே
பட்டாடையும் அக்தே
தேசமான அணிகலனும் என் கை கூப்புச் செய்கையே
பூசும் சாந்து -பின்னாடி அருளுகிறார்
அவன் திருமேனி வை லஷ்ண்யம் அறிந்து
புனையும் -கன்னி மாலை
விசேஷித்து விரும்பி சாதிக் கொள்ளும் மாலை –
வழக்கமாக மாலை இன்றி –
எனது உடைய வாசகம்
இவர் உடைமை அவனுக்கு உகந்ததாக அனுபவிப்பான்
வாசகம் -செய் மாலை
நெஞ்சை விட வாசகம் பரிமளம் மிக்கு இருக்க
பூக்கட்டியே -பூ மலர்வது -சாந்து மணம் பெரும்
வான் பட்டாடையும் -அந்த உக்தி
புருஷோத்தம -சரியாக
இவருடைய பா நல்ல நூலாகையாலே பட்டாடை ஆனது
உண்டையும் பாவையும் ஒத்து இருக்க செய்தே –
நல்ல நூல் அடியிலே
ஏற்ற நோற்றேர்க்கு
நூலை நூக்குவது
தண் தமிழ் நோற்க நோற்றேன்
தேஜஸ் கரமான ஆபரணம்
சேர பாண்டியன் தம்பிரான் -போலே -கை கூப்பிச் செய்கை –
திருஆபரனம் சிம்காசனம் இரண்டும் சேர பாண்டியன் சமர்ப்பித்த
மகர திருஆபரணம் தேவ பெருமாள்
clive சமர்ப்பித்தாராம்
வராத ராஜன் –
என்ன கேட்டாலும் கொடுப்பானாம்
வெற்றி கிடைத்தால் காணிக்கை -சமர்ப்பித்து -மகர கண்டி சாதிக்கிறார்
அஞ்சலி –
ஆபரணம் திருமார்பில் சாதிப்பது போலே -நெஞ்சத்தில் கொள்கிறான்
இதனாலே நிறம் பெற்றதாக இருக்கிறான் –
குறைவாளன் இல்லைன்
சர்வேஸ்வரன் அனைவரையும் ரஷிக்கும் ஈசன்

தன்னுடைய உடைமையை நோவு பட்டு இருக்க ஒட்டாமல்
உண்டு உமிழ்ந்து
எந்தை பிராப்தி என்பதால்
இந்த ரஷண த்தால் எழுதிக் கொண்டவன்
ஏக மூர்த்தி அத்வதீயம்
நெஞ்சமே நெஞ்சமோ சேருமோ சர்வ கந்தன்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-3-1–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

மூன்றாந்திருவாய்மொழி – ‘கோவை வாயாள்’

முன்னுரை

    ஈடு : 1எல்லாத்தேசத்திலும் எல்லாக்காலத்திலும் உண்டான அவன் படிகள் எல்லாம் இப்போதே பெற்று அனுபவிக்க வேண்டும் என்று விடாய்ப்பார் ஒருவரைப் பெறுகையாலே, இவர் உயிர் வாழ்வினையே இறைவனாகிய தனக்கு எல்லாமாம்படி இருக்கிற தன் காதல் குணத்தைக் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு, இவரும் எல்லாம் பெற்றாராய் அனுபவிக்கிறார். சர்வேசுவரனுடைய ‘பாலனாய் ஏழுலகு’ இத்திருவாய்மொழி.

    2இதுதனக்கு மூன்று படியாக நிர்வஹிப்பர்கள் நம் முதலிகள்; எம்பார், “அம்புலி அம்மானைப் பிடித்துத் தரவேண்டும்’ என்று அழுத குழந்தைக்குத் தேங்காயைக் கொடுத்து அழுகையை ஆற்றுவாரைப்போலே, வேறு ஒரு குணத்தைப் பிரகாசப்படுத்தி அனுபவிப்பிக்க அனுபவிக்கிறார்,’ என்று அருளிச்செய்வர். திருமலை நம்பி, ஒருவன் ஒன்றை விரும்பினால், அவனும் அது செய்வானாய்த் தலை துலுக்கினால், பின்பு பின்னில் இழவு தோன்றாதே அன்றோ இருப்பது? ஆகையாலே, அவனும் ‘அப்படிச் செய்கிறோம்’ என்ன, மேல் உண்டான இழவு மறந்து, எல்லாம் பெற்றாராய் அனுபவிக்கிறார்,’ என்று அருளிச்செய்வர். 1ஸ்ரீ கௌசல்யையார், பெருமாள் வனத்திற்கு எழுந்தருளுகிற போது, ‘ஒரே புதல்வனையுடைய நான் உம்மைப் பிரிந்திருக்க மாட்டேன்! கூட வருவேன் இத்தனை!’ என்ன, ‘ஆச்சி, நீர் சொல்லுகிற இது தர்மத்திற்கு விரோதம் கண்டீர்,’ என்று முகத்தைப் பார்த்து ஒரு வார்த்தை அருளிச்செய்ய, இழவை மறந்து மங்களாசாசனம் பண்ணிமீண்டாரே அன்றோ?’ 1ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், ‘மாசுச – சோகத்தைக் கொள்ளாதே’ என்று ஒரு வார்த்தை அருளிச் செய்ய, அருச்சுனன், 2‘சந்தேகங்கள் எல்லாம் நீங்கினவனாய் நிலைத்து நிற்கிறேன்; உனது வார்த்தையின்படி செய்கிறேன்,’ என்று தரித்தானே அன்றோ? பட்டர், ‘முக்காலத்தில் உள்ளவற்றையும் இப்போதே பெறவேண்டும் என்று விடாய்த்த இவர்க்கு அப்படியே அனுபவிக்கலாம்படி, 3கால சக்கரத்தன் ஆகையாலே, கால வேறுபாட்டிற்குரிய காரணங்களைக் கழித்து, நிகழ்காலத்திற்போலே அனுபவத்திற்குத் தகுதியாகும்படி காலத்தை ஒரு போகி ஆக்கிக்கொடுக்க அனுபவிக்கிறார்,’ என்று அருளிச் செய்வர்.

மேல் திருவாய்மொழிக்கும் இதற்கும் இயைபு அருளிச்செய்கிறார்,
‘எல்லாத்தேசத்திலும்’ என்று தொடங்கி.

      ‘சர்வேசுவரனுடைய ‘பாலனாய் ஏழுலகு’ இத்திருவாய்மொழி’ என்றது,
‘மேல் திருவாய்மொழியாகிய ‘பாலனாய் ஏழுலகில்’ ஆழ்வாருடைய
காதற்குணம் சொன்னாற்போலே, இத்திருவாய்மொழியில் ஆழ்வார் பக்கல்
சர்வேசுவரனுக்கு உண்டான காதற்குணம் சொல்லுகிறது’ என்றபடி.
‘நெடுமாற்கடிமை, ஆழ்வாருடைய நெடுமாற்கடிமையும் எம்பெருமானுடைய
நெடுமாற்கடிமையும் என இரு வகைப்படும்; அவற்றுள் எம்பெருமானுடைய
‘நெடுமாற்கடிமை’ இத்திருவாய்மொழி,’ என்றார் முன்னும். இரண்டாம் பத்து
ஏழாந்திருவாய்மொழி முன்னுரை.

2. மேலே போந்த எம்பார் நிர்வாஹத்தை விரித்து அருளிச் செய்யத்
திருவுள்ளம் பற்றி, அதனோடு வேறு நிர்வாஹங்கள் இரண்டனையும்
சேர்த்து அருளிச்செய்கிறார், ‘இதுதனக்கு’ என்றது முதல் ‘எல்லாம்
பெற்றாராய் அனுபவிக்கிறார் என்று அருளிச்செய்வர்’ என்றது முடிய.
உலகத்தில் ஒருவர் ஒருவரிடத்தில் ஒன்றை விரும்பினால்,
விரும்பப்பட்டவர்கள் விரும்பினவர்களுக்கு விரும்பிய பொருளுக்குப்
போலியான வேறு ஒரு பொருளைக் கொடுத்து, விரும்பிய பொருளை
மறக்கச் செய்வதும் உண்டு; அன்றி, ‘அதனையே கொடுக்கிறோம்’ என்று
சொல்லி அவர்கள் விருப்பத்தை அடக்குவதும் உண்டு; அன்றி, அதனையே
கையில் கொடுத்து, அவர்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதும் உண்டு; ஆக,
இம்மூன்று வகையினையும் முறையே காட்டுகிறார், ‘எம்பார்’ என்று
தொடங்கி. ‘வேறு ஒரு குணத்தை’ என்றது, காதற்குணத்தை.

‘தலையை அசைத்தால் பெற்றது போன்று ஆகுமோ?’ என்னும் வினாவைத்
திருவுள்ளம் பற்றி, பெற்றது போன்று ஆகும் என்பதற்கு இரண்டு
திருஷ்டாந்தங்கள் காட்டுகிறார், ‘ஸ்ரீகௌசல்யை யார்’ என்று தொடங்கி.
இது, பேச்சின் இனிமை விசுவாசத்திற்குக் காரணம் என்பதற்குத்
திருஷ்டாந்தம்.

      ‘ஒரே புதல்வனையுடைய நான்’ என்று தொடங்குமிவ்விடத்தில்,

  ‘ஆகி னைய! அரசன்றன் ஆணையால்
ஏகல் என்பது யானு முரைக்கிலென்;
சாக லாஉயிர் தாங்கவல் லேனையும்
போகில் நின்னொடுங் கொண்டனை போகென்றாள்.’

  என்ற செய்யுளையும், ‘ஆச்சி! நீர் சொல்லுகிற இது’ என்று
தொடங்குமிடத்தில்

  ‘என்னை நீங்கி இடர்க்கடல் வைகுறும்
மன்னர் மன்னனை வற்புறுத் தாதுடன்
துன்னு கானம் தொடரத் துணிவதோ?
அன்னை யே!அறம் பார்க்கிலை யாமென்றான்.’

‘வரிவில் எம்பி மண்ணர சாயவற்கு
உரிமை மாநிலம் உற்றபின் கொற்றவன்
திருவின் நீங்கித் தவம்செயு நாளுடன்
அருமை நோன்புகள் ஆற்றுதி யாமன்றே!’

  என்ற செய்யுள்களையும் ஒப்பு நோக்கல் தகும்.

கால சக்கரத்தன்’ என்றது, ‘சக்கரம் போன்று சுழன்று வருகின்ற
காலத்துக்கு நிர்வாஹகன்’ என்றபடி. ‘ஒரு போகி ஆக்கி’ என்றது, ‘நடுவில்
தடையில்லாத வெளியாக்கி’ என்றபடி. அல்லது, ‘ஒரே காலத்தில் பலமாக்கி’
என்னலுமாம். பட்டர் நிர்வாகத்துக்கு நிதானம், ‘கால சக்கரத்தானுக்கே’
என்ற நாலாவது திருப்பாசுரம்.

‘மேல் திருவாய்மொழியில் விரும்பியபடியே இத்திருவாய்மொழியில்
அனுபவிக்கிறார்’ என்று அருளிச்செய்யக் காரணம் வருமாறு : ‘தோளிசேர்
பின்னை’ என்றதற்கு, ‘கோவை வாயாள்’ என்ற பாசுரம். ‘கொம்புபோல்’
என்ற பாசுரத்திற்கு, ‘மதிள் இலங்கைக் கோவை வீய’ என்ற பாசுரப்பகுதி.
‘பாலனாய்’ என்ற பாசுரத்திற்கு, ‘கால சக்கரத்தோடு’ என்ற பாசுரம்.
‘பாவியல் வேத நன்’ என்ற பாசுரத்திற்கு, ‘குரை கழல்கள் நீட்டி’ என்ற
பாசுரம். மற்றைப் பாசுரங்களையும் இங்ஙனமே கண்டுகொள்க.

கோவை வாயாள் பொருட்டுஏற்றின்
எருத்தம் இறுத்தாய்! மதிள்இலங்கைக்
கோவை வீயச் சிலைகுனித்தாய்!
குலநல் யானை மருப்புஒசித்தாய்!
பூவை வீயா நீர்தூவிப்
போதால் வணங்கே னேலும், நின்
பூவை வீயாம் மேனிக்குப்
பூசும் சாந்துஎன் நெஞ்சமே.

பொ-ரை : கொவ்வைக்கனி போன்ற சிவந்த வாயையுடைய நப்பின்னைப்பிராட்டி காரணமாக இடபங்களின் கழுத்தை முரித்தாய்! மதிலால் சூழப்பட்ட இலங்கை நகர்க்கு அரசனான இராவணன் அழியும்படி வில்லை வளைத்தாய்! சிறந்த நல்ல குவலயாபீடம் என்னும் யானையின் தந்தங்களை முரித்தாய்! பூக்களை விட்டு அகலாத தண்ணீரைத் தூவி அவ்வக்காலத்தில் வணங்குதல் செய்திலேன் ஆயினும், பூவைப் பூவினது நிறத்தையுடைய நினது திருமேனிக்குப் பூசுகின்ற சாந்து என் நெஞ்சமே ஆகும்.

    வி-கு : ‘நீர் தூவி வணங்கேனேலும் மேனிக்குப் பூசும் சாந்து என் நெஞ்சம்,’ என்க. ‘நீர் வீயாப் பூவை’ என மாறுக. வீதல் – நீங்குதல்; வீயா -நீங்காத. பூவை என்பதில் ‘ஐ’ இரண்டாம் வேற்றுமை யுருபு. ஆக, நீரை விட்டு அகலாத பூ, ‘நீர்ப்பூ’ என்றபடி. அன்றிக்கே, வீயாப் பூவை – ‘உலராத மலர்களை’ என்னலுமாம். நான்காம் அடியில் ‘பூவை’ என்பதே சொல்; ‘காயாம் பூ’ என்பது பொருள். வீ – மலர். ‘ஆகும் மேனி’ என்க.

    ஈடு : முதற்பாட்டில், ‘நப்பின்னைப் பிராட்டி, ஸ்ரீ ஜனகராஜன் திருமகள் தொடக்கமானார் உனக்குத் தேவிமார்களாய் இருக்க. நீ அவர்கள் பக்கலிலே இருக்கும் இருப்பை என் பக்கலிலே இருக்கும்படி என் இருப்பே உனக்கு எல்லாமாய்விட்டது,’ என்கிறார் ஆதல்; அன்றிக்கே, ‘அடியார்களுடைய பகைவர்களை அழிக்கிற இடங்களில் அந்த அந்தச் சமயங்களில் வந்து முகங்காட்டி அடிமை செய்யப் பெற்றிலேன் நான்; இங்ஙனே இருக்கவும், என் மனத்தினையே இனிய பொருளாகக் கொள்வதே!’ என்கிறார் ஆதல்.

    கோவை வாயாள்பொருட்டு ஏற்றின் எருத்தம் இறுத்தாய் – 2‘தன்னைப் பேணாதே அவனுக்கு இவ்வெருதுகளின்மேலே விழ வேண்டும்படியாய் இருந்தது உறுப்புகளின் அழகு’ என்பார், ‘கோவை வாயாள்’ என்கிறார். அன்றிக்கே, இடபங்களை முன்னிட்டு, ‘இவற்றை அடர்த்தாருக்கு இவளைக் கொடுக்கக் கடவோம்,’ என்று இவளை அலங்கரித்து முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள்; ‘இவளை அணையலாமாகில் இவற்றை முரித்தல் ஆகாதோ?’ என்று தன்னைப் பேணாதே அவற்றின்மேல் விழுந்தான் என்பார், ‘கோவை வாயாள்’ என்கிறார் என்னுதல். அன்றிக்கே, ‘நம்பி மூத்த பிரான் முற்பட வந்து கிட்டின இடத்து, ‘இவன் தலையிலே வெற்றி கிடந்தால் செய்வது என்?’ என்று வெறுப்பாலே கீழ் நோக்கிய முகத்தாளாய் இருந்தாள்; ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் வந்து தோன்றினவாறே பிரீதியின் மிகுதியாலே புன்முறுவல் பூத்தாள்; அப்போது அதரத்தில் பழுப்பு இருந்தபடியைத் தெரிவிப்பார், ‘கோவை வாயாள்’ என்கிறார்’ என்னுதல். ‘அந்தப் புன்முறுவலுக்குத் தோற்றுத் தன்னை 1அவளுக்கு ஆக்கினான்’ என்றபடி. ஏற்றின் பிடரியை முரித்தான் ஆதலின், ‘எருத்தம் இறுத்தாய்’ என்கிறார். எருத்தம் – கழுத்து. 2அவற்றின் செருக்கிற்குக் காரணம் கழுத்தே அன்றோ? அதனை முரித்தபடி. 3 ‘வீரராய் இருப்பார் எதிரி கையில் ஆயுதத்தை வெறுங்கையோடு சென்று வாங்குமாறு போலே இருப்பது ஒன்றே அன்றோ, இவன் செய்தது? அவைதாம் தலையான ஆயுதத்தோடே அன்றோ நிற்கின்றன?மாயா மிருகமான மாரீசன் பின்னே பெருமாள் எழுந்தருளுகிற போது இளைய பெருமாள் தெளிந்து நின்று, ‘இது மாயா மிருகம் கண்டீர்; இராக்கதர்களுடைய மாயை,’ என்றாற்போலே, நானும் அவ்வளவிலே நின்று ‘இவை அசுர ஆவேசம் உண்டு’ என்ன அன்றோ அடுப்பது? அது செய்யப்பெற்றிலேன்,’ என்கிறார்.

    மதிள் இலங்கைக் கோவை வீயச் சிலை குனித்தாய் – ‘மதிளை உடைத்தான இலங்கைக்கு நிர்வாஹகன் அல்லனோ?’ என்று செருக்கு உற்றிருக்கிற இராவணன் முடிய வில்லை வளைத்தாய்; ‘இம்மதிளும் ஊரும் உண்டே நமக்கு,’ என்று சக்கரவர்த்தி திருமகனை எதிரிட்டவன் ஆதலின், ‘மதிள் இலங்கைக்கோ’ என்கிறார். 2சர்வ இரட்சகனான பெருமாளை விட்டு, மதிளை இரட்சகம் என்று இருந்தானாயிற்று. இது அன்றோ தான் தனக்குச் செய்து கொள்ளும் காவல்? ஆக, ‘மதிள் இலங்கைக் கோ’ என்றதனால், 3‘இராவணனால் ஆளப்படுகின்ற இலங்கை’ என்கிறபடியே, மண்பாடுதானே ஒருவர்க்கும் புகுவதற்கு அரிது; அதற்குமேலே உள்நின்று நோக்குகின்றவனுடைய வலிமையைக் கூறியபடி. இராக்கதர்கள் மாயப்போர் அல்லது அறியார்கள்; அதைப்போன்று, இவர் செவ்வைப்

பூசல் அல்லது அறியார்; ஆதலின், ‘சிலை குனித்தாய்’ என்கிறார். 1 ‘நீர் தரும யுத்தத்தில் ஆற்றல் உள்ளவராய் இருத்தல் போன்று, இராக்கதர்கள் மாயப்போர் செய்வதில் ஆற்றல் உள்ளவர்கள் கண்டீர்,’ என்று ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வானைப் போன்று அறிவிக்கப் பெற்றிலேன். குலம் நல்யானை மருப்பு ஒசித்தாய் –2ஆகரத்திலே பிறந்து எல்லா இலக்கணங்களையுமுடைய குவலயாபீடத்தினுடைய கொம்பை வருத்தம் என்பது சிறிதும் இன்றி முரித்தவனே! அவ்வளவிலே ஸ்ரீமதுரையில் உள்ள பெண்களைப் போல நின்று, 3 ‘தரையில் உள்ள இராமனுக்கும் தேரில் உள்ள இராக்கதனுக்கும் போர் ஏற்றது அன்று,’ என்று சொல்லப் பெற்றிலேன்.

    பூவை வீயா நீர் தூவி – ‘மலர்களைத் திருவடிகளிலே பணிமாறி நீரைத் தூவி’ என்னுதல்; அன்றிக்கே, ‘மலரை ஒழியாத நீர் – மலரோடே கூடின நீர்; அதனைத் தூவி’ என்னுதல். போதால் வணங்கேனேலும் – அந்த அந்தக் காலத்திலே பூவை வீயா நீர் தூவி வணங்கிற்றிலேன் ஆகிலும். என்றது, ‘எருது ஏழ் அடர்த்தல் தொடக்கமான காலங்களிலே பிறந்த சிரமம் மாற, குளிர்ந்த உபசாரம் பண்ணிற்றிலேன் ஆகிலும்’ என்றபடி. பூவை வீயாம் நின் மேனிக்கு -பூவால் அல்லது செல்லாத நின் திருமேனிக்கு. அன்றிக்கே, ‘பூவைப்பூவோடு ஒத்த திருமேனி’ என்னுதல். என்றது, ‘மலர்ந்த மலரைப்போன்ற மிருதுத்தன்மையையுடைய திருமேனிக்கு’ என்றபடி. வீ என்பது பூவுக்குப் பேர். மேனிக்குப் பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே –திருமேனிக்குப் பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமாய்விடுவதே! நம்பி மூத்த பிரானும் தானுமாக ஸ்ரீ மதுரையிற்போய்ப் புக்கவாறே கூனியைக் கண்டு, ‘அண்ணர்க்கும் நமக்கும் பூசலாம்படி சாந்து இட வல்லையோ?’ என்ன, 1வழக்கனாய் இருக்கிற சாந்தைக் கொடுத்தாள்; ‘இது உனக்காய் இருந்தது’ என்ன, அதற்குமேல் தரமாய் இருப்பது ஒன்றனைக்காட்டினாள்; ‘இது கம்சனுக்கு ஆம்’ என்ன, அதற்கு மேல் தரமாய் இருப்பது ஒன்றனைக்காட்டினாள்; ‘நிறமே இதில் கொள்ளக்கூடியது’ என்ன, இப்படி அருளிச்செய்தவாறே, ‘வெண்ணெய் நாற்றத்திலே பழகினார் இளம் பருவமுடையார் இருவர் சாந்தின் வாசி அறிந்தபடி என்?’ என்று, அதனால் வந்த உவகை தோன்றப் புன்முறுவல் செய்தாள்; ‘நல்ல சாந்து இடுக்கைக்காக இது ஒரு முகம் இருந்தபடி என்தான்!’ என்கிறான். ஆக, ‘நற்சரக்குப் பரிமாறுவார். அது கொண்டு பயன் கொள்ளுவார் உடம்பின் வாசி அறிய வேண்டுங்காண்; நம் அண்ணர் உடம்புக்கும் நம் உடம்புக்கும் ஈடான சந்தனம் தா,’ என்று, இப்படித் தரம் இட்டுப் பூசப்படுகின்ற திருமேனி என்பதனைத் தெரிவிக்கும்பொருட்டு, 2 மேனி’ என வேண்டாது கூறுகிறார்.

இப்பாசுரத்திற்கு இரண்டு வகையாக அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார். முதல்
இரண்டடிகளையும் நான்காமடியையும் நோக்கியது, முதல் அவதாரிகை. பின்
இரண்டு அடிகளையும் நோக்கியது, இரண்டாவது அவதாரிகை. அன்றிக்கே,
‘சர்வேசுவரனுக்குத் தம் பக்கல் உண்டான காதற்குணத்தைச் சொல்லுகிற
இவ்விடத்திலே பிராட்டியார்க்கு உதவி செய்தமையையும், ‘போதால்
வணங்கேனேலும்’ என்று தன் தன்மையையும் சொல்லுவான் என்?’ என்னும்
வினாவைத் திருவுள்ளம் பற்றி, இரண்டு அவதாரிகைகளையும்
அருளிச்செய்கிறார் என்னலுமாம். 

2. ‘கோவை வாயாள்’ என்று விசேடித்ததற்கு மூன்று வகையான கருத்து
அருளிச்செய்கிறார்: முதலாவது, இயற்கை அழகு; இரண்டாவது,
அலங்காரத்தினால் உண்டான அழகு; மூன்றாவது, புன்முறுவலால் உண்டான
அழகு. இம்மூன்றனையும் முறையே அருளிச்செய்கிறார், ‘தன்னைப்
பேணாதே’ என்று தொடங்கி.

ஸ்ரீராமா. சந். 1 : 39. இங்கு,

  ‘கறங்கு கால்புகா, கதிரவன் ஒளிபுகா, மறலி
மறம்பு காது,இனி வானவர் புகாரென்கை வம்பே;
திறம்பு காலத்துள் யாவையுஞ் சிதையினுஞ் சிதையா
அறம்பு காதுஇந்த அணிமதிட் கிடக்கைநின் றகத்தின்’

  என்ற கம்பராமாயணச் செய்யுளை ஒருபுடை ஒப்பு நோக்கலாகும்.

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-2-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

மெலியும்நோய் தீர்க்கும்நம் கண்ணன் கழல்கள்மேல்
மலிபுகழ் வண்குரு கூர்ச்சட கோபன்சொல்
ஒலிபுகழ் ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லவர்
மலிபுகழ் வானவர்க்கு ஆவர்நற் கோவையே.

    பொ-ரை : பிரிவால் மெலிகின்ற விரக நோயினைத் தீர்க்கின்ற நம் கண்ணபிரானுடைய திருவடிகளின்மேல் மிக்க புகழையுடைய வளவிய திருக்குருகூரில் அவதரித்த ஸ்ரீசடகோபரால் அருளிச்செய்யப்பட்ட ஒலி புகழ் ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களில் இந்தப் பத்துத் திருப்பாசுரங்களையும் வல்லவர்கள் மிக்க புகழையுடைய நித்தியசூரிகளோடு ஒரு கோவை ஆவார்கள்.

    வி-கு : ஒலி புகழ் – பேசப்படும் புகழ். ‘வல்லவர் நற்கோவை ஆவர்,’ என்க. கோவை ஆதல் – சேர்ந்தவர் ஆதல்.

    ஈடு : முடிவில், 4‘இத்திருவாய்மொழியைக் கற்க வல்லவர் நித்தியசூரிகளோடு ஒத்தவர் ஆவர்,’ என்கிறார்.

மெலியும் நோய் தீர்க்கும் – 1மெலியும்’ என்று தாயார் கைவாங்கினாள்; 2‘பெற்றார் பெற்றொழிந்தார்’ என்கிற பாசுரப்படியே

பெரிய திருமொழி. 8. 9 : 7.

  ‘பெற்றார் பெற்றொழிந்தார் பின்னும்நின்று அடியேனுக்கு
உற்றானாய் வளர்த்துஎன் னுயிராகி நின்றானை
முற்றா மாமதிகோள் விடுத்தானை எம்மானை
எத்தால் யான்மறக்கேன்? இதுசொல்என் ஏழைநெஞ்சே!’

  என்பது அத்திருப்பாசுரம்.

      உடையவன் – சுவாமி.

, பின்னையும் உடையவன் கைவிடானே? ஆதலின், ‘மெலியும் நோய் தீர்க்கும்’ என்கிறது. நம் கண்ணன் -இப்படிப்பட்ட ஆபத்துகளிலே வந்து முகங்காட்டுவான் என்னும் பிரமாண பிரசித்தியைப்பற்ற, ‘நம் கண்ணன்’ என்கிறது. 3‘கண்ணபிரான் அந்தக் கோபஸ்திரீகளுக்கு மத்தியில் தோன்றினான்,’ என்பது ஸ்ரீபாகவதம். கண்ணன் கழல்கள்மேல் – இப்படிச் சரீரம் மெலிவதற்கு அடியான விரக வியசனத்தைப் போக்கும் அடியார்கட்குச் சுலபனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திருவடிகள் விஷயமாக. மலி புகழ் – ‘தேச காலங்களால் கை கழிந்த அவன் படிகளையும் இப்போதே பெற வேண்டும்’ என்று விடாய்க்கும்படி பகவத்விஷயத்திலே விடாய்க்கையால் வந்த புகழே அன்றோ? ஆதலின், ‘மலிபுகழ்’ என்கிறது. வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் – இப்படிப்பட்ட புகழையுடைய ஆழ்வார் அருளிச்செய்த. ஒலி புகழ் ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லவர் – இப்படி இவரை விடாய்ப்பித்தவன் அவ்விடாய் போன இடம் தெரியாதபடி நீக்க வல்லன் என்கிற கல்யாணகுணங்களை விளக்கமாகச் சொல்லுகிற இந்தப் பத்தையும் கற்க வல்லவர்கள்.மலிபுகழ் வானவர்க்கு நற்கோவை ஆவர் – வானவரோடு நல்ல சேர்த்தி ஆவர். ‘மலி புகழ் வானவர்’ என்றதனால், 1இவ்வாழ்வாரோடு ஒப்பர்கள் ஆயிற்று அவர்களும். 2பகவானுடைய பிரிவால் விடாய்க்கைக்கு இடம் இல்லாத சமுசாரத்திலிருந்து இவர் விடாய்க்க வல்லவர் ஆனாற்போலே ஆயிற்று, பகவானோடு நித்திய அனுபவம் பண்ணாநிற்கச் செய்தே விடாய்க்க வல்லராம்படியும்.

(11)

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

பாலரைப்போல் சீழ்கிப் பரனளவில் வேட்கையால்
காலத்தால் தேசத்தால் கைகழிந்த – சால
அரிதான போகத்தில் ஆசையுற்று நைந்தான்
குருகூரில் வந்துதித்த கோ.

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-2-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

என்செய்கேன்? என்னுடைப் பேதை,என் கோமளம்,
என்சொல்லும் என்வச மும்அல்லள்; நங்கைமீர்!
மின்செய்பூண் மார்பினன் கண்ணன் கழல் துழாய்
பொன்செய்பூண் மென்முலைக்கு என்று மெலியுமே.

    பொ-ரை : நங்கைமீர்! என்னுடைய பேதை, என்னுடைய கோமளம் என் சொல்லிலும் வருகின்றிலள்; என் வசமும் வருகின்றிலள்; என் செய்வேன்? பிரகாசத்தைச் செய்கின்ற ஆபரணங்கள் பொருந்திய மார்பையுடையவனான கண்ணபிரானுடைய திருவடிகளில் அணிந்த திருத்துழாய், பொன்னாற்செய்த ஆபரணங்களையுடைய மெல்லிய முலைகளுக்கு அலங்காரமாக வேண்டும் என்று மெலியா நின்றாள்.

    வி-கு : ‘கோமளம் கண்ணன் கழல் துழாய் மென்முலைக்கு என்று மெலியும்; என் சொல்லும் என் வசமும் அல்லள்; என்செய்கேன்?’ எனக்கூட்டுக.

    ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 2‘உன்மகள் நீ இட்ட வழக்கு அன்றோ? அவளுக்கு நலத்தைச் சொல்லி மீட்கத் தட்டு என்

உனக்கு?’ என்றவர்களைக் குறித்து, ‘நான் சொல்லிற்றுக் கேளாதே அவனையே ஆசைப்பட்டு மிகவும் மயங்காநின்றாள்,’ என்கிறாள்.

    என்செய்கேன் – இவள் நிலை இருந்தபடியால் இவளைக் கிடையாததாய் இருந்தது; நான் எங்ஙனே வாழக்கடவேன்? என்னுடைப் பேதை – நான் சொல்லும் நல்வார்த்தைகளைக் கேட்கும் பருவம் அல்லள். என் கோமளம் – ‘நான் சொன்ன நல்வார்த்தையைக் கேட்டிலள்’ என்று கைவிட ஒண்ணாதபடி வியசனத்தைப் பொறுக்க முடியாத மென்மையையுடையவள். என் சொல்லும் அல்லள் என் வசமும் அல்லள் – நான் சொன்ன நல்வார்த்தைகளைக் கேட்பதும் செய்யாள்; நான் நலம் சொல்லலாம்படி இருப்பதும் செய்யாள். 1நங்கைமீர் – இதில் நீங்கள் அறியாதன இல்லை அன்றே?

    மின் செய் பூண் மார்பினன் கண்ணன் கழல் துழாய் – மின்னுகின்ற ஸ்ரீ கௌஸ்துபத்தை மார்விலேயுடைய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் திருவடிகளில் திருத்துழாய். பொன் செய் பூண் மென்முலைக்கு – பொன்னாலே செய்த ஆபரணங்களையுடைத்தாய் விரக தாபத்தைப் பொறுக்கும் ஆற்றல் இல்லாத முலைக்கு. அன்றிக்கே, பொன்செய்திருக்கை – பசலை பூத்திருக்கை’ என்னுதல்; 2‘மென்முலை பொன் பயந்திருந்த’ என்னக் கடவது அன்றோ? ‘அந்தப் பசலையினையே ஆபரணமாகவுடைய முலை’ என்றபடி. 3‘நிந்திக்கப் படாதவள்’ என்னுமாறு போலே. அவன் புருஷத் தன்மைக்கு இலக்கணமான கௌஸ்துபம் போலே ஆயிற்று, பெண் தன்மைக்கும் பசலை; ஆதலின், ‘மின் செய் பூண் மார்பினன் – பொன் செய்பூண் முலை’ என்று விசேடித்துக்கூறுகின்றாள். 1காதலனைப் பிரிந்ததால் உளதாய விரகத்தில் இப்படிப் பொன் பயக்கையே அன்றோ பெண் தன்மைக்கு இலக்கணம்? 2தனம் படைத்தாரில் இவளைப் போன்று தனம் படைத்தார் உளரோ? 3‘தன் காதலனைப் பிரியமாட்டாமையாலே பொன் இட்டுக்கொள்ளுகிறது’ என்பாள், ‘மென்முலை’ என்கிறாள். மெலியும் – ‘மென்முலைக்கு வேண்டும்’ என்று சொல்லப்புக்கு மெலிவோடே தலைக்கட்டும்.

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-2-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

நங்கைமீர்! நீரும்ஓர் பெண்பெற்று நல்கினீர்;
எங்ஙனே சொல்லுகேன் யான்பெற்ற ஏழையை?
சங்குஎன்னும்; சக்கரம் என்னும்; துழாய்என்னும்;
இங்ஙனே சொல்லும் இராப்பகல் என்செய்கேன்?

    பொ-ரை : பெண்மணிகாள்! நீங்களும் ஒவ்வொரு பெண்ணைப் பெற்று விரும்பி வளர்க்கிறீர்கள்; யான் பெற்ற பெண்ணினைக் குறித்து எந்த வகையில் பேசுவேன்? ‘சங்கு’ என்கிறாள்; ‘சக்கரம்’ என்கிறாள்; ‘துழாய்’ என்கிறாள்; இரவும் பகலும் இங்ஙனமே சொல்லுகின்றாள்; இதற்கு என் செய்வேன்?

    வி-கு : ‘இராப்பகல் இங்ஙனே சொல்லும்; என் செய்கேன்?’ என மாறுக. ‘என்னும், சொல்லும்’ என்பன, செய்யும் என் முற்றுகள்.

    ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 2‘அவனுடைய ஆயுதம் முதலானவைகளைக் காண வேண்டும்’ என்று சொல்லப்

புக்கு, முடியச் சொல்ல மாட்டாதே நோவுபடாநின்றாள்,’ என்கிறாள்.

    நங்கைமீர் – 1உங்கள் நிறைவு, இவள் படுகிற பாடு நான் சொல்லக் கேட்டு அறிய வேண்டி இருக்கிறது அன்றோ உங்களுக்கு? நீரும் ஓர் பெண் பெற்று நல்கினீர் – நீங்களும் ஒரு பெண் பிள்ளையைப் பெற்று வளர்க்கின்றீர்கள் அன்றோ? நல்குகை – வளர்க்கை. 2இவள் பட்டது பட்டார் உளரோ? ‘எங்கள் பெண்பிள்ளைகளைக்காட்டிலும் உன் பெண்பிள்ளைக்கு வாசி என்?’ என்னில், எங்ஙனே சொல்லுகேன் – இவள் படி பேச்சுக்கு நிலம் ஆகில் அன்றோ நான் சொல்லுவது? என்றது, 3‘மனத்தாலுங்கூட நினைக்க முடியாமல் வேதவாக்குகள் அந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் திரும்புகின்றன,’ என்கிற பகவானுடைய குணங்களை நிலமாகப் பேசிலும், நற்குணக் கடலிலே ஆடுகின்றவர்களுடைய (ஆழ்வார்களுடைய) படி பேச்சுக்கு நிலம் அன்றே?’ என்றபடி. 4‘பகவானுடைய குணங்களில் ஈடுபட்டவனாய் எல்லாராலும் எப்பொழுதும் பார்க்கத் தகுந்தவனாய் இருப்பான்’ என்கிறபடியே, கண்டிருக்கும் அத்தனை போக்கிப் பேச முடியாது. 5‘என் ஒருவனிடத்திலேயே பத்தியுடைய ஞான சிரேஷ்டன் ஆகிறான்; அத்தகைய ஞானிக்கு நான் மிகவும் பிரியமுள்ளவன்; அவனும் எனக்குப் பிரியமுள்ளவன்,’ என்பதே அன்றோ அவன் வார்த்தையும்? தேசத்தாலும் காலத்தாலும் கைகழிந்த பொருள்களை

அந்த அந்தத் தேசத்தோடும் காலத்தோடும் கூடினதாகப் பெறவேண்டும் என்கிற இவள் படி என்னாலே பேசலாய் இருந்ததோ? ஆயினும், எங்களைக்காட்டிலும் நீ அண்மையில் இருப்பவள் அன்றோ? தெரிந்தமட்டு அதனைச் சொல்லிக்காணாய்’ என்ன, 1கைமேலே சொல்லுகிறாள் :

    சங்கு என்னும் – 2மலையை எடுத்தாற்போலே பெருவருத்தத்தோடே சங்கு என்னும். அது பொறுத்தவாறே, சக்கரம் என்னும் – 3மீளவும் மாட்டுகின்றிலள், சொல்லவும் மாட்டுகின்றிலள். இரண்டற்கும் நடுவே கிடக்கிற மாலையை நினைத்து, துழாய் என்னும் – 4‘சங்கு சக்கரங்கள்’ என்றும், 5‘கூரார் ஆழி வெண்சங்கு’ என்றும் சொல்லமாட்டுகின்றிலள். 6ஆபத்து மிக்கவாறே ஒருத்தி, ‘சங்க சக்ர கதா பாணே – சங்கையும் சக்கரத்தையும் கதையையும் கைகளில் தரித்திருப்பவனே!’ என்றாள் அன்றோ? இங்ஙனே சொல்லும் -சொல்லத் தொடங்குவது, சொல்லித் தலைக்கட்டமாட்டாது ஒழிவதாய்ப் படாநின்றாள். ‘இப்படிச் சொல்லுவது எத்தனை போது?’ என்னில்,இராப் பகல் – எல்லாக்காலமும். என்செய்கேன் – இவளைத் தொடங்கினதைச் சொல்லித் தலைக்கட்டப் பண்ணவோ? 1பெண்மையைப் பார்த்து மீளும்படி பண்ணவோ? என் செய்கோ?

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-2-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 2, 2013

கொம்புபோல் சீதை பொருட்டு, இலங் கைநகர்
அம்புஎரி உய்த்தவர் தாள்இணை மேல்அணி
வம்புஅவிழ் தண்அம் துழாய்மலர்க் கேஇவள்
நம்புமால்; நான்இதற்கு என்செய்கேன் நங்கைமீர்?

    பொ-ரை : பெண்களே! என் மகளாகிய இவள், பூங்கொம்பு போன்ற சீதாபிராட்டி காரணமாக இலங்கை நகரிலே நெருப்பைச் சொரிகின்ற அம்பைச் செலுத்திய ஸ்ரீராமபிரானுடைய இரண்டு திருவடிகளின்மேலே அணிந்த வாசனையோடு மலர்கின்ற குளிர்ந்த அழகிய திருத்துழாய் மலரையே விரும்பாநின்றாள்; இதற்கு நான் என்ன செய்வேன்?

    வி-கு : ‘நங்கைமீர்! இவள் அம்பு எரி உய்த்தவர் தாள் இணை மேல் அணி துழாய் மலர்க்கே நம்பும்; என் செய்கேன்?’ எனக்கூட்டுக. அம்பு எரி -ஆக்நேய அஸ்திரமுமாம். நம்புதல் – விரும்புதல்; ‘நம்பும் மேவும் நசையா கும்மே,’ என்பது தொல்காப்பியம் (சொல்).

    ஈடு : எட்டாம் பாட்டு. 2‘ஸ்ரீஜனகராஜன் திருமகளுடைய விரோதியைப் போக்கின சக்கரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளில் சார்த்தின திருத்துழாயை ஆசைப்படா நின்றாள்’ என்கிறாள்.

    கொம்பு போல் – ‘வஞ்சிக்கொம்பு போலே’ என்னுதல்; 3‘அநந்யா – வேறுபட்டவள் ஆகேன்’ என்கிறபடியே, ஒருபொருளில் ஒரு பகுதியான உறுப்பு’ என்னுதல். சீதைபொருட்டு – சீதைக்காக. இலங்கை நகர் – சூரிய சந்திரர்கள் சஞ்சரிப்பதற்குப் பயப்படும் ஊர். அம்பு எரி உய்த்தவர் – அம்பாகிய நெருப்பைப் புகச் செய்தவர். 1சக்கரவர்த்தி திருமகன் இதனைக் கைதொட்டு சிக்ஷித்துக் குணவான் ஆக்கிப் பின்பே அன்றோ போகவிட்டது? ஆகையாலே, கேவலாக்நி புகுதற்குக் கூசும் ஊரிலே தன் வாய் வலியாலே புக்கதாயிற்று. இப்படி, தான், 2முதுகிட்டாரையுங்கூட, குணவான்கள் ஆக்கும்படி ஏக்கற்றவருடைய திருவடிகளில் சார்த்தப்பட்ட. வம்பு அவிழ் தண் அம்துழாய் மலர்க்கே – ‘வாசனையையுடைத்தான மலர்’ என்னுதல்; ‘எப்பொழுதும் 3புதியதாகவே இருக்கும் மலர்’ என்னுதல். 4அவன் சக்கரவர்த்தி திருமகனாய் இருக்கச்செய்தேயும். பிரகிருதி சம்பந்தம் இல்லாத திவ்விய திருமேனியை உடையவனாய் இருப்பது போன்று, அவன் ஏதேனும் ஒன்றாலே வளையம் வைத்தாலும் இவர்களுக்குத் தோற்றுவது திருத்துழாயாயே ஆதலின், ‘இலங்கை நகர் அம்பு எரி உய்த்தவர் தாள்இணைமேல் அணி துழாய் மலர்’ என்கிறாள்.நம்புமால் – அதனை எப்போதும் விரும்பாநின்றாள். நான் இதற்கு என் செய்கேன் – 1ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப்போலே ஊர்ப்பொது அன்றிக்கே, ஏகதார விரதனானவன் திருவடிகளில் திருத்துழாயை நான் எங்கே தேடும்படி? நங்கைமீர் – ‘நீங்கள் எல்லாவற்றாலும் நிறைந்தவர்களாய் இருக்க, இவள் இப்படிப் படுகிறபடி கண்டீர்கள் அன்றோ? இதற்கு ஒரு பரிகாரம் சொல்ல வல்லீர்களோ?’ என்கிறாள்.

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 73 other followers