திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 20, 2013

சக்கரத்து அண்ணலே! என்று தாழ்ந்து, கண்ணீர் ததும்ப,
பக்கம் நோக்கி நின்று, அலந்தேன்; பாவியேன் காண்கின்றிலேன்;
மிக்க ஞான மூர்த்தி யாய வேத விளக்கினை என்
தக்க ஞானக் கண்க ளாலே கண்டு தழுவுவனே.

    பொ-ரை : ‘சக்கரத்தையுடைய சுவாமியே!’ என்று சொல்லி அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே கீழே விழுந்து கண்களில் நீர் மிகும்படி சுற்றும் பார்த்து நின்று வருந்தினேன்; பாவத்தைச் செய்த நான் காணப் பெறுகின்றிலேன்; மேம்பட்ட ஞானத்தையே உருவமாக உடையவனும் வேதமாகிற விளக்காலே காணப்படுகின்றவனுமான எந்தையை எனக்குத் தகுதியான ஞானமாகிற கண்களாலே கண்டு தழுவுவேன்,’ என்பதாம்.

    ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 2‘காணப் பெறாவிட்டால், மறந்து பிழைக்க ஒண்ணாதபடி எனக்குத் தக்கது ஒரு ஞானக்கண் எங்ஙனே உண்டாயிற்று?’ என்கிறார்.

    சக்கரத்து அண்ணலே என்று தாழ்ந்து – ‘திருவாழியைக் காட்டி என்னை எழுதிக்கொண்டவனே!’ என்று இவ் வார்த்தையோடே தரைப்பட்டு. கண் நீர் ததும்ப – கண்கள் நீர் மிகைக்கும்படி. 3இவருடைய துக்கத்தின் எல்லை காண்பது கண்ண நீரிலேகாணும். பக்கம் நோக்கி நின்று

அலந்தேன் – வருகைக்குத் தகுதியுள்ள திசையைப்பார்த்து நின்று வெறுத்தேன். 1‘பெரிய ஆபத்தை அடைந்தவனாய்’ என்னுமளவே அன்றோ? பாவியேன் காண்கின்றிலேன் – 2ஆபத்திற்குத் துணைவனாய் இருக்க, மஹா பாவி ஆகையாலே நான் காணப்பெறுகின்றிலேன். 3‘காணப்பெறாது ஒழிந்தால் மறந்து பிழைக்கலாம்படி நெஞ்சில் பிரகாசிக்காமல் ஒழியத்தான் பெற்றேனோ?’ என்கிறார் மேல் :

    மிக்க ஞான மூர்த்தியாய் நிறைந்த ஞானத்தையே சொரூபமாக உடையவனான. வேத விளக்கினை – 4வேதமாகிற விளக்காலே காணப்படுமவனை. அன்றிக்கே, ‘வேதத்தைப் பிரகாசிக்கச் செய்கின்றவனை’ என்னலும் ஆம்; என்றது,’ வேதத்திற்கு விளக்காய் இருப்பவன்’ என்றபடி. என் தக்க ஞானக் கண்களால் கண்டு தழுவுவன் – எனக்குத் தக்காற்போலே ஒரு ஞானக்கண் உண்டாய், அதனாலே கண்டு அனுபவிப்பன். 5காணப் பெறாமையாலே அன்பு துக்கத்திற்குக் காரணம் ஆகிறாப்போலே, நெஞ்சில் பிரகாசிப்பதுவும் துக்கத்திற்குக் காரணம் ஆகிறாப்போலே, நெஞ்சில் பிரகாசிப்பதுவும் துக்கத்திற்குக் காரணம் ஆகாநின்றது. என்றது, ‘மயர்வு அற மதிநலம் அருளினன்’ என்கிற ஞானபத்திகள் இரண்டும்1கழுத்துக்கட்டியாய்விட்டன,’ என்றபடி. 2‘மறந்து பிழைக்க ஒண்ணாதபடி எனக்குத் தக்காற்போலே ஒரு ஞானமும் வேண்டுமோ?’ என்கிறார்.

வேத விளக்கினை’ என்பதற்கு இரண்டு பொருள் அருளிச்செய்கிறார்:
முதலது, ‘வேதத்தைத் தனக்கு விளக்காகவுடையவன்’ என்பது; ‘வேதத்தாலே
பிரதிபாதிக்கப்படுகின்றவன்’ என்றபடி. இரண்டாவது, ‘வேதத்துக்கு விளக்கு’

கழுத்துக் கட்டி – கழுத்தைக் கட்டுவது; ‘பாதகம்’ என்றபடி. அதாவது, ‘கண்டு
அனுபவிக்கவும் ஒட்டாது, மறந்து பிழைக்கவும் ஒட்டாது,’ என்றபடி.

என்பது.

காண முடிய வில்லை
ஞானம் உண்டே மறக்கவும் முடியவிலையே
மனக்கண்ணால் கண்டு கொண்டே இருக்கிறேன்
திரு ஆழி அழகை காட்டி எழுதிக் கொண்டு
பக்கம் நோக்கி அலந்தேன்
ஆபத் சகனாக இருக்க இழந்தேன்
மறக்கவும் முடியாமல் இருக்க –
மிக ஞான மூர்த்தியாய வேத விளக்கு
மூர்த்தி யாக இருக்கிற இங்கு
வேதம் விக்ளக்கால் காணப் படுபவன்
வேதத்தால் விளக்கப் படுபவன்
எனக்கு தக்க ஞான திருஷ்டி கொண்டு
அத்தால் கண்டு அனுபவித்து
காண பெறாமையாலே ப்ரேமம் இருந்து
துக்கம் மிகுந்து
கழுத்துக் கட்டியாய் மயர்வற மதி நலம் அருளி -இதுவே காரணம்

கழுத்துக் கட்டி – கழுத்தைக் கட்டுவது; ‘பாதகம்’ என்றபடி. அதாவது, ‘கண்டு
அனுபவிக்கவும் ஒட்டாது, மறந்து பிழைக்கவும் ஒட்டாது,’ என்றபடி.

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 20, 2013

இடகி லேன்ஒன்று; அட்ட கில்லேன்; ஐம்புலன் வெல்லகிலேன்;
கடவ னாகிக் காலந்தோறும் பூப்பறித்து ஏத்தகிலேன்;
மடவல்நெஞ்சம் காதல்கூர, வல்வினையேன் அயர்ப்பாய்த்
தடவு கின்றேன்; எங்குக் காண்பன் சக்கரத்து அண்ணலையே?

    பொ-ரை : ‘பசியுடையார்க்கு ஒரு பிடிச்சோற்றை இட்டேன் அல்லேன்; தாகமுடையார்க்கு ஒரு மிடறு தண்ணீர் வார்த்தேன் அல்லேன்; ஐம்புலன்களையும் வென்றேன் அல்லேன்; கடமையையுடையவனாய் அவ்வக்காலங்களில் பூக்களைப் பறித்துத் துதித்தேன் அல்லேன்; மடமையையும் வலிமையையுமுடைய மனத்திலே காதல் மிக, கொடிய வினையையுடைய யான் அறிவின்மையால் சக்கரத்தையுடைய தலைவனைக் காண வேணும் என்று தடவுகின்றேன்; எங்கே காணக்கடவேன்?’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘வல்வினையேன் சக்கரத்து அண்ணலைக் காணவேண்டுமென்று அயர்ப்பாய்த் தடவுகின்றேன்; எங்குக் காண்பன்?’ எனக் கூட்டுக. ‘காதல் கூரத் தடவுகின்றேன்’ என்க.

    ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 1‘எம்பெருமானைக் காண்கைக்குத் தகுதியான கர்மயோகம் முதலான உபாயங்களுள் ஒன்றும் இன்றிக்கே இருக்கிற நான் ‘காண வேண்டும்’ என்று ஆசைப்பட்டால், காண்கைக்கு வழி உண்டோ?’ என்கிறார்.

    இடகிலேன் – வருந்துகிற உயிர்களைக் கண்டால், ‘ஐயோ!’ என்று இரங்கிச் சில இடில், அது சர்வேசுவரன் திருவுள்ளத்துக்கு மிகவும் உகப்பே அன்றோ? அங்ஙனம் ஒன்றும் செய்யப் பெற்றிலேன். ஒன்று அட்டகில்லேன் – கையில் பொருளை அவிழ்த்து இடாவிட்டால், உடம்பு நோவத் தண்ணீர் சுமந்து வார்க்கலாமே அன்றோ? அதுவும் செய்திலேன். ஐம்புலன் வெல்லகில்லேன் – ‘பிறர்க்கு ஒன்று வேண்டும்’ என்று இராவிட்டால், ‘எனக்கு’ என்னுமதுதான் தவிரப் பெற்றேனோ?’ என்கிறார்; சுவை ஒளி ஊறு ஓசை நாற்றம் என்னும் விஷயங்களிலே 2பட்டிபோகாதபடி வென்றிலேன். கடவனாகிக் காலந்தோறும் பூப்பறித்து ஏத்தகிலேன் – சாஸ்திரங்களில் சொல்லுகிறபடியே, அடைத்த காலங்களிலே மலர் முதலான உபகரணங்களைக் கொண்டு தேவர் திருவடிகளிலே சிறந்த ஆராதனத்தைச் செய்தேன் இலன். ‘ஆயின், 3இவர் சமாராதனம் செய்து அறியாரோ?’ என்னில், நூல் பிடித்தாற்போலே சாஸ்திரங்களிலே சாதனரூபமாகச்

சொல்லுகிற சமாராதனத்தில் இவர்க்குச் சம்பந்தம் இல்லை; தேக யாத்திரைக்கு உடலாகச் செய்யுமது உண்டு. 1‘இவை உண்டாயினவானால் பத்தி சொரூபத்திலே அடக்கிவிடலாம், அதுவும் இல்லை,’ என்கிறார். ‘ஆயின், கர்மயோகம் முதலானவற்றை விலக்குகிறதோ?’ எனின், அவற்றினுடைய சொரூபத்தை விலக்க வந்தது அன்று; அவற்றினுடைய உபாயத் தன்மையை விலக்குகிறது.

    மடம் வல் நெஞ்சம் – மடப்பத்தால் மென்மையை நினைக்கிறது : அதாவது, ‘பகவத் விஷயம்’ என்றால் கடுக விழுந்துகொண்டு நிற்கை. வன்மையாவது, விழுந்தால் பின்னை அங்குநின்றும் மீட்க அரிதாய் இருக்கை. காதல் கூர – இப்படிப்பட்ட மனத்திலே அன்பு மிக. வல்வினையேன் எங்குக் காண்பன் – ‘அன்பிற்குத் தகுதியாகக் காணப் பெறாத பாவத்தைச் செய்தவன். காதலுக்கு விஷயம் பெற்றேன் அல்லேன்; 2இதனை அகஞ்சுரிப்படுத்தினேன் அல்லேன், ஆசை சிறிதுடையார்க்கு முகங்கொடாதவனாய் இழந்தேன் அல்லேன்; என் பாவம் இருந்தபடி என்?’ என்கிறார்.

    அயர்ப்பாய் – அறிவு கேட்டை உடையேனாய். தடவுகின்றேன் – 3‘கௌசல்யையே! உன்னைப் பார்க்கிறேன் இல்லை,’ என்கிறபடியே, முன்னே வந்து நின்றாலும் காண மாட்டாதபடி தடவாநின்றேன். எங்குக் காண்பன் – 4ஒரு கைம்முதல் இன்றிக்கே இருக்கக் கூப்பிடுகிற நான், எங்கே காணக் கூப்பிடுகின்றேன்? சக்கரத்து அண்ணலையே – கையில் திருவாழியையுடைய சர்வேசுரனை.

எங்கே காணக் கடவேன்? 1யசோதைப்பிராட்டி கையும் வெண்ணெயுமாகப் பிடித்துக்கொண்டாற்போலே, கையும் நெய்யார் ஆழியுமாகப் பிடித்துக்கொள்ளவாயிற்று இவர் ஆசைப்படுகிறது.  

கர்ம யோகம் போன்ற உபாயம் இல்லை
அதனால் பெற விலை என்கிறார்
ஐயோ என்று இரக்கம் காட்டி -சர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளம் உகக்கும் அத்தை செய்யப் பெற்றிலேன்
கர்ம யோகம் –
அட்டகில்லேன்
தண்ணீர் வார்த்து சோறு இட்டு -கர்ம யோக அந்தர்பூதம் இவை
யஞ்ஞாம் தானம் தபம் இவை கர்ம யோகம்
ஐம் புலனும் வெல்ல கில்லேன் -எனக்கும் ஒன்றும் செய்யாமல் இல்லை
விஷயாந்தரங்களில் படி மேய்த்து ஞானம் யோகம் இல்லை
திருவாராதனம் பூ பறித்து ஏத்த கில்லேன் பக்தி யோகமும் இல்லை

மேலே, ‘எண்திசையுமுள்ள பூக்கொண்டு ஏத்தி’ என்றதனைத் திருவுள்ளம்
பற்றி, ‘இவர் சமாராதனம் செய்து அறியாரோ? என்னில்,’ என்கிறார். ‘நூல்
பிடித்தாற்போலே’ என்றது, சிலேடை : நூல் – சாஸ்திரமும், முறையும்.
‘முறை தப்பாமல்’ என்றபடி. தேக யாத்திரைக்கு – கைங்கரியத்திற்கு.
அதாவது, கைங்கரியம் செய்யாத போது தரிக்கமாட்டாமையாலே
செய்துகொடு நிற்பர். இதனால், ‘பிராப்பியம் என்ற எண்ணத்தால் செய்யுமது
உண்டு’ என்றபடி.

தேக யாத்ரைக்கு உடலாக செய்தார்
சாதனமாக செய்தது இல்லை –
உயிர் தரிக்க உடலாக செய்தார் –
ஸ்வரூப -சர்வ தரமான் பரித்யஜ்ய கைங்கர்ய ரூபமாக செய்வதே
உபாய கோஷ்டியில் இல்லை
மட வன் நெஞ்சம் -மென்மை யான நெஞ்சம் -அவனை நினைக்க
வன்மை -விழுந்தால் அவனே மீட்க்க முடியாமல்
வல் வினையேன் சிநேகம் அனுகூலமாக சேவிக்க முடியாமல்
ஆஸா லேசம் உடையாருக்கு முகம் கொடுப்பவன் காண முடியாமல் பாபங்கள் செய்து
கதறுகின்றேன் -முன்னே வந்தாலும் காண முடியாமல்
தசரதன் தடவா நின்றது போலே
கைம்முதல் ஒன்றும் இல்லை
கதற தான் முடியும்
சக்கரத்து அண்ணலை –
கையும் வீணையும் பிடித்து கொண்டு இருப்பது போலே
கையும் வெண்ணெயும் ஆசை பட்டது போலே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 20, 2013

கண்டு கொண்டு, என் கைகள் ஆர, நின்திருப் பாதங்கள்மேல்
எண்தி சையும் உள்ள பூக்கொண்டு ஏத்தி, உகந்துகந்து,
தொண்டரோங்கள் பாடி ஆட, சூழ்கடல் ஞாலத்துள்ளே
வண்து ழாயின் கண்ணி வேந்தே! வந்திட கில்லாயே.

    பொ-ரை : ‘வாசனை பொருந்திய திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த தலைவனே! உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டு என் கைகளின் உறாவுதல் தீரும்படியாக உன் அழகிய திருவடிகளின்மேல் எட்டுத் திசைகளிலுமுள்ள மலர்களைக் கொண்டு தூவித் துதித்து மகிழ்ந்து மகிழ்ந்து தொண்டராகிய யாங்கள் பாடி ஆடும்படியாகக் கடல் சூழ்ந்துள்ள இவ்வுலகத்திற்குள் வருகின்றாய் இல்லையே!’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘தொண்டரோங்கள் பாடி ஆடச் சூழ்கடல் ஞாலத்துள்ளே வந்திடகில்லாயே!’ என்க.

    ஈடு : எட்டாம் பாட்டு. 3மேல் திருப்பாசுரத்தில் பெற்ற அமிசம் சொன்னார்; ‘பெறாத அமிசம் இது’ என்கிறார் இத்திருப்பாசுரத்தில்.

கண்டுகொண்டு – 1‘காண விரும்பும் என் கண்கள்’ என்கிறபடியே, காணப்பெறாமல் பட்டினி விட்ட கண்கள் பட்டினி தீரும்படி கண்டுகொண்டு. 2‘அரவிந்தம் போன்று நீண்ட கண்ணானைக் கண்ணாரக் கண்டுகொண்டு’ என்கிறபடியே, இக்கண்களின் வயிறு ஆரக் கண்டுகொண்டு. என்கைகள் ஆர – 3‘தாயவனே என்று தடவும் என்கைகள்’ என்கிற கைகளின் உறாவுதல் தீரும்படியாக. கலியர், ‘வயிறார உண்ண’ என்னுமாறு போன்று, ‘கைகள் ஆர’ என்கிறார். நின் திருப்பாதங்கள் மேல் – உனக்குத் 4தாரகமுமாய் இனிய பொருளுமான திருவடிகளிலே. பிடித்துச் சுவைத்து உண்ணும் பாதக் கமலம் ஆதலின், தாரகம் தானேயாய் நின்றது.

    அன்றிக்கே, 5‘உன் தேனே மலரும் பாதமாதலின், எனக்கு வகுத்ததுமாய் இனிய பொருளுமான உன் திருவடிகளிலே’ என்னுதல். 6முன்பும் விஷயங்களிலே தொடர்ந்து செல்லுமது உண்டே அன்றோ? அங்ஙன் அன்றிக்கே, அடையத் தக்கவனாக உன் திருவடிகளிலே; 7‘உன்னுடைய

தாமரை போன்ற பாதங்களை அடைவதனாலே பிறவியின் பயனை அடைந்தவனாகக் கடவேன்,’ என்பதனைக் கேட்ட ஆளவந்தார், ‘வார்த்தை அழகியது! வகுத்த விஷயத்திலேயாகப் பெற்றிலோம்,’ என்று அருளிச்செய்தார்.

    எண் திசையும் உள்ள பூக்கொண்டு – விஷயத்திற்குத் தகுதியாகவும் தம்முடைய ஆசைக்குத் தகுதியாகவும் இருக்க வேண்டுமாதலின், ‘எண் திசையும் உள்ள பூ’ என்கிறார். 1தம்முடைய ஆசைக்குத் தகுதியாக ‘ஆசையில் உள்ளவை எல்லாம் வேண்டும்,’ என்கிறார். அவ்வாசைதான் திக்குப்பட்டே அன்றோ இருப்பது? கலியர் ‘கல அரிசிச்சோறு உண்ண வேண்டும்,’ என்னுமாறு போன்று. இங்ஙனமே அன்றோ கைங்கரிய ருசியுடையார் வார்த்தை இருப்பது? 2‘நான் உமக்கு எல்லா அடிமைகளையும் செய்வேன்,’ என்றாரே அன்றோ இளைய பெருமாள்? உகந்து உகந்து – பிரீதி மாறாதே செல்லும்படியாக. தொண்டரோங்கள் -இந்தக் கைங்கரியத்தில் இனிமை அறிந்த நாங்கள். 3‘கேசவன் தமர்’க்குப் பின் தனியர் அல்லராதலின், ‘தொண்டரோம்’ என்கிறார். பாடிஆட -பிரீதியினாலே தூண்டப்பட்டவர்களாகிப் பாடுவது ஆடுவதாம்படி. ‘இதுவாயின், 4முன்பே நாம் செய்வதாக இருந்தது ஒன்றே அன்றோ? இந்தச் சரீர சம்பந்தம் அற்றால், ஒரு தேச விசேடத்தில் கொண்டுபோய், 5‘மேலே சொல்லப் போகிற சாமத்தைப் பாடிக்கொண்டிருக்கிறான்’ என்னும்படி பண்ணுகிறோம்,’ என்ன, ‘அதுவோ நான் விரும்புகிறது? அன்று; இங்கேயே,’ என்கிறார் மேல் :

    சூழ் கடல் ஞாலத்துள்ளே – கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகத்துள்ளே நான் காண வரவேண்டும். என்றது, ‘எங்கேனும் விடாய்த்தாரை எங்கேனும் விடாய் தீர்க்க ஒண்ணாது என்கிறார்’

ன்றபடி. வண் துழாயின் கண்ணி வேந்தே – ‘இவ்வுலகத்துக்குள்ளே காட்டுமிடத்தில், அங்குள்ளார்க்குக் காட்சி கொடுக்குமாறு போலே காட்டவும் வேண்டும். நித்தியசூரிகளுக்குக் காட்சி கொடுக்கும் ஒப்பனையோடே காட்டவும் வேண்டும்,’ என்பார், ‘துழாயின் கண்ணி வேந்தே’ என்கிறார். வந்திடகில்லாயே வந்திடுகின்றிலை. இதனால் ‘கூவியுங்கொள்ளாயே’ என்றது பற்றாது என்கிறார். இது நான் பெறாத அமிசம்.

    ‘இவைதாம் இருந்தபடி என்? இந்தச் சரீர சம்பந்தம் அற்றமையும் இல்லை; கைங்கரியம் பெற்றமையும் இல்லை; இங்ஙனம் இருக்க, ‘இவ்வமிசம் பெற்றேன், இவ்வமிசம் பெற்றிலேன்’ என்கிறபடி என்?’ என்னில், 1ஒன்று குறிக்கோளாய், மற்றையது அதற்கு உறுப்பாய் வருவதே அன்றோ? இவர்தாம் முதலிலே ‘இந்நின்ற நீர்மை இனியாம் உறாமை’ என்றார்; அவனும் அளவிலா ஆற்றலையுடையவனாய் இருந்தான். ஆதலால், ‘இது கழிந்ததே அன்றோ?’ என்று அதனைப் பெற்றாராக நினைத்திருந்தார்; கைங்கரியம் அவசியம் பெற்றல்லது நிற்க ஒண்ணாமையாலே, ‘அது கைபுகுராமையைப் பற்றப் பெற்றிலேன்,’ என்கிறார்.

கண்டு’ என்னாமல், ‘கண்டுகொண்டு’ என்றதற்கு பாவம் அருளிச்செய்கிறார்,
‘காண விரும்பும்’ என்று தொடங்கி. இது, திருவாய். 3. 8 : 4.

2. ‘‘கண்டுகொண்டு’ என்றால், ‘பட்டினி தீரும்படி கண்டுகொண்டு’ என்ற
பொருளைக் காட்டுமோ?’ எனின், அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்,
‘அரவிந்தம்’ என்று தொடங்கி. இது, பெரிய திருமொழி. 2. 5 : 8.
இத்திருப்பாசுரத்தில் ‘கண்ணார’ என்றதிலே நோக்கு.

3. திருவாய்மொழி,  3. 8 : 3. ‘ஆர’ என்றதற்குத் திருஷ்டாந்தம், ‘கலியர்’
என்று தொடங்குவது.

4. ‘திரு’ என்றதனாலே, போக்கியமும், ‘பாதம்’ என்றதனாலே, தாரகமும்
பெறப்படுதலின், ‘தாரகமுமாய் இனிய பொருளுமான’ என்கிறார். திருவடிகள்
இறைவனுக்குத் தாரகமும் போக்கியமுமாய் இருப்பதற்கு மேற்கோள்,
‘பிடித்துச் சுவைத்து’ என்று தொடங்கும் திருப்பாசுரம். இது, பெரியாழ்வார்
திருமொழி 1. 2 : 1.
‘சுவைத்துண்ணும் பாதம்’ என்றதிலே நோக்கு.      

5. திருவாய். 1. 5 : 5.  ‘நின் திருப்பாதம்’ என்றதிலே நோக்காக ‘எனக்கு
வகுத்ததுமாய்’ என்று தொடங்கி அருளிச்செய்கிறார்.

6. ‘‘போக்கியமான’ என்றால், போராதோ? ‘வகுத்ததுமாய்’ என்றதற்குக்
கருத்து என்?’ என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘முன்பும்’ என்று
தொடங்கி.

7. ‘போக்கியதையுண்டானாலும் அடையத்தக்கதாய் இராதாகில், அது
தியாஜ்யம்,’ என்பதற்குப் பிரமாணம் காட்டுகிறார், ‘உன்னுடைய’ என்று
தொடங்கி. இது, மாலதீ மாதவ நாடகம்.

பெற்ற அம்சம் இவையே
பெறாத அம்சம் பலவாய் உள்ளதே காட்டுகிறார்
கண்ணு கொண்டு கைகளால் எட்டு திக்குபூக்களை உனது திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்க
இந்த ஞாலத்திலே செய்யும்படி பண்ண வேண்டுமே
கண்ணால் கண்டு கொண்டு கஜேந்திர ஆழ்வான் போலே
கண்டு கொண்டு காண விரும்பும்  எனது கண்கள்
பட்டினி இன்று –
கண்ணார கண்டு கொண்டு -கண்களில் வயிறார பூர்ண அனுபவம்
கைகள் ஆர -தடவும் எனது கைகள் -பசியற் வயிறார உண்பது
உனக்கே தாரகம்போக்யமான திருவடிகள்
நின் திருப்பாதம் -என்கிறார்
பிடித்து சுவைத்து உண்ணும் பாத கமலங்கள்
காராரவிந்த
அவனுக்கே போக்யமானவை தானே

வைஷ்ணவ போக்யதாம்சம் –
தேனே மலரும் திருவடி சுவைத்து பார்க்கிறான் –
தாரகம் -இதுவே
தரித்து நிற்க திருவடி வேண்டுமே –
போக்யமகவும் தாரகமாகவும் உள்ள திருவடி
அன்றிக்கே
எனக்கு பிராப்தமாய் போக்யமாயும் தேனே மலரும் திருவடி
விஷயாந்தர போக்கியம் தவிர்த்து
பாத பங்கஜ -மாலதி மாதவன் வார்த்தை பரிக்கிரக பாக்கியம் பெற்றேன் –
ஆளவந்தார் வரத்தை அழகு இது வகுத்த விஷயத்தில் இல்லையே
கதா புனா -மதிய மூர்தனா கதா அலங்கரிஷ்யதி ஸ்லோகம் அருளி செய்தார்
எண் திசையும் உள்ள பூ
விஷய தகுந்த புஷ்பங்கள்
அபிநிவேசம் ஈடுபாடு காரணமாக
ஆசை திக்குகள் –
ஆசை  தான் திக்கு பட்டு இருந்தது –
திரு வள்ளி யங்குடி -மாணிக்கம் பதித்து -ஆழ்வார் பாரித்த -மங்களா சாசனம்
ஆசையில் குறை வேண்டாமே
இரண்டு படி சாதம் சாப்பிட பசியற் ஆசைப் படும்படி
பாரித்து இலை பெரிதாக கொண்டு –
ஏத்தி
உகந்து ப்ரீதி மாறாமல்
தொண்டர்கள் நம்மையும் சேர்த்து
கேசவன் தமருக்கு பின்பு தனியார் இல்லையே
நாங்கள் காண வாராய்
ப்ரீதி கொண்டு ஆடிப் பாடி –
முன்பே செய்யும் படி செய்தேன்
தேச விசேஷம் கொண்டு போய் சாம கானம் செய்ய செய்வேன் என்ன
அதுவோ நாம் அபேஷிக்கிறது
இங்கேயே வேண்டுமே
இப்பொழுதே வேண்டும்
விடாய் உள்ள உடத்தில் தீர்த்தம் கொடுக்க வேண்டாமோ
காணும் இடத்தில் அங்குள்ளா ருக்கு காட்டுவது போலே
துழாய் ஒப்பனை உடன்
கூவிக் கொள்ளாய் -போனது இங்கே நீ தான் வர வேண்டும் என்கிறார்

பெற்றது போன்ற நினைவு
சக்தி அவனுக்கு உண்டே
ஆர்த்தி இவருக்கு உண்டே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 20, 2013

அறிந்துஅ றிந்து, தேறித் தேறி,
யான்எனது ஆவியுள்ளே
நிறைந்த ஞான மூர்த்தி யாயை
நின்மல மாகவைத்து,
பிறந்தும் செத்தும் நின்றுஇடறும் பேதைமை
தீர்ந்தொழிந்தேன் ;
நறுந்து ழாயின் கண்ணி அம்மா!
நான்உனைக் கண்டுகொண்டே.

பொ-ரை : ‘வாசனை பொருந்திய திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த அம்மானே! நான் உன்னை நெஞ்சாலே கண்டுகொண்டு அறிந்து அறிந்து தெளிந்து தெளிந்து யான் என் உயிரினுள்ளே நிறைந்திருக்கின்ற ஞானமே திருமேனியாகவுடைய உன்னை, ஐயம் திரிபுகள் அறும்படி வைத்துப் பிறப்பதும் சாவதுமாய் நிலைபெற்றுத் தடுமாறுகின்ற அறிவின்மை தீர்ந்துவிட்டேன்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘கண்ணி அம்மா! நிறைந்த ஞான மூர்த்தியாயை உன்னை நான் கண்டுகொண்டு அறிந்து தேறி அறிந்து தேறி யான் எனதாவியுள்ளே நின்மலமாக வைத்து இடறும் பேதைமை தீர்ந்தொழிந்தேன்,’ எனக் கூட்டுக. நின்மலம் – மலம் அறும்படி. தீர்ந்தொழிந்தேன் – ஒரு சொல்.

    ஈடு : ஏழாம் பாட்டு, 1‘நீர் நம்மைப் போர இன்னாதாகாநின்றீர்; உமக்கு ஒன்றும் உதவிற்றிலேமோ? நாம் ஒன்றும் உதவிற்றிலோம் என்றேயோ நீர் நினைத்திருக்கிறது?’ என்ன, ‘சிறிது செய்தமை உண்டு; இந்த அமிசத்தைப் பெற்றேன்; எனக்கு இதனால் போராது,’ என்கிறார்.

    அறிந்து தேறி அறிந்து தேறி – முதல் திருவாய்மொழியிலே பரத்துவத்தை நினைந்தார், அது விஷயமானவாறே பிறப்பது ஒரு தெளிவு உண்டே அன்றோ? அந்தத் தெளிவும்; பின்பு, 2‘வணங்கத்தக்கவன்’ என்று அருளிச்செய்தார், அதனாலே பிறந்த ஒரு தெளிவும்; பின்பு ‘சுலபன்’ என்று கூறினார், ‘அங்ஙனம் கூறியதால் பிறந்ததொரு தெளிவும்; பின்பு, ‘குற்றங்களைப் பொறுப்பவன்’ என்று கூறினார், அதனாலே பிறந்தது ஒரு தெளிவும் இப்படிக் கிரமத்திலே அன்றோ திருவாய்மொழி முடிய நடந்தது? 3இவையெல்லாம் மானச அனுபவங்களே அன்றோ?

1அன்றிக்கே, நீ மயர்வு அற மதிநலம் அருளுகையாலே, மிக்க இறைநிலை, 2மனன் உணர்வு அளவு இலன், பொறி உணர்வு அவையிலன், எதிர் நிகழ் கழிவினும் இனன் இலன், மிகுநரை இலன், உணர் முழுநலம், இனன்’ என்று அறிய, அதனாலே பிறப்பது ஒரு தெளிவும், அந்தப் பரமாத்தும சொரூபத்தினுடைய யாதாத்மியம், 3‘அது நமது விதி வகையே,’ 4‘நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன் அவன் ஆகும் நீள்கடல் வண்ணன்’ என்கிறபடியே, அர்ச்சாவதார பரியந்தமான அடியார்கட்குப் பரதந்திரப்பட்டவனாய் இருத்தல் என்று அறிய, அதனாலே பிறப்பது ஒரு தெளிவும்; உயிர்நிலை, 5‘சென்று சென்று பரம்பரமாய் யாதும் இன்றித் தேய்ந்து அற்று, நன்று தீது என்று அறிவு அரிதாய் நன்றாய் ஞானம் கடந்திருக்கும்’ என்று அறிய, அதனாலே பிறந்தது ஒரு தெளிவும், அதனுடைய யாதாத்மியம், 6‘சிறுமாமனிசராய் என்னை ஆண்டார் இங்கே திரிய, நறு மா விரை நாண்மலர் அடிக்கீழ்ப் புகுதல் உறுமோ?’ என்றும், 7‘தம்மடியார் அடியோங்களே’ என்றும் ‘அடியார்கட்கு அடிமையாய் இருத்தல் எல்லையாய் இருக்கும்’ என்று அறிய, அதனாலே பிறந்ததொரு தெளிவும்; தக்க நெறியின் சொரூபம், 8‘நாகணைமிசை நம்பிரான் சரணே சரண் நமக்கு’ என்று அறிய, அதனாலே பிறந்தது ஒரு தெளிவும்; அதனுடைய யாதாத்மியம், அறிவின் காரியமாய் அதிகாரி விசேஷணமான பிரபத்தியையும் உபாயமாகக் கொள்ளப் பொறாதது என்று அறிய, அதனாலே பிறந்ததொரு தெளிவும்; பல சொரூபம், 9‘ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி, வழுவிலா அடிமை செய்கை’ என்று அறிய, அதனாலே பிறந்தது ஒரு தெளிவும்; அதனுடைய

யாதாத்மியம், 1‘உன்றன் திருவுள்ளம் இடர் கெடுந்தோறும் நாங்கள் வியக்க இன்புறுதும்’ என்று அறிய, அதனாலே பிறப்பதொரு தெளிவும்; விரோதி சொரூபம், 2‘யானே என்றனதே என்று இருக்கை’ என்று அறிய, அதனாலே பிறந்தது ஒரு தெளிவும்; அதனுடைய யாதாத்மியம், ‘கைங்கரியத்தில் அகங்காரத்தை உட்கொண்டதான மமகாரம்’ என்று அறிய, அதனாலே பிறப்பது ஒரு தெளிவும் என்று பொருள் கூறலுமாம்.

    யான் – இப்படி நீ அறிவிக்க அறிந்த யான். எனது ஆவியுள்ளே – எனது மனத்தினுள்ளே. நிறைந்த ஞான மூர்த்தியாயை – நிறைந்த ஞானமே உருவமான உன்னை. என்றது, ‘பெற்ற அளவினைக் கொண்டு மனம் நிறைவு பெற்றவனாக ஒண்ணாதபடியான வேறுபட்ட சிறப்பினையுடைய உன்னை’ என்றபடி. நின்மலமாக வைத்து – குற்றம் அறும்படியாக நினைத்து. பிறந்தும் செத்தும் நின்று இடறும் பேதைமை தீர்ந்தொழிந்தேன் – சாவது பிறப்பதாய்க் கொண்டு தடுமாறுகிற அறிவு கேடு தவிரப் பெற்றேன்.

    என்றது, ‘அறிவு பிறந்த பின்பு, ‘இந்நின்ற நீர்மை இனியாம் உறாமை’ என்று விரும்பிய அது பெற்றேன்’என்றபடி. நறுந்துழாயின் கண்ணி வேந்தே – வைத்த வளையத்தைக் காட்டி அவ்வடிவிலே குருகுலவாசத்தைப் பண்ணுவித்து அறிவு பிறப்பித்தாயிற்றுத் தனக்கு ஆக்கிக் கொண்டது. 1இவ்வறிவு பிறக்கைக்கு அவன் இட்ட பச்சை இருக்கிறபடியைத் தெரிவித்தபடி.-‘இவ்வறிவு பிறந்தமைக்கு’ என்று தொடங்கும் வாக்கியம், ரசோக்தி. ‘பச்சை’
என்றது, சிலேடை : திருத்துழாய் என்பதும், உபகாரம் என்பதும் பொருள்.
– நான் உன்னைக் கண்டுகொண்டு – உன் இனிமையை அறிந்த நான், எல்லையற்ற இனியனான உன்னைக் கண்டுகொண்டு. ‘நறுந்துழாயின் கண்ணி அம்மா! நான் உன்னைக் கண்டுகொண்டு, அறிந்து அறிந்து தேறித் தேறி யான் எனது ஆவியுள்ளே நிறைந்த ஞானமூர்த்தியாயை நின்மலமாக வைத்து, பிறந்தும் செத்தும் நின்று இடறும் 2பேதைமை தீர்ந்தொழிந்தேன்! இது நான் பெற்ற அளவு,’ என்கிறார்.

இத்திருப்பாசுரம் எச்சமாய்க் கிடக்கிறது; அதாவது, ‘பேதைமை
தீர்ந்தொழிந்தேனித்தனை; மார்பும் மாலையுமான வடிவழகைக்
கண்ணிட்டுக் காணப் பெற்றிலேன்,’
என்பது எச்சம்.

இத்திருவாய்மொழியிலே முன்னும் பின்னும் விஸ்லேஷமாயிருக்க,
இத்திருப்பாசுரம் பிரீதியாகச் சொல்லுமது பிரகரணத்திற்கு முரண்
ஆகையாலே, பிரகரணத்திற்குச் சேர விருப்பம் முற்றுப் பெறாத தன்மையாக
அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார், ‘இந்த அமிசத்தைப் பெற்றேன்,’ என்று.
என்றது, ‘மயர்வற மதிநலம் அருள, அதனாலே, இறப்பது பிறப்பதான அறிவு
கேடு தவிரப் பெற்றேன்,’ என்றபடி.

2. ‘வணங்கத் தக்கவன்’ என்றது, ‘வீடுமின் முற்றவும்’ என்ற
திருவாய்மொழியைத் திருவுள்ளம் பற்றி – ‘பத்துடையடியவர்’ என்ற
திருவாய்மொழியைக் கடாக்ஷித்து ‘சுலபன்’ என்கிறார். ‘குற்றங்களைப்
பொறுப்பவன்’ என்றது, ‘அஞ்சிறைய’ என்ற திருவாய்மொழியைத்
திருவுள்ளம் பற்றி.

3. ‘இப்படித் திருவாய்மொழிதோறும் அறிவும் தெளிவுமாய்ச் சென்றால்
அனுபவம் உண்டேயன்றோ? அங்ஙனமிருக்கக் கூப்பிடுகிறது என்?’ என்ன,
அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘இவையெல்லாம்’ என்று தொடங்கி.

இனி, ‘அறிந்து அறிந்து தேறித்தேறி’ என்றதனை அர்த்த பஞ்சக பரமாக்கி
வேறும் ஒரு கருத்து அருளிச்செய்கிறார், ‘அன்றிக்கே’ என்று தொடங்கி.
என்றது, ‘பரம்பொருளின் சொரூபத்தை அறிந்து தேறி, அந்தப்
பரம்பொருளின் யாதாத்மியத்தையறிந்து தேறி’ என்றபடி. இப்படியே, மற்றை
நாலுக்கும் கண்டுகொள்க. யாதாத்மியம் – அதனுடைய முடிவின் எல்லை;
அதனுடைய உண்மை நிலை.

2. திருவாய். 1. 1 : 2.

3. திருவாய். 10. 6 : 1.

4. திருவாய். 3. 6 : 9.

5. திருவாய். 8. 8 : 5.

6. திருவாய். 8. 10 : 3.

7. திருவாய். 3. 7 : 10.

8. திருவாய். 5. 10 : 11.

9. திருவாய். 3. 3 : 1.

. திருவாய். 10. 3 : 9.

2. திருவாய். 2. 9 : 9.

      ஆக, பரம்பொருளின் சொரூபத்தை அறிதலாலது, சித்து அசித்து
இவற்றைக்காட்டிலும் வேறுபட்டிருப்பது என்று அறிதல்; பரம்பொருளின்
யாதாத்மியத்தை அறிதலாவது, ஆஸ்ரிதபாரதந்திரியம் என்று அறிதல்.
ஜீவாத்துமாவின் சொரூபத்தை அறிதலாவது, ஞான ஆனந்தங்கள்
தொடக்கமானவை என்று அறிதல்; ஜீவாத்துமாவின் யாதாத்மியத்தை
அறிதலாவது, அவன் அடியார்கட்கு அடிமைப்பட்டிருத்தல் என்று அறிதல்.
உபாயத்தின் சொரூபத்தை அறிதலாவது, அவனே மோக்ஷத்திற்குச்
சாதனமாக இருப்பவன் என்று அறிதல்; உபாயத்தின் யாதாத்மியத்தை
அறிதலாவது, இவன் செய்யும் பிரபத்தியையும் சாதனமாகப் பொறாது தானே
சாதனமாக இருப்பவன் என்று அறிதல்; பலத்தின் சொரூபத்தை அறிதலாவது,
கைங்கரியம் புருஷார்த்தம் என்று அறிதல்; பலத்தின் யாதாத்மியத்தை
அறிதலாவது, தனக்கும் அவனுக்கும் பொதுவாக இல்லாமல், அவனுக்காகவே
செய்தல் என்று அறிதல்; விரோதி சொரூபத்தை அறிதலாவது, அகங்கார
மமகாரங்கள் என்று அறிதல்; விரோதி யாதாத்மியத்தை அறிதலாவது,
கைங்கரியத்தில் அகங்கார மமகாரங்கள் என்று அறிதல் எனக் கொள்க.

ஆற்றாமை மிக்கு கதறுகிறார்
பரி பூரணன் அவன் தனக்கு ஆர்த்தி மிக்கு இருக்க
போக இன்னாராக பேசுகிறீரே
ஒன்றுமே செய்ய வில்லையா என்ன
சிறிது செய்தது உண்டு இத்தால் போதாது என்கிறார் இதில் –
முன்பு ஒன்றும் செய்ய வில்லையே மட்டுமே சொல்லி
முழுவதும் கொடுக்காமல் ஞானம் மட்டும் கொடுத்து –
யாதாம்ய ஞானம் அதிலும் உள்ளபடியான ஞானம் கொடுத்து –
சாமான்ய விசேஷ ஞானம் இரண்டும் கொடுத்து
அறிந்து அறிந்து தேறி தேறி –
இரண்டு தடவை –
அறிந்து -ஞானம் –தேறி உள்ளபடியான ஞானம் -யாதாம்ய ஞானம்
தத்வ த்ரயம் ஞானம் அறிந்து உள்ளபடி ஞானம் அறிந்து –
யார் எனது ஆவியின் உள்ளே ஞான மூர்த்தியாக இருக்கிற உன்னை
நெஞ்சுள் வைத்து
பேதைமை தீர்ந்து ஒழிந்தேன் -அறியாமை தீர்ந்து
நல்ல துழாய் கண்ணி அணிந்த உன்னை கண்டு கொண்டு -பேதைமை தீர்ந்து ஒழிந்தேன்
36 திருவாய்மொழி ஆன பின்பு –
திருக் கல்யாண குணங்கள் -காட்டி
பரத்வம் முதலில் அனுசந்தித்து -தெளிவு ஏற்பட்டு
பஜநீயத்வம் அனுசந்தித்து தெளிவு அடைந்து –
சுலபன் பத்துடை அடியவருக்கு எளியவன் -அறிந்து
அபராத சகாயத்வன் அஞ்சிறை மட நாராய் அறிந்து பற்ற தெளிந்து
க்ரமத்தில் திருவாய்மொழி முடிய நடந்தது
மானச அனுபவம் இ றே –
அன்றிக்கே
அர்த்த பஞ்சக ஞானம் -தெளிவு –
ஆசார்ய ஹிருதயம் சூர்ணிகை –
நம்பிள்ளை விளக்கி காட்டி இங்கே –
பர ஸ்வரூபம் மனன் உணர்வு அறியிலன் பொறி உணர்வு அறியிலன்

விதி வகையே -நம்மது -ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம்
நெஞ்சினால் நினைப்பவன் எவன் -அர்ச்சை அவதார பர்யந்தம்
விதி சூழ்ந்ததால் -பகவத் கிருபை
சௌலப்யம் -அர்ச்சாவதார பர்யந்தம்
நாம் இட்ட வழக்காய் -பர ஸ்வரூபம்
அடுத்து ஜீவ ஸ்வரூபம்
சென்று சென்று -பரண் பரமாய் அன்ன மய –ஆனந்த மய -பகவத் சேஷத்வம்
தேறி -யாதாம்ய சிறு மாநிசராய் இங்கே திரிய பாகவத சேஷத்வம் பர்யந்தம் –
அடியார் தம் அடியார் அடியோங்களே
உபாய ஸ்வரூபம்
நாரணன்மிசை நம்பிரான்  சரணே சரண்
எதிர்பார்க்காமல் -யாதம்ய ஞானம்
சக காரி நைரபெஷ்யம் -சைதன்ய கருத்யம் -முமுஷுப்படி -அதிகாரி விசேஷணம்
நியாய சாஸ்திரம் -மூலமும் அறிந்து –
சேதனன் இருந்து அனுக்ரகம் செய்பவன்

கை நீட்டுபவருக்கு தானம்
முன்னே சென்று கை நீட்டுவதை எதிர்பார்க்கிறார் குறையா –
ஸ்வீகாரம் பொறாத -எம்பெருமான் –
பல ஸ்வரூபம் ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனே மன்னி வழு இலா அடிமை
தனைக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே யாதாம்ய ஞானம் –
உன்னுடைய ஹ்ருதய இன்பம் கோபிமார் வார்த்தை போலே -யாதாம்ய ஞானம்
விரோதி ஸ்வரூபம் யானே என் தனதே என்று இருக்கை
கைங்கர்யம் யானே நீ என் உடைமையும் நீயே அஹங்கார கர்ப்பம் இன்றி –
நெய் உண்ணாமை பால் உண்ணாமை –
தள்ள வேண்டிய அம்சம்
ஸ்வ தந்த்ரம் நீக்கி அறிந்து
நான் செய்தேன் என்ற எண்ணம் இன்றி
அர்த்த பஞ்சக ஞானம் யதாம்ய ஞானம்
மேன்மை ஆஸ்ரித பரதந்த்ரம்
பகவத பாகவத சேஷத்வம்
அவனே உபாயம் -பற்றுதலும் உபாயம் இல்லை
கைங்கர்யம் -களை அறுத்து
ஸ்வ தந்த்ரம் புத்தி -நன் செய்தேன் என்ற எண்ணம் இன்றி
ஆவி உள்ளே நிறைந்த ஞான மூர்த்தியான உன்னை
பரி பூர்ண ஞானம் -யாதம்ய ஞானம் கொடுத்த பின்பு
வேற என்ன வேண்டும் –
உன்னை அடைய வேண்டும்
விசத தமமாக அனுபவித்து
பிறந்தும் -செத்தும் -பேதைமை
இனி யாம் உறாமை -வேண்டுமே
சம்சாரம் நீக்கி
அறிவு கேட்டை தவிரப் பெற்றேன் –
காரணம் துழாய் மாலை சாதிக் கொண்டு உள்ளும் ஸ்வாமி
அறிவு பிறக்க அவன் இட்டபச்சை -இது தானே
உபகாரம் பச்சை -துழாய்

வைத்த வளையத்தை காட்டி
குருகுல வாஸம் பண்ணும்படி செய்து
போக்யதை அறிந்த நான் -உன்னைக் கண்டு கொண்டு
பேதைமை சேற்று ஒழிந்தேன்
அறிந்து அறிந்து தேறி தேறி -அந்வயம்
செய்த உபகார
கண்டு கொள்ள வைத்தே
அர்த்த பஞ்சக ஞானம்
ஞானம் ஹிருதயம் வைத்து
சம்சாரம் நீக்க நசை கொண்டு

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 20, 2013

நோக்கி நோக்கி, உன்னைக் காண்பான்,
யான்எனது ஆவியுள்ளே
நாக்கு நீள்வன், ஞானம் இல்லை;
நாள்தோறும் என்னுடைய
ஆக்கை யுள்ளும் ஆவி யுள்ளும்
அல்ல புறத்தினுள்ளும்
நீக்கம் இன்றி, எங்கும் நின்றாய்
நின்னை அறிந்துஅறிந்தே.

    பொ-ரை : ‘என்னுடைய சரீரத்தினுள்ளும் உயிருக்குள்ளும் அவையல்லாத இந்திரியங்களுக்குள்ளும் ஒன்றையும் விடாமல் எல்லா இடங்களிலும் எப்பொழுதும் அந்தராத்துமாவாய் நிற்கின்றவனே! உன்னை அறிந்திருந்தும், இனிமையான வடிவையுடைய உன்னைக் காணும்பொருட்டுப் பலகாலும் பார்த்து, யான் என் மனத்திற்குள்ளே ஆசைப்படாநின்றேன்; அறிவு இல்லாமையாலே,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘நின்னை அறிந்து அறிந்து உன்னைக் காண்பான் நோக்கி நோக்கி எனது ஆவியுள்ளே நாக்கு நீள்வன்; என்?’ எனில், ஞானம் இல்லாமையாலே,’ என முடிக்க. ‘நாள்தோறும் நின்றாய்’ என்க.

நாள்தோறும் – எப்பொழுதும். ‘நாள்தோறும் நாக்கு நீள்வன்’ எனக் கூட்டலுமாம். நாக்கு நீளுதல் – ஆசைப்படுதல்.

    ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 1‘என் பக்கலிலே எப்பொழுதும் உடனிருப்பவனாய் இருந்தே உன்னைக் காட்டாதொழிகிறது நீ நினையாமை என்று அறிந்து வைத்தே, காண ஆசைப்படாநின்றேன்; அதற்குக் காரணம், என் அறிவு கேடு,’ என்கிறார்.

    நோக்கி நோக்கி – அடுத்து அடுத்து அவன் வரும் திசையையே பார்ப்பார் ஆயிற்று. ‘இப்படிப்பார்ப்பது என்ன பிரயோசனத்துக்கு?’ என்னில், உன்னைக் காண்பான் – உன்னைக் காண வேண்டும் என்னும் நசையாலே. யான் எனது ஆவியுள்ளே நாக்கு நீள்வன் – என் மனத்திலே ஆசைப்படாநின்றேன். ‘வாய் விட்டுச் சொல்லமாட்டாமல்’ என்பார், ‘எனது ஆவியுள்ளே’ என்கிறார். ஒரு விஷயத்திலே ஆசையுள்ளவனை ‘இவன் இவ்விஷயத்திலே நாக்கு நீட்டாநின்றான்,’ என்பார் அன்றோ? ஆதலால், ‘நாக்கு நீள்வன்’ என்பது, ‘ஆசைப்படுவன்’ என்னும் பொருளைக் காட்டாநின்றது. ‘ஆசைப்படுவதற்குக் காரணம் என்?’ என்னில், ஞானம் இல்லை – இது இருந்தபடியால் என்னைப் போன்ற அறிவு கேடர் இலர். ‘சர்வேசுவரனைக் காண வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிற இது அறிவு கேடாக வேண்டுகிறது என்?’ என்னில், என்னுடைய ஆக்கையுள்ளும் ஆவியுள்ளும் அல்ல புறத்தினுள்ளும் நீக்கம் இன்றி எங்கும் நாள்தோறும் நின்றாய் – 2உன்னைப் பெறுவதற்குத் தடையாக உள்ள என் சரீரத்திலும், பெற இருக்கிற ஆத்துமாவிலும், இவை ஒழிந்த தடையாய் உள்ள உறுப்புகளிலும் விடாதே எங்கும் எல்லாக்காலத்திலும் புக்கு நின்றாய். 3கிழிச் சீரையிலே தனம் கிடக்கப் புறங்கால் வீங்குவாரைப்போலே காணும் இவர் படி.நின்னை அறிந்து அறிந்து – ‘இதன் 1பாதுகாவலுக்குச் சம்பந்தம் உடையன் ஆவது, நிதானமறிந்து பரிஹரித்தற்கு முற்றறிவினன் ஆவது, தொடங்கினது முடிக்க வல்ல எல்லா ஆற்றலையுமுடையன் ஆவது, ‘ஐயோ!’ என்று இரங்குகைக்கு நீர்மையுடையன் ஆவது, எப்பொழுதும் உடனிருத்தலையுடையனாவது; இப்படியிருக்க, ‘இவன் முகங்காட்டாதொழிகிறது, செய்ய நினையாமையே அன்றோ?’ என்று இருக்க மாட்டாதொழிகிறது என் அறிவு கேடாமித்தனையே அன்றோ? 2அன்றிக்கே, ‘நான் சம்பந்தம் உள்ளவனாய் நீ சம்பந்தம் இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் முற்றறிவினனாய் நீ அறிவு இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் எல்லா ஆற்றலையும் உடையவனாய் நீ ஆற்றல் இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் எங்கும் பரந்திருப்பவனாய் நீ அணுவாய் இருக்கிறாய் அல்லை; இத்தலை நோவுபட விட்டு அருள் அற்றவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; ‘உடையவனாய் வைத்து உடைமை நோவுபட விட்டிருக்கிறது செய்ய நினையாமையே அன்றோ?’ என்று ஆறி இருக்க மாட்டாதொழிகிறது என் அறிவு கேடாமித்தனை அன்றோ?’ என்னுதல்.

. இத்திருவாய்மொழியில் வந்துள்ள ‘நாராயணனே’ என்றதனை நோக்கிச்
‘சம்பந்தமுடையனாவது’ என்றும், ‘ஞானமூர்த்தி’ என்றதனை நோக்கி,
‘முற்றறிவினனாவது’ என்றும், ‘துப்பனே’ என்றதனை நோக்கி,
‘ஆற்றலையுடையனாவது’ என்றும், ‘ஞாலமுண்டாய்’ என்றதனை நோக்கி,
‘நீர்மையுடையனாவது’ என்றும், ‘நீக்கமின்றி எங்கும் நின்றாய்’ என்றதனை
நோக்கி, ‘உடனிருத்தலையுடையனாவது’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார்.

உன்னை காட்ட வேண்டும் என்று நீ நினைக்க வேண்டுமே
அறிவு கேடு
நோக்கி நோக்கி உன்னைக் காண்பான் –
உன்னை நன்கு அறிந்தும் –
நாக்கை நீட்டி சபல புத்தியால்
அடுத்து அடுத்து வரும் திகை நோக்கி
காண நசையால்
யான் -சபலத்தால் நாக்கு நீட்டி -வாயை வைப்பது நாக்கு நீட்டுவது
ஹிருதயத்தில் ஆசைபடுவதை
ஞானம் இன்றி அறிவு கேடன்
இவ்விஷயத்தை காண நீ தானே நினைக்க வேண்டும்
உன்னை பெருகைக்கு தடையான சரீரத்திலும் ஆத்மாவில்
கரணங்களிலும்
கிழிச் சீரையில் தனம் இருக்க புறங்கால் இட்டு தேட
நின்னை அறிந்து அறிந்து
அனைத்தையும் உடையவன்
ரஷணம் அவனே பிராப்தன் சர்வஞ்ஞன் சர்வ சக்தன் என்பதை அறிந்து அறிந்து
கிருபை உடையவன் -சதா சன்னிதன் ஆக இருந்தும்
செய்ய நினையாமையே
நான் பிராப்தன் நீ அப்ராப்தன் இல்லை சோழ விலை
நான் சர்வஞ்ஞன் நீ அஞ்ஞான் இல்லை
நான் சர்வ சக்தி
நான் விபு
உடையவன் உடைமை
அறிந்து கொண்டு ஆறி இருக்காமல் அறிவு கேட்டால்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 20, 2013

அப்ப னே!அடல் ஆழி யானே!
ஆழ்கட லைக்கடைந்த
துப்ப னே!‘உன் தோள்கள் நான்கும்
கண்டிடக் கூடுங்கொல்?’என்று
எப்பொழுதும் கண்ணநீர் கொண்டு,
ஆவி துவர்ந்துதுவர்ந்து,
இப்பொழுதே வந்திடாய் என்று
ஏழையேன் நோக்குவனே.

    பொ-ரை : ‘எந்தையே! வலிமை பொருந்திய சக்கரத்தை உடையவனே! ஆழ்ந்துள்ள திருப்பாற்கடலைக் கடைந்த வலிமையை உடையவனே! ‘உன்னுடைய தோள்கள் நான்கனையும் கண்டதாய் விடக்கூடுமோ?’ என்று, எப்பொழுதும் கண்ணும் கண்ணீருமாய் நின்று என் உயிரும் பசையற உலர, இந்தக் கணத்திலேயே வரவேண்டும் என்று விரும்பி, அறிவில்லாத யான், நீ வரக்கூடிய திசையைப் பார்ப்பேன்,’ என்றவாறு.

    வி-கு: ‘கூடுங்கொல் என்று கண்ணநீர் கொண்டு துவர்ந்து துவர்ந்து நோக்குவன்’, என்க. ஏழையேன் – அறிவில்லாதவனான யான்; சபலனான நான்.

    ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1‘பிரமன் சிவன் முதலானோர்கட்கும் காண முடியாதிருக்கிற உன்னுடைய வடிவழகைக் காணவேண்டும் என்று ஆசைப்படாநின்றேன்; என் ஆசை இருந்தபடி என்?’ என்கிறார்.

    அப்பனே – 2நீ முகங்காட்டாத போதும் நான் உன்னையே சொல்லிக் கூப்பிடும்படி எனக்கு இவ்வளவான பெரிய உபகாரத்தைச் செய்தவனே! அடல் ஆழியானே – மிடுக்கையுடைய சக்கரத்தை உடையவனே! அன்றிக்கே, ‘எப்போதும் ஒக்கப் போர் செய்தற்கு ஆயத்தமாக இருப்பவனும், 3விரோதிகளை அழிக்கக்கூடியவனும், என் தடைகளைப்

போக்குகைக்குப் பரிகரமானவனுமான திருவாழியை உடையவனே!’ என்னுதல். ஆழ்கடலைக் கடைந்த துப்பனே – உன்னை விரும்பாமல் ‘வேறு பிரயோசனங்களே அமையும்’ என்னுமவர்களுக்கும் 1‘அளவிட முடியாத கடல்’ என்கிறபடியே, ஒருவரால் அளவிட ஒண்ணாதபடியான கடலைக் கடைந்து கொடுத்த ஆற்றலை உடையவனே!

    உன் தோள்கள் நான்கும் கண்டிடக்கூடுங்கொல் என்று – ‘உன் தோள்கள் நான்கனையும் கண்டேனாய்விடக் கூடுமோ?’ என்று. 2அவர்களைப் போன்று உப்புச்சாறு கொண்டுபோமவர் அல்லரே இவர்! அந்தக் கடலைக் கடைகிறபோது பரந்திருந்த தோள்களைக் காணக்காணும் இவர் ஆசைப்படுகிறது. மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தரத்தோள்களே அன்றோ அவை?- நாய்ச்சியார் திருமொழி, 9 : 1.

    எப்பொழுதும் கண்ணநீர் கொண்டு – கிடைப்பதற்குத் தகுதியுள்ள நிலம் போலே கண்ணநீர் பாயாநிற்பர் ஆயிற்று. ஆவி – என் உயிரானது, துவர்ந்து துவர்ந்து – பசையற உலர்ந்து. அன்றிக்கே, ‘இங்ஙனம் உலர்ந்து முடிந்து போகவும் பெறாமல், குணாதிக விஷயமாகையாலே ‘காணலாம்’ என்னும் நசை முடியவும் ஒட்டாமையாலே, தரிப்பது மீண்டும் உலருவதான நிலை 3உருவச் செல்லுமாயிற்று,’ என்னுதல். என்றது, ‘சென்றற்றது, சென்றற்றது’ என்னும் நிலை ‘முடியச் செல்லுகின்றது’ என்றபடி. இப்பொழுதே வந்திடாய் என்று – தம் துன்பமே 4செப்பேடாக அரைக்கணமும் தாழாமல் வரவேண்டும் என்று. நோக்குவனே – வருவதற்குச் சம்பாவனையுள்ள திசையைப் பாராநிற்பன்.

    ‘வருகைக்கு அவன் பக்கலிலும் ஏதேனும் நினைவு உண்டாயோ இவர் இப்படிச் செய்கிறது?’ என்னில்,ஏழையேன் – 1அஃது ஒன்று இல்லை. இவர்தம் ஆசையே உள்ளது. 2ஆழ்வான் பணித்த வரதராஜஸ்தவத்திலே ஒரு சுலோகத்தைக் கேட்டு, எம்பெருமானார், ‘இப்பாசுரங் கேட்டால் பெருமாள் இரங்காமை இல்லை; ஆழ்வான், உன்முகத்தைக் காட்டிக்காணாய்,’ என்று பார்த்தருளினார்.

நாள்தோறும் – எப்பொழுதும். ‘நாள்தோறும் நாக்கு நீள்வன்’ எனக் கூட்டலுமாம். நாக்கு நீளுதல் – ஆசைப்படுதல்.

    ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 1‘என் பக்கலிலே எப்பொழுதும் உடனிருப்பவனாய் இருந்தே உன்னைக் காட்டாதொழிகிறது நீ நினையாமை என்று அறிந்து வைத்தே, காண ஆசைப்படாநின்றேன்; அதற்குக் காரணம், என் அறிவு கேடு,’ என்கிறார்.

    நோக்கி நோக்கி – அடுத்து அடுத்து அவன் வரும் திசையையே பார்ப்பார் ஆயிற்று. ‘இப்படிப்பார்ப்பது என்ன பிரயோசனத்துக்கு?’ என்னில், உன்னைக் காண்பான் – உன்னைக் காண வேண்டும் என்னும் நசையாலே. யான் எனது ஆவியுள்ளே நாக்கு நீள்வன் – என் மனத்திலே ஆசைப்படாநின்றேன். ‘வாய் விட்டுச் சொல்லமாட்டாமல்’ என்பார், ‘எனது ஆவியுள்ளே’ என்கிறார். ஒரு விஷயத்திலே ஆசையுள்ளவனை ‘இவன் இவ்விஷயத்திலே நாக்கு நீட்டாநின்றான்,’ என்பார் அன்றோ? ஆதலால், ‘நாக்கு நீள்வன்’ என்பது, ‘ஆசைப்படுவன்’ என்னும் பொருளைக் காட்டாநின்றது. ‘ஆசைப்படுவதற்குக் காரணம் என்?’ என்னில், ஞானம் இல்லை – இது இருந்தபடியால் என்னைப் போன்ற அறிவு கேடர் இலர். ‘சர்வேசுவரனைக் காண வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிற இது அறிவு கேடாக வேண்டுகிறது என்?’ என்னில், என்னுடைய ஆக்கையுள்ளும் ஆவியுள்ளும் அல்ல புறத்தினுள்ளும் நீக்கம் இன்றி எங்கும் நாள்தோறும் நின்றாய் – 2உன்னைப் பெறுவதற்குத் தடையாக உள்ள என் சரீரத்திலும், பெற இருக்கிற ஆத்துமாவிலும், இவை ஒழிந்த தடையாய் உள்ள உறுப்புகளிலும் விடாதே எங்கும் எல்லாக்காலத்திலும் புக்கு நின்றாய். 3கிழிச் சீரையிலே தனம் கிடக்கப் புறங்கால் வீங்குவாரைப்போலே காணும் இவர் படி. நின்னை அறிந்து அறிந்து – ‘இதன் 1பாதுகாவலுக்குச் சம்பந்தம் உடையன் ஆவது, நிதானமறிந்து பரிஹரித்தற்கு முற்றறிவினன் ஆவது, தொடங்கினது முடிக்க வல்ல எல்லா ஆற்றலையுமுடையன் ஆவது, ‘ஐயோ!’ என்று இரங்குகைக்கு நீர்மையுடையன் ஆவது, எப்பொழுதும் உடனிருத்தலையுடையனாவது; இப்படியிருக்க, ‘இவன் முகங்காட்டாதொழிகிறது, செய்ய நினையாமையே அன்றோ?’ என்று இருக்க மாட்டாதொழிகிறது என் அறிவு கேடாமித்தனையே அன்றோ? 2அன்றிக்கே, ‘நான் சம்பந்தம் உள்ளவனாய் நீ சம்பந்தம் இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் முற்றறிவினனாய் நீ அறிவு இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் எல்லா ஆற்றலையும் உடையவனாய் நீ ஆற்றல் இல்லாதவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; நான் எங்கும் பரந்திருப்பவனாய் நீ அணுவாய் இருக்கிறாய் அல்லை; இத்தலை நோவுபட விட்டு அருள் அற்றவனாய் இருக்கிறாய் அல்லை; ‘உடையவனாய் வைத்து உடைமை நோவுபட விட்டிருக்கிறது செய்ய நினையாமையே அன்றோ?’ என்று ஆறி இருக்க மாட்டாதொழிகிறது என் அறிவு கேடாமித்தனை அன்றோ?’ என்னுதல்.

கிடையாததிலும் ஆசை செல்லுவதற்குச் சம்வாதம் காட்டுகிறார், ‘ஆழ்வான்’
என்று தொடங்கி. என்றது, எம்பெருமானார், ஆழ்வானுக்கு வந்த ஆபத்தைக்
கண்டு திருவுள்ளம் மிகவும் புண்பட்டு ஆழ்வானைப் பார்த்தருளி,
‘ஆழ்வான்! நான் உம்மை இப்படிக் காணச் சகியேன்! ஸ்வரூப
விருத்தமானாலும் ஆயிடுக! நீர் பெருமாள் சந்நிதியிலே சென்று தோத்திரம்
பண்ணி நம் அபீஷ்டத்தைப் பெற்று வாரீர்,’ என்ன, இவரும் சென்று
தோத்திரம் பண்ணி மீண்டு எழுந்தருள, ‘இரங்கியருளினாரோ?’ என்று
கேட்டருள, ‘இரங்கியருளினார் இலர்’ என்று விண்ணப்பம் செய்ய,
‘உம்முடைய அபேக்ஷை தோன்ற விண்ணப்பம் செய்தீரோ?’ என்ன,
‘அப்படியே விண்ணப்பம் செய்தேன்’ என், ஆனால், அதிலே ஒரு சுலோகம்
சொல்லீர்’ என்று அதனைக் கேட்டருளி, ‘இப்பாசுரம் கேட்டால் பெருமாள்
இரங்காமை இல்லை; ஆழ்வான்! முகத்தைக் காட்டிக்காணாய்’ என்று
பார்த்தருளினாராம் என்பது. இது, சாபலத்தின் மிகுதியேயன்றோ?

எனது சாபலம் இருந்த படி என்ன –
அப்பனே
அடல் ஆழியானே
ஆழ்கடலை கடைந்த துப்பனே சாமர்த்தியம் உடையவன்
நான்கு தோள்கள் உடன் காண
ஆவி துவர்ந்து
நீ முகம் காட்டாமல் இருந்த பொழுதும் இப்படி அலற்றும் படி செய்த உபகாரகன்
அடல் மிடுக்கு
விரோதி நிரசன்னா சீலன்
எனது பிரதிபந்தகம் போக்க பரிகரம் உண்டே
ஆரா அமுதம் வேண்டாமல் உப்பு சாறு கேட்டவர்களுக்கும் அருளியவன்
அப்ரமேய அளவு  இட முடியாத கடல் -கடைந்த துப்பனே
உப்பு சோறு கொண்டு போகாமல்
தோள்கள் காண ஆசைப் படுகிறார்
ஆயிரம் தோளால் அலைகடல் கடிந்தான்
ஈரிரண்டு
வேகத்தால் அநேகம்
மதுர கொழுந்து கொண்ட சுந்தர தோள் உடையவன்
கண்ணீர் பாய
ஆவி துவர்ந்து
முடிந்து போகவும் முடியாமல்
குண அனுபவ நப்பாசை -நசையாலே சாபலம் –
தரிப்பது உலர்வது -துவர்ந்து துவர்ந்து இரட்டிப்பு
இப்பொழுதே வந்திடாய் ஆர்த்தியை காரணமாக கொண்டு
நோக்குவனே
வருகைக்கு அவன் பக்கல் நினைவு இல்லை
ஏழையேன் எனது சாபலம்
ஆழ்வான் -திருக் கண்கள் நோவு பட்டு -எம்பெருமானார் அருளிய ஐதீகம்
திரு கச்சி நம்பி திரு தக்கபனார் -கண்ணை கொடுத்து
ஸ்தோத்ரம் கேட்டு –
ஸ்வரூப வ்ருத்தம் ஆனாலும் ஸ்தோத்ரம் செய்து ஆசார்ய நியமனம் என்று பண்ணி வர சொல்லி
ஸ்தோத்ரம் பண்ணி வர
உம்முடைய அபேஷிதம் செய்தீரோ என்ன
இப்பாசுரம் கேட்டால் பெருமாள் இரங்காமல் இருக்க மாட்டார்
உதார குணம் -பல ப்ரதன் -நீல மேக அஞ்சனம் சியாமள திருமேனி சேவிக்க ஆசை பட்டதாக ஸ்லோகம்
திருவடிகளை அடைய அது தடையாக இல்லாமல் இருந்தால் அருள்
இல்லையால் திருவடிகளையே கொடுத்தருள் –

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 20, 2013

காண வந்து,என் கண்மு கப்பே தாமரைக் கண்பிறழ,
ஆணிச் செம்பொன் மேனி எந்தாய்! நின்றுஅருளாய் என்றுஎன்று,
நாணம் இல்லாச் சிறுதகையேன் நான்இங்கு அலற்றுவதுஎன்
பேணி வானோர் காண மாட்டாப் பீடுடை அப்பனையே?

    பொ-ரை : ‘பிரமன் முதலான தேவர்கள் விரும்பியும் காண முடியாத பெருமை பொருந்திய சுவாமியை, ஓட்டு அற்ற ஆணிச் செம்பொன் போன்ற திருமேனியையுடைய எந்தையே! உன் தாமரை போன்ற கண்கள் விளங்கும்படியாக, நான் காணும்படி வந்து என் கண்களின் முன்னே நிற்கவேண்டும் என்று என்று வெட்கம் இல்லாத சிறுதகையேனாகிய நான், இந்த உலகத்திலே இருந்துகொண்டு அலற்றுவதனால் என்ன பிரயோஜனம் உண்டு?’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘வானோர் பேணிக் காணமாட்டாத பீடுடை அப்பனை, ‘எந்தையே! நின் தாமரைக்கண் பிறழக் காண வந்து கண்முகப்பே நின்றருளாய்’ என்று என்று சிறுதகையேன் இங்கு அலற்றுவது என்?’ எனக் கூட்டுக. ‘பிறழ நின்றருளாய்’ என்றும், ‘காண வந்து நின்றருளாய்’ என்றும் தனித்தனியே கூட்டுக. ஆணி – மாற்றுயர்ந்த பொன்.

    ஈடு : நான்காம் பாட்டு. 1‘தாம் காணும்படியாக வரவேண்டும் என்றார்; இவ்வுலக சம்பந்தம் சிறிதும் இல்லாதவரான நித்தியசூரிகள் அனுபவிக்கும் வடிவை, பிரமன் சிவன் முதலானோர்களும் காணமாட்டாததை நான் காணவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிற இதனால் என்ன பிரயோஜனம் உண்டு? இதற்குக் காரணம், என்னுடைய நாணம் இன்மையும் ஞானம் இன்மையுமே அன்றோ?’ என்கிறார்.

    காண வந்து ‘மானச அனுபவம் மாத்திரம் அன்றிக்கே, கண்களாலே, காணும்படிக்குத் தகுதியாக வந்து’ என்னுதல்; அன்றிக்கே, ‘புறப்படுதல் தொடங்கி நான் கண்டு அனுபவிக்கும்படிக்குத் தகுதியாய் வந்து’ என்னுதல். ‘ஆணிச்செம்பொன் மேனி எந்தாய்! என் கண்முகப்பே நின்றருளாய்,’ என்பார் ஆயிற்று. 2‘மற்று

ஒப்பாரை இல்லா ஆணிப் பொன்னே!’ என்கிற இவ்வாணியை இட்டுப் பார்த்தவாறே, ‘சுட்டு உரைத்த நன்பொன் உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது’ என்றதுவும் மழுங்கிக் காட்டிற்று ஆதலின், ‘ஆணிப்பொன்மேனி’ என்னாது, ‘ஆணிச்செம்பொன் மேனி’ என்கிறார். 1நாவாகிற உரைகல்லிலே உரைத்து-என்னாவகம்பால் மாற்றின்றி உரைத்துக்கொண்டேன்’ என்ற பெரியாழ்வார்
திருமொழி
அநுசந்தேயம்.
-, நெஞ்சாகிற மெழுகிலே இட்டுப் பார்த்தால், அது தள்ளுண்ணுமே அன்றோ? 2இவர்தாம் கண் ஆணியாக அன்றோ காண்பது? 3‘மாற்று அற்ற பொன் போலே இருக்கும் திருமேனியில் அழகினைக் காட்டி என்னை உனக்கே உரியவன் ஆகும்படி செய்தவனே!’ என்பார், ‘செம்பொன் மேனி எந்தாய்!’ என்கிறார். 4‘பொன் ஆனாய்’ –திருநெடுந்தாண்டகம், 10.-என்கிற தன்னைக் காட்டிக்காணும் இவரை அடிமை கொண்டது.

    எப்போதும் ஒரே தன்மையாய் இருக்கும் அவன் வடிவிலே ஆழ்வாரைக் கண்டால் பிறக்கும் விகாரம் சொல்லுகிறது மேல் : தாமரைக் கண் பிறழ – ‘கடல் கலங்கினாற்போலே, ஆழ்வாரைக் கண்ட காட்சியிலே திருக்கண்கள்

மிளிர’ என்னுதல். அன்றிக்கே, ‘திருகண்கள் விளங்க’ என்னுதல். நின்றருளாய் – என் கண் வட்டத்திலே நிற்க வேண்டும். என்று என்று – 1‘நான் உனக்குக் கொடுக்கிறேன், நீ எனக்குக் கொடு’ என்னுமவர்களே அன்றோ ஒருகால் சொல்லுவார்கள்?’ என்றது, அவன் கண்வட்டத்திலே வந்தால், இவன் போவதற்கு முன்னர்ப் பிரயோஜனத்திற்கு மடி ஏற்போம் என்பவர்களைத் தெரிவித்தபடி. நாணம் இல்லாச் சிறுதகையேன் – என்னுடைய முன்னைய ஒழுக்கத்தை நினைக்கமாட்டாத நாணம் இல்லாதவனும், மிகச்சிறியனுமான நான். சிறுதகையேன் – சிறிய ஞானத்தன். பிரமன் முதலானோர்களும் நித்திய சூரிகளுடைய கோடியிலேயாம்படி இவர் தம்மைச் சிறுக நினைத்திருக்கிறார் ஆதலின், ‘சிறுதகையேன்’ என்கிறார். இதனால், ‘யார் சொல்லும் வார்த்தையை யார் சொல்லுவது?’ என்கிறார்.

    நான் இங்கு அலற்றுவது என் – அவனுக்கு அடியிட ஒண்ணாத நிலத்திலே இருந்து கூப்பிடுகிற இதற்கு என்ன பிரயோசனம் உண்டு? பேணி வானோர் காண மாட்டாப் பீடுடை அப்பனை – ‘பூமியில் கால் இடாதவர்களாலேதான் காணப்போமோ?’ என்பார், ‘வானோர்’ என்கிறார். 2பிரமன் முதலானோர்கட்கும் உபாசிக்குந்தொழில் உண்டு; ஆதலின், ‘பேணி’ என்கிறார். பேணுதல் – ஆசைப்படுதல்; அதனாலே, உபாசனத்தைச் சொல்லுகிறது. 3‘உபாசனத்திற்கு வேண்டிய சாதனங்கள் உண்டு; ஆகையாலே, மனிதர்களுக்கு மேலேயுள்ள தேவர்களுக்கும் உபாசனத்தில் அதிகாரம் உண்டு,’ என்பது சூத்திரம்.

    ஆக, பேணி வானோர் காண மாட்டாப் பீடு உண்டு. பீடு – பெருமை; ‘அதனையுடைய சர்வேசுவரனை, நாணமில்லாச் சிறு தகையேன் நான் இங்கு அலற்றுவது என்?’ என்கிறார் என்றபடி.

ஆரா தனஞ்செய்து கண்டன்நின் கீர்த்தி அறைவன்,திரு
ஆரா தனம்செய்வன் வேதாஎன் றால்,அடி யேன்புகழ்கைக்கு
ஆரா தனஞ்செய்ய போதாந் திருமக ளாக!பல்பூண்
ஆரா! தனஞ்செயன் பாகா! அரங்கத் தமர்ந்தவனே!

  என்றார் திவ்விய கவியும்.

உலகிலேயுள்ள ஆணிப்பொன்னையும் ‘மற்று ஒப்பாரையில்லா ஆணி’ என்று
சொல்லப்படுகிற சர்வேசுவரனாகிற இவ் வாணியையும் இட்டு உரைத்துப்
பார்த்தவாறே, ‘சுட்டுரைத்த நன்பொன் உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது’
என்கிறபடியே, உலகிலேயுள்ள அந்த ஆணியும் மழுங்கிக் காட்டிற்று;
ஆகையாலே, ‘செம்பொன்’ என்று அடை கொடுத்து ஓதுகிறார் என்பது.
‘என்றதுவும்’ என்றது, ‘இப்படிச் சுட்டு உரைத்த நன்பொன்னும்’ என்றபடி.
ஆணிப்பொன் – அதிகமாற்றுடைய பொன்.  ‘மற்றொப்பாரை’ என்னும்
இத்திருப்பாசுரம், திருவிருத்தம், 85.

நித்யர்களும்
ப்ரமாதிகளும் -பேணினாலும் காண முடியாத
லஜ்ஜை இன்றி காண வாராய் என்கிறேனே
காண வந்து எனது கண் முகப்பே
தாமரைக் கண் பிரளும் படி
ஆணிப் பொன்னே -உனது திரு மேனி
நின்று அருளாய் என்று என்று
வெட்கம் இன்றி அலட்ருகிறேன்
வந்து -பிரதம -ஆசனம் எழுந்து அனைத்தையும் காண
தனக்கு ஒப்பார் இல்ல ஆணிப் பொன்னே –
சுட்டு உரைத்த நன் பொன் நின் திருமேனி ஒவ்வாது
வெறும் பொன் சொல்லாமல் ஆணிப் பொன்
உரை கல்லிலெஉரைத்து -நா நெஞ்சு-பார்த்து-
பொன்னால் மேனி காட்டி எழுதிக் கொண்டது
அவிகாராய -ஆஸ்ரிதர் பார்த்து ஹ்ருஷ்டனனாய் -ஆணிப் பொன்
கரு மணி -கரு விழியால் காண்பது –
திருக்கண்கள் விளங்க மிளிர
அத்தைக் கொண்டு எழுதிக் கொண்டவன்
நம்மேல் ஒருங்கே பிரள வைத்தான் –
இங்கே பிரார்த்தனை –
திரு விருத்தம் -தாமரை பூ -ஒருங்கே கற்று அடித்து -தாமரை தடாகம் -அது போலே தடம் கண்கள்
நின்று அருளாய்
நிற்க வேண்டும்
அருள் புரிய வேண்டும்
பிரயோஜனம் மடி ஏந்தாமல் என்று என்று இத்தை சொல்லிக் கொண்டு இருப்பேன்
யார் சொலும் வார்த்தை யார் சொல்வது
பூர்வ வ்ருத்தம்
லஜ்ஜை இன்றி
அறிவிலி சிறு தகை
அலற்றுவது
பூமியில் கால் பாவாத தேவர் பேணி உபாசனம் செய்பவர்
ஸ்தானம் பெற்ற பின் உபாசனம் உண்டா –
போக அனுபவம் மட்டும் இல்லை அங்கே  -வேத வியாசர் காட்டி
பீடு பெருமை
நாணம் இல்லாத
ப்ரமாதிகளையும் நித்யர் போலே என்னும் படி சிறு தகையேன்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 20, 2013

ஈவுஇ லாத தீவினைகள் எத்தனை செய்த னன்கொல்?
தாவி வையம் கொண்ட எந்தாய்! தாமோதரா! என்றுஎன்று,
கூவிக் கூவி நெஞ்சுஉருகி, கண்பனி சோர நின்றால்,
பாவி நீஎன்று ஒன்று சொல்லாய், பாவியேன் காணவந்தே.

    பொ-ரை : ‘அழியக் கூடியன அல்லாத பாவங்கள் எத்தனை செய்தேனோ அறியேன்! பூலோகத்தை அளந்துகொண்ட எந்தையே! தாமோதரனே!’ என்று என்று கூவிக்கூவி நெஞ்சம் உருகிக் கண்களிலே நீர் சோரும்படி நின்றால், பாவியேன் காணும்படி முன்னே வந்து ‘நீ பாவி’ என்றாகிலும் ஒரு வார்த்தை சொல்லுகின்றாய் இல்லையே!’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘ஈ’ என்பது, ‘வீ’ என்ற சொல்லின் விகாரம்; தழல் – அழல், மலர் – அலர் என்பன போன்று வந்தது. வீ – அழிவு. ‘ஈபாவம் செய்து’ என்றார் முன்னரும். (திருவாய். 2. 2 : 2) சொல்லாய் என்பது, விதி மறை இரண்டற்கும் பொதுவான முற்று. சொல்லுவாய் என்ற பொருளில் விதி; சொல்லமாட்டாய் என்ற பொருளில் மறை. ‘காண வந்து ஒன்று சொல்லாய்; ஆதலால், பாவியேன் ஈவிலாத தீவினைகள் எத்தனை செய்தனன்கொல்’ என்க.

    ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 1எனக்கு உன்னைக் காட்டாதொழிந்தால், ‘நீ என்னைப் பார்ப்பதற்கு நல்வினை செய்தாய் இல்லை,’ என்றாகிலும் என் கண்முன்னே வந்து ஒரு வார்த்தை சொல்லுகின்றிலை,’ என்கிறார்.

    ஈவு இலாத தீவினைகள் எத்தனை செய்தனன்கொல் – 2நான்தான் பெரிய பாவத்தைப் பண்ணுகிறேன்; அனுபவித்தாலும் மாளாதபடியான பாவத்தைச் செய்ய வேண்டுமோ? 3‘கர்மங்கள் அவசியம் அனுபவித்தே தீர்க்க

வேண்டும்; அனுபவிக்கப்படாத கர்மங்கள் பல கோடி கற்ப காலங்கள் கழிந்தாலும் நாசத்தை அடையமாட்டா, என்கிற வசனமும் என் அளவிலே பொய்யோ? அனுபவித்தாலும் குறையாதிருக்க வேண்டுமோ? ‘ஆயின், அனுபவித்தாரோ?’ என்னில், சிறிது நேரம் முகம் மாற வைத்த போதே எல்லாம் அனுபவித்தார் அன்றோ? ‘செய்வினை’ என்று ஒன்றாய் இருந்ததோ? எத்தனை கோடி பாவங்களைச் செய்தேனோ!’ என்பார், ‘தீவினைகள் எத்தனை செய்தனன் கொல்?’ என்கிறார். 1தாவி வையம் கொண்ட எந்தாய் – அரிய செயல்களையும் வருத்தம் அறச் செய்ய வல்லவன் அன்றோ? அது செய்யுமிடத்தில் வரையாதே எல்லாரையும் காக்குமவன் அன்றோ? அவன் இவற்றைக் காப்பதற்கு அடியிட்டான்; அச்செயலிலே இவரும் தோற்று அவனுக்கு உரியவராய் ‘எந்தாய்!’ என்கிறார். தாமோதரா – 2‘நீ எங்களுக்குப் பிள்ளையாகப் பிறக்க வேண்டும்’ என்று சிலர் இரக்க, அவர்களுக்குக் கட்டவும் அடிக்கவும் ஆம்படி உன்னைப் பரதந்திரன் ஆக்கினவன் அன்றோ? உன் வயிறு வாழாமல் அன்றோ இப்படிக் களவுகண்டு கட்டுண்டு அடி உண்டது?

    என்று என்று – இதனை ஒருகால் சொல்லி, பின்பு வேறு ஒன்றனைச் சொல்லுமவர் அன்றே! கூவிக் கூவி – இத்தகைய பெருஞ்செயல்களைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டுக் கூப்பிட்டு. நெஞ்சு உருகி – முந்துறக் கூவுகிற இது பிற்படக் கூவுமதனை விருத்தி செய்யும்படி கூவுகிற தம் மிடற்று ஓசை செவிவழியே புக்கு, நெஞ்சமானது நீர்ப்பண்டமாய்

உருகும் ஆயிற்று. கண் பனிசோர நின்றால் – உருகின மனத்திற்குப் போக்குக் கண்டு விடுமாறு போலே கண்ணநீர் பெருக்கு எடுக்கும்படி நின்றால். பாவி நீ என்று ஒன்று சொல்லாய் – ‘இந்திரனுக்கு உதவினோம், யசோதை, முதலானவர்கட்கு உதவினோம்,’ என்றதனை நினைத்து நசை பண்ணுகிறது என்? ‘இந்திரன் சத்துவகுணத்தையுடையவன்; யசோதை தாய்; நீ பாவி’ என்று ஒரு வார்த்தை சொன்னால் ஆகாதோ? ‘இந்திரனைச் சத்துவகுணத்தை உடையவன் என்னலாமோ?’ எனின், ‘தேவர்களையும் அசுரர்களையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் வகையில் அவனையும் சத்துவ குணத்தையுடையவன் என்னலாமே அன்றோ? நான் ஆசையற்றவன் ஆகும்படி ஒரு வார்த்தை சொல்ல வேண்டும்’ என்பார், ‘நீ பாவி’ என்று சொல்லாய் என்கிறார்.

    ‘‘நீ பாக்கியவான்’ என்னவுமாம். ‘பாக்கிய ஹீநன்’ என்னவுமாம்; அதில் அர்த்தங்கொண்டு காரியம் இல்லை; உன் மிடற்றோசை கேட்குமித்தனையே எனக்கு வேண்டுவது,’ என்பார், ‘ஒன்று சொல்லாய்’ என்கிறார்.

    ஆனால், அங்ஙனம் சொல்லுமிடத்து நிர்ப்பந்தம் ஒன்று உண்டு; ‘என்னை?’ எனின், அதனைச் சொல்லுகிறார் மேல்: பாவியேன் காண வந்து -‘என் கண்களுக்கு இலக்காம்படி வந்து சொல்ல வேண்டும்; நாடு முழுதும் உண்டு உடுத்துத் திரியாநிற்க, இப்படிக் கேளாவிடில் உய்யாதபடி பாவத்தைச் செய்தேன்,’ என்பார், தம்மைப் ‘பாவியேன்’ என்கிறார். ‘நெஞ்சிலே மறைந்து நின்று சொல்லிலும் ஆமே அன்றோ? அத்தால் போராது’ என்பார், ‘காண வந்து’ என்கிறார். ‘சொல்லாய், காண,’ என்கிறார்; இவற்றால், இவருடைய 1ஐம்பொறி இன்பங்களின் ஈடுபாடு இருக்கிறபடி. ‘சொல்ல மாட்டுகின்றிலை’ ஆதலால், ‘ஈவிலாத தீவினைகள் எத்தனை செய்தனன்கொல்!’ எனக் கூட்டுக. 2இனி, ‘சொல்லாய்’ என்பதற்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று பொருள் கூறலுமாம்.

சொல்லாய்’ என்கையாலே, செவி. ‘காண வந்து’ என்கையாலே, கண்.

2. ‘சொல்லாய்’ என்பதற்கு இரு வகையான பொருள் அருளிச்செய்கிறார்; முதல்
வகை, மறைவினை. இரண்டாவது வகை, விதி வினை.

கண் முகப்பே வந்து -நீ ஓன்று சொல்லு
பாவி யே ன் காண வந்து –
முடிவு இல்லாதா தீ வினைகள் செய்து இருக்கிறேன்
தாவி வையம் கொண்ட
தாமோதரா
என்று என்று
கண்ணீர் மல்கி
சொல்லாய் –
சொல்
சொல்ல மாட்டுகிராயே
உடன்பாடாகவும் பிரார்தனையாகவும் இரண்டு அர்த்தங்கள்
நான் தான் பெரிய பாபம் செய்து -தன்னை நொந்து கொண்டு
அனுபவித்தாலும் மாளாத பாபம் பண்ண வேண்டுமோ –
மேலே மேலே பெருகி வர்த்தமான -பாபங்கள் –
புஜித்தாலும் குறையாமல்
எல்லாம் செய்த பாபம் -அரை ஷணம் முகம் காட்டாத பொழுது
கஷ்டம் அதிகம் ஆனாலும்
வென் நரகம் சேராத வகை பாசுர வியாக்யானம்

ஆபத்தே செப்பேடாக -உதவ -உறுதி யாக ரஷித்து
கஜேந்த்திரன் பிரகலாதன் த்ரௌபதிக்கு உதவினது போலே
உத்தேச்ய விரோதி தமது செய் வினைகள் -ஆழ்வார் தமது அபிப்ராயத்தால் அருளி கொண்டு –
பாக்கியம் செய்ய வில்லை என்றாவது தமது கண் முகப்பே வந்து சொனால் போதும்
பாவியேன் காண வந்து பாவி நீ என்று ஓன்று சொல்லாய்
ஈவு முடிவு இல்லாத தீ வினைகள்
தாவி வையம் கொண்ட எந்தாய் தாமோதாரா
என்று என்று கூவி கண்ணீர் மல்க
வாராய் -வர மாட்டேன் என்கிறாயே -வர வேண்டும் பிரார்த்தனையும் உண்டே
உடன்பாட்டிலும் பிரார்த்தனையிலும் –
அனுபவித்தாலும் மாளாத பாபங்கள் செய்து -இருக்க வேணுமோ –
சாஸ்திர வசனமும் பொய்யோ -அவஸ்யம் அனுபவித்து கழிக்க வேண்டும்
அனுபவிக்க படாத கர்மம் அழிவது இல்லை சொல்கிறதே –
இதுவும் எனது விஷயத்தில் பொய்யானதே
வருத்தி அடைந்து வேற போகின்றன
ஷணம் முகம் காட்டாத பொழுதே ஏற்பட்ட துக்கம் மொத்த பாப பலன் அனுபவித்தாரே
வென் நரகம் சேர வகை -வில்லை வளைத்தான்
சக்கரவர்த்தி திருமகன் -நரகம் வாராது
பட்டர் -இங்கே அனுபவித்ததே நரகம் போலே -மேலே வேற நரகம் போக வேண்டாதபடி
அனுபவித்தான் -கையும் வில்லும் ஆன –
இப்படி அருளிச் செய்து இருந்த பட்டரை காண வேதாந்த முனி ஆசைப்பட்டு நஞ்சீயர்
திரு நெடும் தாண்டக சாஸ்திரம் கொண்டு –
பிஷா
அவரோ நீர் -ஆம் -விவாதம் –
அழகுக்கும் ப்ரீதிக்கும் தோற்றும் –
தீ வினைகள் -செய் வினை ஓன்று இல்லை
தாவி வையம் -வரையாதே அனைவரையும் ரஷித்து –
ரஷிக்க அடி இட்டான் –
செயலுக்கு தோற்று எந்தாய் -தமக்காக செய்த லீலை
தாமோதரா
கட்டவும் அடிக்கவும் ஆகும் படி விதேயமாக்கி
வயிறு வாடாமல் அன்றோ
ஆற்றதாய் -கொண்டா கொண்டா கேட்கும் வயிறு -வெண்ணெய் விழுங்க
ஆய்ச்சி வெகுண்ட கண்ணி கயிற்றால்
வயிற்றினோடு ஆற்றான் மகன் –
ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான் -திருமங்கை ஆழ்வார் -வயிற்றை  வண்ணானுக்கு இட்டானாம்
வண்ணான் தாளா சாலா வயிரா –
கஞ்சி எப்பொழுதும் இருந்துண்டே இருக்குமே –
அது போலே–பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசர் –
வயிறு வாழாமல் அன்றோ இக்காரியம் செய்தாய்
அடியவர் விதேயமாக இருக்க –
இப்படி இல்லாமல் தரிக்க முடியாமல் –
உனக்காகவும் செய்தாய் பரார்தமாகவும் செய்தாய் இரண்டு அர்த்தம் –
தாமோதரன் தாமம் உதரம் இன்றும் பெரிய பெருமாள் இடம் சேவிக்க –
தழும்பு சேஷியினுடைய திரு இலச்சினை
நமக்கு தோளில் பொறி பொறியால் ஒட்டுண்டு -போலே -இது சேஷபூதர் திரு இலச்சினை

தளிகை கைங்கர்யம் -பஞ்ச சம்ஸ்காரம் ஆகி அதே திரு மாளிகையில் இருக்க வேண்டும் –
வயிற்றை  காட்டினாராம் -அடுத்த திரு மாளிகை
வயிறு வாழாமல் அன்றோ இப்படி களவு கண்டது -சாதுர்ய உக்தி
உரவிடை ஆப்புண்டு -மார்விலும் கட்டி
என்று என்று இதையே சொல்லி கூவி நெஞ்சு உருகி
முதலில் கூவுவது அடுத்த கூவுதளுக்கு அடிப்படி உருகி
கண்ணில் வர
கண் பனி சோர நின்றால்
பாவி –
ஓன்று சொல்லு
இந்தரன் – யசோதைக்கு உதவினோம்
சத்வ நிஷ்டர் தாய் நீ பாவி அப்படி சொன்னாலும் போதும்
சத்வ நிஷ்டரா -தேவ அசுர விபாகம் சொல்ல கீதை
இப்பொழுது -பாக்யவான் பாவி என்னவுமாம்
உனது மிடற்று ஒசைகேட்பதே வேண்டும்
நிர்பந்தம் உண்டு
பாவியேன் காண வந்து
நெஞ்சிலே மறைந்து இருந்து இல்லாமல்
கண்ணால் காண வந்து
பாவியேன் -உண்டு உடுத்து ஜீவியா நிற்க
லோகத்தில் யாரும் அழ வில்லை
நான் செய்த பாபம் தானே
நீ அருளிய மதி நலம் தானேகாரணம் இதற்க்கு
சப்தம் ரூபம் -இவருக்கும் பிரவண்யம்
அவன் மிடற்று ஓசை திரு மேனி அழகு இவருக்கு

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

-திருப்பாவை -சங்க தமிழ் மாலை -ஸ்ரீ P .B .A .ஸ்வாமிகள் ..

March 19, 2013

1-பாரோர் புகழ மாலை –
க்யாதி லாப பூஜை அபேஷை அற மலர் நாடி ஆட் செய்ய -ஆசார்ய ஹ்ருதயம் சூரணை -205-
நாடு புகழும் பரிசினால் நன்றாக -என்றும் திருப்பாவை -27
வாழ்வார் வாழ்வு எய்தி ஞாலம் புகழவே -திருவாய்மொழி 3-3- ஒழிவில் காலம் பல சுருதி –
புகழ -மகிழ -உலகெல்லாம் மகிழும்படி
பாரோர் புகழப் படிந்து நீராடப் போதுவீர் போதுமினோ -என்று அந்வயித்து
நாராயணன் நமக்கே பறை தருவான் பாரோர் புகழப் படிந்து பறை தருவான் -என்று அந்வயித்து
படிந்து -விதேயனாகி –
ஆழியான் அருள் தருவான் அமைகின்றான் அது நம் விதி வகையே -10-6-1-
அது நம்முடைய பாக்ய அனுகுணமாக இ றே -ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூ க்தி -பூர்வர்கள்
எம்பெருமானார் -நிர்வாஹம் நாம் வித்திதபடி செய்வானாய் இருந்தான் என்கிறார்
நமது சொல் வகையே என்னாது விதி வகையே என்பான் என் என்னில் –
வித்யதிக்ரமத்தில் ப்ரத்யவாயத்துக்கு அஞ்சுவாரைப் போலே அஞ்சா நின்றான் –
அது போலே படிந்து பறை தருவான் -நாம் கீறின கீற்றைக் கடவாமே நாம்
விதித்தபடியே தருவான் -அப்படி தரும்படியைக் கண்டு பாரோர் புகழாது இருக்க முடியாது –
நிரந்குச ஸ்வ தந்த்ரன் -இப்படி எளிமையாக அவதரித்து அவர்கள் விதித்த படி செய்வதே
என்று புகழ வேணும் என்னும் பொருள்

—————————————————————————————–

2-உய்வு மாலை–
உய்வுமாறு எண்ணி –
ஆறு -திருக்கச்சி நம்பி ஆறு வார்த்தை எண்ணி
கண்ணா பிரான் விஷயமாக ஆறு வார்த்தைகள் –
1-வதுவை வார்த்தை
2-நெய் உண் வார்த்தை
3-வெண்ணெய் வார்த்தை
4-நடந்த நல் வார்த்தை
5-மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை
6-கஞ்சன் விடுத்தான் என்பதோர் வார்த்தை –
1—வதுவைவார்த்தை யுள் ஏறு பாய்ந்ததும் -திருவாய்மொழி -5-10-2-ஸ்ரீ ஸீதா விவாகத்துக்கு
வில் முறித்தால் போலே -எருது ஏழையும் அடர்த்துப் பின்னை தோள் மணந்தது அளவும்
இவ்வார்தையில் அனுசந்தேயம்
2—நெய் உண் வார்த்தையுள் அன்னை கோல் கொள்ள -5-10-3-
குறி அழிந்து கிடைத்ததை கண்ட யசோதி நீராம் இது செய்தீர் என்று சிறு கோலை எடுக்க
தாமரைக் கண்கள் நீர் மல்க நிற்க –
அழுகையும் அஞ்சி நோக்கும் அந்நோக்கும் அணி கொள் செஞ்சிறுவாய்
நெளிப்பதும் தொழுகையும் ஆனான் -இந்த விஷயம் நெய் உண் வார்த்தையில் அனுசந்தேயம்

வெண்ணெய் வார்த்தை –
ஆய்ச்சியாகிய யன்னையால் யன்று வெண்ணெய் வார்த்தசியுள்
சீற்றம் உண்டு அழு கூத்த வப்பனாம் நம் கண்ணன் –
கண்ணா நீயா வெண்ணெய் திருடினாய் என்று கேட்டாரும் இல்லை
மடம் மொழுகுபவன் -பிரசித்தம் ஆனதும் தன்னை சொல்வதாக எண்ணி அழுத விருத்தாந்தம் போலே
கழவு பிரசங்கம் ஆனதுமே தனது களவை தானே வெளி இட்டுக் கொண்டான் என்கிற விசேஷமே
வெண்ணெய் உண் வார்த்தை யில் அனுசந்தேயம் –
நடந்த நல் வார்த்தை –
தாயம் செறும் ஒரு நூற்றுவர் மங்க வோர் ஐவர்க்காய் தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய் சென்று
சேனையை நாசம் செய்திட்டு நடந்த நல் வார்த்தை இது –
கண்ணனாய் தூதவ சாரதி போல பல செய்து பின்பு தன்னடி சோதிக்கு நடந்த நல் வார்த்தை
களி மலர் துழாய் அலங்கல் கமழ முடியன் கடல் ஞாலத்து அளி மிக்கான் –
எதிரம்பு கோத்து நலிய நினைப்பாரும் -அவஜானந்தி மாம் மூடா -அவமானம் பண்ணுவார்
மலிந்த நாடு என்பதால் தன்னிடம் போய் சேர்ந்தானே என்று அன்பர்கள் உகக்கும் படி
தன்னடி சேர நடந்ததை நல் வார்த்தை என்னக் குறை இல்லையே
மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை –
செம்மை உடைய திருவரங்கர் தாம் பணித்த மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை -யாவது
மாயன் அன்று ஐவர் தெய்வத் தேரினில் செப்பிய கீதையின் சாரமான சர்மா ஸ்லோகம் ஆகிற வார்த்தை
கண்ணபிரான் வார்த்தை திருவரங்கர் தாம் பணித்த  வார்த்தை
வள வெழும் தவள மாட மதுரை மா நகரம் தன்னுள்
கவளமால் யானை கொன்ற கண்ணனை அரங்கமாலை -என்றும் –
கொண்டால் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய் உண்ட வாயன்
என் உள்ளம் கவர்ந்தானை  அண்டர் கோன் அணி அரங்கன் -என்றும்
பெரியாழ்வார் வெண்ணெய் விழுங்கி வெறும் கலத்தை பதிகம் நிகமனப் பாசுரத்தில்
வண்டு களித்து இரைக்கும் பொழில் சூழ் வரு புனல் காவேரி தென்னரங்கன்
பண்டவன் செய்த கிரீடை எல்லாம் -என்றும் –
ஆண்டாளும்
கண்ணாலம் கோடித்து கன்னி தன்னைக் கை பிடிப்பான்
திண்ணார்ந்து இருந்த சிசுபாலன் தேசம் அழிந்து
அண்ணாந்து இருக்கவே ஆங்கு அவளைக் கைப்பிடித்த பெண்ணாளன்
பேணுமூர் பேரும் அரங்கமே -என்றும் –
அநாதி காலம் பாபங்களை கண்டு நீ பட்ட பாட்டை அவை தான் படும்படி பண்ணுகிறேன்
இனி உன் கையிலும் உன்னைக் காட்டித் தரேன் -என் உடம்பில் அழுக்கை நானே
போக்கிக் கொள்ளேனோ -பாபங்களை நான் பொறுத்துப் புண்ணியம் என்று
நினைப்பிடா நிற்க நீ சோகிக்க கடவையோ -முமுஷுப்படி -ஸ்ரீ ஸூ க்தி
கண்ணன் வார்த்தையே திருவரங்கர் தாம் பனித்த மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை

கஞ்சன் கருக்கொண்டு நின் மேல் கரு நிற செம்மயிர் பேயை
வஞ்சிப்பதற்க்கு விடுத்தான் என்பதோர் வார்த்தையும் உண்டு -பெரியாழ்வார் திருமொழி -2-8-6-
என்பதோர் வார்த்தை உண்டு -என்று காஞ்சி ஸ்வாமியை தட்டி எழுப்பி இத்தை ஆறாவது
வார்த்தையாக சேர்த்துக் கொள்ள நியமிப்பது போலே அமைத்த ஸ்ரீ ஸூக்தி
தன்னைக் கொல்லப் பிறந்த கண்ணன் என்னும் பெரும் தெய்வம்
சீதக் கடலுள் அமுதன்ன தேவகி கோதைக் குழலாள் யசோதைக்குப்
போத்தந்த பேதைக் குழவியாய் திருவாய்ப்பாடியிலே ஒளித்து வளருகின்றது
விரோதி நிரசன வார்த்தையை ஆழ்வார் யசோதை சொல்வதாக அனுசந்தித்து அருளிய ஸ்ரீ ஸூ க்தி
இந்த ஆறு வார்த்தையும் ரசிகர்களுக்கு நித்ய அனுசந்தேயம் -இவையே உய்யும் ஆறு

————————————————————————————————-

3-செல்வமாலை –
வள்ளல் பெரும்பசுக்கள் நீங்காத செல்வம் –
கைம்மாறு கருதாமல் மஹா அர்த்தங்களை வர்ஷிப்பவர்கள்
பதினான்கு வித்யைகளையும்
பஞ்ச கவ்யம் போல அர்த்த பஞ்சக ஞான அர்த்தங்களையும் -இவையே நீங்காத செல்வம்
தேங்காதே புக்கிருந்து சீர்த்த முளை பற்றி வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்கள் –
தேங்குதல் -தயங்குதல் -தியங்குதல் -தத் வித்தி ப்ராணிபாதேன பதி பிரச்நேன சேவையா –
என்று விதித்த படி குருகுல வாசம் செய்து தயங்காமல் சேவை செய்து
சீர்த்த நான்கு முலைகள் -1-பகவதாஜ்ஞ்ஞா பரிபாலனம் என்னும் நினைவு
2-சிஷ்யர்கள் வருந்தி வேண்டி கொள்வதால் ஆதல் -3-துர்கதி கண்டு சஹிக்காமை
யாதல் -4-சொல்லாமல் தாங்கள் தரிக்காததால்
பற்றி வாங்க குடம் நிறைக்கும் –
அர்ஜுனன் -சிஷ்யஸ் தேஹம் சாதிமாம் த்வாம் பிரபன்னம் -என்ற ஒரு சொல் கேட்டதுயம்
அத்யாயம் அத்யாயமாக சுரந்த கீதாசார்ய அமுதம் போலேயும் –
நாரதம் பரிப ப்ரச்ச வால்மீகிர் முநி புங்கவம் -ஸ்ரீ இராமாயண அமிர்தம்
கறந்த நாரத ரிஷி போலேயும் –
மைத்ரேய பரிப ப்ரச்ச ப்ரணி பத்யா பிவாத்யச -என்கிறபடியே மைத்ரேயர் கேட்டவாறே
கறந்த பராசர பகவான் போலேயும்
கடல்வாய் சென்று மேகம் கவிழ்ந்து இறங்கி கதுவாய்பட நீர் முகந்தேறி
எங்கும் குடவாய்ப்பட நின்று மழை மொழியும் -குடம் = பாத்ரம்
ஆசார்ய தயா பாத்ர பூதர்களான சிஷ்யர்கள்
நிறைக்கை -தம்மோடு ஒக்க ஞான பூர்த்தி உடையவர்களாய்
இப்படி செய்ய வல்ல வள்ளல் பெரும் பசுக்கள் -நீங்காத செல்வம் நிறைந்து விடுமே
ஞான பக்தி செல்வம் நீங்காது -அழியாமல் குறையாமல் -நிறையும் என்றபடி

—————————————————————————————————

4-மகிழ் மாலை-
நாங்களும் மார்கழி நீராட மகிழ்ந்து –
நீராடப் போதுவீர் போதுமினோ -என்று முதலில் அருளி
மேகத்தை -நாங்களும் மார்கழி நீராட உலகினில் பெய்திடாய் -என்று இதில் அருளி
குள்ளக் குடைந்து நீராட -என்றும் அருளி
உக்கமும் தட்டொளியும் தந்து உன் மணாளனை இப்போதே எம்மை நீராட்டு என்றும் அருளி
மாலே மணி வண்ணா மார்கழி நீராட -என்றும் அருளி
பொய்கை கரைக்கு போகாமல்ஸ்ரீ  நந்தகோபர் திருமாளிகை சென்று
ஸ்ரீ நப்பின்னை கொங்கை மேல் வைத்த மலர் மார்பனை திவ்ய தம்பதிகள் உடன்
உன் தன்னோடு உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம்
நீராட -கிருஷ்ண சம்ச்லேஷம் -கலவியை சுனையாடல் சொல்வது போலே
ஏஷ ப்ரஹ்ம ப்ரவிஷ்டோச்மி க்ரீஷ்மே சீதமிவ ஹ்ரதம் -என்று
பகவத் சம்ச்லேஷத்துக்கு கிரீஷ்ம காலத்திலே குளிர்ந்த மடுவில் படிவத்தை திருஷ்டாந்தமாக சொல்வது போலே
மார்கசீர்ஷம் உறுப்பான மார்க்கம் -தலையான உபாயம் -காலை நன் ஞானத்துறை
படிந்தாடி -திரு விருத்தம் -சதாசார்யா சன்னதியிலே அவஹாகிப்பது
இதை விட நல்லது ஆசார்ய அபிமானமே
ஸ்வ அபிமானத்தாலே ஈஸ்வர அபிமானத்தை குலைத்துக் கொண்ட இவனுக்கு
ஆசார்ய அபிமானம் ஒழிய கதி இல்லை –
ஸ்வ ஸ்வா தந்த்ர்யா பய த்தாலே பக்தி நழுவிற்று
பகவத் ஸ்வா தந்த்ர்யா பயத்தாலே பிரபத்தி நழுவிற்று
ஆசார்யனையும் தான் பற்றும் பற்று அஹங்கார கர்ப்பம் ஆகையாலே
காலன் கொண்டு மோதிரம் இடுமோபாதி ஆசார்ய அபிமானமே உத்தாரகம் -ஸ்ரீ வசன பூஷண ஸ்ரீ ஸூ க்தி
இந்த ஆசார்ய அபிமானம் படிந்து விட்டால் மகிழ்ச்சிக்கு குறை ஏது
இதையே -நாங்களும் மகிழ்ந்து மார்கழி நீராட -என்று அருளுகிறாள்
மகிழ்வு மாலை –எண்ணாமல் மகிழ் மாலை -என்றது
மகிழ் மாலை மார்பினரான நம் ஆழ்வாரை -ஆழி மழைக் கண்ணா –
லஷ்மி நாதாக்ய சிந்தௌ -சடரி புலஜத -ப்ராப்ய காருண்ய நீரம் -இத்யாதி படி
நம் ஆழ்வார் காளமேகம் -ஸ்ரீ ய பதி கடல் -கருணை நீர் மழை -நாதமுனி மலை –
உய்யக் கொண்டார் மணக்கால் நம்பி அருவிகள் –யமுனைதுறைவர் ஆற்றிலே பெருகி
எம்பெருமானார் ஏரி -வீராணம் -74 மதகுகள் வழியே சிம்ஹாச நாதபதிகள் வழியாக
சம்சார சேதனர் பக்கல் இடைவிடாது பெருகிக் கொண்டு இருப்பதால்
நாம் எல்லாம் மகிழ்ந்து மார்கழி நீராடப் பெறுகிறோம்

—————————————————————————————————–

5-பிழை மாயும் மாலை –

போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும்
வேதாந்த விழுப் பொருள் -ப்ரஹ்ம வித்யை அடைவதற்கு முன்பும் பின்பும்
பூர்வ பாபங்களின் விநாசமும் -உத்தர பாபங்களின் அலேபமும்
——————————————————————————————————-
6-குளிர் மாலை

அரி என்ற பேரரவம் -உள்ளம் புகுந்து குளிர்ந்து
முனிவர்களும் யோகிகளும் -பக்தைர் பாகவதைஸ் சஹ -வைகுந்தத்து அமரரும் முனிவரும் வியந்தனர் -திருவாய்மொழி –
குண அநுபவ நிஷ்டர் -கைங்கர்ய நிஷ்டர்
அரி -நாராயணன் -சிங்கம் -விரோதி மூன்று பொருள்கள் உண்டே
அந்தியம் போதில் அரி உருவாகி அரியை அழி-யசோதை இளம் சிங்கத்தை -விரோதி நிரசன்னா சீலம்
ஹரிர் ஹரதி பாபாநி -மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று என்று கைங்கர்ய விரோதியையும் போக்கவும் –
ஸ்வரூப பிராப்ய பிராபக மூன்று விரோதியும் போக்கவும்
ப்ரகர்ஷயிஷ்யாமி -பிரபல விரோதி பிராப்ய விரோதி தானே –
——————————————————————————————————–

7-தேச மாலை –

தேசமுடையாய் -தேசம் -தேஜஸ் இரண்டு பொருளும் விவஷிதம்
பகவான் -ஞான சக்தி பல ஐஸ்வர்ய வீர்ய தேஜஸ்
அசஹாய சூரத்வமே தேஜஸ்
மண்ணாட்டிலாராகி எவ்விழி விற்றானாலும் ஆழி யங்கை பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு
உண்ணாட்டு தேசன்றே -பெரிய திருவந்தாதி
பண்டை நாளிற் பிறவி உண்ணாட்டு தேசு இ றே -ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸ்ரீ ஸூக்தி
பண்டை நாளில் பிறவி என்றது திருவாய் மொழி 9-2 பதிகம் –
பல் படி கால் குடி குடி வழி வந்தாட் செய்யும் தொண்டர் -உன் பொன்னடி கடவாதே
வழி வருகின்ற அடியார் -தொல் வடிமை வழி வரும் தொண்டர் -கைங்கர்ய
ரூபமான குடிப்பிறப்பு -இத்தை தேஜஸ்
இனி தேசம் உபய விபூதி -பொன்னுலகு ஆளீரோ புவனி முழுது ஆளீரோ –
அருளார் திருச் சக்கரத்தால் அகல் விசும்பும் நிலனும்
இருளார் வினை கெட செங்கோல் நடாவுதீர் -என்றும் –
பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகும்
அங்காதும் சோராமே ஆள்கின்ற எம்பருமான் -என்றும் –
சொல்லப்பட்ட உபய விபூதி நாயகன்
தன்னையே ஒக்க அருள் செய்து -உபய தேச வாசிகளையும் தம் கையில் உடைத்தாய்
இருக்கும் உடையவரை போலே என்ற தாயிற்று –
—————————————————————————————————

8-அருள் மாலை

ஆவா வென்று ஆராய்ந்து அருள் –
தேவாதி தேவன் -ஹா ஹா என்று அருள் செய்வான் -நான் சென்று சேவித்தால் ஆராய்ந்து
சந்தோஷத்தாலும் சங்கடத்தாலும்
நீலமேனி ஐயோ நிறை கொண்டது யென்னெஞ்சினையெ
செய்யவாய் ஐயோ என் சிந்தை கவர்ந்ததுவே போலே -சந்தோஷத்திலும் ஐயோ
குளிருக்கு அஞ்சியும் -கோபால வயோதிகருக்கு அஞ்சியும் இருக்க கடவ
ஆயர் சிறுமியர் தம்மிடம் தேடி வந்தார்களே -ஸ மஹாத்மா துர்லப -என்ன ஆச்சர்யம்
அதிசயம் என்று மகிழ்வானாம் இவர்கள் இளைய வயது பக்தி கண்டு –
ரிஷிகள் இடம் சக்கரவர்த்தி திருமகன் வருந்தி அருளியதுபோலே
ஸ்வகத ச்வீகாரத்தில் இழிந்தால் அவன் மனம் புண் படுமே –
———————————————————————————————————
9-திரு நாம மாலை –

மா மாயன் மாதவன்வைகுந்தன் என்று என்று நாமம் பலவும் நவின்று –
அது இது உது என்னலாவன அல்ல என்னை உன் செய்கை நைவிக்கும்

பொத்த உரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேலேறித்
தித்தித்த பாலும் தடாவில் வெண்ணெய  உண்பது –
கன்றுகள் ஓடச் செவியினில் கட்டெறும்பு  பிடித்து இடுவது –
தாய் எடுத்த சிறு கோலுக்கு உளைந்து ஓடுவது –
அஞ்சி நோக்குவது
ஆப்புண்டு விம்மி அழுவது
ஆயனாகி ஆயர் மங்கை வேய தோள் விரும்பியது
கஞ்சனைத் தகர்த்தது
ஆழியால் அன்று அங்கு ஆழியை மறைத்து
வைதிகன் பிள்ளைகளை உடலோடும் கொண்டு கொடுத்தது போன்ற மாயங்கள் செய்தானே
லஷ்மிபதி
ஸ்ரீ வைகுண்ட பதி
ஆசார்ய பரமான –
இராமானுசன் செய்யும் அற்புதமே
மாதவன் மஹா தபஸ்வி
வைகுண்ட ப்ரதாயகன்
ஆக எம்பெருமானுக்கும் ஆசார்யாருக்கும் சாதாரணமான திருநாமங்களை நவின்றது ஆயிற்று
———————————————————————————————–
10-தேற்ற மாலை –
தேற்றமாய் வந்து திற -தெளிவாய் -இருவராய் வந்தார் -இருவராம்படி வந்தார் போலே –
செய்த வேள்வியர் -திருவாய்மொழி -5-7-5-க்ருதக்ருதராய் இருக்கும் நிலை தெளிந்த நிலை
சாஸ்த்ரிகள் தெப்பக் கரையரைப் போலே இரண்டையும் இடுக்கி பிறவிக் கடலை நீந்த
சாரஞ்ஞர் விட்டத்தில் இருப்பாரைப் போலே இரு கையும் விட்டுக் கரை காணும் காலம்
எண்ணி இருப்பர்கள் -ஸ்வ ப்ரவ்ருத்தி நிலை கை ஒழிந்து நிற்கும் நிலையே தெளிந்த நிலை -இருகையும் விட்டேனோ த்ரௌபதியைப் போலே –
சாத்ய உபாய நிஷ்டர் அன்றிக்கே ஸித்த உபாய நிஷ்டர்
காம்பறத் தலை சிரைத்து உன் கடைத்தலையில் இருந்து வாழும் சோம்பர் –
இப்படி இருப்பவளே அரும்கலம் –
உமக்கு உண்டான தெளிவு எமக்கு உண்டாம்படி வந்து வாயைத் திறந்தருள வேண்டும் –
———————————————————————————————–
11-பொருள் மாலை –

எற்றுக்குறங்கும் பொருள் –
ச்டம்சாரிகள் உறக்கம் தமோ குணத்தினால் –
அவன் யோக நித்ரை செய்வது போலே
நடந்த கால்கள் நொந்தவோ –கிடந்தவாறு -திருச்சந்த விருத்தம் -61-
கொடியார் மாட கோளூர் அகத்தும் -பணியாயே -திருவாய்மொழி -8-3-5-
கண்கள் துஞ்சுதலே இல்லையே இவர்களுக்கு –
இது அறிந்தே கேட்ட கேள்வி
மறை நான்கின் உளாயோ –சிறு புலியூர் ..தல சயனத்தாயோ -உனதடியார்
மனத்தாயோ அறியேன் –
சம்சாரிகளின் பகலை இரவாக்கிக் கொண்டு கண் மூடி இருக்கும் வி லஷண
வ்யக்தி அல்லவோ நீ -என்கிறாள்
நாங்களும் உன்னைப் போலேவே என்பதால் கண்ணை திறக்கலாம் என்கிறார்கள் –
———————————————————————————————

12-அறிவு மாலை –

அனைத்து இல்லத்தாரும் அறிந்து –
ஏகாந்தமாக குருகைக் காவலப்பனைப் போலே ரகஸ்யமாக அனுபவிக்கிறாய்
வேறே புறம்பே அதிகாரி இல்லை என்பதால் -திருவாய்ப்பாடியிலே பகவத் அனுபவ மகிமை
அறியாதார் யாரும் இல்லையே
அறியும் உலகு எல்லாம் யானேயும் அல்லேன் -முதல் திருவந்தாதி -22-அப்படி உலகு
எல்லாம் அறிந்த விஷயம் ஏது என்னில் –
வெறி கமழும் காம் பேய் மென் தோளி கடை வெண்ணெய் உண்டாயை
தாம்பே கொண்டு ஆர்த்த தழும்பு -பரத்வம் அறிபவர் துர்லபம் ஆனாலும் சௌலப்யம்
அறியாதார் உளரோ -இவ்வனுபவதுக்கு அதிகாரிகள் உஊராக மலிந்து இருக்க
நீயும் இத்திரளிலே சேர்ந்து அனுபவிக்கப் பாராய் –
அன்றிக்கே
முன்னம் ஸ்ரீ ராம வ்ருத்தாந்தம் -மனதுக்கு இனியானைப் பாடவும் -கிருஷ்ண குணங்களே
வெள்ளம் கோத்துக் கிடக்கும் திருவாய்ப்பாடியிலே ராம கதையை சொல்வது நீதியோ
ராமோ ராமோ என்று இருக்கும் திரு அயோத்யையில் கிருஷ்ண வ்ருத்தாந்தம் பேச்சுப்படில் சஹித்து இருப்பாரோ -என்னில் –
ராம கிருஷ்ண அபத்தத்தை அறியாதார் யாரும் இங்கே இல்லையே
சீதை வாய் அமுதம் உண்டாய் எங்கள் சிற்றில் நீ சிதையேல் –
வளை துகில்களைக் கைகொண்ட கண்ணனை -இரக்கமே லொன்றும் இலாதாய் இலங்கை
அழித்த பிரானே -என்றும் –
ஆகவே தென்னிலங்கை கோமானைச் செற்றவனும் நமது மனதுக்கு இனியவனான கண்ணனும்
ஒரே வ்யக்தி என்பதை அனைத்து இல்லத்தாரும் அறிந்து இருக்கையாலே
சீறுபாறு என்னாதே கடுக்க வந்து சேர் என்கிறார்கள் என்னவுமாம் –
————————————————————————————————–

13-கள்ளம் தவிர் மாலை

கள்ளம் தவிர்ந்து கலந்து –
ஸ்வ தந்திர புத்தியும் அந்ய சேஷத்வ புத்தியும் கள்ளம் -உன்னை கச்சிக்
கள்வா என்று ஓதுவது என் கொண்டு -பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார்
பாகவத சேஷத்வ எல்லையில் இருக்கும் இந்த அதிகாரிக்கு கள்ளம் எது என்னில் –
அணியரங்கன் திரு முற்றத்து அடியார் தங்கள் இன்பமிகு பெரும் குழுவு கண்டு
யானும் இசைந்து உடனே என்று கொலோ இருக்கும் நாளே -பெருமாள் திருமொழி -1-10-
கைவல்யம் போலே தனி பகவத் அனுபவம் -அதை தவிர்ந்து எங்கள் உடன் கலந்து அனுபவிக்க வாராய் –
அன்றிக்கே
நாங்கள் புள்ளின் வாய் கீண்ட கண்ணனையும் பொல்லா அரக்கனைக் கிள்ளிக் களைந்த
ராமபிரானையும் வாசியறப் பாடுமவர்கள்
வருக வருகவருக இங்கே வாமன நம்பி வருக இங்கே
கரிய குழல் செய்யவாய் முகத்து என் காகுத்த நம்பி வருக இங்கே -என்றும் –
என் சிற்றாயர் சிங்கமே சீதை மணாளா -என்றும் –
உபயத்தையும் அனுபவிக்க
நீயோ ராம அனுபவம் தேவதாந்தர அனுபவம் என்று எண்ணி கிருஷ்ண ஏக அனுபவ பரையாய்
இருக்கும் கள்ளம் தவிர்ந்து
நந்தன் மதலையையும் காகுத்தனையும் நவின்று பாடும் எங்கள் கோஷ்டியில் கலந்து
உபய அனுபவமும் பண்ணப் பாராய்
கீழே -தென்னிலங்கை கோமானைச் செற்ற மனதுக்கு இனியானை -என்றோம்
என்றும் எனக்கு இனியானை என் மணி வண்ணனை -என்று யசோதி கூரினதற்க்கு
முரணாக வேறு ஒருவனை கூறிய இவர்களோடு நமக்கு என்ன சேர்த்தி என்று
நினைத்து தனி அனுபவம் செய்து இருப்பாய் ஆகில் -இந்த அயதா பிரதிபத்தியும்
தவிர வேணும் என்கிறார்கள் –
————————————————————————————————

14-பாடல் மாலை –

சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன் -பங்கயக் கண்ணானைப் பாட –
மண்டோதரி -தம்ஸ பரமோ தாத சங்க சக்கர கதாதர –
திருவடியும் பெருமாளை சங்கு சக்கரத்துடன் செவித்தாரே
தாய் தந்தையர் சங்கு சக்கரத்துடன் சேவிக்க பிறந்தானே கண்ணபிரான்
உகவாதவருக்கு மறைக்க சொல்லி கேட்டதும் உடனே மறைத்துக் கொண்டான்
அப்பூச்சி காட்டுகின்றான் -எம்பார் -உய்ந்த பிள்ளை அரையருக்கு -காட்டி அருளிய ஐதீகம்
திருவாய்ப்பாடிக்கு வடமதுரையில் இருந்து எழுந்து அருளிய கண்ணனை
நெய்த்தலை நேமியும் சங்கும் நிலாவிய கைத்தலங்கள் வந்து காணீரே -என்கிறாள் யசோதை பிராட்டி
அஞ்சுடர் ஆழி உன் கையகத்து ஏந்தும் அழகா -நீ பொய்கை புக்கு
நஞ்சுமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கவும் நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன் –
வென்று பகை கெடுக்கும் நின் கையில் வேல் போற்றி –
அர்ஜுனனும் சதுர்புஜ தர்சனத்தில் பழகி இருந்தானே
நாகப் பழம் விற்கும் அவளும் சங்கு சக்கர ரேகை கண்டு -பழங்கள்
இவன் இடம் விற்பதா -நமது ஆத்ம சமர்ப்பணம் செய்ய வேணும் என்றாள் இ றே
பங்கயக் கண்ணானைப் பாட
க புண்டரீக நயன புருஷோத்தம க
பங்கய நீணயனத்தஞ்சன மேனியனே -தண் அம் தாமரைக் கண்ணனே கண்ணா –
————————————————————————————————–
15-வேறோர் பாடல் மாலை –

மாயனைப் பாட
கண்ணானை பாடல் மாலை  முந்தியது இதுவோ மாயனைப் பாடல் மாலை
வெண்ணெய் திரண்டதனை வேறோர் கலத்தில் இட்டு -சிறிய திரு மடல் போலே
வல்லானை கொன்றானை மாற்றானை மாற்றழிக்க வல்லானை மாயனைப் பாட விரும்பி –
வல்லானை கொன்றானை பாடுகையாவது
ஆவரிவர் செய்வது அறிவார் -அஞ்சன மா மலை போலே மேவு சினத்தடல் வேழம்
வீழ முனிந்து -அழகாய காவி மலர் நெடும் கண்ணார் கை தொழ வீதி வருவான்
வாழ்க வாழ்க வாழ்கவே -என்றும்
கவள யானை கொம்பொசித்த கண்ணன் வாழி -என்றும்
மாற்றாரை மாற்று அழிக்க வல்லான் -மிச்சம் இன்றி முடிப்பானே பெருமாளை போலே இல்லாமல் –
மாயன் -இத்தனையும் சிரமப் பட்டு செய்யாமல் -எல்லையில் ஞானத்தன் ஞானம் அக்தே
கொண்டு எல்லா கருமங்களும் செய் எல்லையில் மாயனை கண்ணனை -திருவாய்மொழி -படி
இத்தகைய கீர்திமைகளைப் பாடி –
இனி ஆசார்ய பரமாக
யானை கொன்றது -வாரி சுருக்கி மதக் களிறு ஐந்தினையும் சேரி திரியாமல் -முதல் திருவந்தாதி -47-ஜிதேந்த்ரியர்கள்
மாற்றாரை மாற்று அழிக்கும் -நமனுக்கு இங்கி யாதொன்றும் இல்லை கலியும் கெடும்
கண்டு கொண் மின் -என்றும் -கொன்று உயிர் உண்ணும் –தீயன வெல்லாம் நின்று இவ்வுலகில்
கடிவான் நேமிப்பிரான் தமர் போந்தார் -என்றும் –
மாயனை -மண் மிசை யோனிகள் தோறும் பிறந்து எங்கள் மாதவனே கண்ணுற நிற்கிலும்
காணகில்லா வுலகொர்கள் எல்லாம் அண்ணல் இராமானுசன் வந்து தோன்றிய
அப்பொழுதே நண்ணரு ஞானம் தலைக் கொண்டு நாரணற்கு ஆயினரே -41-
இரும்பை பொன்னாக்குவது போலே நித்ய சம்சாரியை வெள் உயிர் ஆக்கி -நித்ய ஸூரி
பரிஷத்தில் வைக்கும் ஆச்சர்யம்
இப்படி கண்ணனையும் ஆசார்யரையும் ஏக யோக்த்யா பாடப் பாரித்த படி –
————————————————————————————————–

16-நேய மாலை

நேச நிலைக் கதம் -நீக்கு
நாயனனாய் -நடுநாயகமாய் எம்பெருமானார்
நந்தகோபன் -எம்பருமானைப் புத்ரனாக பெற்றார்
எம்பெருமானார் -எதிராஜ சம்பத்குமார் -செல்லப்பிள்ளை
உடைய ஸ்வாமிக்கு உடையவர் என்னும் திருநாமம்
கோயில் காப்பான் -திருவரங்கம் பெரிய கோயிலையும் மற்ற கோயில்களையும் காத்தரே
தென்னரங்கம் செல்வம் முற்றும் திருத்தி வைத்தான் வாழியே
மன்னிய தென்னரங்கபுரி மா மலை மற்றும் உவந்திடும் நாள் –
கொடித் தோன்றும் தோரண வாயில் காப்பான் -கொடியணி நெடுமதிள் கோபுரம் குறுகினர்
நெடுவரைத் தோரணம் நிறைந்து எங்கும் தொழுதனர் உலகே -என்றும் –
கொடியும் தோரணமும் உள்ள பரமபத வாசல் -இதுவும் எம்பெருமானார் ஆளுகையில்
உள் பட்டதே
மணிக்கதவம் தாள் திறவாய் -மணி நவரத்னம் -நவ கிரந்தம் -மறைப் பொருளுக்கு சேமக் கதவம் போலே
ஆயர் சிறிமியரோம் மணிக்கதவம் தாள் திறவாய் -அறிவிலிகளுக்கு புரியும்படி அருளிச் செய்ய வேண்டும்
முன்னமே வாய் நேரந்தான் -கலௌ ராமானுஜஸ் ஸ்ம்ருத -கலௌ கஸ்சித் பவிஷ்யதி
தூயோமாய் வந்தோம் -ஆசார்ய அபிமானமே உத்தாரகம் என்று அறிந்தவர்களாய் வந்தோம்
துயில் எழப் பாடுவான் -அஞ்ஞானம் நீங்கி சாமகானம் பண்ணிக் கொண்டு இருக்க வந்தோம்
நேச நிலைக் கதவம் நீக்கு
கதவு இரட்டை
திருமந்தரம் -பிரணவம் -மந்திர சேஷம் -கதவம் -நமது பொருளைக் காப்பாற்றி
தருவது
எண் பெருக்கு அநநலத்து ஒண் பொருளான ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை காத்து கொடுக்கும் திரு மந்த்ரம்
சரம ஸ்லோகம் -பூர்வார்த்தம் -உத்தரார்தம் -நிலை நின்று ரஷிப்பதற்க்காக
பிரதிக்ஜை
த்வயம் -பூர்வ வாக்கியம் -உத்தர வாக்கியம் -நம் பக்கம் நேசம் உள்ள பிராட்டியின் மந்த்ரம் –
இவள் தாயாய் இவர்கள் உடைய கிலேசம் பொறுக்க மாட்டாதே -அவனுக்கு பத்னியாய்
இனிய விஷயமாய் இருக்கையாலே கண்ணழிவு அற்ற புருஷகாரம்
திருவடியைப் பொறுப்பிக்குமவள் தன் சொல் வழி வருமவனை பொறுப்பிக்க
சொல்ல வேண்டா இ றே
ஆக ரகஸ்ய த்ரயத்தின் பொருளை விளக்கி அருள வேணும் என்றும்
விசேஷித்து
த்வய யர்த்தத்தை திறந்தருள வேண்டும் என்றும் பிரார்திக்கிறபடி –
—————————————————————————————————

17-உறங்கா மாலை –

உம்பியும் நீயும் உறங்கேல்
நந்தகோபன் யசோதை கண்ணபிரான் பலராமன் -ஆசார்யன் -திருமந்தரம் –
திருமந்த்ரார்தம் -திருமந்த்ரார்த்த சாரம்
அம்பரம் ஆகாசம் பரமாகாசம் நலம் அந்தமில்லா நாட்டை ப்ராபிக்க செய்யும் ஆசார்யன்
தண்ணீர் -விரஜை யாறு
சோறு அன்னம் ப்ரஹ்மேதி வ்யாஜாநாத்
எடுத்த பேராளன் நந்தகோபன் -நிதி எடுத்தால் போலே பரி பூர்ண பகவத் அனுபவம் செய்த ஆசார்யர்
மந்த்ரோ மாதா குரு பிதா -மாதா போலே மந்த்ரமும் பகவானை தன்னுள்ளே அடக்கிக் கொண்டு இருக்கும்
ஞாலத்து புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நான் மற்று யாரும் இல்லை -பெரிய மந்த்ரம் பிரதானம் –
அம்பரமூடறுத்து ஓங்கி உலகு அளந்த -சர்வ வ்யாபகத்வம் -நாராயண அர்த்தம்
மந்த்ரத்தை மந்தரத்தால் –மறவாது என்றும் வாழுதி யே ல் அருளி -அடுத்து
ஒண் மிதியில் புனலுருவி-திருவிக்கிரம அபதானம் அருளினாரே திருமங்கை ஆழ்வாரும்
செல்வா பல தேவா -நின் திரு எட்டு எழுத்தும் கற்று நான் உற்றது உன் அடியார்க்கு அடிமை –
பெரிய திருமொழி -8-10-3-பாகவத சேஷத்வம் -பகவத் சேஷத்வ காஷ்டை -வெவ்வேறு இல்லை
இதை உணர்த்தவே உம்பியும் நீயும் உறங்கேல் -என்று இருவரையும் சேர்த்து பிணைத்து பேசிற்று
—————————————————————————————————–

18-மகிழ்ச்சி மாலை –

பந்தார் விரலி வுன் மைத்துனன் பேர் பாடச் -செந்தாமரைக் கையால் வளை
ஒலிப்ப மகிழ்ந்து வந்து திறவாய் –
பந்து -லீலா உபகரணம் -பிராணிகள் –
செந்தாமரைக் கையால் -உபதேச முத்ரை கொண்ட திருக்கை –
சீரார் வளை ஒலிப்ப -த்வனி பொருள்கள் மல்கும் படி உபதேசித்து அருள –
மகிழ்ந்து -தமது பேறாக உபதேசித்து அருள
தக்கார் பலர் தேவிமார் சால உடையீர் -பெரிய திருமொழி -10-8-8-
பல்லாயிரம் தேவி மாரோடு -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-1-6-
இருந்தும் நப்பின்னை பிராட்டி போலே எம்பெருமானார் ஒருவரே அவன் திரு உள்ளம் உகந்த
ஆசார்யர் -நமத்து உத்தாரக ஆசார்யர்
ஏழு காளைகள் -ஏழு விரோதிகள் -அறு  சமய செடி யதனை அடி யறுத்தான் வாழியே –
செறுகலியை சிறிதும் அறத் தீர்த்து விட்டான் வாழியே -ஆகிய எழுவர் –
கந்தம் கமழும் குழலி -கமநீ சிகா நிவேசம் -என்றும் -ஸிகாய சேகரிணம் பதிம் யதீநாம் –
என்றும் -காரி சுதன் சூழல் சூடிய முடியும் கன நற் சிகை முடியும் -என்றும் –
பந்தார் விரலி -பந்து -கழல் பாவை -பொங்கு ஐம் புலனில் போக்யாதி சமூஹம் –
லீலா விபூதி முழுவதும் -நித்ய விபூதிக்கும் உப லஷணம் -உடையவர் இரண்டையும் கையிலே உடையவர் இ றே
மகிழ்ந்து -மனம் உடையீர் என்கிற ஸ்ரத்தையே அமைந்த மர்ம ஸ்பர்சிக்கு நானும்
நமரும் என்னும்படி சர்வரும் அதிகாரிகள்
பரம திருப்தி உடன் -நெஞ்சு திறந்து –வாய் திறந்து -கதவு திறந்து -உபதேசிக்க வேணும் என்றபடி –
—————————————————————————————————————————————————–

19-தகவு மாலை –

மைத்தடம் கண்ணினாய் பக்தி சித்தாஞ்சனம் அணியப் பெற்று ஞான விகாசம் பெற்றவரே –
நீ உன் மணாளனை -ஆசார்யரை
தத்துவம் தகவு அன்று -தத்வமஸி க்கு பிறர் கூறும் பொருள் தகுதி அற்றது
தத் த்வம் தகவன்று
தத் -வாச்யமான பர ப்ரஹ்மமும்
த்வம் -வாச்யமான ஜீவாத்மாவும் –
ஒன்றே எனபது தகவு அன்று
——————————————————————————————————–
20-நீராட்டு மாலை —

இப்போதே எம்மை நீராட்டு –

உனது மணாளன் தாபமும் எங்கள் தாபமும் தீர்ந்ததாகும் படி திருவே –
தாப த்ரயீ மய -நமக்கு
நாம் அடிமை செய்ய விடாய் நானானேன் எம்பெருமான்
தானடிமை கொள்ள விடாய் தானானன் -ஆனதற் பின்
வெள்ளக் குளத்தே விடாய் இருவரும் தணிந்தோம்
உள்ளக் குளத்தேனை யொத்து -பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார்
நம்மை அடிமை செய்வித்துக் கொள்ள அவன் விடாய் மிகவும் பெரிது –
அவன் பேராவல் கொண்டு சம்ச்லேஷிக்க வந்தாலும் நாம் வெறுத்து தள்ள
ஆற்ற ஒண்ணாமல் பதறுகின்றானே
ஷூத்த்ருட் பீடித நிரதநரைப் போலே கண்டு கொண்டு உண்டு பருகி -ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸ்ரீ ஸூக்தி
இருதலையினுடைய தாபத்தையும் தணிய செய்திடாய் -நப்பின்னை பிராட்டியே என்று பிரார்த்திக்கிறார்கள் –
———————————————————————————————————-
21-புகழ் மாலை

மாற்றான் உனக்கு வலி தொலைந்து உன் வாசற் கண்
ஆற்றாது வந்து உன் அடி பணியுமா போலே
போற்றி யாம் வந்தோம் புகழ்ந்து –
பாகவத விரோதம் பண்ணி திரியுமவர்களை -எதிர் அம்பு கோத்து ஜீவிக்க மாட்டாமல்
வலி மாண்டு தம் தம் அநந்ய கதித்வம் தோன்ற உன் திரு வாசலிலே வந்து படுகாடு
கிடந்தது புகழ்வது போலே
ஆசார்ய பரம் -மாற்றார் பிரமாணங்களையும் -ப்ரேமேயங்களையும் -பிரமாதக்களையும்
தூஷித்துக் கொண்டு -யாதவ பிரகாசர் யஞ்ஞ மூர்த்தி போல்வார் -எம்பெருமானார் திருவடிகளில் பணிந்ததும்
தஞ்சீரை ஞானியர்கள் தாம் புகழும் வேதாந்திகள் நஞ்சீயராகி பட்டர் திருவடிகளை பணிந்தததும்
ஆசார்யருடைய திருக் குணங்களை புகல்வதே சிஷ்யர்கள் கர்த்வயம் –
ஏற்றி மனத்தெழில் ஞான விளக்கை இருள் அனைத்தும் மாற்றினவருக்கு
ஒரு கைம்மாறு மாயனும் காண கில்லான் -போற்றி உகப்பதும் புந்தியில்
கொள்வதும் -பொங்கு புகழ் சாற்றி வளர்ப்பதும் சற்றல்லவோ முன்னம் பெற்றதற்கே –
—————————————————————————————————–

22–சாப நிவாரண மாலை –

நிவாரணம் -போக்குவது என்னாமல்
இழிந்து -தன்னடையே தொலைந்து போகும் -நிவ்ருத்தி சப்தம் இருக்க வேணுமே –
ஆய்ச்சிகள் உடைய அனுபவித்தே தீரும்படியான பாபமே இங்கே சாபம் என்கிறாள் –
ஸ்ரமணீ விதுர ரிஷி பத்நிகளை பூதாராக்கின புண்டரீகாட்ஷன் நெடு நோக்கு சாபம் இழிந்து
என்னப் பண்ணும் இ றே -ஆசார்ய ஹ்ருதய சூர்ணிகை –
திருவடித்தூள் அஹல்யை யின் சாபம் தீர்க்க பண்ணிற்றே
திரு முழம் தாள் -குபேர புத்ரர்களான நள கூபர மணிக் ரீவர்களின் சாபம் தீர்த்தன –
ருத்ர சாபம் திரு மார்பில் ஸ்வேதத்தால் தீர்ந்தது
துர்வாசஸ் சாபம் மார்பில் இருப்பவளாலே தீர்ந்தது
திருக்கண் கடாஷம் -ஜாயமானம் ஹி புருஷம் யம் பச்யேத் மது சூதன –
அப்படி கடாஷிக்க பெற்றவர்களுக்கு திருவடியே தஞ்சம் –அப்படி விழுந்தவர்களை
அஞ்சேல் என்று கை கவியாய் -அபய முத்ராஞ்சிதமான ஹஸ்தம் –
ஆசார்யர் பரி பூர்ண கடாஷம் தாங்காது என்று புள்ளு பிள்ளைக்கு இரை தேடும் -போலே
செங்கண் சிறு சிறிதே விழிக்கை
ஆசார்யன் கண் கடாஷம் -மற்றையோர் உடைய மூன்று கண்களாலோ
எட்டு கண்களாலோ -ஆயிரம் கண்களாலோ -இந்திரன் உடையவை அல்ல –

துணை மலர் கண்கள் ஆயிரத்தாய் -அடைய முடியாது என்கை
ஆ முதல்வன் இவன்
உள் கண்ணாலும் வெளிக் கண்ணாலும் -சபரி பவித்ரம் ஆன
அவித்யாதிகளையே சாபம் என்கிறது
போயிற்று வல் உயிர் சாபம் –
—————————————————————————————————-

23-ஆராய்ச்சி மாலை –

யாம் வந்த கார்யம் ஆராய்ந்து அருள் –
திருப்பள்ளி யறையிலே சாய்ந்து இருந்தபடி என்ன கார்யம் என்று கேட்டருளாதே
சீரிய சிங்கா சனத்து இருந்து பின்பு ஆராய்ந்து அருள் -என்கிறார்கள்
ஆலோசித்து அருள் அர்த்தம் இல்லை வினவி அருள்
வந்த கார்யத்தை எல்லா பாட்டிலும் செய்கிறார்கள்
எட்டாம் பாட்டில் ஆராய்ந்து அருள் -தேவாதி தேவனை நாம் சென்று சேவித்தால்
அவன் ஆராய்ந்து ஆவா  என்று அருள்வன்
இங்கே அருள வேண்டும் என்று வேண்டுகோள்
வந்த கார்யம் -வருகைக்கு உறுப்பான கார்யம் இங்கேயும் –
பள்ளி கொள்ளும் பொழுது ஏரார் கோலம் திகழக் கிடந்தாய் கண்டேன் அம்மானே -என்றும் –
அம்மா மலர்க்கண் வளர்கின்றானே என் நான் செய்கேன் -என்றும் ஈடுபட்டு
அரவணையாய் ஆயர் ஏறே துயில் எழாயே -என்று திருப் பள்ளி உணர்த்த கார்யம்
புறப்பட்டு அருளும் அழகை காண வேண்டும் -சீரிய சிங்காசனத்து
வீற்று இருக்கும் அழகு காண வேண்டும் -பல்லாண்டு பாட வேண்டும் -என்பன
உன் கோயில் நின்று இங்கனே போந்தருளி -நடை அழகு காணும் ஆசை
பெருமாள் நடை அழகை காணும் ஆசை பிராட்டிக்கு
அதில் ஈடுபட்டு கைங்கர்யம் இழக்காதே -சுமத்ரை லஷ்மணன் இடம் அருளியது
கானகம் படி உலாவி உலாவி –மேனகையோடு திலோத்தமை யரம்பை
உருப்பசி யரவர் வெள்கி மயங்கும் பை உலாவுவானே கண்ணன்
விண்ணின் மீதுஅமரர்கள் விரும்பித் தொழ மிறைத்து ஆயர்பாடியில் வீதி யூடே காளிப்பின்னே
எழுந்தருளும் நிலையில் நடை அழகைக் காணவும்
பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு –சிங்காசனத்து இருந்தானைக் கண்டார் உளர் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -4-1-6–
இந்த அழகு எல்லாம் நாங்கள் காண வேண்டாமோ
வலி மிக்க சீயம் இராமானுசன் -திக் விஜய யாத்ரையில் சிம்ஹ கர்ஜனை போதருமா போலே
உன் கோயில் நின்று இங்கனே போந்தருளி -ஸ்ரீ பெரும் பூதூரில் இருந்து பெருமாள் கோயில்
திருமலை -திருவரங்கம் -திரு நாராயணபுரம் -போந்தருளிய படி
சிங்காசனம்
சீரிய சிங்காசனம்
கோப்புடைய சீரிய சிங்காசனம்
த்ரி வேதம் -பேத ஸ்ருதி -அபேத ஸ்ருதி -கடக ஸ்ருதி
விசிஷ்டாத்வைத தர்சன நிர்வாஹம்
ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து அறிய வேண்டிய பொருள்களை ஆராயும் ஆற்றலை அருள்க
—————————————————————————————————-
24-இரக்க மாலை –

இன்று யாம் வந்து இரங்கு –
வாய் படைத்த பிரயோஜனம் -இது
இரங்கி அருளுவதும் கடாஷிப்பதும் அவன் திரு உள்ளத்தினால் தான் ஆகும்
உன்னை நான் அடைந்தேன்
உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேன்
உனக்கு அடிமைத் தொழில்கள் பூண்டேன்
உன்னை எங்கனம் விடுகேன்
உனக்கு பல்லாண்டு கூறுவன்
ஒரு நாள் காண வாராய்
என்னை நீ குறிக் கொள்ளே
ஒருவன் அடியேன் உள்ளான் என்று பலவகையாக பேசும் அடைவிலே
அடியேன் இடரைக் களையாயே
நெடியாய் அடியேன் இடரை நீக்கே
அடியேற்கு ஒரு நாள் இரங்காயே
தாமரைக் கண்களால் நோக்காய்
இவர் அர்த்திக்க வேண்டாவோ -சர்வஞ்ஞன் இவன் நினைவு அறியானோ என்னில்
இவன் பாசுரம் கேட்டவாறே இவன் திரு உள்ளம் உகக்கும் –
அதுவும் அவனது இன்னருளே
இரங்கு -தயை -ஆசார்யன் இடத்தில் உபதேசிக்க
பிரபு இடம் ஷமித்தருள
ஸூ -க ஸூ ப்த பரந்தப -பாவியேன் துயில் உணர்த்தி விட்டேன் கெட்டேன்
துடித்து கோயில் காப்பான் வாசல் காப்பான் இருவரையும் நிர்பந்தமாக வேண்டி வந்தோமே
இதை ஷமித்தருள வேண்டும்
புஷ்பஹாச ஸூகுமாரமான திருவடிகளை -பிராட்டிமார் கூட கூசிப் பிடிக்கும் மெல்லடிகள் -கொண்டு நடக்க பண்ணினோமே ஷமித்தருள வேண்டும்
மங்களா சாசனம் வேற பண்ணினோமே பிரேம பரவசர் செய்யுமத்தை மாம் அநுகரிப்பதா
ஷமித்தருள வேண்டும் –
இன்றி யாம் வந்தோம் என்றும் பிரித்து
கைம்முதலும் இன்றி
நோற்ற நோன்பு இலேன் நுண் அறிவு இலேன்
ஐம் புலன் வெல்ல கிலேன்
பூ பறித்து ஏத்த கில்லேன்
அகிஞ்சனர்களாய் வந்தோம்
தண்ணீர் துரும்பாக கையில் ஏதும் இல்லை
இரங்கி அருள் என்கிறார்கள் –
—————————————————————————————————–
25-வருத்தம் தீர் மாலை

ஒருத்தி மகனாய் –வருத்தமும் தீர்ந்து மகிழ்ந்து –
வருத்தம் எப்படி தீர்ந்தது -திருத்தக்க செல்வமும் சேவகமும் பாட –
துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம் -துல்ய அபிஜன லஷணாம் -ராகவோர்ஹதி வைதேஹீம்
தஞ்சேய மஸி தேஷணா -பிராட்டிபோன்ற செல்வம் உடைய எம்பெருமானார் –
நம்போல்வாருக்கு புருஷகார க்ருத்யம் செய்வதே எம்பெருமானாருக்கும் பிராட்டிக்கும் செல்வம் -செல்வமும் சேவகமும் -பரத்வ சௌலப்யங்கள் –
திருத்தக்க செல்வம் -திருத்தத்தக்க செல்வமும் -பயன் நன்றாகிலும் பாங்கு அல்லர் ஆகிலும்
திருத்திப் பணி கொள்வாரே -இராமானுசா நீ இந்த மண்ணகத்தே திருத்தித் திருமகள்
கேள்வனுக்கு ஆக்கிய பின் -பணிமானம் பிழையாமே அடியேனைப் பணி கொண்ட -ஐதீகம்
திருத்தக்க செல்வம் -உள் புகுந்து ஆராய்ந்து அறியக் கூடிய சீரிய -பொருள்
நம் சம்ப்ரதாயமே திரு சேர்த்து
திருமஞ்சனம் -திருவடி -திருத் துழாய் -திரு வாராதனம் -திருக் கண் வளர்த்தல் –
திரு ஆடிப் பூரம் –
திருமால் உரு ஒக்கும் மேரு -அம்மேருவில் செஞ்சுடரோன் திருமால் திருக்கைத்
திருச் சக்கரம் ஒக்கும் -அன்ன கண்டும் திருமால் உருவொடு அவன் சின்னமே பிதற்றா
நிற்பதோர் திருமால் தலைக் கொண்ட நங்கட்கு எங்கனே வரும் தீவினையே –
வியாமோகம் -மால் கொண்டதை சொலவும் திரு சேர்த்து
அது போலே செல்வம் -சம்ப்ரதாய செல்வம் திரு சேர்த்து திரு தக்க செல்வம்
திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா -சுவையன் திருவின் மணாளன் -பரம ரசிகன் அவன்
ரசிகத்வத்துக்கு உஊற்றுவாய் சொல்கிறது திருவின் மணாளன் -பெரிய பிராட்டியார்
அகலகில்லேன் என்னப் -பிறந்தவன்
——————————————————————————————————-
26-ஆலினிலையான் மாலை –

மாலே மணி வண்ணா –ஆலினிலையாய் அருள் –
பாலகன் என்று பரிபவம் செய்யேல் பண்டொருநாள் ஆலினிலை வளர்ந்த சிறுக்கன் இவன்
-உய்ய உலகு படைத்து உண்ட மணி வயிறா ஆலினிலை யதன் மேல் பைய யுயோகு துயில் கொண்ட பரம்பரனே –
அக்காக்காய் நம்பிக்கு கோல் கொண்டு வா –ஆலத்திலையான் அரவின் அணை மேலான் –
பூச்சூட வா –உண்டிட்டு உலகினை ஏழும் ஓர் ஆலிலையில் துயில் கொண்டாய் –
நளிர் மதி சடையனும் நான்முகக் கடவுளும் தளிர் ஒளி இமையவரும் தலைவனும் முதலா
யாவகை உலகமும் யாவரும் அகப்பட நிலா நீ தீ கால் சுடர் இரு விசும்பும் மலர் சுடர் பிறவும் சிறிதுடன் மயங்க
ஒரு பொருள் புறப்பாடு இன்றி முழுவதும் அகப்படக் கரந்து ஓர் ஆலிலைச் சேர்ந்த
எம்பெரு மா மாயனை அல்லது ஒரு மா தெய்வம் மற்றுடையமோ யாமோ –
சம்சாரிகளைப் போலே அனர்த்தப் பட்டு போகாமல் எம்பெருமானுக்கு அடிமை
பட்டு இருக்க பெற்றோமே என்று ஹ்ருஷ்டராய் –
அவனே பரதெய்வம் மற்றவர் களின் அவரத்வத்தையும் கை இலங்கு நெல்லிக் கனியாக
காட்டுமே ஆலிலை அன்ன வசம் செய்து இருக்கும் நிலை –
பாலன் தனது உருவாய் ஏழு உலகு உண்டுஆலிலை யின் மேல் அன்று நீ வளர்ந்த
மெய் என்பர் -ஆலன்று வேலை நீருள்ளதோ விண்ணதோ மண்ணதோ -சோலை சூழ்
குன்று எடுத்தாய் சொல்லு -முதல் திருவந்தாதி -69-
எத்திறம் -என்னும் படி மோஹிக்க செயும் விருத்தாந்தமிது
இந்த வினாவுக்கு விடை யிறுக்க அத்புத சக்தி யோக ப்ரபஞ்சனம் ஒழிய வேறு தஞ்சம் இல்லை இ றே
ஆசார்ய பரமான நிலையில்
ஆலின் நிலையாய் -ஆல் மரத்தின் நிழலில் ஒதுங்கினது போலே –
எம்பெருமான் பனை மர நிழல் -அம்மங்கி அம்மாள் பணித்த வார்த்தை
——————————————————————————————————
27-கூடி இருந்து குளிர் மாலை –

கூடி இருப்பவர் உடன் கூடி இருப்பதே
மெய்யில் வாழ்கையை மெய்யெனக் கொள்ளும் மிவ்வையம் தன்னொடும் கூடுவது இல்லையான் –
நூலனேர் இடையார் திறத்தே நிற்கும் ஞாலம் தன்னொடும் கூடுவது இல்லையான் –
மாரனார் வரி வெஞ்சிலைக்கு ஆட் செய்யும் பாரினாரொடும் கூடுவது இல்லையான் –
உண்டியே உடையே உகந்து ஓடும் இம்மண்டலதொடும் கூடுவது இல்லையான் –
தீதில் நன்னெறி நிற்க அல்லாது செய் நீதியாரோடும் கூடுவது இல்லை யான் –

இனி கூடத் தக்கவர்கள் –
மறம் திகழு மனம் மொழிந்து வஞ்சம் மாற்றி வன் புலன்கள் அடக்கி இடர்ப்பாரத் துன்பம்
துறந்து இரு முப்பொழுது ஏத்தி எல்லை இல்லாத் தொன் நெறிக் கண் நிலை நின்ற தொண்டர் –
தூராத மனக் காதல் தொண்டர் தங்கள் குழாம் குழுமித் திருப் புகழ்கள் பலவும் பாடி ஆராத
மனக் களிப்போடே அழுத கண்ணீர் மழை சோர நினைந்து உருகி ஏத்தும் அவர்கள் –
அன்போடு தென் திசை நோக்கி பள்ளி கொள்ளும் அணி யரங்கன் திரு முற்றத்து அடியார்கள் –
தென்னரங்கனை வாழ்த்தி மால் கொள் சிந்தையராய் ஆட்டமேவி அலம் தழைத்து
அயர்வு எய்தும் மெய்யடியார்கள்
பேராளன் பேரோதும் பெரியோரை ஒருகாலும் பிரிகிலேன் என்று இருக்குமவர்கள்
பழுதே பல காலும் போயின என்று அஞ்சி அழுது கொண்டு இருக்குமவர்கள்

மணவாள மா முனிவன் பொன்னடியாம் -செங்கமலப் போதுகளை
யுன்னிச் சிரத்தாலே தீண்டில் அமானவனும் நம்மை கரத்தாலே தீண்டல் கடன் -என்று
அத்யவசாயம் தலை நின்று இருக்குமவர்கள்
உன் தன்னோடு உற்றோமே
உனக்கே நாம் ஆட செய்வோம் என்று இருக்குமவர்கள்

சம்சாரிகளைக் கண்டால் சர்ப்பத்தைக் கண்டால் போலேயும்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைக் கண்டால் பந்துக்களையும் கண்டால் போலேயும் இருக்குமவர்கள்
ஈஸ்வரனைக் கண்டால் பிதாவைக் கண்டால் போலேயும்
ஆசார்யனைக் கண்டால் பசியன் சோற்றைக் கண்டால் போலேயும் இருக்குமவர்கள்
பூர்வர்கள் சீர்த்த நிலை தன்னிலே நிலை நின்று இருக்குமவர்கள் நித்ய அநுபவ யோக்யர்கள்
கோவிந்தா உன்னோடு கூடி இருந்து குளிர வேணும் என்று இருக்கும் நாங்கள்
உந்தன் பொய்யைக் கேட்டு –வஞ்சிக்கப் பெற்றோம் -நட நம்பி நீயே -போகு நம்பி நீயே –
ஏதுக்கு இது வென் ஏதுக்கு இது வென் -கதவடைத்து ஊடினவர்கள் அன்றோ
அக்கொடிய நிலைகள் எல்லாம் தவிர்ந்து நாம் எப்போதும் கூடி இருந்து குளிர்வோமாக –
கூடி இருந்து கண் வளராமல் குளிர்வோம் –
———————————————————————————————————
28-பறை தரும் மாலை –

இறைவா நீ தாராய்
நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்
கீழ் வானம் –பாவாய் எழுந்திராய் பாடிப் பறை கொண்டு -பாடுகையாகிற உத்தேச்யத்தை பெற்று
நோற்றுச் சுவர்க்கம் –நம்மால் போற்றப் பறை தரும் புண்ணியனால் –
இங்கே நம்மால் போற்றப் பறை தரும் புண்ணியன் -சக்கரவதிதிருமகன்
அன்று இவ்வுலகம் -பறை கொள்வான் இன்று யாம் வந்தோம் –
ஒருத்தி மகனாய் –உன்னை அருத்தித்து வந்தோம் பறை தருதியாகில் –
மாலே மணி வண்ணா –சாலப் பெரும் பறையே
கூடாரை –உன்தன்னைப் பாடிப் பறை கொண்டு -இங்கும் பாடுகை யாகிற உத்தேச்யம் பெற்று
கைங்கர்யம் செய்கையே விவஷிதம்
கேசவ நம்பியைக் கால் பிடிப்பாள் என்னும் இப்பேறு எனக்கருள் கண்டாய் –
வள்ளல் மாலிரும் சோலை  மணாளனார் பள்ளி கொள்ளும் இடத்து அடி கொட்டிடக் கொள்ளுமாகில் –
இற்றைப் பறை கொள்வானன்று -பறை ஒரு நாளுடன் போவது அன்று
யாவதந்தமபாவி கைங்கர்யமே வேண்டும்
இரங்கு -அருள் -என்றதற்கு சாதநாம்சம் ஒன்றும் இல்லை
1-பேற்றுக்கு கைமுதலாவது ஒன்றும் இல்லை
2-மேலும் செய்ய ஒன்றும் இல்லை -தம்முடைய அபகர்ஷத்தை அனுசந்தித்து –
3-ஈஸ்வரனுடைய குனபூர்த்தியை அனுசந்திக்கையும் –
4-சம்பந்தத்தை உணருகையும்
5-பூர்வ அபராதங்களுக்கு ஷாபணம் பண்ணுகையும்
6-உபேயத்தை அபேஷிக்கையும்
ஆகிய அதிகார அங்கங்கள் ஆறையும் அருளுகிறாள் இங்கே
—————————————————————————————————-
29-காமங்கள் மாற்று மாலை

விரோதி தான் மூன்று -ஸ்வரூப உபாய உபேய விரோதிகள்
ப்ராப்ய விரோதி இங்கே மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று -என்கிறாள்
நிலா தென்றல் சந்தானம் புஷ்பம் போலே –
ப்ரகர்ஷய்யாமி -நம கைங்கர்யத்தில் களை அறுக்கிறது
களையாவது தனக்கு என்ன பண்ணுமது
கைங்கர்ய பிரார்த்தனை போலே இப்பதத்திலும் பிரார்த்தனை உண்டு
மருந்தே நங்கள் போக மகிழ்ச்சிக்கு -என்னா நின்றது இ றே
கந்தல் கழிந்த அந் நிலத்திலும் ஸ்வ போக்த்ருத்வ ப்ரதிபத்தி ஆகிய விரோதி கழிந்து தங்கள் ஸ்வரூபம் நிலை நிற்க
அங்கும் பிரார்த்தனை -உண்டே
—————————————————————————————————-
30-திருவருள் மாலை

எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர்
பண்டை நாளாலே நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும் கொண்டு
பங்கய மாமலர் பாவையைப் போற்றுதும் -தாம் அபேஷித்த ஸித்தி -எம்பெருமானாரை போற்ற -திருவருளையே தஞ்சமாகக் கொண்டார் திருவரங்கத் தமுதனாரும் –
ஓங்கி உலகளந்த -கோபிகள் தாங்கள் அனுஷ்டிக்கும் நோன்பினால் வரும் பலனை சொல்லி
இப்பாசுரம் திருப்பாவை கற்றாருக்கு பலன் சொல்லி அருளுகிறாள்
நாமாக ஒரு பலனை விரும்பக் கூடாது சூத்திர பலன் ஆகி விடும்
செங்கண் திரு முகத்து செல்வத் திருமாலால் எங்-பிராட்டி உடைய ஸ்ரீ ஸூக்தி
உபய விபூதியிலும் நமக்கு இன்பம் நிஸ் சந்தேகம் என்று தேறி இருக்கலாம்
திருவருள் -திருவின் அருள் என்பதை விட
திருவை அருளுக்கு அடைமொழி யாக்கி -திருவடி -திருவாய் -திருக் கண் -திருக் குளம் -போலே -சிறந்த அருள்
செல்வத் திருமாலால் -அருள் செய்கையிலே பிராட்டியின் அந்வயம் அருளிச் செய்தாயிற்றே
பிராட்டி புருஷகாரம் ஆனால் அல்லது ஈஸ்வரன் கார்ய்சம் செய்யான்
இத்தலையில் வாத்சல்ய அதிசயத்தாலும்
அத்தலையில் வால்லப்ய அதிசயத்தாலும்
புருஷகாரமாய் கொண்டு ஜீவர்களுக்கு தஞ்சமாகிறாள்
புருஷகாரத்வமும் உபாயத்வமும் எகாஸ்ரயத்தில் கூடி இருக்க முடியாதே
அந்த திருவருளின் பிரஸ்தாவத்தினால் தலைக் கட்டுவோம்
————————————————————————————————-
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-7-2-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 19, 2013

‘கொள்ள மாளா இன்ப வெள்ளம்
கோதுஇல தந்திடும்என்
வள்ள லேயோ! வையம் கொண்ட
வாமனாவோ!’ என்றுஎன்று
நள்இ ராவும் நன்பகலும் நான்இருந்து,
ஓலம் இட்டால்
கள்ள மாயா! உன்னை என்கண்
காணவந்து ஈயாயே.

    பொ-ரை : ‘பூவுலகை அளந்துகொண்ட வாமனனே! குற்றம் இல்லாதனவும் அனுபவிக்க அனுபவிக்கக் குறைவுபடாதனவுமான ஆனந்தக்கடலைக் கொடுக்கின்ற வள்ளலே!’ என்று என்று நள் இராவும் நன்பகலும் நான் இருந்து அழைத்தால், கள்ள மாயனே! உன்னை என் கண்கள் காணும்படியாக நடந்து வந்து திருவருள் புரிதல் வேண்டும் என்கிறார்,’ என்றவாறு.

    வி-கு : ‘கோதில’ என்பது, இன்பத்திற்கு அடைமொழி. ‘கோதில்லாதனவும் கொள்ள மாளாதனவுமான இன்பம்’ என்க. கோது – குற்றம். நல் – செறிவு. ‘வந்து ஈயாய்’ என்க. ‘ஈயாய்’ என்பது விதி வினை; ‘ஈதல் வேண்டும்’ என்பது பொருள். இனி, இதனை மறைவினையாகக் கொண்டு, ‘ஈகின்றிலை, கொடுக்கின்றிலை’ என்னலுமாம். ஓகாரங்கள் துக்கத்தின் மிகுதியைக் காட்ட வந்தன.

    ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு, 1‘முன்பு செய்த உபகாரங்களைச் சொல்லி, அப்படி உபகரித்து உன் இனிமையை

அறிவித்து, இப்போது நான் கூப்பிட முகங்காட்டாதே எழவாங்கி இருத்தல் போருமோ?’ என்கிறார்.

    கொள்ள மாளா இன்பவெள்ளம் – அனுபவிக்க அனுபவிக்கக் குறை பிறவாதபடியான ஆனந்த மாக்கடல்; 1 ‘வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன்,’ என்றதனைச் சொல்லுகிறார். கோது இல தந்திடும் -ஆனந்தத்திற்குக் கோது ஆகிறது, ‘அனுபவித்தால் அமையும்’ என்றிருத்தல்; வேறு விஷயங்களிலே ஆசையை உண்டாக்குதல் செய்கை; இஃது அங்ஙன் அன்றிக்கே, அனுபவிக்க அனுபவிக்கத் தன் பக்கலிலே ஆசையைப் பிறப்பித்து, இதர விஷய வைராக்கியத்தையும் பிறப்பிப்பதான ஆனந்தமாதலின், ‘கோதில’ என்கிறார். ஆக, ‘கோது இலவாய்க் கொள்ளக்கொள்ள மாளாதபடியான ஆனந்த வெள்ளத்தைத் தந்தவன்’ என்றபடி.

    என் வள்ளலேயோ – தருகிற போது உன் பேறாகத் தந்து, இப்போது பேறு என்னது ஆக்கி, நான் கூப்பிட இருக்கிறாயே? வள்ளல்தனமாவது, தன் பேறாகக் கொடுத்தலே அன்றோ? 2‘ஆனந்தமய’, ‘ஆனந்தோ பிரஹ்ம’ என்கிற தன்னை உபகரித்தபடி அன்றோ? 3இப்படி இப்போது கூப்பிடப் பண்ண நினைத்திருந்தால், ‘வீற்றிருந்தேழுல’கிலே அப்படி என்னை அனுபவிப்பிக்க வேண்டுமோ?’ என்கிறார். 4சிறியதுக்கு இனியது இட்டுக் கெடுத்தான்காணும். 5‘சிறியன்’ என்றாரே தம்மை. வையம் கொண்ட வாமனாவோ – இரந்தார்க்குக் கொடுக்கைக்காக நீ இரக்குமவன் அன்றோ? ‘மூன்று உலக ஆட்சியையும் இழந்தேன்’ என்று காலிலே விழுந்த

இந்திரனைக் கண்ணநீரை மாற்றுகைக்காக, திருமகள் கேள்வனான தன்னை இரப்பாளன் ஆக்கினானே அன்றோ? என்றது, ‘நீ இரந்து தருகை ஒழிய நான் இரந்து கூப்பிட இருப்பதே இப்போது!’ என்கிறார் என்றபடி.

    என்று என்று – 1இந்திரனைப் போன்று இராச்சியம் பெற்றுப் போகிறார் அல்லர், மஹாபலியைப் போலே ஒளதார்யம் கொண்டாடிப் போகின்றார் அல்லர், எப்போதும் இதனையே சொல்லி. 2வையங்கொண்ட பின்பும் வாமன வேஷமாயிற்று இவர் திருவுள்ளத்தில் ஊற்று இருந்தது; ஆதலின், ‘வையம் கொண்ட வாமனா!’ என்கிறார். நள் இராவும் – ‘நள்’ என்று நடுவாதல்; செறிவாதல்; இரவில் மற்றைய பொருள்களின் ஒலி மாறினால் வருவதொரு ஒலியுண்டு, அந்த ஒலியாதல். எல்லாவற்றாலும் பலித்த பொருள், ‘நடு இரவு’ என்பது, 3‘இந்தப் பூதங்கள் தூங்குகிற காலத்தில் எவன் விழித்துக்கொண்டு இருக்கிறானோ’ என்கிறபடியே, ‘நீ உணர்ந்து கூப்பிடும்படி செய்வதே!’ என்பார், ‘நள்ளிராவும்’ என்கிறார். நன்பகலும் – ‘தீர்ப்பாரை யாம் இனி’ என்ற திருவாய்மொழியோடு வேற்றுமை அற, பகவானுடைய சம்பந்தம் மாறாதே போருகையாலே ‘நன்பகல்’ என்கிறார்.

    அன்றிக்கே, 4புறம்பு ஒரு விஷயத்தை அனுபவித்தால், காணாத போது மறந்து வேறு ஒன்றிலேயும் நெஞ்சை வைக்கலாம்படி இருக்குமே அன்றோ? அவனைக் காணப் பெறாமையாலே பாழ் அடைந்த காலம் ஆகையாலே, செவ்வாய்க் கிழமையை மங்களவாரம் என்னுமாறுபோன்று ‘நன்பகல்’ என்கிறார் என்னலுமாம். நான் இருந்து – கூப்பிடுகைக்கு ஆற்றலன் அல்லாதபடி பலமற்றவனான நான் இருந்து. அன்றிக்கே, ‘வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்த நான் இருந்து’ என்னலுமாம். ஓலம் இட்டால் -கூப்பிட்டால். கள்ள மாயா – கண்களால் பார்க்க ஒண்ணாதபடியாக்கி, நெஞ்சிலே மறக்கவொண்ணாதபடி செய்கிற ஆச்சரியத்தை உடையவனே! உன்னை – கண்டு அல்லது தரிக்கவொண்ணாதபடியான சிறப்பினையுடைய உன்னை; 1‘கோலம் மேனி’யே அன்றோ? என் கண் காண – 2விரும்பும் என் கண்கள் காணும்படி. வந்து ஈயாய் – திருவாய். 3. 8 : 4.3நடையழகு கண்டு வாழும்படி முன்னே நடந்து வந்து தரவேண்டும். அன்றிக்கே, ‘பிராட்டியைப் பிரிந்து ஒரு கணமும் பிழைத்திருக்க மாட்டேன்!’ என்றும், ‘இப்படிப்பட்ட பிராமணர்கள் வந்து என்னைத் தஞ்சம் அடைந்தார்கள் என்பது எனக்கே நாணமாய் இருக்கின்றது!’ என்றும் கூறும்படி இருக்கையாலே, ‘இவன் பக்கல் ஒரு குறை இல்லையாகாதே!’ என்று தோற்றும்படி ஆயிற்று வருவது. 4உன்னை நீயே கொண்டு வந்து தரவேண்டும். 5தந்தோமே – ‘அல்லாதார் இப்படிக் கூப்பிடாதிருக்க, உம்மை நம்மையே சொல்லிக் கூப்பிடச் செய்தோமே!’ என்ன, ‘அதனால் போராது, கண் காண வந்து ஈயாய்,’ என்கிறார். என்றது, ‘மாநச அனுபவத்தால் போராது; கண்களுக்கு இலக்காம்படி வரவேண்டும்’ என்றபடி. ‘ஈயாய்’ என்பதற்கு, 6‘ஈகின்றிலை’ என்னலுமாம்;அங்ஙனம் கொள்ளுமிடத்துச் ‘செய்வினையோ பெரிதால்’ என்ற மேல் பாசுரத்தோடே கூட்டுக. 

செய்த உபகாரங்கள் சொல்லி –
கள்ள மாயா
கொள்ள மாளா இன்ப வெள்ளம்
கோதிலா
வள்ளல்
வையம் கொண்ட வாமனா
என்று என்று இரவும் பகலும் ஓலம் இட்டாலும்
ஈயாய் கொடு
அனுபவிக்க அனுபவிக்க குறையாத வீவில் இன்பம்
கோது -போதும் குறை இன்றி –
விஷயாந்தர ஆசை பிறப்பிக்காமல் வேற நோக்கு போக விடாமல்
என் வள்ளல் -கொடுப்பதை பேறாக கொடுத்து
தன்னையே கொடுத்து ஆனந்த மயன்
வீற்று இருந்து ஏழு உலக்கில் அனுபவிக்க செய்ய வேண்டுமோ
பெற்றது போலே பாவனை உண்டாக்கி கதரும்படி செய்தாயே
சிறியதுக்கு இனியது இட்டு கெடுத்தால் போலே
நாக்குக்கு ரசம் அறியாமல்
வஸ்து கொடுத்து கெடுத்து
ஆத்மாவை கெடுத்து -சிறிய நாக்கு இரண்டு அர்த்தமும்
இனியது தம்மை
வையம் கொண்ட வாமனன்
இரந்தாருக்கு இரந்தது -ஸ்ரீ ய பதி இரந்து
உன்னை யாசகம் செய்யும் எனக்கு
என்று என்று –
இந்த்ரன் போலே ராஜ்ஜியம் பெற்று போகாமல்
மகா பலி போலே தானம் கொடுத்தேன் சொல்லி போகாமல்
என்று என்று
வையம் கொண்ட திருவிக்ரமன் சொல்லாமல் வாமனன்
நள் இரவில் -நடு இரவில் சப்தம் நள் ஆக இருக்குமாம்
உணர்ந்து நோக்கும் காலத்தில் -இரவு பகல் கத்திக் கொண்டு
நல்ல பகலிலும் நடு பகலிலும்
தீர்ப்பாரை வீற்று இருந்து வாசி அற
துக்கத்திலும் ஹர்ஷத்திலும் -உன்னையே நினைந்து
நசை வேற இடத்தில் வைக்காமல்
நன் பகல் எதிர்மறை இலக்கணம் போலே
ரொம்ப நல்ல காலம் -போலே
கூப்பிட சக்தி இன்றி இருந்து
வீவில் இன்பம் அனுபவித்து இருந்து
எல்லை இல்லா துக்கம் உடன் இருந்து
கள்ள மாயா
கண்ணில் தெரியாமல் நெஞ்சில் அறியும்படி
உன்னை கண்டு தரிக்க
கண்கள் காணும்படி கொடுப்பாய்
வந்து நடை அழகு காண
தோன்றும் பொழுது -ஷணம் பிரிந்து இருக்க மாட்டேன்
தண்ட காரணிய  ரிஷிகள் சொல்லிய வார்த்தை
கதரும்படி செய்தா யே
அது போதாது
கண்ணுக்கு காணும் படி செய்து அருள்
செய்ய மாட்டாய் செய்வினை பெரியது என்பதால்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 73 other followers