திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 20, 2013

வார்த்தை அறிபவர் மாயவற்கு
ஆளன்றி ஆவரோ?
போர்த்த பிறப்பொடு நோயொடு
மூப்பொடு இறப்பிவை
பேர்த்துப் பெருந்துன்பம் வேரற
நீக்கித்தன் தாளின்கீழ்ச்
சேர்த்துஅவன் செய்யும் சேமத்தை
எண்ணித் தெளிவுற்றே.

    பொ – ரை : ‘ஆத்துமசொரூபம் தெரியாதபடி மறைத்துக்கொண்டிருக்கிற பிறப்பும் நோயும் மூப்பும் இறப்பும் என்னும் இவற்றை நீக்கிப் பெரிய நரகத்துன்பத்தையும் அடியோடு நீக்கித் தன் திருவடிகளின் கீழே நித்தியமான கைங்கரியத்தைக் கொடுத்து, அவன் செய்கின்ற சேமத்தை எண்ணித் தெளிவை அடைந்து, அவனுடைய வார்த்தையை அறிகின்றவர்கள், அக்கண்ணபிரானுக்கு அடிமை ஆவரே அன்றி மற்று ஒருவர்க்கு ஆள் ஆவரோ?’ என்றபடி.

வி – கு : வார்த்தையாவது, ‘என்னையே சரணமாகப் பற்று; நான் உன்னை எல்லாப் பாவங்களினின்றும் நீக்குகிறேன்,’ என்ற பகவத் கீதை வாக்கியம். ‘பேர்த்து நீக்கிச் சேர்த்துச் செய்யும் சேமம்’ என்க. ( அதனை) எண்ணித் தெளிவுற்று அறிபவர் என்க.

ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 1மேலே சேதநர்க்குச் செய்த உபகாரங்கள் எல்லாம் சம்சாரத்திலே இருக்கச்செய்தே செய்தவை அன்றோ? அவை போன்றது அன்றி, சம்சாரம் மறுவல் இடாதபடி செய்து தன் திருவடிகளிலே சேர்த்துக்கொண்டது ஒரு மஹோபகாரத்தை அருளிச்செய்கிறார்.
‘ஸர்வ தர்மாத் பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஸரணம் வ்ரஜ
அஹம் த்வா ஸர்வ பாபேப்ய; மோக்ஷயிஷ்யாமி மாஸூச:’-என்பது, ஸ்ரீ கீதை, 18 : 66.
வார்த்தை அறிபவர் – 2மஹாபாரதம் எல்லாவற்றாலும் சொல்லிற்றாயிற்றது ஒருவார்த்தை அன்றோ?3வார்த்தையாவது, பிரயோஜனத்தோடு கூடி இருப்பது அன்றோ? 1‘என் ஒருவனையே சரணமாகப் பற்று,’ என்றதனை அன்றோ இங்கு வார்த்தை என்கிறது? 3மேலே சொன்னவை அடங்கலும் கடல் போலே; அதில் அமிருதம் போலே இது. மாயவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ- 3அவன் ‘என்னையேபற்று’ என்று சொல்லாநின்றார், இவர்கள் அவனை ஒழியவும் பற்றுவார்களோ?4இரஹஸ்யங்கள் எல்லாவற்றையும் வெளியிட்டான் அன்றோ அவள் சூழல் முடிக்கைக்காக?

போர்த்த பிறப்பொடு நோயொடு மூப்பொடு இறப்பு இவை – பரணி, கூடு வரிந்தாற்போலே, இவ்வாத்துமாவை அறிய ஒண்ணாதபடி சூழப் பொதிந்து கிடக்கிற பிறவிகள், அவை புக்க இடத்தே புகக்கடவ நோய், அங்ஙனேயாகிலும் சிலநாள் செல்லாதபடி இடி விழுந்தாற்போலே நிற்கிற முதுமை, அங்ஙனேயாகிலும் இருக்க உண்ணாதபடி இவனுக்கு விருப்பம் இல்லாத இறப்பு, இவற்றை எல்லாம். பேர்த்து – 5ஈஸ்வரனுக்கு ஒரு விரகு பார்த்துத் தள்ள வேண்டும்படி அன்றோ அவற்றின் கனம், விரகர் நெடுஞ்சுவர் தள்ள மாறுபோலே தள்ளி? பெருந்துன்பம் வேர் அற நீக்கி – பிறவி போனால்பின் வரக்கூடியமான கைவல்யமாகிற பெரிய துக்கத்தை வாசனையோடே போக்கி. 1‘முன்பு நின்ற நிலைதான்  நன்று’ என்னும்படி அன்றோ இதன் தன்மை? அதற்கு, பின்னை ஒரு சரீரத்தை எடுத்தாகிலும் பகவானை அடைவதற்குத் தகுதி உண்டே அன்றோ? இது எப்பொழுதும் அழிந்ததே அன்றோ?

தன் தாளின் கீழ்ச் சேர்த்து-பாதரேகைபோலே இருக்கத் திருவடிகளிலே சேர்த்து. அவன் செய்யும் சேமத்தை எண்ணி –2பின்னை இவனுடைய மீட்சி தன் புத்தி அதீனமாம்படி பண்ணிவிடுகை. ‘

 ‘இமாந் லோகாந் காமாந்நீ காமரூப்யநுஸசஞ்சரந்.’ தைத்திரீ. பிரு.

இவன் நினைவோடு தன் சங்கற்பத்தோடு வாசி அறும்படி செய்தல். 3இவனும் சேதனனாய் இருக்கச் செய்தே, முத்தன் ஆனாற் கொள்ளும் பல வகையான நிலைகளும் அவன் புத்தி அதீனமாய் அன்றோ இருப்பவன்?’ இவன் கையிலே இவனைக் காட்டிக் கொடுத்தாலும் அவனுக்கு அஞ்ச வேண்டாதபடியாய் இருக்கை. எண்ணித் தெளிவுற்று – இதனை எண்ணித் தெளிந்து. 6அவன் ‘என்னையே பற்று’ என்று

சொன்னதில், தலையாடியிலே, ‘எல்லா விரோதிகளையும் நானே போக்கி என்னைத் தருவான்’ என்று சொன்னதனைத் தெளிந்திருக்குமவர்கள்; அவனுக்கு அல்லது ஆள் ஆவரோ? 1மேலே கூறிய குணங்கள் எல்லாம், ‘மண் தின்ன வேணும்’ என்று அழுத குழந்தைக்கு அதனை இட்டு அதற்குப் பரிஹாரம் பண்ணுமாறு போலே ஆயிற்று; இங்கு, இவற்றினுடைய ஹிதமே பார்த்துச் சம்சாரம் தொடக்கமான எல்லாத் துன்பங்களும் மறுவலிடாதபடி போக்கித் தன் திருவடிகளின் கீழே வைத்துக் காத்த பெரிய நீர்மைக்குப் போருமோ மேலே கூறியவை அடங்கலும்?

2மேலே செய்த பரிஹாரங்கள் கிரந்தி கிடக்கச் செய்யும் பரிஹாரம் போலே சம்சாரம் கிடக்கச் செய்த பரிஹாரங்கள் அன்றோ? அது புண் இல்லாதபடி அறுத்து நோக்குவாரைப்போலே இதிற் சொல்லுகிற குணம். 3மேற்கூறியவை சம்சாரிகள் இச்சையாலே செய்தவை; இது ஈஸ்வரன் தன்னிச்சையாலே செய்ததன்றோ?

சம்சாரம் மருவல் இலாத படி செய்து அருளிய குணம்
வார்த்தை அறிபவர்
சரம ஸ்லோகம் அருளி உஜ்ஜீவிக்கப் பண்ணிய
கிரிஷ்ணாவதாரம் ஒழிய தஞ்சம் இல்லையே -ஆழ்வார் துறை
மகிமை அறிந்து -வார்த்தைக்கு
பிறப்பு -இறப்பு போக்கி
பெரும் துன்பம் வேரற நீக்கி
தாளில் கீழ் சேர்த்து
அவன் செய்யும் சேமங்கள்
மகா பாரதம் 125000 ஓன்று போதுமே சரம ஸ்லோகம் -32 எழுத்து தான் வார்த்தை –
பிரயோஜனம் -மாம் ஏகம் -மா சுச மட்டும் போதும்
கீழ் அடங்கலும் கடல் இது அமிர்தம்
என்னையே பற்று சொல்லிய பின்பு வேறு ஒருவரை பற்றுவாரோ
ரகசியம் நீசர் நடுவில் குழல் முடிக்க வியாமோகம்
கைப்பட்ட மாணிக்கம் கடலில் பொகட்டு நெஞ்சு பதன் பதன்
மாயவன் -வியாமோகம் உடையவன்
போத்த பிறப்பு -நாமே போத்து கொண்டு
ஆத்மாவை -மறைத்து பரணி கூடு போலே -வெளி வர முடியாமல்
சூழ போத்து கிடக்கும் ஜன்மங்கள்
வியாதி -ஜரை மூப்பு -விநாசம் -மேலே மேலே வர
அத்வைதி ஆபத் சன்யாசம் வாங்கி மோஷம் -அனந்தராம தீஷிதர் வாங்கி கொண்டார் –
ஆபத் தனம் -ஆயத்தனம் இரண்டாம் கல்யாணம் கொடுப்பாளா கேட்டாராம் -ஆவர்த்தனம் என்று கேட்டு-
சொத்துக்காக செய்வார்களாம் முன்பு
பேர்த்து -விரகு ஈஸ்வரன் கூட பார்த்து நீக்கும் படி
விரகர் நெடும் சுவர் தள்ளுமா போலே –
கல் கட்டடம் கட்டும் கெட்டிகாரர் சதாபிஷேக சுவாமிகள்
பெரும் துன்பம் வேரற நீக்கி -கைவல்யம் -துக்கம் தானே
தன்மை கீழ் நின்ற நிலை நன்று என்னும்படி -தண்மை தாழ்வு -சரீரம் பண்ணி பகவத் சமாஸ்ரயணம்

கைவல்யம் நித்ய விநாசம்
பாத ரேகை போலே சேர்த்து
அவன் செய்யும் சேமங்கள் –
ஏக்தா பவதி -தன் பொறுப்பில்
இவன் கையிலே இவனைக் காட்டிக் கொடுத்தாலும் அஞ்ச வேண்டாத படி
எண்ணி -மனோ ரததித்து தெளிந்து
தலையாடி முதலில் -என்னைப் பற்று –
சார்பா பாபேப்யோ மோஷ இஷ்யாமி -மாம் சரணம் விரஜ
அவனுக்கு அல்லது ஆள் ஆவாரோ
மண்தின்ன வேண்டும் பிரஜைகளுக்கு அத்தை கொடுக்க கீழ்
இங்கு ஹிதமே பார்த்து துரிதம் மறுத்தல் இல்லாதபடி
உஜ்ஜீவனம் இங்கு தான்
கீழே ஜீவனம்
பெரிய நீர்மை இது தான்
கிரந்தி கிடக்க பண்ணும் பரிகாரம் கீழ் சொன்னவை
இது கட்டியை அறுத்து தள்ளி
சம்சாரம் நீக்கி செய்த உபகாரம் இது
சம்சாரி இச்சையால் கீழ்
இது எம்பெருமான் இச்சையால் செய்து –
அயோத்யாவாசிகள் பரம பதம் இரண்டாவது -பாசுரத்தில்
சாஷாத் மோஷம் இல்லை சாந்தானிக மோஷம் -லீலா விபூதியில் மோஷ பிரதானம்
இந்த பாசுரம் தான் பரம பதம் –

 

மா சுச தனக்கு செய்யும் இச்சை அருளி

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 20, 2013

மாயம் அறிபவர் மாயவற்கு ஆளன்றி ஆவரோ?
தாயம் செறும்ஒரு நூற்றுவர் மங்கஓர் ஐவர்க்காய்த்
தேசம் அறியஓர் சாரதி யாய்ச்சென்று சேனையை
நாசம் செய்திட்டு நடந்தநல் வார்த்தை அறிந்துமோ.

பொ – ரை : ‘தாய பாகத்தைச் செறுத்துக் கைக்கொண்ட துரியோதனாதியர்கள் அழியும்படியாக, ஒப்பற்ற பாண்டவர்களுக்காகத் தேசம் எல்லாம் அறியும்படி ஒப்பற்ற சாரதியாய்ச் சென்று, சேனையை அழித்துத் தன்னுடையச்சோதிக்கு எழுந்தருளின நல்வார்த்தையை அறிந்தும், அவனுடைய ஆச்சரியமான செயல்களை அறிகின்றவர்கள் மாயவனுக்கு அடிமை ஆவரே ஒழிய வேறு ஒருவர்க்கு அடிமை ஆவரோ? ஆகார்,’ என்றபடி.

வி – கு :
 ‘மங்கச் சாரதியாய்ச் சென்று நாசஞ்செய்திட்டு நடந்த நல்வார்த்தை’ என்க. மாயம் – தன்னை அடைந்தவர்கட்குச் சுலபனாய் இருக்கும் ஆச்சரியம்.

ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 3தன்னை அடைந்த பிரஹ்லாதனுக்காக நரசிங்கமான அதிலும் அதிக குணமான சாரதியாய் நின்ற செயலை அருளிச்செய்கிறார்.

மாயம் அறிபவர் – 1அவனுடைய செயல்கள் முழுதும் தன்னை அடைந்தவர்களின்பொருட்டாய் ஆச்சரியமாய் இருக்கும் என்று அறியுமவர்கள். மாயவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ-அடியவர்கட்குப் பரதந்திரப்பட்டவனுக்கு அன்றி ஆள் ஆவரோ? தாயம் செறும் ஒரு தூற்றுவர் மங்க – தாயபாகம் சம்பந்தமாகச் செறுகிற துரியோதனாதியர்களான தீயோர் கூட்டம் மங்க. 2தாயம் கொண்டு நெருக்கிற்றுத் தம்மையோ? அநுகூலரான பாண்டவர்களை நெருக்கிற்றுத் தம்மை நெருக்கிற்றாய் இருக்கிறபடி. ஒரு நூற்றுவர், ஓர் ஐவர் – 3நெருக்குகிறவர்களும் நெருக்குண்கிறவர்கள் இருக்கிறபடி. ஓர் ஐவர்க்காய் – 4தீயோர் திரள் முழுதும் அங்கே திரண்டு ஒரு சாரதியை ஒழிய வேறு துணை இன்றிக்கே இருக்கிறவர்கள்.

5‘தன்வழியே ஒழுகாதவர்களை அழியச்செய்து, தன்னை ஒழிய அறியாதவர்களுக்காகத் தான் தாழ நின்று நோக்கினான். அன்றிக்கே, சம்பந்தம் இரண்டு தலைக்கும் ஒத்திருக்க, தாழ்ந்த தலை கண்டு நோக்கினானித்தனை அன்றோ?’ என்னுதல், 6‘கண்ணனுடைய திருவடிகள் அருச்சுனனுடைய மடியில் இருப்பதைப் பார்த்தேன்;

 ‘அர்ஜூநாங்க கதௌ பாதௌ கேஸவஸ்ய உபலக்ஷயே
அர்ஜூநஸ்ய து க்ருஷ்ணாயா: ஸூபாயா: ச அங்ககாவுபௌ’-என்பது, பாரதம், உத்யோக பர்.

அருச்சுனனுடைய கால்கள் கற்புக்கரசியாக திரௌபதியினுடைய மடியில் இருப்பதைப் பார்த்தேன்,’ என்கிறபடியே,1ஒருவர்க்கு ஒருவர் கால்மேல் கால் ஏறட்டு ஒருநாளாக இருந்த சமயத்திலே ‘சஞ்சயன் வாசலிலே வந்தான்’ என்று சொல்ல, ‘அவனைப் புகுர’ விடுங்கோள்; இவ்விருப்புக் காண உகப்பான் ஒருவன்; 2உகவாதார் நெஞ்சு உளுக்கச் சொல்ல வல்லான் ஒருவன்; ஆன   பின்னர் அவனை அழையுங்கோள்,’ என்றான். உகவாதார் கண் படல் ஆகாதாவறு போன்று, உகந்தார் கண்பட்டால் உள்ள நன்மையும்; இப்படி அன்றோ பாண்டவர்கள் விஷயத்தில் அவன் இருக்கும்படி?

தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய் – 3‘அருச்சுனன் ரதியாகவும் தான் சாரதியாகவும் எல்லா உலகத்திலுள்ளவர் கண்களுக்கு இலக்கானான்’ என்னும்படியே, ‘

‘பார்த்தம் ரதிநம் ஆத்மாநம்ச ஸாரதிம் ஸர்வலோக
ஸாக்ஷிகம் சகார’-
என்பது, கீதா பாஷ்யம்.

இன்னார் தூதன் என நின்றான்’ பெரிய திருமொழி, 2. 2 : 3.-என்கிறபடியே. 4உலகத்தில் சுவாதந்திரியமும் பாரதந்திரியமும் முறை மாறின இடத்திலும் இரஹஸ்யத்திலே அன்றோ அவை நடப்பன? கணவனும் மனைவியும் காலைப் பிடிப்பதும் இரஹஸ்யத்திலே அன்றோ? இப்படி இருக்கச்செய்தே அன்றோ உலகப் பிரசித்தமாம்படி தன்னைத் தாழவிட்டது? சென்று சேனையை நாசம் செய்திட்டு – 5‘இதுதானும் அருச்சுனன் முதலாயினோர் அம்புகளாலே அன்று’ என்றபடி. 1‘ஆயுதம் எடுக்க ஒண்ணாது’ என்று வேண்டிக்கொண்டபடியாலே, சாரதியாயிருந்து தேர்க்காலாலே உழக்கிப் போகட்டான். நடந்த நல்வார்த்தை அறிந்தும் – 2தன் மேலே அம்பு மழையாகப் பெய்கிற இத்தண்ணிய பூமியினின்றும் தன் வரவுக்கு எதிர்கொள்வார் இருந்த இடத்தே போய்ப் புக்கான் என்கிற பெரிய வார்த்தையை அறிந்தும். 3‘நீண்ட கண்களையுடைய கண்ணபிரான் பூமியினுடைய பாரத்தைப் போக்கி உலகத்தை எல்லாம் மோஹிக்கச்செய்து மேலான தம் இருப்பிடத்தை அடைந்தார்’ என்கிறபடியே, துரியோதனாதியர்கள் இல்லாத இடத்தே போய்ப் புகப்பெற்றது அன்றோ?
‘க்ருத்வா பாராவதரணம் ப்ருதிவ்யா: ப்ருதுலோசந:
மோஹயித்வா ஜகத் ஸர்வம் கத: ஸ்வம் ஸ்தாநமுத்தமம்’-
என்பது, பாரதம், மௌசல். பர்.
4
‘மேலே கூறிய செயல்கள் அடங்கலும் தன் சுவாதந்திரியம் கிடக்கச்செய்தே செய்தவை அன்றோ? 5தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுதற்குத் திரு உகிராலும் உண்டே அங்கு; அவை போல அன்றே இங்கு? தன்னை அடைந்தவர்க்குப் பரதந்திரனாய்த் தன்னை அழிய மாறி, பாண்டவர்களுக்கு உடம்புக்கு ஈடு இடாதே எதிரிகள் அம்புக்கு இலக்கு ஆக்கின இந்நீர்மைக்குப் போருமோ. மேலே கூறிய குணங்கள்?’ என்கிறார்.

சாரத்திய விருத்தாந்தம் இழிகிறார்
ஆழ்வார் துறை இது தானே
ராமர் -ஆரம்பித்து
அலங்கரித்த சிகை சேதம் போல –
74 திரு ஆராதன பெருமாள் லஷ்மி நரசிம்ஹன் ராமானுஜர் கொடுத்து அருளி –
ஆனால் எனக்கு கண்ணன் -ஆழ்வார்
சாரதியாய் சென்று –
மாயம் அறிபவர் மாயவருக்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ
உன் மாயம் முற்றும் மாயமே ‘
தாயம் -பந்தாடும் வஸ்து தாயாதி -தாயம் ஆள்பவர் பங்காளி
இருவருக்கும் போது –
தாயத்தை செருத்த நூற்றுவர்
தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாக சென்று
சேனையை நாசம் செய்து –
நடந்த
நல வார்த்தை அறிந்தும் –
மாயம் -வியாபாரம் ஆஸ்ரித அர்த்தம் ஆச்சர்யமான செயல்கள்
ஆஸ்ரித பரதந்த்ரன்
தாயம் பிராப்தி யால் சேருகிற –
பங்காளி மேல் காழ்ப்பு உணர்ச்சி
பாண்டவரை நெருக்கியது ஆழ்வார் தம்மை நெருக்கியது போலே நினைக்க

ஒரு நூற்றுவர் மங்க
ஓர் ஐவர்
நெருக்குபவர்களும் நெருக்கு படுபவர் -இரண்டிலும் ஒப்பு இல்லை
பாக்யத்தை பாதகத்தை –
துர் வர்க்கம் அடங்க அங்கெ திரண்டு
வேறு ஒரு துணை இன்றிக்கே
தன் வழியே கேட்காதவர்கள் நேருக்க –தன்னிடம் ஒதுங்கிய தான் ஒழிய செல்லாதவர்களுக்கு உதவி
தாழ்ந்த தலை நோக்கி
குனிந்த தலைக்கு உதவி
சஞ்சயன் தூது -யுத்தம் ஆரம்பம் முன்பு –
கண்ணன் சத்தியபாமை அர்ஜுனன் தரௌபதி நால்வரும் சேர்ந்து சயனித்து இருக்க –
அர்ஜுனன் அங்கத்தில் கால் மேலே கால் போட்ட அன்யோன்யம்
இவ்விருப்பு காண உகப்பான் ஒருவன் சஞ்சயன்
உகவாதார் நெஞ்சு உலுக்க சொல்லுவான் ஒருவன்
எத்ர யோகேஸ்வர தத்ர ஸ்ரீ விஷயோ பூதி –
உகவாதார் கண் பட்டால் ஆகாதது போலே உகப்பார் கண் கொண்டு பார்ப்பதும் நல்லது
பஷபாதி பாண்டவர்களுக்கு
தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய்
பார்த்தம் ரதி ஆத்மாநாம் சாரதி சர்வ லோக சாஷி
இன்னார் தூதன் என நின்றான்
நாட்டில் ச்வாதத்ர்யம் அழிய மாறி பாரதந்த்ர்யம் ஏறிட்டு -பார்த்தா பார்யை –
ரகச்யத்தில் ஏகாந்தமாக -பிரயோகிப்பது
அவ்யவச்திதம் -ரகசியத்தில் -இ றே
ஆனால் இங்கே -ஜகத் பிரசித்தம் அறியும் படி தன்னை தாழ விட்டான் –
சாரதி –
தேரை குதிரை குளிப்பாட்டி –
கீழ்ப்பட்ட வேலை
முட்டி போட்டு உட்கார தோள் மேலே காலை வைத்து ஏற இறங்கி-
தேர் ஓட்டும் பொழுது -காலால் சமுக்யை காட்டி -முதுகு மேல் வைத்து
நிறுத்த இரண்டு காலாலும் மிதித்து
யுத்தத்தில் இப்படி தானே காட்ட முடியும்
சர்வ லோக சாஷிதம் தேசம் அறிய எம்பெருமானார் இது கொண்டு ஒருங்க விட்ட பாஷ்யம்
செத்த பாம்பை அடித்தாப் போலே
சாரத்தியம் பண்ணி தேர் காலாலே உழக்கி போகத்தான்
நடந்த – சேனை நாசம் செய்திட்டு பரம பதம் நடந்த
ஸ்ரீ ராமாயணம் -உபன்யாசம் -முடிக்கும் பொழுதும் -பட்டாபிஷேகம் வரை சுபம் வரை
யுத்தம் சொல்லி -கவசம் இன்றி மேனியில் தைக்கும் படி
தண்ணிய பூமியில் இருந்தும் நடந்த
வரவுக்கு எதிர் கொள்வார் உள்ள இடம்
இங்கே எதிரித்ட்
சூழ்ந்து அடியார் வேண்டும் தேசம்
சு ஸ்தானம் கத -நடந்த நல வார்த்தை
துர்யோதனாதிகள் இல்லாத இடம் –
விண் மிசை -தனது தாமமே புக –
பெருமாள் ஆஸ்தானம் புக எம்பார் ஆண்டான் கூத்தாட –
சு ஸ்தானம் சேர்ந்தாரே -சந்தோஷமாக தழுவி கொண்டார்களே நான் கண்டேன் ஜீயர் அருளிச் செய்வாரே
அறிந்தும் மாயவருக்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ
கீழே ச்வாதந்த்ர்யம் கிடக்கச் செய்தேயும் செய்தது
இங்கு அப்படி இல்லையே
பாரதந்த்ர்யம் -இங்கே காட்டி
எட்டு பாட்டும் ஒரு தட்டு இது ஒரு தட்டு
நரசிம்கன் -திரு உகிராலும் உண்டு அங்கெ
இங்கே அதுவும் இல்லை ஆயுதம் எடேன்
ஆஸ்ரித பரதத்ரனாய் அழிய மாறி
கவசம் இடாதே எதிரிகள் அம்புக்கு இலக்காகி
பார்த்த சாரதி இன்னும் செவிக்கிரோமே
காலில் விரலே இருக்காதே பாணத்தால்
யுத்த நியதி சாரதி மேல் அம்பு விட கூடாதே
விசேஷ குணம் இது தானே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 20, 2013

 செல்ல உணர்ந்தவர் செல்வன்தன் சீர்அன்றிக் கற்பரோ?
எல்லை இலாத பெருந்தவத் தால்பல செய்மிறை
அல்லல் அமரரைச் செய்யும் அரணியன் ஆகத்தை
மல்லல் அரியுரு வாய்ச்செய்த மாயம் அறிந்துமே.

    பொ – ரை : ‘எல்லை இல்லாத பெரிய தவத்தினாலே, தேவர்களுக்குப் பல வகையாக மிக்க துன்பங்களைச் செய்யும் இரணியனுடைய சரீரத்தைப் பெரிய நரசிங்கமாகிக் கிழித்த ஆச்சரியத்தை அறிந்தும், (ஐஸ்வரிய கைவல்யங்களிலே இழியாமல் பகவத் விஷயத்திலே இழிந்து, அது தன்னிலும் அவதரித்த மேல்எல்லை அளவும்) செல்லும்படி அனுபவித்தவர்கள், ‘திருமகள் கேள்வனுடைய பொருள் சேர் புகழை அன்றி மற்றையோருடைய பொருள் இல் புகழ்களைக் கற்பரோ? கல்லார்,’ என்றபடி.

வி – கு : மிறை – துன்பம்; மிறை அல்லல் – மிக்க துன்பம். அமரரை – வேற்றுமை மயக்கம். அரி – சிங்கம்.

ஈடு : எட்டாம் பாட்டு. 2வேறு தேவதையை வணங்கித் துதித்தவனை அங்கீகரித்த மஹாகுணத்தைக்காட்டிலும் மனிதவடிவம் சிங்கவடிவம் என்னும் இரண்டனையும் ஏறிட்டுக்கொண்டு தன்னை அடைந்தவனைப் பாதுகாத்த மஹாகுணத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

செல்ல உணர்ந்தவர் – போலியான ஐஸ்வரியம் கைவல்யம் என்னும் இவற்றின் அளவிலே முடிவு பெற்று நில்லாமல், எல்லை நிலமான பகவத் புருஷார்த்தத்தளவும் செல்ல உணர்ந்தவர். என்றது, ‘அவனுடன் நித்தியமான இன்பத்தை வேண்டி இருக்குமவர்கள்’ என்றபடி. 1வாய்க்கரையான சரீரம் சரீர சம்பந்தப்பட்ட பொருள்கள் அன்றிக்கே, ஆத்துமாவினுடைய உண்மை ஞானம் முன்னாகப் பகவானை அடைதல் அளவும் செல்ல உணர்ந்தவர்கள். செல்வன் தன் சீர் அன்றிக் கற்பரோ – ஸ்ரீமானுடய கல்யாண குணங்களை ஒழியக் கற்பரோ? ‘இன்னம் சொல்லாய் சீமானை’ என்னக் கடவது அன்றோ? எல்லை இலாத பெருந்தவத்தால்-அளவு இல்லாத பெரிய தவத்தாலே. 2வரத்தைக் கொடுத்த தேவசாதிக்கும் குடியிருப்பு அரிதாம்படி அன்றோ பலித்தது? பல மிறை செய் அல்லல் அமரரைச் செய்யும் – தேவசாதி கிடந்த இடத்தில் கிடவாதபடி பல மிறுக்குகளைச் செய்து, துக்கத்தை உண்டாக்குகிற இரணியனுடைய சரீரத்தை. 3மிறுக்கின் காரியம் – துக்கம்.

மல்லல் அரி உருவாய்-மல்லல்-பெருமை. 4‘மஹாவிஷ்ணும்’ என்கிறபடியே,‘

உக்ரம் வீரம் மஹாவிஷ்ணும் ஜ்வலந்தம் ஸர்வதோமுகம்
ந்ருஹிம்ஹம் பீஷணம் பத்ரம் ம்ருத்யும் ம்ருத்யும் நமாம்யஹம்’

இரணியன் குளம்படியாம்படியாகப் பெரிய வடிவைக் கொண்டு. அன்றிக்கே, மல்லல் என்று செல்வமாய், அதனால், இலட்சுமிநரசிம்மமாய்’ என்னலுமாம்;5‘நாராயணனே நரசிங்கன்’ அமரேஸ்வர்யான நீ சத்தி’ எனப்படுகின்றதே அன்றோ?

நாராயணோ ந்ருஹிம்ஹஸ்து ஸக்திஸ்த்வம் அமரேஸ்வரி’-இங்கு, ‘ஸக்தி’ என்றது, பிராட்டியை.

6அவளை ஒழிந்திருப்பது ஒரு போதும் இல்லை அன்றோ? செய்த மாயம் அறிந்துமே – 7சிறுக்கனுடைய சூளுறுவு செய்த அக்காலத்திலே தோற்றி, இரணியனுடைய உடலை இரு பிளவு ஆக்கின இவ்வாச்சரியமான செயலை அறிந்தும்.

ஒருவன் புருஷகாரமாகக் கொடுவர் அவனைக் காப்பாற்றியது ஒரு குணமோ, தமப்பன் பகையாக, முகம் ஒருவடிவம் திருமேனி ஒரு வடிவுமாகக் கொண்டு பாதுகாத்த குணத்துக்கு?’ என்கிறார். 2‘பெற்றார் பெற்று ஒழிந்தார் பின்னும் நின்று அடியேனுக்கு உற்றனாய் வளர்த்து’ பெரிய திருமொழி.
8. 9 : 7.-
என்கிறபடியே வந்து பாதுகாத்த குணம் அன்றோ?

புலி பூனை
நீ இவனைக் கொல்லில் நான் கொடுத்த வரம் வீண் ஆகுமே
கிருஷ்ண கிருஷ்ண மகா பாவோ ஜெகன்னாதா
எனது காலில் குனிவார் இல்லாமல் போவாரே
பல் காட்டுகையாலே விட்டான்
புருஷோதமனே உன்னை அறிந்தேன் –
கழுத்திலே கயிறு இட்ட பின்பு தான் இன்னவர் என்று அறிந்தேன் –
எலியை பிடிக்குமா பூனை -கொஞ்சம் விளையாடுமா
பெரிய எலி என்று நினைந்து விளையாடுமாம்
அம்பை விளையாட்டாக விட –
பின்பு தான் பூனை என்று அறிந்தானாம் –
ஜானே -உள்ள படி அறியாமல் -அம்பை விட்ட பொழுது –
கழுத்தில் கயிறு பிராணன் ஆபத்து பொழுது தான் இன்னவர் என்று அறிந்தேன்
ருத்ரன் வாக்கியம் –

குணங்கள் கூட்டி கொண்டு சொல்லி
கீழே மார்கண்டேயன் அனுக்ரகம் சொல்லி –
இதில் -நரத்வ சிம்கத்வம் இரண்டும் கொண்டு
தமப்பனே விரோதியாக வந்த பிரகலாதனை ரஷித்து-
செல்ல உணர்ந்தவர் -நன்றாக -செல்வம் தம் சீர் என்று
அரி உருவான செல்வன்
நாரசிம்ஹ வகுபு ஸ்ரீ மான் -அழகியான் தானே அரி உருவம் தானே
எல்லை இல்லாத தபசால் வரம் கொண்டு அமரரை அல்லல் செய்த ஹிரண்யன்
மிடுக்கை செல்வம் மல்லல் அரி –
ஆபாசமான ஐஸ்வர்யம் -மேல் எழுந்த வாறு விஷயமாக காட்டும்
ஐஸ்வர்யம் கைவல்யம் நிற்காமல் செல்ல உணர்ந்தவர்
வாய்க்கரை பிரகிருதி பிராக்ருதங்கள் இன்றி
பகவத் பிராப்தி அளவும் செல்ல -அப்படி செல்ல உணர்ந்தவர்
இழிந்து அவதரித்த மேல் எல்லை அளவும் சென்று –
களை பிடுங்கி -விரக்தி ஏற்படுத்தி மேலே கூட்டிப் போ
கைங்கர்யத்தில் களை வது தனக்கு எண்ணப் பண்ணுகி
அப்படி செல்ல உணர்ந்தவர்

கண்ணன் கதை -இன்னம் சொல்ல -கேட்கும் ஆனந்தம் இன்னம் சொல்லாய் ஸ்ரீ மானை பற்றி -போரும் தோன்றாதே செல்ல உணர்ந்தவர் செல்வன் சீர் வரம் கொடுத்த தேவ ஜாதிக்கும் குடி இருப்பு போகும் படி –எல்லை இல்லாத பெரும் தபஸ் பல செய் -மிருக்குகளை நெருக்கி ஹிம்சை செய்து அல்லல் -துக்கம் பண்ணும் வர பல பூண் கட்டிய சரீரம் -மல்லல் -பெருமை மிடுக்கு மகா விஷ்ணும் -நிருசிம்ஹா மந்த்ரம் -உகரம் வீரம் மகா விஷ்ணும் -ஜலந்தம் –மிருத்யும் மிருதயம் -ஹிரண்யன் குளப்படியாக பெரிய வடிவைக் கொண்டு -மகா விஷ்ணு மல்லல் சம்பத் லஷ்மி நரசிம்ஹன் என்றுமாம் -24000 படி -திருவோடு புணர்ந்த சிம்கம் ஒரு தமிழன் சொல்லி வைத்தான் திரு சம்பத் லஷ்மி மிடுக்கு –

நாராயணன் நரசிம்ஹன் சக்தியாய் நீ அன்றோ இருந்தாய் -பிராட்டி ஸ்தோத்ரம் –
அவனை ஒழிந்து இருப்பது ஒரு போது இல்லையே
செய்த மாயம் -சிறுக்கன்-
எங்கும் உளன் கண்ணன் பிரதிஞ்ஞா சமகாலத்தில் தோன்றி
அளந்திட்ட தூணை -அவன் தட்ட ஆங்கே
வேறு தூணில் வராமல்
தான் தட்டாமல் கம்பத்தில் பாய்ச்சி
ஆங்கே -வளர்ந்திட்டு –
தோன்றிய பின்பு வளர்ந்திட்டு
ஆச்சர்யம்
சர்வ வியாபி -நடுங்கி -ஆபத்து எம்பெருமானுக்காம்
எங்கே தட்டுவானோ –
இரு பிளவாக்கிய ஆச்சர்ய செஷ்டிதன்கள்
புருஷகாரமாக கொண்டு வந்த பொழுது உபகரித்து குணமோ
இரண்டு ரூபம் கொண்டு -தமப்பன் பகையாக
மங்களா சாசன பரர் என்பதால்
அந்தியம் போது அசுரர் பலம் அதிகம் உண்டான காலம் வந்து
அரி உருவாகி-சேர்த்து செய்யாத கார்யம் முதல் பரிஷை அரக்கன் முன்பா செ4ய்ய வேண்டும்
அரியை அழித்தவனை -அவனை சேர்ந்தவர்கள் பழி வாங்க துடிப்பார்களே

இப்படி ரஷித்த குணம் ஏற்றம் தானே கீழே விட
பெற்றார் பெற்று ஒழிந்தார்-வளர்த்தது இவனே
வளர்த்த தாய் -கிரிஷ்ணம்மாள் சுவாமிக்கு போலே
ருசி உண்டாக்கி -காட்டிக் கொடுத்து –
ஹிரண்யன் விட -இவன் தானே பின்னும் நின்று உற்றானாய் அடியேனை வளர்த்து -திரு மங்கை
வளர்த்த இதத் தாய் எம்பெருமானார் -ஆழ்வார் விட பெருமை –
ஹிதம் நெஞ்சில் கொண்டு வளர்த்து
உற்றானாய் வளர்த்து ரஷித்த குணம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி -91-100–பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

September 20, 2013

பின்னால் அரு நரகம் சேராமல் பேதுறுவீர்
முன்னால் வணங்க முயல்மினோ -பன்னூல்
அளந்தான் இக்கார் கடல் சூழ் ஞாலத்தை எல்லாம்
அளந்தான் அவன் சேவடி –91-

அர்த்தஸ் சமய ப்ராப்தா -என்கிறபடியே
ஒன்றிலே எல்லாம் உண்டான விஷயம் –
பிரகிருதி வச்யரான பின்பு நரகம் ஒருவனைத் தப்பாது –
அவ்விஷயத்தை வணங்கப் பாருங்கோள்
-பன்னூல் அளந்தானை –
எல்லா பிரமாணங்களாலும் ஜிஞ்ஞா சிக்கப் பட்டவனை
இக்கார் கடல் சூழ் ஞாலத்தை எல்லாம் அளந்தான் அவன் சேவடி –
வேதைக சமைதி கம்யமாய்
அரிதாய் இருக்குமோ வென்னில் –
வரையாதே எல்லார் தலையிலும் அடியை வைத்த
சுலபனுடைய திருவடிகளை
பின்னால் அரு நரகம் சேராமல் பேதுறுவீர்முன்னால் வணங்க முயல்மினோ –
முன்னடி தோற்றாதே பாபத்தைப் பண்ணி
பின்னை அனுதாபம் பிறந்து
பேதுற்று இருக்கிற நீங்கள்
சரீர சமனந்தரம் வடிம்பிட்டு நிற்கிறது
பின்னைச் செய்கிறோம் என்று ஆறி இருக்க ஒண்ணாது –
முற்பட வணங்கி
பின்னை தேக யாத்ரை பண்ணப் பாருங்கோள்-

————————————————————————————————————————————————

அடியால் முன் கஞ்சனைச் செற்று அமரர் ஏத்தும்
படியான் கொடி மேல் புள் கொண்டான் நெடியான் தன்
நாமமே ஏத்துமின்கள் ஏத்தினால் தாம் வேண்டும்
காமமே காட்டும் கடிது–92-

அடியால் முன் கஞ்சனைச் செற்று
கம்சன் ஈஸ்வரனை வஞ்சிக்க நினைத்ததை
அவனுக்கு முன்னே கோலித்
திருவடிகளாலே மார்பிலே ஏறி முடித்தவன் –
அமரர் ஏத்தும் படியான் –
குடி இருப்பு பெற்றோம் என்று
ப்ரஹ்மாதிகள் ஏத்தும் ஸ்வபாவத்தை உடையவன் –
கொடி மேல் புள் கொண்டான் –
ரஷணத்துக்கு கொடி கட்டி இருக்கிறவன்
நெடியான் தன்நாமமே ஏத்துமின்கள் –
ஒரு நாள் ஒரு திரு நாமம் சொன்னவனை
ஒரு நாளும் மறவாதவனுடைய
திரு நாமங்களை ஏத்துங்கோள் –
ஏத்தினால் தாம் வேண்டும் காமமே காட்டும்
பிரதிபந்தகம் போக்குகை-
ஐஸ்வர்யம் ஆத்மலாபம் தன்னைத்தருகை எல்லாம் கிடைக்கும்
கடிது —
தேவதாந்தர பஜனம் போலே
பலத்துக்கு விளம்பம் இல்லை-

———————————————————————————————————————————–

கடிது கொடு நரகம் பிற்காலும் செய்கை
கொடிது என்றது கூடா முன்னம் -வடி சங்கம்
கொண்டானைக் கூந்தல் வாய் கீண்டானைக் கொங்கை நஞ்சு
உண்டானை ஏத்துமினோ உற்று–93-

கூந்தல் -கேசியினுடைய

ஆஸ்ரயிக்கைக்கு ஒரு உபாயம் சொல்லுகிறது
கடிது இத்யாதி
நரக தர்சனமோ கடிது
பின்பு அங்குச் செயல்களோ கொடிது –
ருதிரவாறுகளிலே புகடுகை
வாள் போன்று இருந்துள்ள கோரைகளிலே ஏறிடுகை
இவற்றை அனுசந்தித்து
அது கூடா முன்னம்
அவை கிட்டுவதுக்கு முன்னே
வடி சங்கம் கொண்டானை
கூரிய ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை
கையிலே ஆயுதமாக கொண்டவனை
கூந்தல் வாய் கீண்டானை
கேசியின் வாயைக் கிழித்தவனை
கொங்கை நஞ்சு உண்டானை
பூதனையை முடிதவனை
ஏத்துமினோ உற்று –
நரகம் கொடிது என்று அனுசந்திக்க
விரோதி நிரசன சீலனானவனைக் கிட்டி ஏத்தலாம்-

—————————————————————————————————————————————–

உற்று வணங்கித் தொழுமின் உலகு ஏழும்
முற்றும் விழுங்கும் முகில் வண்ணன் -பற்றிப்
பொருந்தா தான் மார்பிடந்து பூம் பாடகத்துள்
இருந்தானை ஏத்தும் என் நெஞ்சு–94-

என்னுடைய நெஞ்சு ஏத்துகிறாற் போலே
நீங்களும் ஏத்துங்கோள் என்கிறார் –
தான் நமஸ்கரித்துக் காட்டி பிரஜையை நமஸ்கரிப்பாரைப் போலே

உற்று வணங்கித் தொழுமின் –
கிட்டி அபிமான சூன்யராய் தொழுங்கோள்
உலகு ஏழும்முற்றும் விழுங்கும் முகில் வண்ணன் -பற்றிப் பொருந்தா தான்
மார்பிடந்து பூம் பாடகத்துள் இருந்தானை ஏத்தும் என் நெஞ்சு –
லோகம் ஒன்றும் பிரி கதிர் படாதபடி
தன் வயிற்றிலே வைத்து ரஷித்து
பிரஜை பால் குடித்தால் தாய் உடம்பு நிறம் பெறுமா போலே
ஸ்ரமஹரமான வடிவை உடையவனாய்
பொருந்தாத ஹிரண்யன் மார்பை பற்றி இடந்து
பின்னும் ஆஸ்ரித விரோதிகளைப் போக்க வேணும் என்று
திருப் பாடகத்திலே எழுந்தருளி இருக்கிறவனை
ஏத்தா நின்றது என் நெஞ்சு-

————————————————————————————————————————————————————————

என் நெஞ்சமேயான் என் சென்னியான் தானவனை
வன்னெஞ்சம் கீண்ட மணி வண்ணன் -முன்னம் சேய்
ஊழியான் ஊழி பெயர்த்தான் உலகு ஏத்தும்
ஆழியான் அத்தி ஊரான் -95-
சேய்-அழகிய

ஹிரண்யனுடைய -ஈச்வரோஹம் –
என்ற திண்ணிய நெஞ்சைக் கீண்டு
சிறுக்கன் விரோதி போயிற்று என்று
புகர்த்த வடிவை உடையவன் –
முன்னம் இத்யாதி –
தன்னாலே ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்திலே உள்ளான் –
ஊழி இத்யாதி –
காலோ பலஷித சகல பதார்த்தங்களையும்
உண்டாக்கினவன் –
எல்லாரும் ஏத்தும்படி திருப் பாற் கடலிலே
கண் வளர்ந்து அருளுகிறவன் –
திரு அத்தியூரில் வசிக்கிறவன் –
என் நெஞ்சின் உள்ளான் –
தலை மேல் தாளிணைகள் நிலை பேரான்
என் நெஞ்சத்து -என்கிறபடியே-

———————————————————————————————————————————————–

அத்தி யூரான் புள்ளை யூர்வான் அணி மணியின்
துத்தி சேர் நாகத்தின் மேல் துயில்வான் -முத்தீ
மறையாவான் மா கடல் நஞ்சுண்டான் தனக்கும்
இறையாவான் எங்கள் பிரான் –96-

இரண்டாலும் -கருட வாகனத்வம் -சேஷ சாயித்வம் -சர்வேஸ்வரன் என்றபடி –
மூன்று அகநியையும் சொல்லப்படா நின்ற
வேதத்தாலே சமாராத்ரயதயா பிரதிபாதிகப் பட்டவன்
முத்தி மறையாவான் -என்று பாடமாகில்
மோஷ ப்ரதிபாதக வேதத்தாலே பிரதிபாத்யன் என்றபடி –
மா கடல் இத்யாதி
அபிமானியான ருத்ரனுக்கும் ஈஸ்வரன் ஆனவன்
எங்கள் பிரான் ஆகைக்காக திரு அத்தியூரில் நின்றான்-

————————————————————————————————————————————————–

எங்கள் பெருமான் இமையோர் தலைமகன் நீ
செங்கண் நெடுமால் திரு மார்பா -பொங்கு
பட மூக்கின் ஆயிர வாய்ப் பாம்பணை மேல் சேர்ந்தாய்
குட மூக்கில் கோயிலாகக் கொண்டு–97-

எங்களுக்கு ஸ்வாமியான
சௌலப்யத்துக்கு மேலே
நித்ய சூரி போக்யனாய்
ஸ்ருதி பிரசித்தமான கண்ணை உடையவனாய்
ஸ்ரீ ய பதியானவனே
விஸ்த்ருதமான படங்களையும்
மூக்கையும் உடையனான
திரு வநந்த ஆழ்வான் மேல் கண் வளர்ந்தாய்
திருக் குடந்தையைக் கோயிலாகக் கொண்டு
பாம்பணை மேல் சேர்ந்தாய்
என்று அந்வயம்

——————————————————————————————————————————————

கொண்டு வளர்க்கக் குழவியாய் தான் வளர்ந்தது
உண்டது உலகு ஏழும் உள் ஒடுங்கக் கொண்டு
குடமாடிக் கோவலனாய் மேவி என்நெஞ்சம்
இடமாகக் கொண்டவிறை-98-

கொண்டு வளர்க்கக் குழவியாய் தான் வளர்ந்தது
உண்டது உலகு ஏழும் உள் ஒடுங்கக் கொண்டு
எடுத்து வளர்க்க வேண்டும்படி
குழவியாய் தான் வளர்ந்தது
ஸ்த் நந்தய அவஸ்தையிலே
வயிற்றிலே வைத்தது அடங்க உலகு ஏழும் –
தனக்கு ரஷகர் வேண்டி இருக்கிற அவஸ்தையிலே
லோகத்துக்கு ரஷகன் ஆனான் –
குடமாடிக் கோவலனாய் மேவி என்நெஞ்சம் இடமாகக் கொண்டவிறை –
இடையனாய்
ஜாதிக்கு உசிதமான கூத்தை யாடி
என் நெஞ்சிலே பொருந்தி
இரங்கப் பண்ணி
என் நெஞ்சைக் கோயிலாகக் கொண்ட
ஈஸ்வரன் உண்டது உலகு ஏழும் உள் ஒடுங்க-

——————————————————————————————————————————————————–

இறை எம்பெருமான் அருள் என்று இமையோர்
முறை நின்று மொய் மலர்கள் தூவ -அறை கழல
சேவடியான் செங்கண் நெடியான் குறளுருவாய்
மாவலியை மண் கொண்டான் மால் –99-

மா வடிவில் என்றும்
மா வலியை என்றும்
பாட பேதம்
இறை எம்பெருமான் அருள் என்று இமையோர் முறை நின்று மொய் மலர்கள் தூவ –
அஸ்மத் ஸ்வாமியான ஈச்வரனே
அருள் என்று ஓன்று கேட்டவன்ற்றாகப
பாடி காப்பாரை வளைப்பாரைப் போலே
ஈச்வரோஹம் -என்று ஊதின காளங்களைப் பொகட்டு
தேவர்கள் புஷ்பம் தூவி ஆஸ்ரயிக்க
அறை கழல சேவடியான் –
த்வனியா நின்ற வீரக் கழலை உடைய
சிவந்த திருவடிகளை உடையவன் –
எல்லா ஆபரணங்களுக்கும் உப லஷணம்-
செங்கண் நெடியான் குறளுருவாய் –
சர்வேஸ்வரன் குறளுருவாய்ச் சென்று –
மாவலியை மண் கொண்டான் மால் –
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக
சுருக்கின வடிவை உடையவனாய்
மகாபலி பக்கலிலே மண் கொண்ட
வ்யாமுக்தன்-

———————————————————————————————————————————————————–

மாலே நெடியானே கண்ணனே விண்ணவர்க்கு
மேலா வியன் துழாய்க் கண்ணியனே -மேலாய்
விளவின் காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே என்தன்
அளவன்றால் யானுடைய வன்பு –100-

மாலே
சர்வாதிகனே
நெடியானே
அபரிச்சேத்யனானவனே
விண்ணவர்க்கு மேலா வியன் துழாய்க் கண்ணியனே-
நித்ய சூரிகளுக்கு அவ்வருகாய்
ஐஸ்வர்ய சூசகமான திருத் துழாய் மாலையை
உடையையாய்
மேலாய் விளவின் காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே
பண்டு கன்றாலே விளங்காயை வீழ விட்டவனே
கண்ணனே
– என்தன் அளவன்றால் யானுடைய வன்பு –
என் ஆஸ்ரயத்தின் அளவன்று
உன் பக்கல் ச்நேஹம்
இத்தை யகஞ்சுரிப் படுத்த வேணும்

ஆல்-ஆச்சர்யம் –

———————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பூதத் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி -81-90–பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

September 19, 2013

பகல் கண்டேன் நாரணனைக் கண்டேன் கனவில்
மிகக் கண்டேன் மீண்டவனை மெய்யே -மிகக் கண்டேன்
ஊன் திகழும் நேமி யொளி திகழும் சேவடியான்
வான் திகழும் சோதி வடிவு -81-

நீர் கண்டபடி சொல்லிக் காணீர்
என்ன
சொல்லுகிறார்
பகல் கண்டேன்
காள ராத்ரியாய் செல்லாதே விடியக் கண்டேன் –
வடுகர் வார்த்தை போலே தெரிகிறது இல்லை –
எங்களுக்கு தெரியும் படி சொல்லீர் என்ன –
நாரணனைக் கண்டேன் –
அஸ்தமிதியாத ஆதித்யனைக் கண்டேன்
கனவில் மிகக் கண்டேன் மீண்டவனை மெய்யே –
பிரத்ய பிஜ்ஞார்ஹமாக கண்டேன் –
மிகக் கண்டேன் ஊன் திகழும் நேமி யொளி திகழும்சேவடியான் வான் திகழும் சோதி வடிவு –
வடிவில் திகழா நின்ற திரு ஆழியையும்
ஒளி திகழா நின்றுள்ள திருவடிகளையும் உடையவனுடைய
பரம பதத்தில் திகழா நின்ற ஜோயோதிசை உடைத்தான
திருமேனியைக் கண்டேன்
மேகம் போலே திகழா நின்ற ஜ்யோதிசை உடைய வடிவு
என்னவுமாம் –

————————————————————————————————————————————————————————

வடிக்கோல வாள் நெடுங்கண் மா மலராள் செவ்விப்
படிக்கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள்-அடிக்கோலி
ஞாலத்தாள் பின்னும் நலம் புரிந்தது என் கொலோ
கோலத்தால் இல்லை குறை–82-

கீழே நாரணனைக் கண்டேன் என்றார்
இப்பொழுது லஷ்மி சநாதமாகக் கண்டேன் என்கிறார் –

படிக்கோலத்துக்கு ரூஷீ ஷமாய்க் கழித்தார் ஆரோ என்னில்
வடிக்கோல வாள் நெடுங்கண் மா மலராள் –
ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேரான கண்ணை உடையாளாய்
சௌகுமார்யத்தை உடையாளான பெரிய பிராட்டியார்
செவ்விப் படிக்கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள்-
செவ்வியை உடைத்தாய்
ஸ்வா பாவிகமான கோலத்தைக் கண்டு
காலம் எல்லாம் அகலாள்
ஒரு தேவையாலே அகலாது இருக்கிறாளோ என்னில் -அன்று –
வைத்த கண் வாங்க மாட்டாமையும்
கால் வாங்க மாட்டாமையும்
அடிக்கோலிஞாலத்தாள் பின்னும் நலம் புரிந்தது என்கொலோ கோலத்தால் இல்லை குறை –
அகலப் பாரித்து ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியார்
பெரிய பிராட்டியார் தண்ணீர் தண்ணீர் என்கிற
விஷயம் என்று அறிந்த பின்பும்
ச்நேகிக்கைக்கு அடி என் என்கிறது –
அவள் கண்ணுக்கு விஷயம் அவன் ஒருத்தனும் –
இவளுக்கு விசிஷ்டம் –
இவளோடு கூடின அவன் விஷய பூயஸ்தையாலே
அடிக்கோலி -என்கிறது
தன்னில் மிடுக்கானவன் அழுந்தப் புக்கால்
கரையிலே நிற்கிறவன் புகாதே போக வன்றோ அடுப்பது –
எல்லாரிலும் அளவுடைய பெரிய பிராட்டியார்
குமிழ் நீருண்ணும் விஷயம் ஆனால் இவள் அகலப் போகாதே
அகப்படுகைக்கு ஹேது என் என்னில் -ஹேது சொல்லுகிறது –
கோல இத்யாதி –
நின்றார் நின்ற நிலைகளிலே அகப்பட வேண்டும் அழகு
குறைவற்று இருக்கையாலே –
இதர விஷயங்கள் இருவருக்கும் அனுபவிக்கப் போராமையாலே சீ று பாறு -என்கிறது –
கிண்ணகத்தில் இழிவாரைப் போலே
எல்லாரும் திரள அனுபவிக்க வேண்டும் –
பரப்பு உண்டாகையாலே
இவ்விஷயத்தை அனுபவிப்பா ருக்கு பிரியமே உள்ளது –

——————————————————————————————————————————————————————-

குறையாக வெம் சொற்கள் கூறினேன் கூறி
மறை யாங்கு என உரைத்த மாலை -இறையேனும்
ஈயுங்கொல் என்றே இருந்தேன் எனைப்பகலும்
மாயன் கண் சென்ற வரம் -83-

ஆங்கென உரைத்த
எல்லாரும் அது அது என வேதத்தால் உரைக்கப்பட்ட வன் என்னுதல் –
அது என்று போகிறது ஒழிய இதம் இத்தம் என்று
பரிச்சேதித்து சொல்லப் படாதவன் என்னுதல்-

முன்பு சர்வ விசாஜீதிய வஸ்துவை பேசுகையாலே
என்னோடு ஒப்பார் உண்டோ பெரிய தமிழன்
பெரிய நல்லேன் என்று சொன்னார் –
இப்போது அவ்வஸ்து தன்னை லஷ்மீ சநாதமாக
அனுசந்திகையாலே அங்குத்தைக்கு
விசத்ருசமாக சொன்னேன் -என்கிறார்
குறையாக வெம் சொற்கள் கூறினேன் கூறி மறை யாங்கு என உரைத்த மாலை –
அபரிபூர்ண மாம்படியாகவும்
திரு உள்ளம் நோம் படியாகவும் வார்த்தை சொன்னேன்
வாக் விவ்ரு தாச்ச வேதா -என்று
சொல்லப் படுகிற சர்வாதிகனை
வேதம் -ஈத்ருசம் இதம் -என்று
சொல்லப் போகாதவனை -என்றுமாம் –
இறையேனும் ஈயுங்கொல் என்றே இருந்தேன் எனைப்பகலும்மாயன் கண் சென்ற வரம் –
விசத்ருசமாக சொன்ன அளவேயோ –
ஓன்று சொன்னேனாய்
அதுக்கு பிரத்யுபகாரமும் வேணும் என்று இருந்தேன்

—————————————————————————————————————————————————————————–

வரம் கருதி தன்னை வணங்காத வன்மை
உரம் கருது மூர்க்கத்தவனை -நரம் கலந்த
சிங்கமாய்க் கீண்ட திருவன் அடி இணையே
அங்கண் மா ஞாலத்து அமுது–84-
தேவதைகள் பக்கலிலே வரம் பெற்றவனாய்
தேவதைகளுக்கும் அடியாய் இருந்துள்ள உன்னை வணங்காத
துர் அபிமானத்தை உடையனான ஹிரண்யனை
இதுக்கு முன்புள்ளதால் ஒன்றாலும் படாப்பேன் என்று
வேண்டிக் கொள்ள
முன்பு இல்லாத நரம் கலந்த சிங்கமாய்
அவனைக் கீண்ட ஸ்ரீ மான் உடைய
சரண்யத்வமே ஒரு தேசத்தில் தேடித் போக வேண்டாத
அமிர்தம்
திருவன் -என்றது அழகியான் தானே அரி வுருவன் தானே –
நார சிம்ஹவபு ஸ் ஸ்ரீ மான் -என்னும் வடிவு-

———————————————————————————————————————————————-

அமுதென்றும் தேன் என்றும் ஆழியான் என்றும்
அமுது அன்று கொண்டு உகந்தான் என்றும் -அமுதன்ன
சொன்மாலை ஏத்தித் தொழுதேன் சொலப்பட்ட
நன்மாலை ஏத்தி நவின்று –85-

அமுதென்றும் தேன் என்றும் ஆழியான் என்றும்
அமுது என்று பர்யாய சப்தம் போலே
காணும் ஆழியான் என்கை
அமுது அன்று கொண்டு உகந்தான் என்றும் –
தன்னை வேண்டாதே
உப்புச் சாறு வேண்டுமவர்களுக்கு
அது கொடுக்குமவன்
அமுதன்ன சொன்மாலை எத்தித் தொழுதேன்
அவனையும்
தேவர்கள் அமுதத்தையும் ஒழிய
இவருடைய அமிர்தம்
அவனைப் பேசும் சொல்லும் –
சொலப்பட்ட
யஸ்மின் ந ச்ருத்ரிம கிராம் கதி ரேக கண்டா – என்று
பிரமாணங்களாலே சொல்லப்பட்ட –
நன்மாலை ஏத்தி நவின்று –
அமுதான சொன்மாலை ஏத்தித் தொழுதேன்-

——————————————————————————————————————————————

நவின்றுரைத்த நாவலர்கள் நாண் மலர் கொண்டு ஆங்கே
பயின்றதனால் பெற்ற பயன் என் கொல் -பயின்றார் தம்
மெய்த் தவத்தால் காண்பரிய மேக மணிவண்ணனை யான்
எத்த்வத்தால் காண்பன் கொல் இன்று –86-

அவன் தானே காட்டக் கண்ட என்னோடு ஒப்பார்களோ
சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணிக் காண்கிறவர்கள் –
என்கிறார் –
நவின்று இத்யாதி –
நாவலர்களானவர்கள் செவ்விப் பூவைக் கொண்டு
சாதரமாக உரைப்பர்கள்
பயின்ற இத்யாதி –
பெற்றால் தான் சாதன் அனுஷ்டானம் பண்ணிப் பெற்ற பேறு என்
பயின்றார் இத்யாதி –
ஆஸ்ரயித்தர்களுடைய உடம்பு நோவப் பண்ணின
தபச்சாலே காண வரிய
ஸ்ரமஹரமான வடிவை உடையவனை
இன்று என்ன தபஸ் பண்ணிக் கண்டேன் –
அவன் காட்டக் கண்டேன் இத்தனை இ றே –
யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே –
வானைக் கோனை கவி சொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறு உண்டே-

——————————————————————————————————————————————————–

இன்றா அறிகின்றேன் அல்லேன் இரு நிலத்தைச்
சென்று ஆங்கு அளந்த திருவடியை -அன்று
கருக் கோட்டியுள் கிடந்தது கை தொழுதேன் கண்டேன்
திருக் கோட்டி எந்தை திறம் -87-
சாதனா அனுஷ்டானமும்
யோக்யதையும் இன்றி இருக்க
கண்டிலேனோ என்கிறார்
இன்றாக அறிகிறேனோ
அவன் அளக்கிற இடத்தில் பூமி சென்றதோ
பூமி கிடந்த இடம் எல்லாம் சென்று
அளந்தான் இத்தனை அன்றோ –
என் ஸ்வாமி இடையாட்டம்
கர்ப்ப ஸ்தானத்திலே கிடக்கச் செய்தே கண்டேன்-

——————————————————————————————————————————————————–

திறம்பிற்று இனி அறிந்தேன் தென்னரங்கத்து எந்தை
திறம்பா வழி சென்றார்க்கு அல்லால் -திறம்பாச்
செடி நரகை நீக்கித் தான் செல்வதன் முன் வானோர்
கடி நகர வாசற் கதவு–88-

அவன் தானே விஷயீ கரித்தார்க்கு அவனைக் கிடைக்கும்

இத்தனை அல்லது வேறு சிலருக்கு கிடையாது -என்கிறது

திறம்பிற்று -புக ஒண்ணாதபடி சாத்திக் கொண்டது
தென்னரங்கம் இத்யாதி
மாம் ஏகம்-என்று அருளிச் செய்தபடியே
அவனையே உபாயமாக பற்றினவர்களுக்கு –
மாம் ஏகம் -என்றதிலும் சௌலப்ய காஷ்டையைச் சொல்லுகிறது –
திறம்பா இத்யாதி –
தானே நூறு பண்ணப் பண்ணின சம்சாரத்தை
நீக்கிச் செல்லுமவர்களுக்கு
நித்ய சூரிகள் உடைய அரணை உடைத்தாய் இருந்துள்ள
கலங்கா பெரு நகரத்தில் கதவு திறம்பிற்று
என்னும் இடம் அறிந்தேன் –
தானே சம்சாரத்தை நீக்க இவனுக்கு காலம் போராது
பாபம் பண்ணின காலம் அநாதி ஆகையாலே
திறம்பிற்று இனி அறிந்தேன் -என்று அந்வயம்-

—————————————————————————————————————————————————–

கதவிக் கதஞ்சிறந்த கஞ்சனை முன் காய்ந்து
அதவிப் போர் யானை ஒசித்துப -பதவியாய்
பாணியால் நீரேற்றுப பண்டு ஒரு நாள் மாவலியை
மாணியாய் கொண்டிலையே மண்–89-

கதஞ்சிறந்த கஞ்சனை
நெஞ்சில் அகற்றுதல் ஞானம்
சீற்றத்தை உடையனாய் இருந்துள்ள கம்சனை
கதவி முன் காய்ந்து –
சீறி முற் காய்ந்து
தலை மயிரைப் பற்றி முன்னே பிடித்து என்னவுமாம்
அதவிப் போர் யானை ஒசித்துப
யானையை வ்யாபரியாத
படிக்கு ஈடாக அடர்த்து கொம்பை ஒசித்து
-பதவியாய் மூலை யடி அன்றிக்கே
நீர்மையை உடையவனாய்
கம்சனைக் கொன்றாற் போலே
வழி கொடு வழியே என்றுமாம்

பாணியால் நீரேற்றுப
குடங்கையால் நீரேற்று
பண்டு ஒரு நாள் மாவலியை -மாணியாய் கொண்டிலையே மண்
ஐஸ்வர்யம் தோற்றக் கொண்டாயோ
அர்த்தித்வம் தோற்ற மாணியாய் அன்றோ கொண்டது

—————————————————————————————————————————————–

மண்ணுலகம் ஆளேனே வானவர்க்கும் வானவனாய்
விண்ணுலகம் தன்னகத்து மேவேனே -நண்ணித்
திருமாலை செங்கண் நெடியானை எங்கள்
பெருமானைக் கை தொழுத பின்-90-

கம்சனைக் கொன்றோம்
யானையைக் கொன்றோம்
பூமியை அளந்தோம்
என்று நம்முடைய செயல்களைச் சொல்லும் அத்தனையோ –
உமக்கு பெற வேண்டுமது சொல்லீரோ என்ன
சொல்கிறார் –

மண்ணுலகம் ஆளேனே
ஓரடி வர நின்ற பூமியை ஆளுகை
எனக்கு ஒரு பணியோ –
வானவர்க்கும் வானவனாய்விண்ணுலகம் தன்னகத்து மேவேனே
நித்ய சூரிகளுக்கு அவ்வருகாய்
பரம பதத்தில் இருக்கை
எனக்கு ஒரு பணி உண்டோ –
-நண்ணித் திருமாலை செங்கண் நெடியானை எங்கள் பெருமானைக் கை தொழுத பின் –
ஸ்ரீ ய பதியாய்
சமாஸ்ரயணீயனான
எங்களுக்கு ஸ்வாமி யானவனைக் கிட்டிக்
கை தொழுத பின்
போக மோஷங்களில் எனக்கு ஒரு குறை உண்டோ –

————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பூதத் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி -71-80–பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

September 19, 2013

இடங்கை வலம்புரி நின்றார்ப்ப எரி கான்று
அடங்கார் ஒடுங்குவித்த தாழி-விடம்காலும்
தீவாய் அரவணை மேல் தோன்றல் திசை யளப்பான்
பூவாரடி நிமிர்த்த போது–71-

கீழ் இவன் உகந்த படி சொல்லிற்று
இவனை உகக்கும் நித்ய சூரிகள் படி சொல்லுகிறது –
இடங்கை வலம்புரி நின்றார்ப்ப-
திரு உலகளந்த விஜயத்தை அனுசநித்து
ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டு
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யம் ஆர்க்க
எரி கான்று அடங்கார் ஒடுங்குவித்த தாழி-
ஆர்க்கைக்கு அவசரம் இன்றிக்கே
அக்நியை உமிழா நின்று கொண்டு
நமுசிப் பிரக்ருதிகளை வாய் வாய் என்று
ஒடுங்குவித்தது திரு வாழி
விடம்காலும்
தீவாய் அரவணை மேல் தோன்றல் திசை யளப்பான் பூவாரடி நிமிர்த்த போது-
கிடந்த இடத்தே கிடந்து
விஷத்தை உமிழா நின்ற
திரு அநந்த ஆழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளும்
சௌகுமார்யத்தை உடைய னான ஈஸ்வரன்
பூமியை அளக்கைக்கு புஷ்பஹாச சுகுமாரமான
திருவடிகளை நிமிர்த்த போது
இப்படி ஆனது என்கிறது –

—————————————————————————————————————————————————————————–

போதறிந்து வானரங்கள் பூஞ்சுனை புக்கு ஆங்கு அலர்ந்த
போதரிந்து கொண்டேத்தும் போது உள்ளம் -போது
மணி வேங்கடவன் மலரடிக்கே செல்ல
அணி வேங்கடவன் பேராய்ந்து-72-

திருமலையில் திர்யக்குகள் ஆஸ்ரயிக்கும் படி சொல்லுகிறது
போதறிந்து-
ப்ரஹ்மே முஹூர்த்தே உத்தாய -என்று
சத்வோத்தர காலம் அறிந்து
வானரங்கள் பூஞ்சுனை புக்கு ஆங்கு அலர்ந்த போதரிந்து கொண்டேத்தும்-
குரங்குகள் பூஞ்சுனையிலே புக்கு
அதில் செவ்விப்பூவை அரிந்து கொண்டு
ஏத்தா நின்றது
போது உள்ளம்-
ஹிருதயமே போரு –
அணி வேங்கடவன் பேராய்ந்து வேங்கடவன் மலரடிக்கே செல்ல போது மணி –
சம்சாரத்துக்கு ஆபரணமான
திருவேங்கடமுடையான் உடைய திரு நாமத்தைச் சொல்லி
அவன் திருவடிகளிலே புஷ்பத்தையும் அணி –
மணி வேங்கடவன் என்று சொல்லி
அணி என்று கிரியை ஆகவுமாம்

————————————————————————————————————————————————————————–

ஆய்ந்து உரைப்பன் ஆயிரம் பேர் ஆதி நடு அந்திவாய்
வாய்ந்த மலர் தூவி வைகலும் -ஏய்ந்த
பிறை கோட்டுச் செங்கண் கரி விடுத்த பெம்மான்
இறைக்கு ஆட்பட துணிந்த யான் –73-

ஆயிரம் பேர் ஆதி நடு அந்திவாய்
எல்லா திருநாமங்களையும் ஆய்ந்து உரைப்பன் –
எல்லா அவஸ்தைகளிலும் –
வாய்ந்த மலர் தூவி-
கைக்கு எட்டின புஷ்பத்தைக் கொண்டு
வேண்டியபடியே பொகட்டு
வைகலும் –
காலம் எல்லாம்
ஏய்ந்த பிறை கோட்டுச் செங்கண் கரி விடுத்த பெம்மான்
பிறை போலே ஏந்திய கொம்பை உடைத்தாய்
தர்சநீயமான கண்ணை உடைத்தான
குவலயாபீடத்தை முடித்த
என்னுடைய ஸ்வாமிக்கு
இறைக்கு ஆட்பட துணிந்த யான் -ஆய்ந்து உரைப்பன் –
அவன் பிரதிபந்தகம் போக்க
நான் அடிமை செய்தேன் என்கிறார்

———————————————————————————————————————————–

யானே தவம் செய்தேன் ஏழ் பிறப்பும் எப்பொழுதும்
யானே தவம் உடையேன் எம்பெருமான் -யானே
இரும் தமிழ் நன்மாலை இணை யடிக்கே சொன்னேன்
பெரும் தமிழன் அல்லேன் பெரிது-74-

யானே தவம் செய்தேன்
நானே தபஸ் பண்ணினவன் ஆகிறேன்
யானே தவம் உடையேன் எம்பெருமான்-
தபஸின் உடைய பலமுடையேனும் நானே
தபஸும் தபஸின் உடைய பலமும் உடையவன் நானே
என்கிறது எத்தாலே என்னில்
யானே இரும் தமிழ் நன்மாலை இணை யடிக்கே சொன்னேன் –
விலஷணம் ஆகிற தமிழ் ஆகிற மாலையை
சேர்ந்த திருவடிகளிலே சொன்னேன் –
ஆகையால் –
பெரும் தமிழன்
பெரிய தமிழன் –
பெரிது நல்லேன்
மிகவும் நல்லேன்-

———————————————————————————————————————————–

பெருகு மத வேழம் மாப்பிடிக்கு முன்னின்று
இரு கண் இள மூங்கில் வாங்கி -அருகிருந்த
தேன் கலந்து நீட்டும் திருவேங்கடம் கண்டீர்
வான் கலந்த வண்ணன் வரை-75-

பெரிய தமிழன் மிகவும் நல்லேன் என்று சொன்னீர்
ஒரு கவி சொல்லிக் காணும் என்ன
சொல்லுகிறார்
பெருகு மத வேழம்-
மதித்து சமைந்ததாகில் சிறிது அறிவு உண்டாம் –
மதம் பெருகா நின்று அறிவு கெட்ட சமயத்தில்
மாப்பிடிக்கு –
இப்படி அறிவு கெட்டத்தை
த்யான யுக்தரைப் போலே
தன புருவம் நெறித்த இடத்தில் கார்யம் கொள்ள வற்றாகை
முன்னின்று –
அந்தேவாசிகளைப் போலே
பிடியினுடைய ஸ்வபாவத்தை அறிந்து
கண் வட்டத்திலே நின்று
இரு கண் இள மூங்கில்
இரண்டு கணு வளையச் செய்தே
பருவத்துக்கு உள்ள முற்றனவற்று இருக்கை
வாங்கி —
மூங்கிலினுடைய மேன்மையும் களிற்றுன் உடைய
சாவதானத்தையும் சொல்லுகிறது
-அருகிருந்த தேன் –
திரு மஞ்சனத்துக்கு சம்பாரித்து இருக்குமா போலே
குறைவற்று இருக்கிறபடி –
தேன் -கலந்து-
த்ரவ த்ரவ்யங்கள் இரண்டும் கலந்தாற் போலே இருக்கை
நீட்டும் –
இதுக்கு கொடுக்கையே புருஷார்தமாய்
இருக்கிறபடியும்
அது அநாதரிக்கிறபடியும்
திருவேங்கடம் கண்டீர் வான் கலந்த வண்ணன் வரை
வான் கலந்த என்கிறது உபமான உபமேயங்கள்
ஸூ சத்ருசமாய் இருக்கிறபடி –

———————————————————————————————————————————————

வரைச் சந்தன குழம்பும் வான் கலனும் பட்டும்
விரைப் பொலிந்த வெண் மல்லிகையும் -நிறைத்துக் கொண்டு
ஆதிக்கண் நின்ற வறிவன் அடி இணையே
ஓதிப் பணிவது உறும் —76-

இப்படி சந்நிஹிதன் ஆனவனை
ஆஸ்ரயிக்கை உறும் என்கிறது
வரைச் சந்தன குழம்பும்
சந்தன கிரியிலே உண்டான
சந்தனக் குழம்பும்
வான் கலனும்
தேசமான அணிகலனும்
பட்டும்
விரைப் பொலிந்த வெண் மல்லிகையும்
பரிமளம் மிக்கு தர்சநீயமான மல்லிகையும்
நிரைத்துக் கொண்டு ஆதிக்கண் நின்ற வறிவன் அடி இணையே ஓதிப் பணிவது உறும் –
இது எல்லாத்துக்கும் காரணமாய் நின்று
இத்தனையும் செய்தான் ஆகில்
இதற்கு மேல் செய்வது என் என்னும்
ஞானத்தை உடைய சர்வேஸ்வரன் உடைய
திருவடிகளையே ஏத்திப் பணிவது உறும் –

————————————————————————————————————————————————————————

உறும் கண்டாய் நல் நெஞ்சே உத்தமன் நல் பாதம்
உறும் கண்டாய் ஒண் கமலம் தன்னால் -உறும் கண்டாய்
ஏத்திப் பணிந்தவன் பேர் ஈர் ஐஞஜூறு எப்பொழுதும்
சாத்தி உரைத்தல் தவம்-77-

சூத்திர பதார்தங்களினுடைய
காலைப் பற்றிக் கொண்டு திரிந்த உனக்கு
ஸூ ஹ்ருத்தானவனுடைய திருவடிகளைப் பற்றுகை உறும் –
அப்ராக்ருத புஷ்பம் தேடித் போக வேண்டா
ஆஸ்ரயணீய வஸ்து தன்னிலும்
ஆஸ்ரயணயம் தானே உறும்

———————————————————————————————————————————————–

தவம் செய்து நான்முகனே பெற்றான் தரணி
நிவர்ந்து அளப்ப நீட்டிய பொற்  பாதம் -சிவந்த தன்
கை யனைத்தும் ஆரக் கழுவினான் கங்கை நீர்
பெய்தனைத்துப பேர் மொழிந்து பின்-78-

ஆஸ்ரய ணீயவஸ்து கை புகுந்த பின்பு
ஆஸ்ரயித்த பிரம்மாவை ஒப்பார் உண்டோ என்கிறது –
தபஸ் பண்ணினானும்
பலம் பெற்றானும் ப்ரஹ்மாவே
அன்யார்தமாக பிரவர்த்திகச் செய்தே
பலம் பெற்றான் என்கிறது
அநேக கங்கை படித்தால் உள்ள
லாபம் பெற்றான்
க்ருஹீத்வா தர்மபா நீயம் -என்று
திருவடி விளக்க அபேஷிதமானவாறே
தர்ம ஜலமானத்தைக் கையிலே கொண்டு
அனைத்து திரு நாமங்களைச் சொல்லி
பின்னை திருவடி விளக்கினான்-

—————————————————————————————————————————————————-

பின்னின்று தாய் இரப்பக் கேளான் பெரும் பணைத் தோள்
முன்னின்று தான் இரப்பாள் மொய்ம்மலராள் -சொல் நின்ற
தோள் நலந்தான் நேரில்லாத் தோன்றல் அவன் அளந்த
நீள் நிலம் தான் அனைத்துக்கும் நேர்-79-

திரு உலகு அளந்து அருளின நீர்மை
ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் குணங்களுக்கு நேர் என்கிறது –

பின்னின்று தாய் இரப்பக் கேளான்
ஸ்ரீ கௌசல்யை
நான் ஏக புத்ரை
உம்மைப் பிரிந்து நான் ஜீவியேன்
நீர் காட்டுக்குப் போக வேண்டா
என்று சொன்னால் கேளான் –
பெரும் பணைத் தோள்முன்னின்று தான் இரப்பாள் மொய்ம்மலராள்
அக்ரதஸ்த்தேக மிஷ்யாமி -என்று
பிரார்திப்பாள் பெரிய பிராட்டியார்
-சொல் நின்ற தோள் நலந்தான் நேரில்லாத் தோன்றல்
ஸ்ரீ ராமாயணத்தில் சொல்லப் படா நின்ற
தோள் வலியை உடையனான பிள்ளையுடைய
குணங்களுக்கு
அவன் அளந்த நீள் நிலம் தான் அனைத்துக்கும் நேர் –
அன்று அளந்தத அத்தனையும்
அக்குணத்துக்கு நேர்-

————————————————————————————————————————————————————————

நேர்ந்தேன் அடிமை நினைந்தேன் அது ஒண் கமலம்
ஆர்ந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய் -ஆர்ந்த
அடிக்கோலம் கண்டவர்க்கு என் கொலோ முன்னைப்
படிக்கோலம் கண்ட பகல் -80-

நேர்ந்தேன் அடிமை –
ஸ்வரூப அனுரூபமான கைங்கர்யத்தைக் கிட்டினேன் –
நினைந்தேன் அது ஒண் கமலம் –
ஸ்ப்ருஹணீயகமான திருவடிகளை நினைந்தேன்
ஆர்ந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய் –
உன்னுடைய சிவந்த திருவடிகளிலே
ச்நேஹத்தை உடையனாய் பரிப்பூர்ணன் ஆனேன் –
ஆர்ந்த அடிக்கோலம் கண்டவர்க்கு என் கொலோ முன்னைப் படிக்கோலம் கண்ட பகல் –
திரு உலகு அளந்த திருவடிகளை கண்ட எங்களுக்கு
முன் ஸ்வா பாவிகமான ஒப்பனைகளை கண்ட காலம்
என்னாவது -நாங்கள் கண்டபடிக்கு ஒக்குமோ அது –

—————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பூதத் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 19, 2013

கண்டு தெளிந்தும்கற் றார்கண்ணற்கு
ஆளன்றி ஆவரோ?
வண்டுண் மலர்த்தொங்கல் மார்க்கண்
டேயனுக்கு வாழுநாள்
இண்டைச் சடைமுடி ஈசன்
உடன்கொண்டு உசாச்செல்லக்
கொண்டங்குத் தன்னொடுங் கொண்டுஉடன்
சென்றது உணர்ந்துமே.

பொ-ரை : ‘வண்டுகள் தேனை உண்ணுகின்ற மலர்களால் கட்டப்பட்ட மாலையைத் தரித்த மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழ்நாள் அளித்தல் சம்பந்தமாக, பூமாலையைத் தரித்த சடைமுடியையுடைய சிவபெருமான், அவனைத் தன்னோடு அழைத்துக்கொண்டு, அறப் பெரியனான சர்வேஸ்வரன் பக்கல் உசாவ வேண்டும் என்று செல்ல, அந்த நிலையிலேயே அவனைக் காக்க வேண்டும் என்று திருவுள்ளத்தே கொண்டு தன்னோடே ஒத்த தன்மையையும் கொடுத்துப் பின் ஒரு நாளும் பிரியாதே சென்றபடியை உணர்ந்தமு கண்டும் தெளிந்தும் கற்றவர்கள் கண்ணபிரானுக்கு ஆள் ஆவரே அன்றி, மற்று ஒருவர்க்கு ஆவரோ? ஆகார்,’ என்றபடி.

வி-கு : ஈசன் மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழுநாளை உசாச்செல்ல. அங்குக் கொண்டு தன்னொடுங் கொண்டு உடன் சென்றதை உணர்ந்தும் கண்ணற்கு ஆளன்றி ஆவரோ?’ எனக. இண்டை – மாலை.

ஈடு : ஏழாம் பாட்டு. 1‘திருமகள் கேள்வனான தன்னைத் தாழவிட்டு இரந்து பாதுகாத்து ஒரு பெரிய ஏற்றமோ, வேறு தெய்வத்தைத் துதித்து வணங்கிய மார்க்கண்டேயனை அங்கீகரித்த இம்மஹாகுணத்துக்கு?’ என்கிறார்.

கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார் – கற்றுத் தெளிந்து கண்டார்; ஒருவன் பக்கலிலே ஓர் அர்த்தத்தைக் கேட்டு, அதிலே தெளிய வாசனை பண்ணி. பின்பு நேரே அறிதல் பரியந்தமாக்கி வைப்பார். 3கேட்டல் தெளிதல்கள்தாம், நேரே பார்ப்பதற்குச் சமானமான ஆகாரத்தளவும் சென்று நிற்கும் அன்றோ? கண்ணற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ – 3தியானிக்கின்றவர்கள். தியானிக்கப்படுகின்றபொருளை விட்டுப் புறம்பே போவாரோ? வண்டு உண் மலர்த்தொங்கல் மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழுநாள் – ‘வண்டுகள் தேனைக் குடிக்கின்ற பூமாலையையுடைய ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழ்நாள் உண்டாகைக்காக’ என்னுதல்; அன்றிக்கே. 1‘வாழுநாள்’ என்பதனை, மேலே வருகின்ற ‘உசாச்செல்ல’ என்றதனோடு கூட்டலுமாம்.2தாய்தந்தையர்கள் மார்க்கண்டேயனை ஒப்பித்து விளையாட விட, அங்கே ஓர் அசரீரி வாக்கியம் ‘இவனுக்குச் சாக்காடு குறுகிற்று’ என்று சொல்ல, அதனைக் கேட்டத் தாய்தந்தையர்கள் வெறுக்க, ‘இதற்கு நீங்கள் அஞ்ச வேண்டா; நான் போக்கிக்கொள்ளுகிறேன்,’ என்று இவன் சென்று சிவனை அடைய, அவனும் பச்சை இடும் நாள் எல்லாம் இடுவித்துக்கொண்டு, ஒருநாளிலே வந்தவாறே தலைக்கடையையும் புழைக்கடையையும் அடைத்துச் சடையை விரித்துக் காட்டி, ‘உன் காரியத்தைப் போன்றே ஆறல் பீறல்காண் என் காரியமும்: அருகில் மாலையைப் பாராதே என் தலையில் சடையைப் புத்தி பண்ணாய்’ என்று காட்டி, 3‘ஆனாலும் நெடுநாள் பச்சை இட்டு என்னைத் துதித்த நீ பேசாதே போக ஒண்ணாதே அன்றோ? உனக்கு ஒரு பற்றுக்கோடு காட்டக் காணாய்!’ என்று, சர்வேஸ்வரனுடைய சௌலப்யம் முதலிய குணங்களையும் மோட்சத்தைக் கொடுத்தல் முதலான குணங்களையும் சொல்லிக்கொண்டு சர்வேஸ்வரன் பக்கல் ஏறச்சென்றான்.

அங்குக் கொண்டு – 4‘ஐயோ! மரண பயத்தையுடையனாய்க் கொண்டு வந்தாய் அன்றோ!’ என்று திருவுள்ளத்திலே கொண்டு: ‘நெஞ்சிற்கொண்டு’ என்னும்படியே. அன்றிக்கே, ‘செருக்கனானசிவன் கொண்டு வந்தான்’ என்று பாராமல், ஒரு பிராட்டி புருஷகாரமாக வருவாரைக் கைக்கொள்ளுமாறு போலே கைக்கொண்டு என்னுதல். தன்னொடும் கொண்டு-பெரிய திருமொழி, 5. 8 : 4.-இவன் வந்த காரியத்தை முடித்து, பின்பு தன்னுடன் ஒத்த தன்மையையும் கொடுத்து. உடன் சென்றது உணர்ந்தும் – 1ஒரு ‘கள்வன்கொல்’ பெரிய திருமொழி, 3 : 7.-என்ற திருமொழியில் பிராட்டியைக் கொடுபோமாறு போலே கொடுபோனான்காணும். 2‘பின்னை என்றும் நின் திருவடிப் பிரியாவண்ணம் எண்ணிய’ பெரிய திருமொழி. 5. 8. 6.-என்கிறபடியே 3‘ஒரு வேறுபட்ட பொருள்’ என்று தோற்றாதபடி தன்னோடு விளைகிற ரசத்தை உண்பித்தபடியை நினைத்து, கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார் கண்ணற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ?

4தன்னை அடைந்த இந்திரனுக்காத் தன்னைத் தாழவிட்டது ஓர் ஏற்றமோ? ‘என்னையே எவர்கள் சரணம் அடைகின்றார்களோ அவர்கள் இந்த மாயையினைத் தாண்டுகின்றார்கள்’ என்னக் கடவ அவன்,‘

மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே மாயாமேதாம் தரத்தி தே’-என்பது, ஸ்ரீ கீதை, 7 : 14.

வேறு தேவதையைத் துதிக்க, அதற்கு மேலே அவன் புருஷகாரமாகக் கொண்டு வந்து காட்டிக் கொடுக்க, ‘என்செய்வான், தன்னை அடைந்தவனை அழிய விடாதே புறம்பேயாகிலும் கொண்டு போய் இரட்சிப்பித்தான்’ என்னும் குணம் சிவனுக்கு உண்டாக,

மார்க்கண்டேயனைக் காத்த நீர்மைக்கு. 1தாமத புருஷர்களுடைய சினேகம் சர்வேஸ்வரன் விடுகைக்குக் காரணம்; சத்துவநிஷ்டருடைய சினேகம் அவன் அங்கீகரி்ப்பதற்குக் காரணம்; இங்ஙனே இருக்கச் செய்தே அன்றோ சிவன் முன்னிலையாக வந்த மார்க்கண்டேயனுக்கும் காரியம் செய்தது!

தேவதாந்தர பஜனம் செய்த மார்கண்டேயனுக்கும் அனுக்ரகம் செய்து அருளிய குணம் ஏற்றம் இதில் சொல்லுகிறது –
கொண்டு உடன் சென்றது -ருத்ரன் –
கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார்
பிரமாணம் பிரத்யஷ சமானம்
இண்டை= மாலை
இண்டை சடை முடி ருத்ரன் உடன் கொண்டு உசா செல்ல
உடன் சென்றது உணர்ந்தும்
கண்ணனுக்கு ஆள் அன்று ஆவரோ
கற்று –கண்டது போலே -தெளிந்து கண்டார்
ஸ்ரவணம் மனனம் நிதித்யாச்யம் தர்சன சமானம்
த்யானிக்க காரண வஸ்து
வண்டுகள் -மது பானம் பண்ணும் பூ மாலைகள்
வாழ் நாள்
மாதா பிதாக்கள் இவனை ஒப்பித்து விளையாட விட
அசரீரி வாக்கியம் மிர்த்யு குறுகிற்று சொல்ல
துக்கப்பட
தேவரை ஆஸ்ரயிக்க
அவனும் பச்சை இடும் நாள் எல்லாம்ஏற்றுக் கொண்டு
ஒரு நாளிலே வந்த வாறே
இண்டை -வாசக்கள் புழக்கடை அடைத்து ரகஸ்யமாக
ஜடையை விரித்து காட்டி பூவை சாத்தி வெளியில் தெரியாமல் இருக்க –
இண்டை சடை முடி
உன்னோ பாதி ஆறல் பீறல் -ஆறி போனது கிழிந்த வஸ்த்ரம் போலே
சாதக வேஷம் தானும் கொண்டானே –
அருகில் மாலை பாராதே ஜடையை புத்தி பண்ணு
நெடு நாள் பச்சை இட்ட உனக்கு
ஆஸ்ரயம் காட்டுவேன்
சர்வேஸ்வரன் பக்கல்
சௌலப்யம் மோஷ பரத்வம் குணங்களை உசாவிக் கொண்டு போக
ஐயோ பாவம் -துர்மானி இவன் கொண்டு வந்தான் பாராதே
பிராட்டி புருஷகாரமாக
நெஞ்சில் கொண்டு நின் அஞ்சிறைப் பறவைக்கு
கொண்டு அர்த்தம்
தன்னுடன் கொண்டு
வந்த கார்யம் தலைக் கட்டி
சாமா பத்தியும்
கள்வன் கொல் பிராட்டியை கொண்டு போனது போலே
பின்னை என்றும் நின் திருவடி பிரியா வண்ணம்
மைந்தனை -தன்னுடன் வைத்துக் கொண்டு –
மூலவர் சந்நிதி ப்ருகு மார்கண்டேயர் பல இடங்களில்
தைல காப்பு நீக்கி சதாபிஷேக ஸ்வாமி-கைங்கர்யம்
புராசீன திரு மேனி –
சிலா திருமேனி யாக இருக்க –
விக்ரஹம் சேதம் இல்லாமல் –
மார்கண்டேயர் மூக்கு உடைய
இப்படியே இருந்தது முன்பே –
ருத்ரன் இடம் பேர்த்து வந்த மூக்கு என்றாராம் சதாபிஷேகம் ஸ்வாமி –

 

தன்னுடன் சேர்த்து கொண்டாரே
தன்னை ஆஸ்ரயித்த இந்தரனுக்கு தாழ விட்டது ஏற்றமோ
என்னை பற்றி மாயை கடக்க
மாயா மேதாம் -தன்னோடு ஒக்க
தேவதாந்த்ரம் பஜனம் செய்து
அதுக்கும் மேலே அவனை புருஷகாரமாக கூட்டி வந்தான்
ரஷிக்க முயன்ற ருத்ரனை மன்னித்து
தாமசர் -ஓட்டை சகவாசம் த்யாஜ்ய ஹேது
சதவர் சகவாசம் அங்கீகரீக்க ஹேது
இருக்கவும் இப்படி செய்து அருளிய மகா குணம் –

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 19, 2013

கேட்டும் உணரந்தவர் கேசவற்கு ஆளன்றி ஆவரோ?
வாட்டமி லாவண்கை மாவலி வாதிக்க வாதிப்புண்டு
ஈட்டங்கொள் தேவர்கள் சென்றிரந் தார்க்கிடர் நீக்கிய
கோட்டங்கை வாமன னாய்ச்செய்த கூத்துகள் கண்டுமே.

பொ-ரை : ‘கொடுப்பதில் குறைவு இல்லாத கையையுடையமாவலி வருத்த வருந்தி, கூட்டம் கூட்டமாகச் சென்று இரந்தவர்களாகிய தேவர்களுக்குத் துன்பத்தை நீக்கும்பொருட்டுக் கோட்டம் பொருந்திய கையையுடைய ஸ்ரீ வாமனனாகிச் செய்த செயல்களைக் கண்டும் கேட்டும் உணர்ந்தவர்கள், கேசவனுக்கு ஆள் ஆவரே அன்றி வேறு ஒருவர்க்கு ஆள் ஆவரோ?’ என்றபடி.

வி-கு : ‘வண் (மையில்) வாட்டம் இல்லாத கை’ என்க. ‘கோட்டம் கை’ என்றது, வாங்கும்போது கை வளைந்திருத்தலைக் குறித்தபடி. நீக்கிய ‘செய்யிய’ என்னும் வாய்ப்பாட்டு வினையெச்சம்; நீக்கும் பொருட்டு வாமனன் ஆனான்.

ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 1‘மேலே  கூறிய குணங்கள் தாம் ஓர் ஏற்றமோ, அலம் புரிந்த நெடுந்தடக்கையைக் கொண்டு திருநெடுந்தாண்டகம், 6. -கோட்டம் கை வாமனனாய் இந்தப் பூமியைக் காப்பாற்றிய மஹா குணத்துக்கு?’ என்கிறார்.

கேட்டும் உணர்ந்தவர் – ஓர் ஆசாரியன் ஓர் அர்த்தத்தை உபதேசித்தால் அதனைக் கேட்டு, 2‘அறிந்து இதன்படி ஆகக்கடவன்’ என்கிறபடியே, பின்னை அந்த அர்த்தத்தைத் தெளிந்திருக்குமவர்கள். கேசவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ –3புறம்பே அடையத்தக்கவர் இல்லாதபடி தானே அடையத் தக்கவனானவனுக்கு ஒழிய ஆள் ஆவரோ? ‘கேசவன்’ என்ற பெயர் 4‘பிரமனும் ஈசனுமாகிய நாங்கள் இருவரும் தேவரீருடைய திருமேனியில் உண்டானோம்; ஆதலால், கேசவன் என்ற பெயரையுடையரானீர்,’ என்கிறபடியேயாதல் அடர்ந்து நீண்ட மயிர்முடியையுடையவன் என்ற காரணத்தாலாதல் வந்தது. வாட்டம் இலா வண் கை

இதி ப்ரஹ்மணோநாம ஈஸோஹம் ஸர்வ தேஹிநாம்
ஆவாம் தவ அங்கே ஸம்பூதௌ தஸ்மாத் கேஸவ நாமவாந்’-என்பது, பாரதம், ஹரிவம்ஸம், கைலாச யாத்திரை. 

 வெள்ளியை யாதல் விளம்பினை மேலோர்
வள்ளிய ராக வழங்குவ தல்லால்
எள்ளுவ என்சில? இன்னுயி ரேனும்
கொள்ளுதல் தீது; கொடுப்பது நன்றால்.’-என்பது, கம்பராமாயணம்.

– 5கொடுத்து மாறக்கடவது அன்றியே, எப்போதும் கொடுக்கையிலே ஒருப்பட்ட கை.6இராவணன் முதலாயினோரைப் போன்று தலை அறுத்துப் போகட ஒண்ணாமைக்குக் காரணம் உண்டாகையாலே அழியச் செய்திலன்.

மாவலி வாதிக்க வாதிப்புண்டு-இது பற்றாசாக அவன் நெருக்க நெருக்குண்டு. ஈட்டம் கொள் தேவர்கள் – 1கிராமணிகளைப் போலே, ஒருவர் உயர்வு ஒருவர் பொறாதே, தலை அறுப்பாரும் தலை அறுப்பு உண்பாருமாய்த் திரியக் கடவ சாதி அன்றோ? 2இப்படிச் சேராச் சேர்த்தியாய் இருக்கிறவர்கள் ஆபத்து மிக்கவாறே தங்கள் தங்கள் செருக்கினைப் போகட்டு. எல்லாரும் ஒரு மிடறாய் வந்து விழுந்தார்கள். ஈட்டம் – திரள். சென்று இரந்தார்க்கு இடர் நீக்கிய – 3கூறு செய்வானும் அம்பலத்தே இருந்தால் ‘ஈஸ்வரனும் நம்பக்கல் வரத் தட்டு என்?’ என்று இருக்குமாறு போலே, ‘எல்லாரும் நம்பக்கல் வரவேணும்’ என்று இருந்தவர்கள் தங்கள் ஆபத்தின் மிகுதியினால் அன்றோ செருக்கு உற்றவர்களாய் இருக்கிறவர்கள் திரள வந்து இரந்தது?’ என்று திருவுள்ளத்தே கொண்டு அவர்கள் இடரைப் போக்கினபடி. (‘பெரியவர் யார்?’ என்ற ஐயத்தினால் விஷ்ணுவுக்கும் சிவனுக்கும் போரை மூட்டிவிட விஷ்ணு ஜயித்ததனால் ) 4‘விஷ்ணுவை அதிகனாக எண்ணினார்கள்’  என்கிறபடியே, ‘அதிகம் மேநிரே விஷ்ணும்’-என்பது, ஸ்ரீராமா. பால. 75 : 19.

ஒரு சொத்தை வில்லை முரித்தபோதாக எம்பெருமான் அறப்பெரியன் என்பது; அல்லாது போது ‘ஈஸ்வரோஹம்’ என்பதான தேவசாதி பற்களைக் காட்ட, அவர்கள் இடரை நீக்கினபடி.

கோட்டம் கை வாமனனாய் – நீர் ஏற்கக் குவித்த அழகிய கையையுடையவனாய்; 5‘பொல்லாக் குறள்  உருவாய்ப் பொன்கையில் நீர் ஏற்று’–நாய்ச்சியார் திருமொழி, 11 : 5.-என்கிறபடியே, 1தேவர்களை நெருக்குகையாலே அழியச் செய்ய வேணும்; குண விசேடத்தாலே அழியச்செய்யமாட்டான்; இனி, இரண்டற்கும் தக்கதாக ஒரு வழி இரட்சகனான தான் பார்க்குமித்தனை அன்றோ? பொற்கை – பொலிவு எய்தின கை; ‘அழகிய கை’ என்றபடி. கொடுத்து வளர்ந்த கை; 2‘ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களைத் தானம் செய்ததான பருத்து நீண்ட கை’ என்றும், ‘சத்திய பராக்கிரமத்தையுடையவரான பெருமாள் கொடுப்பார்; வாங்கமாட்டார்’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே.

கோ ஸஹஸ்ர ப்ராதாதாரம் உபதாய புஜம் மஹத்’-என்பது, ஸ்ரீராமா. யுத். 21:7.

‘தத்யாத் ந ப்ரதிக்ருஹ்ணீயாத்’-
என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 33 : 25.

செய்த கூத்துகள் கண்டுமே – 3அன்றே பிறந்து அன்றே வளர்ந்து அன்றே இரப்பிலே மூண்டு, மஹாபலி வேள்வி செய்யும் இடத்தளவும் செல்ல, பூமி நெளியும்படி பதறி நடந்து சென்று புக்கு, மான் தோலும் பூணு நூலும் தருப்பைப் புல்லுமான வணக்கமுள்ள வடிவத்தோடு நின்று ‘கொள்வன் நான்’ திருவாய். 3. 8 : 9.-என்றாற் போலே சொன்ன பிள்ளைப்பேச்சுக்களும் சிறுகாலைக் காட்டிப் பெரிய காலாலே அளந்ததும் ஆகிற இச்செயல்கள் அடங்கலும் இவர்க்கு வல்லார் ஆடினாற்போலே இருக்கிறபடி.

4‘இறைமைத் தன்மைக்குரிய மேன்மையும் கிடக்கச் செய்தே, திருமகள் கேள்வனான தான் இரந்து தன்னை அடைந்தாரைக் காத்த நீர்மைக்குப் பிரளயங்கொண்ட பூமியை எடுத்துக் காத்தது ஒரு குணமாயிற்றதோ?’ என்கிறார்.

கோட்டம் கை வாமனனாய்
கேசன் -ப்ரஹ்மா ருத்ரனுக்கும் தலைவன்
வாட்டமிலா வண் கை
மா பலி வாதிக்க பாதிக்க -அவனாலே பாதிப்பு உண்ட
தேவர்கள் இரக்க
இடர் நீக்கிய
கோட்டு கை வாமனன்
கண்டும் கேட்டும் உணர்ந்தவர் –
ஸ்ரவணம் கேட்டு
பின்னை தெளிந்து -சிந்தித்து நிர்ரோபனம் -உணர்ந்தும் தெளிவு
தானே ஆஸ்ரய ணீயன் ஆனவன் கேசவன்
புறம்பு ஆஸ்ரய ணீ யன் ஆனால் கூட்டி வந்து -மார்கண்டேயர்
ஹரி வம்ச பிரமாணம் –
வரம் கேட்கணும் என்ற வரம்
கள்வா-ருத்ரன் -உன்னிடத்தில் உண்டாக்கி தஸ்மாத் கேசவ நாமவான்
க்கா ப்ரஹ்மா ஈச ருத்ரன்
கம்ச ஈச்ச பவதி கேசவா
பிரசச்த கேசம் உள்ளவன்
வாட்டம் இல் கை -மகா பலிக்கு விசெஷணம்-
இதனால் தான் விட்டு
கொடுக்கையிலே ஒருப்பட்ட கை
ஔ தார்யம்
மகா பலி வாதிக்க -இது பற்றாசாக நெருக்க தேவர்கள் நெருக்குண்டார்கள் இதுவே அஹங்கார காரணம்
ஈட்டம் கொள் தேவர்கள் கூட்டமாக
தலை அருப்பாரும் தலை அருப்புண்டாருமாக -கிராமணிகள் போலே அரசியல்வாதிகள் -கிராம நிர்வாகம் செய்பவர் கிராமணிகள்
ஒருவர் மேன்மை ஒருவர் பொறாமல்
சேரா செர்தியாக இருக்கும் தேவர்கள்
ஆபத்து மிக்க துர் அபிமானம் விட்டு சேர்ந்து கூட்டணி
ஈட்டம் கொள் தேவர்கள் -ஒரு மிடரே வந்து திருவடியில் விழ
எல்லாரும் தம் பக்கல் வர வேண்டும் என்று இருப்பவர்கள்
கூறு செய்வானும் அம்பலத்தில் இருந்தால் ஈஸ்வரனும் நம் பக்கல் வர கடவன் என்று இருப்பாரைப் போலே -இருக்குமவர்கள் –
திரள வந்தது -சென்று -இரந்து-
திருப் பாற் கடலில் இவன் இருக்க சென்று இரக்க –
வராதவர் வந்தார்கள்
இடரை போக்கி விட்டான்
சொத்தை வில்லை முறித்தாய் என்று சர்வாதிகன் எம்பெருமான் என்று இருந்த தேவ ஜாதி
ஈச்வரோஹம் தேவ ஜாதி பல்லை காட்ட
மயன் இரண்டு வில் -சிவ தனுஸ் விஷ்ணு தனுஸ் –
இடர் நீக்கி –
கோட்டம் கை வாமனனாய்
குவித்த கை கோடு அழகிய
பொல்லா குறள் உருவாய் பொன் கையில் நீரேற்று
அடியவர்களை நெருக்க தண்டிக்க வேண்டும்
ஔதார்யம் உண்டே
இரண்டுக்கும் அனுரூபமாக
பாதாளம் சிறை வைக்க
house arrest
ஏற்று -செய்த கூத்துக்கள்
அன்றே பிறந்து
அன்றே வளர்ந்து
அன்றே இரந்து
எங்கும் அதிரப் புகுத்த கனாக் கண்டான்
பூமி அதிரும்படி
சர்வேஸ்வரன் நடப்பதால் பூர்வர் -பட்டர் அப்படி இல்லை
இரப்பில் பதற்றத்தால் பூமி நடுங்க
விநீத வேஷம்
கிருஷ்ணா
யஞ்ஞாபவதீமம்
நிலம் வாங்க
கொள்வன் நா மாவலி மூவடி தா -முக்த ஜல்பிதன்கள்
சிறிய காலை காட்டி பெரிய காலால் அளந்த
வியாபாரங்கள் வல்லார் ஆடினாப் போலே இருக்க
ஸ்ரீ ய பதி தான் இரந்து ரஷித்தது
வராக அவதாரம் விட ஏற்றம்

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 19, 2013

  சூழல்கள் சிந்திக்கில் மாயன் கழல்அன்றிச் சூழ்வரோ?
ஆழப் பெரும்புனல் தன்னுள் அழுந்திய ஞாலத்தைத்
தாழப் படாமல் தன்பால்ஒரு கோட்டிடைத் தான்கொண்ட
கேழல் திருவுரு வாயிற்றுக் கேட்டும் உணர்ந்துமே.

பொ-ரை : ‘பிரளய வெள்ளத்திலே ஆழ அழுந்திய பூமியைக் காலம் நீட்டிக்காமல், தன் திருமேனியில் ஒரு கொம்பிலே தானே கொண்ட வராகத்தின் அழகிய வடிவான இதனைக் கேட்டும்உணர்ந்தும், தான் உய்வதற்குரிய உபாயங்களைச் சிந்தித்தால், ஆச்சரியமான செயலைச் செய்த எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை அல்லாமல் வேறு ஒன்றனைப் பற்றுவரோ?’ என்கிறார்.

வி-கு : சூழல் – உபாயம். சூழ்தல் – பற்றுதல். ‘ஆழ அழுந்திய ஞாலம்’ என்க. ஆற்றொழுக்காகப் பொருள் கூறலுமாம், தாழப்படாமல் – காலம் நீட்டிக்காமல். கேழல் -பன்றி. ‘உணர்ந்தும் மாயன் கழல் அன்றிச் சூழ்வரோ?’ என்க.

ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1‘உலகத்தைப் படைத்தது ஓர் ஏற்றமோ, படைக்கப்பட்ட உலகத்தைப் பிரளயம் கொள்ள மஹாவராகமாய் எடுத்துக் காத்த குணத்துக்கு?’ என்கிறார்.

சூழல்கள் சிந்திக்கில் – 2தான் தன்னோடு உறவு அற ஜீவிக்கைக்கு உறுப்பான விரகு பார்க்கில். 3தாங்கள் தாங்கள் விரும்பிய பொருள்கள் சித்திப்பதற்கு விரகுகள் பார்க்கில். மாயன் கழல் அன்றிச் சூழ்வரோ – 4பாதுகாக்கப்படுகின்ற பொருள்களைப் பாதுகாத்தல் ஒரு தலையானால் தான் தன்னைப் பேணாத நோக்கும் ஆச்சரியத்தையுடைய இறைவனது திருவடிகளை அல்லது பற்றுவரோ? ஆழப் பெரும்புனல் தன்னுள் அழுந்திய ஞாலத்தை – 5‘ஆழத்தையுடைத்தான மிக்க தண்ணீரிலே அழுந்தின பூமி’ என்னுதல். ‘பெரும்புனல் தன்னுள் ஆழ அழுந்திய பூமி’ என்னுதல். அழுந்திய ஞாலம் – அண்டப்பித்தியில் சென்று ஒட்டின பூமி. தாழப்படாமல் – தரைப்படாமல்; மங்காமல். என்றது, 6‘உள்ளது கரைந்து போனபின்பு இனிச் சத்தையுங்கூட அழிந்து போக ஒண்ணாது என்று பார்த்து’ என்றபடி. தன்பால் ஒரு கோட்டிடைத் தான் கொண்ட – பெரிய பூமியைத் தன் எயற்றிலே 1நீலமணி போலே கொண்ட; 2தன் திரு எயிற்றிலே ஒரு கூற்றிலே கொண்ட.3உதாரராய் இருப்பார் நாற்பது பேருக்குச் சோறு இட நினைத்து நூறு பேருக்குச் சோறு சமைக்குமாறு போலே, பாதுகாக்கப்படுகிற பொருள்களின் அளவு அன்று காணும் கொண்ட எயிற்றின் பெருமை; 4வேறு முகத்தாலே காத்தல் அன்றியே, தன் முகத்தாலே எடுத்துக் காத்தபடி கரைந்து போன பூமி வேண்டிக்கொள்ளச் செய்தது அன்று ஆதலின், ‘தான் கொண்ட’ என்கிறார்.

கேழல் திரு உரு ஆயிற்று – 5அழிவுக்கு இட்ட வடிவிற்கே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டி இருந்தபடி. அடியார்களைப் பாதுகாக்க வந்து தன்னைப் பேணாதே ஒழிய ஒழிய அதுதானே நிறம் பெறும்படியாய்க் காணும் இருப்பது; 6‘மானம் இலாப் பன்றியாம் தேசு’நாச்சியார் திருமொழி, 11 : 8. என்னும்படியே. ‘மாசு உடம்பில் நீர் வாரா – எங்கேனும் உண்டான அழுக்கும் வந்து சேரும்படி இருப்பது ஒரு வடிவைக்கொண்டு. மானம் இலாப் பன்றியாம்-ஈஸ்வரனாந்தன்மை பின்னாட்டாதபடி இருக்கை. தன் இனங்கள் மோந்து பார்த்துத் ‘தன்னினம்’ என்றுநம்பும்படி அகவாயில் புரை அற்று இருக்கை. 1மாரீசனாகிய மாயமானை மோந்து பார்த்து ‘இராக்கத வாசனை உண்டு’ என்று போயின அன்றோ மற்றைய மான்கள்? பன்றியாம் தேசுடை தேவர் – இவ்வடிவு கொண்டிலனாகில் அருமந்த ஒளியை எல்லாம் இழக்குமத்தனையன்றோ. நித்தியசூரிகளுக்கு ஓலக்கம் கொடுத்து அங்கே இருப்பதைக்காட்டிலும் தாழ விட்டதால் வந்த ஏற்றம்?’ கேட்டும் உணர்ந்துமே-கேட்டும் மனனம் செய்தும், அதனாலே தம் முயற்சியை விட்டவர்கள் சூழல்கள் சிந்திக்கில் மாயன் கழல் அன்றிச் சூழ்வரோ?

தான் உலகத்திற்குக் காரணனாய் இருத்தல் முதலிய குணங்களுள் ஒன்றும் குறையாதபடி சங்கற்பத்தாலே உலகத்தைப் படைத்தான் என்னுமது ஓர் ஏற்றமோ, பிரளயம் கொண்ட பூமியைத் தன்னுருக் கெடுத்து வேற்றுருக்கொண்டு எடுத்த இந்த உபகாரத்துக்கு?

ரெங்கராஜ ஸ்தவம்
ஆளவந்தார் ஸ்லோகம் எடுத்துக் காட்டவில்லை
சிசுபாலன் -காகாசுரன் –
எனக்கு மோஷம் கொடுக்க என்ன கஷ்டம் -அவர்களை விட என்ன செய்தேன் -படி அதிகமாக உள்ள ஸ்லோஹம் எடுத்து
அங்கெ குண லவமாவது இருந்ததே –
அனைத்து உலகும் திரிந்தோடி -வித்தகனே ராமோவோ நின் அபயம் என்று இளைத்து விழுந்தானே –
திரு விருத்தம்
கிருபைக்கு தண்ணீர் திரும்பு கூட இல்லையே
காழியன் அனுக்ரகம் -விஷம் கக்கின பொழுதும்
அந்தம ஸ்ம்ருதி இருந்ததே சிசுபாலனுக்கு -சாதனம் கேட்க்காமலே கொடுத்தான்
கொண்டு பொய் தள்ளினான் –
சிசுபாலன் முன் அவதாரம் ராவணன்
அவனுக்கும் கொடுத்து
கொடுமையில் கடு விசை அரக்கன் திரு வினைப் பிரித்தாலும்
இந்த பாசுரமும் சாமை குணம் ராமாவதாரம் வைத்து அந்வயம் செய்யலாம்
சிசுபாலன் போல்வாரை சிருஷ்டித்து ரசித்தான் நான்காவது பாசுரம்
ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்தை பிரளயத்தை
நினைவு அன்றிக்கே இருக்க செய்தே ரஷித்தான்

சூழல்கள் உபாயங்கள் சிந்திக்கில்
கேழல் திரு உருவுருவாய் கேட்டும் உணர்ந்தும்
ஆழமான புனலில் அழுந்திய லோகத்தை
கோட்டிடை வைத்து
வராக திரு உருவம் கொண்டு
விரகு-தன்னோடு உறவு அற பிரகிருதி விட்டு அவனை அடைவதே ஜீவனம் -இதற்க்கு வழி சிந்தித்தால்
அடியேனுக்கே அடியே இ றே உபாயம்
மாயன் கழல் அன்றி –
தன்னை பேணாதே நோக்கும் ஆச்சர்ய பூதன் -மாயன்
தன்னை அழித்து கொண்டு -இத்தலையை ரஷிக்கும்-குணம் –
சர்வேஸ்வரன் கேழல் வராகம் ஆக்கிக் கொண்டானே
ரஷ்ய வர்க்கம் ரஷணம் ஒரு தலை
ஆழம் உடைய ஜலத்தில்
ஆழ அழுந்தின என்னவுமாம்
ஞாலத்தை -அண்ட பித்தியில் ஒட்டிய பூமியை –
தரைப்படாமல் மங்காமல் ஞாலம் தாழ்ந்து போகாமல்
தன்பால் ஒரு கோட்டிடை தான் கொண்ட
தன திரு வயிற்றில் ஏக தேசத்தில் கொண்ட
கோட்டில் புள்ளி போலே இருந்ததே –
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடை கொண்ட எந்தாய்
நீல வரை போலே இருந்தான் –
கோரை பற்கள் பிறை சந்தரன் இரண்டு போலே
இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்தது ஒப்ப -லோகம் -உபமானம் -இல்லையே
நிலத்துக்கு திருஷ்டாந்தம் இல்லையே –
பிறையில் மறுவோபாதி இ றே பூமி -நம்பிள்ளை வியாக்யானம்
பிறை சொன்னாலே இதையும் சொன்னதாகுமே
பெரிய மேரு -கண கணா-பாடகம் -சிலம்பு பெண்கள் -வீரக் கழல் –
பறல் மேரு இருக்க –
திரு விக்ரமன் -அளந்தவன் -திருவடி வியாபிக்க
கோரை பற்களில் கொஞ்சம் ஒட்டி இருக்க
வராகம் திரு விக்ரமன் விட பெரியதே
ஏனமாய் -உன் கோட்டின் மேல் கிடந்தது அன்றே -சேவடியை நீட்டி மா வடிவில் நீ அளந்த மண் –

சிலம்பினிடை சிறு பறல் பெரிய மேரு –கண கணப்ப இட மடந்தை தனை புல்கி
உதாரர் 40 பேருக்கு சோறிட நினைத்து 100 பேருக்கு சமைப்பது போலே
ரஷணத்தில் பாரிப்பு -மிக்கு –
கொண்ட எயிற்றின் பெருமை
முகாந்தரத்தால் ரஷிக்காமல் தன முகேன ரஷித்து
இன்னொருவரை இட்டு செய்யாமல் -வராக முகத்தால் ரஷித்து
தன் பால் தான் கொண்ட தானே பரார்த்திகாமல் கொண்ட
வாஸ்து புருஷன் அங்கூரார்ப்பணம்
படம் ஆச்சர்யமாக எழுதி -அது போலே
அழிவுக்கு செய்யும் வடிவுக்கு ஆலத்தி வழிவிக்கும்படி- கோல வராகம்
கொண்ட -வடிவு
கொண்ட கோலக் குறள் உருவு –
தன்னைப் பேணாதே -அதுவே பெருமையாக போனதே
மானமிலா பன்றியாய் தேசு
எங்கும் உண்டான அழுக்கும் ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கும்
வந்து சேரும் வடிவைக் கொண்டு –
மானம் -உபமானம் அபிமானம் -சம்ஸ்கிருத மரியாதை கொண்டு இப்பச்டி வியாக்யானம்
உப சர்க்கம் சேர்த்து அர்த்தம் –
ஒப்பற்ற பன்றி -அபிமானம் ஈச்வரத்வம் பின்னாட்டாது இருக்கை
ஆத்மாநாம் மானுஷ்யம் –
அஹம் வோ பாந்தவ ஜாத
பன்றியாகவே மாறி –
சஜாதீயங்கள் மோந்து பார்த்து நம் ஜாதி என்று கிட்டே வருகின்றன இங்கு
வ்யதிரேக திருஷ்டாந்தம் மாயா மிருகம் -ராஷச கந்தம் வீச
அவதாரத்தில் மெய்ப்பாடு –
சர்வ கந்தா ஈச்வரத்வம் இல்லாமல் மான மிலா பன்றியாய் தேசம் உடைய தேவர் –
இவ்வடிவு கொன்றிலன் ஆகில் தேஜஸ் வராதே
சௌசீல்யம் வெளிப்பட
உன் சுடர் சோதி மறையாதே -நஞ்சீயர்
அவதாரத்தில் மெய்ப்பாடு
கோரை கிழங்கு அமுது செயப் பண்ணி -ஸ்ரீ மூஷணம்-
த்வாதசி -கந்த மூலாதி நிவேதயாதி
இது என்ன மெய்ப்பாடு போர வித்தராய் நஞ்சீயர் –
தாழ விட்டதால் வந்த தேஜஸ் ஏற்றம்
இதை எல்லாம் கேட்டும் சரவணம்
உணர்ந்தும் மனனம் –
தோற்றியது கீழே சொல்லி ஸ்வரூபம் மாறாமல் சங்கல்ப்பத்தால் செய்து அருளி
இதில் தன் உரு கெடுத்து வேற்று உரு கொண்டு ரஷித்த இது மிக ஏற்றம் தானே
இத்தை கேட்டும் உணர்ந்தும்
மாயனுக்கு அன்றி ஆளாவோரா

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி -61-70–பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

September 19, 2013

நின்றதோர் பாதம் நிலம் புதைப்ப நீண்ட தோள்
சென்று அளந்தது என்பர் திசை எல்லாம் -அன்று
கரு மாணியாய் இரந்த கள்வனை உன்னைப்
பிரமாணித்தார் பெற்ற பேறு —61-
நின்றதோர் பாதம் வடிவேயோ
அவனுடைய சே ஷ்டிதமும் ஆஸ்ரித பரதந்த்ரம் என்கிறது –

நின்றதோர் பாதம் நிலம் புதைப்ப –
இரந்து நின்ற நிலையிலே பூமி எல்லாம்
ஓர் அடியாலே மறைக்கும் படிக்கு ஈடாக
நீண்ட தோள் சென்று அளந்தது என்பர் திசை எல்லாம் –
கையிலே நீர் விழுந்தவாறே
அலாப்ய லாபம் போலே
வளர்ந்த தோளானது
திக்குகள் எல்லாம் சென்று அளந்தது என்பர்
அன்று கரு மாணியாய் இரந்த கள்வனை உன்னைப் பிரமாணித்தார் பெற்ற பேறு –
உன்னைப் பேணாதே
உன்னுடைய விபூதியை எவன் தன்னது என்ன
அவன் பக்கலிலே இரந்தாயாய் -வஞ்சித்தாயாய் -செய்தது
இந்த்ரன் ஒருத்தனுக்கு செய்ததேயோ –
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் தன்னை அழிய மாறி வஞ்சிக்கும்
தூது போம்
சாரத்தியம் பண்ணும்
எல்லாம் செய்து ரஷிக்கும் என்று
உன்னை பிரமாணித்தவர்கள் மார்விலே கை வைத்து
உறங்கும்படி பண்ணினாய் அத்தனை அன்றோ –

———————————————————————————————————————————————————————————————

பேறு ஓன்று முன்னறியேன் பெற்றறியேன் பேதமையால்
மாறென்று சொல்லி வணங்கினேன் -ஏறின்
பெருத்த எருத்தம் கோடோசிய பெண் நசையின் பின் போய்
எருத்து இறுத்த நல் ஆயர் ஏறு–62-

எருத்தம்  = ககுத்து

மாறு  = சத்ரு

நப்பின்னை பிராட்டிக்கு பிரதிபந்தகமான
எருதுகளைப் போக்கி
அவளைத் தனக்காக்கிக் கொள்ளுகையாலே
நம்முடைய பிரதிபந்தகங்களையும் போக்கும் என்கிறது –

பேறு ஓன்று முன்னறியேன் பெற்றறியேன் பேதமையால்
பேறு ஓன்று உண்டாக முன்பு அறியேன்
அறியாமையே அன்று
பெற்றும் அறியேன் –
பெறாமைக்கு அடி அறிவு கேடு –
ஏறின் பெருத்த எருத்தம் கோடோசிய பெண் நசையின் பின் போய் எருத்து இறுத்த நல் ஆயர் ஏறு
எருத்தினுடைய பெருத்தக் குத்தும் கொம்புகளும்
ஒசியும்படிக்கு ஈடாக நப்பின்னைப் பிராட்டியை
பெறலாம் என்கிற நசையாலே எருத்து இறுத்த
நல் ஆயர் ஏறு
நம் பிரதி பஷத்துக்கும்

மாறு என்று சொல்லி வணங்கினேன் –

—————————————————————————————————————————————————————————————————————–

ஏறு எழும் வென்று அடர்த வெந்தை எரி உருவத்து
ஏறேறி பட்ட விடு சாபம் -பாறேறி
யுண்ட தலை வாய் நிறையக் கோட்டங்கை யொண் குருதி
கண்ட பொருள் சொல்லில் கதை–63-

பாறு என்று பறைவையாய் பஷி என்றபடி –

அபிமானியான ருத்ரனுடைய சாபத்தை
போக்குகையாலும்
அவனே ஆஸ்ரயணீயன் என்கிறது
ஏறு ஏழையும் வென்ற ஸ்வாமி
எரியினுடைய உருவை உடையனாய்
ருஷபத்தை ஏறின ருத்ரனை ப்ரஹ்மா
கபாலீ த்வம் பவிஷ்யஸி -என்று இட்ட சாபத்தை
ஒட்டின அழகிய கை –
கழுகும் பருந்தும் ஏறி உண்ணா நின்ற தலையை உடைய
வாய் நிறையும்படிக்கு ஈடாக
அழகிய குருதியைக் கண்ட அர்த்தத்தைச் சொல்லில்
அது ஒரு மகா பாரதம்
ஏழு எருத்தை அடர்த்த விடத்தில்
அத்தால் ஒரு தோஷம் இன்றிக்கே இருக்க
ஒரு தலையை அறுத்ததுக்காக
பாதகியானவனுடைய சாபத்தை போக்கினவனோ
ஈஸ்வரன் பாதகி யானவனோ –
தலை அறுப்புண்டு சோக்யன் ஆனவனோ-
பார்த்துக் கொள்ளும் இத்தனை

———————————————————————————————————————————————————————————————

கதையின் பெரும் பொருளும் கண்ணா நின் பேரே
இதையம் இருந்தவையே ஏத்தில்-கதையும்
திருமொழி யாய் நின்ற திருமாலே உன்னைப்
பரு மொழியால் காணப் பணி–64-

இதிகாச புராணங்கள் உடைய ஹிருதயம் இருந்தபடி
அறிந்து சொன்னவற்றில்
நிர்ணீ தமான வர்த்தம்
ஆஸ்ரித பவ்யனானவனுடைய
திரு நாமத்தை சொல்லுகை -என்கிறது

இதிகாச புராணங்களிலே பிரதிபாதிக்கப் பட்ட
ஸ்ரீ ய பதியாய் இருந்துள்ள
உன்னை குறையற்ற சொல்லாலே ஏத்தி
அனுபவிக்கும்படி அருளிச் செய் –
அநவாப்தியான சொல் அன்றிக்கே
உன்னைக் கண்டு ஹிருஷ்டனாய் ஏத்தப் பணி

———————————————————————————————————————————————————————————————-

பணிந்தேன் திரு மேனி பைங்கமலம் கையால்
அணிந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய்த் துணிந்தேன்
புரிந்து ஏத்தி யுன்னைப் புகலிடம் பார்த்து ஆங்கே
இருந்து ஏத்தி வாழும் இது–65-

பணிந்தேன் திரு மேனி –
கண்டேன் என்னும் சொல்லை
சேஷபூதர் ஆகையாலே
பணிந்தேன் -என்று சொல்லுகிறார்
பைங்கமலம் கையால் அணிந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய்த் துணிந்தேன் –
உன் திருவடிகளிலே சிநேகத்தை
உடையேனாய்
அழகிய பூவை அணிந்தேன் –
புரிந்து ஏத்தி யுன்னைப் புகலிடம் பார்த்து ஆங்கே
இருந்து ஏத்தி வாழும் இது துணிந்தேன்-
உன்னை சேவித்து இருந்து பார்த்து ஏத்தி
பரமபதத்தில் இருக்கும்படியைப் பார்த்து
ஆங்கே இருந்து யேத்துகை தானே
வாழ்வாக இருக்கிற இத்தை
அத்யவசித்தேன்
பெருமாள் புக்கு அருளினால்
பின்னும் முன்னும் நின்று வைத்த
அனைத்தையும்
பின்பும் பிறகுவாளியையும்
கண்டு யேத்துகையில் துணிந்தேன்
புரிகை சுற்றும் பார்க்கை

————————————————————————————————————————————————————————————————–

இது கண்டாய் நல் நெஞ்சே இப்பிறவி யாவது
இது கண்டாய் எல்லாம் நாம் உற்றது -இது கண்டாய்
நாரணன் பேரோதி நாகத்தருகு அணையாக்
காரணமும் வல்லையேல் காண்–66-

பிராப்திக்கும்
பிரதிபந்தக நிவ்ருதிக்கும்
அடி -சம்சார தோஷ தர்சனம் பண்ணுகை-
ஏத்துகையில் துணிகை அன்று –
நல் நெஞ்சே இப்பிறவியாவது இது கண்டாய் –
பாபத்தாலே நன்று என்று இருந்தது அன்று –
பகவத் பிரசாதத்தாலே பொல்லாது என்று
தோற்றின இது கண்டாய் –
சம்சாரமாவது –
இது கண்டாய் எல்லாம் நாம் உற்றது –
அங்குத்தைக்கு அசாதாரணமாய் இருக்கச் செய்தே
நாம் அனுபவித்தது எல்லாம் கண்டாய் இ றே-
இதுக்கு ஒரு பிரமாணம் வேண்டாம் இ றே –
இது கண்டாய் -இத்யாதி –
வகுத்தவனுடைய திரு நாமத்தை சொல்லி
நாக சமீபத்தில் செல்லாமைக்கு காரணம்
இதினுடைய தோஷ தர்சனமே –
வல்லையேல் காண் –
அனுபவித்து இருக்கச் செய்தே விடப் போகாது ஒழிகிறது பாபம்-
இல்லையேல் இதினுடைய தோஷ தர்சனத்தைப் பண்ணு-

—————————————————————————————————————————————————-

கண்டேன் திருமேனி யான் கனவில் ஆங்கு அவன் கைக்
கண்டேன் கனலும் சுடர் ஆழி -கண்டேன்
உறு நோய் வினை இரண்டும் ஓட்டுவித்துப பின்னும்
மறு நோய் செறுவான் வலி-67-

கண்டேன் இத்யாதி
ஆத்மாவுக்கு நித்ய தர்மமான ஞானம்
பிரத்யஷிக்கைக்கு ஆனைத் தாளான மனஸ் ஸாலே
புறப்பட்டு
பாஹ்ய இந்த்ரியங்களாலே காண்கை அன்றிக்கே
ஸ்வப்னதீ கம்யம் -என்கிறபடியே
மனஸ் ஸாலே காண்கை கனவிலே காண்கை யாவது
ஆங்கு இத்யாதி
அபாதிதமாகக் –கண்டேன்
கண்டேன் இத்யாதி
அனுபவிக்கக் கடவதான புண்ய பாபங்களைப் போக்கி
பின்பு வாசனையும் போக்குமவனுடைய
மிடுக்கைக் கண்டேன்
வாசனையைப் போக்குகைக்கு வலி கண்டேன் என்றுமாம்-

—————————————————————————————————————————————–

வலி மிக்க வாள் எயிற்று வாள் அவுணர் மாள
வலிமிக்க வாள் வரை மத்தாக -வலி மிக்க
வாணாகம் சுற்றி மறுகக் கடல் கடைந்தான்
கோணாகம் கொம்பு ஒசித்த கோ–68-

இவனைக் கொண்டு வாசனையைப் போக்குவிக்கை அன்றிக்கே உப்புச் சாறு கொள்ளுமவர்களை சொல்லுகிறது
வலி மிக்க வாள் எயிற்று வாள் அவுணர் மாள-
மிடுக்கை உடையராய
சாயுதரான அசுரர் முடிய
வலிமிக்க வாள் வரை மத்தாக –
கடையப் புக்கால் பிதிர்ந்து போகாதபடி
மிடுக்கை உண்டாக்கி
மந்தரத்தை மத்தாகக் கொண்டு
வலி மிக்க வாணாகம் சுற்றி
நாற்கால் கடைந்தவாறே
அற்றுப் போகாதபடி வாசுகிக்கு மிடுக்கைக் கொடுத்து
மறுகக் கடல் கடைந்தான்–
கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண் எறியும்படி
கடலைக் கடைந்தான்
கோணாகம் கொம்பு ஒசித்த கோ –
நம்மை முடிக்க வந்த குவலயா பீடத்தை கொன்று
நாட்டுக்கு ஒரு சேஷியைத் தந்தான்-

——————————————————————————————————————————————————-

கோவாகி மாநிலம் காத்து நம் கண் முகப்பே
மாவேகிச செல்கின்ற மன்னவரும் -பூ மேவும்
செங்கமல நாபியான் சேவடிக்கே ஏழ பிறப்பும்
தண் கமலம் ஏய்ந்தார் தமர் –69-

தேவர்களை ஒழிய சிலர்
வாழாதே இருக்கச் செய்தே
சிலர் வாழ்ந்தாராய் இருக்கிற ராஜாக்களும்
அழகிய தாமரைப் பூவை திரு நாபியில்
உடையவனானவனுடைய திருவடிகளிலே
குளிர்ந்த தாமரைப் பூவை அணிந்த தமர்கள் இ றே
ராஜாக்களாக திரிகிறவர்கள் –

——————————————————————————————————————————————————————————–

தமருள்ளும் தஞ்சை தலை யரங்கம் தண் கால்
தமருள்ளும் தண் பொருப்பு வேலை -தமருள்ளும்
மா மல்லை கோவல் மதிள் குடந்தை என்பரே
ஏவல்ல வெந்தைக்கு இடம் –70-

தனக்கு நல்லவர்களுக்கு
அவன் சந்நிதி பண்ணும் இடங்கள் சொல்லுகிறது –
தமருள்ளும் –
அவற்றில் முற்பட்டது
ஆஸ்ரிதர் உடைய ஹிருதயம்
தஞ்சை
தஞ்சை மா மணிக் கோயில்
தலை யரங்கம்
திருப்பதிகளில் பிரதானமான கோயில்
தண் கால்
திருத் தண் கால்
தமருள்ளும் தண் பொருப்பு
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு சர்வஸ்வமான திருமலை
வேலை
திருப் பாற் கடல்
தமருள்ளும் மா மல்லை கோவல்
மூன்று ஆழ்வார்களையும் நெருக்கின இடம்
மதிள் குடந்தை
திரு மழிசைப் பிரான் உகந்த இடம்
என்பரே ஏவல்ல வெந்தைக்கு இடம் —
சக்கரவர்த்தி திருமகனுக்கு
இடம் என்று சொல்லுவார்கள்
ஏ வல்ல -எய்ய வல்ல-

————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பூதத் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்