திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-1-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 26, 2013

வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தது மாமழை
மொக்குளின் மாய்ந்துமாய்ந்து
ஆழ்ந்தார்என்று அல்லால், அன்றுமுதல்
இன்று அறுதியா

வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பர்என்
பதுஇல்லை ; நிற்குறில்
ஆழ்ந்தார் கடற்பள்ளி அண்ணல்
அடியவர் ஆமினோ.

    பொ-ரை : ‘வாழ்ந்திருந்தவர்கள் வாழ்ந்தது பெரிய மழை நீரிலே தோன்றுகிற குமிழி போன்று அழிந்து நரகத்திலே விழுந்து அழுந்தினார்கள் என்பதே; அது அல்லாமல், அன்று முதல் இன்று வரையிலும் வாழ்ந்தவர்கள் ஒரே தன்மையாக வாழ்ந்தே இருந்தார்கள் என்பது இல்லை; ஆதலால், நிலை பெற்ற பேற்றினைப் பெறவேண்டும் என்று இருந்தீர்களாகில், ஆழ்ந்து நிறைந்திருக்கின்ற கடலைப் படுக்கையாகவுடைய இறைவனுக்கு அடியவர் ஆகுங்கோள்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘வாழ்ந்தது மொக்குளின் மாய்ந்துமாய்ந்து ஆழ்ந்தார் என்பதே; அது அல்லால், வாழ்ந்தே நிற்பர் என்பது அன்று முதல் இன்று அறுதியா இல்லை ; ஆதலால், நிற்குறில், அண்ணல் அடியவர் ஆமின்,’ என்க. ‘நிற்குறில்’ என்பது, நிற்க உறில் என்பதன் விகாரம்.

    ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 2‘மருத்துவர்கள் பிழைத்தாரை எண்ணுமாறு போன்று இறந்தவர்களை எண்ணுகிறது என்? வாழ்ந்தவர்களும் சிலர் இலரோ?’ என்ன, ‘அது இருந்தபடி கேட்கலாகாதோ பின்னை?’ என்கிறார்.

    வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தது – வாழ்ந்தாராய் இருக்கிறவர்கள் வாழ்ந்தது எல்லாம். 3அவர்கள் வாழ்ந்தார்களாக நினைத்திருக்கிறார்கள்; இவர் ‘கேடு’ என்று இருக்கிறார். அவர்கள் வாழ்வாக நினைத்திருக்கிற இதனை அன்றோ,இன்னம் கொடுப்பாயோ?’ என்று கேடாகவே நினைத்திருக்கிறது இவர்? மா மழை மொக்குளின் – பெருமழைக் குமிழி போலே. 2‘தண்ணீரில் தோன்றுகிற குமிழிக்குச் சமம்’ என்றார் பிறரும். ‘பின் விழுந்த துளியோடே நசிக்கும்,’ என்பார், ‘மாமழை’ என்கிறார். மாய்ந்து மாய்ந்து – அழிந்து அழிந்து. ஆழ்ந்தார் என்று அல்லால் – உயிர் வாழ்கின்ற நாள்களில் செய்த பாபத்தாலே கீழான கதியில் வீழ்ந்து தறைபடுமது ஒழிய. அன்று முதல் இன்று அறுதியா வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பர் என்பது இல்லை – படைப்புக்காலம் தொடங்கி இற்றை அளவும் அவர்கள் வாழ்ந்தவர்கள் ஒருபடிப்பட வாழ்ந்தே போந்தார்கள் என்னும் இந்தத் தன்மைதானும் முதலில் இல்லை.

    நிற்க உறில் – நிலை நின்ற பேற்றினைப் பெறவேண்டி இருந்தீர்களேயாகில். ஆழ்ந்து ஆர்கடல் பள்ளி அண்ணல் – ஆழ்ந்து பரந்த கடலைப் படுக்கையாகவுடைய சர்வேசுவரன். திருமேனியின் சௌகுமார்யத்துக்குத் தகுதியாக உறுத்தாதபடியான ஆழத்தையுடைத்தாய், திவ்ய அவயவங்களைப் பரப்பிக்கொண்டு கண்வளர்கைக்குத் தகுதியான பரப்பையுடைத்தாய் இருக்கின்றமையைத் தெரிவிப்பார், ‘ஆழ்ந்து ஆர்’ என்கிறார். ‘திருப்பாற்கடலிலே வந்து கண்வளர்ந்தருளுகிறது கர்மத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவனாய் அல்லவே? நம்மால் பற்றப்படுமவன் ஆகைக்காக அன்றோ? ஆன பின்னர், அவன் நினைவோடே சேரச் சொரூபத்திற்குத் தகுதியான பேற்றினைப் பற்றுங்கோள்,’ என்பார், ‘கடற்பள்ளி அண்ணல்’ என்கிறார். அடியவர் ஆமினோ – அவன் தலைவனாயிற்ற பின்பு நீங்கள் உங்கள் அடிமையை இசையப் பாருங்கோள். அன்றிக்கே, அடிமை அல்லாதது ஒரு பொருளை இன்று அடிமை ஆக்கிக்கொடுத்ததாக நினைத்திருக்கும் பகவானுடைய அபிப்பிராயத்தாலே சொல்லுகிறார் ஆகவுமாம்.

முடிந்தவர்கள் எண்ணுகிறது என்
ஜீவித்தவர்கள் சிலர் உண்டே
ஸ்திரமாக இருந்தவர்கள் இல்லையே
வாழ்ந்தார்கள் இல்லை விநாசம்
கெடுப்பார்கள் கெ ட்டு
பல நீ காட்டு கெ டுப்பாயோ
சம்சாரத்தில் வாழ்வு கேடு இவர் நினைவு
மா மழை மொக்குள் போலே அழிந்து
ஒருபடிப் பட ஜீவித்தவர்கள் இல்லை
நிலை நின்ற புருஷார்த்தம்
பரந்த கடலில் சயனம்
கண் வளர்ந்து அருளி
நினைவுடன் சேர ஸ்வரூப அநுரூப
சேஷி அவன்
சேஷ பூதர் ஆகும்
அடியவர் ஆமினோ
என்றும் அடிமை தான் -பகவத் அபிப்ராயத்தால் இன்று அடிமை –

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-1-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 26, 2013

பணிமின் திருவருள் என்னும்அம் சீதப்பைம் பூம்பள்ளி
அணிமென் குழலார் இன்பக் கலவி அமுதுஉண்டார்
துணிமுன்பு நாலப் பல்ஏழையர் தாம்இழிப்பச் செல்வர்
மணிமின்னு மேனிநம் மாயவன் பேர்சொல்லி வாழ்மினோ.

    பொ-ரை : ‘திருவருள் புரிதல் வேண்டும் என்று கூறுகின்ற அழகிய மிருதுவான கூந்தலையுடைய பெண்களோடு அழகிய குளிர்ந்த பரந்த பூக்களாலான படுக்கையிலே சேர்க்கையால் உண்டான இன்பமாகிய அமுதை உண்டவர்கள், அந்நிலை கெட்டு, துணி முன்னே தொங்கவும் பெண்டிர் பலர் இழித்துக் கூறவும் செல்லுவார்கள்; ஆதலால், நீலமணி போன்று பிரகாசிக்கின்ற திருமேனியையுடைய நம் மாயவனது திருநாமத்தைச் சொல்லி வாழுங்கோள்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘என்னும் குழலாரோடு பூம்பள்ளியிலே இன்ப அமுது உண்டார்’ என்க. உண்டார் – பெயர். ‘உண்டார் செல்வர்’ என முடிக்க. ‘நால இழிப்பச் செல்வர்’ என்க. செல்வர் – முற்று. இப்பாசுரத்திற்குப் பட்டர் அருளிச்செய்யும் வியாக்கியானம் இன்பச் சுவையிலே தோய்ந்தது; நவில்தொறும் இன்பம் பயப்பது. ‘அம் சீதம் பைம்பூம்பள்ளியிலே கிடக்கும் அணி மென்குழலாரைப் பார்த்துத் ‘திருவருள் பணிமின்’ என்னும்  இன்ப அமுது உண்டார்’

என்றும், கலவி இன்ப அமுது உண்டார்’ என்றும் தனித்தனியே கூட்டிப் பொருள் காணல் வேண்டும் என்பது அப்பெரியார் திருவுள்ளம். இதனை வியாக்கியானத்தில் காணலாகும்.

    ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1‘செல்வ நிலையைப் போன்றே மகளிருடைய சேர்க்கையும் நிலை அற்றது,’ என்கிறார்.

    ‘பணிமின் திருவருள் என்னும் அணி மென் குழலார்’ என்று 2முன்புள்ள முதலிகள் நிர்வஹிப்பர்கள்; இவர்கள் நிர்வாஹத்தில் ‘என்னும்’ என்னும் எச்சம் ‘குழலார்’ என்னும் பெயருக்கு அடைமொழி. பட்டர், அங்ஙன் அன்றிக்கே, ‘திருவருள் பணிமின் என்னும்’ என்னும் இதனை ‘இன்பக் கலவி அமுது உண்டார்’ என்றதனோடே சேர்த்து அருளிச் செய்வர். பணிமின் திருவருள் என்னும் – தான் இராச்சியத்தை அவர்களுக்குப் 3படுக்கைப்பற்று ஆக்கி, அவர்களைப் படுக்கையிலே வைத்துத் தான் தாழ நின்று ‘திருவுள்ளத்தில் கிடக்கிறதை அருளிச்செய்யலாகாதோ?’ என்னும்; 4தன்னைத் தொழுது வணங்குகின்றவர்கள் புறம்பே உண்டே? இனி. இன்பச் சுவையாவது, தான் இவர்களுக்குத் தாழ நிற்கையே அன்றோ? அம் சீதம்

பைம்பூம்பள்ளி – காட்சிக்கு இனியதாய்க் குளிர்ந்து பரந்த பூக்களாலே செய்யப்பட்ட படுக்கையிலே. ‘அவன் இப் படுக்கையிலே வைத்துத் ‘திருவருள் பணிமின்’ என்றால், அவர்கள் செய்வது என்?’ என்னில், அணி மென்குழலார் – அவன் கொண்டாடுகிற கொண்டாட்டத்தில் விருப்பம் இன்றி, ஆபரணத்தைத் திருத்துவது குழலைப் பேணுவது ஆகாநிற்பர்கள். இன்பக்கலவி அமுது உண்டார் – அவர்களுடைய 1அந்த ஊடலை முதலாகக் கொண்டதான கலவியால் வந்த ஆனந்த அமிருதத்தை உண்டவர்கள். அன்றிக்கே, 2‘விருப்பம் இன்மையாகிற அமிருதத்தை உண்டவர்கள்’ என்னுதல். 3‘அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள்’ என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

    4வேறு ஒருவன் வந்து அவர்களைக் கொண்டு சென்று இன்பக்கலவி அமுது உண்ணாநிற்குமோ? இவன் பின்னைத்தன்னுடைய சரீரத்தைக் காப்பதற்காக அவர்கள் பக்கலிலே சென்று இரக்கத் தொடங்கும். துணி முன்பு நால – 1‘அந்தத் திரிஜடன் என்னும் பிராஹ்மணன் மனைவியின் வார்த்தையைக் கேட்டு உடுத்துவதற்குப் போராத துணியை உடுத்திக்கொண்டு புறப்பட்டான்,’ என்கிறபடியே, பின்பு கொண்டு இணைக்க எட்டம் போராமையாலே முன்னே தொங்காநிற்கும். பல் ஏழையர்தாம் இழிப்ப –2இவன்பக்கல் தங்களுக்கு உண்டான அன்பு தோன்றச் 3செத்துக் காட்டுவர்கள் முன்பு; இப்போது, தங்களை வைத்துக்கொண்டு இருப்பவனுக்குப் பிரியமாக, இவன் இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்குத் தகுதி இல்லாதவன் என்பதனையும், இவனிடத்துள்ள உலோபத் தன்மையையும் சொல்லி விருப்பம் இல்லாத சொற்களைக் கூறாநிற்பார்கள். இவர்கள் தாம் பலர் ஆதலின், ‘பல் ஏழையர்’ என்கிறார். செல்வர் – ‘நம்மிடத்துள்ள அன்புத்தளை அன்றோ இவர்களை இங்ஙனம் சொல்லச் செய்கிறது?’ என்று, அவர்கள் கூறிய வார்த்தைகளையும் புத்தி பண்ணாதே செல்வார்கள்;

என்றது, 1‘முன்பு ‘திருவருள் பணிமின்’ என்ற போது ஊடல் காரணமாகக் கூறிய வார்த்தையைப் போன்றதாக இதனையும் நினைத்துச் செல்வர்,’ என்றபடி. ‘நன்று; இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்குத் தகுதி இன்றிக்கே இருக்க, செல்லுதற்குக் காரணம் என்?’ எனின், ‘கிழத்தன்மை அடைந்தவனுக்குத் தலைமயிர்கள் உதிர்கின்றன; பற்கள் விழுகின்றன; கண்களின் பார்வை குறைகின்றது; ஆசை ஒன்று மாத்திரம் ஒருவிதக் கேடும் இன்றி இருக்கின்றது,’ என்னக் கடவது அன்றோ?

    ‘ஆன பின்பு, 2‘பக்தாநாம் – ‘பக்தர்களுக்காகவே என்று இருக்கிற உடம்பைப் பற்றப் பாருங்கோள்’ என்கிறார் மேல் : மணி மின்னு மேனி – நீலமணி போன்று காந்தியையுடைத்தான திருமேனி; அன்றிக்கே, ‘நீலமணியைக்காட்டிலும் விஞ்சின அழகையுடைத்தான திருமேனி’ என்னுதல். ‘நன்று; திருமேனி பத்தர்களுக்காகவே இருக்குமோ?’ எனின், 3‘இரண்டு சரீரங்களைக் கொடுத்து உதவிய மகாத்துமாவான அந்த அனுமானுக்கு, விலக்காததுஒரு சமயத்தைப்பெற்று, என்னால் கொடுக்கப்பட்டதான இந்த ஆலிங்கனமானது எல்லாக் கொடைக்கும் சமானமாகக் கடவது என்று 1கொடுக்கும்படி அன்றோ? நம் மாயவன் – அடியார்கள் விஷயத்தில் அவன் இருக்கும்படி எல்லை காணப்போமோ? ‘இப்பேற்றுக்குச் செய்ய வேண்டுவது என்?’ எனில், பேர் சொல்லி வாழ்மினோ – செய்ய வேண்டிய முயற்சி இவ்வளவே; பின்னை வாழ்வோடே தலைக்கட்டும். 2வாழ்க்கைக்கு ஒரு பேரோ! ‘அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்’ என்னும்படி அன்றோ இதுதன்னுடைய இனிமை இருப்பது?

கூந்தல் உடைய பெண்கள் –
படுக்கையில் -அனுபவித்தவர்
முன்பு துணி தொங்க
ஸ்திரீகள் கேலி பண்ண
பிரகாசிக்கும் திருமேனி உடைய
பணிமின் திருவருள்
பட்டர் இன்பகலவி சேர்த்து அர்த்தம்
திருவருள் பணிமின் -என்ன திரு உள்ளம் ஸ்திரீகள் கேட்பதாக பூர்வர்கள் நிர்வாஹம்
ராஜா வார்த்தையாக ஸ்திரீகள் இடம் கட்பதாக பட்டர் நிர்வாஹம்
போக தசையில் தட்டு மாறிக் கிடக்கும்
லோகம் இவன் காலில் கிடக்க இவன் ஸ்திரீகள் காலில் கிடப்பான்
படிக்கை தனம் மஞ்சக்கானி ஸ்திரீ தனம் ஆக்குவிப்பானாம் தன்னுடைய அரசை
ரசிகத்வம் இவன் தாழ விட்டுக் கொண்டு
குளிர்ந்த பூவாலே பரந்து படுக்கையிலே வைத்து திருவருள் பனிமின்
இவன் சொல்ல அவர்கள் பேசாமல் குழல் பேணி
கொண்டாட்டம் அநாதரித்து இருப்பார்கள்
அணி ஆபரணம் திருத்தி
குழல் பேணி இருப்பார்கள்
இப்படி இருந்தாலும் அதையே தனக்கு பரம போக்யமாக கொண்டு இருப்பவன்
இன்பக்கலவி
அங்கீகாரம் பண்ணா விடிலும்
அநாதர அம்ருத பானம் செய்து –
அதர அம்ருத பானம் கிடைக்காமல்
அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகள் போலே இன்றி –
துணி முன் சென்று பிச்சை அவர்கள் இடமே கேட்டு
பின்னே இணைக்க நீளம் போதாதால் முன்னே
பின்னே கொண்டு வந்து இணைக்க
[முடியாமல்
பல ஸ்திரீகள் முன்பு
முன்பு சாபல்யம் தோன்ற செற்று காட்டுவார்கள் ப்ரீதி உடன்
இப்பொழுது தங்களுக்கு ஸ்வீகரித்த ராஜாவுக்கு பிரியமாக கேலி பண்ணி
எலும்பும் தோலுமாக கொண்ட உடம்பு ஆசை கொண்டு
செல்வர் -சென்று கொண்டு இருப்பார்கள் –
ப்ரீதி உடன் சொல்கிறார்கள் என்று நினைத்து போருவார்கள்
முன்பு செல்வர் -இப்பொழுது செல்வர் துணி முன்பு நாள
அநாதரம் தோற்ற

ஆசை மட்டும் கேடு இன்றி -இருக்கிறார்கள் –
பின்னே செல்வர்
ஈசி போமின் நாசமான பாசம் விட்டு பதறி வணங்குமின்
இங்கு இராமின்
வேலைக்காரி விட் டு துரத்தி
பக்தாநாம் -என்கிற உடம்பு -அடியவர்க்கு ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம்
‘தேவரீருடைய திவ்யாத்ம சொரூபமானது தேவரீருக்கு அன்று; திவ்ய
மங்கள விக்கிரஹமும் தேவரீருக்கு அன்று; திருவாழி முதலான
ஆயுதங்களும் தேவரீருக்கு அன்று; அப்படியிருந்தும், திவ்ய மங்கள
விக்ரஹத்தையுடையவராகவே இருக்கிறீர்; தேவரீர் பத்தர்களுக்காகவே
பிரகாசிக்கின்றீர்,’ என்பது அச்சுலோகத்தின் பொருள்.
ஸ்ரீராமா. யுத். 1 : 13. இச்சுலோகத்திற்கு வியாக்கியாதா அருளிச்செய்த
பொருள் பின்வருமாறு : ஏஷ : – தாம் அனுபவித்துத் தமக்கு ரசித்தது
என்று பிறர்க்குக் கொடுப்பாரைப் போலே; இச்சா க்ருஹீதாபிமதோருதேஹ’:
(விஷ்ணு புரா. 6. 5 : 84.) என்னக் கடவதிறே.  ‘இச்சா க்ருஹீதம்’
என்கையாலே,  கர்ம நிபந்தனம் அல்ல என்று தோற்றுகிறது; ‘அபிமதம்’
என்கையாலே, தனக்கும் போக்கியம் என்று தோற்றுகிறது; சர்வ ஸ்வபூத : –
இது ஒழிய மற்றொன்றைக் கொடுத்தாலும் இது கொடாததால் வரும் குறை
கிடக்குமே? திருமேனியைக் கொடுக்கவே எல்லாம் கொடுத்ததாமிறே;
சர்வஅபாஸ்ரயமாயன்றோ திருமேனிதான் இருப்பது! மற்றுக்
கொடுக்குமதிலும் இதுக்கு உண்டான வியாவிருத்தி தோற்றி இருக்கிறது
பரிஷ்வங்கோ ஹநூமத : – அமிருதாசிக்குப் புல்லையிட ஒண்ணாதே!
ஸ்நேஹோமே பரம : – (உத்தரராமாயணம்) – என்று இவ்வுடம்பை
விரும்பினவனுக்கு இத்தையே கொடுக்கவேணுமே. மயா காலமிமம் பிராப்ய
தத்த: ‘இவன் ஒன்று கொள்வான் ஒருவன் அல்லன்; நாம் இவனுக்கு ஒன்று
கொடுக்கப் பெறுவதுகாண்,’ என்று குறைபட்டிருந்தவர், இவன்
விலக்காததொரு சமயம் பெற்று இப்படிக் கொடுத்துக்கொண்டு நின்றார்.
தஸ்ய மஹாத்மந : – ஒரு படி கொடுத்தாராய் ஒன்று செய்த இத்தனை
போக்கி, இரண்டு உடம்பு கொடுத்தவனுக்கு ஓர் உடம்பு தரம் அன்றிறே.
வேணி உத்க்ரதனத்திலே பிராட்டி ஒருப்பட்ட அன்று அவளை உளள்
ஆக்கினான்; ‘அவகாஹ்யார்ணவம் ஸ்வப்ஸ்யே’ (ஸ்ரீராமா. யுத்.) என்ற
பெருமாளை மீட்டு அவரை உளராக்கி இப்படி இவர்க்கு இரண்டு உடம்பு
கொடுத்தானிறே அவன். அவன் பல படி உபகரிக்கையாலே இவர் ஒருபடி
உபகரித்தார்,’ என்பது.

திருவடிக்கு கொடுத்தது
ஏஷக -இத திருமேனி -தான் அனுபவித்த திவ்ய மங்கள விக்ரஹம்
இச்சா க்ருஹீதம் -கர்ம நிபந்தனம் இல்லை
தனக்கும் போக்கியம் பக்தர்களுக்கு போக்கியம் என்பதால்
அபிமதம் -திருவடிக்கு கொடுத்தான்
எல்லாமாய் இருக்கிற
மற்ற ஒன்றை கொடுத்தாலும் இதை கொடுத்தது போலே ஆகாதே
சர்வ அபாஸ்ரயமான திருமேனி
பரிஷ்வங்கம் -ஆலிங்கனம்
அமிர்தாசிகளுக்கு புல்லை இட ஒண்ணாதே
பாவோ நன்யாத்ரா கச்சதி -என்று இருந்தவர் –
பரம பதம் -நீ உண்டா
சக்கரவர்த்தி திரு மகன் உண்டா
நினைத்தபடி சேவை சாதிப்பானா
நான் உண்டா இப்படிப்பட்ட நான்
என்ன ரூபமும் கொள்ளலாமே
கைங்கர்யம் செய்ய
இந்த நான் -உம்முடைய திருமேனி ஆலிங்கனம் செய்த நான் –இதுவே வேண்டும்
ஆலிங்கனம் பெற்ற உடம்பு
அங்கு ஆலிங்கனம் செய்தாலும் இதற்க்கு ஒப்பு இல்லை –
இத உடம்பு விரும்பினவனுக்கு இதை தானே கொடுக்க வேண்டும்
விலக்காமை சமயம் பார்த்து இத்தை கொடுத்தார்
ஒரு படி கொடுத்தாராய்
இரண்டு உடம்பு கொடுத்தவருக்கு ஒரு உடம்பு கொடுத்தால் போதுமா
வேணி கொண்டு தற்கொலை -பிராட்டி உளள் ஆக்கி
சமுத்ரம் முழுகி பிராணன் விட பெருமாள் நினைக்க
பல படி உபகரிகையாலே
சஞ்சீவி
பரத ஆழ்வான்
இப்படி பல படி உபகரிக்கை
ஒரு படி உபகரிதார்
நம் மாயன் ஆஸ்ரித விஷயத்தில் அவன் இருக்கும் படி
வாழ்வுக்கு ஒரு பேரா
ஒரு பேர் சொன்னால் வாழ்வு
அச்சுவை இச்சுவை –
திருநாமம் சொல்லி
வாழ்மினோ
மற்றவை தாழ்வு

பேர் சொல்லி வாழ்மினோ’ என்பதற்கு மேலே உபாய பரமாகப் பொருள்
அருளிச்செய்தார். பேர் சொல்லுகைதானே வாழ்ச்சியாய் இருக்கும் என்று
உபேய பரமாகப் பொருள் அருளிச்செய்கிறார், ‘வாழ்க்கைக்கு ஒரு பேரோ!’
என்று தொடங்கி. ‘அச்சுவை பெறினும்’ என்ற இது, திருமாலை 2-ஆம்
பாசுரம். என்றது, ‘வாழ்வு என்று வேறு ஒன்று வேண்டுமோ? ‘எனக்கு
என்றும் தேனும் பாலும் அமுதுமாய திருமால் திருநாமம்’ என்கிறபடியே.
‘திருநாமத்தைச் சொல்லுகைதானே போக்கியமாய் இருக்குமே அன்றோ?’
என்றபடி.

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-1-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 26, 2013

நினைப்பான் புகின் 1கடல் எக்கலின் நுண்மண லிற்பலர்
எனைத்தோர் உகங்களும் இவ்வுலகு ஆண்டு கழிந்தவர்
மனைப்பால் மருங்குஅற மாய்தல்அல் லால்மற்றுக் கண்டிலம்
பனைத்தாள் மதகளிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ.

    பொ-ரை : ‘நினைப்பதற்குப் புகுந்தால், பல யுகங்களும் இந்த உலகத்தை எல்லாம் ஆண்டு இறந்து போனவர்கள், கடல் எக்கலிலே உள்ள நுண்மையான மணல்களைக்காட்டிலும் பலர் ஆவர்; அவர்கள் அனைவரும் தாங்கள் வாழ்ந்த வீடுகள் இருந்த இடமும் தெரியாதபடி அழிந்தார்களே அன்றி, வேறு ஒன்றனையும் பார்த்தோம் இல்லை; ஆதலால், பனைமரம் போன்ற கால்களையுடைய மதம் பொருந்திய யானையைக் கொன்ற கிருஷ்ணன் திருவடிகளை வணங்குங்கள்,’ என்றவாறு.

    வி-கு : ‘நினைப்பான் – வினையெச்சம். எக்கல் – மணல் மேடு. ‘ஆண்டு கழிந்தவர் பலர்’ என்க. மனைப்பால் – மனை இடம்.

    ஈடு : நாலாம் பாட்டு. 2‘செல்வத்தின் நிலையாமையும் மதிப்பு அறுகையும் கிடக்கச்செய்தே, இன்பத்தை அனுபவிக்கின்றவர்களுடைய நிலையாமையாலும் அவனைப் பற்றவேண்டும்,’ என்கிறார்.நினைப்பான் புகின் – நினைக்கப்புக்கால். ‘புகின்’ என்றதனால், 1கடலிலே இழிவாரைப்போல, நினைத்ததாய்த் தலைக்கட்ட ஒண்ணாதபடியாய் இருக்கிற இருப்பும், தாம் உலக வாழ்வினை நினையார் என்னுமிடமும் தோற்றுகின்றன. ‘ஆயின், இப்பொழுது நினைக்கிறது என்?’ எனின், ஆனாலும், 2பிறருடைய நலத்திற்காக நினைக்குமது உண்டே அன்றோ? கடல் எக்கலில் நுண்மணலின் பலர் – அலைவாய் எக்கலில் நுண்ணிய மணலிற்காட்டில் பலர் ஆவார். ‘இப்படியாண்டு முடிந்து போகிறவர்கள்தாம் யார்?’ என்னில், ‘சிறிய மனிதர்கள் அல்லர்; 3‘பிரமாவினுடைய ஒரு பகலை ஆயிரம் சதுர்யுகம் உள்ளதாகவும் ஓர் இரவை ஆயிரம் சதுர்யுகம் உள்ளதாகவும் அறிகிறார்கள்,’ என்கிறபடியே, 4ஆயிரம் சதுர்யுகம் கூடியது ஒரு பகலாய், இப்படி இராத்திரியாய், இங்ஙனம் நூறு ஆண்டு இருந்து துவிபரார்த்தகாலம் உயிர் வாழ்ந்து முடிந்து போகும் பிரமன் முதலானோர்’ என்கிறார் மேல்; எனைத்தோர் உகங்களும் இவ்வுலகு ஆண்டு கழிந்தவர் – பல யுகங்களும் இவ்வுலகையாண்டு, 5இது குறியழியாதே இருக்க, இதனை ‘என்னது’ என்று அபிமானித்து முடிந்து போனவர்கள். ‘கழிந்தவர் கடல் எக்கலில் நுண் மணலின் பலர்,’ எனக்

கூட்டுக. 1‘உலகில் கழிந்த பிரமர்கள் கங்கையிலே உள்ள மணல் போலவும் இந்திரனாலே பெய்விக்கப்படுகின்ற மழைத்தாரைகள் போலவும் எண்ணுதற்கு முடியாதவர்கள் ஆவர்,’ எனப்படுதலால். ‘கழிந்தவர் நுண்மணலிற்பலர்’ என்கிறார்.

    மனைப்பால்  மருங்கு அற – அசலிட்டுப் பக்கத்தில் உள்ளார்க்கும் நாசமாம்; மனைப்பால் – மனை இடம். மருங்கு – அயல். சிறுக வாழ்ந்தானாகில், தன்னளவிலே போம்; பரக்க வாழ்ந்தானாகில், தன் அயலில் உள்ளாரையும் கொண்டு போம்; பெருமரம் முரிந்தால் அருகு உள்ளவற்றையும் கொண்டு போம் அன்றோ? ஆதலின், ‘மனைப்பால் மருங்கு அற’ என்கிறார். மாய்தல் அல்லால் மற்றுக் கண்டிலம் – 2இப்படி முடியுமது ஒழிய நிலைத்திருப்பாரை ஒருவரையும் கண்டிலோம். ‘ஆனால், செய்ய அடுப்பது என்?’ என்னில், பனைத்தாள் மதகளிறு அட்டவன் பாதம் பணிமின் – ‘பனைபோலே இருக்கையாலே அச்சத்தை உண்டாக்குகின்ற காலையுடைத்தான மதயானை உண்டு, குவலயாபீடம்; அதனை முடித்தவன் திருவடிகளைப் பற்றுதற்குப் பாருங்கோள். 3அவன் உங்களுடைய பிரபலமான தடைகளைப் போக்க, நீங்கள் அவன் காலிலே தலை சாய்க்கப் பாருங்ககோள்,’ என்கிறார். மேற்பாசுரத்தில். 4‘மாம்’ என்றபதத்தின் பொருள் சொல்லப்பட்டது: இப்பாசுரத்தில் ‘அஹம்’ என்ற பதத்தின் பொருள் சொல்லப்படுகிறது.1

ஐஸ்வர்யம் மட்டும் நிலை இல்லை எனபது இல்லை
போக்தாவும் நிலை இல்லையே
சமுத்ரம் நுண்  மணல் போலே பல ஜீவாத்மாக்கள்
கோடி கணக்கான ஆண்டுகள் ஆண்டு மாய்ந்து போனவர்கள்
பனை மரம் போன்ற காலை கொண்ட குவலயாபீடம் யானை செற்றவன் தாள்
நினைக்க முடியாத சம்சாரம் -அளவு
நினைக்க முடியாது –
தாம் லோக யாத்ரை நினைக்க வேண்டாதபடி உள்ளது –
அலை வாரி வரும் மணல் போலே அநேகர்
சூத்திர மனுஷ்யர் அல்லர்
ஆயிரம் சதுர யுகம் பிரமாதிகள் -கூட இப்படி -கோடி பிரம்மாக்கள்
சகச்ர யுக பர்யந்தம்
15 நிமிஷம் ஒரு காஷ்டை; 30 காஷ்டை ஒரு கலை; 30 கலை ஒரு
முகூர்த்தம்; 30 முகூர்த்தம் ஒரு நாள்; 15 நாள் ஒரு பக்ஷம்; 2 பக்ஷம் ஒரு
மாதம்; 2 மாதம் ஒரு ருது; 2 ருது ஓர் அயனம்; 2 அயனம் ஒரு வருஷம்;
இப்படி மனித வருஷம் 360 கொண்டது ஒரு தேவ வருஷம்; தேவ வருஷம்
12000 கொண்டது ஒரு சதுர் யுகம்; 71 சதுர் யுகம் ஒரு மந்வந்தரம்; 14
மந்வந்தரம் ஆயிரம் சதுர்யுகம்; இது பிரமனுக்கு ஒரு பகல்; இரண்டாயிரம்
சதுர்யுகம் பிரமனுக்கு ஒரு நாள். இந்த நாள்களால் மாதங்களையும்,
மாதங்களால் வருஷங்களையும் பெருக்கி, அதனால் வருகின்ற வருஷம் நூறு
ஆனால், பிரமனுடைய ஆயுள் முடிவாகும் என்பர்.

43 20 000 வருஷம்
12000 தேவ வருஷம் இரு சதுர யுகம்
1000 சதுர யுகம் ஒரு பகல்
இப்படி ஒரு ராத்திரி
இங்கனே நூறு ஆண்டு இருந்து ஜீவித்து முடிந்து போன பிரமாதிகள் எத்தனை பேர்
லோகம் குறி அழியாது இருக்க -இவர்கள் மாய்ந்து போக –
கங்கை -மழை சொட்டு போலே
பிதாமகா பிரம்மாக்கள் எண்ணிக்கை இன்றி
மனைப்பால் மருங்கு அற -சேர்த்து
சிறுக ஜீவித்தான் ஆகில் தன்னடையே போம்
பெருக ஜீவிதான் ஆகில் அனைவரையும் அழித்து கொண்டு போம்
களிறு அட்டவன் திருவடிகள் –
பிரதிபந்தம் போக சித்தமாக உள்ளவன் –
கீழில் பாட்டில் மாமின் அர்த்தம்
இதில் அஹம் அர்த்தம்
மாம்’, ‘அஹம்’ என்ற இரண்டும் சரம சுலோகத்திலுள்ள பதங்கள். மேல்
பாசுரத்தில், ‘கண்ணன்’ என்றதனால், சௌலப்யம் தோன்றுகிறது. அதனால்,
‘மாம்’ என்ற பதத்தின் பொருள் கூறப்பட்டது,’ என்கிறார். இப்பாசுரத்தில்,
‘மதகளிறு அட்டவன்’ என்றதனால் ஆற்றல் தோன்றுகிறது. அதனால்,
‘அஹம்’ என்ற பதத்தின் பொருள் சொல்லப்படுகிறது என்கிறார்.
கண்ணன் கழல்கள் கீழே சொல்லி
கார்யம் செய்பவன் களிறு அட்டவன் -இங்கே அருளுகிறார்

கையும் உழவுகோலும், பிடித்த சிறுவாய்க் கயிறும், சேநாதூளி தூசரிதமான
திருக்குழலும் தேருக்குக் கீழே நாற்றின திருவடிகளுமாய் நிற்கிற சாரத்ய
வேஷத்தை ‘மாம்’ என்று காட்டுகிறான்.

(சூத். 218.)

2. ‘சர்வஜ்ஞனாய், சர்வசக்தியாய், பிராப்தனான நான்’, ‘கீழ் நின்ற நிலையும்,
மேல் போக்கடி அறிகைக்கும் அறிந்தபடியே செய்து தலைக் கட்டுகைக்கும்
ஏகாந்தமான குண விசேஷங்களையும், தன் பேறாகச் செய்து
தலைக்கட்டுகைக்கு ஈடான பந்த விசேஷத்தையும் காட்டுகிறது,’ ‘தனக்காகக்
கொண்ட சாரத்ய வேஷத்தை அவனையிட்டுப் பாராதே தன்னையிட்டுப்
பார்த்து, அஞ்சின அச்சந்தீரத் தன்மையை ‘அஹம்’ என்று காட்டுகிறான்,’
என்பன ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாசார்யர் ஸ்ரீ சூக்திகள்;

(முமுக்ஷூப்படி,244, 245, 246.)

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-1-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 26, 2013

அடிசேர் முடியினர் ஆகி அரசர்கள் தாம்தொழ
இடிசேர் முரசங்கள் முற்றத்து இயம்ப இருந்தவர்
பொடிசேர் துகளாய்ப் போவர்கள் ஆதலில் நொக்கெனக்
கடிசேர் துழாய்முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ.

    பொ – ரை : ‘தம்முடைய அடிகளிலே பொருந்திய முடியினையுடையவர்களாகி அரசர்கள் தாங்கள் தொழாநிற்க, இடியைப்

போன்ற முரசங்கள் வீட்டின் முன்னிடத்திலே ஒலித்துக்கொண்டிருக்க வீற்றிருந்த சக்கரவர்த்திகள், (அந்நிலை கெட்டு) பொடியோடு சேர்ந்த தூளியாய்ப் போவார்கள்; ஆகையாலே வாசனை சேர்ந்திருக்கின்ற திருத்துழாயினைத் தரித்த முடியினையுடைய கண்ணபிரான் திருவடிகளை விரைவில் நினையுங்கோள்’ என்பதாம்.

    வி-கு : ‘முடியினராகித் தொழ இருந்தவர்’ என்க. ‘இருந்தவர் துகளாய்ப் போவர்’ என முடிக்க; ‘ஆதலின், கழல்கள் நினைமின்’ என்க. நொக்கு என்பது, விரைவுக் குறிப்பினைக் காட்டுகின்ற இடைச்சொல்.

    ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 1இராசாக்கள், தங்கள் காலிலே விழுந்து கிடந்தால் அதனை ஒரு பொருளாக நினைத்து நோக்காத மதிப்பினையுடையவர்கள், 2‘ஒரு சேதநன் – மகன், என்று எண்ண முடியாதபடி மதிப்பு அறுவர்கள் என்கிறார்.

    அடிசேர் முடியினர் ஆகி – தன்னோடு ஒக்க ‘அரசு’, என்று இருந்த இராசாக்கள் தன் காலிலே சேர்க்கப்பட்ட முடியையுடையராய். அரசர்கள் – இராசாக்கள். தாம் தொழ – தாங்கள் அறிந்ததாகத் தொழும் இத்தனை போக்கி, ‘இவன் இப்படித் தொழுதான்’ என்னும் நினைவு அவனுக்கு இல்லை’ என்பார், ‘தாம் தொழ’ என்கிறார். 3‘இன்று ஸ்ரீபாதத்திலே தலை தாக்கத் தொண்டன் இடப்பெற்றோம்,’ என்று இவன்

தான் நினைத்திருக்கும் இத்தனை என்பதாம். 1‘தலையாலே யாசித்த அந்தப் பரதாழ்வானுடைய வேண்டுகோள் என்னால் முடிக்கப்படவில்லை,’ என்கிறபடியே, ‘பிள்ளை தலையாலே இரக்க, நாம் மறுத்துப் போந்தோம்’ என்று புண்பட்டுத் தலை சீய்க்கும் இறைவனைத் தொழுகிறார்கள் அன்றோ? ‘இவன் இப்படித் தொழ, அவன் செய்தது என்? என்னில்,

    இடி சேர் முரசங்கள் முற்றத்து இயம்ப இருந்தவர் – ‘இன்ன அரசன் காணப் புகுகிறான்’ என்று ஓலக்கம் இருந்து, நாடகச்சாலையில் உள்ளாரை அழைத்து அருளப் பாடிட்டு, நாட்டில் மரங்களை அடையத் தொளைத்துத் 2தோலை மேவி அதனை இடியைப் போன்று ஒலிக்கச் செய்து விருப்பு இன்றியே இருப்பான். ‘இன்னான் வந்து காலில் விழுந்து கிடந்தான்; அவன் இதனை விரும்பாமல் கூத்துக் காண்பது பாட்டுக் கேட்பது ஆனான் என்று உலகத்திலே பிரசித்தமாக வேண்டும்’ என்று ஆயிற்று இவன் இருப்பது. 3அங்கு நிற்கின்ற தூணைக் காட்டிலும் ஒரு வாசி இல்லை காணும் இவருடைய நினைவால்: ஆதலின், ‘இருந்தவர்’ என்கிறார். ‘இப்படி இருந்தவர்கள் என் ஆவர்?’ என்றால், பொடிபடுவர் என்கிறார் மேல் : பொடி சேர் துகளாய்ப் போவர்கள் – ‘தனக்கு’ என்று ஓர் தன்மை இன்றிக்கே ‘பொடியோடே சேர்ந்த தூளி என்று வேறு ஒன்றனோடே சேர்த்து நிரூபிக்க வேண்டும்படி ஆவர்கள். என்றது, ‘தம் காலிலே ஒருவன் குனிந்தால் அநாதரிக்கும்படியான

மதிப்புடையவர், தம் தலையிலே ஒருவன் அடி இட்டால் ‘நாம் இவன் தலையிலே அடி இட்டோம்’ என்று நினைக்க வேண்டாதபடி சிறிய துகளாய்ப் போவர்கள்’ என்றபடி.

    ஆதலின் – பொருளின் உண்மை நிலை இதுவான பின்பு. நொக்கு என – சடக்கு என. கடி சேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமின் – 1முடி கொடுத்தால் மாலையும் கொடுக்க வேண்டுமே! திருமேனியின் பரிசத்தால் நாட்செல்ல நாட்செல்ல வாசனை ஏறி வாரா நின்றுள்ள திருத்துழாய் மாலையைத் திருமுடியிலேயுடையனாய் அடியார்கட்கு எளியவனான கிருஷ்ணன் திருவடிகளை நினைக்கப் பாருங்கோள். 2‘நினைத்தல் மாத்திரம் போதியதாமோ? துதிசெய்தல் வேண்டாவோ?’ எனின், நினைத்த மாத்திரத்தில் கொண்டு முழுகுமே அன்றோ திருவடிகளின் இனிமை? அன்றிக்கே, ‘இவ்வடியை நினைக்கவே சமுசாரம் அடி அறும்’, என்னுதல். என்றது, 3‘யமன், கையில் பாசத்தைத் தரித்த தன்னுடைய கிங்கரனைப் பார்த்து, ‘பகவானிடத்தில் பத்தியுள்ளவர்களை விட்டுவிடு; நான் மற்றையோர்க்கே எஜமானன்;பாகவதர்களுக்கு எஜமானன் அலன் என்று காதின் அடியில் சொன்னான் அல்லவா?’ என்கிறபடியே, யமன் முதலானோர் அஞ்சும்படியான மதிப்பைப் பெறுவர்,’ என்றபடி.

திறம்பேன்மின் கண்டீர் திருவடிதன் நாமம்
மறந்தும் புறந்தொழா மாந்தர் – இறைஞ்சியும்
சாதுவாராய்ப் போதுமின்கள் என்றான் நமனுந்தன்
தூதுவரைக் கூவிச் செவிக்கு.’

(நான்முகன் திரு. 68)

  ‘காவலில் புலனை வைத்துக் கலிதன்னைக் கடக்கப் பாய்ந்து
நாவலிட் டுழிதரு கின்றோம் நமன்தமர் தலைகள் மீதே
மூவுலகு உண்டு உமிழ்ந்த முதல்வ!நின் நாமங் கற்ற
ஆவலிப் புடைமை கண்டாய் அரங்கமா நகரு ளானே!’

(திருமாலை. 1)

  என்னும் திருப்பாசுரங்களை அநுசந்திக்கத் தகும்.

ராஜாக்கள் தங்கள் காலில் விழுந்து இருந்தால் –
திரும்பி பார்க்காமல் அனாதரித்து கர்வம் கொண்டு
சேதனன் என்று மதிகபடாமல் தாழ்ந்து போகிறார்கள்
திருவடிகள் ஒன்றே சார்வு
ராஜாக்கள் காலில் விழுகிறார்கள்
அடி சேர் முடியினன்
இடி சேர் முரசங்கள் முற்றத்தில் ஒலிக்க
இடி ஓசையில் கவனம் செலுத்தி அநாதரித்து வேறு ஒன்றில் கவனம்
யுத்தம் வந்தால் பொடி சேர் துகள் போலே போவார்கள்
கண்ணன் -கடி சேர் துழாய் -திருவடி நினையும்
ராஜாக்கள் முடி தனது கலீல்
ராஜாதி ராஜா சர்வேசா காலில் ராஜாக்கள் விழ
தாம் தொழ -அரசர்கள் தொழ -அரசர்கள் தாம் தொழ –
இவர்கள் சேவித்தார்கள் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு இல்லை –
தண்டன் இதான் நாம் நினைக்க எம்பெருமான் அணைத்துக் கொள்கிறான்
இங்கேயே இவன் அநாதரித்து கர்வம் கொண்டு இருக்கிறான்
பக்தன் அடி தோழா -எம்பெருமான் -இப்படி காலில் விழும்படி கிலேசம் படுகிறான்
பரத ஆழ்வான் -சிரஸா வணங்கி -கேட்டதை நிறைவேற்ற வில்லை
பிள்ளை தலையால் இரக்க -செய்து முடிக்கவில்லையே வருந்திய பெருமாள்

ராஜா காலில் விழுவதை தெரிவிக்க –
அனைவரையும் கூட்டி -ஓலக்கம் -அனைவரையும் அருள் பாடிட்டு
நாட்டில் உள்ள மரங்கள் அடைய அழித்து தோலைக் கட்டி முரசு செய்து –
இடி ஒக்க த்வநித் து
காலில் விழுவதை அநாதரித்து கூத்து பாட்டு
நாடகசாலை மக்களை கூட்டி
இவ்வளவு பெருமையாக இருந்தவன் -பொடி பொடி
இருந்தவர் -ஸ்தம்பம் போலே இருந்தவர் –
பொடி சேர் துகள் -தனக்கு ஆதாரம் இன்றி பொடி உடன் சேர்ந்த தூளி போலே ஆவார்
சடக்கென கடி சேர் வாசனை சேர்ந்த துழாய்
செம்மின் முடி திருமால்
முடி கொடுத்தால் மாலையும் கொடுப்பான்
பரிவட்டமும் மாலையும்
திரு மேனி ஸ்பர்சத்தால் கடி சேரும் நாள் நல செல்ல
ஆஸ்ரித சுலபனான கிருஷ்ணன் திருவடிகளை
நினைத்தாலே போதும்
முழுக்கச் செய்து விடும் இனிமை
இவ்வடியை நினைக்கவே சம்சாரம் அடி இறும்
மதுசூதன அடியார் யமனுக்கு பிரபுகள் -அஞ்சும்படி மதிப்பை உடையவர் ஆவார்கள்
ராஜா அடி வணங்கினவரும் வணங்கப்பட்டவரும் பொடி துகள்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-1-2–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 26, 2013

‘உய்ம்மின் திறைகொணர்ந்து’ என்றுஉலகு
ஆண்டவர் இம்மையே
4தம்மின் சுவைமட வாரைப்
பிறர்கொள்ளத் தாம்விட்டு
வெம்மின் ஒளிவெயில் கானகம்
போய்க் குமைதின்பர்கள்;
செம்மின் முடித்திரு மாலை
விரைந்துஅடி சேர்மினோ.   
   

பொ-ரை : ‘திறைப்பொருளைக் கொணர்ந்து கொடுத்து உயிர் வாழ்ந்து போமின்’ என்று கூறி, உலகத்தை எல்லாம் ஒரு குடையின் கீழே ஆண்ட சக்கரவர்த்திகள் இன்பத்தை அளிக்கின்ற தம் பெண்களை இப்பிறவியிலேயே பிறர் கொள்ளும்படியாகத் தாமே விட்டு, கொடிய மின் ஒளி பரக்கின்ற காட்டிற்குச் சென்று, அங்கும் பகைவர்களாலே துன்புறுத்தப்படுவார்கள்; ஆகையாலே, ஒளி பொருந்திய திருமுடியைத் தரித்த திருமகள் கேள்வனுடைய திருவடிகளை விரைந்து சேர்மின்,’ என்றவாறு.

    வி-கு : ‘திறை கொணர்ந்து உய்ம்மின்’ என மாறுக. திறை – கப்பம். தம்மின்  – தம்முடைய. இனி, தம் இன் என்பதில் ‘இன்’ என்பதனைச் சுவைக்கு அடையாக்கலுமாம். குமைதின்பர் – நலியப்படுவர். ‘திருமாலை அடி விரைந்து சேர்மின்,’ எனக் கூட்டுக. திருமாலை உருபு மயக்கம்.

    ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. 1இராச்சியத்தை இழத்தலே அன்றிக்கே, இராச்சியம் பண்ணுகிற காலத்தில் மணஞ்செய்துகொள்ளப்பட்ட இன்சுவை மடவார்களையும் பகைவர்களுக்குக் கொடுத்து எளிமைப்படுவர் என்கிறார்.

    ‘திறை கொணர்ந்து உய்ம்மின்’ என்று உலகு ஆண்டவர் 2பகைவர்களுடைய இராச்சியத்தைத் தனக்கு ஆக்கக் கோலினால் போர்செய்து ஆக்கிக்கொள்ளுகை அன்றிக்கே, ‘நீ உன் பிராணனை நோக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தாயாகில், உன் செல்வம் அனைத்தையும் நம் பக்கலிலே கொண்டுவந்து தந்து, உன்னைக்கொண்டு பிழைத்து ஓடிப் போ’, என்கிற வார்த்தையாலே ஆயிற்றுத் தனக்கு ஆக்குவது; என்றது, ‘படையும் குதிரையும் கொண்டு போர் செய்து தனக்கு ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டா; திறையைக் கொண்டு வந்து கொடுத்து உயிர் பிழைத்துச் செல்லுங்கோள்’ என்கிற சொல்லாலே உலகத்தை ஆண்டவர்கள் என்றபடி. இம்மையே – இப்படி அரசு ஆண்ட இந்தப் பிறவியிலேயே. தம் இன் சுவை மடவாரைப் பிறர் கொள்ள – தத்தமக்கு எல்லையில்லாத இனிய பொருள்களான பெண்களைப் பகைவர்கள் கொள்ளும்படியாக; என்றது, ‘தான் அரசு ஆளுங்காலத்தில் அந்தத் தேசத்திலே

உள்ள பெண்களை எல்லாம் திரட்டுமே? இவன் திரட்டினபடியே வேறு ஒருவன் வந்து கைக்கொள்ளும்,’ என்றபடி. இது, 1நரகபுரம் அழிந்த அன்று கண்டதே அன்றோ? பாண்டவர்களுடைய இராஜசூயமும் செருக்கும் எல்லாம் கிடக்க, திரௌபதி சபையிலே மானபங்கம் அடைந்த அதுவே அன்றோ இதில் பிரமாணம்? தாம் விட்டு – தம்முடைய உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுவதில் உண்டான நசையாலே, மனம் அறியத் தாங்களே 2கூறைப்பையும் சுமந்துகொண்டு போய் விட்டுப் போவர்கள்; 3‘ஆபத்தின்பொருட்டுச் செல்வத்தைச் செலவு செய்யாமல் காக்கக் கடவன், அப்பொருள்களைச் செலவு செய்தாகிலும் மனைவிமார்களைக் காக்கக் கடவன், அம்மனைவிமார்களைக்கொண்டும் அப்பொருள்களைக்கொண்டும் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளக் கடவன்,’ என்றார் பிறரும்.

    வெம் மின் ஒளி வெயில் கானகம் போய் – பேய்த்தேரையும் வெயிலையும் உடைத்தான காட்டிலே போய். அன்றிக்கே, ‘வெவ்விய மின்னின் ஒளி போலே இருந்துள்ள வெயிலையுடைத்தான காட்டிலே போய்’ என்னுதல். என்றது, ‘பின்னையும் இவன் இங்கே காணில் நலியும்’ என்று தண்ணீர் அற்றதாயும் மனித சஞ்சாரம் இல்லாததாயும் இருக்கின்ற காட்டிற்குச்செல்லும்’ என்றபடி. குமைதின்பர்கள் – நலிவுபடுவர்கள்; என்றது, 4செல்வம் உடையவர்களுக்கு எங்கும் ஆள் ஓடுமே? ‘அவன் போன இடத்தே போய்க் கொன்று வருகிறோம்; 5எங்களுக்கு வெற்றிலை

இட்டருளீர்’ என்பார்கள்; அருகே நின்று. ‘அப்படியே செய்து வாருங்கோள்’ என்று அவர்களுக்கு வேண்டுவன எல்லாம் கொடுத்து விடுவார்கள்; அங்குப் போய்க் கொலை தப்பாது என்றபடி.

    1அடியிலே நாய் அடி இட்டு நலியத் தொடங்கிற்றே? 2நாய் முதலிலே காற்கூறு கொண்டது; ஆன பின்பு, செம்மின் முடித் திருமாலை விரைந்து அடி சேர்மின் – சிவந்து மின்னுகின்ற முடியையுடைய திருமகள் கேள்வனுடைய திருவடிகளை விரைவில் பற்றுவதற்குப் பாருங்கோள். தன்னை அடைந்தார்க்குக் கொடுக்கைக்குத் தலையான முடி உண்டு; கொடுப்பிக்கைக்கு அருகே இருப்பாரும் உண்டு; ‘விரையாமையால் உள்ள இழவே உள்ளது’ என்பார், ‘செம்மின் முடித் திருமாலை விரைந்து’ என்கிறார். ‘அவன் முடியைத்தரினும் நீங்கள் திருவடியைச் சேருங்கோள்’ என்பார், ‘அடி சேர்மினோ’ என்கிறார். ‘நீங்கள் 3உங்கள் அடிவிடாதே கொள்ளுங்கோள்’ என்பதாம்.

மேல் திருப்பாசுரத்தோடு கூட்டி ரசோக்தியாக அருளிச்செய்கிறார்.
‘அடியிலே’ என்று தொடங்கி. அடியிலே என்பதற்கு ‘முதற்பாசுரத்திலே’
என்பதும், ‘காலிலே’ என்பதும் இரு பொருள். அடியிட்டு என்பதற்கும்
‘தொடங்கி’ என்பதும், ‘காலிலே பிடித்து’ என்பதும் இரு பொருள்.

2. மேலே கூறியதை ரசோக்தியாக விவரிக்கிறார், ‘நாய் முதலிலே’ என்று
தொடங்கி. ‘காற்கூறு’ என்றது, சிலேடை : ‘காலாகிற பாகம்’ என்பதும்,
‘நாலில் ஒரு பாகம்’ என்பதும் பொருள். ‘காற்கூறு கொண்டது’ என்றதனால்,
‘முக்காற்கூறும் வெற்றிலை பிடித்தவர்கள் கொள்ளுகிறார்கள்’ என்பது
தொனி.

3. ‘உங்கள் அடி விடாதே கொள்ளுங்கோள்’ என்றது, சிலேடை : அடி –
திருவடியும் மூலமும்.

ஐஸ்வர்யம் நிலை இல்லையாதது
திருநாரணன் -புருஷகார பூதை
நாரணன் திருத்தாள் -திருவடியிலே பிராட்டி சேவை உண்டே
ஸ்ரீ மன் -நாராயண ஸ்ரீ மன் சரணவ் -திருநாராயணபுரத்தில் திருவடியிலே
ஸ்திரீகளையும் சத்ருக்குகளுக்கு கொடுத்து –
உசந்த வஸ்து ராஜாவுக்கு சேர்ப்பார்கள்
ரத்னம் போன்றவை
தனக்குபோக்யமாக உள்ளவற்றை பிறருக்கு கொடுத்து ஜீவிக்கும்
திறை கொணர்ந்து உய்ம்மின் -கப்பம் கட்டி பிழைத்து போக சொல்லி ஆண்டு
இம்மையே
தமது இன் சுவை மடவார் பிறர் கொள்ள
வெம்மின் -கானகம் போய் குமைதின்பர் கஷ்டப்படுவர்கள்
முடித் திருமால் -விரைந்து அடி சேர்மின் –
வாய் வார்த்தையால் ஆண்டு கொண்டு இருந்தவன்
படை திரட்ட வேண்டாம் உக்தி மாதரத்தில்
இம்மையே -விளால் அன்று சொலால் ஆண்டவன்
ராஜ்யத்தில் உள்ள ஸ்திரீ ரத்னன்களை திரட்டி
வேறு ஒருவன் கைக் கொள்ளுவான்
நரகாசுரன் 16108 கன்னிகைகள் திரட்டி வாய்த்த வ்ருத்தாந்தம்
ராஜ சூய யாகம் பண்ணின பாண்டவர்கள் தமது ஸ்திரீ திரௌபதி இழந்து –
சரஸில் பரிபூதை ஆனாள்
ஸ்திரீகளை சத்ருக்கள்
தாமே கொண்டு போய் விட்டு –
ஜீவிக்க தனது பத்னியை தாமே –
பிராண ரஷணத்தில் நசையால் -இவனே சம்மதித்து
கூறையும் சுமந்து கொண்டு போய் விட்டு போவான்
ஆபத்தில் காக்க தனம் வேண்டும்
தாரை ரஷிக்க தனம் செலவழித்து
ஆத்மாநாம் -தனம் தாரை அனைத்தையும் விட்டு -சுபாஷித பிரமாணம்
கானகம் போய் -இங்கேயே இருந்தால் நலியும் என்று
தண்ணீர் இல்லாத மனுஷ்ய சஞ்சாரம் இன்றி
பாலைவனம் போய்
வெவ்விய மின்னின் ஒளி
துன்பம் பட்டு -எதிரிகள் -நிறைய ஆள் உண்டே
திரும்பி வருவான் -போன இடத்தில சென்று கொள்ளுவோம்
வெற்றிலை இட்டு அருள் என்பார்கள்
அப்படியே செய்து வாரும் சொல்லி
அங்கும் நிம்மதி இன்றி குமைந்து இருப்பார்கள்
நலிவு நாய் முதலிலே
அடியிலே நாய் அடி இட்டு நலிய தொடங்கிற்று
மீதி கடிக்க இவர்கள்

முடி கொடுத்தாலும் திருவடி சேரும்
முடி தருவான் ராஜ்ஜியம்
அடி விடாதே கொள்ளும்
சொன்னதை விடாமல்
திருவடியை விடாமல் கொள்ளும் என்று அருளுகிறார்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் அருளிய வார்த்தா மாலை -349-360….

February 25, 2013

வார்த்தை -349-
நம்பிள்ளையை -ஒருவன் எம்பெருமானை ஒழிய தேவதாந்தரங்களை பஜிக்கலாகாது
என்கிற நீங்கள் -நித்ய நைமித்திகாதிகளில் -அக்நி இந்திராதிகளை பஜிப்பான் என் –
ஆலயத்தில் பஜியாது ஒழிவான் என் -என்ன -அக்நி ஹோதராதிகளில் அக்நியை
உபாசித்தும் ஸமஸா நாக்நிகளை நிவர்தித்தும் போகிறாப் போலே —
இரண்டு இடத்துக்கும் வாசி எங்கனே என்னில் -நித்யாதிகளில் பகவத் ப்ரகார
புத்த்யா பண்ணுகிற உபாசநம் -பகவத் உபாசநமேயாக விதிக்கையாலும் –
அவற்றினுடைய பிரதிஷ்டைகளில் பராபர தத்வ ப்ரத்யயம் -பண்ணி இருக்கும்
தாமஸ புருஷர்களாலே வேத வ்ருத்த ஆகம மந்த்ர ப்ரகிரியையாலே
ஸ்வ தந்தரமாக தேவதாந்த்ரங்கள் க்ருத ப்ரதிஷ்டிதம் ஆகையாலும் –
இவ்விடத்தில் பகவத் ப்ரகார புத்யயா உபாசிக்க விதி இல்லாமையாலும்

தேவதாந்தர வர்க்கங்களில் தூரதோ வர்ஜநீயத்வம் ருத்ரனுக்கு உண்டு –
எங்கனே என்னில் -சத்வஸ்தருக்கு அத்யந்தம் விரோதியான தம ப்ராசுர்யத்தாலே –
நித்யாதிகளில் போலே ஆலயங்களிலும் பகவத் ப்ரகாரா புத்யயா உபாசிக்ச்லாமோ
என்ன -அப்படி உபாசிக்க விதி இல்லாமையாலே ஆகாது -த்யாஜ்யதயா ஜ்ஞாதவ்யங்களான
பகவத் வ்யதிரிக்த விஷயங்கள் சவீ காரத்துக்கு உடலாகவும் -உபாதேயதயா
ஜ்ஞாதவ்யங்களான பகவத் விஷயம் த்யாகத்துக்கு உடலாகவும் கடவதோ
என்று அருளிச் செய்தார் –
தீர்த்தன் உலகளந்த சேவடி மேல் பூம் தாமம் -திருவாய்மொழி -2-8-6-என்கிற
பாட்டில் ப்ரஸ்துதமான தேவதாந்தர பஜனம் அர்ஜுனனுக்கு ருத்ரன் பக்கலிலே
ஓர் அஸ்தர லாபத்துக்காக பகவந நியோகத்தாலே வேண்டிற்று -எம்பெருமானால்
நியமிக்க பெற்ற பூஜை –

————————————————————————————————————————————————————————————————————–

வார்த்தை -350-

ஸ்ரீ வைஷ்ணத்வம் ஆவது -மூன்று பிரகாரமாய் இருக்கும் -எங்கனே என்னில் –
சத்கார யோக்யர் என்றும் -சஹ வாஸ யோக்யர் என்றும் -சத அநுபவ யோக்யர் -என்றும் –
சத் கார யோக்யர் -ரூப நாம ப்ரதானர் -உச்சாரண ப்ரதானர் -அபிமான ப்ரதானர் –
சஹ வாஸ யோக்யர் -ஜ்ஞான ப்ரதானர் -அனுஷ்டான ப்ரதானர் -அங்கீகார ப்ரதானர் –
சத அநுபவ யோக்யர் ஆர்த்தி பிரதானர் -அபி நிவேச பிரதானர் -அபி ருசி பிரதானர் -என்று
ஆட் கொண்ட வில்லி ஜீயர் –
————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -351-

வைஷ்ணவன் ஆகையாவது -தத்வ ஜ்ஞான நிஷ்டனாகை –
தத்வ ஜ்ஞானம் தான் -ஆசார்ய விஷயீ கார லப்யம் –
ஆசார்ய விஷயீ காரம் தான் -தத்வத்தை நாமறிய வேண்டும் என்னும் அபிநிவேச
அதிசய பூர்வகமாக பஜன லப்யம் -இந்த இச்சைக்கு முதலடி பகவத் விஷயத்தில்
அத்வேஷம் -அந்த அத்வேஷதுக்கு காரணம் பகவத் கடாஷம் –
பகவத் கடாஷத்துக்கு ஹேது என் என்னில் -இஸ் சம்ஸார சேதனனுக்கு அநாதியாக
எம்பெருமான் பக்கல் த்வேஷ தூஷிதத்வம் உண்டாகையாலே அவன் பார்த்து அருளுகைக்கு
ஈடாக ஓன்று செய்யக் கூடாமையாகையாலே பகவத் நிர்ஹெதுக கடாஷம் -ஆனால்
ஈஸ்வரனுக்கு வைஷம்ய நைர்க்ருண்யங்கள் வாராதோ என்னில் -இச் சேதனனுக்கு
அஜ்ஞாதமான அநந்ய பிரவ்ருத்தி களிலே பிறப்பன சில ஸூ க்ருதம் அடியாக
பார்த்து அருளுகிறான் ஆகையாலே வைஷம்ய நைர்க்ருண்யங்கள்வாராது –
இங்கனே இருப்பதொரு ஸூ க்ருதம் அடியாய் இருக்க நிரஹெதுகம் ஆவான் என்
என்னில் -விழ விட்டு மறந்து போன பொருளை எடுத்துக் கொண்டு சென்று கொடுத்தவனை –

நம்மதை நமக்குத் தந்தான் என்று இராதே -இவன் நமக்குத் தந்தான் என்று இருக்கும் க்ருதஞதை போலே -தன் தலையிலே

ஒன்றும் இன்றியிலே இருக்க -எம்பெருமான் பார்த்து அருளினான் என்று
க்ருதஜஞனாய் இருக்கிற இவ்வதிகாரி அபிசந்தியாலே நிர்ஹெதுகம் என்கிறது –
இந்த யாத்ருசிக ஸூ க்ருதம் என்கிறதுக்கு அடி சௌஹார்த்தம் –
அவனுக்கு சர்வாத்ம விஷயமாக எப்போதும் உண்டாய் இருக்க -ஒருத்தனுக்கு
ஒருகாலாக யாத்ருசிக ஸூ க்ருததை உண்டாக்குவான் என் என்னில் –
நெடும்காலம் அனுபவித்து போந்ததொரு பாபம் சுருக்கம் ஒழிய தொலைந்த அளவிலே
இந்த சௌஹார்த்தம் இவனுடைய யாத்ருசிக ஸூ க்ருததுக்கு அடியாம் –
ஜபாகுஸூ மச்சாயை பதார்த்தங்கள் எல்லாம் கிடக்க -பளிங்கி லே பிரதி பலிக்குமா
போலே அச்சபா பனான  அதிகாரி பக்கலிலே சௌஹார்த்தம் பலிக்கக் கடவது
என்று நம்பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –
——————————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -352-

ஒருவன் தன்னை வைஷ்ணவன் என்று நினைத்து இருக்கலாவது
எவ்வளவு ஜ்ஞானம் பிறந்தால் -என்று பிள்ளை நஞ்சீயரைக் கேட்க –
பகவத் பாகவத விஷயங்களிலே ஒரு உச்சாராயம் கண்டால் நெஞ்சு சிவீல்
என்று இருந்தது இல்லை யாகில் தன்னை -வைஷ்ணவன் என்று இருப்பது –
சிவீல் என்று இருந்தது ஆகில் நமக்கு எம்பெருமானோடு உறவு இல்லை யாகாதே –
சம்பந்த ஜ்ஞானம் பிறந்தது இல்லை யாகாதே என்று நினைப்பது இருப்பது என்று
அருளினார் –
—————————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -353-
த்ருஷ்டதுக்கு நாக்கு நீட்டாது ஒழிகையும்
அத்ருஷ்டதுக்கு கை நீட்டாது ஒழிகையும்
காண் -வைஷ்ணவ லஷணம் -என்று நம் பிள்ளை வார்த்தை –
—————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -354-

ஆச்சான் பிள்ளையை ஒரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் -ஸ்ரீ வைஷ்ணத்வம் ஆவது சர்வ உபாய
சூன்யதையோ -இதர விஷய வ்ரக்தியோ -சித்த உபாய ச்வீகாரமோ -பகவத் பிரேமமோ -என்று கேட்க –
சர்வ உபாய சூன்யதை சம்சாரிக்கும் உண்டு -இதர விஷய விரக்தி ஷபணனுக்கும் உண்டு –
சித்த  உபாய ச்வீகாரம் கேவலனுக்கும் உண்டு -பகவத் ப்ரேமம் ஏகாயநனுக்கும் உண்டு –
ஆகையால் இவை இத்தனையும் அன்று -இவற்றோடே கூட பகவத் அனந்யார்ஹ
சேஷத்வ ஜ்ஞானத்தாலே பிறப்பதொரு தாந்தி விசேஷம் -அதாவது பரிபவத்தில்
நிர்தோஷ அநுசந்தானம் -நிர்பரத்வ அநுசந்தானம் -உபகார ஸ்ம்ருதி -இரக்கம் என்று அருளிச் செய்தார்-

—————————————————————————————————————————————————————————————–

வார்த்தை -355-

ஸ்ரீ வைஷ்ணத்வம் ஆவது ரூப ப்ரதான்யம் -சிஹ்ன ப்ரதான்யம் -உக்தி பிரதான்யம் –
க்ரியா ப்ரதான்யம் -சம்பந்த விசேஷ ப்ரதான்யம் -த்யான ப்ரதான்யம் -இவை
ஒன்றும் அன்று -பாவ ப்ரதான்யமே ப்ராதான்யம் –
நால்வர் அறிந்த வைஷ்ணத்வம் அன்று -நாராயணன் அறிந்த வைஷ்ணத்வமே
வைஷ்ணத்வம் -நாடும் நகரமும் நன்கு அறிய நமோ நாராயணாய -திருப்பல்லாண்டு -4-என்ன வேண்டும் –
நாடு வைஷ்ணவன் என்று கை விட வேண்டும் -நகரம் வைஷ்ணவன் என்று கைக் கொள்ள
வேண்டும் -நாடாவது -சம்சாரம் நரகமாவது பரமபதமும் -உகந்து அருளின திவ்ய
தேசங்களும் ஜ்ஞானாதிகரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களும் –

——————————————————————————————————————————————————————————————————–

வார்த்தை -356-

வடக்குத் திரு வீதிப் பிள்ளை -அடுக்கு குலையாத முஷ்டியும்
ஆஸ்திக்யம் குலையாத ஸ்ரீ வைஷ்ணத்வமும்-

————————————————————————————————————————————————————————————–

வார்த்தை -357-

திருநகரிப் பிள்ளை -ஆழ்வார்கள் அருளிச் செயலிலே அந்வயம் உள்ள ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களைத் தன்
உயிராக நினைத்து இருப்பன் -ஆசார்யர்கள் பாசுரங்களிலே அந்வயம் உடைய
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை தன்னுடைய சத்தை யாக நினைத்து இருப்பன் –
இரண்டோடும் அந்வயம் உடைய ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை அல்லது ஸ்ரீ வைஷ்ணவன்
என்று அறுதி இட ஒண்ணாது-

—————————————————————————————————————————————————————————————–

வார்த்தை -358-

ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் என்று இவர்களுக்கு பேராகைக்கு அடி ஏது என்று கேட்க –
ஸ்ரீ மத் புத்ரர் ஆகையாலும் -ஸ்ரீ மான் பிதா வாகையாலும் -ஸ்ரீ புருஷகாரம்
ஆகையாலும் -ஸ்ரீ மான் வைபவத்தை அறிகையாலும் -இவர்கள் ஸ்ரீ மத் பதத்தே
பிறக்கையாலும் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் என்று நிரூபகம் -என்று பெரிய கோயில் வள்ளலார்
அருளிச் செய்வர்-

———————————————————————————————————————————————————————————————-

வார்த்தை -359-

ஸ்ரீ வைஷ்ணவனுடைய தின சரிதம் –
1-குரு பரம்பரையும் -திரு மந்த்ரத்தினுடைய விசத அநுசந்தானமான தவத்தையும்
சதா அநுசந்தானம் பண்ணுகை –
2-த்வய நிஷ்டரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களோடே சஹ வாஸம் பண்ணுகை
3-அஹங்கார அக்ரச்தரான சம்சாரிகளோடு அணுகி வர்த்தியாது ஒழிகை
4-சாத்விக சமாசாரம் ஒழிய நாட்டாருடைய பரிமாற்றங்களை நேராக நிவர்திக்கை –
5-உத்தேச்யரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை உதாசீனம் பண்ணாது ஒழிகை –
6-த்யாஜ்யரான சம்சாரிகளை த்ருஷ்டம் அடியாக அனுவர்த்தியாது ஒழிகை –
7-ஆசூர பிரக்ருதிகளுக்கு அதருஷ்ட வார்த்தை சொல்லாது ஒழிகை –
8-சாது பரிக்ரஹமும் சதாசார்ய பிரசாதமும் ஸ்வரூப வர்த்தகம் என்று இருக்கை –
9-பகவத் பாகவத விஷயங்களில் அநுகூல வ்ருத்தியை தேக யாத்ரா சேஷம் ஆக்காது ஒழிகை

10-ஸ்துதி நிந்தைகளில் அவிக்ருதனாய் இருக்கை –
11-ஸ்வ தோஷ தர்சனம் பண்ணுகை –
12-ஸ்வ ப்ரசம்சை பண்ணாது ஒழிகை –
13-ஸ்வ ஸ்வா தந்த்ர்ய நிவ்ருத்தி பூர்வகமான பகவத் பாரதந்த்ர்ய பராகாஷ்டை
பாகவத பாரதந்த்ர்யம் என்று இருக்கை –

14-இவ்வோ அர்த்தங்களை அனுசந்தித்து உண்டான அம்சத்துக்கு உபய பூதனான
எம்பெருமான் பக்கலிலே உபகார ஸ்ம்ருதி பண்ணுகை –
15-இல்லாத அம்சத்துக்கு அநுதாப பூர்வகமாக ஈஸ்வரனை இரக்கை –
15-இவ்வர்த்த நிஷ்டை தனக்கு உண்டான போது நிஷ்டை இல்லாத வேஷ தாரிகளை
நெஞ்சாலே நெகிழ நினையாதே பகவத் ப்ரபாவத்தை இட்டு ஆதரிக்கை –
நிர்தோஷம் வித்தி தம் ஜந்தும் ப்ரபாவாத் பரமாத்மன -இவ்வர்த்த நிஷ்டை தான்
பகவத் பிரசதத்தாலே பலிக்கும் அத்தனை அல்லது ஸ்வ யத்னத்தாலே வருமதன்று –
அக்ரூர மாலாகார அதீன் பரம பாகவதான் க்ருத்வா

என்று பிரமாணம் -இவ்வோ அர்த்தங்கள் தங்களுக்கு உறுப்பாக
அதிகரிக்குமவை அல்லது பிறருக்கு சொல்லுகைக்கு கற்க்குமவை அன்று –

———————————————————————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -360-
பெருமாள் எழுந்து அருளா நிற்கத் திருவடி தொழப் புறப்பட்டருளி
நஞ்சீயர் திருமேனியிலே திருநாமங்கள் இன்றியிலே இருந்தபடியைப்
பார்த்து -பர்த்தாவின் முன்பே தாலி கட்டாமல் நின்ற ஸ்த்ரி யைப் போலே இரா நின்றது
திருமண் கொண்டு வாரும் கோள் என்று அருளினார் –
————————————————————————————————————————————————————————————————————

ஸ்ரீ பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .
பூர்வாச்சார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-1-1-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 25, 2013

நான்காம் பத்து

முதல் திருவாய்மொழி – ‘ஒரு நாயகம்’

முன்னுரை

     ஈடு : முதற்பத்தால், 1பகவத் கைங்கர்யம் புருஷார்த்தம் என்று அறுதியிட்டார்; இரண்டாம் பத்தால், அந்தக் கைங்கர்யத்தில் களை அறுத்தார்; மூன்றாம் பத்தால், களை அறுக்கப்பட்ட அந்தக் கைங்கர்யமானது 2பாகவத சேஷத்வ பர்யந்தமான பகவத் கைங்கர்யம் என்றார்; இப்படிப்பட்ட கைங்கர்யத்திற்கு விரோதிகள் ஐஸ்வர்ய 3கைவல்யங்கள் என்கிறார் இந்த நான்காம் பத்தால்.

      முதல் மூன்று பத்துகளாலும் 4துவயத்தில் பின் வாக்கியத்தின்பொருளை அருளிச்செய்தார்; இனி, 1மேல் வருகின்ற மூன்று பத்துகளாலே அதில் முன் வாக்கியத்தின் பொருளை அருளிச்செய்கிறார். முதல் மூன்று பத்துகளாலும் சொன்ன புருஷார்த்தத்துக்கு உரிய உபாயத்தை 2அடியிலே அறுதியிடுகிறார். 3இவ்வடி அறியாதாரே அன்றோ வேறு உபாயங்களாகிற விலக்கடிகளில் செல்லுகின்றவர்கள்? 4நிரவதிகப் பிரீதியோடேயன்றோ, மேல், திருவாய்மொழியை இவர் அருளிச்செய்தது? தாமும் குறைவற்று, பற்றினார் குறைகளையும் தீர்க்க வல்லவராம்படி இருந்தார் மேல். சமுசாரிகளைப் பார்த்து, ‘நீங்கள் பற்றின விஷயங்கள் 1தண்ணியவான பின்பு அவற்றைவிட்டுத் திருமகள் கேள்வனைப் பற்றுங்கோள்’ என்று பரோபதேசத்தில் இழிகிறார் இத்திருவாய்மொழியில்.

    ‘நன்று; ‘வீடுமின் முற்றவும்’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் பரோபதேசம் செய்தார்; ‘சொன்னால் விரோதம்’ என்ற திருவாய்மொழியிலும் பரோபதேசம் செய்தார்; இந்தத் திருவாய்மொழியும் பரோபதேசமாய் இருக்கின்றது; இவற்றிற்குக் கருத்து ஏன்?’ எனின், இவை எல்லாவற்றிலும் எல்லா அர்த்தங்களும் உளவேயாகிலும் ஒவ்வொன்று ஒவ்வோர் அர்த்தத்தில் நோக்காய் இருக்கும். ‘யாங்ஙனம்?’ எனில், ‘வீடுமின் முற்றவும்’ என்ற திருவாய்மொழியில் ‘இதர விஷய வைராக்கியம்  முன்னாகப் பகவத் பத்தியைச் செய்யுங்கோள்’ என்றார்; ‘சொன்னால் விரோதம்’ என்ற திருவாய்மொழியில் ‘பகவானைத் துதிப்பதற்குத் தக்கனவான உறுப்புகளைக்கொண்டு பிறரைத் துதி செய்யாமல் சர்வேசுவரனைத் துதி செய்யப் பாருங்கோள்’ என்றார்; இத்திருவாய்மொழியில் ‘இவர்கள் தாம் பிறரைத் துதி செய்வது சில பிரயோஜனத்திற்காகவே அன்றோ?’ என்று அவற்றினுடைய சிறுமை, நிலையின்மை முதலிய தோஷங்களின் மிகுதியை அருளிச்செய்கிறார்.

    செல்வம் அற்பமானது, நிலையாதது முதலிய குற்றங்களையுடையதாகையாலே தண்ணிது; ஆத்துமலாபமாகிய கைவல்யம் நிலைத்து நிற்பதாயினும், புருஷார்த்தம் அல்லாதது ஆகையாலே, தண்ணிது; இப்படி ஐஸ்வரிய கைவல்யங்களுக்கு உண்டான தண்மையைச் சொல்லி, ‘சர்வேசுவரன் ஆகிறான் மங்களம் பொருந்திய எல்லா நற்குணங்களையும் உடையவனாய் விரும்பினவை அனைத்தையும் கொடுக்கக் கூடியவனாய் இருப்பான் ஒருவன்; ஆனபின்பு அவற்றை விட்டுப் பகவானைத் துதி செய்யப் பாருங்கோள்’ என்று இங்ஙனே பகவானைப் பற்றுவதற்கு உண்டான நன்மையை விளக்கிப் பேசாநின்றுகொண்டு பரோபதேசம் செய்ய இழிகிறார்.

    2இவர் தாம், மக்கள் இந்திரியங்களை வென்றவர்களாய் வந்து நின்றுகொண்டு, ‘எங்களுக்கு நலத்தை உபதேசிக்க வேண்டும்’ என்று கேட்க, உபதேசிக்கிறார் அன்றே? பிராட்டியும் ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வானும் இராவணனை நோக்கி நலத்தைக் கூறினாற்போன்று இருப்பது ஒன்றேயன்றோ இவருடைய பரோபதேசம்? 1‘எல்லா ஆத்துமாக்களையும் கவரக்கூடியதான காலபாசத்தினால் கட்டு உண்டவனும் நாசத்தை அடைகின்றவனுமான இராவணனை – பற்றி எரிகின்ற வீட்டினைப் போன்று – உபேக்ஷை செய்யமாட்டேன்’ என்பது ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வான் வார்த்தை. ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின், ‘வெந்து அற்ற வீட்டிலே ‘ஒரு கம்பாகிலும் கிடைக்குமோ?’ என்று அவிக்கப் பார்ப்பாரைப் போன்று, நானும் நலத்தைக் கூறுவேன்’ என்கிறார் என்பது.


ஒருநா யகமாய் ஓட உலகுஉடன் ஆண்டவர்
கருநாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர்
பெருநாடு காண இம்மையிலே பிச்சைதாம் கொள்வர்2
திருநா ரணன்தாள் காலம்பெறச் சிந்தித் துய்ம்மினோ.

    பொழிப்புரை : ‘ஒற்றை வெண்கொற்றக்குடையின் நிழலிலே தன் ஆணையானது தடையின்றிச் செல்லும்படி உலகத்தை எல்லாம்

ஒருசேர ஆண்ட சக்கரவர்த்திகள், கரிய நாயால் கவ்வப்பட்ட காலையுடையவர்களாய் உடைந்த பானையை உடையவர்களாய்ப் பெரிய நாட்டிலேயுள்ள மக்கள் எல்லாரும் காணும்படியாக இப்பிறவியிலேயே இரந்து உண்ணும் தொழிலைத் தாங்களே மேற்கொள்வார்கள்; ஆதலால், திருமகள் கேள்வனான நாராயணனுடைய திருவடிகளைக் காலம் நீட்டிக்காமல் (மிக விரைவில் என்றபடி) மனத்தால் நினைத்து உஜ்ஜீவிக்கப் பாருங்கோள்,’ என்கிறார்.

    விசேடக்குறிப்பு : நாயகம் – முதன்மை. ‘ஆக ஓட ஆண்டவர்’ என்க. ‘ஆண்டவர் கொள்வர்’ எனக் கூட்டுக. ‘காலர், பானையர்’ என்பன, முற்றெச்சங்கள். ‘கவர்ந்த’ என்பது ஈண்டுச் செயப்பாட்டு வினையின்கண் வந்தது.

    இத்திருவாய்மொழி, கலிநிலைத்துறை.

    ஈடு : முதற்பாட்டில், 1‘சார்வபௌமராய்ப் போந்தஇராசாக்கள் அந்த இராச்சிய ஸ்ரீயை இழந்து இரந்து உயிர் வாழ வேண்டும்படி வறியர் ஆவார்கள்; ஆன பின்பு, 2‘ஸ்ரீவத்ஸவக்ஷா நித்யஸ்ரீ – ஸ்ரீவத்சத்தை மார்பிலேயுடையவன், நித்தியமான ஸ்ரீயையுடையவன்’ என்கிறபடியே, அழியாத செல்வமான ‘சர்வேசுவரனைப் பற்றப் பாருங்கோள்,’ என்கிறார்.

    ஒரு  நாயகமாய் – தனி அரசாக. 3‘உலகங்கட்கு எல்லாம் தலைவன்’ எனப்படுகின்ற சர்வேசுவரனுடைய ஐஸ்வரியத்தைப் 4பௌண்ட்ரகவாசுதேவன் பின்பற்றினாற் போலே பின் பற்றுகிறவாற்றைத் தெரிவித்தபடி. நிலை

நில்லாத ஐஸ்வரியத்தைப் பற்றி 1நீர்க்குமிழி போலே உடைந்து போகின்ற மனிதர்களாதலின், ‘நாயகம் ஆய்’ என்கிறார். ஓட – ‘இப்படி ஆளுவது எத்துணைக்காலம்?’ என்றால், நெடுங்காலம். என்றது, ‘அறுபதினாயிரம் யாண்டு’ என்கிறபடியே நெடுக என்றபடி. ‘இப்படி நெடுங்காலம் ஆள்வது எவ்வளவு?’ என்னில், உலகு – கடல் சூழ்ந்த பூமிப்பரப்பு அடங்கலும்; 2‘எங்கிருந்து சூரியன் உதிக்கின்றானோ, எங்கு மறைகின்றானோ, அதற்கு இடைப்பட்ட பூமி முழுதும் யுவநாஸ்வனுடைய புதல்வனான மாந்தாதா என்ற அரசனுடைய பூமி என்று சொல்லப்படுகிறது,’ என்கிறபடியே, 3முந்திரிகை நிலம் உடையவனைப் போலே ஆயிற்று ஆள்வது. உடன் ஆண்டவர் – இந்தப் பூமிப்பரப்பில் ஓர் இடம் குறை கிடவாதபடி ஆண்டவர் என்னுதல். அன்றிக்கே, 4‘பாப காரியங்களை நினைத்தவர் முன்பே கையும் வில்லுமாய் நின்று நோக்கிக்கொண்டு போந்த கார்த்தவீரியார்ச்சுனனைப் போன்று ஆண்டவர்கள்’ என்னுதல்.

    ‘இப்படிச் சக்கரவர்த்திகளாய் இருந்துகொண்டு தனி அரசாக நெடுநாள் உலகத்தை ஆண்டு போந்தவர்கள் பின்னை என் செய்வார்கள்?’ என்னில், 5‘இராச்சியம் என்பது, வைத்யம் செய்யமுடியாததும் நாசத்தை விளைவிப்பதுமான பெரியது ஒரு நோய்; அதன்பொருட்டு அரசர்கள் சகோதரனையும் பிள்ளையையும் விடுகிறார்கள் அல்லவா?’ என்கிறபடியே, அவற்றை இழந்து வருந்துவார்கள் என்கிறார் மேல்: கருநாய் கவர்ந்த காலர் – ‘இப்படி நெடுநாள் மதிப்போடே வாழ்ந்து போந்தவன் எளிமைப்பட்டு வாழ்கிறது

என்?’ ‘ஒரு பட்டினி விடுவோம்’ என்று இருக்க மாட்டானே! வாழ்க்கையில் உண்டான நசையாலே பிக்ஷை எடுப்பதற்குப் பார்ப்பான்; முன்பு குறைவற வாழ்ந்துபோந்தவன் ஆகையாலே, பலர் காண வெளியில் புறப்படமாட்டானே! நிலா நாளிலே 1இருட்டுப் புரைகளிலும் இருட்டுநாளிலும் ஆயிற்றுப் புறப்படுவது; இருள் ஓர் இடத்திலே திரண்டாற்போலே கறுத்த நாய்கள் கிடக்கும்; அதனை அறியாதே அவற்றின் வாயிலே காலை இடும்; அவை கடிக்கும். அன்றிக்கே, கருநாய் என்பதற்கு, கருமை – 2சீற்றமாய், வெட்டிய நாய் என்னுதல். அன்றிக்கே, கரு நாய் – கருவையுடைத்தான நாய் என்னுதல்; என்றது, குட்டி இட்ட நாய், என்றும் குட்டியைக் காத்துக்கொண்டு கிடக்குமாகையாலே, ‘அதற்கு ஏதேனும் தீங்கு வருகிறதோ!’ என்று கண்டாரை ஓடிக் கடிக்குமே அன்றோ? அதனைச் சொல்லுகிறது என்றபடி. காலர் – ‘வீரக் கழல் இட்ட கால்’ என்றே அன்றோ முன்னர்ச் சொல்லிப்போருவது? இப்போது, ‘நாய் கடித்த காலர்’ என்றாயிற்றுச் சொல்வது என்பார், ‘நாய் கவர்ந்த காலர்’ என்கிறார். சிதைகிய பானையர் – கண்ட இடம் எங்கும் பொளிந்து உபயோகித்தற்குத் தகுதியின்றிக்கே போகட்டுக் கிடந்தது ஒன்றனை எடுத்துக்கொள்ளும். இட்டது உண்டாகில் ஒரு மூலையிலே கீழே போம்படி ஆயிற்று இருப்பது என்பார், ‘சிதைகிய’ என்றும், ‘முன்பு பொற்கலத்திலே உண்டு வாழ்ந்தவனுக்கு இப்போது ஒரு புத்தோடு கிடையாதபடியாயிற்று’ என்பார், ‘சிதைகிய பானையர்’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார்.

    பெரு நாடு காண – 3முன்பு பச்சை கொண்டு வந்தவர்கள் ஓர் யாண்டு ஆறு மாதங்களும் உள்ளும் புகப்பெறாதே நின்று உலரும் இத்தனை அன்றோ? அதற்கும் போர

இப்போது தடை அற்று இருந்ததே குடியாகக் காணும்படியாக, அன்றிக்கே, முன்பு போர வாழ்ந்து எளிமைப்பட்டவன் ஆகையாலே எல்லாரும் காண வருவர்கள் ஆதலின், ‘பெரு நாடு காண’ என்கிறார் என்னுதல். ‘இப்படிச் செய்வது ஒரு பிறவியில் வாழ்ந்து மற்றொரு பிறவியிலேயோ?’ என்னில், இம்மையிலே – அப்படி வாழ்ந்த இந்தப் பிறவியிலே. பிச்சை – 1முன்பு அரசர்களுக்கு இராச்சியம் வழங்கினானாய் அன்றோ போந்தது? இப்போது ஒரு பிச்சை மாத்திரமேயாயிற்று இவன் விரும்புவது. 2முன்பு இராசாக்கள் கொண்டு வந்த பச்சையை, சிலர் இடத் தாம் கொண்டார் என்பது ஆகாமைக்கு ஆள் வைத்தே அன்றோ வாங்குவது? இப்போது தாமே கொள்வர். அன்றிக்கே. இடுகின்றவர்கள் பக்கல் நினைவு இன்றிக்கே, தம் விருப்பம் மாத்திரமே உள்ளது என்பார், ‘தாம்கொள்வர்’ என்கிறார் என்னுதல்.

    இராச்சியத் திரு இங்ஙனேயான பின்பு, திருநாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ – ‘ஸ்ரீமானான நாராயணன் திருவடிகளை அடைந்து உய்வு பெற்றுப் போருங்கோள்,’ 3‘இடர் கெடுத்த திருவாளன்இணை அடி’ என்றும், 1‘அங்கு ஸ்ரீமந் நாராயணனிடத்தில் நான் பிச்சையை யாசித்தேன்,’ என்றும் வருகின்ற பிரமாணங்களைக் காணல் தகும். இதனால், 2ஓடு கொண்டு இரப்பார்க்கு எல்லாம் இவனை ஒழியக்கதி இல்லை என்பது போதரும்; 3‘ஓட்டு ஊண் ஒழித்தவன்’ அன்றோ? தாள் – 4‘பிள்ளாய்! உன் உள்வெதுப்பு ஆறுவது எப்போது?’ என்ன, ‘நானும் எனக்கு வகுத்த முடி சூடி அவரும் தமக்கு வகுத்த முடி சூடின அன்றே,’ என்றான் அன்றோ ஸ்ரீ பரதாழ்வான்? அப்படித் 5தலையாகப் பிரார்த்திக்கப்பட்ட திருவடிகளை  6‘அடி சூடும் அரசு’ என்னக் கடவது அன்றோ? காலம் பெற – அரை நாழிகையாகிலும் முற்பட்டது உடலாக; 7‘வாழ்வு சாதலை முடிவாக உடையது; உருவம் யௌவனம் இவைகள் முதுமையை முடிவாக உடையன; செல்வம் நாசத்தை முடிவாக உடையது,’ என்னும் இவற்றை அறிந்த எவன்தான் தைரியத்தை அடைவான்?’ என்ப ஆதலின், நாளைச் செய்கிறோம் என்னுமது அன்று என்பார், ‘காலம் பெற’ என்கிறார். அன்றிக்கே, 8‘ஒரு முகூர்த்த காலமாவது ஒரு கணநேரமாவது வாசுதேவனை நினைக்கவில்லை என்பது யாது ஒன்று உண்டு? அதுவே, இவனுக்கு ‘அஸந்நேவபவதி – இல்லாதவன் ஆகிறான்’ என்னும்படி வருகிற கேடு ஆகிறது; கேடு வருகைக்கு

அவகாசமும் அதுவே; திரிபு உணர்ச்சி ஆகிறதும் அதுவே; விலக்கப்பட்ட ஒழுக்கம் ஆகிறதும் ஆதுவே,’ என்ப ஆதலின், ‘காலம் பெற’ என்கிறார் என்னலுமாம்.

    சிந்தித்து – “இனி வழி இல்லை’ என்று கண்ணழிவு சொல்ல வேண்டா; அவன் தந்த உறுப்புகளை அவனுக்கு ஆக்க அமையும்; நெஞ்சிலே 1அடி பட நினைக்க அமையும்’ என்றபடி. உய்ம்மின் – அந்த நினைவு பலத்தோடே கூடி இருக்குமாதலின், ‘உய்ம்மின்’ என்கிறது. 2‘அந்தப் பகவானை நினைப்பதில் என்ன சிரமம் இருக்கிறது? நினைத்தால் மங்களத்தைக் கொடுக்கிறார்; இரவு பகல் எந்நேரத்திலும் அவரை நினைக்கின்றவர்களுக்குப் பாவங்களின் நாசமும் உண்டாகின்றன,’ என்றான் ஸ்ரீ பிரஹ்லாதாழ்வான். ‘பேறு எல்லார்க்கும் வேண்டும்’ என்று இருக்கையாலே எல்லார்க்குமாக ‘உய்ம்மின்’ எனப் பன்மையாக அருளிச்செய்கிறார். தாள் சிந்தித்து உய்ம்மின் – 3அடி அற்றால் வாடும் அத்தனையே அன்றோ? ஆதலால், அடியைப் பேணி நோக்கி உய்ந்து போருங்கள்.

மேல் வருகின்ற மூன்று பத்துகளாலே’ என்றது, 4-ஆம் பத்து, 5-ஆம்
பத்து, 6-ஆம் பத்துகளைக் குறித்தபடி. இம்மூன்று பத்துகளாலே ‘ஸ்ரீமந்
நாராயண சரணௌ சரணம் பிரபத்யே’ என்ற முன் வாக்கியத்தின்
பொருளை அருளிச்செய்கிறார் என்றபடி. பெரிய பிராட்டியார்
புருஷகாரமாக, வாத்சல்யம் ஸ்வாமித்வம் சௌசீல்யம் சௌலப்யம் ஞானம்
சத்திகளாகிய குணங்களையுடைய எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை
உபாயமாகப் பற்றுகிறேன்,’ என்பது இவ்வாக்கியத்தின் பொருள்.
இப்பொருள்தன்னையே 4,5,6-ஆம் பத்துகளில் அருளிச்செய்கிறார்
என்பதனைத் தெரிவிக்கின்றார். (முதல் பத்து அவதாரிகை    – ‘திருமகள்
கேள்வன் இரண்டு’ காண்க.) “இதில் (துவயத்தில்) முற்கூற்றால், பெரிய
பிராட்டியாரை முன்னிட்டு ஈசுவரன் திருவடிகளை உபாயமாகப் பற்றுகிறது;
பிற்கூற்றால், அச்சேர்த்தியிலே அடிமை இரக்கிறது,” என்பது
ஸ்ரீபிள்ளைலோகாசார்யர் ஸ்ரீசூக்தி.

2. ‘அடியிலே’ என்றது, சிலேடை : முதல் திருவாய்மொழியிலே என்பதும்,
திருவடிகளிலே என்பதும் பொருள். திருவடிகளிலே என்று பொருள்
கொள்ளும்போது ‘உபாயத்தை’ என்பதற்கு உபாயத்தின் தன்மையை என்று
பொருள் கொள்க. ‘சந்தித்துய்ம்மினோ’ என்பது போன்ற இடங்களில்
உபாயத்வம் கூறப்பட்டிருத்தல் தெளிவு. உபாயத்வம் – உபாயத்தினது
தன்மை. உபாயம் – வழி.

3. ‘அல்லாதார் கர்மம் ஞானம் பத்திகளை உபாயமாகக் கொள்ளாநிற்க, இவர்
திருவடிகளை உபாயம் என்கிறது என்?’ என்னும் வினாவிற்கு விடையாக,
‘இவ்வடி அறியாதாரேயன்றோ’ என்று தொடங்கி அருளிச்செய்கிறார். அடி –
திருவடிகள்.

4. மேல் திருவாய்மொழிக்கும் இத்திருவாய்மொழிக்கும் இயைபு
அருளிச்செய்கிறார். ‘நிரவதிகப் பிரீதியோடே’ என்று தொடங்கி, நிரவதிகம்
– தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாதது.

பௌண்ட்ரக வாசுதேவன்:

  ‘செங்கதிர்க் கற்றை காலும் திகிரியஞ் செல்வன் யானே!
சங்கொடு தழல்வாய் நேமி தாங்குதல் விடுத்தால் உய்ந்தான்;
அங்கவை விடுக லானேல் ஆடமர்க் கெழுக’ என்னா
வெங்கடக் களிறட் டார்க்கு விடுத்தனன் தூது மன்னோ.’

  என்பது பாகவதம். இவன் சரிதையைப் பாகவதம் பத்தாங்கந்தம் 88-ஆம்
அத்தியாயத்தால் உணரலாகும்.

பிச்சை தாம் கொள்வர்’ என்று இடர்ப்பட்டமை சொல்லுகையாலே,
‘சர்வேசுவரனை அடைந்தால் இடர் இல்லையோ?’ என்னும் வினாவிற்கு
விடையாக, ‘இல்லை’ என்பதற்கு இரண்டு பிரமாணங்கள் காட்டுகிறார்.
‘இடர் கெடுத்த திருவாளன்’ என்று தொடங்கி. இது, பெரிய திருமொழி.
6: 9 : 1.

  ‘பெடையடர்த்த மடவன்னம் பிரியாது மலர்க்கமலம்
மடலெடுத்து மதுநுகரும் வயலுடுத்த திருநறையூர்
முடையடர்த்த சிரமேந்தி மூவுலகும் பலிதிரிவோன்
இடர்கெடுத்த திருவாளன் இணையடியே அடைநெஞ்சே!’

  என்பது அத்திருப்பாசுரமாகும்.

தான் பெற்ற அனுபவம் பேசி அருளிய பின்பு ஆழ்வார்
ஐஸ்வர்யம் கைவல்யம் அனுபவிக்கும் சம்சாரிகளைப் பார்த்து
நிலை அற்ற அத்ய அல்பம்விட்டு பகவத் விஷயம் பற்ற அருளுகிறார் இந்த திருவாய்மொழியில்

உண்டியே உடையே திரிந்து போவாரை பார்த்து
திருநாரணன் தாள் பற்றி காலம் பெற சிந்திமினோ
உத்தர வாக்கியம் அர்த்தம் -மேல் மூன்று பத்தால்
முதல் பத்தில் திருமகளார் தனிக் கேள்வன்
ஒழிவில் காலம் புருஷார்த்தம் மூலம் கைங்கர்யம்
உபாயம் அடியிலே வைத்து –
தாள் காலம் பெற சிந்தித்து இருமினோ இதில் -அருளி –
உபாயம் தெரிவித்து -அடியிலே அறுதி இடுகிறார்
ஆரம்பத்திலே அருளி -தாள் திருவடி -அறுதி இடுகிறார் –
இப்படி அறியாதார் -உபாயாந்தரங்களில் இழிந்து
பூர்வ வாக்கியம் முதலில் சொல்லாமல் உத்தர வாக்கியம் முதலில் அருளி –
விஷய வைலஷ்ண்யம் அருளி பின்பு –
சாதன தசை -புருஷார்த்தம் தசை –
அனுஷ்டான வேளை –
அநுபவம் -பலன் சொல்லி சாதனம் சொல்லுவது போலே
கைங்கர்யம் பேற்றுக்கு காரணம் அவனே உபாயம்
அர்த்த பஞ்சக ஞானம் ஏற்படுத்த வந்த திருவாய்மொழி –
பரோ உபதேசம்
வீடு முன் முற்றவும் -இதர விஷய வைராக்ய பூர்வகமாக பகவத் விஷயம் பற்ற
சொன்னால் விரோதம் -பகவத் இதர விஷய பஜனம் தவிர உபதேசித்து -மானிடம் பாட
வல்ல கவியேன் அல்லேன் –
இதில் -அல்பம் அஸ்திரம் -பலன்களுக்கு –
ஐஸ்வர்யம் கைவல்யம் விட்டு அவனைப் பற்ற –
தோஷ தர்சனம் அருளிச் செய்கிறார் –
ஐஸ்வர்யம் -அவனே கொடுத்தாலும் நிலையாய் இருக்காதே
செல்வம் செல்வோம் என்று போய் கொண்டே இருக்கும்
அல்பம் -அஸ்தரம் -இவை –
ஆத்ம அனுபவம் கைவல்யம் -அபுருஷார்த்த  நிலை நிற்கும் தண்ணியது –
தாழ்ந்த புருஷார்த்தம் -என்று காட்டி –
ஐஸ்வர்யம் போலே அழிந்த பின்பு பகவத் விஷயம் இழந்தோமே என்று
இருக்க
அநந்ய பிரயோஜனர் வாழாட்பட்டு
கைவல்யம் ஆபத்து வாளேறு கண்டவன் தேளேறு கண்டவன்
அதனால் இதை சொல்லி அப்புறம் ஐஸ்வர்யம் சொல்லுகிறார் திருப்பல்லாண்டில்
பிறப்பிலியாய் இறப்பதற்கே எண்ணாது -திருமங்கை ஆழ்வார்
இறப்பு கைவல்யத்தில் விடுகை
பகவத் பஜனம் பண்ண அருளுகிறார்
சம்சாரிகள் கேட்காமல் உபதேசிக்க
ஹிதம் சொல்வது -துர்கதி கண்டு போருக்க மாட்டாமல்
தாய்க்கும் மகனுக்கும் தம்பிக்கும் இவருக்கும் இவர் அடி பணிந்தாருக்கும்
ராவணன் ஹிதம் கேட்க்காமல் பிராட்டிவிபீஷணன்
கம்பாவது கிடக்குமோ -என்று
கொழுந்து விட்டு எரியும் வீட்டில் -உபதேசிக்கிறார்
ஒருவராவது கிடைப்பாரா பார்க்கிறார் இதில்
சார்வ பௌமர் ராஜாக்கள் பிச்சை எடுத்து
ஸ்ரீ வஸ்த்ச நித்ய ஸ்ரீ இருக்க சர்வேஸ்வரனைப் பற்ற பாரும் கோள் என்கிறார் –
ஒரு நாயகமாய் ஏக சக்கரவர்த்தி

சிதைகிய பானையர்
பிச்சை தாம் கொள்ள –
காலம்பெற சீக்கிரமாக
நிலை நிலாத ஐஸ்வர்யம் நீர் குமிழி போலே
வாழ்ந்தார் -மொக்குளில் மாய்ந்து மாய்ந்து
மா மழை -நீர் குமிழி போலே உடைந்து
இருக்கும் நாள் அஹங்கரித்து
பதிம் விச்வச்ய ஈஸ்வர ஐஸ்வர்யம் போலே நினைத்து
தானே பதி என்கிற அஹங்காரம்
பௌண்டரீக வாசுதேவன் போலே -நினைத்து –
ஷேத்திர பாலகர் நகர பாலகராய் இருந்தும் –
கொடைக் கீழ் -உலகம் ஆண்டு
ஓட -நெடும் காலம் 60000 ஆண்டு போலே நெடுக
கொற்றம்குடை கீழே ஆண்டு –
கடல் சூழ்ந்த பூமிப் பரப்பு அளவும் ஆண்டு
கை யளவு நிலம் காப்பது போலே -காத்து -குறை இன்றி ஆண்டு
கார்த்த வீர்ய அர்ஜுனன் போலே –
கையும் வில்லுமாய் நின்று நோக்கிக் கொண்டு போனவன்
உலகு உடன் ஆண்டவன் -ஏகாதிபதியாய் ஆண்டு
அபிமான பங்கமாய் வந்து –
வாசுதேவ -கிலேசித்து -பிள்ளைகளை விட்டு –
அண்ணன் தம்பிகளையும் விரோதித்து ராஜாவாகி இழந்து கிலேசிப்பர்
கரு நாய் -கவர்ந்த காலர்
பட்டினி இருக்க முடியாமல் –
வெளியில் உட்கார்ந்து பசி எடுக்க -பிச்சை எடுத்து
எளிமை பட்டு ஜீவிப்பது என்ன –
நசையாலே பிச்சை பண்ண பார்ப்பான்
தெரியும்படி செய்ய அவமானம்
கௌரவ குறை
இருட்டில் சந்து வெளியில்
போகும் பொழுது நாய் காலைக் கடிக்க கரு நாய் கருப்பாய் தெரியாமல்
இருள் திரண்டது போலே கருமை
சீற்றமாய் உள்ள நாய்
கருவை உடைத்த நாய் குட்டியைக் காத்து இருக்கும் நாய்
நாய் கடித்த கா ல் வீரக் கழல் முன்பு
சிதைகிய பானையர்
தங்க தாம்பாளம் முன்பு
இட்டது உண்டாகில் -போட்டதும் கீழே போகும்படி பானை
முன்பு பச்சை கொண்டு வந்தவர்கள் -சமர்ப்பிக்க -காத்து இருக்க –
குறியே இருந்து இப்பொழுது
எல்லாரும் காண வருவார்கள்
பெரு நாடு காண
இவை எல்லாம் இம்மையிலே வேற ஜன்மத்தில் இல்லை
எம்பார் -வார்த்தை -பரம பதம் சூழ் விசும்பு வர்ணித்து ஒரு நாயகமாய் சத்யம் நம்புவது போலே இதையும் அருளிச்
செய்தார் பார்த்து கொண்டு இருக்கிறோமே
பிச்சை தாம் கொள்வர்
சோற்றுக்கு கை ஏந்தி நிற்கிறான்
தாம் கொள்வர் -ஆளிட்டு முன்பு வாங்கினவர் ராஜ்யத்தை
இவனே கேட்டு வாங்கி –
இடுவர் பக்கல் -கொள்வது இவர் சித்தம் -கொடுத்தால் தேவலை நினைத்து இருக்கிறான்
ராஜ்ய ஸ்ரீ இப்படி ஆனபின்பு
திரு நாரணன் தாள்
இடர் கெடுத்த திருவாளன் -பிராட்டி சேர்ந்து இணை அடி ஆஸ்ரயித்து
உஜ்ஜீவிது நாராயண ஸ்ரீ மான் -உலகு ஏழும் திரியும் பெரியோன்
உண்டியான் சாபம் தீர்த்து -துக்கம் போக்கியது எம்பெருமான் திருவடிகள்
ஓடு கொண்டு இரப்பார்க்கு இவன் தான் ரஷிப்பான் –
நக்கன் -நான்முகன் திருவந்தாதி –
தாள் பற்றி -ஸ்ரீ ராமாயணம் -ஸ்லோஹம்

பரத ஆழ்வான் வார்த்தை எடுத்துக் காட்டி
பிராது சரணவ் -சக்ரவர்த்தி ஒரு ககாலில் சங்கு உள்ளடி பொருந்தி
பிள்ளாய் உனது உள் வெதுப்பு ஆறுவது
எனக்கு வகுத்தவடி அடி சூடும் அரசு
அவனும் தமக்கு உண்டான அரசு சூடி
தலையாக பிரார்திகப்பட்ட திருவடிகளை
காலம்பெற -அரை நாளிகை முன்பு ஆவது பற்ற வேண்டுமே
-ஜீவிதம் -மரணாந்தம் -மூப்பு யவனம் -செல்வம் விநாசம்
சீக்கிரமே ஒல்லை பற்ற அருளுகிறார் –
எண்ணம் வந்த உடனே பண்ண வேண்டும்
எந்த முகூர்த்தம்
ஷணம் வீணாக்காமல்
வாசுதேவனை சிந்திக்க வேண்டும்
அநர்த்தம் வரும் முன்
நிஷித்த அனுஷ்டானம் விச்லேஷம்

யமன் தலை பிடித்து இருக்கிறான் நினைத்து -காலம் பெற சிந்தித்து மனம் உண்டே அவன் தந்த கரணங்களை
நெஞ்சிலே அடிபட அமையும்
நன்மையைக் கொடுக்கும்
சிந்திப்பதே உஜ்ஜீவனம்
தானே கொடுக்கும் –
விளக்கு ஏற்றின உடனே இருள் தானே போகுமே
சிந்தித்து உய்மினோ
அனைவருக்கும் உஜ்ஜீவனம்
அடியில் பேணி –
அடி அடிகடி
வேர் அற்றால் மரம்
அடி அற்றால்
வாழ்வு திருவாரணன் தாள் பேணும் கோள்
எம்பெருமானார் நிர்வஹிப்பார் –
சோழ உபத்ரவம்
மேலை நாட்டுக்கு எழுந்து அருளி
ஸ்ரீ வைஷ்ண சமர்த்தி நிறைந்த தேசம் அன்றே இருந்தது –
செல்வம் உற்றும் திருத்திய பின்பு அங்கு
அனந்தாழ்வான் இங்கே இருந்து -ஸ்ரீவைஷ்ண லஷணம் –
மிகுந்து -உபதேசித்து –
பிரதிஷ்டை செய்து  அருளி –
திருநாரணன் தாள்
விசேஷ அர்த்தம் -திரு தாளுக்கும் நாரணன் இரண்டுக்கும் விசேஷணம்
ஸ்ரீ மந்தவ் ஹரி சரணவ்
ஹரிக்கும் சரணதுக்கும் விசேஷம்
பரம பாக்கியம் நிர்ஹெதுக கிருபையால் இங்கேயே அனுபவிக்கப் பெற்றோம்
எம்பெருமானே பற்றி கைங்கர்யம் செய்து போது போக்கி
அடைக்கலம் கொடுத்த திவ்ய தேசம்
பிரமாணம் பிரமாதா பிரமேயம் மூவருக்கும்
பிரமேயம் -திருவரங்க ஆபத்தை போக்கி ஸ்ரீ ரெங்கனுக்கும் கனுக்கும் இடம் கொடுத்து அருளி
பிரமாதா எம்பெருமானாரையும் ரஷித்து கொடுத்து பிரமாணம் ஸ்ரீ பாஷ்யம் நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்
மேல் நாட்டில் இருந்து போன ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் -நாதமுனி கேட்டு
பகவத் விஷயம் ஈடு முப்பத்தாறு நம்பிள்ளை -அருளி
மணவாள மா முனி -திருவாய் மொழிப் பிள்ளை -தேவப் பெருமாள் -நாலூர் ஆச்சான் பிள்ளை சேவித்து கொண்டு இருக்க -இவர்களும் மேல தேசம் மூலம் வந்தவர் –
நாலூர் பிள்ளை -ஆச்சான் பிள்ளை குமாரர் ஈடு முப்பத்தாறு கால ஷேபம்
திரு நாராயண புரத்தில் வெளி இட திருவாய்மொழிப் பிள்ளை பெற்றார்
ஸ்ரீ பாஷ்யம் இங்கே இருந்து பிரசாரம் ஆகி
ஆக மூவரையும் காத்துக் கொடுத்த திவ்ய தேசம் -வைபவம் மிக்கது
தானே விக்ரஹம் செய்து ஆலிங்கனம் செய்து -பின்பு திருவரங்கம் எழுந்து அருளினார் எம்பெருமானார் -தான் உகந்த திருமேனி –

தானான திருமேனி தமர் உகந்த திருமேனி மூன்றும் இங்கேயே
திருநார ணன்
செல்வ நாராயணன்
வண் புகழ் நாரணன்
பேரர்களுக்கும் ஆழ்வார் திருநாமங்கள்
துழாய் முடி அரசர்
முடி கொண்டு பெரும் புகழ்
கருட ஆழ்வான் -சமர்ப்பிக்க –
அவர் தான் முதலில் வைர முடி சேவிக்க
அர்ச்சகர் கூட கண்ணை மூடி செமர்ப்பித்து –
கருட ஆழ்வான் முதலில் சேவிக்க பத்து பாட்டும் எதிராஜ சம்பத்குமாரர்
பாக்கியம் பெற்றோம் இங்கேயே சாதிக்க கேட்க பெற்றோமே

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 25, 2013

கேடுஇல் விழுப்புகழ்க் கேசவ னைக்குரு
கூர்ச்சட கோபன்சொன்ன
பாடல்ஓர் ஆயிரத்துள் இவையும் ஒருபத்தும்
பயிற்றவல் லார்க்குஅவன்
நாடும் நகரமும் நன்குடன் காண
நலனிடை ஊர்திபண்ணி
வீடும் பெறுத்தித்தன் மூவுல குக்கும்
தரும்ஒரு நாயகமே.

    பொ-ரை : ‘அழிவில்லாத விழுமிய புகழையுடைய கேசவனைப்பற்றி, திருக்குருகூரில் அவதரித்த ஸ்ரீ சடகோபர் அருளிச்செய்த ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களுள் இப்பத்துத் திருப்பாசுரங்களையும் கற்கவல்லவர்கட்கு, அவ்விறைவன், நாடும் நகரமும் நன்மையோடே கூடக் காணும்படி ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பத்தோடு நடக்கச் செய்து, மோக்ஷத்தையும் பெறச்செய்து, தன்னுடைய மூன்று உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற தலைமையையும் தருவான்,’ என்றபடி.-கு : ‘கேடுஇல் விழுப்புகழ்’ என்கிறார். ‘தாவா விழுப்புகழ்’ என்றார் ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார். ‘பொருள் சேர் புகழ்’ என்றார் தெய்வப்புலமைத் திருவுள்ளுவனார், ‘பயிற்ற’ என்பது, ஈண்டுத் தன்வினையின்கண் வந்தது. ‘வல்லார்கட்கு நாயகத்தைத் தரும்,’ என முடிக்க. நாடு, நகரம், உலகு என்பன இடவாகு பெயர்கள். ‘காணப் பண்ணிப் பெறுத்தித் தரும்,’ என்க.

    ஈடு : முடிவில், ‘இத்திருவாய்மொழியைக் கற்றவர்களை எல்லா உலகங்களிலும் பிரசித்தமாம்படி ஸ்ரீ வைஷ்ணவ செல்வத்திலே நடத்தி, மேலே பரமபதத்திலே சென்றால் தன் செல்வத்தை இவர்கள் இட்ட வழக்கு ஆக்கும்,’ என்கிறார்.

    கேடு இல் விழுப்புகழ் கேசவனை – கேடு இல்லாமல் விழுப்பத்தையுடைத்தான நித்தியமாய் இருக்கிற மங்களம் பொருந்திய நற்குணங்களையுடைய, கேசியைக் கொன்ற கிருஷ்ணனை. குரு கூர்ச்சடகோபன் சொன்ன – 2‘முனிவரான வால்மீகி பகவானால் சொல்லப்பட்ட ஸ்ரீராகவனுடைய சரிதம்’ என்கிறபடியே, அவதாரத்துக்கு அவ்வருகு போகமாட்டாத ஆழ்வாரால் அருளிச்செய்யப்பட்ட. பாடல் ஓர் ஆயிரம் – 3‘பாடத்திலும் கானத்திலும் கேட்பதற்கு மதுரமாய் இருக்கிற’ என்கிறபடியே, இசையோடே சேர்ந்த ஆயிரத்துள். இவையும் ஒரு பத்தும் – முத்துகளை முகம் அறிந்து கோத்துச் சேர்வை பார்க்குமாறு போன்று, ‘இவையும் ஒரு பத்து’ என்கிறார். பயிற்ற வல்லார்கட்கு – கற்க வல்லவர்கட்கு. ‘பயிற்ற’ என்னும் பிறவினை, ஈண்டுத் தன்வினையின் கண் வந்தது. ‘அவன் தரும்’ என்று கூட்டுக.

    நாடு – பொருளின் விசேடத்தை அறியாத சாதாரண மக்கள். நகரம் – பொருளின் விசேடம் அறிந்திருக்கும் பெரியோர்கள். நன்கு உடன் காண – நன்மையோடே காண. ‘இவனும் ஒருவனே!’ என்று கொண்டாட என்றபடி. நலன் இடை ஊர்தி பண்ணி – நன்மைக்கு நடுவே நடக்கும்படி செய்து. நன்மையா

வது, ஸ்ரீ வைஷ்ணவஸ்ரீ. வீடும் பெறுத்தி – பரமபுருஷார்த்த மோக்ஷத்தையும் கொடுத்து. மூவுலகுக்கும் தரும் ஒரு நாயகம் – தன்னதான மூன்று விதமான உயிர்களின் கூட்டத்துக்கும் இவன்தான் ஒப்பு அற்ற தலைவன் ஆம்படி பண்ணிக்கொடுக்கும். ‘ஆயின், சர்வேசுவரனைப் போன்றவனோ இவனும்?’ எனின், அவன் தன்னதான ஐஸ்வர்யத்தை இவன் ‘என்னது?’ என்னும்படி செய்யும். என்றது, ‘இவனுக்கு ஐஸ்வர்யம் கொடாநிற்கச் செய்தே, இது தனக்குப் புறம்பாம்படி இருக்கை அன்றித் தன் ஐஸ்வர்யத்திலே அடங்கியதாகும்படி செய்து கொடுப்பான்,’ என்றபடி.

(

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

‘சன்மம் பலசெய்து தான்இவ் வுலகுஅளிக்கும்
நன்மையுடை மால்குணத்தை நாடோறும் – இம்மையிலே
ஏத்தும்இன்பம் பெற்றேன்!’ எனும்மா றனைஉலகீர்!
தாத்தழும்ப ஏத்தும்ஒரு நாள்.

நிகமத்தில் –
சர்வ லோக பிரசித ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ
பரம பதம் இவனிட்ட வழக்காய் ஆகும்
அவதாரத்துக்கு அவ்வருகு போக மாட்டாத
பாட்டும் இனிமை
இசை உடன் பிறந்ததே –
இவையும் ஒரு பத்தும்
முத்து முகம் வைக்கும் -கோத்து அழகு பார்ப்பது போலே ஆழ்வார் பார்க்க
சொல்ல வல்லார் பைத்த பயில கற்றுக் கொடுப்பாருக்கு
நாடு நகரம் -கிராமம் நகரம் அனைவரும்
நலன் இடை ஊர்தி பண்ணி கொண்டாட்டம்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ தான் நன்மை
வீடும் கொடுத்து
த்ரிவித -மூவுலகும் -ஆத்மாக்களுக்கும் நிர்வாஹன் பக்த முக்த நித்யர்
தன்னைப் போலே ஆக்கி அருளி
அத்வதீய நாயகன் பண்ணிக் கொடுக்கும்
தன்னைதான ஐஸ்வர்யம் இவனுக்கும் கொடுத்து என்னது எண்ணும்படி
புறம்பாய் எண்ணாமல் -அந்தபூதராய்
ஈசன் அடங்கு எழில் அடங்கி –
சாரம்
சன்மம் பல செய்து ரஷிக்கும் மாலின் குணத்தை
நாள் தோறும் ஏத்து வதை இம்மையிலே பெற்று
உலகீர் நா தளும்ப ஏற்றும்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 25, 2013

தளர்வுஇன்றி யேஎன்றும் எங்கும் பரந்த
தனிமுதல் ஞானம்ஒன்றாய்
அளவுடை ஐம்புலன் கள்அறி யாவகை
யால்அரு வாகிநிற்கும்
வளர்ஒளி ஈசனை மூர்த்தியைப் பூதங்கள்
ஐந்தை இருசுடரைக்
கிளர்ஒளி மாயனைக் கண்ணனைத் தாள்பற்றி
யான்என்றும் கேடுஇலனே.

    பொ-ரை : ‘தளர்ச்சியில்லாமல் எக்காலத்திலும் எல்லா இடத்திலும் பரந்திருக்கின்ற தனித்த காரணமான ஒப்பற்ற ஞானத்தினையுடையவனாகி, அளவிற்குட்பட்ட ஐம்புலன்களும் அறியாதபடி அருவாகி நிற்கின்ற. வளர்கின்ற ஒளியையுடைய தலைவனை, திருமேனியையுடையவனை, ஐம்பெரும்பூதங்களையும் சூரியசந்திரர்களையும் சரீரமாக உடையவனை, கிளர்கின்ற ஒளியையுடைய ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையுமுடையவனை, கிருஷ்ணனைத் திருவடிகளைப் பிடித்ததனால் யான் எக்காலத்திலும் கேடு இல்லாதவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘ஒன்றாய் அருவாகி நிற்கும் ஈசன்’ என்க. பற்றி – பற்றியதனால்; ‘செய்து’ என்னும் வாய்பாட்டு வினையெச்சம் காரணப் பொருளில் வந்தது.

    ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 1‘உலகமே உருவமாய்ச் சத்தையையும் நோக்குமவனாய், தன்னிடத்து விருப்பம் செலுத்தினாரைத் தனக்கே உரியதான சிறப்பையுடைய விக்கிரகத்தோடே வந்து அவதரித்துக் காக்குமவனைப் பற்றி எனக்கு ஒரு கேடு இல்லை,’ என்கிறார்.

    2தளர்வு இன்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த தனி முதல் ஞானம் ஒன்றாய் – என்றும் உண்டாய் எங்கும் ஒக்கப் பரந்து நிறைந்து நின்றால் ஒரு தளர்த்தி இல்லாமலே, படைக்குமிடத்தில்

இரண்டாவதாக வேறு ஒரு காரணம் இல்லாததாய் உள்ள நினைவின் உருவமான ஞானத்தை உடையவனாய். அன்றிக்கே, ‘ஒரு பொருளிலும் குறைவு வாராதபடி எங்கும் ஒக்க ஒரே உருவமாய் எல்லாக் காலத்திலும் பரந்து நிறைந்து, இவற்றைப் படைக்குமிடத்தில் மூன்று விதக்காரணமும் தானேயாய், வேறுபட்ட சிறப்பையுடைய ஞான உருவனாய்’ என்னுதல். அளவுடை ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால் – உழக்காலே கடலை முகக்க ஒண்னாதது போன்று, அளவிற்கு உட்பட்ட பொருள்களை அறியும் இந்திரியங்களாலே அளவிற்கு உட்படாத பரம்பொருளை அறிய முடியாது அன்றோ? ஆதலால், ‘ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால்’ என்கிறார். அருவாகி நிற்கும் – அவற்றால் அறிய ஒண்ணாதபடி உருவம் இல்லாதபடி நிற்பான்.

    வளர் ஒளி ஈசனை – ‘இப்படி அறிவுடைப்பொருள் அறிவில் பொருள்களோடே கூடி அவற்றுக்கு உள் உயிராய்ப் புக்கு நின்றால், அவற்றிற்கு உண்டாகும் குற்றங்கள் அவனைத் தீண்டாவோ?’ என்னில், 1‘ஆத்துமா கர்மபலத்தை நன்றாக நுகர்கின்றது; இறைவன் கர்மபலத்தை நுகராமல் வேறாக மிகுதியாகப் பிரகாசிக்கின்றான்,’ என்கிறபடியே, அவற்றிற்கு உண்டான குற்றங்களால் தீண்டப்படாதவனாய், எல்லாப் பொருள்களையும் ஏவுகின்றமையால் வந்த புகரையுடையனாய் இருப்பான். மூர்த்தியை – இப்படி உலகமே உருவாய் இருக்கவும் இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத திவ்விய விக்கிரகத்தோடு கூடினவனாய் நித்தியவிபூதியில் இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது. பூதங்கள் ஐந்தை இரு சுடரை – காரணமான மண் முதலான ஐம்பெரும்பூதங்களையும், காரியக் கூட்டத்தில் தலையான சந்திர சூரியர்களையுமுடையவனாய் லீலா விபூதிக்கு நிர்வாஹகனாய் இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லுகிறது. இதனால், அவனுக்கே உரியதான விக்கிரகத்தைப் போன்று

உலகமே உருவமாக நிற்கிற அதுவும் இவர்க்கு அனுபவிக்கத் தக்கதாய் இராநின்றது என்பது போதரும்.

    கிளர் ஒளி மாயனைக் கண்ணனை – இவ்வுலகத்துள்ளே இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தனது திருமேனியை, இதர சாதிகளின் தன்மையை உடையதாம்படி ஆக்கிக்கொண்டு வந்து கிருஷ்ணனாய் அவதரித்தவனை. கண்ணனைத் தாள் பற்றி – 1‘என் ஒருவனையே பற்றுக்கோடாகப் பற்று,’ என்றவன் திருவடிகளைப் பற்றி. யான் என்றும் கேடு இலன் – ‘இவன் விருப்பம் இல்லாதவனாய் இருந்த அன்றும் சம்பந்தத்தாலே சத்தையை நோக்கி, இவன் விரும்புகிற அன்று கண்ணுக்குத் தோற்றி நின்று காக்குமவன் திருவடிகளை முறையிலே பற்றின எனக்கு ஒரு நாளும் கேடு இல்லை,’ என்கிறார்.

    ‘மூர்த்தியை, தனி முதல் ஞானம் ஒன்றாய், பூதங்கள் ஐந்தை, இரு சுடரை, என்றும் எங்கும் பரந்து, தளர்வு இன்றியே, அளவுடை ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால் அருவாகி நிற்கும் வளர் ஒளி ஈசனை, கிளர் ஒளி மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடு இலன்’ என்று கூட்டுக.

ஜகத் சரீரியாய்
எங்கும் பரந்த
மாயனை -கண்ணனை தாள் பற்றி கேடு இலன்
மூர்த்தி
பஞ்ச பூதங்களுக்கு நிர்வாஹன்
தளர்வின்றி வியாபித்து
சிருஷ்டிக்கும் இடத்தில் -தனி முதல் -மூவகை காரணமும் அவன்
பரி பூர்ண வ்யாப்தி என்றுமாம்
என்றும் ஒக்க ஏக ரூபமாய் மூன்றுவித காரணனும்
உழக்கு கொண்டு அளக்க முடியாத படி புலன்களால் அறிய ஒண்ணாத படி
அப்பால் பட்டு இருந்தும்
ஈசன் -அந்தராத்மா
தோஷம் இன்றி
வளர் ஒளி ஈசன் நியமிக்கும் காரணத்தால் வந்த புகர் உடையவன்
மூர்த்தி -சரீரியாய் இருந்துய்ம் அப்ராக்ருத திவ்ய விக்ரக விசிஷ்டன்
பூதங்கள் இரு சுடர் அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமி
இதுவும் அனுபாவ்யம் ஆழ்வாருக்கு
காரணம் -கார்யம் எல்லாம் அவனே
லீலா விபூதி நிர்வாஹகன்
கிளர் ஒளி மாயன் கண்ணன் இதர சஜாதீயமாக ஆக்கிக் கொண்டு அவதரித்து
தாழ் பற்றி –
மாம் ஏகம் -அருளி -சரணம் வ்ரஜ
யான் என்றும் கேடு இலேன்
ஆபிமுக்கியம் செய்தாலே தோன்றி
முறையிலே பற்றி -பிராட்டி மூலம்
குறை ஒன்றும் இல்லையே

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 25, 2013

துக்கம்இல் ஞானச் சுடர்ஒளி மூர்த்தி
துழாய்அலங் கல்பெருமான்
மிக்கபன் மாயங்க ளால்விகிர் தம்செய்து
வேண்டும் உருவுகொண்டு
நக்கபி ரானோடு அயன்முத லாகஎல்
லாரும் எவையும்தன்னுள்
ஒக்க ஒடுங்க விழுங்கவல் லானைப்பெற்று
ஒன்றும் தளர்வுஇலனே.

    பொ-ரை : துக்கம் இல்லாத ஞானமும் மிக்க ஒளியோடு கூடிய திருமேனியும் திருத்துழாய் மாலையுமுடைய பெருமான், அளவு இல்லாத பல வகைப்பட்ட ஆச்சரியமான சத்திகளோடு

கூடி வேண்டிய வடிவைக்கொண்டு சேராச்சேர்த்தியான காரியங்களைச் செய்து, சிவபெருமானோடு பிரமன் முதலாக உள்ள எல்லாச் சேதநரையும் அசேதனங்களையும் சமமாகத் தன்னுள் அடங்கும்படி விழுங்கும் ஆற்றலை உடையவனுமான எம்பெருமானைப் பெற்றுச் சிறிதும் தளர்வு இல்லாதவன் ஆனேன்.

    வி-கு : ‘வேண்டும் உருவு கொண்டு விகிர்தம் செய்து’ என மாறுக. நக்கன் – வஸ்திரம் இல்லாதவன்; சிவன். அயன் – அஜன்; விஷ்ணுவிடம் தோன்றினவன்; பிரமன். அ – விஷ்ணு.

    ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 1‘அகடிதகடநா சமர்த்தனான ஆல் இலையில் துயில்கொண்ட அண்ணலை நுகரப்பெற்ற எனக்கு ஒரு தளர்வும் இல்லை’ என்கிறார். இனி, ‘மஹாப்பிரளயத்தின் செயலை நினைக்கிறார்,’ என்னலுமாம்.

    துக்கம் இல் ஞானம் சுடர் ஒளி மூர்த்தி துழாய் அலங்கல் பெருமான் – தள்ளத்தக்கனவான குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான ஞானத்தையும், எல்லை இல்லாத ஒளியின் உருவமான விக்கிரகத்தையுமுடையவனாய், அவ்வடிவிற்கு அலங்காரமாகத் தக்கதான திருத்துழாய் மாலையையுடையனான சர்வேசுவரன். அலங்கல் – மாலை. மிக்க பல மாயங்களால் – அளவு கடந்தன வாய்ப் பல வகைப்பட்ட ஆச்சரிய சத்திகளின் சேர்க்கையாலே. வேண்டும் உருவு கொண்டு விகிர்தம் செய்து – இச்சையினாலே கொள்ளுகின்ற விக்கிரகங்களை மேற்கொண்டு விகிருதங்களைச் செய்யாநிற்கும். விகிருதம் – வேறுபட்ட காரியங்கள். என்றது, சிறிய வடிவைக் கொண்டு, பெரிய உலகங்களை வயிற்றிலே வைத்து, அப்பொழுது தோன்றியது ஒரு ஆலந்தளிரிலே கண் வளர்ந்தருளுகையாகிற அகடிதகடநா சாமர்த்தியத்தைச் சொல்லுகிறது.நக்க பிரானோடு அயன் முதலாக எல்லாரும் எவையும் தன்னுள் ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லானை – 1தன் கூட்டத்துக்கு உபகாரகனாகப் பிரசித்தனாய் இருக்கிற சிவபிரானோடு கூட, அவனுக்கும் தந்தையான ஏற்றத்தையுடைய நான்முகன் தொடக்கமான எல்லா அறிவுடைப்பொருள் அறிவில் பொருள்களையும் ஒரே தடவையில் பிரளயம் தேடிலும் காணவொண்ணாதபடி வயிற்றிலே வைத்துக் காப்பாற்ற வல்ல சர்வ ரக்ஷகனை. ஒடுங்க விழுங்குகையாவது, 2‘ஏழுலகும் உண்டும் இடமுடைத்து’ என்கிறபடியே, சிறிய வயிற்றிலே பெரிய உலகங்களை வைத்தால், ஈர்க்கில் அத்திக்காய் கோத்தது போன்று 3விசைத்து வேறாய் இராமல், அடங்கித் தகுதியாய் இருக்கை. இப்படிப்பட்டவனை, பெற்று ஒன்றும் தளர்வு இலனே – 4’எல்லாவற்றையும் செய்து முடிக்கும் ஆற்றலை உடையவனாய்ப் பிரமன் முதலானவர்களையும் காப்பாற்றுகின்றவனானவனை வேறு பயன் ஒன்றையும் கருதாதவனாய் அடைந்த எனக்கு ஒரு துக்கம் உண்டோ?’ என்கிறார்.

    5‘நைமித்திகப் பிரளயமான போது, அவர்களால் காக்கப்படுகின்ற மூன்று உலகங்களையும் பாதுகாக்கையாலே அவர்களையும் பாதுகாப்பவன்’ என்கை.

அகடிகடதன சமர்த்தன்
ஆலிலை விருத்தாந்தம்
ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லான்
நக்க பிரான் -ருத்ரன் நக்னன் வஸ்த்ரம் இன்றி
துக்கமில் ஞான ஹேய பிரத்யநீகமான ஞானம்
ஸ்வரூப குணம் –
நிரவதிக தேஜோ ரூபம் ரூப குணம்
அலங்கல் மாலை
மிக்க பெரும் மாயங்களால் -அவரிசித்த செஷ்டிதன்கள்
விக்ரிதம் செய்து -விக்ரிதி மாறுபாடு செய்து
இதர சஜாதீயம் பிரதி பத்தி பண்ணும்படி –
இச்சா கிரஹீதமாக
சிறிய வடிவு கொண்டு பெரிய வஸ்துவை வயிற்றில் வைத்துக் கொண்டு
ஆலிலை சயனம்
அன்றிக்கே
நக்க பிரானும் -பிரான் உபகாரகன் எதற்கு –
அவர் கோஷ்டிக்கு
எல்லாம் எவையும் சேதன அசேதனங்கள்
ரஷிக்க வல்ல
ஒருங்க விழுங்கி-மேலும்  இடம் உடைத்து என்னும்படியாக
அடங்கி-ஈர்க்கில் அத்திக்காய் கோப்பது போலே -வேறாய் இராதே அடங்கி தகுதியாய்
இருக்கை -இப்படிப்பட்டவனை –
பெற்ற -எனக்கு –
அநந்ய பிரயோஜனனாய் ஆச்ரயித்த என்னை –
பிரளயம் நித்யம் அநாந்தர மைமித்திக –
ஒக்க விழுங்கி -நைமிதிக்க பிரளயம் -த்ரைலோக்ய ரஷிப்பத்தால் இரண்டையும் கொள்ளலாம் -பிரமாதிகள் விழுங்க வில்லை -சொல்லாமோ என்னில்
தரை லோகம் அளக்கும் பாரிப்பால் பிரம லோகம் வரை சென்ற திருவடி போலே
இவற்றை ரஷிக்கும் பாரிப்பாலே -விரோதம் இல்லை
எம்பெருமான் உண்டு உமிழ்ந்த எச்சில் தேவர்கள்
நைமித்திக பிரளயம் –
நித்ய பிரளயம் –
பிரமாதிகளுக்கு ரஷ்யமான த்ரைலோக்லம் ரஷித்து

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 73 other followers