ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-2-8-9-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

September 6, 2013

தஞ்சம் இவர்க்கு என் வளையும் நில்லா நெஞ்சமும் தம்மதே சிந்தித்தேற்கு
வஞ்சி மருங்குல் நெருங்க நோக்கி வாய் திறந்து ஓன்று பணித்தது உண்டு
நஞ்சமுடைத்திவர் நோக்கும் நோக்கம் நான் இவர் தம்மை அறிய மாட்டேன்
அஞ்சுவன் மற்று இவரார் கொல் என்ன அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே————————————————-2-8-9-

————————————————————————————————————————————————————————————————–

வியாக்யானம் –

தஞ்சம் இவர்க்கு-
நிச்திதமாக இவர்க்கு என் வளை நிற்கிறது இல்லை –
இங்கே குடி இருப்பாய்
அவருக்காக வர்த்திகிறனவாய் இருந்தன –
சைதில்யம் இத்யாதி –
அவரைப் போலே வளையும் நிற்கிறவன இல்லை –
இவருடைய பூர்வ வ்ருத்ததோடு
சாம்யம் உண்டாயிற்று இவற்றுக்கும் இருப்பது –

என் வளையும் நில்லா-
என்னுடையவை என்று பிரமித்த அளவேயாய்
கிட்டினவாறே அவரதாய் இ ரா நின்றது
பாஹ்ய பரிகரங்கள் இப்படியே யானாலும்
உள்ளுண்டானவை தானும்
நமக்கு தொங்குமோ என்று இருந்தேன் –

நெஞ்சமும் தம்மதே சிந்தித்தேற்கு–

உற்று எண்ணில் அதுவும் மற்று ஆங்கு அவன் தன்னதே
ஆபாத ப்ரதீதியில் நம்மது என்று இருந்த இத்தனையாய்
ஆராய்ந்தவாறே அகவாயில் ஆபரணமும்
அவரதாய் இருந்தது-

வஞ்சி மருங்குல் நெருங்க நோக்கி-
பண்டே தொட்டார் மேல் தோஷமாய்
இற்றது முறிந்தது என்னும்படி யாயிற்று இடை தான் இருப்பது
இதிலே தயை பண்ணாதே
இது துவளும்படி நோக்கினான் ஆயிற்று –

வாய் திறந்து ஓன்று பணித்தது உண்டு –
உருவ வெளிப்பாட்டில் சொன்ன வார்த்தை
இப்போது என்னால் உங்களுக்கு சொல்லப் போகாது –
அப்போது சொன்ன பாசுரம் கிடக்கச் செய்தேயும்
அதர ஸ்புரணத்திலே துவக்கு உண்டமை தோற்ற
வாய் திறந்து -என்கிறாள் –
ஓன்று
இன்னமும் அவன் சொல்லில் சொல்லும் இத்தனை
என்னால் அது அநு பாஷிக்கப் போகாது –
அதுக்கு கருத்து
இடை ஒடிவது போலே இரா நின்றது
ஓடியாதபடி என் தோளால் அணைப்பேனோ
என்று போலே-

நஞ்சமுடைத்திவர் நோக்கும் நோக்கம் –
இவர் பார்க்கிற பார்வை
விபாகத்தில் நம்மை முடிக்கும் போலே இரா நின்றது
சொன்ன வார்த்தையை கிரயம் செலுத்துவாரைப் போலே
இரா நின்றார் –
அது ஒரு உக்தி மாதரம் ஆகாமே
அத்தை அர்த்த க்ரியா காரியாக்கி
நினைக்கிறார் போலே இரா நின்றது –

நான் இவர் தம்மை அறிய மாட்டேன் –
இவர் ரஷகராய் இருக்கிறாரோ
நம்மை முடித்தே விட இருக்கிறாரோ –
அறிகிறிலேன்

அஞ்சுவன் மற்று இவரார் கொல் என்ன-
இவர் சொல்லுகிற வார்த்தை தான்
பொல்லாது அல்ல இ றே
ஆகிலும் அவரையும் நம்மையும் பார்த்தவாறே
அஞ்சா நின்றேன்
அப்பெரியவனுக்கு இவ்வாற்றாமை
உண்டாகக் கூடுமோ
என்று அஞ்சா நின்றேன்
இவர் ஆர் தான் என்ன –

அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே –
ஒரு வசநம் கொண்டு
ஈஸ்வரன் என்று அஞ்ச வேண்டா
நீ அஞ்சாமைக்கு உன்னோடு
சஜாதீயனாய் வந்து நிற்கிறவன்
அன்றோ நான் என்றார்-

———————————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

. பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-2-8-8-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

September 6, 2013

மேவி எப்பாலும் விண்ணோர் வணங்க வேதம் உரைப்பர் முந்நீர் மடந்தை
தேவி அப்பால் அதிர் சங்கம் இப்பால் சக்கரம் மற்று இவர் வண்ணம் எண்ணில்
காவி யொப்பார் கடலேயும் ஒப்பார் கண்ணும் வடிவும் நெடியராய் என்
ஆவி யொப்பார் இவரார் கொல் என்ன அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே—————————————————–2-8-8-

————————————————————————————————————————————————————————————————

வியாக்யானம் –

மேவி எப்பாலும் விண்ணோர் வணங்க
ப்ரஹ்மாதிகள் தரையில் கால் பாயாதே இ றே இருப்பது –
அவர்கள் கந்தத்தையும் அருவருதிக்க கடவ
நித்யசூரிகள் பார்த்த பார்த்த இடம் எங்கும்
அங்குப் போலே பரிமாற –

வேதம் உரைப்பர் –
இவர் வாயால் சொல்லுகிறது வேதமாய் இரா நின்றது –

முந்நீர் மடந்தை தேவி –
முந்நீர் மடந்தை என்று
பெரிய பிராட்டியார் ஆகவுமாம்
ஸ்ரீ பூமி பிராட்டியார் ஆகவுமாம் –

அப்பால் அதிர் சங்கம்-
ஸ்ரீ பூமி பிராட்டியார் ஆனபோது அவ்விடத்தில்
அதிருகிற சங்கம் என்றது ஆகிறது –
பெரிய பிராட்டியார் ஆனபோது அவர் இருக்கிற
விடத்துக்கு மற்றை இடத்திலே அதிருகிற சங்கம்-

இப்பால் சக்கரம் –
ஓர் இடத்தில் நின்றால்
மற்றை இடத்தை இப்பால் என்னக் கடவது இ றே –

மற்று இவர் வண்ணம் எண்ணில் காவி யொப்பார் கடலேயும் ஒப்பார்
இவருடைய நிறத்தை பார்க்கில்
காவி போலேயும்
கடல் போலேயும் இரா நின்றார் –

கண்ணும் வடிவும் நெடியராய்
கண்ணுக்கும் வடிவுக்கும் உபமானம் இல்லை –
கண்ணுக்கு எல்லை உண்டாகில் ஆயிற்று
வடிவுக்கு எல்லை உள்ளது –

என்ஆவி யொப்பார் இவரார் கொல் என்ன
வ்யதிரேகத்தில் ஜீவிக்க
அரிதாம்படி இரா நின்றார்
இவர் ஆர் தான் என்ன-

அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே –
சொன்னபடி பொல்லாது
ஞாநீத் ஆத்ம மே மதம் -கேட்டு அறியாயோ என்றார் –
உன்னை ஒழிய ஜீவியாதவன் காண நான்
என்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

. பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-2-8-7-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

September 6, 2013

முழுசி வண்டாடிய தண் துழாயின் மொய்ம்மலர்க் கண்ணியும் மேனி யஞ்சாந்து
இழுசிய கோலம் இருந்தவாறும் எங்கனம் சொல்லுகேன் ஓவி நல்லார்
எழுதிய தாமரை யன்ன கண்ணும் ஏந்து எழில் ஆகமும் தோளும் வாயும்
அழகியதாம் இவரார் கொல் என்ன அட்ட புயகரத்தேன் என்றாரே————————————————–2-8-7-

————————————————————————————————————————————————————————————–

வியாக்யானம் –

முழுசி வண்டாடிய தண் துழாயின் மொய்ம்மலர்க் கண்ணியும்
கிண்ணகத்தில் இழிவாரைப் போலே
வண்டுகள் ஆனவை
மதுபானமத்தமாய்
களித்தாடா நின்றுள்ள
திருத் துழாயினுடைய செறியத் தொடுத்த மாலையும்

மேனி யஞ்சாந்து இழுசிய கோலம் இருந்தவாறும் –
ஆவயோர் காத்ர சத்ருசம் -என்கிறபடியே
ச்வத நன்றான திரு மேனியிலே
பழகப் புதைத்து ஆறின சாந்தை அங்கே இங்கே
இளிம்பாகப் பூசுகை அன்றிக்கே
வேண்டும் இடங்களிலே
சாத்தின கோலம் இருந்தபடியும் –

எங்கனம் சொல்லுகேன்–

வாசக சப்தம் இல்லாததுக்கு
என்னால் வாசகம் இட்டு சொல்லப் போமோ –

-ஓவி நல்லார் எழுதிய தாமரை யன்ன கண்ணும் –
சித்ரம் எழுதுகையில் குசலராய் இருக்குமவர்கள்
எழுதின தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற கண்களும்
அதாகிறது
கண்ட பின்பு இமையாதே இருந்தபடி –

ஏந்து எழில் ஆகமும் தோளும் வாயும் அழகியதாம் இவரார் கொல் என்ன
மிக்க எழிலை உடைத்தாய் இருக்கிற
திரு மார்பும் தோள்களும் வாயும்
அழகியராய் இருந்தார்
இவர் ஆர் கொல் என்ன –

அட்ட புயகரத்தேன் என்றாரே –
இவ் ஒப்பனை அழகைக் கொண்டு
பரமபததில் இருக்கிறேன் என்று
கூச வேண்டா
உனக்காக வந்து நிற்கிறவன் நான் என்கிறார்-

————————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

. பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-2-8-6-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

September 6, 2013

எங்கனும் நாம் இவர் வண்ணம் எண்ணில் ஏதும் அறிகிலம் ஏந்திழையார்
சங்கும் மனமும் நிறைவும் எல்லாம் தம் மனவாகப் புகுந்து தாமும்
பொங்கு கருங்கடல் பூவை காயா போதவிழ் நீலம் புனைந்த மேகம்
அங்கனம் போன்று இவரார் கொல் என்ன அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே———————————–2-8-6-

—————————————————————————————————————————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

எங்கனும் நாம் இவர் வண்ணம் எண்ணில் ஏதும் அறிகிலம் –
ஆபாத ப்ரதீதம் மாதரம் அன்றிக்கே
நம்முடைய இயற்றி எல்லாம் கொண்டு
இவரை உள்ள அளவு எல்லாம் அறிய வேணும் என்று பார்த்தால்
ஒன்றும் அறியப் போகிறது இல்லை –

ஏந்திழையார் சங்கும் மனமும் நிறைவும் எல்லாம் –
பிறர் உடைய பாஹ்ய பரிகரங்களோடு
ஆந்திர பரிகரங்களோடு
வாசி அற
தம்முடையது ஆக்க வேணும் என்று
அதுக்காக ஆபரணம் பூண்டு
இருக்கக் கடவ அபலைகள் உண்டு
அவர்கள் உடைய வளையும் மனசையும் அகவாயில் அடக்கமும் -இவை எல்லாம்-

தம் மனவாகப் புகுந்து-
நம்மது என்று இருந்தவை எல்லாம்
கண்ட போதே
தம்மைத்தாம் படியாக வாயிற்று வந்தது –

தாமும் பொங்கு கருங்கடல் பூவை காயா போதவிழ் நீலம்புனைந்தமேகம்
தம்மதாக்கின பரிகாரத்தை
சொல்லுகிறது
ஓன்று உபமானமாகப் போராமையாலே
அங்கும் இங்குமாக
கதிர் பொறுக்குகிறார்
பெரிய கிளர்த்தியை உடைத்தாய் இருக்கிற கருங்கடல்
பூவை காயா செவ்வியிலே அலர்ந்த நீலம்
இவற்றோடு ஒக்க தொடுத்த மேகம்

அங்கனம் போன்று இவரார் கொல் என்ன –
சொன்ன உபமானம் தான் உபமேயதுக்கு போராமையாலே

அங்கனம் போன்று இவரார் கொல் என்ன
அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே
உனக்கு அறியாமைக்கு உடலாக சொல்லா
நின்றாய்
நீ அறிகைக்காக வந்து நிற்கிறவன் அன்றோ நான்
என்றார்

——————————————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

. பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-2-8-5-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

September 5, 2013

கலைகளும் வேதமும் நீதி நூலும் கற்பமும் சொற்பொருள் தானும் மற்றை
நிலைகளும் வானவர்க்கும் பிறர்க்கும் நீர்மையினால் அருள் செய்து நீண்ட
மலைகளும் மா மணியும் மலர் மேல் மங்கையும் சங்கமும் தங்குகின்ற
அலைகடல் போன்று இவரார் கொல் என்ன அட்டபுயகரத்தேன் என்றாரே——————————–2-8-5-

—————————————————————————————————————————————————————————————-

வியாக்யானம் –
கலைகளும் –
வேதத்தில் உபரிதன பாகத்தையும்
வேதாந்த சூத்ரங்களையும்
வேதமும்
பூர்வ பாகமும்
நீதி நூலும்
அவற்றை உப ப்ரும்ஹிக்க கடவ இதிகாசங்களும்
கற்பமும்
கல்ப சூத்தரமும்
சொல்
பதங்களை நிர்வஹித்துக் கொடுக்கக் கடவ வ்யாகரணமும்
பொருளும்
அர்த்த விசாரம் பண்ணக் கடவ மீமாம்சையும்
நிலைகளும்
இவற்றில் சொல்லுகிற சாதனங்களை அனுஷ்டித்தாருக்கு
ப்ராப்யமாக சொல்லுகிற பூமிகளும்
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் மனுஷ்யருக்கும்

நீர்மையினால் அருள் செய்து
சேஷித்வ ஸ்வபாவத்தாலே கொடுத்து
நீண்ட இத்யாதி –
மேரு போலே இருக்கிற தோள்களும்
ரத்னங்களுக்கு தானே கௌஸ்துபம் உண்டாய் இருக்குமே
பெரிய பிராட்டியாரும்
பாஞ்ச ஜந்யமும்
தங்குகின்ற
இவை ஒரு கால் உண்டாய்
ஒருகால் இல்லையாம்
கடல் போல் அன்றிக்கே
தங்குகின்ற கடல் போலே இருக்கிற
இவரார் தான்
அட்டபுயகரத்தேன் –
கடல் போலே இழிய ஒண்ணாத படி
அபரிச்சின்னன் என்று இருக்க வேண்டா
உனக்கு நெஞ்சால் பரிச்சேதிக்கலாம்படி
வந்து நிற்கிறேன்
என்றார்

——————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

. பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-2-1-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

September 5, 2013

இரண்டாந்திருவாய்மொழி-‘கங்குலும்’

முன்னுரை

ஈடு: 1‘உண்ணிலாவிய’ என்ற திருவாய்மொழியில், ‘நம:’ என்ற சொல்லின் பொருள் பல வகையாலும், ‘தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் தொண்டர் சடகோபன்’ என்று ததீய சேஷத்துவ பரியந்தமாக உள்ளபடி அநுசந்தித்தாராயற்றது. 2‘உலகமுண்ட பெருவாயா’ என்ற திருவாய்மொழியில், பெரியபிராட்டியார் முன்னிலையாகத் திருவேங்கமுடையான் திருவடிகளிலே விழுந்து சரணம் புக்கார்; ‘விஷயங்களும் இந்திரியங்களும் நடையாடுகிற சம்சாரத்திலே வைத்த போதே தன் பக்கலினின்றும் நம்மை அகற்றப் பார்த்தானே அன்றோ?’ என்று கூப்பிட்டார் ‘உண்ணிலாவிய’ என்ற திருவாய்மொழியில். 3பலத்தோடே கூடியுள்ளதாயும், காலதாமதம் இன்றிப் பலிக்கக் கூடியதாயும் இருக்கிற சாதனத்தைப் பற்றின பின்பும் அது பலியாவிட்டால் அவன் தன்னையே இன்னாதாய்க்கொண்டுகூப்பிடுமத்தனை அன்றோ? 1‘இப்படிக் கண்ணழிவற்றது பின்னையும் பலியாது ஒழிவான் என்?’ என்னில், அது பலியாநிற்க, கிரமப் பிராப்தி பொறுக்காமாட்டாமல் படுகிறார்; 2ஈஸ்வரனுடைய முற்றறிவிற்கும் அவ்வருகான இவருடைய மிருதுத்தன்மையின் சொரூபம் இருக்கிறபடி. 3பிராட்டியைப் போலே ‘அவ்வாறு செய்தல் அவருக்கு ஒத்தாகும்’ என்று இருக்கமாட்டார், ருசி அளவு இல்லாமையாலே‘தத் தஸ்ய
ஸத்ருஸம்பவேத்’ என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 39;30.. 4சம்சாரத்தினுடைய தோஷத்தையும் நினைத்து, எம்பெருமானுடைய குணங்களின் உயர்வையும் நினைத்தால் ஆறி இருக்கப் போகாதே அன்றோ? 5பகவத் விஷயம் அறியாத சம்சாரிகள் இவர்க்குக் கூட்டு அல்லர்; பகவானுடைய பிரிவு அறிய வேண்டாத நித்தியசூரிகளும் இவரக்குக் கூட்டு அல்லர்; பிரிவில் நோவுபடுகைக்கு இவர் ஒருவருமே உள்ளார்.

6பட்டர், இத்திருவாய்மொழி அருளிச்செய்யும் போதெல்லாம் ‘ஆழ்வார்க்கு ஓடுகிற நிலை அறியாதே அவருடைய உள்ளக்கிடையும் இன்றிக்கே இருக்கிற நாம் என் சொல்லுகிறோம்?’ என்று திருமுடியிலே கையை வைத்துக்கொண்டிருப்பார். 7அவனும்,இவர் நமக்கே பரம் என்று அறிவித்தாராகில், நாமும் இவர் காரியம் செய்வதாக அற்ற பின்பு செய்து முடித்ததேயாமன்றோ? இவர் அங்குப் போய் அனுபவிக்கும் அனுபவம் இங்கே இருந்தே குறை அற அனுபவியா நின்றாரகில், ‘விரோதி போயிற்றில்லையே’ என்று இவர் கொள்ளுகின்ற ஐயமும் போக்குகிறோம்; நான்கு நாள் முற்பாடு பிற்பாடன்றோ? இதில் காரியம் என்?’ என்று இருந்தான். ‘பிற்பாடு பொறுக்கமாட்டாத இவரை வைக்கப் போருமோ?’ என்னில், குழந்தைகளைப் பட்டினி இட்டு வைத்தும் வந்த விருந்தினரைப் பேணுவாரைப் போல, ‘இவர்தாம் நான்கு நாள்கள் நோவு பட்டாராகில் படுகிறார்; இவருடைய பிரபந்தத்தைக் கொண்டு உலகத்தை வாழ்விப்போம்,’என்றிருந்தான். 1இவர் ஒரு முகூர்த்த காலம் இருப்பதானது, தன்னாலும் திருத்த ஒண்ணாத சம்சாரம் திருந்தி வாழும்படியாயிருந்தது என்றதற்காக வைத்தான் அவன்; 2இவர், ‘நம்படி அறிந்தானாகில், தனக்குச் சத்தியில் குறை இல்லையாகில், இது பொருந்தாத நம்மை இட்டுக் காரியம் கொள்ள வேணுமோ? இவ்விருப்பில் பொருந்துவார் ஒருவரைத் திருத்திக் காரியங் கொள்ளத் தட்டு என்?’ என்றிருந்தார். ‘இவ்விருப்பில் பொருந்துவார்’
என்றது, திருமழிசைப் பிரான் போல்வாரை.- 3அவனும், ‘அது பொருந்தாதாவரைக்கொண்டே காரியம் கொள்ள வேணும்’ என்றே அன்றே இருக்கிறது? 4தேசிகரைக்கொண்டுகாரியம் கொள்ள வேணுமே. 1செய்த சரணாகதி சடக்கெனப் பலியாதொழிந்தது, பிரஹ்மாஸ்திரம் வாய் மடிந்த மாத்திரம் அன்றோ?

2இனித்தான் அவனும், ஸ்ரீ பரதாழ்வான் மாதுல குலத்தினின்றும் வந்து தாயாரை வணங்க, அவள், ‘ராஜந்’ என்ற வெம்மை பொறுக்கமாட்டாமல் பெருமாள் திருவடிகளிலே தன் ஆற்றாமையோடே விழுந்து சரணம் புக்கு, ‘தேவரீர் மீண்டருள வேணும்’ என்ன, பெருமாளும், மீளாமைக்குக் காரணமாயிருப்பன பலவற்றை அவனுக்குச் சொல்லி, ‘பிள்ளாய்! நீ நிர்ப்பந்திக்கக் கடவையல்லை: உன்னைச் சுவதந்திரனாக்கி வார்த்தை சொன்னார் எதிரே, உன் சொரூபத்திற்குத் தகுதியான பாரதந்திரியத்தைப் பெற்று நீ போ,’ என்று சொன்னாற்போலே, இவர் விரும்பியது ஒழிய ஏதேனும் ஒன்றனைக் கொடுத்துப் போகட்டுப் போக வல்லான் ஒரு சுவதந்திரன் அல்லனோ? ஆகையாலே, தான் நினைத்த போது காரியம் செய்யக் கடவனுமாய் இருப்பன் அன்றோ? 3முற்றறிவினனான சர்வேஸ்வரன் இவர்க்கு ஒடுகிற தசையை அறிந்து, தன்னுடைய வரம்பில் ஆற்றலைக் கொண்டு இவர்க்கு ஒரு பரிகாரம் செய்ய ஒண்ணாதபடி இவருடைய நிலை விசேடம் இருக்கிறபடி.

4இவர்தாமும் ‘விண்ணுளார் பெருமானேயோ’ என்றும் ‘முன் பரவை கடைந்து அமுதங்கொண்ட மூர்த்தியோ!’ என்றும், ‘பல முதல் படைத்தாய்!’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே, பரத்துவம், அவதாரம், உலகத்திற்குக் காரணமாய் இருக்குந் தன்மை இவற்றைச்சொல்லியன்றோ கூப்பிட்டது? அவற்றுள், பரத்துவம் வேறு உலகம் ஆகையாலே, ‘கிட்டப் பெற்றிலோம்’ என்று ஆறியிருக்கலாம்; அவதாரம் வேறு காலமாகையாலே, ‘அக்காலத்தில் உதவப் பெற்றிலோம்’ என்று ஆறியிருக்கலாம்; உலகத்திற்குக் காரணனாய் இருக்குந்தன்மை, 1தான் அறிந்து செய்யுமது ஆகையாலே, ‘நம்மால் செய்யாலாவது இல்லை’ என்று கொண்டு ஆறியிருக்கலாம்; அந்த இழவுகள் எல்லாம் தீரும்படி எப்பொழுதும் அண்மையிலிருந்து கொண்டு கோயிலிலே திருக்கண்வளர்ந்தருளகிற பெரிய பெருமாள் திருவடிகளிலே விழுந்து தாம் விரும்பியவை பெறாவிட்டால் தரிக்க ஒண்ணாதே அன்றோ? 2விஷயம் அண்மையில் இல்லாமலிருத்தல், ஞானத்திலே சொத்தை உண்டாதல் செய்யிலன்றோ? தரித்திருக்கலாவது? 3நீர்மையில் கண்ணழிவுண்டாயாதல், மேன்மையில் கண்ணழிவுண்டாயாதல் இழக்கின்றார் அன்றோ?

4இப்படி இருக்கச்செய்தேயும் அவன் திருவடிகளிலே தமக்கு நினைத்த பரிமாற்றம் பெறாமையாலே தாமான தன்மை போய் ஒரு பிராட்டி நிலையை அடைந்தாராய் அவ்வளவிலும் தமக்கு ஓடுகிற நிலையைத் தாம் அறிந்து கூப்பிடப் பெறாமல், திருத்தாயார் கூப்பிடும் படியாய் விழுந்தது. 5கலவியிலும் பிரிவிலும் பிறக்கும் லாபாலாபங்களாலே தாம் பிராட்டிமார் நிலையையுடையராகிறார்; ‘திருத்தாயாரான நிலை விளைந்தபடி எங்ஙனே? விளைந்ததாகில் இவருடைய காதலுக்குக் குறைவு வாரோதோ?’ என்ன, கிண்ணகம் பெருகி ஓடாநின்றால் இரு கரையும் ஆறுகளாகப் பெருகிப் போகாநிற்கச் செய்தேயும் கடலிற்புகும் பாகம், குறையாமல் போய்ப் புகுமாறு போலே ஆயிற்று, இவருடைய ‘அதனிற்பெரிய என் அவா’ என்கிற பேரவாக் குறையாது இருக்கிறபடி. ஆகையாலே, 1இவரக்கு எல்லார் பேச்சும் பேசக் குறை இல்லை. ‘ஞானத்தில் தம் பேச்சு, பிரேமத்தில் பெண் பேச்சு,’ தேறும் கலங்கி என்றும்
தேறியும் தேறாதும் ஸ்வரூபம் குலையாது.’ ‘பெருக்காறு பலதலைத்துக் கடலை
நோக்குமாபோலே நெக்கொசிந்து கரைந்து அலைந்து இடிந்து உடையப் பெருகு
காதல் கடல் இடங்கொண்ட கடலை பஹூமுகமாக அவகாஹிக்கும்’ என்றும்
ஸ்ரீசூக்திகள் இங்கு அநுசந்தேயம். (ஆசார்யஹ்ருதயம், துவிதிய பிரகரணம்,
சூ.32,33,45.)

2
இப்பெண் பிள்ளை மோகித்துக் கிடக்க, இவளைக் கண்டு உறவு முறையார் அடங்கலும் மோகித்துக் கிடக்க;3பெருமாளைக் காட்டிலும் இளையப்பெருமாளுக்குத் தளர்த்தி உண்டாயிருக்கச் செய்தே, பெருமாளுடைய இரட்சணத்துக்காக இளையப்பெருமாள் உணர்ந்திருக்குமாறு போலே, திருத்தாயாரும் இவளுடைய இரட்சணத்துக்காக உணர்ந்திருந்து, எந்த நிலையிலும் தங்கள் காரியம் தலைக்கட்டும் குடியாகையாலே, பெரிய பெருமாள் திருவடிகளிலே இவளை இட்டு வைத்துக்கொண்டிருந்து, ‘இவள் அழுவது, தொழுவழு. மோகிப்பது, பிரலாபிப்பது, அடைவு கெடப் பேசுவது, நெடுமூச்சு எறிவது, அது தானும் மாட்டாது ஒழிவது, தன்னை மறந்திருப்பது, இப்படி அரதி விஞ்சிச் செல்ல நின்றது; இவள் திறத்தில் நீர் என் செய்யக் கடவீர்?’ என்று கூப்பீடாய்ச் செல்லுகிறது, 4எல்லா அளவிலும் அவனையே பரிகாரம் கேட்கும் குடியே அன்றோ?

ஆண்டாள் ஒரு நாள் ஆழ்வானுக்கு, ‘பிள்ளைகள் விவாகம் செய்வதற்குத் தக்க பருவத்தை அடைந்தார்கள்: இவ்விடையாட்டம் ஒன்றும் ஆராயாதிருக்கிறது என்?’ என்ன, ‘பகவத் குடும்பத்துக்கு என்னை இன்று இருந்து கரையச் சொல்லுகிறாயோ? நாளை நான் வாசித்துச் சமையக் கொள்ள, அங்கே வரக் காட்டு, என்ன, பட்டரையும் சீராமப் பிள்ளையையும் கொடுத்துப் போகவிட, வாசித்துச் சமைந்து பெருமாள் திருவடிகளிலே நிற்க, ‘ஒன்று சொல்லுவாய் போலே இருந்தாயே’ என்று திருவுள்ளமாக, ‘இவர்கள் விவாகம் செய்வதற்குத் தக்க பருவத்தை அடைந்தார்கள் என்னாநின்றார்கள்’ என்று விண்ணப்பம் செய்ய, ‘எல்லாம், செய்கிறோம்’ என்று திருவுள்ளமானார்; பிற்றைநாளே மன்னியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்கள். அகளங்க பிரஹ்மராயர் அடையவளைந்தான் செய்யாநிற்கச் செய்தே மதிள்போக்குகைக்காக இளையாழ்வான் அகத்தை வாங்கப்புக, பட்டர் அதனைக் கேட்டருளி, ‘வாரீர் பிள்ளாய்! நீர் செய்கிற மதிள் பெருமாளுக்கு இரட்சகம் என்று இராதே கொள்ளீர்; இங்குக் கிடக்கும் நான்கு குடிகளுங்காணும் பெருமாளுக்குக் காவல்; ஆன பின்பு நீர் செய்கிறவை எல்லாம் அழகிது; இவை எல்லாம் நாம் செய்கிறோம் என்றிராதே, பெருமாள்  செய்விக்கிறார் என்று இரீர்; உமக்கு நல்வழி போக உடலாங்காணும்’ என்று அருளிச்செய்தார்.

இத்திருத்தாயாரும் எல்லாப் பாரங்களையும் அவன் தலையிலே போகட்டுப் பெண்பிள்ளையைத் திருமணத் தூணுக்குள்ளே போகட்டுப் பற்றிலார் பற்ற  நிற்றல் முதலாகிய அவனுடைய குணங்களை விண்ணப்பம் செய்யாநின்றுகொண்டு, ஒரு கால நியதியாதல், ஒருதேச நியதியாதல், அதிகாரி நியதியாதல் இன்றிக்கே எல்லாரும் சென்று பற்றலாம்படி இருக்கிறபடியை நினைத்து, தன் பெண்பிள்ளையினுடைய நிலையைத் திருவுள்ளத்திலே படுத்துகிறாள் இத்திருவாய்மொழியாலே.

 கங்குலும் பகலும் கண்துயில் அறியாள்
கண்ண நீர் கைகளால் இறைக்கும்;
‘சங்குசக் கரங்கள்’ என்றுகை கூப்பும்;
‘தாமரைக் கண்’ என்றே தளரும்;
‘எங்ஙனே தரிக்கேன் உன்னைவிட்டு!’ என்னும்;
இருநிலம் கைதுழா இருக்கும்;
செங்கயல் பாய்நீர்த் திருவரங் கத்தாய்!
இவள் திறந்து என்செய்கின் றாயே?

    பொ – ரை : இரவும் பகலும் தூங்கி அறியாள்; கண்களினின்றும் பெருகுகிற நீரைக் கைகளால் இறைப்பாள்; ‘சங்கு சக்கரங்கள்’ என்று சொல்லிக் கை கூப்பி வணங்குவாள்; ‘தாமரை போன்ற திருக்கண்கள்!’ என்றே தளர்வாள்; ‘உன்னைப் பிரிந்து எப்படித் தரித்திருப்பேன்!’ என்பாள்’ பெரிய நிலத்தைக் கையால் துழாவிப் பின் அதுவும் செய்யமாட்டாது இருப்பாள்; சிறந்த கயல்மீன்கள் பாய்ந்து செல்லுகின்ற தண்ணீர் நிறைந்த திருவரங்கத்தில் பள்ளிகொண்டிருப்பவனே! இவள் சம்பந்தமாக என்ன காரியத்தைச் செய்யப் போகின்றாய்?

வி – கு : ‘இறைக்கும், கைகூப்பும், தளரும், என்னும், இருக்கும்’ என்பன, செய்யும் என் முற்றுகள்.

இத்திருவாய்மொழி. எழுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்.

ஈடு : முதற்பாட்டு, 1பேச்சுக்கு நிலம் அன்றிக்கே இருக்கிற இந்தப் பிராட்டியுடைய நிலையைப் பெரிய பெருமாளுக்கு அறிவித்து, ‘இவள் திறத்துச் செய்தருள நினைத்திருக்கிறது என்?’ என்கிறாள்.

கங்குலும் பகலும் கண்துயில் அறியாள்-2இவளை எப்போது கண் துயிலப் பண்ண இருக்கிறீர்? 3விரஹிணிகளுக்கு ஓடுகிறவியசனம் மாற்றுகைக்காக ‘இரவு, பகல்’ என்று ஒரு வரம்பு கட்டின இத்தனை அன்றோ? அது இவளுக்குக் காரியமாகிறது இல்லை; 1இரவில் விஷயலாபத்தாலே போது போக்கவும், பகலில் இந்திரியங்களானவை வேறு விஷயங்களிலே கொடுபுக்கு மூட்டி, ‘அப்போது ஆயிற்று, இப்போது ஆயிற்று’ என்று காலத்தைக் கழிப்பதற்கு உடலாயிருக்கவும் ஆமன்றோ? 2‘எங்ஙனே தரிக்கேன் உன்னை விட்டு!’ என்று சொல்லுகையாகலே, இவளுக்கு அங்ஙன் ஒன்று சொல்லித் தரிக்க ஒண்ணாதே. ஆகையாலே, தனக்கு ஆறியிருத்தற்குக் காரணமாகச் செய்து வைத்த இரவு பகல் என்ற வேறுபாடும் அறிகின்றிலள். 3பகலும் இரவோடு ஒக்க உறங்கக் கண்டது அன்றோ? ‘யாங்ஙனம்?’ எனின், ‘யௌவனம் குடி புகுந்தால் இரவில் நாயகனுக்கு அலை கொடுக்கையாலே உறக்கம் இல்லை; அந்த இழவுக்கும் எற்றி உறங்குவது பகல் அன்றோ! அதுவும் பெறுகிறது இல்லை’ என்றபடி. 4‘பெருமாள் எப்பொழுதும் உறக்கம் இல்லாதவராய் இருக்கிறார்,’‘அநித்ர: ஸததம் ராம:’ என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 36:44. என்கிறபடியே, இவளையும் தன் படி ஆக்கினான். என்றது, 5‘மேலான ஒப்புமையை அடைகிறான்’  ‘பரமம் ஸாம்யம் உபைதி’ என்பது, முண்டகோபநிடதம்.-என்கிறபடியே, தம்மோடு ஒத்தபடியைக் கொடுத்தபடி. கலவியில் அவன் உறங்க ஒட்டான்; பிரிவில் விரஹநோய் உறங்க ஒட்டாது; ஆகையாலே, இவளுக்கு இரண்டுபடியாலும் உறக்கம் இல்லாமையாலே ‘கண் துயில் கொள்ளாள்’ என்னாமல்,‘கண்துயில் அறியாள்’ என்கிறாள். 1‘இவள் கலந்த அன்று உறங்கினாலும், இவள் இப்போது படுகிற நோயினை அனுபவித்த திருத்தாயார்க்கு அது ஒன்றாகத் தோற்றாதே!’ என்றது, 2‘இந்த நோய்க்குப் பூர்வாங்கமாய் வந்தது ஒன்றாகையாலே அதனை ஒன்றாக நினைக்கின்றிலள்’ என்றபடி. 3என்றும் சிறைக்கூடத்திலே பிறந்து வளர்ந்தாரைப் போலே பிரிந்த நாள்களில் இழவேகாணும் இவள் நெஞ்சிலே பட்டுக்கிடக்கிறது. அறியாள் –4உறக்கம் ஒக்க இருக்கச்செய்தே‘கைங்கரிய விரோதி’ என்று கைவிட்டவரைக்காட்டிலும் இவளுக்கு உண்டான வாசியைத் தெரிவிப்பாள், ‘அறியாள்’என்கிறாள். முன்பு இல்லையாகிலும் இப்பிறவியில் மெய்ப்பாட்டால் பற்றி விடவேண்டிற்று.

கண்ணநீர் கைகளால் இறைக்கும்-தன் கையாலே கண் நீரை இறைக்கப்பாராநின்றாள். 5இவளுக்கு இந்த அறியாமை எங்கும் ஒக்கத் தொடரப்பெற்றதில்லை! 6‘இந்த ஆற்றாமையில் எப்படியும் நாயகன் வாராது இரான்’ என்று பார்த்து, அப்போதாகப் பகை கொண்டாட ஒண்ணாது; முதல் நடை தொடங்கிக் காணவேணும்’ என்று கண்ணநீரை மாற்றப் பாராநின்றாள். 1‘இது என்ன சாகஸந்தான்! இது, தன்னால் இயலும் என்று தொடங்கினாளோ. கடல் கொண்ட கண்ணீர் அன்றோ?திருவிருத்தம், 18. கடல் கொண்ட
-கடலோடு ஒத்த.- 2கோகுள் இலையைக்கொண்டு கடலை வற்ற இறைப்பதாக நினைப்பாளே! 3‘தேவரீர் கண்களிலிருந்து சோகத்தால் உண்டான நீர் எதற்காகப் பெருகுகிறது?’ என்னும்படி காணும் இருக்கிறது.‘கிமர்த்தம் தவ நேத்ராப்யாம்’ என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 33 : 4. இது பிராட்டியைப்
பார்த்துத் திருவடி கூறியது.- சங்கு சக்கரங்கள் என்று கை கூப்பும்- 4கண்ணநீரை மாற்றினால் கண்களாலே காண வந்து தோற்றும் படியை நினையாநின்றாள். 5‘தவள ஒண்சங்கு சக்கரம்’ திருவாய்மொழி, 6. 5:1.-என்று திவ்விய ஆயுதங்களோடு காண அன்றோ இவள்தான் ஆசைப்பட்டிருப்பது! 6‘தேநைவ ரூபேண சதுர்ப் புஜேந’ என்பது, ஸ்ரீகீதை, 11.46.

‘கையி னார்சுரி சங்குஅனல் ஆழியர் நீள்வரைபோல்
மெய்யனார் துளப விரையார் கமழ்நீள் முடிஎம்
ஐயனார் அணியரங்கனார் அரவின் அணைமிசை மேய மாயனார்
செய்யவாய் ஐயோ! என்னைச் சிந்தை கவர்ந்ததுவே.’

என்பது, அநுசந்தேயம். ( அமலனாதிபிரான்.7.)

உகவாத கம்ஸன் முதலாயினோர்களுக்கு அன்றோஇரு தோளனாக வேண்டுவது’ ‘நான்கு தோள்களையுடைய அந்த உருவமாகவே ஆகக் கடவீர்’ என்றான் அன்றோ காண ஆசைப்பட்ட அருச்சுனன்? 1‘கூரார் ஆழி வெண்சங்கு ஏந்தி வாராய். என்னக் கணிசித்து,திருவாய். 6. 9:1. கணிசித்து-விரும்பி.- வலி இல்லாமையாலே தலைக்கட்ட மாட்டாதே, விடாயன் கையை மடுத்துத் தண்ணீரை வேண்டுமாறு போலே, குறையும் அஞ்சலியாலே தலைக்கட்டாநின்றாள்.

தாமரைக்கண் என்றே தளரும் – 2அவ்வாழ்வார்கள் அளவு வந்து அலை எறிகிற கண்களின் அழகினைச் சொல்லப் புக்கு, நடுவே தளராநின்றாள். என்றது, ‘உன் தாமரைக் கண்களால் நோக்காய்’திருவாய். 9.2.1. என்று சொல்லப் புக்கு, நடுவே தளராநின்றாள் என்றபடி. 3‘கடையில் செந்நிறம் பொருந்திய கண்களையுடைய ஸ்ரீராமபிரானைப் பாராதவளான காரணத்தால் மிக்க துக்கமுடையவளானேன்’ என்னுமாறு போலே.

  ‘ராமம் ரக்தாந்த நயநம் அபஸ்யந்தீ ஸூதுக்கிதா’

என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 26:37.

‘தளருகிறது என்? வேறு ஒன்றாலே போது போக்கினாலோ?’ என்பார்களே! உன்னை விட்டு எங்ஙனே தரிக்கேன் என்னும்- 4பரத்துவம் வியூகம் விபவம் என்னுமிவற்றில் ஆசைப்பட்டேனாய் ஆறி இருக்கிறேனோ? உறக்கத்தாலே, சூது சதுரங்கத்தாலே போது போக்கலாம் விஷயத்திலேயோ அகப்பட்டது என்னும்.5‘உம்முடைய வைலக்ஷண்ய நீர் அறிந்தால், நம்மைப் பிரிந்தார் தரிக்கமாட்டார்கள்’ என்னுமிடம் நீரே அறிய வேண்டாவோ? 1உன்னைக் கண்ணாடிப் புறத்திலேயும் கண்டு அறியாயோ? கண்டாயாகில் பிரியாய்; பிரிந்தாயாகில் இவள் பட்டது படுவுதி. ‘எங்ஙனே தரிக்கேன்?’ என்ற உடனே வரக்காணாமையாலே, இருநிலம் 2கைதுழா இருக்கும் – பெரிய நிரமானது ஒரு பீங்கானுக்கு உட்பட்ட சந்தனக்குழம்பு பட்டது படாநின்றது.

செங்கயல் – 3அவ்வூரில் வசிக்கிற திரியக்குகளின் தன்மை இவளுக்கு அரிதாவதே! அவை தம் நிறம் பெற்று வாழ்கின்றன; இவள் நிறம் இழந்தாள். 4நாரத்தைப் பற்றினது களித்து வாழா நின்றது. நாராயணனைப் பற்றிய இவள் துக்கிப்பதே? செங்கயல் – 5அழகிய கயல். அக்கயல் தண்ணீரைப் பிரிந்து தரிக்கில் அன்றோ இவள் உன்னை விட்டுத் தரிக்க வல்லது? ‘தண்ணீரினின்றும் எடுக்கப்பட்ட மீன்கள் போன்று கணநேரமே பிழைத்திருப்போம்’ என்னக்கடவதன்றோ ‘ஜலாத் மத்ஸ்யா விவோத்த்ருதௌ’

என்பது, ஸ்ரீராமா, அயோத். 53:31. இது பெருமாளை நோக்கி இளையபெருமாள்
கூறியது.

இவளையும்? இவள் திறத்து – 6‘சரீரங்களைப் பார்க்க வேண்டும் எழுந்தருள வேண்டும்’ ‘ஏஹி பஸ்ய ஸரீராணி’
என்பது, ஸ்ரீராமா. ஆரண்ய. 6:16. 

என்னுமாறு போலே,இவள்படி பேச்சுக்கு நிலம் அல்லாமையாலே காட்டுகிறாள். என்றது, ‘இராக்கதர்கள் தின்ற உடம்பைக் காட்டினாற்போலே, விரஹம தின்ற உடம்பைக் காட்டுகிறாள்’ என்றபடி. என் செய்கின்றாயே – இவள் திறம் செய்யப்பார்த்தது என்? 1உம்முடைய ஊரில் இருக்கும் பொருள்கள் பெற்றதும் பெற வேண்டாவோ, உம்மை ஆசைப்பட்ட இவள்?

பெரிய பிராட்டியார் முன்னாக சரணம் புக்கார் -இது
துவயம் பூர்வ கண்டம்
உண்ணிலாயா உத்தர கண்ட நம பதம் -பாகவத செஷத்வமும் அனுசந்தேயம் –
இதில் நாராயண சப்தார்தம் அருளுகிறார் -ஸ்ரீ மதே நாராயண பதார்த்தம் –
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் த்வயம் உத்தர கண்டம் என்று முன்பே காட்டி அருளினார் –
உண்ணிலாவியா கதறி -சம்சாரத்தில் வைத்து தம்மை அகற்ற பார்த்தான் துக்கித்து ஒ என்று கூப்பிட்டார் –
அமோக பல பிரதானமான சாதனம் -எம்பெருமானே உபாயமாக கொண்ட சரணாகதி பற்றியும் பலிக்க வில்லையே -\
கிருபை மிக்கு ஆழ்வாருக்கும் ஆர்த்தி மிக்கு –
அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தும் –
அவன் தன்னையே இன்னாதானாக கொண்டு கூப்பிடும் இத்தனையே –
இப்படி கண்ணழிவு அற்றது -பலியா நிற்க க்ரம பிராப்தி பொறாமல் கூப்பாடு போடுகிறார் –

ஈஸ்வரன் உடைய சர்வஞ்ஞத்துக்கும் மேல்பட்ட இவர் உடைய மார்த்வம் –
பிராட்டி போலே -மாசம் தரித்து அவரே அழைத்து செல்ல ஆறி இருக்க மாட்டார் -ருசி அளவு இல்லாமையாலே –
அவள் நித்யசூரி -அறிந்தவள் -ஆறி இருக்கலாம்
இவர் பதறுகிறார் சம்சார தோஷம் அனுசந்தித்து அவன் குணம் அறிந்து ஆறி இருக்க மாட்டாரே –

பகவத் விஷயம் அறியாத சம்சாரிகள் இவருக்கு கூட்டு அல்லர்-பகவத் அலாபம் அறியாத நித்யர் இவருக்கு கூட்டு அல்லர் -அலாபத்தில் நோவு பட இவர் ஒருவரே -பட்டர் உருகுவார் -ஆயிரமும் அரங்கனுக்கே -அழகிய மணவாளன் மேலே ஈடுபாடு திருமேனியில் நோவு பட இருக்க -போற நோந்தீரோ-கேட்டானாம் -அங்கு உன் திருமுக மண்டலம் போலே இல்லையானால் குதித்து வருவேன் என்றாராம் பட்டர் -ராமாவதாரம் கிருஷ்ண அவதாரம் நம்பெருமாளும் பெரிய பெருமாளும் -மொசு மொசுப்பும் விநயமும் இவர் காட்ட திருவேம்கடமுடையானே -கருவிலே திரு விலாதீர் என்றாராம் பட்டர்  -ஆழ்வாருக்கு ஓடும் தசையை அறியாதே அவர் பாவம் அறியாத நாம் என்ன சொல்லக் கடவோம் தலையிலே கை வைத்து இருப்பாராம் –

எம்பெருமானார் திருப்பாவை சொல்ல ஆண்டாளே சொல்லி ஆண்டாளே அனுபவிக்க வேண்டும் –
மூலம் அறியாமல் இருப்பாரும் உபன்யாசம் செய்ய த T T D மாசம் 10000 கொடுப்பதால் –
நமக்கே பொறுப்பு -நாமும் செய்ய -இருக்க –
இவர் அங்குப் போய் அனுபவிக்கும் அனுபவம் இங்கேயே கொடுத்து -விரோதி போயிற்று இல்லையே இவர் செய்யும் அதி சங்கையும் போக்குவேன்
நாலு நாள் முற்பாடுபிற்பாடு அன்றோ அதைக் கூட பொறுக்காமல் கதறலாமா-
வைக்க போமோ –
பிரஜைகளை பட்டினி இட்டு வைத்தும் விருந்தினரை ஒம்புவாரைப் போலே
நாடு திருந்த –
இவர் பிரபந்தம் கொண்டு நாட்டை வாழ்வித்து -இவர் நோவு பட்டாலும்
இவர் ஒரு முகூர்த்தம் இருந்தால் தன்னாலும் திருத்த ஒண்ணாத அனைத்தையும் திருத்துவார்-

மண் மிசை யோனிகள் தோறும் பிறந்து -காண கில்லா உலகோர்கள்
அண்ணல் ராமானுசன் தோன்றிய அப்பொழுதே
நாரணனுக்கு ஆள் ஆனாரே
நம் படி அறிந்தான் ஆகில் -நம்மைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ள வேண்டுமோ –
உலகம் திருத்த நான் தான் அகப்பட்டேனா
பொருந்தி இருப்பாரைக் கொண்டு செய்யலாகாதா –
மாறன் -பொருந்தாதவர் அறிவானே
கொடியது அறிந்து மார்த்வம் மிக்கவராயும் இருந்து –

மயர்வற மதி நலம் அருளினவர் எல்லாரும் இப்படி தானே துடிப்பார்கள் –
இருப்பிலே பொருந்துவாரைக் கொண்டு கார்யம் செய்யக் கூடாதே -அவன் நினைவு இப்படி இருக்க –
தேசிகரை இட்டு கார்யம் கொள்ள வேண்டுமே
தேசிகர் கெட்டிகாரர் வல்லவர் –
பண்ணின பிரபத்தி சடக்கு என பலிக்காமல் போக
பிரம்மாஸ்திரம் பலிக்க வில்லை –
பரத ஆழ்வான்-மாதுல குலம் வந்து வணங்கியதும் ராஜன் என்று கைகேயி கூப்பிட
வெம்மை பொறுக்காமல் சரணம் புக்கு
திரு விருத்தம் முதல் ஆழ்வாருக்கு இந்த நிலை –
பிள்ளாய் நீ நிர்பந்திக்க கடவ அல்லை
பாரதந்த்ர்யம் -ஸ்வரூப அனுரூபமான -பாதுகை கொடுத்து –
போக விடும்படி செய்து –
அழும் குழந்தைக்கு ஒன்றை கொடுத்து பகற்றுவது போலே –
ஆழ்வார் அபேஷித்தது ஒழிய ஏதேனும் ஒன்றை கொடுத்து போக விட்டார்

சர்வ சக்தன் சர்வஞ்ஞன் ஆழ்வார் தசை அறிய முடியாத நிலை
விண்ணுளார் பெருமானேயோ-பரத்வம்
பறவை கடைந்து அமுதம் கொண்ட அவதாரம்
பல முதல் படைத்தாய் -ஜகத் காரனத்வம்
பரத்வம் லோகாந்தரம் கிட்ட ஆறி இருக்கலாம் பூகத ஜலம் போலே அந்தராத்மா
அதிலே தேங்கின மடுக்கள் போலே அர்ச்சாவதாரம்
ஜகத் காரணத்வம் தான் அறிந்து செய்தது
சதா சந்நிதி பண்ணி கோயிலிலே கண் வளர்ந்து இருந்தும் இழந்தால் –
கால தேச சக்தி –
இங்கே கூட நடக்க வில்லையே –
தரித்து இருக்க ஒண்ணாது இ றே-
விஷயம் அசந்நிஹிதம் ஆதல் -ஞானத்திலும் குறை இன்றி
தரித்து இருக்க முடியாதே
மேன்மையிலும் நீர்மையிலும் கண் அழிவு இன்றி இருக்க –
தமான தன்மை போய்
பிராட்டி தசை
தளர்வு மிக்கு திருத்தாயார் பாசுரமாக விழுந்தது

தாயார் –
சம்பந்த உபாய பலங்களில்-ஆசார்ய ஹிருதயம் ஸ்ரீ ஸூ க்தி-
உபாயத்தில் துணிவு தாய் பாசுரம் –
கிண்ணகம் பெருகி ஓடா நின்றால்-கடலில் போய் சேருவது போலே
பாகிரிதி அலகனந்தா கங்கா ஒரே நதிக்கு வேவேறே பெயர்
குடமுருட்டி காவேரி கொள்ளிடம் -ஒரே நதிக்கு வெவேற பெயர் போலே
தாய் தலைமகள் தோழி தானான பாசுரம்
இவர் உடைய அதனில் பெரிய என் அவா அபிநிவேசம் இருக்கிறபடி -தத்வ த்ரயம் விட பெரிய அவா -ஆழ்வாருக்கு –
எல்லார் பேச்சும் பேசக் குறை இல்லை
மோகித்து கிடக்க -இவரைக் கொண்டு உறவு முறையாரும் மோகிக்க
தாயார் மோகிக்காமல்-இளைய பெருமாள் பெருமாள் ரஷனத்துக்காக உணர்ந்து இருந்தால் போலே

ஏதேனும் தசையிலும் -இவன் காலில் விழுந்து தங்கள் கார்யம் செய்து கொள்ளும் குடி ஆகையாலே –
இவள் திறத்து என் செய்திட்டாய் என் சிந்தித்தாய்-என்கிறாள் திருத் தாயாரும் –
பெரிய பெருமாள் திருவடியில் இட்டு வைத்து
இவள் அழுவது -அரத்தி-ரதிக்கு எதிர்பதம் –
விஸ்லேஷ விசனம் விஞ்சி
அரத்தி கை விஞ்சி மோகம் பெற மா முனிகள்
அங்கு அதனைக் கண்டு அரங்கனைப் பார்த்து –
ஈட்டி பிரேவேச சங்கதி தான் திர்ருவாய்மொழி நூற்று அந்தாதி –
எல்லா அளவிலும்ம் அவனையே பரிகாரம் கேட்டு செய்து கொள்ளும் குடி அல்லையோ –

கூரத் ஆழ்வான்-பிள்ளைகள் விவாகப் பிராப்தி -ஐதீகம்
பட்டரும் ஸ்ரீ ராம பிள்ளையும் இரட்டை குழந்தையா வெவ்வேற குழந்தைகளா சங்கை
12 நாள் குழந்தைகள் இருவரையும் எம்பார் கூட்டி வந்தார் –
பகவத் குடும்பத்துக்கு என்னை இங்கு இருந்து கரைய சொன்னாயோ –
போய் கேட்க வேண்டுமே –
புராணம் வாசிக்கும் கைங்கர்யம் –
வாசித்து சமைந்து பெருமாள் திருவடிகளில் நிற்க
ஓன்று சொல்லுவாய் போலே இருந்தாயீ-நம் பெருமாள் கேட்க –
இவர்கள் விவாக பிராப்தர் ஆனார்கள் ஏன்னா நின்றார்கள்
பிற்றை நாளே மன்னியைக் கொண்டு -கன்னிகை –
நம்பிள்ளை நஞ்சீயர் -பட்டர் அருளிச் செய்ய நான் கேட்டு இருக்கிறேன்
மன்னி உறவை கொண்டாடலாமே
பெரிய நம்பி உறவுக்காரர் –

சொப்பணம் சாதித்து நடத்தி வைத்தார் –
அகளரங்க பிரமராயர் -மந்த்ரி -அடையவளைந்தான் -மதிள்-
இளையாழ்வான் -கூரத் ஆழ்வான் சிஷ்யர் அகத்தை வாங்கப் புக
பட்டர் மதிள் ரஷனம் இல்லை
இங்கு இருக்கும் குடி தான் ரஷனம் –
பெருமாள் செய்விக்கிறார் நினைத்தே செய்யும் குடி –
திருத் தாயாரும் சர்வ பரங்களையும் அவன் திருவடியில் பொகட்டு-
கால தேச அதிகாரி நியதி இல்லையே பெரிய பெருமாள் திருவடி –

பேற்றுக்கு நிலம் இல்லாத படி இவளை என்ன செய்ய நினைத்து இருக்கிறாய் கேட்கிறாள் –
கங்குலும் பகலும் கண் துயில் அறியாள்
முதல் மூன்று வரிகள் பராங்குச நாயகி நிலை
கண்ண நீர் கைகளால் இறைக்கும்
எங்கனே தரிக்கும் உன்னை விட்டு என்னும்ம்
இரு நிலம் கை தடவி நிற்கும் –
செங்கயல் பாய் திருவரங்கத்து எம்பெருமானே –
இவளை எப்பொழுது கண் துயில் செய்ய இருக்கிறீர்
இரவும் பகலும் விரஹினி -ஓடுகிற விசனம் மாற்றுகைகாக -தீர்க்க இல்லை –
இரவில் விஷய லாபத்தில் போது போக்கியும்
பகலில் கால ஷேபதுக்கு உடலாகவும் காலம் கழிக்க –
எங்கனே தரிக்கேன் உன்னை விட்டு -இவளுக்கு அப்படி தரிக்க முடியாதே
ஆசுவாச ஹேதுவாக பகல் கற்பித்து வைத்ததும் இவளுக்கு உபயோகம் இல்லை

நாட்டார் இரவில் உறங்கி நாயகி – -இரவில் போகம் அனுபவித்து பகலில் தூங்கி அதுவும் இல்லை அனித்ரா-இளைய பெருமாள் பரமம் சாம்யம் உபாதி -தம்மையே ஒக்க அருள் செய்வான் துக்கத்தில் சாம்யாபத்தி கொடுத்தான் -விசனத்துக்கு பூர்வாங்கமாக சிறைக் கூடத்தில் பிறந்து வளர்ந்தது போலே தூன்கினதே இல்லை -பிரிந்த நாள் இழவால்அறியாள்-ஒக்க இருக்க செய்தே கைங்கர்ய விரோதி கை விட்டார் இளைய பெருமாள் -அவரை விட இவளுக்கு உண்டான வாசி அவதாரத்தில் மெய்ப்பாடு இளைய பெருமாள் நிலை -ஆற்றாமையால் -நாயகன் வரும் திக்கை பார்த்து -காண வேண்டும் என்று கண்ண நீரை அகற்றி -பிரதம அசைவு தொடங்கி சேவிக்க நினைந்து சாகாச செயல் தன்னால் முடியும் என்று கடல் கொண்ட கண்ணீரை -கோகுலை கொண்டு சமுத்ரம் வற்ற பார்க்க –

தனது கையாலே கண்ண நீரை இறைக்க பார்த்து
பிராட்டி கண்ண நீர் உடன் இருக்கும் அழகை யார் பார்த்து அனுபவிக்க
யார் குடி வேர் அறுக்க
கிமர்த்தம் -இரண்டு அர்த்தம்
சங்கு சக்கரம் என்று -வந்து தோற்றும் நிலை அழகை
தவள ஒண் சங்கு சக்கரம்
கூரா ஆழி வெண் சங்கு ஏந்தி வாராய் –
அவதாரம் பொழுதும் சங்கு சக்கரம்
உகவாதாருக்கு காட்ட கூடாது
ஆசைப்பட்ட அர்ஜுனனும் நான்கு திருக்கரம்
சங்கு சக்கரம் என்ன்று கை கூப்பும்
நீ வாராய் சொல்ல கணிசித்து
பல ஹானியால் சொல்லி தலைக் கட்ட முடியாமல்
விடையன் கையை மடித்து தண்ணீரை கேட்பது போலே
அஞ்சலியால் தலைக் கட்டுகிறாள்
தாமரைக் கண் என்றே தளரும்
அவ்வாழ்வார் வரை அலை ஏறிய திருக்கண்கள்
உன் தாமரைக் கண்களால் நோக்காய் சொல்ல முயன்று தளர்ந்து

உன்னை விட்டு எங்கனே தரிக்கேன்
சூது சாரங்கம் -உறக்கம் போது போக்கு விட்டு தரிக்க முடியுமோ
உன் னை விட்டு எங்கனே தரிக்க
உம்முடைய வை லஷண்யம் நீ அறிந்தால்
உன்னை கண்ணாடிப் புறத்தில் நீ கண்டு அறிய வில்லையே
உன்னை விட்டு பிரிந்தால் தரிக்க முடியுமா
நீ பார்த்து இருந்தால் உன்னாலும் தரிக்க முடியாதே
இரு நிலம் கை தோலா நிற்கும்
கண்ண நீர் பிரவகிக்க சேறாகி
சேறு செய் தொண்டர்
மகா ப்ரித்வி பீங்கானுக்கு உட்பட்ட சந்தனம் போலே ஆனதாம்
கயல்கள் பாய -திர்யக் தன்னிறம் பெற்று வர்த்தியா நிற்க
இவள் நிறம் இழந்து
நாரம் பற்றி மீன்கள் களித்து இருக்க
நாராயணனை பற்றின இவள் வருந்துவதே
செங்கயல் அழகிய கயல் ஜலம் விட்டு தரித்தால் அன்றோ இவள் உன்னை விட்டு தரிப்பது –
இவள் திறம் காட்டி -வாயால் சொல்ல முடியாத தீனமான தசை
பஸ்ய சரீராணி போலே பேச்சுக்கு நிலம் இல்லை
விரகம் தின்ற சரீரம் காட்டி
என்ன பண்ண போகிறாய்
பதார்த்தங்கள் பெற்றது இவள் பெற வேண்டாமா
உம்மையுமிழக்க போகிறீரா

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ வசன பூஷணம் அனுபவம்—சூரணை-142-160-ஸ்ரீ M.A.V.ஸ்வாமிகள் ..

September 5, 2013

சூர்ணிகை -142
ஆகையால் சுக ரூபமாய் இருக்கும்

சூர்ணிகை -143-
இவன் அவனைப் பெற நினைக்கும் போது
இந்த பிரபத்தியும் உபாயம் அன்று –

கர்ம ஞான பக்தி சாதனம் செய்வது சரமம்
பலம் தான் இனிமை –
இங்கே பலமும் சாதனமும் ஒன்றே -பண்ணுகிற காலத்திலேயே இனிமையாக இருக்கும்
பக்தி யோகமே சுசுகம் கர்த்தும் –
கைங்கர்யமே கார்யமாக இருக்கும் பொழுது -இனிமை தானே –
புல்லை காட்டி புல்லை இடுவாரே போலே –
சித்த உபாயம் -பெருமை சொல்லுகிறார் இத்தால் –
பற்றுகிற பற்றுதலில் உபாய பாவம் தவிர்க்கிறது ஏக சப்தத்தால்-

ஜோயோதிஷ்ட காமம் செய்தாலும் அவன் நினைவாலே பலம் கிட்டும்
அவன் நினைவே சாதனம்

-சூர்ணிகை -143-
இவன் அவனைப் பெற நினைக்கும் போது
இந்த பரபத்தியும் உபாயம் அன்று –

சரண வரணம் பிரார்த்தனை ஒன்றே வேண்டும்
அவன் அறிவான்
சர்வ முக்தி பிரசங்கம் வரும்
ஸ்வரூப ப்ராப்தம் ராக -சைந்தன்ய கார்யம் –
சூர்ணிகை -144-
அவன் இவனைப் பெற நினைக்கும் போது
பாதகமும் விலக்கு அன்று –

சேதனன் எம்பெருமானை பெற வேண்டும் என்று நினைத்தால்
பிரபத்தி செய்தாலும் உபாயம் ஆகாதே
அவன் நினைவே வேண்டுவது
அவன் நினைத்தால் செதனனின் பாதகமும் தடை இல்லை-

ஸ்வகத ஸ்வீகாரம் கூடாது
பரகத ஸ்வீகாரமே வேண்டுவது-

பிராயச்சித்தம் செய்து போக்கும் பாபங்கள் –
காய கிலேசம் செய்து -சாந்த்ராயணம் அனுஷ்டித்து –
பாதகம் பிராயச்சித்தம் செய்து போக்க முடியாத பாபங்கள்
கள்ளை குடித்தால் பசுவை அடித்தல் –
பாதகம் கூட விலங்கும்
பாதகங்கள் தீர்க்கும் பரமன் அடி காட்டும் -திருப்பாவை
பரமன் அடி காட்டும் வேதம் –
வேதம் அனைத்துக்கும் வித்து கோதை தமிழ்
தராவிட வேதமும் அடங்கும் இத்தால்
அடியார்கள் வாழ -இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டு இரும்
அடியார்கள் வாழ அரங்க -தனித் தனியே அன்வயம் போலே
பாதகமும் பிரதி பந்தகம் ஆக மாட்டாது –
இவை இரண்டாலும் ஸ்வகத ஸ்வீகாரம் அ உபாயத்வமும் -பரக்கத ச்வாகார உபாயத்வம் காட்டப்பட்டது-

இவை இரண்டும் காணலாம் இடம் உண்டோ என்பதருக்கு பிரமாணம் காட்டுகிறார் மேலே –

சூர்ணிகை -145-

இவை இரண்டும் ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் பக்கலிலும்
ஸ்ரீ குஹப் பெருமாள் பக்கலிலும் காணலாம் –

பரத ஆழ்வான் பிரபத்தி பண்ணினான் பலிக்க வில்லை
குக பெருமாள் செய்ய வில்லை பலித்தது
சூர்ணிகை -146-
ஸ்ரீ பரத ஆழ்வானுக்கு நன்மை தானே
தீமையே ஆயிற்று –
ஸ்ரீ குஹப் பெருமாளுக்கு
தீமை தானே நன்மையாய் ஆயிற்று-

அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் சாம்ராஜ்யம் வேண்டும்
மந்த்ரிகள் உடன் கூடப் போனான்
ஒருவன் கண்ணீர் கண்டு இரங்கா விடிலும்
வழியில் பிடித்து மனோரதம் கொண்டு
பெரிய ஆர்த்தி உடன் வேர் அற்ற மரம் போலே விழுந்து
பெருமாள் திரு உள்ளத்துக்கு அநிஷ்டம்-இல்லாததால் 14 வருஷம் கழித்து பட்டாபிஷேகம் -செய்தாரே
14 வருஷம் வந்த பின்பு -செய்தாரே -கைகேயி வரம் நடக்க வில்லையே

எப்படி பண்ணிக்கலாம்
ஒரு வரம் தானே நிறைவேறியது
ராஜ்ஜியம் பரதனுக்கு கொடுத்த பின்பு –
தனது ராஜ்ஜியம் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாமே
உனது திருவடியில் சமர்ப்பித்த பின்பு ஷத்ரியன் மறுக்காமல் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமே –
தகப்பனார் ராஜ்ஜியம் ஏற்று கொள்ள வில்லை
பரத ஆழ்வான் பிரபத்தி பலித்தது 14 ஆண்டுகள் பின்பு
திரு உள்ளம் அநிஷ்டமாக இருக்கையாலே நன்மையே தீமையாக முடிந்தது
ஏழை எதலன் கீழ் மகன் தீமையே அங்கீகரிக்கைக்கு காரணம் ஆனது ஸ்ரீ குக பெருமாள்
கூரத் ஆழ்வான் -புண்ய பாப லஷனம் -எது துது பிரியம் -அது புண்யம் –
முதலிகள் கூட இருக்க செய்தே பிரச்துதமான வார்த்தை
தரு துயரம் தடாயேல்-
புண்யம் செய்தோமோ பெருமாள் திரு முன்பே காத்து இருக்கிறோமே -புண்யமோ பாபமோ -தேவதை இல்லை
வேத புருஷன் -மழைக்கு தேவதை

அனுக்ரகம் புண்யமாகவும்
நிக்ரகம் பாபமாகவும் கொள்ள வேண்டும் –
துக்கம் வர காரணம் எம்பெருமான் கோபம்
சந்தோஷம் வர காரணம் கோபம் இல்லாமை
தகப்பனார் குழந்தை உடைத்த பொம்மை கதை –
அது போலே -தரு துயரம் நீ தந்த துயரம் நீயே போக்க வேண்டும்
துக்கம் அவனா கொடுத்தான்
பாபம் செய்து துக்கம் சம்பாதித்த பின்பு நீ தந்த துக்கம் சொல்லலாமா –

சூர்ணிகை -147-
சர்வ அபராதங்களுக்கும் பிராயச் சித்தமான
பிரபத்தி தானும்
அபராத கோடியிலேயே
ஷாமணம் பண்ண வேண்டும்படி
நில்லா நின்றது இ றே-

தோஷமே பிரீதிக்கு விஷயம் ஆனால் புண்யம் ஆகுமே
சாதனம் -எம்பெருமான் திரு உள்ளமே
பிராப்திக்கு அவன் நினைவே உபாயம்
இவன் பண்ணும் பிரபதனம் -சரண்யனுக்கு பிரியம் இல்லாத சமயத்தில் செய்தால் அபராத கோஷ்டியில் சேரும் –
சந்தர்பம் பார்த்தே கொடுக்க வேண்டும் –
பிரபத்தியும் அவனுக்கு அனுகூலமான சமயத்தில் செய்ய வேண்டும் –
சரண்யா ஹ்ருதய அநுசாரி அல்லாத பொழுது அபராத
பூர்வ வருத்தத்தில் பார்த்தாலும் –
நீயே எனக்கு உபாயமாக ஆவாய் –
சம்சாரத்தில் கை கழிந்த -பாபம் பல செய்து –
தப்பாக பிரபத்தி செய்தேன்
நீயே உபாயம் ஆவாய் சொல்ல என்ன யோக்யதை நமக்கு

அனுசாரியாக இருந்தாலும் நம்மை நினைத்து பார்த்தால் அபராத கோஷ்டி
சர்வ அபராதங்களுக்கும் பிராய சித்தமான பிரபத்தி
கூட அபராதம் ஆகுமே
அஹம் அஸ்ய அபராதச்ய ஆலய
கொள்கலமான –
இவன் அளவு சர்வேஸ்வரன் -எல்லா அபாரதங்களுக்கும் ஒரே பிராய சிதம் பிரபத்தி
சரீரம் மகா வியாதி -போக்குமே –
இப்படி இருந்துள்ள பிரதிபத்தியை
லோக விக்ராந்தே சரணவ் பிரபத்யே பண்ணி அருளிய ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர்
பூர்வ வ்ருத்தம் பார்த்து
அபராத -பிதா மாதா குழந்தைகள் செய்வதை பொறுத்துக் கொள்வது போலே
பந்த விசேஷம் விண்ணப்பம் செய்து-

இவ்வழியால் அபராத கோஷ்டியில் சேரும்
அவன் கைக் கொள்ள ஒரு குறை இல்லை அவன் படி பார்த்தால் –
விரோதிகள் இடத்திலும் வாத்சல்யம் பார்க்கும் பெருமாள் –
யதிவா ராவண ஸ்வயம் –

சரணம் அடைந்தவர்களை காப்பதில் சுக்ரீவனுக்கும் பெருமாளுக்கும் நோக்கு –
அபயம் தத்தம் -விபீஷனவோ சுக்ரீவோ -ராவணன் என்று தெரிந்தாலும் –
ராவணனே யாக இருந்தாலும்
லங்கா ராஜ்ஜியம் அடைய உஜ்ஜீவிதுப் போகுமே –
அஞ்சலி சரண வரணம் ஒன்றே வேண்டும் –
அநாதி காலம் அபராதம் செய்து போனதாலும் ஒரு நாள் ஆபிமுக்கியம் செய்தால் போதுமே
நம்மை பார்த்தால் ஷாபணம் செய்து கொள்ள வேண்டும்படி –
திருஷ்டாந்தம் முகேன அருளிச் செய்கிறார் மேல்-

சூர்ணிகை -148-
நெடுநாள் அந்ய பரையாய் போந்த பார்யை
லஜ்ஜா பயங்கள் இன்றிக்கே
பர்த்ரு சகாசத்திலே நின்று
என்னை அங்கீகரிக்க வேணும் -என்று
அபேஷிக்குமா போலே இருப்பது ஓன்று
இவன் பண்ணும் பிரபத்தி-

லஜ்ஜையும் பயமும் இன்றி -அந்ய பரர்களாய் போந்த பின்பு –
பல ஜன்மங்களில் செய்து –
இந்த பிரபத்தி உபாயம் ஆகுமா
ஒட்டு அற்று பர புருஷ காமினியாய் -நிக்ரஹம் அடி யாக –
இத்தனை காலமும் செய்தது அறிந்தவன் தண்டிப்பான் பயமும் இன்றிக்கே –
அவன் உடன் பற்று இன்றிக்கே –
ஸ்வதந்த்ரன் தண்டிக்கலாமே
சரண வரணம் -பிரபத்தி
ஸ்வகத ஸ்வீகார அனுபாயத்வம் பரக்கத ஸ்வீகார உபாயத்வமும் சொல்லப்பட்டது-

சூர்ணிகை -149-
கிருபையாலே வரும் பாரதந்த்ர்யத்தைக் காட்டில்
ஸ்வா தந்த்ர்யத்தாலே வரும் பாரதந்த்ர்யம்
பிரபலம்

பிரபத்தி கண்டு இரங்கி வந்து அங்கீகரிப்பது நல்லதா
ஸ்வரூப பிரயுக்த தாச்யமா குண கருத தாச்யமா -எது உசந்தது -ஸ்வரூபத்தால் அடிமை அறிந்து எப்பொழுதும் மாறாதே
அது போலே எம்பெருமான்
ச்வாதந்த்ரத்தால் வரும் பாரதந்த்ர்யம் ஆவதே பிரபலம் உயர்ந்தது –
ஆர்த்தராய் -அநந்ய சரண்யராய் வந்தார் பக்கலில் கிருபை அடியாக பரதந்த்ரன் ஆகி –
பட்டத்துக்கு உரிய ஆனை அரசன் போலே சிலரை ஆழ்வாரை ஆக்கி
செய்யுமவை ஆராய முடியாதே –
நிரந்குச ச்வாதந்த்ரத்தாலே நிர்ஹெதுகமாக
யசோதைக்கு தானே கட்டும்படி ஆக்கிக் கொண்டு –
தேவகி ஆசைப்பட்டபடி பிறந்தான் -ஸு பிரயோஜனம் போகம் இழந்து –
உபாயம் அனுஷ்டித்தாருக்கு தன்னைக் கொடுத்து
பேற்றை யசோதைக்கு கொடுத்து அனுபவிக்கப் பண்ணி
வசு பிரதா இரண்டு தடவை சகஸ்ரநாமம் அடுத்து அடுத்து வரும்

சூர்ணிகை -150-
இவ்வர்த்தைத்தை
வேத புருஷன்
அபேஷித்தான்-

செல்வம் கொடுப்பவன்
தானாகிய செல்வத்தை தேவகி வாசுதேவனுக்கு கொடுத்து
தனக்கு தந்தையாகும் பாக்யத்தை நந்தகோபன் யசோதைக்கு கொடுத்தான் –
இட்ட வழக்காக்கி வைத்து கொண்டு –
பிற்பட்டது கண் அழிவு இன்றி –
இச்சையால் ஆவது உசத்தி –
கிருபை பிறந்து கொடுத்தால் ச்வாதந்த்ர்யம் தடுக்கலாமே –
ச்வாதந்த்ரயத்தை ஒன்றும் தடுக்காதே –
கிருபையால் வரும் பாரதந்த்ர்யம் பலிக்காமலும் போகக் கூடும்
ச்வாதந்த்ர்யத்தால் வரும் பாரதந்த்ர்யம் கண் அழிவு இல்லை
இவ்வார்த்தை வேத புருஷன் அபேஷித்தான்-
நாயமாத்மா சுருதி விமர்சனம் -அயம் ஆத்மா பிரவசனேனே ந லப்ய ந மேதையா -ஸ்ரவணம் இத்யாதி கொண்டு இல்லை –
மேதா மனனம் காட்டும்
ஐயம் எஸ வரிக்கிரானோ தென் லப்ய
தஸ்ய ஏஷ தன்னுடைய திருமேனியை காட்டி அருளுவான்

இந்த ஒரு விஷயம் மட்டும் இரண்டு உபநிஷத்திலும் வரும்
அசக்ருது கீர்த்தனம்
அபேஷா கார்யம் என்பதால் –
-கடவல்லி முண்டக உபநிஷத்
அசக்ருது கீர்த்தனம் –

காரிகைகள்
நியாய சஞ்சாரம்
பகவத் பிராப்தோ சாதனம் சகா ஏவ ஸ்திர மதி -சாத்திய பக்தி
பிரபத்தி -இதுவே –
அவனே உபாயம் அவனை அடைய என்ற நினைவே வேண்டும்
எதற்கு பிரபத்தி செய்ய வேண்டும்
நமது இசைவை காட்ட
நிச சதகம் ஆத்மா நித்பேஷம்
அஹம் ந மம-ஸ்ரீ பதே –
மூன்று நினைவு வேண்டும்
நான் என்னுடையவன் அல்லன்
ரஷிக்கும் பொறுப்பும் அவனது
ரஷிக்கும் பலமும் அவனது –
உடைமை உடையவன் -நினைவு வேண்டுமே –
குழந்தை தகப்பன் தாய் போலே -ச்தஞ்சனைய பிரஜை போலே நாம்
அவனே ஞானம் கொடுத்து நம்மை திருவடியில் சேர்த்து அனுபவிக்கிறான்
பிராப்தாவும் பிராபகமும் பிராப்திக்கு உகப்பானும் அவனே-

ந புருஷகாரம் -ந சாபி அந்யாதே ஹேது
கேவலம் ஸ்வ இச்சையால் ஏவ கதாசன கஞ்சித் யாரையாவது எப்பொழுதாவது செய்வேன் –
சம்ஸ்க்ருத வேதாந்தம் பய வேதாந்தம்
திராவிட வேதாந்தம் அபய வேதாந்தம்
பத்துடை அடியவருக்கு எளியவர்
பிறர்களுக்கு தான் அறிய வித்தகன்
உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் –
நிழலின் அருமை வெய்யிலில் தெரியும்
உபய வேதாந்தம் வேண்டும் இதனால் –
இது அபயம் வேதாந்த மகிமை தெரிய அந்த பய வேதாந்தம் வேண்டுமே –

யாரோ ஒருவனை நான் கடாஷித்து அருளுவேன்
அந்த ஒருவன் யார் -பிரபத்தி செய்தவர் எனபது இல்லை –
நிர்ஹெதுக கடாஷத்தால் மயர்வற மதிநலம் அருளி
ஆபிமிக்கியம் சாதனம் இல்லை ஸ்வரூப நிஷ்டை –
கண்டா கர்ணன் -வ்ருத்தாந்தம் -தன்னுடைய தம்பிக்கும் மோஷம் கேட்டு
ப்ரீதி இல்லை தேவேஷம் உண்டு
தன்னிடத்திலும் இல்லை
எனக்கு ப்ரீதி உண்டே மோஷம் கொடு கேடு வாங்கிக் கொடுத்தான் –
ச்வாதந்த்ர்யத்தால் –
இவனுடைய அபிமானத்தில் ஒதுங்கினது சாதனம் இல்லை –
அபேஷா நிரபெஷமாக அங்கீகரித்தவர்கள் உண்டோ

சூர்ணிகை -151-
அபேஷா நிரபேஷமாக
திருவடிக்கும் ஸ்ரீ குஹப் பெருமாளுக்கும்
இது உண்டாயிற்று-

கங்கா கூலத்திலும் பம்பா தீரத்திலும்
ஸ்ரீ குக பெருமாளுக்கும் ஸ்ரீ திருவடிக்கும் –
சரணாகதி பண்ண வில்லையே இருவரும்
தானே அனுக்ரகித்தான்
எதிரில் வந்ததை நிர்ஹெதுகமாக அனுக்ரகிததாக சொல்லலாமா –

திருவடிக்கு பெற்ற பேறு முதலில் சொல்லி
இதுக்கும் புருஷகாரம் வேண்டும்

சூர்ணிகை -152-
இவன் முன்னிடுமவர்களை
அவன் முன்னிடும் என்னுமிடமும்
அபய பிரதானத்திலும் காணலாம்

இவன் முன்னிடுமவர்களை அவன் முன்னிடும்
அபாய பிரதானத்தில் காணலாம்
இது என்ன நடுவில் பெரும் குடி –
அறியாமல் சேதனன் விழுந்து கிடக்க
புருஷகாரம்
விபீஷன சரணாகதி அபயபிரதான கட்டம்
ஆகாசத்தில் இருந்து -முதலிகளை முன்னிட்டு
அவனும் இவர்கள் மூலம் அங்கீகரித்து
திருவடியையும் குக பெருமாளை அங்கீகரித்த இடம் மட்டும் இல்லை
விபீஷண சரண் அடையவும் சீதை பிராட்டி புருஷகாரம்
மான் மட நோக்கி உன் தோழி உம்பி எம்பி -குகன் அங்கீகரிக்க சீதை பிராட்டி இருக்க –
குகப் பெருமாளையும் குகனையும் மாறி மாறி பார்த்து கண்ணாலே புருஷகாரம் செய்து அருளி –
திருவடிக்கு ஆபரணங்கள் கீழே போட்டு -புருஷகாரம் –

விபீஷணன் –
அஹம் தாசவது-ராகவம் சரணம் கத –
சர்வ லோக சரண்யாய நிவேதயதே மாம் விபீஷணம்-
முதலிகளுக்கு மூல பூதரான ஹரி ஸ்ரேஷ்ட சுக்ரீவர் முன்னிட்டு –
திரு ஆபரணம் பொகட்டு-
இலங்கையில் சிறை இருந்த பொழுது ஆசுவாசம் செய்தது விபீஷணன் பார்யை புத்ரி மூலம் –
திருப்பிக் கொண்டு போக விட சொல்லி ராவணன் இடம் சொல்லி
ஜ்யேஷ்டா கன்னியா அனலா ஒருத்தி விபீஷணன் பெண் பிள்ளை –
சரமா பார்யை மூலம் -மித்ரமாக்கி -சங்கல்பித்து புருஷகாரம் உண்டே-

திரிஜடை-விபீஷணன் புத்ரி சொல்ல வில்லை வால்மீகி -ஸ்ரீ ராமாயணத்தில்
இத்தலையில் நினைவு ஒழிய -பரக்கத ச்வீகாரம் சொல்லும் இடத்திலும் –
இவன் நிரூபாதிக சேஷி பூதனாய்
புருஷகாரம் முன்னிடுவது
தாம்தாம் குற்றங்களை ஷமிப்பைக்காக-

சூர்ணிகை -153-
இருவர் முன்னிடுகிறதும்
தாம்தாம் குற்றங்களை
ஷமிப்பைக்காக-

அவனுக்கும் குற்றம் உண்டே
சேதனன் –
அநாதி காலம் விமுகனாய்
அந்ய விஷய பிரவனனாய்
ஆஞ்ஞா பின்பற்றாமல்
கூடு பூரித்து வைத்து –
பட்டு பூச்சி வாயால் த்ரவ்யம் விட்டு கூட்டை வளர்த்து கொண்டே போக –
பாபங்கள் சேர்த்து மாட்டிக் கொள்வான்
அபராதம் போருக்க பிராட்டி வேண்டுமே –
அபராதம் செய்யாதவன் யார் -கேட்ப்பாள்
ஈஸ்வரனுக்கு குற்றம்
அபராதம் ஒன்றையே கணக்கிட்டு -ஒழிக்க ஒண்ணாத சம்பந்தம் உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் -அயன சம்பந்தம் அவர்ஜநீயம் -அநாதி காலம் அகல விட்டு இருந்து –
ஈஸ்வரன் சீராது படி பண்ணி
இத்தை நினைத்து சேதனன் வெருவாத படி பண்ணி –

சூர்ணிகை -154-

ஸ்வரூப சித்தியும் அத்தாலே-

இன்னம் ஒரு பிரயோஜனமும் உண்டு
ஸ்வரூப சித்தியும் இத்தாலே
ஸ்வரூபம் இவனுக்கு ததீய பாரதந்த்ர்யம்
அவனுக்கு ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம்
நிலைப்பது பிராட்டியாலே –
எம்பெருமான் அடியவள் பிராட்டி பற்றி -நாம் ததீய பாரதந்த்ர்யம் காட்டி \-
ஈஸ்வரனும் ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம் காட்டி அருளி –
அவளுக்கு இட்ட வழக்காய் இருந்து காட்டி –
தேவும் தன்னையும் பாடி ஆடக் –
தேவும் பரத்வம்
தன்னையும் ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம் சௌலப்யம் காட்டி
பரத ஆழ்வான் ஆத்மாநாம் ந அதிவர்த்ததே – உன்னை மீறாதே
நீ சக்கரவர்த்தி உன்னுடைய ஸ்வரூபம் விடாதே அர்த்தம் இல்லை நீ அடியவர் சொன்னபடி கேட்பவன்
அடியவன் சொன்னதை மீறினால் ஸ்வரூபம் கெட்டு போகுமே –

சூர்ணிகை -155-
ஔ பாதிகமுமாய்
நித்யமுமான
பாரதந்த்ர்யம் இருவருக்கும்
உண்டு இ றே-

கீழே ஸ்வரூபம் சொன்னதை உபபாதிக்கிறார்
இருவருக்கும் பாரதந்த்ர்யம் உண்டு
கரணம் மூலம் வந்தால் அநித்தியம் தானே
பந்து ஔ பாதிகம் -கர்மம் அடியாள் அப்பா பிள்ளை
முடிந்தால் மாறும்
உபாதி தோஷம் காரணம்
இங்கே பாரதந்த்ர்யம் காரணம் அடியாக வந்தாலும் நித்தியமாய் இருக்கும்
எம்பெருமானுக்கும் ஔ பாதிகம் நித்யம்
பிராட்டி விஷயத்தில் பாரதந்த்ர்யம் ததீயத்வ பிரயுக்தத்தால்-

காரணம் நித்யம் என்றுமே இறையும் அகலகில்லேன்
உபாதி நித்யமாக இருப்பதால்
ஈஸ்வரனுக்கும் பிராட்டி இட்ட வழக்காய் இருப்பது தன்னைப் பற்றி இருப்பதால் —
உபாதி நித்யமாக இருப்பதால் நித்யமாக இருக்கும்

சூர்ணிகை -156-
அநித்தியமான இருவர்
பாரதந்த்ர்யமும்
குலைவதும் அத்தாலே –

அநித்தியமான பாரதந்த்ர்யம் குலைவது என்று அடுத்த சூர்ணிகை –
நித்தியமான பாரதந்த்ர்யம் முன்பு சொல்லி
இங்கே கர்ம பாரதந்த்ர்யம் சொல்லி
எம்பெருமானுக்கு கர்ம பாரதந்த்ர்யம் உண்டு இவன் செய்த கர்மம் அடியாக பலம் கொடுக்கும் சங்கல்ப்பம் உண்டே –
பிராட்டி புருஷகாரம் செய்வதால் குலையும்

சுபம் அசுபம் கர்மம் அடியாக இழுப்புண்டு திரிவது
இவன் செய்த கர்மம் பிரதானம் ஆக்கி பலம்
சர்வ பாபேப்யோ மோஷ இஷ்யாமி தொலைவதால் அநித்தியம்
பற்றினால் தொலைந்து போவதால்
இவன் எம்பெருமானை முன்னிடும் அளவில் அத்தலையில் திருத்தி
அழகாலே திருத்தி
அவன் முன்னிடும் அளவில் இத்தலையை அருளால் திருத்தி
ரஷ்ய ரஷ்யக பாவேன சேரும்படி ஆக்கி அருளி-

அநித்தியமான பாரதந்த்ர்யம் வேற
முன்பு சொன்ன நித்ய பாரதந்த்ர்யம் பிராட்டி விஷயத்தில்

சூர்ணிகை -157-
சசாஷிகம் ஆகையாலே
இப்பந்தத்தை
இருவராலும் இல்லை
செய்யப் போகாது –

பந்தத்தை இல்லை செய்து பழைய படி போகப் பார்த்தால் –
லீலையிலே அநேக காலம் கை கழிய விட்டு –
சாஷி உடன் செய்ததால் மாற்ற முடியாதே –
சசாஷிகம் ஆகையாலே –
இரண்டு தலையும்மட்டும் அறிந்ததாக அன்றி நடுவில் பிராட்டி சாஷி இருக்க –
will எழுதி வைத்து -கை எழுத்து போடா விடிலும் சாஷி கை எழுது இருந்தால் போதும் சட்டம் உண்டே –
மனு ஸ்ம்ருதி வைத்தே சட்டம் அமைத்து –

சூர்ணிகை -158-
என்னை நெகிழ்க்கிலும் –
கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பாகிய –

பிரமாணம் காட்டுகிறார் –
முன்னை அமரர் முழு முதல்வன் நப்பின்னை பிராட்டி இருக்க என்னை கை விட அவனாலும் முடியாதே
கோல மலர் பாவைக்கு அன்பாகிய
இனி போக்குவேனோ
இருவராலும் கை விட முடியாதே
சர்வ சக்தியான தானும் கை விட மாட்டான்
உன்னைப் பெற்று வைத்து இனி உன்னை போக்குவேனோ
இரண்டுக்கும் பிரமாணம் அருளி -காட்டுகிறார்

சூர்ணிகை -159-
கர்மணி வ்யுத்பத்தியில்
ஸ்வரூப குணங்களால் வருகிற
கர்த்ரு சங்கோச ராஹித்யத்தை
நினைப்பது

இருவருக்கும் பிராட்டி இடம் நித்தியமான பாரதந்த்யம் உண்டு என்பதருக்கு பிரமாணம் காட்டுகிறார்
ஸ்ரீ ஆறு வித உத்பத்தி உண்டு
ஸ்ரீய தே சேவிக்கப் படா நின்றாள் -ஸ்வரூப குணங்களால்
சேஷத்வ பிரணயித்வ-இருவராலும் பற்றப் படுகிறாள் –
செதனருக்கும் எம்பெருமானுக்கும் உண்டே -சேவா கர்த்தாக்கள் இருவரும் –
அவிச்சின்னச்மாய் செல்லுமே –
கர்த்ரு சங்கோச ராஹித்யம் முழுக்க அனைவரும் பற்றுகிறார்கள் –
பிராட்டிக்கு பரதந்த்ர்யம் உண்டு காட்டி
ஸ்ரேயதே தான் பற்றுகிறாள்-

சூர்ணிகை -160-
அதிகாரி த்ரயத்துக்கும்
புருஷகாரம் அவர்ஜநீயம்

அஞ்ஞர் ஞானாதிகர் பக்தி பரவசர் மூவருக்கும் உண்டே
குற்றம் பொறுப்பிக்க-
ஐஸ்வர்யா கைவல்ய பகவத் சரனாகதர் மூவருக்கும் வேண்டும் என்னவுமாம் –
ஈஸ்வரனை ச்வீகாரமாக பற்றும் பொழுது புருஷகாரம் அவசியம் அபேஷிதம்
த்வயம் பூர்வ வாக்ய விவரணம் இது வரை –
ஸ்ரீ மன் நாராயண சரணவ் சரணம் பிரபத்யே -\
சரணா கதி சர்வ பல பரதம்
கீழேயே பார்த்தோம்
உத்தர வாக்யத்தில் திருவடி கைங்கர்யம் சொல்லி –
நாம் அவனுக்கு பண்ணும் மாசுசக வார்த்தை இது
எம்பெருமானுக்கு துணுக்கு துணுக்கு என்று இருக்குமாம்
உயர்ந்த பேற்றை கேட்ட பின்பு அவனுக்கே கவலை தீருமாம்

பூர்வ வாக்யத்தில் உபாய வரணம் புருஷகார பூர்வகமாக
பிரயோஜனாந்தரர்களும் சொல்லலாமே
சாதனா விசேஷம் -பல சதுஷ்ட்ய-தர்ம அர்த்த காம மோஷம்
பரந்தபடியில் அருளிச் செய்தார்
கீழ் சொன்ன சாதனம் -அபெஷிதமான ஸ்ரீ யப் படியிலும்
முமுஷுப்படியிலும் அருளிச் செய்தார்
திருமாலைக் கை தொழுவர் சென்று -எழுவார்
செடியார் ஆக்கை அடியாரை சேர்த்தல் தெற்கும் திருமாலை பிராட்டி சம்பந்தம் இங்கும் உண்டே
வேறு பிரயோஜனம் கொடு அகலாமல்
அடிமையே மிதுனத்தில் உத்தர வாக்கியம்
நாயனார் அருளிச் செயல் ரகசியம் காட்டி அருளி

ஆக இவன் அவனை தொடங்கி இவ்வளவாக
ஸ்வகத ஸ்வீகார அனுபாயத்வமும்
பரக்கத ஸ்வீகார உபாயத்வமும்
தத் பிராபல்யமும் –
அவனே சுவீகரிக்கும் அளவிலும் புருஷகாரம் முன்னாக
தாம்தாம் குற்றங்களை ஷமிப்பைக்காக
சொல்லி அருளி
ஸ்ரீ மத பதம் புருஷகார வைபவம்
நாராயண சரணவ் உபாய வைபவம்
கால தேச நியமனம் இல்லை சொல்லி பிரபத்யே பத அர்த்தம் அருளி
விஷயம் குணம் பூர்த்தி உள்ள இடமே
நாராயண பத அர்த்தம் மீளவும் சொல்லி
பிரபத்தி அதிகாரி மூவர்
சாதனத்வம் இல்லாமை சொல்லி
சக்தி லஜ்ஜா எதனா நிவ்ருத்தி சொல்லி
சமதமம் உண்டாகி
பிரபத்தி அங்கமான வற்றை விடாமல் உள்ள தோஷம்

பிரபத்தியும் உபாயம் அல்ல
பரகத ஸ்வீகார உபாயத்வமும்
பிராபல்யத்தையும்
புருஷகார வைபவம் சொல்லி அருளி
அதிகாரி த்ரயத்துக்கும் உண்டு
பூர்வ கண்ட அர்த்தம் அருளிச் செய்து அருளுகிறார்
மேலே உத்தர கண்டம் விவரிக்கப் போகிறார்

—————————————————————————————————————————————————————————————-

பிள்ளை லோகாச்சார்யர் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-1-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

September 4, 2013

 கொண்ட மூர்த்திஓர் மூவ ராய்க்குணங் கள்படைத்தளித்
துக்கெ டுக்குமப்
புண்டரிகக் கொப்பூழ்ப் புனற்பள்ளி அப்ப னுக்கே
தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் சடகோபன்
சொல்லா யிரத்துள் இப்பத்தும்
கண்டு பாட வல்லார் வினைபோம் கங்குலும் பகலே.

  பொ-ரை: குணங்களைக் கொண்ட மூர்த்தி மூவராய்ப் படைத்துக் காப்பாற்றி அழிக்கின்ற, அந்தத் திருவுந்தித்தாமரையையுடைய, தண்ணீரிலே திருக்கண்வளர்கின்ற அப்பனுக்குத் தொண்டுபட்டவர்களுக்குத் தொண்டுபட்டவரான ஸ்ரீ சடகோபராலே சொல்லப்பட்ட ஆயிரத்துன் இந்தப் பத்தையும் பொருளைக் கொண்டு பாட வல்லவர்களுடைய வினைகள் எப்பொழுதும் நீங்காநிற்கும்.

வி-கு: ‘குணங்கள் கொண்ட மூர்த்தி மூவர்’ என்க. கெடுத்தல்-அழித்தல். புண்டரிகம்-தாமரை. ‘கங்குலும் பகலும் வினைபோம்’ என்க.

ஈடு: முடிவில், 1‘இத்திருவாய்மொழியைக் கற்றவர்கட்கு இந்திரியங்களால் ஆத்துமாவுக்கு வரும் நலிவு போம்,’ என்கிறார்.

குணங்கள் கொண்ட மூர்த்தி ஓர் மூவராய்- 2சத்துவம் முதலான குணங்களுக்குத் தகுதியான வடிவையுடைய மூவராய்.3குணங்கட்குத் தகுதியான படைத்தல் முதலிய தொழில்கள் அந்த அந்த உருவந்தோறும் நிறைந்திருக்குமன்றோ?4பிரமன் சிவன் என்னும் இரண்டு உருவங்களிலும் சீவனுக்குள் அந்தர்யாமியாய் நின்று, விஷ்ணு உருவத்தில் தானே நின்றபடி. படைத்து அளித்துக்கெடுக்கும் –5ரஜோகுணத்தையுடையனாய்க்கொண்டு படைத்து, தமோ குணத்தையுடையனாய்க்கொண்டு அழித்து, சத்துவ குணத்தையுடையனாய்க்கொண்டு இவற்றை அடையக் காத்துக் கொடு நிற்கிறபடி. அப்புண்டரிகக் கொப்புழ்ப் புனல் பள்ளி அப்பனுக்கு-இவை எல்லாவற்றையும் உண்டாக்குகைக்காக ஏகார்ணவத்திலே திருக்கண் வளர்ந்தருளினபடியைச் சொல்லுகிறது. 1உலகம் தோன்றுவதற்குக் காரணாமாயிருத்தலின், பிரசித்தமான திருநாபிக் கமலத்தையுடையனாய்க்கொண்டு, படைத்தலின் நோக்குள்ளவனாய் ஏகார்ணவத்திலே திருக்கண்வளர்ந்தருளின உபகாரகனானவனுக்கே. 2‘அப்புண்டரிகக் கொப்பூழ்’ என்கையாலே, பிரமன் சிவன் முதலாயினோர் காரியம் என்னுமிடமும், அவன் காரணன் என்னமிடமும் சொல்லிற்று. 3ஒருவனுடைய பிறப்பை அன்றோ சொல்ல வேண்டவது? ‘பிரமனுடைய ஜ்யேஷ்ட புத்திரனுக்கு, சிறந்தவனுக்கு’ என்கிறபடியே, மற்றையோனான சிவனுடைய பிறப்பு, தன்னடையே வரும் அன்றோ? ‘நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான்’ என்றால், மற்றையவன் பிறப்பும் உடனே சொல்லப்படும் அன்றோ? இப்படி வேத வைதிகங்கள் சொல்லாநின்றான அன்றோ?

தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் சடகோபன் – 1விஷயங்களையும் இந்திரியங்களையும் நினைத்த நெஞ்சாரல் தீர, சேஷத்துவத்தினுடைய எல்லை நிலத்திலே போய் நிற்கிறார்; 2தாபத்தாலே வருந்தினவன் மடுவிலே தாழ இழியுமாறு போலே. கண்டு பாட வல்லார் – 3இவருடைய நிலையை நினைத்தால் பாடப் போகாதே அன்றோ? கண்டு – நமக்குத் தஞ்சம் என்று நினைத்து. வினை போம் கங்குலுப் பகலே – இரவு பகலில் வினை போம். 4‘இராப்பகல் மோதுவித்திட்டு’ என்ற துயரம் போம்.

 

         திருவாய்மொழி நூற்றாந்தாதி

    உண்ணிலா ஐவ ருடன்இருத்தி் இவ்வுலகில்
எண்ணிலா மாயன் எனைநலிய-எண்ணுகின்றான்’
என்றுநினைந் தோலமிட்ட இன்புகழ்சேர் மாறனெனக்
குன்றிவிடு மேபவக்கங் குல்.

‘பெரியவனை மாயவனைப் பேருலக மெல்லாம்
விரிகமல வுந்தியுடை விண்ணவனை’

என்பது, சிலப்பதிகாரம், ஆய்ச்சியர் குரவை.

‘இருபது மந்தரத் தோளும் இலங்கைக் கிறைவனசென்னி
ஒருபது மந்தரத் தேஅறுத் தோன்அப்பன் உந்திமுன்னான்
தருபது மம்தர வந்தன நான்முகன் தான்முதலா
வருபது மம்தரம் ஒத்தபல் சீவனும் வையமுமே.’

என்பது திருவேங்கடத்தந்தாதி.

    ‘ஒருநாலு முகத்தவனோடு உலகீன்றாய் என்பாஅதுன்
திருநாபி மலர்ந்ததல்லால் திருவுளத்தில் உணராயால்.’

என்பது, திருவரங்கக் கலம்பகம்.

2.  ‘நீனிற வுருவின் நெடியோன் கொப்பூழ்
நான்முக ஒருவன் பயந்த பல்லிதழ்த்
தாமரைப் பொகுட்டின்’

என்பது, பெரும்பாணாற்றுப்படை, அடி 402-404.

‘ப்ரஹ்மண: புத்ராய
ஜயேஷ்டாய ஸ்ரேஷ்டாய’ என்பது சுருதி.

‘’நான்முகனை நாரா யணன்படைத்தான் நான்முகனும்
தான்முகமாய்ச் சங்கரனைத் தான்படைத்தான்’

என்பது நான்முகன் திருவந்தாதி.

நிகமத்தில்
இந்த்ரியங்கள் நலிவு போகும் பலம் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார்
கங்குலும் பகலும் வினை போம்
சொன்னவர் சடகோபன்
தொண்டன் தாஸ்ய எல்லை நிலம்
எம்பெருமான் மூன்று மூர்த்தியாக கொண்டு படைத்தது அழித்து அளித்து
பிரம்மாவுக்கு ராஜச
ருத்ரனுக்கு தமாசா
விஷ்ணு சாத்வ குணம்
மூவராய் –
சிருஷ்டி சம்ஹாரம் காத்தல் ஸ்திதி

இரண்டில் ஆத்மாவாக இருந்து ஒன்றில்
தானே இருந்து
இவனே மூன்று ரூபம்
மூவரும் சமம் இல்லை
அப்புண்டரீக ஏகார்ணவதில் சயனித்து
திரு நாபி கமலம்
நாபிக்கமலம் கூடாது
சமஸ்ர்கிருத பதங்கள் சேர்ந்தால்
சங்க காலம் போலே
சங்கத்தமிழ் உண்டு -அங்கே சம்ஸ்க்ருத தமிழ் பதங்கள்
ஸ்ருஷ்டி உன்முகனாய்
புனல் பள்ளி அப்பன் –
ப்ரஹ்மாதிகள் காரணம் -நின்னகத்தே அன்றே புகார் இலகு தாமரைப் பூ -முதல்வா
ஜகத் காரண பூதன்
அனைத்துக்கும் இவனே காரணம்
ஒருவனுக்கு உத்பத்தி சொல்லி -அவனும் இவனால் வந்தான் –
பிரம்மான புத்ராயா ஸ்ரேஷ்டாயா ருத்ரனை சொல்லி

நான்முகனும் தான் முகனாய் சங்கரனைப் படைத்தான்
தொண்டர்
தொண்டன்
சேஷத்வ எல்லை நிலத்தில்
நெஞ்சாரல் தீர -இந்த்ரிய பயங்கள் சொல்லிய வெறுப்பு தீர
தாசைய ரசத்தில் ஆசை
தாகார்தம் மடுவில் கீழே இழுயுமா போலே
தொண்டர் தொண்டர் –தொண்டன்
கண்டு பாட வல்லார்
இவர் தசையை அனுசந்திபாட முடியாது கண்டே பாட வேண்டும்
இராப்பகல் மோதுவித்த துரிதம் போம்

சார பாசுரம்
உள் நிலாவிய ஐவர் உடன் இருத்தி
இவ்வுலகில் இருத்தி
எண்ணிலாத மாயன்
நலிய எண்ணுகிறான்
என்று நினைந்து ஓலம் இட்ட மாறன்
திருநாமம் நினைத்தால் பாவம் சம்சாரம் இருட்டு குன்றி
பகல் கண்டேன் நாரணனைக் கண்டேன்
பரம பதம் கிட்டும்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-1-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

September 4, 2013

 என்பரஞ்சுடரே! என்றுன்னை அலற்றி
உன்இணைத் தாமரை கட்கு
அன்புருகி நிற்குமது நிற்கச் சுமடு தந்தாய்
வன்ப ரங்கள் எடுத்து ஐவர் திசைவலித்து
ஏற்று கின்றனர்
முன்பரவை கடைந்த அமுதம் கொண்ட மூர்த்தியோ!

பொ-ரை : ‘என் பரஞ்சுடரே! முற்காலத்தில் திருப்பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதங்கொண்ட மூர்த்தியே!’ என்பதாக உன்னையே அலற்றி உனது இரண்டு திருவடிகட்கு அன்போடு உருகி நிற்குமது ஒழிய, சரீரமாகிய சும்மாட்டைக் கொடுத்தாய்; ஐவர், வலிய விஷயங்களாகிய பாரங்களைச் சுமத்தித் திக்குகள் தோறும் இழுத்துத் தாக்குகின்றனர்; அந்தோ!

வி-கு: சுமடு-சும்மாடு, ஐவர் – ஐம்பொறிகள், வலித்து – இழுத்து, ‘ஓ’ என்பது, துக்கத்தின் மிகுதியைக் காட்ட வந்தது.

ஈடு: பத்தான் பாட்டு. 1‘அடிமைக்கு விரோதியாய் விஷய அனுபவத்திற்குப் பாங்கான உடம்பைத் தந்தாய்; அதுவே காரணமாக ஐந்து இந்திரியங்களும் நலியாநின்றன; அவற்றைப் போக்கியருளவேண்டும்!’ எனத் துயரத்தோடு கூப்பிடுகிறார்.

என் பரஞ்சுடரே என்று உன்னை அலற்றி – ‘எனக்கு உன் வடிவழகினைக் காட்டி உபகரிக்குமவனே!’ என்று உன்னைக் குறித்து அடைவுகெடக் கூப்பிட்டு. உன் இணைத் தாமரைகட்கு அன்பு உருகி நிற்குமது நிற்க – ஒன்றுக்கு ஒன்று ஒப்பாய் இருப்பன இரண்டு செவ்விப்பூப் போலே இருக்கிற உன் திருவடிகளில் இனிமையை நினைத்து அன்பு வசப்பட்டவனாய் நெகிழ்ந்து நீராய் நிற்கை இவ்வாத்துமாவுக்குச் சொரூபமாகக் கடவது. சொரூபம் இதுவாக இருக்க, சுமடு தந்தாய் – உன் பக்கலினின்றும் அகற்றி விஷயங்களிலே கொடுபோய் மூட்டக் கூடியதான சரீரத்தைத் தந்தாய்; என்னை அனுபவிக்கைக்கு உறுப்பாகச் சரீரத்தைத் தந்தாயானாய் நீ; அதுதானே எனக்கு இழவுக்கு உடலாயிற்று. 2இராஜபுத்திரன் தலையில் முடியை வாங்கிச் சும்மாட்டைக்கொண்டு வழியிலே நின்றால், அடி அறியாதார் சுமை எடுத்துக்கொண்டுபோமாறுபோலேயாயிற்று, பகவானுடைய அனுபவத்துக்கு ஈடாகக் கொடுத்த சரீரம் இந்திரியங்களுக்குப் பணி செய்யும்படியாய்விட்டது. சுமடு – சும்மாடு. சரீரமாகிற சும்மாட்டைத் தந்தாய்.

வன் பரங்கள் எடுத்து –1‘தகுதி இல்லாத விஷயத்திலே போனேன்’ என்றோ நான் இப்போது அஞ்சுகிறது? பொறுக்கலாமளவு சுமை எடுத்ததாகில் நான் சுமவேனோ? வலிய பாரத்தைச் சுமத்தி-கனத்த சுமையைச் சுமத்தி. ஐவர்-அவர்கள்தாம் ஒருவர் இருவராகில் நான் ஆற்றேனோ? திசை திசை வலித்து-இவர்கள் அனைவரும் ஒரு திக்கிலே போக இழுத்தார்களாகில்தான் மெள்ளப் போகேனோ? எற்றுகின்றனர்-உடையவனாகிலன்றோ போக்குவிட்டு நலிவது? வலியில்லாதான் ஒருவன் தலையிலே மிக்க பாரத்தைச் சுமத்திச் சுற்றும் நின்று தந்தாம் வழியே இழுத்துக்கொண்டுபோகத் தேடுமாறு போலேகாணும் இவையும். முன் பரவை கடைந்து அமுதம் கொண்ட 2மூர்த்தி-கடலை நெருக்கி அதில் அமுதத்தை வாங்கி, வேறு பிரயோஜனங்களை விரும்புகிறவர்களுக்குங்கூடக் கொடுக்கக்கூடிய பெரிய தோள்களையுடையவனே! 3என்னுடைய இந்திரியங்களைப் பாற அடித்துப் போகட்டு, கடல் கடைந்த போதை ஒப்பனையோடே கூடின வடிவினைக் காட்ட வல்லையே!

அடிமைக்கு விரோதியாய்-
விஷய அனுபவத்துக்கு பாங்காய் -சரீரம் -இந்த்ரியங்கள் -நலிய
பரிகரித்து அருள வேணும்
-ஆர்த்தி உடன் கூப்பிடுகிறார்
எனது பரம் சுடரே –
ஒ ஒ என்று மீண்டும் கதறுகிறார்
இணை தாமரை -அன்பினால் உருகி நிற்க வேணும்
சுமடு சும்மாடு சரீரம் கொடுத்தாய்
ஐந்து திசையில் இழுத்து ஹிம்சை செய்கிறாய்
ஒ விஷாத அதிசய சூசகம்
வடிவு அழகை காட்டி உபகரிதவனே –
பரம் சுடர் உடம்பை
செவ்விபூ போலே இருக்கிற திருவடிகள் –
ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பான திருவடிகள் -போக்யதை இனிமை
நீராய் நிற்கும் -ஸ்வரூபம் இதுவாக இருக்க
சரீரம் தந்து -இத்தை அனுபவிக்க ஒட்டாமல் –
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கை -கொண்டு உன்னை அனுபவிக்க உறுப்பாக
அது தானே இழவுக்கு உடலாக

ராஜ குமாரன் கிரீடம் எடுத்து சும்மாடு வைக்க
வழி போவார் சுமை வைக்க
அடி அறியாதார் சுமை வைத்து போவாரைப் போலே
இந்த்ரியங்களுக்கு பணி செய்து
வன்பரங்கள் எடுத்து
அப்ராப்த விஷயங்களில் போவதருக்கு துக்கம் இல்லை
தாங்க முடியாத பாரம் –
ஐவர் -ஒருவர் இருவர் ஆக வில்லை –
திசை திசை வலித்து-
திக்குகள் தோறும் இழுத்து –
எத்துகின்ற்றனர்-மாட்டை ஓட்டுபவன் -மேட்டில் ஏற்ற –
உடையவன் ஆகையாலே இ றே போக்கு விட்டு நலிவான்
சம்பந்தம் இல்லாமையால் போக்கு விடாமல் நலிகின்றன

கடலை நெருக்கி
அமிர்தம் கொண்ட மூர்த்தி
பரவை திரை பல மோத
பரவை அலை
பிரயோஜனாந்த பரர்களுக்கு கொடுத்தாய்
என்னுடைய இந்த்ரியங்களை –
வடிவு அழகு காட்டி உன்னிடம் கொள்ள வேண்டாமா

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-1-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

September 4, 2013

   குலமு தல்அடுந் தீவி னைக்கொடுவான்
குழியினில் வீழ்க்கு மைவரை
வலமுதல் கெடுக்கும் வரமே
தந்தருள் கண்டாய்
நிலமு தல்இனி எவ்வுல குக்கும்
நிற்பன செல்வன எனப்பொருள்
பலமுதல் படைத்தாய்! என்
கண்ணா! என் பரஞ்சுடரே!

    பொ-ரை: பூமி முதலாக மற்றும் எல்லா உலகங்கட்கும் தாவரம் ஜங்கமம் என்று சொல்லப்படுகின்ற பல பொருள்களையும் ஆதியில் படைத்தவனே! என் கண்ணனே! என் பரஞ்சுடரே! குலத்தை அடியோடு கெடுக்கின்ற தீவினைகளாகிய கொடிய வலிய குழியிலே தள்ளுகின்ற ஐந்து இந்திரியங்களினுடைய வலிமையை அடியோடு அழிப்பதற்குத் தக்க சிறப்பை எனக்குக் கொடுத்தருள்வாய்.

வி-கு : நிற்பன – சஞ்சரிக்காத பொருள்கள்; மரம் முதலியன. செல்வன -சஞ்சரிக்கின்ற பொருள். ‘ஐவரைக் கெடுக்கும் வரம்’ என்க. வரம் – பலமுமாம்.

ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 3‘விஷங்களிலே ஆத்துமாவைத் தள்ளும் இந்திரியங்கள் என்னை நலியாதபடி செய்யவேணும்,’ என்கிறார்.

குலம் முதல் அடும் தீவினைக் கொடுவன் குழியினில் வீழ்க்கும் ஐவரை-ஒருவன் செய்த பாவம் அவன்றன்னளவிலே போகை அன்றிக்கே, குலமாக முதலற முடிக்கவற்றான பாவங்களை விளைக்கக் கடவனவாய், கொடியனவாய்,4அனுபவித்து முடிய ஒண்ணாதபடி

யாய், வலியனவாந், கால்வாங்க ஒண்ணாதபடியான ஐம்புலன்களாகிற குழிகளிலே தள்ளுகின்றனவான இந்திரியங்களை. 1‘செய்யக்கூடியன அல்லாதனவாய், சொல்லுகிற பலத்தின் அளவல்லாத அபாயங்களையுடையனவாய், குலத்தை முதலற முடிக்கக் கூடியனவான செயல்களிலே, உன் போல்வராயுள்ள அறிஞர்கள் செல்லார்கள் காண்!’ என்றான் அன்றோ மால்யவான், இராவணனுக்கு?

 

‘நஹி தர்மவிருத்தேஷூ பஹ்வபாயேஷூ கர்மஸூ
மூலகா திஷூ ஸஜ்ஜந்தே புத்திமந்தோ பவத்விதா:’

என்பது, ஸ்ரீராமா. யுத்.

     வலமுதல் கெடுக்கும் வரமே தந்தருள் கண்டாய்-இவற்றினுடைய வலிமையை முதலிலே வாராதபடி முடிக்கக்கூடியதான உன்னுடைய திருவருளைச் செய்தருள வேணும். ‘நம்மாலே தனியே இங்ஙனே செய்யலாயிருக்குமோ?’ என்ன, நிலம் முதல் எவ்வுலகுக்கும் நிற்பன செல்வன எனப் பொருள் பல முதல் படைத்தாய்-2‘நீ, உலகத்தைப் படைத்தல் முதலாயினவற்றைச் செய்கிற போது உனக்கு ஆர் துணைப்படச் செய்தாய்?’ என்கிறார். அன்றிக்கே, 3‘படைத்தலுக்குப் பயன் மோக்ஷம் அன்றோ? அது பெற வேண்டாவோ?’ என்னலுமாம். பூமி முதலாக மற்றும் இப்படி உண்டான எல்லா உலகங்களிலும் தாவர ஜங்கமங்களாகிற பல பொருள்களையும் முன்பே உண்டாக்கினாய். என் கண்ணா என் பரஞ்சுடரே-அப்படிப் பொதுவான காத்தல் ஒழிய, கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து எனக்கு பவ்யனாய், வடிவழகினை எனக்கு உபகரித்தவனே! 4ஒரு நாடாக அனுபவிக்கும் வடிவழகினை என்னை ஒருவனையும் அனுபவித்தவனே! 5அழிந்த உலகத்தை உண்டாக்கின உனக்கு, உள்ளதற்கு ஒரு குணத்தைக் கொடுத்தல் அரிதோ?

நில முதல் -குல முதல் அழிக்கும் இந்த்ரியங்கள் ஒருவன் பண்ணின பாபம் குலம் குலமாக முடிக்கும் கொடியது அனுபவித்து முடிக்க ஒண்ணாது  வலிய குழியாய்  -சப்தாதி விஷயங்கள் -இந்த்ரியங்களை -மால்யவான் உபதேசம் செய்கிறான் ராவணனுக்கு -புத்திமான் இறங்க மாட்டார்கள் -செய்யக்கடவது அல்லாத தர்ம வ்ருத்தம் -ஹனுமான் வார்த்தையாக ஸ்ரீ ராமாயணத்தில் இருக்கிறது காஞ்சி ஸ்வாமிகள்-ஓலைசுவடியில் தப்பாக பிசகி இருக்கலாம் -இவற்றின் பலத்தை முடிக்க கடவதான உனது பிரசாதம் அருள வேணும் எம்பெருமான் -ஜகத் சிருஷ்டி செய்ய யார் துணை கொண்டு செய்து அருளினாய் பொருள் பல முதல் படைத்தாய் சிருஷ்டி பிரயோஜனம் மோஷம் சோம்பாது படைக்கும் வித்தா

ஸ்தாவர ஜங்கமங்கள் எல்லா உல்கிலும் படைத்தாய்
எனது கண்ணா எனக்கு பவ்யனாய்
வடிவு அழகை எனக்கு உபகரித்து
அழிந்த ஜகத்தை உண்டாக்கிய உனக்கு –
குணாதானம் கொடுப்பது கஷ்டமோ

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 80 other followers