ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-3-3-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

July 26, 2013

உறிகள் போல் மெய் நரம்பு எழுந்து ஊன் தளர்ந்து உள்ளம் எள்கி
நெறியை நோக்கி கண் சுழன்று நின்று நடுங்கா முன்
அறிதியாகில் நெஞ்சம் அன்பாய் யாயிர நாமம் சொல்லி
வெறி கொள் வண்டு பண்கள் பாடும் வதரி வணங்குதுமே———————————————-1-3-3-

——————————————————————————————————————————————————————————–

வியாக்யானம் –
உறிகள் இத்யாதி –
மெய்யில் -சரீரத்தில் நரம்புகள் ஆனவை பால்யத்தில் மறைந்து கிடந்தவை
சரீரம் பசை யற உலர்ந்த படியாலே
உறி போலே மேலே புடைக்கும் ஆயிற்று-

அதுக்கு உறுப்பாக
ஊன் தளர்ந்து –
மாம்சம் ஷயித்து

உள்ளம் எள்கி
அத்தாலே ஹ்ருதயம் ஈடுபட்டு

நெறியை இத்யாதி –
போக்கை நினைக்குமே
தூரப் போக நினைக்கிறான் ஆகையாலே வழியைப் பார்க்கும் –
நெடுகப் பார்த்த ஆயாசம் பொறாமை கண் சுழலும்
பின்பு அடி பேர்ந்திட மாட்டாதே நின்று நடுங்கும் ஆயிற்று-

அறிதி யாகில் நெஞ்சம் –
ஜ்ஞான ப்ரசுர த்வாரம் ஆகையாலே
அவன் பக்கலில் அன்பை உடையையாய்
சிலவற்றை சொல்லி மீள வேண்டாதபடி
பாங்கான அளவிலே ஆயிரம் திரு நாமங்களையும் சொல்லி –

வெறி இத்யாதி –
பரிமளத்தை வகுத்தாப் போலே இருக்கிற வண்டுகள்
முக்தர் சாம கானம் பண்ணுமா போலே
அனுபவத்துக்கு போக்கு விட்டு பாடுகிறன வாயிற்று –

———————————————————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-3-2-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

July 26, 2013

முதுகு பற்றி கைத்தலத்தால் முன்னொரு கோல் ஊன்றி
விதிர் விதிர்து கண் சுழன்று மேல் கிளைக் கொண்டு இருமி
இது என்னப்பர் மூத்த வாறு என்று இளையவர் ஏசா முன்
மது உண் வண்டு பண்கள் பாடும் வதரி வணங்குதுமே ———————————1-3-2

—————————————————————————————————————————————————————

-வியாக்யானம் –

முதுகு பற்றி கைத்தலத்தால் –
தௌர்ப்பல்யத்தாலே முதுகு நோமே –
ஒரு  கையால் அத்தைப் பற்றும்
முன்னொரு கோல் ஊன்றி –
முன்பு விழாமைக்கு ஒரு கோலை ஊன்றும் ஆயிற்று
இரண்டருகும் புகப் புக்கால் கொடுக்க வேண்டும்படி இ றே இருப்பது
விதிர் விதிர்து –
சரீரம் எங்கும் ஒக்க நடுங்கும் ஆயிற்று
கண் சுழன்று –
ஒரோ அவயவங்களுக்கு பிறக்கும் விகாரங்களை சொல்லுகிறது
மேல் கிளை-
மேற்கு என்று மேலாய்
மேல் இளைப்பு கொண்டு என்னுதல்
அன்றிக்கே
மேலான கிளையை உச்சமான த்வநியைக் கொண்டு இருமி
கொண்டு இருமி
இது என்னப்பர் மூத்த வாறு –
இதுதான் எல்லாரும்  மூக்க கடவது இ றே
இத்தனை கழிய மூக்கல்  ஆகாது என்பர்கள் ஆயிற்று -அப்பர் என்று
என்று-
பிரகிருதி அதன் மேல் மூப்பு
இளையவர் ஏசா முன் –
அவர்களுக்கும் அது வ்யவஸ்திதமாய் தங்களுக்கும் இவை வ்யவஸ்த்திதம் ஆனால் போலே இருக்க ஏசா நிற்பர்கள்
மது உண் வண்டு பண்கள் பாடும் வதரி வணங்குதுமே –
பெரு பண்ணைப் பாடுகை
அன்றிக்கே வண்டுகள் மது பான மத்தமாய்
எல்லாப் பண்களையும் பாடா நிற்கும்
ஆக
இந்த கிலேசங்களை தவிர்க்கும் அளவு அன்றிக்கே
நிரதிசய ஆனந்தத்தைப் பெற்று களிக்கலாம் படியான தேசம் ஆயிற்று –

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -6-5-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 26, 2013

சிந்தை யாலும் சொல்லாலும் செய்கையி னாலும் தேவபி ரானையே
தந்தை தாய் என் றடைந்த வண்குரு கூர வர் சட கோபன்
முந்தை ஆயிரத் துள் இவை தொலை வில்லி மங்கலத் தைச்சொன்ன
செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் அடிமை செய்வார் திருமா லுக்கே.

பொ-ரை :- தேவபிரானையே தந்தை என்றும் தாய் என்றும் மனத்தாலும் வாக்காலும் சரீரத்தாலும் அடைந்த வளப்பம் பொருந்திய திருக்குருகூரிலேயுள்ளவர்கட்குத் தலைவரான ஸ்ரீசடகோபர் அருளிச்செய்த பழைமை பொருந்திய ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களுள், திருத்தொலை வில்லிமங்கலம் என்னும் திவ்வியதேசத்தைப் பற்றிச் செந்தமிழால் அருளிச்செய்த இவை பத்துப் பாசுரங்களையும் வல்லவர் திருமாலுக்கு அடிமை செய்வார்கள்.

வி-கு :- தேவபிரானையே தந்தை தாய் என்று சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையாலும் அடைந்த சடகோபர் என்க-சொன்ன செந்தமிழ் இவைபத்தும் என்க.

ஈடு :- முடிவில் இத்திருவாய்மொழியின் கருத்தை விளக்கிக் கூறுவதாய்க் கொண்டு, இதனைக் கற்றவர்கள் இதற்குத் தகுதியான கைங்கரியத்தைச் செய்யப் பெறுவர்கள் என்கிறார்.

சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையினாலும் – மனம் வாக்குக் காயங்கள் மூன்றும் ஒருபடிப்பட அவன் பக்கலிலே ஈடுபட்டனவாய் இருக்கிறபடி. 2“இரங்கி” என்றும், “மணிவண்ணவோ” என்றும், “தன் கரங்கள் கூப்பித் தொழும்” என்றும் என்னும் இம்மூன்றாலும் இவர்க்கு உண்டான ஈடுபாட்டின் மிகுதியன்றோ இத் திருவாய் மொழியிற்சொல்லிற்று. தேவபிரானையே தந்தை தாய் என்று அடைந்த – அயர்வறும் அமரர்களுக்கு அதிபதியாயிருந்து வைத்துத் தொலைவில்லி மங்கலத்திலே சுலபனாயிருந்தவனே எல்லாவிதமான உறவும் என்று அறுதியிட்டபடியே பற்றுவதும், செய்தவர். ’ண்குருகூரவர் சடகோபன் – அவனே இவர்க்கு எல்லாவித உறவும் ஆனாற்போன்று அவ்வூரிலுள்ளார் ஆழ்வாரையே எல்லா உறவு முறையாகப் பற்றியாயிற்று இருப்பது. 2“அன்னையாய் அத்தனாய் என்னை ஆண்டிடும் தன்மையான்” என்றும், “தாயும் தமப்பனும் மனைவியும் குழந்தைகளும் செல்வமும் மற்றும் எல்லாம் வகுளாபரணர் திருவடிகளே” மாதாபிதா யுவதய: தநயா விபூதி:
ஸர்வம் யதேவ நியமேந மதந்வயாநாம்
ஆத்யஸ்ய ந: குலபதே: வகுளாபிராமம்
ஸ்ரீமத் ததங்க்ரியுகளம் ப்ரணமாமி மூர்த்நா”

என்றும் சொல்லுகிறபடியே இருப்பர்கள். முந்தை ஆயிரத்துள் –பழையதான வேதார்த்தத்தை அருளிச்செய்கையாலே. சர்வேசுவரன் இதர சஜாதீயனாய் அவதரித்தாற் போல, வேதமும் தமிழாய் வந்து இவர் பக்கலிலே அவதரித்தபடி என்னுதல். இவை தொலைவில்லி மங்கலத்தைச் சொன்ன செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் திருமாலுக்கு அடிமைசெய்வார் – இதனைக்கற்கவல்லவர்கள் திருமகள் கேள்வடுக்கு அடிமைசெய்யப் பெறுவர். செந்தமிழ் – செவ்விய தமிழ்; பசுந்தமிழ்; அர்த்தத்தைத் தெளிவாகக்காட்டுவது. பெருமாளும் பிராட்டியும் சேர இருக்க இளையபெருமாள் அடிமை செய்தாற்போலே, சேர்த்தியிலே அடிமை செய்யப் பெறுவர் என்பார் 2திருமாலுக்கு அடிமை செய்வார்’ என்கிறார்.

 

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

        துவளறுசீர் மால்திறத்துத் தொன்னலத்தால் நாளும்
துவளறுதன் சீலமெல்லாம் சொன்னான் – துவளறவே
முன்னம் அநுபவத்தில் மூழ்கிநின்ற மாறனதில்
மன்னுமுவப் பால்வந்த மால.

கைங்கர்யம் -செய்யப் பெறுவார்
சிந்தையாலும்
மனோ வாக் காயங்கள் மூன்றும் அவன் வழி
சென்னியால் வணங்கி
இரங்கி
மணி வண்ணாவோ
சர்வ வித பந்துவாக
அவரே நமக்கும் சர்வ வித பந்து
குருகூர் மகர் உள்ளாருள்ளும் ஆழ்வாரே
அன்னையாய்
மாதா பித்த சர்வம்
முந்தை ஆயிரம் பழைய காலம்
பண்டை நன் மறை வேதம்
இது முந்தை ஆயிரம்
பழைய வேதார்தம் அருளிக் காட்டியபடி
அப்யசிக்க வல்லவர் ஸ்ரீ ய பதிக்கு விசிஷ்ட வேஷத்தில் அடிமை செய்ய பெறுவார்

சீர் மால் திறத்தை
தொன் நலத்தால்
தம் சீலம் சொல்லி
அனுபவித்தில் மூழ்கிய மாறன்
அந்த முகத்தால் அருளி

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -6-5-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 26, 2013

பின்னைகொல்?நிலமாமகள்கொல்? திருமகள்கொல்? பிறந்திட்டாள்
என்ன மாயங்கொலோ? இவள்நெடு மால்என்றே நின்றுகூவுமால்
முன்னி வந்தவன் நின்றிருந் துறையும் தொலை வில்லி மங்கலம்
சென்னியால் வணங்கும் அவ்வூர்த் திருநாமம் கேட்பது சிந்தையே.

பொ-ரை :- இப்படிப் பிறந்திருக்கும் இவள், நப்பின்னைப்பிராட்டி தானோ? பூமிப்பிராட்டிதானோ? பெரிய பிராட்டியார்தானோ? என்ன ஆச்சரியமோ? இவள் நெடுமால் என்றே நின்று கூவாநிற்பாள்; முற்பட்டு வந்து அவன் நின்று இருந்து உறையும் திருத்தொலைவில்லிமங்கலம் என்னும் திவ்விய தேசத்தைத் தலையால் வணங்குவாள்; அந்த ஊரின் திருநாமத்தைக் கேட்பதுவே சிந்தையாக இராநின்றாள்.

வி-கு :- பின்னைகொல் பிறந்திட்டாள், நிலமாமகள்கொல் பிறந்திட்டாள், திருமகள்கொல் பிறந்திட்டாள் எனத்தனித்தனியே கூட்டுக. அவன் முன்னி வந்து நின்று இருந்து உறையும் தொலை வில்லிமங்கலம் என்க.

ஈடு :- பத்தாம்பாட்டு. 4அவனால் அல்லது செல்லாத இவளுடைய ஈடுபாட்டின் மேம்பாட்டினைக் கண்டு, பிராட்டிமாரிலே ஒருத்தியோ? என்று ஐயப்படுகிறாள்.

பின்னைகொல் – நப்பின்னைப் பிராட்டி பிறந்திட்டாளோ? நிலமா மகள் கொல் – அங்ஙன் அன்றியே, பூமிப்பிராட்டி பிறந்திட்டாளோ?

திட்டாளோ? திருமகள்கொல் – அங்ஙன் அன்றிக்கே, 1இந்த ஏற்றங்களைக் கொடுக்கும் பிராட்டி தானே பிறந்திட்டாளோ? அன்றிக்கே, 2சர்வேசுவரனுடைய செல்வமாக இருக்குமவள் பிறந்திட்டாளோ? அச்செல்வம் விளையும் பூமியாயிருக்குமவள் பிறந்திட்டாளோ? அவ்விளைபூமியினுடைய பல ரூபமாயிருக்குமவள் பிறந்திட்டாளோ என்னுதல். 3அங்ஙன் அன்றிக்கே, அவர்களுக்கு இவள்படி இல்லாமையாலே அவர்கள் ஒப்பு அல்லர்; உலகமெல்லாம் வாழுகைக்கு இவள் ஒருத்தி – பிறந்தாளோ? என்றுமாம். 4“வீரியத்தில் விஷ்ணுவை ஒத்தவர்” விஷ்ணு நா ஸத்ருசோ லீர்யே ஸோமவத் ப்ரிய தர்சந:”-  என்பது, ஸ்ரீராமா. பால. 1 : 18.

என்றாற்போலே, நாய்ச்சிமார் பக்கலிலேயும் ஒவ்வொரு வகைக்கு ஒப்புச் சொல்லலாயிருக்கையாலே கதிர் பொறுக்குகிறாள். 5“எல்லாச் சாதுக்களுக்கும் உபமானமாக யாதொரு பிரஹ்லாதன் இருந்தானோ”- “உபமாநம் அஸேஷாணாம் ஸாதூநாம் யஸ்ஸதாபவத்”-என்பது, ஸ்ரீ விஷ்ணுபுரா. 1, 15 : 156.-என்கிறபடியே, இவரை எல்லார்க்கும் ஒப்புச்சொல்லலாம், இவர்க்கு ஒப்பாவார் இலர் காணும்.

என்ன மாயம் கொலோ – 6பகவத் விபூதியில் கூடாதது இல்லையாகாதே! இது என்ன ஆச்சரியம்தான்! இவள் நெடுமால் என்றே நின்று கூவும் – தன்பிச்சினைக் காற்கடைக்கொண்டு அவன் பிச்சினைச்சொல்லிக் கூப்பிடாநின்றாள். ஆல் – ஆச்சரியத்தைக் காட்டும் இடைச்சொல். அவன் முன்னி வந்து நின்று இருந்து உறையும் – தன்னுடைய வியாமோகத்துக்கும் அவன் கிருஷி செய்தபடி. முற்பாடனாய் வந்து அவன் நிற்பது இருப்பதாய்க் கொண்டு நித்தியவாசம் செய்கிற ஊர். 1பசியன், சோறு தாழ்த்தால் படுமாறுபோலே. சென்னியால் வணங்கும் – தன்கரங்கள் கூப்பித் தொழுகையும் 2வேண்டத் தக்கதானபடி. இருந்த இடத்தே இருந்து தலைசாய்க்கும்படி ஆனாள். அவ்வூர்த் திருநாமம் கேட்பது சிந்தையே – அவ்வூர்த் திருநாமம் கேட்கச் செவிதாழ்க்கையிலே 3இவளுக்கு மநோரதம். இவள் ‘அவ்வூர்’ என்றது, பெண்பிள்ளை சொன்னாற்போலே இராமையாலே. ஆயின், ஒருகால் சொன்னாளே என்னில், ‘அது 4வறைமுறுகல் ஆயினமையால் அன்றோ பின்பு தவிர்ந்தது’ என்று அருளிச்செய்வர்.

சர்வேஸ்வரன் சம்பத் இவள்
இவள் உடைய ப்ராவண்யா அதிசயம் கண்டு
பின்னை
பிராட்டி
பூமி பிராட்டி
பிறந்திட்டாள் கொல் -இவள் ஒருத்தி நாலாவது
சமமாக யாரையும் சொல்ல முடியாது
இரண்டு நிர்வாகம்
ஒப்பு அன்று லோகம் எல்லாம் வாழ இவள் பிறந்து
விஷ்ணு வீர்யம் போலே ஒரு வகைக்கு ஓன்று ஒப்பு சொல்ல
கதிர் பொறுக்கி பேசுகிறாள்
உபமானம் இல்லாத படி
எல்லாருக்கும் இவள் ஒப்பு இவளுக்கு ஒப்பு யாரும் இல்லை
பிரகலாதன் -இப்படி சொல்லி புராணம்
ஆழ்வார் பிரபாவம் சொல்லும் திருவாய்மொழி
இது என்ன மாயம்
எம்பெருமான் விபூதியில்
நெடு மால் கூவி வ்யாமொஹம் அன்பு
அவனுக்கு தனது பேர் உள்ள அன்பை
அவன் பித்தை
தனது பித்தை காற் கடைக் கொண்டு
கூவும் ஆல் -ஆச்சர்யம்
தன்னுடைய வ்யாமொஹத்துக்கும் அவன் கிருஷி செய்து முன் வந்து வர்த்திக்கிற திவ்ய தேசம்
என்னை என்னில் முன்னம் பாரித்து வாரி விழுங்கினான்
பச்யன் சோறு பார்த்து படுமா போலே எம்பெருமான் இவளை பாரித்து
கை கொண்டு சேவிக்க முடியாமல் தலை வணங்கி -சென்னியால் வணங்க
காதில் திவ்ய தேசம் அவ்வூர் கேட்க
அவள் போலே சொல்ல முடியுமா பார்க்க தீந்து போனது போலே இருக்க
தவிர்க்க அவ்வூர் சப்தம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -6-5-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 26, 2013

இரங்கி நாள்தொறும் வாய்வெரீஇ இவள் கண்ணநீர்கள் அலமர
மரங்களும் இரங்கும் வகை மணிவண்ணவோ என்று கூவுமால்
துரங்கம் வாய் பிளந் தானுறை தொலைவில்லு மங்கலம் என்றுதன்
கரங்கள் கூப்பித்தொழும் அவ்வூர்த் திருநாமம் கற்றதற் பின்னையே.

    பொ-ரை :- இவள் நாள்தோறும் இரங்கி வாய்வெருவிக் கண்களிலே நீர் தேங்கும்படியாக மரங்களும் இரங்கும்படி மணிவண்ணா! என்று கூவுகிறாள்; பேசுதற்குக் கற்றுக்கொண்டபிறகு கேசி என்னும் அசுரனது வாயினைப் பிளந்த எம்பெருமான் நித்தியவாசம் செய்கிற திருத்தொலை வில்லி மங்கலம் என்று சொல்லித் தன்னுடைய கைகளைக் குவித்துத் தொழுவாள்.

வி-கு :- வெருவி – வெரீஇ; சொல்லிசையளபெடை. அலமருதல் – சுழலுதல். துரங்கம் – குதிரை. பிளந்தான்: வினையாலணையும் பெயர். திருநாமம் கற்றதற் பின்னை, காங்கள் கூப்பித் தொழும் என்க.

ஈடு :- ஒன்பதாம் பாட்டு. 1இவளுடைய மனம் வாக்குக் காயங்கள் மூன்றும் முதலிலே தொடங்கி அவன் பக்கலிலே ஈடுபட்டன ஆயின என்கிறாள்.

இரங்கி – நெஞ்சு அழிந்து. வாய்வெரீஇ – 3அடியற்ற பேச்சாய் இராநின்றது. “இராமா! என்றும் இராமா! என்றும் எப்பொழுதும் புத்தியினால் எண்ணி அவனையே வாக்கால் சொல்லிக்கொண்டவளாய்” என்னுமாறுபோலே, மனத்தின் துணை இன்றிக்கே இருக்கை. நாள்தொறும் – “ராமேதி ராமேதி ஸதைவ புத்த்யா விசிந்த்ய வாசா ப்ருவதீ தமே  தஸ்ய அநுரூபாம்ச கதாம் ததர்தாம் ததைவ பஸ்யாமி ததா ச்ருணோமி”-என்பது, ஸ்ரீராரா. சுந். 32 : 11. சுலோகத்திலே “ப்ருவதீ” என்ற பதத்தாலே,
வாக்காலே என்னுமது போதரவும், “வாசா” என்று விசேடிக்கையாலே
மனத்தின் துணை இல்லை என்றபடி.

3மயர்வறமதிநலம் அருளப்பெற்ற அன்றே அறிவு கேடும் குடிபுகுந்தது காணும். பக்தியின் உருவத்தை அடைந்த ஞானம்அன்றோ பெற்றது. இவள் கண்ணநீர்கள் அலமர – 1கண்கள் வாய்வெருவுகிறபடி. ‘நாள்தொறும் வாய்வெரீஇ’ என்றது, 2பொய்ந்நின்ற ஞானம் தொடங்கி இவ்வளவும் வரக் கூப்பிட்ட கூப்பீட்டை அன்றோ. மரங்களும் இரங்கும் வகை – 3சேதனம் என்றும், அசேதனம் என்றும் வேறுபாடு அற அழியும்படி காணும், இவள் வாய்விட்டுக் கூப்பிடும் படி. 4எம்பாரை ‘மரங்களும் இரங்கக் கூடுமோ?’ என்று கேட்க, இது அருளிச்செய்த அன்றுதொடங்கி எத்தனை பாவசுத்தி இல்லாதார் வாயிலே புக்கது என்று தெரியாது; இங்ஙனே இருக்கச்செய்தே, இயமம் நியமம் முதலிய யோக உறுப்புக்களாலே பதம்செய்யப் பார்த்தாலும் சுக்கான்பருக்கை போலே நெகிழாதே இருக்கிற நெஞ்சுகளும் இன்று அழிகிறபடி கண்டால் சமகாலத்தில் மரங்கள் இரங்கச் சொல்லவேணுமோ? என்று அருளிச்செய்தார். 5“மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாயும் மலர்கள் வீழும் வளர்கொம்புகள் தாழும்” -பெரியாழ்வார் திருமொழி, 3. 6 : 4.-என்று அவதாரத்தில் திருக்குழல் ஓசையில் பட்ட எல்லாம் இத் துன்ப ஒலியிலே படுமாயின; “மரங்களும் வாடி நின்றன”-ஸ்ரீராமா. அயோத். 59 : 10.
“அபிவ்ருக்ஷா: பரிம்லாநா:”என்று, இராமனைப்பிரிந்த பிரிவில் பட்ட எல்லாம் இவள்பேச்சிலே படாநின்றன.பகவானுடைய குணங்களைக்காட்டிலும் குணநிஷ்டர் பாசுரம் அழிக்கும் போலே காணும்.

மணிவண்ணவோ என்று கூவுமால் – 2இவளையோதான் நீங்கள் மீட்கப்பார்க்கிறது! வடிவழகைச் சொல்லியன்றோ கூப்பிடுகிறது. துரங்கம் வாய் பிளந்தான் உறை தொலைவில்லிமங்கலம் – 3பண்டு உபகரித்தவன் இப்போது உபகரிக்கைக்கு வந்து இருக்கிற தேசம். கேசிவாயினை வருத்தம் இன்றியே கிழித்தவன் வாழ்கின்ற தேசம். தொலைவில்லிமங்கலம் என்று தன்கரங்கள் கூப்பித்தொழும்-அத்தலை இத்தலை ஆவதே! என்கிறாள். 4தன் ஊரின் பெயரைச்சொல்ல எல்லாரும் கை எடுக்கும்படி பிறந்தவள் கண்டீர் தான் அவன் ஊரைச்சொல்லித் தொழுகிறாள். அன்றிக்கே, இக் கை கண்டார் தொழுமத்தனை என்றுபோலேகாணும் இவள் இருப்பது என்னுதல். 5தான் தொழுவது பெண்மைக்குப் போராதேயன்றோ. இதுதான் என்று தொடங்கி? என்னில், அவ்வூர்த் திருநாமம் கற்றதன் பின்னை – இவள் சொல் கற்ற பின்பு. 6திருநகரியிலுள்ளார் சொல் கற்பது, “திருத்தொலை வில்லிமங்கலம்” என்றுபோலே காணும்.இவள் பேச்சுக் கற்கை என்றும், திருநாமம் சொல்லுகை என்றும் இரண்டு இல்லை. 2கோயிலிலுள்ளார் “கோயில்” என்றும், “பெருமாள்” என்றும் கற்குமாறு போலே. 3தோழி, தன்வாயாலே ‘திருத்தொலைவில்லிமங்கலம்’ என்றால், இவள்சொன்ன இனிமை பிறவாமையாலே, ‘அவ்வூர்’ என்கிறாள் காணும். என்தான்! முன்பு சொன்னாளே? என்னில், அது அப்படி இராமையால் அன்றோ ‘அவ்வூர்’ என்கிறது.

மூன்று கரணங்கள் உடன் ஈடுபட்டு 
வாய் வெருவி  கண்கள் நீர்
இரங்கி நெஞ்சு அழிந்து 
மணி வண்ணா கூவ மரங்களும் இரங்கும் படி
பிதற்றுகிறாள்
விசிந்தய வாசா -என்னுமா போலே மனஸ் சகஹாரி இன்றி 
துரங்கம் கேசி வாய்
கை கூப்பி தொழும் 
புத்தி எல்லாம் சக்கரவர்த்தி திரு மகன் இடம்
அடி அற்ற பேச்சு
அவன் கொடுத்த ஞானத்தால்
பக்தி ரூபாபன்ன ஞானம் பெற்றாள் இ றே
பொய் நின்ற ஞாலம் தொடங்கி -மரங்களும் இரங்கும் படி
சேதன அசேதனம் -உருகும்படி
எத்தை பாவ சுத்தி இல்லாரும்
யெமம் நியமம் பதம் செய்தாலும் உருகாத நெஞ்சு 
சுக்காம் தரை போலே -சலவை கல் போலே -இருக்கும் நெஞ்சும் அழிய காண்கிறோம் 
எம்பார்
சக களத்தில் மரங்கள் இரங்க சொல்ல வேண்டுமோ
மரங்கள் போல் வழிய நெஞ்சமே உருக
குழல் ஓசை கேடு மது தாரைகள்
அவதாரத்தில் குழல் ஓசை போலே ஆழ்வார் பேச்சு
ராமன் பிரிந்த செடி கொடிகள் பட்டது எல்லாம்
அங்கே வாடிற்று இங்கே இரங்க
பாகவத பிரபாவம்
மணி வண்ணவோ அழகை சொல்லி
முன்பு உபகரித்தான் கேசியை கொன்றது தமக்கு என்று
கேசி விருத்தாந்தம்
கடைசியில் வந்தவன் என்பதால் அடிக்கடி ஆழ்வார் ஈடுபட்டு சொல்வார்கள்
தனது ஊரை சொல்ல அனைவரும் கை கூப்பும்படி பிறந்தவள்
அவளே துளை வில்லி மங்கலம் சொல்லி 
ஸ்த்ரீத்வதுக்கு -தான் தொழுவது -போராதே
ஆனாலும் செய்கிறாள்
திரு நகரி உள்ளாறும் சொல்லும்  படி
கற்க ஆரம்பித்த முதல் சப்தமே இது

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -6-5-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 26, 2013

திருந்து வேதமும் வேள்வியும் திருமாமகளிரும் தாம்மலிந்து
இருந்து வாழ்பொருநல் வடகரை வண்தொலைவில்லி மங்கலம்
கருந்தடங் கண்ணி2கைதொழுத அந்நாள் தொடங்கி இந்நாள்தொறும்
இருந்திருந்து அரவிந்தலோசந! என்றென்றே நைந் திரங்குமே.

பொ-ரை :- திருந்திய வேதங்களும் யாகங்களும் அழகிய செல்வமும் ஆகிய இவற்றால் நிறைந்திருக்கின்ற பிராமணர்கள் நிறைந்து இருந்து வாழ்கின்ற, தாமிரபரணிக்கு வடக்கேயுள்ள வளப்பம்பொருந்திய திருத்தொலைவில்லிமங்கலம் என்னும் திவ்விய தேசத்தை, கரிய விசாலமான கண்களையுடைய இவள் கைகூப்பி வணங்கிய அந்த நாள் தொடங்கி இந்த நாள்வரையிலும் இருந்து இருந்து தாமரைக்கண்ண! என்று என்றே உருக் குலைந்து மனமும் கரையாநின்றாள்.

ஈடு :- எட்டாம்பாட்டு. 1அந்த ஊரைத் தொழுத அன்று தொடங்கி இன்று அளவும் உண்டான இவளுடைய உருக்குலைந்த தன்மையைச் சொல்லுகிறாள்.

திருந்து வேதமும் – வேதம் கட்டளைப்பட்டது அவ்வூரிலுள்ளார் கைக்கொண்ட பின்பாயிற்று. 2சொரூபம் ஞானமாத்திரம் என்கிற சுருதிகள், ஞாத்ருத்வ சுருதிகள், பேதாபேத சுருதிகள், சகுணசுருதிகள், நிர்க்குணசுருதிகள் இவை அடங்க விஷய வேறுபாட்டாலே ஒருங்கவிட்டிருக்குவமர்கள். வேள்வியும் –

கட்டளைப்பட்ட பிரகாரத்தைக் காட்டுகிறார் ‘சொரூபம்’ என்று தொடங்கி.
“ஸத்யம் ஜ்ஞாநம் அநந்தம் பிரஹ்ம”, “விஜ்ஞாநம் பிரஹ்ம” என்பன
போன்ற சுருதிகள், சொரூபம் ஞானமாத்திரமே என்பதனைத் தெரிவிப்பன.
“யஸ்ஸர்வஞ்ஞ: ஸர்வவித்” என்பது போன்றவைகள், ஞாத்ருத்வசுருதிகள்.
(ஞாத்ருத்வம் – அறிகின்றவனுடைய தன்மை.) “த்வாஸுபர்ணா”, “நித்யோ
நித்யாநாம்”, “பதிம்விஸ்வஸ்ய” என்பன போன்றவைகள், பேத சுருதிகள்.
“தத்வமஸி”, “ஸர்வம் கல்விதம் பிரஹ்ம” என்பன போன்றவைகள், அபேத
சுருதிகள். “ஸோஸ்நுதே ஸர்வாந் காமாந்”, “அபஹத பாப்மா” என்பன
போன்றவை, சகுண சுருதிகள். “நிஷ்களம் நிஷ்க்ரியம்”, “நிர்குணம்”,
“நிரஞ்ஜனம்” என்பன போன்றவைகள், நிர்க்குண சுருதிகள்.

‘இவையடங்க விஷய வேறுபாட்டாலே ஒருங்க விட்டிருத்தலாவது,
‘சொரூபம் ஞானமாத்திரமே’ என்றது, ஞாத்ருத்வத்தை விலக்க வந்தது
அன்று; “தத்குண சாரத்வாத் தத்வியபதேச: – ஞானமாகிற குணத்தைப்
பிரதாநமாகவுடையதாய் இருக்கையாலே ஞானம் என்று சொல்லப்படுகிறது”
என்கிறபடியே, ஞானத்தின் மிகுதியைக் குறிப்பதற்காகவும், சொரூபம்
சுயம்பிரகாசம் என்று தோற்றுகைக்காகவும் கூறப்பட்டது என்றும்,
பேதாபேத சுருதிகளில், பேத சுருதியே தத்துவார்த்தம்; அபேத சுருதி
சரீர ஆத்ம்பாவம் தோற்றுகைக்காகச் சொல்லப்பட்டதித்தினை என்றும்,
சகுண நிர்க்குண சுருதிகளில், சகுண சுருதியே தத்துவார்த்தம்; நிர்க்குண
சுருதி சரீரத்தைப்பற்றி வருகின்ற தாழ்ந்த குணங்கள் இல்லாமையைச்
சொல்லவந்தது; கல்யாண குணங்களை விலக்க வந்தது அன்று என்றும்
இப்படி விஷய வேறுபாட்டாலே நிச்சயித்தல் என்றபடி.

வைதிக சமாராதனமும். 3கற்ற கல்வி அநுஷ்டானத்திற்கு உறுப்பாய் இருக்கிறபடி.திரு மா மகளிரும் தாம் – 1ஆராதிக்கின்றவர்களுடைய நிறைவு இருக்கிறபடி. திருமாமகள் – செல்வம். 2அன்றிக்கே, ஆராதிக்கப்படுகின்ற பிராட்டியும் தானுமாகவுமாம். தாம் – தான். ஆக, 3பிரமாணம் பிரமேயம் பிரமாதாக்கள் குறைவற்று வாழ்கின்ற தேசம் என்றபடி. மலிந்து இருந்து – 4பரமபதத்தில் உள்வெதுப்போடேபோலே யன்றோ இருப்பது. பொருநல் வடகரை – விரஜைக்கு அக்கரை என்னுமாறு போலே. கரும்தடம் கண்ணி-கண்ணழகில், கறுத்த கண்களையுடைய பிராட்டியோடு 4ஒக்கும். தடம்கண்ணி – அவளைக் காட்டிலும் வேறுபாடு. 5அவனை அநுபவிக்கையால் வந்ததன்றோ அவளுக்கு; அவள் கண்களைக்காட்டிலும் ஏற்றம் உண்டன்றோ, அவர்கள் இருவரையும் அநுபவிக்கையாலே இவள் கண்களுக்கு; 6தொழும்போதும் வடிவு அழகியராயிருப்பார் தொழவேணுமாகாதே.  கைதொழுத அந்நாள் தொடங்கி இந்நாள்தொறும் – 1திருவடி தொழுத அன்று தொடங்கி இன்றளவும் வர என்னுதல்; தன்சத்தை உண்டான அன்று தொடங்கி இன்று அளவும் வர என்னுதல். “அஸந்நேவ – அசத்தைப்போல”, “அன்று நான் பிறந்திலேன்” – திருச்சந்த விருத்தம். 64.
-இதுவன்றோ முன்புற்றை நிலை. 2அவன் கையிலும் அன்றிக்கே, பிறர்கையிலும் அன்றிக்கே, தன் கையதாயிருந்தபடி என் தான் தன் சத்தை! நா கிஞ்சித் குர்வதஸ் ஸேஷத்வம் – கைங்கரியம் செய்யாதவனுக்குச்  சேஷத்வம் இல்லை” என்கிறபடியே

3“தொழுது எழு” அன்றோ. இருந்து இருந்து அரவிந்த லோசந! என்று என்றே – 4ஒருகால் அரவிந்தலோசந! என்னும் போது, நடுவே பதின்கால் பட்டைப்பொதிசோறு அவிழ்க்கவேணும். 5வலி இன்மையாலே சொல்லமாட்டாளோ? என்று இருக்கச் செய்தே, சொல்லித் தலைக்கட்டாநின்றாள். அவன் அரவிந்தலோசனன், இவள் கருந்தடங்கண்ணி. இருவரும் 6ஒருமுகத்திலே காணும் அகப்பட்டது. நைந்து இரங்கும் – உருக்குலைந்து அழியாநின்றாள். 7சரீரத்தளவும் அன்றிக்கே, நெஞ்சும் அழிகின்றது. இரக்கம் – ஈடுபாடு.

கரும்தவம் கண்ணி
இருந்து இருந்து அந்நாள் தொடக்கி நைந்து
திருந்து வேதம் -கட்டளை பட்டது
இந்த திவ்ய தேச வாசிகள் பரிகரித்த பின்பு தான் -கை கொண்ட பின்பு
ஜைமினி சாமம் தென் திருப்பேரை வாசிகள் -உண்டு
ஒருங்க விட்டு இருக்குமவர்கள் -சமன்வயப்படுது
ஸ்வரூபம் ஞானம் மாதரம் அத்வைதி -விஞ்ஞானம் ப்ரஹ்ம போல்வன
ஞானம் தான் ப்ரஹ்மம்
ஞாத்ருத்வ ஸ்ருதிகள் -ஞானம் உடையவன்
பேத அபேத ஸ்ருதிகள்
ஒரு மரத்தில் இரண்டு பறவைகள்
தத்வமஸி
நிர் குணம் -ஸ்ருதிகள்
விஷய விபாகத்தாலே ஒருங்க பொருந்தி விட்டவர்கள்
ஞானம் மாதரம் -சத் குண –
ஞானமே ப்ரஹ்மம்
உடம்பு எல்லாம் மூளை புத்திசாலி  பையனை சொல்வது போலே
உப்பு தவிர சாதத்தில் ஒன்றும் இல்லை நிறைய என்பதால் சொல்வது
ஞானம் அதிகம் சாரம் என்பதால் சொன்ன  சுருதி வாக்கியம் –
பேத அபேத ஸ்ருதிகள் -எல்லாம் சத்யம்
வேதார்த்த சன்க்ரகம் -மூன்றுமே சித்தாந்தம்
சேதன அசேதனங்கள் சரீரமாக கொண்ட ஒரே பர ப்ரஹ்மம்
ஜீவாத்மா பரமாத்மா ஸ்வரூபம் ச்வாபம் வேறு பட்டது
ஆத்மாவாக கொண்டு அந்தர்யாமி பேத அபேத சமன்யவப் படுத்தி
வேதாந்த விஷயங்கள் -இத்தை கொண்டே எம்பெருமானார் அருளி-

எட்டு குணங்களில் சாம்யம் அபகத பாபமா -விஜர -சமஸ்த கல்யாண குணங்கள் உடையவன்
கிடையாது தோஷங்கள்
உண்டு சொன்னது கல்யாண குணங்கள்
நிர் குணம் சொன்னது தோஷ குணங்களை
திருந்து வேதம் -இப்படி ஒருங்க விட்டு
சமன்யபப்படுத்தி –
அறிந்து -அனுஷ்டானம் -செய்து
சந்தை கற்று கோஷ்டி கைங்கர்யம்
வைதிக சமாஸ்ரயணம் -வேண்டுமே
பிரமேயம் உணர பிரமாணம் வேண்டுமே
அறிந்து கைங்கர்யம்
வேள்வி யாகம் பெருமாள் திரு ஆராதனம் தான்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ -திரு மா மகளிர் செல்வம்
மலிந்து இருந்து வாழ்கின்ற திவ்ய தேசம் –
அபிவிருத்தி –
அன்றிக்கே
பிராட்டியும் தானும் ஆகவுமாம்
பிரமாணம் -வேதம்
பிரமேயம் -மிதுனம்
பிரமாதாக்கள் -அர்த்தாத் வருமே
வர்த்திக்கும் தேசம் இது –
பொருந்தி இருந்து
பரம பதத்தில் -போல் இன்றி
இங்கே விரும்பி இருந்து –
வாத்சல்யாதி குணங்கள் இங்கே காட்டலாமே
பொருநல் வடாகரை
விரஜைக்கு அக்கரை போலே
அந்நாள் தொடங்கி –
அஸி தேஷணா -கண் அழகு ஒரு தட்டு -இவன்முழு அவயவங்களும் ஒரு தடு
கரும் தடம் கண்ணி
அவளைக் காட்டில் விவரத்தி -சீதை அஸி தேஷணா -இவள் கரும் தடம் கண்ணி
பிராட்டி விட உயர்வு சொல்லலாமா –
அவனை மட்டும் அனுபவிக்களால் வந்த ஏற்றம்
மிதுனத்தை அனுபவிக்கும் பாக்கியம் இவளுக்கு
ஏகாயன சம்ப்ரதாயம்
ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி ஏகாயனம்
கை தொழுத
தொழுகிறவன் அழகாக இருக்க வேண்டும்
கோஷ்டியில் போகும் பொழுது -இப்படி
office code
military daily shave -shoe polish வேண்டுமே போலே

திருவடி தொழுத இவள் -அன்று தொடங்கி
என்று சத்தை பெற்ற -மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்ற
அன்று நான் பிறந்திலேன்
தொழுத காரணத்தால் சத்தை
என் கையில் என் சத்தை
இருந்து இருந்து
ஒரு கால் அரவிந்த லோசனன் சொல்லி ச்ரம பரிகாரம் செய்து
பட்டர் கைசிக புராணம் வாசிக்க
நாக்கு உலராமல் இருக்க பச்சை கர்ப்பூரம் தீர்த்தம் சாதித்து பின் இன்றும் ஸ்ரீ ரெங்கம்
பட்டை பொதி சோறு -இவளுக்கு அரவிந்த  லோசனன் திரு நாமம் தான்
பாதேயம் இவளுக்கு இது தான் –
நாமம் தளர்வவும் உணரவும்
அவன் அரவிந்த லோசனன்
இவள் கரும் தடம் கண்ணி
ஒரு முகமாக அகப்பட்டு
நைந்து ஈடுபட்டு

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -6-5-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 26, 2013

அன்னைமீர்! அணி மாமயில் சிறுமானிவள்நம்மைக் கைவலிந்து
என்ன வார்த்தையும் கேட்குறாள் தொலைவில்லி மங்கலம் என்றலால்
முன்னம் நோற்ற விதிகொலோ? முகில் வண்ணன் மாயம் கொலோ?
அவன்
சின்னமும் திருநாமமும் இவள் வாயனகள் திருந்தவே.

பொ-ரை :- தாய்மார்களே! அழகிய பெருமைபொருந்திய மயிலையும் இளையமானையும் போன்றவளான இவள், நம்மை விஞ்சித் திருத்தொலைவில்லமங்கலம் என்ற பெயரையல்லாமல் வேறு எந்த வார்த்தையையும் கேட்கின்றாள் இல்லை; முற்பிறவிகளில் செய்த புண்ணியம்தானோ? முகில்வண்ணனான எம்பெருமானுடைய மாயம்தானோ? அறியேன்; அவ் வெம்பெருமானுடைய சின்னங்களும் திருப்பெயர்களும் திருந்த இவள் வாயின ஆயின.

வி-கு :- கைவலித்தல் – மீறுதல். வாயனகள்: 3கள், அசைநிலை, என்ன – என்னுடைய என்றலுமாம். கேட்க உறாள் என்பது, கேட்குறாள் என வந்தது; விகாரம். கைவலிந்து தொலைவில்லி மங்கலம் என்றல்லால் என்ன வார்த்தையும் கேட்குறாள் என்க.

ஈடு :- ஏழாம்பாட்டு. 4அவன் சின்னமும் திருநாமமும் இவள் சொல்லப்புக்கவாறே நிறம்பெற்றன என்கிறாள்.

அன்னைமீர்! – 1இவள் பருவம் இது; நமக்கு அவ்வருகே போன ஆச்சரியத்தைப் பாரீர்கோள். ‘மைத்ரேய’ என்னுமாறுபோலே, ‘அன்னைமீர்!’ என்கிறாள். அணி மா மயில் சிறுமான் – 2அழகிய நிறத்தையுடைய பெண்பிள்ளை. அன்றிக்கே, அழகியதாய்ச் சிலாக்கியமான மயில் போலே இருக்கிற பெண்பிள்ளை என்னுதல். சிறுமான் இவள் நம்மைக் கைவலிந்து – 3நாம் கற்பித்த திருநாமங்களையும் சொப்படச் சொல்லமாட்டாதவள் நமக்கு எட்டாதபடியானாள். கை வலித்தல் – கை கடத்தல். என வார்த்தையுங் கேட்குறாள் – 4தன் நினைவினை யான் சொல்லிலும் மீட்பதற்கு நினைத்துச் சொல்லுகிறேன் என்று, எனவார்த்தையையும் கேட்கை தவிர்ந்தாள். தொலைவில்லிமங்கலம் என்றல்லால் – 5திருத்தொலைவில்லிமங்கலம் என்னில் நான் சொன்னதையும் கேட்பாள். என வார்த்தை – என்னுடைய வார்த்தை.

முன்னம் நோற்ற விதிகொலோ – 6ஒக்கப் பிறந்து வளர்ந்தோம், பின்பு இது சாதிக்கக் கண்டிலோம். ஆதலால், முன்னரே செய்துவைத்த புண்ணியத்தின் பலமோ இது! 1“புண்ணியமானது, விதி என்றும் விதானம் என்றும் சொல்லப்படுமன்றோ” என்னக்கடவதன்றோ. 2இவளாலே செய்யப்பட்ட தர்மத்துக்கு இத்தனைபலம் கனக்க உண்டாகமாட்டாது; இது சித்த தர்ம பலமாகவேணும்; ஆகையால், முகில்வண்ணன் மாயம்கொலோ – 3பிடாத்தை விழவிட்டு வடிவினைக் காட்டினானோ? 4இத்தலையாலே சாதித்தது ஓர் அசேதனமான கிரியைக்கு இத்தனை கனத்த பலம் உண்டாகமாட்டாமையாலே ‘முன்னம் நோற்ற விதிகொலோ?’ என்று ஐயப்பட்டாள். இப்படி முன்பு ஒருவடிவில் பலிக்கக் காணாமையாலே ‘முகில்வண்ணன் மாயம்கொலோ?’ என்று இங்கே ஐயப்படுகிறாள். அவன் சின்னமும் திருநாமமும் – “தவளொண்சங்கு சக்கரம்” என்பதான அடையாளங்களும், “அரவிந்தலோசனன்”, “தேவபிரான்” என்பனவான திருநாமங்களும். இவள் வாயனகள் திருந்தவே – 5பண்டே திருந்தி இருக்கிறவை இவள் சொல்லப் புக்கவாறே உயிர்பெற்று இராநின்றன. 6பட்டர் “அழகிய மணவாளப் பெருமாள்” என்றால் திருநாமம் நிறம்பெறுமாறு போலேயும், சோமாசியாண்டான்“எம்பெருமானார்” என்றால், திருநாமம் நிறம்பெறுமாறுபோலேயும், அனந்தாழ்வான் “திருவேங்கடமுடையான்” என்றால், திருநாமம் நிறம்பெறுமாறு போலேயும்; 1“எவை உம்மால் சொல்லப்பட்ட குணங்கள்” என்னுமாறுபோலே.

இதனை வால்மீகிபகவான் பக்கலிலும் காணலாம் என்கிறார் ‘எவை உம்மால்’
என்று தொடங்கி.

“பஹவோ துர்லபா: சஏவயே த்வயா கீர்த்திதா குணா:
முநே வக்ஷ்யாமி அஹம் புத்வா தை: யுக்த: ச்ரூயதாம் நர:”-என்பது, சங்க்ஷேப ராலாயணம், 7. இந்தச் சுலோகத்தில் ‘கதிதா’ என்னாது,
“கீர்த்திதா” என்கையாலே, குணங்கள் நிறம்பெற்றன என்று தோற்றுகிறது.

  வாங்கரும் பாத நான்கும் வகுத்தவான் மீகி என்பான்
தீங்கவி செவிக ளாரத் தேவரும் பருகச் செய்தான்
ஆங்கவன் புகழ்ந்த நாட்டை அன்பெனும் நறவ மாந்தி
மூங்கையான் பேச லுற்றான் என்னயான் மொழிய லுற்றேன்.-என்றார் கம்பநாட்டாழ்வாரும்.

வரையாழி வண்ணர் அரங்கேசர் ஈசன்முன் வாணன் திண்தோள்
வரையாழி யார்புள்ளின் வாகனத்தே வந்த நாடொடிற்றை
வரையாழிய துயராய்த் தூசும் நாணும் மதியும் செங்கை
வரையாழியும் வளையு மிழந்தாள் என்மடமகளே.-
என்பது, திவ்விய கவியின் திருவாக்கு.-(திருவரங்கத். 58.)-

அவன் சின்னமும் திரு நாமமும் இவள் வாயால் சொல்வதே சிறப்பு
இவையும் மெருகு பெறுமே

அவன் சின்னமும் திரு நாமமும்  சொல்லவே நிறம்  பெற்றன
துளைவில்லி மங்கலம் என்றே  –
இவள் பருவம் இது –
மைத்ரேய -என்னுமா போலே -ஆச்சர்யம் படுகிறார்கள்
முலையோ –திருவேம்கடம் என்று கற்கின்ற வாசகமே -திரு விருத்தம் இதே போலே
பராசரர் மக ரிஷி மைத்ரேயர் என்னுமா போலே
அழகிய ச்லாக்கியமான –
மழலை -நாம் கற்பித்த திரு நாமம் சொல்ல மாட்டாமல் கை கடந்து போனாள்
என வார்த்தை கேட்க வில்லை
தன நினைவை நான் சொனாலும் மீட்க நினைத்து சொல்கிறேன் என்று கேட்க வில்லை
திரு துளை வில்லி மங்கலம் என்றே
முன்னம் ஒற்றை விதி கொலோ -ஒன்றாக பிறந்து வளர்ந்தோம்
இவள் சாதனம் ஒன்றும் செய்ய காண வில்லை -போன ஜன்ம சுக்ருத பலமாக தான் இருக்க வேண்டும்
தோழி வார்த்தையும் கேட்க வில்லை
இத்தனை பலம் கிடைக்க இது சித்த தர்ம சாதனத்தால் பெற்றதாக தான் இருக்க வேண்டும்
முகில் வண்ணன் மாயங்கள்
வடிவைக் காட்டி –
பிடாம் வஸ்த்ரம் எடுத்து வடிவைக் காட்டி –
அதில் சம்சயம் –
இத்தனை கனத்த பலம் -உண்டாக -சாமான்யமாக கிடைக்காதே
அதிர்ஷ்டம் -ந திருஷ்டம் கண்ணால் பார்க்க முடியாதே
விதி சொல்லி –
விதி கொலோ மாயங்கள் கொலோ இரண்டும் சொல்லி
புண்ணியம் செய்து இந்த பலன் பெற முடியாதே
முகில் வண்ணன் மாயம் கொலோ -இப்படி யாரையும் காண வில்லையே அதனால் சம்சயம்
சின்னங்கள் திரு நாமங்கள்
இவள் சொன்னவாறே நிறம் பெற்றன
பட்டர் அழகிய மணவாள பெருமாள்
சோமாசி ஆண்டான் எம்பெருமானார் -சோம யாகம் செய்து பிரபலம் என்பதால் இந்த திரு நாமம்
அனந்தாழ்வான் திருவேம்கடமுடையான் சொல்வது போலே
பிரமேய ரத்னம் ஐதிகம் –
கருவிலே திரு விலாதார் யார் -பட்டர் கேட்டு
அனந்தாழ்வான் திருப்பி போக சொல்லி
வெறுவாதாள்  வாய் வெருவி வேம்கடமே வம்கடமே என்கின்றாள் -திருவரங்கம் பெரிய திரு மொழி
இத்தால் என்ன கார்யம்
மகள் -பாசுரம் அம்மா காது கேட்க வில்லை -தப்பாக சொன்னாள் -என்பர் தப்பாக
அமலனாதி பிரான்
மற்று ஒன்றினைக்  காணாவே -வேம்கடவன் முதலில் சொல்லி
வரத்து சொல்லி பாட -பரம பதம் -நின்று -எட்டி பார்த்து இங்கே வந்து சயனம்
முன் நிலை தான் என்றார் பட்டர்
செவ்வடி தொடர்ந்து பேசி
இவள் -சங்கோடு சக்கரம் -அரவிந்த லோசனன் -தேவ பிரான் துளை வில்லி மங்கலம் சொல்வது
குணவான் -கஸ்ய வீர்யவான் -நாரதர் இடம் வால்மீகி கேட்டு
புதிசாக கேட்க வில்லை
ராமன் தான் தெரியும்
நாரதர் வாயால் கேட்க ஆசைப் பட்டார்
நரனாக இப்பொழுது இருக்க வேண்டும் -அவனுக்கு உள்ள கல்யாண குணங்கள்
சொல்லி கேட்ட கேள்வி

ராம ராஜ்ஜியம் நடக்கும் பொழுது எழுதிய ஸ்ரீ ராமாயணம்
வன வாசம் எழுந்து அருளும் பொழுது வால்மீகி ஆஸ்ரமம் சென்று
துர்லப
கீர்த்தி -உம்மாலே ஈடுபட்ட -வார்த்தை
நினைத்து சொல்கிறேன் –
ஆஸுவாசம் -படித்திக் கொண்டு சொல்கிறேன்
தரித்து நின்று பேசுகிறேன் -என்றார் ரிஷி
மெய் சிலிர்ந்து நா தழு தழுக்க –
வாக்கலே கேட்ட ஸ்ரீ ராம குணங்கள் போலே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-3-1-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

July 25, 2013

பிரவேசம்
கீழ் தம் உள்ளத்தை குறித்து திருப் பிரிதியை ஆஸ்ரயி என்று உபதேசித்தார் –
அது தம் த்வரைக்கு ஈடாக த்வரித்தது -இல்லை
கெடுவாய் -நாம் இருக்கிற இருப்பில் பொல்லாங்கு கண்டாயே –
கடுக ஒரு ஷணம் முற்பட்டது உடலாக ஆஸ்ரயிக்க பாராய் -என்கிறார் –
கீழே திரு மந்த்ரத்தை அநுசந்தித்தார் –
அநந்தரம் -மந்திர ப்ரதிபாத்யமான அர்த்தத்தை அநுசந்தித்தார் –
மந்திர த்ரஷ்டானவன் இருக்கிற தேசத்தை ஆஸ்ரயிப்போம் என்கிறார் –
திரு மந்த்ரம் தன்னை அநுசந்திப்பாருக்கு ப்ரதிபாத்யமான ஸ்துவோபாதி
ருஷி சந்தோஷ தேவதைகள் என்ன -பீஷ சக்திகள் என்ன -சோஷண தாஹநாதிகள் என்ன –
இவை எல்லாம் அநுசந்தேயமாகக் கடவது -அதுவேண்டுவான் என் என்னில்-

நமோ நாராயணா என்று பரமாத்மாவை சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டே -என்று
இம் மந்திர அநுசந்தானம் பண்ணுவார் -நித்ய சூரிகளாய் -அவர்கள் உடைய யாத்ரையாய் யாயிற்று -இது
அத்தை இ றே குண த்ரயாத்மிகையான -பிரகிருதி வச்யனான -இவன் அநுசந்திக்கப் பார்க்கிறது
ஆகையாலே ஒரு பாவனையாலே அவர்களோபாதி தன்னுடைய சரீரத்தையும் பாவித்து அநுசந்திக்கைகாக
ஷோணாதிகள் -வேண்டுகிறது –
இனி ருஷி சந்தோ தேவதைகளை அநுசந்திக்கிறது இம் மந்த்ரத்தில் உண்டான ஆதராதி
அதிசயத்தாலே பீஜ சக்திகளை அநு சந்திக்கிறது –
மோஷ ப்ரதம் என்று அவ் வழியாலே இவனுக்கு அதில் விசுவாசம் பிறக்கைகாக –
கீழே பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே -என்றார்
க்ரமத்தில் செய்கிறோம் என்று ஆறி இருந்தது நெஞ்சு –
கெடுவாய் -பிரகிருதி சம்ச்ப்ருஷ்டராய் இருப்பாருக்கு அப்படி செய்கிறோம் என்று ஆறி இருக்கப் போமோ
அப்ராக்ருத சரீர பரிக்ரகாம் பண்ணினாருக்கு அன்றோ –
பின்னை செய்கிறோம் என்று ஆறி இருக்கலாவது -என்று இங்கனே
பிரகிருதி யினுடைய அஸ்த்ரத்தையும் -விஷயங்களின் உடைய தண்ணிமையும் –
பற்றப் படுகிற விஷயத்தின் உடைய வை லஷண்யத்தையும் -சொல்லி
இருந்தபடி இதுவான பின்பு
ஒரு கை கால் முறிய வாகிலும் ஒரு ஷணம் முற்ப்பட்டது உடலாக
ஆஸ்ரயிக்கப் பாராய் என்று திரு உள்ளத்தை குறித்து அருளிச் செய்கிறார் –

—————————————————————————————————————————————————————————

முற்ற மூத்து கோல் துணையா முன்னடி நோக்கி வளைந்து
இற்ற கால் போல் தள்ளி மெள்ள இருந்து அங்கு இளையா முன்
பெற்ற தாய்  போல் வந்த பேய்ச்சி பெரு முலை யூடுயிரை
வற்ற வாங்கி உண்ட வாயான் வதரி வணங்குதுமே———————————————–1-3-1

——————————————————————————————————————————————————-

-அவதாரிகை –

முற்ற மூத்து-
ஹிமவானில் திருப் பிரிதியை ஆஸ்ரயி என்று திரு உள்ளத்தை குறித்து உபதேசித்தார் –
அது தம் த்வரைக்கு அநுரூபமாக மேல் விழுந்து திமிர்த்து இருந்தது –
மனனே மனுஷ்யாணாம் -என்று பந்த மோஷங்கள் இரண்டுக்கும் ஹேது மனஸ் இ றே –
இது பகவத் விஷயத்தில் மேல் விழுகிறது இல்லை –
இனி பழையதுவே இ றே மல்கு நிலை –
இனி அவன் தான் விரோதியான இவ் உடம்போடே தன்னை ஆஸ்ரயித்து பெறலாம்
படிக்கு ஈடாக இங்கே வந்து சந்நிஹிதனானான் –
இனி இந்த விரோதியான பிரகிருதி தான் -தேஹமாயும் இந்த்ரியங்களாதியாயும் -சப்தாதி
விஷயங்களையும் இ றே விரோதி ஆவது –
அநுபாவ்ய விஷ்யங்களில் பிரதான போக்யங்கள் ஆவன ஸ்திரீகள் இ றே –
அவர்கள் தாங்கள் ஆகிறார் தங்களைக் கொண்டு அருமைப் படுத்தி
இவனது சர்வ சொத்தையும் அபஹரிக்கும் அத்தனை போக்கி இவனுக்கு தங்கள்
உடம்பை கொடுக்கிறார்கள் -அன்றிக்கே கொடுத்தார்கள் ஆகில் -அது தன்னில்
அநுபாவ்யம் ஓன்று இல்லாதபடி -அல்பமாய் -அஸ்த்ரிமாய் -அநர்தா வஹமாய் –
துராதாரமாய் இ றே இருப்பது –
இனி தேஹம் ஆகிறது தான் ஏக ரூபமாய் இருப்பது ஓன்று அல்லாமையாலே
அவை தன்னுடைய அனுபவ யோக்கியம் உள்ளது சிறிது நாளாய்
பின் அதுவும் கூட இல்லாதபடி இ றே இருப்பது

இந்த்ரியங்கள் ஆகிற இவை –
ஆநந்த யாதி -என்கிறபடி
இவனுக்கு நிரதிசய ஆனந்தத்தைப் பண்ணிக் கொடுக்கும் பகவத் விஷயத்துக்கு
உடலாகை அன்றிக்கே -நிஹிதமான ஷூத்ர விஷயங்களிலே மூட்டி
துக்கத்தை விளைக்கக் கடவதாய் -பின்பு தான் உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும்
இக்கார்யம் தன்னையும் செய்ய மாட்டாதபடியாய் இ றே இருப்பது –
இப்படி இருக்கையாலே இவ் வசித்து தனக்கே பாங்காய் இருக்கிற நாளிலே
அவனை ஆஸ்ரயித்து தன்னைக் கழித்துக் கொள்கைக்கு உடலாய் இருப்பதும் ஓர் ஆகாரம் உண்டு –
அவன் தானும் இது பாங்கான போதே தன்னை ஆஸ்ரயிகலாம் படி இங்கே
ஸ்ரீ பதரியிலே வந்து சந்நிஹிதன் ஆனான் –
ஆனபின்பு இது அநுகூலமான போதே அவனை ஆஸ்ரயித்து இத்தைக் கழிப்பித்துக் கொள்வோம்
என்று பார்த்து அதிலே ஒருப்படுகிறார்-

பட்டரை ஒரு வியாபாரி -இது அல்பம் அஸ்தரம் என்று இத்தை த்யாஜ்யமாக
நினைத்து இரா நின்றார்கள் சிலர் -காண்கிற உடம்பு அவ்வருகு இல்லை என்று
இது தன்னிலே போக்யதா புத்தி பண்ணி இரா நின்றார்கள் சிலர்
ஒன்றைப் பற்றி இவை இரண்டும் நடக்கிறபடி எங்கனே என்று கேட்டார் –
பாக்யாதிகர்க்கு இதினுடைய தோஷ தர்சனத்தைக் கொண்டு விடுகைக்கும் உடலாய் –
பாக்ய ஹீனருக்கு இதிலே போக்யதா புத்தி பண்ணி அநர்த்தப் படுகைக்கு
உடலாம் படி அவருடைய புண்ய பாபங்களை இட்டு அது அநுரூபமாகக் காணும்
இத்தப் பண்ணிற்று -என்று அருளிச் செய்தார்-

பால்யே க்ரீடேந -பால்யத்தில் லீலோ உபகரணம் கொண்டு போது போக்கித்
திரியும்
அல்பம் வெளி செறிப்பு பிறந்தவாறே விஷயங்கள் பிடித்துக் கொள்ளும்
பின்னையும் அது தன்னையும் அனுபவிக்க ஒண்ணாதபடி மூப்பு வரும்
ஆனபின்பு இது பாங்கான நாளிலே ஒரு ஷணம் முற்பட்டது உடலாய்
பலத்தில் ஆஸ்ரயமாம் பட விடுக்கும் -என்னா நின்றது இ றே

——————————————————————————————————————————————–

வியாக்யானம் –
முற்ற மூத்து –
பரிணாமித்ரவ்யத்துக்கு பரிணாம பரம்பரைகள் வரத் தவிராது இ றே
இனி ஒரு அவஸ்தைக்கு அவகாசம் இல்லாத படி கழிய மூத்து
கோல் துணையா –
முன்பு தன்னை எல்லாருக்கும் அபாஸ்ரயமாக வி றே நினைத்து இருப்பது –
ஒரு பரம சேதனனை பற்றுகிறானும் அன்றே –
ஜீயர் சன்னியசித்து அருளுகிற அன்று -தண்ட தாரணம் பண்ணுகிற மந்த்ரம்
நீ எனக்கு மித்ரமாய் எல்லா ரஷணங்களும் பண்ண வேண்டும் என்றாய் இற்றே இருப்பது –
அத்தைக் கேட்டு ஒரு சர்வஞ்ஞன் சர்வ சக்தி பரம சேதனனை ஓர் ஆச்சார்யர்
முன்னாக இவ்வார்த்தை சொல்லி -வைத்து இத்தையும் இவ்வார்த்தை சொல்லும்படியான
இவ் வாஸ்ரம ப்ராப்தி தான் என் -என்று இருந்தேன் காண் -என்று அருளிச் செய்வர்
முன்னடி நோக்கி வளைந்து –
முன்பு இறுமாப்பாலே தரை பாராதே யி றே திரிவது
சோழர்கள் வெற்றிலை சிலர் இடம் அன்றிக்கே தாங்களே எடுத்து இ றே -தின்பது
தலை கவிழ்ந்து வாங்கில் சிலரை வணங்கிற்று என்னும் துர் மாநத்தாலே
த்விதா பஜ்யேயம் -என்று இது பற்றி உண்டான நாள் இ றே
செயல் அற்றால் செய்யலாவது இல்லை இ றே
இற்ற கால் போல் தள்ளி –
முறிந்த கால் போலே தடுமாறி
மெள்ள இருந்து –
ஸ்த்திதியில் உண்டான அருமையாலே இருக்க ஒருப்படும்
ஒரு மஹா பாரதத்துக்கு வேண்டும் -நேர்த்தி போருமாயிற்று ஒரு கால்
இருந்தானாய் தலைக் கட்ட
அங்கு இளையா முன் –
இருந்த ஆயாசம் தான் பொறாமை இளைக்கும் ஆயிற்று –
அக் கிலேசம் வருவதற்கு முன்னே

பெற்ற தாய்  போல் வந்த பேய்ச்சி பெரு முலை யூடுயிரை
வற்ற வாங்கி உண்ட வாயான் வதரி வணங்குதுமே
தாய் வடிவு கொண்ட பூதனை உடைய பெரிய முலை வழியே
பிராணனும் பாலோடு ஒக்க வற்றும்படியாக புஜிக்குமவனுடைய
அன்றிக்கே
பேய் வற்றும்படி முலை யூடு உயிர் உண்ட வாயன் -என்னவுமாம்
பால் நேரான வாறே பிராணனும் நேராயிற்று
இத்தால் அனுகூலம் போலே தோற்றி பிரதிகூலமான பிரக்ருதியைக் கழித்து கொள்ளப்
பார்க்கில் –
தாய் வடிவு கொண்டு அனுகூலரைப் போலே வந்து பிரதிகூலமான பூதனையை
நிரசித்தவன் திருவடிகளைப் பற்ற -வடுக்கும் என்கிறார்

———————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -6-5-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 25, 2013

நோக்கும் பக்கமெல்லாம் கரும்பொடு செந்நெல் ஓங்குசெந்தாமரை
வாய்க்கும் தண்பொருநல் வடகரை வண்தொலைவில்லி மங்கலம்
நோக்குமேல் அத் திசையல்லால் மறு நோக்கிலள் வைகல் நாடொறும்
வாய்க்கொள் வாசகமும் மணி வண்ணன் நாமமே இவள் அன்னைமீர்!

பொ-ரை :- தாய்மார்களே! இவள், பார்க்கும் இடங்கள் தோறும் கரும்புகளும் செந்நெலும் உயர்ந்த செந்தாமரைகளும் நிறைந்திருக்கின்ற குளிர்ந்த தாமிரபரணியின் வடகரையிலுள்ள திருத்தொலைவில்லி மங்கலம் என்னும் திவ்வியதேசத்தைப் பார்ப்பாளேயானால் அந்தத் திசையையே அன்றி வேறு ஒருதிசையையும் பார்த்து அறியாள், கழிகின்ற நாள்தோறும் வாயிலே வைத்துப் பேசுகின்ற வார்த்தைகளும் நீலமணிபோன்ற நிறத்தையுடைய எம்பெருமானது திருப்பெயர்களேயாகும்.

ஈடு :- ஆறாம்பாட்டு. 1வலிமை இல்லாமையாலே முதலிலே பார்க்கமாட்டாள், பார்த்தாளாகில் மற்று ஓரிடமும் பாராள் என்கிறாள்.

நோக்கும் பக்கம் எல்லாம் – 2பார்த்த பார்த்த இடமெல்லாம். “திருப்பொருநல் நோக்கும் பக்கமெல்லாம்” என்று கூட்டிப் பொருள் கூறுவாரும் உளர். கரும்பொடு செந்நெல் ஓங்கு செந்தாமரை – கரும்பும், அதனோடே இசலி வளர்கிற செந்நெலும், இரண்டற்கும் நிழல்செய்கின்ற செந்தாமரையும். வாய்க்கும் – நிறைந்திருக்கும் என்னுதல்; இட்டன எல்லாம் நூறு கிளைகளாகப் பணைக்கும் என்னுதல். தண்பொருநல் வடகரை வண் தொலைவில்லிமங்கலம்=சிரமஹரமான திருப்பொருநல் வடகரையிலேயான ஐசுவரியத்தையுடைய தொலைவில்லி மங்கலம். நோக்குமேல் அத்திசை அல்லால் மறுநோக்கு இலள் – முதலிலே நோக்க வலியுடையள் அல்லள்; வருந்திப் பார்த்தாளாகில் அத்திக்கை ஒழிய முகம் எடுத்துப் பார்க்கிறிலள். வைகல் நாள்தொறும்-கழிகிற நாள்தோறும். வாய்க்கொள் வாசகமும்-வாயாலே சொல்லுகிற சொலவும். மணிவண்ணன் நாமமே – வடிவழகுக்கு வாசகமானவற்றையே சொல்லாநின்றாள். 1குண விஷயமாதல் விபூதிவிஷயமாதல் அன்றிக்கே, வடிவழகிற்குத் தோற்றமை தோற்றச் சொல்லாநின்றாள். 2இவள் நிலை எது? நம் நிலை எது? உங்களது சொரூப ஞானம்; இவளது உருவஞானம்.

பார்க்க சக்தி இல்லை
பார்த்தால் அந்த திக்கையே பார்த்து
பொருநல் நதி கரை பக்கம் எல்லாம்
திவ்ய தேசம் பக்கம் எல்லாம்
கரும்பு செந்நெல் தாமரை  -ஒன்றுடன் ஓன்று பொருந்தி
சமிர்த்தம்
நன்றாக
வாய்க்கும் ஸ்ரமஹரமான பொருநல்
வாடா கரையில் உள்ளதிவ்ய தேசம்
நோக்குமேல் -சக்தி இல்லை
வருந்தி பார்த்தால் அந்த திகை விட -வைகல் நாள் தோறும்
மணிவண்ணன் திரு நாமமே சொல்லிக் கொண்டு
குணம் விபூதி விஷயம் இன்றி வடிவு அழகை  மட்டுமே சொல்லிக் கொண்டு
ரூப ஞானம்
நாம் ஸ்வரூப ஞானத்தால் அடிமை பட்டமை உணர்கிறோம்
தேக ரூபா ஞானம் மட்டும் இருந்தால் ஸ்வ தந்த்ரன்
ஆழ்வார் எம்பெருமான் ரூப ஞானத்தால் அடிமை பட்டு
வடிவு அழகில் மட்டுமே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -6-5-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 25, 2013

குழையும் வாண்முகத் தேழையைத் தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு
புக்கு
இழைகொள் சோதிச் செந்தாமரைக்கண் பிரான் இருந்தமை காட்டினீர்
மழைபெய்தால் ஒக்கும் கண்ண நீரினொடன்று தொட்டுமை யாந்திவள்
நுழையுஞ் சிந்தையள் அன்னை மீர்தொழும் அத்திசை4உற்று நோக்கியே.

பொ-ரை :- தாய்மார்களே! வருந்துகின்ற ஒளிபொருந்திய முகத்தையுடைய ஏழையாகிய இவளைத் திருத்தொலைவில்லிமங்கலம் கொண்டுபுக்கு, வேறு ஆபரணம் வேண்டாமல் தானே ஆபரணமாக விளங்குகின்ற பிரகாசத்தையுடைய செந்தாமரைபோன்ற திருக்கண்களையுடைய பிரான் வீற்றிருத்தலைக் காட்டினீர்கள்; அன்று தொடங்கி மயங்கி மழைபெய்தாற்போலேஇருக்கின்ற கண்ணீரோடு பகவானுடைய குணங்களிலே உட்புகாநின்ற மனத்தையுடையவளாகி அந்தத் திசையையே உற்று நோக்கித் தொழா நிற்பாள்.

வி-கு :- அன்னைமீர்! ஏழையைக் கொண்டுபுக்குப் பிரான் இருந்தமை காட்டினீர்; அன்றுதொட்டு மையாந்து நீரினொடு சிந்தையாளாகி உற்று நோக்கித் தொழும் என்க. ஏழை – ஆசையுடையவள். சிந்தையள் : வினையெச்சமுற்று.

ஈடு :- ஐந்தாம்பாட்டு. 1இவள் தன்மையை அறிந்து வைத்து, தேவபிரானுடைய அழகினைக் காட்டிக் கெடுத்தீர்கோள் என்கிறாள். அன்றியே, அவ்வூரில் வாழ்கின்றவர்கள் படியைக் காட்டினால், அவர்கள் ஜீவனத்தையும் இவளுக்குக் காட்டிக் கொடுக்கவேணுமோ? என்கிறாள் என்னுதல்.

குழையும் வாள்முகத்து ஏழையை – ஒரு கலவி வேண்டாமலே இயல்பிலே அமைந்த மிருதுத்தன்மையாலே நையும் தன்மையளாய், 2“உகந்து உகந்து உள்மகிழ்ந்து குழையும்” என்கிற பகவானுடைய அநுபவத்தாலே ஒளியையுடைத்தான முகத்தையுடையளாய், ‘கிடையாது’ என்றாலும் மீளமாட்டாத சாபலத்தையுடையவளை. தொலைவில்லி மங்கலம் கொண்டுபுக்கு – 3பகவானாலே விரும்பப்படுகின்ற தேசத்திலே கொடுபுகத் தவிராத பின்பு, ஸ்ரீ வைகுண்டத்திலே மேன்மையைக் காட்ட அன்றோ அடுப்பது! நீர்மைக்கு எல்லை நிலமான இடத்தே கொடுபுகுவார் உளரோ? வாள் – ஒளி. 4இழைகொள் சோதி – ஆபரணங்களினுடைய ஒளியையுடைத்தாயிருக்கும் என்னுதல்; வேறு ஓர் ஆபரணம் வேண்டாதே தானே ஆபரணமான ஒளி என்னுதல்; அன்றிக்கே, ஆபரண ஒளி தன்னுள்ளே அடங்கும்படியான இயல்பாகவே அமைந்த ஒளி என்னுதல். செந்தாமரைக் கண் பிரான் – மலர்த்தி முதலானவைகளுக்குத் தாமரையை ஒப்பாகச் சொல்லலாயிருக்கிற திருக்கண்கள். 1அகவாயில் தண்ணளிக்குப் பிரகாசகமான திருக்கண்கள். பிரான் – 2“பக்தர்களுக்காகவே” என்கிற வடிவு, இருந்தமை காட்டினீர் – நீங்கள் கெடுத்தீர்கோள். 3இவள் அறியாத விஷயங்களையும் நீங்களே காட்டிக் கொடுத்துக் கெடுத்தீர் கோள். இரூந்தமை – 4இருப்பில் வீறு அங்கே முடிந்து நிற்றல்போலே. 5நின்றானாகில், 6“நிலையாரநின்றான்” பெரிய திருமொழி, 6. 9 : 8.-என்பர்கள்; இருந்தானாகில், “இருந்தமை காட்டினீர்” என்பர்கள்; கிடந்தானாகில், 7“கிடந்ததோர் கிடக்கை” –திருமாலை, செய். 23.-என்பர்கள். 8அன்றிக்கே, அவன் தன்மையைக் காட்டினீர்கோள் என்றுமாம். நோக்கு இருந்தபடி கண்டாயே, முறுவல் இருந்தபடி கண்டாயே என்று தனித்தனியே காட்டினீர் என்பாள் ‘காட்டினீர்’ என்கிறாள்.

நன்று; இப்போது அதற்கு வந்தது என்? என்னில், மழை பெய்தால் ஒக்கும் கண்ணநீரினொடு – கண்டவுடனே வருஷதாரைபோலே கண்ணநீர் வெள்ளம் இடுகிறபடி பாரீர்கோள். ஆளவந்தார் மணக்கால் நம்பி பக்கல் எம்பெருமானைக் கேட்டவுடனே, “உபாயம் இதற்குமேல் இல்லை; இவ்விஷயத்தை இப்போதே நேரே காண்டற்கு விரகு இல்லையோ?” என்றாராம். அப்படிக் கண்டவுடனே கண்ணநீர் வெள்ளமிடப்புகுந்த தத்தனை. ‘ஏழை’ என்ற இடத்தை மூதலிக்கிறாள்: அன்று தொட்டும் – நீங்கள் காட்டின அன்று தொடங்கி. மையாந்து – மயங்கி. ‘குழையும்’ என்ற இடத்தை மூதலிக்கிறாள்: இவள் நுழையும் சிந்தையள் – 1அவன் குணங்களிலே உட்புகாநின்ற நெஞ்சினையுடையள். சொரூபத்தையும் ஆத்ம குணத்தையும் ஒழிய வடிவழகிலே இடம்கொள்ளாநின்றாள். 2அங்கே சுழித்து நின்று, ‘இது ஒரு வடிவழகே! இது ஓர் ஒப்பனையே! இது ஒரு கண்ணழகே!’ என்று இடம் கொள்ளாநின்றாள் அன்னை மீர் – 3இவளை மீட்கப் பார்க்கிற அளவே அன்றோ உங்களது. தொழும் – 4“ஒரே இடத்தில் நிறுத்திய மனத்தையுடையவளாய் ஸ்ரீ ராமபிரானையே நிச்சயமாகப் பார்க்கிறாள்” ந ஏஷா பஸ்யதி ராக்ஷஸ்ய: ந இமாந் புஷ்பபல த்ருமாந்  ஏகஸ்த ஹ்ருதயா நூநம் ராமம் ஏவ அநுபஸ்யதி”-என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந் 16 : 25.

என்கிறபடியே, அந்தத் திக்கை மறுபாடு உருவப் பார்த்துத் தொழாநிற்கும். இவள் தொழிலும் ஒரு 5திக்குப்பட்டல்லது இராது காணும்.

தேவ பிரான் அழகை  காட்டி
அவ் ஊரில் உள்ளாரையும் அவர்கள் ஜீவனத்தையும் காட்டிக் கொடுத்து
எம்பெருமான் தான் அவர்கள் ஜீவனம்
சம்ச்லேஷம் வேண்டாதே ஸ்வபாவத்தாலே மிருதுவான
உகந்து உகந்து -குழையும்
ஒளி தேஜஸ் மிக்கு ப்ரஹ்மத்தை உள்ளபடி உணர்ந்த பொலிவு –
ஏழை சபலம் புத்தி உடையவள் –
கொண்டு புக்கு
ஸ்ரீ வைகுண்டம் மேன்மை காட்டாமல் நீர்மைக்கு எல்லையான இங்கே கூட்டிப் போய்
ஆபரணமே வேண்டாத ஸ்வா பாவிகமான தேஜஸ் உடைய
செம்தாமரைக் கண் -விகாசம் செவ்வி நாற்றம் தாமரை போலி
அகவாயில் ஹிருதய குளிர்ச்சி திருக் கண் காட்டுமே
பக்தனுக்காகவே பக்தாநாம் உள்ள வடிவு
இருந்தது காட்டினீர்
தெரியாததை நீங்களே காட்டிக் கொடுத்து
இருப்பில் வீறு –
இருந்து இருந்து அரவிந்தலோசனை இருந்த திருக் கோலம் தேவ பிரான்
நின்றான் ஆகில் நிலையாக நின்றன்
கிடந்தான் ஆகில் கிடந்தமை காட்டி
நீ பார் நீ பார் அவயவங்களைக் காட்டி
முறுவல் கண்டாயே நோக்கு கண்டாயே
வர்ஷ தாரை போலே கண்ண நீர் பெருக
ஆளவந்தார் -மணக்கால் நம்பி- உபாயம் இதுக்கு மேல் இல்லை
சரம ஸ்லோஹ -அர்த்தம் மாம் சொல்லியவனை சேவிக்க
இப்பொழுதே சாஷாத் கரிக்க விரகு
பெரிய பெருமாளைக் கண்ட அநந்தரம் கண்ண நீர் பெருகினது போலே
ஏழை என்கிற இடத்தை மூதலித்து
மயங்கி
குணங்களில் உள் புகுந்த நெஞ்சை ஸ்வரூபம் விட்டு குணங்கள் விட்டு வடிவு அழகில்
ஈடுபட்டு
அந்த திக்கை தொழும்
ராமபிரான் ஒருவனையே நினைந்து சீதை பிராட்டி தொழுதது போலே
அசோகா வனம் அழகாக இருந்தாலும் அத்தை நோக்காது
புஷ்பங்களை நோக்காது ஒரே
ஹிருதயம் ராமனையே எண்ணி பார்த்து இருந்தது போலே
திக்கு பட்டது
செய்தது திக்கு பட்டது இராது

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 77 other followers