திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-5-3–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 12, 2013

வீவுஇல்இன் பம்மிக எல்லை நிகழ்ந்தநம் அச்சுதன்
வீவுஇல்சீ ரன்மலர்க் கண்ணன்விண் ணோர்பெரு மான்றனை
வீவுஇல்கா லம்இசை மாலைகள் ஏத்தி மேவப்பெற்றேன்;
வீவுஇல்இன் பம்மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் மேவியே.

    பொ-ரை : ‘நித்தியமான இன்பத்தினது மிக்க எல்லையிலே தங்கியிருக்கின்ற நம் அச்சுதனும், அழிவில்லாத கல்யாண குணங்களையுடையவனும், தாமரை மலர் போன்ற திருக்கண்களையுடையவனும்.  நித்திய சூரிகளுக்குத் தலைவனுமான சர்வேசுவரனை ஒழிவில்லாத காலமெல்லாம் இசை பொருந்திய பாமாலைகளால் துதித்துக் கிட்டப்பெற்றேன்; அவ்வாறு அவனைக் கிட்டியதனால், முடிவில்லாத மிக்க இன்பத்தினது எல்லையையுடையவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘மிக’ என்பது, ‘மிக்க’ என்ற சொல்லின் விகாரம். ‘மேவி வீவில் மிக்க இன்ப எல்லை(யிலே) நிகழ்ந்தனன்,’ என மாறுக.

    ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 1‘எல்லா நற்குணங்களையும் உடையனாய் உபயவிபூதிகளையும் உடையனான சர்வேசுவரனைக் கிட்டிக் கவி பாடுகையாலே, அவனுடைய ஆனந்தத்தையும் விளாக்குலை கொள்ளும்படியான ஆனந்தத்தையுடையன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.

    வீவு இல் இன்பம் – அழிவு இன்றிக்கே இருப்பதான ஆனந்தம். ‘அதுதான் எவ்வளவு போதும்?’ என்னில், மிக எல்லை நிகழ்ந்த – ‘இனி, இதற்கு அவ்வருகு இல்லை’ என்னும்படியான 2எல்லையிலே இருக்கிற. நம் –3ஆனந்த

வல்லியில் பிரசித்தி. அச்சுதன் – 1இதனை ஒரு பிரமாணம் கொண்டு விரித்துக்கூற வேண்டுமோ? இவ்வானந்தத்திற்கு ஒருகாலும் அழிவு இல்லை என்னுமிடம் 2திருப்பெயரே சொல்லுகிறதே அன்றோ? வீவு இல் சீரன் – இந்த ஆனந்தத்திற்கு அடியான 3பரமபதத்தை உடையவன். அன்றிக்கே, ‘நித்தியமான குணங்களையுடையவன்’ என்றுமாம். 4குணங்களும் விபூதியும் ஆனந்தத்திற்குக் காரணமாய் அன்றோ இருப்பன? மலர்க்கண்ணன் – 5ஆனந்தத்தை இயல்பாகவேயுடையவன் என்னுமிடத்தைத் திருக்கண்கள்தாமே கோள் சொல்லிக்கொடுப்பனவாம். விண்ணோர் பெருமான் தன்னை – 6இக்கண்ணழகுக்குத் தோற்று ‘ஜிதம் – தோற்றோம்’ என்பாரை ஒரு நாடாகவுடையவனை. 7‘தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவுந் தலைமகனை’ என்னக்கடவதன்றோ?

    வீவு இல் காலம் – ‘சிற்றின்பங்களை அனுபவிக்கப் புக்கால், அவை அற்பம் நிலை நில்லாமை முதலிய குற்றங்களாலே கெடுக்கப்பட்டவை ஆகையாலே, அனுபவிக்குங்காலமும் அற்பமாய் இருக்கும்; இங்கு, அனுபவிக்கப்படும் பொருள் அளவிற்கு அப்பாற்பட்டதாகையாலே, காலமும் முடிவில்லாத காலமாகப் பெற்றது,’ என்பார், ‘வீவில் காலம்’ என்கிறார். 1‘ஒழிவில் காலமெல்லாம் என்ன வேண்டியிருக்கும்’ என்றபடி. இசை மாலைகள் – 2‘கருமுகை மாலை’ என்னுமாறு போன்று இசையாலே செய்த மாலை. வாசிகமான அடிமை அன்றோ செய்கின்றது? ஏத்தி மேவப் பெற்றேன் – ஏத்திக்கொண்டு 3கிட்டப் பெற்றேன். ‘இதனால் பலித்தது என்?’ என்னில், வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் – நித்தியமாம் எல்லை இல்லாததான ஆனந்தத்தையுடையேன் ஆனேன்.

    ‘சர்வேசுவரனுடைய ஆனந்தத்தையும் உம்முடைய ஆனந்தத்தையும் ஒன்றாகச் சொன்னீர்; பின்னை உமக்கு வேற்றுமை என்?’ என்னில், ‘வேற்றுமை எனக்குச் சிறிது உண்டு,’ என்கிறார் மேல் : மேவி – அவனுக்கு இயல்பிலே அமைந்தது; எனக்கு அவனை அடைந்த காரணத்தால் வந்தது; அவனுடைய ஆனந்தத்திற்கு அடி இல்லை; என்னுடைய ஆனந்தத்திற்கு அடி உண்டு. என்றது, 4‘இந்தப் பரமாத்துமா தானே ஆனந்தத்தைக் கொடுக்கிறான், ‘ என்கிற ஏற்றம் உண்டு எனக்கு; அவனுக்குத் தான் தோன்றி என்றபடி.

சமஸ்த கல்யாண குனாத்மகனை கவி பாடுவதால்
அவன் ஆனந்தமும் விளாக்குலை கொள்ளும்படி வீவில் இன்பம்
வீவில் காலம் நித்யமாக
விசசேதம் இன்றி -ஆனந்தவல்லி பிரசித்தம் நம் -வீவில் இன்பம் எல்லை
அச்சுதன் இந்த தன்மை நழுவ விடாதவன்
பிரமாணம் கொண்டு நிரூபிக்க வேண்டாமே திருநாமமே காட்டிக் கொடுக்கும்
வீவில் சீர் நித்ய விபூதி உடையவன் -நித்தியமான குண விபூதிகள் இரண்டும் ஆனந்தம்
மலர்க்கண்ணன் -திருக் கண்கள் கோள் சொல்லிக் கொடுக்கும்
மலர் கண் -வேற மலர்க்கண்
விபீஷணனுக்கு மலர்க்கண் வினைத் தொகை
இங்கு பண்பு தொகை
ஸ்வாபாவிகமாக ஆனந்தம் உடையவன்
தோற்று ஜிதம் -நாடாக பரம பதம்
தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் எம்பெருமான்
வீவில் காலம் அழியாத காலம்
நித்ய விஷயம் என்பதால் அனுபவமும் நித்யம்
அவாவில் அந்தாதி இது
அபரிச்சின்ன ம் இது
இசை மலைகள் கருமுகை மாலை போலே இசையாலே செய்ய
ஏத்தி கிட்டப் பெற்றேன்
அவனுடைய ஆனந்தம் உம்முடைய ஆனந்தம் ஒக்க சொன்னீர்
சமமா இரண்டும் வீவில் இன்பம்
அதை விட உசத்தி -வாசி உண்டு

மேவி –
இயற்க்கை அவனுக்கு
எனது ஆனந்தம் அடி அவன் தான்
காரணம் உண்டு
அவன் ஆனந்தப் படுத்துகிறான் உபநிஷத் –
இந்த ஏற்றம் உண்டே
அது தான் தோன்றி –

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-5-2–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 12, 2013

மையகண் ணாள்மலர் மேல்உறை
வாள்உறை மார்பினன்
செய்யகோ லத்தடங் கண்ணன்விண்
ணோர்பெரு மான்தனை
மொய்யசொல் லால்இசை
மாலைகள் ஏத்தி உள்ளப்பெற்றேன்
வெய்யநோய் கள்முழு தும்வியன்
ஞாலத்து வீயவே.

    பொ-ரை : ‘மையணிந்த கண்களையுடையவளும் தாமரை மலரில் வசிப்பவளுமான பெரிய பிராட்டி நித்திய வாசம் செய்கின்ற மார்பையுடையவனும், செந்நிறம் பொருந்திய அழகிய விசாலமான திருக்ண்களையுடையவனும், நித்திய சூரிகளுக்குத் தலைவனுமான சர்வேசுவரனைச் செறிந்த சொற்களாலே தொடுக்கப்பட்ட இசை பொருந்திய மாலைகளாலே, அகன்ற இவ்வுலகத்திலே கொடிய நோய்கள் முழுதும் அழியும்படியாகத் துதித்து அனுபவிக்கப் பெற்றேன்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : மைய கண் – கரிய கண் என்னலுமாம். ‘விண்ணோர் பெருமான்றன்னை வியன் ஞாலத்து வெய்ய நோய்கள் முழுதும் வீய இசை மாலைகள் ஏந்தி உள்ளப்பெற்றேன்’ எனக் கூட்டுக.

    ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. 1இம்மஹத்தான ஐசுவரியத்துக்கு அடியான திருமகள் கேள்வனாம்படியை அருளிச்செய்கிறார். சர்வேசுவரன் திருவருளாலே அவன் கருத்து அறிந்து நடத்தும் பிரமனுடைய திருவருள் காரணமாக, நாரதர் முதலிய முனிவர்கள் மூலமாக ஆயிற்று ஸ்ரீமத் ராமாயணம் தோன்றியது; இப்படிப்பட்ட ஸ்ரீராமாயணத்திற்காட்டில் தாம் அருளிச்செய்த பிரபந்தத்திற்கு ஏற்றம் அருளிச்செய்கிறார். ‘திருமாலால் அருளப்பட்ட சடகோபன்’ என்கிறபடியே, அவர்கள் இருவருடையவும் திருவருள் அடியாக ஆயிற்று இப்பிரபந்தங்கள் பிறந்தன. ‘சீதாயாஸ்சரிதம் மஹத் – சீதையினுடைய பெருமை பொருந்திய சரிதம்’ என்னுமது இரண்டுக்கும் ஒக்கும்;

‘திருமாலவன் கவி யாது கற்றேன்?’ என்றாரே அன்றோ இவரும்? அவன் பாடித் தனியே கேட்பித்தான்; அவளோடே கூடக் கேட்பித்து அச்சேர்த்தியிலே மங்களா சாசனம் செய்தார் இவர்; மையகண்ணாள் மலர்மேலுறைவாள் உறை மார்பினனை ஆயிற்றுக் கவி பாடிற்று.

    1மைய கண்ணாள் – ‘கறுத்த கண்களையுடையவள்’ என்னக் கடவதன்றோ? அன்றிக்கே, பெரிய பிராட்டியார் திருக்கண்களாலே ஒருகால் பார்த்தால் ஒருபாட்டம் மழை விழுந்தாற்போலே சர்வேசுவரன் திருமேனி குளிரும்படி யாயிற்று இருப்பது; ஆதலால், ‘மைய கண்ணாள்’ என்கிறார் என்னுதல். ‘மழைக்கண் மடந்தை’ என்னப்படுமவளன்றோ அவள்?’ 2இவள் திருவருள் இல்லாமையேயன்றோ அல்லாதார் விரூபாக்ஷர் ஆகிறது? ‘இந்த உலகமானது எந்தப் பிராட்டியின் புருவங்களினுடைய செயல்களின் விசேடத்தால் நியமிக்கும் பொருளாயும், நியமிக்கப்படுகின்ற பொருளாயும் ஆகுகையாகிற தாரதம்மியத்தாலே மேடு பள்ளமுள்ளதாக ஆகின்றதோ, அந்த ஸ்ரீரங்கநாயகியின்பொருட்டு நமஸ்காரம்,’ என்கிறபடியே, அவள் உண்மையாலும் இன்மையாலுமேயன்றோ ஒருவன் அழகிய மணவாளப் பிள்ளையாயிருக்கிறதும், ஒருவன் பிச்சையேற்பானுமாயிருக்கிறதும்?

    மலர்மேல் உறைவாள் – செவ்வித்தாமரை மலரின் வாசனை வடிவு எடுத்தாற்போன்று பிறந்தவள். 3அவயவ

சோபை அது; சௌகுமார்யம் இது. உறை மார்பினன் – பூவிலும் கூசி அடியிடுமவள் பொருந்தி வசிக்கும் மார்வு படைத்தவன். ‘ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திருமகள் பெருமாளைக் கை பிடித்த பின்பு ஸ்ரீ மிதிலையை நினையாதது போன்று, இவளும் இவன் மார்வில் இனிமை அறிந்த பின்பு தாமரையை நினையாதவள்’ என்பார், ‘உறை மார்பினன்’ என்கிறார். 1‘மக்களின் அண்மையில் இருக்கிற தன் சரீரத்தை முத்தன் நினைப்பது இல்லை,’ என்கிறபடியே, முத்தர்கள் இல்லறவாழ்வினை நினையாதது போன்று இவளும் தாமரை மலரை நினையாதபடி.

    செய்ய கோலத் தடம் கண்ணன் – சிவந்து காட்சிக்கு இனியனவாய்ப் பரப்பையுடையனவான திருக்கண்களையுடையவன். 2ஓர் இடத்திலே மேகம் மழை பெய்யாநின்றால் அவ்விடம் குளிர்ந்திருக்குமாறு போலே, ‘மைப்படி மேனி’ என்கிறபடியே, சர்வேசுவரனுடைய கரிய மேனியை ஒருபடியே பார்த்துக்கொண்டிருப்பாளே அன்றோ இவள்? இவள் திருக்கண்களிலே அவன் திருமேனியின் நிறம் ஊறி இவள் மைய கண்ணாளாயிருக்கும்; 3‘செய்யாள் திருமார்வினில் சேர்திருமால்’ என்கிறபடியே, மார்பில் இருக்கின்ற அவளை ஒருபடியே பார்த்துக்கொண்டிருக்கையாலே அவள் திருமேனியில் சிவப்பு ஊறி இவன் தாமரைக் கண்ணனாய் இருக்கும்; 4‘இருவர் படியும் இருவர் கண்களிலே காணலாம்; அவன் படி இவள் கண்களிலே காணலாம்; இவள் படி அவன் கண்களிலே காணலாம். இவர்களுடைய கண் கலவி இருக்கும்படியிறே இது.

இவர் கவி விண்ணப்பம் செய்யக் கேட்டு அத்தாலே வந்த பிரீதிக்குப் போக்கு விட்டு அவன் பிராட்டியைப் பார்க்க, அவள், ‘வேறு ஒன்றிலே நோக்கில்லாமல் அத்தைக் கேட்கலாகாதோ?’ என்று சொல்ல, இப்படிக்காணும்கேட்டது. விண்ணோர் பெருமான் தன்னை – 2இக்கண்ணின் குமிழிக்கீழே விளையும் நாட்டினைச் சொல்லுகிறது. அன்றிக்கே, ‘இக்கண்ணழகும் இச்சேர்த்தியழகும் காட்டில் எறித்த நிலா ஆகாமல், ‘தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவுந்தலைமகனை என்கிறபடியே, அனுபவிக்கின்றவர்களையுடையவனை’ என்னுதல். 3ஆக, பெரிய பிராட்டியாரும் அவனும் கூடவிருக்க நித்தியசூரிகள் ஓலக்கங்கொடுக்க ஆயிற்றுக் கவி கேட்பித்தது,’ என்றவாறு.

    மொய்ய சொல்லால் இசை மாலைகள் ஏத்தி உள்ளப்பெற்றேன் -சர்வேசுவரனுடைய வேறுபட்ட சிறப்பினை நினைத்துக் ‘கவி பாட’ என்று ஒருப்பட்டு, 4‘வேதவாக்குகள் மனத்தால் நினைக்கவும் முடியாமல் எந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் மீளுகின்றனவோ’ என்கிறபடியே மீளாமல், விஷயத்துக்கு நேரான பாசுரம் இட்டுக் கவி பாடப் பெற்றேன். ‘மொய்’ என்பது செறிவைச் சொல்லுதல்; அல்லது, பெருமையைச் சொல்லுதல், என்றது, 5‘செறிவில்லாத பந்தமாய் இருக்கையன்றிக்கே, கட்டுடைத்தாய் இருக்கையாதல், விஷயத்தை விளாக்குலை கொள்ளவற்றாய்

இருக்கையாதல்’ என்றபடி. வாசனை மிக்குள்ள மாலை போலே, கேட்டார் கட்டு உண்ணும்படி இசை மிகுந்து இருப்பனவாதலின், ‘இசை மாலைகள்’ என்கிறது. நினைத்து அன்று போலேகாணும் ஏத்திற்று; ஆதலால், ‘ஏத்தி உள்ளப் பெற்றேன்’ என்கிறது. இதனால், 1‘மனம் முன்னே வாக்குப் பின்னே’ என்கிற நியதி இல்லையாயிற்று இவர் பக்கல் என்கிறது. 2‘என் முன் சொல்லும்’ என்கிறபடியே, அவன் நினைவு மாறாமையாலே இது சேர விழுமே அன்றோ?’ 3‘நா முதல் வந்து புகுந்து நல் இன்கவி தூ முதல் பத்தர்க்குத் தான் தன்னைச் சொன்னது ஆகையாலே சேர விழும்’ என்றபடி.

    அன்றிக்கே, ‘‘முடியானே’ என்ற திருவாய்மொழியில் உறுப்புகள் விடாய்த்தாற்போலே, இங்கும்  தனித்தனியே ஆயிற்று அனுபவிக்கிறது’ என்னலுமாம். 4தாமும் உறுப்புகளைப்போன்று ஈடுபட்டார். என்றது, 5‘நாட்டினாய்

என்னை உனக்கு முன் தொண்டாக, மாட்டினேன் அத்தனையே கொண்டு என் வல்வினையைப், பாட்டினால் உன்னை என் நெஞ்சத் திருந்தமை காட்டினாய், கண்ணபுரத்து உறை அம்மானே!’ என்கிறபடியே, இவர் வாக்குக் கவி பாட, இவர்தாம் நம்மைப் போன்று சொல்லினாரித்தனை என்றபடி.

    வெய்ய நோய்கள் முழுதும் வியன் ஞாலத்து வீய – ‘அவசியம் அனுபவித்தே தீரவேண்டும்’ என்கிறபடியே, அனுபவித்தால் அல்லது நசிக்கக் கடவன அல்லாத கர்மங்கள் முழுதும் நசிக்க. 1இவ்வுலகத்திலே இருக்கச் செய்தே, இவை முழுதும் அழிந்தன என்று சொல்லலாம்படியாயிற்று, பகவானுடைய அனுபவத்தாலே பிறந்த தெளிவு; ஆதலால், ‘வியன் ஞாலத்து வீய’ என்கிறது. அன்றிக்கே, 2பனை நிழல் போலே தம்மை ஒருவரையும் நோக்கிக்கொள்ளுகையன்றிக்கே, ஊரும் நாடும் உலகமும் தம்மைப்போலேயாம்படி தாம் இருந்த உலகத்தில் உண்டான கர்மங்களும் முழுதும் அழிந்தன,’ என்னுதல். அங்ஙனம் அன்றிக்கே, ‘வியன் ஞாலம்’ என்று வேறு ஒரு தேசம் போலே இருக்கச் சொல்லுகையாலே, தாம் ‘வீற்றிருந்து ஏழுலகு’ என்னும் இத்திருவாய்மொழியை அருளிச்செய்கிறது பரமபதத்திலே இருந்து போலே காணும்,’ என்று அருளிச்செய்வர். 3பாவனையின் மிகுதியாலே திருவுள்ளம் பரமபதத்திலேயாய் அங்குற்றாராய்த் தோன்றுகிறபடி. வியன் ஞாலம் – ‘ஆச்சரியப்படத் தக்க உலகம்’ என்னுதல்; ‘பரப்பையுடைத்தான உலகம்’ என்னுதல்.

இப்பாசுரத்தில் ‘மையகண்ணாள் மலர்மேலுறைவாள் உறை
மார்பினன்’(ஸ்ரீயபதித்வம்) என்று கூறுவதற்கு நான்கு வகையில் கருத்து
அருளிச்செய்கிறார்: ‘இம்மஹத்தான ஜஸ்வர்யத்துக்கு அடியான திருமகள்
கேள்வனாம்படியை அருளிச்செய்கிறார்’ என்பது, முதல் கருத்து.
‘இம்மஹத்தான ஐஸ்வரியம்’ என்றது, முதற்பாசுரத்தின் முன்னிரண்டு
அடிகளையும் திருவுள்ளம் பற்றி. ‘சர்வேசுவரன் திருவருளாலே’ என்றது
முதல் ‘இப்பிரபந்தங்கள் பிறந்தன’ என்றது முடிய, இரண்டாவது கருத்து.
இந்த இரண்டாவது கருத்தால், ஸ்ரீராமாயணத்தைக்காட்டிலும்
திருவாய்மொழிக்கு ஏற்றத்தையும் ஏற்றத்திற்குரிய காரணத்தையும்
அருளிச்செய்கிறார். இங்கு,

  ‘நாரணன் விளையாட் டெல்லாம் நாரத முனிவன் கூற
ஆரணக் கவிதை செய்தா னறிந்தவான் மீகி என்பான்’

  என்ற கம்பராமாயணத் தனியனை நினைவு கூர்க.

      ‘சீதாயாஸ் சரிதம்’ என்றது முதல், ‘என்றாரேயன்றோ இவரும்’ என்றது
முடிய, மூன்றாவது கருத்து. கவிக்கு விஷயம் பிராட்டியும் அவனும் என்கிற
இது, ஸ்ரீராமாயணத்திற்கும் இப்பிரபந்தத்திற்கும் ஒக்கும் என்பது மூன்றாவதன்
கருத்து. ‘அவன் பாடித் தனியே’ என்றது முதல் ‘ஆயிற்றுக்கவி பாடிற்று’
என்றது முடிய, நான்காவது கருத்து, ‘அவன்’ என்றது, ஸ்ரீவால்மீகி பகவானை.
ஆக, ஸ்ரீராமாயணத்துக்கும் பிரபந்தத்துக்கும் இரண்டு ஆகாரத்தாலே
வேறுபாடும், ஓர் ஆகாரத்தாலே ஒப்புமையும் கூறியபடி.

மைய கண்ணாள் – கறுத்த கண்களையுடையவள். இதற்குப் பிரமாணம்,
‘கறுத்த கண்களையுடையவள்’ என்பது. இது, ஸ்ரீராமா. சுந். 16 : 5.
இப்பொருளால் அவயவ சோபையைக் கூறியபடி. அன்றிக்கே, ‘மை’ என்று
கருமையாய், அதனாலே கிடைத்த பொருள் குளிர்ச்சியாகக் கொண்டு, அதற்கு
பாவம் அருளிச்செய்கிறார், ‘பெரிய பிராட்டியார்’ என்று தொடங்கி.
திருக்கண்களின் குளிர்ச்சி மழை பெய்தாற்போலே இருப்பதற்குப் பிரமாணம்
காட்டுகிறார், ‘மழைக்கண் மடந்தை’ என்று, இது, திருவிருத்தம், 52.

2. ‘செய்ய கோலத் தடங்கண்ணன்’ என்றதனைக் கடாக்ஷித்து, பாவம்
அருளிச்செய்கிறார், ‘இவள் திருவருள்’ என்று தொடங்கி. விரூபாக்ஷர் –
சிவன். ‘இவள் திருவருள் உண்டானால் தாமரைக் கண்ணனாகையும், அது
இல்லாவிடில் விரூபாக்ஷனாகையுமாகிற இதற்குக் காரணத்தை
அருளிச்செய்கிறார், ‘இந்த உலகமானது’ என்று தொடங்கி. இது,
ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம்.

3. ‘மைய கண்ணாள்’ என்றதனையும் கூட்டி பாவம் அருளிச்செய்கிறார்,
‘அவயவசோபை’ என்று தொடங்கி.

தாமரை மலரை நினையாமைக்கு மற்றும் ஒரு திருஷ்டாந்தம் காட்டுகிறார்,
‘மக்களின்’ என்று தொடங்கி. இது, சாந்தோக்கிய உப. 8. 12 : 3.

2. ‘மைய கண்ணாள்’ என்றதனைக் கடாக்ஷித்து, இவள் மைய
கண்ணாளாகைக்கும், அவன் செய்ய கோலத் தடங்கண்ணானாகைக்கும்
ஏதுவை அருளிச்செய்கிறார், ‘ஓர் இடத்திலே’ என்று தொடங்கி. அவன்
திருமேனி கறுத்திருக்கும் என்பதற்குப் பிரமாணம், ‘மைப்படி மேனி’ என்பது.
இது, திருவிருத்தம், 94.

3. பிராட்டியின் திருமேனி சிவந்திருப்பதற்குப் பிரமாணம், ‘செய்யாள்
திருமார்வினில்’ என்பது. இது, திருவாய்மொழி, 9. 4 : 1.

4. ‘இருவர் படியும்’ என்றது, சிலேடையாய் மேலே கூறியதற்கு விவரணமாய்
அமைந்தது. ‘இருவர் படி’ என்றதனை விரிக்கிறார், ‘அவன்படி’ என்று
தொடங்கி. படி – திருமேனியும், தன்மையும்.

மனம் முன்னே’ என்பது, யஜூஸ் சம்ஹிதை.  ‘பிரீதி வழிந்த சொல்
ஆகையாலே, நியதி இல்லையாயிற்று’ என்றபடி.

2. ‘ஆயின், கவி சேர விழுந்தபடி எங்ஙனே?’ என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘என்முன் சொல்லும்’ என்று தொடங்கி. இது,
  திருவாய்மொழி,  7. 9 : 2.

3. ‘ஆம்முதல் வன்இவன் என்றுதன் தேற்றி’என்
நாமுதல் வந்து புகுந்துநல் லின்கவி
தூமுதல் பத்தர்க்குத் தான்தன்னைச் சொன்னஎன்
வாய்முதல் அப்பனை என்று மறப்பனோ?’

  என்பது திருவாய்மொழி, 7. 9 : 3.

4. ‘கரணங்கள் தனித்தனியே அனுபவிக்கின்றனவாகில், ‘முடியானே’ என்ற
திருவாய்மொழியிற்போன்று, அவற்றைக் கர்த்தாக்களாகச் சொல்லாது, ‘ஏத்தி
உள்ளப் பெற்றேன்’ என்றல் கூடுமோ?’ எனின், அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘தாமும்’ என்று தொடங்கி. கரணங்களைப் போன்று
தாமும் அந்வயித்ததற்குப் பிரமாணம், ‘நாட்டினாய்’ என்ற திருப்பாசுரம்.

5. ‘நாட்டினாய்’ – இது, பெரிய திருமொழி, 8. 10 : 9. இதற்கு வியாக்கியாதா
அருளிச்செய்த பொருள் வருமாறு : நாட்டினாய் என்னை உனக்கு முன்
தொண்டாக – அடிமையில் இனிமையறியாத என்னை, ‘இவன் நம்முடையான்’
என்று அங்கே நாடு என்று நிறுத்தி வைத்தாய்; உன்னுடைய
அங்கீகாரத்தைக்கொண்டு முன்புள்ள கர்மங்களை வாசனையோடே
போக்கினேன். பாட்டினால் உன்னை என் நெஞ்சத்திருந்தமை காட்டினாய் –
பாடின வழியாலே, சர்வஞ்ஞனாய் சர்வசத்தியாயிருக்கிற நீ என் மனத்திலே
இருந்தமையைப் பிரகாசிப்பித்தாய். கண்ணபுரத்துறை அம்மானே – பாடுவித்த
ஊர் திருக்கண்ணபுரம், பாடுவித்த முக்கோட்டை இருக்கிறபடி.

இந்த மகா ஐஸ்வர்யம் அடியான ஸ்ரீ ய பதித்வம் அருளிச் செய்கிறார் இதில் –
அவன் கருத்து அடி நடக்கும் –
சர்வேஸ்வரன் பிரபாபத்தால் அனுக்ரகம் பெற்ற பிரம்மா அனுக்ரகதுடன் ஸ்ரீ ராமாயணம் –
மா ஆரம்பித்து -எம்பெருமானைக் குறித்து –
பிராட்டிகாக ஏவம் அவதி -காவ்யமாக இயற்ற -வரம் கொடுக்க –
கண் முன் தெரியும்படி காதில் விழும்படியாக -இங்கிதம் நிமிஷிதம் தர்ம வீர்ய ஞானம் உள்ளது உள்ளபடி அறிந்து –
லவ குச ஸ்ரீ ராமன் முன்னால்  அருளி -32 நாள் பாராயணம் நடந்ததாம் –
உத்தர காண்டம் -ஸ்ரீ ராமன் தன்னுடை சோதி சென்றது வரை அருளி –
திருமாலால் அருளப் பெற்ற சடகோபன் –மிதுனத்தல் சேர்ந்து அருளப் பெற்ற
இது தனிக் கேள்வி –
இது மிதுனம் -சேர்ந்து கேட்டது
சீதை யா சரித்ரம் மகத் -ஸ்ரீ ராமாயணம் சீதா சரித்ரம் புலஸ்திய மரணம் மூன்று
திருநாமங்கள் சாத்தி பிராட்டி புருவ நெரிப்பு
அழகிய மணவாள பெருமாள் ஆவதும் பிச்சை எடுப்பதும் இவள் கடாஷத்தால் தான்
செங்கோல் உடைய திருவரங்க செல்வனார் -ஆவதும் இவளால்
மலர் மேல் உறைவாள்
செவ்வி தாமரைப் பூ பரிமளம் உபாதானம்
மண் உபாதானம் மண் குடம் போலே
வாசனையாலே செய்யப் பட்டவள் பிராட்டி
அவயவ சோபை அது -சௌகுமார்யம் இது
மைய கண்ணாள் அது -அவயவ சோபை
மலர் மேல் உறைவாள் சௌகுமார்யம்
உறை மார்பினன் பூசிலும் கூசி அடி இடுமவள்  பொருந்தி வர்த்திக்கும் மார்பு
மிதிலையை நினையாதது போலே -சீதா பிராட்டி சக்கரவர்த்தி திருமகனை கைப் பிடித்த பின்பு
பாரதந்த்ர்யம் காட்டி –
இவளும் அவன் மார்பின் சுவடு அறிந்த பின்பு தாமரையை நினையாத படி
முக்தர் பூமி நினையாதது போலே

செய்யாள் -திருமார்பில் சேர் –
பிராட்டியை பார்த்து –
அவள் மைய கண்ணாள்
இவள் கண்ணில் சிவப்பு ஊறி
கரித கண்ணால் இவள் பார்க்க –
சிவந்த கண்ணால் இவன் பார்க்க –
இருவர் படியும் இருவர் கண்ணிலும் காணலாம்
படி தன்மை திருமேனி இரண்டு அர்த்தம்
சிவந்து தர்சநீயமாய் பரப்பை உடைய செய்ய கோல தடம் கண்கள் –
இவர் கவி விண்ணப்பம்  செய்ய -அத்தாலே வந்த ப்ரீதி
அவளைப் பார்க்க
பராக்க பாராமல் இடிக்க
இப்படி சேர்தியாலே கேட்டு
விண்ணோர் பெருமான் –
இக்கண்ணின் குமிழி கீழே உள்ள நாடு
கண் அழகும் சேர்த்தி  அழகும் காட்டில் எரித்த நிலா போலே இல்லாமல்
அனுபவிக்க நித்ய சூரிகள் உண்டே போக்தாக்கள் உண்டே
தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர்  பரவும் பெருமான்
ஓலக்கம் கொடுக்க -கவி கேட்டருளி
பிரம்மா பிரசாதம் நாரதாதிகள் மட்டும் கேட்க ஸ்ரீ ராமாயணம் வால்மீகி
இங்கே சேர்ந்து அனுக்ரகம் நித்யர் முன்னிலையில் சேர்த்தியில் அருளி
மொய்ய சொல்
வேதம் மீள -முடியாது அறிந்து -கை வாங்காமல் -கவி பாட
நிவர்த்தந்தே -நிகழ காலம்  இன்னும் பண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறது வேதம் நிகழ காலம்
வேதம் விட பெருமை
மொய் -பெருமை செறிவு இரண்டும்
கட்டுடைத்தாய் பொருந்துமாய்
விஷயத்தை விளாக்கொலை கொள்ளும் படி
இசை மாலை கேட்டார் ஈடுபட இசை விஞ்சி
ஏத்தி உள்ளப் பெற்றேன் மாறி போனதே
சிந்தயதி -வாசா -வரணும்
இவர் ஸ்தோத்ரம் செய்து பின்பு உள்ளப் பெற்றார்
மனப் பூர்வ வாக் இல்லை
நினைத்து ஏத்த வில்லை
அவன் நினைவு மாறாமல் இருப்பதால் பாட்டு கவியாக வந்தது
என் முன் -தான் தன்னை சொன்ன
எல்லாம் அவன் நினைவு கரணங்கள் முடியானே விடாய்தது போலே
போட்டி போட்டுக் கொண்டு அனுபவம்
தாமும் கரணங்களோ பாதி
பாடுவித்தான் -முக்கோட்டை திருமால் இரும் சோலை
நாட்டினான் பாட்டினால் உன்னை எனது நெஞ்சத்து இருந்தமை காட்டினாய்
அடிமை சுவடு அறியாத என்னை நாட்டினாய்
வாசனை உடன் கர்ம பூக்கி
பெரிய திருமொழி 8-10-9-
இவரை பாடுவித்த முக்கொட்டை திருக்கண்ணபுரம்
பாடின கவி வழியே நெஞ்சில் இருந்தமை
மூகம் ஊமையை பேச வைப்பது முக்கோட்டை
பரிமளம் மிக்க மாலை
வாக்கு கவி பாடித்து -இவர் தாம் நம்மை போலே அனுசந்திக்கிறார்
அவஸ்யம் அனுபவித்து கழிய பாவங்கள் நசித்து
இந்த விபூதியில் இருக்கும் பொழுதே வீயவே இங்கே தான் இருக்கிறார்
அத்தனையும் போனது போலே
வியன் ஞாலம் -அனைவர் பாபங்களும் போக்கி
பனை மரம் நிழல் பனை மரத்துக்கு மட்டும் தான்
ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே
அனைவர் கர்மங்களும் போக்கினான் –
மூன்றாவது அர்த்தம்
வேறு ஒரு தேசம் போலே பரம பதம் இருந்தது போலே காணும்
பாவனா பிரகர்ஷத்தால்
விச்மதிய பரந்த ஞாலம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-5-1–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 11, 2013

ஐந்தாந்திருவாய்மொழி – ‘வீற்றிருந்து’

முன்னுரை

    1மேல் திருவாய்மொழியிலே அப்படி விடாய்த்தவர், ‘இனி என்ன குறை எழுமையுமே?’ என்னப் பெறுவதே! 2மேல் ‘பொய்ந்நின்ற ஞானம்’ தொடங்கிக் ‘கோவைவாயாள்’ என்ற திருவாய்மொழி முடிய, ‘மண்ணையிருந்து துழாவி’ என்னுந் திருவாய்மொழியில் உண்டான விடாய்க்குக் கிருஷி செய்தபடி. அப்படி விடாய்க்கும்படி செய்த கிருஷியின் பலம் சொல்லுகிறது இத்திருவாய்மொழியில். 3‘பேற்றுக்கு இதற்கு அவ்வருகு சொல்லலாவது இனி ஒன்று இல்லை. 4‘சூழ்விசும்பு அணி முகில்’ என்ற திருவாய்மொழிக்குப் பின் இத்திருவாய்மொழியாகப் பெற்றது இல்லையே!’ என்று அருளிச்செய்வர் நஞ்சீயர்.

1பெருமாளும் இளைய பெருமாளுமான இருப்பிலே பிராட்டிக்குப் பிரிவு உண்டாக, மஹாராஜரையும் சேனைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு சென்று பகைவர்கள் கூட்டத்தைக் கிழங்கு எடுத்து அவளோடே கூடினாற்போலே, போலி கண்டு இவர் மயங்கின இழவு எல்லாம் போகும்படி, 2நித்தியவிபூதியையும் லீலாவிபூதியையுமுடையனாய் இருக்கின்ற தன் படிகள் ஒன்றும் குறையாதபடி கொண்டு வந்து காட்டிக் கொடுத்து, ‘கண்டீரே நாம் இருக்கின்றபடி? இந்த ஐசுவரியங்களெல்லாம் ஒன்றாய்த் தலைக்கட்டுவது, நீர் உம்முடைய வாயாலே 3ஒரு சொல்லுச் சொன்னால் காணும்,’ என்று 4இவர் திருக்கையிலே தாளத்தைக் கொடுக்க, அவ்விருப்புக்கு மங்களாசாசனம் பண்ணி, ‘இவ்வுலகம் பரமபதம் என்னும் இரண்டு உலகங்களிலும் என்னோடு ஒப்பார் இலர்,’ என்று மிக்க பிரீதியையுடையவர் ஆகிறார்.

நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி நெடுமால்’ ஆக மயங்கின மயக்கத்திற்கு வானமாமலையான தன்னைக் காட்டிக்கொடுத்தான்; ‘நீறு செவ்வே இடக்காணில் நெடுமால் அடியார் என்று’ மயங்கி ஓடினதற்கு, ‘தூவி அம்புள் உடையான் அடல் ஆழி அம்மான்’ என்கிற நித்திய புருஷர்களைக் காட்டிக்கொடுத்தான்; ‘செய்யது ஓர் ஞாயிற்றைக் காட்டிச் சிரீதரன் மூர்த்தி ஈது’ என்றதற்கு, ‘மைய கண்ணாள் மலர்மேல் உறைவாள் உறைமார்பினன்’ என்று தானும் பெரிய பிராட்டியாருமாய் இருக்கிற இருப்பைக் காட்டிக்கொடுத்தான்; ‘திருவுடை மன்னரைக் காணில் திருமால்’ என்றதற்கு, உபய விபூதிகளையுடையனான தன் ஐசுவரியத்தைக் காட்டிக்கொடுத்தான்; ‘விரும்பிப் பகவரைக் காணில், வியலிடம் உண்டான்’ என்று சிறிய ஆனந்தமுடையாரைக் கண்டு மயங்கினவர்க்கு, ‘வீவில் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்த நம் அச்சுதன்’ என்று ஆனந்தமயனாய் இருக்கிற இருப்பைக் காட்டிக்கொடுத்தான்; பிறர் வாயால் ‘என் செய்கேன்’ என்றதைத் தவிர்த்து, தம் திருவாயாலே ‘என்ன குறை எழுமையுமே’ என்னப் பண்ணினான்.

377

வீற்றிருந்து ஏழுலகும் தனிக்கோல் செல்ல, வீவுஇல்சீர்
ஆற்றல்மிக்கு ஆளும் அம் மானைவெம் மாபிளந் தான்றனைப்
போற்றிஎன் றேகைகள் ஆரத் தொழுது,சொல் மாலைகள்
ஏற்றநோற் றேற்குஇனி என்ன குறைஎழு மையுமே?

    பொ-ரை : ‘வேறுபாடு தோன்ற இருந்து ஏழுலகங்களிலும் ஒரே கோல் செல்லும்படியாகப் பொறுமை மிகுந்து ஆளுகின்ற அழிதலில்லாத கல்யாண குணங்களையுடைய அம்மானும், கொடிய கேசி என்னும் அசுரனது வாயைப் பிளந்தவனுமான சர்வேசுவரனைப் ‘போற்றி போற்றி’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கைகள் வயிறு நிறையும்படி தொழுது சொற்களாலாகிய மாலைகளை அவன் தலைமேல் தாங்கும்படி பாட வல்ல புண்ணியத்தையுடைய எனக்கு இனி ஏழேழ்படிகாலான பிறவிகள் வரக்கூடியனவாக இருந்தாலும், என்ன குறை இருக்கின்றது? ஒரு குறையும் இன்று,’ என்றவாறு.வி-கு : ‘ஏழுலகும் தனிக்கோல் செல்ல வீற்றிருந்து ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் வீவில்சீர் அம்மான்’ என்க. ‘வீ’ என்பதற்கு ‘அழிதல்’ என்பது பொருள். ‘போற்றி – பரிகாரம்’ என்பர் நச்சினார்க்கினியர். ‘போற்றி -பாதுகாத்தருள்க; இகரவீற்று வியங்கோள்’ என்பர் அடியார்க்கு நல்லார். ‘இனி எழுமையும் என்ன குறை?’ என மாறுக. எழுமையும் – ‘எப்பொழுதும்’ என்னலுமாம்.

    இத்திருவாய்மொழி கலித்துறை என்னும் பாவகையில் அடங்கும்.

    ஈடு : முதற்பாட்டு. 1‘சர்வேசுவரனாய் வைத்து அடியார்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக மனிதர் கதியில் வந்து அவதரித்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைக் கவி பாடப் பெற்ற எனக்கு நாளும் ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார்.

    வீற்றிருந்து – வீற்று என்று வேறுபாடாய், தன் 2வேறுபாடு அடங்கலும் தோற்ற இருந்து. 3ஈண்டு ‘வேறுபாடு’ என்றது, தன்னினின்று வேறுபட்ட எல்லாப் பொருள்களும் தனக்கு அடிமையாகத் தான் இறைவன் ஆகையாலே வந்த வேறுபாட்டினை. இங்ஙன் அன்றாகில், ஒன்றற்கு ஒன்று வேறுபாடு எல்லாப் பொருள்கட்கும் உண்டே அன்றோ? ஆதலால், இங்கு ‘வேறுபாடு’ என்றது, உயர்த்தியால் வந்த வேறுபாட்டினையே என்க. 4எல்லா ஆத்துமாக்களுக்கும் ஞானமே வடிவமாய் இருப்பதாலே, அவனோடு ஒப்புமை உண்டாயிருக்கச் செய்தேயும், எங்கும் பரந்திருத்தல், எல்லாப்பொருள்கட்கும் இறைவனாய்ருத்தல், எல்லாப் பொருள்களையும் ஏவுகின்றவனாயிருத்தல் ஆகிய இவை அந்தச் சர்வேசுவரன் ஒருவனிடத்திலேயே கிடக்குமவை அல்லவோ?’ 1தன்னை ஒழிந்தார் அடையத் தனக்கு அடிமை செய்யக்கடவனாய், தான் எங்கும் பரந்திருப்பவனாய், ஆகாசம் பரந்திருத்தலைப்போல அன்றிக்கே, ஜாதி பொருள்கள்தோறும் நிறைந்திருக்குமாறுபோலே இருக்கக்கடவனாய், 2இப்படிப் பரந்திருத்தல் தான் ஏவுவதற்காக அன்றோ? 3இவ்வருகுள்ளாரை அடையக் கலங்கும்படி செய்யக்கூடியவைகளான அஞ்ஞானம் முதலானவைகள் முழுதும் தன் ஆசனத்திலே கீழே அமுக்குண்ணும்படி அவற்றை அதிஷ்டித்துக்கொண்டு இருக்கும் படியைத் தெரிவிப்பார், ‘இருந்து’ என்கிறார். அன்றிக்கே, 4‘தன்னினின்றும் வேறுபட்ட எல்லாப் பொருள்களையும் உடையவன் ஆகையால் வந்த ஆனந்தம் தோற்ற இருக்கிற இருப்பைச் சொல்லுகிறது’ என்னுதல்.

    ஏழ் உலகும் தனிக்கோல் செல்ல – 5சுற்றுப்பயணம் வந்து உலகத்தையெல்லாம் நிர்வாகம் செய்கையன்றிக்கே, இருந்த இருப்பிலே உலகமடையச் செங்கோல் செல்லும்

படியாக ஆயிற்று இருப்பது. ‘ஏழ் உலகு’ என்று பரமபதமும் அதற்குக் கீழே உள்ள உலகங்களுமான இரு வகை உலகங்களையும் சொல்லிற்றாதல்; பரமபதத்திற்கு இப்பால் உள்ள உலகங்கள் மாத்திரத்தைச் சொல்லிற்றாதல். இரு வகையான உலகங்களையும் சொல்லும் போது 1மூன்று வகையான ஆத்துமாக்களையும் நான்கு வகையான பிரகிருதியையும் சொல்லுகிறது.  நான்கு வகையான பிரகிருதிகளாவன : காரிய காரண உருவமான இரு வகைப்பட்ட பிரிவுகள் அங்கு; இங்கும், அப்படியுண்டான இரு வகைப்பட்ட பிரிவுகள். லீலாவிபூதி மாத்திரத்தைச் சொன்னபோது, கீழேயுள்ள உலகங்களையும் பூமியையும் கூட்டி ஒன்று ஆக்கி, பரமபதத்திற்கு இப்பாலுள்ள உலகங்களை ஆறு ஆக்கி, ஆக ஏழையும் சொல்லுகிறது என்று கொள்க. வீவு இல் சீர் -அழிவில்லாத கல்யாண குணங்களைச் சொல்லுதல்; நித்தியமான பரமபதத்தைச் சொல்லுதல். ஆக, ‘ஏழ் உலகு’ என்பதற்கு உபயவிபூதிகளையும் என்று பொருள் கொண்டால், ‘இங்கு வீவில்சீர்’ என்பதற்குக் கல்யாண குணங்கள் என்ற பொருளும், அங்கே, லீலாவிபூதியை மாத்திரம் கொண்டால், இங்கு நித்தியவிபூதி என்ற பொருளும் கோடல் வேண்டும் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

    ‘இப்படி உபயவிபூதிகளையுமுடையவனான செருக்கால் தன் பக்கல் சிலர்க்குக் கிட்ட ஒண்ணாதபடி இருப்பானோ?’ என்னில், ‘அங்ஙனம் இரான்’ என்கிறார் மேல் : ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் அம்மான் – 2‘ஸ்ரீராமபிரான் இராச்சியத்தை விநயத்தோடு கூடினவராய் நடத்துகையாலே இராச்சியத்தை உபாசித்தார்’ என்பது போன்று ‘செருக்கு அற்றவனாய்

ஆளுகின்ற அம்மான்’ என்கிறார். என்றது, 1வழி அல்லா வழியே வந்த ஐசுவரியமுடையவன் பிறர்க்குத் திரிய ஒண்ணாதபடி நடப்பான் என்பதனையும், உடையவனுடைய ஐசுவரியமாகையாலே தகுதியாய் இருக்கின்றமையையும் தெரிவித்தபடி. அன்றிக்கே, ‘ஆற்றல்’ என்றது, வலியாய், ‘இவ்வுலகமனைத்தையும் நிர்வஹிக்கைக்கு அடியான தரிக்கும் ஆற்றலைச் சொல்லுகிறது’ என்று சொல்லுவாரும் உளர். இனி, ‘அம்மான்’ என்பதற்கு, ‘எல்லாரையும் நியமிக்கின்ற தன்மையால் வந்த ஐசுவரியத்தையுடையவன்’ என்று பொருள் கூறலுமாம்.

    வெம் மா பிளந்தான் தன்னை – ‘ஆற்றல் மிக்கு ஆளும்படி சொல்லுகிறது’ என்று பட்டர் அருளிச் செய்யும்படி. ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின், இவ்வுலகங்கள் அனைத்தையம் உடையவன் ஆனால், இருந்த இடத்தே இருந்து, ‘தஹபச – கொளுத்து அடு’ என்று  நிர்வஹிக்கையன்றிக்கே, இவர்களோடே ஒரே சாதியையுடையனாய் வந்து அவதரித்து, இவர்கள் செய்யும் பரிபவங்களை அடையப் பொறுத்து, களை பிடுங்கிக் காக்கும்படியைச் சொல்லுகிறது என்றபடி. 2சமந்தக மணி முதலியவைகளிலே பரிபவம் பிரசித்தம்; ‘நான் ‘பந்துக்களுக்கு இரட்சகன்’ என்பது ஒரு பெயர் மாத்திரமேயாய், இவர்களுக்கு அடிமை வேலைகளையே செய்துகொண்டு திரிகின்றேன்,’ என்றும், ‘நல்ல பொருள்களை அனுபவிக்கும் அனுபவங்களில் பாதியைப் பகுத்திட்டு வாழ்ந்து போந்தேன்; இவர்கள் கூறுகின்ற கொடிய வார்த்தைகளையெல்லாம் பொறுத்துப் போந்தேன்,’ என்றும் அவன் தானும் அருளிச் செய்தான்.

இனி, ‘வெம் மா பிளந்தான்றன்னை’ என்பதற்கு, ‘ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் அம்மான் யார்?’ என்றால், இன்னான் என்கிறது என்று அம்மங்கி அம்மாள் நிர்வஹிப்பர். கேசி பட்டுப்போகச் செய்தேயும் தம் வயிறு எரித்தலாலே ‘வெம்மா’ என்கிறார் இவர். 1‘நன்றாகத் திறந்த வாயையுடையவனும் மஹாபயங்கரமானவனுமான அந்தக் கேசி என்னும் அசுரன், இடியினாலே தள்ளப்பட்ட மரம் போலே கண்ணபிரானுடைய திருக்கையாலே இரண்டு கூறு ஆக்கப்பட்டவனாய்க் கீழே விழுந்தான்,’ என்பது ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம். கேசி வாயை அங்காந்துகொண்டு வந்த போது, சிறு குழந்தைகள் துவாரம் கண்ட இடங்களிலே கையை நீட்டுமாறு போலே, இவன் பேதைமையாலே அதன் வாயிலே கையை நீட்டினான்; முன்பு இல்லாதது ஒன்றைக் கண்ட காட்சியாலே கை பூரித்துக் கொடுத்தது; கையைத் திரும்ப வாங்கினான்; அவன் இருபிளவாய் விழுந்தான் என்பது.

    போற்றி – 2சொரூபத்திற்குத் தக்கனவாய் அன்றோ பரிவுகள் இருப்பன? 3கேசி பட்டுப்போகச்செய்தேயும் சமகாலத்திற்போலே வயிறு எரிந்து படுகிறாராயிற்று இவர். என்றே – 4‘நம’ என்று  வாயால் எப்பொழுதும் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் தன்மை வாய்ந்தவர்களாய் இருப்பார்கள்,’ என்பது போன்று, ஒருகால், ‘பல்லாண்டு’ என்றால், பின்னையும் ‘பல்லாண்டு பல்லாண்டு’ என்னுமத்தனை. கைகள் ஆரத் தொழுது – ‘வைகுந்தம் என்று கைகாட்டும்’ என்று வெற்று ஆகாசத்தைப் பற்றித் தொழுத கைகளின் விடாய் தீர்ந்து வயிறு நிறையும்படி தொழுது. சொல் மாலைகள் – வாடாத மாலைகள். என்றது, ‘அநசூயை கொடுத்த மாலை போலே செவ்வி அழியாத

மாலைகள்’ என்றபடி. ஏற்ற – 1‘ஆராதனத்தைத் தாமாகவே தலையாலே ஏற்றுக்கொள்ளுகிறார்’ என்கிறபடியே, திருக்குழலிலே ஏற்றும்படியாக. நோற்றேற்கு – இவர் இப்போது நோற்றாராகச் சொல்லுகிறது, ‘மண்ணையிருந்து துழாவி’ என்னும் திருவாய்மொழியில் சொல்லப்பட்ட விடாயை; 2முன் கணத்திலே நிகழ்வது ஒன்றேயன்றோ ஒன்றுக்கு ஏதுவாவது?

    அன்றிக்கே, 3‘பகவானுடைய கிருபையை’ என்னலுமாம். இனி என்ன குறை – 4பரமபதத்திற்குச் சென்றாலும் தொண்டு செய்தலாலேயாகில் சொரூபம்; அதனை இங்கே பெற்ற தனக்கு ஒரு குறை உண்டோ? 5இங்கே இருந்தே அங்குத்தை அனுபவத்தை அனுபவிக்கப்பெற்ற எனக்கு ‘அங்கே போகப் பெற்றிலேன்’ என்கிற குறை உண்டோ? 6அங்கே போனாலும் சூழ்ந்திருந்து ஏத்துவர்

பல்லாண்டே அன்றோ?’ ‘இது எத்தனை குளிக்கு நிற்கும்?’ என்னில், எழுமையுமே – 1முடிய நிற்குமவற்றை எவ்வேழாகச் சொல்லக்கடவதன்றோ? 2‘கீழே பத்துப் பிறவியையும் தன்னையும் பரிசுத்தப்படுத்துகிறது’ என்றும், ‘மூவேழ் தலைமுறையைக் கரை ஏற்றுகிறது’ என்றும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது அன்றே?

. மேல் திருவாய்மொழியிலே உண்டான அளவிற்கு மீறிய அப்ரீதியையும்,
இத்திருவாய் மொழியிலே உண்டாகும் அளவிற்கு மீறிய ப்ரீதியையும்
அநுசந்தித்து வியாக்கியாதாவின் ஈடுபாடு, ‘மேல் திருவாய்மொழியிலே’ என்று
தொடங்குவது. ‘மேலே உண்டான வருத்தம் சிறிதும் தோன்றாதே எப்போதும்
பிரீதன் ஆனேன் என்று சொல்லும்படி ஆவதே!’ என்று ஆச்சரியப்படுகிறார்
என்பது கருத்து.

2. ‘இனி என்ன குறை?’ என்று ஈடுபடுகிறது என்? ‘பொய்ந்நின்ற ஞானம்’
தொடங்கி இத்துணையும் கலவியும் பிரிவுமாயன்றோ சென்றது?
அவற்றைக்காட்டிலும் இவ்விரண்டு திருவாய்மொழிகளுக்கும் அதிசயம் என்?’
என்ன, அருளிச்செய்கிறார், ‘மேல்’ பொய்ந்நின்றஞானம்’’ என்று தொடங்கி,
‘பொய்ந்நின்றஞானம்’ என்னுமிது, திருவிருத்தம், முதற்பாசுரம்.

3. ‘அர்ச்சிராதி மார்க்கம் முதலாகப் பலம் பெற வேண்டியிருக்க, இதனையே
பலமாகச் சொல்லுகிறது என்?’ என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்,
‘பேற்றுக்கு’ என்று தொடங்கி. என்றது, ‘அங்குப் போய்ச்
செய்யும்அடிமைகளை இங்கே இருந்தே செய்யும்படி தன் சொரூபம்
முதலானவைகளைத் தெளிவாகக் காட்டிக் கொடுத்தானாகையினாலே,
அவ்வருகு சொல்லலாவது இல்லை,’ என்றபடி.

4. பேற்றுக்கு, இதற்கு அவ்வருகு சொல்லலாவது இல்லை என்றதற்குச் சம்வரதம்
காட்டுகிறார், ‘சூழ்விசும்பணிமுகில்’ என்று தொடங்கி. என்றது,
‘இத்திருவாய்மொழியிலுண்டான அனுபவ கைங்கரியங்கள் அர்ச்ராதி கதிக்குப்
பின்பு பெறத் தக்கனவாகையாலே, அவ்வர்ச்சிராதி கதியைப்பற்றிப் பேசுகின்ற
‘சூழ்விசும்பணி முகில்’ என்ற திருவாய்மொழிக்குப் பின்னர்
இத்திருவாய்மொழி அமையப் பெற்றதில்லையே!’ என்றபடி. ‘சூழ்
விசும்பணிமுகில்’ என்பது, திருவாய். 10. 9 : 1.

மேல் திருவாய்மொழியோடே இயைபு அருளிச்செய்கிறார், ‘பெருமாளும்’
என்று தொடங்கி. மேலே, ஆழ்வார் விடாய் கொண்டமைக்குப் பெருமாளைத்
திருஷ்டாந்தமாக்கினாற்போலே, விடாய் தீர்ந்தமைக்கும் பெருமாளைத்
திருஷ்டாந்தமாக்குகிறார் இங்கு. என்றது, இச்சேர்த்தியைச் சேர்த்து
வைக்கின்றவர்கள்கூட இருக்கச் செய்தே பிரிகையும், போலி கண்டு
மயங்குகையும், தக்க பரிகரத்தைக்கொண்டு பரிஹரிக்கையும், இரண்டு
இடங்களிலும் உண்டு ஆகையாலே, திருஷ்டாந்த தார்ஷ்டாந்திக பாவத்தைத்
தெரிவித்தபடி. அங்கு, அச்சேர்த்திக்குக் கடகர் இளைய பெருமாள்; இங்கு,
நித்தியசூரிகள்; அங்கு மிருகத்தின் போலி; இங்கு அவன் போலி. அங்குப்
பரிகரம் மஹாராஜர் முதலானோர்; இங்கு யாதோர் ஆகாரத்தைக் கண்டு
மயங்கினார், அந்த ஆகாரத்தோடு கூடிய வேஷத்தைக் காட்டுகை. அங்குப்
பிராட்டியோடு கூடிச் சந்தோஷித்தாற்போலே இவர் திருக்கையிலே
தாளத்தைக் கொடுக்க, இவரும் சந்தோஷித்து மங்களாசாசனம் பண்ணுகிறார்
என்க.

2. ‘வீற்றிருந்தேழுலகும்’ என்ற பாசுரத்தைக் கடாக்ஷித்து, ‘நித்திய விபூதியையும்’
என்று தொடங்கி அருளிச்செய்கிறார்.

3. ‘சொல்மாலைகள் ஏற்ற’ என்ற பாசுரப் பகுதியைத் திருவுள்ளம் பற்றி, ‘ஒரு
சொல்லுச்சொன்னால்காணும்’ என்கிறார்.

4. ‘போற்றி’ என்றும், ‘இசைமாலைகள் ஏத்தி’ என்றும் வருகின்றவற்றைத்
திருவுள்ளம் பற்றி, ‘இவர் திருக்கையிலே தாளத்தைக் கொடுக்க’ என்கிறார்,
‘போற்றி என்றே’ என்றதனை நோக்கி, ‘மங்களாசாசனம் பண்ணி’ என்கிறார்.

பாசுரம் முழுதினையும் கடாக்ஷித்து, அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார். ‘வெம்
மா பிளந்தான்றன்னை’ என்றதனை நோக்கி, ‘ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை’ என்கிறார்.

2. ஈண்டு ‘வேறுபாடு’ என்றது, உயர்வினாலே வந்த வேறுபாடு என்று கூறத்
திருவுள்ளம் பற்றி, அவ்வுயர்வுதான் எங்கும் பரந்திருத்தல், எல்லாப்
பொருள்கட்கும் சேஷியாயிருத்தல், எல்லாரையும் ஏவுகின்றவனாயிருத்தல்
ஆக மூன்று வகையாய் இருத்தலின், அம் மூன்று வகையான வேறுபாடுகளும்
தோன்ற ‘வேறுபாடு அடங்கலும்’ என்கிறார்.

3. ‘வேறுபாடு எவ்வகையாலே?’ என்ன, அதனை அருளிச்செய்கிறார், ‘ஈண்டு,
வேறுபாடு என்றது’ என்று தொடங்கி.

4. ‘எல்லா ஆத்துமாக்களும் ஈசுவரனோடு ஞானத்தாலே ஒரே தன்மையனவாய்
ஒத்து இருக்க, வேறுபாடு சொல்லும்படி யாங்ஙனம்?’ என்கிற சங்கையையும்
நீக்காநின்றுகொண்டு, மேலே ‘வேறுபாடு அடங்கலும்’ என்றதில் சொல்ல
வேண்டுமென்று விரும்பிய தன்மை விசேஷங்களையும் காட்டுகிறார், ‘எல்லா
ஆத்துமாக்களுக்கும்’ என்று தொடங்கி.

மேலே கூறிய மூன்றனையும் மாறாடி அருளிச்செய்கிறார், ‘தன்னை ஒழிந்தார்’
என்று தொடங்கி. ‘தன்னையொழிந்தாரடையத் தனக்கு அடிமை செய்யக்
கடவனாய்’ என்றது, இறைவனாயிருத்தலை விளக்கியபடி. ‘தான் எங்கும்
பரந்திருப்பவனாய்’ என்றது, எங்கும் பரந்திருத்தலைக் கூறியபடி.
‘பரந்திருத்தலை’ விளக்குகிறார், ‘ஆகாசம்’ என்றது முதல் ‘இருக்கக்கடவனாய்’
என்றது முடிய. ‘எல்லாப் பொருள்களையும் ஏவுகின்றவனாயிருத்தல்’
என்றதனை விளக்குகிறார், ‘இப்படிப் பரந்திருத்தல்தான்’ என்று தொடங்கி.

2. ஆக, ‘இப்படிப் பரந்திருத்தல்தான் ஏவுவதற்காகவன்றோ?’ என்றது முடிய,
‘வீற்று’ என்ற பதத்தின் பொருளை விளக்கிக் கூறியபடி.

3. ‘இருந்து’ என்பதற்குப் பொருள் அருளிச்செய்கிறார், ‘இவ்வருகுள்ளாரை’
என்று தொடங்கி. இதனால், ‘தர்மாதிபீடம்’ சொல்லப்படுகிறது. ‘அஞ்ஞானம்
முதலானவைகள்’ என்றது, ஞான தர்ம வைராக்ய ஐஸ்வர்யங்களையும்,
அஞ்ஞான அதர்ம அவைராக்ய அநைஸ்வர்யங்களையும் குறித்தபடி.

4. ‘வீற்றிருந்து’ என்றதனை இரண்டு சொற்களாகக் கொள்ளாது, ஒரே
சொல்லாகக் கொண்டு பொருள் அருளிச்செய்கிறார், ‘தன்னினின்றும்’ என்று
தொடங்கி.

5. மேலேயுள்ள ‘இருந்து’ என்ற பதத்தை இங்கும் கூட்டி பாவம்
அருளிச்செய்கிறார், ‘சுற்றுப்பயணம் வந்து’ என்று தொடங்கி.

மூன்று விதமான ஆத்துமாக்கள் : பத்தர், முத்தர், நித்தியர் என்பவர்கள்.
‘காரிய காரண உருவமான இருவகைப்பட்ட பிரிவுகள் அங்கு’ என்றது,
விமான கோபுரம் முதலானவைகள் காரியம்; திவ்ய அசித்துக் காரணம்
என்றபடி. ‘இங்கும், அப்படி யுண்டான இருவகைப்பட்ட பிரிவுகள்’ என்றது,
இவ்வுலகத்திலும், பிரகிருதியையும் அதன் காரியமான மகத்து முதலான
காரியங்களையும் குறித்தபடி. இரண்டாம் பத்து. பக். 35. காண்க.

      மேல் உலகம் ஆறாவன : புவர் லோகம், சுவர் லோகம், மகர்லோகம்,
ஜனர்லோகம், தபோலோகம், சத்தியலோகம் என்பனவாம்.

ஸ்ரீ சாத்வதம். ‘திருக்குழலிலே ஏற்றும்படியாக’ என்றது, ‘சிரசாகத் தரிக்க’
என்றபடி.

2. ‘‘மண்ணையிருந்து துழாவி’ என்ற திருவாய்மொழியிலுண்டான விடாயைச்
சாதனமாகச் சொல்லலாமோ?’ என்ன, அந்த வருத்தத்தைக் கண்டு
அனுபவிப்பிக்கையாலே முன் கணத்தில் இருந்தமை மாத்திரமே கொண்டு
அருளிச்செய்கிறதொழிய, உபாயம் அன்று என்று திருவுள்ளம் பற்றி
அருளிச்செய்கிறார் ‘முன்கணத்திலே’ என்று தொடங்கி. ‘ஈசுவரன்
அபிப்பிராயத்தாலே ஏது’ என்றபடி.

3. ‘பகவானுடைய கிருபையை என்னலுமாம்’ என்றது, ‘நன்று சூட்டும் விதி
எய்தினம்’ என்கிறபடியே, ‘பகவானுடைய கிருபையை’ என்றபடி.

4. ‘‘இனி என்ன குறை’ என்னலாமோ? பரமபதப் பிராப்தி முதலானவை
வேண்டாவோ?’ என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘பரமபதத்திற்குச்
சென்றாலும், என்று தொடங்கி.

5. ‘இனி என்ன குறை’ என்றதனைச் ‘சொன்மாலைகள் ஏற்ற நோற்றேற்கு’
என்றதனோடே கூட்டி, பாவம் அருளிச்செய்தார் மேல்; ‘இனி என்ன குறை’
என்றதனைப் ‘போற்றி’ என்ற பதத்தோடு கூட்டி வேறும் ஒரு பாவம்
அருளிச்செய்கிறார், ‘இங்கேயிருந்தே’ என்று தொடங்கி. 

6. ‘அங்குத்தை அனுபவம் யாது?’ என்ன, ‘அங்கே போனாலும்’ என்று
தொடங்கி அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்,

  ‘பல்லாண் டென்று பவித்திர னைப்பர மேட்டியைச் சார்ங்கமென்னும்
வில்லாண் டான்தன்னை வில்லிபுத் தூர்விட்டு சித்தன் விரும்பியசொல்
நல்லாண் டென்று நவின்றுரைப் பார்நமோ நாராய ணாயஎன்று
பல்லாண் டும்பர மாத்மனைச் சூழ்ந்திருந் தேத்துவர் பல்லாண்டே.’

  என்பது திருப்பல்லாண்டு, பா. 12.

  ‘பூவள ரும்திரு மாது புணர்ந்தநம் புண்ணியனார்
தாவள மான தனித்திவம் சேர்ந்து, தமருடனே
நாவள ரும்பெரு நான்மறை ஓதிய கீதமெலாம்
பாவள ரும்தமிழ்ப் பல்லாண் டிசையுடன் பாடுவமே.’

  என்பது வேதாந்த தேசிகன் ஸ்ரீசூக்தி.

அப்படி விடாய்த்தவர் -இதில் ஹர்ஷமாக அருளுகிறார்
கிருஷி பண்ணின படி
பொய் நின்ற ஞானம் தொடங்கி -இதுவரை –
பக்தி என்கிற பசி -போஜனத்துக்கு ஷுத்து போலே –
உண்டாக்கி -போகம் ரசிக்க
காதல் கடல் புரைய விளைவித்த
கடலில் மிகப் பெரிதால்
தத்வ த்ரயம் விளாக்குலை கொண்ட -அவா அதனில் பெரிய –
விடாயுக்கு கிருஷி முயன்றான் பக்தி உழவன்
இந்த கிருஷிக்கு பலன் சொல்கிறது இதில்
சாஷாத் அனுபவம் போலே மானஸ அனுபவம்
பேற்றுக்கு அவ்வருகு இல்லாத பேறு பெற்று ஹர்ஷம் –
சாஸ்திரம் -நிறைய பேற்றை –
முக்குணம் உடையவர் -ராசிக்யம் உண்டாக்க முதலில் சாஸ்திரம்
சேன யாகம் சூன்யம் -வைப்பது போலே விரோதி அழிக்க
நம்பிக்கை இன்றி செய்தாலும் பலன் கொடுக்குமே
ஐஸ்வர்யம் வாயவ்ய யாகம்
அடுத்த நிலை -ஸ்வர்க்கம்
நிரந்தர பலன் -பகவத் கைங்கர்யம்
இதை பெற்று விட்டால் போலே
நிகர் யாரும் இல்லையே
சூழ் விசும்பு அநந்தரம்  இருக்க வேண்டிய திருவாய்மொழி
பெற்ற ஹர்ஷம் இதில் சொல்வதால் நஞ்சீயர் –
பெருமாளும் இளைய பெருமாளும் இருப்பிலே பிராட்டி
பிரிந்து -போக்க வானர -மகராஜர்
விரோதி கிழங்கு எடுத்து கூடினது போலே
போலி கண்டு பிரமித்த இலவு ஐவரும்
அவள் மாயமான்
இவரோ போலியை எம்பெருமானாக கண்டு
இலவு எல்லாம் போகும்படி காட்டிக் கொடுத்து

ஐஸ்வர்யம் அனைத்தையும் காட்டி அருளி –
24000 படியில் விவரிக்கிறார்
திவ்ய நகரம் திவ்ய ஆஸ்தானம்
சமஸ்த கல்யாண குணாத்மகன்
வீற்று இருந்த நிலை
லீலா விபூதியையும் நித்யர் போலே ஆக்க அவதரித்து செஷ்டிதன்கள் காட்டி கொடுத்து
இவர் கையில் தாளம் கொடுத்து
எம்பெருமான் இருக்கும் இருப்புக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறார்
பிரமிப்புக்கு -தன்னை காட்டி -குன்றத்தை நெடுமா மலை வானமா மலை
ஸ்ரீ வர மங்கை நகர்
மங்களம் -சொல் மங்கை
சீதா சீதை தமிழ் –
தமிழ் சமஸ்க்ருதம் போகாதாம்
மங்கை மங்கா ஆகாது
ஆண்டாள் கோதை கோதா சொல்கிறோம்
சம்பந்தம் இல்லை -வேற திருநாமம் காஞ்சி ஸ்வாமி காட்டி
கோதை மாலை அர்த்தம்
பெண்ணை ஆறு பெண்ணா வராது பாட பேதம் –
ஸ்ரீ வர மங்கள நகர்
திவ்ய தேச பெயர் –
நான்குநேரி
அல்ப சாதுர்யம் கண்டு போலி –
புள்ளுடையான் அருளாழி அம்மான் நித்ய அடியாரைக் காட்டிக் கொடுத்தான் –
பஸ்மத்தை கொண்டு மேல் நோக்கி இட்டவரைக் காணில் –
திருமண் -நெடுமால் அடியார் பிரமித்தார்
நித்ய கைங்கர்யபரர்களைக் காட்டி
ஸ்ரீ தரன் மூர்த்தி
பாஸ்கரென ப்ரபா-மைய கண்ணாள் -மலர் மேல் -காட்டிக் கொடுத்தான்
உபய விபூதி ஐஸ்வர்யம்
என்ன குறை தனது வாயால் சொல்ல
முன்பு தாயார் என்ன செய்வேன் சொல்லி
வீவில் இன்பம் ஆனந்த மயம் காட்டிக் கொடுத்து
இனி என்ன குறை எழுமையும் சொல்லும்படி
சாத்து முறை திருவாய்மொழி
இதுவும் திருவேம்கடமுடையான் விஷயம் தான்

அனுபவித்து மங்களா சாசனம் செய்கிறார்
கிரிஷ்ணனை கவி பாட செய்தஎனக்கு என்ன குறை
வீவில் சீர் அழிவு இல்லாத கல்யாண குணங்கள்
வெம்மா பிளந்தான் தன்னை
கைகள் ஆரத் தொழுது
வேறுபாடு -வீற்று இருந்து -வீறு இருந்து
வீறு -வேறுபாடு வை லஷண்யம்
ஸ்வ வ்யரிக்த சமஸ்த வஸ்துகளும் அடிமை தான் எஜமானன் -சேஷயாய்
வந்த வேறுபாடு ஞான ஆகாரத்தால் சாம்யம் அனைவரும்
தர்ம பூத ஞானம்  மங்கி இருக்கும்
ஜீவாத்மா  பரமாத்மா ஞான ஆனந்த ஸ்வரூபம்
விபுத்வ -சேஷித்வ  -நியந்த்ருத்வ -மூன்றிலும் வேறுபாடு உண்டே
தன்னை ஒழிந்தார் அடைய தனக்கு கிஞ்சித் கரிக்க கடவனாய் -சேஷி சேஷ பாவம்
வியாபித்து -ஆகாசமும் வியாபிக்கும் -ஜாதி குணம் போலே வியாபித்து பரிபூர்ணமாக –
நியந்த்ருத்வம் உண்டே இவனுக்கு
வியாபித்தும் நியமநார்தம் –
ஆசனம் கீழே அஞ்ஞானம் அழுத்தும்படி -கட்டளைக்கு கீழே அனைத்தும்
வீற்று இருந்து
இருந்து –
இருந்த இருப்பில் லோகம் அடைய செங்கோல் நடத்தும் –
சென்று கார்யம் செய்ய வேண்டாதபடி
பீஷாத்மா -வாயு -போலே
ஏழு உலகு -விபூதி த்வயத்தையும்
வீவில் சீர் கல்யாண குணம்
அன்றிக்கே
ஏழு உலகு லீலா விபூதி
வீவில் சீர் நித்ய விபூதி
த்ரிவித செத்தனர் பக்தர் முக்தர் நித்யர்
சதுர்வித -பிரகிருதி கார்ய காரண ரூபமான
அங்கும் இங்கும் கார்ய காரணங்கள்
பதாளா லோகங்கள் பூ லோகம் சேர்த்து -பரம பதம் இவ்வருகு ஆறு
பரமபதம் ஏழாவது லோகம்
செருக்கால் தனது பக்கம் கிட்ட ஒண்ணாது இருப்பானோ என்னில் –
ராமோ ராஜ்ஜியம் உபாசித்வா -ராமக ராஜ்ஜியம் -உபாசனம் -செய்வானாம்
ஜனங்கள் கண்டு அரசன் பயப்படுவது போலே
இட்ட கட்டளை நிறைவேற்ற வேண்டுமே

ஐஸ்வர்யம் அர்த்த ராத்திரி குடை பிடிப்பது

பவ்யமாக =ஆற்றல் -மிக்கு அழும் அம்மான் –
ஆற்றல் -ஆளுதல் -துன்பம் ஆற்றினான் ஆறுதல் சொன்னான்
வலிமை சாந்தி உடன் ராஜ்ஜியம் ஆளுகிறான்
பொறை ஷமம் -கர்வம் இன்றி
பிரப்தமான ஐஸ்வர்யம்
அன்றிக்கே
வலிமையாய் -தாரண சாமர்த்தியம் பலம் உள்ளவன்
அம்மான் -நியந்த்ருத்வம் ஸ்வாமி என்பதால்
வெம்மா வெவ்விய குதிரை கேசி
ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் அம்மான் கேசி வதம் -பட்டர் நிர்வாகம்
இன்னார் என்கிறது கண்ணன் அம்மங்கி அம்மாள் பணித்த
எம்பார் வார்த்தை பிள்ளான் என்றும் சொல்வார்கள் –

ராஜகுமாரர் முதுகுடனே போம் எம்பார் பட்டர் வார்த்தை சொல்வது போலே
சஜாதீயனாக வந்து அவதரித்து
பரிபவங்கள் அடைய பொறுத்து
களை பிடுங்கி ரஷிக்கும் படி
சமந்தக மணி விருத்தாந்தம்
சத்ய பாமைக்கே சங்கை வந்ததாம்
கேசி பட்டுப் போக செய்தேயும் -வெம்மா என்கிறார்
மா பலி சொல்வது போலே
ஆபத்தை நினைத்தவாறே
வாயை பிளந்து வந்தானாம் -கையாலே இரண்டு கூறாக இடி விழுந்த மரம் போலே விழுந்தான்
கிருஷ்ணன் தோளாலே பிராணன் விட்டான்
த்வாரம் கண்ட இடத்தில் குழந்தை கை நீட்டுவது போலே
அபூர்வ தர்சனம் கை பூரித்ததாம்
பூரித்து தாங்காமல் –
கைவாங்க விழுந்தான்
போற்றி போற்றி
‘நூறு பிராயம் புகுவீர்’ என்று சொல்லாமல், ‘போற்றி’ என்கிறது என்?’
என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘சொரூபத்திற்கு’ என்று தொடங்கி.
என்றது, ‘சேஷத்துவத்திற்கு அநுகுணமாகப் பரிந்து, ‘போற்றி’ என்று
மங்களாசாசனம் செய்கிறார்’ என்றபடி.

ஸ்வரூபம் தக்கபடி பல்லாண்டு பாடுகிறார் –
என்றே -ஒருதடவை சொல்லி நிற்காமல்
பலாண்டு பல்லாண்டு -அங்கும் நம நம இத்யேவ வாதினக
வாயால் போற்றி
தொழுது கை –
விடாய்  தீர வயிறு நிறையும்படி தொழுது
என்று தழுவும் -போலி இப்பொழுது கைகள் ஆரத் தொழுது
சொல் மாலைகள் தொல் மாலைகள் செவ்வி அழியாத மாலைகள் –
அனுசூயை கொடுத்த மாலை போலே
இவருடைய கவி பாட்டு ஈஸ்வரனுக்கு அலங்காரம்
பாசுரம் செய் மாலையே இவரே அருளி
ஏற்ற திருக் குழலிலே ஏறும்படி தலையாலே சுமந்தும்
ஏற்ற நோற்றேன் -நோற்றாரா
மண்ணை இருந்து துழாவிய இவருக்கு விடாய் -த்வரை -அதனடியாக
பகவத் கிருபை தான் சாதனம்
அழுததே காரணம் -நோற்றேன் -இது தான்
பகவத் கிருபையை நோன்பு என்கிறார்
பூர்வ ஷண வர்த்தியே காரணம்
என்ன குறை
இங்கே கிஞ்சித்காரம் பெற்ற எனக்கு குறை என்ன
ஸ்வரூப அனுரூபமாக அடிமை செய்யப் பெற்றேன்
தேச விசேஷம் போய் -தேகம் விட்டு பெற வேண்டியதை -இங்கேயே பெற்றதால் குறை என்னது
பரம பதம் போக வேண்டிய குறையும் இல்லையே
எத்தனை குளிகைக்கு நிற்கும் எம்பெருமான் கேட்டானாம்
எழுமையுமே என்றும் ஒக்க
முடிய நிற்பதை ஏழு ஏழு ஆக சொல்வர் சப்த சப்தச-21
அங்கெ போக பெற்றிலேன் குறையும் இல்லையே
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டே
இங்கேயே அனுபவிக்க பெற்றேனே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-4-11–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 11, 2013

வல்வினை தீர்க்கும் கண்ணனை
வண்குரு கூர்ச்சட கோபன்
சொல்வினை யாற்சொன்ன பாடல்
ஆயிரத் துள்இவை பத்தும்
நல்வினை என்றுகற் பார்கள்
நலனிடை வைகுந்தம் நண்ணித்
தொல்வினை தீரஎல் லாரும்
தொழுதுஎழ வீற்றிருப் பாரே.

    பொ-ரை : வளப்பம் பொருந்திய திருக்குருகூரில் அவதரித்த ஸ்ரீ சடகோபர், கொடிய வினைகளை எல்லாம் தீர்க்கின்ற கண்ணபிரான் விஷயமாகச் சொல்லியல்லாது நிற்க ஒண்ணாத பத்தி பாரவஸ்யத்தாலே சொன்ன திருப்பாசுரங்கள் ஆயிரத்துள் இந்தப் பத்துத் திருப்பாசுரங்களையும் புண்ணியம் என்று கற்பவர்கள், நன்மையையுடைய பரமபதத்தை அடைந்து, பழமையான வினைகள் எல்லாம் நீங்க, எல்லாரும் தொழுது எழும்படி வேறுபட்ட சிறப்போடு எழுந்தருளியிருப்பார்கள்.

வி-கு : ‘சடகோபன் கண்ணனைச் சொல்வினையாற்சொன்ன பாடல் இவை பத்தும் நல்வினை என்று கற்பவர்கள், தொல்வினை தீர, வைகுந்தம் நண்ணி, எல்லாரும் தொழுது எழ வீற்றிருப்பர்,’ என்க. வண்மை சடகோபருக்கு அடை : குருகூருக்கு ஆக்கலுமாம்.

    ஈடு : முடிவில், 1‘இத்திருவாய்மொழி கற்றார், சமுசாரத்துக்கம்போய், பகவானை விட்டுச் சிறிதும் பிரிதல் இல்லாத திருநாட்டிலே எல்லாரும் தலைமேல் தாங்கும்படி மேன்மையோடே இருக்கப்பெறுவர்,’ என்கிறார்.

    வல் வினை தீர்க்கும் கண்ணனை – அடியார்களுடைய பிரிவிற்குக் காரணமான மஹா பாவத்தைப் போக்கும் தன்மையனான கிருஷ்ணனை. இதனால், 2பெற்றவர்கள் கைவிட்டால் பிடித்தவர்கள் கைவிடார்கள்,’ என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. வண்குருகூர்ச் சடகோபன் – பெருவள்ளலான ஆழ்வார். 3இன்று நாமுங்கூட இருந்து பகவானுடைய குணங்களை அநுசந்தானம் பண்ணும்படி பண்ணின வள்ளன்மை அன்றோ? ஆதலால், ‘வண்சடகோபன்’ என்கிறது. சொல் வினையால் சொன்ன பாடல் – 4சொல்லி அல்லது நிற்க ஒண்ணாத பத்தி பாரவஸ்யத்தாலே சொன்ன பாடல். அன்றிக்கே, ‘பகவானுடைய குணங்களின் பலாத்காரத்தாலே சொன்ன பாடல்’ என்னுதல். அன்றிக்கே, ‘சொல் தொழிலால் – அதாவது, வாசிகமான

அடிமையால் சொன்ன பாடல்’ என்னுதல். ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் – ஆயிரம் திருவாய்மொழியிலும், இவர் எம்பெருமானுக்கு நிறம் முதலியவற்றால் ஒத்திருப்பவையான பொருள்களைக் கண்டு அவனாக நினைத்துப் பிச்சு ஏறின இத்திருவாய்மொழி.

    நல் வினை என்று கற்பார்கள் – இப்படிப் பிச்சு ஏறின இது எல்லார்க்கும் கூடுவது ஒன்றா? அன்றே அன்றோ? ஆன பின்னர், இது 1பாவனம் என்றாகிலும் கற்க வல்லவர்கள். அன்றிக்கே, ‘இது விலக்ஷணகிருத்யம் என்று கற்குமவர்கள்’ என்னுதல். 2நலனிடை வைகுந்தம் நண்ணி – பிரிவு என்பது சிறிதும் இல்லாத பரமபதத்தைக் கிட்டி. தொல்வினை தீர – அநாதியாய் வருகின்ற 3அவித்தியை முதலானவைகள் தீர்ந்து. எல்லாரும் தொழுது எழ -சமுசார சம்பந்தம் சிறிதும் இல்லாதவரான நித்திய சூரிகளும் தொழுது ஆதரிக்க. என்றது, ‘பணியா அமரருங்கூட, 4‘பதியினில் பாங்கினில் பாதங்கள் கழுவினர்’ என்கிறபடியே, அவர்கள் வழிபாடு செய்து ஆதரிக்கும்படி ஆவர்கள்,’ என்றபடி. 5‘தொழுது எழு என் மனனே’ என்று, அநாதிகாலம் 6‘பரம்பொருளைப் பற்றிய அறிவு இல்லாதவன், இல்லாதவன் போலே ஆகிறான்,’ என்னும்படி போந்தவர் அவனைத் தொழுது உய்வு பெற்றாற்போலே காணும், இவர் பாடின திருவாய்மொழியைக் கற்றவர்களைத் தொழுது நித்திய சூரிகள் உய்வு பெறும்படி. வீற்றிருப்பாரே – அவன் இறைவனாம் தன்மைக்கு முடிசூடி

இருக்கப்பெறுவர்கள். 1‘அந்த முத்தன் சுதந்தரன் ஆகிறான்,’ என்னக் கடவதன்றோ? என்றது, ‘கர்மம் அற்றவன் ஆகின்றான்’ என்றபடி. வீற்று -வேறுபாடு.                                        

(11)

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

மண்ணுலகில் முன்கலந்து மால்பிரிகை யால்மாறன்
பெண்ணிலைமை யாய்க்காதல் பித்தேறி – எண்ணிடில்முன்
போலிமுத லான பொருளைஅவ னாநினைந்து
மேல்விழுந்தான் மையல்தனின் வீறு.

மேற்பாசுரத்தில் ‘என் செய்கேன்’ என்று கைவாங்கின பின், ‘வல்வினை
தீர்க்கும் கண்ணனை’ என்றதற்குக் கருத்து அருளிச்செய்கிறார், ‘பெற்றவர்கள்’
என்று தொடங்கி.

  ‘பெற்றார் பெற்றொழிந்தார் பின்னும்நின் றடியேனுக்
குற்றானாய் வளர்த்துஎன் னுயிராகி நின்றானை’

  என்று பெரிய திருமொழிப்பாசுரம் அநுசந்திக்கத்தகும்.

‘வினை’ என்பதற்கு, மூன்று வகையான பொருள் : அவை, பத்தி,
பகவானுடைய குணங்கள், தொழில் என்பன. முதற்பொருளில், பத்தியை
வினை என்கிறது, கர்மத்தினாலே சாதிக்கக் கூடியது பத்தியாகையாலே.
இரண்டாவது பொருளில், பகவானுடைய செயல்களாலே குணங்கள் பிரகாசிக்க
வேண்டுகையாலே, குணங்களை ‘வினை’ என்கிறது. மூன்றாவது பொருள்,
வெளிப்படை.

வல் வினை தீர்த்த கண்ணன்
தாயார் கை விட்டாலும் விடாத கிருஷ்ணன்
பரம உதாரர் ஆழ்வார்
குண அனுசந்தானம் செய்ய வழங்கிய வள்ளல் தனம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-4-10–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 11, 2013

அயர்க்கும்;சுற் றும்பற்றி நோக்கும்;
அகலவே நீள்நோக்குக் கொள்ளும்;
வியர்க்கும்; மழைக்கண் துளும்ப
வெவ்வுயிர் கொள்ளும்;மெய் சோரும்;
பெயர்த்தும்‘கண் ணா!’என்று பேசும்;
‘பெருமானே, வா!’என்று கூவும்;
மயற்பெருங் காதல்என் பேதைக்கு
என்செய்கேன் வல்வினை யேனே?

    பொ-ரை : ‘மயங்குவாள்; பின்னர் நாற்புறத்திலும் பலகாலும் பாராநிற்பாள்; விரிந்து செல்லும்படி நீண்ட தூரம் பார்ப்பாள்; பின்னர் வியர்த்து நீராக நிற்பாள்; குளிர்ந்த கண்களில் நீர் துளும்பும்படி பெருமூச்சு எறிவாள்; தளர்வாள்; மீண்டும், ‘கண்ணபிரானே!’ என்று பேசுவாள்; ‘பெருமானே, வா!’ என்று கூவுவாள்; பெரிய காதலால் மயக்கங்கொண்ட என் பெண்ணிற்கு வல்வினையேன் என் செய்வேன்!’ என்கிறாள்.

    வி-கு : ‘அயர்க்கும், நோக்கும், கொள்ளும், வியர்க்கும், கொள்ளும், சோரும், பேசும், கூவும்’ என்பன, செய்யும்என் முற்றுகள். பேதை – பருவப்பெயர்.

    ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 1நிறம் முதலியவற்றால் எம்பெருமானை ஒத்திருக்கும் பொருள்களை நினைப்பதற்கு ஆற்றல் இல்லாத துன்பத்தின் மிகுதியாலே இவளுக்குப் பிறந்த வேறுபாடுகளைச் சொல்லி, ‘நான் என் செய்வேன்?’ என்கிறாள்.

    அயர்க்கும் – நின்றுகொண்டு இருக்கும்போதே சித்தத்தின் செயல் அற்று மயங்குவாள். சுற்றும் பற்றி நோக்கும் ‑ 2பின்னையும் அறிவு குடிபுகுந்து, தன் ஆபத்தே செப்பேடாக அவன் வரவை அறுதியிட்டு, வந்து அருகே நின்றானாக, ஆசையோடு சுற்றும் பாராநிற்பாள். அகலவே நீள் நோக்குக் கொள்ளும் – அங்குக் காணாமையாலே, ‘எப்படியும் இவ்வளவில் புறப்படாதொழியான்,’ என்று அவன் புறப்படுதல் தொடங்கிக் காண்கைக்காகப் பரக்கக்

கொண்டு பரமபதத்தளவும் செல்லப் பாராநிற்பாள். வியர்க்கும் – அங்குக் காணாமையாலே, ‘என்னளவு இதுவாய் இருக்க வாராது ஒழிவதே!’ என்று நொந்து, இளைப்பாலே வேராநிற்பாள். மழைக்கண் துளும்ப வெவ்வுயிர் கொள்ளும் – மழைபோலே அருவி சொரிகின்ற கண்ண நீரானது கோபத்தீயாலே சுவறி அடி அற்றுக் கண்ணளவிலே துளும்பும்படி அவ்வெம்மை தோன்ற நெடுமூச்சு எறிவாள். என்றது, ‘வியர்வையாய்ப் புறப்பட்டுப் புறப்படாதது கண்ணீராய்ப் புறப்படும்; கண்ணீராய்ப் புறப்படாதது நெடுமூச்சாய்ப் புறப்படும்,’ என்றபடி.

    மெய் சோரும் – அகவாயில் உள்ளது நேராகப் போனவாறே தன் வசம் இல்லாத சரீரத்தையுடையவள் ஆம். 1‘இவள்படியே இப்படித் துவளுவது! ஏன்? முடிந்தாலோ?’ எனின், அற முடிய ஒட்டாதே ஆசையாகிய தளை? பெயர்த்தும் கண்ணா என்று பேசும் – மீண்டும் ‘கிருஷ்ணனே!’ என்று விளிப்பாள். பெருமானே வா என்று கூவும் – 2அவ்வாறு விளித்து, அந்தத் திருப்பெயராலே பிறந்த நினைவின் மிகுதியாலே வந்த உருவெளிப்பாட்டாலே வந்தானாகக் கொண்டு, ‘வா’ என்று அழைப்பாள். அன்றிக்கே, பின்னையும் ‘உடையவன் உடைமையை இழக்க விடுமோ?’ நாம் படுவது காண மறைய நின்றானத்தனை’ என்று ‘வா என்று அழைப்பாள்’ என்னுதல். மயல் பெருங்காதல் என் பேதைக்கு – மயக்கத்தைச் செய்யக் கூடியதான பெரிய காதலையுடைய என்னுடைய இளம் பெண்ணுக்கு, என் செய்கேன் – இவள் மயங்காதபடி செய்யவோ? நான் இதனைப் பொறுத்திருக்கவோ? வல்வினையேனே – இவளை இப்படிக்

காணும்படி மஹா பாவத்தைப் பண்ணினேன்! 1ஆழ்வான் திருக்கண்கள் நோவுபட்ட பின்பு எம்பெருமானார் திருவுள்ளம் நோவுபட்டாற்போலேகாணும் திருத்தாயார் திருவுள்ளமும் படுகிறது                             

தாயாரின் ஈடுபாடு, ‘இவள் படியே’ என்று தொடங்கும் வாக்கியம். ‘இவள்
படி’ என்றது, சிலேடை :  சரீரமும், விதமும்.

2. ‘பெருமானே வா என்று கூவும்’ என்றதற்கு இரண்டு விதமாகக் கருத்து
அருளிச்செய்கிறார், ‘அவ்வாறு விளித்து’ என்று தொடங்கி. ‘உரு வெளிப்பாடு’
என்றது, ஞானத்தின் தெளிவை. முதல் கருத்து, பாவனையின் மிகுதியாலே
முன்னே தோன்றுகையாலே வா என்று அழைக்கிறாள் என்பது. இரண்டாவது
கருத்து, ‘இந்நிலையில் உடையவன் நம்மை விட்டுப் போகான், மறைய
நிற்கின்றான்’ என்று நினைத்து வா என்று அழைக்கிறாள் என்பது.

‘என்செய்கேன்’ என்றதற்கு ஓர் ஐதிஹ்யம் காட்டுகிறார், ‘ஆழ்வான்’ என்று
தொடங்கி. ஆழ்வான் – கூரத்தாழ்வான். கூரத்தாழ்வாரை ‘ஆழ்வான்’
என்றும், நம்மாழ்வாரை ‘ஆழ்வார்’ என்றும் வழங்குதல் வைணவ மரபு.
‘ஆழ்வான் திருக்கண்கள் நோவுபட்ட பின்’ என்றது, கிருமிகண்ட
சோழனாலே திருக்கண்கள் போயினமையைக் குறித்தபடி. இதன் விரிவை,
அப்பெரியார் திவ்விய சரிதையில் காண்க.

  ‘அவத்தப்புன் சமயச்சொற் பொய்யை மெய்யென்று
அணிமிடறு புழுத்தான்றன் அவையில் மேவிச்
‘சிவத்துக்கு மேற்பதக்குண்’ டென்று தீட்டும்
திருக்கூர வேதியர்கோன் செவ்வி பாடப்
பவத்துக்கம் பிணிநீங்க நரகந் தூரப்
பரமபதங் குடிமலியப் பள்ளி கொள்ளும்
நவத்துப்புச் செங்கனிவாய்க் கரிய மேனி
நம்பெருமாள் அரங்கேசர் ஆடி ரூசல்.’

  என்றார் திவ்விய கவியும்.

அனுசந்திக்க கோடா சக்தி இல்லை
துக்கத்தால் உடம்பில் மாறுபாடு
அயர்க்கும்
எட்டு விஷயம்
நின்றவாறு நில்லாமல் மோகிக்கும்
சுற்றும் பார்க்கும் ஆபத்தே செப்பேடாக வருவானே
அவன் வரவை அத்யவசித்து சுற்றும் முற்றும் பார்க்கும்
இல்லை என்றதும் –
புறப்பட்டு விட்டான் வர நேரம் ஆகுமே
பிரதம கார்யம் காண ஆசைப்பட்டு நீள் நோக்கு
பரமபதம் வரை பார்க்க
அங்கும் காணாமல் நொந்து
வ்யர்த்து
வேர்வை தண்ணீர் கண்ணீர் நெடு மூச்சு
மழை போலே –
மெய் சோறும் அகவாயில் உள்ளவை போக
இவள் படி இப்படி துடித்து
கிரிஷ்ணன்னே -கண்ணா
திருநாமம் சொல்லிய ஹர்ஷம்
உரு வெளிப்பாடு வந்தானாக கொண்டு
உடையவன் உடைமை இழக்க மாட்டான்
மறையாமல் வா
காதல் -மையல் -பேதை
இவளை அவனை என்னை ஒன்றும் பண்ண முடியாதே
வல் வினையேன்
ஆழ்வான் திரு நயனங்கள் நோவு பட்டது அறிந்து எம்பெருமானார் துடித்தது போலே தாயார் துடிக்க

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-4-9–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 11, 2013

விரும்பிப் பகவரைக் காணில்,
‘வியலிடம் உண்டானே’ என்னும்;
கரும்பெரு மேகங்கள் காணில்,
‘கண்ணன்’ என்று ஏறப் பறக்கும்;
பெரும்புலம் ஆநிரை காணில்,
‘பிரான்உளன்’ என்றுபின் செல்லும்;
அரும்பெறல் பெண்ணினை மாயோன்
அலற்றி அயர்ப்பிக்கின் றானே.

    பொ-ரை : ‘பகவானுக்கு அடிமைப்பட்ட துறவிகளைக் கண்டால், விரும்பி, ‘அகன்ற உலகத்தை எல்லாம் புசித்த திருமால்’ என்பாள்;

கரிய பெரிய மேகங்களைக் கண்டால், ‘கண்ணபிரான்’ என்று கூறிக் கொண்டு மேலே எழுந்து பறப்பதற்குப் பாராநின்றாள்; பெரியனவாயும் காட்சிக்கு இனியனவாயும் இருக்கிற பசுக்கூட்டங்களைக் கண்டால், ‘கண்ணபிரான் அவற்றினிடையே இருக்கிறான்,’ என்று அவற்றின் பின்னே செல்லுவாள்; பெறுதற்கரிய என் பெண்ணினை மாயவன் வாய்விட்டு அலற்றும்படி செய்து மயங்கச் செய்கிறான்,’ என்கிறாள்.

    வி-கு : பகவர் – பகவானுக்கு அடிமைப்பட்டவர்கள்; சந்யாசிகள். ‘காணில் விரும்பி என்னும்’ என மாறுக. விரும்புதல் – பெண்ணின் தொழில்.

    ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 1‘பெறுதற்கு அரிய இவள், தன்னையே வாய் வெருவி மயங்கும்படி பண்ணா நின்றான்,’ என்கிறாள்.

    பகவரைக் காணில் விரும்பி வியல் இடம் உண்டானே என்னும் – 2ஞானம் முதலான குணங்களால் நிறைந்தவர்களாய் இதர விஷயங்களில் விரக்தராய் இருக்கும் துறவிகளைக் காணில், ஆதரித்து, ‘பிரளய ஆபத்திலே உலகத்தை அடைய வயிற்றிலே வைத்து நோக்கி, பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய பொருள்களைப் பாதுகாத்தலைச் செய்கையாலே வந்த மன நிறைவு தோற்ற இருக்கின்ற சர்வேசுவரன்,’என்னும். வியல் இடம் – அகன்றதாய் உள்ள பூமி. 1‘நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி நெடுமாலே!’ என்று மயங்கினாற்போலே காணும் அடியார்களைச் சர்வேசுவரனாகக் கொண்டு மயங்குகின்றதாகிய இதுவும். கரும்பெரு மேகங்கள் காணில் கண்ணன் என்று ஏறப் பறக்கும் – கறுத்துப் பெருத்துச் சிரமத்தைப் போக்கக்கூடியதான மேகத்தைக் கண்டவாறே, அவ்வடிவையுடைய கிருஷ்ணன் என்று, பறப்பாரைப்போலே இருக்கப் பரபரப்போடு நிற்பாள். 2மேகத்தைக் கண்ட அளவில் சிறகு எழும்போலே காணும். 3மேகத்தைக் கண்டவாறே ஒரு பக்ஷபாதம் உண்டாகக் கூடியதன்றோ?’ 4இராஜேந்திர சோழன் என்ற ஊரிலே திருவாய்க்குலத்தாழ்வார் என்ற ஒருவர் உண்டு; அவர் கார் காலத்தில் பயிர் பார்க்க என்று புறப்பட்டு மேகத்தைக் கண்டவாறே மோஹித்து

விழுந்தார்; அவர் விழுந்ததைக் கண்டு நின்ற குடிமகன் ஓடி வந்து அவரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து வீட்டிலே விட்டு, ‘இவர் தன்மை அறிந்திருந்தும் இந்நாளிலே இவரை வயல் பார்க்கப் புறப்பட விடுவார் உண்டோ?’ என்றான்.

    பெரும்புலம் ஆநிரை காணில் பிரான் உளன் என்று பின்செல்லும் –1அளவு மிகுந்து பெருத்துக் காட்சிக்கு இனியதாய் இருக்கிற பசுநிரைகளைக் காணில், ‘என் நிலை அறிந்து வந்து உதவுகைக்காகக் கடைக்கூழையிலே வாரா நின்றான்’ என்று அவற்றிற்குப் பின்பு ஏறப்போகாநிற்கும். அன்றிக்கே, ‘அவற்றின் திரளுக்குள்ளே அவனையும் காணலாம்’ என்று அவற்றின் பின்னே போகா நிற்கும் என்னுதல். அரும்பெறல் பெண்ணினை – 2ஸ்ரீராமா! தசரத சக்கரவர்த்தி செய்த மஹத்தான தவத்தாலும் மஹத்தான யாகம் முதலிய செயல்களாலும் அவருக்குப் புத்திரன் ஆனாய்,’ என்கிறபடியே, தம்மைப் பெற்றவர்கள் பட்ட வருத்தம் அல்லகண்டீர் நான் இவளைப் பெறுதற்குப் பட்டது; 3அடியிலே பல காலம் தவம் செய்தே அன்றோ இவளைப் பெற்றது இவள். மாயோன் – 4‘குரவர்களாகிய தாய் தந்தையர்கள் நம்மை என் செய்வார்கள்?’ என்கிறபடியே, பெற்றவர்களைக் கைவிடும்படி செய்ய வல்லவன். அலற்றி அயர்ப்பிக்கின்றான் – எப்போதும் தன்னையே வாய் வெருவும்படி செய்து, அத்துணையில் நில்லாது மயங்கும்படி பண்ணாநின்றான்.

‘அடிமையாயுள்ள பகவரை இறைவனாகக் கூறலாமோ?’ என்னும் வினாவினைத்
திருவுள்ளம் பற்றி, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘நின்ற குன்றத்தினை’
என்று தொடங்கி. என்றது, ‘அசித்துக்கும் ஈசுவரனுக்கும் பேதமுண்டாயிருக்கச்
செய்தேயும் ஐக்கியம் கூறியது மயக்கத்தின் காரியமானாற்போன்று, இதுவும்
மயக்கத்தின் காரியம்’ என்றபடி.

2. ‘பறக்கும்போது சிறகு வேண்டாவோ?’ என்னும் வினாவிற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘மேகத்தை’ என்று தொடங்கி.

3. ‘பறக்கும் என்றதற்கு ரசோக்தியாக அருளிச்செய்கிறார், ‘மேகத்தைக்
கண்டவாறே’ என்று தொடங்கி. பக்ஷபாதம் – சிலேடை.

4. மேகத்தைக் கண்டதும் கிருஷ்ணனாக மயங்கியதற்கு ஓர் ஐதிஹ்யம்
அருளிச்செய்கிறார், ‘இராஜேந்திரசோழன்’ என்று தொடங்கி.

  ‘குவலையஞ் சூழ்கடல் காயா மரகதங் கொண்டல்நெய்தல்
குவலையங் கண்டன்பர் நைவரென் றால்கொற்ற வாணற்குவா
குவலைய நேமிதொட் டாயரங் கா!கொடும் பல்பிறப்பா
குவலையங் கற்றுனைக் காணில்என் னாங்கொல் குறிப்பவர்க்கே?’

  என்ற திவ்வியகவியின் திருப்பாசுரம், இங்கு அநுசந்திக்கத்தகும்.

  ‘வெய்யோனொளி தன்மேனியின் விரிசோதியின் மறையப்
பொய்யோஎனு மிடையாளொடு மிளையானொடும் போனான்
மய்யோமர கதமோமறி கடலோமழை முகிலோ
அய்யோஇவன் வடிவென்பதொர் அழியாஅழ குடையான்’

  என்ற கம்பநாட்டாழ்வார் திருவாக்கும் ஒருபுடை ஒப்பு நோக்கலாகும்.

பின் செல்லும்’ என்பதற்கு இரண்டு வகையாகக் கருத்து அருளிச்செய்கிறார்:
ஒன்று, கிருஷ்ணன் பசுக்கூட்டங்கட்குப் பின்னே வருகின்றான் என்று
நினைத்து, முன்னிடத்தில் இருக்கும் இவள் கிருஷ்ணனிருக்கும்
பின்னிடத்திற்குச் செல்கின்றாள் என்பது. மற்றொன்று, கிருஷ்ணன் பசுக்களின்
மத்தியில் இருக்கிறான் என்று நினைத்துப் பசுக்களின் பின்னேயே தொடர்ந்து
செல்கின்றாள் என்பது.

2. ஸ்ரீராமா. ஆரண். 66 : 3.

3. ‘அவர்களைக்காட்டிலும் இவள் பட்ட கஷ்டம் யாது?’ என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘அடியிலே’ என்று தொடங்கி. ‘அடியிலே’ என்றது,
சிலேடை : ‘ஆதி காலத்திலே’ என்பதும், ‘திருவடிகளிலே’ என்பதும்
பொருள்.

  ‘நெடுங்காலமும் கண்ணன் நீண்மலர்ப் பாதம் பரவிப் பெற்ற,
தொடுங்காலொசியு மிடை இளமான்’ என்பது, திருவிருத்தம், 37.

4. ஸ்ரீ விஷ்ணு புரா. 5. 6 : 27. இது, கோபிகைகள் வார்த்தை.

மேக தர்சனம் கண்டு அவனே
மேகத்தைக் கண்டதும் கிருஷ்ணனாக மயங்கியதற்கு ஓர் ஐதிஹ்யம்
அருளிச்செய்கிறார், ‘இராஜேந்திரசோழன்’ என்று தொடங்கி.

  ‘குவலையஞ் சூழ்கடல் காயா மரகதங் கொண்டல்நெய்தல்
குவலையங் கண்டன்பர் நைவரென் றால்கொற்ற வாணற்குவா
குவலைய நேமிதொட் டாயரங் கா!கொடும் பல்பிறப்பா
குவலையங் கற்றுனைக் காணில்என் னாங்கொல் குறிப்பவர்க்கே?’

  என்ற திவ்வியகவியின் திருப்பாசுரம், இங்கு அநுசந்திக்கத்தகும்.

  ‘வெய்யோனொளி தன்மேனியின் விரிசோதியின் மறையப்
பொய்யோஎனு மிடையாளொடு மிளையானொடும் போனான்
மய்யோமர கதமோமறி கடலோமழை முகிலோ
அய்யோஇவன் வடிவென்பதொர் அழியாஅழ குடையான்’

  என்ற கம்பநாட்டாழ்வார் திருவாக்கும் ஒருபுடை ஒப்பு நோக்கலாகும்.

என்னை ரஷிக்க பசுக்கள் பின் வந்து
மாலை -கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு –
அவர்களைக்காட்டிலும் இவள் பட்ட கஷ்டம் யாது?’ என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘அடியிலே’ என்று தொடங்கி. ‘அடியிலே’ என்றது,
சிலேடை : ‘ஆதி காலத்திலே’ என்பதும், ‘திருவடிகளிலே’ என்பதும்
பொருள்.

  ‘நெடுங்காலமும் கண்ணன் நீண்மலர்ப் பாதம் பரவிப் பெற்ற,
தொடுங்காலொசியு மிடை இளமான்’ என்பது, திருவிருத்தம், 37.

காவலைக் கடந்து போய்

நாயகன் ஆகையாலே

அலர்த்தி அலர்த்தி அயர்ப்பிக்கின்றான் மோஹிக்கும் படி செய்து அருளுகிறான்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-4-8–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 11, 2013

திருவுடை மன்னரைக் காணில்,
‘திருமாலைக் கண்டேனே’ என்னும்;
உருவுடை வண்ணங்கள் காணில்,
‘உலகுஅளந் தான்’என்று துள்ளும்;
‘கருவுடைத் தேவில்கள் எல்லாம்
கடல்வண்ணன் கோயிலே’ என்னும்;
வெருவிலும் வீழ்விலும் ஓவாக்
கண்ணன் கழல்கள் விரும்புமே.

    பொ-ரை : ‘செல்வத்தையுடைய அரசர்களைக் கண்டால், ‘திருமகள் கேள்வனைக் கண்டேன்,’ என்பாள்; அழகு பொருந்திய வடிவங்களைக் கண்டால், ‘உலகத்தையெல்லாம் அளந்த திரிவிக்கிரமன்’ என்று துள்ளுவாள்; படிமங்களையுடைய கோயில்கள் எல்லாம் ‘கடல் போன்ற நிறத்தையுடைய திருமால் கோயில்களே’ என்பாள்; தெளிவுடையளாய்ப் பந்துக்களுக்கு அஞ்சின காலத்திலும் மயங்கின காலத்திலும் இடைவிடாமல் கண்ணபிரானுடைய திருவடிகளையே விரும்பாநின்றாள்,’ என்றவாறு.

    வி-கு : திரு – அரசச்செல்வம். வண்ணம் – வடிவிற்கு ஆகுபெயர். கரு – படிமை. தே இல் – கோயில்; தே – தெய்வம். வெருவுதல் – உறவினர்க்கு அஞ்சுதல். வீழ்தல் – மயக்கம்.

    ஈடு : எட்டாம் பாட்டு. 2‘மிகத்தடுமாறிய நிலையினளாய் இருந்தாலும் இவள் அவனுக்கே உரியவளாய் இருக்கின்றாள்,’ என்கிறாள்.

    திருவுடை மன்னரைக் காணில் திருமாலைக் கண்டேனே என்னும் -குறைவற்ற ஐஸ்வரியங்களையுடைய இராசாக்களைக் காணில், ‘திருமகள் கேள்வனை 3ஒருபடி காணப்

பெற்றேனே’ என்பாள். 1நாதமுனிகள், இராஜா சாமந்தன் தலையிலே அடியை இட்டு யானைக் கழுத்திலே புக்கபடியைக் கண்டு, சர்வேசுவரன் பிரமன் முதலியோர் தலையிலே அடியிட்டுப் பெரியதிருவடியை மேற்கொள்ளும்படி இதுவாகாதே!’ என்னா மோகித்தார் என்பது பிரசித்தமே அன்றோ? இராஜா தன் சேனையோடே கங்கை கொண்ட சோழபுரத்து ஏறப் போகச்செய்தே, பெரிய முதலியார் மன்னனார் திருவடிகளிலே சேவித்திருக்கச் செய்தே, பெண்பிள்ளை வந்து, ‘நம் அகத்திலே ஒரு குரங்கும் இரண்டு வில்லிகளும் ஒரு பெண்ணுமாய் வந்து புகுந்தார்கள்,’ என்றவாறே, ‘பெருமாளும் இளைய பெருமாளும் பிராட்டியும் ஐந்திரவியாகரண பண்டிதனும்’ என்று புத்தி பண்ணிப் பின் தொடர்ந்து போய், முன்னே போகின்றவர்கள் ‘போகின்றார்கள், போகின்றார்கள்’ என்னக் கேட்டுக் கீழை வாசலிலே சென்றவாறே, ‘இப்படிப் போகின்றவர்களைக் கண்டீர்களோ?’ என்று வாசலில் அவர்களைப் பார்த்துக் கேட்க, அவர்கள் ‘கண்டிலோம்’ என்ன, அதுவே காரணமாகத் திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளினார் அன்றோ?

    உருவுடை வண்ணங்கள் காணில் உலகு அளந்தான் என்று துள்ளும் – நீலம் குவளை காயா உருப்பெற எழுதின சித்திரம் இவற்றைக் காணில், நிறமாத்திரத்தையும் ஊனக்கண்ணுக்குத் தோன்றுகிற எளிமைத் தன்மையையும் கொண்டு, குணாகுண நிரூபணம் பண்ணாதே எல்லார் தலைகளிலும் திருவடிகளை வைத்தவன் என்று, பசுவின் அருகே கட்டி வைத்த கன்று துள்ளுமாறு போலே பரபரப்போடும் கூடிய செயல்களைப் பண்ணாநிற்கும். கருவுடைத் தேஇல்கள் எல்லாம் கடல்வண்ணன் கோயிலே என்னும் – 1கல் புதைத்துக் கிடக்கும் இடங்களைக் காணில், அவையெல்லாம் பெரிய பெருமாள் பள்ளிகொண்டருளுகிற கோயிலே என்பாள். 2இவற்றிற்கு உள்ளீடு சர்வேசுவரன் ஆகையாலே, இவற்றைக் ‘கரு’ என்கிறது. ‘திசைமுகன் கருவுள் இருந்து படைத்திட்ட கருமங்களும்’ என்பது மறைமொழி. வெருவிலும் வீழ்விலும் ஓவாக் கண்ணன் கழல்கள் விரும்பும் – தெளிவுடையளாய்ப் பந்துக்களைக் கண்டு அஞ்சியிருக்கும் போதோடு அறிவு அழிந்து மோகித்த சமயத்தோடு வாசி அற, இடைவிடாதே கிருஷ்ணன் திருவடிகளையே விரும்பாநிற்பாள். 3‘இது, என்றும் ஒரே தன்மையாய் இருக்கும். மாறாடி வருவது மோஹமும் உணர்த்தியும்; நிலையாயிருப்பது இதுவே. இதனால், பகவானிடத்தில் ஈடுபட்டு இருக்குந்தன்மை இவர்க்கு உயிரோடு சேர்ந்தேயிருப்பது என்றபடி.

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-4-7–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 11, 2013

ஏறிய பித்தினோடு ‘எல்லா
உலகும்கண் ணன்படைப்பு’ என்னும்’
நீறுசெவ் வேஇடக் காணில்,
நெடுமால் அடியார்’ என்று ஓடும்;
நாறு துழாய்மலர் காணில்,
‘நாரணன் கண்ணிஈது’ என்னும்;
தேறியும் தேறாதும் மாயோன்
திறத்தன ளேஇத் திருவே.

பொ-ரை : மிகுந்த மயக்கத்தை அடைந்திருக்கும் நிலையிலும் ‘இந்த எல்லா உலகங்களும் கண்ணபிரானுடைய படைப்பு,’ என்னா நிற்கும்; திருநீற்றினை நேரே (ஊர்த்துவபுண்டரம்) இட்டிருத்தலைக் கண்டால் ‘சர்வேசுவரனுடைய அடியார்கள்’ என்று ஓடுவாள்; வாசனை வீசுகின்ற திருத்துழாயினைக் கண்டால், ‘நாராயணனுடைய மாலை இதுவாகும்,’ என்பாள்; ஆதலால், இந்தப் பெண்ணானவள் தெளிந்த நிலையிலும் தெளியாத நிலையிலும் ஆச்சரியமான குணங்களையுடைய சர்வேசுவரனுடைய திறத்தினளே ஆவாள்.

    வி-கு : செவ்வே இடுதலாவது, மேல் நோக்கியிருக்கும்படி ஊர்த்துவபுண்டரமாக இடுதல். ‘இத்திரு, தேறியும் தேறாதும், மாயோன் திறத்தனள்,’ என்க.

    ஈடு : ஏழாம் பாட்டு. 1‘தேறின போதோடு தேறாதபோதோடு வாசி அற எப்போதும் அவன் திறம் அல்லது அறியாளே!’ என்கிறாள்.

    ஏறிய பித்தினோடு எல்லா உலகும் கண்ணன் படைப்பு என்னும் – இவள் பிச்சேறி இருக்கிற நிலையிலே, ‘இந்த உலகம் எல்லாம் கிருஷ்ணனாலே படைக்கப்பட்டன,’ என்பாள். 2பிராமணர் பிச்சு ஏறினாலும், ஓத்துச் சொல்லுமாறு போலே இவ்விஷயத்தில் வாசனை இருக்கிறபடி. 3இவள் பிச்சு ஏறிச் சொல்லும் வார்த்தை கேட்கைக்கு, மைத்திரேயர் முதலிய மஹரிஷிகளைப்போலே தொடர்ந்து திரிய வேண்டிக்காணும் திருத்தாயார்க்கு இருக்கிறது. 4‘எல்லா உலகங்களும் மஹாவிஷ்ணுவின்

சமீபத்தினின்றும் உண்டாயின; அந்த விஷ்ணுவினிடத்தில் தானே எல்லா
உலகங்களும் லயமாகின்றன?’ என்னா நின்றாள். 1‘உலகங்களினுடைய பிறப்பும் கிருஷ்ணனே, பிரளயமும் கிருஷ்ணனே என்னும் இவை பிரசித்தம்’ என்கிற இதில் ஒருக்காலும் கலக்கமில்லை என்றபடி. நீறு செவ்வே இடக் காணில் நெடுமால் அடியார் என்று ஓடும் – நீற்றினைச் செவ்வே இட்டிருத்தலைக் கண்டால் மேல் நோக்கியிருக்கும் அத்துணை மாத்திரத்தையே கொண்டு2 ‘மகா வராஹத்தை எடுத்த மஹாவிஷ்ணுவினால் தூக்கப்பட்டவள் ஆகிறாய்’ என்கிறபடியே, என்றும் ஒக்க பகவானுடைய சம்பந்தம் மாறாத தேசத்தில் மண்ணைக்கொண்டு தரித்துப் போருமவர்களாகக் கொண்டு மயங்கி, ‘இவர்கள் சர்வேசுவரன் அடியார்’ என்று ஓடாநிற்கும். 3பிராயஸ்சித்தப் பிரகரணங்களிலே பிரஹ்மஹத்தி முதலான பாவங்களைப் பண்ணினார்க்குப் பிராயஸ்சித்தமாக விதித்த திரவியத்தைத் தாமசபுருஷர்கள் தரித்துப் போந்தார்கள்; அந்தத் திரவியத்தைப் பாராதே செவ்வை மாத்திரத்தைக் கொண்டு மயங்குகின்றாள் இவள்; அது பொடிபட்டுக் கிடக்கிறது என்று அறிகின்றிலள்; சிறிது ஒப்புமை அமையுமாயிற்று இவள் மயங்குகைக்கு, இவளுடைய மயக்கபுத்தி இருக்கிறபடி. ‘நன்று; அவர்கள் செவ்வே இடுவார்களோ?’ என்னில், அதுவும் அன்றிக்கே, மசகப் பிராயராய் இருப்பவர்கள் தரிப்பார்களே அன்றோ?

    நாறு துழாய் மலர் காணில் நாரணன் கண்ணி ஈது என்னும் – வாசனையையுடைய திருத்துழாயைக் காணில், ‘உபய விபூதிகளையுமுடையனான சர்வேசுவரன் ஐஸ்வரியத்துக்கு

இட்ட தனி மாலை ஈது,’ என்னும். 1அது அல்லாததனை அதுவாக நினைத்து மயங்குகின்றவள் அதனையே கண்டால் விடாளே அன்றோ? ‘சுடர்முடிமேலும் தாளிணை மேலும் புனைந்த தண் அம் துழாய்’ என்கிறபடியே, அவன் தலைமேல் கொண்டு அடியார்க்குக் கொடுக்குமது அன்றோ அதுதான்? என்றது. ‘ஸ்ரீசடகோபனுக்குச் சார்த்துகை’ என்றபடி. தேறியும் தேறாதும் – ‘துழாய் மலர் காணில்’ என்றதனை நோக்கித் ‘தேறியும்’ என்கிறாள்; நீறு செவ்வே இடக்காணில்’ என்றதனை நோக்கித் ‘தேறாதும்’ என்கிறாள். அன்றிக்கே, 3‘கோவை வாயாள்’ என்ற திருவாய்மொழியை நோக்கித் ‘தேறியும்’ என்கிறாள்; இத்திருவாய்மொழியை நோக்கித் ‘தேறாதும்’ என்கிறாள் என்னுதல்.

    மாயோன் திறத்தனளே இத்திருவே – மாயோன் 4இடையாட்டத்திலாள் இத்திரு. பிறந்த ஞானம் கலக்கத்துக்குக் காரணமாம்படி செய்ய வல்ல ஆச்சரியத்தையுடையவன் என்பாள், ‘மாயோன்’ என்கிறாள். ‘அநபாயிநியானஅவளோடு ஒக்க விகற்பிக்கலாம்படிகாணும் இவள்படிகள்தாம் இருப்பன’ என்பாள், ‘இத்திரு’ என்கிறாள். அவளுக்கு அவன் உத்தேஸ்யன்; இருவரும் உத்தேஸ்யரான சேர்த்தி உண்டு இவளுக்கு.          

சாதாதபஸ்மிருதியில்  பிராயஸ்சித்தப் பிரகரணத்தில் கூறப்பட்டுள்ளதைத்
திருவுள்ளம் பற்றி அருளிச்செய்கிறார், ‘பிராயஸ்சித்த’ என்று தொடங்கி.
‘பிரஹ்மஹத்தி முதலான’ என்றது, திருடுதல், குருவின் மனைவியைப்
புணர்தல், கட்குடித்தல் முதலிய பாவங்களை. மஹாபாவங்களைச்
செய்தவர்கள் கழுவாய் நிமித்தம் செய்ய வேண்டியவை என்றதனால்,
‘ஏனையோர் அவற்றைச் ‘செய்யலாகாது,’ என்பது கருத்து. அதனைத்
திருவுள்ளம் பற்றியே ‘தாமச புருஷர்கள்’ என்று தொடங்கி
அருளிச்செய்கிறார். ‘பொடிபட்டுக் கிடக்கிறது’ என்றது, சிலேடை :
தூளியாய்க்கிடக்கிறது என்பதும், நீக்கப்பட்டுக் கிடக்கிறது என்பதும்
பொருள். ‘அதுவுமன்றிக்கே’ என்றது, முறைப்படி குறுக்காக
இடுதலுமன்றிக்கே’ என்றபடி, ‘மசகப்பிராயராயிருப்பவர்கள்’ என்றது,
அறிவில்லாதவர்களைக் குறித்தபடி. ‘நீற்றைத் திரியக் புண்டரமாகவும்,
மிருத்தை ஊர்த்துவ புண்டரமாகவும் தரிக்கவேண்டும் என்று
அறியாதவர்கள்,’ என்றபடி. மசகம் – கொசு.

‘அதுவல்லாததனை அதுவாக நினைத்து’ என்றது, ‘பகவானுடைய
சம்பந்தமுடையது அல்லாததனைப் பகவானுடைய சம்பந்தமுடையதாகக்
கொண்டு’ என்றபடி. திருத்துழாயினைச் சர்வேசுவரன் தலைமேல் கோடற்கு
மேற்கோள், ‘சுடர்முடிமேலும்’ என்பது. இது, திருவாய்மொழி, 1. 9 : 7.

2. அடியார்களில் வைத்துக்கொண்டு ஆழ்வார் பிரதாநராகையாலே ‘நமக்கன்றி
நல்கான்’ என்றதனைக் கடாக்ஷித்து, ‘என்றது’ என்று தொடங்கி
அருளிச்செய்கிறார். சர்வேசுவரனுக்கு ஆழ்வார் திருவடிகளேயன்றோ?

3. ‘கோவை வாயாள்’ என்ற திருவாய்மொழி, ஞானத்தின் காரியம்;
இத்திருவாய்மொழி, மயக்கத்தின் காரியம். 

4. ‘இடையாட்டத்திலாள்’ என்றது, ‘அவன் விஷயத்திலே ஈடுபட்டிருக்குமவள்’
என்றபடி.

அவன் ஒருவனையே தேறியும் தேராமல் இருந்தாலும்

பிச்செறிய இவள் வார்த்தை
ஆசார்யர் -மைத்ரேயர் -பராசரர் பதில் -போலே பின்னே போகா நின்று
கண்ணன் படைப்பு -உத்பூதம் ஜகத் -கிரிஷ்ணே  ஏவ
பிராமணர் பிச்செற்றினாலும் ஒத்து சொல்வது போலே
நீறு செவ்வேறு இடக்காணில்
தாமஸ புருஷர்கள் தரித்துப் போவார்கள் வைதீகர் பிராயச்சித்த ஹோமம் செய்த பின்பு
செவ்வை மாதரம் கொண்டு பொடி பட்டுக் கொடுக்கிறது என்று அறியாமல்
ஊர்தவமாக தரிக்காமல் –
கொஞ்சம் சாம்யம் இருந்தாலும் பிரமிக்கிறாள்
மசகப் பிராயர் கொஞ்சம் அறிவு இருந்தவர்கள் ஊர்த மாதரம்  கொண்டு
சர்வேஸ்வரன் இடம் அழைத்து போகும்
உத்தாராணம் செய்து -பூமி தேவியை –
என்றும் ஒக்க பகவத் சம்பந்தம் மாறாத தேசம் -மண்ணைக் கொண்டு தரித்து
கருடாத்ரி -நான்கு யுகம் -நான்கு பிரசித்தம் –
அல்ப சாம்யம் கொண்டு பிரமிக்கிறாள்
திருத் துழாய் பார்த்து சிரசா வகுத்து அடியாருக்கு கொடுக்க வருகிறான்
தோளிணை மேலும் –
சுடர் முடி மேலும் ஸ்ரீ சடகோபனுக்கு சாத்த
இங்கே பராங்குச நாயகி
உபய விபூதி ஐஸ்வர்யம் சூசுக தனிமாலை
தேறியும் தேறி இல்லா சமயத்திலும்
தேறி -துழாய்
தேறாமல் நீறு செவ்வாய்
கோவை வாயாள் தேறி இருந்த சமயம் அருளிய திரிருவாய்மொழி
தேறாமல்  இந்த திருவாய்மொழி
ஞானம் கலங்கி -ஆசார்ய பூதன்
அவனிடை -விஷயத்தில் ஈடுபட்டு
இத்திரு –
அநபாயினி அவளோடு ஒக்க

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-4-6–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 11, 2013

கூத்தர் குடம்எடுத்து ஆடில்,
‘கோவிந்த னாம்’எனா ஓடும்;
வாய்த்த குழல்ஓசை கேட்கில்,
‘மாயவன்’ என்றுமை யாக்கும்;
ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய்கள் காணில்,
‘அவன்உண்ட வெண்ணெய் ஈது’ என்னும்;
பேய்ச்சி முலைசுவைத் தாற்குஎன்
பெண்கொடி ஏறிய பித்தே!

    பொ-ரை : கூத்தாடுமவர்கள் குடங்களை எடுத்து ஏறவிட்டுக் கூத்தாடினார்களாகில், ‘கோவிந்தன் ஆம்’ என்று ஓடும்; பொருந்திய வேய்ங்குழலின் இசையைக் கேட்டால், ‘கிருஷ்ணன்தான்’ என்று மோகிப்பாள்; ஆய்ப்பெண்கள் கையிலே வெண்ணெயைப் பார்த்தால், ‘இது அந்தக் கிருஷ்ணன் உண்ட வெண்ணெய் ஆகும்,‘ என்பாள்; பூதனையினுடைய முலையைச் சுவைத்து அவளை உயிர் உண்ட கண்ணபிரான் விஷயத்தில் என்னுடைய கொடி போன்ற பெண்ணானவள் கொண்ட பிச்சு இருந்தவாறு என்னே!

    ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 1தன் மகளுடைய பிச்சுக்கு நிதானத்தையும் அது அடியாக வந்த பிச்சையும் சொல்லுகிறாள்.

    கூத்தர் குடம் எடுத்து ஆடில் கோவிந்தன் ஆம் எனா ஓடும் – இவள் தன்மை அறிந்திருக்கையாலே ‘இவளைக் கிடையாது’ என்று கூத்து விலக்கியிருந்தாற்போலே காணும் கிடப்பது; ஆதலின், ‘ஆடில்’ என்கிறாள். 2ஆயர்கள் செருக்குக்குப் போக்கு விட்டு ஆடுவது ஒரு கூத்தாயிற்று குடக்கூத்தாகிறது. விளைவது அறியாதே வழிப்போக்கர் புகுந்து ஆடாநிற்பர்களே, அதனைக்கண்டு, இக்குடக்கூத்து ஆடும்போது நிறைந்த பசுக்களையுடைய கிருஷ்ணனாக வேண்டும் என்று காண ஓடும். ‘இரந்து திரிகின்ற இவர்கள் அவன் ஆகையாவது என்?’ என்பார்கள்

அன்றோ? அதனைக் கேட்டும், அவன் கிருஷ்ணனே என்று காண ஓடுகின்றாள் என்பாள், ‘ஆம் எனா ஓடும்’ என்கிறாள்.

    வாய்த்த குழல் ஓசை கேட்கில் மாயவன் என்று மையாக்கும் -‘பொருளின் தன்மை அறிந்தவர்கள், பொருளின் தன்மை அறியாதவர்கள்’ என்று வாசி இன்றிக்கே எல்லாரையும் ஒக்க ஈடுபடுத்தும் குழலின் நல்லிசை வந்து செவிப்படில் கிருஷ்ணன் என்று 1மோஹிப்பாள்; ‘நுடங்கு கேள்வி இசை’ என்னப்படுகின்றவன் அன்றோ அவன்? அன்றிக்கே, 2‘பகல் எல்லாம் பசுக்களின் பின்னே போனேன்; மாதா பிதாக்களுக்குப் பரதந்திரன் ஆனேன்; பிரிந்தேன் ஆற்றேன், ‘ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி’ என்பன போலே சொல்லிச் சமாதானம் பண்ணிக்கொண்டு வந்து தோற்றுமவன் என்று, அவன் குழலிலே வைத்துச் சொல்லும் தாழ்ந்த சொற்களை நினைத்து மோஹிக்கும் என்னுதல்.

    ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய்கள் காணில் அவன் உண்ட வெண்ணெய் ஈது என்னும் – முடைநாற்றம் மிக்க வெண்ணெய்கள் காணில், 3‘களவு காணப் புக்கு வாயது கையது ஆக அகப்பட்ட போது எஞ்சியிருந்த வெண்ணெயோடே ஒத்த வெண்ணெய் ஈது,’ என்பாள். ‘பிராமணப் பெண்கள் தீண்டிய வெண்ணெய் இது,’ என்றால் கொள்ளாள் என்பாள், ‘ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய்’ என்கிறாள். ‘இவள் இப்படிக் கலங்குகைக்கு நிதானம் என்?’ என்னில், ‘அவன் முன்னரே ஓர் உபகாரத்தைப் பண்ணிவைத்தான்; அதிலே தோற்ற அன்று தொடங்கி இவள் பிச்சு ஏறத்

தொடங்கினாள்,’ என்கிறாள் மேல் : பேய்ச்சி முலை சுவைத்தாற்கு – தாயுங்கூட உதவாத சமயத்திலே பூதனை வந்து முலை கொடுக்க, அவ்வளவிலே உணர்த்தி உண்டாய், அவளை முடித்துத் தன்னை நோக்கித் தந்தானே! அவ்வுபகாரத்திலே தோற்று அன்று தொடங்கி இவள் பிச்சு ஏறினாள்.

    ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின், 1பூத்தரு புணர்ச்சி, புனல் தருபுணர்ச்சி, களிறு தருபுணர்ச்சி என்ற இவை புணர்ச்சிக்குக் காரணங்களாம். எட்டாத கொம்பிலே நின்றதொரு பூவை ஆசைப்பட்டால், இவன் தன்னைப் பேணாதே இவள் ஆசையை முடித்துக்கொடுக்கை; ‘இவன் தன்னைப்பேணாதே நம் நினைவை முடித்தானே!’ என்று அதற்காகத் தன்னைக்கொடுக்கை பூத்தருபுணர்ச்சியாம். ஆற்றிலே அழுந்துகிற இவளைத் தான் புக்கு ஏற விட்டதற்காகத் தன்னைக் கொடுக்கை புனல் தருபுணர்ச்சியாம். தன் நினைவின்றியே யானையின் கையிலே அகப்பட்டவளை மீட்டுக் கொடுத்ததற்காகத் தன்னைக் கொடுக்கை களிறு தருபுணர்ச்சியாம். 2இங்கே இவற்றுள் ஒன்றும் அன்று; அவன் தன்னை நோக்கினதற்கு இவள் தன்னை எழுதிக்கொடுக்கிறாள்; என் பெண் கொடி – இவர்களில் வேறுபாடு, இயல்பாகவே அமைந்த பெண் தன்மையையுடையவள். ஏறிய பித்து –
இவள் கொண்ட பிச்சு.

பிச்சுக்கு நிதானம் -காரணம் என்ன –
பெண் கொடிக்கு பித்து ஏறி
கூத்தை குடம் எடுத்து ஆட கோவிந்தன்
குழல் ஓசை கேட்டு கண்ணன்
அவன் உண்ட வெண்ணெய் ஈது என்னும்
கூத்து -இவள் முன்னாள் ஆடக் கூடாது -இவள் தன்மை அறிந்து –
ஆனாலும் அது தெரியாமல் வழி போக்கர் ஆட
இடையர் செருக்கு விஞ்சி -பிராமணர் தனம் விஞ்சி ஹோமம் செய்வது போலே
கோவிந்தனாம் என்று ஓடும்
இரந்து திரிகிறவர் -ஆம் என்று ஓடும் -கிரிஷ்ணனே என்று சொல்லிக் கொண்டே ஓடும்
வாசி இன்றி அனைவரையும் ஈடுபடுத்தும் குழல் ஓசை
கிருஷ்ணன் -மாயவன் –
அவனே இசை நுட ங்கு கேழில் இசை –
குழல் ஓசையே எம்பெருமான்
மாயவன் என்று மையாக்கும்’ என்பதற்கு வேறும் ஒரு பொருள்
அருளிச்செய்கிறார், ‘பகல் எல்லாம்’ என்று தொடங்கி. இப்பொருளில்,
அவனுடைய பேச்சுக்குப் போலியாயிருத்தலைக் கொண்டு மயங்குகிறாள்
என்பது கருத்து. முன்னைய பொருளில், ‘அவனுக்குப் போலியாயிருத்தலைக்
கொண்டு மயங்குகிறாள்’ என்பது கருத்து.
பகல் எப்பொழுது முடியும் என்று இருந்தேன்
பசுக்கள் பின்னே போய் –
பிரிந்தேன் ஆற்றேன் என்பானாம்
வார்த்தைகள் சொல்லி -குழலிலே வைத்து சொல்லி
மாயவன் வ்யாமொஹம் உடையவன்
ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய் கண்டு –
பிராஹ்மணி வெண்ணெய் இல்லை முடை நாற்றம் உள்ள வெண்ணெய்
துணியே வாஸம் வீசுமே ஆய்சியர்களுக்கு
அவன்முன்பே உபகாரம் செய்து வைத்தான்
பேய்ச்சி அழித்தது -தன்னை ரஷித்து நமக்கு கொடுக்க
அவளை முடித்து தன்னை நோக்கித் தந்தானே
பூத்தரு புணர்ச்சி -புனல் தரு புணர்ச்சி -களிறு தரு புணர்ச்சி போலே
புணர்ச்சிக்கு ஹேது
எட்டாத கொம்பில் பூவை தன்னைப் பேணாதே கொடுப்பானே
ஆற்றில் அழுந்திய இவளை தான் ரஷித்து
யானையின் கையில் அகப்பட்டு -மீட்டுக் கொடுப்பானே
இங்கே அவன் தன்னை நோக்கிக் கொண்டதருக்கு இவள் தன்னைக் கொடுக்கிறாள்
எனது பெண் கொடி -நிருபாதிக ஸ்த்ரீத்வம் கொண்டவள்
மற்றவள் போலே இல்லையே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-4-5–ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

March 11, 2013

கோமள வான்கன்றைப் புல்கி,
‘கோவிந்தன் மேய்த்தன’ என்னும்;
போம்இள நாகத்தின் பின்போய்,
‘அவன்கிடக் கைஈது’ என்னும்;
ஆம்அளவு ஒன்றும் அறியேன்
அருவினை யாட்டியேன் பெற்ற
கோமள வல்லியை மாயோன்
மால்செய்து செய்கின்ற கூத்தே!

    பொ-ரை : ‘இளமையையுடைய பெரிய கன்றுகளைத் தழுவிக் ‘கிருஷ்ணன் மேய்த்த கன்றுகள் இவையாகும்’ என்பாள்; செல்லுகின்ற இளமையையுடைய பாம்பின் பின்னே சென்று, ‘இது அவன் படுக்கை’ என்னாநின்றாள்; மேல் விளையக் கூடியது ஒன்றனையும் அறிகின்றிலேன். போக்கற்கு அரிய தீய வினைகளையுடைய யான் பெற்ற இளைய வல்லிக்கொடி போன்ற பெண்ணை மாயோன் மயக்கத்தைச் செய்து செய்கின்ற கூத்து என்னேதான்!’ என்கிறாள்.

    வி-கு : கோமளம் – இளமை; அழகுமாம், மேய்த்தன : வினையாலணையும் பெயர். கிடக்கை – படுக்கை. கூத்து – தொழில் உணர்த்தும் பெயர்; பகாப்பதம்.

    ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1‘இவளுக்கு இந்தத் துன்பம் எவ்வளவாய் முடியக் கூடியது என்று அறிகின்றிலேன்?’ என்கிறாள்.

    கோமளம் வான் கன்றைப் புல்கி – 2‘பருவத்தால் இளையதாய் வடிவால் பெருத்திருக்கிற கன்றுகளைத் தழுவி’ என்னுதல்; ‘மாணிக்கம் போலே வேறுபட்ட சிறப்பினவாய்ப் பெருத்திருக்கிற கன்றுகளைத் தழுவி’ என்னுதல். கோமளம் என்று மாணிக்கத்துக்கும் இளமைக்கும் பேர். ஆக, இப்படிக் 3காட்சிக்கு இனியவாய்

மிருதுத்தன்மையை உடையனவுமான கன்றுகளைத் தழுவி என்றபடி. 1கிருஷ்ணன் பருவம்போலே ஆயிற்று இவற்றின் பருவம் இருக்கும்படி. கிட்டினார்க்கு ஒப்புமையை அடைதலே அன்றோ பலம்? கோவிந்தன் மேய்த்தன என்னும் – 2‘கன்றுகளின் நடுவில் உள்ளவனும் இளமைப் பருவமுடையவனுமான கிருஷ்ணன்’ என்றும், 3‘கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய்’ என்றும் வருகின்றவாறே. ‘இவற்றினுடைய பாதுகாவலுக்கு முடி சூடினவன் உகந்து காப்பாற்றினவை’ என்பாள். 4‘உரியவன் உணர்ந்து நோக்கினவை என்று தோற்றுகிறதாயிற்று இவற்றின் வடிவில் அழகின் நிறைவு. 5கன்றின் கழுத்தினைக் கட்டிக்கொண்டவாறே – அது துள்ளிப் போகா நிற்குமே – அதனைக் கண்டு, ‘அவன் பரிகரமாகவே இருந்தது’ என்பாள்.

    போம் இள நாகத்தின் பின் போய் – அவ்வளவிலே ஒரு பாம்பு போகாநிற்குமே, அதன் பின்னே போகா

நிற்கும். 1இவளுடைய போகப் பிராவண்யம் இருக்கும்படி. 2‘முத்தர்கள் எப்பொழுதும் பகவானை அனுபவிக்கும் அனுபவத்தாலே இருபத்தைந்து வயதினர்களாகவே இருப்பார்கள் அன்றோ? அவர்களுடைய இளமை இது என்றிருக்கிறாள்’ என்பாள், ‘இளநாகம்’ என்கிறாள். ‘கன்றைப் புல்கி’ என்றும், ‘நாகத்தின் பின்போய்’ என்றும் கூறாநின்றாள்; ‘இத்தனை உணர்த்தி உண்டோ?’ என்னில், கன்று ஓரிடத்தே நிற்கையாலே கழுத்தினைக் கட்டிக்கொண்டாள்; அம்புக்கு எட்டாதபடி பாம்பு ஓடாநிற்குமாதலின், அதன் பின்னே போகாநின்றாள். 3‘அது புக்க இடத்தே அவன் வரவு தப்பாது’ என்று காண்கைக்காக அதன் பின்னே போகாநிற்கிறாள் என்றபடி. 4அவன் தானும் பரம போகியாய் இருப்பான் ஒருவன் அலனோ? அவன் கிடக்கை ஈது எனும் – அது ஒரு தூற்றிலே போய்ப் புகுமே, அதனை நோக்கிக்கொண்டு கிடப்பாள்’ அவன் வந்தால் காண்கைக்கு.

    ஆம் அளவு ஒன்றும் அறியேன் – உலகமே அழியப் புகுகிறதோ?’ அறிகின்றிலேன். என்றது, ‘இவளை இழக்கவே உலகத்திற்குக் காரணமானவன் கிடைக்கமாட்டான்; காரணமானவன் இல்லாமையாலே காரியமான இவ்வுலகம் தன்னடையே இல்லையாமே அன்றோ?’ என்றபடி. அன்றிக்கே, ‘பாம்பு என்று மீளமாட்டுகின்றிலள்; இது என்னாய் விளையக் கடவது?’ என்கிறாள் என்னுதல்.பாம்போடு ஒரு கூரையிலே பயின்றாற்போலே அன்றோ திருத்தாயார்க்கு இருக்கிறது?

    அருவினையாட்டியேன் பெற்ற – 2‘இவளுக்கு இங்ஙனம் ஒரு புத்தி பிறந்து படுகிறது நான் செய்த பாபமே அன்றோ?’ என்பாள், ‘அருவினையாட்டியேன்’ என்கிறாள். 3‘பிறந்திட்டாள்’ என்கிறபடியே, அக்கரையளாய் இவள் தனக்குப் பெறாப்பேறாய் இருக்கிறபடியைத் தெரிவிப்பாள், ‘பெற்ற’ என்கிறாள். 4‘அன்றிக்கே, ‘நெடுங்காலமும் கண்ணன் நீள் மலர்ப்பாதம் பரவிப் பெற்ற’ என்கிறபடியே, ‘செய்து முடிக்க ஒண்ணாத புண்ணியங்களைப் பண்ணிப் பெற்ற மிருதுத்தன்மையையுடைய இவளை’ என்னுதல். கோமள வல்லியை – ‘கேவலம் வல்லி அன்று; 5கோமளவல்லி ஆயிற்று. அன்றிக்கே, ‘ஒரு கொள்கொம்போடே சேர்க்கவேண்டும் பருவம்; அதாவது, பிள்ளைப்பருவம்’ என்னுதல். மாயோன் – தன்னைக் கண்டால் தந்தாமை அறியாதபடி பண்ண வல்ல காதல் குணத்தையுடையவன். மால் செய்து – பிச்சு ஏற்றி. செய்கின்ற கூத்து – அடிக்கிற ஆட்டம். ‘ஆம் அளவு ஒன்றும் அறியேன்’ என மேல் உள்ளதனோடு கூட்டுக.         

இளமைப்பருவமுடைய கன்றுகளைத் தழுவுவதற்கு அடி யாது?’ என்ன,
‘கிருஷ்ணன்’ என்று தொடங்கி அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்.
‘இவற்றுக்குக் கிருஷ்ணன் பருவம் வருகைக்கு அடி யாது?’ என்ன,
‘கிட்டினார்க்கு’ என்று தொடங்கி அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்.

  ‘தம்மையே நாளும் வணங்கித் தொழுவார்க்குத்
தம்மையே ஒக்க அருள்செய்வ ராதலின்’

  என்பது பெரிய திருமொழி.

2. விஷ்ணு புரா. 5. 17 : 19.

3. திருநெடுந்தாண்டகம், 16.

      இவை இரண்டும், கன்றுகள் கிருஷ்ணனோடு ஒத்த பருவமாயிருந்தன
என்பதற்கும், கன்றுகளைக் கிருஷ்ணன் மேய்த்ததற்கும் பிரமாணங்கள்.

4. கோவிந்தன் மேய்த்தன ஆகையாலே இவை வான் கன்றுகளாயின  என்று
கூறத் திருவுள்ளம் பற்றி அதனை அருளிச்செய்கிறார், ‘உரியவன்’ என்று
தொடங்கி.

5. ‘கோவிந்தன் மேய்த்தன’ என்பதற்கு வெறுப்பிலே நோக்காக வேறும் ஒரு
கருத்து
அருளிச்செய்கிறார், ‘கன்றின் கழுத்தை’ என்று தொடங்கி.
‘துள்ளிப்போகாநிற்குமே’ என்றது, ‘கோமள வான்’  என்றதன் கருத்துப்
பொருள். ‘அவன் ஓடுமாறு போலே இவையும் ஓடாநின்றன,’ என்பது
கருத்து.

பாம்பின் பின்னே போகுங்காரணத்தை ரசோக்தியாக அருளிச்செய்கிறார்,
‘இவளுடைய’ என்று தொடங்கி. ‘போகம்’ என்பது, பாம்பின் உடலுக்கும்
அனுபவத்திற்கும் பெயர். பிராவண்யம் – ஈடுபாடு.

2. ‘நாகம்’ என்றதற்கு ஆதிசேஷன் என்று பொருள் கூறத் திருவுள்ளம் பற்றி,
அதற்குத் தக ‘இள’ என்பதற்குப் பொருள் அருளிச்செய்கிறார், ‘முத்தர்கள்’
என்று தொடங்கி.

3. ‘அதன் பின்னே போகிறது எதற்காக?’ என்ன, அதற்கு விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘அது புக்கவிடத்தே’ என்று தொடங்கி.

4. ‘அப்படி அவன் வரவு தப்பாதோ?’ என்ன, அதற்கு ரசோக்தியாக விடை
அருளிச்செய்கிறார், ‘அவன் தானும்’ என்று தொடங்கி. ‘பரம போகி’
என்பதற்கு, ‘பரமனான போகியையுடையவன்’ என்றும், ‘பரமனான போகி’
என்றும் பொருள் காண்க. போகி – பாம்பு; இன்பத்தையுடையவன்.

பாம்பைத் தழுவாதிருக்கவும், ‘இது என்னாய் விளையக் கடவதோ!’ என்பான்
என்?’ என்னும் வினாவிற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘பாம்போடு’ என்று
தொடங்கி.

  ‘பாம்போடு ஒருகூ ரையிலே பயின்றாற்போல்
தாங்காதுள் ளம்தள்ளு மென்தா மரைக்கண்ணா!’

  என்பது அப்பாசுரப்பகுதி. இது, பெரிய திருமொழி, பதினோராம் பத்து,
‘மாற்றமுள’ என்கிற திருமொழியில் மூன்றாம் பாசுரம்.

2. தன்னை ‘அருவினையாட்டியேன்’ என்கைக்குக் காரணத்தை
அருளிச்செய்கிறார், ‘இவளுக்கு’ என்று தொடங்கி.

3. ‘பின்னைகொல்! நிலமா மகள்கொல்!
திருமா மகள்கொல் பிறந்திட்டாள்!
என்ன மாயங்கொ லோ!இவள் நெடுமால்
என்றே நின்று கூவுமால்’

  என்பது திருவாய்மொழி, 6. 5 : 10.

      அக்கரையள் – பரமபதத்திலிருப்பவள்.

4. ‘அருவினையாட்டியேன்’ என்பதற்குப் புண்ணியத்தையுடையவள் என்பதாக
வேறும் ஒரு பொருள் அருளிச்செய்கிறார், ‘அன்றிக்கே’ என்று தொடங்கி.
‘நெடுங்காலம்’ – திருவிருத்தம், 37.

5. கோமளவல்லி – மிருதுத்தன்மையையுடைய வல்லி.

மாணிக்கம் போலே உயர்ந்த
வான் கன்று
கோமளம் இளமை மாணிக்கம் இரண்டு அர்த்தம்
கிருஷ்ணன் பருவம் போலே இவையும் இளமை
கிட்டினால் சாம்யா பத்தி கிடைக்குமே –
அதுவும் கோமள கன்றுகள் அவனைப் போலே
கோவிந்தன் மேய்த்தான்
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் –
பாலாம் அவனும் –
ரஷணதுக்கு முடி சூடினவன்
உணர்ந்து நோக்கினான்
துள்ளிப் போகா நிற்குமே அவன் பரிகரம் தானே
அதிலும் சாம்யா பத்தி -கைக்கு எட்டாமல் இருக்கும்
சர்ப்பம் போக அதன் பின்னே போகிறாள்
போக ப்ராவண்யம்
அனுபவம் –
பாம்பு போகி சமஸ்க்ருதம்
இள நாகம் இதுவும் இளமை
பஞ்ச விம்சதி
நிரந்தர பகவத அனுபவத்தாலே -விசாரம் இன்றி வயசு அப்படியே இருக்குமே
அந்த இளமை பாம்பின் இடமும் –
மோஹித்து இருக்கிறவள் -கன்றை கட்டி பாம்பின் பின் ஓட
எப்படி சங்கை –
கன்றை புல்கி இதன் பின்னால் போக உணர்த்தியால் இல்லை
அது நின்றது இது போம் இள நாகம் -அதனால் போனாள்
அது புக்க இடத்தில் அவன் வரவு தப்பாதே
அவனும் பரம போகி –
ஆனந்தம் -பாம்பை உடையவன் இரண்டு அர்த்தம்
புற்றை நோக்கி போக –
24 படி பின் போய் படுக்கை போகா நிற்க
தாயார் சர்ப்பம் என்று நினைக்க
இவள் திருவனந்தாழ்வான் என்று நினைக்கிறாள்
உலகமும் அழியுமே
இவளுக்கு பிராணன் போனால் அவன் ஸ்வரூப
இவள் சத்தை தனது சத்தை யாக இருப்பதால்
என்னாய் விளைய கடவது
பாம்போடு கூரையிலே பயின்றால் போலே -தாயார் நினைக்க
‘பாம்பைத் தழுவாதிருக்கவும், ‘இது என்னாய் விளையக் கடவதோ!’ என்பான்
என்?’ என்னும் வினாவிற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘பாம்போடு’ என்று
தொடங்கி.

  ‘பாம்போடு ஒருகூ ரையிலே பயின்றாற்போல்
தாங்காதுள் ளம்தள்ளு மென்தா மரைக்கண்ணா!’

  என்பது அப்பாசுரப்பகுதி. இது, பெரிய திருமொழி, பதினோராம் பத்து,
‘மாற்றமுள’ என்கிற திருமொழியில் மூன்றாம் பாசுரம்.

அருவினையேன்

பாபம் -வயிற்றில் பிறந்து பித்து

நெடும்காலம் கண்ணன் பாதம் பரவி பெற்ற -திருவிருத்தம் -37

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 73 other followers