திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-10-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 11, 2013

பெய்யும் பூங்குழல் பேய்முலை யுண்டபிள்ளைத் தேற்றமும்
பேர்ந்தொர் சாடிறச்
செய்ய பாதமொன்றால் செய்த நின்சிறுச் சேவகமும்
நெய்யுண் வார்த்தையுள் அன்னை கோல்கொள நீயுன்
தாமரைக் கண்கள் நீர்மல்கப்
பையவே நிலையும்வந்து என்நெஞ்சை உருக்குங்களே.

பொ-ரை :- பூக்கள் வைத்த கூந்தலையுடைய பூதனையினது பாலை உண்ட பிள்ளைத்தனத்திலே தெளிவும், வஞ்சனையினால் ஒப்பற்றவனான சகடாசுரன் இடம் விட்டுப் பெயர்ந்து சென்று அழியும்படி சிவந்த ஒரு திருவடியினால் உதைத்துத் தள்ளிய நின் சிறிய வீரமும், நெய்யை உண்ட வார்த்தை பிறந்தவளவிலே தாயானவள் கோலினைக் கையிலேஎடுக்க நீ உன் தாமரை போன்ற திருக்கண்களில் நீர் மிகும்படி அச்சங்கொண்டு நின்ற நிலையும் வந்து என்னுடைய மனத்தினை உருக்காநின்றன.

வி-கு :- “பெய்யும் பூங்குழல்” என்பதனை, “பிள்ளை”க்கு அடையாக்கலுமாம். சாடு பேர்ந்து இறச் செய்த சிறுச்சேவகம் என்க. சாடு-சகடம். கோல்கொள்ள கண்கள் நீர் மல்க நின்ற நிலை என்க. உருக்குங்கள்: கள், அசைநிலை.

ஈடு :- மூன்றாம் பாட்டு. 1நீ இளமைப் பருவத்தில் செய்த உன்னுடைய செயல்கள் என்னை நலியா நின்றன என்கிறார்.

பெய்யும் பூங்குழல் பேய்முலை உண்ட பிள்ளை-பிரதிகூலருடைய பிராணன்களும் அடியார்கள் சம்பந்தமுடைய திரவியமுமே தாரகமாக வளர்ந்தான் என்று, ‘வளர்ந்தவாறு’ என்று சொன்ன இடத்தை விவரிக்கிறது இங்கு. 2பிள்ளையைத் திருமஞ்சனம் செய்து ஒப்பித்துக் கண்வளரப் பண்ணிக் கடக்க நின்றாள் யசோதைப் பிராட்டி, அவ்வளவிலே வந்து கிட்டினாள் பூதனை. இங்கு, ‘பெய்யும் பூங்குழல்’ என்பது, பிள்ளைக்கு அடைமொழி. பெய்யும் பூங்குழலையுடைய பிள்ளை பேய் முலையுண்ட தேற்றம் என்று கூட்டுக. அன்றிக்கே, ‘பெய்யும் பூங்குழல்’ என்பதனை, ‘பேய்’க்கு அடைமொழி யாக்கலுமாம்; என்றது, 3‘பிள்ளை அனுங்க ஒண்ணாது’ என்று தாய்மார் எப்போதும் ஒப்பித்தபடியே இருப்பர்களாயிற்று, இவளும் அப்படியே வந்தாளாயிற்று என்றபடி. பிணக்கோலமாக ஒப்பித்து வந்தாள் காணும் என்கிறார் என்றபடி. 4பெற்ற தாய்போல் வந்த பேய்ச்சியன்றோ. வைத்த பூக்களையுடைய மயிர் முடியையுடைய பேய். பிள்ளைத்தேற்றம் – 1ஐஸ்வர்யமான ஞானம் இன்றிக்கே, ‘தாய் முலை’ என்றும், ‘வேற்று முலை’ என்றும் அறியும் தெளிவு. மிகச் சிறிய இளமைப் பருவத்திலும் பிள்ளைகள் முலைவாசி அறிவர்கள் அன்றோ. 2இவனும் ‘தாய்’ என்றே நினைத்து உண்டான் காணும். பால்யத்தில் தெளிவு இருக்கிறபடி. என்றது, யசோதைப்பிராட்டி முலை கொடுக்கும்போது பிரீதியினாலே செய்யும் மழலைச்சொற்களை இவள் பக்கலிலே செய்தானாயிற்று. 3‘பாதகர்’ என்று அறியவுமாம், அறியாதிருக்கவுமாம், பகைவர்கள் கிட்டினால் முடியக்கடவதான பொருளின் ஸ்வபாவம் இருக்கிறபடி.

பேர்ந்து – அதற்கு மேலே, ஒர் சாடு இற – 4தீமை செய்வதில் இதனோடு ஒப்பது இல்லை கண்டீர். ‘பிரதி கூலம்’ என்று சங்கிக்கவும் ஒண்ணாது கண்டீர். 5பூதனையை, ‘இன்னாள்’ என்று ஆராய்கைக்காகிலும் விஷயம் உண்டு, யசோதையைக் கண்டவாறே ‘இவள் யார்’ என்று ஆராய்ச்சிப்படுமன்றோ, இது ரக்ஷகமாக வைத்தது கண்டீர். இற – ‘தளர்ந்தும் முறிந்தும்’ என்கிறபடியே முறிய. செய்ய பாதம் – சிவந்த திருவடிகள். 6என்னுடைய ஜீவனத்தைக்கொண்டு கண்டீர் விரோதியைப்போக்கிற்று என்கிறார். இவர்க்கு ஜீவனம் அடியிலே கல்பித்தன்றோ கிடப்பது. ஒன்றால் – ‘இன்னதிருவடி’ என்று நியதி இல்லையன்றோ; 1கறுவிச்செய்கின்றான் அன்றே. செய்த நின் சிறுச்சேவகமும் – நீ சேவகம் செய்ய அடியிட்டபடியும். என்றது, 2அரச குமாரனாய்ப் பிறந்து, பருவம் நிரம்பி, ஆயுதப்பயிற்சி செய்து, வசிஷ்டர் முதலியவர்களைப் பின்சென்று, விஸ்வாமித்திரர் முதலியோர் பக்கலிலே அத்திரங்களைப் பெற்றுப் பின்பேயன்றோ தாடகை மாரீசன் சுபாகு முதலியவர்களைக் கொன்றது; அவையெல்லாம் பருவம் நிரம்புவதற்கு முன்பே, வாயாலும் காலாலுமாயிருக்கிறபடி இங்கு. 3வாயால் வலியார்க்குத் தாயாரும் வேண்டாவாயிற்றுக்காணும். இவனைப் போன்று கால்கடியார் இலர், ஆகையாலேயன்றோ காலிலே கொடிகட்டி வைக்கிறது. 4“எல்லார் தலைகளிலும் திருவடியை வைத்து உதவி செய்தவனே! சங்கு சக்கரம் கொடி தாமரைப்பூ மாவட்டி வச்சிரம் முதலிய ரேகைகளாலே அலங்கரிக்கப் பட்டிருக்கிற உன் இரண்டு திருவடித்தாமரைகளும்

காலிலே கொடி இருப்பதற்குப் பிரமாணம் காட்டுகிறார் ‘எல்லார்
தலைகளிலும்’ என்று தொடங்கி.

“கதாபுந: ஸங்கரதாங்க கல்பகத்வஜ அரவிந்தாங்குஸ வஜ்ரலாஞ்சனம்
த்ரிவிக்ரம த்வச்சரணாம்புஜ த்வயம் மதீயமூர்தாநம் அலங்கரிஷ்யநி”-என்பது தோத்திர ரத்நம், 31.

என்தலையை எப்போது அலங்காரம் செய்யப்போகின்றன” என்பது ஸ்தோத்திர ரத்நம். அப்போதும் அவுணன் உள்ளத்து எண்மதியும் கடந்து அண்டமீது போயிற்றதும் கடுகித் திருவடிகள் அன்றோ.

நெய் உண் வார்த்தையுள் அன்னை கோல் கொள்ள நீ உன் தாமரைக்கண்கள் நீர் மல்க பையவே நிலையும் – பருவம் நிரம்புவதற்கு முன்பு, தான் பிரதிகூலரை அஞ்சப்பண்ணுமாறு போலே காணும் பருவம் நிரம்ப நிரம்ப அநுகூலர்க்குத் தான் அஞ்சும்படியும். நெய் உண் வார்த்தையுள்-நெய்யைக் குறியிட்டுக் கடக்க வைத்துப் போய்ப் பின்னர் வந்து பார்த்தாள், குறி அழிந்து கிடக்கையாலே ‘நெய் களவு போயிற்று’ என்றாள்; அவ்வளவிலே 1பையாக்க விழிக்கத் தொடங்கினான். அன்னை கோல் கொள்ள – 2மாதா அன்றோ எடுத்தாள்’ என்னும் வேறுபாடு அறிகின்றிலன். அவள் வார்த்தை அன்றோ ‘உந்தம் அடிகள் முனிவர் – வாரீர் பிள்ளாய், உங்கள் தமப்பனார் கேட்பராகில் உம்மைப் பொடிவர். உன்னை நான் என் கையிற்கோலால் நொந்திட மோதவும் கில்லேன்’ இதுதான் இருக்கிறபடி கண்டீரே; இதனைக் கொண்டு இனி, நீர் ஒன்றும் செய்யாதபடி பண்ணிக் கொள்ளலாமன்றோ வல்லார்க்கு, நான் அதற்குச் சக்தை ஆகின்றிலேன்.

அன்னை கோல்கொண்டபின் இவள் கண்ணநீர் விழவிட்டது மயக்கத்தின்
காரியம் என்கிறார் ‘மாதா அன்றோ’ என்று தொடங்கி. ஆயின், அவள்
அடியாளோ? என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார் ‘அவள் வார்த்தை’
என்று தொடங்கி. “உந்தம் அடிகள்” என்ற பாசுரத்திற்குப் பொருள்
அருளிச்செய்கிறார் ‘வாரீர்’ என்று தொடங்கி.

உந்த மடிகள் முனிவர் உன்னை நான் என்கையில் கோலால்
நொந்திட மோதவுங் கில்லேன் நுங்கள்தம் ஆநிரை எல்லாம்
வந்து புகுதரும் போது வானிடைத் தெய்வங்கள் காண
அந்தியம் போதுஅங்கு நில்லேல் ஆழியங் கையனே வாராய்.-என்பது, பெரிய திருமொழி, 10. 5 : 8.

3தாய் எடுத்த சிறுகோலுக்கு உளைந்து-

“தாயெடுத்த சிறுகோலுக்கு உளைந்தோடித் தயிருண்ட
வாய்துடைத்த மைந்தனுக்கு இழந்தேன்என் வரிவளையே”-
என்பது, பெரிய திருமொழி, 8. 3 : 5.

ஓடி அன்றோ. ‘அச்சம் உறுத்துகிறபடி இது, பட்டாலும் நோவாது’ என்று அறிகின்றிலன். 1தமப்பனார் எடுத்தாராகிலும் சிறிது ஆறலாம்காணும், ஹிதத்தை விரும்புகிறவராகையாலே அது தக்கதன்றோ; உகப்பே பின் செல்லக்கடவ இவள் பொடிந்தால் பின்னைப் பொறுக்கப் போகாதன்றோ. இவள்தான் இப்படிச் செய்வான் என்? என்னில், 2சிநேகம் இன்றிக்கே ஒழிந்தால் இன்னார் என்று உண்டோ கல்லும் தடியும் கொள்ளுகைக்கு. நீ உன் தாமரைக்கண்கள் நீர் மல்க – வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டியிருக்கிற நீ, அதற்கு மேலே கண்களும் 3கோட்புக்கால் பொறுக்கப்போமோ. 4“பிராட்டிக்குத் தகுந்தவர் பெருமாள்” என்கிறபடியே அவனுக்குத் தகுதியான கண்கள் ஆதலின் ‘உன் தாமரைக் கண்கள்’ என்கிறது.

“துல்யஸில வயோவ்ருத்தாம் துல்யாபிஜனலக்ஷணாம்
ராகவோர்ஹதி வைதேஹீம் தஞ்சேய மஸிதேக்ஷணா”-என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 16 : 15.

5‘தக்க தாமரைக் கண்’ என்னக் கடவதன்றோ. பையவே நிலையும்-‘அடிக்க’ என்று அவள் கோலை எடுத்தாள்; அவளைப் பார்த்து நின்று கண்ணநீரை விழ விடாநிற்பது, உடம்பு வெளுப்பதாய்ப் பேகணித்து நின்ற நிலையும்: அன்றிக்கே அஞ்சி அவள் முகத்தைப் பார்த்து நிற்கச் செய்தே பின்பே கால்வாங்கக் கணிசித்து மாட்டாதொழிவது, ஊன்ற நிற்க மாட்டாதொழிவதாய்த் துறையில் கால் பாவாதபடி பொய்க்க அடியிட்டுக்கொண்டு நின்ற நிலைகாணும் என்னுதல். பைய – மெள்ள. வந்து என் நெஞ்சை உருக்குங்களே – அச்செயல்கள் என்னை நலியாநின்றன. 6உனக்காகில் தப்பியாகிலும் போகலாம், அதுவும்ஒண்ணாதபடி புக்க இடம் புக்கு வடிம்பிட்டு நலியாநின்றன. பையவே வந்து என்நெஞ்சை உருக்கும் – என்னை ஓர் அடி போக ஒட்டாதே காற்கட்டாநின்றன என்கிறார். நெஞ்சை உருக்கும்-இவர் நெஞ்சிலே அடியிட்டபடி. உருக்கும்-முதல் நெஞ்சினை உருக்க அடியிட்டது.

உனது பால செஷடிதங்கள் உருக்குகின்றன -என்கிறார்

அவதாரங்கள் அனைத்திலும் சரண் அடைகிறார்
கிருஷ்ண அவதாரத்தில் -பால செஷடிதங்கள்
வளர்ந்தவாரும் என்றவாறே
அனுகூலர் கண் உண்ணவும் பிரதிகூலர் மண் உண்ணவும் படி –

பூதன நிரசனம்
சகடாசுரன்
வெண்ணெய் உண்டதும் அனுபவிகிறார்
பெய்யும் பூம் குழல் -பிள்ளைக்கும் பூதனைகும் -யசோதனை பாவனை உடன் வந்ததால்
பேர்ந்து போகும் படி உதைத்தான் -செய்ய பாதம் ஒன்றால் செய்த சேவகம் பராக்கிரமம் வீரம்
நெய் உண் வார்த்தையுள் அன்னை கோல் கொள்ள -தாமரைக் கண்களில் நீர்
பைய
அது இது உது மூன்றும் சொல்லி இதிலும்
பிரதி கூலர் -பிராணன் அனுகூலர் த்ரவ்யம் தாரகம் இவனுக்கு
பிள்ளையை திரு மஞ்சனம் செய்து அலங்காரம் பண்ணி தொட்டில் இட்டு போக
பெய்யும் பூம் குழல் பிள்ளை
பேய் முலை -பெய்யும் பூம் குழல் பூதனை ஒப்பிட்டு வந்தாள் -பிணத்துக்கு வந்த கோலம் போலே
பிள்ளையை அனுங்க ஒண்ணாது என்று அலங்காரம் செய்து கொண்டே பெண்கள் வருவார்கள் –
மை தடம் கண்ணி யசோதை எப்பொழுதும் சொன்னது போலே
யசோதை பாவனையில் இவளும் வர

பெற்ற தாய் போலே வந்த பேய்ச்சி
வைத்த  பூம் குழல் உடைய -பூதனை
ஐஸ்வரமான ஞானம் இன்றிக்கே தாய் முலை வேறு ஒருத்தி முலை அறியும் பிள்ளை போலவும் இன்றி
இது கூட அறியாமல் –
இவனும் தாய் என்று நினைத்து அவளும் தாய் போலே
ப்ரீதி செஷடிதங்கள் அவள் இடமும் பண்ணி
தாரகம் என்று அறியவுமாம் அறியா விடிலும் சத்ருக்களை அழிப்பது ஸ்வபாவம்
பிரதான பூர்வகமாக செய்யவில்லை
முலைப்பாலுக்கு சக்கரை போலே இனிதாக ஆனந்தமாக வேகமாக உறிஞ்சி
உயிர் சேர்ந்து வர
சாடு -சக்கரம் வண்டு ஒப்பற்ற
பிரதி கூலம் சங்கிக்க ஒண்ணாத
பூதனை இன்னாள் ஆராய வாய்ப்பு உண்டு
இது தாயே வைத்தது -ஓர் சாடு

கொடுமைக்கு ஒப்புமை இல்லையே
முறியும்படி தளர்ந்தும் முறிந்தும் உடல் வேறா பிளந்து வீய -திருக்காலாண்ட பெருமான்
மொத்தமாக  அழிய
செய்ய பாதம் -என்னுடைய ஜீவனம் கொண்டு கிடீர் விரோதியை
அழித்தது இவருக்கு ஜீவனம் அடியிலே கற்ப்பித்து இ றே கிடப்பது
ஒன்றால் இடதா வலதா -இன்னது நியதி இன்றி
உதைக்க காலை நீட்ட வில்லை -கருதி செய்த கார்யம் இல்லை
நின் சிறுச் சேவகம்
சேவகம் செய்ய அடி இட்ட படி
வீரம்
விஸ்வாமித்ரர் தாடகை மாரீசன் சுபாகு
கற்ற பின்பு செய்தார் பெருமாள் -12 திரு நஷத்ரம்
ராஜ குமாரனாய்
பிறந்து பருவம்
நிரம்பி ஆயுத சரமம் பண்ணி
வசிச்டாதிகள் பின்
சென்று விஸ்வாமித்ரர் போல்வார் இடம் அஸ்த்ர வாதம் கற்று
நாலைந்து திங்கள் அளவில் எழு திங்களில்

இங்கு வாயாலும் காலாலும் நிரசனம்
வாயால் பூதனை
காலால் சகடு
வாயால் வசியனாகில் தாயாரும் வேண்டா –
இவரைப் போலே கால் கடியார் இல்லை
காலில் கொடி கட்டி வைத்து
த்வஜ அடையாளம் ஒரு காலில் சங்கு உள்ளடி பொறித்து
த்வஜ அரவிந்தம் அங்குசம் வஜ்ரம் -உண்டே
காலில் கஞ்சி கொட்டிக் கொண்டு அல்லாடுகிறான்
கால் கடி -அளந்த காலத்தில் -மகாபலி உடைய எண்ணம் தாண்டி -ஒண் மிதியில்
நினைவுக்கு  மேலே போக அப்பால் நிற்க
தசாங்குலம் –
பருவம் நிரம்புவதருக்கு முன்னே பிடதி கூலர் அஞ்ச
அனுகூலம் அஞ்சி யசோதை இடம்
நெய்யை குறி இட்டு விட்டு யசோதை போக
வெண்ணெய் திரண்டதனை
தெய்வ -சக்தியால் வந்ததே
ஆச்சர்யம் வேர் ஓர் காலத்து இட்டு
தெரிந்து வைத்தகால் உண்பான் அறியாமல் இருக்க
ஏமாற்ற சாந்து பாத்ரத்தில் வெண்ணெய் வைக்க
நாரார் உறி இட்டு
கள்ள கயிறு
போட்டவர் தான் அவிழ்க்க முடியும்
number lock போலே
வார்த்தை சொல்லி computer on செய்வது போலே

குறி அழிந்து கிடைக்கையாலே நெய் களவு போயிற்று என்றாள்
வென்னெய் வார்த்தையுள் ஆறாம் பத்தில்
இவன் மலங்க  விழிக்க
கையில் கோல் எடுக்க மாதா கோல் எடுத்தாள் எண்ணாமல்
உம தம் அடிகள் முனிவர் உன்னை நான் கையில் கோலால் நொந்தவும் கில்லேன்
தாமரைக் கண்கள் நீர் மல்க
தகப்பனார் -தப்பு கொச்சை தம் அப்பன் உபகாரகன்
தம் அப்பனார் தமகப்பனார்
கோலாலே அடிக்கவும் முடியாதே
சிறுகோல் -வைக்கோல் எடுத்தாளாம் -அதை கோலாக நினைத்தானாம்
இத்தை கொண்டு இனி நீ ஒன்றும் செய்யாமல் இருக்க வைக்க சக்தி இல்லையே
அச்சம் உறுத்துகிற படி இது
கோலை எடுத்ததே தப்பு
ப்ரீதி உள்ளவர்
அம்மாவே எடுக்க பொறுக்க போகாதே
சிநேகம் -வெண்ணெய் என்றும் அர்த்தம்
இன்னார் -என்று அறியாமல்
வெறும் பிரத்தில் ஆலத்தி வழிக்கும்படி இருக்க
உன்னுடைய தாமரைக் கண்கள்
ஏற்ற திருக்கண்கள்
தக்க தாமரைக் கண்
பையவே நிலையம்
மெல்லவே
கண்ணீரை
அஞ்சி முகம் பார்த்து கால் வாங்க கணிசித்து
பைய
ஓடவும் தைர்யம் இன்றி
காலை கீழே வைக்கவும் முடியாமல்
கூத்த அப்பன் -நவநீத நாட்டியம்
கோபால விம்சதி தேசிகன் –
ந  அபரிக்சச்ச்சன் நித்யா
சர்வேஸ்வரன் கண்ணீர் நீர் மல்க
ஒரு கையில் வெண்ணெய்
திருவடி மடங்கி தூக்கி திருக்கோலம்
காளிங்க நர்த்தனம் தப்பாக சாத்துவார்கள் –
வெண்ணெய் க்கு ஆடும் இல்லை திருவாராதனம் ஆச்சார்யர்கள்

மித்ரா பாவேன -தேவை இடாதார் பார்த்தோம்
உடம்பு வெளுத்து பேகணித்து நின்று
முகம் பார்த்து நிற்க
செய்தேயும் உஊனி நிற்க முடியாமல் ஓடவும் முடியாமல்
பொய்த்த அடி இட்ட நிலை
உனக்காக தப்பி ஓடலாம்
என்னால் முடியவிலையே
நெஞ்சை உருக்கும் ஓர் அடி இட முடியாமல் கால் கட்டாக
முதலாக இருக்கும் நெஞ்சை உருக்கிய பின்பு ஆழ்வார் இல்லையே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-2-2-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

July 10, 2013

கலங்க மாக்கடல் அரிகுலம் பணி செய்ய அருவரை யணை கட்டி
இலங்கை மா நகர் பொடி செய்த வடிகள் தாம் இருந்த நல் இமயத்து
விலங்கல் போல்வன விறல் இரும் சினத்தன வேழங்கள் துயர் கூரப்
பிலங்கொள் வாள் எயிற்று அரியவை திரி தரு பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே ——————————2

———————————————————————————————————————————————————————

-அவதாரிகை –
தம் இழவை பரிஹரித்த பிரசங்கத்தாலே மஹா ராஜர் இழவை பரிஹரித்த
படியைப் பேசினார் முதல் பாட்டிலே –
மஹா ராஜர் இழவை பரிஹரித்த பின்பு இ றே பெருமாள் தம் இழவை
பரிஹரித்துக் -கொண்டது
அந்த க்ரமத்திலே ராவண வதம் பண்ணுகிற படியைப் -பேசுகிறார்
-வியாக்யானம்-

கலங்க இத்யாதி –
ஈஸ்வரன் தன் சங்கல்பத்தை நெகிழ நின்றால் பதார்த்த ஸ்வபாவங்கள் மாறாடும்படி
யாயிற்று
சக்ரவர்த்தி திரு மகன் முனிந்தால் இருக்கிறபடியும்
ஒருவரால் கலக்க ஒண்ணாத கடல் கலங்கும்படியாகவும் –
நித்ய சூரிகள் செய்யும் அடிமையை இடக்கை வலக்கை வாசி அறியாத குரங்குகள்
செய்யும்படியாகவும் -நீரில் ஆழக் கடவ மலைகள் மிதந்து அணையாய் நிற்கும் படி யாகவும்
பண்ணினான் -ஆயிற்று

மா கடல் கலங்க –
அப்ரமேயோ மஹோ ததி -என்கிற கடல் கலங்கி கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண்
தெரியும்படியாக-

அரி குலம் பணி செய்ய –
அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தரான திருவடி -திருவநந்தாழ்வான் -ஸ்ரீ சேநாபதி யாழ்வார் –
துடக்கமானவர் செய்யக்கடவ கைங்கர்யத்தை -சம்சாரிகளுக்கும் பின்னே எண்ண
வேண்டும்படி -இடக்கை வலக்கை வாசி அறியாத வானர ஜாதி செய்யும்படியாக –
சரீர சம்பந்தம் அற்று ஒரு தேச விசேஷத்தில் போனால் செய்யும் அடிமையை
தாழ்ந்த ஜன்மத்திலே பிறந்து இந்த சரீரத்தோடே செய்யும்படியாக –

அருவரை அணை கட்டி –
ஒருவரால் எல்லை காண ஒண்ணாத மலைகளைக் கொண்டு அணை கட்டி –

இலங்கை –
ப்ரஹ்மாதிகளும் நெஞ்சு உளுக்கி இருக்கும் ஊரை –
மநிச்சு குலையாதபடி நின்று துகளாம் படியான பண்ணின ஸ்வாமிகள் –
ஆதித்ய கிரணங்கள் உள் புகுந்து சஞ்சரியா நின்றன கிடாய் –
இதுக்கு முன்பு இல்லாத ஓன்று இப்பொழுது உண்டாயிற்று கிடாய்
முன்பு நெல் உலர்த்த வேண்டுவது சஞ்சரிதுபோம் இத்தனை யாயிற்று ராவண பயத்தாலே –
இப்போது நிர்பயமாய்க் கொண்டு உலாவா நின்றன –
இலங்கை மா நகர் –
லங்காம்  ராவண பாலிதாம்
பெண் பெண்டுகளுக்கும் நோக்கலாம் படி யாயிற்று
ஊர் அரண்டு வெளி நிலத்திலும் சிலர் புகுராதபடி பண்ண வல்லனாயிற்று -உணர்ந்து நோக்குகிறான்
விரோதி நிரசன ஸ்வாபவனான தான் வந்து இருக்கப் பெற்ற படியாலே
சர்வ ஸ்வாமி என்னும் இடம் தோற்றி இருக்கும்படி யாயிற்று-

இருந்த –
என்று வேறு ஓர் இடத்தில் இருப்பாய் -இங்கே வருவது போவதாய்
இருக்கை அன்றிக்கே யாய் இற்று இருப்பது –
இப்படி கொள் கொம்பு மூடிற்று என்றால் ஆனந்தத்தாலே வெல்வதாகப் பார்த்து
இவ்விடம் தன்னையே இருப்பாக்கினான் ஆயிற்று –
விரோதி நிரசனம் பண்ணின ஸ்ரமம் ஆறுகைக்கு இருந்த இடம் தானே
நம் கார்யம் செய்கைக்கு உடலாய் விட்டது-

விலங்கல் – இத்யாதி –
அங்குத்தை யானைகள் இருக்கிறபடி –
மலை கால் கொண்டு நடந்தால் போலே -பய அவஹமாய் இருப்பன
அப்பரப்பில் -அச்சம் ஓன்று இல்லையாயிற்று
ஒருவரால் தகைய ஒண்ணாத மிடுக்கையும் மிக சினத்தையும் உடைய யானைகள் -ஆனவை

துயர் கூர –
நித்ய துக்கிகளாய் கொண்டு பயத்தை வ்யுத்புத்தி பண்ணும்படியாக
கூர -இத்யாதி
பயம் இல்லாமை – லோக விஸஜாதீயமாய் இருக்குமா போலே
பயம் உண்டானாலும் இதர விஸஜாதீயமாய் இருக்கும்படி –
இவை துயர் கூர -இவற்றுக்கு எதிரிகள் ஆனவை பண்ணும் வ்யாபாரம் என் -என்னில்
பிலம் கொள் இத்யாதி –
பிலங்களிலே வர்த்திப்பனவாய் -வாள் போலே இருக்கிற எயிற்றை உடைய
சிம்ஹங்கள் ஆனவை சஞ்சரியா நிற்கும் ஆயிற்று
யஞ்ஞ சத்ரு -இந்திர சத்ரு -ப்ரஹ்ம சத்ரு -என்னுமா போலே சொல்லுகிற
பையல்களைப் போலே இருந்துள்ள மிடுக்கை உடையவை மிக
பயத்தை உடையவாம்படி அவை ஸ்வைர  சஞ்சாரம் பண்ணா நிற்கும் ஆயிற்று-

பெருமாள் கடலை அணை செய்து அவ் வணையின் மேலே கையும் வில்லுமா கொண்டு
தெற்கு வடக்காக உலாவ
லங்கை முழுக் காயாக செத்துக் கிடந்தாப் போலே யாயித்று
சிம்ஹங்கள் ஸ்வைர சஞ்சாரம் பண்ணி ஆனைகள் முழுக் காயாக அவிந்து கிடக்கும்படி –
ஞான அஞ்ஞானங்கள் கொண்டு கார்யம் இல்லை
அங்கு வர்த்திக்குமவை அடைய விரரஸ்தோத்தரமாய் இற்று இருப்பது-

சக்கரவர்த்தி திருமகனோட்டை சஹ வாசத்தாலே வீர ரசம் தோற்ற சஞ்சரிக்கும் எனபது ஆயிற்று-

———————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-2-1-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

July 10, 2013

கீழில் திருமொழியிலே
குடந்தையே -தொழுது என்றும் –
தஞ்சை மா மணிக் கோயிலே -வணங்கி என்றும் –
தமக்கு திரு மந்திர லாபம் உகந்து அருளின நிலத்தில் எம்பெருமானாலே வந்ததாக
திரு மந்த்ரம் பெற்றமையை அருளிச் -செய்தவர்
இனி மேல் திரு மொழிகளிலே
அர்ச்சாவதாரமே தமக்கு அனுசந்திகைக்கு கருத்து -திரு மந்த்ரார்தமான
ஸ்வாமித்வ சௌலப்யங்களை உகந்து அருளின நிலங்களிலே கண்டு அனுபவிக்க வேணும் என்று விவஷித்து-

சம்சார ஸ்வபாவத்தையும் -தம்முடைய இதர விஷய ப்ராவண்யத்தையும் அனுசந்தித்த இவர்
அந் நோவுபாடே ஹேதுவாக -தன் நிர்ஹேதுக கிருபையாலே என்னை விஷயீ கரித்து
தன் ஸ்வாமித்வத்தையும் எனக்குக் காட்டித் தந்தான் என்றார் கீழில் திரு மொழியில் –

அம்பினால் அரக்கர் வெருக்கொள நெருக்கி- என்று ராமாவதாரம் ப்ரஸ்துதம் ஆயிற்று –
திரு மந்த்ரமும் ப்ரஸ்துதம் ஆயிற்று –
இத் திரு மந்த்ரத்துக்கு அர்த்தம் ஆகிறது தான் ஸ்வாமித்வ சௌலப்யம் இ றே –
கர்ஷகனானவன் பயிர் தலையிலே குடில் கட்டி நோக்குமா போலே
ரஷ்யம் இருந்த இடத்தே வந்து ரஷிக்கை இ றே சௌலப்யம் –
உகந்து அருளின நிலங்களிலே வந்து சந்நிதி பண்ணி இத்தை நோக்குகையாலே
உடையவன் என்று ஸ்வாமித்வ ப்ரகாசகமுமாய் -இருக்கிறது-

எதிர்தலை பாராதே வந்து
அவசர ப்ரதீஷனாய்
அந்தர்யாமி ரூபத்தாலே
இருக்கிற இருப்பு ஸ்வாமித்வ கார்யம் இறே
அவ்வளவு அன்றிக்கே
கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்க வேணும் என்று அபேஷை பிறந்த வன்று அப்போதே
அனுபவிக்கலாம்படி கோயில்களிலே வந்து நிற்கிற இதுக்கு மேற்பட இல்லை இ றே -சௌலப்யத்துக்கு-

சம்பந்த ஜ்ஞானம் பிறந்த அநந்தரம் -அநுபவ அபேஷை -பிறந்தால்
அப்போதே இவ் உடம்போடே அடிமை செய்யலாம் படி யிராது  இறே பரம -பதத்தில் –
அநுபவிக்க வேணும் என்ற அபேஷை பிறந்த போதே அவ் உடம்போடே
அனுபவிக்கலாம்படி இருக்கும் இ றே உகந்து அருளின நிலங்களிலே –
இப்படி சௌலப்யத்துக்கு எல்லையான உகந்து அருளின நிலங்கள் எங்கும் புக்கு
அநுபவிக்க கோலி –

அதில் இப் பாஷை நடையாடும் இடத்துக்கு எல்லையாய் இருக்கும் இ றே -திருமலை
அவ்வளவிலே நில்லாது இ ர் இவருடைய -ஆசையானது
ஆகையாலே உகந்து அருளின நிலங்களுக்கு எல்லையான ஹிமா வானில் திருப்ரிதி
அளவும்
சென்று அவ்விடத்தை அனுபவிப்பதாக திரு உள்ளத்தோடே கூட்டுகிறார் –
கீழில் திரு மொழியில் –
அம்பினால் அரக்கர் வெருக்கொள நெருக்கி -என்று ராமாவதார முகத்தாலே
விரோதி நிரசனம் ப்ரஸ்துதம் இ றே
அவ்வழியாலே மஹா ராஜர் தனியருமாய் வெறுவியருமாய் -( தரித்ரர்  ) ஜ்யேஷ்டனாலே நெருக்குண்டு
நோவு பட்டு இருக்க -அவர் அபேஷியாது இருக்கச் செய்தேயும்
ஸ ராமோவா நரேந்த்ரஸ்ய -என்கிறபடியே தாமே அவர் இருந்த இடத்தே சென்று
அவர் விரோதியைப் போக்கி உபகரித்தாப் போலே
அவன் தானே நம்முடைய குறைகள் எல்லாம் தீர்த்து உபகரிகைகாக இங்கே
திருப் பரிதியில் வந்து எழுந்து அருளி -இருந்தான்
நெஞ்சே அங்கே  சென்று கிட்டப் பாராய் என்று திரு உள்ளத்தோடே கூட்டுகிறார்-

முன்பு எல்லாம் கண்ணுக்கு இலக்கான விஷயங்களிலே ப்ரவணராய் போந்தார்
பகவத் ஜ்ஞானம் பிறந்த பின்பும் அந்த வாசனை அனுவர்த்திக்கிறது
கண்ணுக்கு விஷயமான உகந்து அருளின நிலங்களிலே புக்கு அனுபவிக்கிறார்
தான் உகந்த ஊரெல்லாம் -என்னக் கடவது இ றே –

—————————————————————————————————————————————————–

வாலி மா வலத்தொருவனது உடல் கெட வரி சிலை வளைவித்து அன்று
ஏல நாறு தண் தடம் பொழில் இடம் பெற விருந்த நல் இமயத்துள்
ஆலி மா முகில் அதிர்தர வரு வரை யகடுற முகடேறிப்
பீலி மா மயில் நடம் செயும் தடம் சுனை பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே ———————————1

————————————————————————————————————————————————————–

வாலி மா வலத்தொருவனது உடல் கெட வரி சிலை வளைவித்து அன்று
வாலி என்று பேராய்
மஹா பலத்தில் வந்தால் தன்னை எண்ணினால் இரண்டாம் விரலுக்கு ஆள் இல்லாதபடி
அத்விதீயனாய் இருக்கிற வனுடைய உடலானது சிந்தும்படியாக தர்சநீயமான வில்லை
வளைத்து –
வாலியும் அழிகையும் கிடக்கச் செய்தேயும்
அக்கையும் வில்லும் சேர்ந்த சேர்த்தியும் தர்சநீயதையும் அனுபவிக்கிறார் யாயிற்று இவர்-

சத்ரு நாசனே -என்கிறது கிடக்க -சக்ர சாப நிபே -என்கிறதை அனுபவிக்கிறார்
உகப்பாரோடு உகவதாரோடு வாசி யற இரண்டு திறத்தாரையும் அழிக்கும் ஆயிற்று –
சக்ரசாப நிபே -இத்யாதி
இந்திர தனுஸ் போலே அனுகூலருக்கு வைய்த்த கண் மாறாதே கண்டு கொண்டு இருக்க
வேண்டும்படி தர்சநீயமாக இருக்கும் –
க்ருஹீத்வா -வில் பிடித்த பிடியிலே பிரதிகூலர் முடிந்து போம் படியுமாய் இருக்கும் –
அநுகூலரை அழகாலே அழியச்செய்யும் –பிரதி கூலரை அம்பாலே அழியச் செய்யும் –

எரி சிதறும் -சரத்தால் –
தீப்தபாதாக சங்காசை -என்கிறபடியே -தொடுத்து விடும் போது
ஆயிற்று அம்பு என்று அறியல் -ஆவது
தைக்கும் போது உடம்பிலே நெருப்பை சொரிந்து  கொண்டு யாயிற்று தைப்பது –
இலங்கையினை –
அந்த அக்நியும் கூட பிரவேசிக்க அஞ்சும் படியான ஊரை –
தன்னுடைய வரி சிலை வாயில் -பெய்து
சர்ப்பம் நாவாலே விழுங்குமா போலே யாயிற்று அது அம்பாலே க்ரசிக்கும் படி –
வில்லுக்கு வாய் அம்பு இ றே
வாயான அம்பிலே புகும்படி ப்ரேவேசிப்பித்து

வாய்க் கோட்டம் தவிர்த்து –
வாயில் கோடுதல் உண்டு -விலங்குதல் -அத்தை தவிர்த்தான் ஆயிற்று
ந நமேயம் -என்று இருந்த இருப்பை தவிர்த்தான் ஆயிற்று
கஸ்ய சித் –
இவர் தம்மை இதர சஜாதீயர் ஆக்கி வைக்கையாலே -மநுஷ்யர் -என்றே இருந்தான் –
இவரே அன்றிகே ஈஸ்வரன் என்று சொல்லுகிற அவன் தான் வந்தால் தான் வணங்குவானோ –
ஸ்வரூபம் கை புகுந்தால் -நம இத்யே வாதிந -என்று ஆயிற்று இருப்பது
மம -என்று இருக்கை யாயிற்று ஸ்வரூப விரோதி
அநுகூல பாஷணம் பண்ணுகைக்கு பிராப்தமாய் இருக்க -எனக்கு என்று பேச்சிலே
விளக்குதலை தவிர்ந்தான் ஆயிற்று-

உகந்த வரையன்
ஈரரசு தவிர்ந்த பின்பு -உகந்தபடி
இவன் தான் எனக்கு -என்று இருக்கமத்தை தவிர்த்தோம்  ஆகில்
இனி நம்மதேயதன்றோ -என்று இனியன் ஆனான்
இவன் என்னது என்கிறது தவிர்ந்தால் பின்பு உள்ளது அடைய திரு விடையாட்டமாய் இருக்கும்-

அரையன்
இவன் பக்கல் அல்ப அநுகூலம் ஆகிறது உடையவனாலேயே இ றே
இவன் பிரதி கூல்யத்தில் நின்றும் நிவ்ருத்தனான அளவு கொண்டு உகக்கும்படி யாயிற்று
ஸ்வாபாவிக சம்பந்தம் -இருப்பது
-அன்று
அன்று அங்கனே செய்தான் இன்று இங்கே வந்தான்-

ஏலம் இத்யாதி   –
வினை உள்ள போதாயிற்று தன்னைப் பேணாதே மேல் விழுந்து வ்யாபரிப்பது –
அது போனவாறே -ராஜ புத்ரனாய் -செல்லப் பிள்ளையாய் வளர்ந்த சௌகுமார்யம் வந்து முகம் காட்டும் இ றே –
அதுக்கு ஈடாக இருக்கிற இடம் ஆயிற்று –
அன்றிக்கே –
அம்புக்கு செல்லாத இடத்தை ஆசனத்த்தாலே திருத்துவோம் -என்று பார்த்து வந்து இருந்த படியாகவுமாம் –
சத்ருகளை அழிக்க ஒண்ணாவிட்டால் அவர்களோடு எதிரிட்டு கொள்வோம் -அல்லோம்
என்று பார்த்து எடுத்து விட்டு ஆசனத்தாலே பக்ந அபிமாநர் ஆக்குமா போலே
ஏலம் நாறு –
விட்டுப் போந்த விடத்தை விஸ்மரிக்கும் படி பண்ணும் தேசம் ஆயிற்று –
அதிகம் புராஸாஸச்ச -என்றும்
ஐஹௌச துக்கம் புரவி ப்ரசாத் -என்றும் –
படை வீட்டில் விசஷேண உண்டான ப்ரக்ருஷ்ட வாசத்தால் வந்த துக்கமடைய
போம்படி யாயிற்று இங்குத்தை -வாசம்
பரிமளத்தை உடையதாய் -ஸ்ரமஹரமான -பரப்பை உடைத்தாய் இருந்துள்ள -பொழில்-

இடம் பெற –
இடம் பெற இருக்கை யாவது எல்லார்க்கும் காட்சி கொடுக்கைக்கு ஈடாக ஓலக்கம் இருக்கை –
நித்யசூரிகளுக்கு ஓலக்கம் கொடுக்கை அன்றிக்கே –
நித்ய சம்சாரிகளுக்கும் ஓலக்கம் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கை –
அவதார காலத்தில் காணப் பெறாதாருக்கு  எல்லாம் காட்சி கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிற –
இடமாயிற்று-

நல் இமயத்துள் –
ஓர் கார்யப்பாடு ஒழியவேயும் வர்த்திக்கும் படியான தேசம் ஆயிற்று –
தன் அனுக்ரஹத்தோடே வர்த்தித்தான் ஆக வேண்டாதே தேச வாசம் தானே உத்தேச்யமாக
போரும்படி இருக்கை –

ஆலி -இத்யாதி –
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் வாத்ய கோஷங்களோடும் நித்ய சூரிகள்
அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் -என்று விளிக்கும் அத்தோடும் போது போக்கி
இருக்கும் அவ் இழவு தீர அவை தன்னையும் கூட மறக்கும் படி –
மேகங்கள் கோஷிக்க
மயில்கள் ஆட
அது கண்டு போது போக்கிக் கொண்டு இருக்கிற இடம் ஆயிற்று –
வினை அற்றுப் பிராட்டியோடே  கூட எழுந்து அருளி இருக்கையாலே
மேக த்வனி தான் அனுகூலமாய் இருக்கும் இ றே-

ஆலி  –இத்யாதி
சிறு துளியை உடைத்தான மஹா மேகங்கள் ஆனவை நீர்க் கனத்தாலே முழங்க –
ஆலி மா முகில் அதிர் தர -பீலி மா மயில் நடம் செய்யும் ஆயிற்று –
வாத்யங்கள் வாய்த்தால் கூத்தாடுவார் உடம்பு பேசாது இராது இ றே –
ஆலுக்கு ஈடாக வாய்த்தவாறே ஆடுவாரைப் போலே அவை முழங்க இவை ஆடா நிற்கும் ஆயிற்று –

அருவரை -இத்யாதி
ஒருவரால் தாவி ஏற அரிதான மலைகளிலே –
ப்ரீதியாலே ஏறினால் ஏறும் அத்தனை யாயிற்று –
அவற்றிலே கீழ் வயிறானது தவிழும்படியாக சிகரத்தில் போய் ஏறி சிகரத்தில்
பரப்பு அடங்கலும் தன் தோகையாலே பரப்பி மயிலானது ஆடா நிற்கும் ஆயிற்று –
ராமாவதாரத்தில் விஜயம் கண்டு வானர ஜாதியாக ஆடினதை
இவ்விருப்பைக் கண்டு மயில்கள் ஆடா நிற்கும் ஆயிற்று –

பிரிதி  சென்று அடை -நெஞ்சே –
சைதன்யத்தில் குறைய நின்றாரும் -அத்தேசத்தை ப்ராபித்து -ப்ரீதிக்கு
போக்குவிட்டு சில  வ்யாபாரங்களைப் பண்ணுகிற தேசமான -பின்பு
சைதன்யத்தில் குறை அற்று இருந்த  நீ –
அத்தேசத்தை சென்று ப்ராபிக்கப் பாராய் -என்கிறார் –
சைதன்யத்தில் குறைய நின்றாரோடு குறைவற்றாரோடு வாசி யற
நிலவராய் அடிமை செய்யும்படி யாயிற்று விஷய ஸ்வபாவம் துரும்பு எழுந்து ஆடுமாயிற்று-

——————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-10-2-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 10, 2013

வதுவை வார்த்தையுள் ஏறுபாய்ந்ததும் மாயமாவினை வாய்பிளந்தும்
மதுவை வார்குழலார் குரவை பிணைந்தகுழகும்
அதுஇதுஉது என்ன லாவன அல்ல என்னைஉன் செய்கை நைவிக்கும்
முதுவைய முதல்வா! உனைஎன்று தலைப்பெய்வனே?

பொ-ரை :- கல்யாண வார்த்தைகள் பிறந்த அளவிலே இடபங்களின்மேல் வீழ்ந்து அவற்றைக் கொன்றதும், வஞ்சனை பொருந்திய கேசி என்பவனுடைய வாயினைப் பிளந்ததும், தேன் சிந்துகிற கூந்தலையுடைய பெண்களோடு குரவைக் கூத்தினைக் கோத்து ஆடிய குழகும், அது இது உது என்னலாவன அல்ல; உன் செய்கைகள் என்னை நைவிக்கும்; பழமையான உலகங்கட்கெல்லாம் முதல்வனே! உன்னை என்று வந்து சேர்வேன்?

வி-கு :- வதுவை-திருமணம். மாவினை என்பதில், இன்: சாரியை; ஐ: இரண்டனுருபு. மா-குதிரை. மதுவை என்பதில், ஐ: இடைச்சொல். குரவை-ஒருகூத்து விசேடம். குழகு-சாமர்த்தியம்.

ஈடு :- இரண்டாம் பாட்டு. 2ஏறு அடர்க்கை தொடக்கமான உன் செயல்கள் என்னை நைவிக்கின்றன; நான் தரித்து நின்று அநுபவிக்கும்படி செய்ய வேண்டும் என்கிறார். 3இனி அல்லாத அவதாரங்களையும் ஆராய்ந்தால் இத்தன்மையனவாய் இருக்குமன்றோ, ஆகையாலே அவ்வருகு போக மாட்டார், அடியில் இழிய மாட்டார், இனிவளர்ந்தவாற்றிலே ஏறப்போமித்தனையன்றோ. 1“சீராற் பிறந்து” என்ற திருப்பாசுரம் அநுசந்தேயம்.

சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது
பேர்வாம னாகாக்கால் பேராளா! – மார்பாரப்
புல்கிநீ உண்டுமிழ்ந்த பூமிநீர் ஏற்பரிதே?
சொல்லுநீ யாமறியச் சூழ்ந்து.-என்பது, பெரிய திருவந்தாதி, 16.

2‘பிறந்தவாறு’ அவனே செய்கையாலே இவர்க்கு அங்குச் செய்யலாவதில்லை. இனி, 3அநுகூலர்க்குக் கண்டு பரிவதற்கும் விஷயமுள்ளது வளர்ந்தவாற்றிலேயன்றோ, அவ்வளர்ந்தவாறுதான் இருக்கிறபடி சொல்லுகிறார்.

வதுவை வார்த்தையுள் – ‘எருதுகள் ஏழனையும் கொன்றவர்க்கு இவளைக் கொடுக்கக்கடவோம்’ என்று பிறந்த பிரசித்தி. வதுவை-விவாகம். ஏறு பாய்ந்ததும்-ஏறுகளின்மேல் விழுந்த படியையும். 4இவர்க்கு யமன் வாயிலே விழுந்தாற்போலேயாயிற்று இருக்கிறது, பொய்கையிலே பாய்ந்தாற்போலே இரா நின்றதாயிற்று

அவனுக்கு. 1கருமாரி பாய்ந்தால் ஆகாதோ என்னும்படி அன்றோ அவளுடைய இன்பம். மாய மாவினை வாய் பிளந்தும்-2கம்சனாலே தூண்டப்பெற்றதாய் வஞ்சனை பொருந்திய வேடம் கொண்டு வந்ததாயிற்று. வஞ்சனையாகக் குதிரை வடிவங்கொண்டு வாயினை அங்காந்து கொண்டு ஓர் அசுரன் வந்து தோன்ற, சிறு பிள்ளைகள் துவாரங்கண்ட இடத்தில் கை நீட்டும் வாசனையாலே அதன் வாயிலே கையை நீட்டினான். முன்பு கண்டறியாதது ஒன்றைக் கண்ட காட்சியாலே கை விம்மிற்று, பூரித்தவாறே இரண்டு கூறாய் விழுந்தான். 3ஸ்ரீநாரத பகவான் “உலகம் அழிந்தது” என்று வந்து விழுந்தாற்போலே இவர்க்கு இப்போது இருக்கிறது. 4“நன்கு திறந்த வாயையுடையவனும் மஹா பயங்கரமானவனுமான அந்த அசுரன் இடியினாலே பிளக்கப்பட்ட மரம் போலே கிருஷ்ணனுடைய திருக்கையாலே இரண்டு கூறு செய்யப்பட்டவனாய்க் கீழே விழுந்தான்” என்பது ஸ்ரீ விஷ்ணுபுராணம்.

“வ்யாதிதாஸ்ய: மஹாரௌத்ர: ஸ: அஸுர: கிருஷ்ணபாஹுநா
நிபபாத த்விதாபூத: வைத்யுதேந யதா த்ரும:”-என்பது ஸ்ரீ விஷ்ணுபுரா. 5. 16 : 7.

5இத்தால், ஸ்ரீ பிருந்தாவனத்துக்கு வழிஇசங்கும்படி பெண்களுக்கு வன்னியம் அறுத்துக் கொடுத்தபடி.

மதுவை வார் குழலார் குரவை பிணைந்த குழகும்-தேன் பெருக்கு எடுக்கின்ற கூந்தலையுடைய பெண்களோடு 1குரவையின் கோப்பிலே தன்னையும் ஒருவனாக்கித் தொடுத்தபடி. 2அவர்கள் நினைவினைக் குலைத்து அபிமானம் நீங்கினவர்களாகச் செய்து, அவர்களோடு ஒக்கத் தான் கலந்தான். 3அதாவது, வேற்றாள் என்ன ஒண்ணாதபடி இவர்களிலே ஒருவன் என்னலாம்படி புக்கு நின்றானாயிற்று என்றபடி. மதுவை வார்குழலார் என்றது, 4மதுவார்குழலார் என்றபடி. சொற்பாடு. அது இது உது என்னலாவன அல்ல – அதுவாகவுமாம், இதுவாகவுமாம், உதுவாகவுமாம், எனக்கு இதில் ஒரு நிர்ப்பந்தம் இல்லை. என்னை உன்செய்கை நைவிக்கும் – 5அச்செயலாகவுமாம், இச்செயலாகவுமாம், உச்செயலாகவுமாம், அவற்றில் எனக்கு ஒரு தாத்பர்யம் இல்லை; உன்னுடைய செயல்களாகையும், நானாகையுமே எனக்கு நோவு படுகைக்கு வேண்டுவது. 6“இத்தால் சொல்லிற்றாயிற்று, இப்பாசுரத்தில் மூன்று பொருள்கள் சொல்லப்படுகின்றன. அவை யாவன: அனுகூல சம்ஸ்லேஷமும், பிரதிகூல நிரசனமும், மத்தியஸ்த ரக்ஷணமும்; இவற்றையே, ‘அது இது உது’ என்கிறது” என்று பிள்ளான் பணிக்கும். முதுவையம் முதல்வா – பழையதான பூமிக்குக் காரணமானவனே! என்னுதல்; பூமிக்குப் பழைய காரணமானவனே! என்னுதல். 1இவர் தம்மதும் அவ்வளவாகாதேதான். பிரளயம் கொண்ட உலகம் போலே யாகாதே இவரும் அழிந்தபடி. இத்தோடு ஒக்க இவரையும் அடிதொட்டும் உண்டாக்க வேண்டி இருக்கிறபடி. உன்னை என்று தலைப்பெய்வனே – உன்னை நினைத்து நிலைகுலைந்தவனாகாதே தரித்து நின்று அநுசந்திக்கும்படி செய்ய வேண்டும். அன்றிக்கே, உன்னை வந்து கிட்டப்பெறுவது என்றோ என்றுமாம். தலைப்பெய்கை-கிட்டுகை

இத்திருவாய்மொழியில், கிட்டுகைக்கு வாசகங்களான சொற்களெல்லாம்,
ஆழ்வான் நிர்வாஹத்திலே மானசாநுசந்தானபரங்கள் என்றும், எம்பார்
நிர்வாஹத்திலே சரீரத்தாலே கிட்டுதல் என்றும் கொள்க.

ஏறு அடக்கை தொடக்கமான செஷ்டிதங்கள் உருக்க
வளர்ந்தவாறு -தீங்கு செய்ய பரிவு வர
பிறந்தவாறு -மங்களா சாசனம் உண்டு
வளர்ந்தவாறு வயிறு பிடிக்கும்படி உள்ளன
சீரார் பிறந்து இத்யாதி பெரிய திருவந்தாதி பாசுரம்
திரு விக்ரமன் அவதார பாசுரம்
கண்ணன் சிறப்புடன் வளர்ந்தான்
வாமன பிறப்பும் வளர்ப்பும் சீராக இல்லை
சக்ரவர்த்தி வசு  தேவாதிகள் -தவம் செய்ய பிறந்து
வதுவை -நப்பின்னை
மா மா கேசி வாய் பிளந்து
குரவை கோத்து
அது
இது
உது
உன் செய்கை நைவிக்கும்
தம் மக்கள் மழலை சொல் கேளாதவர் குழல் இனிது யாழ் இனிது என்பர்
வதுவை வார்த்தை -ஏறு -மேலே விழுந்தான் கேட்டதும்
மிர்த்யு வாயில் விழுந்தால் போலே ஆழ்வார்
குளிராக அவனுக்கு
காமாட்ஷி அம்மன் வீர விளையாட்டு  ஈட்டி நட்டு நடுவில் குதிக்க பணம்
கொம்புக்கு  நடுவில் குதித்தான்
கோட்டிடை ஆடின கூத்து
கருமாரு பாய்வது போலே பாய்ந்தானாம்

க்ரித்ரியமாய் வாயை பிளந்து வந்த கேசி
த்வாரம் கண்ட வாறே வாயில் கையை  நீட்ட
பூரித்து கூறாக விழுந்தான்
காழியன் வாயில் -நாரதர் ஜகம் அஸ்தமித்து மூர்ச்சை போலே
ஆழ்வார் இன்று-சம காலம் போல தோற்றியதால்
மின்னல் விழுந்து மரம் பட்டு போனது போலே கேசி விழ
குரவை –
தேன் பெருகும் -மதுவை வார் குழல்
மது பெருக
வார்த்தைப்பாடு
புனைந்த ஓன்று போலே ஆனந்
குழகன் -ஓன்று போலே ஆகி
குழகன் வந்து அப்பூச்சி காட்டுகின்றான்
அதி சந்தி குலைத்து -அபிமானம் நீக்கி ஒருவராக புக்கு நின்றான்
அதுவாகவுமாம்
இதுவாகவுமாம் உயர்ந்த தாழ்ந்த நடுவாக
உனது செய்கை
என்னை -நான் ஆகவுமே நோவுபடா
மூன்று அர்த்தம் பிள்ளான்
அனுகூல சம்ச்லேஷம்
பிரதிகூல நிரசனம்
மத்தியஸ்தர் ரஷணம் -குரவை
பிரளயம் கொண்டஜகம் போலே ஆழ்வார் உருக
நலிவிக்கும்
சிருஷ்டி போலர் இவரையும் உண்டாக்க வேண்டியது
அடி தொட்டு உண்டாக்க வேண்டும்
உது முதல்வன் பழைய காரணம்
உன்னை என்று தலைப் பெய்வேன்
சிதிலமாகாமல் அனுபவிக்க
கிட்டப் போவது என்று
தலை பெய்வது =கிட்டுகை

கண்ணை மூடி செய்யும் கார்யம் கண்ணை திறந்து பண்ண முடியுமா
மண்ணை
அது இது உது
விபரீதம் குணங்களால் குணிக்கு
பெருமை உன்னால் குணங்களுக்கு பெருமை
மாடு மேய்க்க லாயக்கு
கண்ணன் மாடு மேய்க்க ஆ  நிரை மேயத்த கோலம் உசத்தி

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-10-1-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

July 10, 2013

பத்தாம் திருவாய்மொழி – “பிறந்தவாறும்”

முன்னுரை

    ஈடு :- 1‘திருவல்லவாழ் என்னும் திவ்விய தேசத்திலே சென்று புக்கு அங்கு நிற்கின்றவனோடே பரிமாற வேண்டும் என்று மநோரதித்துக் கொண்டு போக, கால்நடை தாராமல் நடுவழியிலே விழுந்து கிடந்து கூப்பிட்டார்; இனி, “இவ்வளவில் குணாநுபவம் பண்ணியாகிலும் தரிப்போம்” என்று பார்க்க, அதுதானும் பேற்றினைப் போன்று அரிது என்னலாம்படி சைதில்யத்தை விளைப்பிக்க; எல்லா அவஸ்தைகளிலும், உன்னைப் பிரிந்து நின்றாலும் தரித்து நின்று குணாநுபவம் பண்ண வல்லேனாம்படி செய்தருள வேணும் என்று திருவடிகளிலே சரணம் புகுகிறார்.

கூரத்தாழ்வானுடைய
நிர்வாஹத்தைச் சுருங்க அருளிச்செய்கிறார். ‘குணாநுபவம் பண்ணியாகிலும்’
என்ற இவ்விடத்திலே “கோவிந்தன் குணம் பாடி —- ஆவி
காத்திருப்பேனே” என்னும் நாய்ச்சியார் திருமொழி அநுசந்தேயம். 8. 3.

2இருடிகளுக்குண்டான சம்சார பயத்தை ஒத்ததாயிற்று ஆழ்வார்களுக்குப் பகவானைப் பிரிந்த விரஹத்தால் வரும் கிலேசம்; 3அவர்கள், தங்கள் தங்கள் பேற்றிற்குத் தாங்கள் தாங்கள் சில முயற்சிகள் செய்யாநிற்பர்கள், இவர்கள் அத்தலையாலே பேறாகுமளவும் அசோகவனத்திலே பிராட்டியைப் போன்று துடியாநிற்பர்கள்;

அவர்களுக்குத் தங்கள் தலையிலேயும் சில கிடக்கையாலே விளம்பம் பொறுக்கலாம், இவர்களுக்கு அங்ஙன் சொல்லலாவது ஒன்று இல்லையாகையாலே கிடந்து அலமாப்பார்கள். 2‘அவன் அடியாலே நம் பேறு’ என்றிருக்குமவர்களுக்கு ஒரு கண்ணழிவு இல்லையே சொல்லலாவது. 3“இரகு வம்சத்தில் அவதரித்தவரே! உம்மை நீங்கினால் சீதா பிராட்டி உயிர் வாழாதது போன்று, நானும் உயிர் வாழ மாட்டேன்” என்கிறபடியே,

“நச ஸீதா த்வயா ஹீநா நச அஹமபி ராகவ
முஹூர்த்தமபி ஜீவாவ: ஜலாந்மத்ஸ்யாவிவ உத்ருதௌ:-என்பது, ஸ்ரீராமா. அயோத், 53 : 31.

லாபாலாபங்களில் பிராட்டியையும் தம்மையும் ஒரு தன்மையராகச் சொன்னாரன்றோ இளையபெருமாள். 4“சுவாமியே! சிறந்த பிரீதியானது எப்பொழுதும் தேவரீரிடத்திலேயே நிலைத்து விட்டது, பக்தியும் நியதமாக இருக்கிறது, என் எண்ணமும் வேறிடத்தில் எனக்குச் செல்வது இல்லை” என்று, திருவடி ஸ்ரீராமாவதாரம் ஒன்றிலும் சக்தனாயிருக்குமாறு போன்று,

“ஸ்நேஹோ மே பரமோ ராஜந் த்வயி நித்யம் ப்ரதிஷ்டித:
பக்திஸ்ச நியதா வீர பாவோ நாந்யத்ர கச்சதி”-
என்பது, ஸ்ரீராமா. உத். 40 : 16.

இவர் எல்லா அவதாரங்களிலும் எல்லாச் செயல்களிலும் அகப்பட்டிருப்பார் ஒருவர். 1அர்ச்சாவதாரத்தில் தம் அபேக்ஷிதம் பெற ஆசைப்பட்டவர், அது கிடையாமையாலே அவதாரங்களிலே போகிறார்; ‘விபவம் உள்ள இடத்தே சென்றால் சிறிது அபேக்ஷிதம் கிடைக்கும்’ என்று இருப்பரே. நன்று; அவதாரங்களிலே இழந்தார்க்கும் 2இழவு தீர்க்கிற இடம் அர்ச்சாவதாரமாயிருக்க, இதனை விட்டு, ‘பெறலாம்’ என்று அவதாரமுள்ள இடம் தேடிப் போகையாவது என்? என்னில், அர்ச்சாவதாரத்தில், கண்களால் காண முடியாதவனான தன்னை, சம்சாரிகள் கண்களுக்கு விஷயமாக்குகையும் விரும்பினவை அனைத்தையும் கொடுக்கையும் ஒழிய, குளிர நோக்குதல், வினவுதல், அணைத்தல் செய்யக் கடவோம் அல்லோம் என்று சங்கல்பித்திருக்கையாலே, 3‘சத்திய சங்கல்பனுடைய சங்கல்பம் குலையும்படி அதிநிர்ப்பந்தம் செய்யக் கடவோமல்லோம்’

‘சத்திய சங்கல்பனுடைய சங்கல்பம் குலையும்படி’ என்ற இவ்விடத்திலே,
“கூரத்தாழ்வான் ஆர்த்தராய்ச் சரணம் புக, பெருமாளும் இரங்கி ‘மூன்றாம்
நாளைக்கு வீடு தந்தோம்’ என்ன, ‘ஆழ்வான் திருமதிளுக்குப் புறம்பானார்’
என்னக் கேட்டு உடையவர் ஓடிச்சென்று, ‘ஆழ்வான் நாம் இங்கே இருக்க
உமக்குப் பரமபதத்தே போக வேண்டிற்றோ’ என்ன, அடியேன்
சம்சாரத்திலே அடிக்கொதிப்பாலே மறந்தேன்’ என்ன, ‘ஆகில் நாமும்
சரணம் புக்கால் இன்னம் சிலநாள் ஆழ்வானை இங்கே வைக்க இரங்குவர்’
என்று திருவாசலளவும் சென்று, ‘சத்திய சங்கல்பனுடைய சங்கல்பத்தைக்
குலைக்க வேண்டா’ என்று மீண்டு எழுந்தருளினார்” என்ற சரிதம்
அநுசந்திக்கத் தகும். என்றது, நான் ஒருவன் தோன்றிப் பெருமாளை
இரண்டு வார்த்தை சொல்லுவாராகச் செய்யலாமோ என்றபடி. ‘அதி
நிர்ப்பந்தம் செய்யக்கடவோம் அல்லோம்’ என்கையாலே, நிர்ப்பந்தித்தால்
செய்வர் என்பது கருத்து.

என்று, 1“அந்தக் கிருஷ்ணனும் துவஜம், வஜ்ஜிரம், தாமரை என்னும் இந்த ரேகைகளை அடையாளமாகவுடைய கைகளாலே நன்றாகத் தொட்டு இழுத்து அன்போடு கெட்டியாக ஆலிங்கனம் செய்துகொண்டார்” என்னும்

“ஸோப்யேநம் த்வஜ வஜ்ராப்ஜ க்ருத சிஹ்நேந பாணிநா
ஸம்ஸ்ப்ருஸ்ய ஆக்ருஷ்யச ப்ரீத்யா ஸுகாடம் பரிஷஸ்வஜே”-என்பது, ஸ்ரீவிஷ்ணுபுரா. 5. 18 : 2.

கிருஷ்ணாவதாரத்திலே போந்தார் அண்மைக் காலமாகையாலே.

2‘இவ்வாழ்வார்கள் கிருஷ்ணாவதாரம் என்றவாறே போர மண்டியிருப்பர்கள், இதற்குக் காரணம் என்’ என்று பட்டரைக் கேட்க, ‘ஒருவனுக்கு உண்டான துக்கம் சில நாள்கள் கழிந்தால் பொறுக்கலாம், அணித்தானால் ஆறியிருக்கப் போகாதே அன்றோ; அப்படியே, அல்லாத அவதாரங்களைப் போல அன்றிக்கே, சம காலமாகையாலே, ‘ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை முற்படப் பெற்றிலோம், பாவியேம்! பல்லிலே பட்டுத் தெறிப்பதே’ என்னும் இழவாலே வயிறு எரிதலாலேயாயிருக்கும்’ என்று அருளிச்செய்தார். 3இனித்தான், இராமவதாரத்தில், தமப்பன் சம்பரனைக் கொன்றவனாய் ஏகவீரனாய் இருப்பான் ஒருவன்; பிள்ளைகள்தாம் ஆண்புலிகள், குடிதானே வன்னியம் அறுத்திருப்பதொரு குடி; இவை எல்லாம் மிகையாம்படி, குணத்தாலே நாடுகளையெல்லாம் ஒருமார்வு எழுத்தாக்கிக்கொண்டிருப்பர்கள், ஆகையால் எதிரிகள் என்கிற சொல்லும் இல்லை; இங்கு அங்ஙன்அன்றிக்கே, தமப்பன் ஒரு சாது விருத்தன்; பிறந்தது கம்சன் சிறைக்கூடத்திலே, வளர்ந்ததும் அவனகத்து அருகே; ஸ்ரீ பிருந்தாவனத்திலே எழும் பூண்டுகளகப்பட அசுர மயமாயிருக்கும்; ரக்ஷகரானவர்கள் ஓர் அடி தாழ நிற்கில் பாம்பின் வாயிலே விழும்படியாயிற்று இவன்தன் படிகள் இருப்பன; அப்படியானால் வயிறு எரியாதே செய்வது என் இவர்கள்; 1அக்காலத்திலே உணர்ந்து நோக்கப் பெற்றிலர்கள், அவ்விழாவுக்கு இன்று இருந்து நோவு படுகிறார்கள். 2அவர்களிலே ஒருவரான இவர் சொல்லுகிறபடியன்றோ இது, ‘தெரிந்துணர்வு’ என்ற திருப்பாசுரம்;

தெரிந்துணர்வொன் றின்மையால் தீவினையேன் வாளா

இருந்தொழிந்தேன் கீழ்நாள்க ளெல்லாம் – கரந்துருவின்
அம்மானை அந்நான்று பின்தொடர்ந்த ஆழியங்கை
அம்மானை ஏத்தாது அயர்த்து.-என்பது, பெரிய திருவந்தாதி. 82.

புலையாம் பிறவிபிறந் தென்செய்தோம் பொன்னி பொன் கொழிக்கும்
அலையார் திருவரங்கத் தெம்பிரான் நம தன்னையொடும்
தொலையாத கானம் கடந்த அந்நாள் தடந்தோறும் புல்லாய்ச்
சிலையாய்க் கிடந்திலமே நெஞ்சமே கழல் தீண்டுகைக்கே.-
என்னும் திருப்பாசுரம் ஒருபுடை ஒப்பு நோக்கலாகும்.

3மாயாமிருகத்தின் பின்னே சென்று இளைத்து மீண்டு எழுந்தருளின போது அடிசுட்டுப் பொறுக்கமாட்டாமையாலே தழைகளை முறித்துப்பொகட்டு அவற்றிலே நின்று ஆறி எழுந்தருளினார் என்று கேட்டு, ‘பாவியேன்! அன்று உதவி அத்திருவடிகளிலே என் தலையை மடுக்கப்பெற்றிலேன், ஒரு பயனுமின்றியே கழிந்தனவேயன்றோ அநாதி காலம் எல்லாம் என்று நொந்தாரன்றோ. இப்படியன்றோ கழிந்தனவற்றிற்குஇவர்கள் வயிறு எரியும்படி. 1‘திருநீல மணியார் மேனியோடு என்மனம் சூழ வருவாரே’ என்றும் வயிறு பிடித்தாரன்றோ இவர்.

“தணியா வெந்நோய் உலகில் தவிர்ப்பான் திருநீல
மணியார் மேனியோடு என்மனம் சூழ வருவாரே.”-  என்பது, திருவாய். 8. 3 : 6.

2‘இவர் அவனுடைய அவதாரங்களையும் உலகைப்படைத்தல் முதலான வியாபாரங்களையும், “தாயர் மகிழ ஒன்னார் தளரத் தளர் நடை நடந்த” – பெரியாழ்வார் திருமொழி, 1. 7 : 11.-என்கிறபடியே, அடியார்களை வாழ்விக்கவும், பகைவர்களை அழியச் செய்யவும் அடியிட்டு அப்படி வளர்ந்தருளின கிருஷ்ணாவதாரத்தையும் அநுசந்தித்து மிகவும் சிதிலரான இவர், தரித்து நின்று உன்னை அநுசந்திக்க வல்லேனாம்படி செய்தருள வேணும் என்று அவனைச் சரணம் புகுகிறார்” என்று 3ஆழ்வான் பணிக்கும். அன்றியே, ‘பிரிந்திருக்கும் சமயத்திலே உன் குணங்கள் மனத்திலே நிலைபெற்று மிகவும் நலிய, அதனாலே நெருக்குண்டு நோவுபடுகை தவிர்ந்து, உன் திருவடிகளிலே வந்து சேர்ந்து உன்னைக்கிட்டி அநுபவிக்கும்படி செய்தருள வேண்டுமென்று அவனைக் குறித்து அருளிச்செய்கிறார்’ என்று எம்பார் அருளிச்செய்வர். அங்ஙனம் அன்றிக்கே, “சர்வேச்வரன்கிருஷ்ணனாய் வந்து திருவவதரித்துத் திருவாய்ப்பாடியிலே வளர்ந்தருளாநின்றான்’ என்று கேட்டு, ‘அங்கே மநோரதித்தபடியே நாம் கலந்து பரிமாறலாம்’ என்று தெற்குத் திருவாசலாலே சென்று புக, ‘இப்போது இங்ஙனே வடக்குத் திருவாசலாலே புறப்பட்டுத் தன்னுடைச் சோதியேற எழுந்தருளினான்’ என்று கேட்டு விழுந்து கிடந்து கூப்பிடுகிறார்” என்று பிள்ளான் பணிப்பர் என்று அருளிச்செய்வர்.

“நின்றுநின்று நினைகின்றேன்” என்பது போன்றவைகளைக் கடாக்ஷித்து
எழுகின்றது ஆழ்வான் நிர்வாகம். எம்பார் நிர்வாகம், “என் கண்கட்குத்
திண்கொள்ள” என்பது போன்றவைகளிலே நோக்காக எழுந்தது. “செய்து
போன மாயங்களும்” என்றதிலே நோக்கு, பிள்ளான் நிர்வாகம்.

பிறந்த வாறும் வளர்ந்த வாறும் பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவர்க்குத்
திறங்கள் காட்டியிட்டுச் செய்துபோன மாயங்களும்
நிறந்த னூடு புக்கென தாவியை நின்றுநின்று ருக்கிஉண் கின்றஇச்
சிறந்த வான்சுடரே! உனைஎன்றுகொல் சேர்வதுவே?

பொ-ரை :- பிறந்த விதமும் வளர்ந்த விதமும் மஹாபாரதயுத்தத்திலே அணிகளை வகுத்துப் பாண்டவர்கட்குப் பல திறங்களையும் காட்டிக் காரியங்களைச் செய்து தன்னுடைச்சோதிக்கு எழுந்தருளிய ஆச்சரியமான காரியங்களும் மார்பினுள்ளே நுழைந்து என்னுடைய உயிரை உருக்கி நின்று நின்று உண்கின்றன; இந்தச் சிறந்த வான் சுடரே! உன்னையடைவது என்றுகொல்?

வி-கு :- கைசெய்து-அணி வகுத்து. காட்டியிட்டு: ஒருசொல், ஆறும் ஆறும் மாயங்களும் புக்கு நின்று நின்று உருக்கி உண்கின்ற என்க. நின்று நின்று: அடுக்குத்தொடர். உண்கின்ற: முற்று. உண்கின்ற சுடரே என எச்சமாகக் கோடலுமாம்.

இத்திருவாய்மொழி ஆசிரியத்துறை.

ஈடு :- முதற்பாட்டு. 1இத்திருவாய்மொழியில் சொல்லப்படுகின்ற அர்த்தத்தைச் சுருக்கமாக அருளிச்செய்யா நின்று கொண்டு; உன்னுடைய அவதாரம் முதலானவைகள் என்னை மர்மத்திலே தொட்டு நைவிக்கின்றன. இந்த நையுந்தன்மை நீங்கி உன்னைத் தரித்து நின்று நான் அநுசந்திப்பது எப்போது? என்கிறார்.

பிறந்தவாறும் 1தாய் தந்தையர்கட்குக் காற்கட்டு அறும்படியன்றோ பிறந்தது. 2தன்னைப் பெற்றவர்களுடைய பந்தத்தை அறுத்துக்கொண்டு வந்து பிறப்பாரும் உளரோ. 3‘இவன் அன்றோ நமக்குக் காற்கட்டு ஆனான்’ என்றிருந்தார்கள் அவர்கள்; அது பொறுக்கமாட்டாமல், ‘உங்களுடைய கட்டு நான் பொறுக்கமாட்டேன்’ என்று விட்டான். 4தந்தை காலில் விலங்கு அற அன்றோ வந்து தோன்றிற்று,-பெரிய திருமொழி 8. 5 : 1.- பிறக்கிற போதே தாய் தந்தையர்கள் காலில் கிரந்தியை அறுத்துக்கொண்டு காணும் பிறந்தது. பிறந்தவாறும் – 5பிள்ளாய்! பிறக்கிறபோதும் ஒரு விளக்கு எரிந்தால் ஆகாதோ, 6தானே விளக்காக அன்றோ பிறந்தது. 7ஆயர்குலத்தினில் தோன்று மணி விளக்கன்றோ. பிறந்தவாறும்-1கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாதவனான தான் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவரோடு ஒக்கப் பிறப்பது, பிறந்தால் அடியார்களைப் பாதுகாத்தலே தனக்குப் பிரயோஜனமாக இருப்பது, அவர்கள் ஆபத்துப் படுங்காலமே தனக்குப் பிறக்கைக்கும் காலமாவது, பிறவாநின்றால் தன் ஐச்வர்யத்தில் ஒன்றும் குறையாமற்பிறப்பது, பிரகிருதி சம்பந்தமில்லாத திருமேனியை இதர சஜாதீயமாக்கா நிற்பது, தன் பிறப்பை அநுசந்தித்தாருடைய பிறவிகள் போகும்படியாக இருப்பது, இவையெல்லாவற்றையும் நினைக்கிறது. 2‘நமக்காக இவர்கள் பிணைபட்டுச் சிறையிருக்கும்படி இவர்களுக்கு இங்ஙனே பிறப்பதே!’ என்று ஈடுபடாநிற்பனவான படிகளையெல்லாம் நினைக்கிறது. பிறந்தவாறும் – 3“ஆவிர்பூதம்” தோன்றுதல் என்றதனைக்கொண்டு, தோன்றினவாறும் என்னாதொழிவான் என்? என்னில், சம்சாரிகள் பத்து மாதங்கள் கருவிலே தங்கியிருப்பார்களேயாகில் 4“பிறகு பன்னிரண்டாவது மாதமான சித்திரை மாதத்தில் நவமிதிதியில்” என்கிறபடியே, பன்னிரண்டு மாதங்கள் கர்ப்பத்திலே தங்கியிருக்கையாலும்,

“ததஸ்ச த்வாதஸே மாஸே சைத்ரே நாவமிகே திதௌ”என்பது, ஸ்ரீராமா.பால. 18 : 8.

“பன்னிரு திங்கள் வயிற்றில்கொண்ட வப்பாங்கினால்
என் இளங்கொங்கை அமுதமூட்டி எடுத்து யான்”-என்பது, பெரியாழ்வார் திருமொழி. 3. 2 : 8.

அவளுக்கு முலை சுரக்கையாலும், முலை பெறாவிடில் இவன் தான் நோவுபடுகையாலும், தன்னைக் கட்டவும் அடிக்கவுமாம்படி எளியனாக்கி வைக்கையாலும் பிறந்தவாறும் என்கிறார். 1பகல் கண்ட குழியிலே இரவிலே விழுவாரைப் போன்று, பருவம் முற்றினவளவிலே “எத்திறம்” என்று மோஹித்து விழக்கடவ இவர், அதற்கும் அவ்வருகே சென்று இழிகிறாரன்றோ, கலக்கம் இருக்கிறபடி. ‘எத்திறம்’ என்று அங்கே ஆறு மாதங்களும், ‘பிறந்தவாறும்’ என்று இங்கே ஆறு மாதங்களும் மோஹித்துக் கிடந்தார் என்று பிரசித்தமன்றோ! 2ஸ்ரீபரதாழ்வான் ஸ்ரீராமபிரானுடைய பிரிவாலே மோஹித்துத் தறைப்பட்டுக் கிடக்க, தாய்மார் அடங்கலும் சுற்றும் பார்த்து நிற்க, “சத்ருக்நாழ்வான் செயலற்று நின்றான்” என்கிறபடியே, ஸ்ரீ சத்துருக்நாழ்வான் கிட்டவுங்கூடப் பயப்பட்டுச் செயலற்றவனாய் நின்றானன்றோ

மோஹித்துக் கிடந்த தசையில் இவரை நோக்கினார் இன்னார் என்பதனைத்
திருஷ்டாந்தத்தோடு அருளிச்செய்கிறார் ‘ஸ்ரீபரதாழ்வான்’ என்று தொடங்கி.

“ததவஸ்தம் து பரதம் ஸத்ருக்ந: அநந்தரஸ்தித:”-என்பது, ஸ்ரீராமா. அயோத். 87 : 4.

. 3அப்படியே, நல்லார் நவில்-திருவிருத்தம்.-குருகூரன்றோ, உலகத்தில் அறிவுடையாரங்கடலும் திரண்டு இவர் படிகளைக்கண்டு அறிவு கெடும்படி அன்றோ இவர் கலங்கிக் கிடந்த கிடை.

வளர்ந்தவாறும் – 4வளர்ந்தபடியை அநுசந்தித்தால் பிறந்தவாற்றிலே கால்வாங்கி இளைப்பாற வேண்டும்படியன்றோ இருப்பது. பிறக்கிறபோது சிறைக்கூடத்திலே தான் பிறந்தால், வளருகிறபோது நாட்டாரைப் போன்று வளரத்தான் பெற்றதோ. வளர்ந்தவாறும் – 1பூதனை முதலாயினோர்கள் உயிர்கள் மாளவும், யசோதை முதலானவர்களுடைய சிநேகம் வளரவுமன்றோ வளர்ந்தது. “தாயர் மகிழ ஒன்னார் தளரத் தளர் நடை நடந்து” –பெரியாழ்வார் திருமொழி,
1. 7 : 11.
-என்கிறபடியே, 2மிடறுமெழு மெழுத்தோடே வெண்ணெய் விழுங்கிப் போய்ப் படிறு பல செய்து இப்பாடி எங்கும் திரிய அன்றோ அவர்கள் உகந்திருப்பது. வளர்ந்தவாறும் –தீம்புகளாலே தாய்க்குச் சிநேகம் வளருமாற்றினைக் காட்டுகிறார் ‘மிடறு
மெழு’ என்று தொடங்கி.

மிடறு மெழுமெழுத் தோட வெண்ணெய் விழுங்கிப்போய்ப்
படிறு பலசெய்து இப்பாடி யெங்கும் திரியாமே
கடிறு பலதிரி கானதரிடைக் கன்றின்பின்
இடற என்பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே!-என்பது, பெரியாழ்வார் திருமொழி.

3இவன் கால் நெடுக நெடுக, பகைவர் உடலும் மாண்டது, அநுகூலர் உடலும் மாண்டது; 4‘பொட்டத் துற்றி’ –பெரியாழ்வார் திருமொழி, 3. 5 : 1.-ன்றும், ‘வெண்ணெய் விழுங்கி வெறுங்கலத்தை வெற்பிடையிட்டு’ -பெரியாழ்வார் திருமொழி, 2. 9 : 1.-என்றும் அநுகூலர் உடல் அன்றோ மாண்டது. இப்படிப் பகைவர் மண்ணுண்ணவும், தான் நெய்யுண்ணவும், அநுகூலர் கண்ணுண்ணவுமன்றோ வளர்ந்தருளிற்று.

பெரிய பாரதம் – ‘மஹா பாரதம்’ என்றன்றோ பிரசித்தி. கைசெய்து – கையும் அணியுமாக வகுக்கைதொடக்கமான பூசல் உள்ளனவற்றையெல்லாம் நினைக்கிறது. ஐவர்க்குத் திறங்கள் காட்டியிட்டு – அறிவு பிறப்பதற்கு முன்பு சத்தையே பகைவர் அழிவதற்கு உடலாயிற்று, 1இருள் ஒளிகள் ஓர் இடத்தில் சேர்ந்திருத்தல் இல்லை அன்றோ; பருவம் நிரம்பின பின்பு அநுகூலர்க்குக் கையாளானபடி. ‘திறங்கள்’ என்றது, தூது சென்றும், தேரை ஓட்டியும், ‘ஆயுதம் எடேன்’ என்று ஆயுதம் எடுத்தும், பகலை இரவாக்கியும், எதிர்கள் உயிர்நிலைகளைக்காட்டிக்கொடுக்கை தொடக்கமானவற்றையெல்லாம் சொல்லுகிறது. செய்து – இப்படிச் செய்து. போன மாயங்களும் – 2அடியார்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக வந்து பிறந்து அவர்களுடைய ஆபத்துக்களைப் போக்கி உபகரித்தால், ‘இது நமக்காகச் செய்தானன்றோ’ என்று இருக்கையன்றிக்கே,

“க்ருத்வா பாராவதரணம் ப்ருதிவ்யா: ப்ருதுலோசந:
மோஹியித்வா ஜகத்ஸர்வம் கத:ஸ்வம் ஸ்தாநமுத்தமம்”-
என்பது, பாரதம்.

இவன் தன்னோடே எதிரிடும்படியான சம்சாரத்திலே இராமல், ஓரவசரத்திலே இங்கு நின்றும் போன ஆச்சரியமான செயல்களும். என்றது, 3“நீண்ட கண்களையுடைய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், பூமியின் பாரத்தை நீக்கி உலகத்தையெல்லாம் மோஹிக்கச் செய்து மேலான இடமான தன் பரமபதத்தை அடைந்தார்” என்று, வந்து திருவவதாரம் செய்து, அநுகூலர் காரியங்கள் அடையத் தலைக்கட்டி, பிரதிகூலரையடைய முட்கோலுக்கு இரையாக்கி, அனுகூலரையடையக் கண்களாலே விழவிட்டு, இரு திறத்தாரையும் நோவுபடுத்தி, இங்கு நின்றும் போய்த் தப்பப் பெறுவதே! என்கிறது. “ஸ்வம் ஸ்தாநம் உத்தமம் – தன்னுடைய உத்தமமான ஸ்தானத்தை” என்கிறபடியே, இங்குள்ளாரடங்கலும் எதிரம்பு கோக்குமாறு போலேயன்றோ அங்குள்ளாரடங்கலும் எதிர் ஏற்கப் போனபடி. நிறந்தனூடு புக்கு-தோல்புரையே போமதன்று, மர்மத்திலே நலிகிறபடி. எனது ஆவியை – அல்லாதார் அடங்கலும் இவற்றைக் கேட்டு உண்டு உடுத்துக் காலம் போக்கித் திரியா நின்றார்களன்றோ. ஆவியை நின்றுநின்று உருக்கி- 1வெட்ட முடியாததும் எரிக்க முடியாததுமாயிருக்கிற ஆத்மாவை இடைவிடாதே நையும்படி செய்யாநின்ற. நின்றுநின்று உருக்கி உண்கின்ற – 2அவை ஒருகால் போகச் செய்தேயும், இவை உருவ நின்று நலியாநின்றன. இச்சிறந்த வான்சுடரே! தகுதியாய் அளவிட முடியாததான இவ்வழகையுடையவனே! 3அவன் பிறக்கப் பிறக்கவாயிற்று ஒளி மிக்குப் பொலிவது. 4இறந்த காலமாயிருக்கச் செய்தேயும், இவர்க்குச் சமகாலம் போலேயும் கண்களுக்கு விஷயமாயிருத்தலின், ‘இச்சிறந்த’ என்று சுட்டுகிறார். 5வான்சுடர் இங்கே வந்த பின்பு சிறந்தது என்றுமாம். பிறந்தவாற்றாலும், வளர்ந்தவாற்றாலும், பெரிய பாரதம் கைசெய்து ஐவர்க்குத் திறங்கள் காட்டியிட்டுச் செய்து போன மாயங்களாலும், நிறந்தன் ஊடு புக்கு எனது ஆவியை நின்று நின்று உருக்கி உண்கின்ற இச்சிறந்த வான்சுடரே! என்று, அவன் தனக்கு விசேடணமாக்குதல். உருக்கி உண்கின்ற என்று, குணபரமாக்குதல்; என்றது, ‘பிறந்தவாறு’ என்று தொடங்கி, மாயங்களும் உருக்கி உண்கின்றன என்றபடி. இதுவே நிர்வஹித்துப் போருமது. உன்னை என்றுகொல் சேர்வதுவே – 6நான் தரித்து நின்று அநுசந்திக்க வல்லேனாம்படி செய்தருள வேண்டும்.என்கிறார். 1அன்றிக்கே, சேருகையாவது இரண்டு தலையும் சேருகையாய், நான் அநுசந்தித்து நைகின்றவனாதல் தவிர்ந்து உன்னைப் பிரியாதபடி கிட்டப்பெறுவது என்று? என்கிறாராகவுமாம்.

பிறந்தவாறும்
இரண்டாவது மோகம் ஆழ்வாருக்கு
அவன் இடம் பரிமாற்ற மநோ ரதிது போக நாடு வழியில் துக்கம்
கதற குண அனுபவம் பண்ணி தரிக்க பார்க்க அது தானும் பேற்றொ  பாதி
சைதல்யம் விளைப்பிக்க
இதுக்கும் சரண் அடைகிறார்
தரித்து நின்று குணம் அனுபவிக்க சரண் புகுகிறார்
கூரத் ஆழ்வான் மயங்கி -மிடற்றில் பிடிப்பது போலே குணம் உடையவன் நினைத்து மோகிக்க
ரிஷிகளுக்கு உண்டான சம்சார சம்பந்தம் பயம் போலே
ஆழ்வாருக்கு குணம் அனுபவிக்க
ரிஷிகள் தம் தாம் பேற்றுக்கு தம் தாம் யத்தனம்
இவர்கள் அசோகா வனத்தில் பிராட்டி போலே துடித்து
அவர்களுக்கு தங்கள் தலையிலே சில கிடைகையாலே விளம்பம் பொறுத்து கொள்வார்கள்
இவர்கள் அங்கன் சொல்வது ஒன்றும் இல்லை
கிருபை எப்பொழுதும் உண்டே -உடனே இல்லை என்பதால் துக்கம்

தகுதி இருக்க
அருள் வற்றாமல் அவனுக்கு இருக்க
கிடந்தது
அலறுவார்கள் அவன் அருளால் பேறு -கண் அழிவு இல்லையே
லாப அலாபங்களில் இளைய பெருமாள் பிராட்டி போலே ஒப்பிட்டு
நீரை விடு பிரிந்த மீனைப் போலே
ராம அவதாரம் ஒன்றிலும் சக்தர் ஆஞ்சநேயர்
இவரோ எல்லா அவதாரங்களிலும் செஷ்டிதங்களிலும் ஈடுபட்டு
விபவ அவதாரத்தில் சரண் அடைகிறார்
அர்ச்சை மூன்றிலும் சரண் அடைந்து கிடைக்காமல்
கேள்வி பிறக்க சமாதானம்
எழுந்து வர வேண்டும் தழுவி கொள்ள வேண்டும் உசாவ ஆசை கொண்டார்
அர்ச்சையில் இவை இல்லையே
இப்படி செய்தது விபவத்தில் தானே
அதனால் அங்கெ சரண் அடைகிறார்
விபவம் பசை உள்ள இடத்தில் செய்கிறார் கார்யம் பலிக்க
விபவம் -வைபவம் உள்ள ஸ்தலம்
விபவம் உள்ள இடத்தில் இழந்தாருக்கு அர்ச்சை
சர்வ அபெஷிதங்கள் -கொடுப்பான் இந்த்ரியங்களுக்கு இலக்கு ஆவான் அர்ச்சை
ஆனால் குளிர நோக்கி வினவி அணைத்து கொள்ள மாட்டான்
சத்யா சங்கல்பன் -த்ரௌபதி இடம் -வார்த்தை பொய் ஆகாதே
பரார்திதது செய்ய முடியாதே
அவன் செய்தாலும் இவனது வார்த்தை பொய் ஆக்க ஆழ்வார் முயல மாட்டார்
கூரத் ஆழ்வான் -மோஷம் கொடுத்த பின்பு எம்பெருமானார் -அவனுக்கு இரண்டு வார்த்தை ஆக்க கூடாதே
விபவத்தில் -கிருஷ்ண அவதாரம்
அக்ரூரர் அணைத்தான் -பிரத்யாசக்தியால்
ராம அவதாரம்
கிருஷ்ண அவதாரத்தில் போர மண்டி இருப்பார்கள் நஞ்சீயர் பட்டர்
பரிவு கொண்டு மங்களா சாசனம் பல்லாண்டு வியாக்யானம்
இங்கே வேறே கேள்வி வேற பதில்
துக்கம் சில நாள் கழிந்தால் பொறுக்கலாம் அணித்தாய் இருந்தால் துக்கம் மிகுதி தானே
கலி 48 நாள் அவதாரம் ஆழ்வார்

அல்லாத அவதாரம் போலே இன்றி சம காலம்
ஒரு செவ்வாய் கிழமை முன்னாள் பிறக்காமல் போனோமே
பாவியேன்  பல்லில் பட்டுப் போனதே -துக்கம்
slipping between cup and lip
காஞ்சி ஸ்வாமி 63 திரு நஷத்ரம் இவர் பிறந்த பொழுது –
93 திரு நஷத்ரம் இருந்தார்-பயன்  பெற்றேன்
உசாவ முன்னாள் பிறந்து இருக்கலாமே
பிள்ளைகள் ஆண் உதி ஷத்ரியர்ட் குணத்தால் நாட்டை ஈடுபடுத்தி ராமர்
எதிரிகள் சப்தமும் இல்லை
தகப்பன் சாது வ்ருத்தன்
பிறந்தது கம்சன் சிறைக்கூடம் வளர்ந்தது அவன் அகத்தடதே
வருவது எல்லாம் அசுரர்கள்
தமையன் இன்றி பாம்பின் காலில் விழுந்து
பிற் காலத்தில் மங்களா சாசனம் செய்கிறார்கள்
தெரிந்து உணர்வு இன்றி தீ வினையேன் பெரிய திருவ்ந்தாதி
கரந்து -மறைத்து -மாயா மான்-ஈரத் தளைகளை முறித்து கால் பட
காஞ்சி ஸ்வாமி 87 திரு நஷத்ரம் நம் ஆழ்வார் உத்சவம் உத்தரீயம் போட்டு
எம்பெருமானார் தனது தலையை -ஆழ்வார் சொல்வதாக
அடி சுட்டு பொறுக்காமையாலே
தலையை மடுக்கப் பெற்றிலேன்
நொந்தவர் ஆழ்வார்
எம்பெருமானாரும் நொந்தார்
மாரி இடுகிற திருவடிகளிலே தலையை வைக்கப் பெற்றிலேன்
போனதுக்கு இவர்கள் வயிறு எரிவார்கள்

அவதாரங்களையும்
ஸ்ருஷ்டியாதி வியாபாரங்கள்
செஷ்டிதங்களையும்
அனுசந்தித்து சிதிலமான ஆழ்வார்
தரித்து நின்று இருக்க -ஆழ்வான் பணிக்கும்
எம்பார் நிர்வாகம் -உன்னைக் கிட்டு அருள
பிரிந்த வருத்தம் போக்க -சரண் அடைகிறார்
கிட்டி அனுபவிக்க பண்ணி அருள வேண்டும்
பிள்ளான் பணிக்கும் -தெற்கு திருவாசல் வழி போக
வடக்கு திரு வாசல் வழியாக தன்னுடைச் சோதி எழுந்து அருள -கேட்டு
ஆழ்வார் துக்கம் மிக்க அருளுகிறார்

கதறுகிறார் இந்த திருவாய் மொழியில்
மூன்று வித நிர்வாகம் இதற்க்கு-

திருவடியை அணைத்தான் ஸ்ரீ ராமன்
கோபிகள் அக்ரூரர் கலந்தான் கிருஷ்ணன்
மண்ணை உண்டு உமிழ்ந்து -இடந்து இப்படி எல்லா விபவ அவதாரங்களிலும் கலந்தானே
எம்பார் நிர்வாஹம் பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் உள்ளீட்டார் நிர்வாஹம் 24000 படி
மூன்று நிர்வாஹம் காட்டி அருளி -கதருவதருக்கு காரணம் –
நிதான பாசுரம் இந்த திருவாய்மொழிக்கு -முதல் பாசுரம்
உன்னுடைய அவதாராதிகள் மர்மத்தில் தொட்டு சிதிலம் ஆக்குகின்றன -எம்பார் நிர்வாஹம்
நின்று அனுபவிக்க வழி –
உடல் எனக்கு உருகுமாலோ -என் செய்கேன் உலகத்தீரே –
பெருமாள் தான்
உருக்கிகிறான் மற்ற ஆழ்வார்களும் உருக
இருக்கு வாதம் வந்தார் போலே உலகத்தார் -இருக்க அவர்கள் இடம் கேட்கிறார் –

மர்ம ஸ்தானம் வரை சென்று ஆவியை நின்று நின்று நிரந்தரமாக  உருக்க –
பூர்வ அவலோகனம் சொல்வாருக்கு வேண்டும்
24000 படி நிறைய சொல்லி ஈட்டில் இல்லாததும் உண்டு
இவருக்கு மூன்று -மோகம் -அவ்வாறு மாசம் பிரசித்தம் –

எத்திறம்-என்றும்  பிறந்தவாறுஎன்றும் கண்கள் சிவந்து என்றும் 10-8-
ஜீவாத்மா ஸ்வரூபம் காட்டும் இடம்
மூன்று தத்துக்கு பிழைத்தார் –
ஆவிர்ப்பூதம் மஹாத்மானாம் தோஷ தட்டுமே -ரிஷி நினைத்து –
சூர்யன் கிழக்கு திக்கு போலே தேவகிக்கும் கண்ணனுக்கும் சம்பந்தம் –
பிறந்தான் ஸ்பஷ்டமாக ஆஸ்ரிதருக்கு கர்ப்ப வாசம் -மகா குணம்
நாட்டில் பிறந்து மனிசர்க்காக படாதன பட்டான்-

அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானத்தை இதர சஹாதீயனாக ஆக்கிக் கொண்டு பிறந்தான் –
மெழுகு பொம்மை இன்றும் பார்க்கிறோமே
தன்னுடைய திரு மேனியை இப்படி ஆக்கிக் கொண்டு
கர்ம வஸ்யன் இல்லாதவன் கர்ம வஸ்யர் போலே
மாம் மூடாகா அவஜானந்தி கீதை
தஸ்ய யோநிம் தீநாகா ஏவ -பரிஜானந்தி
வளர்ந்தவாறே என்று சொல்ல  மாட்டாதே பிறந்தவாறே
மத்துறு கடை வெண்ணெய் க்கு மூலம் என்பதால் பிறந்தவாறும் ஒன்றிலே இருக்க-

படாதன -பட்டு 12 மாசம் கர்ப்ப மாசம்
பிறக்க பிறக்க ஒளி விஞ்சி
ஸ்ரேயான் பவதி ஜாயமானக
அவன் தான் பிரகாசம் ஆகிறான்
பிறப்பதாலே ஆகிறான்
ஏவ மூன்று இடத்திலும்அந்வயம்
ஜன்ம கர்ம மே திவ்யம் அவனே சொல்லி -அருளினான்
மற்றவர் பிரபலம் என்று பார்த்து சொல்ல
இவனும் சொன்னால் சத்யமான வார்த்தை-

தந்தை காலில் விலங்கற வந்து தோன்றிற்று இ றே
பிறப்பதால் பெற்றோர் பந்தம் அறுத்து பிறந்தானே
இவனே கால் கட்டாக இருந்தார்கள் பெற்றோர்
போக ஒட்டாமல் தடுக்கும் குழந்தை
அவன் கால் கட்டை அறுத்தான்
கிரந்தியை சிகிச்சித்து கொண்டு
தானே விளக்காக தோன்றி
பிறந்தவாறே –
ஆஸ்ரித சம்ஸ்ரஷணமே
அனுசந்தித்தர் பந்தம் போம் படி
இடைக்குலம் பிறந்து கிடைத்த பாலையும் போக்கி –
நமக்காக பிணை பட்டு -தேவகி வசுதேவர் -சிறையிலே இருப்பதே
ஈடு பட்டதை நினைத்து
முலை சுரப்பதாலும்
கர்ப்ப வாசம்
செய்தாலும் முலை கொடுக்காமல் தரிக்க மாட்டாளே
அழுது பால் கொடுத்த இடம் இ றே தோன்றிய இடம் -பட்டர் ஒருத்தி மகனாய் வியாக்யானம்
அவன் அழுதான் பால் கொடுத்தாள்
கட்டவும்  அடிக்கவும் எளியதாக ஆக்கிக் கொண்டு
பருவம் முத்தி வெண்ணெய் -எத்திறம் என்று மோகித்து விழுந்தவர்  இவர்
பகல் கண்ட குழியிலே -அதுக்கு அடியான பிறந்தவாறும் –
பரத ஆழ்வான் மோகித்து இருக்க –
சத்ருனன் ஸ்தம்பித்து நின்றாப் போலே
மற்றவர்கள் ஸ்தம்பித்து பிரமித்து நிற்க

கிட்டவும் கூட பயப்பட்டு ஸ்தம்பித்து திகைத்து
நின்றான் அப்படியே திருக் குருகூர் வாழும் நல்லவர்களும்
ஆழ்வாரை அல்லாது மற்று அறியாது இருப்பவர்கள்
ஞானிகள் ஆழ்வார் கண்டு  கலங்க
வளர்ந்தவாற்றை அனுசந்தித்தால் -பிறந்தவாற்றை தேவலை என்று நினைக்கலாமே
கால் வாங்கி இளைப்பாறலாம் படி
நாட்டார் போலே  வளர வில்லையே
பூதனாதிகள் மாளவும் யசோதாதிகள் ப்ரீதி வளர
தாயார் மகிழ –
மிடறு -மெழு மெழுத்து
மற்ற பதார்த்தங்கள் -ஓடும் பொழுது
வெண்ணெய் ஓன்று தான் த்ரவ்யம் -கடின நடுவில்
உண்டாக்கி பிறந்தான்
மென்று தின்று கடித்து உள்ளே தள்ள வேண்டுமே –
தடம் கை ஆர விழுங்கி
தேன் குழல் மாவை  அடக்குவது போலே
கையில் வெண்ணெய் உடம்பில் பூசிக் கொண்டு
வாயில் வெண்ணெய் உள்ளே விழுங்கி
இதருக்கு இ றே அவர்கள் உகந்து
பிரதி கூலர் அழகுக்கு தோற்று
மண் உண்ண ப்ரதிகூலர்
கண் உண்ண அனுகூலர்
இவன் வெண்ணெய் உண்ண

சகா அவச்தானம் இருளும் வெளிச்சமும் ஒரே இடத்தில் இருக்காதே
பருவம் நிரம்பாமல் இருக்கவும் கை ஆளாக
ஐவர்க்காக பல திறங்கள் காட்டி இட்டு செய்து
போன -மாயம்
இது நமக்காக செய்தான்
போன ஆச்சர்ய செஷ்டிதங்கள்
வேடன் அம்பாலே –
பூமி பாரம் குலைத்து
முக்கோலைக்கு பிரதி கூலரை இறை ஆக்கி
அனுகூலரை கண்ணால்
சமஸ்தானம் -எதிர் அம்பு கோப்பார் இங்கு
அங்கு வரவேற்க
ஆத்மாவில் நோவு
-புக்கு –
அல்லாதார் கேட்டு உண்டு உடுத்து இருக்க
இவர் ஆவியை நின்று உருக்கி
நனைக்க எரிக்க முடியாததை உருக்கி
நின்று நின்று ஒரு கால் நின்று அவன் செய்தாலும் இந்த  என்றும் உருவ நின்று
சிறந்த வான் சுடரே
தகுதியாக
தேஜஸ் உஜ்ஜ்வலம் ஆக
பூத காலமாய் இருந்தாலும் ஆழ்வார் இன்று நடந்தால் போலே
சம காலம் போலே இச்சிறந்த வான் சுடர் -இ காட்டி -கண்ணுக்கு தோன்றுகிறது
அவன் தனக்கும் விசேஷணம் ஆக்கி
உருக்கி உண்கின்றன -குணங்கள் -அவனே என்னவுமாம்

தரித்து நின்று அனுபவிக்க பண்ண வேண்டும்
உன்னை என்று கொல் சேர்வதுவே –
சேர்கை இரண்டு -தலையும் எம்பார் நிர்வாஹம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-1-10-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

July 9, 2013

மஞ்சுலாம் சோலை வண்டறை மா நீர் மங்கையார் வாள் கலிகன்றி
செஞ்சொலால் எடுத்த தெய்வ நன் மாலை யிவை கொண்டு சிக்கெனத் தொண்டீர்
துஞ்சும் போது அழைமின் துயர் வரில் நினைமின் துயர் இலீர் சொல்லிலும் நன்றாம்
நஞ்சு தான் கண்டீர் நம்முடை வினைக்கு நாராயணா என்னும் நாமம் ———————————10

மஞ்சுலாம் சோலை –
மேகங்கள் உலாவும்படியான ஒக்கத்தை உடைத்தான சோலை-

வண்டறை
வண்டறை -என்கிறது சோலைக்கு விசேஷணம் -ஆகவுமாம் மா நீருக்கும்
விசேஷணம் ஆகவுமாம் –
நிலத்தின் உடைய ரச்யதையாலே ஈக்கள் வண்டோடு மொய்ப்ப -என்று ஆற்று
வரவுகளிலே சொல்லுவார்கள் ஆயிற்று தமிழர்-

மங்கையார் வாள் கலிகன்றி –
பகவத் சம்பந்தத்தை உணர்ந்தவர்கள் பகவத் பலமே பலமாய் இருக்குமா போலே
திரு மங்கையில் உள்ளார் இவர் கையில் வாளே தங்களுக்கு பலமாய் யாயிற்று
நினைத்து -இருப்பது-

வாள் வலியால் மந்த்ரம் கொண்டு உபதேசிகையாலும் -நிர்வாஹர் -ஆகையாலும்

செஞ்சொலால் எடுத்த –
அதிக்ருத அதிகாரமாய் -சமஸ்க்ருதமாய் -தெரியாத சப்தங்களாலே சொன்ன அர்த்தங்களை
வ்யக்தமாக எல்லார்க்கும் தெரியும்படி செவ்விய சொல்லால் சொன்ன-

தெய்வ நன் மாலை –
-அப்ராக்ருதமாய் –
கேட்டார் ஆரார்கள் -என்று நித்ய சூரிகள் கேட்டு அனுபவிக்கலாம் படி இருக்கிற மாலை தொடை-

யிவை கொண்டு சிக்கெனத் தொண்டீர் துஞ்சும் போது அழைமின் –
சரீர அவஸாநத்தில் யம படற்கு அஞ்சாதே இத் திரு நாமங்களை சொல்லும் கோள்-

துயர் வரில் நினைமின் –
இவ்வருகு உண்டான வியசனங்கள் வந்த போதும் இத்தையே சொல்லும்கோள்-

துயர் இலீர் சொல்லிலும் நன்றாம் –
சரீரத்தோடு இருப்பதால் இவை எல்லாம் வருகை பிராப்தம் அன்றோ என்று
இத்தை மதியாதே
அநந்ய ப்ரயோஜனராய் இருப்பார்க்கு ஸ்வயம் பிரயோஜனம்-

நஞ்சு தான் கண்டீர் நம்முடை வினைக்கு –
நம்முடைய பாபங்களுக்கு ஆற்ற ஒண்ணாத நஞ்சு-

நாராயணா என்னும் நாமம் –
எனக்கு என்றும் தேனும் பாலும் அமுதுமாய திருமால் திரு நாமம்
நானும் சொன்னேன் நமரும் உரைமின் நமோ நாராயணா -என்று
நமக்கு இனிய திரு நாமமே பாபத்துக்கு நஞ்சு –
அல்லாதன எல்லாம் சம்சாரத்திலே வேர் பற்றுக்கைக்கு உடலாய் இருக்கும் –
இதினுடைய அர்த்த அனுசந்தானமே சம்சாரத்தை வேர் அறுப்பது என்னும்
இவ் வர்த்தத்தை எல்லாரும் புத்தி பண்ணி -இருக்கலாகாதோ-

———————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-1-9-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

July 9, 2013

குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும் அடியார் படு துயர் ஆயின எல்லாம்
நிலந்தரம் செய்யும் நீள் விசும்பு அருளும் அருளொடு பெரு நிலம் அளிக்கும்
வலந்தரும் மற்றும் தந்திடும் பெற்ற தாயினும் ஆயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் ———————–9

அநாதி காலம் விஷய ப்ரவணனாய் -பகவத் விஷயத்தில் விமுகனாய் போந்த நான்
விஷயங்கள் தான் சவாதியாய் மீண்ட அளவிலே -சர்வேஸ்வரன் தன் கிருபையாலே
கைக் கொண்டான் என்கிற அர்த்தத்தை -உய்வதோர் பொருளால் -என்கிறத்தாலே சொன்னார் முதல் பாட்டிலே –
காலம் அடங்க வ்யர்தமே புறம்பே போக்கினேன் என்றார் இரண்டாம் பாட்டிலே –
ரஷையே வேண்டி அதுக்கு வ்ருத்தமான துஷ் கருமங்களைப் பண்ணி
விஷய ப்ரவணனாய் -கால த்ரயம் அடங்க நிஷ் பிரயோஜனமாகப் போக்கின நான்
யோக்யனுமாய் பிராப்தனுமான சர்வேஸ்வரனையும் -அவனுக்கு வாசகமான
திரு நாமத்தையும் காணப் பெற்றேன் என்றார் மூன்றாம் பாட்டில் –

துர்மாநியாய் -சோகிக்க கடவ அல்லாத விஷயங்களுக்கு சோகித்து –
விஷய ப்ரவணனாய் -அநாத்ம குணங்களால் குறைவற்ற நான்
அமாநித்வாதி ஆத்ம குண பேதர் பெரும் பேற்றைப் பெற்றேன் என்றார் நாலாம் பாட்டில் –
ஆத்ம அபஹாரத்தைப் பண்ணி பஸ்யதோஹரனாய் -சர்வேஸ்வரன் ஒருவன் உளன்
என்று இருப்பார் உண்டாகில் உக்த்ய ஆபாசங்களாலே இல்லை செய்து போந்த நான்
ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணி என்றுமே இது யாத்ரையாய் போருவார் பெரும் பேற்றை
பெற்றேன் என்றார் ஐஞ்சாம் பாட்டில் –
இதுக்கு அர்த்தம் என் -இது இருந்தபடி என் -என்கிற அர்த்தத்தையும் சொல்லி
சம்சாரிகள் எல்லாம் இங்கனே கிலேசப்படா நிற்க -நான் இப்பேற்றைப் பெற்றேன்
என்றார் ஆறாம் பாட்டில் –

அல்லாதார் இழக்கிறார்கள் அவிசேஷஞ்ஞர் ஆகையாலே
என்னோடு சஜாதீயராய் -விசேஷஞ்ஞராய் -கவி பாடித் திரிகிற நீங்கள் இழவாதே
கொள்ளும்கோள் என்றார் ஏழாம் பாட்டில் –
நீர் சொல்லுகிற அர்த்தத்துக்கு நாங்கள் தேசிகர் ஆக வல்லோமோ -என்ன
கெடுவிகாள் -நான் அன்றோ இவ் விஷயத்துக்கு நிலனாய்
உங்களுக்கு கூட உபதேசிக்கிறேன் -ஆன பின்பு பகவத் விஷயத்துக்கு ஆள் ஆகாதார் இல்லை -என்றார் எட்டாம் பாட்டில்
நீர் திரு நாமத்தைப் போர ஆதரியா நின்றீர் –
இது என்ன பலத்தை தரவற்று -என்ன
திரு நாம பலத்தைச் சொல்லுகிறார் இப் பாட்டில்-

குலம் தரும் –
ஜன்ம வருத்தங்களால் குறைய நின்றான் ஒருத்தனுக்கு பகவத் சம்பந்தம் உண்டானால்
இவற்றால் உயர்ந்தான் ஒருத்தன் இவை இரண்டிலும் இவனுக்கு தாழ்வு உண்டாகவும்
தான் உயர்ந்தான் ஆகவும் -நினைத்து இருக்கவும் கூட கூச வேண்டும்படி யாயிற்று
பகவத் பிரபாவம் இருப்பது –
ஆனாலும் பெண் கொடுத்தல் கொள்ளுதல் செய்கிறார் இல்லை –
அதுக்கடி ஜாதி நிபந்தனம் ஆகை
ஸ்லாகைக்கு நிபந்தனம்
ஸ ஸ்லாக்யஸ் ஸ குணீ தந்யஸ் ஸகு லீ ந -என்னக் கடவது இ றே –
கண்டதெல்லாம் தர்ம சந்தேஹம் பண்ணக் கடவ தர்ம புத்திரன் பகவத் ப்ரத்யாசத்தியாலும்
அசரீரி வாக்யத்தாலும் விதுரரை ப்ரஹ்ம ரதத்தாலே சம்ஸ்காரம் பண்ணினான் இ றே –
ருஷிகள் தர்ம வ்யாதன் மாம்ஸ விக்ரயம் பண்ணி கை ஒழியும் தனையும்
பார்த்து நின்று தர்ம சங்கங்கள் கேட்டுப் போனார்கள் இ றே –

இங்கன் அன்றாகில் பஞ்சம வேதமான மஹா பாரதத்திலே எழுதக் கூடாது இ றே –
கைசிக கதையிலே வந்தவாறே விலஷணனாய் இருப்பான் ஒரு ப்ரஹ்ம ராஜஸ்
ஆசார வைகல்யத்துக்கு -பகவத் ஜ்ஞானம் உடையான் ஒரு பாடுவானாலே பரிஹாரம் இருந்தது இ றே –
ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் ராவணனைப் பார்த்து -பெருமாளை சரணம் புகு-என்று சொல்ல –
த்வாந்துதிக்  குல பாம்ஸநம் -என்று -நீ இக்குடிக்கு உடல் அல்ல என்றான் இ றே –
ராவணனுக்கு வார்த்தை சொல்லும் இடத்தில் -நிசாசர -என்று அவனை ராஷசனாகவும்
தான் அல்லனாகவும் சொன்னான் –
இங்கனே அன்றிக்கே -ராஷசாநாம் பல அபலம் என்று பெருமாள் தாமும் அருளிச் செய்தார் –
ஆகையாலே பகவத் சம்பந்தம் ஸ்பர்ச வேதியாய் இருந்தது –

செல்வம் தந்திடும் –
ராவண சம்பந்தம் அற்றவாறே -அந்தரிஷகதஸ் ஸ்ரீ மான் -என்று ராம சம்பந்தத்தாலே
வந்த ஸ்ரீ குடி புகுந்தது
அன்றிக்கே
அது தன்னையே சொலிற்று ஆகவுமாம் –
பரித்யக்தா மயா லங்கா -என்று இவன் தானே கை விடச் செய்தே -ராவண சம்பந்தம்
அற்றவாறே -ராம  சம்பந்தத்தாலே லங்கை ஐஸ்வர்யமும் முடியும் அவன் தலையிலே வந்து இருந்தது இ றே
நின்னையே தான் வேண்டி நீள் செல்வம் வேண்டாதார் தான் தன்னையே தான் வேண்டும்
செல்வம் -என்னக் கடவது இ றே
உன்னையே உகந்து நிலை இல்லாத சம்பத்தை வேண்டேன் என்று இருப்பாரை
அது கை விடாதாப் போலே என்கிறார்
தாம் விடச் செய்தே தம்மை அது கை விடாத படியாலே  –
அங்கன் அன்றியே
உன்னை உகந்து நிலை நின்ற ஐஸ்வர்யத்தை காற் கடைக் கொண்டு
நீயே அமையும் என்று இருக்கும் அவனை மோஷ பலம் கை விடாதப் போலே என்றுமாம்-

அடியார் படு துயர் ஆயின வெல்லாம் நிலந்தரம் செய்யும் –
அடியார்  உண்டு -தனக்கு அசாதாரணர் ஆனவர்கள்
படு துயர் உண்டு -அவஸ்யம் அநுபோக்தவ்யம் -என்று அநுபவ விநாச்யமான கர்மங்கள் –
அவற்றை எல்லாம்
நிலந்தரம் செய்யும் –
நிலத்தோடு ஒக்கப் பண்ணும்
வெறும் தரை யாக்கும்
கேவல பூதலமாக்கும்
அங்கன் அன்றிக்கே
நிலம் என்று அவன் ஆர்த்திக்கும் இடமாய்
தரம் என்று தரமுமாய் இடைக் குறைத்தலாய்
இவன் பக்கலில் நின்றும் கர்மங்கள் தாமே நமக்கு இருப்பிடம்  அன்று என்று போம்படி
பண்ணும் என்றுமாம்-

யத்ராஷ்டா ஷர ஸம் ஸித்தோ மஹா பாஹோ மஹீயதே –
ந தத்ர சஞ்சரிஷ் யந்தி யாதி துர்ப்பி ஷதஸ்கரா -என்றும்
சும்மனாதே கை விட்டு ஓடித் தூறுகள் பாய்ந்தனவே -என்றும்
கோலாடு
குறுகப் பெறா
அங்கன் அன்றியே
நிலம் என்று ப்ருதிவ்யாதி பூதங்களாலே ஆரப்தமான சரீரமாய்
இவன் பண்ணின கர்மங்களை சரீரத்தளவாக்கும் –
பக்திமானுக்கு பிராரப்த கர்ம அவதியாய் இருக்கும் –
இவ்வர்த்த அனுசந்தானத்தைப் பண்ணி பிரபன்னன் ஆனவனுக்கு இஸ் சரீர அவதியாய் இருக்கும்-

நீள் விசும்பு அருளும் –
விரோதி நிவ்ருத்தி ஆகிறது சரீர அவதி இ றே
அங்கன் அன்றியே
பரம பதத்தையும் கொடுக்கும்-

அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும் –
அருளோடு கூட பெரிய நிலம் உண்டு -பெரிய ஸ்தானம்
கைங்கர்யம் ஆகிற பெரிய பதம் -அத்தைத் தரும்-

வரம் தரும் –
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் -என்று இவனுக்கு பிரார்தநீயமான கைங்கர்யத்தைக் கொடுக்கும்
வலம் தரும் -என்றாலும்
அது தன்னையே காட்டும்
அங்கன் அன்றிக்கே
வலம் தரும் என்று
ய ஆத்மதா பலதா -என்று தன்னையும் கொடுத்து தன்னை அனுபவிகைக்கு ஈடான
சக்தியையும் கொடுக்கும்
நித்ய சம்சாரியாய் இன்று சென்ற இவனுக்கும் நித்ய அனுபவம் பண்ணுகிற
நித்ய சூரிகளோடு ஒக்க அனுபவிக்கைக்கு ஈடான சக்தியைக் கொடுக்கும் –

அங்கன் அன்றிக்கே –
அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும் வலம் தரும் –
தன்னை ஆஸ்ரயித்தார் அளவு அன்றிக்கே தங்களோடு சம்பந்தித்தார்க்கும்
தங்கள் அருளோடு கூட பெரிய நிலம் உண்டு பரம பதம் -அத்தை கொடுக்க வல்லராம்
படியாய் பிரசாதத்தைப் பண்ணும்

மற்றும் தந்திடும்
இவனுக்கு ஹிதமாய் இவன் அறியாதனவற்றை தானே கொடுக்கும் –
இவன் கார்யம் தான் அறிந்தானோ -நாம் அன்றோ கடவோம்  என்று தானே கொடுக்கும் –
கோவிந்த ஸ்வாமி தன்னைக் கண்ட அநந்தரம் நாம் கூடப் போரும் -என்று அவன்
முன்புத்தை நினைவை அறிந்து- நீ இங்கே இருந்து சிறிது நாள் அனுபவித்து வா -என்று போனான் இ றே-

பெற்ற தாயினும் ஆயின செய்யும் –
மாதாவானவள் சரீரத்துக்கு உத்பாத யாம் அளவு இ றே
ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபமான ஜ்ஞான விகாசத்தை பிறப்பிப்பான் அவனே இ றே
சரீரமே மாதாபிதரௌ ஜநயதே -என்று விரோதியான சரீரத்தை உத்பாதித்து
விடும் அளவு இ றே அவர்கள் செய்தது
சஹி வித்யா தஸ்தம் ஜநயதி தச் ஸ்ரேஷ்டம் -ஜ்ஞானப் ப்ரதன் அவன் இ றே-

நலம் தரும் சொல்லை –
அர்த்த அனுசந்தானம் ஒழியவே -பாடத்தை சொன்ன மாத்ரத்திலே
பக்தியைப் பிறப்பிக்கும் என்னுதல்
நலம் என்று வ்ருத்தமாய் கைங்கர்யத்தை தரும் என்னுதல்
ஆகையாலே கைங்கர்யத்துக்கு அடியான ருசியைப் பிறப்பிக்கும் என்னுதல் –

கைங்கர்யம் தரும் என்னுதல் –
நான் கண்டு கொண்டேன் –
இப்படி இருப்பது ஓன்று உண்டு என்று அறியாத நான் காணப் பெற்றேன் –
நாராயணா என்னும் நாமம் –
நமோ நாராயணா யேதி மந்தரஸ் சர்வார்த்த சாதக -என்னுமத்தை –

————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-9-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

July 9, 2013

நாமங்க ளாயிர முடைய நம்பெரு மானடிமேல்
சேமங்கொள் தென்குரு கூர்ச்சட கோபன் தெரிந்துரைத்த
நாமங்க ளாயிரத் துள்இவை பத்தும் திருவல்லவாழ்
சேமங்கொள் தென்னகர்மேல் செப்புவார் சிறந்தார் பிறந்தே.

பொ-ரை :- ஆயிரம் திருநாமங்களையுடைய நம்பெருமானது திருவடிகளையே தமக்குக் காவலாகப் பற்றின தென்குருகூர்ச் சடகோபராலே ஆராய்ந்து அருளிச்செய்யப்பட்ட திருநாமங்களைப் போன்ற ஆயிரம் திருப்பாசுரங்களுள், இவை பத்துத் திருப்பாசுரங்களும் சேமத்தைக் கொண்டிருக்கின்ற அழகிய திருவல்லவாழ் என்னும் திவ்விய தேசத்தின் மேலனவாம்; இவற்றைச் சொன்னவர்கள் இந்தச் சரீர சம்பந்தத்தோடே இருந்தும் பகவானுடைய அநுபவமாகிற சிறப்பினையுடையவராவர்கள் என்றவாறு.

வி-கு :- அடிமேல் – திருவடிகளை. திருவடிகளிலே என்னலுமாம். சேமம்-காவல். தென்-அழகு. தெற்குத் திசையுமாம். செப்புவார் பிறந்தே சிறந்தார் என மாற்றுக. செப்புவார்: வினையாலணையும் பெயர்.

ஈடு :- முடிவில், 1இத்திருவாய்மொழியைக் கற்க வல்லவர்கள் சம்சாரத்தில் இருந்து வைத்தே பகவானுடைய குணாநுபவத்தாலே எல்லாரிலும் சிறந்தவர்கள் என்கிறார்.

நாமங்கள் ஆயிரமுடைய நம்பெருமான் – 2“ஸ்வயம் பிரகாசகனான சர்வேச்வரன் ஆயிரம் திருப்பெயர்களையுடையவனாயிருக்கிறான்” என்கிறபடியே, குணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் வாசகமான திருப்பெயர்களை யுடையவனாகையாலே சர்வேச்வரனாகப் பிரசித்தனானவன்.

“ஸஹஸ்ரபாஹு: ஸர்வஜ்ஞோ தேவோ நாமஸஹஸ்ரவாந்”-என்பது, பாரதம்.

3‘நம்’ என்பது, பிரசித்தியைக் காட்டும். பெருமான்-சர்வேச்வரன்.

“நம்பெருமாள் நம்மாழ்வார் நஞ்சீயர் நம்பிள்ளை
என்பர் அவரவர்தம் ஏற்றத்தால்”-என்றது உபதேச ரத்தினமாலை.

‘ந என்பது, சிறப்புப் பொருள் உணர்த்தும்; நக்கீரன், நச்செள்ளை
என்றாற்போல’ என்பர் நச்சினார்க்கினியர்.

அடிமேல் சேமம்கொள் தென்குருகூர்ச் சடகோபன் – புறம்புள்ள காற்கட்டுக்களை விட்டு, அவன் திருவடிகளையே தமக்கு ரக்ஷகமாகப் பற்றின ஆழ்வார். தெரிந்து உரைத்த நாமங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் – அவனுடைய திருநாமங்கள் போலே, குணங்களையும் செயல்களையும் தெரிவிக்கின்ற ஆயிரத்திலும் ஆய்ந்துஉரைத்த. 1ஆயிரம் திருப்பெயர்களைச் சொன்னால் அவன் குணங்கள் தோற்றுமாறு போலேயன்றோ, இவற்றாலும் அவன் குணங்களும் செயல்களும் தோற்றும்படி.

‘ஆயிரம் பாசுரங்களில் இவை பத்து’ என்னாமல், “நாமங்களாயிரத்துள்
இவை பத்தும்” என்பான் என்? என்ன, “நாமங்களாயிரமுடைய”
என்றதனைத் திருவுளத்தே கொண்டு, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்
‘ஆயிரம் திருப்பெயர்களை’ என்று தொடங்கி. தோற்றும்படி ஆகையாலே
திருநாமங்களான ஆயிரம் என்னக் குறை இல்லை என்பது எஞ்சி நிற்கிறது.

தென் நகர் – அழகிய நகரி. சிறந்தார் பிறந்தே – 2ஒருவனுக்குப் பிறக்கை போக்கித் தாழ்ச்சி இன்றிக்கே இருக்க, அவனுக்குப் பல பிறப்பாய் ஒளி வருமாறு போலே, இவர்களும் இங்கே பகவானுடைய குணங்களை அநுபவம் பண்ணுகையாலே சீரியர்கள்.

பிறந்தே சிறந்தார் என்று கூட்டுக. பிறவியினையுடையராயிருந்தும்
சிலாக்கியராயிருப்பார். பிறவியில் சிலாக்யதை கூடாது என்னுமதனையும்;
இத்தகைய பிறவியினையுடையராயிருந்தும், சர்வேச்வரனுக்குப் பிறக்கப்
பிறக்கக் குணங்கள் புகர் பெற்று வருமாறு போன்று, இவர்களும்
பகவதநுபவம் பண்ணுகையாலே சிலாக்கியராயிருப்பார்கள்
என்னுமதனையும் அருளிச்செய்கிறார் ‘ஒருவனுக்கு’ என்று தொடங்கி.
ஒருவனுக்கு – சம்சாரி சேதனனுக்கு. பிறக்கை போக்கி-பிறக்கையைப் பற்ற;
என்றது, பிறவியைக்காட்டிலும், வேறு ஒன்று தாழ்ச்சியின்றிக்கே
இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி.

3“சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளாரிலும் சீரியர்”- திருவிருத்தம். 79.– என்னக்கடவதன்றோ. 4இந்தப்பத்தினைக் கற்க வல்லவர்கள்; என்னைப் போலே அவன் இருந்த தேசத்திலே போகப் புக்கு, பலக் குறைவின் காரணமாக நடுவழியிலே விழுந்து நோவு படாதே உகந்தருளின தேசத்திலே புக்கு அநுபவிக்கப் பெறுவர்கள். 5இவர்களுடைய ஜன்மங்கள் கர்மங்காரணமாக இருக்கச் செய்தே அவனுக்கு உறுப்பாகை

யாலே முக்தர்களுடைய சரீரத்தைக்காட்டிலும் சிலாக்கியம். 1அடியார்களின் பொருட்டு அவதரித்த பகவானுடைய அவதாரம் போலே சிலாக்கியம்.

 

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

        மாநலத்தால் மாறன் திருவல்ல வாழ்புகப்போய்த்
தானிளைத்து வீழ்ந்தவ்வூர் தன்னருகில் – மேல்நலங்கித்
துன்பமுற்றுச் சொன்ன சொலவுகற்பார் தங்களுக்குப்
பின்பிறக்க வேண்டா பிற.

நிகமத்தில் சம்சாரத்தில் இருந்து வைத்தே சேர்ந்தார் பிறந்தே
பிறந்தார் உயர்ந்தே கடைசியில் அருளுவது போலே
ஆயிரம் நாமம் உள்ள எம்பெருமான்
நாமங்கள் ஆயிரம் தாத்பர்ய ரத்னா வளி
தேவோ நாம சஹச்ரவான்
நம் பெருமான் பிரசித்தமான சர்வேஸ்வரன்
புறம்பு உள்ள கால் கட்டை விட்டு எம்பெருமான் கால் கட்டிய ஆழ்வார்
அவனுக்கு திரு நாமங்கள் போலே ஆராய்ந்து உரைத்த திருவாய்மொழி
குணபூத வாசகம் யானி கௌனானி அர்த்தம் அமுக்கியம் மற்றவர் வியாக்யானம்
தென்னகர் -அழகிய நகரம்
சிறந்தே பிறந்தார்
பல பிறப்பாய் ஒளி வருமா போலே
எம்பெருமான் அவதாரம் தாழ்வு இன்றிக்கே இருக்குமா போலே
இவர்களும் பகவத் அனுபவம் பன்னுவதாலே சீரியர்
ஆவார் சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளாரிலும் சீரியர் -திரு விருத்தம்

என்னை விட சீரியர்
தேசம் புக்கு நடுவிலே விழுந்து நோவு படாமல் அனுபவிக்க பெறுவார்கள்
ஜன்மம் கர்ம நிபந்தனம் ஆனாலும் அவனை அனுபவிப்பதால் ஸ்லாக்கியம்
பகவானுக்காக இவர்கள் பிறக்கிறார்கள்
அவன் பாகவதர்க்காக அவதரிக்கிறான் பரித்ராணாயா சாதூனாம்
மாறன் புகப்போய்
நா நலத்தால்
வீழ்ந்து
துன்பம் உற்று சொன்ன சொலவு கரப்பார் பின் பிறக்க வேண்டாமே

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-9-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

July 9, 2013

தொல்லருள் நல்வினை யால்சொலக் கூடுங்கொல்? தோழிமீர்காள்?
தொல்லருள் மண்ணும் விண்ணும் தொழநின்ற திருநகரம்
நல்லருள் ஆயி ரவர்நல னேந்தும் திருவல்லவாழ்
நல்லருள் நம்பெரு மான்நா ராயணன் நாமங்களே.

பொ-ரை :- தோழிமீர்காள்! எம்பெருமானுடைய தொல் அருளை மண்ணுலகும் விண்ணுலகமும் அநுபவித்துத் தொழும்படி நின்ற திருநகரம், எம்பெருமானுடைய கல்யாண குணங்களைக் கொண்டாடிப் பேசுகின்ற நல்ல அருளையுடைய ஆயிரம் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் தங்கியிருக்கின்ற திருவல்லவாழ் என்னும் திவ்விய தேசத்தில் எழுந்தருளியிருக்கின்ற நல்லருளையுடைய நம்பெருமான் நாராயணனுடைய திருநாமங்களை, எம்பெருமானுடைய தொல்லருளால் உண்டான புண்ணியத்தாலே சொல்லுவதற்குக் கூடுமோ? என்கிறாள்.

வி-கு :- தொல் அருள் – இயல்பாகவே உள்ள அருள். தொல் அருளைத் தொழ நின்ற திருநகரமாகிய திருவல்லவாழ் என்க. நலனேந்தும் நல் அருள் ஆயிரவர் தங்கியிருக்கின்ற திருவல்லவாழ் என்க. நாராயணனுடைய நாமங்களை நல்வினையால் சொலக் கூடுங்கொல்? என்க. தொல்லருளால் உண்டாய நல்வினை என்க.

ஈடு :- பத்தாம் பாட்டு. 1இயல்பாகவே அமைந்துள்ள அவனுடைய கிருபையாலே அவனைக் காணப்பெற்று, பிரீதியாலே இனியதாய்க்கொண்டு திருநாமங்களைச் சொல்லக் கூடவற்றே என்கிறாள்.

தொல் அருள் நல்வினையால் சொலக் கூடும் கொல்-1அவனுடைய ஸ்வாபாவிகமான அருளாலே அவனைக் காணப் பெற்று, அதனால் வந்த பிரீதியாலே உகந்து கொண்டு திருநாமத்தைச் சொல்லக்கூடவற்றோ என்னுதல்; நல்வினை – உகப்பு. அன்றிக்கே, ஸ்வாபாவிகமான கிருபையால் உண்டான புண்ணியத்தாலே அவனைக் கண்டு திருநாமங்களைச் சொல்லக் கூடவற்றோ என்னுதல். 2“நா, நீர் அற்று இருக்கை பாபத்தின் பலம் அன்றோ. நாக்கிலே நீர் உண்டாய்த் திருநாமம் சொல்லவல்லோமே என்கிறாள்’ என்று அம்மங்கி அம்மாள் வாக்கியார்த்தமாக அருளிச்செய்வர் என்று அருளிச்செய்வர்.

நா, நீர் அற்றிருக்கை’ என்று தொடங்கும் வாக்கியத்திற்குக் கருத்து, நா
நீர் அற்றிருக்கை பாபத்தின் பலமானால், நாக்கில் நீர் வருதல்
புண்ணியத்தின் பலமாகையாலே, அவனுடைய கிருபையாகிற
புண்ணியத்தாலே நாக்கிலே நீர் உண்டாய்த் திருநாமம் சொல்ல
வல்லோமே என்கிறாள் என்பது

தொல் அருள் மண்ணும் விண்ணும் தொழ நின்ற திருநகரம்-தன்னுடைய கண்ணழிவற்ற கிருபையை இவ்வுலகத்திலுள்ளாரும் நித்திய விபூதியிலுள்ளாரும் தொழநின்ற மஹா நகரம். நல் அருள் ஆயிரவர்-மக்களைக் காப்பாற்றுவதில் 3எம்பெருமானைக்காட்டிலும் அநுக்கிரஹ சீலர்களாயிருக்குமவர்கள். நலன் ஏந்தும் திருவல்லவாழ் –

“நலன் ஏந்தும்” என்பதற்கு இரண்டு பொருள்: ஒன்று, அவனுடைய
கல்யாண குணங்களைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கின்ற ஊர் என்பது.
பிரேமத்தாலே அவனுடைய ரக்ஷகத்வத்தைத் தாங்கள் ஏறிட்டுக்கொண்டு
அவனுக்கு மங்களாசாசனம் செய்கிற ஊர் என்பது மற்றொரு பொருள்.
நலன்-அன்பு. இவ்விரு பொருள்களையும் முறையே அருளிச்செய்கிறார்
‘அவனுடைய’ என்று தொடங்கியும், ‘அன்பாலே’ என்று தொடங்கியும்.

4அவனுடைய கல்யாணகுணங்களைக் கொண்டாடி வசிக்கின்ற ஊர் என்னுதல். அன்றிக்கே, அன்பாலே மங்களாசாசனம் செய்து வசித்துக்கொண்டிருக்கும் ஊர் என்னுதல். நல் அருள் நம்பெருமான் – நல்ல அருளையுடையவனாய் நமக்கு ஸ்வாமியாயிருக்குமவன். 1நல்லருளாவது, வாத்சல்யம். வாத்சல்ய ஸ்வாமித்வங்கள், நாராயண சப்தார்த்தமாகும். அர்த்தத்தை அருளிச்செய்து பின்பு சப்தத்தை அருளிச்செய்கிறார்: நாராயணன் நாமங்களே – 2நாராயண சப்தம், தர்மி நிர்த்தேசம்.

நாராயண சப்தமும் சர்வேச்வரனுடைய திருநாமம் அன்றோ, இதனைப்
பிரதானமாகச் சொல்லுவான் என்? என்ன, ‘நாராயண சப்தம்’ என்று
தொடங்கி அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார். ‘தர்மி நிர்த்தேசம்’ என்றது,
ஸ்வரூப நிரூபகம் என்றபடி. ‘இந்த ஸ்வபாவங்களாலே’ என்றது, வாத்சஸ்ய
ஸ்வாமித்வங்களாலே என்றபடி. குணங்களில் வைத்துக்கொண்டு ஞான
ஆனந்த அமலத்வ ஆதி குணங்கள் நிரூபகங்களாய், அல்லாத குணங்கள்
இவற்றாலே நிரூபிதமான ஸ்வரூபத்திற்கு விசேஷணமானாற்போலே,
திருநாமங்களிலும் நாராயண சப்தம் ஸ்வரூப நிரூபகமாய், அல்லாத
திருப்பெயர்கள் இந்தத் திருநாமத்தாலே நிரூபிதமான வஸ்துக்கு உண்டான
குணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் வாசகமாயிருக்கும் என்றபடி.

இந்த ஸ்வபாவங்களாலே நிரூபிதமான வஸ்துவுக்கு உண்டான குணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் வாசகங்கள் மற்றைத் திருநாமங்கள்.

இயற்கையான தொல் அருளாலே காணப் பெற்று திரு நாமங்களை சொல்லப்பெறுவேனோ
அருள் நல் வினை -ஆசார்ய ஹிருதயம் -ஸ்வாபாவிக -உயர்வற உயர் நலம்
தொல் அருள் தொன்மையான ஆதி இன்றி அருள்
நல் வினை காணப் பெற்று ப்ரீதியாலே உகந்து திருநாமங்களை சொல்லப் பெறுவேனோ
நல் வினை புண்ணியம்
அம்மங்கி  அம்மாள் -நா வாயில் உண்டே
நாக்கு உலருமே தீர்த்தம் விடும் முன்பு பிராணன் போகுமே
கிருபை தான் காரணம்
நா நீர் அற்று இருக்கை பாப பலம்
நா நீர் உண்டாய் திரு நாமம் சொல்லப் பெற்றோமே
மண்ணும் விண்ணும் தொழ நின்ற -திரு நகரம் வானவர்களும் வந்து தொழ
நந்தி புர -விண்ணகரம் பாசுரம்
நல்லருள் ஆயிரவர் -நலம் கல்யாண குணங்களை ஸ்தோத்ரம் மங்களா சாசனம்
தில்லை மூவாயிரம் நான்கை நாலாராயிரம் வேதியர் இருந்தார்களாம்
நம் பெருமான் -ஸ்வாமித்வம் -நல்  அருள் -வாத்சல்யம்
நாராயணா சப்த அர்த்தம் இரண்டையும் குறிக்கும்
வண் புகழ் நாராயணான் –
தத்புருஷம் நாரங்களுக்கு அயனம்
தனக்கு இருப்பிடம் வாத்சல்யம்

சப்தம் சொல்லி அர்த்தம் சொல்லும் இடங்கள்
அர்த்தம் சொல்லி சப்தம் சொல்லும் இடங்கள் உண்டே
நாராயணன் நாமங்களே ஸ்வரூபம் தெரிவிக்கும்
குணம் செஷ்டிதங்கள்
ஸ்வரூப நிரூபிக தர்மம் -இன்னார் அடையாளம் காட்ட -நாராயண நாமம்
நிரூபித்த ஸ்வரூப விசெஷனங்கள் -விவரிக்கும் -மற்ற திரு நாமங்கள்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -5-9-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்

July 9, 2013

கழல்வளை பூரிப்ப நாம்கண்டு கைதொழக் கூடுங் கொலோ?
குழல்என யாழும் என்னக் குளிர்சோலையுள் தேனருந்தி
மழலை வரிவண்டு கள்இசை பாடும் திருவல்லவாழ்
சுழலின் மலிசக் கரப்பெரு மானது தொல்லருளே.

    பொ-ரை :- இளமை பொருந்திய அழகிய வண்டுகளானவை, குளிர்ந்த சோலையிலே தேனைக் குடித்துக் குழலைப் போலவும் யாழைப் போலவும் இசையைப் பாடுகின்ற திருவல்லவாழ் என்னும் திவ்விய தேசத்தில் எழுந்தருளியிருக்கின்ற சுழலின் மலி ‘சக்கரப் பெருமானுடைய தொல்’ அருளால், சுழலுகின்ற வளையல்கள் தங்கும்படியாக நாம் கண்டு தொழுவதற்குக் கூடுமோ? என்கிறாள்.

வி-கு :- வண்டுகள் தேன் அருந்தி குழல் என்ன யாழும் என்ன இசை பாடும் திருவல்லவாழ் என்க. தொல் அருளால் கண்டு தொழக்கூடுங்கொல்? என்க. குழல், யாழ் என்பன: ஆகுபெயர். மழலை-இளமை. வரி-கீற்றுமாம். சுழலின் மலி-சுழலுதலில் மிகுந்த. இது, சக்கரத்திற்கு அடை.

ஈடு :- ஒன்பதாம் பாட்டு. 2நம்முடைய கழலுகிற வளைகள் பூரிக்க அவனைக் கண்டு தொழும்படி அவன் அருள் கூடவற்றே! என்கிறாள்.கழல்வளை பூரிப்ப 1“வெள்வளை” – திருவாய் 10. 3 : 7 என்னுமாறு போலே. ‘கழல்வளை’ என்று, வளைக்கு விசேடணமாய் விட்டது காணும். 2இவளைக் கைவிடுகையாலே அன்றோ இது விசேடணமாக வேண்டிற்று. பூரிப்ப – பூர்ணமாக. 3அவன் வரில் கைமேலே காணலாமே இவற்றை. ‘பூரிப்ப’ என்பதனை, மேலே வருகின்ற ‘நாம் கண்டு கைதொழக் கூடுங்கொலோ’ என்றதனோடு முடிக்க. பிரிவில் வளை கழலுவது தனக்கேயானாலும் காட்சி எல்லார்க்கும் ஒக்குமாதலின் 4‘நாம்’ என்கிறாள். குழல் என்ன யாழும் என்ன குழல் என்னவுமாய் யாழ் என்னவுமாய் இருக்கை. 5நாட்டில் இனியவற்றை எல்லாம் சேரக் கேட்டாற்போலே இருக்கை. 6“வீரியத்தில் விஷ்ணுவை ஒத்தவர், பிரியமாகப் பார்க்கப்படுவதில் சந்திரனை ஒத்தவர்” என்னுமாறு போலே.

ஒன்றற்குப் பல பொருள்களை உவமை கூறுதற்கு மேற்கோள் காட்டுகிறார்
‘வீதியத்தில்’ என்று தொடங்கி.

“விஷ்ணுநா ஸத்ருஸோ வீர்யே ஸோமவத் ப்ரியதர்ஸந:”-என்பது, ஸ்ரீ ராமா. பால. 1 : 18.

குளிர் சோலையுள் தேன் அருந்தி – சிரமஹரமான சோலையிலே குளிருக்குப் பரிஹாரமாகத் தேனைக் குடித்து. அருந்தி – குடித்து. மழலை வரி வண்டுகள் இசைபாடும் திருவல்லவாழ் – இளமையோடு கூடியதாய்க் காண்பதற்கு இனியதாயிருக்கின்ற வண்டுகள், பிரீதிக்குப் போக்குவிட்டுப் பாடாநின்றுள்ள திருவல்லவாழ். செருக்கருமாய் ஸுகுமாரருமாயிருப்பார், ‘மரம்’ என்று சந்தனத்தைக் கழித்துப் புழுகு நெய்யை ஏறிட்டுக்கொண்டு திரியுமாறுபோலே, இவையும் இயலைவிட்டு இசையையே பாடுகின்றனவாதலின் ‘இசை பாடும்’ என்கிறது. சுழலின் மலி சக்கரப் பெருமானது – பகைவர்களை அழிக்க வேண்டும் என்னும் விரைவாலே மிகவும் சுழன்று வாரா நின்றுள்ள திருவாழியையுடைய சர்வேச்வரன். அன்றிக்கே, சுழலின் மலி சக்கரம் என்பதற்கு, சுழல்வது போலத் துளங்கா நின்றுள்ள சக்கரம் என்னுதல். தொல் அருள் – இயல்பாகவே அமைந்த அருள். அருளாலே, கழல்வளை பூரிப்ப நாம் கண்டு கைதொழக் கூடவற்றே என்க.

நம்முடைய கழலுகின்ற  வளைகள் பூரிக்க –
உடம்பு பூரித்து -வளைகள் கழலாமல் இருக்கும் தொல் அருளாலே
குழல் யாழ் போலே இசை பாடும் -தேனை அருந்தி வண்டுகள்
வெள் வளை போலே கழல் வளை விசேஷணம்
என்னுடைய கழல் வளையை கழல்கின்ற வளை ஆக்கினரே
கழலையும் வளையும்
கழலைத் தொழுதால் கழலும் -பேய் ஆழ்வார்
யாமி -நயாமி -இரண்டாலும் வளைகள் போன ஐதிகம்
யான் -விசேஷத்தில் வளைகள் கழல்வது தானே ஆகிலும் காட்ஷி அனைவருக்கும் ஒத்து இருக்குமே
குழல் யாழ் போலே நாட்டில் இனியவை எல்லாம் வண்டுகள் ரீங்காரம்
கர்மானுகுணமாக இன்றி
விஷ்ணு நா சரிதராசா -சோமன் போலே பிரிய தர்சன
ஒவ் ஒரு தன்மைக்கு ஒரு உபமானம் சக்ரவர்த்தி திருமகன்
அது போலே வண்டுகள் ரீங்காரம்
ஸ்ரமஹரமான சோலையில் குளிருக்கு பரிகாரமாக தேனைப் பருகி
மழலை இளைய
வரி தர்சநீயமான
வண்டுகள் இசை பாட –
செருக்கராய் -சுகுமாரராய் புனுகு பூசிக்கொண்டு -மரம் என்று சந்தனம் இன்றி -ராஜ குமாரர் போலே
இசையையே பாடும் -இயலை விட்டு
சுழலும் மலி பிரதிகூல நிரசன -சுழலும்
தொல் அருளாலே
எம்பெருமான் கழல்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 74 other followers