திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-9-1-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 13, 2014

மல்லிகை –பிரவேசம் –

இராமாவதாரத்தில் பதினான்கு ஆண்டு போலே ஆயிற்று
திரு வாய்ப்பாடியில் உள்ள பெண்களுக்கு
கிருஷ்ண விரஹத்தாலே ஒரு மாலைப் போது-
குணங்களால் மேம்பட்ட பெருமாளைப் பிரிகையாலே
அங்கு பதினான்கு ஆண்டுகளாய்க் கழியவும் கூடும்
இங்கு இவன் நீர்மையிலே கையடிஉண்டு இருக்கையாலே
-தீம்பனான நீர்மையிலே ஈடுபட்டு -ஒரு பகல் பல கல்பமாகத் தோற்றுகிறது –
விளைவான் மிக வந்து நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழிநிற்க எம்மை
உளைவான் புகுந்து இதுவோர் கங்குல் ஆயிரம் ஊழிகளே-திரு விருத்தம் -70
குணங்கள் தாம் கால் கட்டுவான குணங்களாய் அல்லவே
பெருமாள் இடத்தில் கிடந்தவையாய் அன்றோ
இங்கு தர்மி அதுவேயாய் -குணங்களால் மேம்பட்டதாய் –
அதற்கு மேலே தீம்பும் ஆனால்
பாடு ஆற்றப் போகாதே அன்றோ -துன்பம் பொறுக்கப் போகாது என்றது ஆயிற்று
உலகத்தார் இனிமை உண்டு என்று நினைத்து இருக்கிற
ஐம்புல விஷயங்கள்
அனைத்தும் தமக்கு துன்புறுத்துவனவாக-
பெற வேண்டிய பொருளைப் பெறாமல்
ஆண் புலியான ஸ்ரீ வீடுமர்
அர்ஜுனன் கையிலே அம்புகளால் உளைய
ஏவுண்டு கிடந்து துடித்தால் போலே
நடுவே கிடந்தது துடிக்கிறார் –
திரு வாய்ப்பாடியிலே பெண்கள் கிருஷ்ணன் பசு மேக்கப் புறப்பட்டால்
அவன் வரும் அளவும் அவர்கள் படும் பாடு சொல்லுகிறது –
அதாவது பிராமணர்க்கு சந்த்யா வந்தனம் போலே அன்றோ
ஆயர்கட்கு பசு மேய்க்கை ஆயிற்று
அது சாதிக்கு உரிய தர்மம் ஆகையாலே தவிர்க்க ஒண்ணாது இருக்கும் அன்றோ –
இப்படியாலே அவனை பசுக்களின் பின்னே புறப்பட விட்டு
அவன் வரும் மாலை நேரத்தை பார்த்து இருப்பார்கள் அத்தனை -ஆயிற்று
ஆக
அவன் பசு மேய்க்க போனால் பகல் பொழுதை வருந்தி ஒரு படி ஆற்றினால்
அவன் வரும் காலமான மாலைப் பொழுதும் வந்து முகம் காட்டி
பசுக்களின் முற் கொழுந்து வந்து தலை வைக்கச் செய்தேயும்
அவன் வரக் காணா விட்டால் ஆற்றப் போகாதே அன்றோ –
அதாவது
அவன் தான் முற் கொழுந்திலே வாராமல்
பிற் கூழையிலே நிற்கும் ஆயிற்று
நடுவு படும் அலமாப்பு காண்கைக்காக

அவன் வரக் கூடிய காலமான மாலைப் பொழுதும் வந்தது
கூட பசுக்களும் வந்தன -ஆ புகும் மாலையும் ஆகின்றது –
பசுக்களும் வந்தன -மாயன் வாரான் –
அவன் தான் வரக் காணா விட்டவாறே
அக்காலத்தில் நல்ல குறிஞ்சி இசை தொடக்கமான இன்பப் பொருள்கள்
தென்றல்
நிலா
கடல் ஓசை
அன்றில்
குழல் ஓசை
முதலானவை துன்புறுத்தத் தொடங்கின
குழல் ஓசையும் அவ்வழியே அவனுடைய குணங்களை நினைவு ஊட்டி நோவு படுகைக்கு
உடலாய் இருக்கும் அன்றோ –
அப்படி இருக்கிற துன்புறுத்துகின்ற பொருள்கள் எல்லாம்
முன்பு தனித் தனியே இழி சொற்களைப் பேசி நலிந்த
ஒற்றைக் கண்ணள்
ஒற்றைக் காதள்
உள்ளிட்ட அரக்கிகள் பின்பு
அவ்வளவிலே நில்லாதே எல்லாரும் ஒரு சேர மேல் விழுந்து
அதற்கு மேலே சில நலிவுகளைச் செய்ய நினைத்தால் போலே
துன்புறுத்துகின்ற பொருள்கள் எல்லாம்
தனைத் தனியேவும் திரளவும் மேல் விழுந்து நலிய
அவற்றால் நலிவு பட்டவர் எல்லாரும் கூப்பிட்ட கூப்பீட்டை
இவர் ஒருவருமே கூப்பிடுகிறார்

—————————————————————————————————————————————-

மல்லிகை கமழ் தென்றல் ஈருமாலோ
வண் குறிஞ்சி இசை தவரும் ஆலோ
செல்கதிர் மாலையும் மயக்கும் ஆலோ
செக்கர் நன் மேகங்கள் சிதைக்கும் ஆலோ
அல்லி அம் தாமரைக் கண்ணன் எம்மான்
ஆயர்கள் ஏறு அரி ஏறு எம் மாயோன்
புல்லிய முலைகளும் தோளும் கொண்டு
புகலிடம் அறிகிலம் தமியம் ஆலோ –

——————————————————————————————————————————————
மாலைக் காலத்தில் தென்றல் தொடக்கமான
பொருள்கள்
தனித் தனியே தன்னை வருத்து கிறபடியை சொல்லுகிறாள்-

மல்லிகை -என்றது முதல்
செக்கர் நன் மேகங்கள் சிதைக்குமாலோ -எனபது முடிய
இவள் யார் கேட்க கூப்பிடுகிறாள் தான் –

மல்லிகை கமழ் தென்றல் –
வெறும் புறத்திலே நலிய வற்றான தென்றல்
அதற்கு மேலே மல்லிகையின் வாசனையை
ஏறிட்டுக் கொண்டு வாரா நின்றது –
கொல்லுதற்கு கருவியான வாளிலே நஞ்சினை ஊட்டினாப் போலே ஆயிற்று
தென்றல் வாசனையைக் கொண்டு வருகிற படி

ஈருமாலோ –
பண்டே பிரிவாலே சென்றற்று இருக்கிற உடம்பை
பலகை பலகையாக ஈராநின்றது
அன்றிக்கே
கண்ட இடம் எங்கும் வாயாக இரா நின்றது இத் தென்றலுக்கு என்பாள்
ஈரும் -என்கிறாள் என்னுதல்
கிராண இந்த்ரியமான மூக்கிற்கு பாதகமாய்
பரிச இந்த்ரியமான உடம்பையும் அழியா நின்றது -என்பாள்
கமழ் தென்றல் ஈரும் -என்கிறாள் –
இராப்பகல் படை ஏறுவாரைப் போலே உடம்பிலே படக் காணும்
இத்தனை போக்கி கண்ணுக்கு தோற்றாதாய் ஆயிற்று
ஆதலால் கண்டு தப்ப ஒண்ணாது
யானி ஸ்ம ரமணீயாநி தயா சஹ சீதயா
தானி ஏவ அரமணி யா நி ஜீவதோ மே தயா விநா-கிஷ்கிந்தா -1-69
அவன் உடன் இருந்த போது இன்பத்தைத் தந்த பொருள்கள்
அனைத்தும் இப்போது துன்பத்தினைத் தருவதாய் இரா நின்றன -என்கிறாள் –
இதனை சீதை உடன் இருந்த போது எந்தப் பொருள்கள் இனிமையாய் இருந்தனவோ
அந்த பொருள்கள் அவள் இல்லாமல் இருக்கும் பொழுது
எனக்கு துன்பம் பயப்பனவாய் இருக்கின்றன -என்று அருளியது போலேயும் –
ஏஷ புஷ்பவஹ வாயு சுகஸ்பர்ச ஹிமாவஹா
தாம் விசிந்தயத் காந்தாம் பாவனப்ரதிம மம -கிஷ்கிந்தா -1-52-
மலர்களின் வாசனை உடன் கூடியதும் இனிமையாக வீசுவதும் குளிர்ச்சி உடன் கூடியதும் ஆனா
இந்தக் காற்று அந்த சீதையைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிற எனக்கு
நெருப்புக்கு சமானமாய் இருக்கிறது -என்றும்
சதா சுகம் அஹம் மன்யே யம் புரா சஹ சீதயா
மாருத ச விநா சீதாம் சோக சஞ்சனக மம -கிஷ்கிந்தா -1-104-
முன்பு நான் சீதை உடன் இருந்த காலத்தில் எந்த காற்றை சுகம் தரக் கூடியது என்று
நினைத்தேனோ அந்த காற்றே சீதையை பிரிந்து இருக்கிற எனக்கு சோகத்தை அதிகப் படுத்துகிறது -என்றும்
வருவனவற்றால் அறிதல் தகும் –
பதம் சௌகந்திக வஹம் சிவம் சோக விநாசனம்
தன்யா லஷ்மண சேவந்தே பாம்பு பவன் மாருதம் -கிஷ்கிந்தா -1-103
இலக்குமணா -தாமரை முதலியவற்றின் மனங்களை அரித்துக் கொண்டு வருகின்ற
தூயதாய் உள்ள
துன்பத்தை போக்குகின்ற பம்பையின் சோலையின் நின்றும் எழுந்த காற்றை
மனைவியோடு கூடி உள்ள மாந்தர் எப்பொழுது வரும் என்ற எதிர் பார்க்கின்றனர் -என்கிறபடியே
கூப்பிடுவான் அவன் அன்றோ –
அங்கனம் இருக்க
இப்போது இவள் அன்றோ கூப்பிடுகிறாள்

இருவராய் இருப்பார் காற்றைத் தேடி படுக்கை படா நிற்க
இக்காலம் இவ் ஊர் பனிப்பு இயல்பு எல்லாம் தவிர்ந்து எரி வீசும் -திரு விருத்தம் -5-
என்னுமாறு போலே இவர் ஒருவருக்குமே ஆயிற்று பாதகம் ஆகிறது –

வண் குறிஞ்சி இசை தவரும் –
அழகிய குறிஞ்சி இசையானது தொளையா நின்றது
காற்று ஈர்ந்து பொகட்ட புண்ணின் மேலே துளைத்து பொகடா நின்றது –
தென்றல் புறம்பே நலிகிற இத்தனை –
இசை செவி வழியே உள்ளே புகுந்து நலியா நின்றது –
இசைக்கு எவ்வளவு செவிப்பாடு உண்டு அவ்வளவும் பாதகமாம்
இத்தனை யாதலின் -வண் குறிஞ்சி-என்கிறாள் -என்றது
அவன் உடன் இருந்த காலத்தில் எத்தனை இனிமையாக இருக்கும்
பிரிந்து இருந்த காலத்தில் அத்தனையும் நலியும் -என்றபடி
குறிஞ்சியும் தென்றலும் கூடி
கிருத சங்கேதி களாய் வந்து
ஓன்று தொடங்கி செய்த கார்யத்தின் குறையை ஓன்று செய்யா நின்றது -என்றது –
நற்கொலையாக கொல்ல ஒண்ணாது
உயிர்க் கொலையாக கொல்ல வேண்டும்
அதில் நீ இவ்வளவு செய்
நான் இவ்வளவு செய்கிறேன்
என்று கிருத சங்கேதராய் வந்தால் போலே ஆயிற்று இருக்கிறது என்றபடி –
செல்கதிர் மாலையும் மயக்கும் –
சென்ற கதிரை உடைத்தான மாலையானது மயங்கச் செய்கிறது -என்றது –
சூர்யன் மறைந்த பின் உண்டாகும் மாலைக் காலமானது மயங்கச் செய்தது -என்றபடி –
வாயிலே சீரையைத் துறுத்து கொள்ளுவாரைப் போலே
ஆற்றாமைக்கு போக்கு வீட்டு கூப்பிட்டு தரிக்கவும் ஒட்டாதபடி மயங்கச் செய்குன்ற்றது ஆதலின் -மயக்கும் -என்கிறாள்

செக்கர் நன் மேகங்கள் சிதைக்கும்-
மாலை நேரத்தின் செந்நிறத்தையும் -கருமையான நிறத்தையும்
உடைத்தான மேகங்கள் -அவனுடைய அவயவங்களின் காந்திக்கும் வடிவிற்கும் போலியாக
இவை என் அம்பு செய்தது -என்று அவற்றைப் பழித்துக் கொண்டு
சரீரம் கிடக்கவோ நலிவது -என்று
வயிரத்தை செற்றா நின்றது –

அல்லி அம் தாமரைக் கண்ணன் எம்மான் ஆயர்கள் ஏறு அரி ஏறு எம் மாயோன் புல்லிய முலைகளும் தோளும் கொண்டு புகலிடம் அறிகிலம் தமியம் –
நாம் அவற்றை இன்னாதாகிறது என் –
அவன் தான் முன்னே நம்மை முடிக்க கார்யம் பார்த்து வைத்திலனோ –
கலந்து பிரியவே இவள் முடிவாள்-என்றே அன்றோ அவன் பிரிந்தது –
இவை யானால் போக்கு விட்டே அன்றோ அடித்தன –
புகல் அறுத்தான் அவனே அன்றோ –

அல்லி அம் தாமரைக் கண்ணன் –
முதல் உறவு செய்வன கண்களே அன்றோ –
கண்ணோடு கண்ணினை கௌவி
ஒன்றை ஓன்று உண்ட பின் அன்றோ
மெய்யுறு புணர்ச்சி உண்டாவது –
நண்ணரு நலத்தினள் இனையள் நின்றுழி
கண்ணோடு கண்ணினை கௌவி ஒன்றை ஓன்று
உண்ணவும் நிலை பெறாது உணர்வும் ஒன்றிட
அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள்
நோக்கிய நோக்கெனும் நுதி கொள் வேலிணை
ஆக்கிய மதுகையான் தோளின் ஆழ்ந்தன
வீக்கிய கனை கழல் வீரன் செங்கணும்
தாக்கணங்கு அனையவள் தனத்தில் தைத்ததே
பருகிய நோக்கெனும் பாசத்தால் பிணித்து
ஒருவரை ஒருவர் தம் உள்ளம் ஈர்த்தலால்
வரி சிலை அண்ணலும் வாட்கண் நங்கையும்
இருவரும் மாறிப் புக்கு இதயம் எய்தினர் –

எம்மான் –
அக் கண் அழகாலே என்னைத் தனக்கே உரியவள் ஆகும்படி செய்தவன் –

ஆயர்கள் ஏறு –
அவ் அழகாலே ஆயர்களைத் தோற்கடித்தால் போலே
பும்ஸாம் திருஷ்டி சித்த அபஹாரிணம் -அயோத்யா -3-28-
ஆடவர் பெண்மையை அவாவு தோளினாய் -கம்பர் பால -தாடகை வதைப் படலம்
வயிர உருக்காயிற்று அவனுடைய அழகு
தன்னோடு ஒத்தாரை அப்படி நலியா நின்றால்
பெண்களை நலிய சொல்ல வேண்டா அன்றோ –

அரி ஏறு –
கண்களாலே குளிர நோக்கி
இவளை தனக்கே உரியவள் ஆக்கி
இவளோடு கலந்து
அதனாலே தான் பெறாப் பேறு பெற்றானாய்
மேல் நாணிப்பு தோற்ற நின்றபடி –
அரி ஏறு -சிங்கங்களில் உயர்ந்தது –

எம் மாயோன் –
அம் மேன்மையை உடையவன்
தாழ்ந்தார் சிலர் உயர்ந்தவர்களோடு கலக்குமா போலே
கையைக் காலைப் பிடித்து
தாழ நின்று பரிமாறின படி –
கலக்கும் போது மின் மினி பறக்கும்படி காணும் கலந்தது –

புல்லிய முலைகளும் தோளும் கொண்டு –
அவனும் வாராது இருக்கிறான்
நானும் வருந்தி ஒருபடி ஜீவித்து கிடக்கிறேன்
அவனுக்காக உண்டான இந்த பிள்ளைகளைக் கொண்டு புகலிடம் அறிகிலேன்
நான் செய்தபடி செய்ய
இம் முலைகளின் வீக்கம் தீர அனுபவிக்கப் பெறுவது எப்போதோ –
பஞ்ச காலத்தில் குழந்தைகள் சோறு சோறு என்னுமா போலே படுத்தா நின்றன –
அவன் தானும் கலக்கும் போது எல்லா அங்கங்களிலும் கலப்பதற்கு
ஆற்றல் இல்லாதவன் போலே காணும்
அவன் இழிந்த துறையும்
இளைப்பாறின இடமும்

ஆக
எம் மாயோன் என்றது முதல் புகலிடம் அறிகிலம் -எனபது முடிய
கலக்கிற போதை அவனுடைய அலமாப்பையும்
தம்முடைய உறுப்புகளுக்கு உண்டான காதல் மிகுதியையும் அவன் பெறாப் பேறு பெற்றானாய் நின்று கலந்த படியையும்
தமக்கு ஒரு புகல் அற்று இருக்கிற படியையும்
சொல்லுகிறது
பிரிந்த காலத்தில் தென்றல் முதலான பொருள்களுக்கு
தப்பிச் சென்று
புகுகைக்கு இடம் காண்கின்றிலோம் -என்பாள் –
புகலிடம் அறிகிலம்-என்கிறாள்

தமியம் –
இந்நிலையில் ரட்ஷிக்கின்ற அவனும் வாராமையாலே
தனிமைப் படா நின்றோம் –
ஆலோ
இப்படி தன உலகம் முழுவதும் துன்புறுத்துவதனால்
பகதத்தன் விட்ட வேலை அர்ஜுனனைத் தள்ளி
தன்மார்விலே ஏற்றாப் போலே
இவை வரும் -என்று அறிந்தால் கூட இருக்க வேண்டாவோ –
அவன் கூட இருந்தானாகில் இவை தாம் இழி தொழில் செய்யத் தொடங்கும் அன்றோ –
ஸ தாம் புஷ்கரிணீம் காத்வா பத்ம உத்பல ஜஷாகுலாம்
ராம சௌமித்ரி சஹித விலலாப ஆகுலேந்த்ரிய -கிஷ்கிந்தா -1-1-
இலக்குமணனோடு இருந்த ஸ்ரீ ராமன் -என்று
அவர் தாம் நோவு பட்டு கூப்பிடுகிற போது ஒரு தம்பியார் ஆகிலும் கூட உண்டு நோவு படுகைக்கு
அங்கனம் ஒரு துணை இல்லை எனக்கு -என்பாள் -தமியம் -என்கிறாள்

ஸ –
பிராட்டியை பிரிந்து நடுவே கபந்தன் கையிலே அகப்பட்டு
நோவு பட்டு நிற்கிற நிலையை சொல்லுகிறது –
தாம்-
இப் பிரிவும் ஆற்றாமையும் அழிக்க வற்றாயிற்று
புஷ்கரிணீம் –
பரப்பு மாறப் பூத்த பொய்கைகளும் -சோலைகளுமாய்
நீர் விளையாட்டுக்குத் தகுதியான தேசமாயிற்று -என்றது –
பிரிந்து தனி இருப்பார்க்கு கண் கொண்டு காணப் போகாது -என்றபடி –
காத்வா –
நினைவு இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே
கூற்றுவனுடைய வாயிலே புகுவாரைப் போலே
வந்து கிட்டிக் கொடு நின்றார்
கூற்றுவனாகிற புடை தான் யாது -என்னில் –
பத்ம உத்பல ஜஷாகுலாம் –
பிராட்டியினுடைய முகத்துக்கும்
கண்களுக்கும் போலியானவற்றை உடைத்தாய் இருந்தது –
உயர் தாமரை செங்கழுநீர் மாதர்கள் வாண் முகமும் கண்ணும் ஏந்தும் –5-9-7-
என்னக் கடவது அன்றோ –
ராம –
பிறர் கூப்பீடு தவிர்த்துப் போந்தவர் ஆயிற்று -ராமயதீதி ராம –
சௌமித்ரி சஹித –
அரச நீதிகளை சொல்லிக் கொண்டும்
தனது வலிமையை கூறிக் கொண்டும்
அந்த ஸ்ரீ ராமனைக் காப்பாற்றினார் -என்கிறபடியே
தம் மத்த மதாங்க விலாசகாமீ கச்சந்தம்
அவ்யக்ரமனாமகாத்மா
ஸ லஷ்மனோ ராகவம் அப்ரமத்த ராஷ
தர்தமன பலேனச ஏவ -கிஷ்கிந்தா -1-126-
ஏதேனும் அளவிலும் கூட இருந்து நோக்கிக் கொண்டு போந்தவரும் முன்னாக
ஆறு இழியுமவன் தெப்பம் முன்னாக இழியுமாறு போலே
விலலாப ஆகுலேந்த்ரிய –
பல இலக்கணங்கள் உடன் ஆயிற்று கூப்பிட்டது

இறைவனைப் பெற வேண்டும் என்னும் எண்ணமாய்
கீழே இவருடைய எண்ணத்துக்கு தகுதியாக வந்து கிட்டும்படி
அவனும் வாராதே நிற்க
அவனுடைய வரவுக்கு அறிகுறியான வாத்தியத்தின் ஒலி
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தின் ஒலி
நாண் ஒலி
திருவடி திருச் சிறகு ஒலி
மற்றும் உண்டான நல்ல சகுனங்கள்
மனத்தின் தெளிவு
என்றாப் போன்று சொல்லுகிறவை ஒன்றும் காணாமையாலே
அனுகூலமான பொருள்கள் துன்புறுத்துகின்றன
உறுப்புகளும் சரீரமும் கிலேசப் படுக்கை யாகிற இது
விரோதியான சம்சாரத்தின் நின்றும் கால் வாங்க மாட்டாதே
இங்குப் பொருந்துவதும் செய்யாதே
காண்பன அனைத்தும் பகையாக இருக்கிறபடி –

ஆக
இங்கும் பொருந்தாதே
அங்குப் புகப் பெறாதே
நடுவே நின்று கிலேசப் படுகிற நிலை
மாலை நேரமாகிறது -என்று
இங்கனே ஒரு கருத்தாக சொல்லக் கடவதாய் இருக்கும் –

உடனே பெறாமல்
கோபிகள் ஒரு சந்தையிலே பட்டதை இவள்
எல்லியம் போதாக பிள்ளை வரும்
கோபிகள் துடிக்க
பசுக்களை மு விட்டு ஒளிந்து வருவான்
மாலை பூசல்
10-3 காலை பூசல் வேய் மறு தோள் இணை -மாடு மேக்கப்  போகாதே
படை வீட்டில் –
அறுக்கும்  வினை சீதை பிராட்டி திருவடி சொல்லிய பின் துடித்த
காட்டில் அனுபவிக்க மனோ ரதம் பிராட்டி
விரலாபா -ஒ அழுது
சுந்தர காண்டம் -வேணு
கதறினாள்
நடுக்காட்டில் பால கன்னிகை -மிருகங்கள் நடுவில் துடிப்பது போலே
காந்தார மத்யே விஜனே
ஆழ்வார் -அது போலே
பாதக வர்க்கம் அஞ்சி -திரு நாவாய் அனுப்பிக்க பாரித்த இவரை
சம்சாரம் –
பெருமாளை பிரிந்து தச இந்த்ரியம்
அசோகவனம் பிரகிருதி
பந்துக்கள் -ராவணன் சொல்வதை கேள் இந்த்ரியங்கள் வழிக்கு வா மிரட்டி
மனச் வலி
ஆசார்யர் திருவடி
அடையாளம் காட்டி
சூடாமணி தலை வணங்கி திருவடி தொழுது
மாலைப் பூசல்
பெற்றி நஞ்சீயர் சிஷ்யர்
நம்பி திருவரங்க நாராயண தாசர்
பிள்ளை பாடு வினோதம் என்ன பெற்றி கேட்க
அறுக்கும் வினை சாற்றினோம் -சாத்து முறை
நாளைக்கு மல்லிகை கமல் தென்றல்
மாலைப் பூசலா பணித்தாராம்
இரண்டு நிர்வாகம்
பிராப்ய வஸ்து பெற மனோ ரதித்தார்
உடன் பெற கிடைக்காமல் ஒரு இரவு பட்ட விசனம்
கோபிகள் பட்டது போலே ஆளவந்தார் -திருமாலை ஆண்டான் பணிக்க
ஆற்றாமையால் முன்பே தூது விட்டு
முடியா நின்றார்
மனோ ரத்தத்தால் கோ ஜாம் தரித்து அலற்றி
சக்தி ஹானி இல்லை
பிரிந்து ஒரு சந்தியில் பட்ட நோவு படுகிறார்
அவ்வளவு நாழிகை போருக்க முடியாதவர்
ஒரு சந்தையிலே பட்ட நோவு
ஞானம் பிறந்த பின்பு சம்சாரம் கால் வாங்க மாட்டாமல்
பிராப்ய பூமி மனோ  ரதம்
பாதக வர்க்கம்  -நெஞ்சம் உருகின -கூராக்கி பதம் செய்ய
பொய் நின்ற ஞானம் -சம்சாரம் அறுக்க அபேஷிக்க செய்தேயும்
இன்னம் சில பிரபந்தங்கள் தலைக் கட்ட
விரோதி அருசி இவ்வளவு வரை நிலை நின்ற
வேதாந்தங்கள் -பிரமாணம்
யாவது ந விமோசய
அடையும் வரை துக்கம்
பின்பு நிரதிசய ஆனந்தம் –
முடியானே தம்முடைய கரணங்கள் சைதில்யம் சொல்லி
இதில் அவற்றுடன் ஆத்மா ஆச்ராயம் முடிய ஒன்றாக கர்ம ஞான இந்த்ரியங்கள்
14 ஆண்டுபோலே அங்கு
குணசாலி ஈடுபாடு அங்கு
கூடவே இருந்து தோள் மேலே கை போட்டு
முகூர்த்தம் காலம் –
குணங்கள் தான் கால் கட்டுவது -பெருமாள் இடம்
இங்கு தரமி அதுவே –
தாரகம் -நாட்டாருக்கு இவருக்கு பாதகம்
ஆண் புலி பீஷ்மர் அர்ஜுனன் அம்பிலே துன்ப பட்டது போலே துடிக்க
பசு மேய்க்க புறப்பட்டு -சந்தையில் பட்ட விசனம் -வரும் அளவும் படு பாடு
இடையர் சாதி தர்மம் செய்ய -பிராமணர் சந்த்யா வந்தனம் போலே -இது
இவனும் விட முடியாதே
வரும் சந்தையை பார்த்து
பகல் பொழுதை வருந்தி ஆற்றினாலும்
சந்தையும் வந்து முகம் காட்ட
பசுக்களும் முகம் காட்ட
அவன் வரக் காணாமல்
முன் வரிசையில் வாராமல் இவர்கள் துடிக்க காண ஆசை பட்டு
காலின் பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன்
ஒரு கையால் -பின்னால் வர
அசுரர் ஆபத்து துணுக நெஞ்சம்
மூர் கொழுந்தில் வாராமல்
காலமும் வர பசுக்களும் வர மாயன் வாரான்
அக்காலத்தில்
மல்லிகையின் பரிமளம்
குறிஞ்சி இசை
குழல் ஓசை
தென்றல்
நிலா கடல் ஓசை
பாதகமாக தொடக்க
குழல் ஓசை அவ்வழியல் குணங்களை நினைவூட்ட
சிந்த யந்தி குழல் ஓசை கேட்டு இன்பம்
ஒரு கன்னி ஒருகாது எகாஷி ஏக கரணி 700 ராஷசிகல்
தனித் தனியே
கூடி நலிய எல்லாரும் ஒக்க மேல் விழுந்து நலிய புக்கால்
பாதக வர்க்கங்கள் தனித் தனியே சேர்ந்து நலிய
எல்லாரும் பட்ட வேதனை இவர் ஒருவரே பட

முதல் பாசுரம்
தனித் தனியே ஈறு மாலோ
மல்லிகை
குறிஞ்சி இசை
மாலைப் பொழுதும் மயக்க
ஆயர்கள் ஏறு
செக்கர் மேனி
யார் கேட்க கூப்பிடுகிறாள் என்ன துக்கம்
தவளை பாம்பின் வாயில் கூரத் ஆழ்வான்-யார் கேட்க கூப்பிடுகிறாள்
தென்றல் -மல்லிகை பரிமளம் சேர்த்து கொண்டு
அரவால் சுழற்றிய மாயப்பிரான் -திரு விருத்தம் -பாசுரம்
வாடை காற்று
திருத் துழாய் பாசுரம்
நெஞ்சில் வைத்து கடைந்து போனான்
அலை கண்டு கொண்ட அமுதம் கொண்டு
துர்பலம் கொண்ட
சங்கு -செம்படவன் விலை -வலை பிடுங்கி போனான்
தனியே வராமல் வேரி துழாய் துணையா
வளையை பிடுங்கி போக
ஆயுதம் விஷம் தடவி கொள்ளுவாரை போலே
பத்ரம் -விஷம்
கூட இருந்த பொழுது அநு கூல பதார்த்தங்கள்
பெருமாள் –
புஷ்ப -வாயு சுக ஸ்பர்சம்
விசிந்தய காந்தாம் பாவக -நெருப்பில்
சோக சஞ்சனம் –
பாக்ய சாலிகள் பாவன மாருதம் பம்பை நதி தீரம்
எரி வீசும் -இவர் ஒருவருக்குமே பாதகம்
மல்லிகை -தென்றல் வாசனை மூக்கு –
இராப்படி யேடுவாரை   போலே முற்றுகை இடுவார் –
கண்ணுக்கு இல்லை ஸ்பர்சம்
கண்ட இடமும் வாய் தென்றலுக்கு
ஹிம்சை எங்கு பட்டாலும்
ஈருமாலோ
சிதிலமான நெஞ்சை
குறிஞ்சி துணை
காற்று வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவார் போலே
வண்டுகள் குறிஞ்சி ரீங்காரம்
கூடி ரகஸ்ய சதி
ஓன்று அதிகரித்த சேஷம் இன்னும் ஓன்று செய்யா நிற்க
நல்ல கொலை கூடாது
உயிர் கொலையாக
வைத்து ஹிம்சை
சாவும் வரை சவுக்கால் அடித்து
நீ இவ்வளவு செய் நான் இவ்வளவு செய் பேசிக்கொண்டு
மாலை மயங்கப் பண்ணா
ஆதித்யன் -சந்த்யா காலம்
ஆற்றாமை கூப்பிட்டுதரிக்கவும் முடியாமல்
வில் துணி கட்டி ஹிம்சிப்பாரை போலே
செக்கர் மேகம் சிதைக்குமாலோ
அவயவ சோபை வடிவுக்கும்
திரு மேனிக்கு பரபாகம் அந்தி போலே நிறத்தாடை
ஆஸ்ரயம் அழிக்க
கலந்து பிரிந்தால் முடியும் படி
அல்லி அம தண்  தாமரைக் கண்ணன்
எம்மான் யெலிதுக் கொண்டவன்
ஆயர் ஏறு
வைரம் உருக்க
பும்ஸாம் திருஷ்டி சித்த அபஹாரினாம்
அரி ஏறு அநந்ய பரை ஆக்கி கலந்து
பெறாப் பேறு பெற்றால் போலே திமிரு
மாயன் –
வாராமல் இருக்க
அவயவம் வைத்து அவனுக்கு என்று இட்டு பிறந்த முலைகள்
சோறு சோறு
இழிந்த துறை இளைப்பாறின தோள்களும்
கலக்கும் பொழுது ஞானம் பக்தி ஈடுபட்டு
காரணங்கள் ஈடுபட்டு கண்டு
அவையே அனுபவிக்க ஆசை பட்டு
தமியன்
புகல் இடம் அறிகிலேன்
தென்றல் வாசனை வாராமல் இருக்கும் இடம் இல்லை
விபூதியாக பாதகம் ஆனால்
ரஷிக்க வர வேண்டும்

————————————————————————————————————————————————————–

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-
Advertisements

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 13, 2014

நிகமத்தில் –

இத் திருவாய் மொழி கற்றார்
இவ் உலகம் அவ் உலகம் என்னும்
இரண்டு உலகங்களிலும்
எல்லா இன்பங்களையும் அனுப்பிக்கப் பெறுவர்
என்கிறார்
—————————————————————————————– ————————————————
வண்ணம் மணிமாடம் நல் நாவாய் உள்ளானைத்
திண்ணம் மதிள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன்
பண்ணார் தமிழ் ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லவர்
மண் ஆண்டு மணம் கமழ்வர் மல்லிகையே

—————————————————————————————————————————————

வண்ணம் மணிமாடம் நல் நாவாய் உள்ளானைத்
பல வகைப் பட்ட நிறங்களை உடைய
ரத்னங்களாலே செய்யப் பட்ட
மாடங்களை உடைத்தாய்
எல்லை இல்லாத இனிமையை உடைய
திரு நாவாயிலே நின்று அருளினவனை

திண்ணம் மதிள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் –
திண்ணியதான மதிளை உடைத்தான
திரு நகரியை உடைய ஆழ்வார்
அருளிச் செய்த
திரு நாவாய்க்கு காவல் திரு நகரியின் மதிள் போலே காணும்
ஆழ்வார் பரியவே அப்பரிவு தான் அவ் உஊருக்கு காவல் -என்னுதல்
அன்றிக்கே –
சர்வேஸ்வரனுக்கு செல்வம் ஆழ்வார் ஆகையாலே
செல்வம் கிடக்கிற இடத்தில் அன்றோ மதிள் இடுதல் -என்னுதல் –

பண்ணார் தமிழ் –
பண் மிகுந்த தமிழ்

ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லவர் மண் ஆண்டு –
இவ் உலகில் ஸ்ரீ வைஷ்ண ஸ்ரீ யால் நிறைந்தவராய் –

மணம் கமழ்வர் மல்லிகையே
மல்லிகை மணம் கமழ்வர் –
மல்லிகையை கூறியது எல்லா வாசனைக்கும் உப லஷணமாய்
சர்வ கந்த -என்கிற விஷயத்தோடு ஒத்து இருத்தலைப் பெறுவார்
இவருடைய எண்ணம்
அவர்களுடைய பேற்றுக்கு உடலாகும் –

நிகமத்தில்
சகல போகங்களையும் பூஜிக்கப் பெறுவார்
இஹ
அமுத்ர போகம் ஆமுஷ்முகம்
ரத்னங்கள் -மாடங்கள் –
நிரதிசய போக்கியம்
மங்களா சாசனம் செய்கிறார்
இப்படி இருக்க வேண்டும்
திண்ணமான மதிள் உடைய
திரு நாவாய்க்கு ரஷை  -திரு நகரில் மதிள் போலே
ஆழ்வார் பரிவு தான் அவனுக்கு ரஷை
ஈஸ்வரம் தனம் ஆழ்வார்
தனம் உள்ள இடம் மதிள் வைத்து
எம்பெருமான் திருவடி நிலை ஆழ்வார்
பண்ணார் தமிழ் இசை கூடிய
மண்ணாண்டு ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்
மல்லிகை மணம் கமழ்வார்
உப லஷணம்
சர்வ கந்த சாம்யாபத்தி பெறுவார்
தம்மையே ஒக்க அருள்  செய்வர்
இவர் பாரித்த அனுபவம் நாம் பெறுவோம்
ஆழ்வார் புத்திர ஸ்தானம் நாம் அனுபவிப்போம்
——————————————————————————— ——————————————————-
அறுக்கும் இடர் என்று அவன் பால் ஆங்கு விட்ட தூதர்
மறித்து வரப் பற்றா மனத்தால் -அறப் பதறிச்
செய்ய திரு நாவாயில் செல்ல நினைத்தான் மாறன்
மையலினால் செய்வு அறியாமல் –

சாரம் இடர் அருக்கும்
தூதர் விட்டதும்
மறித்து வர பற்றா மனசால்
அல பதறி
திரு நாவாயில் செல்ல நினைந்தார்
என்று அணுக போகிறேன்
மையலினால் செய்ய அறியாமையால்
பலன் சொல்ல வில்லை
—————————————————————————————————————————————————–

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 13, 2014

உன்னைக் காணப் பெறாமையாலே
நெஞ்சு அழிந்து கூப்பிடா நின்றேன்
என்கிறார்

————————————————————————————————————

அந்தோ அணுகப் பெரு நாள் என்று எப்போதும்
சிந்தை கலங்கி திருமால் என்று அழைப்பன்
கொந்தார் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திரு நாவாய்
வந்தே உறைகின்ற எம்மா மணி வண்ணா

—————————————————————————————————————

அந்தோ அணுகப் பெரு நாள் –
சொல்லத் தொடங்கினது தலைக் கட்ட மாட்டாத
வலி இன்மையைக் காட்டுகிறது -அந்தோ -எனபது –
அணுகப் பெறு நாள் என்று கொல்-என்ன அன்றோ நினைப்பது –

என்று எப்போதும் –
ஒருகால் சொல்லப் புக்கு இளைத்தால் விடுகை அன்றிக்கே
எல்லா காலத்திலும் –

சிந்தை கலங்கி திருமால் என்று அழைப்பன் –
மனம் கலங்கி
துயர் உற்ற பிள்ளைகள் தாய் தந்தையர் கல் பெயரைச் சொல்லிக்
கூப்பிடுமா போலே –
திருமால் என்று அழைப்பன் –

கொந்தார் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திரு நாவாய் –
கொத்துக்கள் மிக்க மலர்களை உடைத்தான
சோலையாலே சூழப் பட்ட
திரு நாவாயிலே
எப்பொழுதும் மாறாத மலர்கள் பொருந்திய
சோலைகளை உடைத்து ஆகையாலே
எல்லை இல்லாத இனிமையை உடைய தேசம் -என்றபடி

வந்தே உறைகின்ற எம்மா மணி வண்ணா –
ஒரு தேச விசேஷத்திலே சென்று
காணக் கூடியதான வடிவினைக் கொண்டு
அடியார்களுக்காக வந்து நித்ய வாசம் செய்கிறவனே
அவ்வடிவினை எனக்கு காட்டாத அன்று
உன் வரவு வாராமைக்கு சமம் -என்கை-

நெஞ்சு அழிந்து கூப்பிடா இருந்தேன் உன்னை காணப் பெறாமல்
சிந்தை கலங்கி திருமால் –
அணுகப் பெற –
வந்தே உறைகின்ற
அந்தோ -பல ஹானி சொல்ல முடியாமல்
எபோழுதும் இதே சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறேன்
கண்ணீர் பெரும் அளவும் தண்ணீர்
மாதா பிதா பெயரை சொல்லி திரு மால் -என்கிறார்
நித்ய வசந்தம் நிரதிசய போக்கியம்
தேச விசேஷ அனுபவம் இங்கே காட்ட வந்து உறைகின்ற
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக
வடிவு கட்டா விடில் அசத் சாம்யம் ஆகாதோ
இரண்டையும் மணி வண்ணன் சுலப்யம் சௌந்தர்யம்

———————————————————————————————————————————-

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 13, 2014

இப்படி சொன்ன இடத்திலும்
ஒரு விசேஷ கடாஷம் செய்யாமையாலே
நான் இவ் வாசையோடு முடியா நின்றேன்
நான் விரும்பிய பொருளைப் பெற புகுகிற
மிக்க புண்ணியத்தை உடையவர்கள் யாரோ –
என்கிறார்

—————————————————————————————————————-

தேவர் முனிவருக்கு என்றும் காண்டற்கு அரியன்
மூவர் முதல்வன் ஒரு மூ உலகு ஆளி
தேவன் விரும்பி உறையும் திரு நாவாய்
யாவர் அணுகப் பெறுவார் இனி அந்தோ –

——————————————————————————————————————

தேவர் முனிவருக்கு என்றும் காண்டற்கு அரியன் –
பிரமன் முதலான தேவர்கட்கும்
சனகன் முதலான முனிவர்கட்கும்
தங்கள் முயற்சியாலே என்றும் ஒக்க காண அரியனாய் உள்ளவன் –

மூவர் முதல்வன் –
பிரமன் சிவன் இவர்களுக்கு நடுவே வந்து அவதரித்து
இவர்களுக்கு நிர்வாஹகன் ஆனவன் –
அன்றிக்கே
பிரமன் சிவன் இந்திரன் என்னும் இவர்களுக்கு நிர்வாஹகன் -எண்ணுதல் –

ஒரு மூ உலகு ஆளி-
இ ந்த்ரன் மூலமாக நின்று
மூன்று உலகங்களையும் காக்கும் படியைச் சொல்லுதல்
அன்றிக்கே
கீழும் மேலும் நடுவுமான எலா உலகங்கட்கும்
ஒப்பற்ற நாயகன் -என்னுதல்-

தேவன்
எல்லாருக்கும் வேறு பட்டவன் -ஒளியைப் பரப்புகிறவன்

விரும்பி உறையும் திரு நாவாய் –
இப்படி எல்லா பொருட்கட்கும் நிர்வாஹகன் ஆனவன்
தனக்கு என ஒரு குடி இருப்பு இல்லாதவன்
ஒருவன் குடி இருப்பு பெற்றால் போலே
அடியார்களைப் பாது காப்பதற்கு பாங்கான தேசம்
என்று மிகவும் விரும்பி வர்த்திக்கிற தேசத்தை –
யாவர் அணுகப் பெறுவார் இனி –
நான் முடியப் புகா நின்றேன்
இனி பெற இருக்கிறவர் யாரோ
அவர்கள் மனிதர்கள் அல்லர் -என்கிறபடியே
நதே மனுஷ்யா தேவா தே எ சாரு சுப குண்டலம்
முகம் த்ரஷ்யந்தி ராமஸ்ய வர்ஷே பஞ்ச தசே புன -அயொய்ஹ்யா -64-69- தசரதன் புலம்பல் –
மனிதர்களுக்கு கூட்டு அல்லர் –
இனி -என்ற சொல்
நான் முடிந்தேன் என்பதனைக் காட்டுகிறது –

எனக்கு உள்ளது அவனுக்கு உண்டாக பெறாது ஒழிவதே -என்பார்
அந்தோ –
என்கிறார் –
நதே மனுஷ்யா –
அவர்கள் செத்து பிறக்கிறவர்களுக்கு கூட்டு அல்லர்
தேவா-
அவர்கள் எப்பொழுதும் அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்கிற
நித்ய சூரிகளுக்கு கூட்டு ஆவார் -அத்தனையே –
தே எ சாரு சுப குண்டலம் முகம் த்ரஷ்யந்தி ராமஸ்ய –
பதினான்கு ஆண்டும்
ஒருபடி தப்பிக்கிடந்து
அவர் மீண்டு வந்தால்
அவ ஒப்பித்த முகத்தை காணப் பெரும்
புண்ணியம் மிக்கவர்கள் யாரோ –
இங்கே யாதாயினும் ஒரு கால விசெடத்திலே பெருமாளை
அனுபவிக்கிறவர்கள்
எப்பொழுதும் அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்கும்
நித்ய சூரிகளைக் காட்டிலும் சீரியரே
விண்ணுளாரிலும் சீரியரே -திரு விருத்தம் -79-என்கிறபடியே –
வர்ஷே பஞ்ச தசே புன –
பதினான்கு ஆண்டும் கழித்து
பதனைந்தாம் ஆண்டுக்கு இருப்பாரே அன்றோ காணப் பெறுவார்
காலம் முடிந்தது என்று இருக்கிறான் ஆயிற்று சக்கரவர்த்தி –

விசேஷ கடாஷம் செய்து அருளாமல் இருக்க
மூவர் முதல்வன்
யாவர் மிக பெறுவார் -யார் பாக்யசாலிகளோ
காண்பதற்கு அரியன்
மூ உலகம் ஆள்பவன்
தேவர் விரும்பி உறையும்
திரு நாவாய் யார் அணுக பெறுவார்
முனிவர் சனகாதிகள் முக்த பிராயர்
விஷ்ணு –
ப்ரஹ்ம இந்திர ருத்ரன்
கீழும் மேலும் நடுவுமான சர்வ லோகங்கள்
உலகாளி
காஞ்சி சுவாமிகள் –
காளி அப்பன் -பெயர் வைத்து -திருப்பத்தூர்
உலகாளி அப்பன் மாற்றி –
உலகாளி இவன் ஒருவன் தான்
தேவன் -பரம விலஷ்னனன்
தீவு பிரகாசம்
தனக்கு குடி இருப்பு பெற்றால் போலே விரும்பி உறையும்
அப்படிப் பட்டவன்
ஆஸ்ரித ரஷனத்துக்கு பாங்கான தேசம் என்பதால் ஆசை கொண்டவன்
ந தி மனுஷ்யா -மனிசர்க்கு கூட்டு இல்லை
இனி -யார் பார்க்க போகிறார்
நான் முடிந்தேன் சூசிப்பிக்கிறார்
எனக்கு உள்ள ஆசை அவனுக்கு இல்லாமல்
தசரதன் கடைசியில் சொன்ன வார்த்தை
யார் உயிர் உடனிருந்து பெருமாளை பார்ப்பவர் மனுஷ்யர் இல்லை தேவர்கள் தான்
சாறு சுப குண்டலம்
முகம் ராமன் –
வர்ஷே சாது தச புன
செத்து பிழைப்பவர்களுக்கு கூட்டு இல்லை
நித்ய சூரிகள் போல்வார் ஆவார்
ஒருபடி தப்பி கிடந்தது ஒப்பித்த திரு முகம் பார்ப்பவர்கள்
காணப் பெரும் பாக்யசாலிகள் யாரரோ நித்யரிலும் சீரியர்
விண்ணுளாரிலும் சீரியர்
காலம் தனக்கு முடிந்தது என்றானே சக்கரவர்த்தி சீரியர்
விண்ணுளாரிலும் சீரியர்
காலம் தனக்கு முடிந்தது என்றானே சக்கரவர்த்தி

————————————————————————————————————————-

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 13, 2014

மேல் பாசுரத்திலே அருளாய் -என்றார்
அப்போதே விரும்பியதை பெறாமையாலே
அருளவுமாம்
தவிரவுமாம்
அறிவின்மை சிறிதும் இல்லாதபடி உன்னை
என் நெஞ்சிலே இருத்தும்படி
தெளிவைத் தர வேண்டும் –
என்கிறார் –

—————————————————————————————————————————-

அருளாது ஒழிவாய் அருள் செய்து அடியேனைப்
பொருளாக்கி உன் பொன்னடிக் கீழ் புக வைப்பாய்
மருளே இன்றி உன்னை என் நெஞ்சத்து இருத்தும்
தெருளே தரு தென் திரு நாவாய் என் தேவ

———————————————————————————————————————-

அருளாது ஒழிவாய் –
என் பக்கல் திருவருள் செய்யாமல்
இவன் பட்டது படுகிறான் என்று இருக்கிலும் இரு

அருள் செய்து –
அன்றிக்கே
எனக்கு வேறு கதி இன்மையைக் கண்டு
கிருபை செய்து –

அடியேனைப் பொருளாக்கி -உன் பொன்னடிக் கீழ் புக வைப்பாய்
அறிவில்லாத பொருளைப் போன்று இருக்கிற என்னை
அசந்நேவ ச பவதி அசத் ப்ரஹ்மேதி வேத சேத்
அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத் வேத சந்தமேனம் ததோவிது-தைத்ரியம்
என்கிறபடியே
ஒரு பொருள் ஆகும்படி செய்து
எல்லை இல்லாத இனிமையை உடைய
உன் திருவடிகளின் கீழே
வைத்துக் கொள்ளிலும் கொள்

பொருள் ஆனாரை வைத்துக் கொள்ளும் இடம்
உன் பொன்னடிக் கீழ் போலே காணும் –

பொருள் ஆனாரை -பொருளும் செல்வமும் –

மருளே இன்றி உன்னை என் நெஞ்சத்து இருத்தும்தெருளே தரு
அடியில் மயர்வற மதி நலம் அருளின படியே
அறிவின்மை சிறிதும் இல்லாதபடி
உன்னை என் மனத்தினில் எப்பொழுதும் வைத்துக் கொள்ளும் படி
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே -2-9-4-என்கிற தெளிவினைத் தந்து அருள வேண்டும் –

தென் திரு நாவாய் என் தேவே -தெருளே தரு -என்று முடிக்க –

அன்றிக்கே
மருளே இன்றி உன்னை என் நெஞ்சத்து இருத்தும் தெருளே தரு
தென் திரு நாவாய் என் தேவே
அருளாது ஒழிவாய்
அருள் செய்து
அடியேனைப் பொருள் ஆக்கி ‘
உன் பொன்னடிக் கீழ் புக வைப்பாய்
உன் திரு உள்ளம் ஆனபடி செய் -என்று பிள்ளான் பணிப்பர்-

நித்ய வாசம்
அநந்ய கதி என் பக்கல் கிருபை
ஆஸ்ரிதர்க்காக இருக்கும் நீ
மாவலி இடம் நிலம்
கோவாகிய மா வலி
ராஜா வாக்கிய
தானே ஆனான்
பரித்து கொண்டான்
சர்வேஸ்வரன் இந்திரனை ஆக்கி வைக்க
அவனை தள்ளி
தேவானாம் தானாவான் சாமான்ய அதி தைவதம்
ஸ்தானம் கொடுத்து
கட்டளை மீறினால் -தண்டனை
ராஜா குடி மக்களனைவருக்கும் பொது
தானே ஏறிட்டு கொண்டு நானே அரசன் தானே அபிமானித்து அஹங்காரம் கோவாகிய
தன்னது அல்லாதவற்றை –
ராஜ்ஜியம் அகப்பட்டால் -நாசம் ஆகும்
நிலம் கொண்டான்
தேவாசுரம் செற்றவனே
ஒரு தலையை அளித்து தேவ ஜாதிக்கு குடி இருப்பு
திரு மாலே பிராட்டிக்காக
முகம் தோற்ற அணித்தாக திரு நாவாய்
நித்யவாசம்
நாரண நம்பி அந்தர் ஆத்மா
ஆஸ்ரித வத்சலன் நம்பி பரி பூரணன்
நீ
ஆவா அடியான் இவன்
ஐயோ ஐயோ இவன் அநந்ய கதி
கிருபை என்று அருள வேணும்
கிருபா மாத்திர மநோ விருத்தி
அர்ச்சனை ஸ்துதி யால் இல்லை கிருபை ஒன்றாலே
அடியான்
அருளவும்
அருள் கொள்ளவும் சம்பந்தம் சொல்கிறது –

அபேஷிதம் பெறாமல் –
அருளாது இருந்தாலும் இல்லா விட்டாலும்
தெருளே தரு -தருக – தென் திரு நாவாய்
வஸ்துவாம் படி பண்ணி
உன் பொன்னடிக் கீழ் வைத்துக் கொள் -அருள் செய்து
பொன்னடிக் கீழ் புக வைத்து –
பொருளானவர்களை வைக்கும் ஸ்தானம் பொன் அடிக்கீழ் காணும்
மருள் இல்லாமல் நெஞ்சில் வைக்கும் ஞானம்
அஞ்ஞானம் கந்தம் இல்லாதா படி -மருளே இல்லாமல்
உன்னை எனது இருத்தும் தெருள்
மயர்வற மதி நலம் அருளின படியே -தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே தெளிவைத் தருக -கிரியை வினைச் சொல்
பிறப்பின்மை  பெற்று அடிக்கீழ் குற்றேவல் அன்று மறப்பின்னை மாடு யான் வேண்டும் மாடு செல்வம்
அன்றிக்கே –
திரு உள்ளம் படி -பிள்ளான் -அன்வயம் மாற்றி –
தருகின்ற தேவ -இஷ்டம் படி செய்து அருளுவாய்
ஆறாயிரப்படி இந்த அர்த்தம் –
தந்து அருளிய நீ
எம்பெருமான் இடம் இன்னாதாகிரார் -கோபித்து கொண்டு -இஷ்டப்படி செய்து அருளி –
தரு -தருகிவாசி -வினை எச்சம் இல்லாமல் வினை முற்றாக கொண்டு
தெளிவைத் தந்த நீ –

—————————————————————————————————————————————————

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 9, 2014

அடியார்களுக்காக திரு நாவாயிலே நித்ய வாசம் செய்கிற தேவரீர்
வேறு ஒரு கதியும் இல்லாதவன் இவன் -என்று
என் பக்கலிலே கிருபை செய்து அருள வேண்டும் –
என்கிறார் –

————————————————————————————————————————–

கோவாகிய மாவலியை நிலம் கொண்டாய்
தேவா சுரம் செற்றவனே திருமாலே
நாவாய் உறைகின்ற என் நாரண நம்பீ
ஆவா அடியான் இவன் என்று அருளாயே

——————————————————————————————————————————–

கோவாகிய மாவலியை நிலம் கொண்டாய் –
சர்வேஸ்வரன் இந்த்ரனை மூன்று உலகங்கட்கும்
அதிபதி யாக்கி வைத்தான் –
அவனைத் தள்ளி அந்த பதத்தைத் தானே ஏறிட்டுக் கொண்டு
நானே அரசு -என்று இருந்தான் ஆயிற்று
நீ கொடுக்க கொள்கை அன்றிக்கே
அவற்றை எல்லாம் தானே நியமிக்கிறவன்
என்று செருக்கு கொண்டு இருந்தான் ஆயிற்று
வெறும் புறத்திலே தன்னது அல்லாதத்தை தன்னது என்று
ஏறிட்டுக் கொண்டு இருக்கக் கூடிய
அவன் கையில் இவ் விஷயமும் கிடக்குமாகில்
நாடு குடி கிடவாது -என்று பார்த்தருளி
இந்த்ரனுடைய உலகத்தை அவன் பக்கலில் நின்றும் வாங்கினான் –

தேவா சுரம் செற்றவனே-
தேவாசுரர்கள் போரிலிலே அவர்கள் படுவது
இவர்கள் படுவதாய்
இங்கனே உருவச் செல்லப் புக்கவாறே
அசுர சாதியை அழித்து
தேவ சாதிக்கு குடி இருப்பும் பண்ணிக் கொடுத்தான் ஆயிற்று –

திருமாலே –
அடியார்களை பாது காப்பதற்கும்
அவர்கள் விரோதிகளை அழிப்பதற்கும்
அடி திருமகள் கேள்வன் ஆகை-

நாவாய் உறைகின்ற –
இப்படிப் பாதுகாக்கும் இடத்தில்
அடுத்து அணித்தாக முகம் தோற்ற திரு நாவாயிலே
நித்ய வாசம் செய்கிற –

என் நாரண நம்பீ-
அடியார்களை பாதுகாப்பதே நோக்காக
எல்ல பொருள்களிலும் அந்தராமியாய் இருப்பவன்
அதற்கு உறுப்பாக அடியார்கள் இடத்தில்
அன்பு உள்ளவனாய்
அவர்களுக்கு உறுப்பாகப் பெற்றோம் என்றதனாலே
பரி பூரணன் ஆனவனே -என்பார் -நம்பீ -என்கிறார் –

ஆவா அடியான் இவன் என்று அருளாயே –
சோஹம் தே தேவ தேவேச நார்ச்ச நாதௌ ச்துதௌ நச
சாமர்த்யவான் க்ருபாமாத்ரா மநோ வ்ருத்தி ப்ரசீத மே-ஸ்ரீ விஷ்ணு பிராணம் -5-7-70
கிருபை ஒன்றையே மனத்தின் செயலாக கொண்டு
எனக்கு இரங்க வேண்டும் -என்கிறபடியே
ஐயோ இவன் வேறு கதி ஒன்றும் இல்லாதவன்
இவனுக்கு வேறு புகல் இல்லை -என்று
என் பக்கலிலேகிருபை செய்து அருள வேண்டும்
அன்றிக்கே
அவன் அருளுகைக்கும்
இவன் அருள் கொள்கைக்கும்
சம்பந்தம் சொல்லுகிறது
அடியான் -என்ற சொல்லால் -என்னுதல் –

நித்ய வாசம்
அநந்ய கதி என் பக்கல் கிருபை
ஆஸ்ரிதர்க்காக இருக்கும் நீ
மாவலி இடம் நிலம்
கோவாகிய மா வலி
ராஜா வாக்கிய
தானே ஆனான்
பரித்து கொண்டான்
சர்வேஸ்வரன் இந்திரனை ஆக்கி வைக்க
அவனை தள்ளி
தேவானாம் தானாவான் சாமான்ய அதி தைவதம்
ஸ்தானம் கொடுத்து
கட்டளை மீறினால் -தண்டனை
ராஜா குடி மக்களனைவருக்கும் பொது
தானே ஏறிட்டு கொண்டு நானே அரசன் தானே அபிமானித்து அஹங்காரம் கோவாகிய
தன்னது அல்லாதவற்றை –
ராஜ்ஜியம் அகப்பட்டால் -நாசம் ஆகும்
நிலம் கொண்டான்
தேவாசுரம் செற்றவனே
ஒரு தலையை அளித்து தேவ ஜாதிக்கு குடி இருப்பு
திரு மாலே பிராட்டிக்காக
முகம் தோற்ற அணித்தாக திரு நாவாய்
நித்யவாசம்
நாரண நம்பி அந்தர் ஆத்மா
ஆஸ்ரித வத்சலன் நம்பி பரி பூரணன்
நீ
ஆவா அடியான் இவன்
ஐயோ ஐயோ இவன் அநந்ய கதி
கிருபை என்று அருள வேணும்
கிருபா மாத்திர மநோ விருத்தி
அர்ச்சனை ஸ்துதி யால் இல்லை கிருபை ஒன்றாலே
அடியான்
அருளவும்
அருள் கொள்ளவும் சம்பந்தம் சொல்கிறது –

———————————————————————————————————————————————-

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 9, 2014

ஊரை அன்றிக்கே
ஊரில் நின்று அருளின
உன்னைக் கண்டு களிப்பது என்றோ
என்கிறார்

————————————————————————————————————————————

கண்டே களிக்கின்றது இங்கு என்று கொல் கண்கள்
தொண்டே உனக்காய் ஒழிந்தேன் துரிசு இன்றி
வண்டு ஆர் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திருநாவாய்
கொண்டே உறைகின்ற எம் கோவலர் கோவே

———————————————————————————————————————————

கண்டே களிக்கின்றது இங்கு என்று கொல் கண்கள்
இங்கு-கண்டே களிக்கின்றதுஎன்று கொல் கண்கள்
நான் செய்த படி செய்ய
கண்களின் விடாய் கெடுவது என்றோ
ஒரு நாளில் காண்கை நிச்சயம்
ஆனபின்பு இந் நிர்பந்தத்துக்கு பலம் என் என்னில் –

தொண்டே உனக்காய் ஒழிந்தேன் துரிசு இன்றி –
துரிசு இன்றி –உனக்குத் தொண்டே ஆய் ஒழிந்தேன் –
வேறு ஒன்றில் பற்று இல்லாமல்
உன் திருவடிகளில் மிக்க காதலன் ஆனேன் –
அரைக் கணம் இழக்க மாட்டாதபடி அன்றோ என் ஆசை இருப்பது
இங்கு -துரிசு -என்றது உலக விஷயங்களில் மனம் செல்லுதல் –

வண்டு ஆர் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திருநாவாய் –
வாசனையைப் போன்று
வண்டுகளும் படிந்து கிடக்கும் படி
மலர்ந்து இருக்கின்ற
சோலைகளை உடைத்தான தேசம் –
நச புன ஆவர்த்ததே -என்கிறபடியே
புக்காரை மீள ஒட்டாதபடி
எல்லை இல்லாத இனிமையை உடைய தேசம் –

கொண்டே உறைகின்ற –
நமக்கும் நம்மை உகந்தாருக்கும் நினைத்த படி செய்து
அனுபவிக்கலாம் தேசம் -என்று
திரு உள்ளத்திலே ஆதரித்துக் கொண்டு வசிக்கிற தேசம் ஆயிற்று –

எம் கோவலர் கோவே –
கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து
ஆயர்கட்கு சுலபன் ஆனால் போலே
திரு நாவாயிலே வந்து -எனக்கு சுலபன் ஆனவனே –

திவ்ய தேசம் அன்றிக்கே
உன்னை என்று காண்பேன் என்கிறார்
கண்டே களிக்க
கண்களின் விடாய்
கண்ணுக்காவது கிடைக்கட்டும்

கண் தனியே இவர் தனியே
காண்பது நிச்சயம்
அந்ய பரத்தை இல்லை
அரை சனம் இழக்க முடியாத சபலம்
துரிசு தோஷம் மனஸ் ஹேய விஷய ஸ்பர்சம் இல்லை
பரிமளம் வண்டுகள்
நச புன ஆவர்த்ததே செய்ய வைக்கும்
திவ்ய தேசம் வளைப்பு
நினைத்த படி பரிமாற்ற
கொண்டே உறைகின்ற
நமக்கும் நம்மைஉகந்தாருக்கும்
ஆதரித்து வர்திக்கின்ற தேசம்
கோவலர் கோ
இடையருக்கு சுலபன் போலே எனக்கு சுலபன் ஆனான்

————————————————————————————————————————————–

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 9, 2014

திருநாவாயை கண்ணின் விடாய் தீரக் கண்டு
அனுபவிப்பது என்று
என்கிறார்

—————————————————————————————————————–

மணாளன் மலர் மங்கைக்கும் மண் மடந்தைக்கும்
கண்ணாளன் உலகத்து உயிர் தேவர்கட்கு எல்லாம்
வின்ணாளன் விரும்பி உறையும் திருநாவாய்
கண்ணாரக் களிக்கின்றது இங்கு என்று கொல் கண்டே

———————————————————————————————————————-

மணாளன் மலர் மங்கைக்கும் மண் மடந்தைக்கும்
பெரியபிராட்டியாருக்கும்
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியாருக்கும்
கணவன் ஆனவன் –
இதனால்
புருஷகாரம் ஆவாரும்
பொறைக்கு உவாத்து ஆவாரும்
உளராய் இருக்க இழக்க வேண்டுமோ -என்கிறார் –

கண்ணாளன் உலகத்து உயிர் தேவர்கட்கு எல்லாம் –
உலகத்து உயிர் தேவர்கட்கு எல்லாம் -கண்ணாளன்
உலகத்தில் மனிதர்கள் என்ன
தேவர்கள் என்ன
எல்லார்க்கும் நிர்வாஹகன் ஆனவன்
இதனால் அவர்கள் உடைய படுக்கைப் பற்று -சீதனம் –
நோக்குகிற படியைத் தெரிவித்த படி

வின்ணாளன் –
படுக்கை தான் இருக்கிறபடி -என்றது
பிராட்டிமாரும் தானும் -தனக்குத் தகுதியான பரமபதத்தில்
திவ்யமான கட்டிலிலே இருந்து
நித்ய சூரிகளை நிர்வஹிக்கிறவன் -என்கிறபடி –

விரும்பி உறையும் திருநாவாய் –
உபய விபூதி நாதன்
பெறாப் பேறாக விரும்பி வர்த்திக்கிற தேசம்
அவன் விரும்புகிற தேசம் அல்லது அடையத் தக்க பேறு வேறு இல்லை அன்றோ –

கண்ணாரக் –
காண்கையிலே விடாய்ப் பட்ட கண் வயிறு நிறைய –

களிக்கின்றது இங்கு என்று கொல்-
அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம்
அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத அஹம் அந்நாத –
நான் இனியன் -என்று ஒரு தேச விசேஷத்தே
களிக்கை ஒழிய
இங்கே களிக்கப் பெறுவது என்றோ –

கண்டே –
காண்பது நிச்சயம் -என்னும் நம்பிக்கையாலே
களிக்கை அன்றியே
கண்டே களிப்பது என்றோ

கண்ணுக்கு தாகம் விடாய் என்று தீரும்
கண்ணார கழிக்க
திவ்ய தேசத்தை
மலர் மங்கைக்கும் மண் மங்கைக்கும்
புருஷகாரை பூதை பெரிய பிராட்டியார்
பொறைக்கு உவாத்து வாத்தியார் உபாத்யாயர்
கண்ணாளன் நிர்வாஹகன்
அவர்கள் பிராட்டிமார் படுக்கை பற்று இந்த லோகம் ஸ்திரீ தனம் மஞ்சள் காணி போலே
சம்ரஷிக்க வேண்டியது இவன் பொறுப்பு
பரிபாலனம் இதனால் தான்
வின்ணாளன் -படுக்கை தான் இருக்கும் படி -பர்யங்கம்
உபய விபூதி நாதன் பேராப் பேராக வர்த்திக்கும் திவ்ய தேசம்
காண்கையிலே விடாய் பட்ட கண்
அஹம் அன்னம்
தேச விசேஷம் இல்லை
இங்கு என்று கோல்
கண்ணாரா
திருப்தியாக சேவிக்க
காண்கை நச்சயம்
கண்டே களிக்க வேண்டும்

————————————————————————————————————————————————

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 9, 2014

ஆத்துமா உள்ளவரையிலும்
செய்ய வேண்டிய அடிமையைச் செய்யும்படி -மீளா அடிமைப் பணி செய்ய-
உன்னால் ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்ட நான்
நப்பின்னை பிராட்டியோடு கூடி இருக்கிற இருப்பிலே
அடிமை செய்யப் பெரும் நாள் என்று
என்று அறிகிலேன்
என்கிறார்-

——————————————————————————————————————————

நாளேல் அறியேன் எனக்கு உள்ளன நானும்
மீளா அடிமைப் பணி செய்யப் புகுந்தேன்
நீளார் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திரு நாவாய்
வாளேய் தடம் கண் மடப்பின்னை மணாளா –

——————————————————————————————————————————-

நாளேல் அறியேன் எனக்கு உள்ளன –
எனக்கு உள்ளன நாளேல் அறியேன் –
பெறக் கூடிய நாள் என்று -என்று அறிகிலேன்
அன்றிக்கே
நான் பிரிந்து இருக்க வேண்டிய நாள் எத்தனை உண்டு
என்று அறிகின்றிலேன் -என்னுதல் –
நன்று
பேறு நிச்சயமான பின்பு பதறுகிறது என் -என்னில்

நானும் மீளா அடிமைப் பணி செய்யப் புகுந்தேன் –
நித்ய சூரிகள் செய்யும்
உயிர் உள்ள வரையிலும் செய்யப் படும் அடிமையிலே
அன்றோ நானும் அதிகரித்தது
ஒரு பிரயோஜனத்தைக் கொள்ளக் கிட்டினவனாய்
ஆறி இருக்கிறேனோ
அடிமைப் பணியினுடைய வாசனையின் இனிமை
அறியாதவனாய் ஆறி இருக்கிறேனோ –

நீளார் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திரு நாவாய் –
ஓங்கிப் பரப்பு மாறப் பூத்த
சோலைகளை உடைத்தான தேசம் -என்றது
அடிமை செய்கைக்கு பூக்கள் முதலான சாதனங்கள்
குறைவற்ற தேசம் -என்றபடி –
அன்றிக்கே –
நப்பின்னை பிராட்டியும் தானுமாக மலர்களைப் பறித்து குவிக்கலாம் தேசம் -என்பதனைத் தெரிவித்தபடி -என்னுதல்

வாளேய் தடம் கண் –
ஒளியை உடைத்தான
பரந்த கண் -என்னுதல்
வாள் போன்று கண்டாரை அழிக்க வல்ல கண் என்னுதல் -என்றது
அவனைத்தனக்கு உரியவன் ஆக்க வல்ல
கண் அழகை உடையவள் -என்றபடி –

மடப்பின்னை மணாளா –
அழகே அன்றிக்கே
ஆத்தும குணங்களாலும் துவக்க வல்லவளுக்கு
கணவன் ஆனவனே
வேறு தேசத்துக்கு சென்று இருந்த குழந்தை ஊர்
அணித்தவாறே
தாய்மாரை பலகால் நினைக்குமாறு போன்று
அடையத் தக்க தெளி விசும்பு அணித்தானவாறே
திரளவும் தனித் தனியும் பிராட்டிமாரை
அனுசந்திக்கிறார் பாட்டு தோறும் –

———————————————————-

ஆத்மாந்த தாஸ்யம்
பொருந்தின தாஸ்யம்
அனுக்ரகம் செய்து அருளினான்
பின்னை மணாளன் -வாள் போன்ற கண்கள்
நாளேல் அறியேன் -பெறக் கடவ நாள் என்று அறியேன்
மீளா அடிமை செய்ய ஆசைப் பட்டேன்
பிரிந்து இருக்க கடவ எத்தை நாள்
பேறு சித்தம்
பதறாமல் இருக்க முடியாதே
ஆத்மாந்த தாஸ்யம் அதிகரித்தேன் நித்யர் போலே
பிரயோஜநாந்த பரர போலே ஆறி இருக்க
தாசா பரிமளம் சுவடு ரசம் அறிந்த
அடிமை செய்ய புஷ்பாதி உபகரணங்கள் உண்டே
நப்பின்னை தானும் உஷ்பம் பறித்து விளையாட தேசம்
புஷ்ப அபசயம் கொய்து
சந்திர புஷ்கரணி -ரெங்கன் -தாழ்த்த -கரண புஷ்பம் –
அனந்தாழ்வான் தோட்டம் -கட்டி போட்ட கதை –
புஷ்பம் பறித்து விளையாடல் எங்கும் உண்டே
மலர் சோலைகள் சூழ் திரு நாவாய்
ஒளி உடைத்த பரந்த கண்
கண்டாரை அழிக்க வல்ல
அற்று தீர்ந்தவனாக ஆக்கி
அழகு மட்டும் இல்லை
மட -ஆத்மா குணம்
தேசாந்தரம் போன பிரஜை
தாய்மாரை நினைப்பது போலே
அடிக்கடி பிராப்ய தசை அணித்தவாறே பிராட்டிமாரை அனுசந்தித்து கொண்டு இருக்கிறார் –

—————————————————————————————

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -9-8-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

February 9, 2014

திரு நாவாயிலே
திரு ஓலக்கத்திலே புகும் நாள் என்று
என்று அறிகின்றிலேன் –
என்கிறார் –

———————————————————————————————————————-

எவைகோல் அணுகப் பெரும் நாள் என்று எப்போதும்
கவை யில் மனம் இன்றி கண்ணீர்கள் கலுழ்வன்
நவை இல் திரு நாரணன் சேர் திருநாவாய்
அவையுள் புகலாவது ஓர் நாள் அறியேனே

——————————————————————————————————————————

எவைகோல் அணுகப் பெரும் நாள் என்று –
நான் வந்து கிட்டப் பெரும் நாள் எவை என்று

எப்போதும் –
ஒருகால் இதனைச் சொல்லி அல்லாத போது வேறு ஒன்றிலே நோக்காக இருக்கிறேனோ

கவை யில் மனம் இன்றி –
அது தன்னிலும்
இதுவும் வேறு விஷயமாக செல்லுகிறதோ -என்றது
இரு தலைத்த நெஞ்சு இன்றிக்கே -என்றபடி
ஏகாக்ர சித்தனாய்க் கொண்டு
கவை -கார்யம் -வேறு விஷயம் –

கண்ணீர்கள் கலுழ்வன் –
கண்ணீர்கள் வெள்ளம் இட இருப்பன் –

நவை இல் திரு நாரணன்-சேர்
பற்றுதற்கு அரியனாய் இருக்கை முதலான
குற்றம் இன்றிக்கே
ஸ்ரீ மானான நாராயணன் -என்றது –
எளிமைக்கு ஊற்றான பிராட்டியோடு கூடத்
திரு நாவாயிலே வந்து
சுலபனானவன் -என்றபடி –

திருநாவாய் அவையுள் புகலாவது ஓர் நாள் அறியேனே –
திரு நாவாயிலே பேர் ஒலக்கமாய் இருக்க
அடியார்கள் குழாங்களை உடன் கூடுவது என்று கொலோ -2-3-10-என்று ஆசைப் பட்ட நான்
அத்திரளிலே சென்று கூடப் பெரும் நாள் என்று
என்று அறிகிலேன் –

ஓலக்கத்தில் என்று புகுவேன்
திரு நாராணன்
நாவாய் நின்ற நாரண நம்பி
அவை சபையில் அணுகப் பெற
எப்பொழுதும் இதே சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறேன்
கவை -கார்யம் விஷயான்தரம் மனம் ஈடு பாடு இன்றி
இருதளைத்த நெஞ்சு இல்லாமல்
கண்ணீர் பெருக
நவை -தோஷம் குற்றம் இல்லாத அடைவது சுலபன் ஸ்ரீ மண் நாராயணன்
பெரிய பிராட்டியார் உடன்
அடியார் குழாம் கூட ஆசைப் பட்ட நான்
பிராப்ய ருசி குறை இல்லை
நவை குற்றம்
சபை ஓலக்கம் அடியார் பிராட்டிமார் உடன் கூடி இருக்க
எப்பொழுது அடையப் போகிறேன்

————————————————————————————————————————————————

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-