திருவாய்மொழி நான்காம் பத்தில் வியாக்கியானத்தில் வந்துள்ள ஐதிஹ்யங்கள்–

April 8, 2013

ஒருநாள் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ வண்ணாத்தான், திருப்பரிவட்டங்களை அழகியதாக வாட்டிக் கொண்டுவந்து எம்பெருமானார்க்குக் காட்ட, மிக உவந்தாராய், அவனைப் பெருமாள் திருவடிகளிலே கைப்பிடித்துக்கொண்டு புக்கு, ‘நாயன்தே! இவன் திருஅரைக்குத் தகுதியாம்படி வாட்டினபடி திருக்கண் சார்த்தியருளவேணும்,’ என்று இவற்றைக் காட்டியருள, கண்டு உவந்தருளி, உடையவரை அருள்பாடு இட்டருளி, ‘இவனுக்காக, ரஜகன் நம் திறத்தில் செய்த குற்றம் பொறுத்தோம்!’ என்று திருவுள்ளமாயருளினார்.

    ‘நம்மைப் போலே வாய்புகுசோறாகப் பறிகொடாதே, பல காலம் பூமியிலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீயோடே ‘நாட்டாரோடு இயல்வொழிந்து’ என்கிறபடியே, தங்கள் வேறுபாடு தோன்ற இருக்கப் பெறுவர்கள்,’ என்று சீயர் உருத்தோறும் அருளிச்செய்வர்.

    நாதமுனிகள், இராஜா சாமந்தன் தலையிலே அடியை இட்டு யானைக்கழுத்திலே புக்கபடியைக் கண்டு, ‘சர்வேசுவரன் பிரமன் முதலியோர் தலையிலே அடியிட்டுப் பெரிய திருவடியை மேற்கொள்ளும்படி இதுவாகாதே!’ என்னாமோகித்தார் என்பது பிரசித்தமே அன்றோ? இராஜா! தன் சேனையோடே கங்கை கொண்ட சோழபுரத்து ஏறப்போகச் செய்தே, பெரிய முதலியார் மன்னனார் திருவடிகளிலே சேவித்திருக்கச்செய்தே, பெண்பிள்ளை வந்து, ‘நம் அகத்திலே ஒரு குரங்கும் இரண்டு வில்லிகளும் ஒரு பெண்ணுமாய் வந்து புகுந்தார்கள்,’ என்றவாறே, ‘பெருமாளும் இளைய பெருமாளும் பிராட்டியும் ஐந்திரவியாகரண பண்டிதனும்’ என்று புத்தி பண்ணிப் பின் தொடர்ந்து போய் முன்னே போகின்றவர்கள் ‘போகின்றார்கள், போகின்றார்கள்’ என்னக் கேட்டுக் கீழை வாசலிலே சென்றவாறே, ‘இப்படிப் போகின்றவர்களைக் கண்டீர்களோ

என்று வாசலிலவர்களைக் கேட்க, அவர்கள், ‘கண்டிலோம்’ என்ன, அதுவே ஹேதுவாகத் திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளினார் அன்றோ?

    இராஜேந்திர சோழன் என்ற ஊரிலே திருவாய்க்குலத்தாழ்வார் என்ற ஒருவர் உண்டு; அவர் கார்காலத்தில் பயிர் பார்க்க என்று புறப்பட்டு, மேகத்தைக் கண்டவாறே மோஹித்து விழுந்தார்; அவர் விழுந்ததைக் கண்டு நின்ற குடிமகன் ஓடி வந்து, அவரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து வீட்டிலே விட்டு, ‘இவர் தன்மை அறிந்திருந்தும் இந்நாளிலே இவரை வயல் பார்க்கப் புறப்பட விடுவாருண்டோ!’ என்றான்.

    ஆழ்வான் திருக்கண்கள் நோவுபட்ட பின்பு எம்பெருமானார் திருவுள்ளம் நோவுபட்டாற்போலேகாணும் திருத்தாயார் திருவுள்ளமும் படுகிறது.

    ‘ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வானைப் புகுரவொட்டேன்!’ என்றார் மஹாராஜர்; ‘இவன் புகுராவிடில் நாம் உளோமாகோம்’ என்கிறார் பெருமாள்; இப்படி இருவரும் மாறுபடுதற்குக் கருத்து என்?’ என்று நஞ்சீயர் கேட்க, ‘இருவரும் சரணமாகப் பற்றினவர்களை விடோம் என்று மாறுபடுகிறார்கள் காணும்’ என்பது பட்டர் அருளிச்செய்த வார்த்தை.

    ‘இராவணன் மாயா சிரசைக் காட்டின போது பிராட்டியும் மற்றைப்பெண்களைப் போன்று சோகித்துக் கண்ணநீர் விழவிட்டாளாயிருந்தது; இதற்கு அடி என்? இது கேட்ட போதே முடியவன்றோ தக்கது?’ என்று சீயரைக் கேட்க, ‘அவதாரத்தில் மெய்ப்பட்டாலே ‘மெய்’ என்றே சோகித்தாள்; ஞானமின்றியிலே ஜீவிக்கைக்கு ஏது அவருடைய சத்தையாகையாலே உளளாயிருந்தாள்; இவ்வர்த்தம் மெய்யாகில் சத்தையும் இல்லையாம்,’ என்று அருளிச்செய்தார்.

    பிள்ளையுறங்காவில்லிதாசருடைய குடிமகன் ஒருவனுக்கு ஐயனார் ஏறி வலித்து நலிந்தவாறே ‘உனக்கு வேண்டுவது என்?’ என்று கேட்க, எனக்குப் பாலும் பழமுமாக உண்ணவேணும்; சாந்தும் புழுகும் பூசவேணும்; நல்ல புடைவை உடுக்க வேணும்; தண்டு ஏறவேணும்; அணுக்கன் இடவேணும்,’ என்ன, அவர்களும், ‘அப்படியே

செய்கிறோம்’ என்றும் பிள்ளையின் திருமாளிகையிலே வந்து, சாந்து, புழுகு, ஆபரணம் முதலானவைகளை வாங்கிக் கொண்டு போய் அவற்றை அலங்கரித்துச் சாந்தியும் செய்துவிட்டு வந்த அந்த இரவு, பண்டையிலும் இரு மடங்கு அதிகமாக அவனை வலிக்க, ‘இது என்?’ என்று கேட்க, ‘பிள்ளை சார்த்திக்கொள்ளுகின்றவற்றையெல்லாம் கொண்டு வந்தீர்கோள்; அவர்க்குச் சார்த்துகிற அணுக்கனை இட்டீர்கோள்; நான் அதன்கீழ்ப் போவேனோ? என்னை வெயிலிலே கொண்டு போனீர்கோள்; என் உடம்பிலே நெருப்பை வழியட்டினாற்போலே அவர் சார்த்துகிறவற்றைப் பூசினீர்கோள்; அரிகண்டம் இட்டாற்போலே அவர் சார்த்துகிற ஆபரணத்தைப் பூட்டினீர்கோள்; நீங்கள் செய்த செயலுக்கு இவனைக்கொண்டல்லது போகேன்,’ என்று வலித்ததாம்.

    ஆய்ச்சி மகனுடைய அந்திம காலத்தில் பட்டர் ‘அறிய’ என்று எழுந்தருளியிருந்தாராய், தம்மை அறியாமலே கலங்கிக் கிடக்கிறபடியைக் கண்டு, பெருமாளிடத்தில் இவருடைய பத்தி இருந்தமையைத் தாம் அறிந்திருக்கையாலே, மெள்ளச் செவியில் ஊதினாற்போலே, ‘அழகிய மணவாளப் பெருமாளே சரணம்!’ என்றாராம்; பின்னர், அதிலே உணர்த்தியுண்டாய் நெடும்போதெல்லாம், ‘அழகிய மணவாளப்பெருமாளே சரணம்!’ என்று கூறிக் கொண்டே திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளினாராம்.

    வண்டரும் சொண்டரும் என்கிறவர்களுக்கு அரையன் சொன்ன வார்த்தைக்குப் பிள்ளையுறங்காவில்லிதாசர் பரிஹாரம் செய்தபடியை இங்கே நினைப்பது. ‘என்றது, என்சொல்லியவாறோ?’ எனின், அகளங்க நாட்டாழ்வான் இவர்களுக்கு அமணன் பாழியிலே சிங்கத்தைக் காட்டித் ‘திருமுற்றம்; திருவடி தொழுங்கோள்,’ என்ன, அவர்களும் மெய் என்று திருவடி தொழுது, அது அமணன் பாழி என்று அறிந்தவாறே மோஹித்து விழ, பிள்ளையுறங்காவில்லிதாசர் தம் ஸ்ரீ பாததூளியை அவர்களுக்கு இட, உணர்ந்து எழுந்திருந்த உண்மை வரலாற்றினை உணர்த்தியபடி.

    திருக்கொட்டாரத்தின் அருகே கைந்நிரை கட்டிக் கொண்டிருக்கிற நாளிலே, சீயர் இத்திருவாய்மொழி அருளிச்செய்கிறாராய் இப்பாசுரத்தளவிலே வந்தவாறே,தேர்ப்பாகனார்க்கு என்று நோய்க்கு நிதானம் சொன்னாளாகில், அத்தேர்ப்பாகனை இட்டு நீக்கிக்கொள்ளாமல், ‘மாயன் தமர் அடி நீறு கொண்டு அணிய முயலின்’ என்று இதனைப் பரிஹாரமாகச் சொல்லுவான் என்? நோய்க்கு நிதானம் ஒன்றும் பரிஹாரம் ஒன்றுமேயாயோ இருப்பது?’ என்று நான் கேட்டேன்; ‘மோர்க்குழம்பு இழியாதே மோஹித்துக் கிடந்த சமயத்தில் சுக்கு இட்டு ஊதிப் பின்பு மோர்க்குழம்பு கொடுத்துப் பரிஹரிப்பாரைப் போலே, ‘தேர்ப்பாகனார்க்கு’ என்ற போதே அவரைக் கொடுவந்து காட்டப் பெறாமையாலே, முற்பட இவ்வழியாலே தேற்றிப் பின்னை அவரைக் கொடுவந்து காட்டுவதாகக் காணும்,’ என்று அருளிச்செய்தார்.

    ‘ஆழ்வான் பணித்த வரதராஜஸ்தவத்திலே ஒரு சுலோகத்தைக் கேட்டு, எம்பெருமானார், ‘இப்பாசுரங்கேட்டால் பெருமாள் இரங்காமை இல்லை; ஆழ்வான்! உன் முகத்தைக்காட்டிக்காணாய்,’ என்று பார்த்தருளினார்.

    நஞ்சீயர் இவ்விடத்தில் அருளிச்செய்வதொரு வார்த்தை உண்டு; ‘பூசுஞ்சாந்து என் நெஞ்சமே’ என்கிறபடியே அன்று அப்படியே இத்தை விரும்பினவன், இன்று இப்படியே உபேக்ஷிக்கையாலே, ‘நாயகன் வரவு தாழ்த்தான்,’ என்று அவன் முன்னே சாந்தைப் பரணியோடே உடைப்பாரைப் போலே, என் நெஞ்சு எனக்கு வேண்டா என்கிறாள் என்பது.

    ஆழ்வான், தான் ஓரிடத்திலே வழியிலே போகாநிற்க, ஒரு பாம்பினாலே பிடிக்கப்பட்ட தவளையானது கூப்பிடா நிற்க, ‘இது யார் அறியக் கூப்பிடுகிறது?’ என்று மோகித்தாராம்.

    ‘ஒரு குருவி பிணைத்த பிணை, ஒருவரால் அவிழ்க்க ஒண்ணுகிறதில்லை; ஒரு சர்வ சத்தி, கர்மத்திற்குத் தகுதியாகப் பிணைத்த பிணையை அவனைக் காற்கட்டாதே, இவ்வெலியெலும்பனான சமுசாரியால் அவிழ்த்துக்கொள்ளப்போமோ?’ என்று பணிப்பர் பிள்ளை திருநறையூர் அரையர்.

    மஹாபலி, ஸ்ரீ பிரஹ்லாதாழ்வான் பக்கலிலே வந்து ‘ராஜ்யமடைய ஒளி மழுங்கி வாராநின்றது; என் பலமும் குறைந்து வாராநின்றது; இதற்கு அடி என்?’ என்ன, ‘நீ சர்வேசுவரன் பக்கல் பண்ணின அபராதத்தாலேகாண்’

என்ன, ‘இந்த விஷ்ணு எவன்?’ என்பது போன்ற விருப்பு இல்லாத வார்த்தைகள் சிலவற்றைப் பேச, ‘எனது தலையை அறுப்பதைக்காட்டிலும் பெரிது இந்த வார்த்தை!’ என்கிறபடியே, ‘என் தலையையறுத்து என் கையிலே தந்தாயாகில், ‘என் பேரன் செய்த உபகாரம்’ என்று இருப்பேன் யான்; என் முன்பே பகவானை நிந்தை செய்தாய். நீ ராஜ்யப்பிரஷ்டனாவாய்!’ என்று சபித்துவிட்டான்; இதனை இப்படியே பட்டர் அருளிச்செய்தவாறே, ‘பிரகிருதி புருஷ விவேகம் பண்ணியிருக்கிற இவன் ஆத்துமாவுக்குக் குறைவு வருவது ஒன்றதனைச் சபியாமல், ‘ராஜ்யத்திலிருந்து நழுவினவனாய் விழுவாயாக’ என்று சபிப்பான் என்?’ என்று கேட்க, ‘நாயைத் தண்டிக்கையாவது, மலத்தை விலக்குகையேயன்றோ? சாந்தை விலக்குகை அதற்கு விருப்பம் இல்லாதது அன்றே? ஆகையால், இவனுக்கு அநிஷ்டம் செய்கையாவது இதுவேயன்றோ?’ என்று அருளிச் செய்தார்.

    ஒருவன் பகவானைத் தியானம் செய்து கொண்டிருக்கச் செய்தே, ‘இவன் சமாதியில் நின்ற நிலை அறியவேணும்’ என்று பார்த்துச் சர்வேசுவரன் இந்திரன் வேடத்தை மேற்கொண்டு ஐராவதத்திலே ஏறி வந்து முன்னே நின்று, ‘உனக்கு வேண்டுவது என்?’ என்ன, ‘ஒரு புழுவும் தானுமாய் வந்து நிற்கிறவன் யார்?’ என்றான்; ‘சர்வேசுவரன் பெரிய திருவடியை மேற்கொண்டு வந்தான்,’ என்னுமிடம் அறியானேயன்றோ. கொண்டு வந்த வேடம் இதுவாகையாலே? வந்தவனைப் பார்த்து, ‘நீ யாவன் ஒருவனை ஆஸ்ரயித்து இந்தச் செல்வம் முழுதும் பெற்றாய்? அப்படிப்பட்டவனைக்காண் நான் ஆஸ்ரயிக்கிறது; இப்படி வழியிலே போவார்க்கெல்லாம் பச்சையிட்டுத் திரியுமவன் அல்லேன் காண்; இப்போது முகங்காட்டாதே போக வல்லையே பிரானே! உன்னைக் கும்பிடுகிறேன்,’ என்றானேயன்றோ?’

    பகவானிடத்தில் சரணாகதி செய்து ஞானாதிகராயிருப்பார் ஒருவர் இருந்து தம்முடைய வஸ்திரத்தைப் புரையா நின்றாராய், அவ்வளவிலே தேவியும் தேவனுமாகப் போகா நிற்க, இவர் அநாதரித்திருந்தாராய், தேவியானவள், ‘நீர் சர்வாதிகராய் இருக்க, உம்மைக் கண்ட இடத்தில் இவன் அநாதரித்துக் காலை நீட்டிக்கொண்டிருந்தானே!’ என்ன, தேவனும், ‘பகவத் பக்தன் போலேகாண்’ என்ன ‘தேவியும்,

‘அதுதான் இருக்கிறபடி அறிவோம்,’ என்ன, இருவரும், இவர் பக்கலிலே வந்து, ‘நீ என்? தேவர்களை மனிதர்கள் கண்டால் அவர்களிடம் சென்று வேண்டும் வரங்களும் வேண்டிக்கொள்ளக் கடவர்களாயிருப்பார்கள்; நீ நம்மைக் கண்ட இடத்தில் நீட்டின காலை முடக்குதல், சில உபசாரங்களைச் செய்தல், சிலவற்றை வேண்டிக்கோடல் செய்யாமல் இருந்தாயே!’ என்ன, ‘அழகிது! அவையெல்லாம் செய்யக் கடவன். மோக்ஷம் தரலாமோ?’ என்ன, ‘அது நம்மாலே செய்யலாமதன்று; பகவானிடத்தில் சரணாகதி செய்து அவன் திருவருளாலே பெறவேண்டும்,’ என்ன, ‘ஆகில், இன்று சாவாரை நாளை இறக்கும்படி பண்ணலாமோ?’ என்ன, ‘அதுவும் கர்மங்களுக்குத் தகுதியாக அன்றோ இருப்பது? நம்மால் செய்யப் போகாது,’ என்ன, ஆகில், நீ செய்யுமது, இந்த ஊசி போகும் வழியே நூலும் போகும்படி அனுக்கிரஹித்து நடக்குமித்தினை,’ என்ன, தேவனும் கோபத்தாலே நெற்றியிற்கண்ணைக் காட்ட, இவரும் காலிலே பல கண்களை உண்டாக்கிக் காட்டினார் என்ற சரிதம் இங்கு அநுசந்திக்கத்தகும்.

    யயாதி சரித்திரத்தைப் பட்டர் வாசித்துப் போந்திருக்கச் செய்தே, பிள்ளை விழுப்பரையரும் ஆப்பான் திருவழுந்தூர் அரையரும், ‘வேதத்தின் பொருளை அறிதற்குக் கருவியாக வெளிப்போந்த பிரபந்தங்களில் இது எந்த அர்த்தத்தை விரித்துப் பேசுகிறது?’ என்று கேட்க, ‘புன் சிறு தெய்வங்கள் தந்தாமை ஆஸ்ரயித்துப் பெற்றாலும் பிறர் பக்கல் ஓர் உயர்வு கண்டால் அது பொறுக்க மாட்டார்கள்,’ என்றும், சர்வேசுவரனே ‘பிறர் வாழ்வு நம் வாழ்வு’ என்று நினைத்திருப்பான்,’ என்றும் சொல்லி, ‘ஆன பின்பு, மற்றைத் தேவர்கள் வணங்கத் தக்கவர் அல்லர்; இவன் ஒருவனுமே வணங்கத் தக்கவன் என்னும் அர்த்தத்தைச் சொல்லுகிறது,’ என்று அருளிச்செய்தார்.

    ‘யாதவர்கள் முடிவிலே வந்தவாறே வாட்கோரையை இட்டு ஒருவரை ஒருவர் எறிந்து முடிந்து போனார்கள்,’ என்று கேட்டவாறே, ‘கிருஷ்ணன் இவர்கள் விஷயமாகச் சங்கநிதி பதுமநிதி தொடக்கமானவற்றைக் கொடு வந்து கொடுத்துச் செய்யாதன இல்லை! பின்னையும் முடிவிலே வந்தவாறே இப்படியேயாய் இருந்தது; ‘நாம் பகவானை வணங்குகிற வணக்கத்துக்கும் பலம் அங்ஙனே ஆகிறதோ!’என்று அஞ்சியிருந்தோம்’ என்ன, ‘அங்ஙன் ஆகாது; அஞ்சவேண்டா; அவர்கள், ‘இவன் என் தோழன், மைத்துனன்’ என்று சரீர சம்பந்தத்தைக்கொண்டு விரும்புகையாலே அவர்களுக்குத் தேகம் எல்லையாய்விட்டடது; நாம் சொரூப ஞானத்தாலே, நித்தியனான ஆத்துமாவுக்கு வகுத்த பேறு பெற வேணும் என்று பற்றுகையாலே, பேறும் உயிர் உள்ள வரையிலும் இருக்கும்,’ என்று அருளிச்செய்தார்.

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-10-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 8, 2013

ஆட்செய்து ஆழிப் பிரானைச் சேர்ந்தவன், வண்குரு கூர்நகரான்,
நாட்க மழ்மகிழ் மாலை மார்பினன் மாறன் சடகோபன்
வேட்கையால் சொன்ன பாடல் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும் வல்லார்
மீட்சி இன்றி வைகுந்த மாநகர் மற்றது கையதுவே.

    பொ-ரை : ‘வாசிகமான கைங்கரியத்தைச் செய்து, ஆழிப்பிரானைச் சேர்ந்தவரும், வளப்பம் பொருந்திய திருக்குருகூர் நகரை உடையவரும், புதிய வாசனையோடு கூடின மகிழம்பூ மாலையைத் தரித்த மார்பையுடையவரும், ‘மாறன், சடகோபர்’ என்ற திருப்பெயர்களையுடையவருமான நம்மாழ்வார், விருப்பத்தோடு அருளிச்செய்த திருப்பாசுரங்கள் ஆயிரத்துள் இப்பத்துத் திருப்பாசுரங்களையும் கற்று வல்லவர்களது கையிலே இருப்பதாம், இவ்வுலகத்திற்கு வேறுபட்டதும் சென்றவர்கள் மீண்டு வருதல் இல்லாததுமான வைகுந்தமாநகரமானது,’ என்றவாறு.

    வி-கு : ‘மற்றதுவாகிய வைகுந்த மா நகர், மீட்சியில்லாததான வைகுந்த மா நகர், இப்பத்தும் வல்லார் கையது,’ என்க. இனி, வைகுந்த மா நகர் அது மீட்சி இன்றிக் கையது என்று கூட்டலுமாம். கையது – குறிப்பு வினைமுற்று. ‘ஆழிப்பிரானை ஆட்செய்து சேர்ந்தவன்’

என்க. மகிழம்பூமாலை ஆழ்வார்க்குரியது; ‘வகுளாபரணன்’ என்ற திருப்பெயரையும் நினைவு கூர்க.

    ஈடு : முடிவில், 1‘இத்திருவாய்மொழி கற்றார்க்குப் பரமபதம் எளிது,’ என்கிறார்.

    ஆள் செய்து ஆழிப்பிரானைச் சேர்ந்தவன் – அடிமை செய்து சர்வேசுவரனைக் கிட்டினவர். 2முறையிலே சர்வேசுவரனைப் பற்றினவர் ஆயிற்று இவர். 3என்றது, ‘வியக்கத்தக்க உடலின் சேர்க்கை ஈசுவரனுக்கு அடிமை செய்யும்பொருட்டு’ என்கிறபடியே, அவன் கொடுத்த உறுப்புகளைக்கொண்டு உலக விஷயங்களிலே போகாமல், 4‘தந்த நீ கொண்டாக்கினையே’ என்கிறபடியே, வகுத்த விஷயத்துக்கே உரியதாக்கிக்கொண்டு கிட்டினமையைத் தெரிவித்தபடி. 5ஆட்கொள்ளுகைக்கு உபாயம் அவன் கையிலே உண்டு போலேகாணும், தான் விருத்தவானாய்க் காணும் இவரை விருத்தியிலே சேர்ப்பித்தது. 6கையில் திருவாழி சேர்ந்தாற்போலே ஆயிற்று இவரும் சேர்ந்தபடி. கெடு மரக்கலம் கரை சேர்ந்தாற்போலே இருத்தலின் ‘சேர்ந்த’ என்கிறார்.

    7ஆட்செய்கையாவது, அடிமை செய்கை. மனத்தால் செய்தல், வாக்கால் செய்தல், சரீரத்தால் செய்தல் என

அவ்வடிமைதான் மூன்று வகைப்படும். இவற்றுள், மனத்தாலும் சரீரத்தாலும் செய்யும் அடிமைகட்கு இவர் ஆள் அல்லர். ‘என்?’ என்னில், 1‘கால் ஆழும் நெஞ்சழியும் கண் சுழலும்’ என்கையாலே. இனி, ‘வாக்கால் செய்யும் அடிமை ஒன்றுமேயானால். வாசிகமாகத் திருவாய்மொழி பாடி அடிமை செய்தார் என்கிறதோ?’ என்னில், அன்று; அப்படியாமன்று 2இப்பாசுரம்; ‘முனியே நான்முகனே’ என்ற திருவாய்மொழியிலே ஆக வேண்டும்; இல்லையாகில், எல்லாவற்றிற்கும் சுருக்கமான முதல் திருவாய்மொழியிலேயாகிலும் ஆக வேண்டும்; இல்லையாகில், இவர் வாசிகமாக அடிமை செய்த ‘புகழும் நல்லொருவன்’ என்ற திருவாய்மொழியிலே ஆகப்பெறில் சிறப்புடையதாம்.

    ‘ஆனால், மற்றைத் தேவர்கள் பரம்பொருள் அல்லர் என்று மறுத்து அறுதியிட்டுப் பேசுதல் மூலமாகச் சர்வேசுவரனுடைய பரத்துவத்தை அருளிச்செய்கையாலே ஆனாலோ?’ என்னில், அதுவாகில், முதல் திருவாய்மொழியிலேயாக அமையும். ‘ஆனால், பரத்துவ நிர்ணயத்திலே பரோபதேசமும் ஆகையாலே ஆனாலோ?’ என்னில், அதுவாகில், ‘திண்ணன் வீடு’ என்ற திருவாய்மொழியிலேயாதல், ‘அணைவதரவணை’ என்ற திருவாய்மொழியிலேயாதல் அமையும். ‘ஆனால், அர்ச்சாவதாரத்திலே பரத்துவம் அருளிச்செய்கையாலே ஆனாலோ?’ என்னில், அதுவாகில், 3‘செய்ய தாமரைக் கண்ணன்’ என்ற திருவாய்மொழியிலேயாதல்

அமையும். ‘ஆனால், பரோபதேசம் பண்ணுகையாலே சொல்லிற்று ஆனாலோ?’ என்னில், அதுவும் ஒண்ணாது. ‘என்னை?’ எனின், ‘வீடுமின் முற்றவும்’ என்ற திருவாய்மொழி தொடங்கிப் பலவிடங்களிலும் பரோபதேசம் செய்தார்; அவற்றிலும் ஆகப்பெற்றதில்லை.

    ‘ஆனால், யாது ஆவது!’ என்னில், இந்த ‘ஒன்றும் தேவும்’ என்ற திருவாய்மொழியிலே, ‘திருக்குருகூரதனுள் பரன்திறமன்றிப் பல் உலகீர் தெய்வம் மற்று இல்லை பேசுமினே,’ என்று, பொலிந்து நின்ற பிரானே எல்லாப் பொருள்கட்கும் அறப்பெரியவன் என்று இவர் அருளிச்செய்யக் கேட்டு, ‘கபால நன்மோக்கத்துக் கண்டு கொண்மின்’ என்ன, கண்டு, உலகம் எல்லாம் திருந்தி ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ஆனார்கள். 1‘இவர்தாம் அவர்களுக்கு மங்களாசாசனம் பண்ணும்படி அன்றோ அவர்கள் தாம் திருந்தினபடி? 2‘பொலிக பொலிக’ என்று இதற்கென்ன ஒரு திருவாய்மொழி நேருகிறாரே அன்றோ? 3சர்வேசுவரன் அவதரித்துத் திருத்தப் பார்த்த இடத்தும் திருந்தாத சமுசாரத்திலே இவர் திருத்தத் திருந்தினபடி. இனி, இவர்க்குத் தத்துவ நிர்ணயம் பண்ண வேண்டாதபடி 4‘இடங்கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலத் தடங்கடற்பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்களே’ ஆம்படி திருத்துகையாலே, ‘ஆட்செய்து ஆழிப் பிரானைச் சேர்ந்தவன்’ என்கிறார்.

    வண் குருகூர் நகரான் – இந்த நன்மைக்குக் காரணம் அவ்வூரில் பிறப்பு ஆயிற்று. நாள் கமழ் மகிழ் மாலை மார்பினன் – ‘நண்ணாதார் முறுவலிப்ப’ என்ற திருவாய்மொழியிலே இம்மக்கள் படுகிற துன்பத்தை நினைத்து, சார்த்தின மாலையும் வாடி இருந்தது முன்பு; இப்போது, பகவானுடைய பரத்துவத்தை விரித்து அருளிச்செய்து,

இனி இவர்களுக்கு ஒரு குறை இல்லை,’ என்று தேறின பின்பு, இட்ட மாலையும் செவ்வி பெற்றதாயிற்று; ஆதலின், ‘நாள் கமழ் மகிழ் மாலை’ என்கிறது. மாறன் சடகோபன் – பகவானை அடைவதற்குத் தடையாக உள்ளனவற்றிற்கு எல்லாம் யமன் ஆனவர். வேட்கையால் சொன்ன பாடல் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும் வல்லார் – தம்முடைய ஆசையின் மிகுதியாலே அருளிச்செய்த பாடல் ஆயிரத்திலும் இப்பத்தையும் வல்லார். சிலர் ஐம்பொறிகளையும் அடக்கினவர்களாய் வந்து நின்று கேட்கச் சொல்லுகிறார் அல்லர்; தம்முடைய வேட்கையால் சொல்லுகிறாராதலின், ‘வேட்கையால் சொன்ன’ என்கிறார்.

    மீட்சி இன்றி வைகுந்த மாநகர் வல்லார் கையது – இரண்டும் இவர்கள் கையது. மீண்டு வருதல் இல்லாத பரமபதமானது இவர்கள் கையது. இந்தப் பத்தும் பத்தாக இவர்கள் கையது பரமபதம். இப்பொருளில் ‘மற்றது’ என்பது இடைச்சொல். அன்றிக்கே, ‘மற்றது’ என்பதனை வைகுந்த மாநகருக்கு அடைமொழியாக்கி, ‘மற்றையதான – அதாவது, இவ்வுலக வாழ்க்கைக்கு எதிர்த்தட்டான வைகுந்த மாநகரமானது இவர்கள் கையது,’ என்னலுமாம். அன்றிக்கே, ‘பகவானுடைய பரத்துவ ஞானமே பிரயோஜனம் போரும்; அதற்குமேல், ஞான பல ரூபமான கைங்கரியத்திற்கு ஏகாந்த தேசமான பரமபதமும் இவர்களுக்கு எளிதாம்,’ என்னலுமாம்.

 

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

ஒன்று மிலைத்தேவிவ் வுலகம் படைத்தமால்
அன்றிஎன ஆரும் அறியவே – நன்றாக
மூதலித்துப் பேசியருள் மொய்ம்மகிழோன் தாள்தொழவே
காதலிக்கும் என்னுடைய கை.

நிகமத்தில்
பரமபதம் சுலபமாக கிட்டும்
ஆள் செய்து ஆழிப் பிரானை சேர்ந்தவன்
மகிழ் மாலை மார்பினன் மாறன் சடகோபன்
வேட்கையினால் ப்ரீதி உடன் அருளிய
அடிமை செய்து -முறையிலே சர்வேஸ்வரனை பற்றி
ஆழிப் பிறனை சேர்ந்து பின்புகைங்கர்யம் செய்ய வில்லை
கைங்கர்யமேபாலன் -அது கொண்டே பற்ற
விசித்ரா தேக சம்பந்தி அவன் கொடுத்தவை கொண்டது கொண்டு ஈஸ்வரனுக்கு சமர்ப்பிக்க
கைங்கர்யம் செய்து –
வகுத்த விஷயத்தில் செஷமாக்கி கிட்டி
உகந்து பணி  செய்து -உனது பாதம் பெற்றேன் –

ஆள் செய்ய உபாயம் கையிலே உண்டே
ஆழி உண்டே
வ்ருத்தம் -வட்டம் செயல் பாடு
வருத்தமான் தான் -ஞான அனுஷ்டானம் கொண்டு வ்ருத்தியில் மூட்டுவான்
கையிலே திரு ஆழி சேர்ந்தால் போலே இவர் சேர்ந்ததே
வட்டமான இருப்பை காட்டி -ஆள்கின்றான் ஆழியான் யாரால் குறை உடையோம்
கையும் திரு ஆழியும் சேர்ந்த அழகை காட்டி
கரை மரம் சேர்ந்தது போலே
ஆழ்வார் அடிமை -மூன்று விதம்
மனத்தால் வாயாலா சரீரத்தால்
மானச காகிகங்கள் -மூலம் செய்ய முடியாதே -கால் அழும் நெஞ்சம் உருக

‘பாலாழி நீகிடக்கும் பண்பையாம் கேட்டேயும்
காலாழும் நெஞ்சழியும் கண்சுழலும் – நீலாழிச்
சோதியாய்! ஆதியாய்! தொல்வினைஎம் பால்கடியும்
நீதியாய்! நிற்சார்ந்து நின்று.’

  பெரிய திருவந். 34. ‘நன்று; நெஞ்சு அழிந்தால் வாசிகமானதுதான்
செய்யக்கூடுமோ?’ எனின், ‘முடியானே’ என்ற திருவாய்மொழியில்
சொல்லப்பட்ட காரணங்களையுடையவராகையாலே ‘மனம் முன்னே, வாக்குப்
பின்னே’ என்னும் நியமம் இல்லை இவர்க்கு என்க.

உடல் எனக்கு உருகுமாலோ –
வாசிகம் ஒன்றுமே
திருவாய் மொழி அருளி இன்று
முனியே நான் முகனே அப்புறம் தான் சொல்ல முடியுமே
சந்க்ரகமாக முதல் திருவாய் மொழி
சொல்லாமல் நடிவில் அருளி –
புகழும் நல் ஒருவன் -எங்கும் அடிமை செய்ய இச்சித்துவாசிகமாக அங்கு அடிமை செய்தான்
பரத்வ் நிர்ணயம் செய்தாரா என்றால்

பர உபதேசம்
பரத்வம் திண்ணன் வீட்டில் அரவது அரவணை
அர்ச்சையில் பரத்வமா வாசிக்க கைங்கர்யம்
செய்ய தாமரைக் கண்ணன்
வீடு முற்றவும் தொடங்கி பல பர உபதேசம்

செய்ய தாமரைக்கண்ணன்’ என்ற திருவாய்மொழியில் ‘நெஞ்சினால்
நினைப்பான் எவன்? அவனாகும் நீள்கடல் வண்ணன்,’ என்ற ஒன்பதாம்
பாசுரத்திலே நோக்கு.

பொலிந்து நின்ற பிரான்
கேட்டு
கபால நல நோக்கம் கண்டு கை உடன் காட்டி
பிச்சை எடுத்ததை அவர்களே சொல்லி வைக்க கண்டு கொண்மின்
உம தாம் ஆகமங்களில் நீங்கள் செய்தவற்றை பார்த்து கொள்ளும் என்கிறார்
ஜகம் திருத்தி -ஸ்ரீ வைஷ்ணவம்
பொலிக பொலிகபொலிக  இவரே மங்களா சாசனம் இதுக்கு என்று திருவாய் மொழி இடும்படி
அவனால் திருத்த முடியாத சம்சாரம் இவரால்
திருமகள் கேல்வனுக்கு ஆக்கி –
மண் மிசை மாதவனே நிற்கிலும் -ராமானுசன் வந்து தோன்றிய அப்பொழுதே
அப்பொழுது ஒரு சிந்தை செய்தே
அருமா மணை கொண்டு திருத்த -கூராழி கொண்டு சிதைப்பது அவன்
இவன் திருத்தினது தான் ஆள் செய்தது
எங்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் ஆகும் படி -இதுவே ஆழ்வார் செய்து அருளிய கைங்கர்யம்
இதுக்கு அடி இந்த திவ்ய தேச மகிமை
உபய பிரதானம் -பிரணவம் போலே –
ஜீவாத்மா பரமாத்மா பிரதாண்யம்
அர்த்தம் கொண்டும் -சப்தம் கொண்டும் –
அடிமை அவனுக்கே –

எழுவாய் பயனில்லை செயப்படு பொருள் -கதை –
subject -ஜீவாத்மா
அடிமை -அவனுக்கே
அர்ஜுனன் தேர் தட்டு போலே
சாரதி ரதி -எனது தேரை அங்கே  நிறுத்து
அவனே கலங்கும் பொழுது மாசுச சொல்லி யுத்தத்தில் மூட்டி -இறங்கி தேர் எரிய –
திரு குருகூர் ஆதி நாதர் ஆழ்வார் -இரண்டு த்வஜ ஸ்தம்பம் உத்சவங்கள்
பரே சப்தம் பொலியும் இங்கே
நண்ணாதார் -உலகு இயற்க்கை -மாலையும் வாட
இங்கே திருந்த மாலையும் மணக்க -குறைகள் இன்று இட்ட மாலையும்
திரு குருகூர் பாசுரம் மட்டும் தான் மகிழ் மாலை
தம்முடைய பெருமை அருளி
கலியன் -சீர்காழி
ஆள் செய்தேன்
மாறன்-மாறி இருப்பவர் –
சடகோபன் -சடம் வாயு பகவன் அடைய
வேட்கை யால்  சொன்ன பாடல் –
அபிநிவேச அதிசயத்தால்
அவாவில் அந்தாதி
பாடும் பாடும் தூண்டி வேட்கை
காதல் அன்பு அவா வேட்கை நான்கு சப்தங்கள்
அபிநிவேச அதிசயத்தால்
சொல்லாமல் தரிக்க முடியாமல்
கை யது
-மற்றது இரண்டும்
இதுவே பரம பாக்கியம்
மற்று பரம பதம் வேண்டி இருக்கில் அதுவும் கிட்டும்
மற்று
பத்தும் பத்தாக பரி பூரணமாக
இந்த பத்து பாசுரங்கள்
பகவத்
ஞான அனுரூபமான தேகமும் அவர்கள் கையதே
பஹா குத்ருஷ்டிகள் இல்லாமையாலே உபதேசிக்க வேண்டாதே அனுபவிக்க
பரம பதம்
இவர் தம்மை புகழ்வது –
பரதவ ஞானம் சந்தோசம் -திருத்த பேற்றை கொடுத்து அருளின
அரட்ட முக்கி அடையார்-பரகாலன் –
தன்னை இப்படி ஆக்கின அவன் நினைந்து
மகிழ் மாலை சடகோபன்
மகிழ்ந்த மாறன் மற்ற இடங்களில்
மா முனிகள் –
மொய்ம் மகிழான்
வகுளாபரணன் இவரே சொல்லி அருளி

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-10-10-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 8, 2013

உறுவது ஆவதுஎத் தேவும்எவ் வுலகங்களும்
மற்றும் தன்பால்
மறுவின் மூர்த்தியோடு ஒத்துஇத் தனையும்
நின்றவண்ணம் நிற்கவே
செறுவில் செந்நெல் கரும்பொடு ஓங்கு
திருக்குரு கூரதனுள்
குறிய மாண்உரு வாகிய நீள்குடக்
கூத்தனுக்கு ஆட்செய்வதே.

    பொ-ரை : எல்லாத் தேவர்களும் எல்லா உலகங்களும் மற்றும் உண்டான எல்லாப் பொருள்களும் ஆகிய இத்தனையும், குற்றம் இல்லாத மூர்த்தியைப் போன்று இருந்தபடியே தன் பக்கலிலே நிற்க, வயல்களிலே நெற்பயிர்கள் கரும்புகளைப் போன்று ஓங்கி வளர்கின்ற திருக்குருகூர் என்ற திவ்விய தேசத்திலே எழுந்தருளியிருக்கின்ற பிரஹ்மசாரி வேடத்தையுடைய வாமனனாகிய நீள்குடக்கூத்தனுக்கு அடிமை செய்வதே சீரியதாயும் தக்கதாயுமுள்ள புருஷார்த்தம் ஆகும்.

    வி-கு : ‘இத்திருப்பாசுரத்தை ஆட்செய்வதே உறுவது ஆவது,’ எனப் பூட்டுவிற்பொருள்கோளாக முடிக்க. ‘மற்றும் இத்தனையும் மறுவின்மூர்த்தியோடு ஒத்துத் தன்பால் நின்ற வண்ணம் நிற்க’ எனக்கூட்டுக. மாண் – பிரஹ்மசாரி. குடக்கூத்தன் – குடக்கூத்து ஆடியவன்; கிருஷ்ணன்.

ஈடு : பத்தாம் பாட்டு. 1‘தன் ஐஸ்வரியத்தில் ஒன்றும் குறையாமல் வந்து திருநகரியிலே நின்றருளுகின்ற பொலிந்து நின்ற பிரானுக்கு அடிமை செய்கையே தக்கது,’ என்கிறார்.

    ‘நீள் குடக்கூத்தனுக்கு ஆட்செய்வதே உறுவது ஆவது,’ என்க. 2‘உறுவதும் இது – சீரியதும் இது; ஆவதும் இது – செய்யத்தக்கதும் இது,’ என்னுதல். அன்றிக்கே, ‘உறுவதாவது இதுவே’ என்னுதல். எத்தேவும் எவ்வுலகங்களும் – எல்லாத் தேவர்களும், தேவர்களுக்கு இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்குரிய இடங்களான எல்லா உலகங்களும். மற்றும் – மற்றும் உண்டான உயிர்ப்பொருள்களும் உயிரல்பொருள்களும். தன்பால் மறு இல் மூர்த்தியோடு ஒத்து – தன்னிடத்து வந்தால் 3மறு இல்லாதபடி மூர்த்தியோடு ஒத்து. என்றது, 4இவை மூர்த்தியாமிடத்தில் பிரகிருதி சம்பந்தம் இல்லாத விக்கிரஹத்தைப் போன்று குறைவு இன்றிக்கே இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி. மறு ஆகிறது – குற்றம்; அதாவது, குறைவு; இது இன்றிக்கே இருக்கை. பிரிந்து நிலைத்திருக்கையும் தோன்றுதலும் முதலானவைகள் இன்றிக்கே இருக்கையைத் தெரிவித்தவாறு.

    அன்றிக்கே, மறுவையுடைத்தான விக்கிரகம் – ஸ்ரீவத்சத்தையுடைத்தான விக்கிரகம்; அதனோடு ஒத்து என்னுதல்; மறு   – ஸ்ரீவத்சம்; இல் – வீடு; இருப்பிடம். அன்றிக்கே, மறு இல்லாத மூர்த்தி உண்டு – குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான விக்கிரகம்; அதனோடு ஒத்து’ என்னுதல்;

மறு – குற்றம். 1‘இவை சரீரத்தோடு ஒத்திருத்தலாவது என்?’ என்னில், பிரிந்து நிலைத்திருத்தலுக்குத் தகுதியில்லாத ஆதார ஆதேய பாவ – ஏவுகின்ற ஏவப்படுகின்ற பாவ – சேஷிசேஷ பாவமான சரீர இலக்கணங்கள் இவற்றிற்கு உண்டு ஆகையாலே. 2மரத்திலே தேவதத்தன் நின்றால் அது அவனுக்குச் சரீரமாகாதே அன்றோ? இங்கு அங்ஙன் அன்றிக்கே இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி.

    இத்தனையும் நின்ற வண்ணம் தன்பால் நிற்க – இவையடங்கலும் இருந்தபடியே தன் பக்கலிலே நிற்க. 3தன்னை ஒழிந்த எல்லாப் பொருள்களும் தனக்குச் சரீரமாகையாலே அடிமையாம்படி இருக்கிற இந்த ஐசுவரியத்தில் ஒன்றும் குறையாதபடி வந்து நிற்கை. என்றது, ‘இரு வகையான உலகங்களையும் உடையவனாகையாலே வந்த ஐசுவரியம் அடையத் தோற்றும்படிக்கு ஈடாக ஆயிற்று இங்கு வந்து நிற்கிறது,’ என்றபடி. ‘நன்று; தாழ நிற்கிற இடத்தில் ஐசுவரியம் தோற்றுமோ?’ எனின், இராஜபுத்திரன் ஓர் ஒலியலை உடுத்துத் தாழ இருந்தாலும் இறைமைத்தன்மையில் குறைந்து தோன்றாதே அன்றோ?

    செறுவில் செந்நெல் கரும்போடு ஓங்கு திருக்குருகூர் அதனுள் – வயல்களில் செந்நெற்பயிர்களானவை கரும்போடு ஒக்க ஓங்காநின்றுள்ள திருக்குருகூரதனுள்; 4பரமபதத்திலே எல்லாரும் ஒருபடிப்பட்டு இருக்குமாறு

போலே, அவ்வூரில் பொருள்களில் ஒன்றில் ஒன்று குறைந்திருப்பதில்லை; குறிய – கோடியைக் காணியாக்கினாற்போலே, கண்களால் முகக்கலாய் இருக்கும்படி வடிவை அமைத்தபடி. மாண் உருவாகிய – இட்டபோதொடு இடாத போதொடு வாசியற முகமலர்ந்து போகும்படியாக இரப்பிலே தழும்பு ஏறினபடி. நீள் குடக் கூத்தனுக்கு – 1குடக்கூத்து ஆடிவிட்ட பின்பும், மனத்தைக் கவர்கின்ற அச்செயலைப் பிற்பட்டகாலத்தில் கேட்டார்க்கும் சம காலத்திலே கண்டாற்போலே பிரீதி பிறக்கும்படியாயிற்றுக் குடக்கூத்து ஆடிற்று. ஆள் செய்வதே – 2அச்செயல் தானே அடிமையிலே மூட்டும்; நீங்கள் இசையுமத்தனையே வேண்டுவது. 

மும்மூர்த்தி சாம்யம் அருள வில்லை முனியே நான்முகனே முக்கண்ணப்பா
மூவரில் ஒருவரை உம மனத்தில் வைத்து –
அந்தராத்மா -சரீர -சரீரி  பாவம்
ஒன்றும் தேவும் இருந்ததோ ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்ப்ரதாயம் பிழைத்ததோ -எம்பார்
கபால நன் மோகம் கண்டு கொண்டு நாயகன் அவனே -பேச நின்ற சிவனுக்கும் பிரமனுக்கும் மற்று எவருக்கும்
பரத்வம் ஸ்பஷ்டமாக
அர்ச்சையில் பரத்வம்
உயர்வற –
நாராயணன் சொல்லாமல்
வ ண் புகழ் நாரணன் திண் கழல் சேரே அப்புறம் அருளி
இங்கு திரு குருக்கூர் நின்ற ஆதிப்பிரானே பரத்வம்
இதுக்கு உண்டான பெருமை –
அவனுக்கு அடிமை செய்வதே உசிதம்
பரன் திறம் அன்றி மற்ற தெய்வம் இல்லை
பிரகாரமாக தான்
ஒப்பார் மிக்காரை இளையாள மா மாயன்

தனது ஐஸ்வர்யம் ஒன்றும் குறை இன்றி இங்கே எழுந்து அருளி நிற்கும் பிழிந்து நின்ற பிரான்
உறுவது ஆவது –
கடைசில் வைத்து அந்வயம் –
அவனுக்கு ஆள்செய்வதே ஆவது –
அனைவரும் சரீர பூதங்கள்
இப்படி நின்ற வண்ணம் -திரு குருகூர் எழுந்து அருளி
வாமன பிரம்மச்சாரி
குடக் கூத்து ஆடி
சௌலப்ய எல்லை இந்த இரண்டாலும் காட்டி
ஓங்கி உலகு எழுந்த உம்பர் கோமானே
அடி போற்றி
சௌலப்யம் பற்றி வாமனன் கண்ணன் சாம்யம் –
அது அஹமின் அர்த்தம் இது மாமின் அர்த்தம்
உறுவது ஆவது -சீரியதும் இது தான் -அவனுக்கு ஆள் செய்வதே
தகுந்ததும் இதுவே
நாக்குக்கு  ருசியாக உண்ண -ருசி சுசி இரண்டும்

சுமுகம் கர்த்தும் அவ்யயம்
எத்தேவும்
எவ்வுலகும்
மற்றும் சேதன அசேதனங்கள்
அனைத்தும் மறுவில்  மூர்த்தி
திருமேனி -மறுவில் மூர்த்தி -மறு இல்லாத படி தோஷம் இல்லாத அவன் திருமேனி போலே
இவை மூர்த்தி -அப்ராக்ருத திவ்ய மேனி போலே ஆகி
அவனை விட்டு பிரிந்து இருப்பு என்ற நிலை இன்றி இருக்க ஆக மூன்று அர்த்தங்கள்
சரீரம் ஆத்மா போலே -இருக்கும் வரை தான் சரீரம் இருப்பு –

ஆதார ஆதேய பாவம் சொன்னால் போதியதாகாதோ? ‘பிரிந்து
நிலைத்திருத்தலுக்குத் தகுதியில்லாத’ என்ற விசேஷணம் எற்றிற்கு?’ என்ன,
அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘மரத்திலே’ என்று தொடங்கி. ‘மரத்திலே
தேவதத்தன் நின்றான் என்றால், அங்குச் சரீர ஆத்தும பாவம் இல்லை; சாதி
குணங்கள் ஒரு வடிவிலே கிடந்தன என்றால், அங்குச் சரீர ஆத்தும பாவம்
இல்லை; தாரகமாகவும் நியாமகமாகவும் சேஷியாகவும் இருக்கிற ஒரு
பொருளிலே ஆத்தும பாவத்தையும், தார்யம் நியாம்யம் சேஷம் இவற்றோடு
கூடியிருக்கின்ற ஒரு பொருளிலே சரீர பாவத்தையும் கோடல் வேண்டும்,’
என்றார் முன்னும்

மறு மச்சம் உடைய மூர்த்தி ஸ்ரீ வத்சம் ஒத்து
சம்சாரிகள் எதிர் தட்டான திருமேனி
நியந்த -சேஷி சேஷ பாவம்
சரீர சரீரி பாவம் லஷணம் -மூன்று
யஸ்ய சேதனச்ய த்ரவ்யம் —
யதால் காக்கக்படுகிறதோ -ஆத்மா -தாரயித்வம்
நியந்தும் தரித்தால் மட்டும் போதாதே
மரத்தின் மேலே தேவ தத்தன் நின்றான் -தாங்கும் இங்கு சேஷ -நியமிக்காதே
சேஷ தைக -ஸ்வாபவம் -மூன்றாவது
யாரும் யாரையும் நியமிக்கலாமே லோகத்தில் –

திரு விளக்கு பிச்சன் பெரிய பெருமாளை உள்ளே போக கிடக்க நியமித்தது பரிவின் காரணத்தால்
சரீரம் சர்வ காலமும் சேஷ தன்மை உண்டே ஆத்மாவுக்கு
தரிக்க பட்டும் நியமிக்க பட்டும் சேஷ பூதனாகவும் அனைத்தும் அவனுக்கே இந்த வஸ்துக்கள்
மறுவில் மூர்த்தி யோடு ஒக்கு –
மூர்த்தி பல பல வாக்கி –
சரீரமாய் இருப்பவரை உபாசிக்கும்
அருமறையின் பொருள் அருளினான் -அதை ஆயிரம் இன் தமிழால் பாடினான் மாறன் –
ஒன்றும் குறையன்று நிற்க செய்தேயும் -திரு குருகூரில் –
இவனை விட்டு மற்று தெய்வம் நாடுதிரே-

இவ்வுலகத்தில் ஒன்றில் ஒன்று குறையாதிருக்கக் கூடுமோ?’ என்ன,
‘குறைந்திராமைக்குக் காரணம், திவ்வியதேசமாகையாலே’ என்று கூறத்
திருவுள்ளம் பற்றி, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘பரமபதத்திலே’ என்று
தொடங்கி.

உபய விபூதி யுக்தன் -இப்படி நிற்க –
ராஜ புத்திரன் ஒரு வஸ்த்ரம் உடுத்து தாள நின்றாலும் -ராஜ புத்திரன் தானே
சர்வஸ்மாத் பரன்
சேய்கள் -செந்நெல் -பதார்த்தங்கள் ஒன்றும் குறையின்றி –
கரும்பு உயரத்துக்கு நெல் ஓங்கு பெரும் செந்நெல் திரு விக்கிரமன்  போலே வளர்ந்து –
கரும்போடும் ஒக்க உயர்ந்த செந்நெல்
தேச விசேஷத்தில் அனைவரும் ஒருப்பட்டு இருப்பாரை போலே இங்கும்
முக்தாத்மா நித்யர் வாசி இன்றி இருப்பார்களே அங்கு

பரஸ்பர நீஸ பாவம் அங்கு –
அது போலே அசித் பதார்த்தங்கள் இங்கு
நெல் போடும் இடத்தில் கரும்பு விளையும் படி -சேர்ந்து வளரும் தேசம்
கோணியை காணி ஆக்கினது போலே -குறிய மாண் உருவாக்கி –
திரட்டு பால் -பாலைசுண்ட காய்ச்சி சுருக்கி கொண்டு
மாண் உருவாக்கி இட்ட போதும் இடாத போதும் முகம் மலர்ந்து வாசி இன்றி –
பிரமச்சாரி லஷணம்
குடக் கூத்து -நீள் -சப்தம் -விட்ட பின்பும் மநோ பாவம் -பின்பும் ஆடும் படி
நீண்ட காலம் வர்த்திக்கும்
மன்று -மன்றம் -நாள் சாந்தி -அற கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்னும் பொருந்தி இதுக்கும் படி –
இன்றும் கூத்தாடிக் கொண்டே இருக்கிறான்
நம் பெருமாள் எழுந்து அருளி போன பின்பும் அதே வாசனை நீடித்து இருக்கும்
அவதாரத்தில் கண்டவர் போலே பிறபட்டாரும்
ஆள் செய்வதே
சே ஷிடிதம் அடிமையில் மூட்டும்
இசைவே வேண்டியது

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருப்பல்லாண்டு -12-பல்லாண்டு என்று பவித்ரனைப் பரமேட்டியை–ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

April 6, 2013

பல்லாண்டு என்று பவித்ரனைப் பரமேட்டியைச் சார்ங்கம் என்னும்
வில்லாண்டான் தன்னை வில்லி புத்தூர் விட்டுசித்தன் விரும்பிய சொல்
நல்லாண்டு என்று நவின்று உரைப்பார் நமோ நாராயணா என்று
பல்லாண்டும் பரமாத்மனைச் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டே –12

பரமேட்டியை -பரம பதத்தை கலவி இருக்கையாக உடையனாய்
நல்லாண்டு -சொல்லுகைக்கு ஏகாந்த காலம் என்று நினைத்து
பரமத்மானை -சேதன அசேதனங்களை சரீரமாக உடையவனை

——————————————————————————————————————-

அவதாரிகை –

நிகமத்தில் –
இப்பிரபந்தத்தை அதிகரித்தாருக்கு பலம் சொல்லுகிறதாய் –
பிரேம பரவசராய்க் கொண்டு மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறார் –
அநந்ய பிரயோஜனருக்கும் தம்மோ பாதி பகவத் ப்ரத்யாசத்தி உண்டாகையாலே அவர்களை அழைத்தார் –
ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களைப் பற்றி ஆச்ரயித்தவர்களும் -பகவத் பிரபவத்தாலே
மங்களா சாசனத்துக்கு ஆளாவார்கள் என்று அவர்களையும் அழைத்தார் –
அவ்வளவும் இல்லாத சம்சாரிகளும் தம்முடைய பாசுரத்தில் இழியவே
யாவதாத்மபாவி மங்களா சாசன அர்ஹர் ஆவார்கள் என்று இப்பிரபந்தத்தின்
வைபவத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————

வியாக்யானம்

பவித்ரனை –
ஒரு உபாதியால் அன்றிக்கே -ஸ்வ ஸூத்தனானவனை –
சாஸ்வதம் ஸிவம் -என்னக் கடவது இ றே -இத்தால் அசுத்தி பதார்த்த
சம்யோகத்தாலே தத்கத தோஷ ரசம் ஸ்பர்ஷ்டனாகையும் –
ஸ்வ சம்பந்தத்தாலே அசுத்தன் சுத்தன் ஆகையும் ஆகிற -பரம பாவநத்வம் சொல்லுகிறது
அதாகிறது
சேதன அசேதனங்களில் வ்யாபித்தாலும் தத்கத தோஷம் ஸ்பர்சியாது ஒழிகையும்
நிர்ஹேதுகமாக நித்ய சம்சாரியை நித்ய சூரிகளோடே ஒரு கோவை ஆக்குகையும்
பரமேட்டியை –
பரமே ஸ்தானேஸ் தனன் ஆனவனை –

சார்ங்கம் என்னும் இத்யாதி –
இது மகிஷீ பூஷண ஆயுத பரி ஜனங்களுக்கும் உப லஷணம் –
அங்குள்ளாரை இட்டு தன்னை நிரூபிக்க வேண்டும்படி இ றே அவர்களுக்கு தன்னோடு உண்டான ப்ரத்யாசக்தி
சார்ங்கம் என்னும் வில்லாண்டான் தன்னை –
சார்ங்கம் என்னும் வில் ஒன்றே ஆய்த்து அதுக்கு ப்ரசித்தி –
மத்த கஜத்தை யாளுமவன் என்னுமா போலே அத்தை ஆளுமவன் என்றது ஆய்த்து –
ஆலிகந்தமிவா காண மவஷ்டப்ய மஹத்தநு -என்னக் கடவது இ றே
இத்தால் -மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா -என்கிற இடத்தில் பவித்ரையை நினைத்து
பரமேட்டியை இத்யாதியாலே இரண்டாம் பாட்டில் சொன்ன நித்ய விபூதி யோகத்தை சொல்லுகிறது

வில்லிபுத்தூர் விட்டு சித்தன் – பல்லாண்டு -என்று விரும்பிய சொல் –
இப்போது பகவத் ப்ராப்தி காமர் -பிரயோஜனாந்த பரர் -என்று அடைவடைவே வந்து
நின்றார் இல்லை இ றே -அவ்வவருடைய பாசுரங்களாலே தாமே அருளிச் செய்தார் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது இ றே
தம்முடைய வார்த்தையாக தாமே தலைக் கட்டுகையாலே –
அவர்கள் பாசுரமாக அங்குச் சொல்லிற்று –
பிரயோஜனாந்த பரர்க்கும் பகவத் ப்ரசாதத்தாலே மங்களா சாசனம் பண்ணுகைக்கு
யோக்யதை உண்டு என்னும் இவ் வர்த்தத்தின் உடைய ஸ்தைர்யத்துக்காகவும்
மங்களா சாசனத்தில் தமக்கு உண்டான ஆதர அதிசயம் தோற்றுகைகாகவும்
வில்லிபுத்தூர் விட்டு சித்தன் –
அவ் ஊரில் பிறப்பாலே  ஆய்த்து பகவத் ப்ரயாசத்தி –
பகவத் ப்ரயாசத்தியிலே ஆய்த்து மங்களா சாசன யோக்யமான பிரேம அதிசயம் –
விட்டு சித்தன் -என்கிற திருநாமம் உண்டாய்த்து
ஆழ்வார் விடிலும் தாம் விட மாட்டாத தன் பேறாக இவர் திரு உள்ளத்தே
நித்யவாசம் பண்ணின படியாலே
விட்டு சித்தன் மனத்தே கோயில் கொண்ட கோவலன் -என்னக் கடவது இ றே

நல்லாண்டு என்று
இப்பாசுரம் சொல்லுகைக்கு ஏகாந்தமான காலத்தை கொண்டாடி –
அத்யமே சபலம் ஜன்ம -என்னக் கடவது இ றே
கண்டதடைய மமேதம் என்று போந்த அநாதி காலம் போல் அன்றிக்கே
பகவத் ச்ம்ர்த்திக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணக் கடதாம் படி வந்ததொரு காலம்
சேதனனுக்கு ஸூ துர்லபம் இ றே
நவின்று உரைப்பார்
நவிலுகை -பயிலுகை -இடைவிடாதே உரைக்கை
நமோ நாராயணா என்று –
அநாதி காலம் மமேதம் என்றதை தவிருகையும்
ததேவம் -யென்கையும்
இத்தால் மங்களா சாசனத்துக்கு யோக்யதை சொல்லுகிறது
பல்லாண்டும் –
காலம் எல்லாம்
யாவதாத்மபாவி -என்கிறது –
கால க்ர்த பரிணாமம் இல்லாத தேசத்திலே ஆண்டை இட்டுச் சொல்லுகிறது –
அந்த பரிணாமம் உள்ள தேசத்திலே வர்த்திகிறவர் ஆகையாலே
பரமாத்மனை –
தனக்கு மேல் இன்றிக்கே –
தன்னை ஒழிந்தார் அடங்க ஸ்வ ஆதீநமாம் படி இருக்கிறவனை
இத்தால்

அமங்களங்களுக்கு -அவகாசம் இன்றிக்கே இருக்கையாலே ஒருவனுடைய மங்களா சாசனத்தால்
ஓர் ஏற்றம் உண்டாக வேண்டாதே இருக்குமவனை –
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர்

நம புரஸ்தாத தப்ருஷ்ட தஸ்தேத மோஸ் தூதே -என்கிற படியே முன்பே நில்லா
முறுவலை அனுபவித்து அதிலே ஈடுபடும் -பின்பே நில்லா பின்பும்

பிறகு வாளி யாவது -தண்டிகை கொம்பு போலே வளைந்து திரு பிடரியிலே
தொங்குகிற அசாதாராண ஆபரண விசேஷம் –

பிறகு வாளி யுமான
அழகை அனுபவித்து அதிலே ஈடுபடும் -இப்படி சுழி யாறு படா நிற்கச் செய்தே கால்
வாங்க ஒண்ணாத வடிவு அழகு -அதி சங்கையை விளைத்து மங்களா சாசனத்தில் மூட்டும் என்கை
பவித்ரனை -பரமேட்டியை -சார்ங்கம் என்னும் வில்லாண்டான் தன்னை –

வில்லிபுத்தூர் விட்டு சித்தன் -பல்லாண்டு என்று விரும்பிய சொல் -நல்லாண்டு என்று
நவின்று உரைப்பார் -நமோ நாராயணா என்று பரமாத்மனைச் சூழ்ந்து
இருந்து பல்லாண்டும் பல்லாண்டு -ஏத்துவர் –என்று அந்வயம்

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருப்பல்லாண்டு -11-அல் வழக்கு ஒன்றும் இல்லா –ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

April 6, 2013

அல் வழக்கு ஒன்றும் இல்லா அணி கோட்டியூர் கோன் அபிமான துங்கன்
செல்வனைப் போலே திருமாலே நானும் உனக்கு பழ வடியேன்
நல் வகையால் நமோ நாராயணா என்று நாமம் பல பரவிப்
பல் வகையாலும் பவித்ரனே உனக்குப் பல்லாண்டு கூறுவனே –11-

——————————————————————————————————————

அவதாரிகை –

அண்டக்குலத்தில் ஆஹூதராய் -நெய்யிடை -என்கிற பாட்டில் சங்கதரான

ஐஸ்வர்யார்த்திகள் பாசுரத்தாலே திருப்பல்லாண்டு பாடுகிறார் –

——————————————————————————————————————————

வியாக்யானம்-

அல் வழக்கு ஒன்றும் இல்லா
வழக்கு அல்லாதவை அநேகம் இ றே
தேகத்தில் ஆத்மபுத்தி பண்ணுகை வழக்கு அல்ல
ப்ரக்ருதே பரமான ஆத்மவஸ்துவை ஸ்வ தந்த்ரன் என்று அனுசந்திகை வழக்கு அல்ல –
தேவதாந்த்ரங்களில் பரத்வ புத்தி பண்ணுகை வழக்கு அல்ல –
பகவத் பஜனத்துக்கு பலம் பிரயோஜனான்தரம் என்று இருக்கை வழக்கு அல்ல –
அநந்ய பிரயோஜனம் ஆனாலும் உபாயாந்தர சாதனம் என்று இருக்கை வழக்கு அல்ல –
பகவத் அனுபவத்தை -மமேதம் -என்று இருக்ககை வழக்கு அல்ல –
இனி -வழக்கு -ஆவது –
சேஷிக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகை என்று இ றே இவர் இருப்பது
அணி கோட்டியூர் கோன்
இவை -ஒன்றும் இன்றிக்கே -அத்தலைக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணும் அது ஒன்றே வழக்கு –

என்று ஆய்த்து அவ் ஊரில் உள்ளார் இருப்பது –
இதுக்கடி இவர் என்று தங்களுக்கு நிர்வாஹராக வாய்த்து நினைத்து இருப்பது
அணி -என்று ஆபரணமாய் -சம்சாரத்துக்கு ஆபரணமான ஊர் என்கை

அபிமான துங்கன் –
அபிமானம் சேஷத்வ விரோதியாய் இருக்க அத்தால் மிக்கு இருப்பார் என் என்னில் –
கர்மத்தால் வந்த துர்மானம் ஆய்த்து த்யாஜ்யம் -தாசோஹம் -என்கிற வைஷ்ணவ அபிமானம் உபாதேயம்
ஆகையாலே அத்தாலே பூரணராய் இருப்பர் என்கிறது -அதாவது
உகந்து அருளின நிலங்களில் உண்டான குறைவு நிறைவுகளும்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் உடைய தேக யாத்ரையில் குறைவு நிறைவுகளும்
தம்மதமாய இருக்கை
செல்வன் -என்று
ஸ்வரூப ப்ராப்தமான ஐஸ்வர்யத்தாலே குறைவற்றவர் என்கை -அதாவது
ஞான பக்தி வைராக்யங்களால் குறை வற்றவர் யென்கையும்
லஷ்மணோ லஷ்மி சம்பன்ந -என்கிறபடி அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்று இருக்கையும்
உபமான சேஷாணாம் ஸாதூநாம் -என்கிறபடியே சாத்விகருக்கு உபமான பூமியாய் இருக்குமவர்
இவரை திருஷ்டாந்தம் ஆக்கிக் கொண்டு -பழ வடியேன் -என்று முன்பு ஐஸ்வர்யார்த்தியாய்
இன்று ஸ்வரூப ஞானம் பிறந்தவன் சொல்லுகை அநுப பன்னம் அன்றோ  என்னில்
கர்மத்தால் வந்த அஹங்காரம் போனால் தாஸ்யம் சர்வ ஆத்மாக்களுக்கும் சத்தா
ப்ரயுக்தம் ஆகையாலே சொல்லுகிறார்கள்
அதவா –
நை சர்க்கிகமான ஞானம் உடையாருக்கும் இன்று ஆஸ்ரயிக்கும் இவனுக்கும் வாசி வையாதே
விஷயீ கரிக்கும் ஈஸ்வர அபிப்ராயத்தாலே சொல்லவுமாம்

திருமாலே –
இவ்வாதம வஸ்து ஒரு மிதுன சேஷம் -என்று சேஷத்வ பிரதி சம்பந்தியை சொல்லுகிறார்கள்
இத்தால்
மாதா பித்ர் சேஷத்வமும் -தேவதாந்தர சேஷத்வமும் கர்ம உபாதிகம் என்கை
அதவா
தேவரீருக்கு பிராட்டி நிரூபக பூதையாய் இருக்கிறாப் போலே எங்களுக்கும் தாஸ்யம்
நிரூபகம் என்கிறார்கள் -என்றுமாம்
நானும் –
பிரயோஜனாந்தர பரதையாலே அநாதி காலம் அன்யார்ஹனாய் போந்த நானும் –
சேஷி பக்கல் பிரயோஜனாந்தரத்தை அபேஷிக்கை யாவது -பதிவ்ரதை பர்த்தாவின் பக்கலிலே
வ்யபிசாரத்தை அபேஷித்தவோபாதி இ றே
உனக்குப் பழ வடியேன் –
உனக்கு சேஷித்வம் அநாதி யானவோபாதி எனக்கும் சேஷத்வம் அநாதி என்கை
உனக்கு –
பிரயோஜனாந்தரத்தை அபேஷித்து திருவடிகளில் கிட்டினதுவே ஹேதுவாக அநந்ய
பிரயோஜநன் ஆக்க வல்ல உனக்கு

இந்த ஸ்வரூப ஞானம் எவ் வழியாலே பிறந்தது என்னில்
சகல வேதாந்த தாத்பர்யமான மந்திர ரஹச்யத்தாலெ பிறந்தது என்கிறார் மேல்
நல் வகையால் நமோ நாராயணா -என்று
நாராயணனுக்கே உரியேன் -எனக்கு உரியேன் அல்லேன் -என்கை
நல் வகையால்

முன்பு அர்த்த விதுரமாக -ஜப ஹோமாதி முகத்தாலே பிறந்த அந்வயம் அடையத்
தீ வகை என்று இருக்கிறார்கள் -இது தான் சர்வார்த்த சாத்தலாம் இ றே –
நமோ நாராயணா யேதி மந்த்ரஸ் சர்வார்த்த சாதகா -என்னக் கடவது இ றே
நாமம் பல பரவி –
இவர் இவர்களை அழைக்கிற போது -அடி தொழுது ஆயிரம் நாமம் சொல்லி -என்றார் இ றே –
அத்தை இ றே இவர்களும் சொல்லுகிறது
பரவி –
அக்ரமமாகச் சொல்லி –
சாதனமான போது இ றே க்ரம அபேஷை உள்ளது –
முன்பு -மமேதம் -என்று இருந்தவர்களுக்கு -மங்களா சாசன யோக்யராம் படி
புகுர நிற்கைக்கு இசைவே வேண்டுவது –
பல் வகையாலும் பவித்ரனே –
பிரயோஜனாந்தர பரரான அசுத்தியைப் போக்கி –
அதுக்கடியான அஹங்கார மமகாரங்கள் ஆகிற அசுத்தியைப் போக்கி –
சேஷத்வம் தன்னிலும் -மாதா பித்ர் சேஷத்வம் என்ன இவ்வோ அசுத்தியைப் போக்கிப்
புகுர நிறுத்தினவனே –
உன்னைப் பல்லாண்டு கூறுவனே –
சௌந்தர்யாதி குண யுக்தனான உன்னை மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறேன்
ஏக வசனத்தாலே
கீழ் சொன்ன புருஷார்த்திகள் மூவர் முகத்தாலும் தாமே திருப்பல்லாண்டு பாடுகிறார்
என்னும் இடம் தோற்றுகிறது
ஐஸ்வர்யார்த்தி சங்கதன் ஆகிற அளவிலும் ஏக வசனம் ஆகையாலே இங்கும்
அதுவே யாகிறது என்னவுமாம் –

——————————————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருப்பல்லாண்டு -10-எந்நாள் எம்பெருமான் உன்தனக்கு அடியோம்–ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

April 5, 2013

எந்நாள் எம்பெருமான் உன்தனக்கு அடியோம் என்று எழுத்து பட்ட
அந்நாளே அடியோங்கள் அடிக்குடில் வீடு பெற்று உய்ந்தது காண்
செந்நாள்த்  தோற்றி திருமதுரையுள் சிலை குனித்து ஐந்தலைய
பைந்நாகத் தலைப் பாய்ந்தவனே வுன்னைப் பல்லாண்டு கூறுவனே –10-

அடியோங்கள் அடிக்குடில் -வீடு பெற்று -தாஸ பூதரான நாங்களும் –
எங்கள் க்ரஹங்களில் உள்ள புத்ர பௌத்ராதிகளும் -அஹங்காரமான ஐஸ்வர்ய
கைவல்யங்களையும் -விடப் பெற்று-

———————————————————————————————–
அவதாரிகை –

கீழில் பாட்டில் புகுந்த அநந்ய பிரயோஜனர் தேக யாத்ரையிலும் தங்கள் பாரதந்த்ர்யமே
ஸ்வரூபமாய் இருக்கிற ஏற்றத்தை சொல் லிக் கொண்டு புகுந்தார்கள் –
இதில் -பிரயோஜநாந்த பரர் புகுருகிரார்கள் ஆகையாலே -தங்கள் பக்கல் அங்கன்
இருப்பதோர் ஏற்றம் காண விரகு இல்லாமையாலே -பகவத் பிரபாவத்தால்
தங்களுக்கு பிறந்த ஏற்றத்தை சொல்லிக் கொண்டு வந்து புகுருகிரார்கள் –
ஐஸ்வர்யார்த்தியும் சங்கதனாகிற போது -சாந்தமும் தந்து என்னை வெள்ளுயிர்
ஆக்க வல்ல -என்று பகவத்ப்ரபாவத்தை சொல்லிக் கொண்டு வந்து இ றே புகுந்தது –
அவன் தான் நான் அபேஷித்த சூத்திர புருஷார்த்தத்தை தந்து வைத்து -என்னை சுத்த
ஸ்வபாவன் ஆக்கினான் -என்று ஆச்சர்யப் பட்டான் –
கைவல்யார்திகள் தங்கள் ஷூ த்ர புருஷார்த்த சம்பந்தம் யாவதாத்மபாவி விநாசகரம்
ஆகையாலே ஆஸ்ரயண வேளையில் மீட்ட ஆச்சர்யத்தைக் கொண்டாடுகிறார்கள் –

————————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

எந்நாள்
அந்நாள் -என்ன அமைந்து இருக்க -எந்நாள் -என்கிறது வகுத்த சேஷி பக்கலிலே ஷூத்ர
புருஷார்த்தத்தை அபேஷித்த காலமாய் இருக்கச் செய்தேயும் -ஸூப்ரபாதாச மேநிஸா –
என்கிறபடி மங்களா சாசனம் பண்ணுகைக்கு யோக்யமாம் படி புகுற நிறுத்தின
திவசம் -என்று அந்நாளைக் கொண்டாடுகிறார்கள் –
பகவத் பிரபாவம் தான் விஷயீ கரித்த திவசத்தையும் கொண்டாடும்படியாய் இருக்கும் இ றே
அவதாரத்தில் ஏற்றம் சொல்லுகிற அளவில் தஜ் ஜன்ம திவசம் என்று அந்நாளும்
கொண்டாடப் பட்டது இ றே
பிரயோஜனாந்தரத்தை அபேஷித்து வந்தவன் -அது ஒழிந்து -அநந்ய பிரயோஜனன்
ஆகைக்கு அடி என் என்னில்
எம்பெருமான் –
ஷூத்ர பிரயோஜநத்தை அபேஷித்து நிருபாதிக சேஷியான உன் பக்கலிலே
வருகையாலே ஸ்வரூப பராப்தமாய் வந்த சேஷத்வமே பலித்து விட்டது –
வகுத்த சேஷி யானாலும் -அபேஷிதங்களை ஒழிய புருஷார்த்தங்களைக்
கொடுக்கும் போது -அர்த்தி பக்கலிலே ஒரு கைம்முதல் வேண்டாவோ என்னில் –
உன் தனக்கு அடியோம் என்று எழுத்து பட்ட –
அடியோம் என்கிற அர்த்தத்துக்கு வாசகமான சப்தத்தில் எங்களுக்கு அந்வயம் உண்டு
நெஞ்சில் இன்றிக்கே இருக்கிலும் வாயில் உண்டான மாத்ரம் கொண்டு தர வல்ல சக்தி
உண்டு இ றே உனக்கு

ஒமித்யே காஷரம் ப்ரஹ்ம வ்ராஹரன் மம அநுஸ்மரன் -என்னக் கடவது இ றே
அதவா
யாரேனும் பக்கலிலே ஏதேனும் ஒன்றை சொல்ல வேண்டி செல்லிலும் -நமஸ்
சப்த ப்ரயோகம் பண்ணக் கடவதாய் இ றே இருப்பது -அதுவும் ஆத்ம யாதாம்ய வாசகம்
இ றே -அதுவே எங்கள் பக்கல் கைம்முதல் என்கிறார்கள் –
எம்பெருமான் -என்கிற ப்ராப்தி யாலும் –
உன் தனக்கு -என்கிற சக்தியாலும் –
எழுத்துப் பட்ட -என்கிற சப்த மாத்ரத்தாலும்
பலிக்கக் கண்டோம் என்கிறார்கள் –
பட்ட -என்கிற இது -முத்துப்பட்ட -என்கிறாப் போலே
வாழாட் பட்டு -என்கிற -இடத்தில் அர்த்தத்தின் உடைய துர்லப்த்வம் சொல்லிற்று

வாசக சப்தத்தின் உடைய துர்லப்த்வம் சொல்லுகிறது இங்கு
அஹங்கார க்ரச்தமான சம்சாரத்துக்கு உள்ளே தாஸ்ய பிரகாசம் அலாப்யலாபம் ஆனால் போலே
பஹூ ஜல்பம் பண்ணிப் போகிற வாயிலே நமஸ் சப்தம் உண்டாக அல்பய லாபம் இ றே
அந்நாள் –
எம்பெருமான் உன் தனக்கு அடியோம் என்று எழுத்துப் பட்ட நாள் -எந்நாள் -அந்நாள்
என்று அந்வயம் -அந்நாளே -என்கிற அவதாரணத்தாலே -அது ஒழிய எங்கள் பக்கல்
ஆநுகூல்ய லேசமும் இல்லை என்று கருத்து
அத்தால் பெற்றது என் என்ன –
தாங்கள் பெற்ற பிரயோஜன பரம்பரைகளை சொல்லுகிறார்கள் –
அடியோங்கள் இத்யாதி –
அடியோங்களாக பெற்றோம் –
குடிலும் அடிக்குடிலாக பெற்றது –
வீட்டை லபிக்கப் பெற்றோம் –
உஜ்ஜீவிகப் பெற்றோம் –
அடியோங்கள் -என்கிறார்கள்
அஹங்கார க்ரச்தராய் -தத் அநுகூலமான ஷூத்ர புருஷார்த்தத்தை அபேஷித்து உன்
திருவடிகளில் வந்து ஒதுங்கின நாங்கள் -அது போய் -தாஸ்ய ஏக ரசராகப் பெற்றோம் –
அடிக்குடில் –
குடில் -என்று க்ரஹம் -அத்தாலே க்ரஹச்தரான புத்ர பௌத்ராதிகளும் அடியாராகப் பெற்றோம்
நல்ல பதத்தால் மனை வாழ்வர் -என்னக் கடவது இ றே
எழுத்துப் பட்டது தங்கள் அளவில் ஆகில் புத்ர பௌத்ராதிகள் அளவில் ஸ்வரூப ஞானம் பிறந்தபடி
என் என்னில் -முத்துப்பட்ட துறையை காவலிடுமவன் -அசல் துறையையும் காவல் இடுமா போலே
சம்பந்தி சம்பந்திகள் அளவும் அஹங்கார மமகாரங்கள் புகுராத படி விஷயீ கரித்தான் -என்கை
இவர்கள் சங்கதர் ஆகிற பாட்டிலும் -குடி குடி ஆட் செய்கின்றோம் -என்றார்கள் இ றே
சேஷி சந்நிதியிலே சேஷ பூதர் க்ரஹத்தை -குடில் வளைக்க -என்று சொல்லக் கடவது இ றே
வீடு பெற்று –
வீட்டை லபித்து -அதாகிறது
அஹங்கார மமகார கார்யமான ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்கள் ஆகிற த்யாஜ்யங்களை
விடப் பெற்று -ப்ராப்ய சித்தியோபாதி த்யாக சித்தியும் ப்ராப்ய அந்தர்கதம் இ றே
உய்ந்தது காண்
தாஸ்யம் என்றும் – உஜ்ஜீவனம் -என்று பர்யாயம் போலே காணும்
உய்ந்தது காண் -என்று அறியாதரை அறிவிப்பாரைப்  போலே சொல்லுகிற இதுக்கு கருத்து என் என்னில் –
உபகரித்து விஸ்மரித்து போவது நீ –
நீ பண்ணின உபகாரம் நாங்கள் உபதேசிக்க கேளாய் என்கிறார்கள்

செந்நாள் -இத்யாதி
பிரயோஜனாந்தரங்களைக் கை விட்டு அநந்ய பிரயோஜனர் ஆனிகோள் ஆகில் இனி க்ர்த்த்யம் என் என்னில் –
உனக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகையே க்ர்த்த்யம் என்கிறார்கள் -விஷயம் ஏது -என்ன –
செம் நாள் –
அவதாரத்துக்கு ஏகாந்தமான நாள் ஆகையாலே அழகிய நாள் என்கிறார்கள்
தோற்றி –
அதீந்த்ரியமான விக்ரஹத்தை சகல மனுஜ நயன விஷய தாங்கத-என்கிறபடியே
உகவாதார் கண்ணுக்கும் விஷயமாம் படி தோற்றுவித்து
திரு மதுரையுள் –
அது தானும் நிர்ப்பயமான அயோத்யையில் இன்றிக்கே சத்ருவான கம்சன் வர்த்திக்கிற ஊரிலே –
சிலை குனித்து
அவ் ஊரில் தங்க ஒண்ணாமையாலே திருவாய்ப்பாடியிலே போய் மறைய வளருகிற நீ
மறுத்தும் அவ் ஊரிலே புகுந்து கம்சனுடைய ஆயுத சாலையிலே புக்கு -வில்லை முறித்து
பூசலை விளைத்தாய் -அநுகூலர் அடைய -என் வருகிறதோ -என்று வயிறு பிடிக்கவேண்டும் படியான
தசையிலே கம்சனுக்கு மறம் பிறக்கும்படி சிலுகு படுத்துவதே

ஐந்தலை இத்யாதி –
அது கிடக்க -நிர்ப்பயமாய் வர்த்திக்கிற காலத்திலே பிறந்த ப்ரமாதமே போராதோ வயிறு
எரிகைக்கு என்கிறார்கள் –
ஐந்தலைய பைந்நாகத் தலை பாய்ந்தவனே –
கடிக்கைக்கு ஐஞ்சு வாயை உடைத்தாய் -க்ரோதத்தாலே விஸ்த்ர்தமான பணத்தை உடைத்தான
சர்ப்பாச்யத்திலே யன்றோ புக்கது -ஏக தாது விநா ராமம் க்ருஷ்ணோ ப்ருந்தாவனம் ய யௌ
என்று தலையன் ஒரு நாள் பேர நிற்க -பாம்பின் வாயிலே புகும் படி இ றே தீம்பு –
கிருஷ்ண அவதாரம் என்றால் ஆழ்வார்கள் எல்லாரும் ஒக்க பரிவராய் இருப்பர்கள்
இதுக்கு அடி என் -என்று ஜீயர் பட்டரை கேட்க –
ராமாவதாரத்தில் பிள்ளைகள் -தாங்கள் மிடுக்கராய் -குணாதிகருமாய் –
பிதா சம்ப ராந்தகனுமாய்
மந்த்ரிகள் வசிஷ்டாதிக்களுமாய்
ஊர் அயோதயையுமாய்
காலம் நல்ல காலமுமாய்
இருக்கையாலே அங்குத்தைக்கு ஒரு பயமும் இல்லை –
இங்கு
பிறந்தவிடம் சத்ரு க்ர்ஹமாய்
கம்சன் இடம் பார்த்து நலியும் துஷ்ப்ரக்ர்திகளை வரக் காட்டும் கரூரனுமாய்
தமப்பன் இடையனுமாய்
ஊர் இடைச்சேரியுமாய்
பிள்ளைகள் தாங்கள் தீம்பருமாய்
காலம் கலி காலத்தோடு தோள் தீண்டியாய்
இருக்கையாலே என் வருகிறதோ என்று பரிகைக்கு ஆழ்வார்கள் அல்லது இல்லை காணும்
என்று அருளிச் செய்தார் –
உன்னைப் பல்லாண்டு கூறுதுமே –

உன்னை கூறுதுமே -என்கிற ஸ்வரத்துக்கு கிருஷ்ண அவதாரம் பரிகை என்று காட்டி அருளுகிறார்
இப்படிப்பட்ட உன்னை அனுசந்தித்தால் மங்களா சாசனம் ஒழிய தரிக்க விரகு உண்டோ என்கிறார்கள்

————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-10-9-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 5, 2013

விளம்பும் ஆறு சமய மும்,அவை
ஆகியும் மற்றும்தன்பால்
அளந்து காண்டற்கு அரியன் ஆகிய
ஆதிப்பி ரான்அமரும்
வளங்கொள் தண்பணை சூழ்ந்து அழகுஆய
திருக்குரு கூரதனை
உளங்கொள் ஞானத்து வைம்மின் உம்மை
உயக்கொண்டு போகுறிலே.

    பொ-ரை : சொல்லப்படுகின்ற ஆறு புறச் சமயங்களும், மற்றுமுள்ள குத்ருஷ்டிகளும் சபையாகத் திரண்டு வந்தாலும், தன் விஷயத்தில் அளவிட்டுக் காண்பதற்கு அரியனாய், இருக்கிற ஆதிப்பிரான் அவன் எழுந்தருளியிருக்கின்ற, வளப்பம் பொருந்திய குளிர்ந்த வயல்கள் சூழ்ந்து அழகாய் இருக்கின்ற திருக்குருகூர் என்னும் திவ்விய தேசத்தை, நீங்கள் உங்களை உய்வித்துக்கொண்டு நடக்கவேண்டியிருந்தீர்களாகில், மனக்கண்ணிலே வையுங்கோள்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘ஆறு சமயமும் மற்றும் அவை ஆகியும்’ என்க. அவை -சபை. ‘அமரும் திருக்குருகூர்’ என்க. ‘உம்மை உய்யக்கொண்டு போகுறில், அதனை உளம்கொள் ஞானத்து வைம்மின்,’ என்க.

ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. 1‘நீங்கள் உய்வு பெறுவதற்கு அவ்வளவும் செல்ல வேண்டுமோ? அவன் தங்கியிருக்கிற திருநகரியை உங்கள் ஞானத்துக்கு விஷயமாக்க அமையும்,’ என்கிறார்.

    விளம்பும் ஆறு சமயமும் – 2சிலவற்றைச் சொல்லா நின்றால், தாங்களும் சில தர்க்கங்களைச் சொல்லாநிற்பர்களத்தனை போக்கி, பிரமாணத்திற்கு அநுகூலமான தர்க்கம் அல்லாமையாலே கேவலம் உத்திசாரமேயாயிருக்கிற புறச்சமயங்கள் ஆறும். புறச்சமயங்கள் ஆறாவன: சாக்கிய உலூக்கிய அக்ஷபாத க்ஷபண கபில பதஞ்சலி மதங்கள். இது பாஷ்யகாரர் அருளிச்செய்தது. மற்றும் அவை ஆகியும்  – மற்றும் அவற்றோடு ஒத்த குத்ருஷ்டிகளும். 3புற மதத்தில் உள்ளவர்களும் குத்ருஷ்டிகளும் மோக்ஷ பலனைப் பெறாதவர்கள். அவர்கள் தாமத குணமுடையவர்கள் என்று எண்ணப்படுகின்றார்கள். தன்பால் அளந்து காண்டற்கு அரியன் ஆகிய ஆதிப் பிரான் அமரும்   – பிரமாணத்திற்கு மாறுபட்ட தர்க்கங்களால் ‘இவ்வளவு’ என்று அளவிட்டு அறிய ஒண்ணாதபடி இருக்கிற உலக காரணன் விரும்பித் தங்கியிருக்கிற; 4தன்னளவில் வந்தால் ‘இல்லை’ என்கைக்கும் ‘இவ்வளவு’ என்று அளவிட அரிதாய் இருக்கும்; 5‘இல்லை’ என்னும் போதும்,

வஸ்துவை ‘இது’ என்று அளவிட வேண்டுமே? அதாவது, ‘இவனுடைய சொரூப ரூப குண விபூதிகள் புறம்பான குத்ருஷ்டிகளால் அசைக்கமுடியாதனவாய் இருக்கும்,’ என்றபடி. 1‘அதற்கு அடி என்?’ என்றால், ‘ஆதிப்பிரான்’ என்கிறார். என்றது, 2என்னுடைய தாய் மலடி என்ன ஒண்ணாதே அன்றோ?’ என்றபடி.

    வளம் கொள் தண் பணை சூழ்ந்து அழகாய திருக்குருகூர் அதனை – செல்வத்தையுடைத்தாய்ச் சிரமத்தைப் போக்கக் கூடியதான நீர் நிலங்களாலே சூழப்பட்டு, கண்டார்க்கு வைத்த கண் வாங்க ஒண்ணாதபடி காட்சிக்கு இனியதான திருநகரியை. உளம்கொள் ஞானத்து வைம்மின்   – 3ஞானம் உதித்து, புறத்தேயுள்ள இந்திரியங்களாலே புறப்பொருள்களில் செல்வதற்கு முன்னே, மனக்கண்ணுக்குத் திருநகரியை விஷயம் ஆக்குங்கோள். உளம் கொள் ஞானம் – மானச ஞானம். என்றது, 4‘புறத்திலே செல்லாதபடி ஞானத்தை உள் விஷயத்தில் (திருநகரியில்) ஈடுபடும்படியாகச் செய்யப் பாருங்கோள்,’ என்றபடி. உம்மை உய்யக் கொண்டு போகுறிலே – ‘இவனை இருக்கின்றவனாக அறிகிறார்கள்’ என்கிறபடியே, உம்முடைய இருப்பைப் பெற்றுப் போகவேண்டியிருக்கில். 5‘இல்லாதவனாக ஆகிறான்’ என்கிறபடியே, ‘சென்றற்றது’ என்றே இருக்கிறார்

ஆயிற்று இவர். 1‘மஹாத்மநா – தன்னில் தான் வாசி சொல்லுமத்தனை போக்கிப் புறம்பு ஒரு ஒப்புச் சொல்ல ஒண்ணாதபடியான பெருமாளோடே விரோதம் உண்டு; ஆகையாலே, இலங்கையும் இல்லை; இராவணனும் இல்லை; நீங்களும் இல்லை,’ என்று திருவடி கூறினாற்போலே.

ஜீவனத்துக்கு அவன் வேண்டுமே
மலை ஒன்றுமே தொழ வினை மாயுமே போலே
திரு குருகூர் அதனை
உளம் கொள் ஞானத்து வைத்து
விளம்பும் ஆறு  சமயம்
வார்த்தை  பட்டால் -மட்டுமே பிரமாணங்கள் ஒன்றும் இன்றி
உக்தி ஒன்றாலே
பாஹ்ய சமயங்கள்
சாக்கிய -போல்வன
மற்றும் -குத்ருஷ்டி சங்கர யாதவ போல்வன

‘விளம்பும்’ என்ற விசேஷணத்திற்குப் பொருள் அருளிச்செய்கிறார்,
‘சிலவற்றை’ என்று தொடங்கி. ‘சிலவற்றைச் சொல்லா நின்றால்’ என்றது,
‘வேதாந்திகள் பிரமாண அநுகூலமாகச் சில தர்க்கங்களைச் சொல்லாநின்றால்’
என்றபடி.  சாக்கியமதம் – பௌத்த மதம். உலூக்கியமதம் -சார்வாகமதம்.
அக்ஷபாதமதம் – கௌதம மதம். க்ஷபணமதம் – ஜைநமதம்.

இல்லை என்னும் போதும் இது காட்டி சொல்ல முடியாமல்
ஆதி பிரான் மூல காரணம் அனைவருக்கும்
இல்லை என்பாருக்கும் மூல காரணம்
மே மாதா மலடி சொல்வது போலே இவர்கள் வார்த்தைகள்
அளவு சொல்ல  முடியாதபடி
வைத்த கண் வாங்காத படி தர்சநீயமான
மானஸ ஞானத்துக்கும் திரு நகரி யை விஷயமாக்கி
மனஸை வெளி விஷயங்களில் போக விடாமல்
உம்மை உயக் கொண்டு போக இத்தை செய்யும்
அசந்மேவ என்கிறபடி
கீழ்  கழிந்த காலம் வீண் தானே
நேயம் அஸ்தி புரி லங்கா -திருவடி வார்த்தை

அவர்கள் சத்தை உண்டு என்றிருக்க, இப்படி ‘இல்லை’ என்று சொன்ன பேர்
உளரோ?’ என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘மஹாத்மநா’ என்று
தொடங்கி. என்றது, தன்னைக் கட்டிக் கொண்டு போகின்ற இராக்கதர்களைப்
பார்த்து, ‘பெருமாளோடு உங்களுக்கு விரோதம் வந்த காரணத்தாலே,
இலங்கையும் இராவணனும் நீங்களும் இல்லை,’ என்று திருவடி கூறியதைத்
தெரிவித்தபடி. இது, ஸ்ரீராமா சுந். 43 : 25. ‘தன்னில் தான் வாசி
சொல்லுமத்தனை போக்கி’ என்றது, ‘அவதார வேடத்தோடே நின்ற
ஸ்ரீராமபிரானாகிய தனக்கு, பரத்துவ ஆகாரமே ஒப்பு என்று சொல்லுமத்தனை
போக்கி, ஒப்பாகச் சொல்லத்தக்க வேறு பொருள் இல்லை,’ என்பதனைத்
தெரிவித்தபடி.

மஹாத்மா -ஒப்பார் மிக்கார் இலயாய  மா மாயன்
உம்மை உய்யக் கொண்டு போக திரு குருகூர் திவ்ய தேசத்தை உள்ளத்தில் வையும் கோள் என்கிறார்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-10-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 5, 2013

புக்குஅடி மையினால் தன்னைக் கண்ட
மார்க்கண் டேயன் அவனை
நக்க பிரானும் அன்றுஉய்யக் கொண்டது
நாரா யணன் அருளே;
கொக்குஅ லர்தடம் தாழை வேலித்
திருக்குருகூர் அதனுள்
மிக்க ஆதிப்பி ரான்நிற்க, மற்றைத்
தெய்வம் விளம்புதிரே!

   பொ-ரை : ‘அடிமையாய்ப் புகுந்து சிவபிரானாகிய தன்னைக் கண்ட மார்க்கண்டேயனைச் சிவபிரானும் ஆபத்துக்காலத்தில் காப்பாற்றியது நாராயணனுடைய திருவருளாலேயாம்; கொக்கைப் போன்று வெண்மை நிறத்தோடு மலர்கின்ற பெரிய தாழைகளை வேலியாகவுடைய திருக்குருகூர் என்னும் திவ்விய தேசத்திலே மேன்மையையுடைய ஆதிப்பிரான் நின்ற திருக்கோலமாய் எழுந்தருளியிருக்க, வேறு தெய்வங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றீர்களே! உங்கள் அறிவின்மை இருந்தவாறு என்னே!’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘அடிமையினால் புக்குத் தன்னைக் கண்ட மார்க்கண்டேயன்’ என்க. ‘தன்னை’ என்றது, சிவபெருமானை. நக்கன் – வஸ்திரமில்லாதவன்; சிவபிரான். ‘திகம்பரன்’ என்றபடி. அருளே – ‘அருளாலே’ என்று மூன்றாம் வேற்றுமை விரிக்கவும். கொக்கு – ஒரு பறவை, மாமரமும் ஆம்.

    ஈடு : எட்டாம் பாட்டு. 1‘இங்ஙனே இருக்கச்செய்தேயும், மற்றைத்தேவனாகிய சிவபிரானை வணங்கி அன்றோ மார்க்கண்டேயன் தான் விரும்பிய பயனைப் பெற்றது?’ என்ன, ‘ஆகில், இருந்தபடி கேட்கலாதோ?’ என்கிறார்.

    புக்கு அடிமையினால் – அடிமையினால் புக்கு; என்றது, ‘சர்வேசுவரனுக்கு அடிமை என்று புக்கான் அல்லன்; ‘உருத்திரனுக்கு அடிமை’ என்று புக்கான்,’ என்றபடி. 2தன்னைக் கண்ட – காணப் பெறாமையாலே தான் இழந்தான் அல்லன். ஆக, ‘போற்றி வணங்கிய தன்மையில் குறையினாலே இழந்தான் அல்லன்; காணப் பெறாமையாலே இழந்தான் அல்லன்,’ என்றபடி. மார்க்கண்டேயன் அவனை – மார்க்கண்டேயனானவனை. 3நக்கபிரான் – நக்கன் – நக்நன். ‘பிரான்’ என்கிறார், தன்னுடைய கோஷ்டிக்கு உபகாரகனாய் இருக்கையாலே. அன்றிக்கே, 4ஞானத்தினைக்

கொடுக்கக் கூடியவன் ஆதலாலே ‘பிரான்’ என்கிறார் என்னுதல். 1மேல், ‘நாராயணன்’ என்கையாலே, ‘அவனுக்கு அடிமையாமிடத்தில் உன்னோடு என்னோடு வாசியில்லை’ என்று ஞானோபதேசத்தைச் செய்து அவன் திருவடிகளிலே காட்டிக்கொடுத்தான் என்கை.

    அன்று உய்யக்கொண்டது – ஆபத்துக்காலத்திலே பாதுகாத்தது. நாராயணன் அருளே – நாராயணனுடைய திருவருளாலேயாம். என்றது, 2‘நீ நெடுநாள் பச்சையிட்டு என்னை வணங்கினாய்; அவ்வணக்கம் பயன் அற்றுப் போயிற்றதாக ஒண்ணாது,’ என்று அவனை அழைத்து, ‘நானும் உன்னைப்போன்று ஒருவனை ஆஸ்ரயித்துக்காண் இப்பதம் பெற்றது; ஆதலால், இனி உன்னுடைய விருப்பத்தை நம்மால் செய்து முடிக்க இயலாது; இனி ஊண் கொடுத்தல் உபதேசங் கொடுத்தலே அன்றோ?’ என்று அவனைக் கொண்டுபோய்ச் சர்வேசுவரன் பக்கலிலே காட்டிக் கொடுத்தமையைத் தெரிவித்தபடி. ‘அருள்’ என்ற பெயர்ச்சொல் எல்லா வேற்றுமையோடும் சேரத் தக்கதாகையாலே, ‘அருளாலே’ என்று மூன்றாம் வேற்றுமையாக விரித்துக்கொள்க. அன்றிக்கே, ‘சிவபிரான் இவனைக் காப்பாற்றிக்கொண்டது சர்வேசுவரன் திருவருளைப் பண்ணிக் கொடுத்து’ என்று இரண்டாம் வேற்றுமையாக விரித்துப் பொருள் கோடலுமாம். ‘இவன் புருஷகாரமாய் நின்று திருவருள் புரியச் செய்தான்,’ என்றபடி.

    கொக்கு அலர் தடம் தாழை வேலித் திருக்குருகூரதனுள் – கொக்குப் போன்று வெளுத்த நிறத்தையுடைய மலர்களை உடைத்தாயிருப்பதாய்ப் பெருத்திருந்துள்ளதாழைகளை வேலியாக உடைத்தாயிருக்கின்ற திருநகரியாயிற்று; இதனால், நிலத்தியல்பு இருக்கிறபடியைத் தெரிவித்தபடி. மிக்க ஆதிப்பிரான் நிற்க -அறப்பெரிய உலகத்திற்கெல்லாம் காரணமாயுள்ளவன் நிற்க; ‘மிக்க’ என்றதனால், சொல்லும் போது கனக்கச் சொல்லி, கிட்டினவாறே குறைந்திராதொழிகையைத் தெரிவிக்கிறார். ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின், நெடுநாள் தன்னை வணங்கும்படி செய்துகொண்டு பின்பு காரிய காலத்தில் வந்தவாறே வேறே ஒருவன் வாசல் ஏறக் கொண்டுபோக வேண்டாதிருக்கையைத் தெரிவித்தபடி. மற்றைத் தெய்வம் விளம்புதிரே – 1‘சரீரங்களிலே ஒன்றை ஈசுவரனாகச் சொல்லுகின்றீர்கோளே!’ என்றது, ‘அவனுக்குச் சரீரமாய் அல்லது ஒன்றற்கும் பொருளாகுந்தன்மை இன்றிக்கேயிருக்க, சரீரியாகச் சொல்லிக் கேட்டினை அடைகின்றீர்கோளே கெடுவிகாள்!’ என்கிறார் என்றபடி. ‘விளம்புதிரே’ என்ற ஏகாரத்தால், ‘எடுத்துப் பேசுவதற்கும் தகுதி இல்லை’ என்று இருக்கிறார்காணும் இவர்.

மார்கண்டேயன்
நாராயணன் அருளால்
இவன் நிற்க –
அடிமையினால் புக்கு
ருத்ரனுக்கு அடிமை -புக்கு கண்டான் -இரண்டு சப்தம்-
நக்க பிரான் -நக்நன் ஆடை இன்றி
பிரான் -உபகாரன் ஸ்வ கோஷ்டிக்கு உபகாரன்
ஞானம் கொடுத்த ஈச்வரனே பர தெய்வம் காட்டிய உபகாரகன்
அவனுக்கு சேஷம் -உன்னோடு என்னோடு வாசி இன்றி
உய்யக் கொண்டது ஆபத் தசையிலே
நெடு நாள் ஆஸ்ரயித்தாய்
நானும் உன்னைப் போலே ஆஸ்ரயித்து இந்த பதவி பெற்றேன்
அருளே –
சர்வேஸ்வரனை காட்டிக் கொடுத்து அருளாலே
ருத்ரன் மார்கண்டேயனை ரஷித்தது சர்வேஸ்வரனை காட்டிக் கொடுத்தது
கொக்கு அலர்
மிக்கு -சொல்லும் பொழுதும் கார்ய காரணத்தாலும் -மிக்கு
தானே அருளும்
இவன் நிற்க
பிரகாரங்களில் ஒன்றை ஈஸ்வரன் என்று நினையாமல்
பிரகரியாக கொண்டு விவகரிக்கைக்கும் யோக்யதை இல்லை

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-10-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 5, 2013

ஓடிஓடிப் பலபிறப்பும் பிறந்து, மற்றோர் தெய்வம்
பாடி ஆடிப் பணிந்துபல்படி கால்வழி ஏறிக்கண்டீர்;
கூடி வானவர் ஏத்த நின்ற திருக்குரு கூரதனுள்
ஆடு புட்கொடி ஆதி மூர்த்திக்கு அடிமை புகுவதுவே.

    பொ – ரை : ‘வேறு ஒரு தெய்வத்தைப் பாடியும் ஆடியும் வணங்கியும் பலப்பல வகைகளாலே சாஸ்திரங்கள் கூறிய வழிகளிலே சென்று திரிந்து திரிந்து, பல பிறப்பும் பிறந்து, அதன் பலன்களைக் கண்டீர்கள்; ஆன பின்பு, தேவர்கள் ஒருங்கு கூடித் துதிக்கும்படியாகத் திருக்குருகூர் என்னும் திவ்விய தேசத்திலே நின்ற திருக்கோலமாய் எழுந்தருளியிருக்கின்ற ஆடு புட்கொடியையுடைய ஆதிமூர்த்திக்கு அடிமை புகுங்கோள்,’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘மற்று ஓர் தெய்வம் பாடி ஆடிப் பணிந்து வழி ஏறி ஓடி ஓடிப் பிறந்து கண்டீர்’ என்க. ‘வானவர் கூடி ஏத்தத் திருக்குருகூரதனுள் நின்ற ஆதிமூர்த்தி’ என்க. ஆடு புள் – வெற்றி பொருந்திய கருடப்பறவை. ஆதிமூர்த்தி – உலகிற்குக் காரணனான மூர்த்தி. மூர்த்தி – திருமேனியையுடையவன். புகுவது – வியங்கோள் வினைமுற்று. ‘கொள்ளப்படாது மறப்பது அறிவிலென் கூற்றுகளே’ (திருக்கோவையார், 87.) என்புழிப்போன்று கொள்க.

    ஈடு : ஏழாம் பாட்டு. 1‘அது செய்கிறோம்; ‘மற்றைத் தேவர்கட்கும் உயர்வுகள் சில உண்டு,’ என்று நெடுநாள் அவர்கட்குப் பச்சை இட்டுப் போந்தோம்; அப்பச்சையின் பயன் அற்றுப்போகாமல் இன்னம் சிலநாள் அவை பலிக்கும்படி கண்டு பின்பு பகவானை அடைகிறோம்,’ என்ன, ‘அவையும் எல்லாம் செய்து கண்டீர்கோள் அன்றோ?’ இனி அமையும்காணுங்கோள்,’ என்கிறார்.

    ஓடிஓடி – 2சுவர்க்கம் முதலான உலகங்களில் விருப்பம் உள்ளவர்கள், போவதையும் வருவதையும் அடைகிறார்கள்,’ என்கிறபடியே, போவது, பிறவிகளோடே வருவதாய்த் திரிந்தது இத்தனை அன்றோ? பல பிறப்பும் பிறந்து – 3ஆத்துமா என்றும் உள்ளவன்; அசித்தும் அப்படியே; அசித்தினுடைய சேர்க்கையும் என்றும் உள்ளதாய், கர்மப் பிரவாஹத்தாலே பரம்பரையாய் வருகிற பிறவிகளும் உருவப்போருகிறது; நீங்கள் முன்னும் பின்னும் அறியாமலே அன்றோ ‘இது ஒரு பிறவியே உண்டாயிற்று,’ என்று இருக்கிறது? மற்றும் ஓர் தெய்வம் பாடி ஆடிப் பணிந்து – வேறு ஒரு தெய்வத்தை அடைந்து பிரீதியினாலே தூண்டப்பட்டவராய்ச் சொல்லி, அவ்வளவில் முடிவு பெறாமல் வேறுபட்டவராய், 4‘என்னை நமஸ்காரம் செய்’ என்கிறபடியே, பகவத் விஷயத்தில் உட்புகுமளவும் உட்புகுந்து. என்றது, ‘இப்படி அநாதியாகத் தொடர்ந்து போதருகிற பிறவிகளிலே ஒரு பிறவி ஒழியாமல் மற்றைத் தேவர்களை அடைக்கலமாக அடைந்து போந்தீர்கள்; அது செய்கிறவிடத்தில் 1முக்கரணங்களாலும் செய்தீர்கள்; ஆதலால், பற்றுகிற தன்மையில் குறையால் பலியாது இருந்தது அன்று; அதில் குறை இல்லை,’ என்றபடி. பல்படிகால் – ஒருவகையாகப் பற்றி விட்டீர்களோ? 2பல வகைகளால் பற்றினீர்கள். வழி ஏறிக் கண்டீர் – அவ்வத்தேவர்களைப் பற்றும்படி சொன்ன சாஸ்திரமரியாதை தப்பாமல் பற்றி அதன் பலமும் கண்டீர்கோள் அன்றோ? ‘நன்று; ‘பல் படி கால் வழி ஏறிக் கண்டீர்’ என்கைக்கு, ‘இவர்கள் ஒரு பிறவியிலும் பகவானிடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்திலர்கள்’ என்று இவர் அறிந்தபடி எங்ஙனே?’ என்னில், இப்போது தாம் இந்தப் பொருளை உபதேசிக்கவேண்டும்படி இவர்கள் இருக்கக் காண்கையாலே, ‘இதற்கு முன்னர் இவர்கள் பகவானிடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்திலர்கள்,’ என்று அறியத் தட்டு இல்லையே அன்றோ?

    3‘சூரியனிடமிருந்து ஆரோக்கியத்தை விரும்பக்கடவன்; அக்கினியிடமிருந்து செல்வத்தை விரும்பக்கடவன்; சிவனிடமிருந்து ஞானத்தை விரும்பக்கடவன்’ என்கிறபடியே, பகவானிடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்திருப்பார்களேயானால் முத்தர்கள் ஆவார்களோ? மற்றைத் தேவர்களைப் பற்றிய காரணத்தினாலேயே இவ்வளவும் வர இறந்தும் பிறந்தும் போந்தார்கள்; 4‘பிரமனையும் சிவனையும் மற்றும் ஸ்மிருதிகளில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் தேவர்களையும்

மோக்ஷத்தில் இச்சையுடையவர்கள் சேவிக்கமாட்டார்கள்; ‘என்னை?’ எனின், ‘அந்தத் தேவர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் பலம் மிகச் சிறியது,’ என்கிறபடியே ‘மோக்ஷபலம் சித்திக்க வேணும்’ என்று இருக்கிறவர்கள், புன்சிறு தெய்வங்களைப் பின் செல்லார்களே அன்றோ? அதற்குக் காரணம், அவர்களால் கொடுக்கப்படுமவை அழியக்கூடிய பலன்களாகையாலே. ‘முருகன் சிவன் இந்திரன் முதலான தேவர்கள் ஆராதிக்கும் விஷயத்தில் விலக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்,’ என்றதே அன்றோ சாஸ்திரமும்?

    1ஒருவன் பகவானைத் தியானம் செய்துகொண்டிருக்கச்செய்தே, ‘இவன் சமாதியிலே நின்ற நிலையை அறியவேண்டும்’ என்று பார்த்துச் சர்வேசுவரன் இந்திரன் வேடத்தை மேற்கொண்டு ஐராவதத்திலே ஏறி வந்து முன்னே நின்று, ‘உனக்கு வேண்டுவது என்?’ என்ன, ‘ஒரு புழுவும் தானுமாய் வந்து நிற்கிறவன் யார்?’ என்றான்; ‘சர்வேசுவரன் பெரிய திருவடியை மேற்கொண்டு வந்தான்’ என்னுமிடம் அறியானே, கொண்டு வந்த வேடம் இதுவாகையாலே?’ வந்தவனைப் பார்த்து, ‘நீ யாவன் ஒருவனை அடைந்து இந்தச் செல்வம் முழுதும் பெற்றாய்? அப்படிப்பட்டவனைக்காண் நான் பற்றுகிறது; இப்படி வழியிலே போவார்க்கு எல்லாம் பச்சையிட்டுத் திரியுமவன் அல்லேன்காண்; இப்போது முகங்காட்டாதே போக வல்லையே பிரானே! உன்னைக் கும்பிடுகிறேன்,’ என்றானே அன்றோ?பகவானிடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்து ஞானாதிகராய் இருப்பார் ஒருவர், இருந்து தம்முடைய வஸ்திரத்தைப் புரையாநின்றாராய், அவ்வளவிலே தேவியும் தேவனுமாகப் போகாநிற்க, இவர் அநாதரித்திருந்தாராய், தேவியானவள், ‘நீர் எல்லார்க்கும் பெரியராய் இருக்க, உம்மைக் கண்ட இடத்தில் இவன் அநாதரித்துக் காலை நீட்டிக்கொண்டிருந்தானே!’ என்ன, தேவனும், ‘அவன் பகவத்பத்தன் போலேகாண்,’ என்ன, தேவியும், ‘அதுதான் இருக்கிறபடி அறிவோம்,’ என்ன, இருவரும் இவர் பக்கலிலே வந்து, ‘நீ என்? தேவர்களை மனிதர்கள் கண்டால் அவர்களிடம் சென்று வேண்டும் வரங்களும் வேண்டிக்கொள்ளக் கடவர்களாய் இருப்பார்கள்; நீ நம்மைக் கண்ட இடத்தில் நீட்டின காலை முடக்குதல், சில உபசாரங்களைச் செய்தல், சிலவற்றை வேண்டிக்கோடல் செய்யாமல் இருந்தாயே?’ என்ன, ‘அழகிது! அவையெல்லாம் செய்யக்கடவன், மோக்ஷம் தரலாமோ?’ என்ன ‘அது நம்மாலே செய்யலாமதன்று; பகவானிடத்தில் சரணாகதி செய்து அவன் திருவருளாலே பெற வேண்டும்,’ என்ன, ‘ஆகில், இன்று சாவாரை நாளை இறக்கும்படி பண்ணலாமோ?’ என்ன, ‘அதுவும் கர்மங்களுக்குத் தகுதியாக அன்றோ இருப்பது? நம்மால் செய்யப் போகாது,’ என்ன, ‘ஆகில், நீ செய்யுமது, இந்த ஊசி போகும் வழியே நூலும் போகும்படி திருவருள் புரிந்து நடக்குமித்தனை,’ என்ன, தேவனும் கோபத்தாலே நெற்றியிற்கண்ணைக்காட்ட, இவரும் காலிலே பல கண்களை உண்டாக்கிக் காட்டினார்,’ என்ற சரிதம் இங்கு நினைக்கத் தகும்.

    கூடி வானவர் ஏத்த நின்ற திருக்குருகூர் அதனுள் – 2உங்களால் அடையப்படுகின்ற தேவர்கள் இவ்வளவும் உங்களைக் கும்பீடு கொண்டு, இத்தனை போது சென்று அங்கே வணங்காநிற்பர்கள்; அவர்கள் செய்கின்றவற்றைக் கண்டாகிலும் நீங்களும் அவனை வணங்கப் பாருங்கோள்தலையறுப்பாரும் தலையறுப்புண்பாருமாய், கிராமணிகளைப் போலே ஒருவரை ஒருவர் வேரோடே அலம்பிப் போகட வேண்டும்படியான விரோதம் செல்லாநிற்கச் செய்தேயும், ஆபத்து எல்லார்க்கும் ஒத்திருக்கையாலே எல்லாரும் ஒரு மிடறாய் ஏத்தாநிற்பர்கள், ஒருவர்க்கு ஒருவர் விரோதமும் கிடக்கச்செய்தே, ‘ஊராகக் கூடி வந்தது’ என்பார்களே அன்றோ?

    ஆடு புட்கொடி மூர்த்தி – ‘வெற்றிப்புள்ளைக் கொடியாகவுடையவன்; அடியார்களுடைய விரோதிகளை அழிக்கும் விஷயத்தில் சர்வேசுவரன் செய்ய வேண்டுவது ஒன்றும் இன்று; திருவடி திருத்தோளிலே சலியாமல் இருக்குமத்தனையே வேண்டுவது,’ என்பார், ‘ஆடுபுள்’ என்கிறார். ஆடுபுள் -வெற்றிப்புள்; ஆடு – வெற்றி. புள் – பறவை. அன்றிக்கே, ‘சர்வேசுவரன் வாஹனம் என்கிற மகிழ்ச்சியின் மிகுதியாலே மதித்து ஆடாநின்ற புள்’ என்றுமாம். 2‘கருடக் கொடியன், கருடவாஹநன்’ என்று சொல்லப்படுமவனாயிற்று மோக்ஷத்தைக் கொடுக்கக் கூடியவன் ஆவான். ஆதி மூர்த்திக்கு -‘காரணப் பொருளாக உள்ளவனே தியானிப்பதற்கு உரியன்,’ என்கிறபடியே, உலக காரண வஸ்துவேயன்றோ உபாசிக்கத் தக்கதாவது? ஆக, 4‘மோக்ஷத்தைக் கொடுக்கக் கூடியவனுமாய் எல்லாரையும் நியமிக்கின்றவனுமான சர்வேசுவரனுக்கு’ என்றபடி.

அடிமை புகுவதுவே – அடிமை புகுவதுவே செய்யத் தக்க காரியம். 1‘உங்களுக்குச் செய்ய வேண்டுவது ஒன்று இல்லை; 2அவன் உடைமையை அவனுக்காக இசைய அமையும்’ என்பார், ‘புகுவதுவே’  என ஏகாரம் கொடுத்து ஓதுகிறார். ‘அவன் இதனை ‘என்னுடைமை’ என்றிருக்க, நீங்களும் ‘என்னுடைமை’ என்றிராமல், ‘அவனது என்று இசைய அமையும்,’ என்றபடி. 3‘‘அடிமை புகுவது’ என்ற இடம், விதியாய், ‘கண்டீர்’ என்கிற இடம், அதுவும் செய்து பார்த்தீர்கோள் அன்றோ? இனி, அவன் திருவடிகளில் அடிமை புகப் பாருங்கோள்,’ என்கிறார்.

    4யயாதி  சரிதத்தைப் பட்டர் வாசித்துப் போந்திருக்கச்செய்தே, பிள்ளை விழுப்பரையரும் ஆப்பான் திருவழுந்தூர் அரையரும், ‘வேதத்தின் பொருளை அறிதற்குக் கருவியாய் வெளிப்போந்த பிரபந்தங்களில் இது எந்தப் பொருளை விரித்துப் பேசுகிறது?’ என்று கேட்க, ‘புன்சிறு தெய்வங்களை அடைந்து ஒரு பயனைப் பெற்றாலும், பிறர் பக்கல் ஓர் உயர்வு கண்டால், அதனை அவர்கள் பொறுக்கமாட்டார்கள்’ என்றும், ‘சர்வேசுவரனே ‘பிறர் வாழ்வு நம் வாழ்வு’ என்று நினைத்திருப்பான்’ என்றும் சொல்லி, ‘ஆன பின்பு, மற்றைத் தேவர்கள் வணங்கத் தக்கவர் அல்லர்; அவன் ஒருவனுமே வணங்கத் தக்கவன் என்னும் பொருளைச் சொல்லுகிறது,’ என்று அருளிச்செய்தார்.

முனி புங்கவரே! இதற்கு முன் ஏவிய காரியங்களை எல்லாம் செய்து முடித்தவர்களாய் வந்து உம்மைச் சார்ந்திருக்கிறோம்,’ என்கிறபடியே, தாழ நிற்க வல்லான் இவனேயன்றோ?

    2‘யாதவர்கள் முடிவிலே வந்தவாறே வாட்கோரையை இட்டு ஒருவரை ஒருவர் எறிந்து முடிந்து போனார்கள்,’ என்று கேட்டவாறே, ‘கிருஷ்ணன் இவர்கள் விஷயமாகச் சங்கநிதி பதுமநிதி தொடக்கமானவற்றைக் கொடுவந்து கொடுத்துச் செய்யாதன இல்லை; பின்னையும் முடிவிலே வந்தவாறே இப்படியேயாய் இருந்தது; ‘நாம் பகவானை வணங்குகிற வணக்கத்துக்கும் பலம் அங்ஙனே ஆகிறதோ?’ என்று அஞ்சியிருந்தோம்,’ என்ன, ‘அங்ஙன் ஆகாது; அஞ்ச வேண்டா; அவர்கள் ‘இவன் என் தோழன்,  மைத்துனன்’ என்று சரீர சம்பந்தத்தைக் கொண்டு விரும்புகையாலே அவர்களுக்குத் தேகம் எல்லையாய்விட்டது; நாம் சொரூப ஞானத்தாலே, என்றும் உள்ள ஆத்துமாவுக்கு வகுத்த பேறு பெற வேண்டும் என்று பற்றுகையாலே பேறும் உயிர் உள்ள வரையிலும் இருக்கும்,’ என்று அருளிச்செய்தார்.  

அது செய்கிறோம்
இதர தேவதைகளுக்கு உத்கர்ஷம் உண்டு சொன்னார்கள்
அவர்களை ஆராதித்து
இட்ட பச்சை வீணாகுமே
பலிக்கும் படி கண்டு பின்பு பகவானை பற்றுகிறோம் என்றார்களாம்
அது எல்லாம் செய்து -பலன் கிடைக்காது விரதம் தான் என்கிறார்
ஓடி ஓடி ஜன்மங்கள் தோறும் பல வழிகளில் சென்று
ஆதி மூர்த்தி கருடத்வஜன் அடிமை புகுந்து
போவது -ஜன்மங்கள் உடன் வருவது –

ஓடி ஓடி’ என்ற அடுக்குத்தொடரின் பொருளை மேற்கோளோடு
அருளிச்செய்கிறார், ‘சுவர்க்கம்’ என்று தொடங்கி. இது, ஸ்ரீ கீதை, 9 : 21.
‘பிறவிகளோடே வருவதாய்’ என்றது, ‘பிறவிகளை எடுப்பதற்காகப்
பூலோகத்திற்கு வருவது’ என்றபடி.

இச்சைக்கு தேர மேரி மாறி ஸ்வர்க்கம் நரகம் சம்சாரம் கதாகதம் செய்து –
இதர தெய்வம் ஆஸ்ரயித்த பலன்
ஆத்மா நித்யம் கர்மா பிரவாஹம் முன்னும் பின்பும் அறியாமல் பல ஜன்மங்கள்
பல பிறப்பில் உழன்று -சம்சார சுழலில் சிக்கி
மற்று ஓர் -ஓன்று விடாமல் முக்கரணங்களால் தேவதைகளை ஆஸ்ரயித்து
பலன் கிடையாதது உங்கள் குறை இல்லை பிரீதி ப்ரேதராய் சொல்லி
விக்ரதராய் மாம் நமஸ்குரு பகவத் விஷயத்தில் சொன்னது போலே செய்தும்
வழி ஏறிக் கண்டீர் -பலன் கிடையாதது காணலாமே

இவர் அறிந்த படி -இப்பொழுது இவர் உபதேசிக்கிற நிலைமை இப்பொழுது இருப்பதால்

‘முக்கரணங்களாலும்’ என்றது, ‘பாடி ஆடிப் பணிந்து’ என்ற பதங்களைத்
திருவுள்ளம் பற்றி. ‘பணிந்து’ என்றது, மனத்தின் தொழில்.

2. ‘பல வகைகள்’ என்றது, தர்ப்பண ஜப ஹோம பிராஹ்மண போஜனாதிகளைக்
குறித்தபடி.

3. ‘ஆரோக்யம் பாஸ்கராத் இச்சேத் தனம் இச்சேத் உதாஸநாத்
ஈஸ்வராத் ஞானம் அந்விச்சேத் மோக்ஷம் இச்சேத் ஜனார்த்தநாத்’

  என்பது பிரம்மாண்ட புராணம்.

4. ‘பிரஹ்மாணம் ஸிதிகண்டம் ச யாச்ச அந்யா: தேவதா: ஸ்மிருதா:
பிரதிபுத்தா ந ஸேவந்தே யஸ்மாத் பரிமிதம் பலம்’

  என்பது, பாரதம், மோக்ஷ தர்மம், 169 : 35. இங்கே,

  ‘அங்காக்கைக் கேமங்கைக் கீந்தான் அரங்கன் அவனிக்குவாய்
அங்காக்கைக் கேபசித் தானிற்க வேமுத்தி யாக்கித்துய
ரங்காக்கைக் கேசிலர் வேறே தொழுவர் அருந்திரவி
யங்காக்கைக் கேதனத் தாள்தரு மோ திரு அன்றியிலே?

  ‘சித்திக்கு வித்தது வோஇது வோஎன்று தேடிப்பொய்ந்நூல்
கத்திக் குவித்தபல் புத்தகத் தீர்!கட்டு ரைக்கவம்மின்;
அத்திக்கு வித்தனை யும்உண்ட வேங்கடத் தச்சுதனே
முத்திக்கு வித்தகன் என்றே சுருதி முறையிடுமே.’

  என்ற திவ்விய கவியின் திருவாக்குகள் நினைவு கூர்தல் தகும்.

ஜனார்த்தனனை பற்றி இருந்தால் முக்தி பெற்று இருப்பார்களே
மயில் கழுத்து நிறத்தன்  இந்த்ரன் –
அநித்திய பலன்களை கொடுப்பார்கள் இதர தேவதைகள்
அல்ப புத்தி உடையவர்கள் அல்பம் ஆசைப் பட்டி அல்ப சக்தி உள்ள தேவதைகளை ஆஸ்ரயித்து
அம்பரீஷன் -சரித்ரம் சொல்லிக் காட்டி –
இந்த்ரன் வேஷம் கொண்டு ஐ ராவதம் கருடன் -பகவானே வந்தாலும் வேண்டாம்
என்றான் அம்பரிஷன்
புழுவும் தானுமாய வந்து நிற்பவன் யார் என்றான் அம்பரீஷன்
நீ யாரை ஆச்ரயித்து இத்தை பெற்றாயோ அவனை  ஆஸ்ரயிப்பேன் என்றான்
கும்பிட்டு போக சொன்னான் –
திரு  மழிசை ஆழ்வார் -ருத்ரன் பார்வதி போகா நிற்க -வஸ்த்ரம் தைத்து கொண்டு இருக்க –
அநாதரித்து காலை நீட்டி இருக்க –
பகவத் பக்தன் போலே காண்
தீஷை பலம் பார்க்க அருகில் வர
மோஷம் நம்மாலே செய்யலாவது அன்று
இன்று சாவாரை நாளை சாகும் படி -அதுவும் கர்ம அனுகூலம் தானே
இவ்வூசி போகும் வழி நூலை போக செய்யலாமோ –

நெற்றிக் கண் காட்ட திருவடியில் இவரும் கண் காட்ட –
கூடி வானவர் ஏத்த நின்ற
அவர்களும் அங்கே சென்று ஏத்துவார்கள் -உங்கள் இடம் கும்பிடு பெற்று
நீங்களும் அங்கே போகலாமே -அவர்கள் செய்தவை கண்டாகிலும்
தலை அறுப்புண்டாரும் அறுப்பாரும் ஒரு மிடறாக சென்று ஆஸ்ரயிக்க
பரஸ்பரம் விரோதம் இருந்தாலும் கூடி வானவர் ஏத்த நின்ற
ஆடு புட் கொடி
வெற்றி புள்
ஆடுகின்ற புள்
சர்வேஸ்வரன் ஸ்பர்சத்தால் ஆடும் –
திருவடி திருத் தோளில் -இருப்பதே போதுமே
ஆதி மூர்த்தி காரண வஸ்து உபாச்ய வஸ்து இவனே
மோஷ ப்ரதன் சர்வ நியந்தா
அவன் உடைமை ஆத்மாவை சமர்ப்பித்தல் போதுமே
அவன் இதை என்னுடைமை சோழ
துவம் மே -அஹம் மே சொல்லாமல் இசைவே அமையும்
அடிமை செய்வது விதியாய் -கர்த்தவ்யம்
கண்டீர் –
இதர தேவைதைகள் செய்வதை காணலாம்

பட்டர் -ஆராதனை எவ்வளவு செய்தாலும் கழுதை பிடித்து தள்ளுவான்
தன்னையே ஒக்க அருள் செய்வான் பராத்பரன்
யயாதி -இந்த்ரன் இடம் சென்று -அஸ்வமேத யாகம் செய்து ஆசனம் பங்கு
லோகத்தில் தார்மிக அரசன் யார் கேட்டு
தானே
சொன்னால் அஹங்காரம் என்று ஸ்வர்க்கம் இடம் இல்லையே
பொய் சொன்னாலும் பாபம் தானே –
ஆதி பிரானுக்கு அடிமை புகுவதுவே உங்கள் கர்த்தவ்யம் –

 கிம்கரௌ -விஸ்வமித்ரர் இடம் பெருமாள் அருளி நின்றானே
யாதவர்கள் முடிந்து போன சரித்ரம் -உண்டே
அடித்து கொண்டு முடிய
கண்ணனையே பற்றிய கண்ணன் பந்துக்கள்
பாண்டவர்களும் ஸ்வர்க்கம் தான் போக
சங்க நிதி பத்ம நிதி போல்வன கொடுத்தும்
சமாசராயண பலம் இங்கனே ஆகும் சங்கை
நம்பிள்ளை –
இவன் தோழன் மைத்துனன் தேக சம்பந்தம் கொண்டு பற்ற பேறு தேகத்துடன் போக
நாம் ஸ்வரூப ஆத்மா பற்றி இருப்பதால் -நித்ய ஆத்மபலன் பெற்று
பேறும் நித்யம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -4-10-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

April 5, 2013

போற்றி மற்றோர் தெய்வம் பேணப் புறத்திட்டு, உம்மைஇன்னே
தேற்றி வைத்தது, எல்லீரும் வீடுபெற் றால்உலகு இல்லைஎன்றே;
சேற்றில் செந்நெல் கமலம் ஓங்கு திருக்குரு கூர்அதனுள்
ஆற்ற வல்லவன் மாயம்கண் டீர்அது அறிந்தறிந்து ஓடுமினே.

    பொ-ரை : வேறு ஒரு தெய்வத்தைத் துதித்து ஆதரிக்கும்படியாகத் தனக்குப் புறம் ஆக்கி உங்களை இவ்வகையாகத் தெளியும்படியாகச் செய்து வைத்தது. எல்லோரும் மோக்ஷத்தை அடைந்தால் சாஸ்திர மரியாதை கெட்டுவிடும் என்றே ஆம்; சேற்றிலே செந்நெற்பயிர்களும் தாமரைகளும் உயர்ந்து வளர்கின்ற திருக்குருகூர் என்னும் திவ்விய தேசத்தில் எழுந்தருளியிருக்கின்ற மிக்க ஆற்றலோடு கூடிய எம்பெருமானது மாயமாகும் இது; அதனை அறிந்து அறிந்து தப்பிப் பிழைப்பதற்குப் பாருங்கோள்.

    வி-கு : ‘மற்றோர் தெய்வம் போற்றிப் பேண’ எனக் கூட்டுக. உலகு – சாஸ்திரம். ஆற்ற வல்லவன் – இறைவன். கண்டீர் – முன்னிலை அசைச்சொல்.

    ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 3‘பகவானுடைய பரத்துவத்தை நீர் அருளிச்செய்யக் கேட்ட போது வெளிச்சிறத்து

அல்லாத போது வேறு தெய்வங்களிடத்தில் ஈடுபாடு உண்டாகாநின்றது; இதற்கு அடி என்?’ என்ன, ‘உங்கள் பாபம்’ என்கிறார். 1‘எம்பெருமானே சர்வேசுவரனாகில் எங்களை வேறு தெய்வங்களிடத்திலே ஈடுபாடுடையவர்களாக்கி வைப்பான் என்?’ என்ன, ‘உங்களை இங்ஙனே வைத்தது, ‘புண்ணிய பாவங்களைச் செய்த ஆத்துமாக்கள் அவ்வவற்றிற்குத் தகுதியான பலன்களை அனுபவிக்க வேண்டும்,’ என்று கூறுகின்ற சாஸ்திர மரியாதை அழியும் என்று; ஆன பின்னர், அதனையறிந்து எம்பெருமானையே இறுகப் பற்றி அவன் வஞ்சனத்தைத் தப்புங்கோள்,’ என்கிறார்.

    போற்றி – 2நான் பகவத் விஷயத்தில் செய்வன முழுதும் நீங்கள் இதர தேவர்கள் பக்கலிலே செய்து போருகின்றீர்கோள்; உங்கள் பக்கல் ஒரு குறை இல்லை; அடையத்தகாதனவாய் இருத்தல் ஒன்றே குறை. மற்றோர் தெய்வம் –  3‘அருச்சுனா! எவர்கள் வேறு தேவர்களிடத்தில் பத்தியுடையவர்களாய்க்கொண்டு சிரத்தையோடு பூஜிக்கின்றார்களோ, அவர்களும் என்னையே விதி முன்னாக அன்றியே பூஜிக்கின்றார்கள்,’ என்னுமாறு போலே. பேண – ‘அவை  தமக்கு என்ன ஒன்று இல்லாமையாலே, அவற்றிற்கு ஓர் உயர்வினைச் சாதித்தல் அவர்களை அடைகின்ற உங்களுக்கே பாரம்’ என்பார், ‘பேண’ என்கிறார். புறத்திட்டு – ஈசுவரனாகிய தனக்குப் புறம்பு ஆம்படி செய்து. உம்மை இன்னே தேற்றி வைத்தது – உங்களை இப்படியே தெளியும்படி செய்து வைத்தது. என்றது, 4‘ஓர் இடத்தில் நின்றும் அஞ்சுகிறான் இல்லை,’ என்கிறபடியே,நான் மேல் வரும் கேட்டிற்கு அஞ்சாதே பாரம் அற்றவனாய் இருக்கின்றாற்போலே, ஓட்டை ஓடத்தோடு ஒழுகல் ஓடமான இதர தேவதைகளைப்பற்றி உங்களுக்கு அவர்கள் பக்கலிலே ருசி விசுவாசங்கள் உண்டாம்படி செய்து பாரம் அற்றவர்களாய் இருக்கும்படி வைத்தது,’ என்றபடி.

    எல்லீரும் வீடு பெற்றால் உலகு இல்லை என்றே – எல்லீரும் இருந்ததே குடியாக மோக்ஷத்தைப் பெற்றால், லீலைக்கு அடியான சாஸ்திரம் பயன் அற்றதாய்விடும். என்றது, ‘புண்ணியங்களைச் செய்வாரும் பாவங்களைச் செய்வாருமாய் அன்றோ நாடுதான் இருப்பது? பாவம் செய்தவர்களும் புண்ணியம் செய்தவர்களுடைய பலத்தை அனுபவிக்குமன்று, ‘புண்ணியத்தினாலே புண்ணியனாகவும் பாவத்தாலே பாவியாகவும் ஆகின்றான்’ என்கிற சாஸ்திர மரியாதை குலையும்,’ என்றபடி. ஆக, பாவம் செய்தவர்கள் அதன் பலத்தினை அனுபவித்தலும், புண்ணியம் செய்தவர்கள் அதன் பலத்தினை அனுபவித்தலும் ஆகிற சாஸ்திர மரியாதை குலையாதபடியாகச் செய்து வைத்தான் என்றவாறு. 1 ‘ஆதலால், உலகத்திலும் ( சாஸ்திரங்களிலும் ) வேதங்களிலும் புருஷோத்தமன் என்று பிரசித்தனாய் இருக்கிறேன்’ என்றவிடத்தில் ‘லோக’ சப்தத்தால், பிரமாணத்தைச் சொல்லிற்று என்று கொண்டதைப் போன்று, இங்கும் ‘உலகம்’ என்ற சொல் சாஸ்திரத்தைச் சொல்லுகிறது.

    சேற்றில் செந்நெல் கமலம் ஓங்கு – அவ்வூரில் உள்ள பொருள்கள் முழுதும் ஒன்றற்கு ஒன்று 2இசலி வளரா நிற்கும். இதனால், ‘உரம் பெற்ற மலர்க்கமலம்’ என்பது போன்று, அவ்வூரிலே உள்ள பொருள்களில் ஒன்றில்

ஒன்று குறைந்திருப்பது இல்லையாயிற்று என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. ஆற்ற வல்லவன் – மிகவும் வல்லவன். என்றது, ‘சம்பந்தம் ஒத்திருக்கச்செய்தே, புண்ணியம் செய்தார் அதன் பலத்தினை அனுபவிக்கவும், பாவம் செய்தார் அதன் பலத்தினை அனுபவிக்கவும் செய்ய வல்லவன்’ என்றபடி. மாயம் கண்டீர் – 1‘என்னுடைய மாயையானது ஒருவராலும் தாண்டக்கூடாதது,’ என்கிறபடியே, தான் அகற்ற நினைத்தாரைத் தன் பக்கல் வந்து கிட்டாதபடி பிரகிருதியை இட்டு வஞ்சித்து வைத்தபடி கண்டீர்கோள்.

    அது அறிந்து – ‘இது அவனுடைய மாயம்,’ என்னுமதனை அறிந்து. அறிந்து ஓடுமின் – 2‘சத்திய சங்கல்பம் முதலான குணங்களையுடைய என்னையே எவர்கள் சரணம் அடைகின்றார்களோ, அவர்கள் இந்த மாயையினைத் தாண்டுகிறார்கள்,’ என்கிறபடியே, மாயையினைத் தாண்டுதற்கு உபாயமான பிரபத்தியையும் தானே அருளிச்செய்து வைத்தான்; அதனை அறிந்து, அவ்வழியாலே அவனைப்பற்றி, இந்த மாயையினைத் தப்பப் பாருங்கோள். என்றது, ‘இது அவன் செய்து வைத்ததான பின்பு, அவனை வெல்ல வேண்டில், அவனோடு பிரிய நின்று வெல்லப் பாராமல், அவனையே காற்கட்டி இதனைத் தப்பப் பாருங்கோள்,’ என்றபடி.

பரத்வத்தை பிரதி பாதித்து வருகிறார்
பாஹ்ய குத்ருஷ்டி மதத்தார் வலிந்து செய்வார்களுக்கும்-உள்ள  தெய்வமும் ஆகி நின்றான்
மனு  ஸ்மரதி பிரமாணம் –
சர்வ -யா வேத பாஹ்யா -குத்ரிஷ்ட்யா -சர்வார்தா நிஷ்பராயா -பிரயோஜனம் இன்றி
தாமசர் இவர்கள் அனைவரும் -என்கிறது
ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ சத்வம் விவரித்து பட்டர் -இருவரும் அழிந்து போவர் களே என்று அருளி –
கானல் நீர் தேடி போகும் மானும் துஷ்ட சந்துக்கள் துறையில் இறங்கிய மான் போலே –
பொலிந்து நின்ற பிரானை போற்ற வேண்டும் சடக்கென என்றார் முந்தைய  பாசுரத்தில் –
நீர் அருளிச் செய்யும் பொழுது பகவத் பரத்வம் தெளிவாக இருக்க
அல்லாத பொழுது இப்படி இல்லையே
உங்கள் பாபம் தான் இதனால் என்கிறார்
தேவதாந்தர பிரவணம் எதற்கு வைத்தான்
கர்மம் -அடியாக-சாஸ்திரம் தப்ப கூடாதே
சர்வருக்கும் மோஷம் கொடுக்கக் கூடாதே
எல்லீரும் வீடு பெற்றால் -உலகு இல்லாமல் போகும் உலகு இங்கே சாஸ்திரம் அர்த்தம்
சாஸ்திர மரியாதை வேண்டுமே

தெய்வமே மற்று இல்லை என்று அருள வில்லை
பரன் திறம் அன்றி மற்று இல்லை என்கிறார்
காட்டினான் தெய்வம் எங்கும் –
சாஸ்திரம் கர்ம பலன் அனுபவிக்க சம்சாரம் இருக்க வேண்டுமே
சத் அசத் கார்யம் செய்யும் ஜந்துக்கள் கர்ம பலன் அனுபவிக்க –
சர்வ முக்தி பிரசங்கம் சாஸ்திரம் ஒத்து கொள்ளாதே –
போற்றி -மற்றோர் தெய்வம் பேண  -புறத்து இட்டு
எல்லீரும் வீடு பெற்றால் உலகு இல்லையாமே சாஸ்திரம் இல்லாமல் போகுமே
ஆற்ற வல்லவன் சர்வ சக்த யுக்தன்
மாயம் கண்டீர்
அறிந்து அறிந்து அவன் திருவடி சேர வாரும்
போற்றி இதர தெய்வங்கள் -நான் அவனை செய்வது போலே –
இங்கே போற்றி மங்களா சாசனம் செய்தால் போதுமே
அவை அட்டது ஒழிய சுட்டது கொண்டு வர சொல்லுமே
உங்கள் பக்கல் குறை இல்லை –
ஆனால் அது மற்றோர் தெய்வம் -அப்ராப்தமே குறை
பிராப்தி -வகுத்த சேஷி தானே
மற்றோர் தெய்வம் -ஏ பி அந்ய தேவதை பக்தா யஜந்தே கீதை
அவர்களும் கூட என்னையே அவிதி பூர்வகமாக பற்றுகிறார்கள்
உடம்பில் சந்தனம் ஆத்மா தானே நுபவிக்கிறது
அனைத்தும் அவன் சரீரம் தானே
சரீரம் என்று நினைத்து பண்ண வேண்டும் –
நேரே உபாசிக்க பிராப்தி உள்ள பொழுது சரீரம் உபாசிக்க வேண்டாமே
பிரபன்னன் நேரே செல்ல பிராப்தி உள்ளவன்

பேண –
அவை இடம் ஒன்றும் இல்லை -உத்கர்ஷம் சாதிப்பதே உங்களுக்கு பலம் –
இல்லாத பெருமை நீங்களே சொல்ல வேண்டுமே –

‘ஓர் இடத்தில் நின்றும் அஞ்சுகிறான் இல்லை’ என்னும் இவ்விடத்தில்,

  ‘இடராக வந்தென்னைப் புன்சிறு தெய்வங்கள் என்செயும்? மான்
இடராக வன்பிணி மாநாக மென்செயும்? யான்வெருவி
இடராக வன்னி புனலிடி கோள்மற்று மென்செயும்?வில்
இடராக வன்னரங் கன்திருத் தாள்என் இதயத்ததே.’

  என்ற திவ்வியகவியின் திருவாக்கு நினைவு கூர்க.

போற்றி
பேண
இரண்டு சப்தமும் அருளி
புறத்திட்டு -தனக்கு வெளியே தள்ளி
கைங்கர்யம் கொள்ள ஆசைப் பட்டவன் -அவன் அனுக்ரகத்தால் பெறுகிறான்
தனக்கு வேண்டியவர்களை தானே கைக் கொள்ளுவது போலே
வேண்டாதவர்களை அவனே தள்ளி வைக்கிறான் -புறத்திட்டு
நெறி காட்டி நீக்குதியோ பெரிய திருவந்தாதி
வேற உபாயம் காட்டி -நெறி -உன்னுடைய திரு மேனி அனுபவிக்க வரும் என்னை நீக்கி –
வேறு ஒருவர் இடம் கை காட்டி தன்னிடம் இன்று நீக்கி
உங்களை இப்படி தெளிவு படும் படி செய்தது –
நிர்பரமாய் நிர்பயமாய் நான் இருக்க -மேல் வரும் அனர்தங்களுக்கு அஞ்சாமல்
நீங்கள் முடியாது –
மரம்மேல் நின்று -தரை மேல் நின்று மின்சார கம்பி தொடுவாரை போலே –
ஓட்டை ஓடம் ஒழுகல் ஓடம் இதர தேவதைகளை ஆஸ்ரயித்து
வேண்டுதல் வேண்டாதவன் இல்லாதவன் எதனால் இப்படி செய்தான் என்னில்
எல்லாரும் இருந்ததே அடியாக மோஷம் பெற்றால்
சத் கர்மம் -ஆசாத் கர்மம் செய்பவருலகில் இருக்க
பலன் அனுபவிக்க சாஸ்திரம் இருக்க
சதுகாரி சாதுகி பவதி -பாபேனே –
சாஸ்திர மரியாதை காத்து -குலையாத படியாக செய்கிறான்
உலகு சப்தம் இங்கே சாஸ்திரம் அர்த்தம் எங்கனே என்னில்
லோக சப்தம் சாஸ்திரம் சொல்லும் பிரமாணங்கள் பல உண்டே கீதை பாஷ்யம்

தைவீஹ் யேஷா குணமயீ மம மாயா துரத்யயா
மாமேவயே ப்ரபத்யந்தே மாயா மேதாம் தரந்தி தே.’

  இது, ஸ்ரீ கீதை, 7 : 14.

எல்லாம் அவனது மாயசெயல்
தேவதைகள் மேல் விசுவாசம் தானே செய்வதாக கீதையில் அருளி
நாட்டினான் தெய்வம் எங்கும்
நல்லதோர் அருள் தன்னால் காட்டினான் திருவரங்கம்
இவனும் நிற்க சேட்டை தன்  மடி பார்த்து இருக்கின்றீர்களே
அதிகாரி பேதம் -உண்டே -தகுந்த தேவதைகள் -கர்மம் தகுந்த பலன்
மதி விகற்ப்பால் பல பல ஆக்கி -தெய்வங்களும் பல பல ஆக்கி -நின் மூர்த்தி சரீரம்
எல்லாம் அவன் சரீரம்

bill colector போலே இவை
சேற்றில் செந்நெல் கமலம் -இரண்டும்
உலகு அளந்த சேவடி போலே உயர்ந்து காட்ட கமலம்
கதிர் தாழ்ந்து வணங்குகின்ற தேவதைகள் போலே பெரியாழ்வார்
பதார்த்தங்களும் இழிந்து கொண்டு சிநேகமாக
ஆற்ற வல்லவன்
சம்பந்தம் ஒத்து இருக்க செய்தே புண்ய பாப பலன்களை சரியாக அனுபவிக்க பண்ணும் சாமர்த்தியம்
மாயம் கண்டீர்
பிரகிருதி இட்டு வஞ்சித்து வைத்த மாயம்
மாயை கடக்க முடியாதே
அறிந்து -அவன் இடம் ஒடுமினே
அவனை பற்றி கடக்க
உபாயம் பிரபத்தியும் காட்டி
இவன் அவன் செய்து வைத்தது
அவனையே கால் கட்டி -விடுதலை
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் வார்த்தை நினைவு கொள்க

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

 நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 73 other followers