ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-8-1-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 2, 2013

பிரவேசம் –
விரோதி நிரசன சீலனாய் –
ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ ஸ்வபாவனாய் –
சர்வ அந்தராத்மாவாய் –
இருக்கிற ஹரியானவன் –
வாயாலே திரு நாமம் சொன்னான் என்ற ஒரு சிறுக்கனுக்கு தமப்பன் பகையாக
உதவிற்றொரு வடிவைக் கொண்டு வந்து தோற்றி
அவனுடைய விரோதியைப் போக்கி உபகரித்தவன்
அவன் ஒருவன் அளவிலும் பர்யவசிக்கை அன்றிக்கே
திருநாமம் சொன்னார் எல்லாருடைய
சம்சார துரிதத்தைப் போக்குகைகாக
திருமலையிலே வந்து சந்நிஹிதனானான் –
நாம் அங்கே  போய் அனுபவிப்போம் என்று
திரு உள்ளத்தோடே கூட்டு கிறார்
தமிழ் பாஷை நடை யாடுகிறதுக்கும் எல்லையான நிலமாய் இருக்கும் இ றே-

—————————————————————————————————————————————————————————–

கொங்கு அலர்ந்த மலர்க் குருந்தம் ஒசித்த கோவலன் எம்பிரான்
சங்கு தங்கு தடம் கடல் துயில் கொண்ட தாமரைக் கண்ணினன்
பொங்கு புள்ளினை வாய் பிளந்த புராணர் தம்மிடம் பொங்கு நீர்ச்
செங்கயல் திளைக்கும் சுனைத் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சே————————-1-8-1-

——————————————————————————————————————————————————————————

வியாக்யானம் –

கொங்கு அலர்ந்த  மலர்-
பரிமளத்தை ப்ரவஹியா நிற்பதான
மலரை உடைத்தான –

குருந்தம் ஒசித்த –
அடியே பிடித்து தலை அளவும் பூத்து
தர்ச நீயமாய் அ ஸூ ராவேசத்தாலே
நலிவதாக தேடி நிற்க –
இது அழகிதாய் இருந்தது -முறித்து கார்யம் கொள்ளுவோம் என்று
ஒசித்தான் ஆயிற்று –

கோவலன் எம்பிரான் –
கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து
குருந்தை முறித்தாற் போலே
என் விரோதியைப் போக்கி உபகரித்தவன் –
அதின் நினைவின் படி கார்யம் செய்கை அன்றிக்கே
என்னுடைய கார்யம் செய்த உபகாரகன் –

சங்கு தங்கு தடம் கடல் துயில் கொண்ட தாமரைக் கண்ணினன் –
இவ் வதாரத்துக்கு அடியாக திருப் பாற் கடலிலே வந்து
சந்நிதி பண்ணின படியைச் சொல்லுகிறது –
சங்கு என்று பேர் பெற்றவை அடைய சேரா நிற்பதாய்
கண் வளர்ந்து அருளுகைக்கு ஈடான பரப்பை உடைத்தான
திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளினவன் –

பொங்கு புள்ளினை வாய் பிளந்த புராணர் தம்மிடம்-
பெரிய கிளர்த்தியோடே மிகைத்து வந்து தோற்றின
பகாசுரனை வாயை கிழித்து
இப்படி விரோதிகளை போக்குகை பழையதாக செய்து போருகிறவர்
வந்து வர்த்திக்கிற ஸ்தானம் –

பொங்கு நீர்ச் செங்கயல் திளைக்கும் சுனைத் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சே –
ஜலத்தின் உடைய சம்ருத்தி கயலினுடைய
களிப்புக்கு ஈடாய் இருக்கும் இ றே
இளைமையால் சிவந்த நிறத்தை உடைய
கயல்கள் ஆனவை களித்து வர்த்திக்கிற
சுனைகளை உடைய திருமலையை அடை நெஞ்சே –
என்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-7-10-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 1, 2013

செங்கணாளி யிட்டிறைஞ்சும் சிங்க வேள் குன்றுடைய
எங்கள் ஈசன் எம்பிரானை இரும் தமிழ் நூல் புலவன்
மங்கை யாளன் மன்னு தொல் சீர் வண்டறை தார்க் கலியன்
செங்கை யாளன் செஞ்சொல் மாலை வல்லவர் தீதிலரே——————————————1-7-10-

—————————————————————————————————————————————————————————–

வியாக்யானம் –
செங்கண் -இத்யாதி –
வீர ஸ்ரீ யாலே சிவந்த கண்களை உடைய ஆளிகள் ஆனவை
தங்களுக்கு பிரதிகூலமான ம்ருகங்களை அழியச் செய்து
அவற்றைத் திருவடிகளிலே சமாராதாந உபகரணமாக கொண்டு வந்து பொகட்டு
ஆஸ்ரயியா நிற்கும் ஆயிற்று –
ஸ்ரீ கண்டா கர்ண ஆழ்வான் -இது ப்ராஹ்மண மாம்சம் -உத்தமம் என்று இது புதுசு என்றான் இ றே
சிங்க வேள் குன்றம் தனக்கு வாஸஸ்த்தாநமாக உடையவன்
சம்சாரிகளான  நம் போல்வாருக்கும் சென்று ஆஸ்ரயிகலாம் படி இருக்கிற உபகாரகனை-

இரும் தமிழ் நூல் புலவன் –
ஒருவரால் கரை காண ஒண்ணாத படி இருக்கிற
தமிழ் சாஸ்திர உக்தமான படி யைக் கரை கண்ட
ஜ்ஞான ஆதிக்யத்தை உடையவர் –

மங்கை யாளன் –
திரு மங்கைக்கு நிர்வாஹகர் ஆனவர் –

மன்னு தொல் சீர் –
நிலை நின்ற பாரதந்த்ர்ய ஸ்ரீ யை உடையவர் ஆயிற்று
லஷ்மனோ லஷ்மி சம்பன்ன –
வண்டுகள் ஆனவை மது பானம் பண்ணி அறையா நின்றுள்ள
மாலையை உடைய ஆழ்வார்-

செங்கை யாளன் –
மஹா உதாரன்
இப்பிரபந்தத்தை பிறர்க்கு அநு பாவ்யமாம் படி பண்ணித் தந்தவர் இ றே –

செஞ்சொல் மாலை வல்லவர் –
அரிய அர்த்தத்தை உள்ளபடி காட்டவற்றான செவ்விய சொல் தொடை வல்லவர் –

தீதிலரே –
நரசிம்ஹம் விரோதியைப் போக்குகையாலே
அவர்களுக்கு பொல்லாங்கு வாராது இ றே-

——————————————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-7-9-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 1, 2013

நல்லை நெஞ்சே நாம் தொழுதும் நம்முடை நம் பெருமான்
அல்லிமாதர் புல்க நின்ற ஆயிரம் தோளன் இடம்
நெல்லி மல்கிக் கல்லுடைப்பப் புல்லிலை யார்த்து அதர் வாய்ச்
சில்லி சில் லென்ற சொல் அறாத சிங்க வேள் குன்றமே———————————————1-7-9-

அல்லி -தாமரைப்பூ
புல்லிலை -பனை ஓலை
சில்லி -சில் வீடு என்னும் பஷி

—————————————————————————————————————————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

நல்லை நெஞ்சே –
எனக்கு பாங்கான நெஞ்சே
சம்போத்திது நெஞ்சே -நீ எனக்கு பாங்காய் இ றே இப் பேறு பெற்றது –

நாம் தொழுதும் –
நாம் தொழுது உஜ்ஜீவிப்போம்
இது இத் திருமொழியில் பாட்டுக்கு எல்லாம் கிரியா பதம் –

நம்முடை நம் பெருமான் –
நித்ய சூரிகளுக்கு அநு பாவ்யனாய் இருக்குமா போலே
நமக்கும் ஆஸ்ரயணீ யனாய்க் கொண்டு வந்து சந்நிதி
பண்ணின சர்வேஸ்வரன் –

அல்லி -இத்யாதி –
ப்ரஹ்மாதிகள் ஆஸ்ரயிக்க
தேவர்கள் கலங்கி ஓடப் புக்கவாறே
பிரதிகூல நிரசனத்துக்காக இவ்வடிவு கொண்டது போய்
அநு கூலர் பக்கலிலேயும் வந்து பலிக்கும் அளவாயிற்று
என்று அந்த சீற்றத்தை ஆற்றுகைக்காக
பெரிய பிராட்டியார் வந்து கட்டிக் கொள்ளும் ஆயிற்று –

ஆயிரம் தோளன் –
இவளை அணைத்தால் இவளைக் கட்டிக் கொள்ள
ஆயிரம் தோளும் உண்டாம் ஆயிற்று –

நெல்லி இத்யாதி –
நெல்லிகளானவை மிக்கு
கற்களை உடையப் பண்ணும் ஆயிற்று
நெல்லி மரங்கள் வேரோடி கற்களை உடையப் பண்ணும் –

புல்லிலை யார்த்து –
மூங்கில் இலைகள் ஆனவை த்வனிக்க -என்னுதல்
பனை ஓலை ஓசைப்படுத்த -என்னுதல்

அதர் வாயிலே வழி இடத்திலே
சில்லி உண்டு
சில் வீடு
அது சில் என்னா நிற்கும் ஆயிற்று
ஒரு சப்த அநு காரத்தை பண்ணா நிற்கும் ஆயிற்று –
ஒல்லறாத -த்வனி மாறாத-

———————————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-7-8-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 1, 2013

நாத் தழும்ப நான் முகனும் ஈசனுமாய் முறையால்
ஏத்த அங்கு ஓர் ஆளரியாய் இருந்த வம்மானதிடம்
காய்த்த வாகை நெற்றொலிப்பக் கல்லதர் வேய்ங்கழை போய்
தேய்த்த தீயால் விண் சிவக்கும் சிங்க வேள் குன்றமே—————————————–1-7-8-

—————————————————————————————————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

நா இத்யாதி –
நாவானது தழும்பு ஏறும்படியாக
சதுர்முகனும் தேவர்களில் தலையான ருத்ரனும்
முன்பு ஹிரண்யனுக்கு அஞ்சி
மனுஷ்ய வேஷம் கொண்டு திரிந்தவர்கள்
அவன் பட்ட பின்பு
தந்தாமுடைய தரம் குலையாதபடி
முறையாலே வந்து சேஷித்வ ப்ராப்தியாலே
ஸ்தோத்ரம் பண்ண —
அவர்களுக்கு ஸ்துத்யனாய்க் கொண்டு
அவ்விடத்திலே இதுக்கு முன்பு
அனுபவித்து அறியாத
நரசிம்ஹமாயக் கொண்டு
இருக்கிற சர்வேஸ்வரன் உடைய ஸ்தானம் –

காய்த்த –வித்யாதி
காய்த்த வாகைகளிலே நெற்றானது த்வநிப்ப
பாலை நிலத்துக்கடைத்த வருஷங்கள் இவையும் சொல்லக் கடவது இ றே –

கல்லதர் வேய்ங்கழை போய் –
கழை -என்று மூங்கிலாய்
அதர் என்று வழிக்கு பேர்
அல் வழியிலே எழுந்த வேய்ங்கழையும் உண்டு
குழல் மூங்கில்
அது அந்தரிஷத்தளவும் வளர்ந்து தன்னிலே இழைந்து
அத்தாலே உண்டான அக்நி யானது
மேகத்தாலே ஆகாசம் கறுத்து இருக்குமா போலே
இந்த நெருப்பாலே சிவந்து கிடக்கும் ஆயிற்று –

இத்தால் அகவாய் அடங்க ப்ரஹ்மாதிகள் உடைய ஸ்தோத்ரமாய்க் கிடக்கும் –
புற வாய் அடங்கலும் வாகை நெற்றின் உடைய த்வநியாய் கிடக்கும்-

——————————————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-7-7-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 1, 2013

முனைத்த சீற்றம் விண் சுடப் போய் மூ வுலகும் பிறவும்
அனைத்தும் அஞ்ச வாளரியாய் இருந்த வம்மானிதிடம்
கனைத்த தீயும் கல்லும் அல்லா வில்லுடை வேடருமாய்
தினைத்தனையும் செல்ல ஒண்ணாச் சிங்க வேள் குன்றமே—————————————1-7-7-

————————————————————————————————————————————————————————–

-வியாக்யானம்

முனைத்த -இத்யாதி
மிக்க சீற்றமானது போய்
அந்தரி ஷத்தைச் சுட –

மூ வுலகும் இத்யாதி –
த்ரை லோக்யமும்
ப்ரஹ்மாதிகள் உடைய குடி இருப்பும்
எங்கும் ஒக்க அஞ்சும்படியாக –
ஆண்மையை உடைய -என்னுதல் –
மனுஷ்யத்வமும் சிம்ஹத்வமும் கலந்து இருக்கையைச் சொல்லிற்று ஆதல் –

கனைத்த -இத்யாதி
த்வனியா நின்றுள்ள அக்நியும்
எரிகிற போதை வெடுவெடு என்கிற
த்வனியை உடைத்தான அக்நியும்
அதில் வைக்கோல் போர் போலே வேகிற கல்லும் –

அல்லா இத்யாதி –
இங்கன் எரிகிற நெருப்பிலும் கல்லிலும்
அடி இடலாம்
அங்குத்தை வேடர் முகத்தில் விழிக்க ஒண்ணாதாய் ஆயிற்று –
அவர்கள் உடைய க்ரௌர்யம் இருந்த படி –

தினைத்தனையும் –
உகவாதார்க்கு கண்ணாலே காணலாம்படி
சென்று கிட்டி கண் எச்சில் பட ஒண்ணாத படி
இருந்த தேசம் ஆயிற்று-

———————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-7-6-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 1, 2013

எரிந்த பைங்கண் இலங்கு பேழ் வாய் எயிற்றொடி தெவ்வுரு வென்று
இரிந்து வானோர் கலங்கியோடே இருந்த வம்மானதிடம்
நெரிந்த வேயின் முழை யுள் நின்று நீண் எரி வா யுழுவை
திரிந்த வானைச் சுவடு பார்க்கும் சிங்க வேள் குன்றமே———————————————-1-7-6-

—————————————————————————————————————————————————————————

வியாக்யானம் –

எரிந்த இத்யாதி –
சீற்றத்தாலே எரியா நிற்பதாய்
ஜாதி பிரயுக்தமான
பசுமையை உடைத்த தாய் -கண்ணையும்
உஜ்ஜ்வலமாகா நின்றுள்ள பெரிய வாயையும் எயிற்றையும் உடைய
வடிவு கொண்டு –

இது எவ்வுரு என்று –
இற்றைக்கு முன்பு கண்டு அறியாத ஒன்றாய் இரா -நின்றது
இது என்ன வடிவு என்று அஞ்சி தேவர்கள் ஆனவர்கள் –

ஆர்ப்பரவத்தைப் பண்ணி –
அங்கே இங்கே சிதறி -கால் தடுமாறி –
ஒருவர் புக்க இடத்திலே ஒருவர்
புகாதே ஒடும்படியாய்  இருந்த
சர்வேஸ்வரன் உடைய ஸ்த்தானம்

நெரிந்த -இத்யாதி
நெருக்கத்தாலே ஒன்றோடு ஓன்று இழைந்து நெரிந்து இருந்துள்ள
மூங்கில் துளை வழியே
அந்த த்வாரத்தாலே -உழுவை உண்டு -புலி –
அது நீள் நெறி வாயிலிலே
பெரு வழியிலே சஞ்சரியா நின்றுள்ள
ஆனைச் சுவடு -பார்க்கும்
ஆனையினுடைய மஸ்தகத்தை பிளந்து
அத்தைப் பானம் பண்ணுகைகாக
அவை போகிற பெரு வழியிலே
அவற்றைச் சுவடு ஒத்தி நிற்கும் ஆயிற்று –
ஆ ஸூர பிரக்ருதிகளாய் இருப்பாரை அழியச் செய்கைக்கு
நரசிம்ஹம் அடிச்சுவடு ஒத்ததுமா போலே-

————————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-7-5-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 1, 2013

மென்ற பேழ் வாய் வாள் எயிற்று ஓர் கோளரியாய்அவுணன்
பொன்ற வாகம் வள்ளுகிரால்  போழ்ந்த புனிதனிடம்
நின்ற செந்தீ மொண்டு சூறை நீள் விசும்பூடிரிய
சென்று காண்டற்கரிய கோயில் சிங்க வேள் குன்றமே—————————–1-7-5-

—————————————————————————————————————————————————————-

வியாக்யானம் –

மென்ற –இத்யாதி –
சீற்றத்தால் மடிந்த பெரிய வாயையும்
வாள் போலே இருந்துள்ள எயிற்றையும்
மிடுக்கையும் உடைய
அத்விதீயமான நரசிம்ஹமாய் –

அவுணன் -பொன்ற –
நரசிம்ஹத்தின் உடைய தோற்ற அரவிலே
பிணம் ஆனான் ஆயிற்று –

ஆகம் இத்யாதி –
பின்னையும் சீற்றம் மாறாமையாலே
பிணத்திலே வ்யாபாரித்தான் இத்தனை ஆயிற்று –

புனிதனிடம் –
பிறருக்கு உபகரித்தானாய் இருக்கை அன்றிக்கே
தன் விரோதியைப் போக்கின சுத்தி யோகத்தை
நினைக்கிறது ஆயிற்று –

நின்ற இத்யாதி –
குறைவற்று கிடக்கும் ஆயிற்று அக்நி
அத்தை முகந்து கொண்டு சுழல் காற்று
பரப்பை உடைத்தான ஆகாசத்திலே இரிய
அங்கே சிதற ஓட ஆரப்பரத்தை பண்ண-என்னுதல்
எரிய -என்று பாடமாகில்
ஆகாசம் தானே இந்தளமாக எரிய -என்றபடி

சென்று –
இப்படி இருக்கையாலே ஒருவருக்கும் சென்று
காண்கைக்கு அரிதாய் இருக்கும் ஆயிற்று
பரம பதத்தோ பாதி இந் நிலத்துக்கும்
நமக்கு பயப்பட வேண்டா என்று
ஹ்ருஷ்டர் ஆகிறார்

————————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-7-4-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 1, 2013

எவ்வம் வெவ்வேல் பொன் பெயரோன் எதலனின் இன்னுயிரை
வவ்வி ஆகம் வள்ளுகிரால் வகிர்ந்த வம்மானதிடம்
கவ்வு நாயும் கழுகும் உச்சிப் போதொடு கால் சுழன்று
தெய்வம் அல்லால் செல்ல ஒண்ணாச் சிங்க வேள் குன்றமே————–1-7-4-

—————————————————————————————————————————————————————————-

வியாக்யானம்-

எவ்வம் வெவ்வேல் பொன் பெயரோன்-

கையும் வேலுமாய் இருக்கிற இருப்பைக் கண்ட காட்சியிலே
அது உடம்பிலே தைத்தால் பிறக்கும் துக்கம் எல்லாம்
பிறக்கும் படி இருக்கை –
எவ்வத்தை பண்ணா நின்றுள்ள வெவ்விய வேலை உடைய
பொன் பெயரோன் உண்டு -ஹிரண்யன்-

வெவ்வம் -துக்கம்
எதலன்-சத்ரு
சிறுக்கனுக்கு சத்ரு வானபோதே தனக்கும் சத்ரு வாய் இருக்கிறான் ஆயிற்று
சத்ரு க்ருஹத்தில் புஜிக்கவும் ஆகாது என்றான் இ றே
பாண்டவர்களுக்கு சத்ரு வான போதே தனக்கும் சத்ருவான படி –
அவனுடைய இன்னுயிரை
அவன் விரும்பின உயிரை
வவ்வி -பரிக்ரஹித்து
பபள நார்த்ந க்ருத்த -என்கிறபடியே –

கவ்வு -நாயும்
ஆரேனுமாக கண்ட போதே கவ்வி அல்லாது நில்லாத நாயும்
அப்படி கவ்வும் கழுகும் –

உச்சிப் போதோடு கால் சுழன்று –
ஆதித்யனும் அந் நிலத்தில் வந்தவாறே கால் தடுமாறிச் சுழன்று
வாரா நிற்கும் ஆயிற்று
உச்சிப்போது உண்டு
ஆதித்யன் அவனோடே கூட கவ்வு நாயும் கழுகுமாக
கால் சுழன்று வாரா நிற்கும் என்னுதல்
அன்றிக்கே
உச்சிப் போதோடே கால் உண்டு –காற்று அது சுழன்று வாரா நிற்கும்
நிலா வெம்மையைச் சொன்னபடி –
அத்தேசத்தை சென்று ப்ராபிக்க ஆசைப்படுகிறவர்
தெய்வம் அல்லால் செல்ல ஒண்ணா-என்கிறார் ஆயிற்று –
நரசிம்ஹனுடைய அழகைக் கண்டு கண் எச்சில் படுவார் இல்லை
என்னுமத்தைப் பற்ற –
அந்தியம் போதில் அரி யுருவாகி அரியை அழித்தவனை பல்லாண்டு –
என்னுமவர்கள் இ றே
அ நாஸ்ரிதர்க்கு சென்று கிட்ட ஒண்ணாது ஆயிற்று
ஹிரண்யன் போல்வாருக்கு சென்று பிரவேசிக்கப் போகாது ஆயிற்று –

——————————————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -6-7-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்.

August 1, 2013

மேவி நைந்து நைந்து விளையாடலுறாள் என்சிறுத்
தேவி போய் இனித் தன் திருமால் திருக் கோளூரில்
பூவியல் பொழிலும் தடமும் அவன்கோயிலும் கண்டு
ஆவிஉள் குளிர எங்ஙனே உகக்குங்கொல் இன்றே?

பொ-ரை :- என்னுடைய இளமைபொருந்திய பெண்ணானவள், அவனை மனத்தாலே அடைந்து அதனாலே மனமும் சரீரமும் உருகக் குலைந்து விளையாடுதலைச் செய்யாள்; இனிச் சென்று, தனது திருமால் எழுந்தருளியிருக்கின்ற திருக்கோளூர் என்னும் திவ்விய தேசத்தில் இருக்கின்ற பூக்கள் நிறைந்த சோலைகளையும் குளங்களையும் அவனுடைய கோயிலையும் உயிர் குளிரும்படியாகக் கண்டு இன்று எப்படி மகிழ்கின்றாளோ?

வி-கு :- என் சிறுத்தேவி மேவி நைந்து விளையாடல் உறாள்; இன்றுபோய் ஆவி உள் குளிரக் கண்டு எங்ஙனே உகக்குங் கொல்? என்க.

ஈடு :- ஐந்தாம்பாட்டு. 3திருக்கோளூரில் சோலைகளையும் அங்குள்ள பொய்கைகளையும் அவன் திருக்கோயிலையும் கண்டால் எங்ஙனே உகக்குமோ? என்கிறாள்.

மேவி-பகவானுடைய குணங்களிலே நெஞ்சினை வைத்து. நைந்துநைந்து – 4தான் பற்றியிருக்கும் பொருள்களை அழிக்கும்நெருப்புப்போலே குணங்கள்தாம் அழிக்குமே: 1“நினைதொறும் சொல்லும்தோறும் நெஞ்சு இடிந்துகும்”- திருவாய். 9. 6 : 2.– என்பதேயன்றோ மறைமொழி. 2இவள் மேவியது நிர்க்குணமாய் இருப்பது ஒரு விஷயத்தோடு அன்றே; உயர்வற உயர்நலமுடையவனோடே அன்றோ. மேவி – 3இங்கு இருந்த நாளும் எங்களோடே பொருத்தம் இல்லை கண்டீர். நைந்து நைந்து – 4நைந்து மீளமாட்டாள்; தரித்திருக்க மாட்டாள். விளையாடல் உறாள் – பருவத்துக்குத் தக்கதான விளையாடலை விட்டாள். 5விளையாடுகையைத் தவிர்ந்து மேவி நைந்தாள் அன்று கண்டீர், 6இந்த விஷயத்திலே மூழ்கி, புறம்புள்ளவற்றை விட்டாளத்தனை. “மாற்பால் மனம் சுழிப்ப மங்கையர்தோள் கைவிட்டு” – பகவானுடைய குணங்கள் கொண்டு மூழுக, புறம்புள்ளது கைவிட்டாள். 7நல்லதும் தீயதுமானால், தீயது போல் அன்றே நல்லது பண்ணிக்கொள்ளும்படி. 8“எவன் ஒருவன் பரம்பொருளிடத்தில் மிகுந்த பக்தியுடையவனாய், பரம்பொருளுக்கு வேறான விஷயங்களில் அன்பில்லாதவனா யிருக்கிறானோ அவன் எல்லாஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டவனாய்ப் பிச்சை எடுத்து உண்பதற்குத் தகுந்தவனாகிறான்”, “மனைப்பால், பிறந்தார் பிறந்தெய்தும் பேரின்பம் எல்லாம், துறந்தார் தொழுதார் அத்தோள்” என்னுமாறு போலே. மேவி நைந்து நைந்து விளையாடல் உறாள் –

பரமாத்மநி யோரக்த: விரக்த: அபரமாத்மநி
ஸர்வேஷணா விநிர்முக்த: ஸ: பைக்ஷம் போக்தும் அர்ஹதி”-என்பது, பார்ஹஸ்பத்ய ஸ்மிருதி.

“மனைப்பால்” என்பது, இரண்டாந்திரு. 42.

இளமை மாறி முதியோளானாள் அல்லள். ‘ஜம்புல இன்பங்கள் தாழ்ந்தவை’ என்று சாஸ்திரத்தாலே அறிந்து அவற்றை விட்டு, ‘பகவத் விஷயம் நன்று’ என்று கைவைத்தாள் அல்லள்.

என் சிறுத்தேவி – தன் ‘திருமால்’ என்று மேலே பெரிய தேவியைச் சொல்லுகையாலே, ‘சிறுத்தேவி’ என்று விசேடிக்கிறாள். அன்றிக்கே, பருவம் நிரம்பாதிருக்கச் செய்தேயும் பட்டம் கட்டின பெருந்தேவிகளோடு ஒக்கச் சொல்லலாயிருக்கையாலே ‘சிறுத்தேவி’ என்கிறாள் என்னுதல், 2‘என்பெண் பிள்ளை’ என்கிற நினைவு இல்லைகாணும் இவளுக்கு. “பிள்ளையைப் பிள்ளை என்று எண்ணப் பெறுவரே” –, பெரிய திருமொழி.
8. 2 : 9.
— இவளுக்கு நல் வார்த்தை சொன்ன நாக்கினைக் கழுவ வேணும் என்கிறாள். இனிப் போய் – 3வேறே சில பொருள்கள் கொண்டு போது போக்கவேண்டும் பருவத்திலே, அவற்றை விடும் படியான பாகம் பிறந்த இதற்குமேலே ஓர் ஏற்றஃகம் உண்டாகப் போனாளோ? என்றது, 4இங்கே இருக்கச்செய்தே “ஜனங்களின் சமீபத்தில் இருக்கிற இந்தச் சரீரத்தை நினைக்கிறான் இல்லை”

“நோபஜநம் ஸ்மரந் இதம் சரீரம்” என்பது, சாந்தோக்யம்.-8. 12 : 3. என்றது, சம்சாரத்தை விட்டுப் பரமபதத்துக்குச் சென்ற
முக்தனுக்குப் பிறந்த ஞானம், இவளுக்கு இங்கே இருக்கச்செய்தே
பிறந்ததானால், இனி அங்கே சென்று அநுபவிப்பது ஒன்று உண்டோ?
என்றபடி.

என்ற நிலை பிறந்ததாகில், இனி, அங்குப் போய் அநுபவிப்பது உண்டோ? தன் திருமால் திருக்கோளூரில் – 1அவள் பக்கல் இருக்குமாறு போலே அன்றோ இவள் பக்கலிலும் அவன் இருக்கும்படி. 2உலகத்தில் சேஷசேஷி பாவம்போல் அன்றே காதலி பக்கல் பரிமாற்றம். ஆதலாலே, “உலகத்திற்குத் தலைவன்” என்கிறபடியே, பிரமாணத்தைப் பார்த்துப் பரிமாற ஒண்ணாது அன்றோ காதலர் விஷயத்தில். தனக்கு எல்லாச் செல்வமான திருமால் திருக்கண்வளர்ந்தருளுகிற ஊரிலே.

பூ இயல் பொழிலும் – 3தழையும் தண்டும் கொம்பும் கொடியுமாய்த துரலாய் இராமல், வெறும் பூவேயாயிருக்கை. நித்திய வசந்தமான சோலை. தடமும் – அந்தப்பொழிலை வளர்ப்பதாய்ப் 4பரப்பு மாறப் பூத்த தடாகமும். அவன் கோயிலும் கண்டு – 5“மா மணிக் கோயிலே வணங்கி” – பெரிய
திரு. 1. 1 : 6.
-என்கிறபடியே, அவனிலும் அவன் விரும்பி வாழ்கிற கோயிலையும் கண்களாரக் கண்டு. 6திவ்யாத்ம சொரூபத்துக்குப் பிரகாசகமான திவ்வியமங்கள விக்கிரஹம்போலே, அவை இரண்டுக்கும் பிரகாசகமான கோயில், கோயிலைக் கண்ட போதே உள் உண்டான பொருளையும் அறுதி இடலாயிருக்கை. உள்ளில் பொன்னுக்குத் தக்க செப்பாயிருக்கும் அன்றோ. கண்டுஇங்கே இருந்து மானச அநுபவமாத்திரமேயாய்க் கிலேசப் பட்டவள் கண்ணாரக் கண்டு. 1‘பிள்ளை திருநறையூர் அரையரும், பட்டருமாக உள்ளே பிரதக்ஷணம் செய்யாநிற்க, இட்டஅடி மாறி இட மாட்டாதே கண்களாலே பருகுவாரைப் போலே பார்த்து வாழ்ந்து கொண்டு போகிறபடியைப் பின்னே நின்று கண்டு அநுபவித்தேன்’ என்று நஞ்சீயர் அருளிச்செய்வர். ஆச்சானும் ஆண்டானுமாகக் கிழக்கே நடக்கிறபோது, திருப்பேர் நகருக்குக் கிழக்குப் போகவும் மாட்டாதே, ஏறித் திருவடி தொழவும் மாட்டாதே, திருப்பேர் நகரான் கோயிலைப்பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்களாம்.

ஆவி உள்குளிர – இவ்விடத்தைப் பட்டர் அருளிச்செய்யாநிற்கச்செய்தே மேல்எழ அருளிச்செய்தாராய், அங்கே இருந்தவரான 2சீராமப்பிள்ளை, ‘சீயா! எம்பார் அருளிச்செய்யும்படி கேட்டறிகை இல்லையோ?’ என்று அருளிச்செய்தார். கமர் பிளந்த பரப்பு அடங்கலும் மறுநனையும்படியா யிருக்கை. எங்ஙனே உகக்கும்கொல் – 3இவள் பருவம் நிரம்பாதிருக்கச் செய்தே புறம் புள்ளவற்றை விட்டு அவனை நினைத்து உருக்குலைகிறபோது அவ்வழகு கண்டு அநுபவிக்கப் பெற்றேன்; அவனைக் கண்டு அநுபவிக்கிறபோதை அழகு நான் கண்டு வாழப்பெற்றிலேன் என்கிறாள். இன்றே – எனக்குச் சோகத்தாலே சூந்யமாய்க் கிடக்கிற இன்று அவளுக்கு அநுபவத்தால் அடிக்கமஞ்சு பெற்றுச் செல்லுகிறதே! ஒருநாளிலே இப்படி ஆவதே! 1நாள்வாசி அற்று இருந்ததே அன்றோ விஷயாதீனமாய் வருகையாலே.

. நாள்வாசி – நாளின் குணம். ‘விஷயாதீனமாய் வருகையாலே’ என்றது,
தனக்குப் பிரியமான பெண்ணைப் பிரிகையாலும், அவளுக்கு விருப்பமான
நாயகனை அவள் பெறுகையாலும் என்றபடி.

சோலைகள் பொய்கைகள் கண்டு
எங்கனே உகக்கும்
மேவி நைந்து
சிறுத் தேவி
தம்முடைய திருமால் கோயில் போய்
ஆவி உள் குளிர
குணங்களில் நெஞ்சை வைத்து
ஆஸ்ரயம் -அழிக்கும் -மெழுகுவர்த்தி திரிக்கு -ஆஸ்ரயம்
ஆசை நெஞ்சை அழிக்க
நினைதொறும் சொல்லும் தோறும்
நைந்து –
இங்கு இருந்த பொழுதும் என்னுடன் பொருந்தி இல்லை
நைந்து மீள மாட்டாள் முடியவும் மாட்டாள்
தரித்து இருக்காமல்
விளையாட்டு -பருவ செயல் விட்டு மேவி நைந்தாள்
மால் பால் மனம் சுளிப்ப மங்கையர் தோள் கை விட்டு
தீயது -சூதனாய் கள்வனாய் மாதரார் வலையுள் பட்டு அழுந்தும்
கெட்ட -சகவாசம் கெட்டுக் கொண்டே போக இருக்க வைக்கும் –
சங்கசா காமம் சம்மோக -இப்படி ஒன்றில் மேல் ஓன்று கூட்டிப் போகும் அது
பகவத் விஷயம் சங்கம் அறுக்குமே
தொழுதார் -பேர் இன்பம் எல்லாம் துறந்தார்
விளையாட்டில் புத்தி போக வில்லை
சப்தாதிகள் ஹேயம் அறிந்து
வரவில்லை ஈடுபாடு உண்டானால் அவை தன்னடையே போனதே
சிறுத்தேவி –
தன் திரு மால் திரு பெரிய தேவி சொல்வதால்
பெரும்தேவி -காஞ்சி
தாயார் பெரும் தேவி கேட்டருளாய் -பெருமாளுக்கு ஒரே தேவி
பெறுமை க்கு தக்க தேவி
பட்டம் கட்டின பிரதான மகிஷி இளையவளாக இருந்தாலும்
என்னுடைய பெண் சொல்லாமல்
கணபுரம் தொழும்  பிள்ளையை பிள்ளை என்ன
இவளுக்கு ஹிதம் சொன்ன நாவை கழுவ வேண்டும்
சிறுத்தேவி போய் –
அங்கு போய் என்ன அனுபவம்
இங்கேயே
அவள் பக்கல் இருக்குமா போலே இவள் பக்கலிலும் பரிமாற்றம்

பதிம் விச்வச்ய -பிரமாணம் போலே இல்லையே பார்யை இடம்
பூவியல் பொழில் -பூவாயே இருக்கும்
நித்ய வசந்தம் சோலையில்
மா மணிக் கோயிலே -அவன் விரும்பி வர்த்திக்கும்
திவ்ய ஆத்மா ஸ்வரூபம்
ஆத்மாவுக்கு இருப்பிடம் சரீரம் நமக்கு
அவனுக்கு ஆத்மா இல்லையே
திவ்ய ஆத்மா ஸ்வரூபம் அவனுக்கு உள்ளே
அத்தையும் எது காட்டிக் கொடுக்கும்
திவ்ய தேசம் திரு மேனி போலே -அவனைக் காட்டிக் கொடுப்பதால்
திவ்ய ஆத்மா ஸ்வரூபம் திவ்ய ஆத்மா விக்ரஹம் இரண்டுக்கும் பிரகாசமான கோயில்
அவற்றைக் கண்டு
உள்ளுக்கு பொன்னுக்கு தக்க சொப்பு
இங்கு இருந்து மானஸ அனுபவம்
அங்கே கண்டு –
இடமே ஆகர்ஷகம்
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையரும் பட்டரும் -நஞ்சீயர் கண்டு
மண்டபம் கண்ணால் பருகிக் கொண்டு போவதை
ஆச்சானும் ஆண்டானுமாக
கிழக்கே போகும் பொழுது -திருப்பேர் நகர் -வழியில்
கடக்க போகவும் மாட்டாதே
மதிள் கள் பார்த்து
ஆவி உள் -உள்ளே -அழுத்தி
எம்பார் -அருளிச் செய்யும் பொழுது கேட்டது மறந்தாயா
உகந்து -முகந்து கொண்டு அருளிச் செய்யும் படி
வார்த்தையில் காட்ட முடியாதே
சீயா –
ஜீயர்
ஜா சம்ஸ்க்ருதத்தில் இல்லையே
சீயர் தமிழ் சீரியர்
சீயம் சிங்கம் -வலி மிக்க சீயம் ராமானுசன்
நஞ்சீயர் –
பஞ்சு நெஞ்சு வஞ்சம் ஒலியில்
நம் ஜீயர் -நஞ்சீயர்
சீயா கௌரவ வார்த்தை

காமர் பிளந்த நிலத்தில் பாட்டம் மழை போலே
எல்லாம் திருமால் திருநாமங்களே
அனுபவித்து சிதிலமாக இருக்கும் பொழுது
கண்டு வாழப் பெற்றிலேன்
இன்றே
அவள் துக்கமான காலத்தில் கண்டு ஈடுபாடு என்பதால் மகிழ்ந்த தாய்
உண்மையாக கண்டு மகிழும் பொழுது
அனுபவிக்க சோகத்தால் சூன்யம் தாயாருக்கு
இன்று அவளுக்கு அடிக் களைஞ்சு பெற்று
விஷயாதீனம் மூலம் வந்த விஷயம்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-1-7-3-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –

August 1, 2013

ஏய்ந்த பேழ் வாய் வாள் எயிற்று ஓர் கோளரியாய் அவுணன்
வாய்ந்த வாகம் வள்ளுகிரால் வகிர்ந்த வம்மானதிடம்
ஓய்ந்த மாவுமுடைந்த குன்றும் அன்றியும் நின்றழலால்
தேய்ந்த வேயுமல்ல தில்லாச் சிங்க வேள் குன்றமே—————————————–1-7-3-

———————————————————————————————————————————————————————————

வியாக்யானம் –

ஏய்ந்த பேழ் வாய் வாள் எயிற்று –
வடிவில் பெருமைக்கு தகுதியான பெரிய வாயையும் –
வாள் போலே இருந்துள்ள எயிறு என்னுதல் –
ஒளியை உடைத்தான எயிறு என்னுதல் –

ஓர் கோளரியாய் –
மிடுக்கை உடைய அத்விதீய நரசிம்ஹமாய் –

அவுணன் வாய்ந்த வாகம் வள்ளுகிரால் வகிர்ந்த வம்மானதிடம் –
அவுணன் உடைய ஆ ஸூர பிரக்ருதியான வனுடைய வாய்ந்த வாகமும் உண்டு
நரசிம்ஹத்துக்கு தகுதியாம் படி வளர்ந்த சரீரம்
அத்தை கூரிய உகிராலே வகிர்ந்த சர்வேச்வரனுடைய ஸ்தானம்-

ஓய்ந்த மாவுமுடைந்த குன்றும் –
தளர்ந்து பசை அற்று நிலத்தின் சஞ்சாரத்தாலே
அந்நிலத்துக்கு அடைத்த திர்யக்குகளும் ஓய்ந்து இருக்கும் ஆயிற்று –
தொட்டாரோடே தோஷமாம்படி
தீக்கதுவி யுடைந்த குன்றும் –

அன்றியும் நின்றழலால் தேய்ந்த வேயுமல்ல தில்லாச் சிங்க வேள் குன்றமே –
அதுக்கு மேலே தன்னிலே உண்டான அழலாலே
தேய்ந்த மூங்கிலும் அல்லது இல்லாத
சிங்க வேள் குன்றமே –
தன்னிலே உண்டான நெருப்பாலே தேய்ந்த வேய்களும்
வண்டினம் முரலும் சோலை யோபாதியாக தோற்றுகிறது ஆயிற்று இவர்க்கு –
அது இது உது என்னலாவன வல்ல -என்னக் கடவது இ றே –
பிறருக்கு குற்றமாய் தோற்றுமவையும்
உபாதேயமாக தோற்றுகை இ றே
ஒரு விஷயத்தை உகக்கை யாகிறது –

—————————————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 77 other followers