ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி -91-100–பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

September 20, 2013

பின்னால் அரு நரகம் சேராமல் பேதுறுவீர்
முன்னால் வணங்க முயல்மினோ -பன்னூல்
அளந்தான் இக்கார் கடல் சூழ் ஞாலத்தை எல்லாம்
அளந்தான் அவன் சேவடி –91-

அர்த்தஸ் சமய ப்ராப்தா -என்கிறபடியே
ஒன்றிலே எல்லாம் உண்டான விஷயம் –
பிரகிருதி வச்யரான பின்பு நரகம் ஒருவனைத் தப்பாது –
அவ்விஷயத்தை வணங்கப் பாருங்கோள்
-பன்னூல் அளந்தானை –
எல்லா பிரமாணங்களாலும் ஜிஞ்ஞா சிக்கப் பட்டவனை
இக்கார் கடல் சூழ் ஞாலத்தை எல்லாம் அளந்தான் அவன் சேவடி –
வேதைக சமைதி கம்யமாய்
அரிதாய் இருக்குமோ வென்னில் –
வரையாதே எல்லார் தலையிலும் அடியை வைத்த
சுலபனுடைய திருவடிகளை
பின்னால் அரு நரகம் சேராமல் பேதுறுவீர்முன்னால் வணங்க முயல்மினோ –
முன்னடி தோற்றாதே பாபத்தைப் பண்ணி
பின்னை அனுதாபம் பிறந்து
பேதுற்று இருக்கிற நீங்கள்
சரீர சமனந்தரம் வடிம்பிட்டு நிற்கிறது
பின்னைச் செய்கிறோம் என்று ஆறி இருக்க ஒண்ணாது –
முற்பட வணங்கி
பின்னை தேக யாத்ரை பண்ணப் பாருங்கோள்-

————————————————————————————————————————————————

அடியால் முன் கஞ்சனைச் செற்று அமரர் ஏத்தும்
படியான் கொடி மேல் புள் கொண்டான் நெடியான் தன்
நாமமே ஏத்துமின்கள் ஏத்தினால் தாம் வேண்டும்
காமமே காட்டும் கடிது–92-

அடியால் முன் கஞ்சனைச் செற்று
கம்சன் ஈஸ்வரனை வஞ்சிக்க நினைத்ததை
அவனுக்கு முன்னே கோலித்
திருவடிகளாலே மார்பிலே ஏறி முடித்தவன் –
அமரர் ஏத்தும் படியான் –
குடி இருப்பு பெற்றோம் என்று
ப்ரஹ்மாதிகள் ஏத்தும் ஸ்வபாவத்தை உடையவன் –
கொடி மேல் புள் கொண்டான் –
ரஷணத்துக்கு கொடி கட்டி இருக்கிறவன்
நெடியான் தன்நாமமே ஏத்துமின்கள் –
ஒரு நாள் ஒரு திரு நாமம் சொன்னவனை
ஒரு நாளும் மறவாதவனுடைய
திரு நாமங்களை ஏத்துங்கோள் –
ஏத்தினால் தாம் வேண்டும் காமமே காட்டும்
பிரதிபந்தகம் போக்குகை-
ஐஸ்வர்யம் ஆத்மலாபம் தன்னைத்தருகை எல்லாம் கிடைக்கும்
கடிது —
தேவதாந்தர பஜனம் போலே
பலத்துக்கு விளம்பம் இல்லை-

———————————————————————————————————————————–

கடிது கொடு நரகம் பிற்காலும் செய்கை
கொடிது என்றது கூடா முன்னம் -வடி சங்கம்
கொண்டானைக் கூந்தல் வாய் கீண்டானைக் கொங்கை நஞ்சு
உண்டானை ஏத்துமினோ உற்று–93-

கூந்தல் -கேசியினுடைய

ஆஸ்ரயிக்கைக்கு ஒரு உபாயம் சொல்லுகிறது
கடிது இத்யாதி
நரக தர்சனமோ கடிது
பின்பு அங்குச் செயல்களோ கொடிது –
ருதிரவாறுகளிலே புகடுகை
வாள் போன்று இருந்துள்ள கோரைகளிலே ஏறிடுகை
இவற்றை அனுசந்தித்து
அது கூடா முன்னம்
அவை கிட்டுவதுக்கு முன்னே
வடி சங்கம் கொண்டானை
கூரிய ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை
கையிலே ஆயுதமாக கொண்டவனை
கூந்தல் வாய் கீண்டானை
கேசியின் வாயைக் கிழித்தவனை
கொங்கை நஞ்சு உண்டானை
பூதனையை முடிதவனை
ஏத்துமினோ உற்று –
நரகம் கொடிது என்று அனுசந்திக்க
விரோதி நிரசன சீலனானவனைக் கிட்டி ஏத்தலாம்-

—————————————————————————————————————————————–

உற்று வணங்கித் தொழுமின் உலகு ஏழும்
முற்றும் விழுங்கும் முகில் வண்ணன் -பற்றிப்
பொருந்தா தான் மார்பிடந்து பூம் பாடகத்துள்
இருந்தானை ஏத்தும் என் நெஞ்சு–94-

என்னுடைய நெஞ்சு ஏத்துகிறாற் போலே
நீங்களும் ஏத்துங்கோள் என்கிறார் –
தான் நமஸ்கரித்துக் காட்டி பிரஜையை நமஸ்கரிப்பாரைப் போலே

உற்று வணங்கித் தொழுமின் –
கிட்டி அபிமான சூன்யராய் தொழுங்கோள்
உலகு ஏழும்முற்றும் விழுங்கும் முகில் வண்ணன் -பற்றிப் பொருந்தா தான்
மார்பிடந்து பூம் பாடகத்துள் இருந்தானை ஏத்தும் என் நெஞ்சு –
லோகம் ஒன்றும் பிரி கதிர் படாதபடி
தன் வயிற்றிலே வைத்து ரஷித்து
பிரஜை பால் குடித்தால் தாய் உடம்பு நிறம் பெறுமா போலே
ஸ்ரமஹரமான வடிவை உடையவனாய்
பொருந்தாத ஹிரண்யன் மார்பை பற்றி இடந்து
பின்னும் ஆஸ்ரித விரோதிகளைப் போக்க வேணும் என்று
திருப் பாடகத்திலே எழுந்தருளி இருக்கிறவனை
ஏத்தா நின்றது என் நெஞ்சு-

————————————————————————————————————————————————————————

என் நெஞ்சமேயான் என் சென்னியான் தானவனை
வன்னெஞ்சம் கீண்ட மணி வண்ணன் -முன்னம் சேய்
ஊழியான் ஊழி பெயர்த்தான் உலகு ஏத்தும்
ஆழியான் அத்தி ஊரான் -95-
சேய்-அழகிய

ஹிரண்யனுடைய -ஈச்வரோஹம் –
என்ற திண்ணிய நெஞ்சைக் கீண்டு
சிறுக்கன் விரோதி போயிற்று என்று
புகர்த்த வடிவை உடையவன் –
முன்னம் இத்யாதி –
தன்னாலே ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்திலே உள்ளான் –
ஊழி இத்யாதி –
காலோ பலஷித சகல பதார்த்தங்களையும்
உண்டாக்கினவன் –
எல்லாரும் ஏத்தும்படி திருப் பாற் கடலிலே
கண் வளர்ந்து அருளுகிறவன் –
திரு அத்தியூரில் வசிக்கிறவன் –
என் நெஞ்சின் உள்ளான் –
தலை மேல் தாளிணைகள் நிலை பேரான்
என் நெஞ்சத்து -என்கிறபடியே-

———————————————————————————————————————————————–

அத்தி யூரான் புள்ளை யூர்வான் அணி மணியின்
துத்தி சேர் நாகத்தின் மேல் துயில்வான் -முத்தீ
மறையாவான் மா கடல் நஞ்சுண்டான் தனக்கும்
இறையாவான் எங்கள் பிரான் –96-

இரண்டாலும் -கருட வாகனத்வம் -சேஷ சாயித்வம் -சர்வேஸ்வரன் என்றபடி –
மூன்று அகநியையும் சொல்லப்படா நின்ற
வேதத்தாலே சமாராத்ரயதயா பிரதிபாதிகப் பட்டவன்
முத்தி மறையாவான் -என்று பாடமாகில்
மோஷ ப்ரதிபாதக வேதத்தாலே பிரதிபாத்யன் என்றபடி –
மா கடல் இத்யாதி
அபிமானியான ருத்ரனுக்கும் ஈஸ்வரன் ஆனவன்
எங்கள் பிரான் ஆகைக்காக திரு அத்தியூரில் நின்றான்-

————————————————————————————————————————————————–

எங்கள் பெருமான் இமையோர் தலைமகன் நீ
செங்கண் நெடுமால் திரு மார்பா -பொங்கு
பட மூக்கின் ஆயிர வாய்ப் பாம்பணை மேல் சேர்ந்தாய்
குட மூக்கில் கோயிலாகக் கொண்டு–97-

எங்களுக்கு ஸ்வாமியான
சௌலப்யத்துக்கு மேலே
நித்ய சூரி போக்யனாய்
ஸ்ருதி பிரசித்தமான கண்ணை உடையவனாய்
ஸ்ரீ ய பதியானவனே
விஸ்த்ருதமான படங்களையும்
மூக்கையும் உடையனான
திரு வநந்த ஆழ்வான் மேல் கண் வளர்ந்தாய்
திருக் குடந்தையைக் கோயிலாகக் கொண்டு
பாம்பணை மேல் சேர்ந்தாய்
என்று அந்வயம்

——————————————————————————————————————————————

கொண்டு வளர்க்கக் குழவியாய் தான் வளர்ந்தது
உண்டது உலகு ஏழும் உள் ஒடுங்கக் கொண்டு
குடமாடிக் கோவலனாய் மேவி என்நெஞ்சம்
இடமாகக் கொண்டவிறை-98-

கொண்டு வளர்க்கக் குழவியாய் தான் வளர்ந்தது
உண்டது உலகு ஏழும் உள் ஒடுங்கக் கொண்டு
எடுத்து வளர்க்க வேண்டும்படி
குழவியாய் தான் வளர்ந்தது
ஸ்த் நந்தய அவஸ்தையிலே
வயிற்றிலே வைத்தது அடங்க உலகு ஏழும் –
தனக்கு ரஷகர் வேண்டி இருக்கிற அவஸ்தையிலே
லோகத்துக்கு ரஷகன் ஆனான் –
குடமாடிக் கோவலனாய் மேவி என்நெஞ்சம் இடமாகக் கொண்டவிறை –
இடையனாய்
ஜாதிக்கு உசிதமான கூத்தை யாடி
என் நெஞ்சிலே பொருந்தி
இரங்கப் பண்ணி
என் நெஞ்சைக் கோயிலாகக் கொண்ட
ஈஸ்வரன் உண்டது உலகு ஏழும் உள் ஒடுங்க-

——————————————————————————————————————————————————–

இறை எம்பெருமான் அருள் என்று இமையோர்
முறை நின்று மொய் மலர்கள் தூவ -அறை கழல
சேவடியான் செங்கண் நெடியான் குறளுருவாய்
மாவலியை மண் கொண்டான் மால் –99-

மா வடிவில் என்றும்
மா வலியை என்றும்
பாட பேதம்
இறை எம்பெருமான் அருள் என்று இமையோர் முறை நின்று மொய் மலர்கள் தூவ –
அஸ்மத் ஸ்வாமியான ஈச்வரனே
அருள் என்று ஓன்று கேட்டவன்ற்றாகப
பாடி காப்பாரை வளைப்பாரைப் போலே
ஈச்வரோஹம் -என்று ஊதின காளங்களைப் பொகட்டு
தேவர்கள் புஷ்பம் தூவி ஆஸ்ரயிக்க
அறை கழல சேவடியான் –
த்வனியா நின்ற வீரக் கழலை உடைய
சிவந்த திருவடிகளை உடையவன் –
எல்லா ஆபரணங்களுக்கும் உப லஷணம்-
செங்கண் நெடியான் குறளுருவாய் –
சர்வேஸ்வரன் குறளுருவாய்ச் சென்று –
மாவலியை மண் கொண்டான் மால் –
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக
சுருக்கின வடிவை உடையவனாய்
மகாபலி பக்கலிலே மண் கொண்ட
வ்யாமுக்தன்-

———————————————————————————————————————————————————–

மாலே நெடியானே கண்ணனே விண்ணவர்க்கு
மேலா வியன் துழாய்க் கண்ணியனே -மேலாய்
விளவின் காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே என்தன்
அளவன்றால் யானுடைய வன்பு –100-

மாலே
சர்வாதிகனே
நெடியானே
அபரிச்சேத்யனானவனே
விண்ணவர்க்கு மேலா வியன் துழாய்க் கண்ணியனே-
நித்ய சூரிகளுக்கு அவ்வருகாய்
ஐஸ்வர்ய சூசகமான திருத் துழாய் மாலையை
உடையையாய்
மேலாய் விளவின் காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே
பண்டு கன்றாலே விளங்காயை வீழ விட்டவனே
கண்ணனே
– என்தன் அளவன்றால் யானுடைய வன்பு –
என் ஆஸ்ரயத்தின் அளவன்று
உன் பக்கல் ச்நேஹம்
இத்தை யகஞ்சுரிப் படுத்த வேணும்

ஆல்-ஆச்சர்யம் –

———————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பூதத் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி -81-90–பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

September 19, 2013

பகல் கண்டேன் நாரணனைக் கண்டேன் கனவில்
மிகக் கண்டேன் மீண்டவனை மெய்யே -மிகக் கண்டேன்
ஊன் திகழும் நேமி யொளி திகழும் சேவடியான்
வான் திகழும் சோதி வடிவு -81-

நீர் கண்டபடி சொல்லிக் காணீர்
என்ன
சொல்லுகிறார்
பகல் கண்டேன்
காள ராத்ரியாய் செல்லாதே விடியக் கண்டேன் –
வடுகர் வார்த்தை போலே தெரிகிறது இல்லை –
எங்களுக்கு தெரியும் படி சொல்லீர் என்ன –
நாரணனைக் கண்டேன் –
அஸ்தமிதியாத ஆதித்யனைக் கண்டேன்
கனவில் மிகக் கண்டேன் மீண்டவனை மெய்யே –
பிரத்ய பிஜ்ஞார்ஹமாக கண்டேன் –
மிகக் கண்டேன் ஊன் திகழும் நேமி யொளி திகழும்சேவடியான் வான் திகழும் சோதி வடிவு –
வடிவில் திகழா நின்ற திரு ஆழியையும்
ஒளி திகழா நின்றுள்ள திருவடிகளையும் உடையவனுடைய
பரம பதத்தில் திகழா நின்ற ஜோயோதிசை உடைத்தான
திருமேனியைக் கண்டேன்
மேகம் போலே திகழா நின்ற ஜ்யோதிசை உடைய வடிவு
என்னவுமாம் –

————————————————————————————————————————————————————————

வடிக்கோல வாள் நெடுங்கண் மா மலராள் செவ்விப்
படிக்கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள்-அடிக்கோலி
ஞாலத்தாள் பின்னும் நலம் புரிந்தது என் கொலோ
கோலத்தால் இல்லை குறை–82-

கீழே நாரணனைக் கண்டேன் என்றார்
இப்பொழுது லஷ்மி சநாதமாகக் கண்டேன் என்கிறார் –

படிக்கோலத்துக்கு ரூஷீ ஷமாய்க் கழித்தார் ஆரோ என்னில்
வடிக்கோல வாள் நெடுங்கண் மா மலராள் –
ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேரான கண்ணை உடையாளாய்
சௌகுமார்யத்தை உடையாளான பெரிய பிராட்டியார்
செவ்விப் படிக்கோலம் கண்டு அகலாள் பன்னாள்-
செவ்வியை உடைத்தாய்
ஸ்வா பாவிகமான கோலத்தைக் கண்டு
காலம் எல்லாம் அகலாள்
ஒரு தேவையாலே அகலாது இருக்கிறாளோ என்னில் -அன்று –
வைத்த கண் வாங்க மாட்டாமையும்
கால் வாங்க மாட்டாமையும்
அடிக்கோலிஞாலத்தாள் பின்னும் நலம் புரிந்தது என்கொலோ கோலத்தால் இல்லை குறை –
அகலப் பாரித்து ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டியார்
பெரிய பிராட்டியார் தண்ணீர் தண்ணீர் என்கிற
விஷயம் என்று அறிந்த பின்பும்
ச்நேகிக்கைக்கு அடி என் என்கிறது –
அவள் கண்ணுக்கு விஷயம் அவன் ஒருத்தனும் –
இவளுக்கு விசிஷ்டம் –
இவளோடு கூடின அவன் விஷய பூயஸ்தையாலே
அடிக்கோலி -என்கிறது
தன்னில் மிடுக்கானவன் அழுந்தப் புக்கால்
கரையிலே நிற்கிறவன் புகாதே போக வன்றோ அடுப்பது –
எல்லாரிலும் அளவுடைய பெரிய பிராட்டியார்
குமிழ் நீருண்ணும் விஷயம் ஆனால் இவள் அகலப் போகாதே
அகப்படுகைக்கு ஹேது என் என்னில் -ஹேது சொல்லுகிறது –
கோல இத்யாதி –
நின்றார் நின்ற நிலைகளிலே அகப்பட வேண்டும் அழகு
குறைவற்று இருக்கையாலே –
இதர விஷயங்கள் இருவருக்கும் அனுபவிக்கப் போராமையாலே சீ று பாறு -என்கிறது –
கிண்ணகத்தில் இழிவாரைப் போலே
எல்லாரும் திரள அனுபவிக்க வேண்டும் –
பரப்பு உண்டாகையாலே
இவ்விஷயத்தை அனுபவிப்பா ருக்கு பிரியமே உள்ளது –

——————————————————————————————————————————————————————-

குறையாக வெம் சொற்கள் கூறினேன் கூறி
மறை யாங்கு என உரைத்த மாலை -இறையேனும்
ஈயுங்கொல் என்றே இருந்தேன் எனைப்பகலும்
மாயன் கண் சென்ற வரம் -83-

ஆங்கென உரைத்த
எல்லாரும் அது அது என வேதத்தால் உரைக்கப்பட்ட வன் என்னுதல் –
அது என்று போகிறது ஒழிய இதம் இத்தம் என்று
பரிச்சேதித்து சொல்லப் படாதவன் என்னுதல்-

முன்பு சர்வ விசாஜீதிய வஸ்துவை பேசுகையாலே
என்னோடு ஒப்பார் உண்டோ பெரிய தமிழன்
பெரிய நல்லேன் என்று சொன்னார் –
இப்போது அவ்வஸ்து தன்னை லஷ்மீ சநாதமாக
அனுசந்திகையாலே அங்குத்தைக்கு
விசத்ருசமாக சொன்னேன் -என்கிறார்
குறையாக வெம் சொற்கள் கூறினேன் கூறி மறை யாங்கு என உரைத்த மாலை –
அபரிபூர்ண மாம்படியாகவும்
திரு உள்ளம் நோம் படியாகவும் வார்த்தை சொன்னேன்
வாக் விவ்ரு தாச்ச வேதா -என்று
சொல்லப் படுகிற சர்வாதிகனை
வேதம் -ஈத்ருசம் இதம் -என்று
சொல்லப் போகாதவனை -என்றுமாம் –
இறையேனும் ஈயுங்கொல் என்றே இருந்தேன் எனைப்பகலும்மாயன் கண் சென்ற வரம் –
விசத்ருசமாக சொன்ன அளவேயோ –
ஓன்று சொன்னேனாய்
அதுக்கு பிரத்யுபகாரமும் வேணும் என்று இருந்தேன்

—————————————————————————————————————————————————————————–

வரம் கருதி தன்னை வணங்காத வன்மை
உரம் கருது மூர்க்கத்தவனை -நரம் கலந்த
சிங்கமாய்க் கீண்ட திருவன் அடி இணையே
அங்கண் மா ஞாலத்து அமுது–84-
தேவதைகள் பக்கலிலே வரம் பெற்றவனாய்
தேவதைகளுக்கும் அடியாய் இருந்துள்ள உன்னை வணங்காத
துர் அபிமானத்தை உடையனான ஹிரண்யனை
இதுக்கு முன்புள்ளதால் ஒன்றாலும் படாப்பேன் என்று
வேண்டிக் கொள்ள
முன்பு இல்லாத நரம் கலந்த சிங்கமாய்
அவனைக் கீண்ட ஸ்ரீ மான் உடைய
சரண்யத்வமே ஒரு தேசத்தில் தேடித் போக வேண்டாத
அமிர்தம்
திருவன் -என்றது அழகியான் தானே அரி வுருவன் தானே –
நார சிம்ஹவபு ஸ் ஸ்ரீ மான் -என்னும் வடிவு-

———————————————————————————————————————————————-

அமுதென்றும் தேன் என்றும் ஆழியான் என்றும்
அமுது அன்று கொண்டு உகந்தான் என்றும் -அமுதன்ன
சொன்மாலை ஏத்தித் தொழுதேன் சொலப்பட்ட
நன்மாலை ஏத்தி நவின்று –85-

அமுதென்றும் தேன் என்றும் ஆழியான் என்றும்
அமுது என்று பர்யாய சப்தம் போலே
காணும் ஆழியான் என்கை
அமுது அன்று கொண்டு உகந்தான் என்றும் –
தன்னை வேண்டாதே
உப்புச் சாறு வேண்டுமவர்களுக்கு
அது கொடுக்குமவன்
அமுதன்ன சொன்மாலை எத்தித் தொழுதேன்
அவனையும்
தேவர்கள் அமுதத்தையும் ஒழிய
இவருடைய அமிர்தம்
அவனைப் பேசும் சொல்லும் –
சொலப்பட்ட
யஸ்மின் ந ச்ருத்ரிம கிராம் கதி ரேக கண்டா – என்று
பிரமாணங்களாலே சொல்லப்பட்ட –
நன்மாலை ஏத்தி நவின்று –
அமுதான சொன்மாலை ஏத்தித் தொழுதேன்-

——————————————————————————————————————————————

நவின்றுரைத்த நாவலர்கள் நாண் மலர் கொண்டு ஆங்கே
பயின்றதனால் பெற்ற பயன் என் கொல் -பயின்றார் தம்
மெய்த் தவத்தால் காண்பரிய மேக மணிவண்ணனை யான்
எத்த்வத்தால் காண்பன் கொல் இன்று –86-

அவன் தானே காட்டக் கண்ட என்னோடு ஒப்பார்களோ
சாதனா அனுஷ்டானம் பண்ணிக் காண்கிறவர்கள் –
என்கிறார் –
நவின்று இத்யாதி –
நாவலர்களானவர்கள் செவ்விப் பூவைக் கொண்டு
சாதரமாக உரைப்பர்கள்
பயின்ற இத்யாதி –
பெற்றால் தான் சாதன் அனுஷ்டானம் பண்ணிப் பெற்ற பேறு என்
பயின்றார் இத்யாதி –
ஆஸ்ரயித்தர்களுடைய உடம்பு நோவப் பண்ணின
தபச்சாலே காண வரிய
ஸ்ரமஹரமான வடிவை உடையவனை
இன்று என்ன தபஸ் பண்ணிக் கண்டேன் –
அவன் காட்டக் கண்டேன் இத்தனை இ றே –
யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே –
வானைக் கோனை கவி சொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறு உண்டே-

——————————————————————————————————————————————————–

இன்றா அறிகின்றேன் அல்லேன் இரு நிலத்தைச்
சென்று ஆங்கு அளந்த திருவடியை -அன்று
கருக் கோட்டியுள் கிடந்தது கை தொழுதேன் கண்டேன்
திருக் கோட்டி எந்தை திறம் -87-
சாதனா அனுஷ்டானமும்
யோக்யதையும் இன்றி இருக்க
கண்டிலேனோ என்கிறார்
இன்றாக அறிகிறேனோ
அவன் அளக்கிற இடத்தில் பூமி சென்றதோ
பூமி கிடந்த இடம் எல்லாம் சென்று
அளந்தான் இத்தனை அன்றோ –
என் ஸ்வாமி இடையாட்டம்
கர்ப்ப ஸ்தானத்திலே கிடக்கச் செய்தே கண்டேன்-

——————————————————————————————————————————————————–

திறம்பிற்று இனி அறிந்தேன் தென்னரங்கத்து எந்தை
திறம்பா வழி சென்றார்க்கு அல்லால் -திறம்பாச்
செடி நரகை நீக்கித் தான் செல்வதன் முன் வானோர்
கடி நகர வாசற் கதவு–88-

அவன் தானே விஷயீ கரித்தார்க்கு அவனைக் கிடைக்கும்

இத்தனை அல்லது வேறு சிலருக்கு கிடையாது -என்கிறது

திறம்பிற்று -புக ஒண்ணாதபடி சாத்திக் கொண்டது
தென்னரங்கம் இத்யாதி
மாம் ஏகம்-என்று அருளிச் செய்தபடியே
அவனையே உபாயமாக பற்றினவர்களுக்கு –
மாம் ஏகம் -என்றதிலும் சௌலப்ய காஷ்டையைச் சொல்லுகிறது –
திறம்பா இத்யாதி –
தானே நூறு பண்ணப் பண்ணின சம்சாரத்தை
நீக்கிச் செல்லுமவர்களுக்கு
நித்ய சூரிகள் உடைய அரணை உடைத்தாய் இருந்துள்ள
கலங்கா பெரு நகரத்தில் கதவு திறம்பிற்று
என்னும் இடம் அறிந்தேன் –
தானே சம்சாரத்தை நீக்க இவனுக்கு காலம் போராது
பாபம் பண்ணின காலம் அநாதி ஆகையாலே
திறம்பிற்று இனி அறிந்தேன் -என்று அந்வயம்-

—————————————————————————————————————————————————–

கதவிக் கதஞ்சிறந்த கஞ்சனை முன் காய்ந்து
அதவிப் போர் யானை ஒசித்துப -பதவியாய்
பாணியால் நீரேற்றுப பண்டு ஒரு நாள் மாவலியை
மாணியாய் கொண்டிலையே மண்–89-

கதஞ்சிறந்த கஞ்சனை
நெஞ்சில் அகற்றுதல் ஞானம்
சீற்றத்தை உடையனாய் இருந்துள்ள கம்சனை
கதவி முன் காய்ந்து –
சீறி முற் காய்ந்து
தலை மயிரைப் பற்றி முன்னே பிடித்து என்னவுமாம்
அதவிப் போர் யானை ஒசித்துப
யானையை வ்யாபரியாத
படிக்கு ஈடாக அடர்த்து கொம்பை ஒசித்து
-பதவியாய் மூலை யடி அன்றிக்கே
நீர்மையை உடையவனாய்
கம்சனைக் கொன்றாற் போலே
வழி கொடு வழியே என்றுமாம்

பாணியால் நீரேற்றுப
குடங்கையால் நீரேற்று
பண்டு ஒரு நாள் மாவலியை -மாணியாய் கொண்டிலையே மண்
ஐஸ்வர்யம் தோற்றக் கொண்டாயோ
அர்த்தித்வம் தோற்ற மாணியாய் அன்றோ கொண்டது

—————————————————————————————————————————————–

மண்ணுலகம் ஆளேனே வானவர்க்கும் வானவனாய்
விண்ணுலகம் தன்னகத்து மேவேனே -நண்ணித்
திருமாலை செங்கண் நெடியானை எங்கள்
பெருமானைக் கை தொழுத பின்-90-

கம்சனைக் கொன்றோம்
யானையைக் கொன்றோம்
பூமியை அளந்தோம்
என்று நம்முடைய செயல்களைச் சொல்லும் அத்தனையோ –
உமக்கு பெற வேண்டுமது சொல்லீரோ என்ன
சொல்கிறார் –

மண்ணுலகம் ஆளேனே
ஓரடி வர நின்ற பூமியை ஆளுகை
எனக்கு ஒரு பணியோ –
வானவர்க்கும் வானவனாய்விண்ணுலகம் தன்னகத்து மேவேனே
நித்ய சூரிகளுக்கு அவ்வருகாய்
பரம பதத்தில் இருக்கை
எனக்கு ஒரு பணி உண்டோ –
-நண்ணித் திருமாலை செங்கண் நெடியானை எங்கள் பெருமானைக் கை தொழுத பின் –
ஸ்ரீ ய பதியாய்
சமாஸ்ரயணீயனான
எங்களுக்கு ஸ்வாமி யானவனைக் கிட்டிக்
கை தொழுத பின்
போக மோஷங்களில் எனக்கு ஒரு குறை உண்டோ –

————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பூதத் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி -71-80–பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

September 19, 2013

இடங்கை வலம்புரி நின்றார்ப்ப எரி கான்று
அடங்கார் ஒடுங்குவித்த தாழி-விடம்காலும்
தீவாய் அரவணை மேல் தோன்றல் திசை யளப்பான்
பூவாரடி நிமிர்த்த போது–71-

கீழ் இவன் உகந்த படி சொல்லிற்று
இவனை உகக்கும் நித்ய சூரிகள் படி சொல்லுகிறது –
இடங்கை வலம்புரி நின்றார்ப்ப-
திரு உலகளந்த விஜயத்தை அனுசநித்து
ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டு
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யம் ஆர்க்க
எரி கான்று அடங்கார் ஒடுங்குவித்த தாழி-
ஆர்க்கைக்கு அவசரம் இன்றிக்கே
அக்நியை உமிழா நின்று கொண்டு
நமுசிப் பிரக்ருதிகளை வாய் வாய் என்று
ஒடுங்குவித்தது திரு வாழி
விடம்காலும்
தீவாய் அரவணை மேல் தோன்றல் திசை யளப்பான் பூவாரடி நிமிர்த்த போது-
கிடந்த இடத்தே கிடந்து
விஷத்தை உமிழா நின்ற
திரு அநந்த ஆழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து அருளும்
சௌகுமார்யத்தை உடைய னான ஈஸ்வரன்
பூமியை அளக்கைக்கு புஷ்பஹாச சுகுமாரமான
திருவடிகளை நிமிர்த்த போது
இப்படி ஆனது என்கிறது –

—————————————————————————————————————————————————————————–

போதறிந்து வானரங்கள் பூஞ்சுனை புக்கு ஆங்கு அலர்ந்த
போதரிந்து கொண்டேத்தும் போது உள்ளம் -போது
மணி வேங்கடவன் மலரடிக்கே செல்ல
அணி வேங்கடவன் பேராய்ந்து-72-

திருமலையில் திர்யக்குகள் ஆஸ்ரயிக்கும் படி சொல்லுகிறது
போதறிந்து-
ப்ரஹ்மே முஹூர்த்தே உத்தாய -என்று
சத்வோத்தர காலம் அறிந்து
வானரங்கள் பூஞ்சுனை புக்கு ஆங்கு அலர்ந்த போதரிந்து கொண்டேத்தும்-
குரங்குகள் பூஞ்சுனையிலே புக்கு
அதில் செவ்விப்பூவை அரிந்து கொண்டு
ஏத்தா நின்றது
போது உள்ளம்-
ஹிருதயமே போரு –
அணி வேங்கடவன் பேராய்ந்து வேங்கடவன் மலரடிக்கே செல்ல போது மணி –
சம்சாரத்துக்கு ஆபரணமான
திருவேங்கடமுடையான் உடைய திரு நாமத்தைச் சொல்லி
அவன் திருவடிகளிலே புஷ்பத்தையும் அணி –
மணி வேங்கடவன் என்று சொல்லி
அணி என்று கிரியை ஆகவுமாம்

————————————————————————————————————————————————————————–

ஆய்ந்து உரைப்பன் ஆயிரம் பேர் ஆதி நடு அந்திவாய்
வாய்ந்த மலர் தூவி வைகலும் -ஏய்ந்த
பிறை கோட்டுச் செங்கண் கரி விடுத்த பெம்மான்
இறைக்கு ஆட்பட துணிந்த யான் –73-

ஆயிரம் பேர் ஆதி நடு அந்திவாய்
எல்லா திருநாமங்களையும் ஆய்ந்து உரைப்பன் –
எல்லா அவஸ்தைகளிலும் –
வாய்ந்த மலர் தூவி-
கைக்கு எட்டின புஷ்பத்தைக் கொண்டு
வேண்டியபடியே பொகட்டு
வைகலும் –
காலம் எல்லாம்
ஏய்ந்த பிறை கோட்டுச் செங்கண் கரி விடுத்த பெம்மான்
பிறை போலே ஏந்திய கொம்பை உடைத்தாய்
தர்சநீயமான கண்ணை உடைத்தான
குவலயாபீடத்தை முடித்த
என்னுடைய ஸ்வாமிக்கு
இறைக்கு ஆட்பட துணிந்த யான் -ஆய்ந்து உரைப்பன் –
அவன் பிரதிபந்தகம் போக்க
நான் அடிமை செய்தேன் என்கிறார்

———————————————————————————————————————————–

யானே தவம் செய்தேன் ஏழ் பிறப்பும் எப்பொழுதும்
யானே தவம் உடையேன் எம்பெருமான் -யானே
இரும் தமிழ் நன்மாலை இணை யடிக்கே சொன்னேன்
பெரும் தமிழன் அல்லேன் பெரிது-74-

யானே தவம் செய்தேன்
நானே தபஸ் பண்ணினவன் ஆகிறேன்
யானே தவம் உடையேன் எம்பெருமான்-
தபஸின் உடைய பலமுடையேனும் நானே
தபஸும் தபஸின் உடைய பலமும் உடையவன் நானே
என்கிறது எத்தாலே என்னில்
யானே இரும் தமிழ் நன்மாலை இணை யடிக்கே சொன்னேன் –
விலஷணம் ஆகிற தமிழ் ஆகிற மாலையை
சேர்ந்த திருவடிகளிலே சொன்னேன் –
ஆகையால் –
பெரும் தமிழன்
பெரிய தமிழன் –
பெரிது நல்லேன்
மிகவும் நல்லேன்-

———————————————————————————————————————————–

பெருகு மத வேழம் மாப்பிடிக்கு முன்னின்று
இரு கண் இள மூங்கில் வாங்கி -அருகிருந்த
தேன் கலந்து நீட்டும் திருவேங்கடம் கண்டீர்
வான் கலந்த வண்ணன் வரை-75-

பெரிய தமிழன் மிகவும் நல்லேன் என்று சொன்னீர்
ஒரு கவி சொல்லிக் காணும் என்ன
சொல்லுகிறார்
பெருகு மத வேழம்-
மதித்து சமைந்ததாகில் சிறிது அறிவு உண்டாம் –
மதம் பெருகா நின்று அறிவு கெட்ட சமயத்தில்
மாப்பிடிக்கு –
இப்படி அறிவு கெட்டத்தை
த்யான யுக்தரைப் போலே
தன புருவம் நெறித்த இடத்தில் கார்யம் கொள்ள வற்றாகை
முன்னின்று –
அந்தேவாசிகளைப் போலே
பிடியினுடைய ஸ்வபாவத்தை அறிந்து
கண் வட்டத்திலே நின்று
இரு கண் இள மூங்கில்
இரண்டு கணு வளையச் செய்தே
பருவத்துக்கு உள்ள முற்றனவற்று இருக்கை
வாங்கி —
மூங்கிலினுடைய மேன்மையும் களிற்றுன் உடைய
சாவதானத்தையும் சொல்லுகிறது
-அருகிருந்த தேன் –
திரு மஞ்சனத்துக்கு சம்பாரித்து இருக்குமா போலே
குறைவற்று இருக்கிறபடி –
தேன் -கலந்து-
த்ரவ த்ரவ்யங்கள் இரண்டும் கலந்தாற் போலே இருக்கை
நீட்டும் –
இதுக்கு கொடுக்கையே புருஷார்தமாய்
இருக்கிறபடியும்
அது அநாதரிக்கிறபடியும்
திருவேங்கடம் கண்டீர் வான் கலந்த வண்ணன் வரை
வான் கலந்த என்கிறது உபமான உபமேயங்கள்
ஸூ சத்ருசமாய் இருக்கிறபடி –

———————————————————————————————————————————————

வரைச் சந்தன குழம்பும் வான் கலனும் பட்டும்
விரைப் பொலிந்த வெண் மல்லிகையும் -நிறைத்துக் கொண்டு
ஆதிக்கண் நின்ற வறிவன் அடி இணையே
ஓதிப் பணிவது உறும் —76-

இப்படி சந்நிஹிதன் ஆனவனை
ஆஸ்ரயிக்கை உறும் என்கிறது
வரைச் சந்தன குழம்பும்
சந்தன கிரியிலே உண்டான
சந்தனக் குழம்பும்
வான் கலனும்
தேசமான அணிகலனும்
பட்டும்
விரைப் பொலிந்த வெண் மல்லிகையும்
பரிமளம் மிக்கு தர்சநீயமான மல்லிகையும்
நிரைத்துக் கொண்டு ஆதிக்கண் நின்ற வறிவன் அடி இணையே ஓதிப் பணிவது உறும் –
இது எல்லாத்துக்கும் காரணமாய் நின்று
இத்தனையும் செய்தான் ஆகில்
இதற்கு மேல் செய்வது என் என்னும்
ஞானத்தை உடைய சர்வேஸ்வரன் உடைய
திருவடிகளையே ஏத்திப் பணிவது உறும் –

————————————————————————————————————————————————————————

உறும் கண்டாய் நல் நெஞ்சே உத்தமன் நல் பாதம்
உறும் கண்டாய் ஒண் கமலம் தன்னால் -உறும் கண்டாய்
ஏத்திப் பணிந்தவன் பேர் ஈர் ஐஞஜூறு எப்பொழுதும்
சாத்தி உரைத்தல் தவம்-77-

சூத்திர பதார்தங்களினுடைய
காலைப் பற்றிக் கொண்டு திரிந்த உனக்கு
ஸூ ஹ்ருத்தானவனுடைய திருவடிகளைப் பற்றுகை உறும் –
அப்ராக்ருத புஷ்பம் தேடித் போக வேண்டா
ஆஸ்ரயணீய வஸ்து தன்னிலும்
ஆஸ்ரயணயம் தானே உறும்

———————————————————————————————————————————————–

தவம் செய்து நான்முகனே பெற்றான் தரணி
நிவர்ந்து அளப்ப நீட்டிய பொற்  பாதம் -சிவந்த தன்
கை யனைத்தும் ஆரக் கழுவினான் கங்கை நீர்
பெய்தனைத்துப பேர் மொழிந்து பின்-78-

ஆஸ்ரய ணீயவஸ்து கை புகுந்த பின்பு
ஆஸ்ரயித்த பிரம்மாவை ஒப்பார் உண்டோ என்கிறது –
தபஸ் பண்ணினானும்
பலம் பெற்றானும் ப்ரஹ்மாவே
அன்யார்தமாக பிரவர்த்திகச் செய்தே
பலம் பெற்றான் என்கிறது
அநேக கங்கை படித்தால் உள்ள
லாபம் பெற்றான்
க்ருஹீத்வா தர்மபா நீயம் -என்று
திருவடி விளக்க அபேஷிதமானவாறே
தர்ம ஜலமானத்தைக் கையிலே கொண்டு
அனைத்து திரு நாமங்களைச் சொல்லி
பின்னை திருவடி விளக்கினான்-

—————————————————————————————————————————————————-

பின்னின்று தாய் இரப்பக் கேளான் பெரும் பணைத் தோள்
முன்னின்று தான் இரப்பாள் மொய்ம்மலராள் -சொல் நின்ற
தோள் நலந்தான் நேரில்லாத் தோன்றல் அவன் அளந்த
நீள் நிலம் தான் அனைத்துக்கும் நேர்-79-

திரு உலகு அளந்து அருளின நீர்மை
ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் குணங்களுக்கு நேர் என்கிறது –

பின்னின்று தாய் இரப்பக் கேளான்
ஸ்ரீ கௌசல்யை
நான் ஏக புத்ரை
உம்மைப் பிரிந்து நான் ஜீவியேன்
நீர் காட்டுக்குப் போக வேண்டா
என்று சொன்னால் கேளான் –
பெரும் பணைத் தோள்முன்னின்று தான் இரப்பாள் மொய்ம்மலராள்
அக்ரதஸ்த்தேக மிஷ்யாமி -என்று
பிரார்திப்பாள் பெரிய பிராட்டியார்
-சொல் நின்ற தோள் நலந்தான் நேரில்லாத் தோன்றல்
ஸ்ரீ ராமாயணத்தில் சொல்லப் படா நின்ற
தோள் வலியை உடையனான பிள்ளையுடைய
குணங்களுக்கு
அவன் அளந்த நீள் நிலம் தான் அனைத்துக்கும் நேர் –
அன்று அளந்தத அத்தனையும்
அக்குணத்துக்கு நேர்-

————————————————————————————————————————————————————————

நேர்ந்தேன் அடிமை நினைந்தேன் அது ஒண் கமலம்
ஆர்ந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய் -ஆர்ந்த
அடிக்கோலம் கண்டவர்க்கு என் கொலோ முன்னைப்
படிக்கோலம் கண்ட பகல் -80-

நேர்ந்தேன் அடிமை –
ஸ்வரூப அனுரூபமான கைங்கர்யத்தைக் கிட்டினேன் –
நினைந்தேன் அது ஒண் கமலம் –
ஸ்ப்ருஹணீயகமான திருவடிகளை நினைந்தேன்
ஆர்ந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய் –
உன்னுடைய சிவந்த திருவடிகளிலே
ச்நேஹத்தை உடையனாய் பரிப்பூர்ணன் ஆனேன் –
ஆர்ந்த அடிக்கோலம் கண்டவர்க்கு என் கொலோ முன்னைப் படிக்கோலம் கண்ட பகல் –
திரு உலகு அளந்த திருவடிகளை கண்ட எங்களுக்கு
முன் ஸ்வா பாவிகமான ஒப்பனைகளை கண்ட காலம்
என்னாவது -நாங்கள் கண்டபடிக்கு ஒக்குமோ அது –

—————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பூதத் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 19, 2013

கண்டு தெளிந்தும்கற் றார்கண்ணற்கு
ஆளன்றி ஆவரோ?
வண்டுண் மலர்த்தொங்கல் மார்க்கண்
டேயனுக்கு வாழுநாள்
இண்டைச் சடைமுடி ஈசன்
உடன்கொண்டு உசாச்செல்லக்
கொண்டங்குத் தன்னொடுங் கொண்டுஉடன்
சென்றது உணர்ந்துமே.

பொ-ரை : ‘வண்டுகள் தேனை உண்ணுகின்ற மலர்களால் கட்டப்பட்ட மாலையைத் தரித்த மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழ்நாள் அளித்தல் சம்பந்தமாக, பூமாலையைத் தரித்த சடைமுடியையுடைய சிவபெருமான், அவனைத் தன்னோடு அழைத்துக்கொண்டு, அறப் பெரியனான சர்வேஸ்வரன் பக்கல் உசாவ வேண்டும் என்று செல்ல, அந்த நிலையிலேயே அவனைக் காக்க வேண்டும் என்று திருவுள்ளத்தே கொண்டு தன்னோடே ஒத்த தன்மையையும் கொடுத்துப் பின் ஒரு நாளும் பிரியாதே சென்றபடியை உணர்ந்தமு கண்டும் தெளிந்தும் கற்றவர்கள் கண்ணபிரானுக்கு ஆள் ஆவரே அன்றி, மற்று ஒருவர்க்கு ஆவரோ? ஆகார்,’ என்றபடி.

வி-கு : ஈசன் மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழுநாளை உசாச்செல்ல. அங்குக் கொண்டு தன்னொடுங் கொண்டு உடன் சென்றதை உணர்ந்தும் கண்ணற்கு ஆளன்றி ஆவரோ?’ எனக. இண்டை – மாலை.

ஈடு : ஏழாம் பாட்டு. 1‘திருமகள் கேள்வனான தன்னைத் தாழவிட்டு இரந்து பாதுகாத்து ஒரு பெரிய ஏற்றமோ, வேறு தெய்வத்தைத் துதித்து வணங்கிய மார்க்கண்டேயனை அங்கீகரித்த இம்மஹாகுணத்துக்கு?’ என்கிறார்.

கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார் – கற்றுத் தெளிந்து கண்டார்; ஒருவன் பக்கலிலே ஓர் அர்த்தத்தைக் கேட்டு, அதிலே தெளிய வாசனை பண்ணி. பின்பு நேரே அறிதல் பரியந்தமாக்கி வைப்பார். 3கேட்டல் தெளிதல்கள்தாம், நேரே பார்ப்பதற்குச் சமானமான ஆகாரத்தளவும் சென்று நிற்கும் அன்றோ? கண்ணற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ – 3தியானிக்கின்றவர்கள். தியானிக்கப்படுகின்றபொருளை விட்டுப் புறம்பே போவாரோ? வண்டு உண் மலர்த்தொங்கல் மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழுநாள் – ‘வண்டுகள் தேனைக் குடிக்கின்ற பூமாலையையுடைய ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழ்நாள் உண்டாகைக்காக’ என்னுதல்; அன்றிக்கே. 1‘வாழுநாள்’ என்பதனை, மேலே வருகின்ற ‘உசாச்செல்ல’ என்றதனோடு கூட்டலுமாம்.2தாய்தந்தையர்கள் மார்க்கண்டேயனை ஒப்பித்து விளையாட விட, அங்கே ஓர் அசரீரி வாக்கியம் ‘இவனுக்குச் சாக்காடு குறுகிற்று’ என்று சொல்ல, அதனைக் கேட்டத் தாய்தந்தையர்கள் வெறுக்க, ‘இதற்கு நீங்கள் அஞ்ச வேண்டா; நான் போக்கிக்கொள்ளுகிறேன்,’ என்று இவன் சென்று சிவனை அடைய, அவனும் பச்சை இடும் நாள் எல்லாம் இடுவித்துக்கொண்டு, ஒருநாளிலே வந்தவாறே தலைக்கடையையும் புழைக்கடையையும் அடைத்துச் சடையை விரித்துக் காட்டி, ‘உன் காரியத்தைப் போன்றே ஆறல் பீறல்காண் என் காரியமும்: அருகில் மாலையைப் பாராதே என் தலையில் சடையைப் புத்தி பண்ணாய்’ என்று காட்டி, 3‘ஆனாலும் நெடுநாள் பச்சை இட்டு என்னைத் துதித்த நீ பேசாதே போக ஒண்ணாதே அன்றோ? உனக்கு ஒரு பற்றுக்கோடு காட்டக் காணாய்!’ என்று, சர்வேஸ்வரனுடைய சௌலப்யம் முதலிய குணங்களையும் மோட்சத்தைக் கொடுத்தல் முதலான குணங்களையும் சொல்லிக்கொண்டு சர்வேஸ்வரன் பக்கல் ஏறச்சென்றான்.

அங்குக் கொண்டு – 4‘ஐயோ! மரண பயத்தையுடையனாய்க் கொண்டு வந்தாய் அன்றோ!’ என்று திருவுள்ளத்திலே கொண்டு: ‘நெஞ்சிற்கொண்டு’ என்னும்படியே. அன்றிக்கே, ‘செருக்கனானசிவன் கொண்டு வந்தான்’ என்று பாராமல், ஒரு பிராட்டி புருஷகாரமாக வருவாரைக் கைக்கொள்ளுமாறு போலே கைக்கொண்டு என்னுதல். தன்னொடும் கொண்டு-பெரிய திருமொழி, 5. 8 : 4.-இவன் வந்த காரியத்தை முடித்து, பின்பு தன்னுடன் ஒத்த தன்மையையும் கொடுத்து. உடன் சென்றது உணர்ந்தும் – 1ஒரு ‘கள்வன்கொல்’ பெரிய திருமொழி, 3 : 7.-என்ற திருமொழியில் பிராட்டியைக் கொடுபோமாறு போலே கொடுபோனான்காணும். 2‘பின்னை என்றும் நின் திருவடிப் பிரியாவண்ணம் எண்ணிய’ பெரிய திருமொழி. 5. 8. 6.-என்கிறபடியே 3‘ஒரு வேறுபட்ட பொருள்’ என்று தோற்றாதபடி தன்னோடு விளைகிற ரசத்தை உண்பித்தபடியை நினைத்து, கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார் கண்ணற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ?

4தன்னை அடைந்த இந்திரனுக்காத் தன்னைத் தாழவிட்டது ஓர் ஏற்றமோ? ‘என்னையே எவர்கள் சரணம் அடைகின்றார்களோ அவர்கள் இந்த மாயையினைத் தாண்டுகின்றார்கள்’ என்னக் கடவ அவன்,‘

மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே மாயாமேதாம் தரத்தி தே’-என்பது, ஸ்ரீ கீதை, 7 : 14.

வேறு தேவதையைத் துதிக்க, அதற்கு மேலே அவன் புருஷகாரமாகக் கொண்டு வந்து காட்டிக் கொடுக்க, ‘என்செய்வான், தன்னை அடைந்தவனை அழிய விடாதே புறம்பேயாகிலும் கொண்டு போய் இரட்சிப்பித்தான்’ என்னும் குணம் சிவனுக்கு உண்டாக,

மார்க்கண்டேயனைக் காத்த நீர்மைக்கு. 1தாமத புருஷர்களுடைய சினேகம் சர்வேஸ்வரன் விடுகைக்குக் காரணம்; சத்துவநிஷ்டருடைய சினேகம் அவன் அங்கீகரி்ப்பதற்குக் காரணம்; இங்ஙனே இருக்கச் செய்தே அன்றோ சிவன் முன்னிலையாக வந்த மார்க்கண்டேயனுக்கும் காரியம் செய்தது!

தேவதாந்தர பஜனம் செய்த மார்கண்டேயனுக்கும் அனுக்ரகம் செய்து அருளிய குணம் ஏற்றம் இதில் சொல்லுகிறது –
கொண்டு உடன் சென்றது -ருத்ரன் –
கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார்
பிரமாணம் பிரத்யஷ சமானம்
இண்டை= மாலை
இண்டை சடை முடி ருத்ரன் உடன் கொண்டு உசா செல்ல
உடன் சென்றது உணர்ந்தும்
கண்ணனுக்கு ஆள் அன்று ஆவரோ
கற்று –கண்டது போலே -தெளிந்து கண்டார்
ஸ்ரவணம் மனனம் நிதித்யாச்யம் தர்சன சமானம்
த்யானிக்க காரண வஸ்து
வண்டுகள் -மது பானம் பண்ணும் பூ மாலைகள்
வாழ் நாள்
மாதா பிதாக்கள் இவனை ஒப்பித்து விளையாட விட
அசரீரி வாக்கியம் மிர்த்யு குறுகிற்று சொல்ல
துக்கப்பட
தேவரை ஆஸ்ரயிக்க
அவனும் பச்சை இடும் நாள் எல்லாம்ஏற்றுக் கொண்டு
ஒரு நாளிலே வந்த வாறே
இண்டை -வாசக்கள் புழக்கடை அடைத்து ரகஸ்யமாக
ஜடையை விரித்து காட்டி பூவை சாத்தி வெளியில் தெரியாமல் இருக்க –
இண்டை சடை முடி
உன்னோ பாதி ஆறல் பீறல் -ஆறி போனது கிழிந்த வஸ்த்ரம் போலே
சாதக வேஷம் தானும் கொண்டானே –
அருகில் மாலை பாராதே ஜடையை புத்தி பண்ணு
நெடு நாள் பச்சை இட்ட உனக்கு
ஆஸ்ரயம் காட்டுவேன்
சர்வேஸ்வரன் பக்கல்
சௌலப்யம் மோஷ பரத்வம் குணங்களை உசாவிக் கொண்டு போக
ஐயோ பாவம் -துர்மானி இவன் கொண்டு வந்தான் பாராதே
பிராட்டி புருஷகாரமாக
நெஞ்சில் கொண்டு நின் அஞ்சிறைப் பறவைக்கு
கொண்டு அர்த்தம்
தன்னுடன் கொண்டு
வந்த கார்யம் தலைக் கட்டி
சாமா பத்தியும்
கள்வன் கொல் பிராட்டியை கொண்டு போனது போலே
பின்னை என்றும் நின் திருவடி பிரியா வண்ணம்
மைந்தனை -தன்னுடன் வைத்துக் கொண்டு –
மூலவர் சந்நிதி ப்ருகு மார்கண்டேயர் பல இடங்களில்
தைல காப்பு நீக்கி சதாபிஷேக ஸ்வாமி-கைங்கர்யம்
புராசீன திரு மேனி –
சிலா திருமேனி யாக இருக்க –
விக்ரஹம் சேதம் இல்லாமல் –
மார்கண்டேயர் மூக்கு உடைய
இப்படியே இருந்தது முன்பே –
ருத்ரன் இடம் பேர்த்து வந்த மூக்கு என்றாராம் சதாபிஷேகம் ஸ்வாமி –

 

தன்னுடன் சேர்த்து கொண்டாரே
தன்னை ஆஸ்ரயித்த இந்தரனுக்கு தாழ விட்டது ஏற்றமோ
என்னை பற்றி மாயை கடக்க
மாயா மேதாம் -தன்னோடு ஒக்க
தேவதாந்த்ரம் பஜனம் செய்து
அதுக்கும் மேலே அவனை புருஷகாரமாக கூட்டி வந்தான்
ரஷிக்க முயன்ற ருத்ரனை மன்னித்து
தாமசர் -ஓட்டை சகவாசம் த்யாஜ்ய ஹேது
சதவர் சகவாசம் அங்கீகரீக்க ஹேது
இருக்கவும் இப்படி செய்து அருளிய மகா குணம் –

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 19, 2013

கேட்டும் உணரந்தவர் கேசவற்கு ஆளன்றி ஆவரோ?
வாட்டமி லாவண்கை மாவலி வாதிக்க வாதிப்புண்டு
ஈட்டங்கொள் தேவர்கள் சென்றிரந் தார்க்கிடர் நீக்கிய
கோட்டங்கை வாமன னாய்ச்செய்த கூத்துகள் கண்டுமே.

பொ-ரை : ‘கொடுப்பதில் குறைவு இல்லாத கையையுடையமாவலி வருத்த வருந்தி, கூட்டம் கூட்டமாகச் சென்று இரந்தவர்களாகிய தேவர்களுக்குத் துன்பத்தை நீக்கும்பொருட்டுக் கோட்டம் பொருந்திய கையையுடைய ஸ்ரீ வாமனனாகிச் செய்த செயல்களைக் கண்டும் கேட்டும் உணர்ந்தவர்கள், கேசவனுக்கு ஆள் ஆவரே அன்றி வேறு ஒருவர்க்கு ஆள் ஆவரோ?’ என்றபடி.

வி-கு : ‘வண் (மையில்) வாட்டம் இல்லாத கை’ என்க. ‘கோட்டம் கை’ என்றது, வாங்கும்போது கை வளைந்திருத்தலைக் குறித்தபடி. நீக்கிய ‘செய்யிய’ என்னும் வாய்ப்பாட்டு வினையெச்சம்; நீக்கும் பொருட்டு வாமனன் ஆனான்.

ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 1‘மேலே  கூறிய குணங்கள் தாம் ஓர் ஏற்றமோ, அலம் புரிந்த நெடுந்தடக்கையைக் கொண்டு திருநெடுந்தாண்டகம், 6. -கோட்டம் கை வாமனனாய் இந்தப் பூமியைக் காப்பாற்றிய மஹா குணத்துக்கு?’ என்கிறார்.

கேட்டும் உணர்ந்தவர் – ஓர் ஆசாரியன் ஓர் அர்த்தத்தை உபதேசித்தால் அதனைக் கேட்டு, 2‘அறிந்து இதன்படி ஆகக்கடவன்’ என்கிறபடியே, பின்னை அந்த அர்த்தத்தைத் தெளிந்திருக்குமவர்கள். கேசவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ –3புறம்பே அடையத்தக்கவர் இல்லாதபடி தானே அடையத் தக்கவனானவனுக்கு ஒழிய ஆள் ஆவரோ? ‘கேசவன்’ என்ற பெயர் 4‘பிரமனும் ஈசனுமாகிய நாங்கள் இருவரும் தேவரீருடைய திருமேனியில் உண்டானோம்; ஆதலால், கேசவன் என்ற பெயரையுடையரானீர்,’ என்கிறபடியேயாதல் அடர்ந்து நீண்ட மயிர்முடியையுடையவன் என்ற காரணத்தாலாதல் வந்தது. வாட்டம் இலா வண் கை

இதி ப்ரஹ்மணோநாம ஈஸோஹம் ஸர்வ தேஹிநாம்
ஆவாம் தவ அங்கே ஸம்பூதௌ தஸ்மாத் கேஸவ நாமவாந்’-என்பது, பாரதம், ஹரிவம்ஸம், கைலாச யாத்திரை. 

 வெள்ளியை யாதல் விளம்பினை மேலோர்
வள்ளிய ராக வழங்குவ தல்லால்
எள்ளுவ என்சில? இன்னுயி ரேனும்
கொள்ளுதல் தீது; கொடுப்பது நன்றால்.’-என்பது, கம்பராமாயணம்.

– 5கொடுத்து மாறக்கடவது அன்றியே, எப்போதும் கொடுக்கையிலே ஒருப்பட்ட கை.6இராவணன் முதலாயினோரைப் போன்று தலை அறுத்துப் போகட ஒண்ணாமைக்குக் காரணம் உண்டாகையாலே அழியச் செய்திலன்.

மாவலி வாதிக்க வாதிப்புண்டு-இது பற்றாசாக அவன் நெருக்க நெருக்குண்டு. ஈட்டம் கொள் தேவர்கள் – 1கிராமணிகளைப் போலே, ஒருவர் உயர்வு ஒருவர் பொறாதே, தலை அறுப்பாரும் தலை அறுப்பு உண்பாருமாய்த் திரியக் கடவ சாதி அன்றோ? 2இப்படிச் சேராச் சேர்த்தியாய் இருக்கிறவர்கள் ஆபத்து மிக்கவாறே தங்கள் தங்கள் செருக்கினைப் போகட்டு. எல்லாரும் ஒரு மிடறாய் வந்து விழுந்தார்கள். ஈட்டம் – திரள். சென்று இரந்தார்க்கு இடர் நீக்கிய – 3கூறு செய்வானும் அம்பலத்தே இருந்தால் ‘ஈஸ்வரனும் நம்பக்கல் வரத் தட்டு என்?’ என்று இருக்குமாறு போலே, ‘எல்லாரும் நம்பக்கல் வரவேணும்’ என்று இருந்தவர்கள் தங்கள் ஆபத்தின் மிகுதியினால் அன்றோ செருக்கு உற்றவர்களாய் இருக்கிறவர்கள் திரள வந்து இரந்தது?’ என்று திருவுள்ளத்தே கொண்டு அவர்கள் இடரைப் போக்கினபடி. (‘பெரியவர் யார்?’ என்ற ஐயத்தினால் விஷ்ணுவுக்கும் சிவனுக்கும் போரை மூட்டிவிட விஷ்ணு ஜயித்ததனால் ) 4‘விஷ்ணுவை அதிகனாக எண்ணினார்கள்’  என்கிறபடியே, ‘அதிகம் மேநிரே விஷ்ணும்’-என்பது, ஸ்ரீராமா. பால. 75 : 19.

ஒரு சொத்தை வில்லை முரித்தபோதாக எம்பெருமான் அறப்பெரியன் என்பது; அல்லாது போது ‘ஈஸ்வரோஹம்’ என்பதான தேவசாதி பற்களைக் காட்ட, அவர்கள் இடரை நீக்கினபடி.

கோட்டம் கை வாமனனாய் – நீர் ஏற்கக் குவித்த அழகிய கையையுடையவனாய்; 5‘பொல்லாக் குறள்  உருவாய்ப் பொன்கையில் நீர் ஏற்று’–நாய்ச்சியார் திருமொழி, 11 : 5.-என்கிறபடியே, 1தேவர்களை நெருக்குகையாலே அழியச் செய்ய வேணும்; குண விசேடத்தாலே அழியச்செய்யமாட்டான்; இனி, இரண்டற்கும் தக்கதாக ஒரு வழி இரட்சகனான தான் பார்க்குமித்தனை அன்றோ? பொற்கை – பொலிவு எய்தின கை; ‘அழகிய கை’ என்றபடி. கொடுத்து வளர்ந்த கை; 2‘ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களைத் தானம் செய்ததான பருத்து நீண்ட கை’ என்றும், ‘சத்திய பராக்கிரமத்தையுடையவரான பெருமாள் கொடுப்பார்; வாங்கமாட்டார்’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே.

கோ ஸஹஸ்ர ப்ராதாதாரம் உபதாய புஜம் மஹத்’-என்பது, ஸ்ரீராமா. யுத். 21:7.

‘தத்யாத் ந ப்ரதிக்ருஹ்ணீயாத்’-
என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 33 : 25.

செய்த கூத்துகள் கண்டுமே – 3அன்றே பிறந்து அன்றே வளர்ந்து அன்றே இரப்பிலே மூண்டு, மஹாபலி வேள்வி செய்யும் இடத்தளவும் செல்ல, பூமி நெளியும்படி பதறி நடந்து சென்று புக்கு, மான் தோலும் பூணு நூலும் தருப்பைப் புல்லுமான வணக்கமுள்ள வடிவத்தோடு நின்று ‘கொள்வன் நான்’ திருவாய். 3. 8 : 9.-என்றாற் போலே சொன்ன பிள்ளைப்பேச்சுக்களும் சிறுகாலைக் காட்டிப் பெரிய காலாலே அளந்ததும் ஆகிற இச்செயல்கள் அடங்கலும் இவர்க்கு வல்லார் ஆடினாற்போலே இருக்கிறபடி.

4‘இறைமைத் தன்மைக்குரிய மேன்மையும் கிடக்கச் செய்தே, திருமகள் கேள்வனான தான் இரந்து தன்னை அடைந்தாரைக் காத்த நீர்மைக்குப் பிரளயங்கொண்ட பூமியை எடுத்துக் காத்தது ஒரு குணமாயிற்றதோ?’ என்கிறார்.

கோட்டம் கை வாமனனாய்
கேசன் -ப்ரஹ்மா ருத்ரனுக்கும் தலைவன்
வாட்டமிலா வண் கை
மா பலி வாதிக்க பாதிக்க -அவனாலே பாதிப்பு உண்ட
தேவர்கள் இரக்க
இடர் நீக்கிய
கோட்டு கை வாமனன்
கண்டும் கேட்டும் உணர்ந்தவர் –
ஸ்ரவணம் கேட்டு
பின்னை தெளிந்து -சிந்தித்து நிர்ரோபனம் -உணர்ந்தும் தெளிவு
தானே ஆஸ்ரய ணீயன் ஆனவன் கேசவன்
புறம்பு ஆஸ்ரய ணீ யன் ஆனால் கூட்டி வந்து -மார்கண்டேயர்
ஹரி வம்ச பிரமாணம் –
வரம் கேட்கணும் என்ற வரம்
கள்வா-ருத்ரன் -உன்னிடத்தில் உண்டாக்கி தஸ்மாத் கேசவ நாமவான்
க்கா ப்ரஹ்மா ஈச ருத்ரன்
கம்ச ஈச்ச பவதி கேசவா
பிரசச்த கேசம் உள்ளவன்
வாட்டம் இல் கை -மகா பலிக்கு விசெஷணம்-
இதனால் தான் விட்டு
கொடுக்கையிலே ஒருப்பட்ட கை
ஔ தார்யம்
மகா பலி வாதிக்க -இது பற்றாசாக நெருக்க தேவர்கள் நெருக்குண்டார்கள் இதுவே அஹங்கார காரணம்
ஈட்டம் கொள் தேவர்கள் கூட்டமாக
தலை அருப்பாரும் தலை அருப்புண்டாருமாக -கிராமணிகள் போலே அரசியல்வாதிகள் -கிராம நிர்வாகம் செய்பவர் கிராமணிகள்
ஒருவர் மேன்மை ஒருவர் பொறாமல்
சேரா செர்தியாக இருக்கும் தேவர்கள்
ஆபத்து மிக்க துர் அபிமானம் விட்டு சேர்ந்து கூட்டணி
ஈட்டம் கொள் தேவர்கள் -ஒரு மிடரே வந்து திருவடியில் விழ
எல்லாரும் தம் பக்கல் வர வேண்டும் என்று இருப்பவர்கள்
கூறு செய்வானும் அம்பலத்தில் இருந்தால் ஈஸ்வரனும் நம் பக்கல் வர கடவன் என்று இருப்பாரைப் போலே -இருக்குமவர்கள் –
திரள வந்தது -சென்று -இரந்து-
திருப் பாற் கடலில் இவன் இருக்க சென்று இரக்க –
வராதவர் வந்தார்கள்
இடரை போக்கி விட்டான்
சொத்தை வில்லை முறித்தாய் என்று சர்வாதிகன் எம்பெருமான் என்று இருந்த தேவ ஜாதி
ஈச்வரோஹம் தேவ ஜாதி பல்லை காட்ட
மயன் இரண்டு வில் -சிவ தனுஸ் விஷ்ணு தனுஸ் –
இடர் நீக்கி –
கோட்டம் கை வாமனனாய்
குவித்த கை கோடு அழகிய
பொல்லா குறள் உருவாய் பொன் கையில் நீரேற்று
அடியவர்களை நெருக்க தண்டிக்க வேண்டும்
ஔதார்யம் உண்டே
இரண்டுக்கும் அனுரூபமாக
பாதாளம் சிறை வைக்க
house arrest
ஏற்று -செய்த கூத்துக்கள்
அன்றே பிறந்து
அன்றே வளர்ந்து
அன்றே இரந்து
எங்கும் அதிரப் புகுத்த கனாக் கண்டான்
பூமி அதிரும்படி
சர்வேஸ்வரன் நடப்பதால் பூர்வர் -பட்டர் அப்படி இல்லை
இரப்பில் பதற்றத்தால் பூமி நடுங்க
விநீத வேஷம்
கிருஷ்ணா
யஞ்ஞாபவதீமம்
நிலம் வாங்க
கொள்வன் நா மாவலி மூவடி தா -முக்த ஜல்பிதன்கள்
சிறிய காலை காட்டி பெரிய காலால் அளந்த
வியாபாரங்கள் வல்லார் ஆடினாப் போலே இருக்க
ஸ்ரீ ய பதி தான் இரந்து ரஷித்தது
வராக அவதாரம் விட ஏற்றம்

 

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 19, 2013

  சூழல்கள் சிந்திக்கில் மாயன் கழல்அன்றிச் சூழ்வரோ?
ஆழப் பெரும்புனல் தன்னுள் அழுந்திய ஞாலத்தைத்
தாழப் படாமல் தன்பால்ஒரு கோட்டிடைத் தான்கொண்ட
கேழல் திருவுரு வாயிற்றுக் கேட்டும் உணர்ந்துமே.

பொ-ரை : ‘பிரளய வெள்ளத்திலே ஆழ அழுந்திய பூமியைக் காலம் நீட்டிக்காமல், தன் திருமேனியில் ஒரு கொம்பிலே தானே கொண்ட வராகத்தின் அழகிய வடிவான இதனைக் கேட்டும்உணர்ந்தும், தான் உய்வதற்குரிய உபாயங்களைச் சிந்தித்தால், ஆச்சரியமான செயலைச் செய்த எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை அல்லாமல் வேறு ஒன்றனைப் பற்றுவரோ?’ என்கிறார்.

வி-கு : சூழல் – உபாயம். சூழ்தல் – பற்றுதல். ‘ஆழ அழுந்திய ஞாலம்’ என்க. ஆற்றொழுக்காகப் பொருள் கூறலுமாம், தாழப்படாமல் – காலம் நீட்டிக்காமல். கேழல் -பன்றி. ‘உணர்ந்தும் மாயன் கழல் அன்றிச் சூழ்வரோ?’ என்க.

ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1‘உலகத்தைப் படைத்தது ஓர் ஏற்றமோ, படைக்கப்பட்ட உலகத்தைப் பிரளயம் கொள்ள மஹாவராகமாய் எடுத்துக் காத்த குணத்துக்கு?’ என்கிறார்.

சூழல்கள் சிந்திக்கில் – 2தான் தன்னோடு உறவு அற ஜீவிக்கைக்கு உறுப்பான விரகு பார்க்கில். 3தாங்கள் தாங்கள் விரும்பிய பொருள்கள் சித்திப்பதற்கு விரகுகள் பார்க்கில். மாயன் கழல் அன்றிச் சூழ்வரோ – 4பாதுகாக்கப்படுகின்ற பொருள்களைப் பாதுகாத்தல் ஒரு தலையானால் தான் தன்னைப் பேணாத நோக்கும் ஆச்சரியத்தையுடைய இறைவனது திருவடிகளை அல்லது பற்றுவரோ? ஆழப் பெரும்புனல் தன்னுள் அழுந்திய ஞாலத்தை – 5‘ஆழத்தையுடைத்தான மிக்க தண்ணீரிலே அழுந்தின பூமி’ என்னுதல். ‘பெரும்புனல் தன்னுள் ஆழ அழுந்திய பூமி’ என்னுதல். அழுந்திய ஞாலம் – அண்டப்பித்தியில் சென்று ஒட்டின பூமி. தாழப்படாமல் – தரைப்படாமல்; மங்காமல். என்றது, 6‘உள்ளது கரைந்து போனபின்பு இனிச் சத்தையுங்கூட அழிந்து போக ஒண்ணாது என்று பார்த்து’ என்றபடி. தன்பால் ஒரு கோட்டிடைத் தான் கொண்ட – பெரிய பூமியைத் தன் எயற்றிலே 1நீலமணி போலே கொண்ட; 2தன் திரு எயிற்றிலே ஒரு கூற்றிலே கொண்ட.3உதாரராய் இருப்பார் நாற்பது பேருக்குச் சோறு இட நினைத்து நூறு பேருக்குச் சோறு சமைக்குமாறு போலே, பாதுகாக்கப்படுகிற பொருள்களின் அளவு அன்று காணும் கொண்ட எயிற்றின் பெருமை; 4வேறு முகத்தாலே காத்தல் அன்றியே, தன் முகத்தாலே எடுத்துக் காத்தபடி கரைந்து போன பூமி வேண்டிக்கொள்ளச் செய்தது அன்று ஆதலின், ‘தான் கொண்ட’ என்கிறார்.

கேழல் திரு உரு ஆயிற்று – 5அழிவுக்கு இட்ட வடிவிற்கே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டி இருந்தபடி. அடியார்களைப் பாதுகாக்க வந்து தன்னைப் பேணாதே ஒழிய ஒழிய அதுதானே நிறம் பெறும்படியாய்க் காணும் இருப்பது; 6‘மானம் இலாப் பன்றியாம் தேசு’நாச்சியார் திருமொழி, 11 : 8. என்னும்படியே. ‘மாசு உடம்பில் நீர் வாரா – எங்கேனும் உண்டான அழுக்கும் வந்து சேரும்படி இருப்பது ஒரு வடிவைக்கொண்டு. மானம் இலாப் பன்றியாம்-ஈஸ்வரனாந்தன்மை பின்னாட்டாதபடி இருக்கை. தன் இனங்கள் மோந்து பார்த்துத் ‘தன்னினம்’ என்றுநம்பும்படி அகவாயில் புரை அற்று இருக்கை. 1மாரீசனாகிய மாயமானை மோந்து பார்த்து ‘இராக்கத வாசனை உண்டு’ என்று போயின அன்றோ மற்றைய மான்கள்? பன்றியாம் தேசுடை தேவர் – இவ்வடிவு கொண்டிலனாகில் அருமந்த ஒளியை எல்லாம் இழக்குமத்தனையன்றோ. நித்தியசூரிகளுக்கு ஓலக்கம் கொடுத்து அங்கே இருப்பதைக்காட்டிலும் தாழ விட்டதால் வந்த ஏற்றம்?’ கேட்டும் உணர்ந்துமே-கேட்டும் மனனம் செய்தும், அதனாலே தம் முயற்சியை விட்டவர்கள் சூழல்கள் சிந்திக்கில் மாயன் கழல் அன்றிச் சூழ்வரோ?

தான் உலகத்திற்குக் காரணனாய் இருத்தல் முதலிய குணங்களுள் ஒன்றும் குறையாதபடி சங்கற்பத்தாலே உலகத்தைப் படைத்தான் என்னுமது ஓர் ஏற்றமோ, பிரளயம் கொண்ட பூமியைத் தன்னுருக் கெடுத்து வேற்றுருக்கொண்டு எடுத்த இந்த உபகாரத்துக்கு?

ரெங்கராஜ ஸ்தவம்
ஆளவந்தார் ஸ்லோகம் எடுத்துக் காட்டவில்லை
சிசுபாலன் -காகாசுரன் –
எனக்கு மோஷம் கொடுக்க என்ன கஷ்டம் -அவர்களை விட என்ன செய்தேன் -படி அதிகமாக உள்ள ஸ்லோஹம் எடுத்து
அங்கெ குண லவமாவது இருந்ததே –
அனைத்து உலகும் திரிந்தோடி -வித்தகனே ராமோவோ நின் அபயம் என்று இளைத்து விழுந்தானே –
திரு விருத்தம்
கிருபைக்கு தண்ணீர் திரும்பு கூட இல்லையே
காழியன் அனுக்ரகம் -விஷம் கக்கின பொழுதும்
அந்தம ஸ்ம்ருதி இருந்ததே சிசுபாலனுக்கு -சாதனம் கேட்க்காமலே கொடுத்தான்
கொண்டு பொய் தள்ளினான் –
சிசுபாலன் முன் அவதாரம் ராவணன்
அவனுக்கும் கொடுத்து
கொடுமையில் கடு விசை அரக்கன் திரு வினைப் பிரித்தாலும்
இந்த பாசுரமும் சாமை குணம் ராமாவதாரம் வைத்து அந்வயம் செய்யலாம்
சிசுபாலன் போல்வாரை சிருஷ்டித்து ரசித்தான் நான்காவது பாசுரம்
ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்தை பிரளயத்தை
நினைவு அன்றிக்கே இருக்க செய்தே ரஷித்தான்

சூழல்கள் உபாயங்கள் சிந்திக்கில்
கேழல் திரு உருவுருவாய் கேட்டும் உணர்ந்தும்
ஆழமான புனலில் அழுந்திய லோகத்தை
கோட்டிடை வைத்து
வராக திரு உருவம் கொண்டு
விரகு-தன்னோடு உறவு அற பிரகிருதி விட்டு அவனை அடைவதே ஜீவனம் -இதற்க்கு வழி சிந்தித்தால்
அடியேனுக்கே அடியே இ றே உபாயம்
மாயன் கழல் அன்றி –
தன்னை பேணாதே நோக்கும் ஆச்சர்ய பூதன் -மாயன்
தன்னை அழித்து கொண்டு -இத்தலையை ரஷிக்கும்-குணம் –
சர்வேஸ்வரன் கேழல் வராகம் ஆக்கிக் கொண்டானே
ரஷ்ய வர்க்கம் ரஷணம் ஒரு தலை
ஆழம் உடைய ஜலத்தில்
ஆழ அழுந்தின என்னவுமாம்
ஞாலத்தை -அண்ட பித்தியில் ஒட்டிய பூமியை –
தரைப்படாமல் மங்காமல் ஞாலம் தாழ்ந்து போகாமல்
தன்பால் ஒரு கோட்டிடை தான் கொண்ட
தன திரு வயிற்றில் ஏக தேசத்தில் கொண்ட
கோட்டில் புள்ளி போலே இருந்ததே –
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடை கொண்ட எந்தாய்
நீல வரை போலே இருந்தான் –
கோரை பற்கள் பிறை சந்தரன் இரண்டு போலே
இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்தது ஒப்ப -லோகம் -உபமானம் -இல்லையே
நிலத்துக்கு திருஷ்டாந்தம் இல்லையே –
பிறையில் மறுவோபாதி இ றே பூமி -நம்பிள்ளை வியாக்யானம்
பிறை சொன்னாலே இதையும் சொன்னதாகுமே
பெரிய மேரு -கண கணா-பாடகம் -சிலம்பு பெண்கள் -வீரக் கழல் –
பறல் மேரு இருக்க –
திரு விக்ரமன் -அளந்தவன் -திருவடி வியாபிக்க
கோரை பற்களில் கொஞ்சம் ஒட்டி இருக்க
வராகம் திரு விக்ரமன் விட பெரியதே
ஏனமாய் -உன் கோட்டின் மேல் கிடந்தது அன்றே -சேவடியை நீட்டி மா வடிவில் நீ அளந்த மண் –

சிலம்பினிடை சிறு பறல் பெரிய மேரு –கண கணப்ப இட மடந்தை தனை புல்கி
உதாரர் 40 பேருக்கு சோறிட நினைத்து 100 பேருக்கு சமைப்பது போலே
ரஷணத்தில் பாரிப்பு -மிக்கு –
கொண்ட எயிற்றின் பெருமை
முகாந்தரத்தால் ரஷிக்காமல் தன முகேன ரஷித்து
இன்னொருவரை இட்டு செய்யாமல் -வராக முகத்தால் ரஷித்து
தன் பால் தான் கொண்ட தானே பரார்த்திகாமல் கொண்ட
வாஸ்து புருஷன் அங்கூரார்ப்பணம்
படம் ஆச்சர்யமாக எழுதி -அது போலே
அழிவுக்கு செய்யும் வடிவுக்கு ஆலத்தி வழிவிக்கும்படி- கோல வராகம்
கொண்ட -வடிவு
கொண்ட கோலக் குறள் உருவு –
தன்னைப் பேணாதே -அதுவே பெருமையாக போனதே
மானமிலா பன்றியாய் தேசு
எங்கும் உண்டான அழுக்கும் ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கும்
வந்து சேரும் வடிவைக் கொண்டு –
மானம் -உபமானம் அபிமானம் -சம்ஸ்கிருத மரியாதை கொண்டு இப்பச்டி வியாக்யானம்
உப சர்க்கம் சேர்த்து அர்த்தம் –
ஒப்பற்ற பன்றி -அபிமானம் ஈச்வரத்வம் பின்னாட்டாது இருக்கை
ஆத்மாநாம் மானுஷ்யம் –
அஹம் வோ பாந்தவ ஜாத
பன்றியாகவே மாறி –
சஜாதீயங்கள் மோந்து பார்த்து நம் ஜாதி என்று கிட்டே வருகின்றன இங்கு
வ்யதிரேக திருஷ்டாந்தம் மாயா மிருகம் -ராஷச கந்தம் வீச
அவதாரத்தில் மெய்ப்பாடு –
சர்வ கந்தா ஈச்வரத்வம் இல்லாமல் மான மிலா பன்றியாய் தேசம் உடைய தேவர் –
இவ்வடிவு கொன்றிலன் ஆகில் தேஜஸ் வராதே
சௌசீல்யம் வெளிப்பட
உன் சுடர் சோதி மறையாதே -நஞ்சீயர்
அவதாரத்தில் மெய்ப்பாடு
கோரை கிழங்கு அமுது செயப் பண்ணி -ஸ்ரீ மூஷணம்-
த்வாதசி -கந்த மூலாதி நிவேதயாதி
இது என்ன மெய்ப்பாடு போர வித்தராய் நஞ்சீயர் –
தாழ விட்டதால் வந்த தேஜஸ் ஏற்றம்
இதை எல்லாம் கேட்டும் சரவணம்
உணர்ந்தும் மனனம் –
தோற்றியது கீழே சொல்லி ஸ்வரூபம் மாறாமல் சங்கல்ப்பத்தால் செய்து அருளி
இதில் தன் உரு கெடுத்து வேற்று உரு கொண்டு ரஷித்த இது மிக ஏற்றம் தானே
இத்தை கேட்டும் உணர்ந்தும்
மாயனுக்கு அன்றி ஆளாவோரா

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார் அருளிய இரண்டாம் திருவந்தாதி -61-70–பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

September 19, 2013

நின்றதோர் பாதம் நிலம் புதைப்ப நீண்ட தோள்
சென்று அளந்தது என்பர் திசை எல்லாம் -அன்று
கரு மாணியாய் இரந்த கள்வனை உன்னைப்
பிரமாணித்தார் பெற்ற பேறு —61-
நின்றதோர் பாதம் வடிவேயோ
அவனுடைய சே ஷ்டிதமும் ஆஸ்ரித பரதந்த்ரம் என்கிறது –

நின்றதோர் பாதம் நிலம் புதைப்ப –
இரந்து நின்ற நிலையிலே பூமி எல்லாம்
ஓர் அடியாலே மறைக்கும் படிக்கு ஈடாக
நீண்ட தோள் சென்று அளந்தது என்பர் திசை எல்லாம் –
கையிலே நீர் விழுந்தவாறே
அலாப்ய லாபம் போலே
வளர்ந்த தோளானது
திக்குகள் எல்லாம் சென்று அளந்தது என்பர்
அன்று கரு மாணியாய் இரந்த கள்வனை உன்னைப் பிரமாணித்தார் பெற்ற பேறு –
உன்னைப் பேணாதே
உன்னுடைய விபூதியை எவன் தன்னது என்ன
அவன் பக்கலிலே இரந்தாயாய் -வஞ்சித்தாயாய் -செய்தது
இந்த்ரன் ஒருத்தனுக்கு செய்ததேயோ –
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் தன்னை அழிய மாறி வஞ்சிக்கும்
தூது போம்
சாரத்தியம் பண்ணும்
எல்லாம் செய்து ரஷிக்கும் என்று
உன்னை பிரமாணித்தவர்கள் மார்விலே கை வைத்து
உறங்கும்படி பண்ணினாய் அத்தனை அன்றோ –

———————————————————————————————————————————————————————————————

பேறு ஓன்று முன்னறியேன் பெற்றறியேன் பேதமையால்
மாறென்று சொல்லி வணங்கினேன் -ஏறின்
பெருத்த எருத்தம் கோடோசிய பெண் நசையின் பின் போய்
எருத்து இறுத்த நல் ஆயர் ஏறு–62-

எருத்தம்  = ககுத்து

மாறு  = சத்ரு

நப்பின்னை பிராட்டிக்கு பிரதிபந்தகமான
எருதுகளைப் போக்கி
அவளைத் தனக்காக்கிக் கொள்ளுகையாலே
நம்முடைய பிரதிபந்தகங்களையும் போக்கும் என்கிறது –

பேறு ஓன்று முன்னறியேன் பெற்றறியேன் பேதமையால்
பேறு ஓன்று உண்டாக முன்பு அறியேன்
அறியாமையே அன்று
பெற்றும் அறியேன் –
பெறாமைக்கு அடி அறிவு கேடு –
ஏறின் பெருத்த எருத்தம் கோடோசிய பெண் நசையின் பின் போய் எருத்து இறுத்த நல் ஆயர் ஏறு
எருத்தினுடைய பெருத்தக் குத்தும் கொம்புகளும்
ஒசியும்படிக்கு ஈடாக நப்பின்னைப் பிராட்டியை
பெறலாம் என்கிற நசையாலே எருத்து இறுத்த
நல் ஆயர் ஏறு
நம் பிரதி பஷத்துக்கும்

மாறு என்று சொல்லி வணங்கினேன் –

—————————————————————————————————————————————————————————————————————–

ஏறு எழும் வென்று அடர்த வெந்தை எரி உருவத்து
ஏறேறி பட்ட விடு சாபம் -பாறேறி
யுண்ட தலை வாய் நிறையக் கோட்டங்கை யொண் குருதி
கண்ட பொருள் சொல்லில் கதை–63-

பாறு என்று பறைவையாய் பஷி என்றபடி –

அபிமானியான ருத்ரனுடைய சாபத்தை
போக்குகையாலும்
அவனே ஆஸ்ரயணீயன் என்கிறது
ஏறு ஏழையும் வென்ற ஸ்வாமி
எரியினுடைய உருவை உடையனாய்
ருஷபத்தை ஏறின ருத்ரனை ப்ரஹ்மா
கபாலீ த்வம் பவிஷ்யஸி -என்று இட்ட சாபத்தை
ஒட்டின அழகிய கை –
கழுகும் பருந்தும் ஏறி உண்ணா நின்ற தலையை உடைய
வாய் நிறையும்படிக்கு ஈடாக
அழகிய குருதியைக் கண்ட அர்த்தத்தைச் சொல்லில்
அது ஒரு மகா பாரதம்
ஏழு எருத்தை அடர்த்த விடத்தில்
அத்தால் ஒரு தோஷம் இன்றிக்கே இருக்க
ஒரு தலையை அறுத்ததுக்காக
பாதகியானவனுடைய சாபத்தை போக்கினவனோ
ஈஸ்வரன் பாதகி யானவனோ –
தலை அறுப்புண்டு சோக்யன் ஆனவனோ-
பார்த்துக் கொள்ளும் இத்தனை

———————————————————————————————————————————————————————————————

கதையின் பெரும் பொருளும் கண்ணா நின் பேரே
இதையம் இருந்தவையே ஏத்தில்-கதையும்
திருமொழி யாய் நின்ற திருமாலே உன்னைப்
பரு மொழியால் காணப் பணி–64-

இதிகாச புராணங்கள் உடைய ஹிருதயம் இருந்தபடி
அறிந்து சொன்னவற்றில்
நிர்ணீ தமான வர்த்தம்
ஆஸ்ரித பவ்யனானவனுடைய
திரு நாமத்தை சொல்லுகை -என்கிறது

இதிகாச புராணங்களிலே பிரதிபாதிக்கப் பட்ட
ஸ்ரீ ய பதியாய் இருந்துள்ள
உன்னை குறையற்ற சொல்லாலே ஏத்தி
அனுபவிக்கும்படி அருளிச் செய் –
அநவாப்தியான சொல் அன்றிக்கே
உன்னைக் கண்டு ஹிருஷ்டனாய் ஏத்தப் பணி

———————————————————————————————————————————————————————————————-

பணிந்தேன் திரு மேனி பைங்கமலம் கையால்
அணிந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய்த் துணிந்தேன்
புரிந்து ஏத்தி யுன்னைப் புகலிடம் பார்த்து ஆங்கே
இருந்து ஏத்தி வாழும் இது–65-

பணிந்தேன் திரு மேனி –
கண்டேன் என்னும் சொல்லை
சேஷபூதர் ஆகையாலே
பணிந்தேன் -என்று சொல்லுகிறார்
பைங்கமலம் கையால் அணிந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய்த் துணிந்தேன் –
உன் திருவடிகளிலே சிநேகத்தை
உடையேனாய்
அழகிய பூவை அணிந்தேன் –
புரிந்து ஏத்தி யுன்னைப் புகலிடம் பார்த்து ஆங்கே
இருந்து ஏத்தி வாழும் இது துணிந்தேன்-
உன்னை சேவித்து இருந்து பார்த்து ஏத்தி
பரமபதத்தில் இருக்கும்படியைப் பார்த்து
ஆங்கே இருந்து யேத்துகை தானே
வாழ்வாக இருக்கிற இத்தை
அத்யவசித்தேன்
பெருமாள் புக்கு அருளினால்
பின்னும் முன்னும் நின்று வைத்த
அனைத்தையும்
பின்பும் பிறகுவாளியையும்
கண்டு யேத்துகையில் துணிந்தேன்
புரிகை சுற்றும் பார்க்கை

————————————————————————————————————————————————————————————————–

இது கண்டாய் நல் நெஞ்சே இப்பிறவி யாவது
இது கண்டாய் எல்லாம் நாம் உற்றது -இது கண்டாய்
நாரணன் பேரோதி நாகத்தருகு அணையாக்
காரணமும் வல்லையேல் காண்–66-

பிராப்திக்கும்
பிரதிபந்தக நிவ்ருதிக்கும்
அடி -சம்சார தோஷ தர்சனம் பண்ணுகை-
ஏத்துகையில் துணிகை அன்று –
நல் நெஞ்சே இப்பிறவியாவது இது கண்டாய் –
பாபத்தாலே நன்று என்று இருந்தது அன்று –
பகவத் பிரசாதத்தாலே பொல்லாது என்று
தோற்றின இது கண்டாய் –
சம்சாரமாவது –
இது கண்டாய் எல்லாம் நாம் உற்றது –
அங்குத்தைக்கு அசாதாரணமாய் இருக்கச் செய்தே
நாம் அனுபவித்தது எல்லாம் கண்டாய் இ றே-
இதுக்கு ஒரு பிரமாணம் வேண்டாம் இ றே –
இது கண்டாய் -இத்யாதி –
வகுத்தவனுடைய திரு நாமத்தை சொல்லி
நாக சமீபத்தில் செல்லாமைக்கு காரணம்
இதினுடைய தோஷ தர்சனமே –
வல்லையேல் காண் –
அனுபவித்து இருக்கச் செய்தே விடப் போகாது ஒழிகிறது பாபம்-
இல்லையேல் இதினுடைய தோஷ தர்சனத்தைப் பண்ணு-

—————————————————————————————————————————————————-

கண்டேன் திருமேனி யான் கனவில் ஆங்கு அவன் கைக்
கண்டேன் கனலும் சுடர் ஆழி -கண்டேன்
உறு நோய் வினை இரண்டும் ஓட்டுவித்துப பின்னும்
மறு நோய் செறுவான் வலி-67-

கண்டேன் இத்யாதி
ஆத்மாவுக்கு நித்ய தர்மமான ஞானம்
பிரத்யஷிக்கைக்கு ஆனைத் தாளான மனஸ் ஸாலே
புறப்பட்டு
பாஹ்ய இந்த்ரியங்களாலே காண்கை அன்றிக்கே
ஸ்வப்னதீ கம்யம் -என்கிறபடியே
மனஸ் ஸாலே காண்கை கனவிலே காண்கை யாவது
ஆங்கு இத்யாதி
அபாதிதமாகக் –கண்டேன்
கண்டேன் இத்யாதி
அனுபவிக்கக் கடவதான புண்ய பாபங்களைப் போக்கி
பின்பு வாசனையும் போக்குமவனுடைய
மிடுக்கைக் கண்டேன்
வாசனையைப் போக்குகைக்கு வலி கண்டேன் என்றுமாம்-

—————————————————————————————————————————————–

வலி மிக்க வாள் எயிற்று வாள் அவுணர் மாள
வலிமிக்க வாள் வரை மத்தாக -வலி மிக்க
வாணாகம் சுற்றி மறுகக் கடல் கடைந்தான்
கோணாகம் கொம்பு ஒசித்த கோ–68-

இவனைக் கொண்டு வாசனையைப் போக்குவிக்கை அன்றிக்கே உப்புச் சாறு கொள்ளுமவர்களை சொல்லுகிறது
வலி மிக்க வாள் எயிற்று வாள் அவுணர் மாள-
மிடுக்கை உடையராய
சாயுதரான அசுரர் முடிய
வலிமிக்க வாள் வரை மத்தாக –
கடையப் புக்கால் பிதிர்ந்து போகாதபடி
மிடுக்கை உண்டாக்கி
மந்தரத்தை மத்தாகக் கொண்டு
வலி மிக்க வாணாகம் சுற்றி
நாற்கால் கடைந்தவாறே
அற்றுப் போகாதபடி வாசுகிக்கு மிடுக்கைக் கொடுத்து
மறுகக் கடல் கடைந்தான்–
கீழ் மண் கொண்டு மேல் மண் எறியும்படி
கடலைக் கடைந்தான்
கோணாகம் கொம்பு ஒசித்த கோ –
நம்மை முடிக்க வந்த குவலயா பீடத்தை கொன்று
நாட்டுக்கு ஒரு சேஷியைத் தந்தான்-

——————————————————————————————————————————————————-

கோவாகி மாநிலம் காத்து நம் கண் முகப்பே
மாவேகிச செல்கின்ற மன்னவரும் -பூ மேவும்
செங்கமல நாபியான் சேவடிக்கே ஏழ பிறப்பும்
தண் கமலம் ஏய்ந்தார் தமர் –69-

தேவர்களை ஒழிய சிலர்
வாழாதே இருக்கச் செய்தே
சிலர் வாழ்ந்தாராய் இருக்கிற ராஜாக்களும்
அழகிய தாமரைப் பூவை திரு நாபியில்
உடையவனானவனுடைய திருவடிகளிலே
குளிர்ந்த தாமரைப் பூவை அணிந்த தமர்கள் இ றே
ராஜாக்களாக திரிகிறவர்கள் –

——————————————————————————————————————————————————————————–

தமருள்ளும் தஞ்சை தலை யரங்கம் தண் கால்
தமருள்ளும் தண் பொருப்பு வேலை -தமருள்ளும்
மா மல்லை கோவல் மதிள் குடந்தை என்பரே
ஏவல்ல வெந்தைக்கு இடம் –70-

தனக்கு நல்லவர்களுக்கு
அவன் சந்நிதி பண்ணும் இடங்கள் சொல்லுகிறது –
தமருள்ளும் –
அவற்றில் முற்பட்டது
ஆஸ்ரிதர் உடைய ஹிருதயம்
தஞ்சை
தஞ்சை மா மணிக் கோயில்
தலை யரங்கம்
திருப்பதிகளில் பிரதானமான கோயில்
தண் கால்
திருத் தண் கால்
தமருள்ளும் தண் பொருப்பு
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு சர்வஸ்வமான திருமலை
வேலை
திருப் பாற் கடல்
தமருள்ளும் மா மல்லை கோவல்
மூன்று ஆழ்வார்களையும் நெருக்கின இடம்
மதிள் குடந்தை
திரு மழிசைப் பிரான் உகந்த இடம்
என்பரே ஏவல்ல வெந்தைக்கு இடம் —
சக்கரவர்த்தி திருமகனுக்கு
இடம் என்று சொல்லுவார்கள்
ஏ வல்ல -எய்ய வல்ல-

————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்

பூதத் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 18, 2013

  தன்மை அறிபவர் தாம் அவற்கு ஆளன்றி ஆவரோ?
பன்மைப் படர்பொருள் ஆதுமில் பாழ்நெடுங் காலத்து
நன்மைப் புனல்பண்ணி நான்முக னைப்பண்ணித் தன்னுள்ளே
தொன்மை மயக்கிய தோற்றிய சூழல்கள் சிந்தித்தே.

    பொ – ரை : ‘பல விதமாகப் படர்ந்திருக்கும் பொருள்களுள் ஒன்றும் இல்லாதபடி அழிவு அடைந்த காலத்து, நன்மையையுடைய தண்ணீரை உண்டாக்கிப் பின்னர்ப் பிரமனை உண்டாக்கி. முன் வாசனை அழியும்படி தன்னுள்ளே கலந்திருந்த எல்லாப் பொருள்களையும் தோற்றுவித்த விரகுகளைச் சிந்தித்து, உலக காரணனாய் இருக்கும் தன்மையை அறிகின்றவர்கள் தாம் காரணப்பொருளான கண்ணபிரானுக்கு ஆள் ஆவரே அன்றி மற்று ஒருவர்க்கு ஆள் ஆவரோ?’ என்றபடி.

வி – கு :
 மயக்கிய – கலந்து கிடந்த பொருள்கள். சூழல் – விரகு. ‘சிந்தித்து அறிபவர் அவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ?’ என்க. அவற்கு-அவனுக்கு; அகாரவாச்சியனான கண்ணபிரானுக்கு.

ஈடு : நான்காம் பாட்டு. 1‘சிசுபாலனுக்குத் தன்னைக் கொடுத்தது ஓர் ஏற்றமோ, பிரளயத்திலே மங்கிக் கிடந்த உலகத்தை உண்டாக்கின இந்த மஹாகுணத்துக்கு?’ என்கிறார். சிசுபாலனைக் காட்டிலும் குறைந்தார் இலர் அன்றோ சம்சாரிகளில்?

தன்மை அறிபவர்தாம் – உண்மை நிலையினை அறியுமவர்தாம். என்றது, ‘இதனுடைய படைப்பு 1அவனுக்காகக் கண்டது என்று இருக்குமவர்கள்’ என்றபடி;

அவனுக்காகக் கண்டது’ என்றது, ‘அவனுடைய கைங்கரியத்துக்கு உடலாகப்
படைக்கப்பட்டது’ என்றபடி.

‘கோளில் பொறியிற் குணமிலவே எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை.’என்பது, திருக்குறள்.


‘திருமால்சீர் கேளாத செவிஎன்ன செவியே!’
‘நாராய ணாவென்னா நாவென்ன நாவே!’
‘கண்ணனைக் காணாத கண்ணென்ன கண்ணே!’-என்பவை, சிலப்பதிகாரம், ஆய்ச்சியர் குரவை.

 2‘காட்டில் வசிக்கும்பொருட்டே படைக்கப்பட்டாய்’ என்பது போலே.

 ‘ஸ்ருஷ்டஸ்த்வம் வநவாஸாய’-என்பது, ஸ்ரீராமா. அயோத். 40 : 5. இஃது இளையபெருமாளைப் பார்த்துச் சுமித்திரா தேவி கூறியது.

அன்றிக்கே, 3‘உலகத்திற்குக் காரணமாகவுள்ள பொருளே உபாசிக்கத் தக்கது என்று அறியுமவர்கள்’ என்னுதல். ‘காரணப்பொருளே தியானம் செய்யத்தக்கது’ என்பது சுருதி. ‘

‘காரணம் து த்யேய:’ என்பது, சுருதி.
‘அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா, ஜந்மாத் யஸ்ய யத:’என்பவை, பிரஹ்ம சூத்திரம். 1. 1 : 1, 2.

வேதத்தின் பூர்வபாகத்தின் பொருளை விசாரித்தபின் ஞானமுடையவனாய்ப் பிரஹ்மத்தை அறியக்கடவன்’ என்னா, ‘இந்த உலகத்திற்குப் படைப்பு அளிப்பு அழிப்பு என்னும் முத்தொழில்களும் எதனிடத்தினின்றும் உண்டாகின்றனவோ, அது பிரஹ்மம்’ என்னாநின்றதே அன்றோ? அவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ – 4கரண களேபரங்களைக் கொடுத்தது தனக்கு அடிமைசெய்கைக்கு அன்றோ? பன்மை படர்பொருள் ஆதும் இல் பாழ் நெடுங்காலத்து-தேவர்கள் முதலான வேற்றுமையாலே பல வகைப் பட்டுக் கர்மங்களுக்குத் தகுதியாக விரிந்த பொருள்களுள் ஒன்றும் இல்லாத காலத்து. என்றது, ‘தேவர் மனிதர் திரியக்குகள் முதலான உருவங்களான உண்டாக்கக்கூடிய பொருள்களுள் ஒன்றும் இல்லாதபடி பாழ் கூவிக் கிடக்கிற நெடுங்காலத்து’ என்றபடி. 1ஈஸ்வரன் உலகத்தை அழித்து நெடுங்காலம் பாழ் கூவிக் கிடக்கும்படி இட்டு வைப்பான். பயிர் செய்கிறவன் விளைநிலம் உவர் கழியும்படி நீரைத் தேக்கி வைக்குமாறு போலே, இவற்றினுடைய துர்வாசனை போகைக்காகப் படைத்ததைப் போன்ற காலம் அழித்திட்டு வைப்பன். 2கண்ணுக்கு இட ஒரு துரும்பு இல்லாதபடி சத்து என்ற நிலையுடன் கூடிய காலத்து.

நன்மைப் புனல் பண்ணி – 3அழிப்பதற்குப் பரப்பின நீர் போல அன்று. ‘தண்ணீரையே முதலில் படைத்தான்’ என்கிறபடியே,

‘அப ஏவ ஸஸர்ஜாதௌ’ என்பது, மநுஸ்மிருதி, 1 : 8.

முதன்முன்னம் தண்ணீரைப் படைத்து. நான்முகனைப் பண்ணி – 4இவ்வளவும் வர அசித்தைக்கொண்டு காரியம் கொண்டு, ‘இவை இரண்டும் நம் புத்தி அதீனமான பின்பு இனிச் சித்தையும் கொண்டு காரியம் கொள்ளுவோம்’ என்று பார்த்துப் பிரமனையும் படைத்து. 5‘எவனுக்கு ஆத்துமாக்கள் எல்லாம் சரீரமோ,’ ‘எவனுக்கு மண் முதலியவை சரீரமோ’ என்கிறபடியே, ‘யஸ்ய ஆத்மா ஸரீரம்’ ‘யஸ்ய ப்ருதிவீ ஸரீரம்’
என்பன, பிருஹதாரண்ய உபநிஷத்.

இரண்டும் இவனுக்கு உறுப்பாய்ப் பரதந்திரமாய் அன்றோ இருப்பன? 1‘எவன் பிரமனை முன்பு படைத்தானோ’ என்பது சுருதி. ‘யோ ப்ரஹ்மாணப் விததாதி பூர்வம்’ என்பது, ஸ்வேதாஸ்வ. உப2ஒரு குழமணனைப் பண்ணி என்பாரைப் போலே ‘நன்மைப் புனல் பண்ணி நான்முகனைப் பண்ணி’ என்கிறார். தன்னுள்ளே – தன்னுடைய சங்கற்பத்தின் ஆயிரத்தில் ஒரு கூற்றிலே. தொன்மை மயக்கிய தோற்றிய சூழல்கள் சிந்தித்து -பழையதாக, ‘ஸதேவ – சத் ஒன்றே’ என்கிறபடியே, ‘தான்’ என்கிற சொல்லுக்குள்ளேயாம்படி பண்ணியிட்டு வைத்து, பின்னர், ‘பஹூஸ்யாம் – பல பொருளாக ஆகக்கடவேன்’ என்கிறபடியே, இவற்றைத் தோற்றுவித்த விரகுகளைச் சிந்தித்து, உண்மை நிலையை அறியுமவர்கள் அவனை ஒழிய வேறே சிலர்க்கு ஆள் ஆவரோ?

3‘விரோதியான சிசுபாலனுக்குத் தன் திருவடிகளைக்கொடுத்தான்’ என்றது, ‘இது ஓர் ஏற்றமோ விரோதிகளை உண்டாக்கித் தன்னை வைவித்துக்கொண்ட நீர்மைக்கு?’ என்கிறார்.

‘பன்மைப் படர் பொருள், தன்னுள்ளே தொன்மை மயக்கிய, ஆதும் இல் பாழ் நெடுங்காலத்து நன்மைப் புனல் பண்ணி நான்முகனைப் பண்ணி, தோற்றிய சூழல்கள் சிந்தித்து, தன்மை அறிபவர் தாம் அவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ?’ என்று கூட்டுக.

சிசுபாலனுக்கு தன்னை கொடுத்தது ஒரு ஏற்றமோ
பிரளய காலத்தில் –
சிசுபாலரில் குறைந்தவர்கள் சம்சாரிகள் அனைவரும்
அந்த ஜகத்தையே உண்டாக்கி அருளி
சூழல்கள் உபாயம்
நன்மை புனல் ஜலம் உண்டாக்கி
நான்முகனை பண்ணி
இது பல சிசுபாலர்களுக்கு
தம்மை அறிபவர்
இப்படி உண்டானது அவனுக்கு என்று அறிந்தவர் –
உத்பத்தி அவனுக்காக சத்திர புத்தி உள்ளவர்
ஸ்ருஷ்டத்வம் வனவாசா போலே
ஸ்ருஷ்டத்வம் கைன்கரம் செய்யவே
காரனத்வம் உபாசனம் செய்ய
பிரமத்தை அறிய -ஜென்மாதி உண்டாக்கினவன் பிரம்மம்
காரணமான எம்பெருமானை தவிர வேறு ஒருவருக்கு அடிமை செய்வாரோ
பன்மை படர் பொருள்
தேவாதி பேதம் -தேவன் மனுஷ்யன் திர்யக் ஸ்தாவரம்
கர்மாநுகுனமாக-
நெடும் காலம் பாழ் பூரிக்கும் படி இட்டு வைப்பான் –
சம்ஹரித்து நெடும் காலம் இல்லாமையும் விட்டு
விளை நிலம் உவர் களியும்படி நீரை தேக்கி வைத்து விட்டு இருப்பது போலே –

பூர்வ வாசனை போக்க
துரும்பு இல்லாதபடி அனைத்தும் –
சத்து என்ற நிலையே உண்டாம்
நன்மை புனல் -தீமை புனலும் உண்டே பிரளயத்தில் ஜகத்தை அழிக்க பரப்பின நீர் போலே இல்லை –
அசித்தை பெற கார்யம் கொண்டு
இனி சித்தையும் கொண்டு கார்யம் கொள்ள நான்முகனைப் பண்ணி –
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் யஸ்ய பிரத்வி சரீரம் -இரண்டும் சரீரம்
பரதந்த்ரமாக இரண்டும் இருக்குமே
மரப்பாச்சி பொம்மை போலே -புனல் நான்முகன் பண்ணி -இரண்டும் வாசி
நீராய் -சிவனாய் அயனாய் போலே –
தன்னுளே -சங்கல்ப ஏக தேசத்தில்
தொன்மை சதேவ பழையதாக பகுச்யாம் மயக்கிய தோற்றிய
சூழல்கள்
தன்மை அறிபவர் அவருக்கு அன்று ஆள் ஆவாரோ
புனல் மற்ற அனைத்துக்கும் உபலஷனம்
விரோதி -திருவடி கொடுத்தது ஏற்றமோ
விரோதிகளையும் உண்டாக்கி தன்னை வைவித்து கொண்ட நீர்மை இது –
பன்மை படர் பொருள் தன்னுள்ளே தொன்மை
பாழ் நெடும் காலத்து
நன்மை புனல் பண்ணி
நான்முகனை பண்ணி
தோற்றிய சூழல்கள்
அந்வயித்து அர்த்தம் காட்டுகிறார்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -7-5-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள்–

September 18, 2013

 ‘கேட்பார்கள் கேசவன் கீர்த்தியல் லால்மற்றுங் கேட்பரோ?
கேட்பார் செவிசுடு கீழ்மை வசவுக ளேவையும்
சேட்பாற் பழம்பகை வன்சிசு பாலன் திருவடி
தாட்பால் அடைந்த தன்மை அறிவாரை அறிந்துமே.

 பொ-ரை : ‘பகைவனைப் பற்றிய நிந்தை மொழிகளைக் கேட்க வேண்டும் என்னும் விருப்பமுள்ளவர்களுடைய செவிகளையும் சுடக்கூடிய தாழ்ந்த வகைச் சொற்களையே பேசிய, பல காலமாக வருகின்ற பழம்பகைவனான சிசுபாலன், கண்ணபிரானுடைய திருவடிகளை அடைந்த தன்மையை அறிவாரான ஞானிகளை அறிந்து வைத்திருந்தும் தாங்கள் உய்வதற்குரிய வழியைக் கேட்கவேண்டும் என்று இருப்பவர்கள் கேசவனுடைய கீர்த்தியை அல்லாமல் வேறு சிலவற்றையும் கேட்பாரோ?’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘தன்மை அறிவாரை அறிந்தும், கேட்பார்கள் கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் மற்றும் கேட்பரோ?’ என்க.

ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 1‘சிசுபாலனையும் உட்படத் தன் திருவடிகளிலே சேர்த்துக்கொண்ட மேலான கிருபையை அறிந்தவர்கள், கேசியைக் கொன்ற கிருஷ்ணனுடைய கீர்த்தியை ஒழிய வேறு ஒன்றனைக் கேட்பாரோ?’ என்கிறார்.

கேட்பார்கள் – 2மேலே ‘கற்பரோ’ என்றது; அதாவது, முதல் நடு இறுதி தன் நெஞ்சிலே ஊற்றிருக்குபடி வாசனை பண்ணுகையாயிற்று; இனி கேட்கையாவது, கற்றுக் கேட்டுத் தெளிந்திருப்பான் ஒருவன் ஒரு பொருளை விரித்துப் பேசினால், அதனைப் புத்தி பண்ணி நம்பியிருத்தல். 3நடுவிருந்த நான்கு நாள்களும் தன் நெஞ்சு தெளிவு பிறந்தது இல்லையேயாகிலும் விழுக்காட்டில் இருவர்க்கும் பரம் ஒத்திருக்கக்கடவது.

கற்றில னாயினும் கேட்க; அஃதொருவற்கு
ஒற்கத்தின் ஊற்றாந் துணை.’-
என்பது, திருக்குறள்

4கற்றிலன் ஆகிலும் கேட்க வேண்டுவதுஉண்டே அன்றோ? 1கற்றுத் தெளியக் கண்ட பொருளைக் கேட்டு நம்பியிருத்தல். 2கல்வியும் அதன் பலத்தின் உருவமான கைங்கரியமும் சேரப் பெற்றிலன் ஆகிலும், ஆசாரியன் பக்கலிலே ஓர் அர்த்தத்தைக் கேட்ட மாத்திரமாய் இருந்தாலும் தனக்கு ஓர் ஆபத்திலே உதவுகைக்கு ஒரு குறை இல்லை. 3இனி, தன்னிழவு, பிறர்க்குச் சொல்லச் சத்தி இல்லாமையும், தன் நெஞ்சு தெளியாமையால் வருவதுவுமே அன்றோ உள்ளது? கேட்பார்கள் – 4செவியில் தொளையுடையவர்கள். பகவத் குணங்களைக் கேட்கை அன்றோ செவிக்குப் பிரயோஜனம்? ‘கேளாச் செவிகள் செவி அல்ல கேட்டாமே’ என்னா நின்றதே அன்றோ?

‘நீள்வான் குறளுருவாய்  நின்றிரந்து மாவலிமண்
தாளால் அளவிட்ட தக்கணைக்கு மிக்கானைத்
தோளா மணியைத் தொண்டர்க் கினியானைத்
கேளாச் செவிகள் செவியல்ல கேட்டாமே.’-என்பது, பெரிய திருமொழி.

கேட்பினும் கேளாத் தகையவே கேள்வியால்
தோட்கப் படாத செவி.’-
என்பது, திருக்குறள்.

5எறும்பு வளையைப் போன்றதே அன்றோ?

தவப்பொழி மாரி காப்பத் தடவரைக் கவிகை அன்று
கவித்தவன் கோயில் செல்லாக் கால்மரத் தியன்ற காலே;
உவப்பினின் அமுத மூறி ஒழுகுமால் சரிதங் கேளாச்
செவித்தொளை நச்சு நாகம் செறிவதோர் தொளைமற் றாமல்.’-என்பது, பாகவதம், சௌனகாதியர் அன்பினாலை உரைத்த அத்தியாயம்.

கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் – 1பகைவர்களை அழிக்குந்தன்மையனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் கீர்த்தி அல்லது வேறே சிலவற்றைக் கேட்பரோ? 2பருவம் நிரம்பிக் கற்ற பின்பு அன்று விரோதிகளைப் போக்கியது; பூதனை தொடக்கமான விரோதிகளைத் தொட்டிற் பருவத்தே அன்றோ போக்கியது? 3விரோதிகளை அழிப்பதுதான் அறிந்ததனால் அன்று; பொருளின் உண்மையாலேயே பாதகமாய் இருக்கிறபடி. நஞ்சு கொல்லுவது அறிவு உண்டாய் அன்றே? ‘நன்றாகத் திறந்து வாயையுடைவனும் மஹா பயங்கரமானவனுமான அந்தக் கேசி என்னும் அசுரன் இடியேறு உண்ட மரம்போன்று கிருஷ்ணனுடைய திருக்கரத்தால் இரண்டாகச் செய்யப்பட்டவனாய்க் கீழே விழுந்தான்,’ என்கிறபடியே,‘வ்யாதிதாஸ்ய: மஹா ரௌத்ர: ஸ. அஸூர: க்ருஷ்ணபாஹூநா
நிபபாத த்விதாபூத: வைத்யுதேந யதா த்ரும:’-என்பது, ஸ்ரீவிஷ்ணு புரா. 5. 16 : 14. இந்தச் சுலோகத்தில், பாஹூப்யாம் என்னாமல்
‘பாஹூநா’ என்றதற்கும், ‘த்விதாபூத;’ என்றதற்கும் கருத்து அருளிச்செய்கிறார்,

கேசியானவன் வாயை அங்காந்து கொண்டு கண்டார் எல்லாரும் நடுங்கும்படி வந்து தோற்ற, இளைஞராய் இருப்பார் துவாரம் கண்ட இடத்தே கை நீட்டக் கடவர்களாய் இருப்பார்கள் அன்றோ? அந்த வாசனையாலே இவன் வாய்க்குள்ளே கையை நீட்ட, புதிதான அனுபவத்தால் கை விம்ம வளர்ந்து கொடுத்தது; அப்போதோ இடியேறு உண்ட மரம்போலே இருபிளவாய் விழுந்தான். மற்றுங்கேட்பரோ – 4மேலே கூறிய இராமனுடைய சரிதையைத்தான் கேட்பரோ? 5இவர் சுபாவம் இருந்தபடி என்?இராமபிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோ?’ என்றார் மேல்; இங்கே, ‘கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் மற்றும் கேட்பரோ?’ என்னாநின்றார்; ‘இதுதனக்கு அடி என்? என்னில், 1அந்த அவதாரத்தினை நினைத்தபோது 2‘தயரதற்கு மகன்தன்னை அன்றி மற்றிலேன் தஞ்சமாக’ திருவாய். 3. 6 : 8.-என்பர்; இந்த அவதாரத்தை நினைத்தபோது ‘நம் கண்ணன் கண் அல்லது இல்லை ஓர் கண்ணே’ திருவாய். 2. 2 : 1.
-என்பர்; இப்படி இழிந்த துறைகள்தோறும் அழுந்த வல்லார் ஒருவர் அன்றோ? 3ஒவ்வொரு குணத்தை அனுபவிக்கப் புக்கால் வேறு குணங்களில் கால் வாங்கமாட்டாதவாறு போலே ஆயிற்று, ஒவ்வோர் அவதாரத்தில் இழிந்தால் மற்றை அவதாரங்களில் போகமாட்டாமையும்.

கேட்பார் செவி சுடு கீழ்மை வசவுகளை வையும் – 4இங்குக் ‘கேட்பார்’ என்றார், மேலே ‘கேட்பார்’ என்றது போன்று அன்று; கீழ்மை வசவுகளையே கேட்பாரைக் குறித்தது இங்கு. பகவானுடைய நிந்தைக்கு ஜீவனம் வைத்துக் கேட்கும் தண்ணியவர்களுங்கூடப் பொறுக்கமாட்டாமை செவி புதைத்து, ‘இத்தனை அதிரச் சொன்னாய், இப்படிச் சொல்லப் பெறாய் காண்’ என்று சொல்லும்படியான வசவுகளையே வைதல். ‘அநுகூலராய் இருப்பார்க்கு உடலின் சேர்க்கையாலே தம்மை அறியாமலும் ஒரு தீச்செயல் விளையும் அன்றோ? அப்படியே இவனுக்கும் தன்னை அறியாமலே ஒரு நல்வார்த்தையும் கலசுமோ?’ என்னில், ‘அதுவும் இல்லை’ என்பார், ‘வசவுகளே வையும்’ என்கிறார். அதற்கு அடி சொல்லுகிறார் மேல்: சேண்பால் பழம்பகைவன் – 1‘மிகவும் ஜன்மப் பகைவன்’ என்றபடி; 2இந்தப் பிறவியே அன்றிக்கே முற்பிறவிகளிலும் பகைவனாய்ப் போருகிறான் அன்றோ? என்றது, ‘இவன் ஒவ்வொரு பிறவியிலும் செய்த பகைச் செயல்களுக்கு ஓர் அளவு இல்லை அன்றோ?’ என்றபடி. இப்படிப்பட்ட பிறவிகள்தாம் பல. 3அந்த அந்தப் பிறவிகளில் உண்டான காலத்தின் மிகுதியும், செய்த பகைச்செயலின் மிகுதியும், இவை எல்லாவற்றையும் நினைக்கிறது, பகையினுடைய பழமையாலே. இதனால், ‘நினைவு இல்லாமலே சொல்லிலும் வாசனையாலே தப்பாது,’ என்கை. 4அன்று ஈன்ற கன்று அப்போதே தாய் முலையிலே வாய் வைக்கும்: அது அந்தப் பிறவியின் வாசனை கொண்டு அன்றே? இவனுக்கும் இப்பிறவியிலே பகவானை நிந்தை செய்வதற்குக் காரணம் முற்பிறவிகளின் வாசனை அன்றோ?

‘பவ்லாவுள் உய்த்து விடினும் குழக்கன்று
வல்லதாம் தாய்நாடிக் கோடலை;-தொல்லைப்
பழவினையும் அன்ன தகைத்தரோ தற்செய்
கிழவினை நாடிக் கொளற்கு.’-என்பது, நாலடியார்.
    திருவடி தாள்பால் அடைந்த-எல்லாப் பொருளுக்கும் சுவாமி கிருஷ்ணனுடைய திருவடிகளின் பக்கத்தைக் கிட்டின.சாயுஜ்ய வக்ஷண மோக்ஷமாகிறதுதான் இன்னது என்கிறது. என்றது, இடையீடு இன்றிக்கே கிட்டி நின்று நித்திய கைங்கரியம் செய்யப்பெறுதல் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. 2‘பரம்பொருளை அறிந்தவன் பரம்பொருள் போன்று ஆகிறான்,’ என்றும், 3மேலான ஒப்புமையைப் பெறுகின்றான்’

‘பரமம் ஸாம்யம் உபைதி’ என்பது, முண்டகோபநிடதம், 3. 1 : 3.

‘பிரஹ்மவேத ப்ரஹ்மைவபவதி’ என்பது, முண்டகோபநிடதம், 3 : 2.

‘ப்ரஹ்மைவ’ என்றவிடத்தில் ஏவகாரம், ‘விஷ்ணுரேவ பூத்வா’ என்ற
இடத்திற்போன்று, ‘ஸாம்யம் உபைதி’ என்பது போன்ற வசனங்கட்குத் தகுதியாக,
‘இவ’ என்ற சொல்லின் பொருளைக் காட்டுகிறது.

4‘தம்மையே ஒக்க அருள்செய்வர்’ பெரிய திருமொழி-என்றும், 5‘என்னுடைய ஒப்புமையை அடைந்தவர்’ மம ஸாதர்ம்யமாகதா;’ என்பது, ஸ்ரீ கீதை, 14:2.-என்றும், 6‘பரமாத்துவோடு ஒத்தவன்’ என்றும் சொல்லுகிறவற்றால், ஸமாநோ ஜ்யோதிஷா’ என்பது, போதாயன விருத்தி.
வஸ்து ஐக்யம் சொல்லுகிற அன்று; பேற்றில் வந்தால் அவனோடு இவனுக்கு எல்லா வகையாலும் ஒப்புமை உண்டு என்றது.7‘உலகத்தைப் படைத்தல் முதலியன நீங்கலாக’ என்றும், அனுபவத்தில் பரமாத்துமாவோடு ஒப்புமை கூறுகிற காரணத்தாலும்’ என்றும் சொல்லுகையாலே.

‘ஜகத்வியாபாரவர்ஜம்,’ ‘போகமாத்ர ஸாம்ய லிங்காச்ச’-என்பன, பிரஹ்ம மீமாம்சை

 8சாயுஜ்யமாகிறது, ‘அவனோடு ஒன்றாம்’ என்கிறது அன்று; அவன் திருவடிகளிலே கைங்கரியம்-

ஆதிப் பரனோடுஒன் றாம்என்று சொல்லும்அவ் வல்லவெல்லாம்
வாதில்வென் றான்எம் மிராமா நுசன்மெய்ம் மதிக்கடலே’-என்பது, இராமாநுச நூற்றந்தாதி, 58.

செய்யும் என்கிறது; 1‘யாவர் மிக்க பத்தியையுடையவர்களாய் உபாசனை செய்கிறவர்களாய்ச் சமானமான உயர்ந்த ஜீவனத்தை அடைந்தார்களோ, அவர்கள் விரோதி கழிந்தவர்களாய் எப்பொழுதும் என்னுடைய தொண்டர்கள் ஆகிறார்கள்,’ என்றும் சொல்லுகையாலே.ஸாயுஜ்யம் ப்ரதிபந்நா யே தீவ்ரபக்தா: தபஸ்விந:
கிங்கரா மம தே நித்யம் பவந்தி நிருபத்ரவா;’-என்பது, பரமஸம்.

தன்மை அறிவாரை அறிந்துமே – 2கேட்பார்க்கு விஷயம் உண்டாக்குகிறார்,3இந்தக் குணஞானமுடையாரை அறிந்து வைத்தும் கேட்பார்கள் கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் மற்றுக் கேட்பரோ?

     4‘இவன், திருவடிகளைக் கிட்டிற்று என்கொண்டு?’ என்னில், திருநாமங்களைச் சொல்லித் துவங்கரிக்கையும், கையும் திருவாழியுமான அழகை மரணகாலத்தில் நினைக்கவும் கூடும் அன்றோ? 5மேலெழ ஆராய்ந்து பார்த்தால், சில காரணங்கள் சொல்லலாம்; இதற்கு இனி ஒரு காரணம் தேடிச் சொல்லுகையாவது, அவன் கிருபைக்கு ஒரு கொத்தை சொல்லுகையன்றோ? 6‘சர்வேஸ்வரன் கிருபையாலே சிசுபாலன் திருவடிகளைப் பெற்றான்’ என்று ஆழ்வார்களும் இருடிகளும் எல்லாரும் சொல்லிக்கொண்டு போருவார்கள்அன்றோ? 1இவன்பக்கலிலே பரமபத்தி அளவாக உண்டானாலும், ‘அதற்கும் கரணங்கிளன் சேர்க்கையைக் கொடுத்தான் ஈஸ்வரன் அன்றோ?’ என்று அதுவும் கழியாநிற்க, வருந்தி இல்லாதது ஒன்று உண்டாக்குகை பணி அன்று. 2ஆளவந்தார், ‘சிசுபாலன் பெற்றிலன் காண்’ என்று அருளிச்செய்வர்; ‘அது என்?’ என்னில், ‘இதற்கு அடியாகச் சொல்லலாவது ஒரு சாதனம் இவன் கையில் இல்லாமையாலே; 3நாட்டை நலியாமைக்குக் கொற்றவன் வாசலுக்குள்ளே சுழற்றி எறிந்தான் அத்தனைகாண்’ என்று அருளிச்செய்வர். 4‘காகம, திருமுன்பே எய்த்து விழுகையாலும், இவன் திருநாமத்தைச் சொல்லித் துவங்கரிக்கையாலும், அவன் குணங்கள் நினைத்தபடி விரிவாகப் பெறாதே குறைந்தவகள் ஆயிற்றன’ என்றே அன்றோ சொல்லுகிறது? 5‘காகாசுரனிடத்திலும் சிசுபாலனிடத்திலும் சிறிது குணமாயினும் இருந்ததனால் குறைவுபட்டதான் தேவரீருடைய பொறுமை’ என்கையாலே.‘

பலிபுஜி சிசுபாலே தாத்ருக் ஆகஸ்கரே வா
குணலவ ஸஹவாஸாத் த்வத்க்ஷமோ ஸங்குசந்தீ’-என்பது, ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம், 3 : 97.

 6‘பலபல நாழம் சொல்லிப் பழித்த சிசுபாலன் தன்னை, அலைவலைமை தவிர்த்த அழகன்’ பெரியாழ்வார் திருமொழி,
4. 3 : 5. 
 ‘-என்றார் அன்றோ பெரியாழ்வாரும்? ‘வைது நின்னை வல்லவா பழித்தவர்க்கும்’ திருச்சந்த விருத்தம், 111.-என்றார் திருமழிசையாழ்வார்.

இப்பாசுரத்தில் ஏற்றமாகிறது, ‘தன்னால் அல்லது செல்லாமை விளைந்தாரைக் கூடக் கொடு போனான்’ என்றது ஓர் ஏற்றமோ, தன்பக்கல் அபராதம் செய்த சிசுபாலனுக்கும் அவர்கள் பேற்றைக் கொடுத்ததற்கு?’ என்பதாம்.

 

வைதா ரையும்முன் மலைந்தா ரையும்மலர்த் தாளில்வைத்தாய்
மொய்தாரை யத்தனைத் தீங்கிழைத் தேனையும் மூதுலகில்
பெய்தாரை வானிற் புரப்பான் இடபப் பெருங்கிரியாய்!
கொய்தாரை வேய்ந்த திருவடிக் கீழ்த்தொண்டு கொண்டருளே.’

என்பது, அழகரந்தாதி.

சிசுபாலன் உட்பட கூட்டிப் போனான்
விரோதிகளையும் கூட்டிச் சென்ற ஏற்றம் இதில் காட்டி அருளி –

அவர்களை விட தான் செல்லாமை காட்டி இதில்
சிசுபாலனை கூட திருவடியில் சேர்த்து கொண்ட விசேஷ குணங்கள் இதில் காட்டி அருளி
கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் கேட்பாரோ
சிசுபாலன் பலம் பகைவன்
சேட்பால் பலம் பகைவன்
தூரத்தில் -இடத்தால் இல்லை மனத்தால்
கேட்பார் செவி சுடி -கீழ்மை வசவுகளை
பிறக்கும் பொழுதே அதிக அவயவங்கள் உடன் பிறக்க
யார் மடியில் இவன் வைக்க -இது மறையுமே
அவனாலே மரணம்
சிசுபாலன் தாயார் வரம் கேட்க
கொள்ளாமல் இருக்க கேட்க –
கோபித்து கொள்ளாமல் -100 அபராதம் வரை
ஏக காலத்தில் 100 வசவுகளை
ராஜ சூயை யாகம் அக்ர பூஜை செய்யும் பொழுது -வசவுகள்
திருவடி தாட்பால் -அடைந்த தன்மை அறிபவர்
கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் மற்றும் கேட்பாரோ
கேட்பார் –
கற்பரோ கீழே சொல்லியது –
முதல் நடுவு இறுதி நெஞ்சில் ஊற்று இருக்கும் படி வாசனை பண்ணுவதால்
கேட்பது -முன்னோர் மொழிந்த முறை
ஆளவந்தார் ஆக்கி ஆழ்வான் வாதம் செய்து வென்றார் 5 வயசில்
மணக்கால் நம்பி அடி பணிந்து கேட்கிறார்
எம்பெருமானார் -உபநிஷத் அர்த்தம் யாதவ பிரகாசர் சரி செய்து அருளியவர் ஐந்து ஆச்சார்யர் திருவடி பணிந்து
ஸ்ரீ ராமாயணம் திருமலை நம்பி
திருவாய்மொழி திருமாலை ஆண்டான்
கூரத் ஆழ்வான் போதாயன வருத்தி கிரந்தம் இரண்டு ஆற்று நடுவில் சொல்லவா
பட்டர் -சர்வஞ்ஞர் பட்டரை வென்று எம்பார்
நஞ்சீயர் ஷட் தர்சனம்
அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார்
வடக்கு திரு வீதி பிள்ளை எழுதி வைத்து
உக்தி பண்ணி விஸ்வசிது இருப்பது
இருவருக்கும் பலன் ஒத்து இருக்குமே கற்றிலேன் ஆனாலும் -ஆசார்யன் பக்கலில் அர்த்தம் கேட்டு இருந்தாலும்
தனக்கு ஆபத்தில் உதவ குறை இல்லை –
பிரதிபாதன சக்தி
நெஞ்சில் தெளிவு இல்லாமை
கேட்ட பின்பு தன்னடியே வரும்
கேட்பார் -செவியில் துளை உடையவர் –
திருவாசிரியம் -பாசுரம் ஐதீகம் -முதல் பாசுரம்
மலை கடலில் சாய்ந்தாப் போலே திரு பாற் கடலில்
செக்கர் மா முகில் உடுத்தி -வருணிக்கிறார்
கடலோர கண் மிசை கண் வளருவது போலே –
மலை -சாய்வது போலே என்று இருக்க அமைந்து இருக்க
கண் வளர்வது சொல்வான் என் என்னில்
கண் வளரும் மாமான் மகளே -உறங்குதல் சொல்லாமல்

மரகத குன்றம் கண் வளருமா
எம்பெருமானுக்கு உபமானமாக சொன்னதால் கௌரவம் வருமே
தூபம் தீபம் சமர்ப்பிக்க அதுக்கும் திருத் துழாய் அர்க்க்யம் பாத்யம் சமர்ப்பித்து –
அவன் உபகரணம் என்பதால் –
அங்கு ஒரு ஐதிகம் -பெரியவாச்சான் பிள்ளை காட்டி அருளி –
திருமலை நம்பி –
எம்பெருமானாருக்கு ஒருவரை காட்டி –
மிலேச்சன் பற்றி சொல்கிறார்
பொன்னாலே தோடு பண்ணினாலும் இட ஒண்ணாத காதை உடையவர் -என்று காட்டி அருளி
கம்பீரமான சொல்லால் சொல்லி
காதில் துளை இல்லாதவன் –
மிலேச்சனுக்கு காதில் துளை இல்லை
காது குத்தும் வழக்கம் இல்லை
சாஸ்திர வாசனையும் இல்லாதவன்
இருந்தும் உபயோகம் இல்லாதவன்
பகவத் குணங்கள் கேட்பது செவிக்கு பிரயோஜனம்
கேளா செவி செவி அல்ல
எறும்பு வளையிலும் துளை உண்டே
திறந்து கிடந்த வாசல் தோறும் நுழைந்து திரியும் பதார்த்தம் -நாய் சொல்லாமல்
காதரையன் – -கீழ் நிலையில் இருப்பவன் -பொறுக்கி
தத்தாரி -தான் தோன்றி சொல்வதை கேத்க்காதவன்
காது அறுந்து போனவன் காதரையன்

ஜனமேயர் பகவத் விஷயம் கேட்பதே புருஷார்த்தம்
கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் -கேட்பாரோ
கேசி ஹந்தா விரோதி நிரசன சீலன்
பருவம் வந்த கற்ற பின்பு
இன்றி தொட்டில் பருவத்தில் பூதனை
ச்தனஞ்சன பிரஜை பூதனை
தொட்டில் சகடாசுரன்
தவழும் யமார்ஜுனன்
ஓடி விளையாடும் பருவத்திலும் விரோதி நிரசனம்
அறிந்து பண்ண வில்லை இருக்கும் இருப்பே அவர்களுக்கு அழிவு உண்டாக்குமே –
நஞ்சு கொல்லுகிறது அறிவு உண்டாய் இல்லையே அதன் ஸ்வாபம் -அது போலே –
கிருஷ்ண -பிரிக்கப் பட்ட வாயை உடையவன் கேசி ஆனான் -குதிரை வடிவத்தில்
மகா ரௌத்ரம்-அசுரன் -கண்டார் நடுங்கும் படி வந்து தோற்ற
முக்தர் த்வாரம் உள்ள இடத்தில் கை நீட்டுவது போலே
உள்ளே ஜில் -கை பெரிதாக விம்ம வளர
இரு பிளவாக விழுந்தான்
கீழ் சொன்ன ராம விருத்தாந்தம் தான் கேட்பாரோ
குடில குந்தல -கேச பாச -மை வண்ண நறும் குஞ்சி -சக்கரவர்த்தி திருமகனை சொல்லலாமே
தயரதர்க்கு மகன் அல்லால் தஞ்சம் இல்லை என்பர்
நம் கண்ணன் கண் அல்லது கண் இல்லை என்பர்
ஞானப் பிரானை அல்லால் நல்லது மற்று இல்லை என்பர்
இழிந்த துறை எங்கும் இப்படியே அருளிச் செய்வர் –

உண்ட போது ஒரு வார்த்தை -அவர்களை சிரித்து இருப்பார்
வடுக நம்பி ஆழ்வான் ஆண்டான் இரு கரையர் என்பர் -போலே
குணம் அனுபவிக்கும் பொழுது குனாந்தரங்களில் கால் வாங்காதது போலே –
அவதாரங்களில் இழிந்து வேறு ஒன்றில் போக மாட்டாமை போலே –
கேட்பார் செவி சுடு -விசேஷ அர்த்தம் –
இதுக்கு கீழ் கேட்பார் போலே இல்லை
வசவையே ஆசைப்பட்டு கேட்பார்கள் உண்டே
உபன்யாசம் நிதி வைத்து -vaisyaa chaarities -பல உண்டே –
வேளுக்குடி ஸ்வாமி-நியமித்து நம் ஆழ்வார் செட்டி இடம் கூட்டி -இவன் சொல்லட்டும் என்று அபிமானித்து –
அது போலே நிந்திக்க நிதி வைத்து –
பணம் கொடுப்பவன் தன்னாலும் கேட்க முடியாத வசுவுகள்
அவர்கள் செவியே சுடும்படி –
ஜீவனம் வைத்தவர் -கேட்க மாட்டாமை –
வசுவகளே வையும் –
யேவகாரம்-
கொண்டாடியே சொல்பவன் -கூட அசித் சம்பந்ததாலே வையலாம் எப்பொழுதாவது
வைபவன் பிரமம் வந்து கூட வாழ்த்த மாட்டான் –
யாத்ருச்சிகமாக நல்ல வார்த்தை கலவாமல் -யேவகாரம் –
வசுவுகளே
சிசுபாலன் -குறை சொல்பவரை இன்றும் சொல்லி
சேட்பால் பழம் பகைவன் மிகவும் ஜன்ம சத்ரு
பூர்வ ஜன்மமே தொடங்கி சத்ரு
சனக சனாதிகள் முக்த ப்ராயர் ஸ்வேதா தீப வாசிகள் ஜய விஜயாள்-சாபம் –
நூறு ஜன்மம் பக்தரா மூன்று ஜன்மம் விரோதியா
மூன்றே -ஹிரண்யன் ஹிரண்யா ஷன்
ராவணன் கும்பகர்ணன்
சிசுபாலன் தந்த வக்த்ரன் –
பழம் பகைவன் -இத்தால் ராம விருந்தாந்தம் உண்டே இப்படியும் –
பிராதி கூல்யங்களுக்கு அளவு இல்லை
அநேக ஜன்மங்கள் அநேக பிராதிகூல்யம்
வாசனையால் வசவு தப்பாது
வாயை திறந்தாலே அப்படி வருமே
வ்பாசனை பூர்வ ஜன்ம தொடர்ச்சி
திருவடி தாள் பால் -சர்வ ஸ்வாமி உடைய பாத பங்கயம்
சாயுஜ்யமான மோஷம்
விச்செதம் இன்றி கிட்டி நின்று கைங்கர்யம்
தம்மையே ஒக்க அருள் செய்வான்
பிரம்மா வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி
பரமம் சாம்யம் உபதி
மம சாதர்ம்யம்
சமான ஜோதிஷா
வஸ்து ஐக்கியம் சொல்லுகிறது அன்று
பேற்றில் வந்தால் அவனோடு ஒக்க -போலே ஆனாலும் –
ஜகத் வியாபார வர்ஜம்-சிருஷ்டி ஸ்திதி சம்கார மோஷ பிராப்தி -செயல்கள் மட்டும் இல்லை –
ஆனாலும் அவன் இவற்றை செய்யும் ஆனந்தம் இவனும் பெறுகிறான் -அதை பார்ப்பதால் –
போக மாத்ர சாம்யம் லிங்காயது –
ஆனந்தத்தில் சாம்யம் உண்டு -ஸ்ரீ பாஷ்யம் விளக்குகிறதே

சா யுஜ்யம் அவன் உடன் சேர்ந்து –
அவனோடு ஒன்றாம் என்கிறதில்லை-
ஒரு நீராக கலந்து
ஒரு படி நீரும் ஒரு படி நீரும் பிரிக்க முடியாத படி கலப்பது
இரண்டு படி ஆகுமே வித்யாசம் உண்டே –
பரிசரியை பண்ணுகிறான்
திருவடி அடைந்தான் சொல்லாமல் திருவடி தாள் பால் அடைந்தான் தீவிர பக்தர் தபசிகள் சாயுஜ்யம் அடைந்து கிம் கரா பவதி –
சாயுஜ்யம் என்றாலே கிம்கரா தான் கைங்கர்யம் செய்வதே சாயுஜ்யம் –
அந்த தன்மை அறிவாராய் அறிந்துமே –
கேட்பார்கள் கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் மற்றும் கேட்பாரோ
இவன் திருவடி கிட்டியது –
திரு நாமங்கள் சொல்லி
கையும் திரு ஆழி அழகை கண்ணால் பார்த்து –
சில ஹேது சொல்லலாம் -ஆனால் அவன் நிரஹெதுக கிருபைக்கு கொத்தை சொல்லுவதே ஆகும்
சித்தாந்தம் இதுவே
பரம பக்தி பர்யந்தம் உண்டானாலும் -கிருபை ஒன்றே காரணம் –
வருந்தி இல்லாதது ஒன்றை உண்டாக்குவது பணி அன்றே

ஆளவந்தார் சிசுபாலன் மோஷம் பெற்றிலேன் என்பர்
ரசோக்தி யாக -நாட்டை நலியாமல் இருக்க -வீசி எறிந்தான் –
கொற்றவன் வாசலுக்குள்ளே-அத்தனை காண்
பேசினார் பிறவி நீத்தார் –ஏசினார் உய்ந்து போனார்
பழித்த வருக்கும் — உன்னை எய்தல் ஆகும் என்பர் திரு சந்த விருத்தம் –
காகம் -அபராதம் -முக்த சாயுஜ்யம்
கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்தான் பிரணயதி சொல்லலாம் அவனுக்கும் –
வையும் பொழுதும் திரு நாமம் சொன்னான்
கை விட்டாலும் என்னை கை விட முடியாதே ஆளவந்தார் அருளி –
கேட்ட கார்யங்கள் எல்லாம் செய்தேன் -அபராத சக்ரவர்த்தி –
சாதனமாக லவலேசமாக ஒன்றும் கூடாதே

குணம் கூட சுருங்கி போகும் இடம் இவை
சிசுபாலன் காகாசுரன் அளவில் சுருங்கி -சாதனம் உண்டு என்றதால்
பலிபுஜி காகாசுரன்
அப்படிப் பட்ட பாபம் செய்தாலும் குண லவம் கொஞ்சம் –
ஷமை குணம் சங்குசம் ஆனதே
செய்யாதவர்களுக்கும் ஷமை உண்டு நிரூபிக்க முடியவில்லையே -இங்கு –
அழகில் மயங்கி -பல பல ஞாலம் சொல்லி பழித்த சிச்ய்பாலன் -பெரியாழ்வார் பாசுரம்
அலவலை -அலவலைமை தொண தொண பேசி –அழகன் –
வாலியும் பராங்கதி பெற்றான் ராமன் தர்சனத்தால்
அலவலை தவிர்த்தான் அழகை கண்டு

கீழ் பாட்டில் இப்பாட்டில் ஏற்றம் –
அபராதம் பண்ணின சிசுபாலனும் அப் பேற்றை பெற்றான்

நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

 வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

 

அருளிச் செயலில் -திருவடி பற்றிய பாசுரங்கள் –

September 18, 2013

திருப்பல்லாண்டு

உன் சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு-1

——————————————————————————————————————————————————————————————

பெரியாழ்வார் திருமொழி –
கிடக்கில் தொட்டில் கிழிய உதைத்திடும் 1-1-9
பேதைக் குழவி பிடித்துச் சுவை உண்ணும் பாதக் கமலங்கள் காணீரே 1-2-1
பத்து விரலும் மணி வண்ணன் பாதங்கள் ஒத்திட்டு இருந்தவா காணீரே 1-2-2
இணைக் காலில் வெள்ளித் தலை நின்று இலங்கும் கணைக் கால் இருந்தவா காணீரே 1-2-3
முழந்தாள் இருந்தவா காணீரே 1-2-4
தாளை நிமிர்த்துச் சகடதைச் சாடிப் போய் 1-2-11
கழல்கள் சதங்கை கலந்து எங்கும் ஆர்ப்ப -1-2-20-
திருப்பாத கேசத்தை தென் புதுவைப் பட்டன் விருப்பால் உரைத்த இருபதோடு ஓன்று -1-2-21
சந்தம் அழகிய தாமரைத் தாளர்க்கு 1-3-3
சேவடி கிண்கிணியும் -1-3-4-

பைம் கண் ஆனைக் கொம்பு கொண்டு பத்திமையால் அடிக்கீழ்ச் செங்கண் ஆளி இட்டு இறைஞ்சும் சிங்க வேள் குன்றமே 1-7-1-
என்றும் வானவர் கை தொழும் இணைத் தாமரை யடி எம்பிரான் -1-8-3
கொண்டாய் குறளாய் நிலம் ஈரடியால் -1-10-4

தடம் தாளிணை கொண்டு சாரங்கபாணி தளர் நடை நடவானோ -1-7-1
கருமலைக்குட்டன் பெயர்ந்து அடி இடுவது போல் –தளர்நடை நடவானோ -1-7-5
ஒரு காலில் சங்கு ஒரு காலில் சக்கரம் உள்ளடி பொறித்தமைந்த

இரு காலும்கொண்டு அங்கு எழுதினாற் போல் இலச்சினை பட நடந்து –தளர் நடை நடவானோ -1-7-6
ஒண் போதலர் கமலச் சிறுக்கால் உறைத்து ஒன்றும் நோவாமே –தளர் நடை நடவானோ -1-7-9-
தங்கணத்தாலே சதிரா நடந்து வந்து –எம்பிரான் என்னைப் புறம் புல்குவான் -1-9-2-
கள்ளச் சகடு கலக்கழிய பஞ்சி யன்ன மெல்லடியால் பாய்ந்த போது நொந்திடும் என்று அஞ்சினேன் -2-2-4
மலர்ப்பாதக் கிண்கிணி யார்ப்ப–நாராயணா விங்கே வாராய் – 2-3-2
மூவடி தா வென்று இரந்த விம் மண்ணினை ஓரடி இட்டு இரண்டாமடி தன்னிலே

தாவடி இட்டானால் இன்று முற்றும் தாரணி யளந்தானால் இன்று முற்றும் -2-10-7
தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு தளர் நடை இட்டு வருவான் -3-1-1-

குடையும் செருப்பும் கொடாதே தாமோதரனை நான்
உடையும் கடிய உஊன்று வெம்பரற்களுடை
கடிய வெங்கானிடைக் காலடி நோவக் கன்றின் பின்
கொடியேன் ஏன் பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லே பாவனே 3-2-9-
செங்கமல வடியும் வெதும்பி உன் கண்கள் சிவந்தா யசைந்திட்டாய் நீ எம்பிரான்-3-3-4-
புனத்தினை கிள்ளிப் புதுவவி காட்டி உன் பொன்னடி வாழ்க என்று
இனக்குறவர் புதியதுண்ணும் எழில் மாலிரும் சோலை எந்தாய் -5-3-3
உன் பாத நிழல் அல்லால் மற்று ஓர் உயிர்ப் பிடம் நான் எங்கும் காண்கின்றிலேன் -5-3-4
பருப்பதத்துக் கயல் பொறித்த பாண்டியர் குல பத்தி போல்
திருப்பொலிந்த சேவை ஏன் சென்னியின் மேல் பொறித்தாய் -5-4-7

—————————————————————————————————————————————————————————————

திருப்பாவை-

பாற் கடலுள் பையத் துயின்ற பரமன் அடி பாடி -2
கள்ளச் சகடம் கலக்கழியக் காலோச்சி -6
செம் பொற் கழல் அடிச் செல்வா பலதேவா -17
அன்று இவ் வுலகம் அளந்தாய் அடி போற்றி -24
பொன்றச் சகடம் உதைத்தாய் புகழ் போற்றி -24
கன்று குணிலா எறிந்தாய் கழல் போற்று -24
உன் பொற்றாமரை அடியே போற்றும் பொருள் கேளாய் -29

———————————————————————————————————————————————————————————————-

நாச்சியார் திருமொழி

தொழுது முப்போது முன்னடி வணங்கித் தூ மலர் தூயத் தொழுது ஏத்துகின்றேன் -1-9-
கழலிணை பணிந்து அங்கோர் கரி அலற -1-10
சிற்றிலோடு எங்கள் சிந்தையும் சிதைக்கக் கடவையோ கோவிந்தா
முற்ற மண்ணிடம் தாவி விண்ணுற நீண்டு அளந்து கொண்டே -2-9
பூத்த நீள் கடம்பேறிப் புகப் பாய்ந்து வாய்த்த காளியன் மேல் நடமாடிய கூத்தனார் -4-4
மா மத யானை உதைத்தவன் -4-5
மருத முறிய நடை கற்றவன் 4-6-
அண்டமும் நிலனும் அடி ஒன்றினால் கொண்டவன் -4-9
மென்னடை யன்னம் பரந்து விளையாடும் வில்லிபுத்தூர் உறைவான் தன பொன்னடி காண்பதோர் ஆசையினால் -5-5
அன்று உலகம் அளந்தானை உகந்து அடிமைக்கண் அவன் வலி செய்ய -5-10
விண்ணுற நீண்டடி தாவிய மைந்தனை -5-11
வாரணமாயிரம் சூழ வலம் செய்து நாரண நம்பி நடக்கின்றான் -6-1
காளை புகுதக் கனாக் கண்டேன் தோழீ நான் -6-2
மதுரையார் மன்னன் அடி நிலை தொட்டு எங்கும் அதிரப் புகுதக் கனாக் கண்டேன் தோழீ நான் -6-5

வேங்கடத்து செங்கண் மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம் -8-7

விட்டு சித்தன் கோதை சொல் மருந்தாம் என்று தம் மனத்தே
வைத்துக் கொண்டு வாழ்வார்கள் பெரும் தாளுடைய
பிரான் அடிக்கீழ் பிரியாது என்றும் இருப்பாரே -14-10

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

பெருமாள் திருமொழி —

-திருவரங்கப் பெரு நகருள் தெண்ணீர்ப் பொன்னி திரைகையால் அடி வருடப்பள்ளி கொள்ளும்
கரு மணியைக் கோமளத்தைக் கண்டு கொண்டு என் கண் இணைகள் என்று கொலோ கழிக்கும் நாளே -1-1-
அம்மான் தன் அடி இணைக்கீழ் அலர்கள் இட்டு அங்கு அடியவரோடு என்று கொலோ வணுகு நாளே –1-3-
மெய் தழும்ப தொழுது ஏத்தி இன்புறும் தொண்டர் சேவடி ஏத்தி வாழ்த்தும் என்நெஞ்சமே-2-4
வானவர் தம்பிரான் பாத மா மலர் சூடும் பத்தி இல்லாத பாவிகள் உய்ந்திட –

-அரங்கத்து அம்மானுக்கே காதல் செய் தொண்டர்க்கு எப்பிறப்பிலும் காதல் செய்யும் என் நெஞ்சமே 2-6-

அங்கை யாழி அரங்கனடியிணை தங்கு சிந்தை தனிப் பெரும் பித்தனாம்
கொங்கர் கோன் குலசேகரன் -2-9-
வட வேங்கடத்தான் தன் பொன்னியலும் சேவடிகள் காண்பான் புரிந்து இறைஞ்சி -4-11-
தரு துயரம் தடையேல் உன் சரண் அல்லால் சரண் இல்லை -5-1-
எங்குப் போய் உய்கேன் உன் இணை யடியே யடையல் அல்லால்-5-5-

வடிக்கொள் அஞ்சனம் எழுது செம்மலர்க் கண் மருவி மேலினி தொன்றினை நோக்கி
முடக்கிச் சேவடி மலர்ச் சிறு கருந்தாள் பொழியும் நீர் முகிற் குழவியே போல
அடக்கி யாரச் செஞ்சிறு விரலனைத்தும் அங்கையோடு அணைந்தானையில் கிடந்த
கிடைக்கை கண்டிடப பெற்றிலேன் அந்தோ கேசவா கெடுவேன் கெடுவேனே-7-2-

கோலக் குரவை கோத்ததும் குடமாட்டும் கன்றினால் விளவெ றிந்ததும்
காலால் காளியன் தலை மிதித்ததும் முதலா -7-9
யாவரும் வந்து அடி வணங்க அரங்க நகரத் துயின்றவனே -8-10-
கன்னி நன் மா மதிள் புடை சூழ் கண புரத்தென் காகுத்தன் தன்னடி மேல் தாலேலோ வென்றுரைத்த தமிழ் மாலை -8-11-
நெய்வாய வேல் நெடுங்கண் நேரிழையும் இளங்கோவும் பின்பு போக
எவ்வாறு நடந்தனை எம்மிராமாவோ எம்பெடுமான் என் செய்கேனே -9-2-
வா போகு வா வின்னம் வந்தொரு கால் கண்டு போ -9-4-
பொருந்தார் கை வேல் நுதி போல் பரல் பாய மெல்லடிக்கள் குருதி சோர -9-5-
கைம்மாவின் நடையன்ன மென்னடையும் கமலம் போல் முகமும் காணாது
எம்மானை என் மகனை இழந்திட்ட இழி தகையேன் இருக்கின்றேனே -9-6-

பரதனுக்கு பாதுகமும் அரசுமீந்து சித்திர கூடத்திருந்தான் தன்னை -10-4-
அம்மானை யிராமன் தன்னை ஏத்துவார் இணை அடியே யேத்தினேனே-10-6
தில்லை நகரத் திருச் சித்ரா கூடம் தன்னுள் அரசு அமர்ந்தான்
அடி சூடும் அரசை அல்லால் அரசாக வெண்னேன் மற்றரசு தானே -10-7-

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

திருச் சந்த விருத்தம் –

தாதுலாவு கொன்றை மாலை துன்னு செஞ்சடைச் சிவன் நீதியால் வணங்கு பாத நின்மலாய சீர் -9
உன்ன பாதம் என்ன சிந்தை மன்ன வைத்து நல்கினாய் -55
நடந்த கால்கள் நொந்தவோ -61
அன்று பாரளந்த பாத போதை யொன்றி வானின் மேல் -65
புண்டரீக பாத புண்ய கீர்த்தி நுஞ்செவி மடுததுண்டு
நும் உறு வினைத் துயருள் நீங்கி யும்மினோ -67
அறிந்து அறிந்து வாமனன் அடியினை வணங்கினால்
செறிந்து எழுந்த ஞானமோடு செல்வமும் செறிந்திடும் -74
வேங்கடம் அடைந்த மாலை பாதமே அடைந்து நாளும் உய்ம்மினோ -81
தன் கழற்கு அன்புறைக்க வைத்த நாள் அறிந்தனன் கொல் ஆழியான் -84
நச்ச ராவணைக் கிடந்த நாத பாத போதினில் வைத்த சிந்தை வாங்குவித்து நீங்குவிக்க-85
சாடு சாடு பாதனே சலங்கலந்த பொய்கை வாய் ஆடரவின் வன் பிடர் நடம் பயின்ற நாதனே -86
வானவர் கற்ற பெற்றியால் வணங்கு பாத நாத வேத நின் பற்றலாலோர் பற்று மற்ற துற்றிலேன் உரைக்கிலே -87
புனித நின் இலங்கு பாதம் அன்றி மற்றோர் பற்றிலேன் எம் ஈசனே -90

தண் துழாய் துதைந்தலர்ந்த பாதமே விரும்பி நின்று இறைஞ்சுவேற்கு இரங்க ரங்க வாணனே -93
வரம்பிலாத பல் பிறப்பு அறுத்து வந்து நின் கழல் பொருந்து மாது இருந்த நீ வரம் செய் புண்டரீகனே -96
பெறற்கரிய நின்ன பாத பத்தியான பாசனம்
பெறற்கு அரிய மாயனே எனக்கு நல்க வேண்டுமே -100
பரந்த சிந்தை ஒன்றி நின்று நின்ன பாத பங்கயம் நிரந்தரம் நினைப்பதாக நீ நினைக்க வேண்டுமே -101
விள்விலாத காதலால் விளங்கு பாத போதில் வைத்து உள்ளுவேன -102
மீள்விலாத போகம் நல்க வேண்டு மாலை பாதமே -112
ஏனமாய் இடந்த மூர்த்தி எந்தை பாதம் எண்ணியே -114
நாத பாத போதினை புள்ளி யுள்ளம் வீள்விலாது பூண்டு மீண்டது இல்லையே -118
உன்ன பாதம் என்ன நின்ற ஒண் சுடர்க் கொழு மலர் மன்ன வந்து பூண்டு வாட்டமின்றி எங்கும் நின்றதே -119

—————————————————————————————————————————————————————————————————————

திருமாலை —

கற்றினம் மேய்த்த வெந்தை கழலிணை பணிமின் நீரே -9
குட திசை முடியை வைத்து குண திசை பாதம் நீட்டி -19
போதெல்லாம் போது கொண்டு உன் பொன்னடி புணைய மாட்டேன் -26
பாரில் நின் பாத மூலம் பற்றினேன் பரம மூர்த்தி -29
தாவி யன்று உலகமெல்லாம் தலை விளாக் கொண்ட வெந்தாய்-35
முடியினில் துளபம் வைத்தாய் மொய் கழற்கு அன்பு செய்யும் அடியரை யுகத்தி போலும் அரங்க மா நகர் உளானே -39

————————————————————————————————————————————————————————————————————————

திருப்பள்ளி எழுச்சி –

கடி மலர்க்கமலங்கள் மலர்ந்தன விவையோ -11

———————————————————————————————————————————————————————————————————————

அமலனாதி பிரான் –

நீள் மதிள் அரங்கத்தம்மான் திருக் கமல பாதம் வந்து என்
கண்ணினுள்ளன வொக்கின்றதே -1

———————————————————————————————————————————————————————————————————————–

கண்ணி நுண் சிறு தாம்பு
மேவினேன் அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே -2

————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

பெரிய திரு மொழி –

கரை செய் மாக்கடல் கிடந்தவன் கனை கழல் அமரர்கள் தொழுது ஏத்த -1-2-5-
இன மலரெட்டும் இட்டு இமையோர்கள் பேர்கள் ஆயிரம் பரவி நின்றடி தொழும்பிரிதி சென்றடை நெஞ்சே -1-2-7-
இமையோர்கள் பிரமனோடு சென்று அடி தொழும் பெருந்தகைப் பிரிதி சென்றடை நெஞ்சே -1-2-8-
ஏனம் முனாகி யிரு நிலமிடந்து அன்று இணையடி இமையவர் வணங்க தானவன் ஆகம் தரணியில் புரளத் -1-4-1
அந்தரத்தமரர் அடி இணை வணங்க ஆயிர முகத்தினால் அருளி மந்தரத்துஇழிந்த கங்கையின் கரை மேல் வதரி யாச்சிராமத்துள்ளானே-1-4-7
தாராவாரும் வயல் சூழ்ந்த சாளக்கிராமத் தடிகளை காரார் புறவின் மங்கை வேந்தன் கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை -1-5-10-
நாணினேன் வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-1

வானோர் நலம் புரிந்து இறைஞ்சு உன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-2
வேலை வெண் திரை யலமரக் கடைந்த நாதனே வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-3
நம்பனே வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-4
நடுங்கி நான் வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-5
பாற் கடல் கிடந்தாய் நாடி நான் வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-6
வானவா தானவர்க்கு என்றும் நஞ்சனே வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-7
உன் பாதமே பரவி நான் பணிந்து என் நாவினால் வந்துன் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-8
மா நெடுங்கடல் கிடந்தாய் நானுடைத் தவத்தால் திருவடி யடைந்தேன் நைமி சாரணி யத்துள் எந்தாய் -1-6-9

என்றும் வானவர் கை தொழும் இணைத் தாமரை அடி எம்பிரான் -1-8-3
கொண்டாய் குறளாய் நிலம் ஈரடியாலே -1-10-4
தொண்டையார் தம் பரவும் அடியினானை -2-5-9

கடல் மல்லைத் தல சயனத்து அடிகளடியே நினையும் அடியவர்கள் தம் அடியான் -2-6-10

சேவடி கை திருவாய் கண் சிவந்தவாடை செம்பொன் செய் திருவுருவமானான் தன்னை -2-10-9
உலகு அன்று எடுத்தான் அடிப்போது அணைவான் வான் விருப்போடு இருப்பீர் -3-2-3-
ஆயர் தங்கள் கோவாய் நிரை மேய்த்து உலகுண்ட மாயன் குரை மா கழல் கூடும் குறிப்புடையீர் -3-2-8-
கலி கன்றி குன்றா ஒலி மாலை ஓர் ஒன்பதோடு ஓன்று வல்லார்
பாரார் உலகம் அளந்தான் அடிக்கீழ்ப் பலகாலும் நிற்கும்படி வாழ்வர் தாமே -3-2-10
ஒரு குறளாய் யிரு நிலம் மூவடி மண் வேண்டி உலகனைத்தும் ஈரடியால் ஒடுக்கி ஒன்றும்
தருக்க வென மா வலையைச் சிறையில் வைத்த தாடாளன் தாள் அணைவீர் —காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-1
எந்தை ஒளி மலர்ச் சேவடி யணைவீர் —-காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-2

வாணன் திண் தோள் நேர்ந்தவன் தாள் அணைகிற்பீர் ——காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-3
வேலாண்ட நின்மலன் தாள் அணைகிற்பீர் ——காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-4
வெவ்வாய மா கீண்டு வேழம் அட்ட விண்ணவர் கோன் தாள் அணைகிற்பீர் ——காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-5
வெங்கண் விறல் விராதனுக வில் குனித்த விண்ணவர் கோன் தாள் அணைகிற்பீர் ——காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-6
செருவில் வலம்புரி சிலைக்கை மலைத் தோள் வேந்தன் திருவடி சேர்ந்து உய்கிற்பீர் —–காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-7
வானோர் காவில் மரம் கொணர்ந்தான் அடி அணைவீர் —–காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-8
தடம் கண் திருவை மார்பில் கலந்தவன் தாள் அணைகிற்பீர் ——காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மிநீரே 3-4-9

மடவார் தம் சிந்தை மறந்து வந்து நின் மன்னு சேவடிக்கே மறவாமை வைத்தாயால்–அணி யாலி அம்மானே -3-5-4
நீடு பனி மலர் மாலை இட்டு நின் இணை யடி தொழுது ஏத்தும் -3-5-5
கந்த மா மலர் எட்டும் இட்டு நின் காமர் சேவடி கை தொழுது எழும் புந்தியேன் மனத்தே புகுந்தாயைப் போகல ஒட்டேன் -3-5-6
ஒ மண்ணளந்த தாடாளா தண் குடந்தை நகராளா வரை எடுத்த தோளாளா என் தனக்கோர் துனையாளன் ஆகாயே-3-6-5-
மெய்யே பஞ்சிய மெல்லடி எம் பணைத் தோளி பரக்கழிந்து 3-7-3-
தூவி சேர் அன்னம் அன்ன நடையாள் நெடுமாலோடும் போய்
வாவி அம தண் பனை சூழ் வயலாலி புகுவர் கொலோ -3-7-9-
அங்கையால் அடி மூன்று நீர் ஏற்று அயன் அலர் கொடு தொழுது ஏத்த கங்கை போதரக் கால் நிமிர்த்து அருளிய கண்ணன் வந்து உறை கோயில் -4-2-6-
நாங்கூர் வண் புருடோத்தமத்துள் அண்ணல் சேவடிக்கீழ் அடைந்து உய்ந்தவன் ஆலிமனருள் மாரி-4-2-10-

மாத் தொழில் மடங்கச் செற்று மருதிற நடந்து வன் தாள் சேத் தொழில் சிதைத்துப் பின்னை செவ்வித் தோள் புணர்ந்த வெந்தை -4-5-3-
பஞ்சி யன்ன மெல்லடியாள் பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே -4-8-2-
பேசுகின்றது இதுவே வையம் ஈரடியால் அளந்த மூசி வண்டு முரலும் கன்னி முடியீர்
உம்மைக் கான்னும் ஆசை என்னும் கடலில் வீழ்ந்தோம் -4-9-3

தெள்ளிய குறளாய் மூவடி கொண்டு திக்குற வளர்ந்தவன் கோயில் -4-10-7
நின் குரை கழல் தொழுவதோர் வகை எனக்கு அருள் புரியே -5-3-1
பெரு நிலம் ஈரடி நீட்டிப் பண்டொருநாள் அளந்தவனை யான் கண்டது அணி நீர்த் தென்னரங்கத்தே -5-6-4-
உலகப்பளப்பான் அடி நிமிர்த்த அந்தணனை யான் கண்டது அணி நீர்த் தென்னரங்கத்தே -5-6-7-
ஆழி வண்ண நின்னடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-1-
எனக்குமாதல் வேண்டும் என்று அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-2-
கொண்ட சீற்றம் ஓன்று உண்டுளது அறிந்து உன் அடியனேனும் வந்து அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-3
அஞ்சி வந்து நின்னடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-4-
மாகமா நிலம் முழுதும் வந்து இறைஞ்சும் மலரடி கண்ட மா மறையாளன் –பொன்னருள் எனக்கும்
ஆகவேண்டும் என்று அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-5-

நின் சரண் எனச் சரணாய்–பின்னை என்றும் நின் திருவடி பிரியா வண்ணம் எண்ணிய பேரருள் எனக்கும்
அன்னதாகும் என்று அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-6
ஆதலால் வந்து உன் அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-7
ஆதலால் வந்து உன் அடி இணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-8
வலங்கொள் மந்திரம் மற்று அவர்க்கு அருளிச் செய்தவாறு அடியேன் அறிந்து உலகம்
அளந்த பொன்னடியே அடைந்து உய்ந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்தம்மானே -5-8-9-
கையிலங்கு ஆழி சங்கன் கருமுகில் திரு நிறத்தன் பொய்யிலன் மெய்யன் தன் தாள் அடைவரேல் அடிமை யாக்கும் -5-9-1-
நக்கரி யுருவமாகி நகங்கிளர்ந்து இடந்து உகந்த சக்கரச் செல்வன் தென் பேர்த் தலைவன் தாள் அடைந்து உய்ந்தேனே -5-9-5-

பண்டை நம் வினை கெட நின்று அடி மேல் தொண்டரும் அமரரும் பணிய நின்று –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-1-
ஐம் புலன்கள் இடர் தீர வெறிந்து வந்து செறிந்தேன் நின்னடிக்கே திரு விண்ணகர் மேயவனே -6-2-6
துறந்தேன் ஆர்வச் செற்றச் சுற்றம் துறந்தமையால் சிறந்தேன் நின்னடிக்கே அடிமை திருமாலே –திரு விண்ணகரானே -6-3-2-

ஆலிலை மேல் பள்ளி கூடினான் திருவடியே கூட கிற்பீர் –திரு நறையூர் மணிமாடம் சேர்மின்களே -6-6-1-
ஈசன் எந்தை இணை அடிக்கீழ் இனிது இருப்பீர் —-திரு நறையூர் மணிமாடம் சேர்மின்களே -6-6-2-
வென்றிச் செருக்களத்து திறல் அழிய செற்ற வேந்தன் சிரம் துணித்தான் திருவடி நும் சென்னி வைப்பீர் —-திரு நறையூர் மணிமாடம் சேர்மின்களே -6-6-8-
மான் கொண்ட தோல் மார்வில் மாணியாய் மாவலி மண் தான் கொண்டு தாளால் அளந்த பெருமானை
தேன் கொண்ட சாரல் திருவேங்கடத்தானை நான் சென்று நாடி நறையூரில் கண்டேனே -6-8-1

தடம் தாமரை நீர்ப் பொய்கை புக்கு மிக்க தாடாளன் இடந்தான் வையம் கேழலாகி உலகை ஈரடியால்
நடந்தானுடைய நாமம் சொல்லில் நமோ நாராயண்மே -6-10-2
எப்போதும் பொன் மலரிட்டு இமையோர் தொழுது தங்கள் கைப்போது கொண்டு இறைஞ்சிக் கழல் மேல் வணங்க நின்றாய்
—-நறையூர் நின்ற நம்பீயோ-7-2-8
தாமரை அன்ன பொன்னாரடி எம்பிரானை உம்பர்க்கு அணியாய் நின்ற வேங்கடத்து அரியை —
அன்றி ஏன் மனம் சிந்தை செய்யாதே -7-3-5-
நல் நறையூர் நின்ற நம்பி தன் நல்ல மா மலர்ச் சேவடி சென்னியில் சூடியும் தொழுதும் எழுந்து ஆடியும்
தொண்டர்கட்கு அவன் சொன்ன சொல் மாலை -7-4-10

செல்வத் தண் சேறை எம்பெருமான் தாள் தொழுவார் காண்மின் என் தலை மேலாரே -7-4-1-
தண் சோலை வண் சேறை வானுந்து கோயில் மேய எம்பெருமான் தாள் தொழுவார்
எப்பொழுதும் என் மனத்தே இருக்கின்றாரே -7-4-2-
தண் சேறை எம்பெருமான் தாளை ஏத்தி போதொடு புனல் தூவும் புண்ணியரே விண்ணவரில் பொலிகின்றாரே-7-4-3-
தண் சேறை எம்பெருமான் தாளை நாளும் சிந்திப்பார்க்கு என்னுள்ளம் தேனூறி எப்பொழுதும் தித்திக்குமே -7-4-5-
தண் சேறை எம்பெருமான் சிந்தித்தேற்கு என் ஐயறிவும்கொண்டானுக்கு ஆளானார்க்கு ஆளாம் என் அன்பு தானே -7-4-7
மேலை விண்ணோரும் மண்ணோரும் வந்து இறைஞ்சும் மென் தளிர் போல் அடியினானை -7-4-8

அழுந்தூர் மறையோர்கள் அடி பணியும் கரியானை அடியேன் கண்டு கொண்டு அளித்தேனே -7-6-6-
குடி போந்து உன்னடிக்கீழ் வந்து புகுந்தேன் கூறை சோறு இவை தந்து எனக்கு அருளி
அடியேனைப் பணியாண்டுகொள் எந்தாய் அழுந்தூர் மேல் திசை நின்ற அம்மானே -7-7-8

அமரர்க்கு அதிபதியும் அயனும் சேயும் அடி பணிய அணி அழுந்தூர் நின்ற கோவை -7-8-10
கள்ளம் மனம் விள்ளும் வகை கருதிக் கழல் தொழுவீர் —
சிறு புலியூர் சல சயனத்துள்ளும் எனதுள்ளத்து உள்ளும் உறைவாரை உள்ளீரே -7-9-1

சிறு புலியூர் சல சயனத்து உருவக் குறளடிகளடி உணர்மின் உணர்வீரே -7-9-2
சிறு புலியூர் சல சயனத்து உறையும் இறையடி அல்லது ஒன்றிறையும் அறியேனே -7-9-3-
சிறு புலியூர் சல சயனத்தானாயனது அடியல்லது ஓன்று அறியேன் அடியேனே -7-9-4-
சிறு புலியூர் சல சயனத்து அந்தாமரையடியாய் உனது அடியேற்கு அருள் புரியே -7-9-5
உய்வான் உன கழலே தொழுது எழுவேன் -7-9-8-
சிறு புலியூர் சல சயனத்து அருமா கடல் அமுதே உனது அடியே சரணாமே -7-9-9
அடித்தலமும் தாமரையே அங்கைகளும் பங்கயமே என்கின்றாளால் -8-1-5
அவ்வரத்த வடி இணையும் அங்கைகளும் பங்கயமே என்கின்றாளால் -8-1-7
தொண்டெல்லாம் நின்னடியே தொழுது உய்யுமா கண்டு தான் கண்ணபுரம் தொழப் போயினாள் -8-2-8
ஏத்தி உன் சேவடி எண்ணி இருப்பாரை பார்த்து இருந்து அங்கு நமன் தமர் பற்றாது –
–கண்ணபுரத்து உறை அம்மானே -8-10-8

மன்னவன் பெரிய வேள்வியில் குறளாய் மூவடி நீரோடும் கொண்டு பின்னும் ஏழுலகும் ஈரடியாக பெரும்திசை அடங்கிட நிமிர்ந்தோன் -9-1-5
கஞ்சனை அஞ்ச முன் கால் விசைத்த காளையர் ஆவர் கண்டார் வணங்கும்
அஞ்சன மா மலைஎயும் ஒப்பர் அச்சோ ஒருவர் அழகியவா -9-2-7
ஓதி நாமம் குளித்து உச்சி தன்னால் ஒளி மா மலர் பாத நாளும் பணிவோம் நமக்கே நலம் ஆதலில் -9-4-9-
முன்னம் குறளுருவாய் மூவடி மண் கொண்டு அளந்த மன்னன் சரிதைக்கே மாலாகிப் பொன் பயந்தேன் -9-4-2-
கள்ளக் குழவியாய் காலால் சகடத்தை தள்ளி உதைத்திட்டு தாயாய் வருவாளை
மெல்லத் தொடர்ந்து பிடித்து ஆர் உயிர் உண்ட வள்ளலே கொட்டாய் சப்பாணி மால் வண்ணனே கொட்டி சப்பாணி -10-5-9

ஈடும் வலியுமுடைய இந்நம்பி பிறந்த வெழு திங்களில் ஏடலர் கண்ணி யினானை வளர்த்தி எமுனை நீராடப் போனேன்
சேடன் திரு மறு மார்பன் கிடந்தது திருவடியால் மலைபோல்
ஓடும் சகடதைச் சாடிய பின்னை உரப்புவது அஞ்சுவனே -10-7-9
பொருந்து மா நரம் ஏழும் எய்த புனிதனார் திருந்து சேவடி என் மனது நினை தொறும்
கருந்தண் மா கடல் கங்குலார்க்கும் அதுவன்றியும் வருந்த வாடை வரும் இதற்கு இனி என் செய்கேன் -11-2-4
வைத்தார் அடியார் மனத்தினில் வைத்து இன்பம் உய்த்தார் ஒளி விசும்பில் ஓரடி வைத்து
எய்த்தாது மண் என்று இமையோர் தொழுது இறைஞ்சி கைத்தாமரை குவிக்கும் கண்ணன் என் கண்ணனையே -11-3-6
வெந்திறல் வாணன் வேள்வியிடம் எய்தி அங்கோர் குறளாகி மெய்ம்மை யுணர

செந்தொழில் வேத நாவின் முனியாகி வையமடி மூன்று இரந்து பெறினும்
மந்தர மீது போகி மதி நின்று இறைஞ்ச மலரோன் வணங்க வளர் சேர்

அந்தரம் ஏழி னூடு செல யுத்த பாதம் அது நம்மை ஆளும் அரசே -11-4-5-
நீள்வான் குறளுருவாய் நின்று இரந்து மாவலி மண் தாளால் அளவிட்ட தக்கணைக்கு மிக்கானை
தோளாத மா மணியை தொண்டர்க்கு இனியானை கேளாச் செவிகள் செவி யல்ல கேட்டோமே -11-7-2
வேம்பின் புழு வேம்பன்றி உண்ணாது அடியேன் நான் பின்னும் உன் சேவடி யன்றி நயவேன்
தேம்பல் இளந்திங்கள் சிறை விடுத்தது ஐ வாய்ப் பாம்பின் அணைப் பள்ளி கொண்டே பரஞ்சோதி -11-8-7

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

திருக் குறுந்தான்டகம்-
தொண்டு எல்லாம் பரவி நின்னைத் தொழுது அடி பணியுமாறு கண்டு தான் கவலை தீர்ப்பான் ஆவதே பணியா வெந்தாய் -11
முன்பொலா விராவணன் தன் முது மதிள் இலங்கை வேவித்து அன்பினால் அனுமன் வந்து ஆங்கு அடி இணை பணிய நின்றார்க்கு -15
வானவர் தங்கள் கோனும் மலர்மிசை யயனும் நாளும் தேமலர் தூவி ஏத்தும் சேவடிச் செங்கன் மாலை -20

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

திரு நெடுந்தாண்டகம்

ஒண் மிதியில் புனலுருவி யொருகால் நிற்ப ஒரு காலும் காமரு சீர் அவுணன் உள்ளத்து
எண் மதியும் கடந்து ஆண்ட மீது போகி இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து மேலைத்
தண் மதியும் கதிரவனும் தவிர வோடித் தாரகையின் புறம் தடவி யப்பால் மிக்கு
மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற வெந்தை மலர் புரையும் திருவடியே வணங்கினேனே -5
நீரகத்தாய் –பேரகத்தாய் பேராது என்னெஞ்சின் உள்ளாய் பெருமான் உன் திருவடியே பேணினேனே -8
கார் வண்ணம் திருமேனி கண்ணும் வாயும் கைத்தலமும் அடி இணையும் கமல வண்ணம் -18
கை வண்ணம் தாமரை வாய் கமலம் போலும் கண்ணினையும் அரவிந்தம் அடியும் அக்தே
அவ்வண்ணத்தவர் நிலைமை கண்டும் தோழி அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சிநோமே-21
என் மனமும் கண்ணும் ஓடி எம்பெருமான் திருவடிக் கீழ் அணைய-22

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

முதல் திருவந்தாதி –

வையம் தகளியா வார் கடலே நெய்யாக வெய்ய கதிரோன் விளக்காக செய்ய சுடர் ஆழியான் அடிக்கே சூட்டினேன் சொல் மாலை இடர் ஆழி நீங்குகவே என்று -1
பாரளவும் ஓர் அடி வைத்து ஓரடியும் பார் உடுத்த நீரளவும் செல்ல நிமிர்ந்ததே -3
விரி தோட்ட சேவடியை நீட்டித் திசை நடுங்க விண் துளங்க மாவடிவில் நீ யளந்த மண் -9
இயல்வாக ஈன் துழாயான் அடிக்கே செல்ல முயல்வார் இயல் அமரர் முன்னம் -11
கடலோதம் கால் அலைப்ப கண் வளரும் செங்கன் அடலோத வண்ணர் அடி -16
அடியும் படி கடப்பா தோள் திசை மேல் செல்ல முடியும் விசும்பு அளந்தது என்பர் -17
செங்கண் மால் நற்றாமரை மலர்ச் சேவடியை வானவர் கை கூப்பி நிரை மலர் கொண்டு ஏத்துவரால் நின்று -21
தழும்பிருந்த தாள் சகடம் சாடி -23
தாய் நாடு கன்றே போல் தண் துழாயான் அடிக்கே போய் நாடிக் கொள்ளும் புரிந்து -30
எரி உருவ வண்ணத்தான் மார்விடந்த மாலதியை யல்லால் மற்று எண்ணத் தான் ஆமோ விமை -31
மனமாசு தீரும் அருவின்சையும் சாரா தனமாய தானே கை கூடும்
புனமேய பூந்துழாயான் அடிக்கே போதொடு நீர் ஏந்தி தாம் தொழா நிற்பார் தமர் -43
பூ மேய மாதவத்தோன் தாள் பணிந்த வாள் அரக்கன் நீண் முடியை பாதமத்தால் எண்ணினான் பண்பு -45
வினை தீர புண் புரிந்த ஆகத்தான் தாள் பணிவார் கண்டீர் அமரர் தம் போகத்தால் பூமி யாள்வார்-46
கூரிய மெய்ஞ்ஞானத்தால் உணர்வார் காண்பரே மேலோருநாள் கைந்நாகம் காத்தான் கழல் -47
அழலும் செரு வாழிஏந்தினான் சேவடிக்கே செல்ல மருவாழி நெஞ்சே மகிழ் -48
நேரே கடிக்கமலத்து உள்ளிருந்தும் காண்கிலான் கண்ணன் அடிக்கமலம் தன்னை அயன் -56

உய நின் திருவடியே சேர்வான் நய நின்ற நன் மாலை கொண்டு நமோ நாரணா வென்னும் சொல் மாலை கற்றேன் தொழுது -57
பழுதின்றி மந்திரங்கள் கற்பனவும் மாலடியே கை தொழுவான் அந்தரம் ஒன்றில்லை யடை-58
நா நாளும் கோணாகணையான் குறை கழலே கூறுவதே நாணாமை நள்ளேன் நயம் -63
வேலைக்கண் ஒராழியான் அடியே ஓதுவதும் ஒர்ப்பனவும் பேராழி கொண்டான் பெயர் -66
நீண் முடியான் கங்கையான் நீள் கழலான் காப்பு -74
மூப்பு உன்னைச் சிந்திப்பார்க்கு இல்லை திரு மாலே நின்னடியை வந்திப்பார் காண்பர் வழி -75
படமுடைய பைந்நாகப் பள்ளியான் பாதமே கை தொழுதும் கொய்ந்நாகப்பூம் போது கொண்டு -78
உராய் உலகு அளந்த நான்று வராகத் தெயிற்று அளவு போதாவாறு என்கொலோ எந்தை அடிக்களவு போந்த படி -84
கனி சாயக் கன்று எறிந்த தோளான் கனை கழலே காண்பதற்கு நன்கு அறிந்த நா வலம் சூழ் நாடு -87
சூடிலும் பொன்னாழி ஏந்தினான் பொன்னடியே சூடுவேற்கு என்னாகில் என்னே எனக்கு -88
வரத்தால் வலி நினைந்து மாதவ நின் பாதம் சிரத்தால் வணங்கானாம் என்றே
உரத்தினால் ஈரரியாய் நேர் வலியோனாய விரணியனை ஒரரியாய் நீ இடந்த தூன்-90
ஏனத்துருவாய் உலகிடந்த ஊழியான் பாதம் மருவாதார்க்கு உண்டாமோ வான் -91
பொறி யுகிரால் பூவடியை ஈடழித்த பொன்னாழிக் கையா நின் சேவடி மேல் ஈடழியச் செற்று-93
உன் தன அடி சேர்ந்து அருள் பெற்றான் அன்றே பொடி சேர் அனல் கங்கை ஏற்றான் அவிர் சடை மேல் பாய்ந்த புனல் கங்கை என்னும் பேர்ப் பொன் -97
ஓரடியும் சாடுதைத்த ஒண் மலர்ச் சேவடியும் ஈரடியும் காணலாம் என்நெஞ்சே
ஓரடியால் தாயவனைக் கேசவனைத் தண் துழாய் மாலை சேர் மாயவனையே மனத்து வை -100

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

இரண்டாம் திருவந்தாதி –

பரிசு நறு மலரால் பாற் கடலான் பாதம் புரிவார் புகப் பெறுவர்-3
நிகரில்லாப் பைங்கமலம் ஏந்திப் பணிந்தேன் பனி மலராள் அங்கம் வலம் கொண்டான் அடி -4
அடி மூன்றில் இவ்வுலகம் அன்று அளந்தாய் போலும் அடி மூன்று இரந்தவன் அவனி கொண்டாய் படி நின்ற நீரோத மேனி நெடுமாலே நின்னடியை யாரோத வல்லார் அறிந்து -5
பேரோதி ஏத்தும் பெரும் தவத்தோர் காண்பரே காரோத வண்ணன் கழல் -6
தழல் எடுத்த போராழி ஏந்தினான் பொன் மலர்ச் சேவடியே ஓராழி நெஞ்சே யுகந்து -7
கடை நின்று அமரர் கழல் தொழுது நாளும் இடை நின்ற வின்பத்தராவர் புடை நின்ற நீரோத மேனி நெடுமாலே நின்னடியை யாரோத வல்லாரவர் -11
அரவணையான் பாதம் எவர் வணங்கி ஏத்தாதார் -12
தொடர் எடுத்த மால் யானை சூழ் காயம் புக்கு அஞ்சி படர் எடுத்த பைங்கமலம் கொண்டு அன்று இடர் அடுக்க ஆழியான் பாதம் பணிந்து அன்றே பாழி தான் எய்திற்று பண்டு -13
வாமன் திருமருவு தாள் மருவு சென்னியரே செவ்வே அரு நரகம் சேர்வது அரிது -21
தாழ்ந்த விளங்கனிக்கு கன்று எறிந்து வேற்று உருவாய் ஞாலம் அளந்து அடிக் கீழ்க் கொண்டவன் -23
வராகத் தணி யுருவன் பாதம் பணியுமவர் கண்டீர் மணி யுருவம் காண்பார் மகிழ்ந்து -31
மகிழ்ந்தது சிந்தை திருமாலே மற்றும் மகிழ்ந்தது உன் பாதமே போற்றி -32
வகையால் அவனி இரந்து அளந்தாய் பாதம் புகையால் நறு மலராள் முன்னே -34
பொருந்திய நின் பாதங்கள் ஏத்திப் பணியாவேல் பல் பிறப்பும் ஏதங்கள் எல்லாம் எமக்கு -37
திருப் பொலிந்த ஆகத்தான் பாதம் அறிந்தும் அறியாத போகத்தால் இல்லை பொருள் -40
அருளாலே மா மறையோர்க்கு ஈந்த மணி வண்ணன் பாதமே நீ மறவேல் நெஞ்சே நினை -41
சரம் துரந்தான் தாள் இரண்டும் ஆர் தொழுவார் பாதம் அவை தொழுவது அன்றே என் சீர் கெழு தோள் செய்யும் சிறப்பு -43
அளவரிய வேதத்தான் வேங்கடத்தான் விண்ணோர் முடி தோயும் பாதத்தான் பாதம் பயின்று -45
மாலை யரியுருவன் பாத மலர் அணிந்து காலை தொழுது எழுமின் -47
நெஞ்செ மணி வண்ணன் பாதம் மதிக்கண்டாய் -51

உரிமையால் ஏத்தினோம் பாதம் இருந்தடக்கை எந்தை பேர் நால் திசையும் கேட்டீரே நாம் -57
நின்றதோர் பாதம் நிலம் புதைப்ப நீண்ட தோள் சென்று அளந்தது என்பர் திசை எல்லாம் -61
அணிந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய் -65
பூ மேய செங்கமல நாபியான் சேவடிக்கே ஏழ் பிறப்பும் தண் கமலம் யேய்ந்தார் தமர் -69
விடம் காலும் தீவாய் அரவணை மேல் தோன்றல் திசை அளப்பான் பூவாரடி நிமிர்த்த போது-71
உள்ளம் போது மணி வேங்கடவன் மலரடிக்கே செல்ல அணி வேங்கடவன் பேராய்ந்து -72
யானே இருந்தமிழன் நன் மாலை இணை அடிக்கே சொன்னேன் பெருந்தமிழன் நல்லெண பெரிது -74
ஆதிக்கண் நின்ற அறிவன் அடி இணையே ஓதிப் பணிவது உறும் -76
உத்தமன் நற் பாதம் உறுங்கண்டாய் ஒண் கமலம் தன்னால் -77
தவம் செய்து நான்முகனே பெற்றான் தாரணி நிவந்தளிப்ப நீட்டிய பொற் பாதம் சிவந்த தன் கை யனைத்தும் ஆரக் கழுவினான் -78
ஆர்ந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய் ஆர்ந்த அடிக்கோலம் கண்டவர்க்கு என்கொலோ -80
ஒளி திகழும் சேவடியான் வான் திகழும் சோதி வடிவு -81
நரங்கலந்த சிங்கமாய் கீண்ட திருவன் அடி இணையே அங்கண் மா ஞாலத்து அமுது -84
இரு நிலத்தைச் சென்று ஆங்கு அளந்த திருவடியை அன்று
கருக் கோட்டியுள் கிடந்தது கை தொழுதேன் கண்டேன் திருக் கோட்டி எந்தை திறம் -87
பின்னால் அரு நரகம் சேராமல் பேதுறுவீர் முன்னால் வணங்க முயல்மினோ

பன்னூல் அளந்தானைக் கார்க்கடல் சூழ் ஞாலத்தை எல்லாம் அளந்தான் அவன் சேவடி -91
அடியாள் முன் கஞ்சனைச் சேற்று -92
இறை எம்பெருமான் அருள் என்று இமையோர் முறை நின்று மொய்ம்மலர்கள் தூவ

அறை கழல சேவடியான் செங்கன் நெடியான் குறளுருவாய் மாவடிவின் மண் கொண்டான் மால் -99

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

மூன்றாம் திருவந்தாதி —

இன்றே கழல் கண்டேன் ஏழ் பிறப்பும் யான் அறுத்தேன் -2
உலகம் உண்டும் உமிழ்ந்தும் நீரேற்று மூவடியால் அன்று உலகம் தாயோன் அடி -4
அடி வண்ணம் தாமரை அன்று உலகம் தாயோன் -5
அலர்மேலோன் கால் கழுவ கங்கை நீர் கான்ற கழல் -6
கழல் தொழுதும் வா நெஞ்சே -7
கண்ணும் கமலம் கமலமே கைத்தலமும் மண் அளந்த பாதமும் மற்றவையே -9
படி வட்டத் தாமரை பண்டு உலகம் நீர் ஏற்று அடி வட்டத்தால் அளப்ப நீண்ட முடி வட்டம் -13
நாற்பால வேதத்தான் வேங்கடத்தான் விண்ணோர் முடி தோயும் பாதத்தான் பாதம் பணிந்து -14

-எந்தை இணை அடிக்கே யாளாய் மறவாது வாழ்த்துக வென்வாய்-17
தாவிய நின் எஞ்சா இணை அடிக்கே ஏழ் பிறப்பும் ஆளாகி அஞ்சாது இருக்க அருள் -18
இருளாத சிந்தையராய்ச் சேவடிக்கே செம்மலர் தூயக் கை தொழுது முந்தையராய் நிற்பார்க்கு முன் -19
முன்னுலகம் உண்டு உமிழ்ந்தாய்க்கு அவ்வுலகம் ஈரடியால் பின்னழந்து கோடல் பெரிது ஒன்றே -20

அரும்பும் புனந்துழாய் மாலையானை பொன் அம் கழற்கே மனம் துழாய் மாலாய் வரும் -29
பொருந்தும் சுடர் ஆழி யொன்று உடையான் சூழ் கழலே நாளும் தொடர் ஆழி நெஞ்சே தொழுது -24
வண்டு அறையும் தொங்கலான் செம் பொற் கழல் பாடி யாம் தொழுதும் கை -35
செய்ய படை பரவை பாழி பனி நீர் உலகம் அடி யளந்த மாயவர்க்கு -36
மன்னு மணி முடி நீண்டு அண்டம் போய் எண் திசையும் துன்னு பொழில் அனைத்தும் சூழ் கழலே -41
பல கதிர்கள் பாரித்த பைம்பொன் முடியான் அடி இணைக்கே பூரித்து என்நெஞ்சே புரி -44
நீ அன்றே நீர் ஏற்று உலகம் அடி அளந்தாய் -48
முயன்று தொழு நெஞ்சே மூரி நீர் வேலை இயன்ற மரத்தால் ஆலிலையின் மேலால்
பயின்று அங்கோர் மண் நலம் கொள் வெள்ளத்து மாயக் குழவியாய் தண் அலங்கல் மாலையான் தாள் -53

தாளால் சகடம் உதைத்துப் பகடுந்தி கீளா மருதிடை போய்
கேழலாய் -54
பொலிந்த கருடன் மேல் கொண்ட கரியான் கழலே தெருள் தான் மேல் கண்டாய் தெளி -57
வாழும் வகை அறிந்தேன் -எங்கள் பெருமான் அடி சேரப் பெற்று -59
குட நயந்த கூத்தனாய் நின்றான் குறை கழலே கூறுவதே நாதன்னால் உள்ள நலம் -73
ஆய்ந்த வருமறையோன் நான் முகத்தோன் நன்குறங்கில் வாய்ந்த குழவியாய் வாள் அரக்கன் ஏய்ந்த
முடிப்போது மூன்று ஏழு என்று எண்ணினான் ஆர்ந்த அடிப்போது நங்கட்கு அரண் -77
அரவணையான் சேவடிக்கே நேர்படுவான் தான் முயலும் நெஞ்சு -80
இனியவன் கள்ளத்தால் மண் கொண்டு வின் கடந்த பைம் கழலான் உள்ளத்தின் உள்ளே உளன் -83
மது நின்ற தண் துழாய் மார்வன் பொது நின்ற பொன் அம் கழலே தொழுமின் முழு வினைகள் முன்னம் கழலும் முடிந்து -88
விண்ணார் அலம்பிய சேவடி போய் அண்டம் புலம்பிய தோள் எண் திசையும் சூழ -90
மகனை சிறை செய்த வாணன் தோள் செற்றான் கழலே நிறை செய்து என்நெஞ்சே நினை -92
அரியாய் –திருமால் திருவடியே வந்தித்து என்னெஞ்சமே வாழ்த்து -95
தொட்ட படையெட்டும் தோலாத வென்றியான் அட்ட புயகரத்தான் அந்நான்று
குட்டத்துக் கோள் முதலை துஞ்சக் குறித்து எறிந்த சக்கரத்தான் தாள் முதலே நங்கட்குச் சார்வு -99

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

நான்முகன் திருவந்தாதி

குறை கொண்டு நான்முகன் குண்டிகை நீர் பெய்து மறை கொண்ட மந்திரத்தால் வாழ்த்தி
கறை கொண்ட கண்டத்தான் சென்னி மேல் ஏறக் கழுவினான் அண்டத்தான் சேவடியை யாங்கு -9
பல தேவர் ஏத்தப் படி கடந்தான் பாதம் மலர் ஏற விட்டு இறைஞ்சி வாழ்த்த
வலராகில் மார்க்கண்டேயன் கண்ட வகையே வரும் கண்டீர் நீற் கண்டன் கண்ட நிலை -15
அழகியான் தானே அரி யுருவன் தானே பழகியான் தாளே பணிமின் -22
மால் தான் புகுந்த மட நெஞ்சம் மற்றதுவும் பேறாகக் கொள்வேனோ பேதைகாள்
நீறாடி தான் காண மாட்டாத தாரகல சேவடியை யான் காண வல்லேற்கு இது -27
வெறுப்பனோ வேங்கடத்து மேயானை மெய் வினை நோய் எய்தாமல் தான் கடத்தும் தன்மையான் தாள் -34
தாளால் உலகம் அளந்த வசவே கொல் வாளா கிடந்தது அருளும் வாய் திறவான்
நீளோதம் வந்து அலைக்கும் மா மயிலை மா வல்லிக் கேணியான் ஐம் தலை வாய் நாகத்தணை-35
வெற்பென்று வேங்கடம் பாடினேன் -வீடாக்கி நிற்கின்றேன் நின்று நினைக்கின்றேன்
கற்கின்ற நூல் வலையில் பட்டு இருந்த நூலாட்டி கேள்வனார் கால் வலையில் பட்டு இருந்தேன் நான் -40
சென்று வணங்குமினோ சேண் உயர் வேங்கடத்தை நின்று வினை கெடுக்கும் நீர்மையால்
என்றும் கடிக்கமல நான்முகனும் கண் மூன்றத்தானும் அடிக்கமலம் இட்டு ஏத்தும் அங்கு -42
தலை தாளால் பண்டு எண்ணி -44
புரிந்து மலர் இட்டுப் புண்டரீகப் பாதம் பரிந்து படுகாடு நிற்ப -45
கடை நின்று அமரர் கழல் தொழுது நாளும் இடை நின்ற வின்பத்தராவர்
புடை நின்ற நீரோத மேனி நெடுமாலே நின்னடியை ஆரோத வல்லார் ஆவர் -55

ஆள் பார்த்து உழி தருவாய் கண்டு கொள் என்றும் நின் தாள் பார்த்து உழி தருவேன் தன்மையை -60
வைகுண்ட செல்வனார் சேவடி மேல் பாட்டு -75
பாற் கடலான் பாதம் வழுவா வகை நினைந்து வைகல் தொழுவாரை கண்டு இறைஞ்சி வாழ்வார் -89
தமராவார் யாவர்க்கும் தாமரை மேலார்க்கும் அமரர்க்கும் ஆடரவார்த்தாற்கும்
அமரர்கள் தாள் தாமரை மலர்கள் இட்டு இறைஞ்சி மால் வண்ணன் தாள் தாமரை யடைவோம் என்று -91

—————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

திரு விருத்தம்

முகில் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணாட்டவர் மூதுவராம் தொழு நீர் இணை அடிக்கே அன்பு சூட்டிய சூழ் குழற்கே -2
ஆழியைச் சீறி தன் சீறடியால் தைக்கின்ற நாயகம் -34
கண்ணும் செந்தாமரை கையும் அவை யடியோ வவையே -43
எம் ஈசர் விண்ணோர் பிரானார் மாசில் மலரடிக்கீழ் எம்மைச் செர்விக்கும் வண்டுகளே -54
கழல் தலம் ஒன்றே நிலா முழுதாயிற்று ஒரு கழல் போய் நிழல் தர எல்லா விசும்பும் நிறைந்தது -58
ஞாலம் முற்றும் வேயகமாயினும் சோரா வகை இரண்டே யடியால் தாயவன் ஆய்க்குலமாய் வந்து தோன்றிற்று நம் இறையே -61
உலகு அளந்த திருத் தாள் இணை நிலத்தேவர் வணங்குவர் -64
உலகம் எல்லாம் முற்றும் விழுங்கியும் உமிழ்ந்த பிரானார் திருவடிக் கீழ் உற்றும் -65
ஞாலம் தத்தும் பாதனை பாற் கடல் பாம்பனை மேல் பள்ளி கொண்டு அருளும் சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளாரிலும் சீரியரே -79
அன்று உலகு ஈரடியால் தாவின வேற்றை எம்மானை எஞ்ஞான்று தலைப் பெய்வனே -89
தலைப்பெய்து யான் உன் திருவடி சூடும் தகைமையினால் -90
மாவலி மாட்டு இரும் குறளாகி இசையவோர் மூவடி வேண்டிச் சென்ற பெரும் கிறியானை யல்லால் அடியேன் நெஞ்சம் பேணலதே -91

நின்னை விண்ணோர் தாள் நிலம் தோய்ந்து தொழுவர் -92
மெய்ப்படியால் உன் திருவடி சூடும் தகைமை யினார்-94
நல்லார் நவில் குருகூர் நகரான் திரு மால் திருப்பேர் வல்லார் அடிக் கண்ணி சூடிய மாறன் -100

—————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

திருவாசிரியம் –

தாமரை யுந்தித் தனி பெரு நாயக மூ உலகு அளந்த சேவடியோயே-1
உலகு படைத்தது உண்ட வெந்தை அறை கழல் சுடர்ப் பூம் தாமரை சூடுதற்கு அவாவார் உயிர் உருகி உக்க -2
மூ உலகம் விளைத்த வுந்தி மாயக் கடவுள் மா முதல் அடியே -4
மா முதல் அடிப்போது ஓன்று கவிழ்த்து அலர்த்தி மண் முழுதும் அகப்படுத்து ஒண் சுடர் அடிப்போது ஓன்று விண் செலீ இ -5

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

பெரிய திருவந்தாதி –

என்நெஞ்சினார் தாமே அணுக்கராய்ச் சார்ந்து ஒழிந்தார் பூ மேய செம்மாதை நின் மார்வில் சேர்வித்து பாரிடந்த அம்மா நின் பாதத் தருகு -7
கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கண்டாய் வழக்கு -12
அடியால் படி கடந்த முத்தோ அதன்றேல் முடியால் விசும்பு அளந்த முத்தோ –
நெடியாய் செறி கழல் கொள் தாள் நிமிர்த்துச் சென்று உலகம் எல்லாம் அறிகிலமால் நீ யளந்த வன்று -27
புனமேய தண் துழாயான் அடியை தாம் காணும் அஃது அன்றே வண்டுழாம் சீராற்கு மாண்பு -51
இறை முடிறயான் சேவடி மேல் மண்ணளந்த வந்நாள் மறை முறையால் வானாடார் கூடி முறை முறையின் தாதிலகு பூ தெளித்தால் -61
மட நெஞ்சே கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கல் -67
எல்லாம் ஏதமே என்று அல்லால் எண்ணுவனே மண்ணளந்த பாதமே ஏத்தாப் பகல் -80
இப்போதும் இன்னும் இனிச் சிறிது நின்றாலும் எப்போதும் ஈதே சொல் என் நெஞ்சே
எப்போதும் கை கழலா நேமியான் நம் மேல் வினை கடிவான் மொய் கழலே ஏத்த முயல் -87

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

திரு வெழு கூற்றிருக்கை –

மூவடி நானிலம் வேண்டி —
ஒரு முறை ஈரடி மூ வுலகு அளந்தனை —
முந்நீர் வண்ண நின் ஈரடி ஒன்றிய மனத்தால் —
ஆடரவமளியில் அறிதுயில் அமர்ந்த பரம
நின்னடி இணை பணி வன் வரும் இடர் அகல மாற்றோ வினையே

இடம் கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக் கிடப்பான –படம் கொண்ட பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் திருப் பாதங்களே

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

சிறிய திருமடல் –

ஆரால் இவ்வையம் அடி யளப்புண்டது தான் –
ஓராயிரம் பண வெங்கோவியல் நாகத்தை வாராய் எனக்கென்று மற்றதன் மத்தகத்து சீரார் திருவடியால் பாய்ந்தான் —
—————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-
பெரிய திருமடல் –

தாமரை போல் மன்னிய சேவடியை —
அடி இணையை தன்னுடைய அங்கைககளால் தான் தடவ தான் கிடந்தது —
கொடும் கதிரோன் துன்னு வெயில் வருத்த வெம்பரல் மேல் பஞ்சடியால் மன்னன் ராமன் பின் வைதேவி என்று உரைக்கும் அன்ன நடைய வணங்கு நடந்திளலே –
கழற்கால் பொன்னுலகம் ஏழும் கடந்து —
மன்னன் திருமார்பும் வாயும் அடி இணையும் பன்னு கர தலமும் கண்களும் பங்கயத்தின் பொன்னியல் காடார் மணி வரை மேல் பூத்தது போல் —
மன்னை மனம் கொள்ள வஞ்சித்து நெஞ்சுருக்கி என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப மூவடி மண் மன்னா தருக்க என்று வாய் திறப்ப –
மேல் எடுத்த பொன்னார் கனை கழற்கால் ஏழ் உலகும் போய் கடந்து —

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

திருவாய்மொழி –

உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் எவன் அவன் மயர்வற மதி நலம் அருளினான் எவன் அவன்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி எவன் அவன் துயரறு சுடரடி தொழுது ஏழு என் மனனே -1-1-1-
எண் பெருக்கு அந் நலத்து ஒண் பொருள் ஈறில வண் புகழ் நாரணன் திண் கழல் சேரே -1-2-10
மலர்மகள் விரும்பும் நமரும் பெரலடிகள் -1-3-1-
நாளும் நம் திரு உடை யடிகள் தம் நலம் கழல் வணங்கி -1-3-8
பெரு நிலம் கடந்த நல்லடிப் போது அயர்ப்பிலன் அலற்றுவன் தழுவுவன் வணங்குவன் அமர்ந்தே -1-4-10
முன் செய்த முழு வினையால் திருவடிக் கீழ் குற்றேவல் முன் செய்ய முயலாதேன் அகல்வதுவோ விதியினமே -1-4-2
அருளாத திருமாலார்க்கு என் பிழைத்தாள் திருவடியின் தகவினுக்கு என்று ஒரு வாய் சொல் என் பிழைக்கும் இளங்கிளியே யான் வளர்த்த நீ யலையே -1-4-7-
நாடாத மலர் நாடி நாடோறும் நாரணன் தாள் வாடாத மலரடிக் கீழ் வைக்கவே வகுக்கின்று -1-4-9-
சேயோன் எல்லா வறிவுக்கும் திசைகள் எல்லாம் திருவடியால் தாயோன் எல்லா எவ் உயிர்க்கும் தாயோன் தான் ஒருவனே -1-5-3

வானோர் சோதி மணி வண்ணா மதுசூதா யருளாய் உன் தேனே மலரும் திருப்பாதம் சேருமாறு வினையேனே -1-5-5-
நீள் கடல் சூழ் இலங்கைக் கோன் தோள்கள் தலை துணி செய்தான் தாள்கள் தலையில் வணங்கி நாள் கடலைக் கழிமினே-1-6-7-
நாதன் ஞாலம் கொள் பாதன் என் அம்மான் ஓதம் போல் கிளர் வேத நீரனே -1-9-10
தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும் தாளிணை மேலும் புனைந்த தண் அம் துழாயுடை அம்மான் -1-9-7-
நெற்றியுள் நின்று என்னை யாளும் நிரை மலர்ப் பாதங்கள் சூடி -1-10-10-
நெஞ்சே –உலகு ஏழும் ஓர் மூவடி கொண்டானை கண்டு கொண்டனை நீயுமே -2-1-5-
கலவா வெம்மையும் ஏழு உலகும் நின் உள்ளே தோற்றிய இறைவன் என்று
வெள்ளேறன் நான்முகன் இந்திரன் வானவர் புள்ளூர்தி கழல் பணிந்து ஏத்துவரே 2-3-10-
அறியாமைக் குறளாய் நிலம் மாவலி மூவடி என்று அறியாமை வஞ்சித்தாய் எனதாவியுள் கலந்தே -2-3-3-

தனியேன் வாழ் முதலே பொழில் ஏழும் ஏனம் ஒன்றாய் நுனியார் கோட்டில் வைத்தாய் உன்ன பாதம் சேர்ந்தேனே -2-3-5-
செந்தாமரை தடங்கண் செங்கனிவாய் செங்கமலம் செந்தாமரை யடிக்கள் செம்பொன் திரு வுடம்பே -2-5-1-

என்னுள் கலந்தவன் செங்கனிவாய் செங்கமலம் மின்னும் சுடர் மலைக்கு கண் பாதம் கை கமலம் -2-5-3-
அப்பொழுதை தாமரைப்பூ கண் பாதம் கை கமலம் -2-5-4-
என் அம்மான் கண்ணனுக்கு நேரா வாய் செம்பவளம் கண் பாதம் கை கமலம் -2-5-5-
மாறி மாறி பல பிறப்பும் பிறந்து அடியை அடைந்து உள்ளம் தேறி ஈறில் இன்பத்து வெள்ளம் யான் மூழ்கினேன் -2-6-8-
விட்டிலங்கு செஞ்சோதித் தாமரை பாதம் கைகள் கண்கள் -2-7-5
பணிந்து பல்லூழி யூழி நின் பாத பங்கயமே மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய் வல்லை கான் என் வாமனனே -2-7-7-
வாமனன் என் மரகத வண்ணன் தாமரைக் கண்ணினன் காமனைப் பயந்தாய் என்று என்று உன் கழல் பாடியே பணிந்து -2-7-8-
தீர்த்தன் உலகு அளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம் சேர்த்தி அவையே சீவன் முடி மேல் தான் கண்டு பார்த்தன் தெளிந்து -2-8-6-
எம்மா வீட்டுத் திறமும் செப்பம் நின் செம்மா பாத பற்புத் தலை சேர்த்து ஒல்லை
கைம்மா துன்பம் கடிந்த பிரானே அம்மா வடியேன் வேண்டுவது ஈதே -2-9-1-
எய்தா நின் கழல் யான் எய்த ஞானக் கை தா காலக் கழிவு செய்யேலே-2-9-2-
ஐயார் கண்டம் அடைக்கிலும் நின் கழல் எய்யாது ஏத்த அருள் செய் எனக்கே -2-9-3-
வாராய் உன் திருப்பாத மலர்க்கீழ் பேராதே யான் வந்து அடையும்படி தாராதாய்-2-9-7
உன் பொன்னடிச் சேர்த்து ஒல்லை வேறே போக எஞ்ஞான்றும் விடலே -2-9-10

அடிச்சோதியாய் நீ நின்ற தாமரையாய் அலர்ந்ததுவோ -3-1-1-
கட்டுரைக்கில் தாமரை நின் கண் பாதம் கை ஒவ்வா -3-1-2-
மா சூணா வுன பாத மலர்ச் சோதி மழுங்காதே -3-1-8-
தொன் மா வால் வினைத் தொடர்களை மூதலரிந்து நின் மா தாள் சேர்ந்து நிற்பது எஞ்ஞான்று கொலோ -3-2-5-
தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து நின் தாள் இணைக் கீழ் வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகை யருளாய் வந்தே -3-2-4-
பரமா நின் நற் பொற் சோதித் தாள் நனுகுவது எஞ்ஞான்றே -3-2-6-
ஒவுதலின்றி உன் கழல் வணங்கிற்றிலேன்–கூவுகின்றேன் காண்பான் எங்கு எய்தக் கூவுவனே -3-3-8-
ஓயும் மூப்புப் பிறப்பு இறப்பு பிணி வீயுமாறு செய்வான் திருவேங்கடத்து ஆயன் நாள் மலராம் அடித்தாமரை வாயுள்ளும் மனத்துள்ளும் வைப்பார்கட்கே -3-3-9
தாள் பரப்பி மண் தாவிய ஈசனை நீள் பொழில் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் –வாழ்வர் -3-3-11
அம் கதிர் அடியன் என்கோ-3-4-3-
வானவர் தம்மை யாளுமவனும் நான்முகனும் சடை முடி யண்ணலும் செம்மையாலவன் பாத பங்கயம் சிந்தித்து எத்தித் திரிவரே -3-6-4-
அன்று தேர் கடவிய பெருமான் கனை கழல் காண்பது என்று கொல் கண்களே -3-6-10-

எந்தை பிரான் தன்னை பாதம் பணிய வல்லாரைப் பணியுமவர் கண்டீர் ஓதும் பிறப்பிடை தோறு எம்மை யாளுடையார்களே -3-7-3
சன்ம சன்மாந்தரம் காத்து அடியார்களைக் கொண்டு போய் தன்மை பெறுத்தித் தன தாளிணைக் கீழ் கொள்ளும் அப்பனை
தொன்மை பிதற்ற வல்லாரைப் பிதற்றுமவர் கண்டீர் நன்மை பெறுத்து எம்மை நாள் உய்யக் கொள்கின்ற நம்பரே -3-7-7-
அடியார்ந்த வையம் உண்டு ஆலிலை ஆனவசம் செய்யும் படியாதுமில் குழவிப்படி எந்தை பிரான் தனக்கு
அடியார் தம் அடியார் அடியார் தமக்கு அடியார் அடியார் தம் அடியார் அடியோங்களே -3-7-10-
முடியானே மூவுலகும் தொழுது ஏத்தும் சீர் அடியானே -3-8-1-
கொள்வன் நான் மாவலி மூவடி தா வென்ற கள்வனே -3-9-9
பொருந்திய மா மருதினிடை போய எம் பெருந்தகாய் உன் கழல் காணிய பேதுற்று
வருந்தி நான் வாசக மாலை கொண்டு உன்னையே இருந்து இருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே -3-9-10-

எல்லையில் மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யானோர் துக்கம் இலேனே -3-10-8-
திரு நாரணன் தாள் காலம்பெறச் சிந்தித்து உய்மினோ -4-1-1-
திருமாலை விரைந்து அடி சேர்மினோ -4-1-2-
கடி சேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ -4-1-3-
பனைத்தாள் மத களிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ-4-1-4 –
கொடி மன்னு புள்ளுடை அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ 4-2-9
அக்தே உய்யப் புகுமாறு என்று கண்ணன் கழல்கள் மேல் கொய் போம் பொழில் சூழ் குருகூர் சடகோபன் குற்றேவல் -4-2-11-
அண்ணலார் தாளிணை மேல் அணி தண்ணம் துழாய் என்றே மாலுமால் வல்வினையேன் மடவல்லியே -4-2-1-
குரவை பிணைந்தவர் நல்லடி மேல் அணி நாறு துழாய் என்றே சொல்லுமால் -4-2-2-

தேவர்கள் மா முனிவர் இறைஞ்ச நின்ற சேவடி மேல் அணி செம் பொன் துழாய் என்றே கூவுமால் -4-2-3
பிரான் பாதங்கள் மேல் அணி பைம் பொன் துழாய் என்று ஒதுமால் -4-2-4
கோவலனார் குடக் கூத்தனார் தாள் இணை மேல் அணி தண் அம துழாய் என்றே நாளு நாள் நைகின்றதால் –4-2-5
ஆதி அம் காலத்து அகலிடம் கீண்டவர் பாதங்கள் மேல் அணி பைம் பொன் துழாய் என்றே ஓதும் -4-2-6
மடந்தையை வண் கமலத் திரு மாதினை தடம் கொள் தார் மார்பினில் வைத்தவர் தாளின் மேல் வடம் கொள் பூம் தண் துழாய் மலர்க்கே இவள் மடங்குமால் – 4-2-7
கொம்பு போல் சீதை பொருட்டு இலங்கை நகர் அம்பு எரி உய்த்தவர் தாள் இணை மேல் வம்பு அவிழ் தண் அம் துழாய் மலர்க்கே இவள் நம்புமால் – 4-2-8
மின் செய் பூண் மார்பினன் கண்ணன் கழல் துழாய் பொன் செய் பூண் மென் முலைக்கு என்று மெலியுமெ -4-2-10
மெலியு நோய் தீர்க்கும் நம் கண்ணன் கழல்கள் மேல் மலி புகழ் வண் குருகூர் சடகோபன் சொல் -4-2-11-

கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -4-3-6-
குரை கழல்கள் நீட்டி மண் கொண்ட கோல வாமனா குரை கழல் கை கூப்புவார்கள் கூட நின்ற மாயனே -4-3-7
உய்வுபாயம் மற்று இன்மை தேறிக் கண்ணன் ஒண் கழல்கள் மேல் செய்ய தாமரை பழனத் தென்னன் குருகூர்ச் சடகோபன் -4-3-11-
வெருவிலும் வீழ்விலும் ஓவாக் கண்ணன் கழல்கள் விரும்புமே -4-4-8-
தண் தாமரை சுமக்கும் பாதப் பெருமானைச் சொல் மாலைகள் சொல்லுமாறு அமைக்க வல்லேற்கு இனி யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே -4-5-8-
மதுவார் துழாய் முடி மாயப்பிரான் கழல் வாழ்த்தினால் அதுவே இவள் உற்ற நோய்க்கும் அரு மருந்தாகுமே -4-6-3-
அணி நிற மாயன் தமரடி நீறு கொண்டு அணிய முயலின் மற்று இல்லை கண்டீர் இவ் வணங்குக்கே-4-6-6-

வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் திருப்பாதம் பணிந்து இவள் நோய் இது தீர்த்துக் கொள்ளாது போய் ஏதம் பரிந்து அல்ல செய்து -4-6-8-
இன் நோய்க்கும் ஈதே மருந்து ஊழ் மையில் கண்ணபிரான் கழல் வாழ்த்துமின் உன்னித்தே -4-6-9-
கண்டு கொண்டு என் கைகள் ஆர நின் திருப் பாதங்கள் மேல் எண் திசையும் உள்ள பூக்கொண்டு ஏத்தி உகந்து உகந்து -4-7-8-
கண்ணாளா கடல் கடைந்தாய் உன் கழற்கே வரும் பரிசு தண்ணாவா தடியேனைப் பணி கொண்டாய் சாமாறே -4-9-1-
கடல் வண்ணா அடியேனை பண்டே போல் கருதாது உன்னடிக்கே கூய்ப்பணி கொள்ளே -4-9-3-
வள்ளலே மணி வண்ணா உன் கழற்கே வரும் பரிசு வள்ளல் செய்து அடியேனை உனது அருளால் வான்காயே -4-9-4
இமையோர் வாழ் தனி முட்டை கோட்டையினில் கழித்து என்னை உன் கொழும் சோதி யுயரத்து கூட்டரிய திருவடிகள் எஞ்ஞான்று கூட்டுதியே -4-9-8-
கூட்டு நின் குரை கழல்கள் இமையோரும் தொழா வகை செய்து ஆட்டுதி நீ அரவணையாய் அடியேனும் அஃது அறிவன்
வேட்கை எல்லாம் விடுத்து என்னை உன் திருவடியே சுமந்து உழல கூட்டரிய திருவடிகள் கூட்டினை நான் கண்டேனே -4-9-9-
ஒண் தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப கண்ட சதிர் கண்டு ஒழிந்தேன் அடைந்தேன் உன் திருவடியே -4-9-10-
திருவடியை நாரணனைக் கேசவனைப் பரஞ்சுடரை திருவடி சேர்வது கருதிச் செழுங்குருகூர்ச் சடகோபன்

திருவடி மேல் உரைத்த தமிழ் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும் திருவடியே யடைவிக்கும் திருவடி சேர்ந்து ஒன்றுமினே -4-9-11

ஊர்ந்த சகடம் உதைத்த பாதத்தான் பேய் முலை சார்ந்து சுவைத்த செவ்வாயன் என்னை நிறை கொண்டான் -5-3-3
ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்து ஒழிந்தாய் உனக்கோர் கைம்மாறு நான் ஓன்று அறியேன் எனதாவியும் உனதே -5-7-10
தெய்வ நாயகன் நாரணன் திரி விக்கிரமன் அடியினை மிசை கொய் கொள் போம் பிலில் சூழ் குருகூர் சடகோபன் -5-7-10

சென்னாள் எந்நாள் அந்நாள் உனதாள் பிடித்தே செலக் காணே -5-8-3-
செந்தாமரைக் கண்ணா தொழுவனேனை யுன தாள் சேரும் வகையே சூழ் கண்டாய் -5-8-5-
சூழ் கண்டாய் என் தொல்லை வினையை யறுத்து உன்னடி சேரும் ஊழ் கண்டு இருந்தே தூராக் குழி தூரத்து எனை நாள் அகன்று இருப்பன் -5-8-6

களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்றிலேன் வளைவாய் நேமிப்படையாய் குடந்தைக் கிடந்த மா மாயா
தளரா வுடலம் எனதாவி சரிந்து போம் போது இளையாது உனதாள் ஒருங்கப் பிடித்து போத இசை நீயே -5-8-8-
இசைவித்து என்னை உன் தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மானே அசைவில் அமரர் தலைவர் தலைவா ஆதிப் பெரு மூர்த்தி -5-8-9-
உழலை யென்பின் பேய்ச்சி முலை யூடுஅவளை உயிர் உண்டான் கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட குருகூர் சடகோபன் -5-8-11
திருவல்ல வாழ் உறையும் கோனாரை அடியேன் அடி கூடுவது என்று கொலொ-5-9-1-
திருவல்ல வாழ் நகருள் நின்ற பிரான் அடி நீர் அடியோம் கொண்டு சூடுவதே -5-9-2-
திருவல்ல வாழ் நீடு உறைகின்ற பிரான் கழல் காண்டும் கொல் நிச்சலுமே -5-8-3-
காண்பது எஞ்ஞான்று கொலொ —திருவல்ல வாழ் மாண் குறள் கோலப் பிரான் மலர்த் தாமரைப் பாதங்களே -5-9-6
பாதங்கள் மேலணி பூம் தொழக் கூடும் கொல் பாவை நல்லீர் -5-9-7-

நாடொறும் வீடின்றியே தொழக் கூடும் கொல் –திருவல்ல வாழ் நீடு உறைகின்ற பிரான் நிலம் தாவிய நீள் கழலே -5-9-8-

திருவல்ல வாழ் கழலின் மலி சக்கரப் பெருமானது தொல்லருளே -5-9-9-
நாமங்கள் ஆயிரம் உடைய நம்பெருமான் அடி மேல் சேமம் கொள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் தெரிந்து உரைத்த —இவை பத்தும் -5-9-11
பேர்ந்தோர் சாடிறச் செய்ய பாதம் ஒன்றால் செய்த நின் சிறுச் சேவகமும் –என் நெஞ்சை யுருக்குங்களே-5-10-3-
அடியை மூன்றை யிரந்தவாரும் அங்கே நின்று ஆழ் கடலும் மண்ணும் விண்ணும் முடிய

ஈரடியால் முடித்துக் கொண்ட முக்கியமும் –நெஞ்சம் நின் தனக்கே கரைந்து உகும் -5-10-9-
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் நமக்கு என்று நாடொறும் ஏக சிந்தையனாய்க் குருகூர் சடகோபன் மாறன் -5-10-11-
திரு வண் வண்டூர் நாதன் ஞாலம் எல்லாம் உண்ட நம் பெருமானைக் கண்டு பாதம் கை தொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே-6-1-2-
திரு வண் வண்டூர் கரு வண்ணம் செய்ய வாய் செய்ய கண் செய்ய கை செய்ய கால் செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்தக் கண்டே -6-1-7-
திரு வண் வண்டூர் –கரும் திண் மா முகில் போல் திருமேனி யடிகளையே -6-1-8-

அகல் ஞாலம் கொண்ட வன் கள்வன் அடி மேல் குருகூர் சடகோபன் சொன்ன -6-1-11
உன் தாமரைத் தடம் கண் விழிகளின் அகவலைப் படுப்பான் அழித்தாய் உன் திருவடியால் -6-2-9-
விண்ணோர் சிரங்களால் வணங்கும் திரு விண்ணகர் சேர்ந்த பிரான் வரம் கொள் பாதம் அல்லால் இல்லை யாவர்க்கும் வன் சரணே -6-3-7
தன சரண் நிழல் கீழ் உலகம் வைத்தும் வையாதும் தென் சரண் திசைக்கு திரு விண்ணகர் சேர்ந்த பிரான்
என் சரண் என் கண்ணன் என்னை ஆளுடை என் அப்பனே -6-3-8-
திரு விண்ணகர் சேர்ந்த பிரான் கழல்கள் அன்றி மற்றோர் களை கண் இலம் காண்மின்களே-6-3-10-
காண்மின்கள் உலகீர் என்று கண் முகப்பே நிமிர்ந்த தாளிணை யன்று என்ன குருகூர் சடகோபன் சொன்ன ஆணை ஆயிரத்து -6-4-11-
விண் மிசை தான தாமமே புக மேவிய சோதி தன் தாள் நண்ணி நான் வணங்கப் பெற்றேன் எனக்கு யார் பிறர் நாயகரே -6-4-10-
கேசவன் அடி இணை மிசைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன தூய வாயிரம் -6-4-11
கையேடு கால் செய்ய கண்ணபிரானுக்கு என் தையல் இழந்தது தன்னுடைச் சாயே -6-6-7-

என் கண்ணன் தன் மன்னு நீள் கழல் மேல் தண் துழாய் நமக்கு அன்றி நல்கான் -6-8-6-
மாற்றங்கள் ஆய்ந்து கொண்டு மது சூத பிரான் அடி மேல் நாற்றம் கொள் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர் சடகோபன் சொன்ன -6-9-11
தளர்ந்தும் முறிந்தும் சகட வசுரருடல் வேறா பிளந்தே வீயத் திருக் காலாண்ட பெருமானே -6-9-4-
பாயோரடி வைத்ததன் கீழ்ப் பரவை நிலம் எல்லாம் தாய் ஓரடியால் எல்லா வுலகும் தடவந்த மாயோன் -6-9-6-
தாவி வையம் கொண்ட தடம் தாமரை கட்கே கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ -6-9-9-
உலகம் உண்ட பெரு வாயா உலப்பில் கீர்த்தி யம்மானே நிலவும் சுடர் சூழ் ஒளி மூர்த்தி நெடியாய் அடியேன் ஆர் உயிரே
திலதம் உலக்குக்காய் நின்ற திருவேங்கடத்து எம்பெருமானே குல தொல் அடியேன் உனபாதம் கூடுமாறு கூறாயே -6-10-1-
திருவேங்கடத்தானே ஆறாவன்பில் அடியேன் உன்னடி சேர் வண்ணம் அருளாயே -6-10-2-
திருவேங்கடத்தானே அண்ணலே யுன்னடி சேர அடியேற்கு ஆவா வென்னாயே -6-10-3-
திருவேங்கடத்தானே பூவார் கழல்கள் அருவினையேன் பொருந்துமாறு புணராயே-6-10-4-

திருவேங்கடத்தானே திணரார் ச சார்ங்கத்துஉனபாதம் சேர்வது அடியேன் எந்நாளே-6-10-5-
எந்நாளே நாம் மண்ணளந்த இணைத் தாமரைகள் காண்பதற்கு என்று எந்நாளும் நின்று இமையோர்கள் ஏத்தி இறைஞ்சி இன இனமாய்
மெய் நா மனத்தால் வழிபாடு செய்யும் திருவேங்கடத்தானே மெய் நான் எய்தி எந்நாள் உன்னடிக் கண் அடியேன் மேவுவதே -6-10-6-
திருவேங்கடத்து எம்பெருமானே நோடியார் பொழுது உனபாதம் காணா நோலாது ஆற்றேனே -6-10-7-
நோலாது ஆற்றேன் உனபாதம் காண வென்று நுண் உணர்வின் நீலார் கண்டத்து அம்மானும் நிறை நான்முகனும் இந்திரனும்
சேலேய் கண்ணார் பலர் சூழ விரும்பும் திருவேங்கடத்தானே மாலை மயக்கி யடியேன் பால் வந்தாய் போலே வாராயே -6-10-8-

திருவேங்கடத்தானே அந்தோ வடியேன் உனபாதம் அகலகில்லேன் இறையுமே -6-10-9-
அகலகில்லேன் இறையும் என்று அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா நிகரில் புகழாய் யுலகம் மூன்று உடையாய் என்னை யாள்வானே
நிகரில் அமரர் முனிக் கணங்கள்விரும்பும்திருவேங்கடத்தானே புகல் ஓன்று இல்லா வடியேன் உன்னடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -6-10-10-
அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்து அடியீர் வாழ்மின் என்று அருள் கொடுக்கும் -6-10-11-
ஐவரால் குமை தீற்றி என்னை உன் பாத பங்கயம் நண்ணிலா வகையே நலிவான் இன்னம் எண்ணுகின்றாய் -7-1-1-
ஐவரால் வினையேனை மோதுவித்து உன் திருவடிச் சாதியா வகை நீ தடுத்து என் பெறுதி யந்தோ –7-1-3-
ஐவரைக் காட்டி உன்நடிப் போது நான் அணுகா வகை செய்து பொதி கண்டாய் -7-1-4-
என் பரஞ்சுடரே என்று உன்னை யலற்றி உன் இணைத் தாமரைகட்கு அன்புருகி நிற்கும் அது நிற்கச் சுமடு தந்தாய் -7-1-10-

உன் சரணம் சார்வதே வலித்த தையலை மையல் செய்தானே -7-2-5-
ஆழி எழச் சங்கும் வில்லும் எழ திசை வாழி எழத் தாண்டும் வாளும் எழ

அண்டம் மோழை எழ முடி பாதம் எழ அப்பன் ஊழி எழ உலகம் கொண்டவாறே -7-4-1-
சேட்பால் பழம்பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி தாட்பால் அடைந்த தன்மை யறிவாரை யறிந்துமே -7-5-3-
சூழல்கள் சிந்திக்கில் மாயன் கழல் அன்றிச் சூழ்வாரோ-7-5-5-
வார்த்தை அறிபவர் மாயவர்க்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ பெர்த்த பிறப்பொடு நோயொடு மூப்பொடு இறப்பிவை பேர்த்து
பெரும் துன்பம் வேரற நீக்கித் தன் தாளிணைக் கீழ்ச சேர்த்து அவன் செய்யும் சேமத்தை எண்ணித் தெளிவற்றே -7-6-10-
பாமரு மூவுலகு அளந்த பற்ப பாதாவோ -7-6-1-
என்று கொல் சேர்வது அந்தோ அரண் நான்முகன் ஏத்தும் செய்ய நின் திருப் பாதத்தை யான் -7-6-2-
செஞ்சுடர் சோதிகள் பூத்து ஒரு மாணிக்கம் சேர்வது போல் அந்தர மேல் செம்பட்டோடு
அடி யுந்தி கை மார்வு கண் வாய் செஞ்சுடர் சோதி விடவுறை என் திரு மார்பனையே -7-6-6-
மலரடிப் போதுகள் என் நெஞ்சத்தே எப் பொழுதும் இறுதி வணங்கபலர் அடியார் முன்பு அருளிய பாம்பணையப்பன் அமர்ந்து உறையும் -7-10-5-

அன்று மற்று ஓன்று இலேன் சரணே என்று அகலிரும் பொய்கையின்வாய் நின்று தன் நீள் கழல் ஏத்திய ஆணையின் நெஞ்சிடர் தீர்த்த பிரான் -7-10-8-
தீர்த்தனுக்கு அற்ற பின் மற்றோர் சரண் இல்லை என்று எண்ணி தீர்த்தனக்கே தீர்த்த மனத்தனனாகிச் செழும் குருகூர் சடகபன் சொன்ன -7-10-11-
தாள்களை எனக்கே தலைத் தலைச் சிறப்பத் தந்த பேருதவிக் கைம்மாறா தோள்களை யாரத் தழுவி என் உயிரை அறவிலை செய்தனன் சோதீ நீ -8-2-10-
என் நெஞ்சு என்ன நின்னிடையேன் அல்லேன் என்று நீங்கி நேமியும் சங்கும் இரு கைக் கொண்டு
பன்னெடும் சூழ் சுடர் ஞாயிற்றோடு பால் மதியேந்தி யோர் கோல நீல நன்னெடும் குன்றம் வருவது ஒப்பான் நாண் மலர்ப் பாதம் அடைந்ததுவே -8-3-10-
பாதம் அடைவதன் பாசத்தாலே மற்ற வன் பாசங்கள் முற்ற விட்டு கோதில் புகழ்க் கண்ணன் தன்னடி மேல் வண் குருகூர் சடபோபன் சொன்ன தீதில் அந்தாதி -8-3-11

தாளும் தோளும் கைகளை யாரத் தொழக் காணேன் நாளும் நாளும் நாடுவன் அடியேன் ஞாலத்தே -8-3-3-
என்றே என்னை உன்னேரார் கோலத் திருவடிக் கீழ் நின்றே ஆட் செய்ய நீ கொண்டு அருள நினைப்பது தான்
குன்று ஏழ் பார் ஏழ் சூழ் கடல் ஞாலம் முழு வேழும் நின்றே தாவிய நீள் கழல் ஆழித் திருமாலே -8-3-8-
திருச் செங்குன்றூர் திருச் சிற்றாறு அறிய மெய்மையே நின்ற வெம்பெருமான் அடி இணை அல்லது ஓர் அரணே-8-4-4-

திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றாறு அதனுள் கண்ட அத திருவடி என்றும் திருச் செய்ய கமலக் கண்ணும் செவ்வாயும் செவ்வடியும் செய்ய கையும்
திருச் செய்ய கமல வுந்தியும் செய்ய கமலை மார்பும் செய்ய வுடையும் திருச் செய்ய முடியும் ஆரமும் படையும் திகழ வென்ன சிந்தை வுளானே -8-4-7-
மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால் தூய செய்ய மலர்களா சோதிச் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள் வாசத்தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே -8-5-1-
சொல்ல மாட்டேன் அடியேன் உன் துளங்கு சோதித் திருப் பாதம் எல்லையில் சீர் இள நாயிறு இரண்டு போல் என்னுள்ள வா -8-5-5-
தொண்டனேன் உன் கழல் காண ஒரு நாள் வந்து தோன்றாயே-8-5-6-
வந்து தோன்றாய் அன்றேல் உன் வையம் தாய மலரடிக் கீழ் முந்தி வந்து யான் நிற்ப முகப்பே கூவிப் பணி கொள்ளாய்
செந்தண் கமலக் கண் கை கால் சிவந்த வயோர் கரு நாயிறு அந்தமில்லாக் கதிர் பரப்பி அலர்ந்தது ஒக்கும் அம்மானே -8-5-7-
கொண்மின் இடர் கெட உள்ளத்துக் கோவிந்தன் மண் விண் முழுதும் அளந்த ஒண் தாமரை –
மன்னவர் தாம் தொழ வானவர் தாம் வந்து நண்ணு திருக் கடித்தான நகரே -8-6-7-

இருத்தும் வியந்து என்னைத் தன் பொன்னடிக் கீழ் என்று அருத்தித்து எனைத்தோர் பல நாள் அழைத்தேற்கு
பொருத்தமுடை வாமனன் தான் புகுந்து என் தன் கருத்தை யுற வீற்று இருந்தான் கண்டு கொண்டே -8-7-1
கரு மாணிக்கக் குன்றத்துத் தாமரைபோல் திரு மார்பு கால் கண் கை செவ்வாய் வுந்தியானே -8-7-6-
சுடர்ப் பாம்பணை நம்பரனைத் திருமாலை அடிச் சேர வகை வண் குருகூர் சடகோபன்
முடிப்பான் சொன்ன வாயிரத்து இப்பத்தும் சன்மம் விட தேய்ந்து அற நோக்கும் தன் கண்கள் சிவந்தே -8-7-11-
தெருளும் மருளும் மாய்த்துத் தன் திறத்து செம் பொற் கழலடிக் கீழ் அருளி இருத்தும் அம்மானாம் -8-8-11

கரு மாணிக்க மலை போல் மணித் தடம் தாமரைக் காடுகள் போல் திரு மார்பு வாய் கண் கை உந்தி காலுடை யாடைகள் செய்ய பிரான் -8-9-1
திருப் புலியூர் மல்லலம் செல்வக் கண்ணன் தாள் அடைந்தாள் இம்மடவரலே-8-9-7-
கொடுமா வினையேன் அவன் அடியார் அடியே கூடும் இதுவல்லால் விடுமாறு எனபது என் அந்தோ வியன் மூ வுலகு பெறினுமே-8-10-1-

திருமேனி அம்மான் புனை பூம் கழல் அடிக்கீழ் சயமே அடிமை தலை நின்றார் திருத் தாள் வணங்கி இம்மையே பயனே இன்பம் யான் பெற்றது உறுமோ பாவியேனுக்கே -8-10-2-
மாயன் கோல மலர் அடிக் கீழ் சுழி பட்டு ஓடும் சுடர்ச் சோதி வெள்ளத்து இன்புற்று இருந்தாலும் -8-10-5
முதல் வித்தாய் உலகம் மூன்றும் முளைப்பித்த தனி மா தெய்வத் தளிர் அடிக் கீழ்ப் புகுதல் அன்றி அவன் அடியார் நனி மாக் கலவி இன்பமே நாளும் வாய்க்க நம் கட்கே -8-10-7
கடலைப் படைத்து தன் தாளும் தோலும் முடிகளும் சமன் இலாத பல பரப்பி -8-10-8
மாயன் அடி பரவி போழ்து போக உள்ள கிற்கும் புன்மை இல்லாதவர்க்கு வாழ் துணையா வடமதுரைப் பிறந்தவன் -9-1-6
வடமதுரைப் பிறந்தான் திண்ண மா நும் உடைமை உண்டேல் அவன் அடி சேர்த்து உய்ம்மினோ -9-1-10
நின் தீர்த்த அடிமைக் குற்றேவல் செய்து உன் பொன் அடிக் கடவாதே வழி வருகின்ற அடியரேர்க்கு அருளி நீ ஒரு நாள்
படிக்கு அளவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய் -9-2-2

எங்கள் கண் முகப்பே உலகர்கள் எல்லாம் இணை அடி தொழுது எழுது இறைஞ்சி தங்கள் அன்பு ஆற -9-2-8
திருப் புளிங்குடியாய் வடிவு இணை இல்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை கொடு வினையேனும் பிடிக்க நீ ஒரு நாள் கூவுதல் வருதல் செய்யாயே -9-2-10
சடகோபன் நா இயல் பாடல் ஆயிரத்து உள்ளும் இவையும் ஓர் பத்தும் வல்லார்கள் ஓவுதல் இன்றி உலகம் மூன்றும் அளந்தான் அடி இணை உள்ளத்து ஒர்வாறே -9-2-11

சீலம் எல்லை இலான் அடி மேல் அணி கோல நீள் குருகூர் சடகோபன் சொல் மாலை ஆயிரத்துள் -9-3-11
வரி வாள் அரவிணனைப் பள்ளி கொள்கின்ற கரியான் கழல் காணக் கருதும் கருத்தே -9-4-5-
குன்றாமல் உலகம் அளந்த அடியானை அடைந்து அடியேன் உய்ந்தவாறே -9-4-10-
நன்கு எண்ணி நான் வளர்த்த சிறு கிளிப் பைதலே இன் குரல் நீ மிழற்றேல் என் ஆர் உயிர் காகுத்தன்
நின் செய்ய வாய் ஒக்கும் வாயன் கண்ணன் கை காலினன் நின் பசும் சாம நிறத்தான் கூட்டுண்டு நீங்கினான் -9-5-6-
குளிர் மூழிக் களத்துறையும் செக்கமலத் தலர் போலும் கண் கை கால் செங்கனி வாய் அக்கமலத்து இலை போலும் திருமேனி அடிகளுக்கே -9-7-3-
அருளாது ஒழிவாய் அருள் செய்து அடியேனைப் பொருளாக்கி உன் பொன்னடிக் கீழ்ப் புக வைப்பாய்
மருளே இன்றி உன்னை எந்நெஞ்சத்து இருத்தும் தெருளே தரு தென் திரு நாவாய் என் தேவே -9-8-8-
மாலை நண்ணித் தொழுது எழுமினோ வினை கெட காலை மாலை கமல மலரிட்டு நீர்
வேலை மோதும் மதிள் சூழ் திருக் கண்ணபுரத்து ஆளின் மேலால் அமர்ந்தான் அடி இணைகளே-9-10-1-
திருக் கண்ணபுரம் தான் நயந்த பெருமான் சரனாகுமே -9-10-4-
சரணமாகும் தான தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம் மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்
அரண் அமைந்த மதிள் சூழ் திருக் கண்ணபுரத் தரணி யாளன்
தன் அன்பருக்கு அன்பாகுமே -9-10-5
அன்பாகும் தான தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம் -9-10-6
அணியனாகும் தான தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம் -9-10-8-
பாதம் நாளும் பணியத் தணியும் பிணி -9-10-9-

நலம் கொள் நான் மறை வாணர்கள் வாழ்திரு மோகூர் நலம் கழல் அவன் அடி நிழல் தடம் அன்றி யாமே -10-1-2
படர் கொள் பாம்பணைப் பள்ளி கொள்வான் திரு மோகூர் இடர் கெட வடி பரவுதும் தொண்டீர் வம்மினே -10-1-4-
திருமோகூர் ஆத்தன் தாமரை அடி இன்றி மற்று இலம் அரனே -10-1-6-
திண்ணம் நாம் அறியச் சொன்னோம் செறி பொழில் அனந்தபுரத்து அண்ணலார் கமல பாதம் அணுகுவார் அமரர் ஆவார் -10-2-5
எழில் அனந்தபுரம் படமுடை அரவில் பள்ளி பயின்றவன் பாதம் காண நடமினோ நமர்கள் உள்ளீர் நாமும் உமக்கு அறியச் சொன்னோம் -10-2-8-
வாமனன் அடிக்கு என்று ஏத்த மாய்ந்தறும் வினைகள் தாமே -10-2-9-
அடிச்சியோம் தலை மிசை யணியாய் ஆழி அம் கண்ணா உன் கோலப் பாதம் -10-3-6-
மா மணி வண்ணா உன் செங்கமல வண்ண மென் மலரடி நோவ நீ போய் ஆ மகிழ்ந்து உகந்து

அவை மேய்க்கின்ற உன்னோடு அசுரர்கள் தலைப் பெய்யில் எவன் கொல் ஆங்கே -10-3-7-
செங்கனி வாய் எங்கள் ஆயர் தேவு அத் திருவடி திருவடி மேல் பொருநல் சங்கணி துறைவன்

வண் தென் குருகூர் வண் சடகோபன் சொல்லாயிரத்துள் -10-3-11

சார்வே தவ நெறிக்குத் தாமோதரன் தாள்கள் -10-4-1
மடப்பின்னை தன் கேள்வன் தாள் கண்டு கொண்டு என் தலை மேல் புனைந்தேனே -10-4-3-
தலை மேல் புனைந்தேன் சரணங்கள் ஆலின் இலை மேல் துயின்றான் இமையோர் வணங்க -10-4-4-
இள மதியம் சேரும் சடையானை பாகத்து வைத்தான் தன் பாதம் பணிந்தேனே -10-4-6-
பாழி அம் தோளால் வரை எடுத்தான் பாதங்கள் வாழி என் நெஞ்சே மறவாது வாழ் கண்டாய் -10-4-8-
கண்டேன் கமலமலர்ப் பாதம் காண்டலுமே விண்டே ஒழிந்த வினையாயின வெல்லாம் -10-4-9-
அமரர்கள் சென்று இறைஞ்ச நின்ற தகையான் சரணம் தமர்கட்கு ஓர் பற்றே -10-4-10
இப்பத்தும் கற்றாருக்கு பற்றாகும் கண்ணன் கழல் இணையே -10-4-11
கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனம் உடையீர் எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே -10-5-1-
ஆள்வான் ஆழி நீர் கோள்வாய் அரவின் அணையான் தாள் வாய் மலரிட்டு நாள்வாய் நாடீரே -10-5-4-
மருள் ஒழி நீ மட நெஞ்சே வாட்டாற்றான் அடி வணங்கே -10-6-1
வாட்டாற்றான் அடி வணங்கி மா ஞாலப் பிறப்பு அறுப்பான் -10-6-2-

தேனேறு மலர்த் துளபம் திகழ் பாதன் செழும் பறவை தானேறித் திரிவான தாளிணை என் தலை மேலே -10-6-5
தலை மேலே தாளிணைகள் தாமரைக் கண் என் அம்மான் நிலை பெறான் என் நெஞ்சத்து எப்பொழுதும் எம்பெருமான்
மலை மாடத் தரவணை வாட்டாற்றான் மதம் மிக்க கொலை யானை மருப்பொசித்தான் குரை கழல்கள் குறுகினமே -10-6-6-
குரை கழல்கள் குறுகினம் நம் கோவிந்தன் குடி கொண்டான் திரை குழுவு கடல் புடை சூழ் தென்னாட்டுத் திலத மன்ன
வரை முகுழு மணி மாட வாட்டாற்றான் மலரடி மேல் விரை குழுவு நறும் துளவம் மெய்ந்நின்று கமழுமே -10-6-7-
காட்டித் தன் கனை கழல்கள் கடு நரகம் புகல் ஒழித்த வாட்டாற்று எம்பெருமான் -10-6-11
திருமால் என்னை ஆளுமால் சிவனும் பிரமனும் காணாது அருமால் எய்தி அடி பரவ அருளை ஈந்த வம்மானே -10-7-6-

பிடித்தேன் பிறவி கெடுத்தேன் பிணி சாரேன் மடித்தேன் மனை வாழ்க்கையுள் நிற்பதோர் மாயையை
கொடிப் கோபுர மாடங்கள் சூழ் திருப் பேரான்அடிச் சேர்வது எனக்கு எளிதாயினவாறே -10-8-3
உற்றேன் உகந்து பணி செய்து உன்ன பாதம் பெற்றேன் ஈதே இன்னம் வேண்டுவது எந்தாய் -10-8-10-
விதி வகை புகுந்தனர் என்று நல் வேதியர் பதியினில் பாங்கினில் பாதங்கள் கழுவினர் -10-9-10-

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

இராமானுச நூற்றந்தாதி –

பூ மன்னு மாது பொருந்திய மார்பன் புகழ் மலிந்த பா மன்னு மாறன் அடி பணிந்து உய்ந்தவன் பல்கலையோர்
தாம் மன்ன வந்த விராமானுசன் சரணாரவிந்தம் நாம் மன்னி வாழ நெஞ்சே சொல்லுவோம் அவன் நாமங்களே-1

கள்ளார் பொழில் தென்னரங்கன் கமலப் பதங்கள் நெஞ்சில் கொள்ளா மனிசரை நீங்கி -2

இராமுனுச முனிக்கு அன்பு செய்யும்  சீரிய பேறு உடையார் அடிக் கீழ் என்னைச் சேர்த்ததற்கே -3

இராமுனசன் பரன் பாதமும் என் சென்னித் தரிக்க வைத்தான் எனக்கு ஏதும் சிதைவில்லையே -4

மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான் வஞ்ச முக்குறும்பாம் குழியைக் கடக்கும் நம் கூரத் ஆழ்வான் சரண் கூடிய பின்
பலியைக் கடத்தும் இராமானுசன் புகழ் பாடி அல்லா வழியைக் கடத்தல் எனக்கு இனி யாதும் வருத்தம் அன்றே -7
இறைவனைக் காணும் இதயத்து இருள் கெட ஞானம் என்னும் நிறை விளக்கு ஏற்றிய பூதத் திருவடி தாள்கள் நெஞ்சத்து உறைய வைத்து ஆளும் ராமானுசன் -9
மன்னிய பேர் இருள் மாண்ட பின் கோவலலுள் மா மலராள் தன்னோடு மாயனைக் கண்டமை காட்டும் தமிழ்த் தலைவன் பொன்னடி போற்றும் இராமானுசன் -10
சீரிய நான் மறைச் செம்பொருள் செந்தமிழால் அளித்த பாரியலும் புகழ்ப் பாண் பெருமாள் சரணாம் பதுமத் தாரியால் சென்னி இராமானுசன் -11
இடம் கொண்ட கீர்த்தி மழிசை க்கு இறைவன் இணை அடிப்போது அடங்கும் இதயத்து இராமானுசன் அம் பொற் பாதம் என்றும் கடம் கொண்டு இறைஞ்சும் திரு முனிவர் -12
செய்யும் பசும் துளபத் தொழில் மாலையும் செந்தமிழில் பெய்யும் மறைத் தமிழ் மாலையும் பேராத சீர் அரங்கத்தையன்
கழற்கு அணியும் பரன் தாள் அன்றி ஆதரியா மெய்யன் இராமானுசன் சரணே கதி வேறு எனக்கே -13
கொல்லி காவலன் சொல் பதிக்கும் கலைக் கவி பாடும் பெரியவர் பாதங்களே துதிக்கும் இராமானுசன் -14

அவனைப் பல்லாண்டு என்று காப்பிடும் பான்மையன் தாள் பேராத வுள்ளத்து இராமானுசன் -15
எதிகட்கிறைவன் யமுனைத் துறைவன் இணை யடியாம் கதி பெற்றுடைய இராமானுசன் என்னைக் காத்தனனே -21
நெஞ்சில் கரை கொண்ட கஞ்சனைக் காய்ந்த நிமலன் நாங்கள் பஞ்சித் திருவடிப் பின்னை தன் காதலன் பாதம் நண்ணா வஞ்சர்க்கு அரிய இராமானுசன் -28
காண் தகு தோள் அண்ணல் தென் அத்தியூரர் கழல் இணைக் கீழ் பூண்ட அன்பாளன் இராமானுசனைப் பொருந்தினமே -31
பொன்னரங்கம் என்னில் மயலே பெருகும் இராமானுசன் மன்னு மா மலர்த்தாள் அயரேன் அருவினை என்னை எவ்வாறு இன்று அடர்ப்பதுவே -35
படி கொண்ட கீர்த்தி இராமாயணம் என்னும் பத்தி வெள்ளம் குடி கொண்ட கோயில் இராமானுசன் குணம் கூறும் அன்பர்
கடி கொண்ட மா மலர்த் தாள் கலந்து உள்ளம் கனியும் நல்லோர் அடி கண்டு கொண்டு உகந்து என்னையும் ஆள் அவர்க்கு ஆக்கினரே -37
பேறென்று மற்றில்லை நின் சரண் அன்றி அப்பேறு அளித்தற்கு ஆறொன்றும் இல்லை மற்று அச் சரண் அன்றி -45
பூம் கமலத் தேனதி பாய் வயல் தென்னரங்கன் கழல் சென்னி வைத்துத் தானத்தில் மன்னும் இராமானுசன் இத்தலத்து உதித்தே -49

தீர்த்தான் இருவினை தீர்த்து அரங்கன் செய்ய தாளிணை யோடு ஆர்த்தான் இவை எம் இராமானுசன் செய்யும் அற்புதமே -52
மற்று ஒரு பேறும் மதியாது அரங்கன் மலரடிக்கு ஆள் உற்றவரே தனக்கு உற்றவராக் கொள்ளும் உத்தமனை நற்றவர் போற்றும் இராமானுசனை -57
எம் இராமானுசன் மன்னு மா மலர்த் தாள் பொருந்தா நிலை யுடைப் புன்மையினோர்கு ஒன்றும் நன்மை செய்யாப் பெரும் தேவரைப் பரவும் பெரியோர் தம் கழல் பிடித்தே -62
பிடியைத் தொடரும் களிறு என்ன யான் உன் பிறங்கிய சீர் அடியைத் தொடரும்படி நல்க வேண்டும் -63
இராமானுசன் தன்னை எய்தினர்க்கு அத்தானம் கொடுப்பது தன் தகவு என்னும் சரண் கொடுத்தே –66
சிந்தையினோடு கரணங்கள் யாவும் சிதைந்து முன்னாள் அந்தம் உற்று ஆழ்ந்தது கண்டு அவை என் தனக்கு அன்று அருளால் தந்த
வரங்கனும் தன் சரண் தந்திலன் தானது தந்து எந்தை இராமானுசன் வந்து எடுத்தான் இன்று என்னையே -69

சார்ந்தது என் சிந்தை உன் தாளிணைக் கீழ் அன்பு தான் மிகவும் கூர்ந்தது அத் தாமரைத் தாள்களுக்கு -இராமானுச
எம் பெரும் தகையே -71
நின்ற வண்கீர்த்தியும் நீள் புனலும் நிறை வேங்கடப் பொற் குன்றமும் வைகுண்ட நாடும் குலவிய பாற் கடலும்
உன் தனக்கு எத்தனை இன்பம் தரும் உன் இணை மலர்த் தாள் என் தனக்கும் அது இராமானுச இவை ஈந்து அருளே -76
யெனக்கு அரங்கன் செய்ய தாளிணைகள் பேர்வின்றி யின்று பெருத்தும் ராமானுச இனி யுன் சீர் ஒன்றிய கருணைக்கு இல்லை மாறு தெரிவுறிலே-81

உன் பத யுகமாம் ஏர் கொண்ட வீட்டை எளிதினில் எய்துவன் உன்னுடைய கார் கொண்ட வண்மை இராமானுச இது கண்டு கொள்ளே -83
கண்டு கொண்டேன் எம் இராமானுசன் தன்னை காண்டலுமே தொண்டு கொண்டேன் அவன் தொண்டர் பொற்றாளில் என் தொல்லை வெந்நோய்
விண்டு கொண்டேன் அவன் சீர் வெள்ள வாரியை வாய் மடுத்து இன்று உண்டு கொண்டேன் இன்னம் உற்றன ஓதில் உலப்பிலையே -84
தொண்டர் பேதைமை தீர்த்த இராமானுசனைத் தொழும் பெரியோர் பாதம் அல்லால் என் தன் ஆர் உயிர்க்கு யாது ஒன்றும் பற்று இல்லையே -85
நினையார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை இன் நீள் நிலத்தே எனை யாளவந்த இராமானுசனை இரும் கவிகள்
புனையார் புனையும் பெரியவர் தாள்களில் பூம் தொடையல் வனையார் பிறப்பில் வருந்துவர் மாந்தர் மருள் சுரந்தே -90
அடி போற்றி செய்யும் நுண்ணரும் கேள்வி நுவன்றுமிலேன்-92
தாமரைத் தாள் தன்னை உற்றாட் செய்ய என்னை உற்றான் இன்று தன் தகவால் -97
போந்தது என் நெஞ்சு என்னும் பொன் வண்டு உனதடிப் போதில்
ஒண் சீராம் தெளி தேன் உண்டு அமர்ந்திட வேண்டி நின் பாலதுவே ஈந்திட வேண்டும் இராமானுச -100

செழும் திரைப் பாற் கடல் கண் துயில் மாயன் திருவடிக் கீழ் விழுந்திருப்பார் நெஞ்சில் மேவு நன் ஞானி நல் வேதியர்கள்
தொழும் திருப் பாதன் இராமானுசனைத் தொழும் பெரியோர் எழுந்து இரைத்தாடும் இடம் அடியேனுக்கு இருப்பிடமே -105
அங்கயல் பாய் வயல் தென்னரங்கன் அணி யாகம் மன்னும் பங்கய மா மலர்ப் பாவையைப் போற்றுதும் பத்தி எல்லாம்
தங்கியது என்னத் தழைத்து நெஞ்சே நம் தலை மிசையே பொங்கிய கீர்த்தி இராமானுசன் அடிப் பூ மன்னவே -108

—————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

உபதேச ரத்தினமாலை –

மாறன் பணித்த தமிழ் மறைக்கு மங்கையர் கோன் ஆரங்கம் கூற வவதரித்த -வீறுடைய
கார்த்திகையில் கார்த்திகை நாள் இன்று என்று காதலிப்பார் வாய்த்த மலர்த் தாள்கள் நெஞ்சே வாழ்த்து -9
தன் குருவின் தாளிணைகள் தன்னில் அன்பு ஒன்றிலாதார் அன்பு தன் பால் செய்தாலும் அம்புயை கோன் இன்பமிகு
விண்ணாடு தான் அளிக்க வேண்டி யிரான் ஆதலால் நண்ணார் அவர்கள் திருநாடு -60
உய்ய நினைவுண்டாகில் உம குருக்கள் தம் பதத்தே வையும் அன்பு தன்னை இந்த மா நிலத்தீர் மெய் யுரைக்கின்
பையரவில் மாயன் பரம பதம் உங்களுக்காம் கை இலங்கு நெல்லிக் கனி -62
மன்னுயிர்காள் இங்கே மணவாள மா முனிவன் பொன்னடியாம் செங்கமலப் போதுகளை
உன்னிச் சிரத்தாலே தீண்டில் அமானவனும் நம்மை கரத்தாலே தீண்டல் கடன் –

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

 


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 80 other followers