திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-8-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 25, 2013

அல்லல்இல் இன்பம் அளவுஇறந்து எங்கும்
அழகுஅமர் சூழ்ஒளியன்
அல்லி மலர்மகள் போக மயக்குகள்
ஆகியும் நிற்கும்அம்மான்
எல்லைஇல் ஞானத்தன் ஞானம்அஃ தேகொண்டு
எல்லாக்கரு மங்களும்செய்
எல்லைஇல் மாயனைக் கண்ணனைத் தாள்பற்றி
யான்ஓர்துக் கம்இலனே.

    பொ-ரை : ‘துன்பம் இல்லாத இன்பத்திற்கு அளவு இல்லாமல் எல்லா இடங்களிலும் பொருந்திய அழகும் எல்லா இடங்களிலும் சூழ்ந்த ஒளியும் உடையவனும், அக இதழ்களையுடைய தாமரைப்பூவில் வீற்றிருக்கின்ற பெரிய பிராட்டியின் சேர்க்கையால் உண்டான ஆனந்தங்களையுடையனாய் நிற்கின்ற தலைவனும், முடிவு இல்லாத ஞானத்தை உடையவனும், அந்த ஞானத்தினால் படைத்தல் முதலான எல்லாக் காரியங்களையும் செய்கின்ற, எல்லை இல்லாத ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையுமுடையவனும், கண்ணபிரானாய் வந்து அவதரித்தவனும் ஆன எம்பெருமானுடைய திருவடிகளைப் பற்றி, யான் ஒரு துக்கமும் இலேன்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘இறந்து அமர் ஒளியன்’ எனக் கூட்டுக. ‘செய் மாய்’ என்க.ஈடு : எட்டாம் பாட்டு. 1நித்திய விபூதியை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிற மேன்மையையுடையவன் உலகினைக் காக்கும் நீர்மையினை நினைக்கப் பெற்ற எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

    அல்லல் இல் இன்பம் அளவு இறந்து – சுவர்க்கம் முதலான உலகங்களிற்போன்று துக்கம் கலந்ததாய் அளவுக்கு உட்பட்ட தாய் இராமல், துக்கத்தின் வாசனை சிறிதும் இல்லததாய் இன்பத்திற்கே நிலைக்களனாய் அளவிடப்படாததான ஆனந்தத்தை உடையவன். 2எங்கும் அமர் அழகன் – மோக்ஷ உலகம் முழுவதும் வெள்ளமிடும் காந்தியையுடையவன். எங்கும் சூழ் ஒளியன் – திருமேனி எங்கும் ஒக்கப் பரந்து நிறைந்து அலை எறியும்படியான இலாவண்யத்தையுடையவன். அன்றிக்கே, ‘அழகு என்று அவயவ சோபையாய், சூழ் ஒளி என்பது சமுதாய சோபையைச் சொல்லுகிறது,’ என்னலுமாம். அன்றிக்கே, ‘எங்கும் அழகு அமர் – பாதம் முதல் முடி வரையில் அவயவங்களைத் தனித்துப் பார்த்தால் ‘இங்கே அழகு குடி கொண்டது, இங்கு அழகு குடி கொண்டது,’ என்னும்படி பாதாதிகேசம் பழிப்பு அன்று, சூழ் ஒளியன் – மோக்ஷ உலகம் அடங்கலும் காநதியின் நிறைவினாலே வெள்ளமிடாநிற்பவன்,’ என்னுதல்.

    அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகள் – 3இதனால், இவ்வழகு காட்டில் எறித்த நிலவு ஆகாதபடி நெஞ்சோடே அனுபவ்விப்பாரைச் சொல்லுகிறது. மலரில் வாசனை வடிவு கொண்டு இருப்பதைப் போன்று தனக்குமேல் ஓர் இனிய பொருள் இல்லாதவளான பெரிய பிராட்டியுடைய சேர்க்கையாலே பிறந்த ஆச்சரியமான ஆனந்தத்தையுடையனான சர்வேசுவரன் மயக்குகள் – ஆனந்தங்கள். மயங்கள் – கூடல், கலத்தல்.

ஆகியும் நிற்கும் – 1தன்னுடைய ஆனந்தத்துக்கு மேலே திருமகள் கேள்வனாய் இருக்கும் தன்மையால் வந்த ஆனந்தத்தையுடையனாய் இருக்கும். அம்மான் – 2ஆனந்தமயனாய் திருமகள் கேள்வனாய் இருக்குமவன் அன்றோ சர்வேசுவரன்?

    எல்லை இல் ஞானத்தன் – 3‘மநஸ்வீ – அவளிடத்தில் சென்ற மனத்தை உடையவன்’ என்னுமாறு போன்று, பிரணய தாரையில் அவளுக்கும் 4யானைக்குக் குதிரை வைக்க வல்ல ஞானத்தின் மேம்பாட்டை உடையவன். ஞானம் அஃதே கொண்டு எல்லாக் கருமங்களும் செய் – 5தானும் அவளுமான சேர்த்தியிற்பிறந்த வெளிச்சிறப்பையே வேறு துணையை வேண்டியிராதே கருவியாகக் கொண்டு, இக்காரியங்களின் கூட்டத்தை எல்லாம் உண்டாக்குகிறவன். 6‘யாதொரு பிராட்டியினுடைய முகத்தை நோக்கிக் கொண்டு அம்முகக் குறிப்பில் பரவசப்பட்டவனாய், படைத்தல் முதலான எல்லாத் தொழில்களையும் செய்கிறானோ, அவன்’ என்றார் அன்றோ பட்டரும்? இம்முகத்தாலே அன்றோ 7பஹூஸ்

யாம் – பல பொருள்கள் ஆகக்கடவேன்’ என்பது? மற்றை எல்லார்க்கும், விஷயங்களினுடைய சேர்க்கை ஞானக் கேட்டினையும் வலிமைக் குறைவினையும் உருவத்தில் அழகு இன்மையினையும் செய்விக்கும்; பிராட்டியினுடைய சம்பந்தம் அவற்றுக்கு எதிர்த்தட்டாய் இருக்குமாதலின், ‘ஞானம் அஃதே கொண்டு எல்லாக் கருமங்களும் செய்’ என்கிறார்.

    எல்லை இல் மாயனை – நினைவின் உருவமான ஞானத்தாலே படைத்தல் முதலிய காரியங்களைச் செய்ய வல்ல ஆச்சரியமான சத்திகளோடு கூடியவனை. ‘இப்படிப்பட்டவன் யார்?’ என்னில், கண்ணனை – கிருஷ்ணனை. ‘ஆயின், கிருஷ்ணனுக்குப் படைத்தல் முதலான தொழில்கள் உண்டோ?’ எனின், 1‘உலகங்களினுடைய உற்பத்தியும் கிருஷ்ணனேயாவன்; உலகங்கள் பிரளயத்தால் அழிவதும் கிருஷ்ணனேயாவன்,’ என்பது பாரதம். கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் ஓர் துக்கம் இலனே-பிராட்டி சந்நிதியும் உண்டாய், அவள் புருஷகாரமாக வேறு துணைக்காரணம் வேண்டாமலே நம் காரியம் செய்யுமவனுமாய், 2‘இந்தப் பரமாத்துமா தானே சந்தோஷிப்பிக்கிறான்’ என்கிறபடியே, ‘ஆனந்தத்தை உடையவனைப் பற்றின எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

நித்ய விபூதியை அனுபவிக்கும் மேன்மை உடையவன்
ஜகத் ரஷணம் செய்யும் நீர்மையை அனுபவிக்க பெற்ற எனக்கு துன்பம் ஒன்றும் இல்லை
அல்லலில் இன்பம் -துக்கமே கலக்காத இன்பம்
துக்க கந்த ரஹீதமாய் –
ஸ்வர்க்காதி போலே அன்றிக்கே –
பரிச்சினம் அளவு பட்டவை இவை –
எங்கும் அழகன் -காந்தி எங்கும் பரவி
அழகு அவயவ சோபை -சௌந்தர்யம்
எழில் லாவண்யம் மொத்த அழகு –
சமமாக ஒரே மாதிரி அழகு அனைத்தும்
சூழ் ஒளி -சமுதாய சோபை
எங்கும் அழகன் சூழ் ஒளி -பாதாதி கேசம் ஒவ் ஒன்றும் அழகு
த்ரிபாத் விபூதி முழுவதும் காந்தி வெள்ளம்
அல்லி மலர்மகள் போக மயக்குகள்
அழகு காட்டில் எரித்த நிலா போலே இன்றிக்கே

நெஞ்சோடு அனுபவிப்பாரை சொல்கிறது
மயக்குகள் ஆனந்தம்
ஸ்ரீ ய பதித்தவ ஆனந்தம்
அம்மான்
நிற்கும்
எல்லையில் ஞானந்தன் –
சீதா பிராட்டி உடன் கூடி இருந்த பெருமாள் -மஹந்தி -தஸ்ய -அவளை விட –
யானைக்கு குதிரை வைத்தால் போலே
போக மயக்கில் இருந்தாலும் எல்லையில் ஞானம் கொண்டவன்
சஹாயாந்தர நிரபெஷமான ஞானம்
பிராட்டி முகம் -தஸ் இங்கித பராதீனக -குறிப்பை அறிந்து
சிருஷ்டித்து இம்முகத்தாலே பஹுசயாம் –
கர்மம் அடியாக ஸ்ருஷ்டி -அதற்க்கு மேல் இவள் புருவ நெறிப்பு காரணம்
ஈச ஈசிதவ்ய உயர்வும் தாழ்வும் பிறவி அடைகிறார்கள்
ஈசனும் இத்தாலே
ஈசிதவ்யரும் இத்தாலே –
எப்படி பொருந்த விடுவது -கர்மம் அடி தான் ஸ்ருஷ்டித்து –
புண்யம் செய்பவன் -கண்டு ஆச்சர்யம் கொண்டு புருவம் தூக்க
அடுத்தவன் -பாபமே செய்ததால் புருவம் சுருங்கி -தாழ்ந்த பிறவி
இத்தால் இரண்டும் பொருந்தும்
சம தீர்த்தம் அண்ணன்கார் பட்டர் ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் -கோயில் அண்ணன் வம்சம்
பட்டர் வம்சம் இருவரும் ஒருவர் கை பார்த்து கொடுப்பது போலே
விஷயம் -ஞான ஹானி தன ஹானி சரீர ஹானி
பகவத் விஷயம் பிராட்டி கலவி ஞானம் வ்ருத் தியாகுமே
ஆத்ம மாயயா -ஆசார்யம் செப்பிடு வித்தை சங்கரர் வியாக்யானம்
எம்பெருமானார் ஆத்மா ஞானேன சங்கல்பத்தால்
இது கொண்டு சூத்ரம் ஒருங்க விட்டார் எல்லையில் மாயன்
கிருஷ்ணன் -இப்படிப் பட்டவன் -தாள் பற்றி
பிராட்டி சந்நிதியும் உண்டாய்
புருஷகாரம் செய்து நமது கார்யம் செய்விக்கும்
தானும் ஆனந்தித்து நம்மையும் ஆனந்தப்படுத்தி
குறை இல்லையே இத்தால்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் அருளிய வார்த்தா மாலை -337-348….

February 24, 2013

வார்த்தை -337-
ஸ்வ ஸ்வரூபத்துக்கு ஸீமா பூமி ததீய சேஷத்வம் –
பர ஸ்வரூபத்துக்கு ஸீமா பூமிஅர்ச்சாவதாரம் –
விரோதி ஸ்வரூபத்துக்கு ஸீமா பூமி அஹங்கார மமகாரங்கள் –
உபாய  ஸ்வரூபத்துக்கு ஸீமா பூமி பகவத் கிருபை –
உபேய ஸ்வரூபத்துக்கு ஸீமா பூமி பகவந முகோல்லாசம் –
என்று நம்பிள்ளை வார்த்தை –
——————————————————————————————————————
வார்த்தை -338-

கைகேயி பகவத் அபசாரம் பண்ணினாளே யாகிலும் -தன் மகன் என்றாகிலும் –
பாகவத ஸ்நேகம் உண்டாகையாலே முக்தை யானாள் –
சக்ரவர்த்தி பகவத் ஸ்நேகம் பண்ணினானே யாகிலும் முக்தன் ஆகிறிலன் –
————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -339-
அம்மணி ஆழ்வான் இரு நூற்று காதம் ஆறு வந்து பட்டர் ஸ்ரீ பாதத்திலே
தெண்டனிட்டு -நெடுமாற்கு அடிமை அர்த்தம் அருளிச் செய்ய வேணும் -என்று
அபேஷிக்க -பட்டரும் -எம்பெருமானை அறிகை யாவது -அவனுக்கு அரை வயிற்றுப் படி –
ததீயரை அறிகை யாவது -அவனை முழுக்க அறிகை -என்று அருளிச் செய்ய -இனி
பலவகையாக அருளிச் செய்யில் அடியில் மறப்பேன் -என்று அவர் அது தன்னையே
தாரகமாக கொண்டு போனார் –
——————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -340-
பாகவத சேஷத்வ விதுரமான பகவத் சேஷத்வமும் -தேகாத்ம அபிமானம் போலே
பொல்லாது என்று முதலி யாண்டான் –
திருமங்கை ஆழ்வாருக்கு ததீய விஷயத்தில் உண்டான ஊற்றம் சொல்லுகிறது –
இது இவரின் மடிபிடி ரகஸ்யம் என்பார்கள் –
நம்பி தன் நல்ல மா மலர் சேவடி சென்னியில் சூடியும் தொழுதும் எழுந்தாடியும் -பெரிய திருமொழி -7-3-10-

பாசுரத்தை கேட்டு இவர் கால்வாசி அறிந்தவராய் இருந்தார் என்று -ஆழ்வீர்
திருச்சேறையிலே வாரீர் -உம்முடைய அபேஷிதத்தை தலைக்கட்டித் தருகிறோம் –
என்ன -இவர் திருச்சேறையிலே எழுந்து அருள -இவ் வாழ்வார் உடைய அசைந்த வளையத்திலே புனுகை வழிய வார்த்தால் போலே –

மா மதலைப் பிரான் -தம்முடைய திருவடிகளை கொண்டு வந்து வைக்கப் புக -அத்தை புறம்கையாலே தட்டி –
உன் பொது நின்ற பொன்னம் கழலோ -மூன்றாம் திருவந்தாதி -88-என் தலை மேல் இருப்பது

-உன் தாள் தொழுவார் காண்மின் என் தலை மேலார் -பெரிய திருமொழி -7-4-1–என்ன
அத்தைக் கேட்டு லஜ்ஜா விஷ்டனாய் -உமக்கு அந்தர்யாமியாய் இருந்தோமே -என்ன –
எம்பெருமான் தாள் தொழுவார் எப்பொழுதும் என் மனத்தே இருக்கின்றாரே -பெரிய திருமொழி -7-4-2-என்ன –
ஆகிலும் அர்ச்சாவதாரமாய் ஸு லபனாய் இருந்தோமே என்ன –
கடல் மல்லைத் தல சயநத்து உறைவாரை கொண்டாடும் நெஞ்சுடையார் அவர்
எங்கள் குல தெய்வமே -பெரிய திருமொழி -2-6-4-என்ன -அவர்கள் எங்கே உளர் என்ன –
போதோடு புனல் தூவும் புண்ணியரே விண்ணவரில் பொலிகின்றாரே -பெரிய திருமொழி
-2-6-4- என்று அவர்கள் ஸ்வரூபத்தை சொல்ல -கண்கள் ஆரளவும் நின்று கண்ண
மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே -பெரிய திருமொழி -7-10-9-என்கிறபடியே
கண்ணுக்கு இரை இடுகைக்கும் நெஞ்சுக்கு அனுசந்தானமாக இரை இடுகைக்கும்
நாம் வேணுமே -என்ன -வ ண் சேறை எம்பெருமான் அடியார் தம்மைக் கண்டேனுக்கு இது
காணீர் என்னெஞ்சும் கண் இணையும் களிக்குமாறே -பெரிய திருமொழி -7-4-6-என்ன
ஆகில் சர்வ கந்தஸ் சர்வ ரச -என்கிறபடியே உமக்கு ரசாயன சேவைக்கு
நாம் வேண்டுமே -என்ன -எம்பெருமான் தாளை நாளும் சிந்திப்பாருக்கு என்னுள்ளம்
தேனூறி எப்பொழுதும் தித்திக்குமே -பெரிய திருமொழி -7-4-5-என்ன -ஆகில்
உமக்கு உபாய உபேயத்துக்கு நாம் வேணுமே என்ன -உபாயத்துக்கு முற்பாடர்
ஆகையாலும் -உபேயத்துக்கு எல்லை நிலம் ஆகையாலும் -இருந்த நாளுக்கு
உசாத் துணை யாகையாலும் -பேராளன் பேரோதும் பெரியோரை ஒருகாலும்
பிரிகிலேனே -பெரிய திருமொழி -7-4-4- என்ன -ஆகில் அடியிலே நமக்கு தாசர் என்று
புகுந்தீரே -என்ன -மற்று எல்லாம் பேசிலும் நின் திரு எட்டு எழுத்தும் கற்று நான்
உற்றதும் உன் அடியாருக்கு அடிமை -பெரிய திருமொழி -8-10-3-என்ன -இவர் நின்ற நிலையிலே
தமக்கு பிறந்த ப்ரீதி அதிசயத்தாலே -பின்னையும் அவ் வாழ்வார் திரு உள்ளத்தை
சோதிகைக்காக -அடியிலே நம்மைக் கவி பாட என்று இழிந்து நம் அடியார் திறத்திலே
மண்டிற்று என் -என்ன -ராஜபுருஷ என்னுமா போலே -ஒருவனைக் கவிபாடுமவன் ஊரும் பேரும் தாரும்
குடியும் வைத்துக் கவிபாடுமா போலே சொன்னேன் இத்தனை -ததீய விஷயமே
உத்தேச்யம் என்ன -ஆகிலும் பிரித்துச் சொன்னீரே என்ன -பர்த்தாவின் தேகத்தை
விரும்பின பதி வ்ரதைக்கு குற்றம் உண்டாகில் இ றே -திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தை
விரும்பின எனக்கு குற்றம் உண்டாவது -என்ன –

என்று தமக்கு ததீய விஷயத்தில் உண்டான ஊற்றத்தைச் சொல்ல ஈஸ்வரன்
திரு உள்ளமும் களித்து -இவ் வாழ்வாருக்கு தோற்றம் -என்று-
இவர் திறத்தில் மடல் எடுக்கும்படி யாயிற்று ஈஸ்வரன் திரு உள்ளம் –
————————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -341-
ஒரு தேசவிசேஷத்து ஏறப் போய் அனுபவிக்கும் அநுபவம் சாத்மிக்கைக்காகாவும் –
உபகார ஸ்ம்ருதிக்காகவும் -பிரபத்தி பண்ணின போது -பரம பதத்து ஏறப் போக்கில் –
நச்சுப் பொய்கை என்று சம்சாரிகள் இத்துறையில் இழிவார் இல்லாமையாலும் –
இவன் சம்சாரிகளைத் திருத்த வேண்டுகையாலும் -பிரபன்னனுடைய சரீரம் சரம
சரீரம் ஆகையாலும் -சர்வேஸ்வரனுக்கு அபிமதம் ஆகையாலும் -இத்தேசத்தில்
பகவத் அனுபவம் தான் இவனுக்கு அபூர்வம் ஆகையாலும் -ஆசை கிளரவும் –
இவன் தன் இசைவாலும் இவ்வர்தங்களைப் பற்ற வாய்த்து சரீர அவசாநத்திலே
மோஷம் ஆகைக்கு அடி –
—————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -342-

கழிந்த நாளைக்கு அநுதபிக்கையும்
வருகிற காலத்தை பழுது போக்காமையும் -காண்
வைஷ்ணத்வம் ஆகிறது -என்று நம்பிள்ளை –
பழுதே பலகாலும் போயின என்று அஞ்சி அழுதேன் -முதல் திருவந்தாதி -16
அன்று நான் பிறந்திலேன் -திருச்சந்த விருத்தம் -64-
பிறந்த பின் மறந்திலேன் -திருச்சந்த விருத்தம் -64-.
அரவணை மேல் கண்டு தொழுதேன் -முதல் திருவந்தாதி -16
—————————————————————————————————————————————————–
வார்த்தை -343-
நம்பிள்ளை நஞ்சீயரை -தான் தனக்கு வைஷ்ணத்வம் உண்டு என்று அறியலாவது
எவ்வசஸ்தை பிறந்தால் -என்ன –
அர்ச்சாவதாரதுக்கு உயிர் உண்டு என்று நெஞ்சில் பட்ட வன்றும் –
ஒரு வைஷ்ணவன் பக்கல் புத்ராதிகள் பக்கல் ஸ்நேஹத்தளவாகிலும் ஸ் நேஹம்
பிறந்த வன்றும் –
ஒரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் கடுத்து வார்த்தை சொன்னால் தன் நெஞ்சில் சிவிட்குத்
தட்டாமல் -கோபம் கொள்ளாமல் -போக ரூபமான வன்றும் –
பர தார பர த்ரவ்யங்களில் நசை யற்ற வன்றும் –
ஏகாந்தி என்று அறியலாம் –
ஸ்வ தார ஸ்வ தரவ்யங்களில் நசை யற்ற வன்று பரமை காந்தி என்று
அறியலாம் என்று அருளிச் செய்தார் –
—————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -344-
பொன்னாய்ச்சியார் வார்த்தை –
பாண்டிய மண்டலத்திலே ஒரு வைஷ்ணவனுடைய வைஷ்ணவத்தைக் கொண்டாட
எழுதி அணிந்த வைஷ்ணவத்வமோ -எல்லை நிலத்தில் வைஷ்ணவத்வமோ -என்று –
——————————————————————————————————————————————————
வார்த்தை -345-

பட்டர் தம்முடைய ஸ்ரீ பாதத்தில் சேவிப்பார் ஒரு வைஷ்ணவரை –
நீர் அனந்தாழ்வான் ஸ்ரீ பாதத்திலே சென்று ஸ்ரீ வைஷ்ணவ லஷணம் இருக்கும்படி
என் -என்று கேட்டுவாரும் என்ன -அவரும் அனந்தாழ்வான் ஸ்ரீ பாதத்தில் செல்ல –
அன்று பல ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் அங்கே  அமுது செய்து அருள -அவரும் இடம்
பெறாமையாலே ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் அமுது செய்யும் அளவும் பேசாதே இருக்க –
அனந்தாழ்வானும் அவரைப் பார்த்து -அனந்தாழ்வானும் அவரைப் பார்த்து –
அமுது செய்து அருளிற்று இல்லையே -நெடும் போதுண்டே இளைப்போடே நிற்கிறது
என்று -அனந்தாழ்வான் தாமும் அவருமாக உள்ளே அமுது செய்துஅருளி -பின்னை
எங்கு நின்றும் எழுந்து அருளுகிறது -என்ன -பட்டர் -அனந்தாழ்வான் ஸ்ரீ பாதத்தில் சென்று
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ லஷணம் இருக்கும்படி என்னென்று கேட்டுவா என்று அருளிச் செய்து விட்டார் -என்ன -ஆகில் –
கொக்குப் போலே இருக்கும் –

—————————————————————————————————————————————————————————————————–

வார்த்தை -346-

———————————————————————————————————————————————————————————————–

வார்த்தை -347-
ஸ்ரீ வைஷ்ணவன் ஆகிறான் சம்சாரத்தில் நசை யற்று -பரம பதத்திலே
ஆசை பிறந்தவன் -இவனுக்கு பரிஹரிக்க வேண்டுவது என் என்னில் –
உடம்பில் ருசி விளையாது ஒழிகையும்
உறவு முறையார் பக்கல் ஆசை வளராது ஒழிகையும் –
உடம்படியாக உகக்கும அவர்களோடு உறவு கொண்டாடாது ஒழிகையும் –
லோகம் சிலுகிடாமல் ஒதுங்கி வர்திக்கையும் –
உடம்புக்கு இரை தேடி ஒருவனுக்கு ஏவல் தொழிலை ஒருபடியாலும்
செய்யாது ஒழிகையும் -உள்ளத்துக்கு உள்ளே நிற்கும்ஒருவன் பக்கல் ஒருபடிப்பட்ட ருசி உண்டாய்ப் போரவும்

தலை அறுப்புண்டவனையும் தலை அறுத்து அத்தாலே சந்நிதியிலே தலையோடு ஏந்தினவனையும் -இவர்களுக்கு
கீழான சந்திர ஆதித்யர்களையும் சரணம் என்று புகாது ஒழிகையும் -இவர்களை சரீரம்
ஆகவும் அடிமையாகவும் உடைய எம்பெருமான் பக்கல் ஆன அடிமை செய்து பொறவும் –
எம்பெருமானே தஞ்சம் என்று சரணம் புக்கவர்களைத் தனக்குத் துணையாகவும்
உயிராகவும் நினைத்துப் பொறவும் -இவர்களோடு விளையாடியும் பொல்லாங்கு சொல்லாது
ஒழியவும் -இவர்களைப் பொல்லாங்கு சொல்லுவார் உடனே கூடினர் ஆகில் அவர்களை
வாயைக் கிழித்தல் -தான் செவியைப் புதைத்துக் கொண்டு கடக்கப் போதல் செய்யவும் –
எம்பெருமான் திரு வாசலுக்கு உள்ளேயே மயிர் விரித்தல் உமிழ்தல் கால் நீட்டுதல்
தொடக்கமானவை வருந்தியும் தவிரவும் -ஆபத்துகளாலே புகுந்து ஒதுங்க வேண்டிற்று
ஆகில் -அனர்த்தப் படா நின்றோமே -என்று அஞ்சிப் போரவும் -இப்படிப்பட்ட போதுபோக்கு சம்சாரத்தில்
இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவனுக்கு –
————————————————————————————————————————————————————————————-
வார்த்தை -348-
பட்டரை ஒருவன் -தேவதாந்தரங்களை வைஷ்ணவர்கள் அனுவர்த்தியாது
ஒழிவான் என் -என்ன -பிரமாண விரோதம் உள்ள இடத்தில் அன்றோ
சந்தேஹம் உள்ளது -இங்கு சந்தேஹம் இல்லை காண் -என்று அருளிச் செய்தார் –
ஆவதென் என்ன -சத்வ ப்ரசுரரை ரஜஸ் தம பிரசுரர் அனுவர்த்திக்கும் அது ஒழிய
சத்வ ப்ரசுரர் ரஜஸ் தம ப்ரசுரரை அனுவர்திகக் கடவதோ -என்று அருளிச் செய்தார் –
தேஷாமபி நமோ நம -என்கிறபடியாலே –
————————————————————————————————————————————————————————————

ஸ்ரீ பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .
பூர்வாச்சார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-7-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 24, 2013

துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய்வினை
யாய்உல கங்களுமாய்
இன்பம்இல் வெந்நர காகி இனியநல்
வான்சுவர்க் கங்களுமாய்
மன்பல் உயிர்களும் ஆகிப் பலபல
மாய மயக்குகளால்
இன்புறும் இவ்விளை யாட்டுடை யானைப்பெற்று
ஏதும்அல் லல்இலனே.

பொ-ரை : ‘துன்பத்திற்கும் இன்பத்திற்கும் காரணமாகிய நல்வினை தீவினைகளுமாகி, உலகங்களுமாகி, இன்பம் இல்லாத கொடிய நரகமாகி, இனிய பொருள்கள் தங்கியிருக்கின்ற மிகச்சிறந்த சுவர்க்கலோகம் முதலிய உலகங்களுமாகி, நிலை பெற்ற

பல உயிர்களுமாகி, மாயையால் உண்டாகும் பல விதமான மக்களுடைய மயக்கங்களால் இன்புறுகின்ற இவ்விளையாட்டுடையவனைப் பெற்றுத் துன்பம் யாதும் இல்லாதவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : ‘ஆய் ஆய் ஆகி ஆய் ஆகி இன்புறும் விளையாட்டுடையவன்,’ என முடிக்க. ‘மன் பல் உயிர்’ என்ற இடத்து ‘மன்னுயிர் எல்லாம் தொழும்’ என்ற திருக்குறள் ஒப்பு நோக்கல் தகும்.

    ஈடு : ஏழாம் பாட்டு. 1‘இறைவன் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவன் அல்லன் ஆகையாலே, அவனுக்கு இவ்வுலகத்தில் உள்ளது லீலா ரசமாத்திரம் ஆகையாலே, அதனை அநுசந்திக்கும் நான் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படவும் வேண்டா; இவ்வுலகத்தில் தோன்றவும் வேண்டா,’ என்கிறார்.

    ன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய் வினையாய் – 2இன்ப துன்பங்களுக்குக் காரணமான புண்ணிய பாப உருவங்களான கர்மங்களை ஏவுகின்றவனாய். உலகங்களுமாய் – இவற்றை ஈட்டுதற்கு உரிய 3இவ்வுலகங்கட்கு நிர்வாஹகனாய். அன்றிக்கே, போக பூமியைச் சொல்லுதலும் ஆம். இன்பம் இல் வெம் நரகு ஆகி – இன்பம் என்பது சிறிதும் இல்லாத நரகலோகத்துக்கு நிர்வாஹகனாய். இனிய நல் வான் சுவர்க்கங்களும் ஆய் – நரகத்தைக்காட்டிலும் சிறிது சுகத்தை உடைத்தான சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்கட்கு நிர்வாஹகனாய். ‘உலகங்களும் ஆய்’ என்ற இடம் புண்ணிய பாவங்களை ஈட்டுதற்குரிய உலகத்தைச் சொல்லிற்

றாகில் 1இவை, போக பூமிகள் ஆகின்றன; அன்றிக்கே, அங்கே, போக பூமியைச் சொல்லிற்றாகில், இங்கு, இன்ப துன்பங்களை மாத்திரமே சொல்லுகின்றன.

    மன் பல் உயிர்களும் ஆகி – நல்வினை தீவினைகளைச் செய்கின்றவர்களும் அவற்றின் பலன்களை நுகர்கின்றவர்களுமாய், என்றும் உள்ளவர்களாய், பலராய் உள்ள ஆத்துமாக்களுக்கு நிர்வாஹகனாய். பல பல மாய மயக்குகளால் இன்புறும் இவ்விளையாட்டுடையானைப் பெற்று – கணக்கு இல்லாததான பிரகிருதியின் விகாரமுகத்தால் உண்டான மக்களுடைய மதிமயக்கங்களாலே பிரீதிக்கு இடமான விளையாட்டுகளை உடையவனைப் பெற்று. ‘எல்லார்க்கும் நலத்தையே செய்கின்றவனாய்ப் பேரருட் கடலான சர்வேசுவரனுக்கு, தன்னை நீங்கி மக்கள் துதிக்கப்படுகிற இது பிரீதிக்குக் காரணம் ஆகிற படி யாங்ஙனம்?’ என்னில், இவற்றைத் தன்னுடைய பேரருளால் காக்க நினைத்தால் அது இவற்றுக்கு விருப்பம் இல்லாததாய் இருக்கும் இருப்பு இறைவனுக்கு நகைக்குக் காரணமாய், அவ்வழியாலே லீலா ரசத்துக்குக் காரணமாய்விட்டது; இதற்கு நேர்கொடு நேரே கருத்து இது. கொடுத்த அறிவுதான் பொதுவாய் ருசி பேதத்தாலே வழி விலங்கிப் போய்க் கேட்டினை விளைத்துக்கொண்டு இருக்கிறபடியைக் கண்டு, ‘நாம் ஒன்றை நினைத்துச் செய்ய, இவை ஒன்றைச் சூழ்த்துக்கொண்ட படி கண்டாயே!’ என்று பிராட்டி முகத்தைப் பார்த்துப் புன்முறுவல் செய்ய, ‘அது கோல் விழுக்காட்டாலே லீலா ரசமாக முடியும்’ என்றபடி.

    ஏதும் அல்லல் இலனே – ‘அவனுடைய கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாத தன்மையைச் சொல்லிய எனக்குக் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படுதலாகிய துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார். என்றது, 2‘என்னைக் கர்மங்கள் ஒட்டுவது இல்லை; கர்மபலத்தில் எனக்கு ஆசை இல்லை; இவ்விதமாய் என்னை எவன் அறிகின்றானோ, அவன், கர்மங்களினால் கட்டுப்படுகிறது இல்லை,’ என்கிறபடியே, அவனைஅறிந்தவன் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படமாட்டான் ஆகையாலே, எனக்கும் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படுதல் இல்லை,’ என்கிறார் என்றபடி. அன்றிக்கே, ‘உலகத்தின் படைப்பு முதலானவைகளை அவனுடைய விளையாட்டாக நினைக்கின்ற எனக்கு இந்த லீலா விபூதியில் சேர்தலாகிற துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார் என்னலுமாம். என்றது, 1‘‘நான் கட்டிய கட்டினை எவன் ஒருவன் என்னையே கால் கட்டி அவிழ்த்துக்கொள்ளப் பார்க்கிறான்? அவன் இதனைக் கடப்பான்,’ என்று அவன் சொல்லி வைத்தபடியே, அவன்றன்னையே பற்றி விடுவித்துக்கொள்ள இருக்கிற எனக்கு ஒரு துன்பமும் இல்லை,’ என்கிறார் என்றபடி.

அகர்ம வச்யன் ஆகையாலே -லீலா விபூதியிலே -இன்புறும் இவ் விளையாட்டு உடையான்
இதை அனுசந்திக்க நாமும் கர்ம வச்யர் ஆக மாட்டோம் –
எல்லாம் அவனே
ஆகி ஆகி -நிர்வாகம் கீழ் கொண்டவன்
துன்பமும் இன்பமும் ஆகி -புண்ய பாப கர்மங்களுக்கு நிர்வாஹன்
இவற்றை ஆர்ஜிக்கும் பூமி யாகும்
உலகம் போக ரூபமான பூமி
இன்பமில் வென் நரகம் -அதற்கும் நிர்வாஹன்
சம்சாரம் இன்பமில் நரகம் -ஸ்வர்க்கம் இன்பம் உள்ள நரகம் -புண்யம் கழிந்த பின்
தள்ளு
நித்தியராய் -ஆத்மவர்க நிர்வாஹன்
முக்தர் கேவலர் பக்தர் நித்யர் அனைவருக்கும்
அசந்கேயதமான பல பல -இத்யாதி -உடையானைப் பெற்று மாய மயக்குகள்
மதி விகற்பகங்கள் -மாய மயக்கு மம மாயா கீதை –
புத்தி கலக்கம் -ஏற்படுத்துவது அவனுக்கு ப்ரீதி -லீலை -உண்டாகுமா
இதுக்கு பிரயோஜனம் கேவல லீலை தத்வ த்ரயம்
ஸ்ருஷ்டிக்கே இல்லை
சிருஷ்டி என்கிற வியாபாரத்துக்கு -மணவாள மா முனிகள் வியாக்யானம்
சர்வ சுக்ருதாய் -இருப்பவன் –
இவற்றை தனது தயையால் ரஷிக்க நினைத்தால் -அது சேதனனுக்கு
நன்மை என்று புரியாமல் -அநிஷ்டமாய் இருக்கும் இருப்பு லீலா ரசத்துக்கு
கொடுத்த சைதன்யம் பொதுவாய் -இருக்க –
ஸ்வா தந்த்ர்யம் கொடுத்து -லீலா கைவல்யம் -ஸ்ரீ பாஷ்யம் –

அவன் இன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது –
ஆத்மாவை சரீரம் இந்திர்யங்கள் சேர்த்து வைத்து
பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி நிர்வஹித்து
அனுமதி தானம் கொடுத்து
உதாசீனனாய் இருந்து-
கர்ம பலன் அனுபவிக்க வைத்து
சாஸ்திரம் விதிக்கு வேலை வேண்டுமே
பிராட்டி முகம் பார்த்து ஸ்மிதம் பண்ண –
ஹாஸ்யம் இதனால் தான் –
வாத்தியார் பாடம் நடத்தி பரிட்ஷை நடத்தி மதிப்பெண் தருவதுபோலே
ஸ்ருஷ்டி -லீலா –

விதி படி நடக்கும் –
பிள்ளை படிக்காவிடில் பிரயத்தனம் செய்ய –
உபதேசம் செய்யும் பொழுது ஒரு மாதிரி –
தலை எழுத்து என்று விடாமல் -முயன்று செய்வது போலே
ஸ்வா தந்த்ர்யமும் அவன் இடம் ஒப்படைப்பது தான் சரணா கதி –
இந்த அகர்ம வச்யதை அனுசந்தித்தால் நமக்கும் கர்ம வச்யதை அகலும் –
கர்மம் ஒட்டாது ஆசையும் இல்லை -அறிந்தவன் -கர்மத்தில் இருந்து விடுபடுகிறான் -கீதை
இவனைப் பற்றி குறை ஒன்றும் இல்லாமல் ஆகிறேன் -ஆழ்வார்
நம்மை அறிந்தவன் கர்மங்களால் கட்டுப்படான்
நீயே உபாயம் –
அவன் தன்னையே பற்றி விடுவித்து கொள்ள வேண்டும்
சித்தாந்த முக்கிய விஷயம் –
அவன் அருளால் ஒன்றே
குருவி பிணைத்த கூட்டை அவிழ்க்க போகாதே நம்மால்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-6-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 24, 2013

துயர்இல் சுடர்ஒளி தன்னுடைச் சோதி
நின்றவண் ணம்நிற்கவே
துயரின் மலியும் மனிசர் பிறவியில்
தோன்றிக்கண் காணவந்து
துயரங்கள் செய்துதன் தெய்வநிலை உலகில்
புகஉய்க்கும் அம்மான்
துயரம்இல் சீர்க்கண்ணன் மாயன் புகழ்துற்ற
யான்ஓர்துன் பம்இலனே.

பொ-ரை : ‘துன்பங்கட்கு எதிர்த்தட்டான மிக்க ஒளியுடன் கூடிய தன்னுடைய திவ்விய மங்கள விக்கிரகமானது பரமபதத்தில் நிற்கிறவாறே இவ்வுலகத்திலும் நிற்கும்படியாக, துன்பங்களால் மிக்கிருக்கின்ற மனிதப் பிறவியில் தோன்றி, ஊனக் கண்கள் காணுமாறு வந்து துன்பங்களைச் செய்து, தனது தெய்வத் தன்மையை உலகத்தில் புகும்படியாகச் செலுத்துகின்ற இறைவனும், குற்றம் இல்லாத புகழையுடைய கண்ணபிரானும், ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையுமுடையவனும் ஆன எம்பெருமானது நற்குணங்களை அனுபவித்த யான் ஒரு துன்பமும் இல்லாதவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘நிற்கத் தோன்றிக் காண வந்து துயரங்கள் செய்து புக உய்க்கும் அம்மான்’ எனக் கூட்டுக. துயரங்கள் செய்தலை வியாக்கியானத்திற்காண்க. துற்ற – நுகர்ந்த.

ஈடு : ஆறாம் பாட்டு. 1‘இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தன்னுடைய விக்கிரகத்தை, இதர சாதிகளின் தன்மையை உடையதாக்கிச் சமுசாரிகள் கண்களுக்கு விஷயம் ஆக்கின கிருஷ்ணனுடைய குணங்களை அனுபவிக்கப்பெற்ற எனக்கு ஒரு துக்கத்தின் வாசனையும் இல்லை,’ என்கிறார்.

துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி – தள்ளத்தக்க குற்றங்கட்கெல்லாம் எதிர்த்தட்டாய், சுத்த சத்துவமயம் ஆகையாலே தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாததான ஒளியுருவமாய், பிறர்க்கு உள்ளது ஒன்று அன்றிக்கே, தனக்கே சிறப்பாகவுடைய விக்கிரகமானது. நின்ற வண்ணம் நிற்கவே – அங்கு இருக்கும்படியில் ஒன்றும் குறையாமல், விளக்கிலே கொளுத்தின விளக்குப் போன்று அங்கு நின்ற வண்ணம் இங்கு நிற்க. 1‘எனக்கு உரியதான பிரகிருதியை அதிஷ்டித்து என் மாயையால் உண்டாகிறேன்,’ என்று சொல்லப்பட்டதே அன்றோ? துயரில் மலியும் மனிசர் பிறவியில் தோன்றி – துக்கக் கடலிலே அழுந்தாநின்றுள்ள மனிதர்களுடைய பிறவிகளிலே தோன்றி. 2‘எல்லா உலகங்கள் ஆகிற தாமரை மலரும்படி தேவையாகிற கீழைச்சந்நிதியில் மிக்க ஒளியையுடைய கிருஷ்ணன் ஆகிற சூரியன் உதித்தான்,’ என்கிறபடியே, தோன்றினவன் ஆதலின், ‘தோன்றி’ என்கிறார்.

கண் காண வந்து – ஊனக்கண்களுக்குப் புலப்படுதல் இன்றி நித்தியசூரிகளுக்கு எப்பொழுதும் காண்பதற்கு விஷயமான தன்னை ஊனக்கண்களுக்குப் புலப்படச் செய்து. துயரங்கள் செய்து – அடியார்களை அழகாலே நோவுபடுத்தியும்; பகைவர்களை ஆயுதத்தாலே நோவுபடுத்தியும்; 3‘நீண்ட கண்களையுடைய கிருஷ்ணர் பூமியினுடைய பாரத்தைப் போக்கி, எல்லா உலகத்தையும் மயங்கச் செய்து, தம்முடைய மேலான இருப்பிடத்தை அடைந்தார்,’ என்கிறபடியே, பகைவர்களை முட்கோலாலே சாடியும் அடியார்களை கண்ணழகாலே சாடியும் போனபடி. 4‘ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக்கூற்றங்கொலோ அறியேன்! ஆழி அம் கண்ணபிரான் திருக்கண்கள்கொலோ அறியேன்!’ என்னும்படி அன்றோ கண்ணற்று நலியும்படி?

தன் தெய்வ நிலை – இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத தன்னுடைய தன்மையை. உலகில் – இதற்கு இட்டுப்பிறவாத சமுசாரத்திலே. புக உய்க்கும் – செலுத்துகின்ற. அம்மான் – அவர்கள் விரும்பாமலே, சமுசாரிகளுக்குத் தன் படிகளை வெளியிடுகைக்கு வேண்டும் சம்பந்தத்தைச் சொல்லுகிறார். ‘ஆக, ‘பரமபதத்திலே நடையாடக் கூடிய இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத விக்கிரகத்தைச் சமுசாரிகளுக்குத் தெரிவித்து, அங்கு உள்ளாரோடு சம்பந்தம்இங்கு உள்ளாரோடும் ஒத்திருக்கையாலே, ‘தன் தெய்வ நிலை புக உய்க்கும் அம்மான்’ என்கிறார்,’ என்றபடி. அன்றிக்கே, 1‘தூது சென்று, சாரதியாய் இருந்து தேரை ஓட்டித் தன் படியைத் தெரிவித்து, இச்செயலாலே உலகத்தாரை எழுதிக்கொண்டவன்’ என்றுமாம்.

துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் – குற்றங்கட்கு எதிர்த்தட்டான கல்யாண குணங்களையுடைய கிருஷ்ணன். மாயன் – ஆச்சரியமான குணங்களையும் செயல்களையும் உடையவன். புகழ் துற்ற யான் – அவனுடைய கல்யாண குணங்களை நெருங்க நுகரப்பெற்ற யான். ஓர் துன்பம் இலன் – ‘இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தைக்கொண்டு இவ்வுடம்போடே அணையலாம்படி அவன் கிட்டுவான் ஆயிற்ற பின்பு, நான் இச்சரீரத்தை விட்டு அங்கே போய் அவ்வுடம்போடே அணைய வேண்டும்,’ என்றால் எனக்கு அவன் அருமைப்படுத்துவானோ?

இதர சஜாதீயமாக்கி
சம்சாரிகள் கண்களுக்கு விஷயமாக்கி –
தன்னுடை சோதி -ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்கு பிறந்து
அம்மான் -மாயன் -புகழ் அனுபவித்து துக்கம் இல்லை
ஹேய பிரத்யநீகமாய்
தனக்கே அசாதாராணமான திவ்ய மங்கள விக்ரஹம்
தன்னுடை சோதி -சுத்த சத்வமயம்
நிரவதிக தேஜஸ் கொண்ட –
நின்ற வண்ணம் நிற்கவே -அங்கே இருக்கும் படி ஒன்றுமே குறையாமல் –
விளக்கில் கொளுத்திய விளக்கு போலே –
சம்பவாமி -பூதானாம் ஈஸ்வரோ -இயற்கையான பிரகிருதி உடன்
துயரில் மலியும் மனிசர் துக்க சாகாரத்தில் அழுந்தி
தோன்றி ஆவிர்பவித்து
நித்ய சூரிகள் விஷயமான தன்னை -சம்சாரிகள் காணும்படி வந்து அவதரித்து –
துயரங்கள் செய்து –
அனுகூலரை அழகால் நோவுபடுத்தி
பிரதிகூலரை ஆயுதங்களால் நோவுபடுத்தி –
பூபாரம் நீக்கி -லோஷன -மோக யித்வா ஜகத் சர்வம் -ஸ்லோகம்
அழகும் ஆயுதமும்
கண் அழகால் சாடி இணைக் கூற்றங்கள் கொலோ
தனது தெய்வ நிலை -ச்ப்ராக்ருதமான ச்வாபத்தை
உலகில் புக வைக்கும் அம்மான் -அபெஷா நிரபெஷமாக
பிராப்தி உண்டே -அம்மான் ஆகையாலே
தெய்வ நிலை காட்டியது –
இங்கு உள்ளாருக்கும் அனுபவிக்கும்படி
தூத்ய சாரத்யங்கள் காட்டி எழுதிக் கொண்டவன்
கண்ணன் -மாயன் –
புகழை புஜிக்க பெற்ற யான்
இவ்வுடம்புடன் அணைவான் கிட்டும் பொழுது
அங்கு போய் அனுபவிப்பிக்க கேட்க வேண்டுமா

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-5-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 24, 2013

இடர்இன்றி யேஒரு நாள்ஒரு போழ்தில்எல்
லாஉல கும்கழியப்
படர்புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிக னும்உடன்
ஏறத்திண் தேர்கடவிச்
சுடர்ஒளி யாய்நின்ற தன்னுடைச் சோதியில்
வைதிகன் பிள்ளைகளை
உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவ னைப்பற்றி
ஒன்றும் துயர்இலனே.

பொ-ரை : ‘ஒரு நாளிலே ஒரு முகூர்த்தத்திலே, துன்பம் இல்லாமல், எல்லா உலகங்கட்கும் அப்பால் படர்ந்த புகழையுடைய அருச்சுனனும் பிராமணனும் தன்னுடன் ஏறி வரும்படியாகத் திண்ணிய தேரைச் செலுத்தி, ஒளிப்பிழம்பாய் உள்ள தனது பரமபதத்தில் தங்கியிருந்த பிராமணனுடைய பிள்ளைகளைச் சரீரத்தோடும் கொண்டுவந்து கொடுத்த இறைவனை அடைக்கலமாக அடைந்து சிறிதும் துயர் உடையேன் அல்லேன்,’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘இன்றி ஏறக் கடவி கொண்டு கொடுத்தவன்’ என்றும், ‘கழியக் கடவி கொண்டு கொடுத்தவன்’ என்றும் முடிக்க, கொடுத்தவன் – வினையாலணையும் பெயர்.

ஈடு : ஐந்தாம் பாட்டு. 1பிராமணனுடைய புத்திரன் நிமித்தமாகச் சென்ற செலவைக் கூறிக்கொண்டு, ‘இவனைப்பற்றின எனக்கு ஒரு துக்கமும் இல்லை,’ என்கிறார்.இடர் இன்றியே – ஒரு வருத்தமும் இல்லாமல். ஒரு நாள் – ஒரே நாளில் செய்யும் தீக்ஷையையுடைய யாகத்திலே. ஒரு போழ்தில் – காலையில் செய்ய வேண்டிய யாக காரியங்களைச் செய்து முடித்து நடுப்பகலில் செய்ய வேண்டிய காரியங்களைச் செய்து முடிப்பதற்கு முன்னே. எல்லா உலகும் கழிய – ஆவரணங்கள் ஏழற்கும் அப்பாற்பட. படர் புகழ் பார்த்தனும் – புகழையுடைய அருச்சுனனும். 1‘மூன்று உலகங்களுக்கும் நாதனும் ஜனார்த்தனனுமான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் எவனுக்கு மந்திரியாயும் பாதுகாப்பவனாயும் சிநேகிதனாயும் இருக்கிறானோ’ என்கிறபடியே, கிருஷ்ணனையே எல்லாவித உறவுமாகப் பற்றினவன் ஆதலின், ‘படர் புகழ்ப் பார்த்தன்’ என்கிறார். வைதிகனும் – கிருஷ்ணன் திருவடிகளிலே எல்லை இல்லாத பத்தியையுடைய பிராமணனும். உடன் ஏற – தன்னோடே கூட ஏற. திண் தேர் கடவி – இவர்களைத் தேரிலே ஏற்றிக்கொண்டு, காரியத்தின் தன்மை குலையாமல், மூலகாரணமான பிரகிருதி முடிவாகத் தேருக்குத் திண்மையைக் கொடுத்து நடத்தி. 2மண் பிண்டமாய் இருக்கும் நிலையிலும் குடம் தொடர்வதைப் போலே.

சுடர் ஒளியாய் நின்ற – எல்லை இல்லாத ஒளி உருவமாய் ஒரே தன்மையாய் நின்ற. ஒளி – அழகு. தன்னுடைச்சோதியில் – தனக்கே உரியதான சிறப்பையுடைய பரமபதம். அன்றிக்கே, ‘தன்னுடைய ஒளி வெள்ளம் இட்டாற்போன்று இருக்கின்ற பரமபதம்’ என்னலுமாம். 3‘சூரியன் சந்திரன் அக்கினி இவர்களைக் காட்டிலும் கோடி மடங்கு அதிகமாய் விளங்குகிற, மஹாத்துமாவான நாராயணனுடைய வைகுண்டமானது தன்னுடைய ஒளியினாலே தேவர்கள் முதலியோர்களாலும் காண்டற்கு அரியதாகி விளங்குகிறது,’ என்கிறபடியே, ஆயிரம் கோடி அக்கினி ஆதித்தியர்களுடைய ஒளியை ஓடவைத்து ஒரு தேசமாக வகுத்தாற் போலே இருக்கையாலே இவர்களுக்குக் கண்கொண்டு பார்க்க வொண்ணாது; ஆகையாலே, மூலப்பகுதியின் அளவிலே இவர்ளை நிறுத்தி, தன் நிலமாகையாலே தானே போய்ப் புக்கான். தண்ணீரிலே மீன் உலாவுமாறு போன்று தேசிகரே புகவேண்டும் நிலம் அன்றோ அது?

வைதிகன் பிள்ளைகளை – பிரமாணனுடைய புத்திரர்களை. 1உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனை – காலத்தால் உண்டாகின்ற மாறுபாடு ஒன்றும் இல்லாத தேசமாகையாலே, கொண்டுபோகிற போதைப் படியில் ஒன்றும் குறையாதபடி கொண்டு வந்து கொடுத்தவன். அன்றிக்கே, ‘பூசின மஞ்சளும், உடுத்தின பட்டும், இட்ட சவடிப் பூணுநூலும், இட்ட காது பணிகளுமான ஒப்பனையில் ஒன்றும் குறையாதபடி கொண்டு வந்து கொடுத்தவன்’ என்னுதல். ‘பிறக்கப் பிறக்கக் கொண்டு போனார்களாகில், இப்போது இவை எல்லாம் உண்டோ?’ என்று பட்டரைக் கேட்க, ‘ரிஷி புத்திரர்கள் ஆகையாலே பிறக்கிற போதே அவற்றோடே பிறப்பர்காணும்’ என்று அருளிச்செய்தார். பற்றி ஒன்றும் துயர் இலனே – 2கடலில் நீரை மலையின்மேலே ஏற்றுமதுவே வருத்தமுள்ளது; மலையில் உள்ள நீரைக் கடலுக்குக் கொண்டு வருமன்று ஒரு வருத்தம் இல்லையே? அப்படியே, அங்குப் புக்காரை இங்கே மீட்கையாகிறது அவன் திருவுள்ளத்தோடு சேராதது; இங்குள்ளாரை அங்கே கொண்டுபோகையாயிற்று அவன் திருவுள்ளத்திற்குப் பொருந்துவது.புத்திரன் நிமித்தமாக விரும்பியதைப் போன்று அன்றி, சொரூபத்திற்குத் தகுதியாக அவன் திருவுள்ளத்துக்குப் பொருந்தின செயலை ஆசைப்பட்ட எனக்கு ஒரு துக்கம் உண்டோ?’ என்கிறார். கர்ம சம்பந்தம் அற்றுப் போகாமையாலே ஆயிற்று இவர்களுக்கு மீள வேண்டிற்று. ‘ஆயின், கர்ம சம்பந்தம் அற்றார் போகக்கூடிய தேசத்திலே இவர்கள் சென்றபடி என்?’ என்னில், ‘நாய்ச்சிமார் தங்கள் சுவாதந்தரியம் காட்டுகைக்காக இவர்களை அங்கே அழைப்பித்தார்கள் ஆயிற்று. அன்றிக்கே, 2‘இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை’ என்று தொடங்கி, 3‘மங்கவொட்டு’ என்று மடிபிடித்துக் கூப்பிடும்படி சமுசாரத்தில் விரக்தி பிறந்தும், 4‘காதல் கடலின் மிகப் பெரிதால்’ என்றும், 5‘மண் திணி ஞாலமும் ஏழ்கடலும் நீள்விசும்பும் கழியப் பெரிதால்’ என்றும், 6‘அதனிற்பெரிய என் அவா’ என்றும் இப்படிப் பகவத் விஷயத்தில் கண்ணழிவு அற்ற பக்தி விளைந்து போக ஆசைப்படுகிற எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை’ என்கிறார் என்னுதல்.

தாளாற் சகம்கொண்ட தார்அரங் கா!பண்டு சாந்திபன்சொல்
கேளாக் கடல்புக்க சேயினை மீட்டதும், கேதமுடன்
மாளாப் பதம்புக்க மைந்தரை மீட்டதும், மாறலவே
மீளாப் பதம்புக்க மைந்தரை நீஅன்று மீட்டதுவே?’

என்றார் திவ்விய கவியும்.

அகடிகடதனா சாமர்த்தியம்
வைதிக புத்திரன் மீட்டிய வ்ருத்தாந்தம்
இடர் இடறி எல்லா உலகும் தாண்டி திண் தேர் கடாவி
தன்னுடைச் சோதி
உடலோடு கொண்டு கொடுத்தான் –
பிறப்பகத்தே -பெரியாழ்வார்
வேத வாய் –அந்தணன் கலியன்
தீஷையில் இருந்த பொழுதில் –
அண்ட கடாகம் தாண்டி
பார்த்தன் -புகழ் கிரிஷ்ணனை சர்வ வித பந்துவாக கொண்ட படர் புகழ்
திண்ணிய தேர் பரம பதம் வரை போகும்
பிரகிருதி பர்யந்தம் போகும் வரை –
சூஷ்ம நிலை அடையாமல்
சுடர் ஒளியாய் -நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய்
நின்ற =ஏக ரூபமாய் நின்ற அழியாத
தன்னுடைய காந்தி வெள்ளம் இட்டபடியாய் இருக்கை
ஆயிரம் கோடி அக்னி ஆதித்யன் தேஜஸ் ஓட வைத்து -தேசமாக வகுத்தது போலே –
உள்ளே வந்தால் கண் தெரியாதே வெளியில் நிறுத்தி –
தமஸ் அளவில் இவர்களை நிறுத்தி –
தன்னுடை -தன்னிலம் ஆகையால் ஜலத்திலே மத்ஸ்யம் உலாவுவது போலே
தேசிகரே புக முடியும்
உடலோடு கொண்டு -சௌலப்யம் சேவிக்க பிராட்டிமார் ஆசைப்பட்டு

கொண்டு போகும் படியில் ஒன்றும் குறையாமல் கொண்டு வந்து கொடுத்தான் –
நான்கு குழந்தைகளும் ஒரே வயசாம் திரும்பும் பொழுது
கால தத்வம் நடையாடாத தேசம் என்பதால் –
பட்டர் -உடுத்தின பட்டும் -பூசின மஞ்சள் -இட்ட காதணிகள் -பூணல் உடன்
பிறக்க பிறக்க கொண்டு போனார்கள் ஆனால் இவை எல்லாம் உண்டோ –
கேட்க நஞ்சீயர்
ரிஷி புத்ரர் என்பதால் பிறக்கும் பொழுதே பிறந்தார்கள்
அப்படி செய்தவனைப் பற்றி எனக்கு குறை இல்லை
அங்கு உள்ளாரை கொண்டு வந்தவன் இங்கு உள்ள என்னை கொண்டு போவது கஷ்டம் இல்லை
சமுத்திர நீரை சகயம் ஏற்றுவது
அங்கு புக்காரை இங்கு சேர்ப்பது அவன் திரு உள்ளத்துக்கு சேராது
இங்கு உள்ளாரை அங்கு கொண்டு போக அவன் திரு உள்ளம்
நச புன ஆவர்திதே -சங்கல்பத்தால் செய்யலாம் –
புத்ராதி மீட்டுக் கொடுக்க ஆசை இல்லை
கைங்கர்யம் கேட்கிறேனே கொடுப்பான்
கர்ம சம்பந்தம் அற்று போனதால் மீண்டார்கள் புத்ரர்கள்
கர்ம சம்பந்தம் -நாய்சிமார் தங்கள் ஸ்வா தந்த்ர்யம் காட்ட
அங்கன் அன்றிக்கே
நான் திரும்ப மாட்டேன் –
மீண்டு வரும் துக்கம் இல்லை
இந்நின்ற நீர்மை இனி யான் உறாமை
மங்க ஒட்டு
பாடின ஆழ்வார் மடி பிடித்து கூப்பிடும்படி விரக்தி
எம்பெருமான் ஆசையும் -காதல் கடலில் மிக பெரியதாய்
ஏழு கடலும் -அதனில் பெரிய என் அவா -ஆசை வளர்ந்து போக
துக்க்ம் ஒன்றும் இல்லை

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-4-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 24, 2013

பரிவுஇன்றி வாணனைக் காத்தும்என்று அன்று
படையொடும் வந்துஎதிர்ந்த
திரிபுரம் செற்றவ னும்மக னும்பின்னும்
அங்கியும் போர்தொலையப்
பொருசிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை
ஆயனைப் பொன்சக்கரத்து
அரியினை அச்சுத னைப்பற்றி யான்இறை
யேனும் இடர்இலனே.

பொ-ரை : அநிருத்தனைச் சிறை வைத்த அக்காலத்தில் ‘வாணாசுரனைத் துன்பம் இன்றிப் பாதுகாப்போம்’ என்று கூறிப் படையோடும் எதிர்த்து வந்த சிவபெருமானும் அவனுடைய மகனான சுப்பிரமணியனும் அதற்கு மேலே நெருப்பும் போரிலே அழியும்படியாக, பொருகின்ற சிறகுகளையுடைய கருடப்பறவையை ஏறிச் செலுத்திய மாயனை, ஆயனை, அழகிய சக்கரத்தையுடைய அரியினை, அடியார்களை நழுவவிடாதவனைப் பற்றி யான் சிறிதேனும் துன்பம் இல்லாதவன் ஆனேன்.

வி-கு : காத்தும் – ஒருமையின்கண் வந்த உயர்வுப்பன்மை. ‘தொலையக் கடாவிய மாயனை’ எனக்கூட்டுக. இலன் – குறிப்பு வினைமுற்று.

ஈடு : நான்காம் பாட்டு. 1‘வேறு தேவர்களைப் பற்றினார்க்கு அவர்கள் தஞ்சம் அல்லர் என்னுமிடத்தையும், தன்னைப் பற்றினவர்களைத் தான் விட்டுக்கொடான் என்னுமிடத்தையும் காட்டின இவனைப்பற்றின எனக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

‘பரிவு இன்றி வாணனைக் காத்தும்’ என்றது, 2அநிருத்தாழ்வான் நிமித்தமாகக் கிருஷ்ணன் படை எடுத்துப் புறப்பட்ட அளவில், வாணன் சிவபிரான் பக்கலிலே சென்று, ‘கிருஷ்ணன் நமக்கு எதிரியாக வருகிறான்,’ என்று சொன்னவாறே, ‘தலையில் வைத்த பூ வாடாமல் வருத்தம் அற வாணனைக் காக்கக் கடவோம்’ என்று சொன்னான் ஆயிற்று, வீட்டிற்குள்ளே இருந்து தம்தம் வீரத்தைப் பேசுவோரைப் போலே; 3இச்சக்கரவர்த்தி திருமகன் ‘என்னை அடைந்தவர்களைப் பாதுகாத்தல் எனக்குவிரதம்’ என்கிறானோ? அன்று – அநிருத்தாழ்வானைச் சிறையில் வைத்த அன்று. படையொடும் வந்து எதிர்ந்த – 1‘தனக்கு வெற்றி நிச்சயம்’ என்று அது காண்கைக்குச் சேனையைத் திரட்டிக்கொண்டு வந்த. ‘முண்டன் நீறன்’ என்ற திருப்பாசுரம் இங்கு அநுசந்திக்கத் தகும். இனி, ‘படை’ என்பதற்கு, ‘ஆயுதம்’ என்று பொருள் கூறலுமாம். ‘சூலத்தைத் தரித்த சிவன், கிருஷ்ணனால் போரில் எழுப்பப்படுகின்ற பல வகையான சப்தங்களைக் கேட்டு மயக்கத்தை அடைந்தான்,’ என்பது ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்.

‘தன் வறுமையை முன்னிட்டு அஞ்சலியைக் கொண்டுவந்து கிட்டுதற்குத் தக்க பரம்பொருளை இப்படி ஆயுதத்தோடு எதிர் இடுகைக்குக் காரணம் என்?’ என்ன, ‘திரிபுரம் செற்றமை’ என்கிறார் மேல்: திரிபுரம் செற்றவனும் – முப்புரங்களை எரித்த செயலாலே உண்டான செருக்கினை உடையவன் ஆகையாலே. ‘என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின், 2கடல் கடைகிறகாலத்தில் எட்டு வடிவு கொண்டு நின்று கடைந்தது போன்று, 1முப்புரங்களை எரித்த சமயத்திலே வில்லுக்கு மிடுக்காயும், நாணிக்குத் திண்மையாயும், அம்புக்குக் கூர்மையாயும், சிவனுக்கு உள்ளுயிராயும் இருந்து எதிரிகளைத் தலை சாயும்படி செய்து முப்புரத்தை அழித்துக் கொடுத்தான்; அச்செயலை அறியாமல் அறிவில்லாதவர்கள் அதனை அவன் தலையில் வைத்துக் கவி பாட, அதனைத் தானும் கேட்டு ‘உண்மையே அன்றோ’ என்று மயங்கி, ‘அது செய்த நமக்கு இவனை வெல்லத் தட்டு என்?’ என்று வந்து எதிர் இட்டான் ஆயிற்று என்றபடி.

மகனும் – தந்தையான சிவன் வளர்ந்த பின்பு செய்தவற்றைப் 2பருவம் நிரம்புவதற்கு முன்னே செய்து இளமறியாய்ப் பெருமிடுக்கனாய்த் தேவசேனாபதியான சுப்பிரமணியனும். பின்னும் அங்கி யும் – அவனுக்குமேல் நாற்பத்தொன்பது அக்கினிகளும். போர் தொலைய – போரிலே மாள. இதனால், ‘சிவபிரான் தன்னை அடைக்கலமாகப் பற்றினாரை ஆபத்து வந்தவாறே காட்டிக் கொடுத்து ஓடுவான்,’ என்பதனையும், ‘சர்வேசுவரன் தன்னைப் பற்றினாரை எல்லா அளவிலும் பாதுகாப்பான்,’ என்பதனையும் தெரிவித்தபடி.

பொருசிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை – பகைவர்கள் மேலே பொருகிற சிறகுகளையுடைய பெரிய திருவடியைக் கருத்து அறிந்து நடத்த வல்ல ஆச்சரியத்தையுடையவனை. இங்கு ஆச்சரியமாவது, வாணனுடைய கரத்தைக் கழித்து, அவனை 1இறையிலி செய்து, நாட்டுக்குத் தானே நின்று இறையான ஆச்சரியம். – 2‘வாணன் ஆயிரம் கரம் கழித்த ஆதி மால்’ அன்றோ? ஆயனை – 3அவன் தோற்றதும் தன் தரம் குலையாதே நிற்கிற நிலையிலே; இவன் வென்றதும் தன்னைத் தாழவிட்ட இடத்திலே. பொன் சக்கரத்து அரியினை – அனுகூலர்க்கு விரும்பத்தக்க திருவாழியைத் தரித்துப் பகைவர்களுக்குச் சிரமப்பட்டும் காண முடியாதவனை. 4‘ஓ கிருஷ்ணனே! ஓ கிருஷ்ணனே! நீண்ட திருக்கைகளையுடையவனே! புருஷோத்தமனாயும் எல்லாரையும் நியமிக்கின்றவனாயும் பிறப்பு இறப்பு இல்லாதவனாயும் எல்லார்க்கும் மேலானவனாயும் இருக்கும் தன்மையை அறிவேன்,’ என்கிறபடியே, தோள்வலி கண்ட பின்பு ஆயிற்றுச் சர்வேசுவரன் என்று அறிந்தது. அச்சுதனை – அடியார்களை நழுவ விடாதவனை.

சிவபிரான், தன்னை அடைந்த வாணனைக் கைகழிய விட்டு ஓடினான் அன்றோ? 5சடையான் ஓட அடல் வாணன் தடந்தோள் துணித்த தலைவன்’ அன்றோ இவன்? தலைமையாவது, வாணனைக் கைம்முதல் அறுத்துத் தலை அழியாமல் வைத்த தலைமை. ஆக, இதனால், அநிருத்தாழ்வானுக்காக மார்விலே அம்பு ஏற்கையாலே ‘அடியார்கட்குத் தஞ்சம்’ என்று நம்புதற்குத் தட்டு இல்லை என்று தெரிவித்தபடி. பற்றி யான் இறையேனும் இடர் இலனே – இவனைப் பற்றின எனக்குச் சிறிது துக்கமும் இல்லை. ‘‘பேரன்’ என்று இருக்கையாலே அநிருத்தாழ்வானுக்கு நாலு நாள் சிறையில் இருக்க வேண்டிற்று; ‘அடியேன்’ என்று பற்றின எனக்கு அதுவும் வேண்டிற்று இல்லை,’ என்பார், ‘இறையேனும் இடர் இலன்’ என்கிறார்.

மோடி யோட அங்கி வெப்பும் மங்கி யோட ஐங்கரன்
முடுகி யோட முருகன் ஓட முக்கண் ஈசன் மக்களைத்
தேடி யோட வாணன் ஆயி ரம்பு யங்கள் குருதிநீர்
சிந்தி யோட நேமி தொட்ட திருவ ரங்க ராசரே!’

என்றார் திவ்ய கவியும்.

சிவன் திரிபுரங்களைச் செற்றது, சர்வேசுவரன் அந்தராத்துமாவாக
இருக்கையால் அன்றோ? அங்ஙனமிருக்க, அது செருக்குக் கொள்ளுதற்குக்
காரணமாயவாறு யாங்ஙனம்?’ என, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார்,
‘கடல் கடைகிற காலத்தில்’ என்று தொடங்கி. கடல் கடைகிற காலத்தில்
எட்டு வடிவு கொண்டு நின்றதனை,

‘ஓருரு வெற்பைத் தரித்தது; தானவர் உம்பருள்ளாய்
ஈருகு நின்று கடைந்தது; வேலை யிதனிடையோர்
பேருரு இன்னமு தோடே பிறந்தது: பெண்மை கொண்டுஓர்
நாருரு நின்றது; அரங்கா! இதுஎன்ன நற்றவமே!’

(திருவரங்கத்து மாலை, 25) என்ற செய்யுளால் உணரலாகும்.

ஆவாய் அதன்கன்றாய் அந்தரியா மிப்பொருளாய்
ஏவாய் நிலைநின்ற எம்பெருமான் – காவானேல்
போரும் பொருமோ? புராந்தகன்என் றேபேரும்
சீரும் பெறுமோ சிவன்?’

என்றார் திவ்விய கவி.

தேவதாந்தரர் பற்றினாரை -தஞ்சம் இல்லை
வாணாசுர வ்ருத்தாந்தம் –
எம்பெருமான் ஒருவனே ரஷகன் –
பரிவின்றி வாணனை காக்கும் என்று சொல்லிய ருத்ரன் -மகன் -அனைவரும் –
விநாயகர் பிரஸ்தானம் ஆழ்வார்கள் பாசுரங்களில் இல்லை –
கரி முகன் –
திருத்தொண்டர் -வாதாபி இருந்து பிள்ளையார் அப்புறம் வந்து சேர்ந்தார் –
பின்னும் அக்நியும் –
புள்ளைக்கடாவிய மாயனை அச்சுதனை
அநிருத்த ஆழ்வானை கத்து
நீ தலையில் வாய்த்த பூ வாடாமல் காப்பேன் என்று –
கிரகத்துக்கு உள்ளே தனது பெருமை பேசிய -வாய் பேச்சு –
ஏதத் வ்ரதம் மம என்கிறானோ –
சக்கரவர்த்தி திருமகன் சொல்லி செய்யவும் வல்லவன் –
சிறை வைத்த அன்று
படை எடுத்து வந்த அன்று –
நாணி வாணனுக்கு இரங்கிய
முண்டன் நீறன் -மக்கள் -வெப்பு மோடி -காளி -அங்கி ஓடிடக் கண்டு –
பாரவஸ்யம் -மயங்கி விழுந்தான் ருத்ரன் -ஆயுதத்துடன் மோகித படி
அஞ்சலி கொண்டு வெல்லாமல் ஆயுதம் கொண்டு எதிரிட்டு
திரிபுர தகனம் செய்தோம் என்ற போலி கர்வத்துடன்
அதுவும் இவன் சகாயத்தால் செய்தோம் என்ற நினைவு இன்றி –
கடல் கடையும் பொழுது எட்டு வடிவம் கொண்டது போலே திரிபுர
வில்லு க்கு மிடுக்கு -நாணுக்கு பலம் -தான் பூட்டிய நாண் தனது கழுத்தை அறுக்காமல்
இருக்கவும் இவன் வேண்டுமே –
அஞ்ஞர் இவன் தலையில் வைத்து கவி பாட -இவனும் தானே செய்தோம் பிரமித்து

ஆபத்து என்றதும் தான் ஓடும் -என்று காட்டி
சர்வேஸ்வரன் எல்லா அளவிலும் ரஷிக்கும்
மகனும் -பிதா செய்ததை பருவம் வருவதருக்கு முன்பே தேவ சேனாபதியாய் –
சுப்ரமண் யனும் ஓடி 49 அக்னி தேவதையும் ஓட
பொறு சிறை புள் -கடாவிய மாயன் –
இறக்கையால் முடிக்கும் கருட ஆழ்வான்
வாணனை முடித்த -கரம் கழித்த ஆய மாலை
இவன் வென்றது தன்னை தாழ விட்ட எடுத்தில்
பொன் சக்கரத்து -கிருஷ்ண கிருஷ்ண மஹா பாஹவ் -கொண்டாடி
அச்சுதன் நழுவ விடாதவன்
சடையான் ஓட –
தலைவன் -வாணனை கை முதல் அழித்து தலை காத்த தலைவன்
அநிருத்த ஆழ்வான் மேல் விட்ட அம்புகளை தான் ஏற்று கொண்டு
இவன் பற்றின எனக்கு அல்ப துக்கமும் இல்லை
சிறையில் பேரன் என்பதால்
அடியேன் என்றதால் எனக்கு அதுவும் இல்லை
தாசத்வம் இருந்தால் இறையாகிலும் இடர் இல்லை

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-3-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 24, 2013

முட்டுஇல்பல் போகத்து ஒருதனி நாயகன்
மூவுல குக்குஉரிய
கட்டியைத் தேனை அமுதைநன் பாலைக்
கனியைக் கரும்புதன்னை
மட்டுஅவிழ் தண்அம் துழாய்முடி யானை
வணங்கி அவன்திறத்துப்
பட்டபின் னைஇறை யாகிலும் யான்என்
மனத்துப் பரிவுஇலனே.

பொ-ரை : ‘தடை இல்லாத பல போகங்களையும் மூன்று உலகங்கட்குமுரிய ஒப்பற்ற முதன்மையையுமுடைய இறைவனை, வெல்லக்கட்டியை, தேனை, அமுதை, நல்ல பாலினை, பழத்தினை, கரும்பினை, தேனோடு மலர்கின்ற குளிர்ந்த அழகிய திருத்துழாய் மாலையைத் தரித்த முடியையுடையவனை வணங்கி, அவனிடத்தில் அடிமைப்பட்ட பின்னர் யான் என் மனத்தின்கண் சிறிதும் துன்பமுடையேன் அல்லேன்’ என்கிறார்.

வி-கு : மட்டு – தேன். இறை – சிறிது. ‘மூவுலகுக்கு உரிய ஒரு தனி நாயகன்’ என மாறுக. ‘மூவுலகுக்கு உரிய கட்டியை’ எனக் கட்டிக்கு அடைமொழி ஆக்கலுமாம்.

ஈடு : மூன்றாம் பாட்டு. 1‘சர்வேசுவரனுடைய இனிமையைச் சொல்லுவதால் உண்டாகும் பிரீதியின் நிர்ப்பந்தத்தாலே அவனுக்கு அடிமை செய்கையிலே இழிந்த எனக்குச் சிற்றின்ப விஷயங்களின் ஆசையால் வரும் மனத்தின் துக்கம் இல்லை,’ என்கிறார்.

முட்டு இல் பல் போகத்து மூவுலகுக்கு உரிய ஒரு தனி நாயகன் – சில நாள் சென்றவாறே 2முட்டுப்படுதல் இன்றி, எல்லை இல்லாத இன்பங்களை உடையவனாய், ஒத்தாரும் மிக்காரும் இல்லாத தனி நாயகன். என்றது, 3‘எந்த நாதனால் மூன்று உலகமும் நல்ல நாதனை உடையன ஆகுமோ, அந்த இராமபிரான் தகுந்த நாதன்,’ என்கிறபடியே, 4தன்னை நாயகன் என்றால், பின்னர் இரண்டாம் விரலுக்கு ஆள் இல்லாதபடி இருக்கை. பிரமன் சிவன் முதலானோர்கட்கும் முதன்மை சொல்லுவார்கள் ஆதலின், அவர்களை வேறுபடுத்துவதற்காக ‘ஒரு தனி நாயகன்’அன்றிக்கே, 2‘மூவுலகுக்கு உரிய கட்டியைத் தேனை அமுதை நன்பாலைக் கனியைக் கரும்புதன்னை’ என்று கூட்டலுமாம். இதனால், இனிமையும் எல்லார்க்கும் பொதுவாய் இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி. 3‘அந்தப் பரம்பொருள் சுவை உருவம்’ என்கிறபடியே, உள்ளோடு புறம்போடு வேற்றுமை அறச் சுவையின் கனமாய் இருத்தலின்’ ‘கட்டியை’ என்கிறார். ‘தேனை’ என்கிறார், கட்டியின் வன்மை தவிர்ந்திருத்தலின். சாவாமல் காப்பதுமாய் வேறுபட்ட சிறப்பையுடைய இனிய பொருளுமாய் இருத்தலின், ‘அமுதை’ என்கிறார். ஞானிகள் அல்லாதார்க்கும் இனியனாய் இருத்தலின், ‘பாலை’ என்கிறார். கண்ட போதே நுகரலாம்படி பக்குவமான பலமாய் இருத்தலின், ‘கனியை’ என்கிறார். கைதொட்டுச் சுவைப்பிக்க வேண்டும் குற்றம் இன்றி இருத்தலின், ‘கரும்புதன்னை’ என்கிறார். மேற்கூறியவை எல்லாம் உவமையாகத் தக்கன அல்ல ஆதலின், அவ்வப்பொருள்களையே சொல்லுகிறார். ‘சர்வரஸ:’ என்பது மறை மொழி. ஆக, இவருடைய அறுசுவை இருக்கிறபடி.மட்டு அவிழ் தண் அம் துழாய் முடியானை – தேன் பெருக்கு எடுக்கின்ற திருத்துழாயாலே அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமுடியை உடையவனை. இதனால் அடைப்படுகின்ற இறைவனுடைய சொரூபத்தைத் தெரிவித்தபடி. வணங்கி அவன் திறத்துப்பட்ட பின்றை – 1காலயவனவன் சராசந்தன் முதலியவர்களைப்போன்று படைவீட்டை அடைமதிட்படுத்தி வந்து கிட்டுதல் அன்றி, முறையிலே அவன் பக்கலில் சேர்ந்த பின்பு. இதனால் ‘வணங்கிக் கொண்டு அவன் திருவடிகளிலே கிட்டுதல் அடியவனுக்குச் சொரூபம்’ என்பதனைத் தெரிவித்தபடி. இறை ஆகிலும் – மிகச் சிறிதாயினும். யான் மற்றைப் பொருள்களிலே விருப்பம் இல்லாத யான். என் மனத்துப் பரிவு இலன் – 2‘இந்த ஆத்துமாவானது ஆனந்த உருவமான பரம்பொருளை அடைந்து ஆனந்தத்தை உடையதாகின்றது,’ என்கிறபடியே, ‘பரமபதத்திற்குச் சென்றால் பூர்ண அனுபவம் பண்ணலாவது, இங்கே இருந்து குறைய அனுபவியாநின்றேன்’ என்னுமதனாலே வரும் மனத்தின் துக்கம் உண்டோ எனக்கு?’ என்கிறார்.

காலயவனன் : இவன், யவன தேசத்து அரசன்; சராசந்தன்: இவன்,
மகததேசத்து அரசன்; இவர்கள் யாதவர்மேற்படை எடுத்தற்காக வந்து,
மதுரையை முற்றுகையிட்டனர்; இவர்களுடைய துன்பத்தினின்றும்
யாதவர்களை நீக்குவித்தற்காகவே மேலைச்சமுத்திரத்தில் துவாரகை என்ற
நகரை உண்டாக்கினான் கண்ணபிரான்.

‘மறியா எழுந்திரை மாநீர் மதுரையில் மன்னவரைக்
குறியா தவன்படை வந்தஅந் நாள்செழுங் கோகனகப்
பொறியா டரவணைத் தென்னரங் கா!ஒரு பூதரும்அங்கு
அறியா வகைத்துவ ராபதிக் கேஎங்ஙன் ஆக்கினையே?’

ப்ரீதி பலாத்காரத்தால் –
அனுபவ ஜனித ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யம்
சூத்திர விஷய ஈடுபாடு அற்று இருந்தேன்
ரச பதார்த்தங்கள் அனைத்தையும் சொல்லி
வணங்கி ஈடுபட்ட பின்னர் பரிவிலேன் -குறை இல்லை
முட்டு இல் பல் போகத்துக்கு ஒரு தனி நாயகன் –
முட்டுக்கட்டை இல்லை -அசந்க்யேமான
அத்வீதீயமான -இரண்டாம் விரலுக்கு அநாமி கா -சமஸ்க்ருதம் -மோதிர விரல் –
அங்குஷ்டம் கட்டை விரல்
பெயர் இல்லாத விரல் என்று அர்த்தம் அநாமிகா –
பகவான் எண்ணி சமமான ஒருவர் இல்லை –

பிரமாதிகளுக்கும் -அதிபதி பதினான்கு லோகங்கள்
இவன் ஒரு தனி நாயகன் -ஒப்பு பாலுண்ணி -மகா வருஷம் போலே
கள்ளிச் செடி =மகா வருஷம் -நாயகன் அல்லாதவருக்கும் நாயகன்
மூ உலகுக்கு உரிய தனி ஒரு நாயகன் கூட்டி –
முட்டில் பல் போகம் ஐஸ்வர்ய கைவல்ய வ்யவர்த்தி –
மூவருக்கும் உரிய நாயன் -த்ரைலோக்ய நாதன் பெருமாளை தசரதன்
சர்வ லோக சரண்யாய விபீஷண ஆழ்வான் -என்னோபாதி உங்களால் சொல்ல முடியாது
அன்றிக்கே
மூவுலகுக்கு உரிய கட்டி
மூவுலக்குக்கு உரிய தேன்
என்றும் கொண்டு
கட்டி -ரச கணம் உள்ளும் புறமும்
தேனை -காடினயம் தவிர்ந்து நக்கி உண்ணலாம்
அமுதை -சாவா மல் காத்து
நன் பாலை -அனைவருக்கும் கிட்டும்படி -நன்மை எங்கும் கொண்டு –
நன் கட்டி நல தேனை -அர்த்தம் கொண்டு
கனியை கண்ட போதே நுகரும்படி
கரும்பு தன்னை கை தொட்டு உண்ணா வேண்டாதபடி
ரசங்கள் -சர்வ ரச வேதாந்தம்
தன்னை -திருஷ்டாந்தம் சொல்லி முடியாமல்
இவருடைய ஷட்  ரசம் இருந்தபடி –
மது செவ்வி திருத் துழாய் சூடியவனை
வணங்கி -சேஷ பூதனுக்கு ஸ்வரூபம்
காளயவன ஜராசந்தன் -போல்வார் படை எடுத்து வர –
துவாராகை போனார் பெருமாள் –
முறையிலே அவன் பக்கல் அன்வயித்த பின்பு
ஆனந்தீ பவதி -முக்தர் போலே இங்கேயே குறை இன்றி
குறை யற -அனுபவிக்க -துக்கம் இன்றி –

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-2-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 24, 2013

குறைவுஇல் தடம்கடல் கோள்அரவு ஏறித்தன்
கோலச்செந் தாமரைக்கண்
உறைபவன் போலஓர் யோகுபுணர்ந்த ஒளிமணி
வண்ணன் கண்ணன்
கறைஅணி மூக்குடைப் புள்ளைக் கடாவி
அசுரரைக் காய்ந்தஅம்மான்
நிறைபுகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும்
யான்ஒரு முட்டுஇலனே.

பொ-ரை : ‘குறைவு இல்லாத பெரிய பாற்கடலிலே வலிமை பொருந்திய ஆதிசேடன்மேல் ஏறி, தனது அழகிய செந்தாமரை மலர் போன்ற கண்களாலே உறங்குகிறவனைப் போன்று ஒப்பற்ற யோகத்தைக் கூடிய, ஒளியையுடைய நீலமணி போன்ற நிறத்தையுடையவனான கண்ணபிரான், கறை தோய்ந்த மூக்கையுடைய கருடப் பறவையைச் செலுத்தி அசுரரைக் கொன்ற அம்மான், அவனுடைய நிறைந்த புகழை ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் செல்கின்ற நான் ஒரு தடையினை உடையேன் அல்லேன்,’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘ஏறிப் புணர்ந்த வண்ணன்’ என்றும், ‘கடாவிக் காய்ந்த அம்மான்’ என்றும் கூட்டுக. ‘பொருள் சேர் புகழ்’ ஆதலின், ‘நிறைபுகழ்’ என்கிறார்.ஈடு : இரண்டாம் பாட்டு. 1முதற்பாசுரத்தில் திருவவதாரங்களைச் சொன்னார்; இப்பாசுரத்தில், ‘திருவவதாரத்துக்கு மூலமாகத் திருப்பாற்கடலிலே கண்வளர்ந்து, அங்குநின்றும் ஸ்ரீ வசுதேவ குமாரனாய் வந்து திருவவதாரம் செய்து, அடியார்களுடைய பகைவர்களை அழியச்செய்த கிருஷ்ணனுடைய புகழைப் பேசப்பெற்ற எனக்கு ஒரு தட்டு இல்லை,’ என்கிறார்.

தடம் கடல் – குறைவு இல்லாமல் கண்வளர்ந்தருளுவதற்கு இடமுடைத்தான கடல். ‘தடம் கடல்’ என்றவர், ‘குறைவு இல் தடம் கடல்’ என்கிறார்; ஈண்டுக் குறைவு இல்லாமையாவது, 2‘திருமேனி நீ திண்டப் பெற்று, மாலும் கருங்கடலே என் நோற்றாய்’ என்னுமாறு போன்று, அவனுடைய பரிசத்தால் குறைவு அற்று இருக்கை. 3யசோதைப்பிராட்டி ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைத் தன் மடியிலே வளர்த்தி உவக்குமாறு போன்று, சர்வேசுவரனைத் தனக்குள்ளே இட்டுக்கொண்டு அத்தாலே உவந்து குறைவு அற்று இருக்கை. இதனால், ‘நானே அன்று; என்னிலும் குறைவு அற்றார் உளர்’ என்றபடி. கோள் அரவு ஏறி – திருமேனியினுடைய பரிசத்தால் தனக்குமேல் ஒன்று இல்லாததான ஒளியை உடையனான திருவனந்தாழ்வான் மேலே ஏறி. கோள் – ஒளி. அன்றிக்கே, ‘‘கோள்’ என்று மிடுக்காய், சர்வேசுவரனும் சர்வேசுவரியும் கூடித் துகையாநின்றால் பொறுக்கைக்கு ஈடான, தரிக்கும் ஆற்றலையுடைய திருவனந்தாழ்வான்’ என்னலுமாம். 5‘சிறந்த ஞானத்துக்கும் ஆற்றலுக்கும் இருப்பிடமான ஆதிசேடன்’ என்றார் ஸ்ரீ ஆளவந்தாரும். மென்மை நாற்றம் குளிர்த்தி இவற்றை இயற்கையாக உடையவன் ஆதலின், ‘அரவு’ என்கிறார்.தன் கோலம் செந்தாமரைக்கண் உறைபவன் போல – 1வெறும்புறத்தில் ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியாய், எல்லாச் செல்வங்கட்கும் அறிகுறியாய், பெரிய பிராட்டியாருடைய கலவியால் வந்த ஆனந்தத்திற்கு அறிகுறியாய், அப்போது அலர்ந்த செவ்வித்தாமரையை உவமை சொல்லலாம்படி அழகியதாய்ச் சிவந்து இருந்துள்ள திருக்கண்கள். கண் உறைகை – கண் வளர்ந்தருளுகை. என்றது, கண்ணுறங்குதல் என்று பேராய், உலகத்தைக் காக்கும் சிந்தனையோடு கூடியவனாய் இருத்தல். ஓர் யோகு புணர்ந்த – ‘எல்லா ஆத்துமாக்களும் நம்மைக் கிட்டிக் கரைமரம் சேர்தற்கு உரிய விரகு யாதோ?’ என்று இவற்றைக் காத்தலுக்கு உரிய வழியைச் சிந்தை செய்தல்; அன்றிக்கே, இப்படிக் காத்தலுக்கு உரிய வழியைச் சிந்தை செய்தவாறே அந்நினைவு பொறாமையாலே நாக்கு உலரும்; அப்போது, கர்ப்பூரத் திரள் வாயிலே இடுவாரைப் போலே 2‘வாசுதேவனாகிய தன்னைச் சிந்தித்துக் கொண்டு’ என்கிறபடியே, தன்னைத்தானே சிந்திப்பான்; ‘அவ்வாறு சிந்தித்தலைக் கூறுகிறார்’ என்னலுமாம். இப்படித் தன்னைத் தானே நினைத்தவாறே காத்தற்கு உரிய உபாயம் தோன்றுமே? தோன்றினவாறே கண்ணனாய் அவதரித்தான் என்கிறார் மேல்:

ஒளி மணி வண்ணன் கண்ணன் – ஒளியையுடைய நீலமணி போலே இருக்கிற வடிவையுடைய கிருஷ்ணன். ‘காக்கப்படும் பொருள்களைத் தன் வடிவழகாலே கரைமரம் சேர்க்கைக்காகக் கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்தவன்’ என்றபடி. 3‘ஆட்கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர்தம் கோ’ என்றார் பட்டர்பிரானும். கறை அணி புள்ளைக் கடாவி – பகைவர்களைக் கொன்று, கறை கழுவக் காலம் இல்லாது இருத்தலின் கறை ஏறி அதுவே ஆபரணமாக இருக்கும் மூக்கையுடைய புள்ளைச் செலுத்தி. அன்றிக்கே, ‘கறை அணி புள்’ என்பதற்குத் தாயான விந்தை, ‘புத்திரன் முகம் காணவேண்டும்’ என்னும் ஆசையின் மிகுதியாலே முட்டையாய்இருக்கிற பருவத்தில் ஒரு காரியத்தைச் செய்தாளாய், அத்தால் ஓர் அடையாளம் பிறந்து, அவ்வடையாளம், எம்பெருமானுக்கு இருக்கும் ஸ்ரீ வத்ஸத்தைப் போன்று ஆபரணமாய் இருத்தலின், அதனை ஆபரணமாக உடைய புள் என்னலுமாம். திருமேனியினுடைய பரிசத்தால் திமிர்ந்து செல்லாது நிற்றலின், தேர் முதலிய பொருள்களை நடத்துமாறு போன்று வடிம்பிட்டுத் தாக்கி நடத்த வேண்டி இருத்தலின், ‘கடாவி’ என்கிறார். 1‘தேவரீருடைய திருவடிகள் தாக்குவதால் தன்மேல் உண்டாகின்ற தழும்புகளின் அழகையுடைய பெரிய திருவடி’ என்னக் கடவதன்றோ?

அசுரரைக் காய்ந்த – இப்படிப் பெரிய திருவடியை நடத்தா நின்றுகொண்டு அசுரக்கூட்டங்களை அழிப்பித்த. ‘அடியாருடைய இன்பத்துக்குக் காரணமாக இருக்கும் கருவியே அடியார்களுடைய விரோதிகளை அழிப்பதற்கும் கருவி’ என்கை. அம்மான் – இப்படிச் சிறியதைப் பெரியது நலியாதபடி நோக்கும் 2நிருபாதிக சேஷி. நிறைபுகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் யான் ஒரு முட்டு இலனே – ‘இத்தகைய பாதுகாத்தலால் குறைவற்ற புகழைப் பிரீதியின் மிகுதியினாலே ஏத்தியும் பாடியும் பத்தி பாரவஸ்யத்தாலே இருந்த இடத்தில் இராமல் ஆடியும் வாழ்கின்ற நான், பகவானுடைய இன்பத்துக்கு ஒரு தடையை உடையேன் அல்லேன்,’ என்கிறார். முட்டு – விலக்கு.

திருவவதாரங்கள் முதலில் சொல்லி
கந்தமான -மூலமான வ்யூஹ மூர்த்தி -ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் ச்லோஹம் –
விட்டு மதுராபுரீம் -வந்த -வேர் போன்ற -திருபாற்கடலில் கண் வளர்ந்து
வாசுதேவ குமாரான கண்ணன் -அவனை பாடி ஒரு குறை இல்லை என்கிறார் இதில் –
குறைவிலாத திருபார்க்கடல் -யோக நித்தரை -ஒளி மணிவண்ணன்
கறை அணி மூக்கு -புள்ளூர்ந்து -த்வம்சம் செய்து கறை படிந்த
நிறை புகழ் ஏத்தியும் பாடியுமாடியும் –
யான் குறை இல்லை -திருப்பாற்கடல் குறை இன்றி
ஆளும் கரும் கடலே -திரு மேனி தீண்டப் பெற்ற பாக்கியம் பெற்றதால்
யசோதை பிராட்டி மடியில் வைத்து ஹர்ஷித்தல் போலே
தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டது போலே
விகாசம் -தாளும் முடிகளும் -இடமுடைத்தான
நிரவதிகதேஜஸ் -கோள் -மிடிக்கு என்றுமாம்
சர்வேஸ்வரனும் பிராட்டியும் கூடித் துகையா நின்றாள் பொறுத்துக் கொள்ளும் மிடுக்கு
பிரக்ருத விஞ்ஞானம் பலம் கொண்ட அரவு -ஏகதாம -ஒரே இருப்பிடம் ஆளவந்தார்
மென்மை குளிர்ச்சி நாற்றம் இயற்கையாக உடையவன்
வெறும் புறத்தி;ல் ஆலத்தி -செவ்வித் தாமரை உவமை சொல்லும்படி செம்தாமரைக் கண்
சர்வேஸ்வர ஸூ சகம்
பெரிய பிராட்டி செர்த்தியால் ஹர்ஷிது சிவந்த திருக்கண் கள்
கண் வளர்ந்து அருளுகை பேராய் யோகு புணர்ந்த
ரஷன உபாய சிந்தனை பண்ணி அனுசந்தானம் -நாக்கு உலர –
தன்னைத் த் தானே -ஆத்மாநாம் வாசுதேவாக்யம் சிந்தையே -அனுசந்தித்து –
கற்ப்பூர –
சாயைப் போலே பாட வல்லார் தாமும் அணுக்கர்களே
குளிர்ச்சியாக பாட வல்லார்
பாதுகை தலைமேல் வைத்து அர்த்தம் எம்பார் -எம்பெருமானார் அருளிச் செய்தார்
பாட வல்லார் நிழல் போன்ற அணுக்கர்கள் ஆவார் –

தன்னை அனுசந்ததால் ரஷன உபாயம் தோற்றும்
கரைக்கு போய் சேர கலங்கரை விளக்கம் –
கரையில் மரம் விளக்கு முதலில்
அப்புறம் கட்டடம் –
கரை மரம் சேர்க்க கிருஷ்ணன்
ஆள் கொள்ள ஆயர் கோன்
ஒளி -நீல மணி வண்ணன்
கிருஷ்ணன்
கறை அணி -பிரதிபஷ நிரசனம் -ஆபரணமாக கொண்ட மூக்கு
விநதை -தாயார் விசனம் -புத்திர முகம் காண முட்டை வெட்டி -அடையாளம் பிறந்து
எம்பெருமான் ஸ்ரீ வத்சம் போலே ஆபரணமாக கொண்ட
புள்ளைக் கடாவி -ரதாதிகளை நடத்துவதை போலே
நிமிர்ந்து வடிப்பிட்டு -திருமேனி ஸ்பரசத்தாலே மயங்கி இருக்க -இவன் கடாவி
அசுரரை காய்ந்த அம்மான் –
காலால் உதைத்து நடத்தி -ஆளவந்தார் ஸ்லோகம் –
திருவடி அடையாளம் -அங்க சோபினா –
பெரிய திருவடியை நடத்திக் கொண்டு ஆசுர வர்க்கத்தை -கடாவி
போக உபகரணம் -கர்ட ஆழ்வான் -விரோதி நிரசன்னா பரிக்க்ரகம்
சிரியத்தை பெரியது  நலிவாமல் -majarity -minority நலிவாமல் –
அசுரர் த்ர்வர்களை நலியாமல் –
ஆடியும் பாடியும் –
முட்டு இலேன்
பிரதிகதி தடை இல்லை விலங்கு இல்லை

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-10-1-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 20, 2013

பத்தாந்திருவாய்மொழி – ‘சன்மம் பலபல’

முன்னுரை

    ஈடு : 1மேல் திருவாய்மொழியிலே பிறரைக் கவி பாடுகிறவர்களைப் பகவானிடத்தில் மீட்கப் பார்த்து, அவர்கள் மீளாது ஒழிய, ‘இவர்களைப் போலே ஆகாமல் யான் முதன்முன்னம் பிறரைத் துதி செய்யாமைக்குத் தக்க உறுப்புகளை உடையவனாகப் பெற்றேன்,’ என்கிறார்; ‘பிறரைத் துதி செய்யாமைக்குத் தக்க உறுப்புகளையுடையவனான அளவேயோ? பகவானைத் துதிப்பதற்குத் தக்க உறுப்புகளை உடையவனாகவும் பெற்றேன்,’ என்கிறார் இத்திருவாய்மொழியில். 2‘முடியானே’ என்ற திருவாய்மொழியில், தாம் அவனை அனுபவிக்கக்கோலி, அது பெறாமையாலே, தாமும் தம்முடைய உறுப்புகளும் பெருவிடாய்ப்பட்டுக் கூப்பிட்டார்; தாம் பகவத் விஷயத்திலே கூப்பிடுகிறது போன்று, சமுசாரிகள் மனைவி மக்கள் முதலியவர்களைப் பற்றிக் கூப்பிடுகிறபடியை நினைத்து, அவர்கள் கேட்டினைக் கண்டவாறே தமக்கு ‘முடியானே’ என்ற திருவாய்மொழியில் பிறந்த இழவுதானே பேறாய்த் தோன்றிற்று.

அதற்கு மேலே, ‘அடியார்களின்பொருட்டுக் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவர்களைப் போன்று சமுசாரிகள் நடுவே அவர்களோடு ஒத்த வடிவைக்கொண்டு அவதரித்த 3திவ்விய அவதாரங்களையும் அவதாரங்களில் செய்த திவ்விய செயல்களையும் வடிவழகையும் ஆபரணங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தியையும் திவ்விய ஆயுதங்கள்சேர்ந்த சேர்த்தியையும் அகடிதகடநாசாமர்த்தியத்தையும் ஆகிய இவற்றை எல்லாம் அனுபவிக்கப்பெற்றேன்; எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார்.

இத்திருவாய்மொழியில் வருகின்ற ‘சன்மம் பலபல செய்து’ என்றுதனை
நோக்கித் ‘திவ்விய அவதாரங்களை’ என்றும், ‘மாளப்படைபொருத’
என்றதனை நோக்கித் ‘திவ்விய செயல்களை’ என்றும். ‘எங்கும் அழகு
அமர்’ என்பது போன்றவைகளை நோக்கி ‘வடிவழகை’ என்றும், ‘மட்டவிழ்
தண்ணம் துழாயான்’ என்றதனை நோக்கி, ‘ஆபரணங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தி’
என்றும், ‘சங்கொடு சக்கரம் வில்’ என்பன போன்றவைகளைத் திருவுள்ளம்
பற்றித் ‘திவ்விய ஆயுதங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தி’ என்றும், ‘துக்கம் இல்
ஞானம்’ என்ற பாசுரத்தைத் திருவுள்ளம் பற்றி, ‘அகடித கடநா
சாமர்த்தியத்தை’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார்.

சன்மம் பலபல செய்து வெளிப்பட்டுச்
சங்கொடு சக்கரம்வில்
ஒண்மை யுடைய உலக்கைஒள் வாள்தண்டு
கொண்டுபுள் ஊர்ந்துஉலகில்
வன்மை உடைய அரக்கர் அசுரரை
மாளப் படைபொருத
நன்மை உடையவன் சீர்பர வப்பெற்ற
நான்ஓர் குறைவுஇலனே.

பொ-ரை : ‘பல பல பிறவிகளை எடுத்துக் கண்களுக்குப் புலனாகி, சங்கம் சக்கரம் வில் ஒளி பொருந்திய உலக்கை ஒளி பொருந்திய வாள் தண்டு இவற்றைக் கையில் தரித்துக்கொண்டு, கருடப்பறவையினை வாகனமாகக் கொண்டு, வலிமை பொருந்திய அரக்கர்களும் அசுரர்களும் படைகளோடு இறக்கும்படி போர் செய்த நன்மையையுடைய சர்வேசுவரனுடைய நற்குணங்களைத் துதிக்கப்பெற்ற நான், ஒரு குறையும் இல்லாதவனேயாவேன்’ என்கிறார்.

வி-கு : ‘செய்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டு பொருத நன்மையுடையவன்’ என்றும், ‘ஊர்ந்து பொருத நன்மையுடையவன்’ என்றும் கூட்டுக. ‘மாளப் பொருத’ என்க. இப்பாசுரத்தில் இறைவனுடைய ஐந்து ஆயுதங்களும் கூறப்பட்டிருத்தல் காணலாம். உலக்கை – பலராமனுக்குரிய படை. இச்செய்யுள் இனவெதுகையாய் அமைந்தது.

ஈடு : முதற்பாட்டில், 1இத்திருவாய்மொழியிற்சொல்லுகிற பொருளைச் சுருக்கமாக அருளிச்செய்கிறார்; ‘திவ்விய ஆயுதங்களோடே அவன் வந்து அவதரிக்கும்படியைச் சொல்லப்பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார். அன்றிக்கே, ‘அடியார்களைக் காத்தற்பொருட்டு பல அவதாரங்களைச் செய்து அவர்கள் விரோதியை அழிக்கின்ற எம்பெருமானுடை நற்குணங்களைப் புகழப்பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார். அன்றிக்கே, ‘கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாத தான் கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவர்களும் கூடப் பிறவாத பிறவிகளை ஏறிட்டுக் கொண்டு வந்து காக்கின்றவனாய் இருக்கிறபடியைச் சொல்லப் பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார். அன்றிக்கே, ‘சர்வேசுவரனாய் மேன்மை அடித்து இவற்றோடே தோய்வு இன்றி இருக்கை அன்றிக்கே இவை பட்ட இடரைத் தானும் ஒக்க வந்துபட்டுக் காக்கின்றவனாய் இருக்கிறபடியைச் சொல்லப்பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை,’ என்கிறார் என்னுதல்.என்றது, ‘இனியது விஞ்சின இடங்களில் மிகவும் ஆழங்காற்படுகைக்கு உடலாமித்தனை அன்றோ?’ என்றபடி.

ஓர் அவதாரத்தைச் சொன்னால், 1‘எத்திரம்!’ என்று ஈடுபடுகின்றவர், பல அவதாரங்களைப் பொறுக்க மாட்டார் அன்றோ?அதனால், ‘பல’ என்கிறார். ‘கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவன் பிறவிக்கு எல்லை காண்கின்றோம்; கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாதவன் பிறவிக்கு எல்லை காண்கின்றிலோம்,’ என்பார், ‘பலபல’ என்கிறார். தன்னுடைய பிறவிகளைத் தானே சொல்லப் புக்காலும் 2‘பஹூநி – பல’ என்னும்படி அன்றோ இருக்கிறது? ஆக, கர்மம் காரணமாக வரும் பிறவிகட்கு எல்லை உண்டு; திருவருள் காரணமாக வரும் பிறவிக்கு எல்லை இல்லை,’ என்றபடி. அன்றிக்கே, ‘தேவர்கள் முதலான பிறவி பேதங்களையும் 3அவாந்தர பேதங்களையும் கருதிப் ‘பலபல’ என்கிறார்,’ என்னலுமாம். தோன்றுகிற அளவேயன்றி, கர்மங்கட்குக் கட்டுப்பட்டவன் பத்து மாதங்கள் கர்ப்ப வாசம் செய்தால், 4‘பிறகு பன்னிரண்டாவது மாதமாகிய சித்திரை மாதத்தில் நவமி திதியில் ஸ்ரீராமனைப் பெற்றாள்’ என்கிறபடியே, பன்னிரண்டு மாதங்கள் கர்ப்பவாசம் செய்து வந்து அவதரித்தானாதலின், ‘செய்து’ என்கிறார். 5‘பன்னிரு திங்கள் வயிற்றிற் கொண்ட அப்பாங்கினால்’ என்றார்கள் அன்றோ பெற்றவர்களும்?

அன்றிக்கே, 6‘உலகிற்கு எல்லாம் தமப்பனான சர்வேசுவரன், தனது ஒவ்வொரு பிறவியிலும் தன் புத்திரர்களைத் தான் தமப்பனாக உடையவனாய் இருக்கிறான்; அந்தச் சர்வேசுவரனுடைய அவதாரத்தின் பெருமையை அறிவில்லாதவர்கள் அறியார்கள்,’ என்கிறபடியே, ‘எல்லாப் பொருள்கட்கும் காரணனாய் இருக்கின்ற தான் தன்னுடைய காரியங்களிலே ஒரு பொருளுக்குத் தான் காரியமாக வந்து அவதரிக்கின்றான்,’ என்பார், ‘செய்து’ என்கிறார் என்னலுமாம்.

வெளிப்பட்டு – 7‘கண்களுக்குக் காணப்படுமவன் அலன்’ என்கிற தன்னைக் கண்களுக்கு விஷயமாக்கி. என்றது, ‘இச்சரீரத்தோடு சம்பந்தம் இல்லாத கண்களாலே எப்பொழுதும் காணக்கூடிய வடிவை ஊன் கண்களுக்கு விஷயமாக்கிக் கொண்டுவந்து காட்டுகை. 1‘என்றேனும், கட்கண்ணாற் காணாத அவ்வுருவை’ அன்றோ கண்ணுக்கு இலக்கு ஆக்கினான்?’ என்றபடி. 2‘எப்போதும் செல்லுகிற இடத்தில் நிதி கண்டு எடுப்பாரைப் போன்று, இவ்வுலக சம்பந்தம் இல்லாத திவ்விய திருமேனியை இதர சாதிகளின் தன்மையை உடையதாக்கி வந்து அவதரிக்கின்றான்’ என்பார், ‘வெளிப்பட்டு’ என்கிறார். சங்கொடு சக்கரம் வில் ஒண்மையுடைய உலக்கை ஒள் வாள் தண்டு கொண்டு – இதனால், 3அவதரிக்கும்போது திவ்விய ஆயுதங்களோடே வந்து அவதரிக்கின்றான் என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

4‘ஸ்ரீ சத்துருக்நாழ்வான், அப்போது தாய் மாமனான யுதா ஜித்தினுடைய வீட்டிற்குச் செல்லுகின்ற ஸ்ரீ பரதாழ்வானால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்,’ என்கிறபடியே, இறைவனை விட்டுப் பிரியாத ஒற்றுமையைத் தெரிவிப்பார், ‘சங்கொடு’ என்கிறார். ‘நல்லாரைக் காத்தற்கும் பொல்லாரைப் போக்கற்கும் சங்கு ஒன்றே போதியதாக இருக்க, சக்கரத்தையும் கொண்டு வந்தான்’ என்பார், ‘சங்கொடு சக்கரம்’ என்கிறார். ஒரு கொத்துக்கு ஒருவரைக் கொண்டு வருதலோடு அமையாது, வில்லையும் கொண்டுவந்தானாதலின், ‘சக்கரம் வில்’ என்கிறார். கருதும் இடம் பொரும்படி ஞானத்தாலே மேம்பட்டிருப்பவர்களாதலின், ‘ஒண்மையுடைய உலக்கை’ என்கிறார். ஒண்மை – அறிவு.

5
கையில் திவ்விய ஆயுதங்களைக் கண்டால், ‘இவற்றைப் போருக்குக் காரணமாகத் தரித்துக்கொண்டிருக்கிறான்,’ என்றுஇருப்பர்கள் சமுசாரிகள்; அவ்வாறு அன்றி, நித்தியசூரிகள், ‘அழகிற்குக் காரணமாகத் தரித்துக்கொண்டிருக்கிறான்’ என்று இருப்பர்கள்; இவரும் அவர்களிலே ஒருவர் ஆகையாலே, அழகிற்குக் காரணமாகவே கொண்டு, ‘ஒள்வாள்’ என்கிறார். ஒண்மை – அழகு. 1‘ஒரு கற்பகத்தரு பணைத்துக் கணுத்தோறும் அரும்பினாற்போலே ஆயிற்று வடிவும் திவ்விய ஆயுதங்களும் சேர்ந்த சேர்த்தி இருப்பது,’ என்றபடி. ஆக, இங்கு நின்றும் போவார்க்கு அடையத் தக்கவர்களான நித்தியசூரிகளோடே கூட வந்து அவதரிக்கிறான் என்பதனையும், அவ்வாறு அவதரிப்பதுவும் கண்டு அனுபவித்த பின்னர், 2‘அடியார்கள் குழாங்கனை உடன் கூடுவது என்றுகொலோ!’ என்று பிரார்த்திக்க வேண்டாதபடி அவர்களோடே கூடக் காட்சி கொடுக்கைக்காக என்பதனையும் தெரிவித்தபடி.

புள் ஊர்ந்து – இதுவும் ஒரு சேர்த்தி அழகு; 3பொன் மலையின் மீமிசைக் கார்முகில் போன்று அன்றோ இருப்பது? உலகில் – இவ்வழகுதான் ஒரு தேசவிசேஷத்திலே நித்தியசூரிகள் அனுபவிக்குமது அன்றோ? அங்ஙனம் இருக்கவும் அவ்வழகினை இங்கே அனுபவிக்கும்படி செய்தானாதலின், ‘உலகில்’ என்கிறார். வன்மையுடைய அரக்கர் அசுரரை – இவ்வழகைக் கண்டு நெஞ்சு நெகிழாதவர்களான இராக்கதர்களையும் அசுரர்களையும். 4தமக்கு நினைதொறும் சொல்லுந்தொறும் நெஞ்சு இடிந்து உகுகின்றதாதலின், இவ்விஷயத்தில் தம்முடைய மென்மை போன்று எல்லார்க்கும் இருக்குமோ என்பார்,-அரக்கர்களுக்கு நெஞ்சு நெகிழ்ச்சி இல்லாமை சித்தமாயிருக்க,
‘வன்மையுடைய’ என்று விசேடிப்பதற்குத் தாத்பர்யம் அருளிச்செய்கிறார்,
‘தமக்கு நினைதொறும்’ என்று தொடங்கி.

‘நினைதொறும் சொல்லுந்தொறும் நெஞ்சு நெடிந்துகும்!
வினைகொள்சீர் பாடிலும் வேம்எனது ஆருயிர்!
சுனைகொள்பூஞ் சோலைத்தென் காட்கரை என்னப்பா!
நினைகிலேன் நான்உனக்கு ஆட்செய்யும் நீர்மையே!’

என்பது இவருடைய ஸ்ரீசூக்தி,

‘வன்மையுடைய அரக்கர்’ என்கிறார். அவனைக் காணாத போது ‘ஈஸ்வரோகம் – ‘ஈசுவரன் ஆகின்றேன்’ என்று இருக்கலாம்; திவ்விய ஆயுதங்களோடே அழகிய வடிவழகைத் திருவடி திருத்தோளிலே கண்டால், ‘சரணம்’ என்னுதல், எழுத்து வாங்குதல் செய்கை அன்றியே எதிர் இடுவதே பையல்கள்!’ என்று ஆச்சரியப்படுகிறார். ‘அழகுக்கு இலக்காய் வாழமாட்டாது, அம்புக்கு இலக்காய் முடிந்து போவதே!’ என்கிறார் என்றபடி.

மாளப் படை பொருத – அவர்கள் முடிந்து போம்படி ஆயுதத்தாலே பொருத. அன்றிக்கே, ‘போர்க்களத்தே பொருத’ என்னலுமாம். நன்மை உடையவன் – 1போர்க்களத்தில் ஆரோத மடித்தல் ‘தன்னுடைய பிள்ளைகள்’ என்று அன்பு பாராட்டுதல் செய்யாதே, ‘அடியார்களுக்குப் பகைவர்கள் என்று அழியச்செய்த நன்மையுடையவன். அன்றிக்கே, நன்மையாவது – நினைவினாலே செய்யாமல், அவதரித்துப் போரைச் செய்து முடித்த நன்மை ஆகவுமாம். 2‘மழுங்காத ஞானமே படையாக மலர் உலகில், தொழும்பாயார்க்கு அளித்தால் உன் சுடர்ச்சோதி மறையாதோ!’ என்றார் அன்றோ இவர்தாம்? ‘அடியார்கட்குப் பகைவர் என்று அழித்தாலும், அது கொலை அன்றோ?’ எனின், யாகத்தில் செய்யப்படுகின்ற உயிர்க்கொலைகளில் கை கூசினான் ஆகில், பிராயஸ்சித்தம் பண்ண வேண்டும் என்னாநின்றதே அன்றோ? நன்மை உடையவன் சீர் பரவப்பெற்ற நான் – அவனுடைய மங்களம் பொருந்திய நற்குணங்களை முறை கேடாகச் சொல்லப்பெற்ற நான். பரவுதல் – அடைவு கெடக் கூறுதல். ஓர் குறைவு இலன் – ஒரு குறையும் உடையேன் அல்லேன்.முதலிலே சமுசாரிகளைப் போன்று அறியாதொழிதல், அவதரித்துக் கண்ணுக்கு இலக்காய்ப் பாசுரமிட்டுப் பேச நிலமன்றிக்கே இருத்தல், சிசுபாலன் முதலியோர்களைப் போன்று ‘நம்மிலே ஒருவன்’ என்று தாழ்வாகப் பேசி முடிந்து போதல். ஸ்ரீ விஸ்வரூபத்தில் அருச்சுனனைப் போன்று நீச்சு நீராதல் இன்றிக்கே இறைவனைப் புகழ்ந்தவர் ஆதலின், ‘ஓர் குறைவிலன்’ என்கிறார். அன்றிக்கே, 2‘அவன் எல்லா விதமான கல்யாண குணங்களை பரமாத்துமாவோடு கூட அனுபவிக்கின்றான்,’ என்கிறபடியே, ‘பரமபதத்திலே அனுபவிக்கக் கூடிய குணங்களின் அனுபவத்தை இங்கே அனுபவிக்கப்பெற்ற எனக்குப் ‘பரமபதத்திற் போகப்பெற்றிலேன்’ என்ற குறை உண்டோ?’ என்கிறார் என்னுதல்.

இத்திருவாய்மொழியிற் சொல்லுகிற பொருளை’ என்றது, ‘பகவானைத்
துதி செய்தற்குத் தகுதியான உறுப்புகளையுடையராகப் பெறுகையாலே
உண்டான உவகையராதல் ஆகிற பொருளை’ என்றபடி. இப்பாசுரத்திற்கு
நான்கு வகையில் அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார். ‘சங்கொடு சக்கரம்
வில் ஒண்மையுடை உலக்கை ஒள் வாள் தண்டு கொண்டு சன்மம் பலபல
செய்து வெளிப்பட்டவன் சீர் பறவப்பெற்ற நான் ஒரு குறைவிலன்,’ என்று
கொண்டுகூட்டி முதல் அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார். ‘அரக்கர் அசுரரை
மாளப்பொருத’ என்றதிலே நோக்காக இரண்டாவது அவதாரிகை
எழுதப்படுகிறது. ‘சன்மம் பலபல செய்து வெளிப்பட்ட நன்மையுடையவன்’
என்றதிலே நோக்காக மூன்றாவது அவதாரிகை அருளிச்செய்கிறார்;
‘நன்மையுடையவன்’ என்றதிலே நோக்காக நான்காவது அவதாரிகை
அருளிச்செய்கிறார்.

இதர ஸ்தோத்ரம் பன்னுவதருக்கு தகுதி அற்ற கரணங்கள்
பகவத் ஸ்தோத்ரம் செய்ய கரணங்கள்
முடியானே போட்டிப் போட்டிக் கொண்டு அனுபவிக்க கோலி
பெ ரு விடாய் பட்டு கூப்பிட்டார்
சம்சாரிகள் உலக விஷயத்தில் கூப்பிட்டதை -கண்டவாறே
தமது இழவு -பேறாக தோன்றிற்று
ஆஸ்ரித -சம்சாரிகள் ஒத்த சஜாதீயனாக அவதரித்து –
கர்மவச்யர் போலே படாதன பட்டு -செஷ்டிதன்கள் -வடிவு அழகு -ஆபரண
சேர்த்தி அழகு -திவ்ய ஆயுத அழகு

இத்திருவாய்மொழியில் வருகின்ற ‘சன்மம் பலபல செய்து’ என்றுதனை
நோக்கித் ‘திவ்விய அவதாரங்களை’ என்றும், ‘மாளப்படைபொருத’
என்றதனை நோக்கித் ‘திவ்விய செயல்களை’ என்றும். ‘எங்கும் அழகு
அமர்’ என்பது போன்றவைகளை நோக்கி ‘வடிவழகை’ என்றும், ‘மட்டவிழ்
தண்ணம் துழாயான்’ என்றதனை நோக்கி, ‘ஆபரணங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தி’
என்றும், ‘சங்கொடு சக்கரம் வில்’ என்பன போன்றவைகளைத் திருவுள்ளம்
பற்றித் ‘திவ்விய ஆயுதங்கள் சேர்ந்த சேர்த்தி’ என்றும், ‘துக்கம் இல்
ஞானம்’ என்ற பாசுரத்தைத் திருவுள்ளம் பற்றி, ‘அகடித கடநா
சாமர்த்தியத்தை’ என்றும் அருளிச்செய்கிறார்.
முதல் பாசுரம் நிதான பாசுரம் –

அநேக அவதாரங்கள் செய்து -அவதார அடி அறிந்துபரத்வதில் போக மாட்டாமல்
ஜன்ம கர்ம மே திவ்யம் தானும் நெஞ்சு உருகி
பிறந்தவாறும் வித்தராய்
ஞானி -பகவான் -ஞானாதிகர் மூவரும்
பிரபன்னர்கள் ஞானாதிக்யத்தால் -மூவரும் உண்டே ஸ்ரீ வசன பூஷணம்
பரவசம் அடைந்து -ஞான ஆதிக்யம் -இருந்ததால் ஆழம் கால் பட ஹேது

எத்திறம் மோகிக்கிறார் ஒன்றிலே
பல பல பொறுக்க மாட்டாரே
கர்ம வசய பிறவிக்கு எல்லை கண்டாலும் கிருபை அடியாக அவதாரம்
எல்லை இல்லையே
அனுக்ரகதுக்கு அவதி இல்லையே -பல பல என்கிறார் –
தானே சொல்லப் புக்கிலும் பஹு
தேவாதி யோநி -அவாந்தர பேதம் -மீன் ஆமை
வமான ஷத்ரிய மனுஷ்ய அவாந்தர
செய்து -ஆவிர்பாவம் அன்றிக்கே -ஏறி உட்காராமல்
பன்னிரண்டு மாதம் கற்ப வாசம் செய்து
பன்னிரண்டு திங்கள் வயிற்றில்
புத்ரர்களில் ஒருவனை பிதாவாக கொண்டு
அவன் சொன்னபடி கேட்டு
அடங்கி நின்று -செய்து
ஸு கார்யம் -பிள்ளையாக பிறந்து -செய்து
வெளிப்பட்டு -அடங்கி வைத்ததை காட்டி
உபநிஷத் கண்ணால் காண முடியாது
கண்ணுக்கு இலக்காக்கி
சகல மனுஷ –
நிதி கண்டு எடுப்பாரைப் போலே
எடுத்த பேராளன் நந்த கோபன் போலே
அப்ராக்ருத திவ்ய சமஸ்தானம் இதர சஜாதீயம் ஆக்கி
வந்து அவதரிக்கை

மாம்ச சஷுச்சால் காண முடியாதவிஷயத்தை கண்ணுக்கு இலக்காக்கி வெளிப்பட்டு
சங்கோடு சக்கரம் -பஞ்ச ஆயுதம்
பிரியாத -கச்சதா மாதுல குலம் போலே
ராஜா கருப்புடுத்தால் அந்தரங்கரும் கருப்புடுப்பார்
சங்கு சக்கர கதா தர அவதாரத்திலும்
அடியார் குழாம் களை உடன் கூட -பிரார்த்திக்க –
அதே போலே வந்து அவதரிக்கிறான்
ஒன்றே அமைந்து இருக்க –
ஒரு கொத்துக்கு ஒருவர் இன்றிக்கே அனைவரையும் –
ஒண்மை உடைய உலக்கை -அறிவு உடைய
கருது இடம் பொருதும் ஞானாதிகர்
அழகிய வாள்
வாளுக்குரிய அடையாகிய ‘ஒள்’ என்பதனை மற்றை ஆயுதங்கட்கும்
கூட்டி, அதனாற்போந்த பொருளை அருளிச்செய்கிறார், ‘கையில் திவ்விய
ஆயுதங்களை’ என்று தொடங்கி. ஆக, ‘ஞானாதிகருமாய் அழகியாருமாய்
இருப்பர்’ என்றபடி.
அழகுக்கு உடல்
சம்சாரிகள் ஆயுதமாகபார்க்
திவ்ய சூரி ஆழ்வார்
கற்பக மரம் பணைத்து -வடிவும் திவ்ய ஆயுதங்கள்
புள்ளூர்ந்து இதுவும் சேர்த்தி அழகு
மேரு மலையில்
தேச விசேஷத்தில் -அனுபவிக்கும் அழகு
வன்மை உடைய அரக்கர் -விரோதம்
நெஞ்சு நெகிழாமல்
தன்னுடைய நெஞ்சு போலே அனைவரும் என்று இருக்கிறார் –
நினை தோறும் நெஞ்சு உருகும்
‘நினைதொறும் சொல்லுந்தொறும் நெஞ்சு நெடிந்துகும்!
வினைகொள்சீர் பாடிலும் வேம்எனது ஆருயிர்!
சுனைகொள்பூஞ் சோலைத்தென் காட்கரை என்னப்பா!
நினைகிலேன் நான்உனக்கு ஆட்செய்யும் நீர்மையே!’
கானா விடில் ஈச்வரோஹம்
கண்டால் -எழுது வாங்குதல் செய்கை அன்றி எதிரிட்டே போகும் வன்மை
அழகுக்கு இலக்காய் வாழ மாட்டாமல் அன்புக்கு இலக்காய்
சங்கல்பத்தால் செய்யாமல் -அவதரித்து
தொழும்பு -சுடர் சோதி மறையாதே
செய்து அசுரர் மாளப்

அக்னி சந்தரன் -பசு ஹிம்சை -பிராய சித்தம்
குறை இலன் என்கிறார்
அறியாது இல்லை
பாசுரம் இட்டு நிலம் இன்றி
நம்மில் ஒருவன் சிசுபாலன் போலே வையாமல்
அர்ஜுனன் போலே விஸ்வரூபம் கண்டு முழுகுதல்
குறை இன்றி -பிரமத்துடன் கூட
சகா –
மித்ரென சக போஜனம் -அவனையும் சேர்ந்து உன்ன வில்லை
கூட அனுபவம் –
அவனை போலே அனுபவம்
தன்னுடைய குணங்கள் அனுபவித்து தானே ஆனந்தம் அடைவது போலே

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருவாய்மொழி வியாக்யானம் -ஈடு -3-9-11-ஸ்ரீ M.A V .சுவாமிகள் —

February 20, 2013

ஏற்கும் பெரும்புகழ் வானவர் ஈசன்கண் ணன்றனக்கு
ஏற்கும் பெரும்புகழ் வண்குரு கூர்ச்சட கோபன்சொல்
ஏற்கும் பெரும்புகழ் ஆயிரத் துள்இவை யும்ஓர்பத்து
ஏற்கும் பெரும்புகழ் சொல்லவல் லார்க்குஇல்லை சன்மமே.

பொ-ரை : ‘தகுதியான பெரும்புகழையுடைய வானவர் ஈசனான கண்ணன் விஷயமாக, தகுதியான பெரிய புகழையுடைய வளப்பம் பொருந்திய திருக்குருகூரில் அவதரித்த ஸ்ரீ சடகோபர் அருளிச்செய்த தகுதியான பெரிய புகழையுடைய ஆயிரம் பாசுரங்களுள் தகுதியான பெரிய புகழையுடைய ஒப்பற்ற இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் சொல்ல வல்லவர்கட்குப் பிறவி இல்லை,’ என்றபடி.

வி-கு : ‘ஏற்கும் பெரும்புகழ் ஆயிரத்துள் ஏற்கும் பெரும் புகழ் ஓர் இவை பத்தும்’ எனக் கூட்டுக.

ஈடு : முடிவில், 1‘இத்திருவாய்மொழியின் இயல் மாத்திரத்தைக் கற்றவர்கட்கு, பிறரைக் கவி பாடத் தகுதியான பிறவி இல்லை,’ என்கிறார்.

ஏற்கும் பெரும்புகழ் வானவர் ஈசன் கண்ணன்தனக்கு – தகுதியான மிக்க புகழையுடையவனாய், நித்தியசூரிகளுக்கு நிர்வாஹகனாய், அம்மேன்மையோடே வந்து அவதரித்து மனிதத் தன்மையிலே பரத்துவத்தையுடையவன் தனக்கு. ‘மனிதத் தன்மையில் பரத்துவம் சொல்லப்பட்ட இடம் உண்டோ?’ எனின், ஸ்ரீ கீதையில் ஒன்பதாம் ஓத்திலே நின்று மனிதத் தன்மையிலே பரத்துவத்தைப் பரக்கப் பேசாநின்றதே அன்றோ? ஏற்கும் பெரும்புகழ் வண்குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் – ‘அவன் உபய விபூதிகளையுடையவன்’ என்றால், தக்கு இருக்குமாறு போன்று 2சர்வேஸ்வரன் கவி இவர்’ என்றால் அதற்குப் போரும்படியிருக்கிற ஆழ்வார் அருளிச்செய்த.

ஏற்கும் பெரும்புகழ் ஆயிரம் 3‘அந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் மனத்தோடு வாக்குகள் திரும்புகின்றன,’ என்னும்படியான பரம்பொருளை விளாக்குலை கொண்ட பிரபந்தம் என்றால் அதற்குப் போரும்படியான ஆயிரம். ஏற்கும் பெரும்புகழ் ஓர் இவை பத்தும்-ஆயிரத்திலும் இப்பத்து, தகுதியான பெரும்புகழையுடைத்து. என்றது, ‘இவ்வாத்துமாவினுடைய சொரூபத்துக்குச் சேராத வகையிலே பிறரைக் கவி பாடாதே கொண்மின்’ என்றும்,சொரூபத்திற்குத் தகுதியாக அடையத்தக்க பரம்பொருளைக் கவி பாட வம்மின்’ என்றும் சொன்ன பத்து ஆகையாலே, சொன்ன சொன்ன ஏற்றம் எல்லாம் தகும்படி இருக்குமாயிற்று. சன்மம் இல்லை – 1நித்தியசூரிகளைப் ‘பிறரைக் கவி பாடாதே கொண்மின்’ என்று கற்பிக்க வேண்டுவது இல்லை அன்றே? பிறத்தலால் அன்றோ பிறரைக் கவி பாட வேண்டுகிறது? பிறரைக் கவி பாடாதே கொண்மின் என்று கற்பிக்க வேண்டும்படியான தண்ணிய பிறவிகளிலே சேரமாட்டார்கள்.

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி

        ‘சொன்னாவில் வாழ்புலவீர்! சோறுகூ றைக்காக
மன்னாத மானிடரை வாழ்த்துதலால் – என்னாகும்?
என்னுடனே மாதவனை ஏத்தும்’ எனும்குருகூர்
மன்அருளால் மாறும்சன் மம்.

தேவிற் சிறந்த திருமாற்குத் தக்கதெய் வக்கவிஞன்
பாவிற் சிறந்த திருவாய் மொழிபகர் பண்டிதனே:
நாவிற் சிறந்தஅம் மாறற்குத் தக்கநன் னாவலவன்
பூவிற் சிறந்தஆழ் வான்கம்ப நாட்டுப் புலமையனே.’

என்பது சடகோபரந்தாதி, சிறப்புப்பாயிரம்.

தகுதியான மிக்க புகழ்
நித்ய சூரி நிர்வாஹகன்
மேன்மையுடன் அவதரித்த கண்ணன்
பூத மகேஸ்வரன் –
ஆழ்வாருக்கும் -தகுதி யான –
எத்தனை சொன்னாலும் தகும் திருவாய்மொழி
இப்பத்து -எல்லா பெருமையும்
ஏற்கும் ஆத்ம ஸ்வரூப பிராப்தம்
எம்பெருமான் -ஆழ்வார் -திருவாய்மொழி -இப்பத்தும் ஏற்கும் புகழ்
சன்மம் இல்லையே
நித்திரை பிறரை கவி பாடாதீர் நிர்வகிக்க வேண்டாமே
பிறவாமை கொடுக்கும் இதை சொல்லி
தண்ணிய சன்மம் கிட்டாதே

நாவில் சொல் வாழ் புலவீர்
சாப்பாட்டுக்கும் வச்த்ரதுக்கும் மானிடரை வாழ்த்துவதால் என்னாவது
மாதவனை ஏத்தும்
குருகூர் மன் அருளால் சன்மம் போகும்

நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

வடக்கு திருவீதிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்.
வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 72 other followers