Archive for the ‘Uncategorized’ Category

ஸ்ரீ ஔவையார் நூல்கள்–1. ஆத்திசூடி / 2. கொன்றை வேந்தன் /3. மூதுரை / 4. நல்வழி–

June 27, 2020

கடவுள் வாழ்த்து
ஆத்தி சூடி அமர்ந்த தேவனை
ஏத்தி ஏத்தித் தொழுவோம் யாமே.

உயிர் வருக்கம்

1. அறம் செய விரும்பு.
2. ஆறுவது சினம்.
3. இயல்வது கரவேல்.
4. ஈவது விலக்கேல்.
5. உடையது விளம்பேல்.
6. ஊக்கமது கைவிடேல்.
7. எண் எழுத்து இகழேல்.
8. ஏற்பது இகழ்ச்சி.
9. ஐயம் இட்டு உண்.
10. ஒப்புரவு ஒழுகு.
11. ஓதுவது ஒழியேல்.
12. ஔவியம் பேசேல்.
13. அஃகம் சுருக்கேல்.

உயிர்மெய் வருக்கம்

14. கண்டொன்று சொல்லேல்.
15. ஙப் போல் வளை.
16. சனி நீராடு.
17. ஞயம்பட உரை.
18. இடம்பட வீடு எடேல்.
19. இணக்கம் அறிந்து இணங்கு.
20. தந்தை தாய்ப் பேண்.
21. நன்றி மறவேல்.
22. பருவத்தே பயிர் செய்.
23. மண் பறித்து உண்ணேல்.
24. இயல்பு அலாதன செய்யேல்.
25. அரவம் ஆட்டேல்.
26. இலவம் பஞ்சில் துயில்.
27. வஞ்சகம் பேசேல்.
28. அழகு அலாதன செய்யேல்.
29. இளமையில் கல்.
30. அரனை மறவேல்.
31. அனந்தல் ஆடேல்.

ககர வருக்கம்
32. கடிவது மற.
33. காப்பது விரதம்.
34. கிழமைப்பட வாழ்.
35. கீழ்மை அகற்று.
36. குணமது கைவிடேல்.
37. கூடிப் பிரியேல்.
38. கெடுப்பது ஒழி.
39. கேள்வி முயல்.
40. கைவினை கரவேல்.
41. கொள்ளை விரும்பேல்.
42. கோதாட்டு ஒழி.
43. கௌவை அகற்று.

சகர வருக்கம்
44. சக்கர நெறி நில்.
45. சான்றோர் இனத்து இரு.
46. சித்திரம் பேசேல்.
47. சீர்மை மறவேல்.
48. சுளிக்கச் சொல்லேல்.
49. சூது விரும்பேல்.
50. செய்வன திருந்தச் செய்.
51. சேரிடம் அறிந்து சேர்.
52. சையெனத் திரியேல்.
53. சொற் சோர்வு படேல்.
54. சோம்பித் திரியேல்.

தகர வருக்கம்
55. தக்கோன் எனத் திரி.
56. தானமது விரும்பு.
57. திருமாலுக்கு அடிமை செய்.
58. தீவினை அகற்று.
59. துன்பத்திற்கு இடம் கொடேல்.
60. தூக்கி வினை செய்.
61. தெய்வம் இகழேல்.
62. தேசத்தோடு ஒட்டி வாழ்.
63. தையல் சொல் கேளேல்.
64. தொன்மை மறவேல்.
65. தோற்பன தொடரேல்.

நகர வருக்கம்
66. நன்மை கடைப்பிடி.
67. நாடு ஒப்பன செய்.
68. நிலையில் பிரியேல்.
69. நீர் விளையாடேல்.
70. நுண்மை நுகரேல்.
71. நூல் பல கல்.
72. நெற்பயிர் விளைவு செய்.
73. நேர்பட ஒழுகு.
74. நைவினை நணுகேல்.
75. நொய்ய உரையேல்.
76. நோய்க்கு இடம் கொடேல்.

பகர வருக்கம்
77. பழிப்பன பகரேல்.
78. பாம்பொடு பழகேல்.
79. பிழைபடச் சொல்லேல்.
80. பீடு பெற நில்.
81. புகழ்ந்தாரைப் போற்றி வாழ்.
82. பூமி திருத்தி உண்.
83. பெரியாரைத் துணைக் கொள்.
84. பேதைமை அகற்று.
85. பையலோடு இணங்கேல்.
86. பொருள்தனைப் போற்றி வாழ்.
87. போர்த் தொழில் புரியேல்.

மகர வருக்கம்
88. மனம் தடுமாறேல்.
89. மாற்றானுக்கு இடம் கொடேல்.
90. மிகைபடச் சொல்லேல்.
91. மீதூண் விரும்பேல்.
92. முனைமுகத்து நில்லேல்.
93. மூர்க்கரோடு இணங்கேல்.
94. மெல்லி நல்லாள் தோள்சேர்.
95. மேன்மக்கள் சொல் கேள்.
96. மை விழியார் மனை அகல்.
97. மொழிவது அற மொழி.
98. மோகத்தை முனி.

வகர வருக்கம்
99. வல்லமை பேசேல்.
100. வாது முற்கூறேல்.
101. வித்தை விரும்பு.
102. வீடு பெற நில்.
103. உத்தமனாய் இரு.
104. ஊருடன் கூடி வாழ்.
105. வெட்டெனப் பேசேல்.
106. வேண்டி வினை செயேல்.
107. வைகறைத் துயில் எழு.
108. ஒன்னாரைத் தேறேல்.
109. ஓரம் சொல்லேல்.

————–

2. கொன்றை வேந்தன்

கடவுள் வாழ்த்து

கொன்றை வேந்தன் செல்வன் அடியினை
என்றும் ஏத்தித் தொழுவோம் யாமே.

உயிர் வருக்கம்

1. அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்.
2. ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று.
3. இல்லறம் அல்லது நல்லறம் அன்று.
4. ஈயார் தேட்டை தீயார் கொள்வர்.
5. உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கு அழகு.
6. ஊருடன் பகைக்கின் வேருடன் கெடும்.
7. எண்ணும் எழுத்தும் கண் எனத் தகும்.
8. ஏவா மக்கள் மூவா மருந்து.
9. ஐயம் புகினும் செய்வன செய்.
10. ஒருவனைப் பற்றி ஒரகத்து இரு.
11. ஓதலின் நன்றே வேதியர்க்கு ஒழுக்கம்.
12. ஔவியம் பேசுதல் ஆக்கத்திற்கு அழிவு.
13. அஃகமும் காசும் சிக்கெனத் தேடு.

ககர வருக்கம்
14. கற்பெனப்படுவது சொல் திறம்பாமை.
15. காவல்தானே பாவையர்க்கு அழகு.
16. கிட்டாதாயின் வெட்டென மற.
17. கீழோர் ஆயினும் தாழ உரை.
18. குற்றம் பார்க்கில் சுற்றம் இல்லை.
19. கூர் அம்பு ஆயினும் வீரியம் பேசேல்.
20. கெடுவது செய்யின் விடுவது கருமம்.
21. கேட்டில் உறுதி கூட்டும் உடைமை.
22. கைப் பொருள் தன்னின் மெய்ப்பொருள் கல்வி.
23. கொற்றவன் அறிதல் உற்ற இடத்து உதவி.
24. கோள் செவிக் குறளை காற்றுடன் நெருப்பு.
25. கௌவை சொல்லின் எவ்வருக்கும் பகை.

சகர வருக்கம்
26. சந்நதிக்கு அழகு வந்தி செய்யாமை.
27. சான்றோர் என்கை ஈன்றோர்க்கு அழகு.
28. சினத்தைப் பேணின் தவத்திற்கு அழகு.
29. சீரைத் தேடின் ஏரைத் தேடு.
30. சுற்றத்திற்கு அழகு சூழ இருத்தல்.
31. சூதும் வாதும் வேதனை செய்யும்.
32. செய்தவம் மறந்தால் கைதவம் ஆளும்.
33. சேமம் புகினும் யாமத்து உறங்கு.
34. சை ஒத்து இருந்தால் ஐயம் இட்டு உண்.
35. சொக்கர் என்பவர் அத்தம் பெறுவர்.
36. சோம்பர் என்பவர் தேம்பித் திரிவர்.

தகர வருக்கம்
37. தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை.
38. தாயிற் சிறந்ததொரு கோயிலும் இல்லை.
39. திரைகடல் ஓடியும் திரவியம் தேடு.
40. தீராக் கோபம் போராய் முடியும்.
41. துடியாப் பெண்டிர் மடியில் நெருப்பு.
42. தூற்றும் பெண்டிர் கூற்று எனத் தகும்.
43. தெய்வம் சீறின் கைத்தவம் மாளும்.
44. தேடாது அழிக்கின் பாடாய் முடியும்.
45. தையும் மாசியும் வையகத்து உறங்கு.
46. தொழுதூண் சுவையின் உழுதூண் இனிது.
47. தோழனோடும் ஏழைமை பேசேல்.

நகர வருக்கம்
48. நல்லிணக்கம் அல்லல் படுத்தும்.
49. நாடெங்கும் வாழக் கேடொன்றும் இல்லை.
50. நிற்கக் கற்றல் சொல் திறம்பாமை.
51. நீரகம் பொருந்திய ஊரகத்து இரு.
52. நுண்ணிய கருமமும் எண்ணித் துணி.
53. நூல்முறை தெரிந்து சீலத்து ஒழுகு.
54. நெஞ்சை ஒளித்து ஒரு வஞ்சகம் இல்லை.
55. நேரா நோன்பு சீராகாது.
56. நைபவர் எனினும் நொய்ய உரையேல்.
57. நொய்யவர் என்பவர் வெய்யவர் ஆவர்.
58. நோன்பு என்பதுவே (? என்பது) கொன்று தின்னாமை.

பகர வருக்கம்
59. பண்ணிய பயிரில் புண்ணியம் தெரியும்.
60. பாலோடு ஆயினும் காலம் அறிந்து உண்.
61. பிறன் மனை புகாமை அறம் எனத் தகும்.
62. பீரம் பேணி பாரம் தாங்கும்.
63. புலையும் கொலையும் களவும் தவிர்.
64. பூரியோர்க்கு இல்லை சீரிய ஒழுக்கம்.
65. பெற்றோர்க்கு இல்லை சுற்றமும் சினமும்.
66. பேதைமை என்பது மாதர்க்கு அணிகலம்.
67. பையச் சென்றால் வையம் தாங்கும்.
68. பொல்லாங்கு என்பவை எல்லாம் தவிர்.
69. போனகம் என்பது தான் உழந்து உண்டல்.

மகர வருக்கம்
70. மருந்தே ஆயினும் விருந்தோடு உண்.
71. மாரி அல்லது காரியம் இல்லை.
72. மின்னுக்கு எல்லாம் பின்னுக்கு மழை.
73. மீகாமன் இல்லா மரக்கலம் ஓடாது.
74. முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்.
75. மூத்தோர் சொல் வார்த்தை அமிர்தம்.
76. மெத்தையில் படுத்தல் நித்திரைக்கு அழகு.
77. மேழிச் செல்வம் கோழை படாது.
78. மை விழியார் தம் மனையகன்று ஒழுகு.
79. மொழிவது மறுக்கின் அழிவது கருமம்.
80. மோனம் என்பது ஞான வரம்பு.

வகர வருக்கம்
81. வளவன் ஆயினும் அளவறிந்து அழித்து உண்.
82. வானம் சுருங்கின் தானம் சுருங்கும்.
83. விருந்திலோர்க்கு இல்லை பொருந்திய ஒழுக்கம்.
84. வீரன் கேண்மை கூரம்பு ஆகும்.
85. உரவோர் என்கை இரவாது இருத்தல்.
86. ஊக்கம் உடைமை ஆக்கத்திற்கு அழகு.
87. வெள்ளைக்கு இல்லை கள்ளச் சிந்தை.
88. வேந்தன் சீறின் ஆம் துணை இல்லை.
89. வைகல் தோறும் தெய்வம் தொழு.
90. ஒத்த இடத்து நித்திரை கொள்.
91. ஓதாதார்க்கு இல்லை உணர்வொடும் ஒழுக்கம்.

————-

3. மூதுரை-

கடவுள் வாழ்த்து
வாக்குண்டாம் நல்ல மனமுண்டாம் மாமலராள்
நோக்குண்டாம் மேனி நுடங்காது -பூக்கொண்டு
துப்பார் திருமேனி தும்பிக்கை யான்பாதம்
தப்பாமல் சார்வார் தமக்கு.

நன்றி ஒருவர்க்குச் செய்தக்கால் அந்நன்றி
என்று தருங்கோல் என வேண்டா – நின்று
தளரா வளர்தெங்கு தாளுண்ட நீரைத்
தலையாலே தான்தருத லால். 1

நல்லார் ஒருவர்க்குச் செய்த உபகாரம்
கல்மேல் எழுத்துப்போல் காணுமே – அல்லாத
ஈரமிலா நெஞ்சத்தார்க் கீந்த உபகாரம்
நீர் மேல் எழுத்துக்கு நேர். 2

இன்னா இளமை வறுமைவந் தெய்தியக்கால்
இன்னா அளவில் இனியவும்-இன்னாத
நாளல்லா நாள்பூந்த நன்மலரும் போலுமே
ஆளில்லா மங்கைக் கழகு. 3

அட்டாலும் பால் சுவையில் குன்றா(து) அளவளவாய்
நட்டாலும் நண்பல்லார் நண்பல்லர்
கெட்டாலும் மேன்மக்கள் மேன்மக்களே; சங்கு
சுட்டாலும் வெண்மை தரும். 4

அடுத்து முயன்றாலும் ஆகும்நாள் அன்றி
எடுத்த கருமங்கள் ஆகா – தொடுத்த
உருவத்தால் நீண்ட உயர்மரங்கள் எல்லாம்
பருவத்தால் அன்றிப் பழா . 5

உற்ற இடத்தில் உயிர்வழங்கும் தன்மையோர்
பற்றலரைக் கண்டால் பணிவரோ – கற்றூண்
பிளந்திறுவ தல்லால் பெரும்பாரம் தாங்கின்
தளர்ந்து வளையுமோ தான். 6

நீர் அளவே ஆகுமாம் நீர் ஆம்பல் தான்கற்ற
நூல் அளவே ஆகுமாம் நுண் அறிவு – மேலைத்
தவத்து அளவே ஆகுமாம் தான்பெற்ற செல்வம்
குலத்து அளவே ஆகுமாம் குணம் . 7

நல்லாரைக் காண்பதுவும் நன்றே நலமிக்க
நல்லார்சொல் கேட்பதுவும் நன்றே – நல்லார்
குணங்கள் உரைப்பதுவும் நன்றே; அவரோடு
இணங்கி இருப்பதுவும் நன்று. 8

தீயாரைக் காண்பதுவும் தீதே திருவற்ற
தீயார்சொல் கேட்பதுவும் தீதே – தீயார்
குணங்கள் உரைப்பதுவும் தீதே; அவரோடு
இணங்கி இருப்பதுவும் தீது. 9

நெல்லுக் கிறைத்தநீர் வாய்க்கால் வழியோடிப்
புல்லுக்கும் ஆங்கே பொசியுமாம் – தொல் உலகில்
நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர்பொருட்டு
எல்லார்க்கும் பெய்யும் மழை. 10

பண்டு முளைப்பது அரிசியே ஆனாலும்
விண்டு உமிபோனால் முளையாதாம் – கொண்டபேர்
ஆற்றல் உடையார்க்(கு) ஆகாது அளவு இன்றி
ஏற்ற கருமம் செயல். 11

மடல் பெரிது தாழை (;) மகிழ் இனிது கந்தம்
உடல்சிறியர் என்று இருக்க வேண்டா – கடல்பெரிது
மண்ணீரும் ஆகா(து) அதனருகே சிற்றூறல்
உண்ணீரும் ஆகி விடும். 12

கவையாகிக் கொம்பாகிக் காட்டகத்தே நிற்கும்
அவையல்ல நல்ல மரங்கள் – அவைநடுவே
நீட்டோ லை வாசியா நின்றான் குறிப்பறிய
மாட்டாதவன் நன்மரம். 13

கான மயிலாடக் கண்டிருந்த வான்கோழி
தானும் அதுவாகப் பாவித்துத் – தானும் தன்
பொல்லாச் சிறகைவிரித்(து) ஆடினால் போலுமே
கல்லாதான் கற்ற கவி. 14

வேங்கை வரிப்புலிநோய் தீர்த்த விடகாரி
ஆங்கதனுக்(கு) ஆகாரம் ஆனால்போல் – பாங்கறியாப்
புல்லறி வாளர்க்குச் செய்த உபகாரம்
கல்லின்மேல் இட்ட கலம். 15

அடக்கம் உடையார் அறிவிலர் என்றெண்ணிக்
கடக்கக் கருதவும் வேண்டா – மடைத் தலையில்
ஓடுமீன் ஓட உறுமீன் வருமளவும்
வாடி இருக்குமாம் கொக்கு. 16

அற்ற குளத்தில் அறுநீர்ப் பறவைபோல்
உற்றுழித் தீர்வர் உறவல்லர் -அக்குளத்தில்
கொட்டியும் ஆம்பலும் நெய்தலும் போலவே
ஒட்டி உறுவார் உறவு. 17

சீரியர் கெட்டாலும் சீரியரே; சீரியர் மற்(று)
அல்லாதார் கெட்டால் அங் கென்னாகும்? – சீரிய
பொன்னின் குடம்உடைந்தால் பொன்னாகும் என்னாகும்
மண்ணின் குடம் உடைந்தக் கால். 18

ஆழ அமுக்கி முகக்கினும் ஆழ்கடல்நீர்
நாழி முகவாது நால்நாழி – தோழி
நிதியும் கணவனும் நேர்படினும் தத்தம்
விதியின் பயனே பயன். 19

உடன்பிறந்தார் சுற்றத்தார் என்றிருக்க வேண்டா
உடன்பிறந்தே கொல்லும் வியாதி – உடன் பிறவா
மாமலையில் உள்ள மருந்தே பிணிதீர்க்கும்
அம்மருந்து போல்வாரும் உண்டு. 20

இல்லாள் அகத்திருக்க இல்லாதது ஒன்றில்லை
இல்லாளும் இல்லாளே ஆமாயின் – இல்லாள்
வலிகிடந்த மாற்றம் உரைக்குமேல் அவ்வில்
புலிகிடந்த தூறாய் விடும். 21

எழுதியவா றேகாண இரங்கு மடநெஞ்சே
கருதியவா றாமே கருமம் – கருதிப்போய்க்
கற்பகத்தைச் சேர்ந்தார்க்குக் காஞ்சிரங்காய் ஈந்ததேல்
முற்பவத்தில் செய்த வினை. 22

கற்பிளவோ(டு) ஒப்பர் கயவர் கடுஞ்சினத்துப்
பொற்பிளவோ(டு) ஒப்பாரும் போல்வாரே – விற்பிடித்து
நீர்கிழிய எய்த வடுப்போல மாறுமே
சீர்ஒழுகு சான்றோர் சினம். 23

நற்றாமரைக் கயத்தில் நல் அன்னம் சேர்தாற்போல்
கற்றாரைக் கற்றாறே காமுறுவர் – கற்பிலா
மூர்க்கரை மூர்க்கரே முகப்பர் முதுகாட்டில்
காக்கை உகக்கும் பிணம். 24

நஞ்சுடைமை தானறிந்து நாகம் கரந்துறையும்
அஞ்சாப் புறங்கிடக்கும் நீர்ப்பாம்பு – நெஞ்சில்
கரவுடையார் தம்மைக் கரப்பர் கரவார்
கரவிலா நெஞ்சத் தவர். 25

மன்னனும் மாசறக் கற்றோனும் சீர்தூக்கின்
மன்னனில் கற்றோன் சிறப்புடையன் – மன்னர்க்குத்
தன்தேசம் அல்லால் சிறப்பில்லை கற்றோற்குச்
சென்றஇடம் எல்லாம் சிறப்பு. 26

கல்லாத மாந்தர்க்குக் கற்றுணர்ந்தார் சொல்கூற்றம்
அல்லாத மாந்தர்க்(கு) அறம்கூற்றம் – மெல்லிய
வாழைக்குத் தான்ஈன்ற காய்கூற்றம் கூற்றமே
இல்லிற்(கு) இசைந்து ஒழுகாப் பெண். 27

சந்தன மென்குறடு தான்தேய்ந்த காலத்தும்
கந்தம் குறைபடா (து;) ஆதலால் – தம்தம்
தனம்சிறியர் ஆயினும் தார்வேந்தர் கேட்டால்
மனம்சிறியர் ஆவரோ மற்று. 28

மருவினிய சுற்றமும் வான்பொருளும் நல்ல
உருவும் உயர்குலமும் எல்லாம் -திருமடந்தை
ஆகும்போ(து) அவளோடும் ஆகும்; அவள்பிரிந்து
போம்போ(து) அவளோடு (ம்) போம். 29

சாந்தனையும் தீயனவே செய்திடினும் தாம்அவரை
ஆந்தனையும் காப்பர் அறிவுடையோர் – மாந்தர்
குறைக்கும் தனையும் குளிர்நிழலைத் தந்து
மறைக்குமாம் கண்டீர் மரம். 30

————

4. நல்வழி

கடவுள் வாழ்த்து
பாலும் தெளிதேனும் பாகும் பருப்புமிவை
நாலும் கலந்துனக்கு நான் தருவேன் – கோலம்செய்
துங்கக் கரிமுகத்து தூமணியே நீ எனக்கு
சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தா

புண்ணியம்ஆம் பாவம்போல் போனநாள் செய்தஅவை
மண்ணில் பிறந்தார்க்கு வைத்தபொருள் -எண்ணுங்கால்
ஈதொழிய வேறில்லை; எச்சமயத்தோர் சொல்லும்
தீதொழிய நன்மை செயல். 1

சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை சாற்றுங்கால்
நீதி வழுவா நெறிமுறையின் – மேதினியில்
இட்டார் பெரியார் இடாதார் இழிகுலத்தார்
பட்டாங்கில் உள்ள படி. 2

இடும்பைக்(கு) இடும்பை இயலுடம்(பு) இதன்றே
இடும்பொய்யை மெய்யென்(று) இராதே – இடுங்கடுக
உண்டாயின் உண்டாகும் ஊழில் பெருவலிநோய்
விண்டாரைக் கொண்டாடும் வீடு. 3

எண்ணி ஒருகருமம் யார்க்கும்செய் ஒண்ணாது
புண்ணியம் வந்தெய்து போதல்லால் – கண்ணில்லான்
மாங்காய் விழவெறிந்த மாத்திரைக்கோல் ஒக்குமே
ஆங்காலம் ஆகும் அவர்க்கு. 4

வருந்தி அழைத்தாலும் வாராத வாரா
பொருந்துவன போமி(ன்) என்றால் போகா – இருந்தேங்கி
நெஞ்சம் புண்ணாக நெடுந்தூரம் தாம்நினைந்து
துஞ்சுவதே மாந்தர் தொழில். 5

உள்ளது ஒழிய ஒருவர்க்(கு) ஒருவர்சுகம்
கொள்ளக் கிடையா குவலயத்தில் -வெள்ளக்
கடலோடி மீண்டும் கரையேறினால் என்
உடலோடு வாழும் உயிர்க்கு. 6

எல்லாப்படியாலும் எண்ணினால் இவ்வுடம்பு
பொல்லாப் புழுமலிநோய் புன்குரம்பை -நல்லார்
அறிந்திருப்பார் ஆதலினால் ஆம்கமல நீர்போல்
பிறிந்திருப்பார் பேசார் பிறர்க்கு. 7

ஈட்டும் பொருள்முயற்சி எண்ணிறந்த ஆயினும்ஊழ்
கூட்டும் படியன்றிக் கூடாவாம் – தேட்டம்
மரியாதை காணும் மகிதலத்தீர் கேண்மின்
தரியாது காணும் தனம். 8

ஆற்றுப் பெருக்கற் றடிசுடுமந் நாளுமவ்வா(று)
ஊற்றுப் பெருக்கால் உலகூட்டும் – ஏற்றவர்க்கு
நல்ல குடிபிறந்தார் நல்கூர்ந்தார் ஆனாலும்
இல்லை என மாட்டார் இசைந்து . 9

ஆண்டாண்டு தோறும் அழுது புரண்டாலும்
மாண்டார் வருவரோ மாநிலத்தீர் – வேண்டா!
நமக்கும் அதுவழியே! நாம்போம் அளவும்
எமக்கென்? என்(று) இட்டு, உண்டு, இரும் 11

ஒருநாள் உணவை ஒழியென்றால் ஒழியாய்
இருநாளுக்கு ஏலென்றால் ஏலாய் – ஒருநாளும்
என்நோ(வு) அறியாய் இடும்பைகூர் என்வயிறே
உன்னோடு வாழ்தல் அறிது. 11

ஆற்றங் கரையின் மரமும் அரசறிய
வீற்றிருந்த வாழ்வும் விழும் அன்றே – ஏற்றம்
உழுதுண்டு வாழ்வதற்கு ஒப்பில்லை கண்டீர்
பழுதுண்டு வேறோர் பணிக்கு, 12

ஆவாரை யாரே அழிப்பர் அதுவன்றிச்
சாவாரை யாரே தவிர்ப்பவர்- ஓவாமல்
ஐயம் புகுவாரை யாரே விலக்குவார்
மெய்அம் புவியதன் மேல். 13

பிச்சைக்கு மூத்த குடிவாழ்க்கை பேசுங்கால்
இச்சைபல சொல்லி இடித்துண்கை – சிச்சீ
வயிறு வளர்க்கைக்கு மானம் அழியாது
உயிர்விடுகை சால உறும். 14

சிவாய நம என்று சிந்தித் திருப்போர்க்கு
அபாயம் ஒருநாளும் இல்லை – உபாயம்
இதுவே(;) மதியாகும் அல்லாத எல்லாம்
விதியே மதியாய் விடும். 15

தண்ணீர் நிலநலத்தால் தக்கோர் குணம்கொடையால்
கண்ணீர்மை மாறாக் கருணையால் – பெண்ணீர்மை
கற்பழியா ஆற்றல் கடல்சூழ்ந்த வையகத்துள்
அற்புதமாம் என்றே அறி. 16

செய்தீ வினையிருக்கத் தெய்வத்தை நொந்தக்கால்
எய்த வருமோ இருநிதியம்?- வையத்து
“அறும்-பாவம்!” என்ன அறிந்து அன்றிடார்க்கு இன்று
வெறும்பானை பொங்குமோ மேல்? 17

பெற்றார் பிறந்தார் பெருநாட்டார் பேருலகில்
உற்றார் உகந்தார் எனவேண்டார் – மற்றோர்
இரணம் கொடுத்தால் இடுவர்(;) இடாரே
சரணம் கொடுத்தாலும் தாம். 18

சேவித்தும் சென்றிரந்தும் தெண்ணீர்க் கடல்கடந்தும்
பாவித்தும் பாராண்டும் பாட்டிசைத்தும் – போவிப்பம்
பாழின் உடம்பை வயிற்றின் கொடுமையால்
நாழி அரிசிக்கே நாம். 19

அம்மி துணையாக ஆறிழிந்த வாறொக்கும்
கொம்மை முலைபகர்வார் கொண்டாட்டம் -இம்மை
மறுமைக்கும் நன்றன்று மாநிதியம் போக்கி
வெறுமைக்கு வித்தாய் விடும். 20

நீரும் நிழலும் நிலம்பொதியும் நெற்கட்டும்
பேரும் புகழும் பெருவாழ்வும் – ஊரும்
வருந்திருவும் வாழ்நாளும் வஞ்சமில்லார்க் கென்றும்
தரும்சிவந்த தாமரையாள் தான். 21

பாடுபட்டுத் தேடிப் பணத்தைப் புதைத்துவைத்துக்
கேடுகெட்ட மானிடரே கேளுங்கள் – கூடுவிட்டுங்(கு)
ஆவிதான் போயினபின் யாரே அனுபவிப்பார்
பாவிகாள் அந்தப் பணம். 22

வேதாளம் சேருமே வெள்ளெருக்குப் பூக்குமே
பாதாள மூலி படருமே – மூதேவி
சென்றிருந்து வாழ்வளே சேடன் குடிபுகுமே
மன்றோரம் சொன்னார் மனை. 23

நீறில்லா நெற்றிபாழ்(;) நெய்யில்லா உண்டிபாழ்
ஆறில்லா ஊருக் (கு) அழகுபாழ் – மாறில்
உடன்பிறப் பில்லா உடம்புபாழ் (;) பாழே
மடக்கொடி இல்லா மனை. 24

ஆன முதலில் அதிகம் செலவானால்
மானம் அழிந்து மதிகெட்டுப் – போனதிசை
எல்லார்க்கும் கள்ளனாய் ஏழ்பிறப்பும் தீயனாய்
நல்லார்க்கும் பொல்லனாம் நாடு. 25

மானம் குலம் கல்வி வண்மை அறிவுடைமை
தானம் தவர்உயர்ச்சி தாளாண்மை – தேனின்
கசிவந்த சொல்லியர்மேல் காமுறுதல் பத்தும்
பசிவந்திடப் பறந்து போம். 26

ஒன்றை நினைக்கின் அதுஒழிந்திட் டொன்றாகும்
அன்றி அதுவரினும் வந்தெய்தும் – ஒன்றை
நினையாத முன்வந்து நிற்பினும் நிற்கும்
எனையாளும் ஈசன் செயல். 27

உண்பது நாழி உடுப்பது நான்குமுழம்
எண்பது கோடி நினைந்து எண்ணுவன – கண்புதைந்த
மாந்தர் குடிவாழ்க்கை மண்ணின் கலம்போலச்
சாந்துணையும் சஞ்சலமே தான். 28

மரம்பழுத்தால் வௌவாலை வாவென்று கூவி
இரந்தழைப்பார் யாவருமங் கில்லை – சுரந்தமுதம்
கற்றா தரல்போல் கரவாது அளிப்பரேல்
உற்றார் உலகத் தவர். 29

தாம்தாம்முன் செய்தவினை தாமே அனுபவிப்பார்
பூந்தா மரை யோன் பொறிவழியே – வேந்தே
ஒறுத்தாரை என்செயலாம் ஊரெல்லாம் ஒன்றா
வெறுத்தாலும் போமோ விதி . 30

இழுக்குடைய பாட்டிற்(கு) இசைநன்று(;) சாலும்
ஒழுக்கம் உயர்குலத்தின் நன்று – வழுக்குடைய
வீரத்தின் நன்று விடாநோய்(;) பழிக்கஞ்சாத்
தாரத்தின் நன்று தனி. 31

ஆறிடும் மேடும் மடுவும்போ லாம்செல்வம்
மாறிடும் ஏறிடும் மாநிலத்தீர் – சோறிடும்
தண்ணீரும் வாரும் தருமமே சார்பாக
உண்ணீர்மை வீறும் உயர்ந்து. 32

வெட்டெனவை மெத்தனவை வெல்லாவாம்(;) வேழத்தில்
பட்டுருவும் கோல்பஞ்சில் பாயாது – நெட்டிருப்புப்
பாரைக்கு நெக்குவிடாப் பாறை பசுமரத்தின்
வேருக்கு நெக்கு விடும். 33

கல்லானே ஆனாலும் கைப்பொருள்ஒன் றுண்டாயின்
எல்லாரும் சென்றங் கெதிர்கொள்வர் – இல்லானை
இல்லாளும் வேண்டாள்(;) மற் றீன்றெடுத்த தாய்வேண்டாள்
செல்லா(து) அவன்வாயிற் சொல். 34

பூவாதே காய்க்கும் மரமுள மக்களுளும்
ஏவாதே நின்றுணர்வார் தாமுளரே – தூவா
விரைத்தாலும் நன்றாகா வித்தெனவே பேதைக்கு
உரைத்தாலும் தோன்றா(து) உணர்வு. 35

நண்டுசிப்பி வேய்கதலி நாசமுறுங் காலத்தில்
கொண்ட கருவளிக்கும் கொள்கைபோல் – ஒண்தொடீ
போதம் தனம்கல்வி பொன்றவரும் காலமயல்
மாதர்மேல் வைப்பார் மனம். 36

வினைப்பயனை வெல்வதற்கு வேதம் முதலாம்
அனைத்தாய நூலகத்தும் இல்லை – நினைப்பதெனக்
கண்ணுறுவ தல்லால் கவலைப் படேல் நெஞ்சே
விண்ணுறுவார்க் கில்லை விதி. 37

நன்றென்றும் தீதென்றும் நானென்றும் தானென்றும்
அன்றென்றும் ஆமென்றும் ஆகாதே – நின்றநிலை
தானதாம் தத்துவமாம் சம்பறுத்தார் யாக்கைக்குப்
போனவா தேடும் பொருள். 38

முப்பதாம் ஆண்டளவில் மூன்றற்று ஒருபொருளைத்
தப்பாமல் தன்னுள் பெறானாயின் – செப்பும்
கலையளவே ஆகுமாம் காரிகையார் தங்கள்
முலையளவே ஆகுமாம் மூப்பு. 39

தேவர் குறளும் திருநான் மறைமுடிவும்
மூவர் தமிழும் முனிமொழியும் – கோவை
திருவா சகமும் திருமூலர் சொல்லும்
ஒருவா சகமென் றுணர். 40

———————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஔவையார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ அயோத்யா காண்டம் – —

March 11, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்-

ஸ்ரீ கடவுள் வாழ்த்து –

வான்நின்று இழிந்து, வரம்பு இகந்த மா பூதத்தின் வைப்பு எங்கும்,
ஊனும் உயிரும் உணர்வும்போல், உள்ளும் புறத்தும் உளன் என்ப-
கூனும் சிறிய கோத்தாயும் கொடுமை இழைப்ப, கோல் துறந்து,
கானும் கடலும் கடந்து, இமையோர் இடுக்கண் தீர்த்த கழல் வேந்தன்.-

சர்வமும் அவனது சரீரமே -வான் -மூல ப்ரக்ருதி –
வரம்பு இகந்து மா பூதத்தின் வைப்பொங்கும்–வரம்பு கடந்த பஞ்ச பூதங்களின் காரியமாய் பரவியுள்ள
பவ்திக பதார்த்தங்கள் தோறும் -உலகு எங்கும் உடலும் உயிரும் போலவும் உயிரும் உணர்வும் போலவும்
உள்ளும் புறமும் நிறைந்து இருப்பவன் –

திடவிசும்பு எரிவளி நீர்நிலம் இவைமிசைப்
படர்பொருள் முழுவதும் ஆய்அவை அவைதொறும்
உடல்மிசை உயிர்எனக் கரந்துஎங்கும் பரந்துளன்
சுடர்மிகு சுருதியுள் இவைஉண்ட சுரனே.—1-1-7-

சுரர் அறிவு அருநிலை விண் முதல் முழுவதும்
வரன் முதலாய் அவை முழுது உண்ட பரபரன்
புரம் ஒரு மூன்று எரித்து அமரர்க்கும் அறிவியந்து
அரன் அயன் என உலகு அழித்து அமைத்து உளனே–-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-1-1-8-

வான்நின்று இழிந்து–பால காண்ட நிகழ்ச்சி-ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த அவதாரம்
கூனும் சிறிய கோத்தாயும் கொடுமை இழைப்ப, கோல் துறந்து,–கைகேயி சொல்லால் தொன்னகரம் துறந்த அயோத்யா காண்ட செய்தி
கானும்–ஆரண்ய காண்ட நிகழ்ச்சி
கடலும் கடந்து–ஸூந்தர காண்ட நிகழ்ச்சி
இமையோர் இடுக்கண் தீர்த்த கழல் வேந்தன்.-இராவண வதப் பிரயோஜனம்
யாவரும் வந்து அடி வணங்க திரு அயோத்தியில் திறல் விளங்கு மாருதியுடன் வீற்று இருந்ததை அருளிச் செய்கிறார்

—————–

புக்க பின் நிருபரும் பொருவில் சுற்றமும்
பக்கமும் பெயர்க எனப் பரிவின் நீக்கினான்
ஓக்க நின்று உலகு அளித்து யோகம் எய்திய
சக்கரத்தவன் எனத் தமியன் ஆயினான் —மந்திரப் படலம்–5-

சக்ரவர்த்தி தனியன் ஆனமை-உறங்குவான் போல் யோகு செய்த பெருமான் 5-4-11-
ஆலினிலை யதன் மேல் பைய உயோகு துயில் கொண்ட பரம் பரனே –பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-5-1-

———–

புறத்து நாம் ஒரு பொருள் இனிப் புகல்கின்றது எவனோ
அறத்தின் மூர்த்தி வந்து அவதரித்தான் என்பது அல்லால்
பிறத்தி யாவையும் காத்து அவை பின் துறத் துடைக்கும்
திறத்து மூவரும் திருந்திடத் திருத்தும் அத்திறலோன் -39-

மூவர் காரியமும் திருத்தும் முதல்வன் –பெரியாழ்வார் திருமொழி–4-4-1-
வேத அபஹார குரு பாதக தைத்ய பீடாதி- –
ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் -என்றுமாம் –

———

மண்ணினும் நல்லாள் மலர்மகள் கலைமகள் கலையூர்
பெண்ணினும் நல்லாள் பெரும் புகழ்ச் சனகியோ நல்லாள்
கண்ணிலும் நல்லான் கற்றவர் காற்றிலா தவறும்
உண்ணு நீரினும் உயிரினும் அவனையே யுவப்பார் —

வலிய சிறை புகுந்தாள் அன்றோ தேவ மாதர் சிறை விலக்க-
தன்னடியார் –இத்யாதி -பெரியாழ்வார் 4-9-2-
உண்ணும் சோறு பருகு நீர்
தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணன் 6-7-1-

——————

பெண்ணின் இன்னமுது அன்னவள் தன்னோடும் பிரியா
வண்ண வெஞ்சிலைக் குரிசிலும் மருங்கு இனிது இருப்ப
அண்ணல் ஆண்டு இருந்தான் கரு நற வெனத்தான்
கண்ணும் உள்ளமும் வந்து எனக் களிப்புறக் கண்டான் -சுமந்திரன் திவ்ய தம்பதிகளை கண்டமை-

வழு விலா அடிமை செய்யும் இளைய பெருமாளும் அகலகில்லேன் இறையும் என்று இருக்கும் பிராட்டி உடன்
பச்சை மா மலை போன்ற திருமேனியுடன்
நித்யர்கள் கண்டு அனுபவிக்குமா போலே அன்றோ சுமந்திரன் அனுபவித்தான் –
அவன் தவப்பயன் அன்றோ என்கிறார் –

நின்றிடும் திசைக்கும் நையும் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
குன்ற மாடத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
வென்றி வில்லும் தண்டும் வாளும் சக்கரமும் சங்கமும்
நின்று தோன்றிக் கண்ணுள் நீங்கா நெஞ்சுளும் நீங்காவே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–5-5-3-

————–

கண்டு கை தொழுது ஐயவிக் கடலுடைக் கிழவோன்
உண்டு ஓர் காரியம் வருக என உரைத்தனன் எனலும்
புண்டரீகக் கண் புரவலன் பொருக்கென எழுந்து ஓர்
கொண்டல் புலவன் கொடி நெடும் தேர் மிசைக்கொண்டான் -53-

கப்யாசம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷிணீ
அண்ணல் மாயன் அணி கொள் செந்தாமரைக் கண்ணன் செங்கனிவாய் கரு மாணிக்கம் 3-3-5–
திருகி செய்ய கமலக் கண்ணும் செவ்வாயும் செவ்வடியும் செய்ய கையும் -8-4-7-
பெரும் கேழலார் தம் பெரும் கண் மலர்ப் புண்டரீகம் –திரு விருத்தம் -45-

———–

ஏனை நிதியினையவும் வையகம்
போனகற்கு விளம்பிப் புலன் கொளீஇ
ஆணவனோடும் ஆயிர மௌலியான்
தானம் நண்ணினான் தத்துவம் நண்ணினான் -மந்தரை சூழ்ச்சிப் படலம்–22-

வையகம் போனகற்கு–சஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷன் -இவனே பரம புருஷன் -பரம தத்வம்
ஸஹ பத்ந்யா விசாலாஷ்யா நாராயணம் உபாகமத்

தோள்கள் ஆயிரத்தாய் முடிகள் ஆயிரத்தாய் துணை மலர்க்கண்கள் ஆயிரத்தாய்
தாள்கள் ஆயிரத்தாய் பேர்கள் ஆயிரத்தாய் தமியனேன் பெரிய அப்பனே 8-1-10-

————–

தொண்டை வாய்க் கேகயன் தோகை கோயிலின் மேல்
மண்டினாள் வெகுளியின் மடித்த வாயினாள்
பண்டை நாள் இராகவன் பாணி வில்லுமிழ்
உண்டை உண்டதனைத் தன் உள்ளத்து உன்னுவாள்-41-

வால்மீகி அருளிச் செய்யாத விருத்தாந்தம்
ஞாநிதாசீ யதோ ஜாதா கைகேயியாஸ்து ச ஹோஷிதா
பிரசாதம் சந்த்ர ஸ்ங்காஸம் ஆருரோஹ யதிருச்சயா–அயோத்யா 7-1-
யதிருச்சயா –பகவத் சங்கல்பத்தால் வந்தாள்
கொண்டை கொண்ட கோதை மீது தேனுலாவு கூனி கூன்
உண்டை கொண்ட அரங்கவோட்டி உள் மகிழ்ந்த நாதன் –திருச்சந்த -49-
கூனே சிதைய உண்டை வில் நிறத்தில் தெரித்தாய் கோவிந்தா -1-5-5-
கூனகம் புகத்தெறித்த கொற்ற வில்லி –திருச்சந்த -30-

தீய மந்தரை இவ்வுரை செப்பலும் தேவி
தூய சிந்தையும் திரிந்தது சூழ்ச்சியின் இமையோர்
மாயையும் அவர் பெற்றுள்ள வரம் உண்மையாலும்
ஆய அந்தணர் இயற்றிய யரும் தவத்தாலும் -76-

அரக்கர் பாவமுமம் அல்லவர் இயற்றிய அறமும்
துரக்க நல்லருள் துறந்தனள் தூ மொழி மடமான்
இரக்கம் இன்மை யன்றோ இன்று இவ்வுலகங்கள் இராமன்
பரக்கும் தொல் புகழ் அமுதினைப் பருகுகின்றதுவே -78-

சிறை சிறந்தவள் ஏற்றம் சொல்ல வந்த படி கொண்ட கீர்த்தி ராமாயணம் எனும் பக்தி வெள்ள அமுதம் பருகுகிறோம்

வானகமும் மண்ணகமும் வெற்பும் ஏழ் கடல்களும்
போனகம் செய்து ஆலிலைத் துயின்ற புண்டரீகனே
தேனகம் செய் தண்ணறு மலர்த் துழாய் நன் மாலையாய்
கூனகம் புகத்தெறித்த கொற்ற வில்லி யல்லையே –30-

—————-

மூவராய் முதலாகி மூலமதாகி ஞாலமும் ஆகிய
தேவ தேவர் பிடித்த போர் வில் ஒடித்த சேவகர் சேணிலம்
காவலன் மா முடி சூடு பேர் எழில் காணலாம் எனும் ஆசை கூர்
பாவை மார்முகம் என்ன முன்னம் மலர்ந்த பங்கய வாவியே -62-

முதலாவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும் முதலாவான் முரி நீர் வண்ணன் –முதல் திருவந்தாதி -15-

மூவர் ஆகிய மூர்த்தியை முதல் மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னைச்
சாவம் உள்ளன நீக்குவானைத் தடம் கடல் கிடந்தான் தன்னைத்
தேவ தேவனைத் தென் னிலங்கை எரி எழச் செற்ற வில்லியைப்
பாவ நாசனைப் பங்கயத் தடங் கண்ணனைப் பரவுமினோ–-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-3-6-2-

———————

என்றனள் என்னக் கேட்டான் எழுந்த பேருவகை பொங்கப்
பொன் திணி மாட வீதி பொருக்கென நீங்கிப் புக்கான்
தன் திரு உள்ளத்துள்ளே தன்னையே நினையுமற்றக்
குன்றிவர் தோளினானைத் தொழுது வாய் புதைத்துக் கூறும் -80-

தான் மேற்கொண்ட அவதாரத்தையும் செய்ய வேண்டிய செயல்களையும் நினைத்து குல தெய்வமான
ஸ்ரீ மந் நாராயணனைத் தியானித்து இருந்தான் –

————-

உயர் அருள் ஒண் கண் ஒக்கும் தாமரை நிறத்தை ஒக்கும்
புயல் மொழி மேகம் என்ன புண்ணியம் செய்த என்பார்
செயலரும் தவங்கள் செய்து இச்செம்மலைத் தந்த செல்வத்
தயரதற்கு என்ன கைம்மாறு உடையும் யாம் தக்கது என்பார் -89-

மேகங்களோ உரையீர் திருமால் திருமேனி ஒக்கும்
யோகங்கள் உங்களுக்கு எவ்வாறு பெற்றீர் –திரு விருத்தம் -32-

நன்று பெய்யும் மழை காணில் நாரணன் வந்தான் என்று ஆலும்–திருவாய் -4-4-4-
கரும் பெரு மேகங்கள் காணில் கண்ணன் என்று ஏறப் பறக்கும்-4-4-9-

————–

நீல மா முகில் அனான் தன் நிறைவினோடு அறிவும் நிற்க
சீலம் ஆர்க்கு உண்டு கெட்டேன் தேவரின் அடங்குவனோ
காலமாகக் கணிக்கும் நுண்மைக் கணக்கையும் கடந்து நின்ற
மூலமாய் முடிவிலாத மூர்த்தி இம் முன்பன் என்பார் -91- முன்பன்-முதல்வன்

கெட்டேன் -வெறுத்துப் போய்க் கையை
நெரித்துக் கூறும் துயர மிகுதியைக் காட்டும் – விஷாத அதிசயம் —

வாளாவாகிலும் காணகில்லார் பிறர் மக்களை மையன்மை செய்து
தோளால் இட்டவரோடு திளைத்து நீ சொல்லப்படாதவன செய்தாய்
கேளார் ஆயர் குலத்தவர் இப்பழி கெட்டேன் வாழ்வு இல்லை நந்தன்
காளாய் உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-8 –

——————-

வேத்து அவை முனிவரோடு விருப்பொடு களிக்கும் மெய்ம்மை
ஏத்தவை இசைக்கும் செம் பொன் மண்டபம் இனிதின் எய்தான்
ஒத்து அவை உலகத்து எங்கும் உள்ளவை உணர்ந்தார் உள்ளவும்
பூத்தவை வடிவை ஓப்பான் சிற்றவை கோயில் புக்கான் -101-

உலகத்து எங்கும் உள்ளவை உணர்ந்தார் உள்ளவும் பூத்தவை வடிவை ஓப்பான் –
தமர் உகந்தது எவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே
தமருகந்தது எப்பேர் மற்றப்பேர் -தமருகந்து
எவ்வண்ணம் சிந்தித்து இமையாது இருப்பரே
அவ்வண்ணம் ஆழியானாம்–44-

————

விநயத்துடன் இராமன் கைகேயி இடம் இருந்தமை –

வந்தவள் தன்னைச் சென்னி மண்ணுற வணங்கி வாசச்
சிந்துரப் பவளச் செவ்வாய் செங்கையில் புதைத்து மற்றைச்
சுந்தரத் தடக்கை தானை மடக்குறத் துவண்டு நின்றான்
அந்தி வந்து அடைந்த தாயைக் கண்டா ஆன் கன்றின் அன்னான் -104-

கற்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ திருப்பி பவளச் செவ்வாய் தான் தித்தித்து இருக்குமோ –நாச் 7-1-
சர்வ கந்த சர்வரச
பச்சை மா மலை போல் மேனி பவளச் செவ்வாய் –திருமாலை -2-
பளிங்கு நீர் முகிலின் பவளம் போல் கனிவாய் சிவப்பா நீ காண வாராய் -திருவாய் -9-2-4-
பவளம் போல் கனிவாய் சிவப்ப 9-2-5-

நின்றவன் தன்னை நோக்கி, இரும்பினால் இயன்ற நெஞ்சில்
கொன்று உழல் கூற்றம் என்னும் பெயர் இன்றிக் கொடுமை பூண்டாள்,
‘இன்று எனக்கு உணர்த்தலாவது ஏயதே என்னில் ஆகும்;
ஒன்று உனக்கு உந்தை, மைந்த! உரைப்பதோர் உரையுண்டு’ என்றாள். 109-

விரும்பி நின்று ஏத்த மாட்டேன் விதியிலேன் மதி ஓன்று இல்லை இரும்பு போல் வலிய நெஞ்சம் –திருமாலை -17-

கரும்பன மொழியினர் கண் பனிக் கிலர்
வரம்பறு துயரினால் மயங்கியே கொலாம்
இருப்பன மனத்தினர் என்ன நின்றனர்
பெரும் பொரு விழுந்தனர் போலும் பெற்றியார் -நகர் நீங்கு படலம்–176-

—————

கையைக் கையினால் நெரிக்கும் தன் காதலன்
வைகும் ஆலிலை அன்ன வயிற்றினை
பெய்வளைத் தளிரால் பிசையும் பகை
வெய்துயிர்க்கும் விழுங்கும் புழுங்குவாள் -1-கோசலையார் வருந்துதல்

ஸ்ரீ ராமபிரான் பன்னிரு திங்கள் எழுந்து அருளிய திரு வயிறு -ஆலிலை அன்னதாக்க -சாமுத்ரிகா லக்ஷணம்
வடதள தேவகீ ஜடர வேத சிரஸ் கமலாஸ்தந சடகோப வாக் வபுஷி ரங்க்ருஹ்யே சயிதம் –பூர்வ சதகம் -78-
பெய் வளைக் கைகளைக் கூப்பிப் பிரான் கிடைக்கும் கடல் என்னும் -4-4-2-

—————

என்னின் முன்னம் வனம் நீ அடைதற்கு எளியேன் ஆலன்
உன்னின் முன்னம் புகுவேன் உயர் வானகம் யான் என்றான் -59-

தேனகுமா மலர் கொந்தாள் கௌசலையும்
சுமித்ரையும் சிந்தை நோவ
கூன் உருவில் கொடும் தொழுத்தை சொல் கேட்ட
கொடியவள் தன் சொல் கொண்டு இன்று
கானகமே மிக விரும்பி நீ துறந்த
வள நகரைதுறந்து நானும்
வானகமே மிக விரும்பி போகின்றேன்
மனு குலத்தார் தங்கள் கோவே! —-பெருமாள் திருமொழி –9-10–

பூணார் அணியும், முடியும், பொன்னா சனமும், குடையும்,
சேணார் மார்பும், திருவும், தெரியக் காணக் கடவேன்,
மாணா மரவற் கலையும், மானின் தோலும் அவைநான்
காணாது ஒழிந்தேன் என்றால், நன்று ஆய்த்து அன்றோ கருமம்? 65

பூ மருவி நறும் குஞ்சி சடையா புனைந்து
பூம் துகில் சேர் அல்குல்
காமர் எழில் விழல் உடுத்து கலன் அணியாது
அங்கங்கள் அழகு மாறி
ஏமரு தோள் என் புதல்வன் யான் இன்று
செல தக்க வனம் தான் சேர்த்தல்
தூ மறையீர்! இது தகவோ? சுமந்திரனே!
வசிட்டனே! சொல்லீர் நீரே –9-7-

—————

கண்ணின் கடைத் தீயுக, நெற்றியில் கற்றை நாற,
விண்ணிற் சுடரும் சுடர் தோன்ற, மெய்ந்நீர் விரிப்ப,
உள் நிற்கும் உயிர்ப்பு எனும் ஊதை பிறக்க, நின்ற
அண்ணல் பெரியோன் தனது ஆதியின் மூர்த்தி ஒத்தான். 112-பொங்கும் பிரிவால் இளைய பெருமாள்

ஆங்கு ஆரவாரமது கேட்டு அழல் உமிழும்
பூங்கார் அரவணையான் பொன்மேனி யாம் காண
வல்லமே யல்லமே மா மலரான் வார் சடையான்
வல்லரே அல்லரே வாழ்த்து––நான்முகன் திருவந்தாதி –10-

விடம் காலும் தீவாய் அரவணையான் -இரண்டாம் திருவந்தாதி -71-
பாசுரங்களை உட்க்கொண்டே கண்ணில் கடைத்தீ உக -என்கிறார்
ஆதிசேஷன் அழல் உமிழும் சேவை இன்றும் மெய்யானைத் தடவரை மேல் கிடந்த -திரு மெய்யத்தில் காணலாமே –

—————-

பின், குற்றம் மன்னும் பயக்கும் அரசு” என்றல், பேணேன்;
முன், கொற்ற மன்னன், “முடி கொள்க” எனக் கொள்ள மூண்டது
என் குற்றம் அன்றோ? இகல் மன்னவன் குற்றம் யாதோ?-
மின்குற்று ஒளிரும் வெயில் தீக்கொடு அமைந்த வேலோய்! 128–

தனது குற்றமாகவே ராமபிரான் -இதில் –
ந மந்தராயா ந ச மாதுரஸ்யா தோஷா ந ராஜ்ஜோ ந ச ராகவஸ்ய
மத் பாபமே வாத்ர நிமித்தம் ஆஸீத் வந பிரவேச ராகு நந்தனஸ்ய—வால்மீகி –அயோத்யா 86-1-
என்னும் பரதாழ்வானைப் போல
நானே தான் ஆயிடுக -பாசுரக் கருத்து –

நதியின் பிழை யன்று யரும் புனல் இன்மை யன்றே
பதியின் பிழை யன்று பயந்து நம்மைப் புரந்தாள்
மதியின் பிழை யன்று மகன் பிழை யன்று மைந்த
விதியின் பிழை நீ இதற்கு என்னை விழுந்தது என்றான் -134-

——————-

ஆகாதது அன்றால் உனக்கு; அவ் வனம் இவ் அயோத்தி;
மா காதல் இராமன் நம் மன்னவன்; வையம் ஈந்தும்
போகா உயிர்த் தாயர் நம் பூங் குழல் சீதை-என்றே
ஏகாய்; இனி, இவ் வயின் நிற்றலும் ஏதம்’ என்றாள். 146

பின்னும் பகர்வாள், ‘மகனே! இவன் பின் செல்; தம்பி
என்னும் படி அன்று அடியாரினில் ஏவல் செய்தி;
மன்னும் நகர்க்கே இவன் வந்திடின் வா; அது அன்றேல்
முன்னம் முடி’ என்றனள், வார் விழி சோர நின்றாள். 147-

ராமம் தசரதம் வித்தி மாம் வித்தி ஜனகாத்மஜாம்
அயோத்யாம் அடவீம் வித்தி கச்ச தாத யதா ஸூகம் –அயோத்யா -40-10-
அஹம் அஸ்ய அவரோ பிராதா குணைர் தாஸ்யம் –கிஷ்கிந்தா -4-11-

———–

வீற்றிடம் தாமரைச் செங்கண் வீரனை
உற்று அடைந்து ஐய நீ உருவி ஓங்கிய
கல் தடம் காணுதி என்னின் கண்ணகல்
மால் தடந்தானையான் வாழ்கிலான் என்றான் -166-

கல்லணை மேல் கண் துயிலக் கற்றனையோ –பெருமாள் 9-2-
எவ்வாறு நடந்தாய் எம்மிராமாவோ -9-3-
கல் நிறைந்து தீந்து கழை உடைந்து கால் கழன்று –பெரிய திருமடல் -48-

————-

நீர் உளஎனின் உள, மீனும் நீலமும்;
பார் உளஎனின் உள, யாவும்; பார்ப்புறின்,
நார் உள தனு உளாய்! நானும் சீதையும்
ஆர் உளர் எனின் உளம்? அருளுவாய்!’ என்றான். 152-

ந ச சீதா த்வயாஹீநா ந சாஹம் அபி ராகவா
முஹூர்த்தம் அபி ஜீவாவோ ஜலாந்மத்ஸ்யா விவோத்த்ருதவ் –அயோத்யா -53-31-

————

தகவு மிகு தவமும் இவை தழுவ உயர் கொழுநர்
முகமும் அவர் அருளும் நுகர் சிலர்கள் துயர் முதுகை
அகவும் இள மயிர்களும் உயிர் அலசியன அனையார்
மகவு முலை வருட இள மகளிர்கள் துயின்றார் -13-

இருமலை போல் எதிர்ந்த மள்ளர் இருவர் அங்கம் எரி செய்தாய் உன்
திரு மலிந்து திகழ் மார்பு தேக்க வந்து என் அல்குல் ஏறி
ஒரு முலையை வாய் மடுத்து ஒரு முலையை நெருடிக் கொண்டு
இரு முலையும் முறை முறையா ஏங்கி ஏங்கி இருந்து உணாயே -ஸ்ரீ பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி–2 2-8 – –

—————–

தேவியும் இளவலும் தொடரச் செல்வனைப்
பூவியல் கானகம் புக உய்த்தேன் என்கோ?
கோவினை உடன்கொடு குறுகினேன் என்கோ?
யாவது கூறுகேன், இரும்பின் நெஞ்சினேன்? 20–

புகழு நல் ஒருவன் என்கோ பொருவில் சீர்ப் பூமி என்கோ –திருவாய் 3-4-பதிகத்தை
பின்பற்றி அருளிச் செய்கிறார் –

அஞ்சனக் குன்றம் அன்ன அழகனும் அழகன் தன்னை
எஞ்சலில் பொன் போர்த்தன்ன இளவலும் இந்து என்பான்
வெஞ்சிலைப் புருவத்தாள் தன் மெல்லடிக்கு ஏற்ப வெண் நூல்
பஞ்சிடை படுத்தது என்ன வெண்ணிலாப் பரப்பப் போனார் -52-மூவரும் போனமை –

செந்தாமரைக் கண்ணோடும் செங்கனி வாயினோடும்
சந்தார் தடம் தோளொடும் தாழ் தடக் கைகளோடும்
வந்தார் அகலத்தோடும் அஞ்சனக் குன்றம் என்ன
வந்தான் இவனாகும் அவ்வளவில் இராமன் என்றாள் –சூர்ப்பனகை வர்ணனை -ஆரண்ய -மாரீச வதை படலம் -149-

கஞ்சனைக் காய்ந்தானைக் கண்ண மங்கையுள் நின்றானை
வஞ்சனப் பேய் முலை யூடு உயிர் வாய் மடுத்து உண்டானைச்
செஞ்சொல் நான் மறையோர் தென் அழுந்தையில் மன்னி நின்ற
அஞ்சனக் குன்றன் தன்னை அடியேன் கண்டு கொண்டேனே–பெரிய திருமொழி-7-6-5-

வெஞ்சின வேழம் மருப்பொசித்த வேந்தர் கொல் ஏந்திழையார் மனத்தை
தஞ்சுடையாளர் கொல் யான் அறியேன் தாமரைக் கண்கள் இருந்தவாறு
கஞ்சனை யஞ்ச முன் கால் விசித்த காளையராவர் கண்டார் வணங்கும்
அஞ்சன மா மலையேயும் ஒப்பர் அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா –பெரிய திருமொழி–9-2-6-

மைந் நின்ற வரை போலும் திரு உருவ வாட்டாற்றார்க்கு -10-6-8–

ஒன்றிய திங்களைக் காட்டி, ‘ஒளிமணி வண்ணனே!’ என்னும்;
நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி, ‘நெடுமாலே! வா!’ என்று கூவும்;
நன்று பெய்யும் மழை காணில், ‘நாரணன் வந்தான்’ என்று ஆலும்;
என்று இன மையல்கள் செய்தார் என்னுடைக் கோமளத்தையே–4-4-5-

————–

இந்திரன் முதல்வராய கடவுளர் யாரும் ஈண்டி,
சந்திரன் அனையது ஆங்கு ஓர் மானத்தின் தலையில் தாங்கி,
‘வந்தனன், எந்தை தந்தை!’ என மனம் களித்து, வள்ளல்
உந்தியான் உலகின் உம்பர் மீள்கிலா உலகத்து உய்த்தார். –தைலம் ஆட்டுப் படலம்–60-

வால்மீகி ஸ்வர்க்கம் போனதாக சொன்னதை கம்பர் வைகுண்ட மா நகரம் போனதாக அருளிச் செய்கிறார் –

————————

இராமன் சீதை இலக்குவனோடு காட்டில் செல்லல்
வெய்யோன் ஒளி தன்மேனியில் விரிசோதியின் மறையப்
பொய்யோ எனும் இடையாளொடும் இளையானொடும், போனான்-
“மையோ, மரகதமோ, மறிகடலோ, மழை முகிலோ,
ஐயோ, இவன் வடிவு!” என்பதோர் அழியா அழகு உடையான். –கங்கைப் படலம்–1

நீல மேனி ஐயோ நிறை கொண்டது என் நெஞ்சினையே –அவனுடைய ஆனந்தத்துக்கு அவதி இன்றிக்கே
ஒழிகிறதும் வடிவில் வை லக்ஷண்யத்தால் அன்றோ –
நீல நிறத்து அழகார் ஐம்படையின் நடுவே –பெரிய திருமொழி 1-5-9–

——————

பொழியும் கண்ணில் புதுப்புனல் ஆட்டினர்
மொழியும் இன் சொலின் மொய்ம்மலர் சூட்டினர்
அழிவில் அன்பு எனும் ஆரமிருது ஊட்டினர்
வழியின் வந்த வருத்தம் தணியவே -14-

புனையும் கண்ணி எனதுடைய வாசகம் செய் மாலையே -4-3-2-

——————

காயும் காணில் கிழங்கும் கனிகளும்
தூய தேடிக் கொணர்ந்தனர் தோன்றல் நீ
ஆய கங்கை யரும் புனலை ஆடினை
தீயை ஓம்பினை செய்யமுத்து என்றனர் -15-முனிவர்கள் ராமனுக்கு உபசாரம்

காடுகளூடு போய் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடிக் கார்க்கொடற்பூச்
சூடி வருகின்ற தாமோதரா கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா நீராட்டம் அமைத்து வைத்தேன்
ஆடி அமுது செய் அப்பனும் உண்டிலன் உன்னோடு உடனே உண்பான் –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–3 3-3 –

வருந்தித் தான் தர வந்த அமுதையும்
அருந்து நீர் என்று அமரரை ஊட்டினான்
விருந்து மெள்ளடக்குண்டு விளங்கினான்
திருந்தினார் வாயின் செய்தது தேயுமோ -27-

அமுதம் அமரர்கட்க்கு இந்த நிமிர் சுடர் ஆழி நெடுமால்
அமுதிலும் ஆற்ற இனியன் நிமிர் திரை நீல் கடலானே -திருவாய் 1-6-5-

—————

விரி இருள் பகையை ஒட்டித் திசைகளை வென்று மேல் நின்று
ஒரு தனித் திகிரி உந்தி உயர் புகழ் நிறுவி நாளும்
இரு நிலத்து எவர்க்கும் உள்ளத்து இருந்து அருள் புரிந்து வீய்ந்த
செரு வலி வீரன் என்னச் செங்கதிர்ச் செல்வன் சென்றான் -49-அஸ்தமன சூர்யன் வர்ணனை

சீரரசாண்டு தன் செங்கோல் சில நாள் செலீ இ க்கழிந்த
பார் அரசு ஒத்து மறைந்தது நாயிறு பாரளந்த
பேரரசே எம் விசும்பரசே எம்மை நீத்து வஞ்சித்த
ஓரரசே அருளாய் இருளாய் வந்து உறுகின்றதே – திரு விருத்தம் –80 – –
சூர்ய அஸ்தமனம் அரசன் ஆண்டு மறைந்தால் போலே என்றவாறு –

———–

குகன் இலக்குவனுக்குத் தன்னை அறிவித்தல்
கூவா முன்னம், இளையோன் குறுகி, ‘நீ
ஆவான் யார்?’ என, அன்பின் இறைஞ்சினான்;
‘தேவா! நின் கழல் சேவிக்க வந்தனென்;
நாவாய் வேட்டுவன், நாய் அடியேன்’ என்றான். 11

அன்னவள் உரை கேளா அமலனும் உரை நேர்வான்
என்னுயிர் அனையாய் நீ இளவல் உன் இளையான் இந்
நன்னுதல் அவள் நின் கேள் நளிர் கடல் நிலம் எல்லாம்
உன்னுடையது நான் உன் தொழில் உரிமையில் உள்ளேன் -73-

அங்குள கிளை காவற்கு அமையின் உளன் ஊம்பி
இங்குள கிளை காவற்கு யார் உளர் இசையாய் நீ
உன் கிளை எனதன்றோ உறு துயர் உறலாமோ
என் கிளை இது கா என் ஏவலின் இனிது என்றான் -76-

ஏழை ஏதலன் கீழ் மகன் என்னாது இரங்கி மற்று அவர்க்கு இன்னருள் சுரந்து
மாழை மான் மட நோக்கி யுன் தோழி உம்பி யெம்பி என்று ஒழிந்திலை உகந்து
தோழன் நீ எனக்கு இங்கு ஒழி என்ற சொற்கள் வந்து அடியேன் மனத்து இருந்திட
ஆழி வண்ண நின்னடி இணை அடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத் தம்மானே –5-8-1-

———–

தும்பியின் குழாத்தில் சுற்றும் சுற்றத்தன் தொடுத்த வில்லன்
வெம்பி வைந்து அழியா நின்ற நெஞ்சினன் விழித்த கண்ணன்
தம்பி நின்றானை நோக்கித் தலைமகன் தன்மை நோக்கி
அம்பியின் தலைவன் கண்ணீர் அருவி சோர் குன்றின் நின்றான் -54-

பொங்கும் பிரிவால் அதிசங்கை -இளையபெருமாள் ஸ்ரீ குகப்பெருமாளை அதிசங்கை பண்ண –
இருவரையும் அதிசங்கை பண்ணி ஸ்ரீ குகப்பெருமாள் பரிகரம் பெருமாளை நோக்கிற்று இறே-
தனித்தனியே கையும் வில்லுமாய்க் கொண்டு பெருமாளை ரஷித்தது அன்றோ
ஒரு நாள் முகத்திலே விழித்தவர்களை வடிவு அழகு படுத்தும் பாடாயிற்று இது –
ஆச சஷேத ஸத்பாவம் லஷ்மணஸ்ய மஹாத்மான
பரதாய அப்ரமேயாய குஹோ கஹந கோசர-86-1–
கழியின் பெருமையைக் கடலுக்குச் சொல்லப் போமோ –குகன் லஷ்மண பெருமையை பரதனுக்கு அறிவித்தமை –

————-

வான் புரை விழியாய் உன் மலர் புரை அடிமானத்
தாள் புரை தளிர் வைகும் தகை ஜிமிறு இவை காணாய்
கோள் புரை இருள் வாசக் குழல் புரை மழை காணாய்
தோள் புரை இள வேயின் தொகுதிகள் இவை காணாய் -17-

ஜிமிறு -வந்து மழை மேகம் வேய் மூங்கில் தொகுதிகளை சீதைக்கு ராமன் காட்டியது
கோள் புரை இருள் என்ற தொடர் -கொள்கின்ற கோள் இருள் –திருவாய் -7-7-9-

————

இராமனை எதிர்கொள்ள பரத்துவாச முனிவர் வருதல்
அருத்தியின் அகம் விம்மும் அன்பினன், ‘நெடு நாளில்
திருத்திய வினை முற்றிற்று இன்று’ எனல் தெரிகின்றான்,
பரத்துவன் எனும் நாமப் பர முனி, பவ நோயின்
மருத்துவன் அனையானை, வரவு எதிர்கொள வந்தான். 20-

எருத்துக் கொடி உடையானும் பிரமனும் இந்திரனும் மற்றும்
ஒருத்தரும் இப்பிறவி என்னும் நோய்க்கு மருந்து அறிவாரும் இல்லை
மருத்துவனாய் நின்ற மா மணி வண்ணா மறு பிறவி தவிரத்
திருத்தி உன் கோயில் கடை புக பெய் திருமால் இரும் சோலை எந்தாய் –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–5-3 6-

——————–

வடம் கொள் பூண் முலை மட மயிலே மதக் கதமா
அடங்கு பேழ் வயிறு அரவு உரி அமை தொறும் தொடங்கித்
தடங்கல் தோறும் நின்று ஆடு தண்டலை அயோத்தி
முடங்கி மாளிகைத் துகில் கொடி நிகர்ப்பன நோக்கால் -4-சித்ர கூட இயற்க்கை வளங்களை காண்கிறாள்

இடி கொள் வேழத்தை எயிற்றொடும் எடுத்து உடன் விழுங்கும்
கடிய மா சுணம் கற்று அறிந்தவர் என அடங்கிச்
சடை கொள் சென்னியர் தாழ்விலார் தாம் மிதித்து ஏறப்
படிகளாம் எனத் தாழ்வரை கிடப்பது பாராய் -35-

கரிய மா முகில் படலங்கள் கிடந்து அவை முழங்கிட களிறு என்று
பெரிய மாசுணம் வரை எனப் பெயர் தரு பிரிதி எம்பெருமானை
வரி கொள் வண்டு அரை பைம் பொழில் மங்கையர் கலியனதொலி மாலை
அரியவின்னிசை பாடு நல்லடியவர்க்கு அருவினை யடையாவே ––பெரிய திருமொழி–1-2-10-

—————

உவரி வாய் அன்றிப் பாற் கடல் உதவிய அமுதே
துவரின் நீள் மணித் தடம் தோறும் இடம் தோறும் துவன்றிக்
கவரிப் பால் நிற வால் புடை பெயர்வன கடிதில்
பவளமால் வரை அருவியைப் பொருவன பாராய் -5-

அண்ணல் செய்து அலைகடல் கடைந்து அதனுள் கண்ணுதல் நஞ்சுண்ணக் கண்டவனே
விண்ணவர் அமுதுண்ண வமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமானே
ஆண்டாய் உனைக் காண்பதோர் அருள் எனக்கு அருளுதியேல்
வேண்டேன் மனை வாழ்க்கையை விண்ணவர் மேயவனே -6-1-2-

சீதக் கடலில் உள்ளமுது என்றாரே பிராட்டியை பெரியாழ்வாரும்
எம்பெருமானும் பிராட்டியும் உடன் இருந்து இனிதாக மகிழ்ந்த இடமாகையாலே சித்ரகூட வளப்பங்களை
காணாய் பாராய் என்று காட்டுகிறார் –
ரசிகனானவன் நித்யவாஸம் பண்ணுகிற தேசம் திருத்தேவனார் தொகையே -பிராட்டியும் தானுமாக
சித்ரகூடத்திலே வர்த்தித்தாப் போலே -பெரியவாச்சான் பிள்ளை –

உருகு காதலின் தழை கொண்டு மழலை வந்து உச்சி
முருகு ஞாரு செந்தேனினை முலை நின்றும் வாங்கிப்
பெருகு சூழினும் பிடிக்கு ஒரு பிறை மருப்பு யானை
பருக வாயினில் கையின் அழிப்பது பாராய் -10-

கரை செய் மாக்கடல் கிடந்தவன் கனை கழல் அமரர்கள் தொழுது ஏத்த
அரை செய் மேகலை யலர் மகள் அவளோடும் அமர்ந்த நல்லிமயத்து
வரை செய் மாக்களிர் இள வெதிர் வளர்முளை அளை மிகு தேன் தோய்த்து
பிரச வாரி தன்னிளம் பிடிக்கருள் செய்யும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே –பெரிய திருமொழி-–1-2-5-
பிரசம் -தேன் கூட்டுக்கும் மதுகரங்களுக்கும் பெயர் -வாரி -அவற்றினுடைய தேன்

இங்குள்ள முனிவர்களை விண்ணுலகம் கூட்டிச் செல்லும் விமானங்கள் வருவதும் போவதுமாக இருந்தமை –
அசும்பு பாய் வரை யரும் தவ முடித்தவர் துணைக் கண்
தசும்பு வேய்ந்தவர் ஒத்தவர் தமக்கு விண் தருவான்
விசும்பு தூர்ப்பனவாம் என வெயிலுக விளங்கும்
பசும் பொன் மானங்கள் போவானா வருவன பாராய் -36-

இரு கண்களிலும் தாரைதாரையாக ஆனந்தக் கண்ணீர்
ஆஹ்லாத சீதா நேத்ராம்பு புளகீக்ருத காத்ரவான்
சதா பரகுண ஆவிஷ்ட த்ரஷ்டவ்ய சர்வ தேஹிபி –ஸ்ரீ விஷ்ணு தத்வம்

———-

கோசலை பரதனை வாழ்த்துதல்
முன்னை நும் குல முதலுளோர்கள்தாம்,
நின்னை யாவரே நிகர்க்கும் நீர்மையார்?
மன்னர் மன்னவா!’ என்று, வாழ்த்தினாள்-
உன்ன உன்ன நைந்து உருகி விம்முவாள். 119-

வாளேறு காணத் தேளேறு மாயுமாப் போலே மன்னர் மன்னவா -உத்திஷ்ட ராஜன் –

————-

பரதன் காய் கிழங்கு போன்றவை உண்டு, புழுதியில் தங்குதல்
இன்னர், இன்னணம் யாவரும், இந்திரன்
துன்னு போகங்கள் துய்த்தனர்; தோன்றல்தான்,
அன்ன காயும், கிழங்கும், உண்டு, அப் பகல்
பொன்னின் மேனி பொடி உறப் போக்கினான். 17-

பரதன் நிலையைக் கண்ட இராமன், இலக்குவனனிடம் கூறுதல்
தொழுது உயர் கையினன்; துவண்ட மேனியன்
அழுது அழி கண்ணினன்; ‘அவலம் ஈது’ என
எழுதிய படிவம் ஒத்து எய்துவான் தனை
முழுது உணர் சிந்தையான், முடிய நோக்கினான். 49-

பரதன் இராமனின் திருவடி வணங்குதல்
கோது அறத் தவம் செய்து குறிப்பின் எய்திய
நாதனைப் பிரிந்தனன், நலத்தின் நீங்கினாள்,
வேதனைத் திருமகள் மெலிகின்றாள், விடு
தூது எனப் பரதனும் தொழுது தோன்றினான். 52-

தந்தையை நினைத்து இராமன் புலம்புதல்
‘நந்தா விளக்கு அனைய நாயகனே! நானிலத்தோர்
தந்தாய்! தனி அறத்தின் தாயே! தயா நிலையே!
எந்தாய்! இகல் வேந்தர் ஏறே! இறந்தனையே!
அந்தோ! இனி, வாய்மைக்கு ஆர் உளரே மற்று?’ என்றான். 60

பரதன் இராமனின் திருவடிகளைப் பெற்று முடிமேற் சூடிச் செல்லல்
விம்மினன் பரதனும், வேறு செய்வது ஒன்று
இன்மையின், ‘அரிது’ என எண்ணி, ஏங்குவான்,
‘செம்மையின் திருவடித்தலம் தந்தீக’ என,
எம்மையும் தருவன இரண்டும் நல்கினான். 135

அடித்தலம் இரண்டையும், அழுத கண்ணினான்,
‘முடித்தலம் இவை’ என, முறையின் சூடினான்;
படித்தலம் இறைஞ்சினன், பரதன் போயினான்-
பொடித்தலம் இலங்குறு பொலம் கொள் மேனியான். 136–

இராமனின் பாதுகை ஆட்சி செய்ய, பரதன் நந்தியம் பதியில் தங்குதல்
பாதுகம் தலைக்கொடு, பரதன் பைம் புனல்
மோது கங்கையின் கரை கடந்து முந்தினான்;
போது உகும் கடி பொழில் அயோத்தி புக்கிலன்;
ஓது கங்குலில் நெடிது உறக்கம் நீங்கினான். 139

நந்தியம் பதியிடை, நாதன் பாதுகம்
செந் தனிக் கோல் முறை செலுத்த, சிந்தையான்
இந்தியங்களை அவித்து இருத்தல் மேயினான்,
அந்தியும் பகலும் நீர் அறாத கண்ணினான். 140-

இவன் அவனைப் பெற நினைக்கும் போது ப்ரபத்தியும் உபாயம் அன்று –
அவன் இவனைப் பெற நினைக்கும் போது பாதகமும் விலக்கு அன்று
இவை இரண்டும் ஸ்ரீ பரதாழ்வான் பக்கலிலும் ஸ்ரீ குகப்பெருமாள் பக்கலிலும் காணலாம்
ஸ்ரீ பரதாழ்வானுக்கு நன்மை தானே தீமை யாயிற்று -ஸ்ரீ குகப்பெருமாளுக்குத் தீமை தானே நன்மை யாயிற்று

தனக்குத் திருவடி சூட்டுமாறு வீடணன் வேண்டுதல்
விளைவினை அறியும் மேன்மை வீடணன், ‘என்றும் வீயா
அளவு அறு பெருமைச் செல்வம் அளித்தனை ஆயின், ஐய!
களவு இயல் அரக்கன் பின்னே தோன்றிய கடமை தீர,
இளையவற் கவித்த மோலி என்னையும் கவித்தி’ என்றான். –வீடணன் அடைக்கலப் படலம்—142

பரத தத் அநு பிரார்தித்தய லேபே லாப விதம் வர
காகுத்ஸ்த்த பாதுகா காரம் மஹார்க்கம் முகுடத்வயம் –சம்பூ ராமாயணம்

அரசு அமர்ந்தான் ஆதி சூடும் அரசை அல்லால் அரசாக எண்ணேண் மற்ற அரசு தானே –பெருமாள் -10-7-
அடிச்சியோம் தலைமிசை நீ அணியாய் ஆழி யம் கண்ணா உன் கோலப் பாதம் –திருவாய் -10-3-6-

———————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களில்-ஸ்ரீ பெரிய திருமொழியில் – காதல் -அன்பு-ஆர்வம் -வேட்கை -அவா- -போன்ற பத பிரயோகங்கள் –

September 6, 2019

ஸ்ரீ ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் –98-

இருள் துயக்கு மயக்கு மறப்பு என்கிற
அனுதய சம்சய விபர்யய விஸ்ம்ருதிகள் அற்று
மலர்மிசை எழுகிற ஞானத்தை
காதல் அன்பு வேட்கை அவா என்னும்
சங்க காம அனுராக ஸ்நேகாத்ய அவஸ்தா
நாமங்களோடே
பரம பக்தி தசை ஆக்குகை –

————————-

திருக்கண்டேன் –பொன் மேனி கண்டேன் –என்று இவர் தமையனார் முன்பு அருளிச் செய்தது போலே

திருவல்லிக்கேணி கண்டேனே -பாசுரம் தோறும் அன்றோ -2-3-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
கண்டு கொண்டேன் கடி பொழில் சூழ் கடல் மல்லைத் தலைசயனத்தே –2-5- பாசுரம் தோறும் அன்றோ
செல்வத் திருக்கோவலூர் அதனுள் கண்டேன் நானே –2-10-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
நறையூரில் கண்டேனே-6-8-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே –7-10-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
கண்ண புரத்தம்மானைக் கண்டாள் கொலோ -8-1-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
கண்ணபுரம் நாம் தொழுதுமே –8-6-பாசுரம் தோறும் அன்றோ-
கணபுரம் அடிகள் தம் இடமே -8-7-பாசுரம் தோறும் அன்றோ-
கண்ணபுரத்து அடியேன் கண்டு கொண்டேனே -8-8-பாசுரம் தோறும் அன்றோ-
கண்ணபுரத்து உறை அம்மானே –8-10-பாசுரம் தோறும் அன்றோ-
திருக்கண்ணங்குடியுள் நின்றானே –9=1-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா -9-2-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
புல்லாணியே–9-3-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின் -9-5-பாசுரம் தோறும் அன்றோ-
குறுங்குடியே -9-6-பாசுரம் தோறும் அன்றோ–
வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே –9-7-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
மாலிருஞ்சோலை வணங்குதும் வா மட நெஞ்சே -9-8-பாசுரம் தோறும் அன்றோ-
திருக்கோட்டியூரானே -9-10-பாசுரம் தோறும் அன்றோ
கலியன் மங்களாசாசனம் –

செஞ்சொல் செந்தமிழ் இன்கவி பரவி அழைக்கும் என்று அன்யோன்யம் கொண்டாடி பேசிற்றே பேசும்
ஏக கண்டர்கள் -ஸ்ரீ ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் -63-

நான்கு முகம் -தானாக -மகளாக -தாயாராக -தோழியாக -ஆழ்வார்கள் –

செந்நெல் –உமி தவிடு போக்க ஆச்சார்யர் ஞான அனுஷ்டானத்தால் போக்கி சர்வேஸ்வரன் அனுபவம் பண்ணும்படி –
இதனாலே அருளிச் செயல்களில் பல இடங்களில்
வண்டு-ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் போல்வாரை அன்றோ
மார்க்க சீர்ஷம் -ஆச்சார்ய அபிமானம் -நீர் ஆட வாரீர் -நீங்கள் குரவை கூத்தாட வாரீர்

மாதவ -மாசம் வைகாசி -மாதவிப்பந்தல் குயில் திருவாய் மொழி –
குயில் இனங்கள் -வியாக்கியான கர்த்தாக்கள் பூர்வாச்சார்யர்கள்

செந்தாமரைக் கையால் சீரார் வளை ஒலிப்ப
கையால் மா ஸூ ச -சரம ஸ்லோகம் /தாமரை -த்வயம் -செந்தாமரை-செம்மை திருமந்திரம் -ஒலிப்ப
சீரார் வளை ஒலிப்ப –தத்வ த்ரயம்
இல் -கோயில்- திரு இல்- தங்கள் திருக்கோயில்

——————————-

மீனமர் பொய்கை நாண மலர் கொய்வான் வேட்கையினோடு சென்று இழிந்த
கானமர் வேழம் கை எடுத்து அலறக் கராவதன் காலினைக் கதுவ
ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று ஆழி தொட்டானை
தேனமர் சோலை மாட மா மயிலைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே-2-3-9-

நெடுநாள் பூத் தேடி பெறாமையாலே இடர் பட்டுத் திரிந்த விது – பூத்த தடாகத்தைக் கண்டு –
ஷூத்ர மத்ஸ்யத்துக்கு மேற்பட துஷ்ட தத்வம் உண்டு என்று மதியாதே
வந்து செவ்விப் பூவைப் பறிக்கைகாக பெரிய அபிநிவேசத்தோடே வந்து இழிந்த –

——

மன்னு தண் பொழிலும் வாவியும் மதிளும் மாட மாளிகையும் மண்டபமும்
தென்னன் தொண்டையர்கோன் செய்த நன் மயிலைத் திருவல்லிக்கேணி நின்றானை
கன்னி நன் மாட மங்கையர் தலைவன் காமரு சீர்க் கலிகன்றி
சொன்ன சொல் மாலை பத்துடன் வல்லார் சுகமினி தாள்வர் வானுலகே—2-3-10-

காமரு சீர்க் கலிகன்றி -சொன்ன சொல் மாலை பத்துடன் வல்லார்- ஸ்ப்ருஹணீயமான ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யை
உடைய ஆழ்வார் அருளிச் செய்த பத்தையும் அப்யசிக்க வல்லார்கள் –

———————-

அன்றாயர் குலக்கொடியோடு அணி மா மலர் மங்கை யொடன்பாளாவி அவுணர்க்கு
என்றானுமிரக்க மிலாதவனுக்கு உறையுமிடமாவது இரும் பொழில் சூழ்
நன்றாய புனல் நறையூர் திருவாலி குடந்தை தடந்திகழ் கோவல் நகர்
நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான் நடந்தாற் கிடம் மா மலையாவது நீர் மலையே–2-4-1-

அன்றாயர் குலக்கொடியோடு அணி மா மலர் மங்கை யொடன்பாளாவி – முன்பு பண்டு ஒரு நாள் நப்பின்னை பிராட்டியாரோடும்
அழகிய தாமரைப் பூவை இருப்பிடமாக உடைய பெரிய பிராட்டியாரோடும் விரும்பிக் -கலந்து

————————

ஓதிலும் உன் பேர் அன்று மற்று ஓதாள் உருகும் நின் திரு வுரு நினைந்து
காதன்மை பெரிது கையற வுடையள் கயல் நெடுங்கண் துயில் மறந்தாள்
பேதையன் பேதை பிள்ளைமை பெரிது தெள்ளியள் வள்ளி நுண் மருங்குல்
ஏதலர் முன்னா வென் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே-2-7-5-

உருகும் நின் திரு வுரு நினைந்து –நாமத்த்வாரா தர்மியை அனுசந்தியா -நீர்ப்பண்டம் போலே மங்கி இருக்கும் –
காதன்மை பெரிது – வடிவு அழகின் அளவல்ல ஆயிற்று ஆசையின் பெருமை –
கையற வுடையள் –ஆசையின் அளவல்ல ஆயிற்று இழவின் கனம் –

—————–

தாங்கரும் போர் மாலி படப்பறவை யூர்ந்து தாரலத்தோர் குறை முடித்த தன்மையானை
ஆங்கு அரும்பிக் கண்ணீர் சோர்ந்து அன்பு கூறும் அடியவர்கட்கு ஆரமுதமானான் தன்னை
கோங்கரும் புசுர புன்னை குரவர் சோலைக் குழா வரி வண்டு இசைபாடும் பாடல் கேட்டு
தீங்கரும்பு கண் வளரும் கழனி சூழ்ந்த திருக் கோவலூர் அதனுள் கண்டேன் நானே–2-10-4-

ஆங்கு அரும்பிக் கண்ணீர் சோர்ந்து அன்புகூறும் அடியவர்கட்கு ஆரமுதமானான் தன்னை-ஸ்வ விஷயத்தில் பிரேமத்தால்
கண்ண நீர் அரும்பி -அது தான்-கண்ணை விட்டு சோர -பிரேம பரவசராய் இருக்கும் சேஷ பூதருக்கு
நிரதிசய போக்யனானவனை–முதல் ஆழ்வார் விஷயம்–ஆயனே கரும்பு-
தீங்கரும்பு கண் வளரும் கழனி சூழ்ந்த திருக் கோவலூர் அதனுள் கண்டேன் நானே-நீர் பாய்ந்தாப் போலே இருக்கிற இனிய
கரும்பானது ஒரு கண் தேறி வளரா நிற்கும் ஆயிற்று

————

வந்து உனது அடியேன் மனம் புகுந்தாய் புகுந்ததற் பின் வணங்கும்
என் சிந்தனைக்கு இனியாய் திருவே என்னார் உயிரே
அந்தளி ரணியார சோகின் இளந்தளிர்கள் கலந்து அவை எங்கும்
செந்தழல் புரியும் திருவாலி யம்மானே–3-5-1-

என் சிந்தனைக்கு இனியாய்- இப்படி புகுந்தவன் தானே போவேன் என்றாலும் விட ஒண்ணாதபடி யாயிற்று நெஞ்சுக்கு இனிமையான படி –
திருவே –திருவுக்கும் திரு -என்கிற படியே இவருடைய சம்பத் ஆயிற்று இவன் –
என்னார் உயிரே –சம்பத்து தானாய் தாரகம் வேறு ஒன்றாய் இருக்கை அன்றிக்கே எனக்கு தாரகன் ஆனவனே –
வ்யதிரேகத்தில் பிழையாத படியாய் இரா நின்றான் ஆயிற்று-

———————————

கொலைப் புண் தலைக் குன்ற மொன்று உய்ய அன்று கொடு மா முதலைக்கு இடர் செய்து கொங்கு ஆர்
இலைப் புண்டரீகத்தவள் இன்பம் அன்போடு அணைந்திட்ட அம்மானிடம் ஆளரியால்
அலைப்புண்ட யானை மருப்பும் அகிலும் அணி முத்தும் வெண் சாமரையோடு பொன்னி
மலைப்பண்ட மண்டத்திரை யுந்து நாங்கூர் மணி மாடக் கோயில் வணங்கு என் மனனே !–3-8-3-

அவள் இன்பம் அன்போடு அணைந்திட்ட-அம்மானிடம்–பெரிய பிராட்டியாரோட்டை சம்ச்லேஷ சுகத்தை –
தன்னுடைய பிரேமம் உண்டு -ஸ்நேஹம்-அத்தோடு கூட அனுபவித்த சர்வேஸ்வரனுடைய ஸ்தானம் –

———————–

துளையார் கரு மென் குழல் ஆய்ச்சியர் தம் துகில் வாரியும் சிற்றில் சிதைத்தும் முற்றா
இளையார் விளையாட்டோடு காதல் வெள்ளம் விளைவித்த அம்மானிடம் வேல் நெடுங்கண்
முளை வாள் எயிற்று மடவார் பயிற்று மொழி கேட்டிருந்து முதிராத இன் சொல்
வளைவாய கிள்ளை மறைபாடு நாங்கூர் மணி மாடக் கோயில் வணங்கு என் மனனே–3-8-8-

முற்றா இளையார் விளையாட்டோடு விளையாட்டுக்கு அவ்வருகு கார்யம் கொள்ள ஒண்ணாதபடி பருவத்தை உடையவர்கள்
யௌவனம் ஊசாடாத பருவம் அவர்களோடு உண்டான விளையாட்டோடு கூட காதல் வெள்ளம் விளைவித்த அம்மானிடம் –
அவர்களுக்கு பிரேம ஆகாரத்தை விளைத்த சர்வேஸ்வரன் உடைய வாசஸ் ஸ்தானம்

——————-

கண்ணன் என்றும் வானவர்கள் காதலித்து மலர்கள் தூவும்
எண்ணன் என்றும் இன்பன் என்றும் ஏழு உலகுக்கு ஆதி என்றும்
திண்ண மாடு நீடு நாங்கைத் தேவ தேவன் என்று என்று ஓதிப்
பண்ணின் அன்ன மென் மொழியாள் பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே—4-8-9-

கிருஷ்ணன் என்றும் ப்ரஹ்மாதிகள் ஸ்நேஹத்தைப் பண்ணி புஷ்பாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்கும் படியாக
அவர்கள் மநோ ரதத்தே நிற்கிறவன் என்றும்–ஆனந்தாவஹன் என்றும்

————————

பேசுகின்றது இதுவே வையம் ஈரடியால் அளந்த
மூசி வண்டு முரலும் கன்னி முடியீர் உம்மைக் காணும்
ஆசை என்னும் கடலில் வீழ்ந்து இங்கு அயர்த்தோம் அயலாரும்
ஏசுகின்றது இதுவே காணும் இந்தளூரீரே—-4-9-3-

உம்மைக் காண வேண்டும் என்று ஆசைப் பட்டு பெறாமையாலே சிலர் முடிந்தார்கள் என்றால் உமக்கு இது போக்கி அவத்யம் உண்டோ
உம்மைக் காண வேணும் என்கிற ஆசை ஆகிற பெரும் கடலிலே புக்கு அகப்பட்டு அறிவு கெட்டோம்

————————–

ஆசை வழுவாது ஏத்தும் எமக்கு இங்கு இழுக்காயாய்த்து அடியோர்க்குத்
தேசம் அறிய வுமக்கே ஆளாய்த் திரிகின்றோமுக்குக்
காசின் ஒளியில் திகழும் வண்ணம் காட்டீர் எம்பெருமான்
வாசி வல்லீர் இந்தளூரீர் வாழ்ந்தே போம் நீரே —4-9-4-

நாள் செல்ல செல்ல அஹன்ய ஹநி வர்த்ததே -என்கிறபடியே ஆசையானது கரை புரண்டு யேத்துகையே ஸ்வபாவம் ஆம்படியான
மகா பாபத்தைப் பண்ணின எங்களுக்கு இழுக்கு ஆய்த்து

————————

பெருகு காதல் அடியேன் உள்ளம்
உருவப் புகுந்து ஒருவரூர் போல்
அருகு கைதை மலரக் கெண்டை
குருகு என்றும் அஞ்சும் கூடலூரே–5-2-9-

நாள் செல்ல நாள் செல்ல ஆற்றுப் பெருக்கு போலே பெருகா நின்றுள்ள காதலை உடைய அடியேனுடைய
ஹிருதயமானது உருகும்படி யாகப் புகுந்த அத்விதீயனானவன் வர்த்திக்கிற தேசம் போலே இருந்தது –

————————–

வாத மா மகன் மற்கடம் விலங்கு மற்றோர் சாதி என்று ஒழிந்திலை உகந்து
காதலாதரம் கடலினும் பெருகச் செய்தகவினுக்கு இல்லை கைம்மாறு என்று
கோதில் வாய்மையினோடும் உடனே உண்பன் நான் என்ற ஒண் பொருள் எனக்கும்
ஆதல் வேண்டும் என்று அடியிணை யடைந்தேன் அணி பொழில் திரு வரங்கத் தம்மானே –5-8-2-

காதலாதரம் – இது புனர் உக்தம் அன்றோ என்னில் –அவ்யாப்தி அதிவ்யாப்தி ரஹீதமான லஷண வாக்யத்தில்
புனருக்தி தோஷமாவது-ஆற்றாமையும் ஆதரமும் சொல்லுவிக்கச் சொல்லுகிறது ஆகையாலே தட்டில்லை –
கிஞ்ச அபிசந்தி பேதத்தாலே புனர் உக்தமும் அன்று –
செந்தாமரை தடங்கண்-என்கிறது தன்னையே பல காலும் சொல்லுகிறதுக்கு தாத்பர்யம் இது இறே
காதலின் உடைய கார்யம் இறே ஆதரம் ஆகிறது-சங்காத் சஞ்ஜாயதே காம -என்கிறபடியே
கர்ம நிபந்தனமாக சிலவர்க்கு வருமத்தை இறே பெருமாளுக்கும் பிராட்டிக்கும் சொல்லுகிறது
பிராட்டிக்கு பெருமாளைக் கண்ட போதே வில்லை முறித்துக் கைப் பிடிக்க வல்லரே -என்று சங்கம் பிறந்தது
பின்பு அனுபவித்து அல்லது நிற்க ஒண்ணாத தசை -காமம்
அவருக்கு பித்ரு க்ருததாரம் -என்று பிறந்தது சங்கம்
குணென ரூபேண விலாஸ சேஷ்டிதை-என்கிறபடியே குண ரூப சேஷ்டிதங்களை பற்றப் பிறந்தது காமம் –

கடலினும் பெருக கடல் குளப்படியுமாம் படி பெருகுகிற சமயத்திலே இரண்டு ஆஸ்ரயமும் கடல்போலே காணும்
பெருகுகை யாவது -மர்யாதாபங்கம் பிறக்கை இறே
அதாவது தத் தஸ்ய -என்கிற நிலை குலைந்து வேண் யுத்க்ரத நத்திலே ஒருப்படுகையும் –
அவாக்ய அநாதர-என்னும் நிலை கழிந்து அவகாஹ்யார்ணவம் ஸ்வப்ஸ்யே-என்னும்படி யாகையும்-

————————–

ஒது வாய்மையும் உவனியப் பிறப்பும் உனக்கு முன் தந்த அந்தணன் ஒருவன்
காதல் என் மகன் புகலிடம் காணேன் கண்டு நீ தருவாய் எனக்கு என்று
கோதில் வாய்மையினான் உனை வேண்டிய குறை முடித்தவன் சிறுவனைக் கொடுத்தாய்
ஆதலால் வந்து உன் அடி இணை அடைந்தேன் அணி பொழில் திரு வரங்கத் தம்மானே —5-8-7-

காதல் என் மகன்–காதல் தான் வடிவு கொண்டது என்னும் படியான புத்திரன்

————————

துளங்கு நீண் முடி யரசர் தம் குரிசில் தொண்டை மன்னவன் திண் திறல் ஒருவற்கு
உளம் கொள் அன்பினோடு இன்னருள் சுரந்து அங்கோடு நாழிகை ஏழு உடன் இருப்ப
வளம் கொள் மந்திரம் மற்று அவர்க்கு அருளிச் செய்தவாறு அடியேன் அறிந்து உலகம்
அளந்த பொன்னடியே அடைந்து உய்ந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத் தம்மானே –5-8-9-

உளம் கொள் அன்பினோடு –ஹித உபதேசத்துக்காக பண்ணின அன்பாகையாலே திரு உள்ளத்தைப் பற்றி இருக்கும் இறே
இன்னருள் –தன் பேறான அருள்-உதாரா -என்று பிரயோஜனாந்தர பரர் அளவிலும் இருக்கச் செய்தே
ஜ்ஞாநீத் வாத்மைவ -என்கிற விசேஷணம் உண்டு இறே

——————–

எட்டனைப் பொழுதாகிலும் என்றும் என் மனத்து அகலாது இருக்கும் புகழ்
தட்டலர்த்த பொன்னே யலர் கோங்கின் தாழ் பொழில் திருமால் இரும் சோலை அம்
கட்டியைக் கரும்பு ஈன்ற இன் சாற்றைக் காதலால் மறை நான்கு முன்னோதிய
பட்டனைப் பரவைத் துயில் ஏற்றை என் பண்பனை அன்றி பாடல் செய்யனே –7-3-6-

காதலால் மறை நான்கு முன்னோதிய பட்டனைப் –இதுக்கு முன்பு ஒதப் போகாதவன்
அபி நிவிஷ்டனாய் ஓதுமா போலே சாந்தீபநீயோடே சாதாரமாக நாலு வேதத்தையும் அப்யசித்த பண்டிதனை –

—————————–

இனி எப்பாவம் வந்து எய்தும் சொல்லீர் எமக்கு இம்மையே அருள் பெற்றமையால் அடும்
துனியைத் தீர்த்து இன்பமே தருகின்றதோர் தோற்றத் தொன் நெறியை வையம் தொழப் படும்
முனியை வானவரால் வணங்கப் படும் முத்தினைப் பத்தர் தாம் நுகர்கின்றதோர்
கனியைக் காதல் செய்து என் உள்ளம் கொண்ட கள்வனை இன்று கண்டு கொண்டேனே –7-3-8-

என் பக்கலில் தான் ஆசை உடையனாய்-என்னை சர்வாஸ்வாபஹாரம் பண்ணினவனை –
நான் அநாதி காலம் பண்ணிப் போந்த ஆத்மாபஹாரத்தை அரை ஷணத்திலே பண்ணினவனை
இன்று நினைவு இன்றிக்கே இருக்க காணப் பெற்றேன் –

—————————

வெள்ளத்துள் ஓர் ஆலிலை மேல் மேவி யடியேன் மனம் புகுந்து என்
உள்ளத்துள்ளும் கண்ணுள்ளும் நின்றார் நின்ற ஊர் போலும்
புள்ளுப் பிள்ளைக்கு இரை தேடித் போன காதல் பெடையோடும்
அள்ளல் செறுவில் கயல் நாடு மணியார் வயல் சூழ் அழுந்தூரே –7-5-4-

குட்டிக்கு இரை தேடித் போகிற புள்ளானது தனியே போகாதே காதலை இட்டு நிரூபிக்க வேண்டும்
பெடையோடே போய் –

———————

உருகி நெஞ்சே நினைந்து இங்கு இருந்தேன் தொழுதும் எழு
முருகு வண்டுண் மலர்க்கைதையின் நீழலில் முன்னொரு நாள்
பெருகு காதன்மை என்னுள்ளம் எய்தப் பிரிந்தான் இடம்
பொருது முந்நீர்க் கரைக்கே மணி யுந்து புல்லாணியே —-9-3-2-

என்னுடைய ஹிருதயமானது மிக்க காதலை உடைத்தாம் படி பண்ணி தன்னைக் கொண்டு கடக்க நின்றான் ஆயிற்று –

—————-

இளைப்பினை இயக்கம் நீக்கி இருந்து முன் இமையைக் கூட்டி
அளப்பில் ஐம்புலன் அடக்கி அன்பு அவர் கண்ணே வைத்து
துளக்கமில் சிந்தை செய்து தோன்றலும் சுடர் விட்டு ஆங்கே
விளக்கினை விதியில் காண்பர் மெய்ம்மையே காண்கிற் பாரே–திருக் குறும் தாண்டகம்–18–

அன்பு அவர் கண்ணே வைத்து துளக்கமில் சிந்தை செய்து-அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி ரூபமான பக்தியைப் பண்ணி –

—————–

உள்ளூரும் சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து –
என்னொளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார் இங்கே
தெள்ளூரும் இளம் தெங்கின் தேறல் மாந்திச்
சேலுகளும் திருவரங்கம் நம்மூர் என்ன
கள்ளூறும் பைம் துழாய் மாலையானைக்
கனவிடத்தில் யான் காண்பது கண்டபோது
புள்ளூரும் கள்வா நீ போகல் என்பன்
என்றாலும் இது நமக்கோர் புலவி தானே–திரு நெடும் தாண்டகம்–23-

உள்ளில் நோய் –கண் கண்டு சிகித்ஸிக்கலாம் நோய் அன்று காண் தந்தது –
பாஹ்யமான நோயாகில் இறே கண் கொண்டு சிகித்ஸிக்கலாவது –
உள்ளூரும் நோய் –சர்ப்பம் ஊர்ந்தால் போலே சஞ்சரியா இருக்கை –
கண்ணுக்கு தெரியாது இருந்தாலும் ஒரு பிரதேசத்தில் ஆகில் அவ்விடத்தே அன்வேஷித்து சிகித்ஸிக்கலாம் இறே –
அது செய்ய ஒண்ணாதபடி கழலைக் காப்பான் போலே எங்கும் ஒக்க சஞ்சரிக்கும் நோய் -என்கை –
காதல் நோயாகையாலே கிலாய்ப்பைப் பற்றி நிற்குமோ –
பந்தத்தைப் பற்றி நிற்குமோ -இன்னபடி இருக்கும் என்று நிர்ணயிக்க ஒண்ணாத படியாய் இருப்பது –

சிந்தை நோய்–அபரிஹரணீயமான நோய் –
ஒரூருக்கு நோய் வந்தால் வைத்யனால் பரிஹரிக்கலாம் –
வைத்தியனுக்கு நோவு வந்தால் ஒருவராலும் பரிஹரிக்க ஒண்ணாது இறே –
அபிபூய மாநா வ்யசனை –
கர்ம ஷயம் இறே என்று தரித்து இருக்கலாம் –
நெஞ்சில் வியாதிக்கு பரிஹாரம் இல்லை இறே –

நோய்
இப் ப்ரேமம் தான் அவஸ்தா அனுகுணமாக-புருஷார்தமாய் இருக்கும் –
போக உபகரணமாய் இருக்கும்
நோயாயும் இருக்கும்
ஸ்வரூப ஜ்ஞானம் பிறந்தார்க்கு புருஷார்தமாய் இருக்கும்
போக்தாவுக்கு போக உபகரணமாய் இருக்கும்
விச்லேஷித்தார்க்கு வியாதியாய் இருக்கும் –

——————————

செங்கால மட நாராய் இன்றே சென்று
திருக் கண்ணபுரம் புக்கு என் செங்கண் மாலுக்கு
என் காதல் என் துணைவர்க்கு உரைத்தி யாகில்
இது வொப்பது எமக்கு இன்பம் இல்லை நாளும்
பைம் கானம் ஈதெல்லாம் உனதே யாகப்
பழன மீன் கவர்ந்து உண்ணத் தருவன் தந்தால்
இங்கே வந்து இனிது இருந்து உன் பெடையும் நீயும்
இரு நிலத்தில் இனிது இன்பம் எய்தலாமே–27-

என் செங்கண் மாலுக்கு
என் மாலுக்கு
உபய விபூதியும் தாம் இட்ட வழக்காய் இருக்கிறவர் –
நான் இட்ட வழக்காம் படி என் அபிமானத்தே அடங்கி இருக்கிறவருக்கு

செங்கண் மாலுக்கு
கண் அழகைக் காட்டி என்னை ஜிதம் என்னப் பண்ணி-தன் அபிமானத்தே இட்டு வைத்தவருக்கு

செங்கண் மாலுக்கு
அநித்ரஸ் சத்தாம் ராம – என்கிறபடியே-என்னைப் பிரிகையாலே அவருக்கு உறக்கம் இல்லை –
அத்தாலே கண் குதறிச் சிவந்து இருக்கும்-அது உங்களுக்கு அடையாளம் -என்கிறாள் -ஆகவுமாம்

மாலுக்கு-பெரும் பித்தருக்கு –
தம்முடைய பித்தைக் காட்டி என்னை பிச்சேற்றினவருக்கு
பிச்சேறி இருக்கும் அத்தனை இறே இத்தலைக்கு உள்ளது –
பிச்சேறி இருக்கையும்-எதிர் தலையை பிச்சேற்றுகையும்-அத்தலைக்கு இறே உள்ளது –
மாலாய் பிறந்த நம்பியை-மாலே சேயும் மணாளனை -என்னக் கடவது இறே –

என் காதல்-
தம்முடைய காதல் போல் அன்று என்று சொல்லுங்கோள்-
மின்னிலங்கு திருவுருவு என்று -உடம்பு குறி அழியாத படி அன்றோ நீர் காதல் பண்ணிற்று –
பொங்கார் மென்னிளம் கொங்கை பொன்னே பூக்கும்படி அன்றோ அவள் காதல் பண்ணிற்று என்னுங்கோள் –

என் காதல்
யா ப்ரீதிர விவேகாநாம் விஷயேஷ்வ நபாயினி – என்கிறபடியே நாட்டார் காதல் போல் அன்று –
முக்தர் காதல் போல் அன்று காணும் இவளுடைய காதல்
ஞானம் பிறந்தவாறே த்யாஜ்யமான காதல் இறே சம்சாரிகளது –
சுக ஹேதுவான காதல் இறே முக்தரது –

———————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ர பிரபாவம் –

January 20, 2019

ஸூரிஸ் ஸூஹ்ருத் பாகவதாஸ் சத்வத பஞ்ச கால வித்
ஏகாந்திகாஸ் தன்மயாஸ் ச பஞ்ச ராத்ரிக இதி அபி –

மோக்ஷஸ்ய அநந்ய பந்தா ஏதத் அந்யோ ந வித்யதே
தஸ்மாத் ஏகாயனம் நாம ப்ரவதந்தி மனிஷினா –ஈஸ்வர சம்ஹிதை

மஹதோ வேத வ்ருஷஸ்ய மூல பூதோ மஹான் அயம்
ஸ்கந்த பூத ரிக் அத்யாஸ் தே சாகா பூதாஸ் ச யோகிந
ஜெகன் மூலஸ்ய வேதஸ்ய வாஸூதேவஸ்ய முக்யத
ப்ரதிபாதகாத சித்தா மூல வேதாக்யதா த்விஜா
ஆத்யம் பாகவதம் தர்மம் ஆதி பூதே க்ருதே யுகே
மானவ யோக்ய பூதாஸ் தே அனுஷ்டந்தி நித்யாசா

ரிக் வேதம் பகவோ த்யாமி யஜுர் வேதம் சாம வேதம் அதர்வணம் சதுர்த்தம் இதிஹாச புராணம்
பஞ்சமாம் வேதானாம் வேதாம் பித்ரயாம் ராஸிம் தெய்வம் நிதிம் வாகோ வாக்யம் ஏகாயனம் -சாந்தோக்யம் –

வேதம் ஏகாயனம் நாம வேதானாம் சிரசி ஸ்திதம்
தத் அர்த்தகம் பஞ்சராத்ரம் மோஷதம் தத் கிரியாவதாம்
யஸ்மின் ஏகோ மோக்ஷ மார்கோ வேத ப்ரோக்தஸ் சநாதந
மத் ஆராதன ரூபேண தஸ்மாத் ஏகாயனம் பவேத் –ஸ்ரீ ப்ரஸ்ன சம்ஹிதை

நாராயணம் தபஸ்யாந்தி நர நாராயண ஆஸ்ரமே சம் சேவன்தாஸ் சதா பக்த்யா மோஷாபாய விவித்ஸ்வ
ஸம்ஸ்திதா முநயஸ் சர்வே நாராயண பாராயண காலேந கேந சித் ஸ்வர்க்காத் நாராயண தித்ருக்ஷய
தத்ராவதீர்யே தேவ ரிஷி நாரதாஸ் ச குதூகல
த்ரஸ்த்வ நாராயணம் தேவம் நமஸ்க்ருத்ய க்ருதஞ்சலி
புலகாங்கித சர்வங்கா ப்ரக்ருஷ்ட வதநோ முனி
ஸ்துத்வ நாநாவித ஸ்தோத்ரை ப்ரணம்ய ச முகுர் முக
பூஜாயாமாச தம் தேவம் நாராயணம் அன்னமயம்
அத நாராயண தேவோ தம் ஆக முனி புங்கவம் முனையோ ஹி அத்ர திஷ்டந்தி பிரார்த்தயானா ஹரி பதம்
ஏதே சாம் ஸாஸ்த்வதாம் சாஸ்திரம் உபதேஷ்டும் த்வம் அர்ஹஸி
இத் யுக்தவ அந்தர்ததே ஸ்ரீ மன் நாராயண முநிஸ் ததா –ஈஸ்வர சம்ஹிதை -சாஸ்வத சாஸ்திரம் -பாஞ்ச ராத்ரம் –

ஸாத்வதா -சத் ப்ரஹ்மம் சத்வம் வா தத்வந்தஸ் ஸாத்வந்த ப்ரஹ்ம வித சாத்விகா வா தேசாம்
இதம் கர்ம சாஸ்திரம் வா சாஸ்வதம் -தத் குர்வானா தத் அஷானாஸ் ச வ சதாயதி சுகாயதி ஆஸ்ரிதந்
இதி சத் பரமாத்மா ச ஏதே சாம் அஸ்தி தி வா சத்வத ஸாஸ்வதோ வா மஹா பாகவதர் -ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ர நாம பாஷ்யம்

ஸ்ருதி மூலம் இதம் தந்திரம் பிரமாணம் கல்ப ஸூத்ரவத்

மஹா உபநிஷத் அக்ஷயஸ்ய சாஸ்த்ரஸ் யாஸ்ய மஹா மதே
பாஞ்ச ராத்ர சமாக்யாசன் கதம் லோகே ப்ரவர்த்ததே

பஞ்ச இதராணி சாஸ்த்ராணி ராத்ரியந்தே மஹாந்தி அபி
தத் சந்நிதிவ் சமாக்யாசவ் தேனை லோகே ப்ரவர்த்ததே —
விரிஞ்சன் -யோகம் /கபில -சாங்க்யம் /பவ்த்த / ஆர்ஹதன் -ஜைன / கபால சுத்த சைவ பசுபத -ருத்ரன் /
இவை ஐந்தும் அந்தகாரம் போலே அன்றோ பாஞ்சராத்ரம் ஓப்பு நோக்கினால்

பஞ்சத்வம் அதவா யத்வத் தீப்யமானே திவாகரே
ருஷந்தி ராத்ரயாஸ் தத்வத் இதராணி தத் அந்திகே

ஸாத்வதம் விதிம் ஆஸ்தாய கீதாஸ் சங்கர்ஷனேன யா
இதம் மஹோபநிஷிதம் சர்வ வேதா ஸமந்விதாம்

ராத்ரம் ச ஞான வசனம் ஞானம் பஞ்ச விதம் ஸ்மர்த்தம் தேன் ஏதம் பஞ்சராத்ரம் ச ப்ரவதந்தி மணீஷினா –
ஐந்து வித ஞானங்கள் –தத்வ / முக்தி பிரத / பக்தி பிரத / யவ்கிக / வைஷயிக/

ராத்ரிர் அஞ்ஞானம் இதி உக்தம் பஞ்சேதி அஞ்ஞான நாஸகம்
பக்ஷ-நாசகரம் -அஞ்ஞானத்துக்கு –
புரே தோதாத்ரி சிகரே சாண்டில்யோ அபி மஹா முனி
ஸமாஹிதா மனா பூத்வா தபஸ் தப்தவா மஹத்தரம்
அநேகாநி சஹஸ்ராணி வர்ஷானாம் தபசோ அந்தத
த்வாபரஸ்ய யுகஸ்யாந்தே ஆதவ் கலி யுகஸ்ய ச
சாஷாத் சமகர்ஷணாத் லப்த்வா வேதம் ஏகாயனாபிதம்
சுமந்தும் ஜைமினிம் சைவ ப்ருகும் சைவ ஓவ்பகாயனம்
மவ்ஞ்சயாயனாம் ச தம் வேதம் சம்யக் அத்யாபயத் புரா –ஈஸ்வர சம்ஹிதை –

தோதாத்ரி கிரியில் -யுக சந்தியில் –
சாண்டில்யர் -ஐவருக்கு உபதேசம் -சுமந்து -ஜைமினி– ப்ருகு -ஓவ்பகாயனர் -மவ்ஞ்சயாயனர் –

ஏகாந்தினோ மஹாபாகா சடகோப புரஸ்சாரா ஷோன்யாம் க்ருத அவதார ஏ லோக உஜ்ஜீவன ஹேதுநா
சாண்டில்யாத்யாஸ் ச ஏ ச அன்யே பாஞ்சராத்ர ப்ரவர்த்தக
ப்ரஹ்லாதஸ் சைவ சுக்ரீவோ வாயு ஸூநுர் விபீஷண
ய ச அன்யே ஸநகாத்யாஸ் ச பஞ்ச கால பாராயண —ஈஸ்வர சம்ஹிதை –

லோக உஜ்ஜீவன அர்த்தமாகவே -சடகோபர் -சனகர் -சாண்டில்யர் (சாண்டில்ய வித்யை–32 rd வித்யா ஸ்தானம்)-
பிரகலாதன் -சுக்ரீவன் – வாயுபுத்திரன் திருவடி -விபீஷணன் – -இவர்களும் பாஞ்சராத்ர ப்ரவர்த்தகர்
கிரேதா யுகத்தில் -நர நாராயண மூலம் நாரதருக்கும்
த்வாபர யுக முடிவில் -சங்கர்ஷணர் மூலம் சாண்டில்யருக்கும்
கலியுகத்தில் விஷ்வக் சேனர் மூலம் சடகோபருக்கும் –
ஆக இத்தை பிரவர்திக்க –
அவனும் -நித்யரும் – ருசியும் -சடகோபரும் -ப்ரஹ்லாதன் -சுக்ரீவன் -திருவடி -அதிகாரி நியமம் இல்லாமல் –

அஸ்தி தே விமலா பக்தி மயி யாதவ நந்தன
ப்ரதமம் சேஷ ரூபோ மே கைங்கர்யம் அகரோத் பவன்
ததாஸ் து லஷ்மனோ பூத்வா மாம் ஆராதிதவான் இஹ
இதாணீம் அபி மாம் யாஸ்தும் பலபத்ர த்வாம் அர்ஹஸி
கலவ் அபி யுகே பூய கச்சித் பூத்வா த்விஜோதம
நாநா விதைர் போக ஜலைர் அர்ச்சனம் மே கரிஷ்யசி –ஈஸ்வர சம்ஹிதை -278-80–கண்ணன் பலராமன் இடம் அருளிச் செய்தது
ஸ்ரீ ராமானுஜராக தென்னரங்கம் கோயில் மற்று எல்லாம் திருத்தி உகந்து அருளின நிலங்களில் கைங்கர்யமே பொழுது போக்காக –

த்விஜ ரூபேண பவிதா யா து சம்கர்ஷண அபிதா
த்வாபராந்தே காலேர் ஆதவ் பாஷண்ட பிராஸுர்ய ஜநே
ராமானுஜ யதி பவிதா விஷ்ணு தர்ம ப்ரவர்த்தக
ஸ்ரீ ரெங்கேச தயா பாத்ரம் விதி ராமானுஜம் முனிம்
யேன சந்தர்ஷித பந்தா வைகுந்தாஹ் யஸ்ய சத் மனா
பரம ஐகந்திகோ தர்ம பவ பாச விமோசக
யத்ர அநந்ய தயா ப்ரோக்தம் ஆவியோ பாத ஸேவனம்
காலேநாச்சாதிதோ தர்மோ மதியோ அயம் வராணாநே
ததா மயா ப்ரவர்த்தோ அயம் தத் கால உசித மூர்த்தின
விஷ்வக் சேனாதிபிர் பக்தைர் சடாரி ப்ரமுகைர் த்விஜை
ராமானுஜேந முனிநா கலன் ஸம்ஸ்தாம் உபேஸ்யதி–பிருஹத் ப்ரஹ்ம சம்ஹிதை –

ஆதி தேவோ மஹா பாஹோ ஹரிர் நாராயணோ விபு
சாஷாத் ராமோ ரகு ஸ்ரேஷ்டஸ் சேஷ லஷ்மனோ உச்யதே

அநந்தா ப்ரதமம் ரூபம் லஷ்மணாஸ் ச ததா பரம்
பலபத்ராஸ் த்ரேயதாஸ் து கலவ் கச்சித் ராமானுஜ பவிஷ்யதி

அப்யார்த்திதோ ஜகத் தாத்ரயா ஸ்ரீ ய நாராயணாஸ் ஸ்வயம் உபாதிஸாத் இமம் யோகம்
இதி மே நாரதாத் ஸ்ருதிம் -பரத்வாஜ சம்ஹிதை —
ஸ்ரீ லஷ்மி நாதன் ஸ்ரீ பிராட்டிக்கு உபேதேசம் -செய்து அருளியதை நாரதர் மூலம் கேட்டேன் -குருபரம்பரை பிரணாமம்

ஸ்ரீ விஷ்ணு லோகே பகவான் விஷ்ணு நாராயணாஸ் ஸ்வயம்
ப்ரோக்தவான் மந்த்ர ராஜாதின் லஷ்ம்யை தாபாதி பூர்வகம் –

ஸ்வோப திஷ்டன் அதி ப்ரீத்யா தாப புண்ட்ராதி பூர்வகம் விஷ்ணு லோகே அவதிர்நாய
ப்ரியாய சததம் ஹரே சேனேஸாயே ப்ரியா விஷ்ணோ மூல மந்த்ர த்வயாதிகம்

சேனேஸாஸ் ஸ்வயம் ஆகத்ய ப்ரீத்யா ஸ்ரீ நகரிம் சுபாம்
சடகோபாய முனையே திந்திரிணீ மூலே வாஸிநே
தாபாதி பூர்வகம் மந்த்ர த்வய ஸ்லோகா வரான் க்ரமாத்
விஷ்ணு பத்ந்யா மஹா லஷ்ம்யா ந்யோகாத் உபதிஷ்ட்வான்
புநாஸ் ச நாத முநயே பஞ்ச ஸம்ஸ்கார பூர்வகம்
பட்ட நாத ப்ரப்ர்திபி நிர்மிதைர் திவ்ய யோகிபி
திவ்யைர் விம்சதி ஸங்க்யாகை ப்ரபந்தஸ் ஸஹ தேசிக
ஸ்வ உக்த திராவிட வேதானாம் சதுரனாம் உபதேச க்ருத்

திராவிடேசு ஜனீம் லப்த்வா மத் தர்மோ யாத்ர திஷ்டதி
பிராயோ பக்த பவந்தி பாவ மம பத்தாம்பு ஸேவநாத்-பிருஹத் ப்ரஹ்ம சம்ஹிதை —
ஸ்ரீ பாத தீர்த்த மகிமையால் பக்தர்

காயத்பிர் அக்ரே தேவேஸ்ய திராமிடம் ஸ்ருதிம் உத்தமம்
பாதாயேத் த்ராமிடீம் ச அபி ஸ்துதிம் வைஷ்ணவ சதாமை —
அருளிச் செயல் கோஷ்ட்டி முன்னே போவதை ஈஸ்வர சம்ஹிதை சொல்லுமே

கிரேதாதிஷன் மஹா ராஜன் கலவ் இச்சந்தி சம்பவம் கலவ் கலவ் பவிஷ்யந்தி நாராயண பாராயண
க்வசித் க்வசித் மஹாராஜா திராவிடேசு ச பூரிச தாமிரபரணி நதி யத்ர க்ருதமாலா பயஸ்வினி காவேரி ச மஹா புண்ய –

ஞான -யோக -நிலை தாண்டி –மானஸ அனுபவம் தாண்டி
-கார்ய — க்ரியா -அவஸ்தைகள் கோயில் உத்சவம் -பாஹ்ய அனுபவம்

———————————

பகவான் -சுத்த -பரிசுத்த -பூத -பாவன -பவித்ர -புராண -பர –
perfect -glorious -blessed -divine -supreme -exalted -divine-excellent / best / perfect
ஞான சக்தி பல ஐஸ்வர்ய வீர்ய தேஜாம் சி அஷேசத பகவத் சப்த வாஸ்யானி வினா ஹேயைர் குணாதிபி
உபய லிங்க அதிகரணம்
ஞானம் -omni science-/ சக்தி – omni potence /பலம் / ஐஸ்வர்யம் – sovereignty /
வீர்யம் -endurance. /தேஜஸ்
அசப்த கோசரஸ்ய அபி தஸ்ய வை ப்ரஹ்மணோ த்விஜ
பூஜாயாம் பகவத் சப்த க்ரியதே ஹி உபசார -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
தத்ர பூஜ்யா பதார்த்தோ யுக்தி பரி பாஷா சமன்வித
சப்தோ யம் நோபசாரேன து அந்யத்ர ஹி உபசார
ப -பாவானத்வம் / க நியமனத்தவம் / வன் -வியாபகத்வம் உள்ளும் புறமும்

கலவ் ஜகத் பதிம் விஷ்ணும் சர்வ ஸ்ரஷ்டாரம்
நார்ச்ச யிஷ்யந்தி மைத்ரேய பாஷண்டோ பஹதா ஜனா -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
க்வசித் க்வசித் மஹாராயா திராவிடேசு ச புருஷ தாமிரபரணி நதி யாத்ரா க்ருதமாலா
பயஸ்வினி காவேரி ச மஹா புண்ய –ஸ்ரீ மத் பாகவதம் –

——————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

வேதாந்த சாரதம நிஷ்கர்ஷம்-

January 19, 2019

வேதாந்த சாரதம நிஷ்கர்ஷம்
அசாரம் அல்ப சாரஞ்ச சாரம் சாரதமம் த்யஜேத-பஜேதே சார தமம் சாஸ்த்ரே ரத்நாகரே இவாம்ருதம –
வைகுண்ட தீஷீதீய ஸ்லோகம்-
அசாரம்-பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் என்று கொள்ள முடியாதே –சாசனம் செய்தாலே தானே சாஸ்திரம் ஆகும் –
வேதாத் சாஸ்திரம் பரம் நாஸ்தி
பர கத ஸ்வீகார நிஷ்டை -பரார்த்த கைங்கர்யம் –

ஸ்ரீ வசன பூஷணம் -பிரபத்தி பரிச்சேதம் -வ்ருத்தி -கைங்கர்ய பரிச்சேதம் –
த்வயம் பூர்வ உத்தர கண்டார்த்த விவரணம்

ஸ்ரீ எறும்பு அப்பாவின் பர பவ்த்ரரான -அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் –என்கிற –
ஸ்ரீ வரவர குருவரர்-ரஹஸ்ய விவேகம் -18-விஷய அபிப்ராய பேதங்கள் இருப்பதை காட்டி அருளுகிறார்

1-ஸ்ரீ தேவி உபாயம் ஆகிறாள்
2-ஸ்ரீ தேவி விபு ஸ்வரூபம்
3-சரண வரண வாக்குக்கு உபாயத்வம் உண்டு என்பதற்கு பிரமாணங்கள் உண்டு
4-கைவல்யம் மோக்ஷம் ஆகாது
5-கைவல்யம் அனுபவித்த பின்பும் பரமாத்மாவை அனுபவிக்கலாம்
6-கைவல்யம் அண்டத்துக்குள்ளே இருப்பதற்கு பிரமாணங்கள் உள்ளன
7-பிரபத்தி துர்லபமானது
8-சக்தி உள்ளவர்களுக்கு பக்தி யோகத்தில் அதிகாரம்
9-சக்தி அற்றவர்களுக்கே பிரபத்தியில் அதிகாரம்
10-பக்திக்கு அங்கமாக இருக்கும் கர்மா யோகாதிகளுக்கு ஸ்வதந்த்ர உபாயத்வம் கூடாது
11-ஸாத்ய உபாயத்தினால் சுத்த வஸ்து சாதிக்கப் படுகிறது
12-ஸாத்ய சாதனங்களுக்கு வேறுபாடு உண்டு
13-வேறான சாதனத்தாலேயே வேறான ஸாத்யம் சாதிக்கப் படுகிறது
14-பரித்யஜ்ய என்கிற உபாயாந்தர தியாக வசனம் அதிகாரத்தால் ஏற்கனவே உள்ளதை அனுவாதமே செய்கிறது
15-திருமந்திரத்தில் பிரணவம் இல்லாமலே எட்டு அக்ஷரம்
16-நித்ய முக்தர்களுக்கு ஸ்ருஷ்டியாதிகளில் சக்தி கிடையாது
17-தோஷத்தை காணாது இருப்பதே வாத்சல்யம்
18-பிறர் துன்பத்தை களைவதில் விருப்பமே தயை

————

லோக பிரசித்த வாசிகள்-
1-நிர்ஹேதுக கிருபை அவனுக்கு / 2-பலத்தில் பேதம் இல்லை /
3-அவளுக்கு ஸ்வரூப விபூத்தவம் இல்லை-ஜீவ கோஷ்ட்டி போலே அணுத்துவமே -ஆனால் அகடிகடநா சாமர்த்தியம் உண்டு /
4-கர்ம ஞான யோகங்கள் ஸ்வதந்த்ர சாதனங்கள் /5- அவளுக்கு உபாயத்வம் இல்லை புருஷகாரத்துவமே உள்ளது /
6-குற்றங்களை காணாமல் இருப்பது மட்டும் இல்லை குணமாக கொள்வதே வாத்சல்யம் /
7-காருண்யம் -பிறர் அநர்த்தம் களைவது மட்டும் இல்லை அதனால் தான் துன்புறுவதுவும் /
8-பிரபத்தி மோக்ஷ சாதனம் இல்லை -அதிகாரி விசேஷணமே
9-ஸ்வரூப யாதாம்யா ஞானம் உள்ளதே பிரபத்திக்கு அதிகாரம் -சர்வாதிகாரம்
10-உபாயாந்தரங்களை கைவிடச் சொல்வதே பரித்யஜ்ய /
11-கர்மம் கைங்கர்யத்தில் புகும்
12-சாதனாந்தரங்கள் ஸ்வரூப விருத்தம்
13-ஆனுகூல்ய சங்கல்பாதிகள் நெல் குத்த ஸ்வேதம் போலே தானே வருமவை-அங்கங்கள் அல்ல –
14-பகவத் இச்சையே ஹேது பிரபத்திக்கும் பலம் தப்பலாம் -பரத்தாழ்வான் இடம் கண்டோம்
15-புன பிரபத்தி கொண்டு பிராயச்சித்தம் கூடாது முன் செய்த ஒன்றை நினைப்பதே வேண்டும்
16-தாழ்ந்த வர்ணனாக இருந்தாலும் -வாக் கொண்டு மாத்திரம் கௌரவிக்காமல் -குல தைவம் போலே பூஜிக்கத் தக்கவன்
17-அந்தர்யாமியாக பரிசாமாப்ய வர்த்தகம் உண்டு
18-கைவல்யம் நிதயம் –

—————————

அருளினன் -அர்த்திக்காமல் முலைக்கடுப்பாலே பீச்சுவார்தைப் போலே
யான் ஒட்டி -இருப்போம் என்றால் ஓட்டோம் என்று இசைவை அபேக்ஷிக்காமல் இருப்பான்
நிரபேஷமாகவே ருசியை பிறப்பித்து-வளர்த்து -விரோதிகளை போக்கி -தேச விசேஷம் கொண்டு போய்
ப்ராப்த கைங்கர்யம் கொடுக்கும்
அதிகாரி சாபேஷமும் புருஷகார சாபேஷமும் உண்டு
அங்கங்களை சஹியாத சுணை உண்டே
வெறிதே அருள் செய்வார் -சைதன்ய பிரயுக்தம் ருசி
மதி -அனுமதி -புகும் இடத்தால் விலக்காமையே -பட்டர்
வைத்தேன் மதியால் -இச்சித்தேன் -அதுவும் அவனது இன்னருளே
இழந்த நாள் இழந்ததும் பெரும் நாள் பெறுவதும் அவனாலேயே
காதல் கடல் புரைய விளைவித்த காரமர் மேனி
வைஷம்யம் நிர்க்ருண்யம் சர்வமுக்தி பிரசங்கம் வாராது -ருசியை அபேக்ஷித்து செய்கையாலே
ஸ்வீகாரம் தானும் அவனாலே வந்தது -ஸ்ருஷ்ட்டி அவதார முகத்தால் பண்ணின கிருஷி பலம் –
அதுவும் அவனது இன்னருளே -இத்தை ஒழியவும் கார்யம் செய்யும் என்று நினைக்கக் கடவன்
ஸ்வீ காரம் -சர்வமுக்தி பிரசங்க பரிஹாரார்த்தம் -புத்தி சமானார்த்தம் -சைதன்ய கார்யம் -ராக பிராப்தம் –
ஸ்வரூபநிஷடம் -அப்ரதிஷேத த்யோதகம் ரக்ஷணத்துக்கு அபேக்ஷிதம் ரஷ்யத்வத்துக்கு அனுமதியே
அசித் வ்யாவ்ருத்த வேஷத்தை சாதனம் ஆக்க ஒண்ணாதே
இவன் அவனைப் பெற நினைக்கும் போது பிரபத்தியும் உபாயம் அன்று
அவன் இவனைப் பெற நினைக்கும் போது பாதகமும் விலக்கு அன்று

பகவத் ப்ரவ்ருத்தி விரோதி ஸ் வ ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி தானே பிரபத்தி
நமஸ் -ஸ்தூல யோஜனை -ஸூஷ்ம யோஜனை -பர யோஜனை –
ஸ்தூல யோசனையில் -ஸ்வரூப அந்தர்கதம் -ஸ்வயம் ப்ரயோஜன சேஷ வ்ருத்தி –
மானஸ வாசிக காயிக நமஸ்காரம் -பூர்ண சேஷ வ்ருத்தி -சேஷத்வ ஞானமே நமஸ் சப்தார்த்தம்
ஸூஷ்ம யோஜனை -மம-என்பதை நிஷேதித்து -எனக்கு நான் இல்லை சமீஸீன ஞானம் –
சேஷமாயுள்ள என் சரீரமும் நானும் அவனுக்கு சேஷம் -யானும் என் உடைமையும் நீயே —
ஸ்வரூப உபாய பல மூன்று அம்சங்களிலும் அவனே பிரதானம் –
ஸ்வ சேஷத்வ -ஸ்வ ரக்ஷகத்வ -ஸ்வ போக்த்ருத்வ ரூப ஸ்வாதந்தர்ய நிவ்ருத்தி இந்த நமஸ் சப்தார்த்தம்
சம்பந்த சாமான்யம் -அவனுக்கே ஸ் வம்மாயும் ரஷ்யமாயும் போக்யமாயும் இருக்கை –
ஸ்வ ஸ்வாதந்தர்ய -ஸ்வ யத்ன – ஸ்வ போக -நிவ்ருத்திகள் -தன்னாலே வரும் நன்மை விலைப்பாலே போலே –
இனி பர யோஜனை –
நகாரம் வழியையும் மகாரம் பர தானம் -உபாய உபேயம் -என்றபடி

பர வ்யூஹ விபவ ஹார்த்த -அந்தர்யாமி அர்ச்சா -ஆச்சார்யர் -உத்தரோத்தரம் ஸூலபம்
ஆஸந்நத்வாத் -தயாளுதத்வாத் ஞாநித்வாத் குண பாவித-நான்கு ஹேதுக்கள்
ஸந்நிஹிதன் – பரம காருணீகர் -ஞானத்தை வெளிப்படுத்துபவன் -குணாதிகன் –
மாம் -கையும் உழவு கோலும்-பிடித்த சிறுவாய்க் கயிறும் -சேனா தூளி தூ சரிதமான திருக் குழலும் –
தேருக்குக் கீழே நாற்றின -நாட்டின திருவடிகளுமான -சாரத்ய வேஷம்
ஸுலப்யத்துக்கு எல்லை நிலம் அன்றோ ஆச்சார்ய பதம் -மாம் திருவடிகள் நிலையம் -ஆச்சார்யரையும் –
கையும் -காருண்யாத் சாஸ்த்ரா பாணி நா
உழவு கோல் -இத்தை செய் இத்தைச் செய்யாதே தூண்டி விடும்
-18-தடவை நடந்து பெற்ற அர்த்த விசேஷம் அன்றோ இது
சாஷான் நாராயணோ தேவ க்ருத்வா மர்த்யமயீம் தநும் -மக்நா னுத்தரதே லோகான் காருண்யான்
சாஸ்த்ரா பாணி நா –குரு பரம்பரா சாரம் -தேசிகன்

பீதக வாடைப்பிரானார் பிரம குருவாகி வந்து –
ஆழ்வார்கள் ஆவேச அவதாரம் -ஆச்சார்யர்கள் -சாஷாத் அவதாரம் –
தேனார் கமலத் திரு மா மகள் கொழுநன் தானே குருவாகி தன்னருளால் மானிடர்க்காய் இந்நிலத்தே
தோன்றுதலால் யார்க்கும் அவன் தாளிணையே உன்னுவதே சால உறும் -ஞான சாரம் –

ஆர்த்தோ பச்சந்த நம கத்யம் பாஷ்யம் பரர் ஆஞஜனம் இதயா விலதியோ அப்யேவம் ப்ரஸீதந்து ப்ரமானாத்
ஆர்த்தர்களுக்கு கத்யம் -பிறருக்கு கீதா பாஷ்யம்
வரணம் -அனுபாய பிரபத்தி -சரணாகதி
ந்யாஸம் -உபாய பிரபத்தி –
பலம் ரூபம் விதி -நாமங்களில் இரண்டுக்கும் வாசி உண்டே
என் சுமையை நீயே ஏற்றுக் கொள்ள வேணும்-உன்னிடம் என் பாரம் -ஸ்வா தந்திர கர்ப்பம்- என்பதற்கும்
நீ எனக்குப் பலனை அளிப்பாயாக -பாரதந்தர்ய கர்ப்பம் -என்பதற்கும் வாசி உண்டே
ஜிதந்தே -ஜிதம் முதல் ஸ்லோகம் ந்யாஸம் தேவா நாம் அடுத்த ஸ்லோகம் சரணா கத்தி
ஸ்தோத்ர ரத்னம் -21-நமோ நம ஸ்லோகம் நியாசம் /-22-ந தர்ம -சரண வர்ணம் –
கத்யத்திலும் -த்வத் பாதார விந்த யுகளம் சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே -என்று சரணாகதியும்
நமோஸ் துதே -என்று ந்யாஸமும் -வேறாக உண்டே
புருஷ ஸூக்தத்திலும் -அபதநந புருஷம் பஸூம -என்று ந்யாஸமும் அத பயஸ் சம பூத -என்னும் இடத்தில் சரணாகதியும்
மன்மனா பவ -18-65–பர ந்யாஸம்
சர்வ தரமான -18-66–சரணாகதி
ஓம் என்று ஆத்மாவை த்யானம் யூஞ்சீத -விதி நியாசத்துக்கு -யோகம் த்யானம் -அதுக்கு
சரணம் வ்ரஜ உபாயம் வ்ருணு–ஸுலப்யாதிகளிலே நோக்கு -ஆகவே விதியிலும் பேதம்
சரணவ் -என்று ஸ்ரீ பராங்குச பரகால யதிவராதிகள் உடன் கூடி இருப்பதையே காட்டும்
ஸ்வார்த்த பரார்த்த கைங்கர்ய ரூப பல பேதமும் உண்டே
ப்ரியதம ஏவ வரணீயோ பவதி –உண்ணும் சோறு இத்யாதி என்று இருப்பவர்களே ப்ரியதமர்-

யமே வைஷ வ்ருணுதே / ப்ரஜாபதிஸ் த்வம் வேத / அம்ருதஸ் யைஷ சேது /
இவற்றின் தாத்பர்யங்களை ரஹஸ்யமாகவே உபதேசித்து அருள –
இவற்றை க்ரந்தப்படுத்தி –
பல தசையிலும் ஸ்வார்த்த பரமாயும் பரார்த்த பரமாயும் வாசி என்பதை
ஸ்ரீ வசன பூஷணம் ஆச்சார்ய ஹிருதயம் காட்டும்

தர்சன சாமானகார த்ருவா அநு ஸ்ம்ருதி ரூபம் பகவத் உபாசனம் ஹித தமம் அவிஹிதமம்
தச்ச சத ஷர ந்யாஸ வைசவாநர மது பூம தஹராதி பேதேன பஹு விதம் -தேசிகன் -நியாய பரி ஸூத்தி
பொறு மா நீள் படை திருவாய் மொழி ப்ரமேயம் -அவ்யாஜ உதார பாவாத் -தேசிகன் /
தருமாறு ஒரு ஏது அற -மா முனிகள் -விஷயீகாரம் நிர்ஹேதுகம் இருவருமே அருளிச் செய்தமை –

இத்தால் பகவத் அத்யந்த பாரதந்தர்யம் ஜீவ ஸ்வரூப யாதாம்யம் –
ஜீவன் ஸ்வ ரக்ஷண ப்ரவ்ருத்ய அநர்ஹன்
அவனுக்கு சித்த உபாய பூதனான பகவானே உபாயம்
அவன் முக மலர்த்திக்கு உறுப்பான கைங்கர்யமே பரம புருஷார்த்த லக்ஷண மோக்ஷம்

———————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வரவர குருவரர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ எறும்பு அப்பா திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ ப்ருஹதாரண்ய உபநிஷத் -நான்காம் அத்யாயம் –

September 13, 2018

அந்வந்த ப்ராஹ்மணம்-
அணு சிந்த சின்னது விசாரம்
ப்ரத்யர்த்தம் -தனக்குத் தோன்றுவது -ப்ரத்யகாத்மா-நாம் யார்
பராக் பிறருக்கு தோற்றுவது -பராக்கு பார்ப்பது –

ஜனகோ ஹ வைதேஹ ஆசாம் சக்ரே அத ஹ யஜ்ஞவல்க்ய ஆவவ்ராஜ தம் ஹோவாச
யஜ்ஞவல்க்ய கிம் அர்த்தம் அசாரீ பாஷூன் இச்சன் அன்வந்தான் இதி உபயம் ஏவ சம்ராத் இதி ஹோவாச -4-1-1-

தெரியாதவற்றை உபதேசித்தே கோ தானம் வாங்கிக் கொள்வேன் -தெரிந்தவற்றை சொல்லு என்ன சொல்கிறான் –

யத் தே கஷ்சித் அப்ரவீத் தத் ஷ்ரனவாமேதி அப்ராவின் மே ஜித்வா ஷைலினி வாக் வை ப்ரஹமேதி
யதா மாத்ர்மான் பிதர்மான் ஆச்சார்யவான் ப்ரூயாத் ததா தத் ஷைலினிர் அப்ரவீத் வாக் வை ப்ரஹ்மேதி
அவததோ ஹி கிம் ஸ்யாத் இதி அப்ரவீத் து தே தஸ்யாயதனம் ப்ரதிஷ்த்தம் ந மே ப்ரவீத் இதி ஏக பாத் வா ஏதத் சம்ராத்
இதி ச வை நோ ப்ரூஹி யஜ்ஞவல்க்ய வாக் ஏவாயதனம் ஆகாஷா ப்ரதிஷ்டித ப்ரஜ்ஜேதி ஏநத் உபாசித கா ப்ராஜ்ஞாதா
யஜ்ஞவல்க்ய வாக் ஏவ சம்ராத் இதி ஹோவாச வாசா வை சம்ராத் பந்து ப்ரஜ்ஞாயதே ரிக் வேதோ யஜூர் வேத சாம வேதோ
தர்வாங்கிரஸ இதிஹாச புராணம் வித்யா உபநிஷத ஸ்லோஹா சூத்ராணி அநு வியாக்யாநாநி வியாக்யாநாநிஸ்தம் ஹுதம்
ஆசீதம் பாயிதம் அயம் ச லோக பரஸ் ச லோக ஸர்வாணி ச பூதாநி வாகைவ சம்ராத் ப்ராஜ்ஞா யந்தே வாக் வை சம்ராத்
பரமம் ப்ரஹ்ம நைனம் வாக் ஜஹாதி ஸர்வாணி ஏனம் பூதாநி அபி ஷரந்தி தேவோ பூத்வா தேவான் ஆபேயதி
ய ஏவம் வித்வான் ஏதத் உபாஸ்தே ஹஸ்தி ர்ஷபம் சஹஸ்ரம் ததாமி இதி ஹோவாச
ஜனகோ வைதேஹ ச ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்ய பிதா மே மன்யத நானனுஷிஷ்ய ஹரேதேதி -4-1-2-

வாக்கு ப்ரஹ்மம் -தேவதை /பிரதிஷ்டா ஆஸ்ரயம் /ஆயத்தனம் இருப்பிடம் / ரஹஸ்ய நாமம் நான்கும் வேண்டும்
வாக்கு -தேவதை இடம் -ஆகாசத்தை ஆலம்பனம் -பிரஞ்ஞ -ரஹஸ்ய ஞானம் –

யத் ஏவ தே கஷ்சித் அப்ரவீத் தத் ஷ்ர்நவாமேதி அப்ரவீன் ம உதங்க ஸுலபாயன பிரானோ வை ப்ரஹமேதி
யதா மாத்ர்மான் பித்ர்மான் ஆச்சார்யவான் ப்ரூயாத் ததா தத் ஸுலபாயனோ ப்ரவீத் பிரானோ வை ப்ரஹமேதி
அப்ராணதோ ஹி கிம் ஸ்யாத் இதி அப்ரவீத் து தே
தாஸ் யாயதனம் ப்ரதிஷ்டிதம் ந மே ப்ரவீத் இதி ஏக பாத் வா ஏதத் சம்ராத் இதி ச வை நோ ப்ரூஹி யஜ்ஞவல்க்ய
பிராணா ஏவாயதனம் ஆகாஷா ப்ரதிஷ்டித பிரியம் இதி ஏநத் உபாஸீத கா ப்ரியதா யஜ்ஞவல்க்ய பிராண ஏவ சம்ராத்
இதி ஹோவாச பிராணஸ்ய வை சம்ராத் காமாயா யாஜ்யம் யாஜயாதி அப்ரதி க்ரஹ்யஸ்ய பிரதி க்ரஹ்நாதி
அபி தத்ர வதாஷங்கம் பவதி யாம் திஷாம் ஏதி பிராணஸ் யைவ சம்ராத் காமாய பிரானோ வை சம்ராத் பரமாம் ப்ரஹ்ம
நைனம் பிரானோ ஜகாதி ஸர்வாணி ஏனம் பூதாநி அபிக் க்ஷரந்தி தேவோ பூத்வா தேவான் அப்யேதி ய ஏவம் வித்வான்
ஏதத் உபாஸ்தே ஹஸ்திஸ் ஸபாம் சஹஸ்ரம் தாதாமி இதி ஹோவாச
ஜனகோ வைதேஹ ச ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்ய பிதா மேமன்யத நானானு சிஷ்ய ஹரேதேதி –4-1-3-

உதங்கர் பிராண தேவதை இடம் -மூல பிரகிருதி இடம் -பிரியம் ரஹஸ்ய நாமம்

யத் ஏவ தே கஷ்சித் அப்ரவீத் தத் ஷ்ர்நவாமேதி அப்ரவீன் மே பர்குர் வார்ஷ்ண சஷூர் வை ப்ரஹ்மேதி
யதா மாத்ர்மான் பித்ர்மான் ஆச்சார்யவான் ப்ரூயாத் ததா தத் வார்ஷ்னோப்ரவீத் சஷூர் வை ப்ரஹ்மேதி
அபஷ்யதோ ஹி கிம் ஸ்யாத் இதி அப்ரவீத் து தே தஸ்யாயதனம் ப்ரதிஷ்டிதம் ந மே ப்ரவீத் இதி ஏக பாத் வா ஏதத்
சம்ராத் இதி ச வை நோ ப்ரூஹி யஜ்ஞவல்க்ய சஷூர் ஏவயதனம் ஆகாசா ப்ரதிஷ்டிதா சத்யம் இதி ஏதத் உபாஸீத
கா சத்யதா யஜ்ஞவல்க்ய சஷூர் ஏவ சம்ராத் இதி ஹோவாச சஷூசா வை
சம்ராத் பஷ்யந்தம் ஆஹு அத்ராஷசீர் இதி ச ஆஹா அத்ரஷ்சம் இதி தத் சத்யம் பவதி சஷூர் வை சம்ராத்
பரமம் ப்ரஹ்ம நைனம் சஷூர் ஜஹாதி சர்வானி ஏனம் பூதாநி அபிக்ஷரந்தி தேவோ பூத தேவான் அப்யேதி
ய ஏவம் வித்வான் ஏதத் உபாஸ்தே ஹஸ்தி ர்ஷபாம் சஹஸ்ரம் ததாமி இதி ஹோவாச ஜனகோ வைதேஹ
ச ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்ய பிதா மேமந்த்யத நானா நு சிஷ்ய ஹரேதேதி -4-1-4-

சஷூர் தேவதை -ஆகாசம்-மூல பிரகிருதி -சத்யம் ரஹஸ்ய ஞானம்

யத் ஏவ தே கஷ்சித் அப்ரவீத் தத் ஷ்ர்நவாமேதி அப்ரவீண் மே கர்த்தபீ விபீதோ பாரத்வாஜ ஷ்ரோத்ரம்
வை ப்ராஹ்மேதி யதா மாத்ர்மான் பித்ர்மான் ஆச்சார்யவான் ப்ரூயாத் ததா தத் பாரத்வாஜோ ப்ரவீத்
ஷ்ரோத்ரம் வை ப்ராஹ்மேதி அஷ்ர்ன்வதோ ஹி கிம் ஸ்யாத் இதி அப்ரவீத் து தே தஸ்யாயதனம் ப்ரதிஷ்டிதம்
ந மே ப்ரவீத் இதி ஏக பாத் வா ஏதத் சம்ராத் இதி ச வை நோ ப்ரூஹி யஜ்ஞவல்க்ய ஷ்ரோத்ரம் ஏவாயதனம்
ஆகாஷா ப்ரதிஷ்டித அனந்தைதி ஏனாத் உபாஸீத கா அனந்ததா யஜ்ஞவல்க்ய திஷ ஏவ சம்ராத் இதி ஹோவாச
தஸ்மாத் வை சம்ராத் அபி யாம் காம் ச திஷாம் கச்சதி நைவாஸ்ய அந்தம் கச்சதி அநந்தா ஹி திஷ திசோ வை
சம்ராத் ஷ்ரோத்ரம் ஸ்ரோத்ரம் வை சம்ராத் பரமம் ப்ரஹ்ம நைனம் ஷ்ரோத்ரம் ஜகதி ஸர்வாணி ஏனம் பூதாநி அபிக்ஷரந்தி
தேவோ பூத்வா தேவான் அப்யேதி ய ஏவம் வித்வான் ஏதத் உபாஸ்தே ஹஸ்திர்ஷபம் சஹஸ்ரம் ததாமி
இதி ஹோவாச ஜனகோ வைதேஹ ச ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்ய பித மேமன்யதா நானாநுஸிஷ்ய ஹரேதேதி -4-1-5-

காது தேவதை –ஆகாசம் மூல பிரகிருதி -அநந்த-முடிவில்லா செல்வம்

யத் ஏவ கஷ்சித் தத் ஷ்ர்நவாமேதி அப்ரவீன் சத்யகாமோ ஜாபால மநோ வை ப்ராஹ்மேதி யதா
மாத்ர்மான் பித்ர்மான் ஆச்சாரியாவான் ப்ரூயாத் ததா தஜ் ஜாபாலோ ப்ரவீத் மநோ வை ப்ராஹ்மேதி
அமனசோ ஹி கிம் ஸ்யாத் இதி அப்ரவீத் து தே தஸ்யாயதனம் ப்ரதிஷ்டிதம் ந மே ப்ரவீத்
இதி ஏகபாத் வா ஏதத் சம்ராத் இதி ச வை நோ ப்ருஹி யஜ்ஞாவல்க்ய மன ஏவாயதனம் ஆகாஷ ப்ரதிஷ்டித
அனந்த இதி ஏனத் உபாஸீத கா ஆனந்ததா யஜ்ஞாவல்க்ய மன ஏவ சம்ராத் இதி ஹோவாச மனசா வை சம்ராத்
ஸ்த்ரீயம் அபிஹார்யதே தஸ்யாம் பிரதி ரூப புத்ரோ சம்ராத் பரமம் ப்ரஹ்ம நைனம் மநோ ஜஹாதி
ஸர்வாணி ஏனம் பூதாநி அபிக்ஷரந்தி தேவோ பூத்வா தேவான் அப்யேதி ய ஏவம் வித்வான் ஏதத் உபாஸ்தே
ஹஸ்தி ர்ஷபம் சஹஸ்ரம் ததாமி இதி ஹோவாச ஜனகோ வைதேஹ ச ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்ய
பித மேமன்யத நாநநுசிஷ்ய ஹரேதேதி -4-1-6-

மனஸ் –ஆனந்தம் ரஹஸ்ய நாமம்

யத் ஏவ கஷ்சித் அப்ரவீத் தத் ஷ்ர்நவாமேதி அப்ரவீண் மே விதக்தா ஷகல்ய ஹ்ரதயம் வை ப்ராஹ்மேதி
யதா மாத்ர்மான் பித்ர்மான் ஆச்சார்யவான் ப்ரூயாத் ததா தத் ஷாகல்யோப்ரவீத் ஹ்ர்தயம் வை ப்ராஹ்மேதி
அஹ்ர்தயஸ்ய ஹி கிம் ஸ்யாத் இதி அப்ரவீத் து தே தஸ்யாயதனம் ப்ரதிஷ்டிதம் ந மே ப்ரவீத்
இதி ஏக பாத் வா ஏதத் சம்ராத் இதி ச வை நோ ப்ரூஹி யஜ்ஞவல்க்ய ஹ்ர்தயம் ஏவாயதனம் ஆகாஷ ப்ரதிஷ்டித
ஸ்திதிர் இதி ஏனாத் உபாஸீதா கா ஸ்திதிதா யஜ்ஞவல்க்ய ஹ்ர்தயம் ஏவ சம்ராத் இதி ஹோவாச ஹ்ர்தாயம் வை சம்ராத்
ஸர்வேஷாம் பூதானாம் ஆயதனம் ஹ்ர்தயம் வை சம்ராத் ஸர்வேஷாம் பூதானாம் ப்ரதிஷ்டித ஹ்ர்தயே ஹி ஏவ சம்ராத்
ஸர்வாணி பூதாநி ப்ரதிஷ்ட்டிதானி பவந்தி ஹ்ர்தயம் வை சம்ராத் பரமம் ப்ரஹ்ம நைனம் ஹ்ர்தயம் ஜஹாதி
ஸர்வாணி ஏனம் பூதாநி அபிக்ஷரந்தி தேவோ பூத்வா தேவான் அப்யேதி ய ஏவம் வித்வான் ஏதத் உபாஸ்தே ஹஸ்தி ர்சபம் சஹஸ்ரம்
ததாமி இதி ஹோவாச ஜனகோ வைதேஹ ச ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்ய பிதா மேமன்யதா நாநாநு சிஷ்ய ஹரேதேதி -4-1-7-

ஹிருதய ப்ரஹ்மம் -தேவதை -மூல பிரகிருதி ஆஸ்ரயம் -ஸ்திதி நிலைப்பாடு -ரஹஸ்ய நாமம்
நான்கையும் சொல்லாமல் கோ தானம் கொள்ள மாட்டேன் மேலே சொல்வேன்

———————————————-

இந்திரியங்கள் -மனம்-நினைக்க -புத்தி -உறுதி எடுக்க -மூன்றும் பாதிக்கப்பட்டாலும் –
சில தருணங்களில் மனஸ் புத்தி -கொஞ்சம் நினைக்க சூழலில் இருந்து வெளி வரலாம் -இதுக்கே ஆச்சார்ய உபதேசம் –
ப்ரஹ்மம் உள்ளேயே இருந்து சமயம் பார்த்து -பொறி கிளம்புமா போலே –
பரபக்தி ஞான தசை -சுக துக்கம் சம்ச்லேஷ விஸ்லேஷம் -பர ஞானம் தசை மானஸ சாஷாத்காரம் -பரம பக்தி தசை- பிராப்தி

இந்த்ர ப்ராஹ்மணம் -அடுத்து –
வலது கண்ணில் அஷி புருஷன் -இடது கண்ணில் பிராட்டி -இருவரும் சேர்ந்து ஜீவாத்மாவை அனுபவிக்க -இடம் சரீரம் –
ஸ்வாமி சொத்தை அனுபவிக்க வேண்டுமே –

ஜனகோ ஹ வைதேஹ கூர்சாத் உபவசர்ப்பன் உவாச நமஸ் தேஸ்து யஜ்ஞாவல்க்ய அநு மா சாதீதி ச ஹோவாச
யதா வை சம்ராத் மஹாந்தம் அத்வானம் யேஷ்யன் ரதம் வா நாவம் வா சமாததீத ஏவம் ஏவைதாபிர்
உபநிஷத்பி ஸமாஹிதாம் ஆசி ஏவம் பிருந்தாராக ஆத்ய சன் ஆதீத வேத யுக்த உபநிஷத்க இதோ விமுக்யமான
க்வ கமிஷயஸீதி நாஹம் தத் பகவான் வேத யத்ர காமிஷ்யாமீதி அத வை தேஹம் தத் வக்ஷ்யாமி
யத்ர கமிஷ்யஸீதி ப்ரவீது பகவான் இதி -4-2-1-

உடலை விட்டு எங்கு போகிறார் –எதுக்கு வந்தேன் எப்படி போவேன் எங்கே போவேன் எதுக்காக மீண்டும் பிறவி இது தானே நம் கேள்விகள்-
த்யானத்துடன் சேர்ந்தே கர்மங்கள் செய்தால் அதிருஷ்ட ரூபமான சக்தி உண்டாகும்
மம ஸூத-மம காரம் விட்டவனுடைய மம காரம் -அவளுடைய பெருமை சொல்ல வைக்கும் –

இந்தோ ஹ வை நாமைச யோ யம் தஷிணே ஷன் புருஷ தம் வா ஏதம் இந்தம் சந்தம் இந்த்ர
இதி ஆகாஷதே ப்ரோக்ஷணைவ பரோக்ஷ ப்ரியா இவ ஹி தேவா ப்ரத்யக்ஷ த்விஷா–4-2-2-

இந்திரன்–இதி பரம ஐஸ்வர்யன் பர ப்ரஹ்மம் வலது கண்ணில் –

அதைதத் வாமேஷணி புருஷ ரூபம் ஏஷாஸ்ய பத்னீ விராட் தயோர் ஏச சம்ஸ்தாவோ ய ஏஸோ
அந்தர் ஹ்ருதய ஆகாஷ அதைநயோர் ஏதத் அன்னம் ய எஸோ அந்தர் ஹ்ருதயே லோஹித பிண்ட
அதைநயோர் ஏதத் பிராவரணம் யத் ஏதத் அந்தர் ஹ்ருதயே ஜாலகம் இவ அதைநயோர்
ஏச ஷ்ர்த்தி சம்சரணி யஸா ஹ்ருதயாத் ஊர்த்வ நாடி உச்சாரதி யதா கேச சஹஸ்ரதா பின்ன ஏவம் அஸ்யைதா
ஹிதா நாம நாத்யோ அந்தர் ஹ்ருதயே ப்ரதிஷ்டித பவந்தி ஏதாபிர் வா ஏதத் ஆச்ரவத் ஆச்ரவதி
தஸ்மாத் ஏச பிரவிவிக்தாஹாரதரைவைவ பவதி அஸ்மாச் சரீராத் ஆத்மன -4-2-3-

பத்னி மஹா லஷ்மீ இடது கண்ணில் -ஸ்ரீ –
இவர்களுக்கு -புறப்பாடு ஆனபின்பு ஷேம தளிகை -72000-நாடி –
101-நாடி விசேஷங்கள் -ஸூஷ்மா நாடி –மற்றவை வஸ்திரம் –ஹிதம் -நாடுகளுக்கு பெயர் –
ப்ரஹ்ம ரந்தரம்-மூலம் வெளியே -பெருமாள் வழி காட்ட -கண்களில் மிதுனத்தை சேவித்து ஜீவன் போகிறான்-

தஸ்ய பிராசி திக் பிராஞ்ச பிராணா தக்ஷிணா திக் தஷிணே பிராணா பிரதீசி திக் பிரதீயஞ்ச பிராணா
உதீசி திக் உதாஞ்ச பிராணா ஊர்த்வ திக் ஊர்த்வா பிராணா அவாசி திக் அவாஞ்ச பிராணா
ர்வா திசா சர்வே பிராணா ச ஏச நேதி ஆத்மா அக்ர்ஹ்யதே ந ஹி க்ராஹ்யதே
அஷீர்ய ந ஹி ஷீர்யதே அசஞ்சு ந ஹி சஜாயதே அசிதோ ந வியாததே
ந ரிஷ்யதி அபயம் வை ஜனக ப்ராப்தோ அசி இதி ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்ய ச ஹோவாச ஜனகோ
வைதேஹ அபயம் த்வா கச்சதாத் யஜ்ஞவல்க்யயோ ந பகவான் அபயம் வேதயசே
நமஸ் தேஸ்து இமே விதேஹா அயம் அஹம் அஸ்மீதி -4-2-4-

காது சப்தத்தை தானே க்ரஹிக்கும் -ஜீவன் புலன்களை விட்டு போக -எப்படி அனுபவிப்பார்
புலன்கள் -மனம் -ஞானத்தில் ஒன்றி -இது தான் கருவி –
பயம் அற்ற குறை அற்ற ப்ரஹ்மம் -இதனால் பசி தாகம் இல்லாமல் இப்படி மட்டும் இல்லை என்றே –
அறிந்தவன் -இருட்டினால் உள்ள பயம் அற்றவன் ஆகிறான் –

———————————————————

ஜ்யோதிர் ப்ராஹ்மணம்

ஜனகன் ஹ வைதீகம் யஜ்ஞவல்க்ய ஜகாம ச மேனே ந வாதிஷ்ய இதி அத ஹி யஜ் ஜனகஸ் ச வைதேஹோ
யஜ்ஞவல்க்யஸ் ச அக்னி ஹோத்ரே சமுதாதே தஸ்மை ஹ யஜ்ஞவல்க்யோ வரம் ததவ் ச ஹ காம ப்ரஷ்னம்
ஏவ வாவ்ரே தம் ஹாஸ்மை ததவ் தம் ஹ சம்ராத் ஏவ பூர்வ பப்ராச்ச -4-3-1-

விதி இல்லாமல் ப்ரஹ்ம ஞானம் பற்றி எது கேட்டாலும் சொல்லுவேன்
ஜீவனுக்கு ஒளி கொடுப்பது யார் –

யஜ்ஞவல்க்ய கிம் ஜ்யோதிர் அயம் புருஷ இதி ஆதித்ய ஜ்யோதி சம்ராத் இதி ஹோவாச ஆதித்யே நைவாயம்
ஜ்யோதிஷாஸ்தே பல்யயதே கர்ம குருதே விபல்யேதீதி ஏவம் ஏவைதாத் யஜ்ஞவல்க்ய-4-3-2–

சூர்யன் பதில் இரவில் யார் அடுத்த கேள்வி-

அஸ்தம் இத ஆதித்யே யஜ்ஞவல்க்ய கிம் ஜ்யோதிர் ஏவாயம் புருஷ இதி சந்த்ரமா ஏவாஸ்ய
ஜ்யோதிர் பவதி சந்த்ரமாசைவாயம் ஜ்யோதிஷாஸ்தே பல்யயதே கர்ம குருதே விபல்யேதீதி
ஏவம் ஏவைதாத் யஜ்ஞவல்க்ய-4-3–3-

சந்திரன் -பதில் -அதனால் நிற்கிறார் இத்யாதி -அவரும் இல்லாவிடில் மீண்டும் மீண்டும் இதே போலே –

அஸ்தம் இத ஆதித்யே யஜ்ஞவல்க்ய சந்திரமசி அஸ்தம் இதே கிம் ஜ்யோதிர் ஏவாயம் புருஷ
இதி அக்னிர் ஏவஸ்ய ஜ்யோதிர் பவதி அக்னி நைவாயம் ஜ்யோதிஸ் ஆஸ்தே பலயயதே கர்ம குருதே
விபல்யேதீதி ஏவம் ஏவைதத் யஜ்ஞவல்க்ய-4-3-4-

அஸ்தம் இதே ஆதித்யே யஜ்ஞவல்க்ய சந்திரமசி அஸ்தம் இதே ச ஆந்தே அக்னவ் கிம்
ஜ்யோதிர் ஏவாயம் புருஷ இதி வாக் ஏவஸ்ய ஜ்யோதிர் பவதி வாகை வாயம் ஜ்யோதிஸ் அஸ்தே
பல்யயதே கர்ம கருதே விபல்யேதி தஸ்மாத் வை சம்ராத் அபி யத்ர பாநிர் ந விநிர்ஜனாயதே
அத யத்ர வாக் உச்சரதி உபைவ தத்ர நியேதீதி ஏவம் ஏவைதத் யஜ்ஞவல்க்ய -4-3-5-

அக்னி -நக்ஷத்ரம் -வாக் -பேசி அறியலாம் ஒன்றுமே இல்லா விட்டாலும்

அஸ்தம் இதே ஆதித்யே யஜ்ஞவல்க்ய சந்திரமசி அஸ்தம் இதே ச ஆந்தே அக்னவ் ச அந்தாயாம் வாகி கிம்
ஜ்யோதிர் ஏவாயம் புருஷ இதி ஆத்மை வாஸ்ய ஜ்யோதிர் பவதி ஆத்ம நைவாயம்
ஜ்யோதிஸ் அஸ்தே பல்யயதே கர்ம கருதே விபல்யேதி இதி -4-3-6-

பஞ்சாயதி விடாமல் சொல்லி பாதுகாத்து –
ஆத்மா ஒளி விடும்

கதம ஆத்மேதி யோ அயம் விஞ்ஞான மய ப்ராணேசு ஹ்ர்தி அந்தர் ஜ்யோதி புருஷ ச ஸமான சன்
உபவ் லோகாவ் அநு சஞ்சரதி த்யாயதீவ லேலாயதீவ ச ஹி ஸ்வப்நோ பூத்வா
இமாம் லோகம் அதிக்ரமாதி ம்ர்த்யோ ரூபாணி-4-3-7-

ஸ்வப்னம் தூக்கம் பற்றி மேலே சொல்லி அப்புறம் தான் மோக்ஷம் -நீண்ட துயில் தானே முடிதல்-
லோகத்தில் உள்ள நினைவே ஸ்வப்னத்தில் வரும் —
ஆத்மா ஞான மயம் -ஞான ஆஸ்ரயம் -இரண்டும் உண்டே -தானே ஞானம் -மண் குடம் -ஆத்மா ஞானத்தால் ஆக்கப் பட்டு –
ஞானத்தை பண்பாகவும் கொண்டு இருக்கும் –
அவரே ஞானம் நான் நான் என்பர் -அவருக்கு ஞானம் இது கடிகாரம் என்பது போலே –
நான் மனத்தால் பார்க்கிறேன் -வேற்றுமை உருபு -மனம் ஆத்மா வேறே வேறே காட்டும்
நான் மூச்சு விடுகிறேன் பிராணனின் ஆத்மா வேறே வேறே –
ஜ்யோதி மயம் -இரண்டு லோகத்துக்கு போய் போய் வரும் -ஸ்வப்ன லோகம் இந்த லோகம்
சம்சார துக்கம் தொலைத்து -புண்ய பாபம் படியே ஸ்வப்னம்
ஜாக்ரத் தசை முழித்து சுக துக்கம் கர்மங்கள் முழித்து
ஸ்வப்ன-மனஸ் மட்டும் செயல் -கர்மங்கள் செயல் படும் -சின்ன பாப புண்ய பலன்கள் அனுபவம் –
அப்புறம் மனாஸ் அடங்கி பிராணன் ஆத்மா மட்டும் ஸூஷ்ப்தி தசை -கர்மங்கள் பாதிப்பு இல்லாமல்
ப்ரஹ்மத்துடன் ஒன்றி -அனுபவம்
மோக்ஷம் -கர்மம் நித்தியமாக இல்லை –
இங்கு கர்மங்கள் தாதகாலிகமாக செயல் பட வில்லை
சுக துக்கம் இரண்டும் இல்லை இதில் அங்கு சுகம் நிரதிசயமாக உண்டே –
இரண்டு சரீரத்துக்கு வாசி உண்டு -நம்மை நாமே பார்த்து கொள்ளுவோம் -பிராணன் கண் காது இங்கே தான் இருக்கும்
அங்கு தர்ம பூத ஞானம் மட்டும் -பொம்மலாட்டம் -பர காய பிரவேசம் இது கொண்டே
இந்த ஸ்ருஷ்டியும் ப்ரஹ்மமும் தான் -தண்டனை காவலாளி தானே கொடுக்க வேண்டும் –
இதுவும் அனுக்ரஹம் -சின்ன பாபம் தொலைக்க தானே -இந்த ரூபத்தில் –
முன்னோட்ட பாதை -சந்த்யா போலே ஸ்வப்னம் -அதுக்கு வெள்ளோட்டம் இது-
ஞானம் உண்டே -வைராக்யம் வளர்ந்து ப்ரஹ்மம் அடைய முயல்வான் –
முழுக்க முழித்து சுக அனுபவம் கர்மம் ஒளிந்து பிராகிருதம் இல்லாமல் திவ்யமான மனம் சரீரம் புலன்கள் அங்கே
பல தடவை போய் வந்து போய் தானே இந்த நிலைமை –

ச வா அயம் புருஷோ ஜாயமான சரீரம் அபி சம்பத்யமான பாப்மபி ஸம்ஸ்ர்ஜியதே
ச உத் க்ரமான் ம்ர்யமான பாப்மனோ விஜகாதி–4-3-8-

தஸ்ய வா ஏதஸ்ய புருஷஸ்ய த்வே ஏவ ஸ்தானே பவத இதம் ச பர லோக ஸ்தானம்
ச சந்த்யம் த்ரிதீயம் ஸ்வப்ன ஸ்தானம்
தஸ்மிந் சந்தயே ஸ்தானே திஷ்டன் உபே ஸ்தானே பச்யதி இதம் ச பர லோக ஸ்தானம்
ச அத யதாக்ரமோ அயம் பர லோக ஸ்தானே பவதி
தம் ஆக்ரமம் ஆக்ரம்ய உபயான் பாப்மன ஆனந்தம்ஸ் ச பச்யதி ச யத்ர ப்ரஸ்வபிதி
அஸ்ய லோகஸ்ய சர்வாவதோ மாத்ரம் அபாதாய ஸ்வயம் விஹத்ய ஸ்வயம் நிர்மாய ஸ்வேந பாஸா
ஸ்வேந ஜ்யோதிஸா பிரஸ்வபிதி அத்ராயம் புருஷ ஸ்வயம் ஜ்யோதிர் பவதி -4-3-9-

வேறே வேறே சரீரம் கொண்டு -அனுபவம்-

ந தத்ர ரத ந ரத யோகா ந பந்தானோ பவந்தி அத ரதான் ரத யோகான் பத ஸ்ர்ஜதே
ந தத்ர அனந்த முத ப்ரமுதஸ் ஸ்ர்ஜதே ந தத்ர வேஷந்த புஷ்கரின்ய ஷ்ரவந்தோ பவந்தி
அத வேஷாந்தன் புஷ்கரிணி ஸ்ரவந்தி ஸ்ர்ஜதே ச ஹி கர்த்தா –4-3-10-

இவனுக்கு விருப்பப்பட்ட படி லோகமே ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டு –
ஆனந்தம்–பார்த்தாலே பெறுவது -/முதம் -அடைந்ததால் பெறுவது /பிரமோதம் அடைந்து அநுபவத்தால் வருவது
மூன்றும் கிடைக்கும் இங்கே –
கர்மாதீனமாக ஸ்ருஷ்ட்டி -நினைத்தபடி மீண்டும் பார்க்க முடியாதே –

தத் ஏதே ஸ்லோஹா பவந்தி ஸ்வப்னேன சரீரம் அபிப்ராஹத்யா சுப்தவ் சுப்தான் அபி சஷஸீதி சுக்ரம் ஆதாய
புனர் ஐதி ஸ்தானம் ஹிரண்மய புருஷ ஏக ஹம்ஸ -4-3-11-

மனமும் அடங்கி அடுத்த தசை —

ப்ராணேநே ரக்ஷன் அவரம் குலாயம் பஹிஸ் குலாயாத் அம்ர்தஸ் சரித்வா ச ஈயதே அமர்தோ
யத்ர காமம் ஹிரண்மய புருஷ ஏக ஹம்ஸ -4-3-12-

சரீரம் ஆத்மா இங்கேயே தான் -ஞானம் மட்டுமே வெளியில் ஸ்வப்ன தசை பிராணனை வைத்து பாதுகாத்து இருப்பார் இங்கே ஆத்மாவே

ஸ்வப்நான்த உச்சாவாசம் ஈயமானோ ரூபாணி தேவா குருதே பஹுனி உதேவ ஸ்த்ரீபி ஸஹ
மோதமான ஜக்சத் உதேவாபி பயானி பஸ்யன் -4-3-13-

ஆராமம் அஸ்ய பஸ்யந்தி ந தம் பச்யதி கஸ்சன இதி தம் நாயதம் போதயேத் இதி ஆஹு துர்பிசாஜ்யம்
ஹாஸ்மை பவதி யம் ஏச ந பிரதிபத்யதே அதோ கல்வ் ஆஹு ஜாகரித-தேஸா ஏவாஸ்யைச யானி
ஹி ஏவ ஜாக்ரத் பச்யதி தானி ஸ்புட இதி அத்ராயம் புருஷ ஸ்வயம் ஜ்யோதிர் பவதி இதி சோ
அஹம் பகவதே சஹஸ்ரம் ததாமி அத ஊர்த்வம் விமோஷய ப்ரூஹீதி -4-3-14-

ச வா ஏச ஏதஸ்மின் ஸம்ப்ரஸாதே ரத்வா சரித்வா த்ரஸ்வைவ புண்யம் ச பாபம் ச புனா பிரதி நியாயம்
பிரதி யோனி ஆத்ரவதி ஸ்வப்நா யைவ ச யத் தத்ர கிம் சித் பச்யதி அனன்வாகதஸ் தேன பவதி அசங்கோ ஹி
அயம் புருஷ இதி ஏவம் ஏவைதத் யஜ்ஞவல்க்ய சோ அஹம் பகவதே சஹஸ்ரம்
ததாமி அத ஊர்த்வம் விமோஷ யைவ ப்ரூஹீதி–4-3-15-

தூங்குபவனை சட்டு என்று எழுப்ப கூடாதே -நிதானம் வேண்டும் – -சஷூர் காது அங்கே அங்கே இருக்க வேண்டும்

ச வா ஏச ஏதஸ்மின் ஸ்வப்நே ரத்வா சரித்வா த்ர்ஷ்ட்வைவ புண்யம் ச பாபம் ச புன பிரதி நியாயம்
பிரதி யோனி ஆத்ரவதி புத்தாந்தாயைவ ச யத் தத்ர கிம் சித் பச்யதி அனன்வாகதஸ் தேன பவதி
அசங்கோ ஹி அயம் புருஷ இதி ஏவம் ஏவைதாத் யஜ்ஞாவல்க்ய ச அஹம் பகவதே சஹஸ்ரம்
ததாமி அத ஊர்த்வம் விமோஷ யைவ ப்ரூஹீதி-4-3-16-

நிஜ வாழ்வை விட ஸ்வப்ன லோகத்தில் அழுக்கு கொஞ்சம் -பிறர் சொல்வதை கேட்க வேண்டாமே-

ச வா ஏச ஏதஸ்மின் புத்தாந்தே ரத்வா சரித்வா த்ர்ஷ்ட்வைவ புண்யம் ச பாபம் ச
புன பிரதி நியாயம் பிரதி யோனி ஆத்ரவதி -4-3-17-

தத் யதா மஹா மத்ஸ்ய உபே கூலே அனுசம்சரதி பூர்வம் சா பரம் ச ஏவம் ஏவாயம்
புருஷ ஏதவ் உபாவ் அந்தவ் அனுசம்சரதி ஸ்வப் நான்தம் ச புத்தாந்தம் ச -4-3-18-

கங்கையில் மீன் இக்கரை அக்கரை துள்ளி விளையாடுவது போலே இரண்டு லோகங்களிலும் –

தத் யதஸ்மின் ஆகாஸே ஷ்யேன வா சுபர்னோ வா விபரிபத்ய ஷ்ராந்த சம்ஹத்ய பஷவ் சம்லயாயைவ த்ரியதே
ஏவம் ஏவாயம் புருஷ ஏதஸ்மா அந்தாய தாவதி யத்ர ந கம் சன காமம் காமயதே ந கம் சன ஸ்வப்நம் பஸ்யதி -4-3-19-

த வா அஸ்யைதா ஹிதா நாம நாத்ய யதா கேசா சஹஸ்ரதா பின்னா தாவதானிம்னா திஷ்டந்தி சுக்லஸ்ய நிலஸ்ய
பிங்கலஸ்ய ஹரிதஸ்ய விச்சாயயதி கர்தம் இவ பததி யத் ஏவ ஜாக்ரத் பயம் பச்யதி தத் அத்ராவித்யயா மன்யதே
அத யத்ர தேவ இவ ராஜேவ அஹம் ஏவேதம் சர்வோ அஸ்மீதி மன்யதே ச அஸ்ய பரமோ லோக -4-3-20-

கர்ம பாதிப்பு இல்லை -முழுவதும் தொலைய வில்லை -நாடிகள் தலை நோக்கி போக – வர்ண ஜலம் போலே வண்ண ஒளி -மணம் மிக்கு

தத் வா அஸ்யையத் அதிசந்தோ அபஹத பாப்மாப்யம் ரூபம் தத் யதா பிரியயா ஸ்த்ரியா சம்பரிஷ்வக்தோ
ந பாஹ்யம் கிம் சன வேத நாந்தரம் ஏவம் ஏவாயம் புருஷ பிராஞ்சே நாத்மனா சம்பரிஷ்வக்தோ
ந பாஹ்யம் கிம் சன வேத நாந்தரம் தத் வா அஸ்யைதத் ஆப்த காமம் ஆத்ம காமம் அ காமம் ரூபம் சோகாந்தரம் -4-3-21-

ப்ரஹ்மத்தை அணைத்து-மனைவி ஜீவன் லோக பார்த்தா ப்ரஹ்மம் -வெளியில் ஒன்றும் அறியாமல்
மனசும் வேலை செய்யாதே -கர்மம் காமம் வேலை செய்யாமல்

அத்ர பிதா அபிதா பவதி -மாதா மாதா லோகா அலோகா தேவா அதேவா வேதா அவேதா அத்ர ஸ்தேநோ அஸ்தேநோ பவதி
ப்ரூநஹ் அப்ரூநஹா சண்டாளோ அசண்டாளா பவ்ல்கச அபவ்ல்கச ஸ்ரமனோ அஸ்ரமணா தாபசோ அதாபசா அனன்வாகததம்
அனன்வாகதம் பாபேன தீர்னோ ஹி ததா சர்வான் சோகான் ஹ்ருதயஸ்ய பவதி -4-3-22-

லயம் அடைந்த பின்பு பிதா மாதா லோகம் ஒன்றும் அறியாமல் ப்ரஹ்மத்தை அனுபவித்து-
சுவை இத்யாதி எல்லாம் ப்ரஹ்மமே -தண்ணீர் தண்ணீர் கலந்து போலே-
மழுங்கப்படிக்கப்பட்ட தர்ம பூத ஞானம் -ஸ்வப்ன லோகம் –

யத் வை தன் ந பச்யதி பஸ்யன் வை தன் ந பச்யதி ந ஹி த்ரஸ்துர் த்ரஸ்தேர் விபரிலோப வித்யதே
அவினாஷித்வாத் ந து தத் த்விதீயம் அஸ்தி ததோன் யத் விபக்தம் யத் பஷ்யேத் -4-3-23-

யத் வை தன் ந ஜிக்ரதி ஜிக்ரன் வை தன் ந ஜிக்ரதி ந ஹி க்ஹ்ராதுர் க்ஹ்ராதேர் விபரிலோப வித்யதே
அவினாஷித்வாத் ந து தத் த்விதீயம் அஸ்தி ததோன் யத் விபக்தம் யத் ஜிக்ஹ்ரேத் -4-3-24-

யத் வை தன் ந ரஸ்யதி ரஸ்யன் வை தன் ந ரசயதி ந ஹி ரசயிது ரசயதேர் விபரிலோப வித்யதே
அவினாஷித்வாத் ந து தத் த்விதீயம் அஸ்தி ததோன் யத் விபக்தம் யத் ரசயேத் -4-3-25-

யத் வை தன் ந வததி வதன் வை தன் ந வததி ந ஹி வக்துர் வக்தேர் விபரிலோப வித்யதே
அவினாஷித்வாத் ந து தத் த்விதீயம் அஸ்தி ததோன் யத் விபக்தம் யத் வதேத் -4-3-26-

யத் வை தன் ந ஸ்ர்நோதி ஸ்ர்ன்வன் வை தன் ந ஸ்ர்நோதி ந ஹி ஸ்ரோது ஸ்ருதேர் விபரிலோப வித்யதே
அவினாஷித்வாத் ந து தத் த்விதீயம் அஸ்தி ததோன் யத் விபக்தம் யத் ஸ்ர்ப்னுயாத் -4-3-27-

யத் வை தன் ந மனுதே மன்வானோ வை தன் ந மனுதே ந ஹி மந்துர் மதேர் விபரிலோப வித்யதே
அவினாஷித்வாத் ந து தத் த்விதீயம் அஸ்தி ததோன் யத் விபக்தம் யத் மன்வீத -4-3-28-

யத் வை தன் ந ஸ்ப்ர்சதி ஸ்ப்ர்சன் வை தன் ந ஸ்ப்ர்சதி ந ஹி ஸ்ப்ர்ஸ்து ஸ்ப்ர்ஸ்தேர் விபரிலோப வித்யதே
அவினாஷித்வாத் ந து தத் த்விதீயம் அஸ்தி ததோன் யத் விபக்தம் யத் ஸ்ப்ர்ஸ்சேத் -4-3-29-

யத் வை தன் ந விஞ்ஞானாதி விஞ்ஞானன் வை தன் ந விஞ்ஞாநாதி ந ஹி விஞ்ஞானாதுர் விஞ்ஞானாதேர் விபரிலோப வித்யதே
அவினாஷித்வாத் ந து தத் த்விதீயம் அஸ்தி ததோன் யத் விபக்தம் யத் விஞ்ஞாநீயாத் -4-3-30-

யத்ர வ அன்யத் இவ ஸ்யாத் தத்ர அன்யோன்யத் பஸ்யேத் -அன்யோன்யஜ் ஜிக்ரேத் -அன்யோன்யத் ரசயேத் –
அன்யோன்யத் வதேத் -அன்யோன்யத் ஸ்ர்நுயாத் அன்யோன்யன் மன்விதா -அன்யோன்யத் ஸ்ப்ர்சேத் –
அன்யோன்யத் விஞ்ஞாநீயாத் -4-3-31-

சலில ஏகோ த்ரஸ்த்தா த்வைதோ பவதி ஏச ப்ரஹ்ம லோக சம்ராட் இதி ஹைனம் அநு ஷசச யஜ்ஞவல்க்ய
ஏசாஸ்ய பரமா கதி ஏசாஸ்ய பரமா சம்பத் ஏசாஸ்ய பரமோ லோகா ஏசாஸ்ய பரம ஆனந்த
ஏசாஸ்யைவ அனந்தஸ்ய அன்யானி பூதாநி மாத்ராம் உபஜீவந்தி -4-3-32-

இவர் ப்ரஹ்மத்துடன் ஒன்றி நீர் திவிலை போலே –

ச யோ மனுஷ்யானாம் ராத்த சம்ர்த்தோ பவதி அன்யேசாம் அதிபதி சர்வைர் மனுஷ்யாகைர் போகைர் சம்பன்னதமா
ச மனுஷ்யானாம் பரம ஆனந்த -அத யே சதம் மனுஷ்யானாம் ஆனந்த ச ஏக பித்ர்நாம் ஜிதா லோகாநாம் ஆனந்த –
அத யே சதம் பித்ர்நாம் ஜித லோகாநாம் ஆனந்த ச ஏகோ கந்தர்வ லோக ஆனந்த ச ஏக கர்ம தேவானாம் ஆனந்த
யே கர்மணா தேவத்வம் அபி சம்பத்யந்தே அத யே சதம் கர்ம தேவானாம் ஆனந்த ச ஏக ஆஞ்ஞா தேவானாம் ஆனந்த
யாஸ் ச ஸ்த்ரோத்ரியோ அவர்ஜிநோ காம ஹத அத யே சதம் ஆஞ்ஞா தேவா நாம் ஆனந்த ச ஏக பிரஜாபதி லோக ஆனந்த
எஸ் ச ஸ்ரோத்ரியோ அ வர்ஜினோ காமஹத அத சதம் பிரஜாபதி லோக ஆனந்த ச ஏகோ ப்ரஹ்ம லோக ஆனந்த
யஸ் ச ஸ்ரோத்ரியோ அவர்ஜினோ காம ஹத அதைச ஏவ பரம ஆனந்த யஸ் ச ஸ்ரோத்ரியோ அவர்ஜினோ காம ஹத
அதைச ஏவ பரம ஆனந்த ஏச ப்ரஹ்ம லோக சாம்ராட் இதி ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்ய சோ அஹம் பகவதே சஹஸ்ரம்
ததாமி அத ஊர்த்வம் விமோஷ யைவ ப்ரூஹீத அத்ர ஹ யஜ்ஞவல்க்ய பிபாயாம்
சகாரா மேதாவி ராஜா சர்வேப்யோ மந்தேப்ய உதரவ்த்ஸீத் இதி -4-3-33-

ஆனந்த நிலை சொல்லி –

ச வா ஏச ஏதஸ்மின் ஸ்வப்நாந்தே ரத்வா சரித்வா த்ர்ஸ்த்வைவ புண்யம் ச பாபம் ச புன
பிரதி நியாயம் பிரதி யோனி ஆத்ரவதி புத்தாந்தா யைவ -4-3-34-

தத் யதா ந சு ஸமாஹிதம் உத்சர்ஜத் யாயாத் ஏவம் ஏவாயம் சாரீர ஆத்மா பிராஜ்ஜே நாத்மநான்வாரூதா
உத்சர்ஜம் யாதி யத்ரைதத் ஊர்த்வ உச்வாஸீ பவதி -4-3-35-

ச யத்ராயம் அனிமானம் நியதி ஜரயா வோபதபதா வாணிமானம் நிகச்சதி தத் யதாம்ரம் வா உதும்பரம் வா
பிப்பலம் வா பந்தனாத் ப்ரமுச்யதே ஏவம் ஏவாயம் புருஷ எப்யோன்கேப்ய ஸம்ப்ரமுசிய
புன பிரதி நியாயம் பிரதி யோனி ஆத்ரவதி பிராணாயைவ -4-3-36-

தத் யதா ராஜாநாம் ஆயாந்தம் உக்ரா பிரதியேனஸ ஸூதக்ராமன்ய அன்னை பானைர் ஆவசதை பிரதிகல்பந்தே
அயம் ஆயாதி அயம் ஆகச்சதீதி ஏவம் ஹைவம் விதம் ஸர்வாணி பூதாநி
பிரதிகல்பந்தே இதம் ப்ரஹ்மாயாதி இதம் ஆககச்சதீதி -4-3-37-

தத் யதா ராஜாநாம் பிரவியாஸந்தம் உக்ரா ப்ரத்யேனச ஸூத க்ராமன்யோ அபிசமாயந்தி ஏவம் ஏவைமம் ஆத்மாநம்
அந்தகாலே சர்வே பிராணா பிராணா அபி சமயந்தி யத்ரைதத் ஊர்த்வரோச் வாசி பவதி -4-3-38-

————————————————–

சாரீரிக ப்ராஹ்மணம் –

குறு குறு சப்தத்துடன் பிராணன் -வெளியில் -பாதை சரியாக இல்லாத பாதையில் செல்லும் வாகனம் போவது போலே
கண் -சதைப்பிண்டம் -கண் புலன்-கரு விழியின் நடுவில் வேறே -இப்படியே ஒவ் ஒன்றுக்கும் –
அடுத்த பிறவி தயாராக -இங்கும் தயாராக -புலன்கள் பிராண வாயுவில் கூட -ஆத்மா ஞானத்துடன் -போக உடம்பு இல்லையே
தேவதை -கண்ணுக்கு ஆதித்யன் -அங்கே சென்று ஒதுங்கும் -அடுத்த பிறவிக்கு ஆத்மா நுழையும் பொழுது வரும்
கர்மாவும் வாசனையும் பகவான் கூட்டி பின்பு ஆத்மாவிடம் சேரும் -பிரதானம் தன்னிடமே வைத்து கொள்வார்
பிரளய சமயத்தில் தேவதைகள் அழியும் பொழுது புலன்களும் அழியும் -புது புலன்கள் கிடைக்கும்
வாசனை இல்லாமல் நல்லதாக செய்வானோ என்னில் கர்மா இருப்பதால் வாசனை போகாதே –
சார்ந்த வல்வினை அன்றோ -அருள் என்னும் தண்டு ஒண் வாள் கொண்டே போக்க வேண்டும் –
முக்தனுக்கு கண் இத்யாதி ஒழிந்தே போகும் –
முக்தனுக்கு முது எலும்பை மத்தாக கடைந்து -பிருத்வி இத்யாதி பிரித்து மனசுசுடன் -சேர்த்து
புண்யம் -நன்றாக நடந்தவர் இடம் / பாபம் தீமை செய்தவர் இடம் சேருமாம் –
மூன்று வழிகள்-கண் -மூலம் தலை மூலம்-போகலாம் –
ஸூஷ்ம சரீரம் கொடுத்து கூட்டிப் போவான் –

ச யத்ராயம் ஆத்மா அபல்யம் நியேத்ய சம்மோஹம் இவ நியேதி அதைநாம் ஏத்த பிராணா அபி சமாயந்தி
ச ஏதாஸ் தேஜோ மாத்ர சமப்யா ததாநோ ஹ்ரதயம் ஏவான்வவ க்ராமதி ச யத்ரைச சஷூச புருஷ
பரான் பர்யாவர்த்ததே அதா ரூபஜ்ஜோ பவதி -4-4-1-

ஏகீ பவதி ந பச்யதி இதி ஆஹு ஏகீ பவதி ந ஜிக்ரதி இதி ஆஹு ஏகீ பவதி ந ரசயதி இதி ஆஹு
ஏகீ பவதி ந வததி இதி ஆஹுஏகீ பவதி ந ஸ்ரோனோதி இதி ஆஹு ஏகீ பவதி ந மனுதே இதி ஆஹு
ஏகீ பவதி ந ஸ்பர்சதி இதி ஆஹு ஏகீ பவதி ந விஞ்ஞானாதி இதி ஆஹு
தஸ்ய ஹைதஸ்ய ஹ்ருதஸ்யாக்ரம் பிரதியோததே தேன ப்ரத்யோதேனைச ஆத்மா நிஷ்க்ரமாதி
சஷூசோ வா மூர்த்னோ வா அன்யேப்யோ வா சரீர தேசப்ய தம் உக்ரமந்தம்
பிரானோ அனுதிக்ரமந்தி ச விஞ்ஞானனோ பவதி ச விஞ்ஞானம் ஏவான்வ வக்ராமதி
தம் வித்யா கர்மணி சமன் வாரபேதே பூர்வ பிரஞ்ஞா ச -4-4-2-

ஞானம் கர்மா பூர்வ வாசனை மூன்றும் கூட போகும் /புலன்கள் தேவதைகள் இடம் போகும் –

தத் ஏதா த்ர்ஞாலாயுகா த்ர்ஞாஸ் யாந்தம் கத்வா அந்யம் ஆக்ரமம் ஆக்ரம்ய ஆத்மாநம் உப ஸம்ஹரதி
ஏவம் ஏவாயம் ஆத்மா இதம் சரீரம் நிஹத்ய அவிதாம் கமயித்வா அந்யம் ஆக்ரமம் ஆக்ரமய ஆத்மாநம் உப ஸம்ஹரதி -4-4-3-

பூச்சி இலை விட்டு புது இலைக்கு போவது போலே -முன்னம் கால் அதிலும் பின்னம் கால் இதிலும் -நட நிலை -அதே போலே இங்கும்

தத் யதா பேஷஸ் காரீ பேஷசோ மாத்ரம் உபாதாய அந்யன் நவதரம் கல்யாணதரம் ரூபம் தநுதே ஏவம் ஏவாயம்
ஆத்மா இதம் சரீரம் நிஹத்யா அவித்யாம் கமயித்வா அந்யன் நவதரம் கல்யாண தரம் ரூபம் குருதே
பித்ர்யம் வா கந்தர்வன் வா தைவம் வா ப்ரஜாபத்யம் வா ப்ரஹ்மம் வா அன்யேஸம் வா பூதானாம் -4-4-4-

பொற்கொல்லன் போலே புது சரீரம் பழைய புலன்களை வைத்தே -புண்யம் பண்ணினவன் புண்ய சரீரம்
விருப்பங்கள் தொலைத்தே முக்தன் –

ச வா அயம் ஆத்மா ப்ரஹ்ம விஞ்ஞானமயோ மநோமய பிராணா மயஸ் சஸூர் மய ஸ்ரோத்ரமய ப்ரித்விமய அபோ மய வாயு மய
ஆகாச மயஸ் தேஜோ மாயோ அதேஜோ மய காமோ மயோ அகாம மய க்ரோத மயோ அக்ரோத மய தர்ம மயோ அதர்ம மய
சர்வ மய தத் யத் ஏதத் இதம் மய அதோ மய இதி யாதா காரீ யதா சாரீ ததா பவதி சாது காரி சாதுர் பவதி பாபகாரி பாபோ பவதி
புண்ய புண்யேன கர்மணா பவதி பாபா பாபேந அதவ கல்வாஹு காம மய ஏவாயம் புருஷ இதி ச யதா காமோ பவதி
தத் க்ரதுர் பவதி யத் க்ரதுர் பவதி தத் கர்ம குருதே யத் கர்ம குருதே தத் அபி சம்பத்யதே -4-4-5-

தத் ஏச ஸ்லோகோ பவதி தத் ஏவ சக்த சக கர்மனைதி லிங்கம் மநோ யத்ர நிஷக்தம் அஸ்ய ப்ராப்யாந்தம்
கர்மணஸ் தஸ்ய யத் கிம் சேஹ கரோதி அயம் தஸ்மால் லோகாத் புனர் ஐதி அஸ்மை லோகாய கர்மனே
இதி னு காமாயமான அதாகாமயமான யோ அகாமோ நிஷ்காம ஆப்த காம ஆத்மா காம
ந தஸ்ய பிராணா உத் க்ரமாந்தி ப்ரஹ்மைவ சன் ப்ரஹ்மாப்யேதி-4-4-6-

தத் ஏச ஸ்லோகோ பவதி யதா சர்வே ப்ரமுச்யந்தே காம யே அஸ்ய ஹர்தி ஷ்ரிதா அத மார்த்யோ அம்ர்தோ பவதி
அத்ர ப்ரஹ்ம சமஷ்ணுதே இதி தத் யதாஹி நிர்வ்லயாநீ வல்மீகே ம்ர்தா ப்ரத்யஸ்தா க்ஷயிதா ஏவம் ஏவவிதம் சரீரம்
சேதே அதாயம் அசரீரோ அம்ர்த பிரானோ ப்ரஹ்மைவ தேஜ ஏவ சோ அஹம் பகவதே சஹஸ்ரம்
ததாமி இதி ஹோவாச ஜனகோ வைதேஹ -4-4-7-

தத் ஏத ஸ்லோஹா பவந்தி அநு பந்தா விதத புராண மாம் ஸ்ப்ர்ஸ்தோ அநுவித்தோ மயைவ தேன தீர அபி யந்தி
ப்ரஹ்ம வித ஸ்வர்கம் லோகம் இத ஊர்த்வம் விமுக்தா -4-4-8-

எங்கும் பர ப்ரஹ்மம் பூர்ணமாக உள்ளான் -அறிந்தவனே முக்தன் ஆவான்
மேல் நோக்கி புறப்படுகிறான் -முக்த -விடுதலை -சுழற்சியில் இருந்து-ஈஸ்வர சர்வ பூதானாம் -யந்த்ரா ரூடேன மாயயா-
வெளியேறி விருப்பம் வேண்டும் – -ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி-ஆசையே அதிகாரம் முக்தனாவதற்கு-
ஞானம் உள்ள கர்மம் வேண்டுமே -ஞானம் அனுஷ்டானம் இவை இரண்டும் நன்றாக இருக்க வேண்டுமே –
சாம்சாரிக அழுக்கு போக கர்மா யோகம் வேண்டுமே –

தஸ்மிந் ஸுக்லம் உத நீலம் ஆஹு பிங்கலம் ஹரிதம் லோஹிதம் ச ஏச பந்த
ப்ராஹ்மண ஹானுவித்த தேனைதி ப்ரஹ்ம வித் – 4-4-9-

சூர்ய கிரணங்கள் அர்ச்சிராதி கதி வழியாக –

அந்தம் தம ப்ரவிஷந்தி யே வித்யாம் உபாஸதே ததோ பூய இவ தி தம யா உ வித்யாயாம் ரதா -4-4-10-

அநந்தா நாம தி லோகா அந்தேன தமசாவ்ர்தா தாம்ஸ் தே ப்ரேதி அபி கச்சந்தி அவித்வாம்சோ அபுதோ ஜன -4-4-11-

ஆத்மாநம் சேத் விஜாநீயாத் அயம் அஸ்மீதி புருஷ கிம் இச்சன் கஸ்ய காமாய சரீரம் அநு சம்ஜ்வரேத்- -4-4-12-

ஆத்மா வேறே சரீரம் வேறே அறிந்தபின்பு சரீரத்துக்கு வேண்டியவற்றை செய்ய மாட்டோம்
தேக சுகத்துக்கு வேண்டியவற்றை விட்டதும் வேகமாக ப்ரஹ்மத்தை நோக்கி போவோம்
ஆத்மாவை வெய்யிலில் வைக்காமல் தேகத்தை வைக்க வேண்டும் –

யஸ்யானுவித்த பிரதிபுத்த ஆத்மாஸ்மின் சம்தேஹ்யே கஹனே ப்ரவிஷ்ட ச விஷ்வா க்ர்த் ச ஹாய்
ஸர்வஸ்ய கர்த்தா தஸ்ய லோக ச உ லோக ஏவ -4-4-13-

ஆழமாக ப்ரஹ்மம் நம்முள் புகுந்ததை அறிந்து கொண்டு ஆழமாக சரீரத்துக்குள் நாம் புகக் கூடாது –

இஹைவ சந்தோ அத வித்மஸ் தத் வயம் ந சேத் அவேதிர் மஹதீ விநாஸ்தி யே தத் விது அம்ர்தாஸ்
ததே பவந்தி அதேதரே துக்கம் ஏவாபி யந்தி -4-4-14-

அறிந்து -ஆசை வந்து -முயற்சி-நெருங்கி -அடைந்து -எடுத்து -ஒவ் ஒவ் நிலையிலும் ஆயிரத்தில் ஒருவனே –

யதைதம் அநு பஸ்யதி ஆத்மாநம் தேவம் அஞ்சா ஈசானம் பூத பாவ்யஸ்ய ந ததோ விஜுகுப்ஸதே -4-4-15-

இருக்கும் நாள் என்ன செய்ய வேண்டும் –
அறியாதவர்கள் பாக்கியசாலிகள் என்று இகழாமல்-ந ததோ விஜுகுப்ஸதே- அவர்களுக்கும் கை கொடுத்து தூக்க வேண்டும் –
அமுது உண்பாய் நஞ்சு உண்பாயோ -தம் இடம் வந்தது விஷம் என்று அறிந்து கும்பகர்ணன்
ராமன் அமுதம் கொடுக்க வந்தேன் –
அந்த பாக்யம் இந்த பிறவியில் இல்லை என்றான் கும்பகர்ணன்
ஆரா அமுதம் அன்றோ -பகவத் சம்பந்தம் என்று கொண்டே பார்க்க வேண்டும் –

யஸ்மாத் அர்வாக் சம்வத்சர அஹோபி பரிவர்த்ததே தத் தேவா ஜ்யோதிஷம் ஜ்யோதி
ஆயுர் ஹோபாஸதே அம்ர்தம்-4-4-16-

யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்ச ஜனா ஆகாசஸ் ச ப்ரதிஷ்டித தம் ஏவ மன்ய ஆத்மாநம் வித்வான்
ப்ரஹ்மாம்ர்த்தோ அம்ர்தம் -4-4-17-

ப்ராணஸ்ய ப்ராணம் உத சஷூசஸ் உத ஸ்ரோத்ரஸ்ய ஸ்ரோத்ரம் மனசோ யே மநோ விது த்தே நிஸிக்யுர்
ப்ரஹ்ம புராணம் அக்ர்யம் -4-4-18-

ப்ரஹ்மம் கண்ணுக்கு கண்ணாய் –அனைத்துக்கும் பிரதானம் –

மனசைவா நுத்ரஸ்தவ்யம் நைஹ நாநாஸ்தி கிம் சந ம்ர்த்யோ ச ம்ர்த்யும் ஆப்னோதி யா இஹ நாநேவ பஸ்யதி -4-4-19-

ஒன்றாக பார்த்தால் அமிர்தம் -இரண்டாக பார்த்தால் ம்ர்த்யு -அப்ரஹ்மாத்மகமான ஒன்றும் இல்லையே –
ஒன்றே என்னில் ஒன்றேயாம் போலவே என்றால் பலவேயாம் -ப்ரஹ்மத்தை ஒழிந்த ஒன்றும் இல்லையே –
ஏகத்வமாக இருந்து நாநாதவம் –

ஏக தைவானு த்ரஷ்டவ்யம் ஏதத் அப்ரமேயம் த்ருவம் விரஜ பாரா ஆகாசாத் அஜ ஆத்மா மஹான் த்ருவ -4-4-20-

நிலை பெற்ற ஸ்தானம் ஸ்ரீ வைகுண்டம்-
அவனைப் பற்றியே பேசி -நெய் உண்ணோம் பால் உண்ணோம் -பேர் மட்டுமே பேசுவோம்
மண் அளந்ததும்– சொல்லிப்பாடி ஆடி-

தம் ஏவ தீரோ விஞ்ஞானய பிரஞ்ஞாம் குர்வீத பிராமண நானுத்யாயாத் பஹூன் ஸப்தான்
வாசோ விக்லாபனம் ஹி தத் இதி -4-4-21-

ஆச்சார்யர் உபதேசம் பெற்று ப்ரஹ்மத்தை தியானித்து-

ச வா ஏச மஹான் அஜ ஆத்மா யோ அயம் விஞ்ஞான மய ப்ராணேசு யா ஏஸோ அந்தர் ஹ்ரதய ஆகாசா
தஸ்மிந் சேதே ஸர்வஸ்ய வாசி சரவஸ் ஈசாநா ஸர்வஸ் யதிபதி ச ந சாதுனா கர்மணா பூயன் நோ ஏவா
சாதுனா கணீயான் ஏச சர்வேஸ்வர ஏச பூதாதிபதி ஏச பூத பால ஏச சேதுர் விதாரண ஏஸாம் லோகாநாம்
அசம்பேதாய தம் ஏதம் வேதானு வசனேன ப்ராஹ்மணா விவிதிசந்தி யஜ்நேந தாநேந தபஸானாசாகேந
ஏதம் ஏவ விதித்வா முனிர் பவதி ஏதம் ஏவ ப்ரவ்ராஜினோ லோகம் இச்சந்தா ப்ரவரஜந்தி
ஏதத் ஹா ஸ்ம வை தத் பூர்வே வித்வாம்ச ப்ரஜாம் ந காமயந்தே கிம் ப்ரஜயா கரிஷ்யமா ஏஸாம்
நோ அயம் ஆத்மாயம் லோக இதி த்தே ஹ ஸ்ம புத்ரை சனாயாஸ் ச லோகை சனாயஸ் ச வியுத்தாய அத பிஷாசர்யம்
சரந்தி யா ஹி புத்ரைசனா ச வித்தை சனா யா வித்தை சனா லோகை சனா உபே ஹி ஏதே ஏசனே ஏவ பரவத ச ஏச நீதி
ஆத்மா அக்ர்ய ந ஹி க்ரஹ்யதே ஆஸீர்ய ந ஹி ஸீர்யதே அசங்கா ந ஹி சஜ்யதே அசிதோ ந வியததே ந ரிச்யதே
ஏதம் உ ஹைவைதே ந தரத இதி அத பாபம் அகரவம் இதி அத கல்யாணம் அகரவம்
இதி உபே உ ஹைவைச ஏதே தரதி நைனம் க்ருதக்ருதே தபத–4-4-22-

விஷயாந்தர பற்றுக்களை விட்டு -தானம் தபஸ் இத்யாதியாலே ப்ரஹ்மத்தை தேடுவதே இயற்க்கை போக்கு
ஆத்ம உஜ்ஜீவனத்துக்கு செயல்பட வேண்டுமே
ந ந இது மட்டும் இல்லையே -அப்படி தியானித்தே சம்சாரம் தாண்டுகிறான் மனஸ் ஷாந்தி பெறுகிறான்

தத் ஏச ர்சாப்யுக்தம் ஏச நிதியோ மஹிமா ப்ராஹ்மணஸ்ய ந வர்த்ததே கர்மணா நோ கணீயன் தஸ்யைவ ஸ்யாத்
பதவித் தம் விதித்வா ந லிப்யதே கர்மணா பாபகேன இதி தஸ்மாத் ஏவம் வித் சாந்தோ தாந்த உபரதஸ் திதிக்சு
ஸமாஹிதோ பூத்வா அத்மனி ஏவாத்மானம் பஸ்யதி சர்வம் ஆத்மாநாம் பஸ்யதி
நைனம் பாப்மா தரதி சர்வம் பாப்மானம் தரதி நைனம் பாப்மா தபதி சர்வம் பாப்மானம் தபதி
விபபோ விரஜோ விசிகித்ஸோ ப்ரஹ்மணோ பவதி ஏச ப்ரஹ்ம லோக சம்ராட் ஏனம் ப்ராபிதோ அசி
இதி ஹோவாச யஜ்ஞவல்க்யா சோ அஹம் பகவதே விதேஹான் ததாமி மாம் சாபி ஸஹ தாஸ்யாயேதி–4-4-23-

ச வா ஏச மஹான் அஜ ஆத்மா அந்நாதோ வசு தான விந்ததே வசு ய ஏவம் வேத -4-4-24-

உண்மையை அறிந்தவன் தான் சிறந்த ஆத்மா-

ச வா ஏச மஹான் அஜ அஜாத்ம அஜரோ அமரோ அம்ர்தோ அபயோ ப்ரஹ்ம அபயம்
ஹி வை ப்ரஹ்ம பவதி யா ஏவம் வேத -4-4-25-

கிட்டே நெருங்க நெருங்க பயம் போகும் –

———————————-

யஜ்ஞவல்க்யர் மைத்ரேயி சம்வாதம் -முன்பு வந்தவையே மீண்டும் ஐந்தாவது
ப்ராஹ்மணத்தில் இங்கும் உண்டு
நீர் கொடுத்த ஐஸ்வர்யம் கொண்டு நீர் செல்லும் வழி கேட்டு –உபாசானம் –
கேட்டு -விசாரம் பண்ணி -இடைவிடாமல் -பார்க்கலாம் –
பிரியம் ப்ரஹ்மத்துக்காக –
உப்புமயம் போலே ஞானமயம் இந்த ஆத்மாவும் –
அசித்துடன் ஆழ்ந்து அதன் தன்மை பெறாமல் பிரம்மா தியானம் மூலம் ஆனந்த ஞான மயம் -ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் பெறுவோம் –

————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி –9-1-தொடங்கி-11-8–வரை -இருபத்து எட்டு பதிக -பலஸ்ருதி பாசுர- தாத்பர்யங்கள் —

September 10, 2018

திருக் கண்ணங்குடியுள் நின்றானை கலியன் வாய் ஒலிகள்
உலவு சொல் மாலை   யொன்பதொடு ஒன்றும்  வல்லவர்க்கு இல்லை நல்குரவே –9-1-10-

லஷணங்களில் குறை அற்று இருந்துள்ள இப்பத்தையும் அப்யசிக்க வல்லார்க்களுக்கு பகவத் தாரித்ர்யம் இல்லை – என்கிறார் –

———————————————

நாகை யழகியாரை கன்னி நன் மா மதிள் மங்கை வேந்தன் காமரு சீர்க் கலிகன்றி குன்றா
வின்னிசையால் சொன்ன செஞ்சொல் மாலை ஏழும் இரண்டும் ஓர் ஒன்றும் வல்லார்
மன்னவராய் யுலகாண்டு மீண்டும் வானவராய் மகிழ் எய்துவரே–9-2-10-

உயிர் தோழியும் தானுமாய் அனுபவித்த ஏழு பாடல்கள்/ எல்லாரையும் குறித்த இரண்டு பாடல்கள்/ பல ஸ்ருதி ஒன்றும்-
தம்மால் அளவிட ஒண்ணாமையால் பிரித்து அனுபவிக்கிறார்
இத்தை அப்யசிக்க வல்லார்கள் இங்கும் கோலின பலங்களும் பெற்று இது தன்னின் பலமான
நித்ய சூரிகளோடு ஒரு கோவையாய் இனியராகப் பெறுவார்கள்-

———————————-

அழகிய புல்லாணி மேல் கலியன் ஒலி மாலை வலம் கொள் தொண்டர்க்கு இடமாவது பாடல் வைகுந்தமே –9-3-10-

வலம் கொள்ளுகை-வளைய வருகை
இப்பத்து பாட்டையும் அதிகரிக்கவுமாம்/அன்றிக்கே ஒரு பாட்டை அதிகரிக்கவுமாம் /அதில் அர்த்தானுசந்தானம் பண்ணவுமாம்
அதில் இசையை அப்யசிக்கவுமாம் -இவ்விசை தன்னை ஒருவன் பாடா நின்றால் அதில் அசஹமானனாம் அதன்றிக்கே ஒழியுமுமாம்  –
ஏதேனும் ஒரு ஆகாரத்தில் அந்வயமே வேண்டுவது -அவர்களுக்கு வாசஸ் ஸ்தான தேசம் -துக்க கந்த ரஹீதமான நித்ய விபூதியே
இத்தை இங்கே அப்யசிக்க அவர்கள் இங்குத்தை தனிமை தீர அர்ச்சிராதி மார்க்கமே அங்குள்ளார் கொண்டாடப் போய்
நித்ய விபூதியிலே புக்கு நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவார்  –

—————————————————

புல்லாணி யம்மானை — கலியன் ஒலி வல்லார்மன்னவராய் மண்ணாண்டு வானாளும் உன்னுவரே —9-4-10-

இங்கும் குறைவற அனுபவித்து அங்கும் குறைவற அனுபவிக்கப் பெறுவார்கள்  –

———————————————————

செற்றவன் தென்னிலங்கை மலங்கத் தேவபிரான் திரு மா மகளைப் பெற்றும் என்னெஞ்சகம் கோயில் கொண்ட பேரருளாளன் பெருமை பேசக்
கற்றவன் காமரு சீர்க் கலியன் கண்ணகத்தும் மனத்தும் அகலாக் கொற்றவன் முற்றுலக ஆளி   நின்ற குறுங்குடிக்கே என்னை யுய்த்திடுமின் —9-5-10-

காற்கடைக் கொள்ளுகைக்கு உபய விபூதி யோகம் என்று ஓன்று உண்டாயிற்று –
அவன் வர்த்திக்கிற குறுங்குடி யிலே என்னைக் கொடு போய் பொகடுங்கோள் –
இதுக்கு வேறு ஒரு பலம் சொல்லா விட்டது -உகந்து அருளின தேச பிராப்தி தானே பலமாய் இருக்கையாலே –

———————————————————-

குறுங்குடி மேல்– கலியன் ஒலி மாலை நிலையார் பாடல் பாடப் பாவம் நில்லாவே —9-6-10-

உக்தி ஆபாசங்களால் அழிக்க ஒண்ணாத படியான திண்மையை உடைய இத்தை
அஹ்ருத்யமாகச் சொல்ல புத்தி பூர்வகமாகப் பண்ணின பாபங்கள் போம் –

—————————————————–

வல்ல வாழடிகள் தம்மை கலியன் வாயொலி யிவைகற்று வல்லார்
இறைவராய் இருநிலம்  காவல் பூண்டு இன்ப நன்கெய்துவாரே –9-7-10-

பூமிப் பரப்புக்கு அடைய தாங்களே நிர்வாஹகராய் தேஹ சமனந்தரம் நித்ய விபூதியிலே புக்கு
ஏஷஹ்யேவா  நந்தயாதி -என்கிறபடியே நிரதிசய ஆநந்த யுக்தராவார் –

———————————————-

மாலிருஞ்சோலை மா மணி வண்ணரை வணங்கும் தொண்டரைப் பரவும் — கலியன் வாயொலி செய்த பனுவல்
கொண்டிவை பாடும் தவம் உடையார்கள் ஆழ்வார் இக்குரை கடலுலகே –9-8-10-

ஸ்வ ஹிருதயத்திலே அனுசந்தித்துக் கொண்டு பாடுகைக்கு ஈடான பாக்கியம் உடையவர்கள்
இக்கடல் சூழ்ந்த பூமிக்கு நிர்வாஹகர் ஆகப்  பெறுவார் –

————————————————–

திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற ஆடற்பரவையனை கலிகன்றி சொன்ன
பாடல் பனுவல் பத்தும் பயில்வார்க்கு இல்லை பாவங்களே–9-9-10-

பாடலான பனுவல் பத்தையும் அப்யசிப்பார்க்கு பிராப்தி பிரதிபந்தங்கள் அடங்கலும் போம் –
காணும் கொலோ என்கிற சம்சயம் இவர் தம்மோடேயாய் இவர் உடைய பிரபந்தம் அப்யசிப்பார்க்கு
பிராப்தியில் ஒரு கண் அழிவு இல்லை  –

————————————————

திருக் கோட்டியூரானை நீல மா முகில் வண்ணனை நெடுமாலை யின் தமிழால் நினைந்த விந்
நாலும்  ஆறும் வல்லார்க்கு இடமாகும் வானுலகே —9-10-10-

தமக்கு இனிதானவாறே பிரித்து அனுபவிக்கிறார் – இது கற்றவர்களுக்கு இடமாவது பரமபதம் –

—————————————-

பெற்றம் ஆளியைப் பேரில் மணாளனைக் கற்ற நூல் கலிகன்றி  யுரை செய்த
சொல் திறமிவை சொல்லிய தொண்டர்க்கு அற்றமில்லை அண்டம் அவர்க்கு ஆட்சியே —10-1-10-

விச்சேதம் இல்லை -நச புனராவர்த்ததே- ஆண்மின்கள் வானகம் -என்கிறபடியே
நித்ய அனுபவம் பண்ணலாம் தேசத்தை ஆளுவார்கள் –

—————————————————–

இலங்கை யழித்தவன் தன்னைப் கலிகன்றி புகன்ற பொங்கத்தம் கொண்டு இவ்வுலகினில் எங்கும் பாடி நின்று ஆடுமின் தொண்டீர்
இம்மையே இடரில்லை இறந்தால் தங்குமூர் அண்டமே கண்டு கொண்மின் சாற்றினோம் தடம் பொங்கத்தம் பொங்கோ—10-2-10-

தொண்டீர் -அந்த ராஷசர்கே கண்ட பாசுரம் அன்று இது- ஜிதந்தே -என்றால் -எல்லாருக்கும் சொல்ல வேணும் இறே-
இச் சரீர அநந்தரம் இருக்கும் இடம் பரம பதம் -அது தான் அனுபவத்தால் அறிந்து கொள்ளும் அத்தனை –
எல்லாரும் அறியச் சொன்னோம் -தடம் பொங்கத்தம் பொங்கோ   –

—————————————————-

தென்னிலங்கை வெஞ்சமத்து அன்று அரக்கர் குன்றமன்னார் ஆடியுய்ந்த  குழ மணி தூரத்தைக்
கலியன் ஒலி மாலை ஒன்றும் ஒன்றும் ஐந்தும் மூன்றும் பாடி நின்றாடுமினே —10-3-10-

இப்பத்தையும் பாடிக் கொண்டாட உங்களுக்கு இனி வரக் கடவதொரு பயம் இல்லை –
நாவலிட்டு உழி தருகின்றோம் -என்று வேண்டின படி ஆடித் திரியுங்கோள்-

———————————————————-

செங்கண் நெடியவன் தன்னை அம்மம் உண் என்று உரைக்கின்ற  பாடல் இவை ஐந்தும் ஐந்தும்
மெய்ம்மை மனத்து வைத்து ஏத்த விண்ணவர் ஆகலுமாமே —10-4-10-

அம்மம் உண் என்று சொன்ன இப்பத்தையும் -அந்த பாவ வ்ருத்தியோடே சொல்லுவாருக்கு
வந்தேறியான முக்தர் ஆனவர்கள் அன்றிக்கே அஸ்ப்ருஷ்ட  சம்சாரிகளான நித்ய சூரிகளோடே ஒக்க  தரம் பெறலாம் –

——————————————————

காரார் புயல் கைக்கலி கன்றி மங்கையர் கோன் பேராளன் நெஞ்சில் பிரியாது இடம் கொண்ட
சீராளா செந்தாமரைக் கண்ணா தண் துழாய்த் தாராளா கொட்டாய் சப்பாணி தட மார்வா கொட்டாய் சப்பாணி –10-5-10-

இவை எல்லாம் ஐஸ்வர்ய சூசகமாய் இருக்கிறது -இதுக்கு பல சுருதி சொல்லாமல் விட்டது
தம்மை அறியாமை இவ்வனுபவம் தானே பிறருக்கும் பலமாய் இருக்கிறது –

————————————————————-

வெண்ணெய் விழுங்கி உரலோடு ஆப்புண்டு இருந்த பெருமான் அடி மேல்- கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை வல்லார்
என்றானும் எய்தார் இடர் இன்பம் எய்து இமையோர்க்கும் அப்பால் செல வெய்துவாரே —10-6-10-

ஒரு காலும் துக்கத்தை ப்ராபியார்கள் -நிரதிசய ஆனந்தத்தை ப்ராபித்து ப்ரஹ்மாதிகள் குடி இருப்புக்கும்
அவ்வருகான பரம பதத்தை ப்ராபிப்பார் –

————————————————————-

அன்ன நடை மட வாய்ச்சி வயிறு அடித்து அஞ்ச அருவரை போல் மன்னு கருங்களிற்று ஆர் உயிர் வவ்விய   மைந்தனை மா கடல் சூழ்
கன்னி நன் மா மதிள் மங்கையர் காவலன் காமரு சீர்க் கலிகன்றி இன்னிசை மாலைகள் ஈரேழும் வல்லவர்க்கு ஏதும் இடர் இல்லையே –10-7-14-

இத்திரு மொழியை வல்லவர்களுக்கு யசோதைப் பிராட்டியார் உடைய அனுபவித்தில் குறைய அனுபவிக்க வேண்டா -என்கிறார் –

———————————————————-

அல்லிக் கமலக் கண்ணனை  யங்கோர் ஆய்ச்சி எல்லிப் பொழுதூடிய ஊடல் திறத்தைக்
கல்லின் மலி தோள் கலியன் சொன்ன மாலை சொல்லித் துதிப்பார் அவர் துக்கமிலரே–10-8-10

இவருடைய பாவ வருத்தி உண்டாகாது இறே -அவன் தானே வந்து மேல் விழச் செய்தேயும்
இவர்களுக்கு பாவ பந்தம் கனத்து இருக்கச் செய்தேயும் ஏறிட்டுக் கொண்ட சங்கல்பம் குலையாத படி
நின்றதொரு நிலை உண்டு இறே இது கற்றார்க்கு அந்த மிறுக்கு இல்லை –

——————————————————-

எம்பெருமானை  கலியன் வாய் ஒலிகள்- தோட்டலர் பைந்தார்ச் சுடர் முடியானைப் பழ மொழியால் பணிந்து உரைத்த
பாட்டிவை பாடப் பத்திமை பெருகிச் சித்தமும் திருவோடு மிகுமே —10-9-10-

தான் ஓன்று கண்டு சொல்லுகை அன்றிக்கே முன்பு உள்ளார் சொன்ன பாசுரத்தை யாயிற்று சொல்லிற்று –
யன் மங்களம் ஸூ பர்ணச்ய வினதாகல்ப யத்புரா அம்ருதம் ப்ரார்த்தயா    நஸ
பரம பக்தி இருந்த படியை சொன்ன படி -அதுக்கு அநந்தரம் உண்டாம் கைங்கர்ய லஷ்மியைப் பெற்று விஸ்த்ருதமாம் –

—————————————————-

தொண்டீர் பாடுமினோ சுரும்பார் பொழில் மங்கையர் கோன்
ஒண்டார் வேல் கலியன் ஒலி மாலைகள் தொண்டீர் பாடுமினோ -10-10-10-

அழகிய மாலையை உடைய- வேலை நிரூபகமாக உடைய ஆழ்வார் அருளிச் செய்த மாலைகள் தொண்டீர் பாடுமினோ –
பல ஸ்ருதி சொல்லாது ஒழிந்தது இது தானே பிரயோஜனம் -ஆகையாலே-

—————————————————

அன்று பாரதத்து ஐவர் தூதனாய்ச் சென்ற மாயனைச் செங்கண் மாலினை
மன்றிலார் புகழ் மங்கை வாள் கலி கன்றி சொல் வல்லார்க்கு அல்லல் இல்லையே –11-1-10-

நால்வர் திரண்ட இடம் எங்கும் திருமங்கை ஆழ்வார் வார்த்தையே –
ஆழ்வார் அருளிச் செய்த இத்தை அப்யசிக்க வல்லார்களுக்கு பாதக  பதார்த்தங்களால் நோவு பட வேண்டாதே
நித்ய சம்ஸ்லேஷத்தோடே காலம் செல்லப் பெறுவர்- அல்லல் ஆகிறது இத் திரு மொழியில் பட்ட கிலேசம் –

—————————————-

வென்று விடை யுடன் ஏழு அடர்த்த வடிகளை மன்றின் மலி புகழ் மங்கை மன் கலி கன்றி சொல்
ஓன்று நின்ற ஒன்பதும் உரைப்பவர் தங்கள் மேல் என்றும் நில்லா வினை யொன்றும் சொல்லில் உலகிலே –11-2-10-

கீழ் ஒன்பது பாட்டாலும் பட்ட நலிவும் இது ஒரு பாட்டில் நலிவும் ஆனால்
இதுவே மிக்கு வாசாமகோசரமாய் இருக்கையாலே சொல்லிற்று இல்லை0
பிராப்தி பிரதிபந்தகமான கர்மங்கள் சில நாள் போய் சில நாள் நிற்கை அன்றிக்கே ஒரு நாளும் ஒன்றும் நில்லாது –
இவ்வளவு அன்றிக்கே மேல் பெறப் புகுகிற பேற்றின் கனத்தைச் சொல்லப் புகில் –
வருந்தி பனை நிழல் போலே தங்கள் அளவிலே போகை அன்றிக்கே
இவர்கள் இருந்த தேசத்திலும் கூட இன்றிக்கே ஒழியும் –
பாதக பதார்த்தங்களின் கையிலே நோவு படாதே அவை தானே அனுகூலமாம் படி
அவனோடு நித்ய சம்ச்லேஷம் பண்ணப் பெறுவர் –

———————————————-

பெற்றார் ஆயிரம் பேரானைப் பேர் பாடப் பெற்றான் கலியன் ஒலி செய்த தமிழ்  மாலை
கற்றோர் முற்று உலகு ஆள்வர் இவை கேட்க உற்றார்க்கு உறு துயர் இல்லை யுலகத்தே –11-3-10-

கற்றோர்கள் பூமி அடங்கலும் ஆள்வர்கள்-
கற்க வேண்டா -இவை கேட்போம் யென்று செவி தாழ்த்தார்க்குஅனுபவிக்க வேண்டியது ஒரு துயர் இல்லையே  –

——————————————–

கொலை கெழு செம்முகத்த களிறொன்று கொன்று கொடியோன் இலங்கை பொடியா
சிலை கெழு செஞ்சரங்கள் செல வுய்த்த நங்கள் திருமாலை வேலை புடை சூழ
கலி கெழு மாட வீதி வயல் மங்கை மன்னு கலி கன்றி சொன்ன பனுவல்
ஒழி கெழு பாடல் பாடி யுழல் கின்ற  தொண்டரவர் ஆள்வர் உம்பர் உலகே —11-4-10-

நெஞ்சாலே தரித்தும் இதுவே யாத்ரையாக யுழலு கிறவர்கள் பரம பதத்தைப் பெற்று அனுபவிப்பார்கள் –

—————————————————-

கள்ளத்தால் மாவலியை மூவடி மண் கொண்டு அளந்தான் வெள்ளத்தான் வேங்கடத்தான் என்பரால் காணேடீ
வெள்ளத்தான் வேங்கடத்தான் ஏலும் கலி கன்றி உள்ளத்தின் உள்ளே யுளன் கண்டாய் சாழலே—11-5-10-

அப்படி இருக்கிறவன் காண் ஆழ்வார் ஹிருதயத்தில் நின்றும் புறப்படத் தள்ளினாலும் புறப்படாதே கிடக்கிறான் –

——————————————————–

தேவரையும் அசுரர்களையும் திசைகளையும் கடல்களையும் மற்றும் முற்றும்
யாவரையும் ஒழியாமே எம்பெருமான் உண்டு உமிழ்ந்தது அறிந்து சொன்ன
காவளரும் பொழில் மங்கைக் கலி கன்றி யொலி மாலை கற்று வல்லார்
பூவளரும் திரு மகளால் அருள் பெற்றுப் பொன்னுலகில் பொலிவர் தாமே  —11-6-10-

த்வயத்தின் க்ரமத்திலே பல சுருதி அருளுகிறார் –
சூழ் புனல் குடந்தையே தொழுது என் நாவினால் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் -என்றும்
குடந்தையே தொழுமின் என்றும் -உபக்ரமித்து –
தண் குடந்தை பாடி ஆடீர்களே–11-6-9– என்று உபதேசித்துத் தலைக் கட்டுகிறார் –

—————————————————————-

மெய்நின்ற  பாவம் அகலத் திருமாலைக் கைநின்ற ஆழியான் சூழும் கழல் சூடி
கைந்நின்ற வேற்க் கை கலியன் ஒலி மாலை ஐ ஒன்றும்  ஐந்தும் இவை பாடி ஆடுமினே –11-7-10-

முன்பே பாசுரம் இட்டுத் தந்தோம் -இனி சரீரத்தால் உள்ள விநியோகம் கொள்ளுங்கோள்-

———————————————-

குன்றம் எடுத்து ஆநிரை காத்தவன் தன்னை மன்றில் மலி புகழ் மங்கை மன் கலி கன்றி சொல்
ஓன்று நின்ற ஒன்பதும் வல்லவர் தம் மேல் ஒன்றும் வினையாயின சார கில்லவே —11-8-10-

இவர் நோவு பட்ட ஒன்பது பாட்டும்- அதுக்கு பரிஹாரமாகச் சொன்ன ஒரு பாட்டையும் சொல்ல வல்லவர்களுக்கு  –
பதினெட்டு ஒத்திலும் சோகத்தை உபபாதித்து- மாஸூச -என்று பரிஹரித்தால் போலே யாயிற்று
ஒன்பது பாட்டாலும் நோவு பட்டவர்க்கு ஒரு பாட்டாலே நோவு பரிஹரித்த படி –
சம்சாரத்துக்கு ஹேதுவான அவித்யாதிகள் கழிந்து
பின்னையும்
வித்து முதல் கிடந்து அரும்புகை அன்றிக்கே இவர் தாம் -த்வத் அனுபவ விரோதியான
பிரகிருதி சம்பந்தத்தை அறுத்துத் தர வேணும் என்று பிரார்த்தித்த படியே சவாசனமாகக் கழியும் –

—————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திவ்ய பிரபந்தங்களில் திருவடி பிரஸ்தாபங்கள் –பதிகம் பாசுரங்கள் தோறும் திருவடி பிரஸ்தாபம் –

July 30, 2018

பக்தாம்ருதம் –நமாம்யஹம் திராவிட வேத சாகரம் -திருவாய்மொழியைக் கடலாக –
வேதார்த்த ரத்ன நிதி -நம்மாழ்வார் என்பர் கூரத் தாழ்வான்-ஜீயாத் பராங்குச பயோதி -ஆழ்வாரைக் கடலாக –
வேதார்த்த ரத்னங்களுக்கு ஆகரம் –
வேதம் தமிழ் செய்த மெய்யன் எழில் குருகை நாதன் -என்பர் மா முனிகள்

வண்டு -ராமானுஜர் ஸூ சகம் -/ விதானம் -பிரார்த்தித்து இவர் அவதாரம்

—————————-

கீதா உபநிஷத் -கோதா உபநிஷத் -அர்ஜுனன் ஒருவனுக்கு நமக்கு
வாஸூ தேவ தருச் சாயா –தாபா த்ரயம் -நீராடி போக்க
நெய்க்குடம் எறும்பு -போலே உடம்பு பிரகிருதி -அனீசன் செய்யாமல் இருக்கவும் செய்யவும் பிரயாசம்
அருவி -த்ருஷ்ட்டி அம்ருத வ்ருஷடியால் நனைக்க-
கண்ணன் இருக்க சந்திரன் நிறைந்து நித்ய வாசம் மதி நிறைந்த நன்னாள்
செங்கண்ணில் உபக்ரமம் உப சம்ஹாரம்

ஐயமும் பிச்சையும் ஆந்தனையும் கை காட்டி -கண்ணனையும் பெரியாழ்வாரையும் காட்டிக் கொடுத்தாள்
முதல் தானம் அவன் ஸ்ருஷ்ட்டி இத்யாதி -சாத்விக ராஜஸ தாமஸ தானங்கள்
தானம் சித்தி இல்லையே மஹா பாலி இடம்

நாராயணனே பரமன் உத்தமன் பத்ம நாபன்-தாமோதரன் -நாபி இடுப்பு அருகில்
பற்ப நாதம் உயர்வற உயரும் பெரும் திறலோன் -எத்தை உயர்ந்ததும் மேலே –
பத்ம நாதம் பத்ம பாதன் -பத்மத்தை நாபியில் கொண்டவன் -தாமரை போன்ற திருப் பாதம் -இரண்டு சமாசம் -அழகும் பரத்வம் பறை சாற்றும்
கொப்பூழிலில் எழு கமல பூ அழகர் -முக்காலம் -சுழி -கொப்பூழ் -கூரத் தாழ்வான் -காந்தி லஷ்மீ ஸ்தானம்
-மாயன் மன்னு வட மதுரை மைந்தன் திருமந்திரம் திரு விக்ரமன் பத சாம்யம்
மாயன் -பரதவ ஸுலப்யம் இரண்டுக்கும் -சூட்டு நன் மாலைகள் —
பேர் அரவம் –ததீய சேஷத்வம் -அரவம் -மாயன் -பேர் அரவம் மாயன் தமர் -பேர் அரவம் -அறியாத -பிள்ளாய்
பேர் அரவம் -அரவம் -/ஆற்ற அனந்தல் -அனந்தல் / நெடுமாலே -மாலே /மாயன் -மா மாயன் /பெரும் துயில் -பேர் உறக்கம் /
கீசு கீசு -பிரணயி பேச்சு-வேய் மறு தோளிணை–தொடு குழி –இத்யாதி -ஓன்று பணித்ததுண்டு -ஓராண் வழி அறிவோம்
தன்னை நைவிகின்றிலன் –கொங்குண் வண்டே கரியாக வந்தான் – நமக்கே நலம் ஆதலால் -புல்லாணி எம்பெருமான் பொய் கேட்டு இருந்தேனே
த்வயா -உன்னுடன் எப்பொழுது கூடுவேனோ -முன் நின்ற லஷ்மணன் இடமே பரதனை விட்டு பிரிந்த விரஹ
அழகிய பாற் கடல் -பயங்காசனம் -பொழுது அனுசந்தேயாம் -நெஞ்சமே நீல் நகராக இருக்க அடம் பிடிப்பவனை
கோயில் ஆழ்வாரில் எழுந்து அருளி வைக்க -கீசு கீசு -விரஹம் சகியாமல்-மஹாத்மாக்கள் விஸ்லேஷம் சஹியாத மார்த்வம் உண்டே –
நின் முற்றம் -குலசேகரன் படி -மனத்தூண்கள் -கோவலூர் இடை கழி போலே பிரசித்தம் அன்றோ
நாற்றத் துழாய் முடி நாராயணன் போற்றப் பறை தரும் புண்ணியன்-உபாயமும் -முகில் வண்ணன் பேர் பாடுவதே புருஷார்த்தம் -புண்ணியம் யாம் யுடையோம்
நாராயண -பர ப்ரஹ்மம் – பரம தத்வம் -பரஞ்சோதி -பரமாத்மா -பரம பாராயணம் –

த்வந்த சமாசம் -இரண்டுக்கும் முக்கியம் -/ ராம கிருஷ்ணவ் ஆகதவ்
அவ்யயயம் -விபக்தி வசனம் லிங்கம் இல்லாமல் –பர ப்ரஹ்மம் -முன் பாத பிராதாந்யம் -உப கங்கம் -கங்கை அருகில் உள்ள இடம் –
நாரங்களுக்கு அயனம் -இருப்பிடம் முக்கியத்துவம் தத் புருஷ சமாசம்
ராஜ சேவகன் -கூப்பிட வந்துள்ளான் சேவகன் முக்கியம் -இதுவும் தத் புருஷ சமாசம் -உத்தர பதார்த்த போதகம் -செயல் இங்கே அன்வயம்
பஹு வ்ரீஹி சமாசம் -நாரங்களை இருப்பிடமாக கொண்டவர் -இரண்டு சொல்லுக்கும் பிரதானம் இல்லை –
நாரங்களுக்கும் அயனத்வத்துக்கும் முக்கியம் இல்லை -திருமால் -நித்ய வஸ்துக்களை இருப்பிடமாக கொண்ட
பீதாம்பரம் -பீதம் அம்பரம் யஸ்ய யாருக்கோ -இரண்டுக்கும் முக்கியம் இல்லை -அந்நிய பதார்த்தம் பிரதானம் -தரிக்கும் அவனுக்கு
ரூடி -பிரசித்தம் –யவ்கிகம் -யோகம் -சேர்க்கையால் வந்த பொருள் –
போதரிக்கண்ணினாய் -பாகவத கடாக்ஷம் -கண் -ஞானம்-பங்கயக் கண்ணினாய் -பகவத் கடாக்ஷம் -நா உடையாய் -வாக் வன்மை –

——————————-

விஷ்ணு சித்தர் கேட்டு இருப்பர் –
ஸ்ரீ கீதை -அருளிச் செய்யும் பொழுது -ஸ்ரீ கருடன் குதிரை கருட அம்சம் -ரூபேண -கேட்டு அனுஷ்ட்டித்தாரே —
திருவடி கொடி ரூபேண -இருந்ததால் -சபரி மோக்ஷ சாஷிபூதரே பெருமாள் -ஜடாயுவை கச்ச லோக –
இதனால் -10-ஆழ்வார்கள் நேராக பகவானையும் -2-ஆழ்வார்கள் ஆச்சார்யர் மூலம் பகவானையும் பற்ற -/
நம்மாழ்வார் ஆச்சார்யர் கோஷ்டி /
ராமானுஜ நூற்றந்தாந்தி -நாலாயிரம் சேர்த்தால் போலே-ஆச்சார்யரான ராமானுஜரும் ஆழ்வார் கோஷ்டியில் கொள்ள வேண்டும் –

—————–

திவ்ய பிரபந்தங்களில் திருவடி பிரஸ்தாபங்கள்

பொய்கையாழ்வார் –செய்ய சுடர் ஆழியான் அடிக்கே என்று உபக்ரமித்து
ஓரடியும் சாடுதைத்த ஒண் மலர்ச் சேவடியும் ஈரடியும் காணலாம் ஏன் நெஞ்சே -ஓர் அடியில் தாயவனை கேசவனை -என்று திருவடிமயமாகவே தலைக்கட்டினார் –
பூதத்தாழ்வார் -அறை கழல் சேவடியான் செங்கண் நெடியான் என்று தலைக்கட்டினார்
பேயாழ்வார் இன்றே கழல் கண்டேன் என்று உபக்ரமித்து சக்கரத்தால் தாள் முதலே நங்கட்குச் சார்வு -என்று தலைக்கட்டினார்
திருமழிசை ஆழ்வார் -உன்ன பாதமென்ன நின்ற ஒண் சுடர்கே கொழு மலர் -என்று திருச்சந்த விருத்தம் தலைக்கட்டி அருளுகிறார்
திருவிருத்தத்திலும் தொழு நீர் இணை அடிக்கே அன்பு சூட்டிய என்று உபக்ரமித்து அடிக்கண்ணி சூடிய மாறன் என்று தலைக்கட்டுகிறார்
பெரிய திருவந்தாதியிலும் – மொய் கழலே ஏத்த முயல் என்று தலைக்கட்டுகிறார்-
திருவாய்மொழியிலும்-துயரறு சுடரடி தொழுது எழு என் மனனே
திருவாசிரியத்திலும் மூ வுலகு அளந்த சேவடியோயே என்றும்
பெருமாள் திருமொழியிலும் திரைக்கையால் அடி வருடப் பள்ளி கொள்ளும் என்று உபக்ரமித்து
நலம் திகழ் நாரணன் அடிக்கீழ் நண்ணுவாரே -என்று தலைக்கட்டுகிறார் –
பெரியாழ்வாரும் உன் சேவடி செவ்வித் திருக்காப்பு என்று உபக்ரமித்து
திருப்பொலிந்த சேவடி என் சென்னியின் மேல் பொறித்தாய்-என்று தலைக்கட்டுகிறார்
தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வார் திரு நாமமே அடி பட்டுக் கிடக்கிறது
திருப்பாண் ஆழ்வார் -திருக் கமலபாதம் வந்து என் கண்ணினுள் ஒக்கின்றவே -என்று அருளிச் செய்கிறார்
திருமங்கை ஆழ்வார் வயலாலி மணவாளன் திருவடியில் வாயை வைத்தே பிரபந்தம் தொடங்குகிறார்
தலைக்கட்டும் பொழுதும் நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே –என்று அருளிச் செய்கிறார்
மதுரகவிகளும் முயல்கிறேன் உன் தன் மொய் கழற்கு அன்பையே
திருப்பாவையில் உன் பொற்றாமரை படியே கேளாய் என்றும்
நாச்சியார் திருமொழியிலும் பெரும் தாளுடைய பிரான் அடிக்கீழ் பிரியாது என்றும் இருப்பரே
அமுதானாரும் மாறன் அடி பணிந்து உயந்த –ராமானுஜன் அடிப் பூ மன்னவே

——————————————————-

ஒரு நாயகமாய் -4-1-திருவாய் மொழியில் –

திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்மினோ -1-என்றும் –
செம்மின் முடித்திருமாளை விரைந்து அடி சேர்மினோ -2-என்றும்
கடிசேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ -3-என்றும்
பனைத்தாள் மத களிறு அட்டவணை பாதம் பணிமினோ -4-என்றும்
கடல் பள்ளி அண்ணல் அடியவர் ஆமினா-6-என்றும்
கொடி மன்னு புள்ளுடை அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ -9-என்றும்
அஃதே உய்யப்புகுமாறு என்று கண்ணன் கழல்கள் மேல் -11-என்றும் உண்டே

உய்யப் புகுமாறு அஃதே என்று –
‘திருநாரணன்தாள்’ என்று நான் சொன்ன அதுவே உய்வதற்கு உரிய வழியும் பலமும் என்று.
உபாயாந்தரம் வேறே இல்லை -பிரயோஜ நாந்தரம் இல்லை -அதுவே உய்வு -அதுவே ஆறு -அதுவே உய்யப் புகும் ஆறு –
கண்ணன் கழல்கள் மேல் –
‘கண்ணனைத் தாள் பற்றி’ என்று தாமும் சொல்லி, கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ’ என்று பிறர்க்கும் உபதேசித்து நின்றாரே?
அது தன்னையே அருளிச்செய்கிறார். ‘இப்படி அடியுடையார் புறம்பு இல்லை’ என்றே அன்றோ இவ்வடிகளைத் தாம் பற்றியது?
‘துயர் அறு சுடர்அடி தொழுது எழு’ என்று தம் திருவுள்ளத்திற்கு அருளிச்செய்தார்;
‘வண் புகழ் நாரணன் திண்கழல் சேரே’ என்று பரோபதேசம் செய்தார் அங்கு.
இங்கு, ‘கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடு இலனே,’ என்றார்;
‘கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ,’ என்று பரோபதேசம் செய்தார்.
இது என்ன அடிப்பாடுதான்! ‘கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரண்,’
என்றே அன்றோ பரோபதேசம் முடிக்கிறதும்?
திருவடியில் என்ன ப்ராவண்யம் –

————————-

பாலகனாய் -4-2-திருவாய் மொழியில்

ஆலிலை அன்னவசம் செய்யும் அண்ணலார் தாளிணை மேல் அணி தண்ணம் துழாய் என்றே மாலுமால் –1-என்றும்
குறைவை பிணைந்தவர் நல்லடி மேல் அணி நாறு துழாய் என்றே சொல்லுமால் -2-என்றும்
தேவர்கள் மா முனிவர் இறைஞ்ச நின்ற சேவடி மேல் அணி செம் பொன் துழாய் என்றே கூவுமால் -3-என்றும்
சமயிகள் பேதங்கள் சொல்லிப் பிதற்றும் பிரான் பரண் பாதங்கள் மேல் அணி பைம் பொன் துழாய் என்றே ஓதுமால் -4-
குடக்கூத்தனார் தாளிணை மேல் அணி தண்ணம் துழாய் என்றே நாளு நாள் நைகின்றதால் -5-என்றும்
ஆதியம் காலத்து ஆட்களிடம் கீண்டவர் பாதங்கள் மேல் அணி பைம் பொன் துழாய் என்றே ஓதுமால் -6-என்றும்
மடந்தையை வண் கமலத்திரு மாதினை தடம் கொள் மார்பினில் வைத்தவர் தாளிணை மேல்
வடம் கொள் பூம் தண்ணம் துழாய் மலர்க்கே இவள் மடங்குமால் -7-என்றும்
கொம்பு போல் சீதை பொருட்டு இலங்கை நகர் அம்பு எரி உய்த்தவர் தாளிணை மேல் அணி
வம்பவிழ் தண்ணம் துழாய் மலர்க்கே இவள் நம்புமால் -8-என்றும்
மின் செய் பூண் மார்பினன் கண்ணன் கழல் துழாய் பொன் செய் பூண் மென்முலைக்கு என்று மெலியும் -10-என்றும்
மெலிவு நோய் தீர்க்கும் நம் கண்ணன் கழல்கள் மேல் மலி புகழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் -11-என்றும் -உண்டே –

——————————————————-

உலகமுண்டா பெருவாயா-6-10–பதினோரு பாசுரங்களில் திருவடி பிரஸ்தாபம்

திருவேங்கடத்து எம்பெருமானே குல தொல்லடியேன் உன பாதம் கூடுமாறு கூறாயே -1-என்றும்
திருவேங்கடத்தானே ஆறாவன்பில் அடியேன் உன்னடி சேர் வண்ணம் அருளாயே -2-என்றும்
திருவேங்கடத்தானே அண்ணலே யுண்ணாடி சேர அடியேற்கு ஆவா வென்னாயே -3-என்றும்
திருவேங்கடத்தானே பூவார் கழல்கள் அருவினையென் பொருந்துமாறு புணராயே -4-என்றும்
திருவேங்கடத்தானே திணரார் சாரங்கத்துன பாதம் சேர்வது அடியேன் என்னாளே-5-என்றும்
திருவேங்கடத்தானே மெய் நான் எய்தி எந்நாள் உன்னடிக்கண் அடியேன் மேவுவதே -6-என்றும்
திருவேங்கடத்து எம்பெருமானே நொடியார் பொழுதும் உனபாதம் காண நோலாது ஆற்றேனே-7-என்றும்
திருவேங்கடத்தானே மாலாய் மயக்கி அடியேன் பால் வந்தாய் போலே வாராயே -8-என்றும்
திருவேங்கடத்தானே அந்தோ வடியேன் உனபாதம் அகலகில்லேன் இறையுமே -9-என்றும்
திருவேங்கடத்தானே புகல் ஒன்றில்லா வடியேன் உன்னடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -10-என்றும்
அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்து அடியார் வாழ்மின் என்று அருள் கொடுக்கும் படிக்கேழில்லாப் பெருமானை -11-என்றும் உண்டே

————————————–

பெரிய திருமொழி -3-4- பதிகம் பாசுரங்கள் தோறும் திருவடி பிரஸ்தாபம் –

மா வலியைச் சிறையில் வைத்த தாடாளன் தாள் அணைவீர் –3-4-1-
நக்கநூன்முகமார் தலையோட்டூண் ஒழித்த எந்தை ஒளி மலர்ச் சேவடி அணைவீர் -3-4-2-
வாணன் திண் தோள் நேர்ந்தவன் தாள் அணைகிற்பீர் -3-4-3-
குருதியுக உகிர் வேலாண்ட நின்மலன் தாள் அணைகிற்பீர் -3-4-4-
மா கீண்டு வெள்ளம் அட்டா விண்ணவர் கொண் தாள் அணைகிற்பீர் -3-4-5-
விராதன் உக வில் குனித்த விண்ணவர் கோன் தாள் அணைகிற்பீர் -3-4-6-
வலம்புரி சிலைக்கை கமலைத் தோள் வேந்தன் திருவடி சேர்ந்து உய்கிற்பீர் -3-4-7-
மட்டவிழ் அம் குலைக்கா வானோர் காவில் மரம் கொணர்ந்தான் அடி அணைவீர் -3-4-8-
திருவை மார்பில் கலந்தவன் தாள் அணைகிற்பீர் -3-4-9-
பத்தும் வல்லார் தடம் கடல் சூழ் உலகுக்குத் தலைவர் தாமே -3-4-10-

——————————————————-

பெரிய திருமொழி -6-9-பாசுரங்கள் தோறும் திருவடி பிரஸ்தாபம் –

இடர் கெடுத்த திருவாளர் இணையடியே யடை நெஞ்சே–
அழலாரும் சரம் துரந்தான் அடியிணையே யடை நெஞ்சே —
அளை வெண்ணெய் யுண்டான் தன அடியிணையே யடை நெஞ்சே –
குன்றாரும் திறல் தோளன் யடை நெஞ்சே —
உலகு ஏழும் புகக் கரந்த திரு வயிற்றன் பொன்னடியே யடை நெஞ்சே-
மெல்லியலை திரு மார்பில் மன்னித்தான் வைத்து உகந்தான் மலரடியே யடை நெஞ்சே —
தார் தழைத்த துழாய் முடியின் தளிர் அடியே யடை நெஞ்சே –
மணி மாடம் மிக மன்னி நிலையாற நின்றான் தன் நீள் கழலே யடை நெஞ்சே –
பிறையாரும் சடையானும் பிரமனும் தொழுது ஏத்த இறையாகி நின்றான் தன் இணை படியே யடை நெஞ்சே –

——————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

பரபக்தி தசை —

June 11, 2018

ஞான தர்சன பிராப்தி / ஸ்வரூபம் -உபாயம் உபேயம் / தோழி தாய் தலைமகள் /திரு நெடும் தாண்டகம் மூன்று பத்துக்கள் /
ஞானம் முதிர்ந்து- பக்தி – அது கைங்கர்யத்தில் மூட்டும் -மூன்று தசைகள் –
கனிந்த உள்ளம் – -பகவத் அனுபவ ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் தானே பரம புருஷார்த்தம்–ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ ஸூக்தி –

————————————————————

ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் — சூரணை -230-ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் வியாக்யானம்

அதில் இவ் ஆர்த்திக்கு அடியான -பர பக்தி -பர ஞான -பரம பக்திகளின்
தசைகள் எந்த திரு வாய் மொழிகள் என்னும் அபேஷையிலே அவற்றை
அருளிச் செய்கிறார் மேல் மூன்று வாக்யத்தாலே –அது தன்னில் பரபக்த்ய வஸ்தை
இன்னது என்கிறார் இதில் –

கமலக் கண்ணன் என்று தொடங்கி
கண்ணுள் நின்று இறுதி கண்டேன்
என்ற பத்தும் உட் கண்ணலேயாய்
காண்பன வாவுதல் அதிலிரட்டி யாகையாலே
கண்டு களிப்ப வளவும் பரஞான கர்ப்ப
பரபக்தி —

அதாவது –
1-கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உள்ளான்-1-9-9- -என்று
புண்டரீகாஷனானவன் என் கண்ணுக்கு விஷயமானான் என்று தொடங்கி –
10-கண்ணுள் நின்று அகலான் -என்று என் கண் வட்டத்திலே நின்றும் கால் வாங்கு கிறிலன்
என்னுமதளவாக –
2-என் கண்ணனை நான் கண்டேனே –
3-கலைப் பல் ஞானத்து என் கண்ணனைக் கண்டு கொண்டு –3-2-10-
4-நறும் துழாய் என் கண்ணி யம்மா நான் உன்னைக் கண்டு கொண்டே –
5-கை தொழ இருந்தாயது நானும் கண்டேனே –
6-ஏரார் கோலம் திகழக் கிடந்தாய் கண்டேன் அம்மானே –
7-திரு விண்ணகர் கண்டேனே –
8-தேவர்கட்க்கு எல்லாம் கருவாகிய கண்ணனைக் கண்டு கொண்டேனே –
9-கண்டேன் கமல மலர் பாதம் –
என்று இப்பத்து சந்தையாலும் சொன்ன சாஷாத்காரம் –
நெஞ்சு என்னும் உட் கண் என்கிற ஆந்தர சஷுசான மனசாலே உண்டானதாய் –
1-கைய பொன்னாழி வெண் சங்கோடும் காண்பான் அவாவுவன் நான் –
2-அடியேன் காண்பான் அலற்றுவன் –1-5-7-
3-உம்மைக் காணும் ஆசையுள் நைகின்றாள் –
4-கூவுகின்றேன் காண்பான்-3-2-8-
5-மெய் கொள்ளக் காண விரும்பும் என் கண்களே –3-8-4-
6-கூவியும் காணப் பெறேன் உன் கோலமே –
7-உன்னை எந்நாள் கண்டு கொள்வேனே –
8-கோல மேனி காண வாராய் –4-7-1-
9-தடவுகின்றேன் எங்குக் காண்பன் –
10-பாவியேன் காண்கின்றிலேன் –
11-உன்னைக் காண்பான் நான் அலப்பாய் –
12-உலகம் பரவக் கிடந்தாய் காண வாராயே –
13-என்று கொல் கண்கள் காண்பதுவே –3-6-10-
14-விளங்க ஒருநாள் காண வாராய் –
15-உன்னைக் காண்பான் வருந்தி எனை நாளும் –
16-அலை கடல் கடைந்த அப்பனே காணுமாறு அருளாய் –
17-ஒருநாள் காண வாராய் –
18-தொண்டனேன் உன் கழல் காண ஒருநாள் வந்து தோன்றாயே –
19-உன்னை எங்கே காண்கேனே-
20-உன்னைக் காணக் கருதும் என் கண்ணே –
என்று பாஹ்ய சஷுசாலே அவனைக் காண ஆசைப் பட்டு கூப்பிட்ட சந்தைகள் –
அதில் இரட்டி உண்டாகையாலே –
கண்டு களிப்ப கண்ணுள் நின்று அகலான் -என்று
திருமால் இரும் சோலை அளவாக ஆந்த்ர அனுபவம் செல்லா நிற்க –
பெற்று அன்று தரியாத -பாஹ்ய அனுபவ அபேஷை -நடக்கையாலே –
பர ஞானத்தை கர்ப்பித்து கொண்டு இருக்கிற பர பக்தி என்கை —

————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

திருவாய் மொழி –அவதாரிகை தொகுப்புக்கள் –1-1–10-

June 8, 2018

பரந்த தண் பரவையுள் நீர் தொறும் பரந்துளன்
பரந்த வண்டமிதென நில விசும்பு ஒழிவறக்
கரந்த சிலிடம் தொறும் இடம் திகழ் பொருள் தொறும்
கரந்து எங்கும் பரந்துளன் இவையுண்ட கரனே –1-1-10-

ஆறாயிரப்படி
லீலா உபகரண போக உபகரண உபயவித விபூதி விசிஷ்டனான எம்பெருமானை ப்ரதிபாதிக்கிறது

ஒன்பதினாயிரப்படி–
பத்தாம் பாட்டில் – கீழ்ச் சொன்ன பகவத் வ்யாப்தியினுடைய சௌகர்யத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

பன்னீராயிரப்படி-
அநந்தரம் கீழ்ச் சொன்ன வியாப்தியினுடைய ஸுகர்யத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

இருபத்து நாலாயிரப்படி-
பத்தாம் பாட்டில் -கீழ்ச் சொன்ன பகவத் வ்யாப்தியினுடைய சௌகர்யத்தை சொல்லுகிறது-

ஈடு —
ஜலத்தை சரீரதயா சேஷமாக உடையனாய் -எங்கும் வியாபித்து -தாரகனாய் -நியாமகனாய் -சேஷியாய் இருக்கும் என்று கீழே சொன்னார் –
இப்படி வியாபித்து நின்றால்-அசித் சம்வர்க்கத்தாலே சேதனனுக்கு ஒரு சங்கோசம் பிறவாது நின்றது இ றே
அப்படியே அவனுக்கும் இவற்றோட்டை சம்வர்க்கத்தாலே சங்கோசம் பிறக்குமோ என்னில் -அது செய்யாது
அசங்குசிதமாக வியாபித்து நிற்கும் என்று வ்யாப்தி சௌகர்யத்தை அருளிச் செய்கிறார் –
ஆத்மாவுக்கு -ஸ்வாபவ அந்யதா பாவம் என்றபடி -ஜீவ பரமாத்மா சாம்யம் -சாதர்மம் -சங்கோச ரூப விவஷிதம்
தர்ம பூத ஞானம் தான் சங்கோசம் -அடையும் –
ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூப சங்கோசம் இல்லை
வியாப்தி -பூர்த்தி சுருங்காமல் வியாப்தி – -வியாப்தி சௌகர்யம் -மூன்றும் அருளிச் செய்கிறார் –

சிறியதில் இருந்து பெரியது ஆகுமா -பெரியதில் இருந்து சிறியது உண்டாகுமா -ப்ரஹ்மம்-விபு -அன்றோ –
ஒளி உள்ளே வருவதை ஒளி தடுக்காதே -த்ரவ்யத்வ ஆகாரம் தான் தடுக்கும் –
த்ரவ்யமாகவும் ஞானமாகவும் உள்ளதால் -சங்கோசம் இல்லாமல் உள்ளே செல்லும் –
கீழ் சொன்ன வியாப்தியை -விஸ்தரிக்கிறார்

——————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதிகேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நஞ்சீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-