Archive for the ‘Uncategorized’ Category

ஸ்ரீ ஸரஸ்வதி அஷ்டோத்ரம்–

November 19, 2020

ஸ்ரீ ஸரஸ்வதி அஷ்டோத்ரம்

01 ஓம் ஸரஸ்வத்யை நம:
02 ஓம் மஹா பத்ராயை நம:
03 ஓம் மஹா மாயாயை நம:
04 ஓம் வர ப்ரதாயை நம:
05 ஓம் ஸ்ரீ ப்ரதாயை நம:

06 ஓம் பத்ம நிலயாயை நம:
07 ஓம் பத்மாக்ஷ்யை நம:
08 ஓம் பத்ம வக்த்ராயை நம:
09 ஓம் சிவானுஜாயை நம:
10 ஓம் புஸ்தக ப்ருதே நம:

11 ஓம் ஜ்ஞாந முத்ராயை நம:
12 ஓம் ரமாயை நம:
13 ஓம் பராயை நம:
14 ஓம் காம ரூபாயை நம:
15 ஓம் மஹா வித்யாயை நம:

16 ஓம் மஹா பாதக நாசின்யை நம:
17 ஓம் மஹா ச்ரயாயை நம:
18 ஓம் மாலிந்யை நம:
19 ஓம் மஹா போகாயை நம:
20 ஓம் மஹா புஜாயை நம:

21 ஓம் மஹா பாகாயை நம:
22 ஓம் மஹோத் ஸாஹாயை நம:
23 ஓம் திவ்யாங்காயை நம:
24 ஒம் ஸூர வந்திதாயை நம:
25 ஓம் மஹா காள்யை நம:

26 ஓம் மஹா பாஷாயை நம:
27 ஓம் மஹா காராயை நம:
28 ஓம் மஹாங்குஸாயை நம:
29 ஓம் பீதாயை நம:
30 ஓம் விமலாயை நம:

31 ஓம் விஸ்வாயை நம:
32 ஓம் வித்யுந் மாலாயை நம:
33 ஓம் வைஷ்ணவ்யை நம:
34 ஓம் சந்த்ரிகாயை நம:
35 ஓம் சந்த்ரவதநாய நம:

36 ஓம் சந்த்ரலோகா விபூஷிதாயை நம:
37 ஓம் ஸாவித்ர்யை நம:
38 ஓம் ஸூரஸாயை நம:
39 ஓம் தேவ்யை நம:
40 ஓம் திவ்யாலங்கார பூஷிதாயை நம:

41 ஓம் வாக் தேவ்யை நம:
42 ஓம் வஸூதாயை நம:
43 ஓம் தீவ்ராயை நம:
44 ஓம் மஹா பத்ராயை நம:
45 ஓம் மஹா பலாயை நம:

46 ஓம் போகதாயை நம:
47 ஓம் பாரத்யை நம:
48 ஓம் பாமாயை நம:
49 ஓம் கோவிந்தாயை நம:
50 ஓம் கோமத்யை நம:

51 ஓம் சிவாயை நம:
52 ஓம் ஜடிலாயை நம:
53 ஓம் விந்த்ய வாஸாயை நம:
54 ஓம் விந்த்யாசல விராஜிதாயை நம:
55 ஓம் சண்டிகாயை நம:

56 ஓம் வைஷ்ணவ்யை நம:
57 ஓம் ப்ராஹ்மீயை நம:
58 ஓம் ப்ரஹ்மஜ்ஞா ஸாதநாயை நம:
59 ஓம் ஸூதா மூர்த்யை நம:
60 ஓம் ஸூபத்ராயை நம:

61 ஓம் ஸெளதாமன்யை நம:
62 ஓம் ஸூர பூஜிதாயை நம:
63 ஓம் ஸூவாஸின்யை நம:
64 ஓம் ஸூநாஸாயை நம:
65 ஓம் விந்த்ராயை நம:

66 ஓம் பத்ம லோசனாயை நம:
67 ஓம் வித்யா ரூபாயை நம:
68 ஓம் விசாலாக்ஷ்யை நம:
69 ஓம் ப்ரம்ஹ ஜாயாயை நம:
70 ஓம் மஹா பலாயை நம:

71 ஓம் த்ரயீ மூர்த்யே நம:
72 ஓம் த்ரிகாலஜ்ஞாயை நம:
73 ஓம் த்ரிகுணாயை நம:
74 ஓம் சாஸ்த்ர ரூபிண்யை நம:
75 ஓம் கம்பாஸூர ப்ரமதிந்மையை நம:

76 ஓம் சுபதாயை நம:
77 ஓம் ஸ்வராத்மிகாயை நம:
78 ஓம் ரக்த பீஜ நிஹந்த்ர்யை நம:
79 ஓம் சாமுண்டாயை நம:
80 ஓம் அம்பிகாயை நம:

81 ஓம் முண்டகாய ப்ரஹரணாயை நம:
82 ஓம் தூம்ரலோசன மர்தனாயை நம:
83 ஓம் ஸர்வதேவ ஸ்துதாயை நம:
84 ஓம் ஸெளம்யாயை நம:
85 ஓம் ஸீராஸீர நமஸ் க்ருதாயை நம:

86 ஓம் காள ராத்ர்யை நம:
87 ஓம் கலா தாராயை நம:
88 ஓம் ரூபஸெள பாக்ய தாயின்யை நம:
89 ஓம் வாக்தேவ்யை நம:
90 ஓம் வராரோஹாயை நம:

91 ஓம் வாராஹ்யை நம:
92 ஓம் வாரி ஜாஸனாயை நம:
93 ஓம் சித்ராம்பராயை நம:
94 ஓம் சித்ர கந்தாயை நம:
95 ஓம் சித்ர மால்ய விபூஷிதாயை நம;

96 ஓம் காந்தாயை நம:
97 ஓம் காமப்ரதாயை நம:
98 ஓம் வித்யாயை நம:
99 ஓம் வித்யாதர ஸுபூஜிதாயை நம:
100 ஓம் ஸ்வேதாநநாயை நம:

101 ஓம் நீலபுஜாயை நம:
102 ஓம் சதுர் வர்க பல ப்ரதாயை நம:
103 ஓம் சதுராநந ஸாம் ராஜ்யாயை நம:
104 ஓம் ரக்த மத்யாயை நம:
105 ஓம் நிரஞ்ஜனாயை நம:

106 ஓம் ஹம்ஸாஸனாயை நம:
107 ஓம் நீல ஜங்க்காயை நம:
108 ஓம் பிரம்ம விஷ்ணு சிவாத்மிகாயை நம:
109 ஓம் துர்காலஷ்மி ஸரஸ்வதீப்யோ நம:
110 ஓம் நானாவித மந்த்ர புஷ்பாணி ஸமர்ப்பயாமி!

—————–

யா குந்தேந்து துஷார ஹார தவளா யா சுப்ர வஸ்த்ராவ்ருதா
யா வீணா வர தண்ட மண்டித கரா யா ஸ்வேத பத்மாஸனா
யா ப்ரஹ்மாச்யுத சங்கர ப்ரப்ருதிபி: தேவை: சதா பூஜிதா
சா மாம் பாது ஸரஸ்வதி பகவதி நிச்சேஷ ஜாட்யாபஹா

யா குந்த இந்து துஷார ஹார தவளா – யார் சந்திரனைப் போலவும் பனியைப் போலவும்
வெண்மையான மல்லிகை மாலையை அணிந்து கொண்டிருக்கிறாளோ
யா சுப்ர வஸ்த்ராவ்ருதா – யார் வெண்மையான ஆடையை அணிந்திருக்கிறாளோ
யா வீணா வர தண்ட மண்டித கரா – யார் வீணையை ஏந்திய வரம் தரும் திருக்கைகளை உடையவளோ
யா ஸ்வேத பத்மாஸனா – யார் வெண் தாமரையில் வீற்றிருப்பவளோ
யா ப்ரஹ்ம அச்யுத சங்கர ப்ரப்ருதிபி: தேவை: சதா பூஜிதா – யார் ஸ்ரீ பிரம்மன் ஸ்ரீ அச்சுதன் ஸ்ரீ சங்கரன் முதலிய
தேவர்களால் என்றும் வணங்கப்படுபவளோ
சா மாம் பாது ஸரஸ்வதி பகவதி நிச்சேஷ ஜாட்யாபஹா – செயலின்மையையும் அறிவின்மையையும் அறவே நீக்கும்
அந்த ஸ்ரீ ஸரஸ்வதி யென்னும் தாய் என்னை என்றும் காக்கட்டும்!

———-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -ஸ்கந்தம்-4- அத்யாயம் -2–தக்ஷன் சிவனுக்கு சாபம் –

November 7, 2020

விது³ர உவாச
ப⁴வே ஶீலவதாம்ʼ ஶ்ரேஷ்டே² த³க்ஷோ து³ஹித்ருʼவத்ஸல꞉ .
வித்³வேஷமகரோத்கஸ்மாத³நாத்³ருʼத்யாத்மஜாம்ʼ ஸதீம் .. 1..

கஸ்தம்ʼ சராசரகு³ரும்ʼ நிர்வைரம்ʼ ஶாந்தவிக்³ரஹம் .
ஆத்மாராமம்ʼ கத²ம்ʼ த்³வேஷ்டி ஜக³தோ தை³வதம்ʼ மஹத் .. 2..

ஏததா³க்²யாஹி மே ப்³ரஹ்மன் ஜாமாது꞉ ஶ்வஶுரஸ்ய ச .
வித்³வேஷஸ்து யத꞉ ப்ராணாம்ʼஸ்தத்யஜே து³ஸ்த்யஜான் ஸதீ .. 3..

மைத்ரேய உவாச
புரா விஶ்வஸ்ருʼஜாம்ʼ ஸத்ரே ஸமேதா꞉ பரமர்ஷய꞉ .
ததா²மரக³ணா꞉ ஸர்வே ஸானுகா³ முனயோ(அ)க்³னய꞉ .. 4..

தத்ர ப்ரவிஷ்டம்ருʼஷயோ த்³ருʼஷ்ட்வார்கமிவ ரோசிஷா .
ப்⁴ராஜமானம்ʼ விதிமிரம்ʼ குர்வந்தம்ʼ தன்மஹத்ஸத³꞉ .. 5..

உத³திஷ்ட²ன்ஸத³ஸ்யாஸ்தே ஸ்வதி⁴ஷ்ண்யேப்⁴ய꞉ ஸஹாக்³னய꞉ .
ருʼதே விரிஞ்சம்ʼ ஶர்வம்ʼ ச தத்³பா⁴ஸாக்ஷிப்தசேதஸ꞉ .. 6..

ஸத³ஸஸ்பதிபி⁴ர்த³க்ஷோ ப⁴க³வான் ஸாது⁴ ஸத்க்ருʼத꞉ .
அஜம்ʼ லோககு³ரும்ʼ நத்வா நிஷஸாத³ ததா³ஜ்ஞயா .. 7..

ப்ராங்நிஷண்ணம்ʼ ம்ருʼட³ம்ʼ த்³ருʼஷ்ட்வா நாம்ருʼஷ்யத்தத³நாத்³ருʼத꞉ .
உவாச வாமம்ʼ சக்ஷுர்ப்⁴யாமபி⁴வீக்ஷ்ய த³ஹன்னிவ .. 8..

ஶ்ரூயதாம்ʼ ப்³ரஹ்மர்ஷயோ மே ஸஹ தே³வா꞉ ஸஹாக்³னய꞉ .
ஸாதூ⁴னாம்ʼ ப்³ருவதோ வ்ருʼத்தம்ʼ நாஜ்ஞானான்ன ச மத்ஸராத் .. 9..

அயம்ʼ து லோகபாலானாம்ʼ யஶோக்⁴னோ நிரபத்ரப꞉ .
ஸத்³பி⁴ராசரித꞉ பந்தா² யேன ஸ்தப்³தே⁴ன தூ³ஷித꞉ .. 10..

ஏஷ மே ஶிஷ்யதாம்ʼ ப்ராப்தோ யன்மே து³ஹிதுரக்³ரஹீத் .
பாணிம்ʼ விப்ராக்³னிமுக²த꞉ ஸாவித்ர்யா இவ ஸாது⁴வத் .. 11..

க்³ருʼஹீத்வா ம்ருʼக³ஶாவாக்ஷ்யா꞉ பாணிம்ʼ மர்கடலோசன꞉ .
ப்ரத்யுத்தா²நாபி⁴வாதா³ர்ஹே வாசாப்யக்ருʼத நோசிதம் .. 12..

லுப்தக்ரியாயாஶுசயே மானினே பி⁴ன்னஸேதவே .
அனிச்ச²ன்னப்யதா³ம்ʼ பா³லாம்ʼ ஶூத்³ராயேவோஶதீம்ʼ கி³ரம் .. 13..

ப்ரேதாவாஸேஷு கோ⁴ரேஷு ப்ரேதைர்பூ⁴தக³ணைர்வ்ருʼத꞉ .
அடத்யுன்மத்தவந்நக்³னோ வ்யுப்தகேஶோ ஹஸன் ருத³ன் .. 14..

சிதாப⁴ஸ்மக்ருʼதஸ்னான꞉ ப்ரேதஸ்ரங் ந்ரஸ்தி²பூ⁴ஷண꞉ .
ஶிவாபதே³ஶோ ஹ்யஶிவோ மத்தோ மத்தஜனப்ரிய꞉ .
பதி꞉ ப்ரமத²பூ⁴தானாம்ʼ தமோமாத்ராத்மகாத்மனாம் .. 15..

தஸ்மா உன்மாத³நாதா²ய நஷ்டஶௌசாய து³ர்ஹ்ருʼதே³ .
த³த்தா ப³த மயா ஸாத்⁴வீ சோதி³தே பரமேஷ்டி²னா .. 16..

மைத்ரேய உவாச
வினிந்த்³யைவம்ʼ ஸ கி³ரிஶமப்ரதீபமவஸ்தி²தம் .
த³க்ஷோ(அ)தா²ப உபஸ்ப்ருʼஶ்ய க்ருத்³த⁴꞉ ஶப்தும்ʼ ப்ரசக்ரமே .. 17..

அயம்ʼ து தே³வயஜன இந்த்³ரோபேந்த்³ராதி³பி⁴ர்ப⁴வ꞉ .
ஸஹ பா⁴க³ம்ʼ ந லப⁴தாம்ʼ தே³வைர்தே³வக³ணாத⁴ம꞉ .. 18..

நிஷித்⁴யமான꞉ ஸ ஸத³ஸ்யமுக்²யைர்த³க்ஷோ
கி³ரித்ராய விஸ்ருʼஜ்ய ஶாபம் .
தஸ்மாத்³விநிஷ்க்ரம்ய விவ்ருʼத்³த⁴மன்யுர்ஜகா³ம
கௌரவ்ய நிஜம்ʼ நிகேதனம் .. 19..

விஜ்ஞாய ஶாபம்ʼ கி³ரிஶானுகா³க்³ரணீ꞉
நந்தீ³ஶ்வரோ ரோஷகஷாயதூ³ஷித꞉ .
த³க்ஷாய ஶாபம்ʼ விஸஸர்ஜ தா³ருணம்ʼ
யே சான்வமோத³ம்ʼஸ்தத³வாச்யதாம்ʼ த்³விஜா꞉ .. 20..

ய ஏதன்மர்த்யமுத்³தி³ஶ்ய ப⁴க³வத்யப்ரதித்³ருஹி .
த்³ருஹ்யத்யஜ்ஞ꞉ ப்ருʼத²க்³த்³ருʼஷ்டிஸ்தத்த்வதோ விமுகோ² ப⁴வேத் .. 21..

க்³ருʼஹேஷு கூடத⁴ர்மேஷு ஸக்தோ க்³ராம்யஸுகே²ச்ச²யா .
கர்மதந்த்ரம்ʼ விதனுதே வேத³வாத³விபன்னதீ⁴꞉ .. 22..

பு³த்³த்⁴யா பராபி⁴த்⁴யாயின்யா விஸ்ம்ருʼதாத்மக³தி꞉ பஶு꞉ .
ஸ்த்ரீகாம꞉ ஸோ(அ)ஸ்த்வதிதராம்ʼ த³க்ஷோ ப³ஸ்தமுகோ²(அ)சிராத் .. 23..

வித்³யாபு³த்³தி⁴ரவித்³யாயாம்ʼ கர்மமய்யாமஸௌ ஜட³꞉ .
ஸம்ʼஸரந்த்விஹ யே சாமுமனு ஶர்வாவமானினம் .. 24..

கி³ர꞉ ஶ்ருதாயா꞉ புஷ்பிண்யா மது⁴க³ந்தே⁴ன பூ⁴ரிணா .
மத்²னா சோன்மதி²தாத்மான꞉ ஸம்முஹ்யந்து ஹரத்³விஷ꞉ .. 25..

ஸர்வப⁴க்ஷா த்³விஜா வ்ருʼத்த்யை த்⁴ருʼதவித்³யா தபோவ்ரதா꞉ .
வித்ததே³ஹேந்த்³ரியாராமா யாசகா விசரந்த்விஹ .. 26..

தஸ்யைவம்ʼ த³த³த꞉ ஶாபம்ʼ ஶ்ருத்வா த்³விஜகுலாய வை .
ப்⁴ருʼகு³꞉ ப்ரத்யஸ்ருʼஜச்சா²பம்ʼ ப்³ரஹ்மத³ண்ட³ம்ʼ து³ரத்யயம் .. 27..

ப⁴வவ்ரதத⁴ரா யே ச யே ச தான் ஸமனுவ்ரதா꞉
பாக²ண்டி³னஸ்தே ப⁴வந்து ஸச்சா²ஸ்த்ரபரிபந்தி²ன꞉ .. 28..

நஷ்டஶௌசா மூட⁴தி⁴யோ ஜடாப⁴ஸ்மாஸ்தி²தா⁴ரிண꞉ .
விஶந்து ஶிவதீ³க்ஷாயாம்ʼ யத்ர தை³வம்ʼ ஸுராஸவம் .. 29..

ப்³ரஹ்ம ச ப்³ராஹ்மணாம்ʼஶ்சைவ யத்³யூயம்ʼ பரினிந்த³த² .
ஸேதும்ʼ விதா⁴ரணம்ʼ பும்ʼஸாமத꞉ பாக²ண்ட³மாஶ்ரிதா꞉ .. 30..

ஏஷ ஏவ ஹி லோகானாம்ʼ ஶிவ꞉ பந்தா²꞉ ஸனாதன꞉ .
யம்ʼ பூர்வே சானுஸந்தஸ்து²ர்யத்ப்ரமாணம்ʼ ஜனார்த³ன꞉ .. 31..

தத்³ப்³ரஹ்ம பரமம்ʼ ஶுத்³த⁴ம்ʼ ஸதாம்ʼ வர்த்ம ஸனாதனம் .
விக³ர்ஹ்ய யாத பாக²ண்ட³ம்ʼ தை³வம்ʼ வோ யத்ர பூ⁴தராட் .. 32..

மைத்ரேய உவாச
தஸ்யைவம்ʼ வத³த꞉ ஶாபம்ʼ ப்⁴ருʼகோ³꞉ ஸ ப⁴க³வான் ப⁴வ꞉ .
நிஶ்சக்ராம தத꞉ கிஞ்சித்³விமனா இவ ஸானுக³꞉ .. 33..

தே(அ)பி விஶ்வஸ்ருʼஜ꞉ ஸத்ரம்ʼ ஸஹஸ்ரபரிவத்ஸரான் .
ஸம்ʼவிதா⁴ய மஹேஷ்வாஸ யத்ரேஜ்ய ருʼஷபோ⁴ ஹரி꞉ .. 34..

ஆப்லுத்யாவப்⁴ருʼத²ம்ʼ யத்ர க³ங்கா³ யமுனயான்விதா .
விரஜேனாத்மனா ஸர்வே ஸ்வம்ʼ ஸ்வம்ʼ தா⁴ம யயுஸ்தத꞉ .. 35..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயாம்ʼ
சதுர்த²ஸ்கந்தே⁴ த³க்ஷஶாபோ நாம த்³விதீயோத்⁴யாய꞉ .. 2..

———————

ஸ்ரீ விதுரர் கூறினார்.
பெண்ணிடம் அன்பு கொண்டவரான தக்ஷன் ஏன் தன் பெண்ணான ஸதி தேவியை அலட்சியம் செய்தார்?
உலகம் போற்றும் தெய்வமான மகாதேவனிடம் ஏன் பகைமை கொண்டார்?
ஸ்ரீ மைத்ரேயர் கூறினார்.
முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களும் முனிவர்களும் பிரஜாபதிகளும் சேர்ந்து செய்த ஸத்ர யாகத்தில் தக்ஷ பிரஜாபதி
பிரவேசித்த போது அவருடைய் ப்ரகாசத்தால் கவரப்பட்டு அனைவரும் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து மரியாதை செய்தனர்.
பிரம்மாவும் மகாதேவனும் மட்டும் எழுந்திருக்க வில்லை.
தக்ஷ பிரஜாபதி பிரம்ம தேவரை ( அவர் பிதாவானதால்)வணங்கி தன் ஆசனத்தில் உட்கார்ந்து அங்கு முன்னே இருந்த
மகாதேவனைக் கண்டு அவர் தனக்கு மரியாதை செலுத்தாததைக் கண்டு கோபம் கொண்டு நிந்தித்தார்.
“என் பெண்ணை மணம் செய்து கொண்டதனால் இவன் என் சிஷ்யனாகிறான்.
ஆனால் எனக்கு வாய் வார்த்தையால் கூட மரியாதை காட்ட வில்லை.
இவனுக்கு பிரம்ம தேவர் தூண்டுதலினால் தான் பெண்ணைக் கொடுத்தேன் “ என்று கூறி,
சிவனை சுடு காட்டில் திரிபவன், தமோ குணம் மிக்கவன் பூத கணங்களுக்கு பதியானவன்.
சிவன் என்ற மங்கள நாமத்திற்கு பொருத்தமில்லாதவன் என்று கூறிப் பலவாறு நிந்தித்தான்.
ஆனால் மகாதேவன் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் அமைதியாக வீற்றிருந்தார். அதைக் கண்டு மேலும் கோபம் கொண்ட தக்ஷன்
யாகங்களில் சிவனுக்கு ஹவிர்பாகம் இல்லாமல் போகக்கடவது என்று சாபமிட்டான்.,
இவ்வாறு அங்கிருந்த பெரியோர்கள் தடுத்தும் காரணமின்றி சிவனை நிந்தித்து விட்டு சாபம் கொடுத்துவிட்டு அவ்விடம் விட்டகன்றான்.
அதைக் கண்ட சிவனடியார்களுக்குள் சிறந்தவரான நந்தி தேவர் தக்ஷனுக்கும் அவனைச் சேர்ந்த அந்தணர்களுக்கும் பிரதி சாபம் இட்டார்.
மூடனும் அகந்தை கொண்டவனுமான் தக்ஷன் தத்துவ மார்கத்தை அறியாமல் கர்ம மார்கத்திலேயே உழன்று நாசம் அடையட்டும் என்றும் ,
விரைவிலேயே அறிவற்ற அவன் ஆட்டுத்தலை பெறுவான் என்றும் அவனுக்கு சாதகமாக இருந்த அந்தணர்களும் தவம் கெட்டு
விஷய சுகத்தில் உழலட்டும் என்றும் சாபம் கொடுத்தார்.
அதைக் கண்ட அந்த யாகத்தின் தலைமை புரோகிதரான ப்ருகு , சிவனை பின் பற்றுவோர் பாஷாண்டிகளாகத் திரியட்டும்
என்று சாபமிட்டார். இதையெல்லாம் பார்த்த மகாதேவன் வருத்தத்துடன் அந்த இடம் விட்டகன்றார்.
பிறகு ஹரியைக் குறித்து செய்யப்பட அந்த யாகத்தை ப்ரஜாபதிகள் அனைவரும் சேர்ந்து பூர்த்தி செய்து சுத்த மனத்தினராய்
கங்கை யமுனை இரண்டு நதிகளும் சந்திக்கும் இடத்தில் அவப்ருத ஸ்நானம் செய்தனர்.

———————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸூக பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயன பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நாரத பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -ஸ்கந்தம்-3-அத்யாயம்-33–

November 7, 2020

மைத்ரேய உவாச
ஏவம்ʼ நிஶம்ய கபிலஸ்ய வசோ ஜனித்ரீ
ஸா கர்த³மஸ்ய த³யிதா கில தே³வஹூதி꞉ .
விஸ்ரஸ்தமோஹபடலா தமபி⁴ப்ரணம்ய
துஷ்டாவ தத்த்வவிஷயாங்கிதஸித்³தி⁴பூ⁴மிம் .. 1..

தே³வஹூதிருவாச
அதா²ப்யஜோ(அ)ந்த꞉ஸலிலே ஶயானம்ʼ
பூ⁴தேந்த்³ரியார்தா²த்மமயம்ʼ வபுஸ்தே .
கு³ணப்ரவாஹம்ʼ ஸத³ஶேஷபீ³ஜம்ʼ
த³த்⁴யௌ ஸ்வயம்ʼ யஜ்ஜட²ராப்³ஜஜாத꞉ .. 2..

ஸ ஏவ விஶ்வஸ்ய ப⁴வான் வித⁴த்தே
கு³ணப்ரவாஹேண விப⁴க்தவீர்ய꞉ .
ஸர்கா³த்³யனீஹோ(அ)விததா²பி⁴ஸந்தி⁴-
ராத்மேஶ்வரோ(அ)தர்க்யஸஹஸ்ரஶக்தி꞉ .. 3..

ஸ த்வம்ʼ ப்⁴ருʼதோ மே ஜட²ரேண நாத²
கத²ம்ʼ நு யஸ்யோத³ர ஏததா³ஸீத் .
விஶ்வம்ʼ யுகா³ந்தே வடபத்ர ஏக꞉
ஶேதே ஸ்ம மாயாஶிஶுரங்க்⁴ரிபான꞉ .. 4..

த்வம்ʼ தே³ஹதந்த்ர꞉ ப்ரஶமாய பாப்மனாம்ʼ
நிதே³ஶபா⁴ஜாம்ʼ ச விபோ⁴ விபூ⁴தயே .
யதா²வதாராஸ்தவ ஸூகராத³ய-
ஸ்ததா²யமப்யாத்மபதோ²பலப்³த⁴யே .. 5..

யந்நாமதே⁴யஶ்ரவணானுகீர்தனா-
த்³யத்ப்ரஹ்வணாத்³யத்ஸ்மரணாத³பி க்வசித் .
ஶ்வாதோ³(அ)பி ஸத்³ய꞉ ஸவனாய கல்பதே
குத꞉ புனஸ்தே ப⁴க³வன் நு த³ர்ஶனாத் .. 6..

அஹோ ப³த ஶ்வபசோ(அ)தோ க³ரீயான்
யஜ்ஜிஹ்வாக்³ரே வர்ததே நாம துப்⁴யம் .
தேபுஸ்தபஸ்தே ஜுஹுவு꞉ ஸஸ்னுரார்யா
ப்³ரஹ்மானூசுர்நாம க்³ருʼணந்தி யே தே .. 7..

தம்ʼ த்வாமஹம்ʼ ப்³ரஹ்ம பரம்ʼ புமாம்ʼஸம்ʼ
ப்ரத்யக்ஸ்ரோதஸ்யாத்மனி ஸம்ʼவிபா⁴வ்யம் .
ஸ்வதேஜஸா த்⁴வஸ்தகு³ணப்ரவாஹம்ʼ
வந்தே³ விஷ்ணும்ʼ கபிலம்ʼ வேத³க³ர்ப⁴ம் .. 8..

மைத்ரேய உவாச
ஈடி³தோ ப⁴க³வானேவம்ʼ கபிலாக்²ய꞉ பர꞉ புமான் .
வாசா விக்லவயேத்யாஹ மாதரம்ʼ மாத்ருʼவத்ஸல꞉ .. 9..

கபில உவாச
மார்கே³ணானேன மாதஸ்தே ஸுஸேவ்யேனோதி³தேன மே .
ஆஸ்தி²தேன பராம்ʼ காஷ்டா²மசிராத³வரோத்ஸ்யஸி .. 10..

ஶ்ரத்³த⁴த்ஸ்வைதன்மதம்ʼ மஹ்யம்ʼ ஜுஷ்டம்ʼ யத்³ப்³ரஹ்மவாதி³பி⁴꞉ .
யேன மாமப⁴வம்ʼ யாயா ம்ருʼத்யும்ருʼச்ச²ந்த்யதத்³வித³꞉ .. 11..

மைத்ரேய உவாச
இதி ப்ரத³ர்ஶ்ய ப⁴க³வான் ஸதீம்ʼ தாமாத்மனோ க³திம் .
ஸ்வமாத்ரா ப்³ரஹ்மவாதி³ன்யா கபிலோ(அ)னுமதோ யயௌ .. 12..

ஸா சாபி தனயோக்தேன யோகா³தே³ஶேன யோக³யுக் .
தஸ்மிந்நாஶ்ரம ஆபீடே³ ஸரஸ்வத்யா꞉ ஸமாஹிதா .. 13..

அபீ⁴க்ஷ்ணாவகா³ஹகபிஶான் ஜடிலான் குடிலாலகான் .
ஆத்மானம்ʼ சோக்³ரதபஸா பி³ப்⁴ரதீ சீரிணம்ʼ க்ருʼஶம் .. 14..

ப்ரஜாபதே꞉ கர்த³மஸ்ய தபோயோக³விஜ்ருʼம்பி⁴தம் .
ஸ்வகா³ர்ஹஸ்த்²யமனௌபம்யம்ʼ ப்ரார்த்²யம்ʼ வைமானிகைரபி .. 15..

பய꞉பே²னனிபா⁴꞉ ஶய்யா தா³ந்தா ருக்மபரிச்ச²தா³꞉ .
ஆஸனானி ச ஹைமானி ஸுஸ்பர்ஶாஸ்தரணானி ச .. 16..

ஸ்வச்ச²ஸ்ப²டிககுட்³யேஷு மஹாமாரகதேஷு ச .
ரத்னப்ரதீ³பா ஆபா⁴ந்தி லலநாரத்னஸம்ʼயுதா꞉ .. 17..

க்³ருʼஹோத்³யானம்ʼ குஸுமிதை ரம்யம்ʼ ப³ஹ்வமரத்³ருமை꞉ .
கூஜத்³விஹங்க³மிது²னம்ʼ கா³யன் மத்தமது⁴வ்ரதம் .. 18..

யத்ர ப்ரவிஷ்டமாத்மானம்ʼ விபு³தா⁴னுசரா ஜகு³꞉ .
வாப்யாமுத்பலக³ந்தி⁴ன்யாம்ʼ கர்த³மேனோபலாலிதம் .. 19..

ஹித்வா ததீ³ப்ஸிததமமப்யாக²ண்ட³லயோஷிதாம் .
கிஞ்சிச்சகார வத³னம்ʼ புத்ரவிஶ்லேஷணாதுரா .. 20..

வனம்ʼ ப்ரவ்ரஜிதே பத்யாவபத்யவிரஹாதுரா .
ஜ்ஞாததத்த்வாப்யபூ⁴ந்நஷ்டே வத்ஸே கௌ³ரிவ வத்ஸலா .. 21..

தமேவ த்⁴யாயதீ தே³வமபத்யம்ʼ கபிலம்ʼ ஹரிம் .
ப³பூ⁴வாசிரதோ வத்ஸ நி꞉ஸ்ப்ருʼஹா தாத்³ருʼஶே க்³ருʼஹே .. 22..

த்⁴யாயதீ ப⁴க³வத்³ரூபம்ʼ யதா³ஹ த்⁴யானகோ³சரம் .
ஸுத꞉ ப்ரஸன்னவத³னம்ʼ ஸமஸ்தவ்யஸ்தசிந்தயா .. 23..

ப⁴க்திப்ரவாஹயோகே³ன வைராக்³யேண ப³லீயஸா .
யுக்தானுஷ்டா²னஜாதேன ஜ்ஞானேன ப்³ரஹ்மஹேதுனா .. 24..

விஶுத்³தே⁴ன ததா³(ஆ)த்மானமாத்மனா விஶ்வதோமுக²ம் .
ஸ்வானுபூ⁴த்யா திரோபூ⁴தமாயாகு³ணவிஶேஷணம் .. 25..

ப்³ரஹ்மண்யவஸ்தி²தமதிர்ப⁴க³வத்யாத்மஸம்ʼஶ்ரயே .
நிவ்ருʼத்தஜீவாபத்தித்வாத்க்ஷீணக்லேஶாப்தநிர்வ்ருʼதி꞉ .. 26..

நித்யாரூட⁴ஸமாதி⁴த்வாத்பராவ்ருʼத்தகு³ணப்⁴ரமா .
ந ஸஸ்மார ததா³(ஆ)த்மானம்ʼ ஸ்வப்னே த்³ருʼஷ்டமிவோத்தி²த꞉ .. 27..

தத்³தே³ஹ꞉ பரத꞉ போஷோ(அ)ப்யக்ருʼஶஶ்சாத்⁴யஸம்ப⁴வாத் .
ப³பௌ⁴ மலைரவச்ச²ன்ன꞉ ஸதூ⁴ம இவ பாவக꞉ .. 28..

ஸ்வாங்க³ம்ʼ தபோயோக³மயம்ʼ முக்தகேஶம்ʼ க³தாம்ப³ரம் .
தை³வகு³ப்தம்ʼ ந பு³பு³தே⁴ வாஸுதே³வப்ரவிஷ்டதீ⁴꞉ .. 29..

ஏவம்ʼ ஸா கபிலோக்தேன மார்கே³ணாசிரத꞉ பரம் .
ஆத்மானம்ʼ ப்³ரஹ்மநிர்வாணம்ʼ ப⁴க³வந்தமவாப ஹ .. 30..

தத்³வீராஸீத்புண்யதமம்ʼ க்ஷேத்ரம்ʼ த்ரைலோக்யவிஶ்ருதம்ʼ .
நாம்னா ஸித்³த⁴பத³ம்ʼ யத்ர ஸா ஸம்ʼஸித்³தி⁴முபேயுஷீ .. 31..

தஸ்யாஸ்தத்³யோக³விது⁴தமார்த்யம்ʼ மர்த்யமபூ⁴த்ஸரித் .
ஸ்ரோதஸாம்ʼ ப்ரவரா ஸௌம்ய ஸித்³தி⁴தா³ ஸித்³த⁴ஸேவிதா .. 32..

கபிலோ(அ)பி மஹாயோகீ³ ப⁴க³வான் பிதுராஶ்ரமாத் .
மாதரம்ʼ ஸமனுஜ்ஞாப்ய ப்ராகு³தீ³சீம்ʼ தி³ஶம்ʼ யயௌ .. 33..

ஸித்³த⁴சாரணக³ந்த⁴ர்வைர்முனிபி⁴ஶ்சாப்ஸரோக³ணை꞉ .
ஸ்தூயமான꞉ ஸமுத்³ரேண த³த்தார்ஹணநிகேதன꞉ .. 34..

ஆஸ்தே யோக³ம்ʼ ஸமாஸ்தா²ய ஸாங்க்²யாசார்யைரபி⁴ஷ்டுத꞉ .
த்ரயாணாமபி லோகாநாமுபஶாந்த்யை ஸமாஹித꞉ .. 35..

ஏதன்னிக³தி³தம்ʼ தாத யத்ப்ருʼஷ்டோ(அ)ஹம்ʼ தவானக⁴ .
கபிலஸ்ய ச ஸம்ʼவாதோ³ தே³வஹூத்யாஶ்ச பாவன꞉ .. 36..

ய இத³மனுஶ்ருʼணோதி யோ(அ)பி⁴த⁴த்தே
கபிலமுனேர்மதமாத்மயோக³கு³ஹ்யம்ʼ .
ப⁴க³வதி க்ருʼததீ⁴꞉ ஸுபர்ணகேதா-
வுபலப⁴தே ப⁴க³வத்பதா³ரவிந்த³ம் .. 37..

இதி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதே மஹாபுராணே வையாஸக்யாமஷ்டாத³ஶஸாஹஸ்ர்யாம்ʼ
பாரமஹம்ʼஸ்யாம்ʼ ஸம்ʼஹிதாயாம்ʼ த்ருʼதீயஸ்கந்தே⁴ காபிலேயோபாக்²யானே
த்ரயஸ்த்ரிம்ʼஶத்தமோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 33..

.. இதி த்ருʼதீயஸ்கந்த⁴꞉ ஸமாப்த꞉ ..

———————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸூக பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயன பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நாரத பகவான் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ ஆச்சார்யர்கள் புகழும் ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் –

November 5, 2020

யத்கோஸஹஸ்ரமபஹந்தி தமாம்ஸி பும்ஸாம், நாராயணோ வஸதி யத்ர ஸசங்கசக்ர | யந்மண்டலம் ச்ருதிகதம் ப்ரணமந்தி விப்ரா: தஸ்மை நமோ வகுளபூஷண பாஸ்கராய|| “

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ர ரத்னம் நாலாம் ச்லோகத்தின் பொருள் விரிக்கையில் ஸ்ரீ தேசிகன்
“மாதா பிதா”வுக்கு விளக்கம் அருள்வது காணீர் –
”அத பராசர ப்ரபந்தாதபி வேதாந்த ரஹஸ்ய வைசாத்யாதிசய ஹேதுபூதை: சாத்ய பரமாத்மனி சித்த ரஞ்சக தமை:
ஸர்வோபஜீவ்யை: மதுரகவி ப்ரப்ருதி ஸம்ப்ரதாய பரம்பரயா நாதமுநேரபி உபகர்த்தாரம் காலவிப்ரகர்ஷேபி
பரமபுருஷ ஸங்கல்பாத் கதாசித் ப்ராதுர்பூய ஸாக்ஷாதபி ஸார்வோபநிஷத் ஸாரோபதேசதரம் பராங்குசமுநிம்
“மாதா பிதா ப்ராதேத்யாதி உபநிஷத் ப்ரசித்த பகவத் ஸ்வபாவ த்ருஷ்ட்யா ப்ரணமதி மாதேதி”.

இங்கு ஸ்ரீ தேசிகன் வேத விஷயங்களை
ஆழ்வார் பராசராதி ரிஷிகளையுங்காட்டில் வெகு நன்றாக விளக்குவதாகக் காட்டியருளுகிறார்.
மேலும் ஆழ்வார் பாசுரங்கள் எல்லார்க்கும் ஏற்புடையனவாயும். ரசகனமாயும் உள்ளன.
ஆகவே எம்பெருமானைப் போன்றே ஆழ்வாரும் தாய், தந்தை என எல்லா உறவு முறையிலும் கொண்டாடப் படுகிறார்.

————————-

த்ரைவித்ய-வ்ருத்தஜன-மூர்த்தவிபூஷணம் யத் ஸம்பச்ச ஸாத்விக ஜநஸ்ய யதேவ நித்யம் I
யத்வா சரண்யம் அசரண்ய-ஜனஸ்ய புண்யம் தத் ஸம்ஸ்ரயேம வகுளாபரணாங்ரியுக்மம்II

ஸ்ரீ ஆழ்வாரின் திருவடித் தாமரைகளே “த்ரைவித்ய-வ்ருத்தஜன-மூர்த்த விபூஷணம்”.
வேதம் வல்லார் சிரசுக்கு ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவடித் தாமரைகளே ஆபரணம் என்கிறார்.
அவையே, “ஸாத்விக ஜனஸ்ய நித்யம் ஸம்பத்” = ஸுத்த ஸாத்விகர்களின் நிரந்தரச் செல்வம்.
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் தாமும் தமது “மாதாபிதா” எனும் ச்லோகத்தில் ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவடிகளே தமக்கு எல்லாமும் என்றார்.

ஆழ்வார் திருவடித் தாமரைகளே வேறு புகலற்றவர்க்குப் புகலிடம் = ”அசரண்ய ஜனஸ்ய சரண்யம்

——————————

பக்தி-ப்ரபாவ பவத்-அத்புத-பாவ-பந்த-ஸம் துக்ஷித-ப்ரணய-ஸார-ரஸௌக -பூர்ண: I
வேதார்த்தரத்னநிதிர்-அச்யுத திவ்ய தாம ஜீயாத் பராங்குச பயோதிர்-அஸீமபூமா ||

இந்த ச்லோகத்தில் ஆழ்வார் ஒரு ஸமுத்ரமாக உருவகிக்கப் படுகிறார்.
ஏனெனில் இதற்கு நான்கு காரணங்கள் உள.

ஸமுத்ரம் பல்வேறு நீர் வரத்தால் நிறைகிறது.
பராங்குச ஸமுத்ரமும் பக்தி-ப்ரபாவ-பவத்-அத்புத-பாவ-பந்த-ஸந்துக்ஷித-ப்ரணய-ஸார-ரஸௌக பூர்ண:
பக்தி எனும் வியத்தகு நவ ரஸ புனித உணர்வாகிய வெள்ளத்தினால் நிறைந்த கடல்.
ஸமுத்ரம் முத்தும் பவழமும் மற்றும் செல்வத்துக்கிருப்பிடம்.
பராங்குச ஸமுத்ரமும் அப்படியே – அதில் வேதார்த்த ரத்ன நிதி மண்டியுள்ளது
ஸமுத்ரம் எம்பெருமான் பள்ளிகொள்ளுமிடம். அச்யுத திவ்ய தாமா. அவன் திருப்பாற்கடலில் துயில்பவன்.
இராமனாய் அவன் கடலில் அணை கட்டினான்.
எனினும் அவன் வைகுந்தம் வேங்கடம் பாற்கடல் என்பன விட்டு என் இதயத்தினுள்ளே வந்திருந்தான் அவற்றைவிட இது மேல் என்று.
”கல்லும் கனைகடலும் வைகுந்த வானாடும் புல்லென்றொழிந்தன கொல் ஏ பாவமே,
வெள்ள நெடியான் நிறங்கரியான் உள் புகுந்து நின்றான் அடியேனது உள்ளத்தகம்”
அவை தாழ்ந்தன ஏனெனில் என் மனத்தில் இடம் கொண்டான் என்றார் ஆழ்வார்.
கொண்டல் வண்ணன் சுடர் முடியன் நான்கு தோளன் குனிசார்ங்கன் ஒண் சங்கதை வாளாழியான் ஒருவன் அடியேனுள்ளானே”
இவ்விஷயம் “இவையுமவையும்” திருவாய்மொழியில் நன்கு விளக்கப் பட்டுள்ளது.
ஸமுத்ரம் கரை காண ஒண்ணாதபடி பெரிது எனவே அஸீம பூமா எனப்படுகிறது.
கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பில் மதுரகவி ஆழ்வார் நம்மாழ்வாரை “அருள் கொண்டாடும் அடியவர்” என்கிறார்.
இவ்வாறு, பராங்குச பயோதியின் பெருமைகளை ஆழ்வான் கொண்டாடுகிறார்.

———-

ஸ்ரீமத்-பராங்குச-முநீந்த்ர-மநோவிலாஸாத் தஜ்ஜாநுராகரஸமஜ்ஜநம் அஞ்ஜஸாப்ய I
அத்யாப்யநாரதததுத்தித-ராகயோகம் ஸ்ரீரங்கராஜசரணாம்புஜம் உந்நயாம: I I

இந்த ச்லோகத்தின் உயிர்நாடியான பகுதி
“ஸ்ரீரங்கராஜசரணாம்புஜம் உந்நயாம:” என்பது ஸ்ரீரங்கநாதனின் திருவடித் தாமரைகளைக் குறிக்கிறது.
ஸாதாரண லௌகிகக் கவிகள் திருவடித் தாமரைகள் சிவந்ததன் காரணம்
அவற்றின் மென்மை என்பர், அல்லது மென்மை காரணமாக நடை முதலிய வினைப்பாடுகள் என்பர்.

ஆனால் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின் சிரோமணியான ஸ்ரீ ஆழ்வார் அப்படிச் சொல்லவல்லாரல்லரே.
திருவடிகள் சிவந்ததற்கு அவர் ஓர் அழகிய காரணம் காட்டுகிறார்.

ஸ்ரீ ஆழ்வாரின் இதயத்தை அடைந்த ஸ்ரீ எம்பெருமான் திருவடிகள் அங்கே பக்தியில் நனைந்து
அன்பின் நிறமான சிவப்பை எய்தி அவ்வண்ணமே இருக்கின்றன என்பதாம்.

ஸ்ரீ எம்பெருமான் மீது ஆழ்வார் கொண்ட காதலைவிடப் பத்து மடங்கு போலும் ஆழ்வார் மீது ஆழ்வான் கொண்ட காதல்.
அதிமானுஷஸ்தவத்தின் இரண்டாம் பாதி ஸ்ரீ க்ருஷ்ணாவதார அநுபவமாய் இருப்பது முழுமையாக
ஸ்ரீ ஆழ்வாரின் திவ்ய ஸ்ரீ ஸூக்திகளாலேயே அமைந்தது.

ஸ்ரீ ஸுந்தர பாஹு ஸ்தவத்தில் பன்னிரண்டாவது ச்லோகம்:

வகுளதரசரஸ்வதிவிசக்த-ஸ்வரஸபாவ-யுதாஸு கின்னரீஷு I
த்ரவதி த்ருஷதபி ப்ரசக்தகானாஸ்விஹ வனசைலததீஷு ஸுந்தரஸ்ய ||

இங்கு ஸ்ரீ ஆழ்வான் கின்னரப் பெண்கள் ஸ்ரீ திருமாலிருஞ்சோலை ஸுந்தரத் தோளுடையானைத் தொழ வந்து
தம் இனிய குரலில் ஸ்ரீ ஆழ்வார் பாசுரங்களை அப்பாசுரங்களின் தகுதிக்கேற்ப மிகச் சிறப்பாகப் பாடவும்,
அப்பாட்டின் இனிமையில் கற்களும் உருகிப் பெருகி ஓட அதுவே நூபுர கங்கை ஆயிற்று என்கிறார்.

ஸ்ரீ ஆழ்வான் “மரங்களும் இரங்கும் வகை மணிவண்ணா என்று கூவுமால்” என்பதை நினைவு கூறுகிறார்.
ஸ்ரீ ஆழ்வாரின் தெய்வீகக் காதலில் பிறந்த பாட்டுகள் கல்லையும் கரையச் செய்யும்.
எனில் சாதாரண மானிடர்களைப் பற்றி என் சொல்ல? அவை எல்லா மானிடர்களையும் கரையேற்ற வல்லவை.

ஸ்ரீ ஆழ்வான் ஆழ்வார் பாட்டுகளை இம்மண்ணுலகர் மட்டுமன்றி எவ்வுலகத்தாரும்
ஸ்ரீ எம்பெருமானைத் தொழும் போது பாடுவதாகக் கூறுகிறார்.
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஆழ்வான் ஸ்ரீ ஆழ்வார் பாசுரங்களைத் தம் ஒப்பற்ற பாணியில் புகழ்கிறார்.

ஸ்ரீ வரதராஜ ஸ்தவத்தில் (59) ஆழ்வான் எம்பெருமான் திருவடிகள் எங்கெல்லாம் சென்று ஆனந்தமாய்
இளைப்பாறுகின்றன என்று பட்டியலிடுகிறார். இப்பட்டியலில் “யஸ்ச மூர்தா சடாரே” என்று சேர்க்கிறார்.
ஸ்ரீ எம்பெருமானுக்கு இன்பமாய் இளைப்பாறும் இடமாக ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருமுடி காட்டப் படுகிறது.

———-

ஸ்ரீ பட்டர் ஸ்ரீ ரங்கராஜ ஸ்தவம் தொடக்க ச்லோகங்களில் ஸ்ரீ ஆழ்வாரை இங்ஙனம் போற்றுகிறார்:

ருஷிம் ஜுஷாமஹே க்ருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வமிவோதிதம் I
ஸ ஹஸ்ர சாகாம் யோத்ராக்ஷீத் த்ராமிடீம் ப்ரஹ்ம ஸம்ஹிதாம் I I

ஸ்ரீ பட்டர் இதில் ஆழ்வாரை ஒரு ருஷி என்கிறார். ஸ்ரீ ஆழ்வார் க்ருஷ்ண பக்தியின் காதலின் வடிவம் என்றும் கூறுகிறார்.
ஸ்ரீ ஆழ்வாரும் க்ருஷ்ண பக்தியும் வேறல்ல எனும் ஸ்ரீ பட்டர், வேதங்களின் எண்ணற்ற சாகைகளை
ஸ்ரீ ஆழ்வார் தமிழில் காட்டினார் என்றும் அருளிச் செய்துள்ளார்.

பதின்மூன்றாம் ச்லோகத்தில்.
அமதம் மதம் மதமதாமதம் ஸ்துதம் பரிநிந்திதம் பவதி நிந்திதம் ஸ்துதம் இதி ரங்கராஜாமுதஜுகுஷத் த்ரயீ

என்பதில் முதல் பகுதி “யஸ்யாமதம் தஸ்ய மதம்” எனும் உபநிஷத் வாக்யத்தை அப்படியே ஒட்டியுள்ளது.

இதன் அடுத்த பகுதியில் இம்மந்த்ரம்,
“ஸ்துதம் பரிநிந்திதம் பவதி நிந்திதம் ஸ்துதம்” என்கிறது.

ஸ்ரீ ப்ரஹ்மத்தைப் புகழ்வதும் ஒர் இகழ்ச்சியாகவும், இகழ்ச்சியே புகழ்வதாகவும் ஆகிறது.
இப்பகுதி உபநிஷத்தில் எவ்விடத்திலும் இல்லை ஆனால் ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவாக்கில், ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதியில்,
“புகழ்வோம் பழிப்போம், புகழோம் பழியோம், இகழ்வோம் மதிப்போம், மதியோம் இகழோம்” என வருகிறது.

இதில் ஸ்வாரஸ்யம் என்னெனில் ஸ்ரீ பட்டர் இவ்விரண்டுமே த்ரயீயின் பாகங்கள் என்கிறார்.
அவர் உபநிஷதங்கள் திவ்ய ப்ரபந்தங்கள் இரண்டையுமே வேத பாகங்களாகக் கருதுகிறார்.
இது, பதினாறாவது ஸ்லோகத்தில் “ஸ்வம் ஸம்ஸ்க்ருத த்ராவிட வேத ஸூக்தை:” என்பதில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

இருபத்தொன்றாம் ச்லோகத்தில், “துக்தாப்திர் ஜனந்யஹமியம்” என்பதில் அவர்,
ஸ்ரீ தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின், “தெளிவிலாக் கலங்கல் நீர் சூழ் திருவரங்கம்” என்பதில்
காவேரி ஆறு கலங்கி ஓடுவதாக அநுபவிப்பதை அடியொற்றுகிறார்.

ஜித பாஹ்ய ஜினாதி மணிப்ரதிமா அபிவைதிகயன்னிவ ரங்கபுரே |
மணிமண்டப வபகணான் விததே பரகாலகவி:ப்ரணமே மஹிதான் ||

என்பதில் ஸ்ரீ பட்டர், ஸ்ரீ ஆழ்வார் நியமித்தருளிய கோபுரங்களும் தூண்களும் மண்டபங்களும்
பரம விலக்ஷணமான ஊர்த்வ புண்ட்ராதிகளோடும் ஸ்ரீ எம்பெருமானின் சங்க சக்ர சின்னங்களோடும் திகழ்வதை அருளிச் செய்கிறார்.

நாற்பத்தோராவது ச்லோகத்தில் சந்திர புஷ்கரிணிக்குக் கிழக்கே எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் துதிக்கப் படுகிறார்கள்:

பூர்வேண தாம் தத் வதுதார நிம்ன ப்ரசன்ன சீதா சய மக்ன நாதா: |
பராங்குசாத்யா: ப்ரதமே புமாம்சோ நிஷேதிவாம்சோ தசாமாம் தயேரன் ||

சந்திர புஷ்கரிணிக் கரையிலுள்ள புன்னை மரத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போது பட்டர் சாதிப்பது:

புன்னாக தல்லஜம் அஜஸ்ர சஹஸ்ர-கீதி சேகோத்த திவ்ய-நிஜ-சௌரபமாமநாம: (49)

இம்மரத்தடியிலேயே ஸ்ரீ பூர்வாசார்யர்கள் பலரும் எப்போதும் ஸ்ரீ திருவாய்மொழி அர்த்த விசேஷங்களையே
பேசிக்குலாவியபடியால் இம்மரமும் ஸ்ரீ திருவாய்மொழி நறுமணம் பெற்றதாயிற்று.

இப்படி மர நிழலை அழகாகச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே ஸ்ரீ பூர்வர்கள் ஸ்ரீ திருவாய்மொழியின்
ஸ்ரீ செம்பொருள்களையே பேசிக் காலம் கழித்தனர் என்றும் காட்டினாராயிற்று.

ஸ்ரீ குலசேகராழ்வார்,
“கடியரங்கத்து அரவணையில் பள்ளிகொள்ளும் மாயோனை மணத்தூணே பற்றி நின்று
என் வாயாரவென்றுகொலோ வாழ்த்துநாளே” என்கிறார்.
ஸ்ரீ அரங்கனின் திருக்கண்களில்ருந்து பெருகும் அருள் அமுதத் திவலைகளில் நிற்க மாட்டாமல்
ஒரு பிடிப்புக்காக அங்குள்ள திருமணத்தூணைப் பற்றிக்கொள்வேன் என்றார் ஸ்ரீ ஆழ்வார்.

சேஷசாய லோசனாம்ர்த நதிரயாகுலித லோல மானாநாம் |
ஆலம்பமிவாமோத ஸ்தம்பத்வயம் அந்தரங்கமபியாம: || 59

மணத்தூண் என்பதை ஆமோத ஸ்தம்பம் என்றே ஸ்ரீ பட்டர் சாதித்திருப்பதைக் காண்க.

78வது ச்லோகத்தில்

“வட தள தேவகி ஜடர வேத சிர: கமலாஸ்தன சடகோப வாக் வபுஷி ரங்கக்ருஹே சயிதம்“ என்று
ஸ்ரீரங்கநாதன் தனக்குறைவிடமாக ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவாக்கைக் கொண்டுள்ளான் என்றார்.

கிரீடசூட ரத்னராஜிராதி ராஜ்ய ஜல்பிகா |
முகேந்து காந்திருன்முகம் தரங்கிதேவ ரங்கினா: ||

என்று 91 வது ஸ்லோகத்தில் ஸ்ரீ பட்டர் ஸ்ரீ ஆழ்வாரின் “முடிச்சோதியாய்” பாசுரத்தை மிக அழகாக வடமொழியாக்கியுள்ளார்.

116வது ஸ்லோகத்தில் “த்ரயோ தேவாஸ்-துல்யா:” என
“முதலாம் திருவுருவம் மூன்றென்பர் ஒன்றே முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர்” எனும் ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவாக்கை அடியொற்றினார்.

ஸ்ரீ ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவாக்குக்கும் பட்டர் திருவாக்குக்கும் உள்ள ஸாம்யம் காண்பதில்
நாம் நம்மையே ஹேளனப்பொருளே ஆக்கிக் கொள்வோமித்தனை போக்கி வேறில்லை.
ஸ்ரீ பட்டர் திருவாக்கு ஒவ்வொன்றிலும் ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவுள்ளமே உண்டென நம் பூர்வர்கள் வ்யாக்யானங்களால்
கண்டு ரஸித்து உணர்வோர் பாக்யசாலிகள் என்றிவ்வளவே கூறலாகும்.

——————-

ஸ்ரீ யதிராஜ ஸப்ததியில் ஸ்ரீ தேசிகன்,
“யஸ்ய ஸாரஸ்வதம் ச்ரோதோ வகுளாமோதவாசிதம் ச்ருதீநாம் விஸ்ரயாமாசம் சடாரிம் தம் உபாஸ்மஹே”

என்று ஸாதிக்கிறார். வேதங்கள் வலுவிழந்து தெம்பிழந்து தவித்த வேளையில்
ஸ்ரீ ஆழ்வாரின் ஸ்ரீ ஸூக்திகளே அவற்றின் தளர்வை நீக்கிப் புத்துயிரளித்தன என்பதாம்.

ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரத்தில் ஸ்ரீ தேசிகன் ஆழ்வாரையும் அருளிச்செயலையும் பற்றிப் பலபடச் சொல்லுகிறார்.
22ம் ஸ்லோகத்தில் ஸ்ரீ தேசிகன், உய்ய வழி ஸ்ரீ ஆழ்வாரின் அருளிச்செயலைக் கற்பதும்,
ஸ்ரீ எம்பெருமான் திருவடி நிலைகளின் பெயர் தாங்கிய அந்நிலையைத் தலையில் தரிப்பதுமன்றி வேறில்லை என்கிறார்.

அம்ருதவாதினி ப்ரபந்தத்தில் ஸ்ரீ தேசிகன்
ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரே உயர்ந்த ஆசார்யன் பக்தர்களைக் கரையேற்றவல்லவர் என 28ம் பாட்டில் கூறுகிறார்.

செய்ய தமிழ் மறைகளை நாம் தெளிய ஓதித் தெளியாத மறை நிலங்கள் தெளிகின்றோமே!”

இக்கருத்தை அவர், ஸ்ரீ த்ரமிடோபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்நாவளி நாலாம் ச்லோகத்தில்,
“யத் தத் க்ருத்யம் ச்ருதீநாம் முநிகண விஹிதைஸ் ஸேதிஹாசை: புராணை: தத்ராஸு ஸத்வ ஸீம்னா:
சட மதா நாமுநேஸ் ஸம்ஹிதா ஸார்வ பௌமி“ என வலியுறுத்துகிறார்.

முனிவர்களருளிய இதிஹாச புராணங்களால் வேதங்களின் பொருள் அறிய எளிதாகிறது.
ஆகிலும் இவற்றில் சில போதுகளில் இவ்வர்த்தங்கள் ரஜஸ்ஸும் தமஸ்ஸும் கலந்தே வரும்.
மாறாக ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவாக்குகளோ சுத்த ஸத்வமே வடிவெடுத்து வேதப்பொருள் விளக்குவன.
இதையே ஸத்வ ஸீம்னா என்றார்.
ஆகவே ஸ்ரீ சடகோப ஸம்ஹிதையே சாலச் சிறந்தது என்றபடி.

—————————

ஸ்ரீ கோயில் அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ காஞ்சி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் ஆச்சார்யர் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

கம்பராமாயணம்/அயோத்தியா காண்டம்/12-கங்கை காண் படலம்

November 2, 2020

பொருளடக்கம்
1 பரதன் கங்கைக் கரையை அடைதல்
2 கங்கையை சென்று சேர்ந்த சேனையின் மிகுதியும் சிறப்பும்
3 பரதன் சேனையுடன் வருதல் கண்ட குகனின் ஐயமும் சீற்றமும்
4 தன் சேனைக்கு குகன் இட்ட கட்டளை
5 குகனைப் பற்றி சுமந்திரன் பரதனுக்கு உரைத்தல்
6 குகனைக் காண வடகரைக்கு பரதன் விரைதல்
7 பரதன் நிலை கண்ட குகன் திடுக்கிடுதல்
8 குகனும் தனியே வடகரை அடைதல்
9 பரதனும் குகனும் ஒருவரை ஒருவர் வணங்கித் தழுவுதல்
10 பரதனிடம் குகன் வந்த காரணம் கேட்டல்
11 குகன் பரதனை வணங்கிப் பாராட்டுதல்
12 பரதனிடம் குகன் கொண்ட பேரன்பு
13 இராமன் தங்கிய இடம் பற்றி பரதன் குகனிடம் வினாவுதல்
14 இராமன் தங்கிய இடத்தைக் கண்ட பரதனின் நிலை
15 இலக்குவனின் செயல்கள் பற்றி குகனிடம் பரதன் வினாவுதல்
16 இலக்குவன் செயல் பற்றி குகனின் பதில் உரை
17 பரதனின் துயர் உரை
18 தென் கரை சேர்க்க, குகனை பரதன் வேண்டுதல்
19 குகன் கட்டளைப்படி நாவாய்கள் வருதல்
20 நாவாய்களின் தோற்றப் பொலிவு
21 மகளிர் ஓடத்தில் செல்லுதல்
22 மரக்கலங்கள் சென்று வரும் காட்சி
23 முனிவர் வான் வழியாக கங்கையை அடைதல்
24 அனைவரும் கங்கையை கடத்தல்
25 நாவாயில் பரதன் ஏறுதல்
26 பரதன் குகனுக்கு கோசலையை அறிமுகம் செய்தல்
27 பரதன் கோசலைக்கு குகனை அறிமுகம் செய்தல்
28 கோசலை குகனையும் பரதனுக்கு சகோதரனாக்குதல்
29 பரதன் குகனுக்கு சுமித்திரையை அறிமுகம் செய்தல்
30 குகன் கைகேயியை யார் என வினவுதல்
31 பரதன் கைகேயியை அறிமுகம் செய்தல்
32 குகன் கைகேயியை வணங்குதலும், தோணி கரை சேர்தலும்
33 தாயர் பல்லக்கில் வர, பரதன் முதலியோர் நடந்து செல்லல்
34 பரத்துவாச முனிவர் பரதனை எதிர் கொள்ளல்
35 மிகைப் பாடல்கள்

——————————

பரதன் கங்கைக் கரையை அடைதல்
பூவிரி பொலன் கழல், பொரு இல் தானையான்,

காவிரி நாடு அன்ன கழனி நாடு ஒரீஇ,

தாவர சங்கமம் என்னும் தன்மைய

யாவையும் இரங்கிட, கங்கை எய்தினான். 1

கங்கையை சென்று சேர்ந்த சேனையின் மிகுதியும் சிறப்பும்
எண்ண அருஞ் சுரும்பு தம் இனத்துக்கு அல்லது,

கண் அகன் பெரும் புனல் கங்கை எங்கணும்

அண்ணல் வெங் கரி மதத்து அருவி பாய்தலால்,

உண்ணவும், குடையவும், உரித்து அன்று ஆயதே. 2

அடிமிசைத் தூளி புக்கு, அடைந்த தேவர்தம்

முடி உறப் பரந்தது ஓர் முறைமை தேர்ந்திலெம்;

நெடிது உயிர்த்து உண்டவும், நீந்தி நின்றவும்,

பொடிமிசைப் புரண்டவும், புரவி ஈட்டமே. 3

பாலை ஏய் நிறத்தொடு, பண்டு தான் படர்

ஓலை ஏய் நெடுங் கடல், ஓடிற்று இல்லையால்;-

மாலை ஏய் நெடு முடி மன்னன் சேனை ஆம்

வேலையே மடுத்தது, அக் கங்கை வெள்ளமே. 4

கான் தலை நண்ணிய காளைபின் படர்

தோன்றலை, அவ் வழித் தொடர்ந்து சென்றன-

ஆன்றவர் உணர்த்திய அக்குரோணிகள்

மூன்று பத்து ஆயிரத்து இரட்டி முற்றுமே. 5

பரதன் சேனையுடன் வருதல் கண்ட குகனின் ஐயமும் சீற்றமும்
அப் படை கங்கையை அடைந்த ஆயிடை,

‘துப்புடைக் கடலின் நீர் சுமந்த மேகத்தை

ஒப்புடை அண்ணலோடு உடற்றவே கொலாம்

இப் படை எடுத்தது?’ என்று, எடுத்த சீற்றத்தான். 6

குகன் எனப் பெயரிய கூற்றின் ஆற்றலான்

தொகை முரண் சேனையைத் துகளின் நோக்குவான் –

நகை மிக, கண்கள் தீ நாற, நாசியில்

புகை உற, குனிப்புறும் புருவப் போர்விலான். 7

மை உற உயிர் எலாம் இறுதி வாங்குவான்

கை உறு கவர் அயில் பிடித்த காலன் தான்

ஐ-ஐந் நூறாயிரம் உருவம் ஆயின

மெய் உறு தானையான், வில்லின் கல்வியான். 8

கட்டிய சுரிகையன், கடித்த வாயினன்,

வெட்டிய மொழியினன், விழிக்கும் தீயினன்,

கொட்டிய துடியினன், குறிக்கும் கொம்பினன்,

‘கிட்டியது அமர்’ எனக் கிளரும் தோளினான். 9

‘எலி எலாம் இப் படை; அரவம், யான்’ என,

ஒலி உலாம் சேனையை உவந்து கூவினான் –

வலி உலாம் உலகினில் வாழும் வள் உகிர்ப்

புலி எலாம் ஒரு வழிப் புகுந்த போலவே. 10

மருங்கு அடை தென் கரை வந்து தோன்றினான் –

ஒருங்கு அடை நெடும் படை ஒல்லென் ஆர்ப்பினோடு

அருங் கடையுகம் தனில், அசனி மா மழை

கருங் கடல் கிளர்ந்தெனக் கலந்து சூழவே. 11

தன் சேனைக்கு குகன் இட்ட கட்டளை
தோன்றிய புளிஞரை நோக்கி, ‘சூழ்ச்சியின்

ஊன்றிய சேனையை உம்பர் ஏற்றுதற்கு

ஏன்றனென், என் உயிர்த் துணைவற்கு ஈகுவான்

ஆன்ற பேர் அரசு; நீர் அமைதிர் ஆம்’ என்றான். 12

‘துடி எறி; நெறிகளும், துறையும், சுற்றுற

ஒடியெறி; அம்பிகள் யாதும் ஓட்டலிர்;

கடி எறி கங்கையின் கரை வந்தோர்களைப்

பிடி; எறி, பட’ எனா, பெயர்த்தும் கூறுவான்: 13

==குகனின் வீர உரை==இச்செய்யுள் இடம்பெறும் சந்தர்ப்பம்

‘அஞ்சன வண்ணன், என் ஆர் உயிர் நாயகன், ஆளாமே,

வஞ்சனையால் அரசு எய்திய மன்னரும் வந்தாரே!

செஞ் சரம் என்பன தீ உமிழ்கின்றன, செல்லாவோ?

உஞ்சு இவர் போய்விடின், “நாய்க்குகன்” என்று, எனை ஓதாரோ? 14

‘ஆழ நெடுந் திரை ஆறு கடந்து இவர் போவாரோ?

வேழ நெடும் படை கண்டு விலங்கிடும் வில்லாளோ?

“தோழமை” என்று, அவர் சொல்லிய சொல் ஒரு சொல் அன்றோ?

“ஏழைமை வேடன் இறந்திலன்” என்று எனை ஏசாரோ? 15

“முன்னவன்” என்று நினைந்திலன்; ‘மொய் புலி அன்னான் ஓர்

பின்னவன் நின்றனன்” என்றிலன்; அன்னவை பேசானேல்,

என் இவன் என்னை இகழ்ந்தது? இவ் எல்லை கடந்து அன்றோ?

மன்னவர் நெஞ்சினில், வேடர் விடும் சரம் வாயாவோ? 16

‘பாவமும் நின்ற பெரும் பழியும், பகை நண்போடும்,

ஏவமும், என்பவை மண் உலகு ஆள்பவர் எண்ணாரோ?

ஆவது போக, என் ஆர் உயிர்த் தோழமை தந்தான்மேல்

போவது, சேனையும் ஆர் உயிரும் கொடு போய் அன்றோ? 17

‘அருந் தவம் என் துணை ஆள, இவன் புவி ஆள்வானோ?

மருந்துஎனின் அன்று உயிர், வண் புகழ் கொண்டு, பின் மாயேனோ?

பொருந்திய கேண்மை உகந்தவர்தம்மொடு போகாதே

இருந்தது நன்று, கழிக்குவென், என் கடன் இன்றோடே. 18

‘தும்பியும் மாவும் மிடைந்த பெரும் படை சூழ்வு ஆரும்,

வம்பு இயல் தார் இவர் வாள் வலி கங்கை கடந்து அன்றோ?

வெம்பிய வேடர் உளீர்! துறை ஓடம் விலக்கீரோ?

நம்பி முன்னே, இனி நாம் உயிர் மாய்வது நன்று அன்றோ? 19

‘போன படைத் தலை வீரர்தமக்கு இரை போதா இச்

சேனை கிடக்கிடு; தேவர் வரின், சிலை மா மேகம்

சோனை பட, குடர் சூறை பட, சுடர் வாளோடும்

தானை பட, தனி யானை பட, திரள் சாயேனோ? 20

‘நின்ற கொடைக் கை என் அன்பன் உடுக்க நெடுஞ் சீரை

அன்று கொடுத்தவள் மைந்தர் பலத்தை, என் அம்பாலே

கொன்று குவித்த நிணம்கொள் பிணக் குவை கொண்டு ஓடி,

துன்று திரைக் கடல், கங்கை மடுத்து இடை தூராதோ? 21

‘”ஆடு கொடிப் படை சாடி, அறத்தவரே ஆள

வேடு கொடுத்தது, பார்” எனும் இப் புகழ் மேவீரோ?

நாடு கொடுத்த என் நாயகனுக்கு இவர், நாம் ஆளும்

காடு கொடுக்கிலர் ஆகி, எடுத்தது காணீரோ? 22

‘”மா முனிவர்க்கு உறவாகி வனத்திடையே வாழும்

கோ முனியத் தகும்” என்று, மனத்து இறை கொள்ளாதே,

ஏ முனை உற்றிடில், ஏழு கடற் படை என்றாலும்,

ஆ முனையின் சிறு கூழ் என இப்பொழுது ஆகாதோ? 23

என்பன சொல்லி, இரும்பு அன மேனியர் ஏனோர்முன்,

வன் பணை வில்லினன், மல் உயர் தோளினன், வாள் வீரற்கு

அன்பனும், நின்றனன்; நின்றது கண்டு, அரிஏறு அன்ன

முன்பனில் வந்து, மொழிந்தனன், மூரிய தேர் வல்லான்: 24

குகனைப் பற்றி சுமந்திரன் பரதனுக்கு உரைத்தல்
‘கங்கை இரு கரை உடையான்; கணக்கு இறந்த நாவாயான்;

உங்கள் குலத் தனி நாதற்கு உயிர்த் துணைவன்; உயர் தோளான்;

வெங்கரியின் ஏறு அனையான்; வில் பிடித்த வேலையினான்;

கொங்கு அலரும் நறுந் தண் தார்க் குகன் என்னும் குறி உடையான். 25

‘கல் காணும் திண்மையான்; கரை காணாக் காதலான்;

அற்கு ஆணி கண்டனைய அழகு அமைந்த மேனியான்;-

மல் காணும் திரு நெடுந் தோள் மழை காணும் மணி நிறத்தாய்!-

‘நிற் காணும் உள்ளத்தான், நெறி எதிர் நின்றனன்’ என்றான். 26

குகனைக் காண வடகரைக்கு பரதன் விரைதல்
தன் முன்னே, அவன் தன்மை, தந்தை துணை முந்து உரைத்த

சொல் முன்னே உவக்கின்ற துரிசு இலாத் திரு மனத்தான்,

‘மன் முன்னே தழீஇக் கொண்ட மனக்கு இனிய துணைவனேல்,

என் முன்னே அவற் காண்பென், யானே சென்று’ என எழுந்தான். 27

பரதன் நிலை கண்ட குகன் திடுக்கிடுதல்
என்று எழுந்த தம்பியடும், எழுகின்ற காதலொடும்,

குன்று எழுந்து சென்றது எனக் குளிர் கங்கைக் கரை குறுகி

நின்றவனை நோக்கினான், திரு மேனி நிலை உணர்ந்தான்,

துன்று கரு நறுங் குஞ்சி எயினர் கோன்; துண்ணென்றான். 28

வற்கலையின் உடையானை, மாசு அடைந்த மெய்யானை,

நற் கலை இல் மதி என்ன நகை இழந்த முகத்தானை,

கல் கனியக் கனிகின்ற துயரானைக் கண்ணுற்றான்;

வில் கையினின்று இடை வீழ, விம்முற்று, நின்று ஒழிந்தான். 29

‘நம்பியும் என் நாயகனை ஒக்கின்றான்; அயல் நின்றான்

தம்பியையும் ஒக்கின்றான்; தவ வேடம் தலைநின்றான்;

துன்பம் ஒரு முடிவு இல்லை; திசை நோக்கித் தொழுகின்றான்;

எம்பெருமான் பின் பிறந்தார் இழைப்பரோ பிழைப்பு?’ என்றான். 30

குகனும் தனியே வடகரை அடைதல்
‘உண்டு இடுக்கண் ஒன்று உடையான், உலையாத அன்பு உடையான்,

கொண்ட தவ வேடமே கொண்டிருந்தான் குறிப்பு எல்லாம்

கண்டு, உணர்ந்து, பெயர்கின்றேன்; காமின்கள் நெறி’ என்னா,

தண் துறை, ஓர் நாவாயில், ஒரு தனியே தான் வந்தான். 31

பரதனும் குகனும் ஒருவரை ஒருவர் வணங்கித் தழுவுதல்
வந்து எதிரே தொழுதானை வணங்கினான்; மலர் இருந்த

அந்தணனும் தனை வணங்கும் அவனும், அவன் அடிவீழ்ந்தான்;

தந்தையினும் களிகூரத் தழுவினான் – தகவு உடையோர்

சிந்தையினும் சென்னியினும் வீற்றிருக்கும் சீர்த்தியான். 32

பரதனிடம் குகன் வந்த காரணம் கேட்டல்
தழுவின புளிஞர் வேந்தன் தாமரைச் செங்கணானை,

‘எழுவினும் உயர்ந்த தோளாய்! எய்தியது என்னை?’ என்ன,

‘முழுது உலகு அளித்த தந்தை முந்தையோர் முறையினின்றும்

வழுவினன்; அதனை நீக்க, மன்னனைக் கொணர்வான்’ என்றான். 33

குகன் பரதனை வணங்கிப் பாராட்டுதல்
கேட்டனன், கிராதர் வேந்தன்; கிளர்ந்து எழும் உயிர்ப்பன் ஆகி,

மீட்டும், மண் அதனில் வீழ்ந்தான்; விம்மினன், உவகை வீங்க;

தீட்ட அரு மேனி மைந்தன் சேவடிக் கமலப் பூவில்

பூட்டிய கையன், பொய் இல் உள்ளத்தன், புகலலுற்றான்: 34

‘தாய் உரைகொண்டு தாதை உதவிய தரணிதன்னை,

“தீவினை” என்ன நீத்து, சிந்தனை, முகத்தில் தேக்கி,

போயினை என்றபோழ்து, புகழினோய்! தன்மை கண்டால்,

ஆயிரம் இராமர் நின் கேழ் ஆவரோ, தெரியின் அம்மா! 35

‘என் புகழ்கின்றது, ஏழை எயினனேன்? இரவி என்பான் –

தன் புகழ்க் கற்றை, மற்றை ஒளிகளைத் தவிர்க்குமாபோல்,

மன் புகழ் பெருமை நுங்கள் மரபினோர் புகழ்கள் எல்லாம்

உன் புகழ் ஆக்கிக்கொண்டாய்-உயர் குணத்து உரவுத் தோளாய்! 36

பரதனிடம் குகன் கொண்ட பேரன்பு
என இவை அன்ன மாற்றம் இயைவன பலவும் கூறி,

புனை சுழல், புலவு வேற் கை, புளிஞர்கோன் பொரு இல் காதல்

அனையவற்கு அமைவின் செய்தான்; ஆர் அவற்கு அன்பு இலாதார்?-

நினைவு அருங் குணம்கொடு அன்றோ, இராமன்மேல் நிமிர்ந்த காதல்? 37

இராமன் தங்கிய இடம் பற்றி பரதன் குகனிடம் வினாவுதல்
அவ் வழி அவனை நோக்கி, அருள்தரு வாரி அன்ன

செவ் வழி உள்ளத்து அண்ணல், தென் திசைச் செங் கை கூப்பி,

‘எவ் வழி உறைந்தான் நம்முன்?’ என்றலும், எயினர் வேந்தன்,

‘இவ் வழி, வீர! யானே காட்டுவல்; எழுக!’ என்றான். 38

இராமன் தங்கிய இடத்தைக் கண்ட பரதனின் நிலை
கார் எனக் கடிது சென்றான்; கல்லிடைப் படுத்த புல்லின்,

வார் சிலைத் தடக் கை வள்ளல், வைகிய பள்ளி கண்டான்;

பார்மிசைப் பதைத்து வீழ்ந்தான்; பருவரற் பரவை புக்கான் –

வார் மணிப் புனலால் மண்ணை மண்ணு நீர் ஆட்டும் கண்ணான். 39

‘இயன்றது, என் பொருட்டினால், இவ் இடர் உனக்கு என்ற போழ்தும்,

அயின்றனை, கிழங்கும் காயும் அமுது என; அரிய புல்லில்

துயின்றனை எனவும், ஆவி துறந்திலென்; சுடரும் காசு

குயின்று உயர் மகுடம் சூடும் செல்வமும் கொள்வென் யானே!’ 40

இலக்குவனின் செயல்கள் பற்றி குகனிடம் பரதன் வினாவுதல்
தூண்தர நிவந்த தோளான் பின்னரும் சொல்லுவான்! ‘அந்

நீண்டவன் துயின்ற சூழல் இது எனின், நிமிர்ந்த நேயம்

பூண்டவன், தொடர்ந்து பின்னே போந்தவன், பொழுது நீத்தது

யாண்டு?’ என, இனிது கேட்டான்; எயினர்கோன், இதனைச் சொன்னான்: 41

இலக்குவன் செயல் பற்றி குகனின் பதில் உரை
‘அல்லை ஆண்டு அமைந்த மேனி அழகனும் அவளும் துஞ்ச,

வில்லை ஊன்றிய கையோடும், வெய்து உயிர்ப்போடும், வீரன்,

கல்லை ஆண்டு உயர்ந்த தோளாய்!-கண்கள் நீர் சொரிய, கங்குல்

எல்லை காண்பு அளவும் நின்றான்; இமைப்பிலன் நயனம்’ என்றான். 42

மலையினை கீழ்மை படுத்தி உயர்ந்த தோள்களை உடயவனே இரவினைகீழ்மை படுத்தி அமைந்த மேனியினை உடயவனான இராமனும் சீதையும் உறங்க பகைவர்கள் தோற்றோடும் படியாக நின்று ஒலிக்கின்ற வீர கழலினை அனிந்த இலக்குமனன் வில்லில் ஊன்றிய கையோடு கண்களில் இருந்து நீர் வழிய கண் இமைக்காமல் இரவு பொழுதின் முடிவினை கானும் வரைக்கும் நின்றான் என்று கூறினான்

பரதனின் துயர் உரை
என்பத்தைக் கேட்ட மைந்தன், ‘இராமனுக்கு இளையார் என்று

முன்பு ஒத்த தோற்றத்தேமில், யான் என்றும் முடிவு இலாத

துன்பத்துக்கு ஏது ஆனேன்; அவன், அது துடைக்க நின்றான்;

அன்பத்துக்கு எல்லை உண்டோ? அழகிது, என் அடிமை!’ என்றான். 43

தென் கரை சேர்க்க, குகனை பரதன் வேண்டுதல்
அவ் இடை, அண்ணல்தானும், அன்று, அரும் பொடியின் வைகி,

‘தெவ் இடைதர நின்று ஆர்க்கும் செறி கழல் புளிஞர் கோமா அன்!

இவ் இடை, கங்கை ஆற்றின் ஏற்றினை ஆயின், எம்மை

வெவ் இடர்க் கடல் நின்று ஏற்றி, வேந்தன்பால் விடுத்தது’ என்றான். 44

குகன் கட்டளைப்படி நாவாய்கள் வருதல்
‘நன்று’ எனப் புளிஞர் வேந்தன் நண்ணினன் தமரை; ‘நாவாய்

சென்று இனித் தருதிர்’ என்ன, வந்தன-சிவன் சேர் வெள்ளிக்

குன்று என, குனிக்கும் அம் பொன் குவடு என, குபேரன் மானம்

ஒன்று என, நாணிப் பல் வேறு உருவு கொண்டனைய ஆன. 45

நாவாய்களின் தோற்றப் பொலிவு
நங்கையர் நடையின் அன்னம் நாண் உறு செலவின் நாவாய்,

கங்கையும் இடம் இலாமை மிடைந்தன-கலந்த எங்கும்,-

அங்கொடு, இங்கு, இழித்தி ஏற்றும் அமைதியின், அமரர் வையத்து

இங்கொடு அங்கு இழித்தி ஏற்றும் இருவினை என்னல் ஆன. 46

பரதன் சேனையோடு கங்கையை கடத்தல்

‘வந்தன, வரம்பு இல் நாவாய்; வரி சிலைக் குரிசில் மைந்த!

சிந்தனை யாவது?’ என்று, சிருங்கிபேரியர்கோன் செப்ப,

சுந்தர வரி விலானும் சுமந்திரன் தன்னை நோக்கி,

‘எந்தை! இத் தானைதன்னை ஏற்றுதி, விரைவின்’ என்றான். 47

குரிசிலது ஏவலால், அக் குரகதத் தேர் வலானும்,

வரிசையின் வழாமை நோக்கி, மரபுளி வகையின் ஏற்ற,

கரி, பரி, இராதம், காலாள், கணக்கு அறு கரை இல் வேலை,

எரி மணி திரையின் வீசும் கங்கை யாறு ஏறிற்று அன்றே! 48

இடிபடு முழக்கம் பொங்க, இன மழை மகர நீரை

முடிவு உற முகப்ப, ஊழி இறுதியின் மொய்ப்ப போலக்

கொடியடு வங்கம் வேலை கூம்பொடு படர்வ போல

நெடிய கை எடுத்து நீட்டி நீந்தின, நெடுங் கை வேழம். 49

சங்கமும் மகர மீனும் தரளமும் மணியும் தள்ளி,

வங்க நீர்க் கடலும் வந்து தன் வழிப் படர, மானப்

பொங்கு வெங் களிறு நூக்க, கரை ஒரீஇப் போயிற்று அம்மா-

கங்கையும் இராமற் காணும் காதலது என்ன மாதோ! 50

பாங்கின் உத்தரியம் மானப் படர் திரை தவழ, பாரின்

வீங்கு நீர் அழுவம் தன்னுள், விழு மதக் கலுழி வெள்ளத்து

ஓங்கல்கள் தலைகள் தோன்ற, ஒளித்து அவண் உயர்ந்த கும்பம்,

பூங் குழற் கங்கை நங்கை முலை எனப் பொலிந்த மாதோ! 51

கொடிஞ்சொடு தட்டும், அச்சும், ஆழியும், கோத்த மொட்டும்,

நெடுஞ் சுவர்க் கொடியும், யாவும், நெறி வரு முறையின் நீக்கி,

விடும் சுவல் புரவியோடும் வேறு வேறு ஏற்றிச் சென்றமடிஞ்

சபின் உடம்பு கூட்டும் வினை என-வயிரத் தேர்கள்! 52

நால்-இரண்டு ஆய கோடி, நவை இல் நாவாய்கள் மீதா,

சேல் திரண்டனைய ஆய கதியடும், நிமிரச் சென்றப

¡ல் திரண்டனைய மெய்ய, பயம் திரண்டனைய நெஞ்ச,

கால் திரண்டனைய கால, கடு நடைக் கலினப் பாய் மா. 53

மகளிர் ஓடத்தில் செல்லுதல்
ஊடு உற நெருக்கி, ஓடத்து, ஒருவர்முன் ஒருவர் கிட்டி,

சூடகத் தளிர்க் கைம் மாதர் குழுமினர் துவன்றித் தோன்ற,

பாடு இயல் களி நல் யானைப் பந்தி அம் கடையின் குத்தக்

கோடுகள் மிடைந்த என்ன, மிடைந்தன குவவுக் கொங்கை. 54

பொலங் குழை மகளிர், நாவாய்ப் போக்கின் ஒன்று ஒன்று தாக்க,

மலங்கினர்; இரண்டு பாலும் மறுகினர் வெருவி நோக்க,

அலங்கு நீர் வெள்ளம் தள்ளி அழிதர, அங்கும் இங்கும்

கலங்கலின், வெருவிப் பாயும் கயற்குலம் நிகர்த்த, கண்கள். 55

இயல்வு உறு செலவின் நாவாய், இரு கையும் எயினர் தூண்ட,

துயல்வன துடுப்பு வீசும் துவலைகள், மகளிர் மென் தூசு

உயல்வு உறு பரவை அல்குல் ஒளிப்பு அறத் தளிப்ப, உள்ளத்து

அயர்வுறும் மதுகை மைந்தர்க்கு அயாவுயிர்ப்பு அளித்தது அம்மா! 56

மரக்கலங்கள் சென்று வரும் காட்சி
இக் கரை இரைத்த சேனை எறி கடல் முகந்து, வெ·கி,

அக் கரை அடைய வீசி, வறியன அணுகும் நாவாய்புக்கு

அலை ஆழி நல் நீர் பொறுத்தன போக்கிப் போக்கி,

அக் கணத்து உவரி மீளும் அகல் மழை நிகர்த்த அம்மா! 57

அகில் இடு தூபம் அன்ன ஆய் மயில் பீலி ஆர்த்த

முகிழுடை முரண் மாத் தண்டு கூம்பு என, முகிலின் வண்ணத்

துகிலொடு தொடுத்த செம் பொன் தகட்டிடை தொடுத்த முத்தின்

நகு கொடி நெடிய பாய், இனம் எனச் சென்ற நாவாய். 58

ஆனனம் கமலத்து அன்ன, மின் அன்ன, அமுதச் செவ் வாய்,

தேன் நனை, குழலார் ஏறும் அம்பிகள் சிந்து முத்தம்

மீன் என, விரிந்த கங்கை விண் என, பண்ணை முற்றி

வானவர் மகளிர் ஊரும் மானமே நிகர்த்த மாதோ! 59

துளி படத் துழாவு திண் கோல் துடுப்பு இரு காலின் தோன்ற,

நளிர் புனல் கங்கை ஆற்றில் நண்டு எனச் செல்லும் நாவாய்,

களியுடை மஞ்ஞை அன்ன, கனங் குழை, கயல் கண், மாதர்

ஒளிர் அடிக் கமலம் தீண்ட, உயிர் படைத்தனவே ஒத்த. 60

முனிவர் வான் வழியாக கங்கையை அடைதல்
மை அறு விசும்பில், மண்ணில், மற்றும் ஓர் உலகில், முற்றும்

மெய் வினை தவமே அன்றி மேலும் ஒன்று உளதோ? கீழோர்

செய் வினை நாவாய் ஏறித் தீண்டலர்; மனத்தின் செல்லும்

மொய் விசும்பு ஓடம் ஆக, தேவரின் முனிவர் போனார். 61

அனைவரும் கங்கையை கடத்தல்
‘அறுபதினாயிரம் அக்குரோணி’ என்று

இறுதி செய் சேனையும், எல்லை தீர் நகர்

மறு அறு மாந்தரும், மகளிர் வெள்ளமும்,

செறி திரைக் கங்கை, பின் கிடக்கச் சென்றவே. 62

நாவாயில் பரதன் ஏறுதல்
கழித்து நீர் வரு துறை ஆற்றை, சூழ் படை

கழித்து நீங்கியது என, கள்ள ஆசையை

அழித்து, வேறு அவனி பண்டு ஆண்ட வேந்தரை

இழித்து, மேல் ஏறினான் தானும் ஏறினான். 63

பரதன் குகனுக்கு கோசலையை அறிமுகம் செய்தல்
சுற்றத்தார், தேவரொடும் தொழ நின்ற கோசலையைத் தொழுது நோக்கி,

‘கொற்றத் தார்க் குரிசில்! இவர் ஆர்?’ என்று குகன் வினவ, ‘கோக்கள் வைகும் ஸுதுபேஙேழுபறீறறறேச முற்றத்தான் முதல் தேவி; மூன்று உலகும் ஈன்றானை முன் ஈன்றாளைப்

பெற்றத்தால் பெறும் செல்வம், யான் பிறத்தலால், துறந்த பெரியாள்’ என்றான். 64

பரதன் கோசலைக்கு குகனை அறிமுகம் செய்தல்
என்றலுமே, அடியின் மிசை நெடிது வீழ்ந்து அழுவானை, ‘இவன் யார்?’ என்று,

கன்று பிரி காராவின் துயர் உடைய கொடி வினவ, கழல் கால் மைந்தன்,

‘இன் துணைவன் இராகவனுக்கு; இலக்குவற்கும் இளையவற்கும், எனக்கும், மூத்தான்;

குன்று அனைய திரு நெடுந் தோள் குகன் என்பான், இந் நின்ற குரிசில்’ என்றான். 65

கோசலை குகனையும் பரதனுக்கு சகோதரனாக்குதல்
‘நைவீர் அலீர் மைந்தீர்! இனித் துயரால்; நாடு இறந்து காடு நோக்கி,

மெய் வீரர் பெயர்ந்ததுவும் நலம் ஆயிற்று ஆம் அன்றே! விலங்கல் திண்தோள்

கை வீரக் களிறு அனைய காளை இவன் தன்னோடும் கலந்து, நீவிர்

ஐவீரும் ஒருவீர் ஆய், அகல் இடத்தை நெடுங் காலம் அளித்திர்’ என்றாள். 66

பரதன் குகனுக்கு சுமித்திரையை அறிமுகம் செய்தல்
அறம் தானே என்கின்ற அயல் நின்றாள்தனை நோக்கி, ‘ஐய! அன்பின்

நிறைந்தாளை உரை’ என்ன, ‘நெறி திறம்பாத் தன் மெய்யை நிற்பது ஆக்கி

இறந்தான் தன் இளந் தேவி; யாவர்க்கும் தொழுகுலம் ஆம் இராமன் பின்பு

பிறந்தானும் உளன் என்னப் பிரியாதான் தனைப் பயந்த பெரியாள்’ என்றான். 67

குகன் கைகேயியை யார் என வினவுதல்
சுடு மயானத்திடை தன் துணை ஏக, தோன்றல் துயர்க் கடலின் ஏக,

கடுமை ஆர் கானகத்துக் கருணை ஆர்கலி ஏக, கழல் கால் மாயன்

நெடுமையால் அன்று அளந்த உலகு எல்லாம், தன் மனத்தே நினைந்து செய்யும்

கொடுமையால், அளந்தாளை, ‘”ஆர் இவர்?” என்று உரை’ என்ன, குரிசில் கூறும்: 68

பரதன் கைகேயியை அறிமுகம் செய்தல்
‘படர் எலாம் படைத்தாளை, பழி வளர்க்கும் செவிலியை, தன் பாழ்த்த பாவிக்

குடரிலே நெடுங் காலம் கிடந்தேற்கும் உயிர்ப் பாரம் குறைந்து தேய,

உடர் எலாம் உயிர் இலா எனத் தோன்றும் உலகத்தே, ஒருத்தி அன்றே,

இடர் இலா முகத்தாளை, அறிந்திலையேல், இந் நின்றாள் என்னை ஈன்றாள்.” 69

குகன் கைகேயியை வணங்குதலும், தோணி கரை சேர்தலும்
என்னக் கேட்டு, அவ் இரக்கம் இலாளையும்

தன் நல் கையின் வணங்கினன் தாய் என;

அன்னப் பேடை சிறை இலது ஆய்க் கரை

துன்னிற்று என்னவும் வந்தது, தோணியே. 70

தாயர் பல்லக்கில் வர, பரதன் முதலியோர் நடந்து செல்லல்
இழிந்த தாயர் சிவிகையின் ஏற, தான்,

பொழிந்த கண்ணின் புதுப் புனல் போயினான் –

ஒழிந்திலன் குகனும் உடன் ஏகினான் –

கழிந்தனன், பல காவதம் காலினே. 71

பரத்துவாச முனிவர் பரதனை எதிர் கொள்ளல்
பரத்தின் நீங்கும் பரத்துவன் என்னும் பேர்

வரத்தின் மிக்கு உயர் மாதவன் வைகு இடம்,

அருத்தி கூர, அணுகினன்; ஆண்டு, அவன்

விருத்தி வேதியரோடு எதிர் மேவினான். 72

மிகைப் பாடல்கள்
வந்து எதிரே விழுந்தவனும் வணங்கினான்; வணங்காமுன்,

சந்த நெடுந் திரள் புயத்தான் தழுவினான்; தழுவியபின்,

இந்த இடர் வடிவுடன் நீ எங்கு எழுந்தாய்-இமையோர் தம்

சிந்தையினும் சென்னியினும் வீற்றிருக்கும் சீர்த்தியாய்! 32-1

ஏறினர் இளவலோடு, இரங்கு நெஞ்சு கொண்டு

ஊறிய தாயரும் உரிய சுற்றமும்;

பேறு உள பெரு நதி நீங்கி, பெட்பொடும்

கூறு தென் கரையிடைக் குழீஇய போதிலே. 63-1

தன் அன தம்பியும், தாயர் மூவரும்,

சொன்ன தேர் வலவனும், தூய தோழனும்,

துன்னியர் ஏறலும், துழா துடுப்பு எனும்

நல்நயக் காலினால் நடத்தல் மேயினான். 63-2

————————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்ப நாட்டாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

கம்பராமாயணம்/அயோத்தியா காண்டம்/11-ஆறு செல் படலம்–

November 2, 2020

பொருளடக்கம்
1 மந்திரக் கிழவோர் முதலியோர் அரசவையை அடைதல்
2 சுமந்திரன் முனிவரைக் குறிப்பாக நோக்குதல்
3 முனிவர் சுமந்திரனின் குறிப்பை உணர்தல்
4 பரதனுக்கு வசிட்டன் அரசின் சிறப்பை உரைத்தல்
5 வசிட்டன் சொல் கேட்ட பரதனின் அவல நிலை
6 அரசவைக்கு பரதன் தன் கருத்தை எடுத்தியம்புதல்
7 பரதனை அரசவையோர் புகழ்தல்
8 சத்துருக்கனனிடம் இராமனை அழைத்து வருதல் பற்றி முரசு அறிவிக்க பரதன் கூறுதல்
9 சத்துருக்கனன் உரை கேட்ட மக்களின் மகிழ்ச்சி
10 சேனையின் எழுச்சி
11 மரவுரி அணிந்து பரதன் சத்துருக்கனனுடன் தேரில் செல்லுதல்
12 பரதனுடன் தாயரும் வருதல்
13 சத்துருக்கனன் கூனிய துன்புறுத்தப் பற்ற, பரதன் விலக்கல்
14 இராமன் தங்கிய சோலையில் பரதன் தங்குதல்
15 இராமன் தங்கிய புல்லணை அருகில் பரதன் மண்ணில் இருத்தல்

———————-

மந்திரக் கிழவோர் முதலியோர் அரசவையை அடைதல்
வரன்முறை தெரிந்து உணர் மறையின் மா தவத்து

அரு மறை முனிவனும், ஆண்டையான் என,

விரைவின் வந்து ஈண்டினர்; விரகின் எய்தினர்;

பரதனை வணங்கினர்; பரியும் நெஞ்சினர். 1

மந்திரக் கிழவரும், நகர மாந்தரும்,

தந்திரத் தலைவரும், தரணி பாலரும்,

அந்தர முனிவரோடு அறிஞர் யாவரும்,

சுந்தரக் குரிசிலை மரபின் சுற்றினார். 2

சுமந்திரன் முனிவரைக் குறிப்பாக நோக்குதல்
சுற்றினர் இருந்துழி, சுமந்திரப் பெயர்ப்

பொன் தடந் தேர் வலான், புலமை உள்ளத்தான்,

கொற்றவர்க்கு உறு பொருள் குறித்த கொள்கையான்,

முற்று உணர் முனிவனை முகத்து நோக்கினான். 3

முனிவர் சுமந்திரனின் குறிப்பை உணர்தல்
நோக்கினால் சுமந்திரன் நுவலலுற்றதை,

வாக்கினால் அன்றியே உணர்ந்த மா தவன்,

‘காக்குதி உலகம்; நின் கடன் அது ஆம்’ எனக்

கோக் குமரனுக்கு அது தெரியக் கூறுவான்: 4

பரதனுக்கு வசிட்டன் அரசின் சிறப்பை உரைத்தல்
‘வேதியர், அருந்தவர், விருத்தர், வேந்தர்கள்

ஆதியர் நின்வயின் அடைந்த காரியம்,

நீதியும் தருமமும் நிறுவ; நீ இது,

கோது அறு குணத்தினாய்! மனத்துக் கோடியால். 5

‘தருமம் என்று ஒரு பொருள் தந்து நாட்டுதல்

அருமை என்பது பெரிது; அறிதி; ஐய! நீ

இருமையும் தருவதற்கு இயைவது; ஈண்டு, இது,

தெருள் மனத்தார் செயும் செயல் இது ஆகுமால்! 6

‘வள் உறு வயிர வாள் அரசு இல் வையகம்,

நள் உறு கதிர் இலாப் பகலும், நாளடும்

தெள்ளுறு மதி இலா இரவும், தேர்தரின்,

உள் உறை உயிர் இலா உடலும், ஒக்குமே. 7

‘தேவர்தம் உலகினும், தீமை செய்து உழல்

மா வலி அவுணர்கள் வைகும் நாட்டினும்,

ஏவெவை உலகம் என்று இசைக்கும் அன்னவை

காவல் செய் தலைவரை இன்மை கண்டிலம். 8

‘முறை தெரிந்து ஒரு வகை முடிய நோக்குறின்,

மறையவன் வகுத்தன, மண்ணில், வானிடை,

நிறை பெருந் தன்மையின் நிற்ப, செல்வன,

இறைவரை இல்லன யாவும் காண்கிலம். 9

‘பூத்த, நாள்மலர் அயன் முதல புண்ணியர்

ஏத்து, வான் புகழினர், இன்று காறும் கூக்

காத்தனர்; பின், ஒரு களைகண் இன்மையால்,

நீத்த நீர் உடை கல நீரது ஆகுமால். 10

‘உந்தையோ இறந்தனன்; உம்முன் நீத்தனன்;

வந்ததும், அன்னைதன் வரத்தில்; மைந்த! நீ

அந்தம் இல் பேர் அரசு அளித்தி; அன்னது

சிந்தனை எமக்கு’ எனத் தெரிந்து கூறினான். 11

வசிட்டன் சொல் கேட்ட பரதனின் அவல நிலை
‘தஞ்சம் இவ் உலகம், நீ தாங்குவாய்’ எனச்

செஞ்செவே முனிவரன் செப்பக் கேட்டலும்,

‘நஞ்சினை நுகர்’ என, நடுங்குவாரினும்

அஞ்சினன் அயர்ந்தனன் – அருவிக் கண்ணினான். 12

நடுங்கினன்; நாத் தடுமாறி, நாட்டமும்

இடுங்கினன்; மகளிரின் இரங்கும் நெஞ்சினன்;

ஒடுங்கிய உயிரினன்; உணர்வு கைதர,

தொடங்கினன், அரசவைக்கு உள்ளம் சொல்லுவான்: 13

அரசவைக்கு பரதன் தன் கருத்தை எடுத்தியம்புதல்
‘மூன்று உலகினுக்கும் ஓர் முதல்வன் ஆய், முதல்

தோன்றினன் இருக்க, யான் மகுடம் சூடுதல்,

சான்றவர் உரைசெயத் தருமம் ஆதலால்,

ஈன்றவள் செய்கையில் இழுக்கு உண்டாகுமோ? 14

‘அடைவு அருங் கொடுமை என் அன்னை செய்கையை,

நடைவரும் தன்மை நீர், “நன்று இது” என்றிரேல்,

இடை வரும் காலம் ஈண்டு இரண்டும் நீத்து, இது

கடை வரும் தீ நெறிக் கலியின் ஆட்சியோ! 15

‘வேத்தவை இருந்த நீர், விமலன் உந்தியில்

பூத்தவன் முதலினர் புவியுள் தோன்றினார்,

மூத்தவர் இருக்கவே, முறைமையால் நிலம்

காத்தவர் உளர் எனின், காட்டிக் காண்டிரால். 16

‘நல் நெறி என்னினும், நான் இந் நானில

மன் உயிர்ப் பொறை சுமந்து இருந்து வாழ்கிலேன்;

அன்னவன் தனைக் கொணர்ந்து, அலங்கல் மா முடி

தொல் நெறி முறைமையின் சூட்டிக் காண்டிரால். 17

‘அன்று எனின், அவனொடும் அரிய கானிடை

நின்று, இனிது இருந்தவம், நெறியின் ஆற்றுவென்;

ஒன்று இனி உரைக்கின், என் உயிரை நீக்குவென்’

என்றனன்; என்றபோது; இருந்த பேர் அவை. 18

பரதனை அரசவையோர் புகழ்தல்
‘ஆன்ற பேர் அரசனும் இருப்ப, ஐயனும்

ஏன்றனன், மணி முடி ஏந்த; ஏந்தல் நீ,

வான் தொடர் திருவினை மறுத்தி; மன் இளந்

தோன்றல்கள் யார் உளர் நின்னின் தோன்றினார்? 19

‘ஆழியை உருட்டியும், அறங்கள் போற்றியும்,

வேள்வியை இயற்றியும், வளர்க்க வேண்டுமோ?

ஏழினோடு ஏழ் எனும் உலகம் எஞ்சினும்,

வாழிய நின் புகழ்!’ என்று வாழ்த்தினார். 20

சத்துருக்கனனிடம் இராமனை அழைத்து வருதல் பற்றி முரசு அறிவிக்க பரதன் கூறுதல்
குரிசிலும், தம்பியைக் கூவி, ‘கொண்டலின்

முரசு அறைந்து, “இந் நகர் முறைமை வேந்தனைத்

தருதும் ஈண்டு” என்பது சாற்றி, தானையை,

“விரைவினில் எழுக!” என, விளம்புவாய்’ என்றான். 21

சத்துருக்கனன் உரை கேட்ட மக்களின் மகிழ்ச்சி
நல்லவன் உரைசெய, நம்பி கூறலும்,

அல்லலின் அழுங்கிய அன்பின் மா நகர்

ஒல்லென இரைத்ததால் – உயிர் இல் யாக்கை அச்

சொல் எனும் அமிழ்தினால் துளிர்த்தது என்னவே. 22

அவித்த ஐம் புலத்தவர் ஆதியாய் உள

புவித்தலை உயிர் எலாம், ‘இராமன் பொன் முடி

கவிக்கும்’ என்று உரைக்கவே, களித்ததால்-அது

செவிப் புலம் நுகர்வது ஓர் தெய்வத் தேன்கொலாம்? 23

படு முரசு அறைந்தனர், ‘பரதன் தம்முனைக்

கொடி நகர்த் தரும்; அவற் கொணரச் சேனையும்

முடுகுக’ என்ற சொல் மூரி மா நகர்,

உடுபதி வேலையின் உதயம் போன்றதே! 24

எழுந்தது பெரும் படை – எழு வேலையின்,

மொழிந்த பேர் ஊழியின் முழங்கி, முந்து எழ,

அழிந்தது கேகயன் மடந்தை ஆசை; போய்க்

கழிந்தது துயர், நெடுங் காதல் தூண்டவே. 25

சேனையின் எழுச்சி
பண்ணின புரவி, தேர், பகடு, பண்டியும்,

மண்ணினை மறைத்தன; மலிந்த மாக் கொடி

விண்ணினை மறைத்தன; விரிந்த மாத் துகள்,

கண்ணினை மறைத்தன, கமலத் தோனையே. 26

ஈசன் இவ் உலகினை அழிக்கும் நாள் எழும்

ஓசையின் நிமிர்ந்துளது, ஒல்லென் பேர் ஒலி;

காசையின் கரியவற் காண மூண்டு எழும்

ஆசையின் நிமிர்ந்தது அவ் அனிக ராசியே. 27

படியடு திரு நகர் துறந்து, பல் மரம்

செடியடு தொடர் வனம் நோக்கி, சீதை ஆம்

கொடியடு நடந்த அக் கொண்டல் ஆம் எனப்

பிடியடு நடந்தன-பெருங் கை வேழமே. 28

சேற்று இள மரை மலர் சிறந்தவாம் எனக்

கால் தளம் பொலிதரு கன்னிமாரொடும்-

ஏற்று இளம் பிடிக்குலம்-இகலி, இன் நடை

தோற்று, இள மகளிரைச் சுமப்ப போன்றவே. 29

வேதனை வெயிற்கதிர் தணிக்க, மென் மழைச்

சீதநீர் தொடு நெடுங் கொடியும் சென்றன;

கோதை வெஞ்சிலையவன் கோலம் காண்கிலா

மாதரின் நுடங்குவ, வரம்பு இல் கோடியே. 30

வெண் மதி மீச்செல மேகம் ஊர்ந்தென,

அண்ணல் வெங்கதிரவன், அளவு இல் மூர்த்தி ஆய்,

மண்ணிடை இழிந்து ஒரு வழிக் கொண்டாலென,

எண்ண அரு மன்னவர் களிற்றின் ஏகினார். 31

தேர்மிசைச் சென்றது ஓர் பரவை; செம்முகக்

கார்மிசைச் சென்றது ஓர் உவரி; கார்க்கடல்,

ஏர்முகப் பரிமிசை ஏகிற்று; எங்கணும்

பார்மிசைப் படர்ந்தது, பதாதிப் பௌவமே. 32

தாரையும் சங்கமும், தாளம் கொம்பொடு

பார்மிசைப் பம்பையும், துடியும், மற்றவும்,

பேரியும், இயம்பல சென்ற – பேதைமைப்

பூரியர் குழாத்திடை அறிஞர் போலவே. 33

தா அரு நாண் முதல் அணி அலால், தகை

மே வரு கலங்களை வெறுத்த மேனியர்,

தேவரும் மருள்கொளத் தெரியும் காட்சியர்,

பூ உதிர் கொம்பு என, மகளிர் போயினார். 34

அதிர் கடல் வையகம் அனைத்தும் காத்தவன்

விதி வரும் தனிக்குடை மீது இலாப் படை,

பொதி பல கவிகக மீன் பூத்தது ஆகிலும்

கதிர் மதி நீங்கிய கங்குல் போன்றதே. 35

செல்லிய செலவினால், ‘சிறிய திக்கு’ எனச்

சொல்லிய சேனையைச் சுமந்ததே எனில்,

ஒல்லொலி வேலை நீர் உடுத்த பாரை, ‘ஓர்

மெல்லியல்’ என்றவர் மெலியரே கொலாம்? 36

தங்கு செஞ் சாந்து அகில் கலவை சார்கில,

குங்குமம் கொட்டில, கோவை முத்து இல,-

பொங்கு இளங் கொங்கைகள் – புதுமை வேறு இல

தெங்கு இளநீர் எனத் தெரிந்த காட்சிய. 37

இன் துணையவர் முலை எழுது சாந்தினும்

மன்றல் அம் தாரினும் மறைந்திலாமையால்

துன்று இளங் கொடி முதல் தூறு நீங்கிய

குன்று எனப் பொலிந்தன – குவவுத் தோள்களே. 38

நறை அறு கோதையர் நாள் செய் கோலத்தின்

துறை அற, அஞ்சனம் துறந்த நாட்டங்கள்

குறை அற நிகர்த்தன – கொற்றம் முற்றுவான்,

கறை அறக் கழுவிய கால வேலையே. 39

விரி மணி மேகலை விரவி ஆர்க்கில

தெரிவையர் அல்குல், தார் ஒலி இல் தேர் என

பரிபுரம் ஆர்க்கில பவளச் சீறடி,

அரி இனம் ஆர்க்கிலாக் கமலம் என்னவே. 40

மல்கிய கேகயன் மடந்தை வாசகம்

நல்கியது அரிவையர் நடுவிற்கே கொலாம்!-

புல்கிய மணிவடம் பூண்கிலாமையால்,

ஒல்கிய ஒரு வகைப் பொறை உயிர்த்தவே. 41

‘கோமகன் பிரிதலின், கோலம் நீத்துள

தாமரைச் செல்வியும், தவத்தை மேவினாள்;

காமனும், அருந்துயர்க் கடலில் மூழ்கினான்

ஆம்’ என, நிகழ்ந்தது – அவ் அளவு இல் சேனையை. 42

மண்ணையும், வானையும், வயங்கு திக்கையும்

உண்ணிய நிமிர் கடல் ஒக்கும் என்பது என்?

கண்ணினும் மனத்தினும், கமலத்து அண்ணல்தன்

எண்ணினும், நெடிது – அவண் எழுந்த சேனையே! 43

அலை நெடும் புனல் அறக் குடித்தலால், அகம்

நிலை பெற நிலை நெறி நிறுத்தலால், நெடு

மலையினை மண் உற அழுத்தலால், தமிழ்த்

தலைவனை நிகர்த்தது – அத் தயங்கு தானையே. 44

அறிஞரும், சிறியரும் ஆதி அந்தமா

செறி பெருந் தானையும் திருவும் நீங்கலால்

குறியவன் புனல் எலாம் வயிற்றில் கொண்டநாள்

மறிகடல் ஒத்தது – அவ் அயோத்தி மாநகர். 45

பெருந்திரை நதிகளும், வயலும், பெட்புறு

மரங்களும், மலைகளும், மண்ணும், கண்ணுறத்

திருத்தல் இல் அயோத்தி ஆம் தெய்வ மா நகர்

அருந்தெரு ஒத்தது – அப் படை செல் ஆறு அரோ! 46

‘தார்கள் தாம், கோதைதாம், தாமம்தாம், தகை

ஏர்கள் தாம், கலவை தாம், கமழ்ந்தின்று என்பரால்-

கார்கள் தாம் என மிகக் கடுத்த கைம்மலை

வார் கடாம் அல்லது, அம் மன்னன் சேனையே. 47

ஆள் உலாம் கடலினும் அகன்ற அக்கடல்,

தோள் உலாம் குண்டலம் முதல தொல் அணி

கேள் உலாம் மின் ஒளி கிளர்ந்தது இல்லையால்வ

¡ள் உலாம் நுதலியர் மருங்குல் அல்லதே. 48

மத்தளம் முதலிய வயங்கு பல் இயம்

ஒத்தன சேறலின், உரை இலாமையின்,

சித்திரச் சுவர் நெடுஞ் சேனை தீட்டிய

பத்தியை நிகர்த்தது – அப் படையின் ஈட்டமே. 49

ஏடு அறு கோதையர் விழியின் எய்த கோல்

ஊடு உற உரம் தொளைத்து, உயிர் உணாவகை,

ஆடவர்க்கு அரும் பெருங் கவசம் ஆயது –

காடு உறை வாழ்க்கையைக் கண்ணன் நண்ணவே. 50

கனங் குழைக் கேகயன் மகளின் கண்ணிய

சினம் கிடந்து எரிதலின், தீர்ந்தவே கொலாம்-

அனங்கன் ஐங் கொடுங் கணை அடரும் ஆடவர்

மனம் கிடந்து உண்கில, மகளிர் கொங்கையே? 51

மரவுரி அணிந்து பரதன் சத்துருக்கனனுடன் தேரில் செல்லுதல்
இன்னணம் நெடும் படை ஏக, ஏந்தலும்,

தன்னுடைத் திரு அரைச் சீரை சாத்தினான்;

பின் இளையவனொடும், பிறந்த துன்பொடும்,

நல் நெடுந் தேர்மிசை நடத்தல் மேயினான். 52

பரதனுடன் தாயரும் வருதல்
தாயரும், அருந் தவத்தவரும், தந்தையின்

ஆய மந்திரியரும், அளவு இல் சுற்றமும்,

தூய அந்தணர்களும், தொடர்ந்து சூழ்வரப்

போயினன் – திரு நகர்ப் புரிசை வாயிலே. 53

சத்துருக்கனன் கூனிய துன்புறுத்தப் பற்ற, பரதன் விலக்கல்
மந்தரைக் கூற்றமும், வழிச் செல்வாரொடும்

உந்தியே போதல் கண்டு, இளவல் ஓடி, ஆர்த்து

அந்தரத்து எற்றுவான் அழன்று பற்றலும்,

சுந்தரத் தோளவன் விலக்கிச் சொல்லுவான்: 54

‘முன்னையர் முறை கெட முடித்த பாவியைச்

சின்னபின்னம் செய்து, என் சினத்தைத் தீர்வெனேல்,

“என்னை இன்று என் ஐயன் துறக்கும்” என்று அலால்,

“அன்னை” என்று, உணர்ந்திலென், ஐய! நான்’ என்றான். 55

‘ஆதலால், முனியும் என்று ஐயன், அந்தம் இல்

வேதனைக் கூனியை வெகுண்டும் என்னினும்,

கோது இலா அரு மறை குலவும் நூல் வலாய்!

போதும் நாம்’ என்று கொண்டு, அரிதின் போயினான். 56

இராமன் தங்கிய சோலையில் பரதன் தங்குதல்
மொய் பெருஞ் சேனையும் மூரி ஞாலமும்

கைகலந்து அயல் ஒரு கடலின் சுற்றிட,

ஐயனும் தேவியும் இளைய ஆளியும்

வைகிய சோலையில் தானும் வைகினான். 57

இராமன் தங்கிய புல்லணை அருகில் பரதன் மண்ணில் இருத்தல்
அல் அணை நெடுங் கணீர் அருவி ஆடினன்,

கல் அணை கிழங்கொடு கனியும் உண்டிலன்,

வில் அணைத்து உயர்ந்து தோள் வீரன் வைகிய

புல் அணை மருங்கில், தான் பொடியின் வைகினான். 58

‘ஆண்டு நின்று, ஆண்தகை அடியின் ஏகினான்

ஈண்டிய நெறி’ என, தானும் ஏகினான் –

தூண்டிடு தேர்களும் துரக ராசியும்

காண் தகு கரிகளும் தொடர, காலினே. 59

——————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்ப நாட்டாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ ஸீதையின் மஹாசரித்ரமும் ஸ்ரீ அஷ்டாக்ஷரத்தின் பொருளும் – 1 July 19, 2017 By ஸ்ரீ துளசிராமன்

October 14, 2020

“காவ்யம் ராமாயணம் க்ருத்ஸ்நம் ஸீதாயாஶ்சரிதம் மஹத்”– ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம், பாலகாண்டம் 4-7.

ஸ்ரீ வால்மீகி முனிவர், தனது ராமாயண காவியத்திற்கு ஸ்ரீ ஸீதையின் மஹாசரித்ரம் என்றும் பெயரிட்டார்.
ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணமானது – ஸ்ரீ ஸீதையை ராவணன் அபகரித்தது, அவளை ஸ்ரீ ராமர் சந்தேகித்தது,
அவளை அக்நி பரீக்ஷை செய்வித்தது, ஒரு வண்ணான் சொன்ன அபவாதம் கேட்டு அவளை காட்டுக்கு அனுப்பியது,
இறுதியில் அவள் பூமி ப்ரவேசம் செய்தது முடிய இவ்வாறாக தொடர்ந்து ஸ்ரீ ஸீதையின் துயரங்களை சொல்லும்
ஒரு காவிய நூல் என்று தத்துவம் அறியாமல் சிலர் சொல்கின்றனர். ஸ்ரீராமரையும் ஆணாதிக்கவாதி என்று சாடுகின்றனர்.
மேற்படி அபத்தங்களை மறுத்து, அவற்றை ஸ்ரீவைஷ்ணவ பூர்வாசார்ய ஸ்ரீஸூக்திகளின் படியே விளக்கி,
அவள் சரித்திரமே திருவஷ்டாக்ஷரத்தின் தத்துவ விளக்கம் என்பதை அறுதியிடவே இந்த வ்யாஸம் எழுதப்பட்டது.

ஸ்ரீ ஸ்வாமி பிள்ளை லோகாசார்யர் அருளிய ஸ்ரீவசன பூஷணம் என்னும் நூலிலிருந்து சில ஸ்ரீஸூக்தி ப்ரமாணங்கள்.

ஸ்ரீஸூக்தி #5:-இதிஹாஸ ஶ்ரேஷ்டமான ஶ்ரீராமாயணத்தாலே சிறையிருந்தவள் ஏற்றம் சொல்லுகிறது.
பாரதத்தாலே தூதுபோனவன் ஏற்றம் சொல்லுகிறது.

ஸ்ரீஸூக்தி #6:இவை இரண்டாலும் புருஷகார வைபவமும், உபாய வைபவமும் சொல்லிற்றாயிற்று.

ஸ்ரீஸூக்தி #7:புருஷகாரமாம் போது க்ருபையும், பாரதந்த்ர்யமும், அநந்யார்ஹத்வமும் வேணும்.

ஸ்ரீஸூக்தி #8:பிராட்டி முற்படப் பிரிந்தது தன்னுடைய க்ருபையை வெளியிடுகைக்காக,
நடுவிற் பிரிந்தது பாரதந்த்ர்யத்தை வெளியிடுகைக்காக,
அநந்தரம் பிரிந்தது அநந்யார்ஹத்வத்தை வெளியிடுகைக்காக.

———-

முன்னுரை:

யத்யபி ஏஷ பவேத் பர்த்தா மமார்யே வ்ருத்த வர்ஜித: |
அத்வைத முபசர்தவ்யஸ் ததாப்யேஷ மயா பவேத் ||– அயோத்யா காண்டம் 117 ஆம் ஸர்கம்.

எனது கணவர் ஸ்ரீராமரான இவர் ,ஒரு கொடுங்கோலன் (SADIST/PSYCHO) ஆக இருப்பாரே ஆனாலும்கூட,
என் மனத்தில் எவ்வித சஞ்சலமும் இன்றி,நான் அவருக்கு பணிவிடை கொண்டுதானிருப்பேன்.

கிம் புநர்யோ குணஶ்லாக்ய: ஸாநுக்ரோஶோ ஜிதேந்த்ரிய: |
ஸ்திராநுராகோ தர்மாத்மா மாத்ருவத் பித்ருவத் ப்ரிய: ||

ஆனால் இவரோ எல்லோராலும் புகழத்தக்க குணங்கள் உடையவர் ! கருணைமிக்கவர்! புலன்களை வென்றவர் !
என்மீது நிலையான அன்பு வைத்திருப்பவர் ! தர்மாத்மா !
ஒரு தாயைப் போலும்,ஒரு தந்தையைப் போலும் என்மீது மனப்பூர்வமான நேசமுள்ளவர்.

எனவே இப்படிப்பட்ட உத்தம புருஷருக்கு நான் பணிவிடை செய்வதிலும்,அவரை அனுசரித்துப் போவதிலும்
(காட்டிற்கு உடன் வந்ததிலும்) ஆச்சரியம் தான் என்ன?

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸீதையின் ஏக்கமானது “என் கணவர் ஸ்ரீராமர் சகல கல்யாண குணங்கள் நிரம்பியவர். உலகம் நிறைந்த புகழாளர்.
அதனால் தான், நான் என்னதான் கற்புக்கரசியாய் இருப்பினும், எவ்வளவு தான் தர்மங்கள் அனுஷ்டித்தாலும்
எனக்கு என்று ஒரு தனிப்புகழ் கிட்டுவதில்லை. என் கீர்த்தியானது குடத்திலிட்ட விளக்கு போலுள்ளது.
எனவே ஒரு கொடூரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, இதேபோல் தர்மங்கள் அனுஷ்டித்து, கற்புக்கரசியாய் இருந்தால் தான்
என்னுடைய க்யாதியும் குன்றின் மேலிட்ட விளக்காக பிரகாசிக்கும்.
ஆனால் ஸ்ரீ ராமரோவெனில் மிகவும் நல்லவர். எனவே இப்பிறவியில் நான் விரும்பும் இந்த வாய்ப்பு கிட்டாது” என்று இருந்தது.

இனி வ்யாசத்திற்கு வருவோம்.

அயோத்தியா காண்டத்தின் இறுதி சர்க்கங்களில் தான் ஸ்ரீ ஸீதையின் சரிதம் தொடங்குகின்றது. 117ஆம் சர்க்கத்தில்
ஸ்ரீ ஸீதையும் அநசூயையும் உரையாடுகின்றனர். அப்பொழுது மஹரிஷி ஸ்ரீ அத்ரியானவர் கூறுகிறார்:

தஶ வர்ஷஸஹஸ்ராணி யயா தப்தம் மஹத் தப: |
அநஸூயா வ்ரதை: ஸ்நாத்வா ப்ரத்யூஹாஶ்ச நிவர்திதா: ||
தாம் இமாம் ஸர்வபூதாநாம் நமஸ்கார்யாம் தபஸ்விநீம் |
அநஸூயேதி யா லோகே கர்மபி: க்யாதிமாகதா: ||– அயோத்யா காண்டம் -117, 11 &13

அநஸூயை என்னும் இவள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் இயற்றியிருக்கின்றாள்.
எல்லாவித இடையூறுகளையும் விலக்கி,வ்ரதங்களை முழுமையாக செய்து முடித்தவள்.
எல்லா பிராணிகளாலும் வணங்கத்தக்கவள். கீர்த்தி பெற்றவள்! முதியவள்! கோபம் என்பதே ஒருபொழுதும் அறியாதவள் !
தன் அன்பு நிறைந்த நற்கர்மங்களால் “அநஸூயா” என்று உலகில் புகழ் பெற்றவள்.

இவ்வாறு தன் மனைவியை பலவாறு புகழ்கின்றார். அநஸூயை என்றால் பொறாமை இல்லாதவள் என்று ஒரு பொருளுண்டு.
பிறரால் பொறாமைப்படக் கூட முடியாத இடத்தை அடைந்தவள் என்று மற்றோரு பொருளும் உண்டு.
ஸ்ரீ ஸீதை “தாயே! நானும் உன்னைப் போல் புகழ்பெற விரும்புகின்றேன்” என்றாள்.

அப்பொழுது அநஸூயை, “பேரழகியும், குணவதியும், சௌபாக்யவதியுமானயான ஸ்ரீ ஸீதா! புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ ராமனால்,
சுயம்வரத்தில் நீ அடையப்பட்டாய் என்று கேள்விப்பட்டேன். எது,எப்படி நிகழ்ந்ததோ, அவற்றை அப்படியே விஸ்தாரமாக கூறுவாய்”
என்று பூர்வ வ்ருத்தாந்தங்களை கேட்கின்றார்.

ஸ்ரீ ஸீதையும் தனது அயோநிஜ பிறப்பு தொடக்கமான வ்ருத்தாந்தங்களை ரஸமாக சொல்கின்றார்.
கலப்பை உழுத மண்ணில், புழுதியும் தூசுகளும் பட தன்னை ஸ்ரீ ஜனகர் கண்டெடுத்தது
(பாம்ஸு குண்டித ஸர்வாங்கீம் ஜநகோ விஸ்மய: அபவத்). “இவள் உன்திருமகள் ! சாதாரண மானுட பெண்ணன்று ” என்ற
அசரீரி வாக்கினை கேட்டு ஸ்ரீ ஜனகர் மகிழ்ந்தது, தாய் ஸுநயநா அரவணைப்பில், தர்ம சூக்ஷ்மமான நல்லுரைகளுடன் வளர்ந்தது,
சாவித்திரி – சத்தியவான், அத்ரி – அநஸூயா, ரோஹிணீ – சந்திரன்,அருந்ததி – வசிஷ்டர் போன்ற
உதாரண தம்பதியர் பற்றிய கதைகள் கேட்டது, பின்பு திருமணம் நடந்தது,
வனவாஸம் செல்லும் முன்னர் மாமியார் கூறிய அறிவுரைகள் என்று விஸ்தரித்து வர்ணனம் செய்கிறாள்.

முடிவில் ஸ்ரீ அநசூயை சீதையைப் பாராட்டுகின்றார். தன்னுடைய திவ்யமான மாலை, என்றுமே கசங்காத / அழுக்கடையாத வஸ்த்ரம்,
வாசனை த்ரவ்யம், அணிகலன் இவற்றை ஆசீர்வாதமாகக் கொடுக்கின்றார்.
ஸீதையை அணிகலன்களால் பலவிதமாக அலங்காரம் செய்கின்றார். வாசனைத் திரவியங்களை பூசி,
“ஸீதா ! நீ உற்றார் உறவினர்களையும், கௌரவத்தையும், சுக போகங்களையும் துறந்து உன் கணவனுடன்
வனவாஸம் செய்ய வந்தது எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியை அளிக்கின்றது. கற்புக்கரசிகள் இப்படித்தான் நடக்க வேண்டும்”.

அதற்கு ஸ்ரீ ஸீதை -“தாயே! என் தந்தை ஜனகர், எனக்கு சிவ தனுஸை கன்யா சுல்கமாக வைத்தார்.
எந்த வீரன் சிவ தனுஸை வளைத்து நாண் ஏற்றுகிறானோ, அவனுக்கே என் பெண் மாலை இடுவாள் என்று அறிவித்திருந்தார்.
ஸ்ரீ ராமனும் சிவ தனுஸை வளைத்து நாண் ஏற்றினார். இதனால் மகிழ்ந்து போன என் தந்தை என்னைத் கன்யாதானம் கொடுக்க சித்தமானார்.
ஸ்ரீ ராமரோ என் தந்தையின் உத்திரவின்றி நான் எதுவுமே செய்வதில்லை என்று மறுத்துவிட்டார்.
பிறகு தூதுவர்கள் சென்று ஸ்ரீ தசரதரை அழைத்து வந்து, அவர் சம்மதித்த பிறகே என்னை மணந்தார்.

தீயமாநம் ந து ததா ப்ரதிஜக்ராஹ ராகவ: |
அவிக்ஞாய பிது: சந்தம் அயோத்யாதிபதே: ப்ரபோ: ||– அயோத்யா காண்டம்- 118-51

தன் தந்தையார் பார்த்து நிச்சயித்த பெண்ணான என்னை மணந்தார்.
“என் அழகில் மயங்காமல், பித்ரு வாக்ய பரிபாலனம் என்னும் தர்மத்தை அனுஷ்டித்தார்.
எனக்கு காதல் திருமணத்தில் விருப்பமில்லை. தர்மத்தில்தான் பெரு விருப்பம்.
ஏனெனில் இன்று ஒரு அழகியை விரும்புபவன், நாளை அவளினும் அழகியாக தன் பார்வைக்கு படும்
வேறு ஒருத்தியை விரும்பலாம். எனவே இது அவர் மீது இருந்த அன்பினை இருமடங்கு பெருக்கியது.

ப்ரியா து ஸீதா ராமஸ்ய தாரா: பித்ருக்ருதா இதி |
குணாத் ரூபகுணஶ்சாபி ப்ரீதிர் பூயோ அப்யவர்ததா ||
தஸ்யாஶ்ச பர்தா த்விகுணம் ஹ்ருதயே பரிவர்ததே |– பாலகாண்டம்-77-28

எனது ஸ்ரீ ராமர் – பித்ரு வாக்ய பரிபாலனம், மாத்ரு பக்தி,ஏக பத்னி வ்ரதம், சரணாகத ரக்ஷணம்,
ப்ராத்ரு ஸ்நேஹம் போன்ற தர்மங்களும், தயை, க்ஷமை, பக்தி, தவம், த்யானம், ஸத்யம், இந்திரிய நிக்ரஹம்
போன்ற ஆத்ம குணங்களும், தன் அன்பர்கள் மீது வாத்சல்யம்,ஸௌசீலம், ஸௌலப்யம், ஆர்ஜவம் போன்ற குணங்களும்,
சிறந்த லாவண்யம், சவுந்தர்யம், ப்ரம்ம தேஜஸ் என்னும் ரூப லக்ஷணங்களும், புகழும்,
ஸ்ரீ விஷ்ணுவுக்கு நிகரான வீரதீர பராக்கிரமங்களும், த்ரிலோக ஐச்வர்யமும் (வ்யாப்தா, நியந்தா) ,
குபேரனுக்கு நிகரான செல்வமும், ப்ருஹஸ்பதியைப் போன்று சகல சாஸ்திர நிபுணத்வமும் ,வாய்மை,
பெரியோர்கள் / அன்பர் சொல் கேட்டல் என்னும் பல குணங்களும் கூடியவர்.

எனவே இப்படிப்பட்ட உத்தம புருஷருக்கு நான் பணிவிடை செய்வதிலும், அவரை அனுசரித்துப் போவதிலும் ஆச்சரியம் என்ன?
இத் துணை கல்யாண குணங்கள் படைத்த ராமனை வேறு எந்தப் பெண் மணந்திருந்தாலும் இப்படித் தான்,
சந்திரனைப் பிரியாத ரோஹிணியை போன்று கூடவே இருப்பாள்.
என்றிவ்வாறெல்லாம் ஓடிய அவளது உள்ளக்கிடக்கை தனை பெருமாளும் அறிந்தான்.

“உள்ளுவார் உள்ளிற்று எல்லாம் உடனிருந்து அறியும்” பெருமாள், அவளுடைய குணாதிசயங்களை வெளியிட சங்கல்பித்தார்.

———————–

பிராட்டியானவள் நாமெல்லாம் பெருமாளை அடைய புருஷகாரம் ஆகின்றாள் (சிபாரிசு).

இதனை தர்க்க பூர்வமாக நிறுவுவோம். (உத்தேசம், லக்ஷணம், பரீக்ஷை என்பன தர்க்க பாஷையின் அங்கங்கள்
அதாவது உறுப்புக்கள் ஆகும். எனவே நீங்களும் என்னுடன் கொஞ்சம் தர்க்கம்- ந்யாயம் பயிலுங்கள்).

உத்தேசம்: (பெயரிடல்)
அதற்கு அவளிடம் 1)க்ருபை, 2)பாரதந்த்ர்யம், 3)அநந்யார்ஹத்வம் என்னும் மூன்று குணங்கள் வேண்டும்.

லக்ஷணம்: (விளக்குதல்)
1) க்ருபையாவது பிறர் படும் துன்பத்தைக் கண்டு பொறுக்கமாட்டாமை.
ஜீவர்கள் ஸம்ஸாரத்தில் படும் துக்கத்தைக் கண்டு பொறுக்கமாட்டாமல் எம்பெருமானோடு
இவர்களை சேர்ப்பதற்கு உறுப்பான முயற்சி செய்வதற்கு க்ருபை வேணும்.
2) பாரதந்தர்யமாவது பரமபுருஷனுக்கு உரிமைப் படுகை. ஸ்வதந்த்ரனான அவனை அனுவர்த்தித்து
(அவன் சொன்னபடியெல்லாம் நடந்து) அவனை வசப்படுத்த வேண்டியிருப்பதால் பாரதந்தர்யம் வேணும்.
3) அநந்யார்ஹ சேஷத்வமாவது அவனுக்கன்றி மற்றவனுக்கு உரிமைப் படாதொழிகை.
பிராட்டி எம்பெருமானிடத்தில் சென்று “இந்த ஜீவனை நீ அங்கீகரிக்க வேணும்!” என்றால்
“இவள் நம்மைத் தவிர வேறொரு விஷயத்திற்கு சேஷப்படாமல் (அடிமைப்படாமல்) நமக்கே அதிசயத்தை (நன்மை)
விளைவிக்குமவள் ஆகையாலே நம்முடைய காரியத்தையன்றோ இவள் சொல்லுகிறாள்” என்று பரமன் நினைத்து,
அவள் சொன்னபடி செய்கைக்கு உறுப்பாக அநந்யார்ஹத்வமும் வேணும்.

பரீக்ஷை: (சரிபார்த்தல்)
அவளுக்கு இம் மூன்று லக்ஷணங்களும் இருக்கும் படியை நாம் எங்ஙனே அறியலாம் என்னில் –
ஸ்ரீ பிராட்டி ஸ்ரீ ஜனகராஜன் திருமகளாராய்த் தோன்றி அப்பெருமாளை மூன்றுதரம் பிரிந்து
இம்மூன்று குணங்களை வெளிப்படுத்தினாள். நாம் அதுகொண்டு அறியலாம்.
எப்பிரிவில் எக்குணம் வெளியாயிற்று என்னில்:

ராவணன் பிரித்தான் என்னும் சாக்கிலே முதலில் ஸ்ரீ பெருமாளைப் பிரிந்து இலங்கைக்கு எழுந்தருளின
சமயத்தில் “க்ருபா குணம்” வெளியாயிற்று.
முற்பட பிரிவு – க்ருபையை காட்டியது (க்ருபை – பிறர் படும் துன்பத்தைக் கண்டு பொறுக்கமாட்டாமை).

தேவமாதர்களின் சிறையை விடுவிக்கைக்காகத் தான் சிறையிருந்தமையாலும்;
அச்சிறையிலே தன்னை இரவும் பகலும் ஹிம்சித்த ராக்ஷஸிகள், ஒருநாள் திரிஜடையின் கனவு வ்ருத்தாந்தம் கேட்டார்கள்.
அக்கனவிலே ராவணன் தோல்வியுற்று, தெற்கு – எம திக்கிலே கழுதைமீது, அழைத்துச் செல்லப்பட்டதாகவும் (மாண்டுபோதல்),
ஸ்ரீ பெருமாள் வெற்றி பெற்று ஸ்ரீ அயோத்தியில் ஸ்ரீ ஸீதையுடன் முடிசூடியதாகவும் கண்டமை கேட்டு மிகவுமஞ்சி நடுங்கினார்கள்.
ஸ்ரீ பிராட்டி அவர்களை நோக்கி “நானிருக்க நீங்கள் அஞ்சுவதென் ? அஞ்சவேண்டா !! என்று அபய ப்ரதானம் செய்தமையாலும்;
இந்த அபயப்ரதானம், வெறும் வாய்ச் சொல்லாய் ஒழியாமல் ,ராவண சம்ஹாரத்திற்குப் பின் தனக்கு ஸோபனம் (நற்செய்தி)
சொல்ல வந்த அனுமன், அந்த ராக்ஷஸிகளை சித்திரவதை (கொடியமுறையில் கொலை) செய்ய எத்தனித்தார்.
அப்பொழுது அவரோடே மன்றாடி, பிறர் படும் ஹிம்ஸையைக் கண்டு பொறுத்திருக்கும் படியான
மனக்கொடுமை எனக்கில்லை என்று அறிவுறுத்தியும்,
அவ்வரக்கிகளின் குற்றங்களை நற்றங்களாக உபபாதித்தும் அவர்களைக் காத்து அருளியமையாலும், க்ருபா குணம் விளங்கிற்று.
இக்குணம் வெளியிடுவதற்கேயாம் ஸ்ரீ பிராட்டிக்கு நேர்ந்த முதற் பிரிவு.

ஸ்ரீ பிராட்டியே எல்லா ஜீவாத்மாக்களுக்கும் அன்னையாதலால், தாய் ஸ்தானத்தில் நின்று ராவணனுக்கு
சொன்ன உபதேசங்களுள் சிலவற்றை இங்கே காணலாம்.

ஸுந்தரகாண்டம் 21ஆம் சர்கம்:
இஹ ஸந்தோ ந வா ஸந்தி ஸதோ வா நாநுவர்தஸே ||
இங்கே,இலங்கையில் சான்றோர்கள் யாரும் இருக்கவில்லையா? அல்லது அவர்கள் இருந்தும்,
நீ அவர்களை பின்பற்றவில்லையா? ஏன் இப்படி அதர்ம வழியில் இழிந்து அழிவைத் தேடுகின்றாய் ?

மித்ரம் ஒளபயிகம் கர்த்தும் ராம: ஸ்தானம் பரீப்ஸதா
வதே ச அநிச்சதா கோரம் த்வயாஸௌ புருஷர்ஷப ||
உனக்கு கோரமான அழிவு வேண்டாம் என்று எண்ணினால், புருஷ ச்ரேஷ்டரான ஸ்ரீராமனுடன் நட்புக்கொள்
(காலைப் பிடிக்கத் தேவை இல்லை, கையையாவது பிடி. அதாவது நட்புறவு கொள்வதே போதுமானது)

விதித ஸ ஹி தர்மக்ஞ: ஶரணாகதி வத்ஸல:
தேந மைத்ரீ பவத் தே யதி ஜீவிதும் இச்சஸி ||
அறம் அறிந்த ஸ்ரீ ராமர் சரணடைந்தவர்களிடம் பேரன்பு கொண்டவர். நீ உயிருடன் இருக்க விரும்பினால்
அவருடன் நட்புக்கொள். அவர் நீ செய்த அனைத்து அபசாரங்களையும் மன்னிப்பார்.

ஆயினும் ராவணன் திருந்தவில்லை. அநாதி துர்வாசனையினால், எவ்வளவு உபதேசித்தும் இவன் திருந்தவில்லையே
என்று பரிதபித்தாள். ஐயோ ! இவனுடைய துர்புத்தி நீங்கி அனுகூலபுத்தி உண்டாக வேணும் என்று
ஜீவாத்மா திறத்தில் தான் செய்யும் பரமகிருபையாலே அவனை தீ மனங்கெடுத்து வழிப் படுத்தப் பார்த்தாள்.

பிரிவு என்றால் என்ன ?
நித்யைவைஷா ஜகந்மாதா விஷ்ணோ: ஸ்ரீரநபாயிநீ |
யதா ஸர்வகதோ விஷ்ணுஸ்தவையேதம் த்விஜோத்தம ||– விஷ்ணுபுராணம் 1-8-17

உலகிற்கெல்லாம் தந்தை பகவான் என்றால், மஹாலக்ஷ்மீ ஜகன்மாதாவாய், கருணைக்கடலாய் நிற்கின்றாள்.
பகவானை விட்டு ஒருபோதும் பிரியாதவள். எங்கும் நிறைந்திருப்பவன் விஷ்ணு. அதுபோல் இவளும் எங்கும் நிறைந்திருப்பவள்.
ஆக மிதுனமாய் நிற்கும் இவர்களே நமக்கு பெருந்தெய்வம்.

பராசர ரிஷி, தன்னுடைய விஷ்ணு புராணத்தில் – பிராட்டியானவள் பகவானை விட்டுப் பிரியாதவள்.
அவளுடன் நித்ய சம்பந்தம் உள்ளவன் எம்பெருமான் என்று முதலில் பொதுவாகக் கூறியவர் பின்னர்
அந்த நித்ய சம்பந்தத்தை பல பிரகாரங்களால் விளக்குகின்றார்.

அர்த்தோ விஷ்ணு இயம் வாணீ ||
அர்த்த: என்னும் பொருள் ஆண்பாலினத்தைச் சார்ந்து ஸ்ரீ பகவானது விபூதியாக அதாவது ஸ்ரீ பகவானாக கூறப்படுகின்றது.
வாணீ என்னும் சொல் பெண்பாலினத்தைச் சார்ந்து ஸ்ரீ லக்ஷ்மியின் விபூதியாக அதாவது ஸ்ரீ பிராட்டியாக கூறப்படுகின்றது.

சொல் மற்றும் பொருளின் சம்பந்தமும் நித்தியம் என்பது சாஸ்திரங்களால் வலியுறுத்தப்படுகின்றது.
இதனால் சொல்லும் பொருளும் போல் இணைந்து நிற்பவர் ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸ்ரீ லக்ஷ்மீ என்னும்
திவ்ய தம்பதிகள் என்பதும் சொல்லப்பட்டதாகின்றது.

நீதி பிராட்டி என்றால் நியமம் பெருமாள்;
புத்தி பிராட்டி என்றால் போதம் பெருமாள்;
சத்க்ரியா பிராட்டி என்றால் தர்மம் பெருமாள்;
ஸ்ருஷ்டி பிராட்டி என்றால் ஸ்ரஷ்டா பெருமாள்;
பிராட்டி பூமி என்றால் ஹரியே பூ-தரன் (பர்வதம் (அ) ராஜா);
பிராட்டி துஷ்டி என்றால் ஹரியே சந்தோஷம்;
பிராட்டி இச்சை என்றால் ஹரியே காமம்;
பிராட்டி ஆஜ்யாஹுதி (நெய்) என்றால் ஜனார்தனனே புரோடாஸம்.

கிம் சாதி பஹுநோக்தேந ஸங்க்ஷேபேண இதமுச்யதே ||

பலவாறு சொல்லி பயன் என்ன ? சுருங்கச் சொல்கிறேன் ஒன்றை.

தேவ திர்யங் மநுஷ்யாதௌ புந் நாமா பகவாந் ஹரி: |
ஸ்த்ரீநாம்நீ ஶ்ரீ: ச விக்ஞேயா நாநயோர் வித்யதே பரம் ||

தேவ ஜாதி, திர்யக் ஜாதி, மனுஷ்ய ஜாதி மற்றும் உள்ளவை இவைகளில் ஆண் பாலினத்தைச் சார்ந்தவை
அனைத்தும் பெருமாள் விபூதியாய் ஸ்ரீ விஷ்ணு என்றே சொல்லப்படும்.
பெண் பாலினத்தைச் சார்ந்தவை அனைத்தும் ஸ்ரீ லக்ஷ்மியினுடைய விபூதியாய் ஸ்ரீ லக்ஷ்மி என்றே சொல்லப்படும்.
விபூதியென்றால் செல்வம் என்று பொருளாகும்). பல விபூதிகளைச் சொல்ல வேண்டும் என்று தொடங்கிய ரிஷி,
பல படிகளையும் காட்டி, முழுதும் சொல்ல முடியாமல் போய் “இவ்வாறே மேலும் கண்டு கொள்க ” என்று தலைக் கட்டுகின்றார்.

ஸ்ரத்தயா அதேவோ தேவத்வம் அஶ்நுதே ||

அதாவது தேவன் அல்லாதவன் ஸ்ரத்தையாகிற ஸ்ரீ லக்ஷ்மியினால் தான் தேவனாகும் தன்மையை அடைகிறான் –
என்று வேதமும் சொல்லுகின்றது.

இப்படி ஸ்ரீ லக்ஷ்மியானவள் நொடிப்பொழுதும் பிரியாது வாழும் மார்பனே என ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரும்,
’அகலகில்லேன் இறையுமென்று அலர்மேல் மங்கை உறைமார்பா!’ என்றும்,
ஸ்ரீ திருமங்கையாழ்வாரும் இதையே, ’திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா’ என்றும் கூறுகின்றனர்.

ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி நித்யையானவள். பகவானைப் போல் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவள்.
ஸ்ரீ பகவானைப் போல் எங்கிருந்தாவது தோன்றுகின்றாள், மறைகின்றாள்.
மறுபடி வேண்டும்போது மற்றோரிடத்திலிருந்து ஆவிர்பவிக்கின்றாள்.
ஸ்ரீ பகவான் அதிதி மகனாக அவதரித்தபோது இவள் பத்மையானாள்.
ஸ்ரீ பரசுராமனாக அவதரித்த போது இவள் தரணியாகத் தோன்றினாள்.
ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் ஸ்ரீ ஸீதையாகவும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரத்தில் ஸ்ரீ ருக்மிணியாகவும் இவளே அவதரித்தாள்.
அவன் தேவனாக அவதரித்தால் தேவப் பிறவியை மேற்கொள்கிறாள்.
அவன் மனித பிறவியை எடுத்தால், இவளும் மனிதப் பிறவியை ஏற்கிறாள்.
இப்படி எப்பொழுதும் ஸ்ரீ எம்பெருமானுக்கு ஏற்ப அவதரிக்கின்றாள். பிரிவதே இல்லை.

அனுமனும் இதைக் கூறுகின்றான்:

அஸ்யா தேவ்யா மந: தஸ்மிந் தஸ்ய ச அஸ்யாம் ப்ரதிஷ்டிதம் |
தேந அயம் ஸ ச தர்மாத்மா முஹூர்தம் அபி ஜேவதி ||– ஸுந்தரகாண்டம் 15-52

இந்தத் தேவியின் மனம் ஸ்ரீ ராமனிடத்திலும், ஸ்ரீ ராமனின் மனம் இந்த தேவியிடத்திலும் நிலைத்திருக்கின்றது.
அதனால்தான் இந்த ஸ்ரீ தேவியும், தர்மாத்மாவான ஸ்ரீ ராமரும், இது நாள் வரையிலும் உயிரோடு இருக்கின்றனர்.

நாட்டைப் படை என்று அயன் முதலாத்தந்த நளிர் மாமலர் உந்தி
வீட்டைப் பண்ணி விளையாடும் விமலன் தன்னைக் கண்டீரே– ஸ்ரீ நாச்சியார் திருமொழி

குளிர்ந்த பெரிய மலர் உந்தி வீட்டை உண்டாக்கி, அதில் உலகங்களை படையென்று நான்முகன் முதலியவர்களை உண்டாக்கியவன்.
அதையே திருவிளையாடல்களாகச் செய்யும் மாசற்றவனைக் கண்டீரோ? என்கிறாள் ஸ்ரீ ஆண்டாள்.
விமலன் – அவ்விளையாட்டுக்களால் தனக்கொரு பாவமோ கர்மமோ அண்டாதவன்.

திருவிண்ணகர் சேர்ந்தபிரான் பெய்த காவு கண்டீர் பெருந்தேவுடை மூவுலகே.

ஸ்ரீ ஒப்பிலியப்பனால் படைத்து, பேணப்பட்டு, அழிக்கப்படும் சோலையே இந்த மூவுலகங்களும் என்று ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரும் பாடினார்.

இங்கே ஸ்ரீ பெருமாளை சொன்னது ஸ்ரீ பிராட்டிக்கும் உபலக்ஷணம் ஆகும்.

அவதாரத்தில் பிரிவு என்பது ஒரு நாடகம், அவ்வளவே.

பிறர் சமையல் செய்யக் காணும்,நாம் அதைக் கற்பது போலவும்,
ஆசிரியர் பரிசோதனைச் சாலையில் செய்யக் காணும் நாம் அதைக் கற்பது போலவும் தான் அவை.
JUNIOR LAWYER, HOUSE SURGEON போல நாமும் SENIORS செய்யக் கண்டு PRACTICALS கற்கின்றோம்.
இதிஹாச புராணங்களில் ஸ்ரீ பெருமாளும், ஸ்ரீ பிராட்டியும், நித்யர்களும், பக்தர்களும், ரிஷிகளுமாக உபநிஷத்,
ஸ்ம்ருதிகளில் காணும் விதி, நிஷேத தர்மங்களை அனுஷ்டித்தும், த்யஜித்தும் காட்டுகின்றனர்.
நாமும் விதி, நிஷேதங்களை அறிந்து கைக்கொள்ளவே அல்லது விடவே தான் அவை நடத்தப்படுகின்றன.

———–

ஸ்ரீ பத்ம புராணமானது ஸ்ரீ புலஸ்த்ய ப்ரஜாபதி ,ஸ்ரீ பீஷ்மருக்கு உபதேசித்தது ஆகும்.
இது 1)ஸ்ருஷ்டி கண்டம், 2)பூமி கண்டம், 3)ஸ்வர்க கண்டம், 4)பாதாள கண்டம் மற்றும் 5)உத்தர கண்டம்
என்று ஐந்து பாகங்களால் ஆனது.

நாம் அன்றாடம் சேவிக்கும்

பார்வத்யுவாச
கேநோபாயேந லகுநா விஷ்ணோர் நாம ஸஹஸ்ரகம்|
பட்யதே பண்டிதைர் நித்யம் ஶ்ரோதும் இச்சாம் அஹம் ப்ரபோ|| -பத்ம புராணம் -5-72-334
ஈஶ்வர உவாச
ஶ்ரீராம ராம ராமேதி ரமே ராமே மநோ ரமே|
ஸஹஸ்ர நாம தத்துல்யம் ராம நாம வராந்நே|| பத்ம புராணம்- 5-72-335
என்னும் ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம பலஶ்ருதி ஸ்லோகங்கள் ஸ்ரீ பத்ம புராணம் உத்தர கண்டத்தை சேர்ந்தவை.

ஶ்ரீராமோ ராமபத்ரஶ்ச ராமசந்த்ரஶ்ச ஶாஶ்வத: |
ராஜீவலோசந ஶ்ரீமாந் ராஜேந்த்ரோ ரகுபுங்கவ: || என்று தொடங்கும்
ஶ்ரீராம அஷ்டோத்தர ஶதநாம ஸ்லோகமும் இக் கண்டத்தை சேர்ந்தது.

மேலும் இப்புராணத்தில் பரமஶிவனார் பார்வதி அம்மைக்கு உபதேசித்த ஶ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம ஸ்லோகத்தினை,
தான் கேட்டு, பிறகு CUSTOMIZE செய்த, ஸ்ரீ பீஷ்மர், பின்னர் அதனை மஹாபாரதத்தில்
அநுஶாஸநிக பர்வத்தில் ஸ்ரீ யுதிஷ்டிரருக்கு உபதேசிக்கின்றார்.

பகவத் கீதையின் 18 அத்யாயங்கள் பற்றி 18 கதைகள் இங்கு உண்டு.
ஸ்ரீமத் பாகவத புராணத்தின் மாஹாத்மியமான – ஆத்மதேவர் – துந்துலி கதை,
கோகர்ணன் 7 நாள்களில் செய்த பாகவத ஸப்தாஹம்,
அதன் ஶ்ரவண பலனாக துந்துகாரி மோக்ஷம் பெறுதல் போன்றனவும் இப்புராணத்தில் உள்ளன.
உத்தர ராமாயணத்தில் விரிவாக சொல்லப்படாத லவகுஶா வரலாறு, ராமர் செய்த அஶ்வமேத யாகம், அனுமனின் திக்விஜயம் ,
யாகக்குதிரையை லவகுஶர்கள் கைப்பற்றுவது, ஶத்ருக்நருடன் அவர்களின் யுத்தம்,
மற்றும் பாலகாண்டம் ராம சகோதரர்களின் நாமகரணம் ,
பெயர்க்காரணம் போன்றன சுவாரஸ்யமாக சொல்லப்படுகின்றன.
மஹாபாரதத்தின் ஸ்த்ரீபர்வம் , அநுஶாஸநிக பர்வம், போன்றவைகளுக்கும் இதுவே மூலம் ஆகும்.

———

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணமானது 24,000 ஸ்லோகங்களாலானது.
இது உத்தரகாண்ட ஸ்லோகங்களையும் கூட்டி வரும் தொகையாகும்.
ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணத்தில் ஒவ்வொரு 1000 பாக்களுக்கு, ஒருமுறை சடையப்ப வள்ளலை புகழ்ந்து ஒரு வரி அமைந்துள்ளது.
அவ்வாறே ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணத்தில் ஒவ்வொரு 1000 பாக்களும் ஸ்ரீ காயத்ரி மந்த்ரத்தின் ஒவ்வொரு அக்ஷரத்தினை கொண்டு தொடங்கும்.
அவ்வாறு தொடங்கும் 24 ஸ்லோகங்களை கொண்டு விளங்கும் ஸ்ரீ காயத்ரி ராமாயணம் என்னும் ஸ்தோத்ரமும் உளது.
அதில் இறுதி மூன்று பாக்களும் உத்தரகாண்டத்தைச் சேர்ந்தவை. அவை பின்வருமாறு ….

22.)சாலநாத் பர்வதஶ்சைவ கணா தேவஸ்ய கம்பிதா:| 7-16-26
சசால பார்வதி சாபி தட ஸ்லிஷ்ட மஹேஶ்வரம்||

23.)தாரா புத்ரா புரம் ராஷ்ட்ரம் போகாச் சாதந போஜநம்| 7-34-39
ஸர்வமேவா விபக்தம் நௌ பவிஷ்யதி ஹரீஶ்வர||

24.)யாமேவ ராத்ரிம் ஶத்ருக்ந பர்ணஶாலாம் ஸமாவிஶத்| 7-66-1
தமேவ ராத்ரிம் ஸீதாபி ப்ரஸூத தாரகாத்வயம்

உத்தரகாண்டம் நாலாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ஸ்லோகங்களாலும், 111 ஸர்கங்களாலும் ஆனது.
ஸ்ரீ ராமாயணம் தொடங்கும் பொழுதே உத்தரகாண்ட கதாபாத்திரங்களான ஸ்ரீ லவ குஶர்கள்,
அதனை ஶ்ரீராமருடைய திருவோலக்கத்தில் (அஶ்வமேத யாகஶாலையில்) அரங்கேற்றுவதாக அமைந்துளது.

உத்தரகாண்டத்தினைப் பற்றி பாலகாண்டத்தில் பின்வருமாறு விவரணம் கூறப்பட்டுள்ளது.

ராமாபிஷேக அப்யுதயம் சர்வ ஸைந்ய விஸர்ஜநம்|
ஸ்வராஷ்ட்ர ரஞ்சநம் சைவ வைதேஹ்யா ச விஸர்ஜநம்|| ராமாயணம் -1-3-38
இங்கு ஸ்ரீ பிராட்டியை காட்டிற்கு அனுப்பியது(வைதேஹ்யா ச விஸர்ஜநம்) என்று
பாலகாண்டத்தில் ஸ்ரீ ராமாயண முன்னுரையில் கூறப்படுகின்றது.

அநாகதம் ச யத் கிஞ்சித் ராமஸ்ய வஸுதா தலே|
தத் சகார உத்தரே காவ்யே வால்மீகி: பகவாந் ரிஷி: || ராமாயணம் -1-3-39
பொருள்: இவைகளை எழுதிய பின்னர், மண்ணுலகில், இதற்கு பிறகும் , ஸ்ரீ ராமர் செய்யபோகும் பற்பல
நற் செயல்கள் பற்றியும் ,பிற விவரங்களையும் தெய்வாம்ஶம் பொருந்திய முனிவர் ஸ்ரீ வால்மீகி,
அடுத்த பகுதியான உத்தர காண்டத்தில் வரைந்து நிறைவு செய்தார்.

சதுர்விஶ்மஸஹஸ்ராணி ஶ்லோகாநாம் உக்தவாந் ரிஷி: |
ததா ஸர்கஶதாந் பஞ்ச ஷட்காண்டாநி ததோத்தரம்|| ராமாயணம்-1-4-2
பொருள்: முனிவர் அந்தக் காவ்யத்தில் இருபத்து நான்காயிரம் ஸ்லோகங்க்களும், ஐந்நூறு ஸர்கங்களும்
ஆறு காண்டங்களும் மேலும் ஒரு காண்டமும் உள்ளதாக இயற்றினார்.

ஸ்ரீ ராமாயணத்தின் மொத்த காண்டங்கள், ஸ்லோகங்கள், ஸர்கங்கள், பாராயண முறைகள்-விளக்கங்கள்,
இன்னின்ன சர்கத்திற்கு வெவ்வேறு பாராயண பலன்கள் என்று வாயு புராணம் உமா-பரமேஶ்வர சம்ஹிதை,
மற்றும் ஸ்ரீ ராமாயணத்தின் மாஹாத்மியம் ஸ்காந்த புராணத்தில்
ஸ்ரீ நாரத-ஸ்ரீ ஸநத்குமார சம்ஹிதைகளில் விரிவாகக் காணலாம்.

———-

தப: ஸ்வாத்யாய நிரதம் தபஸ்வீ வாக்விதாம் வரம்|
நாரதம் பரிப்ப்ரச்ச வால்மீகிர் முநிபுங்கவம்|| – பாலகாண்டம்-1-1

இதுவே ஸ்ரீ ராமாயணத்தின் முதல் ஸ்லோகம் ஆகும். முதன் முதலில் தொடுக்கும் பாசுரத்தில்
திருமகளை வழிபட்டு தொடங்குவதானது ஒருவித மங்கல வழக்கு என்பர் .
ரிஷிகளுக்கு தவமே தனம்(செல்வம்) ஆகும். தபோதனம் என்பதற்கு இலக்கண குறிப்பாக
இருபெயரொட்டு பண்புத்தொகை அல்லது கர்மதாரய ஸமாஸம் என்கிறது வீரசோழியம்.
இதைத்தான் மஹரிஷியும் “தப ஸ்வாத்யாய” என்று வைத்து ஸ்ரீ பிராட்டியை வணங்கியே ,
தன் காவியத்தை, “ஸீதையின் மஹாசரித்ரமாகத்” தொடங்குகின்றார்.

முதல்பாகத்தில் “பிராட்டி முற்படப் பிரிந்தது தன்னுடைய க்ருபையை வெளியிடுகைக்காக” என்று
ஸ்ரீ ஸ்வாமி பிள்ளைலோகாசார்யர் அருளிய ஸ்ரீவசனபூஷண வரிகளை கண்டோம்.
இவ்விரண்டாம் பாகத்திலே “நடுவிற் பிரிந்தது பாரதந்த்ர்யத்தை வெளியிடுகைக்காக” என்னும்
வரிகளை விளக்கமாகக் காண்போம்.

பிராட்டி நடுவிற் பிரிந்தது பாரதந்த்ர்யத்தை வெளியிடுகைக்காக.

ஒரு ஜீவாத்மாவுக்கு அவன் இச்சிக்கும் அறம், பொருள், இன்பம் மற்றும் வீடுபேறு என்பனவாற்றை,
ஸ்ரீ பரமன் அருள்செய்ய, ஸ்ரீ பிராட்டியின் சிபாரிசு(புருஷகாரம்) அவசியமாகிறது என்று பார்த்தோம்.
அங்ஙணம் சிபாரிசு செய்ய ஸ்ரீ பிராட்டியிடம் காணப்படும் இன்றியமையாத குணங்களாக
1) க்ருபை ,2)பாரதந்த்ர்யம் மற்றும் 3) அநந்யார்ஹத்வம் என்றும் பார்த்தோம்.
அக்குணங்களில் க்ருபையை முற்பாகத்தில் கண்ட நாம் பாரதந்த்ர்யம் என்னும் குணத்தை இங்கே பரக்கக் காணலாம்.

பாரதந்த்ர்யம் என்றால் என்ன?

பாரதந்த்ர்யம் என்றால் எம்பெருமானுக்கோ அல்லது அடியாருக்கோ அல்லது ஆசார்யனுக்கோ வசப்பட்டிருத்தல் ஆகும்.
“நான்” என்னும் சொல்-ஸ்தூலமாக ஜீவனையும்,
ஸூக்ஷ்மமாக –அவ்வாத்மாவினுள் உறையும், அந்தர்யாமியான பரமனையும் குறிக்கும்.
நமது உடலில், மனஸ் அல்லது அந்தகரணம் என்று ஒரு உள்-புலனுண்டு.
அதற்கு சிந்தித்தல் (சித்தம்) , தேர்வு செய்தல் (புத்தி)
மற்றும் “தன்னை இன்னது என்று அடையாளம் செய்வது” (அபிமாநம்) என்னும் 3 பணிகளுண்டு.
அந்த மூன்று பணிகளையும், பரமனின் திருவுள்ள உகப்பிற்காக அர்பணிப்பது பாரதந்த்ர்யம் ஆகும்.
(இங்கே மனஸை அர்பணித்தல் என்பது உடலுக்கும் பொருந்தும்).
நம் உடலை கரணகலேவரம் என்பர் வடநூலார் (கரணம்=புலன்(6), கலேவரம்=உடல்).
அவற்றை தனக்காகக் கொள்வது ஸ்வாதந்த்ர்யம் ஆகும்.
பாரதந்த்ர்யம் சாத்வீகமானது. ஆனால் ஸ்வாதந்த்ர்யமோ ராஜஸமானதாம்.

தனக்கு கொடுக்கப்பட்டவற்றுள் ஒன்றனை தேர்வு செய்ய பயன்படும் மனதின் செயல்பாடு “புத்தி” எனப்படும்.
எடுத்துக்காட்டாக பெண்டிர் பதின்மரிடம் 1000 சேலைகளை, அவர்களின் பார்வைக்கு வையுங்கள்.
அவர்கள், தமக்கு பிடித்தமான சேலையை தேர்வு செய்வது ஸ்வாதந்த்ர்யம் ஆகும்.
அவ்வாறன்றி தன் கணவனுக்கு பிடித்தமான சேலையை தேர்வு செய்வது பாரதந்த்ர்யம் ஆகும்.
[புத்தியின் ந்யாசம்/(அவனிடத்தில் வைத்தல்) பாரதந்த்ர்யம் என்பர்.]

1. தயரதரும் கௌசல்யையும்

அயோத்யா காண்டம் 12 ஆம், ஸர்கத்தில் சக்கரவர்த்திக்கும் ,கைகேயிக்கும் நடக்கும் பேச்சு வார்த்தை பின்வருமாறு.
கைகேயி “ராமனுக்கு 14 ஆண்டுகள் வனவாசம், பரதனுக்கு பட்டாபிஷேகம்” என்று இரண்டு வரங்கள் கேட்டு,
பிடிவாதம் செய்கின்றாள். சக்கரவர்த்தியாரோ அனலில் இட்ட புழுவாகத் துடிகின்றார்.
மந்திரத்தால் கட்டுப்பட்ட நாகம்போல சீறுகின்றார். அப்பொழுது கௌசல்யா தேவியார் பற்றிய நினைவு வந்து
அவளை, கைகேயிக்கு ஒப்பிட்டு –
“ஹே ந்ருஸம்ஶே ! நீயோ ஹிம்சையே இயல்பாகக் கொண்டவள் ! அஹிம்ஸா தேவியான அவளோவெனில்,

யதா யதா ச கௌசல்யா தாஸீவச்ச ஸகீவ ச |
பார்யாவத் பகிநீவச்ச மாத்ருவத் ச உபதிஶ்டதி ||
ந மயா ஸத்க்ருதா தேவீ ஸத்காரார்ஹா க்ருதே தவ | -12-68

பொருள்: அந்தந்த சமயத்திற்கேற்றபடி ஒரு வேலைக்காரியைப் போல, ஒரு தோழியைப் போல, மனைவியாக,
ஒரு சகோதரியைப் போல ,தாயைப் போல கௌசல்யை நடந்து வந்திருக்கின்றாள். என்னுடைய பாராட்டுக்குரிய அவளை,
உன்னிடமிருந்த பயம் காரணமாக பகிரங்கமாக நான் பாராட்டியதே இல்லை – என்று புகழ் பாடுகின்றார்.

சக்கரவர்த்திக்கு கௌசல்யா தேவியானவள் “பகிநீவச்ச – சகோதரியைப் போல” என்று பாராட்டும் சொல் இங்கு சுவாரஸ்யமானது.
இதற்கு ஆசார்யர்கள் தரும் விளக்கம் பின்வருமாறு –“தயரதன் இரண்டாம் தாரமாக சுமித்ரா தேவியையும்,
பிறகு மூன்றாம் தாரமாக கைகேயி தேவியையும் மணம் முடித்து இல்லம் திரும்பும்பொழுது கௌசல்யை
அவனுக்கு கற்பூர ஆலத்தி காட்டினாள். இது ஒரு இளைய சகோதரி ,அத்தம்பதியரின் நல்வாழ்வு, ஆயுள், ஒற்றுமை
வேண்டி செய்யும் மங்கல சம்ஸ்காரம் ஆகும். இதுகண்டே தயரதர் அவளை “பகிநீவச்ச” என்று பாராட்டினார்.

இதுவே கைகேயியானவள், தனக்குப் பிறகு ,மேலும் நான்காவது தாரமாக ஒருத்தியை, தயரதன் கொண்டு வந்திருந்தால்
அங்கு பூரிக்கட்டை, தட்டு, பாத்திரம் பறந்திருக்கும். எனவே கௌசல்யை தன் புத்திக்கு அனுசரித்து நடக்காமல்,
தன் கணவனுடைய புத்திக்கு அனுசரித்து நடந்தாள். சம்பராசுர யுத்தத்தில் தயரதனை காப்பாற்றிய கைகேயி ,
அவன் கொடுத்த இரண்டு வரங்களையும் ஸ்வீகரித்தாள். இதுவே கௌசல்யைக்கு அந்த வாய்ப்பு கிட்டியிருந்தால்,
அவ்விரு வரங்களையும் நிராகரித்திருப்பாள். ஏனெனில் ஒரு மனைவிக்கு தன் கணவனின் “புத்திக்கு அனுசரித்து நடத்தல்”
என்பதற்கு மேம்பட்ட வரம்/சிறப்பு என்று ஒன்று கிடயாது. வரம் என்றால் கணவன் என்றும் ஒரு பொருளுண்டு.
“நான் பெண்ணல்ல! “நான்” –இந்த பெண் உடம்பு- என்னும் கூட்டில் வாழும் ஒரு ஆத்மா ஆவேன்!
இப்பிறப்பில் என் கணவனுக்கு அனுசரித்து நடத்தலே எனது வரம் (சிறந்த தர்மம்)!
சுகம்-துக்கம் ,குளிர்-வெயில்,லாபம்-நஷ்டம்,வெற்றி-தோல்வி என இவையெல்லாம் மனோ வ்யாபாரங்களேயன்றி
ஆத்ம குணங்கள் அல்ல” என்றும் தெரிந்து வைத்திருந்தாள்.

“கடமையை செய்! பலனில் விருப்பம் கொள்பவனாய் இராதே!” – என்னும் கீதை வசனம் இவ்விடத்தில் நினைவு கொள்ளத் தக்கது.
இங்கு கௌசல்யையுடைய இயல்பாக ரிஷி காட்டியது பாரதந்த்ர்யம்.
கைகேயியுடைய இயல்பாக காட்டியது ஸ்வாதந்த்ர்யம். இம்மஹா குணத்திற்கு வசப்பட்டே அன்றோ,
எம்பெருமானும் அவளுடைய திருவயிற்றில் 12 திங்கள் கர்ப்பவாசம் செய்தது.

“அஜாயமாநோ பஹுதா விஜாயதே” -பிறப்பே இல்லாத பகவான் ,தன் பக்தர்களிடம் தானும் பாரதந்த்ர்யமாய்
(அடிமையாய்) நடந்து, விளையாட வேண்டி, தன் இச்சைக்கு ஏற்றபடி உடலெடுத்துப் பிறக்கிறான் என்கிறது வேதம்.
அதைத் தான்

“மன பரிப்போடு அழுக்கு மானிட சாதியில் தான் பிறந்து
தனக்கு வேண்டுருக் கொண்டு தான் தன சீற்றத்தினை முடிக்கும்”-என்றும்

“ஆதியஞ்சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த
வேத முதல்வனைப் பாடி வீதிகள் தோறும் துள்ளாதார்” என்றும்–உருகுகின்றார் சடகோபர்.

மேலும் பாரதந்த்ர்யத்திற்கு, ஒரு தலையாய உதாரணம் காண்போம்.

2. ஶத்ருக்னரும் பரதரும்

“கச்சதா மாதுலகுலம் பரதேந ததா அநக: |
ஶத்ருக்நோ நித்யஶத்ருக்நோ நீத: ப்ரீதிபுரஸ்க்ருத:” -அயோத்யா காண்டம்-1-1

பொருள்: தன் தாய்மாமன் யுதாஜித்தின் கேகயநாட்டிற்கு செல்லும் பரதனால், பாபமில்லாதவனும்,
நித்ய சத்ருக்களாம் ஐம்புலன்களை வென்ற ஶத்ருக்நன், மகிழ்ச்சி பொங்க, அழைத்துச் செல்லப்பட்டான் என்கிறார்
கவிக் குயில் வால்மீகி. 23999 ஸ்லோகங்களை ஒருதராசிலும் இச்ச்லோகத்தினை மற்றொரு தராசிலும் வைத்தால்,
இது வைக்கப்பட்ட தட்டானது தாழும்.
ஒரு உடைவாளோ, வில்லோ எடுத்துச் செல்லப்பட்டது போலே ஶத்ருக்நன் எடுத்துச் செல்லப்பட்டான்”—என்பது செயப்பாட்டு வினை.
அதற்கும் மேலாக, “ப்ரீதி புரஸ்க்ருத:”-அவ்வாறு எடுத்துச் செல்லப்படுவதில் அவனுக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சி என்கிறார் ஆதிகவி.
(அதாவது கடகராசியில் நாலாம் பாதத்தில் குரு உச்சம் பெற்று மகிழ்வது போன்றதாம் இதுவும்.)
இங்கு செய்வினை ஏன் வரவில்லை ? செய்வினைக்கும் செயப்பாட்டு வினைக்கும் என்ன பெரிய வாசியென்று கேட்கலாம் !
செய்வினையில் பரதன் எழுவாய்(கர்தா காரகம்), ஶத்ருக்நன் பயனிலை (கர்ம காரகம்) ஆயிருப்பர்.
செயப்பாட்டு வினையால் ஶத்ருக்நன் எழுவாய், பரதன் கரணகாரகம் ஆகின்றனர்.
இங்கு ஶத்ருக்நனுக்கு முதன்மை இடத்தை கொடுக்கின்றார் மஹரிஷி.

ஏனெனில், ராமாயண காவியத்தில் ராமர் –“பெரியோர் சொல் கேட்டல்” என்னும் சாமான்ய தர்மத்தை(ORDINARY) அனுஷ்டித்துக் காட்டினார்.
லக்ஷ்மணன் “தன் புத்திக்கு அனுசரித்து, ராமனை விட்டுப் பிரியாது அணுக்கத் தொண்டாற்றினார் / பகவத் கைங்கர்யம்”.
இது விஶேஷ(GOOD) தர்மம் ஆகும். இதனை ஶேஷத்வம் என்பர். இதில் சிறிது ஸ்வாதந்த்ர்யம் கலந்திருக்கும்.
ஆனால் லக்ஷ்மணன் அயோத்தியில், பெற்றொருக்கு துணையாக இருக்கவேண்டும் என்பது தான் ராமரின் திருவுள்ளம் ஆகும்.
மேலே, பரதன் 14 ஆண்டுகள் ராமரை பிரிந்தும் அவருடைய திருப்பாதுகைகள் வைத்து ராஜ்யபரிபாலனத்தை செய்தார்.
இதனை பாரதந்த்ர்யம் என்பர். ராமருடைய திருவுள்ளம் உகக்க, ராமருடைய புத்திக்கு அனுசரித்து தொண்டாற்றினார்.
இந்த தர்மம் விஶேஷதரம்(BETTER) ஆகும். ஆனால் ஶத்ருக்நன் பரதனின்(ராமபக்தனின்) திருவுள்ளம் உகக்க தொண்டாற்றினார்.
இந்த தர்மம் விஶேஷதமம்(BEST) ஆகும். பகவத் பக்தியை விட பாகவத பக்தியே சிறந்தது என்று காட்டவே
மேற்படி ஸ்லோகத்தில் செயப்பாட்டு வினை எடுத்தாளப்பட்டது.
நீத:-அழைத்துச் செல்லப்பட்டவன் ,ப்ரீதிபுரஸ்க்ருத: -கௌரவிக்கப்பட்டவன்/”
தனக்கு எது இயல்போ அவ்வாறே இருக்குமாறு விடப்பட்டவன்” என்பன வினையாலணையும் பெயர்கள்.
இரண்டும் செயப்பாட்டு வினையில் வந்து பாரதந்த்ர்யம் காட்டுகின்றன.
p(பரதனுக்கு அடிமைப்பட்டு கிடப்பதே அவனது இயல்பு/ஆநந்தம் ஆகும்.)

3.ஸ்ரீ ராமானுஜரும் ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸுத்ரமும்

ஸ்ரீ ராமானுஜர் தம்முடைய ஶ்ரீபாஷ்ய நூலில் கடவுள் வாழ்த்து/ ஆசார்யர்கள் வாழ்த்துப் பகுதியில்

“பகவத் போதாயந க்ருதாம் விஸ்தீர்ணாம் ப்ரஹ்மசூத்ர வ்ருத்திம் பூர்வாசார்யா: ஸங்க்ஷிபுஹு:|
தந்மதாநுஸாரேண ஸூத்ராக்ஷராணி வ்யாக்யாஸ்யந்தே ||” – ஶ்ரீபாஷ்யம்-3

பொருள்: போதாயந பகவானால் செய்யப்பட்டுள்ளதும், மிக விரிவாகவுமுள்ள ஸ்ரீப்ரஹ்மஸுத்ர வ்ருத்தியை
நம் பூர்வாசார்யர்கள் மிகச் சுருக்கமாக எழுதினார்கள்.
அவர்களுடைய திருவுள்ளத்தை அனுஸரித்தே ஸூத்திரங்கள் வ்யாக்யாநம் செய்யப்படுகின்றன.
என்று எழுதுகின்றார். இங்கு யாப்பு/சந்தஸ் கருதி “என்னால்(மயா)” என்னும் சொல் விடப்பட்டது.
எனவே அதையும் (அத்யாஸம்) சேர்த்துக் கொண்டு “என்னால் ஸூத்திரங்கள் வ்யாக்யாநம் செய்யப்படுகின்றன”
என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும். இதுவும் செயப்பாட்டு வினை ஆகும். இங்கு ராமானுஜரும் பாரதந்த்ர்யம் காட்டுகின்றார்.
பாஷ்யத்தினை தன் புத்திக்கு ஏற்றவாறு எழுதாமல், பூர்வாசார்யர்கள் (குஹதேவர், டங்கர், த்ரமிடர், நாதமுனிகள், ஆளவந்தார் முதலியோர்)
திருவுள்ளத்திற்கேற்ப எழுதுகின்றார். இந்தப் பண்பு

முன்னோர் மொழிந்த முறை தப்பாமல் கேட்டு
பின்னோர்ந்து தாம் அதனைப் பேசாது – தன் நெஞ்சில்
தோற்றினதே சொல்லி, இது சுத்த உபதேச
வாற்றதென்பர் மூர்க்கர் ஆவார்.–என்ற உபதேச ரத்தினமாலை-71 ஆம் வெண்பாவுக்கேற்ப அமைகின்றது.

4. ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரும் ஸ்ரீ எம்பெருமானும்

“தன் சொல்லால் தான் தன்னைக் கீர்த்தித்த மாயன்,
என் முன் சொல்லும் மூவுருவாம் முதல்வனே”
என்று தன்னை ஒரு கருவியாக்கி ,தனது ப்ரபந்தங்களை ஸ்ரீ எம்பெருமான் தானே எழுதிக்கொண்டான் என
ஸ்ரீ திருவாய்மொழியில் ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரும் பாரதந்த்ர்யம் காட்டுகின்றார்.

5. ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வானும் ஸ்ரீ பெரிய நம்பிகளும்

ஒருமுறை ஶ்ரீரங்கத்திற்கு பகைவர்களால் கேடு விளையுமென்று, எல்லோரும் அஞ்சியிருந்த சமயம்
ஸ்ரீ பெரியநம்பிகள் ஸ்ரீ ராமாநுஜரிடம்,-“நான் இத்திருத்தல நன்மை வேண்டி, வேத சம்ஹிதைகள்,ப்ரபந்தங்கள் ஓதிக்கொண்டே,
இத்திருவரங்கத்தை வலம் வரப் போகின்றேன். ஆனால் என்னுடன் மற்றொருவர், எனக்கு பின்னால் வர வேண்டும்.
அப்படி என்னுடன் வலம் வருபவர் –“ஒருவர் பின்னால் நான் செல்கிறேன்”- என்ற எண்ணம் கொள்ளாதவராக
இருத்தல் வேண்டும் என்றார். “அப்படி ஒருவர் கிடைப்பது அரிது”- என்றார் ஸ்ரீ ராமாநுஜர்.
”ஏன் !நம் ஸ்ரீ ஆழ்வானை அனுப்பலாகாதோ?“-என்றார் ஸ்ரீ நம்பிகள். சரியென ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வாரை அனுப்பினார் ஸ்ரீ ராமானுஜர்.
ஸ்ரீ நம்பிகள் முன்னே செல்ல, பாரதந்த்ர்யத்தில் மூழ்கி முக்குளித்த ஸ்ரீ ஆழ்வானும் “தன் சித்தம், புத்தி, அபிமாநம் என ”
அனைத்திலும் ஸ்ரீ பெரியநம்பிகளே தன்னுடைய ஆத்மா என்ற நிஷ்டையுடன், அவர் பின்னே செல்ல ,திருவலமும் இனிதே முடிந்தது.
இந்த நிகழ்ச்சி திருவாய்மொழி -ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி -7-10-5 ஆம் பாசுர ஐதிஹ்யத்தில் காணலாம்.

6. ஸ்ரீ மதுரகவிகளும் ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரும்

நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்தினேன்
மேவினேன் அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே
தேவும் மற்று அறியேன் குருகூர் நம்பி
பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவனே. – ஸ்ரீ கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு- 2

ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் திருநாட்டிற்கு எழுந்தருளும் பொழுது ,அவர் சீடரான ஸ்ரீ மதுரகவிகள், பிரிவாற்றாமையால் தானும்
உடனே வைகுந்தம் செல்ல விழையாமல், தன் ஆசார்யன் திருவுள்ளத்திற்கு உகப்பாக
“அவர் அருளிய திருவிருத்தம்,திருவாசிரியம்,பெரிய திருவந்தாதி மற்றும் திருவாய்மொழி என்னும் நான்கு ப்ரபந்தங்களை
உலகில் ப்ரசாரம் செய்து தன் வாழ்நாளைக் கழித்தார்.
இவர் “ஆசார்யர் சடகோபருக்கு மேலாக தேவு மற்று அறியேன்” என்று வாழ்ந்தவர்.

———–

இனி விஷயத்திற்கு (பிராட்டி நடுவில் பிரிந்தது) வருவோம்.
உத்தரகாண்டத்தில் 42 ஆம் ஸர்கத்தில் ஸீதை கர்ப்பம் தரிக்கின்றாள்.
அப்படியான நாளில் ஶ்ரீராமர் அவளிடம் “அழகான முகமுடையவளே ! வைதேஹீ! எனக்கு புத்திரன் பிறக்கின்ற புண்ணியம் கிட்டிற்று.
நீ ஆசையாக ஏதாவது எண்ணியிருந்தால்,அவையனைத்தையும் என்னிடம் கூறு” –என்றார்.
அதற்கு ஸ்ரீ ஸீதை – ராகவரே! மிகுந்த புண்ணியம் பல உள்ளவர்களும் ,பழம் மற்றும் கிழங்கு முதலானவற்றை மட்டும்
உண்பவர்களும் ஆகிய முனிவர்களின் திருவடிகளின் கீழே வசிப்பதற்கு நான் விரும்புகின்றேன்.
கங்கையின் கரையில் உள்ளவைகளும், தூய்மை நிறைந்தவைகளுமான அவர்களின் பர்ணசாலைகளை நான் விரும்புகின்றேன்.
மேற்கூறிய ஒழுக்கமுள்ள முனிவர்கள் வாழும் இடத்தில் ஒரு நாளாவது வசிக்க விரும்புகின்றேன்.
இப்படியாக எனது ஆசைகள் உள்ளன” -என்றாள். இத்தகைய ஆசையை நிறைவேற்றும் விதமாக ,
உலகினர் ஸீதை மீது கற்பித்த பொய்யான பழியை ஒரு சாக்காக வைத்துக் கொண்டு அவளை ஸ்ரீ ராமர் காட்டுக்கு அனுப்பினார்.
இந்தப் பிரிவிற்கு பலன் என்ன கிட்டியது என்றால் –ஸ்ரீ ராமர் தன்னை அன்புடன் அரண்மனையில் வைத்திருந்தாலும் ,
கானகம் அனுப்பினாலும் எந்தவிதமான வேறுபாடும் காணாமல் -அவனுடைய நினைவிலேயே ஒன்றியபடி ஸ்ரீ ஸீதை இருந்தாள்.
இப்படியாகத் தன் பத்தினித்தன்மை மூலம் பாரதந்த்ர்யத்தை வெளிப்படுத்தியதே ஸ்ரீ ராமனைப் பிரிந்த பயனாகும்.
ஸ்ரீ மஹரிஷி இதனை மேலும் விளக்குகின்றார்.

உத்தரகாண்டம் 48 ஆம் ஸர்கம் –ஸ்ரீ லக்ஷ்மணன் அவளை கங்கை கரையில் ஸ்ரீ வால்மீகி ஆஶ்ரமத்திற்கு அருகில் இறக்கி விட்டான்.
ஸ்ரீ ராமர் அவளை கானகத்தில் விட்டு வர சொன்ன காரணத்தையும் கூறினான்.

ந கலு அத்யைவ ஸௌமித்ரே ஜீவிதம் ஜாஹ்நவீ ஜலே |
த்யஜேயம் ராகவம் வம்ஶே பர்துர் மா பரிஹாஸ்யதி || -8

பொருள்: சுமித்திரையின் மகனே ! ஸ்ரீ ராமன் மூலமாக உண்டான இந்த கர்ப்பம், இக்ஷ்வாகு குலத்திற்கு இல்லாமல்
போய்விடக் கூடாது என்ற காரணத்தால் அல்லவோ நான் இன்னமும் கங்கையில் விழுந்து உயிர் துறக்காமல் உள்ளேன் என்றாள்.
ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரும் –“மாயும் வகையறியேன் வல்வினையேன்” என்கிறார்.
இங்கு பிரிவாற்றாமை காரணமாக ,தன் புத்திக்கு அனுசரித்து தற்கொலை செய்துகொள்ளாமல்,
ஸ்ரீ ராமனின் திருவுள்ளத்திற்கு ஏற்ப, அவன் குலம் தழைக்கவும், கர்ப்பம் வாழவும், தன் உயிரை பிடித்திருந்தாள்.

பதிர் ஹி தைவதம் நார்யா: பதிர்பந்து பதிர்கதி:|
ப்ராணைர் அபி ப்ரியம் தஸ்மாத் பர்து கார்யம் விஶேஷத: || – 17

பொருள்: எந்தக் காரணத்தினால் ஒரு பெண்ணிற்கு அவளது கணவன் தெய்வமாகவும், உறவினனாகவும்,மோக்ஷமாகவும் உள்ளானோ ,
அந்தக் காரணத்தை முன்னிட்டு மனைவியானவள் தனது உயிர் மற்றும் அதனினும் மேலாக வேறு ஏதாவது இருந்தால்
அதன் மூலமும் தொண்டு செய்ய வேண்டும்.- என்றாள்.
இப்படியாக நடுவிலே பிரிந்து பாரதந்த்ர்யத்தை வெளியிட்டாள்.
தன் மாமியார் கௌசல்யா தேவியின் வழியிலே அச்சு பிசகாமல் நின்றாள்.
ஸ்ரீ மஹரிஷியும் தன்னுடைய மஹாகாவியத்திற்கு “ஸீதாயா: சரிதம் மஹத்” என்று பத்திரம் /பட்டா எழுதி கொடுத்துள்ளார்.
வழிபாட்டில் மக்களும், ஸ்ரீ பெருமாளை விட ஸ்ரீ பிராட்டிக்கே முதன்மை இடம் கொடுக்கின்றனர்.

ஸ்ரீ தைத்தீரிய உபநிஷத்தில் “தபஸா ப்ரம்ஹ விஜிக்ஞாஸஸ்வ, தபோ ப்ரம்ஹ இதி”
(தவத்தினால் பரமனை அறியவேண்டும், தவமே பரமனாவான்” என்று காண்கிறோம்.
மேலும் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தில் சொன்னபடி, தப: என்பது ஆண்பால் சொல். இது ஸ்ரீ திருமாலைக் குறிக்கும்.
அதன் பொருளான சிந்தா(சிந்திக்கும் செயல்) என்பது பெண்பால் சொல். இது ஸ்ரீ திருமகளைக் குறிக்கும்.
எனவே ஸ்ரீ பிராட்டியும் தவசீலர்களின் இருப்பிடத்தில் வாழ விரும்பினாள்.
ஶ்ரீ: என்பது “ஶ்ரிங் ஸேவாயாம்” என்ற மூலச்சொல்லிலிருந்து பெறப்படும். ஶ்ரீ: – ஶ்ரயதே இதி ஶ்ரீ: என்பது வ்யுத்பத்தி.
இதற்கு நாராயணனை இருப்பிடமாக உடையவள்/ வணங்குபவள் / தொண்டு புரிபவள் என்பது பொருள்
(பாரதந்த்ர்ய, அந்ந்யார்ஹங்களுக்கு விளக்கம்).
ஶ்ரீ: ஶ்ரீயதே இதி ஶ்ரீ: என்று கொண்டால் பிற ஜீவாத்மாக்களுக்கு இருப்பிடம், வணங்கத்தக்கவள் ,
தொண்டினை ஏற்பவள் என்றும் பொருள்(க்ருபைக்கு விளக்கம்).
இதையே மஹரிஷியும் “தப ஸ்வாத்யாய” என்று “சிறையிருந்தவள் ஏற்றமாக” காவியத்தை தொடங்குகின்றார்.

ஸ்ரீ பிராட்டி, தான் திருவயிறு வாய்த்திருந்த தகவலை ,ஒருநாள் பூங்காவில் ஸ்ரீ பெருமாளோடு இருந்த சமயத்தில் தெரிவிக்கின்றாள்.
“என்ன வரம் வேண்டும்” என்று கேட்கிறார் ஸ்ரீ பெருமாள். நாட்டில் தன் மீது அபவாதம் கிளம்பியது என்று முன்னமே அறிந்தவள்,
ஸ்ரீ பெருமாளுக்கு எவ்விதத்திலும் சங்கடம் கொடுக்க விரும்பவில்லை. எனவே தபோவனம் செல்ல விருப்பம் தெரிவிகின்றாள்.
இதை அறியாத ஸ்ரீ பெருமாளும், மறுநாள் காலையில் ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனுடன் அனுப்புவதாக சம்மதம் தெரிவிக்கின்றார்.
அதன் பிறகு நடக்கும் ஆலோசனையில் தான் பத்ரன் என்னும் ஒற்றன் மூலம் நாட்டில் நிலவும் அபவாதம் தெரிய வருகின்றது.
அவளை ஸ்ரீ வால்மீகி ஆஶ்ரமத்தருகே விட்டு வரும்படி ஸ்ரீ இளையாழ்வாரை பணிக்கின்றார் பெருமாள்.
பிறகு தொண்ணூற்று ஐந்தாம் ஸர்கத்தில் ,ஸ்ரீ லவகுசர்கள் மூலம் ஸ்ரீ ஸீதா விருத்தாந்தம் அறிகின்றார்.
அவளை திரும்ப அழைக்கின்றார்.
48 ஆம் ஸர்கம் முதல் 97 ஆம் ஸர்கம் வரையில் நடந்த பிரிவில் பாரதந்த்ர்யம் வெளியாகின்றது.
“சிறையிருந்தவள்” என்று க்ருபையும்,
“ஏற்றம்” என்று பாரதந்த்ர்யமும் மற்றும் அநந்யார்ஹத்வமும் பொருள் தருகின்றன.

——————-

கட்டுரையின் மங்கல வாழ்த்து:

அபிரதிபந்தக பாரதந்தர்யம் என்னும் தடையற்ற, நிபந்தனைகளற்ற பக்திநிலைக்கு எடுத்துக்காட்டாக
ஸ்ரீ குலசேகராழ்வார் மேலும் சில பாசுரங்களை காட்டுகின்றார். அவை பின் வருமாறு:

மீன்நோக்கும் நீள்வயல்சூழ் வித்துவக்கோட்டு அம்மானே
பால்நோக்காய் ஆகிலும் உன்பற்றல்லால் பற்றிலேன்
தான்நோக்காது எத்துயரம் செய்திடினும் தார்வேந்தன்
கோல்நோக்கி வாழும் குடிபோன்று இருந்தேனே–பெருமாள் திருமொழி -5-3

பொருள்: மீன்கள் வாழ்வதற்கேற்ற நீர்வளமிக்க, நீண்ட வயல்கள் சூழ்ந்த திருவிற்றுவக்கோடு என்னும்
திருத்தலத்து எம்பெருமானே! அடியேனாகிய என்பால் நீ கருணை காட்டாவிடினும்,
உன்னையன்றி எனக்கு, வேறு ஒரு புகலில்லை. மக்களை காப்பதற்காக! என்று மாலையணிந்த மன்னவன்,
தான் செய்யவேண்டிய காவல் பணியிலிருந்து தவறி, தன்குடிகளைக் காக்காமல், தானே முனைந்து எப்படிப்பட்ட
துன்பங்களைச் செய்தாலும், அவனுடைய செங்கோலையே பார்த்துவாழும் மக்களைப்போல,
உன் திருவடிகளையே எப்பொழுதும் எண்ணியுள்ளேன்.

வாளால் அறுத்துச் சுடினும் மருத்துவன்பால்
மாளாத காதல் நோயாளன் போல் மாயத்தால்
மீளாத்துயர் தரினும் வித்துவக் கோட்டம்மானே
ஆளாவுனதருளே பார்ப்பன் அடியேனே-பெருமாள் திருமொழி -5-4

பொருள்: [பாலக்காடு ஜில்லாவில், பட்டாம்பி நகருக்கு அருகில்,] திருவிற்றுவக்கோடு என்னும் திவ்யதேசத்தில்
எழுந்தருளியுள்ள பெருமாளே! வைத்தியன் சிகிச்சைக்காக கத்தியாலே அறுப்பதுவும், பழுக்கக் காய்ச்சிய ஊசியினால்
சூடுபோதுவதும் செய்தாலும், அவனிடத்தில் நீங்காத அன்புடைய நோயாளியைப்போல, நீ உன் மாயையினால் நீங்காத
துயரத்தை எனக்குத் தந்தாலும், நான் உன்னுடைய அடிமையாக இருந்து, உனது அருள்நோக்கிக் காத்திருப்பேன்.

[குறிப்பு: ஸ்ரீ பெருமாள் திருமொழியினை அருளியவர் ஸ்ரீ குலசேகர ஆழ்வாராவார்.
வைணவ உரை நூல்களில், கண்ணனை அவன், இவன் என்று ஏக வசனத்தில் அழைப்பார்.
ஆனால் சக்கரவர்த்தித் திருமகனை பெருமாள் என்று மரியாதை கொடுத்து விளிப்பார்.
பெருமாள் என்றாலே அது சக்கரவர்த்தி திருமகன்தான். குலசேகர ஆழ்வாரும் மாசிமாதம், ஸ்ரீராமபிரானுடைய
புனர்பூசம் திருநக்ஷத்திரத்தில் அவதரித்தார். தினமும் தன் அரண்மனையில் இராமாயண பாராயணம் செய்விப்பார்.
அவருக்கு திருவாராதன மூர்த்தியும் ஸ்ரீராமபிரானாவார்.
இவ்வாழ்வார்
1.)“திருத்தாலாட்டு” (மன்னுபுகழ் கௌசலை-எட்டாம் திருமொழி),
2.)“தயரதர் புலம்பல்” (வன்தாளிணை வணங்கி-ஒன்பதாம் திருமொழி),
3.)“சம்பூர்ண ராமாயணம்” (அங்கணெடு மதிள்-பத்தாம் திருமொழி)
என்று ஸ்ரீ பெருமாளைப் பாடினார்; அந்த ஸ்ரீ பெருமாள் தானே தன் திருக் கரத்தால் ஆராதித்து வந்த
ஶ்ரீரங்கநாதராகிய ஸ்ரீ பெரியபெருமாளை உகந்து
4.)“மங்களாஶாசனம்” (இருளிரியச் சுடர்மணிகள்-முதல் திருமொழி),
5.)“அடியார் குழாம்” (தேட்டரும்திறல் தேனினை- இரண்டாம் திருமொழி),
6.)“அரங்கனின் மீதான காதல்” (மெய்யில் வாழ்க்கையை-மூன்றாம் திருமொழி)
என்று பாடினார்.
எனவே அவரது நூலில் மிகுதியான பாகம் ஸ்ரீ பெருமாளைப் பற்றியே இருந்தலால்,
அதற்கு “ஸ்ரீ பெருமாள் திருமொழி” என்றே திருநாமம் சூட்டினர் பெரியோர்.

இப்பாசுரங்களுக்கும் மேற்குறித்த முதல் குறட்பாவிற்கும் இலக்கணமாக வாழ்ந்து காட்டினாள் ஸ்ரீ பிராட்டி.

ஸ்ரீ ராமாயணத்தின் தோற்றுவாய் கூறும் சிறையிருந்தவள் ஏற்றம்:

ஒருநாள் தமஸா நதிக்கரையில், சிஷ்யர் பரத்வாஜருடன் மகரிஷி ஸ்ரீ வால்மீகி சென்றார்.
அப்பொழுது ஒருவேடன், பனைமரத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அன்றில் ஜோடியில் ஆண்பறவையை அம்பெய்திக் கொன்றான்.
ஆண்பறவையின் உடலின்மிது விழுந்து பெண்பறவையானது பிரிவால் கதறித் துடித்தது.
பறவைகளின்மீது இரக்கமும், அவற்றின்மீது பகைகொண்ட வேடன்மீது கோபமும்கொண்டு, பொறுக்காமல் ஸ்ரீ மகரிஷி, வேடனை

மா நிஷாத பிரதிஷ்டாம் த்வம் அகம ஸாஸ்வதீ ஸமா |
யத் கிரௌஞ்ச மிதுனாத் ஏகம் அவதீ காம மோஹிதம் ||

-“ஏ வேடனே! காமத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அன்றில் பறவைகளில் ஒன்றினை கொன்ற நீ,
பலகாலம் நிம்மதியின்றி அலைவாய்(உனக்கு அமங்கலம் உண்டாகுக)” என்று சபித்தார்.

அவர் வெகுண்டு சொன்ன அவ்வார்த்தைகள், மேற்கூறிய சுலோகமாக அனுஷ்டுப் சந்தஸில்,
வீணையில் இசையமைத்து பாடத்தக்கவகையில் அமைந்து, மஹரிஷி வாயில் சாபமாக, அவரையும் அறியாமல் வெளிப்பட்டது.
சினத்தின் வயப்பட்டு சாபம் கொடுத்து விட்டோமே என்ற கவலையும், அது எப்படி சாபம், சுலோகமாகப் பிறந்தது என்ற
பிரமிப்புமாக ஸ்ரீ மகரிஷி, பின்னர் ஆஸ்ரமம் திரும்பினார். நீண்டநேரம் சிந்தித்தும் அதற்கு விடைகிட்டவில்லை.
அப்பொழுது, சுயம்புவான பிதாமகர் பிரம்மா அங்கு தோன்றினார்.

“கோபதாபங்கள் ஆகிய உணர்ச்சிகளுக்கு வசப்பட்டோமே!” என்ற கவலைகொண்ட ரிஷியை சமாதானம் செய்து,
அந்த சுலோகத்தில் மா = இல்லை, நிஷாத = வேடன் என்னும் சொற்களை மா = திருமகள், நிஷாத = கேள்வன்;
அதாவது மாநிஷாத = திருமகளுக்குக் கேள்வன் என்னும் வேற்றுமைத் தொகை தத்புருஷ சமாசமாக மாற்றி
“ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியின் கேள்வனான திருமாலே! காமத்தால் வெறி கொண்ட அரக்கனான ராவணனை கொன்றாய்!
உனக்கு பல்லாண்டு மங்கலம் உண்டாகுக” என்னும்படியாக பொருளை மங்களசரணமாக மாற்றி உரைத்தார்.

அநுபந்த சதுஷ்டயம்:

எந்த ஒரு நூலையும் எழுதுமுன், அந்நூலானது தடையின்றி எழுதி முடிக்கப்பட வேண்டியும்,
அந்நூலானது உலகில் நன்கு பரவப்பட்டு புகழ் படைக்க வேண்டியும்,
1) இஷ்டதேவதையௌ நமஸ்கரித்து ஒரு சுலோகம் எழுதுவது வழக்கம்.
மேலும் அக்கலையினை கற்பவர்களுக்கு அந்நூலில் ஈடுபாடு(பிரவ்ருத்தி) உண்டாகும் வண்ணம்
2) விஷயம் அல்லது அந்நூலில் கூறப்படும் கருப்பொருள்,
3) அதிகாரி அல்லது அந்நூலைக் கற்க தகுதியுள்ளவர் யாவர்,
4) மற்றும் அந்நூலைக் கற்பதனால் கிடைக்கும் பலன் என்னும் இந்த நான்கினை அநுபந்த சதுஷ்டயமாக அந்த சுலோகத்தில் தெரிவிப்பர்.

மேலும், சரஸ்வதியை மஹரிஷியினுடைய வாக்கில் அமரவைத்து தான் பயிலும் சதகோடி ராமாயணம் என்னும்
நூறுகோடி சுலோகங்களுள்ள நூலிலிருந்து மேற்கண்ட சுலோகத்தின் மூலம் இவ்வாறு
அநுபந்த-சதுஷ்டய சுலோகம் பாட வைத்ததாக பிரம்மா மருள் நீக்கினார்.

அது சாபமல்ல! இலக்கண யாப்பு, தளை கொண்டு, அடிக்கு 16 அக்ஷரங்களாய், இரண்டடி கொண்ட
அனுஷ்டுப் சந்தஸில் அமைந்த அனுபந்தம் என்று தெரிவித்தார்.
மேலும் மகரிஷியை அந்த சுலோகத்தையே முன்னுதாரணமாக- இதிகாச்ச-சுருக்கமாக வைத்து, அந்த முறையிலேயே,
விஸ்தாரமாக, தன்னைப் படைத்த ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய, ராமாவதாரத்தை, ஒரு முழுக் காவியமாகப் பாடப் பணித்தார்.

ஆகவே இதுவே ஸ்ரீ ராமாயணத்தின் முதலடி என்பர்.

ஸ்ரீ ராமாயணம் (ராமன் சொன்ன வழியில்) = “சிறையிருந்தவள் ஏற்றம்” என்று
ஸ்ரீ சீதை நடந்து காட்டியது” என்றும் பெரியோர் பணிப்பர்.

இதில்,
1) “பிரம்மனானவர் – திருவுடன் கூடிய திருமாலைப் பல்லாண்டு பாடுவது” என்பது இஷ்ட தேவதா நமஸ்காரமாகும்.
2) “திருமாலானவர் இவ்வுலகை நலிக்கச்செய்யும் ராவணனை ஒழிக்க அவதாரம் செய்த வரலாறு” என்பது நூலின் விஷயமாகும்.
3) ஶ்ரீமந்நாராயணன் சேதன, அசேதனங்களுக்கு இருப்பிடமாதலால், அவனுக்கு பல்லாண்டு பாடியமை என்னும் வியாஜத்தினால்,
இந்நூலினைக் கற்கும் தகுதி, “நமக்கும் அவனுக்குமான அயனசம்பந்தம் கருதி,
அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் பொருந்தும் என்பது” அதிகாரி சம்பந்தமாகும்.
4) இந்நூலினை கற்பதனால் –“அறம், பொருள், இன்பம் மற்றும் வீடுபேறு என்னும்
அனைத்து வித மங்கலங்களும் உண்டாகும்” என்பது பலனாகும்.

பாரதந்த்ர்யத்தின் வகைகள்:
முற்பட்ட பாகங்களில், பாரதந்தர்யம் என்றால் என்னவென்று பார்த்தோம்.
இனி அதன் வகைகளை இக்கட்டுரையில், தர்க்கத்தின் துணைகொண்டு காணலாம்.

ஸோபாதிகம் (அ ) ஒருகாரணம் பற்றியது:
கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் ஸ்ரீ ராம லக்ஷ்மணர்கள் ஸ்ரீ அனுமனைச் சந்திக்கின்றனர். அவர்களை யாரென்று வினவிய
ஸ்ரீ அனுமனிடம், ஸ்ரீ லக்ஷ்மணர் தன்னை, “ஸ்ரீ ராமருடைய வாத்சல்யம், சௌசீல்யம், சௌலப்யம், ஆர்ஜவம் போன்ற
எண்ணிறந்த குணங்களால் கவரப்பட்டு, அவருடைய அடிமையானவன். அவருடைய இளைய சகோதரனுமாவேன்.” என்று
தன்னை அறிமுகம் செய்து கொள்கிறார் இங்கு உபாதி என்னும் சூக்ஷ்மத்தினை ஆதி கவி நமக்குக் காட்டுகின்றார்.
அதாவது ஸ்ரீ லக்ஷ்மணன் தான் ஸ்ரீ ராம பிரானுக்கு அடிமையாக இருப்பதற்கு காரணம் அவரிடமுள்ள எண்ணிறந்த
குணங்களே என்று சொல்கிறார். இது ஒரு காரணம் பற்றி வந்த தொண்டு மனப்பான்மை / அடிமைத்தனம்/ பக்தி நிலை ஆகும்.

நிரூபாதிகம் (அ ) காரணம் பற்றாதது (அ ) இயற்கையானது:
இதுவே அயோத்யா காண்டத்தில் ஸ்ரீ சக்கரவர்த்தியாரும் துஞ்சி, ஸ்ரீ ராமபிரானும் வனம் சென்ற பின்னர்,
ஸ்ரீ வசிஷ்டர் தன்னை முடிசூடுமாறு நிர்பந்திக்கும் பொழுது ஸ்ரீ பரதன்,
“இந்த ராஜ்யமும் நானும் ஸ்ரீ ராம பிரானுக்கு உடைமைகள்,” என்று தான் ஸ்ரீ ராமபிரானுக்கு எவ்வித காரணமுமின்றி
[பாரதந்த்ர்யமாக]பணியாளனாக இருப்பதைத் தெரிவிக்கிறார். ஶ்ரீராமபிரானுக்கு அடிமைப்பொருளான நான்,
அவருடைய இன்னொரு அடிமைப்பொருளான ராஜ்யத்தை எங்ஙனம் ஆளுவேன் என்று ஸ்ரீ வசிஷ்டரைக் கேட்கிறார்.
அதாவது இந்த ராஜ்யம் எப்படி ஒரு உயிரற்றதான, மற்றும் ஶ்ரீராமருக்கே உரியதான பொருளோ,
அவ்வாறே நானும் உயிருள்ளவனாயினும் ஶ்ரீராமருக்கே அற்றுத் தீர்ந்த பொருள் என்கிறார்.

அப்பொழுது ஸ்ரீ வசிஷ்டர் ஒரு உதாரணம் காட்டுகின்றார். அணிகலன் ஒரு சுதந்திரமற்ற /பாரதந்த்ர்ய வஸ்துவாகும்.
அதை காக்கும் கஜானாபெட்டியும் ஒரு பாரதந்த்ர்ய வஸ்துவாகும். ஆனால் அந்தப் பாரதந்த்ர்ய பொருளான- கஜானாபெட்டியானது,
மற்றொரு பாரதந்த்ர்ய பொருளான அணிகலனை உள்ளே வைத்துக்கொண்டு காப்பதுபோல,
ஸ்ரீராமருக்கு பாரதந்த்ர்ய பொருளான நீயும், மற்றொரு பாரதந்த்ர்ய பொருளான அவனது ராஜ்ஜியத்தை காப்பாற்று என்கிறார்.

அதற்கு பரதன், “நீர் சொல்வது மிகவும் சரிதான்! ஆனால் அவ்விரண்டு பாரதந்த்ர்ய வஸ்துக்களுக்கு(பெட்டி+ஆணிகலன்)
எஜமானனானவன், பத்திரமாக அணிகலனை பெட்டியில் வைத்துச் சென்றால் தானே, அணிகலனை பெட்டியானது காக்கும்?
எனக்கு எஜமானரான ஸ்ரீ ராமர் அவருடைய, ராஜ்யத்தினை காக்க, அங்ஙனம் எனக்குக் கட்டளை யிடவில்லை.
எனவே நானும் காட்டிற்கு சென்று ஸ்ரீ ராமரை சந்தித்து; அவர் எனக்கு நேரே கட்டளையிட்ட பின்னரே,
ஆட்சியா அல்லது வனவாசமா என்பதுபற்றி மேலே சிந்திப்பேன்” என்றார்.

அவ்வாறே ஸ்ரீ சித்திரகூட வனத்தில் ஸ்ரீ ராமபிரானைச் சந்தித்து; அவரும் பலவாறு நிர்பந்தித்த பின்னர் தான்,
அவருடைய பாதுகைகளைப் பெற்றுத் திரும்பி, ஸ்ரீ அயோத்திக்கு வெளியே ஸ்ரீ நந்தி கிராமத்திலிருந்து அரசாட்சி புரிந்தார்.

அவர் நிரூபாதிகமாக,(அ) இயற்கையாக, எவ்வித காரணமுமின்றி பாரதந்த்ர்யப்பட்டுள்ளார்.
ஆனால் ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனோ தான் ஸ்ரீ ராமபிரானுக்கு பாரதந்த்ர்யமாக/பணியாளனாக இருப்பதற்கு
ஸ்ரீ ராமனின் குணங்களே காரணம் என்று காட்டுகிறார். இதற்கு உபாதி என்று பெயர்.
உபாதை என்றால் வியாதி என்றும் சொல்லுவார்கள். அதாவது
புகை உருவாக ஈரவிறகினை எரிப்பது காரணம் ஆகும். இங்கு விறகு பக்ஷம்; நெருப்பு ஹேது; புகை சாத்தியம்;
ஆனால் ஈரம் உபாதி ஆகிறது.
அவ்வாறே ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனிடம் ஸ்ரீ ராம பக்தி ஏற்பட ஸ்ரீ ராமனின் குணங்களே உபாதியாகின்றன.
இதைவிட ஸ்ரீ பரதனின் பாரதந்த்ர்யம் மேலானது, நிரூபாதிகமானது (உபாதி அற்றது/இயற்கையானது) என்று காட்டுகின்றார் ஸ்ரீ ஆதிகவி.

அபிரதிபந்தகம் (அ ) தடையற்றது :
இனி ஸ்ரீ பிராட்டியினுடைய விஷயத்திற்கு வருவோம். உத்தர காண்டத்தில், தான் கர்ப்பம் தரித்ததை ஸ்ரீ பெருமாளிடம் சொல்கின்றாள்.
மேலும் கங்கைக்கரையில் ரிஷிகளின் ஆஶ்ரமத்தில் தங்க விருப்பமும் தெரிவிக்கின்றாள்.
மறுநாள் ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனுடன் அனுப்புவதாக ஸ்ரீ ராமபிரானும் அனுமதி தந்து, மந்திராலோசனை காரணமாக,
அவளிடமிருந்து விடைபெறுகிறார். அன்று இரவு பத்ரன் மூலமாக அபவாதம் தெரிய வந்து, ஸ்ரீ சீதையை
ஸ்ரீ வால்மீகி ஆஶ்ரமத்தருகில் விட்டுவருமாறு ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனைப் பணிக்கின்றார்.
கங்கைக்கரையில் இறக்கிவிடும் ஸ்ரீ இளையாழ்வாரும் அவளிடம், நடந்ததை விளக்குகின்றான்.

அபவாதம் பொறுக்காத ஸ்ரீ பிராட்டி, தான் உடனேயே கங்கையில் விழுந்து உயிர்துறக்க விரும்புகிறாள்.
ஆயினும் ஶ்ரீராமபிரானின் திருவுள்ளத்திற்கு அனுசரணையாக, ஸ்ரீ வால்மீகி ஆஶ்ரமத்தில் உயிர் வாழ்கிறாள்.
தானும் ஸ்ரீ பரதனைப்போல, ”ஶ்ரீராமபிரானை நேரில் கண்டு, இதுபற்றி விவாதித்துவிட்டு,
பிறகு கங்கையில் விழுவதா, அல்லது உயிர்வாழ்வதா என்று முடிவெடுக்கின்றேன்!
ம்ம்! ஸ்ரீ லக்ஷ்மணரே! ரதம் அயோத்திக்குத் திரும்பட்டும்!!” என்றெல்லாம் ஆர்பாட்டம் செய்யவில்லை.
ஸ்ரீ ராமபிரானின் திருவுள்ளத்தினைத் துல்லியமாக அறிந்து அவ்வண்ணமே வாழ்ந்து காட்டினார்.
இதற்கு தர்க்கத்தில் அபிரதிபந்தகம் என்று பெயர்.

ஸோபாதிகத்துக்கு உதாரணம்:
நீரிலே மின்சாரம் கடத்த முடியாது. ஆனால் அந்நீரில் சில சொட்டு எலுமிச்சைச் சாறு கலந்தால் மின்சாரத்தை எளிதாகக் கடத்தலாம்.
நீர் என்பது ஹேது அல்லது வியாப்யம்; மின்சாரம் என்பது வியாபகம் அல்லது சாத்தியம்; எலுமிச்சைச் சாறு என்பது உபாதி.
இதனை வினையூக்கி அல்லது செயலூக்கி என்னலாம். அதாவது இயற்கையாகவே மின்கடத்தும் திறன் இல்லாத நீரினை
அவ்வாறு ஆக்குவது உபாதி. எலுமிச்சைச் சாறு கலந்த நீரில் மின்சாரம் பாயும் என்னும் அறிவு தான் வியாப்தி ஆகும்.
இங்கே வியாப்திக்கு உபாதி உதவுகின்றது. இதனை ஸ+உபாதிக+வியாப்தி == ஸோபாதிக வியாப்தி என்பர்.
இதுவே ஸ்ரீ லக்ஷ்மணரின் பக்தி நிலையாகும்.

நிரூபாதிகத்திற்கு உதாரணம்:
உலோக கம்பிகளுக்கு இடையே மின்சாரத்தை கடத்தலாம்.
இங்கும் உலோகக் கம்பி என்பது வியாப்யம்; மின்சாரம் என்பது வியாபகம்; உலோகத்தில் மின்சாரம் பாயும் என்னும் அறிவு வியாப்தியாகும்.
இதனை நிர்+உபாதிக+வியாப்தி == நிரூபாதிக வியாப்தி என்பர் (உபாதி இல்லாதது). இது ஸ்ரீ பரதனின் பாரதந்த்ர்யமாகும்.

தடைக்கு உதாரணம்:
ஆனால் அக்கம்பிகளுக்கு இடையில் அதற்குத் தடையாக ஒரு கட்டையோ, பிளாஸ்டிக் டேப்போ, வெற்றிடமோ இருந்தால்
மின்சாரம் பாயாது. இதற்கு பிரதிபந்தகம் என்பர்.
இங்கே உலோகக்கம்பி என்பது ஹேது; மின்சாரம் என்பது சாத்தியம்; பிளாஸ்டிக் டேப்(INSULATION TAPE) என்பது பிரதிபந்தகம்.
அதாவது இயற்கையாக மின்சாரம் பாயக்கூடிய உலோக கம்பிகளுக்கு இடையே அதற்கு தடையாக வருவது பிரதிபந்தகம் ஆகும்.
இங்கு ஶ்ரீராமபிரான் பிராட்டிக்குத் தன்னை ஒரு கொடுங்கோலனாக காட்டிக்கொண்டதை,
ஸீதையின் பாரதந்த்ர்யத்திற்கு பிரதிபந்தகமாக உதாரணம் கொள்ளலாம்.

அப்பிரதிபந்தகத்துக்கு உதாரணம்:
மின்காந்த சுற்றுக்களில் மின்சாரம் கடத்தலாம். அதற்கு தடையாகக் கட்டையோ, வெற்றிடமோ இருந்தாலும் கூட மின்சாரம் கடத்தலாம்.
ஏனெனில் மின்சாரமும் காந்தப்புலனும் பரஸ்பர சம்பந்தம் கொண்டவை. இதற்கு சமவாய சம்பந்தம் என்பர் தார்க்கிகர்கள்.
அவை மின்காந்த அயனிகளால் ஆனவை. அவற்றைப் பிரிக்கவே முடியாது. அவற்றுக்குத் தடையே கிடையாது.
இங்கே மின்காந்த சுற்று என்பது வியாப்யம்; மின்சாரம் என்பது வியாபகம்;
மின்சாரமும் காந்தப்புலனும் சமவாய சம்பந்தம்கொண்டவை என்னும் அறிவே வியாப்தியாகும்.
இதுபோன்று ஸ்ரீராமரும் சீதையும் இணை பிரியாதவர்கள் ஆவர்.
“அகர முதல எழுத்தெல்லாம்,” என்னும் முன்னடியில் வரும் அகாரமானது ஶ்ரீராமரையும் சீதையையும் சேர்ந்தே சுட்டுகின்றது.
அகாரமானது “காக்கும் இயல்வினன் கண்ண பெருமானான,” ஶ்ரீராமரையும் சீதையையும் சேர்ந்தே சுட்டுகின்றது.
“ஆதிபகவன் முதற்றே உலகு,” என்னும் பின்னடியும் இந்தத் தம்பதியரையே சுட்டுகின்றது.

சிறந்தது எது:
ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனின் பக்தி நிலை ஸோபாதிகம். ஸ்ரீ பரதனின் பாரதந்த்ர்யம் நிரூபாதிகம்.
ஆனால் பிராட்டியின் ஸ்ரீ பாரதந்த்ர்யம் தான் அபிரதிபந்தகம் என்பது மஹரிஷியின் தீர்ப்பு ஆகும்.

பின்குறிப்பு:
மேற்கண்ட அனுபந்த-சதுஷ்டயம் திருக்குறளிலும் மற்றும் கம்பராமாயணத்திலும் உண்டு. திருக்குறளில்,
1) ஆதிபகவன் என்பது இஷ்டதேவதா,
2) தர்மார்த்த உபதேசம் என்பது விஷயம்,
3) தமிழரனைவரும் அதிகாரிகள் மற்றும்
4) அறம், பொருள், இன்பம் மற்றும் வீடுபேறு என்பது பலன்.

குறட்பாவில் பயின்ற “உலகு” என்னும் வியாப்யத்தினை வைத்துக் கம்பநாடரும்,
“உலகம் யாவையும் தாம் உளவாக்கலும்
நிலை பெறுத்தலும், நீக்கலும், நீங்கலா
அலகிலா விளையாட்டு உடையார் அவர்
தலைவர் அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே”–என்று தொடங்குகின்றார்.
தலைவர், முதல்வர் என்பன [பர்யாய சொற்கள்] ஒருபொருட் பன்மொழிகள்.
குறட்பாவில் வியாபகமான “ஆதிபகவனை” கம்பர் “தலைவர்” என்று கொண்டார்.

கம்பனிலும்,
1) ஸ்ரீ திருமால் இஷ்ட தேவதா,
2) ஸ்ரீ ராமாவதாரம் விஷயம்,
3) தமிழர்களனைவரும் அதிகாரிகள் மற்றும்
4) அறம், பொருள், இன்பம் மற்றும் வீடுபேறு என்னும் பிரயோஜனங்களை சரணாகதி மூலம் அடைவது பலன்.

—————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ திருக்கோளூர்ப் பெண் பிள்ளை ரஹஸ்ய வார்த்தைகள் – பருத்தியூர் டாக்டர் ஸ்ரீ கே. சந்தான ராமன்–

October 14, 2020

ஸ்ரீ திருக்குருகூர் என்ற திருத்தலத்தில் ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் அவதரித்தார்.
அத்தலத்திற்கு அருகில் உள்ள-கூப்பிடு தூரம்-ஒரு நாள் கூவுதல் வருதல் பாசுர படி–
ஸ்ரீ திருக்கோளூரில் ஸ்ரீ மதுரகவியாழ்வார் தோன்றினார்.
சைவத்தில், வேளாளர் குலத்தில் தோன்றிய ஸ்ரீ திருநாவுக்கரசரை, வேதியர் குலத்தில் பிறந்த
ஸ்ரீ அப்பூதியடிகள் குருநாதராகக் கொண்டார்.
அது போல், வைணவத்தில், வேதியர் குலத்தவராகிய ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார்,
வேளாளர் குலத்தில் தோன்றிய ஸ்ரீநம்மாழ்வாரை, குருநாதராகக் கொண்டார்.
ஸ்ரீ திருக்கோளூரில் வைத்தமாநிதிப் பெருமாள் என்ற பெயருடன் ஸ்ரீ திருமால் எழுந்தருளியுள்ளார்.
ஸ்ரீ உடையவராகிய ஸ்ரீ இராமானுஜர் ஸ்ரீவைத்தமாநிதிப் பெருமாளை, சேவிக்க ஸ்ரீ திருக்கோளூருக்கு எழுந்தருளினார்.

ஸ்ரீ இராமானுஜர் ஊருக்குள் நுழைந்த நேரத்தில், ஒரு பெண்மணி ஸ்ரீ திருக்கோளூரை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டிருந்தாள்.
அவளைக் கண்ட ஸ்ரீ இராமானுஜர், “தாயே! அடியேன் ஊருக்குள் வரும் பொழுது, தாங்கள் ஏன் வெளியேறுகிறீர்கள்?” என்றார்.
“சுவாமி! தங்களைப் புறக்கணிக்கும் நோக்கம் எதுவும் எனக்கில்லை” என்றாள் அப்பெண்மணி.

காலந்தோறும் தோன்றிய திருமாலடியார்கள் போல், தான் எதனையும் சாதித்து விடவில்லை என்றும்,
அவர்கள் செய்தவை மகத்தானவை என்றும் கூறினாள்.
அத்துடன், அவர்களுடைய செயற்கரிய செயல்களைப் பட்டியலிட்டுக் கூறினாள்.
ஸ்ரீ இராமாயணம், ஸ்ரீ மகாபாரதம், ஸ்ரீ பாகவதம், ஸ்ரீ ஆழ்வார்களின் வரலாறுகள் ஆகியவற்றில் குறிப்பிடப்படும்
சான்றோர்கள் செய்த எண்பத்தோரு அருஞ்செயல்களைக் கவிதை வடிவில் கூறினாள்.

அத்தகைய சான்றோர்கள் செய்தது போன்ற செயல்கள் எதனையும் தான் செய்யவில்லையே என்ற ஏக்கத்தை
அக்கவிதை அடிகளில் வெளிப்படுத்தினாள். மிகச் சிறந்த திருத்தலமாகிய ஸ்ரீ திருக்கோளூரில்,
தான் தொடர்ந்து வசிக்கத் தகுதியற்றவள் என்று குறிப்பிட்ட அப்பெண்மணி,
அதனால்தான் அவ்வூரை விட்டு வெளியேறுவதாகக் கூறினாள்.
வயலில் கிடக்கும் முயல் புழுக்கையைப் போல், தான் ஸ்ரீ திருக்கோளூரில் பயனற்றவளாக இருப்பதாகக் கூறினாள்.

ஸ்ரீ இராமானுஜரும் ஸ்ரீ திருக்கோளூர்ச் சான்றோர்களும் அப்பெண்மணியின் ஞானத்தையும், பணிவையும் கண்டு வியந்தனர்.
அப்பெண்மணியை ஸ்ரீ இராமானுஜர் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்று, ஸ்ரீ வைத்தமாநிதிப் பெருமாளைச் சேவிக்கச் செய்தார்.
அப்பெண்மணியின் இல்லத்திற்கும் இராமானுஜர் எழுந்தருளித் திருவமுது செய்தார்.

ஸ்ரீ கிடாம்பி ஆசான் கையால் அமுது செய்த ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இவளது கை பட அமுது செய்தார்
ஒருவருக்கு ஒருவர் பேசி அனுபவிக்கணும்
எல்லாருக்கும் புகும் வூர் வுனக்கு புறப் படும் ஊர் ஆயிற்று-ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
மோஷம் தரும் வார்த்தைகள்–81 வார்த்தைகள் பொறுமையாக கேட்டார்

அப் பெண்மணியை, ‘ஸ்ரீ திருக்கோளூர், பெண்பிள்ளை’ என்று குறிப்பிடுவர்.
அவள் இயற்றிய நூலை, ‘ஸ்ரீ திருக்கோளூர் பெண்பிள்ளை ரகசியம்’ என்று போற்றுகின்றனர்.
திருமாலடியார்களின் செயற்கரிய செய்லகளை இரண்டிரண்டு அடிகளில் குறிப்பிட்டுப் பாடியுள்ளார்.
அவற்றுள் இதிகாச புராண வரலாறுகள் அடங்கியுள்ளன.

————————-

1. அழைத்து வருகிறேன் என்றேனோ அக்ரூரரைப் போலே

பிருந்தாவனம் ஒரு வழி பாதை
அனுகூலரும் பிரதி கூலரும் புகுந்து திரும்ப மாட்டார்கள்
பாரிப்புடன் வந்தார் அக்ரூரர்
அர்ச்சிராதி கதி /திரு வேங்கட யாத்திரை /அகரூர்/
போவான் போகின்றாரை 0போவதற்கு என்று போவார் பயன் கருதி இல்லை-அவனது முக மலர்ச்சிக்கு என்று

——————-

2. அஹமொழித்து விட்டேனோ விதுரரைப் போலே

அகம் =வீடு /அகங்காரம்– அடியேனுடைய குடிசை என்று கூட சொல்ல வில்லை
சுவாமி திரு மாளிகை/ தேவரீர் திரு மாளிகை என்று சொன்னவன்
அடியேன் உடைய ஹிருதயமே -நெஞ்சமே நீள் நகரமாக கொண்ட தஞ்சன்-
அரவந்த. . அகம் படி வந்து புகுந்து விஷ்ணு சித்தன்
இளம் கோவில் கை விடேல் என்றும்
புல் என்று ஒழிந்தன கொல்
நீர் நுமது என்பவை வேர் முதல் விட வேணும்

——————–

3. தேஹத்தை விட்டேனோ ருஷி பத்நியைப் போலே

அமுது உண்ட சரித்ரம்- கண்ணன் கைங்கர்யமே பிரயோஜனம் என்று தெரியாத ரிஷிகள்-
வமான மூர்த்தியாக இரந்த சரித்ரம்–ரிஷி பத்னி
வேர்த்து பசித்து வயிறு அசைந்து வேண்டு அடிசில் உண்ணும் போது— நெடு நோக்கு கொள்ளும்
பக்த விலோசனனுக்கு உய்த்திடுமின்-
போகும் போது ஒருத்தி தன்னை சமர்ப்பித்து – பாவ சுத்தி-
கேசவ சோமயாஜி யாஹ்த்தால் -கண்ணனே எம்பெருமானார் –

——————

4. தச முகனைச் செற்றேனோ பிராட்டியைப் போலே

சொல்லினால் சுடுவேன் -கம்பர் -சீதையின் கற்பு தான் ராவணனை செற்றது –
திடமாக அவன் காப்பான் என்ற எண்ணம் வேணும்–
நம சப்தத்தின் அர்த்தம்- எனக்கு நான் அல்லேன்- பர தந்த்ரராக இருக்கணும்- பழம் போல அவன் இட்ட வழக்கு
அசித் போல- கேள்வி கேட்க்க கூடாது- விலக்காமை தான் வேணும்-
உயர் பிறப்பு சாமை கற்பு மூன்றும் சேர்ந்த சீதை
சக்தி இருந்தாலும் சுவ சக்தி விட்டாள்–உன்னால் அல்லால் யாவராலும் பாசுரம்–
பிராட்டி யின் சக்தி விசேஷம் தெரியாத சூதரர் ராவணம் சிறை பிடித்தான் என்பர்
கிணற்றில் விழுந்து காத்தாள்-கருடனை சேர்த்து அவன் தூக்கி திரிவது போல–

———————-

5. பிணம் எழுப்பி விட்டேனோ தொண்டைமானைப் போலே

திரு அரங்க பதிகத்தில்-திரு மங்கை ஆழ்வார் -தொண்டைமான் சக்கரவர்த்தி கதை சொல்கிறார்
அப்பனுக்கு சங்கு ஆழி அளித்தான் வாழியே– கூர்மர் பிராமணர் காசி செல்ல ஆசை –
கிருஷ்ண சர்மா புதல்வர் ராஜா இடம் விட்டு விட்டு போக-பத்தினி பிள்ளைகள் -சேஷா சலம் போனார்கள் என்று சொல்ல
பிணத்தை எடுத்து கொண்டு வர சொல்ல -நம்பிக்கை- கண்ணார் வேங்கடம் வெர்ப்பே-
தனி மாதெய்வம்-பிணத்தை கூட எழுப்ப முடியும் என்கிற மகா விசுவாசம்
வேதம் உண்மையாய் இருக்குமானால் என்று சொல்ல அடி பட்டது–ஆல் என்ற சங்கை யால்

——————

6. பிண விருந்திட்டேனோ கண்டாகர்ணனைப் போலே

கண்டா கர்ணன் சிவ- பக்தன்-விஷ்ணு நாமம் கேட்காமல் இருக்க மண்ணி கட்டி கொண்டு இருந்தான்-
ஜனார்த்தனன் மோட்ஷம் தருவான்- ஜனங்களை ஹிம்சிகிறவன்-பிறப்பை அறுத்து- சமர்பிக்க
பிராமண பிணம் உபகாரமாக கொடுக்க-அதையும் அங்கீ கரித்து முக்தி தந்தான் –
பதினெட்டு நாடார் பெரும் வீடு ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் பட்சி – சராசரம் இதிலும் இவனை சேர்த்தார்

————-

7. தாய்க்கோலஞ் செய்தேனோ அநஸூயைப் போலே

அத்ரி முனிவர்-அனுசூயை-பொறாமை அற்று இருத்தல்
வாத்சல்யம் தீய குணத்தை நன்றாக கொள்வது–அசூயை குணத்தை குற்றமாக கொள்வது-
குற்றம் இன்றி குணத்தை பெருக வேணும்- அவளை பார்த்து ஒருவரும் பொறாமை பட முடியாது-
சிறந்த குண சாலி- ராமன் போக வழி கேட்டது முனிவர் இடம் தான்
முதல் ஸ்தானம் சித்ர கூடத்தில் இருந்து போனது இங்கே
அனுசூயைக்கு சீதை கல்யாணம் நடந்த விஷயம் கேட்க்க ஆசை-அலங்காரம் பண்ணி விட்டாள்-
காட்டில் கிடைத்த பொருள்களை கொண்டு-வேடர்கள் விற்கும் பொருள்களை இன்றும் அங்கு பார்க்கலாம்-
பத்து மாசம் குளிக்காமலும் இருக்கலாம்-கொடுத்த வஸ்து கெட்டு போகாது
தாய் போல –வைத்த மா நிதி/நடாதூர் அம்மாள் வாத்சல்ய வரதாசார்யர்-நீர் நமக்கு அம்மாவோ-
பெரிய ஆழ்வாரும் தாய் பாசுரங்கள் பல அருளி இருக்கிறார்.

———————

8. தந்தை எங்கே என்றேனோ துருவனைப் போலே

பரம புருஷன் மடி கிடைக்க தபம் இருந்தான்-துவாதாச மந்த்ரம் சொல்லி துருவ பதவி அடைந்தான்-
உலகத்துக்கு தந்தை அவன் -தேவ தேவோ ஹரி பிதா- பிதா நாராயண-6 மாதத்திலே அடைந்தான்-அகலில் அகலும்-

———————

9. மூன்றெழுத்துச் சொன்னேனோ க்ஷத்ர பந்துவைப் போலே

மொய்த்த வல்-திரு மாலை பாசுரம். . மூன்று வார்த்தை ஷத்ரியர்களில் தாழ்ந்தவன்
அர்த்தம் சொல்ல வில்லை–கோவிந்தா–மூன்றெழுத்து பேரால் பராம் கதி பெற்றான்
ஏன் வாயால் சொல்ல வில்லையே –புள் கவ்வ கிடகின்றோம் -உண்ணத் தகாத உடல் திரு நாமம் சொல்லா விடில்-

———————-

10. முதலடியைப் பெற்றேனோ அகலிகையைப் போலே

முதல் அடி-மிதிலா தேசம் நுழையும் முன் முதல் அடி அகல்யை -கௌதம முனிவர்
அம்மி மிதிக்க கனா கண்டேன்-கண்ணன் கை பட்டு போட்டிக்கு பெண்ண வருவாள் என்று வியாக்யானம்-
சாப விமோசனம்- சம்சாரத்தில் இருந்து விடு பட- முதல்வன் சர்வேஸ்வரன்
பாற் கடலில் பையத் துயின்ற பரமன் அடி-கடைசியிலும் அடி பாசுரம் பாடி- அடி விடாத சம்ப்ரதாயம்-
திரு அடிகளில் சரணா கதி–மாம் அஹம் சரணம் என்றான்
காலில் விழு என்று சொல்லும் அதம புருஷன் இல்லை-புருஷோத்தமன் -கை குலுக்கி போகாமல்- மித்ர பாவம்-

—————–

11. பிஞ்சாய்ப் பழுத்தேனோ ஆண்டாளைப் போலே

அஞ்சு குடிக்கு ஒரு சந்ததியாய் விஞ்சி நிற்கும் 10 ஆழ்வார்களுக்கு ஒரே குழந்தை
ஆடிப் பூரம் -வேதம் அனைத்துக்கும் வித்தாகும்-வயசாகாமல் பழுத்து-

—————

12. எம்பெருமான் என்றேனோ பட்டர் பிரானைப் போலே

பெண்ணை சொல்லி தந்தையை சொல்கிறாள் -வல்லப தேவ பாண்டியன்-வேதம் எடுத்து உரைத்து
பட்டார்-வித்வான் -பெருமான் இவன் என்று காட்டி கொடுத்தார்
பூ தொடுப்பதும் -கர்த்தாவும் அவன் தான் -கிரியைகள் யானே என்னும்-

——————-

13. ஆராய்ந்து விட்டேனோ திருமழிசையார் போலே

அது போல இருக்க ஆசை வேண்டாம்–4700வருஷம் இருந்தவர்–விடுவது தான் முக்கியம்-
உள்ளி இரு பசை அறுத்து-விடுகை பற்றுதலுக்கு முதல் படி-உறையில் இடாதவர் திரு மழிசை பிரான் –
கடை தேற வழி பார்க்கணும் –

————————

14. நான் (அவன்) சிறியன் என்றேனோ ஆழ்வாரைப் போலே

புவியும் இரு விசும்பும் நின் அகத்தே-யான் பெரியன் -நீ பெரியன் என்பதை யார் அறிவர் சித்தாந்தம் யான் பெரியன்-
பஞ்சாயுத ஆழ்வார்களும் ஆழ்வார் கோஷ்ட்டி கேட்டு ஆனந்த பட்டான்
பிரணய கலகத்தின் போது பெரியவர் சொல் படி பிராட்டி கேட்ப்பாள்
அவளே ஒத்து கொண்டு அருளிய வார்த்தை நீ என் செவியின் வழி புகுந்து என் உள்ளாய்
இருப்பிடம் வேங்கடம் -ராமானுஜரை விட அமுதனார் பெரியவர் என்பதை போல-
நாமும் அவரை உள்ளத்தில் வைத்தால் நாமும் மிக பெரியவர் ஆவோம்-
மனசில் இருக்கிறான் என்று ஏற்றுக் கொள்ளணும்-
பிரகலாதன் நெஞ்சை பிடித்து கொண்டான் மலையில் இருந்து உருளும் பொழுது-

—————–

15. ஏதேனும் என்றேனோ குலசேகரர் போலே

ராஜா கூட்டத்தார் உடன் இருக்க ஆசை -பாகவதராக இருக்க ஆசை-எளிமை உடன் இருக்க-
உடல் பிறவி வேண்டாம்-அணைய ஊர புணைய– ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம்–
பகவத் சம்பந்தத்தில் வூற்று–தயிர் சாத கட்டில் எறும்பு கதை–நிச்சய புத்தி

—————-

16. யான் ஸத்யம் என்றேனோ க்ருஷ்ணனைப் போலே

பரிஷித் கற் கட்டை-திரௌபதி-ஹிமாசலம் பொடி ஆனாலும் கடல் வற்றினாலும்-தான் பேசுவது சத்யம் என்றான்
பச்சை பசும் பொய் -ஏலா பொய் பேசுபவன்-திரு வடி கட்டை விரலால் தீண்டி உயிர் பெற்று எழ வைத்தான்
ஆத்ம ராமன் -சரீர சம்பந்தம் இல்லை -ப்ரமசாரி உண்மை யாய் இருக்குமானால்-சத்யம் ஆனால் என்றவன்-
கிருஷ்ண அவதாரம் சுருக்க கேட்டு பத்தாவது அத்யாயத்தில் விரித்து சுகரை சொல்ல வைத்தான்-
சித்திர தேர் வலவன்-கண்ணன் பொய்யே சொல்லி சத்யம் ஆக்கினவன் -அவன் சத்ய சங்கல்பன்.

———————-

17. அடையாளம் சொன்னேனோ கபந்தனைப் போலே

விராதன் முதலில் எதிர்த்தான் – விராத குண்டம் காட்டுக்குள் இருக்கு – புலியும் சிங்கமும் உண்டு –
அதற்க்கு அப்புறம் எதிர் பட்டவன் கபந்தன் – தலை இல்லாத உடல் – சாப விமோசனம் ஏற்பட்டதும் வழி சொல்லி –
பம்பா சரஸ் சுக்ரீவன தோழமை கொள்ள சொன்னான் – சீதையை தேட அடையாளம் சொன்னான்-

————

18. அந்தரங்கம் சொன்னேனோ த்ரிஜடையைப் போலே

நல்ல எண்ணம் படைத்தவள் விபீஷணன் போல – ஜனஹன் போல
அரக்கன் மாயா சிரஸ் காட்டும் போதும் – மூன்றாம் முறை கனவு – ஆண்டாள் தானே கண்டாள்-
ச்வபனத்தில் லக்ஷ்மணன் ராமனை சந்தித்தானா என்று தெரிந்தால் போதும் –
அவன் இருந்தால் ராமனுக்கு உயிர் போல் – மீன் தண்ணீர் விட்டு உயிர் வாழாது போல –
ராவணனுக்கு தலை மொட்டை – யம பட்டர்கள் இழுத்து போவதையும் பட்டாபிஷேகதையும் கண் கொண்டு சொன்னாள்
வெட்க புன்னகை பூத்து நான் உங்களை ரஷிப்பேன் என்கிறாள் பிராட்டி –
அது போல நடந்தது சிறிய திருவடி கேட்டதும் பாபானாம் ச்லோஹம்- தாய் போல பரிவுடன் திரிசடை சொன்னாள் –

————————

19. அவன் தெய்வம் என்றேனோ மண்டோதரியைப் போலே

இந்தரியங்களுக்க்கு தோற்றாய்– 8அடி உயரம் ராமன் – நான்கு ச்லோஹம் –
வ்யக்தம் மகா யோகி பரமாத்மா – தெரிந்து கொண்டாள் –
வசவு பாட வந்தவள் சேவித்த உடன் அவனே தெய்வம் என்று வெளி இட்டாள்
ஆரானும் அல்லன் அறிந்தேன் அறிவன் -திரு மங்கை கட்டுவிச்சி – மகா பூதம் அவன்
ஊரார் உமக்கு அறிய கூறுவேன் சிறிய திரு மடல்

————————

20. அஹம் வேத்மி என்றேனோ விசுவாமித்ரரைப் போலே

அஹம் வேத்மி மகாத்மானாம் ராமம் சத்ய பராக்கிரமம் ச்லோஹம்
கல்யாணம் பண்ண பிரகஸ்பதி வந்தார் – என்ன வேணுமோ கொடுக்கிறேன்
தசரதன் வாக்கு- சந்தோஷத்தில் வாக்கு தராமல் யோசித்து சொல்லணும்
நடு நிலையில் யோசித்து செயல் படனும். ரிஷியை பார்த்ததும் சந்தோசம்
கரிய செம்மல் ஒருவனை தந்திடுதீ சாபம் இட்டு கொல்ல முடியாது தீஷை எடுத்து கொண்டு இருந்ததால்
ஆதலால் – உசர கருப்பு பிள்ளை – சிறுவர் நால்வரிலும் . . இடி இடித்தால் போல திகைத்து போனான்
வூன சோடச வருஷ -12 வயசு – சிறு பிள்ளை – நீ அறிய மாட்டாய் என்று தருவித்து கொள்ளனும்-
ஆசனத்தில் மேல் இருந்து கிரீடம் தரித்த முடியுடன் ராமனை பார்க்க ஆசை பட்ட உனக்கு
அர்த்தத்தில் உனக்கு ஆசை வில் பிடித்து இருகிறாய் புல் பிடித்து இருகிறேன் – கர்பத்தில் அனைத்தும் என்று தெரிந்து –
வசிச்டோபி –அவருக்கும் தெரியும் ஏற்று கொள்வார் . உண்டு என்றால் இல்லை என்று சொல்பவர்
இதை மட்டும் மாற்றி சொல்ல முடியாது -அபி -என்பதால் குறிக்கிறார் –
மனுஷ்ய தேஹதில் இருந்தாலும் மயங்க வில்லை

————————

21. தேவு மற்றறியேன் என்றேனோ மதுரகவியைப் போலே

திரு கோளூர் . சித்திரை சித்திரை அனந்த் ஆழ்வானுக்கும். அடியேன் மதுர கவி தாசன்
ஸ்ரீனிவாச தாசன் -தொட்டாச்சர்யர் சிஷ்யர் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவ தாசன் பிரதி வாத பயங்கர சிஷ்யர்
நாதனுக்கு நால் ஆயிரம் சொன்னவரே தேவு – ஆச்சர்ய நிஷ்டை தெரியாது என்கிறாள்
ஆச்சார்யர் திருவடி பற்றனும்- தானே வைகுந்தம் தரும்- இது இல்லா விடில் மோஷம் கிட்டாது-
நேராக போனால் எப்போதாவது தான் கிட்டும்– அருள் பெறுவார் அடியார் தம் அடியவராக இருக்கணும்-
பகவத் சேஷ பூதர் ஜீவாத்மா – ஒரே ஜாதி- ஆத்மா எல்லாரும் சமம்- பரமாத்மா வேற ஜாதி- நமது கஷ்டம் தெரியாது-
எஜமானன்- தொழிலாளி வர்க்கம்- குருகூர் நம்பி — திரு குறுங்குடி நம்பி இல்லை என்பதால்-
வடுக நம்பி சத்ருக்னன் போல- பால் காய்ச்ச அரங்கன் எழுந்து அருள –
இரு கரையர் என்பர் ஆழ்வானையும் முதலி ஆண்டானையும்…அந்த நிஷ்டை இல்லை என்கிறாள் –

———————

22. தெய்வத்தைப் பெற்றேனோ தேவகியார் போலே

தெய்வம் இல்லை-மதுரகவி- இப்போ தேவகி பிறவாத எம்பெருமானை தன கர்பத்தில் வைத்தாளே-
மூன்று தடவை. பிரிச்னி சுடபா முதலில்-அதிதி-காச்யபர் வாமன மூர்த்தி -இப்போ தேவகி -வசுதேவர்
இருட்டுக்குள் விளக்கு போல -ஆயர் குலம் இருட்டு- இருட்டையும் போக்கினான் தம் பிறப்பால்
வேண்டி தேவர் இரங்கி பிறந்ததும்- தெய்வ தேவகி தனி சிறப்பு– பாவ சுத்தி இல்லை என்கிறாள் தனக்கு–

————————–

23. ஆழி மறை என்றேனோ வசுதேவரைப் போலே

ஆழியை மறைத்து கொள் என்கிறார்–அற்புதம் பாலகம்-ஆயுதம் ஆபரணங்கள் உடன் கண்டார்
லோக குழந்தை போல் இருக்க சொன்னார்– பட்டர் ராமன் பக்கம் பஷ பாதம்- தந்தை சொல் கேட்டது பிறந்த குழந்தை
அதே இரவில் – ஒருத்தி மகன் இருவருக்கும்- மகன் என்றால் தகப்பன் சொல் கேட்பவன் தானே –
வளர்ப்பது -வளர்த்த இதத் தாய் ராமாநுஜர்0 தெய்வ நங்கை யசோதை பெற்றாளே0 பால் குடித்த இடம் இங்கே தான்
தேவகிக்கு மகன் சொல்லலாமா -பட்டர்- ஜீவதோ வாக்ய -புத்திரன்- சக்ர ஆயுதம் மறைக்க சொன்னார் கம்சனால் தொல்லை என்பதால்-

————————–

24. ஆயனை வளர்த்தேனோ யசோதையாரைப் போலே

மூவரையும் சொன்னாள் இத்தால். . தாயினால் கடைசி என்கிறாள். . நந்தன் பெற்றான் வாசு தேவன் பெற்றிலன் . .
செம் விரலால் காட்டினான் . . நந்த-ஆனந்தன். . வாசுதேவன்-செல்வம் உடையவன். . இது இருந்தால் அது இருக்காது. .
நிதி எடுத்தால் போல் நந்தன் எடுத்தான் …. மிச்சம் எடுத்து சாப்பிட்டால். . அனைத்தையும் சிறை சாலையில் காட்டினான்.
தேவகிக்கும் பால் சுரக்க கண்ணனும் சாப்பிட்டான். . வைதிக காமம். . தெய்வ த்ருஷ்டியால் பார்க்கணும். .
ஒழித்து வளர்த்தது மிக ஆச்சர்யம். . பேர்த்து முலை கொடுத்தாள் அஞ்சாதே . . கொழு மோர் காய்ச்சி கொடுத்தாள். .
பராத் பரத்தை காக்க இது ! . . ஆனை முடி புலி நகம் ஆமை நகம் தாயத்து. . வடக்கே குபரன் . . தேவ தாந்த்ரம்
பசு மாட்டு வால் வீசி ரஷிக்க வைத்தாள்

—————————

25. அனுயாத்திரம் செய்தேனோ அணிலங்களைப் போலே

அணில்கள் . தொடர்ந்து போனவை. . சலமிலா அணில்கள். . கட்டட கலை தெரிய வில்லை.
வேகமாக வேலை பண்ண தெரிய வில்லை. சாந்து பூசின. . குளித்து தாம் புரண்டிட்டு ஓடி. .
கல் வைகிறவர் சிற்றாள் . . பூசுபவர் கொத்தனார். . ஓடி வரும் வேகத்தில் மணல் உதிர்ந்தது. .
அந்த அணில் பாணின கைங்கர்யம் -ஓடி -அனு யாத்ரை. . நூறு யோசனை தூரம் போக முடிய வில்லை

———————-

26. அவல் பொரியை ஈந்தேனோ குசேலரைப் போலே

இருவரும் சாந்தீபன் இடம் சிஷ்யர். . இருவரும் கைங்கர்யம். . நன்றாக இருக்க ஆசீர்வாதம் . .
சேவிக்கிற பாக்யதுக்கு வந்தார். . இரண்டு பிடி அவல். . மூடி கொண்டு. குசேல- கிழிந்த துணி . .
திருவடி வருடினான். . ருக்மிணியை விசிற சொன்னான். . உள்ள பரிசோதனை. . மறைத்தால் சுருக்கு பை இழுத்து. .
முஷ்டி சாப்பிட்டார். இரண்டாம் பிடி சாப்பிட்டால் நானும் அடிமை ஆவேன் கூடாது என்றால் ருக்மிணி தேவியார். .
பக்தி கேட்டால் செல்வம் கிட்டும். . நெல் குத்தினால் வேர்வை வருவது போல. .
வெண்ணெய் சாபிட்டது விட இது போக்கியம் கண்ணனுக்கு. .
சாம பேத தானம் தண்டம் செய்து தாயார் குழந்தைக்கு ஊட்டுவது போல அவன் ரஷிகிறான். .

—————

27. ஆயுதங்கள் ஈந்தேனோ அகஸ்தியரைப் போலே

சரபங்க நதி. . ஆஸ்ரமம். . அகஸ்தியர் ஆஸ்ரமம். . ரம்யமான இடம். . ஜோதிஸ் வடிவுடன் போக . .
சுதீக்ஷ்ணர் ஆஸ்ரமம். . மண்டலம் பல . . பாத்து வருஷம் இருந்தான். . அகஸ்தியர் பிராதா . .
மாமான் மகள் இது போல. . உறவை சொல்லி பெயர். . திரு ஆபரணங்களையும் ஆயதங்களையும் கொடுத்தார்

——————

28. அந்தரங்கம் புக்கேனோ சஞ்சயனைப் போலே

சஞ்சயன்-வேத வியாசர் அனுக்ரகதால் கீதை கேட்டார். . யுத்த பூமி நிகழ்வை கண் முன் கண்டார். .
அந்தரங்கமாக சொன்னதை கேட்டார். . நல்லது எடுத்து சொன்னார். . த்ருதராஷ்டனுக்கு வஞ்சனை தெரியாது
கிருஷ்ணனை தெரிந்து கொண்டேன். . கௌரவர் தூதனாக வர. .
இருவரும்-அர்ஜுனனும் கண்ணனும் – மனைவிகள் உடன் இருக்கும் போது-உள்ளே வந்தார். பொறாமை கிடையாது. .
பேச்சு சாமர்த்தியம். . நன்றாக சொல்வான். . அந்தரங்கத்தில் போய் பார்த்தவர். . இரண்டையும் சொல்கிறாள். .

———————-

29. கர்மத்தால் பெற்றேனோ ஜனகரைப் போலே

கர்ம யோகத்தால் ஜனகரும் -ஜான யோகத்தால் ஜடபரதர்-பிரகலாதன் -பக்தி-யோகத்தால் சாஷாத் கரிதார்கள். .
யாகச வர்கர். . எரிவது போல காட்ட-இருந்த இடத்தில அசையாமல் இருந்தார். ஆத்மா நசிக்காது. .சொத்து அவன் இது. .
ரஷிப்பான். . கீதையில் மனுஷ்யர் பெயர் குறைவு. விவஸ்வான்-இஷ்வாகு பரம்பரை சொன்னார். .
மாமனாரை கொண்டாட காத்து இருந்து சொன்னான். .

————————-

30. கடித்து அவனைக் கண்டேனோ திருமங்கையார் போலே

கடித்து -திரு மங்கை நான்கு பேர் உடன்…நீர் மேல் நடப்பான்-நிழலில் ஒதுங்குவான். தாள் ஊதுவான்/தோலா வழககன்.
பர காலன். . பரனுகே காலன் போல வந்து . . வாள் வழியால் மந்த்ரம் பெற்றார். .
மந்திர அரசு பெற்றார் அரச மரத்தின் அடியில். . நானும் சொன்னேன் நமரும் உரைமின் என்று உபதேசித்தார். .
பகல் கண்டேன் நாரணனை கண்டேன். .

——————–

31. குடை முதலானது ஆனேனோ அனந்தாழ்வான் போலே

ஆதி சேஷன் போல-சென்றால் குடையாம்-இருந்தால் சிங்கா சனமாம். . சர்வ தேச சர்வ கால கைங்கர்யம்
லக்ஷ்மணன்/பல ராமன்/ ராமானுஜர் போல. . குடை முதலானது. .
பட்டர். . குடம்-பாம்பு திரு அரங்கேசர் வெண் கொற்ற குடை இருக்கும். .
குடையும் ஆடும். ஆரியரும் தாளத்துடன் ஆடுவார். . முத்து குடை சுவர்ண கோடி பல. .

—————————-

32. கொண்டு திரிந்தேனோ திருவடியைப் போலே

முதுகில் ஆரோகணம் பண்ணி /தாச சக/வேதாத்மா /பெரிய திருவடி நாயனார்/ஆனந்தத்தால் சிறகு அடித்து கொண்டு இருக்கிறார். .
கழுத்து திரும்பி மேல் பக்கம் பார்த்து நியமனம் அடுத்து என்ன என்று கேட்பது போல. . ஏவி பண்ணி கொள்ள வேணும். .
யுத்தம் போது ராமன் லக்ஷ்மணனை தோள்களில் கொண்டார். .
ஒரு குரங்கின் மேல் கொண்டு காற்று நெருப்பு போல வந்தார்கள்-கம்பன்

————————

33. இளைப்பு விடாய் தீர்த்தேனோ நம்பாடுவான் போலே

திரு குறுங்குடி/கைசிக ஏகாதசி/பாணர் குலம்/திரு பாண் ஆழ்வார் போல/
சத்யம் பண்ணி விட்டு பாடி பின்பு வந்தார்/சோம சர்மா சாபத்தால். . பாசுர பலன் கொடுத்து-பலத்துக்கு பாட வில்லை. .
கைசிக பண் பலன் கேட்க/ இலைப்பு-பசி தாகம் பிறப்பு போல்வன தீர்த்தான் /
வராக பெருமான் அபிமானத்தால் நம் பாடுவான் என்ற பெயர்

——————–

34. இடை கழியில் கண்டேனோ முதலாழ்வார்களைப் போலே

ஒரு இரவில் நடந்தது ஒரு இடை . ஒருவர் படுக்கலாம். . நெரிசல் /
விளக்கு ஏற்ற/இடர் நீங்க/ஜான தமிழ்/திரு கண்டேன் /பகல் கண்டேன் நாரணனை கண்டேன். .
பக்தி இல்லை தனக்கு என்கிறாள். புலவர் நெருக்கு உகந்த பெருமான். . கண் வளரும். .
கரும்பு போல . . மூன்று சகரம். . கரும்பு ஆலை. . சக்கை கண்ணன். . கரும்பு ரசம் போல மூன்று திரு அந்தாதிகள். .

——————-

35. இரு மன்னர் பெற்றேனோ வால்மீகியைப் போலே

லவன் குசன் இரு மன்னர்கள்/தர்ப்பம் கீழ் பாகம் இலவம் பெயர்/ மேல் பாகம் குசம் . .
ரஷை இட்டார் இத்தால் /முதலில் பரதன் பார்க்க/32 நாள்களில் மிதிலை செல்வி உலகு உய்ய . தன சரிதை கேட்டான். .

———————-

36. இருமாலை ஈந்தேனோ தொண்டரடிப் பொடியார் போலே

இரு இரண்டு/பெருமை . . புஷ்ப மாலையும் திரு மாலையும் -இளைய புண் கவிதை என்று இவரே அருளுகிறார் –
ஆண்டாளும் பெரிய ஆழ்வாரும் இவரும் பூ மாலையும் பா மாலையும். -திரு மாலை அறியாதவர் திரு மாலை அறியார்
அர்ச்சையில் இவர் எழுப்புகிறார் -துளசி கொண்டே கைங்கர்யம். -தோஷம் வராத கைங்கர்யம்-மாலா காரர் போல்
தர்ம வர்மா திரு சுற்று-திரு மங்கை மதில் ரஷை அல்ல -பட்டர்-வீர சுந்தர பிரம ராயர் -கேட்க வில்லை

——————-

37. அவன் உரைக்கப் பெற்றேனோ திருக்கச்சியார் போலே

திரு கச்சி நம்பி-வைசிய குலத்தில் திரு அவதாரம். . திரு ஆல வட்டம் /தேவ பெருமாளுக்கு தேவை. .
அரங்கனுக்கு இரண்டு பக்கமும் காவேரி/ குளிர் அருவி வேங்கடம்/கச்சிக்கு வாய்த்தான் மண்டபம் –
உத்சவர் நித்ய படி எழுந்து இருப்பார் இங்கே /புஷ்ப/த்யாக போக மண்டபம். . அந்தரங்கர்கள் மூவரும்
பிராமணர் அல்லர் /குலம் முக்கியம் இல்லை/ஸ்ரீ வைகுண்டத்துக்கு சொத்து . . விதை இங்கு பலம் அங்கே. .
மண்ணை எடுத்து தலையில் ஒத்துக்க–பேசுவதால் /முக்தி எப்படி கேட்டு சொல்லும் /ஸ்ரீ பாத தூளியால் பதில்/
தனக்கும் –சரம கைங்கர்யத்துக்கு . . தேவரீர் எப்போ எழுந்து அருள போகிறீர்/நம்மை பற்றி இருக்கிறீர் தெரியாது என்ற பதில். .
பெரிய நம்பி மாட்டுகளை ஒட்டி -வேஷம் கண்டு . ஆளவந்தார் சிஷ்யர் இருவரும். . திரு முடி சம்பந்தத்தால் மோஷம். .
வீசினீர் பேசினோம். . நமட்டு சிரிப்புடன் /ஆறு வார்த்தை . . பாகவத வைபவம் . . அர்ச்சா சமாதி குலைத்து மூவர் உடன் –
திரு கச்சி நம்பி திரு விளக்கு பிச்சன் தொண்டைமான் சக்கரவர்த்தி -பிராமணர்கள் இல்லை பேசினார்கள். .
அஹமேவ பரம் தத்வம்–தானே பரன்–ஆதி ராஜ்ஜியம் . . உதய கிரி மேல் சூர்யன் உதிப்பது போல-
திரு அபிஷேகம் அவன் மேல் – தரிசனம் பேத ஏவச -உபாயம் பிரபத்தி-அந்திம ஸ்மிர்த்தி வர்ஜனம்-
சரீரத்திலே முக்தி-மரணமானால் வைகுந்தம் தரும் பெருமான்-பூர்ணா சாராரை சரணம் புகணும்

———————

38. அவன் மேனி ஆனேனோ திருப்பாணார் போலே

திருவடி தொடக்கம் அனுபவித்தார் . . நம் பாடுவான் போல பாணர் குலத்தில் அவதாரம். .
கண்ணனையே கண்டு உரைத்த காதல் பாசுரம்/முனி வாகனத்வம் இவருக்கு மட்டும் /அவன் மேனியுடன் கலந்தார் /
திரு பிரம்பு உண்டு முன்பு /கணை வாங்கி சேவை /விஷமி -கம்பியில் தடுப்பு /இக் கரை லீலா விபூதி/உள்ளே நித்ய விபூதி /
கொண்டல் வண்ணனை . . காணா என்று முடித்தார் –

——————-

39. அனுப்பி வையும் என்றேனோ வசிஷ்டரைப் போலே

அஹம் வேத்மி- முன்பு பார்த்தோம் . . வசிச்டோபி . . அவர் கூட என்றார்
அவர் கண் சாடை கண்டதும் தாம்பாளத்தில் வைத்து கடுத்தார் தசரதன்
எல்லாம் சீதா பிராட்டி திரு கல்யாணத்துக்கு

——————-

40. அடி வாங்கினேனோ கொங்கிற்பிராட்டியைப் போலே

அடி-திருவடி. . ராம பாதிகை போல ராமானுஜர் பாதுகை–சுமதி என்ற பெயர் இந்த பெண்ணுக்கு –
உஞ்ச விருத்தி வரும் பொழுது – ஏழு வீட்டில் பெற்று காவேரி ஜலத்தில் அலசி உப்பு காரம் போக்கி –
பின்பு கிடம்பி ஆச்சான் கைங்கர்யம் -மடப் பள்ளி மணம் இருக்கும் தேசிகன் தம் ஸ்ரீ சுக்தியில் -அந்தரங்க கிங்கரர் –
தயிர் உண்ட பொன் வயிறு -உலகம் உண்ட பெரும் வாயனுக்கு -அலங்கார தளிகை எப்போது தான் –
சுமதி மச்சில் வீட்டில் இருந்து பார்த்து சுவாமி இடம் நேராக மறித்து போய் கேட்டாள்-
வாழ்க்கைக்கு நல்லது சொல்வதாக நினைத்து சேவிகிறார்கள்-த்வயம் உபதேசம்-கொங்கு பிராட்டி நாமம்-
சொல்லிண்டு போகும் பொது மறந்து மீண்டும் கேட்டாள் -சுலபர் சுவாமி-மறக்காமல் இருக்க ஸ்ரீ பாதுகையும் தந்தார்-
திரு ஆராதன தெய்வம் அதை கொண்டாள்-வடுக நம்பி பெருமாள் பொட்டியும் பாதுகை பொட்டியும் சேர்த்து வைக்க-
மேல் வைத்து இருக்கணும்- நிஷ்டை -கூரத் ஆழ்வான்-வெள்ளை சாதத்துடன் ராமானுஜர் வர -சம்பந்தம் உண்டு
கருப்பு பார்த்து சிஷ்யர்கள் வர -திருவடி நிலை -சுவாமி திருவடி பார்த்து இதை பெற்றேன் என்றாள்-
வெள்ளை சாத்தி இருந்ததால் அடையாளம் தெரிய வில்லை-

—————-

41. மண் பூவை இட்டேனோ குரவ நம்பியைப் போலே

குருவ நம்பி /குறும்பு அறுத்த நம்பி /குயவன் -மண் புஷ்பம் சமர்பித்தான் /தொண்டை மன்னன் சமர்ப்பித்த ஸ்வர்ணம் கீழே /
இந்த மண் புஷ்பம் தலை மேல் /வெளி இட்டால் மோஷம் வேணும்/ அகங்காரம் கூடாது என்று பேசி வைத்து இருந்தான் /
புஷ்ப த்யாக போக -பணி பூ கையுமான அந்தரங்கரை /முடி மன்னவன் /ஆல வட்டமான கை திரு கச்சி நம்பி –
வைதிகோதமர்/வீணையும் கையும் – மகா முனி /முக் குறும்பு-தனம் படிப்பு குலம்/வஞ்ச முக் குறும்பாம் –

—————-

42. மூலம் என்று அழைத்தேனோ கஜராஜனைப் போலே

ஆதி மூலமே/ஆனையின் துயரம் தீர /திரி கூட மலை கீழ் பொற்றாமரை குளம்–
கூகு கந்தர்வன் -முதலை /நிலம் ஜலம்/கைமா -யானை/ஆயிரம் காலம் யுத்தம் /காரணமே கிடையாதவன் ஆதி மூலம் /
கூப்பிட உடன் போனது அகில காரண அத் புத்த காரண நிஷ் காரணம் /கஜம் -க அங்கெ ஜம் இங்கே /
வேகத்துக்கு வணக்கம் -பட்டார் /வாரணம் காரணம் நாரணம் /நாராயணா ஒ மணி வண்ணா நாகணையாய்/
வெள்கி நிரப்ப /மூல பேர் இட்டளித்த – கேட்டதும் -நீல மேகத்துடன் வந்தான் /
நின்று தன கழல் ஏத்த /சரீரம் ரஷிக்க இல்லை -புஷ்பத்தை சமர்ப்பிக்க /
தானே வந்து தன் திருவடியில் சேர்த்து கொண்டான் /ஆதரம்-

————–

43. பூசக் கொடுத்தேனோ கூனியைப் போலே

மாலகாரர் முதலில் அடுத்து /கூனி/சுகந்த சந்தானம்-அழகிய முகம் கொண்டவளே என்று கேட்டதும் தன்னையே கொடுத்தாள் /
பூசும் சாந்தும் . . பாசுரமே புஷ்பம் போல /மடி தடவாத சோறு-விதுரர் போல/பிரத் உபகாரம் எதிர் பார்க்காத /
சுருள் நாறாத பூ / சுண்ணாம்பு கலவாத சந்தனம்-அகங்காரம் இல்லாத கைங்கர்யம் /நைக வக்ரா -ஒரு கூன் இல்லை பல கூன்

———————

44. பூவைக் கொடுத்தேனோ மாலாகாரரைப் போலே

திகைப்பு பெரியவர் வந்ததும் /வண்ணான் இடம் முதலில் வஸ்த்ரம் -கேட்டு தராமல் அபசாரம் பட்டான். .
ராமானுஜர் பெருமாள் திரு முகத்தில் புன் சிரிப்பு கண்டதும் – பாட்டனாரை ஷமிக்கணும் /கார் ஏர் கருணை இராமனுசன்-

——————-

45. வைத்து இடத்து இருந்தேனோ பரதனைப் போலே

ராமன் வைத்த இடத்தில் -அசித் பதார்த்தம் போல/கேள்வி கேட்க்காமல்/கட்டிலே வைத்தாலும் காட்டிலே வைத்தாலும் –
ராஜா போலவும் சேவகன் போலவும்/தர்ம உபதேசம் லக்ஷ்மணன்-சீதை பிராட்டி உடன்/வன வாசம் இருக்கும் என்று ஜாதகம்
மூட்டை தயார் ஒரு வயசிலே தெரியும். . கச்ச ராம மா சகா –முன் போகிறேன்-நீ பின் வரணுமா முடிவு பண்ணிக்கோ
பகு வசனம் ஆசீர்வாதம் கேட்க்கும் பொது மூன்று பெயர் இருக்கணும் பாம்பு செவி-
சீதை இடம் பரதனை தம்பி போலவும் சத்ருக்னனை பிள்ளை போலவும் என்று சொல்லி என் பெயரை சொல்ல வில்லை -லக்ஷ்மணன்
பாரதந்த்ரத்தில் இருந்தவன் பரதன்–தம்பிக்கு லக்ஷணம் சொல்லும் போது பரதனை சொன்னான்-
நந்தி கிராமத்திலே இருந்தான். . இள அரசு பட்டமும் வேண்டாம் என்றான் லக்ஷ்மணன்
பரதன் சரி என்று ஒத்து கொண்டு பட்டம் பெற்றான்

———————-

46. வழி அடிமை செய்தேனோ லக்ஷ்மணனைப் போலே

சுற்றம் எல்லாம் பின் தொடர தொல் கானம் அடைந்தவனே . . கூட்டமே சென்று செய்யும் அனைத்து கைங்கர்யம்/
பிராப்யதுக்கு இளைய பெருமாள்/ஜடாயு/ பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர்/ சிந்தயந்தி . .
அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி/சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தை கைங்கர்யம்/
பரண சாலை கட்டும் பொழுதும் தனி அறை கட்டி தகப்பன் போன்று இருந்தார் /நினைத்ததை செய்தான் /தண்ணீர் பந்தல் போல. .

——————–

47. அக்கரைக்கே விட்டேனோ குஹப்பெருமாளைப் போலே

உயர்ந்தது தேன் தேன் தாழ்ந்தது மீன். . ஏழை எதலன் . . திரு மங்கை ஆழ்வார். .
குகன் பிரிய மனம் இல்லை தேன் உள தினை மாவு உளது . . நாய் அடிமையோம் உளோம். .
பிரிவு உளது எனில் அன்றோ சுகம் உளது . . பரிசில் கட்டும் கைங்கர்யம் . . பத்தி உடை குகன் கடக்க . .
சுமந்த்ரன் இக் கரையில் காத்து இருக்கிறார். . ஆசையாக ராமன் கூப்பிடுவார் என்று . .
இக் கரை -சம்சாரம். அக் கரை மோஷம் பகவான் செலுத்த இருக்க . பகவானையே அக் கரைக்கு கொண்டு போனவன் . .
வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி . . பெறாது உழல்கிறேன் . . சோதித்து ஏக குலம் ஆன பெருமை. .

—————-

48. அரக்கனுடன் பொருதேனோ பெரிய உடையாரைப் போலே

பெரிய உடையார் ஜடாயு /கச்சா லோகம் அனுப்பி வைத்தார். . சந்திர காசம் வாளால்-சிவன் கொடுத்தது சிறகு அறுக்க பட்டார் . .
தாகேத்-ஏகாந்தமான இடம். . ஜடாயு தீர்த்தம் இருக்கு . . பெரிய தகப்பனார் சிறகு வின் கீழ் வசிக்க ஆசை பட்டார். .
ஆயுஷ்மான் என்று பல்லாண்டு பாடினார் . . தேவாதிக செயல் குட்டு வெளி பட்டது -ஆழ்வான். .
நால்வரில் முற் பட்டவன். . தர்ம புத்திரன் -விதுரன். . மூவரில் முற்பட்டவர் மரநேர் நம்பிக்கு . .

——————-

49. இக்கரைக்கே சென்றேனோ விபீஷணனைப் போலே

ராவண கால சோதிகா. . நால்வருடன் புறப்பட்டான். . ஆஜகாம முகூர்த்தம். நிவேதா. . சர்வ லோகைய சரணம். .
இக் கரைக்கு வந்தேனோ இல்லை/அக் கரைக்கு சென்றேனோ இல்லை/ ஆபாச சம்பந்தம் விட்டான்-சென்றான்.
ராமன் இருக்கிற இடம் -இக் கரை. . தள்ளி இருப்பது. . அக் கரை சம்சாரம்/வைகுண்டம் -இக் கரை. .
நெருக்கமான இடம் அவர் திரு உள்ளத்தில் . . திரு கோளூர் கிளம்பற இடம் ஆனது எனக்கு என்கிறாள்

——————

50. இனியது என்று வைத்தேனோ சபரியைப் போலே

ஹம்பி பக்கம் . . கிஷ்கிந்தை . . பம்பா நதி கரை. . மதங்கர் . . வேடுவச்சி . . கண் பார்வை பட்டு மோஷம்.
நாவுக்கு இனிமையான பழம் எடுத்து வைத்தால். . வாங்கி சாப்பிடுகிறார். . ஆச்சர்யர் முகேனே கொடுத்தால் . .
சபரிக்கு ஆச்சார்யர் நியமனம் படி வைகுந்தம். . தானே வைகுந்தம் தரும். . கொடுத்து தான் ஆகணும். . சமயக் போஜனம்

——————

51. இங்கும் உண்டு என்றேனோ ப்ரஹ்லாதனைப் போலே

இந்தளத்தில்-குமிட்டியில் தாமரை பூத்தால் போல பிரகலாதன் . . எங்கும் உளன். . யார் தூண்டுகிறார் ?
உன்னை கேள்வி கேட்க்க தூண்டுபவன் சாஸ்தா நாராயணன் ஒருவனே . . இந்த தூணில் உளனோ ?
எங்கும் உளன் என்ற மகனை காய்ந்து . . ஓர் ஆயிரம் நாமம் சமம். . பிளந்திட்ட கைகள் சப்பாணி . .
இங்கு உண்டு இல்லை என்றாலும் மோஷம்

——————

52. இங்கு இல்லை என்றேனோ ததிபாண்டனைப் போலே

இங்கு இல்லை என்றாலும் மோஷம் ததி பாண்டம். மோர் பானை வைத்து இருப்பவர் . . யசோதை கேட்க இல்லை என்றார். .
தட்டி திறந்து விட சொல்ல கூலியாக முக்தி கேட்டான். . தயிர் பானைக்கும் கேட்டு பெற்றான். .
இன்னும் மூலையில் அங்கு போய் பார்த்தல் இருக்கும். .

——————–

53. காட்டுக்குப் போனேனோ பெருமாளைப் போலே

பித்ரு வாக்ய பரிபாலனம். என்னையும் என் வார்த்தையும் மெய்யாக கொண்டு. . சிற்றவை சொல் கேட்டு . .
ஸ்ரீ ராமன் தாலேலோ. இது மன்னவன் பணி நும் பணி மறுப்பனோ. . கூற்றுத்தாய். .

——————–

54. கண்டு வந்தேன் என்றேனோ திருவடியைப் போலே

கண்டேன் சீதையை . . அனைத்து குரங்குகளும் சொன்னன . . ஆனந்தத்தால் –மது வனம். ததி முகன். . துவம்சம். .
உயிர் போல சுக்ரீவனுக்கு வாலை தூக்கி அடிக்க. . சீதை கிடைத்தாள் என்றான் சுக்ரீவன். எங்கள் ராமன் முதுகு பிழைத்தது . .
திருஷ்டா சீதா மயா. . பரிவு . . ஆரம்பித்தார் கண்டேன். . காண்கை முக்கியம் . . இது அவன் கை மோதிரமே

————————-

55. இரு கையும் விட்டேனோ த்ரௌபதியைப் போலே

இரண்டு கையாலும் தூக்கி சரணம். புடவை சுரந்தது திரு நாமம் இறே . . நானும் நீயும் பாதி இல்லை. .
அவனே என்று இருக்கணும். . கடன் கொடுத்தவனுக்கு வட்டியும் முதலும் கொடுக்காதவன் போல வருந்தினான். .
கோவிந்தா என்றது . உத்தமன் வாக்கியம்

————————-

56. இங்கு பால் பொங்கும் என்றேனோ வடுக நம்பியைப் போலே

வடுக நம்பி ஆச்சார்யர் நிஷ்டை. சத்ருக்னன் மதுர கவி போல. .
அதரதுக்கு பொருந்தும் பால் என்று . . அடியார் அடியே கூடும் இது அல்லால் . .

—————-

57. இரு மிடறு பிடித்தேனோ செல்வப் பிள்ளையைப் போலே

செல்வ பிள்ளை எதிராஜ சம்பத் குமாரர். . ராம பிரியர் . . செல்ல பிள்ளை இங்கே போதராய் . .
மிடறு -கழுத்து. . தழுவி கொண்டு . . அணைத்து கொண்டார் . . கழுத்தை சிநேகத்தோடு பற்றினார். .
நவ ரத்னம் அதனால் தான் பிறந்தது . . நவ க்ரந்தம். .
பகவான் பண்ணின பாகவத கைங்கர்யம் தாம் பண்ண வில்லை என்கிறாள்

—————-

58. நில் என்று பெற்றேனோ இடையாற்றூர் நம்பியைப் போலே

புறப்பாடு உத்சவம் விடாமல் சேவிப்பார் . . அவர் இருக்கும் இடத்துக்கு போய் சேவிக்கணும்.
வீதியார வருவானை. . பங்குனி சித்திரை வைகாசி மாதங்களில் நடக்கும் . .
கருவிலே திரு இலாதவர் கதவை மூடி கொண்டு எங்கோ செல்வார்கள். . சின்ன கைங்கர்யதுக்கும் மயங்குவான். .
ஒரு சமயம் இவர் நோவு சாத்தி கொண்டார். . ஆறாம் திரு நாள் காலையில் தூணை பிடித்து கொண்டு நிற்கிறார். .
இவர் நிற்கும் இடத்தில நம் பெருமாள் நிற்க-இதுவே கடைசியோ என்று சொல்ல சேவித்து கொண்டு இரும். .
ஸ்வ தேகத்தை விட்டு மோஷம் அடைந்தார். . நில்-என்று வார்த்தை பெற்றவர். .

——————

59. நெடுந்தூரம் போனேனோ நாத முனியைப் போலே

யோக பிரபாவம் உடையவர் நாத முனிகள். . நடுவில் நாத யாமுன முனிகள் குரு பரம்பரை. . அசமத் ஆச்சார்யர் வரை. .
கூரத் ஆள்வான் அபிப்ராயம் படி ராமானுஜர் . . சத்யா பாமா -சுருங்கி பாமா -ரெங்க நாத முனி -நாத முனி. .
பெற்று கொடுத்த தொட்டில் காட்டு மன்னார் கோவில். . நாலாயிரம் பெற்று கொடுத்தவர்….
ஈஸ்வர முனி திரு குமரர் . . அவர் திரு குமரர் ஆளவந்தார் . .
யோஹம்-த்யான மார்க்கம் . . உய்ய கொண்டார் பிணம் கிடக்க மணம் புணர்வார் உண்டோ. .
சம்சாரிகள் தவிக்கும் போது யோக மார்கதால் தான் மட்டும் கல்யாணம் பண்ணிகவா ? நாம் தான் பிணம்.
குருகை காவலப்பன் கங்கை கொண்ட சோழ புரம். . வீர நாராயண பெருமாள் . . பிருந்தாவனம் வரை யோக மார்க்கத்தால் வந்தார். .
வில் பிடித்து வந்தார்கள் பெண் உடனும் வானரத்துடனும். . யோகத்தில் அனுபவித்து கொண்டு இருந்தார் ராமனை. .
போக்கு காட்டி போக்கி காட்டி அழைத்து போக . . தேடி கொண்டு போய் ஸ்ரீ வைகுண்டம் புக்கார். .
காள மேகம் . . ஆள் இட்டு அழைத்து போக வில்லை. நெடும் தூரம் . . அர்ச்சிராதி மார்க்கம் போனவர். .

——————-

60. அவன் போனான் என்றேனோ மாருதி யாண்டான் போலே

மாருதி சிறி ஆண்டான்-ராமானுஜர் சம காலம். குலோத்துங்க சோழன்-கிரிமி கண்ட சோழன். . பிள்ளை பரம பாகவதன்–
பேர் இட்டு சொல்ல படாதவன் அவன். . ராமாயணம் திரு வாய் மொழி இருக்கும் வரை வைஷ்ணவத்தை அழிக்க முடியாது. .
அவன் போனான்- என்றது அந்த கிரிமி கண்ட சோழன்– திரும்பி வரலாம் என்று ராமானுஜர் இடம் மேல் கோட்டை போய் சொன்னான் . .
ஆழ்வானும் கண்கள் வேணும். . வும்மையும் ஆச்சர்யரையும் தவிர வர யாரையும் பார்க்க கூடாது . .
திரு மால் இரும் சோலை பெருமாள் இடம் ஸ்ரீ ரெங்கம் ஆபத்து நீங்கி எம்பெருமானார் திரு வடி நிழலில் இருக்க கேட்டு பெற்றார் ஆழ்வானும். .
இப்போதே அனுக்ரஹிக்கிறோம் என்று சொல்ல நடந்த விஷயம். . மாறு ஓன்று இல்லா மாருதி ஆண்டான் . .

————————

61. அவன் வேண்டாம் என்றேனோ ஆழ்வானைப் போலே

அவன்-திரு அரங்கத்து எம்பெருமானையும் கண்ணை பிடுங்க வந்தவனையும் . . துரோணம் அஸ்தி. .
அபாகவதன் நாஸ்திகன் தொட கூடாது என்று தானே பிடிங்கி கொண்டார். .
ராமானுஜர் மேல் கோட்டையில் இருக்க அவர் சம்பந்திகளை கோவிலில் விட கூடாது. .
ஆழ்வான் வர இவர் சம்பந்தி தான் ஆத்ம குணம் உள்ளவர் சேவிக்க விடலாம். .
ஏன் ஆத்ம குணத்துக்கு சேவிக்க வேண்டாம் ஆச்சார்யர் சம்பந்தத்தால் தான் எது.
சேவை வேண்டாம் என்றார் சாமான்ய வைராக்கியம் இல்லை இது. . ஆச்சார்யர் நிஷ்டை. .
இரு கரையர் என்பார் வடுக நம்பி ஆழ்வானையும் ஆண்டானையும் பார்த்து . .
ராமானுஜரும் அரங்கன் வேண்டாம் என்று ஆளவந்தார் திரு நாட்டுக்கு எழுந்து அருளும் போது சொன்னார்

———————

62. அத்வைதம் வென்றேனோ எம்பெருமானாரைப் போலே

உம்மை போல என்று சொல்லாமல் . . எமக்கு பெருமான் என்று எம்பெருமானார் என்று சொல்கிறாள். .
மாதவனுக்கு கேசவனுக்கு இது பிடிக்கும் என்று தம்மையே சொல்வது போல. . பேதம் சித்தாந்தம் இல்லை. .
கானல் நீர் ஜகத். . சைவமும் பிரமமும் ஓன்று என்று வேதாந்தம் சொல்கிறது என்பர் அத்வைதிகள். .
தன் நெஞ்சில் தோத்தினது சொல்லி இது சுத்த உபதேசம் என்பர். . பாஷ்யம் மங்கள ஸ்லோகத்தில் –
நன்றாக பூர்வாச்சரயர்களால் –வியாசர்-சூத்ரம் /போதாயனர் -விருத்தி குறிப்பு உரை /விளக்க உரை பாஷ்யம் /மூன்றும் . .
சங்கர பாஷ்யம் இது சித்தாந்தம் இதை வேதாந்தில் எப்படி இருக்கு காட்டுகிறேன் என்று ஆரம்பித்தார். .
நீயந்தே –நான் இழுத்து கொண்டு வருகிறேன். . இதில் இருந்து வேறு பாடு தெரிந்து கொள்ளலாம். .
தங்கள் மதம் சாய் உற . . சங்கர பாஸ்கர யாதவர். . பிராபகர தங்கள்-உம மதம் சேர்த்து கண்டித்தார். . காஞ்சி ஸ்வாமிகள் . .
சங்கராதி கர்வக அடகினவர். . யாதவ பிரகாசரை தூக்கி அடித்தவர். . யது குலத்தை பிரகாசிக்க பண்ணினார் பார்த்த சாரதி பெருமாள் . .
தேசிக ஸ்லோகம் ச்லேடை. . அப்ருதக் சித்த விசேஷணம் பிரகாரமும் சரீர சம்பந்தம். .
விட்டு பிரியாமல் சார்ந்து இருக்கும். . . அது போல சித்தும் அசித்தும் . . பிரமத்தை சார்ந்தே விட்டு பிரியாமல் இருக்கும். .
குணம் வேற குணி வர. . ஓன்று இல்லை. கோபம் பட்டு கொண்டே இருந்தாலும் நானும் கோபமும் ஓன்று இல்லை அது போல. .
பரம் திறம் அன்றி மற்று இல்லை -ஆழ்வார் . . சரீரம் பாவனையும் உண்டு. .
சரீரம் எனபது ஆத்மாவுக்கு எந்த த்ரவ்யம்-அவனால் தாங்க பட்டு நியமிக்க பட்டு அதற்கே சேஷமாக இருக்கும். .
அந்த ஆத்மாவும் பகவானுக்கு த்ரவ்யம் போல . . சரீரம் பிரகாரமாக இருக்கும். பிரகாரம் சரீரமாக இருக்க வேண்டியது இல்லை. .
யாதவ பிரகசரையும் யக்ஜா மூர்த்தி இருவரையும் வென்றார். . ஏக தண்டம் இவர். . கிரந்த சன்யாசம் . . பதினாறு நாள் விவாதம் . .
இரவில் தேவ பெருமான் உதவ வந்தார் சம்ப்ராயததை ரஷிக்க . குறிப்பு எடுத்து கொடுத்தார். . பார்த்ததும் பயந்து தெண்டம் சமர்பித்தார். .
சப்த வித அனுபபதி விளக்கி . . அவித்யை பொய்/இருட்டு சூரியனை மறைக்குமா ?. நீ அவித்யை யால் மூட பட்டு இருகிறாய். .
ஏக தண்டம் உடைத்து அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் என்ற திரு நாமம் கொடுத்தார் . .
தன் திரு ஆராதன -அந்தரங்க -கைங்கர்யம் கொடுத்தார்

—————–

63. அருளாழி கண்டேனோ நல்லானைப் போலே

நல்லான் சக்கரவர்த்தி. . பிணம் ஓன்று ஆற்றில் இருக்க அதன் தோள்களில் திரு இலச்சினை பார்த்து -சம்ஸ்காரம் பண்ணினார். .
பொல்லான் என்று ஒதுக்க . . நமக்கு நல்லான் என்று அருளினார் எம்பெருமானார். . ஜன்ம நிரூபணம் பாகவத அபசாரம். .
அருள் ஆழம் -கண்டார். . ஆழ்ந்த நிலை -எச் சாதியில் பிறந்தாலும் மோஷம் தரும் அருள். . அந்த ஆழத்தை கண்டவர் நல்லான்

———————

64. அனந்தபுரம் புக்கேனோ ஆளவந்தாரைப் போலே

10-2-அரையர் தாளத்துடன்-கெடும் இடர் ஆயின எல்லாம் பதிகம் . . அனந்த புர நகர் புகுதும் . .
கடை தலை சீயக்க பெற்றால் கடு வினை களையலாமே . . ஆழ்வார் நம்மை விதிக்கிறார் என்று பிரயாணம். .
நமக்கு இட பட்ட பணி. . நாறு நறும் -ஆண்டாள் பாசுரம் கேட்டு அக்கார அடிசில் சமர்ப்பித்தது போல. .
விளாஞ்சோலை பிள்ளை நிறைய கைங்கர்யம் பண்ணி இருக்கிறார் அனந்த புரத்துக்கு
குருகை காவல் அப்பனை சேவிக்க போகும் பொழுது. . சொட்டை குலத்தில் உதித்தார் யாரேனும் வந்தார் உண்டோ ?. .
நாச்சியார் அணைக்கும் போதும் என்னையே அனுபவித்து கொண்டு இருக்கும் பொழுது இப்போ முதுகை அழுத்தி கொண்டு
எட்டி எட்டி பார்த்தான். . வைபவம்–நாதமுனியால். . தேதி குறித்து கொடுத்தார். . பெரியோரின் கருது அறிந்து வாழ்வதே சிறந்தது

—————-

65. ஆரியனைப் பிரிந்தேனோ தெய்வாரியாண்டான் போலே

தெய்வ வாரி ஆண்டான் மட கைங்கர்யம்–நோவு சாத்தி கொள்ள/ தாய் மாட்டை பிரிந்த கன்று குட்டி போல. .
இரு -பரதன் கேட்டான். . லக்ஷ்மணன் போல வந்தீரே–சேவிக்கும் பொழுது . . ஸ்வதந்த்ரன் ஆக்கினால் தான் –
எழுத்து இரு என்று சொலும் வரை சேவிக்க- அடியேன் திரு அனந்த புரம் எதிரில் இருக்கும் போது. . ஆரியன்-ஆளவந்தார். .

————————–

66. அந்தாதி சொன்னேனோ அமுதனாரைப் போலே

பெரிய கோவில் நம்பி-அமுதனார் . . மூங்கில் குடி. . ப்ரோகிதர் கைங்கர்யமும் இருந்தது . .
சாவி வாங்க -திரு தாயார் ஏகாகம் கைங்கர்யம்-பிரேதம் போல . . ஆண்டு முழுவதுக்கும் போதும் படி சம்பாவனை பண்ணனும். .
அப்போது சிந்தனை செய்து–கண் பார்வை ஆழ்வான் இடம் வர. . காதில் சொல்லி அனுப்பினார். .
திருப்தோசீ–சாவி பெற்றார். . நாச்சியார் எம் பரிகிரங்களை தொட கூடாது -சீதை கை விட மாட்டாள். .
பெரிய பிராட்டியார் மடியில் ஒதுங்கணும். . ஆழ்வானை காட்டி கொடுத்தார் . .
புகழ் பாடி -கிழித்து போட்டார். . ஆழ்வார்/ஆச்சார்யர்கள் வைபவம் சொலி அவர் திரு வடி சம்பந்தம் ராமானுஜர்–
தூக்கி போட முடியாத பிரபந்தம்…. சாத்விக அபிமானம். பிரபன்ன சாவித்திரி/காயத்ரி . . மூன்று சாத்துமுறை பாசுரங்கள்.
காட்டு அழகிய சிங்கர் சன்னதி. பிர பன்னனுக்கு . இன்றியமையாதது . .
நம் பெருமாளுக்கும் திரு வேங்கடதானுக்கும் இதை கேட்க ஆசை. . சப்த ஆவரண கோஷ்டி-இதை வீதி ஆற சேவிப்பார்கள். .
ஒலி ஒன்றும் இல்லை வாத்தியம் கிடையாது. . சந்தியில் நின்று வாத்தியம்– அப்போ சேவை கிடையாது. .
அனந்தாழ்வான் வரம் கேட்டு 21 நாள்கள் அத்யயன உத்சவம். . சுவாமி சந்நிதி ஏற்படுத்தி. .
தனித்து ஒரு நாள் 23 . . இயற்பா உடன் சேர்ந்து சாதிக்காமல் தனித்து -22 தண்ணீர் அமுது உத்சவம். .

—————-

67. அநுகூலம் சொன்னேனோ மால்யவானைப் போலே

மால்யவான் அபசாரம் படாதே –காலில் விழ வேண்டாம் கையை பிடி என்று தாயார். முன்பே சொன்னாள்.
நண்பன் இடித்து உரிக்கணும். . கொடியவனையும் திருத்தணும். . அநாதி கால உறவு பெருமாள் நமக்கு என்ற எண்ணம் வேணும். .
இதர தெய்வம் போல என்ன பண்ணுமோ என்ற பயம் . . தாய் போல. . நீளமான கயிறு கொடுப்பான். .
திருத்தும் பொழுது அவமானம் என்ற நினைவு கூடாது-

———————-

68. கள்வன் இவன் என்றேனோ லோக குருவைப் போலே

லோக குரு-சுக்ராச்சர்யாராய் சொல்கிறாள் . . ஆத்ம அபகாரம்-பெரிய கள்ள தனம். . குறள் மாணியாய். .
கொள்வன் நான் முதலில் . கொண்டாடாமல் . பழக்கம் இல்லை. . மாவலி-அடுத்து–சுருக்கி சொன்னான்.
மூவடி–அடுத்த சொல். . கமண்டல தண்ணீர் விடும் போது இவன் கள்வன் என்றார். .
பூச்சி வடிவம்– சுவாமி வரம் கொடுத்தாலும் சுக்கிரன் கண்ணை துரும்பால் கிளறிய சக்கர கையன் அச்சோ அச்சோ. .
ஆச்சார்யர் வாக்கியம் மீறினது அவனுக்கு குற்றம். . லோக குரு-நம் ஆழ்வார்-கள்வா -என்று வெள்ளேறன் -சிவன் -கூப்பிடுகிறார். .
தாத்தா பேரன் இடம் பிள்ளை பேரு கேட்ப்பாரா ?

———————

69. கடலோசை என்றேனோ பெரிய நம்பியைப் போலே

மாறேநேர் நம்பி-தேவருக்கு பிரோடசம் நாய் கொள்ள கூடாது. . ராமன்/தர்ம புத்திரன் விட நான் உயர்ந்தவன் இல்லை. .
ஜடாயு/விதுரன் விட தாழ்ந்தவர் இவர் இல்லை. . கண் சோர . . நெடுமாற்கு அடிமை பயிலும் சுடர்ஒளி-கடல் ஓசையோ என்றார். .
திரு இலச்சினை பெற்றவர். . இருவருக்கும் பசி. . சேற்றை சாப்பிட மண் சுவருக்கு மண் இட்டேன். . என்றார். . நிஷ்டை

——————–

70. சுற்றி கடந்தேனோ திரு மாலை ஆண்டானை போல

——————–

71. சூளுறவு கொண்டேனோ கோட்டியூரைப் போலே

துரோணர் ஏகலைவன் –ராமானுஜர் ஆளவந்தார் …போல தேசிகன்-எம்பெருமானார் இடம். .
பெரிய நம்பி த்வய அர்த்தம் பெற்றார். . பாரா முகம் கொண்டு நம்பி சொன்னார் . . யாருக்கு என் சொல்கிறேன். .
பெரிய பெருமாள் சொல்லி உபதேசம் பண்ணினார். . கைங்கர்யம் பண்ணி தான் பேரனும் அன்று நியமனம் . .
பதி னெட்டு முறை . . சூழ் -ஒருவரும் வராமல் அந்தரங்கமாக பெற்றார். . திரு மந்தரம் சரம ச்லோஹம் பெற்றார். .
ராமாயணம் திரு மலை நம்பி இடமும் -திரு மாலை ஆண்டான் இடம் திரு வாய் மொழி சாரம் –
பெரிய அரையர் இடம் மற்றைய பிரபந்த சாரம்

—————-

72. உயிராய பெற்றேனோ ஊமையைப் போலே

வூமை . . உயிர் . . இன்றியமையாதது ராமானுஜர் திரு வடி பெற்றான் . .
தன் சரண் தந்திலன் தான் அது தந்து . . இதை பெற்றால் தான் மோஷம் . .
ஏதும் இல்லை ஊமை இடம் . . இல்லை எனக்கு எதிர் எம்பார் சாதித்தார் இதை பெற்றதால்

——————

73. உடம்பை வெறுத்தேனோ நறையூராரைப் போலே

தொட்டியம் திரு நாராயண பெருமாளை அணைத்து ரஷித்தார். . பற்றின பத்தினி பிள்ளைகளுக்கும் உடம் மோஷம் . .
ஆத்ம ஹத்தி தெரிந்து பண்ணினால் குற்றம். . அவனுக்கு பண்ணினதால் பாபம் இல்லை-

————————-

74. என்னைப் போல் என்றேனோ உபரிசரனைப் போலே

வசு நிஜ பெயர் ஆகாசத்தில் போவதால் இந்த பெயர். . தேவர் ரிஷிகளுக்கும் சண்டை . .
தேவர்களுக்கு பஷ பதாத்தால் பொய் சொல்ல நரகம் போய் அங்கு –
என்னை போல அபாகவதர்களையும் மாற்றி விடுவேன் என்றான்

——————-

75. யான் சிறியேன் என்றேனோ திருமலை நம்பியைப் போலே

பூர்ண கும்பம் கொடுத்து இவர் வர வேற்க -என்னை விட சிறியவர் இல்லை. .
தாத -அப்பா என்கிறான் வேங்கடத்தானே இவரை

————————-

76. நீரில் குதித்தேனோ கண புரத்தாளைப் போலே

ராமானுஜர் காலத்தில் முன் உள்ளவர். . திரு வெள்ளறை போய. . நீர் நூறு வயசு புகுவீர் . . ஆச்சர்ய நிஷ்டியால். .
மணல் திட்டாக தேவரீர் இருந்து ரட்ஷிதீர் என்கிறாள். .
இது போல நஞ்சீயர் சிஷ்யை ஒருத்தி பின்பு சொன்னாள் என்ற இதிகமும் உண்டு

—————-

77. நீரோருகம் கொண்டேனோ காசி சிங்கனைப் போலே

காசி தேசத்தில் -சிங்கம் ஒருவன் இருந்தான். . அகங்காரத்தில் குதித்து சிக்கி கொண்டான். .
கஜேந்திரனுக்கு உதவினால் போல வந்து ரஷிக்க காற்று தூக்கி . .
ஊகம்-யுக்தி நீர் ஊகம்-தாமரை பறித்தான் சமர்பிக்க . யானை போல . .
ஆபத்தில் சிக்கும் பொழுதாவது அவனை நிக்க வேணும்

—————–

78. வாக்கினால் வென்றேனோ பட்டரைப் போலே

ஸர்வஞ்ஞ பட்டர் -சின்ன குழந்தை பட்டர். . காவேரி மணல் கை எடுத்து எவ் வளவு. .
பிடி மணல் சொல்ல தெரிய வில்லை. . திருஷ்டி சுத்தி போட்டார்கள். .
மாத வச்சர்யர்-தந்தி யாக -யானை போல செருக்குடன்-ஜெயித்து . திரு நெடும் தாண்டக சாஸ்திரம் தெரியும் சொல்லி அனுப்ப-
இலை முன் நின்று இருக்க தர்க்க பிச்சை வேணுமோ கேட்க
நீர் தான் திரு நெடும் தாண்டக சாஸ்திர வல்லீரோ என்று சொல்லி சன்யாசி ஆச்ரமதுடன் நஞ்சீயர் ஆனார்

—————

79. வாயில் கையிட்டேனோ எம்பாரைப் போலே

ஒரு வருஷம் ராமாயணம் கேட்டார். . கோவிந்த பெருமாள் -எம்பார் பத சாயை . .
பாம்பு வாயில் முள் இருக்க கை விட்டு எடுத்து தீர்த்தம் ஆடி விட்டு வந்தார். .
பல்லில் விஷம் இருப்பது பாம்பின் செயல் இல்லை. திருஷ்டிதது அவன் தானே -ரஷிக்க பண்ணினேன். .

80. தோள் காட்டி வந்தேனோ பட்டரைப் போலே

ஸ்ரீ பாதம் தாங்குபவர்கள் . . ஒருவன் பஞ்ச சம்ஸ்காரம் பண்ண வில்லை. .
அந்தரங்கன் ஒருவன் இடம் இடம் சொல்ல யம தூதர் பயம். .
திமில் கண்ட இடம் சக்கரம் சங்கு பதில் என்று சொல்ல சொன்னார் கைங்கர்ய பல நாள் மோஷம் பெற்றான்

——————–

81. துறை வேறு செய்தேனோ பகவரைப் போலே

வில்லி புதூர் பகவர் இருந்தார். . திரு வகீந்த்ர புரத்தில்–வரண தர்மம் –தாச விருத்திகள் –வேற இடம் குளிக்க. .
துறை வேறு . . சரீர தர்மம் ஆத்ம தர்மம் என்ற இரண்டு துறை காட்டினவர்
இவற்றில் ஒன்றுமே இல்லை தனக்கு . . அவள் கையால் அமுது செய்து. தீர்த்தம் பிரசாதம் அவளுக்கு அருளினார் . .
ஒருவரின் ஒரு அம்சம் கூட இல்லை . . உத்சவம் குறை இன்றி நடக்கும் நீர் புகுந்தால். .
திரு வாய் மொழி பிள்ளை அருளிச் செய்ததாக வான மா மலை ஜீயர் அருளி செய்தார்

————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருக்கோளூர்ப் பெண் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ நாராயணீயம் –சதகம் -99–ஸ்ரீ வேத ஸ்வரூபம்–ஸ்ரீ வேத ஸ்துதி-

October 3, 2020

விஷ்ணோர் வீர்யாணி கோ வா கத2யது
த4ரணே: கச்’ய ரேணூன்மிமீதே
யஸ்யை வாங்க்4ரி த்ரயேண த்ரிஜக3த3பி4 மிதம்
மோத3தே பூர்ண ஸம்பத் |
யோSசௌ விச்வானி த4த்தே ப்ரியமிஹ
பரமம் தா4ம தஸ்யாபி4யாயாம்
தத்3 ப4க்தா யத்ர மாத்யந்த்
யம்ருதரஸ மரந்தஸ்யத்ர ப்ரவாஹ:|| ( 99 – 1)

எவருடைய மூன்றடிகளால் மூவுலகங்களும் அளக்கப்பட்டு,
அதனால் ஐஸ்வர்யம் நிறைந்ததாகச் சந்தோஷப்படுகின்றதோ;
எந்த ஸ்ரீ பகவான் உலகங்கள் அனைத்தையும் தாங்குகின்றாரோ,
எங்கும் நிறைந்திருக்கும் அந்த ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் வீரியங்களை யாரால் எடுத்து உரைக்க முடியும் ?
பூமியின் துகள்களை யாரால் எண்ண முடியும்?
எந்த உலகத்தில் ஸ்ரீ விஷ்ணு பக்தர்கள் சந்தோஷப்படுகின்றார்களோ,
எந்த உலகத்தில் மோக்ஷம் என்னும் பூந்தேன் பெருக்கெடுக்கின்றதோ,
அந்த ஸ்ரீ விஷ்ணு பகவானுக்கு மிகவும் பிரியமானதும் மேலானதும் ஆகிய
ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை நான் இந்த உலகிலேயே அடைவேன் ஆகுக!( 99 – 1)

ஆத்3யாயாசே’ஷகர்தே ப்ரதி நிமிஷ
நவீனாய பர்த்ரே விபூ4தே :
ப4க்தாத்மா விஷ்ணவே ய: ப்ரதி3ச’தி
ஹவிராதீ3னி யக்ஞார்சனாதௌ3 |
க்ருஷ்ணாத்3யம் ஜன்ம யோ வா மஹதி3ஹ
மஹதோ வர்ணயேத் சஸோSயமேவ
பீத: பூர்ணே யசோ’பி4ஸ் த்வரித
மபி4ஸரேத் ப்ராப்யமந்தே பத3ம் தே || ( 99 – 2)

பக்தி நிறைந்த மனதை உடைய எவன் ஒருவன்(எல்லாவற்றுக்கும் முதலில் இருப்பவரும்;
எல்லாவற்றையும் படைத்தவரும்; ஒவ்வொரு கணத்திலும் புதிதாகத் தோன்றுகின்றவரும்,
அணிமாதி ஐஸ்வரியங்களைத் தரிக்கின்றவரும் ஆகிய) ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவுக்கு; யாகம், பூஜை முதலியவற்றில்
ஹவிஸ், புஷ்பம், பழம் முதலியவற்றை சமர்ப்பணம் செய்கின்றானோ அல்லது
எவன் ஒருவன் மஹானான ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் மிகவும் பூஜ்யகரமான ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரத்தை வர்ணிக்கின்றானோ;
அவனே இந்த உலகில் சந்தோஷமாகக் கீர்த்திகள் நிறைந்தவனாக வாழ்ந்திருந்துவிட்டு கடைசியில்
தங்கள் ஸ்ரீ வைகுண்ட லோகத்தைத் தாமதம் இன்றி அடைவான். ( 99 – 2)

ஹே ஸ்தோதார: கவீந்த்3ராஸ்தமிஹ
க2லு யதா2 சேதய்த்4வே ததை2வ
வ்யக்தம் வேத3ஸ்ய ஸாரம் ப்ரணுவத
ஜனனோ பாத்த லீலா கதா2பி:|
ஜானந்தஸ் சாஸ்ய நாமானி அகில ஸுக2
கராணீதி ஸங்கீர்த்த யத்4வம்
ஹே விஷ்ணோ கீர்த்த நாத்3யைஸ் தவ க2லு
மஹதஸ் தத்வ போ3த4ம் ப4ஜேயம் || ( 99 – 3)

துதிக்கின்ற கவி ஸ்ரேஷ்டர்களே! பிரமாணச் சித்தரும், வேதத்தின் சார பூதருமான அந்த
ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவை எவ்விதம் நீங்கள் அறிகின்றீர்களோ,
அவ்விதமாகவே இவ்வுலகில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட லீலா விசேஷங்களின் கதைகளால் நன்கு ஸ்துதியுங்கள்!
ஹே அறிஞர்களே! எல்லோருக்கும் எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் கொடுக்கின்ற அந்த
ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் திருநாமங்களை நன்கு கீர்த்தனம் செய்யுங்கள்!
ஹே ஸ்ரீ விஷ்ணுவே! ஸ்ரீ நாம சங்கீர்த்தனம் முதலியவற்றாலேயே நான் மஹானாகிய
தங்களுடைய தத்துவ ஞானத்தை அடைவேன் ஆகுக! ( 99 – 3 )

விஷ்ணோ: கர்மாணி ஸம்பச்’யத மனஸி
ஸதா3 யைஸ்ஸ தர்மானபத்4னா
த்3யானீந்த்3ரஸ்யைஷ ப்4ருத்ய ப்ரியாஸக2
இவ ச வ்யாதனோத் க்ஷேமகாரீ|
ஈக்ஷந்தே யோகா3 ஸித்3தா4: பரபத3 மனிச’ம்
யஸ்ய ஸம்யக் ப்ரகாச’ம்
விப்ரேந்த்3ரா ஜாக3ரூகா க்ருத ப3ஹு நுதயோ
யச்ச நிர்பா4ஸயந்தே || ( 99 – 4)

எந்த எந்தப் பிரவிருத்திகளைக் கொண்டு தர்மங்களை அந்த அந்த அதிகாரிகளுடன் சேர்த்து வைத்தாரோ
அந்த ஸ்ரீ விஷ்ணு பகவான் – தேவேந்திரக்கு ஒரு வேலைக்காரனைப் போலவும், பிரியமுள்ள தோழனைப் போலவும்,
க்ஷேமத்தை செய்வதற்கு எந்த எந்த பிரவிருத்திகளைச் செய்தாரோ அந்த ஸ்ரீ விஷ்ணு பகவான்;
யோக சித்தி பெற்றவர்கள் எந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானுடைய நன்கு பிரகாசிக்கின்ற சிறந்த ஸ்தானத்தை
எப்போதும் பார்கின்றர்களோ அந்த ஸ்ரீ விஷ்ணு பகவான்;
எந்த ஸ்தானத்தை பிராமணோத்தமர்கள் பலதரப்பட்ட ஸ்துதிகளால் பிரகாசப் படுதுகின்றார்களோ
அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவான்; அப்படிப்பட்ட அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானின் பிரவிருத்திகளை
எப்போதும் மனதில் தியானம் செய்யக் கடவீர்! ( 99-4)

நோ ஜாதோ ஜாயமானோSபி ச ஸமதி4க3தஸ்
த்வன் மஹிம்னோSவஸானம்
தே3வ ச்’ரேயாம்ஸி வித்3வான் ப்ரதிமுஹுரபி
தே நாம ச’ம்சாபி4 விஷ்ணோ |
தந்த்வாம் ஸமஸ்தௌமி நானாவித4நுதி
வசனைரஸ்ய லோக த்ரயஸ்யாபி
ஊர்த்4வம் விப்4ராஜமானோ விரசித வஸதீம்
தத்ர வைகுண்ட2 லோகே || ( 99 – 5)

ஹே ஸ்ரீ தேவா! தங்கள் மகிமையின் முடிவைக் கண்டவன் பிறந்ததும் இல்லை, பிறக்கப் போவதும் இல்லை.
எங்கும் நிறைந்திருக்கும் ஸ்ரீஈசா! சிரேய சாதனங்களை அறிந்த நான் தங்கள் ஸ்ரீ திரு நாமத்தை
ஒவ்வொரு கணமும் கீர்த்தனம் செய்கின்றேன்.
இந்த மூவுலகங்களுக்கும் மேலே ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் வாசம் பண்ணிக் கொண்டிருக்கும்
அப்படிப் பட்ட தங்களை பலவிதமாக நன்கு துதிக்கின்றேன். ( 99 – 5 )

ஆப:ஸ்ருஷ்ட்யாதி3 ஜன்யா: ப்ரத2மமயி
விபோ4 க3ர்ப்ப4 தே3சே’ த3து4ஸ்த்வாம்
யத்ர த்வய்யேவ ஜீவா ஜலச’யன ஹரே
ஸங்க3தா ஐக்யமாபன் |
தஸ்யாஜஸ்ய ப்ரபோ4 தே விநிஹித மப4வத்
பத3ம் மேகம் ஹி நாபௌ4
தி3க்பத்ரம் யத் கிலாஹு: கனகத4ரணிப்4ருத்
கர்ணிகம் லோக ரூபம் || ( 99 – 6)

ஹே ஸ்ரீ பிரபு! சிருஷ்டியின் துவக்கத்தில் உண்டான ஜலம், முதலில் தங்களைக் கர்ப்பத்தில் தரித்தது.
ஜலத்தில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீ ஹரியே! அந்த ஜலத்தின் நடுவில் இருக்கும் தங்களிடத்திலேயே
சகல ஜீவர்களும் ஒன்று சேர்த்து ஐக்கியம் அடைந்தனர்.
அந்த ஜலத்தில் படுத்திருப்பவரும், பிறப்பற்றவரும் ஆகிய தங்களுடைய நாபியில்
ஒரு தாமரைப் பூ உண்டானது அல்லவா?
அந்த தாமரைப் பூ திக்குகளாகிய இதழ்களை உடையதாகவும் மஹா மேருவாகிய தாமரைக் கொட்டையை
உடையதாகவும் லோக ரூபமாகவும் கூறுகின்றனர் ( 99 – 6 )

ஆப:ஸ்ருஷ்ட்யாதி3 ஜன்யா: ப்ரத2மமயி
விபோ4 க3ர்ப்ப4 தே3சே’ த3து4ஸ்த்வாம்
யத்ர த்வய்யேவ ஜீவா ஜலச’யன ஹரே
ஸங்க3தா ஐக்யமாபன் |
தஸ்யாஜஸ்ய ப்ரபோ4 தே விநிஹித மப4வத்
பத3ம் மேகம் ஹி நாபௌ4
தி3க்பத்ரம் யத் கிலாஹு: கனகத4ரணிப்4ருத்
கர்ணிகம் லோக ரூபம் || ( 99 – 6)

ஹே ஸ்ரீ பிரபு! சிருஷ்டியின் துவக்கத்தில் உண்டான ஜலம், முதலில் தங்களைக் கர்ப்பத்தில் தரித்தது.
ஜலத்தில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீ ஹரியே! அந்த ஜலத்தின் நடுவில் இருக்கும் தங்களிடத்திலேயே
சகல ஜீவர்களும் ஒன்று சேர்த்து ஐக்கியம் அடைந்தனர்.
அந்த ஜலத்தில் படுத்திருப்பவரும், பிறப்பற்றவரும் ஆகிய தங்களுடைய நாபியில் ஒரு தாமரைப் பூ உண்டானது அல்லவா?
அந்த தாமரைப் பூ திக்குகளாகிய இதழ்களை உடையதாகவும் மஹா மேருவாகிய
தாமரைக் கொட்டையை உடையதாகவும் லோக ரூபமாகவும் கூறுகின்றனர் ( 99 – 6 )

மூர்த்த்4னாமக்ஷ்ணாம் பதா3னி வஹஸி கலு
ஸஹஸ்ராணி ஸம்பூர்ய விச்’வம்
தத்ப்ரோத்கம்யாபி திஷ்ட2ன் பரிமிதவிவரே
பா4ஸி சித்தாந்தரேSபி |
பூ4தம் ப4வ்யம் ச ஸர்வம் பரபுருஷ ப4வான்
கிஞ்ச தேஹேந்த்3ரியாதி3ஷு
ஆவிஷ்டோ ஹ்யுத்3க3தத்வாத்3 அம்ருதமுக2ரஸம்
சானுபு4ங்க்ஷே த்வமேவ || ( 99 – 8 )

தலைகள் உடைய, கண்கள் உடைய, கால்கள் உடைய அனேக ஆயிரம் ஜீவன்களைத் தரிக்கின்றீர்கள்.
இந்த ப்ரஹ்மாண்டம் முழுவதும் வியாபித்து, அதையும் கடந்து வியாபித்து இருக்கின்றீர்கள்.
ஆனாலும் குறுகிய துவாரத்தை உடைய மனதிலும் பிரகாசிக்கின்றீர்கள்.
ஹே ஸ்ரீ புருஷோத்தமா! கடந்து சென்றதும், இனி வரப் போவதும் எல்லாம் தாங்களே!
தேஹம், இந்திரியங்கள் முதலியவற்றில் தாங்கள் பிரவேசித்தவராக இருந்த போதிலும்
அவைகளில் இருந்து வெளியேறியவராகவும் இருப்பதால் தான்
ஸ்ரீ மோக்ஷ சுகத்தின் ரசத்தையும் தாங்கள் அனுபவிக்கிறீர்கள். ( 99 – 8 )

யஸ்து த்ரைலோக்ய ரூபம் த3த4த3பி ச
ததோ நிர்க3தோSனந்த சு’த்3த4
ஞானாத்மா வர்தஸே த்வம் தவ க2லு
மஹிமா ஸோSபி தாவான் கிமன்யத் |
ஸ்தோகஸ்தே பா4க3 ஏவாகி2ல பு4வனா தயா
த்3ருஷ்யதே த்ரயம்ச’கல்பம்
பூ4யிஷ்ட2ம் ஸாந்த்3ர மோதா3த்மக முபரி
ததோ பா4தி தஸ்மை நமஸ்தே || ( 99 – 9 )

ஹே ஸ்ரீ அனந்த! தாங்கள் மூவுலகமாகிய உருவத்தைத் தரித்த போதிலும், அம் மூவுலகங்களில் இருந்து
வெளிபட்ட சுத்த ஞான ஸ்வரூபியாகவும் இருக்கின்றீர்கள்.
எது எல்லாம் இங்கு இருக்கின்றதோ அது எல்லாம் தங்களுடைய மகிமை தான்.
தங்களுடைய நான்கில் ஒரு பாகமே இந்தப் பிரபஞ்சமாகக் காணப்படுகிறது.
முக்கால் பாகம் ப்ரஹ்மாண்டத்துக்கும் மேலே பரமானந்த ரூபமாக விளங்குகிறது.
அத்தகைய ஸ்ரீ அனந்த ரூபியான உமக்கு என் நமஸ்காரம். ( 99 – 9 )

அவ்யக்தம் தே ஸ்வரூபம் து3ரதி4க3மதமம்
தத்து சு’த்3தை4க ஸத்வம்
வ்யக்தஞ்சாப்யே ததே3வ ஸ்புட மம்ருத
ரஸாம்போ4தி4 கல்லோல துல்யம்
ஸர்வாத் க்ருஷ்டாம பீ4ஷ்டாம் ததி3ஹ
கு3ணரஸேனைவ சித்தம் ஹரந்தீம்
மூர்த்திம் தே ஸம்ச்’ரயேஹம் பவனபுரபதே
பாஹிமாம் க்ருஷ்ண ரோகா3த் || (99 -10)

எந்த ஒரு இந்திரியத்திற்கும் புலப்படாத தங்களின் ஸ்வரூபமானது பிரயத்தனப்பட்டும் அறிய முடியாததாகவே இருக்கிறது.
சுத்த சத்துவ ரூபமான சகுண ஸ்வரூபமோ எனில் எளிதில் அறியக் கூடியதாக இருக்கிறது.
மேலும், பிரகாசிக்கின்ற ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் முதலிய சகுண ஸ்வரூபமே ப்ரஹ்மானந்தம் ஆகிய சமுத்திரத்தின்
அலைகளுக்கு ஒப்பனதாக இருக்கிறது.
ஆகையால் இவ்வுலகில் , எல்லாவற்றையும் காட்டிலும் மிகவும் மேன்மையானதும், பிரியமானதும்,
பக்த வாத்சல்யம் போன்ற குணங்களின் இனிமையால் மனத்தைக் கவருவதும் ஆகிய
தங்கள் மூர்த்தியை ஆஸ்ரயிக்கிறேன்.
ஹே கிருஷ்ணா! குருவாயூரப்பா! அடியோங்களை ரக்ஷித்து அருள வேண்டும் ( 99 – 10 )

————————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நாராயண பட்டத்ரி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ருக்மிணி சமேத குருவாயாரூப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ நாராயணீயம் –சதகம் -98–நிஷ் கல ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம உபாஸனம் —

October 3, 2020

யஸ்மின்நேதத்3 விபா4தம் யத இத3
மப4வத்3யேன சேத3ம் யஏதத்
யோSஸ்மாது3த்தீர்ண ரூப : க2லு
ஸகலமித3ம் பா4ஸிதம் யஸ்ய பாஸா|
யோ வாசம் தூ3ர தூ3ரே புனரபி மனஸாம்
யஸ்ய தே3வா முனீந்த்3ரா :
நோ வித்யு3ஸ் தத்வ ரூபம் கிமுபுனரபதே
க்ருஷ்ண தஸ்மை நமஸ்தே || (98-1)

அதிஷ்டான ரூபியான எவரிடம் இந்தப் பிரபஞ்சம் ஆரோபிக்கப்பட்டுப் பிரகாசிக்கின்றதோ;
உபாதான காரணமாகவும், நிமித்த காரணமாகவும் உள்ள எவரிடமிருந்து இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றியதோ;
எவரிடம் சென்று இந்தப் பிரபஞ்சம் ஐக்கியம் ஆகின்றதோ; எவர் இந்தப் பிரபஞ்சமாகவே தோன்றுகின்றாரோ;
எவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் காட்டிலும் வேறான உருவம் கொண்டவரோ;
எவருடைய பிரகாசத்தால் இந்தப் பிரபஞ்சமும் பிரகாசிக்கின்றதோ;
எவர் வாக்குக்கும், மனோ விருத்திக்கும் வெகு தூரத்தில் இருக்கின்றாரோ;
எவருடைய உண்மை ஸ்வரூபத்தைத் தேவர்களும் முனிவர்களும் கூட அறியவில்லையோ;
எவருடைய உண்மை ஸ்வரூபத்தை எவருமே அறியவில்லையோ;
அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு என்னுடைய நமஸ்காரம்.

ஜன்மாதோ2 கர்ம நாம ஸ்புடமிஹ
கு3ண தோ3ஷாதி3கம் வா ந யஸ்மின்
லோகானாமூதயே ய: ஸ்வய மனு பஜதே
தானி மாயானுஸாரீ |
பிப்ரச் சக்தீர ரூ போபி ச
பஹுதர ரூபோSவ பாத்யத்புதாத்மா
தஸ்மை கைவல்ய தாம்னே பர ரஸ
பரிபூர்ணாயவிஷ்ணோ நமஸ்தே || ( 98-2)

எங்கும் நிறைந்துள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணா! இவ்வுலகில் எவரிடத்தில் பிறப்பு, கர்மம், பெயர், குணம், தோஷம்
முதலியவை இல்லையோ: எவர் லோக அனுக்கிரஹத்துக்காக மாயையை அனுசரித்து
அதைச் சுதந்திரனாக அங்கீகரிக்கின்றாரோ;
எவர் வித்யை, அவித்யை, ஞானம் ஐஸ்வர்யம் என்னும் சக்திகளை தரித்தவரோ;
எவர் உருவமே இல்லாத போதிலும் தாவர ஜங்கமங்களின் உருவங்களைத் தரிக்கின்றாரோ;
எவர் ஸ்ரீ மத்ஸ்யம் ஸ்ரீ கூர்மம் போன்ற அற்புத வடிவங்களில் பிரகாசிக்கின்றாரோ;
எவர் மோக்ஷமும், பரமானந்தமும் அளிப்பவரோ அவருக்கு நமஸ்காரம்.

நோ திர்ய்ஞ்சன்ன மர்த்யம் ந ச ஸுரமஸுரம்
ந ஸ்த்ரியம் நோ புமாம்ஸம்
ந த்3ரவ்யம் கர்ம ஜாதிம் கு3ணமபி
ஸத3ஸத்3வாSபிதே ரூப மாஹு: |
சி’ஷ்டம் யத் ஸ்யான் நிஷேதே4 ஸதி
நிக3மச’தைர்லக்ஷணா வ்ருத்தி தஸ்தத்
க்ருச்2ரேணாவேத்3யமானம் பரமஸுக2மயம்
பா4தி தஸ்மை நமஸ்தே || ( 98 – 3 )

தங்கள் ஸ்வரூபம் பசு, பக்ஷி போன்ற திரியக் அல்ல; மனிதன் அல்ல; தேவன் அல்ல;
அசுரன் அல்ல; ஸ்த்ரீ அல்ல; புருஷன் அல்ல; திரவியம் அல்ல; கர்மம் அல்ல;
ஜாதி அல்ல; குணம் அல்ல; அந்தக்கரணம் அல்ல; அவ்யக்தம் அல்ல; என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன.
“நேதி! நேதி! ” என்று ஒவ்வொன்றாக நிஷேதம் பண்ணும்போது எது கடைசியில் மிஞ்சுகின்றதோ,
அதுவே உபநிஷத்துக்களால் லக்ஷண விருத்தி அடைகின்றது.
வாச்ய, வாசக பாவம் இவற்றின் சம்பந்தம் இல்லாமல் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அறிவிக்கப்படும்
ப்ரஹ்மானந்த மயமாக அது பிரகாசிக்கின்றது–அப்படிப்பட்ட ஸ்வரூபத்தை உடைய தங்களுக்கு என் நமஸ்காரம்.

மாயாயாம் பி3ம்பி3தஸ்த்வம் ஸ்ருஜதி
மஹத3ஹங்கார தன்மாத்ரபே4தே3ர:
பூ4தக்3ராமேந்ந்த்ரியாத்யைரபி ஸகல ஜக3த்
ஸ்வப்ன ஸங்கல்ப கல்பம் |
பூ4ய: ஸம்ஹ்ருத்ய ஸர்வம் கமட2 இவ
பதா3ன்யாத்மனா காலச’க்த்யா
க3ம்பீ4ரே ஜாயமானே தமஸி விதிமிரோ
பா4ஸி தஸ்மை நமஸ்தே || ( 98 – 4)

மாயையில் பிரதிபலிக்கும் தாங்கள்; மஹத் தத்வம், அஹம் தத்வம் இவற்றுடன்; சப்தம், ஸ்பரிசம்,
முதலான ஐந்து தன்மாத்திரைகளைக் கொண்டும்; ஐந்து மஹா பூதங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள்,
ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஐந்து பிராணன்கள், மனஸ் இவைகளைக் கொண்டும்;
ஸ்வப்பனத்துக்கும் சங்கல்பத்துக்கும் ஒப்பான பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கின்றீர்கள்.
ஆமை தன் கால்களை உள்ளுக்கிழுப்பது போலவே, கால சக்தியால் இவை எல்லாவற்றையும் மீண்டும்
தங்களிடம் அடக்கிக் கொள்கின்றீர்கள். சுஷுப்தியில் ஆழ்ந்த இருளில் தாமஸ சம்பந்தம் இல்லாத
பிரகாச ரூபியாகத் தாங்கள் ஸ்வ ஸ்வரூபத்துடன் விளங்குகின்றீர்கள். அப்படிப் பட்ட தங்களுக்கு நமஸ்காரம்!

ச’ப்3த3 ப்3ரஹ்மேதி கர்மேத்யணுரிதி
ப4க3வன் கால இத்யாலபந்தி
த்வாமேகம் விச்’வஹேதும் ஸகலமயதயா
ஸர்வதா2 கல்ப்யமானம் |
வேதா3ந்தைர் யத்து கீ3தம் புருஷபரசித்3
ஆத்மாபி4த4ம் தத்துதத்வம்
ப்ரேக்ஷாமாத்ரேண மூலப்ரக்ருதி விக்ருதிக்ருத்
க்ருஷ்ண தஸ்மை நமஸ்தே || ( 98 – 5 )

சர்வ ஸ்வரூபியாக இருப்பதால், தாங்கள் எல்லா விதங்களிலும் கல்பிக்கப் படுகின்றீர்கள்.
சப்தப் ப்ரஹ்மம், கர்மம், பரமாணு, காலம் என்று தங்களையே பிரபஞ்சத்துக்குக் காரணமாகக் கூறுகின்றனர்.
உபநிஷத்துக்கள் புருஷன், பரன், சித், ஆத்மா என்று யாரைக் கூறுமோ அந்தத் தத்துவம்
தன் பார்வையாலேயே மூலப் பிரகிருதியையும் அதன் விகாரங்களையும் சிருஷ்டிக்கின்றது.
அப்படிப் பட்ட தங்களுக்கு நமஸ்காரம்.

ஸத்வேனாஸத்தயா வா ந ச க2லு
ஸத3ஸத்வேன நிர்வாச்யரூபா
த4த்தே யாஸாவவித்3யா கு3ண
பணிமதிவத்3 விச்’வத்3ருச்யாவபா4ஸம் |
வித்3யாத்வம் சைவ யாத ச்’ருதிவசனலவைர்
யத்க்ருபாஸ்யந்த3 லாபே4
ஸம்ஸாராரண்ய ஸத்3யஸ் த்ருடன
பரசு’தாமேதி தஸ்மை நமஸ்தே || ( 98 – 6 )

சத் ( இருப்பது) என்றோ, அசத் (இல்லாதது) என்றோ, சதசத் ( இருந்தும் இல்லாதது ) என்றோ,
வார்த்தைகளால் கூற முடியாத அவித்யை; ஒரு வெறும் கயிற்றில் ஒரு பாம்பைத் தோற்றுவிப்பது போல
அனைத்து த்ருச்ய வஸ்துக்களையும் பிரபஞ்சத்தில் தோற்றுவிக்கின்றது.
அதே அவித்யை பகவானுடைய கருணைக் கடாக்ஷம் கிடைக்கும் போது உடனே வித்தையாக மாறிவிடுகிறது.
சம்சாரம் என்னும் வனத்தை வெட்டும் கோடாரியாக மாறி விடுகின்றது. அப்படிப் பட்ட தங்களுக்கு நமஸ்காரம்.

பூ4ஷாஸு ஸ்வர்ணவத்3வா ஜக3தி
க4டச’ராவாதி3கே ம்ருத்திகாவத்
தத்வே ஸஞ்சிந்த்யமானே ஸ்புரதி
தத3து4னாSபய த்3விதீயம் வபுஸ்தே |
ஸ்வப்ன த்3ரஷ்டு: ப்ரபோ3தே4 திமிரலயவிதௌ4
ஜீர்ண ராஜ்ஜோச்’ச யத்3வத்
வித்3யாலாபே4 ததை2வ ஸ்புடமபி விகஸேத்
க்ருஷ்ண தஸ்மை நமஸ்தே || ( 98 – 7 )

ஹே ஸ்ரீ கிருஷ்ணா! உண்மையை ஆராயும் போது குண்டலம் முதலிய
ஆபரணங்களில் உள்ள ஸ்வர்ணத்தைப் போலவும்,
குடம் முதலியவற்றில் உள்ள மண்ணைப் போலவும்,
ஜகத்துக்குக் காரணமான தங்களின் ரூபம் பிரகாசிக்கின்றது.
கனவு விழித்து எழும் போது கனவுலகு அழிந்து விடுகின்றது.
தீபத்தின் ஒளி கிடைக்கும் போது கயிற்றில் தெரியும் பாம்பு மறைந்து போகின்றது.
அது போன்றே ப்ரஹ்ம ஞானம் ஏற்படும் போது பிரபஞ்சத்தின் தொடர்பு அழிந்து அந்த
ப்ரஹ்மம் சத் சித் ஆனந்த மயமாகப் பிரகாசிக்கும். அப்படிப் பட்ட தங்களுக்கு நமஸ்காரம்.

யத்3பீ4த்யோதே3தி ஸூர்யோ த3ஹதி
ச த3ஹனோ வாதி வாயுஸ் ததா3Sன்யே
யத்3பீ4தா: பத்3மஜாத்3யா: புனருசித
ப3லீனாஹரந்தேSனுகாலம் |
யேனை வாரோபிதா: ப்ராங்க் நிஜபத3மபி
தே ச்யாவிதாரச்’ச பச்’யாத்
தஸ்மை விச்’வம் நியந்த்ரே வயமபி
ப4வதே க்ருஷ்ண குர்ம: ப்ரணாமம் || (98 – 8 )

ஹே ஸ்ரீ கிருஷ்ணா! யாரிடம் கொண்ட பயத்தினால் சூரியன் உதிக்கின்றானோ, அக்கினி எரிக்கின்றானோ,
காற்று வீசிகின்றதோ, பிரமன் முதலானவர்கள் காலம் தவறாமல் செயல் புரிகின்றார்களோ,
யாரால் அவர்கள் தங்கள் ஸ்தானங்களுக்கு நியமிக்கப் படுகின்றார்களோ,
யாரால் பிறகு அங்கிருந்து தள்ளப் படுகின்றார்களோ அப்படி எல்லாவற்றையும்
நியமனம் செய்யும் தங்களுக்கு நமஸ்காரம்.

த்ரைலோக்யம் பா4வயந்தம் த்ரிகு3ண மயமித3ம்
த்ர்யக்ஷரஸ்யைகவாச்யம்
த்ரீசா’னாமைக்யரூபம் த்ரிபி4ரபி
நிக3மைர் கி3யமானஸ்வரூபம் |
திஸ்ரோSவஸ்தா வித3ந்தம் த்ரியுக3 ஜனிஜுஷம்
த்ரிகர்மா க்ராந்த விச்’வம்
த்ரைகால்யே பே4தஹீனம் த்ரிபி4ரஹ மனிச’ம்
யோகபே4தை3ர் ப4ஜே த்வாம் || ( 98 – 9 )

சத்வம், ரஜஸ், தமஸ், என்ற முக்குணங்களின் விகாரமாக இந்த மூவுலகை சிருஷ்டிப்பவரும்;
அகாரம், உகாரம், மகாரம் என்ற மூன்று அக்ஷரங்களை உடைய பிரணவத்தின் முக்கிய பூதரும்;
பிரமன், விஷ்ணு, சிவன் என்ற மும்மூர்த்திகளின் ஒன்றுபட்ட உருவத்தை உடையவரும்;
ருக், யஜுர், ஸாம என்ற மூன்று வேதங்களால் கானம் செய்யப்படும் ஸ்வரூபத்தை உடையவரும்;
ஜாக்கிரதை, ஸ்வப்பனம், சுஷுப்தி என்ற மூன்று அவஸ்தைகளை அறிகின்றவரும்;
திரேதா, துவாபரம், கலி என்ற மூன்று யுகங்களிலும் அவதாரம் செய்தவரும்;
மூன்றடிகளால் மூவுலகங்களை முழுமையாக ஆக்கிரமித்தவரும்;
பூதம், வர்த்தமானம், பவிஷ்யம் என்ற மூன்று காலங்களிலும் பேதமற்றவரும்;
ஆகிய தங்களை நான் கர்ம, ஞான, பக்தி என்ற மூன்று யோகங்களாலும் வழிபடுவேன் ஆகுக!

ஸத்யம் சு’த்3த4ம் விபு3த்3த4ம் ஜயதி தவ வபு:
நித்யமுக்தம் நிரீஹம்
நிர்த்3வந்த்3வம் நிர்விகாரம் நிகி2லகு3ணக3ண
வ்யஞ்ஜனாதா4ர பூ4தம் |
நிர்மூலம் நிர்மலம் தாந்நிரவதி4
மஹிமோல்லாஸி நிர்லீனமந்த:
நிஸ்ஸங்கா3னாம் முனீனாம் நிருபம
பரமானந்த3 ஸாந்த்3ர ப்ரகாச’ம் || ( 98 – 10)

பரமார்த்த சத்யம் ஆனதும்; மாயையின் சம்பந்தம் இல்லாததும்; ஸ்வயம் பிரகாசமானதும்;
எப்போதும் சுதந்திரமாக இருப்பதும், கர்த்துருத்வம் போன்றவை இல்லாததும்; ஸ்வஜாதீய பேதம் இல்லாததும்;
சமஸ்த ஜீவர்களின் நற் குணங்களுக்கு ஆதாரமாக இருப்பதும்; தனக்கு காரணமாக எவருமில்லாததும்;
ஆளவில்லாத மகிமையுடன் பிரகாசிப்பதும்; பற்றற்ற முனிவர்கள் தம் அந்தக்கரணத்தில் பற்றி இருப்பதும்;
பரமானந்தமும், பிரகாசமும் கொண்ட தங்கள் ஸ்வரூபம் மேன்மை பெற்று விளங்குகின்றது.

து3ர்வாரம் த்3வாத3சா’ரம் த்ரிச’தபரிமிலத்
ஷஷ்டி பர்வாபி4வீதம்
ஸம்ப்4ராம்யத் க்ரூரவேக3ம் க்ஷணமனு
ஜக3தா3ச்சி2த்3ய ஸந்தா4வமானம் |
சக்ரம் தே காலரூபம் வ்யத2யது ந து மாம்
த்வத்பதை3காவலம்ப3ம்
விஷ்ணோ காருண்ய ஸிந்தோ4
பவனபுரபதே பாஹி ஸர்வாமயௌகா4த்|| ( 98 – 11)

ஹே ஸ்ரீ விஷ்ணோ! யாராலும் தடுக்க முடியாததும், பன்னிரண்டு மாதங்கள் என்னும் ஆரங்களை உடையதும்;
முன்னூற்று அறுபது நாட்கள் என்னும் முனைகள் சூழந்ததும், கொடிய வேகத்துடன் நன்கு சுழல்வதும் ;
ஒவ்வொரு க்ஷணத்திலும் உலகை பலாத்காரமாகப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு விரைந்து ஓடும் தங்கள்
காலச் சக்கரம் தங்கள் திருவடிகளில் அவலம்பிதிருக்கும் அடியோங்களை வருத்தக் கூடாது.
கருணைக் கடலான ஸ்ரீ குருவாயூரப்பா! அடியோங்களை ரக்ஷித்து அருள வேண்டும் –

—————————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நாராயண பட்டத்ரி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ருக்மிணி சமேத குருவாயாரூப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-