Archive for the ‘Uncategorized’ Category

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ அயோத்யா காண்டம் – —

March 11, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்-

ஸ்ரீ கடவுள் வாழ்த்து –

வான்நின்று இழிந்து, வரம்பு இகந்த மா பூதத்தின் வைப்பு எங்கும்,
ஊனும் உயிரும் உணர்வும்போல், உள்ளும் புறத்தும் உளன் என்ப-
கூனும் சிறிய கோத்தாயும் கொடுமை இழைப்ப, கோல் துறந்து,
கானும் கடலும் கடந்து, இமையோர் இடுக்கண் தீர்த்த கழல் வேந்தன்.-

சர்வமும் அவனது சரீரமே -வான் -மூல ப்ரக்ருதி –
வரம்பு இகந்து மா பூதத்தின் வைப்பொங்கும்–வரம்பு கடந்த பஞ்ச பூதங்களின் காரியமாய் பரவியுள்ள
பவ்திக பதார்த்தங்கள் தோறும் -உலகு எங்கும் உடலும் உயிரும் போலவும் உயிரும் உணர்வும் போலவும்
உள்ளும் புறமும் நிறைந்து இருப்பவன் –

திடவிசும்பு எரிவளி நீர்நிலம் இவைமிசைப்
படர்பொருள் முழுவதும் ஆய்அவை அவைதொறும்
உடல்மிசை உயிர்எனக் கரந்துஎங்கும் பரந்துளன்
சுடர்மிகு சுருதியுள் இவைஉண்ட சுரனே.—1-1-7-

சுரர் அறிவு அருநிலை விண் முதல் முழுவதும்
வரன் முதலாய் அவை முழுது உண்ட பரபரன்
புரம் ஒரு மூன்று எரித்து அமரர்க்கும் அறிவியந்து
அரன் அயன் என உலகு அழித்து அமைத்து உளனே–-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-1-1-8-

வான்நின்று இழிந்து–பால காண்ட நிகழ்ச்சி-ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த அவதாரம்
கூனும் சிறிய கோத்தாயும் கொடுமை இழைப்ப, கோல் துறந்து,–கைகேயி சொல்லால் தொன்னகரம் துறந்த அயோத்யா காண்ட செய்தி
கானும்–ஆரண்ய காண்ட நிகழ்ச்சி
கடலும் கடந்து–ஸூந்தர காண்ட நிகழ்ச்சி
இமையோர் இடுக்கண் தீர்த்த கழல் வேந்தன்.-இராவண வதப் பிரயோஜனம்
யாவரும் வந்து அடி வணங்க திரு அயோத்தியில் திறல் விளங்கு மாருதியுடன் வீற்று இருந்ததை அருளிச் செய்கிறார்

—————–

புக்க பின் நிருபரும் பொருவில் சுற்றமும்
பக்கமும் பெயர்க எனப் பரிவின் நீக்கினான்
ஓக்க நின்று உலகு அளித்து யோகம் எய்திய
சக்கரத்தவன் எனத் தமியன் ஆயினான் —மந்திரப் படலம்–5-

சக்ரவர்த்தி தனியன் ஆனமை-உறங்குவான் போல் யோகு செய்த பெருமான் 5-4-11-
ஆலினிலை யதன் மேல் பைய உயோகு துயில் கொண்ட பரம் பரனே –பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-5-1-

———–

புறத்து நாம் ஒரு பொருள் இனிப் புகல்கின்றது எவனோ
அறத்தின் மூர்த்தி வந்து அவதரித்தான் என்பது அல்லால்
பிறத்தி யாவையும் காத்து அவை பின் துறத் துடைக்கும்
திறத்து மூவரும் திருந்திடத் திருத்தும் அத்திறலோன் -39-

மூவர் காரியமும் திருத்தும் முதல்வன் –பெரியாழ்வார் திருமொழி–4-4-1-
வேத அபஹார குரு பாதக தைத்ய பீடாதி- –
ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் -என்றுமாம் –

———

மண்ணினும் நல்லாள் மலர்மகள் கலைமகள் கலையூர்
பெண்ணினும் நல்லாள் பெரும் புகழ்ச் சனகியோ நல்லாள்
கண்ணிலும் நல்லான் கற்றவர் காற்றிலா தவறும்
உண்ணு நீரினும் உயிரினும் அவனையே யுவப்பார் —

வலிய சிறை புகுந்தாள் அன்றோ தேவ மாதர் சிறை விலக்க-
தன்னடியார் –இத்யாதி -பெரியாழ்வார் 4-9-2-
உண்ணும் சோறு பருகு நீர்
தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணன் 6-7-1-

——————

பெண்ணின் இன்னமுது அன்னவள் தன்னோடும் பிரியா
வண்ண வெஞ்சிலைக் குரிசிலும் மருங்கு இனிது இருப்ப
அண்ணல் ஆண்டு இருந்தான் கரு நற வெனத்தான்
கண்ணும் உள்ளமும் வந்து எனக் களிப்புறக் கண்டான் -சுமந்திரன் திவ்ய தம்பதிகளை கண்டமை-

வழு விலா அடிமை செய்யும் இளைய பெருமாளும் அகலகில்லேன் இறையும் என்று இருக்கும் பிராட்டி உடன்
பச்சை மா மலை போன்ற திருமேனியுடன்
நித்யர்கள் கண்டு அனுபவிக்குமா போலே அன்றோ சுமந்திரன் அனுபவித்தான் –
அவன் தவப்பயன் அன்றோ என்கிறார் –

நின்றிடும் திசைக்கும் நையும் என்று அன்னையரும் முனிதிர்
குன்ற மாடத் திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்டபின்
வென்றி வில்லும் தண்டும் வாளும் சக்கரமும் சங்கமும்
நின்று தோன்றிக் கண்ணுள் நீங்கா நெஞ்சுளும் நீங்காவே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–5-5-3-

————–

கண்டு கை தொழுது ஐயவிக் கடலுடைக் கிழவோன்
உண்டு ஓர் காரியம் வருக என உரைத்தனன் எனலும்
புண்டரீகக் கண் புரவலன் பொருக்கென எழுந்து ஓர்
கொண்டல் புலவன் கொடி நெடும் தேர் மிசைக்கொண்டான் -53-

கப்யாசம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷிணீ
அண்ணல் மாயன் அணி கொள் செந்தாமரைக் கண்ணன் செங்கனிவாய் கரு மாணிக்கம் 3-3-5–
திருகி செய்ய கமலக் கண்ணும் செவ்வாயும் செவ்வடியும் செய்ய கையும் -8-4-7-
பெரும் கேழலார் தம் பெரும் கண் மலர்ப் புண்டரீகம் –திரு விருத்தம் -45-

———–

ஏனை நிதியினையவும் வையகம்
போனகற்கு விளம்பிப் புலன் கொளீஇ
ஆணவனோடும் ஆயிர மௌலியான்
தானம் நண்ணினான் தத்துவம் நண்ணினான் -மந்தரை சூழ்ச்சிப் படலம்–22-

வையகம் போனகற்கு–சஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷன் -இவனே பரம புருஷன் -பரம தத்வம்
ஸஹ பத்ந்யா விசாலாஷ்யா நாராயணம் உபாகமத்

தோள்கள் ஆயிரத்தாய் முடிகள் ஆயிரத்தாய் துணை மலர்க்கண்கள் ஆயிரத்தாய்
தாள்கள் ஆயிரத்தாய் பேர்கள் ஆயிரத்தாய் தமியனேன் பெரிய அப்பனே 8-1-10-

————–

தொண்டை வாய்க் கேகயன் தோகை கோயிலின் மேல்
மண்டினாள் வெகுளியின் மடித்த வாயினாள்
பண்டை நாள் இராகவன் பாணி வில்லுமிழ்
உண்டை உண்டதனைத் தன் உள்ளத்து உன்னுவாள்-41-

வால்மீகி அருளிச் செய்யாத விருத்தாந்தம்
ஞாநிதாசீ யதோ ஜாதா கைகேயியாஸ்து ச ஹோஷிதா
பிரசாதம் சந்த்ர ஸ்ங்காஸம் ஆருரோஹ யதிருச்சயா–அயோத்யா 7-1-
யதிருச்சயா –பகவத் சங்கல்பத்தால் வந்தாள்
கொண்டை கொண்ட கோதை மீது தேனுலாவு கூனி கூன்
உண்டை கொண்ட அரங்கவோட்டி உள் மகிழ்ந்த நாதன் –திருச்சந்த -49-
கூனே சிதைய உண்டை வில் நிறத்தில் தெரித்தாய் கோவிந்தா -1-5-5-
கூனகம் புகத்தெறித்த கொற்ற வில்லி –திருச்சந்த -30-

தீய மந்தரை இவ்வுரை செப்பலும் தேவி
தூய சிந்தையும் திரிந்தது சூழ்ச்சியின் இமையோர்
மாயையும் அவர் பெற்றுள்ள வரம் உண்மையாலும்
ஆய அந்தணர் இயற்றிய யரும் தவத்தாலும் -76-

அரக்கர் பாவமுமம் அல்லவர் இயற்றிய அறமும்
துரக்க நல்லருள் துறந்தனள் தூ மொழி மடமான்
இரக்கம் இன்மை யன்றோ இன்று இவ்வுலகங்கள் இராமன்
பரக்கும் தொல் புகழ் அமுதினைப் பருகுகின்றதுவே -78-

சிறை சிறந்தவள் ஏற்றம் சொல்ல வந்த படி கொண்ட கீர்த்தி ராமாயணம் எனும் பக்தி வெள்ள அமுதம் பருகுகிறோம்

வானகமும் மண்ணகமும் வெற்பும் ஏழ் கடல்களும்
போனகம் செய்து ஆலிலைத் துயின்ற புண்டரீகனே
தேனகம் செய் தண்ணறு மலர்த் துழாய் நன் மாலையாய்
கூனகம் புகத்தெறித்த கொற்ற வில்லி யல்லையே –30-

—————-

மூவராய் முதலாகி மூலமதாகி ஞாலமும் ஆகிய
தேவ தேவர் பிடித்த போர் வில் ஒடித்த சேவகர் சேணிலம்
காவலன் மா முடி சூடு பேர் எழில் காணலாம் எனும் ஆசை கூர்
பாவை மார்முகம் என்ன முன்னம் மலர்ந்த பங்கய வாவியே -62-

முதலாவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும் முதலாவான் முரி நீர் வண்ணன் –முதல் திருவந்தாதி -15-

மூவர் ஆகிய மூர்த்தியை முதல் மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னைச்
சாவம் உள்ளன நீக்குவானைத் தடம் கடல் கிடந்தான் தன்னைத்
தேவ தேவனைத் தென் னிலங்கை எரி எழச் செற்ற வில்லியைப்
பாவ நாசனைப் பங்கயத் தடங் கண்ணனைப் பரவுமினோ–-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-3-6-2-

———————

என்றனள் என்னக் கேட்டான் எழுந்த பேருவகை பொங்கப்
பொன் திணி மாட வீதி பொருக்கென நீங்கிப் புக்கான்
தன் திரு உள்ளத்துள்ளே தன்னையே நினையுமற்றக்
குன்றிவர் தோளினானைத் தொழுது வாய் புதைத்துக் கூறும் -80-

தான் மேற்கொண்ட அவதாரத்தையும் செய்ய வேண்டிய செயல்களையும் நினைத்து குல தெய்வமான
ஸ்ரீ மந் நாராயணனைத் தியானித்து இருந்தான் –

————-

உயர் அருள் ஒண் கண் ஒக்கும் தாமரை நிறத்தை ஒக்கும்
புயல் மொழி மேகம் என்ன புண்ணியம் செய்த என்பார்
செயலரும் தவங்கள் செய்து இச்செம்மலைத் தந்த செல்வத்
தயரதற்கு என்ன கைம்மாறு உடையும் யாம் தக்கது என்பார் -89-

மேகங்களோ உரையீர் திருமால் திருமேனி ஒக்கும்
யோகங்கள் உங்களுக்கு எவ்வாறு பெற்றீர் –திரு விருத்தம் -32-

நன்று பெய்யும் மழை காணில் நாரணன் வந்தான் என்று ஆலும்–திருவாய் -4-4-4-
கரும் பெரு மேகங்கள் காணில் கண்ணன் என்று ஏறப் பறக்கும்-4-4-9-

————–

நீல மா முகில் அனான் தன் நிறைவினோடு அறிவும் நிற்க
சீலம் ஆர்க்கு உண்டு கெட்டேன் தேவரின் அடங்குவனோ
காலமாகக் கணிக்கும் நுண்மைக் கணக்கையும் கடந்து நின்ற
மூலமாய் முடிவிலாத மூர்த்தி இம் முன்பன் என்பார் -91- முன்பன்-முதல்வன்

கெட்டேன் -வெறுத்துப் போய்க் கையை
நெரித்துக் கூறும் துயர மிகுதியைக் காட்டும் – விஷாத அதிசயம் —

வாளாவாகிலும் காணகில்லார் பிறர் மக்களை மையன்மை செய்து
தோளால் இட்டவரோடு திளைத்து நீ சொல்லப்படாதவன செய்தாய்
கேளார் ஆயர் குலத்தவர் இப்பழி கெட்டேன் வாழ்வு இல்லை நந்தன்
காளாய் உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-8 –

——————-

வேத்து அவை முனிவரோடு விருப்பொடு களிக்கும் மெய்ம்மை
ஏத்தவை இசைக்கும் செம் பொன் மண்டபம் இனிதின் எய்தான்
ஒத்து அவை உலகத்து எங்கும் உள்ளவை உணர்ந்தார் உள்ளவும்
பூத்தவை வடிவை ஓப்பான் சிற்றவை கோயில் புக்கான் -101-

உலகத்து எங்கும் உள்ளவை உணர்ந்தார் உள்ளவும் பூத்தவை வடிவை ஓப்பான் –
தமர் உகந்தது எவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே
தமருகந்தது எப்பேர் மற்றப்பேர் -தமருகந்து
எவ்வண்ணம் சிந்தித்து இமையாது இருப்பரே
அவ்வண்ணம் ஆழியானாம்–44-

————

விநயத்துடன் இராமன் கைகேயி இடம் இருந்தமை –

வந்தவள் தன்னைச் சென்னி மண்ணுற வணங்கி வாசச்
சிந்துரப் பவளச் செவ்வாய் செங்கையில் புதைத்து மற்றைச்
சுந்தரத் தடக்கை தானை மடக்குறத் துவண்டு நின்றான்
அந்தி வந்து அடைந்த தாயைக் கண்டா ஆன் கன்றின் அன்னான் -104-

கற்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ திருப்பி பவளச் செவ்வாய் தான் தித்தித்து இருக்குமோ –நாச் 7-1-
சர்வ கந்த சர்வரச
பச்சை மா மலை போல் மேனி பவளச் செவ்வாய் –திருமாலை -2-
பளிங்கு நீர் முகிலின் பவளம் போல் கனிவாய் சிவப்பா நீ காண வாராய் -திருவாய் -9-2-4-
பவளம் போல் கனிவாய் சிவப்ப 9-2-5-

நின்றவன் தன்னை நோக்கி, இரும்பினால் இயன்ற நெஞ்சில்
கொன்று உழல் கூற்றம் என்னும் பெயர் இன்றிக் கொடுமை பூண்டாள்,
‘இன்று எனக்கு உணர்த்தலாவது ஏயதே என்னில் ஆகும்;
ஒன்று உனக்கு உந்தை, மைந்த! உரைப்பதோர் உரையுண்டு’ என்றாள். 109-

விரும்பி நின்று ஏத்த மாட்டேன் விதியிலேன் மதி ஓன்று இல்லை இரும்பு போல் வலிய நெஞ்சம் –திருமாலை -17-

கரும்பன மொழியினர் கண் பனிக் கிலர்
வரம்பறு துயரினால் மயங்கியே கொலாம்
இருப்பன மனத்தினர் என்ன நின்றனர்
பெரும் பொரு விழுந்தனர் போலும் பெற்றியார் -நகர் நீங்கு படலம்–176-

—————

கையைக் கையினால் நெரிக்கும் தன் காதலன்
வைகும் ஆலிலை அன்ன வயிற்றினை
பெய்வளைத் தளிரால் பிசையும் பகை
வெய்துயிர்க்கும் விழுங்கும் புழுங்குவாள் -1-கோசலையார் வருந்துதல்

ஸ்ரீ ராமபிரான் பன்னிரு திங்கள் எழுந்து அருளிய திரு வயிறு -ஆலிலை அன்னதாக்க -சாமுத்ரிகா லக்ஷணம்
வடதள தேவகீ ஜடர வேத சிரஸ் கமலாஸ்தந சடகோப வாக் வபுஷி ரங்க்ருஹ்யே சயிதம் –பூர்வ சதகம் -78-
பெய் வளைக் கைகளைக் கூப்பிப் பிரான் கிடைக்கும் கடல் என்னும் -4-4-2-

—————

என்னின் முன்னம் வனம் நீ அடைதற்கு எளியேன் ஆலன்
உன்னின் முன்னம் புகுவேன் உயர் வானகம் யான் என்றான் -59-

தேனகுமா மலர் கொந்தாள் கௌசலையும்
சுமித்ரையும் சிந்தை நோவ
கூன் உருவில் கொடும் தொழுத்தை சொல் கேட்ட
கொடியவள் தன் சொல் கொண்டு இன்று
கானகமே மிக விரும்பி நீ துறந்த
வள நகரைதுறந்து நானும்
வானகமே மிக விரும்பி போகின்றேன்
மனு குலத்தார் தங்கள் கோவே! —-பெருமாள் திருமொழி –9-10–

பூணார் அணியும், முடியும், பொன்னா சனமும், குடையும்,
சேணார் மார்பும், திருவும், தெரியக் காணக் கடவேன்,
மாணா மரவற் கலையும், மானின் தோலும் அவைநான்
காணாது ஒழிந்தேன் என்றால், நன்று ஆய்த்து அன்றோ கருமம்? 65

பூ மருவி நறும் குஞ்சி சடையா புனைந்து
பூம் துகில் சேர் அல்குல்
காமர் எழில் விழல் உடுத்து கலன் அணியாது
அங்கங்கள் அழகு மாறி
ஏமரு தோள் என் புதல்வன் யான் இன்று
செல தக்க வனம் தான் சேர்த்தல்
தூ மறையீர்! இது தகவோ? சுமந்திரனே!
வசிட்டனே! சொல்லீர் நீரே –9-7-

—————

கண்ணின் கடைத் தீயுக, நெற்றியில் கற்றை நாற,
விண்ணிற் சுடரும் சுடர் தோன்ற, மெய்ந்நீர் விரிப்ப,
உள் நிற்கும் உயிர்ப்பு எனும் ஊதை பிறக்க, நின்ற
அண்ணல் பெரியோன் தனது ஆதியின் மூர்த்தி ஒத்தான். 112-பொங்கும் பிரிவால் இளைய பெருமாள்

ஆங்கு ஆரவாரமது கேட்டு அழல் உமிழும்
பூங்கார் அரவணையான் பொன்மேனி யாம் காண
வல்லமே யல்லமே மா மலரான் வார் சடையான்
வல்லரே அல்லரே வாழ்த்து––நான்முகன் திருவந்தாதி –10-

விடம் காலும் தீவாய் அரவணையான் -இரண்டாம் திருவந்தாதி -71-
பாசுரங்களை உட்க்கொண்டே கண்ணில் கடைத்தீ உக -என்கிறார்
ஆதிசேஷன் அழல் உமிழும் சேவை இன்றும் மெய்யானைத் தடவரை மேல் கிடந்த -திரு மெய்யத்தில் காணலாமே –

—————-

பின், குற்றம் மன்னும் பயக்கும் அரசு” என்றல், பேணேன்;
முன், கொற்ற மன்னன், “முடி கொள்க” எனக் கொள்ள மூண்டது
என் குற்றம் அன்றோ? இகல் மன்னவன் குற்றம் யாதோ?-
மின்குற்று ஒளிரும் வெயில் தீக்கொடு அமைந்த வேலோய்! 128–

தனது குற்றமாகவே ராமபிரான் -இதில் –
ந மந்தராயா ந ச மாதுரஸ்யா தோஷா ந ராஜ்ஜோ ந ச ராகவஸ்ய
மத் பாபமே வாத்ர நிமித்தம் ஆஸீத் வந பிரவேச ராகு நந்தனஸ்ய—வால்மீகி –அயோத்யா 86-1-
என்னும் பரதாழ்வானைப் போல
நானே தான் ஆயிடுக -பாசுரக் கருத்து –

நதியின் பிழை யன்று யரும் புனல் இன்மை யன்றே
பதியின் பிழை யன்று பயந்து நம்மைப் புரந்தாள்
மதியின் பிழை யன்று மகன் பிழை யன்று மைந்த
விதியின் பிழை நீ இதற்கு என்னை விழுந்தது என்றான் -134-

——————-

ஆகாதது அன்றால் உனக்கு; அவ் வனம் இவ் அயோத்தி;
மா காதல் இராமன் நம் மன்னவன்; வையம் ஈந்தும்
போகா உயிர்த் தாயர் நம் பூங் குழல் சீதை-என்றே
ஏகாய்; இனி, இவ் வயின் நிற்றலும் ஏதம்’ என்றாள். 146

பின்னும் பகர்வாள், ‘மகனே! இவன் பின் செல்; தம்பி
என்னும் படி அன்று அடியாரினில் ஏவல் செய்தி;
மன்னும் நகர்க்கே இவன் வந்திடின் வா; அது அன்றேல்
முன்னம் முடி’ என்றனள், வார் விழி சோர நின்றாள். 147-

ராமம் தசரதம் வித்தி மாம் வித்தி ஜனகாத்மஜாம்
அயோத்யாம் அடவீம் வித்தி கச்ச தாத யதா ஸூகம் –அயோத்யா -40-10-
அஹம் அஸ்ய அவரோ பிராதா குணைர் தாஸ்யம் –கிஷ்கிந்தா -4-11-

———–

வீற்றிடம் தாமரைச் செங்கண் வீரனை
உற்று அடைந்து ஐய நீ உருவி ஓங்கிய
கல் தடம் காணுதி என்னின் கண்ணகல்
மால் தடந்தானையான் வாழ்கிலான் என்றான் -166-

கல்லணை மேல் கண் துயிலக் கற்றனையோ –பெருமாள் 9-2-
எவ்வாறு நடந்தாய் எம்மிராமாவோ -9-3-
கல் நிறைந்து தீந்து கழை உடைந்து கால் கழன்று –பெரிய திருமடல் -48-

————-

நீர் உளஎனின் உள, மீனும் நீலமும்;
பார் உளஎனின் உள, யாவும்; பார்ப்புறின்,
நார் உள தனு உளாய்! நானும் சீதையும்
ஆர் உளர் எனின் உளம்? அருளுவாய்!’ என்றான். 152-

ந ச சீதா த்வயாஹீநா ந சாஹம் அபி ராகவா
முஹூர்த்தம் அபி ஜீவாவோ ஜலாந்மத்ஸ்யா விவோத்த்ருதவ் –அயோத்யா -53-31-

————

தகவு மிகு தவமும் இவை தழுவ உயர் கொழுநர்
முகமும் அவர் அருளும் நுகர் சிலர்கள் துயர் முதுகை
அகவும் இள மயிர்களும் உயிர் அலசியன அனையார்
மகவு முலை வருட இள மகளிர்கள் துயின்றார் -13-

இருமலை போல் எதிர்ந்த மள்ளர் இருவர் அங்கம் எரி செய்தாய் உன்
திரு மலிந்து திகழ் மார்பு தேக்க வந்து என் அல்குல் ஏறி
ஒரு முலையை வாய் மடுத்து ஒரு முலையை நெருடிக் கொண்டு
இரு முலையும் முறை முறையா ஏங்கி ஏங்கி இருந்து உணாயே -ஸ்ரீ பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி–2 2-8 – –

—————–

தேவியும் இளவலும் தொடரச் செல்வனைப்
பூவியல் கானகம் புக உய்த்தேன் என்கோ?
கோவினை உடன்கொடு குறுகினேன் என்கோ?
யாவது கூறுகேன், இரும்பின் நெஞ்சினேன்? 20–

புகழு நல் ஒருவன் என்கோ பொருவில் சீர்ப் பூமி என்கோ –திருவாய் 3-4-பதிகத்தை
பின்பற்றி அருளிச் செய்கிறார் –

அஞ்சனக் குன்றம் அன்ன அழகனும் அழகன் தன்னை
எஞ்சலில் பொன் போர்த்தன்ன இளவலும் இந்து என்பான்
வெஞ்சிலைப் புருவத்தாள் தன் மெல்லடிக்கு ஏற்ப வெண் நூல்
பஞ்சிடை படுத்தது என்ன வெண்ணிலாப் பரப்பப் போனார் -52-மூவரும் போனமை –

செந்தாமரைக் கண்ணோடும் செங்கனி வாயினோடும்
சந்தார் தடம் தோளொடும் தாழ் தடக் கைகளோடும்
வந்தார் அகலத்தோடும் அஞ்சனக் குன்றம் என்ன
வந்தான் இவனாகும் அவ்வளவில் இராமன் என்றாள் –சூர்ப்பனகை வர்ணனை -ஆரண்ய -மாரீச வதை படலம் -149-

கஞ்சனைக் காய்ந்தானைக் கண்ண மங்கையுள் நின்றானை
வஞ்சனப் பேய் முலை யூடு உயிர் வாய் மடுத்து உண்டானைச்
செஞ்சொல் நான் மறையோர் தென் அழுந்தையில் மன்னி நின்ற
அஞ்சனக் குன்றன் தன்னை அடியேன் கண்டு கொண்டேனே–பெரிய திருமொழி-7-6-5-

வெஞ்சின வேழம் மருப்பொசித்த வேந்தர் கொல் ஏந்திழையார் மனத்தை
தஞ்சுடையாளர் கொல் யான் அறியேன் தாமரைக் கண்கள் இருந்தவாறு
கஞ்சனை யஞ்ச முன் கால் விசித்த காளையராவர் கண்டார் வணங்கும்
அஞ்சன மா மலையேயும் ஒப்பர் அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா –பெரிய திருமொழி–9-2-6-

மைந் நின்ற வரை போலும் திரு உருவ வாட்டாற்றார்க்கு -10-6-8–

ஒன்றிய திங்களைக் காட்டி, ‘ஒளிமணி வண்ணனே!’ என்னும்;
நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி, ‘நெடுமாலே! வா!’ என்று கூவும்;
நன்று பெய்யும் மழை காணில், ‘நாரணன் வந்தான்’ என்று ஆலும்;
என்று இன மையல்கள் செய்தார் என்னுடைக் கோமளத்தையே–4-4-5-

————–

இந்திரன் முதல்வராய கடவுளர் யாரும் ஈண்டி,
சந்திரன் அனையது ஆங்கு ஓர் மானத்தின் தலையில் தாங்கி,
‘வந்தனன், எந்தை தந்தை!’ என மனம் களித்து, வள்ளல்
உந்தியான் உலகின் உம்பர் மீள்கிலா உலகத்து உய்த்தார். –தைலம் ஆட்டுப் படலம்–60-

வால்மீகி ஸ்வர்க்கம் போனதாக சொன்னதை கம்பர் வைகுண்ட மா நகரம் போனதாக அருளிச் செய்கிறார் –

————————

இராமன் சீதை இலக்குவனோடு காட்டில் செல்லல்
வெய்யோன் ஒளி தன்மேனியில் விரிசோதியின் மறையப்
பொய்யோ எனும் இடையாளொடும் இளையானொடும், போனான்-
“மையோ, மரகதமோ, மறிகடலோ, மழை முகிலோ,
ஐயோ, இவன் வடிவு!” என்பதோர் அழியா அழகு உடையான். –கங்கைப் படலம்–1

நீல மேனி ஐயோ நிறை கொண்டது என் நெஞ்சினையே –அவனுடைய ஆனந்தத்துக்கு அவதி இன்றிக்கே
ஒழிகிறதும் வடிவில் வை லக்ஷண்யத்தால் அன்றோ –
நீல நிறத்து அழகார் ஐம்படையின் நடுவே –பெரிய திருமொழி 1-5-9–

——————

பொழியும் கண்ணில் புதுப்புனல் ஆட்டினர்
மொழியும் இன் சொலின் மொய்ம்மலர் சூட்டினர்
அழிவில் அன்பு எனும் ஆரமிருது ஊட்டினர்
வழியின் வந்த வருத்தம் தணியவே -14-

புனையும் கண்ணி எனதுடைய வாசகம் செய் மாலையே -4-3-2-

——————

காயும் காணில் கிழங்கும் கனிகளும்
தூய தேடிக் கொணர்ந்தனர் தோன்றல் நீ
ஆய கங்கை யரும் புனலை ஆடினை
தீயை ஓம்பினை செய்யமுத்து என்றனர் -15-முனிவர்கள் ராமனுக்கு உபசாரம்

காடுகளூடு போய் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடிக் கார்க்கொடற்பூச்
சூடி வருகின்ற தாமோதரா கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா நீராட்டம் அமைத்து வைத்தேன்
ஆடி அமுது செய் அப்பனும் உண்டிலன் உன்னோடு உடனே உண்பான் –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–3 3-3 –

வருந்தித் தான் தர வந்த அமுதையும்
அருந்து நீர் என்று அமரரை ஊட்டினான்
விருந்து மெள்ளடக்குண்டு விளங்கினான்
திருந்தினார் வாயின் செய்தது தேயுமோ -27-

அமுதம் அமரர்கட்க்கு இந்த நிமிர் சுடர் ஆழி நெடுமால்
அமுதிலும் ஆற்ற இனியன் நிமிர் திரை நீல் கடலானே -திருவாய் 1-6-5-

—————

விரி இருள் பகையை ஒட்டித் திசைகளை வென்று மேல் நின்று
ஒரு தனித் திகிரி உந்தி உயர் புகழ் நிறுவி நாளும்
இரு நிலத்து எவர்க்கும் உள்ளத்து இருந்து அருள் புரிந்து வீய்ந்த
செரு வலி வீரன் என்னச் செங்கதிர்ச் செல்வன் சென்றான் -49-அஸ்தமன சூர்யன் வர்ணனை

சீரரசாண்டு தன் செங்கோல் சில நாள் செலீ இ க்கழிந்த
பார் அரசு ஒத்து மறைந்தது நாயிறு பாரளந்த
பேரரசே எம் விசும்பரசே எம்மை நீத்து வஞ்சித்த
ஓரரசே அருளாய் இருளாய் வந்து உறுகின்றதே – திரு விருத்தம் –80 – –
சூர்ய அஸ்தமனம் அரசன் ஆண்டு மறைந்தால் போலே என்றவாறு –

———–

குகன் இலக்குவனுக்குத் தன்னை அறிவித்தல்
கூவா முன்னம், இளையோன் குறுகி, ‘நீ
ஆவான் யார்?’ என, அன்பின் இறைஞ்சினான்;
‘தேவா! நின் கழல் சேவிக்க வந்தனென்;
நாவாய் வேட்டுவன், நாய் அடியேன்’ என்றான். 11

அன்னவள் உரை கேளா அமலனும் உரை நேர்வான்
என்னுயிர் அனையாய் நீ இளவல் உன் இளையான் இந்
நன்னுதல் அவள் நின் கேள் நளிர் கடல் நிலம் எல்லாம்
உன்னுடையது நான் உன் தொழில் உரிமையில் உள்ளேன் -73-

அங்குள கிளை காவற்கு அமையின் உளன் ஊம்பி
இங்குள கிளை காவற்கு யார் உளர் இசையாய் நீ
உன் கிளை எனதன்றோ உறு துயர் உறலாமோ
என் கிளை இது கா என் ஏவலின் இனிது என்றான் -76-

ஏழை ஏதலன் கீழ் மகன் என்னாது இரங்கி மற்று அவர்க்கு இன்னருள் சுரந்து
மாழை மான் மட நோக்கி யுன் தோழி உம்பி யெம்பி என்று ஒழிந்திலை உகந்து
தோழன் நீ எனக்கு இங்கு ஒழி என்ற சொற்கள் வந்து அடியேன் மனத்து இருந்திட
ஆழி வண்ண நின்னடி இணை அடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத் தம்மானே –5-8-1-

———–

தும்பியின் குழாத்தில் சுற்றும் சுற்றத்தன் தொடுத்த வில்லன்
வெம்பி வைந்து அழியா நின்ற நெஞ்சினன் விழித்த கண்ணன்
தம்பி நின்றானை நோக்கித் தலைமகன் தன்மை நோக்கி
அம்பியின் தலைவன் கண்ணீர் அருவி சோர் குன்றின் நின்றான் -54-

பொங்கும் பிரிவால் அதிசங்கை -இளையபெருமாள் ஸ்ரீ குகப்பெருமாளை அதிசங்கை பண்ண –
இருவரையும் அதிசங்கை பண்ணி ஸ்ரீ குகப்பெருமாள் பரிகரம் பெருமாளை நோக்கிற்று இறே-
தனித்தனியே கையும் வில்லுமாய்க் கொண்டு பெருமாளை ரஷித்தது அன்றோ
ஒரு நாள் முகத்திலே விழித்தவர்களை வடிவு அழகு படுத்தும் பாடாயிற்று இது –
ஆச சஷேத ஸத்பாவம் லஷ்மணஸ்ய மஹாத்மான
பரதாய அப்ரமேயாய குஹோ கஹந கோசர-86-1–
கழியின் பெருமையைக் கடலுக்குச் சொல்லப் போமோ –குகன் லஷ்மண பெருமையை பரதனுக்கு அறிவித்தமை –

————-

வான் புரை விழியாய் உன் மலர் புரை அடிமானத்
தாள் புரை தளிர் வைகும் தகை ஜிமிறு இவை காணாய்
கோள் புரை இருள் வாசக் குழல் புரை மழை காணாய்
தோள் புரை இள வேயின் தொகுதிகள் இவை காணாய் -17-

ஜிமிறு -வந்து மழை மேகம் வேய் மூங்கில் தொகுதிகளை சீதைக்கு ராமன் காட்டியது
கோள் புரை இருள் என்ற தொடர் -கொள்கின்ற கோள் இருள் –திருவாய் -7-7-9-

————

இராமனை எதிர்கொள்ள பரத்துவாச முனிவர் வருதல்
அருத்தியின் அகம் விம்மும் அன்பினன், ‘நெடு நாளில்
திருத்திய வினை முற்றிற்று இன்று’ எனல் தெரிகின்றான்,
பரத்துவன் எனும் நாமப் பர முனி, பவ நோயின்
மருத்துவன் அனையானை, வரவு எதிர்கொள வந்தான். 20-

எருத்துக் கொடி உடையானும் பிரமனும் இந்திரனும் மற்றும்
ஒருத்தரும் இப்பிறவி என்னும் நோய்க்கு மருந்து அறிவாரும் இல்லை
மருத்துவனாய் நின்ற மா மணி வண்ணா மறு பிறவி தவிரத்
திருத்தி உன் கோயில் கடை புக பெய் திருமால் இரும் சோலை எந்தாய் –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–5-3 6-

——————–

வடம் கொள் பூண் முலை மட மயிலே மதக் கதமா
அடங்கு பேழ் வயிறு அரவு உரி அமை தொறும் தொடங்கித்
தடங்கல் தோறும் நின்று ஆடு தண்டலை அயோத்தி
முடங்கி மாளிகைத் துகில் கொடி நிகர்ப்பன நோக்கால் -4-சித்ர கூட இயற்க்கை வளங்களை காண்கிறாள்

இடி கொள் வேழத்தை எயிற்றொடும் எடுத்து உடன் விழுங்கும்
கடிய மா சுணம் கற்று அறிந்தவர் என அடங்கிச்
சடை கொள் சென்னியர் தாழ்விலார் தாம் மிதித்து ஏறப்
படிகளாம் எனத் தாழ்வரை கிடப்பது பாராய் -35-

கரிய மா முகில் படலங்கள் கிடந்து அவை முழங்கிட களிறு என்று
பெரிய மாசுணம் வரை எனப் பெயர் தரு பிரிதி எம்பெருமானை
வரி கொள் வண்டு அரை பைம் பொழில் மங்கையர் கலியனதொலி மாலை
அரியவின்னிசை பாடு நல்லடியவர்க்கு அருவினை யடையாவே ––பெரிய திருமொழி–1-2-10-

—————

உவரி வாய் அன்றிப் பாற் கடல் உதவிய அமுதே
துவரின் நீள் மணித் தடம் தோறும் இடம் தோறும் துவன்றிக்
கவரிப் பால் நிற வால் புடை பெயர்வன கடிதில்
பவளமால் வரை அருவியைப் பொருவன பாராய் -5-

அண்ணல் செய்து அலைகடல் கடைந்து அதனுள் கண்ணுதல் நஞ்சுண்ணக் கண்டவனே
விண்ணவர் அமுதுண்ண வமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமானே
ஆண்டாய் உனைக் காண்பதோர் அருள் எனக்கு அருளுதியேல்
வேண்டேன் மனை வாழ்க்கையை விண்ணவர் மேயவனே -6-1-2-

சீதக் கடலில் உள்ளமுது என்றாரே பிராட்டியை பெரியாழ்வாரும்
எம்பெருமானும் பிராட்டியும் உடன் இருந்து இனிதாக மகிழ்ந்த இடமாகையாலே சித்ரகூட வளப்பங்களை
காணாய் பாராய் என்று காட்டுகிறார் –
ரசிகனானவன் நித்யவாஸம் பண்ணுகிற தேசம் திருத்தேவனார் தொகையே -பிராட்டியும் தானுமாக
சித்ரகூடத்திலே வர்த்தித்தாப் போலே -பெரியவாச்சான் பிள்ளை –

உருகு காதலின் தழை கொண்டு மழலை வந்து உச்சி
முருகு ஞாரு செந்தேனினை முலை நின்றும் வாங்கிப்
பெருகு சூழினும் பிடிக்கு ஒரு பிறை மருப்பு யானை
பருக வாயினில் கையின் அழிப்பது பாராய் -10-

கரை செய் மாக்கடல் கிடந்தவன் கனை கழல் அமரர்கள் தொழுது ஏத்த
அரை செய் மேகலை யலர் மகள் அவளோடும் அமர்ந்த நல்லிமயத்து
வரை செய் மாக்களிர் இள வெதிர் வளர்முளை அளை மிகு தேன் தோய்த்து
பிரச வாரி தன்னிளம் பிடிக்கருள் செய்யும் பிரிதி சென்று அடை நெஞ்சே –பெரிய திருமொழி-–1-2-5-
பிரசம் -தேன் கூட்டுக்கும் மதுகரங்களுக்கும் பெயர் -வாரி -அவற்றினுடைய தேன்

இங்குள்ள முனிவர்களை விண்ணுலகம் கூட்டிச் செல்லும் விமானங்கள் வருவதும் போவதுமாக இருந்தமை –
அசும்பு பாய் வரை யரும் தவ முடித்தவர் துணைக் கண்
தசும்பு வேய்ந்தவர் ஒத்தவர் தமக்கு விண் தருவான்
விசும்பு தூர்ப்பனவாம் என வெயிலுக விளங்கும்
பசும் பொன் மானங்கள் போவானா வருவன பாராய் -36-

இரு கண்களிலும் தாரைதாரையாக ஆனந்தக் கண்ணீர்
ஆஹ்லாத சீதா நேத்ராம்பு புளகீக்ருத காத்ரவான்
சதா பரகுண ஆவிஷ்ட த்ரஷ்டவ்ய சர்வ தேஹிபி –ஸ்ரீ விஷ்ணு தத்வம்

———-

கோசலை பரதனை வாழ்த்துதல்
முன்னை நும் குல முதலுளோர்கள்தாம்,
நின்னை யாவரே நிகர்க்கும் நீர்மையார்?
மன்னர் மன்னவா!’ என்று, வாழ்த்தினாள்-
உன்ன உன்ன நைந்து உருகி விம்முவாள். 119-

வாளேறு காணத் தேளேறு மாயுமாப் போலே மன்னர் மன்னவா -உத்திஷ்ட ராஜன் –

————-

பரதன் காய் கிழங்கு போன்றவை உண்டு, புழுதியில் தங்குதல்
இன்னர், இன்னணம் யாவரும், இந்திரன்
துன்னு போகங்கள் துய்த்தனர்; தோன்றல்தான்,
அன்ன காயும், கிழங்கும், உண்டு, அப் பகல்
பொன்னின் மேனி பொடி உறப் போக்கினான். 17-

பரதன் நிலையைக் கண்ட இராமன், இலக்குவனனிடம் கூறுதல்
தொழுது உயர் கையினன்; துவண்ட மேனியன்
அழுது அழி கண்ணினன்; ‘அவலம் ஈது’ என
எழுதிய படிவம் ஒத்து எய்துவான் தனை
முழுது உணர் சிந்தையான், முடிய நோக்கினான். 49-

பரதன் இராமனின் திருவடி வணங்குதல்
கோது அறத் தவம் செய்து குறிப்பின் எய்திய
நாதனைப் பிரிந்தனன், நலத்தின் நீங்கினாள்,
வேதனைத் திருமகள் மெலிகின்றாள், விடு
தூது எனப் பரதனும் தொழுது தோன்றினான். 52-

தந்தையை நினைத்து இராமன் புலம்புதல்
‘நந்தா விளக்கு அனைய நாயகனே! நானிலத்தோர்
தந்தாய்! தனி அறத்தின் தாயே! தயா நிலையே!
எந்தாய்! இகல் வேந்தர் ஏறே! இறந்தனையே!
அந்தோ! இனி, வாய்மைக்கு ஆர் உளரே மற்று?’ என்றான். 60

பரதன் இராமனின் திருவடிகளைப் பெற்று முடிமேற் சூடிச் செல்லல்
விம்மினன் பரதனும், வேறு செய்வது ஒன்று
இன்மையின், ‘அரிது’ என எண்ணி, ஏங்குவான்,
‘செம்மையின் திருவடித்தலம் தந்தீக’ என,
எம்மையும் தருவன இரண்டும் நல்கினான். 135

அடித்தலம் இரண்டையும், அழுத கண்ணினான்,
‘முடித்தலம் இவை’ என, முறையின் சூடினான்;
படித்தலம் இறைஞ்சினன், பரதன் போயினான்-
பொடித்தலம் இலங்குறு பொலம் கொள் மேனியான். 136–

இராமனின் பாதுகை ஆட்சி செய்ய, பரதன் நந்தியம் பதியில் தங்குதல்
பாதுகம் தலைக்கொடு, பரதன் பைம் புனல்
மோது கங்கையின் கரை கடந்து முந்தினான்;
போது உகும் கடி பொழில் அயோத்தி புக்கிலன்;
ஓது கங்குலில் நெடிது உறக்கம் நீங்கினான். 139

நந்தியம் பதியிடை, நாதன் பாதுகம்
செந் தனிக் கோல் முறை செலுத்த, சிந்தையான்
இந்தியங்களை அவித்து இருத்தல் மேயினான்,
அந்தியும் பகலும் நீர் அறாத கண்ணினான். 140-

இவன் அவனைப் பெற நினைக்கும் போது ப்ரபத்தியும் உபாயம் அன்று –
அவன் இவனைப் பெற நினைக்கும் போது பாதகமும் விலக்கு அன்று
இவை இரண்டும் ஸ்ரீ பரதாழ்வான் பக்கலிலும் ஸ்ரீ குகப்பெருமாள் பக்கலிலும் காணலாம்
ஸ்ரீ பரதாழ்வானுக்கு நன்மை தானே தீமை யாயிற்று -ஸ்ரீ குகப்பெருமாளுக்குத் தீமை தானே நன்மை யாயிற்று

தனக்குத் திருவடி சூட்டுமாறு வீடணன் வேண்டுதல்
விளைவினை அறியும் மேன்மை வீடணன், ‘என்றும் வீயா
அளவு அறு பெருமைச் செல்வம் அளித்தனை ஆயின், ஐய!
களவு இயல் அரக்கன் பின்னே தோன்றிய கடமை தீர,
இளையவற் கவித்த மோலி என்னையும் கவித்தி’ என்றான். –வீடணன் அடைக்கலப் படலம்—142

பரத தத் அநு பிரார்தித்தய லேபே லாப விதம் வர
காகுத்ஸ்த்த பாதுகா காரம் மஹார்க்கம் முகுடத்வயம் –சம்பூ ராமாயணம்

அரசு அமர்ந்தான் ஆதி சூடும் அரசை அல்லால் அரசாக எண்ணேண் மற்ற அரசு தானே –பெருமாள் -10-7-
அடிச்சியோம் தலைமிசை நீ அணியாய் ஆழி யம் கண்ணா உன் கோலப் பாதம் –திருவாய் -10-3-6-

———————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருப்பங்கள் தரும் திருநாங்கூர் கருட சேவை தரிசனம்-ஸ்ரீ திருக்குடந்தை டாக்ட ர்: உ.வே.வெங்கடேஷ் ஸ்வாமிகள் –

January 25, 2020

இறைவனை நமக்குக் காட்டித் தரும் கருவியாக வேதம் உள்ளது. ஆனால் நம் போன்ற சாமானியர்களுக்கு, வேதத்தைக் கற்று,
அதன் பொருளை அறிந்து, அதைப் பின்பற்றி இறைவனை அறிவது என்பது மிகவும் கடினமான காரியம்.
எனவே நம்மேல் கருணை கொண்ட வேதமே, இறைவனை நமக்கு எளிதில் காட்டித் தரும் பொருட்டு மற்றோர் உருவம் எடுத்துக் கொண்டது.
அவ்வுருவத்தின் தலையாக வேதத்திலுள்ள திரிவ்ருத் மந்திரமும், கண்களாக காயத்திரி மந்திரமும், உடலாக வாமதேவ்யம் எனும் வேதப்பகுதியும்,
இரு இறக்கைகளாக பிருகத்-ரதந்தரம் ஆகிய வேதப்பகுதிகளும், கால்களாக வேதத்தின் சந்தங்களும், நகங்களாக திஷ்ண்யம் எனும் வேதப்பகுதியும்,
வாலாக யஜ்ஞாயஜ்ஞம் எனும் வேதப்பகுதியும், ஆத்மாவாக ஸ்தோமம் எனும் வேதப்பகுதியும் வடிவெடுக்க,
அவ்வாறு உருவான வடிவமே வேதசொரூபியான கருடனின் வடிவம்.

கருட சேவை உற்சவத்தின் போது, இறைவனைத் தனது தோளில் சுமந்தபடி நம்மைத் தேடி வரும் வேத சொரூபியான கருட பகவான்,
நம்மைப் பார்த்து, “நீ வேதங்களின் துணைகொண்டு இறைவனைத் தேடிக் கொண்டிருந்தாயே!
இதோ அந்த இறைவனையே நான் உன்னிடம் அழைத்து வந்துவிட்டேன் பார்!” என்று சொல்லிப் பரமனின் பாதங்களைப் பாமரர்க்கும்
எளிதில் காட்டித் தந்து விடுகிறார்.கச்யப மகரிஷிக்கும் வினதைக்கும் மகனாக ஆடி மாதம் வளர்பிறை பஞ்சமி நன்னாளில்
சுவாதி நட்சத்திரத்தில் தோன்றினார் கருடன். பருத்த உடல், பொன்மயமான சிறகுகள், வெண்மையான கழுத்துப் பகுதி,
உருண்டையான கண்கள், நீண்ட மூக்கு, கூரிய நகங்களுடன் கூடியவராய்க் கருடன் திகழ்கிறார்.
‘கரு’ என்றால் சிறகு என்று பொருள். ‘ட’ என்றால் பறப்பவர். சிறகுகளைக் கொண்டு பறப்பதால் ‘கருடன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார்.
வடமொழியில் ‘க்ரு’ என்பது வேத ஒலிகளைக் குறிக்கும். வேத ஒலிகளின் வடிவாய்த் திகழ்வதாலும் ‘கருடன்’ எனப் பெயர் பெற்றார்.

கருடனின் தாயான வினதை, தனது சகோதரியான கத்ருவிடம் ஒரு பந்தயத்தில் தோற்றாள்.
அதன் விளைவாகக் கத்ருவுக்கும் அவளது பிள்ளைகளான நாகங்களுக்கும் அடிமையாகிச் சிறைப்பட்டிருந்தாள் வினதை.
அவளை விடுவிக்க வேண்டும் என்றால், தேவலோகத்தில் இருந்து அமுதத்தைக் கொண்டு வர வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தாள் கத்ரு.
தேவலோகத்துக்குச் சென்று அமுதத்தைக் கொண்டு வந்து தன் தாயான வினதையைச் சிறையிலிருந்து மீட்டார் கருடன்.
தனது தாயைக் கத்ருவும் அவள் ஈன்றெடுத்த பாம்புகளும் சிறைவைத்தபடியால், பாம்புகளைப் பழிவாங்க நினைத்த கருடன்,
பாம்புகளை வீழ்த்தி அவற்றையே தனது திருமேனியில் ஆபரணங்களாக அணிந்தார்.
திருமால் ஒருமுறை கருடனிடம், “நான் உனக்கு ஒரு வரம் தரட்டுமா?” என்று கேட்டார்.
கருடனோ, “திருமாலே! எனக்கு வரம் வேண்டாம்! உமக்கு ஏதேனும் வரம் வேண்டுமென்றால், நான் தருகிறேன்! கேளுங்கள்!” என்றார்.
கருடனின் பிரபாவத்தைக் கண்டு வியந்த திருமால், “நீயே எனக்கு வாகனமாகி விடு!” என்று கருடனிடம் வரம் கேட்டார்.
கருடனும் அதற்கு இசைந்து, திருமாலுக்கு வாகனமானார்.

அனைத்து விஷ்ணு ஆலயங்களிலும் பெருமாள் சந்நதிக்கு நேராகக் கருடன் சந்நதி இருப்பதைக் காணலாம்.
ஏனெனில், நாம் ஒப்பனை செய்து கொண்டால், கண்ணாடியில் அழகு பார்ப்போம் அல்லவா?
அதுபோல் அலங்காரப் பிரியரான திருமால் அலங்காரம் செய்துகொண்டால் அழகு பார்க்க ஒரு கண்ணாடி வேண்டுமல்லவா?
இறைவனைக் காட்டும் கண்ணாடி வேதம்! கருடன் வேத சொரூபியாகவே இருப்பதால், கருடனையே கண்ணாடியாகக் கொண்டு
திருமால் அழகு பார்க்கிறார். அதனால் தான் பெருமாள் சந்நதிக்கு நேரே, கண்ணாடி போல் கருடன் சந்நதி இருக்கும்.
பெருமாள் கோயில்களில் பிரம்மோற்சவங்கள் நடைபெறும் போது கருடன் படம் வரைந்த கொடி, கொடிமரத்தில் ஏற்றப்படுவதைக் காணலாம்.
திருமலையிலுள்ள ஏழு மலைகளுள் கருடனின் பெயரில் ‘கருடாத்ரி’ என்றொரு மலை உள்ளது.

ராம ராவணப் போரில், இந்திரஜித்தின் நாகபாசத்தால் தாக்கப்பட்டு ராமனும் வானர சேனையும் மயங்கிக் கிடந்த வேளையில்,
வானிலிருந்து தோன்றிய கருடன் அந்த நாக பாசங்களை உடைத்து, ராமனும் வானர வீரர்களும் மீண்டும் எழுவதற்கு உதவினார்.
இறைவனை நாம் அழைக்கும் போதெல்லாம், அவனை விரைவில் நம்மிடம் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் வாகனமாகக் கருடன் திகழ்கிறார்.
கருடனை வழிபடுவோர்க்குப் பாம்பு போன்ற விஷ ஜந்துக்களால் ஏற்படும் பயம் விலகி, குடும்பத்தில் அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகும்.
இப்படி எண்ணற்ற உருவங்கள் உடையவராகக் கருடன் விளங்குவதால், கருட சேவை உற்சவங்களில் பற்பல உருவங்களோடு
கருடன் வருவதைக் காணலாம்.
தஞ்சையில் நடைபெறும் 24 கருட சேவை,
காஞ்சிபுரம்-வந்தவாசி சாலையிலுள்ள கூழமந்தலில் நடைபெறும் 15 கருட சேவை,
அட்சய திருதியை அன்று கும்பகோணத்தில் நடைபெறும் 12 கருட சேவை,
திருநெல்வேலிக்கு அருகே ஆழ்வார் திருநகரியில் நடைபெறும் 9 கருட சேவை,
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் நடைபெறும் 5 கருட சேவை உள்ளிட்ட உற்சவங்கள் இதற்குச் சான்றாகும்.
நாச்சியார்கோவிலில் கல் கருடனாகத் திகழும் கருடன், தானே உற்சவராகவும், மூலவராகவும், வாகனமாகவும் திகழ்கிறார்.

இப்படிப் பல ஊர்களில் கருட சேவை உற்சவங்கள் வெகு சிறப்பாக நடைபெற்றாலும், தை அமாவாசைக்கு மறுநாளன்று,
சீர்காழிக்கு அருகே உள்ள திருநாங்கூரில் நடைபெறும் 11 கருட சேவை உற்சவம் உலகப் பிரசித்தி பெற்றதாக விளங்குகிறது.
சுமார் 125 வருடங்களுக்கு முன்பு திருநாங்கூரில் வாழ்ந்த திருநாராயணப் பிள்ளை, இன்ஸ்பெக்டர் சுவாமி ஐயங்கார் போன்ற பெரியோர்கள்
இந்த உற்சவத்தைத் தொடங்கி வைத்தார்கள். அன்று தொட்டு இன்று வரை வருடந்தோறும் இவ்வுற்சவம் செவ்வனே நடந்து வருகிறது.
ஆழ்வார்களால் பாடப் பெற்ற 108 வைணவ திவ்ய தேசங்களுள் சீர்காழிக்கு அருகே உள்ள
திருநாங்கூர் எனும் ஊரைச் சுற்றி 11 திவ்ய தேசங்கள் அமைந்துள்ளன. தட்சனின் யாகத்துக்குச் சென்ற சதிதேவியை தட்சன்
அவமானப் படுத்திய செய்தியைக் கேள்வியுற்றுக் கடுஞ்சினம் கொண்டபரமசிவன்,
சீர்காழிக்கு அருகிலுள்ள உபயகாவிரி எனும் இடத்தில் ருத்திர தாண்டவம் ஆடத் தொடங்கினார்.
அவரது ரோமம் விழுந்த இடங்களில் எல்லாம் புதிய ருத்திரர்கள் தோன்றத் தொடங்கினார்கள்.
சிவபெருமானின் கோபத்தை அடக்க வழிதெரியாது தேவர்கள் தவித்தபோது, திருநாங்கூரில் பதினொரு வடிவங்களோடு
திருமால் வந்து காட்சி கொடுத்து, பதினொரு வடிவங்களில் இருந்த பரமசிவனின் கோபத்தைத் தணித்தார்.
அதனால் தான் இன்றும் திருநாங்கூரில் 11 பெருமாள் கோவில்களும், அவற்றுக்கு இணையாக 11 சிவன் கோயில்களும் இருப்பதைக் காணலாம்.

1. திருமணிமாடக்கோயில் (ஸ்ரீநாராயணப் பெருமாள்)
2. திரு அரிமேய விண்ணகரம் (குடமாடுகூத்தர்)
3. திருச்செம்பொன்செய்கோயில் (செம்பொன் அரங்கர்)
4. திருத்தெற்றியம்பலம் (செங்கண்மால்)
5. திருவெள்ளக்குளம் (அண்ணன் பெருமாள்)
6. திருவண்புருடோத்தமம் (புருஷோத்தமப் பெருமாள்)
7. திருமணிக்கூடம் (வரதராஜப் பெருமாள்)
8. திருவைகுந்த விண்ணகரம் (வைகுந்தநாதன்)
9. திருத்தேவனார்த் தொகை (மாதவன்)
10. திருப்பார்த்தன்பள்ளி (தாமரையாள்கேள்வன்)
11. திருக்காவளம்பாடி (கோபாலன்)
ஆகியவையே திருநாங்கூரைச் சுற்றியுள்ள பதினொரு திருமால் திருத்தலங்களாகும்.

1. திருநாங்கூர் மதங்கேஸ்வரர்
2. திருக்காட்டுப்பள்ளி ஆரண்யேஸ்வரர்
3. திருயோகீஸ்வரம் யோகநாதசுவாமி
4. கார்த்தியாயினி இருப்பு (காத்திருப்பு) சுவர்ணபுரீஸ்வரர்
5. திருநாங்கூர் ஜ்வரஹரேஸ்வரர்
6. அல்லிவிளாகம் நாகநாதசுவாமி
7. திருநாங்கூர் நம்புவார்க்கு அன்பர்
8. திருநாங்கூர் கயிலாயநாதர்
9. திருநாங்கூர் சுந்தரேஸ்வரர்
10.பெருந்தோட்டம் ஐராவதேஸ்வரர்
11.அன்னப்பன்பேட்டை கலிக்காமேஸ்வரர்

எனப் பதினொரு வடிவங்களுடன் திருநாங்கூரைச் சுற்றி சிவபெருமான் காட்சி தருகிறார்.
திருவரங்கத்தில் மார்கழி மாதம் வைகுண்ட ஏகாதசியை ஒட்டி வரும் பகல்பத்து – இராப்பத்து உற்வசவங்களைப் பன்னிரு ஆழ்வார்களுள்
கடைக்குட்டியான திருமங்கையாழ்வார் நடத்தி வைத்தார். அது நிறைவடைந்த பின், தைமாதம் அமாவாசை அன்று திருநாங்கூரில்
கோவில் கொண்டிருக்கும் பதினொரு பெருமாள்களையும் இனிய தமிழ் பாசுரங்கள் பாடி மங்களாசாசனம் செய்வதற்காகத்
திருமங்கை ஆழ்வார் புறப்பட்டு வருகிறார். அப்பாசுரங்களைப் பெறும் ஆர்வத்தில் பதினொரு பெருமாள்களும்
தங்கக் கருட வாகனத்தில் வந்து காட்சி கொடுத்து, ஆழ்வாரிடம் பாடல் பெற்றுச் செல்கிறார்கள்.
இந்நிகழ்ச்சியை நம் கண்முன்னே காட்டுவதுதான் திருநாங்கூர் பதினொரு கருட சேவை.

ஒவ்வொரு வருடமும் இந்தப் பெருமாள்களைப் பாடத் திருமங்கையாழ்வார் இவ்வூருக்கு நேரே வருவதாக ஐதீகம்.
இந்தக் கருட சேவைக்கு முந்தைய நாள் நள்ளிரவில், திருநாங்கூர் வயல் வெளிகளில் காற்றினால் நெற்பயிர்கள் சலசலவென ஓசையிடும்.
இந்த ஓசையைக் கேட்டவுடன் திருமங்கையாழ்வார் ஊருக்குள் நுழைந்துவிட்டதாக மக்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்.
திருமங்கையாழ்வாரின் பாதம் பட்ட வயல்களில் நல்ல விளைச்சல் ஏற்படும் என்பது அவ்வூர் விவசாயிகளின் நம்பிக்கை.

திருநாங்கூர் 11 கருட சேவை உற்சவம் மூன்று நாள் உற்சவமாக நடைபெறுகிறது.
1. தை அமாவாசை அன்று நடைபெறும் திருமங்கை ஆழ்வாரின் மஞ்சள் குளி உற்சவம்.
2. தை அமாவாசைக்கு மறுநாள் நடைபெறும் பதினொரு கருட சேவை.
3. அதற்கு மறுநாள் பெருமாள்களும் ஆழ்வாரும் தத்தம் திருக்கோவில்களுக்குத் திரும்புதல்
அன்றைய தினம் நள்ளிரவில், தோளுக்கினியானில் மணவாள மாமுனிகள் முதலில் மணிமாடக் கோவிலில் இருந்து வெளியே வருகிறார்.
அவரைத் தொடர்ந்து, அன்னப்பறவை (ஹம்ஸ) வாகனத்தில், குமுதவல்லி நாச்சியாரோடு திருமங்கை ஆழ்வார் வெளியே வந்து,
பெருமாள்களை வரவேற்கத் தயாராக நிற்கிறார்.

1. மணிமாடக் கோவிலின் நாராயணப் பெருமாள்
2. அரிமேய விண்ணகரத்தின் குடமாடு கூத்தர்
3. செம்பொன்செய்கோவிலின் செம்பொன் அரங்கர்
4. திருத்தெற்றியம்பலத்தின் செங்கண்மால்
5. திருவெள்ளக்குளத்தின் அண்ணன் பெருமாள்
6. திருவண்புருடோத்தமத்தின் புருஷோத்தமப் பெருமாள்
7. திருமணிக்கூடத்தின் வரதராஜப் பெருமாள்
8. வைகுந்த விண்ணகரத்தின் வைகுந்தநாதப் பெருமாள்
9. திருத் தேவனார் தொகையின் மாதவப் பெருமாள்
10.திருப்பார்த்தன் பள்ளியின் தாமரையாள் கேள்வன்
11.திருக்காவளம்பாடியின் கோபாலக் கிருஷ்ணன்
ஆகிய பதினொரு பெருமாள்களும் விசேஷ அலங்காரங்களோடு தங்கக் கருட வாகனங்களில் திருநாங்கூர் மணிமாடக் கோவிலில்
இருந்து புறப்படுகிறார்கள்.பதினொரு பெருமாள்கள் மங்களாசாசனம் பெறும் வரிசை பற்றி
அழகான வடமொழி சுலோகம் ஒன்று உள்ளது:

“நந்தாதீப கடப்ரணர்தக மஹாகாருண்ய ரக்தாம்மக
ஸ்ரீநாராயண புருஷோத்தமதி ஸ்ரீரத்னகூடாதிபாந் |
வைகுண்டேச்வர மாதவௌ ச கமலாநாதம் ச கோபீபதிம்
நௌமி ஏகாதசாந் நாகபுரி அதிபதீந் ஸார்தம் கலித்வம்ஸிநா ||”

இதன்பொருள்:
மணிமாடக் கோவிலின் நாராயணப் பெருமாள், அரிமேய விண்ணகரத்தின் குடமாடு கூத்தர்,
செம்பொன்செய் கோயிலின் செம்பொன் அரங்கர், திருத்தெற்றியம்பலத்தின் செங்கண்மால்,
திருவெள்ளக்குளத்தின் அண்ணன் பெருமாள், திருவண்புருடோத்தமத்தின் புருஷோத்தமப் பெருமாள்,
திருமணிக்கூடத்தின் வரதராஜப் பெருமாள், வைகுந்த விண்ணகரத்தின் வைகுந்தநாதப் பெருமாள்,
திருத்தேவனார்தொகையின் மாதவப் பெருமாள், திருப்பார்த்தன்பள்ளியின் தாமரையாள் கேள்வன்,
திருக்காவளம்பாடியின் கோபாலக்கிருஷ்ணன் ஆகிய பதினொரு பெருமாள்களையும் திருமங்கை ஆழ்வாரையும் வணங்குகிறேன்.

மணிமாடக் கோவிலிலிருந்து வரிசையாக வெளியே வரும் ஒவ்வொரு பெருமாளுக்கும் கோவில் வாசலில் விசேஷ தீபாராதனை நடைபெறுகிறது.
ஒவ்வொரு பெருமாளாகத் திருமங்கை ஆழ்வார் மங்களாசாசனம் செய்கிறார். பதினொரு பெருமாள்களுக்கும் மங்களாசாசனம் ஆனபின்,
கருட வாகனத்தில் வீதி உலா செல்லும் பெருமாள்களைப் பின் தொடர்ந்து, ஹம்ஸ வாகனத்தில் திருமங்கையாழ்வாரும் செல்கிறார்.
ஆழ்வாரின் பாடல்களைப் பெற்று அவருக்கு அருள்புரிந்தாற்போல், ஊர்மக்களுக்கும், உற்சவத்தைத் தரிசிக்க வந்த அடியார்களுக்கும்
அருள்புரிய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், பக்தர்கள் வெள்ளத்துக்கு மத்தியில், பதினொரு பெருமாள்களும் கருட வாகனத்தில்
திருநாங்கூர் மாட வீதிகளைச் சுற்றி மேளவாத்தியங்கள் முழங்க வாணவேடிக்கைகளுடன் வலம் வருகிறார்கள்.

நாங்கூர் வெள்ளாளத் தெருவையும், வடக்கு வீதியையும் கடக்கும் பெருமாள்கள், கீழ வீதியிலுள்ள
செம்பொன்செய் கோவில் வாசலை அடைகிறார்கள்.
அதன்பின் தெற்கு வீதி வழியாக வந்து மீண்டும் மணிமாடக் கோவிலை அதிகாலையில் அடைகிறார்கள்.
இந்த 11 கருட சேவையைத் தரிசிக்கும் அடியார்கள் அனைவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் பதினொரு திவ்ய தேசங்களைத் தரிசித்த
பலன் கிட்டும் என்பது பெரியோர்களின் வாக்கு.
11 கருட சேவை உற்சவம் நடைபெற்ற மறுநாள் காலை, மணிமாடக் கோவிலிலிருந்து புறப்பட்டு,
அந்தந்தப் பெருமாள்கள் தத்தம் திருத்தலங்களுக்கு மீண்டும் எழுந்தருள்கிறார்கள். காலையில் மணிமாடக் கோவிலில்
திருமஞ்சனம் கண்டருளும் திருமங்கையாழ்வார், மாலையில் குமுதவல்லியுடன் புறப்பட்டு, திருவெள்ளக்குளம் அண்ணன் பெருமாளை,
“அண்ணா அடியேன் இடரைக் களையாயே!” என்று மங்களாசாசனம் செய்து,
திருத்தேவனார்தொகை மாதவப் பெருமாளை, “தேதென என்றிசைப் பாடும் திருத்தேவனார்த் தொகையே!” என்று பாடி,
திருவாலியில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்ரீலட்சுமிநரசிம்மப் பெருமாளை “திருவாலி அம்மானே!” என்று பாடிவிட்டுத்
தனது இருப்பிடமான திருநகரியை அடைகிறார்.
திருநகரியில் எழுந்தருளியிருக்கும் வயலாளி மணவாளன் எனப்படும் பெருமாள், கருட வாகனத்தில் வந்து,
ராஜகோபுரத்தின் முன்னே திருமங்கையாழ்வாரையும் குமுதவல்லியையும் எதிர்கொண்டு அழைக்கிறார்.

“கற்றார் பற்றறுக்கும் பிறவிப் பெருங்கடலே
பற்றா வந்தடியேன் பிறந்தேன் பிறந்த பின்னை
வற்றா நீள்வயல்சூழ் வயலாலி அம்மானைப்
பெற்றேன் பெற்றதுவும் பிறவாமை பெற்றேனே!”

என்று திருமங்கையாழ்வார் பாடி, வயலாலி மணவாளனோடு திருக்கோவிலுக்குள்ளே எழுந்தருளுவதோடு,
இந்தப் பதினொரு கருட சேவைத் திருவிழா இனிதே நிறைவடைகிறது.
ஜனவரி, 25ம் தேதியன்று திருநாங்கூர் மணிமாடக் கோவிலில் ஒரே சமயத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான அடியவர்கள் ஒன்று கூடி
இறைவனை வணங்கும் ஒப்பற்ற உற்சவமாகிய இந்தப் பதினொரு கருட சேவை விழாவில் பங்கேற்று,
தங்கக் கருட வாகனத்தில் காட்சி அளிக்கும் பதினொரு பெருமாள்களையும், கருடன்களையும்,
அன்ன வாகனத்தில் வரும் திருமங்கையாழ்வார்-குமுதவல்லி நாச்சியாரையும், மணவாள மாமுனிகளையும் கண்ணாரக் கண்டு,
மனதாரத் தொழும் அனைத்து அன்பர்களுக்கும் உடல்நலம், மன அமைதி, நீண்ட ஆயுள், ஆற்றல், பொலிவு ஆகியவை பெருகும்.
நினைத்த நற்செயல்கள் கைகூடும். நோய்கள் அகலும். நற்செல்வம் பெற்றுப் பல்லாண்டு வாழ்வர் என்பதில் ஐயமில்லை.

——————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக்குடந்தை டாக்டர்: உ.வே.வெங்கடேஷ் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ர நாமம் – ஸ்ரீ மஹா பாரதம் அநுசாஸன பர்வம்-தான தர்ம பர்வம்- பகுதி – 149-

January 21, 2020

ஸ்ரீ வேதவ்யாஸர், ஸஹஸ்ரநாமத்தைக் கண்டறிந்த ரிஷி. அடியொன்றுக்கு எட்டு உயிரெழுத்துக்கள் அடங்கிய
அனுஷ்டூப் என்னும் சந்தஸில் இந்த ஸஹஸ்ரநாமமிருக்கிறது.
இதற்குப் பகவனான விஷ்ணு தேவதை.
‘அம்ருதாம்சூத்பவ:’ என்பது இம்மந்திரத்துக்குப் பீஜம் (=ஆதாரம்).
‘தேவகீநந்தந:’ என்பது சக்தி.
‘த்ரிஸாமா’ என்பது ஹ்ருதயம்.
ஸர்வதோஷ நிவாரணம் என்னும் ப்ரயோஜனத்தில் இம்மந்திரத்துக்கு உபயோகம்.
ஆயுதத்திற்கு எஃகு முதலிய காரணம் பீஜமென்றும் முனை சக்தியென்றும் அதன் நடு ஹ்ருதயம் என்றும் சொல்வதும்
அதைச் சத்ருவதம் முதலிய கார்யங்களில் உபயோகிப்பதும் எப்படியோ,
அப்படியே மந்த்ரங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் சொல்வது வழக்கம் பரம் வ்யூஹம் விபவம் என்னும் அவதாரங்களினால் ஏற்பட்ட நாமங்களில்,
பர ஸ்வரூப நாமங்கள் முதலில் சொல்லப்படுகின்றன” என்றிருக்கிறது.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார், “கடமைகள் அனைத்தையும், புனிதச் செயல்கள் அனைத்தையும்,
மனிதர்களின் பாவங்களைத் தூய்மையாக்கும் பொருட்களையும் முழுமையாகக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன்,
சந்தனுவின் மகனிடம் {பீஷ்மரிடம்} மீண்டும் பின்வரும் சொற்களைச் சொன்னான்.(1)

யுதிஷ்டிரன் {பீஷ்மரிடம்}, “உலகில் ஒரே தேவன் என்று யாரைக் கூறலாம்?
நமது ஆன்மப் புகலிடமான ஒரே பொருளாக யாரைக் கூறலாம்?
எவனை வழிபடுவதன் மூலம், அல்லது எவனுடைய புகழைப் பாடுவதன் மூலம் மனிதர்கள் நன்மையை அடைவார்கள்?(2)
உமது தீர்மானத்தின்படி அறங்கள் அனைத்திலும் முதன்மையான அறம் எது?
எந்த மந்திரங்களை உரைப்பதன் மூலம் பிறவி மற்றும் வாழ்வின் கட்டுகளில் இருந்து ஓர் உயிரினத்தால் விடுபட முடியும்?” என்று கேட்டான்.(3)

பீஷ்மர் {யுதிஷ்டிரனிடம்}, “ஒருவன் தளர்வனைத்தையும் வீசி யெறிந்து விட்டு, அண்டத்தின் தலைவனும், எல்லை யற்றவனும்,
அனைத்திலும் முதன்மையானவனுமான தேவதேவனின் (வாசுதேவனின்) ஆயிரம் பெயர்களைச் சொல்லி
அவனுடைய புகழை உற்சாகமாகப் பாட வேண்டும்.(3)
மாற்றமில்லாதனான அவனை மதிப்புடனும், பக்தியுடனும் எப்போதும் வழிபடுவதன் மூலமும், அவனைத் தியானிப்பதன் மூலமும்,
அவனது புகழைப் பாடி, அவனுக்குத் தலைவணங்குவதன் மூலமும், அவனுக்காக வேள்வி செய்வதன் மூலமும்,
தொடக்கமும், முடிவும், அழிவும் இல்லாதவனும், உலகங்கள் அனைத்தின் பரமத் தலைவனும், அண்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தி ஆள்பவனுமான
அந்த விஷ்ணுவைப் புகழ்வதன் மூலமும் ஒருவன் கவலைகள் அனைத்தையும் கடப்பதில் வெல்லலாம்.(6)
உண்மையில், பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணிப்புள்ளவனாகவும், கடமைகள் மற்றும் நடைமுறைகள் அனைத்தையும் அறிந்தவனாகவும்,
அனைவரின் புகழ் மற்றும் சாதனைகளைப் பெருக்குபவனாகவும், அனைத்து உலகங்களையும் ஆள்பவனாகவும், பேரற்புதம் நிறைந்தவனாகவும்,
அனைத்து உயிரினங்களின் தோற்றத்துக்கான அடிப்படைக் காரணமாகவும் அவனே இருக்கிறான்.(7)
என் தீர்மானத்தின்படி, தாமரைக்கண்ணனான வாசுதேவனிடம் பக்தியுடன் அவனது புகழைப் பாடி எப்போதும்
அவனை வழிபடுவதே ஒருவன் செய்யும் அறங்கள் அனைத்திலும் முதன்மையான அறமாகும்.(8)

உயர்ந்த சக்தி அவனே. உயர்ந்த தவம் அவனே. உயர்ந்த பிரம்மம் அவனே. உயர்ந்த புகலிடம் அவனே.(9)
புனிதங்கள் அனைத்திலும் மிகப் புனிதமானவன் அவனே. மங்கலப் பொருட்கள் அனைத்திலும் புனிதமிக்கவன் அவனே.
தேவர்கள் அனைவருக்கும் தேவன் அவனே, உயிரினங்கள் அனைத்திற்கும் மாற்றமில்லா நிலையான தந்தை அவனே.(10)
தொடக்க யுகம் தொடங்கியபோது உயிரினங்கள் அனைத்தும் அவனிடம் இருந்தே உண்டாகின.
யுகம் தீர்ந்ததும் அனைத்துப் பொருட்களும் அவனிலேயே மறைகின்றன[1].(11)
ஓ! மன்னா, உலகங்கள் அனைத்திலும் முதன்மையானவனும், அண்டத்தை ஆள்பவனுமான விஷ்ணுவின் ஆயிரம் பெயர்களைக் கேட்பாயாக,
அவை பாவங்களை அழிப்பதில் பெருந்திறன் கொண்டவையாகும்.(12)
முனிவர்களால் பாடப்பட்ட உயரான்ம வாசுதேவனின் ரகசியமான மற்றும் நன்கறியப்பட்ட குணங்களில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட
அவனுடைய பெயர்கள் அனைத்தையும் அனைவருடைய நன்மைக்காவும் உனக்குச் சொல்லப் போகிறேன்[2][3].(13)

அவை, ஓம்! தன்னையும் தவிர அனைத்துப் பொருட்களிலும் நுழைந்திருப்பவன் {விஸ்வம்},
அனைத்துப் பொருட்களையும் மறைப்பவன் {விஷ்ணு},
வேள்வி ஆகுதிகள் அனைத்தும் ஊற்றப்படும் இடமாக இருப்பவன் {வஷட்காரன்},
கடந்த காலம், நிகழ் காலம் மற்றும் எதிர்காலம் ஆகியவற்றின் தலைவன் {பூதபவ்யபவத்ப்ரபு},
இருப்பிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களையும் படைத்து அழிப்பவன் {பூதக்ருத், பூதப்ருத்},
அனைத்துப் பொருட்களையும் நிலைநிறுத்துபவன் {பாவன்},
அனைத்துப் பொருட்களின் ஆன்மாவாக இருப்பவன் {பூதாத்மா},
அனைத்துப் பொருட்களையும் தோற்றுவித்தவன்{பூதபாவநன்};(14)

தூய ஆன்மா கொண்டவன் {பூதாத்மா},
உச்சமான உயர்ந்த ஆன்மா {பரமாத்மா},
விடுதலையடைந்த {முக்தியடைந்த} மனிதர்கள் அனைவரின் உயர்ந்த புகலிடமாக இருப்பவன் {முக்தாநாம்பரமாகதி},
மாற்றமற்றவன் {அவ்யயன்}, உறைக்குள் மறைந்து கிடப்பவன் {புருஷன்},
சான்றாளன் {ஸாக்ஷீ},
தான் வசிக்கும் உடல் உறையை அறிந்தவன் {க்ஷேத்ரஜ்ஞன்},
அழிவற்றவன் {அக்ஷரன்};(15)

யோக தியானத்தின் போது மனம் ஓயும் இடமாக இருப்பவன் {யோகன்},
யோகம் அறிந்தோர் அனைவருக்குமான வழிகாட்டி அல்லது தலைவன் {யோகவிதாம்நேதா},
பிரதானம் (அல்லது பிரகிருதி) மற்றும் புருஷன் ஆகிய இரண்டின் தலைவன் {ப்ரதாநபுருஷேஸ்வரன்},
சிங்கத்தலையுடன் கூடிய மனித வடிவினன் {நாரஸிம்மவபு},
அழகிய சிறப்புக் கூறுகளையும், செய் கருவிகளையும் கொண்டவன் {ஸ்ரீமாந்},
அழகுமயிர் படைத்தவன்{கேசவன்},
புருஷர்களில் முதன்மையானவன் {புருஷோத்தமன்};(16)

அனைத்துப் பொருட்களின் உடல் வடிவமாக இருப்பவன் {ஸர்வன்},
அனைத்தையும் அழிப்பவன் {சர்வன்},
சத்வம், ரஜஸ் மற்றும் தமோ குணங்கள் மூன்றையும் கடந்திருப்பவன் {சிவன்},
அசைவற்றவன் {ஸ்தாணு},
அனைத்தின் தொடக்கமாக இருப்பவன் {பூதாதி},
அண்ட அழிவின்போது அனைத்தும் மூழ்கும் கொள்ளிடமாக இருப்பவன் {நிதிரவ்யயன்},
மாற்றமில்லாதவன் {ஸம்பவன்},
விரும்பியது போலப் பிறப்பவன் {பாவநன்},
உயிரினங்கள் அனைத்தின் செயல்களையும் (மகிழ்ச்சி அல்லது துன்பத்தின் வடிவில்)
கனியச் செய்பவன் {பர்த்தா},
அனைத்துப் பொருட்களையும் தாங்கிப் பிடிப்பவன் {ப்ரபவன்},
அடிப்படை பூதங்கள் அனைத்தும் உண்டாகும் மூலமாக இருப்பவன், பலமிக்கவன் {ப்ரபு/பிரபு},
அனைத்தின் மீதும் கட்டற்ற தலைமையைக் கொண்டவன் {ஈஸ்வரன்};(17)

தானாகத் தோன்றியவன் {ஸ்வயம்பூ},
தன்னை வழிபடுபவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பவன் {சம்பு},
சூரிய வட்டிலுக்கு மத்தியில் (பொன்வடிவில் உள்ள) தலைமை மேதை {ஆதித்யன்},
தாமரைக்கண்ணன் {புஷ்கராக்ஷன்},
உரத்த குரல் கொண்டவன் {மஹஸ்வநன்},
தொடக்கமும் முடிவுமற்றவன் {அநாதிநிதநன்},
(அனந்தன் மற்றும் பிறரின் வடிவில்) அண்டத்தைத் தாங்கிப் பிடிப்பவன் {தாதா},
செயல்கள் மற்றும் அவற்றின் கனிகள் அனைத்தையும் விதிப்பவன் {விதாதா},
பெரும்பாட்டனான பிரம்மனையும் விட மேன்மையானவன் {தாதுருத்தமன்};(18)

அளவற்றவன் {அப்ரமேயன்},
புலன்களின் தலைவன் (அல்லது சுருள் மயிர்க் கொண்டவன்) {ஹ்ருஷீகேசன்},
தொடக்கக் காலத் தாமரை உதித்த உந்தி கொண்டவன் {பத்மநாபன்},
தேவர்கள் அனைவரின் தலைவன் {அமரப்ரபு},
அண்டத் தச்சன் {விஸ்வகர்மா},
மந்திரமாக இருப்பவன் {மநு},
அனைத்துப் பொருட்களையும் பலவீனப்படுத்துபவன், அல்லது மெலியச் செய்பவன் {த்வஷ்டா},
மிகப் பெரியவன் {ஸ்தவிஷ்டன்},
புராதனமானவன் {ஸ்தவிரன்},
தாங்கி நிலைத்திருப்பவன் {த்ருவன்/துருவன்} ;(19)

(புலன்களாலோ, மனத்தாலோ) பற்றப்பட முடியாதவன் {அக்ராஹ்யன்},
நித்தியமானவன் {சாஸ்வதன்},
கிருஷ்ணன், சிவந்த கண்களைக் கொண்டவன் {லோஹிதாக்ஷன்},
அண்ட அழிவின் போது அனைத்து உயிரினங்களையும் கொல்பவன் {ப்ரதர்த்தநன்},
அறிவு, வலிமை மற்றும் பிறவகைக் குணங்களில் பெரியவன் {பரப்பூதன்},
ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் (மேல், நடு மற்றும் கீழ் என) மூன்று பகுதிகளில் வசிப்பவன் {த்ரிககுப்தாமா},
தூய்மைப்படுத்துபவன் {பவித்ரம்},
மங்கலம் நிறைந்த உயர்ந்தவன் {மங்களம்பரம்};(20)

அனைத்து உயிரினங்களையும் அனைத்துச் செயல்களையும் செய்யத் தூண்டுபவன் {ஈசாநன்},
செயல்படுவதற்கான உயிர்மூச்சை உண்டாக்குபவன் {{ப்ராணதப்ராணன்},
அனைத்து உயிரினங்களையும் வாழச் செய்பவன் {ஜ்யேஷ்டன்},
மூத்தவன் {ஸ்ரேஷ்டன்},
உயிரினங்களின் தலைவர்களாகக் கருதப்படுவோர் அனைவரிலும் முதன்மையானவன் {ப்ரஜாபதி},
பொன்னையே தன் வயிறாகக் கொண்டவன் {ஹிரண்யகர்ப்பன்},
பூமியை வயிறாக் கொண்டவன் {பூகர்ப்பன்},
ஸ்ரீ அல்லது லட்சுமியின் தலைவன் {மாதவன்},
மதுவைக் கொன்றவன் {மதுஸூதநன்};(21)

எல்லாம் வல்லவன்{ஈஸ்வரன்},
பேராற்றல் கொண்டவன் {விக்ரமீ},
வில் தரித்தவன் {தந்வீ},
ஆய்வுகள் அனைத்தின் உள்ளடக்கத்தையும் மனத்தில் கொள்ளவல்லவன் {மேதாவீ},
கருடனைச் செலுத்திக் கொண்டு அண்டத்தில் திரிபவன் {விக்ரமன்},
தனக்கு அளிக்கப்படும் காணிக்கைகளுக்குத் தகுந்தவனாகவும் அவற்றை முறையாக அனுபவிக்கும் சக்தி கொண்டவனாகவும் இருப்பவன் {க்ரமன்},
ஒப்பற்றவன் {அநுத்தமன்},
குழப்பமடையாதவன் {துராதர்ஷன்},
செய்யப்படும் அனைத்துச் செயல்களையும் அறிந்தவன் {க்ருதஜ்ஞன்},
அனைத்துச் செயல்களுடன் அடையாளங்காணப் படுபவன் {க்ருதி},
தன் உண்மையான சுயத்தையே சார்ந்திருப்பவன் {ஆத்மவாந்};(22)

தேவர்கள் அனைவரின் தலைவன் {ஸுரேசன்},
அனைத்தின் புகலிடமாக இருப்பவன் {சரணன்},
உயர்ந்த இன்பத்தின் உடல் வடிவம் {சர்ம},
அண்டத்தின் வித்தாக இருப்பவன் {விஸ்வரேதஸ்},
அனைத்துப் பொருட்களின் பிறப்பிடமாக இருப்பவன் {ப்ரஜாபவன்},
(அறியாமை உறக்கத்தில் மூழ்கியிருக்கும் ஜீவனை விழிப்படையச் செய்பவனாக இருக்கும் விளைவால்) பகலாக இருப்பவன் {அஹஸ்},
ஆண்டாக இருப்பவன் {ஸவம்த்ஸரன்},
(பிடிக்கப்பட முடியாதவனாக இருப்பதால்) பாம்பாக இருப்பவன் {வியாளன்},
திட நம்பிக்கையின் உடல்வடிவமாக இருப்பவன் {ப்ரத்யயன்},
அனைத்தையும் காண்பவன் {ஸர்வதர்சநன்};(23)

பிறப்பற்றவன் {அஜன்},
அனைத்து உயிரினங்களின் தலைவன் {ஸர்வேஸ்வரன்},
வெற்றி அடைந்தவன் {ஸித்தன்},
வெற்றி {ஸித்தி},
(அனைத்துப் பொருட்களுக்கும் காரணமாக இருப்பதன் விளைவால்) அனைத்துப் பொருட்களின் தொடக்கமாக இருப்பவன் {ஸர்வாதி},
சிதைவைக் கடந்தவன் {அச்யுதன்},
மூழ்கிய பூமியை உயர்த்திய பெரும்பன்றி மற்றும் காளைமாட்டின் வடிவில் அறமாக இருப்பவன் {வ்ருஷாகபி},
அளவற்ற ஆன்மா கொண்டவன் {அமேயாத்மா},
அனைத்து வகைக் கலவிகளில் இருந்தும் தனித்து நிற்பவன்{ஸர்வயோகவிநிஸ்ருதன்};(24)

வசுக்கள் என்றழைக்கப்படும் தேவர்களுக்கு மத்தியில் பாவகனாக இருப்பவன் (அல்லது தன்னை வழிபடுபவர்களிடம் வசிப்பவன்) {வஸு},
கோபம், வெறுப்பு, செருக்கு மற்றும் பிற தீய உணர்வுகளில் இருந்து விடுபட்டிருக்கும் தயாள ஆன்மா கொண்டவன் {வஸுமநஸ்},
வாய்மையாக இருப்பவன் {ஸத்யன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களால் அளக்கப்படுபவன் {ஸமாத்மா},
தன் நடுநிலையின் விளைவால் ஒரே தன்மையிலான ஆன்மாவைக் கொண்டவன் {ஸம்மிதன்},
மாற்றம் அல்லது சீர்திருத்தங்கள் அனைத்தையும் கடந்து எப்போதும் சமமாக இருப்பவன் {ஸமன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களின் விருப்பங்களை அருள ஒருபோதும் மறுக்காதவன் {அமோகன்},
தாமரை இதழ்களைப் போன்ற கண்களைக் கொண்டவன் {புண்டரீகாக்ஷன்},
அறத்தின் மூலம் எப்போதும் தனிச்சிறப்புடன் கூடிய செயல்களைச் செய்பவன் {விருஷகர்மா},
அறத்தின் வடிவமாக இருப்பவன் {வ்ருஷாக்ருதி};(25)

அனைத்து உயிரினங்களையும் (அல்லது அவற்றின் துன்பங்களை) அழிப்பவன் {ருத்ரன்},
பல தலைகளைக் கொண்டவன் {பஹுசிரஸ்},
அண்டத்தைத் தாங்குபவன் {பப்ரு},
அண்டத்தின் பிறப்பிடமாக இருப்பவன் {விஸ்வயோநி},
தூய அல்லது களங்கமற்ற புகழைக் கொண்டவன் {சுசிஸ்ரவஸ்},
அழிவற்றவன் {அம்ருதன்},
நித்யமாக நிலைத்திருப்பவன் {சாஸ்வதஸ்தாணு},
அழகிய அங்கங்களைக் கொண்டவன் (அல்லது சிறந்த செயல்களைச் செய்பவர்களுக்கு எழுச்சி தருபவன்) {வராரோஹன்},
அண்டத்தில் உண்டாகி வெளிவரும் பிருக்ருதியைக் கலங்கடிக்க இயன்ற குறியீடுகளைக் கொண்ட தவங்களின் அறிவைக் கொண்டவன் {மஹாதபஸ்};(26)

எங்கும் செல்பவன் (அனைத்துப் பொருட்களின் காரணியாக அவற்றில் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவன்) {ஸர்வகன்},
அனைத்தும் அறிந்தவன் {ஸர்வவித்},
மாற்றமற்ற ஒளியாகச் சுடர்விடுபவன் {பாநு},
(பக்தர்களின் வடிவில்) எங்கும் தன் துருப்பினரைக் கொண்டவன் (அல்லது எவனைக் கண்டால் தானவத் துருப்புகள் அனைத்துத் திசைகளிலும் சிதறுமோ அவன்) {விஷ்வக்ஸேநன்},
அனைவராலும் விரும்பப்படுபவன் (அல்லது வேண்டப்படுபவன்) (அல்லது தன் பகைவர்கள் அனைவரையும் கலங்கடிப்பவன்) {ஜநார்த்தநன்},
வேதமாக இருப்பவன் {வேதன்},
வேதங்களை அறிந்தவன் {வேதவித்},
வேதங்களின் அங்கங்கள் (அல்லது கிளைகள்)
அனைத்தையும் அறிந்தவன் {அவ்யங்கன்},
வேதங்களின் அங்கங்களை (துணை அறிவியல்கள் அனைத்தையும்) பிரதிபலிப்பவன் {வேதாங்கன்},
வேத விளக்கங்களைத் தீர்மானிப்பவன் {வேதவித்}, ஞானத்தில் தனக்கு மேம்பட்ட எவனும் இல்லாதவன் {கவி};(27)

உலகங்கள் அனைத்திலும் ஆளுமை கொண்டவன் {லோகாத்யக்ஷன்},
தேவர்களிடம் ஆளுமை கொண்டவன் {ஸுராத்யக்ஷன்},
(ஒன்றையோ, மற்றொன்றையோ நாடுபவர்களுக்கான கனிகளைக் கொடுப்பதற்கு) அறம் மற்றும் மறம் ஆகிய இரண்டையும் கண்காணிப்பவன் {தர்மாத்யக்ஷன்},
விளைவாகவும் {காரியமாகவும்},
காரணமாகவும் இருப்பவன் (அல்லது பிரகிருதியைக் கடந்திருக்கும் விளைவால் முன்நிகழ்வுகளில் செய்யப்பட்ட எந்தச் செயல்களாலும் தன் வாழ்வு தீர்மானிக்கப்படாதவன்) {க்ருதாக்ருதன்},
(அநிருத்தன், பிரத்யும்னன், சங்கர்ஷணன், வாசுதேவன் என்ற நான்கு வடிவங்களைக் கொண்டதன் விளைவால்) நான்கு ஆன்மாக்களைக் கொண்டவன் {சதுராத்மா}, (மேற்கண்ட) நான்கு வடிவங்களில் அறியப்படுபவன் {சதுர்வ்யூஹன்},
(அசுரத் தலைவன் ஹிரண்யகசிபுவைக் கொல்வதற்காகச் சிங்கத் தலையுடன் கூடிய மனித வடிவத்தை அவன் ஏற்ற போது தோன்றிய) நான்கு கொம்புகளைக் கொண்டவன் {சதுர்த்தம்ஷ்ட்ரன்},
(சங்கு, சக்கரம், கதாயுதம், தாமரை ஆகியவற்றைப் பிடித்துக் கொள்வதற்கான) நான்கு கரங்களைக் கொண்டவன் {சதுர்ப்புஜன்};(28)

பிரகாசத்தால் சுடர்விடுபவன் {ப்ராஜிஷ்ணு},
உணவுக்கொடையாளி {போஜநன்},
நல்லோரைப் பேணிவளர்ப்பவன் {போக்தா},
தீயோரைப் பொறுத்துக் கொள்ளாதவன் (அல்லது தன் பக்தர்கள் அவ்வப்போது செய்யும் மீறல்களைப் பொறுத்துக் கொள்பவன்) {ஸஹிஷ்ணு},
அண்டம் உயிர் பெறும் முன்பே இருப்பவன் {ஜகதாதிஜன்},
எப்போதும் வெற்றி பெறுபவன்{அனகோவிஜயன்},
தேவர்களையே வெற்றி கொள்பவன் {ஜேதா},
அண்டத்தின் பொருட்காரணமாக இருப்பவன் {விஸ்வயோநி},
பொருட் காரணங்களில் மீண்டும் மீண்டும் {உடல்களை எடுத்து அவற்றில்} வசிப்பவன் {புநர்வஸு};(29)

இந்திரனின் தம்பி (அல்லது சாதனைகளிலும், குணங்களிலும் இந்திரனைக் கடந்தவன்) {உபேந்த்ரன்},
(மூவுலகங்களின் ஆட்சி உரிமையில் இருந்து அசுர மன்னன் பலியை வஞ்சித்து, அதையே இந்திரனுக்குக் கொடுப்பதற்காகக்
கசியபரின் மனைவியான அதிதியிடம்) குள்ளனாகப் பிறந்தவன் {வாமநன்},
நெடியவன் (பலியின் வேள்வியில் மூன்று அடிகளால் சொர்க்கம் பூமி மற்றும் பாதாள லோகங்களை மறைப்பதற்குப் பெரும் அண்ட வடிவம்) {ப்ராம்சு},
வீணாகும் {பயனற்ற}
செயலேதும் செய்யாதவன் {அமோகன்},
(தன்னை வழிபடுபவர்கள், தன்னைக் கேட்பவர்கள், தன்னை நினைப்பவர்கள் ஆகியோரைத்) தூய்மை செய்பவன் {சுசி},
புகழ் வாய்ந்த சக்தியும் பலமும் கொண்டவன் {ஊர்ஜிதன்},
குணங்கள் அனைத்திலும் இந்திரனைக் கடந்தவன் {அதீந்த்ரன்},
தன்னை வழிபடுபவர்க்ள அனைவரையும் ஏற்பவன் {ஸங்க்ரஹன்},
படைப்பின் காரணனாக இருப்பதன் விளைவால் அந்தப் படைப்பாகவே இருப்பவன் {ஸர்க்கன்},
பிறவி, வளர்ச்சி, மரணம் ஆகியவற்றுக்கு ஆட்படாமல் ஒரே வடிவில் எப்போதும் தன்னைத் தாங்கிக் கொள்பவன் {த்ருதாத்மா},
அண்டத்தில் உள்ள உயிரினங்கள் அனைத்தையும் அதனதன் செயல்பாடுகளில் நிறுவுபவன் {நியமன்},
அனைத்து உயிரினங்களின் இதயங்களையும் கட்டுப்படுத்துபவன் {யமன்};(30)

தங்கள் உயர்ந்த நன்மையை அடைய விரும்பவர்களால் அறியத்தகுந்தவன் {வேத்யன்},
தன்வந்திரியின் வடிவில் தெய்வீக மருத்துவனாக இருப்பவன் (அல்லது, உலகில் ஒருவனைக் கட்டிப்போடும் பந்தங்களெனும்
முன்மையான நோயைக் குணப்படுத்துபவன்) {வைத்யன்},
எப்போதும் யோகத்தில் ஈடுபடுபவன் {ஸதாயோகீ},
அறத்தை நிறுவ பேரசுரர்களைக் கொல்பவன் {வீரஹா},
தேவாசுரர்களால் கடையப்பட்டபோது பெருங்கடலில் இருந்து உதித்த லக்ஷ்மியின் தலைவன் (அல்லது, செழிப்பு மற்றும்
கல்விக்குரிய தேவிகள் இருவரையும் பேணி வளர்ப்பவன்) {மாதவன்},
(தன்னைச் சுவைப்பதில் வெல்பவர்களுக்கு அவன் கொடுக்கும் இன்பத்தின் விளைவால்) தேனாக இருப்பவன் {மது},
புலன்களைக் கடந்தவன் (அல்லது, தன்னை நோக்கித் திரும்பாதவர்களுக்குத் தெரியாதவன்) {அதீந்த்ரியன்},
(மஹா தேவனையும், தேவர்களையும் பல நிகழ்வுகளில் வஞ்சித்ததன் விளைவால்) பெரும் மாய சக்திகளைக் கொண்டவன் {மஹாமாயன்},
(வலிமை மிக்கச் சாதனைகளைச் செய்வதில்) பெரும் சக்தியை வெளிப்படுத்துபவன் {மஹோத்ஸாஹன்},
பலத்தில் அனைவரையும் கடந்திருப்பவன் {மஹாபலன்};(31)

புத்தியில் அனைவரையும் கடந்திருப்பவன் {மஹாபுத்தி},
வலிமையில் அனைவரையும் கடந்திருப்பவன் {மஹாவீர்யன்},
திறனில் அனைவரையும் கடந்திருப்பவன் {மஹாசக்தி},
தன் உடலில் இருந்து வெளிப்படும் பிரகாசத்தின் மூலம் அண்டத்தைக் காண்பவன் {மஹாத்யுதி},
கண்களால் (அல்லது வேறு எந்தப் புலனாலோ, அறிவுப்புலனாலோ) உறுதிப்படுத்த இயலாத உடலைக் கொண்டவன்{அநிர்த்தேஸ்யவபு},
அழகுகள் அனைத்தையும் கொண்டவன் {ஸ்ரீமாந்},
தேவர்களாலோ, மனிதர்களாலோ புரிந்து கொள்ள முடியாத ஆத்மாவைக் கொண்டவன் {அமேயாத்மா},
பெருங்கடலில் மறைந்திருக்கும் மதிப்புமிக்கப் பொருட்களை அடைவதற்காகத் தேவர்களும், அசுரர்களும் பெருங்கடலைக்
கடைவதில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, பெரும் ஆமையின் வடிவில் பெரும் மந்தர மலையைத் தன் முதுகில்
தாங்கியவன் (அல்லது, அனைத்தையும் மூழ்கடித்துவிடும் நோக்கத்துடன் பல நாட்கள் இடையறாமல் மழையைப் பொழிந்த
இந்திரனின் கோபத்தில் இருந்து பிருந்தாவனம் என்ற இனிய இடத்தில் வசித்தோரைப் பாதுகாக்க
கோவர்த்தன மலையை உயரத் தூக்கியவன்) {மஹாத்ரித்ருத்};(32)

அனைத்து வகைத் தடைகளையும் துளைக்கும் வகையில் பெரும் தொலைவுக்குத் தன் கணைகளை ஏவவல்லவன் {மஹேஷ்வாஸன்},
மூழ்கியிருந்த பூமியை வலிமைமிக்கப் பன்றியின் வடிவத்தை ஏற்று உயர்த்தியவன் {மஹீபர்த்தா},
செழிப்பின் தேவியைத் தன் மார்பில் வசிக்கச் செய்தவன் (ரதியின் கணவனான காமனோடு அடையாளங்காணத் தக்கவன்) {ஸ்ரீநிவாஸன்},
அறவோரின் புகலிடமாக இருப்பவன் {ஸதாம்கதி}, முழு அர்ப்பணிப்பில்லாமல் வெல்லப்பட முடியாதவன் (அல்லது, சக்திகளைப்
பயன்படுத்தும் எவனையும் தடுக்க வல்லவன்) {அநிருத்தன்},
தேவர்களை மகிழ்ச்சியடையச் செய்பவன் (அல்லது, நிறைவான இன்பத்தின் உடல்வடிவமாக இருப்பவன்) {ஸுராநந்தன்},
மூழ்கிய பூமியை மீட்டவன் (அல்லது, தன்னை நோக்கி பக்தர்களால் பாடப்படும் மந்திரங்களைப் புரிந்து கொள்பவன்) {கோவிந்தன்},
நாநயமிக்க மனிதர்கள் அனைவரையும்விடத் திறம்பெற்றவன் (தன்னை அறிந்தவர்கள் அனைவரின் துன்பங்களையும் போக்குபவன்) {கோவிதாம்பதி};(33)

சுடர்மிக்கப் பிரகாசம் நிறைந்தவன் {மரீசி},
தன்னைத் துதிப்போரின் துன்பங்களை அடக்குபவன் (அல்லது, தங்கள் கடமைகளில் இருந்து வீழ்ந்துவிட்ட மனிதர்கள்
அனைவரையும் தண்டிப்பதற்காக அண்டத்தை அழிக்கும் யமனின் வடிவத்தை ஏற்பவன்) {தமநன்},
பெரும் பாட்டனான பிரம்மனுக்கு வேதங்களைச் சொல்வதற்காக அன்னப் பறவையின் வடிவை ஏற்றவன் (அல்லது, அனைவரின்
உடல்களுக்குள்ளும் நுழைபவன்) {ஹம்ஸன்},
இறகு படைத்த ஆகாயவாசிகளின் இளரவசனான கருடனையே தன் வாகனமாகக் கொண்டவன் {ஸுபர்ணன்},
பரந்த பூமியைத் தலையில் தாங்கும் சேஷன் அல்லது அனந்தனுடன் அடையாளங்காணப் படுவதன் விளைவால்
பாம்புகளில் முதன்மையானவனாக இருப்பவன் (அல்லது, அண்ட அழிவுக்குப் பிறகு பரந்த நீர்ப்பரப்பில் உறங்குவதற்காகப்
பாம்புகளின் இளவரசனுடைய தலையைப் படுக்கையாகக் கொள்பவன்) {புஜகோத்தமன்},
தங்கம் போன்ற அழகிய உந்தியைக் கொண்டவன் {ஹிரண்யநாபன்},
இமயமலைச் சாரலில் உள்ள பதரியில் நாராயணனின் வடிவில் கடுந்தவங்களைப் பயின்றவன் {ஸுதபஸ்},
தாமரைக்கு ஒப்பான உந்தியைக் கொண்டவன் (அல்லது பெரும்பாட்டனான பிரம்மன் பிறந்த ஆதி தாமரையைத் தன் உந்தியில் கொண்டவன்) {பத்மநாபன்},
அனைத்து உயிரினங்களின் தலைவனாக இருப்பவன் {ப்ரஜாபதி};(34)

மரணத்தைக் கடந்தவன் (அல்லது, தன்னிடம் பக்தி கொண்டோரின் மரணத்தை விலக்குபவன்) {அம்ருத்யு},
தன்னை வழிபடுபவர்களிடம் எப்போதும் கருணைக் கண்களைச் செலுத்துபவன் (அல்லது, அண்டத்தில் உள்ள
அனைத்துப் பொருட்களையும் பார்ப்பவன்) {ஸர்வத்ருக்},
அனைத்துப் பொருட்களையும் அழிப்பவன் (அல்லது, பக்தியுடன் ஒருமனத்தோடு தன்னை வழிபடுவோர்
அனைவரையும் அமுதத்தால் நனைப்பவன்) {ஸிம்மன்},
விதிப்பவர்கள் அனைவருக்கும் விதியாக இருப்பவன் (அல்லது, மனிதர்கள் செய்யும் செயல்களால் அவர்கள்
அனைவரையும் ஒருங்கிணைப்பவன்) {ஸந்தாதா},
செயல்கள் அனைத்தின் கனிகளைத் தானே இன்புறவும், பொறுக்கவும் செய்பவன் (அல்லது, தன் தந்தையின் ஆணையின் பேரில்
நாடு கடந்து சென்று, இலங்கையில் உள்ள தன் தீவுக்கு ராட்சசன் ராவணனால் கடத்திச் செல்லப்பட்ட சீதையை மீட்டுத் தருவதாக
உறுதியளித்திருந்தவனும், குரங்குகளின் தலைவனுமான சுக்ரீவனுக்கு உதவி செய்து அவனது அண்ணனின் பிடியில் இருந்து
அவனது நாட்டை மீட்டுத் தருமாறு ஒப்பந்தமிட்டவனும், தசரதனின் மகனுமான ராமன்) {ஸந்திமாந்},
எப்போதும் ஒரே வடிவில் இருப்பவன் (அல்லது, தன்னை வழிபடுபவர்களிடம் பேரன்புடன் இருப்பவன்) {ஸ்திரன்},
எப்போதும் இயங்குபவன் (அல்லது, அனைத்து உயிரினங்களின் இதயத்துக்குள்ளும் உதிக்கும் காமனின் வடிவை ஏற்பவன்) {அஜன்},
தானவர்களாலோ, அசுரர்களாலோ தாங்கிக் கொள்ளப்பட முடியாதவன் (ராவணனைக் கொன்று, தன் மனைவியான சீதையை மீட்டவன்,
அல்லது சிருங்கவேரபுரம் என்ற பெயரில் அறியப்படும் நாட்டில் வசிக்கும் சண்டாளர்களின் தலைவன் குஹகனிடம் நட்பைக் கொண்ட
ராமனின் வடிவத்தைக் குறிப்பிடும் வகையில் தாழ்ந்த வகுப்பனிடமும், சண்டாளர்களிடமும் கருணை காட்டுபவன்) {துர்மர்ஷணன்},
தீயோரைத் தண்டிபவன் (அல்லது, (அல்லது, ஸ்ருதி மற்றும் ஸ்மிருதிகளின் படி அனைத்து மனிதர்களின் ஒழுங்கையும் முறைப்படுத்துபவன்) {சாஸ்தா},
உண்மை ஞானத்தையே தன் அடையாளமாகக் கொண்ட ஆன்மா (அல்லது கருணையும், பிற இனிய குணங்களையும் கொண்ட
ராமனின் வடிவை ஏற்றுத் தேவர்களின் பகைவனான ராவணனை அழித்தவன்) {விஸ்ருதாத்மா},
தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவன் (அல்லது, தகாத மனிதர்களுக்குக் கொடையளிப்பவர்களைத் தவிர்ப்பவனோ,
கொடை கொடுப்பதைத் தடுப்பவனைக் கொல்பவனோ) {ஸுராரிஹா} (198-208);(35)

அறிவியல்கள் அனைத்தையும் போதிப்பவனும், அனைத்துக்கும் தந்தையுமானவன் {குரு},
பெரும்பாட்டனான பிரம்மனுக்குப் போதிப்பவன் {குருதமன்},
அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் வசிப்பிடமாகவோ, ஓய்விடமாகவோ இருப்பவன் {தாம},
பொய்மை எனும் களங்கத்திலிருந்து விடுபட்ட நல்லவர்களுக்கு நன்மை செய்பவன் {ஸத்யன்},
கலங்கடிக்கப்பட முடியா ஆற்றலைக் கொண்டவன் {ஸத்யபராக்ரமன்},
சாத்திரங்களினால் அங்கீகரிக்கப்படாத, அல்லது அனுமதிக்கப்படாத செயல்களில் தன் கண்களை ஒருபோதும் செலுத்தாதவன் {நிமிஷன்},
சாத்திரங்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட, அல்லது அனுமதிக்கப்பட்ட செயல்களில் தன் கண்களைச் செலுத்துபவன்{அநிமிஷன்},
வைஜயந்தி என்ற பெயரில் அழைக்கப்படும் மங்காத வெற்றி மாலையைச் சூடுபவன் {ஸ்ரக்வீ},
வாக்கின் தலைவன் {வாசஸ்பதி},
தாழ்ந்தவர்களிலும் தாழ்ந்தவருக்கும், இழிந்தவர்களிலும் இழிந்தவர்களுக்கும் தன் அருளை வழங்கி மீட்ட பெரும் தயாளனுமான ஒருவன் {உதாரதீ};(36)

முக்தியடைய விரும்பும் மனிதர்களை முதன்மையான நிலையான முக்தி நிலைக்கு வழிநடத்துபவன் (அல்லது, வலிமை மிக்கப்
பெரிய மீனின் வடிவை ஏற்று, அண்ட அழிவின் போது, பூமியை மறைத்த நீர் வெளியில் நீந்தி, தன் கொம்புகளில்
கட்டப்பட்ட படகில் மநுவையும், பிறரையும் பாதுகாப்பாக வழிநடத்தியவன்) {அக்ரணீ},
அனைத்து உயிரினங்களின் தலைவன் (அல்லது, அண்ட அழிவின் போது அனைத்தையும் மூழ்கடிக்கும் நீர்வெளியில் விளையாடுபவன்) {க்ராமணீ},
வேதங்களையே வார்த்தைகளாகக் கொண்டவன் {ஸ்ரீமாந்},
அண்ட அழிவின் போது நீருக்குள் மூழ்கிய வேதங்களை மீட்டவன் {ந்யாயன்},
அண்டத்தின் இயக்கங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுபவன் {நேதா},
உயிரினங்கள் அனைத்தையும் செயல்படச் செய்ய, அல்லது முயற்சிக்கச் செய்யக் காற்றின் {வாயுவின்} வடிவை ஏற்றவன் (அல்லது,
எப்போதும் அழகிய அசைவுகளைக் கொண்டவன், அல்லது தான் உண்டாக்கிய உயிரினங்கள்
தன்னைத் துதிக்க வேண்டும் என விரும்புபவன்) {ஸமீரணன்},
ஆயிரம் தலைகளைக் கொண்டவன் {ஸஹஸ்ரமூர்த்தா},
அண்டத்தின் ஆத்மாவாக இருந்து அனைத்திலும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவன் {விஸ்வாத்மா},
ஆயிரம் கண்களைக் கொண்டவன் {ஸஹஸ்ராக்ஷன்};(37)

ஆயிரம் கால்களைக் கொண்டவன் {ஸஹஸ்ரபாத்},
அண்டச் சக்கரத்தைத் தன் விருப்பப்படி சுழலச் செய்பவன் {ஆவர்த்தநன்},
ஆசையில் இருந்து விடுபட்டவனும், ஜீவனையும், ஜீவன் சார்ந்தவற்றையும் நிறுவும் சூழ்நிலைகளைக்
கடந்தவனுமான ஒருவன் {நிவ்ருத்தாத்மா},
உலகப் பந்தம் கொண்ட மனிதர்கள் அனைவரின் பார்வையில் இருந்து மறைந்திருப்பவன் (அல்லது அறியாமை எனும்
கட்டைக் கொண்டு மனிதர்கள் அனைவரின் கண்களையும் மறைத்தவன்) {ஸம்வ்ருதன்},
தன்னிடம் இருந்து விலகியவர்களக் கலங்கடிப்பவன் {ஸம்ப்ரமர்த்தநன்},
சூரியனோடு அடையாளங்காணப்படுபவனாக இருப்பதன் விளைவால் நாளைத் தொடங்கி வைப்பவனும்,
அனைத்தையும் அழிக்கும் காலனையே அழிப்பவனுமாக இருப்பவன் {அஹஸ்ஸம்வர்த்தகன்},,
தொடக்கமில்லாதவன் (அல்லது நிலையான வசிப்பிடம் இல்லாதவன்) {வஹ்நி},
புனித நெருப்பில் ஊற்றப்படும் ஆகுதிகளைக் குறிப்பிட்டோருக்கு அளிப்பவன் (அல்லது, தன்னுடைய உடலின் சிறு பகுதியில்
மட்டுமே வைத்து அண்டத்தைத் தாங்குபவன்) {அநிலன்},
(சேஷனின் வடிவிலோ, பூமியைக் காத்த பெரும் பன்றியின் வடிவத்திலோ, பூமியை ஆதரித்து நுட்பமாக
ஊடுருபவனாகவோ)ஆகாயத்தில் பூமியைத் தாங்கிப் பிடிப்பவன் {தரணீதரன்};(38)

சிசுபாலனைப் போலப் பகைவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியை அளித்துப் பேரருள் புரிபவன் {ஸுப்ரஸாதன்},
ரஜஸ் (ஆசை) மற்றும் தமோ (இருள்) குணங்களிலிருந்து விடுபட்டு களங்கமற்ற சத்வ குணத்துடன் தூய நிலையில்
இருப்பவன் (அல்லது, தன் விருப்பங்கள் அனைத்தும் கனியும் நிலையை அடைந்தவன்) {ப்ரஸந்நாத்மா},
அண்டத்தை ஆதரிப்பவன் {விஸ்வஸ்ருக்},
அண்டத்திற்கு உணவளிப்பவன் (அல்லது அஃதை அனுபவிப்பவன்) {விஸ்வபுக்விபு},
எல்லையில்லா பலத்தை வெளிப்படுத்துபவன் {ஸத்கர்த்தா},
தேவர்கள், பித்ருக்கள் மற்றும் தன்ன வழிபடுபவர்களைக் கௌரவிப்பவன் {ஸத்க்ருதன்},
பிறரால் கௌரவிக்கப்பட்ட, அல்லது துதிக்கப்பட்டவர்களால் கௌரவிக்கப்படவோ, துதிக்கப்படவோ நேர்பவன் (நீடித்த சகிப்புடன்
கூடிய அழகிய செயல்களைக் கொண்டவன்) {ஸாது},
பிறரின் காரியங்களை நிறைவேற்றுபவன் (அல்லது பிறருக்கு நன்மை செய்பவன்) {ஜஹ்நு},
அண்ட அழிவின் போது தனக்குள் அனைத்தையும் ஈர்த்துக் கொள்பவன் (அல்லது, தேவர்களுக்கோ, தன்னை
வழிபடுபவர்களுக்கோ எதிராக இருப்பவர்களை அழிப்பவன்) {நாராயணன்},
நீரையே தன் இல்லமாகக் கொண்டவன் (அல்லது, அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் ஒரே புகலிடமாக இருப்பவன்,
அல்லது அனைத்து உயிரினங்களின் அறியாமையை அழிப்பவன்) {நரன்};(39)

வேறுபாடுகளைக் களைந்தவன் {அஸங்க்யேயன்},
அளவற்ற பொருட்களின் உள்ளும் புறமும் நிறைந்திருப்பவன் {அப்ரமேயாத்மா},
அனைவருக்கும் மேலான புகழைப் பெற்றவன், அறவோரைப் பேணி வளர்ப்பவன் {சிஷ்டக்ருத்},
உலகங்கள் அனைத்தையும் தூய்மையாக்குபவன் {சுசி},
அனைத்து உயிரினங்களின் விருப்பங்களையும் கனியும் நிலையால் மகுடம் சூட்டச் செய்பவன் {ஸித்தார்த்தன்},
தன் விருப்பங்கள் எப்போதும் கனியும் நிலையால் மகுடம் சூட்டப்பட்டவன் {ஸித்தஸங்கல்பன்},
அனைவருக்கும் வெற்றியை அளிப்பவன் {ஸித்திதன்},
வேண்டுவோருக்கு வெற்றியை அளிப்பவன் {ஸித்திஸாதநன்};(40)

புனிதநாட்கள் அனைத்திற்கும் தலைமை தாங்குபவன் (அல்லது, தன் சிறந்த குணங்களால் இந்திரனையே மறைப்பவன்) {வ்ருஷாஹீ},
விருப்பத்திற்குரிய பொருட்கள் அனைத்தையும் தன்னை வழிபடுபவர்களுக்குப் பொழிபவன் {வ்ருஷபன்},
அண்டம் முழுவதும் நடப்பவன் {விஷ்ணு},
(உயர்ந்த இடத்திற்கு ஏற விரும்புகிறவர்களுக்கு) அறத்தால் அமைந்த சிறந்த படிக்கட்டுகளை அளிப்பவன் {வ்ருஷபர்வா},
வயிற்றில் அறத்தைக் கொண்டவன் (அல்லது, கருவரையில் பிள்ளையைப் பாதுகாக்கம் தாயைப் போல இந்திரனைப் பாதுகாப்பவன்) {வ்ருஷோதரன்},
(தன்னை வழிபடுபவர்களைப்) பெருக்குபவன் {வர்த்தநன்},
பெரும் அண்டமாகப் பரவத் தன்னைப் பரப்பிக் கொள்பவன் {வர்த்தமாநன்},
அனைத்திலிருந்தும் (அவற்றில் ஊடுருவாமல்) தனித்து இருப்பவன் {விவிக்தன்},
ஸ்ருதிகளெனும் பெருங்கடலின் கொள்ளிடமாக இருப்பவன் {ஸ்ருதிஸாகரன்};(41)

(அண்டத்தையே தாங்க வல்ல) சிறந்த கரங்களைக் கொண்டவன் {ஸுபுஜன்},
எந்த உயிரினத்தாலும் சுமக்கப்பட முடியாதவன் {துர்த்தரன்},
பிரம்மன் என்றழைக்கப்படும் ஒலிகள் பாய்ந்த இடமாக இருப்பவன் (அல்லது வேதமாக இருப்பவன்) {வாக்மீ},
அண்டத்தலைவர்கள் அனைவரின் தலைவன் {மஹேந்த்ரன்},
செல்வத்தைக் கொடுப்பவன் {வஸுதன்},
தன் பலத்தில் தானே வசிப்பவன் {வஸு},
பல்வேறு வடிவங்களைக் கொண்டவன் {நைகரூபன்},
பெரும் வடிவம் படைத்தவன் {ப்ருஹத்ரூபன்},
விலங்குகள் அனைத்திலும் வேள்வியின் வடிவில் வசிப்பவன் {சிபிவிஷ்டன்},
அனைத்துப் பொருளும் வெளிப்படும் காரணன் {ப்ரகாசநன்};(42)

பெரும் வலிமை, சக்தி மற்றும் காந்தியுடன் கூடியவன் {ஓஜஸ்தேஜோத்யுதிதரன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களுக்குக் காணத்தக்க வடிவங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்பவன் {ப்ரகாசாத்மா},
எரியும் சக்தியால் அறமற்றவர்களை எரிப்பவன் {ப்ரதாபநன்},
(வளம் முதலிய) ஆறு வகைக் குணங்களின் வளம் கொண்டவன் {ருத்தன்},
பெரும்பாட்டனான பிரம்மனுக்கு வேதங்களைச் சொன்னவன் {ஸ்பஷ்டாக்ஷரன்},
சாம, ரிக் மற்றும் யஜூஸ் (வேதங்களின்) வடிவில் இருப்பவன் {மந்த்ரன்},
உலகின் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் குளுமைப்படுத்தும் சந்திரனின் கதிர்களைப் போல உலகத் துன்பங்களில்
எரிந்து கொண்டிருக்கும் தன் வழிபாட்டாளர்களுக்கு ஆறுதலளிப்பவன் {சந்த்ராம்சு},
சூரியனைப்போன்ற சுடர்மிக்கப் பிரகாசத்துடன் கூடியவன் {பாஸ்கரத்யுதி};(43)

எவன் மனத்திலிருந்து சந்திரன் உதித்தானோ அவன் {அம்ருதாம்சூத்பவன்},
தன்னொளியில் தானே சுடர்விடுபவன் {பாநு},
முயலால் குறிப்பிடப்படும் ஒளிக்கோளைப் போல அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் உணவு ஊட்டுபவன் {சசபிந்து},
தேவர்களில் திறம் பெற்றவன் {ஸுரேஸ்வரன்},
உலகப்பற்றெனும் நோய்க்குப் பெரும் மருந்தாக இருப்பவன் {ஒளஷதம்},
அண்டத்தின் பெரும் பாலமாக இருப்பவன் {ஜகதஸ்ஸேது},
வீண்போகாத அறிவும் மற்றும் பிற குணங்களுடனும், கலங்கடிக்கப்பட முடியாத ஆற்றலுடனும் இருப்பவன் {ஸத்யதர்மபராக்ரமன்};(44)

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலமென அனைத்துக் காலங்களிலும் உயிரினங்கள் அனைத்தாலும் வேண்டப்படுபவன் {பூதபவ்யபவந்நாதன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களிடம் கருணைப் பார்வையைச் செலுத்தி அவர்களை மீட்பவன் {பவன்},
புனிதமானவர்களை மேலும் புனிதப்படுத்துபவன் {பாவநன்},
ஆன்மாவில் உயிர் மூச்சைக் கலக்கச் செய்பவன் (அல்லது, விடுதலையடைந்தவர்களையும் {முக்தி பெற்றவர்களையும்},
விடுதலை யடையாதவர்களையும் பல்வேறு வடிவங்களை ஏற்றுக் காப்பவன்) {அநலன்},
விடுதலையடைந்தோரின் {முக்தி அடைந்தோரின்} ஆசைகளைக் கொல்பவன் (அல்லது, தன்னை வழிபடுபவர்களின்
மனங்களில் தீய ஆசைகள் எழாமல் தடுப்பவன்) {காமஹா},
காமனின் தந்தை (ஆசை அல்லது காமத்தின் கோட்பாடு) {காமக்ருத்},
மிக இனிமையானவன் {காந்தன்},
அனைத்து உயிரினங்களாலும் விரும்பப்படுபவன் {காமன்},
அனைத்து விருப்பங்களும் கனியும் நிலையை அருள்பவன் {காமப்ரதன்},
அனைத்துச் செயல்களையும் நிறைவேற்றும் திறன் கொண்டவன் {ப்ரபு};(45)

நான்கு யுகங்களையும் நடைமுறையில் தொடங்கச் செய்பவன் {யுகாதிக்ருத்},
யுகங்களைத் தொடர்ச்சியாகச் சக்கரமாகச் சுழலச் செய்பவன் {யுகாவர்த்தன்},
பல்வேறு வகை மாயைகளுடன் கூடியவன் (அதன் மூலம், பல்வேறு யுகங்களைப் பல்வேறு வகைச் செயல்களின் மூலம்
வேறுபடுத்திக் காட்டும் காரணமாக இருப்பவன்) {நைகமாயன்},
(ஒவ்வொரு கல்பத்தின் முடிவிலும் அனைத்தையும் விழுங்குவதன் விளைவால்) உண்பவர்களில் பெரியவன் {மஹாசநன்},
(பக்தர்கள் அல்லாதோருக்குப்) பிடிபட இயலாதவன் {அத்ருஸ்யன்},
(மிகப்பெரிய) வெளிப்படு வடிவத்துடன் கூடியவன் {வ்யக்தரூபன்},
(தேவர்களின்) ஆயிரம் பகைவர்களை அடக்கியவன் {ஸஹஸ்ரஜித்},
எண்ணற்ற பகைவர்களை அடக்கியவன் {அநந்தஜித்};(46)

(பெரும்பாட்டன் மற்றும் ருத்திரனாலும்) விரும்பப்படுபவன் (அல்லது வேள்விகளில் துதிக்கப்படுபவன்) {இஷ்டோவிசிஷ்டன்},
அனைத்திற்கும் மேலான புகழ்பெற்றவன், ஞானிகள் மற்றும் அறவோரால் விரும்பப்படுபவன் {சிஷ்டேஷ்டன்},
தலைப்பாகையில் (மயில்) இறகுகளுடன் கூடிய ஆபரணத்தைக் கொண்டவன் {சிகண்டீ},
அனைத்து உயிரினங்களையும் தன் மாயையால் கலங்கடிப்பவன் {நஹுஷன்},
தன்னை வழிபடுபவர்கள் அனைவரிடமும் தன் அருளைப் பொழிபவன் {வ்ருஷன்},
அறவோரின் கோபத்தைக் கொல்பவன் {க்ரோதஹா},
அறமற்றவர்களைக் கோபத்தால் நிறைப்பவன் {க்ரோதக்ருத்},
அனைத்துச் செயல்களையும் நிறைவேற்றுபவன் {கர்த்தா},
அண்டத்தையே தன் கரங்களில் தாங்குபவன் {விஸ்வபாஹு},
பூமியை நிலைநிறுத்துபவன் {மஹீதரன்};(47)

(தொடக்கம், பிறவி அல்லது தோற்றம், வளர்ச்சி, முதிர்ச்சி, வீழ்ச்சி, அழிவு என்ற) நன்கு அறியப்பட்ட ஆறு மாறுபாடுகளைக் கடந்தவன் {அச்யுதன்},
(தன் சாதனைகளின் விளைவால்) பெரும் புகழைக் கொண்டவன் {ப்ரதிதன்},
(நீக்கமற நிறைந்திருப்பதன் விளைவால்) உயிரினங்கள் அனைத்தையும் {உயிரோடு} வாழச் செய்பவன் {ப்ராணன்},
உயிரைக் கொடுப்பவன் {ப்ராணதன்},
(உபேந்திரனின் வடிவத்தில் அல்லது குள்ள வடிவத்தில் உள்ள) வாசவனின் தம்பி {வாஸவாநுஜன்},
அண்டத்தில் உள்ள நீர்நிலைகள் அனைத்தின் கொள்ளிடம் {அபாம்நிதி},
(அனைத்திலும் பொருள் காரணமாக இருப்பதன் விளைவால்) அனைத்து உயிரினங்களையும் மறைப்பவன் {அதிஷ்டாநன்},
(எப்போதும் பிழை கடந்தவனாகவும்) எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவன் {அப்ரமத்தன்},
தன் மகிமையில் நிறுவப்பட்டவன் {ப்ரதிஷ்டிதன்};(48)

அமுத வடிவில் பாய்பவன் (அல்லது, அனைத்தையும் வற்றச் செய்பவன்) {ஸ்கந்தன்},
அறப்பாதையை நிலைநிறுத்துபவன் {ஸ்கந்ததரன்},
அண்டத்தின் சுமையைச் சுமப்பவன் {துர்யன்},
வேண்டுவோர் விரும்பும் வரங்களைக் கொடுப்பவன் {வரதன்},
காற்றை வீசச் செய்பவன் {வாயுவாஹநன்},
வசுதேவரின் மகன் (அல்லது, அண்டத்தைத் தன் மாயைகளில் மறைத்து, அதன் மத்தியில் விளையாடிக் கொண்டிருப்பவன்) {வாஸுதேவன்},
இயல்புக்குமீறிய வகையில் ஒளிர்பவன் {ப்ருஹத்பாநு},
தேவர்கள் தோன்றக் காரணமானாவன் {ஆதிதேவன்},
பகைவரின் நகரங்கள் அனைத்தையும் துளைப்பவன் {புரந்தரன்};(49)

துன்பங்கள் மற்றும் கவலைகள் அனைத்தையும் கடந்தவன் {அசோகன்},
உலக வாழ்வெனும் பெருங்கடலைப் பாதுகாப்பாகக் கடக்க நம்மை வழிநடத்துபவன் {தாரணன்},
தன்னை வழிபடுபவர்கள் அனைவரின் இதயங்களில் இருந்தும் மறுபிறவி குறித்த அச்சத்தை விலக்குபவன் {தாரன்},
எல்லையற்ற துணிவும் ஆற்றலும் கொண்டவன் {சூரன்},
சூர குலத்தில் பிறந்தவன் {செளரி},
அனைத்து உயிரினங்களையும் ஆள்பவன் {ஜநேஸ்வரன்},
அனைவருக்கும் அருள்தரவிரும்புபவன் {அநுகூலன்},
(நல்லோரைக் காத்து, தீயோரை அழித்து, அறத்தை நிறுவுவதற்காகப்) பூமிக்கு நூறு முறை வருபவன் {சதாவர்த்தன்},
தன் கரங்களில் ஒன்றில் தாமரையைக் கொண்டவன் {பத்மீ},
தாமரை இதழ்களுக்கு ஒப்பான கண்களைக் கொண்டவன் {பத்மநிபேஷணன்};(50)

உந்தியில் தொடக்க காலத் தாமரையைக் கொண்டவன் (அல்லது, தாமரையில் அமர்ந்திருப்பவன்) {பத்மநாபன்},
தாமரை இதழ்களுக்கு ஒப்பான கண்களைக் கொண்டவன் {அரவிந்தாக்ஷன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களால் இதயத்தாமரையில் அமர்ந்திருப்பவனாகத் துதிக்கப்படுபவன் {பத்மகர்ப்பன்},
(தன் மாயையின் மூலம்) ஜீவனின் உடல்வடிவத்தை ஏற்பவன் {சரீரப்ருத்},
அனைத்து வகைப் பலங்களையும் கொண்டவன் {மஹர்த்தி},
ஐந்து அடிப்படை பூதங்களின் வடிவில் வளர்பவன் {ருத்தன்},
புராதன ஆன்மா {வ்ருத்தாத்மா},
பெரிய கண்களைக் கொண்டவன் {மஹாக்ஷன்},
தேரின் கொடிக்கம்பத்தில் கருடன் அமர்ந்திருக்கப் பெற்றவன் {கருடத்வஜன்};(51)

ஒப்பற்றவன் {அதுலன்},
(சிங்கத்தைக் கொல்லும் விலங்கான} சரபன், தீயோரைப் பயங்கரமாகத் தாக்குபவன் {பீமன்},
காலத்தில் நேர்ந்தவை அனைத்தையும் அறிந்தவன் {ஸமயஜ்ஞன்},
வேள்வி நெருப்பில் ஊற்றப்படும் நெய்யாக இருப்பவன் {ஹவிஸ்},
அவ்வாறு ஊற்றப்படும் நெய்யை தேவர்களின் வடிவில் ஏற்பவன் {ஹரி},
அனைத்து வகைச் சான்றுகளாலும் அறியப்படுபவன் {ஸர்வ லக்ஷண லக்ஷண்யன்},
எப்போதும் செழிப்பு அமர்ந்திருக்கும் மார்பைக் கொண்டவன் {லக்ஷமீவாந்},
போர்கள் அனைத்திலும் வெல்பவன் {ஸமிதிஞ்சயன்};(52)

அழிவைக் கடந்தவன் {விக்ஷரன்},
செவ்வண்ணம் ஏற்பவன் (அல்லது, தன்னை வழிபடுபவர்களின் எதிரிகளிடம் கோபம் நிறைந்தவன்) {ரோஹிதன்},
அறவோர் தேடும் பொருளாக இருப்பவன் {மார்க்கன்},
அனைத்துக்கும் வேராக இருப்பவன் {ஹேது},
(குழந்தையாக இருக்கும்போது யசோதனையால் கட்டப்பட்டதால்) வயிற்றைச் சுற்றிலும் கயிற்றின் தடத்தைக் கொண்டவன் {தாமோதரன்},
தீங்குகள் அனைத்தையும் பொறுத்துக் கொள்பவன் அல்லது தாங்கிக் கொள்பவன் {ஸஹன்},
மலைகளின் வடிவில் பூமியைத் தாங்குபவன் {மஹீதரன்},
வழி படத் தகுந்தவை அனைத்திலும் முதன்மையானவன் {மஹாபாகன்},
பெரும் வேகம் கொண்டவன் {வேகவாந்},
பெரும் அளவிலான உணவை விழுங்குபவன் {அமிதாசநன்};(53)

படைப்பை உண்டாக்கி இயங்கச் செய்தவன் {உத்பவன்},
பிரகிருதி மற்றும் புருஷன் ஆகிய இரண்டையும் எப்போதும் கலங்கடிப்பவன் {க்ஷோபணன்},
பிரகாசமாக ஒளிர்பவன் (அல்லது, இன்பத்தில் திளைப்பவன்) {தேவன்},
வயிற்றில் பலம் கொண்டவன் {ஸ்ரீகர்ப்பன்},
அனைத்தையும் ஆளும் பரமன் {பரமேஸ்வரன்},
அண்டம் உண்டான பொருளாக இருப்பவன் {கரணம்},
அண்டத்தை உண்டாக்கிய காரணப்பொருளானவன் {காரணன்},
அனைத்துப் பொருள்களையும் சாராதிருப்பவன் {கர்த்தா},
அண்டத்தில் பன்முகத் தன்மையை விதிப்பவன் {விகர்த்தா},
புரிந்து கொள்ளப்பட முடியாதவன் {கஹநன்},
மாயத் திரை மூலம் தன்னை மறைத்துக் கொள்பவன்{குஹன்};(54)

குணங்கள் ஏதும் அற்ற சித் ஆக இருப்பவன் {வ்யவஸாயன்},
அனைத்துப் பொருட்களும் சார்ந்திருக்கும் இடமாக இருப்பவன் {வ்யவஸ்தாநன்},
அண்டப் பேரழிவின் போது அனைத்துப் பொருட்களும் வசிக்கும் இடமாக இருப்பவன் {ஸம்ஸ்தாநன்},
தன்னை வழிபடுபவனுக்கு முதன்மையான இடத்தை ஒதுக்குபவன் {ஸ்தாநதன்},
நீடித்து நிலைத்திருப்பவன் {த்ருவன்},
உயர்ந்த பலத்தைக் கொண்டவன் {பரர்த்தி},
வேதங்களில் மகிமைப்படுத்தப்படுபவன் {பரமஸ்பஷ்டன்},
நிறைவுடன் இருப்பவன் {துஷ்டன்},
எப்போதும் முழுமையாக இருப்பவன்{புஷ்டன்},
மங்கலப் பார்வை கொண்டவன் {சுபேக்ஷணன்};(55)

யோகிகள் அனைவரையும் மகிழ்ச்சியில் நிறைப்பவன் {ராமன்},
(அண்ட அழிவின் போது அனைத்தும் அவனிடமே கலப்பதால்) அனைத்து உயிரினங்களின் கதியாக இருப்பவன் {விராமன்}, {விரதன்},
குறையற்ற பாதையாக இருப்பவன் {மார்க்கன்},
ஜீவனின் வடிவில் இருந்து கொண்டு முக்திக்கு வழிநடத்துபவன் {நேயன்},
(ஜீவனிலிருந்து முக்திக்கு) வழிநடத்துபவன் {நயன்},
வழிநடத்த எவனும் இல்லாதவன் {அநயன்},
பெரும் வலிமை கொண்டவன் {வீரன்},
வலிமை நிறைந்த அனைத்திலும் முதன்மையானவன் {சக்திமதாம்ஸ்ரேஷ்டன்},
நிலைநிறுத்துபவன் {தர்மம்},
கடமை மற்றும் அறம் அறிந்த அனைவரிலும் முதன்மையானவன் {தர்மவிதுத்தமன்};(56)

படைப்புக் காலத்தில் பொருட்கள் அனைத்தையும் அமைப்பதற்காகப் பிரிந்து கிடக்கும் பூதங்களை ஒன்றாகச் சேர்ப்பவன் {வைகுண்டன்},
அனைத்து உடல்களிலும் வசிப்பவன் {புருஷன்},
க்ஷேத்ரஜ்ஞனின் வடிவில் இருந்து கொண்டு அனைத்து உயிரினங்களையும் செயல்படச் செய்பவன் {ப்ராணன்},
அண்டப் பேரழிவின் போது அழித்த உயிரினங்கள் அனைத்தையும் படைப்பவன் {ப்ராணதன்},
அனைவராலும் மதிப்புடன் வணங்கப்படுபவன் {ப்ரணமன்},
மொத்த அண்டத்திலும் விரிந்திருப்பவன் {ப்ருது},
ஆதி பொன்முட்டையைத் தன் வயிறாகக் கொண்டு அனைத்தையும் உண்டாக்குபவன் {ஹிரண்யகர்ப்பன்},
தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவன் {சத்ருக்நன்},
(பொருள் காரணமாக இருக்கும் தன்னில் இருந்து உதித்த) அனைத்திலும் படர்ந்திருப்பவன் {வ்யாப்தன்},
இனிய நறுமணங்களைப் பரவச் செய்பவன் {வாயு}, புலன் இன்பங்களை அலட்சியம் செய்பவன் {அதோக்ஷஜன்};(57)

பருவ காலங்களுடன் அடையாளம் காணப்படுபவன் {ருது},
தன்னை வழிபடுபவர்கள் தன்னைக் காண்பதால் மட்டுமே அவர்கள் விரும்பும் நோக்கத்தை அவர்களை அடையச் செய்பவன் {ஸுதர்சநன்},
அனைத்து உயிரினங்களையும் பலவீனப்படுத்துபவன் {காலன்},
தன் மகிமையையும், பலத்தையும் சார்ந்து இதய வெளியில் வசிப்பவன் {பரமேஷ்டீ},
(எங்கும் நிறைந்திருப்பதன் விளைவால்) எங்கும் அறியப்படவல்லவன் {பரிக்ரஹன்},
அனைவரையும் அச்சங்கொள்ளச் செய்பவன் {உக்ரன்},
அனைத்து உயிரினங்களும் வசிக்கும் இடமாக இருப்பவன் {ஸம்வத்ஸரன்}, {தக்ஷன்},
அனைத்துச் செயல்களையும் நிறைவேற்றும் திறமை கொண்டவன் {விஸ்ராமன்},
பிறரைவிட அதிகத் திறன் கொண்டவன் {விஸ்வதக்ஷிணன்};(58)

மொத்த அண்டமும் படர்ந்திருக்கும் இடமாக இருப்பவன் {விஸ்தாரன்},
அனைத்துப் பொருட்களும் எப்போதும் சார்ந்திருப்பவனாகவும், அசைவில்லாதவனாகவும் இருப்பவன் {ஸ்தாவர ஸ்தாணு},
சான்றுப் பொருளாக இருப்பவன் {ப்ரமாணன்},
அழிவில்லாத, மாற்றமில்லாத வித்தாக இருப்பவன் {பீஜமவ்யயம்},
(மகிழ்ச்சியாக இருப்பதன் விளைவால்) அனைவராலும் வேண்டப்படுபவன் {அர்த்தன்},
(விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவடைந்ததன் விளைவால்) ஆசையற்றவன் {அநர்த்தன்},
(அண்டத்தை மறைக்கும்) பெரும் உறையாக இருப்பவன் {மஹாகோசன்},
அனுபவிக்கத்தகுந்த அனைத்து வகைப் பொருட்களையும் கொண்டவன் {மஹாபோகன்},
(விருப்பத்திற்குரிய பொருட்களனைத்தையும் அடையவதற்குரிய) பெருஞ்செல்வம் கொண்டவன் {மஹாதனன்};(59)

மனத்தளர்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்டவன் {அநிர்விண்ணன்},
துறவின் வடிவில் இருப்பவன் {ஸ்தவிஷ்டன்},
பிறப்பற்றவன் {பூ},
அறம் கட்டப்படும் தூணாக இருப்பவன் {தர்மயூபன்},
வேள்வியின் பெரும் உடல்வடிவம் {மஹாமகன்},
ஆகாயத்தில் சுழலும் நட்சத்திர சக்கரத்தின் நடுப்பகுதியாக {மையமாக} இருப்பவன் {நக்ஷத்ரநேமி},
நட்சத்திரக் கூட்டங்களுக்கு மத்தியில் நிலவாக இருப்பவன் {நக்ஷத்ரீ},
அனைத்துச் சாதனைகளையும் செய்யவல்லவன் {க்ஷமன்},
அனைத்துப் பொருட்களும் மறையும்போது தன் ஆன்மாவில் இருப்பவன் {க்ஷாமன்},
படைக்கும் விருப்பத்தைப் பேணி வளர்ப்பவன் {ஸமீஹநன்};(60)

அனைத்து வேள்விகளின் உடல்வடிவமாக இருப்பவன் {யஜ்ஞன்},
வேள்விகள் மற்றும் அறச்சடங்குகளில் துதிக்கப்படுபவன் {இஜ்யன்},
மனிதர்கள் செய்யும் வேள்விகளில் இருக்கும் தேவர்கள் அனைவரிலும் மிகவும் துதிக்கப்படத்தகுந்தவன் {மஹேஜ்யன்},
விதிப்படி விலங்குகள் காணிக்கையளிக்கப்படும் வேள்விகள் அனைத்தின் உடல்வடிவமாக இருப்பவன் {க்ரது},
எந்த உணவையும் உட்கொள்ளும் முன்னர் மனிதர்களால் துதிக்கப்படுபவன் {ஸத்ரம்},
முக்தி நாடுபவர்களின் புகலிடமாக இருப்பவன் {ஸதாம்கதி},
அனைத்து உயிரினங்களும் செய்யும் மற்றும் செய்யத்தவறும் செயல்களைக் காண்பவன் {ஸர்வதர்சீ},
குணங்கள் அனைத்தையும் கடந்த ஆன்மாவைக் கொண்டவன் {நிவ்ருத்தாத்மா},
அனைத்தையும் அறிந்தவன் {ஸர்வஜ்ஞன்},
அடையப்பட முடியாததும், எல்லையற்றதும், அனைத்தையும் நிறைவேற்றவல்லதுமான ஞானத்திற்கு ஒப்பானவன் {ஜ்ஞானமுத்தமம்};(61)

(வேண்டுபவனுக்குத் தூய இதயத்துடன் அருள்வழங்க வல்ல) சிறந்த நோன்புகளை நோற்பவன் {ஸுவ்ரதன்},
எப்போதும் மகிழ்ச்சி நிறைந்த முகத்தைக் கொண்டவன் {ஸுமுகன்},
நுட்பமிக்கவன் {ஸூக்ஷ்மன்},
(வேதத்தின் வடிவிலோ, குழல் இசைக்கும் கிருஷ்ணனாகவோ) இனிமைமிக்க ஒலிகளை வெளியிடுபவன் {ஸுகோஷன்},
(தன்னை வழிபடுபவர்கள் அனைவருக்கும்) மகிழ்ச்சியைக் கொடுப்பவன் {ஸுகதன்},
மறுவுதவியேதும் எதிர்பாராமல் பிறருக்கு நன்மை செய்பவன் {ஸுஹ்ருத்},
அனைத்து உயிரினங்களையும் மகிழ்ச்சியில் நிறைப்பவன் {மனோஹரன்},
கோபத்தை வென்றவன் {ஜிதக்ரோதன்},
(பெரும் வலிமைமிக்க அசுரர்களைக் கொல்லும் வகையிலான) வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவன் {வீரபாஹு},
அறமற்றோரைக் கிழித்தெறிபவன் {விதாரணன்};(62)

ஆன்ம அறிவற்றவர்களைத் தன் மாயையால் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கியிருக்கச் செய்பவன் {ஸ்வாபநன்},
(அனைத்து மனிதர்கள் மற்றும் பொருட்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவனாகத்) தன்னைத்தானே சார்ந்திருப்பவன் {ஸ்வவசன்},
மொத்த அண்டத்திலும் முற்றாகப் பரவியிருப்பவன் {வ்யாபீ},
முடிவிலா வடிவங்களில் இருப்பவன் {நைகாத்மா},
முடிவிலா எண்ணிக்கையிலான தொழில்களில் ஈடுபடுபவன் {நைககர்மக்ருத்},
அனைத்திலும் வாழ்பவன் {வத்ஸரன்},
தன்னை வழிபடுபவர்கள் அனைவரிடமும் முழு அன்பைக் கொண்டவன் {வத்ஸலன்},
(அனைத்து உயிரினங்களும் அவனிடம் இருந்து உண்டான கன்றுகளாக இருப்பதன் விளைவால்) அண்டத்தின் தந்தையாக இருப்பவன் {வத்ஸீ},
பரந்திருக்கும் பெருங்கடலின் வடிவில் தன் வயிற்றில் ரத்தினங்கள் அனைத்தையும் கொண்டிருப்பவன் {ரத்நகர்ப்பன்},
கருவூலங்கள் அனைத்தின் தலைவன் {தநேஸ்வரன்};(63)

அறத்தைப் பாதுகாப்பவன் {தர்மகுப்},
அறக்கடமைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுபவன் {தர்மக்ருத்},
அறத்தின் ஆதாரமாக இருப்பவன் {தர்மீ},
எப்போதும் இருப்பவன் {ஸத்},
(வெளிப்படும் அண்டம் மாயையின் விளைவாக இருப்பதால் அண்டத்தின் வடிவில்) இல்லாதவன் {அஸத்},
(வெளிப்படும் அண்டத்தின் வடிவில்) அழியத்தக்கவன் {க்ஷரம்},
அழிவற்ற சித் ஆக இருப்பவன் {அக்ஷரன்},
உண்மை அறிவற்ற ஜீவனின் வடிவில் இருப்பவன் {அவிஜ்ஞாதா},
சூரியனின் வடிவில் ஆயிரங்கதிர்களைக் கொண்டவன் {ஸஹஸ்ராம்சு},
(சேஷன், கருடன் முதலிய வலிமைமிக்கப் பெரும் உயிரினங்களை) விதிப்பவன் {விதாதா},
சாத்திரங்கள் அனைத்தையும் படைத்தவன் {க்ருதலக்ஷணன்};(64)

எண்ணற்ற ஒளிக்கதிர்களின் நடுவில் சூரியனின் வடிவில் இருப்பவன் {கபஸ்திநேமி},
அனைத்து உயிரினங்களிலும் வசிப்பவன் {ஸத்வஸ்தன்},
பேராற்றல் கொண்டவன் {ஸிம்மன்},
யமன் மற்றும் அதே பலத்தைக் கொண்ட பிறரை ஆள்பவன் {பூதமஹேஸ்வரன்},
(தொடக்கத்தில் இருந்தே இருப்பனாதலால்) தேவர்களில் பழைமையானவன் {ஆதிதேவன்},
அனைத்து நிலைகளையும் கைவிட்டு தன் மகிமையில் தானே இருப்பவன் {மஹாதேவன்},
தேவர்கள் அனைவரின் தலைவன் {தேவேசன்},
தேவர்களை நிலைநிறுத்தபவனையும் (இந்திரனையும்) ஆள்பவன் {தேவப்ருத்குரு};(65)

பிறப்பையும், அழிவையும் கடந்தவன் {உத்தரன்},
(கிருஷ்ணனின் வடிவில்) பசுக்களைப் பாதுகாத்து வளர்ப்பவன் {கோபதி},
அனைத்து உயிரினங்களையும் ஊட்டி வளர்ப்பவன் {கோப்தா},
அறிவால் மட்டுமே அணுகப்படக்கூடியவன் {ஜ்ஞானகம்யன்},
பழைமையானவன் {புராதநன்},
உடலாக அமையும் பூதங்களை நிலைநிறுத்துபவன் {சரீரபூதப்ருத்},
(ஜீவனின் வடிவில் இன்ப துன்பங்களை) அனுபவிப்பவன் {போக்தா},
பெரும்பன்றியின் வடிவை ஏற்றவன் (அல்லது, ராமனின் வடிவில் இருந்த போது பெரும் குரங்குக்கூட்டத்தின் தலைவனாக இருந்தவன்) {கபீந்த்ரன்},
தன்னால் செய்யப்பட்ட மகத்தான வேள்வியில் அபரிமிதமான கொடைகளை அனைவருக்கும் வழங்கியவன் {பூரிதக்ஷிணன்};(66)

ஒவ்வொரு வேள்வியிலும் சோமத்தைப் பருகுபவன் {ஸோமபன்},
அமுதம் பருகுபவன் {அம்ருதபன்},
சோமனின் (சந்திரமாஸின்)
வடிவில் மூலிகை, செடி, கொடிகளை ஊட்டி வளர்ப்பவன் {ஸோமன்},
முடிவிலா எண்ணிக்கையில் பகைவர்கள் இருந்தாலும் ஒரு கணப்பொழுதில் அவர்களை வெல்பவன் {புருஜித்},
இருப்பிலுள்ளவை அனைத்திலும் முதன்மையான அண்ட வடிவைக் கொண்டவன் {புருஸத்தமன்},
தண்டிப்பவன் {விநயன்},
அனைவரையும் வெல்பவன் {ஜயன்},
கலங்கடிக்க இயலாத நோக்கங்களைக் கொண்டவன் {ஸத்யஸந்தன்},
கொடைகளுக்குத் தகுந்தவன் {தாசார்ஹன்},
உயிரினங்களிடம் இல்லாதவற்றைக் கொடுப்பவனும், அவற்றைப் பாதுகாப்பவனுமாக இருப்பவன் {ஸாத்வதாம்பதி};(67)

உயிர்மூச்சைத் தாங்குபவன் {ஜீவன்},
தன் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் நேரடி பார்வையில் உள்ள பொருட்களாகக் காண்பவன் {விநயிதா},
சுயத்தைத்தவிர வேறெதையும் ஒருபோதும் காணாதவன் {ஸாக்ஷீ},
முக்தியை அளிப்பவன் {முகுந்தன்},
சொர்க்கம், பூமி, பாதாளம் ஆகியவற்றை தன் காலடிகளால் (எண்ணிக்கையில் மூன்று) மறைத்தவன் {அமிதவிக்ரமன்},
நீர்நிலைகள் அனைத்தின் கொள்ளிடம் {அம்போநிதி},
வெளி, காலம் மற்றும் அனைத்திலும் நிறைந்திருப்பவன் {அநந்தாத்மா},
அண்டப் பேரழிவின் போது, பெரும் நீர்ப்பரப்பில் கிடப்பவன் {மஹோததிசயன்},
அனைத்தையும் அழிப்பவன் {அந்தகன்};(68)

பிறப்பற்றவன் {அஜன்},
அதிகம் துதிக்கப்படுபவன் {மஹார்ஹன்},
தன் இயல்பில் தோன்றுபவன் {ஸ்வாபாவ்யன்},
(கோபம் மற்றும் தீய ஆசைகளின் வடிவில் உள்ள) பகைவர்கள் அனைவரையும் வெல்பவன் {ஜிதாமித்ரன்},
தன்னைத் தியானிப்பவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பவன் {ப்ரமோதன்},
இன்ப வடிவம் {ஆநந்தன்},
பிறரை மகிழ்ச்சியில் நிறைப்பவன் {நந்தநன்},
மகிழ்க்கான காரணங்கள் அனைத்துடன் பெருகுபவன் {நந்தன்},
வாய்மையையும், பிற அறங்களையும் தன் குறியீடுகளாகக் கொண்டவன் {ஸத்யதர்மா},
மூவுலகங்களையும் தன் காலடிகளில் கொண்டவன் {த்ரிவிக்ரமன்};(69)

(வேதங்களை மொத்தமாக அறிந்து வைத்திருக்கும்) முனிவர்களில் முதல்வன் {மஹர்ஷி},
ஆசான் கபிலராக இருப்பவன் {கபிலாசார்யன்},
அண்டத்தை அறிந்தவன் {க்ருதஜ்ஞன்},
பூமியை ஆள்பவன் {மேதிநீபதி},
மூன்று பாதங்களைக் கொண்டவன் {த்ரிபதன்},
தேவர்களைப் பாதுகாப்பவன் {த்ரிதசாத்யக்ஷன்},
(அண்டப் பேரழிவின் போது, மனுவின் படகைத் தன் கொம்புகளில் கட்டி இழுத்துச்சென்ற மீன் வடிவில் இருந்த போது)
பெரும் கொம்புகளைக் கொண்டவன் {மஹாஸ்ருங்கன்},
செயல்பட்டவர்களை இன்பத்தை அனுபவிக்கவோ, துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்ளவோ செய்து செயல்களைத் தீர்ப்பவன் {க்ருதாந்தக்ருத்};(70)

பெரும்பன்றியானவன் {மஹாவராஹன்},
வேதாந்தத்தின் துணையுடன் புரிந்துகொள்ளப்படுபவன் {கோவிந்தன்},
(தன்னை வழிபடுபவர்களின் வடிவில்) அழகிய துருப்புகளைக் கொண்டவன் {ஸுஷேணன்},
பொன்கங்கணங்கள் கொண்டவன் {கநகாங்கதீ},
(உபநிஷத்துகளின் துணையுடன் மட்டுமே அறியப்படும் வகையில்) மறைந்திருப்பவன் {குஹ்யன்},
(அறிவு மற்றும் பலத்தில்) ஆழம் நிறைந்தவன் {கபீரன்},
அடைதற்கரியவன் {கஹநன்},
சொல்லையும், எண்ணத்தையும் கடந்தவன் {குப்தன்}, சக்கரம் மற்றும் கதாயுதம் தரித்தவன் {சக்ரகதாதரன்};(71)

விதி விதிப்பவன் {வேதஸ்},
(உதவியாளன் வடிவில் இருக்கும்) அண்டத்தின் காரணன் {ஸ்வாங்கன்},
ஒருபோதும் வெல்லப்பட முடியாதவன் {அஜிதன்},
தீவில் பிறந்த கிருஷ்ணராக {வியாசராக} இருப்பவன் {க்ருஷ்ணன்},
(சிதைவைக் கடந்திருப்பதன் விளைவால்) நீடித்திருப்பவன் {த்ருடன்},
அனைத்தையும் செதுக்குபவன் {ஸங்கர்ஷணன்},
சிதைவுக்கு அப்பாற்பட்டவன் {அச்யுதன்},
வருணன், (வசிஷ்டர் அல்லது அகஸ்தியரின் வடிவில்) வருணனின் மகனாக இருப்பவன் {வாருணன்},
அசையாத மரமாக இருப்பவன் {வ்ருக்ஷன்},
இதயத் தாமரையில் தன் உண்மை வடிவத்தை வெளிப்படுத்துபவன் {புஷ்கராக்ஷன்},
மனச்சாதனையின் மூலமே படைத்து, காத்து, அழிப்பவன் {மஹாமநஸ்};(72)

(அரசுரிமை முதலிய) ஆறு குணங்களைக் கொண்டவன் {பகவாந்},
(அண்டப் பேரழிவின் போது) ஆறு குணங்களையும் அழிப்பவன் {பகஹா},
(அனைத்து வகைச் செழிப்பிலும் பெருகுபவனாக இருக்கும் விளைவால்) இன்பநிலையாக இருப்பவன் {நந்தீ},
{வைஜயந்தம் என்றழைக்கப்படும்) வெற்றிமாலையால் அலங்கரிக்கப்படுபவன் {வநமாலி},
(பலதேவன் அவதாரத்தில்) கலப்பையை ஆயுதமாகக் கொண்டவன் {ஹலாயுதன்},
(பலியை வஞ்சித்த குள்ளனின் வடிவில்) அதிதியின் கருவறையில் பிறந்தவன் {ஆதித்யன்},
சூரியனைப் போன்ற பிரகாசம் கொண்டவன் {ஜ்யோதிராதித்யன்},
(வெப்பம் குளிர், இன்பம் துன்பம் முதலிய) முரண்பட்ட இரட்டைகளைத் தாங்கிக் கொள்பவன் {ஸஹிஷ்ணு},
அனைத்துப் பொருட்களின் முதன்மையான புகலிடமாக இருப்பவன் {கதிஸத்தமன்};(73)

(சாரங்கம் என்றழைக்கப்படும்) முதன்மையான வில்லை ஆயுதமாகக் கொண்டவன் {ஸுதந்வா},
(பிருகு குல ராமராய் {பரசுராமராய்} இருந்து) தன் கோடரியை இழந்தவன் {கண்டபரசு},
கடுமைமிக்கவன் {தாருணன்},
விரும்பும் பொருட்கள் அனைத்தையும் கொடுப்பவன் {த்ரவிணப்ரதன்},
சொர்க்கத்தையே (பலியின் வேள்வியில் தான் ஏற்று வந்த வடிவத்துடன்) தன் தலையால் தொட்டுவிடக் கூடிய அளவுக்கு நெடிதுயர்ந்தவன் {திவிஸ்ப்ருக்},
அண்டம் முழுவதும் பார்வை கொண்டவன் {ஸர்வத்ருக்},
(வேதங்களைப் பகுத்தவன்) வியாசன் {வ்யாஸன்},
வாக்கு அல்லது கல்வியை ஆள்பவன் {வாசஸ்பதி},
பிறப்புறுப்புகளின் தலையீடின்றி இருப்புக்குள் எழுந்தவன் {அயோநிஜன்};(74)

மூன்று (முதன்மையான) சாமங்களில் பாடப்படுபவன் {த்ரிஸாமா},
சாமங்களைப் பாடுபவன் {ஸாமகன்},
சாமங்களாக இருப்பவன் {ஸாம},
(துறவின் உடல்வடிவமாக இருப்பதன் விளைவால்) உலகபந்தங்களுக்கு அழிவைத் தருபவன் {நிர்வாணம்},
(நோயைச் சீராக்கப் பயன்படும்) மருந்தாக இருப்பவன் {பேஷஜம்},
(மருந்தைப் பயன்படுத்தும்) மருத்துவன் {பிஷக்},
(உயிரினங்கள் முக்தி அடைவதற்குத் தகுந்தவையாக) துறவறம் என்றழைக்கப்படும் நான்காவது வாழ்வு முறையை விதித்தவன் {ஸந்யாஸக்ருத்},
தன்னை வழிபடுபவர்களைப் பொறுத்தவரையில் (ஆன்ம அமைதியைக் கொடுக்கும் நோக்கில்) அவர்களின் ஆசைகளைத் தணிவடையச் செய்பவன் {சமன்},
(உலகப் பொருட்கள் அனைத்திலும் முற்றிலும் தொடர்பறுத்ததன் விளைவால்) நிறைவாய் இருப்பவன் {சாந்தன்},
பக்தி மற்றும் ஆன்ம அமைதிக்கான புகலிடமாக இருப்பவன் {நிஷ்டாசாந்திபராயணன்};(75)

அழகிய அங்கங்களைப் பெற்றவன் {சுபாங்கன்},
ஆன்ம அமைதியைத் தருபவன் {சாந்திதன்},
படைத்தவன் {ஸ்ரஷ்டா},
பூமியின் மார்பில் இன்பத்தில் திளைப்பவன் {குமுதன்},
அண்டப் பேரழிவுக்குப் பின்னர்ப் பாம்புகளின் இளவரசனான சேஷனின் உடலில் (யோக) உறக்கத்தில் கிடப்பவன் {குவலேசயன்},
பசுக்களுக்கு நன்மை செய்பவன் (அல்லது, மக்கள் தொகையில் அவதியுறும் பூமியின் கனத்தைக் குறைக்க மனிதனின் வடிவில் பிறந்தவன்) {கோஹிதன்},
அண்டத்தை ஆள்பவன் {கோபதி},
அண்டத்தைப் பாதுகாப்பவன் {கோப்தா},
காளையைப் போன்ற கண்களைக் கொண்டவன் {வ்ருஷபாக்ஷன்},
அன்புடன் அறத்தைப் பேணி வளர்ப்பவன் {வ்ருஷப்ரியன்};(76)

புறமுதுகிடாத வீரன் {அநிவர்த்தீ},
பற்றுகள் அனைத்தில் இருந்தும் விலகிய ஆன்மா கொண்டவன் {நிவ்ருத்தாத்மா},
அண்டப் பேரழிவின் காலத்தில் அண்டத்தை நுட்பமான வடிவில் குறைப்பவன் {ஸம்க்ஷேப்தா},
துன்புறும் தன் வழிபாட்டாளர்களுக்கு நன்மை செய்பவன் {க்ஷேமக்ருத்},
கேட்டதும் கேட்டவனின் பாவம் அனைத்தும் தூய்மையடையும் பெயரைக் கொண்டவன் {சிவன்},
தன் மார்பில் மங்கலச் சுழியைக் கொண்டவன் {ஸ்ரீவத்ஸவக்ஷஸ்},
செழிப்பின் தேவி எப்போதும் வசிக்கும் இடமாக இருப்பவன் {ஸ்ரீவாஸன்},
(செழிப்பின் தேவியான) லட்சுமியால் தலைவனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவள் {ஸ்ரீபதி},
செழிப்புடன் கூடியவர்கள் அனைவரிலும் முதன்மையானவன் {ஸ்ரீமதாம்வரன்};(77)

தன்னை வழிபடுபவர்களுக்குச் செழிப்பைத் தருபவன் {ஸ்ரீதர்},
செழிப்பை ஆள்பவன் {ஸ்ரீசன்},
செழிப்புடையவர்களுடன் எப்போதும் வாழ்பவன் {ஸ்ரீநிவாஸன்},
அனைத்து வகைச் செல்வங்களின் கொள்ளிடம் {ஸ்ரீநிதி},
அறத்தை அளவாகக் கொள்ளும் அடிப்படையில் அறச்செயல்களைச் செய்யும் மனிதர்கள் அனைவருக்கும் செழிப்பைக் கொடுப்பவன் {ஸ்ரீவிபாவநன்},
செழிப்பின் தேவியைத் தன் மார்பில் கொண்டவன் {ஸ்ரீதரன்},
தன்னைக் குறித்துக் கேட்பவர்கள், தன்னைப் புகழ்பவர்கள், தன்னைத் தியானிப்பவர்கள் ஆகியோருக்குச் செழிப்பை அளிப்பவன் {ஸ்ரீகரன்},
அடைதற்கரிய மகிழ்ச்சியை அடையும் நிலையின் உடல்வடிவமாக இருப்பவன் {ஸ்ரேயஸ்},
அனைத்து வகை அழகையும் கொண்டவன் {ஸ்ரீமாந்}, மூவுலகங்களின் புகலிடமாக இருப்பவன் {லோகத்ரயாஸ்ரயன்};(78)

அழகிய கண்களைக் கொண்டவன் {ஸ்வக்ஷன்},
அழகிய அங்கங்களைக் கொண்டவன் {ஸ்வங்கன்},
மகிழ்ச்சிக்கான நூறு தோற்றுவாய்களைக் கொண்டவன் {சதாநந்தன்},
உயர்ந்த மகிழ்ச்சியைப் பிரதிபலிப்பவன் {நந்தி},
(ஆகாயத்து ஒளிக்கோள்களின் இடங்களையும், பாதைகளையும் பராமரிப்பவனாக இருப்பதால்) ஆகாயத்து ஒளிக்கோள்கள்
அனைத்தையும் ஆள்பவன் {ஜ்யோதிர்க்கணேஸ்வரன்},
ஆன்மாவை வென்றவன் {விஜிதாத்மா},
மேன்மையான வேறு எவனாலும் ஆளப்படாத ஆன்மா கொண்டவன் {விதேயாத்மா},
எப்போதும் அழகிய செயல்களைச் செய்பவன் {ஸத்கீர்த்தி},
(உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல மொத்த அண்டத்தையும் காண்பவனாக அவன் சொல்லப்படுகிறான், எனவே)
ஐயங்கள் அனைத்தும் விலகப் பெற்றவன் {சிந்நஸம்சயன்};(79)

அனைத்து உயிரினங்களையும் கடந்தவன் {உதீர்ணன்},
திசைகள் அனைத்திலும் பரந்த பார்வை கொண்டவன் {ஸர்வதர்க்ஷு},
தலைவனற்றவன் {அநீசன்},
எக்காலத்திலும் நேரும் மாற்றங்கள் அனைத்தையும் கடந்திருப்பவன் {சாஸ்வதஸ்திரன்},
(ராமனின் வடிவில்) வெறுந்தரையில் கிடந்தவன் {பூசயன்},
(தன் அவதாரங்களின் மூலம்) பூமியை அலங்கரிப்பவன் {பூஷணன்},
பலத்தின் சுயமாக இருப்பவன் {பூதி},
துன்பங்கள் அனைத்தையும் கடந்தவன் {விசோகன்)},
தன்னை வழிபடுபவர்கள் அனைவரும் தன்னை நினைத்ததும் அவர்களின் துன்பங்களைக் களைபவன் {சோகநாசநன்};(80)

பிரகாசம் கொண்டவன் {அர்ச்சிஷ்மாந்},
அனைவராலும் வழிபடப்படுபவன் {அர்ச்சிதன்},
(அனைத்தும் தன்னுள் வசிப்பதைப் போன்ற) நீர்க்குடமாக இருப்பவன் {கும்பன்},
தூய ஆன்மா கொண்டவன் {விசுத்தாத்மா},
தன்னைக் குறித்துக் கேட்பவர் அனைவரையும் தூய்மையடையச் செய்பவன் {விசோதநன்},
கட்டற்ற சுதந்திரம் கொண்டவன் {அநிருத்தன்},
போர்க்களங்களில் இருந்து ஒருபோதும் திரும்பாத தேரைக் கொண்டவன் {அப்ரதிரதன்},
பெருஞ்செல்வம் கொண்டவன் {ப்ரத்யும்நன்},
அளவற்ற ஆற்றல் கொண்டவன் {அமிதவிக்ரமன்};(81)

காலநேமி என்ற பெயரைக் கொண்ட அசுரனைக் கொன்றவன் {காலநேமிநிஹா},
சூரன் குலத்தில் பிறந்தவன் {செளரி},
வீரன் {சூரன்},
தேவர்கள் அனைவரின் தலைவன் {சூரஜநேஸ்வரன்},
மூவுலகங்களின் ஆன்மாவாக இருப்பவன் {த்ரிலோகாத்மா},
மூவுலகங்களையும் ஆள்பவன் {த்ரிலோகேசன்},
சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் கதிர்களையே தன் மயிராகக் கொண்டவன் {கேசவன்},
கேசியைக் கொன்றவன் {கேசிஹா},
(அண்டப் பேரழிவின் போது) அனைத்தையும் அழிப்பவன் {ஹரி};(82)

வேண்டப்படும் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் கனியச் செய்யும் தேவன் {காமதேவன்},
அனைவரின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவன் {காமபாலன்},
விரும்புபவன் {காமீ},
அழகிய வடிவம் கொண்டவன் {காந்தன்},
ஸ்ருதிகள் மற்றும் ஸ்மிருதிகளின் முற்றான ஞானம் கொண்டவன் {க்ருதாகமன்},
குணங்களின் மூலம் விவரிக்க இயலாத வடிவம் கொண்டவன் {அநிர்த்தேஸ்யவபு},
பிரகாசக் கதிர்களால் சொர்க்கத்தை நிறையச் செய்பவன் {விஷ்ணு}, {வீரன்},
எல்லையற்றவன் {அநந்தன்},
(அர்ஜுனன் அல்லது நரனின் வடிவில்) படையெடுப்பின் மூலம் திரண்ட செல்வத்தை அடைந்தவன் {தநஞ்சயன்};(83)

மந்திரங்கள், வேள்விகள், வேதங்கள் மற்றும் அறச்சடங்குகள் அனைத்திலும் முதன்மையானவன் {ப்ரம்மண்யன்},
தவங்களைப் படைத்தவனும், தவமுமாக இருப்பவன் {ப்ரம்மக்ருத்ப்ரம்மா},
(பெரும்பாட்டன்) பிரம்மனின் வடிவத்தில் இருப்பவன் {ப்ரம்ம},
தவங்களைப் பெருகச் செய்பவன் {ப்ரம்மவிவர்த்தநன்},
பிரம்மத்தை அறிந்தவன் {ப்ரம்மவித்},
பிராமண வடிவத்தில் இருப்பவன் {ப்ராம்மணன்},
பிரம்மம் என்றழைக்கப்படுபவன் {ப்ரம்மீ},
வேதங்கள் அனைத்தையும், அண்டத்தில் உள்ள அனைத்தையும் அறிந்தவன் {ப்ரம்மஜ்ஞன்},
பிராமணர்களைப் பிடித்தவனாகவும் பிராமணர்களுக்குப் பிடித்தமானவனாகவும் எப்போதும் இருப்பவன் {ப்ராம்மணப்ரியன்};(84)

பெரும்பகுதிகளை மறைக்கவல்ல காலடித்தடங்களைக் கொண்டவன் {மஹாக்ரமன்},
பெருஞ்செயல்களைச் செய்பவன் {மஹாகர்மா},
பெருஞ்சக்தி கொண்டவன் {மஹாதேஜஸ்},
பாம்புகளின் மன்னான வாசுகியுடன் அடையாளங்காணப்படுபவன் {மஹோரகன்},
வேள்விகள் அனைத்திலும் முதன்மையானவன் {மஹாக்ரது},
வேள்வி செய்பவர்கள் அனைவரிலும் முதன்மையானவன் {மஹாயஜ்வா},
வேள்விகளில் முதன்மையான ஜபமாக இருப்பவன்{மஹாயஜ்ஞன்},
வேள்விகளில் அளிக்கப்படும் காணிக்கைகள் அனைத்திலும் முதன்மையானவன் {மஹாஹவிஸ்};(85)

அனைவராலும் பாடப்படுபவன் {ஸ்தவ்யன்},
(தன்னை வழிபடுபவர்களால்) பாடப்பட விரும்புபவன் {ஸ்தவப்ரியன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களால் சொல்லப்படும் துதிகளாக இருப்பவன் {ஸ்தோத்ரம்},
துதிக்கும் செயலே ஆனவன்{ஸ்துதன்},
துதிகளைப் பாடுபவன் {ஸ்தோதா},
(தீமையான அனைத்துடனும்) போரிட விரும்புபவன் {ரணப்ரியன்},
அனைத்து வகையிலும் முழுமையானவன் {பூர்ணன்}, அனைத்து வகைச் செழிப்பாலும் பிறரை நிறைப்பவன் {பூரயிதா},
நினைவுகூரப்பட்ட உடனேயே பாவங்கள் அனைத்தையும் அழிப்பவன் {புண்யன்},
செய்யும் அனைத்தையும் அறச்செயல்களாகச் செய்பவன் {புண்யகீர்த்தி},
அனைத்து வகை நோய்களையும் கடந்தவன் {அநாமயன்};(86)

மனோ வேகம் கொண்டவன் {மநோஜவன்},
அனைத்து வகைக் கல்விகளையும் படைத்து அவற்றை அறிவிப்பவன் {தீர்த்தகரன்},
பொன்னையே உயிர்வித்தாகக் கொண்டவன் {வஸுரேதஸ்},
(கருவூலத் தலைவனான குபேரனாக) செல்வத்தை வழங்குபவன் {வஸுப்ரதன்},
அசுரர்களின் செல்வத்தை அழிப்பவன் {வஸுப்ரதன்},
வசுதேவரின் மகன் {வாஸுதேவன்},
அனைத்துயிரினங்களும் வசிக்கும் இடமாக இருப்பவன் {வஸு},
அனைத்துப் பொருட்களிலும் வசிக்கும் மனத்தைக் கொண்டவன் {வஸுமநஸ்},
தன்னிடம் புகலிடம் நாடுவோர் அனைவரின் பாவங்களையும் எடுப்பவன் {ஹவிஸ்};(87)

அறவோரால் அடையப்படுபவன் {ஸத்கதி},
எப்போதும் நற்செயல்களைச் செய்பவன் {ஸத்க்ருதி},
அண்டத்தின் ஒரே உட்பொருளாக இருப்பவன் {ஸத்தா},
பல்வேறு வடிவங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்துபவன் {ஸத்பூதி},
உண்மை அறிந்தோர் அனைவரின் புகலிடமாக இருப்பவன் {ஸத்பராயணன்},
பெரும் வீரர்களைத் தன் துருப்பினராகக் கொண்டவன் {சூரஸேநன்},
யாதவர்களில் முதன்மையானவன் {யதுரேஷ்டன்},
அறவோரின் வசிப்பிடமாக இருப்பவன் {ஸந்நிவாஸன்},
யமுனையின் கரைகளில் (பிருந்தாவனத்தில்) இன்பமாக விளையாடுபவன் {ஸுயாமுநன்};(88)

படைக்கப்பட்ட அனைத்துப் பொருட்களுக்கும் வசிப்பிடமாக இருப்பவன் {பூதாவாஸன்},
அண்டத்தைத் தன் மாயையால் நிறைக்கும் தேவன் {வாஸுதேவன்},
முதன்மையானவை அனைத்தும் (முக்தியடையும்போது அவற்றோடு) கலந்திருப்பவன் {ஸர்வாஸுநிலயன்},
ஒருபோதும் நிறைவடையாத பசி கொண்டவன் {அநலன்},
அனைவரின் செருக்கையும் அடக்குபவன் {தர்ப்பஹா},
நியாயமான செருக்குடன் அறவோரை நிறைப்பவன் {தர்ப்பதன்},
மகிழ்ச்சியில் பெருகுபவன் {அத்ருப்தன்},
பிடிக்கப்பட முடியாதவன் {துர்த்தரன்},
ஒருபோதும் வெல்லப்படமுடியாதவன் {அபராஜிதன்};(89)

அண்டவடிவம் கொண்டவன் {விஸ்வமூர்த்தி},
பெருவடிவம் கொண்டவன் {மஹாமூர்த்தி},
சக்தியிலும், பிராகசத்திலும் சுடர்விடும் வடிவம் கொண்டவன் {தீப்தமூர்த்தி},
(செயல்களால் தீர்மானிக்கப்படுவது போன்ற) வடிவமற்றவன் {அமூர்த்திமாந்},
பல்வேறு வடிவங்களைக் கொண்டவன் {அநேகமூர்த்தி},
வெளிப்படாதவன் {அவ்யக்தன்},
நூறு வடிவங்கள் கொண்டவன் {சதமூர்த்தி},
நூறு முகங்களைக் கொண்டவன் {சதாநநன்};(90)

தனியொருவன் {ஏகன்},
(மாயையால்) பலராகத் தெரிபவன் {நைகன்},
{அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டவன்} {ஸவ},
இன்பம் நிறைந்தவன் {க},
விசாரிக்கத்தகுந்த மகத்தான காரிய வடிவம் கொண்டவன் {கிம்},
இவை அனைத்துமானவன் {யத்},
அஃது என்றழைக்கப்படுபவன் {தத்},
உயர்ந்த புகலிடம் {பதமநுத்தமம்},
பொருட்காரணங்களுக்குள் ஜீவனை அடைப்பவன் {லோகபந்து},
அனைவராலும் விரும்பப்படுபவன் {லோகநாதன்},
மது குலத்தில் பிறந்தவன் {மாதவன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களிடம் அதிக அன்பு கொண்டவன் {பக்தவத்ஸலன்};(91)

பொன்வண்ணன் {ஸுவர்ணவர்ணன்},
பொன் போன்ற (வண்ணத்தில்) அங்கங்கள் கொண்டவன் {ஹேமாங்கன்},
அழகிய அங்கங்களைக் கொண்டவன் {வராங்கன்},
சந்தனத்தாலான அங்கதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன் {சந்தநாங்கதீ},
வீரர்களைக் கொல்பவன் {வீரஹா},
இணையற்றவன் {விஷமன்},
(குணமற்ற விளைவால்) சுழியத்தைப் போன்றவன் {சூந்யன்},
(தான் கொண்ட முழுமையின் விளைவால்) எந்த அருளும் தேவைப்படாதவன் {க்ருதாசிஸ்},
சொந்த இயல்பு, பலம் மற்றும் ஞானத்தில் ஒருபோதும் பிறழாதவன் {அசலன்},
காற்றின் வடிவில் அசைபவன் {சலன்};(92)

ஆன்மா இல்லாத எதனுடனும் தன்னை ஒருபோதும் அடையாளம் காணாதவன் {அமாநீ},
தன்னை வழிபடுபவர்களுக்குக் கௌரவங்களை அளிப்பவன் {மாந்தன்},
அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவன் {மாந்யன்},
மூவுலகங்களின் தலைவன் {லோகஸ்வாமீ},
மூன்று உலகங்களையும் நிலைநிறுத்துபவன் {த்ரிலோகக்ருக்},
உடன்படிக்கைகளின் உள்ளடக்கங்கள் அனைத்தையும் தன் மனத்தில் தாங்க வல்ல நினைவுடன் கூடிய புத்தி கொண்டவன் {ஸுமேதஸ்},
வேள்வியில் பிறந்தவன் {மேதஜன்},
பெரும்புகழுக்குத் தகுந்தவன் {தந்யன்},
புத்தியும் நினைவும் ஒருபோதும் தவறாதவன் {ஸத்யமேதஸ்},
பூமியை நிறைநிறுத்துபவன் {தராதரன்};(93)

சூரியனின் வடிவில் வெப்பத்தை வெளியிடுபவன் {தேஜோவ்ருஷன்},
அழகிய அங்கங்களைச் சுமப்பவன் {த்யுதிதரன்},
ஆயுததாரிகள் அனைவரிலும் முதன்மையானவன் {ஸர்வசஸ்த்ரப்ருதாம்வரன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களால் அளிக்கப்படும் மலர் மற்றும் இலை காணிக்கைகளை ஏற்பவன் {ப்ரக்ரஹன்},
ஆசைகள் அனைத்தையும் அடக்கி தன் பகைவர்கள் அனைவரையும் கலங்கடிப்பவன் {நிக்ரஹன்},
தனக்கு முன்பு நடக்க யாருமில்லாதவன் {வ்யக்ரன்},
நான்கு கொம்புகளைக் கொண்டவன் {நைகஸ்ருங்கன்},
கதனை அண்ணனாகக் கொண்டன் {கதாக்ரஜன்};(94)

நான்கு வடிவங்களைக் கொண்டவன் {சதுர்மூர்த்தி},
நான்கு கரங்களைக் கொண்டவன் {சதுர்ப்பாஹு},
தன்னில் இருந்து நான்கு புருஷர்களை உதிக்கச் செய்தவன் {சதுர்வ்யூஹன்},
நான்கு வாழ்வுமுறைகளையும் {ஆசிரமங்களையும்},
நான்கு வகைகளையும் {வர்ணங்களையும்}
சார்ந்த மனிதர்களுக்குப் புகலிடமாக இருப்பவன் {சதுர்க்கதி},
(மனம், புத்தி, நனவுநிலை {அஹங்காரம்}, நினைவு ஆகிய) நான்கு ஆன்மாக்களைக் கொண்டவன் {சதுராத்மா},
அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற வாழ்வின் நான்கு நோக்ககளின் பிறப்பிடமாக இருப்பவன் {சதுர்ப்பாவன்},
நான்கு வேதங்களை அறிந்தவன் {சதுர்வேதவித்}, தன் பலத்தில் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டுமே வெளிப்படுத்தியவன் {ஏகபாத்};(95)

உலகச் சக்கரத்தை வட்டமாகச் சுழலச் செய்பவன் {ஸமாவர்த்தன்},
உலகப் பற்றுகள் அனைத்திலும் இருந்து தொடர்பறுந்த ஆன்மா கொண்டவன் {நிவ்ருத்தாத்மா},
வெல்லப்பட இயலாதவன் {துர்ஜயன்},
கடக்கப்பட இயலாதவன் {துரதிக்ரமன்},
அடைதற்கு மிக அரியவன் {துர்லபன்},
அணுகுதற்கரியவன் {துர்க்கமன்},
நுழைவதற்கு அரிதானவன் {துர்க்கன்},
யோகியராலும்) இதயத்திற்குள் கொண்டுவரப்படுவதற்கு அரியவன் {துராவாஸன்},
(தானவர்களுக்கு மத்தியில் உள்ள) பெரும்பலமிக்கப் பகைவர்களைக் கொல்பவன் {துராரிஹா};(96)

அழகிய அங்கங்களைக் கொண்டவன் {சுபாங்கன்},
அண்டத்தில் உள்ள அனைத்தின் சாரமாக இருப்பவன் {லோகஸாரங்கன்},
(அண்டமெனும் துணியை நெய்வதற்குரிய) மிக அழகிய கயிறுகள் மற்றும் இழைகளைக் கொண்டவன் {ஸுதந்து},
எப்போதும் நீண்டு கொண்டிருக்கும் கயிறுகளையும், இழைகளையும் கொண்டவன் {தந்துவர்த்தகன்},
இந்திரனால் செய்யப்படும் செயல்களைச் செய்பவன் {இந்த்ரகர்மா},
பெருஞ்செயல் புரிபவன் {மஹாகர்மா},
செய்யத்தவறிய செயல்களற்றவன் {க்ருதகர்மா},
வேதங்கள் மற்றும் சாத்திரங்கள் அனைத்தையும் தொகுத்தவன் {க்ருதாகமன்};(97)

உயர்ந்த பிறப்பைக் கொண்டவன் {உத்பவன்},
பேரழகன் {ஸுந்தரன்},
இதயம் முழுவதும் பரிவிரக்கத்தால் நிறைந்தவன் {ஸுந்தர்},
உந்தியில் விலைமதிப்புமிக்க ரத்தினங்களைக் கொண்டவன் {ரத்நநாபன்},
சிறந்த ஞானத்தையே கண்ணாகக் கொண்டவன் {ஸுலோசநன்},
பிரம்மனாலும், அண்டத்தில் உள்ள முதன்மையானோர் பிறராலும் வழிபடத்தகுந்தவன் {அர்க்கன்},
உணவுக் கொடையாளி {வாஜஸநி},
அண்டப் பேரழிவின் போது கொம்புகளை ஏற்றவன் {ஸ்ருங்கீ},
தன் பகைவர்களை எப்போதும் மிக அற்புதமாக வெல்பவன் {ஜயந்தன்},
அனைத்தையும் அறிந்தவன், தடுக்கப்பட முடியாத ஆற்றலுடன் கூடியோரை எப்போதும் வெல்பவன் {ஸர்வவிஜ்ஜயீ};(98)

பொன் போன்ற அங்கங்களைக் கொண்டவன் {ஸுவர்ணபிந்து},
(கோபம், வெறுப்பு, அல்லது வேறு ஆசைகளால்) கலங்கடிக்கப்பட முடியாதவன் {அக்ஷோப்யன்},
வாக்குகள் அனைத்தையும் ஆள்வர்கள் அனைவரையும் ஆள்பவன் {ஸர்வவாகீஸ்வரேஸ்வரன்},
ஆழமான தடாகமாக இருப்பவன் {மஹாஹ்ரதன்},
ஆழ்ந்த படுகுழியாக இருப்பவன் {மஹாகர்த்தன்},
காலத்தின் ஆதிக்கத்தைக் கடந்தவன் {மஹாபூதன்},
அடிப்படை பூதங்கள் அனைத்தையும் தனக்குள் நிறுவிக் கொண்டவன் {மஹாநிதி};(99)

பூமியை மகிழச் செய்பவன் {குமுதன்},
குந்த மலர்களைப் போன்ற ஏற்புடைய கனிகளை அருள்பவன் {குந்தரன்},
(ராம அவதாரத்தில்) கசியபருக்கு பூமியைக் கொடையாக அளித்தவன் {குந்தன்},
பூமியின் வெப்பத்தைத் தன் மழைப்பொழிவால் தணிக்கும் மழை நிறைந்த மேகத்தைப் போல
(சாங்கிய தத்துவத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள) மூன்றுவகைத் துன்பங்களை அழிப்பவன் {பர்ஜந்யன்},
அனைத்து உயிரினங்களையும் தூய்மையடையச் செய்பவன் {பவநன்},
தன்னைத் தூண்ட எவரும் இல்லாதவன் {அநிலன்},
அமுதம் பருகியவன் {அமிதாசன்},
சாகாவுடல் படைத்தவன் {அம்ருதவபு},
அனைத்தையும் அறிந்தவன் {ஸர்வஜ்ஞன்},
ஒவ்வொரு திசையிலும் முகமும் கண்களும் திரும்பப்பெற்றவன் {ஸர்வதோமுகன்};(100)

(மலர்கள் மற்றும் இலைகள் போன்ற காணிக்கைகளுடன்) எளிதில் வெல்லபடக்கூடியவன் {ஸுலபன்},
சிறந்த நோன்புகளைச் செய்தவன் {ஸுவ்ரதன்},
வெற்றியால் மகுடம் சூட்டப்பட்டவன் {ஸித்தன்},
பகைவர் அனைவரையும் வெல்பவன் {சத்ருஜித்},
பகைவர் அனைவரையும் எரிப்பவன் {சத்ருதாபநன்},
பிற மரங்களுக்கு மேலாக எப்போதும் வளரும் நெடிய ஆல மரமாக இருப்பவன் {ந்யக்ரோதன்},
புனிதமான அத்திமரமாக இருப்பவன் {உதும்பரன்},
அரச மரமாக இருப்பவன் (அல்லது, அழியாத வடிவங்களில் இருப்பது போலவே அண்டத்தில் அழியும்
வடிவங்களிலும் இருப்பதன் விளைவால் நீடித்து நிற்காதவன்) {அஸ்வத்தன்},
ஆந்திர நாட்டின் சாணூரனைக் கொன்றவன் {சாணூராந்த்ரநிஷூதநன்};(101)

ஆயிரங்கதிர்களைக் கொண்டவன் {ஸஹஸ்ரார்ச்சிஸ்},
(காளி, கராளி முதலிய வடிவங்களில்) ஏழு நாவுகளைக் கொண்டவன் {ஸப்தஜிஹ்வன்},
(நெருப்பின் தேவனுடன் அடையாளம் காணப்படும் விளைவால்) ஏழு தழல்களைக் கொண்டவன் {ஸப்தைதஸ்},
தன் வாகனத்தை இழுக்க ஏழு குதிரைகளைக் கொண்டவன் (அல்லது, சப்தம் என்றழைக்கப்படும் குதிரையைக் கொண்டவன்) {ஸப்தவாஹநன்},
வடிவமற்றவன் {அமூர்த்தி},
பாவமற்றவன் {அநகன்},
நினைத்தற்கரியவன் {அசிந்த்யன்},
அச்சங்கள் அனைத்தையும் விலக்குபவன் {பயக்ருத்},
அச்சங்கள் அனைத்தையும் அழிப்பவன் {பயநாசநன்};(102)

மிகச் சிறியவன் {அணு},
மிகப் பெரியவன் {ப்ருஹத்},
மெலிந்தவன் {க்ருசன்},
பருத்தவன் {ஸ்தூலன்},
குணங்களுடன் கூடியவன் {குணப்ருத்},
குணங்களைக் கடந்தவன் {நிர்க்குணன்},
மிகச்சிறந்தவன் {மஹாந்},
கைப்பற்றப்பட முடியாதவன் {அத்ருதன்},
(தன்னை வழிபடுபவர்களால்) எளிதில் கைப்பற்றப்படுபவன் {ஸ்வத்ருதன்},
சிறந்த முகத்தைக் கொண்டவன் {ஸ்வாஸ்யன்},
தற்செயலான உலகங்களைச் சார்ந்த மக்களைத் தன் வழித்தோன்றல்களாகக் கொண்டவன் {ப்ராக்வம்சன்},
ஐந்து அடிப்படை பூதங்கள் உள்ளடங்கிய படைப்பைச் செய்பவன் {வம்சவர்த்தநன்};(103)

(ஆனந்தனின் வடிவில்) கனமான சுமைகளைச் சுமப்பவன் {பாரப்ருத்},
வேதங்களில் அறிவிக்கப்பட்டவன் {கதிதன்},
யோகத்தில் அர்ப்பணிப்புள்ளவன் {யோகீ},
யோகியர் அனைவரின் தலைவன் {யோகீசன்},
அனைத்து ஆசைகளையும் கொடுப்பவன் {ஸர்வகாமதன்},
நாடுவோருக்கு ஆசிரமம் அளிப்பவன் {ஆஸ்ரமன்},
சொர்க்கத்தின் இன்ப வாழ்வு நிறைவடைந்து மீண்டும் இவ்வாழ்வுக்குத் திரும்பும் யோகியரை புதிதாக யோகத்தைச் செய்யச் செய்பவன் {ஸ்ரமணன்},
யோகியரின் பலன்கள் தீர்ந்தும் கூட அவர்களில் பலத்தை நிறுவுபவன் {க்ஷாமன்},
(உலக மரமாக இருந்து வேதங்களில் சந்தங்களின் வடிவில்) நல்ல இலைகளாக இருப்பவன் {ஸுபர்ணன்},
காற்றை வீசச் செய்பவன் {வாயுவாஹநன்};(104)

(ராமனின் வடிவில்) வில் தரித்தவன் {தநுர்த்தரன்},
ஆயுத அறிவியல் அறிந்தவன் {தநுர்வேதன்},
தண்டக் கோலாக இருப்பவன் {தண்டன்},
தண்டிப்பவன் {தமயிதா},
தண்டனைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுபவன் {அதமன்},
வெல்லப்பட முடியாதவன் {அபராஜிதன்},
அனைத்துச் செயல்களையும் செய்யத்தகுந்தவன் {ஸர்வஸஹன்},
மனிதர்கள் அனைவரையும் அவரவர் கடமைகளில் நிறுவுபவன் {நியந்தா},
தன்னைப் பணியில் நிறுவ எவரும் இல்லாதவன் {நியமன்},
தன்னைக் கொல்ல யமன் எவனும் இல்லாதவன் {யமன்};(105)

வீரமும் ஆற்றலும் கொண்டவன் {ஸத்வவாந்},
சத்வ (நல்லியல்பின்)
குணம் கொண்டவன் {ஸாத்விகன்},
வாய்மையுடன் அடையாளங்காணப் படுபவன் {ஸத்யன்},
வாய்மையிலும், அறத்திலும் அர்ப்பணிப்புள்ளவன் {ஸத்யதர்மபராயணன்},
முக்தி அடையத் தீர்மானித்தவர்களால் விரும்பப்படுபவன் (அல்லது, பேரழிவு நேரும்போது இந்த அண்டம் எவனிடம் செல்லுமோ அவன்) {அபிப்ராயன்},
தன்னை வழிபடுபவர்கள் அளிக்கும் அனைத்து வகைப் பொருட்களுக்கும் தகுந்தவன் {ப்ரியார்ஹன்},
(மந்திரங்கள், மலர்கள் மற்றும் வேறு மதிப்புமிக்கக் காணிக்கைகளால்) துதிக்கத்தகுந்தவன் {அர்ஹன்},
அனைவருக்கும் நல்லது செய்பவன் {ப்ரியக்ருத்},
அனைவரின் மகிழ்ச்சியையும் பெருக்குபவன் {ப்ரீதிவர்த்தநன்};(106)

ஆகாயப்பாதை கொண்டவன் {விஹாயஸகதி},
சுயப்பிரகாசத்தில் ஒளிர்பவன் {ஜ்யோதி},
பேரழகுடன் கூடியவன் {ஸுருசி},
வேள்வி நெருப்பில் இடப்படும் காணிக்கைகளை உண்பவன் {ஹுதபுக்விபு},
எங்கும் வசிப்பவன் {ரவி},
பெரும்பலம் கொண்டவன் {விரோசநன்},
சூரியனின் வடிவில் பூமியின் ஈரத்தை உறிஞ்சுபவன் {ஸூர்யன்},
பல்வேறு ஆசைகளைக் கொண்டவன், அனைத்தையும் பெறுவபன், அண்டத்தைப் பெற்றவன் {ஸவிதா},
சூரியனை கண்ணாகக் கொண்டவன் {ரவிலோசநன்};(107)

எல்லையற்றவன் {அநந்த},
வேள்விக் காணிக்கைகள் அனைத்தையும் ஏற்பவன் {ஹுதபுக்},
மனத்தின் வடிவில் பிரகிருதியை அனுபவிப்பவன் {போக்தா},
இன்பத்தை அளிப்பவன் {ஸுகதன்},
(அறத்திற்காகவும், அறத்தைப் பாதுகாக்கவும்) மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பவன் {நைகதன்},
இருப்பிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களிலும் முதலில் பிறந்தவன் {அக்ரஜன்},
(விருப்பங்கள் அனைத்தும் கனியும் நிலையை அடைவதன் விளைவால்) மனத்தளர்வைக் கடந்தவன் {அநிர்விண்ணன்},
அறவோர் வழுவும்போது மன்னிப்பவன் {ஸதாமர்ஷீ}, அண்டம் நிலைக்கும் அடித்தளமாக இருப்பவன் {லோகாதிஷ்டாநன்},
மிக அற்புதமானவன் {அத்புதன்};(108)

தொடக்கக் காலம் முதல் இருப்பவன் {ஸநாத்},
பெரும்பாட்டன் முதலியோர் பிறப்பதற்கு முன்பே இருப்பவன் {ஸநாதந்தமன்},
பழுப்பு நிறம் கொண்டவன் (அல்லது கண்டடைபவன், அல்லது இருப்பில் உள்ள அனைத்துப் பொருட்களுக்கும் தன் கதிர்களால் ஒளியூட்டுபவன்) {கபிலன்},
பெரும் பன்றியின் வடிவமேற்றவன், அனைத்தும் அழிந்த பிறகும் இருப்பவன் {கபிரவ்யயன்},
அனைத்து அருள்களையும் வழங்குபவன் {ஸ்வஸ்திதன்},
அருள்களைப் படைப்பவன் {ஸ்வஸ்திக்ருத்},
அருள்கள் அனைத்துடன் அடையாளம் காணப்படுபவன் {ஸ்வஸ்தி},
அருள்களை அனுபவிப்பவன் {ஸ்வஸ்திபுக்},
அருள்களைப் பொழிபவன் {ஸ்வஸ்திதக்ஷிணன்};(109)

கோபமற்றவன் {அரெளத்ரன்},
பாம்பான சேஷனின் வடிவில் மடங்கிச் சுருண்டு கிடப்பவன் {குண்டலீ},
சக்கரந்தரித்தவன் {சக்ரீ},
பேராற்றல் கொண்டவன் {விக்ரமீ},
ஸ்ருதிகள் மற்றும் ஸ்மிருதிகளின் உயர்ந்த ஆணைகளால் முறைப்படுத்தப்பட்ட ஆட்சியைக் கொண்டவன் {ஊர்ஜிதசாஸநன்},
வாக்கின் துணையால் விவரிக்கப்பட இயலாதவன் {சப்தாதிகன்},
வாக்கின் உதவியால் வேதாங்கங்களில் சொல்லப்பட்டவன் {சப்தஸ்ஹன்},
மூவகைத் துன்பங்களால் பீடிக்கப்பட்டவர்களைக் குளிர்விக்கும் பனித்துளியாய் இருப்பவன் {சிசிரன்},
இருளை விலக்கும் வல்லமுடையுடன் அனைத்து உடல்களிலும் வாழ்பவன் {சர்வரீகரன்};(110)

கோபமற்றவன் {அக்ரூரன்},
எண்ணம், சொல் மற்றும் செயலின் மூலம் அனைத்துச் செயல்களையும் நிறைவேற்றுவதில் திறன் படைத்தவன் {பேசலன்},
குறுகிய காலத்திற்குள் செயல்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றவல்லவன் {தக்ஷன்},
தீயோரை அழிப்பவன் {தக்ஷிணன்},
மன்னிக்கும் தன்மை கொண்ட மனிதர்களில் முதன்மையானவன் {க்ஷமிணாம்வரன்},
ஞானியர் அனைவரிலும் முதன்மையானவன் {வித்வத்தமன்},
அச்சமனைத்தையும் கடந்தவன் {வீதபயன்},
எவனுடைய பெயர்களும், சாதனைகளும் கேட்கப்படுமோ, உரைக்கப்படுமோ, அறத்திற்கு வழிவகுக்குமோ அவன் {புண்யஸ்ரவணகீர்த்தநர்};(111)

மயக்கம் நிறைந்த உலகப் பெருங்கடலில் இருந்து அறத்தைப் பாதகாப்பவன் {உத்தாரணன்},
தீயோரை அழிப்பவன் {துஷ்க்ருதிஹா},
அறமே ஆனவன் {புண்யன்},
தீய கனவுகள் அனைத்தையும் விலக்குபவன் {துஸ்வப்நநாசநன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களை விடுதலைக்கான {முக்திக்கான} நல்ல பாதையில் செலுத்துவதற்காகத் தீய பாதைகள் அனைத்தையும் அழிப்பவன் {வீரஹா},
சத்வ குணத்தில் இருந்து அண்டத்தைப் பாதுகாப்பவன் {ரக்ஷணன்},
நற்பாதையில் நடப்பவன் {ஸந்தன்},
வாழ்வே ஆனவன் {ஜீவநன்},
அண்டம் முழுவதும் பரவியிருப்பவன் {பர்யவஸ்திதன்};(112)

எல்லையற்ற வடிவங்களைக் கொண்டவன் {அநந்தரூபன்},
எல்லையற்ற செல்வத்தைக் கொண்டவன் {அநந்தஸ்ரீ},
கோபத்தை அடக்கியவன் {ஜிதமந்யு},
அறவோரின் அச்சங்களை அழிப்பவன் {பயாபஹன்},
எண்ணங்கள் மற்றும் செயல்களின் அடிப்படையில் தன்னுணர்வு உள்ளவர்களுக்கு அனைத்துப் புறங்களிலும் நீதிக்கனிகளைக் கொடுப்பவன் {சதுரஸ்ரன்},
அளவிலா ஆன்மா கொண்டவன் {கபீராத்மா},
பல்வேறு வகையில் தகுந்த செயல்களைச் செய்தோருக்கு பல்வேறு வகையான கனிகளை அளிப்பவன் {விதிசன்},
(தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்களுக்கு) பல்வேறு வகையில் ஆணைகளை நிறுவுபவன் {வ்யாதிசன்},
சரியான கனியுடன் கூடிய ஒவ்வொரு செயலிலும் பற்று கொண்டவன் {திசன்};(113)

தொடக்கமற்றவன் {அநாதி},
பூமி மற்றும் காரணங்கள் அனைத்தின் கொள்ளிடம் {பூர்ப்புவன்},
செழிப்பின் தேவியை எப்போதும் தன் புறத்தில் கொண்டவன் {லக்ஷ்மீ},
வீரர்கள் அனைவரிலும் முதன்மையானவன் {ஸுவீரன்},
அழகிய கங்கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன் {ருசிராங்கதன்},
உயிரினங்கள் அனைத்தையும் உண்டாக்குபவன் {ஜநநன்},
உயிரினங்கள் அனைத்தும் பிறப்பதற்கான மூலக் காரணன் {ஜநஜந்மாதி},
தீய அசுரர்கள் அனைவரையும் அச்சுறுத்துபவன் {பீமன்},
பயங்கர ஆற்றலைக் கொண்டவன் {பீமபராக்ரமன்};(114)

அடிப்படையான ஐந்து பூதங்களின் வசிப்பிடமாகவும் கொள்ளிடமாகவும் இருப்பவன் {ஆதாரநிலயன்},
அண்டப் பேரழிவின் போது உயிரினங்கள் அனைத்தையும் தன் தொண்டையில் விழுங்குபவன் {தாதா},
மலரைக் காண்பதைப் போல ஏற்புடைய இனிய புன்னகை கொண்டவன் (அல்லது, மலர்களின் வடிவில் புன்னகைப்பவன்) {புஷ்பஹாஸன்},
எப்போதும் விழிப்புநிறைந்தவனாக இருப்பவன் {ப்ரஜாகரன்},
உயிரினங்கள் அனைத்துக்கும் தலைமையாக நிற்பவன் {ஊர்த்வகன்},
அறவோர் செய்யும் செயல்களுடன் கூடிய ஒழுக்கம் கொண்டவன் {ஸத்பதாசாரன்},
[பரீக்ஷித் மற்றும் பிறரின் வழக்கில் நேர்ந்தது போல்] இறந்தோரை மீட்பவன்{ப்ராணதன்},
தொடக்க அசையான ஓம் ஆக இருப்பவன் {ப்ரணவன்},
அறச்செயல்கள் அனைத்தையும் விதித்தவன் {பணன்};(115)

பரமாத்மாவைக் குறித்த உண்மையை வெளிப்படுத்துபவன் {ப்ரமாணன்},
ஐந்து மூச்சுக்காற்றுகள் மற்றும் ஐம்புலன்களின் வசிப்பிடமாக இருப்பவன் {ப்ராணநிலயன்},
உயிரினங்களின் வாழ்வை ஆதரிக்கும் உணவாக இருப்பவன் {ப்ராணத்ருத்},
பிராணன் என்றழைக்கப்படும் உயிர் மூச்சின் துணையுடன் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் வாழச் செய்பவன் {ப்ராணஜீவநன்},
தத்துவ அமைப்புகள் அனைத்திலும் சிறந்த தத்துவமாக இருப்பவன் {தத்வம்தத்வவித்},
அண்டத்தின் ஒரே ஆன்மாவாக இருப்பவன் {ஏகாத்மா},
பிறப்பு, முதுமை மற்றும் மரணத்தைக் கடந்தவன் {ஜந்மம்ருத்யுஜராதிகன்};(116)

பூ, புவ, ஸ்வ மற்றும் செய்யப்படும் பிற ஹோம காணிக்கைகளின் புனித அசைகளின் விளைவால் அண்டத்தைக் காப்பவன் {பூர்ப்புவஸ்வஸ்தரு},
பெரும்பாதுகாவலன் {தாரன்},
அனைவரின் தந்தையாக இருப்பவன் {ஸவிதா},
பெரும்பாட்டனுக்கே (பிரம்மனுக்கே) தந்தையாக இருப்பவன் {ப்ரபிதாமஹன்},
வேள்வியின் வடிவில் இருப்பவன் {யஜ்ஞன்},
(வேள்விகளில் துதிக்கப்படும் பெருந்தேவனாக அவனே இருப்பதால்) வேள்விகள் அனைத்தின் தலைவன் {யஜ்ஞபதி},
வேள்வி செய்பவன் {யஜ்வா},
வேள்விகளையே தன் அங்கங்களாகக் கொண்டவன் {யஜ்ஞாங்கன்},
வேள்விகள் அனைத்தையும் நிலைநிறுத்துபவன் {யஜ்ஞவாஹநன்};(117)

வேள்விகளைப் பாதுகாப்பவன் {யஜ்ஞப்ருத்},
வேள்விகளைப் படைத்தவன் {யஜ்ஞக்ருத்},
வேள்விகள் செய்பவர்கள் அனைவரிலும் முதன்மையானவன் {யஜ்ஞீ},
வேள்விகள் அனைத்தின் வெகுமதிகளையும் அனுமதிப்பவன் {யஜ்ஞபுக்},
வேள்விகள் அனைத்தையும் நிறைவேறச் செய்பவன் {யஜ்ஞஸாதநன்},
வேள்விகளின் இறுதியில் ஆகுதிகள் முழுமையையும் ஏற்றுக் கொள்வதன் மூலம் அவை அனைத்தையும் நிறைவடையச் செய்பவன் {யஜ்ஞாந்தக்ருத்},
பலனில் விருப்பமின்றிச் செய்யப்படும் வேள்விகளோடு அடையாளங்காணப் படுபவன் {யஜ்ஞகுஹ்யன்},
அனைத்து உயிரினங்களையும் நீடிக்கச் செய்யும் உணவாக இருப்பவன் {அந்நம்},
அந்த உணவை உண்பவன் {அந்நாதன்};(118)

இருப்பின் காரணன் {ஆத்மயோநி},
தானாகத் தோன்றியவன் {ஸ்வயஞ்சாதன்},
திடமான பூமியைத் துளைத்துச் சென்றவன் (சென்று பாதாள லோகத்தில் ஹிரண்யாக்ஷன் மற்றும் பிறரைக் கொன்றவன்) {வைகாநன்},
சாமங்கள் பாடுபவன் {ஸாமகாயநன்},
தேவகியை மகிழ்ச்சியடையச் செய்பவன் {தேவகீநந்தநன்},
அனைத்தையும் படைப்பவன் {ஸ்ரஷ்டா},
பூமியின் தலைவன் {க்ஷிதீசன்},
தன்னை வழிபடுபவர்களின் பாவங்களை அழிப்பவன் {பாபநாசநன்};(119)

(பாஞ்சஜன்யம் என்ற) சங்கைத் தன் கையில் சுமப்பவன் {சங்கப்ருத்},
ஞானம் மற்றும் மாயையாலான வாளைச் சுமப்பவன் {நந்தகீ},
இடையறாமல் யுகச்சக்கரத்தைச் சுழலச் செய்பவன் {சக்ரீ},
நனவுநிலை {அகங்காரம்}
மற்றும் புலன்களில் தன்னைச் செலுத்திக் கொள்பவன் {சார்ங்கதந்வா},
மிகத்திடமான புத்தியுடன் கூடிய கதாயுதத்தைக் கொண்டவன் {கதாதரன்},
தேர்ச்சக்கரத்தை ஆயுதமாகக் கொண்டவன் {ரதாங்கபாணி},
கலங்கடிக்கப்பட முடியாதவன் {அஷோப்யன்},
அனைத்து வகை ஆயுதங்களையும் தரித்தவன் {ஸர்வப்ரஹரணாயுதன்}[1].(120) ஓம், அவனை வணங்குகிறேன்[2].

இவ்வாறே எப்போதும் பாடப்பட வேண்டிய, மகிமை பொருந்திய உயர் ஆன்ம கேசவனின் சிறப்பான ஆயிரம் பெயர்களை
எந்த எதிர்பார்ப்புமின்றி உனக்கு உரைத்தேன்.(121)
ஒவ்வொரு நாளும் இந்தப் பெயர்களைக் கேட்பவனோ, உரைப்பவனோ இம்மையிலும், மறுமையிலும் ஒருபோதும்
எந்தத் தீங்கையும் சந்திக்க மாட்டான்.(122)
இஃதை ஒரு பிராமணன் செய்தால் அவன் வேதாந்தத் திறன் பெறுவதில் வெல்வான்;
ஒரு க்ஷத்திரியன் செய்தால் அவன் எப்போதும் போர்க்களத்தில் வெற்றியாளனாக இருப்பான்.
ஒரு வைசியன் செய்தால் அவன் செழிப்படைவான். அதே வேளையில் ஒரு சூத்திரன் பெரும் மகிழ்ச்சியை அடைவான்.(123)
ஒருவன் அறத்தகுதியீட்ட விரும்பினால் (இந்தப் பெயர்களைக் கேட்பதாலோ, உரைப்பதாலோ) அஃதை ஈட்டுவதில் வெல்கிறான்.
ஒருவன் செல்வத்தை விரும்பினால், அவன் (இவ்வழியில் செயல்பட்டு) செல்வத்தை ஈட்டுவதில் வெல்வான்.
புலனின்பங்களில் ஆசை கொண்ட மனிதனும் கூட, ஆனைத்து வகை இன்பங்களையும் அனுபவிப்பதில் வெல்கிறான்.
சந்ததியை விரும்பும் மனிதன் (இவ்வொழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம்) சந்ததியை அடைகிறான்.(124)

எந்த மனிதன், அவனிடம் முழுமையாகத் திருப்பப்பட்ட இதயத்துடன் தன்னைத் தூய்மை செய்து கொண்டு, பக்தியுடனும்,
விடாமுயற்சியுடனும், ஒவ்வொரு நாளும் வாசுதேவனின் இந்த ஆயிரம் பெயர்களையும் சொல்வானோ(125)
அவன் பெரும்புகழ், உற்றார் உறவினருக்கு மத்தியில் திறன்மிக்க நிலை, நீடித்த செழிப்பு ஆகியவற்றையும்,
இறுதியாக அவனுக்கான உயர்ந்த நன்மையை (அவனுக்கான உயர்ந்த நன்மையான முக்தியையே) அடைவதிலும் வெல்கிறான்.(126)

அத்தகைய மனிதன் எந்நேரத்திலும் அச்சமடையாதவனாகப் பேராற்றலையும் பெரும் சக்தியையும் கொண்டிருப்பான்.
நோய் ஒருபோதும் அவனைப் பீடிக்காது; நிறத்தில் காந்தி, பலம், அழகு, சாதனைகள் ஆகியன அவனுடையவையாகின்றன.(127)
நோயாளி சுகம்பெறுவான்; துன்பங்களில் பீடிக்கப்படுபவன் அவற்றில் இருந்து விடுபடுவான், பேரிடரில் மூழ்கியவன் அதனிலிருந்து விடுபடுவான்.(128)
அந்த முதன்மையானவனின் ஆயிரம் பெயர்களை உரைப்பதன் மூலம், அவனது புகழை பக்தியுடன் பாடும் மனிதன்,
சிரமங்கள் அனைத்தையும் விரைவாகக் கடப்பதில் வெல்கிறான்.(129)
வாசுதேவனைப் புகலிடமாகக் கொண்டவனும், அவனிடம் பக்தி கொண்டவனுமான மனிதன் தன் பாவங்கள்
அனைத்தில் இருந்தும் விடுபட்டு, நித்திய பிரம்மத்தை அடைகிறான்.(130)

வாசுதேவனிடம் பக்தி கொண்டோர் ஒருபோதும் எத்தீங்கையும் அடைய மாட்டார்கள். அவர்கள், பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை
மற்றும் நோய் ஆகிய அச்சங்களில் இருந்து விடுபடுகிறார்கள்.(131)
பக்தியுடனும், நம்பிக்கையுடனும் (வாசுதேவனின் ஆயிரம் பெயர்கள் அடங்கிய) இந்தப் பாடலைப் பாடுவதன் மூலம்
ஒரு மனிதன் ஆன்ம இன்பம், மன்னிக்கும் இயல்பு, செழிப்பு, புத்தி, நினைவு மற்றும் புகழ் ஆகியவற்றை அடைவதில் வெல்கிறான்.(132)
அறம் சார்ந்த முதன்மையான மனிதர்களான அவர்களிடம் கோபமோ, பொறாமையோ, பேராசையோ, தீய புத்தியோ ஒருபோதும் தோன்றாது.(133)

சூரியன், நிலவு, நட்சத்திரங்கள் வானம், திசைப்புள்ளிகள், பூமி, பெருங்கடல் ஆகியவற்றுடன் கூடிய வெளியானது
உயர் ஆன்ம வாசுதேவனின் ஆற்றலாலேயே ஆதரவடைந்து நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.(134)
தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், உரகர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோருடனும், அசையும் மற்றும் அசையாதவற்றுடனும்
கூடிய மொத்த அண்டமும் கிருஷ்ணனின் ஆளுகையின் கீழே இருக்கிறது.(135)

புலன்கள், மனம், புத்தி, உயிர் {சத்வ குணம்}, சக்தி {வன்மை}, பலம் மற்றும் நினைவு ஆகியன வாசுதேவனையே
தங்கள் ஆன்மாவாகக் கொண்டுள்ளன. உண்மையில், க்ஷேத்திரம் என்றழைக்கப்படும் இவ்வுடலும், க்ஷேத்திரத்தை அறிபவன்
என்றழைக்கப்படும் புத்தியுடன் கூடிய ஆன்மா ஆகியவையும் வாசுதேவனையே தங்கள் ஆன்மாவாகக் கொண்டுள்ளன.(136)
சாத்திரங்களில் உள்ள காரியங்கள் அனைத்திலும் (நடைமுறைகள் உள்ளடங்கிய) ஒழுக்கமே முதன்மையானது எனச் சொல்லப்படுகிறது.
அறம் ஒழுக்கத்தையே தன் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. மங்கா புகழ் கொண்ட வாசுதேவன் அறத்தின் தலைவனாகச் சொல்லப்படுகிறான்.(137)

முனிவர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள், (அடிப்படை) பெரும்பூதங்கள், உலோகங்கள், உண்மையில், அசையும் மற்றும் அசையாதனவற்றைக்
கொண்ட அண்டம் முழுவதும் நாராயணனிலிருந்தே உதித்தது.(138)
யோகம், சாங்கிய தத்துவம், ஞானம், அனைத்து வகை இயந்திரக் கலைகள், வேதங்கள், பல்வேறு வகைச் சாத்திரங்கள்
என அனைத்தும் ஜனார்த்தனனிலிருந்தே உண்டாகின.(139)
விஷ்ணு, பல்வேறு வடிவங்களில் பரவியிருக்கும் ஒரே பெரும்பொருளாக இருக்கிறான். மூவுலகங்களையும் மறைப்பவனும்,
அனைத்துப் பொருட்களின் ஆன்மாவுமான அவன் அவை அனைத்தையும் அனுபவிக்கிறான்.
அவனது மகிமை குறைவறியாதது, அவன் (அண்டத்தின் உயர்ந்த தலைவனாக) அதை அனுபவிக்கிறான்.(140)

சிறப்புமிக்க விஷ்ணுவைப் புகழ்வதும், வியாசரால் தொகுக்கப்பட்டதுமான இந்தப் பாடல், உயர்ந்த மகிழ்ச்சியையும்,
உயர்ந்த நன்மையையும் (முக்தியையும்) அடைய விரும்பும் மனிதனால் பாடப்பட வேண்டும்.(141)
பிறப்பற்ற தேவனும், சுடர்மிக்கப் பிரகாசம் கொண்டவனும், அண்டத்திற்கு மூலமாகவோ, காரணமாகவோ இருப்பவனும்,
சிதைவறியாதவனும், பெரியவையும், தாமரை இதழ்களைப் போன்றவையுமான கண்களைக் கொண்டவனுமான
அந்த அண்டத் தலைவனை வழிபட்டுத் துதிப்பவர்கள் எந்த ஏமாற்றத்தையும் ஒருபோதும் சந்திப்பதில்லை” என்றார் {பீஷ்மர்}.(142)

———————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பராசர பட்டர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பீஷ்மர் திருவடிகளிலே சரணம்
ஸ்ரீ வியாச பகவான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ எம்பெருமானை மடி பிடித்து ஒரு கேள்வி-ஸ்ரீ ஆழ்வார்களும் ஸ்ரீ ஆச்சார்யர்களும் –

January 15, 2020

ஸ்ரீ வாமன அவதாரத்தில் ஈடுபடுகிறார்
சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது பேர் வாமனாகாக்கால் பேராளா-மார்பாரப் புல்கி நீ உண்டு உமிழ்ந்த பூமி
நீர் ஏற்பு அரிதே சொல்லு நீ யாம் அறியச் சூழ்ந்து -என்று பெரிய திருவந்தாதியில்
எம்பெருமானை மடி பிடித்து ஒரு கேள்வி கேட்டாரே -அத்தை தழுவியே இந்த ஸ்லோகம்
வந கிரீச -வரத வாமன-இயம் ஷிதி ஜநி ஸம்ஹ்ருதி பாலநை நிகிரண உத்கிரண உத்தரணைர் அபி
தவைவ ஸதீ கதம் பிஷணம் அர்ஹதி—திருமாலிருஞ்சோலைக்குத் தலைவனான வரம் தரும் வாமன மூர்த்தியே
இப் பூ மண்டலம் முழுதும் படைத்தல் துடைத்தல் காத்தல் உண்டு உமிழ்தல் இடந்து எடுத்தல் முதலிய செயல்களால்
சர்வாத்மநா உனக்கே அன்றோ வஸ்யமாய் இரா நின்றது
இதனை ஒரு பையல் பக்கல் பிஷுவாய்
சென்று யாசித்துப் பெற்றது என் கொல் என்று கேட்க்கிறார்
ஜன்ம வாசகமான ஜனி சப்தம் உபசாராத ஸ்ருஷ்டிக்கு வாசகம் –

சதுர்முக முகேன ஸ்ருஷ்ட்டித்தும் -ஸ்வேந ரூபேண ரஷித்தும் போருகிற பிரகாரங்களாலே உனக்கே ஸ்வம்மான
இந்த லோகத்தை ஒரு பையல் தன்னதாக அபிமானித்து இருந்தானாகில் அவனை நேர் கொடு நேராக தண்டித்து
வாங்கிக் கொள்ளலாய் இருக்க அது செய்யாதே யாசகனாய்ச் சென்று பல் பன்னிரண்டும் காட்டி இரந்து தான் பெற வேணுமோ –
பெறுவதற்கு வேறே உபாயம் அறிந்திலையோ -என்று கேள்வியை விரித்துக் கொள்க

வரத–என்கிற சம்போதானம் சாபிப்ராயம் -வரம் தரும் பெருமாள் என்று விருது வஹித்து
அலம் புரிந்த நெடும் தடக்கை யனாய் இருந்து வைத்தும் பிஷுகனாகலாமோ
மகாபலியின் ஓவ்தார்யம் என்ற ஒரு தர்ம ஆபாசத்தை ஏன்று கொண்டு அதுக்குத் தக்க வேஷம் என்று சமாதானம்
ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம் உத்தர தசகத்திலும்–தைத்ய ஓவ்தார்யேந்த்ர யாஸ்ஞா விஹதிமபநயந் –ஸ்லோகமும் அனுசந்தேயம்

———-

கூஹித ஸ்வ மஹிமாபி ஸூந்தர த்வம் வ்ரஜே கிமிதி சக்ரம் ஆக்ரமீ
சப்த ராத்ர மததாச்ச கிம் கிரிம் ப்ருச்ச தச்ச ஸூஹ்ருத கிம் அக்ருத -ஸ்ரீ ஸூந்தர பாஹு ஸ்தவம் –111-

ஸுவ்லப்ய ஸுவ்சீல்யங்களைக் காட்டி அருள வந்த இடத்தில் பரத்வமும் பொலியும் படி
அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களை ஊடே வெளியிட்டு அருளியது எதற்க்காக -என்கிறார்
ஸூந்தர த்வம்-கூஹித ஸ்வ மஹிமாபி வ்ரஜே கிமிதி சக்ரம் ஆக்ரமீ –அழகரே தேவரீர் ஒருத்தி மகனாய்ப் பிறந்து
ஓர் இரவில் ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர்ந்தது ஸ்வ கீரை சக்தி விசேஷங்களை எல்லாம் மறைத்து அன்றோ -அப்படி இருந்தும்
கேட்டு அறியாதது கேட்க்கின்றேன் கேசவா -கோவலர் இந்திரற்குக் காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாய் போலும் –என்றும்
ஆயிரம் கண்ணுடை இந்த்ரனார்க்கு என்று ஆயர் விழவு எடுப்ப பாசன நல்லன பண்டிகளால் புகப்பெய்த யதனை எல்லாம்
போய் இருந்து அங்கு ஒரு பூத வடிவு கொண்டு உன் மகன் இன்று நங்காய் மாயன் அதனை எல்லாம் முற்றும் வாரி
வளைத்து உண்டு இருந்தான் போலும் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
இந்த்ர பூஜையைத் தடை செய்து அவனை யுத்தோந் முகனாக ஆக்கிக் கொண்டது என்னோ

சப்த ராத்ரம் அததாச்ச கிம் கிரிம் ப்ருச்ச–வழு ஒன்றும் இல்லாச்செய்கை வானவர் கோன் வலிப்பட்டு முனிந்து
விடுக்கப்பட்ட மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை -என்றும்
செப்பாடுடைய திருமாலவன் தன் செந்தாமரைக்கை விரல் ஐந்தினையும் கப்பாக மடுத்து மணி நெடும் தோள்
காம்பாகக் கொடுத்துக் கவித்த மலை -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
கொடியேறு செந்தாமரைக் கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்றில வடிவேறு திரு யுகிர் நொந்துமில -என்னும் படியாக
ஏழு நாள் வாடாதே வதங்காதே மலையைத் தாங்கி நின்றது என்னோ
ப்ருச்சதச் ச ஸூஹ்ருத கிம் அக்ருத –மலை எடுத்து நின்ற அதி மானுஷ சேஷ்டிதம் கண்டு ஆச்சர்யப்பட்ட ஆயர்கள் –
நீ தேவனோ தானவனா யக்ஷனா கந்தர்வனா என்று கேட்க -நீ சீற்றம் கொண்டது ஏனோ

இதில் மூன்று கேள்விகள்
தேவதாந்த்ர சமாராதனையைத் தடுத்தது ஏன்-தான் வளருகின்ற ஊரில் தேவதாந்தரத்துக்கு ஆராதனை எதற்கு -விடை
இந்திரன் பொறுக்க ஒண்ணாத தீங்கை விளைக்க அவனை தலை எரித்து
பொகடாமல் ஏழு நாள்கள் மலையைக் குடையாக எடுத்தது ஏன்
அவன் உணவைக் கொண்ட நாம் உயிரையும் கொள்ள வேணுமோ -மழையே ரக்ஷகம் என்ற வார்த்தையை மெய்ப்பிக்க வேணுமே
ஆந்ரு சம்சயம் கொண்டாடி அவன் கை சலித்தவாறே தானே ஓய்ந்து நிற்கிறான் என்று அன்றோ செய்தாய்
மூன்றாவது கேள்வி ஆயர்கள் கேட்டதற்கு சீற்றம் கொண்டது பரத்வத்திலே வெறுப்புக் கொண்டு
மனுஷ்ய சஜாதீயனாய் -அதிலும் கடை கேட்ட இடையனாய் ஆசையுடன் பிறந்து இருக்க வேறாக சங்கித்து கேட்டது –
தேவத்வமும் நிந்தையானவனுக்கு –என்றபடி நிந்தா ரூபமாக தோற்றுகையாலே சீற்றம் கொண்டான்
ஆக மூன்று கேள்விகளாலும் சமாதானங்களாலும் விலக்ஷண குண அனுபவம் செய்து அருளினார்

—————–—–

முதல் ஆயிரத்தில் கேள்வி

தத்துக் கொண்டாள் கொலோ தானே பெற்றாள் கொலோ
சித்தம் அனையாள் அசோதை இளம் சிங்கம்
கொத்தார் கரும் குழல் கோபாலர் கோளரி
அத்தன் வந்து என்னை அப்பூச்சி காட்டுகின்றான் அம்மனே அப்பூச்சி காட்டுகின்றான் –-ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி- 2-1 7-

நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாள் மலர் மேல் பனி சோர
அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்திட்டு அழகு அழிந்தால் ஒத்தது ஆலோ
இல்லம் வெறி ஓடிற்று ஆலோ என் மகளை எங்கும் காணேன்
மல்லரை அட்டவன் பின் போய் மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -3 8-1 –

ஒன்றும் அறிவு ஒன்றில்லாத உரு அறை கோபாலர் தங்கள்
கன்று கால் மாறுமா போலே கன்னி இருந்தாளைக் கொண்டு
நன்றும் கிறி செய்து போனான் நாராயணன் செய்த தீமை
என்றும் எமரர்கள் குடிக்கு ஓர் ஏச்சு கொலோ ஆயிடும் கொலோ – 3-8 2- –

குமரி மணம் செய்து கொண்டு கோலம் செய்து இல்லத்து இருத்தித்
தமரும் பிறரும் அறியத் தாமோதரற்கு என்று சாற்றி
அமரர் பதி உடைத் தேவி யரசாணியை வழிப்பட்டு
துமிலம் எழ பறை கொட்டி தோரணம் நாட்டிடும் கொலோ -3 8-3 –

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன் உலகம் நிறைந்த புகழால்
திருமகள் போலே வளர்த்தேன் செம்கண் மால் தான் கொண்டு போனான்
பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து பெரும் பிள்ளை பெற்ற யசோதை
மருமகளை கண்டு உகந்து மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொலோ -3-8-4-

தன் மாமன் நந்த கோபாலன் தழீ இக்கொண்டு என் மகள் தன்னை
செம்மாந்திரே என்று சொல்லி செழும் கயல் கண்ணும் செவ்வாயும்
கொம்மை முலையும் இடையும் கொழும் பணைத் தோள்களும் கண்டிட்டு
இம்மகளை பெற்ற தாயார் இனித் தரியார் என்னும் கொலோ -3 8-5 –

வேடர் மறக்குலம் போலே வேண்டிற்று செய்து என் மகளை
கூடிய கூட்டமே யாகக் கொண்டு குடி வாழும் கொலோ
நாடு நகரும் அறிய நல்லதோர் கண்ணாலம் செய்து
சாடிறப் பாய்ந்த பெருமான் தக்கவா கைப் பற்றும் கொலோ – 3-8 6-

அண்டத்து அமரர் பெருமான் ஆழியான் இன்று என் மகளைப்
பண்டப் பழிப்புக்கள் சொல்லிப் பரிசற ஆண்டிடும் கொலோ
கொண்டு குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து கோவலர் பட்டம் கவித்துப்
பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே பாது காவல் வைக்கும் கொலோ – 3-8 7-

குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணம் ஒன்றும் செய்திலன் அந்தோ
நடை ஒன்றும் செய்திலன் நங்காய் நந்தகோபன் மகன் கண்ணன்
இடை இருபாலும் வணங்க இளைத்து இளைத்து என் மகள் ஏங்கி
கடை கயிறே பற்றி வாங்கி கை தழும்பு ஏறிடும் கொலோ – 3-8 8-

வெள் நிறத் தோய் தயிர் தன்னை வெள் வரைப்பின் முன் எழுந்து
கண் உறங்காதே இருந்து கடையவும் தான் வல்லள் கொலோ
ஒண் நிறத் தாமரை செம்கண் உலகு அளந்தான் என் மகளைப்
பண்ணறையாப் பணி கொண்டு பரிசற வாண்டிடும் கொலோ -3-8 9-

தன்னடியார் திறத்தகத்து தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்குமேல்
என்னடியார் அது செய்யார் செய்தாரேல் நன்று செய்தார் என்பர் போலும்
மன்னுடைய விபீடணர்க்காய் மதிள் இலங்கை திசை நோக்கி மலர் கண் வைத்த
என்னுடைய திருவரங்கர்க்கு அன்றியும் மற்று ஒருவர்க்கு ஆளாவரே – 4-9 2-

துக்கச் சுழலையை சூழ்ந்து கிடந்த வலையை அறப் பறித்து
புக்கினில் புக்கு உன்னை கண்டு கொண்டேன் இனிப் போக விடுவது உண்டே
மக்கள் அறுவரைக் கல்லிடை மோத விழுந்தவடன் வயிற்றில்
சிக்கனே வந்து பிறந்து நின்றாய் திரு மால் இரும் சோலை எந்தாய் – 5-3 1-

சென்னியோங்கு தண் திருவேம்கடம் உடையாய் உலகு
தன்னை வாழ நின்ற நம்பீ தாமோதரா சதிரா
என்னையும் என் உடைமையும் உன் சக்கரப் பொறி ஒற்றிக் கொண்டு
நின்னருளே புரிந்து இருந்தேன் இனி என் திருக் குறிப்பே -5 4-1 – –

எம்மனா என் குல தெய்வமே என்னுடை நாயகனே
நின்னுள்ளேனாய் பெற்ற நன்மை இவ்வுலகினில் யார் பெறுவார்
நம்மன் போலே வீழ்த்த முக்கும் நாட்டிலுள்ள பாவம் எலாம்
சும்மேனாதே கை விட்டோடித் தூறுகள் பாய்ந்தனவே -5 4-3 –

உன்னுடைய விக்கிரமம் ஓன்று ஒழியாமல் எல்லாம்
என்னுடைய நெஞ்சகம் பால் சுவர் வழி எழுதிக் கொண்டேன்
மன்னடங்க மழு வலம் கை கொண்ட விராம நம்பீ
என்னுடை வந்து எம்பெருமான் இனி எங்கு போகின்றதே -5 4-6 –

——

பெய்யு மா முகில் போல் வண்ணா உன்தன் பேச்சும் செய்கையும் எங்களை
மையல் ஏற்றி மயக்க உன்முகம் மாய மந்திரம் தான் கொலோ
நொய்யர் பிள்ளைகள் என்பதற்கு உன்னை நோவ நாங்கள் உரைக்கிலோம்
செய்ய தாமரைக் கண்ணினாய் எங்கள் சிற்றில் வந்து சிதையேலே–-ஸ்ரீ நாச்சியார் திரு மொழி -2-4-

இது என் புகுந்தது இங்கு அந்தோ இப் பொய்கைக்கு எவ்வாறு வந்தாய்
மதுவின் துழாய் முடி மாலே மாயனே எங்கள் அமுதே
விதி இன்மையால் அது மாட்டோம் வித்தகப் பிள்ளாய் விரையேல்
குதி கொண்டு அரவில் நடித்தாய் குருந்திடைக் கூறை பணியாய்—3-2-

கருப்பூரம் நாறுமோ கமலப் பூ நாறுமோ
திருப் பவளச் செவ்வாய் தான் தித்தித்து இருக்குமோ
மருப்பொசித்த மாதவன் தன் வாய்ச் சுவையும் நாற்றமும்
விருப்புற்று கேட்கின்றேன் சொல் ஆழி வெண் சங்கே –7-1-

சிந்துரச் செம்பொடிப் போல் திரு மால் இருஞ்சோலை எங்கும்
இந்திர கோபங்களே எழுந்தும் பரந்திட்டனவால்
மந்திரம் நாட்டி யன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட
சுந்தரத் தோளுடையான் சுழலையில் நின்றுய்தும் கொலோ–9-1-

பைம் பொழில் வாழ் குயில்காள் மயில்காள் ஒண் கரு விளைகாள்
வம்பக் களங்கனிகாள் வண்ணப்பூவை நறும் மலர்காள்
ஐம் பெரும் பாதகர்காள் அணி மால் இரும் சோலை நின்ற
எம்பெருமான் உடைய நிறம் உங்களுக்கு என் செய்வதே —9-4-

நாறு நறும் பொழில் மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு நான்
நூறு தடாவில் வெண்ணெய் வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன்
நூறு தடா நிறைந்த அக்கார வடிசில் சொன்னேன்
ஏறு திருவுடையான் இன்று வந்து இவை கொள்ளும் கொலோ–9-6-

கோங்கலரும் பொழில் மாலிரும் சோலையில் கொன்றைகள் மேல்
தூங்கு பொன் மலைகளோடு உடனே நின்று தூங்குகின்றேன்
பூங்கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கொலியும்
சாரங்க வில் நாண் ஒலியும் தலைப் பெய்வது எஞ்ஞான்று கொலோ –9-9-

கார்க்கோடல் பூக்காள் கார்க்கடல் வண்ணன் எம்மேல் உம்மைப்
போர்க் கோலம் செய்து போர விடுத்து அவன் எங்குற்றான்
ஆர்க்கோ வினி நாம் பூசல் இடுவது அணி துழாய்த்
தார்க்கோடும் நெஞ்சம் தன்னைப் படைக்க வல்லேன் அந்தோ–10-1-

தாமுகக்கும் தங்கையில் சங்கமே போலாவோ
யாமுகக்கும் என் கையில் சங்கமும் ஏந்திழையீர்
தீ முகத்து நாகணை மேல் சேரும் திருவரங்கர்
ஆ முகத்தை நோக்காரால் அம்மனே அம்மனே–11-1-

பட்டி மேய்ந்தோர் காரேறு பலதேவற்கோர் கீழ்க் கன்றாய்
இட்டீறிட்டு விளையாடி இங்கே போதக் கண்டீரே
இட்டமான பசுக்களை யினிது மறித்து நீரூட்டி
விட்டுக் கொண்டு விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே –14-1-

அனுங்க வென்னைப் பிரிவு செய்து ஆயர்பாடி கவர்ந்துண்ணும்
குணுங்கு நாறிக் குட்டேற்றைக் கோவர்த்தனனைக் கண்டீரே
கணங்களோடு மின்மேகம் கலந்தால் போலே வனமாலை
மினுங்க நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே–14-2-

மாலாய்ப் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை
ஏலாப் பொய்கள் உரைப்பானை இங்கே போதக் கண்டீரே
மேலால் பரந்த வெயில் காப்பான் வினதை சிறுவன் சிறகு என்னும்
மேலாப்பின் கீழ் வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே–14-3-

காரத்தண் கமலக் கண் என்னும் நெடுங்கயிறு படுத்து என்னை
ஈர்த்துக் கொண்டு விளையாடும் ஈசன் தன்னைக் கண்டீரே
போர்த்த முத்தின் குப்பாயப் புகர் மால் யானைக் கன்றே போல்
வேர்த்து நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே –14-4-

மாதவன் என் மணியினை வலையில் பிழைத்த பன்றி போல்
ஏதுமொன்றும் கொளத்தாரா ஈசன் தன்னைக் கண்டீரோ
பீதக வாடை யுடை தாழப் பெருங்கார் மேகக் கன்றே போல்
வீதியார வருவானை விருந்தா வனத்தே கண்டோமே —14-5-

தருமம் அறியா குறும்பனைத் தன கைச் சார்ங்கமதுவே போல்
புருவம் வட்ட மழகிய பொருத்த மிலியைக் கண்டீரே
வுருவு கரிதாய் முகம் செய்தாய் உதய பருப் பதத்தின் மேல்
விரியும் கதிரே போல்வானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே –14-6-

பொருத்த முடைய நம்பியைப் புறம் போல் உள்ளும் கரியானை
கருத்தைப் பிழைத்து நின்ற அக்கரு மா முகிலைக் கண்டீரே
அருத்தி தாரா கணங்களால் ஆரப் பெருகு வானம் போல்
விருத்தம் பெரிதாய் வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே–14-7-

வெளிய சங்கு ஓன்று உடையானைப் பீதவாடை யுடையானை
அளி நன்குடை திருமாலை ஆழியானைக் கண்டீரே
களி வண்டும் கலந்தால் போல் கமழ் பூங்குழல்கள் தடந்தோள் மேல்
மிளிர நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே ––14-8-

நாட்டைப் படை என்று அயன் முதலா தந்த நளிர் மா மலருந்தி
வீட்டைப் பண்ணி விளையாடும் விமலன் தன்னைக் கண்டீரே
காட்டை நாடித் தேனுகனும் களிறும் புள்ளும் உடன் மடிய
வேட்டை யாடி வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே —14-9-

—————

இருள் இரிய சுடர் மணிகள் இமைக்கும் நெற்றி
இனத்துத்தி அணி பணம் ஆயிரங்கள் ஆர்ந்த
அரவரச பெரும் சோதி அனந்தன் என்னும்
அணி விளங்கும் உயர் வெள்ளை அணையை மேவி
திரு அரங்க பெரு நகருள் தெண்ணீர் பொன்னி
திரை கையால் அடி வருட பள்ளி கொள்ளும்
கருமணியை கோமளத்தை கண்டு கொண்டு என்
கண் இணைகள் என்று கொலோ களிக்கும் நாளே––ஸ்ரீ பெருமாள் திருமொழி–1-1-

வாயோர் ஈர் ரைஞ்சூறு துதங்கள் ஆர்ந்த
வளை வுடம்பின் அழல் நாகம் உமிழ்ந்த செந்தீ
வீயாத மலர் சென்னி விதானமே போல்
மேன்மேலும் மிக எங்கும் பரந்ததன் கீழ்
காயாம்பூ மலர் பிறங்கல் அன்ன மாலைக்
கடி அரங்கத்து அரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்
மாயோனை மணத் தூணே பற்றி நின்று என்
வாயார என்று கொலோ வாழ்த்தும் நாளே ?–1-2-

எம் மாண்பின் அயன் நான்கு நாவினாலும்
எடுத்தேத்தி ஈர் இரண்டு முகமும் கொண்டு
எம்மாடும் எழில் கண்கள் எட்டினோடும்
தொழுது ஏத்தி இனிது இறைஞ்ச நின்ற செம்பொன்
அம்மான் தன் மலர் கமல கொப்பூழ் தோன்ற
அணி அரங்கத்து அர வணையில் பள்ளி கொள்ளும்
அம்மான் தன் அடி இணை கீழ் அலர்கள் இட்டு அங்கு
அடியவரோடு என்று கொலோ அணுகும் நாளே–1-3-

மாவினை வாய் பிளந்து உகந்த மாலை வேலை
வண்ணனை என் கண்ணனை வன் குன்றம் ஏந்தி
ஆவினை அன்று உய்ய கொண்ட ஆயர் ஏற்றை
அமரர்கள் தம் தலைவனை அம் தமிழ் இன்ப
பாவினை அவ் வடமொழியை பற்றற்றார்கள்
பயில் அரங்கத்து அரவு அணை பள்ளி கொள்ளும்
கோவினை நாவுற வழுத்தி என் தன் கைகள்
கொய்ம் மலர் தூ என்று கொலோ கூப்பும் நாளே—-1-4

இணை இல்லா இன் இசை யாழ் கெழுமி இன்பத்
தும்புருவும் நாரதனும் இறைஞ்சி ஏத்த
துணை இல்லா தொன் மறை நூல் தோத்திரத்தால்
தொன் மலர் கண் அயன் வணங்கி யோவாது ஏத்த
மணி மாட மாளிகைகள் மல்கு செல்வ
மதிள் அரங்கத்து அர வணையில் பள்ளி கொள்ளும்
மணி வண்ணன் அம்மானை கண்டு கொண்டு என்
மலர் சென்னி என்று கொலோ வணங்கும் நாளே ?—1-5-

அளி மலர் மேல் அயன் அரன் இந்திரனோடு ஏனை
அமரர்கள் தம் குழுவும் அரம்பையரும் மற்றும்
தெளி மதி சேர் முனிவர்கள் தம் குழுவும் முந்தி
திசை திசையில் மலர் தூவி சென்று சேரும்
களி மலர் சேர் பொழில் அரங்கத்து உரகம் ஏறி
கண் வளரும் கடல் வண்ணர் கமல கண்ணும்
ஒளி மதி சேர் திரு முகமும் கண்டு கொண்டு என்
உள்ளம் மிக என்று கொலோ வுருகும் நாளே—1-6-

மறம் திகழும் மனம் ஒழித்து வஞ்சம் மாற்றி
ஐம்புலன்கள் அடக்கி இடர் பார துன்பம்
துறந்து இரு முப் பொழுது ஏத்தி எல்லை இல்லா
தொன் நெறி கண் நிலை நின்ற தொண்டரான
அறம் திகழும் மனத்தவர் தம் கதியை பொன்னி
அணி அரங்கத்து அரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்
நிறம் திகழும் மாயோனை கண்டு என் கண்கள்
நீர் மல்க என்று கொலோ நிற்கும் நாளே ?—-1-7-

கோலார்ந்த நெடும் சார்ங்கம் கூன் நல் சங்கம்
கொலை ஆழி கொடும் தண்டு கொற்ற ஒள் வாள்
காலார்ந்த கதி கருடன் என்னும் வென்றி
கடும் பறவை இவை அனைத்தும் புறம் சூழ் காப்ப
சேலார்ந்த நெடும் கழனி சோலை சூழ்ந்த
திரு வரங்கத்து அரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்
மாலோனை கண்டு இன்ப கலவி எய்தி
வல் வினையேன் என்று கொலோ வாழும் நாளே ?–1-8-

தூராத மனக் காதல் தொண்டர் தங்கள்
குழாம் குழுமி திரு புகழ்கள் பலவும் பாடி
ஆராத மனக் களிப்போடு அழுத கண்ணீர்
மழை சோர நினைந்து உருகி ஏத்தி நாளும்
சீர் ஆர்ந்த முழ வோசை பரவை காட்டும்
திரு வரங்கத்து அரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்
போராழி அம்மானை கண்டு துள்ளி
பூதலத்தில் என்று கொலோ புரளும் நாளே?—-1-9-

வன் பெரு வானகம் உய்ய அமரர் உய்ய
மண் உய்ய மண் உலகில் மனிசர் உய்ய
துன்பம் மிகு துயர் அகல அயர் ஒன்றில்லா
சுகம் வளர அக மகிழும் தொண்டர் வாழ
அன்போடு தென் திசை நோக்கி பள்ளி கொள்ளும்
அணி அரங்கன் திரு முற்றத்து அடியார் தங்கள்
இன்ப மிகு பெரும் குழுவு கண்டு யானும்
இசைந்த உடனே என்று கொலோ விருக்கும் நாளே ?—1-10-

தோடுலா மலர் மங்கை தோள் இணை தோய்ந்ததும் சுடர் வாளியால்
நீடு மா மரம் செற்றதும் நிரை மேய்த்ததும் இவையே நினைந்து
ஆடி பாடி அரங்காவோ! என்று அழைக்கும் தொண்டர் அடி பொடி
ஆட நாம் பெறில் கங்கை நீர் குடைந்து ஆடும் வேட்கை என்னாவதே ?–2-2-

வெவ்வாயேன் வெவ்வுரை கேட்டு இரு நிலத்தை
வேண்டாதே விரைந்து ,வென்றி
மைவாய களிறு ஒழிந்து தேர் ஒழிந்து
மா ஒழிந்து வானமே மேவி
நெய் வாய வேல் நெடும் கண் நேர் இழையும்
இளம் கோவும் பின்பு போக
எவ்வாறு நடந்தனை? எம்மி ராமாவோ!
எம்பெருமான்! என் செய்கேனே ?– 9-2–

கொல் அணை வேல் வரி நெடும் கண் கௌசலை தன்
குலமதலாய்! குனி வில்லேந்தும்
மல்லணைந்த வரை தோளா! வல் வினையேன்
மனம் உருக்கும் வகையே கற்றாய்
மெல்லணை மேல் முன் துயின்றாய்
இன்று இனி போய் வியன் கான மரத்தின் நீழல்
கல்லணை மேல் கண் துயில கற்றனையோ?
காகுத்தா! கரிய கோவே! —–9-3–

பொருந்தார் கை வேல் நுதி போல்
பரல் பாய மெல் அடிகள் குருதி சோர
விரும்பாத கான் விரும்பி வெயில் உறைப்ப
வெம்பசி நோய் கூர இன்று
பெரும் பாவியேன் மகனே! போகின்றாய்
கேகயர் கோன் மகளாய் பெற்ற
அரும் பாவி சொல் கேட்ட அரு வினையேன்
என் செய்கேன்? அந்தோ! யானே— 9-5–

——

பூநிலாய ஐந்துமாய் புனல் கண் நின்ற நான்குமாய்
தீநிலாய மூன்றுமாய் சிறந்த கால் இரண்டுமாய்
மீநிலாய தொன்றுமாகி வேறு வேறு தன்மையாய்
நீநிலாய வண்ண நின்னை யார் நினைக்க வல்லீரே –ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்-–1-

ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாகி அல்லவற்றுள் ஆயமாய்
ஐந்தும் மூன்றும் ஒன்றுமாகி நின்ற வாதி தேவனே
ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாகி யந்தரத்து யணைந்து நின்று
ஐந்தும் ஐந்துமாய நின்னை யாவர் காண வல்லரே –3-

மூன்று முப்பத்தாறினோடு ஓர் ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாய்
மூன்று மூர்த்தி யாகி மூன்று மூன்று மூன்று மூன்றுமாய்
தோன்று சோதி மூன்றுமாய் துளக்கமில் விளக்கமாய்
என் தன் ஆவியுள் புகுந்தது என் கொலோ வெம் மீசனே –4-

ஆதியான வானவர்க்கும் அண்டமாய வப்புறத்து
ஆதியான வானவர்க்கும் ஆதியான வாதி நீ
ஆதியான வான வாணர் அந்த கால நீ யுரைத்தி
ஆதியான கால நின்னை யாவர் காண வல்லரே –8-

சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ சொலப்படும் பொருளும் நீ
சொல்லினால் சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதி நீ
சொல்லினால் படைக்க நீ படைக்க வந்து தோன்றினார்
சொல்லினால் சுருங்க நின் குணங்கள் சொல்ல வல்லரே –-11-

உலகு தன்னை நீ படைத்தி யுள் ஒடுக்கி வைத்தி மீண்டு
உலகு தன்னுளே பிறத்தி ஓர் இடத்தை அல்லை ஆல்
உலகு நின்னொடு ஒன்றி நிற்க வேறு நிற்றி ஆதலால்
உலகு நின்னை உள்ள சூழல் யாவர் உள்ள வல்லரே –12-

இன்னை என்று சொல்லலாவது இல்லை யாதும் இட்டிடைப்
பின்னை கேள்வன் என்பர் உன் பிணக்கு உணர்ந்த பெற்றியோர்
பின்னையாய கோலமோடு பேருமூரும் ஆதியும்
நின்னை யார் நினைக்க வல்லர் நீர்மையால் நினைக்கிலே –13-

ஏக மூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி நாலு மூர்த்தி நன்மை சேர்
போக மூர்த்தி புண்ணியத்தின் மூர்த்தி எண்ணில் மூர்த்தியாய்
நாக மூர்த்தி சயநமாய் நலம் கடல் கிடந்தது மேல்
ஆக மூர்த்தி யாய வண்ணம் என் கொல் ஆதி தேவனே –17-

விடத்த வயோராயிரம் ஈராயிரம் கண் வெந்தழல்
விடுத்து விள்விலாத போக மிக்க சோதி தொக்க சீர்
தொடுத்து மேல் விதாநமாய பௌவ நீர் அராவணைப்
படுத்த பாயில் பள்ளி கொள்வது என் கொல் வேலை வண்ணனே –18-

அரங்கனே தரங்க நீர் கலங்க வன்று குன்று சூழ்
மரங்கள் தேய மா நிலம் குலுங்க மா சுணம் சுலாய்
நெருங்க நீ கடைந்த போது நின்ற சூரர் என் செய்தார்
குரங்கை யாள் உகந்த வெந்தை கூறு தேற வேறிதே –21–

வரத்தினில் சிரத்தை மிக்க வாள் எயிற்று மற்றவன்
உரத்தினில் கரத்தை வைத்து உகிர் தலத்தை ஊன்றினாய்
இரத்தி நீ யிது என்ன பொய் யிரந்த மண் வயிற்றுளே
கரத்தி யுன் கருத்தை யாவர் காண வல்லர் கண்ணனே –25-

விண் கடந்த சோதியாய் விளங்கு ஞான மூர்த்தியாய்
பண கடந்த தேசமேவு பாவ நாச நாதனே
எண் கடந்த யோகினோடு இரந்து சென்று மாணியாய்
மண் கடந்த வண்ணம் நின்னை யார் மதிக்க வல்லரே –27–

ஆதி யாதி யாதி நீ ஓர் அண்டம் ஆதி ஆதலால்
சோதியாத சோதி நீ யது உண்மையில் விளங்கினாய்
வேதமாகி வேள்வியாகி விண்ணினோடு மண்ணுமாய்
ஆதியாகி ஆயனாய மாயம் என்ன மாயமே –34-

அம்பு உலாவு மீனுமாகி யாமையாகி யாழியார்
தம்பிரானுமாகி மிக்க தன்பு மிக்க தன்றியும்
கொம்பு அராவு நுண் மருங்குல் ஆயர் மாதர் பிள்ளையாய்
எம்பிரானும் ஆய வண்ணம் என்கொலோ எம் ஈசனே –35–

ஆடகத்த பூண் முலை யசோதை யாய்ச்சி பிள்ளையாய்ச்
சாடுதைத்த தோர் புள்ளதாவி கள்ளதாய பேய் மகள்
வீட வைத்த வெய்ய கொங்கை ஐய பாலமுது செய்
தாடகக் கை மாதர் வாய் அமுதுண்டது என் கொலோ –36-

ஆனை காத்து ஓர் ஆனை கொன்று அதன்றி ஆயர் பிள்ளையாய்
ஆனை மேய்த்தி ஆ நெய் உண்டியன்று குன்றம் ஒன்றினால்
ஆனை காத்து மை யரிக்கண் மாதரார் திறத்து முன்
ஆனை யன்று சென்று அடர்த்த மாயம் என்ன மாயமே –40–

பாலின் நீர்மை செம்பொன் நீர்மை பாசியின் பசும்புறம்
போலு நீர்மை பொற்புடைத் தடத்து வண்டு விண்டுலா
நீல நீர்மை யென்றிவை நிறைந்த கால நான்குமாய்
மாலின் நீர்மை வையகம் மறைந்ததென்ன நீர்மையே –44-

மண்ணுளாய் கொல் விண்ணுளாய் கொல் மண்ணுளே மயங்கி நின்று
எண்ணும் எண் அகப்படாய் கொல் என்ன மாயை நின்தமர்
கண்ணுளாய் கொல் சேயை கொல் அநந்தன் மேல் கிடந்த வெம்
புண்ணியா புனம் துழாய் அலங்கல் அம் புனிதனே –45-

நடந்த கால்கள் நொந்தவோ நடுங்க ஞாலம் ஏனமாய்
இடந்த மெய் குலுங்கவோ விலங்கு மால் வரைச் சுரம்
கடந்த கால் பரந்த காவிரி கரைக் குடந்தையுள்
கிடந்தவாறு எழுந்து இருந்து பேசு வாழி கேசனே –61-

நன்று இருந்து யோக நீதி நண்ணுவார்கள் சிந்தையுள்
சென்று இருந்து தீ வினைகள் தீர்த்த தேவ தேவனே
குன்று இருந்து மாட நீடு பாடகத்தும் ஊரகத்தும்
நின்று இருந்து வெக்கணைக் கிடந்தது என்ன நீர்மையே –63-

ஒன்றி நின்று நல் தவம் செய்து ஊழி ஊழி தோறேலாம்
நின்று நின்றவன் குணங்களுள் உள்ளி உள்ளம் தூயராய்
சென்று சென்று தேவ தேவர் உம்பர் உம்பர் உம்பராய்
அன்றி எங்கள் செங்கண் மாலை யாவர் காண வல்லரே –75-

சாடு சாடு பாதனே சலங்கலந்த பொய்கைவாய்
ஆடரவின் வன் பிடர் நடம் பயின்ற நாதனே
கோடு நீடு கைய செய்ய பாத நாளும் உள்ளினால்
வீடனாக மெய் செயாத வண்ணம் என் கொல் கண்ணனே –86-

————–

குட திசை முடியை வைத்து குண திசை பாதம் நீட்டி
வட திசை பின்பு காட்டி தென் திசை இலங்கை நோக்கிக்
கடல் நிறக் கடவுள் எந்தை அரவணைத் துயிலுமா கண்டு
உடல் எனக்கு உருகுமாலோ என் செய்கேன் உலகத்தீரே–ஸ்ரீ திரு மாலை–19-

பாயு நீர் அரங்கம் தன்னுள் பாம்பணைப் பள்ளி கொண்ட
மாயனார் திரு நன் மார்பும் மரகத வுருவும் தோளும்
தூய தாமரைக் கண்களும் துவர் இதழ் பவள வாயும்
ஆய சீர் முடியும் தேசும் அடியரோர்க்கு அகலலாமே–20-

பணிவினால் மனமது ஒன்றிப் பவளவாய் அரங்கனார்க்குத்
துணிவினால் வாழ மாட்டாத் தொல்லை நெஞ்சே நீ சொல்லாய்
அணியினார் செம் பொன்னாய வருவரை யனைய கோயில்
மணியினார் கிடந்த வாற்றை மனத்தினால் நினைக்கலாமே-21-

——–

திவளும் வெண் மதி போல் திரு முகத்தரிவை செழும் கடல் அமுதினில் பிறந்த
வவளும் நின்னாகத்திருப்பது மறிந்தும் ஆகிலும் ஆசை விடாளால்
குவளை யங்கண்ணி கொல்லியம்பாவை சொல்லு நின் தாள் நயந்திருந்த
விவளை உன் மனத்தால் என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே––ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-2-7-1-

துளம்படு முறுவல் தோழி யார்க்கருளாள் துணை முலை சாந்து கொண்டு அணியாள்
குளம்படு குவளைக் கண்ணினை எழுதாள் கோல நன் மலர் குழற்கு அணியாள்
வளம்படு முந்நீர் வையம்முன்னளந்த மால் என்னும் மாலின மொழி யாள்
இளம்படி இவளுக்கு என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே–2-7-2-

சாந்தமும் பூணும் சந்தனக் குழம்பும் தட முலைக்கணியிலும் தழலாம்
போந்த வெண் திங்கள் கதிர் சுட மெலியும் பொரு கடல் புலம்பிலும் புலம்பும்
மாந்தளிர் மேனி வண்ணமும் பொன்னாம் வளைகளும் இறை நில்லா என் தன்
ஏந்திழை இவளுக்கு என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே –2-7-3-

ஊழியில் பெரிதால் நாழிகை யென்னும் ஒண் சுடர் துயின்றதால் யென்னும்
ஆழி யும் புலம்பும் அன்றிலும் உறங்கா தென்றலும் தீயினில் கொடிதாம்
தோழியோ வென்னும் துணை முலை யரக்கும்சொல்லுமின் என் செய்கேன் யென்னும்
ஏழை என் பொன்னுக்கு என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே—2-7-4-

ஓதிலும் உன் பேர் அன்று மற்று ஓதாள் உருகும் நின் திரு வுரு நினைந்து
காதன்மை பெரிது கையற வுடையள் கயல் நெடுங்கண் துயில் மறந்தாள்
பேதையன் பேதை பிள்ளைமை பெரிது தெள்ளியள் வள்ளி நுண் மருங்குல்
ஏதலர் முன்னா வென் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே—2-7-5-

தன் குடிக்கேதும் தக்கவா நினையாள் தடங்கடல் நுடங்கெயிலங்கை
வன் குடி மடங்க வாளமர் தொலைத்த வார்த்தை கேட்டின்புறும் மயங்கும்
மின் கொடி மருங்குல் சுருங்க மேல் நெருங்கி மென் முலை பொன் பயத்திருந்த
என் கொடி இவளுக்கு என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே——2-7-6-

உளம் கனிந்து இருக்கும் உன்னையே பிதற்றும் உனக்கன்றி எனக்கன்பு ஒன்றிலளால்
வளங்கனி பொழில் சூழ் மாலிருஞ்சோலை மாயனே யென்று வாய் வெருவும்
களங்கனி முறுவல் காரிகை பெரிது கவலையோடே வலம் சேர்ந்திருந்த
இளங்கனி இவளுக்கு என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே-2-7-7-

அலங்கெழு தடக்கை யாயன் வாயாம்பற்கு அழியுமால் என்னுள்ளம் யென்னும்
புலங்கெழு பொரு நீர்ப் புட்குழி பாடும் போதுமோ நீர் மலைக்கு யென்னும்
குலங்கெழு கொல்லி கோமளவல்லி கொடி இடை நெடு மழைக் கண்ணி
இலங்கெழில் தோளிக்கு என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே—2-7-8-

பொன் குலாம் பயலை பூத்தன மென் தோள் பொரு கயல் கண் துயில் மறந்தாள்
அன்பினால் உன் மேல் ஆதரம் பெரிது இவ் வணங்கினுக்குற்ற நோய் அறியேன்
மின் குலா மருங்குல் சுருங்க மேல் நெருங்கி வீங்கிய வன முலையாளுக்கு
என் கொலாம் குறிப்பில் என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே—–2-7-9-

ஓதி யாயிர நாமமும் பணிந்து ஏத்தி நின் அடைந்தேற்கு ஒரு பொருள்
வேதியா அரையா உரையாய் ஒரு மாற்றம் எந்தாய்
நீதியாகிய வேத மா முனியாளர் தோற்றம் உரைத்து மற்றவர்க்கு
ஆதியாய் இருந்தாய் அணி யாலி யம்மானே–3-5-9-

வாளாய கண் பனிப்ப மென்முலைகள் பொன் அரும்ப
நாள் நாளும் நின் நினைந்து நைவேற்கு ஒ மண்ணளந்த
தாளாளா ! த ண் குடந்தை நகராளா ! வரை எடுத்த
தோளாளா ! என் தனக்கு ஓர் துணையா ளானாகாயே !––3-6-5-

தாராய தண் துளவ வண்டுழுத வரை மார்பன்
போரானைக் கொம்பு ஒசித்த புட் பாகன் என்னம்மான்
தேராரும் நெடு வீதித் திருவாலி நகராளும்
காராயன் என்னுடைய கனவளையும் கவர்வானோ–3-6-6-

கொண்டு அரவத் திரை யுலவு குரை கடல் மேல் குலவரை போல்
பண்டு அரவின் அணைக் கிடந்தது பாரளந்த பண்பாளா !
வண்டு அமரும் வளர் பொழில் சூழ் வயலாலி மைந்தா !என்
கண் துயில் நீ கொண்டாய்க்கு என் கன வளையும் கடவேனோ!–3-6-7-

குயிலாலும் வளர் பொழில் சூழ் தண் குடந்தைக் குடமாடீ !
துயிலாத கண் இணையேன் நின் நினைந்து துயர்வேனோ !
முயலாலும் இள மதிக்கே வளை இழந்தேற்கு இது நடுவே
வயலாலி மணவாளா கொள்வாயோ மணி நிறமே !–3-6-8-

கள்வன் கொல் யான் அறியேன் கரியான் ஒரு காளை வந்து
வள்ளி மருங்குல் என்தன் மடமானினைப் போதாவென்று
வெள்ளி வளைக்கை பற்றப் பெற்ற தாயாரை விட்டகன்று
அள்ளலம் பூங்கழனி அணி யாலி புகுவர் கொலோ–3-7-1-

கள்ளத்தேன் பொய்யகத்தேன் ஆதலால் போதருகால் கவலை என்னும்
வெள்ளத்தேற்கு என் கொலோ விளை வயலுள் கரு நீலம் களைஞர் தாளால்
தள்ளத்தேன் மண நாறும்  தண் சேறை எம்பெருமான் தாளை நாளும்
உள்ளத்தே வைப்பாருக்கு இது காணீர் என்னுள்ளம் உருகுமாறே –7-4-9-

சேயோங்கு தண் திருமாலிரும் சோலை யுறையும்
மாயா வெனக்கு உரையாய் இது மறை நான்கினுளாயோ
தீயோம்புகை மறையோர் சிறுபுலியூர்ச் சலசயனத்
தாயோ வுனதடியார் மனத்தாயோ வறியேனே –7-9-7-

செவ்வரத்த உடை ஆடை யதன் மேலோர் சிவ்ளிகைக் கச்சென்கின்றாளால்
அவ்வரத்த வடியிணையும் அங்கைகளும் பங்கயமே என்கின்றாளால்
மைவளர்க்கும் மணியுருவம் மரகதமோ மழை முகிலோ என்கின்றாளால்
கைவளர்க்கும் அழலாளர் கண்ண புரத் தம்மானைக் கண்டாள் கொலோ –8-1-7-

தெள்ளியீர் தேவர்க்கும் தேவர் திருத் தக்கீர்
வெள்ளியீர் வெய்ய விழு நிதி வண்ணரோ
துள்ளுநீர் கண்ணபுரம் தொழுதாள் இவள்
கள்வியோ கை வளை கொள்வது தக்கதே –8-2-1-

நீணிலா முற்றத்து நின்றிவள் நோக்கினாள்
காணுமோ கண்ண புரம் என்று காட்டினாள்
பாணனார் திண்ணம் இருக்க வினி யிவள்
நாணுமோ நன்று நன்று நறையூரர்க்கே –8-2-2-

அருவி சோர் வேங்கடம் நீர்மலை என்று வாய்
வெருவினாள் மெய்யம் வினவி இருக்கின்றாள்
பெருகு சீர்க் கண்ண புரம் என்று பேசினாள்
உருகினாள் உள் மெலிந்தாள் இது என் கொலோ -8-2-3-

உண்ணும் நாளில்லை உறக்கமும் தான் இல்லைப்
பெண்மையும் சால நிறைந்திலள் பேதை தான்
கண்ணனூர் கண்ணபுரம் தொழுங்கார்க் கடல்
வண்ணர் மேல் எண்ணம் இவட்கு இது என் கொலோ -8-2-4-

தொண்டெல்லாம் நின்னடியே தொழுது உய்யுமா
கண்டு தான் கண்ண புரம் தொழப் போயினாள்
வண்டுலாம் கோதை என் பேதை மணி நிறம்
கொண்டு தான் கோயின்மை செய்வது தக்கதே -8-2-8-

முள் எயிற்று ஏய்ந்திலக் கூழை முடி கொடா
தெள்ளியள் என்பதோர் தேசிலள் என் செய்கேன்
கள்ளவிழ் சோலைக் கணபுரம் கை தொழும்
பிள்ளையை பிள்ளை என்று எண்ணப் பெறுவரே–8-2-9-

வண்டார் பூ மா மலர் மங்கை மண நோக்கம்
உண்டானே உன்னை உகந்து உகந்து உன் தனக்கே
தொண்டானேற்கு என் செய்கின்றாய் சொல்லு நால் வேதம்
கண்டானே கண்ண புரத் துறை யம்மானே –8-10-1-

வெஞ்சின வேழம் மருப்பொசித்த வேந்தர் கொல் ஏந்திழையார் மனத்தை
தஞ்சுடையாளர் கொல் யான் அறியேன் தாமரைக் கண்கள் இருந்தவாறு
கஞ்சனை யஞ்ச முன் கால் விசித்த காளையராவர் கண்டார் வணங்கும்
அஞ்சன மா மலையேயும் ஒப்பர் அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா –9-2-6-

ஏது செய்தால் மறக்கேன் மனமே தொழுதும் எழு
தாது மல்கு தடம் சூழ் பொழில் தாழ்வார் தொடர்ந்து பின்
பேதை நின்னைப் பிரியேன் இனி என்று அகன்றான் இடம்
போது நாளும் கமழும் பொழில் சூழ்ந்த புல்லாணியே –9-3-3-

புனை வளர் பூம் பொழிலார் பொன்னி சூழ் அரங்க நகருள்
முனைவனை மூவுலகும் படைத்த முதல் மூர்த்திதன்னைச்
சினை வளர் பூம் பொழில் சூழ் திருமால் இருஞ்சோலை நின்றான்
கனை கழல் காணும் கொலோ கயற்கண்ணி எம் காரிகையே -9-9-2-

உண்டு உலகு ஏழினையும் ஒரு பாலகனாய் ஆலிலை மேல்
கண் துயில் கொண்டுகந்த கரு மாணிக்க மா மலையை
திண்டிறல் மா கரி சேர் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
அண்டர் தங்கோவினை இன்று அணுகும் கொலோ என்னாயிழையே —9-9-3-

சிங்கமதாய் அவுணன் திறலாகம் முன் கீண்டுகந்த
பங்கய மா மலர்க்கண் பரனை யெம் பரஞ்சுடரை
திங்கள் நன் மா முகில் சேர் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
நங்கள் பிரானை யின்று நணுகும் கொலோ என் நன்னுதலே –9-9-4-

தானவன் வேள்வி தன்னில் தனியே குறளாய் நிமிர்ந்து
வானகமும் மண்ணகமும் அளந்த திரி விக்கிரமன்
தேனமர் பூம் பொழில் சூழ் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
வானவர் கோனை இன்று வணங்கித் தொழ வல்லள் கொலோ –9-9-5-

நேசமிலாதவர்க்கும் நினையாதவர்க்கும் அரியான்
வாச மலர்ப் பொழில் சூழ் வட மா மதுரைப் பிறந்தான்
தேசமெல்லாம் வணங்கும் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
கேசவ நம்பி தன்னைக் கெண்டை யொண் கண்ணி காணும் கொலோ –9-9-6-

புள்ளினை வாய் பிளந்து பொரு மா கரி கொம்பொசித்து
கள்ளச் சகடுதைத்த கரு மாணிக்க மா மலையை
தெள்ளருவி கொழிக்கும் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
வள்ளலை வாணுதலாள் வணங்கித் தொழ வல்லள் கொலோ–9-9-7-

பார்த்தனுக்கு அன்று அருளிப் பாரதத்தொரு தேர் முன்னின்று
காத்தவன் தன்னை விண்ணோர் கரு மாணிக்க மா மலையை
தீர்த்தனைப் பூம் பொழில் சூழ் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
மூர்த்தியைக் கை தொழவும் முடியும் கொலோ என் மொய் குழற்கே –9-9-8-

வலம்புரி யாழியானை வரையார் திரடோளன் தன்னைப்
புலம் புரி நூலவனைப் பொழில் வேங்கட வேதியனைச்
சிலம்பிய லாறுடைய திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
நலந்திகழ் நாரணனை நணுகும் கொல் என் நன்னுதலே –9-9-9-

காதில் கடிப்பிட்டுக் கலிங்கம் உடுத்துத்
தாது நல்ல தண்ணம் துழாய் கொடு அணிந்து
போது மறுத்துப் புறமே வந்து நின்றீர்
ஏதுக்கு யிதுவென் யிது வென் யிது வென்னொ –10-8-1-

துவராடையுடுத்து ஒரு செண்டு சிலுப்பி
கவராக முடித்துக் கலிக்கச்சுக் கட்டி
சுவரார் கதவின் புறமே வந்து நின்றீர்
இவராரிது வென் யிதுவென் யிதுவென்னொ–10-8-2-

கருளக் கொடி ஒன்றுடையீர் தனிப் பாகீர்
உருளச் சகடமது உறக்கில் நிமிர்த்தீர்
மருளைக் கொடு பாடி வந்து இல்லம் புகுந்தீர்
இருளத்து இது என் இது என் இது வென்னோ-10-8-3-

நாமம் பலவுமுடை நாரண நம்பீ
தாமத் துளவம் மிக நாறிடுகின்றீர்
காமன் எனப்பாடி வந்து இல்லம் புகுந்தீர்
ஏமத்து இது என் இது என் இது என்னோ -10-8-4-

சுற்றும் குழல் தாழச் சுரிகை அணைத்து
மற்றும் பல மா மணி பொன் கொடணிந்து
முற்றம் புகுந்து முறுவல் செய்து நின்றீர்
எற்றுக்கு இது என் இது என் இது என்னோ –10-8-5-

ஆனாயரும் ஆநிரையும் அங்கு ஒழியக்
கூனாய தோர் கொற்ற வில் ஓன்று கை ஏந்திப்
போனார் இருந்தாரையும் பார்த்துப் புகுதீர்
ஏனோர்கள் முன் இது என் இது என் இது என்னோ –10-8-6-

மல்லே பொருத திரள் தோள் மணவாளீர்
அல்லே அறிந்தோம் நும் மனத்தின் கருத்தைச்
சொல்லாது ஒழியீர் சொன்ன போதினால் வாரீர்
எல்லே இது என் இது என் இது என்னோ–10-8-7-

புக்கு ஆடு அரவம் பிடித்து ஆட்டும் புனிதீர்
இக்காலங்கள் யாம் உமக்கு ஏதொன்றும் அல்லோம்
தக்கார் பலர் தேவிமார் சால யுடையீர்
எல்லே இது என் இது என் இது என்னோ –10-8-8-

ஆடி அசைந்து ஆய் மடவாரொடு நீ போய்க்
கூடிக் குரவை பிணை கோமளப் பிள்ளாய்
தேடித் திரு மா மகள் மண் மகள் நிற்ப
ஏடி இது என் இது என் இது என்னோ -10-8-9-

குன்றம் ஓன்று எடுத்து ஏந்தி மா மழை
அன்று காத்த அம்மான் அரக்கரை
வென்ற வில்லியார் வீரமே கொலோ
தென்றல் வந்து தீ வீசும் என் செய்கேன் –11-1-1-

அங்கோர் ஆய்க்குலத்துள் வளர்ந்து சென்று
அங்கோர் தாயிருவாகி வந்தவள்
கொங்கை நஞ்சுண்ட கோயின்மை கொலோ
திங்கள் வெங்கதிர் சீறு கின்றதே -11-1-4-

குன்றம் எடுத்து மழை தடுத்து இளையரோடும்
மன்றில் குரவை பிணைந்த மால் என்னை மால் செய்தான்
முன்றில் தனி நின்ற பெண்ணை மேல் கிடந்தீர்கின்ற
அன்றிலின் கூட்டைப் பிரிக்க கிற்பவர் ஆர் கொலோ–11-2-1-

மாற்றமுள வாகிலும் சொல்லுவன் மக்கள்
தோற்றக் குழி தோற்றுவிப்பாய் கொல் என்று இன்னம்
ஆற்றங்கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சுகின்றேன்
நாற்றச் சுவை யூறொலியாகிய நம்பீ—11-8-1-

————

ஓன்று மறந்து அறியேன் ஓதம் நீர் வண்ணனை நான்
இன்று மறப்பனோ வேழைகாள் -அன்று
கருவரங்கத் துட்கிடந்து கை தொழுதேன் கண்டேன்
திருவரங்க மேயான் திசை –ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி–6-

மயங்க வலம்புரி வாய் வைத்து வானத்
தியங்கு மெரி கதிரோன் தன்னை முயங்க மருள்
தோராழி யால் மறைத்த தென் நீ திரு மாலே
போராழிக் கையால் பொருது ——–8-

மண்ணும் மலையும் மறி கடலும் மாருதமும்
விண்ணும் விழுங்கியது மெய்யன்பர் எண்ணில்
அலகளவு கண்ட சீராழி யாய்க்க்கு அன்றிவ்
வுலகளவும் உண்டோ வுன் வாய்——-10-

விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு ஆய்ச்சி
உரலோடு உறப் பிணித்த நான்று -குரலோவா
தேங்கி நினைந்த அயலார் காண இருந்திலையே
ஒங்கோத வண்ணா வுரை ———24–

புரியொருகை பற்றியோர் பொன்னாழி ஏந்தி
அரியுருவும் ஆளுறுவுமாகி எரியுருவ
வண்ணத்தான் மார்பிடந்த மாலடியை யல்லால் மற்று
எண்ணத்தான் ஆமோ இமை —————31-

நகர மருள் புரிந்து நான்முகற்குப் பூ மேல்
பகர மறை பயந்த பண்பன் பெயரினையே
புந்தியால் சிந்தியா தோதி யுரு வெண்ணும்
அந்தியாலாம் பயன் அங்கு என் —–33–

திருமகளும் மண்மகளும் ஆய்மகளும் சேர்ந்தால்
திருமகட்கே தீர்ந்தவாறு என் கொல் திரு மகள் மேல்
பாலோதம் சிந்தப் பட நாகணைக் கிடந்த
மாலோத வண்ணர் மனம் ——–42-

நயவேன் பிறர் பொருளை நள்ளேன் கீழரோடு
உய்வேன் உயர்ந்தவரோடு அல்லால் வியவேன்
திரு மாலை யல்லது தெய்வம் என்று ஏத்தேன்
வருமாறு என் என் மேல் வினை —–64–

உணர்வாரார் உன் பெருமை ஊழி தோறு ஊழி
உணர்வாரார் உன் உருவம் தன்னை உணர்வாரார்
விண்ணகத்தாய் மண்ணகத்தாய் வேங்கடத்தாய் நால் வேதப்
பண்ணகத்தாய் நீ கிடந்த பால் ——-68-

பாலன் றனதுருவாய் யேழுலகுண்டு ஆலிலையின்
மேலன்று நீ வளர்ந்த மெய்யன்பர் ஆலன்று
வேலைநீ ருள்ளதோ விண்ணதோ மண்ணதோ
சோலை சூழ் குன்றெடுத்தாய் சொல்லு —–69-

அடுத்த கடும்பகை ஞற்கு ஆற்றேன் என்றோடி
படுத்த பெரும் பாழி சூழ்ந்த விடத் தரவை
வல்லாளன் கை கொடுத்த மா மேனி மாயவனுக்கு
அல்லாது மாவரோ ஆள் ——80-

பிரானுன் பெருமை பிறர் ஆர் அறிவார்
உரா யுலகளந்த நான்று வராகத்
தெயிற்று அளவு போதாவா றென்கொலோ எந்தை
அடிக்களவு போந்த படி ———84-

————-

கடை நின்று அமரர் கழல் தொழுது நாளும்
இடை நின்ற வின்பத்தராவர் -புடை நின்ற
நீரோத மேனி நெடுமாலே நின்னடியை
யாரோத வல்லார் அவர்——ஸ்ரீ இரண்டாம் திருவந்தாதி—11-

தனக்கு அடிமைப் பட்டது தான் அறியான் ஏலும்
மனத்தடைய வைப்பதாம் மாலை -வனதிடரை
ஏரியாம் வண்ணம் இயற்றும் இது வல்லால்
மாரி யார் பெய்கிற்பார் மற்று—–16-

நேர்ந்தேன் அடிமை நினைந்தேன் அது ஒண் கமலம்
ஆர்ந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய் -ஆர்ந்த
அடிக்கோலம் கண்டவர்க்கு என் கொலோ முன்னைப்
படிக்கோலம் கண்ட பகல் -80-

நவின்றுரைத்த நாவலர்கள் நாண் மலர் கொண்டு ஆங்கே
பயின்றதனால் பெற்ற பயன் என் கொல் -பயின்றார் தம்
மெய்த் தவத்தால் காண்பரிய மேக மணிவண்ணனை யான்
எத்த்வத்தால் காண்பன் கொல் இன்று –86-

இன்றா அறிகின்றேன் அல்லேன் இரு நிலத்தைச்
சென்று ஆங்கு அளந்த திருவடியை -அன்று
கருக் கோட்டியுள் கிடந்தது கை தொழுதேன் கண்டேன்
திருக் கோட்டி எந்தை திறம் -87-

கதவிக் கதஞ்சிறந்த கஞ்சனை முன் காய்ந்து
அதவிப் போர் யானை ஒசித்துப -பதவியாய்
பாணியால் நீரேற்றுப பண்டு ஒரு நாள் மாவலியை
மாணியாய் கொண்டிலையே மண்–89-

மண்ணுலகம் ஆளேனே வானவர்க்கும் வானவனாய்
விண்ணுலகம் தன்னகத்து மேவேனே -நண்ணித்
திருமாலை செங்கண் நெடியானை எங்கள்
பெருமானைக் கை தொழுத பின்-90-

——-

அருளாது ஒழியுமே ஆலிலை மேல் அன்று
தெருளாத பிள்ளையாய்ச் சேர்ந்தான் -இருளாத
சிந்தையராய்ச் சேவடிக்கே செம்மலர் தூயக் கை தொழுது
முந்தையராய் நிற்பார்க்கு முன் -ஸ்ரீ மூன்றாம் திருவந்தாதி- 19-

முன்னுலகம் உண்டு உமிழ்ந்தாய்க்கு அவ்வுலகம் ஈரடியால்
பின்னளந்து கோடல் பெரிதொன்றே -என்னே
திருமாலே செங்கண் நெடியானே எங்கள்
பெருமானே நீ யிதனைப் பேசு ——-20-

தொழுதால் பழுதுண்டே தூ நீருலகம்
முழுதுண்டு மொய் குழலாள் ஆய்ச்சி விழுதுண்ட
வாயானை மால் விடை ஏழ் செற்றானை வானவர்க்கும்
சேயானை நெஞ்சே சிறந்து ——-25–

நீ யன்றே நீரேற்று உலகம் அடி அளந்தாய்
நீ யன்றே நின்று நிரை மேய்த்தாய் -நீ யன்றே
மாவா யுரம் பிளந்து மா மருதினூடு போய்த்
தேவாசுரம் பொருதாய் செற்று —–48-

இசைந்த வரவும் வெற்பும் கடலும்
பசைந்தங்கு அமுது படுப்ப -அசைந்து
கடைந்த வருத்தமோ கச்சி வெக்காவில்
கிடந்தது இருந்து நின்றதுவும் அங்கு – —–64-

சிலம்புஞ் செறி கழலும் சென்றிசைப்ப விண்ணார்
அலம்பிய சேவடி போய் அண்டம் -புலம்பிய தோள்
எண்டிசையும் சூழ இடம் போதாது என் கொலோ
வண்டுழாய் மாலளந்த மண் ————90-

அலரெடுத்த வுந்தியான் ஆங்கு எழிலாய
மலரெடுத்த மா மேனி மாயன் –அலரெடுத்த
வண்ணத்தான் மா மலரான் வார் சடையான் என்று இவர்கட்கு
எண்ணத்தான் ஆமோ இமை ——-97-

————–

பாலில் கிடந்ததுவும் பண்டு அரங்கம் எய்ததுவும்
ஆலில் துயின்றதுவும் ஆர் அறிவார் -ஞாலத்
தொரு பொருளை வானவர் தம் மெய்ப் பொருளை அப்பில்
அரு பொருளை யான் அறிந்தவாறு ––ஸ்ரீ நான்முகன் திருவந்தாதி –3-

ஆங்கு ஆரவாரமது கேட்டு அழல் உமிழும்
பூங்கார் அரவணையான் பொன்மேனி யாம் காண
வல்லமே யல்லமே மா மலரான் வார் சடையான்
வல்லரே அல்லரே வாழ்த்து–10-

இவையா பிலவாய் திறந்து எரி கான்ற
இவையா வெரிவட்டக் கண்கள் -இவையா
வெரி பொங்கிக் காட்டும் இமையோர் பெருமான்
அரி பொங்கிக் காட்டும் அழகு–21-

தாளால் உலகம் அளந்த அசைவே கொல்
வாளா கிடந்தருளும் வாய் திறவான் -நீளோதம்
வந்தலைக்கும் மா மயிலை மா வல்லிக் கேணியான்
ஐந்தலை வாய் நாகத்தணை-35-

எனக்கு ஆவார் ஆர் ஒருவரே எம்பெருமான்
தனக்காவான் தானே மற்று அல்லால் -புனக்காயா
வண்ணனே யுன்னைப் பிறர் அறியார் என் மதிக்கு
விண்ணெல்லாம் உண்டோ விலை –51-

கடை நின்று அமரர் கழல் தொழுது நாளும்
இடை நின்ற வின்பத்தராவர் –புடை நின்ற
நீரோத மேனி நெடுமாலே நின்னடியை
யாரோத வல்லார் எவர் -55-

இல்லறம் இல்லேல் துறவறம் இல் என்னும்
சொல்லறம் அல்லனவும் சொல்லல்ல -நல்லறம்
ஆவனவும் நால் வேத மாத்தவமும் நாரணனே
ஆவது ஈதன்று என்பார் ஆர்-72–

ஆரே அறிவார் அனைத்துலகும் உண்டு உமிழ்ந்த
பேராழியான் தன் பெருமையை -கார் செறிந்த
கண்டத்தான் எண் கண்ணான் காணான் அவன் வைத்த
பண்டைத் தானத்தின் பதி–73-

இமயப் பெரு மலை போல் இந்திரனார்க்கு இட்ட
சமய விருந்துண்டார் காப்பான் -சமயங்கள்
கண்டான் அவை காப்பான் கார்கண்டன் நான்முகனோடு
உண்டான் உலகோடு உயிர்-87-

மெய் தெளிந்தார் என் செய்யார் வேறானார் நீறாக
கை தெளிந்து காட்டிக் களப்படுத்து -பை தெளித்த
பாம்பின் அணையாய் அருளாய் அடியேற்கு
வேம்பும் கறியாகும் என்று-94-

————–

குழற் கோவலர் மடப்பாவையும் மண் மகளும் திருவும்
நிழற் போல்வனர் கண்டு நிற்கும் கொல் மீளும் கொல் தண்ணம் துழாய்
அழற்போல் அடும் சக்கரத் தண்ணல் விண்ணோர் தொழக் கடவும்
தழற் போல் சினத்த அப்புள்ளின் பின் போன தனி நெஞ்சமே— ஸ்ரீ திரு விருத்தம்-3-

ஞாலம் பனிப்பச் செறித்து நன்னீரிட்டுக் கால் சிதைந்து
நீல வல்லேறு பொரா நின்ற வானமிது திருமால்
கோலம் சுமந்து பிரிந்தார் கொடுமை குழறு தண் பூம்
காலம் கொலோ வறியேன் வினையாட்டியேன் காண்கின்றவே –7-

மாயோன் வட திருவேங்கட நாட வல்லிக் கொடிகாள்
நோயோ யுரைக்கிலும் கேட்கின்றிலீர் உரையீர் நுமது
வாயோ அதுவன்றி வல்வினையேனும் கிளியும் எள்கும்
ஆயோ ஆடும் தொண்டையோ அறையோ விதறிவரிதே—10-

கயலோ நும் கண்கள் என்று களிறு வினவி நிற்றீர்
அயலோர் அறியிலும் ஈது என்ன வார்த்தை கடல் கவர்ந்த
புயலோடு உலாம் கொண்டல் வண்ணன் புன வேங்கடதெம்மாடும்
பயலோ இலீர் கொல்லை காக்கின்ற நாளும் பல பலவே–15-

கடல் கொண்டு எழுந்தது வானம் அவ் வானத்தை அன்றி சென்று
கடல் கொண்டு ஒழிந்த அதனால் இது கண்ணன் மண்ணும் விண்ணும்
கடல் கொண்டு எழுத்த அக் காலம் கொலோ புயல் காலம் கொலோ
கடல் கொண்ட கண்ணீர் அருவி செய்யா நிற்கும் காரிகையே –18-

மேகங்களோ உரையீர் திருமால் திருமேனி யொக்கும்
யோகங்கள் உங்களுக்கு எவ்வாறு பெற்றீர் உயிர் அளிப்பான்
மாகங்கள் எல்லாம் திரிந்து நன்னீர் சுமந்து நுந்தம்
ஆகங்கள் நோவ வருந்துத்தவ மா மருள் பெற்றதே –32-

உலாகின்ற கெண்டை யொளியம்பு எம்மாவியை யூடுருவக்
குலாகின்ற வெஞ்சிலைவாள் முகத்தீர் குனிசங்கிடறிப்
புலாகின்ற வேலைப் புணரி யம்பள்ளி யம்மான் அடியார்
நிலாகின்ற வைகுந்தமோ வையமோ நும் நிலை இடமே – -75 – –

அடைக்கலத் தோங்கு கமலத்தல ரயன் சென்னி என்னும்
முடைக்கலத்து ஊண் முன் அரனுக்கு நீக்கியை ஆழி சங்கம்
படைக்கலம் ஏந்தியை வெண்ணெய்க்கு அன்று ஆய்ச்சி வன் தாம்புகளால்
புடைக் கலந்தானை எம்மானை என் சொல்லிப் புலம்புவனே – – 86- – –

திருமாலுரு வொக்கும் மேரு அம்மேருவில் செஞ்சுடரோன்
திருமால் திருக்கைத் திருச் சக்கர மொக்கும் அன்ன கண்டும்
திருமாலுருவோடு அவன் சின்னமே பிதற்றா நிற்பது ஓர்
திருமால் தலைக் கொண்ட நங்கட்கு எங்கே வரும் தீ வினையே – – -88- –

தீ வினைக்கரு நஞ்சை நல் வினைக்கின்ன முதத்தினை
பூவினை மேவிய தேவி மணாளனை புன்மை எள்காது
ஆவினை மேய்க்கும் வல்லாயனை அன்றுலகீரடியால்
தாவின வேற்றை எம்மானை எஞ்ஜான்று தலைப் பெய்வனே – – 89-

எழுவதும் மீண்டே படுவதும் படு எனை யூழிகள் போய்க்
கழிவதும் கண்டு கண்டு எள்கல் அல்லால் இமையோர்கள் குழாம்
தொழுவதும் சூழ்வதும் செய் தொல்லை மாலைக் கண்ணாரக் கண்டு
கழிவதோர் காதல் உற்றார்க்கும் உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதலே – – 97- –

————–

நளிர் மதி சடையனும் நான் முக கடவுளும்
தளிர் ஒளி இமையவர் தலைவனும் முதலா
யாவகை வுலகமும் யாவரும் அகப்பட
நிலம் நீர் தீ கால் சுடர் இரு விசும்பும்
மலர் சுடர் பிறவும் சிறிதுடன் மயங்க
ஒரு பொருள் புறப் பாடின்றி முழுவதும்
அகப் படக் கரந்து ஓர் ஆல் இலை சேர்ந்த எம்
பெரு மா மாயனை அல்லது
ஒரு மா தெய்வம் மற்று உடையமோ யாமே ?– ஸ்ரீ திருவாசிரியம் – 7-

———–

இவை அன்றே நல்ல இவை அன்றே தீய
இவை என்று இவை அறிவனேலும் -இவை எல்லாம்
என்னால் அடைப்பு நீக்க ஒண்ணா நிறையவனே
என்னால் செயற்பாலது என் —ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி – 3-

என்னில் மிகு புகழார் யாவரே பின்னையும் மற்று
எண்ணில் மிகு புகழேன் யான் அல்லால் –என்ன
கருஞ்சோதிக் கண்ணன் கடல் புரையும் சீலப்
பெருஞ்சோதிக்கு என் நெஞ்சு ஆள் பெற்று -4-

நெறி காட்டி நீக்குதியோ நின்பால் கருமா
முறி மேனி காட்டுதியோ மேனாள் அறியோமை
என் செய்வான் எண்ணினாய் கண்ணனே ஈதுரையாய்
என் செய்தால் என்படோம் யாம் —6-

இரு நால்வர் ஈரைந்தின் மேல் ஒருவர் எட்டோடு
ஒரு நால்வர் ஓர் இருவர் அல்லால் திரு மாற்கு
யாமார் வணக்கமார் ஏ பாவம் நன்னெஞ்சே
நாமா மிகவுடையோம் நாழ்–10-

தாம்பால் ஆப்புண்டாலும் அத்தழும்பு தான் இளக
பாம்பால் ஆப்புண்டு பாடுற்றாலும் -சோம்பாது இப்
பல்லுருவை எல்லாம் படர்வித்த வித்தா உன்
தொல்லுருவை யார் அறிவார் சொல்லு–18–

அடியால் படிகடந்த முத்தோ -அது அன்றேல்
முடியால் விசும்பு அளந்த முத்தோ -நெடியாய்
நெறி கழல் கோள் தாள் நிமிர்த்திச் சென்று உலகம் எல்லாம்
அறிகிலமால் நீ யளந்த யன்று —27-

வானோ மறி கடலோ மாருதமோ தீயகமோ
கானோ ஒருங்கிற்றும் கண்டிலமால் -ஆ ஈன்ற
கன்று உயரத் தாம் எறிந்து காய் உதிர்த்தார் தாள் பணிந்தோம்
வன் துயரை ஆ ஆ மருங்கு –54-

கார் கலந்த மேனியான் கை கலந்த வாழியான்
பார்களந்த வல்வயிற்றான் பாம்பணையான் -சீர் கலந்த
சொல் நினைந்து போக்காரேல் சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை
என்னினைந்து போக்குவார் இப்போது –86-

————

அமை வுடை அற நெறி முழுவதும் உயர் வற உயர்ந்து
அமை வுடை முதல் கெடல் ஒடி விடை அற நிலம் அதுவாம்
அமை வுடை அமரரும் யாவையும் யாவருந் தானாம்
அமை வுடை நாரணன் மாயையை அறிபவர் யாரே?––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி – 1-3-3-

என் நீர்மை கண்டு இரங்கி இது தகாது என்னாத
என் நீல முகில் வண்ணர்க்கு என் சொல்லி யான் சொல்லுகேனோ
நன்னீர்மை இனி யவர் கண் தங்காது என் றொரு வாய் சொல்
நன்னீல மகன்றில்காள்! நல்குதிரோ நல்கீரோ?–1-4-4-

நினைந்து நைந்து உள் கரைந்து உருகி இமையோர் பலரும் முனிவரும்
புனைந்த கண்ணி நீர் சாந்தம் புகையோடு ஏந்தி வணங்கினால்
நினைந்த எல்லாப் பொருள்கட்கும் வித்தாய் முதலிற் சிதையாமே
மனஞ்செய் ஞானத்து உன் பெருமை மாசூணாதோ மாயோனே–1-5-2-

உண்டாய் உலகு ஏழ் முன்னமே உமிழ்ந்து மாயையால் புக்கு
உண்டாய் வெண்ணெய் சிறு மனிசர் உவலை யாக்கை நிலை எய்தி
மண்டான் சோர்ந்தது உண்டேலும் மனிசர்க்கு ஆகும் பீர் சிறிதும்
அண்டா வண்ணம் மண் கரைய நெய் ஊண் மருந்தோ மாயோனே?–1-5-8-

பிரான் பெரு நிலம் கீண்டவன் பின்னும்
விராய் மலர்த் துழாய் வேய்ந்த முடியன்
மரா மரம் எய்த மாயவன் என்னுள்
இரான் எனில் பின்னை யான் ஒட்டுவேனோ?–1-7-6-

நம்பியைத் தென் குறுங்குடி நின்ற அச்
செம் பொனே திகழும் திரு மூர்த்தியை
உம்பர் வானவர் ஆதி அம் சோதியை
எம்பிரானை என் சொல்லி மறப்பனோ–1-10-9-

எந்தாய்!தண் திருவேங்கடத்துள் நின்றாய்! இலங்கை செற்றாய்! மராமரம்
பைந்தாள் ஏழ் உருவ ஒரு வாளி கோத்த வில்லா!
கொந்து ஆர் தண் அம் துழாயினாய்! அமுதே! உன்னை என்னுள்ளே குழைந்த எம்
மைந்தா! வான்ஏறே! இனி எங்குப் போகின்றதே?–2-6-9-

கிடந்து இருந்து நின்று அளந்து கேழலாய்க் கீழ்ப் புக்கு
இடந்திடும் தன்னுள் கரக்கும் உமிழும்
தடம் பெரும் தோள் ஆரத் தழுவும் பார் என்னும்
மடந்தையை மால் செய்கின்ற மால் ஆர் காண்பரே –2-8-7-

முடிச் சோதியாய் உனது முகச் சோதி மலர்ந்ததுவோ !
அடிச் சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் அலர்ந்ததுவோ !
படிச் சோதி ஆடை யொடும் பல் கலனாய் நின் பைம்பொன்
கடிச் சோதி கலந்ததுவோ ! திருமாலே ! கட்டுரையே–3-1-1-

கிற்பன், கில்லேன் என்றிலன் முனம் நாளால்;
அற்ப சாரங்கள் அவை சுவைத்து அகன்றொழிந்தேன்;
பற்பல் ஆயிரம் உயிர் செய்த பரமா! நின்
நற்பொன் சோதித் தாள் நணுகுவது எஞ்ஞான்றே?–3-2-6-

புகழும் நல் ஒருவன் என்கோ! பொரு இல் சீர்ப் பூமி என்கோ!
திகழும் தண் பரவை என்கோ தீ என்கோ! வாயு என்கோ!
நிகழும் ஆகாசம் என்கோ! நீள் சுடர் இரண்டும் என்கோ!
இகழ்வு இல் இவ் வனைத்தும் என்கோ! கண்ணனைக் கூவுமாறே–3-4-1-

நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை ஞாலத்தார்
தமக்கும் வானத் தவர்க்கும் பெருமானைத் தண் தாமரை
சுமக்கும் பாதப் பெருமானைச் சொல் மாலைகள் சொல்லுமாறு
அமைக்க வல்லேற்கு இனி யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே?–4-5-8-

வானத்தும் வானத்துள் உம்பரும் மண்ணுள்ளும் மண்ணின் கீழ்த்
தானத்தும் எண் திசையும் தவிராது நின்றான் தனை,
கூனற் சங்கத் தடக்கை யவனை, குடமாடியை,
வானக் கோனைக் கவி சொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறு உண்டோ?–4-5-9-

காட்டி நீ கரந்து உமிழும் நிலம் நீர் தீ விசும்பு கால்
ஈட்டி நீ வைத்து அமைத்த இமையோர் வாழ் தனி முட்டைக்
கோட்டையினிற் கழித்து எனை உன் பொழுஞ்சோதி உயரத்துக்
கூட்டரிய திருவடிக்கள் எஞ்ஞான்று கூட்டுதியே?–4-9-8-

ஒன்றும் தேவும் உலகும் உயிரும் மற்றும் யாதும் இல்லா
அன்று, நான்முகன் தன்னொடு தேவர் உலகோடு உயிர் படைத்தான்
குன்றம் போல் மணிமாடம் நீடு திருக் குருகூர தனுள்
நின்ற ஆதிப் பிரான் நிற்க, மற்றைத் தெய்வம் நாடுதிரே!–4-10-1-

ஆவி காப்பார் இனி யார்? ஆழ் கடல் மண் விண் மூடி
மா விகாரமாய் ஓர் வல் லிரவாய் நீண்டதால்
காவி சேர் வண்ணன் என் கண்ணனும் வாரானால்
பாவியேன் நெஞ்சமே! நீயும் பாங் கல்லையே–5-4-2-

காப்பார் ஆர் இவ் விடத்து? கங்கிருளின் நுண் துளியாய்ச்
சேட் பால தூழியாய்ச் செல்கின்ற கங்குல் வாய்த்
தூப் பால வெண் சங்கு சக்கரத்தன் தோன்றானால்
தீப் பால வல் வினையேன் தெய்வங்காள்! என் செய்கேனோ?–5-4-7-

வாரா அருவாய் வரும் என் மாயா! மாயா மூர்த்தியாய்!
ஆரா வமுதாய் அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய்!
தீரா வினைகள் தீர என்னை ஆண்டாய்! திருக் குடந்தை
ஊராய்! உனக்காட் பட்டும் அடியேன் இன்னம் உழல்வேனோ?–5-8-10-

மானேய் நோக்கு நல்லீர்! வைகலும் வினையேன் மெலிய
வானார் வண் கமுகும் மது மல்லிகை கமழும்
தேனார் சோலைகள் சூழ் திரு வல்லவாழ் உறையும்
கோனாரை அடியேன் அடி கூடுவது என்று கொலோ?–5-9-1-

வதுவை வார்த்தையுள் ஏறு பாய்ந்ததும் மாய மாவினை வாய் பிளந்தும்
மதுவை வார்குழலார் குரவை பிணைந்த குழகும்
அது இது உது என்னலாவன அல்ல என்னை உன் செய்கை நைவிக்கும்
முதுவைய முதல்வா! உனை என்று தலைப் பெய்வனே?–5-10-2-

குரவை ஆய்ச்சியரோடு கோத்ததும் குன்றம் ஒன்று ஏந்தியதும்
உரவு நீர்ப் பொய்கை நாகங் காய்ந்ததும் உள் பட மற்றும் பல
அரவில் பள்ளிப் பிரான் தன் மாய வினைகளையே அலற்றி
இரவும் நன் பகலும் தவிர்கிலன் என்ன குறைவு எனக்கே–6-4-1-
எனக்கு எவ் வுலகம் நிகரே–6-4-2-
எனக் கென் னினி நோவதுவே?–6-4-3-
என் இனி வேண்டுவதே?–6-4-4-
எனக்கு என்ன இகல் உளதே?–6-4-5-
எனக் கென்ன மனப் பரிப்பே–6-4-6-
எனக்கினியார் நிகர் நீணிலத்தே–6-4-7-
எனக்கினி என்ன கலக்க முண்டே?–6-4-8-
மலக்கு நாவுடையேற்கு மாறுளதோ இம் மண்ணின் மிசையே?–6-4-9-
நண்ணி நான் வணங்கப் பெற்றேன் எனக்கார் பிறர் நாயகரே?–6-4-10–

விண் மீதிருப்பாய்! மலை மேல் நிற்பாய்! கடற் சேர்ப்பாய்!
மண் மீதுழல்வாய்! இவற்றுள் எங்கும் மறைந் துறைவாய்!
எண் மீதியன்ற புற அண்டத்தாய்! என தாவி
உண் மீதாடி உருக் காட்டாதே ஒளிப்பாயோ!–6-9-5-

பாயோர் அடி வைத்து அதன் கீழ்ப் பரவை நிலமெல்லாம்
தாயோர் அடியால் எல்லா உலகும் தடவந்த
மாயோன்! உன்னைக் காண்பான் வருந்தி எனை நாளும்
தீயோடு உடன் சேர் மெழுகாய் உலகில் திரிவேனோ?–6-9-6-

ஆவி திகைக்க ஐவர் குமைக்கும் சிற்றின்பம்
பாவி யேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ?
தாவி வையம் கொண்ட தடந்தாமரை கட்கே
கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ–6-9-9-

புணரா நின்ற மரமேழ் அன்றெய்த ஒரு வில் வலவாவோ!
புணரேய் நின்ற மர மிரண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ!
திணரார் மேக மெனக் களிறு சேரும் திருவேங்கடத்தானே!
திணரார் சார்ங்கத் துன பாதம் சேர்வ தடியேன் எந் நாளே–6-10-5-

எந்நாளே நாம் மண்ணளந்த இணைத் தாமரைகள் காண்பதற்கென்று
எந்நாளும் நின் றிமையோர்கள் ஏத்தி இறைஞ்சி இன மினமாய்
மெய்ந் நா மனத்தால் வழிபாடு செய்யும் திரு வேங்கடத்தானே!
மெய்ந் நாள் எய்தி எந்நாள் உன்னடிகள் அடியேன் மேவுவதே?–6-10-6-

கங்குலும் பகலும் கண் துயில் அறியாள் கண்ண நீர் கைகளால் இறைக்கும்;
‘சங்கு சக் கரங்கள்’ என்று கை கூப்பும்;‘தாமரைக் கண்’ என்றே தளரும்;
‘எங்ஙனே தரிக்கேன் உன்னை விட்டு!’ என்னும்; இரு நிலம் கை துழா இருக்கும்;
செங்கயல் பாய் நீர்த் திருவரங் கத்தாய்! இவள் திறந்து என் செய்கின் றாயே?–7-2-1-
முன் செய் திவ் வுலகம் உண்டு மிழ்ந் தளந்தாய்! என் கொலோ முடிகின்றது இவட்கே?–7-2-2-
திட் கொடி மதிள் சூழ் திருவரங் கத்தாய்’ இவள் திறத்தென் செய்திட்டாயே?–7-2-3-
சிட்டனே! செழு நீர்த் திருவரங் கத்தாய்! இவள் திறத் தென் சிந்தத் தாயே?–7-2-4-
சந்தித்துன் சரணம் சார்வதே வலித்த தையலை மையல் செய்தானே!–7-2-5-
பை கொள் பாம்பணையாய்!இவள் திறத் தருளாய் பாவியேன் செயற் பாலதுவே–7-2-6-
கோல மா மழைக் கண் பனி மல்க இருக்கும் என்னுடையக் கோமளக் கொழுந்தே–7-2-7-
செழுந்தடம் புனல் சூழ் திருவரங்கத்தாய்! என் செய்கேன் என் திரு மகட்கே?–7-2-8-
தென் திரு அரங்கம் கோயில் கொண்டானே! தெளிகிலேன் முடிவு இவள் தனக்கே–7-2-9-

பேரெயில் சூழ் கடல் தென்னிலங்கை செற்ற பிரான் வந்து வீற்றிருந்த
பேரெயிற்கே புக்கு என் நெஞ்சம் நாடிப் பேர்த்து வர எங்கும் காண மாட்டேன்;
ஆரை இனி இங்குடையம் தோழீ! என் நெஞ்சம் கூவ வல்லாரு மில்லை;
ஆரை இனிக் கொண்டென் சாதிக்கின்றது? என் நெஞ்சம் கண்டதுவே கண்டேனே–7-3-7-

பாமரு மூவுலகும் படைத்த பற்ப நாபாவோ!
பாமரு மூவுலகும் அளந்த பற்ப பாதாவோ!
தாமரைக் கண்ணாவோ!தனியேன் தனி ஆளாவோ!
தாமரைக் கையாவோ! உன்னை என்று கொல் சேர்வதுவே?-7-6-1-
என்று கொல் சேர்வது அந்தோ!அரன் நான்முகன் ஏத்தும் செய்ய
நின் திருப் பாதத்தை யான்? !–7-6-2-
ஏத்தருங் கீர்த்தியினாய்!உன்னை எங்குத் தலைப் பெய்வனே?–7-6-3-
எங்குத் தலைப் பெய்வன் நான்! –என்னுடைக் கோவலனே!–7-6-4-
என்னுடை ஆர் உயிரார் எங்ஙனே கொல் வந்து எய்துவரே?–7-6-5-

ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக் கூற்றங் கொலோ அறியேன்
ஆழியங் கண்ண பிரான் திருக் கண்கள் கொலோ அறியேன்
சூழவும் தாமரை நாண் மலர் போல் வந்து தோன்றுங் கண்டீர்
தோழியர் காள்!அன்னைமீர்! என் செய்கேன் துயராட்டியேனே–7-7-1-

வாலிய தோர் கனி கொல்?வினை யாட்டியேன் வல் வினை கொல்?
கோலம் திரள் பவளக் கொழுந் துண்டங்கொலோ அறியேன்
நீல நெடு முகில் போல் திரு மேனி யம்மான் தொண்டை வாய்
ஏலும் திசையுள் எல்லாம் வந்து தோன்றும் என் இன் உயிர்க்கே–7-7-3-

இன்னுயிர்க்கு ஏழையர் மேல் வளையும் இணை நீல விற் கொல்
மன்னிய சீர் மதனன் கருப்புச் சிலை கொல்?மதனன்
தன்னுயிர்த் தாதை கண் ணப் பெருமான் புருவம் மவையே
என்னுயிர் மேலன வாய் அடுகின்றன என்றும் நின்றே–7-7-4-

மாயா! வாமனனே!மது சூதா! நீ அருளாய்
தீயாய் நீராய் நிலனாய் விசும்பாய்க் காலாய்த்
தாயாய்த் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய்
நீயாய் நீ நின்றவாறு இவை என்ன நியாயங்களே!–7-8-1-

என்றைக்கும் என்னை உய்யக் கொண்டு போகிய
அன்றைக்கு அன்று என்னைத் தன்னாக்கி என்னால் தன்னை
இன் தமிழ் பாடிய ஈசனை ஆதி யாய்
நின்ற என் சோதியை என் சொல்லி நிற்பனோ?–7-9-1-

வைகுந்த நாதன் என் வல் வினை மாய்ந்து அறச்
செய்குந்தன் தன்னை என்னாக்கி என்னால் தன்னை
வைகுந்தனாகப் புகழ் வண் தீங்கவி
செய்குந்தன் தன்னை எந்நாள் சிந்தித்து ஆர்வனோ?–7-9-7-

இன்பம் பயக்க எழில் மலர் மாதருந் தானும் இவ் வேழுலகை
இன்பம் பயக்க இனிதுடன் வீற்றிருந்து ஆள்கின்ற எங்கள் பிரான்
அன்புற் றமர்ந்துறை கின்ற அணி பொழில் சூழ் திரு வாறன்விளை
அன்புற் றமர்ந்து வலஞ்செய்து கை தொழும் நாள்களு மாகுங் கொலோ?–7-10-1-
மா கந்த நீர் கொண்டு தூவி வலஞ்செய்து கை தொழக் கூடுங்கொலோ?–7-10-2-
நீடு பொழில் திரு வாறன் விளை தொழ வாய்க்குங்கொல் நிச்சலுமே?–7-10-3-
வாய்க்கும் மணி நிறக் கண்ண பிரான் தன் மலரடிப் போதுகளே?–7-10-4-

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—8-5-1-

அறுக்கும் வினையாயின ஆகத்து அவனை
நிறுத்தும் மனத்து ஒன்றிய சிந்தையினார்க்கு
வெறித் தண் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திரு நாவாய்
குறுக்கும் வகை உண்டு கொலோ கொடியேற்கே –9-8-1-
அடியேன் அணுகப் பெரும் நாள் எவை கொலோ–9-8-2-

மல்லிகை கமழ் தென்றல் ஈருமாலோ
வண் குறிஞ்சி இசை தவரும் ஆலோ
செல்கதிர் மாலையும் மயக்கும் ஆலோ
செக்கர் நன் மேகங்கள் சிதைக்கும் ஆலோ
அல்லி அம் தாமரைக் கண்ணன் எம்மான்
ஆயர்கள் ஏறு அரி ஏறு எம் மாயோன்
புல்லிய முலைகளும் தோளும் கொண்டு
புகலிடம் அறிகிலம் தமியம் ஆலோ –9-9-1-
இனி இருந்து என்னுயிர் காக்குமாறு என்–9-9-2-
பாவியேன் மனத்தே நின்று ஈருமாலோ–9-9-3-
யாமுடை நெஞ்சமும் துணை யன்றாலோ–9-9-4-
என் சொல்லி உய்வன் இங்கு அவனை விட்டே–9-9-10-

வேய் மரு தோளிணை மெலியும் ஆலோ
மெலிவும் என் தனிமையும் யாதும் நோக்காக்
காமரு குயில்களும் கூவும் ஆலோ
கண மயில் அவை கலந்து ஆலும் ஆலோ
ஆ மருவு இன நிரை மேய்க்க நீ போக்கு
ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி ஆலோ
தாமரைக் கண்கள் கொண்டு ஈர்தி ஆலோ
தகவிலை தகவிலையே நீ கண்ணா–10-3-1-

இன்று என்னைப் பொருள் ஆக்கி தன்னை என்னுள் வைத்தான்
அன்று என்னைப் புறம் போகப் புணர்த்தது என் செய்வான்
குன்று என்னத் திகழ் மாடங்கள் சூழ் திருப் பேரான்
ஓன்று எனக்கு அருள் செய்ய உணர்த்தல் உற்றேனே–10-8-9-

பெற்று இனிப் போக்குவேனோ உன்னை என் தனிப் பேர் உயிரை
உற்ற இரு வினையாய் உயிராயப் பயன் ஆயவையாய்
முற்ற இம் மூ உலகும் பெரும் தூறாய் தூற்றில் புக்கு
முற்றக் கரந்து ஒளித்தாய் என் முதல் தனி வித்தேயோ–10-10-8-

———-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ சாலை கிணறு உத்சவம்/ ஸ்ரீ நம்பெருமாள் ஜீய புரம் புறப்பாடு –/ ஸ்ரீ நம்பெருமாள் கைசிக உத்சவம் -/ ஸ்ரீ வைகுண்ட ஏகாதசி மஹா உத்சவம் -ஸ்ரீ திருவல்லிக்கேணி திருக் கோலங்கள் விவரணம் /ஸ்ரீ நம்பெருமாள் அத்யயன ஸ்ரீ வைகுண்ட ஏகாதசி மஹா உத்சவம் -பெரிய திருநாள் உத்சவம் -/-ஸ்ரீ ரதசப்தமி உத்சவம்–

December 22, 2019

ஸ்ரீ காஞ்சிபுரத்தில் அத்யயன உத்சவம் இயற்பா சாத்து முறைக்கு அடுத்த நாள்
ஸ்ரீ தேவ பெருமாள் உபய நாச்சியார்களுடனும் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரருடனும்
ஸ்ரீ சாலைக்கிணறு -அனுஷ்டான திருக்குளத்துக்கு எழுந்து அருளி உத்சவம் கண்டு அருளுகிறார்
ஆறு கிலோ மீட்டர் தூரம் உள்ளது

பொன்னேரி -ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வான் பொன் வட்டில் தூக்கி எறிந்த இடம்

ஸ்ரீ காஞ்சியில் இன்றும் ஒரே மோளம் தான் -ஒன்றை ஸ்ரீ ராமானுஜர் உடன் ஸ்ரீ ரெங்கத்துக்கு அனுப்பியதாகில் என்பர்

மாதுறு மயில் சேர் திரு மாலிருஞ்சோலை -ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வானும் அவர் தேவிமாரான ஸ்ரீ ஆண்டாளும் சேர்ந்து
இந்த திவ்விய தேசத்தில் இருந்து மங்களாசானனம் பண்ணுவதை-ஸ்ரீ ஸூந்தராஜ ஸ்தவம் – ஸூசகம்
மயில் -துஷ்ட பாம்புகள் போல்வானை விரட்டி தொகை விரித்து -ஆனந்தம் வெளிப்படுத்துவது போலே
ஆச்சார்யர்கள் நமது அனிஷ்டங்களை நிவ்ருத்தி செய்து போத யந்த பரஸ்பரம் –
ஞான அனுஷ்டானம் -தோகைகளை விகசித்து -ஆனந்த வேகமாக விரித்து ஆடுவது போலே

—————-

பங்குனி மாதம் ஆதி பிரம்மோற்சவம் மூன்றாம் நாள் ஸ்ரீ நம்பெருமாள் ஜீயபுரம் செல்வார்.
எதற்காக செல்கிறார்? ஒரு பக்தையின் குரலுக்கு ஓடி அங்கு அருள்பாலிக்க செல்கிறார்! அதனைப் பற்றிய தகவல்கள்:
ஸ்ரீ ரங்கராஜன் செல்லும் பாதை மொத்தம் 35 கிலோமீட்டர்
செல்லும் போது 20 கிலோ மீட்டரும் திரும்பி வரும்போது 15 கிலோமீட்டர்.
இந்த இந்தப் பாதையில் மேலூர், திருச்செந்தூரை, அம்மங்குடி மற்றும் அந்தநல்லூர் ஆகிய நான்கு கிராமங்களின்
மக்களுக்கு அருள்பாலித்து சென்று வருகிறார்.
இந்த 35 கிலோமீட்டர் பெருமாளை சுமந்து செல்லும் அடியார்கள் / தொண்டர்கள்

நேர்பட்ட நிறை மூவுலகுக்கும் நாயகன் தன்னடிமை
நேர்பட்ட தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் சடகோபன் சொல்
நேர்பட்ட தமிழ்மாலை ஆயிரத்துள் இவைபத்தும்
நெடுமாற்கு அடிமை செய்யவே!!–திருவாய்மொழி (8-9-11): சாரமான கைங்கரியத்தை வாய்க்கப் பெற்றவர்கள்.

இவர்களுக்கு ஒரே ஒரு குறிக்கோள் தங்களுக்கு கைங்கரியம் கிட்ட வேண்டும் என்பதே!
நேர்பட்ட தொண்டர்(1) தொண்டர்(2) தொண்டர்(3) தொண்டன் சடகோபன்!!
தொண்டர்(1) – அரங்கனை தாங்கி செல்லும் அடியார்கள் (வேற்றாள்)
தொண்டர்(2) – அடியார்களுக்கு பாதை சரிசெய்து, உணவு வழங்கி, வாகனம் முதலான ஏற்பாடுகள் செய்து தருபவர்கள்
தொண்டர்(3) – பாதை வேலை செய்பவர்கள், சமையல் செய்பவர்கள், வேன் ஓட்டுனர்கள்
இந்த மூன்றாம் நிலை தொண்டர்(1) தொண்டர்(2) தொண்டருக்கு(3) தான் தொண்டன் என ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் குறிப்பிடுகிறா

ஸ்ரீ திருவரங்கத்தில் இவர்களுக்கு சொல்லப்படும் பெயர் “வேற்றாள்” அதாவது கோவில் ஊழியர்கள் இல்லை.
சுமார் 150 பேர் இந்த முறை ஜீயபுரம் புறப்பாடு கைங்கரியத்திற்கு வந்திருந்தனர்
ஸ்ரீ திருவரங்கம் கோவிலில் இருந்து கிளம்பி பாதி வீதி வலம் வந்து வடக்கு வாசல் வழியாக மேலூர் கிராமம் சென்றடைவார் ஸ்ரீ அரங்கன்.
வழியில் சில உபயங்கள் கண்டருளி பின்னர், புன்னாக தீர்த்தம் அடைந்து அங்கு தீர்த்தவாரி கண்டு அருள்வார்.
இரவு 9 மணிக்கு கிளம்பிய ஸ்ரீ பெருமாள் மேல் ஊரை கடக்கும்போது 12 மணி ஆகிறது

அரங்கன் காவிரியில் இறங்கி மணலில் ஆனந்தமாக ஓடம் கேட்டு
(ஓடம் என்பது ஒருவிதமான காலத்தில் நாதஸ்வரம் தவில் மற்றும் கோவில் மேளம் ஒருசேர இசைக்கப்படும் முறை)
அடியார்கள் நடுவே சென்றார். அரங்கனுடன் பல பக்தர்களும் நடந்து வருவார்கள்.
இவர்கள் அரங்கனின் இந்த பயண அனுபவம் பெற வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் ஒரு சேனை போல முன்னே செல்வார்கள்

ஸ்ரீ நம்பெருமாள் அதிகாலை 3 மணி அளவில் ஜீயபுரம் மண்டபம் அப்பம் அருகே 40 அடி உயரமான மேட்டில் ஒய்யாரமாக ஏறி
ஆஸ்தான மண்டபம் முன்னே சென்று சேர்ந்தார்
காலை 5.45 மணிக்கு அரங்கன் எதற்காக இந்த ஜீயபுரம் வந்தாரோ அந்த நிகழ்வு நடைபெற்றது.

ஜீயபரத்தில் ஒரு அம்மையார் வாழ்ந்து வந்தார். அந்த பாட்டி அரங்கன் மீது அளவுகடந்த பக்தி கொண்ட காரணத்தால்
தன் பேரனுக்கு ரங்கன் என பெயரிட்டாள்.
அந்த பேரனுக்கு தயிர் சாதமும், அரக்கீரை மற்றும் பாவக்காய் கலந்த சுண்டல் மிகவும் பிடிக்கும்.
ஒருமுறை அந்த பேரன் தான் முடிதிருத்தி பின்னர் காவிரியில் குளித்து வருகிறேன் என்றும்
பாட்டியை தனக்கு பிடித்த தயிர் சாதமும், அரக்கீரை மற்றும் பாவக்காய் கலந்த சுண்டல் செய்து வைக்கும் படி சொன்னான்.
அவன் காவிரியாற்றின் வேகத்தால் அடித்து செல்லப்பட்டான்.
பாட்டியும் தளிகை செய்து வைத்து காத்துக் கொண்டே இருக்க பேரன் வரவில்லை.
இதனால் “ரங்கா ரங்கா” என அழைத்துக்கொண்டு அரங்கனை வேண்டினால்.
அரங்கநாதன் இந்த பக்திக்கு அடிபணிந்தார்:கஜேந்திரனுக்கு சேவை அளித்த்து போல், திருப்பாணாழ்வாருக்கு சேவை அளித்தது போலும்
இந்த அம்மையாருக்கும் அவள் பேரனாக நேரே சென்று சேவை சாதிக்கின்றார்.
பாட்டியின் உணவை உண்டு அவள் மனதை குளிர்விக்க அருள் புரிகிறார்.
சற்று நேரம் கழிந்தது காவிரியில் குளித்த பேரன் திரும்ப அப்போது பாட்டிக்கு அரங்கநாதன் தான் வந்தது என்பது புரிந்து கொள்ள
பெருமாளிடம் சரணாகதி அடைந்தால்.
இந்த நிகழ்வை நடத்திக்காட்ட பெருமாள் இரண்டாம் திருநாள் கருட மண்டபத்தில் முடிதிருத்த்தும் விழா நடத்தப்படும்.
மூன்றாம் திருநாள் பெருமாள் ஜீயபுரம் சென்று
அம்மையார் தண்ணீர் பந்தலில் தயிர் சாதமும், அரக்கீரை மற்றும் பாவக்காய் கலந்த சுண்டல் பிரசாதம் அமுது செய்வார்.

அம்மையார் தண்ணீர்ப்பந்தல் – தயிர் சாதம், அரக்கீரை, பாகற்காய் மற்றும் மாங்காய் கலந்த பிரசாதம் அமுது செய்தார்
காலை 6 மணிக்கு புறப்பட்டு அருகே இருக்கும் திருச்செந்துரை, அம்மங்குடி, அந்தநல்லூர் ஆகிய பகுதிகளுக்கு சென்று
பல பக்தர்களுக்கு அருள்பாலித்தார். கடைசியாக 11 மணி அளவில் “பலாச தீர்த்தத்தில்” தீர்த்தவாரி கண்டருளி
ஆஸ்தான மண்டபம் சேர்த்தார். மொத்த தூரம் 20 கிலோமீட்டர்
பின்னர் பெருமாளை தாங்கி செல்லும் அடியார்கள் அனைவரும் அல்லூர் ஸ்ரீராம் ஏற்பாடு செய்திருந்த வாகனம் மூலம்
அருகே இருக்கும் கிராமத்தில் கல்யாண மண்டபத்திற்கு சென்றனர். அங்கு குளித்து, மதிய உணவு உண்டு,
சற்று இளைப்பாறி மீண்டும் மாலை 6 மணி புறப்பாட்டிற்கு வந்தனர்.
இந்த பக்தர்கள் அரங்கனுக்கு ஒரு மதில் போல வருவார்கள் எத்தனை காவலர்கள் வந்தாலும் பக்தர்கள் தான் அரங்கன் போல்.
மாலை 6 மணிக்கு கிளம்பிய பெருமாள் காவிரியில் இறங்கி மீண்டும் மணக்கரை கிராமத்தில் மேலே ஏறினார்.
மேலூர் கிராமத்தில் 5 உபயங்கள் முடித்து சற்றே மெதுவாக வடக்கு வாசல் வழியாக இரவு 11 மணிக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

——————–

திருக்கண்ணங்குடி -8-நாள் விபூதி தரித்து ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் -ருத்ரனாக பெருமாள்
திருக்கண்ண மங்கை -பிரதக்ஷிணம் புத்தர் சிலை -இருக்கும்

—————

ஆடி ஸ்வாதி பக்ஷிராஜன்-திரு மஞ்சனம் -அம்ருத கலசம் பிரசாதம் ஆழ்வார் திருநகரி

கும்ப மேளா -12-வருஷம் ஒரு தடவை –அம்ருதம் சிந்திய இடம் -இடத்தை பொறுத்து
மஹா கும்ப மேளா-144-வருஷம் ஒரு தடவை -அர்த்த கும்ப மேளா -6-வருஷம்
புஷ்கரம் நதிக்கு முழுவதும் -கரைகளில் எல்லாம் கொண்டாட்டம்

————

வைகாசி ஆனி ஆடி மூன்று கருட சேவை ஸ்ரீ காஞ்சிபுரத்தில்

———-

மானஸ திருவாராதனம் -கோவை வாயாள்-திருவாய் மொழி

——————-

சாதுர் மாசம் -ஜீயர் நான்கு பக்ஷங்களுக்கு-கோயிலுக்கும் உண்டு -ஆகமம் -கைசிக உத்சவம் –
பனிக்காலம் தொடங்கும் உத்ஸான ஏகாதசி -ஆனி சுக்ல ஏகாதசை -ஐப்பசி சுக்ல பாஷ ஏகாதசி -சயனம்
ஆவணி மாத சுக்ல பாஷா ஏகாதசி பரிவர்த்தன ஏகாதசி -வலது பக்கம் திரும்பி -பவித்ர உத்சவம் அப்பொழுது தொடங்கும் –
கார்த்திகை சுக்ல பக்ஷ-ப்ரபோத ஏகாதசி -உத்தான ஏகாதசி -ஷீராப்தி நாத பூஜை -துளசி தேவியுடன் கல்யாணம் வடக்கே நடக்கும் இன்று
தசமி -சாயங்காலம் அங்குரார்ப்பணம் -திரு முளைச்சாத்து
ஏகாதசி காலை -திரு மஞ்சனம்
மாலை ஐந்து மணிக்கே உள்ளே எழுந்து -சீக்கிரம் -இரவில் பத்து மணிக்கே திருக்கதவு திறக்கும்
புறப்பாடு -கிளி மண்டபம் -பகல் பத்து மண்டபம் -துலுக்க நாச்சியாருக்கு ஒய்யார நடை சேவை சாதித்து -சிம்ஹாசனத்தில் எழுந்து அருளி
-360-பச்சை வடம் சாத்தி -தாம்பூலம் அடைக்காய் அமுது ஒவ் ஒன்றுக்கும் –
ஒவ் ஒன்றுக்கும் அருளப்பாடு -உண்டு
அடைக்காயிலும் பச்சை கற்பூரம் வைத்துள்ளார்
அரையர் ஸ்வாமி பட்டை அடித்து -கூப்பிட்டு -மாத்வ சம்ப்ரதாயம் -கோயில் மஹா ஜனத்துக்கு இந்த கைங்கர்யம்
ஸ்தலக்காரர் மணியக்காரர் கோயில் அண்ணன் பட்டர் ஸ்வாமி கூப்பிட்டு வர கைங்கர்யம் இவர்களுக்கு
அக்கும்–பக்கம் நிற்பார் திருக்குறுங்குடி -பத்தும் -முதல் பாசுர வியாக்யானம் அபிநயம் உண்டு -அரையர் சேவை

திரை சேர்த்து வடை பருப்பு சமர்ப்பித்து –
எங்கனேயோ -நம்மாழ்வார் -முதல் பாசுரம் -வியாக்யானமும் உண்டு
இவர் சேவையும் பச்சை வடமும் ஒரே சமயத்தில் நடக்கும்
பட்டர் கூப்பிட்டு
அழகிய மணவாளன் சந்நிதியில் காத்து -இருப்பார்
புராணம் -ஓலை சுவடி வைத்து இருப்பார் -ஸ்தானிகர் கையில் கொடுத்து -நம் பெருமாள் திருவடியில் சமர்ப்பித்து
இது காலை மூன்று மணி வரை நடக்கும்
கும்ப ஹாரம் -கட தீபம் காட்டுவார் -த்ருஷ்ட்டி வராமல் இருக்க –
கண்ணாடி அரைக்கு எழுந்து அருளி –
தொங்கு கபாய் குல்லாய் சாத்தி பட்டர்
நம் பெருமாள் -நீல நாயக கௌஸ்துபம் மட்டும் சாத்தி மற்றவை களைந்து நல்ல சேவை பட்டருக்கு –
இருவரும் மேலப்படி ஏறுவார்
விஜயநகர சொக்க நாதன் –
புஷபம் பச்சை கற்பூரம் தூவி
ஹாரத்தி காட்டி உள்ளே
மாலை களைந்து -பட்டருக்கு சமர்ப்பித்து
ஆர்ய பட்டர் வாசலில் ப்ரஹ்ம ரதம்-மரியாதை உடன் திரு மாளிகைக்கு –
வீதியாரப் புறப்பட்டு –பிராட்டி கூரத்தாழ்வான் இவர்களது பிரசாதம் வாங்கிச் செல்வர்
ஆகமத்தில் உள்ளவற்றையும் இந்த ஐதீகத்தையும் சேர்த்து உத்சவம்

——————-

திருவல்லிக்கேணி பகல் பத்து உத்சவம் – 27/12/2019 to 05/01//2020 – திருக்கோலங்கள் விவரணம்

முதல் நாள் – Dec 27 – வெள்ளிக்கிழமை –ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணன் திருக்கோலம் –
இரண்டாம் நாள் – Dec 28 – சனிக்கிழமை – ஸ்ரீ வேணு கோபாலன் திருக்கோலம் –
மூன்றாம் நாள் – Dec 29 – ஞாயிறு ஸ்ரீ காளிங்க நர்த்தன திருக்கோலம்
நான்காம் நாள் – Dec 30 – திங்கள் – ஸ்ரீ சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருக்கோலம் –
ஐந்தாம் நாள் – Dec 31 – செவ்வாய் – ஸ்ரீ ஏணிக் கண்ணன் திருக்கோலம் –
ஆறாம் நாள் – Jan 01- புதன் – ஸ்ரீ பரமபத நாதன் திருக்கோலம்
ஏழாம் நாள் Jan 02 – வியாழன் – ஸ்ரீ பகாஸூர வத திருக்கோலம்
எட்டாம் நாள் – Jan 03 – வெள்ளி– ஸ்ரீ ராம பட்டாபிஷேக திருக்கோலம்
ஒன்பதாம் நாள் – Jan 04 – சனி — ஸ்ரீ முரளி கண்ணன் திருக்கோலம்
பத்தாம் நாள் Jan 05 – ஞாயிறு – ஸ்ரீ நாச்சியார் திருக்கோலம்

பகல் பத்து சாத்து முறை

இராப்பத்து உத்சவம் — 06.01.20 – 15.01.20-

முதல் நாள் – Jan 06 – திங்கள் – ஸ்ரீ வைகுண்ட ஏகாதசி –
இரண்டாம் நாள் – Jan 07 -செவ்வாய் – ஸ்ரீ வேணு கோபாலன் திருக்கோலம் -ஸ்ரீ பவள விமானம்
ஆறாம் நாள் – Jan 11 – சனி – ஸ்ரீ திருவேங்கடமுடையான் திருக்கோலம்
ஏழாம் நாள் – Jan 12- ஞாயிறு – ஸ்ரீ பெருமாள் முத்தங்கி சேவை -நம்மாழ்வார் -பராங்குச நாயகி திருக்கோலம்
எட்டாம் நாள் – Jan 13 -திங்கள் -– ஸ்ரீ ராமானுஜர் திருக்கோலம்
ஒன்பதாம் நாள் – Jan 14- செவ்வாய் – ஸ்ரீ கோவர்த்தன கிரி தாரி திருக்கோலம் -போக்கி -திருக்கல்யாணம்
பத்தாம் நாள் – Jan 15 – புதன் – ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் திருவடி தொழுதல் -ஸ்ரீ சங்கராந்தி -பொங்கல் திரு நாள்

இராப்பத்து சாத்துமுறை – Jan 16 – வியாழன் -ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வான் வருஷ சாத்து முறை –

ஸ்ரீ ஆண்டாள் நீராட்டு உத்சவம் –– 06.01.20 to 14.01.20 –

————

ஸ்ரீ நம்பெருமாள் அத்யயன ஸ்ரீ வைகுண்ட ஏகாதசி மஹா உத்சவம் -பெரிய திருநாள் உத்சவம்

ஸ்ரீ நம்பெருமாள் ரத்னாங்கி சேவை -ஸ்ரீ வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று

சப்த பிரகார மத்யே சரஜித முகுளோத் பாசமாநே விமாநே
காவேரீ மத்ய தேசே ம்ருதுதர பணிராட் போக பர்யங்கே பாகே
நித்ரா முத்ராபி ராமம் கடி நிகட ஸிரஸ் பார்ஸ்வ விந்யஸ்த ஹஸ்தம்
பத்மாதாத்ரீ கராப்யாம் பரிசத சரணம் ரங்கராஜன் பஜே அஹம்–ஸ்ரீ ரெங்க நாத ஸ்தோத்ரம் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர்

திரு நெடும் தாண்டகத்தை தேவகானத்தில் திருமங்கை மன்னன் இசைத்துப் பாட
திரு உள்ளம் உகந்த பெரிய பெருமாள் வேண்டிய வரம் பெற்றுக் கொள்ள சாதிக்க –
திருவாய் மொழியை செவி சாதித்து அருள பிரார்த்திக்க –
திரு மங்கை மன்னன் அர்ச்சாரூபியான பராங்குசரை எழுந்து அருளப் பண்ணி
ஸ்ரீ வைகுண்ட ஏகாதசி தொடக்கமாக மஹா உத்சவம் தொடக்கம்

ஸ்ரீ மந் நாதமுனிகள் -மீண்டும் முன்பு போலே அத்யயன உத்சவம் நடத்த ஏற்பாடு செய்து அருளினார்
பகல் பத்து இராப்பத்து இயற்ப்பா ஒரு நாள் ஆக -21-நாள்கள் ஆனது –
ஸ்ரீ பட்டர் காலத்தில் முதல் நாள் திரு நெடும் தாண்டகம் உத்சவம் நடந்து -ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் மட்டும் -22-நாள்கள்

திரு நெடும் தாண்டகம் –
கர்ப்ப க்ருஹத்தில் தொடக்கம்
சந்தனு மண்டபத்தில் -மின்னுருவாய் முன்னுருவில் பாசுர அபிநயம் -தம்பிரான்படி வியாக்யானம்

பகல் பத்து -திரு மொழித் திருநாள் -அர்ஜுனன் மண்டபம்

முதல் நாள் –
திருப்பல்லாண்டு பாசுரம் அபிநயம் வியாக்யானம் -பெரியாழ்வார் திருமொழி -190-பாசுரங்கள்

இரண்டாம் நாள் —
ஆற்றிலிருந்து -2-10-1–
தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு -3-1-1-பாசுரங்கள் -அபிநயம் -வியாக்யானம் –
பெரியாழ்வார் திருமொழி -230-பாசுரங்கள்

மூன்றாம் நாள் –
சென்னியோங்கு -5-4-1-பாசுரம் அபிநயம் வியாக்யானம் -திருப் பொலிந்த சேவடி -7-பாசுரம் வரை அபிநயம்
அரையர் ஸ்ரீ சடகோபம் சாதித்தல்
திருப்பாவை -மார்கழி திங்கள் பாசுரம் அபிநயம் வியாக்யானம்
நாச்சியார் திருமொழி -120-பாசுரங்கள்

நாலாம் நாள் –
கண்ணன் என்னும் கரும் தெய்வம் -13-1-
இருளிரியச் சுடர் மணிகள் -பெருமாள் திருமொழி -1-1-பாசுரங்கள் அபிநயம் வியாக்யானம்
பெருமாள் திருமொழி -திருச்சந்த விருத்தம் -பாசுரங்கள்
இரண்டாம் அரையர் சேவை -கம்ச வதம்

ஐந்தாம் திரு நாள் –
திருமாலை -காவலில் புலனை வைத்து முதல் பாசுரம் அபிநயம் வியாக்யானம்
அரங்கனார்க்கு ஆட் செய்யாதே -6-பாசுரம் அபிநயம் வியாக்யானம் –
திருமாலை -திருப்பள்ளி எழுச்சி -பாசுரங்கள்
அமலனாதி பிரான் முதல் பாசுரம் அபிநயம் வியாக்யானம் -பாசுரங்கள்

ஆறாம் நாள்
கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பு -முதல் பாசுரம்
வாடினேன் வாடி -பெரிய திரு மொழி முதல் பாசுரம் -அபிநயம் -வியாக்யானம்
பெரிய திருமொழி -250-பாசுரங்கள்

ஏழாம் திருநாள் –
தூ விரிய மலர் உழக்கி-3-6-1-பாசுரம் அபிநயம் வியாக்யானம்
பெரிய திருமொழி -210-பாசுரங்கள்
இரண்டாம் அரையர் சேவை -வாமன அவதாரம்

எட்டாம் திரு நாள்
பண்டை நான் மறையும் -பெரிய திருமொழி -5-7-1-பாசுரம் -அபிநயம் -வியாக்யானம்
பெரிய திருமொழி -250-பாசுரங்கள்
இரண்டாம் அரையர் சேவை -அம்ருத மதனம்

ஒன்பதாம் திருநாள் –
தெள்ளியீர் தேவர்க்கும் தேவர் திருத்தக்கீர் -பெரிய திரு மொழி -8-2-1-பாசுரம் -அபிநயம் -வியாக்யானம்
பெரிய திருமொழி -200-பாசுரங்கள்
இரண்டாம் அரையர் சேவை -முத்துக்குறி -வியாக்யானம்
மின்னுருவாய் பின்னுருவில் -திரு நெடும் தாண்டகம் -முதல் பாசுரம் -அபிநயம் -வியாக்யானம்
அரையர் தீர்த்தம் சடகோபர் சாதித்தல்

பத்தாம் நாள்
நம்பெருமாளுக்கு நாச்சியார் திருக்கோலம்
இரக்கமின்றி எங்கோன் செய்த தீமை–பெரிய திரு மொழி -10-2-1– அபிநயம் வியாக்யானம்
பெரிய திருமொழி -170-பாசுரங்கள்
திருக் குறும் தாண்டகம் -20-பாசுரங்கள்
திரு நெடும் தாண்டகம் -30-பாசுரங்கள்
இரண்டாம் அரையர் சேவை -இராவண வதம்
பெரிய திருமொழி சாற்றுமுறை
அரையர் தீர்த்தம் சடகோபன் சாதித்தல்
ஆழ்வார்கள் ஆச்சார்யர்கள் கருட மண்டபத்தில் நடை பெறும்

இராப்பத்து -திருவாய் மொழித் திரு நாள் திரு மா மணி மண்டபம் – ஆயிரம் கால் மண்டபம்

முதல் திரு நாள் -ஸ்ரீ வைகுண்ட ஏகாதசி -ஸ்ரீ நம் பெருமாள் ரத்னாங்கி சேவை –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் முத்தங்கி சேவை -இராப்பத்து முதல் ஏழு நாள்கள்
உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் -திருவாய் மொழி பாசுரம் -அபிநயம் வியாக்யானம்
முதல் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்

இரண்டாம் திருநாள் -கிளர் ஒளி இளமை -2-10-1- அபிநயம் வியாக்யானம் —
இரண்டாம் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்

மூன்றாம் திரு நாள்
ஒழிவில் காலம் -3-3-1-அபிநயம் -வியாக்யானம்
மூன்றாம் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்

நான்காம் திரு நாள்
ஒன்றும் தேவும் -4-10-1-அபிநயம் வியாக்யானம்
நான்காம் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்

ஐந்தாம் திரு நாள்
ஆராவமுதே -5-8-1-அபிநயம் வியாக்யானம்
ஐந்தாம் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்

ஆறாம் திரு நாள்
உலகம் உண்ட பெரு வாயா -6-10-1-அபிநயம் வியாக்யானம்
ஆறாம் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்

ஏழாம் திரு நாள்
ஸ்ரீ நம் பெருமாள் திருக் கைத்தல சேவை
கங்குலும் பகலும் -7-2-1-அபிநயம் வியாக்யானம்
ஏழாம் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்
ஹிரண்ய வதம்
அரையர் தீர்த்தம் சடகோபன் சாதித்தல்

எட்டாம் திரு நாள்
மாலை திரு மங்கை மன்னன் வேடுபறி-ஸ்ரீ நம் பெருமாள் குதிரை வாகனத்தில் வையாளி –
வாடினேன் வாடி பதிகம் -அரையர் சேவித்தல்
இரவில் நெடுமாற்கு அடிமை -8-10-1-அபிநயம் வியாக்யானம்
எட்டாம் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்

ஒன்பதாம் திரு நாள்
மாலை நண்ணி -9-10 -1-அபிநயம் வியாக்யானம்
எட்டாம் திரு வாய் மொழி -100-பாசுரங்கள்

பத்தாம் திரு நாள்
ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் மோக்ஷம் -திருவாய் மொழித் திரு நாள் சாற்று முறை –
காலை -தீர்த்தவாரி
இரவு -தாள தாமரை -10-10-1-அபிநயம் -வியாக்யானம்
பத்தாம் திருவாய் மொழி -100-பாசுரங்கள் –
திருவாய் மொழி சாற்று முறை

ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் மோக்ஷம் -பதினொன்றாம் திரு நாள் அதிகாலை நடைபெறும்
அரையர் தீர்த்தம் ஸ்ரீ சடகோபம் சாதித்தல்
ஆழ்வார்கள் ஆச்சார்யர்கள் மரியாதை

பதினொன்றாம் திரு நாள்
இயற்பா சாற்று முறை –
இரவு கர்ப்ப க்ருஹத்தில் இயற்பா தொடக்கம்
சந்தன மண்டபத்தில் இயற்பா பாசுரங்கள் முழுவதும் அனுசந்தானம்
மறு நாள் அதிகாலை மூல ஸ்தானத்தில் இயற்பா சாற்றுமுறை
திருத்துழாய் தீர்த்த விநியோக கோஷ்டி

—————-

தேர் கடாக்ஷ உத்சவம் -வையாளி -குதிரை வாஹனம் ஏசல் தேர் பக்கம் நடைபெறும் –

ஸ்ரீ லஷ்மீ சரண லாச ஷாங்க ச சஷாஸ் ஸ்ரீ வத்ஸ வத்ஸஷே
சேஷ மங்கராய ஸர்வேஷாம் ஸ்ரீ ரெங்கேசாய மங்களம்

————————

திருப்பதி ஏழுமலையான் கோயிலில் ரதசப்தமி விழா கொண்டாடப்படுகிறது.
இங்கு ஏழு மலைகள் இருப்பதால் அவற்றை ஏழு குதிரை களாக பாவிக்கிறார்கள்.
திருமலையில் காலை 4.30 மணி முதல் 11.30 மணி வரை ஏழு வாகனங்களில் மலையப்பன் வலம் வருவார்.
பிரம்மோற்சவத்தின் போது ஏழுமலையான் தினமும் ஒவ்வொரு வாகனத்தில்தான் வலம் வருவார்.
ஆனால் ரத சப்தமியன்று ஒரே நேரத்தில் ஏழு வாகனங்களில் ஏழுமலையான் வலம் வருவதை அர்த்த பிரம்மோற்சவம் என்பார்கள்.
காலை 6 மணிக்கு சூரியப்பிரபை முதல் வாகன சேவையாகவும் அடுத்தடுத்து கருடன், ஹம்ஸம், யாளி, குதிரை, சிம்மம் சந்திரபிரபை
என்று வீதிவலத்தில் வெவ்வேறு வாகன சேவையும் சாதித்து கோயிலுக்குத் திரும்புவார்

‘ஓம் அஸ்வத் வஜாய வித்மஹே பத்ம ஹஸ்தாய தீமஹி தன்னோ, சூரிய பிரசோதயாத்’
என்ற சூரிய காயத்ரி மந்திரத்தை 108 தடவை சொல்லலாம்.

கீழ்காணும் துதியை ரதஸப்தமி தினத்தன்று பாராயணம் செய்யலாம்.

ஸப்த ஸப்திப்ரியே தேவி ஸப்த லோகைக பூஜிதே
ஸப்த ஜன்ம க்ருதம் பாபம் ஹர ஸப்தமி ஸத்வரம்
யத் யத் ஜன்மக்ருதம் பாபம் மயாஸப்தஸு ஜன்மஸு
தன்மே ரோகம் ச ஸோகம் ச மாகரீ ஹந்து ஸப்தமீ
நௌமி ஸப்தமி தேவி த்வாம் ஸப்த லோகைகமாதரம்
ஸப்தார்க்க பத்ர ஸ்னானேன மம பாபம் வ்யபோஹய!
ஸப்த ஸப்தி ரதாரூட ஸப்தலோக ப்ரகாஸக!
திவாகர! க்ருஹாணார்க்யம் ஸப்தம்யாம் ஜ்யோ திஷாம் பதே! திவாகராய நம:

—————-

கருடனின் மணைவியான கருடி எனப் பெயர்
நாகை அழகியார் கோவில் தாயாருக்கு பெண் கருட ( கருடி) வாஹனம் உண்டு
இந்த கருடி வாஹனத்தில் தாயார் பவனி வருவது சிறப்பு
பல கோவில்களில் தாயார் கோவிலை விட்டு வெளியே வரமாட்டார்.( படி தாண்டா பத்தினி என பெயர் உண்டு)
நாகை அழகியார் கோவிலில்
பெருமாள் கருட வாஹனத்திலும்-தாயார் கருடி வாஹனத்திலும்
ஜோடியாக வருவது கண் கொள்ளா காட்சியாகும்

——————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஆச்சார்யர்கள் திருவவதார சம்வத்சரங்கள் -.ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அண்ணன் /ஸ்ரீ:கோயில் கந்தாடை அப்பன்

December 16, 2019

ஸ்ரீ பொய்கையாழ்வார்
த்வாபரயுகம்-8,60,900, ஸித்தார்த்தி௵, ஐப்பசி௴, திருவோணம்
6202 – 3077-BCE
3125–சம்வத்சரங்கள்

ஸ்ரீ பூதத்தாழ்வார்
த்வாபரயுகம்-8,61,902, ஸித்தார்த்தி௵, ஐப்பசி௴, அவிட்டம்
6202 – 3077-BCE
3125
———-
ஸ்ரீ பேயாழ்வார்
த்வாபரயுகம்-8,61,902, ஸித்தார்த்தி௵, ஐப்பசி௴, சதயம்
6202 – 3077-BCE
3125
————
ஸ்ரீ திருமழிசையாழ்வார்
த்வாபரயுகம்-8,61,902, ஸித்தார்த்தி௵, தை௴, மகம்
5200 – 2900 BCE
2300
——————-
ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்
1-ப்ரமாதி௵, வைகாசி௴, விசாகம்
3102 – 3067 BCE
35
————–
ஸ்ரீ மதுரகவியாழ்வார்
த்வாபரயுகம்-8,63,100 விக்ரம௵, சித்திரை௴, சித்திரை
4002 – 3187 BCE
815
————–
ஸ்ரீ குலஶேகராழ்வார்
28-ப்ரபாவ௵, மாசி௴, புனர்பூஶம்
3074 – 3007 BCE
67
————–
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார்
47-க்ரோதன௵, ஆனி௴, ஸ்வாதி
3055 – 2970 BCE
85
————-
ஸ்ரீ ஆண்டாள்
97-ஆடி௴, பூரம்
3005 – 2999 BCE
6
————
ஸ்ரீ தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்
108-ப்ரபவ௵, மார்கழி௴, கேட்டை
2994 – 2889 BCE
105
—————
ஸ்ரீ திருப்பாணாழ்வார்
120-துர்மதி௵, கார்த்திகை௴, ரோஹிணி
2982 – 2932 BCE
50
—————
ஸ்ரீ திருமங்கையாழ்வார்
207-நள௵, கார்த்திகை௴, கார்த்திகை
2985 – 2880 BCE
105
——————-

ஸ்ரீ முதலாழ்வார்கள் மூவர் மற்றும் ஸ்ரீ திருமழிசையாழ்வார் யுகாந்தரத்தில் அவதரித்தவர்கள் என்பது ஜகத் ப்ரஸித்₃த₄ம்.
அவர்கள் யோக மஹிமையினால் நெடுங்காலம் வாழ்ந்தார்கள் என்றறிக.

——————-

ஓராண் வழி ஆசார்யர்களும், ஆசார்ய ஶ்ரேஷ்டர்களும்

ஶ்ரீ மந் நாதமுனிகள்:
3124–கலியுக வருஷம்-சோபக்ருது௵, ஆனி௴, அநுஷம்
823 – 917–ஆங்கில வருடம் AC
93
————-
ஶ்ரீ உய்யக்கொண்டார்
3027-ப்ரபாவ௵, சித்திரை௴, கார்த்திகை
886 – 975
89
————–
ஶ்ரீ குருகைகாவலப்பன்
தை௴, விசாகம்

151
————
ஶ்ரீ மணக்கால்நம்பிகள்
3900-விரோதி௵, மாசி௴, மகம்
929 – 1006
77
—————-
ஶ்ரீ ஆளவந்தார்
4007-தாது௵, ஆடி௴, உத்திராடம்
916 – 1042
66
—————
ஶ்ரீ பெரிய நம்பிகள்
ஹேவிளம்பி௵, மார்கழி௴, கேட்டை
997 – 1087
90
——————
ஶ்ரீ பெரிய திருமலை நம்பிகள்
சித்திரை௴, ஸ்வாதி
——————
ஶ்ரீ திருக்கோட்டியூர் நம்பிகள்
ஸர்வஜித்௵, வைகாசி௴, ரோஹிணி
987 – 1077
90
—————
ஶ்ரீ திருமாலையாண்டான்
ஸர்வதாரி௵, மாசி௴, மகம்
988 – 1078
90
————–
ஶ்ரீ திருவரங்கப்பெருமாள் அரையர்
பிங்கள௵, வைகாசி௴, கேட்டை
1017 – 1097
80
—————–
ஶ்ரீ மாறனேர் நம்பிகள்
ஆடி௴, ஆயில்யம்
—————
ஶ்ரீ திருக்கச்சி நம்பிகள்
ஶோபக்ருத்௵, மாசி௴, மிருகசீர்ஷம்
1009 – 1100
91
—————-
ஶ்ரீ எம்பெருமானார்
4119-பிங்கள௵, சித்திரை௴, திருவாதிரை
1017– 1137
120
————-
ஶ்ரீ கூரத்தாழ்வான்
ஸௌம்ய௵, தை௴, ஹஸ்தம்
1009 – 1127
118
————-
ஶ்ரீ முதலியாண்டான்
ப்ரபவ௵, சித்திரை௴, புனர்பூசம்
1027– 1132
105
————–
ஶ்ரீ எம்பார்
துர்மதி௵, தை௴, புனர்பூசம்
1021 – 1140
119
————–
ஶ்ரீ கந்தாடையாண்டான்
ஸ்வபானு௵, மாசி௴, புனர்பூசம்
1104 – 1209
105
——————–
ஶ்ரீ திருவரங்கத்தமுதனார்
பங்குனி௴, ஹஸ்தம்
————
ஶ்ரீ பராசரபட்டர்
சுபக்ருத்௵, வைகாசி௴, அநுஷம்
1122 – 1174
52
————–
ஶ்ரீ நஞ்சீயர்
விஜய௵, பங்குனி௴, உத்தரம்
1113 – 1208
95
————–
ஶ்ரீ நம்பிள்ளை
ப்ரபவ௵, கார்த்திகை௴, கார்த்திகை
1147 – 1252
105
———-
ஶ்ரீ வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை
ஸர்வஜித்௵, ஆனி௴, ஸ்வாதி
1167 – 1264
97
————–
ஶ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை
ஸர்வஜித்௵, ஆவணி௴, ரோஹிணி
1167 – 1262
95
————-
ஶ்ரீ பிள்ளை லோகாசார்யர்
க்ரோதன௵, ஐப்பசி௴, திருவோணம்
1205 – 1311
106
————-
ஶ்ரீ அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார்
மார்கழி௴, அவிட்டம்
1207 – 1309
102
———–
ஶ்ரீ நாயனாராச்சான்பிள்ளை
ஆவணி௴, ரோஹிணி
1227 – 1327
100
—————–
ஶ்ரீ வாதிகேஸரி அழகிய மணவாள ஜீயர்
ஆனி௴, ஸ்வாதி
1242 – 1350
108
————-
ஶ்ரீ கூர குலோத்தம தாஸர்
ஐப்பசி௴, திருவாதிரை
1265 – 1365
100
——————-
ஶ்ரீ வேதாந்த தேசிகர்
விபவ௵, புரட்டாசி௴, திருவோணம்
1268 – 1369
101
—————-
ஶ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை
விக்ருதி௵, வைகாசி௴, விசாகம்
1290 – 1410
120
————–
ஶ்ரீ மணவாள மா முனிகள்
4371-ஸாதாரண௵, ஐப்பசி௴, திருமூலம்
1370 – 1443
73
——————-
ஶ்ரீ பொன்னடிக்கால் ஜீயர்
ரக்தாக்ஷி௵, புரட்டாசி௴, புனர்பூசம்
1384 – 1482
98
———————
ஶ்ரீ ஏட்டூர் சிங்கராசார்யர் (பெரிய ஜீயரின் சிஷ்யர்)
ஆடி௴, உத்திரட்டாதி
——————
ஶ்ரீ திருக்கோவலூர் ஒன்றான ஶ்ரீமத் எம்பெருமானார் ஜீயர்
ஶ்ரீமுக௵, தை௴, மிருகசீரிஷம்
1452 – 1569
116
——————-
ஶ்ரீமத் பிள்ளைலோகம் சீயர்
சித்திரை௴, திருவோணம்
1550 – 1650
100
—————-
ஶ்ரீ திருழிசை உ.வே. ஶ்ரீஅண்ணாவப்பங்கார் ஸ்வாமி
வ்யயநாம௵, ஆனி௴, அவிட்டம்
1766 – 1817
51
—————
ஶ்ரீமத் பரமஹம்ஸேத்யாதி ஶ்ரீபெரும்பூதூர் எம்பார் ஜீயர்
ஜய௵, ஆவணி௴, ரோஹிணி
1834 – 1893
59
—————-
ஶ்ரீ காஞ்சீ உ.வே. ப்ரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசார்ய ஸ்வாமி
விக்ருதி௵, பங்குனி௴, விசாகம்
1891 – 1983
93
————-

கோயில் கந்தாடை அண்ணன் – ஸ்ரீரங்கம் அண்ணன் திருமாளிகை

திருநக்ஷத்ரம்: புரட்டாசி பூரட்டாதி

ஆசார்யன்: மணவாள மாமுனிகள்

அவதார ஸ்தலம்: ஸ்ரீரங்கம்

சிஷ்யர்கள்: கந்தாடை அண்ணன் (திருமகனார்), கந்தாடை இராமாநுஜ ஐயங்கார் மற்றும் பலர்

அருளிச்செயல்கள்: ஸ்ரீ பராங்குச பஞ்ச விம்சதி, வரவரமுனி அஷ்டகம், மாமுனிகள் கண்ணிநுண்சிறுத்தாம்பு

உயர்ந்ததான யதிராஜ பாதுகை என்று அழைக்கப்பட்ட முதலியாண்டான் திருவம்சத்தில்,
தேவராஜ தோழப்பர் என்பாருடைய திருமகனாராக அவதரித்தார்.
இவருடைய திரு அண்ணனார் கோயில் கந்தாடை அண்ணன் என்பார்.
இவருக்கு பெற்றோர் சாற்றிய பெயர் “வரதநாராயணன்”.
இந்த ஸ்வாமியே பிற்காலத்தில் மணவாள மாமுனிகளுடைய ப்ரதான சிஷ்யர்களில் ஒருவரும்,
அஷ்ட திக் கஜங்களில் ஒருவருமாக விளங்கும்படித் திகழ்ந்தார்.

கோயில் அண்ணன் (ப்ராபல்யமாக விளங்கும் திருநாமம்) தன் சிஷ்யர்களோடு ஸ்ரீரங்கத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.
அப்போது, அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார் (மாமுனிகளின் க்ருஹஸ்தாஸ்ரமம்) ஸ்ரீரங்கம் வந்து வந்தடைந்தார்.
அவரை ஸ்ரீரங்கநாதனும், கைங்கர்ய பரர்களும் விமர்சையாக வரவேற்றனர்.
சில காலம் கழிந்து நாயனார் சந்யாஸ்ரமம் ஏற்றார்.
அவருக்கு ஸ்ரீரங்கநாதன் அழகிய மணவாள மாமுனிகள் என்று திருநாமம் சாற்றினார்
(தன்னுடைய விசேஷ திருநாமமான அழகிய மணவாளன் என்னும் திருநாமத்தையே சாத்தி அருளுதல்).
எம்பெருமான் மணவாளமாமுனிகளை பல்லவராயன் மடத்தை (ராமாநுஜர் தங்கியிருந்த ப்ராசீனமான மடம்) ஏற்கச் செய்து
ராமாநுஜரைப் போலே பரம பதம் அடையும் வரை அங்கேயே ஸ்ரீரங்கத்தில் தங்கப் பணித்தார்.

மாமுனிகள் பொன்னடிக்கால் ஜீயர் முதற்கொண்டு தன் சிஷ்யர்களை மடத்தைப் புதுப்பிக்கும் படி ஆணையிட்டு,
மண்டபத்தை தன் நித்ய காலக்ஷேபதிற்காக உபயோகித்தார்.
மடத்தைப் புதுப்பிக்கும் போது பிள்ளைலோகாசார்யரின் திருமாளிகயிலிருந்து ஸ்ரீ பாததூளி (பிள்ளைலோகாசார்யர் திருப்பாதம் பட்ட மண்)
சேகரித்து அதனைக் கொண்டு கட்டினார் (பிள்ளைலோகாசார்யர் சம்ப்ரதாயதிற்கான அஷ்டாதச ரஹச்யங்களை அருளிச்செய்தார்).
ஸ்ரீரங்கத்தில் படையெடுப்பின்போது பாதிக்கப்பட்டிருந்த சத் சம்ப்ரதாயத்தையும், திருவோலக்கங்கங்களயும், ஸ்ரீ கோசங்களயும்
மீண்டும் நிர்மாணம் செய்வதற்காகவே தன் திருநக்ஷத்ரங்கள் (வாழ்நாள்) முழுவதையும் சமர்ப்பித்தார்.
இந்த காருண்யத்தைக் கேள்வியுற்ற மக்கள் பலரும் அவரை அடைந்து சிஷ்யர்களாயினர்.

திருமஞ்சனம் அப்பா என்பாருடைய திருமகளார் ஆய்ச்சியார் ஒருமுறை மாமுனிகளிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்றுக்கொண்டார்.
ஆய்ச்சியார் மாமுனிகளிடம் பக்தி மிகுந்தமையால் தன்னை சிஷ்யையாக ஏற்றுக் கொள்ளும்படி கேட்டுக்கொண்டார்.
மாமுனிகள் முதலில் மறுத்து பின்னர் ஆய்ச்சியாருடைய பக்தியைக் கண்டு சிஷ்யையாக ஏற்றார்.
இந்த விஷயத்தை தன் பர்த்தா (கணவன்) கந்தாடை சிற்றண்ணர் முதற்கொண்டு யாரிடமும் ஆய்ச்சியார் தெரிவிக்கவில்லை.
அப்போது கோயில் அண்ணனுடைய திருத் தகப்பனாருக்கு ச்ரார்த்தம் நடக்கையில் ஆய்ச்சியார் தளிகை செய்யும் கைங்கர்யமேற்று
மிக பக்தி ச்ரத்தையுடன் செய்து முடிக்கிறார். ச்ரார்த்தம் முடிந்தவுடன் அனைவரும் மடத்தின் வாயிலருகே சயனிக்கலாயினர்.

அந்த சமயம் ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவர் பெரிய ஜீயர் மடத்தை விட்டு வெளியில் வருவதைக் கோயில் அண்ணன் கண்டார்.
உடனே அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவரை அங்கு எழுந்தருளியதன் காரணத்தை வினவினார்.
அதற்க்கு அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் தன் திருநாமம் சிங்கரைய்யர் என்றும்
தான் வள்ளுவ ராஜேந்திரம் கிராமத்திலிருந்து வருவதாகவும்,
பெரிய ஜீயரிடதில் சிஷ்யராக விருப்பம் என்றும் ஆனால் இதுவரை அந்த ஆசை நிறைவேறவில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.
அண்ணன் அதற்கு ஸ்ரீரங்கத்தில் பல ஆசார்யர்கள் இருக்கிறார்கள், தேவரீர் அவர்களில் யாருக்கும் சிஷ்யராகலாம் என்று தெரிவித்தார்.
அதற்கு அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் , தாம் மாமுனிகளிடம் சிஷ்யராக வேண்டும் என்பது பகவானின் திருவுள்ளம் என்று சாதித்தார்.
அண்ணன் ப்ரமித்துப் போய் மேற்கொண்டு விஷயத்தை அறிய வினவினார்.
ஆனால் அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் விஷயம் மிகவும் ரஹஸ்யம் என்றும் மேற்கொண்டு கூற இயலாதென்றும் கூறினார்.
அண்ணன் சிங்கரைய்யரை உள்ளே அழைத்து பிரசாதமும் தாம்பூலமும் அளித்து அன்றிரவு அங்கேயே சயனிக்கும்படி செய்தார்.
இரவுப்போதில் அண்ணன் மற்றும் அவரது திருத் தம்பியார் வெளியே உறங்க, உள்ளே இருந்த ஆய்ச்சியார் சயனிக்க முற்பட்டு ,
“ஜீயர் திருவடிகளே சரணம், பிள்ளை திருவடிகளே சரணம், வாழி உலகாசிரியன்” என்று சாதித்தார்.
அதை அண்ணனும், திருத் தம்பியாரும் கேட்டு ஒருவர் உள்ளே செல்ல முற்பட, அண்ணன் காலையில் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று தடுத்தார்.

அண்ணன் மாமுனிகள் மீது பயபக்தி மிகுந்து அன்றிரவு உறக்கம் வரவில்லை.
ஆகவே இரவுப் போதானாலும் சிங்கரைய்யரை மீண்டும் சந்தித்து வினவினார்.
சிங்கரைய்யர் ஒரு பெரிய சம்பவத்தை விண்ணப்பித்தார்.
“அடியேன் வழக்கமாக காய்கறிகள் முதலியவைகளை அடியேன் கிராமத்திலிருந்து சேகரித்தது
ஸ்ரீரங்கத்திலுள்ள மடங்களுக்கும் திருமாளிகைகளுக்கும் வழங்கி வருகிறேன்.
ஒரு சமயம் ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவர் அடியேனை பெரிய ஜீயர் மடத்திற்கு வழங்கும் படி சொன்னார்.
அதனை சிரமேற்கொண்டு பெரிய ஜீயர் மடத்திற்கு காய்கறிகளோடு சென்றேன். ஜீயர் அடியேனை பல கேள்விகள் கேட்டார் –
“எங்கே இந்த காய்கறிகள் விளைகின்றன? யார் இவைகளுக்கு தண்ணீர் பாய்ச்சுகின்றனர்? “எனப் பல கேள்விகள் கேட்டார்.
“இவைகள் சுத்தமான பகுதியிலிருந்து விளைகின்றன,
இவைகளுக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுவது தங்கள் சிஷ்யர்கள் தான்” என்று பவ்யமாக சாதித்தேன்.
பெரிய ஜீயர் அகமகிழ்ந்து காய்கறிகளை ஏற்றார்.
மேலும் மாமுனிகள் அடியேனை ஊர் திரும்பு முன் பெரியபெருமாளை சேவித்துச் செல்லச் சொன்னார்.

அர்ச்சகர் என்னை இந்த முறை யாருக்கு வினியோகித்தீர் என வினவினார்.
அடியேன் இந்த முறை பெரியஜீயர் மடத்திற்கு சமர்பித்ததைச் சொன்னேன்.
அர்ச்சகர் இதைக் கேட்டதும் மிகவும் மகிழ்ந்து போய் இனி உமக்கு ஆசார்ய ஸம்பந்தம் கிட்டிவிடும் என சாதித்தார்.
அடியேனுக்கு தீர்த்தம் (சரணாம்ருதம்), ஸ்ரீசடகோபம், மாலை, அபயஹஸ்தம் முதலியன சாதித்தார்.
அதனால் அடியேன் எம்பெருமான் அருளுக்கு மிகவும் பாத்திரமானேன்.
அடியேன் மீண்டும் ஜீயரிடம் சென்று தங்கள் கிருபையால் பெரியபெருமாள் அனுக்ரஹத்திற்கு பாத்திரமானேன் என்று சொல்லி
ஊர் திரும்ப நியமனம் பெற்றேன். மடத்திலிருந்த கைங்கர்ய பரர்கள் அடியேனுக்கு பிரசாதம் அழித்து வழியனுப்பி வைத்தனர்.
செல்லும் வழியில் அடியேன் பிரசாதத்தை ஸ்வீகரித்தேன். அதனால் அடியேன் ஆத்மா சுத்தி அடைத்தது”.
அன்றிரவு ச்வப்னம் ஒன்று கண்டேன். அடியேன் பெரிய பெருமாள் சந்நிதியில் இருந்தேன்.
பெரிய பெருமாள் ஆதிசேஷனை நோக்கிக் காட்டினார் “அழகிய மணவாள ஜீயர் ஆதிசேஷனுக்குச் சமம்.
நீர் அவருடைய சிஷ்யனாகக் கடவது”.
அந்த நேரம் முதல் மாமுனிகளுடய சிஷ்யனாகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” – என்று முடித்தார் சிங்கரைய்யர்.
இதைக்கேட்ட அண்ணன் ஆழ்ந்து சிந்தித்து சயநித்தார்.

அண்ணன் கண்மலர்ந்து ஒரு ச்வப்னம் கண்டார்.
ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவர் மச்சில் (மாடி) படிகளிலிருந்து இறங்கிவந்து சவுக்கினால் அண்ணனை அடிக்கத் தொடங்கினார்.
அண்ணனால் அதைத் தடுக்க முடியும் ஆயினும் தான் ஏதோ தவறு செய்ததாக எண்ணித் தடுக்கவில்லை.
பிறகு அந்த சவுக்கு உடைந்து விடுகிறது.
அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் படிகளின் வழியாக அண்ணனை ஒரு சன்யாசியிடம் அழைத்துச் செல்கிறார்.
அந்த சன்யாசி மிகவும் கோபமாகக் காணப் படுகிறார். மேலும் அவரும் ஒரு சவுக்கைக் கொண்டு அண்ணனை அடிக்கிறார்.
சவுக்கு உடைந்து விழுகிறது. உடனே அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் சன்யாசியை நோக்கி
“இவர் ஒரு சிறு பிள்ளை. தான் செய்வதறியாது செய்து விட்டார்” என்று தெரிவிக்கிறார்.
சன்னியாசியும் சாந்தமடைந்து அண்ணனைத் தன் திருமடியின் மீது அமரச் செய்து
“நீயும் உத்தம நம்பியும் தவறு செய்திருக்கிறீர்கள்” என்று சாதித்தார்.
“மணவாள மாமுனிகளின் பெருமை அறியாது, குழப்பமடைந்து தவறிழைத்து விட்டேன். என்னை மன்னியுங்கள்” என்று
அண்ணன் தன் கலக்கத்தை தெரிவித்தார்.
அன்போடு அந்த சன்யாசி “நான் பாஷ்யகாரர் (ஸ்ரீ ராமாநுஜர்), இந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் முதலியாண்டான்.
நான் ஆதிசேஷன். இங்கு மாமுனிகளாக அவதாரம் செய்திருக்கிறேன்.
நீரும் உமது சொந்தங்களும் சிஷ்யர்களாக அடைந்து உய்யப் பாருங்கள்” என்று சொன்னார்.
உடனே அண்ணனுக்கு ச்வப்னம் கலைந்து திடுக்கிட்டு விழிக்கிறார்.

மிகுந்த பூரிப்புடன் தன் சகோதரர்களிடம் இதைத் தெரிவிக்கிறார்.
உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஆய்ச்சியாரை எழுப்பி ச்வப்னத்தில் கண்டதைச் சொல்கிறார்.
ஆய்ச்சியாரும் மாமுனிகள் தன்னை உய்வித்ததாகவும், ஆசீர்வதித்ததாகவும் அருளினார்.
அண்ணன் அதைக் கேட்டு மிகவும் அக மகிழ்ந்தார். உடனே சிங்கரையரிடமும் சென்று ச்வப்னம் பற்றிக் கூறினார்.
பிறகு காவிரிக்குச் சென்று தன் நித்ய அனுஷ்டானங்களைச் செய்கிறார்.
அடுத்து அண்ணன் தன திருமாளிகை அடைந்து, உத்தம நம்பி மற்றும் கந்தாடை திருமேனி சம்பந்திகளை அழைக்கிறார்.
பலர் அண்ணன் திருமாளிகையை அடைந்து இதே போல் தங்களுக்கும் அதே ச்வப்னம் வந்ததைச் சொல்லி ஆச்சர்யமடைந்தனர்.
எல்லோரும் எம்பா (ஆசார்யர் லக்ஷ்மணாசார் என்பாருடைய திருப் பேரனார்) என்னும் ஆசார்ய ச்ரேஷ்டரை அடைந்து விவரத்தை சொல்ல,
எம்பா மிகவும் சீற்றமுற்றார். இன்னொரு ஜீயரிடம் தஞ்சம் புகுதல் நம் குடும்பத்திற்கு எந்த நன்மையும் செய்யது என்றார்.
இதையே அங்கு பலரும் வழிமொழிந்தனர்.

கந்தாடை திருமேனி சம்பந்திகளோடே அண்ணனும் ஜீயர் மடத்தை அடைந்து ஜீயரோடே தஞ்சம் புகுந்தனர்.
அண்ணன் தன்னுடைய சிஷ்யரான திருவாழியண்ணன் மற்றும் மாமுனிகளுடைய நெருங்கிய சிஷ்யரான
சுத்த சத்வம் அண்ணனையும் மாமுனிகளை அடைய உடன் கூட்டிச்சென்றார்.
சுத்த சத்வம் அண்ணன் சதா மாமுனிகளுடய வைபவங்களை அண்ணனுக்கு சொல்லி வந்தார்.
ஆகவே அதுவே அண்ணனுக்கு சுத்த சத்வம் அண்ணாவின் உதவியை நாடக் காரணமாய் அமைந்தது.
கோயில் அண்ணன் அடுத்து தன் திருமேனி சம்பந்திகளோடே மாமுனிகள் மடத்தை அடைந்தனர்.
அந்த சமயம் மாமுனிகள் திருமலை ஆழ்வார் மண்டபத்தில் காலக்ஷேபம் செய்து கொண்டிருந்தார்.
அண்ணன் குறுக்கிட விரும்பாமல், ஆய்ச்சியாரிடம் விஷயத்தைத் தெரிவிக்க,
ஆய்ச்சியார் ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவரை அனுப்பி மாமுனிகளிடம் சென்று விஷயத்தை தெரிவிக்கச் சொன்னார்.

அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் இதைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு மாமுனிகளிடம் தவறான செய்தியைச் சொன்னார்
(அதாவது மாமுனிகளிடம் வாக்குவாதம் செய்வதற்காக வந்துள்ளனர் என்று சொல்லி விட்டார்).
மாமுனிகள் குழப்பத்தைத் தவிர்க்க மடத்தின் புழைக்கடைக்கு சென்றார்.
இந்த சமயம் அண்ணனும், திருமேனி சம்பந்திகளும் வானமாமலை ஜீயரை அடைந்து தண்டன் சமர்ப்பித்தனர்.
ஆய்ச்சியார் அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவரைத் தேடி விஷயத்தை வினவி பிறகு உண்மையான விஷயத்தை மாமுனிகளிடம் தெரிவித்தார்.
மாமுனிகள் அந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவரைத் திருத்திப் பணி கொண்டு, அண்ணனையும் அவர் திருமேனி சம்பந்திகளையும் வெகுவாக வரவேற்றார்.
கோயில் அண்ணனும் திருமேனி சம்பந்திகளும் ஜீயருடைய பாத கமலங்களில் விழுந்து வணங்கி பழங்கள், பூ முதலியவைகளை சமர்ப்பித்தனர்.
மாமுனிகள் “திருப்பல்லாண்டு” மற்றும் நம்மாழ்வாருடைய “பொலிக! பொலிக! பொலிக!” என்னும் திருவாய்மொழிப் பதிகத்துக்கும்
சுருங்க விவரணம் அளித்தார்.
அண்ணன் பொன்னடிக்கால் ஜீயர் வாயிலாக தம்மையும் தம் குடும்பத்தினரையும் ஆச்ரயித்து ஜீயரின் சிஷ்யராக ஏற்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார்.
மாமுனிகள் தனித்ததோர் ஒரு இடத்திற்கு சென்று அண்ணனை பொன்னடிக்கால் ஜீயர் வாயிலாக அழைத்தார்.
மாமுனிகள் அண்ணனிடம் “நீர் ஏற்கனவே வாதூல குலத்தில் பிறந்திருக்கிறீர் (முதலியாண்டான் திருவம்சத்தார்).
இதுவே பெரிய திருவம்சமும், திருமாளிகையும் ஆகும். இப்படியிருக்க ஏன் தம்மிடம் தஞ்சம் புக விரும்புகிறீர்?” என வினவினார்.
அண்ணன் மிகவும் வற்புறுத்தி, இதற்கு முன்னால் ஜீயருடைய வைபவம் அறியாது தவறிழைத்தமைக்கு வருந்தி,
தன ச்வப்ன விஷயங்களையும் தெரிவித்தார்.
மாமுனிகள் அதனை ஏற்று ஒரு சிலரே எம்பெருமான் கிருபையால் ச்வப்னத்தில் கண்டருளி ஆணையிடுவான் என்று சொல்லி,
மூன்று நாட்களுக்குப் பின்னே ஸமாச்ரயணம் பெற வரச் சொன்னார்.
அண்ணன் அகமகிழ்ந்து ஏற்று குடும்பத்தோடு மடத்தை விட்டுக் கிளம்பினார்.

எம்பெருமான் பலர் ச்வப்னத்திலும் தன் அர்ச்சா சமாதியை
(தன்னுடைய சங்கல்பமான அர்ச்சா திருமேனியில் யாரோடும் தொடர்பு கொள்வதில்லை என்பதை மீறி) விடுத்துத் தோன்றி,
மாமுனிகளுக்கும் எனக்கும் வேறுபாடில்லை, எல்லோரும் உய்வு பெற அவருடைய திருப்பாத கமலங்களில் தஞ்சம் புகுவீர் என்று உரைத்தான்.
மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு எல்லோரும் பெரிய ஜீயர் மடத்தில் ஒன்று கூடினர்.
தன் குலப்பெருமைகளை நினைத்து செருக்குக் கொள்ளாமல் மாமுனிகளிடம் தஞ்சம் புக நினைத்த அண்ணன் மாமுனிகளை நெருங்கி,
தனக்கும் உடனுள்ள மற்றையெல்லோருக்கும் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்து அருளுமாறு பிரார்த்தித்தார்.
மாமுனிகள் வானமாமலை (பொன்னடிக்கால்) ஜீயரிடம் ஏற்பாடுகளை செய்யச் சொல்லி ஆணையிட்டு,
பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் (தாபம் – தோள்களில் திருச்சங்கு/திருச்சக்கரம் பொரித்தல், புண்டரம் – ஊர்த்வ புண்டரம்,
நாம – தாஸ நாமம் தரித்தல், மந்த்ரம் – ரஹஸ்ய த்ரய மந்த்ரங்கள், யாகம் – திருவாரதன க்ரமம்) செய்துவித்தார்.

உடனே மாமுனிகளுக்குப் பொன்னடிக்கால் ஜீயர் நினைவு தோன்றி,
அந்த பெரிய சபை முன்பே பொன்னடிக்கால் ஜீயரைக் காட்டி
“பொன்னடிக்கால் ஜீயர் அடியேனுடைய பிராண ஸுஹ்ருது மற்றும் நலம் விரும்பி.
தமக்கிருக்கும் அத்துணை பெருமைகளும் அவருக்கும் கிடைக்க வேண்டும்” என்று அறிவித்தார்.
அண்ணனுக்கு மாமுனிகளின் உள்ளம் புரிந்து “தாங்கள் எங்களை பொன்னடிக்கால் ஜீயருக்கு சிஷ்யராக்கி இருக்கலாம்” என்று கூறினார்.
மாமுனிகள் அக மகிழ்ந்து “தான் எப்படி எம்பெருமானின் ஆணையை மீற முடியும்?” என்று கேட்டார்.
ஆய்ச்சியாருடய திருமகனாரான அப்பாச்சியாரண்ணா உடனே எழுந்து,
தன்னை பொன்னடிக்கால் ஜீயரின் சிஷ்யராக ஏற்கச் செய்யுமாறு பிரார்த்தித்தார்.
மாமுனிகள் மிகவும் அகமகிழ்ந்து அவரை “நம் அப்பாச்சியாரண்ணாவோ?” எனப் புகழ்ந்தார்.
மாமுனிகள் தன் சிம்மாசனத்தில் வற்புறுத்தலாகப் பொன்னடிக்கால் ஜீயரை எழுந்தருளச் செய்து ,
சங்க-சக்கரங்களைத் தந்து அப்பாசியாரண்ணாவிற்கு பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்துவிக்கச் செய்தார்.
முதலில் மறுத்த பொன்னடிக்கால் ஜீயர் பிறகு மாமுனிகள் தனக்கு உள்ளம் குளிரும் எனக்கூற ஆணையை ஏற்றார்.
அப்பாசியாரண்ணாவுடனே அவரது திருச் சகோதரரான தாசரதியும் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் பெற்றார்.
பொன்னடிக்கால் ஜீயர் சிம்மாசனத்தை விட்டுப் பணிவுடன் எழுந்து,
மாமுனிகளுக்கு வெகு மரியாதையுடன் தன் ப்ரணாமங்களைத் தெரிவிக்கிறார்.
இதற்குப் பிறகு அண்ணனுடைய திருத்தம்பியாரான கந்தாடை அப்பன் என்பாரும்,
உடனிருந்த பலரும் மாமுனிகளிடம் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் பெற்றனர்.
அந்த சமயம், பெரிய பெருமாளின் ப்ரசாதம் வந்து சேருகிறது. மாமுனிகள் பிரசாதத்தை பெருமதிப்புடன் ஸ்வீகரித்தார்.
பிறகு எல்லோரும் சந்நிதிக்குச் சென்று மங்களாசாசனம் செய்து, மடத்திற்குத் திரும்பி,
ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும் விசேஷ ததியாரதனையை ஸ்வீகரிக்கின்றனர்.

ஒரு தினம் மாமுனிகள் சுத்த சத்வம் அண்ணா கோயில் அண்ணனோடு இருக்கும் பற்றுதலைப் புகழ்ந்தார்.
அதனாலே ஆண்ட பெருமாள் (கொமாண்டூர் இளையவில்லியாச்சானின் வழித்தோன்றலில் இருந்த பேரறிஞர்) என்பாரை
அண்ணனுடைய சிஷ்யராகும்படியும், முழுமையாக அண்ணனுடைய சத் சம்ப்ரதாயத்தைப் பரப்பும் கைங்கர்யத்தில் ஈடுபடும்படியும் நியமித்தார்.
கோயில் அண்ணனின் திருமேனி சம்பந்தியான எறும்பி அப்பா அண்ணனின் புருஷகாரத்தில் மாமுனிகளை அடைந்து நெருங்கிய சிஷ்யரானார்.
அண்ணனின் திருக்குமாரரான கந்தாடை நாயன் சிறுவயதிலேயே அறிவில் சிறந்து விளங்கினார்.
ஒருசமயம் மாமுனிகள் திவ்யப் பிரபந்தத்தில் சில விஷயங்களை விளக்க, நாயன் அதற்கு விசேஷ குறிப்புகளை நல்கினார்.
இது கண்டு பூரிப்படைந்த மாமுனிகள் கந்தாடை நாயனைத் தன் திருமடியில் அமரச் செய்து, புகழ்ந்து,
சம்ப்ரதாயத்திற்குத் தலைவராய் விளங்க ஆசீர்வதித்தார்.
கந்தாடை நாயன் “பெரிய திருமுடி அடைவு” என்னும் சிறந்த கிரந்தத்தை அருளிச் செய்கிறார்.

பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணன் மாமுனிகளை அடைந்து சிஷ்யராகிறார்.
அவரும் முதலில் அண்ணனின் திருமாளிகையைத்தான் அடைந்தார்,
பிறகு இருவருக்கும் இடையே மிகுந்த மரியாதையான தொடர்பு நீடித்தது.

கோயில் அண்ணனை மாமுனிகள் பகவத் விஷயத்தை
(நம்மாழ்வாரின் ஸ்ரீசூக்தியான திருவாய்மொழி மற்றும் அதன் வ்யாக்யானங்கள்)
கந்தாடை அப்பன், திருக்கோபுரத்து நாயனார் பட்டர், சுத்த சத்வம் அண்ணன், ஆண்ட பெருமாள் நாயனார் மற்றும்
அய்யனப்பா ஆகியோருக்கு உபதேசிக்குமாறு பணித்து, அண்ணனுக்கு “பகவத் சம்பந்த ஆசார்யர்” என்னும் பட்டம் சாற்றி,
அண்ணனை முக்கியமான பகவத் விஷய ஆசார்யனாக நியமிக்கிறார்.
ஒருமுறை கந்தாடை நாயனும் (அண்ணனின் திருக்குமாரர்) ஜீயர் நாயனாரும் (மாமுனிகளுடைய பூர்வாச்ரமத் திருப்பேரனார்)
பகவத் விஷயத்தை விஸ்தரமாக விவாதிப்பதைக் கண்ட மாமுனிகள்,
இருவரையும் ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் ஈடு வ்யாக்யானத்திற்கு அரும்பதம் அருளுமாறு பணித்தார்.
மாமுனிகள் ஸ்ரீரங்கத்தில் ஸ்ரீ ரங்கநாதன் முன்னிலையில் பகவத் விஷயத்தை கால க்ஷேபம் செய்ய,
மாமுனிகள் முன்பு ஒரு ஆணி-திருமூலத்தன்று ஸ்ரீ ரங்கநாதன் தோன்றி “ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்ரம்” என்ற ஆச்சர்ய தனியன் சாதித்து
மாமுனிகளைத் தன் ஆசார்யனாக ஏற்கிறார்.
உடனே இந்தத் தனியனை எல்லா திவ்ய தேசங்களிலும் நித்யப்படித் தொடக்கமாகவும்
சாற்றுமுறையின்போதும் சேவிக்கக் கடவது என்று எம்பெருமானே சாதிக்கிறான்.
அதே சமயம் அண்ணன் திருமாளிகையில் அண்ணனின் தேவியாரும் மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களும்
மாமுனிகளின் வைபவத்தை பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
அச்சமயம் ஒரு சிறு குழந்தை அங்கு தோன்றி சிறியதான அதே தனியன் குறிக்கப்பட்ட திருவோலையைச் சமர்ப்பித்து மறைந்து போகிறது.

ஒருமுறை மாமுனிகள் அண்ணனிடம் திருவேங்கடமுடையானுக்கு மங்களாசாசனம் செய்யும் விருப்பமா என்று கேட்டார்.
அச்சமயம் அப்பிள்ளை அண்ணனை “காவேரி கடவாத கந்தாடை அண்ணனாரோ” என்று பெருமிதமாய் புகழ்ந்தார்.
ஆனால் மாமுனிகள் ஸ்ரீரங்கநாதன் திருவேங்கடத்தில் நித்யசூரிகள் சந்தி செய்ய நின்றிருப்பதை சுட்டிக்காட்டினார்.
அண்ணன் அகமகிழ்ந்து மாமுனிகளிடம் திருவேங்கட யாத்திரைக்கு உத்தரவு பெற்றுக்கொண்டார்.
மாமுனிகள் அண்ணனை பெரியபெருமாள் சந்நிதிக்கு அழைத்துச் சென்று திருவேங்கட யாத்திரைக்கு
பெருமானின் அனுமதியையும் ஆசீர்வாதத்தையும் பெற்று அருளி,
உத்தம நம்பியையும் (பெரிய பெருமாளின் அந்தரங்க கைங்கர்ய பரர்) உடன் அனுப்பி அருளினார்.
அண்ணனுடன் பல ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் சேர்ந்து கொண்டனர்.
அப்போது அண்ணனுக்கு பல்லக்கு அளித்ததை அண்ணன் மறுத்து ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுடன் சேர்ந்து வரவே விருப்பம் தெரிவித்தார்.
இது அண்ணனின் பணிவை விளம்பிற்று.

அண்ணன் திருமலையின் அடிவாரத்தை அடைந்தவுடன் அனந்தாழ்வான்
(திருமலை அனந்தாழ்வானின் திருவம்சம்சதில் அப்போதிருந்து திருமலையில் கைங்கர்யம் செய்தவர்),
பெரிய கேள்வி ஜீயர், ஆசார்ய புருஷர்கள், மற்றும் பல ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ஆடம்பரமாக வரவேற்றனர்.
அண்ணன் ரதோத்சவத்தில் கலந்து கொண்டு எம்பெருமானுக்கு மங்களாசாசனம் செய்தார்.
அண்ணன் ஸ்ரீபதரீகாச்ரமத்தில் கைங்கர்யம் செய்யும் அயோத்யா ராமானுஜ ஐய்யங்காரை தண்டன் சமர்ப்பித்தார்.
அயோத்யா ராமானுஜ ஐய்யங்கார் மாமுனிகளை தஞ்சம்புக எண்ணினார்,
ஆனால் அனந்தாழ்வான் அண்ணனை ஆச்ரயித்தால் மாமுனிகள் மிகவும் அகமகிழ்வார் எனக் கூறினார்.
ஐய்யங்கார் மிகுந்த பூரிப்புடன் தன்னை ஆசிர்வதிக்குமாறு அண்ணனை வேண்ட,
அவ்வாறே அண்ணன் பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்தருளினார்.
திருவேங்கடமுடையானும் ஐயங்காரின் அண்ணன் சம்பந்தத்தை ஆமோதித்து “கந்தாடை ராமானுஜ ஐயங்கார்” என்று
ஐயங்காருக்கு பட்டம் சாற்றியருளினார். கந்தாடை ராமானுஜ ஐயங்கார் குறிப்படத்தக்க பல கைங்கர்யங்களைச் செய்கிறார்.

அண்ணன் திருவரங்கம் திரும்ப முடிவுசெய்து திருவேங்கடமுடையானின் ஆணையைப் பெற்றார்.
அப்போது எம்பெருமான் தன்னுடைய வஸ்த்ரத்தை அண்ணனுக்கு அருளினார், அண்ணன் மிகவும் மகிழ்ந்து அதையேற்றார்.
எம்பெருமான், ஐயங்கார் அண்ணனுக்குப் பல்லக்கு சமர்ப்பித்ததை ஏற்கச் செய்து, அதிலேயே அண்ணன் ஸ்ரீரங்கம் வந்தடைந்தார்.
வரும் வழியில் பல திவ்ய தேசத்தில் மங்களாசாசனம் செய்து, எறும்பியப்பாவையும் அவரது மூத்தோரையும் எறும்பி என்னும் இடத்தில் சந்தித்தார்.
காஞ்சிபுரத்தில் அண்ணன் சாலைக் கிணற்றிலிருந்து (எம்பெருமானார் தேவப்பெருமாளுக்கு தீர்த்த கைங்கர்யம் செய்ய உபயோகித்த கிணறு)
தீர்த்தம் பூரிக்க விரும்பினார். அண்ணன் மகிழ்ச்சியுடன் இந்த கைங்கர்யத்தைச் செய்து,
அப்பாசியாரண்ணாவை இந்த கைங்கர்யத்தைத் தொடருமாறு நியமித்தார்.

அண்ணன் காஞ்சீபுரத்திலிருந்து புறப்பட்டு ஸ்ரீபெரும்புதூர் மற்றும் அதனருகே உள்ள திவ்யதேசங்களுக்கு சென்றுவர உத்தேசமானார்.
தேவப்பெருமாளின் நியமனதைக் கேட்டறிந்தார். அந்த சமயம் தேவப்பெருமாள் திருவாராதனம் கண்டருளிக் கொண்டிருந்தான்.
தளிகை (போகம்) சமர்ப்பித்த பிறகு தேவப் பெருமாள் அண்ணனை முன்னே யழைத்து தான் சாற்றியிருந்த
வஸ்த்ரம், புஷ்பமாலை, சந்தனம், மற்றும் பூண் (வாசனை த்ரவ்யம்) முதலியவற்றை அண்ணனிடம் தந்தருளி
மாமுனிகளிடம் சமர்ப்பிக்குமாறு அருளினான். அண்ணனுக்கு விசேஷமாக வழியனுப்பி வைக்கப்பட்டது.
அண்ணன் விடைபெற்று கச்சிக்கு வைத்தான் மண்டபத்தில் எழுந்தருளி மாமுனிகள் வைபவத்தை காலக்ஷேபம் செய்தார்.
அங்கிருந்த பெரியோர்கள் தேவப் பெருமாள் மாமுனிகளை
“அண்ணன் ஜீயர்” (கோயில் அண்ணனின் ஆசார்யன் மாமுனிகள்) என்று பிரமிப்புடன் அருளுவதைக் கூறினர்.
அதே போல் பெரிய பெருமாளும் “ஜீயர் அண்ணன்” (பெரிய ஜீயரின் சிஷ்யர் கோயில் அண்ணன்) என்று அருளுவதையும்
அச்சமயம் மாமுனிகள் காலம் கடந்ததால் ஸ்ரீரங்கம் திரும்புமாறு அண்ணனுக்கு செய்தி அனுப்பினார்.
அண்ணன் ஆணையை சிரமேற்கொண்டு, ஸ்ரீபெரும்பூதூரையும், மற்ற திவ்யதேசங்களயும் நோக்கி வணங்கி, ஸ்ரீரங்கம் வந்தடைந்தார்.

பெரிய ஜீயர் அண்ணனின் திருமாளிகை வந்து சேர்கிறார்,
அப்போது திருமாலை தந்த பெருமாள் பட்டர் மற்றும் கோயில் கைங்கர்ய பரர்கள்
பெரிய பெருமாளின் ப்ரசாதமும் மாலையும் கொண்டு வருகின்றனர். எல்லோரும் அண்ணனை வெகுவாக வரவேற்கின்றனர்.
மாமுனிகள் அண்ணனை ஆசீர்வதித்தார்.
அங்கிருந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் தேவப்பெருமாள் அண்ணனை “அண்ணன் ஜீயர்” என்று அருளியதைக் கூறினர்.
மாமுனிகள் இதனைக் கேட்டு பூரிப்படைந்து தனக்கு அண்ணன் சிஷ்யராக வாய்த்ததை நினைத்து அகமகிழ்ந்தார்.
ப்ரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணன் “அண்ணன் ஜீயர்’ என்பது “ஸ்ரீய:பதி” (எம்பெருமான் பிராட்டி போன்று)
சப்தத்திற்கு நிகராய் இருப்பதைக் குறிப்பிடுகின்றார்.
எம்பெருமான் பிராட்டி போன்று ஜீயரும் அண்ணனும் அவரவர் ப்ரபாவங்களை புகழுமாறு உள்ளனர்.

மாமுனிகள் அந்திம காலத்தில் ஆசார்ய ஹ்ருதயத்திற்குத் தன் தள்ளாமையையும் பொருட்படுத்தாமல்
வியாக்யானம் அருளிக் கொண்டிருந்தார். ஏன் இவ்வளவு ச்ரமதோடு இதைச் செய்ய வேண்டும் என்று அண்ணன் வினவ,
“இதை உமது புத்ர பௌத்ரர்களுக்காக எழுதுகிறேன்” என்று பெரும் கருணையுடன் கூறினார்.
படையெடுப்பின் போது கோயில் அண்ணன் இழந்த முறைகள் மற்றும் பஹுமானங்களயும்
மீட்டுக் கொடுத்து மாமுனிகள் பேருபகாரம் செய்தார்.

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அண்ணன் ஸ்வாமிகள் தனியன்

சகல வேதாந்த சாரார்த்த பூர்ணாசயம்
விபுல வாதூல கோத்ர உத்பவானாம் வரம்
ருசிர ஜாமாத்ரு யோகீந்த்ர பாத ஆஸ்ரயம்
வரத நாராயணம் மத் குரும் ஸமாஸ்ரயே

—————-

ஸ்ரீ:கோயில் கந்தாடை அப்பன்

திருநக்ஷத்திரம்: புரட்டாசி (கன்னி) மகம்

தீர்த்தம்: கார்த்திகை சுக்ல பஞ்சமி

அவதார திருத்தலம்: ஸ்ரீ ரங்கம்

ஆசாரியன்: மணவாளமாமுநிகள்

பிரபந்தம் : வரவரமுநி வைபவ விஜயம்

ஸ்ரீ யதிராஜ பாதுகை (ஸ்ரீ எம்பெருமானாரின் திருவடிகள்) என்று போற்றப்பட்ட ஸ்ரீ முதலியாண்டானின் திருவம்சத்தில்
ஸ்ரீ தேவராஜ தோழப்பரின் திருக் குமாரராகவும் , ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அண்ணனின் திருத்தம்பியாராகவும் ,
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் அவதரித்தார்.
பெற்றோர்களால் ஸ்ரீநிவாசன் என்று பெயரிடப்பட்ட இவரே பிற்காலத்தில் ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகளின் ப்ரிய சிஷ்யரானார் .

ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகள் ஆழ்வார் திருநகரியிலிருந்து திருவரங்கம் எழுந்தருளிய பொழுது,
ஸ்ரீ பெரியபெருமாள் (ஸ்ரீ ரங்கநாதன்) அவரை சத் சம்பிரதாயத்தின் தலை நகரமான ஸ்ரீ திருவரங்கத்திலேயே இருந்து
சத் சம்பிரதாயத்தை வளர்த்து வரும் படி பணித்தார்.
பின் ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகள் பூர்வாசார்ய கிரந்தங்களை திரட்டி , அவற்றை ஓலையிட்டு கொண்டு
கிரந்த காலக்ஷேபங்கள் செய்து வந்திருந்தார் .
அந்தமில் சீர் ஸ்ரீ மணவாளமுநிப்பரரின் பெருமைகளையெல்லாம் கேட்டறிந்த பல பெரியவர்கள் மற்றும் ஆசார்ய புருஷர்கள்
இவர் திருவடிகளையே தஞ்சமாய் பற்ற வந்த வண்ணம் இருந்தனர் .

ஸ்ரீ எம்பெருமானின் திருவுள்ளத்தால், ஸ்ரீ முதலியாண்டான் திருவம்சத்தில் தோன்றிய ஆசார்யவரரான
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அண்ணன் , ஸ்ரீ மணவாள மாமுநிகளின் சிஷ்யரானார்.
இவர், பின்னர் ஸ்ரீ மணவாள மாமுநிகளால் சத் சம்பிரதாய ப்ரவர்த்தனத்திற்காக நியமிக்கப்பட்ட அட்ட திக்கஜங்ளிலே ஒருவர் ஆனார்.
இவர் ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகளின் திருவடித் தாமரைகளைத் தஞ்சமாய் பற்ற வரும் வேளையிலே
தம்மோடு தம்மை சேர்ந்தவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டார் .
இவ்வாறு ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அண்ணனோடு வந்தவர்களில் ஒருவர் தான் ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் .

“வரவர முநிவர்ய கனக்ருபா பாத்ரம்” என்று இவரை கொண்டாடும் தனியனிலிருந்தும் ,
“மணவாளமாமுநிகள் மலரடியோன் வாழியே ” என்று பல்லாண்டு பாடும் இவர் வாழித் திருநாமத்தினிருந்தும்,
இவர் எப்பொழுதுமே சரம பர்வ நிஷ்டையிலே (ஆசார்யனுக்கும் அடியார்களுக்கும் தொண்டு புரிதலிலே)
ஆழ்ந்து எழுந்தருளியிருந்தார் என்று நாம் அறிந்து கொள்ளலாம் .

ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகளின் மற்றுமோர் சிஷ்யரான ஸ்ரீ எறும்பியப்பா ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகளின் அன்றாட வழக்கங்களைக்
கொண்டாடும் தனது பூர்வ தினசர்யையில் கீழ்க்கண்டவாறு மிகவும் அழகாக சாதிக்கிறார் ,

பார்ச்வத: பாணி பத்மாப்யாம் பரிக்ருஹ்ய பவத்ப்ரியௌ
விந்யஸ்யந்தம் சநைர் அங்க்ரீ ம்ருதுலௌ மேதிநீதலே (பூர்வ தினசர்யை – 4 )

இந்த சுலோகத்தில் ஸ்ரீ எறும்பியப்பா ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகளை பார்த்து இவ்வாறாகக் கூறுகிறார் ,
“தேவரீரின் அபிமான சிஷ்யர்களை (ஸ்ரீ கோயில் அண்ணன் மற்றும் ஸ்ரீ கோயில் அப்பன் ) இருபுறங்களிலும்
தேவரீரின் திருக் கரங்களான தாமரைகளாலே பிடித்து, தேவரீரின் திருவடித் தாமரைகளை
மேதினியில் மெல்ல மெல்ல ஊன்றி எழுந்தருளுகிறீர் “.
தினசர்யைக்கான தனது வியாக்யானத்தில், ஸ்ரீ திருமழிசை அண்ணாவப்பங்கார்
ஸ்ரீ கோயில் அண்ணனையும் ஸ்ரீ கோயில் அப்பனையும் குறிப்பிடுகிறார்”, என்று கோடிட்டு காட்டுகிறார் .

ஸ்ரீ பாஞ்சராத்திர தத்வ சம்ஹிதை, “ஒரு சந்நியாசி எப்பொழுதும் தனது த்ரி தண்டத்தை பிடித்துக் கொண்டே இருக்கவேண்டும் ” என்று கூறுகிறது.
“இவ்வாறு இருக்க , ஸ்ரீ மணவாளமாமுநிகள் த்ரிதண்டம் இன்றி எழுந்தருளி இருக்கலாமோ ?” என்ற கேள்வி எழுமின் ,
அதற்கு ஸ்ரீ திருமழிசை அண்ணாவப்பங்கார் கீழ்க்கண்டவாறு சமாதானங்கள் அளிக்கிறார் :
முற்றிலும் உணர்ந்ததோர் சந்நியாசி த்ரிதண்டம் இன்றி இருத்தல் ஓர் குறை அல்ல .
எப்பொழுதும் பகவத் த்யானத்தில் ஈடுபட்டிருப்பவராய் , நன் நடத்தை உடையவராய், தன் ஆசாரியனிடமிருந்து அனைத்து
சாத்திரங்களையும் கற்றவராய் , பகவத் விஷயத்தில் அறிவுமிக்கவராய் , புலன்களையும் சுற்றங்களையும் வென்றவராய்
எழுந்தருளி இருக்கக்கூடிய ஒரு சந்நியாசிக்கு த்ரிதண்டம் உள்ளிட்டவையோடு இருத்தல் கட்டாயம் அல்ல.
ஸ்ரீ எம்பெருமான் முன்னிலையில் தெண்டன் இடும் வேளையில் த்ரிதண்டம் அதற்கு இடையூறாக இருக்கக் கூடும் .
அதனால் ஸ்ரீ பெரிய ஜீயர் த்ரிதண்டம் இன்றி எழுந்தருளியிருக்கலாம் .

ஸ்ரீ கோயில் அண்ணனின் பெருமைகள் எல்லாம் அறிந்த பலர் , அவரிடத்திலே தஞ்சம் அடைய விரும்பினர்.
“காவேரி தாண்டா அண்ணனாய் ” ,ஸ்ரீ கோயில் அண்ணன் எழுந்தருளி இருந்ததால் ,
அவர் தனது திருத் தம்பியாரான ஸ்ரீ கோயில் அப்பனை , பல இடங்களுக்கு சென்று அனைவரையும் திருத்தி பணி கொள்ள நியமித்தார்.
இதனை சிரமேற்கொண்டு ஸ்ரீ கோயில் அப்பன் தானும் ஸ்ரீ திருவரங்கத்திலிருந்து பல இடங்களுக்கு சென்று பலரை பணி கொண்டார்.

நாமும் இவரின் ஆசார்ய அபிமானத்தில் சிறிதேனும் பெற இவர் திருவடிகளை வணங்குவோம் !!

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் சுவாமியின் தனியன்:

வரதகுரு சரணம் சரணம் வரவர முநிவர்ய கண க்ருபா பாத்ரம் |
ப்ரவ குண ரத்ண ஜலதிம் ப்ரநமாமி ஸ்ரீநிவாஸ குரு வர்யம் ||
தேசிகம் ஸ்ரீநிவாஸாக்யம் தேவராஜ குரோஸ்ஸுதம் |
பூஷிதம் ஸத் குணைர் வந்தே ஜீவிதம் மம ஸர்வதா||

————–

திரு முடி வர்க்கம்
1-எம்பெருமானார் -திரு நக்ஷத்ரம் – சித்திரை திருவாதிரை
2-முதலியாண்டான் -திரு நக்ஷத்ரம் – சித்திரை -புனர்வசு –
3-கந்தாடையாண்டான் -திரு நக்ஷத்ரம் -மாசி புனர்வசு –
4-துன்னு புகழ் கந்தாடைத் தோழப்பர்–திரு நக்ஷத்ரம் -ஆடி பூரட்டாதி
5-ஈயான் ராமானுஜாச்சார்யார் -திரு நக்ஷத்ரம் -புரட்டாசி -திருவோணம்
6-திருக்கோபுரத்து நாயனார் -திரு நக்ஷத்ரம் -மாசி -கேட்டை
7-தெய்வங்கள் பெருமாள் -திரு நக்ஷத்ரம் -ஆவணி -திருவோணம்
8-தேவராஜ தோழப்பர் -திரு நக்ஷத்ரம் –சித்திரை- ஹஸ்தம்
9-பெரிய கோயில் கந்தாடை அண்ணன்-திரு நக்ஷத்ரம் -புரட்டாசி -பூரட்டாதி

10-பெரிய கோயில் கந்தாடை அப்பன் -திரு நக்ஷத்ரம் -புரட்டாசி மகம்
தீர்த்தம் -கார்த்திகை சுக்ல பஞ்சமி

11-அப்பு வய்ங்கார் -திரு நக்ஷத்ரம் -வைகாசி -திருவோணம்
தீர்த்தம் -மார்கழி கிருஷ்ணாஷ்டமி
12-அப்பூவின் அண்ணன் வரதாச்சார்யர் -திரு நக்ஷத்ரம் -சித்திரை – மூலம்
தீர்த்தம் –மாசி -கிருஷ்ண பக்ஷ த்ருதீயை
13-அப்பூவின் அண்ணன் வேங்கடாச்சார்யார்-திரு நக்ஷத்ரம் -சித்திரை -விசாகம் –
14-சாரீரிக தர்ப்பணம் அண்ணன் வரதாச்சார்யர் -திரு நக்ஷத்ரம் -ஆனி -ஸ்வாதி –
15-பிரணதார்த்தி ஹராச்சார்யர் –
16-வேங்கடாச்சார்யார் –
17-அப்பூர்ண அப்பங்கார் வேங்கடாச்சார்யார் -திரு நக்ஷத்ரம் -ஆனி -அனுஷம்
18-அப்பூர்ண அப்பங்கார் வரதாச்சார்யர் –
19-பிரணதார்த்தி ஹராச்சார்யர் -திரு நக்ஷத்ரம் -ஸ்வாதி –
20-வரதாச்சார்யர்

22-வேங்கடாச்சார்யார்
23-வரதாச்சார்யர்
24-பிரணதார்த்தி ஹராச்சார்யர்
25-பெரிய அப்பன் வேங்கடாச்சார்யார் -திரு நக்ஷத்ரம் -சித்திரை -கார்த்திகை –
26-பெரிய அப் பூர்ண அப்பயங்கார் வரதாச்சார்யர் -திரு நக்ஷத்ரம் -ஆடி -விசாகம்
27-வேங்கடாச்சார்யார் –
28-பிரணதார்த்தி ஹராச்சார்யர் -பங்குனி மகம்
29-பெரிய ஸ்வாமி வேங்கடாச்சார்யார் -ஆனி ரோஹிணி
30-பிரணதார்த்தி ஹராச்சார்யர் -திரு நக்ஷத்ரம் -ஆவணி -உத்திரட்டாதி
தீர்த்தம் -மார்கழி சுக்ல பக்ஷ பிரதமை

31-வரதாச்சார்யர் -திரு நக்ஷத்ரம் -மாசி -மூலம்
தீர்த்தம் -புரட்டாசி -சிக்கலை பக்ஷ தசமி
32-அப்பன் ராமானுஜாசார்யார்–திரு நக்ஷத்ரம்-மார்கழி மூலம்

அவதார ஸ்லோகம்
ஸ்ரீ மத் கைரவணீ சரோ வரதடே ஸ்ரீ பார்த்த ஸூத உஜ்ஜ்வல
ஸ்ரீ லஷ்ம்யாம் யுவவத்சரே சுப தனுர் மூலே வதீர்ணம் புவி
ஸ்ரீ வாதூல ரமா நிவாஸ ஸூகுரோ ராமாநுஜாக்யம் குணை
ப்ராஜிஷ்ணும் வரதார்ய சத் தனய தாம் பிராப்தம் பஜே சத் குரும்

ஸ்வாமி தனியன் –
வாதூல அந்வய வார்தீந்தும் ராமானுஜ குரோ ஸூதம்
தத் ப்ராப்த உபாய வேதாந்தம் ப்ரணதார்த்தி ஹரம் பஜே

ஸ்ரீ மத் வாதூல வரதார்ய குரோஸ் தனூஜம்
ஸ்ரீ வாஸ ஸூரி பத பங்கஜ ராஜ ஹம்ஸம்
ஸ்ரீ மந் நதார்த்தி ஹாரா தேசிக பவுத்ர ரத்னம்
ராமானுஜம் குரு வரம் சரணம் ப்ரபத்யே

ஸ்வாமி வாழித் திரு நாமம்
சீர் புகழும் பாஷியத்தின் சிறப்புரைப்போன் வாழியே
செய்ய பகவத் கீதை திறன் உரைப்பான் வாழியே
பேர் திகழும் ஈடு நலம் பேசிடுவோன் வாழியே
பெற்ற அணி பூதூருள் பிறங்கிடுவோன் வாழியே
பார் புகழும் எட்டு எழுத்தின் பண்பு உரைத்தோன் வாழியே
பண்பு மிகு மூலச் சீர் பரவ வந்தோன் வாழியே
ஆர்வமுடன் சீடர்க்கே அருள் புரிவோன் வாழியே
அன்பு மிகு ராமானுஜர் அடியிணைகள் வாழியே

ஸ்வாமி நாள் பாட்டு –

பூ மகளின் நாதன் அருள் பொங்கி மிக வளர்ந்திடும் நாள்
பூதூர் எதிராசா முனி போத மொழி பொலிந்திடு நாள்
நேம மிகு சிட்டர் இனம் நேர்த்தியாய்த் திகழ்ந்திடு நாள்
நீள் நிலத்துள் வேத நெறி நீடூழி தழைத்திடு நாள்
பா மனம் சூழ் மாறன் எழில் பாடல் இங்கு முழங்கிடு நாள்
பார் புகழும் வயிணவத்தின் பண்பு நிதம் கொழித்திடு நாள்
சேம மிகு ராமானுஜர் தேசிகர் இவண் உதித்த
செய்ய தனுர் மதி மூலம் சேர்ந்த திரு நன்னாளே —

ஸ்வாமி திருக்குமாரர்கள் மூவர்
33-ஜ்யேஷ்ட திருக்குமாரர் -பிரணதார்த்தி ஹராச்சார்யர் –திரு நக்ஷத்ரம் -மார்கழி -விசாகம் –

——————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அண்ணன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ முகுந்த மாலை-ஸ்லோகங்கள்-1-40- ஸ்ரீ காஞ்சி ஸ்வாமிகள் இயற்றிய உரை–

December 16, 2019

ஸ்ரீ குலசேகரர் -தலை சிறந்த பூஷணர்-சேகரர்–கொல்லி காவலன் கூடல் நாயகன் கோழியர் கோன்
ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் அம்சம்-

குஹ்யதே யஸ்ய நகரே ரங்க யாத்ரே திநே திநே
தமஹம் சிரஸா வந்தே ராஜா நாம் குல சேகரம்-

குஹ்யதே –-ஜனங்களால் கோஷிக்கப் படுகிறதோ –
திருவரங்கன் சர்வ வித அனுபவமும் என்று கிட்டுமோ என்று தாம் பிரார்த்தித்த படி
நாட்டையும் உலகத்தையும் தம்மைப் போல் ஆக்கி –
அனைவைரையும் -ஸ்ரீ ரெங்க யாத்திரை ஸ்ரீ ரெங்க யாத்திரை என்று வாய் வெருவும் படி
செய்து அருளிய ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சிகாமணியான ஸ்ரீ குல சேகர பெருமாளை வணங்குகிறேன் -என்றவாறு –

ஶ்ரீ முகுந்தனுக்கு சாத்த பட்ட மாலை
முகுந்தன் திரு நாமங்களையே பூ மாலையாக தொடுத்த ஸ்தோத்ர மாலை –
வேதார்த்த அர்த்தம் மட்டும் இல்லை
திரு நாம சங்கீர்த்தனமே வழி.–முகுந்த சப்தம் – மு கு தா -மோஷம் பூமியை கொடுப்பவன்.
சரணம் ஆகும் தனது தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம் மரணம் ஆனால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்.
தனி மா தெய்வம்-ஓர் ஆல் இலை செல்வன் -மார்கண்டேயனும் கரியே-மோஷ பிரதன் இவன் ஒருவனே –

வந்தே முகுந்தம் அரவிந்தளாய தக்ஷம் ,
குந்தேந்து ஸந்கத் தசனம் சிஷு கோப வேஷம் ,
இந்திராதி தேவ கண வந்தித பாத பீடம்
விருந்தாவனாலயம் காம் வா ஸூ தேவ ஸூநம் –

——–

ஸ்ரீ வல்ல பேதி வர தேதி தயா பரேதி பக்தப் ப்ரியேதி பவலுண்ட ந கோவிதேதி
நா தேதி நாக சயநேதி ஜெகன் நிவாஸே த்யாலாபநம் பிரதிபதம் குரு மே முகுந்த –1-

ஸ்ரீ வல்ல பேதி -ஸ்ரீ யபதி என்றும்
வர தேதி -ஆஸ்ரிதர்களுக்கு அனைத்தையும் அளிப்பவன் என்றும்
தயா பரேதி -ஆஸ்ரிதர் படும் துக்கங்களை பொறுக்க மாட்டாத ஸ்வபாவனாயும்
பக்தப் ப்ரியேதி -ஆஸ்ரிதர்கள் மேல் வ்யாமோஹம் கொண்ட அன்பனே என்றும்
பவலுண்ட ந கோவிதேதி -சம்சாரத்தை தொலைக்க வல்லவனே என்றும்
நா தேதி -எனது ஸ்வாமியே என்றும் –
நாக சயநேதி -அரவணை மேல் பள்ளி கொள்பவனே என்றும் –
ஜெகன் நிவாஸே -உலகம் அனைத்தையும் தன் திரு வயிற்றிலே இடமாகக் கொண்டு அவற்றை நோக்கி ரக்ஷிப்பவனே என்றும்
த்யாலாபநம் பிரதிபதம்-அடிக்கடி சொல்லுமவனாக
குரு மே -அடியேனை செய்து அருள வேண்டும் –
முகுந்த –உபய விபூதியையும் அளிக்க வல்ல எம்பெருமானே –
லுண்டனம் -களவாடுகை -அபஹரிக்கை
கோவிந்தா -வல்லவன்
ஜெகன் நிவாஸ -சர்வ லோக வியாபகன்- பஹு வரீகி சமாகத்தால்
பிரளய காலத்தில் திரு வயிற்றிலே வைத்து ரஷிப்பவன் – தத் புருஷ சமாஹம் –
மாம் ஆலாபினம் குரு -பகவத் கிருபையே சாதனம் -என்றவாறு

ஹே முகுந்த! – உபய விபூதியை அளிக்க வல்ல எம்பெருமானே!,
ஸ்ரீ வல்லப! இதி -ஶ்ரிய:பதி என்றும், வரத! இதி – (அடியார்க்கு) அபேஷிதங்களை அளிப்பவனே! என்றும்,
தயாபர! இதி – அடியார் படும் துக்கங்களைப் பொறுக்கமாட்டாத ஸ்வபாவமுடை யவனே! என்றும்,
பக்தப்ரிய! இதி – அடியார்கட்கு அன்பனே! என்றும்,
பவலுண்டந கோவித! இதி – ஸம்ஸாரத்தைத் தொலைக்க வல்லவனே! என்றும்,
நாத! இதி – ஸர்வஸ்வாமிந்! என்றும்,
நாகசயந! இதி – அரவணைமேல் பள்ளி கொள்பவனே! என்றும்,
ஜகந் நிவாஸ! இதி – திருவயிற்றை இருப்பிடமாக்கி அவற்றை நோக்குமவனே! என்றும்,
ப்ரதிபதம் – அடிக்கடி, ஆலாபிநம் – சொல்லுமவனாக, மாம் – அடியேனை, குரு – செய்தருளாய்.

——————–

ஜெயது ஜெயது தேவோ தேவகீ நந்தநோயம்
ஜெயது ஜெயது கிருஷ்ணோ வ்ருஷ்ணீ வம்ச ப்ரதீப
ஜெயது ஜெயது மேக ஸ்யாமள கோமலாங்கோ
ஜெயது ஜெயது ப்ருத்வீ பாரா நாஸோ முகுந்த —2-

ஜெயது ஜெயது தேவோ தேவகீ நந்தநோயம்-தேவகி மைந்தனான இந்த தேவனான கண்ணபிரான் வாழ்க வாழ்க –
தேவோ -ஸ்வ இச்சையாக லீலார்த்தமாக -அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே
ஜெயது ஜெயது கிருஷ்ணோ வ்ருஷ்ணீ வம்ச ப்ரதீப-வ்ருஷ்ணீ அரச குலத்துக்கு விளக்காய் தோன்றின கண்ணபிரான் வாழ்க வாழ்க
தஸ்யாபி வ்ருஷ்ணீ பிரமுகம் புத்ர சதமாஸீத் –யாதோ வ்ருஷ்ணீ ச்மஞ்ஞா மேதத் கோதரமவாப -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
ஜெயது ஜெயது மேக ஸ்யாமள கோமலாங்கோ-காள மேகம் போன்ற கரிய பிரானாய்-அழகிய திருமேனியை யுடைய கண்ணபிரான் வாழ்க வாழ்க
ஜெயது ஜெயது ப்ருத்வீ பாரா நாஸோ முகுந்த -பூமிக்கு சுமையான துர்ஜனங்களை ஒழிக்குமவனான கண்ணபிரான் வாழ்க வாழ்க

அயம் – இந்த, தேவ: – தேவனான, தேவகீ நந்தந: – தேவகியின் மகனான கண்ணபிரான், – வாழ்க! வாழ்க!!,
வ்ருஷ்ணி வம்சப்ரதீப: – வ்ருஷ்ணி என்னும் அரசனுடைய குலத்துக்கு விளக்காய்த் தோன்றிய கண்ணன், ஜயது ஜயது-;
மேகச்யாமல: – காளமேகம் போற் கரியபிரானாய், கோமள அங்க: – அழகிய திருமேனியை யுடையனான் கண்ணபிரான், ஜயது ஜயது-;
ப்ருத்வீபார நாச: – பூமிக்குச் சுமையான துர்ஜநங்களை ஒழிக்குமவனான, முகுந்த: – கண்ணபிரான், ஜயது ஜயது – வாழ்க! வாழ்க!!

————

முகுந்த மூர்த்நா பிராணிபத்ய யாசே பவந்த மேகாந்த மியந்த மர்த்தம்
அவி ஸ்ம்ருதி ஸ்தவச் சரணார விந்தே பவே பவே மே அஸ்து பவத் ப்ரஸாதாத் –3-

முகுந்த-புக்தி முக்திகளைத் தர வல்ல கண்ண பிரான்
மூர்த்நா பிராணிபத்ய யாசே -தலையால் சேவித்து -யாசிக்கிறேன்
பவந்தம்-தேவரீரை
ஏகாந்தம் இயந்தம் அர்த்தம்-இவ்வளவு பொருளை மாத்திரம் யாசிக்கிறேன்
அவி ஸ்ம்ருதி ஸ்த்வச் சரணாரவிந்தே அஸ்து -தேவரீருடைய திருவடித் தாமரைகளில் மறப்பு இல்லாமை இருக்க வேணும் –
ஜென்மம் களைந்து மோக்ஷம் அருள வேணும் என்று கேட்க வில்லை –
பவே பவே மே பவத் ப்ரஸாதாத் -எனக்கு பிறவி தோறும் தேவரீருடைய அனுக்ரஹத்தினால்
பிறப்பின்மை பெற்று அடிக் கீழ் குற்றேவல் மறைப்பின்மை யான் வேண்டும் மாடு -பெரிய திருவந்தாதி பாசுரம் –
நினைமின் நெடியான்-நீண்ட காலத்துக்கு நினைவில் கொள்வான்..சரண் என்று நெடியானே வேங்கடவா -பாசுரம்-
உன் மனத்தால் என் நினைந்து இருந்தாய் உன் ஆதீனம் தான் .
நினைவும் ஞானமும் மறதியும் அவன் ஆதீனம்

முகுந்த – புக்தீ முக்திகளைத் தர வல்ல கண்ண பிரானே!,
பவந்தம் – தேவரீரை, மூர்த்நா – தலையாலே, ப்ரணிபத்ய – ஸேவித்து,
இயந்தம் அர்த்தம் ஏகாந்தம் – இவ்வளவு பொருளை மாத்திரம், யாசே – யாசிக்கின்றேன்!
(அஃது என்? எனில்),
மே – எனக்கு, பவே பவே – பிறவி தோறும், பவத் ப்ரஸாதாத் – தேவரீருடைய அநுக்ரஹத்தினால்,
த்வத் சரணாரவிந்தே – தேவரீருடைய திருவடித் தாமரை விஷயத்தில்,
அவிஸ்ம்ருதி: – மறப்பு இல்லாமை, அஸ்து – இருக்க வேணும்.

————-

நாஹம் வந்தே தவ சரண யோர்த்வந்த்வ மத் வந்த்வஹேதோ –
கும்பீ பாகம் குருமபி ஹரே நாரகம் நாப நேதும் –
ரம்யா ராமா ம்ருதுதநுலதா நந்தநே நாபி ரந்தும்
பாவே பாவே ஹ்ருதய பவநே பாவயேயம் பவந்தம் -4-

நாஹம் வந்தே தவ சரண யோர்த்வந்த்வ மத் வந்த்வஹேதோ –அடியேன் தேவரீருடைய திருவடி இணையை
ஸூக துக்க நிவ்ருத்தியின் பொருட்டு சேவிக்கிறேன் அல்லேன்
கும்பீ பாகம் குருமபி நாரகம் நாப நேதும் -கும்பீ பாகம் என்னும் பெயரை யுடைய பெருத்த கொடி தான்
நரகத்தை போக்கடிப்பதற்காகவும் சேவிக்கிறேன் அல்லேன்
ரம்யா ராமா ம்ருது தநு லதா நந்தநே நாபி ரந்தும்-அழகாயும்-ஸூகுமாரமான கொடி போன்ற சரீரத்தை யுடைய
அப்சரஸ் ஸூக்களை இந்திரனது நந்தவனத்தில் அனுபவிப்பதற்காகவும் சேவிக்கிறேன் அல்லேன்
ஹே ஹரே-அடியார்களின் துன்பத்தை போக்குமவனே
பாவே பாவே ஹ்ருதய பவநே பாவயேயம் பவந்தம் -பிறவி தோறும் ஹிருதயம் ஆகிற மாளிகையில் தேவரீரை
த்யானம் பண்ணைக் கடவேன் –
இப்பேறு பெறுகைக்காகத் தான் சேவிக்கிறேன் -என்று சேஷ பூர்ணம்

அஹம் – அடியேன், தவ – தேவரீருடைய, சரணயோ:த்வந்த்வம் – திருவடியிணையை,
அத்வந்த்வஹேதோ: – ஸுக துக்க நிவ்ருத்தியின் பொருட்டு, ந வந்தே – ஸேவிக்கிறேனல்லேன்.;
கும்பீபாகம் – கும்பீபாகமென்னும் பெயரையுடைய,
குரும் – பெருத்த [கொடிதான], நாரகம் – நரகத்தை, அபநேதும் அபி – போக்கடிப்பதற்காகவும்,
ந வந்தே – ஸேவிக்கிறேனல்லேன்;
ரம்யா: – அழகாயும், ம்ருது தநு லதா: – ஸுகுமாரமாய்க் கொடி போன்ற சரீரத்தை யுடையவர்களுமான,
ராமா: – பெண்களை [அப்ஸரஸ்ஸுக்களை], நந்தநே – (இந்திரனது) நந்தநவநத்தில்,
ரந்தும் அபி – அநுபவிப்பதற்காகவும், ந வந்தே – ஸேவிக்கிறேனல்லேன்;
(பின்னை எதுக்காக ஸேவிக்கிறீரென்றால்;),
ஹே ஹரே! – அடியார்களின் துயரத்தைப் போக்குமவனே!, பாவே பாவே – பிறவிதோறும்,
ஹ்ருதய பவநே – ஹ்ருதயமாகிற மாளிகையில், பவந்தம் – தேவரீரை, பாவயேயம் – த்யாநம் பண்ணக் கடவேன்.
(இப்பேறு பெறுகைக்காகத்தான் ஸேவிக்கிறேனென்று சேஷபூரணம்.)

—————-

நாஸ்தா தர்மே ந வஸூ நிசயே நைவ காமோ பபோகே –
யத்யத் பவ்யம் பவது பகவன் பூர்வ கர்மாநுரூபம்
ஏதத் பிரார்த்த்யம் மம பஹு மதம் ஜென்ம ஜன்மாந்தரே அபி
த்வத் பாதாம் போருஹ யுககதா நிஸ்ஸலா பக்தி ரஸ்து ––5-

நாஸ்தா தர்மே-ஆமுஷ்மிக சாதனமான தர்மத்தில் ஆசையில்லை
ந வஸூ நிசயே ஆஸ்தா–ஐஹிக சாதனமான பணக் குவியிலிலும் ஆசை இல்லை
நைவ காமோ பபோகே -விஷய போகத்திலும் ஆசையில்லை
தர்ம அர்த்த காமம் புருஷார்த்தங்கள் வேண்டாம் என்றவாறு
யத்யத் பவ்யம் பவது -யது யது உண்டாகக் கடவதோ அது உண்டாகட்டும்
பகவன்-ஷாட் குண்ய பூர்ணனான எம்பெருமானே
பூர்வ கர்மாநுரூபம் ஏதத் பிரார்த்த்யம்-இதுவே பிரார்த்திக்கத் தக்கதாய் இருக்கும்
மம-அடியேனுக்கு
பஹு மதம் ஜென்ம ஜன்மாந்தரே அபி-ஜென்ம ஜன்மாந்தரங்களிலும் -எனக்கு இஷ்டமாய்
த்வத் பாதாம் போருஹ யுககதா நிஸ்ஸலா பக்தி ரஸ்து -தேவரீருடைய திருவடித் தாமரை இணையில்
பதிந்து இருக்கிற பக்தியானது -அசையாமல் இருக்க வேண்டும்
என்னுடைய ஆவல் உன் திருவடியில் சேர்ந்ததாகி -ஜென்மங்கள் தோறும் நிலைத்து இருக்க வேணும் என்கை –

ஹே பகவந் – ஷாட்குண்ய பூர்ணனான எம்பெருமானே!, மம – அடியேனுக்கு,
தர்மே! – (ஆமுஷ்மிக ஸாதனமான) தர்மத்தில், ஆஸ்தா ந – ஆசையில்லை;
வஸுநிசயே – (ஐஹிகஸாதநமான) பணக்குவியலிலும், ஆஸ்தா ந – ஆசையில்லை;
காம உபபோகே – விஷயபோகத்திலும், ஆஸ்தா ந ஏவ – ஆசை இல்லவே யில்லை;
பூர்வகர்ம அநுரூபம் – ஊழ் வினைக்குத் தக்கபடி, யத் யத் பவ்யம் – எது எது உண்டாகக் கடவதோ,
(தத் – அது) பவது – உண்டாகட்டும்;
(ஆனால்) த்வத் பாத அம்போ ருஹ யுக கதா – தேவரீருடைய திருவடித் தாமரையிணையிற் பதிந்திருக்கிற,
பக்தி: – பக்தியானது, ஜந்மஜந்மாந்தரே அபி – ஜன்ம ஜன்மாந்தரங்களிலும், நிஶ்சலா – அசையாமல்,
அஸ்து – இருக்கவேண்டும்;
(இதி யத் – என்பது யாதொன்று) ஏதத் – இதுவே,
மம பஹுமதம் – எனக்கு இஷ்டமாய், ப்ரார்த்யம் -ப்ரார்த்திக்கத் தக்கதுமாயிருக்கிறது.

பிரகலாதனும் -எத்தனை ஜன்மம் எடுத்தாலும் வரம் கேட்காத வரம்
என்பிலாதா இழி பிறவி எய்தினும் நின் கண் பக்தி வேணும்
அப்படி நிலையான பக்தி இருந்தால் கர்மங்கள் தானாகவே தொலையும்

—————–

திவி வா புவி வா மமஸ்து வாஸோ நரகே வா நரகாந்தக பிரகாமம்
அவதீரிதா சாரதார விந்தவ் சரணவ் தே மரணே அபி சிந்தயாமி –

திவி வா புவி வா மமஸ்து வாஸோ நரகே வா -ஸ்வர்க்கத்திலாவது பூமியிலாவது -நரகத்திலாவது எனக்கு
நரகாந்தக பிரகாமம் -நரகா நாசனே உனது இஷ்டப்படி ஆகட்டும்
புண்ய பலனை அனுபவிக்க ஸ்வர்க்கமோ-பாப பலனை அனுபவிக்க நரகமோ –
இரண்டையும் அனுபவிக்கும் பூமியிலோ வாசம் கிடைக்கட்டும் -அதில் அடியேனுக்கு ஆனந்தமோ துக்கமோ இல்லை
அவதீரிதா சாரதார விந்தவ் -திரஸ்கரிக்கப் பட்ட சரத் கால-தாமரை யுடைய -சரத் கால தாமரையை விட மேம்பட்ட
சரணவ் தே மரணே அபி சிந்தயாமி -தேவரீருடைய திருவடிகளை -சகல கரணங்களும் ஓய்ந்து இருக்கும்
மரண அவஸ்தையிலும் சிந்திக்கக் கட வேன் –

ஹே நரக அந்தக – வாராய் நரகநாசனே!, மம – எனக்கு,
தீவி வா –ஸ்வர்க்கத்தி லாவது, புவி வா – பூமியிலாவது, நரகே வா – நரகத்திலாவது,
பரகாமம் – (உனது) இஷ்டப்படி, வாஸ: – வாஸமானது, அஸ்து – நேரட்டும்,
அவதீரிதசாரத அரவிந்தெள – திரஸ்கரிக்கப்பட்ட சரத் காலத் தாமரையை யுடைய
[சரத்காலத் தாமரையிற் காட்டிலும் மேற்பட்ட],
தே சரணெள – தேவரீருடைய திருவடிகளை,
மரணே அபி – (ஸகல கரணங்களும் ஓய்ந்திருக்கும்படியான) மரணகாலத்திலும்,
சிந்தயாமி – சிந்திக்கக் கடவேன்.

பாவி நீ என்று ஓன்று நீ சொல்லாய் பாவியேன் காண வந்தே
நரகமே ஸ்வர்கம் ஆகும் நாமங்கள் உடைய நம்பி.

———————

கிருஷ்ண த்வதீய பாத பங்கஜ பஞ்ஜ ராந்தம்
அத்யைவ மே விசது மாநச ராஜ ஹம்ஸ
பிராண பிரயாண ஸமயே கப வாத பித்தை
கண்டா வரோதநவி தவ் ஸ்மரணம் குதஸ்தே –7

கிருஷ்ண-கண்ண பிரானே
த்வதீய பாத பங்கஜ பஞ்ஜ ராந்தம்-தேவரீருடைய திருவடி தாமரை களாகிய கூட்டினுள்ளே
அத்யைவ மே விசது மாநச ராஜ ஹம்ஸ-என்னுடைய மனசான ராஜ அம்சமானது -இப்பொழுதே நுழையக் கடவது –
அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன் போலே
பிராண பிரயாண ஸமயே-உயிர் போகும் போது
கப வாத பித்தை -கோழை வாயு பித்தம் இவற்றால்
கண்டா வரோதநவி தவ் -கண்டமானது அடைபட்ட அளவிலே
ஸ்மரணம் குதஸ்தே ––தேவரீருடைய ஸ்மரணம் எப்படி வரும்

ஸ்திதே மனசி ஸூஸ்வஸ்தே சரீரே சதி யோ நர –தாது சாம்யே ஸ்திதே ஸ்மர்த்தா விஸ்வரூபமஞ்ச மாமஜம்
ததஸ்தம் ம்ரிய மாணாந்து காஷ்ட பாஷாணா ஸந்நிபம் அஹம் ஸ்மராமி மத்பக்தம் நயாமி பரமாம்கதம்

கிருஷ்ண! – கண்ணபிரானே!, ப்ராண ப்ரயாண ஸமயே – உயிர்ப் போகும் போது,
கப வாத பித்தை: – கோழை, வாயு, பித்தம் இவற்றால்,
கண்டாவரோதந விதெள – கண்டமானது அடைபட்டவளவில், தே – தேவரீருடைய, ஸ்மரணம் – நினைவானது,
குத: – எப்படி உண்டாகும்?, (உண்டாகமாட்டாதாகையால்)
மே – என்னுடைய, மாநஸ ராஜ ஹம்ஸ: – மநஸ்ஸாகிற உயர்ந்த ஹம்ஸமானது,
த்வதீய பத பங்கஜ பஞ்சர அந்த: – தேவரீருடையதான திருவடித் தாமரைகளாகிற கூட்டினுள்ளே,
அத்ய ஏவ – இப்பொழுதே, விசது – நுழையக்கடவது.

அப் பொழுதைக்கு இப் பொழுதே சொல்லி வைத்தேன்
ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ சரணாம்புக ராஜ ஹம்சம் மா முநிகளும் அருளி இருக்கிறார்

——————

சிந்தயாமி ஹரி மேவ சந்ததம் மந்த மந்த ஹசிதா நநாம் புஜம்
நந்த கோப தநயம் பராத்பரம் நாரதாதி முனி ப்ருந்த வந்திதம் —8-

சிந்தயாமி ஹரி மேவ சந்ததம் -பாபங்களை போக்குமவனாய் இருப்பவனை எப்பொழுதும் சிந்திக்கிறேன் –
த்யானம் செய்யக் கடவேன் -என்றவாறு
துக்க சாகரத்தில் ஆழ்ந்தவர்களும் கண்டு களிக்கும் படி
மந்த மந்த ஹசிதா நநாம் புஜம் –புன் முறுவல் செய்யும் தாமரை மலர் போன்ற திரு முகத்தை யுடையவனாய்
நந்த கோப தநயம் பராத்பரம் -நந்த கோபன் குமாரனான கண்ண பிரானையே
ஸுலப்யம் குணம் விளங்கும் படி கட்டவும் அடிக்கவும் எளியனாம் படி நின்றவனாய் –
பரத்வத்தில் வந்தால் ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயனுமாய்
நாரதாதி முனி ப்ருந்த வந்திதம் -நாரதர் முதலான முனிவர் கணங்களால் தொழப் பட்டவனாய்

மந்த மந்த ஹஸித ஆநந அம்புஜம் – புன் முறுவல் செய்கின்ற தாமரை மலர் போன்ற திரு முகத்தை யுடையனாய்,
நாரத ஆதி முநிப்ருந்த வந்திதம் – நாரதர் முதலிய முனிவர் கணங்களால் தொழப்பட்டவனாய்,
பராத் பரம் – உயர்ந்தவர்களிற் காட்டிலும் மேலான உயர்ந்தவனாய், ஹரிம் – பாவங்களைப் போக்குமவனாய்,
நந்தகோப தநயம் ஏவ – நந்தகோபன் குமாரனான கண்ணபிரானையே, ஸந்ததம் – எப்போதும், சிந்தயாமி – சிந்திக்கின்றேன்.

கையிலே பிடித்த திவ்ய ஆயுதங்களும் -வைத்த அஞ்சேல் என்ற கையும்–
கவித்த முடியும் -முகமும் முறுவலும் -ஆசன பத்மத்தில் அழுத்திய திரு அடிகளும்
குற்றம் கண்டு பயப் படாமல் இருக்க -காரியம் செய்ய ஸ்வாமித்வம்.
கண்டு பற்றுகைக்கு திருவடிகள்..பொன் அடியே அடைந்து –

—————

கர சரண ஸரோஜே காந்தி மந்நேத்ர மீ நே
ஸ்ரம முஷி புஜ வீசிவ்யாகுலே அகதா மார்க்கே
ஹரி ஸரஸி விகாஹ்யா பீய தேஜோ ஜெலவ்கம்
பவமரூ பரிசின்ன கேத மத்ய த்யாஜாமி–9-

கர சரண ஸரோஜே-திருக் கைகள் திருவடிகள் ஆகிற தாமரைகளை யுடையதாய் -கை வண்ணம் தாமரை அடியும் அஃதே
காந்தி மந்நேத்ர -மீ நே- அழகிய திருக் கண்கள் ஆகிற கயல்களை யுடையதாய்
ஸ்ரம முஷி -விடாயைத் தீர்க்குமதாய்
புஜ வீசிவ்யாகுலே -திருத் தோள்கள் ஆகிற அலைகளால் நிறைந்ததாய்
அகதா மார்க்கே-எம்பெருமான் ஆகிற தடாகத்தில்
விகாஹ்ய -குடைந்து நீராடி -க்ரீஷ்மே சீதமிவஹ் ரதம்–தயரதன் பெற்ற மரகத மணித் தடாகம் –
குளம் ஆழமான வழியை யுடைத்தாய் இருக்குமே -இவனும் கர்ம ஞான பக்தி பிரபத்தி கம்பீரமான உபாயமாக இருப்பான்
குளம் என்றால் தாமரை -மீன்கள் -அலைகள் உண்டே -நீர் நிரம்பி விடாய் தீர்க்கும் படி இருக்குமே
ஆபீய -பானம் பண்ணி
தேஜோ ஜெலவ்கம் -திருமேனியில் விளங்கும் தேஜஸ் ஆகிற ஜல சமூகத்தை
பவமரூ பரிசின்ன -சம்சாரம் ஆகிற பாலை வனத்தில் மிகவும் வருந்திக் கிடந்த அடியேன்
கேத மத்ய த்யாஜாமி -அந்த சம்சார துக்கத்தை இப்போது விடுகிறேன் -தாப த்ரயம் போக்கப் பெற்றேன்

கர சரண ஸரோஜே – திருக் கைகள் திருவடிகளாகிற தாமரைகளை யுடையதாய்,
காந்திமந் நேத்ரமீநே – அழகிய திருக் கண்களாகிற கயல்களை யுடையதாய்,
ச்ரமமுஷி – விடாயைத் தீர்க்குமதாய், புஜவீசிவ்யாகுலே – திருத்தோள்களாகிற அலைகளால் நிறைந்ததாய்,
அகாத மார்க்கே – மிகவும் ஆழமான, ஹரி ஸரஸி – எம்பெருமானாகிற தடாகத்தில், விகாஹ்ய – குடைந்து நீராடி,
தேஜோ ஜல ஓகம் – (திருமேனியில் விளங்குகின்ற) தேஜஸ்ஸாகிற ஜல ஸமூஹத்தை, ஆபீய – பாநம் பண்ணி,
பவ மரு பரிகிந்ந – ஸம்ஸாரமாகிற பாலை நிலத்திலே மிகவும் வருந்திக் கிடந்த அடியேன்,
கேதம் – அந்த ஸாம்ஸாரிக துக்கத்தை, அத்ய – இப்போது, த்யஜாமி – விடுகின்றேன்.

——————–

சரஸிஜ நயனே ச சங்க சக்ரே முரபிதி மா விரமஸ்வ சித்த ரந்தும்
ஸூக தரம பரம் நாஜாது ஜாநே ஹரி சரண ஸ்மரணாம் ருதேன துல்யம்–10-

சரஸிஜ நயனே-தாமரை போன்ற கண்களை யுடையவனாய்
ச சங்க சக்ரே-திரு வாழி திருச் சங்குகளை யுடையவனாய்
முரபிதி -முராசூரனைக் கொன்றவனான கண்ண பிரானிடத்து
மா விரமஸ்வ சித்த ரந்தும் -எனக்கு செல்வமான நெஞ்சே -க்ஷணமும் விட்டு ஒழியாமல் ரமிப்பதற்கு
ஸூக தரம பரம் நாஜாது ஜாநே -மிகவும் ஸூகமாய் இருப்பதான வேறு ஒன்றையும் அறிகின்றிலேன்
ஹரி சரண ஸ்மரணாம் ருதேன துல்யம் -எம்பெருமானது திருவடிகளை சிந்திக்கும் அம்ருதத்தோடு-
வலக்கை ஆழி இடக்கை சங்குடைய தாமரைக்கு கண்ணன் இடம் இடைவிடாத நெஞ்சை செலுத்துவதே
ஸ்வரூப அனுரூபமான இன்பம்

ஸ்வ சித்த – எனக்குச் செல்வமான நெஞ்சே!,
ஸரஸிஜ நயநே – தாமரை போன்ற கண்களையுடையனாய்,
ஸ சங்க சக்ரே – திருவாழி திருச்சங்குகளோடு கூடினவனாய்,
முரபிதி – முராஸுரனைக் கொன்றவனான கண்ணபிரானிடத்து,
ரந்தும் – ரமிப்பதற்கு,
மா விரம – க்ஷணமும் விட்டு ஒழியாதே;
ஹரி சரண ஸ்மரண அம்ருதேந – எம்பெருமானது திருவடிகளைச் சிந்திப்பதாகிற அம்ருதத்தோடு,
துல்யம் – ஒத்ததாய்,
ஸுகதரம் – மிகவும் ஸுக கரமாயிருப்பதான,
அபரம் – வேறொன்றையும்,
ஜாது – ஒருகாலும்,
ந ஜாநே – நான் அறிகின்றிலேன்.

அமுதினை கண்ட கண்கள் மற்று ஒன்றை காணாவே..
நெஞ்சே நல்லை நல்லை.. துஞ்சும் போது விடாய் கொண்டாய்..
சங்கோடு சக்கரம் பங்கய கண்ணன்/ வெள்ளை சுரி சங்கோடு ஆழி ஏந்தி தாமரை கண்ணன்
நம்பியை -அச் செம் பொன்னே திகழும் திரு மூர்த்தியை-உம்பர் வானவர் ஆதி அம் ஜோதியை
எம்பிரானை–என் சொல்லி மறப்பனோ
ஐயப் பாடு அறுத்து தோன்றும் அழகன்- ஞானம் வளர்க்க திரு மேனி..
தன் பால் ஆதாரம் பெருக வைத்த அழகன் ஆசையும் வளர்க்கும்-
வைஷ்ணவ வாமனத்தில் பூர்ணம் லாவண்யம்-திரு குறுங்குடி சௌந்தர்யம்-
திரு நாகை அழகனார்- அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா –

————————-

மாபீர் மந்த மநோ விசிந்த்ய பஹுதா யாமீஸ் சிரம் யாதநா-
நாமீ ந ப்ரபவந்தி பாப ரிபவஸ் ஸ்வாமீ நநு ஸ்ரீதர
ஆலஸ்யம் வ்யப நீய பக்தி ஸூலபம் த்யா யஸ்வ நாராயணம்
லோகஸ்ய வ்யாஸ நா பநோத நகரோ தாஸஸ்ய கிம் ந ஷம–11-

மாபீர் மந்த மநோ விசிந்த்ய பஹுதா யாமீஸ் சிரம் யாதநா-ஓ அற்பமான நெஞ்சே யமனுடைய தண்டனைகளை வெகு காலம்
பல சித்தமாக சிந்தித்து உனக்கு பயம் உண்டாக வேண்டா –
தே -உனக்கு / பீ -பயமானது / மா பூத் -உண்டாக வேண்டாம் -என்றவாறு
நாமீ ந ப்ரபவந்தி பாப ரிபவஸ் -இந்த பாபங்கள் ஆகிற சத்ருக்கள் நமக்கு செங்கோல் செலுத்துமவை அல்ல
ஸ்வாமீ நநு ஸ்ரீதர –பின்னையோ என்றால் திருமால் அன்றோ நமக்கு ஸ்வாமியாய் இருக்கிறார்
ஆலஸ்யம் வ்யப நீய -சோம்பலை தொலைத்து
பக்தி ஸூலபம் த்யா யஸ்வ நாராயணம் -பக்திக்கு ஸூலபனான ஸ்ரீ மன் நாராயணனை த்யானம் பண்ணு
பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் அன்றோ
லோகஸ்ய வ்யாஸநா பநோத நகரோ -உலகத்துக்கு எல்லாம் துன்பத்தைப் போக்குகின்ற அவர்
தாஸஸ்ய கிம் ந ஷம-அவருக்கே அடிமைப் பட்டு இருக்கும் அடியேனுக்கு பாபத்தைப் போக்க மாட்டாதவரோ
அஞ்ஞாத ஸூ ஹ்ருதம் யாதிருச்சிக்க ஸூ ஹ்ருதம் போன்றவற்றை மடி மாங்காய் இட்டு
லோகத்தார் துன்பம் போக்குபவன் அன்றோ
உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் என்று இசைந்து வந்து அடிமைப் பட்ட நம்மை ரஷியாது ஒழிவானோ

ஹே! மந்தமந:! – ஓ அற்பமான நெஞ்சே!,
யாமீ: – யமனுடையதான,
யாதநா: – தண்டனைகளை,
சிரம் – வெகுகாலம்,
பஹுத: – பலவிதமாக,
விசிந்த்ய – சிந்தித்து (உனக்கு),
பீ: மா(ஸ்து) – பயமுண்டாகவேண்டாம்;
அமீ – இந்த,
பாபரிபவ: – பாவங்களாகிற சத்ருக்கள் நமக்கு,
ந ப்ரபவந்தி – செங்கோல் செலுத்து மவையல்ல;
நநு – பின்னையோ வென்றால்,
ஸ்ரீ தர: – திருமால்,
நம்:ஸ்வாமி – நமக்கு ஸ்வாமி யாயிருக்கிறார்,
ஆலஸ்யம் – சோம்பலை,
வ்யபநீய – தொலைத்து,
பக்தி ஸுலபம் – பக்திக்கு எளியனான,
நாராயணம் – ஸ்ரீமந் நாராயணனை,
த்யாயஸ்வ -த்யாநம் பண்ணு;
லோகஸ்ய – உலகத்துக்கு எல்லாம்,
வ்யஸந அபநோதநகர: – துன்பத்தைப் போக்குகின்ற அவர்,
தாஸஸ்ய – அவர்க்கே அடிமைப்பட்டிருக்கும் எனக்கு,
ந க்ஷம: கிம் – (பாபத்தைப் போக்க) மாட்டாதவரோ?

——————

பவ ஜலதி கதா நாம் த்வந்த்வ வாத ஹதா நாம்
ஸூ தது ஹித்ரு களத்ர த்ராண பாரார்த்திதநாம்
விஷம விஷய தோ யே மஜ்ஜ தாமப் லவா நாம்
பவது சரண மேகோ விஷ்ணு போதோ நராணாம் –12-

பவ ஜலதி கதா நாம்-சம்சார சாகரத்தில் விழுந்தவர்களாயும்
த்வந்த்வ வாத ஹதா நாம் -ஸூக துக்கங்கள் ஆகிற பெரும் காற்றினால் அடி பட்டவர்களாயும்
ஸூ தது ஹித்ரு களத்ர த்ராண பாரார்த்திதநாம் -மகன் மகள் மனைவி இவர்களைக் காப்பாற்றுவதாகிற பாரத்தால் பீடிக்கப் பட்டவர்களாயும்
விஷம விஷய தோயே மஜ்ஜ தாம் -குரூரமான சப்தாதி விஷயங்கள் ஆகி-இப்படிப்பட்ட சம்சார சாகரம் கடக்க ஓடம் அற்றவர்களாயும்
பவது சரண மேகோ விஷ்ணு போதோ நராணாம் –மனிதர்களுக்கு விஷ்ணு ஆகிற ஓடம் ஒன்றே ரக்ஷகமாக ஆகக் கடவது –
துன்பக் கடல் புக்கு வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன் –

பவ ஜலதி கதாநாம் – ஸம்ஸார ஸாகரத்தில் வீழ்ந்தவர்களாயும்,
த்வந்த்வ வாத ஆஹதாநாம் – ஸுக துக்கங்களாகிற பெருங்காற்றினால் அடிபட்டவர்களாயும்,
ஸுத-துஹித்ரு களத்ரத்ராண
பார-அர்த்திதாநாம் – மகன், மகள், மனைவி, இவர்களைக் காப்பாற்றுவதாகிற பாரத்தால் பீடிக்கப்பட்டவர்களாயும்,
விஷம விஷய தோயே -க்ரூரமான சப்தாதி விஷயங்களாகிற ஜலத்தில்,
மஜ்ஜதாம் – மூழ்கினவர்களாயும்,
அப்லவாநாம் – (இப்படிப்பட்ட ஸம்ஸார ஸாகரத்தைக் கடத்துதற்கு உரிய) ஓடமற்றவர்களாயுமிருக்கிற,
நாரணாம் – மனிதர்களுக்கு,
விஷ்ணு போத: ஏக: – விஷ்ணுவாகிற ஓடம் ஒன்றே,
சரணம் – ரக்ஷகமாக, பவது – ஆகக்கடவது.

———————–

பவ ஜலதிம் அகாதம் துஸ்தரம் நிஸ்தரேயம்
கதம் அஹம் இதி சேதோ மாஸ் மகா காதரத்வம்
ஸரஸி ஜத்ருசி தேவே தாவகீ பக்தி ரேகா
நரகபிதி நிஷண்ணா தாரவிஷ்யத் யவஸ்யம்–13-

பவ ஜலதிம் அகாதம் துஸ்தரம் நிஸ்தரேயம் -கதம் அஹம் இதி சேதோ–வாராய் மனமே -ஆழமானதும் ஸூய யத்னத்தால்
தாண்ட முடியாதுமான சம்சார சாகரத்தை நான் எப்படி தாண்டுவேன் –
மாஸ் மகா காதரத்வம் -என்று அஞ்சி இருக்கும் நிலையை அடையாமல் -அஞ்சாதே இருக்க -என்றபடி
ஸரஸி ஜத்ருசி தேவே தாவகீ -நிஷண்ணா–பக்தி ரேகா -தாமரை போன்ற திருக் கண்களை யுடைய எம்பெருமான்
இடத்தில் பற்றி இருக்கும் உன்னுடைய பக்தி ஒன்றே
நரகபிதி தாரவிஷ்யத் யவஸ்யம்-நரகாசூரனைக் கொன்றவன் அன்றோ -நிஸ் சம்சயமாக தாண்டி வைக்கும்-

ஹே சேத:! – வாராய் மனமே!,
அகாதம் – ஆழமானதும்,
துஸ்தரம் – தன் முயற்சியால் தாண்டக் கூடாததுமான,
பவ ஜலதிம் – ஸம்ஸார ஸாகரத்தை,
அஹம் – நான்,
கதம் – எப்படி,
நிஸ்தரேயம் – தாண்டுவேன்?,
இதி – என்று,
காதரத்வம் – அஞ்சியிருப்பதை,
மாஸ்ம கா: – அடையாதே; [அஞ்சாதே என்றபடி],
நரகபிதி – நரகாஸுரனைக் கொன்றவனும்,
ஸரஸிஜத்ருசி – தாமரை போன்ற திருக் கண்களை யுடையனுமான,
தேவே – எம்பெருமானிடத்தில்,
நிஷண்ணா – பற்றியிருக்கிற,
தாவகீ – உன்னுடையதான,
பக்தி: ஏகா – பக்தியொன்றே,
அவஶ்யம் – நிஸ் ஸம்சயமாக,
தாரயிஷ்யதி – தாண்டி வைக்கும்.

———————–

த்ருஷ்ணா தோயே மதன பவ நோத்தூத மோஹோர் மிமாலே
தாரா வர்த்தே தனய ஸஹஜ க்ராஹ சங்கா குலே ச
ஸம்சாராக்யே மஹதி ஜலதவ் மஜ்ஜதாம் நஸ்திரிதாமன்
பாதாம் போஜே வரத பவதோ பக்தி நாவம் ப்ரயச்ச–14-

த்ருஷ்ணா தோயே-ஆசை யாகிற ஜலத்தை யுடையதும்
மதன பவ நோத்தூத மோஹோர் மிமாலே-மதன பவன உத்தூத மோஹ ஊர்மி மாலே -மன்மதன் ஆகிற வாயுவினால்
கிளப்பட்ட மோஹம் ஆகிற அலைகளின் வரிசைகளை யுடையதும்
தாரா வர்த்தே –தார ஆவர்த்தே -மனைவி ஆகிற சுழிகளை யுடையதும்
தனய ஸஹஜ க்ராஹ சங்கா குலே ச -மக்கள் -உடன் பிறந்தவர்கள் -இவர்கள் ஆகிற
முதலைக் கூட்டங்களால் கலங்கியும் இருக்கிற
ஸம்சாராக்யே மஹதி ஜலதபெரிய கடலில்
மஜ்ஜதாம் நஸ்–மூழ்கிக் கிடக்கிற அடியோங்களுக்கு
த்ரி தாமன் –மூன்று இடங்களில் எழுந்து அருளி இருக்கிற
விண் மீது இருப்பாய் மலை மேல் நிற்பாய் கடல் சேர்ப்பாய் -அம்பஸ்ய பாரே புவனஸ்ய மத்யே நாகஸ்ய ப்ருஷ்டே –
சர்வ வியாபகத்துவத்துக்கும் உப லக்ஷணம் –
வரத -ஹே வரதனே-வாராய்
பாதாம் போஜே– பவதோ பக்தி நாவம் ப்ரயச்ச -தேவரீருடைய திருவடித் தாமரையில் பக்தியாகிற ஓடத்தை தந்து அருள வேணும்
காம்பினார் திருவேங்கடப் பொருப்ப நின் காதலை அருள் எனக்கு -கலியன் –
பக்தி -பல பக்தியை சொன்னவாறு -சாதனா பக்தியை அன்று-

த்ரிதாமந் – மூன்று இடங்களில் எழுந்தருளியிருக்கிற,
ஹே வரத! – வாராய் வரதனே!,
த்ருஷ்ணா தோயே – ஆசையாகிற ஜலத்தை யுடையதும்,
மதந பவந உத்தூத மோஹ ஊர்மி மாலே – மந்மதனாகிற வாயுவினால் கிளப்பப்பட்ட மோஹமாகிற
அலைகளின் வரிசைகளை யுடையதும்,
தார ஆவர்த்தே – மனைவி யாகிற சுழிகளை யுடையதும்,
தநய ஸஹ ஜக்ராஹ ஸங்க ஆகுலே ச – மக்கள் உடன் பிறந்தவர்கள் இவர்களாகிற
முதலைக் கூட்டங்களால் கலங்கியுமிருக்கிற,
ஸம்ஸார ஆக்க்யே – ஸம்ஸார மென்கிற பெயரை யுடைய,
மஹதி – பெரிதான,
ஜலதெள – கடலில்,
மஜ்ஜதாம் ந: – மூழ்கிக் கிடக்கிற அடியோங்களுக்கு,
பவத: – தேவரீருடைய,
பாத அம்போஜே – திருவடித் தாமரையில்,
பக்திநாவம் – பக்தியாகிற ஓடத்தை,
ப்ரயச்ச – தந்தருள வேணும்.

———————-

மாத்ராக்ஷம் ஷீண புண்யான் ஷணமபி பவதோ பக்தி ஹீநாத் பதாப்ஜே
மாஸ் ரவ்ஷம் ஸ்ராவ்ய பந்தம் தவ சரிதம் அபாஸ்ய அந்யதாக்யா நஜாதம்
மாஸ் மார்ஷம் மாதவ த்வாமபி புவனபதே சேதஸா அபஹ் நுவாநான்
மா பூவம் த்வத் ச பர்யா வ்யதிகர ரஹிதோ ஜென்ம ஜன்மாந்தரேபி–15-

மாத்ராக்ஷம் -நான் கண்ணுற்று நோக்க மாட்டேன்
ஷீண புண்யான்-துர்பாக்கிய சாலிகளை
ஷணமபி பவதோ பக்தி ஹீநாத்- பதாப்ஜே-தேவரீருடைய திருவடித் தாமரைகளில் க்ஷண காலமும் பக்தி அற்றவர்களாக
மாஸ் ரவ்ஷம்-காத்து கொடுத்து கேட்க மாட்டேன்
ஸ்ராவ்ய பந்தம் -செவிக்கு இனிய சேர்க்கையை யுடைய
தவ சரிதம் அபாஸ்ய அந்யதாக்யா நஜாதம் -தேவரீருடைய சரிதங்களை விட்டு வேறான பிரபந்தங்களை –
சேதஸா மாஸ் மார்ஷம்–மனசால் -நினைக்க மாட்டேன்
மாதவ த்வாமபி -திருமாலே தேவரீரை
புவனபதே -வாராய் லோகாதிபதயே
அபஹ் நுவாநான் -திரஸ்கரிக்குமவர்களை
மா பூவம் த்வத் ச பர்யா வ்யதிகர ரஹிதோ ஜென்ம ஜன்மாந்தரேபி -ஜென்ம ஜன்மாந்தரங்களிலும் தேவரீருடைய
திருவாராதனம் இல்லாதவனாக இருக்க மாட்டேன் –
தம்முடைய திருட அத்யவசாயத்தை அருளிச் செய்கிறார்

குணம் இல்லை விக்ரஹம் இல்லை விபூதி இல்லை என்பார்களான பாவிகளை நெஞ்சாலும் நினைக்க மாட்டேன்
கண்ணாளன் கண்ண மங்கை நகராளன் கழல் சூடி அவனை உள்ளத்து எண்ணாத மானுடத்தை எண்ணாத போது எல்லாம் இனியவாறே
இவ்வாறு இருக்குமாறு அருள வேணும் என்று பிரார்த்திக்கிறார் –

ஹே புவந பதே! – வாராய் லோகாதிபதியே!,
பவத: – தேவரீருடைய,
பத அப்ஜே – திருவடித் தாமரையில்,
க்ஷணம் அபி – க்ஷண காலமும்,
பக்தி ஹீநாந் – பக்தியற்றவர் களான,
க்ஷீண புண்யாந் – தெளர்ப்பாக்யசாலிகளை,
மாத்ராக்ஷம் – நான் கண்ணுற்று நோக்க மாட்டேன்;
ச்ராவ்ய பந்தம் – செவிக்கு இனிய சேர்க்கையை யுடைய,
தவ சரிதம் – தேவரீருடைய சரித்திரத்தை,
அபாஸ்ய – விட்டு,
அந்யத் – வேறான,
ஆக்க்யாந ஜாதம் – பிரபந்தங்களை,
மாச்ரெளஷம் – காது கொடுத்துக் கேட்க மாட்டேன்;
ஹே மாதவ – திருமாலே!,
த்வாம் – தேவரீரை,
அபஹ்நுவாநாந் – திரஸ்கரிக்குமவர்களை,
சேதஸா – நெஞ்சால்,
மாஸ்மார்ஷம் – நினைக்க மாட்டேன்,
ஜன்ம ஜன்மாந்தரே அபி – ஜன்ம ஜன்மாந்தரங்களிலும்,
த்வத் ஸபர்யாவ்யதிகா ரஹித: – தேவரீருடைய திருவாராதன மில்லாதவனாக,
மாபூவம் – இருக்கமாட்டேன்.

———————–

ஜிஹ்வே ! கீர்த்ய கேசவம் முரரிபும்-சேதோ பஜ ஸ்ரீ தரம்-
பாணித்வந்தவ ! சமர்ச்ச யச்யுதகதா-ச்ரோத்ரத்வயா !த்வம் ஸ்ருனு !
க்ருஷ்ணம் லோகைய லோசனத்வய !ஹரேர்க்ச்சாங்க்ரி யுக்மாலயம்
ஜிக்ர க்ராண !முகுந்த பாத துலசீம்-மூர்த்தன் நமா தோஷஜம்–.16th-உயிரான ஸ்லோகம்-

ஜிஹ்வே ! கீர்த்ய கேசவம் -வாராய் நாக்கே -கேசியைக் கொன்ற கண்ணபிரானையே ஸ்தோத்ரம் செய் –
ப்ரஹ்ம ருத்ரர்களுக்கும் ஈசன் -கேச பாசம் யுடையவன் –
முரரிபும்-சேதோ பஜ -வாராய் நெஞ்சே முராசூரனைக் கொன்ற கண்ணபிரானையே பற்று
ஸ்ரீ தரம்-பாணித்வந்தவ ! -சமர்ச்ச -இரண்டு கைகளாலும் திருமாலையே ஆராதியுங்கோள்
யச்யுதகதா-ச்ரோத்ரத்வயா !த்வம் ஸ்ருனு !-இரண்டு காதுகள் -அடியாரைக் கை விடாத எம்பெருமான் சரித்ரங்களையே கேளுங்கோள்
க்ருஷ்ணம் லோகைய லோசனத்வய -இரண்டு கண்களே கண்ணபிரானையே சேவியுங்கோள்
ஹரேர்க்ச்சாங்க்ரி யுக்மாலயம் –இரண்டு கால்களே எம்பெருமானுடைய சந்நிதியையே குறித்து போங்கோள் –
ஜிக்ர க்ராண !முகுந்த பாத துலசீம்-வாராய் மூக்கே ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் திருவடித் தாமரைகளில் சாத்தின திருத் துழாய் கந்தத்தையே அனுபவி
மூர்த்தன் நம அதோஷஜம்-வாராய் தலையே எம்பெருமானையே வணங்கு-

ஹே ஜிஹ்வே! – வாராய் நாக்கே!,
கேசவம் – கேசியைக் கொன்ற கண்ணபிரானை,
கீர்த்தய – ஸ்தோத்ரம் செய்;
ஹே சேத: – வாராய் நெஞ்சே!,
முரரிபும் – முராஸுரனைக் கொன்ற கண்ணபிரானை,
பஜ – பற்று;
பாணித்வந்த்வ – இரண்டு கைகளே!,
ஸ்ரீதரம் – திருமாலை,
ஸமர்ச்சய – ஆராதியுங்கள்;
ச்ரோத்ரத்வய! – இரண்டு காதுகளே!,
அச்யுத கதா: – அடியாரைக் கைவிடாதவனான எம்பெருமானுடைய சரித்ரங்களை,
த்வம்ச்ருணு – கேளுங்கள்;
லோசநத்வய – இரண்டு கண்களே!,
க்ருஷ்ணம் – கண்ணபிரானை,
லோகய – ஸேவியுங்கள்;
அங்க்ரியுக்ம – இரண்டு கால்களே!,
ஹரே: – எம்பெருமானுடைய,
ஆலயம் – ஸந்நிதியைக் குறித்து,
கச்ச – போங்கள்;
ஹே க்ராண! – வாராய் மூக்கே!,
முகுந்த பாத துளஸீம் – ஸ்ரீக்ருஷ்ணனது திருவடிகளிற் சாத்திய திருத்துழாயை,
ஜிக்ர – அநுபவி;
ஹே மூர்த்தந்! – வாராய் தலையே!,
அதோக்ஷஜம் – எம்பெருமானை,
நம – வணங்கு.

கேளா செவிகள் செவி அல்ல/உள்ளாதார்உள்ளத்தை உள்ளமாக கொள்ளோமே
வாசா யதீந்திர மனசா வபுஷா கூராதி நாதா -மா முனிகள்
சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செயலாலும் தேவ பிரானையே
வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க தூ மலர் தூவி தொழுது -ஆண்டாள்.

———————————–

ஹே லோகாஸ் ஸ்ருணத ப்ரஸூதி மரண வ்யாதேஸ் சிகித்சாமி மாம்
யோகஜ் ஞாஸ் சமுதா ஹரந்தி முநயோ யாம் யாஜ்ஞவல்க்யாதய
அந்தரஜ்யோதி ரமேய மேகமம்ருதம் க்ருஷ்ணாக்ய மாபீ யதாம்
தத் பீதம் பரம ஒளஷதம் வித நுதே நிர்வாண மாத் யந்திகம் -17-

ஹே லோகாஸ் ப்ரஸூதி மரண வ்யாதேஸ் சிகித்சாமி மாம் -ஜனங்களே -பிறப்பி இறப்பு யாகிய வியாதிக்கு பரிஹாரமாக-
யோகஜ் ஞாஸ் சமுதா ஹரந்தி முநயோ யாஜ்ஞவல்க்யாதய-யோக முறையை அறிந்தவர்களான
யாஜ்ஞ வல்க்யர் முதலிய ரிஷிகள் யாதொன்றை கூறுகின்றார்களோ
இமாம் ஸ்ருணத -இந்த சிகித்சய்யை கேளுங்கோள்
அந்தரஜ்யோதி ரமேய மேகமம்ருதம் க்ருஷ்ணாக்ய மாபீ யதாம் -உள்ளே தேஜோ ராசியையும் -அளவிட முடியாததையும்
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் என்னும் பெயரை யுடையதாயும் உள்ள
அம்ருதம் ஏகம் ஆபீயதாம் -அம்ருதம் ஒன்றே உங்களால் பானம் பண்ணப் படட்டும்
தத் பீதம் பரம ஒளஷதம் வித நுதே நிர்வாண மாத் யந்திகம் – இந்த சிறந்த மருந்தானது பானம் பண்ணப் பட்டதாய்க் கொண்டு
சாஸ்வதமான ஸுக்யத்தை உண்டு பண்ணுகிறது –இதுவே பரம போக்யமான ஒளஷதம்
சோதி வெள்ளத்தின் உள்ளே எழுவதொரு -தேஜஸ் புஞ்சமாய் இருக்கும்
எழுமைப் பிறப்புக்கும் சேமம் இந் நோய்க்கும் ஈதே மருந்து ஊழ்மையில் கண்ணபிரான் கழல் வாழ்த்துமின் உன்னித்தே -திருவாய்மொழி –

ஹே லோகா: – ஜநங்களே!,
யோகஜ்ஞா: – யோக முறையை அறிந்தவர்களான,
யாஜ்ஞவல்க்ய ஆதய: – யாஜ்ஞவல்க்யர் முதலிய,
முநய – ரிஷிகள்,
யாம் – யாதொன்றை,
ப்ரஸூதி மரண வ்யாதே: – பிறப்பு இறப்பாகிற வ்யாதிக்கு,
சிகித்ஸாம் – பரிஹாரமாக,
ஸமுதாஹரந்தி – கூறுகின்றார்களோ,
இமாம் – இந்த சிகித்ஸையை,
ச்ருணுத – கேளுங்கள்;
அந்தர்ஜ்யோதி: – உள்ளே தேஜோ ராசியாயும்,
அமேயம் – அளவிடக் கூடாததாயும்,
க்ருஷ்ண ஆக்க்யம் – ஸ்ரீக்ருஷ்ணனென்னும் பெயரை யுடையதாயுமுள்ள,
அம்ருதம் ஏகம் – அம்ருதமொன்றே,
ஆரியதாம் – (உங்களால்) பாநம் பண்ணப்படட்டும்;
தத் பரம ஒளஷதம் – அந்தச் சிறந்த மருந்தானது,
பீதம் ஸத் – பானம் பண்ணப் பட்டதாய்க் கொண்டு,
ஆத்யந்திகம் – சாச்வதமான,
நிர்வாணம் – ஸெளக்கியத்தை,
விதநுதே – உண்டு பண்ணுகிறது.

மருத்துவனாய் நின்ற மா மணி வண்ணன்.
ஆரா அமுதே ..சீரார் திரு குடந்தை. தீரா வினைகள் தீர்ப்பான்..
கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின்..
விசாதி பகை .நின்று இவ் உலகில் கடிவான் ..
பிணி பசி மூப்பு துன்பம் ..களிப்பும் கவரும் அற்று பிணி மூப்பு இல்லா பிறப்பு அற்று

——————-

ஹே மர்த்த்யா பரமம் ஹிதம் ஸ்ருணத வோ வஹ்யாமி சங்ஷேபதே
சம்சார ஆர்ணவ மாபதூர்மி பஹூளம் சம்யக் ப்ரவிஸ்ய ஸ்திதா
நாநாஜ்ஞான மபாஸ்ய சேதஸி நமோ நாராயணா யேத்யமும்
மந்த்ரம் ச பிரணவம் ப்ரணாம ஸஹிதம் ப்ரா வர்த்தயத்தவம் முஹு –18-

ஹே மர்த்த்யா-வாரீர் மநுஷ்யர்களே
பரமம் ஹிதம் ஸ்ருணத வோ வஹ்யாமி சங்ஷேபதே -உங்களுக்கு மேலான ஹிதத்தை சுருக்கமாக இதோ சொல்லப் போகிறேன் கேளுங்கோள்
சம்சார ஆர்ணவ மாபதூர்மி பஹூளம் -ஆபத்துக்கள் ஆகிற அலைகளால் மிகுந்த சம்சாரம் ஆகிற கடலினுள்ளே
சம்யக் ப்ரவிஸ்ய ஸ்திதா -ஆழ அழுந்திக் கிடக்கிற
நாநாஜ்ஞான மபாஸ்ய-பல வித அஞ்ஞானங்களை விலக்கி
சேதஸி நமோ நாராயணா யேத்யமும்-மந்த்ரம் ச பிரணவம்-ஓங்காரத்தோடே கூடிய நமோ நாராயணாய என்கிற இது திரு மந்த்ரத்தை மனசிலே
ப்ரணாம ஸஹிதம் ப்ரா வர்த்தயத்தவம் முஹு –– அடிக்கடி வணக்கத்தோடு கூடிக் கொண்டு இருக்கும் படி அநுஸந்தியுங்கோள் –
அல்ப அஸ்திர விஷய போகங்களை விருப்புவதை விட்டு அஞ்ஞானத்தை தொலைத்து -எப்பொழுதும்
திரு அஷ்டாக்ஷரத்தை அனுசந்திப்பதே ஹிதம் -இத்தையே வ்ரதமாகக் கொள்ள வேணும் –

ஆபத் ஊர்மி பஹுளம் – ஆபத்துக்களாகிற அலைகளால் மிகுந்த,
ஸம்ஸார அர்ணவம் – ஸம்ஸாரமாகிற கடலினுள்ளே,
ஸம்யக் ப்ரவிஶ்ய ஸ்திதா: – ஆழ அழுந்திக் கிடக்கிற,
ஹே மர்த்யா: – வாரீர் மனிதர்களே!,
வ: பரமம் ஹிதம் – உங்களுக்கு மேலான ஹிதத்தை,
ஸம்க்ஷேபத: – சுருக்கமாக,
வக்ஷ்யாமி – (இதோ) சொல்லப்போகிறேன்;
ச்ருணுத – கேளுங்கள்;
(என்னவென்றால்),
நாநா அஜ்ஞாநம் – பலவிதமான அஜ்ஞானங்களை,
அபாஸ்ய – விலக்கி;
ஸ ப்ரணவம் – ஓங்காரத்தோடு கூடிய,
“நமோ நாராயணாய” இதி அமும்மந்த்ரம் – ‘நமோ நாராயணாய’ என்கிற இத் திரு மந்த்ரத்தை,
சேதஸி – மனதில்,
முஹு: – அடிக்கடி,
ப்ரணாம ஸஹிதம் (யதாததா) – வணக்கத்தோடு கூடிக் கொண்டிருக்கும் படி,
ப்ராவர்த்தயத்வம் – அநுஸந்தியுங்கள்.

———————-

ப்ருத்வீ ரேணு ரணு பயாம்சி கணிகா பல்குஸ் புலிங்கோ அனல
தேஜோ நிஸ் வசனம் மருத் தநுதரம் ரந்தரம் ஸூ ஸூஷ்மம் நப
ஷூத்ரா ருத்ர பிதா மஹ ப்ரப்ருத்ய -கீடாஸ் சமஸ்தாஸ் ஸூ ரா
த்ருஷ்டே யத்ர ச தாவகோ விஜயதே பூமா வதூதாவதி–19

ப்ருத்வீ ரேணு ரணு -பூமியானது ஸூஷ்மமான துகளாகவும்
பயாம்சி கணிகா பல்குஸ் -ஜல தத்வமானது சிறிய திவலைகளாகவும்
புலிங்கோ அனல தேஜோ -தேஜஸ் தத்வமானது அதி ஷூத்தரமான நெருப்புப் பொறியாகவும்
நிஸ் வசனம் மருத் தநுதரம்-வாயு தத்வம் மிக அற்பமான மூச்சுக்கு காற்றாகவும்
ரந்தரம் ஸூ ஸூஷ்மம் நப -ஆகாச தத்வம் ஸூஷ்மமான த்வாரமாகவும்
ஷூத்ரா ருத்ர பிதா மஹ ப்ரப்ருத்ய -கீடாஸ் சமஸ்தாஸ் ஸூ ரா -சிவன் ப்ரஹ்மாதி தேவர்கள் எல்லாம் அற்பமான புழுக்களாகவும்
த்ருஷ்டே யத்ர ச தாவகோ விஜயதே பூமா வதூதாவதி -அப்படிப் பட்ட எல்லை இல்லாத யாதொரு உம்முடைய மஹிமையானது
மேன்மையுற்று விளங்குகிறது – ஆலஷ்யந்தே -தோன்றுகிறது என்ற கிரியை வருவித்து கொள்ள வேண்டும் –

யத்ர – யாதொரு மஹிமையானது,
த்ருஷ்டே ஸதி – காணப்பட்டவளவில்,
ப்ருத்வீ – பூமியானது,
அணு: -ஸ்வல்பமான,
ரேணு: – துகளாகவும்,
பயாம்ஸி – ஜல தத்வமானது,
பல்கு: கணிகா – சிறு திவலையாகவும்,
தேஜ: – தேஜஸ்த்தவமானது,
லகு: – அதிக்ஷூத்ரமான,
ஸ்புலிங்க: – நெருப்புப் பொறியாகவும்,
மருத் – வாயு தத்வமானது,
தநுதரம் – மிகவும் அற்பமான,
நிஶ்வஸநம் – மூச்சுக் காற்றாகவும்,
நப: – ஆகாச தத்துவமானது,
ஸு ஸூக்ஷ்மம் – மிகவும் ஸூக்ஷ்மமான,
ரந்த்ரம் – த்வாரகமாகவும்,
ருத்ர பீதாமஹ ப்ரப்ருதய: – சிவன், பிரமன் முதலிய,
ஸமஸ்தா: ஸுரா: – தேவர்களெல்லோரும்,
க்ஷுத்ரா: கீடா: – அற்பமான புழுக்களாகவும் (ஆலக்ஷ்யந்தே) – தோன்றுகிறார்களோ,
ஸ: – அப்படிப்பட்டதாய்,
அவதூத அவதி: – எல்லையில்லாத தாய்,
தாவக: – உம்முடையதான,
பூமா – மஹிமையானது,
விஜயதே – மேன்மையுற்று விளங்குகின்றது.

நளிர் மதி சடையனும்… யாவரும் அகப்பட ..ஓர் ஆல் இலை மாயனை ..ஒரு பொருள் புறப்பாடு இன்றி முழுவதும் அகப்பட கரந்து

———————-

பத்தேன அஞ்சலினா நதேன சிரஸா-காத்ரைஸ் : சரோமோத்கமை :
கண்டே ந ச்வரகத் கதேந நயனே நோத் கீர்ண பாஷ்பாம்புனா!
நித்யம் தவச் சரணார விந்த யுகள த்யானாம்ருதா ச்வாதினாம்
அஸ்மாகம் சரசீருஹாஷா !சத்தம் சம்பத் யதாம் ஜீவிதம்…-20

பத்தேன அஞ்சலினா-சேர்க்கப் பட்ட அஞ்சலி முத்ரையாலும்
நதேன சிரஸா-வணங்கிய தலையினாலும்
காத்ரைஸ் : சரோமோத்கமை :-மயிர்க் கூச்சு எறிதலோடு கூடிய அவயவங்களினாலும்
கண்டே ந ச்வரகத் கதேந-தழு தழுத்த ஸ்வரத்தோடு கூடிய கண்டத்தினாலும்
நயனே நோத் கீர்ண பாஷ்பாம்புனா!-சொரிகிற கண்ணீரை யுடைய நேத்ரத்தினாலும்
நித்யம் தவச் சரணார விந்த யுகள த்யானாம்ருதா ச்வாதினாம்-எப்பொழுதும் தேவரீருடைய இரண்டு திருவடித் தாமரைகள் ஆகிற
சிந்திப்பதாகிற அமுதத்தை அருந்துகின்ற
சரசீருஹாஷா !–தாமரை போன்ற திருக் கண்களை யுடைய பெருமானே
அஸ்மாகம் சத்தம் சம்பத் யதாம் ஜீவிதம்.–அடியோங்களுக்கு ஜீவனமானது எக்காலத்திலும் குறையற்று இருக்க வேண்டும் –

உண்ணா நாள் பசி யாவது ஓன்று இல்லை -இச் சிந்தனையே அம்ருத பானம்
காலும் எழா கண்ண நீரும் நில்லா உடல் சோர்ந்து நடுங்கி குரல் மேலும் எழா மயிர் கூச்சம் அற என தோள்களும் வீழ் ஒழியா
தாழ்ச்சி மாற்று எங்கும் தவிர்ந்து நின் தாளிணைக் கீழ் வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகை அருளாய் வந்தே –என்று வேண்டினார் நம்மாழ்வாரும் –
இரும்பு போல் வலிய நெஞ்சம் உருகும் வண்ணம் அவன் நீர்மை
அனைத்தும் சோறும் நீரும் வெற்றிலையே -என்றே என்றே கண்ணில் நீர் மல்கி ..தன் ஜீவனத்தை தேடி போனால்..
என் ஜீவனத்தை எடுத்து கொண்டு போக வேண்டுமோ ..அவளை பார்த்து கொண்டு இருப்பதே இவள் ஜீவனம்..
பெருமாளே என்று இருக்கும் அடியார் உடன் இருப்பதே ஜீவனம் என்று இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் ஏற்றம் அறிந்து
உகந்து இருக்கையே ஸ்ரீ வைஷ்ணவ லக்ஷணம்

ஹே ஸரஸீருஹாக்ஷ! – தாமரை போன்ற திருக் கண்களையுடைய பெருமானே!,
பத்தோ – சேர்க்கப்பட்ட,
அஞ்சலிநா – அஞ்சலி முத்ரையாலும்,
நதேந – வணங்கிய,
சிரஸா – தலையினாலும்,
ஸரோம உத்கமை: – மயிற்கூச்செறிதலோடு கூடிய,
காத்ரை: – அவயவங்களினாலும்,
ஸ்வரகத்கதேந – தழுதழுத்த ஸ்வரத்தோடு கூடிய,
கண்டேந – கண்டத்தினாலும்,
உத்கீர்ண பாஷ்ப அம்புநா – சொரிகிற கண்ணீரையுடைய,
நயநேந – நேத்திரத்தினாலும்,
நித்யம் – எப்போதும்,
த்வத் சரண அரவிந்த யுகளத்யாந அம்ருத ஆஸ்வாதிநாம் – தேவரீருடைய இரண்டு திருவடித் தாமரைகளைச்
சிந்திப்பதாகிற அமுதத்தை அருந்துகின்ற,
அஸ்மாகம் – அடியோங்களுக்கு,
ஜீவிதம் – ஜீவநமானது,
ஸததம் – எக்காலத்திலும்,
ஸம்பத்யதாம் – குறையற்றிருக்க வேண்டும்.

———————-

ஹே கோபாலக! ஹே க்ருபா ஜலநிதே! ஹே சிந்து கன்யாபதே!
ஹே கம்சாந்தக! ஹே கஜேந்திர கருணா!பாரீண ஹே மாதவ!
ஹே ராமானுஜ! ஹே ஜகத்ரய குரோ!ஹே புண்டரீகாஷா! மாம்
ஹே கோபி ஜன நாத! பாலய பரம் ஜானாமி நத்வாம் வினா–21..

ஹே கோபாலக! -ஆ நிரை காத்து அருளினவனே -குன்று எடுத்து கோ நிரை காத்து அருளினவனே –
ஹே க்ருபா ஜலநிதே!-கருணைக் கடலே
ஹே சிந்து கன்யாபதே!-திருப் பாற் கடல் திரு மகளான பெரிய பிராட்டியாருக்கு கணவனே
ஹே கம்சாந்தக! -கொடிய கம்சனை ஒழித்தவனே
ஹே கஜேந்திர கருணா!பாரீண -ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுக்கு அருளை பொழிய வல்லவனே
ஹே மாதவ!-ஸ்ரீ யபதியே –ஹே சிந்து கன்யாபதே-போலே -திரு நாம சங்கீர்த்தனம் விவஷிதம் என்பதால் புனர் யுக்தி தோஷம் வாராது –
ஹே ராமானுஜா– தம்பி மூத்த பிரானுக்கு பின் பிறந்தவனே
ஹே ஜகத்ரய குரோ! -மூ உலகுகட்க்கும்-அனைத்து -உலகுகட்க்கும் – தலைவனே
ஹே புண்டரீகாஷா! -தாமரைக் கண்ணனே
ஹே கோபி ஜன நாத! -இடைச்சிகளுக்கு இறைவனே
மாம்- பாலய பரம் ஜானாமி நத்வாம் வினா–அடியேனை ரஷித்து அருள வேணும் -.
உன்னைத் தவிர வேறு ஒரு புகல் அறிகிறேன் அல்லேன்

ஹே கோபாலக! – ஆநிரை காத்தவனே!,
ஹே க்ருபாஜலநிதே! – கருணைக்கடலே!,
ஹே ஸிந்து கந்யாபதே! – பாற்கடல் மகளான பிராட்டியின் கணவனே!,
ஹே கம்ஸ அந்தக! – கம்ஸனை யொழித்தவனே!,
ஹே கஜேந்த்ர கருணாபாரீண! – கஜேந்திராழ்வானுக்கு அருள் புரிய வல்லவனே!,
ஹே மாதவ! – மாதவனே!,
ஹே ராமாநுஜ – பலராமானுக்குப் பின் பிறந்தவனே!,
ஹே ஜகத்த்ரயகுரோ! – மூவுலகங்கட்கும் தலைவனே!,
ஹே புண்டரீகாக்ஷ! – தாமரைக் கண்ணனே!,
ஹே கோபீஜந நாத! – இடைச்சியர்க்கு இறைவனே!,
மாம் – அடியேனை,
பாலய – ரக்ஷித்தருள வேணும்;
த்வாம் விநா – உன்னைத் தவிர,
பரம் – வேறொரு புகலை,
ந ஜாநாமி – அறிகிறேனில்லை.

அதிகாரம் ஆசை மட்டுமே.. ஆசை உடையோர்க்கு எல்லாம்.. பேசி வரம்பு அறுத்தார்..
அதிகாரம் வேறு ஒன்றும் இல்லாதது தான் அதிகாரம்..
ஹே ராமானுஜ !ஜகதாச்சர்யாராய் சகாயமாய் கொண்டாயே -பல ராமனுக்கு தம்பி ஆதிசேஷனே சகாயம்..
அண்ணல் இராமனுசன் வந்து தோன்றிய அப் பொழுதே நாரணர்க்கு ஆனார்களே..
அநந்ய கதித்வம் வெளி இட்ட ஸ்லோகம்.. பதிகம் முழுவதும் பெருமாள் திரு மொழியில் இவரே அருளியது போல
தரு துயரம்-குழவி அது போல் இருந்தேனே ..
கொண்டானை அல்லால் அறியா குல மகள் போல்..
மருத்துவன் பால் மாளாத காதல் நோயாளன் போல்.

——————–

இவனை மணி மந்த்ரம் மருந்து மூன்றும் மூன்று ஸ்லோகங்களால் அருளுகிறார்-

பக்த அபாய புஜங்க கருட மணி:-த்ரை லோக்ய ரஷா மணி:
கோபீ லோசன சாதக அம்புத மணி:சௌந்தர்யம் முத்ரா மணி:
ய: காந்தா மணி ருக்மிணீ கனகுச-துவந்த்வைக பூஷாமணி:
ஸ்ரேயோ தேவசிகா மணிர் திசதுனோ-கோபால சூடாமணி–22-

பக்த அபாய புஜங்க கருட மணி:-அடியார்களின் ஆபத்துக்கள் ஆகிற சர்ப்பத்துக்கு கருட மணியாயும்
த்ரை லோக்ய ரஷா மணி:-மூ உலகுகட்க்கும் -எல்லா உலகுகட்க்கும் ரக்ஷனார்த்த மணியாயும்
கோபீ லோசன சாதக அம்புத மணி:-ஆய்ச்சிகளின் கண்கள் ஆகிற சாதகப் பறவைகளுக்கு மேக ரத்னமாயும்
சௌந்தர்யம் முத்ரா மணி:-ஸுந்தர்யத்துக்கு முத்ரா மணியாயும் -அழகு எல்லாம் திரட்டி முத்திரை இட்ட பரம ஸூந்தரானாயும்
ய: காந்தா மணி ருக்மிணீ கனகுச-துவந்த்வைக பூஷாமணி:-மாதர்க்களுக்குள் சிறந்த ஸ்ரீ ருக்மிணிப் பிராட்டியின் நெருங்கிய
இரண்டு ஸ்தனங்களுக்கு முக்கியமான அலங்கார மணியாயும்
தேவசிகா மணிர்-தேவர்களுக்கு ஸீரோ பூஷணமான மணியாயும்
கோபால சூடாமணி-இடக்கை வலக்கை அறியாத -இடையர்களுக்குத் தலைவராயும் இருப்பவர்
ஸ்ரேயோ திசதுனோ-யாவர் ஒருவரோ அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் நமக்கு நன்மையை அருள வேணும்

பக்த அபாய புஜங்க காரூடமணி: – அடியார்களின் ஆபத்துக்களாகிற ஸர்ப்பத்துக்கு கருடமணியாயும்,
த்ரைலோக்ய ரக்ஷாமணி: மூவுலகங்கட்கும் ரக்ஷணார்த்தமான மணியாயும்,
கோபீ லோசநசாதக அம்புதமணி: – ஆய்ச்சிகளின் கண்களாகிற சாதகப் பறவைகளுக்கு மேக ரத்நமாயும்,
ஸெளந்தர்ய முத்ராமணி: – ஸெளந்தர்யத்துக்கு முத்ராமணியாயும்,
காந்தாமணி ருக்மணீ கநகுசத்வந்த்வ ஏக பூஷாமணி: – மாதர்களுக்குள் சிறந்தவளான ருக்மணிப் பிராட்டியின் நெருங்கிய
இரண்டு ஸ்தநங்களுக்கு முக்கியமான அலங்கார மணியாயும்,
தேவ சிகாமணி – தேவர்களுக்குச் சிரோபூஷணமான மணியாயும்,
கோபால சூடாமணி: – இடையர்களுக்குத் தலைவராயுமிருப்பவர்,
ய: – யாவரொருவரோ,
(ஸ:) – அந்த ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்,
ந: – நமக்கு,
ச்ரேய: – நன்மையை,
திசது – அருளவேணும்.

முன் எனக்கு என்றார் இப் பொழுது கூட்டமாக –
கோபால சூடா மணி எங்கள் அனைவருக்கும் கொடுக்கட்டும்
எந்தாய் சிந்தா மணியே வந்து நின்றாய் மன்னி நின்றாய்
மாலே மணி வண்ணா -ஆண்டாள் இத்தால் அருளினாள்- நீரோட்டம் தெரியும் மணிக்குள் -கருணையே
விஸ் லேஷம் பொறுக்க முடியாது முந்தானையில் வைத்து ஆளலாம் படி இவன்-

————————

அடுத்த ஸ்லோகத்தால் மந்த்ரமாக அருளுகிறார்-வாக்கை அழைத்து சொல்கிறார் அடுத்து மனசுக்கு…
அமுதத்திலும் இனியன் –ஜன்ம பலனுக்கு கிருஷ்ண மந்த்ரம் ..பகவத் அனுபவ ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யம்-

சத்ருஸ் சேதைக மந்த்ரம் சகலம் உபநிஷத் வாக்ய சம் பூஜ்ய மந்த்ரம்
சம்சார உத்தார மந்த்ரம் சமுசித-தமஸ் சங்க நிர்யாண மந்த்ரம்
சர்வைஸ் ஐஸ்வர்ய ஏக மந்த்ரம் வ்யசன புஜக-சந்தஷ்ட சந்த்ராண மந்த்ரம்
ஜிக்வே ஸ்ரீ கிருஷ்ண மந்த்ரம் ஜப ஜப-சத்தம் ஜன்ம சாபல்ய மந்த்ரம் —-23-

சத்ருஸ் சேதைக மந்த்ரம் -சத்ருக்களின் நாசத்துக்கு ஒரே மந்திரமாய்
உபநிஷத் வாக்ய சம் பூஜ்ய மந்த்ரம்-வைதிக வாக்யங்களால் மிகவும் பூஜ்யமாகச் சொல்லப் பட்ட மத்ரமுமாய்
சம்சார உத்தார மந்த்ரம்-சம்சாரத்தில் நின்றும் கரை ஏற்ற வல்ல மந்த்ரமுமாய்
சமுசித-தமஸ் சங்க நிர்யாண மந்த்ரம்-மிகவும் வளர்ந்து இருக்கும் அஞ்ஞான இருளைப் போக்க வல்ல மந்த்ரமுமாய்
சர்வைஸ் ஐஸ்வர்ய ஏக மந்த்ரம்-சர்வவித ஐஸ்வர்யங்களையும் கொடுக்க வல்ல முக்கிய மந்த்ரமுமாய்
வ்யசன புஜக-சந்தஷ்ட சந்த்ராண மந்த்ரம்-துன்பங்கள் ஆகிற சர்ப்பங்களால் கடிக்கப் பட்டவர்களைக் காக்கும் மந்தரமுமாய்
ஜன்ம சாபல்ய மந்த்ரம் –ஜன்மத்துக்கு பயன் தர வல்ல மந்த்ரமுமாய்
சகலம் ஸ்ரீ கிருஷ்ண மந்த்ரம்–ஸமஸ்தமான ஸ்ரீ கிருஷ்ண மந்திரத்தையும்
ஹே ஜிக்வே ஜப ஜப-சத்தம்–வாராய் நாக்கே எப்போதும் இடை விடாமல் ஜபம் பண்ணுவாய் -என்று தம் திரு நாவுக்கு உபதேசிக்கிறார் –

ஶத்ருச் சேத ஏக மந்த்ரம் – சத்ருக்களின் நாசத்திற்கு மந்த்ரமாய்,
உபநிஷத் வாக்ய ஸம்பூஜ்ய மந்த்ரம் – வைதிக வாக்கியங்களால் மிகவும் பூஜ்யமாகச் சொல்லப்பட்ட மந்த்ரமாய்,
ஸர்வ ஐச்வர்ய ஏக மந்த்ரம் – துன்பங்களாகிற ஸர்ப்பத்தினால் கடிக்கப்பட்டவர்களைக் காப்பாற்றும் மந்த்ரமாய்,
ஸம்ஸார உத்கார மந்த்ரம் – ஸம்ஸாரத்தில் நின்றும் கரையேற்ற வல்ல மந்த்ரமாய்,
ஸமுபசிததமஸ் ஸங்க நிர்யாண மந்த்ரம் – மிகவும் வளர்ந்திருக்கிற அஜ்ஞாந விருளைப் போக்க வல்ல மந்த்ரமாய்,
ஜந்ம ஸாபல்ய மந்த்ரம் – ஜந்மத்திற்குப் பயன் தரவல்ல மந்த்ரமாயிருக்கிற,
ஸகலம் ஸ்ரீ க்ருஷ்ண மந்த்ரம் – ஸமஸ்தமான ஸ்ரீ க்ருஷ்ண மந்த்ரத்தையும்,
ஹே ஜிஹ்வே – வாராய் நாக்கே,
ஸததம் – எப்போதும்,
ஜப ஜப – இடைவிடாமல் ஜபம் பண்ணு.

——————

வ்யாமோஹ பிரசம ஒளஷதம் முநிமனோ-வ்ருத்தி பிரவ்ருத்தி ஒளஷதம்
தைத்யேந்திர ஆர்த்தி கர ஒளஷதம் த்ரி ஜெகதாம் சஞ்சீவன ஏக ஒளஷதம்
பக்தாத்யந்த ஹித ஒளஷதம் பவபய பிரத்வம்சந ஏக ஒளஷதம்
ஸ்ரயே ப்ராப்தி கர ஒளஷதம் பிப மன ஸ்ரீ கிருஷ்ண திவ்ய ஒளஷதம் –24-

வ்யாமோஹ பிரசம ஒளஷதம்-விஷயாந்தரங்களில் உள்ள மோஹத்தை போக்க வல்ல மருந்தாயும்
முநிமனோ-வ்ருத்தி பிரவ்ருத்தி ஒளஷதம் -முனிவர்கள் மனசை தன்னிடத்தில் செலுத்திக் கொள்ள வல்ல மருந்தாயும்
தைத்யேந்திர ஆர்த்தி கர ஒளஷதம் -அசுரர்களில் தலைவனான கால நேமி முதலானவர்களை தீராத துன்பத்தை தரும் மருந்தாயும்
த்ரி ஜெகதாம் சஞ்சீவன ஏக ஒளஷதம் -மூ உலகோர்க்கும் -எல்லா உலகோர்க்கும் -உஜ்ஜீவனத்துக்கு உரிய முக்கிய மருந்தாயும் –
பக்தாத்யந்த ஹித ஒளஷதம்-– அடியவர்களுக்கு மிகவும் ஹிதத்தை செய்யும் மருந்தாயும் –
பவபய பிரத்வம்சந ஏக ஒளஷதம் -சம்சார பயத்தை போக்குவதில் முக்கிய மருந்தாயும்
ஸ்ரயே ப்ராப்தி கர ஒளஷதம் -நன்மையை அடைவிக்கும் மருந்தாயும் உள்ள –
அடியார் குழாங்களை உடன் கூடுவதாகிய நன்மையைப் பயக்கும் மருந்து என்றபடி
ஸ்ரீ கிருஷ்ண திவ்ய ஒளஷதம் —ஸ்ரீ கண்ணபிரான் ஆகிய அருமையான மருந்தை
மருத்துவனாய் நின்ற மா மணி வண்ணா -மருந்தே நாங்கள் போக மகிழ்ச்சிக்கு –
ஹே மன -வாராய் மனசே
பிப -உட் கொள்ளாய் -தம் திரு உள்ளத்தைக் குறித்து உபதேசிக்கிறார் –
கண்ணபிரானை சேவிக்க எல்லா வித நன்மைகளும் மல்கித் தீமைகள் எல்லாம் தொலையும் என்றபடி –
மருந்தே நாங்கள் போக மகிழ்ச்சிக்கே ..மருந்தும் விருந்தும் அவனே தான்.

ஹே மந: – வாராய் மனதே!,
வ்யாமோஹ ப்ரசம ஒளஷகம் – (விஷயாந்தரங்களிலுள்ள) மோஹத்தைப் போக்க வல்ல மருந்தாயும்,
முநி மநோ வ்ருத்தி ப்ரவ்ருத்தி ஒளஷதம் – முனிவர்களின் மனதைத் தன்னிடத்திற் செலுத்திக் கொள்ளவல்ல மருந்தாயும்,
தைத்யேந்த்ர ஆர்த்தி கர ஒளஷதம் – அஸுரர்களில் தலைவரான காலநேமி முதலியவர்களுக்குத் தீராத துன்பத்தைத் தரும் மருந்தாயும்,
த்ரி ஜகதாம் – மூவுலகத்தவர்க்கும்,
ஸஞ்சீவந ஏந ஒளஷதம் – உஜ்ஜீவனத்துக்குரிய முக்கியமான மருந்தாயும்,
பக்த அத்யந்த ஹித ஒளஷதம் – அடியவர்கட்கு மிகவும் ஹிதத்தைச் செய்கிற ஒளஷதமாயும்,
பவ பயப்ரத் வம்ஸந ஏக ஒளஷதம் – ஸம்ஸார பயத்தைப் போக்குவதில் முக்கியமான மருந்தாயும்,
ச்ரேய:ப்ராப்திகா
ஒளஷதம் – கண்ண பிரானாகிற அருமையான மருந்தை,
பிப – உட்கொள்ளாய்.

——————

ஆம்னாய அப்யாசனாநி அரண்ய ருதிதம்–வேத வ்ரதான் யன்வஹம்
மேதச் சேத பலானி பூர்த்த விதயஸ்-சர்வே ஹூதம் பஸ்மநி
தீர்த்தாநா மவகாஹனானிச-கஜஸ்நா னம் விநாயத்பத
த்வன் த்வாம் போருஹ சம்ச்ம்ருதீர்-விஜயதே தேவஸ் ஸ நாராயணா–25-

விநாயத்பத த்வன் த்வாம் போருஹ சம்ச்ம்ருதீர்–யாவனொரு ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய திருவடித் தாமரை இணைகளில் சிந்தனை இல்லாமல் போனால் –
ஆம்னாய அப்யாசனாநி -வேத அத்யயனங்கள்
அரண்ய ருதிதம்–காட்டில் அழுவது போல் வீணோ -காப்பார் இல்லாத இடத்தில் அழுவது போலே என்றவாறு
வேத வ்ரதான் யன்வஹம்-நாள் தோறும் செய்கிற வேதங்களில் சொன்ன உபவாசம் முதலிய விரதங்கள்
மேதச் சேத பலானி -மாம்ச சோஷணத்தையே பலனாக உடையனவோ
பூர்த்த விதயஸ்–சர்வே -குளம் வெட்டுதல் -சத்திரம் கட்டுதல் முதலிய தர்ம கார்யங்கள் யாவும்
ஹூதம் பஸ்மநி -சாம்பலில் செய்த ஹோமம் போல் வியர்த்தமோ
தீர்த்தாநா மவகாஹனானிச-கஜஸ்நா னம் -கங்கை முதலிய புண்ய தீர்த்தங்களில் நீராடுவதும் யானை முழுகுவது போல் வியர்த்தமோ
நாராயணன் ஸ்மரணம் இல்லாமல் செய்யப் பட்டால் எல்லாமே பழுதாம் –
விஜயதே தேவஸ் ஸ நாராயணா-அப்படிப்பட்ட தேவனான நாராயணன் அனைவரிலும் மேம்பட்டு விளங்குகிறார்

திரு ஆராதனம் -கர்ம பாகம் ஞான பாகம் இரண்டிலும் ஞான பாகம் உயர்ந்தது அவனுக்கு அடிமை என்ற உணர்வு.

யத்பதத்வந்த்வ அம்போருஹ ஸம்ஸ்ருதீ: விநா – யாவனொரு ஸ்ரீக்ருஷ்ணனுடைய திருவடித் தாமரை யிணைகளின்
சிந்தனையில்லாமற் போனால்,
ஆம்நாய அப்யஸநாநி – வேதாத்யயநங்கள்,
அரண்ய ருதிதம் – காட்டில் அழுதது போல் வீணோ;
அந்வஹம் – நாள்தோறும் (செய்கிற),
வேத வ்ரதாநி – வேதத்திற் சொன்ன (உபவாஸம் முதலிய) வ்ரதங்கள்,
மேதச் சேத பலாநி – மாம்ஸ சோஷணத்தையே பலனாக உடையனவோ,
ஸர்வே பூர்த்த வீதய: – குளம் வெட்டுதல், சத்திரம் கட்டுதல் முதலிய தர்ம காரியங்கள் யாவும்,
பஸ்மநி ஹுதம் – சாம்பலில் செய்த ஹோமம் போல் வ்யர்த்தமோ,
தீர்த்தாநாம் – கங்கை முதலிய புண்ய தீர்த்தங்களில்,
அவகாஹநாநி ச – நீராடுவதும்,
கஜ ஸ்நாநம் – யானை முழுகுவதுபோல் வ்யர்த்தமோ,
ஸ: தேவ: நாராயண: – அப்படிப்பட்ட தேவனான நாராயணன்,
விஜயதே – அனைவரினும் மேம்பட்டு விளங்குகின்றார்.

ஓதி உரு என்னும் ஆம் பயன் என் கொல்
கங்கை உள்ளே மீன் சம்பந்தம் இருந்தாலும் இழந் தது .
மனு- ஞானம் இல்லாதவன் தீர்த்தம் ஆட வேண்டாம்.. ஞானம் உள்ளவனும் தீர்த்தம் ஆட வேண்டாம்-

————————

திரு நாம வைபவம் அடுத்த ஸ்லோகத்தில் சொல்கிறார்-

ஸ்ரீ மன் நாம ப்ரோச்ய நாராயண ஆக்க்யம்
கே ந ப்ராபுர் வாஞ்சி தம் பாபி நோபி
ஹா ந பூர்வம் வாக் ப்ரவ்ருத்தா ந தஸ்மின்
தேன ப்ராப்தம் கர்ப்ப வாஸாதி துக்கம்–26-

ஸ்ரீ மன் நாம ப்ரோச்ய நாராயண ஆக்க்யம்–ஸ்ரீ மன் நாராயணன் என்கிற திரு மாலின் திரு நாமத்தைச் சொல்லி
கே ந ப்ராபுர் வாஞ்சி தம் பாபி நோபி-எந்த பாபம் செய்தவர்களானாலும் தம் இஷ்டத்தை அடைய வில்லை
ஹா ந பூர்வம் வாக் ப்ரவ்ருத்தா ந தஸ்மின்-நம் வாக்கானது முன்னே அந்த நாராயண நாம உச்சாரணத்தில் செல்ல வில்லை
தேன ப்ராப்தம் கர்ப்ப வாஸாதி துக்கம் .—-அந்தோ அதனால் கர்ப்ப வாசம் முதலான துக்கம் நேர்ந்தது

வைது நின்னை வல்லவா பழித்தவர்க்கும்-மாறில் போர் செய்து நின்ன செற்றத் தீயில் வெந்தவர்க்கும்
வந்து உன்னை எய்தலாகும் என்பர் -திருச் சந்தவிருத்தம் –
மொய்த்த வல் வினையுள் நின்று மூன்று எழுத்துடைய பேரால் கத்திர பந்தும் அன்றே பராங்கதி கண்டு கொண்டான் -திருமாலை –
நா வாயில் உண்டே நமோ நாரணா வென்று ஓவாது உரைக்கும் உரை உண்டே –
மூவாத மாக்கதிக் கட் செல்லும் வகை யுண்டே -என்னொருவர் தீக்கதி கட்ச் செல்லும் திறம் –
பித்தனை பெற்றும் அந்தோ பிறவியுள் இருக்கிறோம்-
நமனும் முத்கலனும் பேச -நரகமே ஸ்வர்கம் ஆகும்
அவனது ஊர் அரங்கம் என்னாது அயர்த்து வீழ்ந்து ..அதற்கே கவல்கின்றேனே ..
நா வாயில் உண்டே . மா வழி செல்லும் வழி உண்டே தீ கதி கண் செல்கின்றார்
மாதவன் பேர் சொன்னால் ….தீது ஒன்றும் சாரா ..
திரு மறு மார்பன் நின்னை சிந்தையுள் திகழ வைத்து மருவிய மனத்தார் ஆகில் வினையர் யேலும் அரு வினை பயனை உய்யார் ..
கெடும் இடர் ஆயின எல்லாம் கேசவா என்ன ..
நின் நாமம் கற்ற ஆவலிப்பு உடமை கண்ட.
அறிவிலா மனிசர் எல்லாம் அரங்கா என்று அழைப்பர் ஆகில் .பொறியில் வாழ் நரகம் எல்லாம் புல் எழுந்து ஒழியும் அன்றோ..

நாராயண ஆக்க்யம் – நாராயணென்கிற,
ஸ்ரீமந் நாம – திருமாலின் திருநாமத்தை,
ப்ரோச்ய – சொல்லி,
கே பாபிந: அபி – எந்த பாபிகளானவர்களுந்தான்,
வாஞ்சிதம் – இஷ்டத்தை,
ந ப்ராபு: – அடையவில்லை;
ந: வாக் – நம்முடைய வாக்கானது,
பூர்வம் – முன்னே,
தஸ்மிந் நப்ரவ்ருத்தா – அந்த நாராயண நாமோச்சாரணத்தில் செல்ல வில்லை;
தேந – அதனால்,
கர்ப்ப வாஸ ஆதி து:க்கம் – கர்ப்பவாஸம் முதலான துக்கமானது,
ஹா! ப்ராப்தம் – அந்தோ! நேர்ந்தது.

—————–

மஜ்ஜன்மன பலமிதம் மதுகைடபாரே
மத் ப்ரார்த்த நீய மத நுக்ரஹ ஏஷ ஏவ
த்வத் ப்ருத்ய ப்ருத்ய பரிசாரக ப்ருத்ய ப்ருத்ய
ப்ருத்யஸ்ய ப்ருத்ய இதி மாம் ஸ்மர லோக நாத.….27

மஜ்ஜன்மன பலமிதம் மதுகைடபாரே-மது கைடபர்களை நிரசித்தவனே -அடியேனுடைய ஜன்மத்துக்கு இதுவே பலம் –
மத் ப்ரார்த்த நீய மத நுக்ரஹ ஏஷ ஏவ-என்னால் பிரார்த்திக்க தக்கதாய் என் விஷயத்தில் நீ செய்ய வேண்டியதான அனுக்ரஹம் இதுவே தான் –
ஏது என்னில் –
த்வத் ப்ருத்ய ப்ருத்ய பரிசாரக ப்ருத்ய ப்ருத்ய-ப்ருத்யஸ்ய ப்ருத்ய இதி மாம் ஸ்மர லோக நாத…வாராய் லோக நாதனே -அடியேனை
உனக்கு சரமாவதி தாசனாக திரு உள்ளம் பற்றி அருள வேணும் –

யஸ் சப்த பர்வ வியவதான துங்காம் சேஷத்வ காஷ்டாமபஜன் முராரே -தேசிகன்
அடியார் அடியார் தம் அடியார் அடியார் தமக்கு அடியார் அடியார் தம் அடியார் அடியோங்களே –
இங்கனம் தேவரீர் திரு உள்ளம் பற்றினால் தான் அடியேன் ஜென்மம் சபலமாகும்
பயிலும் திரு உடையார் எவேரேலும் என்னை ஆளும் பரமரே ….
நின் திரு எட்டு எழுத்தும் கற்று உற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை ..
நம் பிள்ளை நஞ்சீயர் சம்வாதம்.8-10-11- அல்லி கமல கண்ணன்.. தன் பிரபாவம் கேட்டால்
கண்ணன் அடியார் பிரபாவம் கேட்டால் அல்லி கமல கண்ணன்.

ஹே மதுகைடப அரே! – மதுகைடபர்களை அழித்தவனே!,
மத் ஜந்மந: – அடியேனுடைய ஜன்மத்திற்கு,
இதம் பலம் – இதுதான் பலன்;
மத் ப்ரார்த்தநீய மதநுக்ரஹ: ஏஷ: ஏவ – என்னால் ப்ரார்த்திக்கத் தக்கதாய் என் விஷயத்தில் நீ செய்ய வேண்டியதான
அநுக்ரஹம் இதுவே தான்; (எது? என்னில்;)
ஹே லோக நாத! – வாராய் லோக நாதனே!,
மாம் – அடியேனை,
த்வத் ப்ருத்ய ப்ருத்ய பரிசாரக ப்ருத்ய ப்ருத்ய ப்ருத்யஸ்ய ப்ருத்ய: இதி – உனக்குச் சரமாவதி தாஸனாக, திருவுள்ளம் பற்ற வேணும்.

———————

நாதே ந புருஷோத்தமே த்ரிஜகதா-மேகாதி பே சேதசா
சேவ்யே ஸ்வஸ்ய பதஸ்யா தாதரி ஸூரே நாராயணே-திஷ்டதி
யம் கஞ்சித் புருஷாதமம் கதிபய க்ராமேச மல்பார்த்ததம்
சேவாயை ம்ருக யாமஹே நரமஹோ-மூகா வராகா வயம்––28-

புருஷோத்தமே-புருஷோத்தமனாயும்
த்ரிஜகதா-மேகாதி -மூன்று லோகத்தார்க்கும் -எல்லா லோகத்தார்க்கும் -ஒரே கடவுளாயும்
சேதசா சேவ்யே -நெஞ்சினால் நினைக்கத் தக்கவனாயும்
ஸ்வஸ்ய பதஸ்யா தாதரி -தனது இருப்பிடமான பரம பதத்தையும் அளிப்பவனாயும் உள்ள
ஸூரே நாராயணே–ஸ்ரீ மன் நாராயணனே தேவன்
நாதே ந திஷ்டதி சதி –நமக்கு நாதனாய் இருக்கும் அளவில் -அவனைப் பற்றாமல்
யம் கஞ்சித் நரம் புருஷாதமம் -யாதொரு மனிதனை புருஷர்களின் அதமனாயும் இருக்கிற
கதிபய க்ராமேச மல்பார்த்ததம்-சில கிராமங்களுக்கு கடவனாயும் -ஸ்வல்ப தனத்தை கொடுப்பவனாயும்
சேவாயை ம்ருக யாமஹே -சேவிப்பதற்குத் தேடுகிறோம்
அஹோ-மூகா வராகா வயம்—-ஆச்சர்யம் -இப்படிப்பட்ட நாம் ஊமைகளாயும் உபயோகம் அற்றவர்களாயும் இரா நின்றோம்
வயம் ம்ருக யாமஹே -என்று உத்தம -தன்மையாக -அருளிச் செய்தாலும் நீங்கள் இப்படி ஓடித் திரிகிறீர்களே -என்று பிறரை அதி ஷேபிக்கிறார்

புருஷ உத்தமே – புருஷர்களில் தலைவனாயும்,
த்ரிஜகதாம் ஏக அதிபே – மூன்று லோகங்களுக்கும் ஒரே கடவுளாயும்,
சேதஸா ஸேவ்யே – நெஞ்சினால் நினைக்கத்தக்கவனாயும்,
ஸ்வஸ்ய பதஸ்ய தாதரி – தன் இருப்பிடமான பரம பதத்தை அளிப்பவனாயுமுள்ள,
நாராயணே ஸுரே – ஸ்ரீமந் நாராயணனான தேவன்,
ந: நாதே திஷ்டதி ஸதி – நமக்கு நாதனாயிருக்குமளவில் (அவனைப் பற்றாமல்),
கதிபயக்ராம ஈசம் – சில க்ராமங்களுக்குக் கடவனாயும்,
அல்ப அர்த்ததம் – ஸ்வல்ப தநத்தைக் கொடுப்பவனாயும்,
புருஷ அதமம் – புருஷர்களில் கடை கெட்டவனாயுமிருக்கிற,
யம்கஞ்சித் நரம் – யாரோவொரு மனிதனை,
ஸேவாயைம்ருகயா மஹே – ஸேவிப்பதற்குத் தேடுகிறோம்;
அஹோ! – ஆச்சரியம்!,
வயம் மூகா: வராகா: – இப்படிப்பட்ட நாம் ஊமைகளாயும் உபயோகமற்றவர்களாயுமிரா நின்றோம்.

ஆதி பிரான் நிற்க- பொலிந்து நின்ற பிரான் கருட வாகனும் நிற்க –
கபால நன் மோகத்த்தில் கண்டு கொள்மின்-
சேட்டை தன் மடி அகத்து செல்வம் பார்த்து இருக்கின்றீரே

—————————-

மதன பரிஹர ஸ்திதம் மதீயே
மனசி முகுந்த பாதார விந்ததாம்னி
ஹர நயன க்ருசாநுநா க்ருசோஸி
ஸ்மரசி ந சக்ர பராக்கிரமம் முராரே-—29-

மதன -வாராய் மன்மதனே
பரிஹர ஸ்திதம் மதீயே–மனசி முகுந்த பாதார விந்ததாம்னி-ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய திருவடித் தாமரைகளுக்கு
இருப்பிடமான என் நெஞ்சில் இருப்பை விட்டிட்டு
ஹர நயன க்ருசாநுநா க்ருசோஸி-சிவனுடைய நெற்றிக் கண்ணில் நின்றும் உண்டான நெருப்பினால் முன்னமே சரீரம் அற்றவனாக இருக்கிறாய் –
ஸ்மரசி ந சக்ர பராக்கிரமம் முராரே—-ஸ்ரீ கண்ணபிரானுடைய திரு ஆழி ஆழ்வானது பராக்கிரமத்தை நீ நினைக்க வில்லையோ

எம்பெருமானை அண்டை கொண்ட பலன் என் உள்ளத்தில் உள்ளது கிடாய் –
அம்பரீஷ உபாக்யானம் முதலியவற்றில் கேட்டு அறியாயோ

ஹே மதந! – வாராய் மன்மதனே!,
முகுந்த பதாரவிந்ததாம்நி – ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனுடைய திருவடித் தாமரைகட்கு இருப்பிடமான,
மதீயே மநஸி – எனது நெஞ்சில்,
ஸ்திதிம் பரிஹர – இருப்பை விட்டிடு;
ஹர நயநக்ருசாதுநா – சிவனின் நெற்றிக் கண்ணில் நின்றுமுண்டான நெருப்பினால்,
க்ருச: அஸி – (முன்னமே) சரீரமற்றவனாக இருக்கிறாய்;
முராரே! – கண்ணபிரானுடைய,
சக்ர பராக்ரமம் – திருவாழியாழ்வானது பராக்கிரமத்தை,
நஸ்மரஸி? – நீ நினைக்கவில்லையோ?

வந்து உன் அடியேன் மனம் புகுந்தாய் சிந்தனைக்கு இனியாய் புகுந்ததிர் பின் வணங்கும்
வந்து அருளி என் நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே
உள்ளுவார் உள்ளத்தே உறைகின்றாய் -வெள்கி நான் விலவர சிரித்திட்டேனே
கெட்டியாய் பிடித்தானே உருளும் பொழுது பிரகலாதன்
நெஞ்சமே நீள் நகராக
விஷ்ணு சித்தன் மனத்தே கோவில் கொண்ட
மறக்கும் என்று செந்தாமரை கண்ணோடு மறப்பற என் உள்ளே மன்னினான் தன்னை..
தனி கடலே தனி உலகே தனி சுடரே -இவை எல்லாம் விட்டு வந்தான் ..

——————-

தத்தவம் ப்ருவாணாநி பரம் பரஸ்மாத்
மது ஷரந்தீவ சதாம் பலானி
ப்ராவர்த்தய ப்ராஞ்சலி ரச்மி ஜிஹ்வே
நாமாநி நாராயண கோ சராணி-–30-

தத்தவம் ப்ருவாணாநி -தத்துவத்தை சொல்லுகின்றனவாய்
பரம் பரஸ்மாத்-மேலானவற்றிலும் மிகவும் மேலான
மது ஷரந்தீவ சதாம் -சத்துக்களுக்கு மதுவை பெருக்கும்
பலானி இவ-பழங்களைப் போன்றனவாய்
ஜிஹ்வே-வாராய் நாக்கே
நாமாநி நாராயண கோ சராணி-ஸ்ரீ மன் நாராயணன் விஷயமான திரு நாமங்களை
ப்ராவர்த்தய -அடிக்கடி அனுசந்தானம் செய்
ப்ராஞ்சலி ரச்மி-அப்படி செய்வதால் உன்னை கை கூப்பி நிற்கின்றேன்

ஹே ஜிஹ்வே! – வாராய் நாக்கே!,
பரஸ்மாத் பரம் – மேலானதிற் காட்டிலும் மேலானதாகிய [மிகவுஞ் சிறந்த],
தத்வம் – தத்துவத்தை,
ப்ருவாணாநி – சொல்லுகின்றனவாய்,
ஸதாம் மது க்ஷரந்தி – ஸத்துக்களுக்கு மதுவைப் பெருக்குகிற,
பலாநி இவ – பழங்களைப் போன்றனவாய்,
நாராயண கோசராணி – ஸ்ரீமந் நாராயணன் விஷயமான,
நாமாநி – திருநாமங்களை,
ப்ராவர்த்தய – அடிக்கடி அநுஸந்தானம் செய்; [ஜபஞ்செய்.]
ப்ராஞ்ஜலி: அஸ்மி – (நீ அப்படி செய்வதற்காக உனக்குக்) கைகூப்பி நிற்கின்றேன்.

உயர்வற உயர் நலம் உடையவன்..
நாராயண பர ப்ரஹ்ம நாராயண பரஞ்சோதி நாராயண பர தத்தவம்
எண் பெரும் அந் நலத்து ஒண் புகழ் ஈறில வண் புகழ் நாரணன் திண் கழல் சேரே –

—————-

இதம் சரீரம் பரிணாம பேசலம்
பதத்ய வசியம் சலத ஸந்தி ஜர்ஜரம்
கிம் ஒளஷதை க்லிச்யசி மூட துர்மதே
நிராமயம் கிருஷ்ண ரசாயனம் பிப–31-

இதம் சரீரம் பரிணாம பேசலம்–பதத்ய வசியம் சலத ஸந்தி ஜர்ஜரம்–இந்த சரீரமானது -நாளடைவில் துவண்டும் –
தளர்ந்த கட்டுக்களை யுடையதாய்க் கொண்டு சிதிலமாயும் அவசியம் நசிக்கப் போகிறது
கிம் ஒளஷதை க்லிச்யசி மூட துர்மதே-நிராமயம் கிருஷ்ண ரசாயனம் பிப-–வாராய் -அஞ்ஞானியே -கெட்ட மதி யுடையவனே –
மருந்துகளால் என் வருந்துகிறாய் -சம்சாரம் ஆகிய வியாதியைப் போக்குவதான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ஆகிற ரசாயனத்தை பானம் பண்ணு

இதம் சரீரம் – இந்த சரீரமானது,
பரிணாம பேஷலம் – நாளடைவில் துவண்டும்,
ச்லத ஸந்தி ஜர்ஜரம் – தளர்ந்த கட்டுக்களை யுடையதாய்க்கொண்டு சிதலமாயும்,
அவச்யம் பததி – அவச்யம் நசிக்கப் போகிறது;
ஹே மூட! துர்மதே – வாராய் அஜ்ஞாநியே! கெட்ட புத்தியை யுடையவனே!,
ஒளஷதை: – மருந்துகளினால்,
கிம் க்லிஶ்யஸி – ஏன் வருந்துகிறாய்?,
நிராமயம் – (ஸம்ஸாரமாகிற) வியாதியைப் போக்குமதான,
க்ருஷ்ண ரஸாயநம் – ஸ்ரீக்ருஷ்ணனாகிற ரஸாயநத்தை,
பிப – பாநம் பண்ணு.

மரம் சுவர் மதிள் எடுத்து மருமைக்கே வெறுமை பூண்டு -புறம் சுவர் ஓட்டை மாடம்.புரளும் போது அறிய மாட்டீர் .
புள் கவ்வ
மின் நின் நிலையின மன் உயர் ஆக்கைகள்
மின் உருவாய் பின் உருவாய் பொன் உருவாய்-மூன்று தத்தவம்–
அவன் நித்யம் ஸ்வரூபம் ஸ்பாவ விகாரம் இன்றி – ஜீவாத்ம ஸ்பாவம் மாறும் – அசித் ஸ்வரூபமே மாறும்..
அவிகாராய ..சதைக ரூபா ரூபாய

———————-

தாரா வாரா கர வர ஸுதா-தே தநுஜோ விரிஞ்ச
ஸ்தோதா வேத ஸ்தவ ஸூரகணோ-ப்ருத்ய வர்க்க ப்ரசாத
முக்திர்மாயா ஜகத விகலம்-தாவகீ தேவகீதே
மாதா மித்ரம் வலரி புஸுதஸ் -த்வய்யதோக்யன் நஜானே -32-

தாரா வாரா கர வர ஸுதா-தேவரீருக்கு மனைவி திருப் பாற் கடல் மகளான பெரிய பிராட்டியார்
தே தநுஜோ விரிஞ்ச-மகனோ சதுர் முகன்
ஸ்தோதா வேத -ஸ்துதி பாடகனோ வேதம்
ஸ்தவ ஸூர கணோ-ப்ருத்ய வர்க்க -வேலைக்காரர்களோ தேவதைகள்
தவ ப்ரசாத முக்திர் -மோக்ஷம் தேவரீருடைய அனுக்ரஹம்
மாயா ஜகத விகலம்-தாவகீ -சகல லோகமும் தேவரீருடைய பிரகிருதி
தேவகீதே மாதா-தேவரீருக்குத் திருத் தாயார் தேவகிப் பிராட்டி
மித்ரம் வலரி புஸுதஸ் -தோழன் இந்திரன் மகனான அர்ஜுனன்
த்வய்யதோக்யன் ந ஜானே -அத அந்யத் த்வயி நஜானே -அதைக் காட்டிலும் வேறானவற்றை நான் அறிகிறேன் இல்லை –

தே தாரா: – தேவரீருக்கு மனைவி,
வாராகரவர ஸுதா – திருப்பாற்கடலின் மகளான பிராட்டி,
தநுஜ: விரிஞ்ச: – மகனோ சதுர்முகன்;
ஸ்தோதா வேத: துதிபாடகனோ வேதம்;
ப்ருத்யவர்க்க: ஸுரகண: – வேலைக்காரர்களோ தேவதைகள்;
முக்தி: தவப்ரஸாத: – மோக்ஷம் தேவரீருடைய அநுக்ரஹம்;
அவிகலம் ஜகத் – ஸகல லோகமும்,
தாவகீ மாயா – தேவரீருடைய ப்ரக்ருதி;
தே மாதா தேவகீ – தேவரீருக்குத் தாய் தேவகிப் பிராட்டி;
மித்ரம் வலரிபுஸுத: – தோழன் இந்திரன் மகனான அர்ஜுனன்;
அத: அந்யத் – அதைக் காட்டிலும் வேறானவற்றை,
த்வயி ந ஜாநே – உன்னிடத்தில் நான் அறிகிறேனில்லை.

——————-

கிருஷ்ணோ ரஷது நோ ஜகத் த்ரய குரு-
கிருஷ்ணம் நமச்யாம் யஹம்
கிருஷ்ணே நாமர சத்ரவோ விநிஹதா
கிருஷ்ணாய தஸ்மை நம
கிருஷ்ணா தேவ சமுத்திதம் ஜகதிதம்
கிருஷ்ணச்ய தாசோ சம்யஹம்
கிருஷ்ணே திஷ்டத சர்வ மேத்யதகிலம்
ஹே கிருஷ்ண சம்ரஷஸ்வ மாம் –-33-

கிருஷ்ணோ ரஷது நோ ஜகத் த்ரய குரு-மூன்று -எல்லா லோகத்தார்க்கும் தலைவனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் நம்மைக் காக்கட்டும்
கிருஷ்ணம் நமச்யாம் யஹம்-நான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை வணங்குகிறேன்
கிருஷ்ணே நாமர சத்ரவோ விநிஹதா-கிருஷ்ணாய தஸ்மை நம-யாவனொரு கிருஷ்ணனால் அசுரர்கள் கொல்லப் பட்டார்களோ அந்த கிருஷ்ணனுக்கு நமஸ்காரம்
கிருஷ்ணா தேவ சமுத்திதம் ஜகதிதம்-இந்த உலகம் கண்ணன் இடம் இருந்து உண்டா-நான் கண்ணனுக்கு அடியேனாய் இருக்கிறேன்
கிருஷ்ணே திஷ்டத சர்வ மேத்யதகிலம்-இந்த ஸமஸ்த பிரபஞ்சமும் கண்ணன் இடத்தில் நிலை பெற்று இருக்கிறது
ஹே கிருஷ்ண சம்ரஷஸ்வ மாம் –ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே அடியேனைக் காத்து அருள வேணும் –

பிரதமை முதல் எட்டு விபக்திகளும் இந்த ஸ்லோகத்தில் அமைத்து அருளி உள்ளார்-எட்டு வேற்றுமை உருபுகளும் அமைந்த ஸ்லோகம்

ஜகத்த்ரய குரு: – மூன்று லோகங்களுக்கும் தலைவனான்,
கிருஷ்ண: ந: ரக்ஷது -கிருஷ்ணன் நம்மைக் காப்பாற்றுக;
அஹம் கிருஷ்ணம் நமஸ்யாமி – நான் கிருஷ்ணனை வணங்குகிறேன்;
யேந கிருஷ்ணேந – யாவனொரு கிருஷ்ணனால்,
அமரசத்ரவ: விநிஹ தா: – அஸுரர்கள் கொல்லப்பட்டார்களோ,
தஸ்மை கிருஷ்ணாய நம: – அந்த கிருஷ்ணனுக்கு நமஸ்காரம்;
இதம் ஜகத் – இவ்வுலகமானது,
கிருஷ்ணாத் ஏவ – கண்ணனிடமிருந்தே,
ஸமுத்திதம் – உண்டாயிற்று; (ஆகையால்)
அஹம் கிருஷ்ணஸ்ய தாஸ: அஸ்மி – நான் கண்ணனுக்கு அடியனாயிருக்கிறேன்;
ஏதத் ஸர்வம் அகிலம் – இந்த ஸமஸ்த பிரபஞ்சமும்,
கிருஷ்ணே திஷ்டதி – கண்ணனிடத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறது.
ஹே கிருஷ்ண! – ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே!,
மாம் ஸம்ரக்ஷ – அடியேனைக் காத்தருள வேணும்.

ஆயர் புத்திரன் இல்லை அரும் தெய்வம்–ஆதி அம் ஜோதி உருவை அங்கு வைத்து வந்த பராத் பரன்

————————-

தத் தவம் ப்ரசீத பகவன்! குரு மய்யநாதே,
விஷ்ணோ க்ருபாம் பரம காருணிக: கில த்வம்
சம்சார சாகர நிமக்ந மநந்த!தீனம்
உத்தரத்து மர்ஹசி ஹரே புருஷோத்தமோசி-—34-

தத் தவம் -வேத பிரசித்தனான நீ
ப்ரசீத -குளிர்ந்த திருமுகனாய் இருக்க வேணும்
பகவன்! -ஷாட் குண்ய பரிபூர்ணனே
க்ருபாம் குரு -அருள் புரிய வேணும் –
மய்யநாதே,—அநாதே மயி -வேறு புகலற்ற என் மீது
விஷ்ணோ -எங்கும் வியாபித்து இருப்பவனே
பரம காருணிக: கில த்வம்-நீ பேர் அருளாளன் அன்றோ
சம்சார சாகர நிமக்ந -சம்சாரக் கடலில் மூழ்கினவனாய்
தீனம்-அலைந்து கொண்டு இருக்கும் அடியேனை
அநந்த!-தேச கால வஸ்து -த்ரிவித அபரிச்சேத்யன் ஆனவனே
உத்தரத்து மர்ஹசி –கரை ஏற்றக் கடவை
ஹரே-அடியார் துயரை தீர்ப்பவனே
புருஷோத்தமோசி-—புருஷோத்தமனாய் இருக்கிறாயே –

ஹே பகவந்! – ஷாட்குண்ய பரிபூர்ணனே!,
விஷ்ணோ! – எங்கும் வ்யாபித்திருப்பவனே!,
ஸ:த்வம் – வேத ப்ரஸித்தனான நீ,
அநாதே மயி – வேறு புகலற்ற என் மீது,
க்ருபாம் குரு – அருள் புரிய வேணும்;
ப்ரஸீத – குளிர்ந்த முகமாயிருக்க வேணும்;
ஹே ஹரே! – அடியார் துயரைத் தீர்ப்பவனே!,
அநந்த! – இன்ன காலத்திலிருப்பவன், இன்ன தேசத்திலிருப் பவன், இன்ன வஸ்துவைப் போலிருப்பவன் என்று
துணிந்து சொல்லமுடியாதபடி மூன்று வித பரிச்சேதங்களுமில்லாதவனே!,
த்வம் பரம காருணிக: கில – நீ பேரருளாளனன்றோ?,
ஸம்ஸார ஸாகர நிமக்நம் – ஸம்ஸாரக் கடலில் மூழ்கினவனாய்,
தீநம் – அலைந்து கொண்டிருக்கிற அடியேனை,
உத்தர்த்தும் அர்ஹஸி – கரையேற்றக் கடவை;
புருஷோத்தம: அஸி – புருஷர்களிற் சிறந்தவனாயிருக்கிறாய்.

உன் மனத்தால் என் நினைந்து இருந்தாய் -பேற்றுக்கு உபாயம் அவன் நினைவு

———————–

நமாமி நாராயண பாத பங்கஜம்
கரோமி நாராயண பூஜனம் சதா ,
வதாமி நாராயண நாம நிர்மலம்
ஸ்மராமி நாராயண தத்வ மவ்யயம்––35-

நமாமி நாராயண பாத பங்கஜம்-ஸ்ரீ மன் நாராயணனுடைய திருவடித் தாமரையை சேவிக்கின்றேன்
கரோமி நாராயண பூஜனம் சதா ,-எம்பெருமான் உடைய திருவாராதனத்தை இடை விடாமல் எப்பொழுதும் பண்ணுகிறேன்
வதாமி நாராயண நாம நிர்மலம்-குற்றம் அற்ற ஸ்ரீ மன் நாராயணன் உடைய திரு நாமங்களை சங்கீர்த்தனம் பண்ணுகிறேன்
ஸ்மராமி நாராயண தத்வ மவ்யயம்—-அழிவற்ற பர தத்துவமான ஸ்ரீ மன் நாராயணனை சிந்திக்கிறேன்
தம்முடைய மநோ வாக் காயங்கள் மூன்று கரணங்களும் ஸ்ரீ மன் நாராயணன் இடம் ஆழம் கால் பட்டமையை அருளிச் செய்கிறார்

நாராயண பாத பங்கஜம் – ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய திருவடித் தாமரையை,
நமாமி – ஸேவிக்கிறேன்;
நாராயண பூஜநம் – எம்பெருமானுடைய திருவாராதநத்தை,
ஸதா கரோமி – எப்போதும் பண்ணுகிறேன்;
நிர்மலம் – குற்றமற்ற,
நாராயண நாம – ஸ்ரீமந் நாராயண நாமத்தை,
வதாமி – உச்சரிக்கிறேன்;
அவ்யயம் நாராயண தத்வம் – அழிவற்ற பர தத்வமான நாராயணனை,
ஸ்மராமி – சிந்திக்கிறேன்.

நாலு தடவை நாராயண நாமம்
சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையாலும் தேவ பிரானையே தந்தை தாய் -அரவிந்த லோசனன்.
தொலை வில்லி மங்கலம்-கேட்கையால் உற்றதுண்டு
வாக்கினால் கருமம் தன்னால் மனத்தினால் சரத்தை தன்னால் –
வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க தூ மலர் தூவி தொழுது…
செல்வ நாரணன் சொல் கேட்டு நல்கி என்னை விடான்.

—————————————-

ஸ்ரீ நாத நாராயண வாசு தேவ
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பக்த பிரியா சக்ர பாணே
ஸ்ரீ பத்ம நாபா அச்யுத கைடபாரே
ஸ்ரீ ராம பத்மாஷ ஹரே முராரே !—-36-

அநந்த வைகுண்ட முகுந்த கிருஷ்ண
கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி
வக்தும் சமர்த்தோபி ந வக்தி கச்சித்
அஹோ ஜநாநாம் வயசநாபி முக்யம்-–37-

ஸ்ரீ நாத நாராயண வாசு தேவ–ஹே ஸ்ரீ லஷ்மி பதியே -நாராயணனே -வா ஸூ தேவனே –
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பக்த பிரியா சக்ர பாணே-ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே -பக்த வத்சலனே -திருக் -சக்கரக் கையனே
ஸ்ரீ பத்ம நாபா அச்யுத கைடபாரே-ஹே ஸ்ரீ பத்ம நாதனே -அடியாரை ஒரு காலும் நழுவ விடாதவனே –
கைடபன் என்னும் அசுரனை நிரசித்து அருளினவனே
ஸ்ரீ ராம பத்மாஷ ஹரே முராரே !—-சக்கரவர்த்தி திரு மகனே -புண்டரீ காஷனே-
பாபங்களை அபஹரித்து அருளுபவனே -முராசுரனை நிரசித்து அருளினவனே

அநந்த -முடிவில்லாதவனே –
வைகுண்ட -ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனே
முகுந்த -ஸ்ரீ முகுந்தனே
கிருஷ்ண-ஸ்ரீ கண்ணபிரானே
கோவிந்த -கோவிந்தனே
தாமோதர -தாமோதரனே
மாதவேதி–ஸ்ரீ மாதவன் –என்று இப்படி ஸ்ரீ பகவான் திரு நாமங்களை
வக்தும் சமர்த்தோபி ந வக்தி கச்சித்-சொல்லுவதற்கு சமர்த்தனாக இருந்தாலும் ஒருவனும் சொல்லுவது இல்லை –
அஹோ ஜநாநாம் வயசநாபி முக்யம்—இவ்வுலகோர் விஷயாந்தரங்களிலே மண்டி துன்பப பருவத்திலேயே நோக்கமாய் இருக்கும் தன்மை ஆச்சர்யம்
இது என்ன கொடுமை என்று பர அனர்த்தத்தை சிந்தனையால் பரிதபிக்கிறார்

ஸ்ரீநாத! – ஹே லக்ஷ்மீபதியே!,
நாராயண – நாராயணனே!,
வாஸுதேவ – வாஸுதேவனே!,
ஸ்ரீ கிருஷ்ண – ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே!,
பக்த ப்ரிய – பக்த வத்ஸலனே!,
சக்ர பாணே – சக்கரக் கையனே!,
ஸ்ரீ பத்மநாப – ஹே பத்ம நாபனே!,
அச்யுத – அடியாரை ஒரு காலும் நழுவ விடாதவனே!,
கைடப அரே! – கைடபனென்னும் அசுரனைக் கொன்றவனே!,
ஸ்ரீராம – சக்ரவர்த்தி திருமகனே!,
பத்மாக்ஷ – புண்டரீகாக்ஷனே!,
ஹரே! – பாபங்களைப் போக்குமவனே!,
முராரே – முராசுரனைக் கொன்றவனே!,
அநந்த – முடிவில்லாதவனே!,
வைகுண்ட – வைகுண்டனே!,
முகுந்த – முகுந்தனே!,
கிருஷ்ண – கண்ண பிரானே!,
கோவிந்த – கோவிந்தனே!,
தாமோதர – தாமோதரனே!,
மாதவ! இதி – மாதவனே என்றிப்படி (பகவந் நாமங்களை),
வக்தும் – சொல்லுவதற்கு,
ஸமர்த்த: அபி – ஸமர்த்தனாயினும்,
கச்சித் ந வக்தி – ஒருவனும் சொல்லுகிறதில்லை,
ஜநாநாம் – இவ் வுலகத்தவர்களுக்கு,
வ்யஸந ஆபிமுக்யம் – (விஷயாந்தரங்களில் மண்டித்) துன்பப்படுவதிலேயே நோக்கமாயிருக்குந் தன்மை,
அஹோ! – ஆச்சரியம்!

இருபது திரு நாமங்களை சொல்ல சாமர்த்தியம் இருந்தாலும் சொல்ல வில்லை
போது எல்லாம் போது கொண்டு உன் திரு நாமம் செப்ப மாட்டேன் -ஆசை மட்டும் போக வில்லை
கதறுகின்றேன் -இது மட்டும் தெரியும் அளித்து அரங்க மா நகர் உள்ளானே
அதுவும் அவனது இன் அருளே-

3/4/5 சுலோகங்களால் மறவாமல் இருக்கணும்..நினைவு முக்கியம்
4 என் மனசில் நீ நீங்காமல் இருக்கணும் அசையாத பக்தி வேணும்
6 ஸ்லோகம் 27 ஸ்லோகத்தால் திரு நாம சந்கீர்தனத்தால் அடியார் அடியார் ..நினைவு மாறாமல் மதுர கவி ஆழ்வார் நிலை
விரோதிகள் சம்சாரம் கர்மா போல்வன ..12/ 13/ 14/ 34/ 35 சுலோகங்களால் அருளினார்
சரீரம் வைத்து காலம் கழிக்கணும் ஒரே மருந்து மணி மந்த்ரம் எல்லாம் அவன் தானே
17-பரம மருந்து அவன் திரு நாம சங்கீர்த்தனம் 18/ 22/ 23/ 24 /31 கண்ணன் என்னும் மருந்தை குடிப்பாய்
5- திரு வடி தாமரைகள் நினைவு இன்றி யாகம் யஜ்ஞம் வீண்/
28- அவன் காத்து இருக்க மூடர்கள் வேறு எங்கோ போனோமே சம்பந்தம் மாதா பிதா ஜகத் காரண பூதன் வெளி இடுகிறார்-..
33-ஸ்லோகத்தால் கிருஷ்ணனே ஜகத் காரணம்/8th விஷயம் இது

——————–

த்யாயந்தி யே விஷ்ணும் அநந்தம் அவ்யயம்-
ஹ்ருத் பத்ம மத்யே சததம் வ்யவஸ்திதம்
சமாஹிதாநாம் சததாப யப்ரதம்
தே யாந்தி ஸித்திம் பரமாம் ச வைஷ்ணவீம்-38-

த்யாயந்தி யே விஷ்ணும் அநந்தம் அவ்யயம்-அபரிச்சின்னமாய் உள்ள -அழியாமல் நித்தியமாய் உள்ள –
ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவை எவர் த்யானம் பண்ணுகிறார்களோ
ஹ்ருத் பத்ம மத்யே சததம் வ்யவஸ்திதம்-ஹிருதய கமலத்தின் நடுவில் எப்பொழுதும் வீற்று இருந்து அருளுபவரும் –
அடியார் விலக்காமை கிடைத்ததும் சடக்கென அருள் புரிய –
சமாஹிதாநாம் சததாப யப்ரதம்–விஷயாந்தர பற்று அற்று -சமாதியில் ஊன்றி இருக்கும் யோகிகளுக்கு
சர்வ காலத்திலும் அஞ்சேல் என்று அபாய பிரதானம் பண்ணி அருளுபவரும்
தே யாந்தி ஸித்திம் பரமாம் ச வைஷ்ணவீம்-–அவர்கள் சிறந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சித்தியை அடைகிறார்கள்-

ஹ்ருத் பத்ம மத்யே – ஹ்ருதய கமலத்தின் நடுவில்,
ஸததம் வ்யவஸ்திதம் – எப்போதும் வீற்றிருப்பவரும்,
ஸமாஹிதாநாம் – ஸமாதியிலே ஊன்றியிருக்கும் யோகிகளுக்கு,
ஸதத அபயப்ரதம் – ஸர்வ காலத்திலும் ‘அஞ்சேல்’ என்று அபய ப்ரதாநம் பண்ணுமவரும்,
அவ்யயம் – ஒருநாளும் அழியாதவரும்,
அநந்தம் – அபரிச்சிந்நராயு முள்ள,
விஷ்ணும் – ஸ்ரீமஹாவிஷ்ணுவை,
யேத்யாயந்தி – எவர் த்யானம் செய்கிறார்களோ,
தே – அவர்கள்,
பரமாம் வைஷ்ணவீம் ஸித்திம் – சிறந்த வைஷ்ணவ ஸித்தியை,
யாந்தி – அடைகின்றார்கள்.

—————————–

ஷீர ஸாகர தரங்க சீகரா
சார தாரகித சாரு மூர்த்தயே
போகி போக சய நீய சாயீநே
மாதவாய மது வித் விஷே நம—39-

ஷீர ஸாகர தரங்க சீகரா-சார தாரகித சாரு மூர்த்தயே–திருப் பாற் கடலில் நக்ஷத்திரங்கள் படிந்தால் போலே
அழகிய திரு மேனியை யுடையராய்
போகி போக சய நீய சாயீநே-மாதவாய மது வித் விஷே நம-–திரு வனந்த ஆழ்வான் உடைய திரு மேனி ஆகிற
திருப் படுக்கையிலே கண் வளர்ந்து அருளுபவராய் -மது என்ற அசுரனை நிரசித்து அருளிய திரு மாலுக்கு நமஸ்காரம் –

க்ஷீரஸாகர தரங்க சீகர ஆஸார தாரகிதசாரு மூர்த்தயே – திருப்பாற்கடலில் அலைகளின் சிறு திவலைகளின் பெருக்கினால்
நக்ஷத்திரம் படிந்தாற் போன்று அழகிய திருமேனியை யுடையராய்,
போகி போக சயநீய சாயிநே – திருவனந்தாழ்வானுடைய திருமேனியாகிற திருப் படுக்கையில் கண்வளருமவராய்,
மதுவித்விஷே – மதுவென்கிற அசுரனைக் கொன்றவரான,
மாதவாய – திருமாலுக்கு,
நம: – நமஸ்காரம்.

————————–

யஸ்ய ப்ரியவ் சுருதி தரவ் கவி லோக வீரவ்
மித்ரே த்விஜன்மவர பத்ம சரவ் பூதாம்
நேதாம் புஜாஷ சரணாம் புஜ ஷட்பதேன
ராஜ்ஞா க்ருதா க்ருதிரியம் குலசேகரேண–40-

யஸ்ய ப்ரியவ் சுருதி தரவ் கவி லோக வீரவ்-யாவர் ஒரு ஸ்ரீ குல சேகர பெருமாளுக்கு -வேத வித்துக்களாயும் -கவிகளுக்கும் சிறந்தவர்களாயும் –
மித்ரே த்விஜன்மவர பத்ம சரவ் பூதாம்-ப்ராஹ்மண ஸ்ரேஷ்டர்களாயும் உள்ள -பத்மன் -சரன் -என்னும் இருவர்கள் ஆப்த மித்ரர்களாய் இருந்தார்களோ
அம்புஜாஷ சரணாம் புஜ ஷட்பதேன-தாமரைக் கண்ணனான எம்பெருமானுடைய திருவடித் தாமரைகளுக்கு-வந்து -போல் அந்தரங்கரான
தேன-அந்த
ராஜ்ஞா க்ருதா க்ருதிரியம் குலசேகரேண–ஸ்ரீ குல சேகர மஹா ராஜராலே இந்த ஸ்தோத்ர கிரந்தம் அருளிச் செய்யப் பட்டது –

த்விஜன்மவர பத்மசரவ் –த்வஜன்மவரன் -பத்ம சரன் -என்றும் சொல்வர்
ஜாதி ஏக வசனமாகக் கொண்டு ப்ராஹ்மணர்களும் ஷத்ரியர்களும் இஷ்டர்கள் -என்பாரும் உண்டு –
ப்ராஹ்மண ஸ்ரேஷ்டரான ஸ்ரீ பெரியாழ்வாரையும் -ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரையும் சொன்னதாகவும் -கொள்ளலாம் –

யஸ்ய – யாவரொரு குலசேகரர்க்கு,
ச்ருதிதரெள – வேத வித்துக்களாயும்,
கவி லோக வீரெள – கவிகளுக்குள் சிறந்தவர்களயும்,
த்விஜந்மவர பத்மசரெள – ப்ராஹ்மண ச்ரேஷ்டர்களாயுமுள்ள ‘பத்மன்’ ‘சரண்’ என்னும் இருவர்கள்,
ப்ரியெள மித்ரே அபூதாம் – ஆப்த மித்திரர்களாக இருந்தார்களோ,
அம்புஜாக்ஷ சரணாம்புஜ ஷட்பதேந – தாமரைக் கண்ணனான எம்பெருமானுடைய திருவடித் தாமரைகளுக்கு வண்டு போல் அந்தரங்கரான,
தேந – அந்த,
குலசேகரேணராஜ்ஞா – குலசேகர மஹாராஜராலே,
இயம் க்ருதி: க்ருதா – இந்த ஸ்தோத்ர க்ரந்தம் செய்யப்பட்டது.

சேர்பார்களை பஷிகள் ஆக்கி ..-ஆச்சார்யர்-ஆறு கால் அவரின் திருவடி புத்திரன் பத்னி திரு அடிகள்..
நாமும் பெரிய பெருமாளின் திரு வடிகளில் பிரவகிக்கிற மது உண்ணும் வண்டு போல ஆவோம் என்று பல சுருதி.

————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ காஞ்சி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ குலேசேகர ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ விஷ்ணு சகஸ்ர நாமம்–4-2-புத்த அவதாரம் -பரமான திரு நாமங்கள் -787-810-/4-3-தைவத் சம்பத் உள்ள சிஷ்ட பரிபாலனம் பரமான திரு நாமங்கள் -811-825-/4-4-அனு ப்ரேவேசித்து ரஷணம் பரமான திரு நாமங்கள் -826-838-/4-5-அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களை உடையவன் பரமான திரு நாமங்கள் -839-848-

November 19, 2019

சமா வரத்தோ நிவ்ருத்தாத்மா துர்ஜயோ துரதிக்ரம
துர்லபோ துர்கமோ துர்கோ துராவாசோ துராரிஹா–83-
ஸூ பாங்கோ லோக சாரங்கஸ் ஸூ தந்துஸ் தந்து வர்த்தன
இந்த்ரகர்மா மஹா கர்மா க்ருதகர்மா க்ருதாகம –84
உத்பவஸ் ஸூ ந்தரஸ் ஸூ ந்தோ ரத்ன நாபஸ் ஸூ லோசன
அரக்கோ வாஜஸ நிஸ் ஸருங்கீ ஜயந்தஸ் சர்வ விஜ்ஜயீ–85-
ஸூ வர்ண பிந்து ரஷோப்யஸ் சர்வ வாகீஸ் வரேஸ்வர
மஹா ஹ்ரதோ மஹா கர்த்தோ மஹா பூதோ மஹா நிதி –86-
குமுத குந்தர குந்த பர்ஜன்ய பாவனோ அநல
அம்ருதாசோ அம்ருதவபுஸ் சர்வஜ்ஞஸ் சர்வதோமுக –87
ஸூ லபஸ் ஸூ வ்ரதஸ் சித்தஸ் சத்ருஜித் சத்ரூதாபன
ந்யக்ரதோ அதும்பரோஸ் வத்தஸ் சானூரார்ந்த நிஷூதன -88
சஹாரார்ச்சிஸ் சப்த ஜிஹ்வஸ் சல்தைதாஸ் சப்த வாஹன
அமூர்த்தி ர நகோ அசிந்த்யோ பயக்றுத் பய நாசன –89
அணுர் ப்ருஹத் க்ருசஸ் ச்தூலோ குணப்ருன் நிர்குணோ மஹான்
அத்ருதஸ் ஸ்வ த்ருதஸ் ஸ்வாஸ்ய ப்ராக்வம்சோ வம்சவர்த்தன –90 –

———————————————————————————

4-1-கிருஷ்ணாவதார திரு நாமங்கள் -697-786
4-2-புத்த அவதாரம் -பரமான திரு நாமங்கள் -787-810-
4-3-தைவத் சம்பத் உள்ள சிஷ்ட பரிபாலனம் பரமான திரு நாமங்கள் -811-825-
4-4-அனு ப்ரேவேசித்து ரஷணம் பரமான திரு நாமங்கள் -826-838-
4-5-அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களை உடையவன் பரமான திரு நாமங்கள் -839-848-

—————–

சமா வரத்தோ நிவ்ருத்தாத்மா துர்ஜயோ துரதிக்ரம
துர்லபோ துர்கமோ துர்கோ துராவாசோ துராரிஹா–83-

————-

787-துராரிஹா-
தீயவரை விலக்குமவன் –
தீய புத்தி உடையவரைத் தன்னை அடைய ஒட்டாதபடி விலக்க புத்தாவதாரமாக எடுத்தவன் –
கள்ள வேடத்தை கொண்டு போய்ப் புறம் புக்கவாறும் கலந்த அசுரரை உள்ளம் பேதம் செய்திட்டு உயிர் உண்ட உபாயங்கள் -5-10-4-
புரம் ஒரு மூன்று எரித்த -1-1-8-த்ரி புரம் எரித்த விருத்தாந்தம் -வேதோக்த கர்ம அனுஷ்டானம் செய்த அசுரர்கள் ஸ்ரத்தை குறைத்து –
அம்பின் நுனி இருந்து வென்றவன் –

புத்தாவதாரம் -கெட்ட வழியில் செல்பவர்களை வேத மார்க்கத்தில் செல்லாமல் தடுப்பது முதலிய வழிகளால் கெடுத்தவர் –
இவனை அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் இல்லாத பாவிகள் விஷயத்தில் என்பதை தெரிவிக்க புத்தாவதாரம் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

மாயா மோஹேந தே தைத்யா பிரகாரை பஹுபிஸ் ததா வ்யுத்தபிதா யதா நைஷாம் த்ரயீம் கச்சித் அரோசயத்
ஹதாச்ச தே அஸூரா தேவை சந் மார்க்க பரி பந்திந –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -3-18-34-

கெட்ட வழியில் செல்லும் அசுரர் முதலியவர்களை அழிப்பவர்-ஸ்ரீ சங்கரர் –

தீய பகைவர்களை நன்கு அழிப்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————

ஸூ பாங்கோ லோக சாரங்கஸ் ஸூ தந்துஸ் தந்து வர்த்தன
இந்த்ரகர்மா மஹா கர்மா க்ருதகர்மா க்ருதாகம –84-

————-

788-சுபாங்க –
மங்களகரமான அழகிய உடலுடன் உடையவன் -கள்ள வேடம் -வஸ்தரேன வபுஷா வாசா -உடல் உடை பேச்சு அழகு
பொன்னின் வண்ணம் மணியின் வண்ணம் புரையும் திருமேனி -4-9-8-

இவர் நம்பத் தகுந்தவர் என்று அசுரர்கள் ஏமாறுவதற்காக மயக்கும் அழகிய உருவம் கொண்டவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

அழகிய அங்கங்கள் உடையவராக தியானிக்கப் பெறுபவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

மங்களகரமான அங்கங்கள் உள்ளவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

789-லோக சாரங்க –
உலகத்தில் சாரமான பொருளைப் பேசுபவன் –
மெய் போலும் பொய் வல்லன் -இவன் பேசுவது எல்லாம் கள்ளப் பேச்சாம் –
வணங்கும் துறைகள் பல பல வாக்கி -மதி விகற்பால் பிணங்கும் சமயம் பலபலவாக்கி வைத்தான் -திரு விருத்தம் -96-

உலகோர் கொண்டாடும் வகையில் போகம் மோஷம் ஆகிய இரண்டு வழிகளையும் அறிந்து உபதேசம் செய்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

குருத்வம் மம வாக்யாநி யதி முக்தி மபீத் ஸத–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

உலகங்களிலுள்ள சாராம்சங்களை க்ரஹிப்பவர்-ஸ்ரீ சங்கரர் –

ஸ்ரீ வைகுண்டம் முதலிய உலகங்களை அளிப்பவர் -அறிவாளிகள் விளையாடும் இடமாக இருப்பவர் –
லோக சாரமான தன்னைக் கொடுப்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

——————-

790-ஸூ தந்து
கெட்டியான நூல் வலையை உடையவன் -தந்து -நூல்
சாந்தமான வேஷத்தைக் காட்டி அசுரர் மனம் கவர்ந்தான் -கெட்டியான வலை –

சாந்த வேஷத்தை ஏறிட்டுக் காண்பிப்பதாகிய அசுரர்களைக் கவரும் வலையை யாரும் தாண்ட முடியாத
உறுதி யுள்ளதாக வைத்து இருப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

விஸ்தாரமான உலகத்தை உடையவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

நான்முகன் முதலான மங்கள கரமான சந்ததி உள்ளவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————–

791-தந்து வர்த்தன –
நூலைப் பெருகச் செய்தவன் –சம்சாரமான பந்தமே அந்த நூல்
நான் அவர்களை கொடிய அசுரத் தன்மை உள்ள வர்களை கொடிய சம்சாரத்தில் அசுர யோனியில் தள்ளுவேன் –
அகப்பட்டேன் மணி வண்ணன் வாசுதேவன் வலையுளே-5-3-6-

இப்படிப் பாவப் பற்றுகள் என்னும் சிறு நூல் இழைகளினால் சம்சாரம் என்னும் கயிற்றைப் பெருகச் செய்பவர்-ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

தாநஹம் த்விஷத க்ரூராந் சம்ஸாரேஷூ நராதமாந் –ஸ்ரீ கீதை -16-19-
த்ரயீ மார்க்க சமுத்சர்க்கம் மாயா மோஹேந தே அஸூரா காரிதாஸ் தந்மயா ஹ்யாசாந் ததா அந்யே தத் ப்ரசோதிதா
தைரப்யந்யே அபரே தைச்ச தேரப்யந்தே பரே ச தை –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 3-18-32-

பிரபஞ்சத்தை விருத்தி செய்பவர் -அழிப்பவர்-ஸ்ரீ சங்கரர் –

த்ரௌபதிக்காக நூல் இழைகளாலான வஸ்த்ரத்தைப் பெருகச் செய்தவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

——————-

792-இந்திர கர்மா –
இந்த்ரனுக்காக செயல் பட்டவன் –
தேவர்களுக்காக கள்ள வேடம் புக்கவன்-

சரண் அடைந்த இந்திரன் முதலியோருக்காக இச் செயல்களைச் செய்தவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர்-

தமூசு சகலா தேவா பிராணிபாத புரஸ் சரம் ப்ரஸீத நாத தைத்யேப்ய த்ராஹீதி சரணார்த்திந –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 3-17-36-

இந்திரனைப் போன்ற செய்கையை உடையவர் -உலகங்களுக்கு ஈஸ்வரர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

விருத்திரனை அழித்தது-முதலிய இந்திரனுடைய செயல்களுக்குக் காரணமானவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

——————

793-மஹா கர்மா –
சிறப்பான செயல் உடையவன் -பவித்ராணாம் சாதூநாம் -இத்யாதி –
கிரித்ரிமங்கள்-செய்து தன்னைச் சரணம் பற்றிய தேவர்களை ரஷிக்க-
மாயர் கொல் -மாயம் அறிய மாட்டேன் -பெரிய திருமொழி -9-2-9
இந்திரற்கும் பிரமற்கும் முதல்வன் -திரு நெடும் -4-

சரண் அடைந்தவர்களைக் காப்பதற்கும் துஷ்டர்களைத் தண்டிப்பதற்கும் பரம காருணிகரான தாம் இப்படிச்
செய்ததனால் இம் மோஹச் செயல்களும் சிறந்தவைகளாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர்

ஆகாயம் முதலிய மஹா பூதங்களைப் படைப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

உலகப் படைப்பு முதலிய பெரிய செயல்களை உடையவர் -ஜீவனாக இல்லாதவர் -விதிக்கு வசம் ஆகாதவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————–

794-க்ருதகர்மா –
செயல்பட்டவன் -அஹிம்சா பரமோ தர்ம -என்பதை மட்டும் வலி உறுத்தி –
மயில் தோகையால் வழியைப் பெருக்குவது -வேதோகதமான யாகங்களை செய்யக் கூடாது -போல்வன-
கொடிய வினை செய்வேனும் யானே -கொடிய வினை யாவேனும் யானே -5-6-6-

அசுரர்கள் ஏமாறுவதற்காக அவர்களுடைய நாஸ்திக ஆசாரங்களைத் தாமும் அனுஷ்டித்தவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

செய்ய வேண்டியதைச் செய்து முடித்தவராதலின் ஆக வேண்டுவது ஒன்றும் இல்லாதவர் –
தர்மம் என்னும் கர்மத்தைச் செய்தவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

பூரணமான செயல் உள்ளவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————–

795-க்ருத ஆகம –
சைவ ஆகமங்களை பொய் நூல் எனபது போலே -மனத்தை கவரும் படி மோகனமான ஆகம நூல்களை வெளியிட்டவன் –

அந்தச் செயல்களை ஸ்திரப் படுத்துவதற்க்காக புத்தாகமம் ஜைனாகமம் முதலிய சமய நூல்களைச் செய்தவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

வேதத்தை வெளிப்படுத்தியவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

வேதங்களைப் படைத்தவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

உத்பவஸ் ஸூ ந்தரஸ் ஸூ ந்தோ ரத்ன நாபஸ் ஸூ லோசன
அரக்கோ வாஜஸ நிஸ் ஸருங்கீ ஜயந்தஸ் சர்வ விஜ்ஜயீ–85-

—————–

796-உத்பவ –
உயர்ந்தவன் -மோஷ மார்க்கத்தை உபதேசிப்பதாக காட்டிக் கொண்டு சம்சாரிகளை விட உயர்ந்த –
மோஷ சாதனத்தை அடைந்து விட்டது போலே தோற்றம் கொடுக்கும் உயர்ந்தவன்-

மோஷத்தை உபதேசம் செய்பவர் போல் காட்டிக் கொண்டதால் உலகைக் கடந்தது போல் இருப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

சிறந்ததான அவதாரங்களைத் தமது விருப்பத்தினால் செய்பவர் –எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் ஆதலால் பிறப்பு இல்லாதவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

சம்சாரத்தை அல்லது படைப்பைத் தாண்டியவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

797-ஸூந்தர
அழகியான் –
அம் பவளத் திரளேயும் ஒப்பர் அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா -பெரிய திருமொழி -9-2-4-
அழகியான் தானே -நான்முகன் திருவந்தாதி -22-

அதற்காக கண்ணைக் கவரும் அழகுடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

எல்லோரைக் காட்டிலும் பேர் அழகு உள்ளவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

அழகு உள்ளவர் -அழகிய சங்கு உள்ளவர்
ஸூந்தன் என்னும் அசுரனை உபஸூந்தன் என்பனைக் கொண்டு அழித்தவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————-

798-ஸூந்த –
உருக்குபபவன்
தன் வடிவு அழகு காட்டி -அன்பு உண்டாகும்படி செய்து
அணி கெழு மா முகிலே ஒப்பர் அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா -9-2-7-

அவ்வடிவு அழகினால் அசுரர்களுடைய மனங்களை நன்கு மெதுப்படுத்துபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ஈரம் தயை உள்ளவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

சுகத்தைக் கொடுப்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தரர் –

——————-

799-ரத்ன நாப –
ரத்னம் போலே அழகிய நாபியை உடையவன்

புலமையை நடிப்பதற்காக திரண்ட வயிறும் ரத்தினம் போலே அழகிய நாபியும் யுடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ரத்னம் போல் அழகிய நாபி உள்ளவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ரத்ன நாப -புருஷ ரத்னமான பிரமனை நாபியிலே உடையவர் –
அரத்ன நாப -பகைவரான அசுரர்களை துன்புறுத்துபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர்-

————–

800-ஸூ லோசன –
அழகிய பார்வை உடையவன் -சிவந்த உடை அணிந்து கண் அழகைக் காட்டி மாயையால் மனசைக் கலங்கப் பண்ணுபவன்
குழல் அழகர் வாய் அழகர் –கண் அழகர் -நாச் திரு -11-2-

இதயத்தை மயக்கும் அழகிய திருக் கண்கள் உள்ளவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ததோ திகம்பரோ முண்ட –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 3-18-2-
புநச் ச ரக்தாம்பரத்ருக் மாயா மோஹாஸ் அஜி தேஷண –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -3-18-16-

அழகிய கண் அல்லது ஞானம் உள்ளவர்-ஸ்ரீ சங்கரர் –

அழகிய இரு கண்கள் உடையவர் –மேன்மையான பார்வை யுள்ளவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

801-அர்க்க –
துதிக்கப் படுமவன் -அஹோ மஹாத்மா அதிகார்மிக -மஹாத்மா பர தார்மிஷ்டன் ஆக கொண்டாடப் பட்டு பிரகாசித்தவன்
ஏத்துகின்றோம் நாத்தழும்ப -பெரிய துருமொழி -10-3-1-
நல்ல மேல் மக்கள் ஏத்த நானும் ஏத்தினேன் -4-3-9-

மஹாத்மா என்றும் மிக்க தர்மிஷ்டர் என்றும் அவ்வசுரர்களால் புத்தாவதாரத்தில் துதிக்கப் பெறுபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பூஜிக்கத் தக்கவர்களான பிரமன் முதலியோரால் துதிக்கப் பெறுபவர் -ஸ்ரீ சங்கரர்

மிகுந்த ஸூக ரூபமான ஸ்வரூபம் உடையவர் -பூஜிக்கப் படுபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

802-வாஜஸநி –
நிறைய சாப்பிட வேணும் -என்று போதித்தவன் -கடன் வாங்கியாகிலும் நெய் உண்பாய் -சார்வாகக் கொள்கை பரப்பி
ஷபண கவ்ர்தம் -காலம் தோறும் பல கவளங்கள் தயிர் உண்ணு-உபதேசித்து
பொருள் ஈட்டி வாழ்க்கையை அனுபவிக்க -வாஜ -அன்னம் -சத்
அட்டுகுக் குவிச் சோற்று பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய் அளறும் அடங்கப் பொட்டத் துற்றியவன் –
பொட்டத் துற்றியவன் விரைவாய உண்டவன்

நாத்திக வாதம் செய்து இம்மைக்கு உரிய சோறு முதலியவற்றையே பெரிதாக அடைந்து அனுபவிப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

அவர்கள் விரதமே காலையில் தயிரும் சோறும் கலந்து உண்பதே

அன்னம் வேண்டியவர்களுக்கு அன்னத்தைக் கொடுப்பவர் -வாஜஸந-என்ற பாடம் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

உணவைத் திரட்டுபவர் -வாஜஸந-என்ற பாடம் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

———-

803-சுருங்கீ-
கொம்பை உடையவன் -கையால் சொரிவது அஹிம்சா தர்மத்து சேராது என்று மயில் தோகை கற்றையை கொம்பாக உடையவன்
பர்ஹீ பத்ரதர -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

அஹிம்சையைக் காட்டுவதற்காக மயில் இறகைக் கையில் கொம்பு போல் வைத்து இருப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பஹி பத்ர தரஸ் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

பிரளயக் கடலில் மீனாக அவதாரம் எடுத்தவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

கோவர்த்தன மலைச் சிகரங்களை உடையவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

——–

804-ஜயந்த –
ஜெயித்தவன் -கள்ளப் பேச்சாலும் மாயா வாதத்தினாலும்
உள்ளம் பேதம் செய்திட்டவன் -8-10-4-

ஞானமே ஆத்மா என்றும் உலகம் பொய் என்றும் வீண் வாதம் செய்து ஆத்திகர்களை வெல்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பகைவர்களை நன்கு வாழ்பவர் -அல்லது வாழ்வதற்கு காரணம் ஆனவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

வெற்றி பெறுபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

805-சர்வ விஜ்ஜயீ
இனிய சொற்களாலும் உக்தி வாதங்களாலும் நிறைந்த அறிவாளிகளையும் மயங்கச் செய்து -தன் சொற்படி நடக்க செய்தவன் –

எப்படிப் பிரமாணங்களுக்கு விரோதமான வாதங்களால் நம்ப வைக்கக் கூடும் என்னில்
எல்லாம் அறிந்தவர்களையும் வெல்லும் திறமை யுள்ளவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

எல்லாம் அறிந்தவரும் காமம் முதலிய உட்பகைகளையும் ஹிரண்யாஷன் முதலிய வெளிப்பகைகளையும் வெல்பவருமானவர்-ஸ்ரீ சங்கரர் –

எல்லாம் அறிந்தவராகவும் வெற்றியை அடைபவராகவும் உள்ளவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————-

ஸூ வர்ண பிந்து ரஷோப்யஸ் சர்வ வாகீஸ் வரேஸ்வர
மஹா ஹ்ரதோ மஹா கர்த்தோ மஹா பூதோ மஹா நிதி –86-

————

806-ஸூ வர்ண பிந்து –
கேட்பவர் மயங்கும்படி இனிமையாகப் பேசுபவன் -பிது-என்னும் தாது மயக்கத்தை குறிக்கும்
இப்படி இனிய பேச்சுக்களால் அசுரர் ஆஸ்திக்யத்தை அழியச் செய்தவன்

எல்லாம் வல்லவராதலின் எழுத்து சொற்சுத்தம் உள்ள பேச்சு ஆகியவற்றினால் நாஸ்திகர்களைக் கண்டிப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பொன் போன்ற அவயவங்களை யுடையவர் –
நல்ல அஷரமும் பிந்து என்னும் அநு ஸ்வரமும் கூடிய பிரணவ மந்த்ரமாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

மங்களகரமான புகழ் உள்ள வேதங்களை அறிந்தவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

807- அஷோப்ய-
கலக்க முடியாதவன்
கலக்கமிலா நல தவ முனிவர்-8-4-10-

ஆழ்ந்த கருத்துள்ளவர் ஆதலால் யாராலும் கலக்க முடியாதவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

காமம் முதலியவற்றாலும் சப்தாதி விஷயங்களாலும் -அசுரர்களாலும் -கலக்க முடியாதவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

கலக்க முடியாதவர் -பொன் புள்ளிகளை உடைய மாயமானாக வந்த மாரீசனை பயப்படும்படி செய்தவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

808-சர்வ வாகீச்வரேச்வர-
சிறந்த பேச்சு திறமை உள்ளவர்கள் எல்லாருக்கும் மேலானவன் -வாசஸ்பதி என்று ப்ருஹஸ்பதியை சொல்வார்கள்

வாதம் செய்யும் திறமை உள்ளவர்களுக்கு எல்லாம் மேலானவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர்-

உத்தர யுத்தர யுக்தவ் ச வக்தா வாசஸ்பதிர் யதா –அயோத்யா -1-14-

வாகீச்வரர்களான பிரம்மா முதலியவர்களுக்கும் ஈஸ்வரர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

வாக்குக்களுக்கு எல்லாம் ஈச்வரனான ருத்ரனுக்கும் ஈஸ்வரர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————

809-மஹா ஹர்த
ஆழ்ந்த மடுவாய் இருப்பவன் -அகப்பட்டுக் கொண்டால் தப்ப முடியாதவன்
ஷிபாம் யஜச்ரம் அசுபான் ஆ ஸூ ரீஸ்ரேவ யோநிஷூ -ஸ்ரீ கீதை 16-9-
பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள் பொருவற்றாள் என் மகள் -திரு நெடும் தாண்டகம் -19-
தாமரை நீள் வாசத் தடம் போல் ஒரு நாள் காண வாராயே
ஏஷ ப்ரஹ்ம ப்ரவிஷ்டோச்மி க்ரீஷ்மே சீத மிவ ஹ்ரதம் -மஹா பாரதம்

பாவம் செய்தவர்கள் மேற் கிளம்பாமல் அமிழ்ந்து போகும்படியும் புண்யம் செய்தவர்கள் அடிக்கடி ஆழ்ந்தும்
போதும் என்று தோன்றாமல் இருக்கும்படியும் பெருமடுவாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ஷிபாம் யஜஸ்ரம் அசுபாம் ஆஸூரீஷ்வேவ யோநி ஷு –ஸ்ரீ கீதை-16-19-

யோகிகள் முழுகி இளைப்பாறி சுகமாகத் தங்கி இருக்கும் ஆனந்த வெள்ளம் நிரம்பிய மடுவாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

காளிய மர்த்தன காலத்தில் அல்லது சமுத்ரத்தில் சயனித்து இருந்த போது பெரிய நீர் நிலை ஜலம் உள்ளவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

810-மஹா கர்த்த
படு குழியாய் இருப்பவன் –
பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள்-நரகமான படுகுழியில் விழச் செய்பவன் -அநாஸ்ரிதர்களை நசிக்கச் செய்யவே புத்த அவதாரம்
கோலமில் நரகமும் யானே -5-6-10-

இப்படி நாத்திக வாதங்களால் கெட்டுப் போனவர்களை ரௌரவம் முதலிய நரகக் குழிகளில் தள்ளுபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

அஸ்ரத்த தாநா புருஷா தர்மஸ் யாஸ்ய பரந்தப அப்ராப்ய மாம் நிவர்த்தந்தே ம்ருத்யு சம்சார வர்த்தமனி –ஸ்ரீ கீதை 9-3-

கடக்க முடியாத மாயை என்னும் படு குழியை வைத்து இருப்பவர் -அல்லது மஹா ரதர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

சேஷாசலம் முதலிய பெரிய மலைகளில் இருப்பவர் -இதய குஹையில் இருப்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் —

———————————————————————–

4-3-தைவத் சம்பத் உள்ள சிஷ்ட பரிபாலனம் பரமான திரு நாமங்கள் -811-825-

811-மஹா பூத
மகான்களைத் தன்னவராகக் கொண்டவன் -ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர்களை அன்பராகக் கொண்டவன்
கிடாம்பி ஆச்சான் -திருமால் இரும் சோலை அழகர்-அகதிம் சரணா கதம் ஹரே -ஸ்லோகம் கேட்டு அருளி –
நம் இராமானுசனை அடைந்து வைத்து அகதி என்னப் பெறுவதோ
மன் மநாபவ-ஸ்ரீ கீதை 9-13-
தீர்ந்தார் தம் மனத்து பிரியாது அவர் உயிரைச் சோர்ந்தே போகல கொடாச் சுடர் -2-3-6-

மேலானவர்களை தம் அடியாராகக் கொண்டவர் -சாஸ்த்ரங்களை மீறும் அசுரர்களை நிக்ரஹிப்பத்து கூறப் பட்டது –
இனி சாஸ்த்ரங்களை பின்பற்றும் தைவச் செல்வம் உள்ளவர்களை அனுக்ரஹிப்பது கூறப்படுகிறது -ஸ்ரீ பராசர பட்டர்-

மஹாத்மா நஸ்து மாம் பார்த்த -9-13-

முக்காலத்திலும் அளவிட முடியாத ஸ்வரூபம் உள்ளவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ஆகாயம் முதலிய பூதங்களை உண்டாக்குபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

812-மஹா நிதி
மகான்களை பெரு நிதியாக உடையவன் -ஆதரம் பிரீதி கொண்டவன்
திருமால் இரும் சோலை மலையே திருப்பாற் கடலே என் தலையே
திருமால் வைகுந்தமே தண் திரு வேங்கடமே எனது உடலே -10-7-8-
மகான்களுக்கு நிதியாய் இருப்பவன் -வைத்த மா நிதியாம் மது சூதனன் -6-8-11-
நிதியினைப் பவளத் தூணை -திருக் குருந்தாண்டகம் -1-
எனக்கு நிதியே பதியே கதியே -பெரிய திருமொழி -7-1-7-

அவ்வடியவர்களை நிதி போலே அன்புடன் கருதுபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

யே து தர்ம்யாம்ருதமிதம்-12-20-

எல்லாப் பொருளும் தம்மிடம் தங்கும்படி பெரிய ஆதாரமாக இருப்பவர்-ஸ்ரீ சங்கரர்-

தம்மை அடைவது நிதியை அடைந்தது போலே மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குபவர்–ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

குமுத குந்தர குந்த பர்ஜன்ய பாவனோ அநல
அம்ருதாசோ அம்ருதவபுஸ் சர்வஜ்ஞஸ் சர்வதோமுக –87

————–

813-குமுத –
பூ மண்டலத்தின் ஆனந்தமாய் இருப்பவன்
நாட்டில் பிறந்து படாதன பட்டு -லோகத்தில் பிறந்தும் பரத்வாஜர் அத்ரி வசிஷ்டர் ஜடாயு -அகஸ்த்யர்
ஆஸ்ரமங்களில் ஆனந்தமாக பெருமாள்
வைகுந்தா மணி வண்ணனே என்னுள் மன்னி வைகும் வைகல் தோறும் அமுதாயா வானேறே -2-6-1-
ஓர் இடம் ஓன்று இன்றி என்னுள் கலந்தான் -2-5-3-

இவ் வுலகிலேயே அவர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்பவர் –ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பூமியின் பாரத்தை ஒழித்து பூமியை மகிழ்விப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

உலகில் மகிழ்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

814-குந்தர –
ஞான ப்ரதன்-அறியாதன அறிவித்த அத்தா நீ செய்தன அடியேன் அறியேனே -2-3-2-
என்தன் மெய்வினை நோய் களைந்து நன் ஞானம் அளித்தவன் கையில் கனி என்னவே -ராமுனுச -103-
ததாமி புத்தியோகம் தம் யேநமாம் உபயாந்திதே-ஸ்ரீ கீதை -10-10-

பரமபதத்தை யளிப்பவர் -குந்தமலர் போல் அழகியவர் -பரதத்வ ஞானம் அளிப்பவர் –பாவங்களைப் பிளப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ததாமி புத்தி யோகம் தம் -10-10-

குருக்கத்தி மலர் போல் சுத்தமான தர்ம பலன்களைக் கொடுப்பவர் -பெறுபவர் என்றுமாம் –
ஸ்ரீ வராஹ ரூபத்தால் பூமியைக் குத்தியவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

அடியவர்களால் சமர்ப்பிக்கப்படும் குந்த புஷ்பங்களால் மகிழ்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

815-குந்த –
பாபங்கள் போக்கி படிப் படியாக ஞானம் அளிப்பவன் -பர பக்தி பர ஞானம் பரம பக்தி -நிலைகள்
செய்குந்தா வரும் தீமை யுன்னடியார்க்குத் தீர்த்து அசுரர்க்குத் தீமைகள் செய் குந்தா -2-5-1-
குந்த என்று -வெண்மையான குருக்கத்தி மலரைச் சொல்லி -தூய இயல்பு உடையவன்
குந்தம் என்று ஆயுதம் சொல்லி -நின் கையில் வேல் போற்றி
கும் தாதி இதி குந்த -முக்த பூமியை தரும் மோஷ ப்ரதன்-

ஞான பக்தி வைராக்கியம் ஆகிய முதற்படி ஏறியவர்களுக்கு மேற் படிகளாகிய
பரபக்தி பரஜ்ஞான பரம பக்திகளைக் கொடுப்பவர் -சகல பாபங்களையும் பாவத்தைச் சோதிப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

குந்தர -பாபங்களைப் பிளப்பவன்
குந்த -பிளந்த பாபங்களை சோதிப்பவன்

குந்த மலர் போல் அழகிய ஸ்படிகம் போல் தெளிவான அங்கம் உடையவர் -ஸ்ரீ பரசுராமாவதாரத்தில் பூமியை
கச்யபருக்குக் கொடுத்தவர் -பூமியை ஷத்ரியர்கள் இல்லாமல் போகும் படி கண்டித்தவர் – சங்கரர் –

ஒலியைச் செய்பவர் – பூமியை இந்த்ரனுக்குக் கொடுப்பவர் -கெட்டவற்றை அழிப்பவர்-ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

——————

816-பர்ஜன்ய —
ஆத்யாத்மக -ஆதி பௌதிக -ஆதிதைவிக -தாபத் த்ரயங்கள் போக்கும் மேகமாக இருக்கிறவன் -மனத்தை குளிர வைப்பவன் –
மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா -திரு நெடு -30-
வண்ணா வடிவையும் ஸ்வ பாவத்தையும் சொல்லும்
கரு மா முகில் உருவா புனல் உருவா -பெரிய திரு மொழி -7-9-9-

தம்முடைய ஸ்வரூபததைத் தெரிவித்து மூன்று தாபங்களைப் போக்குபவர் -ஸ்ரீ பாராசர பட்டர் –

விரும்பியவற்றைப் பொழிபவர் –மேகம் போலே ஆத்யாத்மிக தாப த்ரயத்தைப் போக்குபவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

உயர்ந்தவைகளை உண்டாக்குபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

817-பவன –
தானாக வந்து பக்தர்கள் தாபம் தீர்த்து அருளி
வந்தாய் என் மனம் புகுந்தாய் மன்னி நின்றாய் -பெரிய திரு மொழி -1-10-9-
வந்து அருளி என் நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்து -5-7-7-
பாவனா -பாடமாகில் பவித்ரம் -அமலங்களாக விழிக்கும் கமலக் கண்ணன் -1-9-9-

தாமே பக்தர்களிடம் செல்லுபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

தம்மை நினைத்த மாத்திரத்திலே புனிதப் படுத்துபவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

அரசர்களைக் காப்பவர் -புனிதப் படுத்துபவர் -வாயுவின் தந்தை -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

818-அனில –
தானே கார்யம் செய்பவன் -ஸ்வா பாவிகமாக -தன் பேறாக
வெறிதே அருள் செய்வர் செய்வார்கட்கு உகந்து
இன்று தானே தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்த்தான்–10-8-5-

பக்தர்களை அனுக்ரஹிப்பதற்குத் தம்மைத் தூண்டுபவர் வேண்டாதவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ததப்ய பிரார்த்திதம் த்யாதோ ததாதி மது ஸூதநா

தமக்குக் கட்டளை இடுபவர் யாரும் இல்லாதவர் -எப்போதும் தூங்காத ஞான ஸ்வரூபி –
பக்தர்களுக்கு அடைவதற்கு எளியவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

வாயு பக்தர்களை ஏற்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

819-அம்ருதாம்சு –
அமுதூட்டுபவன் – சோஸ்நுதே சர்வான் காமான் சஹ ப்ரஹ்மனா-
சீர் கலந்த சொல் நினைந்து போக்காரேல் என்னினைந்து போக்குவர் இப்போது -பெரிய திரு -86-
தேனும் பாலும் கன்னலும் அமுதுமாகித் தித்தித்து என் ஊன் உயிரில் உணர்வினில் நின்றான் -8-8-4-
எப்பொழுதும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழி தொறும் அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது என் ஆராவமுதமே -2-5-4-

பக்தர்களுக்குத் தம் குணங்கள் என்னும் அமுதத்தை ஊட்டுபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ஆத்மானந்தம் என்னும் அமுதத்தை உண்பவர் -தேவர்களுக்கு அமுதம் அளித்து தாமும் உண்பவர் –
பலன் அழியாத ஆசை உள்ளவர் –ஸ்ரீ சங்கரர் –

முக்தர்களால் விரும்பப் படுபவர் -அம்ருதன் என்ற பெயருடைய வாயு தேவனுக்கு சுகத்தை உண்டாக்கும் பாரதீ தேவியை அளித்தவர்-
அம்ருதாம்ச என்ற பாடத்தில் அழியாத மிக்க புகழ் கொண்ட மத்ஸ்யாதி அவதாரங்களைக் கொண்டவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

820-அம்ருதவபு –
அமுதம் அன்ன திரு மேனியை யுடையவன் -ஆராவமுதன் -5-8-1-
அம்ருத சாகராந்தர் நிமக்ன சர்வாவயஸ் ஸூ க மாஸீத்-என்று முடித்தார்- எம்பெருமானாரும் ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யம் -6-
எனக்கு ஆராவமுதானாய் -10-10-5-

தமது திரு மேனியும் அமுதம் போன்று இனிமையாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

அழியாத திருமேனி யுடையவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

அமுதம் தருவதற்காக நாராயணீ அஜித தன்வந்தரி ரூபங்களைக் கொண்டவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

821- சர்வஜ்ஞ-
முற்றும் உணர்ந்தவன் –
எந்த வழியாகிலும்-அதையே வ்யாஜ்யமாகக் கொண்டு எளிதில் அடையும் படி இருப்பவன்
யேந கேநாபிப் காரேண த்வயவக்தா த்வம் கேவலம் மதீயயை வதயயா -சரணா கதி கத்யம் -17-
த்வய அனுசந்தானமே ஹேதுவாக இரு கரையும் அழியப் பெருக்கின அவன் கிருபை ஒன்றாலே விநஷ்டமான
பாபங்களை உடையீராய் –
ஆழியான் அருள் தருவான் அமைகின்றான் -10-6-1-

பக்தர்களின் சக்தி அசக்தியையும் அவர்களால் சாதிக்கக் கூடியது கூடாததையும் முற்றும் உணர்ந்தவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

எல்லாம் அறிந்தவர்-ஸ்ரீ சங்கரர் –

எல்லாவற்றையும் அறிந்தவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

822-சர்வதோமுக-
பக்தர்களுக்கு இன்ன வழியில் தான் அடையலாம் இன்ன வழியில் அடைய முடியாது என்ற நிர்ப்பந்தத்தைப் போக்கி
எவ்வழியாலும் எளிதில் அடையக் கூடியவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ஆர்த்தோ வா யதி வா த்ருப்த பரேஷாம் சரணாகத

எங்கும் கண்களும் தலைகளும் முகங்களும் உள்ள ஸ்வரூபம் என்று
ஸ்ரீ கீதையில் சொல்லிய படி எங்கும் முகங்களுடையவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

எல்லா திசைகளிலும் முகம் உள்ளவர் -எல்லா இடத்திலும் ஜலத்தைப் புகலிடமாகக் கொண்டவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

ஸூ லபஸ் ஸூ வ்ரதஸ் சித்தஸ் சத்ருஜித் சத்ரூதாபன
ந்யக்ரதோ அதும்பரோஸ் வத்தஸ் சானூரார்ந்த நிஷூதன -88

————–

823-ஸூலப-
பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் -1-3-1-
எண்ணிலும் வரும் என் இனி வேண்டுவம் -1-10-2-
அணியனாகும் தான தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம் -9-10-7-

விலையில்லாத உயர்ந்த பொருளாக இருந்தும் அற்பமான பொருள்களால் எளிதில் அடையக் கூடியவர் –
கூனி சந்தனம் கொடுத்து கண்ணனால் அருளப் பட்டாள்-ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

வஸ்த்ரே ப்ரக்ருஹ்ய கோவிந்தம் மம தேகம் வ்ரஜேதி வை

இலை பூ முதலியவற்றை பக்தியுடன் சமர்ப்பித்ததனால் மட்டுமே எளிதாக அடையப் படுபவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

தேவதைகளில் பிரகாசிப்பவர் -எளிதில் அடையக் கூடியவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

824-ஸூ வ்ரத-
சோபனமான விரதம் உடையவன் -சங்கல்பம் -அபயம் சர்வ பூதேப்யோ ததாம் ஏதத் வ்ரதம் மம -பெருமாள்
ஓன்று பத்தாக நடத்திக் கொண்டு போகும் -ஸ்ரீ வசன பூஷணம் -81-
சரணமாகும் தான தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம் -9-10-5-
இன்று வந்து இருப்பேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் -10-8-6-

தம்மை அடைந்தவர்களை எவ்வகையாலும் காப்பாற்றும் உறுதியான வ்ரதமுடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாய-

சிறந்த போஜனம் உள்ளவர் -போஜனத்தில் இருந்து நிவர்த்திப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

தம்மை அடைவதற்கு மங்களமான விரதங்கள் உள்ளவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

825-சித்த –
சித்த தர்மமாய் உள்ளவன் -அவனே உபாயம் உபேயம்
ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்து ஒழிந்தாய்-5-8-10-
இன்று தானே தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்த்தான்
விண்ணுலகம் தருவானாய் விரைகின்றான்-

தமது உண்மைத் தன்மையை அறிந்தவர்க்கு முயற்சி இல்லாமல் கிடைப்பவர் –
ஸ்வா பாவிக சர்வ ரஷகர் அன்றோ இவன் – ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

தமக்குக் காரணம் ஏதுமின்றி சித்தமாகவே இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

மங்களத்தை அல்லது சாஸ்த்ரத்தைத் தருபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————————————-

4-4-அனு ப்ரேவேசித்து ரஷணம் பரமான திரு நாமங்கள் -826-833-

826 -சத்ருஜித் சத்ருதாபன –
தனது திவ்ய சக்தியால் பூரிக்கப்பட்டு சத்ருக்களை ஜெயித்தவர் மூலம் பகைவர்களை வருத்துபவன் –
புரஞ்சயன் ஆவேசிக்கப் பட்டு இந்திரன் எருதுவாக -காகுஸ்தன் -அசுரர்களைக் கொன்றான்
புருகுஸ்தன் அரசன் தேஜஸ் மூலம் பாதாளம் துஷ்ட கந்தர்வர்களை நாசம் செய்தான்-

தம் திவ்ய சக்தியினால் பூரிக்கப்பட்டு விரோதிகளை வென்றவர்களான ககுத்ஸ்தர் புருகுத்சர் முதலியோரைக் கொண்டு
பகைவரை வருத்துபவர் –இதுவரை அவன் நேரில் காக்கும்படி கூறப் பட்டது –
இனி மறைந்து இருந்து காக்கும்படி கூறப் படுகிறது -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

சதக்ரதோ வ்ருஷ ரூப தாரிண ககுத்ஸ்த அதிரோஷ சமன்வித பகவத சராசர குரோ அச்யுதஸ்ய தேஜஸா ஆப்யாயிதோ
தேவாஸூர சங்கராமே சமஸ்தாநேவ அஸூராந் நிஜகாந –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -4-2-31-
புருகுத்ச ரஸாதல கதச்ச அசவ் பகவத் தேஜஸா ஆப்யாயித வீர்ய சகல கந்தர்வாந் ஜகாந் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -4-3-10-

சத்ருஜித் -தேவ சத்ருக்களான அசுரர்களை வெல்பவர் –
சத்ரு தாபன -சத்ருக்களைத் துன்புறுத்துபவர் -இரண்டு திரு நாமங்கள் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

சத்ருஜித் -சத்ருக்களை வெல்பவர் –சூரியனுக்குள் இருப்பவர் –
சத்ருதாபன -சத்ருக்களை -அசுரர்களை தவிக்கும்படி அழியச் செய்பவர்-இரண்டு திரு நாமங்கள் –

—————-

827-ந்யக்ரோதோதும்பர –
அடியாருக்கு கட்டுப் படுபவன் -அஞ்சலி ஒன்றுக்கே உருகுபவன் –
அஞ்சலி பரமா முத்ரா ஷிப்ரம் தேவ ப்ரவசாதி நீ -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம்
கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாயன்
சர்வ குண உத்கதம் அம்பரம் பரம் தாம -பட்டர் பாஷ்யம்
கார் ஏழு கடல் ஏழ் மலை ஏழ் உலகுண்டும் ஆரா வயிற்றானை அடங்கப் பிடித்தேனே -10-8-2-

மேலே தன் அங்கங்கள் போன்ற தேவர்கள் மூலம் பகவான் உலகு ஆள்வதை சொல்லும் திரு நாமங்கள்

கீழே நின்று வணங்குபவர்கள் -தங்களுக்கு அருளும்படி தடுத்து நிறுத்தப் படுபவராகவும் மிக உயர்ந்த பரமபதத்தையும் திருமகள்
முதலிய செல்வங்களையும் அடைந்தவராகவும் இருப்பவர் —
மிக உயர்ந்தவராயினும் மிகத் தாழ்ந்தவராலும் அணுகக் கூடியவர் – ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

அஞ்சலி பரமா முத்ரா க்ஷிப்ரம் தேவ ப்ரஸாதிநீ –ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -33-105-
க்ருத அபராதஸ்ய ஹி தே நான்யத் பச்சாப் யஹம் ஷமம் அந்தரேன அஞ்சலிம் வக்த்வா லஷ்மணஸ்ய பிரசாத நாத் -கிஷ்கிந்தா -32-17-

ந்யக்ரோத -கீழே முளைப்பவர் -பிரபஞ்சத்திற்கு எல்லாம் மேல் இருப்பவர் —
எல்லாப் பிராணிகளையும் கீழ்ப்படுத்து தமது மாயையால் மறைப்பவர் –
உதும்பர -ஆகாயத்திற்கு மேற்பட்டவர் -எல்லா வற்றிற்கும் காரணம் ஆனவர் –
அன்னம் முதலியவற்றால் உலகைப் போஷிப்பவர் – இரண்டு திருநாமங்கள் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ந்யக்ரோத -எல்லோரையும் காட்டிலும் மேம்பட்டு வளர்பவர் -உதும்பர -ஆகாயத்தில் இருந்து மேலே எழுபவர் –
ஔ தும்பர -என்ற பாடமானால் -ஜீவர்களைத் தன பக்தர்களாக ஏற்கும் ஸ்ரீ லஷ்மி தேவிக்குத் தலைவர் –
இரண்டு திரு நாமங்கள் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர்

—————

828-அஸ்வத்த
தேவர்கள் மூலம் உலகங்களை நியமித்து ஆள்பவன்
அஸ்வ ச்த-நிலை யற்ற தேகம்
இருக்கும் இறை இறுத்து உண்ண -நிறுத்தினான் தெய்வங்களாக அத் தைவ நாயகன் தானே -5-2-8-

இன்றுள்ளது -நாளை இல்லை என்னும்படி அநித்யமான பதவிகள் பெற்ற இந்த்ரன் சூர்யன் முதலானவர்களுள் அனுப்ரவேசித்து
எல்லாவற்றையும் நடத்துபவர் –
பிறகு தமக்கு அங்கமாக உள்ள தேவதைகளால் உலகை நிர்வகிப்பது கூறப் படுகிறது -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

மூர்த்திம் ரஜோ மாயம் ப்ராஹ்மிம் ஆஸ்ரித்ய ஸ்ருஜதி பிரஜா ஆஸ்ரித்ய பொவ்ருஷீம் சாத்விகீம் ய ச பாலயந்
காலாக்யாம் தாமஸீம் மூர்த்திம் ஆஸ்ரித்ய க்ரஸதே ஜகத் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

நாளை நில்லாத அநித்ய வஸ்துவாகவும் இருப்பவர் -அரசமரம் போல் இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

குதிரையைப் போல் இருப்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

829-சானூராந்த்ர நிஷூத-
இந்த்ரன் விரோதி -சானூரனைக் கொன்றவன்
கம்சன் மல்லர் பெயரும் சாணூரன்
கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழச் செற்றவன் -பெரிய திரு மொழி -2-3-1-
அரங்கின் மல்லரைக் கொன்று –கஞ்சனைத் தகர்த்த சீர் கொள் சிற்றாயன் -8-4-1-

அவர்கள் விரோதியான சாணூரன் என்னும் மல்லனை அழித்தவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

சாணூரன் என்னும் அசுரனைக் கொன்றவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

துர்யோதனன் முதலியவர்களையும் சாணூரனையும் அழித்தவர் -சாணூராந்த நி ஷூதன -என்று பாடம் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

சஹாரார்ச்சிஸ் சப்த ஜிஹ்வஸ் சப்தைதாஸ் சப்த வாஹன
அமூர்த்தி ர நகோ அசிந்த்யோ பயக்ருத் பய நாசன –89

———–

830-சஹச்ராச்சி –
ஆயிரக் கணக்கான கிரணங்கள் சூர்யனுக்கு கொடுத்து
பழுக்க உலர்த்த உஷ்ணம் தர
ஒளி மணி வண்ணன் -3-4-7-

உலகில் பொருள்களைப் பரிணாமம் செய்தல் -உலர்த்தல் உஷ்ணத்தையும் ஒளியையும் உண்டு பண்ணுதல்
முதலியவற்றைச் செய்யும் அநேக கிரணங்களை சூர்யனிடம் வைத்து இருப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

அக்னீஷோமாத்ம சஞ்ஜஸ்ய தேவஸ்ய பரமாத்மந ஸூர்ய சந்த்ர மசவ் வித்தி சாகாரவ் லோசநேஸ்வரவ்
யத் ஆதித்ய கதம் தேஜோ ஜகத் பாசயதேகிலம் யத் சந்திரமசி யச்சாக்நவ் தத் தேஜோ வித்தி மகாமகம் —ஸ்ரீ கீதை -15-12-

அளவற்ற கிரணங்களை யுடையவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ஆயிரம் கிரணங்களை யுடையவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

———-

831-சப்த ஜிஹ்வா
ஏழு நாக்குகளை உடையவன்
முண்டக உபநிஷத் அக்னி ஏழு நாக்குகள் –
காளி -கராளி -மநோஜவை -ஸூ லோஹிதை -ஸூ தூம்ர வர்ண -ஸ் புலிங்கிநி -விஸ்வரூபி
தீயாய்க் காலாய் நெடு வானாய் சீரார் சுடர்கள் இரண்டாய் ஆனான் -6-9-8-

தேவர்களை மகிழ்விக்கும் ஆஹூதிகளை காளீ கராளீ முதலிய ஏழு நாக்குகளை உடைய
அக்னியாய் இருப்பவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

தத் வக்த்ர தேவதா நாம் ச ஹுதபுக் பரமேஸ்வர மந்த்ர பூதம் யாதாதாய ஹுதமாஜ்ய புரஸ் சரம்
ப்ரஹ்மாண்ட புவனம் சர்வம் சந்தர்பயதி ஸர்வதா

ஏழு நாக்குகளை உடைய அக்னி ரூபியாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ஏழு நாக்குகள் உள்ள அக்னியின் உள்ளிருப்பவர் -அல்லது ஜடைகளை உடைய
ஏழு ரிஷிகளைத் தமது நாக்காகயுடையவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

832-சப்தைதா
ஏழு வகை சமித்துக்களால் ஒளி விடுபவன்
அரசு அத்தி பலாச வன்னி விகங்கதம் அசநிஹதம் புஷகரபர்ணம்-ஏழு வகை சமித்துக்கள்
பாக யஞ்ஞம்-ஔ பாசனம் -வைஸ்வதேவம் -ஸ்தாலீபாகம் -அஷ்டைக மாசஸ்ரார்த்தம் -ஈசானபலி -சர்ப்ப பலி -எழு வகை ஹவிர் யஞ்ஞம்
அக்னி ஹோத்ரம் தார்ச பூர்ண மாசம் -பிண்ட பித்ரு யஞ்ஞம் -பசு பந்தம் ஆக்ரயணம் சாதுர்மாஸ்யம் -சௌத்ராமனி -என்பர்
அக்நிஷ்டோமம் அத்யக் நிஷ்டோமம் – சக்தியம் -ஷோடசம் -வாஜபேயம் -அதிராத்ரம் -அபதொர்யாமம் -ஏழு வகை யாகம்
வேதமும் வேள்வியும் விண்ணும் இரு சுடரும் ஆதியும் ஆனான் -9-4-9-

ஒவ் ஒன்றும் ஏழாக உள்ள விறகு பாகம் ஹவிஸ் சோமசம்ஸ்தை ஆகியவற்றை பிரகாசிக்கச் செய்யும் கிரியைகள்
எல்லாவற்றையும் அடைபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ஏழு ஜ்வாலைகள் உடைய அக்னியாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ஏழு ரிஷிகளை வளரச் செய்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

833-சப்த வாஹன-
ஏழு வாகனங்களை உடையவன்
காரார் புரவி ஏழ் பூண்ட தனி ஆழி தேரார் நிறை கதிரோன் மண்டலத்தான் -சிறிய திரு மடல்
காயத்ரீ உஷ்ணிக் அனுஷ்டுப் ப்ருஹதீ பங்க்தி த்ருஷ்டுப் ஜகதீ -சந்தஸ் க்கள் உடைய வேத மந்த்ரங்களின்
அதிஷ்டான தேவதைகளே சூர்யனின் ஏழு குதிரைகள் -பரம புருஷனின் வாகனங்கள்
ஆவஹம் ப்ரவஹம் சம்வஹம் உத்வஹம் விவஹம் பரிவஹம் பராவஹம் ஆகிய ஏழு மண்டலங்கள் உடையவன் வாயு
இவனையும் வாகனமாக உடையவன் பகவான் வாயு வாஹன -332-திரு நாமம் முன்பே பார்த்தோம்-

காயத்ரீ முதலிய ஏழு சந்தஸ் ஸூக்களோடு கூடிய வேத மந்திரங்களுக்கு அதிஷ்டான தேவதைகளான சூர்யனுடைய
ஏழு குதிரைகளை வாகனமாக யுடையவர் -ஏழு வாயுச் கந்தர்களைத் தாங்குபவர் என்றுமாம் –ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

சப்த பிராணா ப்ரபவந்தி –தைத்ரீயம்
குஹசயா நிஹிதா சப்த
விஸ்வேச பிராணா ஸக்தேர்வை வாய்வாக்யம் அதி தைவதம் ஜகத் சந்தாரகம் சைவ நாநாஸ் கந்தாத்மநா
து வை ஏதே பகவத் ஆராமா திஷ்டன் யஸ்மின் ஜெகத்ரய

ஏழு குதிரைகளை உடைய அல்லது சக்த என்னும் ஒரு தேர்க் குதிரையை உடைய சூரியனாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ஏழு குதிரைகளை யுடைய சூரியனை நடத்துபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

834-அமூர்த்தி –
ப்ராக்ருத சரீரம் இல்லாதவன்

பஞ்ச பூதமான ரூபத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்ட ரூபமுடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

தேஹம் இல்லாதவர் –அசைவனவும் அசையாதவையுமான பொருள்களின் வடிவம் சரீரம் அது இல்லாதவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ப்ராக்ருதமான மேனி அற்றவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

835-அனக –
பாபம் அற்றவன் -பரி சுத்தன் -சுத்த சத்வ மயம்-
முன்பே 148 பார்த்தோம் தோஷங்கள் தீண்டா
பூதங்கள் ஐந்து –இருள் சுடர் –கிளரொளி மாயன் கண்ணன் -3-10-10-
தீதில் சீர் திருவேங்கடத்தான் -3-3-5
அமலன் –

கர்மத்திற்கு வசப் படாதவராதலின் கர்ம வசப் பட்ட ஜீவர்களைக் காட்டிலும் விலஷணமானவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பாவமும் துக்கமும் இல்லாதவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

பாவம் அற்றவர்-ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

———–

836-அசிந்த்ய –
எண்ணத்துக்கு அப்பால் பட்டவன் –
கட்டுரைக்கில் தாமரை நின் கண் பாதம் கை ஒவ்வா கட்டுரைத்த நன் பொன் உன் திரு மேனி ஒளி ஒவ்வாது
ஒட்டுரைத்து இவ்வுலகு உன்னைப் புகழ்வெல்லாம் பெரும்பாலும் பட்டுரையாய்ப் புற்கென்றே காட்டுமால் பரஞ்சோதீ -3-1-2-
எம் பரஞ்சோதி கோவிந்தா பண்புரைக்க மாட்டேனே -3-1-3-
செவ்வே நெஞ்சால் நினைப்பரிதால் வெண்ணெய் உண்ணும்
சேயன் அணியன் யாவர்க்கும் சிந்தைக்கும் கோசரன் அல்லன் 1-9-6–

முக்தர்களை உவமையாகக் கொண்டும் நிரூபிக்க முடியாதவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர்-

எல்லா வற்றுக்கும் சாஷி -ஆதலின் எப் பிரமாணங்களுக்கும் எட்டாதவர் -விலஷணர்-
இத்தகையவர் என்று நினைக்க ஒண்ணாதவர் – ஸ்ரீ சங்கரர் –

சிந்தைக்கு எட்டாதவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

837-பயக்ருத்

தம் கட்டளைகள் ஆகிற சாஸ்த்ரங்களை மீறுபவர்களுக்கு பயம் உண்டாக்குபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பக்தர்களுக்கு பயத்தைப் போக்குபவர் –தீய வழிகளில் நடப்பவர்களுக்கு பயத்தை ஏற்படுத்துபவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

பக்தர்களுக்கு அபயம் அளிப்பவர் -அபயக்ருத் -என்பது பாடம் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

838-பய நாசன
பயத்தை உண்டு பண்ணுபவன் -போக்குமவன்
அசுரர்க்கு வெம் கூற்ற
எல்லையில் மாயனைக் கண்ணனை தாள் பற்றி யானோர் துக்கம் இலேனே -3-10-8-

தம் கட்டளைகள் ஆகிற சாஸ்திரங்களைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு பயத்தைப் போக்குபவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பய அபயகர கிருஷ்ண

வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தை பின்பற்றுபவர்களுடைய பயத்தைப் போக்குபவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

அச்சத்தைப் போக்குபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

———————————————————

அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களை உடையவன் பரமான திரு நாமங்கள் -839-848-

———-

அணுர் ப்ருஹத் க்ருசஸ் ச்தூலோ குணப்ருன் நிர்குணோ மஹான்
அத்ருதஸ் ஸ்வ த்ருதஸ் ஸ்வாஸ்ய ப்ராக்வம்சோ வம்சவர்த்தன –90 –

———

839-அணு –
மிகவும் நுண்ணியன் -அணோராணீயான்
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளான் -3-4-10-
சிறியாய் ஒரு பிள்ளை -7-2-4-
அணிமா மஹிமா-போன்ற அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்கள் ஸ்வா பாவிகமாக உள்ளவன் –

மிகவும் நுண்ணிய ஹ்ருதயாகசத்தில் அதிலும் நுண்ணிய ஜீவாத்மாவினுள் பிரவேசித்து இருக்கும் திறமையால்
அணிமா -உடையவர் -பிறகு அணிமை முதலிய வற்றின் அதிஷ்டானங்களான அஷ்டைச்வர்யம் கூறுகிறது – ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

அணீர் அணீயாந்
நிபுனோ அணீயாந் பிசோர்ணாயா–தாமரைத்தண்டை விட நுட்பமாயும் வலுவாயும்

மிக ஸூஷ்மமாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர்-

அணுவான சிறிய வற்றிற்குத் தங்கும் இடமாக இருப்பவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

——————-

840-ப்ருஹத்
பெரிதிலும் பெரியவன் -மஹதோ மஹீயான்
சபூமிம் விச்வதோவ்ருத்வா அத்ய திஷ்டத் தசாங்குலம்
பெரிய வப்பன் –உலகுக்கோர் தனி யப்பன்-8-1-11-
நந்தா விளக்கே அளத்தற்கு அரியாய் -பெரிய திருமொழி -3-8-1-

மிகப் பெரிய பரமபதத்தையும் உள்ளங்கையில் அடக்குவது போல் தமது ஏக தேசத்தில் அடக்க
வியாபித்து இருக்கும் மஹிமா உடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ச பூமிம் விச்வதோ வ்ருத்வா அத்யதிஷ்டத் தசங்குலம் -புருஷ ஸூக்தம்
மஹதோ மஹீயாந்

பெரிதாயும் பெருமை உள்ளதையும் இருக்கும் ப்ரஹ்மமாயும் இருப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

குணங்களால் நிறைந்தவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

——————

841-க்ருச-
மெல்லியவன் -லேசானவன்-லகிமா -யத்ர காமகத வசீ –
எண்ணில் நுண் பொருள் -10-8-8-

பஞ்சு காற்றினும் லேசானவராக எங்கும் தடை இன்றிச் செல்பவர் ஆதலின் லகிமா உடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

பார்க்க முடியாதவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

அசுரர்களை அழிப்பவர்-ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————-

842-ஸ்தூல –
பருத்தவன் -ப்ராப்தி ஐஸ்வர்யம்
தாள் பரப்பி மண் தாவிய ஈசன் -1-3-10-
ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்-

ஓர் இடத்தில் இருந்தே எல்லாப் பொருளையும் நேரில் தொடும் திறமையால் பூமியில் இருந்தே சந்திரனைத் தொடும்
ப்ராப்தி என்னும் சக்தியை உடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

எல்லாமாக தாம் இருப்பதால் ஸ்தூல -பெரிய உருவம் உள்ளவர் -என்று உபசாரமாகக் கூறப் பெறுவார் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

மிகப் பெரியவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

—————

843-குணப்ருத்-
எல்லா பொருள்களையும் தனது குணம் போலே தரிப்பவன்
சர்வச்ய வசீ சர்வஸ் யேசான-ஈசித்ருத்வம் ஐஸ்வர்யம்
எப்பொருளும் தானே எல்லையில் சீர் எம்பெருமான் -2-5-4/10-

தம் சங்கல்ப்பத்தினாலே எல்லாப் பொருள்களையும் தமது குணம் போலே தம்மிடம் வைத்துத் தாங்கும்
ஈசித்வம் என்னும் சக்தி உடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ஸர்வஸ்ய வசீ சர்வஸ்யேஸாந –

ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி சம்ஹாரங்களுக்குக் காரணங்கள் ஆகிய சத்வ ரஜஸ் தமோ குணங்களை வகிப்பவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

ஆனந்தம் முதலிய குணங்களை உடையவர் –
அப்ரதாநர்களான-முக்கியம் அல்லாதவர்களான -ஜீவர்களைத் தாங்குபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

844-நிர்க்குண
முக்குண கலப்பு அற்றவன்
வசித்வம் ஐஸ்வர்யம்
துக்கமில் சீர் கண்ணன்-

உலகியல் குணங்கள் ஒன்றும் தம்மிடம் ஒட்டாமல் இருக்கும் வசித்வம் என்னும் சக்தியோடு மிகச் சுதந்திரர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

விஸ்வஸ்ய மிஷதோ வசீ
சத்த் வாதயோ ந சந்தீசே யத்ர ச ப்ரக்ருதா குணா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்

உண்மையில் குணங்கள் அற்றவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

சத்வம் முதலிய முக்குணங்கள் அற்றவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தரர்-

———-

845-மஹான் –
மிகச் சிறந்தவன் -ப்ராகம்யம் ஐஸ்வர்யம்
நினைத்தை எல்லாம் தடை இன்றி நடத்த வல்ல சாமர்த்தியம்-

நீரில் போலே நிலத்திலும் முழுகுவது வெளிவருவது முதலிய நினைத்த வெல்லாம் தடையில்லாமல் செய்யும்
ப்ராகாம்யம் என்னும் சக்தியை யுடையவர் -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

ஸம்ப்ரயோஜ்ய வியோஜ்யாயம் காமகாரகர பிரபு யத்யதிச்சேத அயம் ஸுவ்ரி-தத்தத் குர்யாத் அ யத்னத —

சப்தாதி குணங்கள் இல்லாமையாலும் மிக ஸூ ஷ்மமாக இருப்பதாலும் நித்யத்வம் -சுத்த சத்வம் -சர்வ கதத்வம் -ஆகிய
மூன்று தர்மங்களிலும் தடையில்லாதவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

உயர்ந்தவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

846-அத்ருத –
அடக்க முடியாதவன் -நிரங்குச ஸ்வதந்த்ரன்
வேத வாய் மொழி அந்தணன் ஒருவன் –உன் மக்கள் மற்று இவர் என்று கொடுத்தாய் -பெரிய திருமொழி -5-8-7-
ப்ராப்தி என்னும் ஐஸ்வர்யம்-

இப்படிப்பட்ட விஸ்வரூபமாய் இருக்கும் மேன்மையினால் ஒன்றிலும் கட்டுப் படாதவர் –
பிறருடைய நிழலில் புகுந்து அவர் உள்ளத்தை வசீகரித்தல் -தன்னை தியானிப்பவர் உள்ளத்தில் இருத்தல் –
ஜீவனுடன் கூடினதும் ஜீவன் இல்லாததுமான உடலிலே பிரவேசித்தல் -இஷ்டாபூர்த்தம் என்னும் யாகத்தில் அதிஷ்டித்து இருத்தல் ஆகிய
நான்கு விதமான அவருடைய யாதொன்றிலும் கட்டுப் படாத தன்மை கூறப்படுகிறது —
இதனால் நினைத்த படி எல்லாம் செய்ய வல்ல அவனுடைய பெருமை கூறப்பட்டது –
பரம பதத்துக்குப் போகத் தகுதி இல்லாமல் இருந்தும் வைதிகன் பிள்ளைகளை பரம பதத்துக்குப் போக விட்டது மட்டும் அல்லாமல் –
திரும்பி வருதல் அல்லாத அவ்விடத்தில் இருந்தும் மறுபடியும் அவர்களை இந்த உலகிற்கு வரச் செய்தார் –
சித்தையும் அசித்தையும் அவற்றின் ஸ்வரூபத்தையும் கூட மாறுபடும்படி செய்ய வல்லவராக இருந்தும்
ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அப்படி மாறுபடுத்துவது இல்லை -ஸ்ரீ பராசர பட்டர் –

எல்லா வற்றிற்கும் ஆதாரமான பூமி முதலிய வற்றையும் தாங்குவதால் ஒன்றாலும் தாங்கப் படாதவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

எவராலும் தாங்கப் படாதவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————

847-ஸ்வ த்ருத-
தன்னைத் தானே தாங்குபவன்
மற்றவர்களை நிறுத்தினான் தெய்வங்களாக அத தெய்வ நாயகன் தானே -5-2-8-
பொருவில் தனி நாயகன் -5-10-8-

தம்மாலேயே தாம் தாங்கப்படும் தன்மை இயற்கையாக அமைந்தவர் –மந்த்ரம் ஓஷதி தவம் சமாதி இவைகள் சித்திக்கப் பெற்ற
பத்த சம்சாரிகளுடைய அணிமை முதலிய அஷ்ட ஐஸ்வர் யங்களைக் காட்டிலும்
இவருடைய ஐஸ்வர் யத்துக்கு உண்டான பெருமை கூறப் படுகிறது –
இந்த ஐஸ்வர் யங்கள் இவருக்கு சமாதி முதலிய காரணங்களால் வந்ததல்ல –
ஸ்வா பாவிகமாகவே உள்ளவைகள் ஆகும் – ஸ்ரீ பராசர பட்டர்-

தம்மாலேயே தரிக்கப் படுபவர் -ஸ்ரீ சங்கரர் –

தம்மாலேயே தாம் தாங்கப் பெறுபவர் -தனத்தைத் தாங்குபவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

————–

848-ச்வாச்ய-
ஆசயம் நிலை ஆசனம்
அவனின் மேலான நிலை ஸ்வ சித்தம்

மிகச் சிறந்த இருப்பை யுடையவர் -முக்தர்களுடைய செல்வம் கூறப்படுகிறது –
அவித்யையினால் சம்சாரத்தில் ஐஸ்வர்யம் மறைக்கப் பட்டு இருக்கும் –
பகவானுடைய ஐஸ்வர்யம் எப்போதும் மறைக்கப் படாமல் உள்ளபடியால் வந்த ஏற்றம் சொல்கிறது -ஸ்ரீ பராசர பட்டர்-

தாமரை மலர் போலே அழகிய திரு முகம் உள்ளவர் –புருஷார்த்தங்களை உபதேசிக்கும் வேதம்
வெளிப்பட்ட திரு முகத்தை யுடையவர் ஸ்ரீ சங்கரர் –

மங்கலமான வேதங்களை வாயில் யுடையவர் -ஸ்ரீ சத்ய சந்தர் –

———————————————————–

ஸ்ரீ புத்த அவதாரம் -அசூர நிக்ரஹம் –

787-துராரிஹா -புத்தராக இருந்து தீயவர்களைக் கெடுத்தவர் –
788- சூபாங்க -அசூரர்க்கு மயங்கும் படி அழகிய உருவம் எடுத்தவர் –
789-லோக சாரங்க -அசூர உலகுக்கு தாழ்ந்த உலக இன்பங்களைப் பற்றியே உபதேசித்து பின்பற்றச் செய்பவர் –
790-சூதந்து -அசூரர்களால் தாண்ட முடியாதபடி வலிமையான பேச்சு வலையை உடையவர் –

791-தந்து வர்தன –அசூரர்களுக்கு சம்சாரம் என்னும் கயிற்றை வளர்த்தவர் –
792-இந்த்ரகர்மா -இந்திரனுக்கு தீங்கு செய்யும் அசூரர்களை அழித்தவர் –
793-மஹா கர்மா -அசூரர்களைத் தண்டித்து சாதுக்களைக் காக்கும் சிறந்த செயல்களை உடையவர் –
794- க்ருதகர்மா -அசூரர்களை ஏமாற்ற தானும் அவர்கள் உடைய பொய்யான செயல்களை உடையவர் –
795-க்ருதாகம -தான் செய்ததை மெய்யாக்க ஆகமங்களை ஏற்படுத்தியவர் –
796-உத்பவ -முக்தியைப் பற்றி உபதேசிப்பதால் சம்சாரக் கடலை தாண்டியவர் போல் தோற்றம் அளிப்பவர் –
797-ஸூந்தர-அசூரர்களைக் கவரும் அழகிய வடிவைக் கொண்டவர் –
798-ஸூந்த-தன் அழகால் அசூரர்களின் உள்ளத்தை மேன்மைப் படுத்தியவர் –
799-ரத்ன நாப -தான் மெத்தப் படித்தவன் என்பதைக் காட்டும் வயிற்றையும் ரத்னத்தைப் போன்ற உந்தியையும் உடையவர் –
800-ஸூ லோசன -மயக்கும் கண்களை உடையவர் –

801-அர்க்க -அசூரர்களால் மகாத்மா என்று துதிக்கப் பட்டவன் –
802-வாஜசநி-தன் நாஸ்திக உபதேசங்களால் அசூரர்களை உலக இன்பத்தில் ஈடுபடுத்தி அதிகமாக உண்ண வைத்தவர் –
803- ஸூருங்கி-அஹிம்சை வாதத்தை வலியுறுத்தி கையில் மயில் தோகை கட்டு வைத்து இருப்பவர் –
804-ஜயந்த -அறிவே ஆத்மா வென்னும் -உலகமே பொய் என்றும் -வீண் வாதம் செய்து ஆஸ்திகர்களை ஜெயித்தவர் –
805-சர்வ விஜ்ஜயீ – தன் இனிய வாதங்களால் வேதங்களை நன்கு கற்றவர்களையும் மயக்கி வெற்றி கொண்டவர் –
806-ஸூ வர்ணபிந்து -தன்னுடைய வாதத் திறமையினால் ஆஸ்திக வாதத்தை மறைத்தவர் –
807-அஷோப்ய-ஆழ்ந்த கருத்துக்கள் உள்ளவரான படியால் யாராலும் கலக்க முடியாதவர் –
808-சர்வ வாகீஸ் வரேஸ்வர-வாதத் திறமை படைத்த அனைவருக்கும் தலைவர் –
809-மஹாஹ்ரத -பாவம் செய்தவர் மூழ்கும் புண்யம் செய்தவர் மறுபடியும் நீராட விரும்பும் ஏரி போன்றவர்
810-மஹாகர்த -தன் உபதேசத்தினால் கெட்டுப் போனவர்களை தள்ளிவிடும் பெறும் குழி போன்றவர் –

——————————————————————————-

சாத்விகர்களுக்கு அருளுபவன் –

811-மஹா பூத -சான்றோர்களால் பெருமை அறிந்து வணங்கப் படுபவர் –
812-மஹா நிதி -பக்தர்களால் செல்வமாகக் கொள்ளப் படுபவர்
813-குமுத -இவ்வுலகத்திலும் அவ்வுலகத்திலும் பக்தர்களோடு சேர்ந்து மகிழ்பவர் –
814-குந்தர -பரத்வமான தன்னைப் பற்றிய அறிவை அளிப்பவர் -குருக்கத்தி மலர் போலே தூய்மையானவர் –
815-குந்த -அறிவு பற்றின்மை ஆகிய முன்படிகளில் ஏறியவர்களை பரபக்தி பரஜ்ஞானம் பரம பக்திகள் ஆகிற மேல் படிகளில் ஏற்று பவர் –
816-பர்ஜன்ய -ஆத்யாத்மிகம் ஆதிதைவிதம் ஆதி பௌதிகம் என்னும் மூன்று வெப்பங்களையும் தணிக்கும் மேகம் போன்றவர் –
817-பாவன-பக்தர்கள் இடம் காற்றைப் போல் செல்பவர் –
818-அ நில-பக்தர்களை தானே அருளுபவர் -யாரும் தூண்டத் தேவையில்லாதவர் –
819-அம்ருதாம் ஸூ -தன் குணம் என்னும் அமுதத்தை அடியார்களுக்கு ஊட்டுபவர்
820-அம்ருதவபு -அமுதத்தைப் போன்ற திருமேனி உடையவர் –

821-சர்வஜ்ஞ -தன் பக்தர்களின் திறமை திறமையின்மை சாதிக்க முடிந்தது முடியாதது அனைத்தையும் அறிந்தவர் –
822-சர்வதோமுக-இப்படித் தான் அடைய வேண்டும் என்று இல்லாமல் தன்னை அடைய பல வழிகள் உள்ளவர் –
823-ஸூ லப -விலை மதிப்பற்றவராக இருந்தும் அன்பு எனும் சிறு விலையால் வாங்கப் படுபவர் –
824-ஸூ வ்ரத-எவ்வழியில் தன்னை அடைந்தாலும் அவர்களைக் காக்க உறுதி கொண்டவர்
825-சித்த -வந்தேறியாக அல்லாமல் இயற்கையாகவே காக்கும் தன்மை அமைந்தவர்
826-சத்ருஜித் சத்ருதாபன -சத்ருக்களை ஜெயித்தவர்களில் தம் சக்தியைச் செலுத்தி பகைவர்களுக்கு வெப்பத்தைக் கொடுப்பவர் –
827-ந்யக்ரோதா தும்பர -வைகுந்ததுக்குத் தலைவரான பெருமை படைத்தவர் –கை கூப்புதலாயே எளியவர்க்கும் அருளுபவர்

————————————————–

எண்ணும் எழுத்தும் –

828-அஸ்வத்த -குறைவான காலத்துக்கு வாழும் இந்த்ரன் முதலான தேவர்கள் மூலம் உலகை நடத்துபவர் –
829-சாணூராந்தர நிஷூதன -பகைவரான சாணூரன் என்னும் மல்லரை முடித்தவர்
830-சஹஸ்ராச்சி-தன்னுடைய ஒளியை ஸூ ர்யனுக்குக் கொடுப்பவர் –
831-சப்தஜிஹ்வ-அக்னியாக ஏழு நாக்குகளை உடையவர் –
832-சப்தைதா -ஏழு விதமான விரகுகளால் செய்யப்படும் யாகங்களை ஏற்பவர் –
833-சப்த வாஹன – ஸூர்யனுடைய தேர்க் குதிரைகளான ஏழு சந்தஸ் ஸூக்களை தனக்கு வாகனமாக உடையவர் –
834-அமூர்த்தி -தம் பெருமைகளால் மேல் சொன்ன அனைத்தையும் விட மேம்பட்டவர் –
835-அ நக -கர்மங்கள் என்னும் குற்றம் தீண்டாதபடியால் ஜீவர்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர் –
836-அசிந்த்ய -முக்தர்களோடும் ஒப்பிட முடியாமல் உயர்ந்தவர் –
837-பயக்ருத்-தன் ஆணையை மதிக்காதவர்களுக்கு பயமூட்டுபவர் –
838-பய நாசன -ஆணையின் படி நடப்பவர்களுக்கு பயத்தை போக்குமவர் –

———————————————————————-

ஸ்ரீ அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களை அருளுபவன் –

839-அணு -மிக நுண்ணியவர் -அணிமா –
840-ப்ருஹத் -மிகப் பெரிதான ஸ்ரீ வைகுந்தத்தை விடப் பெரியவர் -மஹிமா-
841-க்ருஸ-எங்கும் தடையின்றி செல்லும்படி மிக லேசானவர் -லகிமா –
842-ஸ்தூல -ஓர் இடத்திலே இருந்தே எல்லாப் பொருள்களையும் தொடும் அளவிற்குப் பருத்து இருப்பவர் -கரிமா
843-குணப்ருத்-தன் நினைவாலேயே உலகையே தன் பண்பைப் போலே எளிதில் தாங்குபவர் -ஈசித்வம்
844-நிர்குண -சத்வம் ரஜஸ் தமஸ் ஆகிய முக்குணங்கள் அற்றவர் -வசித்வம்
845-மஹான்-நினைத்ததை இடையூடின்றி நடத்த வல்ல பெருமை உடையவர் –ப்ராகாம்யம் –
846-அத்ருத -தடங்கல் இல்லாதவர் -கட்டுப் படாதவர் -ப்ராப்தி –
847-ஸ்வ த்ருத-ஏனையோர் முயற்சி செய்து அடையும் மேல் சொன்ன எட்டு சித்திகளும் இயற்கையிலே அமையப் பெற்றவர் –
848-ஸ்வாஸ்ய-என்று என்றும் சிறந்த நிலையை உடையவர் –
இன்று சிறப்பு அடைந்த முக்தர்களை விட என்றுமே சிறப்பான நிலை உடையவர்

—————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பராசர பட்டர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பீஷ்மர் திருவடிகளிலே சரணம்
ஸ்ரீ வியாச பகவான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பாஷ்யம்–முதல் அத்யாயம்–மூன்றாம் பாதம் -ஏழாம் அதிகரணம்-தேவதாதிகரணம் -1-3-7-

October 9, 2019

விஷயம்
தேவர்களுக்கும் ப்ரஹ்ம உபாசனத்தில் அதிகாரம் உண்டு என்று நிரூபணம்

1-3-25-தத் உபரி அபி பாதராயண சம்பவாத்-

ப்ரஹ்ம உபாசனை மனிதர்களுக்கு மட்டும் அல்ல தேவர்களுக்கும் பொருந்தும் என்கிறார் பாதராயணர்-

கீழே ப்ரஹ்ம உபாசனா அதிகாரம் மநுஷ்யர்களுக்கே என்றதால் தேவர்களுக்கு உண்டோ இல்லையோ
என்ற சங்கை வருமே -அந்த விசாரணையே இங்கு

பூர்வ பக்ஷம்
தேவர்களுக்கு அதிகாரம் இல்லை -அவர்களுக்கு சாமர்த்தியம் இல்லை என்பதால் –
ப்ரஹ்ம உபாஸனைக்கு அங்கங்களாக விவேகம் விமோகம் போன்றவை கை கூடாது –
தேவர்களுக்கு சரீரம் உள்ளது என்று எந்த பிரமாணமும் இல்லை -சரீரம் இருந்தால் துன்பம் ஏற்படும்
அத்தை தீர்த்துக் கொள்ள உபாஸிக்க வேண்டும்
எனக்கே சாமர்த்தியம் இல்லாமையாலும் தேவை இல்லாமையாலும் தேவர்களுக்கு
ப்ரஹ்ம உபாசனத்துக்கு அதிகாரம் இல்லை என்று பூர்வபக்ஷம்

உடல் இல்லையே துன்பம் வாராதே உபாசனை வேண்டாம் -என்பர் பூர்வ பஷிகள்
நாம ரூப வியாகரணம் -தேவர்களுக்கும் பொருந்துமே -சாந்தோக்யம் -தௌ சமித் பாணி பிரஜாபதி சகாசமா ஜக்மது -என்பதால்
தேவர்களுக்கும் உடல் உண்டு உபாசிப்பார்கள் என்றதாயிற்று-

சித்தாந்தம்
தத் உபரி அபி பாதராயண சம்பவாத்–
தத் -என்று அந்த ப்ரஹ்ம உபாசனம் –
உபரி -மற்ற தேவர்களுக்கும்
சம்பவதி -உண்டு
இப்படியாக பகவத் பாதாரயணர் எண்ணுகிறார் -அவர்களுக்கு அர்த்தித்தவம் சாமர்த்தியம் இரண்டும் உண்டு என்பதால்
ஆத்யாத்மீகம் போன்ற துக்கங்கள் உண்டே இவர்களுக்கும்
கூர்மையான தெளிவான சரீரங்கள் இந்திரியங்கள் உண்டே இவர்களுக்கும்
சத் ஏவ ஸோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகம் ஏவ அத்விதீயம் -தத் ஐஷத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேயேதி –
தத் தேஜ அஸ்ருஜத –சாந்தோக்யம் -6-2-1-என்றும்
அநேந ஜீவேந ஆத்மனா அநு பிரவிஸ்ய நாம ரூபா வ்யாகரவாணி -6-3-2- இத்யாதியால்
தேவ மனுஷ்யாதி ஸ்ருஷ்ட்டி பற்றி சுருதி சொல்லும்
தத்தோபயே தேவாஸூரா அநுபுபுதிரே தே ஹோசு–இந்த்ரோ ஹை வை தேவா நாம் அபி ப்ரவவ்ராஜ விரோசன
அஸூரானாம்-தவ் ஹ த்வாத்ரிம்சத் வர்ஷாணி ப்ரஹ்மசர்யமூஷது-தவ் ஹ ப்ரஜாபதி உவாச -8-7-2-/3 —
பிரஜாபதி உபதேசத்தைக் கேட்க வந்தனர் –
இவற்றால் தேவர்களுக்கு சரீரம் இந்திரியங்கள் உண்டு
வஜ்ர ஹஸ்த புரந்தர -இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தைக் கையில் கொண்டு இருந்தான்
இவற்றால் சரீரம் உண்டு என்றும் தேவர்கள் ஸ்வ பாவம் பதவிகள் இன்பங்கள் செய்கைகள் இப்படி பலவற்றிலும்
வேறுபாடுகள் உண்டு என்பதையும்
அவர்கள் உபாசித்தே பதிவுகள் பெறுகிறார்கள் என்றும் உண்டே –
எனவே அவர்களுக்கும் ப்ரஹ்ம உபாசனையில் அதிகாரம் உண்டு என்றது ஆயிற்று –

————–

1-3-26-விரோத கர்மணி இதி சேத் ந அநேக பிரதிபத்தே தர்சநாத்–

யாகம் போன்ற கர்மங்களில் விரோதம் ஏற்படுமே என்றால் பல சரீரங்கள் உள்ளதால் விரோதம் இல்லை -என்றபடி

பூர்வ பக்ஷம்
தேவர்களுக்கு சரீரம் உள்ளது என்று கொண்டால் பலரும் பல யாகங்களை ஒரே நேரத்தில் செய்யும் பொழுது விரோதம் உண்டாகும்
அக்னிம் அக்ந ஆவாஹ -அக்னியை அழைத்து வா -இந்திர ஆகச்ச ஹரிவ ஆகச்ச -இந்திரனே வா பச்சைக் குதிரையுடன் வா –
கஸ்ய வா ஹ தேவா யஜ்ஜம் ஆகச்சந்தி கஸ்ய வா ந -பஹு நாம் யஜமாநா நாம் யோ வை தேவதா
பூர்வே பரிக்ருஹணாதி ச ஏனா ஸ்வோ பூதே யஜதே -யாருடைய யாகங்களில் தேவர்கள் அடைகிறார்கள்
யாருடைய யாகங்களில் அடைவது இல்லை –
இது போன்ற விரோதம் வரும் என்பர்

சித்தாந்தம்
அநேக பிரதிபத்தேர் தர்சநாத் -சக்தி காரணமாக ஒரே நேரத்தில் பல சரீரங்கள் கொள்ளலாமே
ஒரே நேரத்தில் பல உடல்களை எடுத்துக் கொண்டு ஹவிர்பாஹம் பெறலாம்
சௌபரி பல உடல்களை கொண்டதும் உண்டே-

————————-

1-3-27-சப்தே இதி சேத் ந அத பிரபவாத் ப்ரத்யஷ அநுமா நாப்யாம்-

இந்திரன் முதலான சப்தங்களில் விரோதம் வரும் என்றால் வேத சப்தங்களில் இருந்தே வருவதால் விரோதம் இல்லை என்றவாறு

பூர்வ பக்ஷம்
கடந்த ஸூத்ரத்தைப் போலே விரோத சப்தம் முதலில் கொண்டு -தேவர்கள் சரீரம் கொள்கிறார்கள் என்றும் கொண்டால்
சரீரம் அநித்தியம் என்பதால் -இந்திராதி சப்தங்கள் பயன் அற்றதாகிப் போகுமே-ஆகவே வேதங்களும் அநித்யமாகி விடுமே என்பர்

சித்தாந்தம்
தேவர்கள் உடலுடன் உள்ளவர்கள் என்றால் வேத வாக்யங்களுக்கு பங்கம் வருமோ என்றால் வாராது
இந்த்ரன் பொதுப் பெயர் வேத ஒலியைக் கொண்டே பிரஜாபதியைப் படைக்கின்றான் –
பூ என்ற சொல்லின் மூலம் பூமியைப் படைக்கின்றான்
ஆரம்பத்தில் வேத வாக்யங்கள் படைக்கப் பட்டன -அதில் இருந்தே அனைத்தையும் படைத்தான் -மனு ஸ்ம்ருதி-
மாடு பூ போலே இந்திரன் போல்வனவும் ஜாதிப் பெயர்களே –
வேதேந நாம வ்யாகரோத் சதாசதீ பிரஜாபதி -என்றபடி நான்முகன் வேதத்தின் துணை கொண்டே
சத் என்றும் அசத் என்றும் வேறுபடுத்துகிறான்

ததா சா பூ ரிதி வ்யாஹரத்ஸ பூமிக்கு அஸ்ருஜத-ச புவ இதி வ்யாஹரத்ஸ அந்தரிக்ஷம் அஸ்ருஜத-என்று
பூ -பதத்தை- என்று உச்சரித்து பூமியைப் படைத்தான்-புவ -பதத்தை உச்சரித்து அந்தரிக்ஷத்தைப் படைத்தான்
பதத்தை உச்சரித்த பின்பு ரூபம் தன்மை நினைவு கூர்ந்து படைத்தான் என்றவாறு

ஸர்வேஷாம் து ச நாமாநி கர்மாணி ச ப்ருதக் ப்ருதக்-வேத சப்தேப்ய ஏவாதவ் ப்ருதக் ஸம்ஸ்தாச்ச
நிர்மமே –மனு -1-21-என்றபடி அந்த அந்த ஜாதிக்கு உரிய தன்மைகளுடன் என்பதையே ஸம்ஸ்தா-பதம் -காட்டும்

நாம ரூபம் ச பூதா நாம் க்ருத்யா நாம் ச ப்ரபஞ்சனம் -தேவ சப்தேப்ய ஏவாதவ்
தேவாதீ நாம் சகாரா ச -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-5-62–

ஆகவே விரோதம் இல்லை என்றதாயிற்று

—————————

1-3-28-அத ஏவ ச நித்யத்வம் —

ஆகவே வேதத்தின் நித்யத்தன்மை சம்பவிக்கிறது

மந்த்ர க்ருதோ வ்ருனீதோ–தைத்ரியம் -மந்த்ரங்களை உண்டாக்கியவர்களை வேண்டுகிறான்
வேத வாக்கியம் மூலமாக அந்த காண்டம் ஸூக்தம் மந்த்ரம் ஆகியவற்றை ஏற்படுத்திய ரிஷிகளுடைய
உருவம் சக்தி போன்றவற்றை நான்முகன் நினைவு கூர்கிறான்
நம ருஷிப்யோ மந்த்ர க்ருத்பய -மந்த்ரங்களை உண்டாக்கிய ரிஷிகளுக்கு நமஸ்காரம்
அதே மந்த்ரங்களை நினைவு கூர்ந்து உண்டாக்கும் சக்தியை அளிக்கிறான் –
இந்த சக்தி கொண்டு தவம் இருந்து அதே மந்த்ரங்களை அறிகிறார்கள் –
எனவே வேதம் நித்யம் -இந்த ரிஷிகள் இந்த மந்த்ரங்களை உண்டாக்கினவர்கள் என்பதில் எந்த விரோதங்களும் இல்லை
விஸ்வாமித்ரர் வசிஷ்டர் கூறியது போன்றவை -இவர்கள் கல்ப காலத்தில் கர்ம பலன்களுக்கு தக்க படி தோன்றுகின்றனர்
அவர்களுக்கு வேதத்தில் குறிப்பட்ட பகுதிகள் தானாகவே தெரியத் தொடங்கும்
ஆக வேத வரிகள் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தொடர்ச்சியாக ஒருவருக்குப் பின் ஒருவருக்கு உபதேசிக்கப் படும்

பூர்வ பக்ஷம்
நைமித்திக பிரளயத்தில் நான்முகன் இவ்வாறு செய்யலாம் –
ஆனால் பிராகிருத பிரளயத்தின் பொழுது நான்முகனும் அழிகிறானே
பரிணாமம் பூதாதி அஹங்காரம் போன்ற சப்தங்களும் அழியுமே-

இதற்கு சமாதானம் அடுத்த ஸூத்ரத்தில்

——————–

1-3-29-சாமான நாம ரூபாத்வாத் ச ஆவ்ருத்தௌ அபி அவிரோத தர்சநாத் ஸ்ம்ருதே ச —

பிராகிருத பிரளயத்தின் ஸ்ருஷ்டிக்கப்படும் போது முன்பு உள்ளது போன்று நாம ரூபம் கொண்டவையாய் இருப்பதால் விரோதம் இல்லை –
வேதங்களிலும் ஸ்ம்ருதிகளிலும் கூறப்பட்டது –

பஹுஸ்யாம் என்று சங்கல்பித்து -மஹத் தொடங்கி ப்ரஹ்மாண்டம் வரை -ஹிரண்ய கர்பன் -ப்ரஜாபதியையும் -சேர்த்தே ஸ்ருஷ்டிக்கிறான் –
வேதங்களையும் பூர்வ அநு பூர்வி வரிசையில் நான்முகனுக்கு உபதேசம் செய்து ஒவ் ஒன்றிலும் அந்தராத்மாவாக புகுந்து நியமிக்கிறார்
ஆகவே வேதம் பிரளய காலத்துக்கு பின்புமுன்பு உள்ளது போலே தோன்றுவதால் வேதங்கள் நித்யம் – -அபவ்ருஷேயம்-
ஸ்வே தாஸ்வதார உபநிஷத்தில் –
யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோ வை வேதாம்ச்ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை -என்றும் -ஸ்வேதா –6-18-
மனு ஸ்ம்ருதியிலும்
ஆசீத் இதம் தமோ பூதம் -1-5-என்று தொடங்கி -யோ அபித்யாய சரீராத் ஸ்வாத் சிஷ்ருஷு விவிதா பிரஜா –
அப ஏவ சசார்ஜதவ் தாஸூ வீர்யம் அபாஸ்ருஜத் –தத் அண்டம் அபத்வைமம் சஹஸ்ராம்சு ஸமப்ரபம் –
தஸ்மிந் ஐஜ்ஜே ஸ்வயம் ப்ரஹ்மா சர்வ லோக பிதாமஹா -1-8-/9-என்றும்
ஸ்ரீ நாரத புராணத்திலும்
தத்ர ஸூப்தஸ்ய தேவஸ்ய நாபவ் பத்மம் ஜாயத-பத்மம் பூந்மஹத் -தஸ்மிந் பதமே மஹா பாகா வேத வேதாங்க பாரகா-ப்ரஹ்ம
உத்பன்ன ச தேநோக்த பிரஜா ஸ்ருஜ மஹா மதே -3-1-2–என்றும்
ஸ்ரீ வராஹ புராணத்திலும்
பரோ நாராயணோ தேவ தஸ்மாத் ஜாத சதுர்முக –90-3-என்றும்
ஆதி சர்கம் அஹம் வஹ்ய–2 5–என்று தொடங்கி
ஸ்ருஷ்ட்வா நாரம் தோயம் அந்த ஸ்திதோஹம் யேந ஸ்யாத்மே நாம நாராயணோதி -கல்பே கல்பே தத்ர சயாமி பூயஸ் ஸூப்தஸ்ய
மே நாபிஜம் ஸ்யாத் யதாப்ஜம் -ஏவம் பூதஸ்ய மே தேவி நாபி பத்மே சதுர்முகே-உத்பன்ன ச மயா ப்ரோக்த
பிரஜா ஸ்ருஜ மஹாமதே -2-12-/13-என்று முடிக்கப்பட்டது
தைத்ரியம் –
சூர்யா சந்த்ரமசௌ தாதா யதா பூர்வமகல்பயத் -என்றும்
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தில் –
யதர்த்துஷ் வ்ருது லிங்காநி நாநா ரூபாணி பர்யயே த்ருச்யந்தே தாநி தான்யேவ ததா பாவா யுகாதிஷூ -என்றும்
கல்பத்திலும் முன்பு இருந்தவை போலே அனைத்தும் தோன்றும் -என்றதே  –
ஆகவே தேவர்களுக்கு அர்த்தித்தவம் மற்றும் சாமர்த்தியம் இரண்டும் உள்ளதால் ப்ரஹ்ம வித்யையில் அதிகாரம் உண்டு என்றதாயிற்று –

————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்யம்–முதல் அத்யாயம்–மூன்றாம் பாதம் -முதல்-அதிகரணம் -த்யுப்வாத் யதிகரணம்–1-3-1—

October 7, 2019

அகில புவன ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே
விநத விவித பூதவ்ராத ரஷைக தீஷை
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே ப்ரஹ்மணி ஸ்ரீ நிவாசே
பவது மம பரஸ்மின் சேமூஷீ பக்தி ரூபா

பாசாரர்யவச ஸூதாம் உபநிஷத் துக்தாப்தி மத்யோத்த்ருதாம்
சம்சாராக்னி விதீபன வ்யபகாத ப்ராணாத்மா சஞ்சீவி நீம்
பூப்ர்வாச்சார்ய ஸூ ரஷிதாம் பஹூ மதி வ்யாகாத தூரஸ்தி தாம்
ஆ நீதாம் து நிஷா ஷரை ஸூ மனஸோ பௌமா பிபந்து அந்வஹம்–

——————————————————————————————————————

முதல் அத்யாயம்-சமந்வய அத்யாயம்-மூன்றாம் பாதம் -முதல்-அதிகரணம் -த்யுப்வாத் யதிகரணம்-

முண்டக உபநிஷத்தில் -2-2-5-/6- த்யு லோகம் -பூமி போன்றவற்றுக்கு இருப்பிடமாக கூறப்பட்டவன்
பரமாத்மாவே என்பதே விஷயம்

1-3-1-த்யுத்வாத் யாதநம் ஸ்வ சப்தாத் –

ஆயதனம்-இருப்பிடமாகக் கூறப்படுபவன் பரமாத்மாவே -அவனுக்கு உரிய பதங்கள் காணப்படுவதால் -என்றவாறு
பூமி தேவலோகம் பரம் பொருளுக்கே இருப்பிடம்

யச்மிந் த்யௌ ப்ருத்வீ ச அந்தரிஷ மோதம் மன சஹ பிராணைச்ச சர்வை தமேவைகம் ஜான தாத்மாநம்
அந்யா வாசோ விமுஞ்சத அம்ருதஸ் யைஷசேது–முண்டகம் 2-2-5–என்று

யார் இடம் தேவலோகம் பூமி அந்தரிக்ஷம் மனம் அனைத்து இந்திரியங்கள் ஆகியவை சேர்ந்து உள்ளனவோ
அந்த ஆத்மா ஒருவனையே அறிவீர்களாக -மற்ற சொற்களைக் கை விடுவீர்களாக –
அவனே மோக்ஷத்துக்கு வழி ஆவான் என்கிறது

———–

பூர்வ பக்ஷம் –
இதில் சொல்லப்பட்டவன் ஜீவாத்மாவே

அரா இவ ரத நாபௌ சம்ஹதா யத்ர நாட்ய -ச ஏஷோ அந்தஸ் சரதே பஹூதா ஜாயமான –முண்டகம்-2-2-6–என்று

ஆரங்கள் தேரின் நாபியில் சேர்ந்து உள்ளவை போன்று எந்த ஜீவனிடம் அனைத்து நாடிகளும் சேர்ந்து உள்ளனவோ
அந்த ஜீவாத்மா பலவிதமாகப் பிறந்து சரீரத்தில் சஞ்சரிக்கிறான்

ஓதம் மன சஹ பிராணைச்ச சர்வை–முண்டகம் 2-2-5-என்று கீழே மனசானது அனைத்து ப்ராணன்களுடன் சேர்த்துக்
கோக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் இருப்பதால்
பஞ்ச பிராணன் மனம் ஆகியவை ஜீவாத்மாவுடன் தொடர்பு கொண்டவை அன்றோ –
ஆகவே த்யு லோகம் பூமி இவற்றுக்கு ஆதாரமாகச் சொல்லப்படுபவர் ஜீவாத்மாவே -என்பது பூர்வ பக்ஷம்

——

இதற்கு சித்தாந்தம்
இங்கு ஆதாரமாகக் கூறப்படுபவன் பரமாத்மாவே -அவனுக்கே உரிய தன்மைகள் கூறப்படுவதால்
அம்ருதஸ் யைஷசேது–முண்டகம் 2-2-5-என்று-சேது -ஸீ தாது -சேர்த்துக்கட்டுவது மோக்ஷம் அளிப்பது
மோக்ஷத்துக்கு இட்டுச் செல்லும் பாலம் அவனே என்பதால்
மேலும்
ஸ்வேஸ்வதார உபநிஷத்தில் -தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி
நான்ய பந்தா அயனாய வித்யதே -ஸ்வேதாஸ்வர -3-8–என்று
அவனை அறிந்தவனே முக்தனாகிறான் -மோக்ஷத்துக்கு வேறே பாதை இல்லை என்றும்
மேலும்
முண்டக உபநிஷத்தில் -யஸ் சர்வஜ்ஞ சர்வவித்–முண்டகம்-1-2-9–என்று
யார் அனைத்தையும் அறிந்தவனோ அனைத்தையும் உணர்ந்தவனோ –
அனைத்தும் பரம் பொருளையே ஆதாரமாகக் கொண்டது என்கின்றன
மேலும்
நாராயண வல்லி உபநிஷத்தில்-1-3-2–சந்ததம் சிராபிஸ்து லம்பத்யா கோச சந்நிபம் தச்யாந்தே ஸூஷிரம்
சூஷ்மம் தஸ்மின் சர்வம் ப்ரதிஷ்டிதம் -என்று
ஜீவன்களின் நாடிகளுக்கும் பரம் பொருளே ஆதாரம் என்றும்
மேலும் 
பஹுதா ஜாயமான-முண்டகம் -2-2-6-என்றும்
அஜாயமாநோ பஹுதா விஜாயதே தஸ்ய தீரா பாரிஜாநந்தி யோனிம்-தைத்ரியம் -3-13-என்றும்
பிறப்பற்றவன் -அழிவற்றவன் -சர்வேஸ்வரன் -சங்கல்பம் அடியாக-பலவாக அவதரிக்கிறார் என்று
ஞானவான்கள் அறிகிறார்கள் என்றும்
மேலும்
ஸ்ரீ கீதையில் -அஜோ அபிசன் நவ்ய யாத்மா பூதா நாம் ஈஸ்வரோ அபிசன் ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாம்
அதிஷ்டாய சம்பவாம் யாத்மமாயயா -4-6 -என்றும் –
அந்தர் பஹிஸ்ஸ தத் சர்வம் வ்யாப்யா நாராயண ஸ்தித -என்றும்
சொல்லுகிறபடி நித்ய மங்கள விக்கிரகத்துடன் திருவவதரித்து
அனைத்துக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறான் -ஜீவனுடைய அனைத்து உபகரணங்களும் ஆதாரம் என்றபடி –

——————————————–

1-3-2- முக்தோபஸ் ருப்ய வ்யபதேசாத் ச –

முக்தி அடைந்தவர்களால் அடையப்படுபவன் என்று கூறுவதாலும் -பரமாத்மாவே என்றவாறு –

முண்டக உபநிஷத் -யதா பஸ்ய பஸ்யதே ருக்ம வர்ணம் கர்த்தாரமீசம் புருஷம் ப்ரஹ்மயோநிம் ததா வித்வான் புண்ய பாபே
விதூய நிரஞ்சன பரமம் சாம்யம் உபைதி–முண்டக -3-1-3- -என்று
எந்த ப்ரஹ்ம ஞானி -பொன்னிறமானவனும் -அனைத்தையும் நியமிப்பவனும் -அனைத்துக்கும் காரணமான பரம புருஷனை
எப்போது காண்கிறானோ அப்போதே புண்ய பாபங்களை விட்டு தோஷங்கள் அற்று ஸாம்யா பத்தியை அடைகிறான்

யதா நத்ய ஸ்யந்தமாநா சமுத்ரேஸ் தம் கச்சந்தி நாம ரூபே விஹாய ததா வித்வான் நாம ரூபாத் விமுக்த
பராத்பரம் புருஷன் உபைதி திவ்யம் -முண்டக -3-1-8–என்றும்
நதிகள் ரூப நாமம் இல்லாமல் கடலை அடைவது போலே முக்தாத்மாக்கள்,பரம்பொருளை அடைகின்றனர்-
இவ்வாறு ப்ரஹ்மத்தை மட்டுமே குறிக்கும் பதங்கள் பிரயோகிக்கப்பட்டுள்ளதால் –
அனைத்துக்கும் அந்தராத்மாவாக உள்ள பரமாத்மாவையே சொல்லும்

—————

1-3-3- ந அநு மாநம் அதச் சப்தாத் பிராண ப்ருத் ச –

அதனைக் கூறும் சப்தம் இல்லாத காரணத்தால் இங்கு கூறப்படுவது பிரகிருதி இல்லை –
ப்ராணனுடன் கூடிய ஜீவாத்மாவும் அல்ல
இங்கு அனுமானம் என்ற சொல் -அளக்கப்படுதல் -என்ற தாதுப் பொருளால் -பிரக்ருதியைக் குறிக்கும்

முன்பு உள்ள சூத்ரங்களில் பிராண வாயுவைக் குறிப்பிடாதலால் -இங்கு பிரக்ருதியையும் ஜீவனையும் கூறப்பட வில்லை
என்றவாறு-

————–

1-3-4-பேத வ்யபதேசாத் –

ஜீவனின் தன்மைகளில் இருந்து இவனை வேறுபடுத்தி சொல்வதாலும் இவன் பரம் பொருளே –

முண்டக –3-1-2–சாமா நே வ்ருஷே புருஷோ நிமக் நோ அநீசயா சோசதி முஹ்ய மான –
ஜூஷ்டம் யதா பச்யத் யந்யமீசம் அஸ்ய மஹிமாநமிதி வீத சோக -ஸ்வேதாஸ்வர -4-7-இரண்டிலும் உள்ளபடி
அநீச -பதம் பிரக்ருதியைக் குறிக்கும்

மரம் போன்ற அழியக் கூடிய சரீரத்தில் அழுந்தி மயங்கிய ஜீவன் -அதே சரீரத்தில் உள்ள பரமாத்மா -தன்னிலும்
வேறுபட்டவன்-நியமிப்பவன் -மேன்மை உடைய பரமாத்மா -என்று உணர்ந்து வருத்தம் நீங்குகிறான் என்றபடி –
இந்த வாக்கியம் இந்த பிரகரணத்திலே உள்ளது –
ஆகவே சர்வ ஆதாரமாக உள்ளவன் பரமாத்மாவே என்றதாயிற்று

———–

1-3-5- பிரகரணாத்–

முண்டக உபநிஷத்தில் பரம் பொருளின் தன்மைகள் கூறப்பட்டு வேறு எதையும் கூறப்படாத காரணத்தால்
இங்கு கூறப்படுகிறவன் பரம் பொருளே –
ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்-1-2-22-அத்ருச்யத்வாதி குணக தர்மோக்த-
அவனுக்கே உரித்தான தன்மைகளுடன் யாராலும் காணப்படாமல் உள்ளவன்-
முண்டக உபநிஷத்–1-1-5- -அத பரா யயா ததஷரமதி கமே யத்ததத்ரேஸ்ய மக்ராஹ்ய மகோத்த்ரம வர்ணம் அசஷூ ஸ்ரோத்ரம்
தத பாணி பாதம் நித்யம் விபும் சர்வகதம் ஸூ ஸூஷ்மம் ததவ்யயம் யத் பூத யோ நிம் பரிபச்யந்தி தீரா -என்று
அங்கே சொல்லப்பட்டவரும் இங்கு சொல்லப்படுபவரும் பரமாத்மாவே என்றவாறு –

—————-

1-3-6-ஸ்தித்யத நாப்யாம் ச –

முண்டக உபநிஷத்தில்
பரம் பொருளுக்கு உடலில் இருக்கும் இருப்பு மட்டுமே -ஜீவாத்மாவுக்கு மட்டுமே கர்ம பலன் அனுபவிக்க வேண்டும் –

த்வா ஸூ பர்ணா சாயுஜா சகாயா சமானம் வ்ருக்ஷம் பரிக்ஷஸ்வ ஜாதே தயோர் அந்நிய பிப்பலாம் ஸ்வாத் வத்தி
அனஸ்ந்னந்தயோ அபிசாகாதீதி-முண்டகம் -3-1-1-என்கிறபடி –
அழகான சிறகுகள் என்னும் ஞானத்தை துணையாகக் கொண்டவை -ஒன்றுக்கு ஓன்று நடிப்புடன் உள்ள இரண்டு
பறவைகள் ஒரே மரத்தில் -சரீரத்தில் -கர்மபலனை அனுபவிக்காமல் தேஜஸ்ஸுடன் உள்ள பரமாத்மாவே
அனைத்துக்கும் ஆதாரம் என்றவாறு- உண்ணாமல் தேஜஸ் மிக்கு -இருப்பவன் பரமாத்மா என்றபடி

முதல் அதிகரணம் முற்றிற்று

———————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஸ்ருதி பிரகாசர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-