Archive for the ‘Tamizl’ Category

திருவாய்மொழி-2-2-திண்ணன் வீடு – ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமை ஸ்வாமிகள் ..

October 7, 2011
திண்ணன் வீடு முதல் முழுவதுமாய்
எண்ணின் மீதியன் எம்பெருமான்
மண்ணும் விண்ணும் எல்லாம் உடன் உண்ட நம்
கண்ணன் கண்ணல்லது இல்லையோர் கண்ணே –2-2-1
பரத்வம் அனுபவிகிறார் அர்ச்சையில்

எங்கும் பூரணன்
அது அதுதான்
ஈச்வரோபி சந்-அவனே சொல்லி கொள்கிறான் பிறந்தும் பிறக்காதவன் –
அவதரித்து பெருமை கூட்டி கொள்கிறான்
திண நல் வீடு-மோஷமும் அவனும்  -நம் கண்ணன் தான்
அனைத்து சிறுவரையும் கூட்டி போனான்-ஸ்ரீ வைகுண்டம்-பாகவதம்-ஆ நம் கண்ணன் டா !
பேசவும் தொடவும் விளையாட -அங்கு முடியாமல் திரும்ப அங்கு கண்ணா நீ தான் கண் எங்களுக்கு
ஏ ! பாவம் பரமே எழ உலகும்
ஈ பாவம் செய்து அருளால் அளிப்பார் ஆர் ?
மா பாவம் விட அரற்க்குப் பிச்சை பெய்
கோபால கோளரி ஏரு அன்றியே –2-2-2
வேறு தெய்வம் இல்லை-

தலை அறுத்த அறுப்பு உண்ட தெய்வம் உண்டே -சரி பண்ணிய
பிரம்மா ருத்ரர் -ரஷித்து நின்றான்
அரற்கு பிச்சை பெய் கோபால கோளரி
கபாலம் நிரம்ப பத்ரி காச்ரமம் பிரம குண்டம் –
பிரம கத்தி பாபம் போக்கி —
ஏறனைப் பூவனை பூ மகள் தன்னை
வேறு இன்றி விண் தொழத் தன்னுள் வைத்து
மேல் தம்ன்னை மீதிட நிமிர்ந்து மண் கொண்ட
மால் தனில் மிக்குமோர் தேவும் உளதே ?–2-2-3
ரிஷபம் -சிவன்  உடம்பில் /நான் முகனை நாபியில் /தாயாரை திரு மார்பில் கொண்டு

வேற தேவு உளதோ
தேவும் எப் பொருளும் படைக்க
பூவில் நான் முகனைப் படைத்த
தேவன் எம்பெருமானுக்கு அல்லால்
பூவும் பூசனையும் தகுமே ?–2-2-4
நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் –

பிர பஞ்ச ஸ்ருஷ்ட்டி பிரமனுக்கு தத்வ ஸ்ருஷ்ட்டி இவனே பண்ணி –
இவனுக்கே பூவும் பூசனையும் அவனுக்கே தகும்
எம்பார்-கோவிந்த -யாதவ பிரகாசர் இடம் ராமானுஜர் உடன் படிக்க -காசி யாத்ரையில் மீட்டு பின்பு
திரு மலை நம்பி திருத்தி பணி கொண்ட ஐதீகம் காசியில் சிவ லிங்கம் கிடைப்பதாக  ஏறபாடி பண்ணி -உள்ளம் கை கொணர்ந்த நாயனார் பெயர் கொடுத்தார் யாதவ பிரகாசர்-காளகஸ்தி -மடத்தில் இருக்க -கோவிந்தனை திருத்தி பண்ணி செய்ய வேண்டும் -ராமானுசர் கேட்டதும்–பெரிய திரு மலை நம்பி-சொர்ண முகி நதி கரையில்  காள கஸ்தி -இந்த பாசுரம் அர்த்தம் சொல்லி–பூவும் பூசனையும் தகாது —
குடலையும் கையுமாக  இருந்தவர்-கீழே போட்டு திரு அடிகளில் விழுந்தார் —
தகும் சீர் தன் தனி முதலின் உள்ளே
மிகும் தேவும் எப் பொருளும் படைக்க
தகும் கோலத் தாமரைக் கண்ணன் எம்மான்
மிகும் சோதி மேல் அறிவார் யாவரே ?–2-2-5
தக்க பெருமை கொண்டவர்

மிக்கார் இல்லை
ச்வாபிகா அநவதிக ஈச்வரத்வம் கொண்டவர்
தனி முதல்-
யவரும் யாவையும் எல்லா பொருளும்
கவர்வின்றி தன்னுள் ஒடுங்க நின்ற
பவர் கொள் ஞான வெள்ளச் சுடர் மூர்த்தி
அவர் எம் ஆழி அம் பள்ளி யாரே –2-2-6
சித் அசித் -அனைத்தும்

கவரவு=சோர்வு
இன்றி -பிரளயம்- ஜீவ கோடிகளுக்கு விஸ்ராந்தி தன இடம் அடக்கி கொள்கிறான்-
பரவிய -அபரிசின்னமாக தேச கால வஸ்து எல்லை இன்றி இருக்கிறான்
பள்ளி ஆல் இலை எழ உலகும் கொள்ளும்
வள்ளல் வல் வயிற்றுப் பெருமான்
உள்ளுளார் அறிவார் ?அவன் தன்
கள்ள மாய மனக் கருத்தே –2-2-7
உலகம் அனைத்தையும் உண்டு-

ஆல் இலையில் பள்ளி கொண்டு-
தன கள்ள மாயம் -மன கருத்தே -அவனே அறிவான்
மார்க்கண்டேயரும் தன்னை உள்ளே பார்த்தார்
கருத்தில் தேவும் எல்லாப் பொருளும்
வருத்தித்த மாயப் பிரானை அன்றி ஆரே ?
திருத்தித் திண்ணிலை மூவுலகும் தம்முள்
இருத்திக் காக்கும் இயல்வினரே –2-2-8
பிரகிருதி பிரள நீரில் கரைந்து பிரளய அக்னியில் உலர்ந்து பிரளய காற்றில் அடங்கி பிரளய ஆகாசத்தில் ஒடுங்கி பிரளய பிரகிருதி குள் ஒடுங்கி அவன் மாயையில் அடங்கும் /சத் -இருக்கும் நிலை/ஆல் இல்லை-ஞானம் /சித் /கண்ணன் ஆனந்தம் –காரணம் /மார்கண்டேயர் யோக நிலையில் சாஷாத்கரித்தார் /ஆழ்ந்த நிலை சத் வித்தை உபநிஷத் விளக்கம்

ஸ்வேத குதுக்கு உபதேசம் –விதையில் அனைத்தும் இருப்பது போல்- மூலம் இவன்
இவன் சங்கல்பித்து -கருத்தில்-பகுச்யாம் -நானே ஆவேன் -ஒருவனாக இருந்தால் விளையாட முடியாதே நாம ரூபம் கொடுத்து
மாய பிரான் -அத்தை தின்னு அங்கு கிடக்கும் நம்மை திருத்தி
சதாச்சர்யர் சேர்த்து முமுஷு ஆக்கி-
காக்கும் இயல்வினன் கண்ண பெருமான்
சேர்க்கை செய்து தன் உந்தி வுள்ளே
வாய்த்த திசை முகன் இந்திரன் வானவர்
ஆக்கினான் தெய்வ வுலகுகளே –2-2-9
உள்ளது உள்ள படி சிருஷ்டித்து -கல்பம் தோறும்-
பொலிவு குறையாமல்-
அவாந்தர-நித்ய நைமித்திய மகா பிரளயம் —
கள்வா  ! எம்மையும்எழ  உலகும்  நின்
னுள்ளேதோற்றிய  இறைவ  ! என்று
வெள்ளேறேன்  நான்முகன்  இந்திரன்  வானவர்
புள்ளூர்த்தி   கழல்  பணிந்து  எததுவரே –2-2-10
தேவர்கள் -அபிப்ராய பேதம் –
மகா பூதம் சமன் வயச படுத்தி –
கதை அமிர்தம் பருகி பேர் இன்பம் சாதனம் -உலகு படைத்து
லீலா நித்ய பக்தி மூன்று விபூதி
விஸ்ராந்தி தான் பிரளயம்
ஏத்த  எழ  உலகும்  கொண்ட  கோலக்
கூத்தனை  குருகூர்  சடகோபன்  சொல்
வாய்த்த  வாயிரத்துள்  இவை  பத்துடன்
ஏத்த வல்லவர்க்கு  இல்லை  ஓர்  ஊனமே –2-2-11
கொண்டாடி துதிக்கும் படி
33
திண்ணிதா மாறன் திரு மால் பரத்துவத்தை
நண்ணிய அவதாரத்தே நன்கு உரைத்த –வண்ணம் அறிந்து
அற்றார்கள் யாவர் அவர் அடிக்கே ஆங்கு அவர் பால்
உற்றாரை மேல் இடா தூன்-திரு வாய் மொழி நூற்று அந்தாதி -12
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி-2-1-வாயும் திரை உகளும் – ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமை ஸ்வாமிகள் ..

October 7, 2011
எம்பெருமான் மறைய நிற்க
ஆழ்வார் ஒரு பிராட்டி நிலையை அடைந்து
பறவைகளும் வாடை போன்றவற்றையும் தம்மோடு
இணைந்து துன்புறுவதாக எண்ணி வருந்தி அருளும் திரு வாய் மொழி
திரு குரும் குடி நம்பியை இழந்த பெரும் இழப்பால்
வாயும் திரை உகளும் கானல் மட நாராய் !
ஆயும் அமர் உலகும் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்
நோயும் பயலைமையும் மீதூர எம்மே போல்
நீயும் திரு மாலால் நெஞ்சம் கொள் பட்டாயே ?-2-1-1
29
கோள் பட்ட சிந்தையாய்க் கூர் வாய வன்றிலே !
சேட் பட்ட யாமங்கள் சேராது இரன்குதியால்
ஆட் பட்ட எம்மே போல் நீயும் அரவணையான்
தாள் பட்ட தன் துழாய் தாமம் காமுற்றாயே ?-2-1-2
கண்ணனால் கொள்ள பட்ட சிந்தை -அன்றிலும்-
யாமம் நீண்டு போக -விரகத்தால்
சேராமல் வருந்தி
அவனுக்கே ஆள பட்டு -சூடி களைந்த துழாயும் கிடைக்காமல்
தீன சுரம் -தாச்யத்தில் ஆழ்ந்து அச்சுத பாத கிம்வா தாமம் -ஸ்லோஹம் போல்

காமுற்ற கையறவோடு எல்லே ! இராப்பகல்
நீ முற்ற கண் துயிலே நெஞ்சு உருகி  யேங்குதியால்
தீ முற்றத் தென் இலங்கை ஊட்டினான் தாள் நயந்த
யாம் உற்றது உற்றாயோ வாழி கனை கடலே  !–2-1-3
கனைக்கின்ற கடலே -இரவும் பகலும்
ஆசை பட்டது கிடைக்க இல்லை என்று
அலை சப்தம் ஒழித்து கொண்டே-அலை பாயுதே
ஏங்கி அழுகிறாயா
அக்னி அஸ்தரம் கொண்டும் திரு அடி மூலம் ஒரு பெண்ணை கொள்ள –
தன்னை ஆஸ்ரித்த ஒருவனை கொள்ளும் பாரிப்பால் –
கடலே கடலே –நாச்சியார் திரு மொழி உன்னை கடைந்து உடல் உள் புகுந்து -போல்

துவாரகை பட்ட மகிஷி-பாகவதத்தில் தூக்கம் வராத தனால் கடலே -உன் சாயலை கண்ணன் கொண்டுபோய் விட்டானா
என் லாஞ்சனம் நெற்றி கும்குமம் கண் மை ஒத்தி கொண்டு போனது போல்
கடலும் மலையும் விசும்பும் துழாய் எம் போல்
சுடர் கொள் இராப் பகல் துஞ்சாயால் தன் வாடை !
அடல் கொள் படை ஆழி அம்மானைக் காண்பான் நீ
உடலம் நோய் உற்றாயோ? ஊழி தோறு ஊழியே –2-1-4
காற்றை பார்த்து அடுத்து
ஆகாசம் கடல் மலை அலைந்து
இரா பகல் -சூர்யன் சந்தரன் -சுடர் இருப்பதால் தூங்க வில்லையா -அவன் பார்க்காமல் விரக நோய் –
முடிவு தெரியாமல்-
காற்று வியாபக தத்வமாய் –அபிமத விரக விசனம் -மடல் இடுவாரை போல் உடம்பில் புழுதி ஏற் இட்டு கொண்டு -நீயும் நான் பட்டது பட்டாயா
அலைகிறது எங்கும்-குளிர்ந்து சன்னி கொண்டது போல் –கிருஷ்ண விரகம் மிகுந்து காற்றை கட்டி அழுகிறார் -கொண்ட காதலுக்கு பத்திமை நூல் வரம்பு இல்லையே

ஊழி தோறு ஊழி உலகுக்கு நீர் கொண்டு
தோழியரும் யாமும் போல் நீராய் நெகிழ்கின்ற
வாழிய வானமே ! நீயும் மது சூதன்
பாழிமையில் பட்டு அவன் கண் பாசத்தால் நைவாயே -2-1-5
திரண்டு வரும் மேகத்தை -வானம் -உப லஷனம்-
மழை பொழிவது இயற்க்கை
நினைத்து நினைத்து  கண்ணீர் விடுவது போல்-அடை மழை –ஐப்பசி மாசம்-மேகம் அடைத்து கொட்டுமே
விரகத்தால்-குழந்தை நினைத்து நினைத்து அழுவது போல் –அழுதும் ஆறுதல் அடைந்தும் மீண்டும் அழுதும்
நீராய் நெகிழ -கண்ணனின் மிடுக்கை இழந்து –அவன் கண் பாசத்தால்
பாகவதத்திலும்-இதே -வரி
விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தால் போல் மேகங்காள்-ஆண்டாள்-
நைவாய வெம்மே போல்  நாள் மதியே ! நீ இந் நாள்
மைவான் இருள் அகற்றாய் மாழாந்து யேம்புதியால்
ஐவாய் அரவணை மேல் ஆழிப் பெருமானார்
மெய் வாசகம் கேட்டு உன் மெய் நீர்மை தோற்றாயே ?–2-1-6
அடுத்து சந்தரன் தேவதை பார்த்து-போர்த்தி ஆகாமல் தே பிறை-நாளை கொண்டு சொல்ல சந்தரன்
இருள் மூடிய வானை போக்கும் ஒளி இன்றி நிற்கிறாயே
சேஷ சயனம் -கண்ணன் வார்த்தை மெய் நினைப்பது உன் தப்பு தானே
ஏலா பொய்கள் உரைப்பான்-
அவளுக்கும் மெய்யனில்லை
தோற்றோம் மட நெஞ்சம் எம்பெருமான் நாரணர்க்கு எம்
ஆற்றாமை சொல்லி அழுவோமை நீ நடுவே
வேற்றோர் வகையில் கொடிதாய் எனை ஊழி
மாற்றாண்மை நிற்றியோ? வாழி கனை இருளே ! 2-1-7
அடுத்து இரவை பார்த்து –
பெருமாள் விரகத்தால் தசரதன் புலம்பியது போல்
நெஞ்சை அவன் பறித்து போக
அழுவதை அவன் இடம் சொல்லலாமே
மாற்றி விட பார்கிறாயே-அவனுடன் சேர்த்து விட வேண்டுமே

இருளின் திணி  வண்ணம்  மா நீர் கழியே போய்
மருள் உற்று இராப் பகல் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்
உருளும் சகடம் உதைத்த பெருமானார்
அருளின் பெரு நசையால் ஆழ்ந்து நொந்தாயே ?-2-1-8
இருள் போல் ஒரு நீர் ஓடையும் -நீலமாக –ஓடி கொண்டே இருக்க -துஞ்சாமல்-
ஓடுவதால் ஓடை-தேங்கி இருந்தால் குளம்
இருள் செறிந்தால் போல்-மடல் எடுப்பது போல்-தாபம் பித்து –
ஓடுவதை பார்த்தல் அது போல்
சகடாசுரனை முடித்த கண்ணன் கிடைக்க நப்பாசை கொண்டு
ஆழம் கால் பட்டு– நோவு தான் மிச்சம் -அவன் கிடைக்க வில்லை–
வறண்டு -விரகத்தால்-தாமரை போக்க வில்லை-அழகு படுத்தி கொள்ளாத பெண் போல் -இஷ்ட பர்த்து இல்லை என்பதால்-பாகவதம்
கடாஷம் கூட கிடக்க வில்லையே -பார்த்தால் நெஞ்சை பறித்து போனானே குற்றம் சொல்வார்–
நொந்தாராக் காதல் நோய் மெல்லாவி யுள் உலர்த்த
நந்தா விளக்கமே ! நீயும் அளியத்தாய்
செம் தாமரைக் தடம் கண் செம் கனி வாய் எம்பெருமான்
அம் தாமத் தன் துழாய் ஆசையால் வேவாயே ?-2-1-9
நந்தா விளக்கு–ஆரா காதல்-கிருஷ்ண விரகம் தணியாமல்-
பிரேமைக்கு முடிவு இல்லை-ஆரி போகாது
எண்ணெய் முடிந்து திரி மட்டும் இருப்பது போல் ஆவி உலர்ந்து  –
அதனால் வேவி இருக்கிறாயே
வேவாரா வேட்கை நோய் மெல்லாவி உள் உலர்த்த
ஓவாது இராப் பகல் உன் பாலே வீழ்த்து ஒளிந்தாய்
மாவாய் பிளந்து மருதிடைபொய் மண் அளந்த

மூவா முதல்வா ! இனி எம்மை சோ ரேலே –2-1-10
இனி அவனை பார்த்து-
நோய் நீங்க வேண்டாம்-ஆரா நோய் விரகம்
உள்ளம் உலர்ந்து -இரவும் பகலும் விழுந்து இருக்கும்
மருதிடை சென்று சாய்ப்பது போல்
பூமிபிராட்டி திரு அடி வைத்து விரக தாபம் நீக்கினையே உலகு அளந்த யுவா குமாரா
இனி வாட்டாமல் வந்து கலந்து விடு-சோர விடாதே
சோராத எப் பொருட்கும் ஆதியாம் சோதிக்கே
ஆராத காதல் குருகூர் சடகோபன்
ஓர் ஆயிரம் சொன்ன அவற்றுள் இவை பத்தும்
சோரார் விடார் கண்டீர் வைகுந்தம் திண் எனவே  2-1-11
ஆழ்வார் அனுபவம் -ஆராத காதல் –
ஆரா வேட்கை நோய்
பக்திக்கு முடிவு இல்லை ஷணம் ஷணம் வளரணுமே
பூர்த்தி இல்லை அவன் கிடைத்தாலும்
ராதா  கண்ணன் மடியில் உட்கார்ந்தாலும் அழுகிறாள்-வர போகிற விரகம் நினைத்து
கிருஷ்ண த்ருஷ்ண காதலுக்கு கேட்க வேண்டுமா
கண்ணன் திரு அடி-ஸ்ரீ வைகுந்தம் அடைந்து நழுவாமல் இருப்பார்
வாயும் திருமால் மறைய நிற்க ஆற்றாமை
போய் விஞ்சி மிக்க புலம்புதலாய் ஆய
அறியாத அவற்றோடு அணைந்து அழுத மாறன்
செறிவாரை நோக்கும் திணிந்து –திரு வாய்மொழி நூற்று அந்தாதி -11
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி- 1-9-இவையும் அவையும் உவையும் – ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமை ஸ்வாமிகள் ..

October 6, 2011
எம்பெருமான் தன்னோடு கலந்து களித்த கலவியை
ஆழ்வார் அருளி செய்கிறார்
இவையும் அவையும் உவையும் இவரும் அவரும் உவையும்
யவையும் யவரும் தன்னுள்ளே ஆகியும் ஆக்கியும் காக்கும்
அவையுள் தனி முதல் எம்மான் கண்ண பிரான் என் அமுதம்
சுவையன் திரு வின் மணாளன் என் உடை சூழல் உளானே  1-9-1
கிட்டி எட்டி இடையில் உள்ளவை உள்ளவர் எவையும் –எல்லாரும் -தானே ஆகி-ஆக்கி–நிலை நிறுத்தி ஆதாரம் போல் சித்ரதுக்கு சுவர் போல் நிர்வகித்து தாங்கி–தாரக போஷகன் இவனே–அண்டத்துக்கும் –காற்று வீச கடல் அலை வீச –சர்வ ஆதாரம்

தனி முதல்-விளையாட்டாக செய்கிறான் அனைத்தையும் –தான் அகப்படாமல்-நம் கண்ணன் தான் என் அமுதம்
சுவையன் -லீலை திவ்ய மங்கள விக்ரகம் -திரு நாமம் சொல்வதே அமுதம்-மதுரம்-16108 பட்ட மகிஷிகளும் வேண்டுமே இவனை அனுபவிக்க அந்த கண்ணன் -பிராட்டிமார்கள் விடாய் தீர்க்க பல் உரு கொண்டது போல் தானே பல ரூபம் கொண்டு
என்னை சூழ்ந்து  இருக்கிறான் -விஸ்வ ரூபம் காட்டியது போல்- எங்கும் கண்ணன் -திவ்ய சஷு தந்து விடாய் தீர்த்து தன்னை அனுபவிக்க வைக்கிறான்
சூழல் பல பல வல்லான் தொல்லை அம் காலத்து உலகை
கேழல் ஒன்றாகி இடந்த கேசவன் என்னுடைய அம்மான்
வேழா மருப்பை ஒசித்தான் விண்ணவர்க்கு எண்ணல் அரியான்
ஆழ நெடும் கடல் சேர்ந்தான் அவன் என் அருகல்  இலானே -1-9-2
பல சூழ்ச்சிகள்–கபடம் பண்ணி ஷேமம் செய்கிறான்–தன் இடம் வராதவரையும் -காம்யார்த்த புத்தி மாற்றி தன்னை
கேட்க்கும் படி –குவலையா பீடம் முடித்தான் பத்து வயசில்-விண்ணவர்க்கு எண்ணல் அரியவன்–
பிரளய காலத்தில் ஆல் இலை பாலகனாய் தனியாக சயனித்து -அருகல்-அகலாமல் இருக்கிறான்
அருகல்  இலாய பெரும் சீர் அமரர்கள் ஆதி முதல்வன்
கருகிய நீல நல மேனி வண்ணன் செம் தாமரைக் கண்ணன்
பொரு சிறைப் புள் உவந்து ஏறும் பூ மகளார் தனிக் கேள்வன்
ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் என்னோடு உடனே 1-9-3
பிராக்ருதம் பரிமாணம் உடையது –
நித்ய அமுதம் ஸ்ரீ வைகுண்டம் ஒன்றே
விகாரம் இன்றி திவ்ய மங்கள விக்ரகம் கொண்ட நித்யர்
கரிய நீல மேனி வண்ணன்
செம்தாமரை கண்ணன்-
பாலா ராமன் வெள்ளை-
வெண்ணெய் திருட ஏற்ற உருவம் கண்ணனுக்கு
கருட வாகனம் உகந்து ஏறும்
ஏகாந்த வல்லபன்-பெரிய பிராட்டியாருக்கு
எல்லாம் எனக்கு கொடுத்தான்-
வீற்று இருக்கும் /திருவடி திரு தோள்களில் /பிராட்டி மார்கள் விஷயத்தில் திரு அடி திரு மார்பு
ஒவ் ஒரு அவயவம் ஏக தேசம்-ஆழ்வாருக்கு எல்லா வகையிலும் பரிமாறி-விடாமல் பூர்ணம்
பூரணமாக பூரணத்தை அனுபவிகிறார் இவர் ஒருவரே
உடன் அமர் காதல் மகளிர் திரு மகள் மண் மகள் ஆயர்
மடமகள் என்று இவர் மூவர் ஆளும் உலகமும் மூன்றே
உடன் அவை ஒக்க விழுங்கி ஆல் இலை சேர்ந்தவன் எம்மான்
கடல் மலி மாயப் பெருமான் கண்ணன் என் ஒக்கலை யானே 1-9-4
மூன்று தேவிமார்-கும்பகன்-நீளா தேவி–சத்ய பாமி -பூமி பிராட்டி/ ருக்மிணி ஸ்ரீ தேவி-
பூமி பாரம்நீக்க வந்ததால் பூமியே இவன் மகிஷி-
கருணை வடிவாம பெரிய பிராட்டி /சீதை ராஷசிகளை சரண் அடையாமலே ரஷித்து-பாபானாம் வா –தப்பு பண்ணாதவர் இல்லை
ராவணனுக்கே  மித்ர பாவத்துடன் -சரணாக வத்சலன்-

பூ தேவி பொறுமையே வடிவாக கொண்டு–சகித்து கொண்டு-அகிர்தம் அனைத்தையும்
இருவரும் அருகில் -நீளா தேவி-அன்பே வடிவமாக -பிரேமை –தான் பெற்ற பிள்ளையை தாய் அடிக்கலாமே-பொறுமை இன்றி–கருணை பொறுமைக்கு ஆதீனம்–நம்மது பாசம் இருந்தால் தான் அன்பு இருந்தால் தான் பொறுமை- அன்புக்கு கருணை பொறுமை இரண்டுக்கும் ஆதீனம்- பிராட்டி ஐஸ்வர்யம் /அது விளையும் பூமி மண் மகள்- அதை புஜிகிற போக்தா –வடிவாலே துவக்கி அவன் திரு உள்ளத்தில் குற்றம் பார்க்காமல் இருக்க பண்ணுவாள்- பெரிய பிராட்டி கொஞ்ச வேண்டும் –மூவரும் இருக்க -ஆளும் உலகமும் மூன்றே -லீலா நித்ய விபூதி-லீலா விபூதி பூமி பிராட்டிக்கு/நித்ய விபூதி பெரிய பிராட்டியார் /மூன்றாவது உலகம் பக்தி பிரேமை-சம்சாரமும் வேண்டாம் ஸ்ரீ வைகுண்டமும் வேண்டாம்-நீளா தேவி-களங்கம் இல்லா அன்பு கொடுக்க -மூன்று சக்தியும் முக்கியம்-சந்தினிபெரிய பிராட்டி -கிரியா ஞான சக்தி பூமி  இச்சா சக்தி -நீளா தேவி
அனைத்தையும் சேர்த்து ஆல் இலை சேர்ந்தான் -கண்ணன்-கடல் போல் ஆஸ்ரித சேஷ்டிதம்-ஒக்கலையில் இருக்கிறான்–அம்மா ஆனார் ஆழ்வார் இடுப்பில் கொண்டார் இவனை
ஒக்கலை வைத்து முலைப் பால் உண்  என்று தந்திட வாங்கி
செக்கஞ்செக அன்று அவள் பால் உயிர் செக உண்ட பெருமான்
நக்க பிரானோடு அயனும் இந்திரனும் முதலாக
ஓக்கவும் தோற்றிய ஈசன் மாயன் என் நெஞ்சினுள் உளானே 1-9-5
ஒக்கலை கொண்டு முலை பால் கொடுத்த பூதனை–முழு முதல் கடவுள்-மாயன்-நெஞ்சில் உளானே
மாயன் என் நெஞ்சினுள் உள்ளான் மற்றும் யாவர்க்கும் அக்தே
காயமும் சீவனும் தானே காலும் எரியும் அவனே
சேயன் அணியன் யவர்க்கும் சிந்தைக்கும் கோசரம் அல்லன்
தூயன் துயக்கன் மயக்கன் என்னுடை தோளின் இணையானே 1-9-6
அனைவருக்கும் மனசில் இருக்கிறான்-சரீரமும் அவன் தான்
ஆத்மாவும் அவனே பஞ்ச பூதங்களும் அவனே
தூரச்தனும் கிட்டே இருப்பவனும் அவனே
தெரிந்த பின்பு கிட்டே -அறியாமல் தூரச்தன்
ஆச்சார்யர் காட்டிய பின்பு கிட்டே வருகிறான்
சிந்தித்து அறிய முடியாது-
இரண்டு தன்மை-துயக்கன் மயக்கன்
பவித்ரன் தூயன்
அதாதோ பிரம விசார -புரிந்து கொண்டேன்-முட்டாள்
புரியவில்லை என்று புரிந்து கொண்டால் புரிந்தவன் ஆகிறான்
அறிவுக்கு அப்பால் பட்டவன்
அனைத்தைக்கும் ஆதாரமான உணர்வு என்று புரிந்தால் ஞான சொரூபன் அறிந்தால் துயக்கன்
புத்தியால் அறிய முயன்றால் மயக்கன்
ஸ்ரீ பாதம் தூக்கி -சந்தோஷம்-ஆழ்வார் தோளில் உளானே

சுமந்த்ரனே தேர் ஒட்டி பெருமிதம் அடைந்தது போல்–
திக் விஜயம் நம் பெருமாள் பல வருஷம்-தோளில் கருட சேவை போல்
சர்வ அங்கங்களாலும் அனுபவிகிறார்
தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த தன் அம் துழாய் உடை அம்மான்
கேள் இணை ஒன்றும் இலாதான் கிளரும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி
நாள் அணைந்து ஒன்றும் அகலான் என்னுடைய நாவினுளானே 1-9-7
துளசியில் ஆசை போல் ஆழ்வார் இடமும்
தோள்/மார்பு /கிரீடம் /திரு அடி எல்லாம் சூடி கொண்டது போல்
கோடி பாக்கியம் புண்யம் ஒரு துளசி கொண்டு அர்ச்சித்தால்-
பச்சை துளசி மலை நிற்கிறான்
சர்வ அங்கங்களிளாலும் சர்வ அங்கங்களிலும் பொருந்தி
தன்னாகவே என்னை ஆக்கி கொண்டு நாவில் உளானே
நம் பெருமாளே திரு வாய் மொழி -அகலாமல் சான்னித்யம்
நாவினுள் நின்று மலரும் ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே
பூவியல் நால் தடம் தோளன் பொரு படை ஆழி சங்கு ஏந்தும்
காவி நன் மேனிக் கமலக் கண்ணன் என் கண்ணின் உள் உளனே  1-9-8
ஞான கலைகள் எல்லா வற்றுக்கும் சரீரம் ஆவி ஆகியும் ஆக்கியும் –
நீல மேக சியாமளன்
கண்ணிலே உள்ளான்-நீங்காமல்
கமலக் கண்ணன் என் கண்ணினுள் உள்ளான் காண்பன் அவன் கண்களாலே
அமலங்களாக விழிக்கும் ஐம்புலனும் அவன் மூர்த்தி
கமலத்து அயன் நம்பி தன்னைக் கண் நுதல னொடும் தோற்றி
அமலத் தெய்வத்தோடு உலகமாக்கி என் நெற்றி உளானே –1-9-9
அவன் கண்ணால் ஆழ்வார் கடாஷிகிறார்
அஷ்ணி புருஷன் உபநிஷத்
ஆத்மா தான் கண்ணால் பார்க்கிறது இது ஜன்னல் தான்
அந்தர்யாமி-தியானம் பண்ண வேண்டும்
பஸ்யதாம் அஷிணி -இவ
கபடம் இன்றி-அமலங்களாக

நெற்றியுள் நின்று என்னை ஆளும் நிரை மலர்ப் பாதங்கள் சூடி
கற்றைத் துழாய் முடிக் கோலக் கண்ண பிரானைத் தொழுவார்
ஒற்றைப் பிறை அணிந்தானும் நான்முகனும் இந்திரனும்
மற்றை யமரரும் எல்லாம் வந்து எனது உச்சியுளானே 1-9-10
யோக தசை சாஷாத் கறித்து நெற்றில் உச்சியில் உள்ளான் என்கிறார்
உச்சி உள்ளே நிற்கும் தேவ தேவற்க்குக் கண்ண பிராற்கு
இச்சை யுள் செல்ல வுணர்த்தி வன் குருகூர் சடகோபன்
இச் சொன்ன வாயிரத்துள் இவையும் ஓர் பத்து எம்பிராற்கு
நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய நீள் கழல் சென்னி பொருமே  –1-9-11
விண்ணப்பம் செய்வார்-அருள பாடு-
கருணை பண்ணி-காரணம் இன்றி செய்த உபகாரம்
தானே வலிய வந்து ஆழ்வாரை ஆக்கி திரு வாய் மொழி அருள வைத்தான்
இவை அறிந்தோர் தம் அளவில் ஈசன் உவந்து வந்து ஆற்ற
அவயவங்கள் தோறும் அணையும் -சுவை யதனைப்
பெற்று ஆர்வத்தால் மாறன் பேசின சொல் பேச மால்
பொன் தாள் நம் சென்னி பொரும் -திரு வாய் மொழி நூற்று அந்தாதி -9
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

திருவாய்மொழி-1-3-பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் – ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமை ஸ்வாமிகள் ..

October 3, 2011
பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் பிறர்களுக்கு அரிய
வித்தகன் மலர் மகள் விரும்பும் நம் அரும் பெறல் அடிகள்
மத்துறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை ஆப்புண்டு
எத்திறம் ! உரலினோடு இணைந்து இருந்து ஏங்கிய எளிவே 1-3-1
பரத்வம் அருளி- புரிய வில்லை- விட்டே பற்ற -வரவில்லை-அடுத்து
எளியவன்-அன்புக்கு சுலபம்-கேட்டு போகலாம் உட்கார்ந்தார்கள்
ஏவம் விதா -தேர் ஒட்டியும்-பக்த்யா து அனன்யா சக்தி–சௌலப்யம்-அருள ஆரம்பிக்கிறார் இதில்–
பத்து பக்தி பரம பிரேமை ரூபம் -ப்ரீதி பூர்வம் –தன்னையே கொடுப்பான்
பிறர் -மற்ற சதநான்தரம் பற்றுபவர் –ஞானிகளுக்கும் கிட்டாதவன் –
கைவல்ய நிஷ்டர்-கல்யாண குணம் ரூபம் இவற்றில் ஈடு படாமல்-
இடைச்சிகள் பெற்று உய்ந்தார்-
புருஷகாரம்-தாயார் -மலர் மகள்
அடிகள்-பிரபு

உரவிடை–உரலுக்கும் சைதன்யம் வந்ததா –பக்தருக்கு தான் கட்டு படுபவன்-தானை இணைந்து இருந்து ஏங்கி -எளிவு-
அவள் நெற்றியில் வியர்க்க கட்டினாலே அம்மாவுக்கு
எவ்வளவு தொந்தரவு என்று ஏங்கி-பக்தர் சிறு முயற்சி செய்தாலும் சகிக்காமல்
பிறர் வஸ்து எடுத்தால் தான் கள்வன்
இவன் சுத்தன்-கள்வன் என்று கட்டினால்-கேவி அழுகிறான்-அழ தொடங்கிகிறான்
வாய் வாய் என்றால் அழாமல் அடக்கி நிற்கும்-ஏங்கிய எளிவு கட்டுண்டது எத்திறம் ஏங்கியது எத்திறம் எளிவு எத்திறம்
பரதன் மூர்ச்சை ஆனான் பெருமாள் மர உரி கொண்டு இங்கு போனான் கேட்டதும்-சத்ருக்னன் என் செய்வேன்-பிரேமையால் வந்த மூர்ச்சை
செய்வது அறியாமல் விட்டு இருந்தது போல் மதுர கவியும் எத்திறம் என்று இருந்தாராம்தொட்டால் என்ன ஆகுமோ என்று நின்றான்-செய்வது அறியாமல் கிடந்தது போல் –மதுர கவி ஆழ்வாரும் எத்திறம் என்று இருந்தாராம் –ஆச்சார்யர் ஆச்ரயித்தி பசி தாகம் அற்று இருந்தார் ஆறு மாசம் இவரும்

எளிவரும் இயல்வினன் நிலை வரம்பில் பல பிறப்பாய்
ஒளி வரு முழு நலம் முதலில கேடில வீடாம்
தெளி தரு நிலைமை யது ஒழிவிலன் முழுவதும் இறையோன்
அளிவரும் அருளினொடு அகத்தனன்  புரதனன் அமைந்தே 1-3-2
திரு அடி ஆசை கொண்டாலே போலும் -அஜாயமான பகுதாஜாயதே -பல அவதாரம் கொண்டு நம்மை கொள்ள
உற்பத்தி நாசம் இல்லா மோஷம்-பூர்ண ஆனந்தம் கொடுப்பவன்
உள்ளும் வெளியிலும் அந்தர் பகித்சைய -வியாபிதவன் —
அமைவுடை அற நெறி முழுவதும் உயர்வற வுயர்ந்து
அமை வுடை  முதல் கெடல் ஓடி வுடை அற நிலம் அதுவாம்
அமை வுடை அமரரும் யாவையும் யாவரும் தானாம்
அமை வுடை நாரணன் மாயையை அறிபவர் யாரே 1-3-3
அமைப்பு உடையவை ஆக இருக்கும் தர்மம் -சனாதன தர்மம் -வர்ண ஆஸ்ரம தர்ம வகைகள்-ஷத்ரியன் தர்மம் கீதாசார்யன் அருளி-பெருமாள் துஷ்டர்களை ஒழித்து தன தர்மம் காத்தார்-இல்லறத்தில் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் சந்நியாசி கூடாது –அமைப்பு உடைய அற நெறி –பலன் கருதி செய்யாமல் அவன் ஆகஜை பிரீதி என்று செய்ய வேண்டும்-விகாரம் அற்றது -இடை

சர்வம் விஷ்ணு மயம்–அவன் வைபவம் நினைந்தது பெருமை உணர்ந்து இருக்க வேண்டும்
 யாரும் ஓர் நிலைமையன் என அறிவு அரிய எம்பெருமான்
யாரும் ஓர் நிலைமைய என அறிவு எளிய எம்பெருமான்
பேரும் ஓர் ஆயிரம் பிற பல வுடைய எம்பெருமான்
பேரும் ஓர் உருவமும் உளதில்லை இலதில்லை பிணக்கே 1-3-4
யாராலும் அறிய -நிர்ணயம் -பண்ண முடியாதவன் -பக்தி இல்லாதவர்க்கு–ஆனால் பக்தி உள்ளவர்களுக்கு அவன் அருளால்

எளியவன் என்று நிலைமை–சம்சாரிகளில் இல்லை ஆழ்வார் ..நித்யர்களிலும் இல்லை கிருஷ்ணா விரகம்-இவர் எம்பெருமானோ-ஆச்சர்யம் அவனுக்கே ஆழ்வாரை பற்றி-சர்வக்ஜன் குணம் இது தான்-தன விபூதியை தனக்கு தெரிந்தவரை சொல்கிறேன் என்று அவனே அருள ஆழ்வார் பரக்க பேசி-தனி விபூதி தான் ஆழ்வார் -பேரும் ஆயிரம் உடைய -சகஸ்ர நாம வைபவம்–பிணக்கு-முரண்-
உருவம் உண்டு இல்லை-விருத்த தர்மம்-உருவம் இல்லை என்றால் இல்லை ஆகாசம் தண்ணீர் போல் –அகண்ட சொரூபம் நினைத்தால் உருவம் இல்லை பக்தர்களுக்கு திவ்ய மங்கள விக்ரகம் கொண்டவன்
பிணக்கற அறுவகை சமயமும் நெறி உள்ளி உரைத்த
கணக்கறு நலத்தனன் அந்தமில் ஆதி அம் பகவன்
வணக்குடை தவ நெறி வழி நின்று புற நெறி களை கட்டு
உணக்கு மின் பசை அற அவன் உடை உணர்வு கொண்டு உணர்ந்தே  1-3-5
விருத்தமான வாதம்-அணு/பிரகிருதி/சூன்யம் கார்யம்-ஜடம் தானே இவை எல்லாம்
இயற்க்கை பிருகிருதி ஒழுங்கு படுத்தியதும் இவன் தானே
17 பூர்வ பஷ வாதம்- பார்த்தோம்-சர்வ காரண கார்யங்களையும் இவனே
நோக்கம் -அகண்ட பராத் பரன்–அவனுக்கு ஏற்ற நீதி வேண்டும் -அனைத்தும்
ஆச்சர்யமோ மதமோ வேற இருக்கலாம் –அரு குழந்தைகள் சண்டை போடா தாய் வேடிக்கை பார்த்து இருப்பது போல் ஆனந்த சொரூபம் ஆதி அம் பகவன் இவனே
தவ நெறி-மத அனுஷ்டானம்
வணக்குடை பக்தி கொண்டு  -ராவணன் போல்வாருக்கு கிட்டாமல் -கர்ணன் தர்மத்துக்கு கிட்டாமல்
பகவத் ஆகஜை கைங்கர்ய ரூபம் அவன் சமர்ப்பயாமி என்று செய்ய வேண்டும்
வழி தவறாமல் -ஆணை படி -வழி நின்று சுருதி  ஸ்மிர்த்தி மம வாகயா -அவன் பிரசன்ன திரு முகமே சொர்க்கம் அவன் முகம் கோணி அதுவே நரகம்
ராவாணாதி தபஸ் போல் பண்ணாமல் -சத்யம் வத தர்மம் செய்து-களை இன்றி-கணவனுக்கு பிடித்த அலங்காரம் போல் பாகவத வேஷம் நெறி உள்ளி உரைத்த

புத்த அவதாரம் –சாரம் அறிந்து -புற நெறி விட்டு -களை கட்டி-
உணர்ந்து விட வேண்டும்
வாசனை இன்றி விட வேண்டும் -பசி இன்றி –
அவன் உணர்வு ஒன்றே -கிருஷ்ண சைதன்யம் ஒன்றே —
அனைத்தும் கண்ணா என்ற உணர்வே அமைய வேண்டும் –
சாதுசாமகம் இதற்க்கு தானே -சர்வ ஸ்வாமின் அஸ்மின் ஸ்வாமி
அபிமானம் வேண்டும் நம் கணவன் குழந்தை என்று
உணர்ந்து உணர்ந்து இழிந்து அகன்று உயர்ந்து உருவியியந்த வின் நிலைமை
உணர்ந்து உணர்ந்து உணரிலும் இறை நிலை உணர்வு அரிது உயிர் காள்
உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து உரைத்து அரி அயன் அரன் என்னும் இவரை
உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து இறைஞ்சுமின் மனப் பட்டது ஒன்றே 1-3-6
படித்தும் அனுபவத்தாலும் /சிந்தித்து அறிந்து
அகன்று அல்ப சாரம் சாரம் அறிந்து -அந்த சாரம் -சார தரம் அனைத்தையும் விட்டு -சார தமம் பிடிக்க வேண்டும்
திரு மழிசை ஆழ்வார் -சங்கரனார் -ஆகம நூல் கற்றோம் -சாக்கியம் கற்றோம் –சமணம் கற்றோம் அகன்றாரே
நமக்கு காட்டஇருந்து அகன்றார் -சாரம் இல்லை என்று –உணர்ந்து உணர்ந்து -இருந்தாலும் தெளிவான ஞானம் -கிடைப்பது கஷ்டம்

தெரிந்து மூவரை கொண்டு-முனியே நான் முகனே முக் கண் அப்பா -சத்வ ரஜோ தமோ குணம் அறிந்து–உரைத்து-ஒன்றே ஒன்றில் இருக்க வேண்டும்
ஒன்றுஎன பல என அறிவரும் வடிவினுள் நின்ற
நன்று எழில் நாரணன் நான்முகன் அரன் என்னும் இவரை
ஒன்ற நும் மனத்து வைத்து உள்ளி நும் இரு பசை அறுத்து
நன்று என நலம் செய்வது அவனிடை நம் முடை நாளே 1-3-7
பரமாத்மா ஒருவனே முப்பத்து மூவர் முப்பத்து முக் கோடி கணங்கள்
அந்தர்யாமி அனைவருக்கும்
மூவருக்கும் ஒன்ற -அந்தர்யாமி
இரு பசை-பாப புண்ய வாசனை-அர்த்தம் வியாக்யானம் இல்லை
-பிரம்மா ருத்ரன் இரு பசை அறுத்து -ஈஸ்வரா சங்கை நசை தவிர்த்து வாசனை பலத்தால் வந்த பசை அறுத்து நாளும் நின்று அடும் நம் பழைமை அங்கோடு வினை யுடனே

மாளும் ஓர் குறை வில்லை மனன் அகம் மலம் அறக் கழுவி
நாளும் நம் திரு வுடை அடிகள் தம் நலம் கழல் வணங்கி
மாளும் ஓர் இடத்திலும் வணக்கொடு மாள்வது வலமே 1-3-8
எப் பொழுதும் துன்ப படுத்தும் பாப புண்ய கர்ம வினைகள்
அவன் உடைய பக்தி பண்ணியே -அவனை வணங்கி-மாளும் -இறுதி நாளில் –
அந்திம தசையில்  ஆவது ஓர் அஞ்சலி மாத்ரத்திலும் ஆதல் -ஓர் உக்தி மாதரம் ஆதல்
பக்தி மார்க்கம் -விட -அஜாமலன் சரித்ரம்–அந்த காலத்தில் கூட வந்தால் போதும்
வல தனன் திரி புரம் எரித்தவன் இடம் பெறத் துந்தித்
தலத்து எழு திசை முகன் படைத்த நல லுலகமும் தானும்
புலப்பட பின்னும் த்ன்னுலகத்தில் அகத்தனன் தானே
சொலப் புகில் இவை பின்னும் வயிற்று உள இவை அவன் துயக்கே 1-3-9
இருவரையும் தன திரு மேனியில் கொண்டவன்
சங்கர நாராயணன் -வலப் புறம் இடம் கொடுத்து
ஒக்க இருக்கும் பெருமை
தானே அனைத்தையும் கொண்டு இருந்தும்
ஆச்சர்யமான மாயை
துயக்கறு மதியில் நன் ஞானத்துள் அமரரை துயக்கும்
மயக்குடை மாயைகள் வானிலும் பெரியவன் அல்லன்
புயற் கரு நிறத்தணன் பெரு நிலம் கடந்த நல அடி போது
அயர்ப்பிலன் அலற்றுவன் தழுவுவன் வணங்குவன் அமர்ந்தே1-3-10
 ஞானிகளையும் மயக்குகிறான் -ஜெயா விஜயர் சபித்தார்களே சனகாதிகளும்
அவனுடைய லீலை
நித்யர்களும் மயங்கும் படி -கருடன்
மம மாயா துரத்தரா
அமரர்கள் தொழுது எழ அலை கடல் கடைந்தவன் தன்னை
அமர் பொழில் வளம் குரு கூர் சடகோபன் குற்றேவல்கள்
அமர் சுவை ஆயிரத்து அவற்றின் உள் இவை பத்தும் வல்லார்
அமரரோடு அயர்வில் சென்று அறுவர் தம் பிறவி அம சிறையே 1-3-11
குற்றேவல் வாசிககைங்கர்யம் -அருள பாடு இட்டு செய்விக்க வேண்டும்
சிறை அறுத்து அமரர்கள் உடன் இருக்க பெறுவோம்
பத்துடை யோர்க்கு என்றும் பரன் எளியனாம் பிறப்பால்
முத்தி தரும் மா நிலத்தீர் ! மூண்டவன் பால் –பத்தி செய்யும்
என்று உரைத்த மாறன் தன் இன் சொல்லால் போம் நெடுகச்
சென்ற பிறப்பாம் சிறை -திருவாய் மொழி நூற்று அந்தாதி
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம் .

திருவாய்மொழி-1-2-வீடு முன் முற்றவும் – ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமை ஸ்வாமிகள் ..

September 30, 2011
வீடு முன் முற்றவும்
வீடு செய்து உம் உயிர்
வீடு உடையான் இடை
வீடு செய்ம்மினே 1-2-1
அனைத்தையும் விட்டே -வீடுமின் முற்றவும்-தியாகத்திலே சுகம்–விட விட ஆனந்தம்

விபீஷணன் விட்டு விட்டு வந்து ஆனந்தம் அடைந்தானே -என் உடைய அன்பில் வந்த காதலன்-
சங்கல்பம் இவனை கொண்டு வந்தான்-திரு அடி ஒன்றையே நம்பி–செல்வமும் மண் அரசும் நான் வேண்டேன்–மீனாய் பிறக்கும் விதி ஒன்றே வேண்டும்–குலசேகரர் –கூரேசர் கூராதி ராஜன் -குறு நிலத்து அரசன்–அனைத்தையும் விட்டு ஸ்வாமி திரு அடியில் சேர்ந்து பெருமை பெற்றாரே
பெரும் தேவி உம்மை போல் தர்ம பிரபு  பட்டம் பெரியது இல்லை-ராமானுஜ தாசர் பட்டமே பெரியது -ஸ்ரீ ரெங்கம் விரைந்து ஸ்வாமி திரு அடி சேர்ந்தார்-முற்றவும் விட்டு ஆச்சார்யர் திரு அடியே கதி–சொர்ண மரக் காலையும் வீசி ஏறிய -உஞ்ச விருத்தி பண்ணி கொண்டு–வீடு செய்மினே -அனந்யா சிந்தை உடன் கவலை விட்டு இரு—திரு அரங்க பிரசாதம் கொடுத்து -அர்ச்சக முகேன–லோக ஷேமம் மமாம் அஹம் —
மின்னின் நிலையில
மன உயிர் ஆக்கைகள்
என்னும் இடத்து இறை
உன்னுமின் நீரே 1-2-2
மின்னலை போல் தோன்றி மறையும்-நிலை இல்லாதது -இதில் எதற்கு என்னது என்று மம காரம்

இறை சாஸ்வதம் அவனையே தியானம் செய்ய வேண்டும்

இதை உணர்ந்து எம்பெருமானையே தியானம் செய்ய வேண்டும்

நீர் குமிழ் போல் ஆக்கை
பர உபதேசம்
நீர் நுமது என்று இவை
வேர் முதல் மாய்த்து இறை
சேர்மின் உயிர் க்கு அதன்
நேர் நிறை யில்லே 1-2-3
தன்னையும் தன உடைமையும் மறந்து கோபிமார் போல் இருக்க வேண்டும்

வஸ்து விட முதலில் சொல் இதில் -மனசில் விட உபதேசிக்கிறார்
-மடி யாக இருப்பது மனசில் படாமல் இருந்தால் போதும் –
மமதை போக வேண்டும்-எல்லாம் அவன் உடையது கிருஷ்ணா அர்பணம் செய்து விட வேண்டும்
வேர் முதல் மாய்த்து -வைராக்கியம் போல் பேசினால் போதாது வாசனை உடன் ஹிருதயத்தில் ஆசை விட வேண்டும்
அப்படி இருந்தால் அதனின் விட பூர்ணம் இல்லை நிம்மதி கிட்டும்
இல்லதும் உள்ளதும்
அல்லது அவன் உரு
எல்லையில் அந்நலம்
புல்கு பற்று அற்றே 1-2-4
சூஷ்மம் ஸ்தூலம் எல்லாம் அவன்

அனந்தமான ஆனந்தம் அவன் ரூபம்
சதச்த பரம் அவன்
அற்றது பற்று எனில்
உற்றது வீடு உயிர்
செற்றது மன் னுறில்
அற்று இறை பற்றே 1-2-5
சம்சாரம் சரியாக இல்லை என்பதால் விட்டு போக ஆசை

கோவிந்த ஸ்வாமி-ஐதீகம்-ஆசை இல்லை-உன் திரு அடியே வேண்டும்–
தீர்கமான ஆயுள் மனைவி-கொடுத்தோம்-ஸ்தோத்ரம் சொல்லி- நெஞ்சை பார்த்து -பாவ கிராகி ஜனார்த்தனன்-மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று-இல்லை எனபது இல்லை இருந்தால் மாற்று என்கிறாள் உனக்கு ஆள் படுத்தி கொள் ..–ஆசை பூர்த்தி பண்ண அனுபவித்து தீர்க்க முடியாது-பற்றுதல் இன்றியே மோஷம்-தீட்டு போல் இது ..-அது செற்று மன் உறில்-அன்வயம்-சங்கை விட்டு-இறை பற்ற வேண்டும்-
பற்று இலன்  ஈசனும்
முற்றவும் நின்றனன்
பற்றிலையாய் அவன்
முற்றில் அடங்கே 1-2-6
பார பஷம் இல்லாதவன் பற்று இலன்-ராக த்வேஷம் இன்றி -அனைவரும் சமம் -பற்றுதல்-அன்பு இல்லை பிரேமை வேற –

பற்றுதல் த்வேஷம் போல் ராகமும் கூடாது –சுய நலம் அடிப்படை ராகம் -நாமும் பற்று இன்றி சம புத்தி உடன் சுய நலம் இன்றி அவன் முற்றவும்-பூர்ணம்-பூரணமாக அவனை அடைவதே பூர்ணம்-அகண்ட பிரேமம் கிட்டும் சம தர்சன பண்டித
அடங்கு எழில் சம்பத்து
அடங்கக் கண்டு ஈசன்
அடங்கு எழில் அக்தென்று
அடங்குக வுள்ளே 1-2-7
விபூதி யோகம் -கீதை-எழில் மிக்கதாகிய சம்பத் -அதில் எந்த மூலை இது என்று பார்

அவன் ஐ ச்வர்யத்தில் ஏதோ மூலையில் எல்லாம் அடங்கும் -வியாவாரி-பிள்ளை கதை-ஈடு சொல்லும்
சரக்கு ஏற்றி-ஏக குடும்பம்–அகண்ட வைபவத்தில் அடங்கி -இருக்க வேண்டும்
உள்ளம் உறை செயல்
உள்ள விம் மூன்றையும்
உள்ளி கெடுத்து இறை
யுள்ளில் ஒடுங்கே 1-2-8
மனசு வாக்கு காயம் மூன்றையும் கண்ணன் -தியானம் -கைங்கர்யம் –

விஷயம் தேடி போகாமல் கெடுத்து
இறை உள்ளில் ஒடுங்க வேண்டும்
ஒடுங்க வவன் கண்
ஓடுன் கலும் எல்லாம்
விடும் பின்னும் ஆக்கை
விடும் பொழுது எண்ணே 1-2-9
அப்படி ஒடுங்கினால் அவனையே பேசி நினைத்து -ரசம் எல்லாம் அவன் இடம்

ஆக்கை விடும் பொழுது -தியானம் வேண்டாம் அப் பொழுதைக்கு இப் பொழுதே -அவன் தொண்டன்-எண்ண வேண்டாம்
எண்ணிக்கை-என்று போக போகிறேனோ என்று கூவி கொள்ளும் நாள் உண்டு நினைத்து கொண்டு இருந்தால் போதும்
நீங்கள் அவனை கிட்டவே அவை நீங்கி விடும்-இடையூறு தானே விலகும்
அந்திம ஸ்மரதி வர்ஜனம் நானே கொடுத்து விடுவேன்-அஹம் ஸ்மார்மி மத பக்தம் -பராம் கதி கூட்டி போவான் –
எண் பெருக்க அந நலத்து
ஒண் பொருள் ஈறில
வன் புகழ் நாரணன்
திண் கழல் சேரே 1-2-10
எண்ணிக்கை இல்லாத -முடிவு அற்ற பேர் ஆனந்தம் உடையவன்

பரிசேதம் இன்றி திண்மையான கழல்
கீர்த்தி இனி முடிக்க முடியாது
சேர்தடம் தென் குரு
கூர் சடகோபன் சொல்
சீர் தொடை ஆயிரத்து
ஒரத்த இப் பத்தே 1-2-11
தேர் தடம்-பெரிய திரு குள- நீர் வளம் மிக்க -குருகூர்
மாலை சூடி கொண்டே இருக்க வேண்டும்
வீடு செய்து மற்று எவையும் மிக்க புகழ் நாரணன் தாள் 
நாடு நலத்தால் அடைய நன்கு உரைக்கும்— நீடு புகழ்
வன் குருகூர் மாறன் இந்த மா நிலத்தோர் தாம் வாழ 
பண்புடனே பாடி அருள் பத்து  -திருவாய் மொழி நூற்று அந்தாதி -2
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

திரு விருத்தம் -31-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை -வியாக்யானம் –

September 29, 2011
 அவதாரிகை-
நீலம் உண்ட மின் அன்ன மேனி பெருமான் உலகு—திரு விருத்தம்-29–என்று பரம பதத்தே தூது விட்டாள்-அது பர பக்தி பர  ஞானம் பரம பக்தி யுகதர் ஆனார்க்கு  அல்லது புக ஒண்ணாத தேசம் ஆகையாலே-அவதாரங்களிலே தூது விட பார்த்தாள்–கண்ணன் வைகுந்தன் திரு விருத்தம்-30—அதுவும் சம காலத்தில் உள்ளார்க்காய் பின்னை  .இல்லை ஆகையாலே-பிறபாடர்க்கும் அனுபவிக்கலாம் படி
சுலபமான திரு மலையிலே திரு வேம்கடம் உடையான் திரு அடிகளிலே மேகத்தை தூது விடுகிறாள் ..

இசைமின்கள் தூது தென்று இசைத்தால் இசையிலம் என் தலை மேல்
அசைமின்கள் என்றால் அசையும் கொலாம் அம் பொன் மா மணிகள்
திசைமின் மிளிரும் திரு வேம்கடத்து வன் தாட்சி மயம்
மிசைமின் மிளிரிய போவான் வழிக் கொண்ட மேகங்களே – –31- 

பாசுரம் -31-இசைமின்கள் தூது என்று இசைத்தால் இசையிலம் -தூது செல்லாத மேகங்களைக் குறித்துத் தலைவி இரங்குதல் –எம் கானல் அகம் கழிவாய் -9-7-

பதவுரை

அம்பொன்–அழகிய பொன்னும்
மா மணிகள்–சிறந்த ரத்னங்களும்
திசை–திக்குகள் தோறும்
மின் மிளிரும்–மின்னல்போல ஒளி வீசப்பெற்று
திருவேங்கடத்து–திருவேங்கட மலையினது
மேகங்கள்–மேகங்களானவை
தூது இசைமின்கள் என்று இசைத்தால்–(நீங்கள் எமக்காகத்) தூதுக்கு இசைந்து சென்று சொல்லுங்கள்’ என்று சொல்லி வேண்டினால்
இசையிலம்–(அதற்கு உடனே) உடன் பட்டுச் செல்லக் காண்கிறோமில்லை;
வல்தாள் சிமயம் மிசை–வலிய அடிவாரத்தையுடைய சிகரத்தின் மேலே (சிகரத்தை நோக்கி).
மின் மிளிரிய போவான்–மின்னல்கள் விளங்கச் செல்லும் பொருட்டு
வழிகொண்ட–பிரயாணப்பட்ட
என் தலைமேல் அசைமின்கள் என்றால்-நீங்கள் என் தலையின்மேல் பொருந்துங்கள் என்று வேண்டினால்
அசையும் கொல் ஆம்–(அவை அங்குச்) செல்லக் கூடுமோ?

  வியாக்யானம்-

இசைமின்கள்  தூது தென்று இசைத்தால் இசையிலம் என் தலை மேல்
அசைமின்கள் என்றால் அசையும் கொலாம்
–திரு மலை நோக்கி போகும் மேகங்காள் !-என் உடைய தூது வாக்யங்களை கொண்டு போகுங்கள் என்றால்-சொல்லுகிறிலிகோள்–திரு மலைக்கு போகிற பராக்கிலே  பேசாதே போகிற்றவற்றை கண்டு சொல்ல மாட்டிகோள் ஆகில்  உங்கள் திரு அடிகளை என் தலையில்  வையும் கோள் என்றால் வைப்புதிகளோ ?திரு மலைக்கு போவோர் திரு அடிகள் தலையில் வைக்க கிடைக்குமோ ?திரு அடியை பிராட்டி -இங்கே ஒரு இரா தங்கி போக வேணும் -ஸுந்தர காண்டம் -விஸ்ராந்த -68-3-என்று அருளி செய்ய ஒண்ணாது ஒண்ணாது என்று அவன் மறுத்து போனால் போல போகா நின்றன

 அம் பொன் மா மணிகள்-திசைமின் மிளிரும் திரு வேம்கடத்து வன் தாட்சி மயம்
மிசை —
அழகிய பொன்னாலும் பெரு விலையாலும் மாணிக்கங்களால் திக்குகள் உண்டான இருளை சுரமேற்று நிற்பதும் செய்து-வலிதான தாளை உடைத்தாய் இருக்கும் திரு மலையிலே –சிமயம்-சிகரங்கள் என்றுமாம் —
மின் மிளிரிய போவான் வழிக் கொண்ட மேகங்களே –
ராஜாக்களுக்கு எடுத்து விளக்கு பிடிக்குமா போலே-போவான் வழிக் கொண்ட
போக்கிலே உத்யோகித்த வழி கொண்ட மேகங்காள்  இசைமின்கள் தூது என்றால் இசையுமோ? என் தலை மேல்-அசைமின்கள் என்றால் அசையுமோ ?–தண் சேறை எம்பெருமான் தாள் தொழுவார் காண்மின்கள் காண்மின் என் தலை மேலாரே -என்னுமா போலே –பெரிய திருமொழி -7-4-1-
இவர்க்கும் பகவத் விஷயத்திலார் யேனுமாக ஓர் அடி முற்பாடாய் இருப்பவர் திரு அடிகள் உத்தேசம் என்கிறார்-
————————————————————————–
ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு விருத்தம் -30–ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை -வியாக்யானம் –

September 29, 2011
அவதாரிகை-
சிலரை தூது போக விட்டால் ,அவர்கள் வரும் அளவு செல்ல ,ஆறி இருந்து ,சூது சதுரங்கம் பொருது போது-போக்கும் விஷயம் அல்லாமை யாலே கண்ணால் கண்டவர் எல்லாரையும் தூது போக விடுகிறாள்
யாம் கபிநாம் சகஸ்ராணி ஸுப ஹூன்ய யுதானிச திஷு சர்வாசூ மார்கந்தே சேய மாயாதி தாமயா–சுந்தர காண்டம் -30-3-
என்று முதலிகள் எல்லாரும் கூட புஜித்தாலும் புஜி த்து முடிய ஒண்ணாத ப்ரீதியாலே தனியே அகப் பட்டேன் என்று-முதலிகள் எல்லோரும் கூட மது வனத்தில் புகுந்த பொழுது ததி முக பிரப்ருதிகள்  நலிய -அஹம் ஆவார் யிஷ்யாமி யுஷ்மா கம்பரி பந்தின -சுந்தர காண்டம்  62-2—என்று உங்களுக்கு விரோதி ஆனவர்களை நான் போக்குகிறேன் நீங்கள் அமுது செய்யுங்கோள்  என்ன –இப்படி மது வனம் அழிந்த படி யை மகா ராஜர் கேட்டு–இது வெறுமனே ஆக மாட்டாது –பிராட்டியை கண்டார்கள் -த்ருஷ்டா தேவி -சுந்தர காண்டம் 63-17–என்று நிச்சயித்து ,அப்போது அவ் அருகுக்கு உண்டான ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே வாலானது வளர்ந்து  ருஷ்ய முக பர்வதத்திலே சென்று அமைந்தது –அம் மது வனம் இன்றாகில் ராஜ புத்ரர்கள் முதுகோடே போம் -என்று பட்டர் அருளி செய்வார்-

அன்னம் செல்வீரும் வண்டானம் செல்வீரும் தொழுது இரந்தேன்
முன்னம் செல்வீர்கள் மறவேல்மினோ,கண்ணன் வைகுந்தனோடு
என் நெஞ்சினாரை கண்டால் என்னை சொல்லி அவர் இடை நீர்
இன்னும் செல்லீரோ இதுவோ தகவு என்று இசைமின்களே –30-

பாசுரம் -30-அன்னம் செல்வீரும் வண்டானம் செல்வீரும் -பிரிந்த தலைவி அன்னங்களையும் குருகுகளையும் தூது விடுதல் -அஞ்சிறைய மட நாராய் -1-4-

பதவுரை

அன்னம் செல்வீரும்–(வானத்திற் பறந்து) செல்லுகிற அன்னப்பறவைகளாகிய உங்களையும்
வண்டானம் செல்வீரும்–(அப்படியே) செல்பவர்களாகிற வண்டானக் குருகுகளாகிய உங்களையும்
தொழுது இரந்தேன்–யான் வணங்கிப் பிரார்த்திக்கின்றேன்
(என்னவென்று எனில்;)
முன்னம் செல்வீர்கள் மறவேன்மினோ–உங்களுள் முன்னே செல்பவர்கள் (என் வேண்டுகோளை) மறவா தொழிவீராக
கண்ணன் வைகுந்தனோடு–கிருஷ்ணவதாரஞ் செய்தருளினவனும் பரமபதத்துக்குத் தலைவனுமாகிய பெருமானுடைய
என் நெஞ்சினாரை கண்டால்–(முன்பு போயிருக்கிற) எனது மனத்தை (அங்கு நீங்கள்) பார்த்தால்
என்னைச் சொல்லி–(அதற்கு நீங்கள்) என்னைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லி
அவரிடை நீர் இன்னம் சொல்லீரோ–அவரிடத்து நீர் இன்னமும் போய்ச்சேராதிருக்கிறீரோ?
இது தகவோ–இது தகுதியோ?
என்று இசைமின்கள்–என்று சொல்லுங்கள்

 வியாக்யானம்-
அன்னம் செல்வீரும் வண்டானம் செல்வீரும் –அன்னமாய் செல்வீரும் வண்டானமாய்   செல்வீரும் -தொழுது இரந்தேன்–ஜந் த்ரவ்யா   கரண பண்டித -சிறிய திரு வடி -ஸ்வத சர்வஞ்ஞன் –ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான்-தூது  போக கடவத்தை
உங்களை இரவா நின்றேன்- என் தசை–உத்தியோகமும் மிகை என்று இருக்கும் அளவுக்கு அவ் அருகும் சொன்ன படி–கிடாம்பி ஆச்சானோடு நம்பி

திரு வழுதி நாடு தாசரும் மற்றும் நம் முதலிகளும் இருந்து அந்யத் பூர்ணாத் ஸ்லோஹம்–அந்யத் பூர்ணதபாம் கும்பாத் தந்யத் பாதாவநேஜனாத்  அந்யத் குசல சம்ப்ரசனா அந் நசேச்சதி ஜனார்த்தன–  -கேளா நிற்க அந்யத் என்கிறது ஒரு கால் அமையும் என்கிறதோ என்ன அரை கால் அமையும்-என்று கிடாம்பி ஆச்சான் நியமித்தான்

கிருதா பராதச்ய ஹிதே நாந்யத் பச்யாம் யஹம் ஷமம் அந்தரேனா அஞ்சலிம் பத்வா லஷ்மணஸ்  யப்ரசா தானாத் –கிஷ்கிந்தா காண்டம் -32-17-
தீர கழிய அவபராதம் பண்ணின வுமக்கு இளைய பெருமாள் பிரசாதிக்கும் போது ஓர் அஞ்சலி   நேராமல் போகாது என்று
திருவடி மகாராஜற்கு சொன்னால் போல —அஞ்சலிக்கு அவ் அருகு இல்லை-என்று இருக்க இரப்பவும் செய்தேன்

தொழுகையும்       இரக்கையும் தன்னதே ஆய இருந்த படி -உவாசச -யுத்த காண்டம் -17-11-விபீஷணன் சரண் அடைந்து இரக்கம் படும் படி பல சொல் சொன்னது போல் மறவேல்மினோ-மறவாமல் கொள்ளுங்கோள்என்கிறாள்-அங்கே புக்கவாறே அஹம் அன்னம் -என்று-மறவாதே கொள்ளுங்கோள் –அவன் வருகையால் உண்டான த்வரையாலே மறவாதே என்றால் ,மறவாது-ஒழிவார்களோ என்னில்–தொழுது இரந்தேன் -என்று உருக்கி விடுகிறாள்–பிரியேன் பிரியில் தரியேன்-என்றவர் போய் மறந்தார்-

பேதை–பெரிய திரு மொழி –9-3-3–பிரிவிலும் கலவியிலும் ,ஒரு வகையோ என்று இருக்கும் பருவம்
நின்னை-உன்னை பிரிகைக்கு சேதனன் அன்றோ நான்
பிரியேன் என்ற போதே -பிரிந்தான் ஆய இருக்கிறது காணும் இவளுக்கு

என்றேய வென்னில் பிரிவை பிரசங்கித போதே பிரிந்தானாம் அத்தனை இறே

அவனை தொடர்ந்து போன நெஞ்சம் மறந்தது ..முன்னம்  போவோர்க்கு எல்லாம்
மறப்பேயோ உள்ளது  என்று இருக்கிறாள் –அவர் அங்குத்தைக்கு பரிவராய் அலைந்த
பரிவட்டமும் தானுமாய் திரிகிறார் இறே –நிசா மதிஷ்டத் பரிதோச்ய கேவலாம்  –என்று பெருமாள்
ஸ்ரீ குக பெருமாள் பரிசரத்தே கண் வளர்ந்து அருளுகிற இடத்தில் ஜங்கமான மதிள் போல் கையும் வில்லுமாய்
இளைய பெருமாள் திரிகிற படியை கண்டு ஸ்ரீ குக பெருமாள் –இயந்தா தஸூ காசச்ய தவதர்தம் உகல்பிதா –
என்று உமக்கு தகுதி ஆகும் படி பெருமாள் திரு அடிகளிலே தளிராலே  படுக்கை படுத்து ஏன் கண் வளரீர் என்ன —
கதந்தா சரதவ் பூமவ் சயானே–என்று அறுபதினாயிரம் சம்வச்த்ரம் மலடு நின்று பெற்ற பிள்ளை சுகுமாரமான
வடிவை கொண்டு ,தரைக் கிடை கிடக்க கண் உறங்குமோ ?
சயானே சஹா சீதாயா – இவர் வசிஷ்டர் சிஷ்யர் ஆகையாலே இக் கிடை கிடக்கவும்

பொறுக்கும்-படி நடந்து புறப்பட்டு அறியாத செல்வ பெண் பிள்ளை தரை கிடப்பதே சக்யா நித்ரா மயா லப்தும்  –என் கண் தன்னில்-நித்தரை குடி புகுதரு தில்லை காணும் -யத்ர லஷ்மணா -என்ற ஒரு தம்பி அன்றோ தொடர்ந்து போந்தானும்-இளைய பெருமாளையும் கூட அசிர்ந்து இவர் இட்ட அடியிலே இட்டு ஸ்ரீ குக பெருமாள் திரியா நிற்க-அதந்திரிபிர் ஞாதி பிரார்த கார்முகை -என்று இவர் தம்மையும் கூட அசிர்ந்து கொண்டு இங்கு உள்ளார் அடைய காத்த படி

நெஞ்சு கண்ணன் மாயையை அனுசந்தித்த அளவிலே பரம பதம் ஏற போயிற்று ..
என் நெஞ்சினார்-பண்டு போல் அன்றியிலே அவனாலே கொண்டாட பட்ட அளவிலே சொல்கிறாள்
அவர் தான் இத் தலையை அழிக்க நினைத்தார் ஆகையாலே பிரதான பரிக்ரமான நெஞ்சை படை அறுத்து-கொள்கைக்கு கொண்டாடா நிற்கும் இறே
கண்டால்--காண்கை தான் அரிதாய் இருக்கும்  அவரை காணலாம்–சதா பச்யந்தி -அவனை காண இயலும் — இவரை காண அரிது இதே கண்டால்
நாவிலும் பல்லிலும் நீர் அன்றியே இருந்தது –என் செய்கிறாள் என்று தாமாக வினவும் அவர் இன்றிறே
என்னை சொல்லி-இன்னானை அறிகை இல்லையோ என்று சொல்லி –அப்ரமேயம் ஹிததேஜ—-ஆரண்ய காண்டம் –37-18-ஆற்றல் மிக்க யார் உடைய தர்ம பத்நியோ-என்னும் படி உள்ள சீதை பிராட்டி இப்படி உரைக்கிறாள் -என்னும் அவள்
கிடீர் இப்படி சொல்கிறார்
அவர் இடை -அன்று பாடு ஓடி கிடந்த கிடை அறிந்தீரே

நீர் -இப் போது கொண்டு வருகிறேன் என்று கண்ணும் கண்ண நீருமாக    போகும் படி அறிவீரோ

இன்னும் செல்லீரோ -தூது போந்த உமக்கு தூது வந்த பின்பும் போகீரோ –ந காலஸ் தத்ரவை பிரபு-என்று இருந்தீரோ
அவ் இடம் கால கருத பரிணாமம்  உள்ள தேசம் என்று அறிந்து இலீரோ –பகலும் இரவுமாய் இருக்கும் காணும் அங்கு
அது தன்னிலும் ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி யாய் அன்றோ செல்லுகிறது
இது தகவோ-பிரணயித்வம் இல்லை ஆகிலும் ஆன்ருசம்சயம் வேணுமே–
ஆன்ரு சம்சயம் பரோ தர்ம  சுத்வத்த ஏவம் ஆஸ்ரித –சுந்தர காண்டம் –38-41-
மற்றவர் துன்பம் அலட்ஷியம் செய்யாமல் இருப்பதே தர்மம்-
இசைமின்களே –மனிச் சடித்து சொல்லாதே போராதே சொல்லியவன் சொரூபத்தை
அழித்தே போரும் காண் என்கிறாள்
அழிக்கை ஆவது ஓராண் பிள்ளையாய் சொல்லுகிறது இல்லை —
ஓர் பெண்டாட்டியை சொல்லுகிறது அல்ல
உன்னை எத்தை சொல்லுவது என்கை இறே
மனசுக்கு ஆன போது –அவனுக்கு ஆன போது சொல்லுகை தான் மிகை-
————————————————————————–
ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு விருத்தம் -29-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை -வியாக்யானம் –

September 29, 2011

அவதாரிகை-

 பொரு நீர் திரு அரங்கா வருவாய் என்ற இடத்தில் ,அருளுகிறேன் என்னுதல் -அருளேன் என்னுதல் சொல்லாதே பேசாதே இருந்த படியால் -வார்த்தை சொல்லும் இடத்தில் சில அன்னங்களைத் தூது விடுகிறாள் –
இன்னன்ன தூதெம்மை ஆள் அற்ற பட்டு இரந்தாள் இவள் என்று
அன்னன்ன சொல்லாப் பெடையொடும் போய் வரும் நீலம் உண்ட
மின்னன்ன மேனி பெருமான் உலகில் பெண் தூது செல்லா
அன்னன்ன நீர்மை கொலோ? குடிச சீர்மையில் அன்னங்களே –29-
பாசுரம் -29-இன்னன்ன தூது எம்மை ஆள் அற்றப்பட்டு -தலைமகள் அன்னப் பறைவையை வெறுத்து உரைத்தல் -பொன்னுலகு ஆளீரோ -6-8-

பதவுரை

குடிசீர்மை இல்–உயர்குடிப் பிறப்பால் வரும் சிறப்பு இல்லாத
அன்னங்கள்–இவ்வண்ணப் பறவைகள்
(எனன் செய்கின்றனவென்றால்)
இவள்–‘இப்பராங்குச நாயகியானவள்
ஆள் அற்றம் பட்டு–(வேறு தனக்கு) ஆளில்லாமையால்
இன்னன்ன தூது–இப்படிப்பட்ட தூதராக
எம்மை–நம்மை
இரந்தாள் என்று–குறைகூறி வணக்கத்தோடு வேண்டிக் கொண்டாள்’ என்றெண்ணி
அன்னன்ன சொல்லா–அப்படிப்பட்ட தூதுமொழிகளை (த் தலைவனிடஞ் சென்று) சொல்லாமல்
பேடையொடும் போய்வரும்–(தமக்கு இனிய) பெண் பறவைகளுடனே (மந்தகதியாக மகிழ்ச்சியோடு) உலாவித் திரிகின்றன;
(இதற்குக் காரணம்)
நீலம் உண்ட–நீலநிறத்தையுட்கொண்ட
மின் அன்ன–மின்னல்போன்ற
மேனி–திருமேனியை யுடைய
பெருமான்–எம்பெருமானுடையதான
உலகில்–உலகத்தில்
பெண் தூது செல்லா–பெண்களுக்காகத் தூது செல்வதில்லாத
அன்னன்ன நீர்மை கொலோ–அப்படிப்பட்ட தன்மையையுடைமையோ?

வியாக்யானம்-
இன்னன்ன தூது-இப்படி பட்ட தூது ,தரித்து இருந்து விடுகிறது அன்று –போகத்துக்கு விடுகிறது அன்று ..சத்தா தாரகமாக விடுகின்ற தூது -கதேஹி  ஹரிசார்தூல புனராகமநாயது பிராணா நாமபி-சந்தேஹோ மாமாச்யாநாத்ரா சம்சய  -சுந்தர காண்டம் 39-22—என்று பிராட்டி திரு அடிக்கு தன் தசையை அருளி செய்தது போலே எம்மை-நான் இருக்கிற படியே அமைந்து கிடீர் இருக்கிறது ,,தூது போவார்க்கு ..ஒரு ஐந்தர வியாகரண பண்டிதனை-தூது போக விடும் இடத்தை உங்களை போக விடும்படியான தசை கிடீர்
ஆள் அற்ற பட்டு-ஆள் உறுதி பட்டு ..உபய விபூதி நாதனும் கூட ஆள் விட இருக்கும் அவள் இறே-
மிதிலா மண்டலும்  ஸ்ரீ கோசல வள நாடும் குறை வறுத்தாலும் பின்னையும் குறை கிடந்ததற்கு ஒரு மூலையிலே-
பத்து கோடி பேர் பிணை உண்ணும் படிக்கு ஈடாக பரிகரம் உடையவள் இறே  ..இப்போது ஆள் உறுதி பட்டேன் என்கிறாள்
இரந்தாள்-அவன் தான் செய்ய கடவத்தை இவள் செய்த படி ..அத்தலை இட்டு விட கடவது  இது இறே இவள் தான் விடுகிறது
இவள்-அப்ரேமேயம் ஹிதத் தேஜ -ஆரண்ய காண்டம் -37-18-என்னும் இவள் கிடீர் –

அன்னன்ன சொல்லா -அப்படி பட்டவை சொல்லாநான் சொல்ல விட்ட வற்றை சொல்லி ,தானும் வேண்டும் வார்த்தை இட்டு கொண்டு சொல்லுகிறதும் இல்லை-ஓலை பாதி தூது பாதி என்று சொல்லும் அது -பொய்யாய் இருந்தபடி ..நிரபேஷராய் இருப்பவர் சாபேஷர் கார்யம் செய்து-தாங்கள் நிரபேஷராய் இருக்க வேண்டாவோ

பெடையோடும் போய் வரும் -போம் போது அனுபாவ்ய குணங்களை அனுசந்தித்து கொடு போம் ..வரும் போது-அனுபூத குணங்களை அனுசந்தித்து கொடு போம் –அடிமை செய்வார் மிதுனமாய் இருந்து இறே அடிமை செய்வது
ஸ்ரீ சேனாதி பதி ஆழ்வார் ஸ்ரீ சூத்ரவதி யாரோடே /பெரிய திரு அடி ஸ்ரீ கீர்த்தியோடே .. அத்ரி பகவான் அனுசூயையோடே-பாதேயம் புண்டரீகாஷம் நாம சங்கீர்த்தன அமிர்தம்
நீலம் உண்ட இத்யாதி –அங்கு உள்ளார்க்கு சர்வ ஸ்வகாகம் பண்ணும் வடிவு -நீலதோ யத் மத்யஸ்தா வித்யுல்லே கேவ பாஸ்கரா  –பிரிந்த போது மின் இலங்கு திரு உருவு –
திருநெடும் தாண்டகம் -25-என்னும் படியாய்-கலந்த போது கரு முகில் ஒப்பார் –
திருநெடும் தாண்டகம் -24-என்னும்படியாய்  இறே இருப்பது
பெண் தூது செல்லா -அங்கு ஆண் தூதோ செல்லுவது –அபலைகள் தூது செல்லாதோ ?–அபலைகள் தூது அங்கு செல்லாது என்று இருந்தீர்களோ ?–
அபலையாய் இருந்து வைத்து தூது விடுவாள் என்று இருந்தீர்களோ ?–உங்கள் பாடும் அவன் பாடும் குற்றம் என் ? என் குற்றத்தாலே இறே
அன்னன்ன நீர்மை கொலோ -அப்படி பட்ட ஸ்வபாவங்களோ ?
குடி சீர்மை இல் அன்னங்களே –உங்கள் பாடு குற்றம் உண்டோ ? அவன் ஒரு குடியில் பிறவாதவன் ஆகையாலே கேட்டிலன்-நீலம் உண்ட மின்னன்ன மேனி பெருமான் -பிறர்க்காக உடம்பு படைத்தவன் அன்றோ –நீங்கள் குடி பிறவாதவர் ஆகையாலே
சொல்லிற்று இலி  கோள் என்றும்-
ச்வாபதேசம்-
 பகவத் விச்லேஷத்தில் இவர் உடைய ஆற்றாமை இருந்தபடி
பிராப்திக்கு சக காரிகளாய் இருந்தவர்களையும் கூட இன்னாதாக வேண்டும் படியான
தசையை சொல்லுகிறது –
—————————————————————
ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு விருத்தம் -28-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை -வியாக்யானம் –

September 28, 2011
அவதாரிகை-
கீழ் உண்டான மானச அனுசந்தானம் விஷய வைலஷண்யத்தாலே அவ் வருகே ருசியை பிறப்பித்து ருசியின் உடைய அதிசயத்தாலே
பாஹ்ய சம்ச்லேஷ அபேஷை பிறந்து ,நினைத்த படி பரிமாற பொறாமையாலே விச்லேஷமாக  தலை கட்டிற்று.
.சம்ச்லேஷ தசையில் அனுகூலித்த-பதார்த்தங்களும் இப் பொழுது பிரதி கூலிக்க தொடங்கிற்று .
.தத் யாவக உபாயதே பிரசாதாய ஜாதயே —    என்று யாதோர் அளவிலே நிர்வாகன்
ஆனவன் கோபித்தால் ,அவன் பரிகரமும் அப்படியே நிற்கும் .
.திரு வெக்காவின் நின்றும் பிரசாதம் வந்தது என்ற போது வாடை காற்று   குளிர்ந்து ..
அது தான் இப் பொழுது சுட தொடங்கிற்று ..சோறும் கறியும் சமைத்த பின்பு இட பற்றாதால் போலே திரு வெக்காவின் நின்றும் பிரசாதம் வந்தது என்ற அந்தரத்திலே உள்ளே புக்கு அணைக்க பெறாமையால் வந்த ஆற்றாமை-
தண்அம் துழாய் வளை கொள்வது நாம் இழப்போம் நடுவே
வண்ணம் துழாவி ஓர் வாடை உலாவும் –வாள்வாய அலகால்
-புள் நந்து உழாமே பொரு நீர் திரு அரங்கா அருளாய்
எண்ணம் துழாவும் இடத்து உளவோ பண்டும் இன்னன்ன –28
பாசுரம் -28-தண்  அம் துழாய் வளை கொள்வது -தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி வாடைக்கு வருந்துதல் –கங்குலும் பகலும் -7-2-

பதவுரை

வள்வாய் அலகால்–கூர்மையான வாயின் நுனியினால்
புள்–பறவைகள்
நந்து உழாமே– (தன்னிடத்துள்ள) சங்கைக்கோர்த்தாதபடி
பொரு–அலைமோதுகிற
வளை கொள்வது–(எமது) கைவளைகளைக் கொள்ளை கொள்ளா நின்றது
யாம்–(உன்பக்கல் ஈடுபட்ட) நாம்
இழப்போம்–வளையை இழக்கிறோம்; (இப்படியிருக்க)
ஓர் வாடை–(எமக்கும் தனக்கும் யாதொரு ஸம்பந்தமு மில்லாத காற்றானது.
நடுவே–இடையே பிரவேசித்து
நீர்–காவிரி நீர் சூழ்ந்த
திரு அரங்கா–ஸ்ரீரங்கமென்னுந் திருப்பதியை யுடையவனே!
தண் அம் துழாய்–குளிர்ந்த அழகிய (உனது திருத்துழாயானது
வண்ணம் துழாவி உலாவும்–(எமது) நாமை நிறத்தைக் கவர்ந்த பொருட்டுத் தடவித் தேடிக்கொண்டு ஸஞ்சரிக்கத் தொடங்குகின்றது.
அருளாய்–(அதற்கு யாம் மாமை யிழக்காதபடி) வந்து சேர்ந்தருள வேணும்.
எண்ணம் துழாவும் இடத்து (மனம் தடுமாறு மளவிலும்)
பண்டும் இன்னன்ன உளவோ-முன்பும் இப்படிப்பட்ட (எம் நிலைமைகள் போன்ற) நிலைமைகள் (வேறு எங்கேனும்) உள்ளனவோ?

 வியாக்யானம்-
தண்அம் துழாய் வளை கொள்வது நாம் இழப்போம் –இதில் சேதம் இல்லை இது செய்யலாம் ..திரு துழாய் க்கும் தனக்கும் பாத்ய பாதக-சம்பந்தம் உண்டாகையாலே ,திரு துழாய் அங்கு உற்ற அசாதாரண பரிகரம் ஆகையாலும்-தனக்கு திருவடி களிலே சம்பந்தம் உண்டு ஆகையாலும் பாத்ய பாதக  பாவ சம்பந்தம் தனக்கு-
பாதகமே ஆகிலும் திரு துழாயோ டு ஒரு சம்பந்தம் உண்டாக அமையும் போலே காணும் .
ராஜாக்கள் முனிந்தால் அவன் பரிகரமும் எதிரி யாம் போலே சர்வேஸ்வரன் நெகிழ்ந்த படியாலே-அவன் உடைய அசாதாரண திரு துழாயும் நலிகிறது ..

நடுவே-பாத்ய பாதக பாவ சம்பந்தம் இன்றி யிலே இருக்க நலிகிறது என்

விபூதி சாமான்யத்தாலே நலிகிறது அத்தனை நாங்கள் குடி மக்கள் அல்லோம்
நடுவே-ஸ்வரூப பிரயுக்தம் அன்று –ஔபாதிகம் என்றுமாம்
வாடையை சொல்லுகையாலே பூதங்களில் பிரதானத்தை எடுத்து ,பிரக்ருதிக்கு உபலஷணமாக சொல்லிற்று
பிரகிருதி பிரவாகத்தாலே நித்தியமாய் இருக்க ,இத்தை உபாதி என்னும் படி எங்கனே என்னில் அந்த வத்தாகையாலே-ஆதி மத்தென்று கொள்ளுகிறோம் முகத்தில் அழுக்கை கழுவினால் அவ் வழுக்கு  போனதை கண்டு வந்தேறி என்று கொள்ளலாகா நின்றது ..
அழுக்கு இன் நாள் தொடங்கி பற்றிற்று என்று அறிய வேண்டுவதில்லை என்று
வண்ணம் துழாவி -வருகிற போதே கண்ணால் கண்டாரை விழ விட்டு கொண்டு வாரா நின்றது- கலந்துபெற்ற-நிறத்தை அழித்து கொண்டு வாரா நின்றது

ஓர் வாடை-அத்வதீயன் -தனி வீரன் என்றுமாம்

உலாவும் -தனக்கு எதிரி இல்லாமையால் மத முதிதமான கஜம் பாகனை விழ விட்டு உலாவுமா போலே-வாரா நிற்கும்..நிராஸ்ரய்மாய் நில்லாது என்று இந்நிறம் நிற்கும் ஆச்ரயத்தை கணிசித்து உலாவா நின்றது-அசம்பாதமாக  உலாவா நின்றது
இவள் உடைய அவசய அதிசயத்தை கண்ட திரு தாயார் பெரிய பெருமாள் திரு அடிகளில் பொகட்டு-நீ இங்கே கிடக்கிற கிடைக்கைக்கும் இவள் சோகத்துக்கும் சேர்த்தி கண்டிலோம் –
வாள்வாய் இத்யாதி –ஒரு ஸ்திரீ குற்றம் செய்தாள் என்று பட்டருக்கு விண்ணப்பம் செய்து இவளை ஹிம்சிக்க வேணும் என்ன-புறம்புள்ள எல்லா வற்றையும் விட்டு , இவ் ஊரிலே உத்தேசய்மாய் இருக்கிற இவளை எத்தை சொல்லி நாம் நசிவது என்று அருளி செய்தார்
வீர சுந்தரனோடே எம்பார் விரோதித்து இருக்க ,அவ் ஊரில் உள்ளான் ஒருவன் அவனுடைய எதிரியாய் அவனுக்கு அஞ்சி ,எம்பார் திரு அடிகளில் சரணம் புக ,ஸ்ரீ பாதத்திலே வர்திக்கிறவர்கள் அவனுடன் பண்டே விரோதம் உண்டாய்  இருக்க செய்தே  இவனையும் கை கொள்ள கடவதோ என்ன
நம்மை -சரணம்-என்று புகுந்தவனை நாம் கை கொண்டால் சரணா கதி தர்மமே எல்லா வற்றையும் ரஷிக்க வல்லது காண் என்று அருளி செய்தார்-
வளைத்த வாய் அலகை உடைத்தான புள்ளானது , சங்கை ஹிம்சியாத படி தன்னுடைய நீர் திரை ஆகிய கையாலே எதிரியோடு பொருது சங்கை ரஷிக்கும் படியான ஊரிலே இருக்கிறவனே
பொருநீர்-புள்ளானது ஆமிஷித்தை கணிசித்து நீர் கரையிலே இருக்க சங்கானது நம்மை ஹிம்சிக்க போகிறது என்று அறியாது என்னை நீர் நோக்க வேணும் என்று சொல்லாது இருக்க தன் பக்கலிலே வர்த்திக்கும் இவற்றுக்காக அவற்றின் எதிரியான புள்ளின் முகத்திலே  தன் திரை ஆகிய கையாலே யுத்தம் பண்ணி ,உள்ளே போராய் என்று கையை பிடித்து கொண்டு போகா நின்றது –
-இத்தால் செய்கிறது –
அசேதனமான நீரானது தன் பக்கலிலே வர்திக்கிரவற்றை இப்படியே நோக்கா நின்றால் பரம சேதனரான தேவரீருக்கு இவள் திறத்து என் செய்ய வேண்டா என்கிறது ..

சுத்த சத்வ மயமான ஆத்மாவை ஜடமான சம்சாரம் நலியாமே நோக்குகைக்கு அன்றோ தேவரீர் இங்கு வந்து கிடக்கிறது

திரு அரங்கா அருளாய் –-அருளாய் என்ற பொழுது அருள கண்டிலர்..இப் படி அருளாது ஒழிவது என் என்னில் ,-ஈஸ்வரன் கரண களேபராதிகள் நமக்கு
தந்தோம் ஆகில் /பக்த்யாதி உபாயங்களை காட்டினோமாகில்../இதுக்கு அடியான பிரமாணங்களை காட்டினோம் ஆகில் /
/அவற்றை அனுஷ்டித்து நம்மை வந்து கிட்டுகிறீர் என்று ஆறி இருக்க –சர்வஞ்ஞனாய்  சர்வ சக்தியான நீ இவற்றை எல்லாம் இங்கனே பண்ணினாய் அதனை அல்லது வேறு பட பண்ணிற்று இல்லையே நான் உண்டாய் இருக்க கிட்டும் படி என் என்கிறார்

.பகவத் விஷயத்தில் இதனை அவகாஹரான  இவர் இத்தனை அஞ்சுவான் என் என்னில் பகவத் பிரசாதம் அடியாக வந்த ஞானம் ஆகையாலே த்யாஜ்ய பூர்வமாக பிராப்யத்தை காட்டிகொடு நின்றது ..பிராப்யத்தில் ருசியும் மிகா நின்றது ருசி அனுகுணமாக பிராப்தி அளவும் செல்லாமையாலே அதுக்கு அடியான விரோதி தர்சனத்தை பண்ணி அஞ்சுகிறார்– சம்சாரத்தை பார்த்தால் பயப்பட வேணும்..சர்வேஸ்வரனை பார்த்தால் பயம் கெட வேணும் ..அவனை பார்த்து பயம்கெட்டிலன் ஆகில் பகவத் பிரபாவம் அறிந்திலனாம்–சம்சாரம் பார்த்து பயப்படிலன் ஆகில் சம்ஸார ஸ்வாபம் அறிந்திலனாம் –ஞான கார்யம் ஆவது ஆகார த்ரயம் உண்டாகை–சம்சாரம்-மிதியை காண் என்னுதல்–ஔபாதிகம் காண்  என்னுதல்   ஜீவன் முக்தி காண் என்று சொல்லும் சூத்ரவாதிகளுக்கு அன்றோ இத்தை-நினைத்தால் அஞ்சாது இருக்கல் ஆவது ..பகவத் பிரபாவமும் அறிந்து ,சம்ஸார ச்வாபத்தையும் அறிந்து ,சம்ஸார பய பீதனாய் இருப்பான்-ஒருவனை பெற்றால் அன்றோ சர்வேச்வரனுக்கு மாசுசா என்னல் ஆவது –இப்படி மாசுச என்றால் அன்றோ இவனுக்கு ஸ்திதொச்மி என்னாலாவது

திரு அரங்கா -நீ இங்கு வந்து கிடக்கிறது உன்னுடைய கர்ம பல அனுபவம் பண்ணவோ –போக பூமி தேடியோ –ஒரு குறைவாளர் இல்லையாமையோ –ருசி உடையார் இல்லாமையோ –நீ அருளாது ஒழிகிறது என்
அருளாய்-மதி நலம் அருளினன்  என்றால் அதன் பயனான துயர் அறு சுடர் அடி தொழுது எழ பண்ண வேண்டாவோ-அறிவு கலங்கினார்க்கு இப்படி அருளாது ஒழிகை அனாதியோ –இப்போது உண்டானது அத்தனையோ —
உளவோ பண்டும் இன்னன்ன -ஆர்த்தருக்கு பண்டு உதவினான் –என்னும் இடம் பிரசித்தம் அன்றோ –திரௌபதிக்கு  – கஜேந்த்ரனுக்கு-பிரகலாதனுக்கு ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வானுக்கு-காகத்துக்கு –
————————————————————————–
ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திரு விருத்தம் -27-ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை -வியாக்யானம் –

September 28, 2011
அவதாரிகை-
நிருபாதிக சேஷியான சர்வேஸ்வரன் உடைய கிருபையே இவ் ஆத்மாவுக்கு ரஷை  ,
இவன் கடாஷித்தாலிவ் அருகில் உண்டான பிரதி பந்தங்களும் தானே அனுகூலிக்கும்
ராஜா குமாரன் தட்டியில் இருந்த பொழுது ,பிரதி கூலித்தவர்கள் அபிஷிக்தன் ஆனவாறே-தாங்களே வந்து ,அனுசரிக்குமா போலேயும் பிராட்டியை தர்ஜனபர்த்சனங்கள்    பண்ணின-ராஷசிகள் அனுகூலித்தால்   போலேயும் –
சேமம் செம்கோன் அருளே செருவாரும் நட்பாகுவர் என்று
ஏமம்பெற வையம் சொல்லும் ,மெய்யே பண்டு எல்லாம் மறை கூய்
யாமங்களோடு எரி வீசும் நம் கண்ணன் அம் தண் அம் துழாய்
தாமம் புனைய ,அவ் வாடை ஈதோ வந்து  தண் என்றதே –27-
பாசுரம் -27-சேமம் செங்கோன் அருளே -தலைவி மாலை பெற்று மகிழ்தல் –எல்லியும் காலையும்–8-6-

பதவுரை

செம் கோன் அருளே–(எல்லாப் பொருள்களுக்கும்) நேரில் தலைவனான எம்பெருமானது திருவருளே
சேமம்–நம்மைப் பாதுகாப்பது (என்று கொள்ள)
பண்டு எல்லாம் அறை கூய் யாமங்கள் தோறு எரி வீசும்–முன்பெல்லாம் (பிரிந்திருந்த காலத்துப்) பகைத்து எதிர்வந்து சண்டைக்கு அழைத்து இரவுகள் தோறும் அந்நிஜ்வாலையை (எம்மேல்) வீசுந்தன்மையுள்ள
செறுவாரும் நட்பு ஆகுவர் என்று–பிரதிகூலரும் அநுகூலராவர் என்று
ஏமம் பெற–உறுதி பொருந்த
வையம் சொல்லும்–உலகத்தோர் கூறுகிற
மெய்யே–உண்மைமொழியின் படியே,
அ வாடை–அந்தக் காற்றானது
நம் கண்ணன் அம்தண்ணம் துழாய் தாமம் புனைய–நமது தலைவனான எம்பெருமானது அழகிய குளிர்ந்த திருத்துழாய் மாலையை (யாம்பெற்று)த் தரித்ததனால்
ஈதோ வந்து தண்ணென்றது–இதோவந்து (இப்பொழுது) குளிர்ச்சியாயிருக்கின்றது.

 வியாக்யானம்-
சேமம் செம்கோன் அருளே –இவ் ஆத்மாவுக்கு வகுத்த சேஷியான சர்வச்வரன் உடைய கிருபையே-இதுக்கு ரஷை..அவனே இதுக்கு ரஷையாமோபாதி–இவன் தானும் தனக்கு  அநர்த்த அவஹானாய் இருக்கும்-
எங்கனே என்னில் –ஜகத்தை உண்டாக்குகையும் ,சேதனருக்கு கரண களேபராதிகளை கொடுத்து ,-பக்த்யாதி உபாயங்களை உண்டாக்கி திரு மலை தொடக்கமாக உகந்து அருளின தேசங்களிலே-சந்நிஹிதனாய் நிற்க செய்தேயும் இத்தை கால் கடை கொண்டு ,தேக ஆத்மா அபிமானம்-பண்ணும் படி இறே தன் படி இருப்பது ..மாமேகம் -என்று தன் கழுத்தில் தாம்பை இட்டு கொள்ளும் அளவில்

அத்தை அறுத்து விழ விடும் அவனாய் இறே  இருப்பது அவன் படி

இவன் சைதன்யம் உளன் கண்டாய் நல நெஞ்சே –முதல் திரு அந்தாதி -69-என்னும் படி இவ் அளவில் இவனை எடுத்து-கொள்ளுகைகாய் இருக்கும்-
தான் தனக்கு தஞ்சம் அல்லாதவோபாதி பிறரும் தனக்கு தஞ்சம் அன்று
செம்கோன்-செவ்விய நிர்வாககன் –பதிம் விச்வச்ய –யச்யாச்மி–என்று சொல்லலாம் படி இருக்கும்-
அருளே-அவன் கிருபை அல்லது இல்லை –அவ் அருள் அல்லன அருளும் அல்ல –இடையீடான பக்தியாதிகளும் வேண்டா
செருவாரும் நட்பாகுவார் என்று –சத்ருக்களும் பந்துக்கள் ஆவார் என்று சத்ருக்களும் மேவுற்று செய்வார்கள் என்றுமாம்-த்யாஜ்யமும் ,பகவத் கடாஷத்தாலே உபாய சக காரியாய் ச்வயந்த்யாஜமாய் இருக்கும்
ஏமம் பெற -பழமை பெற ரஷை பெற என்றும் ஆம்

வையம் சொல்லும் மெய்யே –லௌகிகமான  பல்ம் சொல்லும் சத்தியமாய் இருந்தது-சாவாதிருந்தால் காண்பன சில உள என்னுமா போலே –கல்யாணீ இத்யாதி–பிராட்டி அசோகா வனத்திலே இருந்து-இனி முடிய அமையும் என்று நிச்சயிப்பது பெருமானை காணலாம் ஆகில் இருந்தால் ஆகாதோ-என்பதாமே-அவ் அளவிலே திரு அடி சென்று ராம குணங்களை சொல்லி ,முகம் காட்டின அளவிலே ,இங்கனேயும் ஓன்று சம்பவிப்பதே-என்று ஹிருஷ்ட்டையாய் -ஒரு காலத்தில் சோகித்தார் முடியாது இருந்தால் ஒரு காலத்தில் ஆனந்திக்கலாம் என்று சொல்லுவது-இன்று வாடை குளிர்ந்த படியால் மெய்யாக கண்டோம்

பண்டு எல்லாம்-சிறை கூடத்தில் பிறந்து வளர்ந்தாரை போலே என்றும் பிரிவேயாய் வாடையின் கையில் நோவு பட்ட படி
அறை கூய்–மகாராஜர் பெருமாளை அண்டை கொண்டு ,வாலியை அறை கூவினால் போலே இங்கு வாடை தனி வீரனான படி
யாமங்களோடு எரி வீசும் –பாதகத்தில் உறைப்பாலே கோமுக வியாக்ரம் என்கிற படியாலே வேறு பட்டு வருகிற படி-
வீசும்-தன் மேல் விரக அக்நி கதுவாமே கடக்க நின்று வீசும் படி-லௌகிக அக்நி போல அன்று இறே நரக அக்நி   –அத்தை நீர் என்னலாம் படி இறே விரக அக்நி
நம் கண்ணன் தன் அம் துழாய் இத்யாதி –துயில் அமர்ந்த வேந்தின் பாடே நின்றும் பிரசாதம் வந்தது போலே காணும்-அழகியதாய் ஸ்ரமஹரமான திரு துழாய் மாலையை ஸ்பர்சிக்க –சர்வாங்க சம்பந்தமாக கலக்க வேண்டா-ஸ்பர்சிக்கவே அமையும்
அவ் வாடை -முகத்தை மாற வைத்து சொல்லுகிறாள் –முன்பு அப்படி தடிந்து போன வாடை
ஈதோ வந்து தண் என்றதே –இப்படி வந்து குளிரா நின்றது-.ஈதோ வந்து தண் என்றது வையம் சொல்லும் மெய்யே-
——————————————————————-
ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
நம் ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்