Archive for the ‘SRi Valimiki Raamaayanam’ Category

ஸ்ரீ வில்லூர் ஆசு கவி ஸ்ரீ நிதி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த – ஸ்ரீ மந்த ஸ்மித ஸ்ரீ ராமாயணம்–கிஷ்கிந்தா ஸ்கந்தம்- -94-111-ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ உ வே வெங்கடேஷ் ஸ்வாமிகள் விளக்கம் –

September 15, 2021

பம்பா தீர ருஹான் தரூன் ககன கான் காமா ம்ருக அவேக்ஷயா
த்ருஷ்ட்யா ஹந்த ஸமீக்ஷ்ய லக்ஷ்மண யுஜ: தே கச்சதோ அக்ரே நதம்
ஸுக்ரீவாத் ஸமுபாகதம் பவனஜம் த்ருஷ்ட்வா தத் உக்த ச்ருதே:
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனே லகு பபௌ ஸத்யம் தத் ஏதத் ப்ரபோ–94-

பம்பா தீர ருஹான் தரூன் ககன கான் காமா ம்ருக அவேக்ஷயா-திருவடி பார்த்து முதல் மந்தஸ்மிதம் இது –
கிஷ்கிந்தா முதல் ஸ்லோகம்
தூங்க பத்ரா நதியே பம்பா ஹம்பியே கிஷ்குந்தா
மரங்கள் வளர்ந்து ஆகாசம் வரை
சாகா -மிருகம் – குரங்கு சாகைகளிலே தாவி இருப்பதே நிரூபகம்
த்ருஷ்ட்யா ஹந்த ஸமீக்ஷ்ய லக்ஷ்மண யுஜ: தே கச்சதோ அக்ரே நதம்-ரிஷ்யமுக மலை –
ஒருவன் அடி பணிந்து நின்றவனை காண
ஸுக்ரீவாத் ஸமுபாகதம் பவனஜம் த்ருஷ்ட்வா தத் உக்த ச்ருதே:-மகாராஜரால் அனுப்பபற்ற திருவடி -வாயு மைந்தன்
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனே லகு பபௌ ஸத்யம் தத் ஏதத் ப்ரபோ-
யுக்த -இனிமையான பேச்சைக் கேட்டதும் பிறந்த மந்தஸ்மிதம் -பிராட்டியைப் பார்த்த ஹர்ஷம் போல் –
கண்டதுமே இவனே பிராட்டியைக் கண்டு வந்து சொல்வான்
மார்களு முழு சந்திரனைப் பார்த்ததும் கிருஷ்ணன் பார்த்தஹர்ஷம் ஆண்டாள் பெற்றது போல் இங்கும்
அதே மந்தஸ்மிதம் வடுவூரில் பிராட்டி திருவடி சேர்ந்து இளவல் உடன் சேவை சாதிக்கும் மந்தஸ்மிதம்

———————

வாயோ: ஆத்ம புவோ நதஸ்ய நிதராம் தஸ்ய அத தாம் அத்புதாம்
ச்ருத்வா நாம கிரம் ஸுவர்ண மஹிதாம் ஸுஷ்டூதிதாம் ஸுஸ்வராம்
ஸத்யம் திவ்ய ஸுதோபமாம் ஸுமஹிதாம் ஸ்ரீராம மந்த ஸ்மிதம்
யத் தே நாம முகாம்புஜே ஸமபவத் தத் ஸத்யம் ஏதத் ப்ரபோ-95-

வாயோ: ஆத்ம புவோ நதஸ்ய நிதராம் தஸ்ய அத தாம் அத்புதாம்-வாக்மீ ஸ்ரீ மான் –
சொல்லின் செல்வன் -பிராட்டி இதன் தூது போகச் சொன்னால் செல்வான் –
வாயு புத்ரன் -அடி பணிந்த திருவடி பேச்சு அத்புதமாக உள்ளதே -விரிஞ்சனோ விடை வல்லானோ
ச்ருத்வா நாம கிரம் ஸுவர்ண மஹிதாம் ஸுஷ்டூதிதாம் ஸுஸ்வராம்-நல்ல வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி –
மதுரமான -பொருத்தமான -அழகிய ஸ்வரத்துடன்
ஸத்யம் திவ்ய ஸுதோபமாம் ஸுமஹிதாம் ஸ்ரீராம மந்த ஸ்மிதம்-தேவ அம்ருதம் போல்
பெருமை மிக்க வார்த்தை அன்றோ -மூன்று வேதம் அறிந்தவன்
பணிவு ரிக்வேதம்- தொகுத்து பேசுகிறான் யஜூர் வேத வல்லவன்- ஸூரம் பொருந்தி -சாம வேத வல்லவன்
யத் தே நாம முகாம்புஜே ஸமபவத் தத் ஸத்யம் ஏதத் ப்ரபோ-அப்பொழுது தோன்றிய
மந்தஸ்மிதம் இன்றும் நாமும் செவிக்கும்படி அருளுகிறாயே

—————-

நீதஸ்ய அத நிஜாந்திகம் தவ விபோ வாதாத்மஜாதேன தம்
ஸுக்ரீவம் நயனாக்ரத: கலயதோ மித்ரம் ச மித்ராத்மஜம்
தத் ப்ரூதம் ச யதா ததம் ச்ருதவதோ யந்நாம மந்த ஸ்மிதம்
ஸஞ்ஜாதம் வதனாம்புஜே தத் இதம் இதி ஆனந்தவான் அஸ்மி அஹம்–96-

நீதஸ்ய அத நிஜாந்திகம் தவ விபோ வாதாத்மஜாதேன தம்-வாயு புத்ரன் -அருகில் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட
ஸுக்ரீவம் நயனாக்ரத: கலயதோ மித்ரம் ச மித்ராத்மஜம்-ஸூ க்ரீவனை நண்பனாக கொண்டாயே –
நேராக பெருமாளைப் பார்த்து -பட்டாத்ரி நாராயணீயம் குருவாயூரப்பனைப் பார்த்து அருளிச் செய்தது போலவே
தத் ப்ரூதம் ச யதா ததம் ச்ருதவதோ யந்நாம மந்த ஸ்மிதம்-அவன் தனது வ்ருத்தாந்தம் சொல்ல –
மனைவி உமாவை இழந்து பெருமாளைப் போல் -இவ்வளவையும் கேட்டு மித்ரனாக பெற்றதால் மந்தஸ்மிதம்
மித்ரன் ஸூர்யன் மகன் -மித்ரனுடைய மகன் தம்பியாகவும் மித்ரனாகவும் பெற்ற தாலேயே மந்தஸ்மிதம்
ஸஞ்ஜாதம் வதனாம்புஜே தத் இதம் இதி ஆனந்தவான் அஸ்மி அஹம்-அடியோங்களையும் மித்ரர்கள்
ஆனதால் மந்தஸ்மிதம் கொண்டதைப் பார்த்து அடியோங்களும் மகிழ்வோம் –

———–

காயம் க்ஷிப்தவத: ஸுதூரம் அபி தே ஸ்வாங்குஷ்டதோ துந்துபே:
ப்ரத்யக்ரம் ஹி ஸமாம்ஸம் ஏதத் அபவத் க்ஷிப்தம் புரா வாலினா
இதி உக்த்யா ரவி ஸம்பவஸ்ய ஸுஹ்ருதோ மந்த ஸ்மிதம் யன்முகே
ஸஞ்ஜாதம் தவ தத் மம அத்ய புரதோ வித்யோததே ராகவ–97-

காயம் க்ஷிப்தவத: ஸுதூரம் அபி தே ஸ்வாங்குஷ்டதோ துந்துபே:-வில்லா திரு விண்ணகரம் மேயவனே –
தன்வீ -சாரங்க பாணி -கோதண்ட பாணி-அவனது வில்லாற்றமையில் சந்கின்கொண்ட ஸூக்ரீவன்
துந்துபி -எலும்புக்கூடு -மராமரம் ஏழும் -செய்து காட்டி அருளி -அந்த நேரத்தில் செய்து அருளியய மந்தஸ்மிதம் –
எலும்பு கூடு தொடக் கூடாதே -இடது திருவடி கட்டை விரலால் -ஓங்கி உலகு அந்தம் இடது திருவடி மேலே போக –
அதில் இருந்து விழுந்த கங்கை -கங்கைக்கு தீட்டு இல்லையே -வெகு தூரம் அண்டத்துக்கும் அப்புறம் போனதே
ப்ரத்யக்ரம் ஹி ஸமாம்ஸம் ஏதத் அபவத் க்ஷிப்தம் புரா வாலினா-மாம்ச உடலை வாலி எறிந்து -இன்னும் நம்பிக்கை வராமல்
இதி உக்த்யா ரவி ஸம்பவஸ்ய ஸுஹ்ருதோ மந்த ஸ்மிதம் யன்முகே-இப்படி ஸூர்ய மகன் நம்பிக்கை இல்லாமல்
சொல்வதால் -இறைவனை சோதிக்கும் ஸ்வ பாவம் மனுஷனுக்கு மாறாதே –
ஸஞ்ஜாதம் தவ தத் மம அத்ய புரதோ வித்யோததே ராகவ-இந்த அவநம்பிக்கை உள்ள அடியோங்களைப் பார்த்து மந்தஸ்மிதம்
நம்பிக்கை உண்டாக்கி ரக்ஷித்து அருளும் ஸ்வ பாவன் அன்றோ –

————

ஸாலான் ஸப்த ததா தரான் அபி சரேண ஏகேந பேத்து: புரா
பாதாப்ஜே தவ மஸ்தகம் க்ருதவத: தே சம்ஸதோ விக்ரமம்|
விஸ்ரப்தஸ்ய ப்ருசம் விலோக்ய ஸுஹ்ருதோ மோதோதிதம் சேஷ்டிதம்
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனே தவ பபௌ தத் ஸத்யம் ஏதத் ப்ரபோ||–98-

ஸாலான் ஸப்த ததா தரான் அபி சரேண ஏகேந பேத்து: புரா வடுவூர் ஹயக்ரீவர் சந்நிதி முன்பே ஸ்வாமி அருளிச் செய்கிறார் –
ஆஸ்ரிதர் விசுவாசம் -ஊட்டி அருளி மந்தஸ்மிதம் -ஒரே அம்பால் ஏழு சால மரங்களையும் -நடுவில் ஊடு உருவி –
பூமியையும் ஊடு உருவி அம்புறா துணி அடைய
பாதாப்ஜே தவ மஸ்தகம் க்ருதவத: தே சம்ஸதோ விக்ரமம்|-திருவடிகளில் தலையை மடுத்து சேவித்து -விக்ரமம் புகழ்ந்து
விஸ்ரப்தஸ்ய ப்ருசம் விலோக்ய ஸுஹ்ருதோ மோதோதிதம் சேஷ்டிதம் நண்பனுக்கு நம்பிக்கை கொடுத்து அருளி –
செயலினால் ஆனந்தம் உதிக்கச் செய்ததே
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனே தவ பபௌ தத் ஸத்யம் ஏதத் ப்ரபோ||-அதே புன்னகை நாமும் சேவிக்கும் படி சேவை சாதித்து அருளுகிறாய்
மந்தஸ்மிதம் சேவித்து மஹா விசுவாசம் பெறுகிறோம் -நம்பிக்கை நக்ஷத்ரமாக புன்னகை விளங்குகிறதே –

————

ஸுக்ரீவேண ஸமீரிதாம் சுபவதீம் ச்ருத்வா கதாம் அத்புதாம்
ஸ்ரீமத் ஸப்த ஜன ஆச்ரமஸ்ய பவத: ப்ரீத்யா நமஸ்குர்வத:|
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனே ஸமபவத் தத் ஸத்யம் ஏதத் ப்ரபோ
தத் தே ஸௌது ஸுகானி பூர்வ புருஷாநத்யா ஸமுத்தானி மே||–99

ஸுக்ரீவேண ஸமீரிதாம் சுபவதீம் ச்ருத்வா கதாம் அத்புதாம் ஸ்ரீமத் ஸப்த ஜன ஆச்ரமஸ்ய -ஆஸ்ரமம் காட்ட –
அத்புத இனிமையான கதையை சொல்ல ஸப்த ரிஷிகள் -தலைகீழாக இருந்து தவம் இருந்து
பவத: ப்ரீத்யா நமஸ்குர்வத:|-மிகவும் மகிழ்ந்து அவர்கள் இருந்த இடம் நமஸ்கரித்து
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனே ஸமபவத் தத் ஸத்யம் ஏதத் ப்ரபோ- தத் தே ஸௌது ஸுகானி பூர்வ புருஷாநத்யா
ஸமுத்தானி மே||- அப்பொழுது பூர்வ புருஷர்கள் மரியாதை செய்து மந்தஸ்மிதம் –
அதே புன்னகை இங்கும் காட்டி -மஹான்கள் -வேத வல்லார் -வேத பாடசாலை சூழ்ந்து இருக்க –
கண்டு பக்தியை மெச்சி புன்னகை -அது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி இன்பம் வளரும் படி அனுக்ரஹித்து அருளுவாய் –

————

ஏகேனைவ சரேண பாதிதவத: தே வாலினம் தத் கிரா
ஸந்நிந்தாகுலயா ததா அதிகதயா ந்யாயாத் அபேதாத்மனா
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனேதவ பபௌ தர்ம ஸ்வரூபாச்ரயே
தீனானாத சரண்ய தைவமணே ஸ்வாமி ஸுகாயாஸ்து ந:–100-

ஏகேனைவ சரேண பாதிதவத: தே வாலினம் தத் கிரா
ராம நாமம் கண்டான் வாலி பானத்தில் -கேள்விகளுக்கு முதலில் மந்தஸ்மிதம் -பின்பு பதில்கள் –
ஒற்றை பானம் -ஒரு வில் ஒரு சொல் ஒரு இல் –ஒன்றாலேயே -அடித்து விழும்படி செய்தான் –
கீழே விழுந்தவன் ஆறு கேள்விகள்
1-நான் யாரோ நீ யாரோ -அறிமுகம் இல்லையே
2-நாங்கள் குரங்குகள் -நீ மன்னன் மனிதன் -என்ன சம்பந்தம்
3-மறைந்து இருக்க வேண்டுமா
4-என்ன பிரயோஜனம்
5-என்ன தவறு செய்தேன்
6-தண்டிக்க நீ யார் -போன்ற ஆறு கேள்விகள் தொடுத்தான்
ஸந்நிந்தாகுலயா ததா அதிகதயா ந்யாயாத் அபேதாத்மனா-அதிகமாக நிந்தைகள் -நியாயம் இல்லாத கேள்விகள் –
1-சண்டை போடுவதற்கு முன் அறிமுகம் வேண்டாம் -வேட்டை ஆடுவதற்கு –
2-நாடு காடு அனைத்தையும் இஷுவாகு -நாட்டை பரதன் -காட்டை நான்
3-மிருகம் வேட்டை ஆட மறைந்து தானே ஆட வேண்டும்
4-புலி நகம் மான் தோல் போல் பயன் இல்லையே -என்னில் தவறை தண்டிக்கவே -உன்னால் கேடு உண்டானதே
5-தம்பியின் மனைவி ரூமா அபகரித்தாய் அது பெரிய தவறு
6-நான் சக்ரவர்த்தி திரு மகன் -ஆகவே தண்டிக்கலாமே
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனேதவ பபௌ தர்ம ஸ்வரூபாச்ரயே தர்மங்களுக்கு ஆஸ்ரயமான திரு முக மண்டலத்தில்
மந்தஸ்மிதம் -வாலியும் தாரையும் ஒத்துக் கொண்டார்கள் -அப்ரமேயன் ஸ்தோத்ரம் பண்ணினாள்
கிஷ்கிந்தா -கிஷ்கி -சரணாகதி -அர்த்தமும் உண்டே
சரண் புகுந்த தம்பியை அடைக்கலம் கொடுக்காமல் இருக்க -ஸஹ மனுஷன் இடம் கருணை காட்டாமல் -இருந்தாய் –
கொல்லப் பார்த்தாய் -இறைவனது கருணையை எதிர்பார்க்க வாய்ப்பு இல்லையே
முன்னால் வந்தால் சரணாகதி பண்ண வாய்ப்பு இருக்குமே
தீனானாத சரண்ய தைவமணே ஸ்வாமி ஸுகாயாஸ்து ந:-தீனர்கள் -அநாதிகள் -புகல் அற்றவர்களுக்கு சரண்யன் –
தேவர்கள் அதிபதி –அகில ஜகத் ஸ்வாமின் -அஸ்மின் ஸ்வாமி -வாலியை கைக்கொண்டு மந்தஸ்மிதம் –
இதுவே நமக்கு அருள்களைக் கொடுக்கட்டும் –

———–

ஹ்ருத்யை: வாத்ய கணோதிதை: கரக்ருதை: ஸ்த்ரீணாம் ச கீத்யாதிபி:
ஜாதை: ச்ரோத்ர ஸுகை: நிநாத நிவஹை: தீவ்யந்தம் அந்த: புரே
ஸுக்ரீவம் ஸுஹ்ருதம் விலோக்ய பகவன் மந்த ஸ்மிதம் யத் முகே
தத் மே ஸௌது ஸுகம் பரம் ரகுபதே தீன-அவன-ஏக-வ்ரத–101-

ஹ்ருத்யை: வாத்ய கணோதிதை: கரக்ருதை: ஸ்த்ரீணாம் ச கீத்யாதிபி:-இனிதாக -வாத்ய த்வனி -கர த்வனி -பெண்கள் பாடும் ஒலி
ஜாதை: ச்ரோத்ர ஸுகை: நிநாத நிவஹை: தீவ்யந்தம் அந்த: புரே-இவற்றைக் கேட்டுக் கொண்டு
அந்தப்புரத்தில் விளையாடும் சுக்ரீவன் –பெருமாள் வாடும் நிலையை நினைக்காமல்
ஸுக்ரீவம் ஸுஹ்ருதம் விலோக்ய பகவன் மந்த ஸ்மிதம் யத் முகே-ஸ்வாமியான பெருமாள் சுக்ரீவனான நண்பனைப் பார்த்து –
மனக்கண்ணால் -மந்தஸ்மிதம் -கோபத்தை வெளியிடும் மந்தஸ்மிதம் -மனத்துக்கு இனியான் –
வாலி அனுப்பிய பானம் தயார் -அவன் போன இடம் வாசலும் திறந்து உள்ளது
தத் மே ஸௌது ஸுகம் பரம் ரகுபதே தீன-அவன-ஏக-வ்ரத- ரகு குல திலகம் -அதே மந்தஸ்மிதம் நமக்கு புண்யம் –
பிராட்டி போல் நம்மையும் விரைந்து ரக்ஷிப்பானே –
நம்முடைய பாபங்கள் மேல் கோபித்து போக்கும் படி -தீனர்கள் -காக்கும் விரதம் பூண்டவன் அன்றோ –

————–

அந்தர் துக்கசயம் வஹன் அபி பவான் ப்ருக்தம் ஸுஹ்ருத் ஸௌக்யத:
மோதம் கஞ்சன ஸம்வஹன் யதகரோ: மந்த ஸ்மிதம் மஞ்ஜுளம்
தத் தே ராகவ கிஞ்சன அதி ஸுபகம் ஸௌஜன்யம் அன்யாத்ருசம்
மான்யம் தர்சயதி இதி தத்ர ரமதே ஸர்வோபி அபிஜ்ஞோ ஜன:–102-

அந்தர் துக்கசயம் வஹன் அபி பவான் ப்ருக்தம் ஸுஹ்ருத் ஸௌக்யத:-பவான் நேரே விழித்து –
உள்ளே சோகம் தங்கி இருந்தாலும் -நண்பனான ஸூ க்ரீவனோ மகிழ்ந்து தன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருந்தாலும்
மோதம் கஞ்சன ஸம்வஹன் யதகரோ: மந்த ஸ்மிதம் மஞ்ஜுளம்-மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தி இனிமையான புன்னகை காட்டி அருள
தத் தே ராகவ கிஞ்சன அதி ஸுபகம் ஸௌஜன்யம் அன்யாத்ருசம்-மிகவும் இனிமை அழகிய அன்பை
வெளிப்படுத்தும் வியக்கத்தக்க போடத்தக்க புன்னகை
மான்யம் தர்சயதி இதி தத்ர ரமதே ஸர்வோபி அபிஜ்ஞோ ஜன:-எல்லா ஞானிகளும் வியந்து மகிழ்ந்து போற்றும் படி
நட்பின் இலக்கணம் காட்டி -நண்பன் மகிழ்ச்சியே தனக்கு -என்றும்
இடுக்கண் வருங்கால் நகுக வாழ்க்கையின் தத்வம் -வருந்துவதால் என்ன பிரயோஜனம் –
பிரயத்தனம் எடுத்து போக்கவே வேண்டும்
வேதாந்த தத்வம் ஸூக துக்கம் கண்டு வாடாமல் இறை த்யானம் -உலக வாழ்க்கை -ecg மேலும் கீழும் போனால்
தான் -மேடு பள்ளங்கள் இருப்பதே வாழ்க்கை –
புன்னகை ஓன்று தத்வங்கள் மூன்றும் காட்டி அருளினான் -இப்பொழுதும் சேவை சாதித்து நமக்கும் உணர்த்தி அருளுகிறார் –

————-

தூஷ்ணீம் ஏஷ ஸுராநுபூதி நிரத: காமம் க்ருதக்ன: கபி:
நைவ த்வாம் உபகாரகம் ஸ்மரதி தத் வாலி அந்திகம் கச்சது
இத்தம் லக்ஷ்மண பாஷிதே ந ஹி ததா கோபோ விதேய: புர:
ஸாந்த்வம் ப்ரூஹி ஸகேதி தே ஸுவசஸா மந்த ஸ்மிதம் சோபதே–103-

தூஷ்ணீம் ஏஷ ஸுராநுபூதி நிரத: -மது போதையில் கிடக்கிறான்
காமம் க்ருதக்ன: கபி:-செய் நன்றி மறந்து காமத்தில் ஆழ்ந்து
நைவ த்வாம் உபகாரகம் ஸ்மரதி தத் வாலி அந்திகம் கச்சது-வாலியை அனுப்பிய வழிக்கே இவனை
இத்தம் லக்ஷ்மண பாஷிதே -லஷ்மணன் சொல்ல
ந ஹி ததா கோபோ விதேய: புர:-கோபிக்கக் கூடாதே -பணிவுடன் செல்ல வேண்டும் -ராஜா அன்றோ –
ஸாந்த்வம் ப்ரூஹி ஸகேதி தே ஸுவசஸா மந்த ஸ்மிதம் சோபதே–தேற்றி அனுப்பி -பொறுமை உடன் –
கருணா காகுஸ்தனாக மந்தஸ்மிதம் செய்து அருளினாய்
அதே மந்தஸ்மிதம் -காட்டி சேவை சாதித்து அருளுகிறாய் –

—————

ஆனீதம் கபிபி: க்ருதாஞ்ஜலி புடை: ஸங்க்யாதிகை: பீகரை:
சத்ரூணாம் தரணீ தலம் நிகலம் அபி ஆசாதயத்பி: ததா
ஸுக்ரீவம் ஸுஹ்ருதம் ஸமீக்ஷ்ய ஸுபகம் ஸுப்ரீத சித்தஸ்ய தே
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனே ஸமபவத் தத் ஸாம்ப்ரதம் த்ருச்யதே–104-

ஆனீதம் கபிபி: க்ருதாஞ்ஜலி புடை: ஸங்க்யாதிகை: பீகரை:-லஷ்மணனால் அழைத்து வரப்பட்ட
சுக்ரீவனை கண்டு -அஞ்சலி முத்திரையுடன் வந்த எண்ணிறந்த -வானர முதலிகளையும் –
சத்ரூணாம் தரணீ தலம் நிகலம் அபி ஆசாதயத்பி: ததா-சத்ருக்கள் பயப்படும்படி -உலகம் முழுவதும் நிறையும் படி
ஸுக்ரீவம் ஸுஹ்ருதம் ஸமீக்ஷ்ய ஸுபகம் ஸுப்ரீத சித்தஸ்ய தே-நண்பனான ஸூ க்ரீவனைக் கண்டு
நன்றாக மகிழ்ந்த திரு உள்ளத்துடன்
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆனனே ஸமபவத் தத் ஸாம்ப்ரதம் த்ருச்யதே-மந்தஸ்மிதம் காட்டி அருளினாய் –
அதே புன்னகை காட்டி -அவ்வளவு பக்தி கைங்கர்ய சிரத்தை இல்லாத அடியோங்களைக் கண்டும்
அதே மந்தஸ்மிதம் காட்டி அருளுகிறாயே

——–

“ஸ்வாமின்! ஸைன்யம் த்வதீயம் கபிகுல வலிதம் ஹ்ய்ருக்ஷ ப்ருந்தாவ்ருதம் ஸத்
ரக்ஷோ விக்ஷேப தக்ஷம் சரண ஸவிதம் வர்த்ததே வாக் ப்ரதீக்ஷம்”
இதி ஏவம் ஸூரஸூநௌ கதிதவதி முகே தாவகே தாடகாரே
ஜாதம் மந்த ஸ்மிதம் யத் தத் இதம் இதி பவான் தர்சயதி அந்தரங்கம்–105-

“ஸ்வாமின்! ஸைன்யம் த்வதீயம் கபிகுல வலிதம் ஹ்ய்ருக்ஷ ப்ருந்தாவ்ருதம் ஸத்–ஸ்வாமியே –
70 வெள்ளம் வானர முதலிகள் அனைத்தும் உம்முடையவையே -ஜாம்பவான் தலைமையில் உள்ள கரடிக்கூட்டமும் உண்டே
ரக்ஷோ விக்ஷேப தக்ஷம் சரண ஸவிதம் வர்த்ததே வாக் ப்ரதீக்ஷம்”-அரக்கர் கூட்டத்தை அழிக்க வல்லவை –
உமது திருவடியில் பணிந்து ஆணைப்படி செயல்பட காத்து உள்ளன
இதி ஏவம் ஸூர ஸூநௌ கதிதவதி முகே தாவகே தாடகாரே-ஸூ ர்ய புத்ரன் சொல்ல – தாடகையை வாதம் செய்த தேவரீர்
ஜாதம் மந்த ஸ்மிதம் யத் தத் இதம் இதி பவான் தர்சயதி அந்தரங்கம்-மெல்லிய மந்தஸ்மிதம் –
இந்த கூட்டம் கண்டாவது பயந்து ராவணன் திருந்துவானோ என்கிற நப்பாசையால் மந்தஸ்மிதம் –
இவனை நிரசிக்க பெருமாள் ஒருவனே -தாடகையை பால ராமனே அழித்ததை இதுக்காகவே காட்டி அருளுகிறார் இந்த ஸ்லோகத்தில்
அந்தரங்கமான மந்தஸ்மிதம் -பக்தி அஞ்சனம் கொண்டே இத்தை அறிய முடியும் -நாமும் அறியும்படி இன்றும் சேவை சாதித்து அருளுகிறாரே –

—————-

ப்ராசீம் கச்சேய யூயம் ததநு பவநபூ: அங்கதாத்யை: ஸமேத:
மத் ப்ராது: தர்ம த்ருஷ்டே: திசிம் இதி சுபயா ஸ்ரீதினாதீச ஸூனோ:
வாசா ஸத்யோ முகே தே நவகமல நிபோ யோ பபௌ மந்த ஹாஸ:
தத் த்வம் ஸீதாபதே மே நிரவதிக தயோ தர்சயஸி அத்ய ஸத்யம்–106-

ப்ராசீம் கச்சேய யூயம் ததநு பவநபூ: அங்கதாத்யை: ஸமேத:-நீங்கள் கிழக்கு திக்கு செல்லுங்கோள் –
அத்தைத் தொடர்ந்து வாயு புத்ரன் -அங்கதன் ஜாம்பவான் இவர்களைக் குறித்து
மத் ப்ராது: தர்ம த்ருஷ்டே: திசிம் இதி சுபயா ஸ்ரீதினாதீச ஸூனோ:-தன்னுடைய சகோதரன் –
யம தர்ம ராஜனும் ஸூ ர்ய புத்ரன் -அண்ணன் முறை -தெற்குத் திசை நோக்கி
வாசா ஸத்யோ முகே தே நவ கமல நிபோ யோ பபௌ மந்த ஹாஸ:-இப்படிச் சொல்வதைக் கேட்ட உடனே –
அப்பொழுது அலர்ந்த செந்தாமரையை வென்ற திரு முகத்தில் மந்தஹாசம்
தெற்கு திசை மங்களம் அல்ல -என்பர் -இவர்களே பிராட்டியைக் கண்டு த்ருஷ்டா சீதா சொல்லப் போகிறார்கள்
மங்களகரமான மூர்த்தி திருவடி இதனாலே இன்றும் சொல்கிறோம் -புத்திர் -பலம் யசஸ் ஸூ -இத்யாதி
தத் த்வம் ஸீதாபதே மே நிரவதிக தயோ தர்சயஸி அத்ய ஸத்யம்-எல்லையற்ற தயா மூர்த்தி –
அதே மந்தஸ்மிதம் அடியோங்களுக்கும் மங்களம் கொடுக்கும் -இது சத்யம்

—————-

தத்வா மாருத நந்தனஸ்ய கரயோ ரத்னாங்குளீயம் சுபம்
த்ருஷ்ட்வா தஸ்ய நதஸ்ய மஸ்தக தலம் ஸீதா த்ருசோ: ஆஸ்பதம்
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆததான ஸ பவான் தன்மங்கலம் மத்புரோ
பூயோ தர்சயதி ஸ்வயைவ தயயா தாத்ருக்ஷயா அமேயயா–107-

தத்வா மாருத நந்தனஸ்ய கரயோ ரத்னாங்குளீயம் சுபம்-தெற்கு திசைக்கு -திருவடி -ரத்னங்கள் பதித்து
ராம நாமம் பொறிக்கப் பெற்ற கணையாழி பெற்று உச்சிமேல் வைத்து உகந்து மந்தஸ்மிதம்
வாய் புத்திரனான திருவடிக்கும் பெருமாளுக்கும் –
த்ருஷ்ட்வா தஸ்ய நதஸ்ய மஸ்தக தலம் ஸீதா த்ருசோ: ஆஸ்பதம்-விழுந்து வணங்கிய திருவடியைக் கடாக்ஷித்து –
ஸீதாப்பிராட்டி யையும் வணங்கி அவள் கடாக்ஷத்துக்கும் ஆஸ்பதம் -இடமாகப் போகிறதே –
தோஷங்களையே பார்க்கத் தெரியாத பிராட்டி-நாச்சியார் விழி விழிக்கப் போகாதே அவனுக்கு –
யத் மந்த ஸ்மிதம் ஆததான ஸ பவான் தன்மங்கலம் மத்புரோ-இத்தை நினைந்தே மந்தஸ்மிதம் –
அந்த மங்களகரமான அத்தை இன்றும் இங்கே
பூயோ தர்சயதி ஸ்வயைவ தயயா தாத்ருக்ஷயா அமேயயா-மறுபடியும் உனக்கே உள்ள பரம எல்லை இல்லாத
கருணையால் அடியோங்களுக்கும் சேவை சாதித்து அருளுகிறாயே –

——————

ஆதாய அங்குலி பூஷணம் ஸ ஹநுமான் க்ருத்வா சிரோ பூஷணம்
பத்த்வா சேல முகே பவந்தம் அபி தம் நத்வா முஹு: ஸாதரம்
ஸாகம் ஸ்வை: அகமத் திசம் நிஜ பிது: ஸௌம்யஸ்ய லீலாபதம்
தத் த்ருஷ்ட்வா வதனே ததா யத் அபவத் மந்த ஸ்மிதம் தே அத்ய தத்–108-

ஆதாய அங்குலி பூஷணம் ஸ ஹநுமான் க்ருத்வா சிரோ பூஷணம்-கணையாழி அளித்து விஜயத்துடன்
திரும்பி வர ஆசீர்வாதம் செய்து மந்தஸ்மிதம்
108-1 power 1-times-2 power 2 times-3 power 3 ==108
திரு விரலுக்கு பூஷணமாக இருந்ததை தலைக்கு பூஷணாமாகக் கொண்டு உச்சி மேல் வைத்து உகந்தான்
பத்த்வா சேல முகே பவந்தம் அபி தம் நத்வா முஹு: ஸாதரம்-இடுப்பின் வஸ்த்ரத்தில் முடிந்து கொண்டு
பவாந்தம் -உன்னை மீண்டும் விழுந்து வணங்க
ஸாகம் ஸ்வை: அகமத் திசம் நிஜ பிது: ஸௌம்யஸ்ய லீலாபதம்-உடன் இருந்த முதலிகளைக் கூட்டிக் கொண்டு
தென்றல் வீசும் தெற்கு நோக்கி புறப்பட்டதைப்
கொண்டல் -கோடை வாடை தென்றல் -கிழக்கு -மேற்கு வடக்கு தெற்கு -திசைக் காற்றுக்கள்
தத் த்ருஷ்ட்வா வதனே ததா யத் அபவத் மந்த ஸ்மிதம் தே அத்ய தத்-பார்த்து மெல்லிய புன்னகை உடன் அனுக்ரஹித்து ஆசீர்வாதம்
அதே மந்தஸ்மிதம் இன்றும் நாம் சேவிக்கப் பெற்று அருள் பெறுகிறோமே –

————————

ஐஷ்யத் யேஷ மம ப்ரியாம் ஜனகஜாம் சாமீகராங்கீம் ஸதீம்
நீலாம்போஜ தலாதிரம்ய நயனாம் நாஸாபிராமானனாம்
த்ருஷ்ட்வா மஞ்ஜுள மந்தஹாஸ மதுராம் வாணீ ஸுதா வர்ஷிணீம்
இந்த யந்தஸ் தவ குர்வதோ ஹி யதபூத் மந்தஸ்மிதம் தன்முகே–109-

ஐஷ்யத் யேஷ மம ப்ரியாம் ஜனகஜாம் -மிக பிரியவளான பிராட்டியை காணப் போகிறான்
இலங்கையில் இருந்தாலும் இவனுக்கு எப்பொழுதுமே பிரியம்
ஜனக வம்ச புகழை காக்குக் கற்பு நிலை
சாமீகராங்கீம் தங்கம் போன்ற திரு மேனி -அரக்கிகள் சூழ்ந்து இருந்தாலும்
ஸதீம்–கற்புக்கு அரசியாக
நீலாம்போஜ தலாதிரம்ய நயனாம் -நீல தாமரை இதழ் போல் அதி ரம்யமான திருக்கண்கள்
நாஸாபிராமானனாம்-திரு மூக்கு திரு முகம் =கண்டு இவனே பிராட்டி என்று அறிவான்
த்ருஷ்ட்வா மஞ்ஜுள மந்தஹாஸ மதுராம் =அழகான இனிய மெல்லிய புன்னகை
ராமசரிதம் பாடுவான் கணையாழி கொடுப்பான் இதனால் பிறக்கும் மந்தஸ்மிதம்
வாணீ ஸுதா வர்ஷிணீம்-அமுதே பொழியும் வாகக்கு வன்மை -பெருமாளுக்கு செய்து பதில் சொல்லி அனுப்பப் போகிறாள் அன்றோ
புறப்பட்ட போதே திருவடிக்கு இப்படி விண்ணப்பம்
இந்த யந்தஸ் தவ குர்வதோ ஹி யதபூத் மந்தஸ்மிதம் தன்முகே-இந்த மந்தஸ்மிதம் இப்போதும் நமக்கு காட்டிக் கொடுத்து அருளுகிறாயே –

———–

மார்கே கச்சது விக்ன கந்த ரஹிதோ தூன்வன் பரான் விக்ரமை
ரக்ஷஸ் வங்க விமர்தனோ கிரிரிவ ப்ராப்தே ப்ரசாரோ மஹான்
த்ருஷ்ட்வா தாம் அஸி தேஷிணாம் மதுரயா வாண்யா தயா நந்தித
சோயம் மாம் அபி நந்தயத் விதி ஹ்ருதி த்யாதுர் முகே பூத் ஸ்மிதம் – 110-

மார்கே கச்சது -நன்றாக பயணம்
விக்ன கந்த ரஹிதோ -தடை வாசனை கூட இல்லாமல்
தூன்வன் பரான் விக்ரமை -தடை வந்தாலும் த்வந்தசம் பண்ணட்டும்
கிரிரிவ ரக்ஷஸ் வங்க விமர்தனோ –மலை போன்ற அரக்கர்களை வாதம் செயயவும் ஆசீர்வாதம் செய்தாயே
ப்ராப்தே ப்ரசாரோ மஹான் -மிகப்பெரும் புகழை அடையவும் ஆசீர்வாதம் செய்தாயே
த்ருஷ்ட்வா தாம் அஸி தேஷிணாம் -பிராட்டியைக் காணவும் ஆசீர்வாதம்
மதுரயா வாண்யா தயா நந்தித -அவள் இனிய வாக்குகளைக் கேட்டு மகிழட்டும்
சோயம் மாம் அபி நந்தயத் -நீயும் ஆனந்தம் அடைய அன்றோ இப்படி ஆசீர்வாதம்
விதி ஹ்ருதி த்யாதுர் முகே பூத் ஸ்மிதம் –நமக்கும் தடைகளை போக்கி -மலை போன்ற காமக்ரோதாதிகளைப் போக்கி
லஷ்மீ கடாக்ஷம் பெற்று நித்ய ஸூரிகள் போல் நிரதிசய ஆனந்தம் கீர்த்தி பெறுவதற்காகவே
இன்றும் அதே மந்தஸ்மிதம் காட்டி அருளுகிறாய் –

——-

ஸர்வே திக்ஷு கதா: பராஸு கபய: ப்ரத்‌‌‌யாகத: ஸாம்ப்ரதம்‌‌‌
நாமீ தக்ஷிண திக் கதா ஹநுமதா யுக்தா: தத: தே த்ருவம்‌‌‌
த்ரக்ஷ்யந்‌‌‌த்யேவ ஸுதாம் விதேஹ ந்ருபதே: இத்யுத்திதாம் மோதத:
ஸுக்ரீவாத்‌‌‌ வசனம் நிசம்ய பவதோ மந்தஸ்மிதம் வர்ததே–111-

ஸர்வே திக்ஷு கதா: பராஸு கபய: ப்ரத்‌‌‌யாகத: ஸாம்ப்ரதம்‌‌‌-தெற்குத் திக்கில் தவிர மற்ற
எல்லா திசைகளிலும் போனவர் -திரும்பி வந்தனர்
நாமீ தக்ஷிண திக் கதா ஹநுமதா யுக்தா-தெற்கு திக்கில் திருவடி தலைமையில் சென்றமுதலிகள் மட்டும் வர வில்லை
தத: தே த்ருவம்‌‌‌-இது கொண்டு நிச்சயம்
த்ரக்ஷ்யந்‌‌‌த்யேவ ஸுதாம் விதேஹ ந்ருபதே:இத்யுத்திதாம் மோதத: -ஜனக ராஜன் திரு மகளைக் கண்டு உள்ளார் என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொல்ல
ஸுக்ரீவாத்‌‌‌ வசனம் நிசம்ய பவதோ மந்தஸ்மிதம் வர்ததே–இத்தைக் கேட்டு உனது மந்தஸ்மிதம் இன்று வரை வளர்ந்து உள்ளதே
நாமும் இன்றும் சேவித்து மகிழும் படி அன்றோ இங்கே சேவை சாதித்து அருளுகிறாய் –

————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ வே வெங்கடேஷ் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வில்லூர் ஆசு கவி ஸ்ரீ நிதி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா பிராட்டி சமேத ஸ்ரீ சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –பதினாறாம் அத்தியாயம் — தெய்வாசுர சம்பத் விபாக யோகம்—16-13–16-24—

February 11, 2021

13. இதமத்ய மயா லப்தமிமம் ப்ராப்ஸ்யே மநோரதம்
இதமஸ்தீதமபி மே பவிஷ்யதி புநர்தநம்

மயா அத்ய இதம் லப்தம்-என்னால் இன்று இன்ன லாபம் அடையப் பட்டது,
இமம் மநோரதம் ப்ராப்ஸ்யே-இன்ன மனோரதத்தை இனி எய்துவேன்,
மே இதம் தநம் அஸ்தி – என்னிடம் இந்த செல்வம் உள்ளது,
புந: அபி இதம் பவிஷ்யதி-இனி இன்ன பொருளை பெறுவேன்.

இன்று இன்ன லாபமடைந்தேன்; இன்ன மனோரதத்தை இனி எய்துவேன்; இன்னதையுடையேன்;
இன்ன பொருளை இனிப் பெறுவேன்;”

৷৷16.13৷৷இதஂ க்ஷேத்ரபுத்ராதிகஂ ஸர்வஂ மயா மத்ஸாமர்த்யேந ஏவ லப்தம்? ந அதரிஷ்டாதிநா? இமஂ ச மநோரதம் அஹம் ஏவ ப்ராப்ஸ்யே? ந அதரிஷ்டாதிஸஹிதஃ; இதஂ தநஂ மத்ஸாமர்த்யேந லப்தஂ மே அஸ்தி? இதம் அபி புநஃ மே மத்ஸாமர்த்யேந ஏவ பவிஷ்யதி.

৷৷16.13৷৷ஏவஂ’ஸஹஸ்ரபகஸந்தர்ஷநாத்மகஷ்ச மஹாநந்தலக்ஷணோ மோக்ஷஃ’ இத்யாதிபிஃ காமோபபோகஃ பரமபுருஷார்த இதி கரித்வா ததர்தமர்தபுருஷார்தஸ்வீகார இத்யுக்தம்; அத தத்ர ப்ரவரித்தஸ்ய வ்யதிரேகஸஂஜ்ஞாஸஂஸ்தாவஸ்திதயோகிவல்லப்தாலப்தகரிதாகரிதப்ரத்யவேக்ஷணமுச்யதே’இதமத்யேத்யாதிநா’. ஏதேந பூர்வோக்தசிந்தாவிஷயாநந்த்யமப்யுதாஹரிதஂ பவதி. வக்ஷ்யமாணதநவ்யதிரிக்தவிஷயத்வத்யோதநாய புத்ரக்ஷேத்ராதிஷப்தஃ. ஸாத்த்விகாநாமீஷ்வராத்யதீநகரிதாகரிதப்ரத்யவேக்ஷணாவ்யவச்சேதாய அஹங்காரகர்பதயாபி ததாவிதாநு ஸந்தாநஸ்ய ப்ராந்திரூபத்வஂ’மயா’ இத்யநேந ஸூச்யத இத்யாஹ — ‘மத்ஸாமர்த்யேநைவேதி’. ஏவகாராபிப்ரேதஂ விவரிணோதி — ‘நாதரிஷ்டாதிநேதி’. ஏவமேவோத்தமபுருஷாகரிஷ்டாஹஂஷப்தவ்யாக்யாநரூபே’அஹமேவ’ இத்யாதாவப்யபிப்ராயஃ.’இதமஸ்தீதமபி’ இதி சிந்தாயாஂ விஷயபூயஸ்த்வஜ்ஞாபநம்.

—————–

14. அஸௌ மயா ஹத: ஸத்ருர்ஹநிஷ்யே சாபராநபி
ஈஸ்வரோऽஹமஹம் போகீ ஸித்தோऽஹம் பலவாந்ஸுகீ

அஸௌ ஸத்ரு மயா ஹத:-இன்ன பகைவரைக் கொன்று விட்டேன்,
ச அபராந் அபி அஹம் ஹநிஷ்யே-இனி மற்றவர்களைக் கொல்வேன்,
அஹம் ஈஸ்வர: போகீ-நான் ஆள்வோன், நான் போகி,
அஹம் ஸித்த:-நான் சித்தன்,
பலவாந்-பலவான்,
ஸுகீ-சுகத்தை அனுபவிப்பவன்.

இன்ன பகைவரைக் கொன்று விட்டேன்; இனி மற்றவர்களைக் கொல்வேன்; நான் ஆள்வோன்;
நான் போகி; நான் சித்தன்; நான் பலவான்; நான் சுக புருஷன்.”

৷৷16.14৷৷அஸௌ மயா பலவதா ஹதஃ ஷத்ருஃ. அபராந் அபி ஷத்ரூந் அஹஂ ஷூரோ தீரஃ ச ஹநிஷ்யே. கிமத்ர மந்ததீபிஃ துர்பலைஃ பரிகல்பிதேந அதரிஷ்டாதிபரிகரேணததா ச ஈஷ்வரஃ அஹஂ ஸ்வாதீநஃ அஹம் அந்யேஷாஂ ச அஹம் ஏவ நியந்தா. அஹஂ போகீ ஸ்வத ஏவ அஹஂ போகீ? ந அதரிஷ்டாதிபிஃ. ஸித்தஃ அஹம் — ஸ்வதஃ ஸித்தஃ அஹம் ந கஸ்மாச்சித் அதரிஷ்டாதேஃ. ததா ஸ்வத ஏவ பலவாந் ஸ்வத ஏவ ஸுகீ.

৷৷16.14৷৷ஏவமிஷ்டப்ராப்தாவபிப்ராய உக்தஃ; அதாநிஷ்டநிவரித்தௌ உச்யதே — ‘அஸௌ மயேதி’. அத்ர’மயா’ இத்யாதேஃ ஷத்ருஹநநோபயுக்தகுணவத்தாபிமாநகர்பதாமாஹ — ‘பலவதேதி’. ஷூரஃ வ்யாக்ராதிவத்பரபலஂ தரிணீகரித்ய நிர்பயப்ரவேஷஷீலஃ?’ஷூரஂ பீருஂ கவிஂ ஜடம்’ இதி ஷூரஸ்ய பீருப்ரதியோகிகத்வேந பாடாத். வீரோத்ர பராக்ரமே க்லாந்யாதிவிகாரரஹிதஃ. ப்ரேக்ஷாவதநந்தபுருஷப்ரவரித்திவிஷயாதரிஷ்டாநாதரேண ஸ்வஸாமர்த்யமாத்ராவலம்பநே கோ ஹேதுஃ இத்யத்ராஹ’கிமத்ரேதி’.’மந்ததீபிரிதி’ — ‘அயமபிப்ராயஃ’ — அர்தாதிக்ரஹணலுப்தைஃ நிகூடாபிப்ராயைர்க்ரந்தைஃ ப்ரதாரிதா தாநயஜ்ஞாதிஷு ப்ரவரித்தாஃ ஸித்தமப்யர்தஂ பரித்யஜ்ய கரிபணா பவந்தி — இதி.’துர்பலைரிதி’ — ப்ரபலோ ஹி ந ப்ரதாரயிதுஂ ஷக்யதே?’ந ஸாம ரக்ஷஸ்ஸு குணாய கல்பதே ந தாநமர்தோபஹிதேஷு யுஜ்யதே. ந பேதஸாத்யா பலதர்பிதா ஜநாஃ பராக்ரமஸ்த்வேஷ மமேதி ரோசதே’ [வா.ரா.5.41.3] இதி ந்யாயாதிதி பாவஃ.’பரிகல்பிதேநேதி’ — ந து லோகாயதஷப்தவிவக்ஷிதப்ரத்யக்ஷாந்வயவ்யதிரேகரூபப்ரமாணஸித்தேநேத்யர்தஃ.ஏவமிஷ்டப்ராப்த்யநிஷ்டபரிஹாரயோஃ ஸ்வஸாமர்த்யமாத்ராதீநத்வப்ரம உக்தஃ; அதஃ ஸ்வஸாமர்த்யாதாவபி காரணபூதாதரிஷ்டாதிநைரபேக்ஷ்யப்ரம உச்யதே’ஈஷ்வரோஹம்’ இத்யாதிநேத்யாஹ — ‘ததா சேதி’. ஸர்வேஷ்வரவதீஷிதவ்யத்வாபாவோப்யத்ரேஷ்வரஷப்தேந விவக்ஷித இத்யாஹ — ‘ஸ்வாதீநோஹமிதி’. ஸ்வவ்யதிரிக்தஸமஸ்தநியந்தரித்வாபிமாநோப்யத்ராபிப்ரேத இத்யாஹ — ‘அந்யேஷாஂ சேதி’.’தவாஂஸகூடே பூமண்டலம்? த்வஂ ஹி ஸர்வேஷாஂ நியந்தா’ இத்யுக்தே ததாவிதத்வாபிதாநாதேவ ஹி ததாவிதாநாஂ ப்ரீத்யாதிஸம்பவஃ. பூர்வாபராநுகுண்யாத்’போகீ’ இதி போகஸாமர்த்யபரம்; தத்ராஹஂ சேத் — ந தர்மஸ்வபாவாதேவம்பூத இத்யஹஂஷப்தாபிப்ராயமாஹ — ‘ஸ்வத ஏவேதி’. ஸித்தஃ ஜ்ஞாநாத்யதிஷயஸம்பந்ந இத்யர்தஃ. ஸித்தஸமீஹித இதி வா.’ஸுகீதி’ — புத்ரஜந்மாதிஸுகயோகீத்யர்தஃ. போகிஸுகஷப்தயோர்ஹேதுபலவிவக்ஷயா வா பௌநருக்த்யபரிஹாரஃ. ஏஷாமீஷ்வரத்வாதீநாமபிஜநாந்தாநாஂ புக்தஷிஷ்டகர்மமூலத்வஂ ப்ராகேவ ஷ்ருதிஸ்மரிதிபிருபபாதிதம்.

————-

15. ஆட்யோऽபிஜநவாநஸ்மி கோऽந்யோऽஸ்தி ஸத்ருஸோ மயா
யக்ஷ்யே தாஸ்யாமி மோதிஷ்ய இத்யஜ்ஞாநவிமோஹிதா:

ஆட்ய: அபிஜநவாந் அஸ்மி-நான் செல்வன்; பெரிய குடும்பத்தை உடையவன்,
மயா ஸத்ருஸ: அந்ய: க: அஸ்தி-எனக்கு நிகர் வேறு யாவருளர்?
யக்ஷ்யே-வேள்வி செய்கிறேன்,
தாஸ்யாமி-கொடுப்பேன்;
மோதிஷ்ய-களிப்பேன்,
இதி அஜ்ஞாநவிமோஹிதா:-என்ற அஞ்ஞானங்களால் மயங்கினோர்.

நான் செல்வன்; இனப்பெருக்க முடையோன்; எனக்கு நிகர் யாவருளர்? வேட்கிறேன்; கொடுப்பேன்; களிப்பேன்”
என்ற அஞ்ஞானங்களால் மயங்கினோர்,

৷৷16.15৷৷அஹஂ ஸ்வதஃ ச ஆட்யஃ அஸ்மி? அபிஜநவாந் அஸ்மி; ஸ்வத ஏவ உத்தமகுலே ப்ரஸூதஃ அஸ்மி. அஸ்மிந் லோகே மயா ஸதரிஷஃ கஃ அந்யஃ ஸ்வஸாமர்த்யலப்தஸர்வவிபவோ வித்யதே அஹஂ ஸ்வயம் ஏவ யக்ஷ்யே? தாஸ்யாமி? மோதிஷ்யே இதி அஜ்ஞாநவிமோஹிதாஃ ஈஷ்வராநுக்ரஹநிரபேக்ஷேண ஸ்வேந ஏவ யாகதாநாதிகஂ கர்துஂ ஷக்யம் இதி அஜ்ஞாநவிமோஹிதா மந்யந்தே.

৷৷16.15৷৷’அஸ்ிம ఁல்லோகே’ இதி — லோகாந்தரஂ து நாஸ்தீதி ஹி ததபிப்ராயஃ; யத்வா அஸ்திஷப்தாபிப்ரேதஃ ஸார்வகாலிகஸமநிஷேதவிவக்ஷயா’அஸ்ிம ఁல்லோகே’ இதி நிர்தேஷஃ. யாவல்லோகமந்வேஷணேபீதி பாவஃ. ப்ரகரிதைரேவாகாரைரேகைகஷோபி ஸதரிஷஃ ப்ரதிஷித்யத இத்யாஹ — ‘ஸ்வஸாமர்த்யேதி’. மயா ஸதரிஷஃ கஃ இத்யேதாவதி வக்தவ்யே அந்யஷப்தஃ அந்யத்வமேவாஸாமர்த்யே ஹேதுரிதி த்யோதநார்தஃ. யத்வா?’மத்தோந்யோ மயா ஸதரிஷோ நாஸ்தி; அஹமேவ மயா ஸதரிஷஃ’ இதி’ககநஂ ககநாகாரஂ ஸாகரஃ ஸாகரோபமஃ. ராமராவணயோர்யுத்தஂ ராமராவணயோரிவ’ [வா.ரா.6.107.52] இதிவத்பாவ்யம்.’யக்ஷ்யே தாஸ்யாமி’ இத்யேதத்ஸாத்த்விகவிடம்பநமாத்ரவிஷ்ராந்தேந தம்பேநைவ?’தம்பேநாவிதிபூர்வகம்’ [16.17] இதி ஹ்யநந்தரஂ விஷேஷ்யதே.’மோதிஷ்ய’ இதி — ந ஸ்வர்காதிவிவக்ஷயா? அபிது யஜமாநத்வாதிநிமித்தமஹச்சப்தாதிலாபேந.’யக்ஷ்யே’ இத்யாதிப்ரதிபத்தாவபி ப்ராகரணிகீமஹங்காரோபஹதிஂ தர்ஷயதி — ‘ஈஷ்வராநுக்ரஹநிரபேக்ஷேணேதி’.’இத்யஜ்ஞாநவிமோஹிதா’ இத்யேவ பர்யாப்தஂ;’மந்யந்த’ இதி து வைஷத்யார்தமுக்தம்.

——————-

16. அநேகசித்தவிப்ராந்தா மோஹஜாலஸமாவ்ருதா:
ப்ரஸக்தா: காமபோகேஷு பதந்தி நரகேऽஸுசௌ

அநேகசித்தவிப்ராந்தா-பல சித்தங்களால் மருண்டோர்,
மோஹ ஜால ஸமாவ்ருதா:-மோகவலையில் அகப்பட்டோர்,
காமபோகேஷு ப்ரஸக்தா:-காம போகங்களில் பற்றுண்டோர்,
அஸுசௌ நரகே பதந்தி-இவர்கள் அசுத்தமான நரகத்தில் விழுகிறார்கள்.

பல சித்தங்களால் மருண்டோர், மோகவலையிலகப்பட்டோர், காம போகங்களில் பற்றுண்டோர் –
இவர்கள் அசுத்தமான நரகத்தில் விழுகிறார்கள்.

மன நிலைக்கு ஏற்றபடி வெளியுலகம் காட்சி கொடுக்கிறது. தெளிந்த மனமுடையவர்களுக்கு உலகம்
சுவர்க்கமாகக் காட்சி கொடுக்கிறது. கெட்ட மனமுடையவர்களுக்கு அதே உலகம் கொடிய நரகமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

৷16.16৷৷அதரிஷ்டேஷ்வராதிஸஹகாரம் றதே ஸ்வேந ஏவ ஸர்வஂ கர்துஂ ஷக்யம் இதி கரித்வா ஏவஂ குர்யாம் ஏதத் ச குர்யாம் அந்யத் ச குர்யாம் இதி அநேகசித்தவிப்ராந்தாஃ — அநேகசித்ததயா விப்ராந்தாஃ; ஏவஂரூபேண மோஹஜாலேந ஸமாவரிதாஃ; காமபோகேஷு ப்ரகர்ஷேண ஸக்தாஃ; மத்யே மரிதாஃ அஷுசௌ நரகே பதந்தி.

৷৷16.16৷৷ஈஷ்வரே ந்யஸ்தபரா ஹி ப்ராயஷோ நிஷ்சிதாஃ? தத்வ்யதிரேகமாஹ — ‘ஸ்வேநைவ ஸர்வமிதி’.’இதி கரித்வா’ — இதி மத்வேத்யர்தஃ. சிந்தாரூபவரித்தியுக்தஂ மந ஏவ சித்தம்? தத்ப்ரவரித்திபேதாதநேகத்வோக்திஃ; தத்தர்ஷயதி’ஏவஂ குர்யாமித்யாதிநா’.’விப்ராந்தாஃ’ விக்ஷிப்தா இத்யர்தஃ. யத்வா விப்ராந்திர்விபரீதஜ்ஞாநம்? மோஹஸ்த்வஜ்ஞாநம். அதவா’அந்யதா சிந்திதஂ கார்யஂ தேவேந கரிதமந்யதா’ இதி ந்யாயாச்சிந்தாநாமேவ ப்ராந்திரூபத்வமாஹ’ஏவஂ ரூபேணேதி’.’ந ஜாது காமஃ காமாநாமுபபோகேந ஷாம்யதி. ஹவிஷா கரிஷ்ணவர்த்மேவ பூய ஏவாபிவர்ததே’ [வி.பு.4.10.23+பாக.9.19.14+ம.பா.17.75.50+மநுஃ.2.94] இத்யயமர்த உபஸர்கேண த்யோத்யத இத்யாஹ’ப்ரகர்ஷேண ஸக்தா’ இதி.’இதஂ கரிதமிதஂ கார்யமிதமந்யத்கரிதாகரிதம். ஏவமீஹாஸமாயுக்தஂ கரிதாந்தஃ குருதே வஷே’ இத்யுக்தமாஹ’மத்யே மரிதா’ இதி. அஷுசௌ காமபோகே ப்ரஸக்தாநாஂ ததாவிதமேவ பலமித்யபிப்ராயேண நரகஸ்யாஷுசித்வவிஷேஷணம். பூயருதிரவஸாதிமயத்வஂ சாஷுசித்வம்.

——————–

அசுரர்களும் யாகம் செய்வதுண்டு. அதன் விதம் வருகிறது :

17. ஆத்மஸம்பாவிதா: ஸ்தப்தா தநமாநமதாந்விதா:
யஜந்தே நாமயஜ்ஞைஸ்தே தம்பேநாவிதிபூர்வகம்

ஆத்மஸம்பாவிதா:-இவர்கள் தற்புகழ்ச்சியுடையோர்,
ஸ்தப்தா:-முரடர்,
தந மாந மத அந்விதா:-செல்வச் செருக்கும் மதமுமுடையோர்,
தே நாமயஜ்ஞை-அவர்கள் பெயர் மாத்திரமான வேள்வி,
தம்பேந அவிதி பூர்வகம் யஜந்தே-டம்பத்துக்காக விதி தவறி செய்கின்றனர்.

இவர்கள் தற்புகழ்ச்சியுடையோர், முரடர், செல்வச் செருக்கும் மதமுமுடையோர்;
டம்பத்துக்காக விதி தவறிப் பெயர் மாத்திரமான வேள்வி செய்கின்றனர்.

இக்காலத்தில் சிலர் கோயில்கள் கட்டுவிப்பதும், விழாக்கள் கொண்டாடுவதும், ஆராதனை அபிஷேகங்கள் செய்வதும்
இத்தகைய சிற்றியல்புகளுடையவைகளாகின்றன. தங்களை விளம் பரப்படுத்திக்கொள்ளுதல் ஒன்றே இவர்களின் கருத்தாகும்.
கடவுளின் பெருமைக்கென்றே வினையாற்றுவது தெய்வ சம்பத்துடையவர்களது இயல்பு.
தங்களது சொந்தப் பெருமைக் கென்றே வினையாற்றுவது மற்றவர்களுடைய இயல்பு.

৷৷16.17৷৷ஆத்மஸம்பாவிதாஃ ஆத்மநா ஏவ ஸம்பாவிதாஃ ஆத்மநா ஏவ ஆத்மாநஂ ஸம்பாவயந்தி இத்யர்தஃ. ஸ்தப்தாஃ பரிபூர்ணஂ மந்யமாநா ந கிஞ்சித்குர்வாணாஃ? கதம் தநமாநமதாந்விதாஃ — தநேந வித்யாபிஜநாபிமாநேந ச ஜநிதமதாந்விதாஃ; நாமயஜ்ஞைஃ நாமப்ரயோஜநைஃ யஷ்டா இதி நாமமாத்ரப்ரயோஜநைஃ யஜ்ஞைஃ யஜந்தே? தத் அபி தம்பேந ஹேதுநா யஷ்டரித்வக்யாபநாய? அவிதிபூர்வகம் அயதாசோதநஂ யஜந்தே.தே ச ஈதரிக்பூதா யஜந்தே இத்யாஹ —

৷৷16.17৷৷’ஆத்மஸம்பாவிதாஃ’ இத்யத்ர பரஸம்பாவநாப்ரஸங்கரஹிததயா’அப்பக்ஷஃ’ இதிவதவதாரணகர்பதாமாஹ — ‘ஆத்மநைவ ஸம்பாவிதா’ இதி. ஆத்மப்ரஷஂஸாதிரூபதோஷவ்யக்த்யர்தமாஹ’ஆத்மநைவாத்மாநமிதி’. பரைஃ ஸம்பாவிதா அபி ஹி ஸந்தோ லஜ்ஜந்தே. ஸ்தப்ததாஹேதுஃ — ‘பரிபூர்ணஂ மந்யமாநா இதி’.’ந கிஞ்சித்குர்வாணா’ இதி துஷப்தார்தஃ. கிஞ்சித் குருவந்தநாதிகமபீத்யர்தஃ. தநாதிதரிஷ்டஸம்பத்திமதேந அதரிஷ்டவைகல்யதிரஸ்கார இதி வக்துஂ பாரலௌகிகாப்ரவரித்திஹேதுஂ ஷங்கதே — ‘கதமிதி’.’வித்யாமதோ தநமதஸ்தரிதீயோபிஜநோ மதஃ’ [ம.பா.5.34.44] இதி ஸந்நியோகஷிஷ்டத்வாத்தநஸ்யாத்ரோக்தேஷ்ச தத்ஸமபிவ்யாஹரிதோ மதஹேதுர்மாநோ வித்யாபிஜநநிபந்தந இத்யாஹ’வித்யாபிஜநாபிமாநேந சேதி’. நாமஸம்பந்திநோ யஜ்ஞா நாமயஜ்ஞாஃ; ஸம்பந்தஷ்சாத்ர தர்மாதிப்ரயோஜநாபிஸந்திவ்யுதாஸாய பலபலிபாவேநேத்யபிப்ராயேணாஹ’நாமப்ரயோஜநைரிதி’. கீர்த்யாதிஷ்வபி நாமஷப்தப்ரயோகாத்ததபிஸந்தேஷ்ச’தம்பேந’ இத்யாதிநா ஸித்தேஃ ஸஂஜ்ஞாயாஂ ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷாதபஹாஸார்தத்வௌசித்யாச்ச’யஷ்டேதி நாமமாத்ரப்ரயோஜநைரித்யுக்தம்’. அத ஏவ’யஜ்ஞஸமாக்யாமாத்ரம்; ந து வஸ்துதோஸௌ யஜ்ஞஃ’ இதி வ்யாக்யாபி மந்தா ப்ரதர்ஷிதா; அவிதிபூர்வகத்வோக்த்யைவ ததர்தஸித்தேஷ்ச.’தம்பேந ஹேதுநேத்யபிஸந்திவிஷயஸ்ய’ ஹேதுத்வோக்திஃ.’யஷ்ட்டத்வக்யாபநாயேதி’ து விஷயதஃ ப்ரயோஜநதஷ்ச தத்விவரணம். விதிரத்ர விதாயகஂ வாக்யம். ததுக்தப்ரகாரபரித்யாகோத்ராவிதிபூர்வகத்வமித்யாஹ — ‘அயதாசோதநமிதி’.

——————-

18. அஹங்காரம் பலம் தர்பம் காமம் க்ரோதம் ச ஸம்ஸ்ரிதா:
மாமாத்மபரதேஹேஷு ப்ரத்விஷந்தோऽப்யஸூயகா:

அஹங்காரம் பலம் தர்பம்-அகங்காரத்தையும், பலத்தையும், செருக்கையும்,
காமம் க்ரோதம் ச ஸம்ஸ்ரிதா:-விருப்பத்தையும், சினத்தையும் பற்றியவர்களாகிய,
அப்யஸூயகா:-பிறரை இகழ்கின்றவர்களாக,
ஆத்மபரதேஹேஷு-மற்றவர் உடல்களிலும் உள்ள,
மாம் ப்ரத்விஷந்த-என்னை வெறுக்கிறார்கள்.

அகங்காரத்தையும், பலத்தையும், செருக்கையும், விருப்பத்தையும், சினத்தையும் பற்றியவர்களாகிய
இன்னோர் தம் உடம்புகளிலும் பிற உடம்புகளிலும் உள்ள என்னைப் பகைக்கிறார்கள்.

தங்களிடத்து உண்மையாகவே அமைந்துள்ள சில மேன்மைகளை மிகைப்படுத்தியும், இல்லாத சில சிறப்புக்களை
இருப்பதாகப் பாவித்தும் அகங்கரிக்கின்றனர் அசுர இயல்புடையவர்கள். அவித்தியா சொரூபமான இத்தகைய
ஆணவத்தை அகற்றுவது எளிதன்று. பின்பு, தங்களிடத்து வாய்த்த பலத்தையெல்லாம் மற்றவர்களைச்
சிறுமைப்படுத்துவதிலேயே உபயோகிக்கின்றனர். இனி, இறுமாப்பு ஒருவனை நெறி பிறழ்ந்து போகும்படியே தூண்டுகிறது.

எல்லார் உள்ளத்திலும் ஈசுவரன் வீற்றிருக்கிறான் என்பதை மறந்து, அவனது மேலான ஆலயமாகிய
உடலைக் கீழ்மைப் படுத்தி இறைவனையே அவர்கள் புறக்கணிக்கின்றனர். அதனால் அசுரர்களுக்கு உண்டாகும் வீழ்ச்சியாவது :

৷৷16.18৷৷அநந்யாபேக்ஷஃ அஹம் ஏவ ஸர்வஂ கரோமி இதி ஏவஂரூபம் அஹங்காரம் ஆஷ்ரிதாஃ? ததா ஸர்வஸ்ய கரணே மத்பலம் ஏவ பர்யாப்தம் இதி ச பலம்? அதோ’மத்ஸதரிஷோ ந கஷ்சித் அஸ்தி’ இதி ச தர்பம்?’ஏவஂபூதஸ்ய மம காமமாத்ரேண ஸர்வஂ ஸஂபத்ஸ்யதே’ இதி காமம்?’மம யே அநிஷ்டகாரிணஃ தாந் ஸர்வாந் ஹநிஷ்யாமி’ இதி ச க்ரோதம்? ஏவம் ஏதாந் ஸஂஷ்ரிதாஃ ஸ்வதேஹேஷு பரதேஹேஷு ச அவஸ்திதஂ ஸர்வஸ்ய காரயிதாரஂ புருஷோத்தமஂ மாம் அப்யஸூயகாஃ ப்ரத்விஷந்தஃ குயுக்திபிஃ மத்ஸ்திதௌ தோஷம் ஆவிஷ்குர்வந்தோ மாம் அஸஹமாநாஃ? அஹங்காராதிகாந் ஸஂஷ்ரிதாஃ? யாகாதிகஂ ஸர்வஂ க்ரியாஜாதஂ குர்வதே இத்யர்தஃ.

৷৷16.18৷৷புநருக்த்யாதிபரிஹாராயாநந்தரஷ்லோகஸ்ய ஸாத்த்விகயஜநேதிகர்தவ்யதாரூபகுணவைபரீத்யபரத்வமாஹ — ‘தே சேதரிக்பூதா யஜந்த’ இதி. பகவாநேவ ஸர்வஂ காரயதீத்யஸ்ய ப்ரதிக்ஷேபோஹங்காரஃ? யத்பரிஹாராய ஸ்மர்யதே’யத்யஹங்காரமாஷ்ரித்ய யஜ்ஞதாநதபஃக்ரியாஃ. குர்வஂஸ்தத்பலமாப்நோதி புநராவர்தநஂ து தத்’ இதி. பலவத்த்வமாத்ரஸ்யாதோஷத்வேபி’பகவதோ பலேந’ இத்யாதேர்விபரீதஂ ஸ்வபலபர்யாப்த்யநுஸந்தாநம்? ததுபயமூலோ தர்பஃ ஸர்வாவஜ்ஞாநஹேதுஃ பூஜ்யபூஜாப்ரதிஸ்பர்தீ பகவத்ப்ரஸாதாதேவேஷ்டப்ராப்த்யநிஷ்டபரிஹாராவித்யஸ்ய விபரீதௌ காமக்ரோதாவிதி க்ரமேண தாம்பிகயஜ்ஞேதிகர்தவ்யதாக்ரமஂ விவரிணோதி’அநந்யாபேக்ஷ’ இத்யாதிபிஃ. ஸஂஷ்ரிதாஃ ஸம்யநாஷ்ரிதாஃ? நிரபேக்ஷஹேதுத்வேநாபிமந்யமாநா இத்யர்தஃ. அத்ர’பரதேஹேஷ்விதி’ யஜ்ஞாநுகூலப்ரதிகூலறத்விக்தஸ்கராதிவிவக்ஷயா ஸப்தம்யா ஸ்திதிஃ ஸித்தா; ஸா ச ப்ரவர்தநாத்யர்தமிதி ஷ்ருத்யாதிபிஃ ப்ராக்ப்ரபஞ்சிதம்; தத்ப்ரதிபத்திவிருத்தஂ ஸ்மாரயதி’ஸர்வஸ்ய காரயிதாரமிதி’. ஹிதப்ரவர்தநமேவாஸூயாஹேதுரிதி பாவஃ.’புருஷோத்தமமிதி’ — யத்வைலக்ஷண்யவிஜ்ஞாநமாத்ராத் கரிதகரித்யோ பவதீத்யுக்தஂ? ஸ ஹி மஹோபகாரீ த்வேஷாஸூயாஸ்பதமேஷாமிதி பாவஃ. ஸர்வப்ரவர்தநாதிகுணகதநஂ? குணேஷு தோஷாவிஷ்கரணரூபாஸூயாலக்ஷணவ்யக்த்யர்தஂ ச. புருஷோத்தமப்ரகரணே ஹி ஸ்மரித்யாதிப்ரவர்தநாய’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டஃ’ [15.15] இத்யுக்தம்; ததேவாத்ர’மாமாத்மபரதேஹேஷு’ இத்யநேந ஸ்மார்யத இதி ச பாவஃ.’ப்ரத்விஷந்தோப்யஸூயகாஃ’ இத்யநயோஃ ப்ராதிலோம்யேந ஹேதுகார்யதயாந்வய க்ரமஂ யஜந்த இத்யநுகர்ஷணேந வாக்யஸமாப்திஂ சாஹ’குயுக்திபிரிதி’. ஈஷ்வரபரதந்த்ரத்வே கதஂ கர்மவஷ்யதா பலாநாஂ கர்மமூலத்வே ச கிமீஷ்வரேணேத்யாதயஃ குயுக்தயஃ. அநஸூயாலக்ஷணவ்யாஜேநாஸூயாமபி பரிஹஸ்பதிரலக்ஷயத் — ‘ந குணாந்குணிநோ ஹந்தி ஸ்தௌதி மந்தகுணா-(சாந்யாந்குணா-) நபி. நாந்யதோஷேஷு ரமதே (ந ஹஸேச்சாந்யதோஷாஂஷ்ச) ஸாநஸூயா ப்ரகீர்திதா’ [அ.ஸ்மரி.37] இதி. அஸஹிஷ்ணுத்வரூபேண லக்ஷணேந த்வேஷஂ விவரிணோதி’மாமஸஹமாநா’ இதி. அஸஹமாநத்வஂ ச ததாஜ்ஞாதிலங்கநபர்யந்தமநுஸந்தேயம். ஏதச்ச ஸ்வவஂஷ்யாநாமப்யஷுசிநரகபதநே நிதாநம்; யதோச்யதே’மஜ்ஜந்தி பிதரஸ்தஸ்ய நரகே ஷாஷ்வதீஃ ஸமாஃ. த்விஷ்யாத்யோ விபுதஷ்ரேஷ்டஂ தேவஂ நாராயணஂ ஹரிம்’ [ம.பா.12.346.6] இதி. ஏவஂ’யே த்விஷந்தி மஹாத்மாநஂ ந ஸ்மரந்தி ச கேஷவம் (ஜநார்தநம). ந தேஷாஂ புண்யதீர்தேஷு கதிஃ ஸஂஸர்கிணாமபி’ [ம.பா.12.336.36குஂ.கோ.] இத்யாதி சாத்ராநுஸந்தேயம்.’நாமயஜ்ஞைஃ’ [16.17] இத்யஸ்யோபலக்ஷணமாஹ’யாகாதிகஂ ஸர்வமிதி’.,

————-

19. தாநஹம் த்விஷத: க்ருராந்ஸம்ஸாரேஷு நராதமாந்
க்ஷிபாம்யஜஸ்ரமஸுபாநாஸுரீஷ்வேவ யோநிஷு

த்விஷத: க்ருராந்-வெறுப்பவர்களாகவும்; கொடியோராகவும்,
நராதமாந் தாந் அஸுபாந், -உலகத்தில் எல்லாரிலும் கடைப்பட்ட இந்த அசுப மனிதரை,
அஹம் அஜஸ்ரம்-நான் எப்போதும்,
ஸம்ஸாரேஷு-சம்சாரத்தில்,
ஆஸுரீஷு யோநிஷு க்ஷிபாமி -அசுர பிறப்புகளில் எறிகிறேன்.

இங்ஙனம் பகைக்கும் கொடியோரை – உலகத்தில் எல்லாரிலும் கடைப்பட்ட இந்த அசுப மனிதரை
நான் எப்போதும் அசுர பிறப்புகளில் எறிகிறேன்.

வினைக்கேற்ற பிறவியுண்டாகிறது. வினையின் வேகம் தொடர்ந்து போகுமளவு பிறவியும் வளர்கிறது.
இக்காரணத்தை முன்னிட்டே பகவான் இங்ஙனம் பகர்கிறார்:

৷৷16.19৷৷ய ஏவஂ மாஂ த்விஷந்தி தாந் க்ரூராந் நராதமாந் அஷுபாந் அஹம் அஜஸ்ரஂ ஸஂஸாரேஷு ஜந்மஜராமரணாதிரூபேண பரிவர்தமாநேஷு ஸஂதாநேஷு? தத்ர அபி ஆஸுரீஷு ஏவ யோநிஷு க்ஷிபாமி. மதாநுகூல்யப்ரத்யநீகேஷு ஏவ ஜந்மஸு க்ஷிபாமி. தத்தஜ்ஜந்மப்ராப்த்யநுகுணப்ரவரித்திஹேதுபூதபுத்திஷு க்ரூராஸு அஹம் ஏவ ஸஂயோஜயாமி இத்யர்தஃ.

৷৷16.19৷৷ஏவஂவிதப்ரத்வேஷாதிபூர்வகயாகாதேரபி யதோசிதப்ரதிகூலபலப்ரதோஹமேவேத்யுச்யதே — ‘தாநஹம்’ இத்யாதிஷ்லோகத்வயேந. வைஷம்யநைர்கரிண்யபரிஹாரார்தஃ’தாந்’ இத்யநுவாத இத்யபிப்ராயேணாஹ’ய ஏவஂ மாஂ த்விஷந்தீதி’. அத்ர சதுர்பிர்விஷேஷணைஃ’ந மாஂ துஷ்கரிதிநஃ’ [17.15] இத்யாதிநோக்தாஷ்சதுர்விதா துஷ்கரிதிந ஏவ விவக்ஷிதா இதி தத்வ்யாக்யாநம். ததா ஹி — நராதமஷப்தஸ்தாவத்ஸ ஏவ?’ஆஸுரஂ பாவமாஷ்ரிதாஃ’ [7.15] இத்யேதத்து’த்விஷந்தஃ’ இத்யேதத் ஸமாநார்ததயா ப்ராகேவ வ்யாக்யாதம்? ஏவஂ க்ரூராஷுபஷப்தாவபி யதாயோகஂ மூடாதிஷப்தஸமாநார்தௌ நேதவ்யௌ. அத்ராவிபாகேந யோஜநஂ சாஸுரராஷ்யைக்யாத். ஜந்மாதிசக்ரபரிவரித்திஷ்வவிச்சிந்நதயைகாகாரேண ஸரணாத் ஸஂஸாரஃ ஸந்தாநஃ. ஸஂஸரதி புருஷோஸ்மிந்நிதி அதிகரணார்தகஞந்தோத்ர ஸஂஸாரஷப்தஃ. தத்பஹுத்வோக்திஷ்சக்ரபரிவரித்த்யாநந்த்யாதித்யாஹ’ஜந்மஜரேத்யாதிநா’. ஸஂஸாரஷப்தஸ்ய ஸதஸஜ்ஜந்மஸாதாரணத்வாத்விஷேஷ்யத இத்யாஹ’தத்ராபீதி’.’ஏதத்தி துர்லபதரஂ லோகே ஜந்ம யதீதரிஷம்’ [6.42] இத்யாத்யுக்தபகவத்யோகாநுகூலஸாத்த்விகஜந்மவிஷேஷவ்யவச்சேதாய தாமஸத்வம்’ஆஸுரீஷ்வேவ’ இத்யுச்யத இத்யாஹ’மதாநுகூல்யப்ரத்யநீகேஷ்விதி’. ஈதரிஷஂ ப்ரதிகூலஜந்ம தேவாதிசதுர்விதயோநிஷ்வபி த்ரஷ்டவ்யமிதி. “ஏஷ ஏவாஸாது கர்ம காரயதி தஂ யமதோ நிநீஷதி” [கௌ.உ.3.9] இத்யாதிஷ்ருத்யநுஸாரேண’க்ஷிபாமி’ இத்யுக்தஸ்ய த்வாரமாஹ’தத்ததிதி’. பாபப்ரவரித்திஹேதுபூதக்ரூரபுத்த்யாதிப்ரதாநமபி ப்ராசீநப்ரத்வேஷாதிபலபூதத்வாந்நேஷ்வரஸ்ய வைஷம்யநைர்கரிண்யாபாதகம்.

———————-

20. ஆஸுரீம் யோநிமாபந்நா மூடா ஜந்மநி ஜந்மநி
மாமப்ராப்யைவ கௌந்தேய ததோ யாந்த்யதமாம் கதிம்

கௌந்தேய-குந்தியின் மகனே!
மூடா: மாம் அப்ராப்ய ஏவ-இம்மூடர் என்னை யெய்தாமலே,
ஜந்மநி ஜந்மநி-பிறப்புத் தோறும்,
ஆஸுரீம் யோநிம் ஆபந்நா:-அசுரக் கருக்களில் தோன்றி,
தத: அதமாம் கதிம் யாந்தி-மிகவும் கீழான கதியைச் சேர்கிறார்கள்.

பிறப்புத் தோறும் அசுரக் கருக்களில் தோன்றும் இம்மூடர் என்னை யெய்தாமலே
மிகவும் கீழான கதியைச் சேர்கிறார்கள். குந்தியின் மகனே!

கெட்ட இயல்பு ஒருவனை இன்னும் அதிகக் கேடுடையவனாக்குகிறது. ஆதலால் கீழ்மையிலேயே அவன்
மேலும் மேலும் செல்பவனாகின்றான். மலையுச்சியினின்று கீழே உருண்டு வருகிற
கல் பள்ளத்தாக்கு வரையில் விரைவது போன்று அசுரன் ஒருவன் புல்லிய நிலையின் எல்லை காணும் வரையில் கீழ்மையுறுகிறான்.

৷৷16.20৷৷மதாநுகூல்யப்ரத்யநீகஜந்மாபந்நாஃ புநஃ அபி ஜந்மநி ஜந்மநி மூடா மத்விபரீதஜ்ஞாநாஃ மாம் அப்ராப்ய ஏவ,’அஸ்தி பகவாந் வாஸுதேவஃ ஸர்வேஷ்வரஃ’ இதி ஜ்ஞாநம் அப்ராப்ய ததஃ ததோ ஜந்மநஃ அதமாம் ஏவ கதிஂ யாந்தி.அஸ்ய ஆஸுரஸ்வபாவஸ்ய ஆத்மநாஷஸ்ய மூலஹேதும் ஆஹ —

৷৷16.20৷৷உத்தரோத்தரமபகர்ஷபரம்பரோச்யதே — ‘ஆஸுரீம்’ இதி ஷ்லோகேந. மூடஷப்ததஃ பலிதமாஹ’மத்விபரீதஜ்ஞாநா’ இதி. யத்வா விபரீதஜ்ஞாநமேவாத்ர மோஹஃ; ஸ ச வாக்யார்தாநுகுண்யாத்ஸ்வவிஷயோ விஷேஷிதஃ. ஸத்த்வோத்தராணாமபி பரப்ரஹ்மப்ராப்தேரநேகஜந்மஸஂஸித்திஸாத்யதயா தாமஸேஷு தத்ப்ரஸங்கப்ரதிஷேதயோரநௌசித்யாத்ப்ராப்தேஃ ப்ரதமபவபூதஷாஸ்த்ரஜந்யஜ்ஞாநப்ராப்திரிஹாஷாஸ்த்ரவஷ்யேஷ்வாஸுரேஷு ப்ரதிக்ஷிப்யதே. தத்ர ஷாஸ்த்ரஜந்யஜ்ஞாநத்வவ்யக்த்யர்தமாஹ — ‘அஸ்தி பகவாநிதி’. அதமத்வஸ்யோத்தமாவதிஸாபேக்ஷத்வாதவதிஸமர்பணஸமர்ததயா ஸந்நிஹிதஃ ததஷ்ஷப்தோ ந ஹேதுபர உசித இத்யபிப்ராயேணாஹ’ததஸ்ததோ ஜந்மந’ இதி.

——————

இத்தகைய கீழ்மைக்கு மூலகாரணம் யாது ? விடை வருகிறது :

21. த்ரிவிதம் நரகஸ்யேதம் த்வாரம் நாஸநமாத்மந:
காம: க்ரோதஸ்ததா லோபஸ்தஸ்மாதேதத்த்ரயம் த்யஜேத்

இதம் ஆத்மந: நாஸநம்-இவ்வாறு ஆத்ம நாசத்துக்கிடமான,
த்ரிவிதம் நரகஸ்ய த்வாரம்-இம் மூன்று நரக வாயில்கள்,
காம: க்ரோத: ததா லோப-காமம், சினம், அவா,
தஸ்மாத் ஏதத் த்ரயம் த்யஜேத்-ஆதலால், இம்மூன்றையும் விடுக.

ஆத்ம நாசத்துக்கிடமான இம் மூன்று வாயில்களுடையது நான்:(அவையாவன)
காமம், சினம், அவா, ஆதலால், இம்மூன்றையும் விடுக.

அசுரப்பான்மைக்குப் பிறப்பிடம் ஈண்டுக் காட்டப்படுகிறது. இம்மூவிதக் குற்றங்களிலிருந்து அரக்கத்தன்மை வளர்கிறது.
லோபம் என்பது போகப் பொருள்களைத் தனக்கென்றே கட்டிப் பிடித்தலாம். மனிதன் மேன்மையடைதற்கு
இம்மூன்றும் இடந் தருவதில்லை. இவைகளை நீக்கினால் மனிதன் மேலோன் ஆவான்.
இவைகளில் உழன்று உழன்று இறுதியில் உள்ளத்தினுள் விரக்தியுண்டாகும் வரையில்
ஒருவன் அசுரப் பிறவிகளில் அழுந்தியாகவேண்டும்.

৷৷16.21৷৷அஸ்ய அஸுரஸ்வபாவரூபஸ்ய நரகஸ்ய ஏதத் த்ரிவிதஂ த்வாரம் தத் ச ஆத்மநோ நாஷநம்; காம க்ரோதஃ லோப இதி. த்ரயாணாஂ ஸ்வரூபஂ பூர்வம் ஏவ வ்யாக்யாதம். த்வாரஂ மார்கோ ஹேதுஃ இத்யர்தஃ. தஸ்மாத் ஏதத் த்ரயஂ த்யஜேத். தஸ்மாத் அதிகோரநரகஹேதுத்வாத் காமக்ரோதலோபாநாம் ஏதத் த்ரிதயஂ தூரதஃ பரித்யஜேத்.

৷৷16.21৷৷அவஷ்யபரிஹரணீயஂ ஸங்க்ஷிப்யோச்யத இத்யபிப்ராயேணாநந்தரக்ரந்தஂ ஸங்கமயதி — ‘அஸ்யேதி’. யதாவஸ்திதஸ்யாத்மநோப்ராப்திரேவ ஹ்யாத்மநாஷஃ? ஸ சாஸுரஸ்வபாவ ஏவேத்யபிப்ராயேணாஹ’ஆஸுரஸ்வபாவஸ்யாத்மநாஷஸ்யேதி’. மூலச்சேதாத் ஸர்வோப்யாஸுரஸ்வபாவஷ்சிந்ந ஏவேத்யபிப்ராயேணாஹ’மூலஹேதுமிதி’.’ஆஸுரஸ்வபாவரூபஸ்ய நரகஸ்யேதி’ — ஏதஸ்மாததிகஂ கிமந்யந்நரகஂ இதி பாவஃ. ஆஸுரஸ்வபாவபரிஹாரார்தஂ ஹி தந்மூலோபதேஷோயமிதி வா?’தமோத்வாரைஃ’ இத்யநந்தரைகார்த்யஂ வா விவக்ஷிதம்.’ஆத்மநோ நாஷநமிதி’ — “அஸந்நேவ ஸ பவதி” [தை.உ.2.6.1] இத்யாதிக்ரமேணேதி பாவஃ. ப்ரவேஷஹேதுர்ஹி த்வாரஂ? தேநாபி ப்ராப்திமாத்ரஹேதுத்வமிஹ விவக்ஷிதமித்யபிப்ராயேணோபசாராவலம்பநக்ரமமாஹ’மார்கோ ஹேதுரித்யர்த’ இதி. த்வாரஂ நாஷநஂ ப்ரவிஷந்நேவ நஷ்யதீதி பாவஃ. த்யாஜ்யஸ்ய தோஷோக்திஸ்த்யாகவித்யுபகாரிகேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘தஸ்மாதிதி’. ரௌரவாதிர்நரகஃ பாபக்ஷயஹேதுஃ; ஆஸுரஸ்வபாவஸ்த்வஸௌ பாபார்ஜநஹேதுத்வாததிகோர இத்யபிப்ராயேணாஹ’அதிகோரநரகஹேதுத்வாதிதி’. ஸர்வஸ்யாஸுரஸ்வபாவஸ்ய பரித்யாஜ்யத்வேபி விஷேஷநிஷேதோத்யந்தபரிஹரணீயத்வஜ்ஞாபநாயேத்யாஹ — ‘தூரதஃ பரித்யஜேதிதி’.

—————-

பின்பு அவன் எப்படி மேன்மையடைகிறான்? விடை வருகிறது :

22. ஏதைர்விமுக்த: கௌந்தேய தமோத்வாரைஸ்த்ரிபிர்நர:
ஆசரத்யாத்மந: ஸ்ரேயஸ்ததோ யாதி பராம் கதிம்

கௌந்தேய-குந்தியின் மகனே,
ஏதை: த்ரிபி: தமோத்வாரை: விமுக்த:-இந்த மூன்று இருள் வாயில்களினின்றும் விடுபட்டோன்,
நர: ஆத்மந: ஸ்ரேய: ஆசரதி-தனக்குத் தான் நலந்தேடிக் கொள்கிறான்,
தத: பராம் கதிம் யாதி-அதனால் பரகதி அடைகிறான்.

இந்த மூன்று இருள் வாயில்களினின்றும் விடுபட்டோன் தனக்குத் தான் நலந்தேடிக் கொள்கிறான்;
அதனால் பரகதி அடைகிறான்.

துக்கங்களுக்கெல்லாம் காரணம் அக்ஞானம். அக்ஞானத்தினின்றே காமம், குரோதம், லோபம் வருகின்றன.
ஆக, அக்ஞான இருள் நரகத்துக்கு வாயிலாகிறது. அதினின்று விலகியவன் சிறப்பு எய்துகிறான்.
முக்தியடைதல் அவனுக்கு இயல்பாக வந்தமைகிறது. கெட்டவன் ஒருவன் திரும்பி மேல்
நோக்கிப் போக ஆரம்பித்து விட்டால் அவன் அதிவிரைவில் முன்னேற்றமடைந்து வருகிறான்.
ஏனென்றால் காமத்தையும் குரோதத்தையும் லோபத்தையும் அவன் நீக்க வல்லவனாகிறான்.

৷৷16.22৷৷ஏதைஃ காமக்ரோதலோபைஃ தமோத்வாரைஃ மத்விபரீதஜ்ஞாநஹேதுபிஃ விமுக்தஃ நர ஆத்மநஃ ஷ்ரேய ஆசரதி. லப்தமத்விஷயஜ்ஞாநோ மதாநுகூல்யே ப்ரவர்ததே; ததோ மாம் ஏவ பராஂ கதிஂ யாதி.ஷாஸ்த்ராநாதரஃ அஸ்ய நரகஸ்ய ப்ரதாநஹேதுஃ இதி ஆஹ —

৷৷16.22৷৷த்யாஜ்யஸ்ய தோஷோக்த்யா த்யாகோ விஹிதஃ; த்யாகஸ்யைவேதாநீஂ பலப்ரவாஹ உச்யதே’ஏதைஃ’ இதி ஷ்லோகேந.’மத்விபரீதஜ்ஞாநஹேதுபிரிதி’ தமஃபலோக்திஃ; தமஷ்ஷப்தோ வாத்ர தத்பர்யந்தலக்ஷகஃ; தமோத்வாரைர்விமுக்தத்வாத்தமஸாபி விமுச்யதே; ஷ்ரேயஷ்சரணஂ ச தத்த்வஜ்ஞாநபூர்வகமித்யபிப்ராயேணாஹ’லப்தமத்விஷயஜ்ஞாந’ இதி.’ஷ்ரேய ஆசரதீத்யநேந’ ப்ராகுக்தபகவத்ப்ரத்வேஷாதிநிவரித்திர்விவக்ஷிதா. ஷ்ரேயஃ ப்ரஷஸ்தஂ; தச்ச ஸங்க்ரஹாத்பகவதாநுகூல்யஂ? ததநுப்ரவேஷாத்ஸர்வஸ்ய ஷாஸ்த்ரீயஸ்யேத்யபிப்ராயேணாஹ’மதாநுகூல்ய’ இதி. ததஃ ஷ்ரேயஷ்சரணாதேவ ஹேதோரித்யர்தஃ.’மாமப்ராப்யைவ’ [16.24] இத்யாதிபராமர்ஷாதிஹ பரகதிஷப்தநிர்திஷ்டஃ ப்ராப்யபர்யவஸாநபூமிஃ பரமபுருஷ இத்யாஹ — ‘மாமேவ பராஂ கதிமிதி’.

———————

அசுரத் தன்மையை அகற்றி மேன்மையடைதற்கு வழிகாட்டுவது எது? விடை வருகிறது :

23. ய: ஸாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்ருஜ்ய வர்ததே காமகாரத:
ந ஸ ஸித்திமவாப்நோதி ந ஸுகம் ந பராம் கதிம்

ய: ஸாஸ்த்ரவிதிம் உத்ஸ்ருஜ்ய-எவன் சாஸ்திர விதியை மீறி,
காமகாரத: வர்ததே-விருப்பத்தால் தொழில் புரிவோனோ,
ஸ: ஸித்திம் ந அவாப்நோதி-அவன் ஸித்தி பெற மாட்டான்,
பராம் கதிம் ந-பரகதி அடைய மாட்டான்,
ஸுகம் ந-அவன் இன்பம் எய்த மாட்டான்.

சாஸ்திர விதியை மீறி, விருப்பத்தால் தொழில் புரிவோன் சித்தி பெறான்;
அவன் இன்பமெய்தான்; பரகதி அடையான்.

சித்தி அல்லது பரிபூரணத் தன்மையடைகின்றவனுக்கு வாழ்க்கை சுகமுடையதாகத் துவங்கி முக்தியடைதலில் முடிவு பெறுகிறது.
இன்னதைச் செய் என்றும், இன்னதைச் செய்யாதே என்றும் சாஸ்திரம் ஆணையிடுகிறது.
ஆசைக்கு அடிமையானவன் செய்யவேண்டாமென்பதைச் செய்கிறான்; செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாது தவிக்கிறான்.
சாஸ்திரமோ மனிதனை மேலோனாக்குதற்கென்று அமைந்தது. ஆசையை வென்று சாஸ்திரத்தைப் பின்பற்றுபவர்க்கு
அசுர இயல்பைக் களைந்து தெய்வ சம்பத்தைப் பெறுவது எளிதாகிறது.

৷৷16.23৷৷ஷாஸ்த்ரஂ வேதாஃ விதிஃ அநுஷாஸநம் வேதாக்யஂ மதநுஷாஸநம் உத்ஸரிஜ்ய யஃ காமகாரதோ வர்ததே ஸ்வச்சந்தாநுகணமார்கேண வர்ததே? ந ஸ ஸித்திம் அவாப்நோதி? ந காம் அபி ஆமுஷ்மிகீஂ ஸித்திம் அவாப்நோதி. ந ஸுகஂ ஐஹிகம் அபி கிஞ்சித் அவாப்நோதி. ந பராஂ கதிம்; குதஃ பராஂ கதிஂ ப்ராப்நோதி இத்யர்தஃ.

৷৷16.23৷৷ஆஸுரஸ்வபாவேஷு மூலதயா ப்ரதாநபூதாஸ்த்ரய உக்தாஃ; தேப்யோபி ப்ரதாநதமஃபரிஹார்யோ ஹேதுரநந்தரமுச்யத இத்யாஹ’ஷாஸ்த்ராநாதர’ இதி. ஸர்வாவஸ்தஸமஸ்தபுருஷஹிதாநுஷாஸநாச்சாஸ்த்ரஷப்தோ வேதேஷ்வேவ ப்ரதமஂ ப்ராப்தஃ; ததநுபந்தாதந்யேஷ்வித்யபிப்ராயேணாஹ’ஷாஸ்த்ரஂ வேதா’ இதி. விதாயகவாக்யஸ்ய ஷாஸ்த்ரஷப்தேநோபாத்தத்வாத் தத்வ்யாபாரோத்ர விதிஷப்தவிவக்ஷித இத்யாஹ — ‘விதிரநுஷாஸநமிதி’. பலிதமாஹ — ‘வேதாக்யஂ மதநுஷாஸநமிதி’. ஷாஸ்த்ரமேவ விதிரிதி ஸாமாநாதிகரண்யஂ வா விவக்ஷிதம்.’மதநுஷாஸநஂ’ இத்யநேந’ஷ்ருதிஃ ஸ்மரிதிர்மமைவாஜ்ஞா’ [வி.த.76.31] இத்யாதிஸ்மாரணம். ஏதேநாந்யதா லிங்காத்யர்தஂ வர்ணயந்தோபி ப்ரத்யுக்தாஃ. லிஙாதயோ ஹி ப்ரஷாஸிதுரபிப்ராயமாக்ஷேபாதபிதாநதோ வா வ்யஞ்ஜயந்தி. ஷாஸ்த்ரப்ரதிபக்ஷபூதஃ காமகாரோத்ர ந ஷாஸ்த்ரீயவைகல்பிகாதிவிஷய இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஸ்வச்சந்தாநுகுணமார்கேதி’.’அத கேந ப்ரயுக்தோயஂ’ [3.36]’காம ஏஷ க்ரோத ஏஷஃ’ [3.37] இத்யாத்யுக்தகாமப்ரயுக்தேத்யுக்தஂ பவதி.’யா வேதபாஹ்யாஃ ஸ்மரிதயோ யாஷ்ச காஂஷ்ச குதரிஷ்டயஃ. ஸர்வாஸ்தா நிஷ்பலாஃ ப்ரேத்ய தமோநிஷ்டா ஹி தாஃ ஸ்மரிதாஃ’ [மநுஃ12.96கூ.பு.பூ.7.2.31] இத்யாத்யநுஸந்தாநேநாஹ’ந காமப்யாமுஷ்மிகீஂ ஸித்திமிதி’. ஆமுஷ்மிகஸுகஹேதுபூதாமுபாயஸித்திமித்யர்தஃ. ந ஸுகஂ ந ஸ்வர்காதிஸுகமித்யர்தஃ. யத்வா’ஆமுஷ்மிகீஂ ஸித்திமிதி’ ஸ்வர்காதிபலவிஷயம்;’ஸுகமிதி’ த்வைஹிகபரம்; அத ஏவ ஹி கிஞ்சிச்சப்தஃ. இஹாபி ஹி ஸுகஂ ஷாஸ்த்ரீயாநுஷ்டாநஜநிதபரமபுருஷாநுக்ரஹாதேவ. அத ஏவ ஹ்யுச்யதே — ‘அநாராதிதகோவிந்தா யே நரா துஃகபாகிநஃ’ [வி.த.19.13] இதி. கைமுத்யப்ரதர்ஷநாயாத்ராந்யஸுகஸமபிவ்யாஹார இத்யாஹ — ‘குதஃ பராஂ கதிமிதி’.

——————

இக்காரணத்தை முன்னிட்டுச் சாதகன் ஒருவன் செய்ய வேண்டியதாவது :

24. தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே
கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ
ஜ்ஞாத்வா ஸாஸ்த்ரவிதாநோக்தம்
கர்ம கர்துமிஹார்ஹஸி

தஸ்மாத் தே-ஆதலால் உனக்கு,
இஹ கார்ய அகார்ய வ்யவஸ்திதௌ-எது செய்யத்தக்கது, எது செய்யத்தகாதது என்று நிச்சயிப்பதில்,
ஸாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம்-நீ சாஸ்திரத்தைப் பிரமாணமாகக் கொள்,
ஜ்ஞாத்வா-அதை அறிந்து,
ஸாஸ்த்ர விதாந உக்தம்-சாஸ்திர விதியால் கூறப்பட்ட தொழிலை,
கர்தும் அர்ஹஸி-செய்யக் கடவாய்.

ஆதலால், எது செய்யத்தக்கது, எது செய்யத்தகாதது என்று நிச்சயிப்பதில் நீ சாஸ்திரத்தைப் பிரமாணமாகக் கொள்.
அதையறிந்து சாஸ்திர விதியால் கூறப்பட்ட தொழிலைச் செய்யக் கடவாய்.

சம்சார சாகரத்தைக் கடந்து அப்பாற் செல்லுதற்கு சாஸ்திரம் உற்ற துணையாகிறது.
ஆதலால் இவ்வுலகில் கட்டுண்டு கிடக்கும் ஒருவன் இதினின்று மீளுதற்குக் கையாளுகிற கர்மங்களெல்லாம்
சாஸ்திரத்துக்கு உடன்பாடானவைகளாயிருக்க வேண்டும்.
முற்றிலும் தெய்வ சம்பத்தில் ஊறியிருப்பவர்கள் இயல்பாகவே சாஸ்திரத்தின் ஆணையைப் பின்பற்றுபவர்களாயிருப்பார்கள்.
அவர்களுடைய செயலும் சாஸ்திரப் பிரமாணமும் ஒன்றுபட்டிருக்கின்றன.

நீங்கள் எந்த சாஸ்திரத்தைப் பின்பற்றுகிறீர்கள் என்று ஓர் அன்பர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரிடம் கேட்டார்.
நான் ஒரு சாஸ்திரத்தையும் பின்பற்றுவதில்லை. என் சித்தமிசை குடிகொண்டுள்ள தெய்வத்தின் அனுமதி கேட்டு
என் வாழ்க்கையை நடாத்துகிறேன். ஆகையால் நான் தவறிப் போவதில்லை;
என் வாழ்க்கை சாஸ்திரத்துக்கு முரண்படாது என்றார் அவர்.

৷৷16.24৷৷தஸ்மாத் கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ உபாதேயாநுபாதேயவ்யவஸ்தாயாஂ ஷாஸ்த்ரம் ஏவ தவ ப்ரமாணம். தர்மஷாஸ்த்ரேதிஹாஸபுராணாத்யுபபரிஂஹிதா வேதா யத் ஏவ புருஷோத்தமாக்யஂ பரஂ தத்த்வஂ தத்ப்ரீணநரூபஂ தத்ப்ராப்த்யுபாயபூதஂ ச கர்ம அவபோதயந்தி; தத் ஷாஸ்த்ரவிதாநோக்தஂ தத்த்வஂ கர்ம ச ஜ்ஞாத்வா யதாவத் அந்யூநாதிரிக்தஂ விஜ்ஞாய கர்துஂ த்வஂ அர்ஹஸி தத் ஏவ உபாதாதும் அர்ஹஸி.

৷৷16.24৷৷அத்யாயோக்தஂ ஸர்வமேததர்தமித்யபிப்ராயேணாநுஷிஷ்யதே — ‘தஸ்மாச்சாஸ்த்ரமிதி’. அத்ர கார்யாகார்யஷப்தயோருத்பாத்யாநுத்பாத்யாதிவிஷயத்வஸ்யாஸங்கதிமபிப்ரேத்யாஹ’உபாதேயாநுபாதேயவ்யவஸ்தாயாமிதி’. அநுஷ்டாநவிபர்யயஸ்ய தத்த்வவிபர்யயஸ்ய ச ஆஸுரஸ்வபாவே ப்ரதர்ஷிதத்வாதத்ர ச தத்விபர்யயஸ்ய விவக்ஷிதத்வாத் கார்யாகார்யஷப்தௌ தத்த்வாதத்த்வயோஃ ப்ரதர்ஷநார்தாவித்யபிப்ராயேணோபாதேயாதிஸாதாரணஷப்தஃ. உபாதாநமத்ர யதாஷாஸ்த்ரஂ மநஸா ஸ்வீகரணஂ ஷாஸ்த்ரமேவேத்யுக்தஂ?’ஷ்ருதிஃ ஸ்மரிதிஃ ஸதாசாரஃ’ [யா.ஸ்மரி.1.7] இத்யாதிவிரோதாதித்யத்ராஹ — ‘தர்மஷாஸ்த்ரேதி’. ஆதிஷப்தேநாசாரக்ரஹணஂ?’யஜந்த்யவிதிபூர்வகஂ’ [9.23]’ந து மாமபிஜாநந்தி’ [9.24] இத்யாதிவ்யவச்சேதாய ஜ்ஞாத்த்வேத்யாதிகமுச்யத இத்யாஹ’யதேவேதி’. ஸர்வாணி ஹி ஷாஸ்த்ராணி ஸாக்ஷாத்வா பரம்பரயா வா பரமபுருஷஸமாராதநதயைவ ஸர்வாணி விதததி; தத்ர தத்த்வஹிதயோஃ’வேதைஷ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்யஃ’ [15.15] இத்யுக்தஂ பரதத்த்வஂ ப்ராகுக்தஸமாக்யயா ஸ்மாரயதி’புருஷோத்தமாக்யமிதி’.’தத்ப்ராப்த்யுபாயபூதஂ சேதி’ ஸர்வேஷாஂ ஹி பலஸங்காதித்யாகேநாநுஷ்டிதாநாஂ பரப்ரஹ்மப்ராப்த்யுபாயத்வமேவ ஸ்வபாவ இதி பாவஃ. அத்ர’அவபோதயந்தீத்யநேநாஜ்ஞாதஜ்ஞாபநரூபவிதாநஷப்தார்தோ’ விவரிதஃ. அயதாஷாஸ்த்ரஂ கர்மணாஂ கரணஂ ச ந கர்தவ்யமித்யபிப்ராயேண’கர்துமர்ஹஸி’ இத்யுக்தம். தஸ்மாதப்யநுஷ்டாநதத்த்வாத்யவஸாயஸாதாரண்யமாஹ’உபாதாதுமிதி’.’அர்ஹஸி’ இத்யேததநுஸாரிமத்யமத்வமிதி நிர்தேஷஃ தஸ்ய தைவீஸம்பதபிஜாதஸ்ய யோக்யத்வாதிஷயத்யோதநாய.’ஏததுக்தஂ பவதி’ — ஸத்த்வோத்தரேண பவதா குஹகபுருஷகௌஷலாதிஷயபரிக்ராஹிதமோஹநஷாஸ்த்ராபாஸப்ரக்ரியாநுதாவநேந நித்யபகவதாஜ்ஞாரூபவேதாக்யஷாஸ்த்ரஸாரபூதாத்யதாதிகாரஂ கர்மயோகபக்தியோகரூபபகவதநந்யபஜநபரமதர்மாந்ந ப்ரச்யுதேந பவிதவ்யம்; அபிது ஸ ஏவ நித்யமுபாதேயஃ — இதி. இஹேதி நிர்தேஷஃ கர்மாதிகாரபூமிப்ரதர்ஷநார்தஃ? கர்மவஷ்யாவஸ்தத்வஜ்ஞாபகோ வா.

இதி கவிதார்கிகஸிஂஹஸ்ய ஸர்வதந்த்ரஸ்வதந்த்ரஸ்ய ஷ்ரீமத்வேங்கடநாதஸ்ய வேதாந்தாசார்யஸ்ய கரிதிஷு பகவத்ராமாநுஜவிரசிதஷ்ரீமத்கீதாபாஷ்யடீகாயாஂ தாத்பர்யசந்த்ரிகாயாஂ ஷோடஷோத்யாயஃ৷৷16৷৷

——————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –பதினாறாம் அத்தியாயம் — தெய்வாசுர சம்பத் விபாக யோகம்—16-01–16-12—

February 11, 2021

தெய்வீக இயல்பு 1-3 –
அஸுர இயல்பு 4 –
இரு இயல்புகளுக்குரிய விளைவுகள் 5-6 –
அஸுர இயல்புகளின் விஸ்தரிப்பு 7-18 –
ஆஸுரனது வீழ்ச்சி 19-21 –
அஸுர இயல்பினின்று விடுதலை 22 –
சாஸ்திரத்தின் பிரயோஜனம் 23-24.

ஸ்ரீபகவாநுவாச

1. அபயம் ஸத்த்வஸம்ஸுத்திர்ஜ்ஞாநயோகவ்யவஸ்திதி:
தாநம் தமஸ்ச யஜ்ஞஸ்ச ஸ்வாத்யாயஸ்தப ஆர்ஜவம்

ஸ்ரீபகவாநுவாச-ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்,
அபயம் ஸத்த்வஸம்ஸுத்தி-அஞ்சாமை, உள்ளத் தூய்மை,
ஜ்ஞாநயோக வ்யவஸ்திதி:-ஞான யோகத்தில் உறுதி,
தாநம் தம ச-ஈகை, தன்னடக்கம்,
யஜ்ஞஸ்ச ஸ்வாத்யாய:-வேள்வி, கற்றல்,
தப ஆர்ஜவம்-தவம், நேர்மை.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்: அஞ்சாமை, உள்ளத் தூய்மை, ஞான யோகத்தில் உறுதி,
ஈகை, தன்னடக்கம், வேள்வி, கற்றல், தவம், நேர்மை.

அறியாமையினின்று அச்சம் வருகிறது. அஞ்சுபவன் ஒன்றுக்கும் உதவான்.
அஞ்சாமையோ மேன்மையனைத்தையும் கொடுக்கிறது. ஒவ்வொரு தெய்வமும் அபயகரம் உடைத்திருப்பது,
அஞ்சாமையும் தெய்வத்தை அணுகுதலும் ஒன்றே என்று விளக்குதற்காம்.
உள்ளத்தூய்மை என்பது வஞ்சகமும் பொய்யுமின்றிப் பிறரோடு இணக்கம் கொள்ளுதலாம்.

நித்திய அநித்திய வஸ்துக்களைத் தெளிவுபட அறிதல் ஞானம். அப்படி அறிந்தான பிறகு அதற்கேற்ப ஒழுகுதல் யோகமாகிறது.
இங்ஙனம் ஞானத்திலும் யோகத்திலும் யாண்டும் நிலைத்திருத்தல் வேண்டும்.
தனக்குப் பயன்படுகிற பொருள் பிறர்க்கும் பயன்படவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அவைகளை
அன்புடனும் பணிவுடனும் வழங்குதல் தானமாகிறது.

தமம் அல்லது பொறிகளை அடக்குதல் என்பது வெளியுலகில் உள்ள விஷயங்களின் மீது,
அவைகளை அனுபவிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் இந்திரியங்களை உலவவிடாது தடுத்தலாம்.
தான் செய்கின்ற கிருத்தியங்களின் மூலம் தன்னைக் கடவுளுக்கென்றே ஒப்படைத்தல் யாகம் என்று பெயர் பெறுகிறது.
தேவாராதனைகளையெல்லாம் யாகமென்று சொல்லலாம்.

பாரமார்த்திக விஷயங்களைப் புகட்டுகிற சாஸ்திரங்களைப் பக்தி சிரத்தையுடன் படிப்பது சுவாத்யாயம் என்ற பெயர் பெறுகிறது.
உடலையும் உள்ளத்தையும் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்படுத்தித் தன்னை மேலான இயல்புடையவனாக மாற்ற முயலுதல் தவம்.
சிந்தையிலும் சொல்லிலும் செயலிலும் கோணலில்லாத் தன்மையே ஆர்ஜவம் அல்லது நேர்மை.

৷৷16.1৷৷ஷ்ரீபகவாநுவாச — இஷ்டாநிஷ்டவியோகஸஂயோகரூபஸ்ய துஃகஸ்ய ஹேதுதர்ஷநஜஂ துஃகஂ பயம்? தந்நிவரித்திஃ அபயம்.

ஸத்த்வஸஂஷுத்திஃ ஸத்த்வஸ்ய அந்தஃகரணஸ்ய ரஜஸ்தமோப்யாம் அஸஂஸ்பரிஷ்டத்வம்.

ஜ்ஞாநயோகவ்யவஸ்திதிஃ ப்ரகரிதிவியுக்தாத்மஸ்வரூபவிவேகநிஷ்டா.

தாநஂ ந்யாயார்ஜிததநஸ்ய பாத்ரே ப்ரதிபாதநம்.

தமஃ மநஸோ விஷயௌந்முகநிவரித்திஸஂஷீலநம்.

யஜ்ஞஃ பலாபிஸந்திரஹிதபகவதாராதநரூபமஹாயஜ்ஞாத்யநுஷ்டாநம்.

ஸ்வாத்யாயஃ ஸவிபூதேஃ பகவதஃ ததாராதநப்ரகாரஸ்ய ச ப்ரதிபாதகஃ கரித்ஸ்நோ வேதஃ? இதி அநுஸஂதாய வேதாப்யாஸநிஷ்டா.

தபஃ கரிச்ச்ரசாந்த்ராயணத்வாதஷ்யுபவாஸாதேஃ பகவத்ப்ரீணநகர்மயோக்யதாபாதநஸ்ய கரணம்.

ஆர்ஜவம் மநோவாக்காயகர்மவரித்தீநாம் ஏகநிஷ்டா பரேஷு.

৷৷16.1৷৷தரிதீயஷட்கஸ்ய த்ரிகபேதாதிப்ரகாரஃ ப்ராகேவாஸ்மாபிஃ ப்ரபஞ்சிதஃ; தத்ர த்ரிகபேதஂ ப்ரதர்ஷ்ய த்ரிபிஃ ஸங்கததயா ஷோடஷமவதாரயிதுஂ தத்த்வத்ரயவிஷோதநபரஸ்ய த்ரயோதஷாதித்ரிகஸ்யார்தஂ க்ரமாதநுவததி — ‘அதீதேநாத்யாயத்ரயேணேதி’. குணஸங்கதத்விபர்யயஹேதுத்வமிதி பாடஃ. கப்ரத்யயப்ரயோகாபாவேப்யத்ர பஹுவ்ரீஹித்வமேவேதி.’இதி குஹ்யதமஂ ஷாஸ்த்ரம்’ [15.20] இதி பூர்வாத்யாயாந்தே ஷாஸ்த்ரமுபக்ஷிப்தம். அநகபாரதஷப்தாப்யாஂ ச தததிகாரீ ஸூசிதஃ. ஸ ஏவ ஹி’மா ஷுசஃ ஸம்பதஂ தைவீமபிஜாதோஸி பாண்டவ!’ [16.5] இதி வக்ஷ்யதே. தத்ரோக்தார்தவ்யவஸாயஸ்ய ஷாஸ்த்ராதீநத்வாத்புருஷஸ்ய ஷாஸ்த்ரவஷ்யத்வஂ தாவத்வக்தவ்யம். தச்ச’தஸ்மாச்சாஸ்த்ரஂ ப்ரமாணஂ தே கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ. ஜ்ஞாத்வா ஷாஸ்த்ரவிதாநோக்தஂ கர்ம கர்துமிஹார்ஹஸி’ [16.24] இத்யத்யாயாந்தே வக்ஷ்யதி. ததர்தமேவ ச பூர்வாத்யாயாந்தஸூசிதாதிகாரிவிஷேஷவிவேசநாயாத்ராதௌ தைவாஸுரவிபாகோக்திஃ. ததபிப்ராயேண ஸஂகரிஹீதஂ’தைவாஸுரவிபாகோக்திபூர்விகா ஷாஸ்த்ரவஷ்யதா. தத்த்வாநுஷ்டாநவிஜ்ஞாநஸ்தேம்நே ஷோடஷ உச்யதே’ [கீ.ஸஂ.20] இதி. ததேதத்ஸர்வமபிப்ரேத்யாஹ — ‘அநந்தரமிதி’.

‘உக்தஸ்ய கரித்ஸ்நஸ்யார்தஸ்யேதி’ — வக்ஷ்யமாணஸ்யாநுஷ்டாநவிவேகஸ்யாப்யுபலக்ஷணம். உக்தைகதேஷவிஷோதநரூபத்வாத்வா ததவிவக்ஷா. ஸங்க்ரஹஷ்லோகோக்தாநுஷ்டாநமபி’கரித்ஸ்நஸ்யேதி’ விஷேஷணேந அந்தர்பாவிதம். ஹேயோபாதேயஸ்வபாவகதநஸ்ய ஹாநோபாதாநார்ததயா பலிதமாஹ — ‘ஷாஸ்த்ரவஷ்யதாஂ வக்துமிதி’. ஷாஸ்த்ரவஷ்யத்வகதநேதேவாஸுரவிபாகோக்திஃ குத்ரோபகுருதே தத்ராஹ — ‘ஷாஸ்த்ரவஷ்யதத்விபரீதயோரிதி’. பகவதாஜ்ஞா ஹி ஷாஸ்த்ரஂ? ததநுவர்திநோ தேவாஸ்தேநாநுகரிஹ்யந்தே; அதஸ்ததா வர்திதவ்யம். ததாஜ்ஞாதிக்ராமிணோஸுராஸ்தேந நிகரிஹ்யந்தே; அதஸ்ததா ந வர்திதவ்யமிதி பாவஃ. நைஸர்கிகவிரோதத்யோதநாயாத்ர வக்ஷ்யமாணஸர்கஷப்தோபாதாநம். விபாகோத்ர குணக்ரியாதிபிர்வக்ஷ்யமாணைஃ’யயா ஸ்வப்நஂ (ஸுப்தஂ) பயஂ ஷோகம்’ [18.35] இத்யாதிபிஃ. தமஷ்ஷீலஂ ஹி பயம்; தத்ஸாத்த்விகஸ்ய தைவஸர்கஸ்ய ந பவதீத்யபிப்ராயேண பயநிரூபணார்தஂ தத்ப்ரதியோகிஸ்வரூபஂ ஷிக்ஷயதி — ‘இஷ்டாநிஷ்டேதி’. வியோகஸஂயோகஷப்தாவிஷ்டாநிஷ்டாப்யாஂ யதாக்ரமமந்வேதவ்யௌ. இதஂ ச ஸ்வரூபகதநம்; ந து பயலக்ஷணாநுப்ரவிஷ்டம்; ஆகாமிதுஃகஹேதுதர்ஷநஜஂ துஃகமித்யேவ ஹி தத்.’ஸத்த்வஸஂஷுத்திஃ’ ஸத்த்வாதிஷ்டாநமந்தஃகரணமிஹ ஸத்த்வம்; தஸ்ய ஸமீசீநா ஷுத்திஃ ஸஂஷுத்திஃ ஸர்வதோஷநிவரித்திஃ. தத்ர கந்தபூதரஜஸ்தமோநிவரித்த்யா காமராகாஸூயாவஞ்சநாதிஸர்வதோஷநிவரித்திமபிப்ரேத்யாஹ — ‘ரஜஸ்தமோப்யாமஸஂஸ்பரிஷ்டத்வமிதி’. ஜ்ஞாநயோகஷப்தோத்ர ந கர்மயோகாதீநாஂ வ்யவச்சேதார்தஃ? தேஷாமபி ஸாத்த்விகோபாதேயத்வாத்; அதஃ கர்மஜ்ஞாநபக்தீநாஂ ஸாதாரணஂ ஷாஸ்த்ரீயஂ ஷுத்தாத்மஸ்வரூபவிவேசநமிஹ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘ப்ரகரிதிவியுக்தேதி’. ஜ்ஞாநமேவாத்ரோபாயத்வாத்யோகஃ. யத்வா ஷாஸ்த்ரஜந்யஜ்ஞாநநிஷ்பாத்யஂ சிந்தநஂ ஜ்ஞாநயோகஃ.’ந்யாயார்ஜிதேத்யாதிகஂ’ தாந்தஸ்ய ஷாஸ்த்ரீயாகாரப்ரதர்ஷநம்? அநேவங்கரணஸ்ய ராஜஸதாமஸத்வேந வக்ஷ்யமாணத்வாத். ஏதச்ச யதாவிபவமநுஸந்தேயம். தமநஂ தமஃ; தச்சாந்தஃகரணகர்மகஂ அமார்காந்நிவர்தநஂ ப்ரகரணாந்தராதிஸித்தமாஹ — ‘மநஸ’ இதி. பாஹ்யேந்த்ரியநியமநஂ ஹி ஷாந்திஷப்தேந வக்ஷ்யதி. ஏதேந கேஷாஞ்சிதநயோஃ ஷப்தயோர்வ்யுத்க்ரமேணார்தவ்யாக்யாநஂ நிரஸ்தம்.

‘யஜந்தே நாமயஜ்ஞைஸ்தே தம்பேநாவிதிபூர்வகம்’ [16.17] இத்யாஸுரயஜ்ஞாநாஂ வக்ஷ்யமாணத்வாதத்ர மோக்ஷப்ரகரணேபிமதஂ ஸாத்த்விகஂ யஜ்ஞவிஷேஷமாஹ — ‘பலாபிஸந்திரஹிதேதி’. ஸமஸ்தநித்யநைமித்திகோபலக்ஷணதயாத்ர யஜ்ஞோபாதாநமித்யாதிஷப்தஃ. அபகரிஷ்டதேவதாவிஷயஸ்ய அல்பபலகாம்யகர்மவிதாயகஸ்ய ச வேதபாகஸ்ய யாவாநர்தஉதபாநந்யாயாந்முமுக்ஷுணாநப்யஸநீயத்வமாஷங்க்ய தத்ராபி த்ரைவர்கிகவேதாப்யாஸாத்வ்யாவரித்திஂ ப்ரகரணலப்தாமாஹ — ‘ஸ விபூதேரிதி’. “ஸர்வே வேதா யத்பதமாமநந்தி” [கடோ.2.15] “ஸர்வே வேதா யத்ரைகஂ பவந்தி” [ஆ.3.11.1] இத்யாதிக்ரமேணாநுஸந்தாய படத உபநிஷதப்யாஸவிதிப்ரயுக்தஸ்ய ஸர்வஂ ப்ரணவாஷ்டாக்ஷரஷடக்ஷரத்விஷட்கநிஷதுபநிஷதப்யாஸகல்பமித்யபிப்ராயஃ. ஏதேந “அந்யா வாசோ விமுஞ்சத” [முஂ.உ.2.2.5] இத்யாதிகமப்யந்யபரஂ நிவரித்தம்?’ஓமித்யே-(வஂ த்யாயதாமாத்மாநஂ)வாத்மாநஂ த்யாயத’ [முஂ.உ.2.2.6] இதி த்யாநதஷாயாஂ ப்ரணவஸ்யைவோபாதேயத்வே தாத்பர்யாச்ச. யத்யபி ஸ்வேநாதீயத இதி ஸ்வாத்யாயஃ ஸ்வஷாகா? ததாபி’ந சைகஂ ப்ரதி ஷிஷ்யதே’ இதி ந்யாயாத்ஸர்வஷாகாநுகதஸ்யார்தஸ்யாநுஸந்தேயத்வாத்? ஜபவிதேஷ்ச ஸர்வத்ராவிஷேஷாத்’வேதாப்யாஸநிஷ்டேதி’ ஸாமாந்யேநோக்தம். ஷாஸ்த்ரீயோ போகஸங்கோசஸ்தப இதி லக்ஷிதே தத்விஷேஷாநுதாஹரதி — ‘கரிச்ச்ரேதி’.’ஏகபு(ப)க்தேந நக்தேந ததைவாயாசிதேந ச. உபவாஸேந (சைவாயஂ பாதகரிச்ச்ரஃ ப்ரகீர்திதஃ) தாநேந ந நிர்த்வாதஷிகோ பவேத்’ [யா.ஸ்மரி.318அத்ரிஸ்மரி.124] இத்யாதிவிஹிதத்வாதஷீஸமாராதநார்தைகாதஷ்யுபவாஸோத்ர த்வாதஷ்யுபவாஸ இத்யுக்தஃ. யத்வா திதிவ்ரதேஷு திதித்வயவ்ரதே ச த்வாதஷ்யுபவாஸோப்யஸ்த்யேவ. ஆதிஷப்தேந கரணத்ரயநிஷ்பாத்யாநாஂ வக்ஷ்யமாணாநாஂ தபஸாஂ க்ரஹணம். ராஜஸதாமஸக்ராஹ்யபலார்ததபோவ்யவச்சேதார்தமாஹ — ‘பகவத்ப்ரீணநகர்மயோக்யதாபாதநஸ்யேதி’. தபஸா ஷுத்தஸ்ய ஹ்யர்சநாதிஷ்வதிகாரஃ. அத்ராந்யேஷாமபி கரணத்ரயஸ்ய ஸ்வஸ்மிந்நைகரூப்யாத்தத்வ்யாவரித்த்யர்தமாஹ — ‘பரேஷ்விதி’.,

————

2. அஹிம்ஸா ஸத்யமக்ரோதஸ்த்யாக: ஸாந்திரபைஸுநம்
தயா பூதேஷ்வலோலுப்த்வம் மார்தவம் ஹ்ரீரசாபலம்

அஹிம்ஸா-கொல்லாமை,
ஸத்யம்-வாய்மை,
அக்ரோத:-சினவாமை,
த்யாக:-துறவு,
ஸாந்தி-ஆறுதல்,
அபைஸுநம்-வண்மை,
பூதேஷு தயா-ஜீவதயை,
அலோலுப் த்வம் – அவாவின்மை,
மார்தவம் ஹ்ரீ:-மென்மை, நாணுடைமை,
அசாபலம்-சலியாமை.

கொல்லாமை, வாய்மை, சினவாமை, துறவு, ஆறுதல், வண்மை, ஜீவதயை, அவாவின்மை, மென்மை, நாணுடைமை, சலியாமை,

உயிர்களைத் தனக்கும் இறைவனுக்கும் புறம்பாக நினைக்கும் பொழுது அவைகளுக்குத் தீங்கு செய்து
தனக்கு வேண்டியதைப் பெறலாம் என்ற எண்ணம் வருகிறது.
அவைகளையெல்லாம் இறைவனோடு சம்பந்தப்பட்டவைகளாக அறியும்போது அஹிம்சை தானாக வந்தமைகிறது.
கடவுள் ஒருவரே மெய்ப்பொருள் என்னும் தத்துவத்துக்கு ஒப்ப உணர்வதும் உரைப்பதும் சத்தியமாகும்.
மற்றவர்கள் தன்னை ஹிம்சை செய்கின்றபொழுது தான் அவர்களைத் தன்மயமாயுணர்ந்து அவர்களிடத்துக்
கோபித்துக் கொள்ளாதிருப்பது குரோதமின்மையாகும். பொருள்களெல்லாம் பரமனுக்கு உரியவைகளென்று அறிந்து
அவைகளிடத்து உரிமை பாராட்டாதிருப்பது தியாகம். மனதின்கண் அமைந்துள்ள நடு நிலை சாந்தி எனப்படுகிறது.
உயிர்களிடத்து இரக்கம் அல்லது பூத தயை என்பது துன்புறுபவர்களைப் பார்த்து மனம் கசிதல்.
இந்திரியார்த்தங்களிடத்து இந்திரியங்கள் உலவும் பொழுதும் மனப்பற்று வாராதிருத்தல் அலோலுப்த்வம் அல்லது
பிறர் பொருளை விரும்பாமை என்பதாகிறது. பிறரைத் தாழ்த்திப் பேசுதல் சிற்றியல்புடையாரது போக்கு.
அது பைசுனம் எனப்படுகிறது. பிறரது சிறப்பைப்பற்றியே பேசும்பொழுது அது அபைசுனம் எனப்படுகிறது.
புறங்கூறாமை அல்லது கோள் சொல்லாமை சீரியரது பாங்காகும்.
மார்தவம் அல்லது மிருதுத்தன்மை அல்லது இனிமை பண்பட்டவர்களிடத்தே காணப்படும்.
மற்றவர்கள் தங்களைப் புகழும்போது நல்லார்க்கு நாணம் வருகிறது.
தகாத செயலில் ஈடுபடவும் அவர்கள் நாணுகின்றனர். மனம் சலனமடையும்போது அதன் புறத்தோற்றமாகிய
உடலும் அனாவசியமாக அசைகிறது. உள்ளத்தையும் உடலையும் காரணம் ஏற்பட்டாலொழிய அசையாது
வைத்திருப்பது அமைதி பெற்றவர்களுடைய செயலாகும்.

৷৷16.2৷৷அஹிஂஸா பரபீடாவர்ஜநம்.

ஸத்யஂ யதாதரிஷ்டார்தகோசரபூதஹிதவாக்யம்.

அக்ரோதஃ பரபீடாபலசித்தவிகாரரஹிதத்வம்.

த்யாகஃ ஆத்மஹிதப்ரத்யநீகபரிக்ரஹவிமோசநம்.

ஷாந்திஃ இந்த்ரியாணாஂ விஷயப்ராவண்யநிரோதஸஂஷீலநம்.

அபைஷுநஂ பராநர்தகவாக்யநிவேதநாகரணம்.

தயா பூதேஷு ஸர்வேஷு துஃகாஸஹிஷ்ணுத்வம்.

அலோலுப்த்வம்? அலோலுபத்வம்? அலோலுத்வம் இதி வா பாடஃ. விஷயேஷு நிஃஸ்பரிஹத்வம் இத்யர்தஃ.

மார்தவம் அகாடிந்யம்; ஸாதுஜநஸஂஷ்லேஷார்ஹதா இத்யர்தஃ.

ஹ்ரீஃ அகார்யகரணே வ்ரீடா.

அசாபலஂ ஸ்பரிஹணீயவிஷயஸந்நிதௌ அசபலத்வம்.

৷৷16.2৷৷கௌடில்யப்ரஸங்கஸ்தலே ஹி தந்நிவரித்திர்வக்தவ்யேத்யபிப்ராயஃ.’பரபீடாவர்ஜநமிதி’ ஸ்வபீடோபலக்ஷணம். ஸ்வபீடாபி மூர்காணாஂ பரபீடாபிப்ராயேதி வா பாவஃ. யதாதரிஷ்டார்தவசநேநைவ ஸத்யவாதீ பவதி; ததாபி’ஸத்யஂ பூதஹிதஂ ப்ரோக்தம்’ இதி நியமாத் பூதஹிதோக்திஃ.’பரபீடாபலேதி’ ப்ராக்வத்பாவ்யம். ஸ்வபாவார்தஷாஸ்த்ரப்ராப்தாநாஂ நித்ராஷநமஹாயஜ்ஞதண்டகுண்டிகாதீநாஂ த்யாகாயோகாத்விஷேஷே நியச்சதி — ‘ஆத்மஹிதப்ரத்யநீகேதி’. தமஷப்தேந மநோநியமநஸ்யோக்தத்வாத். “ஷாந்தோ தாந்தஃ” [பரி.உ.4.4.23] இத்யாதிஷ்விவ ஷாந்திரிஹ பாஹ்யேந்த்ரியகதேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘இந்த்ரியாணாமிதி’. அக்ரோதாஹிஂஸாதிஷ்விவ ப்ரதியோகிலக்ஷணத்வாரேண அபைஷுநஂ லக்ஷயதி’பராநர்தேதி’.’தயா’ இத்யேதாவதா பூதவிஷயத்வே ஸித்தேபி புநருபாதாநஂ பஹுவசநஂ ச ஷத்ருமித்ராதிஸர்வவிஷயாபிப்ராயேண. யதோக்தஂ கௌதமேந — ‘தயா ஸர்வேஷு பூதேஷு க்ஷாந்திரநஸூயா ஷௌசமநாயாஸோ மங்கலமகார்பண்யமஸ்பரிஹா’ [கௌ.த.7.10] இதி. அந்யத்ர ச’ஸர்வபூததயா புஷ்பம்’ [ப.பு.4.73.58] இத்யாதி. ததாஹ — ‘ஸர்வபூதேஷ்விதி’.’தாபத்ரயேணாபிஹதஂ யதேததகிலஂ ஜகத். ததாஷோச்யேஷு பூதேஷு கருணாஂ ந கரோதி கஃ (த்வேஷஂ ப்ராப்தஃ கரோதி கஃ) [வி.பு.1.17.70] இதி ஹி கருணாக்யசித்தபரிகர்ம ப்ரஹ்லாதஃ ப்ராஹ. துஃகாஸஹிஷ்ணுத்வஂ தந்நிராகரணேச்சேத்யர்தஃ. லுபிதாதௌ யங்லுகந்தே க்விபி கரிதே லோலுபிதி பகாராந்தஂ பதம்; அசி கரிதே து ஸோலுப இதி? தத்வ்யஞ்ஜயதி — ‘அலோலுப்த்வம் அலோலுபத்வமிதி’.’லரிஞ் சேதநே’ [தா.பா.9.11] இதி தாதௌ லோட் இதி யங்லுகந்தம். தத்ர’த்வே ச’ [அஷ்டா.3.3.64] இதி ச்சாந்தஸஂ ஹ்ரஸ்வமபிப்ரேத்யாஹ — ‘அலோலுத்வமிதி வா பாட’ இதி. அயோக்யஸ்பரிஹாரூபஂ லௌல்யமிஹ நிஷித்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘விஷயேஷ்விதி’. முக்யஸ்ய மார்தவஸ்யாத்ராநந்வயாத் பூர்வபாஷித்வமுகஸௌம்யத்வாதிவ்யங்க்யமௌபசாரிகஂ தர்ஷயிதுமாஹ — ‘அகாடிந்யமிதி’. கடிநஂ ஹி த்ரவ்யமந்யேஷாஂ அநுப்ரவேஷாநர்ஹம்; தத்வதிஹ ஸ்தப்தப்ரகரிதிரிதி தத்வ்யதிரேகவிவக்ஷயா பலதோ மார்தவஂ வ்யநக்தி — ‘ஸாதுஜநேதி’. அவமதத்வாதீநாஂ யோகோபகாரகத்வாத்தந்மூலா வ்ரீடா ஸத்த்வநிஷ்டாநாமயுக்தா; அத உபயுக்தஂ ஹ்ரீவிஷேஷமாஹ — ‘அகார்யகரணே வ்ரீடேதி’. ப்ரக்யாதாபிஜநவித்யாவரித்தா ஹி மஹாந்தஃ பரேஷ்வப்யகார்யகாரிஷ்வபத்ரபந்தே; ஸ்வயஂ து கிமுதேதி பாவஃ. அலோலுபத்வாசாபலத்வயோரபௌநருக்த்யாயாஹ — ‘ஸ்பரிஹணீயவிஷயஸந்நிதாவிதி’. ஏதேந க்ரீடாபரிஹாஸமரிகயாக்ஷாதிஷ்வ ப்ரஸங்கோபி தர்ஷிதஃ.

—————–

3. தேஜ: க்ஷமா த்ருதி: ஸௌசமத்ரோஹோ நாதிமாநிதா
பவந்தி ஸம்பதம் தைவீமபிஜாதஸ்ய பாரத

தேஜ: க்ஷமா த்ருதி: ஸௌசம்-ஒளி, பொறை, உறுதி, சுத்தம்,
அத்ரோஹ:-துரோகமின்மை –
ந அதிமாநிதா-செருக்கு கொள்ளாமை,
தைவீம் ஸம்பதம்-தெய்வ சம்பத்தை,
அபிஜாதஸ்ய பவந்தி-எய்தியவனிடம் காணப்படுகின்றன,
பாரத-பாரதா.

ஒளி, பொறை, உறுதி, சுத்தம், துரோகமின்மை – இவை தெய்வ சம்பத்தை எய்தியவனிடம் காணப்படுகின்றன; பாரதா!

கயவர்களுக்கிடையில் பயப்படாதிருத்தல் தேஜஸ் அல்லது தைரியமாம். பிறர் செய்த தீங்குகளுக்காக அவர்களைத்
தண்டிக்க வல்லவனாயிருந்தும் அவர்களை மன்னிப்பதுடன், அதை மறந்து விடுவது க்ஷமை என்ற பெயர் பெறுகிறது.
மனதின் கண் அமைந்துள்ள திருதி அல்லது உறுதியானது உடலுக்கும் இந்திரியங்களுக்கும் உண்டாகின்ற சோர்வை நீக்குகிறது.
விரைவில் சோர்வு உண்டாகாதும் அது தடுக்கவல்லது. மனம், மொழி, மெய் ஆகிய மூன்றும்
அழுக்குப்படியாதிருத்தல் சௌசம் அல்லது தூய்மையாம். உடலின் அழுக்கை நீக்குவது யாருக்கும் எளிது.
மனத்தகத்துக் கீழான எண்ணம் வராது தடுப்பதால் அது தூயதாகிறது. எண்ணம் சுத்தமாயிருந்தால் சொல்லும் தானே சுத்தியடைகிறது.
பிறர்க்குத் தீங்கு செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டாகாதிருந்தால் அது அத்ரோகம் அல்லது வஞ்சகமின்மையாகிறது.
பிறர் தன்னை மிக மதிக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது செருக்கு.
அச்சமின்மையிலிருந்து செருக்கின்மை ஈறாக இவையாவும் தெய்வ சம்பத்துக்களாகின்றன.

৷৷16.3৷৷தேஜஃ துர்ஜநைஃ அநபிபவநீயத்வம்.

க்ஷமா பரநிமித்தபீடாநுபவே அபி பரேஷுஂ தஂ ப்ரதி சித்தவிகாரரஹிததா.

தரிதிஃ மஹத்யாம் அபி ஆபதி கரித்யகர்தவ்யதாவதாரணம்.

ஷௌசஂ பாஹ்யாந்தஃகரணாநாஂ கரித்யயோக்யதா ஷாஸ்த்ரீயா.

அத்ரோஹஃ பரேஷு அநுபரோதஃ; பரேஷு ஸ்வச்சந்தவரித்திநிரோதரஹிதத்வம் இத்யர்தஃ.

நாதிமாநிதா அஸ்தாநே கர்வஃ அதிமாநித்வம்? தத்ரஹிததா.

ஏதே குணா தைவீஂ ஸஂபதம் அபிஜாதஸ்ய பவந்தி. தேவஸம்பந்திநீ ஸஂபத் தைவீ; தேவா பகவதாஜ்ஞாநுவரித்திஷீலாஃ? தேஷாஂ ஸஂபத். ஸா ச பகவதாஜ்ஞாநுவரித்திஃ ஏவ? தாம அபிஜாதஸ்ய தாம் அபிமுகீகரிதஸ்ய ஜாதஸ்ய தாஂ நிர்வர்தயிதுஂ ஜாதஸ்ய பவந்தி இத்யர்தஃ.

৷৷16.3৷৷பூதேதரவிஷயஸ்தேஜஷ்ஷப்தஃ பராபிபவநஸாமர்த்யே அந்யாநபேக்ஷதாயாஂ வா ப்ரயுஜ்யதே; அதோத்ராபிபாவகத்வாவிநாபூதமநபிபவநீயத்வஂ விவக்ஷிதம்; தச்ச துர்ஜநாவகாஷப்ரதாயிகார்பண்யாபாவத்வாரேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘துர்ஜநைரிதி’. அக்ரோதாத் க்ஷமாயா விஷேஷஂ தர்ஷயதி — ‘பரநிமித்தபீடாநுபவேபீதி’. நிரபராதேஷு நிர்விகாரதா ஹ்யௌதாஸீந்யமாத்ரம். ந து க்ஷமா; பட்யதே ச நிரபராதேஷ்வபி க்ரோதஃ — ‘ப்ராஹ்மணா கணிகா வைத்யாஃ ஸாரமேயாஷ்ச குக்குடாஃ. தரிஷ்டமாத்ரேண குப்யந்தி ந ஜாநே தத்ர காரணம்’ இதீத்யபிப்ராயஃ.’பரேஷு தஂ ப்ரதீதி’ — பரேஷாஂ பீடாநுபவஂ ப்ரதீத்யர்தஃ. பயசாபலநிவரித்தேஃ பரிதகுக்தத்வாதுபஸ்திதாயாமபி மஹத்யாமாபதி ஷாஸ்த்ரீயாநுஷ்டாநஸங்கல்பஸ்ய அப்ரச்யுதாவலம்பநமிஹ ஸாத்த்விகீ தரிதிரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘மஹத்யாமிதி’.’மஹத்யாபதி ஸம்ப்ராப்தே() ஸ்மர்தவ்யோ பகவாந் ஹரிஃ’ [ம.பா.2.68.42] இதி ஸுகரமுக்யகர்தவ்யாபரித்யாகாதிதரதபி கர்தவ்யஂ கரிதமேவ ஹி ஸ்யாதிதி பாவஃ. வக்ஷ்யதி ச ஸாத்த்விகீஂ தரிதிஂ’தரித்யா யயா தாரயதே மநஃப்ராணேந்த்ரியக்ரியாஃ. யோகேநாவ்யபிசாரிண்யா தரிதிஃ ஸா பார்த! ஸாத்த்விகீ’ [18.33] இதி. யோகேநாவ்யபிசாரிண்யா மோக்ஷஸாதநபூதபகவதுபாஸநாக்யப்ரயோஜநேந ப்ரயோஜநாந்தரநிரபேக்ஷயேத்யர்தஃ. ஷரீரவாங்மநாஂஸி ஹ்யஷுசிபுருஷஸ்பர்ஷாஷுசித்ரவ்யோபயோகாதிபிருபஹதஸத்த்வாநி தேஷுதேஷு கர்மஸ்வயோக்யாநி ஷாஸ்த்ரைஃ ஷிஷ்யந்தே. ததபாவோத்ர ஷௌசமித்யாஹ’பாஹ்யேதி’. ப்ரத்யக்ஷஸித்தகரணபாடவாதிரூபகரித்யயோக்யதாவ்யவச்சேதாயாஹ — ‘ஷாஸ்த்ரீயேதி’. அஹிஂஸாயா உக்தத்வாதத்ரோஹஸ்ய ததோ விஷேஷப்ரதர்ஷநாயாஹ — ‘பரேஷ்வநுபரோத’ இதி. ப்ரபலேந ஹி துர்பலாஃ ஸ்வவஷே ஸ்தாபிதாஃ,ஸ்வாச்சந்த்யாந்நிவார்யந்தே? ஸோயமுபரோதஃ; ததகரணமத்ராநுபரோத இத்யாஹ — ‘ஸ்வச்சந்தேதி’. ஸ்வஸ்ய து யோகோபகாரீ ஸ்வச்சந்தவரித்திநிரோதஸ்தப ஏவ. அதஃ’பரேஷ்விதி’ விஷேஷிதம். மாநோ கர்வ இதி பர்யாயஸ்து ஸாமாந்யத இஹ நிஷேத்துமிஷ்டஃ; ததாபி வஂஷவீர்யஷ்ருதாத்யநுகுணஂ மாத்ரயா பவந்நஸௌ ஸஹ்யேதாபி; அந்யதா பவந்நஸுராணாஂ தர்மதயா வக்ஷ்யமாணோத்ர ந ப்ரஸங்கமர்ஹதீத்யபிப்ராயேண ஸோபஸர்கமாநநிஷேத இத்யாஹ — ‘அஸ்தாநே கர்வ’ இதி.

‘தைவீஂ ஸம்பதம்’ இத்யுக்தே தேவாநாஂ விபூதிஃ ப்ரதீயேத; ஸா சாத்ர நாந்வேதி; அதோபிப்ரேதமவதாரயிதுஂ வ்யுத்பத்திஂ தாவதாஹ — ‘தேவஸம்பந்திநீதி’.’ஸத்த்வஂ தேவகுணஂ வித்யாதிதராவாஸுரௌ குணௌ’ இதி விபாகாத்?’ஸத்த்வாத்ஸஞ்ஜாயதே ஜ்ஞாநம்’ [14.17] இதி ஸத்த்வஸ்யாநுஷ்டாநபர்யந்தஜ்ஞாநஹேதுத்வாச்ச ஸத்த்வோத்தரத்வாதேவ பகவதாஜ்ஞாஂ நாதிவர்தந்தே; ததாதாவேவாஹ — ‘பகவதாஜ்ஞாநுவரித்திஷீலா’ இதி. ஸைவ ச தேஷாஂ ஸம்பதபிமதா. அவிவேகிநாஂ போக்யதத்ஸாதநஸமரித்திவத்தேஷாஂ பகவதாஜ்ஞாநுவரித்தேஃ ப்ரீதிவிஷயத்வாத்பரமபுருஷார்தஹேதுத்வாச்சேத்யாஹ — ‘ஸா சேதி’. உக்தஂ ச’மஹாத்மாநஸ்து மாஂ பார்த! தைவீஂ ப்ரகரிதிமாஷ்ரிதாஃ. பஜந்த்யநந்யமநஸோ ஜ்ஞாத்வா பூதாதிமவ்யயம்’ [9.13] இதி. அந்யத்ர ச’விஷ்ணுபக்திபரோ தேவஃ’ [வி.த.109.74+அ.பு.373.12] இதி. ஜாதஸ்யேத்யகர்மகஸ்ய ஜாயதேஃ பதத்யாதிஷ்விவோபஸர்கவஷாத்த்விதீயாந்வயமாஹ — ‘தாமபிமுகீகரித்யேதி’.’அபிரபாகே’ [அஷ்டா.1.4.91] இதி கர்மப்ரவசநீயயோகாத்வா த்விதீயா.’அபிமுகீகரித்ய’ அபிலக்ஷ்ய; யதா தைவீ ஸம்பத்பவதி? ததா கரித்வா ஜாதஸ்யேதி யாவத். ஈதரிஷகுணயுக்தாநாமேவஂவிதாயாஃ ஸம்பதோவஷ்யம்பாவித்வமத்ர அபிமுகீகரணஂ விவக்ஷிதம். ததா ச ஸ்மர்யதே — ‘ஜாயமாநஂ ஹி புருஷஂ யஂ பஷ்யேந்மதுஸூதநஃ. ஸாத்த்விகஃ ஸ து விஜ்ஞேயஃ ஸ வை மோக்ஷார்தசிந்தகஃ’ இதி. ததிதமாஹ — ‘தாஂ நிர்வர்தயிதுஂ ஜாதஸ்யேதி’.,

——————-

இனி, இதற்கு மாறாயுள்ள அசுர சம்பத்து விளக்கப்படுகிறது :

4. தம்போ தர்போऽபிமாநஸ்ச க்ரோத: பாருஷ்யமேவ ச
அஜ்ஞாநம் சாபிஜாதஸ்ய பார்த ஸம்பதமாஸுரீம்

பார்த-பார்த்தா,
தம்ப: தர்ப: அபிமாந ச-டம்பம், இறுமாப்பு, கர்வம்,
க்ரோத: பாருஷ்யம் ஏவ ச-சினம், கடுமை,
அஜ்ஞாநம் ஏவ-அஞ்ஞானம்,
ஆஸுரீம் ஸம்பதம்-அசுர சம்பத்தை,
அபிஜாதஸ்ய-எய்தியவனிடம் காணப் படுகின்றன.

டம்பம், இறுமாப்பு, கர்வம், சினம், கடுமை, அஞ்ஞானம் இவை அசுர சம்பத்தை எய்தியவனிடம்
காணப்படுகின்றன; பார்த்தா!

ஒழுக்கத்தில் தன்னைச் சிறந்தவனாகக் காட்டிக்கொள்ளுதலும், ஆடை ஆபரணங்களைக் கொண்டு தன்னை
மிகைபட அலங்கரித்தலும் பகட்டாகிறது. தனக்குக் கல்வியும், செல்வமும், குலமும் மிக வாய்த்திருப்பதாக
எண்ணித் தற்பெருமை கொள்ளுதல் இறுமாப்பாம். அழகில்லாதவனை அழகன் என்றும், குருடனைக் கண்ணன் என்றும்,
கீழோனை மேலோன் என்றும் சொல்லிப் பரிகசிப்பது கடுமைக்குச் சான்றாகிறது.
தர்மம் அதர்மம் ஆகியவைகளைப்பற்றித் தவறுதலாக நினைப்பது அக்ஞானமாம்.

பக்ஷணங்களின் மேல்கூடு அரிசிமாவினால் செய்யப்பட்டிருக்கும். அவைகளின் உள்ளே வைக்கப்பட்டிருக்கும்
பண்டங்கள் வேறு வேறு விதமானவைகளாக இருக்கும். உள்ளிருக்கும் பொருள்களுக்கு ஏற்ப பக்ஷணங்கள்
நல்லவையாகவோ கெட்டவையாகவோ இருக்கும். அதுபோல மானிட சரீரங்கள் எல்லாம் ஒரே விதமான
பொருளால் ஆக்கப்பட்டிருப்பினும் ஹிருதய சுத்திக்கு ஏற்றபடி மனிதர்கள் வித்தியாசப்படுவர்.

৷৷16.4৷৷தம்பஃ தார்மிகத்வக்யாபநாய தர்மாநுஷ்டாநம். தர்பஃ கரித்யாகரித்யாவிவேககரோ விஷயாநுபவநிமித்தோ ஹர்ஷஃ.,அதிமாநஃ ச ஸ்வவித்யாபிஜநாநநுகுணோபிமாநஃ. க்ரோதஃ பரபீடாபலசித்தவிகாரஃ. பாருஷ்யஂ ஸாதூநாம் உத்வேககரஃ ஸ்வபாவஃ. அஜ்ஞாநஂ பராவரதத்த்வகரித்யாகரித்யாவிவேகஃ. ஏதே ஸ்வபாவாஃ ஆஸுரீஂ ஸஂபதம் அபிஜாதஸ்ய பவந்தி. அஸுரா பகவதாஜ்ஞாதிவரித்திஷீலாஃ.

৷৷16.4৷৷’தம்போ தர்பஃ’ இத்யாதௌ பவந்தீத்யநுஷஜ்யதே.’தார்மிகத்வக்யாபநாயேதி’? ந து பகவதாஜ்ஞாநுவரித்திபுத்த்யேத்யர்தஃ.’கரித்யாகரித்யாவிவேககர’ இதி ஷாஸ்த்ராதிலங்கநஹேதுரிதி பாவஃ. அதிமாநஷப்தோக்தகர்வாபரபர்யாயாத்தத்காரணாபிமாநாத்தர்பஸ்ய விஷேஷமாஹ’விஷயாநுபவநிமித்த’ இதி. ஏதேநாசார்யபகவத்ஸந்தர்ஷநாதிநிமித்தஹர்ஷவ்யவச்சேதஃ. அஸ்தாந இதி பூர்வோக்தமத்ர’ஸ்வவித்யாபிஜநாநநுகுண’ இத்யநேந விவரிதம். வித்யாபிஜநக்ரஹணஂ வீர்யாதேரப்யுபலக்ஷணம்.’வயஸஃ கர்மணோர்தஸ்ய ஷ்ருதஸ்யாபிஜநஸ்ய ச. வேஷாவாக்வரித்தி(க்புத்தி)ஸாரூப்யமாசரந்விசரேதிஹ’ [மநுஃ4.18] இத்யஸ்யோல்லங்கநமிஹாபிப்ரேதம். பாஹ்யகுதரிஷ்டிஷு சோராதிஷு ச வாக்பாருஷ்யஂ தண்டபாருஷ்யஂ ச நாதீவ தோஷ இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸாதூநாமுத்வேககரஃ ஸ்வபாவ’ இதி. அதஏவ ஸாதுபஹிஷ்காராச்சாஸ்த்ரபஹிஷ்காரோபி ஸ்யாதேவேத்யர்தஃ. ப்ராப்தகாலநித்ராதிரூபமநுபயுக்தவிஷயஂ சாஜ்ஞாநமாஸுராணாமந்யேஷாமபி துல்யமதோஷஷ்ச. தத்வ்யவச்சிநத்தி — ‘பராவரேதி’. ஈதரிஷாஜ்ஞாநமூலமாகமாந்தரேஷு பராவரதத்த்வவ்யத்யயகல்பநஂ? வேதவிருத்தாசாரபரிக்ரஹஷ்ச. பூர்வோக்தகதிபயகுணவ்யதிரேகப்ரதர்ஷநமிஹோபலக்ஷணார்தம். சகாரேண வாநுக்தஸமஸ்தஸமுச்சயஃ. ஆஸுரீஂ ஸம்பதமபிவ்யக்துமாஹ — ‘பகவதாஜ்ஞாதிவரித்திஷீலா’ இதி. யாந் ப்ரத்யுச்யதே’பஷ்யத்யேநஂ ஜாயமாநஂ ப்ரஹ்மா ருத்ரோதவா புநஃ (லோகபிதாமஹஃ) ரஜஸா தமஸா சைவ மாநஸஂ ஸமபிப்லுதம்’ [ம.பா.12.348.77?78] இதி;’விபரீதஸ்ததாஸுரஃ’ [வி.த.109.74] இதி ச. ப்ரஜாபதிவாக்யே ச தேஹாத்மாபிமாநாதிமூலத்ரிவர்கமாத்ர நிஷ்டாமதிகரித்யோச்யதே “அஸுராணாஂ ஹ்யேஷோபநிஷத்” [சா.உ.8.8.5] இதி. அத்ர ஸம்பச்சப்தோ பகவதாஜ்ஞாதிலங்கநருசீநாமபிப்ராயேணோபலம்பாபிப்ராயேண வா ஸம்பத்யத இத்யேதாவந்மாத்ரவிவக்ஷயா வா ஜ்ஞாதவ்யஃ.

——————–

இயல்பு வேறுபாட்டால் வரும் பயன் யாது? விடை வருகிறது :

5. தைவீ ஸம்பத்விமோஷோய நிபந்தாயாஸுரீ மதா
மா ஸுச: ஸம்பதம் தைவீமபிஜாதோऽஸி பாண்டவ

தைவீ ஸம்பத் விமோஷோய-தேவ சம்பத்தால் விடுதலையுண்டாம்,
ஆஸுரீ நிபந்தாய மதா-அசுர சம்பத்தால் பந்தமேற்படும் என்பது என் கொள்கை,
பாண்டவ-பாண்டவா,
தைவீம் ஸம்பதம் அபிஜாத: அஸி-தேவ சம்பத்தை எய்தி விட்டாய்,
மா ஸுச:-துயரப்படாதே.

தேவ சம்பத்தால் விடுதலையுண்டாம், அசுர சம்பத்தால் பந்தமேற்படும்; பாண்டவா,
தேவ சம்பத்தை எய்தி விட்டாய்; துயரப்படாதே.

முற்பிறப்பில் மனிதன் செய்த முயற்சி வீண்போவதில்லை. தேவ இயல்பு சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுபடுதற்கு ஏதுவாகிறது.
அசுர இயல்பு பிறப்பு இறப்புக்குக் காரணமான பந்தத்தைப் பலப்படுத்துகிறது. தன்னிடத்துள்ள இயல்பு எத்தகையதோவென்று
அர்ஜுனனுக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஜீவனுடைய முக்கால நிலைமைகளை அறிகிற பகவானுக்கு
அர்ஜுனனுடைய வரலாறு நன்கு தெரியும். அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லுவதோடுகூட தெய்வ சம்பத்தையுடைய அவன்
முக்திக்கும் தகுந்தவனாகிறான் என்கிறார் பகவான். ஒரு ஜன்மத்தில் அடைந்த பயிற்சி அடுத்த ஜன்மத்தில்
அந்த ஜீவனது இயல்பாக அவனிடத்து அமைகிறது என்பதும் விளங்குகிறது.

৷৷16.5৷৷தைவீ மதாஜ்ஞாநுவரித்திரூபா ஸஂபத் விமோக்ஷாய பந்தாத் முக்தயே பவதி க்ரமேண மத்ப்ராப்தயே பவதி இத்யர்தஃ.ஆஸுரீ மதாஜ்ஞாதிவரித்திரூபா ஸஂபத் நிபந்தாய பவதி? அதோகதிப்ராப்தயே பவதி இத்யர்தஃ.

ஏதத் ஷ்ருத்வா ஸ்வப்ரகரித்யநிர்தாரணாத் அதிபீதாய அர்ஜுநாய ஏவம் ஆஹ — ஷோகஂ மா கரிதாஃ; த்வஂ து தைவீஂ ஸஂபதம் அபிஜாதஃ அஸி. ஹே பாண்டவ தார்மிகாக்ரேஸரஸ்ய ஹி பாண்டோஃ தநயஃ த்வம் இதி அபிப்ராயஃ.

৷৷16.5৷৷தைவாஸுரஸ்வபாவயோஃ ஷ்ரத்தோத்வேகஜநநாய’ஊர்த்வஂ கச்சந்தி ஸத்த்வஸ்தாஃ’ [14.18] இத்யாதிநோக்தமிஹ ஸங்க்ஷிப்ய ஸ்மார்யதே — ‘தைவீ ஸம்பத்’ இத்யர்தேந. விமோக்ஷஸ்யேஷ்டப்ராப்திபர்யந்ததாஂ வக்துமாத்யந்திகாநிஷ்டநிவரித்திரூபஂ ஷப்தஸ்ய முக்யார்தமாஹ — ‘பந்தாந்முக்தய’ இதி. அவ்யவஹிதஹேதுத்வவிவக்ஷாயாஂ ஸமாதிபர்யந்தஷாஸ்த்ரார்தவையர்த்யஂ ஸ்யாதித்யபிப்ராயேணாஹ’க்ரமேணேதி’. ஆத்மஸாக்ஷாத்காராதித்வாரேதி வா. நிபந்தஃ நியதோ பந்தஃ. தத்ர’அதோ கச்சந்தி தாமஸாஃ’ [14.18] இத்யேதத்ஸ்மாரயதி — ‘அதோகதீதி’. அத்ர’மா ஷுசஃ’ இதி வசநஂ ந ஷாஸ்த்ரோபக்ரமப்ரகாந்தாஷோச்யவிஷயஷோகப்ரதிஷேதார்தம்? தஸ்ய பஹுதா பரிஹரிதத்வாத்?’ஸம்பதஂ தைவீமபிஜாதோஸி’ இத்யநேந தத்பரிஹாராஸம்பவாச்ச. அதோ’நிபந்தாயாஸுரீ மதா’ இத்யுக்தே ஷாஸ்த்ரீயமர்யாதாநதிலங்கிந்யபி ஸ்வாத்மநி’ஸ்திரோ நிகூடாஹங்காரஃ’ [த.ரூ.2.5] இதி ப்ரக்ரியயா தீரோதாத்தநாயககுணபூதஸ்ய நிகூடஸ்வாஹங்காரத்வஸ்ய,ஸ்வாத்மஸாக்ஷிகத்வாத்தாவந்மாத்ரேணாபி ஸ்வஸ்மிந்நாஸுரத்வமதிஷங்கமாநஸ்ய ஷ்ருதத்விவிதஸம்பத்கஸ்ய பீபத்ஸோஃ ஸ்வப்ரகரித்யநிர்தாரணாத்புநரபாரஸஂஸாரஸாகரநிமஜ்ஜநபீத்யா ஷோசதோ தேவப்ரகரிதித்வஜ்ஞாபநேந ஷோகமபநயதீத்யாஹ — ‘ஏதச்ச்ருத்வேதி’. அத்ராப்யஸ்தாநே ஷோகஂ த்வமேவாஹாரயஸீத்யபிப்ராயேணாஹ’ஷோகஂ மா கரிதா’ இதி. ந ஹி தேவப்ரகரிதீநாஂ தர்மோத்தராணாமாஸுராஃ புத்ராஃ ஸம்பவந்தீத்யபிப்ராயேண பாண்டவஷப்தஸம்புத்திரித்யாஹ’தார்மிகாக்ரேஸரஸ்யேதி’.

——————–

ஜீவர்களுடைய இயல்புகளை யெல்லாம் சுருக்கமாக எப்படி வகைப்படுத்தலாம்? விடை வருகிறது :

6. த்வௌ பூதஸர்கௌ லோகேऽஸ்மிந்தைவ ஆஸுர ஏவ ச
தைவோ விஸ்தரஸ: ப்ரோக்த ஆஸுரம் பார்த மே ஸ்ருணு

பார்த-பார்த்தா,
அஸ்மிந் லோகே-இவ்வுலகத்தில்,
பூதஸர்கௌ த்வௌ ஏவ-உயிர்ப்படைப்பு இரண்டு வகைப்படும்,
தைவ ஆஸுர ச-தேவ இயல் கொண்டது. அசுர இயல் கொண்டது,
தைவ: விஸ்தரஸ: ப்ரோக்த-தேவ இயல் கொண்டதை விரித்துச் சொன்னேன்,
ஆஸுரம் மே ஸ்ருணு-அசுர இயல் பற்றி என்னிடம் கேள்.

இவ்வுலகத்தில் உயிர்ப்படைப்பு இரண்டு வகைப்படும். தேவ இயல் கொண்டது. அசுர இயல் கொண்டது.
தேவ இயல் கொண்டதை விரித்துச் சொன்னேன் பார்த்தா, அசுர இயல் கொண்டதைச் சொல்லுகிறேன், கேள்.

ஸ்தாவர ஜங்கமங்களாகிய உயிர் வகைகள் அனைத்திடத்தும் ஏற்றத்தாழ்வுபட தெய்வ சம்பத்தோ அல்லது
அசுர சம்பத்தோ உண்டு. ஒன்று இனியது; மற்றொன்று இன்னாதது. ஒன்று ஆத்ம வளர்ச்சிக்குத் துணை புரிகிறது;
மற்றொன்று பிற்போக்கை உண்டாக்குகிறது. மனிதர்களுக்கிடையில் உள்ள அசுர இயல்பு இனி விரிவாக விளக்கப்படுகிறது.
கருத்தில் வைக்கத் தகுதியற்ற எதிர்மறையான எண்ணங்களும் போதனைகளும் கீதையில் காணப்படுவது அரிது.
ஈண்டு அத்தகைய கருத்துக்கள் வருவது ஒரு காரத்தை முன்னிட்டேயாம்.
சாதகர்கள் அவைகளின் தோஷத்தை யறிந்து அவைகளை நீக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அசுர இயல்பு விரித்து விளக்கப்படுகிறது.

৷৷16.6৷৷அஸ்மிந் கர்மலோகே கர்மகராணாஂ பூதாநாஂ ஸர்கௌ த்வௌ த்விவிதௌ? தைவஃ ச ஆஸுரஃ ச இதி. ஸர்கஃ உத்பத்திஃ? ப்ராசீநபுண்யபாபரூபகர்மவஷாத் பகவதாஜ்ஞாநுவரித்திதத்விபரீதகரணாய உத்பத்திகாலே ஏவ விபாகேந பூதாநி உத்பத்யந்தே இத்யர்தஃ.தத்ர தைவஃ ஸர்கோ விஸ்தரஷஃ ப்ரோக்தஃ. தேவாநாஂ மதாஜ்ஞாநுவர்திஷீலாநாம் உத்பத்திஃ யதாசாரகரணார்தா; ஸ ஆசாரஃ கர்மயோகஜ்ஞாநயோகபக்தியோகரூபோ விஸ்தரஷஃ ப்ரோக்தஃ. அஸுராணாஂ ஸர்கஃ ச யதாசாரகரணார்தஃ தம் ஆசாரஂ மே ஷ்ரரிணு? மம ஸகாஷாச்சரிணு.

৷৷16.6৷৷ஸ்வரூபாதிபிஃ ஸமேஷு ஸர்வேஷு ஆத்மஸு தைவாஸுரவிபாகஸ்ய கிஂ நிதாநம் இதி ஷங்காஂ ஸவிஷேஷாநுவாதேந பரிஹரந்நத்யந்தபரிஹர்தவ்யத்வஜ்ஞாபநாய ப்ரஸக்தஸ்யாஸுரவரித்தாந்தஸ்ய விஸ்தரமுபலக்ஷயதி’த்வௌ பூதஸர்கௌ’ இதிஷ்லோகேந.’அஸ்மிந் லோகே’ இதி ந லோகாந்தரவ்யவச்சேதார்தம்? ஸர்வத்ர தேவாஸுரவிபாகஸித்தேஃ; ந ச நிரர்தகாதிகரணமாத்ரநிர்தேஷோ யுக்தஃ; அதோ லோகோபலம்பஸித்தாகாரேண விஹிதநிஷித்தகரணஸூசநமிஹ விவக்ஷிதமித்யபிப்ராயேணாஹ’கர்மகராணாமிதி’. கர்மலோகவிவக்ஷயா வா’அஸ்மிந்’ இதி விஷேஷணம்.’ஸர்கஃ ஸ்வபாவநிர்மோக்ஷநிஷ்சயாத்யாயஸரிஷ்டிஷு’ [அமரஃ3.3.22] இதி பஹ்வர்தஸ்யாபிப்ரேதஂ வக்துமிஹார்தவஷாத்தாதோஃ ப்ரயோஜ்யவ்யாபாரபரத்வஂ தாவதாஹ — ‘ஸர்க உத்பத்திரிதி’. உத்பத்திஸ்வரூபே கதஂ தைவத்வாஸுரத்வவிபாகஃ இதி ஷங்காயாஂ’லோகேஸ்மிந்’ இத்யநேந தைவாஸுரவிபாகே ஸர்கஷப்தேந சாபிப்ரேதஂ ஸங்கலய்யாஹ’ப்ராசீநேதி’. தைவாஸுரஸம்பதர்தத்வாதுத்பத்தௌ தைவாஸுரத்வோக்திரித்யர்தஃ.

ஸர்கஷப்தஸ்ய ஸ்வபாவபரத்வஂ ஸரிஜ்யமாநபரத்வஂ சாப்ரஸித்தத்வாதநாதரித்ய ப்ரஸித்தஸரிஷ்டிபரத்வேந வ்யாக்யாதம்.’தைவஃ ஸர்கோ விஸ்தரஷஃ ப்ரோக்தஃ’ இத்யுக்தே தேவாநாஂ வஂஷாநுசரிதகீர்தநவத்ப்ரதீயதே; நச ததா கரிதம். யத்யபி’ப்ரஜஹாதி யதா காமாந்’ [2.55]’தைவமேவாபரே யஜ்ஞஂ’ [4.25]’சதுர்விதா பஜந்தே மாஂ’ [7.16]’மஹாத்மாநஸ்து மாஂ பார்த!’ [9.13] இத்யாதிபிர்ஜ்ஞாநயோககர்மயோகபக்தியோகநிஷ்டாஃ புருஷா நிர்திஷ்டாஃ; ததாபி தத்கர்தவ்யப்ரபஞ்சந ஏவ தத்ராபி தாத்பர்யம்; அதோத்ர தைவஸர்கஸ்ய விஸ்தரேணோக்திஸ்தத்கார்யத்வாரேத்யபிப்ராயேண’யதாசாரகரணார்தேத்யாதிகமுக்தம்’.’அபயஂ ஸத்த்வஸஂஷுத்திஃ’ [16.1] இத்யாதிகஂ ப்ராக்விஸ்தரேணோக்தஸ்ய ஸங்க்ரஹணமித்யபிப்ராயேண கர்மயோகாதிக்ரஹணம்.’ஆஸுரஂ ஸர்கஂ’ இத்யத்ராபி வக்ஷ்யமாணாநுஸாராதேவமேவ விவக்ஷேத்யாஹ’அஸுராணாமிதி’.’ஆஸுரஂ ஸர்கஂ மே ஷ்ரரிணு’ இத்யுக்தே ஸர்காந்வயேந கர்தரி ஷஷ்டீப்ரதீதிஃ ஸ்யாத்; ததோபி’ஷ்ரரிணு’ இத்யஸ்யாபேக்ஷிதமாப்ததமத்வஸூசநமேவோசிதமித்யபிப்ராயேணாஹ’மம ஸகாஷாதிதி’. அவிதிதமுபாதேயஂ யதா நோபாதாதுஂ ஷக்யஂ? ததா ஹேயமப்யவிதிதஂ ந ஹாதுஂ ஷக்யம்; அதோத்ர ஸாவதாநோ பவேத்யபிப்ராயேண’ஷ்ரரிணு’ இத்யுக்தம்.

——————

7. ப்ரவ்ருத்திம் ச நிவ்ருத்திம் ச ஜநா ந விதுராஸுரா:
ந ஸௌசம் நாபி சாசாரோ ந ஸத்யம் தேஷு வித்யதே

ஆஸுரா: ஜநா-அசுரத் தன்மை கொண்டோர்,
ப்ரவ்ருத்திம் ச நிவ்ருத்திம் ச ந விது-தொழிலியல்பையும் வீட்டியல்பையும் அறியார்,
தேஷு ஸௌசம் ந-அவர்களிடம் தூய்மையேனும் இல்லை,
ஆசார: ச ந-ஒழுக்கமேனும் இல்லை,
ஸத்யம் அபி ந வித்யதே-வாய்மையேனும் காணப்படுவதில்லை.

அசுரத் தன்மை கொண்டோர் தொழிலியல்பையும் வீட்டியல்பையும் அறியார்.
தூய்மையேனும், ஒழுக்கமேனும் வாய்மையேனும் அவர்களிடம் காணப்படுவதில்லை.

நலம் தருவது எதுவோ அது செய்யத்தகுந்தது. அது தர்மம் எனப்படுகிறது. கேடு விளைவிப்பது எதுவோ அது செய்யத்தகாதது.
அத்தகையது அதர்மம் எனப்படுகிறது. விலங்கு இனங்களும் ஓரளவு நலம் கேடுகளை அறிந்து கொள்கின்றன.
அசுர இயல்புடையார்க்கு அவை விளங்குவதில்லை. அவர்கள் மனதில் எழும் எண்ணங்கள் தூயவைகளல்ல,
உடலில் ஆகும் செயல் ஒழுக்கமில்லாதது; பின்பு அவர்கள் வாயில் பேசுவது உண்மையல்ல.
ஆக, முக்கரணங்களும் அவர்களால் முறைதவறிக் கையாளப்படுகின்றன.

৷৷16.7৷৷ப்ரவரித்திஂ ச நிவரித்திஂ ச அப்யுதயஸாதநஂ மோக்ஷஸாதநஂ ச வைதிகஂ தர்மம் ஆஸுரா ந விதுஃ ந ஜாநந்தி.

ந ச ஷௌசஂ வைதிககர்மயோக்யத்வஂ ஷாஸ்த்ரஸித்தம்; தத் பாஹ்யம் ஆப்யந்தரஂ ச அஸுரேஷு ந வித்யதே. ந அபி ச ஆசாரஃ? தத் பாஹ்யாப்யந்தரஷௌசஂ யேந ஸந்த்யாவந்தநாதிநா ஆசாரேண ஜாயதே? ஸ அபி ஆசாரஃ தேஷு ந வித்யதே. ததா உக்தம் — ‘ஸந்த்யாஹீநோஷுசிநித்யமநர்ஹஃ ஸர்வகர்மஸு.’ (தக்ஷஸ்மரிதி 2.23) இதி.ததா ஸத்யஂ ச தேஷு ந வித்யதே ஸத்யஂ யதார்தஜ்ஞாநஂ பூதஹிதரூபபாஷணஂ தேஷு ந வித்யதே.கிஂ ச —

৷৷16.7৷৷அத்ர ப்ரவரித்திநிவரித்திஷப்தௌ ந லௌகிகவிஷயௌ; ஆஸுராணாமேவ லௌகிகேஷ்டாநிஷ்டப்ராப்திபரிஹாரார்தமபதப்ரவரித்தேஃ ஸத்பதநிவரித்தேஷ்ச ஸித்தத்வாத்; ந ச விஹிதநிஷித்தமாத்ரவிஷயௌ? ராகப்ராப்தஷாஸ்த்ரப்ராப்தவிஷயௌ வா?’ந ஷௌசஂ நாபி சாசாரஃ’ இத்யாதேஃ புநருக்திப்ரஸங்காத்; அதோத்ர முமுக்ஷ்வபேக்ஷிதப்ரவர்தகநிவர்தகதர்மவிவேகாபாவே தாத்பர்யமித்யாஹ — ‘அப்யுதயஸாதநமித்யாதிநா’. தாவேதௌ தர்மௌ ஸ்மர்யேதே’ப்ரவரித்திலக்ஷணஂ தர்மஂ ப்ரஜாபதிரதாப்ரவீத்’ [ம.பா.12.217.4]’நிவரித்திலக்ஷணஂ தர்மமரிஷிர்நாராயணோப்ரவீத்’ [ம.பா.12.217.2] இதி.’ந விதுஃ’ இத்யத்ர’ந ஸத்யஂ தேஷு வித்யதே’ இதிவதஸத்பாவமாத்ரஂ ந விவக்ஷிதம்? அபிது ஷதகரித்வஃ ப்ரதிபாதிதேபி தமஃப்ராசுர்யாதபரிஜ்ஞாநமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ந ஜாநந்தீதி’.’கரித்யயோக்யதா’ இதி ப்ராகுக்தமத்ர’வதிககர்மயோக்யத்வமித்யநேந’ விவரிதம். பாஹ்யஷௌசமஷுசிஸஂஷீலநாதிபிரவஷ்யகர்தவ்யாகரணாச்ச ந வித்யதே; ஆந்தரஂ த்வாத்மகுணாபாவாத்.’ந ஷௌசஂ நாபி சாசாரஃ’ இதி க்ரமாத்கார்யகாரணயோர்நிஷேத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ததிதி’. நநு ஸந்த்யாவந்தநாதேர்வர்ணாஷ்ரமதர்மஸ்ய’ப்ராஜாபத்யஂ கரிஹஸ்தாநாஂ ந்யாஸிநாஂ ப்ரஹ்மஸஂஜ்ஞிதம். யோகிநாமமரிதஂ ஸ்தாநஂ ஸ்வாத்மஸந்தோஷகாரிணாம்’ [வி.பு.1.6.36] இத்யாதிபிஃ பலாந்தரஂ ஷ்ரூயதே; தத்கதஂ தஸ்ய ஷௌசஹேதுத்வோக்திஃ இத்யத்ராஹ — ‘யதோக்தமிதி’. வ்யதிரேகோக்த்யா ஹேதுஹேதுமத்பாவோத்ர தரிடீகரிதஃ. இதஂ நித்யகர்மாந்தரஹாநாதபி க்ராஹ்யம்.’யதாஜ்ஞாநமித்யாதி’ — விப்ரலம்பரஸிகத்வாதயதாஜ்ஞாநஂ பாஷணாபாவஃ? ஹிஂஸாஸ்வபாவத்வாத்திதரூபபாஷணாபாவஃ.

————————

ஏன் அவர்கள் அப்படித் தாறுமாறாக நடந்துகொள்ளுகிறார்கள் என்று அவர்களைக் கேட்டால்
அவர்களிடமிருந்து வரும் விடையாவது :

8. அஸத்யமப்ரதிஷ்டம் தே ஜகதாஹுரநீஸ்வரம்
அபரஸ்பரஸம்பூதம் கிமந்யத்காமஹைதுகம்

ஜகத் அஸத்யம் அப்ரதிஷ்டம்-இவ்வுலகம் உண்மையற்றதென்றும் நிலையற்றதென்றும்,
அநீஸ்வரம்-கடவுளற்றதென்றும், அபரஸ்பரஸம்பூதம்-சொல்லுகிறார்கள்,
காமஹைதுகம்-காமத்தை ஏதுவாக உடையது,
அந்யத் கிம் தே ஆஹூ:-இது தவிர என்ன அவர்கள் (அசுர குணம் படைத்தவர்) கூறுவர்?

அவர்கள் இவ்வுலகம் உண்மையற்றதென்றும் நிலையற்றதென்றும் கடவுளற்றதென்றும், சொல்லுகிறார்கள்.
இது தொடர்பின்றி பிறந்ததென்றும், வெறுமே காமத்தை ஏதுவாக உடையது என்றும் சொல்லுகிறார்கள்.
சத்தியமும், தர்மமும், ஈசுவரனும் ஒன்றோடொன்று சம்பந்தப்பட்டவைகள்.
அவைகளின் ஆதிக்கமின்றி உலகம் நடவாது என்பது ஆஸ்திகர் கொள்கை. லோகாயதர்கள் அம்மூன்றையும் மறுக்கின்றனர்.
காமத்தின் பயனாக வந்துள்ள உலக வாழ்க்கையை வேண்டியவாறு கையாண்டு களித்திரு என்பது அவர்களது கொள்கை.

சமயானுஷ்டானத்தில் வெறுப்புக்கொள்வதிலிருந்து ஒருவனை லௌகிகனென நன்கறியலாம்.
பகவந் நாமத்தை உச்சரிக்கவோ பக்தியூட்டும் பாடலைக் கேட்கவோ அவனுக்குப் பிரியம் இருப்பதில்லை.
பிறர் அவ்வாறு செய்வதையும் அவன் தடுப்பான். தோத்திரம் செய்வதை நிந்திப்பவனும்,
தர்ம ஸ்தாபனங்களையும் தர்மாத்மாக்களையும் ஏளனம் பண்ணுபவனும் சரியான லௌகிகனாவான்.

৷৷16.8৷৷அஸத்யஂ ஜகத் ஏதத் ஸத்யஷப்தநிர்திஷ்டப்ரஹ்மகார்யதயா ப்ரஹ்மாத்மகம் இதி ந ஆஹுஃ. அப்ரதிஷ்டஂ ததா ப்ரஹ்மணி ப்ரதிஷ்டிதம் இதி ந வதந்தி. ப்ரஹ்மணா அநந்தேந தரிதா ஹி பரிதிவீ? ஸர்வாந் லோகாந் பிபர்தி. யதோக்தம்’தேநேயஂ நாகவர்யேண ஷிரஸா விதரிதா மஹீ. பிபர்தி மாலாஂ லோகாநாஂ ஸதேவாஸுரமாநுஷாம்৷৷’ (வி0 பு0 2.5.27) இதி.

அநீஷ்வரஂ ஸத்யஸஂகல்பேந பரப்ரஹ்மணா ஸர்வேஷ்வரேண மயா ஏதத் நியமிதம் இதி ச ந வதந்தி. அஹஂ ஸர்வஸ்யஂ ப்ரபவோ மத்தஃ ஸர்வஂ ப்ரவர்ததே.’ (கீதா 10.8) இதி ஹி உக்தம்.வதந்தி ச ஏவம்; அபரஸ்பரஸம்பூதஂ கிம் அந்யத் யோஷித்புருஷயோஃ பரஸ்பரஸம்பந்தேந ஜாதம் இதஂ மநுஷ்யபஷ்வாதிகம் உபலப்யதே. அநேவஂபூதஂ கிம் அந்யத் உபலப்யதே கிஞ்சித் அபி ந உபலப்யதே இத்யர்தஃ. அதஃ ஸர்வம் இதஂ ஜகத் காமஹேதுகம் இதி.

৷16.8৷৷ஏவஂ ந ஸத்யஸ்யாபாஷணமாத்ரம்; அபிது தத்விபரீதபாஷணமஸ்தீத்யநந்தரமுச்யத இத்யாஹ — ‘கிஞ்சேதி’. அஸத்யஷப்தோத்ர ந மித்யாத்வபரஃ? தஸ்ய லோகோபலப்திஸ்வவசநவிரோதாதிபிரேவ ப்ரதிக்ஷிப்தத்வேந அதிஸ்தூலத்வாத்? பரமார்தஂ ஸ்திரஂ சைஷ்வர்யமபிமத்ய நிரூடாபிநிவேஷாநாமாஸுராணாஂ ப்ரபஞ்சமித்யாத்வகூடயுக்திபிஃ ப்ரதார்யத்வாஸம்பவாச்ச.’யதா வயமநரிதப்ராயாஃ? ததா ஸர்வஂ ஜகதிதி ப்ராஹுஃ’ (ஷஂ.) இதி வ்யாக்யாபி மந்தா? ஜகச்சப்தஸ்ய சேதநமாத்ரவிஷயத்வாபாவாத் நிஷேதாநாஂ சாத்ர பூர்வோக்தாகாரவ்யதிரேகபரத்வாத்?’அப்ரதிஷ்டமநீஷ்வரம்’ இதிவச்சாஸ்த்ரஸித்தப்ரதிஷேதபரத்வாத்? அஸுராணாஂ ச ஷாஸ்த்ரப்ரத்வேஷஷீலத்வாத். அதோத்ர ஷாஸ்த்ரஸித்தஸ்ய ப்ரதிஷேதபரோயஂ ஷப்தஃ. தச்ச ஸத்யஂ ப்ரஹ்மைவேதி “ஸத்யஂ ஜ்ஞாநமநந்தஂ ப்ரஹ்ம” [தை.உ.2.1] இத்யாதிஷு ப்ரஸித்தம். சாந்தோக்யே ச சேதநாசேதநநியந்தரித்வேந ப்ரஹ்மநாமதயாஸௌ நிருக்தஃ — “தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்ய ப்ரஹ்மணோ நாம ஸத்யமிதி. தாநி ஹ வா ஏதாநி த்ரீண்யக்ஷராணி? ஸத்? தி? யம்? இதி. தத்யத்ஸத்ததமரிதம். அத யத்தி தந்மர்த்யமத யத்யஂ தேநோபே யச்சதி யதநேநோபே யச்சதி தஸ்மாத்யமஹரஹர்வா ஏவஂவித்ஸ்வர்கஂ லோகமேதி” [சாஂ.உ.7.3.4;5] இதி. அதோத்ர கபிலகுருகுமாரிலஜிநஸுகதசார்வாகாதிமதாநுவர்திந இவாப்ரஹ்மாத்மகஂ ஜகதாஹுரிதி விவக்ஷாமாஹ — ‘ஸத்யஷப்தேதி’. அப்ரதிஷ்டஷப்தேநாபி ஸர்வலோகவிரோதாதிபிஃ ப்ரத்யக்ஷஸித்தப்ரதிஷ்டாநிஷேதாஸம்பவாச்சாஸ்த்ரேஷு ப்ரதிஷ்டாத்வேந உபதிஷ்டஸர்வப்ரதிஷேதவிவக்ஷாமாஹ — ‘ததேதி’. ததேவோதாஹரணவிஷேஷேண விவரிணோதி — ‘ப்ரஹ்மணாநந்தேநேதி’. ஏதேந ப்ரதிஷ்டாஷப்தஸ்ய தர்மாதர்மமாத்ரபரத்வேந வ்யாக்யா நிரஸ்தா.’ஸர்வால் ఁலோகாந் பிபர்தீதி’ ஸ்வரூபதஃ கார்யதஷ்சேதி பாவஃ.ஆதிகூர்மஷேஷதிங்நாகப்ரபரிதிபிர்மஹீ விதரிதேதி ஷாஸ்த்ரேணோக்தே ஹி ஹைதுகைரேவஂ ஜல்ப்யதே’தர்தா தரித்ர்யா யதி கஷ்சிதந்யஸ்தஸ்யாபரஸ்தஸ்ய பரஸ்ததோந்யஃ. ஏவஂ ஹி தேஷாமநவஸ்திதிஃ ஸ்யாத்ததோ ஹி பர்த்ர்யா புவ ஏவ ஷக்திஃ’ இதி. வாயுவேகவஷாச்ச பூப்ரமணவாதஂ கேசிதிச்சந்தி. குருத்வாந்நித்யபதநஂ ச ஜைநாஃ. அநீஷ்வரஷப்தோப்யத்ர ந ப்ரதிமாராஜாதிலௌகிகேஷ்வரப்ரதிஷேதார்தஃ? தைஸ்தத்ப்ரதிஷேதாபாவாத். யதாநுவதந்தி — ‘லோகவ்யவஹாரஸித்த இதி சார்வாகாஃ’ இதி. நச ப்ரஹ்மநிஷேதமாத்ரார்தஃ’அஸத்யம்’ இத்யாதிநா புநருக்தேஃ. அதோத்ர வ்யுத்பத்த்யநுஸாரேணாலௌகிகநியந்தரிநிஷேதே தாத்பர்யமித்யாஹ — ‘ஸத்யஸங்கல்பேநேத்யாதிநா’. அயஸ்காந்தாதிவதசித்ஸ்வபாவஜீவாஜீவாத்மகஂ ஸர்வஂ ஜகதேதந்நிரீஷ்வரமிதி ஜைநாதிதரிஷ்ட்யா தர்மாதிமாத்ரவஷாத்வா?’பரமேஷ்வரஸஂஜ்ஞோ ஜ்ஞஃ கிமந்யோ மய்யவஸ்திதஃ’,இதிவதாபிமாநிகேஷ்வரஷாஸநாத்வா? தேஷகாலாவச்சிந்நேஷ்வரஸமுதாயப்ரவாஹவஷாத்வா ஜகத்ப்ரவரித்திரிதி ஹி தத்தந்மதமிதி பாவஃ.’நியமிதமிதி’ — யே து மத்வ்யதிரிக்தாந்ப்ரஜாபதிபஷுபதிப்ரபரிதீநபி பரமேஷ்வரத்வேந கல்பயந்தி? த ஆஸுரா ஏவேதி பாவஃ.

அந்யேபி கேசிதீஷ்வராஃ ப்ரவர்தகா தரிஷ்யந்தே? ஷ்ரூயந்தே ச; தத்கதஂ பகவதஃ ஸர்வநியமநம் இத்யத்ராஹ — ‘அஹஂ ஸர்வஸ்யேதி’. அந்யேஷாமபி நியந்தரி஀ணாஂ நியமநரூபப்ரவரித்திர்பகவததீநைவ. ததாச ஸூத்ரிதஂ — ‘கர்தா ஷாஸ்த்ரார்தவத்த்வாத்’ [ப்ர.ஸூ.2.4.1] இத்யுபக்ரம்ய’பராத்து தச்ச்ருதேஃ’ [ப்ர.ஸூ.2.3.41] இதி. ஏவஂ த்ரிபிர்ஜகத உத்பத்திஸ்திதிப்ரவரித்தீநாஂ பரப்ரஹ்மாதீநத்வஂ நேச்சந்தீத்யுக்தஂ பவதி? தத்ர ஜகதுத்பத்தேஃ ப்ரதிஜ்ஞாதஂ ப்ரஹ்மநைரபேக்ஷ்யமந்யதஃ ஸித்ததயைவமுபபாதயந்தீத்யாஹ — ‘வதந்தி சைவமிதி’.’அபரஸ்பர’ — இத்யாதிகஂ ந பூர்வேணைகவாக்யம்?’கிமந்யத்’ இத்யாதேரநந்வயாத்க்லிஷ்டகல்பநாதநுபபத்தேஷ்ச. ஏததேவைஷாமாஸுரத்வே பர்யாப்தஂ? கிமந்யதுச்யதே இதி கல்பநா அத்யாஹாராதிக்ரஸ்தா.’வதந்தி சைவமிதி’ து நாத்யாஹாராதிவிவக்ஷயோக்தம்?’ஏதாஂ தரிஷ்டிம்

—————-

இக்கொள்கை எத்தகைய வாழ்க்கையாகப் பரிணமிக்கிறது? விடை வருகிறது :

9. ஏதாம் த்ருஷ்டிமவஷ்டப்ய நஷ்டாத்மாநோऽல்பபுத்தய:
ப்ரபவந்த்யுக்ரகர்மாண: க்ஷயாய ஜகதோऽஹிதா:

ஏதாம் த்ருஷ்டிம் அவஷ்டப்ய-இந்தக் காட்சியில் நிலைபெற்று,
அல்பபுத்தய: நஷ்டாத்மாந: – அற்ப புத்தியுடைய அந்த நஷ்டாத்மாக்கள்,
அஹிதா:-தீமையையே நினைப்பவர்களாக,
உக்ரகர்மாண:-கொடிய தொழில் செய்பவர்களாக,
ஜகத: க்ஷயாய ப்ரபவந்தி-உலக நாசத்திற்கே முனைகிறார்கள்.

இந்தக் காட்சியில் நிலைபெற்று அற்ப புத்தியுடைய அந்த நஷ்டாத்மாக்கள் உலகத்துக்குத் தீங்கு
சூழ்வோராய் அதன் நாசத்துக்காகக் கொடிய தொழில் செய்கின்றனர்.

இந்திரியங்களின் வசப்பட்டு விரைந்து விஷயங்களில் மூழ்குமளவு ஒருவன் புல்லறிவாளன் ஆகிறான்.
தன்னையே அழித்துக் கொள்ளுதல் அதன் முதற்படி. அதர்மம் அபரிமிதமாய்க் கையாளப்படுகிறது.
உலகுக்கும் அது கேடாய் முடிகிறது. பொய்யும் அதர்மமும் வாழ்க்கைத் திட்டமல்ல என்பதற்கு அவனுடைய கொடியே செயலே சான்றாகிறது.

৷16.9৷৷ஏதாஂ தரிஷ்டிம் அவஷ்டப்ய அவலம்ப்ய? நஷ்டாத்மாநஃ? அதரிஷ்டதேஹாதிரிக்தாத்மாநஃ? அல்பபுத்தயஃ — கடாதிவத் ஜ்ஞேயபூதே தேஹே ஜ்ஞாதரித்வேந தேஹவ்யதிரிக்த ஆத்மா ந உபலப்யதே? இதி விவேகாகுஷலாஃ. உக்ரகர்மாணஃ ஸர்வேஷாஂ ஹிஂஸகாஃ? ஜகதஃ க்ஷயாய ப்ரபவந்தி.

[16.9] இத்யநேவ தத்ஸித்தேஃ. அதஃ’காமஹேதுகம்’ இத்யஸ்யைவோபபாதநாய’அபரஸ்பரஸம்பூதம்’ இத்யாத்யுக்திரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘யோஷிதிதி’. க்ரியாஸாந்தத்யேந ஹேதுபலபாவரஹிதமிதி வ்யாக்யாந்தரமதிமந்தஂ? ப்ரஸித்ததமார்தத்யாகாத்’காமஹேதுகம்’ இத்யநந்வயாச்சேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அநேவம்பூதஂ கிமந்யதுபலப்யத’ இதி. யத்யபி யோஷித்புருஷஸஂஸர்கமந்தரேணைவ ஸ்வேதஜாநாஂ ஸ்தாவராணாஂ சோத்பத்திர்தரிஷ்யதே; ததாபீஷ்வரமாத்ரஹேதுகா தேவாதிஸரிஷ்டிர்நோபலப்யதே; தரிஷ்யமாநஂ த்வயோநிஜஂ யோநிஜவதேவ தர்ஷநபலாதங்கீகுர்மஃ; தத்ராப்யந்வயவ்யதிரேகாவஸ்திததத்தத்ஸாமக்ரீமாத்ராத்கார்யஸித்திஸம்பவே கிமீஷ்வரேண கர்த்ரா கல்பிதேநாகமிகதயா ஸ்வீகரிதேந வேதி பாவஃ.’அகிஞ்சித்காமஹேதுகம்’ இதி பரோக்தபாடாந்தரஸ்ய அப்ரஸித்தத்வாதிபிரநாதரவ்யக்த்யர்தஂ’கிமந்யத்’ இதி பாடஸ்ய ப்ரதிநிஷேதபரதாஂ வ்யநக்தி — ‘கிஞ்சிதபி நோபலப்யத’ இதி.’அத’ இதி — அந்வயவ்யதிரேகபலாதித்யர்தஃ.’காமஹேதுகம்’ இதி தரிஷ்டகாரணோபலக்ஷணம். காமப்ராவண்யவஷாத்ததுக்திஃ. யதா பாஷண்டாகமா அபி தத்தத்புருஷப்ரவர்திதா இதி தத்ததாகமைஸ்ததாதநப்ரத்யக்ஷமூலதயோபதேஷபரம்பரயா ச வ்யவஸ்தாப்யந்தே? யதா வா சிரந்தநநகரவரித்தாந்தாதயஃ; ஏவஂ கல்பேகல்பே ப்ரவரித்தமீஷ்வரஷில்பிநோ ஜகந்நகரவரித்தாந்தஂ ஸம்பாவிதமபி தீவ்ரௌஷதகல்பஷாஸ்த்ரப்ரத்வேஷாதபலபந்தீத்யுக்தஂ பவதி. ,৷৷16.9৷৷’ஏதாஂ தரிஷ்டிமிதி’ — விபரீதாஂ தரிஷ்டிமித்யர்தஃ.’அவஷ்டப்ய’ இத்யாக்ரமணாதிப்ரதீதிவ்யுதாஸாயாஹ — ‘அவலம்ப்யேதி’. நித்யஸ்யாத்மநோ விநாஷாபாவாத்’ணஷ அதர்ஷநே’ [தா.பா.4.88] இதி தாத்வர்தோத்ர விவக்ஷித இத்யாஹ — ‘அதரிஷ்டேதி’. ஸ்வயஞ்ஜ்யோதிஷஃ ப்ரத்யகாத்மஸ்வரூபஸ்ய தேஹாத்யாஸாதிஷ்டாநதயா நித்யமுபலம்பாத்தேஹாதிரிக்தத்வேந விஷேஷிதம். நஷ்டாத்மத்வஹேதுரிஹால்பபுத்தித்வமுச்யத இதி. புநருக்திபரிஹாராபிப்ராயேணாஹ’கடாதிவதிதி’. யத்வா பஷுமரிகாதிவத்கர்மவஷாத்ஸ்வாரஸிகோ விவிக்தாத்மாநுபலம்பஃ.’அல்பபுத்தய’ இதி து தத்பரிஹாராஷக்திருச்யத இதி பாவஃ. ஏவஂ பராவராத்மவிஷயவிபரீததரிஷ்டிருக்தா; அத’ப்ரபவந்த்யுக்ரகர்மாணஃ’ இத்யாதிநா தத்பலமுச்யதே.’உக்ரகர்மாணஃ’ இத்யத்ரோக்ரவ்ரதாதிப்ரதீதிவ்யுதாஸாயாஹ — ‘ஸர்வேஷாஂ ஹிஂஸகா’ இதி. அஷுபாஃ ஸ்வஸஂஸர்கிணாமபி தோஷாவஹா இத்யர்தஃ.’ஜகதஃ க்ஷயாய ப்ரபவந்தீதி’ — ‘அநேந ப்ரஸவிஷ்யத்வமேஷ வோஸ்த்விஷ்டகாமதுக்’ [3.10]’பரஸ்பரஂ பாவயந்தஃ ஷ்ரேயஃ பரமவாப்ஸ்யத’ [6.11] இத்யாதிப்ரதிபாதிதாஂ பகவந்மூலாஂ லோகபாவநதர்மமர்யாதாமதிலங்கயந்தி; ததநுவர்திநஷ்சாந்யேபி மந்தாஃ ததாசாரோபதேஷாதிவிஸ்ரம்பாதிக்ரமேண ஸர்வஸ்ய ஜகதஸ்த்ரிவர்காபவர்கரூபவரித்திவிரஹிணஸ்த்ரிவிததாபாஹதிரூபாய க்ஷயாய பவந்தீத்யர்தஃ.

———————-

அசுர இயல்புடையவரது தீய செயல் என்னென்ன வடிவெடுக்கிறது என்று வினவுமிடத்து அதன் விரிவான விளக்கம் வருகிறது :

10. காமமாஸ்ரித்ய துஷ்பூரம் தம்பமாநமதாந்விதா:
மோஹாத்க்ருஹீத்வாஸத்க்ராஹாந்ப்ரவர்தந்தேऽஸுசிவ்ரதா:

தம்பமாந மதாந்விதா:- டம்பமும் மதமும் பொருந்தியவராய்,
துஷ்பூரம்-நிரம்பவொண்ணாத,
காமம் ஆஸ்ரித்ய-காமத்தைச் சார்ந்து,
மோஹாத் அஸத்க்ராஹாந் க்ருஹீத்வா-மயக்கத்தால் பொய்க் கொள்கைகளைக் கொண்டு,
அஸுசிவ்ரதா: ப்ரவர்தந்தே-அசுத்த நிச்சயங்களுடையோராய்த் தொழில் புரிகிறார்கள்.

நிரம்பவொண்ணாத காமத்தைச் சார்ந்து, டம்பமும், கர்வமும், மதமும், பொருந்தியவராய், மயக்கத்தால்,
பொய்க் கொள்கைகளைக் கொண்டு அசுத்த நிச்சயங்களுடையோராய்த் தொழில் புரிகிறார்கள்.

৷৷16.10৷৷துஷ்பூரஂ துஷ்ப்ராபவிஷயஂ காமம் ஆஷ்ரித்ய தத்ஸிஷாதயிஷயா மோஹாத் அஜ்ஞாநாத் அஸத்க்ராஹாந் அந்யாயகரிஹீதாந் அஸத்பரிக்ரஹாந் கரிஹீத்வா அஷுசிவ்ரதாஃ அஷாஸ்த்ரவிஹிதவ்ரதயுக்தாஃ? தம்பமாநமதாந்விதாஃ ப்ரவர்தந்தே.

৷৷16.10৷৷காமோ ஹி ஜகத்தேதுருக்தஃ; அதஃ ஸ ஏவ ஹி தேஷாமாஷ்ரயணீயோபிமதஃ; ததாஷ்ரயேணேதிகர்தவ்யதாரூபாஸ்து தம்பமாநாதயோஷுசிவ்ரதபர்யந்தா இத்யுச்யதே’காமம்’ இதி ஷ்லோகேந. துஷ்ப்ராபவிஷயத்வஂ துஷ்பூரத்வே ஹேதுஃ; யத்வா விஷயப்ராப்திர்ஹி காமஸ்ய பூரணம்; அதோ துஷ்ப்ராபவிஷயத்வமேவ துஷ்பூரத்வம். ஆஷ்ரித்ய ப்ரயோஜநதயாபிஸந்தாயேத்யர்தஃ. ததபிப்ராயேணாஹ’தத்ஸிஸாதயிஷயேதி’. விபரீதப்ரவரித்திஹேதுபூதஂ கரித்யாகரித்யவிவேகாந்தத்வமிஹ மோஹஷப்தேந விவக்ஷிதமித்யாஹ’அஜ்ஞாநாதிதி’. அஸத் க்ரஹணம் ஆர்ஜநஂ யேஷாஂ தேத்ராஸத்க்ராஹாஃ. தர்மாபிஸந்திமந்தோ ஹி ந்யாயேநார்ஜயந்தி; காமப்ரவணாஸ்து சௌர்யாதிபிஸ்ததுபகரணாநீத்யாஹ — ‘அந்யாயகரிஹீதாநஸத்பரிக்ரஹாநிதி’. பரிக்ரஹஷப்தோத்ர பரிக்ராஹ்யபரஃ.’ஈஹந்தே காமபோகார்தமந்யாயேநார்தஸஞ்சயாந்’ [16.12] இதி தஸ்யைவ விவரணம். அத ஏவாஷுபாபிநிவேஷாநிதி (ஷாஂ.) வ்யாக்யாப்யத்ர மந்தா.’கரிஹீத்வேதி’ தாதாத்விகவிநியோகபரத்வாதாத்மீயத்வாபிமாநபரத்வாத்வா புநருக்திபரிஹாரஃ. பாஷண்டாகமாதிநிர்திஷ்டாநி ஹி வ்ரதாநி புருஷஸ்ய தர்ஷநஸ்பர்ஷநாத்யயோக்யதாஹேதுத்வாத்ஸ்வயமஷுசீந்யேவேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அஷாஸ்த்ரவிஹிதவ்ரதயுக்தா’ இதி. தர்மாபிஸந்திரஹிதாநாமபி தாமஸாநாஂ விஷஹரணபாஷாணஸ்போடநாதித்யஸ்தம்பநப்ரதிமாஜல்பாதிவஞ்சநோபாயைர்வஷீகரிதாநாஂ வேதபாஹ்யேஷு வ்ரதேஷு மாத்ரயா ஸஂயோகோ பவதி; யத்வா ஷௌர்யாஹங்காராதிமூலஃ ஷாஸ்த்ரவிருத்தஃ ஸங்கல்போத்ர வ்ரதஷப்தாபிப்ரேதஃ. ஷாஸ்த்ரீயேஷ்வபி வ்ரதேஷு பகவத்ஸமாராதநவிவக்ஷாமஜாநதாமயதாஷாஸ்த்ரகரணாதஷாஸ்த்ரவிஹிதப்ரயுக்தத்வம். தம்பமாநௌ ப்ராகேவ வ்யாக்யாதௌ. மதோத்ர தநாபிஜநவித்யாதிமூலமயதாயதசேஷ்டிதாரம்பகமௌத்தத்யம்.

——————

11. சிந்தாமபரிமேயாம் ச ப்ரலயாந்தாமுபாஸ்ரிதா:
காமோபபோகபரமா ஏதாவதிதி நிஸ்சிதா:

ப்ரலயாந்தாம் அபரிமேயாம் சிந்தாம்-பிரளயமட்டுந் தீராத எண்ணற்ற கவலைகளில்,
உபாஸ்ரிதா:-பொருந்தி,
காமோபபோகபரமா: ச-விருப்பங்களைத் தீர்த்துக் கொள்வதில் ஈடுபட்டோராய்,
ஏதாவத் இதி நிஸ்சிதா:-உண்மையே இவ்வளவுதான்’ என்ற நிச்சய முடையோராக.

பிரளயமட்டுந் தீராத எண்ணற்ற கவலைகளிற் பொருந்தி, விருப்பங்களைத் தீர்த்துக் கொள்வதில் ஈடுபட்டோராய்,
உண்மையே இவ்வளவுதான் என்ற நிச்சய முடையோராய்,

மரணத்தோடு அவர்களது ஆசை முடிவுபெறுவதாக மற்றவர்களுக்குத் தென்படுகிறது. ஆனால் திரும்பப் பிறக்கும்பொழுது
அதே ஆசை தோற்றத்துக்கு வருகிறது. ஆகையால் அது பூர்த்தி பண்ண முடியாத ஆசையாகிறது.
கொடிய துன்ப துயரங்களை மிகுதியாக அனுபவித்தாலும் லௌகிகர்களுக்கு நற்புத்தி உண்டாவதில்லை.
ஒட்டகங்களுக்கு முட்செடிகளில் ஆசை அதிகம். அவைகளைத் தின்னத்தின்ன ஒட்டகங்களின் வாயிலிருந்து
ரத்தம் அதிகமாகப் பெருகும். என்றாலும், அவைகள் முட்செடிகளைத் தின்பதை விடுவதில்லை.

அதைப்போல் அநேகரால் ஏமாற்றப்பட்டபோதும் ஆபத்துக்கள் அநேகம் வந்துற்றபோதும் லௌகிகர்கள் கஷ்டப்படுகிறார்கள்.
அடுத்த கணத்தில் எல்லாவற்றையும் மறந்து உலக விஷயங்களையே தேடி அலைகின்றார்கள்.
ஒருவனது மனைவி இறந்துவிடுகிறாள்; அல்லது தன்னை விட்டு ஓடிவிடுகின்றாள்.
ஆனாலும் திரும்பவும் விவாகம் செய்துகொள்ள முற்படுகிறான் ! அல்லது அவனது குழந்தை இறந்துவிடுகிறது;
கதறி அழுகின்றான் ! பெரிதும் துக்க சாகரத்தில் ஆழ்ந்து வருந்துகிறான். என்றாலும் மறு கணத்தில்
அந்தக் குழந்தையின் நினைவே இல்லாது அவன் வாழ்க்கை நடத்துகிறான்!
குழந்தையைப் பறிகொடுத்த தாய் துக்கத்தால் சோகமாகிவிடுகின்றாள். ஆனால் சற்றுப் பிறகு அவள் தன் நகைகளைச்
சரிப்படுத்துவதிலும், நல்ல புடவைகள் உடுத்துவதிலும், வாசனை சோப்பைத் தேடுவதிலும் ஈடுபடுகிறாள்!
பெண் குழந்தைகளின் விவாகங்களால் பெற்றோர் தரித்திர தசையை அடைந்து விடுகிறார்கள்;
பின்னும் அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் பிறந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன !
இவர்கள் வழக்கு வியாச்சியங்களில் சகல பொருள்களையும் இழந்துவிட்டு வருந்தினாலும் மேலும் வழக்கு
சம்பந்தமாக நீதி ஸ்தலத்திற்குப் போவதை நிறுத்துகிறதில்லை. குழந்தைகளைக் காப்பாற்ற வழியில்லாமற் போனாலும்
ஒவ்வொரு வருஷமும் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்கத் தவறுவதில்லை. என்ன ஆச்சரியம் !

৷৷16.11৷৷அத்ய ஷ்வோ வா முமூர்ஷவஃ சிந்தாம் அபரிமேயாஂ ச அபரிச்சேத்யாஂ ப்ரலயாந்தாஂ ப்ராகரிதப்ரலயாவதிகாலஸாத்யவிஷயாம் உபாஷ்ரிதாஃ. ததா காமோபபோகபரமாஃ காமோபபோக ஏவ பரமபுருஷார்தஃ? இதி மந்வாநாஃ. ஏதாவத் இதி நிஷ்சிதாஃ? இதஃ அதிகஃ புருஷார்தோ ந வித்யதே இதி ஸஂஜாதநிஷ்சயாஃ.

৷৷16.11৷৷ஏவஂ ப்ரவர்தகாநாமுபர்யுபரிமநோவிகாராதய உச்யந்தே — ‘சிந்தாமபரிமேயாமித்யாதிபிஃ’. அஷக்யவிஷயவரிதாப்ரயாஸவ்யஞ்ஜநாயாஹ’அத்ய ஷ்வோ வேதி’.’அபரிமேயாம்’ இத்யஸங்க்யேயவிஷயத்வேநாநந்தஷாகத்வஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘அபரிச்சேத்யாமிதி’.’ப்ரலயாந்தாம்’ இத்யத்ர ஷரீரபாதாவதிகத்வோக்திர்மந்தா; அநந்தகாலஸாத்யமல்பகாலேந ஸிஸாதயிஷந்தீதி து வ்யாமோஹாதிஷயக்யாபநேந ஸப்ரயோஜநமிதம்; ப்ரலயஷப்தஷ்ச ப்ரஸித்ததமவிஷய உசிதஃ; சிந்தயிதரி஀ணாஂ புருஷாணாமாப்ரலயஸ்தாயித்வாபாவாச்சிந்தாயாஃ ஸ்வரூபேண ப்ரலயாந்தத்வஂ சாயுக்தமித்யபிப்ராயேணாஹ’ப்ராகரிதப்ரலயாவதிகாலஸாத்யவிஷயாமிதி’. அஸங்க்யேயேஷு சிந்தாவிஷயேஷ்வேகைகோபி துஸ்ஸாத்ய இதி பாவஃ. ப்ரயோஜநதயாபிமதேஷு காமோபபோக ஏவ பரமோ யேஷாஂ தேத்ர காமோபபோகபரமாஃ; ததாஹ’காமோபபோக ஏவேதி’. ஸ்வர்காபவர்கப்ரதிஷேதார்த ஏதாவச்சப்த இத்யாஹ — ‘இதோதிக’ இதி.’ஸஞ்ஜாதநிஷ்சயா’ இதி. அத்ர நிஷ்சிதஷப்தே’புக்தா ப்ராஹ்மணாஃ’ இதிவத்கர்தரி க்த இதி பாவஃ.

——————-

12. ஆஸாபாஸஸதைர்பத்தா: காமக்ரோதபராயணா:
ஈஹந்தே காமபோகார்தமந்யாயேநார்தஸஞ்சயாந்

ஆஸாபாஸஸதை-நூற்றுக்கணக்கான ஆசைக் கயிறுகளால்,
பத்தா:-கட்டுண்டு,
காம க்ரோதபராயணா:-காமத்துக்கும் சினத்துக்கும் ஆட்பட்டோராய்க்,
காமபோகார்தம்-காம போகத்துக்காக,
அந்யாயேந அர்த ஸஞ்சயாந்-அநியாயஞ்செய்து பொருட் குவைகள் சேர்க்க,
ஈஹந்தே-விரும்புகிறார்கள்.

நூற்றுக்கணக்கான ஆசைக் கயிறுகளால் கட்டுண்டு காமத்துக்கும் சினத்துக்கும் ஆட்பட்டோராய்க் காம போகத்துக்காக
அநியாயஞ்செய்து பொருட் குவைகள் சேர்க்க விரும்புகிறார்கள்.

செல்வத்தை நேர்மையான வழியில் சம்பாதித்து நல்ல காரியத்துக்குப் பயன்படுத்துவார்களானால் அது திரவிய யக்ஞமாகின்றது.
பேராசையில் கட்டுண்டு, பொய்யும் களவும் புரிந்து பொருளைப் பெருமிதமாகத் தேடி போகத்தில் மூழ்குவது அசுரச் செயலாகிறது.
மனிதர்கள் இருவகுப்பினர்-மனிதர் என்ற பெயர் மாத்திரம் வகித்தவர் (மனுஷ்யர்). அறிவு விளங்கப்பெற்றவர் (மன்-ஹுஷ்யர்).
ஈசுவரனை அடையவேண்டுமென்ற ஒரே நோக்கத்தை உடையவர்கள் பின்னர் சொன்ன வகுப்பினர்.
காமமும் காசாசையும் பிடித்து அலைபவர்கள் மனிதர் என்ற பெயர் மாத்திரம் வகித்தவர்கள்.

৷৷16.12৷৷ஆஷாபாஷஷதைஃ ஆஷாக்யபாஷஷதைஃ பத்தாஃ காமக்ரோதபராயணாஃ காமக்ரோதைகநிஷ்டாஃ. காமபோகார்தம் அந்யாயேந அர்தஸஂசயாந் ப்ரதி ஈஹந்தே.

৷৷16.12৷৷சிந்தா கர்தவ்யவிஷயா? ஆஷா து பலவிஷயா; ஆஷாவிஷயாணாமஸங்க்யாதத்வாத்ததாஷாநாமபி ஷதஷாகத்வேந ததாத்வம்.’காமக்ரோதபராயணாஃ’ இத்யத்ர க்ரோதஸ்ய பரமப்ராப்யதயா ததபிமாநவிஷயத்வாபாவாத் காமக்ரோதயோரைகாக்ர்யமாத்ரஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘காமக்ரோதைகநிஷ்டா’ இதி. அயநஷப்தோத்ர ஆஷ்ரயபரஃ; காமோ ஹி விஹந்யமாநஃ க்ரோதாத்மநா பரிணமதீதி ப்ராக்ப்ரபஞ்சிதஸ்மாரணே [3.37] தாத்பர்யாந்ந புநருக்திஃ.’காமோபபோகார்தமிதி’ விஷயாநுபவார்தஂ பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸஸாதநபூதபரமபுருஷஸமாராதநார்தஂ யத்கர்தவ்யஂ? ஹந்த ததநர்தாவஹாதிக்ஷுத்ரக்ஷணிகஸுகாபாஸார்தமாஸீதிதி பாவஃ.’அந்யாயேநேதி’ — நஹி யஜ்ஞாதிவந்ந்யாயார்ஜிதைஃ காமோபபோகோ நிஷ்பாத்யத இதி பாவஃ. த்விதீயாந்வயஜ்ஞாபநாயாஹ’ப்ரதீதி’. ப்ரவர்தந்தே ஈஹந்த இத்யுபயமத்ர ஸமாநவிஷயஂ? தத்ர ஈஹயா,நிஷ்பாதயந்தீதி விவக்ஷிதத்வாத்’அர்தஸஞ்சயாந்’ இதி த்விதீயாந்வயஃ.

———————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ வால்மீகீய ஆதிகாவ்யே -/ ஸ்ரீ ஒட்டக் கூத்தர்–ஸ்ரீ உத்தர காண்டம்-

February 7, 2021

கம்பர் ஆறுகாண்டத்தைப் படைத்தார். அதன் பின் நிகழும் நிகழ்வுகளை ஒட்டக் கூத்தர் பதினேழு படலங்களில் நிறைவு செய்துள்ளார்.
இவ்விரண்டும் இணைந்த நிலையில், இராமனின் மாண்புகள் நிறைவுறுகின்றன.
ஒரு காப்பியத்தோடு இன்னொரு காப்பியம் ஒன்றி இணைந்த நிலையில் தண்டியாரின் காப்பிய இலக்கணம் நிறைவுறுகிறது.
ஆதலால் இவ்விரு நூல்களை இரட்டை இராமாயணக் காப்பியங்கள் எனலாம்.

ஸ்ரீ சீதை மீண்டும் வனவாசம் சென்றது மிகவும் விவாதிக்கப்பட்ட ஒரு வரலாறாகும்.
முதலில் ஒட்டக்கூத்தரின் சொற்களில் காண்போம்:

வாளணி விசயன் பத்திரன் தந்தவக்கிரன்
காளியன் முதலோர் சொற் பரிகாசக் கதைகள் கேட்டினிது கொண்டாடி (பாடல் 724 உத்தர காண்டம், ஒட்டக் கூத்தர் படைப்பு)

ஆங்கவரிவ்வாறு உரைத்திடக் கேட்ட அரசர் கோன் அவர்களை நோக்கி
நாங்கள் இந்நகரில் நாட்டினில் பிறக்கும் நன்மையுந் தீமையுங் கேட்டுத்
தீங்கவை அகற்றிச் சிறந்தன செய்ததும் செய்யும் இவ்விரண்டும் நீர் கேட்ட
நீங்கள் ஒன்றுக்கும் கூசலீர் என்ன நின் பல கேட்டி என்றுரைப்பார் (பாடல் 729 உத்தர காண்டம், ஒட்டக் கூத்தர் படைப்பு)

மன்னவன் ராமன் மானபங்கத்தை மனத்தினால் நினைக்கிலன் வானோர்க்
கின்னல் செய்தொழுகும் இராவணன் கொடுபோய் இடைவிடாது ஈராறு திங்கள்
நன்கெடு நகரில் தனிச்சிறை வைத்த தையலைத் தாரமாய்க் கொண்டு
பின்னையும் வாழ்க்கை பேரிழுக்கு என்று பேசுவர் பெரு நிலத்தோர் (பாடல் 728 உத்தர காண்டம், ஒட்டக் கூத்தர் படைப்பு)

ஓதநீர் வேலையுலகு உளோர் இல்லது உளது எனில் உள்ளது ஆம் உள்ளது
யாதொரு பொருளை இல்லையென்று உரைக்கில் இல்லையாம் ஈது உலகியற்கை
ஆதலால் அவளை அருந்தவத்தோர்கள் ஆசிரமத்து அயல் விடுத்தும்
ஈது நான் துணிந்த காரியம் இனி வேறு எண்ணுவதொரு பொருளில்லை (பாடல் 732 உத்தர காண்டம், ஒட்டக் கூத்தர் படைப்பு)

ராமனின் நம்பிக்கைக்குரிய படை வீரரான விசயன், தந்தவக்கிரன், காளியன் ஆகியோர் கூறிய
நாட்டு நடப்பு பற்றிய சுவையான நிகழ்ச்சிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த ராமன்
”நீங்கள் நல்லதும் கெட்டதுமானவற்றைப் பார்த்துச் சொல்லுவதில் தள்ள வேண்டியவற்றைத் தள்ளி மீதியைச் சொன்னீர்கள்.
நடப்பு எதுவோ அதைக் கூசாமற் கூறுவீராக” என்றான்.

பிறகு அவர்கள் “ராமன் மானக்கேட்டான ஒரு விஷயத்தை நினைக்கவும் மாட்டார்.
வானவர்களுக்குத் தீங்கிழைத்த ராவணனின் சிறையில் பன்னிரண்டு மாதம் இருந்தவளை
மனைவியாக வாழ்க்கை நடத்துவது பேரிழுக்கே” என மக்கள் பேசுகின்றனர் என்றார்கள்.

கடலால் சூழப்பட்ட உலகில் வாழும் மக்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறதோ அதுவே உண்மை.
அவர்கள் இது இல்லை என்று கூறினால் இருக்காது என்று பொருள். இதுவே உலக இயற்கை.
எனவே அவளைத் தவம் புரியும் முனிவர்களது ஆசிரமத்துக்கு அருகே விடுவோம்.
இதுவே என் தீர்க்கமான முடிவு. இதில் மாற்றமில்லை.

இதைத் தொடர்ந்து லட்சுமணன் வால்மீகி ஆசிரமம் அருகே சீதையை விடும் போது கூறுகிறான்.

நன்னெறி நகரும் நாடும் கடந்து போய் அடவி நன்னித்
தன்னுயிர் தன்னை விட்டுத் தடம் புகழ் கொண்ட ஐயன்
இன்னுயிர்த் தோழனாய் வெழில் கொள் வான்மீகி வைகும்
பங்கை சாலையின் பாற் பாவையை விடுதி என்றான்

என்றவனியம்ப அண்ணல் ஏவலை மறுக்க அஞ்சி
இன்றுனைக் கொன்று போந்தேன் என்றிவை இளையோன் சொல்ல
கன்றிய கனலினூடு காய்ந்த நாராசம் சீதை
தன் துணைச் செவியில் ஏறத் தரணியில் தளர்ந்து வீழ்ந்தாள் (பாடல் 752, 753 உத்தர காண்டம், ஒட்டக் கூத்தர் படைப்பு)

நன்னெறியில் வாழும் நாட்டின் மன்னரான தசரதன் நகர் நாடும் தாண்டிப் புகழ் பெற்றவர்.
அவது உயிர்த் தோழரான வால்மீகியின் ஆசிரமத்திற்கு அருகே அவளை விடுக என்றான்.

அண்ணல் ராமனின் ஏவலை மறுக்க அஞ்சி இன்று உன்னைக் கொண்டு வந்தேன் என்று
லட்சுமணன் கூறியது பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பு செவியில் நுழைந்தது போல மனத் துயருற்றுத் தரையில் வீழ்ந்தாள்.

வால்மீகி ராமாயணத்தில்
பௌராபவாதஹ சுமஹா(ம்) ஸ்த்தா ஜன்பதஸ்ய ச
வர்த்ததே மயி பீபத்ஸா மே மர்மாணி க்ருந்ததி (பாடல் 3, ஸர்க்கம் 45 உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணம்)

தற்சமயம் பொது மக்களிடையே என்னைப் பற்றியும் சீதையைப் பற்றியும் மிகவும் தவறான அபிப்ராயம் பரவி உள்ளது.
என் மீது அவர்கள் வெறுப்புற்றிருக்கிறார்கள். அவர்களது வெறுப்பு என் இதயத்தைப் பிளக்கிறது.

அப்யஹம் ஜீவிதம் ஜஹா(ன்) யுஷ்மான் வா புஷர்விபாஹா
அபவாத பயாத் பீதஹ கிம் புனர்ஜங்காத்மஜம் (பாடல் 14, ஸர்க்கம் 45 உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணம்)

(ராமன் தன் சகோதரர்களைப் பார்த்துச் சொல்வது) மனிதருள் உயர்ந்த என் உறவுகளே !
மக்களின் நிந்தனைக்கு அஞ்சி என் உயிரையும் உங்களையும் கூடத் தியாகம் செய்யத் தயார்.
சீதையைத் தியாகம் செய்வது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல.

கங்கா வாஸ்து பரே பாரே வால்மீகேஸ்து மவாத்மனஹ
ஆஷ்ரமோ திவ்யாஸ்ன்ஷஸ்தம்ஸாதிரமார்ஷிதஹ
தத்ரைதாம் விஜனே தேஷே விஸ்ருஜ்ய ரகுநந்தன
சீக்ரமாகச்ச சௌமித்ரே குருஷ்ய வசனம் மம
தஸ்மாத் த்வாம் க்ச்ச சௌமித்ரே நாத்ர கார்யோ விசாரணா
அப்ரீதர்ஹி பரா மஹ்யம் த்வயைதத் ப்ரதிவாரிதே–(பாடல் 17,18,19,20 ஸர்க்கம் 45 உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணம்)

பொருள்: கங்கையின் அந்தக் கரையில் மகாத்மா வால்மீகி முனிவரின் திவ்ய ஆசிரமம் உள்ளது.
நீ சீதையை அந்த ஆசிரமத்தின் அருகில் விட்டு விடு. சீதை விஷயத்தில் நீ வேறு எந்த விஷயத்தையும் என்னிடம் கூறாதே

எனவே லட்சுமணா ! நீ இப்போது போ. இவ்விஷயத்தில் எதையும் யோசிக்காதே.
நீ எனது இந்த முடிவில் தடை ஏற்படுத்தினால் எனக்கு மிகவும் கஷ்டம்.

ஸாத்வம் த்யத்வா நிருபதினா நிர்தோஷா மம சன்னிதௌ
பௌராபவாத்பீதேன க்ராஹாம் தேவி ந தேஅன்யதா
அஷ்ரமாந்தேஹு ச் மயா த்ய்க்த்வ்யா த்வம் பவிஷ்யஸி
ராக்ஞஹ ஷாஸ்ன்மாதாய ததைவ சில தௌர்வாதம் (பாடல் 13,14 ஸர்க்கம் 47 உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணம்)

நீங்கள் என் முன்னே குற்றமற்றவராய் நிரூபித்துள்ளீர்கள். இருந்தாலும் மக்களின் அபவாத்திற்குப் பயந்து
மகாராஜா தங்களைத் துறந்து விட்டார். நான் அவரின் ஆணையாகவும் அதுவே தங்களின் விருப்பம் என்றும்
நினைத்துத் தங்களை ஆசிரமத்துக்கு அருகே விட்டு விடுவேன்.

லக்ஷ்மணஸ்ய வசஹ ஸ்ருத்வா தாருணம் ஜனகாத்மஜா
பரம் விவிதமாகம்ய வைதேஹி நிப பாத ஹ (பாடல் 1, ஸர்க்கம் 48 உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணம்)

லட்சுமணனின் இந்தக் கடுமையான் சொற்களைக் கேட்ட சனகன் மகள் சீதை மனமுடைந்தாள்.
மூர்ச்சையுற்று தரையில் விழுந்தாள்.
மக்கள் எவ்வழி மன்னன் அவ்வழி என்பதே ராமனின் தீர்க்கமான முடிவாயிருந்தது.
இதன் மூலம் மக்களுக்கு வழிகாட்டுவதை, மறுமலர்ச்சியை மாற்றங்களை முன்னெடுத்துச் செல்வதை
மக்கள் பின்பற்றும் ஆன்மீகவாதிகளிடம் சிந்தனையாளர்களிடமிருந்தே மன்னன் எதிர்பார்க்கிறான். இது ராமனின் தரப்பு.

பிறகு வால்மீகி என்னும் முனிவரின் பராமரிப்பில் மகன்களை வளர்த்து அம்மகன்கள் அசுவமேத யாகத்தின் போது
வந்த குதிரையைப் கைப்பற்றி சித்தப்பாக்களுடன் சண்டையிட இறுதியில்
அப்பாவை நோக்கி அம்பு எய்யும் முன் சீதை வந்து தடுக்கிறாள்.
மறுபடி அயோத்தி வந்த அவளைத் தன் தூய்மையை நிரூபிக்கும் படி ராமன் ஆணையிட பூமித்தாயின் மடியில் ஐக்கியமாகிறாள்.

ஒட்டக்கூத்தரின் பாடல்களில் :

வால்மீகி முனிவரை நோக்கி ராமன் கூறுவான்:
முனிவ நீ அறுளிய மொழியை வானவர்
அனைவரும் யானும் முன்னறிவம் ஆயினும்
கனைகடல் உலகு உளோர் காணல் வேண்டும் என்று
இனையன இராகவன் எடுத்து இயம்பினான் (பாடல் 1257 உத்தர காண்டம் ஒட்டக் கூத்தர் படைப்பு)

‘முனிவரே ! தாங்கள் கூறுவதை நானும் வானோரும் ஏற்கனவே நன்கு அறிவோம்.
ஆயினும் கடலால் சூழப்பட்ட இவ்வுலகிலுள்ள மக்கள் சீதையின் கற்பின் சிறப்பை அறிய வேண்டும்.

விசைப் பாசத்தை அறுத்த முனி வேள்வி காத்து மிதிலை புகுந்து
எனக்கா ஈசன் வில்லிறுத்து அன்று எனக்கைப் பிடித்த எழிலாரும்
புனக்காயம் பூ நிறத்தானையன்று ம்ற்றொரு பூ மனலான்
மனத்தால் வாக்கால் நினையேனேல் வழிதா எனக்கு மண்மகளே–(பாடல் 1264 உத்தர காண்டம் ஒட்டக் கூத்தர் படைப்பு)

பாசம் நீக்கிய பற்றற்ற விசுவாமித்திரரின் வேள்வியைக் காத்துப் பிறகு வில்லை ஒடித்து என்னைக் கைப் பிடித்த
ராமனை அன்றி வேறு ஒரு மன்னனை நான் மனதாலோ வாக்காலோ நினையாதும் சொல்லாதும்
இருந்தது உண்மை என்றால் மண்மகளே எனக்குப் பிளந்து வழி விடு.

சேணுலாவிய தலமடந்தை சீதை தன்
பூணுலாவிய புலம் பொருந்தப் புல்லுறுஇ
வாள் நிலாவிய கதிர் வழங்கல் செல்கலாக்
கீணிலைப் படலமும் கிழியப் போயினாள்

நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சீதையின் தோள்களைப் பற்றி தேவ லோகத்திலிருந்து வந்தவளான
பூமாதேவி சூரியனின் ஒளிகூட நுழைய முடியாத பூமியைப் பிளந்து உள்ளே சென்று மறைந்தாள்.

வால்மீகி ராமாயணத்தில்
ஷீவஹ ப்ரபாதே து ஷபர்த் மைதிலி ஜனகாத்மஜா
கரோது பரிஷன் மத்யே ஷோதனர்த்தே மமைவ ச (பாடல் 6 ஸர்க்கம் 95 உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணம்)

நாளை காலை மிதிலை மன்னரின் மகள் நிறைந்த சபையில் வந்து எனது களங்கத்தைப் போக்கும் சபதம் செய்வாராக.

யனன தத் சத்யமுக்தம் மே வேம்தி ராமாத் பரம் ந ச
ததா மே மாதவி தேவி விவ்ரம் தாதுர்மஹதி (பாடல் 16 ஸர்க்கம் 95 உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணம்)

தஸ்மின்ஸ்து தரணி தேவி பாஹூப்யாம் க்ருஹ்ய மைதிலீம்
ஸ்வாகதேனாபி நந்த்யைநாமாசனே கோபவேஷயத் (பாடல் 19 ஸர்க்கம் 95 உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணம்)

சிம்மாசனத்துடன் பூமாதேவி அழகிய வடிவுடன் வந்தாள். அவள் மிதிலாகுமாரி சீதையைத் தனது இரு கரங்களால்
எடுத்து மடியில் வைத்து வரவேற்கும் விதமாக அவளை வணங்கி சிம்மாசனத்தின் மீது அமர்த்தினாள்.

————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஒட்டக் கூத்தர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ வால்மீகீய ஆதிகாவ்யே -ஸ்ரீ உத்தர காண்டம்–111–ஸ்ரீமத் ராமாயண பலஸ்ருதி: (ஸ்ரீமத் ராமாயண பலஸ்ருதி) —

February 7, 2021

அத்தியாயம் 111 (648) ஸ்ரீமத் ராமாயண பலஸ்ருதி: (ஸ்ரீமத் ராமாயண பலஸ்ருதி)

உத்தர சரித்திரத்தோடு, ராமாயணம் என்ற இந்த மகா காவ்யம் நிறைவு பெறுகிறது.
இதை இயற்றிய வால்மீகி முனிவரை ப்ரும்மாவும் போற்றினார்.

எந்த பரப்ரும்மம் உலகம் முழுவதும் வியாபித்து நிற்கிறதோ, சராசரத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு விளங்குகிறதோ,
அந்த விஷ்ணு பழையபடி ஸ்வர்க லோகத்தில் ஸ்திரமாக வாசம் செய்யலானார்.

தேவர்களும், சித்தர்களும், கந்தர்வர்களும் பரம ரிஷிகளும் நித்தியம் மகிழச்சியோடு ராமாயண கதையைக் கேட்கின்றனர்.
இந்த ஆக்யானம்-சரித்திரம், ஆயுளையும், சௌபாக்யத்தையும் தர வல்லது.
பாப நாசனம். ராமாயணம் வேதத்திற்கு இணையானது. சிரார்த காலத்தில் அறிந்தவர்களைக் கொண்டு சொல்ல வைக்க வேண்டும்.

புத்ரன் இல்லாதவர்கள், புத்ரனை, தனம் இல்லாதவர்கள் தனம் அடைவார்கள். இதில் ஒரு பதமாவது படித்தவர்கள்,
பல நன்மைகளை அடைவர். மனிதர்கள், தினம் ஒரு ஸ்லோகமாவது படித்தாலே, அன்றாடம் செய்யும் பாபங்களிலிருந்து விடுபடலாம்.

இதை படிப்பவர்களுக்கு, வஸ்திரம், பசு, ஹிரண்யம் முதலியவை தாராளமாக கொடுக்க வேண்டும்.
இதை படித்து சொல்பவர்கள், திருப்தியாக, மகிழ்ச்சியாக இருந்தால், சர்வ தேவதைகளும் மகிழ்ச்சியடைவார்கள்.
ஆயுளைத் தரும் இந்த ராமாயணத்தை படிப்பவர்கள், புதல்வர்கள், மற்றும் உற்றார் உறவினரோடு மகிழ்ச்சியாக உலகில் வாழ்வர்.
பரலோகத்திலும் நன்மையடைவர். விடியற்காலையில், அல்லது பிற்பகலில், கட்டுப் பாட்டுடன்,
நியமத்துடன் ராமாயணத்தை படிக்க வேண்டும். அயோத்தி நகரம் பல வருஷங்கள்
சூன்யமாகவே இருக்கும் பின் ரிஷபன் என்ற அரசன் ஆளுவான்.

இந்த கதை வருங்காலத்திற்கும், உத்தர காண்டத்தோடு சேர்த்து ஆயுளைத் தரக் கூடியது.
ப்ரசேதஸின் பிள்ளையான வால்மீகி ப்ரும்மாவின் அனுமதியுடன் இயற்றினார்.

இதன் ஒரு அத்தியாயத்தைப் படிப்பவர்கள் நூறு அஸ்வமேத யாகம் செய்த பலனை அடைவார்கள்.
இருபதினாயிரம் வாஜபேய யாகம் செய்த பலனை அடைவார்கள்.

இதைக் கேட்பவர்களும் அதே பலனை அடைவார்கள். ப்ரயாகம் முதலிய தீர்த்தங்கள், கங்கை முதலிய நதிகள்,
நைமிசம் முதலிய அரண்யங்கள், குரு ஷேத்திரம் முதலிய க்ஷேத்திரங்களுக்கு செல்பவர்களும் பெறும் பலனை
ராமாயணத்தைக் கேட்பதாலேயெ பெறுவார்கள்.

குரு க்ஷேத்திரத்தில், கிரஹண சமயத்தில் துலா பாரமாக தங்கம் தானம் செய்பவர்களும்,
ராமாயண ஸ்ரவணம்( கேட்பவர்கள்) செய்பவர்கள் பெறுவார்கள். எல்லா வித பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்.

விஷ்ணு லோகம் செல்வார்கள். முன்பு வால்மீகியினால் இயற்றப் பட்ட இந்த காவியம், மகா கவி,
மகானுடைய வாக்கு என்ற எண்ணத்துடன் படிப்பவர்களும், வைஷ்ணவ சரீரத்தை அடைவார்கள்.

மனைவி, மக்களுடன் இனிதே வாழ்வர். செல்வம் பெருகும், சந்ததி குறைவின்றி இருக்கும்.
இதை சத்யம் என்ற நம்பிக்கையோடு, தகுதி வாய்ந்த அறிஞர்களிடம் படிக்கச் சொல்லி கேளுங்கள்.

காயத்ரியுடைய ஸ்வரூபமே இந்த ராமாயணம். செல்வம் இல்லாதவன் செல்வம் பெறுவான். படிப்பவனோ,
கேட்பவனோ, ராகவ சரித்திரத்தை எந்த வித கெட்ட எண்ணமும் இன்றி பக்தியுடன் நினைப்பவனோ,
தீர்காயுள் பெறுவான். நன்மையை விரும்புபவன் எப்பொழுதும் ராமனை தியானிக்க வேண்டும்.

மற்றவர்களுக்கு படித்துக் காட்ட வேண்டும். ரகுநாத சரித்திரமான இதை முழுவதும் படிப்பவர்கள்,
ஆயுள் முடியும் தறுவாயில் விஷ்ணு லோகம் செல்வான். சந்தேகமேயில்லை.

அவன் தந்தை, தந்தைக்குத் தந்தை, அவர் தந்தை என்ற வம்ச முன்னோர்களும் விஷ்ணு லோகத்தை அடைவார்கள்.
நான்கு வித சௌக்யங்களையும் தரக் கூடிய ராகவ சரித்திரம் இது அதனால் சற்று முயற்சி செய்தாவது தவறாமல் கேட்க வேண்டும்.

ஸ்ரீ ராமாயணத்தை ஒரு பாதமோ, அரை பாதமோ கேட்பவன் கூட ப்ரும்ம லோகம் செல்வான்.
ப்ரும்மாவால் மரியாதையுடன் வரவேற்கப் படுவான்.

இது தான் புராண கதை. எல்லோருக்கும் மங்களம் உண்டாகட்டும். இதை விஸ்தாரமாக சொல்லுங்கள்.
ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் பலம் பெருகட்டும். ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் பலம் பெருகட்டும்.

————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ வால்மீகீய ஆதிகாவ்யே -ஸ்ரீ உத்தர காண்டம்–110–ஸஹானுகம ஸ்ரீராம ஸ்வர்காரோஹனம் (உடன் வந்தவர்களுடன் ஸ்ரீ ராமர் சுவர்கம் செல்லுதல்)–

February 7, 2021

அத்தியாயம் 110 (647) ஸஹானுகம ஸ்ரீராம ஸ்வர்காரோஹனம் (உடன் வந்தவர்களுடன் ஸ்ரீ ராமர் சுவர்கம் செல்லுதல்)

நதியை நோக்கி அரை யோஜனை தூரம் சென்றபின், சரயூ நதியின் பாவனமான ஜலத்தை ரகுநந்தனன் கண்டார்.
நதியில் சுழல் சுழலாக தண்ணீர் பிரவகித்து கொண்டிருந்தது. நாலாபுறமும் நதியை பார்த்தபடி கரையில் வந்து பிரஜைகளுடன் நின்றார்.

அந்த முஹுர்த்தத்தில், பிதாமகர் ப்ரும்மா, தேவர்களும் ரிஷிகளும் சூழ, மற்றும் பல மகான்களோடு வந்து சேர்ந்தார்.
காகுத்ஸன் ஸ்வர்கம் செல்லத் தயாராக வந்து நின்ற இடத்தில், பல திவ்ய விமானங்கள், நூறு, கோடிக் கணக்காக வந்து இருந்தன.

ஆகாயமே திவ்ய ஜோதி பரவி பிரகாசமாக இருந்தது. தாங்களே பிரபையுடன், தன் தேஜஸால் ஸ்வர்கம் செல்லும் புண்யாத்மாக்கள்,
புண்ய கார்யங்களை, நற்செயல்களைச் செய்தவர்கள், இவர்களால் அங்கு வீசிய காற்றே பாவனமாக ஆயிற்று.

சுகமாக, வாசனையாக காற்று வீசியது. தேவர்கள் பூமாரி பொழிந்தனர். ராமர் சரயூ நதியில் கால் வைத்தவுடன்
நூற்றுக்கணக்கான கந்தர்வ, அப்ஸர கணங்கள் வாத்யங்களை முழங்கினர்.

அந்தரிக்ஷத்திலிருந்து பிதாமகர் விஷ்ணோ, வா, வா, உனக்கு மங்களம். ராகவா, எங்கள் பாக்கியம்.
சகோதரர்களுடன் வந்து சேர்ந்தாய். (சகோதர்களுடன் என்று பன்மையில் சொன்னதால்,
லக்ஷ்மணனும் அங்கு சேர்ந்தான் என்பது தீர்த்தருடைய உரை).

மற்ற தேவர்களும் உடன் வர, உன் இருப்பிடமான ஸ்வர்கத்தில் காலடி எடுத்து வை.
தன் இயல்பான சரீரத்தை ஏற்றுக் கொள், எந்த சரீரம் விருப்பமானதோ, பழமையான வைஷ்ணவீம்- விஷ்ணுத் தன்மை அல்லது,
பரப்ரும்ம ஸ்வரூபத்தையோ ஏற்றுக் கொள். தேவா, தாங்கள் தான் உலகுக்கு கதி.

யாரும் உங்களை உள்ளபடி அறிந்தவர்கள் என்பது இல்லை. விசாலாக்ஷியான மாயா தேவியைத் தவிர,
உங்கள் முன் அவதாரங்களை யார் அறிவார். நினைத்து பார்க்க முடியாத உங்களை, (அசிந்த்யம்),
வியாபித்து மகானாக இருப்பவரை (மஹத்பூதம்), அழிவில்லாதவரை (அக்ஷயம்),
அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கியவரை (சர்வ சங்க்ரஹ) என்ற ரூபங்க ளில் தாங்கள் விரும்பும் ரூபம் எதுவோ அதை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

பிதாமகர் சொன்னதைக் கேட்டு, சற்று யோசித்து, சகோதரர்கள் சரீரத்துடன், தன் சரீரமும் சேர வைஷ்ணவமான
தன் தேஜஸை ஏற்றுக் கொண்டார். தேவதைகள் உடனே விஷ்ணு மயமான தேவனை பூஜித்தார்கள்.

ஆதித்யர்கள், மருத்கணங்கள், இந்திரர்கள், அக்னி முதலானவர்கள், மற்றும் உள்ள திவ்யமான ரிஷி கணங்கள்,
கந்தரவ, அப்ஸர, நாக, யக்ஷர்கள், தைத்யர்கள், தானவ, ராக்ஷஸர்கள் அனைவரும், நினைத்ததை சாதித்து
பூர்ணமாக ஆனவரை சாது, சாது என்று போற்றி புகழ்ந்தனர்.

இதன் பின் விஷ்ணு, பிதாமகரிடம், இதோ என்ணுடன் வந்துள்ள ஜனங்கள், இவர்களுக்கும் இடம் தர வேண்டும் என்றார்.
இவர்கள் அனைவரும் ஸ்னேகத்துடன் என்னைத் தொடர்ந்து வந்துள்ளனர்.

பக்தர்கள். இவர்களை நாமும் கவனித்து மதிப்புடன் நடத்த வேண்டும். ஆத்மாவைத் துறந்தவர்கள்
(நான் எனும் எண்ணத்தை விட்டவர்கள்). என் பொருட்டு தியாகம் செய்தவர்கள்.
இதைக் கேட்டு பிதாமகர், இவர்கள் சாந்தானிகர்கள் என்ற உலகை அடையட்டும் என்று ஆசிர்வதித்தார்.

உன்னை நினைத்து உன்னுடன் வந்த பறவைகள், உட்பட அனைத்து ஜீவன்களும், மற்றொரு ப்ரும்ம லோகம்
போன்ற இந்த உலகில் வசிக்கட்டும். வானரங்களும், கரடிகளும், எந்த தேவனின் அம்சமாக புவியில் தோன்றினவோ,
அந்த தேவதைகளுடன் சேரட்டும். சுக்ரீவன் உடனே சூரிய மண்டலத்தில் பிரவேசித்தான்.

தேவர்கள் கண் முன்னே அவரவர் பித்ருக்களை சென்று அடைந்தனர். இவ்வாறு பிதாமகர் சொன்னவுடன்
சரயூ நதியில் முழ்கி அச்சமயம் உயிரை விட்ட பிராணிகள் அனைத்தும், பூவுலகில் இருந்த சரீரத்தை விட்டு விமானத்தில் ஏறி,
தேவலோகத்தின் பிரகாசமான சரீரங்களைப் பெற்றார்கள். திவ்யமான தேவ சரீரத்துடன் ஒளி மயமாகி நின்றார்கள்.

சரயூ நதி தீரம் சென்ற ஸ்தாவர ஜங்கமங்கள், அந்த நீர் மேலே பட்டவுடன் தேவ லோகம் சென்றனர்.
ருக்ஷ (கரடிகள்) வாநரங்கள், ராக்ஷஸர்களும் ஸ்வர்கம் சென்றனர். ஜலத்தில் தங்கள் சரீரத்தை விட்ட அனைவரையும்
தேவ லோகத்தில் ப்ரும்மா, முப்பதாயிரம் பேருடன் வந்து, மகிழ்ச்சியோடு தேவ லோகத்தில் இடம் கொடுத்து அழைத்துச் சென்றார்.

————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ வால்மீகீய ஆதிகாவ்யே -ஸ்ரீ உத்தர காண்டம்–109–ஸ்ரீ ராம மகா ப்ரஸ்தானம் (ஸ்ரீ ராமரின் மகா பரஸ்தானம்)–

February 7, 2021

அத்தியாயம் 109 (646) ஸ்ரீ ராம மகா ப்ரஸ்தானம் (ஸ்ரீ ராமரின் மகா பரஸ்தானம்)

விடிந்தவுடன், விசாலமான மார்பும் கமல பத்ரம் போன்ற கண்களும் உடைய ராமர், புரோஹிதர்களை அழைத்து,
முன்னால் அக்னி ஹோத்ரம் செல்லட்டும். பிராம்மணர்களுடன் அக்னி பிரகாசமாக வாஜபேய குடைகளுடன்
பிரதான வீதிகளில் செல்லட்டும் என்று உத்தரவிட்டார்.

உடனே தேஜஸ்வியான வசிஷ்டர், மஹா ப்ராஸ்தானிகம் – என்ற செயலுக்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளை குறைவற செய்தார்.
சூக்ஷ்மமான ஆடைகளைத் தரித்து, கையில் குசத்துடன், தயாராக கிளம்பினர்.

ராமரும் வழியில் தென்பட்ட எதுவானாலும், யாரானாலும், உணராமல், பாதிக்கப் படாமல்,
சூரிய, சந்திர கிரணம் போலச் சென்றார். அவருடைய வலது பக்கத்தில் லக்ஷ்மி தேவியும் வந்து நின்றாள்.

இடது பக்கத்தில் ஹ்ரீ என்ற மகாதேவியும், முன்னால் வ்யவஸாயம் என்ற தேவியும் சென்றனர்.
பல விதமான ஸரங்கள், வில், மற்ற ஆயுதங்கள் மனித உருவம் எடுத்து முன் சென்றன.

வேதங்கள் பிராம்மணர்களாக, எல்லோரையும் ரக்ஷிக்கும் காயத்ரி, ஓங்காரமும், வஷட்காரமும் ராமரைத் தொடர்ந்தன.
மகானான ரிஷிகளும், பல அரசர்களும், ஸ்வர்கம் நோக்கிச் செல்லும் ராமரை அனுகமனம் செய்தன.

சென்று கொண்டிருந்த ராமரை அந்த:புர ஸ்திரீகள் பின் தொடர்ந்தனர்.
முதியவர்களும், பாலர்களும், வயதொத்த கிங்கரர்கள், கிளம்பினர்.

பரத, சத்ருக்னர்களும், தங்கள் அந்த:புர ஸ்திரீகளுடன், தங்கள் அக்னி ஹோத்ரம் இவைகளுடன் கிளம்பினர்.
ஊர் ஜனங்களும் அதே போல, தங்கள் அக்னி ஹோத்ரம், புதல்வர்கள், மனைவி, மக்கள் சகிதம் பின் தொடர்ந்தனர்.

இதன் பின் அனைத்து பிரஜைகளும், இது வரை மகிழ்ச்சியும் ஆரோக்யமுமாக வளைய வந்த ஜனங்கள்,
சென்று கொண்டிருந்த ராமனைத் தொடர்ந்து சென்றன. ராகவனின் குணங்கள் அவன் பால் ஈர்த்தது தான் காரணமாக இருக்க வேண்டும்.

‘திர்யக்யோகிநிகதாஸ்சாபி ஸர்வே ராமம் அநுவ்ரதா:’என்பது, ஸ்ரீராமா. உத்தர காண். 109 : 22.

‘அன்று சராசரங்களை வைகுந்தத்து ஏற்றி, பெருமாள் திருமொழி. 10 : 10.-

கற்பார் இராம பிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோ?
புற்பா முதலாப் புல்லெறும்பாதி ஒன்று இன்றியே
நற்பால் அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் முற்றவும்
நற்பாலுக்கு உய்த்தனன் நான்முகனார் பெற்ற நாட்டுளே.–7-5-1-

பக்ஷிகளும், பசு, வாகனங்களை இழுக்கும் மிருகங்களும், ஸ்திரீ புருஷர்களுமாக, விகல்பமின்றி,
ஆனந்தமாக ராமனுடன் சென்றனர். வானரங்களும் ஸ்நானம் செய்து, கில கில சப்தத்துடன், நடந்தனர்.

யாருமே இதற்காக வெட்கப் பட்டதாகவோ, தீனமாகவோ, துக்கத்துடனோ காணப் படவில்லை. பரமாத்புதமான காட்சியாக,
ஆனந்த மயமாக இருந்தது. ஜனபத ஜனங்கள், ராகவனைப் பார்க்க வந்தவர்கள், பின்னால் பக்தியுடன் நடந்து வந்தனர்.

நகரத்தில் இருந்த ஜீவன்கள், அந்தர்தானமாக கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருந்தவை, ஸ்வர்கம் செல்ல கிளம்பி விட்ட
ராகவனுடன், உடன் நடந்தனர். ஸ்தாவர, ஜங்கம, யார், எது ராமரைக் கண்டாலும், ராம கமனம் என்று தெரிந்தவுடன்,
அனுகமனம் செல்ல (உடன் செல்ல) தயாராக சேர்ந்து கொண்டனர். மூச்சு விடும் ஜீவன்களில்
ஒன்று கூட அயோத்தியில் பாக்கியில்லை. சூக்ஷ்மமாகக் கூட காண முடியவில்லை. பறவைகளும் ராமரைத் தொடர்ந்தன.

————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ வால்மீகீய ஆதிகாவ்யே -ஸ்ரீ உத்தர காண்டம்–108–ஸ்ரீ விபீஷணாத்யாதேஸ: (ஸ்ரீ விபீஷணன் முதலானோருக்கு செய்தி)–

February 7, 2021

அத்தியாயம் 108 (645) ஸ்ரீ விபீஷணாத்யாதேஸ: (ஸ்ரீ விபீஷணன் முதலானோருக்கு செய்தி)

ஸ்ரீ ராமரின் கட்டளையை ஏற்று தூதர்கள், வழியில் எங்கும் நிற்காமல் தொடர்ந்து பிரயாணம் செய்தனர்.
மதுராம் என்ற அந்த நகரை மூன்று இரவுகள் பிரயாணம் செய்து அடைந்தனர்.
ஸ்ரீ சத்ருக்னனிடம் உள்ளது உள்ளபடி விவரித்தனர்.

ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனை தியாகம் செய்ததையும், ராகவ பிரதிக்ஞையையும் சத்ருக்னன் கேட்டான்.
புத்திரர்களுக்கு அபிஷேகம் செய்வித்ததையும் விரிவாகச் சொன்னார்கள்.

ஊர் ஜனங்கள் அனுகமனம் (உடன் நடத்தல்) செய்யப் போவதையும் தெரிவித்தார்கள்.
விந்த்ய மலைச் சாரலில், குசனுக்காக குசாவதி என்ற அழகிய நகரம் ஸ்தாபனம் செய்ததை,
ஸ்ராவஸதி என்ற நகரம், லவனுக்காக நிரமாணித்ததை, சொன்னார்கள்.

வரும் நாட்களில் ராமனும் பரதனும் அயோத்தி நகரில் ஒருவர் மீதியில்லாமல் உடன் அழைத்துக் கொண்டு
ஸ்வர்கம் செல்ல இருப்பதையும் சொன்னார்கள். மகாரதிகள் இருவரும், கிளம்பி விட்டனர்,
ராஜன், தாங்களும் வந்து சேர்ந்து கொள்ளுங்கள் என்றனர்.

இதைக் கேட்டு தன் குலம் முழுவதும் முடிவை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து, பிரஜைகளை வரவழைத்து,
காஞ்சனர் என்ற புரோகிதரையும் வரவழைத்து, நானும் என் சகோதர்களுடன் செல்ல வேண்டும்,

அதனால் என் புத்திரர்களுக்கு அபிஷேகம் செய்து வைக்கிறேன் என்றான்.
சுபாஹு என்ற மகன், மதுரா நகரையும், சத்ரு காதி வைதிசம் என்ற நகரையும்,
மதுரா நகரை இரண்டாகப் பிரித்து இருவருக்குமாக அளித்து விட்டு, அவர்களை அரசர்களாக நியமித்தான்.

சேனை செல்வம் யாவும் இருவருக்கும் சமமாக பிரித்து அளித்தான்.
ஒரே ஒரு ரதத்தில் (ராகவன்-ரகு குலத் தோன்றல்) சத்ருக்னன் அயோத்தி நோக்கி புறப்பட்டான்.

கொழுந்து விட்டெரியும் நெருப்பு போல தவக் கோலத்தில் இருந்த அண்ணலைக் கண்டான்.
சூக்ஷ்மமான வெண் பட்டுடுத்தி, முனிவர்களுடன் அமர்ந்திருந்த ராமரைப் பார்த்து,
என் புதல்வர்களுக்கு ராஜ்யத்தை பிரித்துக் கொடுத்து விட்டேன். நானும் அனுகமனம் செய்யவே வந்தேன்.

என்னைப் பிரித்து அன்னியமாக நினைக்க வேண்டாம் என்றான். ராமரும் தலையசைத்து அனுமதி கொடுத்தார்.
இதற்குள், சுக்ரீவனும் அவனைச் சார்ந்த வானரங்கள், கரடிகள், வந்து சேர்ந்தனர், தேவ, ரிஷி, கந்தர்வர்களிடம்
வானர ரூபத்துடன் பிறந்து ராம கைங்கர்யமே பிறவிப் பயனாக வந்தவர்கள்,
ராமர் தன் முடிவை நிச்சயித்துக் கொண்டு விட்டதையறிந்து, பணிவாக தாங்களும் அனுகமனம் செய்ய விரும்புவதாகச் சொன்னார்கள்.

ராஜன், நாங்களும் அனுகமனம் செய்வதாக தீர்மானித்து தான் வந்தோம்.
எங்களை விட்டுப் போனால் தான் யம தண்டம் தாக்கியது போல தவிப்போம் என்றனர்.

ராமரும் சிரித்துக் கொண்டே – பா3டம்- அப்படியே ஆகட்டும் என்றார்.
சுக்ரீவனும், நரேஸ்வரா, நானும் அங்கதனை ராஜ்யத்தில் அபிஷேகம் செய்து வைத்து விட்டுத் தான் வந்தேன் என்றான்.

உங்களுடன் அனுகமனம் செய்யத் தான் வந்திருக்கிறேன் எனவும் ராமரும் சிரித்துக் கொண்டே சுக்ரீவா,
நீ என் நண்பன். நீ வேறு நான் வேறல்ல. தேவலோகமானாலும், பரம பதமானாலும் சேர்ந்தே போவோம் என்றார்.

விபீஷணனைப் பார்த்து கட்டளையிடுவது போலச் சொன்னார். விபீஷணா, பிரஜைகள் உள்ள வரை லங்கையில் நீ இருப்பாய்.
சந்திர, சூரியன் உள்ளவரை, மேதினி இருக்கும் வரை, என் கதை உலகில் நிலவும் வரை உன் ராஜ்யத்தில் ஸ்திரமாக இருப்பாய்.

நீ தான் ராஜ்யம் ஆளுவாய். என் நட்பை நினைத்து இந்த கட்டளையை ஏற்றுக் கொள் என்றார். எதுவும் பதில் பேசாதே.
பிரஜைகளை நீதி தவறாது பாலனம் செய். ராக்ஷஸ ராஜனே, நீ பெருந்தன்மையான மனம் உடையவன்.

இக்ஷ்வாகு குல தெய்வமான ஜகந்நாதனை எப்பொழுதும் ஆராதனை செய்து வா.
(ஸ்ரீ ரங்கநாதன் என்பது வழக்கு) இந்த தெய்வம் எங்கள் குல தெய்வம்.

அப்படியே என்று ராமர் அளித்ததை ஏற்றுக் கொண்டு ராக்ஷஸ ராஜாவான விபீஷணன்,
ராகவனுடைய கட்டளையை சிரமேற் கொண்டவனாக அப்படியே செய்வதாக வாக்கு கொடுத்தான்.

இதன் பின் ராமர் ஹனுமானைப் பார்த்து, புவியில் ராம கதை நிலவும் வரை நீயும் இரு.
நீயாகவே அப்படி ஒரு விருப்பம் தெரிவித்திருக்கிறாய். ஹரீஸ்வரா, என் வாக்யத்தை பரி பாலித்துக் கொண்டு,
என் நாமம் உலகில் உள்ளவரை சந்தோஷமாக இரு. ஹனுமானும் தன் திருப்தியை தெரிவித்துக் கொண்டான்.

இந்த உலகில் தங்கள் சரித்திரம் நிலவும் வரை, உங்கள் கட்டளையை பரி பாலித்தபடி உலகில் இருக்கிறேன் என்றான்.
பின் ஜாம்பவானைப் பார்த்து, முதியவர் இவர். ப்ரும்மாவின் பிள்ளை. இவரும், மைந்த, த்விவதனோடு ஐந்து பேரை,
கலி காலம் வரும் வரை உலகில் ஜீவிதர்களாக இருங்கள் என்று கட்டளை இட்டார்.
இவர்களுக்குத் தனித் தனியாக இப்படி கட்டளைகள் கொடுத்து விட்டு மற்ற ருக்ஷ, வானரங்களை அனுப்பி விட்டார்.

————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ வால்மீகீய ஆதிகாவ்யே -ஸ்ரீ உத்தர காண்டம்–107–ஸ்ரீ குச ஸ்ரீ லவாபிஷேக: (ஸ்ரீ குச ஸ்ரீ லவர்க ளின் அபிஷேகம்)–

February 7, 2021

அத்தியாயம் 107 (644) ஸ்ரீ குச ஸ்ரீ லவாபிஷேக: (ஸ்ரீ குச ஸ்ரீ லவர்க ளின் அபிஷேகம்)

ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனை அனுப்பி விட்டு ராமர், தாங்க முடியாத துக்கமும், வேதனையும் அனுபவித்தார்.
புரோஹிதரையும் மந்திரிகள், மற்றும், நீதி முறைகளை அறிந்த அறிஞர்களையும் பார்த்து,
இன்று பரதனை அயோத்யா ராஜ்யத்தில் முடி சூட்டி அபிஷேகம் செய்து வைக்கிறேன்.

அயோத்யாபதியாக பரதன் இருப்பான். நான் வனம் செல்கிறேன். ஏற்பாடுகளைச் செய்யுங்கள்.
நானும் இன்றே லக்ஷ்மணனை தொடர்ந்து செல்கிறேன். பிரஜைகள் திகைத்து தலை வணங்கி நின்றனர்.

செய்வதறியாது, சிலையாக நின்றனர். பரதனும் திகைத்தான். ராஜ்யம் என்ற சொல்லையே
கேட்கப் பிடிக்காதவன் போல, பதில் சொன்னான். சத்யமாக சொல்கிறேன்.
ராமா, ஸ்வர்கமே ஆனாலும், நீ இல்லாத இடத்தில் எனக்கு வாசமே வேண்டாம் என்றான்.

ராஜ்யத்தை வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்வேன். எனக்கு ஆசையும் இல்லை.
இதோ இந்த குச, லவர்கள் இருக்கிறார்கள். நராதிபனே, இவர்களை ராஜ்யத்தில் முடி சூட்டி வை.

கோசல தேசத்தில் குசனையும், உத்தர பிரதேசத்தில் லவனையும் அரசனாக்கு.
தூதர்கள் வேகமாக சென்று சத்ருக்னனை அழைத்து வரட்டும்.
நாங்கள் ஸ்வர்காரோஹணம் செய்யப் போவதை மட்டும் சொல்லாமல் அழைத்து வா.

பரதன் சொன்னதையும், ஊர் ஜனங்கள் தலை குனிந்து நிற்பதையும் பார்த்து வசிஷ்டர் சொன்னார்.
வத்ஸ ராமா, இதோ இந்த பிரஜைகளைப் பார். இவர்கள் விருப்பம் என்ன என்று தெரிந்திருந்தும்,
மாறாக இவர்கள் விருப்பப் படாததைச் செய்யாதே.

உடனே ராமன் அவர்களை உற்சாகப் படுத்தி, நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள் என்று கேட்டான்.
எல்லோரும் ஏகோபித்த குரலில், நாங்கள் ராமனை பின் தொடர்ந்து செல்வோம்.

ராமன் இருக்கும் இடத்தில் நாங்களும் இருப்போம். அவன் செல்லும் இடம் தொடர்ந்து செல்வோம்.
ராமா, பிரஜைகளிடம் உனக்கு அன்பு உண்டு. ராமா, புத்திரர்கள், மனைவி மக்களோடு எங்களையும் அழைத்துச் செல்.

தபோ வனம் தான் போவாயோ, நுழைய முடியாத கோட்டையோ, காடோ, சமுத்திரமோ, எதுவானாலும் நாங்களும் உடன் வருகிறோம்.
எங்களைத் தியாகம் செய்து விடாதே என்று வேண்டினர். இது தான் எங்கள் விருப்பம். நாங்கள் வேண்டுவதும் இதைத்தான்.

அரசனே, உங்களுடன் கூடவே பயணம் செய்வது தான் எங்கள் ஆசை என்றனர்.
பிரஜைகள் உறுதியாகச் சொன்னதை ராமரும் ஆமோதித்தார். தன் முடிவையும் அன்றே நிச்சயித்து விட்ட ராமர்,
கோஸல தேசத்துக்கு குசனையும், உத்திர பிரதேசத்துக்கு லவனையும் அபிஷேகம் செய்வித்தார்.

நல்ல பாடகர்களான இருவரையும் மடியில் இருத்தி, அணைத்து உச்சி முகர்ந்து,ஆயிரக் கணக்கான ரதங்கள்,
இருபதாயிரம் யானைகள், அதே அளவு குதிரைகள், ஒவ்வொருவருக்கும் தேவையான தனம் இவற்றைக் கொடுத்தார்.

நிறைய தனம், நிறைய ரத்னம், ஆரோக்யமான மகிழ்ச்சி நிறைந்த மக்கள் என்று தன் நகரங்களுக்கு அவர்களை அனுப்பி வைத்தார்.
அதன் பின் சத்ருக்னனுக்கு தூதனை அனுப்பினார்.

————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ வால்மீகீய ஆதிகாவ்யே -ஸ்ரீ உத்தர காண்டம்–106–ஸ்ரீ லக்ஷ்மண பரித்யாக: (ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனை தியாகம் செய்தல்)–

February 7, 2021

அத்தியாயம் 106 (643) ஸ்ரீ லக்ஷ்மண பரித்யாக: (ஸ்ரீ லக்ஷ்மணனை தியாகம் செய்தல்)

தலை குனிந்தபடி நின்றிருந்த ராகவனைப் பார்த்து, லக்ஷ்மணன், மதுரமாக சொன்னான்.
என் பொருட்டு வருந்தாதே. காலனின் கதி முன்னாலேயே நிர்ணயிக்கப் பட்டு விடுகிறது.

அப்படித்தான் மன வருத்தமாக இருக்கும். நீ உன் பிரதிக்ஞையை பாலனம் செய். காகுத்ஸா,
தான் கொடுத்த வாக்கை நிறை வேற்றாத அரசர்கள் நரகம் தான் போவார்கள். எனக்குத் தண்டனை கொடு.

மரண தண்டனை தான் என்றாலும் தயங்காதே. தர்மத்தை காப்பாற்று, ராகவா, வதம் செய்து விடு எனவும்
ராமர் தர்மசங்கடத்துக்கு உள்ளானார். மந்திரி வர்கங்களை அழைத்து நடந்ததைச் சொன்னார்.

தாபஸராக வந்தவருக்கு (காலன் )தான் வாக்கு கொடுத்ததையும், துர்வாசர் வந்து அவசரப் படுத்தியதையும் விவரித்தார்.
இதைக் கேட்டு எல்லோருமாக யோசித்தனர். மகான் வசிஷ்டர் சொன்னார். லக்ஷ்மணனை இழக்க உன்னால் முடியாது.

அவன் பிரிவை தாங்க முடியாது தான் என்றாலும், அவனை தியாகம் செய்து விடு. காலனுக்கு கொடுத்த வாக்கும் வீணாகாது.
வாக்கு மீறுவது தர்மத்திற்கு புறம்பானது. அதை அரசன் பாலித்தே ஆகவேண்டும்.

தர்மம் நஷ்டமானால், மூவுலகமும், சராசரமும், தேவ, ரிஷி கணங்களுடன் நாசமாகும். சந்தேகம் இல்லை.
புருஷ சார்துர்லா, நீ தர்ம பாலனம் செய்ய, லக்ஷ்மணனை தவிர்த்து உலகை க்ஷேமமாக இருக்கச் செய்.

எல்லோரும் ஒருமித்துச் சொன்ன ஆலோசனையைக் கேட்ட, ராமர் சபை மத்தியில் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்துச் சொன்னார்.
லக்ஷ்மணா, நான் உன்னை விட்டேன். தர்மத்திற்கு மாறாக நான் செய்யக் கூடாது. த்யாகமும் வதமும் ஒன்றே.

நல்ல மனிதர்களுக்கு இரண்டுமே வேதனை அளிக்கக் கூடியதே. ராமர் இப்படிச் சொல்லவும் கண்களில் நீர் நிரம்ப,
மனம் வேதனையில் வாட, வெளியேறிய லக்ஷ்மணன் தன் வீட்டுப் பக்கம் செல்லாமல், நேராக சரயூ நதிக்கரை சென்றான்.

நீரில் மூழ்கி, தன் சுவாசத்தை வெளி விடாமல் அடக்கிக் கொண்டான். மூச்சை அடக்கி, நீரினுள் கிடந்தவனைப் பார்த்து,
இந்திரனுடன் கூட வந்த அப்ஸர கணங்களும், தேவ, ரிஷி கணங்களும் பூமாரி பொழிந்தனர்.

மற்ற ஜனங்களுக்குத் தெரியாமல், இந்திரன், லக்ஷ்மணனைத் தூக்கி, தேவலோகத்தில் சேர்ப்பித்தான்.
விஷ்ணுவின் நான்கில் ஒரு பாகம் வந்து சேர்ந்து விட்டது என்று தேவர்கள் எல்லோரும் மகிழ்ந்து கொண்டாடினர்.

————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பரத லஷ்மண சத்ருக்ந ஸீதா பிராட்டி ஸமேத சக்ரவர்த்தி திருமகன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-