Archive for the ‘Sri Baashyam’ Category

ஸ்ரீ உபநிஷத் வாக்கியங்கள் -ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் – -உப ப்ரஹ்மண வாக்கியங்கள் -நற்றிணைக் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடல் -ஐக கண்டம் —

February 15, 2020

பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனாரால் பாடப்பட்ட பின்வரும் நற்றிணைக் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலாகும்:

“மாநிலஞ் சேவடி யாகத், தூநீர்
வளைநரல் பௌவம் உடுக்கை யாக,
விசும்புமெய் யாகத் திசைகை யாகப்
பசுங்கதிர் மதியமொடு சுடர்கண் ணாக
இயன்ற வெல்லாம் பயின்று, அகத் தடக்கிய
வேத முதல்வன் என்ப-
தீதற விளங்கிய திகிரி யோனே.”

(வளைநரல் = சங்கொலி, பௌவம் = கடல், உடுக்கை = ஆடை, திகிரி = சக்கரம்).

இப்பாடலில், உலகத்திற்குக் காரணப்பொருளாகிப் பிரபஞ்சமாய் நிற்கும் பரப்பிரம்மமாக, வேதமுதற் பொருளாக,
சக்கரப் படையை ஏந்திய மாயோன் விளங்கி நிற்பதாக பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார் பாடியுள்ளார்.
ஆகையால், பூமியை அவன் பாதமாகவும், சிறந்த நாதத்தை உடைய வெண் சங்குகளைக் கொண்ட கடலினை அவன் ஆடையாகவும்,
ஆகாயத்தை உடலாகவும், நான்கு திசைகளையும் நான்கு கரங்களாகவும், கதிரவனையும் திங்களையும் அவன் கண்களாகவும்
பெருந்தேவனார்.

இவ்வுருவகமானது வேதப் பகுதியாகிய “முண்டக உபநிடதத்தில்” உள்ளதை அடியொற்றியே வருகிறது.
அவ்வுபநிடதத்தின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் முதல் பகுதியில், “அனைத்துக்கும் மேலான பரம புருஷனிடமிருந்தே
நெருப்பிலிருந்து தீப்பொறிகள் கிளம்புவனபோல் எல்லாம் பிறந்து இறுதியில் அவனிடத்தேயே ஒடுங்குகின்றன” என்னும் செய்தி விளக்கப்படுகிறது.
அவனே அனைத்துக்கும் உட்பொருளாக உள்ளுறைந்து ஆள்வதையும்,
அவன் பிரபஞ்சமனைத்தையும் சரீரமாகக் கொண்டமையையும் விளக்கும் வண்ணம் பின்வருமாறு வேதம் உரைக்கிறது:

“அக்3னிர் மூர்தா4 சக்ஷுஷீ சந்த்3ரஸூர்யௌ திச’: ச்’ரோத்ரே வாக்3விவ்ருதாச்’ச வேதா3: வாயு: ப்ராணோ ஹ்ருத3யம்
விச்’வம் அஸ்ய பத்3ப்4யாம் ப்ருதி2வீ ஹி ஏஷ ஸர்வபூ4த-அந்தராத்மா”[முண்டக உபநிடதம், 2.1.4]

இம்மந்திரத்தில் நெருப்பைப் பரமனது முகமாகவும், திங்களையும் சூரியனையும் கண்களாகவும், திசைகளைச் செவிகளாகவும்,
வேதத்தை அவன் வாய்மொழியாகவும், ஞாலத்தைச் சூழ்ந்து வீசும் வாயுவை அவன் மூச்சுக்காற்றாகவும்,
பிரபஞ்சத்தை அவன் இதயமாகவும் கூறி, அவன் பாதங்களிடத்தே பூமி பிறந்ததாகவும் உருவகப்படுத்தி இம்மந்திரம் கூறுகிறது.
தொன்றுதொட்டு வடமொழியிலும் தமிழிலும் திருமாலைக் குறித்து வழங்கப்படும் மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற உருவகம் இது.
ஆதி சங்கரர் தம் உபநிடத உரையில் இவ்விடத்திற்கு, “இதில் சொல்லப்படுபவர் விஷ்ணுவாகிய அனந்தன்.
சரீரத்தை உடையவர்களில் முதன்மையானவர். மூவுலகையும் தம் உடலாகக் கொண்டிருப்பவர்.
அனைத்து உயிர்களுக்கும் உயிராக — அந்தராத்மாவாகத் திகழ்பவர்”
[“ஏஷ தே3வோ விஷ்ணுர் அனந்த: ப்ரத2ம ச’ரீரீ த்ரைலோக்ய தே3ஹோபாதி4: ஸர்வேஷாம் பூ4தானாம் அந்தராத்மா”] என்று பாஷ்யமிட்டுள்ளார்.

ப்ரஹ்ம சூத்திர பாஷ்யத்திலும் ஸ்ரீ சங்கரர் இம்மந்திரம் குறித்த விசாரம் செய்துள்ளார் (சாரீரக மீமாம்ச பாஷ்யம், 1.2.25).
“வேதத்தின் முடிவாக, உபநிடதங்களின் கருப்பொருளாக நிற்பது பிரபஞ்சம் அனைத்துக்கும் காரணமாகவும் கர்த்தாவாகவும் விளங்குவதாகிய,
உண்மைப்பொருளாகிய, பரம்பொருளே” என்று சங்கரர் பாஷ்யத்தின் முதலத்தியாயத்தில் நிலைநாட்டியுள்ளார்.
“ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டுப் பேசுவது போல் தோன்றும் சுருதி வாக்கியங்களைப் புஷ்பங்களென்று எடுத்துக் கொண்டால்,
ப்ரஹ்ம சூத்திர கர்த்தாவாகிய வியாசர் செய்திருப்பது அவற்றை நூலால் கோர்த்து சீர்ப்படுத்தி,
முரண்பாடு சிறிதும் இல்லாத மாலையாகத் தொடுத்துத் தந்திருப்பது” என்பது சங்கரர் கூறும் விளக்கம்
(‘சூத்திரம்’ என்ற வடமொழிச் சொல் ‘நாண்’ எனும் பொருளை உடையது). இப்படி ப்ரஹ்ம சூத்திரம் விசாரத்திற்குப் பல சுருதி வாக்கியங்களை
எடுத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும், ஆங்காங்கு ஸ்ம்ருதிகளாகிய இதிகாச-புராண-ரிஷி வாக்கியங்களிலிருந்தும் உதாகரித்துச் செல்வதாக
பாஷ்யகாரர்கள் பலர் விளக்கி வந்துள்ளனர். அவற்றில் ஒன்று தான் மேலெடுக்கப்பட்ட முண்டகோபநிடத மந்திரம்.

பரம்பொருளே பிரபஞ்சம் அனைத்துக்கும் உபாதான-நிமித்த காரணங்களாகவும், சர்வ-அந்தர்யாமியாகவும் விளங்குவதையே
இவ்வுபநிடத மந்திரம் உணர்த்துகிறது என்பது உரை எழுதிய சங்கரர், ராமானுஜர் முதலானோர் கொள்கை.
“சர்வாந்தர்யாமி” என்பதற்கு “அனைத்தையும் உள்ளுறைந்து ஆள்பவன்” என்று பொருள்.
“உபாதான-நிமித்த காரணங்கள்” பற்றி எளிதில் விளக்க வேண்டும் என்றால்,
“பானைக்கு மண் உபாதான காரணம்; குயவன் நிமித்த காரணம்” என்ற உதாரணம் போதும்.

மயிலின் தோகை விரிந்த நிலை போன்றதே இன்று காணும் பிரபஞ்சத்தின் தூல நிலை. நாட்டியம் முடிந்தபின் தோகையை
உள்வாங்கிக் கொண்ட நிலையே பிரபஞ்சம் அழிந்து பிரளயத்தில் கிடக்கும் சூட்சும நிலை.
தோகையை விரித்து ஆடுவதாலோ, தோகையை உள்வாங்கிக் கொள்வதனாலோ “மயில் மாறுதல் அடைந்துள்ளது” என்றோ,
“மயில் அழிந்து விட்டது” என்றோ எவ்வாறு நாம் கூறுவதில்லையோ, அவ்வாறே பரம்பொருளின் அங்கமாக பிரபஞ்சம்
நாம-ரூபங்களுடன் விரிந்து கிடக்கும் நிலையில் “பரம்பொருள் மாற்றம் அடைந்துவிட்டது” என்றோ,
பிரளயத்தின்போது நாம-ரூபங்கள் அழிந்த நிலையில் “பரம்பொருள் அழிந்துவிட்டது” என்றோ கூறுவதில்லை.

“தன்னுளே திரைத்தெழுந் தரங்கவெண் டடங்கடல்
தன்னுளே திரைத்தெழுந் தடங்குகின்ற தன்மைபோல்
நின்னுளே பிறந்திறந்து நிற்பவுந் திரிபவும்
நின்னுளே யடங்குகின்ற நீர்மைநின்க ணின்றதே.”

[திருச்சந்த விருத்தம், 10]

இத்தகைய காரிய-காரண தொடர்ச்சியிலும் பரம்பொருள் விகாரமடையாமல் என்றென்றும் நிலைத்து நிற்கும் தத்துவமாக
விளங்குவதற்கு எடுத்துக்காட்டாக பொன்னையும் ஆபரணத்தையும் கூறுவர். பொன் ஆபரணத்திற்குக் காரணப்பொருள்.
ஆபரணம் பொன்னைக் காரணப்பொருளாக உடையதால் அது ’காரியங்கள்’ எனும் குழுவில் அடங்கிவிடுகிறது.
ஆபரணமான பிறகும் பொன் பொன்னாகவே இருக்கிறது, ஈயமாகவோ பித்தளையாகவோ மாற்றம் அடைவதில்லை.
அவ்வாறே பிரபஞ்சமாக விரிந்து நின்றாலும், அதற்குக் காரணப்பொருளும் அந்தராத்மாவ்வுமாகிய பரம்பொருள் விகாரமடைவதில்லை.
இத் தத்துவத்தைக் கம்பர் யுத்த காண்டத்தில் இரணியன் வதைப் படலத்தில் நமக்கு அறிவிக்கிறார்.
அவ்விடத்தில் நரசிங்கப்பிரானைக் குறித்து நான்முகனார் இவ்வண்ணம் கூறுகிறார்:

“நின்னுளே என்னை நிருமித்தாய்; நின் அருளால்,
என்னுளே, எப் பொருளும் யாவரையும் யான் ஈன்றேன்;
பின் இலேன்; முன் இலேன்; எந்தை பெருமானே !
பொன்னுளே தோன்றியது ஓர் பொற்கலனே போல்கின்றேன்.” [கம்பராமாயணம்: இரணியன் வதைப்படலம், 160]

இது பின்வரும் திருமழிசை ஆழ்வார் பாசுரத்தை நினைவூட்டுகிறது. இதுவும் நரசிங்கப்பிரானைக் குறித்தே பாடியிருப்பது:

“தொகுத்த வரத்தனாய்த் தோலாதான் மார்வம்
வகிர்த்த வளை உகிர்த் தோள் மாலே — உகத்தில்
ஒரு நான்று நீயுயர்த்தி உள்வாங்கி நீயே
அருநான்கு மானா யறி”[நான்முகன் திருவந்தாதி, 5]

இப்பாடலில் “அரு நான்கும் ஆனாய்” என்றவிடத்திற்கான ஸ்ரீ பெரியவாச்சான்பிள்ளையின் மணிப்பிரவாள வியாக்கியானத்தில்,
“தேவ திர்யங் மனுஷ்ய ஸ்தாவராதிகளிலே அந்தராத்மதயா ப்ரகாசித்து நின்ற”
(அதாவது, தேவர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும், மனிதர்களுக்கும், தாவரங்களுக்கும் உள்ளுறையும் ஆன்மாவாக நின்ற) என்று காணப்படுகிறது.

முன்பே சங்கப்புலவர்களும் மாயோனை,

“அனைத்தும் நீ; அனைத்தின் உட்பொருளும் நீ” [பரிபாடல், 3]

“ஒன்றனில் போற்றிய விசும்பும் நீயே;
இரண்டின் உணரும் வளியும் நீயே;
மூன்றின் உணரும் தீயும் நீயே;
நான்கின் உணரும் நீரும் நீயே;
ஐந்துடன் முற்றிய நிலனும் நீயே:
அதனால், நின் மருங்கின்று மூ ஏழ் உலகமும்,” [பரிபாடல், 13]=என்று ஜகத்காரணப் பொருளாகப் பாடியுள்ளனர்.

நிற்க. பிரபஞ்சத்துக்கு உயிராய் உள்ள இறைவனின் நிலையை “சரீர-சரீரி பாவம் (शरीर-शरीरि भावम्)” என்று மற்றொரு விதமாக
வேதாந்திகள் கூறுவர். அதாவது, பிரபஞ்சத்தைச் சரீரமாக உடையவனாதலால் இறைவன் “சரீரி” ஆகிறான்.
நாம் மேற்கண்ட முண்டக உபநிடத பாஷ்யத்தில் சங்கரர் “சரீரத்தை உடையவர்களுள் முதன்மையானவர்” என்று விளக்குகிறார்.

ஆகையால் சூரியனையும் சந்திரனையும் பரம்பொருளுக்குக் கண்களாகவும், தரணியைப் பாதமாகவும், திக்குகளைச் செவியாகவும்,
அண்டவெளியை உடலாகவும் சுருதி வாக்கியம் உருவகப்படுத்துதுவதன் நோக்கம்
“பரம்பொருள் உலகனைத்துக்கும் உட்பொருளாக, அந்தராத்மாவாக, உயிருக்கு உயிராக இருப்பதை உணர்த்தவேயன்றி,
விகாரமடையும் குணத்தை உடையது என்பதைக் கற்பிப்பதற்கல்ல” என்று சங்கரர் பாஷ்யத்தில் விளக்கியுள்ளார்.
இதற்கு ஆதாரமாக அவர் பின்வரும் இதிகாச-புராண வாக்கியங்களை எடுத்துக்காட்டியுள்ளார்.
அவற்றில் நமக்குச் சில ஆர்வமூட்டும் செய்திகள் கிடைக்கின்றன:

“யஸ்ய-அக்3னிர்-ஆஸ்யம் த்3யௌர்-மூர்தா4 க2ம் நாபி4ச்’-சரணௌ க்ஷிதி: |
ஸூர்யச்’-சக்ஷு: தி3ச’: ச்’ரோத்ரம் தஸ்மை லோகாத்மனே நம: ||”

[“யாருக்குத் தீ முகமாகவும், சுவர்க்கம் தலையாகவும், ஆகாயம் வயிறாகவும், காலாக பூமியும், கதிரவன் கண்ணாகவும்,
திசை செவியாகவும் விளங்குமோ, உலகத்தைத் தாங்கும் உயிரான அவனுக்கு வணக்கங்கள்.” — மகாபாரதம், 12.47.44]

(ப்ரஹ்ம சூத்திர பாஷ்யத்தில் 1.2.25). அதாவது, “ஸ்ம்ருதிகளில் உள்ள வாக்கியங்கள் மூல சுருதிகளை ஆதாரமாகக் கொண்டவையாக
இருந்தால், அவை அச் சுருதி வாக்கியங்களைத் தெளிய உரைப்பதாகக் கொள்ளலாம்” என்பது.
இவ்வாறு அமைந்துள்ள ஸ்ம்ருதி வாக்கியங்களை “வேத உபப்பிரம்மணம்” என்று கூறுவர்.
ஆகையால், மேற்கண்ட மகாபாரதச் சுலோகம் முண்டகோபநிடத மந்திரத்தை விளக்குவதாகக் கொள்ள வேண்டும்.
இதனை அடிப்படையாக வைத்துத்தான் சங்கப் புலவரும் நற்றிணைக்குக் கடவுள் வாழ்த்து பாடியுள்ளார் என்பதும் தெரிகிறது.

சங்கரர் எடுக்கும் மற்றொரு மேற்கோள் இன்றைய பிரம்மாண்ட புராண அத்தியாயம் ஒன்றில் உள்ளது:

“த்3யாம் மூர்தா4னம் யஸ்ய விப்ரா வத3ந்தி க2ம் வை நாபி4ம் சந்த்3ர-ஸூர்யௌ ச நேத்ரே |
திச’: ச்’ரோத்ரே வித்3தி4 பாதௌ3 க்ஷிதிம் ச ஸோ(அ)சிந்த்யாத்மா ஸர்வபூ4தப்ரணேதா ||”

[வேதமறிந்த ஞானிகள் யாருடைய உச்சந்தலையை சுவர்க்கமாகவும், ஆகாயத்தை உதரமாகவும், சந்திரனையும் சூரியனையும் கண்களாகவும்,
திசைகளைச் செவிகளாகவும் பாதங்களை பூமியாகவும் அறிவரோ, அந்த அறிவுக்கெடாத பரமாத்மா
அனைத்து உயிர்களுக்கும் தலைவன் ஆவான். — பிரம்மாண்ட புராணம், 1.5.107]

பிரம்மாண்ட புராணத்தில் இவ்வரிகளைக் கொண்ட பிரகரணமும் சிருஷ்டியை விளக்குவதாகும்.
சங்கரரால் கீதை விளக்கவுரையில் மங்கள சுலோகமாக எடுக்கப்பட்ட “நாராயண: பரோ அவ்யக்தாத்” எனத் தொடங்கும் வரிகளும்
இதே அத்தியாயத்தில் மேலெடுக்கப்பட்ட வரிகளுக்கு மிக அண்மையில் காணப்படுகின்றன.
இது தவிர, மற்றொரு இடத்திலும் (சூத்திர பாஷ்யம், 2.1.1) இப்புராணத்தில் காணப்படும் வேறொரு வரியைச் சங்கரர்
மேற்கோள் காட்டியிருப்பதிலிருந்து இப்புராணத்தில் உள்ள பகுதிகள் பிரமாணமாகக் கையாளப்பட்டமை தெரிகிறது.

திருமாலை இப்படிப் பாடும் மரபு வேதாந்தத்தை ஒட்டி வருகின்றது என்பதற்கு சமஸ்கிருத நூல்களிலிருந்து மேலும்
பல அரிய மேற்கோள்களையும் காணலாம். உதாரணமாக ஆதிகவி வால்மீகி முனிவரின் இராமாயணத்தில் யுத்த காண்டத்தில்
சீதையை மீட்டு வரும் தருணத்தில் நான்முகக் கடவுள் முகமாக தேவர்கள் அனைவரும் இராமனை பக்தியுடன் பாடும் பகுதி வருகிறது.
இப்பகுதியும் பரம்பொருளின் பரத்வ நிலையைப் பாடும் பல ஆழ்ந்த வேத வாக்கியங்களை அடியொற்றியவண்ணம் அமைந்துள்ளது. அதில் நான்முகனார்,

“அச்’விநௌ சாபி தே கரணௌ சந்த்3ர ஸூர்யௌ ச சக்ஷுஷீ”
“ஜக3த் ஸர்வம் ச’ரீரம் தே ஸ்தை2ர்யம் தே வஸுதா4 தலம்” [— இராமாயணம், யுத்த காண்டம், 6.105.7, 6.105.23]

என்று பெருமாளின் கண்களைச் சூரிய-சந்திரர்களாகவும், திடமான நிலையை பூமியாகவும், அவன் செவிகளை அச்வினி தேவதைகளாகவும்
பாடியபிறகு உலகனைத்தும் அவனுக்கு சரீரமாகவும் பாடியுள்ளார் பிரம்மா.

இம்மரபை ஒட்டியே அமரகோசத்திலும் விஷ்ணு பெயர்களில் ஒன்றாக “விச்’வம்பர” என்ற பதமும் படிக்கப்படுகிறது.
இதற்கு “பிரபஞ்சத்தைத் தாங்கி நிற்பவன்” என்று பொருள்.

நாம் எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் நற்றிணை கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலின் கருத்தை முழுமையாகக் கொண்ட வடமொழிச் சுலோகம்
ஒன்று இன்று அனைவராலும் ஓதப்படுகிறது.
“தோடகாசாரியார்” என்ற ஆதி சங்கரர் வழி வந்த வேதாந்தியரின் “ச்’ருதி ஸார ஸமுத்3த4ரணம்” என்ற நூலில் மங்கள சுலோகமாக வருகிறது–

“பூ4: பாதௌ3 யஸ்ய க2ம் சோத3ரமஸுரநில: சந்த்3ர ஸூர்யௌ ச நேத்ரே
கர்ணாவாசா’: சி’ரோ த்3யௌர்முக2மபி த3ஹனோ யஸ்ய வாஸ்தவ்யமப்3தி4: |
அந்த:ஸ்த2ம் யஸ்ய விச்’வம் ஸுர-நர-க2க3-கோ3-போ4கி3-க3ந்த4ர்வ-தை3த்யை: சித்ரம்
ரம்ரம்யதே தம் த்ரிபு4வனவபுஷம் விஷ்ணுமீச’ம் நமாமி ||”

[“பூமியைப் பாதங்களாகவும், ஆகாயத்தை வயிறாகவும், வாயுமண்டலத்தை மூச்சாகவும், சந்திரனையும் சூரியனையும் கண்களாகவும்,
திக்குகளைச் செவிகளாகவும், வானுலகை உச்சந்தலையாகவும், அக்னியை வாயாகவும், ஆழ்கடலைக் குடலாகவும், எவன் கொண்டுள்ளானோ,
எவனுள்ளே தேவரும், மானுடரும், புள்ளும், அரவும், கந்தருவரும், அசுரர்களும் இயங்கி விளையாடுகிறார்களோ,
மூவுலகையும் தன் உடலாகக் கொண்ட விஷ்ணுவாகிய அந்த சர்வேஸ்வரனை வணங்குகிறேன்.” — ச்ருதிஸாரஸமுத்தரணம், 179]

இச் சுலோகம் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாம பாராயணத்தில் தியான சுலோகங்களில் ஒன்றாக இன்று வாசிக்கப்படுகிறது.
நற்றிணையின் பாயிரத்தில் “மாநிலஞ் சேவடியாய்” என்பது மேற்கண்ட தியான சுலோகத்தில் “பூ4: பாதௌ3” என்றும்,
“விசும்பு மெய்யாக” என்பது “க2ம் சோத3ரம்” என்றும், “பசுங்கதிர் மதியொடு சுடர்க்கண் ணாக” என்றது
“சந்த்3ர ஸூர்யௌ ச நேத்ர” என்றும் வருவதைக் காணலாம்.

“இயன்றவெல்லாம் பயின்று அகத்து அடக்கிய” என்ற சரீர-சரீரி அடிப்படையிலான தொடர்பும் விரிவாக
“யஸ்ய விச்’வம் ஸுர-நர-க2க3-கோ3-போ4கி3-க3ந்த4ர்வ-தை3த்யை: சித்ரம் ரம்ரம்யதே” என்றும் வருவதைக் காணலாம்.

இது “ஸர்வம் க2லு இத3ம் ப்3ரஹ்மா” என்ற சாந்தோக்ய உபநிடதத்தில் (மூன்றாம் அத்தியாயம், பதிநான்காவது பகுதியில் உள்ள)
“சாண்டில்ய விதயை” வாக்கியத்தையும் ஒட்டி வருகிறது. அதே அர்த்தத்தைப் புருஷ ஸூக்தமும்
“புருஷ ஏவேத3ம் ஸர்வம்” என்ற மந்திரத்தில் உணர்த்துகிறது. தைத்திரீய நாராயணீய உபநிஷதும்,

“யச் ச கிஞ்சிஜ் ஜக3த் ஸர்வம் த்3ருச்’யதே ச்’ரூயதேபி வா
அந்தர் ப3ஹிச்’ ச தத் ஸர்வம் வ்யாப்ய நாராயண: ஸ்தி2த:”

[பிரபஞ்சத்தில் காணப்படுவது கேட்கப்படுவது எல்லாவற்றையும் உள்ளிருந்தும் வெளியிலும் சூழ்ந்து நாராயணன் நிலைத்து நிற்கிறான்.]என்று இயம்பிற்று.

இங்ஙனம் பிரபஞ்சம் அனைத்தையும் இறைவனுக்குச் சரீரமாகக் கூறுவதால் அனைத்துயிர்களும் அவனுக்கு உடைமையாகின்றன.
இத்தகையதொரு சித்தாந்தத்தில் பரஸ்பர சகோதரத்துவக் கண்ணோட்டத்திற்கே இடமுண்டு. இவ்வர்த்தத்தை நாம் பகவத் கீதை மூலமாக அறியலாம்:

“மற்றோ ரிடத்து மறமற்று மித்திரனா
யுற்றான் கருணை யுறுமமதை — செற்றா
னகங்கார மற்றா னமர்பொறையன றுக்கஞ்
சுகங்காணி லொப்பான் றுணிந்து.” [பகவத் கீதை வெண்பா, 12.13]=இப்படிக் கீதாச்சாரியனாகிய கண்ணன் சொல்லுமிடத்தே,
“இவரை நினைவில் வைத்துக் கொண்டுத் தன் இச் சுலோகத்தைச் செய்துள்ளானோ” என்று வியக்கும் வண்ணம்
வாழ்ந்து காட்டியவர் ஸ்ரீ பிரகல்லாதாழ்வான். தன்னுடைய விஷ்ணுபக்தியைப் பொறாத தன் தன்தை பலவாறு துன்பப்படுத்தியும்
பிரகல்லாதன் இத்தகைய துவேஷமற்ற தூய சிந்தையுடன் திடமாக இருந்தார். அனைத்து உயிர்களையும் தனக்குச் சினேகிதராக,
மிக விரும்பத்தக்கவர்களாகவே பாவித்தார். “தூய விஷ்ணுபக்திக்கு இது இன்றியமையாத அங்கம்” என்ற கொள்கையை ஸ்திரமாகப் பற்றியிருந்தார்.

உலகனைத்தும் திருமாலுடைய தோற்றமன்றி வேறில்லை. அவனே அனைத்துடனும் ஒன்றி நிற்பவன்.
ஆகையால் ஞானிகள் உலகனைத்தையும் தம்மைக் காட்டிலும் வேறாக நினைக்காமல், அனைத்தையும் தாமாகப் பாவிப்பர்.
ஆகையால், நம்முடைய குலத்தில் வேரூன்றியிருக்கும் குரோத குணத்தை விலக்குவோம்.
இதன் மூலம் நாம் நித்தியமான, சுத்தமான, ஆனந்தமான ஆன்ம ஸித்தியை அடையலாம்.”

“அனைத்துயிர்களையும் சமமாக பாவிப்பீர்கள் அசுரர்களே! இத்தகைய சமத்துவ பாவமே அச்சுதனை ஆராதிக்கும் முறையாகும்” [விஷ்ணு புராணம், 1.17.82-90]
என்னும் பிரகல்லாதன் கூற்றைக் காணலாம். இக்காரணத்தால் கம்பர்,

“தாயின் மன்னுயிர்க்கு அன்பினன்” [கம்பராமாயணம்: இரணியன் வதைப் படலம், 82] என்று பிரகல்லாதனை அடைமொழியிட்டுப் பாடியுள்ளார்.
“வைஷ்ணவ ஜனதோ” எனத் தொடங்கும் குஜராத்தி மொழிப் பாடலின் கருத்தும் இத்துடன் உடன்படுவதை உணரலாம்

ஸ்ரீ சாரதா பீடம்-அற்புதம் வாய்ந்த இந்துக்களின் ஆன்மிக பூமியான ஜம்மு காஷ்மீர்-

February 7, 2020

ஸ்ரீ சாரதா பீடம் (Sharada Peeth), இந்திய – பாகிஸ்தான் நாடுகளின் எல்லைக் கட்டுப்பாட்டு கோட்டின் அருகில்,
பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீரில், நீலம் ஆற்றின் கரையில், இந்து சமயக் கடவுளான சாரதாவிற்கு அர்பணிக்கப்பட்ட கோயில் ஆகும்.
சாரதா பீடம் 51 சக்தி பீடங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது.
காஷ்மீர பண்டிதர்கள் அதிகம் வாழ்ந்த இப்பகுதியில் இந்து சமய வேதங்கள் பயிற்றுவிக்கப்படும் மையமாக விளங்கியது.

14ஆம் நூற்றாண்டில் சிதிலமடைந்த சாரதா பீடத்தை காஷ்மீர் மன்னர் குலாப் சிங் 19ஆம் நூற்றாண்டில் திருப்பணி செய்தார்
இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பின்னர் சாராதா பீடம் அமைந்த பகுதியை பாகிஸ்தான் நாட்டு பஷ்தூன் பழங்குடி மக்கள் கைப்பற்றி
பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீரில் இணைத்தனர்.

பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீரின் நீலம் பள்ளத்தாக்கில், பாரமுல்லாவிலிருந்து 60 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும்,
முசாபராபாத் நகரத்திலிருந்து 40 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும்,
எல்லைக் எல்லை கட்டுப்பாட்டு கோட்டிலிருந்து 16 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.

இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் சாரதா பீடம், புகழ் பெற்ற வேத கல்வி மையமாக விளங்கியது.
அத்வைத தத்துவ நிறுவனர் ஆதிசங்கரர் மற்றும் விசிட்டாத்துவைத நிறுவனரும் வைணவ குருவுமான இராமானுசர்,
ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்திரத்திற்கு விளக்க உரை எழுதுவதற்காக காஷ்மீரின் சாரதா பீடத்திற்கு வருகை புரிந்தனர்.

யுவான் சுவாங்
கி பி 632 இல் சீன பௌத்தப் பயணி யுவான் சுவாங் சாரதா பீடத்திற்கு வருகை புரிந்து,
இரண்டு ஆண்டுகள் தங்கி, பௌத்தம் தொடர்பான கல்வியைப் பயின்றார்.[6]

சாரதா கோயில் அமைப்பு
சாரதா பீடத்தின் சரசுவதி கோயிலின் நீளம் 142 அடியாகவும், அகலம் 94.6 அடியாகவுவும் இருந்தது.
மேலும் 88 அடி உயர தோரண வாயிலும் அமைந்திருந்தது.
கோயில் மூலவரான சாரதா தேவியின் உருவம் சந்தன மரத்தினால் செய்யப்பட்டது.

வரலாற்று குறிப்புகள்
காஷ்மீரப் பண்டிதரான மகாகவி கல்ஹானர், தான் எழுதிய இராஜதரங்கிணி எனும் சமஸ்கிருத நூலில்
சாரதா பீடத்தையும், அதன் நிலவியலையும் குறித்துள்ளார்.

இசுலாமிய வரலாற்று அறிஞரும், புவியியலாளருமான அல்-பிருனி (973 – 1048), சாரதா பீடத்தின் கருவறையில்
மரத்திலான சரசுவதியின் சிற்பம் காணப்பட்டதாக தமது குறிப்பில் குறித்துள்ளார்.
மேலும் பாகிஸ்தானில் உள்ள முல்தான் நகரத்தின் மூல ஸ்தானம் -மருவி இந்தப்பெயர் – சூரியன் கோயில் போன்று,
சாரதா பீடத்தின் கோயில் அமைப்பு இருந்ததாக குறிப்பிடுகிறார்.

பதினான்காம் நூற்றாண்டில் சாரதா பீடத்தின் கோயிலை இசுலாமியர்கள் சிதைத்ததாக கருதப்படுகிறது.

காஷ்மீரம் – ஒரு ஹிந்து பூமி! ஹிந்து மதத்தின் அடித்தளம்!காஷ்யபபுரி எனும் காஷ்மீர்! வேதம் விளைந்த பூமி!
தெய்வங்கள் தேடி வந்த பூமி! ரிஷிகள், முனிவர்களின் அருந்தவ பூமி! ஆசார்யர்களின் ஆன்மீக பூமி!

காஷ்மீர்=காஷ்யபர்+ மீரா. காஷ்யப ரிஷியின் பெரிய ஏரி. பெரிய ஏரிக்கு சம்ஸ்க்ருதத்தில் ‘மீரா’என்பர்.
காஷ்யப ரிஷி இப்போதைய வைவஷ்வத மந்வந்ரத்தின் சப்த ரிஷிகளில் ஒருவர். அதாவது ஏழு ரிஷிகளில் ஒருவர் காஷ்யபர்.
காஷ்யப கோத்ரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்த ரிஷியின் மரபினர்.
ப்ரஜாபதி தக்ஷர் தம் 13 குமாரத்திகளை காஷ்யபருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தார்.
தேவர்கள், கன்வர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள் எல்லாம் காஷ்யபரின் பிள்ளைகள்.

ஸ்ரீநகர்–குல்மார்க் பெரிதும் வற்றிப் போன ஏரியின் பெரும்பகுதியைச் சமப்படுத்தி ஊராக்கினார் அனந்த்நாக்.
அங்கு பல குருகுலங்கள், சர்வகலா சாலைகள் நிறுவி மிகப் பெரிய ஞான நகரம் ஆக்கினார்.
உலகின் பல்வேறு இடங்களிலிருந்தும் பல சமயங்களைச் சார்ந்த அறிஞர்களும் ஞானிகளும் வந்து கூடி சத் சங்கம் செய்யும் இடமாகத் திகழ்ந்தது.
ஞானம் என்னும் செல்வத்தை (ஸ்ரீ) உடைய நகர் என்பதால் ‘ஸ்ரீநகர்’ ஆயிற்று.
இவற்றை எல்லாம் நிர்வாகம் செய்ய நிர்மாணித்த இடமே இன்றைய ‘அனந்த்நாக்’.
ஸ்ரீநகரின் ஞானச் செல்வத்தை அனுபவிக்க கெளிரி தேவியும், விநாயகரும் கைலாயத்தி லிருந்து அங்கு வருவார்களாம்!
அவர்கள் வரும் வழிக்கு ‘கெளரிமார்க்’ என்று பெயர். அதுவே மருவி இன்றைய ‘குல்மார்க்’ ஆயிற்று.

ஞான பூமியை ஆளும் ஞான தேவி ஸ்ரீ சரஸ்வதி:
காஷ்மீரை ஆளும் காவல் தெய்வம் சரஸ்வதி தேவி. சரஸ்வதிக்குரிய ஸ்லோகத்தில் ‘காஷ்மீர பூர வாசினி’ என்று போற்றப்படுகிறார்.
‘நமஸ்தே சாரதா தேவி!
காஷ்மீர் பூர வாசினி!
த்வமஹே ப்ரார்த்யே நித்யம்,
வித்யா தான் இஞ்சா தேஹிமே!’

காஷ்மீர மொழியின் எழுத்து வடிவங்கள் ‘சாரதா’ என்று அழைக்கப்பட்டது. கலாசாலைகள் ‘சாரதாபீடங்கள்’ஆயின.
அந்த நாடே ‘சாரதா தேசம்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டது.
(சரஸ்வதி கோவில், சாரதா பீடம் எல்லாம் இன்றைய பாக் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீரில் – POK – இடிந்த நிலையில் உள்ளன!
வழிபாடு இல்லாமல் பாழடைந்து கிடக்கின்றன!)

ஆதிசங்கரரின் ‘செளந்தர்ய லஹரி’
ஆதிசங்கராசார்யர் எட்டாம் நூற்றாண்டில் காஷ்மீர் வந்து, பல ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தார்.
கோபாலாத்ரி மலைமேல் அமர்ந்து தான் சிறந்த ‘செளந்தர்ய லஹரி’பாடினார். இந்த மலை சங்கராசார்ய மலை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
நீலம் நதி (கிருஷ்ண கங்கா)க் கரையில் இருந்த சாரதா கோவிலுக்குச் சென்ற ஆதிசங்கரர், அந்தக் கோவிலின் அமைப்பு,
சாந்நித்யம் ஆகியவற்றைக் கண்டு மிக உகந்து அதே போல சிருங்கேரியில் துங்கபத்ரா நதி தீரத்தில் கோவில் கட்டினாராம்.
சிருங்கேரியில் உள்ள சாரதாம்பாளின் சந்தன மரத்தாலான மூல விக்ரகம் காஷ்மீரத்திலிருந்து கொண்டு வரப்பட்டது.

ஸ்ரீ ராமானுஜரின் ‘ஸ்ரீபாஷ்யம்’
ஸ்வாமி ராமாநுஜர் 11 ஆம் நூற்றாண்டில் காஷ்மீர் வந்தார். வேத வியாசரின் பிரம்ம சூத்திரங்களுக்கு உரை எழுதுவதற்காக,
சாரதா பீடத்தில் இருந்த, வேத வியாசரின் சீடர் போதாயன மகரிஷி இயற்றிய ‘போதாயன விருத்தி கிரந்தம்’ என்னும் நூலைப் பார்க்க வந்தார்.
ஸ்ரீ ராமாநுஜர் இயற்றிய ஸ்ரீபாஷ்யத்தை ஸ்ரீ சரஸ்வதி தேவி தம் சிரசில் சூடிப் பெருமைப் படுத்தினார்.
சில சூத்திரங்களுக்கு ஸ்ரீ ராமானுஜரின் வ்யாக்யானங்களைக் கேட்டு, அவரை உச்சி முகர்ந்தார்.
ஸ்ரீ ராமாநுஜரை ‘ஸ்ரீபாஷ்யகாரர்’ என்று போற்றினார்.
ஸ்ரீ சரஸ்வதி தேவி தாம் வணங்கி வந்த ‘ஸ்ரீ லக்ஷ்மி ஹயக்ரீவர்’ விக்ரகத்தை ஸ்ரீ ராமாநுஜருக்குத் தந்தருளினார்.

பிற மத அறிஞர்கள்:
பெளத்த, சமண மத அறிஞர்களும் இங்கு வந்து தத்துவ விசாரம் செய்தனர்.
பல பெளத்தத் துறவிகள் இங்கு பல ஆண்டு காலம் தங்கி இருந்து கற்றனர்.
யுவான் சுவாங்(சீனா) ஹேமசந்திரர்(சமண) ஆகியோர் இங்கிருந்தனர்.
இஸ்லாமிய மத அறிஞர்களும்- அல்பரூனி- இங்கு வந்து படித்துச் சென்றதாகக் குறிப்புகள் உள்ளன.
பெளத்தம் இங்கு வளர்ந்ததற்கு அடையாளமாக இன்றைய லடாக் பிரதேசம் விளங்குகிறது.

இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பைத் எதிர்த்து வென்ற இந்து மன்னர்கள்:
இஸ்லாமியர்கள் உலகின் பல நாடுகளிலும் தங்கள் ஆதிக்கத்தைக் காட்டிய போதும்,
பரத கண்டத்துக்குள் அவ்வளவு சுலபமாக நுழைய முடியவில்லை.
‘லோஹனா’ வம்சத்து மன்னர்கள் அவர்களை உள்ளே நுழைய விடாமல் நம் வட மேற்கு எல்லையைப் பாதுகாத்தனர்.
லோஹனா வம்சத்தின் முன்னோர் ‘லவ’ பேரரசரின் (ஆம்… ஸ்ரீராமரின் திருக்குமாரர் தான்) படையில் வாள் படைத் தளபதிகளாக இருந்தார்கள்!
ஸ்ரீராமாயண காலத்து லவ புரி தான் இன்றைய லாகூர் (பாகிஸ்தான்).

காஷ்மீரின் வரலாறு:
மகாகவி கல்ஹணர் காஷ்மீரின் வரலாற்றை ‘ராஜ தரங்கிணி’ என்னும் நூலாக எழுதியுள்ளார்.
எட்டு பகுதிகள்- தரங்கங்கள்-கொண்ட இந்நூலில் 7826 ஸ்லோகங்கள் உள்ளன.
இதையே காஷ்மீர் பற்றிய அடிப்படை ஆதார நூலாக மற்ற ஆராய்ச்சி யாளர்கள் / எழுத்தாளர்கள் கொண்டுள்ளனர்.
கல்ஹணர் காஷ்மீரை ஆண்ட பல மன்னர்களின் பெயரைப் பட்டியல் இட்டுள்ளார்.

அவர்களுள் சில பெயர்கள்:
கோநந்தா, தாமோதரா யஷோவதி, லவ, குசேஷயா, சுரேந்திரா, ஜனகா, அசோகா, ஜலோகா, அபிமன்யு… மற்றும் பலர்.
இந்த நூல் பல மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

சுருக்கமாக M.A.Stein என்பவர் ஆங்கிலத்தில் Kalhana’s Rajatarangini-A Chronicle of the Kings of Kashmir என்று
மூன்று புத்தகங்களாக எழுதியுள்ளார்.

காஷ்மீரத்தில் (பாகிஸ்தானால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட ஜம்மு -காஷ்மீரில்) முஸாபராபாத் நகரிலிருந்து சுமார் 207 கி.மீ தூரத்திலும்,
பாரத -பாக் எல்லைக் கோட்டில் உள்ள குப்வாராவில் இருந்து 30 கி.மீ தூரத்திலும் சாரதா கிராமம் அமைந்துள்ளது.
மேலும் ஒரு சிறப்பு என்ன வென்றால், இந்த கிராமம் கிஷன்கங்கா (இன்னொரு பெயர் நீலம்) மதுமதி நதிகள் சங்கமிக்கும் இடத்தில்
நீலம் பள்ளத்தாக்கில், அழகு கொஞ்சும் பிரதேசத்தில் உள்ளது.
இந்த பகுதி பனிபடர்ந்த நங்கபர்பத் மலைத் தொடரின் சாரதா – நாரத சிகரங்களுக்கு இடையில் உள்ளது.

வரலாறு – புராதனம்

சாம்ராட் அசோகரால் பொது ஆண்டு முன் 273ல் புத்தமத கலாசாலை நிறுவப்பட்டது.
மஹாராஜா கனிஷ்கரால் பொது ஆண்டு பின் 141ல் சாரதா பீடத்தில் 4வது புத்த அறிஞர்களின் அவை சந்திப்பு நடத்தப்பட்டது.
கவி கல்ஹணர் தன்னுடைய ராஜ தரங்கிணி என்ற 11வது நூற்றாண்டில் இயற்றப்பட்ட காவியத்தில் சாரதா ஆலயத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்.
அல் பெரூனி என்பவர் இன்றைய தஜிகிஸ்தான் – உஸ்பெஸ்கிஸ்தான் என்றறியப்படும் பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்.
அல் பெரூனி வெளிநாட்டிலிருந்து (மத்திய ஆசிய) வந்த சரித்திர ஆராய்ச்சியாளர்.
இவர் சமஸ்கிருதம், பாரசீகம் என்று எழெட்டு மொழிகள் அறிந்தவர்.
அவர் பாரதத்திற்கு பொது ஆண்டு முன் 1036ல் வந்த போது காஷ்மீரத்திற்கு பயணம் செய்திருக்கிறார்.
அங்கு சாரதையின் பெரிய விக்கிரகம் இருந்ததாகவும் பெரும் எண்ணிக்கையில் யாத்ரிகர் திரண்டிருந்திருந்ததாகவும்
தன்னுடைய பயணநூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அதேபோல் 500 வருடங் களுக்குப் பின்னர் அக்பர் காலத்தில் வாழ்ந்து அய்னி அக்பரி எழுதிய
அபுல் பஸலும் சாரதையின் கோயிலைப் பற்றி விவரித்துள்ளார்.

டோக்ரா என்ற ஜாம்வால் வம்சாவளி முதல் அரசர் மஹாராஜா குலாப்சிங். அவர் ஆட்சி புரியத் துவங்கிய ஆண்டு 1846.
அதுவரை முஸ்லிம் படையெடுப்புகளின் போது சிதைக்கப்பட்ட பல கோயில்களை புதுப்பித்துச் செப்பனிட்டார்.
அவற்றுள் முதன்மையானது சாரதா பீடம். இந்த வம்சத்தின் கடைசி அரசர் ஹரிசிங்.

ஊடாடும் ஆன்மீக இழை

ஆதிசங்கரர் பாரத நாடெங்கும் தன் சீடர்களுடன் திக்விஜயம் செய்த போது காஷ்மீரத்தில்
சைவமும் (சிவ வழிபாடு) சாக்தமும் (சக்தி வழிபாடு) புத்துயிர் பெற பெரும் முயற்சி மேற்கொண்டு வெற்றி பெற்றார்.
இடைப்பட்ட காலத்தில் காஷ்மீரத்தில் புத்த மதம் ஓங்கி இருந்திருக்கிறது. அவர்களை, ஆதிசங்கரர் சமய உரையாடல்கள்
வாத பிரதிவாதம் நிகழ்த்தி சனாதன தர்மத்தின் மேன்மையை அவர்களுக்கு உணர்த்தி,
அவர் தம் மனங்களை வென்று ஹிந்துமதத்தை ஏற்கச் செய்துள்னார்.
அவருடைய இலக்கிய நயம் மிக்க இறைவனின் தெய்வீக அழகைப் பாடும் செனந்தரிய லஹரி என்ற நூலை
காஷ்மீரில் எழுதியதாகத் தெரிகிறது. இயற்கையின் அழகு மிளிரும் காஷ்மீரையே சங்கரர் அன்னையின் வடிவமாய் கண்டிருப்பாரோ?

காஸ்யப ரிஷி ஏழு ரிஷிகளுள் ஒருவர். காஷ்மீரம் என்ற பெயர் கச்யயமிர் அதாவது,
காச்யப முனிவர் ஏற்படுத்திய ஏரி அல்லது காச்யப மேரு காச்யபமலை என்பதன் மருவிய வடிவமாக இருக்க வேண்டும்.
வரலாற்று அறிஞர்களின், புராணங்களை படித்தவர்களின் கருத்து அலெக்சாண்டரின் படைகளின் பயண வரலாற்றைக் குறிப்பிடும்
கிரேக்க புத்தகம் பண்டைய காஷ்மீரை காஸ்பேரியா என்று பதிவு செய்திருக்கிறது.
ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்னர் வாழ்ந்த ராமானுஜரும் சீடர்கள் உடன் வர யாத்திரை, மேற்கொண்டு அன்னை சாரதையைத் தரிசனம் செய்தார்.
வேதாந்தத்திற்கு அவர் எழுதிய விளக்கவுரை (பாஷ்யம்) அன்னையின் சன்னதியில் சமர்ப்பித்து, அதன் ஏற்று அங்கீகரிக்குமாறு வேண்டினார்.
அன்னை மிகவும் மகிழ்ந்து இது சாதாரண விளக்கவுரை அல்ல, பாஷ்யங்களுள் உயர்வானது என்று பொருள்பட, ராமானுஜரின் படைப்பு
ஸ்ரீபாஷ்யம் என்று அழைக்கப்படும் என்று அசரீரியாக ஒலித்து ஆசீர்வாதம் அளித்தாள்.

கர்நாடக சங்கீதத்தின் மூம்மூர்த்திகளில் ஒருவரான முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் சரஸ்வதியைப் போற்றி எழுதிய பாடலில்
அன்னையை காஷ்மீரபுர வாஸினி (காஷ்மீரத்தில் வசிப்பவளே) என்று அழைக்கிறார்.

இன்றளவிலும், காஷ்மீரத்து மக்கள் உலகில் எங்கு வாழ்ந்தாலும், தங்கள் காலை பிரார்த்தனையில்
“நமஸ்தே சாரதா தேவி காஷ்மீர புரவாஸினி த்வாம் வரம் பிரார்த்தயே நித்யம் வித்யாதனம் ச தேஹிமே” என்று வேண்டுகிறார்கள்.
(பொருள் : சாரதே, தேவியே, காஷ்மீரத்தில் வாசம் செய்பவளே, யான் உன்னை தினமும் துதிக்கிறேன்,
அடியேனுக்கு ஞானச் செல்வத்தினை அளிப்பாய்)

புனித யாத்திரை

சாரதாபீடம் என்னும் இந்த சரஸ்வதி கோயிலுக்கு பாரத நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் பாமரர்கள் முதல் துறவிகள் வரை
பன்னெடுங்காலமாய் புனித யாத்திரை மேற்கொண்டு புண்ணியம் அடைந்துள்ளனர் என்று தெரிகிறது.
1947ல் ஆண்டு நாம் சுதந்திரம் அடைந்து 100 நாட்களுக்குள் பாகிஸ்தான் நயவஞ்சமாக போர்தொடுத்து
நம் ஜம்மு- காஷ்மீரின் பெரும் பகுதியை ஆக்ரமித்துக் கொண்டதால் சாரதா பீட யாத்திரை நின்று போயுள்ளது.
கோயிலும் பராமரிப்பின்றி பொலிவிழந்து உள்ளது. குறிப்பாக அக்டோபர் 2005ல் நிலநடுக்கத்தாலும் இந்த கோயில் சிதிலமடைந்தது.

சீக்கிய மத ஸ்தாபகர் குருநானக் பிறந்த தால் வாண்டிக்கு வருடம்தோறும் புனித யாத்திரை மேற்கொள்ள பாக் அரசும்நம் அரசும்
ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டுள்ளன.அதைப்போல சாரதா பீடத்திற்கும் யாத்ரிகர்கள் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்று கடந்த
சில ஆண்டுகளாகவே பலரும் முயற்சி செய்து வருகின்றனர்.
அவர்களுள் ரவீந்திர பண்டிதர் என்பவரும் முக்கியமானவர் – அதுவும் சமீபத்தில் கர்தார்பூர் தடம் திறக்கப்பட்டு
சீக்கியர்கள் தால் வாண்டிக்கு சுலபமாக சென்று வர ஏற்பாடு செய்யப்பட்டவுடன் சாரதா யாத்திரை கோரிக்கை இன்னும் வலுவடைந்துள்ளது.

ராணுவ ரீதியிலும் நன்மை

சாரதா பீடம் அமைந்துள்ள பகுதி பாகிஸ்தானின் ஆக்ரமிப்பில் இருந்தாலும், ஏற்கனவே நம்முடைய பாரத நாட்டின்
ராணுவம் இந்த பகுதியில் கவனம் செலுத்தி எப்பொழுது தேவையென்றாலும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கை எடுக்கத் தயார் நிலையில் உள்ளது.
நாம் மலையின் மேல் பகுதியில் கண்காணிப்பைப் பலப்படுத்தி உள்ளதால் எளிதில் எதிரியை சமாளிப்பது மட்டுமல்ல
வலு விழக்கச் செய்யக் கூடிய வசதியான நிலையில் இருப்பதாகவும் அந்த பகுதியில் பணிபுரிந்த அனுபவமுள்ள
லெட் ஜெனரல் சய்யத் அல்ஹஸ்னின் கூறுகிறார். பாக். ராணுவம் அவ்வளவு எளிதில் ஒப்புக் கொள்ளாது என்றாலும்
நாம் தொடர்ந்து யாத்திரைக்கு முயல வேண்டும் – பாக் அரசு மீது நிர்ப்பந்தங்கள் கொண்டு வர வேண்டும் என்கிறார் இவர்.

சாரதா என்றால் சரஸ்வதி என்ற பொருள் உண்டு. சரஸ்வதியின் சிலை இருந்ததால் மட்டுமே அது சிறப்பு பெற்றுவிடவில்லை.
அந்த இடமே வேத பல்கலைக் கழகம் போன்று செயல்பட்டிருக்கிறது. எண்ணற்ற அறிவாளிகள் அங்கே இருந்திருக்கிறார்கள்.
அரிய பல நூல்களை இயற்றியிருக்கிறார்கள் அதுகுறித்து விவாதம் செய்திருக்கிறார்கள்.
அதனால்தான் அது அறிவின் தலைநகரம் என்று போற்றப்படுகிறது.
முதலில் சிறிய வழிபாட்டுத் தலமாகவும் இரண்டாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் பெரிய கோயிலாகவும் எழும்பியதாகச் சொல்லப்படும்
சாரதா பீடத்தில் வேதங்களும் 64 கலைகளும் குடிகொண்டு இருந்திருக்கிறது.

வேதமும் சங்கீதமும் கல்வியும் கற்றுத் தரப்பட்ட இந்த மையத்தில் சமஸ்கிருத மற்றும் காஷ்மீர சரஸ்வத் பண்டிதர்கள் தங்கியிருந்திருக்கிறார்கள்.
ஆறாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் இந்தப் பகுதிக்கு வருகை தந்த சீன பௌத்த துறவியான யுவாங் சுவாங் இந்த வேத பாடசாலை பற்றி சிலாகித்து எழுதியுள்ளார்.

இந்த கோயிலுக்கு நான்கு திசைகளிலும் வாசல்கள் இருந்ததாகவும் வேதங்களை கற்று உணர்ந்தவர்கள் வந்தால் மட்டுமே
தெற்கு வாயிற் கதவுகள் திறக்கும் என்றும், ஜகத்குரு ஆதிசங்கரர் வருகை புரிந்த போது தானாக தெற்கு பக்கக் கதவு திறந்து
அவரை வரவேற்றது என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

நமது எல்லைப் பகுதியில் இருந்ததாலோ என்னவோ ஒவ்வொரு முறையும் அன்னியர் படையெடுப்பின் போது இந்த ஸ்தலம் பாதிக்கப்பட்டது.
முதலில் 14ஆம் நூற்றாண்டில் அந்நிய அரசர்களால் இந்த கோயில் சிதைக்கப்பட்டது.

சுமார் 450 வருடங்களுக்கு பின் இந்த பகுதியின் முதல் இந்து மன்னரான டோக்ரா வம்சத்து குலாப் சிங் இந்தக் கோயிலின் பல பகுதிகளை சீர் செய்தார்.
ஷ்ரதா தேவியை முதன்மை தெய்வமாக வழிபடும் சரஸ்வத் பண்டிதர்களைக் கொண்டு வழிபாடுகள் நடந்தன.

இந்தியாவில் இருந்து பாகிஸ்தான் பிரிந்து இந்தியா பாகிஸ்தான் போர் ஏற்பட்டபோது போரில் மீண்டும் இந்த கோயில் சிதைக்கப்பட்டது.
பின்னர் 1948இல் போர் முடிவுக்கு வந்த பின் ஸ்தலம் இருந்தப் பகுதியானது ஆப்கன் பழங்குடியினரான பாஷ்யன்களிடம் சென்றது.
அதன்பின் ஆசாத் காஷ்மீர் பகுதிக்கு போய்விட்டது. 2005 ல் ஏற்பட்ட பூகம்பத்தில் மிச்சமிருந்த இந்த கோயிலின் பெரும்பகுதியும் சேதமடைந்து விட்டது

சாரதா எழுத்து வரி வடிவம் – கலாச்சாரம்

தேவநாகரி எழுத்து வடிவம் போல சாரதா எழுத்து வடிவம் பொது ஆண்டு முன் 8ல் இருந்து 12 நூற்றாண்டு வரை பிரபலமாக இருந்ததாய் தெரிகிறது.
பிராம்மி மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. அன்றைய பாரதத்தின் வடமேற்கு பகுதிகளில்
காஷ்மீர், பஞ்சாப், சிந்து, இன்றைய ஆப்கானிஸ்தான் வரை பரவியிருந்தாகத் தெரிகிறது.
சீக்கியர்கள் அதிகம் பயன்படுத்தும் குருமுகி சாரதா எழுத்திலிருந்ததாகத் தெரிகிறது.
சாரதா எழுத்து வடிவத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்து பழைய நூல்கள் மொழி பெயர்த்து வெளி உலகிற்கு கொண்டு வந்தால்
புராதனமான சாரதா – காஷ்மீர் கலாச்சாரத்தை அதன் மாண்பை அனைவரும் போற்றுவர்.
சாரதா பீடத்தைக் காப்போம் (Save Saradha Committee) என்ற கோஷத்துடன் கர்நாடகாவில் ஒரு குழுவினர் பணிபுரிந்து வருகின்றனர்.
அவர்கள் 2018 செப்டம்பர் மாதம் இந்த கருத்தை வலியுறுத்தி இரண்டு நாட்கள் பெங்களூரில் மாநாடு நடத்தியுள்ளனர்.
அந்த மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள் :

பாக் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீருக்குச் செல்ல காஷ்மீர் ஹிந்துவிற்கு விசா தேவையின்றி சுதந்திரமாக சென்று வர
பாக்.அரசை பாரத அரசு ஒப்புக் கொள்ள வைக்க வேண்டும்.
சாரதா பீட யாத்திரை ஆண்டிற்கு ஒரு முறையாவது நடைபெற நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
சாரதா பல்கலைக்கழகத்தை ஜம்மு-காஷ்மீரில் நிறுவுவோம்.
அன்னை சாரதையின் கலாச்சாரம் புத்துயிர் பெற்றுப் ஞானத்தின் ஒளி எங்கணும் பரவ வேண்டும் என்று நாமும் பிராத்திப்போம்.

——————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்யம்–ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஸ்வாமிகள்- -இரண்டாம் அத்யாயம்-அவிரோத அத்யாயம் -முதல் பாதம் -ஸ்ம்ருதி பாதம் -10-அதிகரணங்கள்/முதல் அதிகரணம் -ஸ்ம்ருதி அதிகரணம் – -இரண்டு ஸூத்ரங்கள்/ இரண்டாவது- யோக ப்ரத் யுக்தி அதிகரணம்-ஒரே ஸூத்ரம் / மூன்றாவது-விலக்ஷணத்வ அதிகரணம்-9-ஸூத்ரங்கள்–

February 1, 2020

முதல் அத்யாயம் –முதல் பாதம் -11- / இரண்டாம் -6- / மூன்றாம் -10-/ -நான்காம் பாதம் -8- ஆக -35-அதிகரணங்கள்
இரண்டாம் அத்யாயம்- முதல் பாதம் -10-/ இரண்டாம் -8-/ மூன்றாம் -7-/ நான்காம் -8- /-ஆக-33-அதிகரணங்கள்
மூன்றாம் அத்யாயம்- முதல் பாதம் -6-/ இரண்டாம் -8-/ மூன்றாம் -26-/ நான்காம் -15- /-ஆக-55-அதிகரணங்கள்
நான்காம் அத்யாயம் -முதல் பாதம் -11-/ இரண்டாம் –11-/ மூன்றாம் -5-/ நான்காம் –6–ஆக-33-அதிகரணங்கள்
-மொத்தம் -156-அஷோர்மி-அதிகாரண சாராவளீ ஸ்லோகம் –

இரண்டாம் அத்யாயம் -முதல் பாதம் -ஸ்ம்ருதி பாதம் -10-அதிகரணங்கள் -இரண்டும் எட்டும் –
முதல் இரண்டில் ஸ்ம்ருதி விசாரம் -மேல் எட்டில் யுக்தி விசாரம் -ஸ்ம்ருதி உபக்ரமம் என்பதால் ஸ்ம்ருதி பாதமானது
ஜகத் உபாதானத்வமும்-ஜகத் நிமித்தத்வமும் பலித்தன
1-/-2-/-3-/6 -/-7-/-9-அதிகரணங்கள் உபாதாளத்வ ஸ்தாபனம்
8–/-10-நிமித்தத்வ ஸ்தாபனம்
4-சிஷ்ட பரிக்ரஹ /-5-போக்த்ராபாத்த்யதிகரணங்கள் உபய ஸ்தாபனம்

அதவா –
முதல் ஆறில் உபாதானத்வத்தில் விரோதி பரிக்ரஹம் என்றும்
மேல் நான்கில் நிமித்தத்வத்தில் விரோதி பரிஹாரம் என்றும் கொள்ளலாம்

——————-

பூர்வத்விகம்–விஷய த்விகம் –சித்த த்விகம் –/ உத்தர த்விகம் –விஷயி த்விகம் -ஸாத்ய த்விகம்
சமன்வய அத்யாயம் / அவிரோத அத்யாயம் /சாதன அத்யாயம் /பல அத்யாயம் –

————

பிரதம அத்யாயம் ஜகத் ஏக காரணம் பர ப்ரஹ்மம்
ப்ரத்யக்ஷ அசேதனம் -பின்ன -சேதனம் -மோக்ஷ அவஸ்தை வரும் வரை சரீரத்துடன் கூடியே ஜீவாத்மா –
அதுக்கு முன் அவஸ்தை ஸூஷ்மம்–மூன்றாம் அத்யாயம் சொல்லும்
காரண சரீரம் அதிலும் ஸூஷ்மம் உண்டு என்பர்
மோக்ஷம் அடைந்தபின்பும் -சரீர விசிஷ்டம் -கைங்கர்யத்துக்கு
அவிஸ்தார ஸூ கம்பீர ஸ்ரீ ஸூக்திகள்-விசேஷணங்களை மீண்டும் மீண்டும் அருளிச் செய்து
அபரிமித குண சாகரம் -வேதாந்த சித்தம் –

சமன்வயம் பண்ணின பின்பு விரோதங்கள் இல்லை என்று காட்ட வேண்டுமே
ஸ்ம்ருதி பாதம்
தர்க்க பாதம்
வியல் பாதம்
பிராண -பாதம்

சுருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாச புராணங்கள் —
vedic-classic-literature-
வேதம் -சம்ஹிதா பாகம் -ஆரண்யம் பாகம் –
வேதம் ரிஷிகளுக்கு அந்தரங்க கோசாரம் -மந்த்ர த்ரஷ்டா ரிஷி தர்சநாத் –
ஸ்ம்ருதி –ஸ்மர்தியே–நினைத்து -வேத யுக்தமாக -நினைவு படுத்தும் -வேதார்த்தம் விஸ்தாரணம் –
ஆர்ஷ சாஹித்யம் ரிஷிகள் புத்தி பூர்வகமாக எழுதினார்கள்
சுருதி ஸ்ம்ருதி விரோதம் வந்தால் சுருதி தான் பிரதானமாக கொள்ள வேண்டும்
கபில ஸ்ம்ருதி பிரக்ருதியே ஜகத் காரணம்

———–

2-1-1. ஸ்ம்ருதி அதிகரணம் –இரண்டு ஸூத்ரங்கள்
சூத்ரம் : ஸ்ம்ருதி அநவகாச தோஷ பிரஸங்க : இதி சேத் ந அந்ய ஸ்ம்ருதி அநவகாச தோஷ பிரஸங்காத்.– || 2.1.1 ||

கீழ் முதல் அத்யாயத்தில் வேதாந்த பிரதிபாதிதமான
ஜகத் காரண வஸ்து
சேதன அசேதன விலஷணமான பர ப்ரஹ்மம் என்று அறுதி இடப்பட்டது
ஜகத் காரணத்வம் நன்கு திருடி கரிக்கப் படுகிறது
கம்பம் நட்டு ஆட்டிப் பார்ப்பது போலே
முதல் பாதத்தில் சாங்க்யர் தோஷங்கள் பரிஹரிக்கப் படுகின்றன
முன் அத்யாயத்தில் நிரீச்வர சாங்க்யர்களும் சேஸ்வர சாங்க்யர்களும் நிரசிக்கப் பட்டனர்
அதில் நிரீச்வர சாங்க்யன்-கபில ஸ்ம்ருதி விரோதத்தைக் காட்டி
ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் அன்று என்று வாதிப்பது ஓன்று உண்டு
அத்தை நிராகரிக்க இந்த அதிகரணம் –

சம்ருத்ய நவகாச தோஷ பிரசங்க இதி சேத்-
சேதன அசேதன விலஷணமான ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்று கொண்டால்
பிரதானம் காரணம் என்று சொல்கிற கபில ஸ்ம்ருதி அப்ரதானமாய் விடுமே என்னில்

ந-அப்படி சொல்லக் கூடாது
அந்ய ஸ்ம்ருத்ய நவகாச தோஷ பிரசங்காத்- ப்ரஹ்ம காரணத்வத்தை சொல்லுகிற
மற்ற ஸ்ம்ருதிகள் அப்ரமாணமாய் விடும் ஆதலால் -எனபது சூத்ரத்தின் பொருள்
பரசராதி மகரிஷிகள் ஸ்ம்ருதிகள் எல்லாம் அப்ரமாணமாய் விடுவது விட
கபிலர் ஒருவர் ஸ்ம்ருதி ஒன்றை அப்படி ஆக்குவதே யுக்தம் –

இங்கே பூர்வ பஷம் –
சதேவ சோமய இதமக்ர ஆஸீத் -ஸ்வ தந்திர பிரதான காரணத்வத்தில் தாத்பர்யமா
ப்ரஹ்ம காரணத்வத்தில் தாத்பர்யமா
கபில காண்டம் ஞான மார்கத்தில் தத்தவங்களை விசதீகரிக்க தோன்றது

மனு பரசாராதி உக்திகளுக்கு பிரதானம் -இவை பலிஷ்டம் ஆகையாலே –
ப்ருஹஸ்பதியையும் ஸ்ருதிகள் கொண்டாடி இருக்கையாலே
அவர் இயற்றிய லோகாயுதத்தை கொண்டு ஸ்ருதியின் பொருளை நிர்ணயிப்பார் உண்டோ-இல்லையே

யாகம் -அத்தி மரம் நேராக தொட்டுக் கொண்டு உத்காய -சாம கானம் பண்ண வேண்டும் -சுருதி
ஸ்ம்ருதி -அத்தி மரம் துணியால் மூடி -என்கிறது -கீழே ஸ்பர்சம் நேராக தொடச் சொல்லி -விரோதம் வந்தால் சுருதி வாக்யமே பிரதானம்
ஆனால் இங்கு விரோதம் ஸ்பஷ்டமாக இல்லாமல் -வேதாந்த அர்த்தம் அறிந்து கொள்வது துர்லபம்
கபிலர் பரம ரிஷி -ஸ்ம்ருதிக்கு விரோதம் வந்தால் -எல்லா நியமங்களுக்கு அபவாதம் -exception-கொண்டு
ஸ்ம்ருதி தள்ள வேண்டும் என்ற நியமத்துக்கும் சில இடங்களில் தள்ள வேண்டும்
ஸ்ம்ருதிக்கு பிரதானம் இங்கு கொள்ள வேண்டும்
ஆஷேபம் -சமாதானம் இரண்டுமே ஸூத்ரத்தில்

வேதமும் கபிலர் பரம ஆப்தர் -மோக்ஷம் மோக்ஷ சாதனம் -பரம ப்ரதிபாதனம்
மனு -ஸ்ம்ருதி பலவும் சொல்லும் கபில ஸ்ம்ருதி முழுவதுமே பரம ப்ரதிபாதனம் என்பதால் இதுக்கு மிக பிரதான்யம் உண்டே
மூன்று பாகங்கள்
1–ஸ்மரித்யநவகாஷ தோஷ ப்ரஸங்க
2–இதி சேத் ந
3–அந்ய ஸ்மரித்யநவகாஷ தோஷ ப்ரஸங்காத்

மனு ஸ்ம்ருதிக்கு பெரிய ஸ்தானம் -வேதமே மனு ஸ்ம்ருதி பேஷஜம் என்றும் கபிலரையும் புகழ்ந்து சொல்லும்
வேதத்தால் -அறியலாம் -வேதத்தால் இல்லை பக்தியால் அறியலாம் கீதை -பக்திக்கு பிரதானம் சொல்லும் பிரகரணம்
வேதம் மோக்ஷம் சாதனம் -கங்கா நதி நீராட போகும் பொழுது போகும் சாதனத்தில் ஆழ்ந்து
சாத்யத்தில் நோக்கு இல்லாமல் இருக்கக் கூடாதே
ஸாத்யத்திலே புத்தி செலுத்தி சாதனா புத்தி தவிர வேணுமே -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ ஸூக்தி உண்டே –
சுருதிகள் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -ஸ்ரீ விஷ்ணுவாலேயே உண்டு பண்ணப்பட்டு ஸ்ரீ விஷ்ணுவிலே -அவனும் ஜகத் ரூபம்
ஆபஸ்தம்பர் ஸூத்திரமும் -இத்தை ஸ்பஷ்டமாக சொல்லும்
கபில ஸ்ம்ருதி -கொண்டு இவை அனைத்துக்கும் அநவகாசம் உண்டாகுமே –

முதல் அத்யாயத்தால் நிகில ஜகதேக காரணம் பரம்பிரஹ்ம வேத வேதாந்த வேத்ய சித்தம் என்பது.
அதாவது எல்லா உபநிஷத் வாக்கியங்களும் அந்த பரமாத்மாதான் ஜகத் காரணம் என்று ஐக்கிய கண்டத்தோடு சொல்வதாக நிரூபிக்கப்பட்டது.
இரண்டாவது அத்யாயம் அவிரோத அத்யாயம் –
சம்பவனீய ஸமர்த்த பிரகார தூர்தர்சன பிரஸ்தாவம். இதுவே இரண்டு அத்யாயத்துக்கான சங்கதி.
முதல் இரண்டு அத்யாயமும் சித்தமான பரமாத்மாவைப் பற்றிச் சொல்வதால், இதற்கு சித்த துவிகம் என்றும்
அதற்கு மேற்பட்ட செய்ய வேண்டிய சாதனம் – தியானம் , உபாசனம், வேதனம் எப்படிச் செய்ய வேண்டும்
என்று சொல்கிற அத்யாயம் 3 ஆவது அத்யாயம் – ஸாதனாத்யாயம் .
அதனால் அடையக் கூடிய பலத்தைப்பற்றிக் கூறும் அத்யாயம் 4 வது அத்யாயம் – பலாத்யாயம் ஆகிய
இவை இரண்டு அத்தியாயமும் ஸாத்யத்துவிகம் எனப்படும். பலம் எனப்படுவது இங்கு மோக்ஷ ரூபம் பலமாம்.

வேத வேதாந்த சித்தமான பிரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்று அறியுமிடத்து, அந்த பிரஹ்மம் எப்படிப் பட்டது என்றக்கால்,
பிரத்யக்ஷ, அநுமான சப்த பிரமாணங்களால் சுலபமாக தெரிந்து கொள்கிற விஷயங்களான அசேதன வஸ்துக்கள்.
அவை நம் கண் கை காது நாக்கு மூக்கு ஆகிய ஐம்புலன்களால் கண்டு, தொட்டு, கேட்டு, சுவைத்து முகர்ந்து உணரக்கூடியவைகளாய் ,
ஸ்தூல சரீராவிசிஷ்ட ஜீவாத்மாவுக்கும், அதற்கு அந்தரகதமான ஸூக்ஷ்ம காரணா சரீரத்தோடான வியுக்த (முக்த) ஆத்மாவுக்கும்
விலக்ஷணமானது பிரஹ்மம். நிகில நிரஸ்த அபுருஷார்த்த கந்தம். அனந்த ஞானானந்தைக தானத்வம், அபரிமித உதார குண சாகரம்,
நிகில ஜகதேக காரணம். ஸர்வாந்தராத்ம பூதம் . இப்படிப்பட்ட பிரஹ்மம் வேதாந்த வேத்ய சித்தம் என்பதே.

2வது அத்தியாயத்தில் 4 பாதங்கள்.
1. ஸ்ம்ருதி பாதம்.
2. தர்க்க பாதம்.
3, வியத் பாதம்.
4. பிராண பாதம்.

ஸம்ஹிதா, பிராம்மண, அரண்யக, உபநிஷத் ரூபமான வேதம் அபௌருஷேயம்.
ரிஷி திருஷ்டம். மந்திர தர்சனாத் திரஷ்டாக்களால் (Discover) வெளியிடப் பட்டவை.
ஸ்மிருதிகள் ஹார்ஷம். ஸ்மிர்யதே இதி ஸ்மிருதி : (Rememberance).
இதிஹாச, புராணங்களும் – ரிஷி பிரணீதம் – வேத அனுப்பந்திகள்.

ஸ்மிருதி இதிஹாச புராணாப்யாம் வேதம் ஸமுபப்ரம்மயேத் – என்று வேதத்துக்கு அங்கங்கள் ஸ்மிருதியும், இதிஹாச புராணங்களும்.
வேதத்துக்கு விருத்தமான ஸ்மிருதி பாகங்கள், நமக்கு அனபேக்ஷம்.
அப்படியான விரோதம் இருப்பதாக சங்கை பண்ணி , அது இல்லை என்று சொல்ல வந்த அத்தியாயம் இந்த அவிரோதாத்யாயம். அதாவது
சாங்கிய மதத்தை அனுசரித்த காபில ஸ்மிருதியில் பிரக்ருதிதான் ஜகத் காரணம் என்று பேசப்படுகிறதே.
ஸர்வம் வாக்கியம் சாவதானம், அசதி வாக்யதே –
Each sentence is an assertive sentence. If assertiveness is further added like –
ப்ரகிருதிஹி ஜகத் காரணம் – it becomes doubly assertive. அ .து.
பிரக்ருதிரேவ ஜகத் காரணம் என்பதன் மூலம், பரமாத்மா ஜகத் காரணம் அன்று என்பதாக தேறும்.

கீழே பரமாத்மா ஏவ ஜகத் காரணம். ப்ரகிருதியோ, ஜீவாத்மாவோ இல்லை என்பதாக நிர்ணயித்து இருக்க,
காபில ஸ்ம்ருதி ப்ரக்ருதிதான் ஜகத் காரணம் என்பதால் , ஸ்மிருதிக்கும் ஸ்ருதிக்கும் விரோதம் வருகிறதே ?
அப்படி விரோதித்தால், அந்த ஸ்மிருதிக்கு பிராமண்யம் கிடையாது . அந்த அம்சத்தைக் கைவிட வேண்டும் என்பதும் –
எங்கனே? என்றால்

ஒளதம்பரீம் ஸ்ப்ருஷ்ட்வா உத்காயேத் – யஜ்ன பிரகிரியையில் சில இடத்தில் ஒளதம்பரீம் – அத்தி மரத்தை (உதும்பரம்)
தொட்டுக் கொண்டு சாம காயனம் பண்ண வேண்டியது – என்று வேதத்தில் சொல்லி இருக்க அதை விளக்க வந்த
ஸ்மிருதி வாக்கியம் ஒளதம்பரீம் ஸர்வா வேஷ்டயித்வா – அதை முழுவதுமாக சுற்றி மூடி இடவேண்டும் – என்கிறதே.
விரோதஸ்ய அனபேக்ஷம் ஸியாத் – ஸ்மிருதி சொன்னதை விட்டு, வேதம் சொன்னதை செய்வது – என்கிற
மீமாம்ஸா நியாயப்படி பார்க்கில், ஸ்ருதி வாக்கியமே பலீயம். இதில் சங்கை ஏதுக்கு ?
இப்படி அல்பமாக தள்ளக்கூடிய விஷயம் அன்று, கபில முனியினுடைய சாங்கிய மதம்.
காரணம். அவர் சாட்சாத் பகவத் அவதார ரூபமான ரிஷியானபடியாலே ,
ஸ்ருதியைக் காட்டிலும் ஸ்மிருதிக்கே பிராதான்யம் சொல்லலாம்படி அன்றோ உள்ளது?

ஸர்வே நியமாஹா ஸ அபவாதா : – Every Rule has an exception and that Exemption proves the Rule – என்பது.

ஸ்ம்ருதி அநவகாச தோஷ பிரஸங்க : – இது ஆக்ஷேபம். பரமாத்மா ஜகத் காரணம் என்கிற ஸ்ருதி வாக்கியத்துக்கு,
சாங்கிய ஸ்ம்ருதி விரோதிக்கிறதே என்றால்
இதி சேத் ந – நிராகாரணம் – அப்படி சங்கிப்பது தவறு.
அந்ய ஸ்ம்ருதி அநவகாச தோஷ பிரஸங்காத் – இது சித்தாந்தம் / சமாதானம் –

கர்ம காண்டம் எதுவும் தள்ளுபடி இல்லாமல், பூர்ணமாக ஒப்புக்கொள்வதோடு, அந்த கபிலமுனிவரை
வேத, இதிஹாச, புராணங்கள் அனைத்தும் கொண்டாடுவதையும் நோக்குங்கால் ,
ஆப்த தமரான அவருடைய வார்த்தைகளை அன்னாரிப்பது எப்படி? மோக்ஷம், மோக்ஷ சாதனம் இரண்டையும் காட்டிக்கொடுக்கிற
கபில ஸ்மிருதியை ஒதுக்கி விட்டால் அல்ப ஸ்ருதர்களாக நாம் ஆகமாட்டோமா?
எனவே, வேத விருத்தமான விஷயங்களைக் கொண்டிருந்தாலும் , அபவாத திருஷ்டியில் (exception rule படி)
ஸ்ருதியைக் காட்டிலும் கபில ஸ்ம்ருதிக்கே பிராதான்யம் என்பது பூர்வ பக்ஷம் –

அவாந்தர பிரச்னம் :
கபில ஸ்ம்ருதியை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டால் , நாராயண ஜகத் காரணத்வம் சொல்லி ஸ்ருஷ்டியாதிகளைச் சொல்லுகிற
மனு ஸ்மிருதியைக் காட்டிலும், கபில ஸ்ம்ருதி பிரபலம் என்று எப்படிச் செய்வது என்கிற ஆக்ஷேபம் வருகிறதே
மனு ஸ்மிருதி தாய விபாகம் – சொத்து உரிமை இத்யாதி சாதாரண தர்மங்களை பற்றியும் சொல்லுகிறது.
காபில ஸ்மிருதியோ கேவலம் தத்வ விஷயமான கிரந்தம். எனவே தத்வ விஷயத்தைப் பார்க்கில்,
கபில ஸ்மிருதியே, மனு ஸ்மிருதியைக் காட்டிலும் ஆதரணீயம் என்பதாக பூர்வ பக்ஷிகள் தங்களுக்கு அனுகுணமாக சொல்கிற சமாதானம்.

சித்தாந்தம்.

அந்ய ஸ்மிருதி :
பகவான்தான் ஜகத் காரணம் என்று சொல்கிற ஸ்ருதிகள் –
மநு ஸ்மிருதி – ஆசீதிதம் தமோ பூதம் இத்யாரம்பா ஸ்வயம்பூ பகவான் வியக்த்தோ வியஞ்ச
கீதை – அஹம் கிருத்னஸ்ய ஜகத : பிரபவ பிரளயஸ் ததா ; அஹம் ஸர்வஸ்ய பிரபவ: மத்தஸ் சர்வம் பிரவர்த்ததே
பாரதம் – நாராயணோ ஜகன் மூர்த்தி: அநத்தாத்ம ஸநாதன : தஸ்மாத் அவியக்தம் உத்பன்னம்
த்ரிகுணம் திவஜஸத்தமா அவியக்தம் புருஷே ப்ரஹ்மந் நிஷ்கிரியே பிரலீயதே
விஷ்ணு புராணம் – விஷ்ணோசகாஸாத் உத்பூதம் ஜகத் தத்ரைவச ஸ்திதம் ஸ்திதி ஸம்யமக கர்தாஸௌ ஜகதோஸ்ய ஜகத் யஸ :
ஆபஸ்தம்பர் – பூப் பிராணின ஸர்வ ஏவமுவாஹ யஸ்ய நஹந்மானஸ்ய விகல்மஷஸ்ய . . . .
தஸ்மாத் காயா பிரவந்தி ஸர்வே ஸமூலம் ஸாஸ்வதிகஸ்ய அநித்ய :
இப்படியுள்ள ஸத் கார்ய வாக்கியங்களுக்கு, காபில ஸ்மிருதியை ஏற்றுக்கொண்டால், அநவகாசமாகிற மஹா தோஷம் ஏற்பட்டு,
மந்வாதி ஸ்மிருதிகள் அபிராமணமாய் போய்விடும். ஆகவே காபில ஸ்மிருதியையே உபேக்ஷிகக் கடவது .

வேதாந்த வாக்கியங்கள் எப்படிப்பட்டவை என்றால், பிரத்யக்ஷ , அநுமான , சாப்த போதங்களால் அறியமுடியாத
விஷயத்தைப் பற்றி தெரிவிப்பதாக அமைந்தவை யாகும்.
அல்ப ஸ்ருதர்களான நமக்கு அத்தோடு, வேதாந்த வாக்கியங்களை விளக்கக் கூடிய உப ப்ரஹ்மணங்களும் அவசியமாகின்றன.
உப ப்ரஹ்மணங்களாவன ரிஷிகளுக்கு சமாதி நிலையில் உணர்ந்து வெளியிடப் பட்டவையேயாகும்.
வேதார்த்தம் அறுதி இடுவது ஸ்ம்ருதி இதிஹாச புராணங்களாலே -ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் –
சமாதி (அ ) துரீய தசை தான் – ந ஜாக்ருத, நைவ ஸுஷுப்தி மூர்ச்சா, ந ஜீவிதம் நோ மரணம் விசித்திரம் – என்பதாக
விசித்திரமான தசை -சமாதி—ஜாக்ருத ஸ்வப்ன ஸூஷூப்தி -மூர்ச்சா -இந்திரியங்கள் மனஸ் எல்லாம் அடங்கி-
சங்கராச்சாரியார் சொன்ன படிக்கு அது ஒரு எண்ண அலைகள் (யோஜனை) அற்ற விழித்த நிலை.
ஞானம் , ஞேயம் , ஞாதா என்கிற திரிபுடி லய -beyond imagination- பகுத்தறிய முடியாத அஹமர்த்த லய ஸ்திதியே – சமாதி ஸ்திதி.

யத் மனசா தியாயதி தத் வாசா வததி – என்பதற்கு இணங்க, பேச்சும், எழுத்தும், செயலும் முதலில் புத்தி பிரேரிதமாகக் கடவது.
அப்படியல்லாமல் வேதம் அபௌருஷேயம் என்றால், திரஷ்டாவான ரிஷியின் புத்திக்கதீதமாக கேட்டு உணரப்பட்டு, வெளியிடப்பட்டதாகும் –
Revealed to and by them. பகவானுடைய அருளாலே ரிஷிகளின் புத்திக்கு கோசரமானதே ஸ்ருதி எனப்படும்.

ஸ்ருதி – ஸ்ருத்யுக்தார்த்த : ஸ்மர்யதே இதி ஸ்மிருதி.
சுருதி எனப்பட்ட வேதத்தால் என்ன சொல்லப் பட்டதோ அதை ஸ்மர்யதே இதி ஸ்மிருதி :
வேதத்தில் சொல்லப் பட்டவைகளை நினைவில் கொண்டு, அதை விளக்க வந்ததே ஸ்மிருதிகள் எனப்படும்.
நூற்றுக்கணக்கான ஸ்ம்ருதிகள் பராசர மனு இத்யாதி –ராஜ தர்மம் ஆஸ்ரம தர்மம் பல விஷயங்கள் உண்டே –

இதிஹாசம் – இதீக ஹாஸா – இப்படி நடந்தது என்று பேசுமவை.
வேத பிராச்சேதஸாத் ஆஸீத் சாஷாத் ராமாயணமாத்மநா –என்றும்
பாராத பஞ்சமோ வேத: என்றும் -கிருஷ்ணஸ்ய கதா மஹா பாரதம்-
பிரமேயாவதாரம்போலே ஆயித்து பிராமண அவதாரமும்.
ஆத்மாநம் மாநுஷம் மந்யே ராமம் தசராத்மஜம் என்று பகவான் தன் பராவர ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டு
மனுஷ்யனாகவே அவதரித்தபடி.
கிருஷ்ணாவதாரமோ என்னில் மனுஷ்யனைப் போலே அவதரித்தபடி.
வேதங்களில் த்ரிவிக்ரம அவதாரமே பிரதானம் -வாமன அவதாரம் ஸ்பஷ்டமாக இல்லை –

புராணங்கள் – புராபி நவம் .
உப ஸர்கஸ்ச பிரதி ஸர்கஸ்ச வம்ஸோ மன்வந்திராணி ச வம்சாநுசரிதம் பூராநோ பஞ்ச லக்ஷணம்.
இவை அனைத்தும் ஹார்ஷ சாகித்யம். ரிஷிகளாலே பண்ணப்பட்டவை.
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -organic-paint-போன்ற பலவும் உண்டே-

இதிஹாச புராணாப்யாம் வேதம் சமுப ப்ரஹ்மயேத் என்று மகரிஷிகளின் புத்தி கொண்டு ரசனை செய்யப்படவை.
வேதம் அபௌருஷேயம். புத்தி ரசனைக்கு உட்படாதவை.
வால்மீகி பிரணீதம் ராமாயணம் என்று சொல்வதுண்டு.
ஆனால் காயத்ரி மந்திர திரஷ்டா விச்வாமித்திர ரிஷி என்று வழக்கு உண்டே தவிர
காயத்ரி மந்திர கர்தா விஸ்வாமித்ர : என்று சொல்வதில்லை.
ஸ்ருதி பிரதிபன்னார்த்த விசதீகரணம் உபப்ரஹ்மணம் என்று வேதங்களில் சொல்லப்பட்ட அர்த்தங்களை
விளக்கவோ, விவரிக்கவோ வந்தவை ஸ்ம்ருதி, இதிஹாச புராணங்கள் .
காபில ஸ்மிருதி வேத விருத்தமான அர்த்தங்களை சொல்வதால், அதைக் கொண்டு வேதார்த்த விசதீகரணம் செய்யப் போகாது.
உபேக்ஷணீயம்–உதாசீனம் -பிரமாணமாகக் கொள்ளக் கூடாது –

கபிலரும் ரிஷி தானே என்றால். அவர் ஆப்தர் – ஆப்த தரர் எனலாம் அவ்வளவே. அவருடை வார்த்தை
சம்பூர்ணமாக அனுப்பாதேயம் என்று சொல்லப் போகாது.
அனுக்தம் , அவிருத்தம் அந்யதோ கிராஹ்யம் என்கிற விதிக்குச் சேர எவை எவை நம்முடைய சித்தாந்தங்களுக்கு
ஒத்துப் போகுமே அந்த அளவே ஏற்புடைத்து. ஆனால் மந்வாதி ஸ்மிருதிகள் ஆப்த தமம் என்பதால் அவை பூர்ணமாகவே உபாதேயம்.

ஆப்த : என்றால் எதார்த்த வாதி மட்டுமில்லை. யதா திருஷ்டார்த்த வாதியும் கூட.
சத்தியம் பேசுவது மட்டுமல்ல. பிரியமானதை மட்டும் சொல்லாது, அப்பிரியமானாலும் உள்ளதை உள்ளபடி சொல்லுகை.
யதார்த்த வக்தா. யதாதிருஷ்டார்த்த வக்தா. யதார்த்த தர்சித்தவே சதி யதார்த்தவக்துத்வம் ஆப்த தமத்வம்.

தர்மஜ்ஞ சமயம் பிரமாணம் வேதாஸ் ச என்பதில், முதலில் தர்மஜ்ஞ சமயம் ஏவ பிரமாணம்.
தர்மஜ்ஞ : பராங்குச பரகால யதி வராப்ய : – பகவத் ஸாஷாத்காரம் பண்ணினவர்கள் வாழ்வும் வாக்கும் நமக்கு முதலில் பிரமாணம்.
தத்வ தர்சிகளாய், அவர்கள் தரிசித்த தத்துவத்தை யதா பிராகாரம் அப்படியே பேசுமவர்கள் ஆப்த தமர்கள்.
அது நம் ஆழ்வார் ஆச்சாரியர்கள் அல்லால் வேறு எவர்?

——————–

ஸூத்ரம் : இதரேஷாம் ச அநுபலப்தே : 2-1-2

மந்வாதி ரிஷிகள் – யத் வை மநு அவததி தத் பேஷஜம் என்கிற கணக்கிலே –
மனு, பராசர, வியாச மகரிஷிகள், தங்கள் யோக பலத்தால், பராவர தத்வங்களை உள்ளது உள்ளபடியே அறிந்து பேசிய
தங்களுடைய சாஸ்திரங்களில், -ஸூ யோக மகிமையால் ஜீவ பர யாதாம்யா ஞானம் அடைந்தவர்கள் -இதரேஷாம்-
ச காரம் து சப்தார்த்தம் -நிகில ஜகத் பேஷஜம் -இவை நமக்கு -மனு நாராயணன் அவதாரம்- –
சாங்கிய பக்ஷமான பிரகிருதி ஜகத் காரணம் என்பதைத் தள்ளி,
பிரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்று காட்டியுள்ள படியால், பிரஹ்மம் மட்டுமே ஜகத் காரணம் என்கிற அவர்கள் பக்ஷத்தை
மட்டுமே கைக் கொள்வது அவசியமாகிறது.

மனுஷ்யாணாம் சகஸ்ரேஷு கஸ்சித் யததி ஸித்தயே
யாததாமபி சித்தானாம் கசச்சின் மாம் வேத்தி தத்வத: (கீதை)
ஆயிரக் கணக்கான மநுஷ்யர்களில் யாரோ ஒருவர் என்னை அடைய முயல்கையில், அவர்களில்
யாரோ ஒருவர்தான் வெற்றி காண்கிறார்கள்.-மநுஷ்யர்கள் தான் மூன்று வகை.
என்னை அடைய வேண்டும் என்கிற விருப்பம் காட்டாதவர்கள் பலர். அவர்களில்
என்னை அடைய வேண்டும் என்கிற விருப்பம் உள்ள சிலர். அப்படி விரும்பி
சித்தி பெற்ற சிலருள், என்னை உள்ளபடி அறிந்தவர்கள் ஒரொருவரே. – என்பதாக.

இதிலிருந்து சித்தி பெற்றவர்களுள்ளும் தத்வதஹா அறிந்தவர்கள் என்றும் ,
மேம் போக்காக அறிந்தவர்கள் என்றும் தாரதம்யம் உண்டு என்று
ஸ்ரீ ராமானுஜர் மட்டும் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தில் இந்த வாசியைக் காட்டி அருளுகிறார் – –
முதல் ஆழ்வார்களுக்கு மூவருக்கு மட்டுமே ஒரே மாதிரி ஒரே சமயத்தில் யோக அனுபவம் -சாஷாத்காரம் –
அவர்கள் பாசுரங்கள் கொண்டு இத்தை அறிகிறோம் –

இது போலே -கபிலரும் ஞானி தான். இருந்தாலும், மநு , பராசர, வியாசாதிகள் உபாதேய தமர்கள் என்பது கொண்டு,
சாங்கிய சாஸ்திரம் உபேக்ஷணீயம்.
ஒருவேளை கபில முனியை விரோதிக்கக் கூடாது என்பதாக நினைத்து , மந்வாதி வாக்கியங்களை உபேக்ஷித்தால்,
விருஸ்சிக பயா பலாயமானஸ்ய வியாக்ர முகே பதநம் – தேள் கடிக்கு பயந்து புலியின் வாயில் விழுந்தபடி –
சிறிய தோஷத்தை பரிகரிக்கப் போய் பெரியதான தோஷத்தை சூழ்த்து கொள்வதிலே முடியும்.
சாங்கிய பக்ஷத்தை இத்தனை கடாகண்டிதமாக மறுப்பதற்கு காரணம் –

கிலேச அதிக தரம் தேஷாம் அவியக்தா ஸக்த சேதஸாம்
அவ்யக்தாஹி கதிர் துக்கம் தேஹவத் பிரவாப்யதே (கீதை 12-5)

அவ்யக்த மார்க்கமான ஞான மார்கம் துஷ்கரமானது. வேதாந்த யோக மார்கமாகிற பக்தி மார்கமே ஸுகரமானது.
இதை வலியுறுத்துகின்ற இந்த கீதா ஸ்லோகத்தின் அடிப்படையில் , பிரகிருதியிலும் பகவத் தத்துவத்தை பார்க்கிற சுத்த ஜீவாத்மாவுக்கு ,
பிரக்ருதி – புருஷ த்விதத்வ சாங்கியம் ஏற்புடைத்தாயினும், அல்ப ஸ்ருதர்களான நம் போல்வாருக்கு அது க்லேசாவகம்.
இதையே ஸ்வாமி தேசிகனும்
பக்திரேவ முக்தேர் உபாய : ஸ்ருதி ஸத விஹித: ஸா கதி: ப்ரீதிரூபா – அதனால் நமக்கெல்லாம் பகவத் பக்தி மார்க்கமே உபாயம்.
இதுவே பிரஹ்ம சூத்திரம் முழுவதுக்குமான ஸ்வாபதேசார்த்தமும் கூட.
ஞானம் முற்றி அனைத்திலும் ப்ரஹ்மம் பார்க்கும் த்ருஷ்டியில் -யோக மார்க்கம் ஆகிய பக்தி மார்க்கம் தள்ள வேண்டியது இல்லை என்றாலும்
மிகவும் துர்லபம் -ஆகவே உதாசீனமாக கொண்டு -நம் போல்வார்க்கு பக்தி ஒன்றே -என்று காட்டும் இந்த ஸ்லோகம்
ஸ்ரீ உ .வே .கொத்த மங்கலம் வரதாச்சார்யர் ஸ்வாமி ஆச்சார்யர் கிருபையால் இந்த விளக்கங்கள் –

———————

யோக ப்ரத் யுக்தி அதிகரணம் : 2-1-2
சூத்ரம் : ஏதேந யோக: ப்ரத் யுக்த : : 2-1-3 :

சங்கதி :
ஏதேந –
கீழ் அதிகரணத்தில் சாங்கிய ஸ்மிருதி நிராகரணம் பண்ணப்பட்ட அளவிலே, யோக சாஸ்திரமும் நிராகரிக்கப் பட்டதாகவே கொள்ள வேண்டும் .
அதனால், பிரஹ்மம் ஜகத் காரணம் என்கிற பக்ஷம் ஒன்றே ஏற்கத் தக்கது. இதற்கு என தனியாக ஒரு அதிகரணம் ஆக எதற்கு? என்றால்
பிரகிருதி அதிகரணத்தில் சொல்லப்பட்டது போல் யோக சாஸ்திரம், சாங்கிய சாஸ்திரத்தினின்றும் வேறு பட்டது.
பரமாத்மாவை அந்தராத்மாவாக கொள்ளாத -பிரக்ருதியே உபாதான காரணம் -என்பதில் யோக சாங்க்ய மாதங்களில் ஒற்றுமை இருவருக்கும் –
நிமித்த காரணம் மாத்திரமே ப்ரஹ்மம் என்பர்-
யோக சாஸ்திரத்தில் ஈஸ்வர தத்வத்தை ஒப்புக் கொள்ளவதோடு இரண்டிற்கும் இன்னும் சில அடிப்படை வித்யாசங்கள் உண்டு.
அதனால், யோக சாத்திரத்தை மறுக்க வேண்டி தனி அதிகரணம் தேவைப்பட்டது.
கிலேச, கர்ம விபாக ஆஷ: அபரா திருஷ்ட : புருஷ விசேஷ: ஈஸ்வர:
அவித்யா அபிநிவேச ராக துவேஷங்கள் – கிலேசம்.
சமாதி ஸ்திதி ஈஸ்வர பிரமிதாமா என்பது நம்முடைய சம்பிரதாயத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட விஷயம்.
தாது -யுஜிர் யோகே to unite என்று பகவானோடே ஜீவாத்மா ஸம்ஸ்லேஷிப்பதைச் சொல்கிறது.
அதனால் யோக என்பது சமாதி ஸ்திதியை உணர்த்துவது.
கீதா அத்யாயம் யோக சப்தம் -பர்யாயம் -பல அர்த்தங்கள் உண்டே –

யோக ப்ரத் யுக்த :
என்பது யோக ஸ்மிருதிகளைக் குறிக்கும். பதஞ்சலி மஹரிஷியுடைய பாதஞ்சலம் என்கிற யோக சூத்ர காரிகையை அல்ல.
காரணம் ஈஸ்வர தத்வத்தை ஏற்றுக் கொண்டாலும் அவனுடைய பூர்ண ஸ்வரூபத்தை ஒத்துக் கொள்ளாது
உபாதான காரணத்தை மறுக்கிறபடியால்-ஹேய குணங்கள் இல்லை என்பதோடு நிறுத்தி,
கல்யாண குணங்கள் உண்டு என்று சொல்லாமல் விட்டதும் அந்த யோக காரிகைக்கு தோஷம்.
நம்முடைய சம்பிரதாயத்தில், ஹேய பிரத்யநீக கல்யாணைக தானத்வமாகிற உபய லிங்க விசிஷ்டனாகவே –
பகவத் ஸ்வரூபமானது நிரூபிக்கப் படுகிறது. -உபய லிங்கத்வம் தானே பூர்ண நிரூபகம் ப்ரஹ்மத்துக்கு –
அந்த அம்சத்தில், வேதம் சொன்னவற்றோடு சம்பூர்ணமாக ஒத்துப் போகாத காரணத்தால்,
யோக சூத்திரங்களும் அநுத்தேஸ்யம் என்றபடி.

அஷ்டாங்க யோகஹத்தில் 7 அங்கங்கள், 8 வதான சமாதி என்பது அங்கியாகும். ஸ்ரீ பகவத் ராமானுஜருக்கு இதில் பூர்ண சம்மதம் உண்டு.
ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யத்தில் . . .ஜ்ஞான யோகேந திருஷ்டிவா என்பதாக ஜ்ஞான யோகத்தால் சாஷ்த்கரிக்கக் கூடியது ஸ்ரீ வைகுண்டம் என்கிறார்.
நாதாயா முனே -ச விஜயதே யமுன முனி-தஸ்மை ராமாநுஜார்யாய பரம யோகிநே –என்று ஒரு யோகியாகவே செல்லப்படுகிறார்.
ஸ்ரீ நாதமுநி -ஸ்ரீ யாமுனமுநி-ஸ்ரீ ராமாநுச முநி -(ஸ்ரீ வரவர முநி)-என்கிற முநித்ராய சம்பிரதாயம் நம்முடையது.

அடுத்து, புராணங்களை பார்க்கில், ஹிரண்ய கர்பன் என்கிற பிரம்மா தமோ குணம் பிராசுர்யனாய் இருந்த போது உபகரித்த,
( எழுதியவர் வியாசராக இருந்தாலும் -) ராஜஸ, தாமச புராணங்கள் நமக்கு அனுத்தேஸ்யம்.
முக் குணங்களில், தமோ குணத்தால் தூக்கம் போன்றவைகள் நமக்கு ஏற்படுகின்றன
கோப தாபங்கள், ஆசா பாசங்கள் ரஜோ குணத்தால் சம்பவிக்கின்றன.
பொதுவாக, ஸத்வமும் தமஸும் தனியே காரியம் செய்யாது.
ரஜஸோடு தமஸ் சேர்ந்தால் கெட்ட காரியங்களும், ரஜஸோடு சத்வம் சேர்ந்தால் நல்ல காரியங்களும் மேற்கொள்வோம் என்பது நியதி.
அப்படி தேவதாந்திர பார்மயத்தை சொல்கிற ராஜஸ, தாமச புராணங்கள் அப் பிரமாணம்.

சாங்கியம் – யோக : பஞ்சராத்ரம் – வேதா: பாசுபதம் — ததா ஆத்ம பிரமாணம் — ஏதாநி ந ஹந்தவ்யாநி ஹேதுபிஹி.
பாசுபத ஆகமும் பிரமாணம் என்கிறார் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்-
இவைகளில் சொல்லப்பட்ட தர்க்கங்கள், அறிவியல் விதிகள், கோட்பாடுகளை (Theories) யுக்திகளை காரணம் காட்டி (Logic)
ஸம்பூர்ணமாக தள்ளிவிடக் கூடாது. கிராஹ்யமான அம்சத்தை எடுத்துக் கொண்டு , விருத்தமான அம்சங்களை மட்டும் தள்ள வேண்டியது .

அந்த வகையில், யோக சாஸ்திரத்தைக் கொண்டு வேதார்த்த நிர்ணயம் , கீழ் சொன்ன கரணங்களுக்காக, செய்யப் போகாது.
அது வேத உப ப்ரஹ்மண அநர்ஹம்

—————-

விலக்ஷணத்வ அதிகரணம் : 2-1-3 :

( ஸ்ருஷ்டிக்கு பிரயோஜனம் என்ன -தனக்காக பண்ணுகிறான் என்றால் –
அவாப்த ஸமஸ்த காமத்வத்துக்கு கொத்தை வருமே –
நமக்காச் செய்கிறான் என்றால் எதற்க்காக துக்கமயமாக பண்ண வேண்டும்-இது பற்றிய விசாரம்
பூர்வ பக்ஷத்தையே ஸூத்ர ரூபமாக இங்கு அருளிச் செய்கிறார் -)

ஸூத்ரம் : ந விலக்ஷணத்வாத் அஸ்ய ததாத்வம் ச ஸப்தாத் : 2-1-4 :

ப்ரஹ்மணி ஜகத் காரணத்வா வாதிநீநாம் ஸ்ருநீநாம் ஸமன்வய : என்கிற ரீதியிலே,
ஒவ்வொரு ஸ்ருதி வாக்கியத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, இதில் சந்தேகத்துக்கு இடம் இருக்கிறது.
பரமாத்மாதான் ஜகத் காரணம் என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் பிரக்ருதி, ஜீவாத்மா, ஆகாசம் என்று பலவற்றைக் காட்டி
இதுவே ஜகத் காரணம் என்று சொல்லும்படியான வேதத்தில் இருக்கின்ற வாக்கியங்களின் விசாரம் முதல் அத்யாயத்தில்.

இந்த 2 வது அவிரோத அத்தியாயத்தில்
ஸ்மிருதிக : யுக்திதஸ்ய பிராஹ்மண : ஜகத் காரணத்வம் ந விருத்யதே – அதாவது
ஸ்மிருதி வாக்கியங்கள், யுக்தி இரண்டாலும் பகவத் ஜகத் காரணத்வத்தை நிராகரிக்க முடியாது என்பதான விஷயம் நிரூபிக்கப் படுகிறது.

இது தவிர, இரண்டு அத்யாயத்துக்கும் அதிகரண கிரமத்திலும் வித்யாசம் இருப்பதைப் பார்க்கலாம்.

தர்க்கத்துக்கு அனுகுணமான சாங்கிய ஸ்மிருதி போல் அல்லாமல், மந்வாதி ஸ்மிருதிகள் தர்காத் அநநுகுணம் .
எனவே உப பிரஹ்மணம் என்ற வகையில் அதைக் கொண்டு வேதார்த்த விஸதீகரணம் பண்ணப் போகாது.
காபில ஸ்மிருதியைக் கொண்டே பண்ண வேண்டும் என்பது ஆக்ஷேபம்.

ந –
அப்படி இல்லை.
அஸ்ய விலக்ஷணத்வாத் –
இந்த பிரபஞ்சம் அஜ்ஞானம், துன்பம், ஹேய குணங்களோடான ஒவ்வாமை யோடு கூடினது.
இதற்கு எதிர் தட்டாக பிரஹ்மம் ஜ்ஞானானந்த மயனாய் ஹேய பிரதிபடனாய், கல்யாண குண விசிஷ்டனாய்
அத்யந்த விலக்ஷணனான படியாலே , இரண்டுக்கும் காரண-காரிய பாவம் சொல்ல முடியாது என்பதை
பூர்வ பக்ஷ உத் ஸூத்ரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாத படிக்கு, இங்கு குறிப்பிட்டு சொல்கிறார்.
உத் ஸூத்திரம் பூர்வ பக்ஷ வெளிப்படையாக ஸூத்ரமாக இல்லாது போனாலும், அதை சங்கதிகளால் தருவித்துக் கொள்வது.
இப்படி நேர் விரோதமான ஸ்வரூப, ஸ்வபாவங்களோடு இருக்கிற பரமாத்மா தான் இந்த ஜகத்துக்குக் காரணம்
என்று எப்படி சொல்வது ? என்பது ஆக்ஷேபம்.

காரண குணாநாம் கார்யே சங்கிராமந்தி என்பது வசனம்.
கறுத்த மண் கொண்டு பானை பண்ணினால் பானையும் கறுப்பாகவே இருக்குமே-
பானைக்கு மண் காரணம். பிண்டத்வா ரூபமான மண் தீர்த்தம் எடுக்க பயன்படுமோ என்றால் முடியாது.
அது பானை என்கிற ஆகாரத்தை அடைந்த போதே அதில் தீர்த்தத்தை எடுக்கவோ, குடிக்கவோ, சேமிக்கவோ முடியும்.
அதே பானை உடைந்து சில்லு என்கிற ஆகாரத்துக்கு மாறும் போதும் தீர்த்தம் எடுக்க முடியாது.
மூன்று நிலையிலும் அது மண் என்கிற தன்மையில் வித்யாசம் இல்லை.
அதுவே சம்பூர்ணமான வைலக்ஷண்யத்தோதோடு கூடிய இரண்டு வஸ்துக்களுக்கு காரண காரிய பாவம் சொல்லப் போகாது.
பிரகிருதத்தில், பிரஹ்மம் ஆனந்த மயம் என்றும் ஜகத்தோ துக்க மயமானது என்றும் சொல்லப்படுகிறது.
இந்த இரண்டுக்கும் காரண காரியம் எப்படி சொல்ல முடியும்? என்பது கேள்வி.

துவா ஸூபர்நௌ ஸயுஜௌ ஸகாயௌ சமானம் விருக்ஷம் பர்ஷஸ்வ ஜாதே
தாயோர் அந்ய : பிப்பலம் ஸ்வாந்தபி அனஸ்நந் அந்ய : அபிஜாத : – என்கிற விஷயத்தையே இங்கு
ஸமாநே விருக்ஷே புருஷோ நிமக்ந : அனீஷயா ஸோசதி புக்யமாந : மோகத்துக்கு உட்பட்டு சோகத்தை- துக்கத்தை அனுபவிக்கிறான்.
அநீஷஸ்ச ஆத்மா புஜ்யதே போக்த்ரு பாவாத் -> தான் போக்தா என்கிற பிரமத்தாலே பந்தத்துக்கு ஆளாகிறான்.
விருக்ஷம் – சரீரம்.
இரண்டு பக்ஷிகள் – ஜீவாத்மா – பரமாத்மா. பரஸ்பரம் 2 பக்ஷிகளுக்கும் ஸ்நேகம் உண்டு.
நவ வித பக்தி–சஹா ஸூஹ்ருத் – -ஸூஹ்ருதம் சர்வ பூதா நாம் -என்று சர்வ பூதங்களுக்கும் அவனுக்கும் உண்டே –
ஸயுஜௌ – ஸமான குண யோக : = ஸாயுஜ்யம் . நிரஞ்ஜன : பரமம் ஸாம்யம் உபயிதி.
குணாஷ்டக யோகம். அபஹ33த பாப்மாத்வம் விஜர ; விமிருத்யு விஸோக: விஜிகித்ஸ: விபிபாஸத்வம்
ஸத்ய காம: சத்யகாம: சாந்த சங்கல்ப: என்கிற 8 விதமான ஸாம்யத்வம்.

இப்படி ஜீவாத்மா துக்கத்துவதோடு இருக்க, அசித்துக்கு சோகத்தவம் இல்லை யானாலும், அநேக தோஷ விசிஷ்டத்தவம் உண்டு.
இந்த இரண்டும் கூடி இருக்கிற ஜகத்தைக் காட்டிலும் பரமாத்மா அத்யந்த விலக்ஷணன் . யத் த்வி கார்யம் தத் தஸ்மாத் விலக்ஷணம்.
மண்ணுடைய காரிய பாவம் பானை, அடுப்பு etc .
தங்கத்தினுடைய கார்யம் வளையல், மோதிரம் etc .
இப்படி சாம்ய பாவத்தைக் கொண்டு காரண காரிய பாவம் தெரிந்து கொள்ளலாமாக, அத்யந்த விலக்ஷண வஸ்துக்கள் இரண்டிற்கும்
காரண-காரிய பாவத்தை எப்படிச் சொல்வது ? ஆக பிரஹ்மம் எப்படி ஜகத்துக்கு உபாதானம் ஆகும்? என்பது கேள்வி.
யத் த்வி கார்யம் தத் தஸ்மாத் அவிலக்ஷணம். யதா ம்ருத் ஸுவர்ணாதி கார்யம் கட ருசகாதி .
பரமாத்மா தான் ஜகத்துக்கு உபாதான காரியம் என்றால், இவ்வளவு வைலக்ஷண்யம் இருக்கக் கூடாது.
ஸாலக்ஷண்யம் தான் இருக்க வேண்டும்.

இப்படி தர்க விரோதமான ஒன்றை மநு ஸ்மிருதி சொல்வதால்,
ஹார்ஷம் தர்மோபதேசம் ச வேத சாஸ்த்திர அவிரோதிநா
யஸ் தர்கேண அனுசந்தஸ்தே ஸ தர்மம் வேத – தர்கானு கிருஹீதமாக இருப்பதே தர்மம். ந இதர :
ஹார்ஷம்- ரிஷி ப்ரோக்தமான உபதேசம்
தர்மம் என்றால் என்ன ? -அமரகோசம் படி-தர்மஸ்து த்ரயீ விதி – வேதத்தாலே இதை செய் இதை செய்யாதே என்று
சொல்லப்பட்டவைகள் எவையோ அவையே தர்மம்.
வேத பிரதிபாத்ய : பிரயோஜனவா தர்த : தர்ம :
தர்மத்தை எப்படி புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால், அது தர்க்கத்தாலே பிரதிபாத்யமானாதாக விளங்க வேண்டும்.

த்வஷத் அன்னம் ந போஃதவ்யம் துவஷந்தம் நைவ போஜயேத் – என்பது தர்மம்.
பிள்ளை விரோதியின் கிரகத்தில் போஜனம் பண்ணி வந்தவனாக, தந்தை விஷம் புங்க்ஸ்வா என்று சொல்லி சாடினால்,
பிள்ளை செய்தது விஷத்தை சாப்பிடுவதைக் காட்டிலும் அவத்யமானது –
சத்ரு கிருஹே ந புங்க்ஸ்வா என்பது தான் பொருள். விஷத்தை சாப்பிடுவாய் என்பது அல்ல.

தர்க்கம் அப்பிரதிஷ்டாநாத் – என்று கீழ் சொன்னதற்கும் இதற்கும் பரஸ்பரம் விரோதம் தோற்றுகிறதே என்றால்,
தர்க்கம் ஒன்றே முடிவானது அல்ல என்பது அங்கு தேறின அர்த்தம். it is not final என்றபடி
இங்கு சொல்வது தர்க்கத்தினுடைய சக காரத்தைக் கொண்டே தர்ம நிர்ணயம் பண்ண வேண்டும் என்பதாக.
எனவே விரோதம் எதுவும் இல்லை.

நைஷா தர்க்கேண மதிராபணீயா – வேதம். தர்க்கத்தை உதாசீனப்படுத்துவதோ, அது ஒன்றையே அவலம்பித்து இருப்பதோ தவறு.
பிராமண அனு க்ராஹக தர்க்கம் உபாதேயம்.தர்க்கம் ஸஹ காரியே – முழு பிரமாணம் இல்லை-co operate-role-
த்ரீண் கிரமாண் விக்ரம்ய பலீ வீர்ய ஹரோ ஹரி : பலி சக்ரவர்த்தி அபகரித்த ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணு மூன்று அடி வைத்தது போலே
இங்கு சொல்லப்பட்ட ஹரி சப்தம் மஹா விஷ்ணுவைக் குறிக்கும்.
நரஹரி என்பது நிருசிம்மனை – ஹரி = சிம்மம் – என்ற அர்த்தத்தில் வருவது. இப்படி ஹரி என்கிற சப்தம்
ஹரி : = கபி : என்பது போல 16 வகை பொருள்,
இடத்துக்குத் தகுந்தாப் போல் தர்கானுகிருஹீதமான அர்த்தத்தையே கொள்ள வேண்டும். சப்த பிரமாணத்தில் இப்படியாக,
பிரத்யக்ஷ பிரமாணத்தில் – இருட்டில் உலர்ந்து வாடிய மரத்தை பார்த்து
ஸ்தாணுவா மனுஷ்யோவா என்கிற பிரமம் ஏற்பட்டுமாயின், அப்போதும்
தர்க்கத்தினுடைய (logic) சக காரத்தாலே கை, கால்கள் – கிளை தழைகள் அம்சம் கொண்டு
மனுஷ்யன் தான் -மரம் தான் என்கிற நிர்ணயத்துக்கும் வர முடியும். அனுமான பிரமாணத்திலும் இது போலவே ஆகக் கடவது.

எப்படி சப்த பிரமானத்துக்கு அர்த்த நிர்ணயம் பண்ணும் போது, தர்க்கத்தினுடைய சகாயம் தேவையோ அது போல
ஜகத்துக்கு உபாதான காரணம் பரமாத்மாவான, பிரக்ருதியா என்கிற கேள்வி வரும் போது,
பிரகிருதி என்று சொன்னால் அது ஏற்புடைத்து (logical). காரணம் பிரகிருதி த்ரிகுண மயம். ஜகத்தும் த்ரிகுண மயம்.
தோஷமற்ற பரமாத்மாவிடம் இருந்து தோஷமுள்ள ஜகத்து எப்படி வர முடியும்?
அத்யந்த விலக்ஷணமான இரண்டு வஸ்துகளில் ஒன்று மறொன்றுக்கு காரணம் என்று சொல்வதுதான் பொருத்தது (illogical).

ஸ்ரவணம், மனனம், நிதித்யாஸனம், தர்சனம் என்கிற ரீதியில் முதலில், ஸ்ருதி வாக்கியங்களைக் கொண்டு
பிரஹ்மத்தைப் பற்றிய விஷயங்களை நன்றாக கேட்க வேண்டும். கேட்பதோடு நில்லாமல் இதைக் கொண்டு இது,
இப்படியான படியாலே இது என்பதாக தர்க்க ரீதியிலான யுக்திகளைக் கொண்டு மனனம் பண்ண வேண்டும்.
மனனம் ச யுக்தி விரலுனுசிந்தனம் மனனம். மத்வா ச சததம் தியேய : காரண புராஸ்ரமான ஜ்ஞானத்தைக் கொண்டு
அந்த பரமாத்மா விஷய ஸ்வரூப குண சேஷ்டிதங்களை தியானிக்க வேண்டும் .
ஸ்ரவணம், மனனம், தியானம் இந்த மூன்றால் நமக்கு ஏற்படுகிற யோகம் தான் பகவத் சாஃஷாத்காரம்.

ஆகமேன அநுமானேன தியானாப்யாஸ ரஸேநச
த்ரிதாப்ய கல்பயன் பிரஹ்ஞான் பவதே யோகமுத்தமம்||– உதயநாசார், ஜ்ஞான குஸுமாஞ்சரி.
ஆகமம் என்பது வேத பாகம். அநுமானம் என்பது தர்க்ககம். இந்த இரண்டைக் கொண்டுமான த்யான அப்யாஸத்தால்
ஏற்படும் ரஸம் தான் பகவத் சாஷாத்காரமான யோகம் என்கிற
இந்த நியாயத்தைக் கொண்டு பார்த்தாலும், தர்க்கத்துக்கு அநாநுசிதமான வாதம் எடுபடாது என்பதாக பூர்வ பக்ஷம்-

அடுத்த ஸூத்திரமும் பூர்வ பக்ஷம் ஸூத்ரமாகவே அமைகிறது.

—————–

விலக்ஷணத்வ அதிகரணம் : 2-1-3 :
ஸூத்ரம் : அபிமாநி வ்யபதேசஸ் து விசேஷ அநுகதிப்யாம் : 2-1-5 :

தீபாவளி – ஒரு விளக்கைக் கொண்டு பல தீபங்களை ஏற்றலாம்.
நாசயாம் ஆத்ம பாவஸ்தா ஜ்ஞான தீபேந பாஸ்வதா – என்று கீதையில் சொன்னபடி
முதலாழ்வார்கள் ஏற்றிய ஜ்ஞான விளக்கைக்கு கொண்டு பதின்மர் பெற்ற பகவத் சாஃஷாத்காரமும்
அதன் மூலமாக கிடைக்கிற மோக்ஷமாகிற பிரயோஜனத்தை நாமும் பெற ஹேதுவான நாள் இந்த தீபாவளித் திருநாள்.
குருப்ய : அர்த்த : ஸ்ருத : தத் பிரயுக்தைஸ்ச ஸப்தைஹி யோஜித : – ஸ்ருத பிரகாசிகா
ஆசாரியன் மொழிந்த வற்றை அவர் சொன்ன சப்தங்களாலேயே சொல்லப் போவதாக
ஸ்ருத பிரகாசிகா-பல -வியாக்யானங்களுக்கும் இல்லாத இந்த பெயர் இதுக்கு மட்டுமே இப்படி நேராக அமைந்தது –

அமந்திரம் அக்ஷரம் நாஸ்தி நாஸ்தி மூலம் அநௌஷதம்
அயோக்கிய புருஷோ நாஸ்தி யோஜக: தத்ர துர்லப :

அக்ஷரங்கள் மந்திரமாவதும்,–மூலிகை ஒளஷதமாவதும்;–புருஷன் யோக்கியவானாவதும்
இந்த அக்ஷரங்கள் சேர்ந்தால் மந்திரம் என்றும்; இந்த வியாதிக்கு இது மூலிகை என்றும்,
தன் தீக்ஷையால் அல்பனை தேவனாக்குவதும் செய்ய வல்ல யோஜனா பிரபாவசாலியான ஆசாரியன் துர்லபம்
கிடைத்தற்கு அரிய வரம். வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே – அப்படிப்பட்ட
குரோர் அங்கிரி பத்மே மன்ஸ்சேத் நலக்னம் ததகிம் ததகிம் ததகிம் தத்தகிம் ? — சங்கரர்.
இது நம்முடைய ஸம்பிரதாயத்துக்கே மிகவும் பொருத்தமானது. காரணம்

ராமாநுஜாங்கிரி சரணோஸ்மி குல பிரதீப :
அஸீத் ஸ யாமுன முநே ஸச நாத வம்ஸய
வம்ஸ பராங்குச முநேர் ததஸோபி
தேவ்யா தாஸ வரதாப்பிய ததைக்ஷண — கூரத்தாழ்வான்.
என்று ஆச்சாரிய சம்பந்தம் ஒன்றாலேயே நாம் மோக்ஷத்தை அடைய வல்லோம் என்றுள்ள படியாலே.

லௌகீகம், வைதிகம், பாராமர்த்திக விஷயமான மோக்ஷம் எதுவானாலும் ஒரு ஆசாரிய கடாக்ஷம் மிகவும் அவசியம்.
வக்கீலானாலும், வைத்தியர், வைதிகர் எவரானாலும் முதலில் ஒரு அனுபவசாலியான குருவிடத்தில் இருந்து கற்ற பிறகே
அந்தந்த தொழிலில் முன்னுக்கு வரமுடியும். மோக்ஷ விஷயத்திலும் அவ்வளவே.

தர்க்க பூயிஷ்டமான பிரகரணம் இது -இந்த ஸ்ம்ருதி பாதமும் அடுத்த தர்க்க பாதமும் – –
முதல் இரண்டு பூர்வ பஷ ஸூத்ரங்கள் இந்த அதிகரணத்தில் –

ஸூத்ரம் : அபிமாநி வ்யபதேசஸ் து விசேஷ அநுகதிப்யாம் : 2-1-5 :

பர பிரஹ்மம், பர மாத்மா என்பது எதுவோ அது இந்த ஜகத்துக்கு நிமித்த காரணம் என்று சொன்னால் அது பலருக்கும் சம்மதம்.
ஆனால், அதுவே ஜகத்துக்கு உபாதான காரணமும் கூட என்பதிலே தான் பல விசம வாதங்கள் எழுகின்றன.
பானைக்கு மண் போல, புடவைக்கு பட்டு நூல் போல, ஆபரங்களுக்கு கட்டித் தங்கம் போலே
கண்டு, உற்று, முகர்ந்து உணரக் கூடிய ஜகத்துக்கு பரமாத்மா என்றால்,
அவனைப் பற்றி மண்ணைப் போன்றோ, நூலைப் போன்றோ, கட்டித் தங்கத்தைப் போன்றோ
புரிந்து கொள்ள முடிகிறதா என்றால் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.
ஸப்தத்தஸ்ச அதிகம்யம், சாஸ்த்ரைஸ்ச அதிகம்யம், சாஸ்திர யோநித்வாத் என்கிற கணக்கிலே
வேத வேத்யன், வேதப் பிரதி பாத்யனான படியால் வேதத்தைக் கொண்டே அறிய வேண்டும்.
அனுமான பிரமாணத்தை உபோத்பலகமாக வேண்டுமானால் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

ஸத் சித் ஆனந்த ரூப :சின்மய : என்றெல்லாம் ஓதுகிறது உபநிஷத்.
பகவத் ராமானுஜரும் பகவத் சப்தம் வரும்போ தெல்லாம் அகில ஹேய பிரத்யநீக கல்யாணைக தாந : என்றே குறிப்பிடுகிறார்.
நிரஸ்த ஸமஸ்த தோஷ கந்த : என்று இருக்கிற பகவானிடத்தில் இருந்து தோஷ மயமான இந்த ஜகத்து எப்படி உண்டாகும்?
பகவான் ஜ்ஞான மயன். ஜகத்து அஜ்ஞான மயம்.
பகவான் ஆனந்த மயன். ஜகத்து துக்க மயம்.
பகவான் நிரஸ்த நிகில தோஷ கந்த ரஹித : ஜகத்து தோஷ பூயிஷ்டமானது.
இப்படி இரண்டுக்கும் அத்யந்த வைலக்ஷண்யம் உள்ள படியாலே
ந –
இந்த ஜகத் ஸ்ருஷ்டிக்கு பகவான் உபாதான காரணம் ஆக முடியாது.
இது எப்படி தெரிகிறது என்றால்

ததா ச சப்தாத் –
வேதத்திலே சொல்லப்பட்டுள்ள படியால் என்பது கீழ் ஸூத்திரத்தில் காட்டப்பட்டது.
அடுத்து தர்க நிரூபிதமல்லாத ஜ்ஞானம் ஏற்புடைத்தல்ல. தர்க அதீதமான விஷயம் உண்டு என்றாலும்,
தர்க்கத்துக்கு விருத்தமான விஷயமும் கூட அஸ்வீகாரம். ஆகவே
ஸர்வத்ரைவ தர்கா அனுக்ரஹா அபேக்ஷ. (supportive logic and not the one aimed to disprove Vedic theory)
யஸ் தர்க்கேண அனுசந்தஸ்தே ச தர்மம் வேத – மநு ஸ்மிருதி என்ற இதுக்கும்
நைஷா தர்கேண மதிரா அபநேயா என்கிற இரண்டுக்கும் விரோதம் தெரிகிறதே , இதில் எதை கொள்வது என்றால்,
பகவத் சாஷாத்காரம் லக்ஷியம். மோக்ஷ பிராப்தி லக்ஷியம். அதிலிருந்து விலக்குவதான தர்க்கம் தியாஜ்யம்.
பௌத்த சமணர்களுடைய தர்க்கம் இத்தகையதே. -இவை துஸ் தர்க்கம் –
மேலும் புத்தி சாதுர்யாதிசயத்தை (intellectual prowess) வெளிக்காட்டப் பயன் படும் தர்க்கம் அதுவும் அநுசித்தம்.

அவாந்தர பிரச்னம் :
காரணத்தைக் காட்டிலும் காரியம் வேறு படுகிறது என்பதற்காகவே, இரண்டுக்கும் காரண-காரிய பாவம் இல்லை என்பது தவறு.
உறங்கும் போதோ, மயக்க நிலையிலோ ஒருவனுக்கு சைதன்யம் இல்லை என்று எப்படி சொல்வதற்கில்லையோ
அது போல அசித்துக்கும் சைதன்யம் உண்டு, அநதீவியக்கத்தமாக மற்றவர் புத்திக்கு கோசரமாகா விட்டாலும் –
வேதார்த்த விருத்தமான தர்க்கம் துஸ் தர்க்கம் என்பதாக.
அத்யந்த விலக்ஷணதை ஒன்றாலேயே காரண-காரிய பாவத்தை இல்லை செய்யப் போகாது.

இதற்கு சாங்கியர்கள் சொல்கிற பதில் –
கட, படாதிகளில் எப்பவும், எந்த விதத்திலும் அபிவியக்தமாகாத சைதன்யத்தை அசித்து என்றே கொள்ள வேண்டும்.
ஆகவே சைதன்யமுடைய பிரஹ்மம், சைதன்யம் அற்ற கட, படாதி அசித்துக்கு உபாதான காரணமாக முடியாது என்பது பூர்வ பக்ஷம்

அவாந்தர பிரச்னமாக விசிஷ்டாத்வைதிகள் கேட்ட கேள்விக்கு சாங்கியர் சொன்ன பதிலுக்கு மேல்
கிளைக் கேள்வியாக மற்றுமொரு ஆக்ஷேபம்.
அதாவது குடம், மடக்கு இவைகளின் காரணமான களி மண்ணிலுள்ள பிண்டத்வா அவஸ்தை காரியமான
குடம், மடக்கு, சராவம் இவைகளில் எப்படி இல்லையோ அது போல
காரண வஸ்துவின் எல்லா அம்சங்களும், காரிய வஸ்துவில் இருக்க வேண்டும் என்கிற நியமில்லை.
ஏந கேந அம்ச சாரூப்பியம் -காரண காரியங்களில் இருந்தால் போதுமே -ஸர்வதா சாரூப்பியம் தேவை இல்லையே
அந்த கணக்கில், அஸ்தித்வமாகிற தன்மை ப்ரஹ்மத்திடத்திலே போல் பிரக்ருதியிலும் உண்டு.
இந்த ஸாலக்ஷணத்தைக் கொண்டு , ஜகத் காரணம் பிரஹ்மம் என்று சொல்வது பொருத்தம் தானே என்பதாக –
யதா சேதனாது அசேதானாது கேஸ, ரோமா, தந்த, நகாதிஷு ஜாயந்தே.
யாதா அசேதனாது கோமயாது அசேதனாது விருஷ்டிக : ஜாயந்தே .
அரிசி, மாவு இவைகளில், ஸ்வேனஜம் (due to heat) என்கிற புழு, (சக்காம்) பூச்சிகள் உண்டாவது போலே.
சேதனமான எட்டுக்கால் பூச்சி உமிழ் நீரிலிருந்து சிலந்தி வலை என்கிற அசேதன வஸ்து உண்டாவது போலே என்னவுமாம்.
காரண கார்ய பொருள்கள் வாசி -மண் பானை போல் இல்லாததும் இவை திருஷ்டாந்தம் –
இவை எல்லாம் analogy –என்றே கொள்ள வேண்டும் -அரிசியில் புழு இத்யாதி வருவது ப்ரஹ்மத்தாலேயே ஒழிய அசேதனத்தால் அல்ல –

non resemblance is not a reason for brahmam to be the sole cause for pirapanjam –

ஏன ஸ்வபாவேந காரண பூதம் வஸ்து , வஸ்தந்தராத் வியாவிருத்தம் தஸ்ய ஸ்வபாவஸ்ய
தத் காரியேத் கார்யஸ்ய காரண ஸாலக்ஷிண்யம்.
அப்படியானால் கூட அசேதனமான சரீரத்தில் இருந்து அசேதனமான நகம், பல், மயிர் உண்டாகின்றனவே ஒழிய,
சேதனமான ஆத்மாவில் இருந்து அல்லவே. அது போல,
ஊர்ணநாபி-spaider- வாய் எச்சில் அசேதனமானது. அது கொண்டு கட்டுகிற சிலந்தி வலை அதுவும் அசேதனமானது.
எனவே சொல்லப்பட்ட உதாரணங்கலிலிருந்து சேதனத்திலிருந்து தான் சைதன்யமுடையவைகள் உண்டாகும் என்பதாக
தேறுகிறது என்று சாங்கியர்கள் வேதாந்திகளின் வாயை அடைத்தனர்.

வேதமும் இதைத் தானே சொல்கிறது.
அஞ்ஞானம் -துக்கம் -தோஷம் -பிரபஞ்சத்தில்
ஞான மயம் -ஆனந்த மயம் -அகில ஹேய பிரத்ய நீகம் கல்யாணைக தானம் -நேர் விபரீதம்
விஜ்ஞானம் ச அவிஜ்ஞானம் ச சத்யம் ச அநிருதம் ச சத்தியம் அபவது என்பதாக பூர்வ பக்ஷம்-
இந்த எதிர் உத்தரத்துக்கு மேற்பட மீண்டும் ஒரு பிரச்னம் வேதாந்திகள் பக்ஷத்தில் இருந்து.
அதாவது எந்த வேதம் சத்தியத்தில் இருந்து அசத்தியம் உண்டாகாது என்றதோ,
அதே வேதமானது அசத்தியத்துக்கும் சைதன்ய பாவம் உண்டு என்று சொல்கின்றனவே ?
அபோ வா ஆகாமயந்தா – ஜலமானது ஆசைப் பட்டது.
தம் ப்ரதிவ்ய ப்ரவீத் – அவனுக்கு பூமியானது சொல்லிற்று.
என்பன போன்ற வேத வாக்கியங்கள், அசேதனமான பூமி, நீர் இவைகளுக்கு சைதன்ய பாவத்தை ஏறிட்டுச் சொல்லி யுள்ளனவே?
சிவனுக்கு மாமனாரான ஹிமாலய பர்வத்ததோடு ரிஷிகள் பேசினார்கள் – குமார சம்பவம்.
மைனாக பர்வத்த்தோடே ஹனுமான் பேசினார். சமுத்திர ராஜனோடே ராமன் பேசினான் – இராமாயணம்.
இவைகளிலிருந்து ஜகத்தும் சம்பூரணமாக சைதன்யம் உடையது என்று தெரிகிறது அல்லவா?
ஆகவே சைதன்யமுடைய பிரஹ்மம் ஜகத்துக்கு காரணம் என்று சொன்னால் தப்பு வாராதே என்ன
அப்படி இல்லை என்பதை ஸூத்ர ரூபமாக

அபிமாநி வ்யபதேசஸ் து விசேஷ அநுகதிப்யாம் –

மலை பேசித்து, நதி பேசித்து. சமுத்திரம் பேசித்து என்பதெல்லாம் அந்தந்த அசேதன வஸ்து
அபிமானிநி தேவதை பேசியதாகக் கொள்ள வேண்டும்.
அசேதனம் வஸ்துதா பேசிப் பார்த்ததில்லை யாகையாலே. eg. New Delhi gave fitting reply to Pakistan’s accusations என்றால்
அங்கு ஆட்சியாளர்களுடைய கருத்து பரிமாற்றம் என்பது தானே பொருள். New Delhi, Pakistan இரண்டும் அசேதனமாயிற்றே.
Figurative speech (அ ) இடவாகுபெயராக – உலகம் என்பதற்கு, உலகத்தில் உள்ளோர் என்று பொருளில் படுமா போலே .

வாக் பூத்வா அநுபிராவிஸது–ஆதித்ய சக்ஷுர் பூத்வா அக்ஷிணி பிராவிஸது வாயு பிரானோ பூத்வா நாசேத் பிராவிஸது
இங்கு விசேஷ: என்பது விசேஷ்யத்தில் பர்யவசிக்கும்.-வாகாதி அபிமானிநி தேவதை பேசியதாகக் கொள்ள வேண்டும்-

ஆக,
ஜகத : அசேதனத்வேந விலக்ஷணத்வாத் பிரஹ்ம காரியத்வ அநுபபத்தே :
தர்க்கத்தை அனுசரித்த வேத வாக்கியங்களும் இந்த ஜகத்துக்கு பிரதானம் தான் காரணம் என்று வேதாந்தத்திலும்
ஒதப் படுகிறது என்கிற இது பூர்வ பஷ வாக்கியமான ஸூத்திரம்.

——————-

விலக்ஷணத்வ அதிகரணம் : 2-1-3 :மேலே பர ப்ரஹ்மமே உபாதானம் என்று சித்தாந்த ஸூத்ரங்கள்-
ஸூத்ரம் : த்ருஸ்யதே து : 2-1-6 :

கதா – சர்ச்சை; விசாரம் –வாதம் -ஜல்பம் –விதண்டா வாதம் -நியாஸ சாஸ்திரம் கௌதம வாத பஞ்சதி-
சமய பந்தம் – Terms of reference . usually in logical debates, it will be agreed that the parties to debate
agree to popular believes, unless it stand to be refuted or corrected by valid proof.
ஜ்ஞானம் – ஸர்வம் வியவகார ஹேது : ஞானம் -சம்வித் -16-பர்யாய சப்தங்கள் -இருப்பைக் காட்டிக் கொடுக்கும்
ஞானம் beyond-language–அனுவாதம் -சப்தம் கொண்டு உணர்த்துவது-
யதார்த்தம் -உள்ளதை உள்ளபடி அறிக்கை
அறிந்தததை – பாதகம் இல்லாமல் இருந்தால் -அதுவே யதார்த்த ஞானம்
அயதார்த்தர்தம் -பிரமை
புத்தி. ஒரு பொருள் உள்ளது என்பதை கண்ணால் பார்த்தும்,
கைகளால் தொட்டும் அல்லது முகர்ந்து சுவைத்து கேட்டு உணரப்படுகிறது. ஆக, அதன் இருப்பை உணர்வது புத்தி தான்.
அயம் லேகனி – இது பேனா என்கிற ஜ்ஞானம் , தான் மட்டுமல்லாது மற்றவராலும் நம்பப்படுமானால்,
அது யதார்த்த ஜ்ஞானம். உள்ளதை உள்ளபடி அறிக்கை.
கயிற்றைப் பார்த்து பாம்பு என்று நினைத்து, இல்லை அது கயிறு தான் என்று வாஸ்தவ ஸ்தியை உணர்வது என்பதில்,
பாம்பு என்கிற நினைவு பிரமை என்றும் அது பிற்பாடு திருத்திக் கொள்ளப் படுவதால்
அது அயதார்த்த ஜ்ஞானம் — பிரமம் = விஸம்வாதி பிரவர்தி ஜனக ஜ்ஞானம் .

பரஸ்சத பரிக்ஷோதாது பரஸ்தாதிபி : வாதிஹிபி : உபலம்ப பலே ஸ்தேயம். ததாதோ கிம் லபிஷ்யதே?
உபலம்பம் = un-contradicted popular belief — ஸ்வாமி தேசிகன்.
மனோத்பன்னம் ஜ்ஞானம் பிரமா, ஸம்வாதி பிரவ்ருத்தி ஜனக விலகத்வாத் —
பாலைவனத்தில் தீர்த்தம் தேடித் போனவன், சோலையைக் (Oasis) கண்டவுடன் அங்கு சென்று நீர் அருந்துவதை விட்டு
அது கானல் நீரோ என்று விக்கிப்பனோ/ஆராய்ச்சி செய்வனோ? இல்லை யல்லவா.
அதுபோல – கோமயத் விருஷ்டிகோ உத்பத்தி -விருஷ்டிகம் = கிருமி, கீடம் . கிருமி மார்ஷிகா – மார்ஷிகா = தேன் .
அசித்தான மாட்டு சாணத்தில் இருந்து சைதன்யமுடைய கிருமி, கீடம் உண்டாவதைப் போல ,
பிரகிருதி ஜகத் காரணம் என்பதான சர்ச்சையில், விஜ்ஞான அறிவைக் கொண்டு இந்த உதாரணம் தவறு
ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் அஜ்ஞான வாதம் என்? எப்படி? வந்தது என்று சொல்லக் கூடாது.
காரணம் பொதுவாக அக்காலத்தில் நம்பப்பட்டதான சாணத்தில் இருந்து தேள் உண்டாகிறது என்பதை ,
சமய பந்த அனுசரித வாதமாகவே கொள்ள வேண்டும்.

பிரத்யய ஸர்வோபி மித்யா , பிரத்யயித்வா ஸ்வாப்ந பிரத்யேவது – நமக்கு ஏற்படுகிற அனைத்து ஜ்ஞானமும் –
ஸ்வப்ந தர்சனம் போலே – பிராந்தியாத்மகம் என்று பௌத்தர்கள் சொல்வது.ஞானமே பிராந்தி யாத்ம்யகம் -புத்தர்கள்
ஸ்வப்னம் -சட்டி பானையில் மாவு -தரித்ரன் கதை –
அத்வைதிகளும் ஒரு விதத்தில் இதை ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்.

ஸமர்த்தியா – சாது சப்தம் . மத்வாச்சாரியார் ஒரு இடத்தில் அதை
ஸமர்தயித்வா என்பதாக-அசாது சப்தம்- வியாகரண விருத்தமாக சொல்லி இருக்கிறார்.
அதற்கு வியாக்கியானம் செய்ய வந்த அவர் சிஷ்யர்களில் ஒருவர் அது தவறான பிரயோகம் இல்லை.
தான் ஒரு ரிஷி என்பதைக் காட்டிக் கொள்ள, ஹார்ஷ பிரயோகமாக எழுதினர் என்பதாக விளக்கம் தந்தார் .
ஆனால் அது உண்மையில் அபாணிணீயமே.

இது போல நம்முடைய பூர்வாச்சார்யார்கள் ஏதாவது இடறிச் சொன்னது உண்டா? என்றால்,
ஸ்வாமி தேசிகன் தத்வ முக்தா கலாபத்தில் – பூ பிரமண வாத பகுதியில்,
பூமியை சூரிய சந்திர தாரகைகள் சுற்றி வருவதாக காட்டுகிறார்.
இது தற்கால விஜ்ஞான இயல்படி தவறு.
ஆனால் அந்த காலத்தில் பொதுவான நம்பிக்கை அதுவே ஆகையால், குற்றம் சொல்ல முடியாது.

முடிவாக கூறப் போனால் , சொல்லப்பட்ட உதாரணத்தைக் காட்டிலும்,
அத்தால் விவரிக்கப்பட்ட அத்யாத்ம விஷய சந்தேசமே கிராஹ்ய உசிதம்.

——————

ஸூத்ரம் : 2-1-6 த்ருஸ்யதே து ::

அக்நி என்கிற தத்வம் வார்த்தை என்பதாக மாறி வாய்க்குள் போயிற்று.
சூரியனானவன் பார்வையாக மாறி கண்ணுக்குள் பிரவேசித்தான்.
இது எப்படி சாத்தியம் என்றால் அந்தந்த வஸ்துக்களுக்கு அபிமாநி தேவதை பிரவேசித்தாக கொள்ளவேண்டும் என்பதாக

அபிமாநி வ்யபதேஸஸ் து விசேஷ அநுகதிப்யாம்- ஸூத்ரம் 2-1-5 ல் பூர்வ பக்ஷம் பார்த்தோம்.

இனி சித்தாந்த சூத்திரங்கள்:
த்ருஸ்யதே து –
து சப்தம் பூர்வ பக்ஷத்தை மறுப்பதாகும். ஸாலக்ஷிண்யம் இல்லாத காரணத்தால்
ஜகத்துக்கும் – பிரஹ்மத்துக்கும் காரிய – காரண பாவம் சொல்ல முடியாது என்பது கிடையாது.
த்ருஸ்யதே –
அபவாதங்கள் (exceptions) பார்க்கிறபடியாலே. சில இடங்களில் காரியத்தில், காரணம் தென்படுகிறது.
கட, பட , ஸ்வர்ண ஆபரணாதிகள். சில இடத்தில் புலப்படுவதில்லை.
கோமயத்தில் கிருமி. அரிசி மாவில் சக்காம் பூச்சி. ஊர்ணநாபியும் சிலாந்திக் கூடும். ஒன்று யதார்த்தம். மற்றோன்று விதி விலக்கு.
இரண்டுமே அனுபவத்தில் காணக் கிடைக்கிற படியால் விலக்ஷணயோர் காரிய காரண லக்ஷணாத் – அபவாத உதாரணத்தின் படி,
ஸாலக்ஷிண்யம் இல்லாத ஜகத்துக்கு, பிரஹ்மம் காரணம் ஆகக் கடவது.

பிரஹ்மம் சித் வஸ்து. அதனிடத்திலிருந்து சித் அம்சமுடைய காரியம் – ஸாலக்ஷிண்யத்தோடே – வெளிப்பட்டது என்றால். சரிதான் .
அது போலவே பிரஹ்மத்திடத்தில் அசித் அம்சம் இருக்க, அது – விலக்ஷண அம்சமுடைய – பிரக்ருதியாக வெளிப்பட்டது என்று சொல்வது சரிதான்.
பதார்தத்வம் – என்கிற குணம் உலகத்தில் எல்லாப் பொருள்களிலும் இருப்பது. அந்த வகையில் ஸாலக்ஷிண்யம் என்பது
எல்லா அம்சத்தில் இல்லா விட்டாலும் இந்த பதார்த்தத்வம் என்கிற அம்சத்தில் எல்லா பொருள்களிலும் இருக்கக் கூடியதே.
பதார்தத்வமாவது வாச்யத்தவம் (namability) ஞேயத்வம் (knowability) இது எல்லா வஸ்துக்களும் பொதுவான தர்மம்.
பெயரில்லாத பொருளே இல்லை. பொருள் இல்லாமல் பெயரும் இல்லை.
இந்த நாம ரூப அவினா பாவ சம்மபந்தம் அஸ்தித்வ பிரதீதி.
இல்லாத பொருளான முயல் கொம்பு, ஆகாச தாமரை என்கிற பொருள் கிடையாதாகையால், தனிப்பட பெயரும் இல்லை.
Every day is not a Sunday. But Sunday is a day.

நாமத்துக்கு பாணினீய வியாகரணம். ரூப வியாகரணம்
கணாத பாதராயணே நியாய சூத்திரமும், வேதாந்த சூத்திரமும்.
நமக்கும்,பரமாத்மாவுக்கும் வாச்யத்வம், ஞேயத்வம் இரண்டும் உண்டு.
அதனாலேயே நாமும், பரமாத்மாவும் ஒன்று என்று சொல்லி விடலாமா? என்றால் முடியாது.
பல அம்சங்கள் பொதுவானாலும், ஒரு அம்சத்தில் வேறுபாட்டு கண்டாலும் சாம்யம் சொல்லப் போகாது.
உத்ஸர்கம் = general rule . அபவாதம் = exception , exemption . ஆக, காரிய காரண பாவத்துக்கு உத்ஸர்க நியமம் வேண்டியது தான்.
ஆனாலும் அதற்கு அபவாதங்கள் உண்டு. பிரஹ்மம் விலக்ஷண ஜகத்துக்கு உபாதான காரணம்தான், இந்த அபவாத தர்சனத்தாலே.

——————–

த்ருச்யதே–non resemblance is not detterant for a cause to become effect of some thing

ஸூத்ரம் :: 2-1-7 அஸத் இதி சேத் ந, ப்ரதிஷேத மாத்ரத்வாத் ::

ஸத் காரிய வாதம் vs அஸத் காரிய வாதம் :
சாங்கியன், வேதாந்தி vs பௌத்தன், தார்கிகன்.
(உபாதான) காரணே காரியம் ஸூக்ஷ்ம ரூபேண பூர்வமேவ ஸது. =
காரியம் (The effect ) காரணத்தில் (exits in the cause) முன்னமே (ஸூக்ஷ்ம ரூபத்தில் = before it manifests)
இருக்கிறது என்பது ஸத் காரிய வாதம்– எண்ணை எள்ளில் இருப்பதுபோல.
நல்லெண்ணை வேண்டி மணலை செக்காடுவார் உண்டோ? காரணத்தில் இல்லாதது காரியத்தில் வெளிப்படாது என்பது இதன் பொருள்.
அவ்விதத்தில் எள்ளு எண்ணைக்கு உபாதானம்.
இக்ஷு ஸூத்ர திலா தைலம் மர்த்தனம் குண வர்த்தனம். கரும்பையும், எள்ளையும் நைய தகைத்தால் அல்லது
ரஸம், எண்ணை ஒட்டின்றி வெளிப்படாது போலே , வேலையாட்களையும் கண்ணும் கருத்துமாக ஆதரித்தால் அன்றி வேலை சிறப்பாக முடியாது.
பௌத்தர்களுடைய அஸத் காரிய வாதம் இங்கு பிரசக்தமில்லை. தார்க்கிகர்கள் சொல்லுகிற அஸத் காரிய வாத மாவது :
மண் உருண்டையில் கட, ஸராவ கஜ, சிம்ம உருவங்கள் முன்னமே இருப்பது தான் வெளிப்படுகிறது என்றால்,
கடம் செய்யாமல் கஜமோ சிம்மமோ செய்வானாகில், மற்ற கட, ஸராவங்கள் எங்கே போயிற்று?
தார்க்கிகள் இந்த மாதிரி கேள்விகள் எழுப்பி சத் கார்ய வாதம் தப்பு என்பர்
புத்தர்கள் அசத் கார்ய வாதம் வேறே காரணம் -சர்வ சூன்ய வாதிகள்-

அஸத் இதி சேத் –
இப்படி காரிய காரண பாவத்துக்கு ஸாலக்ஷிண்யம் இருக்க வேண்டும் என்பது அவசியம் இல்லை என்றால்,
நீங்கள் அஸத் காரிய வாதத்தை ஏற்றுக் கொண்டதாக ஆகுமே? என்று தார்கிகன் ஆக்ஷேபிக்க
ந –
அப்படிக் கிடையாது.
ப்ரதிஷேத மாத்ரத்வாத் –
ஜகத்து காரியம். பிரஹ்மம் காரணம். இது இரண்டுக்கும் விலக்ஷண பாவத்தை – காரியமே வேறு, காரணமே வேறு
என்பதாக ஏற்றுக் கொண்டால், காரியம் காரணத்தில் ஸூக்ஷ்ம ரூபத்தில் இருக்கிறது என்கிற, வேதாந்த சாஸ்திரத்துக்கு உயிரான,
ஸத் காரிய வாதம் பொய்த்துப் போகும். அத்தால் பரிணாம வாதம் சொல்ல முடியாது. அதனால் என்ன? என்றால்
ஸூத். 1-4-26 – ஆத்ம க்ருதே:
ஸூத். 1-4-27 – பரிணாமாத்
என்கிற முதல் அத்யாயம், 4 ஆம் பாதம் இரண்டு ஸூத்ரங்களுக்கும் விரோதம் வரும்.
தார்க்கீகர்களுடையது ஆரம்ப வாதம்.

அத்யாய வேதாந்தம் vs நியாய வேதாந்தம் – Attempt to learn without exposure to Niyaya Theories.
பகவத் விஷய காலக்ஷேபம் vs நிர்மூல காலக்ஷேபம் – without knowing the திருவாய்மொழி Pasurams.

கிம் நாம காரணத்வம்? – காரிய நியத பூர்வ வ்ருத்தி காரணம்.
கிம் நாம காரியத்வம்? – பிராஹ பாக பிரதியோகித்தவம் காரியத்வம்.
தர்க்க சாஸ்திரத்தின் படி காரணம் 3 வகைப்படும்.
ஸமவாயி காரணம்.
அஸமவாயி காரணம்
நிமித்த காரணம்.
வேதாந்த சாஸ்த்திரத்தின் படி காரணங்கள்
உபாதான காரணம்
நிமித்த காரணம்
சஹகாரி காரணம்.
உத்பத்தி மத்வேத் து நாசவத்வம். That which has come into existence will meet destruction. இதையே காதாசித்கம் –
கதாசித் வித்யமானத்வே சதி கதாசித் அவித்யாமனத்வம் என்பர் . தோற்றம் முடிவு உடைய அநித்திய வஸ்து விசாரம்.
வஸ்துவினுடைய தோற்றம் மறைவு சொல்லும் போது எள்ளில் இருந்து எண்ணை கிடைப்பது என்பது பரிணாமம் .
காரணத்தில் இருப்பது காரியமாக வெளிப்படுது பரிணாமம் .
Compound / Mixture / Assembled item
பல பாகம் / பகுதி / உறுப்புகளோடு
தோற்றம் / படைப்பு / உண்டாவதற்கு முன்
ஸூக்ஷ்ம ரூபத்தில் அந்த பொருளாகவே இன்னொரு காரணத்தில் இருந்தது என்று எப்படிச் சொல்வது?
ஏனென்றால், பல காரணத்தில் இருந்து தோன்றிய பல அவயவ-அவயவி ஸம்மேளனம் தானே அது ? என்கிறது ஆரம்ப வாதம்.
இப்படியாக யுக்தி ஜால ஜடிலம் இந்த காரண காரிய விஷயம்.

———————

ஸூத். 2-1-8 :: அபீதௌ தத்வத் பிரஸங்காத் அஸமஞ்சஸம் ::

திலேப்ய : தைலம் நது ஸிகதாப்ய : திலத்தில் தைலம் ஸூக்ஷ்ம ரூபமாக முன்னமே இருக்கிறது என்பது தான் ஸத் காரிய வாதம்.
அபீதௌ = பிரளயம் – ஸ்ருஷ்டிக்கு பூர்வரங்கம் (precurser) பிரளயம். பிரளயத்துக்கு பூர்வரங்கம் ஸ்ருஷ்டி.
ஸது ஏவ சௌம்ய! இதம் அக்ரே ஆஸீத் – ஸ்ருஷ்டிக்கு பூர்வ காலத்திலே , இந்த ஸத் சப்த வாச்சயமான தத்வம் ஒன்றே இருந்தது.
ஏகமேவ அத்வைதம்
ஆத்மவா இதம் ஏகயேவா அக்ர ஆஸீத் ந அந்யத் கிஞ்சந மிஷது
அக்ரே – என்பதற்கு long back என்றும் பொருள் படும் . distant future என்றும் பொருள் படும்.
ஆஸீத் என்கிற பூதகால கிரியா பதத்தோடு சேர்ந்த வருமானால் வெகு காலத்துக்கு முன்பாக என்று பொருள் படும்.
பவிஷ்யத் கால பிரயோகமானால், வருங்காலத்தை குறிக்கும். (முந்தே இந்தே-இவை கன்னடத்தில் தமிழ் மாறி இருக்குமே )
ஒருவேளை, அது அபிவியக்கத்த மாவதற்கு முன்பாகவே ஸூக்ஷ்ம ரூபத்தில் – தைலம் எள்ளில் – இருக்கிறது, என்று சொன்னால்

தத்வத் பிரஸங்காத் அஸமஞ்சஸம் –
சில அனு பபத்திகள் வந்து சேரும் என்பதாக பூர்வ பக்ஷம்
அதாவது ஸ்வர்ண இவ குண்டல கதாஹா விசேஷாஹா இதி கார்ய கதா அம்ஸார்த்தா பிரஹ்மணி பிரஸக்தேவ –
ஆபரண பொன்னை உருக்கி எடுக்கும் போது செப்பு கலந்த பொன் தானே கிடைக்கும்.
அதுபோல தோஷ பூயிஷ்டமான ஜகத்து பிரளயத்தில் ப்ரஹ்மத்தோடு சங்ககமிக்கும் போது,
அந்த தோஷம் பிரஹ்மத்துக்கும் தட்டாமல் போகாதே ? . இது
யஸ் ஸர்வஜ்ஞ சர்வ விதுஹு
யஸ்ய ஜ்ஞான மயம் தப : – முண்டகோபநிஷத்
அபகத பாப்மா விஜரோ விமிருத்யுஹு – சாந்தோக்ய உபநிஷத்
ந தஸ்ய கார்யம் கரணம் ச விஞ்யதே நதத் ஸமஸ்யாத் அப்யதிகத் திருஸ்யதே – ஸ்வேதா ஸ்வேதர உபநிஷத்
தாயோர் அந்யத் பிப்பலம் ஸ்வாத் அத்தி அனஸ்நந் அந்யோ அபிஸாகஷீதி
என்று நிர்துஷ்ட பிரஹ்மமாக சொல்கிற வேதாந்த வாக்யங்களுக்குச் சேராதே?
ஆகையால் ஜகத்துக்கு பிரஹ்மம் உபாதான காரணம் ஆக முடியாது என்பதாக பூர்வ பக்ஷம்- பிரபல ஆக்ஷேபம்.

மாயாம் து பிரக்ருதிம் வித்யாம் மாயினம் து மஹேஸ்வரம் :

மாயை உலகின் முதல் தனி வித்தேயாய்
சேயை வயிற்றுடை தாயைப்போல் — இவையாவும்
கூறு கொள் உன் பொன் மேனிக் கேறா விகாரமதைக்
கூறுவார் மாய மயக்கு.

ஆத்ம-பரமாத்ம சாஷாத்காரம் என்பது ஆத்ம பரமாத்ம யதாத்ம்ய ஜ்ஞானம் .
அதைப் பெறுவது என்பது அத்தனை சுலபமானது அல்ல. அதுவே இல்லாமல்

விஷ்ணோர் லோக: வீக்ஷிதோவா தத கிம் ?
ஸம்போர் லோக: சாஸிதோவா தத கிம் ?
பிராதுர் லோகா லங்கிதோவா தத கிம் ?
ஏன ஸ்வாத்மா ஸாக்ஷிதோ ந பூத்? — ஆதி சங்கரர்.

சிருஷ்டியின் போது காரியத்தைக் காட்டிலும் காரணம் விலக்ஷணமாக இருக்கலாம் என்பதை ஒருவேளை ஒத்துக் கொண்டாலும்,
மீண்டும் பிரளயத்தின் போது காரியங்கள் காரணத்தில் லயம் அடையும்போது, இப்போது மணக்கிடைக்கிற வைஷம்யம் ,
பிரஹ்மத்திடத்தில் சங்கமிக்குமே , அது அந்த பிரஹ்மத்துக்கு தோஷம் ஆகாதோ? என்கிற பூர்வ பஷ ஆக்ஷேபதத்துக்கு , விசிஷ்டாத்வைதிகள்
அவாந்தர உத்தரமாக குறிப்பிடுவது –
எப்படி சரீரத்துக்குண்டான ஸ்த்ரீத்வம், பும்ஸத்துவம், நபும்சகத்வம் சரீரத்துக்கு மட்டுமேயாய் – அதாவது
ஒரு புருஷன் மரணமடைந்து மறுபடி பிறப்பதாகில், புருஷனாகவே பிறக்க வேண்டும் என்கிற நியமம் இல்லையாய் –
இந்த லிங்க பேதங்கள் ஆத்மாவிடத்தில் கிடையாது என்பது போல,
பிரஹ்மத்துக்கு சரீரமாக இருக்கிற சிதசித் வஸ்து தோஷங்கள், ஆத்மாவான பிரஹ்மத்தின் பக்கல் தட்டாது என்ன
சாங்கியர்கள் பலவிதமான ஆக்ஷேபங்களைக் காட்டி ஜகத்துக்கும்-பிரஹ்மத்துக்கும் சரீர-சரீரி பாவத்தை சொல்லப் போகாது என்பதாக
விசிஷ்டாத்வைதி சொன்ன சமாதானத்தை நிராகரித்தனர்.

1. லோகத்தில் சரீரம் என்றால், அது பாஞ்ச பௌதிகமாய் இருக்கிறதை பார்க்கையாலே, பிரஹ்மத்துக்கு ஆத்மா சரீரம் என்றால்,
ஜீவாத்மா பாஞ்ச பௌதிகமா? இல்லையே.
2. வேதங்களில் பல இடங்களில், பிரஹ்மம் அசரிரீ யாகத்தானே சொல்லுகிறது –அபாத பாநெள ஜவ நா கிருஹீதா – கடோபநிஷத்
3. ஆத்மந : போகாயதனம் சரீரம். ஆத்மா அநுபவங்களை பண்ண சரீரம் அதற்கு அவசியம்.
அந்த சரீரம் ஸ்தூல சரீரமாக, ஸூக்ஷ்ம சரீரமாக, காரண சரீரமாக இருக்கலாம்.
பொறி இந்திரியங்கள் (Motor organs) ஜ்ஞான இந்திரியங்கள் (Sense organs) கொண்டு தான் பாப-புண்யங்களின் அநுபவம் அதற்கு சாத்தியம்.
ஆனால் அசித்தானது திருண, காஷ்ட ஸ்வரூபமாயும்
சித்து எனப்படுகிற ஆத்மா ஞான ஸ்வரூபமாயும்
அவைகளுக்கு இப்படிப்பட்ட இந்திரிய அமைப்பு இல்லையாய் , அவை பரமாத்மாவுக்கு சரீரம் என்று எப்படி சொல்வது?

தேக-ஆத்ம (அ ) சரீர-சரீரி பாவம் என்று சொல்லும்போது, சரீரம் என்பதற்கு பொருள் என்ன?
சரீரம், தேஹ: வர்ஷ்மம், வபு: விக்ரஹம் என்று பல சொற்களால் குறிக்கப் படுவது உடல் .
ஆனால் தாது பாடத்தைக் கொண்டு பார்க்கும்போது அவை பலவிதமாக பொருள் படுகின்றன.
திஹ – உபசயே என்று வளரக்கூடியது. குழந்தைப் பருவம் முதல் யுவா பருவம் வரை அது வளர்ந்து செல்கிறது.
சுமார் 25 வயது வரையான – அந்த காலத்துக்கு உண்டான உடலுக்கு தேகம் என்று பெயர்.
சீர்யதே – இதி சரீரம். பிறகு 45 வயத்துக்கு மேற்பட்ட அது அபக்ஷீயதே என்று குறைய – நலிவடையத் தொடங்குகிறது.
எனவே இந்த காலத்திலான உடலை சரீரம் என்கிறோம்.
இப்படி இந்த சொற்கள் உடலினுடைய வேறு வேறு dimention பற்றி சொல்கின்றன.

நியாய ஸூத்ரத்தின் படி சரீரம் என்றால் –
சேஷ்டா, இந்திரிய, ஆத்ம ஆஸ்ரய : சரீரம். அதாவது உயிரோடு கூடி நடையாடுவது (that which has activity).
கர்ம-ஞான இந்திரியங்களுக்கு இருப்பிடமாக இருப்பது சரீரம் என்பதாக. மற்றுமொரு விளக்கம் –
ஆத்மந : ஸுக – துக்க போகாயதனம் சரீரம்.
சரீரம் என்கிற உபகரணம் இல்லாமல் எந்த ஆத்மாவும் சுக, துக்கங்களை அனுபவிக்க முடியாது.
நஹவை ஸசரீரஸ்ய ஸத : பிரயாப்பிரியயோர் அபஹதிர் அஸ்தி
அசரீரம் வா அனந்தம் வா பிரயா ப்ரியேண ஸ்ப்பிரத :
எப்படி சுக துக்கங்களை அனுபவிக்க ஒரு சரீரம் அவஸ்யமாகிறதோ,
அதுபோல சரீர சம்பந்தம் இருக்கும் வரை சுக துக்கானுபவம் விலகாது.
நமக்கு உள்ளது ஸ்தூல சரீரம். மரண காலத்தில் தேகத்தை விட்டு இந்த ஆத்மா பிரிந்து செல்லும்போது அது ஸூக்ஷ்ம சரீரமாய்,
நரகானுபவம் பண்ண நாரகீ (=நரக சம்பந்தி) சரீரமும், ஸ்வர்கானுபவம் பண்ண திவ்ய யாதநா சரீரமும் பெறுக்கிறான்.
காரண சரீரம் ? சரீராத்ம வாதம் – சரீரமே ஆத்மா – தேக அதிரிக்த ஆத்மா இல்லையாக நம்புவது.
தேகாத்ம வாதம் – நில புலன்களில் வைக்கும் அதீத பற்று. தான் இறப்பதாயினும், சொந்த வீட்டில் இறக்க வேண்டும்
என்பது போன்ற நினைவு. அப்படி யில்லாமல் அதற்கு ஹானி ஏற்பட்டால், பிராணன் விடும்படியான பற்று.
புத்ராத்மா வாதம் – பிள்ளையை தன் சரீரத்திப் போலே நேசிப்பது.
பரகாய பிரவேசம் – மண்டல மிஸ்ரர் Vs. ஆதி சங்கரர்

ஆதி சங்கரருக்கு முன்னோடியான குமாரித்த பட்டர், பௌத்தர்களோடு பௌத்தனாக இருந்து கொண்டு,
அவர்களுடய தர்க சாஸ்திர யுகத்திகளைக் கற்று, பிறகு அவர்களோடு வாதம் செய்து
அத்வைத சித்தாந்தத்தை முன்நிறுத்தினார் என்பதாக ஒரு வரலாறு.
அவருடன் வாதம் செய்ய சங்கரர் சென்றபோது, அவர் , தாம் செய்த குரு துரோகத்துக்கு பிராயச்சித்தமாக,
குஸா – அக்நியுள் (நெல் உமியைப் பரப்பி, அக்கினியை மூட்டி அதனுள் இறங்கி, பிராணத் தியாக பண்ணுவது) பிரவேசிக்க கிடக்க,
தன் சிஷ்யனான மண்டல மிஸ்ரரிடம் வாதம் செய்து தினவு அடங்கலாம் என்று சொல்ல,
சங்கராச்சாரியாரும் அவரிடத்தில் சென்றபோது, அவர் உமக்கு ஸ்த்ரீ ஸம்யோக அனுபவம் உண்டா? என்று கேட்டு அதில்லையாகில்,
அதை தெரிந்து வாரும் என்று சொல்ல, சங்கரரும் ஒரு மிருத ராஜாவுடைய சரீரத்தில் பரகாய பிரவேசம் பண்ணி,
ராணியோடே போகங்களை அனுபவித்து, பிறகு திரும்பி வந்து அவரோடே வாதிட்டு வென்றார் என்பதாக
சங்கர விஜயம் என்கிற நூலில் கதை சொல்லப் படுகிறது. இப்படி எல்லாம் செய்வது என்பது சித்தி பெற்றவர்கள் சாமர்த்தியமாகும்.

இத்தகைய சித்தி எல்லாம், ஆத்மாவுக்கு ஹானி என்பதாக சொல்ல வந்த இடத்தில்
ஜென்ம, ஒளஷத, மந்த்ர, தபஸ் ஸமாதி கா சித்தைய : ஸமாநௌ உபசர்கா: என்பதாக யோக சூத்ரம் காட்டுகிறது. அது நிற்க.
பகவானுக்கு, சுக துக்கங்கள் கிடையாது என்று சொல்கிற பக்ஷத்தில்,
சித்தும்-அசித்தும் அவனுக்கு சரீரம் என்று சொல்வது எப்படிப் பொருந்தும்?
சுக-துக்க போகாயதனம் சரீரம் என்று அல்லவோ சரீரத்துக்கான லக்ஷணம் சொல்லப் படுகிறது.
இப்படிப்பட்ட காரணங்களால், சிதசித்துக்கள் பகவானுக்கு சரீரமாகின்றன என்று செல்லுவது ஒவ்வாது என்பதாக சாங்கியர்களுடைய ஆக்ஷேபம்.

இதற்கு விசிஷ்டாத்வைதிகள் சரீர லக்ஷணத்தை
யதிச்சா தீன ஸ்வரூப ஸ்திதி பிரவிருத்தி யது தத் தஸ்ய சரீரம்
என்பதாக விளக்கிக் கூற , அதுவும் சரிப்படாது என்பதாக சாங்கியர்கள் கூறும் காரணங்கள் மீண்டும்
1. உயிர் கொல்லி நோய்களால் பாதிக்கப் பட்டவனுடைய வியாபாரங்கள், அவனுடய ஆத்மாவினுடைய பிரேரிதமடியாக
இல்லாது, எதிர்மறையாக செயல் படுவதும்;
2. மிருத சரீரத்தில் ஆத்மாவானது புறப்பட்டு சென்ற பிறகு, அதனுடைய சத்தா பிரவிருத்திகள் அதன் அதீனத்தில் இல்லையாய்,
அத்தை சரீரம் என்றே சொல்லுகிற படியாலும் –
3. ஜீவன யோனி யந்தம் (heart beat), உஸ்வாச நிஸ்வாசங்கள் (breathing) etc ஒருவனுக்கு கர்மாதீனாய் பரமாத்மதீனம், ஆத்மாதீனம் அன்று.
4. ந ஹன்யதே ஹன்யமானே என்று நித்தியமான வஸ்துவுக்கு காரணம் உண்டா?
ஜீவாத்மா, பரமாத்மாவுக்கு சரீரம் என்ற கணக்கிலே அவனுக்கு ஆதீனம் என்று எப்படி ஆகும்?
5. போஜ ராஜன் கதையில், விக்ரமாதித்யன் சிம்மாசனத்தின் படியில் இருந்த சால பஞ்சிகா என்கிற பதுமை பேசியதாக வருகிறதே –
உங்களுடைய விளக்கத்தின்படி – அது எப்படி கூடும்?
6. வேதமும் பிரஹ்மத்துக்கு சரீரம் கிடையாது என்பதை
அசரீரம் சரீரேஷு அநவஸ்தேஸ் அவஸ்திதம் என்றும்
அபாணி பாதௌ ஜவனோ க்ருஹீதா – ஸ்வேதாஸ்வேதர உபநிஷத்தும்
சொல்லுகிற படியால் சித்தசித் தத்துவங்கள் பகவானுக்கு சரீரம் என்று சொல்வது அநுபபன்னம் என்கிற
பூர்வ பஷ ஆக்ஷேபங்களை நிராகரிக்கும் வண்ணம் ஸூத்ரகாரர் வாக்கியம்

——————–

ஸூத்ரம் : 2-1-9 : ந து த்ருஷ்டாந்த பாவாத் ::

Philosophy without Religion is lame
Religion without Philosophy is blind.
Plato, Aristotle Philosophies are unconnected to Religion.
Christianity and Islam are Religions without Philosophy.
Advaita philosophy speaks of Pala without Sadhana while-அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி சாதனம் வராதே-
Dwaita philosophy is only a copy of Bhagavath Ramanuja’s Srivaishnavam
combining both philosophy (ஸாஸ்திரம்) and Religion (ஸம்பிரதாயம்) to be crowned as Philosophy of Religion.
ஸ்ரீ பாஷ்யம் ஒரு சமுத்திரம் -பல விஷயங்களையும் ஆழ்ந்து அனுபவிக்கப் பெறுகிறோம் –
ஸ்ரீ வைஷ்ணவம் – விசிஷ்டாத்வைதம் -வாசி அறிய வேண்டும் -சம்ப்ரதாயம் சித்தாந்தம் -இவை இரண்டும்-

சூத்ரம் : 2-1-9 : ந து த்ருஷ்டாந்த பாவாத் ::

நைவம் அஸாமஞ்சஸ்யம் .
கீழே சொன்ன அனுபபத்திகள் ப்ரஹ்மத்தின் விஷயத்தில் எடுபடாது. காரணம் பரமாத்ம வஸ்து அத்யந்த விலக்ஷணமானது.
இப்படிப் பட்டது என்று சப்தங்களை இட்டு சொல்லி விட முடியாது.
அப்படி வார்த்தைகளால் சொல்லுகிற பக்ஷத்தில் அவை திக் தர்சன மாத்திரமே ஒழிய அந்த பரமாத்மாவைப் பற்றி
முழுதுமாக சொல்லி முடிக்கப் போகாது.

அவி விபக்த நாம ரூபம் -ஆகவே சத்தாகவே ப்ரஹ்மம் இருந்தது என்கிறது
ஏகமேவ அதிவீதியம் – அவிபக்த நாம ரூபம் ஸத் ஸப்த வாச்ய பிரஹ்மம் கிரமேண
ஆத்ம க்ருதே : பரிணாமாது என்று பரிணாமத்தை அடைகிறது என்பதை உதாரணம் கொண்டு விளக்கும்போது
மண், நூல், தங்கம் என்று கடபடாதி அசேதனமான வஸ்துக்களைக் கொண்டு கோடி காட்டுகிற திருஷ்டாந்தத்தில் உள்ள
எல்லா அம்சங்களும், திராஷ்டாந்திகமான பரம சேதனனான பரமாத்ம விஷயத்தில் பொருந்தாது.
நம்முடைய அளவுபட்ட புத்தியைக் கொண்டு அபரிமிதமான பரமாத்ம வஸ்துவை தெரிந்து கொள்வது என்பது முடியாது.

ந மாம்ச க்சக்ஷுஹு அபிவீக்ஷதே தம் என்று பேசப்பட்ட அந்த பிரஹ்மத்தை சாஷாத்கரிக்க
தபஸா பிரஹ்ம விஜிக்ஞாஸஸ்வா – இங்கு தபஸாவது நெஞ்சென்னும் உட்கண்ணால் காணும் உணர்வு.
பக்தியா அனன்யா ஸக்கியா அஹம் ஏவம் விதோர்ஜுணா ஜ்ஞாதும் – கீதை .
நாஹம் வேதைஹி ந தபஸா ந து இஜ்யயா
யமே யேந வ்ருணுதே தேந லப்யா
நாயமாத்மா பிரவசநேன லப்ய : ந மேதயா ந பஹுநா ஸ்ருதேந
என்கிற வசனங்கள் ஒன்றுக்கு ஒன்று விரோதம் போல தோற்றினாலும், அதிகாரி பேதேந யாருக்கு எந்த சந்தர்பத்தில்
சொல்லப்பட்டன என்பதை பொருத்து அனைத்துமே பிரமாணம்.

பிரக்ருதத்தில், தோஷ பூயிஷ்டமான சித்தும் அசித்தும் பகவானுக்கு சரீரம் என்று சொல்கிற பக்ஷத்தில்,
அதனுடைய சங்கோச, விகாச தோஷங்கள் ஆத்மாவான பகவானுக்கு தட்டாதோ? என்கிற பூர்வ பக்ஷம் ஆக்ஷேபத்துக்கு
அவை அந்வயிக்காது என்பதை சரீர-ஆத்ம உதாரணத்தை இட்டே பரிகரிக்கலாகிறது.

தேவ, மநுஷ்ய சரீரத்துக்குண்டான ஷட் பாவ விகாரங்கள் எப்படி க்ஷேத்ரஜ்ஞனான ஆத்மாவில் பரிணமிப்பது இல்லையோ அதே போல
ஞானாநந்தங்களான ஆத்ம குணங்கள் அதன் சரீரத்துக்கு கிடையாதோ அங்கனே ஸ்ருஷ்டி, லய காரிய காரண பாவங்கள்
பகவத் சரீரமான சித் அசித்துக்கு அந்வயிப்பது அன்றி, அவருடைய ஆத்ம ஸ்வரூபத்துக்கு இல்லையாய் அநித்யத்வாதி தோஷங்கள்
பரமாத்மா விஷயத்தில் பிரஸக்தமில்லை . அதாவது சரீரகத தர்மங்கள் ஆத்மாவிலும், ஆத்மகத தர்மங்கள் சரீரத்துக்கும் அந்வயிப்பதில்லை.

பூர்வ பக்ஷம் சொல்கிற சரீர ஸ்வரூபங்கள் கிருமி, கீடங்கள், பசு, பக்ஷிகள், நரர்கள் விஷயத்தில் ஒருபட இல்லையாய்
கர்மானுகுணமாக விவித ஆகாரத்தில் உள்ளதைப் பார்க்கிறோம். பகவானோ கர்மாதீதன். கர்மத்யக்ஷன் என்ற காரணத்தால்
சுக துக்க போகாயதனம் சரீரம் என்கிற வின்யாசம் பகவத் விஷயத்தில் சேராது. தவிர
ஈஸ்வரஸ்ய இச்சா கிருஹீத அபிமத உரு தேஹ : என்று அவனுடைய திருமேனி அபிராக்ருத திவ்ய மங்கள விக்ரஹம்.
அத்தால் கர்மபல போக ரூபமாக இருக்கிற சுகதுக்கங்கள் அவனைத் தீண்டுவதில்லை.
ஸ ஏகதா பவதி த்ரிதா பவதி பஞ்ச நவதாஸ்ச ஏகாதச ஸ்ம்ருத : என்று முக்தாத்மாக்களும் வேண்டுரு கொள்கிற காம்ய ரூபம் உண்டு.
கர்ம பல அபாவம் உண்டு என்று சொல்லப் பட்டிருக்கிற படியால் பூர்வ பக்ஷம் சொல்லுகிற சரீர லக்ஷ்ணம்
அவர்கள் விஷயத்தில் பொருந்தாது என்றால், பகவத் விஷயத்தில் சொல்லவும் வேண்டுமோ?
ந பூத பௌவ்ய சங்காதம் ஸ்தான : தேஹாஸ்ய பரமாத்மாந : — பரமாத்மாவுடைய தேஹம்
பாஞ்ச பௌதிகமான கூட்டறவு அல்ல என்பதாக — ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்.

இந்திரியாஸ்ரயத்வம் சரீரம் என்று சொல்லப் போனால் , அகல்யை கல்லாக்கிக் கிடக்கிற போது அவளுக்கு இந்திரியங்கள்
இருந்ததாகத் தெரிய வில்லை. தேவ, மனுஷ்ய, திர்யக், ஸ்தாவர சரீரம் அனைத்தும் கர்மாதீனமாக கிடைக்கிற பூத சரீரம் ஆனாலும்,
பாப, புண்ய தாரதம்யமடியாக தேவர்களுக்கு புண்ய சரீரமும், மநுஷ்யர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் பாப புண்ய மிஸ்ரமான சரீரமும் என்றாலும்,
மநுஷ்யர்களுக்கு வாக் இந்திரியம் புண்யத்தின் மேலீட்டாலும் , விலங்களுக்கு அது இல்லாமை பாபங்களின் மேலீட்டாலுமாய்,
தாவரங்கள் முழுவதும் பாப சரீரமாய், இந்திரிய வர்ஜிதங்களாய் படைக்கப்பட்டவைகளாகும்.

இதற்கு ஏற்ப நிஸ்கிருஷ்ட சரீர லக்ஷணம் சொல்லுகிற எம்பெருமானார்
யஸ்ய சேதநஸ்ய யத் திரவ்யம் ஸர்வாத்மநா ஸ்வார்த்தே நியந்தும், தாரயிதும் ச ஸக்யம் –
தத் சேஷதைக ஸ்வரூபம் ச – தத் தஸ்ய சரீரம் – என்கிறார்.
ஸ்வார்த்தே-for his own sweet will-
நியந்தும், தாரயிதும்- control and sustain-

சித் தத்வம், அசித் தத்வம் பகவானுக்கு சரீரமென்பது இந்த லக்ஷணத்தின் படி சம்பூர்ணமாக எப்படிப் பொருந்துகிறதோ
அதுபோலவே பத்தாத்ம சரீரத்துக்கும் பொருந்தக் கூடியதே, ஆனால் மனுஷ்ய சரீரத்துக்கு உண்டான
பிணி, மூப்பு, இறப்பு இவை க்ஷேத்ரஜ்ஞனான ஆத்மாவின் நியமத்தில் இல்லையே என்றால்,
அது கர்ம பிரதிபந்தகத்தால் அந்த சக்தி சாமர்த்தியம் அளவுபட காண்கிறது என்பதே உண்மை.
சந்த்ரகாந்தா மணி -அக்னி -தஹிக்காதே -தகிக்கும் சக்தி உண்டே
ரோகம் வந்த சரீரம் ஆத்மாவால் நியமிக்க முடியாதது இது போலே -exception-

மிருகத்தினுடைய லக்ஷணம் சொல்லும் போது தனிப்பட்ட அடையாளத்தை சொன்னால் போதும். –
மாட்டுக்கு கழுத்துக்கு கீழ் உள்ள தொங்கு சதை- சாஸ்னா .
யானைக்கு தும்பிக்கை.
இப்படி லக்ஷணங்களைச் சொல்லும் போது 3 விதமான தோஷங்கள் வர வாய்ப்பு உண்டு. அவை
அதிவியாப்தி -கொம்பு உடையது மாடு என்றால் மான், ஆடு இவைகளுக்கும் கொம்பு உள்ளது. எனவே இத்தகைய லக்ஷ்ணம் over pervasive .
அவியாப்தி -கருப்பு வர்ணம் லக்ஷ்ணம் என்றால், வெளுப்பு இன்னும் பல பல வர்ணங்களில் மாடு உண்டு . எனவே இது non-inclusive
அஸம்பவம் – கொம்பு உடையது முயல் என்றால் அது non-existent .

ஆத்மன: ஸுக துக்க போகாயதனம் சரீரம் என்று சொல்கிற விவரணம் அவியாப்தி தோஷத்தோடு கூடியது .
சரியான லக்ஷ்ணம் தான் என்ன என்றால் பகவத் ராமாநுஜர் காட்டுவது

யஸ்ய சேதநஸ்ய யத் திரவ்யம் ஸர்வாத்மநா ஸ்வார்த்தே நியந்தும், தாரயிதும் ச ஸக்யம் – தத் சேஷத்தைக ஸ்வரூபம் ச – தத் தஸ்ய சரீரம் –
ஸர்வம் பரம புருஷேண ஸர்வாத்மநா ஸ்வார்த்தே நியாமியே தார்யம் , தத் சேஷத்தைக ஸ்வரூபம் —என்கிறார்.
ஸ்வார்த்தே – தனக்காக – out of His sweet Will – அப்படியானால் அவனுடைய அவாப்த ஸமஸ்தகாம்தவம் என்னாகும்?
இல்லை. நமக்காக, என்றால் – ஜகத்தை துக்க மயமாக ஏன் ஸ்ருஷ்டிக்க வேண்டும் ? என்ற கேள்வி பிறக்கிறது.
இவர்களுக்கான பதில் மேலே சொல்லப் பட்டாலும்

ந தே ரூபம் ந ச ஆகார: ந ஆயுதாநி ந அஸ்பதம் . .. .என்று ஜிதந்தே ஸ்தோத்திரத்தில் சொல்லப் பட்டுள்ளதே –
அப்படி இருக்க சித் அசித் வஸ்துக்கள் அவனுக்கு சரீரம் என்று சொல்வது எப்படிப் பொருந்தும்? என்றால்
அச் சரீரம் என்றது நமக்குப்போல் கர்ம நிபத்த சரீரம் அவனுக்கு இல்லை என்று தான் கொள்ள வேண்டும்.
அவனுடையது அகர்ம க்ருத திவ்யம் சரீரம். திவ்ய மங்கள விக்ரகம் – திருமேனி என்றே அழைக்கப் படுகிறது.
காரணம். அவனுடையது இச்சா கிருஹீத அபிமத உரு தேஹ : . ராம கிருஷ்ணாதி அவதாரங்களில் அவன் பிறக்கும் போதும்
அவன் தன் திவ்யமான திருமேனியோடுதான் பிறக்கிறான் என்பது சம்பிரதாயம்.

மனுஷ்ய தேகம் கொண்டு சாதனம் பண்ணி பகவானைக் கிட்டலாம் என்ற ஒரு விஷயம் தவிர இவனுக்குடைய சக்தி சாமர்த்தியங்கள்
மிக மிக அற்பமானது. மநுஷ்யனுடைய பிறப்பு, இறப்பு, எங்கு, யாருக்கு பிள்ளையாக பிறக்க வேண்டும் என்பது போன்ற விஷயங்கள்
நம் ஆதீனத்தில் இருக்கிறதா? இல்லை.
அப்படி பார்க்கும் போது மனுஷ்ய சரீரம்தான் ஹேயமானது. ஆவி பிரிந்த ஆக்கையில் எறும்பு ஓட்டப் போகாது.
ஆதுவே சரீர வியோகமான ஆத்மாவுக்கு , பகவத் சங்கல்பமடியாக, எல்லா லோகங்களுக்கும் போக்க கூடிய சக்தி உண்டு.
மரணம், தகனம் ஓர் இடத்தில். உத்தர கிரியை வேறிடத்தில் என்றால், மறித்த ஆத்மா காரியம் செயக் கூடிய இடத்துக்கு
வரக்கூடுமா என்றால். முடியும். நிஸ்கிருஷ்ட ஆத்மாவுக்கு தேச கால தடைகள் இல்லை. It is out of Time and Space shackles.
பரம பதத்தில் இருப்பது போலே என்றால், அப்படி இல்லை. சம்ஸார மண்டலத்தில் எங்கு, எப்போது வேண்டுமானாலும்
செல்ல சாமர்த்தியம் உண்டு. ஒரு உடலில் இருக்கும் போது அதே ஆத்மாவுக்கு அந்த சக்தி கிடையாது.
அந்த திருஷ்டியில் தேகம் ஆத்மாவுடைய சக்தியை மட்டு படுத்துகிறது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

———————-

ஸூத்ரம் ; 2-1-10 : ஸ்வ பக்ஷ தோஷாஸ்ச :

இப்படி பிரஹ்மம் தான் ஜகத் காரணம் என்று சொல்வதில் தோஷம் கிடையாது என்று நிரூபித்தது ஒரு புறம் இருக்க-.
பூர்வ பஷ சாங்கியர்கள் சொல்லுகிற பிரக்ருதி ஜகத் காரணம் என்று சொல்கிற அவர்கள் மதத்திலும் விசேஷமான தோஷங்கள் உண்டு என்பதாக.
பிரக்ருதி தத்துவத்தையும், அது பரிணமிக்கிறது என்பதை நாமும் ஒத்துக்க கொண்டாலும்,
அது பிரஹ்மாதிஷ்டிதம் என்கிற நம்முடைய சித்தாந்தத்தை அவர்கள் ஏற்பதில்லை.
அசேதனமான பிரதானம் ஜகத்தாக பரிணமிப்பதற்கான பிரவ்ருத்தி அதற்குள் எப்படி ஏற்படக் கூடும்?
காரணம் பிரவ்ருத்தி சைதன்ய காரியம். சேதன தர்மம்.

அதற்கு சாங்கியர்கள் சொல்லுகிற வாதம் –
பிரக்ருதி மேல் புருஷ சாந்நித்யமும், புருஷன் மேல் பிரக்ருதி அத்யாசமும் பிரவ்ருத்திக்கு காரணம் என்பதாக. இது ஏற்கத் தக்கதில்ல.
காரணம் இப்படி சொல்லிக் கொண்டு போனால், இதுவா அதுவா, இது சரியில்லை என்றால்
அடுத்து அது என்னவாகும் என்கிற விகல்பிய தோஷம் தான் மிஞ்சும்.
மொத்தத்தில் எப்படிச் சொன்னாலும், ஸ்வ பக்ஷ தோஷமாகிற அசேதனமான பிரக்ருதிக்கு சேதன காரியமான
பிரவிருத்தி யாரால் வந்தது என்பதை உக்திகளைக் கொண்டு விவரிக்க முடியாதாகையால்,
பிரகிருதி ஸ்வதந்திரமாக பரிணாமத்தை அடைகிறது என்பது ஒவ்வாது.

யஸ்ய சேதநஸ்ய யத் திரவ்யம் ஸர்வாத்மநா ஸ்வார்த்தே நியந்தும், தாரயிதும் ச ஸக்யம் – தத் சேஷத்தைக ஸ்வரூபம் ச – தத் தஸ்ய சரீரம் –
என்கிற சரீர லக்ஷ்ணத்துக்குச் சேர
ஸர்வம் பரம புருஷேண ஸர்வாத்மநா ஸ்வார்த்தே நியாம்யம், தார்யம், தத் சேஷத்தைக ஸ்வரூபம் ஸர்வம் சேதனா சேதனம் தஸ்ய சரீரம்.
பரமத நிராகரண பூர்வக ஸ்வமத விவஸ்தாபனம் என்கிற ரீதியில்
பரம் பிரஹ்ம அதுதான் ஜகத்துக்கு உபாதான காரணம் , நிமித்த காரணம். இந்த வாதத்தில் தோஷம் இல்லை என்பது மட்டுமல்ல.
பூர்வ பஷகளான சாங்கிய மதத்தில் தோஷம் இருக்கிற காரணத்தாலும் –. சாங்கிய மதத்தில் தோஷம் இருக்கு.
வேதாந்த மதத்தில் தோஷம் கிடையாது என்பது மட்டுமல்ல. குணமும் உண்டு என்பதால் வேதாந்த மதமே ஆதரணீயம்.

மேலே தர்க்க பாதத்தில் இது மீண்டும் விரிவாக உண்டு –
ஸர்வதா இல்லாத ஒன்றுமே இல்லையே
உளன் எனில் உளன் -உளன் அலன் எனில் உளன் –
முயல் கொம்பு இல்லை என்றால் முயலுக்கு கொம்பு இல்லை -முயல் உண்டு கொம்பு உண்டு –
ப்ரஹ்மம் கிடையாது என்று சொல்ல மாட்டார்கள் -நீங்கள் எந்த வஸ்துவை ஜகத் காரணம் என்கிறீர்களா
அதை நாங்கள் மூல பிரகிருதி என்கிறோம் –
அந்த பக்ஷத்தை இந்த குறைகளைக் காட்டி நிரசிக்கிறார்
இத்தால் நம் மதத்தில் தோஷம் இல்லை- குணங்கள் உண்டு- உங்கள் மதத்தில் தோஷம் உண்டு -என்று காட்டி அருளுகிறார்

அவர்கள் மதத்தில் உள்ள தோஷம் தான் என்ன என்றால்
பிரதான காரண வாதைஹி ஜகத் பிரவர்த்திம் நோப பத்யதே.
ஈக்ஷத் அதிகரணத்தில் இந்த விஷயம் சொல்லப்பட்டதே.
ததைக்ஷத –
தது என்று பொதுவான சொல்லால் குறிப்பிட்டதால் பிரக்ருதியா? பிரஹ்மமா? என்கிற ஆக்ஷேபம் வர –
அவ்விடத்தில் விவரிக்கப் பட்ட படி ஈக்ஷணம் என்பது சேதன தர்மம். பிரகிருதி என்பது அசேதனம் என்று
சாங்கியர்களும் ஒத்துக் கொண்ட விஷயம். அசேதன வஸ்துவுக்கு ஈக்ஷணம், பிரவர்த்தனம் ஆகியவை கிடையாதே என்ன
வத்ச விவரத்தி நிமித்தம் யதா க்ஷீரஸ்ய புருஷ விமுக்தி நிமித்தம் ததா பிரதானஸ்ய –
எப்படி ஒரு குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கு அசேதனமான மாதாவின் பால் காரணமாகிறதோ அதுபோல அசேதனமான பிரக்ருதியிலும்
பிரவிருத்தி ஏற்படுகிறது என விளக்குகின்றனர். இந்த வாதமும் ஏற்புடைத்தல்ல.
காரணம் கட்டாந்தரையில் கற்பாரையின் மேல் அதே பாலைப் பொழிந்தால் , அது வளருமமோ ?
குழந்தை சேதனமான வஸ்து என்பதால் வளர்ந்ததே ஒழிய, பாலுக்கு பிரவர்த்திக்கிற சக்தி உண்டு என்பதால் அல்ல –
ஆக பிரவ்ருத்தி என்பது பிரக்ருதியில் உண்டாகிறது என்பதை தர்க்கத்தால் நிரூப்பிக்க முடியாது என்பதே நம்முடைய பதிலாக இருக்கும்.
இதுவே சாங்கிய மாதத்துக்கான ஸ்வ தோஷம் என்பதால்
பிரதான காரண வாதே ஜகத் பிரவர்த்திம் நோபபத்யதே . எந்த காரணத்தைக் கொண்டு பிரகிருதி என்பதில் பிரவர்த்தி உண்டாயித்து
என்ற கேள்விக்கு அவர்கள் பதில் சொல்ல முடியாது.

———————

சூத்ரம் 2-1-11 : தர்க அபிரதிஷ்டாநாத் அபி :

தர்காபிரதிஷ்டாநாத் என்று கீழே ஒரு ஸூத்தரத்தில் சொன்னதையே இங்கு மீண்டும்
தர்க்கத்தினால் மட்டும் ஒன்றை சாதித்து விட முடியாது என்பது ஏன் ?
பிரஹ்மம் தான் ஜகத் காரணம் என்று நீங்கள் எப்படி சொல்கிறீர்கள் ? என்றால் சாஸ்திர யோநித்வாத் என்று கீழேயே வந்தது.
அதன்படிக்கு வேதம் தான் பிரமாணம்.
யாதோ வா இமாநி பூதாநி ஜாயந்தே யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி யப் பிரயம் அபிசந்தீதி தத் விஜிக்ஞாசஸ்வா தத் பிரஹ்மேதி
இப்படி சொல்லுகிற உங்கள் மத்தத்தில் பல அனுபபத்திகளை கீழேயே சொன்னோம்.
தர்க்கப்பட்டி உங்கள் வேதாந்த வாதம் நிற்காது. எங்களுடைய பிரதான காரண வாதம் தர்க்கத்தோடு ஒத்துப் போவது.
கடவுள் மனித்தனைப் படைத்தானா என்பதை விட, மனிதன் தான் கடவுளை படைத்தான் தன் சுய நலத்துக்காக
என்கிறவர்கள் உலகில் பலர் உள்ளார்களே – என்றால்
வேதாந்தம் ஆரம்பத்திலேயே சொல்கிறது ஸ்ரத்தஸ்ய சௌம்யா! என்பதாக.

பகவானுடைய அஸ்தித்வத்தை அப்படி ஒரு தத்வம் உண்டா? என்கிறவர்களுக்கு -ரிஷிகள் சொல்வது :
அஸ்தீத் யேவோ பல தவ்ய : தத் ஸ்வபாவேந சோபயோ :
அஸ்தீத் யேவோ பலத் யஸ்ய தத் ஸ்வபாவப் பிரசீததி –என்கிற சிஷ்டர்கள் வசனம் பரிகிராஹ்யம்.
சிஷ்டர்கள் தான் யார் என்றால்?
பல சாதனதா அம்சே கிராஹ்ய யோக்யா: சிஷ்டா :
இந்த காரியத்துக்கு இப்படியான பலம் என்று யாருக்கு பிராந்தி இன்றி தெரிந்து வழி காட்ட வல்லார்களோ அவர்கள் சிஷ்டர்கள்.

மஹா பாரதத்தில் யக்ஷ பிரச்சனம் முடிவில் சில கேள்விகள்:
கோ மோததே?
கிம் ஆஸ்ச்சர்யம்?
கப் பந்தா : ? (which is the path to fulfillment?) என்பதற்கு

தர்கா அப்பிரதிஷ்டா : ச்ருதயோ விபின்நா :
நைகோ ரிஷிஹி யஸ்ய மதம் பிரமாணம்
தர்மஸ்ய தத்வம் நிஹிதம் குஹாயம்
மஹா ஜனா : யேநஸ்ய கதா : ஸ பந்தா :

தர்க்கத்தால் எல்லாவற்றையும் சாதிக்க முடியாது.
வேத வாக்கியங்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட தோன்றுகின்றன.
ரிஷிகள் வாக்கியங்களோ என்னில் , கபில மதம் வேதாந்திகளுக்கு அ பிரமாணம். ஜைமினி மதம் தவறு என்று நாமும் ,
பாதராயண மதம் தவறு என்று சாங்கியர்களும் இப்படி ரிஷிகள் சொல்வது தடஸ்தர்களுக்கு நிர்வேதம்.
அதனால் ரிஷிகள் வாக்கியங்கள் பரிதியாஜ்யமா என்றால் இல்லை.
அவர்களுக்கிடையான அபிப்ராய பேதங்கள், அதிகாரி பேதத்தைப் பார்க்க ஏற்பட்டவை என்று விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.
சாங்க்ய மார்க்கம் -ஞான மார்க்கவும் உண்டே-அவ்யக்த உபாசனம் இது-யோகம் -பக்தி மார்க்கம்-

யேத் வக்ஷரம் அநிர்தேஸ்யம் அவ்யக்தம் பர்யுபாஸதே – கீதா 12.3
தே ப்ராபநுவந்தி மாமேவ ஸர்வ பூத ஹிதே ரதா : – 12.4

ஜ்ஞான யோகம் என்பது அவியக்தோபாசனம் .
யத் ஸாங்க்யைர் பிராப்தியதே ஸ்தானம் தத் யோகம் அபிகம்யதே – அவர்களும் என்னையே வந்தடைகிறார்கள். ஆனால்

கிலேஸோ அதிகரஸ் தேஷாம் அவ்யக்தாஸக்த சேதஸாம்
அவ்யக்தாஹி கதிர் துக்கம் தேஹவத் பிரவாப்யதே – கீதை 12.5

அதுவோ கிலேச கரம் துக்க மிஸ்ரம் என்பதால் நாமதற்கு ஆளல்லர்.
ஸுலப , ஸுகர உபாயம் பக்தி தான் என்று கீதை மேலே செல்லுகிறது.

அப்படியானால் என் செய்வது ? என்றால், தர்மம் ஸூக்ஷ்மமானது . ஆக
மஹா ஜனா : யேநஸ்ய கதா : ஸ பந்தா : – என்பதாக நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் பரிகிருஹீதமான வழி
அதுவே உத்தமமான மார்கம் -என்பதாக தர்ம ராஜா பதில். அது இங்கு விவக்ஷிதம்.
மொத்தத்தில், சாங்கிய மதம் தர்க்கத்துக்கு இணக்கமாக உள்ளது என்றால் கூட அது நமக்கு ஏற்புடைத்தல்ல.
பக்திரேவ முக்திர் உபாய : என்பதே வேதாந்த சித்தமான அர்த்தம்.

பௌத்த, க்ஷபணர்கள்
அவுலோக்யர் – அக்ஷபாதர் -வைசேஷிகர்
கபிலர் – சாங்கியர்கள்
பதஞ்சலி – யோக பகஷம்
இவர்கள் சொல்லுகிற தர்க்கத்திலும் பரஸ்பர வியாகாதங்கள் உண்டு.
எனவே வேத பிராமாணிகமான ஸித்தாந்தம் , விஞ்ஞானத்தில் உள்ளது போல , மாறுதலுக்கு உட்பட்டது அல்ல.
Scientific theories are accepted until they are disproved and a valid new theory is propounded.
But Vedic Truths are not subject to change, just by Logical denial.
That is the conclusive view point here in this Sutra.
தர்கஸ்ய அப்ரதிஷ்டிதம் -வேதாந்தமே ப்ரதிஷ்டிதம்-ithuve final say –

தத்வ ஞானார்த்தம் ஊக: தர்க :
இப்படியானால் இப்படித் தான் இருக்க வேண்டும்
இப்படி இல்லாமல் போனால் இப்படி இருக்க முடியாது .–என்று அன்வய, வியதிரேக முகேண சாதிப்பது தர்க்கம் .
ந -அர்த்தங்கள் ஆறு உண்டே -முன்பே பார்த்தோம் –

ஸ்தாணுர் வா புருஷோ வா – என்று இருட்டில் தூணைப் பார்த்து மனுஷ்ய உருவமாக கண்டு பயப்படுவது –
ஸம்சய – சந்தேகப் படுவது இயற்கை. மநுஷ்யனுடைய கை கால் போன்ற உலர்ந்த கிளைகளோடு தூரத்தில் நிற்கிற
காய்ந்த மரத்தைப் பார்த்து கர காரணாதி மத்வத்தோடு ஆன புருஷனாக –
ஒரு சமயம் மனுஷ்யனாக இல்லை ஒரு சமயம் மரமாக தோற்றுவது – டோலாயா விக்ஷேபணம் – ஊஞ்சல் ஆட்டத்தைப் போல –
மனதில் இதுவா அதுவா என்கிற துணுக்குறுதல் – சந்தேகத்தோடான பயம் ஏற்பட்டுதல் இயற்கை.
அப்போது சில ஊகத்தின் அடிப்படையில் – அசைவற்ற நிலை, ஸ்தான பரிமாணம் இவைகளைக் கொண்டு –
மனுஷ்யன் இல்லை மரம் தான் என்று நிஸ்சய்த புத்திக்கு வருவது தர்கம். அல்லது வியாப்யா ஆரோபேண வியாபக ஆரோப : தர்க :

ஸ்தாணுர் வா புருஷோ வா – என்கிற உதாரணத்தில்
யதி புருஷத்வம் நஸ்யாத்
கரகாணாதி மத்வம் நஸ்யாத்
கை கால்கள் தெரிகிற படியால்
இது புருஷனாகத் தான் இருக்க வேண்டும்
என்கிற அன்யோன்ய ஆஸ்ரயணம் – invariable concomitance – அனுபவத்தைக் கொண்டு
இது புருஷன் தான் (மரம் இல்லை) என்று மனதுக்குள் இதுவோ -அதுவோ இல்லை இத்தால் இது – என்ற எண்ண பரிமாற்றம் தர்கம்.
if it is not so, then it is to be like this.
if it is so, then it is to be like this–என்கிற Thought process is Logic. -இதுவே தத்வம்

ஆனுமானிக ஈஸ்வரனை – தர்க்கத்தைக் கொண்டு இந்த ஜகத்துக்கு, பானைக்கு குயவன் போலே ,
ஆடைக்கு நெய்பவன் போலே , ஆபரணத்துக்கு பொற் கொல்லன் போலே அஸ்மதாதி விலக்ஷண ஸ்ருஷ்டி கர்தா உண்டு.
அவன் தான் ஈஸ்வரன் என்று – நாஸ்திகர் களோடு வாதம் பண்ணும் போது இந்த தர்கம் அவசியமாகிறது.
உதயனாசார் என்கிற ஆசார்யன் , ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் எதுவும் மேற்கோளாக காட்டாது,
தர்க்கத்தாலேயே பௌத்தர்களுடைய வாதங்களை நிராகாரணம் பண்ணி ஈஸ்வரன் உண்டு என்பதை
நியாய குஸுமாஞ்சலி என்கிற கிரந்தத்தில் காட்டியுள்ளார்.
வேத பிராமாண்யத்தை ஒத்துக் கொள்ளாத பௌத்தர்கள் விஷயத்தில் அது சரியானாலும்,
வேத பிராமண்யத்தை ஒத்துக் கொள்பவர்கள் விஷயத்தில், பகவானுடைய அஸ்தித்வத்தை சொல்ல
தர்க ரீதியான வாதம் பயன்படுத்தப் போகாது. காரணம் தர்கா அப்பிரதிஷ்டானது.

ஆர்ஷம் தர்மோபதேசம் ச வேத சாஸ்திர அவிரோதிணா தர்க்கேன யஹா அநுரோத கர்த்தே ஸ தர்மம் வேத, ந இதர : — மநு.

வேத அனுபந்தியான தர்க்கம் – கௌதம, கணாத நியாய, வைசேஷிக சாஸ்திரம் –
லோக அனுபவத்துக்கு அனுகுணமான தர்க்கம் நமக்கு ஏற்புடைத்து.
தர்க பாதத்தில் நியாய, வைசேஷிக பக்ஷங்களைக் பகவத் ராமானுஜர் கண்டிக்கிறார் என்று இருப்பதால்,
அவை பிரமாணமாக எப்படிக் கொள்வது என்றால்
கண்டனம் = அபூரணத்வ ஆரோபணம் = exposing the partial view limitations.
தர்க்கத்தை விடக் கூடாது. எல்லா விஷயத்துக்கும் தர்க்கம் பிரதானம் என்பதும் கூடாது. ஏனென்றால்
ஸ்ரோதவ்ய ஸ்ருதி வாக்யேப்ய :
மந்தவ்யஸ் ச உபபத்திபிஹி
மத்வா ச ஸததம் தியேய : ஸ்ரவணம் மனனம் நிதித்யாஸனம் அதன் பிறகு தர்சனம் என்ற கிரமத்தில்
மந்தவ்ய : ஸ்தானத்தில் தர்க்கம் வருகிறது
மனனம் ச யுக்திபிஹி அனுசிந்தனம்
கேட்ட விஷயத்தை தர்க்கத்தினுடைய சக காரத்தாலே மனனம் பண்ண வேண்டும் என்பதாக.
பகவத் விஷயம் ஹ்ருதயத்துக்குச் சம்பந்தப் பட்டது. தர்க்கம் புத்திக்கு சம்பந்தப் பட்டது.
தர்க்கத்துக்கு ஒட்டாத விஷயம் பிரமாணமாகாது. மனத்துக்குகந்த பகவத் விஷயத்தை புத்தி கொண்டு
தர்க ரீதியாக சாதிக்க முயல்வது என்பது ஒவ்வாது என்பதே இவை மொத்தத்துக்கும் கருத்து.

கண்டனம் –கண்ட–பகுதி -அபூர்ணத்வ -partial-view-ஒத்துக் கொள்ளப்படுவது-partiality- அரைகுறை –
வேதத்துக்கு ஒத்த தர்க்க வாதங்களையே கொள்வது
உபநிஷத் எல்லாம் கேள்வி பதில்கள் -சிஷ்யர்களையே தூண்டி ஆலோசனை பண்ண வைப்பார்கள்
ப்ரஸ்ன உபநிஷத் –ஆறு சிஷ்யர்கள் -யாதாத்ம்ய ஆத்ம ஞானம் பெற்றால் சோகங்கள் நீங்கும்

———————

சூத்ரம் : 2.1.12 : அந்யதா அநுமேயம் இதி சேத் ஏவம் அபி அநிர்மோக்ஷ பிரஸங்க :

தர்க்க ரீதியாக பிரக்ருதி காரண வாதம் தான் பிரதிஷ்டிதமாகிறது என்று சாக்கியர்கள் சொன்னாலும் கூட ,
அந்த மதத்தின் படி மோக்ஷம் சித்திக்காது. எதனாலே என்றால்
உத் ஸ்ருங்கலமான (தான் தோனித் தனமாக) ஒருவன் சொன்னதை
இன்னொருவன் தன் தர்க்க குசலத்தையினால் இல்லை செய்ய சாத்யதை உள்ள படியாலே.
மனு சொல்வதெல்லாம் மருந்து.
வேதாஸ் சாஸ்திரம் பரம் நாஸ்தி என்றும் வேத நெறிக்கு மாற்று கருத்து எதுவும் என்றும் உண்மைக்குப் புறம்பானவையே.
எனவே அதீந்திரியமான பகவத் விஷயத்துக்கு சாஸ்திரமே பிரமாணம்.
அதீந்த்ரிய வஸ்து ப்ரஹ்மம் -சாஸ்திரம் ஏவ பிரமாணம் -தத் உப ப்ரஹ்மணமாக தர்க்கமும் அவசியம்

தது உப ப்ரஹ்மணாய தர்க்க : உபாதேய :
எது போலே என்றால்
பீஜ பிரஹரணார்த்தம் கண்டக சாகா ஆவாரணவது – வாத்ஸாயன நியாய பாஷ்யம்.
பசுக்கள் பயிரை மேயாமல் இருக்க முள் வேலி காப்பு போலே தர்க்கம். அப்படி இல்லாத தர்க்கம் துஸ் தர்க்கம் ,
பௌத்த, ஜைனர்கள் வாதம் போலே ஆத்ம ஹானி.
அதுபோல சாங்கியர்களும் தர்க்கத்தாலேயே சாதிக்கிற எதுவும் வேத விரோதமாய், நமக்கு அது ஏற்புடைத்து அல்ல.
இத்தால் ஜகத்து என்பது பிரஹ்மத்தைக் காட்டிலும் விலக்ஷணம் என்று தோன்றினாலும்,
அந்த பிரஹ்மம் தான் ஜகத்துக்கு உபாதான காரணம் என்பதில் எந்த தோஷமும் கிடையாது என்பது நிரூபிதமாகிறது.

———

ஸ்ரீ கொத்தி மங்கலம் வரதாச்சார்யர் ஆலம் வித்து -அணிமா –ஸாஸ்த்ர யோனிதவாத –
சாஸ்திரம் விஞ்ஞானம் -அர்த்தமும் உண்டே -வேதாந்தமும் விஞ்ஞானம் தானே -பஹுஸ்யாம் பிரஜாயேதி–
இதம் சர்வம் ப்ரஹ்மம் -ஆத்மக்ருதே -தன்னையே பண்ணிக் கொண்டதே –
மாத்மர்-ஆத்மா -பிரகிருதி -ப்ரஹ்ம சக்தி -தனி வஸ்து –
நமக்கு தன்னுள்ளே இருக்கும் வஸ்து -பிரகிருதி -விபாகம் அநர்ஹம்
ஆலமரத்து விதைக்குள் சகலமும் அடங்கி இருப்பது போலே ப்ரஹ்மம் –
பூம வித்யை அஹம் ஏவ சர்வம் –
அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி -கடல் ஞாலம் செய்தேனும் யானே என்னும் –
அஹம் ஓன்று ப்ரஹ்மம் ஓன்று இரண்டும் நமக்குத் தானே -அத்வைதிகளுக்கும் வராதே
நிர்விசேஷம் சாமான்யம் -ஆத்மா நமக்காக பரமாத்மா இடம் இறங்கி நமக்காக வருகிறது
ப்ரஹ்மமே மூன்றாகிறது தத்வ த்ரயம் -சொல்லும் பொழுது தத்வம் -போக்தா போக்தா பிரேரிதா சர்வம் த்ரிவிதம் ப்ரஹ்மம்
ச அவயவமா நிர்வயவமா -மூன்றாக பிரிவது எப்படி
லோக விலக்ஷணன் -சுருதி சப்த மூலத்வாத் -ஆத்மா நிரவயமமா ச அவயமமா –
அஹங்காரம் -உள்ள மனஸூ-இரும்பு கட்டடம் -ராமகிருஷ்ண பரம ஹம்சர்
ஆத்மாவில் விசித்திர சைத்தன்யம் -அவையாவும் உண்டா இல்லையா -ரஹஸ்யமாக –
ஏகம் பீஜம் -உள்ள சாமர்த்தியம் எல்லா பீஜத்திலும் உண்டே -மரமாக இருக்கும் பொழுதே
அஸ்வத் வ்ருஷ த்ருஷ்டாந்தம் -ச அவயமாமா நிர் அவயவமமா
பூர்ணஸ்ய பூர்ணம் ஆதாய -இதனாலே வந்தது -விசித்திரமான வஸ்து
வேதாந்தம் படித்தாலே வைராக்யம் வளரும் –

சம்ப்ரதாயம் -பேதேவா அபேதவா கடகத்வா ஸர்வஸ்ய -சமஞ்சசம்
ந சத் ந அசத் ந சத் அசத் உபயம் அஉபயம் சதுர் கோடி வினீர் முக்தம் தத்வம் -ஆத்மவித்தும் விது –நான்கையும் தாண்டியது ப்ரஹ்ம தத்வம்
சூன்யம் -பரகால ஸ்வாமி -வீர சூன்ய ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ர நாம -குண சூன்யம் தோஷ சூன்யம் -விசேஷணம் சேர்த்து வியாக்யானம்
ஒன்றும் இல்லை -அவர்கள்– எல்லாம் உள்ளவன் அவன் நமது -ச விசேஷ அத்வைதம் நம்மது –

சத்யம் ஞானம் அநந்தம் -வ்யாவ்ருத்தம் சொல்ல வந்தது என்பர் -அத்வைதிகள் –
ராமானுஜரும் சத்யம் ப்ரதானே ஜகத் வ்யாவ்ருத்தி -நிருபாதிக சத்தா யோகி ப்ரஹ்ம–un -conditional-
சதத விகாரா அவஸ்தும் அசேதனம்-காதாசித்க சத்தா -சோபாதிகம் இவை -உபாதியாக கொண்ட ஜீவாத்மா – –
ஜந்மாதி அதிகரணம் நியமனத்தில் -சத்யம் -அசேதனம் -சத்ய தரம் ஜீவாத்மா -சத்ய தமம் பரமாத்மா -தாரதம்யாம் உண்டே
ஞானத்தில் தாரதம்யம் போலே -குணத்திலும் தாரதம்யம் -தாரதம்ய அபாவம் பிரளயம் –
சமஷ்டி ஜீவன் -சதுர்முகன் -ஏகத்துவம் -வியஷ்ட்டி பஹுத்வம்
காவேரி கங்கா தீர்த்தம் -நதியில் குழாயில் வருவத்துக்கும் வாசி உண்டே –
பாரமார்த்திகம் ப்ரஹ்மம் -சத்யதமம்–அது போலே ஜீவாத்மாவும் ஜகத்தும் ஆக முடியாதே –
அல்ப சத்யம் தொடங்கி பரம சத்யம் போகிறோம்

குழந்தை -pure–natural-life–சத்யதமம் -ஆகவே தெய்வம் போலே -innocent-முக்த ஸ்வபாவம் -தெய்வபலன் இருக்குமே
புத்தி வளர வளர மாயை சூழ்ந்து -குழம்புகிறோம்-
பஜம்–உபாசனம் -பக்தி -அனுக்ரஹம் பெற க்ரஹிக்க வேணுமே -இதை புரிந்து கொள்ளவே கோயில் குளங்கள் –
மனஸ் சுத்தி -இந்திரிய சுத்தி -புத்தி சுத்தி -பெற – அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி சாயுஜ்யம் -ஐக்கியம் இல்லையே –
சத்யம் அஹிம்சை இத்யாதி –தெய்விக சம்பத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமே

———————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஸ்ருதி பிரகாசர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்யம்— -1-4—சமந்வய அத்யாயம்- 29–ஸூத்ரங்கள் / 8-அதிகரணங்கள் /ஐந்தாவது -ஜகத்வாசித்வாதி கரணம் -3-ஸூத்ரங்கள்-/ ஆறாவது – வாக்ய அந்வயாதி கரணம்-ஸூத்ரங்கள் -4 ஸூத்ரங்கள்/ஏழாவது பிரக்ருத்யதிகரணம்-6 ஸூத்ரங்கள் /எட்டாவது -சர்வ வியாக்யான அதிகரணம்–1-ஸூத்ரம்-ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஸ்வாமிகள்-

January 30, 2020

1-4—சமந்வய அத்யாயம்- 29–ஸூத்ரங்கள் / 8-அதிகரணங்கள்
ஐந்தாவது அதிகரணம்- ஜகத்வாசித்வாதி கரணம் -3-ஸூத்ரங்கள்-

விஷயம்
கௌஷீதகீ உபநிஷத்தில் அறியத்தக்கவனாக உபதேசிக்கப்படுபவன் பரமாத்மாவே ஆவான் -என்கிறது

1-4-16-ஜகத் வாசித்வாத்

உலகத்தைக் கூறுவதால் இங்கு கூறப்படுவது பரமாத்மாவே

பூர்வ பக்ஷம்
சாங்க்யர்கள் மீண்டும் ஒரு ஆஷேபம்
வேதாந்தங்களில் சேதனனே ஜகத் காரணம் என்று கூறப்பட்டாலும் கபில தந்திரத்தின் மூலம் வெளிப்படுவதாக
பிரதானம் மற்றும் புருஷன் இவற்றை விட வேறே வஸ்து ஜகத்காரணமாக உள்ளது என்றால்
அதை நம்மால் அறிய முடியவில்லை
கௌஷீதகீ உபநிஷத்தில் -பாலாகி -அஜாத சத்ரு -சம்வாதம் -அனுபவிக்கும் புருஷனே -ஜீவாத்மாவே -ஜகத் காரணம்
என்று அறியப்பட வேண்டும் என்கிறது –
அதில் தொடக்கத்தில் பாலாகியால்-அறியப்பட வேண்டிய ப்ரஹ்மம் குறித்து கேட்ட போது அதற்கு விடையாக
ப்ரஹ்மதே பிரவாணி -4-1-ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்து உபதேசிக்கிறேன் என்று
தொடங்கி- 4-18-யோவை பாலாகே ஏதேஷாம் புருஷணாம் கர்த்தா யஸ்ய ச ஏதத் கர்ம ச வை வேதி தவ்ய-என்று
யார் இந்த புருஷர்களுக்கு கர்த்தாவாக உள்ளானோ -யாருக்கு இந்த புண்ய பாப ரூபமான கர்மா உள்ளதோ
அவனே அறியத் தக்கவன் என்று நிகமிக்கப்படுகிறது

பாலாகி என்ற அந்தணன் அஜாத சத்ரு அரசன் இடம் தன்னுடைய ப்ரஹ்ம ஞானம் வெளிப்படுத்த
ஸூர்ய மண்டலம் சந்த்ர மண்டலம் மின்னல் ஆகாசம் என்று ஒவ் ஒன்றாக உரைத்து அங்கே உள்ள ஆத்மாவை –
ஜீவாத்மாவே ப்ரஹ்மம் -என்று உரைக்க –
அரசன் ஏற்க மறுக்க –
பாலாகி பணிந்து அரசன் இடம் ப்ரஹ்மத்தை பற்றி உபதேசிக்க பிரார்த்திக்க –
இதுவே இந்த பகுதியின் அறிமுகம்

பாலாகியால் தொடக்கத்தில் எந்த ஒரு ப்ரஹ்மம் அறியப்பட வேண்டியதாகக் கூறப்பட்டதோ-அந்த ப்ரஹ்மமே –
அஜாத சத்ருவால் -ச வேதி திவ்ய -அவனே அறியப்பட வேண்டியவன் -என்று உபதேசிக்கப்பட்டதில் உள்ள ப்ரஹ்மம் ஆகும்
அந்த வரியில் உள்ள -யஸ்ய ச ஏதத் கர்ம -இது யாருடைய கர்மமோ -என்ற பகுதி அறியப்பட வேண்டிய வஸ்துவை
கர்மத்துடன் சம்பந்தப்படுத்துவதாக உள்ளது
ஆகவே இங்கே கூறப்படும் ப்ரஹ்மம் என்பது ப்ரக்ருதியை நியமிக்க வல்லவனும் அனுபவிப்பவனும் ஆகிய புருஷன் –
ஜீவாத்மா -என்று நிச்சயிக்கப் படுகிறது அல்லாமல் வேறே ஏதும் இல்லை -ஏன் என்றால்
வேறு ஏதும் கர்மத்துடன் சம்பந்தம் கொள்வது இல்லை –
கர்மங்கள் ஷேத்திரஞ்ஞனுக்கே-ஜீவாத்மாவுக்கே -சம்பவிக்கும்

பாலாகி வித்யை -ப்ராஹ்மணன் ஷத்ரியன் இடம் கேட்டு அறிகிறான் -ப்ரஹ்ம வித்யை யார் இடமும் கேட்கலாம்
தர்மவியாதான் இடம் ரிஷிகள் கேட்டது மஹா பாரதத்தில் உண்டே
-16-மந்த்ரங்கள் உண்டு இதில் -பூர்ண ப்ரஹ்ம ஞானம் இல்லாத பாலாகிக்கு அஜாத சத்ரு –
யோவை பாலாகே ஏதேஷாம் புருஷணாம் கர்த்தா யஸ்ய ச ஏதத் கர்ம ச வை வேதி தவ்ய-
ஸ்ருஷ்டித்தவன் யாரோ -அவனை அறிய வேண்டும் –
நிறை குடம் தழும்பாதே-உபதேசிக்க வந்தவன் உபதேசம் பெற்றுப் போனான்-
சமித் பாணியாக ப்ரஹ்ம உபதேசம் கேட்டான் –
இதம் ஏதத் அதோ மூன்று சப்தங்கள் -this-ஒரே சப்தம் -ஏதத் பிரத்யக்ஷமான இந்த ஜகத்து -என்றபடி –
கர்ம சம்பந்தம் -பிரகிருதி சம்பந்தத்தால் என்பது பூர்வ பக்ஷம் –

இதுக்கு சித்தாந்தி –
எது செய்யப்படுகிறதோ அதுவே கர்மம் என்ற சொல்லுக்கான பொருளாகும்
இங்குள்ள ஏதத் கர்ம -என்பதன் மூலம் ப்ரத்யக்ஷம் முதலான ப்ரமாணங்களால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட ஜகத்தே கூறப்படுகிறது
ஆகவே ஷேத்ரஞ்ஞனைக் காட்டிலும் வேறாக உள்ளவனும் யாருடைய கர்மம் -செயல் -என்பதே இந்த ஜகத்தாக உள்ளதோ –
என்று கூறப்படும் ஒருவனே அறியப்பட வேண்டியவன் -என்று கூறக் கூடும்

உபாதான காரணம் பற்றிய ஞானம் இச்சை பிரயத்தனம் பண்ண சாமர்த்தியம் மூன்றும் இருக்க வேண்டுமே –
கர்த்ருத்வத்துக்கு -இவை -பரமாத்மாவுக்கே பொருந்தும் –

இத்தை பூர்வ பக்ஷி மறுப்பான்
நீங்கள் கூறுவது போன்று வைத்துக் கொண்டால்
யோ வை பாலாகே ஏதேஷாம் புருஷாணாம் கர்த்தா யஸ்ய வைதத் கர்ம ச வை வேதிதவ்ய -கௌஷீகீ -4-18-என்று
தனித் தனியாக இரண்டையும் உரைப்பது அவசியம் இல்லையே
கர்மம் பொதுவாக லோகத்திலும் வேதத்திலும் புண்ய பாப ரூபமாகவே உள்ள செயல்களைக் குறிக்கும்
ஆக புருஷணாம் கர்த்தா -என்பது கர்மங்களை அனுபவிப்பவர்களுக்கே பொருந்தும்
மேலும் கௌஷீதகீ –4-18-
தவ் ஹ ஸூப்தம் புருஷமீயது ஜூ தம் யஷ்டயா சிஷேபா -என்று
உறங்கும் அவன் இடம் செல்லுதல் -அவனைத் தடியால் அடித்தல் -அவனை எழுப்புதல் -இவை
புருஷனை வெளிப்படுத்தும் அடையாளங்களே

இதைத் தொடர்ந்து -கௌஷீதகீ -4-20-
தத் யதா ஸ்ரேஷ்டீ ஸ்வைர் புங்க்தே யதா ஸ்வா ஸ்ரேஷ்ட்டிநம் புஞ்ஜந்தி ஏவம் ஏவ ஏஷ பிரஞ்ஜாத்மா ஏதைராத்மபிர்
புங்க்தே ஏவம் ஏத ஏவ ஆத்மாந ஏநம் புஞ்ஜந்தி -என்று
எவ்விதம் இந்த செல்வந்த வைசியன் தனது வேலையாட்களுடன் இன்பமாக உள்ளானோ –
எவ்விதம் அந்த வேலையாட்கள் இவனுடன் சேர்ந்து இன்பமாக உள்ளார்களா
அதே போன்று புருஷன் -மற்ற புருஷர்களை -இந்த பிராணன் -முதலானவற்றை அனுபவிக்கிறான் –
அவர்களும் இந்த புருஷனை அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதுவும் அனுபவிப்பவனையே -ஜீவாத்மாவையே கூறுவதாக உள்ளது –

யோ வை பாலாகே ஏதேஷாம் புருஷாணாம் கர்த்தா யஸ்ய வைதத் கர்ம ச வை வேதிதவ்ய –
பாலாகி என்னும் ஒருவன் அஜாத சத்ரு என்ற அரசன் இடம் வந்து ப்ரஹ்மத்தை குறித்து கூறுவதாக சொல்லி
ப்ரஹ்ம தே ப்ருவாணி யோ வை பாலாகே ஏதேஷாம் புருஷாணாம் கர்த்தா யஸ்ய வைதத் கர்ம ச வை வேதிதவ்ய –
யஸ்யா வா ஏதத் கர்ம -யாருக்கு இது கர்மமோ -இது என்றது உலகம் -கர்மம் -உலகை உருவாக்கும் செயலையும் சொல்லி
பர ப்ரஹ்மமே அனைத்துக்கும் காரணம் என்றதாயிற்று

இது போன்றே கௌஷீ –4-18-க்வா ஏஷ பாலாகே புருஷோ சயிஷ்ட -க்வா ஏதத் அபூத் -குத ஏதத் ஆகாத்–என்ற
கேள்விகளை அஜாத சத்ரு கேட்க பாலாகி மௌனமாக இருக்க தானே பதில் கூறத் தொடங்கினான்
கௌஷீ -4-19-ஹிதா நாம ஹ்ருதயஸ்ய நாட்ய தாஸூ ததா பவதி யதா ஸூப்த–ஸ்வப்னம் ந கதஞ்சன பச்யதி
அதாஸ்மின் பிராண ஏவைகதா பவதி ததைநம் வாக் சர்வைர்நாமபி சஹாப்யேதி மந சர்வைர்த்யாநை சஹாப்யேதி
ச யதா பிரதிபத்யதே யதா அக்நோஜ் வலந்த சர்வாதிசோ விஸ்பு லிங்கா வி பிரதிஷ்டேரந் ஏவம் ஏவ ஏதஸ்மாத் ஆத்மந
பிராணா யதாயதநம் வி ப்ரதிஷ்டந்தே ப்ராணேப்யோ தேவா தேவேப்யோ லோகா -என்று
இதயத்தில் ஹிதா என்னும் நாடியில் இருந்தான் -ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் கனவு காண்பதில்லை –
மனம் இந்திரியங்கள் ப்ராணனுடன் கலந்து ஒன்றாக உள்ளன -விழித்துக் கொள்ளும் போது
அக்னியில் இருந்து தீ பொறிகள் சிதறுவது போலே ஆத்மாவில் இருந்து இந்திரியங்கள் புறப்பட்டு
தங்கள் இருப்பிடங்களை அடைந்து இந்திரியங்கள் இந்திரிய விஷயங்களை அடைகின்றன
உபநிஷத்தில் தேவ பதம் இந்திரியங்களும் லோக பதம் இந்திரிய விஷயங்களையும் குறிக்கும் –

அஸ்மின் -ஜீவாத்மாவை சொல்லி -அதாஸ்மின் பிராண ஏவைகதா பவதி -பிராண என்று பிராணனைத் தாங்கும் ஜீவாத்மா –
இப்படியாக இந்த பகுதியின் தொடக்கத்தில் கூறப்பட்ட ப்ரஹ்மம் ஜீவாத்மாவே –
ஈஷம் -பார்த்தல் போன்றவை ஜீவாத்மாவுக்கே பொருந்தும்
எனவே ஜீவாத்மாவால் நியமிக்கப்படும் பிரதானமே ஜகத் காரணம் ஆகும் என்பர் பூர்வ பக்ஷி

சித்தாந்தம்
புருஷோத்தமனே கூறப்படுகிறான் -யஸ்ய ச ஏதத் கர்ம -என்பதில் ஏதத் -இந்த என்பதுடன் சம்பந்தம் கொண்டுள்ள
கர்ம -பரம புருஷனின் கார்யமான ஜகத்தைக் கூறுவதாகும் –
ப்ரத்யக்ஷம் முதலான ப்ரமாணங்களால் அறியப்படுவதும் சித் அசித் வஸ்துக்கள் கலந்த ஜகத் என்பதே கூறப்படுகிறது –
அல்லது புண்ய பாப செயல்களைக் கூற வில்லை
கௌஷீ -4-1-ப்ரஹ்ம தே பிரவாணி –என்று சொல்லத் னத்தொடங்கிய பாலாகி ஆதித்ய மண்டலத்தில் வசிக்கும்
புருஷர்கள் போன்ற ப்ரஹ்மம் அல்லாதவர்கள் குறித்து பேசிய பாலாகி இடம்
கௌஷீ -4-18- ம்ருஷா வை கலு மா ஸம்வ திஷ்டா —என்று தவறாக வாதாடாதே என்று அஜாதசத்ரு உரைத்தான் —
யோ வை பாலாகி –என்று கூறத் தொடங்கினான்

இங்கே கர்ம -என்னும் சொல் அவன் அறியாத ப்ரஹ்மத்தை உணர்த்த குறிக்க வந்ததால் இங்கு ஜகத்தையே குறிக்கும்
யஸ்ய கர்ம ச வேதி தவ்ய–யாருக்கு கர்மம் உள்ளதோ அவனே அறியப்பட வேண்டியவன் என்று இல்லாமல்
யஸ்ய வா ஏதத் கர்ம -இது யாருடைய கர்மமோ என்று இருப்பதால் -ஏதத் இது என்ற சொல்லுக்கு பயன் வேண்டுமே
அந்த உபநிஷத் வரியில் -யா ஏத்த ஏஷாம் கர்த்தா -யார் இவர்களுக்கு கர்த்தாவோ —
மற்றும் யஸ்ய வா ஏதத் கர்ம -இது யாருடைய கர்மமோ என்று தனித்தனியாக உபதேசிக்கப்பட்டதின்
அபிப்ராயம் ஏது என்றால் -நீ எந்த புருஷர்களை ப்ரஹ்மம் என்று உபதேசித்தாயோ
உண்மையில் அந்த ப்ரஹ்மமே அவர்களுடைய கர்த்தாவாகும்-அவர்கள் அந்த ப்ரஹ்மத்தின் கார்ய பூதங்கள்
ஆகவே புருஷர்களை -ஆதித்யன் போன்றவர்களைப் படைக்கும் சக்தி ஜீவாத்மாவுக்குப் பொருந்தாது –
எனவே இங்குள்ள உபநிஷத் வரியில் -அனைத்து வேதாந்தங்களிலும் அனைத்துக்கும் காரணம் என்று
வெளிப்படுத்தப்படுகின்ற பர ப்ரஹ்மமே அறியப்பட வேண்டியதாகும் என்பதே உபதேசிக்கப் படுகிறது –

——————

1-4-17-ஜீவ முக்ய பிராண லிங்காத் ந இதி சேத தத் வ்யாக்யாதம் –

இங்கு ஜீவன் மற்றும் முக்கிய பிராணன் ஆகிய அடையாளங்கள் காணப்படுவதால் பரமாத்மா அல்லன்-என்றால்
முன்பு சொன்னபடியே அது பொருந்தாது

பிரதர்சன வித்யை -1-1-31–முன்பே இதன் விளக்கம் பார்த்தோம்
அதாஸ்மின் பிராண ஏவ ஏகதாபவதி-என்றும்
தத்யதா ச்ரெஷ்டீ ஸ்வைர்ப்புங்க்தே யதா ஸ்வா ஸ்ரேஷ்டி நம் புஞ்ஜந்தி
ஏவமேவைஷா பிரஜ்ஞாத்மா ஏதைராத்மயிர் புங்க்தே
ஏவமேவைத ஆத்மான எனம் புஞ்ஜந்தி -என்றும்
ப்ரஹ்மேதே பிரவாணி -என்றும்
உனக்கு நான் ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்து உபதேசிக்கிறேன் -என்று ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்தே உள்ளது

நடுவில் உள்ள பகுதியில் -யஸ்ய வா ஏதத் கர்ம –இது யாருடைய கர்மமோ என்பதிலும் ஜீவாத்மா கூறப்படவில்லை
அனைத்து ஜகத்துக்கும் ஒரே காரணமான ப்ரஹ்மமே கூறப்பட்டது என்றும் பார்த்தோம்

இறுதியிலும்
சர்வான் பாப்மநோப ஹத்ய சர்வேஷாம் பூதானாம் ஸ்ரைஷ்ட்யம் ஸ்வா ராஜ்ய மாதிபத்யம் பர்யேதி யா ஏவம் வேத -என்று
இதனை அறிபவன் தனது அனைத்து பாபங்களையும் நீக்கிக் கொண்டவனாக -அனைத்து ஜீவ ராசிகளில் உயர்ந்தவனாக –
அவற்றின் தலைவனாக -கர்ம வசப்படாதவனாக உள்ளான் என்பதன் மூலம்
பிராணனை உடலாக உடைய ப்ரஹ்மத்தை உபாசனை செய்ய வேண்டும் என்றதாயிற்று –
ப்ரஹ்ம உபாசனம் பலன் உடன் கூடியதாக உள்ள அனைத்துப் பாபங்களில் நின்றும் நீங்கப் பெற்ற மோக்ஷ சாம்ராஜ்யம்
பெறுவதை சொல்வதால் ப்ரஹ்ம விஷயமாகவே அனைத்தும் உள்ளன

பிரதர்சன வித்யையில் கூறப்படும் மூன்று வகை ப்ரஹ்ம உபாசனையில் உள்ள
ஜீவாத்மா முக்கிய பிராணன் போன்ற அடையாளங்கள் ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்தே உள்ளன
அஸ்மிந் பிராணன் -என்றும்
அதாஸ்மிந் பிராண ஏவ ஏகதா பவதி –கௌஷீகீ -4-19-உறங்கும் போது பிராணன் உடன் சேர்ந்து ஒன்றாகிறான் –
என்பதில் உள்ள அஸ்மிந் பிராண சொற்கள் சாமா நாதி கரண்யத்தில்
பிராணனை சரீரமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்ம உபாசனம் என்று சொல்லவே பிராண சப்தம்
ஜீவாத்மாவைக் குறித்து சொல்லும் அடையாளங்கள் எவ்வாறு ப்ரஹ்மத்தைக் குறிக்கும் என்பது அடுத்த ஸூத்ரம்

ஜீவாத்மாவுக்கு உரிய பல விசேஷணங்கள் இருப்பதால் இது ஜீவாத்மாவையே குறிக்கும்
பரமாத்மாவுக்கே உரிய ஒரு விசேஷணம் இருந்தாலும் இது ஒவ்வாதே
பிரகரணம் பரமாத்மாவையே குறிக்கும் –
ஜீவா முக்கிய பிராண லிங்காத் ஸமஸ்த பதம்
ஜீவ லிங்காத் முக்கிய பிராண லிங்காத்-என்று பிரித்தே அர்த்தம் –
உபக்ரம உபஸம்ஹார நியாயம் –போக்தா ஏவ -பரமாத்மாவே-ப்ரஹ்மம் உபதேசிக்க ஆரம்பம்-அதுவே நிகமனம்-
பாட க்ரமம் வேறாக இருந்தாலும் அர்த்த க்ரமமே பிரதானம்
ப்ரஹ்ம உபாசனமே சொல்லிற்று ஆயிற்று — –
மாம் உபாஸ்வா-என்றாலும் ப்ரஹ்மம் அந்தர்யாமியாய் இருப்பவனையே -சொல்லும்
சர்வ தேவ நமஸ்காரம் கேசவனையே சொல்லும் –

————

1-4-18-அன்யார்த்தம் து ஜைமினி ப்ரசன வியாக்யா நாப்யாம் அபி ச ஏவம் ஏகே –

அஜாத சத்ருவும் பாலாகியும் தூங்கிக் கொண்டு இருந்த மனிதனை எழுப்ப –
உடலில் வேறுபட்டவன் ஜீவன் -ஜீவனில் வேறுபட்டவன் பர ப்ரஹ்மம்
க்வ ஏஷ ஏதத் பாலாகே புருஷோசயிஷ்ட -தூங்கி எழுவதற்கு முன்னால் எங்கு இருந்தான்
விடையாக அதாஸ்மின் பிராண ஏவ ஏகதா-தூங்கும் பொழுது பிராணனில் ஒன்றி விடுகிறான்

சாந்தோக்யம் –
சதா சோம்ய ததா சம்பன்னோ பவதி –தூங்கும் பொழுது சத்துடன் ஒன்றி விடுகிறான்
பிராணன் என்றது ப்ரஹ்மமே
ப்ருஹத் உபநிஷத் –
ய ஏஷோந்தர் ஹ்ருதய ஆகாசஸ் தஸ்மின் சேதே-என்று தூங்குபவன் இதயத்திலுள்ள
ஆகாயம் ஆகிய பரம் பொருளிடம் தூங்குகின்றான்
பிராணன் போன்ற சொற்கள் ப்ரஹ்மமே என்றதாயிற்று-

அன்யார்த்தம்-ஜீவனுக்கு மேலே பரமாத்மா உள்ளது என்று காட்டவே
து ஜைமினி ப்ரசன வியாக்யா நாப்யாம் அபி ச ஏவம் ஏகே–ஜீவாத்மா- போக்தா -போன்ற சப்தங்கள் -நடுவில் –
இவற்றைக் காட்டிலும் மேலான பர ப்ரஹ்மம் இருப்பதை சொல்லவே வந்தது
தனது சிஷ்யர் -பாதராயணர் -இருவரும் இருவர் இடம் கௌரவ புத்தி கொண்டனர்
அந்தர் கர்பிதமான அர்த்தம் -face-value-கொள்ளாமல் -ப்ரஸ்ன வியாக்யானம் போலவே இங்கும் கொள்ள வேண்டும் –
வாஜசனேய சாகையிலும் இது போலவே உண்டே
ஆகவே காரணத்வம் பர ப்ரஹ்மத்திடமே நிலைக்கும் —

——————–

ஆறாவது வாக்ய அந்வயாதி கரணம்-ஸூத்ரங்கள் -4 ஸூத்ரங்கள்

1-4-6-வாக்ய அந்வயாதி கரணம் -காணப்படுபவன் ப்ரஹ்மமே –

1-4-19-வாக்ய அந்வயாத்

ப்ருஹத் ஆரண்யாகாவில்-6-5-
நவா அரே பத்யு காமாய பதி ப்ரியோ பவதி ஆத்ம நஸ்து காமாய பதி ப்ரியோ பவதி -என்றும்
ஆத்மா வரே அரே த்ரஷ்டவ்ய ஸ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாசி தவய -மைத்ரேயி ஆத்ம நி கல்வரே த்ருஷ்டே
ஸ்ருதே மதே விஞ்ஜாதே இதம் சர்வம் விதிதம் -என்றும்
அனைத்தும் அறிந்தவை ஆகும் –
இதம் சர்வம் யதயமாத்மா -இந்த ஆத்மாவே அனைத்தும் என்பதால் பரமாத்மா என்று உணர்ந்தால் மட்டுமே பொருந்தும்-

வேதாந்த சாரமான அதிகரணம் இது
மைத்ரேய ப்ராஹ்மணம் -நித்ய வாழ்வுக்கு உபயோகமான பலவும் உண்டே –
அஸ்வமேதம் கர்மம் பற்றி இருப்பதால் -மூன்றாவது அத்தியாயத்தை முதல் அத்யாயம் சேர்த்து அத்வைதி –
ஆகவே இந்த விஷய வாக்கியம் அவர்களுக்கு நான்காவது அத்யாயம் -நமக்கு ஆறாவது அத்யாயம் – –
யாஜ்ஜ்வக்யர் -காத்யாயினி மைத்ரேயி இருவரும் பத்தினிகள் -செல்வம் பிரித்துக் கொடுத்து சன்யாசம் போக யத்னிக்க –
க்ரஹஸ்த ஆஸ்ரமம் தாண்டிப் போக -அந்த கர்மங்களை முடித்து -வான ப்ரஸ்ன ஆஸ்ரம கர்மங்களையும் முடித்து சன்யாசம்
ரிஷிகள் யாருமே சந்யாசிகள் இல்லை -தப்பாக லௌகிக வேஷம் போடுகிறார்கள் –
மைத்ரேயி -அமிர்தத்வம் -மோக்ஷம் கிடைக்குமா -யதைவ உபகரணம் -போக சாதனங்கள் -கொண்டு அத்தைப் பெற முடியாதே –
இந்த ஐஸ்வர்யம் கொண்டு நான் என்ன பண்ணுவேன் -அமிர்தத்வம் பெறுவதை சொல்லும்
பிரியையாய் இருப்பதால் அனுகம்பயா-வா -உட்கார் -சொல்லி உபதேசம் -வேறே விஷயம் இல்லாமல் கவனமாக கேள்
அடுத்தது விஷய வாக்கியம்
நவா அரே பத்யு காமாய பதி ப்ரியோ பவதி ஆத்ம நஸ்து காமாய பதி ப்ரியோ பவதி-இப்படி ஒவ் ஒன்றுக்கும் சொல்லி
பத்து விஷயங்களை சொல்லி
ஆத்மா வரே அரே த்ரஷ்டவ்ய ஸ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாசி தவய -மைத்ரேயி ஆத்ம நி கல்வரே த்ருஷ்டே
ஸ்ருதே மதே விஞ்ஜாதே இதம் சர்வம் விதிதம்
ஆத்மா என்று இதில் -சாஷாத்காரம் -அடைய ஸ்வரூபம் பற்றி கேட்டு மனனம் பண்ணி இடைவிடாத த்யானம் -அநு சிந்தனம் பண்ணி

பதி பத்னி இச்சாதீனம் இல்லை -ஆத்ம நஸ்து காமாய–ஆத்மாவுக்கு இஷ்டம் சங்கல்பம் -அடியாகவே –
இதே போலவே -புத்திரர் விஷயத்திலும்-ஐஸ்வர்யம் விஷயத்திலும் -irresponsiblity -ப்ரஹ்மண தேவதா விஷயத்திலும் —
புகழ்ச்சியிலும் -க்யாதி-fame- லாப- பூஜா விஷயத்திலும் -லோகா ப்ரீதி விஷயத்திலும் –
இப்படி ஒன்றுக்கு மேல் ஒன்றாக சொல்லிக் கொண்டு போய்
அதி தைவம் அதி பூதம் -சர்வமும் இப்படியே –
ஆத்மாவின் சங்கல்பம் -அத்தை சாஷாத்காரம் பண்ண-சொல்லிக் கொடுத்து
ஆத்ம ஞானம் -சுருதி வாக்யங்களைக் கேட்டு ஆலோசனை பண்ணி த்யானம் -விவித ஞானம் விஞ்ஞானம் –
மேலும் –இதம் சர்வம் யதயமாத்மா-வரை -சர்வம் ப்ரஹ்மம் -ஞானம் வருமே இந்த ஸ்வரங்களைக் கேட்டாலேயே-
ஆத்ம தர்சனமே கிட்டும் –
இத்தை அறிந்தவன் வேறே எங்கும் போக மாட்டான் -அறியாதவன் எவ்வளவு வேறே அறிந்தாலும் அறியாதவன் ஆகிறான்
கண்டவன் வேறே எதையும் காண மாட்டான்
கேட்டவன் வேறே எதையும் கேட்க மாட்டான்
த்வைதம் -இருவர் இருந்தால் தான் ஒருவர் ஒருவரை பார்க்கலாம் அறியலாம்
ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ பாஷ்ய வியாக்கியானங்களைக் கொண்டு ஸ்ரீ ராகவாச்சார்யார் தொகுத்து -35-வருஷங்களுக்கு
முன்பு அருளிச் செய்துள்ளார் –
அனைத்தும் பகவத் சங்கல்ப அதீனமே என்றதாயிற்று –

தர்சனத்தால் -ஸ்ரவணத்தால் மனனத்தால் விஞ்ஞானம் –

சர்வேஸ்வரன் சர்வஞ்ஞன் ஸத்யஸங்கல்பனையே குறிக்கும் –
பூர்வ பஷி -தந்த்ர சித்த புருஷன் -பிரகிருதி -இரண்டையும் -கபில நிரீஸ்வர வாதம் –
mind-matter-/ ஞான யோக நிஷ்டையால் பிரகிருதி புருஷ விபாகம் அறிந்து –கர்த்ருத்வம் போக்த்ருத்வம் விலகி
பந்தம் நீங்கி மோக்ஷம் -சாங்க்ய காரிகை -realaisation-ஒன்றே வேணும் என்பர்
ஜீவன் முக்தன் -இரண்டும் ஒன்றாக முடியாதே -மலடியின் புத்ரன் போலே –
சரீரம் இருந்தால் தான் ஜீவன் -இல்லை என்றால் முக்தன்
inertia-ஞானம் வந்த பின்பும் தொடரலாம் -ப்ரவ்ருத்தி சம்பந்தம் அறுத்து -முக்தன் –
முதலிலும் நடுவிலும் இறுதியிலும் ஜீவாத்மாவே என்பர் பூர்வ பஷி –
ஜீவாத்மா தான் கர்ம வஸ்யன்-
விஞ்ஞான கன–ஞானமயன் -ஆத்மாவையே குறிக்கும் -crystal-form–of-விஞ்ஞானம் –
பூதம் வேறே பவ்திகம் வேறே பூத ஸூஷ்மம் -பூதங்களால் ஆக்கப்பட்டவை இவை –ஸூஷ்ம பூதம் அறிவது ஸ்ரமம்
சித்ர குப்தன் -குப்த சித்திரம் -record-of-karmas-
பிருத்வி -பல ஆகாரங்கள் -நீர் -ஆகாரம் அற்று பாத்திரம் வடிவில் -அதுக்கு மேலே தேஜஸ் –தணலால் தேஜஸ்ஸின் ஆதாரம் –
வாயு ஆகாசம் இவற்றை விட ஸூஷ்மம்
பஞ்ச பூதங்களையே அறியாமல் -இருக்க ஆத்மஞானம் பெறுவது ஸ்ரமம் தானே
தந்த்ர சித்த புருஷனே சொல்லப்படுகிறது இங்கே பூர்வ பக்ஷம் –

ஆனால் அமிருதத்துக்கு காரணம் -மோக்ஷம் எதனால் -ஜீவாத்மஞானம் ப்ரஹ்ம ஞானத்துக்கு அங்கம் தானே –
ப்ரஹ்மம் அறிந்து தானே மோக்ஷம் –
மைத்ரேயா கேட்டது முதலில் மோக்ஷம் எதனால் -ஆகவே இது ஒவ்வாது

இதுக்கு பூர்வ பஷி -வாதம் -பிரகிருதி சம்பந்தம் அற்றவன் -சுத்தனான ஜீவாத்ம ஞானம் பெற்றதும் -ஸ்வரூபம் அறிந்ததும் –
முக்தனாக யோக்யதை அடைகிறான் என்கிறது இது என்பர் –
ஜகத்துக்கு ஜீவ அதிஷ்டானமான பிரகிருதி தான் உபாதானம் -என்பர் பூர்வ பஷி-புருஷன் என்றது ஜீவனையே சொல்லும் –

நிதித்யாஸ தவ்ய –try-to-meditate-இதுக்கு மட்டும் -யத்னிக்கவே வேண்டியது -கீழே கேட்கவும் மனனம் பண்ணவும் இப்படி இல்லையே
ஞானம் வேறே விஞ்ஞானம் வேறே -சாருவாகர்-ஆத்மா பிரக்ருதியில் இருந்து வந்து அதிலே லயிக்கிறான் -என்பர் –

வாக்ய அன்வயம் -ஆத்மா -பர ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கும் -விசேஷணங்கள் இவனுக்கே பொருந்தும் -அப்பொழுது தான் எல்லாம் சமஞ்சஸா பவதி –
சர்வேஸ்வரன் -அம்ருதத்வம் -ப்ராப்ய உபாயம் -பரமாத்மா ஏவ -ஸூவ வியதிரிக்தங்களில் அநாதாரம் காட்டி மைத்ரேயீ-
தர்சனம் -சாஷாத்காரம் -ப்ரத்யக்ஷம் -பர்யாய சப்தங்கள் –
ஸ்வேதர- தமேவ அதி மிருத்யு -தாண்டி -தமேவ வித்வான் அம்ருதம் பவதி -புருஷ ஸூக்தம்
பரம புருஷ விபூதி -ஜீவாத்ம யாதாம்ய ஞானமும் இதுக்கு அங்கமாக வேண்டும் –
அர்த்த பஞ்சக ஞானமும் வேண்டுமே -அபவர்க்கம் மோக்ஷ சாதனமான பரம புருஷன் அறிய இவை வேண்டுமே

சிந்தவ் பிந்து –drop -in–ocean-காஞ்சி ஸ்வாமி காசியில் உபன்யாசம் —
பிந்தவ் சிந்து -பிரணவத்துக்குள் கடல் -மஹா உபாத்தியாயர் விருத்தி கொடுத்தார்கள்
அநந்தா வேதா -இதற்குள்ளே அடங்கும் –
பர ப்ரஹ்மத்துடைய -உச்வாசம் நிச்வாஸம் -வேதம் -திவ்ய மங்கள விக்ரகத்தில் இருந்து ஆவிர்பாவம்
ஹிரண்ய மயம் கேசம் –சர்வ ஏவ ஸ்வர்ணயம் -கமநீய திவ்ய மங்கள விக்ரஹம்
இந்த விசேஷணங்கள் பரமாத்மாவுக்கே அன்வயம் -ஜகத் வியாபாரங்கள் இவனுக்கே அன்வயம்
ஏக விஞ்ஞானம் சர்வ விஞ்ஞானம் இவனுக்கே பொருந்தும் -ஜீவாத்மா என்றால் பொருந்தாது –
பகவத் சங்கல்பமே அனைத்துக்கும் காரணம் -boss-is-always-right–கர்ம பரவசன் அல்லவே –
சர்வ நிரங்குச ஸூதந்த்ரன் -புண்ய பாபங்களும் அவனது ப்ரீதியும் அப்ரீதியுமே –
சர்வ நியாந்தா -ஒவ் ஒருவருக்குள்ளும் உள்ளே புகுந்து நியமிக்கிறார் -சர்வ ஸ்வாமியாக இருந்தாலும் –
அனந்த கோடி ஜீவாத்மாக்கள் இருந்தாலும் ஒவ் ஒருவருக்கும் உள்ளே இருந்து நியமித்து தனது நிரதிசய ஆனந்தம் கொடுக்கிறான் –
கர்ம அனுகுணமாக பிரதி நியதி தேச கால ஸ்வரூப பரிமாணம் ஒவ் ஒருவருக்கும் அளிக்கிறான் –
வித்யை கர்மம் பூர்வ பிரகிரியை அடிப்படையாக பகவத் நியமனம் —

பதி பத்னி புத்ர ஐஸ்வர்யாதிகள் பல விஷயங்களை கீழே சொல்லி இவை எவ்வாறு பரமாத்மாவுக்கு பொருந்தும்
என்பதை அடுத்த ஸூத்ரம் விளக்கும் ஆப்த வசனத்தால் –
ஜீவ சப்தங்கள் பரமாத்மாவையே சொல்லும் என்பதை மூன்று ரிஷிகளின் ஆப்த வசனம் காட்டும் –

————————————————————————————-

1-4-20-பிரதிஜ்ஞா சித்தே லிங்கம் ஆஸ்மரத்ய-

ஆஸ்மரத்யர் என்பவர் இதம் சர்வம் விதிதம் -ஒன்றை அறிந்தால் அதனைச் சார்ந்த அனைத்தையும் அறிந்தது போலே
ஆகும் என்பதால் பரமாத்மாவே என்கிறார்

ஜீவ சப்தம் -பிராண தாரணம் -ஜீவித்து இருப்பது என்றாலே பிராணனை தரித்து இருப்பவன் தானே
தாது பிரத்யயம் கொண்டே அர்த்தங்கள் –
கரோதி காரயதி-செய்பவன் செய்விப்பவன் -பிராணன் தரிக்கப் பண்ணும் என்று கொண்டாலே பரமாத்மாவையே சொல்லும் –
ஆத்ம சப்தம் பரமாத்மாவேயையே முக்கிய விருத்தமாக அர்த்தமாக கொள்ளும்
ஸ்வாமித்வம் -சேஷித்வம் ஆத்மத்வம்-அவனுக்கு -தாஸஸத்வம் சேஷத்வ சரீரத்வம் ஜீவனுக்கு –
பகவத் சங்கல்பம் இல்லாமல் ஒன்றுமே இல்லையே
ஜீவ உத்பத்தியும் லயமும் அவன் இடமே
ஏக விஞ்ஞானம் சர்வ விஞ்ஞானம் முன்பே பல இடங்களில் பார்த்தோம் –
உபாதானம் பரமாத்மாவே அனைத்தைக்கும் -ஆகவே உத்பத்திக்கும் அவனே காரணம் -உபாதான உபாதேய பாவம் –
ஒரே சப்தத்தால் இரண்டையும் சொல்லலாமே -இதம் ஜகத் ப்ரஹ்மம் -ஜகத்துக்கும் ப்ரஹ்மமும் இதே சம்பந்தம்

பிரதிஜ்ஞா சித்தே லிங்கம் ஆஸ்மரத்ய–பரமாத்மாவின் இடம் இருந்து உத்பத்தியே ஜீவாத்மா -என்றவாறு
காரண கார்ய சம்பந்தம் -உண்டே -ஏகத்வம் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்னால்-உத்பத்தியும் லயமும் -ஸ்பஷ்டமாக சுருதிகள் சொல்லுமே –
ஆகவே ஜீவ சப்தத்தால் பரமாத்மாவையே குறிக்கும் –
ஆஸ்மரத்ய-ரிஷி -நித்யர்களுக்குள் நித்யர் பரமாத்மா -ஜீவர்களும் நித்யர் -விநாசமே இல்லையே -உத்பத்தி எப்படி –
நித்யோ நித்யானாம் சேதன அசேதனாம் -ஸ்ரீ கீதை –

———————————————————————————–

1-4-21-உத்க்ரமிஷ்யத ஏவம் பாவாத் இதி ஔடுலொமி

ந ஜாயதே ம்ரியதே -கட உபநிஷத் -கர்ம வினைகளால் தோன்றி மறைகின்றான் –
தனது உருவம் மட்டும் மாறும் மண் குடம் போலே அன்றி ப்ரஹ்மத்துடன் ஒன்றி விடுகிறான்
இந்த ஔடுலொமி கருத்து படியே -சாந்தோக்யம் –

ஏஷ சம்ப்ரசாத அஸ்மாச் சரீராத் சமுத்தாய பரஞ்ஜ்யோதி ரூப
சம்பத்ய ஸ்வேன ரூபேண அபி நிஷ்பத்யதே -என்றும்
முண்டக உபநிஷத்தில்
யதா நத்ய ச்யந்தமாநா சமுத்ரே அஸ்தம் கச்சந்தி நாம ரூபே விகாயா
ததா வித்வான் நாம ரூபாத் விமுக்த பராத் பரம் புருஷம் உபைதி திவ்யம் -என்று
ஜீவன் முக்தி அடையும் பொழுது ப்ரஹ்மமாகவே மாறுகின்றான் என்பதை உணர்த்தும்-

ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி –
ஆமுக்த மோக்ஷம் அடையும் -வரையில் தான் பேதம் -முக்த அவஸ்தையில் பேதம் இல்லை –
பேத ஹேது இல்லையே -பாஞ்சராத்ரம் –
நதிகள் கடலில் கலந்த பின்பு வேறு பாடு இல்லையே -நாம ரூபங்கள் இழந்து லயம்
எனவே ஜீவ சப்தங்கள் பரமாத்மாவையே குறிக்கும் -பானை மண் -போலே கார்ய காரண பாவத்தை சொன்னபடி –

—————————————————————————————

1-4-22-அவஸ்திதே–இதி காசக்ருத்சன

ஜீவன் ப்ரஹ்மமாக இல்லாதது இயற்கையா -அப்படியானால் மோட்ஷம் அடையும் பொழுது ஜீவ ஸ்வரூபம் அழிய வேண்டும்
ஜீவன் தன் ஸ்வரூபம் அழிய முயலாதே
ஏதோ ஒரு காரணத்தினால் ப்ரஹ்மமாக இல்லை என்று கொண்டால் முன்பு ப்ரஹ்மமாக இருந்து இருக்க வேண்டும்
மோஷத்தின் பொழுது ப்ரஹ்மம் ஆகிறான் என்றது தவறாகும் –பரம் பொருள் ஜீவன் உள்ளேயே இருப்பதாக உணர்த்தவே
ஜீவனைக் குறித்த பதங்கள் கூறப்பட்டன
ப்ருஹத் ஆரண்யாகாவில்-
ய ஆத்மா நி திஷ்டன் யச்யாத்மா சரீரம் -போன்ற பல வாக்யங்கள் உண்டே –
இதையே காசக்ருத்ச்னர் எடுத்துக் காட்டுகிறார்-

அஜா நித்ய ஸாஸ்வதா புராணா-சப்தங்கள் -ஜகத் ஸ்ருஷ்டியே ஜீவாத்மாவின் கர்ம பலன்களை அனுபவிக்கவே –
ஆகவே முக்தன் ஐக்கியம் என்றது ஒன்றாக என்பது இல்லை -சாம்யா பத்தியைச் சொன்னபடி
அஹம்- ஜீவ நாசம் என்றால் முமுஷு மோக்ஷம் ஆசைப்படுவார் உண்டோ -கடம் உடைந்து மண் ஆவதே மோக்ஷம் என்றால்
அது அபுருஷார்த்தம் ஆகுமே -இத்தை ஆசைப்பட மாட்டார்களே –
பரஞ்சோதி -ஸ்வேன ரூபேண -ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம்
வித்வான் -ப்ரஹ்ம ஞானம் அடைந்தவன் -உதக்ரமணம் -பரமாத்மா பாவம் அடைந்து -ஜீவ சப்தமே இல்லாமல் இருக்குமே –
ஆத்ம ஞானம் இல்லாமல் விஷ்ணோர் லோகம் சம்பு லோகம் சத்ய லோகம் தாண்டினேன் என்றாலும் பயன் இல்லையே -சங்கரர்
ஜீவ பர யாதாம்யா ஞானம் பூர்வகமாகவே மோக்ஷம் –
தேக ஆத்ம பிரமம் போக வேண்டும் என்றும் சொல்லி -நாம் அவன் சரீரம் என்று உணர வேண்டும் –
ஜீவாத்மா அகண்டம்–ரூபம் விஞ்ஞானம் வேதனம் சம்ஸ்காரம் சம்பந்தம் –
ஆகவே நித்யம் என்பதையும் உத்பத்தி என்பதையும் சமன்வயப் படுத்தி உணர வேண்டும் –
சப்தத்தால் வரும் உபதேசம் கொண்டு உணர முடியாது –
சப்தம் காதில் சொல்லி பத்து பேர் கடந்து மீண்டும் நம்மிடம் வரும் பொழுது மாறுதல்களை உணர்வோம்
குரு கடாக்ஷம் -பிரதானம் -ஆத்மாவுக்கும் ஆத்மாவுக்கும் நேராக சம்பந்தம் -பிரதானம் –
யஸ்யா மதம் தஸ்ய மதம் -நேராக அனுபவமே வேண்டியது -தெரியாது என்று சொன்னாலே தெரிந்தவர் ஆகிறோம் –

தம்முடைய சித்தாந்தம் இந்த முனிவருடைய ஆப்த வசனமாக இதில் –
பலாதிகரணம்–கர்மங்கள் பலன்களைக் கொடுக்கும் பூர்வ பஷி -ஜைமினி -பாதராயணர் அபிப்ராயம் அது இல்லை –
என்று சில இடங்களிலும் உண்டே
அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணம் -ப்ரச்னம் -ப்ருஹதாரண்யம் உபநிஷத் –
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் -22-தடவை -பிருத்வி -ஜலம் தேஜஸ் ஆகாசம் -கடைசியில் ஆத்மா –ஸ்பஷ்டமாக சரீர சரீரி பாவத்தை காட்டும்
பரஸ்பர சா பேஷா சப்தங்கள் -இவை -பிதா பித்ரு போல்வன -சம்பந்தம் -விசிஷ்ட புத்தி நியாமகத்வம் -யானை யானைப்பாகன் –
Husain Sahar separate unite Secundrabad Hydraabad –
கடக சுருதி -இது கொண்டே சமன்வயம் –
சர்வே சப்தா பரமாத்மா வாசா -குண கிரியா வாஸ்ய சப்தங்கள் இல்லை -சங்கோசம் பண்ணிக் கொண்டு
த்ரவ்ய வாஸ்ய சப்தங்கள் எல்லாம் என்று கொள்ள வேண்டும்

ஒன்றாக ஆகிறது என்பது தப்பு என்று முன் சொன்ன ரிஷி வாக்ய குற்றங்களை காட்டி -இதில் -இவர் வசனம் -விகல்ப்ய தூஷணம்
ஸ்வா பாவிகம்-ப்ரஹ்மத்துக்கே –திரோதானம் நீக்கி ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் -முக்தர்களுக்கு –
பேதம் -ஸ்வ பாவ சித்தி -பாடம் குடம் -இரண்டுக்கும் -பேதம் ஸ்வா பாவிகம்-
குடத்து நீர் சொம்பு நீர் -இரண்டுக்கும் பேதம் உபாதி அடியாகவே -உபாதி போக்கவே ஐக்கியம் உண்டாகும்
உபாதி பாரமார்த்திகமா இல்லையா -விசாரம் -ஜலத்வத்துக்கு உபாதி அபாரமார்த்திகம் தானே –
ஸ்வா பாவிகமா -உபாதி அடியாகவா -பரமாத்மா ஜீவாத்மா பேதம்
ஸ்வரூப ப்ரயுக்தம் -இவற்றுக்கு -என்றுமே ஒன்றாகாதே –

உபாதி -பாரமார்த்திகமா இல்லையா -அடுத்த கேள்வி –real- un-real-
முன்பே ஒன்றாக இருந்தால் இப்பொழுது உபாதி நீங்கி மறுபடியும் எப்படி ஒன்றாக முடியும்
முக்தன் முமுஷு ஆக முடியாதே / ப்ரஹ்மம் உபாதி இரண்டுமே உள்ளது ஜீவாத்மா இல்லை -என்றதாகுமே –
எது வந்து ப்ரஹ்ம பாவம் அடைகிறது என்ற கேள்வியும் வருமே –
பரமாத்மாவே அவித்யை உபாதையால் ஜீவாத்மா ஆகிறது -பந்தம் மோக்ஷம் இரண்டும் ப்ரஹ்மத்துக்கே -ஒவ்வாதே –
சரீர சரீரி பாவத்தால் தானே அனைத்தையும் சமன்வயப்படுத்தலாம்

ஆத்மனி திஷ்டன் -ஆத்மன அந்தர -யம் ஆத்மா ந வேத -யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் -ஆத்மாநாம் அந்தரோ யமையதி-நியமிக்கிறான்-
அந்தர்யாமியாக அமிர்தமாக இருக்கிறான்
ஜீவ சப்தம் பரமாத்மாவை குறிக்கலாம் அந்தர்யாமியாக இருப்பதால் –
ஸூத்ரகாரர் இந்த மதத்தை ஒத்துக் கொண்டுள்ளார் -பரஸ்ய ப்ரஹ்மணம்-
சோக மோகங்கள் பக்த ஜீவனுக்கு -ப்ரஹ்ம ஞானம் பெற்று -அவை நீங்கப் பெற்று ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் அடைகிறான் என்றவாறு

ஸங்க்ரஹம் பண்ணி இந்த அதிகரணம் நிகமிக்கிறார் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்
பரமாத்மா உபாசனம் அமிருதத்வம்-மோக்ஷ உபாயம் –
உபாசன லக்ஷணம் -துந்துபி த்ருஷ்டாந்தம் -உபாசானம் த்யானம் –ப்ரத்யாஹாரம் இதுக்கு பூர்வகம் –
ஐந்து குணங்களை ஐந்து இந்த்ரியங்களால் க்ரஹிப்பது ஆஹாரம்
இவற்றில் இருந்து விலக்குவதே ப்ரத்யாஹாரம் -துந்துபி -drum-இந்திரியங்கள் விலகாமல் ப்ரஹ்மம் பற்றி
உபாசனம் பண்ண முடியாதே –

நிகில காரணம் -சகல விஷய ப்ரவ்ருத்தி மூல கரண க்ராமம்- இந்திரிய சமூகம் –
நாராயண சப்த உச்சாரணமே மோக்ஷ ஹேது -பகவத் வைபவம் சொல்ல வந்தது–
சாஷாத்காரம் அடைந்தாள் தான் வித்வான் -இந்திரியங்கள் கட்டுப்படுத்தாமல் -கிட்டாதே –
ப்ரத்யாஹாரம் பண்ணியே தாரணம் -அஷ்டாங்க யோகம் -தைலதாராவத் த்யானம் –
அபரிச்சின்ன ஞான ஆனந்த மயன்–பூத பரிணாம திரோதானம் போக்கி சாம்யா பத்தி -ஐக்கியம் இல்லை –
சத்யம் -சத்யதரம் -சத்யதமம் -சத்யத்திலும் தாரதம்யம் உண்டே
அதே போலே பரமாத்மாவும் ஜீவாத்மாவும் -அங்கும் வாசி உண்டே –
தனியாக பேச -இருவர் வேண்டும்
பார்க்க இரண்டு வஸ்து வேண்டுமே –
ஒன்றாகவே இருந்தால் சதா பஸ்யந்தி ஸூரயா-எப்படி –
ப்ரஹ்மாத்மகமான வஸ்து இல்லை என்றவாறு –
நேதி நேதி -ஜகத் மித்யை என்பது இல்லையே -ஸர்வஸ்ய ப்ராஹ்மாத்மகம் -என்றவாறு –

பரமாத்மா ஞானம் வந்தால் அனைத்தையும் அறிந்ததாகுமே -சர்வஞ்ஞனை அறிவது எப்படி –
சர்வேஸ்வரன் -ஸ்வ இதர விலக்ஷணன் -உபாசனம் மூலமே அறிய வேண்டும் –
அவனை த்யானிப்பதே அவனை அடைய வழி-ப்ரஹ்ம உபாசனமே உபாயம் – -ப்ரஹ்ம பிராப்தி பலம் –
அவனே ஜகத்காரணம் சொல்லும் வியாஜ்யத்திலே பலவும் சொல்லும் இந்த அதிகரணத்தில் –
உயிரான அதிகரணம் இது என்பர் –

வாக்ய அந்வயாதி கரணம் சம்பூர்ணம்

———————————————————————————————-

1-4-7-பிரக்ருத்யதிகரணம் -ப்ரஹ்மமே உபாதான காரணம் –6 ஸூத்ரங்கள்-

1-4-23-பிரகிருதி ச பிரதிஜ்ஞா த்ருஷ்டாந்த அநுபரோதாத் —

ப்ரஹ்மமே உபாதான காரணமாக இருந்தால் மட்டுமே பிரதிஞ்ஞை எனப்படும் உண்மையான வரிகள் பொய்யாகாது
ஸ்வேதாஸ்வதார உபநிஷத்தில் –
அஸ்மான் மாயீ ஸ்ருஜதே விஸ்வமேதத்-என்று மாயையான பரம் பொருள்
மாயையான பிரகிருதி கொண்டு உலகைப் படைக்கிறான்

பூர்வ பஷி –
இதனால் நிமித்த காரணமும் உபாதான காரணமும் வெவ்வேறே என்பர்
ப்ரஹ்மத்தை உபாதான காரணமாகக் கொண்டால் மாறுதல் அடைய வேண்டி வரும் –
அவிகாராய என்றது பொய்யாகும் என்பர்

சித்தாந்தம்
பிரதிஜ்ஞை -உததமாதே சம்ப்ராஷ்ய யே நாஸ்ருதம் ஸ்ருதம் பவத்யமதம் மதம் அவிஜ்ஞாதம் விஜ்ஞாதம் -என்று
பரம்பொருளைக் குறித்து சொல்லிற்று
எதை ஒன்றைக் கேட்டால் கேட்க்கப் படாதது கேட்க்கப் படுகிறதோ நினைத்தால் நினைக்கப் படாதவை
நினைக்கப் படுகிறதோ அறிந்தால் அறிந்தது ஆகின்றதோ -அதுவே பரம்பொருள்
சாந்தோக்யம் –
திருஷ்டாந்தம் -யதா சோம்ய ஏகேந மருத் பிண்டேந சர்வம் ம்ருண்மயம் விஜ்ஞாதம் ஸ்யாத்
குயவன் என்று மட்டும் கொண்டால் அனைத்தையும் அறிந்தது ஆகாதே
ப்ரஹ்மத்தை உபாதானமாக் கொண்டு ஏற்படும் மாறுதல்கள் அவனது உடலாக உள்ள நமது சரீரத்தில் நிகழ்வதால் அவனுக்கு தோஷம் தட்டாதே
இத்தையே அஸ்மான் மாயீ ஸ்ருஜ்யதே -என்கிறது

உயிரான அதிகரணம் இதுவும்
பிரதி தந்த்ர சித்தாந்தம் –
ப்ரஹ்மமே நிமித்த காரணம் எல்லாரும் ஒத்துக் கொண்டு -மேலே உபாதானம் பற்றிய விசாரம் –
அபின்ன நிமித்த உபாதான காரணம் ப்ரஹ்மமே –
நியாய சாஸ்திரம் சமவாயி என்பர்
பிரகிருதி ச-உபாதான காரணமும் ப்ரஹ்மமே -உம்மைத் தொகை நிமித்த காரணமும் ப்ரஹ்மமே
மூன்று -முக்கிய -24-கிளைகள் உண்டே
உபாதானத்வம்-உபேயதானத்வம் -மண் பானை -தங்கம் வளையல் –
உரம் -கழிவு கொண்டு-sewage- தானியம் -விளைய -பரிணாம வாதம் -ஹேயமான வஸ்துவில் இருந்து –
அ மேத்யம் -யாகத்துக்கு ஆகாதது -உண்ணுவதும் யாகம் –
பிராண அக்னி ஹோத்ரம் -வைஸ்வாரன அக்னிக்கு ஆஹுதி -ப்ராணாயஸ்வாஹா இத்யாதி
பிராயச்சித்தம் பண்ணி உண்ண வில்லையே
ஆரம்பவாதம் -தார்க்கிகள் -காரண -கார்ய –
பரிணாம வாதத்திலும் சாங்க்ய நம் சம்ப்ரதாயம் வாசி உண்டே
சங்காத வாதம் புத்தர்கள் –
மாத்வர்-உபாதானம் ஒத்து கொள்ளாமல் நிமித்த காரணமே ப்ரஹ்மம் என்பர்
சங்கரர் -உபாதேயம் மித்யை -உபாதானம் இருந்தாலும்
மண்ணே சத்யம் -பானை இத்யாதி மித்யை -ஜகாத் மித்யை ப்ரஹ்மம் ஒன்றே சத்யம் –
மித்யா பூதமான வஸ்துவுக்கு காரணம் சொல்ல வேண்டுமா -உபாதான காரணம் வருமா –
அபின்ன நிமித்த உபாதானம் நமக்கு மட்டுமே -இதனாலே –

விஷய வாக்கியம் -சத் வித்யை சாந்தோக்யம் -அருணா -குரு ஸ்வேதகேது சிஷ்யர் பிள்ளை சம்வாதம்
நிரீஸ்வர சாங்க்யர் -சேஸ்வர சாங்க்யர் -இரண்டு விதம் -யோகம் -சேஸ்வர சாங்க்யர் -சாங்க்ய காரிகை -இவர்கள் பிரமாணம்
பிரகிருதி-பிரகர்ஷேன க்ருத்யம் -பிரக்ருதி ஸ்வயமேவ காரணம் -நிரீஸ்வர சாங்க்ய நிரசனம் இது வரை –
இனி சேஸ்வர சாங்க்ய நிரசனம் -26-தத்வம் யோகம் -என்பர் இவர்கள் –
ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -மூன்றாவது ஸ்கந்தம் -கபிலர் தேவபூதை சம்வாதம் -உண்டே –
யோகம் தவிர சேஸ்வர சாங்க்யர் உண்டு என்பாரும் உண்டே

ப்ரஹ்ம வஸ்து ஈஷதே பஹுஸ்யாம் பிரஜாயேதி -சங்கல்பித்து -பலவாக கடவேன்-
நிஷ்கலம் சாந்தம் நிரவத்யம் நிரஞ்சனம் நிர்விகாரம் –போன்ற சுருதி வாக்கியங்கள் விரோதிக்குமே -பூர்வ பக்ஷம்
கடம் படம் -நிமித்த காரணம் சேதனம் உபாதானம் அசேதன வஸ்து தானே
பிரக்ருதியே உபாதானம் என்றால் சரியாகும்
மாயா -பிரகிருதி என்னும் அசேதனத்தை கொண்டு நிமித்தமாக ப்ரஹ்மம் என்பர் –
நிமித்த உபாதான பேதம் நியமம் உண்டே -லோக சித்தம் -பரமாத்மாவால் அதிஷ்டமான பிரக்ருதியே உபாதானம் என்பர் –
சேஸ்வர சாங்க்யர் பூர்வ பக்ஷம் -சாங்க்ய காரிகையில் ஈஸ்வர நிராகரணமும் ஈஸ்வர பிரஸ்தாபமும் இல்லை

ஈஸ்வர ஜகத் நிமித்த காரணம் இவர்களும் ஒத்துக் கொண்டார்கள்
கிலேசம் கர்மம் விபாகம் இல்லாமல் இருப்பவன் ஈஸ்வரன் -புருஷ விசேஷம் ஈஸ்வரன் என்பர் இவர்
நாம் ஜகத் காரண பூதன் -அனந்த கல்யாண குணாத்மகன் உபய லிங்கத்தவம்-
உபரோதம் -வியாதாக -விருத்தமான வார்த்தைகள் -சொல்லுவது –
ப்ரதிஜ்ஜை அருணர் ஸ்வேதகேதுவுக்கு -ஏக விஞ்ஞானம் சர்வ விஞ்ஞானம் -மூன்று த்ருஷ்டாந்தங்கள் சொல்லி –
நமக்கு ஸ்ருதியே பரம பிரமாணம் -தர்க்கம் -யுக்தி பிரதானம் இல்லை –logic-does-not-have—final -say-
சாஸ்த்ரீக சமைதி கம்யம்-
தங்கம் -வளையல்–உபாதான காரணத்துக்கும் உபாதேயத்துக்கும் -இரண்டுக்கும் அபேதம் -காண்கிறோம் –
ப்ரஹ்மம் அறிந்தால் அனைத்தையும் அறியலாம் என்பது -உபாதானமாக இருந்தால் தான் ப்ரதிஜ்ஜைக்கு ஒத்து வரும் –
பிரதிஜ்ஞா த்ருஷ்டாந்த அநுபரோதாத்-
உபாதானம் -material-cause–அவஸ்தா -மண் -குடம் -பிண்டத்வா அவஸ்தா -கடத்வா அவஸ்தா -லோஷ்டம் அவஸ்தை உடைத்தால் –
ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்டப்ரஹ்மம் காரண அவஸ்தை -ஸ்தூல சித் அசித் விசிஷ்டப்ரஹ்மம் காரிய அவஸ்தை
ஆகந்துகம் அப்ருதக் சித்த தர்மம் -அவஸ்தைகள் -பரிணாமங்கள் -இரண்டும் வேண்டும் உபாதானத்துக்கு –
ப்ரதிஜ்ஜை த்ருஷ்டாந்தம் யோகம் -இரண்டும் ஒத்து போக வேண்டுமே –

————————————————————————————-

1-4-24-அபித்யோப தேஸாத் ச-

தனது சங்கல்பத்தை ப்ரஹ்மம் –
ததைஷத பஹூஸ்யாம் -சாந்தோக்யம் என்றும்
ஸோ காமயத பஹூஸ்யாம் -தைத்ரியம் -என்றும்
சொல்லுவதால் உபாதான காரணமும் ப்ரஹ்மமே என்று அறியலாம்-

ஆதேசா–என்று ப்ரஹ்மத்தை சொல்லும்
காரணம் -கார்யம் -பாவம் -கரணம் சாதக சமம் -அதிசயிதமான காரணம் கரணம் என்பர் -காரணம் கர்த்தா –
ஆதிஷ்யதே-ப்ரதிஷ்யதே–ஆதேசா -பரமாத்மா -சாதக சாமார்த்யம் –
சர்வஞ்ஞன் சர்வவித் -சமூக ஞானமும் ஒவ் ஒன்றின் ஞானமும் -ஏக விஞ்ஞானம் சர்வ விஞ்ஞானம் –
மண் -தங்கம் -திருஷ்டாந்தம் -ஸத்வித்யா பிரகரணம்
பாதிதமான அர்த்த வாக்கியம் -யானை ஆகாசத்தில் பறக்கிறது – -புலி புல்லை சாப்பிடுகிறது -போல்வன-
த்ருஷ்டாந்தத்தில் மண் குயவன் பானை -தங்கம் தட்டான் மோதிரம் -இங்கு ப்ரஹ்மம் ஒன்றே ஒவ்வாதே-பாதிதமான அர்த்த வாக்கியம் இது என்பர்
ஸர்வதா பொருத்தம் -த்ருஷ்டாந்தத்துக்கும் தார்ஷ்டாந்தத்துக்கும் இருக்க வேண்டாமே -சந்திரன் இவ முகம்-போலே உண்டே
சகல இதர விலக்ஷனான் ப்ரஹ்மம் -த்ருஷ்டாந்தம் கொண்டு விளக்க முடியாதே -சர்வ சக்தன் -சர்வேஸ்வரன் -ஸத்யஸங்கல்பன் –

அபித்யோப தேஸாத் ச-அபித்யா உபதேசாத் ச —இரண்டு பிரமாணங்கள் –
தைத்ரியம் -சாந்தோக்யம் ஸத்வித்யை -அஹம் ஏவ -I-will-transform-myself–into -many-பஹஸ்யாம் பிரஜாயேதி
ததைஷத பஹூஸ்யாம்-ஐஷத-சங்கல்பம் -பூர்வகம் -transformation-
சதேவ –சத் சப்த வாஸ்யம் மட்டுமாகவே இருந்தது
ஏகமேவ -ஒன்றாகவே இருந்தது
அத்விதீயம் -இரண்டாவது இல்லாமல்
தன்னையே தான் மாற்றிக் கொண்டு -அநேகமாக ஆக்கிக் கொண்டு -உபதேசம் –

——————————————————————————————–

1-4-25-சாஷாத் உபயாம்நா நாத் ச

வேத வரிகளும் ப்ரஹ்மமே உபாதான காரணம் என்று சொல்லுகின்றன
யஜூர் வேதம் –
ப்ரஹ்ம வனம் ப்ரஹ்ம ச வருஷ ஆஸீத் யதோ த்யாவாப்ருதிவீ நிஷ்ட தஷூ
மநீஷிணோ மநஸா விப்ரவீமி வோ ப்ரஹ்மாத் யதிஷ்டத் புவ நாதி தாரயன்-என்று
காடு போலே ஆதாரமாக உள்ளவனும் ப்ரஹ்மமே –
உபாதான காரணமாக இருக்கும் மரமும் ப்ரஹ்மமே
நிமித்த காரணமும் ப்ரஹ்மமே -என்றதாயிற்று-

சாஷாத் உபயாம்நா நாத் ச–சாஷாத்தாக உபய ஆம்நாநாத் -வேதமே சொல்லுமே –
வேதம் ஆம்னாயம் -பர்யாய சப்தங்கள்
வனம் த்ருஷ்டாந்தம் -வ்ருக்ஷங்களும் வனமாக இருப்பதும் ப்ரஹ்மமே –

—————————————————————————————–

1-4-26-ஆத்ம க்ருதே

தன்னைத் தானே படைத்துக் கொண்டதாலும் உபாதான காரணமும் ப்ரஹ்மமே
தைத்ரியம் –
ஸோ காமயத பஹூஸ்யாம் -என்றும்
ததாத்மானம் ஸ்வயமக்ருத-என்றும் கூறப்பட்டது
உலகில் உள்ளவற்றை தனது உடலாகக் கொண்டு-அவற்றை படைக்கும் கர்த்தாவாகவும்
தன்னால் படைக்கப் பட்ட தானே உருவாக்கப் பொருளாகவும் ப்ரஹ்மம் உள்ளது
இத்தாலும் உபாதான காரணமும் ப்ரஹ்மமே -என்னலாம்-

ஆத்ம க்ருதே–தன்னையே தானே மாற்றிக் கொள்கிறான் -ஸ்ருஷ்டும் இச்சா -முமுஷு இச்சை போலவே –
தாதுவுக்கு அநேக விருத்திகள் -பஞ்ச விருத்தி சமஸ்க்ருதம் –
கர்த்தா -கர்மம் -ராமன் பழத்தை சாப்பிடுகிறான் -கிரியா பதம் -கர்த்ரு பதம்-பாணினி விளக்கம் –
ஆத்மாநாம் ஸ்வயம் க்ருத -ஒரே பதம் கர்த்தாவுக்கும் –
தன்னைத் தான் பரிணாமம் உண்டு பண்ணும் படிப் பண்ணிக் கொண்டது –
தனக்காகவே தன்னுள்ளே -பண்ணிக் கொண்டதே -புரிவது ஞானிகளுக்கு மட்டும் –
விலக்ஷணம் -தானே த்ரிவித காரணம் மட்டும் அல்ல காரியமும் தானே –

————————————————————————————

1-4-27-பரிணாமாத்–

பரிணாமத்தைக் கூறுவதால் ப்ரஹ்மம் குறையற்றது
ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் –
தத் ஹ இதம் தர்ஹி அவ்யாக்ருதம் ஆஸீத் தத் நாம ரூபாப்யாம் வ்யாக்ரியத
ஸூஷ்ம விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் –ஸ்தூல விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் -எப்பொழுதும் அந்தர்யாமியாக ப்ரஹ்மம் உள்ளது
தோஷங்கள் தட்டாது-

பரிணாம வாதம் -transformation- பால் தயிராக மாறுவது –ஆதஞ்சனம்-காய்ச்சி -உறை குத்தி –த்ருஷ்டாந்தம் –
நாம ரூப விபாகம் –
உபாதான காரண வஸ்து தானே பரிணாமம் அடையும் –
அவாப்த ஸமஸ்த காமன் -லீலா கார்யம் -சங்கல்பம் -நிரங்குச ஐஸ்வர்யம் -தோஷ ரஹிதம் –
பரிணாமம் என்றாலே தோஷ பூயிஷ்டம் -புத்தர் வாதம் -பால் தயிர் -கெட்ட வாசனை நாள் செல்ல செல்ல –
தோஷத்துக்கு ஆஸ்பதம் ஆகும் -அநித்யமாகும் -துஷ்டமாகும் -தர்மம் மாறி வஸ்து விகாரம் –

அகிலஹேய ப்ரத்ய நீகம் -கல்யாணை குண ஏக -உபய லிங்கம் -தோஷம் தட்டாத அமலன் –
ஸூவ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷணன் -சர்வஞ்ஞன் சத்ய சங்கல்பம் அவாப்த ஸமஸ்த காமன் அனவதிக அதிசய ஆனந்த மயன்
சரீர பூத பிரபஞ்சம் –தமஸ்-மூலமாக வைத்து பரிணாமம் -black-hole-இந்த தமஸ் -பூர்வவத் -ஸ்ருஷ்ட்டி -ஆத்மாநம் பரிணாமம்

வைசேஷிகம் நியாயம்–இவை இரண்டும் தர்க்க சாஸ்திரம்
சாங்க்யம் யோகம் -இவை இரண்டும்
பூர்வ உத்தர மீமாம்சிகர் -இவை இரண்டும் ஆஸ்திக புற மதங்கள்
அதாதோ ப்ரஹ்ம ஞிஞ்ஞாச்சா –ஈஸ்வர-ஆத்ம பகவத் நாராயண சப்தம் இல்லாமல் ப்ரஹ்ம சப்தம் –
அமர நிர்ஜரா தேவர் பர்யாய சப்தங்கள் –

புருஷ -பூர்ஷ-சேத்- சரீரத்துக்குள் அந்தராத்மா -ப்ரஹ்மம் என்றவாறு -புருஷோத்தம -லௌகிக புருஷர்களின் வியாவிருத்தம்
புருஷோத்தம உத்தமன் -ஸ்ரீ மத் பாகவதம்-
பும்ஸத்வம் அவன் ஒருவனுக்கே -ஜீவாத்மா அனைவரும் சேஷ புத்தர் ஸ்த்ரீத்வம் -மணி வல்லிப் பேச்சு வந்தேறி இல்லை –
ஆத்மா ஞானமயம் என்பதையே கொண்டு நியாய சாஸ்திரம் த்விதம் ஜீவாத்மா பரமாத்மா -நம்மது தத்வ த்ரய வாதம் –
சாங்க்யம் யோகம் வேத பாஞ்சராத்ரம் பாசுபதம் ஐந்தும் ஆத்ம பிரமாணங்கள்
சில அம்சங்களே க்ராஹ்யம் இல்லை
அனுக்தம்-யுக்தம் -சிலவும் உண்டே இவற்றில் –
பேதம் ஆமுக்தே ரேவ பாஞ்சராத்ரம் சொல்லும் -ஜீவாத்மாவுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் முத்தி அடையும் வரையில் தான் பேதம் –
முக்த தசையில் பேதம் போகும் – பேத ஹேது இல்லாததால்
பர்வத பரமாணு வாசி பிரகிருதி ஸ்வரூபம் ஜீவ ஸ்வரூபம் பரமாத்மா ஸ்வரூபம் -போக்தா போக்யம் பிரேரிதா-
பரிணாம விவரணம் -சிருஷ்ட்டி பிரகிரியை விவரிக்கிறார் ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் -கர்ம நிபந்தம் சரீரம் –
ஷட்பாவ விகாரங்கள் -சரீரத்துக்கு தான்-அநித்தியம் –நிரங்குச ஐஸ்வர்யம் –
ப்ரஹ்மத்துக்கு-இந்த வ்யாப்த கத தோஷம் விகாரம் தட்டாதே

அவயவி அவயவ பாவ விசாரங்கள்
பரிணாம வாதம் -கார்ய காரண பாவம் -ஆரம்ப வாதம் தார்க்கிகள் -சங்காத வாதம் புத்தர்கள் -கேவல யுக்திகளை வைத்து –
ஸத்கார்ய வாதம் -அஸத்கார்ய வாதம் –
ஸ்ருஷ்ட்டி -ஸ்திதி -ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் – ஸ்தூல சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம்-
ஸூஷ்மத்வம்- நாம ரூப விபாக அனர்ஹத்வம் -ரூபம் -ஸ்வரூபம் -form-நாமம் –
எழுத்துக்களின் சேர்க்கை -ஆனுபூர்வி -முயல் கொம்பு இல்லை நாஸ்தி -முயல் அறிவோம் -கொம்பு அறிவோம் –
முயல் கொம்பு இல்லையே -முயலுக்கு கொம்பு இல்லை என்பதே முயல் கொம்பு இல்லை என்பது –
ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் -undivided–whole-முன்பு ப்ரஹ்மம்
இவை அவனில் அடங்கி உள்ளவை – விபாகம் இல்லை -சர்வஞ்ஞனான ப்ரஹ்மமும் அறியாதபடி —
அஞ்ஞானம் இல்லையே முயல் கொம்பு இல்லை என்று அறிவதே ஞானம் –
தஸ்மாத் விபாக அனர்ஹாத் ஏகி பூதம் அத்யந்த ஸூஷ்மம் –

தைத்ரியம் பர ப்ரஹ்மம் தபஸ்ஸை பண்ணி -ஸ்ருஷ்ட்வா அநு பிரவேசித்து –
தபஸ் சப்தம் ஞானம் வருவதற்கு இல்லையே சர்வஞ்ஞனனுக்கு -யதா பூர்வம் ஸ்ருஷ்டிக்க -நாநா ரூபம் –
நரத்வம் ஸிம்ஹத்வம் கோத்வம் ஜாதி -நிறைய தர்மங்கள் இருப்பதால் -நரசிம்ஹத்வம் ஜாதியா -தர்க்க சாஸ்திரம் கேள்வி –
ஜாதி தான் -யுகம் தோறும்-கல்பங்கள் தோறும் உண்டே –
அசத் கல்பம் -லீல உபகரணங்கள் -சரீரதயா–தேவாதி -தத் யச்சா பவதி -யதா பூத -ஆத்மபூத -தயாவான் –
ருதம் சத்யம் – அசத்தியம் அருதம் -சேதன அசேதனங்கள் -ப்ரஹ்மா மூலம் வந்தவற்றுக்கு எப்படி தோஷம் -கேள்விகள் வருமே –
சப்த மூலத்வாத் -சுருதிகள் படியே -எதற்க்காக ஸ்ருஷ்ட்டி -லோகவத் லீலாவத்-அவாப்த ஸமஸ்த காமனுக்கு
என்ன பிரயோஜனம் இருக்க முடியும் இதனால் -ஸ்வயம் பிரயோஜனம் வியாபாரம் லீலா -க்ரீடைக்காகவே -குழந்தை விளையாட்டு போலே –

அநு பிரவேசம் ஏழு வித பிரவேசம் -தேவதத்தன் கிருஹத்துக்குள் போவது போல இல்லை –
குடத்துக்குள் ஜலம் போவது போலே -இப்படி விசாரம் சங்கரர் பாஷ்யத்தில் -அந்தர்யாமித்வம் -subtle-issue-
ஏகத்துவம் நாநாத்வம்-அறிந்து கொள்வது துர்லபம் -தர்க்க பாதம் மேலே பல கேள்விகளும் பதிலும் உண்டே –
தோஷ பூயமானவை எவ்வாறு பரமாத்மா இடம் வந்தவற்றுக்கு வரும்
இங்கும் ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் கொஞ்சம் காட்டி அருளுகிறார் –

———————————————————————————-

1-4-28-யோநிஸ் ஸ கீயதே ஹி-

ப்ரஹ்மத்தை யோநியாகவும் கூறுவதாலும் அவனே உபாதான காரணமாவான்
முண்டக உபநிஷத் –
யத் பூத யோநிம் பரிபஸ்யந்தி தீரா -ஞானம் உடையவர்கள் பூதங்களின் யோனியாக காண்கின்றார்களோ -என்றும்
கர்த்தாரமீசம் புருஷம் ப்ரஹ்ம யோநிம் -படைப்பவனும் புருஷனும் யோநியும் ஆக உள்ள ப்ரஹ்மம் -என்றும்
யதோர்ணநாபி ஸ்ருஜதே கிருஷ்ண தேச
யதா ப்ருதிவ்யாமொஷதய சம்பவந்தி
யதா சத புருஷாத் கேசலோ மாநி ததா ஷராத் சம்பவதீஹ விச்வம் -என்று
சிலந்தி நூலை தன்னுள்ளே இழுத்துக் கொள்வது போலேயும் -பயிர்கள் பூமியில் இருந்து தோன்றுவது போலேயும் –
பரம் பொருளின் இடத்தில் இருந்து உலகம் தோன்றுகிறது-

கர்த்தா என்கிற பதம் நிமித்த காரணத்தையும்
யோநி என்கிற பதம் உபாதான காரணத்தையும் குறிக்கும்-

கர்த்தாரமீசம் புருஷம் ப்ரஹ்ம யோநிம்-அவனே கர்த்தா -யோநி -புருஷன் -ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் காரணம்
யதோர்ணநாபி ஸ்ருஜதே கிருஷ்ண தேச-spaider-த்ருஷ்டாந்தம் –
யதா ப்ருதிவ்யாமொஷதய சம்பவந்தி–பூமியில் இருந்து ஓஷதிகள் வருமா போலே
சாந்தோக்யம் -குரு சிஷ்ய சம்வாதம் -ஆலமரம் -வித்து -உடைத்து -பார்த்து -பெரிய ஆலமரம் -பீஜம் -root–cause-
பகவத் சங்கல்பத்தால் தானே -sprout-வரும் -திவ்யமான விஷயம் இதிலே பார்க்கலாம்
அக்ஷரம் -ப்ரஹ்மம் -தானே யோநி -கர்த்தா –
பூத யோநி -எல்லாவற்றுக்கும் உபாதான காரணமும் ப்ரஹ்மமே –
நிமித்த காரணம் அனைவரும் விவாதம் இல்லாமல் ஒத்துக் கொண்டார்களே

பிரக்ருத் யதிகரணம் சம்பூர்ணம்

———————————————————————————

1-4-8-சர்வ வியாக்யான அதிகரணம் -ஸ்ரீ மன் நாராயணனே அனைத்தும்-1-ஸூத்ரம்-

1-4-29-ஏதேந சர்வே வ்யாக்யாதா வ்யாக்யாதா

இதன் மூலம் ப்ரஹ்மமே அனைத்துக் காரணமும் என்றும்
ஸ்ரீ மன் நாராயணனே ப்ரஹ்மம் என்றும் படிக்கப் பட்டது –

ஜகத் காரண உபநிஷத் வாக்கியங்கள் அனைத்தும் -எல்லா அதிகரண நியாயங்களாலும் –
ப்ரஹ்மமே அபின்ன நிமித்த உபாதான காரணம் என்று சொல்வதைக் காட்டினோம்
அப்பியாசம் -இரண்டு தடவை -வ்யாக்யாதா-technique-of interpretation–

சர்வ வியாக்யான அதிகரணம்-சம்பூர்ணம்

முதல் அத்யாயம்-சமந்வய அத்யாயம்-நான்காம் பாதம் -அந்ய யோக வியவச்சேத பாதம் -சம்பூர்ணம்

முதல் அத்யாயம் மட்டுமே நிகமனம் ஆனாலும் – ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் கிட்டத்தட்ட பாதி பகுதி பார்த்தோம் —

———————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஸ்ருதி பிரகாசர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்யம்— -1-4—சமந்வய அத்யாயம்- 29–ஸூத்ரங்கள் / 8-அதிகரணங்கள் / இரண்டாம் அதிகரணம்-சமச அதிகரணம் –3-ஸூத்ரங்கள்—/மூன்றாம் அதிகரணம்—சங்க்ய உப ஸங்க்ரஹ அதிகரணம் -3-ஸூத்ரங்கள்-/ நான்காம் அதிகரணம்— காரணத்வாதிகரணம்–2-ஸூத்ரங்கள்- ஸ்ரீ ஆழ்வார் சுவாமிகள் —

January 27, 2020

அகில புவன ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே
விநத விவித பூதவ்ராத ரஷைக தீஷை
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே ப்ரஹ்மணி ஸ்ரீநிவாசே
பவது மம பரஸ்மின் சேமூஷீ பக்தி ரூபா

பாசாரர்ய வச ஸூதாம் உபநிஷத் துக்தாப்தி மத்யோத் த்ருதாம்
சம்சாராக்னி விதீபன வ்யபகாத ப்ராணாத்மா சஞ்சீவி நீம்
பூப்ர்வாச்சார்ய ஸூ ரஷிதாம் பஹூ மதி வ்யாகாத தூரஸ்தி தாம்
ஆ நீதாம் து நிஷா ஷரை ஸூ மனஸோ பௌமா பிபந்து அந்வஹம்–

———————————————————————————————————–

முதல் அத்யாயம்-சமந்வய அத்யாயம்-நான்காம் பாதம் 29–ஸூத்ரங்கள் –
இரண்டாம் அதிகரணம்–சமச அதிகரணம் –3-ஸூத்ரங்கள்–1-4-8/9/10-—-ஸ்ரீ ஆழ்வார் சுவாமிகள்

—————————————————-

விஷயம் –
அஜா -என்ற சொல்லால் -ப்ரஹ்மத்தை அந்தர் யாமி யாகக் கொண்ட –
மூலப் பிரக்ருதியே கூறப்பட்டது என்று நிரூபணம்

1-4-8-சமசவத் அவிசேஷாத்-

சமசம் போன்று சிறப்பித்துக் கூறப்படாதலால் -என்றவாறு –
இதிலும் கபில தந்திரம் மூலம் கூறப்படும் சித்தாந்த நிரசனம் –

பூர்வ பக்ஷம் -ப்ரதிகோடி-வேதாந்த தரிசனத்துக்கு -சாங்க்ய -நிரீஸ்வர வாதம்
பிரகிருதியின் பரிமாணம் ஜகத் என்பர் –
குண குணி பாவம் ஒத்துக் கொள்ளாதவர்கள் இவர்கள் –
இரண்டாக சொன்னால் பிரித்து காட்ட முடிய வேண்டுமே என்பர் –
தர்ம தர்மி -ஆஸ்ரயம் நாம் சொல்வது போலே இல்லை அவர்களது –
பிரகிருதி -மஹத் -அஹங்காரம் -தன்மாத்திரைகள் -இந்திரியங்கள் -பூதங்கள் –
இப்படி 24-பிரக்ருதியும் அதன் பரிணாமமும் -25-th தத்வம் ஜீவாத்மா –
தாமரை இலைத் தண்ணீர் ஒட்டாது போலே இருந்தாலும் தானே கர்த்தா –
கர்த்ருத்வம் தன்னிடம் ஆரோபித்து கொண்டு பந்துக்கு உட்படுகிறான்
ப்ரக்ருதி புருஷ விவேக ஞானமே மோக்ஷம் என்பர் –
கேவலஸ்ய பாவம் -பிரக்ருதியில் இருந்தாலும் -அடைகிறான் —
சாங்க்ய காரிகையே இவர்களது பிரமாணம் –
ஞான பாகம் -கொண்டே மோக்ஷம் -வேதம் ஒத்துக் கொண்டாலும் நிரீஸ்வர வாதர் இவர் –
ஈஸ்வர நிராகரணமும் -இல்லாதவர் ஈஸ்வரர் பற்றி -indifferant-இவர்கள்
அவ்யக்த மார்க்கம் தபஸ் பண்ணி தனது முயற்சியால் விவேக ஞானம் -realaisation-அடைகிறான் –
பரம காருணிகர் இவன் படும் ஸ்ரமம் கண்டு -பகவத் கிருபையை விளக்கி -இவர்களை மாற்றுவார்கள்
ப்ரக்ருதிக்கும் அதிஷ்டானம் அந்தர்யாமியாக இருப்பவன் என்று உணர்த்தி -சம்ரதாயத்துக்கு -கூட்டி வருவார்கள்
ஞான மார்க்கம் மாற்றி பக்தி மார்க்கம் -ஊட்டி நல் வழி நடத்துவார்கள்
ப்ரஹ்மாத்மகம் இவை என்று சொல்வதே வாசி
தந்திரம் என்பதாலே சாங்க்ய தத்வ பிரகிரியை -இங்கே —
யோக தர்சனம் -பக்தி மார்க்கம் –ஈஸ்வர தத்வம் ஒத்துக் கொள்பவர்கள் –

மாந்த்ரீக உபநிஷத் 21-மந்த்ரங்கள் -அதர்வண வேதம் விஷய வாக்கியம் இதில் –
இதுக்கு திராவிட ஆந்திர பாட வாசிகள் இல்லை என்பர்
திராவிட பாடம் – ஆந்திர பாடம் -ச பிரம்மா ச சிவ ச ஹரி -ஈஸ்வர ஸ்வராட் -வித்யாரண்யர் காலத்தில் உருவானது என்பர்
சங்கரர் உபநிஷத் வியாக்யானம் திராவிட பாடங்களுக்கே–
அதர்வண கிலம் -ப்ரஷிப்தம் -அப்புறம் சேர்த்தது -என்பர்
ஹயக்ரீவர் உபாத்யானம் -பின்பே சேர்த்தது மஹாபாரதத்தில் -என்பர் சிலர்
ஞானிகளுக்கு சாஷாத்காரம் கிடைத்து சேர்த்தாலும் பிரமாணமே
ஹரி வம்சம் கிலமானாலும் பிரமாணம்
ஈஸாவா சா -உபநிஷத் -18-மந்திரங்களுக்கு ஒரு வழியில் இவை சாம்யம்

சமசம் என்பது யாகங்களில் பயன்படுத்தப்படும் மரத்தால் செய்யப்பட ஒரு வகைப் பாத்திரம்
கீழ்ப் பாகம் அகலமாகவும் மேல் பாகம் ஒரு சிறிய துளை மட்டுமே கொண்டதாகவும் இருக்கும்
இதில் சோமலதை எனப்படும் மூலிகை ரசம் வைக்கப்படும்
உபநிஷத்தில் சமசம் -பதம் தெளிவாக கூறப்பட்டுள்ளது –

ப்ரஹ்மத்தை ஆத்மாவாகக் கொண்ட ப்ரக்ருதி மஹத் அஹங்காரம் -என்பதை ஸ்ருதியும் ஸ்ம்ருதியும் சொல்லும்
பரமாத்மாவால் அதிஷ்டானமான பிரக்ருதியை குறிக்கும் –
சமசம்-spoon-shaped -சோமரசம் -சோமயாகம் -ப்ரஹ்மானுபவம் -ஜீவாத்மா ஜோதி ரூபம் -பரமாத்மா -பரஞ்சோதி ஸ்வரூபம் -திவ்யம் ரசம் –
ப்ரஹதாரண்யம் –நான்காம் அத்யாயம் -அர்வா கீழே -க்லக ஊர்த்வ புந்தவா-போன்ற கரண்டி பற்றியும் உண்டே
தலை கீழ் கவிழ்த்த பானை -மனுஷ்யர் தலையை சொல்ல வந்ததே இந்த வார்த்தைகள் —
அதே போலவே இங்கும் அஜா என்பது ப்ரஹ்ம அதிஷ்டமான பிரக்ருதியையே குறிக்கும் –
அப்ராஹ்மாத்மக பிரக்ருதியை சொல்ல வந்தது இல்லை -அர்த்தம் -பிரகரணம் ஒட்டியே கொள்ள வேண்டும்
அதி தேசம் –அதே -rule-இங்கும் –

அதர்வணத்தில்–ஸூலி-3-/7–
விகார ஜநநீம் அஞ்ஞானம் அஷ்ட ரூபாம் அஜாம் த்ருவாம்–த்யாயதே அத்யாசிதா தேந தன்யதே ப்ரேர்யதே புந –
ஸூயதே புருஷார்த்தே ச தேந ஏவாதிஷ்டிதா ஜகத் –
கௌரநாத் யந்தவதீ சா ஜநித்ரீ பூத பாவிநீ -ஸீதா அசீதா ச ரக்தா ச சர்வ காமதுகா விபோ-
பிபந்த்யே நாம் அவிஷமாம் அவிஞ்ஞாதா குமாரகா
ஏகஸ்து பிபதே தேவ ஸ்வச் சந்தோ அத்ர வசாநுகாம் -த்யான க்ரியாப்யாம் பகவான் புங்க்தே அசவ் பிரசபம் விபு –
சர்வ சாதாரணீம் தோக்க் நீம் பீட்யமா நாம் து யஜ்வபி -சதுர்விம்சதி ஸங்க்யாகம் அவ்யக்தம் வ்யக்தம் உச்யதே –என்று
அனைத்துக்கும் தாய்-பிரகிருதி -எட்டு விதமாக –மஹத் அஹங்காரம் தன்மாத்திரைகள் பஞ்ச பூதங்கள் ஆகிய எட்டும் –
சர்வேஸ்வர நியமன அதீனம்-இந்த ஜகத்தே புருஷார்த்தங்களை அடைய சாதனம்
பிரக்ருதியே பசு போலே -வெண்மை கருமை -சிகப்பு -மூன்றுமாக இருந்து இன்பமான -பால் -கர்மம் -அளிப்பவள் -என்றும்

முதல் இரண்டு மந்த்ரங்கள்
ஓம் அஷ்ட பாதம் இத்யாதி –ஹம்சம் ஜீவாத்மாவை -ரூபகம்
என்றும் -பிரபஞ்சம் கோ போலே -என்றும் –
ஹம்ஸம் வெளுப்பு -ராஜ ஹம்சம் -வாத்தும் -வெளுப்பு -நீரையும் பாலையும் பிரிக்கும் சாமர்த்தியம் இல்லையே –
ஹம்ஸ கீர நியாயம் -mithalogical–சரபம் -யானை சரீரம் சிம்மம் முகம் போலே –
கண்ட பேரண்டம் இதுக்கும் பிரபலம் -இரண்டு தலை -தந்த்ர சாஸ்திரம் –
மானஸ சரோவர் -மானஸ ராஜ ஹம்சம் -சுத்த ஜீவாத்மா -பாஹ்ய த்ருஷ்ட்டி கொண்டு அறிய முடியாதே
சத்வ குணத்தால் அறிய முடியும்

விகார ஜநநீம் –விகாரங்களை உண்டு பண்ணும் -evalution-அஞ்ஞானம் அஷ்ட ரூபாம் அஜாம் த்ருவாம்–
நித்யம் -ஜனனம் மரணம் இல்லாதவை –
மூல பிரகிருதி- -மஹான் –inteligent- புத்தி –அஹங்காரம் -ego
-தப்பான translaton -–த்யாயதே அத்யாசிதா தேந தன்யதே ப்ரேர்யதே புந –பரமாத்மாவை அந்தர்யாமியாக கொண்டவை
ஸூயதே புருஷார்த்தே ச தேந ஏவாதிஷ்டிதா ஜகத் –அவனாலே அதிஷ்டானம்
கௌரநாத் யந்தவதீ சா ஜநித்ரீ பூத பாவிநீ -ஸீதா அசீதா ச ரக்தா ச சர்வ காமதுகா விபோ-மூன்று குணங்கள் -மூன்று நிறங்கள் —
சத்வம் வெள்ளை -சிகப்பு ரஜஸ் கறுப்பு தனுஷ் –
ஸ்த்ரீகள் புருஷர்கள் -mental–physical-makeup-நிறைய வாசி உண்டே
ஸ்ருஷ்ட்டி பிரதானம் -பொறுப்பு அவர்களுக்கு உண்டே –
ஞானம் விஞ்ஞானம் கொண்டே இவற்றின் வாசிகளை அறிவோம் –
இந்திரிய ஸூஷ்மம் -software-போலே –
கரை உள்ள வேஷ்ட்டி -இரண்டு வர்ண ஸஹவாசம் வேண்டுமே -சம்சாரத்தில் இருக்க –

ரஜஸ் -சத்யத்துடன் சேர்ந்து ஸத்கார்யம் -தமஸ்ஸுடன் சேர்ந்து அசத் கார்யம் –

ஸூலி -14-
சதுர்விம்சதி சங்க்யாகம் அவ்யக்தம் வ்யக்தம் உச்யதே – அவ்யக்தமான அதுவே வெளிப்பட்டு
வ்யக்தம் ஆகிறது -என்றும் ப்ரக்ருதி ஸ்வரூபம் கூறப்பட்டது –
மேலே சூலி -13-/14-
தம் ஷட் விம்சகாம் இத்யாஹு சப்த விம்ச மதா பரே -புருஷம் நிர்குணம் சாங்க்யம் அதர்வ சிரசோ விது –
அவனை -26-தத்வம் என்றும் சிலர் -27-தத்வம் என்றும் கூறுகிறார்கள்
அதர்வண சிரசை அறிந்தவர்கள் அவனை நிர்க்குணம் என்றும் அறியத்தக்கவன் என்றும் சொல்வார்கள்
வேறே சில அதர்வண சாகைகளில்
அஷ்டவ் ப்ரக்ருதய ஷோடச விகார -என்று பிரகிருதியின் நிலைகள் -8-மாற்றங்கள் -16-என்பர்

பிரகிருதி புருஷன் ஈஸ்வர ஸ்வரூபங்களை
ஸ்வேதரா -1-8-
சம்யுக்தம் ஏதத் ஷரம் அக்ஷரம் ச வ்யக்த அவ்யக்தம் பரதே விஸ்வம் ஈஸ -ஆநீ சச்ச ஆத்மா பத்யதே போக்த்ரு பாவாத்
ஞாத்வா தேவம் முச்யதே சர்வ பாஸை–என்றும்
ஸ்வேதரா-1-9-
ஜ்ஞ அஜ்ஜவ் த்வவ் அஜவ் ஈஸ அநீசவ் அஜா ஹி ஏகா போக்த்ரு போகார்த்த யுக்தா -அனந்தச்ச ஆத்மா விஸ்வ ரூபோ ஹி
அகார்த்தா த்ரவ்யம் யதா விந்ததே ப்ரஹ்மம் ஏதத் -என்றும்
இப்படி அனுபவிப்பவன் அனுபவிக்கப்படுவது அனுபவம் மூன்றையும் அறிந்தவன் ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான் -என்றும்
ஸ்வேதரா-1-10-
ஷரம் பிரதானம் அம்ருத அக்ஷரம் ஹர ஷர ஆத்மாநவ் ஈஸதே தேவ ஏக -தஸ்ய அபி த்யாநாத் யோஜநாத்
தத்வ பாவாத் பூயஸ் ச அந்த விஸ்வ மாயா நிவ்ருத்தி -என்றும்
ஸ்வேதரா-4-9-
சந்தாம்ஸி யஜ்ஞா க்ரதவோ வ்ரதாநி பூதம் பவ்யம் எச்ச வேதா வதந்தி -அஸ்மாத் மாயீ ஸ்ருஜதே விஸ்வம்
ஏதத் தஸ்மிம்ச்ச அந்யோ மாயயா சந்நிருத்த -என்றும்
ஸ்வேதரா-4-10-
மாயம் து ப்ரக்ருதிம் வித்யான் மாயிநம் து மஹேஸ்வரம் -தஸ்ய அவயவ பூதைஸ்து வ்யாப்தம் சர்வம் இதம் ஜகத் -என்றும்
ஸ்வேதரா-6-16-
பிரதான ஷேத்ரஞ்ஞா பதிர் குணேச சம்சார மோக்ஷ ஸ்திதி பந்த ஹேது -என்றும் உள்ளதே

ஸ்ம்ருதி -ஸ்ரீ கீதையிலும் -13-19-
ப்ரக்ருதிம் புருஷம் ச ஏவ வித்த்யநாதீ உபாவபி விகாராம்ச் ச குணாம்ச் ச ஏவ வித்தி ப்ரக்ருதி ஸம்பவாந் -என்றும்
ஸ்ரீ கீதை-13-20-
கார்ய காரண கர்த்ருத்வ ஹேது -ப்ரக்ருதிர் உச்யதே புருஷ ஸூக துக்காநாம் போக்த்ருத்வே ஹேது உச்யதே -என்றும்
ஸ்ரீ கீதை-13-21-
புருஷோ ப்ரக்ருதிஸ் தோ ஹி புங்க்தே ப்ரக்ருதி ஜாந் குணாந் -காரணம் குண சங்கோஸ்ய சத சத் யோநி ஜென்ம ஸூ
ஸ்ரீ கீதை-14-5–
சத்துவம் ரஜஸ் தம இதி குணா பிரகிருதி ஸம்பவா -நிபத் நந்தி மஹா பாஹோ தேஹ தேஹிநம் அவ்யயம் -என்றும்
ஸ்ரீ கீதை-9-7-
சர்வ பூதாநி கௌந்தேய ப்ரக்ருதிம் யாந்தி மாமிகாம் கல்பக்ஷய புநஸ் தாநி கல்பாதவ் விஸ்ருஜாமி அஹம் -என்றும்
ஸ்ரீ கீதை–9-8-
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாம் அவஷ்டப்ய விஸ்ருஜாமி புந புந -பூத க்ராமம் இமம் க்ருத்ஸ்னம் அவசம் ப்ரக்ருதேர் வசாத் -என்றும்
ஸ்ரீ கீதை-9-10–
மயாத்க்ஷேன ப்ரக்ருதி ஸூயதே ச சராசரம் ஹேது நாநேந கௌந்தேய ஜகத் விபரி வர்த்ததே -என்றும் கூறியதே

மேலும் -ஸ்வேதரா-4-5-
அஜாம் ஏகம் லோஹித ஸூக்ல கிருஷ்ணாம் பஹ்வீ பிரஜா ஸ்ருஜமா நாம் சரூபா
அஜோ ஹி ஏகோ ஜூஷமாண அநு சேதே ஜஹாத் யேநாம் புக்த போகாம் அஜ அன்ய–என்று
பிரக்ருதியை முக்தாத்மா விட்டுச் செல்கிறான்

அஜாம் ஏகம் லோஹித ஸூக்ல கிருஷ்ணாம் -முக்குணங்கள் மூன்று வர்ணங்கள்
பஹ்வீ பிரஜா ஸ்ருஜமா நாம் சரூபா அஜோ ஹி ஏகோ ஜூஷமாண அநு சேதே ஜஹாத் யேநாம் புக்த போகாம்
அஜ அன்ய-பிரகிருதியின் ஆட்டம் -அறிந்து – கேவலனாகி -பகவத் கிருபையால் -பிரகிருதி சம்பந்தம் அறுத்து
பகவானை அடைகிறான் –

இங்கு கபில தந்திரத்தில் சொல்லப்படும் ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லாத பிரக்ருதியா -ப்ரஹ்மாத்மகமான பிரக்ருதியா -சங்கை

பூர்வ பக்ஷம்
அஜம் ஏகம் என்று பிறப்பற்ற ஓன்று என்பதால் ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லாத பிரக்ருதியே யாகும்
பிரகிருதி எதனாலும் உண்டாக்கப்படுவது இல்லையே
மேலும்
பஹ்வீ பிரஜா ஸ்ருஜமா நாம் சரூபா-என்பதால் பிரஜைகளை தனது ஸ்வரூபம் போலே
ஸ்வ தந்திரமாக ஸ்ருஷ்டிக்கும் சக்தி பிரக்ருதிக்கும் உள்ளதாகவும் கூறப்பட்டது –

சித்தாந்தம்
சமசவத் அவிசேஷாத்-
இங்கு கபில தந்திரத்தில் கூறப்பட்ட பிரகிருதி இல்லை
சமசவத்-என்று சமசம் போன்றதாகும்
பிருஹு -2-2-3-
அர்வாக்பிலச் சமச ஊர்த்வ புத்ந -என்று
மேலே பருத்து கீழே துளை உள்ள -உணவு உண்ண பயன்படும் பொருள் -என்றே அன்றி
ஒரு குறிப்பிட்ட சமஸத்தை-என்று சிறப்பித்து சொல்ல வில்லையே
சம் -உண்ணுதல் பருகுதல்-என்பதால் சமாசம்
அதாவது பிருஹு –4-2-3-
இதம் தச்சிர ஏஷ ஹி அர்வாக்பிலஸ் சமச ஊர்த்வ புத்ன-என்று-இப்படி மேலே பருத்து கீழே துளை உள்ளது
தலையே -மண்டை ஓடே -ஆகும் -என்று நிச்சயிக்கலாம்
இதே போலே அஜா -சொல்லின் பொருளையும் அதன் பயன்பாடு மற்றும் இந்தப்பகுதியில் உள்ளது என்பவை
போன்றவற்றால் அறிய வேண்டும்
இங்கு அஜா -பிரகிருதி ஸ்வ தந்திரமாக செயல்படும் என்று கூறவில்லை
பஹ்வீ பிரஜா ஸ்ருஜமா நாம் சரூபா–ஸ்வேதரா-4-5-என்பதன் மூலம் ஸ்ருஷ்ட்டி செய்கிறது என்னும் விவரமே உள்ளது
ஆகவே இந்த மந்திரத்தில் ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லாத பிரகிருதி கூறப்பட வில்லை என்றதாயிற்று

அஜா வித்யை என்றே இதுக்கு பெயர் –

இப்படியாக கல்ப தந்திரத்தில் கூறப்பட்டதான ப்ரஹ்மத்தை ஆத்மாவாகக் கொள்ளாத
ப்ரக்ருதி போன்ற பலவும் தள்ளப் பட்டது –

மேலும் ஒரு காரணத்தாலும் அஜா என்று ப்ரஹ்மாத்மகமான பிரக்ருதியே என்பதை அடுத்த ஸூத்ரத்தில் நிரூபணம்

——————

1-4-9-ஜ்யோதி ரூப க்ரமா து ததா ஹி அதீயதே ஏகே –

இது உயர்ந்த ஜ்யோதியான ப்ரஹ்மத்தைக் காரணமாகக் கொண்டதாகும்
ஒரு குறிப்பிட்ட சாகையைச் சார்ந்தவர்கள் இப்படியே ஓதுகிறார்கள் -என்றவாறு

சித்தாந்தம் –
ஸூத்ரத்தில் உள்ள– து –என்ற சொல்லானது –
இங்கு கூறப்படும் கருத்தை அதிக அழுத்தத்துடன் கூறுவதை உணர்த்துகிறது –
அஜா -என்பது ஜ்யோதியை தனது காரணமாகக் கொண்டதாகும் –
இந்த ஜ்யோதி ப்ரஹ்மமே –
பிருஹு -4-4-16-
தம் தேவா ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதி -என்றும்
சாந்தோக்யம் -3-13-7-
அத யதத பரோ தேவோ ஜ்யோதிர் தீப்யதே -என்றும் சொல்வதால் பிரசித்தம் ஆகிறது
ஜ்யோதிர் உப க்ரமா-என்று
ப்ரஹ்மத்தைக் காரணமாகக் கொண்ட -என்று பொருள்
ததா ஹி அதீயதே ஏகே-என்று
இப்படியாக தைத்ரிய சாகையைச் சேர்ந்த சிலர் கூறுகிறார்கள்
ஹி -என்பது
காரணத்தைக் குறிக்கும்

ஜ்யோதிர் உப க்ரமா–ஜ்யோதி ப்ரஹ்மம் -காரணிகம்-

இந்த அஜா -ப்ரக்ருதி என்பது ப்ரஹ்மத்தைக் காரணமாகக் கொண்டுள்ளது என்று கூறுகிறார்கள்
ஜோதியான பரம் பொருளைச் சார்ந்தே அஜா என்னும் பிரகிருதி உள்ளது –
தைத்ரியம் –
அணோர் அணீயான் மஹதோ மஹீயாந் ஆத்மா–குஹாயா நிஹித அஸ்யா ஜந்தா-என்று சொல்லி தொடர்ந்து
சப்த பிராணா ப்ரபவந்தி தஸ்மாத் –என்றும்
அஜாம் ஏகாம் லோஹித சுக்ல கிருஷ்ணம் பஹ்வீம் ப்ரஜாம் ஜன யந்தீம் ச ரூபாம் –
அஜோ ஹி ஏகோ ஜுஷமான-அநு சேத ஜஹாத் யோநாம் புக்த போகம் அஜ அந்ய–என்றும் இத்யாதிகளால்
அனைத்துக்கும் காரணமான பிரகிருதி ப்ரஹ்மத்தின் இடம் இருந்தே உத்பத்தி ஆனது என்று கூறப்பட்டது –

ஸர்வஸ்ய ஸ்வ வியதிரிக்த ஸமஸ்த வஸ்துக்களும் -ப்ரஹ்மமே காரணம் –

இந்த அஜா தன்னைப் போன்ற வஸ்துக்கள் தோன்ற காரணம் –
இது கர்ம வஸ்யரான ஜீவாத்மாவால் அனுபவிக்கப் படுகிறது
பின்பு முக்தாத்மாவால் கை விடப்படுகிறது
இந்த அஜா மற்றவற்றைப் போலவே ப்ரஹ்மத்தின் இடம் உத்பத்தியாகி ப்ரஹ்மத்தையே
ஆத்மாவாகக் கொண்டுள்ளது என்றவாறு

அதீயதே ஏகே -என்று
ஸ்வேதாஸ்வர உபநிஷத்தில் உள்ள அஜா என்ற சொல்லுக்கு மற்ற ஒரு சாகையைச் சேர்ந்த மஹா உபநிஷத்தில்
காணப்படும் அதே போன்ற வரியில் இருந்து பொருள் –
ஸ்வேதாஸ்வர-1-1-
கிம் காரணம் ப்ரஹ்ம -என்று தொடங்கி
ஸ்வேதாஸ்வர-1-3-
தே த்யான யோக அநு கதா அபஸ்யன் தேவாத்ம சக்திம் ஸ்வ குணைர்நி கூடாம்-என்று
அஜா ப்ரஹ்மத்தின் சக்தி என்று சொல்லி
ஸ்வேதாஸ்வர-4-9-
அஸ்மாந் மாயீ ஸ்ருஜதே விஸ்வம் ஏதத் தஸ்மிம்ச் ச அந்யோ மாயயா சந் நிருத்த–என்றும்
ஸ்வேதாஸ்வர–4-10-
மாயாம் து ப்ரக்ருதிம் வித்யாந் மாயிநம் து மஹேஸ்வரம் -என்றும்
ஸ்வேதாஸ்வர-4-11-
யோ யோநிம் யோநிம் அதிஷ்டதி ஏக-என்றும் போன்ற பல வரிகளால்
அதே அஜா -ப்ரஹ்மாத்மகமான ப்ரக்ருதியே கூறப்படுகிறது –
திஷ்டத் யந்தராத்மா-என்று
அஜா எனபது பரம் பொருளைச் சார்ந்த பிரக்ருதியே என்றதாயிற்று –
கபில தந்திரத்தில் சொல்லிய ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லாத பிரகிருதி குறித்து சிறு வாசனை கூட இல்லை என்றதாயிற்று

ப்ரஹ்ம -ஸூத்ரம்–story -of -soul-தானே -ஆகவே தான் பன்ன பன்ன ப்ரஹ்மமே காரணம் –
வேறே ஒன்றுமே இல்லை என்று படிப்படியாக ப்ரஹ்மத்திடம் கூட்டிப் போகும்
உபநிஷத் வாக்கியங்கள் முழுவதும் அறிந்து அடைவது பல ஜன்மாக்கள் ஆகுமே – –
spirutual-travalogue-தான் ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் ஆழ்ந்து அறிவது –

இதற்கு பூர்வ பக்ஷம்
அப்படியானால் ஜ்யோதியான பரமாத்மாவைக் காரணமாகக் கொண்டது என்றும் –
சிகப்பு வெளுப்பு கருப்பு நிறங்களைக் கொண்டது என்றும் கூறப்படும் பிரகிருதி அஜா -பிறப்பற்றது என்று எப்படிக் கூறப்படுகிறது
பிறப்பற்றது என்று கூறப்படும் பிரகிருதி ஜ்யோதியில் இருந்து தோன்றுவதாகக் கூறுவது எப்படி –

இதுக்கு சமாதானம் அடுத்த ஸூத்ரம்

—————

1-4-10-கல்பநோபதேசாத் ச மத்வாதி வத் அவிரோத –

ஸ்ருஷ்ட்டியைக் கூறுவதால் -மது -என்பது போன்று விரோதம் இல்லை -என்றதாயிற்று –
பிரகிருதி பிறப்பற்றது என்றும் கல்பாதியிலே உருவாக்கப் பட்டது என்பதும் முரண் பட்டது இல்லை –

சித்தாந்தம்
ஸூத்ரத்தில்–ச -சப்தம் –
இங்குள்ள சங்கையைப் போக்கும்
பிரகிருதி பிறப்பற்றது என்பதற்கும் -ஜ்யோதியான பர ப்ரஹ்மத்தின் இடம் வெளிப்பட்டது என்பதற்கும் முரண்பாடு இல்லை
கல்பந உபதேசாத்-என்று
ஸ்ருஷ்ட்டி குறித்து உபதேசிப்பதால் –கல்பநம் என்றது உண்டாக்குதல் -ஸ்ருஷ்ட்டியைச் சொன்னவாறு –
அதாவது ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்டி குறித்து உபதேசம் –

தைத்ரிய உபநிஷத்தில் –
சூர்யா சந்திர மசவ் ததா யதா பூர்வம் கல்பயந் –5 7-என்றும்
ஸ்வேதாஸ்வதார உபநிஷத்தில் –
அஸ்மான் மாயீ ஸ்ருஜதே விஸ்வமேதத்–4-9 –என்று படைக்கப் பட்டதை சொல்லிற்று –
இத்தால் ப்ரக்ருதி கார்ய காரண இரண்டு நிலைகளில் உள்ளதாக உணர்த்தப் படுகிறது –
பிரகிருதி காரண நிலையில் உள்ள போது அஜா -பிறப்பற்றது –
கார்ய நிலையில் உள்ளது ஜ்யோதியைக் காரணமாகக் கொண்டது என்றவாறு

அஜா -பிறக்காதது -ஆதி அந்தம் இல்லாத நித்யம் -எப்படி பரமாத்மாவால் உண்டாக்கப்படும்
மாயீ-மாயையை உடையவன்
கல்பநம் -ஸ்ருஷ்ட்டியை பற்றியே உபதேசம் என்பதால் –
கார்ய காரண ரூபம் அவஸ்தைகளைச் சொன்னபடி
அக்னி பிளம்பில் இருந்து -spark-பலவும் வருவது போலே -பரமாத்மாவின் இருந்து உத்பன்னம் -அதிலே லயிக்குமா போலே
நித்யமானவைகள் அஜா நித்யா சாஸ்வதம் புராணம் -பல தடவையும் சொல்லி
ஜ்யோதிர் உபக்ரமா என்றும் சொல்லுவதால் விரோதம் இல்லை
காரண அவஸ்தையில் -சதேவ சோம்ய இதமேவ அக்ர ஏகமேவ அத்வதீயம் –
நாம ரூப விபாகம் இல்லாமல் ஒன்றாகவே இருக்கும் -ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம்
you too brutus -the most unkindest-double superlative-
லோக ஜனகா ஜனனி -என்று மிதுனத்தையே சொல்கிறோம் –

மத்வாதி வத்–
ஆதித்யன் காரண நிலையில் உள்ள போது ஈஸ்வரனுடன் ஒன்றாகவே உள்ளான்
அதே ஆதித்யன் கார்ய நிலையில் உள்ள போது ருக் யஜுர் சாம அதர்வண வேதங்களில் கூறும் கர்மங்கள் மூலமாக
உண்டாகும் தேனின் இருப்பிடமாகவும்
தன்னை உபாசிக்கும் வஸூக்கள் மற்றும் தேவர்களால் அனுபவிக்க வல்ல தேனாகவும் இருக்கிறான்
அந்த நிலையிலும் உதயம் அஸ்தமனம் குறித்து எந்த முரண்பாடும் இல்லையே –
சாந்தோக்யம் -மது வித்யையில்-
பிரளயம் முடிந்து உலகம் படைக்கப் பட்ட பின்பு —
அசௌவா ஆதித்யோ தேவமது-3-1-1 -என்று தேவர்களுக்கு மதுவாக உள்ளதையும்-சொல்லித் தொடங்கி
பிரளய காலத்தில் –
அத தத் ஊர்த்வ உதேத்ய ந ஏவ உதேதா ந அஸ்த மேதா ஏகல ஏவ மத்யே ஸ்தாதா — என்று
சூரியன் மறைவதும் இல்லை உதிப்பதும் இல்லை -எனபது போலே –
ஏகல -என்று ஒரே இயல்புடன் மாறாமல் உள்ளான்
ஆக இந்த மந்திரத்தால் ப்ரஹ்மாத்மகமான பிரக்ருதியே -அஜா -என்று கூறப்பட்டது அல்லாமல்
கபில தந்திரத்தில் கூறப்பட்ட பிரகிருதி அல்ல என்றதாயிற்று

பிரக்ருதி மட்டும் இல்லை -ஜீவாத்மாவையும் ஸ்ருஷ்ட்டி -சரீர ஜீவ சம்பந்தம் பண்ணுவதும் அவனே –
பஞ்சாக்னி வித்யை -விவரிக்கும் –

அத்வைதிகள் இந்த மந்திரத்தில் தேஜஸ் நீர் பூமி ஆகியவற்றால் உண்டாக்கிய
ஒரு அஜா என்பது கூறப்படுவதாகச் சொல்வார்கள் –
இவர்கள் இடம் பூதங்களாகிய தேஜஸ் நீர் பூமி ஆகியவை ஒரே தத்துவமாக உள்ள அஜா என்பதை குறிக்கின்றனவா
அல்லது கார்ய நிலையில் உள்ள ப்ரஹ்மமே தேஜஸ் நீர் பூமி என்று உள்ளதால் அஜா என்கிறதா அல்லது
தேஜஸ் நீர் பூமி ஆகியவற்றுக்குக் காரணமாக உள்ள ஓன்று மூலப்ரக்ருதி -அஜா என்பதாக உள்ளதோ

இதில் முதல் கருத்தை ஏற்றால் -தேஜஸ் நீர் பூமி இவை ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவை
ஸ்வேதாஸ்வர -4-5-
அஜம் ஏகாம் -ஒரே ஒரு அஜம் என்பதுடன் முரண்படும்
இவை மூன்று அல்ல -த்ரிவ்ருத்க்கரணத்தால் ஒன்றாகும் என்னில் -அவை பலவாக உள்ள தன்மை மாறாதே
சாந்தோக்யம் 6-3-2-
இமாஸ்திஸ்ரோ தேவதா -என்று இந்த மூன்று தேவதைகள்
சாந்தோக்யம் -6-3-3-
தாஸாம் த்ரிவ்ருதம் த்ரிவ்ருதம் ஏகைகாம் கரவாணி –என்று ஒவ் ஒன்றுக்கும் த்ரிவித்கரணம் சொல்லப்படுகிறதே

இரண்டாவது கருத்தில் இரண்டு கேள்விகள் -ப்ரஹ்மமே தேஜஸ் நீர் பூமி மாறுதல்கள் அடைந்து அஜா வஸ்துவாகிறதா –
அல்லது ப்ரஹ்மம் ஸ்வரூப மாறுதல் இல்லாமல் ஒரு அஜா எனப்படுகிறதா
முதல் கேள்வி தள்ளுபடி பலவாக உள்ள தன்மை மறையாமல் உள்ளதால்
இரண்டாவது -சாந்தோ –4-5-
லோஹித சுக்ல க்ருஷ்ணாம் என்பதுடன் முரண்படும்
மேலும் ப்ரஹ்மம் தனது ஸ்வரூபத்துடன் உள்ள போது தேஜஸ் முதலானவற்றை அதன் லக்ஷணமாகக் கூற முடியாது

மூன்றாவது கருத்தின் படி அஜா என்று தேஜஸ் நீர் பூமி பூதங்கள் உணர்த்தப்பட்டு அவை மூலம்
அஜா காரண நிலையில் உள்ளது என்றதாயிற்று
இதற்கு மாறாக அஜா என்பது தேஜஸ் நீர் பூமி ஆகியவற்றின் காரண நிலையான பிரகிருதி உள்ளதை
சுருதி கூறுவதால் அப்படியே கொள்ளலாம்
சில அத்வைதிகள் அஜா என்று -ப்ரக்ருதி ஒரு பெண் ஆட்டின் உருவமாக கூறப்பட்டது என்பர்
இந்த கற்பனையால் எந்த பயனும் இல்லை என்பதால் பொருத்தம் ஏற்றதாகும்
கட -ஆத்மாநம் ரதிநம் வித்தி -சரீரம் உபாயம் என்பதைக் காட்டவே உருவகம்
இதே போலே ஆதித்யனை அனுபவிப்பதால் தேனாக உருவகம்
பெண் ஆடாக உருவகம் பயன் இல்லை என்பது மட்டும் இல்லை -முரண்பாடும் ஏற்படும்
எல்லை அற்ற கால சம்பந்தம் -சகலத்துக்கும் மோக்ஷ பந்த ஹேது அசேதனம் இப்படிப்பட்ட தன்மையான பிரக்ருதியை
பால் மட்டும் கொடுக்கும் சேதன உருவகம் முரண்பாடு ஆகுமே

மேலும் ஸ்வேதாஸ்வர -4-5-
அஜாம் ஏகாம் —அஜோ ஹி ஏக –அஜ அந்ய–என்பதில் உள்ள அஜா சொல்லுக்கு
பலவிதமான பொருள்களைக் கற்பிப்பது சரி இல்லை
இதற்கு அத்வைதிகள் பெண் ஆடு பொருளையே கொள்ளலாம் என்றால் இது அடியோடு முரண்படும்
ஜஹாத்யேநாம் முக்த போகாம் அஜ அந்ய–ஸ்வே -4-5-என்று முக்தாத்மா
இந்த பெண் அத்துடன் சம்பந்தம் கொள்கிறான் என்னும் முரண்பாடு வரும்

——————–

மூன்றாம் அதிகரணம்—சங்க்ய உப ஸங்க்ரஹ அதிகரணம்–3-ஸூத்ரங்கள்-

—————

விஷயம்
இந்திரியங்கள் ஆகாசம் போன்ற அனைத்தும் ப்ரஹ்மாத்மகமே என்று நிரூபணம் –

1-4-11-ந சங்க்ய உப சங்கரஹாத் அபி நாநா பாவாத் அதிரேகாத் ச –

எண்ணிக்கையைக் கூறுகிறது என்பதால் சாங்க்ய யோகம் என்றது ஆகாது –
வேறுபடுவதாலும்-அதிகம் உள்ளதாலும் -என்றவாறு –

ப்ருஹத் ஆரண்யாகாவில்-4-4-17-
யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்ச ஜனா ஆகாசாஸ்ஸ ப்ரதிஷ்டித தமேவ மன்ய ஆத்மானம் வித்வான் ப்ரஹ்மாத்ருதோம்ருதம் –
என்று-எந்த ஆத்மாவிடம் ஐந்து ஐந்து பேர்கள் மற்றும் ஆகாசம் நிலை பெறுகின்றனவோ அவனே ஆத்மா –
அந்த ஆத்மாவை இப்படியாக அறிபவன் முக்தனாகிறான்
இந்த மந்திரத்தில் ஐந்து ஐந்து என்று -25-தத்வங்களோ-சாங்க்யர்கள் சொல்வது போலே என்ற சங்கை

பூர்வ பக்ஷம்
கபில தந்திரத்தில் கூறப்பட்டதே இங்கு பஞ்சநா ஐந்து கூட்டங்கள் -25-இவையே முக்தி பெற அறிய வேண்டியவை
கபில மதத்தில் –மூல ப்ரக்ருதி அவிக்ருதிர் மஹாதாத்யா பிரகிருதி விக்ருதய சப்த -ஷோட சகச்ச விகாரோ -விகாரஸ்து –
ந ப்ரக்ருதிர் ந விக்ருதி புருஷ –என்று அனைத்துக்கும் காரணம் மூல ப்ரக்ருதியே —
மஹத் அஹங்காரம் ஆகாசம் வாயு அக்னி நீர் பூமி ஆகிய எழும் ஓன்று மற்ற ஒன்றின் காரணம் –
பஞ்ச பூதங்கள் பதினோரு இந்திரியங்கள் கார்யம் –ஆத்மா காரியமும் அல்ல காரணமும் அல்ல –
இதுவே இந்த மந்திரத்தில் கூறப்படுகிறது என்பதே கபில தந்திரம்

சித்தாந்தம்
ந சங்க்ய உப சங்கரஹாத் அபி
இங்குள்ள பஞ்ச பஞ்ச ஜனா -என்று -25-பற்றி கூறினாலும் இது கபில தந்த்ரத்தை உணர்த்தப்பட வில்லை –
நாநா பாவாத் –
வேறாக உள்ளதால்
பிருஹு -6-4-17-
யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்சநா ஆகாசச்ச ப்ரதிஷ்டித -என்பதில் யஸ்மின் -யத் என்ற சொல்லால் –
அவை அனைத்தும் ப்ரஹ்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன என்பதால் ப்ரஹ்மாத்மகமே
மேலும் பிருஹு -4-4-17-
தமேவ மன்ய ஆத்மானம் வித்வான் ப்ரஹ்மாத்ருதோம்ருதம் -என்று அந்த ஆத்மாவை இப்படியாக அறிபவன்
முக்தி அடைகிறான் என்பதில் உள்ள
தம் -அந்த -என்பது ப்ரஹ்மமே ஆகிறது
இதுவே கீழே யத் என்ற சொல்லால் காட்டப்பட்ட ப்ரஹ்மம் –
எனவே வேறுபட்டதாகும்
அதிரேகாத் ச –
இங்கு கூறப்பட்டவை கபில தந்திரத்தில் கூறப்பட்ட எண்ணக்கையை விட அதிகமாக உள்ளன –
அதாவது -யத் -என்பதால் கூறப்பட்ட ஆத்மா -ப்ரஹ்மம் -மற்றும் ஆகாசம் ஆகியவை இரண்டும் கூடுதலாகும்
ஆகவே -தம் ஷட்விம்சகம் இத்யாஹு சப்த விம்சதா பரே–தத்வங்கள் -26-என்றும் -உயர்ந்த ப்ரஹ்மம் -27-என்றும் சொல்லும்
சுருதி வாக்கியத்தின் படியே அனைத்துக்கும் ஆதாரமாக உள்ள சர்வேஸ்வரனும் பரமபுருஷனும் ஆகிய
ப்ரஹ்மமே இங்கு உபதேசிக்கப்படுகிறான்
ஸூத்ரத்தில் -ந சங்க்ய உப சங்கரஹாத் அபி-என்பதில் அபி சப்தம் -என்றால் கூட -என்பதன் மூலம்
பஞ்ச பஞ்ச நா என்று இருந்தால் கூட -25-தத்துவங்களே கூறப்பட்டன என்று கூற முடியாது
இங்கு ஒவ் ஒன்றும் ஐந்து எண்ணிக்கைகள் கொண்ட ஐந்து கூட்டங்களாக உள்ளன என்று கூறப்பட வில்லை
பொதுவான ஜாதி குணங்கள் வேறே எந்த அடிப்படையிலோ ஐந்து கூட்டங்களாக பிரிக்க முடியாதே
ஐந்து கர்ம இந்திரியங்கள் ஐந்து ஞான இந்திரியங்கள் ரோந்து பூதங்கள் ஐந்து தன்மாத்திரைகள் மீதம் உள்ள ஐந்து என்று
கொள்ளலாமே என்னில் இது சரி அல்ல -ஆகாசம் தனியாக –4-17-மந்திரத்தில் இருப்பதால் –
ஆக பஞ்ச அடைமொழிகள் உடன் கூடிய பஞ்ச ஜனா -என்றது
சப்த சப்த ரிஷிகள் ஏழு சப்த ரிஷிகள் என்றால் போலவே –

ஆக -5 தன்மாத்ரைகள் -5-ஞான இந்த்ரியங்கள் -5 கர்ம இந்த்ரியங்கள் -பிரகிருதி -மனம் -அஹங்காரம் -ஆத்மா
என்று 25 தத்வமாக ஜீவனைக் குறித்து-இவற்றை அறிந்தால் மோஷம் பெறலாம் என்கிறது உபநிஷத்
சாங்க்ய மதம் போலே சுதந்திரமான தத்வங்கள் அல்ல
யஸ்மின்-என்று பரம் பொருளைச் சார்ந்தே உள்ளவை-என்றவாறு

அத்யாத்ம விஞ்ஞானம் –பரமாத்மா உபாஸகம்-சஷூசா -கண்ணால் குடிக்கும் படி –
ஸ்ரீ ராமாயணத்தில் -உபாதேயமான வஸ்துக்களை நாம் கண்ணாலும் பருகுகிறோமே பிராக்ருதத்தில் -அர்ச்சை மூலம் ஆரம்பம் –
மேலே மேலே பரத்வம் பர்யந்தம் அனுபவம்
பௌமா பிபந்து அந்வஹம்—பூமியில் உள்ளார் அனைவரும் குடிக்கட்டும் -இந்த அம்ருதம் -மங்கள ஸ்லோகம் படி –
தேவதா -ஸ்வரூபம் -மட்டும் இல்லாமல் ஸ்வரூபதயா பர ப்ரஹ்மம் உபாஸகம் மிகவும் ஸ்ரேஷ்டம் -பூர்த்தி இதுவே -அத்யாத்ம உபாஸகம் –
முதல் நூறு -திருவாய் மொழி -ஸ்வரூபமே -அர்ச்சை கலசாமல் -கண்ணன் அருகிலானே–முடியில் உளானே –
யோக சாஸ்திரம் -படியே அனுபவம் -மானஸ அனுபவம் –
இதில் சர்ச்சைகளோ -சம்பிரதாய பேதங்களோ வராதே-
அனைத்தையும் தாண்டி நேராக பர ப்ரஹ்ம அனுபவம் –அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி உபாசனமும் அனுபவமும் –
யாருக்கும் நினைக்கவும் கற்பனை பண்ணவும் எட்டாத விஷயம்

ஜ்யோதிஷம் ஜ்யோதி வித்யை இது -மூல ஸ்வரூபம் -அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமி -25-தத்துவங்களும் இவன் இடம் பிரதிஷ்டை —
பரஞ்சோதி ஓ -ஆயிரம் இரவி கலந்தால் ஒத்த –
சமாசம் –பல உண்டே சமஸ்க்ருதத்தில் -பிதரவ் – மாதாவையும் பிதாவையும் -ஏக சேஷ சமாசம் –
த்வந்த சமாசம் இரண்டு சமாகாரம் group-பாணவ் பாதவ் –
தாராகா புல்லிங்கம் பஹு வசனம் -ஒருவளாக இருந்தாலும் – ப்ரத்யயம் பொறுத்து லிங்கம் /
யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்ச ஜனா-25-entities-

நாநா பாவாத் -இருப்பதாலும் -யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்சநா ஆகாசச்ச ப்ரதிஷ்டித-இருப்பதாலும் –
நாஸ்திக தரிசனங்கள் ஆறு –
ஆஸ்திக தரிசனங்கள் ஆறு -நியாயம் வைசேஷிகம் -சாங்க்யம் யோகம் -பூர்வ மீமாம்ச உத்தர மீமாம்ச –
-சாங்க்யம் நிராகாரம் ஞான யோகம் -யோகம் சா ஆகாரம் பக்தி மார்க்கம் -குண மார்க்கம் –
பக்தி மார்க்கமே நமக்கு என்று வலியுறுத்தி அருளவே இவ்வளவு அதிகரணங்களால் சாங்க்ய நிரசனம்
அக்ஷரம் அவ்யக்தம் –பக்தர் நித்ய யுக்தர் -ஸ்ரீ கீதை -இருவரும் மாம் ஏவ-சேர்ந்தாலும் -ஸ்ரமம் படுவார்கள் அவர்கள் –
பக்தர் -அத்யந்த ப்ரீதி யுக்தர் –
ஞான மார்க்கம் பக்தி ரூபா பன்ன மார்க்கமே -பக்தி ரேவா முக்தி உபாயம் –

வித்வான் -பரமாத்மா சாஷாத்காரம் அடைந்தவன் -25-தத்துவங்களும் ஆகாசமும் யார் இடம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டனவோ –
யத் சப்தமும் உண்டே -இதில் -சாங்க்ய மத பிரக்ருதியை சொல்லவில்லை
சமாசம் அடிப்படையிலும் இது ஒவ்வாது -சமகாராம் -சமாகம்-

இதுக்கு பூர்வ பக்ஷம்
அப்படியானால் பஞ்ச பஞ்ச ஜனா என்று கூறப்படுபவை எவை

அடுத்த ஸூத்திரத்தில் சமாதானம்

—————–

1-4-12-ப்ராணாதய வாக்ய சேஷாத்-

முடிக்கும் பகுதி மூலமாக பிராணன் போன்றவையே கூறப்பட்டதாகிறது -என்றவாறு

பஞ்ச பஞ்ச ஜனா -ஐந்து பொருள்கள் –
ப்ருஹத் ஆரண்யாகாவில் 6-4-18-
பிராணஸ்ய பிராணமுத சஷூஷஸ் சஷூ ஸ்ரோத்ரஸ்ய ஸ்ரோத்ரம்-
அந்நஸ் யாந்னம்- மநஸோ யே மநோ விது—என்று
ப்ராணனுக்கு பிராணன்-கண்ணுக்கு கண் -காதுக்கு காது -அன்னத்துக்கு அன்னம் அல்லது நாக்குக்கு நாக்கு –
மனஸூக்கு மனமாக எதை அறிகிறார்களோ என்று கூறப்படுகிறது
ஆகவே ப்ரஹ்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட பிராணன் போன்றவையே இங்கு பஞ்ச பஞ்ச ஜனா -என்று அறியப்படுகிறது

கண்ணாலே வஸ்துவை பார்க்க முடியாது –நம் கண் பார்ப்பதற்கு காரணம் பர ப்ரஹ்மமே –
இது போலே மனசு கிரஹிக்கவும் -காதால் கேட்பதற்கும் –
கண்ணுக்கும் கண் காதுக்கும் காது மனஸுக்கும் மனசு பிராணனுக்கும் பிராணன் பர ப்ரஹ்மமே –
கேனோ உபநிஷத்துக்கும் இத்தையே சொல்லும் –

பூர்வ பக்ஷம்
யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்ச ஜனா-6-4 17-என்ற மந்த்ரம் காண்வர்கள் மற்றும் மாத்யந்தினர்களுக்கும் பொதுவானதாகும் –
ஆனால் -பிராணஸ்ய ப்ராணம் -6-4-18-என்ற மந்த்ரத்தை காண்வர்கள் ஓதும் போது
அவர்கள்- அன்னஸ்ய-என்று படிப்பதில்லை
அப்படி என்றால் அவர்கள் சாகையில் பஞ்ச பஞ்ச ஜனா என்பதன் மூலம் பிராணன் போன்றவை
கூறப்படுகிறது என்று சொல்ல முடியாதே

இதுக்கு சமாதானம் அடுத்த ஸூத்ரம்

—————

1-4-13-ஜ்யோதிஷா ஏகேஷாம் அஸ்தி அந்நே –

முன்பு உள்ள ஜ்யோதி என்ற பதம் மூலம் அன்னம் என்பது இல்லாத போது
அவ்விதம் அறியப்படுகிறது -என்றவாறு

ஏகேஷாம் –என்றால் –
காண்வ சாகை பாடத்தில் -என்று பொருள்
அஸ்தி அந்நே –
அன்னம் கூறப்படவில்லை என்றாலும்
ஜ்யோதிஷாம்
ஜ்யோதி என்ற சொல்லால் -பஞ்ச ஜனா என்பது இந்த்ரியங்களைக் குறிக்கிறது என்று அறியப்படுகிறது
பிருஹு 4-4-17-யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்சஜனா என்ற மந்திரத்தின் முன்பு
4-4-16-தம் தேவா ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதிராயுர் ஹோபாஸதே அம்ருதம் –என்று பரமாத்மாவை தேவர்கள் உபாசிக்கிறார்கள் –
அவன் பிரசாதம் மூலம் பெற்ற ஜ்யோதிஸ்ஸூக்கள் எவை என்று நிச்சயிக்காமல் இருக்க
இந்த மந்த்ரம் -4-4-17-யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்சஜனா-என்று இவை வெளி விஷயங்களை பிரகாசித்து உணர்த்தப்படும்
இந்த்ரியங்களே என்று சொல்லி
அடுத்து -4-4-18-பிராணஸ்ய ப்ராணம் –என்பதில் இரண்டாவது பிராணன் மூலம் ஸ்பர்ச இந்திரியம் –
வாயு வுடன் தொடர்பு கொண்டது அன்றோ -என்பதாலும்
முக்கிய பிராணனை ஜ்யோதி என்ற பதம் காண்பிக்க இயலாது என்பதாலும் ஆகும் –

சஷுஸ் ச சஷு -என்பதில் உள்ள -சஷுஸ் ச என்பதன் மூலம் பார்க்கும் இந்த்ரியமான கண்ணும்
ஸ்ரோத்ரஸ்ய ஸ்ரோத்ரம் என்பதில் உள்ள ஸ்ரோத்ரஸ்ய என்பதன் மூலம் கேட்க்கும் இந்த்ரியமான காதும் கூறப்பட்டது
இது தந்திரமாக -ஒரு முறை செய்யும் ஒரு செயல் மூலம் பலவும் நிறைவேறுதலே தந்திரம் எனப்படும் –
பூமியானது மணம்-கந்தம் -என்பதுடன் சம்பந்தம் கொண்டுள்ளதால் –அந்த பூமியில் விளையும் அந்நம் மூலம்
அந்த சுவைக்கும் இந்த்ரியத்துடன் அன்னத்துக்கு தொடர்பு
மனஸ யே மன -என்பதில் மனச -என்றது மனத்தைக் குறிக்கும்
இங்கு மணம் மற்றும் சுவை ஆகிய இந்திரியங்கள் தந்திரமாக எடுக்கப்பட்டதால் ஐந்து என்று எண்ணிக்கை கூறும்
பஞ்ச பஞ்ச ஜனா வாக்யத்துடன் முரண்படாமல் உள்ளது –
ஆக ஞானத்தை ஏற்படுத்தும் மனம் முடிய உள்ளதான இந்த்ரியங்களே இங்கு பஞ்ச ஜனா என்று கூறப்படுகிறது –
மனத்துடன் சேர்த்து இந்திரியங்கள் ஆறு அன்றோ என்ற சங்கைக்கு விடை அளிக்கிறார்
இங்கு முரண்பட்டு வாராமல் இருக்க நுகருதல் சுவைத்தல் இரண்டையும் தந்த்ரத்தல் சொன்னதாயிற்று

ப்ருஹதாரண்யம் சுக்ல யஜுர் வேதம் -காண்வ சாகை -மாத்யந்தகம் சாகை -இரண்டு உண்டே
அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணம் -காண்வ சாகை -பாட பேதம் உண்டு –
ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதிராயுர் ஹோபாஸதே அம்ருதம்-முதல் ஜ்யோதி இந்திரியங்களைச் சொல்லி -flame-
இவற்றுக்கும் ஜ்யோதி கொடுப்பவன் அவனே -கட உபநிஷத் சொல்லுவதை முன்பே பார்த்தோம் –
இத்தையே யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்ச -என்பதால் இது பிரகிருதி இல்லை பரமாத்மாவையே சொல்லும் –
அவனை அந்தர்யாமியாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மத்தையே சொல்லும் -உபாதானமும் ப்ரஹ்மமே ப்ரக்ருதி இல்லை என்றவாறு –

ஆகவே ப்ருஹு -4-4-17-
யஸ்மின் பஞ்ச பஞ்ச ஜனா ஆகாசச்ச ப்ரதிஷ்டித -என்ற வாக்யத்தால்
பஞ்ச இந்திரியங்களும் ஆகாசம் என்பதன் மூலம் பஞ்ச பூதங்களும் ப்ரஹ்மத்தில் நிலை நிற்கின்றன என்பதும்
அனைத்து தத்துவங்களும் ப்ரஹ்மத்தையே அண்டியுள்ளவை என்பதையும் கூறப்பட்டதாயிற்று

இதன் காரணமாக கபில தந்திரத்தில் மூலம் வெளிப்படும் -25- தத்வங்கள் குறித்து
இங்கு ஏதும் இல்லை என்று நிரூபணம்

—————-

நான்காம் அதிகரணம்— காரணத்வாதிகரணம்-2-ஸூத்ரங்கள்-

விஷயம்
வேதங்கள் அனைத்தும் ப்ரஹ்மம் ஒன்றையே ஜகத் காரணமாக கூறுகின்றன என்று
உரைக்க முடியும் என்பது நிரூபணம்

1-4-14-காரணத்வேன ச ஆகாசாதிஷூ யதா வ்யபதிஷ்ட உக்தே –

ஆகாசம் போன்றவற்றுக்குக் காரணமாக உள்ளது என்று கூறப்பட்டதையே மீண்டும் கூறுவதால் –
ஆகாயம் உட்பட அனைத்துக்கும் காரணமாக பர ப்ரஹ்மமே உள்ளது என்று கூறப்பட்டதால்
ப்ரஹ்மமே உலகின் காரணப் பொருள் –

பூர்வ பக்ஷம்
பிரதானமே அனைத்துக்கும் காரணம் என்று சொல்லும் சாங்க்யர்கள் இங்கு மீண்டும் ஒரு ஆஷேபம்
வேதாந்தங்களில் ஒரு வஸ்துவிடம் இருந்து மட்டுமே ஸ்ருஷ்ட்டி ஏற்படுவதாகக் கூறப்படுவது இல்லை –
ஆகவே ப்ரஹ்மம் மட்டுமே ஜகத் காரணம் என்று கூற இயலாது என்பர்

சாந்தோக்யம் -6-2-1-
சத் ஏவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் –என்று தொடக்கத்தில் சத் என்பது மட்டுமே காணப்பட்டது என்பதால் –
சத் என்பதில் இருந்தே ஸ்ருஷ்ட்டி தொடங்கியது என்று கூறப்பட்டது –

தைத்ரிய உபநிஷத்தில் -2-7-1-
அசத் ஏவா இதம் அக்ர ஆஸீத் -என்று தொடக்கத்தில் இந்த அசத் மட்டுமே இருந்தது -என்பதால் –
அசத் என்பதில் இருந்தே ஸ்ருஷ்ட்டி தொடங்கியது என்று கூறப்பட்டது –

வேறு ஒரு இடத்தில் சாந்தோக்யம் -3-19-1-
அசத் ஏவ இதம் அக்ர ஆஸீத் தத் சத் ஆஸீத் தத் சம்பவத் -என்று
முதலில் அசத்தாக இருந்தது -பின்பு சத் என்று ஆனது -தொடர்ந்து உத்பத்தி அடைந்தது -என்று உள்ளது
ஆகவே வேதாந்தங்களில் ஸ்ருஷ்ட்டிக்கு காரணம் இன்னது என்று கூறப்படாதலால்
ஜகத்துக்கு ப்ரஹ்மமே காரணப் பொருள் என்று உறுதியாக கூற இயலாதே

மாறாக -ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் -1-4-7-
தத் ஏதத் தர்ஹி அவ்யாக்ருதம் ஆஸீத் -என்று ஜகத் அப்போது அவ்யாக்ருதமாக –
நாம ரூப வேறுபாடுகள் இல்லாமல் – இருந்தது -என்று தொடங்குவதன் மூலம்
ஜகத்து பிரளயத்தில் அவ்யாக்ருதத்தில் லயிப்பதாக கூறப்பட்டு
தொடர்ந்து 1-4-7-தந் நாம ரூபாப்யாம் ஏவ வியாக்ரியதே-என்பதன் மூலம்
அவ்யாக்ருதத்தில் இருந்தே ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்டி யாகிறது என்று கூறப்பட்டது
இந்த அவ்யாக்ருதமே பிரதானம் -நித்யம் –அனைத்து வித பரிணாமங்களுக்கும் இதுவே இருப்பிடம்
இந்த காரணத்தால் தான் ஜகத் காரணமாக இதனைக் கூறும் இடங்களில் சத் என்றும் அசத் என்றும்
இரண்டு விதமாகக் கூறினாலும் முரண்பாடு ஏற்படவில்லை
ஆனால் ப்ரஹ்மம் என்றால் இரண்டு சொற்களையும் முரண்பாடு இல்லாமல் உபயோகிக்க இயலாது

இப்படியாக அவ்யாக்ருதம் என்பதே அனைத்துக்கும் காரணம் என்று நிச்சயித்த பின்பு -ஈஷணம்-அதாவது
பார்த்தல் -சிந்தித்தல் -பஹுஸ்யாம் -பலவாகக் கடவேன்-என்பது போல உபநிஷத்தில் கூறப்பட்ட
ஜகத் காரண வஸ்துவுக்கு இருக்கும் தன்மைகள் அவ்யாக்ருதமானத்துக்கு பொருந்தும்
பிரதானம் மிகப் பெரியதாகவும் பரந்தும் உள்ளதால் -ப்ரஹ்ம சப்தம் ஆத்ம சப்தம் பிரதானத்துக்கு பொருந்தும்
ஆகவே ஸ்ம்ருதிகள் மற்றும் நியாயம் ஆகியவற்றால் உணர்த்தப்படும் பிரதானமே ஜகத்காரணமாகும்
என்றே வேதாந்த வாக்கியங்களும் நிரூபிக்கின்றன என்பர்

ப்ரஹதாரண்யம் -தத் ஏதத் தர்ஹி அவ்யாக்ருதம் ஆஸீத்-அவ்யக்தம் -சாங்க்யர்
பின்பு நாம ரூபங்களை அடைந்தது -name-form-பிரக்ருதியே காரணம் என்பர் பூர்வ பஷி-
இதனால் -ப்ரஹ்மமே காரணம் என்று சொல்ல முடியாது என்பர்
சாந்தோக்யம் -சத் ஏவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத்-சத் என்ற வாஸ்துவில் இருந்தும் என்றும்
அசத் ஏவ இதம் அக்ர ஆஸீத் தத் சத் ஆஸீத் தத் சம்பவத்-அசத்தில் இருந்தும் -என்றும் பல வாசிகள் –
வ்ருத்தமான சுருதி வாக்கியங்கள் உண்டே
சத் அசத் என்று பிரக்ருதிக்கே சொல்லலாம் என்பர்
ஈஷத் அதிகரணத்திலே சத் அசத் என்பது பரமாத்மாவையே குறிக்கும் -சொன்ன விஷயம் தானே என்ன
அது கௌணம்-simbolical- பர்வதம் நதி சாக்ஷி சொல்வது போலே -பிரகிருதி பார்த்தது என்கிறது என்பர்
ப்ரஹ்மம் ப்ருஹத்வாத் சொல்வது பிரக்ருதிக்கும் பொருந்தும்
ஆத்ம சப்தமும் இதுக்கு சொல்லலாம் என்பர்
ஸ்ருஷ்ட்டி கர்த்தாவுக்கு விவஸ்தை இல்லை -ப்ரஹ்மம் மட்டும் காரணம் என்று சொல்ல முடியாது
பிரக்ருதியும் காரணம் -அவ்யாக்ருதம் -என்று இருப்பதால் பரிணாமம் அடையாமல் வியக்தமாக இருந்து பின்பு
பரிணாமம் அடைந்து நாம ரூபம் அடைந்து வியக்தம் -அவ்யக்தம் பிரதானம் ஏவ ஜகத் காரணம் என்பர்

சித்தாந்தம்
காரணத்வேன ச ஆகாசாதிஷூ யதா வ்யபதிஷ்ட உக்தே –
இதில் ச -என்பது -து –ஆனால் -என்ற பொருளில் வந்துள்ளது –
ஸர்வஞ்ஞத்வ – ஸர்வேஸ்வரத்வ -ஸத்ய ஸங்கல்பத்துவம் -அகில ஹேய பிரத்ய நீகத்வம்-இவை
அனைத்தும் பொருந்திய பர ப்ரஹ்மத்துக்கே ஜகத் காரணத்வம் நிச்சயமாக உரைக்க இயலும் –
ஆகாசாதிஷூ காரணத்வேன ச யதா வ்யபதிஷ்ட உக்தே -ஆகாசம் போன்றவற்றுக்கு ப்ரஹ்மமே காரணம்
என்று கூறப்படுவதால் ஆகும் –
ஸ்ருஷ்டிக்குத் தேவையான அனைத்தும் அறிந்த தன்மை போன்ற சிறப்புக்களுடன் ப்ரஹ்மம் உள்ளதாக
ஜந்மாத் யஸ்ய யத-1-1-2- என்பது போன்றவற்றால் முன்பே கூறப்பட்டது

மேலும் ப்ரஹ்மமே ஆகாசம் போன்றவற்றுக்கு காரணமாக உள்ளது என்று கூறப்பட்டுள்ளது
தைத்ரியம் -2-1-1-
தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாத் ஆத்மந ஆகாசஸ் ஸம்பூத–என்று அந்த ஆத்மா எனப்படும்
ப்ரஹ்மம் இடம் இருந்தே ஆகாசம் உண்டானது -என்றும்
சாந்தோக்யம் -6-2-3-
தத் தேஜஸ் அஸ்ருஜத–என்று அந்த தேஜஸ்ஸை உண்டாக்கியது என்று அனைத்தும் அறிந்த
ப்ரஹ்மமே காரணமாக உள்ளது என்றும்
தைத்ரியம் -2-1-1-
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம்-ஸூ சோஸ்னுதே சர்வான் காமான் ஸஹ ப்ரஹ்மணா விபச்சிதா –என்று
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் என்பதாக உள்ள ப்ரஹ்மம் ஜூ -முக்தாத்மா -இப்படிப்பட்ட அனைத்தும் அறிந்த
ப்ரஹ்மத்துடன் கூடி இருந்து அனைத்து விருப்பங்களையும் அனுபவிக்கிறான் என்பதால் சர்வஞ்ஞன் என்று கூறப்பட்டு
தஸ்மாத் வா ஏ தஸ்மாத் ஆத்மான ஆகாச சம்பூத் -என்று அந்த ஆத்மாவான ப்ரஹ்மத்திடம் இருந்து தொடங்கி
மேலே உள்ளவை சொல்லிற்று
இது போன்று -சாந்தோக்யம் -6-2-3-
தத் ஐ ஷத பஹூச்யாம் –நான் பலவாக தோன்றுவேன் என்று சங்கல்பம் செய்தது-என்று கூறப்பட்ட சர்வஞ்ஞனான ப்ரஹ்மமே
சாந்தோக்யம் -6-2-3-
தத் தேஜஸ் அஸ்ருஜத –அது தேஜஸ்ஸை ஸ்ருஷ்டித்தது -என்பதில் கூறப்பட்டது –
இப்படியே அனைத்து ஸ்ருஷ்ட்டி குறித்த வாக்யங்களுக்குப் பொருள் கொண்டு
சத் அசத் அவ்யாக்ருதம் போன்றவையும் ப்ரஹ்மத்தை குறிக்கும் பதங்கள்
ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் -1-4-7-
தத் நாம ரூபாப்யம் வ்யாக்ருத யதா -என்று இத்தையே குறிக்கும் -பர ப்ரஹ்மமே காரணம் என்றதாயிற்று

ப்ரஹ்மமே ஜகத் காரணம் என்று நிரூபிக்கப் பட்டது

கர்த்தா -கார்ய உபாதானம் -கடத்துக்கு குயவன் மண் -படத்துக்கு நெசவாளி நூல் –
கர்த்ருத்வம் -ஞானம் பிரயத்தனம் சேதன தர்மங்கள் பிரக்ருதிக்கு கூடாதே
பஹஸ்யாம் ப்ரஜாயேய -என்று சங்கல்பித்து -த்ரிவித காரணம் -அடையக் கடவேன்-சங்கல்பித்து -ஸ்ருஷ்ட்டி –
சர்வஞ்ஞத்வம் வேணுமே -சர்வ ஸ்ருஷ்டிக்கு -சர்வ சக்தித்வமும் வேணும் –
து சகாரார்த்தம் -இங்கு -அவ்யய த்துக்கு அநேக அர்த்தம் கொள்ளலாமே –

பூர்வ பக்ஷம்
தைத்ரிய உபநிஷத்தில் -2-7-1-
அசத் ஏவா இதம் அக்ர ஆஸீத் -என்று உள்ள போது சர்வஞ்ஞனான -ஸத்யஸங்கல்ப விசிஷ்டனான ப்ரஹ்மமே
காரணம் என்பது எப்படி நிச்சயிக்கப்படும்

இதற்கு சமாதானம் அடுத்த ஸூத்ரம்

—————-

1-4-15-சமாகர்ஷாத் –

தொடர்ந்து கூறப்படுவதால் -என்றபடி –

இந்த ஸூத்ரத்துக்கு -அநு கர்ஷம் அபகர்ஷம் -அதி கர்ஷம் -மூன்று வித பொருள்கள்
முந்தைய இடத்தில் உள்ளத்தை பிந்தைய இடத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளுவது அநு கர்ஷம் ஆகும் –
பிந்தைய இடத்தில் உள்ளதை முந்தைய இடத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளுவது அபகர்ஷம் ஆகும்
புதிதாக ஒன்றைச் சேர்த்தல் அதி கர்ஷம் ஆகும்
தைத்ரியத்தில் உள்ள -ஸோ அகாமயத–தத் சத்ய மித்யா சஷதே -என்பதில் கூறப்பட்ட பொருளையே
அசத்வா இதம் அக்ர ஆஸீத் -என்பதில் உள்ள அசத் என்னும் சொல்லால் கூறத் தொடங்குவதால் இது அநு கர்ஷம் ஆகும்
சாந்தோக்யத்தில் அசத் ஏவ இதம் அக்ர ஆஸீத் என்பதில் தத் சத் ஆஸீத் -என்று பின்னர் வரும் இடத்தில்
உள்ள சத் என்பதற்கு கூறப்பட்ட பொருளை முன்பு உள்ள அசத் என்பதற்கு எடுப்பதால் இது அபகர்ஷம் ஆகும்
பிருஹத் உபநிஷத்தில் –
தத் ஏதம் தர்ஹி அவ்யாக்ருதம் ஆஸீத் தந் நாம ரூபாப்யாம் வியாக்ரியத-என்பதில் வியாக்ரியத என்பதான
செயல் புரியும் சொல் உள்ளதால் -புதிதாக ஒரு கர்த்தாவைச் சேர்ப்பதால் இது அதிகர்ஷம் ஆகும் –

சித்தாந்தம்
சர்வஞ்ஞனான -ஆனந்த மாயா -ஸத்யஸங்கல்ப விஸிஷ்ட ப்ரஹ்மமே
தைத்ரியம் -3-7-1-அஸத்வா இதம் அக்ர ஆஸீத் -என்ற வாக்யத்திலும் தொடர்ந்து கூறப்பட்டது –
எப்படி என்றால் முந்திய பகுதியில் -அநு கர்ஷ முறை –
தஸ்மாத் வா ஏதஸ்மாத் விஞ்ஞான மயாத்-அந்ய அந்தரே ஆத்மா ஆனந்த மய—2-5-என்று
ஜீவாத்மாவை விட வேறுபட்ட ப்ரஹ்மம் என்றும்
ஸோ காமயத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய–2 6-என்றும்
இதம் சர்வம் அஸ்ருஜத யதிதம் கி ஞ்ச டு தத் ஸ்ருஷ்ட்வா-தத் ஏவ அநு பிராவிஸத்-தத் அநு பிரவிஸ்ய –
சத் த்யத் ச அபவத்-என்று அனைத்தையும் ஸ்ருஷ்டித்து புகுந்து அனைத்துக்கும் ஆத்மாவாகவே
ப்ரஹ்மம் -என்று கூறப்பட்டது –

தொடர்ந்து -2-6- தத் அபி ஏஷ ஸ்லோகோ பவதி -என்று
இதுவரை கூறிய அர்த்தத்தில் பின்வரும் மந்த்ரமும் உள்ளது -என்றுள்ள வரி மூலமாக இதுவரை கூறப்பட்டவற்றை விளக்க –
அதற்கு சாட்சியாக பின் வரும் மந்த்ரமும் உள்ளது என்று கூறிய பின்னர்
அசத் வா இதம் அக்ர ஆஸீத்–2-7- -என்று தொடக்கத்தில் இவை அனைத்தும் அசத்தாகவே இருந்தன
என்னும் வாக்கியம் உள்ளது

அடுத்து இந்த மந்திரத்தின் அடுத்த வரியை குறைப்பதால் -அபகர்ஷம் தோன்றுகிறது
இத்தைத் தொடர்ந்து பீஷாஸ்மாத் வாத பவதே–தை -2-8- போன்ற வாக்யங்களால் அதே ப்ரஹ்மம் கூறப்பட்டு
ஸர்வேச்வரத்வம் சர்வ ஆனந்த விசிஷ்டத்வம் போன்ற பலவும் உரைக்கப் படுகின்றன
ஆகவே இந்த மந்த்ரம் -அசத் குறித்த வாக்கியம் -ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்த விஷயமே யாகும் என்றதாகிறது
அப்போது -ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்பு நாம ரூப வேறுபாடுகள் என்பதால் ப்ரஹ்மத்துக்கு சத் -அதாவது -இருக்கின்ற பொருள்
சம்பந்தம் இல்லை என்பதால் ப்ரஹ்மம் அஸத் சப்தத்தால் கூறப்படுகிறது
அஸத் ஏவ இதம் அக்ர ஆஸீத் –சாந்தோ 3-19-1-/6-2-1–போன்ற வாக்யங்களுக்கும் இதே கருத்தே

அடுத்து பூர்வ பக்ஷத்தில்
ப்ருஹி–தத் ஏதத் அவ்யாக்ருதம் ஆஸீத் 1-4-7-என்பது பிரதானமே ஜகத் காரணம் என்பர் -அது கூடாது –
இங்கும் அவ்யாக்ருதம் என்ற சொல்லால் கூறப்படுவது அவ்யாக்ருத சரீரம் கொண்ட ப்ரஹ்மமே –
ப்ருஹ -1-4-7-
ச ஏஷ இஹ ப்ரவிஷ்ட ஆநகாக் ரேப்ய -பஸ்யம்ச் சஷு ச்ருண்வஞ்சரோத்ரம் மந்வாநோ மந –
ஆத்ம இதி ஏவ உபாஸீத்-என்று ச ஏஷ -என்று உணர்த்தப்படுகிற -தத் -அது என்பதன் மூலம் அவ்யாக்ருதம் என்ற சொல்லால்
கூறப்பட்ட ப்ரஹ்மமே அனைத்துக்கும் உட் புகுந்து நியமிக்கிறார் –
இப்படி முன்னம் கூறப்பட்ட விஷயம் இங்கு சேர்க்கப்பட்டதால் இது அநு கர்ஷம் ஆகும்

மேலும் தை -2-6-1-
தத் ஸ்ருஷ்ட்வா தத் ஏவ அநு ப்ராவிஸத்-என்றும்
சாந்தோக்யம் -6-3-2-
அநேந ஜீவேந ஆத்மநா அநு பிரவிஸ்ய நாம ரூபே வ்யாகரவாணி -என்றும் உள்ளவற்றால்
சர்வஞ்ஞனான பர ப்ரஹ்மமே உட் புகுந்து நாம ரூபங்களை ஏற்படுத்துகிறான் என்றதாயிற்று
மேலும் தைத்ரியம் 3-11-2-
அந்த ப்ரவிஷ்டா சாஸ்தா ஜனா நாம் சர்வாத்மா -என்றும் உள்ளதால்
உட் புகுந்து நியமித்தல் பிரதானத்துக்கு சம்பவிக்காது –
ஆகவே அவ்யாக்ருதம் என்று கூறப்படுவது அவ்யாக்ருத சரீரம் கொண்ட ப்ரஹ்மமே ஆகும்

அடுத்து அதிகர்ஷ முறையில் விளக்கம்
பிருஹு -1-4-7-
தந் நாம ரூபாப்யாம் வியாக்ரியதே –என்று அதே ப்ரஹ்மம் -பல சரீரங்கள் கொண்டதாக தன்னை மாற்றிக் கொண்டது
பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய -போன்ற சங்கல்பம் -ஈஷதே-போன்ற பார்வை
இப்படி பல மேன்மைகளை கொண்ட தன்மை பிரதானத்துக்கு இல்லை என்பதால் ப்ரஹ்ம ஆத்மா சொற்களால் கூற இயலாது
ஆகவே ப்ரஹ்மமே ஜகத் காரணம் என்று நிரூபணம்

மற்ற உபநிஷத்களிலும் கூறப்பட்டவற்றை குறிப்பிடுவதாலும் பர ப்ரஹ்மமே காரணம்
தைத்ரிய உபநிஷத் –
சோகா மயத பஹூச்யாம் பிரஜா யேய-என்றும்
அசத் வை இதம் அக்ர ஆஸீத் -என்றும்
ப்ருஹத் ஆரண்யாகாவில் –
தத் ஏதம் தர்ஹி அவ்யாக்ருதம் ஆஸீத் என்றும்
அதே உபநிஷத் –
ச ஏஷ இஹ ப்ரவிஷ்ட ஆனகாக்ரேப்ய-என்று உள்ளே புகுந்து நகக் கண்கள் வரையில் உள்ளான் -என்கிறது-

ஆனந்தவல்லி தைத்ரியம் -அசத்-சுருதி வாக்கியம் -அனைத்தையும் ப்ரஹ்மம் குறிக்கும் என்பதைக் காட்ட வந்தது
ப்ராஹ்மண ஷத்ரியம் வைஸ்யம் சூத்திரர் அனைத்திலும் நான்கு வர்ணங்களும் உண்டே
நான்கு வர்ணங்களுக்கு நான்கு வேதங்கள் -யஜுர் க்ஷத்ரியர் -சாம வேதம் ப்ராஹ்மணர் ரிக் வேதம் வைசியர் –
முகத்தில் இருந்து ப்ராஹ்மணர் -அது வேறே விஷயம் -விராட் புருஷன் மூலம் வாதத்தை சொன்னபடி
தைத்ரியம் உபநிஷத் -திருமஞ்சனம் சமயம் -சொல்லுவார்
ராமாயணத்திலும் மனு சாஸ்திரம் quote-உண்டே
நாம ரூப விபாகம் இல்லாததால் அசத் -அவ்யாக்ருதம் இதுவே
தைத்ரியம் -அசன்நேவஸ் ய பவதி -இல்லாமலே ஆகிறான் -ப்ரஹ்மத்தை அறியாதவன் -அசத் ப்ரஹ்ம வேத ச –
ப்ரஹ்ம சத் அவேத ச -என்று கொண்டு கூட்டிப் பொருள் இங்கு
அஸ்தி –சந்தமேனம்-பவதி –
சர்வே சப்தா பரமாத்மாவாவையே குறிக்கும் -அசத் சப்தமும் அவனையே சொல்லலாமே –
அவ்யாக்ருதமான சரீரம் உடைய பர ப்ரஹ்மம் -சொன்னபடி -ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் –

——————–———————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஸ்ருதி பிரகாசர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்யம்— -1-4—சமந்வய அத்யாயம்- 29–ஸூத்ரங்கள் / 8-அதிகரணங்கள் /முதல் அதிகரணம்-ஆநு மாநிகதிகரணம் -7-ஸூத்ரங்கள்—- ஸ்ரீ ஆழ்வார் சுவாமிகள் —

January 26, 2020

அகில புவன ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே
விநத விவித பூதவ்ராத ரஷைக தீஷை
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே ப்ரஹ்மணி ஸ்ரீநிவாசே
பவது மம பரஸ்மின் சேமூஷீ பக்தி ரூபா

பாசாரர்ய வச ஸூதாம் உபநிஷத் துக்தாப்தி மத்யோத் த்ருதாம்
சம்சாராக்னி விதீபன வ்யபகாத ப்ராணாத்மா சஞ்சீவி நீம்
பூப்ர்வாச்சார்ய ஸூ ரஷிதாம் பஹூ மதி வ்யாகாத தூரஸ்தி தாம்
ஆ நீதாம் து நிஷா ஷரை ஸூ மனஸோ பௌமா பிபந்து அந்வஹம்–

———————————————————————————————————–

முதல் அத்யாயம்-சமந்வய அத்யாயம்-நான்காம் பாதம் 29–ஸூத்ரங்கள் –

ஆநு மாநிகதிகரணம் –7-ஸூத்ரங்கள்-1-4-1 /2/3/4/5/6/7–

1-4-1-ஆநு மா நிகம் அபி ஏகேஷாம் இதி சேத் ந சரீர ரூபக விந்யஸ் தக்ரு ஹூதே தர்சயதி ச –

பிரக்ருதியும் காரணப் பொருளாக உபநிஷத் வாக்யங்கள் உள்ளன என்பர் -அது சரி அல்ல –
உடலை உருவகப் படுத்தவே அப்படி சொல்லப் பட்டது
கட உபநிஷத் -இந் த்ரியேப்ய பரா ஹ்யர்த்தா அர்த்தேப் யஸ்ஸ பரமமந
மநசஸ்து பரா புத்திர் புத்தேராத்மா மஹான்பர
மஹத பரம வ்யக்த மவ்யக்தாத் புருஷ பர
புருஷா ன்ன பரம் கிஞ்சித் சா காஷ்டா சா பராகதி –கட உபநிஷத்-10-11-என்று
புலன் -பொருள்கள் -மனம் -அறிவு -மஹான்-அவயகதம் உடல் -புருஷன் -இதை விட மேல் ஒன்றும் இல்லை –
இது சாங்க்ய மதம் ஈஸ்வர தத்தவத்தை ஒத்துக் கொள்ளவது இல்லை –

சித்தாந்தம் -முன்னால் அதே உபநிஷத்தில் யமன் நசிகேதனிடம்
ஆத்மானம் ரதினம் வித்தி சரீரம் ரதமேவ ச
புத்திம் து சாரதிம் வித்தி மன பிரக்ரஹமேவ ச
இந்த்ரியாணி ஹயா நா ஹூர் விஷயாம்ஸ் தேஷு கோசாரான்-என்றும்

விஜ்ஞாந சாரதிர் யஸ்து மன ப்ரக்ரஹ வான் நர
சோத்வன பாரமாப் நோதி தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -என்றும்

உடலைத் தேராகக் கொண்டு மன உறுதியை தேர் ஒட்டுபவனாகவும் -மனத்தை கடிவாளமாகவும்
புலன்களை குதிரைகளாகவும் உலக விஷயங்களை பாதையாகவும்
யார் ஒருவனுக்கு இந்த தேர் சரியாக ஓடுகின்றதோ அவன் பரமபதம் சென்று அடைகின்றான்
இத்தால் பூர்வ பஷ வாதங்கள் உடைக்கப் படுகின்றன-

மனஸ் வேறே புத்தி வேறே -மனஸ் இந்திரியம் -புத்தி ஆத்மாவின் தர்மம் –
brain-வேறே மனஸ் வேறே
இதே ரூபகம் ஸ்ரீ கீதையிலும் உண்டே
புத்தி சாரதி மனஸ் ஆகிய கயிற்றால் இந்திரியங்களை வசப்படுத்தி –
கடவல்லி து ஆம் நாயதே -அன்று அனைவரும் இத்தை அறிந்தவர்கள்
பராகதி-உத்க்ருஷ்டம் -பரம் இதுவே -stronger–supriyar –
இந் த்ரியேப்ய பரா ஹ்யர்த்தா -இந்திரியங்களை விட சப்த ஸ்பர்சம் ரூப ரஸ கந்தங்கள் வலிமை யானவை –
அர்த்தேப் யஸ்ஸ பரமமந-அர்த்தங்களை விட மனஸ் வலிமை -கட்டுப்படுத்தும் கயிறு இது ரூபகத்தில்-
மநசஸ்து பரா புத்திர் -கயிற்றை விட பிடிக்கும் சாரதி வலிமை
புத்தேராத்மா மஹான்பர-சாரதி விட -சொந்தக்காரர் -ரதி -ஆத்மா புத்தியை விட வலிமை

மஹத பரம் அவ்யக்தம் -பிரகிருதி –மூல பிரகிருதி -சாங்க்யர் இதுவே மூல காரணம் என்பர்
நாம் -24-தத்துவங்களாக கொண்டதாக சொல்லுகிறோம் –
மஹத் தவம் புத்தி என்பது வேறே இந்த புத்தி வேறே
மஹத் தத்வம் -அஹங்காரம் -சாத்விக ரஜஸ் தமஸ் அஹங்காரம்-
குண குணி-தர்ம தர்மி பாவம் -நிறமும் வஸ்துவும் –
அஹங்காரத்தில் இருந்து -16–பஞ்ச ஞான இந்திரியங்கள் – பஞ்ச கர்ம இந்திரியங்கள் பஞ்ச தன்மாத்திரைகள் -மனஸ்
பஞ்ச பூதங்கள் -பஞ்ச தன்மாத்திரைகளில் இருந்து -ஆக இப்படி -24-
ஏக தத்வ வாதம் -புத்தர் -ஞானம் மட்டும் -சூன்ய தத்வ வாதம்
mind matter த்வி தத்வ வாதம் சாங்க்யர்
த்ரி தத்வ வாதம் நம்மது –சித் அசித் விஸிஷ்ட ப்ரஹ்மம் ஏகமேவ அத்விதீயம் –

ஆநு மாநிகதிகரணம் —
சங்கதி -அங்கதமாக இருக்கக் கூடாதே -பாத சங்கதி ஸ்வாமியே காட்டி –
பக்த முக்த உபய அவஸ்தா விலக்ஷணம் -இதர ஸமஸ்த விலக்ஷணம் -ஜகத் காரணம் ஸ்தாபித்த பின்பு
பிரகிருதி ஜகத் காரணம் இல்லை என்று காட்ட -ப்ரஹ்ம ஏவ காரணம் ஸ்தாபிக்க -இந்த பாதம் –
தினவு அடங்க வியாக்யானம் -சங்காலேசமும் இருக்கக் கூடாதே -ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் சில கொண்டு –
மேலும் வியாக்யானம் -ஸ்தூணா நிகனான நியாயம் –
அவ்யக்தம் -விஷய வாக்கியம் -பிரகிருதி -சரீரம் -நாசிகேத வித்யை -1-3-3/4–கட உபநிஷத்

அலங்கார சாஸ்திரம் -125-அலங்காரங்கள் -ரூபக அலங்காரம் இதில் -உவமானம் வேற –
முக கமலம் ரூபகம்-சந்த்ர இவை முகம் -உவமானம் உபமேயம் –

ஆத்மாந் ரதிநம் வித்தி ஷரீர் ரதமேவ து .
புத்திம் து ஸாரதிம் வித்தி மந ப்ரக்ரஹமேவ ச ৷৷ 1.3.3 ৷৷

தேரில் இருவர்-முதலாளி ஆத்மா – தேரோட்டி -புத்தி ஞானம் உறுதி தேரோட்டி -சரீரம் தேர் -இந்திரியங்கள் குதிரை -மனஸ் கடிவாளம் –
ஒழுங்காக ஓட்ட வேண்டுமே -மனஸ் இந்திரியங்கள் வேண்டும் இல்லாமல் ஆக்க முடியாது –
சரியான இடங்களில் செலுத்த வேண்டும் -பரமாத்மா இடம் சேர வேண்டும் -இவற்றை எல்லாம் விட்டு ஆத்மா அவனையே அனுபவிக்கும்
ஆத்மா புத்தி மனஸ் இந்திரியங்கள் -ஒன்றை அடுத்து நியமிக்கும்

இந்த்ரியாணி ஹயாநாஹுர் விஷயா் ஸ்தேஷு கோசராந் –
ஆத்மேந்த்ரிய மநோ யுக்தம் போக்தேத்யாஹுர்மநீஷிண ৷৷ 1.3.4 ৷৷

போக்த்ரு போக்தா சம்பந்தம் -இந்திரியங்கள் குதிரை -விஷயாந்தரங்கள் சப்தம் இத்யாதி
கண் ரூபம் -காது சப்தம் -தோள் ஸ்பர்சம் நாக்கு ரசம் மூக்கு கந்தம்

இந்த்ரியேப்ய பரா ஹ்யர்தா அர்தேப்யஷ்ச பரம் மந–
மநஸஸ்து பரா புத்திர்புத்தேராத்மா மஹாந் பர ৷৷ 1.3.10 ৷৷

ஒன்றுக்கு ஓன்று யார் வலிமை -புலன்களை விட -அர்தேப்யஷ்ச-சப்தம் இத்யாதி வலிமை -இவற்றை இழுக்கும் —
நாக்கை விட ருசிக்கு -சக்தி அதிகம் –
விஷயங்களை விட மனஸ் சக்தி மிக்கது –மனசை விட புத்தி வலிமை கொண்டது –மனம் சிந்திக்க கருவி –
புத்தி ஞானம் முடிவு எடுக்கும் -புத்தியை விட ஆத்மா வல்லமை -புத்தியையும் அடக்கலாம்

மஹத பரமவ்யக்தமவ்யக்தாத் புருஷ பர–
புருஷாந்ந பரம் கிம் சித் ஸா காஷ்டா ஸா பரா கதி ৷৷ 1.3.11 ৷৷

பர ப்ரஹ்மம் வலிமை -பரம புருஷனுக்கு மேலே யாரும் இல்லை -ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் அன்றோ

ஏஷ ஸர்வேஷு பூதேஷு கூடோத்மா ந ப்ரகாஷதே .
தரிஷ்யதே த்வக்ர்யயா புத்த்யா ஸூக்ஷ்மயா ஸூக்ஷ்ம தர்ஷிபி ৷৷ 1.3.12 ৷৷

சுலபமாக அறிய முடியாது -சரீரம் தடை -மறைக்கும் -திரோதானம் -பகவத் ஸ்வரூபம் திரோதான கரி -ஏகாக்ர புத்தி வேண்டும்
பார்க்க முடியும் -பஸ்யந்தி இல்லை -த்ருஷ்யந்தி -பார்க்கப்படக் கூடிய விஷயம் – கர்மணி பிரயோகம் –
ஆசை உண்டாக வேணும் -மார்க்கம் இருக்கு -காட்ட எழுப்புகிறது மக்களை உபநிஷத் –
உத்திஷ்டத ஜாக்ரத ப்ராப்ய வராந் நிபோதத .-விஷயங்களை அறிந்து அடையுங்கோள்-

இந்திரியங்கள் -சப்தாதிகள் -மனஸ் -புத்தி -அவ்யக்தம் -புருஷ -பர ப்ரஹ்மம் -ஒன்றுக்கு ஓன்று பரம்
சப்த ரசம் ரூபம் ஸ்பர்சம் கந்தம்-இவை அர்த்தங்கள் –
அவ்யக்தம் -பிரகிருதி -பூர்வ பக்ஷம் —
சாங்க்ய வாதம் -இதுவே ஜகத் காரணம் –
இங்கு சரீர வாசகம் சித்தாந்தம்
ஆநு மா நிகம் அபி ஏகேஷாம் -பூர்வ பக்ஷம் –
இதி சேத் ந -அப்படி இல்லை –
சரீர ரூபக விந்யஸ் தக்ரு ஹூதே தர்சயதி ச -என்றவாறு –
மனஸ் -mind -brain -வேறே வேறே -புத்தி ஆத்ம தர்மம் -புத்தி சாரதி என்பதால் –
இதே ரூபகம் கீதையிலும் உண்டே கட உபநிஷத்தில் உண்டு –
விஷய வாக்கியங்கள் -10-11-மந்த்ரங்கள் -இங்கு /கடவல்லி ஸூ ஆம் நாயதே -நேராக ஆரம்பித்து –
ஸ்ரீ பாஷ்யம் கற்க வருபவர் உபநிஷத் அனைத்தும் அறிந்தவர்கள் –
மனசை விட அவ்யக்தம் பரம் -பிரகிருதி -மூல பிரகிருதி சாங்க்யர் சொல்வர்-
நாம் பிரக்ருதி விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் காரணம்-
புத்தி -மஹத் தத்வம் -அஹங்காரம் தத்வம் ego இல்லை -சத்வம் ரஜஸ் தமஸ் மூன்றாக பிரிந்து –
வஸ்து வர்ணம் தர்ம தர்மி பாவம் –குண குணி பாவம் –
தஸ்மாத் ஷோடச -16-ஞான கர்ம இந்திரியங்கள் மனஸ் தன்மாத்திரைகள் -சப்த ரஸ ஸ்பர்ச ரூப கந்த மூல அவஸ்தைகள் –
பஞ்ச பூதங்கள் -பஞ்ச குணங்கள்–சூன்ய தத்வ வாதம் -/ ஏக தத்வ வாதம் -த்வி/ த்ரி /
சேதன அசேதன இரண்டையும் சாங்க்யம் –mattar- mind-சேதனம் ஒன்றே அத்வைதி /சப்த விவர்த்த வாதம் ஜைனர் –
ஒரே தத்துவமாக இருந்தாலும்–/போக்யம் போக்தா பிரேரிதா-தத்வ த்ரய வாதம் நம்மது -/
பூர்ணமாக பார்த்து அனுபவம் -நம்மது -menifestation of brahmam –
புருஷ -புஷ்கரத் பலாத்வத் -தாமரை இலைத்தண்ணீர் போலே ஒட்டாதே -பிரகிருதி கார்யங்களை தன்னிடம் ஆரோபித்து –
அதன் வசமாகிறான் -அஹங்கார விமூடாத்மா -பந்துக்கு உள்படுகிறான் -சாங்க்யர் -ஆத்மா அறிந்து கைவல்யம் அடைகிறான் –
பர ப்ரஹ்மம் தத்வம் ஒத்துக் கொள்ளாத மதம்
அவ்யக்தம் -தான் ஜகத்காரணம் என்பர் -ஏகேஷாம் -சிலர் -ஆனு மானிகம் பிரதானம் என்று சொல்பவர் -என்றவாறு –
சில சாகைகளில் சிலர் இப்படி சொல்கிறார்கள் –பல சாகைகள் -யஜுர் வேதம் -82-சாகைகள் —
அசித் த்வயம் -ஏழு காண்டம் -மூன்று அஷ்டகம் -80-ப்ரச்னம் -அடுத்து -2-ப்ரச்னம் -அக்னி மூன்று சேர்த்து ஒன்றாக்கி –

புருஷ -ஜீவாத்மா -25–பரமாத்மா தத்வம்-26- ஒத்துக் கொள்ளாத சாங்க்யர்
புருஷர்கள் பலர் என்பதையும் ஒத்துக் கொள்கிறார்கள் – நிரீஸ்வர வாதம் –
முக்த தசையில்- பிரகிருதி புருஷ விவேகம் தான் மோக்ஷ சாதனம் –
புஷ்கரம் -இலை-தாமரை இலையில் ஒட்டாதது போலே-பந்த மோக்ஷங்கள் கிடையாது
பிரகிருதி செய்யும் காரியத்தை தன்னிடம் ஆரோபித்து பந்தத்துக்கு உள்படுகிறான் – —
அவித்யாதிகளுக்கு உட்பட்டு -ஏறிட்டுக் கொள்கிறான்-

சங்க்யா-theory-of-numbers-வேறே சாங்க்ய மதம் வேறே -மஹத் தத்வம் -அஹங்காரத்துக்கு காரண தசை –
அவ்யக்தம் -ப்ரத்யக்ஷத்துக்கு விஷயம் ஆகாது -அனுமானம் பண்ணி அறிய வேண்டும் -inferance-
ப்ரக்ருதியே தான் ஜகத் காரணம் என்று சொல்லும் சாங்க்ய மதம் –
ஸ்தூணா நிகர்ன நியாயம் -ப்ரஹ்மம் ஏவ காரணம் சொல்லவே முதல் இரண்டு அத்தியாயங்கள் –
சங்கைகளை போக்கி -வேறே வேறே ப்ரஹ்ம பிரகாரங்களை விளக்கும் இந்த அதிகரணங்கள்-redentant-இல்லை இவை –
தேராக உருவகம் செய்து இருப்பதால் பிரகிருதி -அவ்யக்தம் என்று சொல்ல முடியாது -சரீரத்தையே சொன்னபடி
சரீரம் வியக்தம் தானே -எப்படி அவ்யக்தம் என்று சொல்ல முடியும் –
விஷ்ணு பதம்-ஸ்ரீ வைகுண்டம் -பரமம் பதம் கச்சதி -உபாசகன் தானே இதுக்கு பிரயத்தனம் பண்ணுவான் –
அவனது சரீரத்தை சொன்னபடி -சரீரம் இந்த்ரியங்களை மனசையும் புத்தியையும் வசப்படுத்தி தானே அடைகிறான் –
கோசரம் -குதிரையை விட -வலிமை -விஷயங்கள் இந்த்ரியங்களை இழுக்கும் -இவற்றை விட மனசு வலிமை –
கயிறு ஸ்தானம் இது -வசீகாரத்வே பிரதானம் –
சாரதி புத்தி இதை விட வலிமை -திடமான அத்யாவசயா புத்தி -இதுக்கு முன் மனசு வால் ஆட்ட முடியாதே

தேர் முழுவதும் அத்யாவசாயத்தின் வசப்பட்டு இருக்கும் -திடமான அத்யவசாயம் –இதை விட ஆத்மா பிரதானம் –
ஜீவாத்மாவின் அதீனம்-ஆகவே இதுக்கு மஹான் -என்று சொல்லி இதை விட சரீரத்துக்கு பலம் -சாதன ப்ரவ்ருத்தி –
சகல புருஷார்த்தங்களுக்கும் -சரீரம் இருக்கும் வரை ஸூக துக்கங்கள் -உண்டே -சரீரம் பெரியது என்றது –
இதைக் கொண்டே -சாதிக்க வேண்டும் உபாசனனுக்கு –
பஞ்ச அக்நி வித்யை மேலே இத்தையே விவரிக்கும் –
மோக்ஷ தசையில் -சரீரம் இல்லையே எண்ணில் -அங்கு இச்சா க்ருஹீத சரீரம் கொள்ளும் சக்தி உண்டே –
கைங்கர்யத்துக்கு அனுகுணமாக -சரீர சம்யோகம் வியோகம் கஹன விஷயம் -சரீரத்தை விட பரமாத்மா -பரம் -நியமனம் –
அந்தர்யாமி -பரம புருஷன் -அனைத்தும் இவனே அதீனம் –பராயத்து அதிகரணம் மேலே வரும்-
காஷ்டா இதுவே -அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணம் ப்ருஹதாரண்யம் உபநிஷத் -விஸ்தாரமாக உண்டே –
சர்வம் சாஷாத்காரம் -சர்வம் நியமனம் -இவனே –

கடம் படம் ஓன்று என்று யாரும் சொல்லாமல் -விவாதம் இல்லாமல் -இருக்கும் -ஆனால் -ஜீவாத்மா பரமாத்மா இரண்டும்
அத்யந்த ஸூஷ்மம் -ஆகவே பல வாதங்கள் -ஆத்ம ஸ்வரூபம் சித்தாந்தங்கள் தோறும் மாறுபடும் -அஹம் அர்த்தம் ஆத்மா –
பூதாத்மா -இந்த்ரியாத்மா -மனசாதமா -புத்தியாத்மா -ப்ராணாத்மா-இவற்றுக்கு ஆத்மா சொல்வதற்கு பிரசக்தி உண்டே –
கல் மண் இவைகள் ஆத்மா சொல்வார் இல்லையே –
சாரம் வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம் -ஸ்ரீ சைல நாதன் முன்னால் அருளி நிகமனத்தில்
சார அசார விவேகம் அறிந்த பெரியோர்கள் -பிரமாணம் கொண்டு சாதித்த -விஷயங்கள் -தர்மபூத ஞான வியாப்தி –
ஸூஷ்ப்தி நிலையில் தர்மபூத ஞானம் அசத்கல்பம் தானே-

தைத்ரியம் -பிருகு கேட்டதும் யதோ வாசோ -தபோ ப்ரஹமேதி-அன்னம் -தொடங்கி–விஞ்ஞானம் –
ஆனந்த ப்ரஹ்மோ திவ்யாஞானாதி-சொன்னதும் மீண்டும் போகவில்லையே -புரிந்து கொண்டான் –
ஜீவ பர யோக யாதாம்ய ஞானம் பூர்வகம் -யத் ஆத்மாம்யம்-in–full-depth-நாம் அறிந்தது –
பக்தி கோயிலுக்கு செல்வது திருவாராதனம் இவை எல்லாம் ஆரம்ப நிலை -சப்த ரூப உபதேசம் ஆரம்ப நிலை –
தர்க்காதிகளாலே உபதேசம் அடுத்த நிலை -அடுத்து சாஷாத்காரம் –
ஹ்ருதயம் மூலம் -நம்மாழ்வார் மதுரகவி ஆழ்வாருக்கும் நாதமுனிகளுக்கும்
சப்தம் மூலம் -பலவாக அறிந்து கொள்ள வாய்ப்பு உண்டே –
தர்மபூத ஞானம் வியாப்தி -சரியாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும் –
ஜீவாத்மா அணு என்பது பிருத்வி பாரமான -atomic-போலே அன்றே —
நினைக்கவே வெட்டவோ முடியாதே -it-is-not -physical entity –அணுவுக்குள்ளும் பரமாத்மா –
அந்தராத்மா -ஆத்ம ஸ்வரூபம் புரிவது மிகவும் கஷ்டம் தானே –

இதுக்கு பூர்வபக்ஷம்
சரீரம் கண்களால் காணப்படும் -அவ்யக்தம் காணப்படாதது -இப்படியானதால் எவ்வாறு
அவ்யக்தம் என்பது சரீரத்தைக் குறிக்கும் –

இதற்கு சமாதானம் அடுத்த ஸூத்ரம்

——————–

1-4-2-ஸூஷ்மம் து ததர்ஹத்வாத் –

ஸூஷ்ம தசையில் உள்ள பிரகிருதி ஒருவகையாக மாறுதலை அடைந்து உடலாகி –
ஸ்தூல உடலாலே கார்யங்கள் செய்ய வேண்டுமே -கர்த்ருத்வ தகுதி அடைகிறது என்றவாறு
இந்த உடலே ஜீவன் என்னும் என்னும் தேரினை அதன் இலக்குக்கு எடுத்துச் செல்ல உதவும்-

பஞ்ச பூதங்கள் அவ்யாக்ருத -மாறுபடாத நிலையில் தகுந்த நேரத்தில் சரிரமாகும்
இத்தையே அவ்யக்தம் என்கிறோம்
தத் அர்ஹத்வாத் -கர்த்ருத்வ தகுதி அடைய என்றவாறு
எனவே சரீரம் -தேர் – தனக்கு சேஷியான ஆத்மாவுக்கு ஏற்றதான புருஷார்த்தம் பெற வைக்கும் சாதனம் –

வியக்தி-manifest-அடைந்தது -அபிநாபாவ சம்பந்தம்-சம்சார தசையில் – –
சரீரம் ஆத்மா -ஒன்றை விட்டு ஓன்று இருக்க முடியாதே –
வியாப்தி -there can be no smoke without fire -pole –
பூத ஸூஷ்மம் -un-manifest-பாஞ்ச பவ்திகம் சரீரம் -பஞ்ச பூதங்களால் ஆக்கப்பட்டது –
பிருத்விக்கு அப்புறம் -நீர் ஆகாரம் அற்றது -சோம்பு தீர்த்தம் ஆற்று தீர்த்தம் -தேஜஸ் இன்னும் மாறும்
பவ்ம தேஜஸ்-ஹோம புகை -பூமி சம்பந்தம் ஸ்பஷ்டம் – திவ்ய தேஜஸ் -அபிநிதானம் ஜலமே அக்னிக்கு உபகரணம் –
ஆகாசம் இன்னும் மேலும் -subtle-
பூத காரணங்களே நாம் அறிவோம் -பூதங்களை அறியோம் -ஸூஷ்ம பூதங்களை கொஞ்சம் அறிவோம் –
சித்ர குப்தன் –குப்த சித்ரம்-phsaicci- என்பதையே சொல்கிறோம்
அவ்யக்தமே வியக்தமாக சரீரம் -காரண அவஸ்தையை சொன்னபடி
ரதவத் புருஷார்த்தம் அடைய ப்ரவ்ருத்திக்கு -கொடுத்ததே சரீரம் —
ஆத்மாவின் போகாதாயனம் சரீரம் -தர்க்க சாஸ்திரம் -சரீரம் கொண்டே போக அனுபவம் தர்ம சாதனம் மோக்ஷ சாதனம்
ரதம் கொண்டே போக வேண்டும் -மார்க்க சாதனம் –

இதற்கு பூர்வ பக்ஷம்
மாறுபாடு அடையாத பூத் ஸூஷ்மம்-இதுவே கபில தந்திரத்தின் படி அவ்யக்தம் என்று சொல்லலாமே

இதுக்கு சமாதானம் சுத்த ஸூத்ரம்

———–

1-4-3-தத் அதீனத்வாத் அர்த்தவத் –

பிரகிருதி எனபது பரம் பொரூடன் தொடர்பு கொண்டால் மட்டுமே பயனுள்ளதாக இருக்கும்
சாங்க்ய மதம் போலே பிரகிருதி மாறும் என்பதை ஒத்துக் கொண்டாலும் தன்னிச்சையாக செயல்பட முடியாது
பரம் பொருளின் ஆணைக்கு இடங்க நடந்தால் மட்டுமே பயனுள்ளதாகும்-

சுருதி ஸ்ம்ருதிகள் -பரமாத்மாவை அனைத்துக்கும் ஆத்மாவாக சொல்லுமே
ஸூபால உபநிஷத் -2-
பிருதிவி அப்ஸூ ப்ரலீ யதே என்று தொடங்கி -தன்மாத்ராணி பூதாதவ் லீயந்தே –பூதாதிம் அர்ஹதி லீயதே –
மஹான் அவ்யக்தே லீயதே -அவ்யக்தம் அக்ஷரே லீயதே -அக்ஷரம் தமஸி லீயதே -தம பரே தேவ ஏகிபவதி —
என்று இருப்பது போலேயும்
தஸ்ய பிருத்வி சரீரம் -யஸ்ய ஆப சரீரம் -யஸ்ய தேஜஸ் சரீரம் -யஸ்ய வாயு சரீரம் -யஸ்ய ஆகாசம் சரீரம் –
யஸ்ய அஹங்காரம் சரீரம் -யஸ்ய புத்தி சரீரம் -யஸ்ய அவ்யக்தம் சரீர -யஸ்ய அக்ஷரம் சரீரம் -யஸ்ய ம்ருத்யு சரீரம் –
ஏஷ ஸர்வபூத அந்தராத்மா அபஹத பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண –ஸூபால -3-என்றும் உள்ளதே

இதே போன்று ஸ்ரீ கீதையிலும்
பூமி ஆப அநலோ வாயு கம் மநோ புத்தி ஏவ ச அஹங்காரம் இதீயம் மே பிந்நா ப்ரக்ருதி அஷ்டதா -7-4-என்றும்
அபரா இயம் இத து அந்யாம் ப்ரக்ருதிம் வித்திமே பராம் -ஜீவ பூதாம் மஹா பாஹோ யயா இதம் தார்யாதி ஜகத்-7-5- என்றும்
ஏதத் யோநி இதி பூதாபணி ஸர்வாணி இதி உப தாரய அஹம் க்ருத்ஸ் நஸ்ய ஜகத பிரபவ ப்ரளயஸ் ததா -7-6-என்றும்
மத்த பரதரம் ந அந்யத் கிஞ்சித் அஸ்தி தனஞ்சய -மயி சர்வம் இதம் ப்ரோதம் ஸூத்ர மணி கணாம் இவ -7-7-என்றும் உள்ளதே

இதே போலே ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலும்
வ்யக்தம் விஷ்ணு தத் அவ்யக்தம் புருஷ கால ஏவ ச –1-2-18- என்றும்
ப்ரக்ருதிர் யா மயா க்யாதா வ்யக்த அவ்யக்த ஸ்வரூபாணீ–புருஷச்ச அப்யுபாவேதவ் லீயதே பரமாத்மநி –
பரமாத்மா ச ஸர்வேஷாம் ஆதார புருஷோத்தம -விஷ்ணு நாமா ச வேதேஷூ வேதாந்தேஷு ச கீயதே -6-4-38-/39-
என்றும் கூறப்பட்டுள்ளதே

—————

1-4-4-ஜ்ஞேயத்வ அவசநாத் ச

சாங்க்ய மதத்தின் படி அவ்யக்த-பிரகிருதி – ஞானம் பற்றியே மோட்ஷம் என்று உபநிஷத் கூற வில்லை-
அவ்யக்தத்தை அறியப்பட ஒன்றாக கபில தந்திரத்தில் கூறப்பட வில்லையே

—————–
1-4-5-வததி இதி சேத் ந ப்ராஜ்ஞோ ஹ பிரகரணாத்–

அவ்யக்தம் அறியப்பட வேண்டியது என்று கூறப்படுகிறதே என்றால் -அப்படி அல்ல –
பிரகரணத்தை ஆராய்ந்தால் அங்கு கூறப்படுபவன் பரமாத்மாவே ஆவான்

பூர்வ பக்ஷம்
கடவல்லி -3-15-
அசப்தம் அஸ்பர்சம் அரூபம் அவ்யயம் தத் அரசம் நித்யம் அகந்த வச்ச யத்-
அநாதி அநந்தம் மஹத பரம் த்ருவம் நிசாய்ய தம் ம்ருத்யுமுகாத் ப்ரமுச்யதே –என்ற
சுருதி வரியானது அவ்யக்தம் அறியப்பட வேண்டியது என்று கூறுகிறது

அசப்தம் அஸ்பர்சம் அரூபம் அவ்யயம் தத் அரசம் நித்யம் அகந்த வச்ச யத்-
அநாதி அநந்தம் மஹத பரம் த்ருவம் நிசாய்ய தம் ம்ருத்யுமுகாத் ப்ரமுச்யதே
பஞ்ச பூத குணங்கள் -போலே இல்லாமல் அநாதி அநந்தம் மஹத பரம் த்ருவம்-
உபாசித்து முக்தன் ஆகிறான் -ம்ருத்யுமுகாத்-ம்ருத்யு கிடையாது –
பிரகிருதி க்கும் இந்த விசேஷங்கள் அந்வயிக்கும்

சித்தாந்தம்
அப்படி அல்ல -அனைத்தும் அறிந்த பரம புருஷனே அறியத் தக்கவனாக கூறப்படுகிறான் –
இந்த வரிகளுக்கு முன்னால்–கட -3-9-
விஜ்ஞான சாரதி யஸ்து மன ப்ரக்ரஹவான் நர-
ச அத்வன பாரம் ஆப்நோதி தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம்—ஞானத்தை தேர் ஓட்டுபவனாகவும்
மனத்தைக் கடிவாளமாகவும் கொண்டு ஸ்ரீ பரமபதத்தை அடைகிறான் -என்றும்
அதற்கு கீழே -ஏஷ சர்வேஷூ பூதேஷு கூடஸ் ஆத்மாந பிரகாசதே
த்ருச்யதே த்வக்யயா புத்த்யா ஸூஷ்மயா ஸூஷ்ம தர்சிபி – என்று அனைத்தும் அறிபவனாகிய
பரம புருஷனே இந்த பகுதியில் கூறப்படுகிறான் –

ப்ராஜ்ஞோ ஹ பிரகரணாத்–சர்வஞ்ஞனையே சொல்லும் -பிரகரணம் அன்றோ இது –
பிரகிருதி விவேக அறிந்தால் முக்தி என்று தானே சாங்க்யர் சொல்கிறார்கள்
ப்ரக்ருதியை உபாஸிக்க சொல்ல வில்லையே –
பரமாத்மா ஞானம் வந்தால் பிரகிருதி அவனுக்கு அந்தர்கதம் அறிவோம்
ஏஷ சர்வேஷூ பூதேஷு கூடஸ் ஆத்மாந –பிரகாசதே–உள்ளே இருந்தும் இருப்பதை காட்டிக் கொடுக்கிறான் இல்லையே
த்ருச்யதே த்வக்யயா புத்த்யா ஸூஷ்மயா ஸூஷ்ம தர்சிபி-கூர்மையான புத்தி உடையவர்களுக்கே காட்டிக் கொடுக்கிறான்

புருஷான் ந பரம் கிஞ்சித் –கட 3-12-புருஷனைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது ஏதும் இல்லை என்பது மறுக்கப்பட வில்லை
புருஷன் இங்கே கூறப்பட வில்லை
அந்த பரம் புருஷனுக்கே சப்தம் போன்ற குணங்கள் இல்லை என்பதை
முண்டகம்–1-1-5-
யத் தத் அத்ரேச்யம் அக்ராஹ்யம் – -என்று எது காண இயலாதோ எடுக்க இயலாதோ -என்ற சுருதி வாக்கியங்கள் உணர்த்தும்
மேலும் கட -3-15-
மஹத பரம த்ருவம்-என்று மஹத்தை விட பெரியது என்று கூறப்பட்ட வஸ்துவான
பரம் பொருள் தானே –
கட –3-10-
புத்தரோத்மா மஹான் பர -என்று புத்தியைக் காட்டிலும் மஹான் என்ற ஆத்மா பெரியது என்று
ஜீவாத்மாவை விட மேலானவன் என்று உணர முடியலாம்-

—————————

1-4-6-த்ரயாணாம் ஏவ ச ஏவம் உபன்யாச ப்ரசன ச –

உபாயமும் உபேயமும் உபேதாவையும் -மூன்றையும் பற்றியே உண்டு —
மூன்றைக் குறித்தே அறிய வேண்டும் என்ற பதில் இருப்பதால் கேள்வியும் மூன்றையும் பற்றியே இருக்க வேண்டும்
மூன்றைப் பற்றிய கேள்வியும் பதிலுமே உள்ளதால் பிரக்ருதியைப் பற்றிக் குறிப்பிட வில்லை என்று அறியலாம்

சித்தாந்தம்
இந்த பிரகரணத்தில் -உபாயம் உபாசனம் —உபேயம்–அடையப்படும் பரமாத்மா -உபேதா அடைபவனாகிய ஜீவாத்மா –
ஆகிய மூன்றையும் குறித்த விளக்கம் -இவற்றைக் குறித்தே அறிய வேண்டும் என்னும்
விதி கேள்விகள் உள்ளன -அவ்யக்தம் பற்றி ஒன்றுமே இல்லை

யமனிடம் இருந்து மூன்று வரங்களைப் பெற்ற நசிகேதன்
முதல் வரத்தின் முலம் தந்தையை அருகில் கேட்டான்–
புருஷார்த்தம் அடைய வல்ல -தனது தந்தை தன்னுடன் மகிழ்வுடன் இருக்கும் வரம் –
இரண்டாம் வரத்தின் முலம் அக்னியைக் குறித்து–மோக்ஷ சாதனமாக உள்ள -நாசி கேதஸ் -என்ற பெயர் கொண்ட
அக்னி வித்யையை குறித்து அறிய வேண்டும் என்று கேட்டான்
ஸ்வர்க்கம் என்று உயர்ந்த புருஷார்த்தமான மோக்ஷமே கூறப்படுகிறது

கடவல்லி -1-1-13-
ச த்வம் அக்நிம் ஸ்வர்கயமவ்யேஷி ம்ருத்யோ ப்ரப்ரூஹி தம் ஸ்ரத்த தாநாய மஹ்யம் –
ஸ்வர்க்க லோகா அம்ருதத்வம் பஜந்தே ஏதத் த்விதீ யேந வ்ருண வரேண–என்று உபதேசிக்க பிரார்த்திக்கிறான்

கடவல்லி -1-1-13-
அம்ருதத்வம் பஜந்தே -பிறப்பு இறப்பு இல்லா அம்ருதத் தன்மை அடைகிறார்கள்
மேலும் -கடவல்லி -1-1-17-
த்ரிணாசிகேதஸ் த்ரி ப்ரேத்ய சந்திம் த்ரி கர்ம க்ருத தரதி ஜென்ம ம்ருத்யு -என்று நாசி கேதஸ்ஸின் மூன்று வித அநுவாகங்களை
-தாய் தந்தை குரு மூவரிடம் கற்று -அந்த அக்னியை மகிழ வைத்து -யஜ்ஜம் இயற்றுதல் -தானம் அளித்தல்-வேத அத்யயனம் செய்தல் –
ஆகிய மூன்று வித கர்மங்களை செய்து -சம்சாரம் கடந்து மோக்ஷம் அடைகிறான் –
அடுத்து 1-1-20-
யேயம் ப்ரேத விசிகித்சா மனுஷ்யே அஸ்தீத்யேக நாயமஸ்தீதி சைகே -ஏதத் வித்யாம் அநு சிஷ்டஸ் த்வயாஹம்
வரணாம் ஏஷ வரஸ் த்ருதீய –என்று மூன்றாவது கேள்வி

பின்பு அவனுக்கு மோக்ஷம் பற்றி அறிய தகுதி இருப்பதை பலவாறாக பரிசோதித்து யமன்
கட -2-12-
தம் துர் தர்ஸோ கூடம் அநு ப்ரவிஷ்டம் குஹா ஹிதம் கஹ்வ ரேஷ்டம் புராணம் -அத்யாத்ம யோகாதி கமேந தேவம்
மத்வா தீரோ ஹர்ஷ சோகவ் ஜஹாதி –என்று பரமாத்மாவை அறியும் ஞானி சம்சார கர்ம வினைகளை விட்டு
அவனையே அடைகிறான் -என்று உரைத்தான்

தேவம் மத்வா –என்று அடையப்படு அவனது ஸ்வரூபம்
அத்யாத்ம யோகாதி கமேந-இலக்கை அடையும் பிரத்யாகாத்மாவின் ஸ்வரூபம்
மத்வா தீரோ ஹர்ஷ சோகவ் ஜஹாதி- ப்ரஹ்ம உபாசனையில் ஸ்வரூபம்
இதன் காரணமாக நசிகேதஸ் மீண்டும் -2-14-
அந்யத்ர தர்மாத் அந்யத்ர அதர்மாத் அந்யத்ர அஸ்மாத் க்ருத அக்ருதாத் -அந்யத்ர பூதாச்ச பவ்யாச்ச
தத் பச்யதி தத் வத -என்று
அனைத்துக்கும் வேறுபட்ட அந்த பரமாத்மாவை -மோக்ஷத்தை காண்கிறாய் அல்லவா –
அதனை எனக்கு கூற வேண்டும் என்று கேட்டான்

இதற்கு பதிலாக யமன் பிரணவத்தை புகழ்ந்து ப்ராப்ய ஸ்வரூபம் ஜீவ ஸ்வரூபம் பற்றி விளக்கினான்
இதுவே கட -2-15-
சர்வே வேதா யத் பதம் அமநந்தி தபாம்சி ஸர்வாணி ச யத் வதந்தி -யத் இச்சந்தோ ப்ரஹ்மசர்ய சரந்தி தத்தே பதம்
ஸங்க்ரஹேன பிரவீம் ஓம் இதி ஏதத் –என்று உபக்ரமித்து உபதேசித்து மீண்டும் பிரணவத்தை புகழ்ந்தான்
கட -2-18-
ஜீவாத்மா ஸ்வரூபம் -ந ஜாயதே ந ம்ரியதே வா விபச்சித் என்றும்
கட -2-20-
பர ப்ரஹ்மமான ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவின் ஸ்வரூபம் –
அனோர் அணீயான்-என்று தொடங்கி
கட -2-24-
க இத்தா வேத யத்ர ச-துர்க்கம் பதஸ்தத் கவயோ வதந்தி–என்று முடிய உபதேசிக்கப்பட்டது

இந்த வாக்யங்களுக்கு நடுவில் -2-24-
நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்யோ ந மேதயோ ந பஹுநா ஸ்ருதேந –என்று தொடங்கி உபாஸனையின் ஸ்வரூபம் சொல்லப்பட்டது
கட -3-1-மூலம்
ருதம் பிபந்தவ் –என்று இருவர் கர்ம பலனை புஜிக்கிறார்கள்-என்பதால் அவன் அருகிலே இருப்பதால் உபாஸனை எளிது என்றும்
கட -3-3-
ஆத்மாநம் ரதிநம் வித்தி -என்று தொடங்கி
கட -3-14-
துர்கே பதஸ் தத் கவயோ வதந்தி –என்று பாதை கடினம் என்று அறிந்தவர்கள் கூறுகிறார்கள் என்று நிகமிப்பதன் மூலம்
உபாஸனையின் வழி முறைகளும் உபாசகன் ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் பரமபதம் அடைதல் பற்றியும் கூறப்பட்ட இந்த பிரகரணத்தில்
கட -3-15-
அ சப்தம் அ ஸ்பர்சம் என்று முடிக்கப்பட்டுள்ளது –

ப்ரவசநேந லப்யோ ந-உபன்யாசம் மாத்ரத்தால் அடைய முடியாதே -அது சஹகாரி -ஆச்சார்யர் அபிமானம் உத்தாரகம்
அவனே காட்டக் காணலாம் –அவன் கிருபையே காரணம் -இசைவித்து என்னுள் இருத்தி -அதுவும் அவனது இன்னருளே

இங்கு அறியப்பட வேண்டியவர்களாக மூன்று விஷயங்களும் -அவற்றைக் குறித்த கேள்விகளும் மட்டுமே உள்ளன –
கபில தந்திரத்தில் கூறப்பட்ட அவ்யக்தம் பற்றி ஒன்றும் கூறப்பட வில்லை

அவன் கிருபையால் அவனைக் காணலாம் -புருஷார்த்த யோக்யதை பெறவே சரீரம் –
ப்ரஹ்ம வித்யை பெற ஸூ மனசர் இடம் அபசாரம் கூடாதே –
அம்ருத்யம் -ஸ்வர்க்க சப்தம் இங்கே மோக்ஷம் பரமபதம் -குறிக்கும் –
மோக்ஷ ஸ்வரூபம் ப்ரஸ்ன வ்யாஜ்யேன-த்வாரேந – உபாயம் உபாஸ்யம் உபேயம் மூன்றையுமே இங்கே கேட்க்கிறான்
பிரகிருதி அம்சம் ஒன்றுமே இல்லையே இதில் –

—————–

1-4-7-மஹத்வத் ச –

மஹத் தத்வம் போன்றது என்றவாறு-

மஹத் என்று கூறும் இடத்திலும் பிரக்ருதியைப் பற்றி கூறவில்லை
கட -3-10-
புத்தேர் ஆத்மா மஹான் பர – புத்தியைக் காட்டிலும் மஹான் என்று கூறப்படும் ஆத்மா உயர்ந்தது -என்றது
சாமாநாதி கரண்யத்தால் –
கபில தந்திரத்தில் கூறப்பட்ட மஹான் சொல் இல்லை
இதே வரியில் ஆத்மா என்பதைக் காட்டிலும் அவ்யக்தம் மேம்பட்டது என்ற பொருளில் படிக்கப்பட்டதால்
இந்த அவ்யக்தம் கபில தந்திரத்தில் கூறப்பட்ட அவ்யக்தம் என்ற சொல்லைக் கருத்தில் கொண்டு
எடுக்கப்பட விலை என்று அறியலாம்
ஹந்த-ஹர்ஷத்தால் -எம தர்ம ராஜன் -மரணத்தை அடைந்ததும் ஆத்மாவுக்கு -நிலை –
யோனி மாறி மாறி பல பிறப்பும் பிறக்கிறான் -முன் இலையில் காலை வைத்து பின் இலையில் காலை எடுப்பது போலே –
முன்னால் சேரும் இடம் தீர்மானமான பின்பு சரீரம் விடுகிறான் –
சில ஆத்மாக்கள் கர்ம அனுகுணமாக ஸ்தாணுத்வா அவஸ்தை அடைகிறார்கள்-பரம ரஹஸ்யம்

———————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஸ்ருதி பிரகாசர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் நிர் விசேஷ ப்ரஹ்ம வாத நிரசனம் –/ ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய வை லக்ஷண்யம் –

December 29, 2019

ப்ரஹ்மம் நித்யம் ஜகத் மித்யா ஜீவோ ப்ரஹ்மைவ இதி வேதாத்மா டிண்டிம–
நிர்விசேஷ ப்ரஹ்மம் -ஏக தண்ட சந்நியாசி -காசியில் அனைவரையும் வென்ற யஜ்ஞ மூர்த்தி-
அன்னப்பறவை -வருந்தி இருக்க -திறமை இழந்த வருத்தம் -நீர் பால் -பிரிக்கும் -திறமை போனதே -ராமானுஜர் காரணம் –
யாதாம்ய ஞானம் ஸ்தாபித்த பின்பு -புகழ் நிறம் வெண்மை -உலகமே வெளுக்க -தண்ணீரும் வெளுக்க –
திக்குற்ற கீர்த்தி ராமானுஜன் -காசியிலும் கேட்டு -தர்க்கம் பண்ண-
குண அனுபவம் கைங்கர்யங்களே பொழுது போக்காகக் கொண்ட –
வாதத்துக்கு -சம்ப்ரதாயம் -வந்து சிஷ்யர் -திருநாமமும் சேர்த்து –
தோற்றால் கிரந்த சன்யாசம் பண்ணுவதாக எம்பெருமானார் –
பூர்வர் சொல்லியவற்றை அறியாமல் இருப்பது என் குற்றமே -இவர் நிலை
இருவரும் வேத வாக்கியம் கொண்டே வாதம் -ஸாஸ்த்ர யோநித்வாத்
தனியாக குரு பரம்பரையில் இல்லா விட்டாலும்
ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் நிர்விசேஷ ப்ரஹ்ம வாதம் கண்டித்தத்தை வைத்தே அறியலாம் –

நானே பர ப்ரஹ்மம் -முதல் வாதம்
ஸ்வேன ரூபேணே -அடைந்து
போஃயா போக்தா ப்ரேரிதா -மூன்றும் சொல்லி
ஆனால்
அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி -என்று உள்ளதே என்னில்
பலவற்றுக்கும் முரண்பாடாக கொள்ளக் கூடாதே
சமன்வயித்து பொறுத்த வேண்டும் –
நான்-அஹம் -ஜீவாத்மாவை சொல்லும் -என் உடம்பு –
நான் உயரமாக கருப்பாக இருக்கிறேன் என்றும் உலக வழக்கு -நெருங்கிய உறவால் -இதற்க்கு உள்ளவற்றை
ஜீவாத்மாவுக்கு சொல்லுவது போலே
ப்ரஹ்மம் சரீரமாகக் கொண்ட என்றபடி -அடியேன் உள்ளான் உடல் உள்ளான் உண்டே
இது கொண்டே ஸூத்ரங்களை ஒருங்க விடுவார்
சொம்பு தண்ணீர் வேறே வேறே தண்ணீர் கொண்டு வா-கேட்டு சொம்பை கொண்டு வருவது போலே
சம்சாரத்தில் சிக்கிக் கொள்ள மாட்டாதே ப்ரஹ்மம்

அடுத்த வாதம்
தத் தவம் அஸி -யத் தத் அநுத்தமம் -சஹஸ்ர நாமம்
தத் -அனைத்துக்குள்ளும் வியாபித்து இருக்கும் ப்ரஹ்மம்
தவம் -உனக்குள் இருக்கும் ப்ரஹ்மம்
த்வேஷம் பார்க்கக் கூடாது
யானே நீ என் உடைமையும் நீயே -சொல்வது போலே

அடுத்த வாதம்
நேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சந – உண்டே
பலவே இல்லையே –
பொய் தோற்றங்கள் -கயிறு பாம்பு -போலே அறியாமையால் பிரமம் -என்பான்
ப்ரத்யக்ஷத்துக்கு விரோதம் வருமே
அடித்தால் வலிக்குமே
வேதம் ப்ரத்யக்ஷத்துக்கு விரோதம் வராதே
வேதத்தில் மரம் உலகம் உண்டே
நூலில் மணிகள் கோத்து -மாலை ஒன்றே -உலகம் ப்ரஹ்மாத்மகம்
சேதன அசேதனங்கள் ப்ரஹ்மத்திடம் கொக்கப் பட்டு ஸூத்ரம் மணிகணாம் இவ ஸ்ரீ கீதை
ஆதாரம் ஒன்றே ப்ரஹ்மம் ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லாதது ஒன்றும் இல்லையே

அடுத்த வாதம் -நான்காம் நாள் வாதம்
சாந்தோக்யம் பூமா வித்யை
அஹம் தக்ஷிண -எங்கும் நானே -ப்ரஹ்ம ஞானம் வந்தவன் -இறைவனாகவே ஆனா
அஹங்காரக உபாசனம்
நமக்குள் உள்ள ப்ரஹ்மம்
அடுத்த வரிகள் இத்தை விளக்கும் -அனைவருக்கும் உள்ள ப்ரஹ்மா நமக்குள்ளும் இருப்பதை உபாசனம்

அடுத்து ஐந்தாம்
அயம் ஆத்மா ப்ரஹ்மம்
இதற்கு முதலிலே சொல்லியதை மறந்து வாதம் -அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி –
உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் உறைந்துளன்
நீராய் நிலனாய் இத்யாதி

அடுத்து ஆறாம் நாள் வாதம்
மோக்ஷ தசையில் ஐக்கியம் உண்டே என்பான் –
அப்பும் அப்பும் -உப்பும் உப்பும் கலக்குமது போலே -அளவும் குணமும் மாறுமே -அவிகாராய ஸ்வரூபம் விரோதிக்கும் –

ப்ரஹ்மம் அறிந்தவன் ப்ரஹ்மமாவே ஆவான்
உங்கள் குழந்தை கலாம் ஆகலாம் -அந்த அறிவுடன் ஆவான்
சச்சின் ஆவான் –
எட்டு குணங்களில் சாம்யம்
ஏகதா பவதி -பல சரீரம் எடுத்து கைங்கர்யம்
அபஹத பாப்மா -விஜர -விமிருத்ரு -விசோக விஜிகித்சான தாக்கம் இல்லை சத்யகாம ஸத்யஸங்கல்ப

ஏழாம் நாள்
சர்வம் கலு இதம் ப்ரஹ்ம
இவனே நியமிக்கிறார்
இவன் இடம் தோன்றி –இவனால் ஸ்திதி -இவனால் சம்ஹாரம்

எட்டாம் நாள்
உதரம் அனந்தரம் குரு -வேத வாக்கியம்
நானே எல்லாம் இருந்தால் பயம் நீங்கும்
அந்நியமாக நினைத்தால் பயம்
அவனைச் சார்ந்து அவனுக்கு சரீரம்
அந்தர்யாமியாக கொள்ளாத ஒன்றுமே இல்லையே
நம்மவர் இடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் -அந்நியவர் இடம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் –
கேள்வியே தப்பு என்றான் ப்ரஹலாதன் –
நவவித பக்தி
நெருப்பு சுட வில்லை -அந்தர்யாமி ஒருவனே
பராங்குச நாயகி -செந்தீயை தழுவி -சுட வில்லையே –

ஒன்பதாம் நாள்
சாந்தோக்யம் -ம்ருத்யு ஏக ஏவ சத்யம்
மண்ணை அறிந்தால் -குடம் இத்யாதி பொய் –தோற்றம் இருக்கும் –
இறைவனை அறிந்தால் -மற்றவை பொய்
ஆதாரமாக ஒன்றை அறிந்து
ப்ரஹ்மம் ஆதாரம் என்று அறிந்து –

பத்தாம் நாள்
முண்டக
பர வித்யை அபர வித்யை
அறிந்து -அனுஷ்டானம் வேண்டுமே –
கல்வி -அபர வித்யை / அனுஷ்டானம் பர வித்யை என்று விளக்கம்

அடுத்து
இதம் சர்வம் ப்ரஹ்மம்
அவனை சார்ந்து -சரீரம் -அவனால் நியமிக்கப்பட்டு

அடுத்து
ஊழி முதல்வன்
இதம் ஏக அக்ர ஆஸீத் -ஆத்மா ஒன்றே
மற்றவை ஸ்தூலம் -அவஸ்தை கழிந்து ஸூஷ்ம அவஸ்தை
முதல்வன் என்றாலே மற்றவர்களும் இருக்க வேண்டுமே

அடுத்து -13-வாதம்
குணங்களே இல்லை -அதுவே ஆனந்தம் -ஆனந்தமே ப்ரஹ்மம்
ஆனந்தோ ப்ரஹ்மணோ வித்வான்
ஆனந்த வல்லி–சத-சத –கூட்டி –திரும்பிற்றே -எண்ண முடியாதது -ஆனந்தமே ப்ரஹ்மம் -என்றது இதனாலே
குணமயம் -கருணையே வடிவு -என்றால் ரூபம் -கண்ணாள் மூக்கால் coffee
சுக்லாம் பரதரம்-வெண்மை ஆடை -விஷ்ணு கருப்பு -சசி வரணம்-கலந்த பின்பு –
சதுர் புஜம் கொடுத்த வாங்கியவை -பிரசன்ன வதனம் -வலிகள் போகும்

அடுத்த -14-
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் –
குணங்கள்
அஸத்யத்வம் இல்லை -அஞ்ஞானம் இல்லை -முடிவு இல்லை என்பதே என்பான் -குணம் இல்லையே
இல்லை என்றாலே இருப்பை சொன்னாய்

அடுத்த -15- நிஷ்கலம் நிஷ்கிரியம் செயல் இல்லை -சாந்தம் -நிரஞ்சனம் -பாட புத்தகம் படி வேறே படிக்காதே –
அகில ஹேயபிரத்ய நீகத்வம் சொல்லிற்றே

அடுத்து -16- நீதி ந இதி –
ஒவ் ஒன்றையும் பார்த்து விலக்கி விலக்கி–ஆத்மாவே ப்ரஹ்மம்
இவ்வளவு தான் இல்லை
தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியான்
சர்வஞ்ஞன்- திருப்பாவை -50-தெரியும் என்றவன் அறியாதவன் தானே
இல்லாத ஒன்றை அறிந்தால் அறிவில்லாதவன்
உயர்வற உயர் நலம் உடையவன்
ஓதுவார் ஒத்து எல்லாம் —

அடுத்து -17–pre-climax-
கருணை நம்பி மோக்ஷம் –
வேத வாக்கியங்கள் -ஆழ்வார் பாசுரங்களைக் கலந்து உபய வேதாந்தம்
சாதிக்க
சாந்தோக்யம் -ஏகம் ஏவ அத்வதீயம்
ஒருவனே -மறைவை பொய் -இரண்டாவது இல்லை -என்கிறதே எண்ண -வாத நேரம் முடிந்ததால்
நாளை பார்க்கலாம் –
பேர் அருளாளன் -ஆறு வார்த்தை அருளி -பேதம் ஏவம் ச
ஸ்வப்னம் -சேவை -நல்ல சிஷ்யன் கிடைக்கவே லீலை –
சித்தி த்ரயம்
மாயாவாத கண்டனம்
ஹரி -ஏழு உச்சாரணம் பன்னி எழுந்து
சோழ மன்னன் -அத்வதீயம் பூதலே -ஒருவனே உள்ளான் -கதை
மற்றவை பொய் என்றது இல்லை -ஒப்பற்றவர் என்றவாறு

தோரணை பார்த்தே -திருத்தி பணி கொள்ளத் திருவடி பணிந்து
சம்ப்ரதாயம் கொண்டு வந்து -த்ரிதண்டம் -தத்வ த்ரயம் –
அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானார் -திரு நாமம் சாத்தி அருளினார்

இவரையும் பிக்ஷைக்கு கூட்டிப் போக -திருப்பாவை ஜீயர் –
ஒருத்தி மகனாய் பாசுரம் -ஏக மேவ அத்வதீயம் -அர்த்தம் உண்டே
எல்லாரும் ஒரு தாய் மகன் -ஒருத்தி என்றது அத்வதீயம் -அத்புதம் பாலகம் –
குழந்தை பச்யதி புத்ரம் பச்யதி பவ்த்ரம் ஓன்று போலே பார்க்க –
தேவகியும் ஒருத்தி -தெய்வ நங்கை பெற்றாள்
இரவும் ஒப்பற்றது
இதில் இருந்து அருளிச் செயலில் எம்பெருமானாருக்கு ஈடுபாடு
வேதம் அனைத்துக்கும் வித்து -மாம்பழம்-வேதம் -மாங்கொட்டை -திருப்பாவை –
பரமன் அடி காட்டும் –
ஞான சாரம் ப்ரமேய சாரம்
எம்பெருமானார் மா முனிகளாக வந்து வியாக்யானம்
திருப்பாடகம் -ஒப்பற்ற ஒருவனை சாஷாத்காரிக்க சென்று சேவை
இன்றும் அங்கும் சேவை அர்ச்சா திரு மேனி அங்கு

————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -அதிகரண-ஸூத்ரங்கள் தொகுப்பு —

November 11, 2019

ஸ்ரீ பாஷ்ய மங்கள ஸ்லோகங்கள்

அகில புவன ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே
விநத விவித பூதவ்ராத ரஷைக தீஷை
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே ப்ரஹ்மணி ஸ்ரீ நிவாசே
பவது மம பரஸ்மின் சேமூஷீ பக்தி ரூபா

பாசாரர்யவச ஸூதாம் உபநிஷத் துக்தாப்தி மத்யோத்த்ருதாம்
சம்சாராக்னி விதீபன வ்யபகாத ப்ராணாத்மா சஞ்சீவி நீம்
பூப்ர்வாச்சார்ய ஸூ ரஷிதாம் பஹூ மதி வ்யாகாத தூரஸ்தி தாம்
ஆ நீதாம் து நிஷா ஷரை ஸூ மனஸோ பௌமா பிபந்து அந்வஹம்–

—————

545 ஸூத்ரங்கள் -(சங்கரர் -555-ஸூத்ரங்கள் / மாதவர் -546- ஸூத்ரங்கள்)
நான்கு அத்தியாயங்கள் -சமந்வய–அவிரோத -சாதனா -பல அத்யாயங்கள் –
545 ஸூத்ரங்கள் –138 +149+182+76
156 அதிகரணங்கள்—–35+33+55+33

————-

அதிகரணம் -விசாரணை களம்
விஷயம் -சம்சயம் -பூர்வ பக்ஷம் -சித்தாந்தம் -உண்டே -சித்தி அந்தம் -இறுதி முடிவு -பிரயோஜனம் ஐந்தும் –
தஹராதி கரணம் -உள்ளத்தே உறையும் மால் -விசாரம்
ஓட்டை மாடமே ப்ரஹ்ம புரமாகும் –

————-

முதல் அத்யாயம் -1-சமன்வய அத்யாயம் –35–அதிகரணங்கள் –138 ஸூத்ரங்கள்

முதல் பாதம் -அயோயே வ்யவச்சேத பாதம் -அஸ்பஷ்ட தர ஜீவாதி லிங்க வாக்ய விசாரம் -11–அதிகரணங்கள் –32 ஸூத்ரங்கள்
இரண்டாம் பாதம்-அஸ்பஷ்ட ஜீவாதி லிங்க வாக்ய விசாரம்- -6–அதிகரணங்கள் –33 ஸூத்ரங்கள்
மூன்றாம் பாதம் -அந்ய யோக வியவச்சேத பாதம் -ஸ்பஷ்ட ஜீவாதி லிங்க வாக்ய விசாரம்-10 -அதிகரணங்கள் –44 ஸூத்ரங்கள்
நான்காம் பாதம் -அந்ய யோக வியவச்சேத பாதம் -ஸ்பஷ்ட தர ஜீவாதி லிங்க வாக்ய விசாரம்-8-அதிகரணங்கள் –29 ஸூத்ரங்கள்

இரண்டாம் அத்யாயம் -அவிரோத அத்யாயம் -33–அதிகரணங்கள் –149 ஸூத்ரங்கள்

முதல் பாதம் ஸ்ம்ருதி பாதம் –10-அதிகரணங்கள் –36 ஸூத்ரங்கள்
இரண்டாம் பாதம் தர்க்க பாதம் –8-அதிகரணங்கள் –42-ஸூத்ரங்கள்
மூன்றாம் பாதம் – வியத் பாதம் –7-அதிகரணங்கள் –52-ஸூத்ரங்கள்-
நான்காம் பாதம் -பிராண பாதம் –8-அதிகரணங்கள் –29-ஸூத்ரங்கள்-

மூன்றாம் அத்யாயம் – சாதன அத்யாயம் 55-அதிகரணங்கள் –182-ஸூத்ரங்கள்-

முதல் பாதம் – வைராக்ய பாதம் –6-அதிகரணங்கள் –27-ஸூத்ரங்கள்-
இரண்டாம் பாதம் – உபய லிங்க பாதம் –8-அதிகரணங்கள் –40-ஸூத்ரங்கள்-
மூன்றாம் பாதம் – குண உப சம்ஹார பாதம் –26-அதிகரணங்கள் –64-ஸூத்ரங்கள்-
நான்காம் பாதம் – அங்க பாதம் –15-அதிகரணங்கள் –51-ஸூத்ரங்கள்-

நான்காம் அத்யாயம் – பல அத்யாயம் -33-அதிகரணங்கள் –76-ஸூத்ரங்கள்-

முதல் பாதம் -ஆவ்ருத்தி பாதம் – 11-அதிகரணங்கள்–19 ஸூத்ரங்கள்–
இரண்டாம் பாதம் –உத்க்ராந்தி பாதம் – –11 அதிகரணங்கள்–20 ஸூத்ரங்கள்–
மூன்றாம் பாதம் -கதி பாதம் -— 5 அதிகரணங்கள்–15 ஸூத்ரங்கள்
நான்காம் பாதம் முக்தி பாதம் –6 அதிகரணங்கள் 22-ஸூத்ரங்கள்

————————————————————–

முதல் அத்யாயம் -1-சமன்வய அத்யாயம்

முதல் பாதம் -அயோயே வ்யவச்சேத பாதம் -அஸ்பஷ்ட தர ஜீவாதி லிங்க வாக்ய விசாரம் -11–அதிகரணங்கள் –32 ஸூத்ரங்கள்

1-1-ஜிஞ்ஞாசாதி அதிகரணம் -ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய ஆய்வு சரியானதே –
1-1-1-அததோ ப்ரஹ்ம ஜ்ஞ்ஞாச -ப்ரஹ்மத்தை அறிவதில் ஆராய்வதில் உள்ள விருப்பம்-
அத அத -என்று கர்ம விசாரத்துக்கு பின்பே -கர்ம விசாரத்தாலே -என்றபடி

1-2- ஜந்மாத்யாதி அதிகரணம் -படைத்து காத்து அழிப்பது ப்ரஹ்மமே-
1-1-2- ஜந்மாதி அஸ்ய யத–ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் திறமை எவனிடம் உள்ளவோ அவனே ப்ரஹ்மம் –

1-3-சாஸ்திர யோநித்வாதிகரணம் -வேதங்களே மூலமாக ப்ரஹ்மத்தை அறிய வேண்டும்
1-1-3- சாஸ்திர யோநித்வாத் -வேதங்களே பிரமாணங்கள்-அநு மானம் பிரத்யஷம் கொண்டு அறியலாகாது –

1-4-சமந்வயாதிகரணம் –ப்ரஹ்மத்துக்கு வேதங்களே பிரமாணங்கள் –
1-1-4-தத் து சமன்வயாத் –

1-5-ஈஷத் யதிகரணம் –சத் எனபது ஸ்ரீ மன் நாராயணனே
1-1-5- ஈஷதேர் நா சப்தம் -ஈஷ் என்பதம் மூலம் ப்ரஹ்மமே காரணம் -பிரகிருதி இல்லை என்கிறது
1-1-6- கௌண சேத் ந ஆத்ம சப்தாத் -ஆத்மா ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கும் -சத் என்பதும் ப்ரஹ்மமே
1-1-7-தந் நிஷ்டஸ்ய மோஷ உபதேசயாத் -சத் என்பவன் தன்னை உபாசிக்குமவர்களுக்கு மோஷம் அளிப்பவனே அதனால் ப்ரஹ்மமே –
1-1-8-ஹேயத்வா வச நாத் ச -சத் என்பதை தாழ்வாகவும் தவறாகவும் சொல்ல வில்லை –
1-1-9-பிரதிஜ்ஞ்ஞா விரோதாத் -சத் -ஒன்றை அறிந்தால் அனைத்தையும் அறிந்ததாகும் என்றோம் அதனால் அது பிரகிருதி இல்லை ப்ரஹ்மமே –
1-1-10 –ஸ்வாப்யயாத்–தூங்கும் பொழுது சத் உடன் கலக்கிறோம் சத் ப்ரஹ்மமே
1-1-11-கதி சாமான்யாத் -சத் எனபது ப்ரஹ்மமே பல உபநிஷத்துக்களும் இத்தையே சொல்லும் –
1-1-12- ஸ்ருதத்வாச்ச –

1-6-ஆனந்தமயாதிகரணம் -ஆனந்தமயமாக உள்ளது ப்ரஹ்மமே –
1-1-13- ஆனந்தமய அப்யாசாத் –
1-1-14-விகார சப்தாத் ந இதி சேத் ந ப்ராசுர்யாத் –
1-1-15-தத்தேது (ஹேது)-வ்யபதேசாத் ச –
1-1-16-மாந்த்ர வர்ணிக மேவ ச கீயதே
1-1-17-ந இதர அநுபபத்தே –
1-1-18-பேத வ்யபதேசாத் ச-
1-1-19-காமாத் ச ந அநுமாநாபேஷா –
1-1-20-அஸ்மின் அஸ்ய ச தத்யோகம் சாஸ்தி –

1-7-அந்தர் அதிகரணம் -ஸூரியனுக்கு உள்ளே உள்ளவனும் ப்ரஹ்மமே .
1-1-21-அந்த தத்தர்மோபதேசாத் -கண்கள் உள்ளும் சூரியன் உள்ளும் இருப்பவன் ப்ரஹ்மமே-
1-1-22- பேத வ்யபதேசாத் ச அந்ய –

1-8-ஆகாசாதி கரணம் -ஆகாயம் எனப்படுவதும் ப்ரஹ்மமே –
1-1-23-ஆகாஸ தல் லிங்காத் —

1-9-ப்ராணாதி கரணம்–பிராணம் எனப்படுவதும் ப்ரஹ்மமே
1-1-24-அத ஏவ பிராண –

1-10-ஜ்யோதிர் அதிகரணம் -ஜோதி என்பதும் ப்ரஹ்மமே –
1-2-25-ஜ்யோதி சரணாபிதா நாத் —
1-1-26-சந்தோ அபிதா நாத் ந இதி சேத் ந ததாசே தோர்ப்பண நிஹமாத் ததாஹி தர்சனம்
1-1-27-பூதாதி பாத வ்யபதேசா அபபத்தே ச ஏவம்
1-1-28-உபதேச பேதாத் ந இதி சேத் ந உபய அஸ்மின் அபி அவிரோதாத் –

1-11-இந்திர பிராணா அதிகரணம் -இந்த்ரன் பிராணன் எனபது ப்ரஹ்மமே –
1-1-29-ப்ராணா ததா அநுகமாத் –
1-1-30- ந வக்து ஆத்ம உபதேசாத் இதி சேத் அத்யாத்ம சம்பந்த பூமா ஹ்யஸ்மின்-
1-1-31-சாஸ்திர த்ருஷ்ட்யா து உபதேச வாமதேவவத் –
1-1-32-ஜீவ முக்ய பிராண லிங்காத் ந இதி சேத ந உபாசாத்ரை வித்யாத் ஆ ஸ்ரீ தத்வாத் இஹ தத் யோகாத் –

———————

இரண்டாம் பாதம்-அஸ்பஷ்ட ஜீவாதி லிங்க வாக்ய விசாரம்- -6–அதிகரணங்கள் –33 ஸூத்ரங்கள்

1-2-1- சர்வத்ர பிரசித்த அதிகரணம்-ப்ரஹ்மமே அனைத்தும் எனபது பரம் பொருளே
1-2-1- சர்வத்ர பிரசித்த உபதேசாத்-
1-2-2-விவஷித குணோபபத்தே –குணங்கள் பொருந்த வேண்டும் என்றால் பரம பொருளைக் குறித்தே ஆக வேண்டும்
1-2-3-அநுபபத்தே து ந சாரீர –
1-2-4-கர்ம கர்த்ரு வ்யபதேசாத் ச –
1-2-5-சப்த விசேஷாத் –
1-2-6-ச்ம்ருதேச்ச-ஸ்ம்ருதிகளிலும் இவ்வாறே கூறப்பட்டுள்ளதால் –
1-2-7-அர்ப்ப கௌகசஸ்வாத தத் வ்யபதேசாத் ஸ நேதி சேத ந நியாயத்வாத் ஏவம் வ்யோமவத் ஸ
1-2-8-சம்போக ப்ராப்திரிதி சேத ந வை சேஷயாத்–

2-2-அத்தா அதிகரணம் -உண்பவனாக கூறப்படுபவன் ப்ரஹ்மமே
1-2-9-அத்தா சராசர க்ரஹணாத்–அனைவரையும் உண்பவனாகக் கூறப்படுபவன் பரமாத்மாவே
1-2-10-ப்ரகரணாத் ஸ -இங்கு உள்ள பிரகரணத்தாலும் பரமாத்மாவே ஆவான் –
1-2-11-குஹாம் பிரவிஷ்டை ஆத்மா நௌ ஹி தத் தர்சநாத் —
1-2-12-விசேஷணாத் ச –

2-3-அந்த்ராதிகரணம் -கண்களில் உள்ளவன் ப்ரஹ்மமே –
1-2-13-அந்தர உபபத்தே –
1-2-14-ஸ்தா நாதி வ்யபதேசாத் ச –
1-2-15-ஸூ க விசிஷ்டாதிபா நாத் ஏவ ச –
1-12-16-அத ஏவ ச ச ப்ரஹ்ம —
1-2-17-ஸ்ருத உபநிஷத் காக கத்யபி தா நாத் –
1-2-18-அனவஸ்திதே அசம்பவாத் ச

2-4-அந்தர்யாமி யதிகரணம் -அந்தர் யாமியாகக் கூறப்படுபவன் ப்ரஹ்மமே –
1-2-19-அந்தர்யாமீ அதிதைவாதி லோகாதிஷூ தத் தர்ம வ்யபதேசாத்-
1-2-20-ந ச ஸ்மார்த்தம் அதத்தர்மாபி லாபாத் சாரீர ச
1-2-21-உபயே அபி ஹி பேதே ந ஏநம் அதீயதே

2-5-அத்ருத்யச்வாதி குணாதிகரணம் -அஷரம் எனப்படுபவனும் ப்ரஹ்மமே
1-2-22-அத்ருச்யத்வாதி குணக தர்மோக்த-
1-2-23-விசேஷண பேத வ்யபதேசாப்யாம் ச ந இதரௌ-
1-2-24-ரூப உபன்யா சாத் ச –

2-6-வைச்வா நராதிகரணம் -வைச்வா நரன் எனப்படுபவனும் பரம் பொருளே-
1-2-25-வைச் வா நர சாதாரண சப்த விசேஷாத்-
1-2-26-ஸ்மர்ய மாணம் அநு மாநம் ஸ்யாத் இதி –
1-2-27-சப்தாதிப்ய அந்த பிரதிஷ்டா நாத் ச ந இதி சேத ந ததா தட்ருஷ்த்யுபதேசாத் அசம்பவாத் புருஷம் அபி ஏ நம் அதீயதே –
1-2-28-அத ஏவ ந தேவதா பூதம் ச –
1-2-29-சாஷாத் அபி அவிரோதம் ஜைமினி –
1-2-30-அபி வ்யக்தே இதி ஆஸ்மத்ரய-
1-2-31- அநு ச்ம்ருதே பாதரி-
1-2-32-சம்பத்தே இதி ஜைமினி ததா ஹீ தர்சயதி –
1-2-33-ஆமநந்தி ச ஏவம் அஸ்மின் –

——————————-

மூன்றாம் பாதம் -அந்ய யோக வியவச்சேத பாதம் -ஸ்பஷ்ட ஜீவாதி லிங்க வாக்ய விசாரம்-10 -அதிகரணங்கள் –44 ஸூத்ரங்கள்

1-3-1-த்யுத்வாத்யதிகரணம் -தேவலோகம் பூமி ஆகியவற்றின் இருப்பிடம் ப்ரஹ்மமே –
1-3-1-த்யுத்வாதி ஆயாதநம் ஸ்வ சப்தாத் –
1-3-2-முக்தோ உபஸ்ருப்ய வ்யபதேசாத் ச –
1-3-3- ந அநு மாநம் அதச் சப்தாத் பிராண ப்ருச் ச –
1-3-4-பேத வ்யபதேசாத் –
1-3-5- பிரகரணாத்–
1-3-6-ஸ்தித்யத நாப்யாம் ச –

1-3-2-பூமாதி கரணம் -பூமா எனப்படுவதும் ப்ரஹ்மமே
1-3-7-பூமா சம்ப்ரசாதாத் தத் உபதேசாத் –
1-3-8-தர்மோபபத்தே ச-

1-3-3-அஷர அதி கரணம் -அஷரம் எனபது ப்ரஹ்மமே –
1-3-9-அஷரம் அம்பராந்த த்ருதே-
1-3-10-சா ச பிரசாச நாத் –
1-3-11-அந்ய பாவ யாவ்ருத்தே ச –

3-4-ஈஷதி கர்மாதிகரணம் -கானப்படுபவன் ப்ரஹ்மமே
1-3-12-ஈஷதி கர்ம வ்யபதேசாத் ச –

3-5-தஹராதி கரணம் -தஹரா ஆகாயம் என்பதுவும் ப்ரஹ்மமே
1-3-13-தஹர உத்தரேப்ய-
1-3-14-கதி சப்தாப்யாம் ததா ஹி த்ருஷ்டம் லிங்கம் ச –
1-3-15-த்ருதேச்ச மஹிம் ந அஸ்ய அஸ்மின் உபலப்தே –
1-3-16-பிரசித்தே ச –
1-3-17-இதர பராமர்சாத் ச இதி சேத ந அசம்பவாத் –
1-3-18-உத்தராத் சேத் ஆவிர்ப்பூத ஸ்வரூப து –
1-3-19-அன்யார்த்த ச பராமர்ச –
1-3-20-அல்ப ஸ்ருதே இதி சேத் தத் உக்தம் –
1-3-21-அநு க்ருதே தஸ்ய ச –
1-3-22- அபி ஸ்மர்யதே-

1-3-6-ப்ரமிதாதி கரணம் -கட்டை விரல் அளவுள்ளவன் ப்ரஹ்மமே –
1-3-23-சப்தாத் ஏவ ப்ரமித–
1-3-24-ஹ்ருதி அபேஷயா து மனுஷ்யாதிகாரத்வாத்

1-3-7-தேவாதிகரணம் -தேவர்களுக்கு ப்ரஹ்ம உபாசனை உண்டு
1-3-25-தத் உபரி அபி பாதராயண சம்பவாத்-
1-3-26-விரோத கர்மணி இதி சேத் ந அநேக பிரதிபத்தே தர்சநாத்–
1-3-27-சப்தே இதி சேத் ந அத பிரபவாத் ப்ரத்யஷ அநுமா நாப்யாம்-
1-3-28-அத ஏவ ச நித்யத்வம் —
1-3-29-சாமான நாம ரூபாத்வாத் ச ஆவ்ருத்தௌ அபி அவிரோத தர்சநாத் ஸ்ம்ருதே ச —

1-3-8–மத்வதிகரணம் -தேவர்களுக்கு மதுவித்யை உண்டு
1-3-30-மத்வாதிஷூ அசம்பவாத் அநதிகாரம் ஜைமிநி-
1-3-31-ஜ்யோதிஷி பாவாத் ச –
1-3-32-பாவம் து பாதராயண அஸ்தி ஹி —

1-3-9-அப ஸூ த்ராதி கரணம் -ஸூ த்ரர்களுக்கு ப்ரஹ்ம விதியை இல்லை –
1-3-33-ஸூகஸ்ய தத நாதர ஸ்ரவணாத் ததா ஆத்ரவணாத் ஸூச்யதே ஹி –
1-3-34-ஷத்ரியத்வ கதே -ச
1-3-35-உத்தரத்ர சைத்ரரதேன லிங்காத் —
1-3-36-சம்ஸ்கார பராமர்சாத் தத பாவாபி லாபாத் ச –
1-3-37-தத் பாவ நிர்த்த்தாரேண ச ப்ரவ்ருத்தே —
1-3-38-ஸ்ரவணாத் யய நார்த்த பிரதிஷேதாத் —
1-3-39- ச்ம்ருதே ச-

1-3-6-ப்ரமிதாதி கரணம் சேஷம்
1-3-40-கம்ப நாத் –
1-3-41-ஜ்யோதிர் தர்சநாத் –

1-3-10-அர்த் தாந்தரத்வ அதி வ்யபதேச அதிகரணம்-ஆகாயம் எனபது ப்ரஹ்மமே-
1-3-42-ஆகாச அர்த்தாரந்த்வாதி வ்யபதேசாத் —
1-3-43-ஸூ ஷூப்த்யுத் க்ராந்த்யோ -பேதேந –
1-3-44-பத்யாதி சப்தேப்ய —

———————

நான்காம் பாதம் -அந்ய யோக வியவச்சேத பாதம் -ஸ்பஷ்ட தர ஜீவாதி லிங்க வாக்ய விசாரம்-8-அதிகரணங்கள் –29 ஸூத்ரங்கள்

1-4-1-ஆநுமாநிகாதி கரணம் -பிரகிருதி உலகின் காரணம் இல்லை
1-4-1-ஆநுமாநிகம் அபி ஏகேஷாம் இதி சேத் ந சரீர ரூபக விந்யஸ்த க்ருஹூதே தர்சயதி ச –
1-4-2-ஸூஷ்மம் து ததர்ஹத்வாத் –
1-4-3-தத் அதீனத்வாத் அர்த்தவத் –
1-4-4-ஜ்ஞேய த்வாவச நாத் ச
1-4-5-வததி இதி சேத் ந ப்ராஜ்ஞோ ஹ பிரகரணாத்
1-4-6-த்ரயாணாம் ஏவ ச ஏவம் உபன்யாச ப்ரசன ச –
1-4-7-மஹத்வத் ச –

1-4-2-சமசாதிகரணம் -ப்ரஹ்மத்தை அந்தர்யாமியாகக் கொண்டு உள்ளது பிரகிருதி
1-4-8-சமசவத் அவிசேஷாத்-
1-4-9-ஜ்யோதிர் உபக்ரமா து ததா ஹி அதீயதே ஏகே –
1-4-10-கல்பந உபதேசாத் ச மத்வாதி வத் அவிரோத –

1-4-3-சங்க்ய உப சங்க்ரஹாதி கரணம் -இந்த்ரியங்களுக்கு ப்ரஹ்மமே அந்தர்யாமி –
1-4-11-ந சங்க்ய உப சங்கரஹாத் அபி நாநா பாவாத் அதிரேகாத் ச –
1-4-12-ப்ராணாதய வாக்ய சேஷாத்-
1-4-13-ஜ்யோதிஷா ஏகேஷாம் அஸ்தி அந்நே –

1-4-4-காரணத்வாதி கரணம் -ப்ரஹ்மமே அனைத்துக்கும் காரணம் –
1-4-14-காரணத்வேன ச ஆகாசாதிஷூ யதா வ்யபதிஷ்ட உக்தே –
1-4-15-சமாகர்ஷாத் –

1-4-5-ஜகத்வாசித்வாதி கரணம் -ப்ரஹ்மமே அறியத்தக்கது –
1-4-16-ஜகத் வாசித்வாத்
1-4-17-ஜீவ முக்ய பிராண லிங்காத் ந இதி சேத தத் வ்யாக்யாதம் –
1-4-18-அன்யார்த்தம் து ஜைமினி ப்ரசன வியாக்யா நாப்யாம் அபி ச ஏவம் ஏகே –

1-4-6-வாக்ய அந்வயாதி கரணம் -காணப்படுபவன் ப்ரஹ்மமே –
1-4-19-வாக்ய அந்வயாத்
1-4-20-பிரதிஜ்ஞா சித்தே லிங்கம் ஆஸ்மரத்ய-
1-4-21-உத்க்ரமிஷ்யத ஏவம் பாவாத் இதி ஔடுலொமி
1-4-22-அவஸ்திதே–இதி காசக்ருத்சன

1-4-7-பிரக்ருத்யதிகரணம் -ப்ரஹ்மமே உபாதான காரணம் –
1-4-23-பிரகிருதி ச பிரதிஜ்ஞா த்ருஷ்டாந்த அநுபரோதாத் —
1-4-24-அபித்யோப தேஸாத் ச-
1-4-25-சாஷாத் உபயாம்நா நாத் ச
1-4-26-ஆத்மக்ருதே
1-4-27-பரிணாமாத்–
1-4-28-யோ நிஸ்ஸ கீயதே ஹி-

1-4-8-சர்வ வியாக்யான அதிகரணம் -ஸ்ரீ மன் நாராயணனே அனைத்தும்-
1-4-29-ஏதேந சர்வே வ்யாக்யாதா வ்யாக்யாதா

—————-

இரண்டாம் அத்யாயம் -அவிரோத அத்யாயம் –
முதல் பாதம் ஸ்ம்ருதி பாதம் –9-அதிகரணங்கள் –36 ஸூத்ரங்கள்

2-1. ஸ்ம்ருதி பாதம்

2-1-1. ஸ்ம்ருதி அதி கரணம்
2-1-1 ஸ்ம்ருதி அநவகாச தோஷ ப்ரஸங்க: இதி சேத் ந அந்ய ஸ்ம்ருதி அநவகாச தோஷ ப்ரஸங்காத்
2-1-2 இதேரஷாம் ச அநு பலப்தே :

2-1-2. யோக ப்ரத் யுக்தி அதி கரணம்
2-1-3 யேதேந யோக: ப்ரத்யுக்த:

2-1-3–விலக்ஷணத்வ அதி கரணம்
2-1-4 ந விலக்ஷணத்வாத் அஸ்ய ததாத்வம் ச ஶப்தாத்
2-1-5 அபிமாநி வ்யபேதஶஸ் து விசேஷ அநு கதிப்யாம்
2-1-6 த்ருஶ் யேத து
2-1-7 அஸத் இதி சேத் ந ப்ரதிஷேத மாத்ரத்வாத்
2-1-8 அபீதவ் தத்வத் ப்ரஸங்காத் அஸமஞ்ஜஸம்
2-1-9 ந து த்ருஷ் டாந்த பாவாத்
2-1-10 ஸ்வபஷ தோஷாச்ச
2-1-11 தர்கா ப்ரதிஷ்டாநாத் அபி
2-1-12 அந்யதா அநு மேயம் இதி சேத் ஏவம் அபி அநிர் மோக்ஷ ப்ரஸங்க:

2-1-4. ஶிஷ்ட அபரிக்ரஹ அதிகரணம்
2-1-13 ஏதேந ஶிஷ்ட அபரிக்ரஹா அபி வ்யாக்யாதா:

2-1-5. போக்த்ரு ஆபத்தி அதி கரணம்
2-1-14 போக்த்ராபத்தே அபி பாக சேத் ஸ்யாத் லோகவத்
2-1-6. ஆரம்பண அதிகரணம்
2-1-15 தத் அநந்யத்வம் ஆரம்பண ஶப்தாப்ப்ய:
2-1-16 பாவே ச உபலப்தே
2-1-17 ஸத்த்வாத் ச அபரஸ் ய
2-1-18 அஸத் வ்யபேதஶாத் ந இதி சேத் ந தர்மாந்தேரண வாக்யாசே ஶஷாத் யுக்தே சப்தாந்தராச்ச
2-1-19 படவச்ச
2-1-20 யதா ச ப்ராணாதி

2-1-7. இதர வ்யபேதஶ அதிகரணம்
2-1-21 இதர வ்யபேதஶாத் ஹிதா கரணாத் தோஷ ப்ரஸக்தி
2-1-22 அதிகம் து பேத நிர்தேஶாத்
2-1-23 அஶ்மாதிவத் ச தத் அநுபபத்தி

2-1-8. உபஸம்ஹார தர்ஶந அதி கரணம்
2-1-24 உபஸம்ஹார தர்ஶநாத் ந இதி சேத் ந ஷீரவத் ஹி
2-1-25–தேவாதி வத் அபி லோகே

2-1-9. க்ருத்ஸ்ந ப்ரஸக்த அதிகரணம்
2-1-26 க்ருத்ஸ்ந ப்ரஸக்த நிரவயவத்வ ஶப்த கோபோ வா
2-1-27 ஶ்ருதேஸ் து ஶப்த மூலத்வாத்
2-1-28 ஆத்மநி ச ஏவம் விசித்ராத் ச ஹி
2-1-29 ஸ்வ பஷ தோஷாச்ச
2-1-30 ஸர்வா பேதா ச தத் தர்ஶநாத்
2-1-31 விகரணத்வாந் ந இதி சேத் தத் உக்தம்

2-1-10. ப்ரேயாஜநத்வ அதி கரணம்
2-1-32 ந ப்ரேயாஜநவத்த்வாத்
2-1-33 லோகவத் து லீலா கைவல்யம்
2-1-34 வைஷம்ய நைர்க்ருண்யே ந சாபேஷாத் வாத் ததா ஹி தர்ஸயதி
2-1-35 ந கர்ம அவி பாகாத் இதி சேத் ந அநாதித்வாத் உபபத்யேத ச அபி உபலப்யேத ச
2-1-36 ஸர்வ தர்ம உபபத்தேஶ் ச

————-

இரண்டாம் அத்யாயம் -அவிரோத அத்யாயம் –
இரண்டாம் பாதம் தர்க்க பாதம் –8-அதிகரணங்கள் –42-ஸூத்ரங்கள்

2-2-தர்க்க பாதம்

2-2-1. ரசநா அநுபபத்தி அதிகரணம்
2-2-1 ரசநா அநுபபத்தேஶ் ச ந அநுமாநம் ப்ரவ்ருத்தேஶ் ச
2-2-2 பயோ அம்பு வத் சேத் தத்ராபி
2-2-3 வ்யதிரேக அநவஸ்தி தேஶ் ச அந பேஷத்வாத்
2-2-4 அந்யத்ர அபாவாத் ச ந த்ருணாதிவத்
2-2-5 புருஷ அஶ்மவத் இதி சேத் ததாபி
2-2-6 அங்கித்வ அநுபபத்தேஶ் ச
2-2-7 அந்யதா அநு மிதவ் ச ஜ்ஞஶக்தி வியோகாத்
2-2-8 அபி உபகேமபி அர்த்த அபாவாத்
2-2-9 விப்ரேதி ஷேதாச்ச அஸமஞ்ஜஸம்

2-2-2- மஹத் தீர்க அதி கரணம்
2-2-10-மஹத் தீர்கவத்வா ஹ்ரஸ்வ பரிமண்டலாப்யாம்
2-2-11-உபயதா அபி ந கர்மாத: தத் அபாவ:
2-2-12-ஸமவாய அப்யுபகமாத் சஸாம்யாத் அநவஸ்திதே
2-2-13-நித்யேமவ ச பாவாத்
2-2-14-ரூபாதி மத்த்வாத் ச விபர்யேயா தர்ஶநாத்
2-2-15-உபயதா ச தோஷாத்
2-2-16-அபரிக்ரஹாத் ச அத்யந்தம் அநேபேஷா

2-2-3- -ஸமுதாய அதிகரணம்
2-2-17- ஸமுதாய உபயே ஹேதுக அபி தத் அப்ராப்தி –
2-2-18- இதேரதர ப்ரத்யயத்வாத் உபபந்நம் இதி சேத் ந ஸங்காதபாவா நிமித்தத்வாத்
2-2-19- உத்த உத் பாதே ச சர்வ நிரோதாத்
2-2-20- அஸதி ப்ரதி ஜ்ஜோபேராேதோ ஓவ்யகபத்யம அந்யதா
2-2-21- ப்ரதி ஸங்க்யா அப்ரதி ஸங்க்யா நிரோத அப்ராப்தி அவிச்சேதாத்
2-2-22- உபயதா ச தோஷாத்
2-2-23- ஆகாேஶ ச அவி சேஷாத்
2-2-24- அநு ஸ்ம்ருதேஶ் ச
2-2-25- ந அஸேதா த்ருஷ் டத்வாத்
2-2-26- உதாஸீ நாநாம் அபி ச ஏவம் சித்தி

2-2-4- உபலப்தி அதி கரணம்
2-2-27- நாபாவ உபலப்தே
2-2-28- வைதர்ம்யாத் ச ந ஸ்வப்நாதி வத்
2-2-29- ந பாவோ அநு பலப்தே

2-2-5- ஸர்வதா அநுபபத்தி அதி கரணம்
2-2-30-ஸர்வதா அநு பபத்தேஶ் ச

2-2-6- ஏகஸ்மிந் அஸம்பவ அதி கரணம்
2-2-31-ந ஏகஸ்மிந் அஸம்பவாத்
2-2-32-ஏவம் சஆத்மா கார்த்ஸ்ந்யம்
2-2-33-ந ச பர்யாயாத் அபி அவி விராேதா விகாராதிப்ய
2-2-34-அந்த்யாவஸ்தி தேஶ் ச உபய நித்யத்வாத் அவி சேஷ

2-2-7- பசுபதி அதி கரணம்
2-2-35-பத்யுர் அஸமஞ்ஜ ஸ்யாத்
2-2-36-அதிஷ்டாந அநு பபத்தேஶ் ச
2-2-37-கரணவத் சேத் ந போகாதிப்ய
2-2-38-அந்த வத்த்வம் அஸர்வஜ்ஞதா வா

2-2-8- உத்பத்தி அஸம்பவ அதிகரணம்
2-2-39-உத்பத்தி அஸம்பவாத்
2-2-40-ந ச கர்து கரணம்
2-2-41-விஜ்ஞாந அதி பாவே வா தத் அப்ரதி ஷேத
2-2-42-விப்ரேதி ஷேதாத் ச

————

இரண்டாம் அத்யாயம் -அவிரோத அத்யாயம் –
மூன்றாம் பாதம் – வியத் பாதம் –7-அதிகரணங்கள் –52-ஸூத்ரங்கள்-

2-3-1-வியத் அதி கரணம்
2-3-1-ந வியத் அஶ்ருதே
2-3-2-அஸ்தி து
2-3-3-கௌண்ய ஸம்பவாத் ஶப்தாச்ச
2-3-4-ஸ்யாத் ச ஏகஸ்ய ப்ரஹ்ம ஶப்தவத்
2-3-5-ப்ரதிஜ்ஞா ஹாநி: அவ்யதி ரேகாத்
2-3-6-ஶப்தேப்ய:
2-3-7-யாவத் விகாரம் து வி பாகோ லோகவத்
2-3-8-ஏதே ந மாதரிஶ்வா வ்யாக்யாத:
2-3-9-அஸம்பவஸ் து சதோ அநுபபத்தே

2-3-2-தேஜஸ் அதிகரணம்
2-3-10-தேஜோ தஸ் ததாஹி ஆஹ
2-3-11-ஆப:
2-3-12-ப்ருத்வீ
2-3-13-அதிகார ரூப ஶப்தாந்தேரப்ய:
2-3-14-ததபி த்யாநாத் ஏவ து தல் லிங்காத் ஸ:
2-3-15-விபர்யயேண து க்ரேமா அத உபபத்யேத ச
2-3-16-அந்தரா விஜ்ஞாந மநஸீ க்ரேமண தல் லிங்காத் இதி சேத் ந அவி சேஷாத்
2-3-17-சராசர வ்யாபாஶ்ரய து ஸ்யாத் தத் வ்யபேதஶத அபாக்த தத் பாவபா வித்வாத்

2-3-3. ஆத்மா அதிகரணம்
2-3-18 ந ஆத்மா ஶ்ருதேர் நித்யத்வாத் ச தாப்ய:

2-3-4- ஜ்ஞ: அதிகரணம்
2-3-19- ஜ்ஜோ அத ஏவ
2-3-20- உத்க்ராந்தி கதி ஆகதீ நாம்
2-3-21- ஸ்வாத்மநா ச உத்தரேயா:
2-3-22- ந அணுர் அத: ச்ருதேரிதி சேத் ந இதர அதி காராத்
2-3-23- ஸ்வ ஶப்தோந் மாநாப்யாம் ச
2-3-24- அவி ரோதஶ் சந்தநவத்
2-3-25- அவஸ்திதி வைவேஶஷ்யாத் இதி சேத் ந அப்யுபகமாத் ஹ்ருதி ஹி
2-3-26- குணாத் வா ஆலோகவத்
2-3-27- வ்யதி ரேக: கந்தவத் ததா ச தர்ஶயதி
2-3-28- ப்ருதக் உபேதஶாத்
2-3-29- தத் குண ஸாரத்வாத் து தத் வ்யபேதஶ: ப்ராஜ்ஞவத்
2-3-30- யாவத் ஆத்மபாவித்வாத் ச ந தோஷஸ் தத் தர்ஶநாத்
2-3-31- பம்ஸ் த்வாதி வத் அஸ்ய சதோ அபி வ்யக்தி யோகாத்
2-3-32- நித்ய உபலப்தி அநு பலப்தி ப்ரஸங்க: அந்யதர அநியேமா வா அந்யதா

2-3-5- கர்த்ரு அதி கரணம்
2-3-33-கர்தா ஶாஸ்த்ர அர்த்த வத்வாத்
2-3-34-உபாதாநாத் விஹார: உபேதஶாத்
2-3-35-வ்யபேதஶாத் ச க்ரியாயாம் ந சேத் நிர்தேஶ விபர்யய:
2-3-36-உபலப்திவத் அநியம:
2-3-37-ஶக்தி விபர்யயாத்
2-3-38-ஸமாத்ய பாவாத் ச
2-3-39-யதா ச தஷோ பயதா

2-3-6- பர ஆயத்த அதிகரணம்
2-3-40-பராத்து தத் ச்ருதே :
2-3-41-க்ருத ப்ரயத்ந அபேக்ஷஸ் து விஹித ப்ரதி ஷித்தா வையர்த்யாதிப்ய:

2-3-7- அம்ஶ அதி கரணம்
2-3-42-அம்ஸோ நாநா வ்யபேதஶாத் அந்யதா ச அபி தாஶ கித வாதித்வம் அதீயத ஏகே
2-3-43-மந்த்ர வர்ணாத்
2-3-44-அபி ச ஸ்மர்யதே
2-3-45-ப்ரகாஶாதி வத் து ந ஏவம் பர:
2-3-46-ஸ்மரந்தி ச
2-3-47-அநுஜ்ஞா பரிஹாரவ் தேஹ ஸம்பந்தாத் ஜ்யோதிர் ஆதிவத்
2-3-48-அஸந்த தேஶ் ச அவ்யதிகர:
2-3-49-ஆபாஸ ஏவ ச
2-3-50-அத்ருஷ்டா நியமாத்
2-3-51-அபி ஸந்த்யாதிஷு அபி ச ஏவம்
2-3-52-ப்ரேதஶ பேதாத் இதி சேத் ந அந்தர் பாவாத்

———————

இரண்டாம் அத்யாயம் -அவிரோத அத்யாயம் –
நான்காம் பாதம் – பிராண பாதம் –8-அதிகரணங்கள் –19-ஸூத்ரங்கள்-

2-4-1- ப்ராண உத்பத்தி அதி கரணம்
2-4-1- ததா ப்ராணா:
2-4-2- கௌண்ய ஸம்பவாத் தத் ப்ராக் ஶ்ருதேஶ் ச
2-4-3- தத் பூர்வகத்வாத் வாச:

2-4-2- ஸப்தகதி அதி கரணம்
2-4-4- ஸப்த கதே விசேஷி தத்வாத் ச
2-4-5- ஹஸ்தா தயஸ்து ஸ்திதே அதோ ந ஏவம்

2-4-3- ப்ராண அணுத்வ அதி கரணம்
2-4-6- அணவஶ் ச
2-4-7- ஶ்ரேஷ்டஶ் ச

2-4-4- வாயு க்ரியா அதி கரணம்
2-4-8- ந வாயு க்ரிேய ப்ருதக் உபேதேஶாத்
2-4-9- சஷுராதி வத் து தத் ஸஹ ஶிஷ் ட்யாதிப்ய:
2-4-10- அகரணத்வாத் ச ந ேதாஷ: ததாஹி தர்ஶயதி
2-4-11- பஞ்சவ்ருத்தி : மநோ வத் வ்யபதிஶ் யதே

2-4-5- ஶ்ரேஷ் ட அணுத்வ அதி கரணம்
2-4-12- அணுஶ் ச

2-4-6- ஜ்யோதி ஆதி அநுஷ் டாந அதிகரணம்
2-4-13- ஜ்யோதிராதி அநுஷ் டாநம் தத் ஆமநநாத் ப்ரணவதா ஶப்தாத்
2-4-14- தஸ் ய ச நித்யத்வாத்

2-4-7- இந்த்ரிய அதி கரணம்
2-4-15- த இந்த்ரியாணி தத் வ்யபேதஶாத் அந்யத்ர ஶ்ரேஷ் டாத்
2-4-16- பேத ஶ்ருதே வைலஷண்யாத் ச

2-4-8- ஸம்ஜ்ஞா மூர்த்தி க்லுப்தி அதி கரணம்
2-4-17- ஸம்ஜ்ஞா மூர்த்தி க்லுப்திஸ் து த்ரிவ்ருத் குர்வத உபேதஶாத்
2-4-18- மாம்ஸாதி பவ்மம் யதா ஶப்தம் இதரயோஶ் ச
2-4-19- வைசேஷ்யாத் து தத் வாத: தத் வாத:

———————-

மூன்றாம் அத்யாயம் – சாதன த்யாயம் –
முதல் பாதம் – வைராக்ய பாதம் –6-அதிகரணங்கள் –27-ஸூத்ரங்கள்-

3-1-வைராக்ய பாதம்

3-1-1-தத் அந்தர ப்ரதி பத்தி அதி கரணம்
3-1-1-தத் அந்தர ப்ரதி பத்தவ் ரம்ஹதி ஸம்பரிஷ் வக்த: ப்ரஶ்ந நிரூபணாப்யாம்
3-1-2-த்ர்யாத்மகத்வாத் தூ பூயஸ் த்வாத்
3-1-3-ப்ராண கதேஶ் ச
3-1-4-அக்ந்யாதி கதி ஶ்ருதே: இதி சேத் ந பாக் தத்வாத்
3-1-5-ப்ரதேம ஶ்ரவணாத் இதி சேத் ந தா ஏவ ஹி உபபத்தே
3-1-6-அஶ்ருதத்வாத் இதி சேத் ந இஷ்டாதி காரிணாம் ப்ரதீதே
3-1-7-பாக்தம் வா அநாத்ம வித்த்வாத் ததா ஹி தர்ஶயதி

3-1-2- க்ருத அத்யய அதி கரணம்
3-1-8- க்ருதாத்யேய அநு சயவாந் த்ருஷ்ட ஸ்ம்ருதிப்யாம் யேததம் அநேவம் ச
3-1-9- சரணாத் இதி சேத் ந உபஷாணார்தேதி கார்ஷ்ணா ஜிநி:
3-1-10- ஆநர்தக்யம் இதி சேத் ந தத் அபேஷத்வாத்
3-1-11- ஸூக்ருத துஷ் க்ருதே ஏவ இதி பாதரி:

3-1-3- அநிஷ் டாதி கார்ய அதி கரணம்
3-1-12- அநிஷ் டாதி காரிணாம் அபி ச ஶ்ரு தம்
3-1-13- ஸம்யமேந அ-2ய இதேரஷாம் ஆேராஹ அவேராஹ தத் க தர்ஶநாத்
3-1-14- ஸ்மரந்தி ச
3-1-15- அபி ஸப்த
3-1-16- தத்ராபி ச தத் வ்யாபாராத் அவி ரோத:
3-1-17- வித்யா கர்மநோ இதி ப்ரக்ருதத்வாத்
3-1-18- ந த்ருதீயே ததா உபலப்த:
3-1-19- ஸ்மர்யதே அப் ச லோகே
3-1-20- தர்ஶநாத் ச
3-1-21- த்ருதீய ஶப்த அவேராத: ஸம்ஸோக ஜஸ்ய

3-1-4- தத் ஸ்வாபாவ்ய ஆபத்தி அதி கரணம்
3-1-22- தத் ஸ்வாபாவ்யாபத்தி : உபபத்தே

3-1-5- ந அதி சிர அதி கரணம்
3-1-23- ந அதி சிரேண விசேஷாத்

3-1-6- அந்ய அதிஷ்டித அதி கரணம்
3-1-24- அந்யாதிஷ்டதேஷு பூர்வ வத் அபிலாபாத்
3-1-25- அஸூத்தம் இதி சேத் ந ஶப்தாத்
3-1-26- ரேத: சிக்யாே கோ அத
3-1-27- யோநே ஶரீரம்

———————–

மூன்றாம் அத்யாயம் – சாதன த்யாயம் –
இரண்டாம் பாதம் – உபய லிங்க பாதம் –8-அதிகரணங்கள் –40-ஸூத்ரங்கள்-

3-2-1- ஸந்த்யா அதி கரணம்
3-2-1- ஸந்த்யே ஸ்ருஷ்டி ஆஹ ஹி
3-2-2- நிர்மாதாரம் ச ஏகே புத்ராதயத் ச
3-2-3- மாயாமாத்ரம் து கார்த்ஸ்ந் யேந அபிவ்யக்த ஸ்வரூபத்வாத்
3-2-4- பராபி த்யாநாத் து திரோஹிதம் ததோ ஹி அஸ்ய பந்த விபர்யயவ்
3-2-5- தேஹ யோகாத்வா ஸோ அபி
3-2-6- ஸூசகஶ் ச ஹி ஶ்ருதே ஆசஷதே ச தத்வித:

3-2-2- தத் அபாவ அதி கரணம்
3-2-7- தத் அபாேவா நாடீ ஷு தத் ச்ருதே ஆத்மநி ச
3-2-8- அத: ப்ரேபாேதா அஸ் மாத்

3-2-3- கர்ம அ ஸ்ம்ருதி ஶப்த விதி அதி கரணம்
3-2-9- ஸ ஏவ ச கர்ம அநு ஸ்ம்ருதி ஶப்த விதிப்ய:

3-2-4- முக்த அதி கரணம்
3-2-10- முக்தே அர்த ஸம்பத்தி பரிசேஷாத்

3-2-5- உபய லிங் க அதி கரணம்
3-2-11- ந ஸ்தாநதோ அபி பரஸ ய உபய லிங்கம் ஸர்வத்ர ஹி
3-2-12- ந பேதாத் இதி சேத் ந ப்ரத்யேகம் அதத்வசநாத்
3-2-13- அபி ச ஏவம் ஏகே
3-2-14- அரூபவத் ஏவ ஹி தத் ப்ரதா நத்வாத்
3-2-15- ப்ரகாஶவத் ச அவையர்த்யாத்
3-2-16- ஆஹச தந்மாத்ரம்
3-2-17- தர்ஶயதி வா அதோ அபி ஸ்மர்யதே
3-2-18- அத ஏவ ச உபமா ஸூர்ய காதிவத்
3-2-19- அம்புவத் அக்ரஹணாத் து ந ததாத்வம்
3-2-20- வ்ருத்தி ஹ்ராஸ பாக்த்வம் அந்தர்பாவாத் உபய ஸாமஞ்ஜஸ் யாத் ஏவம்தர்சநாத் ச
3-2-21- ப்ரக்ருதை தாவத்த்வம் ஹி ப்ரதி ஷேததி ததோ ப்ரவீதி ச பூய:
3-2-22- தத்அவ்யக்தம் ஆஹ ஹி
3-2-23- அபி ஸம்ராதேந ப்ரத்யஷ அநு மாநாப்யாம்
3-2-24- ப்ரகாசாதி வத் ச அவைசேஷ்யம் ப்ரகாச ச கர்மணி அப்யாஸாத்
3-2-25- அத: அநந்தேந ததா ஹி லிங்கம்

3-2-6- அஹி குண் டல அதிகரணம்
3-2-26- உபய வ்யபேதஶாத் து அஹி குண் டலவத்
3-2-27- ப்ரகாஶ ஆஶ்ரயவத்வா தேஜஸ் த்வாத்
3-2-28- பூர்வ வத்வா
3-2-29- ப்ரேதி சேஷதாத் ச

3-2-7- பர அதி கரணம்
3-2-30- பரமத: சேதூந் மாந ஸம்பந்த பேத வ்யபேதேஶப்ய:
3-2-31- ஸாமாந்யாத் து
3-2-32- புத்த்யர்த: பாதவத்
3-2-33- ஸ்தாநே விசேஷாத் ப்ரகாஶாதி வத்
3-2-34- உபபத்தேஶ் ச
3-2-35- தத: அந்ய ப்ரதி ஷேதாத்
3-2-36- அநேந ஸர்வகதத்வம் ஆயாம ஶப்தாதிப்ய:

3-2-8- பல அதி கரணம்
3-2-37- பலமத உபபத்தே :
3-2-38- ஶ்ருதத் வாச்ச
3-2-39- தர்மம் ஜைமினி ரத ஏவ
3-2-40- பூர்வம் பாதராயேணா ஹேது வ்யபேதேஶாத்

—————–

மூன்றாம் அத்யாயம் – சாதன த்யாயம் –
மூன்றாம் பாதம் – குண உப சம்ஹார பாதம் –26-அதிகரணங்கள் –64-ஸூத்ரங்கள்-

3-3-1- ஸர்வ வேதாந்த ப்ரத்யய அதி கரணம்
3-3-1- ஸர்வ வேதாந்த ப்ரத்யயம் ஸோதநாதி அவி சேஷாத்
3-3-2- பேதாந் ந இதி சேத் ஏகஸ்யாம் அபி
3-3-3- ஸ்வாத்யாயஸ்ய ததாத்வே ஹி ஸமாசாரே அதிகாராத் ச ஸவவத் ச தந் நியம:
3-3-4- தர்ஶயதி ச
3-3-5- உபஸம்ஹார: அர்த்தா பேதாத் விதி சேஷவத் ஸமாேந ச

3-3-2- அந்யதாத்வ அதிகரணம்
3-3-6- அந்யதாத்வம்ஶப்தாத் இதி ந அவி சேஷாத்
3-3-7- ந வா ப்ரகரண பேதாத் பவோ வரீயஸ் த்வாதி வத்
3-3-8- ஸம்ஜ்ஞாதஶ் சேத் தத் உக்தம் அஸ்தி து தத் அபி
3-3-9- வ்யாப்தேஶ் சஸமஞ்ஜஸம்

3-3-3- ஸர்வ அபேத அதி கரணம்
3-3-10- ஸர்வ அபேதாத்அந்யத்ர இமே

3-3-4- ஆநந்தாதி அதி கரணம்
3-3-11- ஆநந்தாதய: ப்ரதாநஸ் ய
3-3-12- ப்ரிய ஶிரஸ் த்வாத்ய அப்ராப்தி : உபசயா அபசெயௗ ஹி பேத
3-3-13- இதரே அர்த்த ஸாமாந்யாத்
3-3-14- ஆத்யாநாய ப்ரேயாஜந அபாவாத்
3-3-15- ஆத்ம ஶப்தாத்ச
3-3-16- ஆத்ம க்ருஹீதீ : இதரவத் உத்தராத்
3-3-17- அந்வயாத் இதி சேத் ஸ் யாத்அவதாரணாத்

3-3-5- கார்ய ஆக்யாந அதி கரணம்
3-3-18- கார்ய ஆக்யாநாத் அபூர்வம்

3-3-6- ஸமாந அதி கரணம்
3-3-19- ஸமாந ஏவம் ச அபேதாத்

3-3-7- ஸம்பந்த அதி கரணம்
3-3-20- ஸம்பந்தாத் ஏவம் அந்யத்ர அபி
3-3-21- ந வா விசேஷாத்
3-3-22- தர்ஶயதி ச

3-3-8- ஸம்ப்ருதி அதி கரணம்
3-3-23- ஸம்ப்ருதி த்யு வ்யாப்தி அபி ச அத:

3-3-9- பு ருஷ வித்ய அதி கரணம்
3-3-24- பு ரு ஷ வித்யாயாம் அபி ச இதேரஷாம் அநாம்நாநாத்

3-3-10- வேதாதி அதி கரணம்
3-3-25- வேதாத்ய அர்த்த பேதாத்
3-3-11-ஹாநி அதி கரணம்
3-3-26- ஹாநவ் உபாய ந ஶப்த சேஷத்வாத் குஶச் சந்தஸ் ஸ்துதி உபகாநவத் தத் உக்தம்

3-3-12- ஸாம்பராய அதி கரணம்
3-3-27- ஸாம்பராேய தர்த வ்யாபாவாத் ததா ஹி அந்யே
3-3-28- சந்தத உபய அவி ரோதாத்
3-3-29- கதே அர்த்தவத் த்வம் உபயதா அந்யதா ஹி விரோத:
3-3-30- உபபந்நஸ் தல்லஷாணார்த உபலப்தேர் லோகவத்
3-3-31- யாவத் அதி காரம் அவஸ்திதி : ஆதிகாரிகாணாம்

3-3-13-அநியம அதி கரணம்
3-3-32- அநியம: ஸர்வே ஷாம் அவிரோத: ஶப்த அநுமாநாப்யாம்

3-3-14- அஷரதி அதி கரணம்
3-3-33- அஷரதியாம் து அவிரோத: ஸாமாந்ய தத் பாவாப்யாம் ஔபஸதவத் தத் உக்தம்
3-3-34- இயத் ஆமநநாத்

3-3-15- அந்தரத்வ அதி கரணம்
3-3-35- அந்தரா பூத க்ராமவத் ஸ்வாத்மந: அந்யதா பேதாந் உபபத்தி : இதி சேத் ந உபேதசவத்
3-3-36- வ்யதி ஹாரோ விஶிம் ஷந்தி ஹி இதரவத்
3-3-37- ஸ ஏவஹி ஸத்யாதய:

3-3-16- காமாதி அதி கரணம்
3-3-38- காமாதி இதரத்ர தத்ர ச ஆயதநாதிப்ய:
3-3-39- ஆதராத் அலோப:
3-3-40- உபஸ்தி தே அத: தத் வசநாத்

3-3-17-.தந் நிர்தாரண அதி கரணம்
3-3-41- தந்நிர்தாரண அநியமஸ் தத் த்ருஷ்டே ப்ருதக் அப்ரதி பந்த: பலம்

3-3-18- ப்ரதாந அதி கரணம்
3-3-42- ப்ரதாநவத் ஏவ தத் உக்தம்

3-3-19- லிங்க பூயஸ் த்வ அதி கரணம்
3-3-43- லிங்க பூயஸ்த்வாத் தத் ஹி பலீயஸ் தத் அபி

3-3-20- பூர்வ விகல்ப அதி கரணம்
3-3-44- பூர்வ விகல்ப: ப்ரகரணாத் ஸ்யாத் க்ரியா மாநஸவத்
3-3-45- அதி தேஶாத் ச
3-3-46- வித்ய ஏவ நிர்தாரணாத் தர்ஶநாத் ச
3-3-47- ஶ்ருத்யாதி பலீயஸ் த்வாத் ச ந பாத:
3-3-48- அநுபந்தாதிப்ய: ப்ரஜ்ஞாந்தர ப்ருதக் த்வவத் த்ருஷ் டஶ் ச ததுக்தம்
3-3-49- ந ஸாமாந்யாத் அபி உபலப்தேர் ம்ருத்யு வந்ந ஹி லோகாபத்தி :
3-3-50- பரேணச ஶப்தஸ்ய தாத் வித்யம் பூயஸ் த்வாத் அநுபந்த:

3-3-21-சரீேர பாவாத் அதி கரணம்
3-3-51- ஏக ஆத்மந: ஶரீேர பாவாத்
3-3-52- வ்யதி ரேகஸ் தத் பாவா பாவித்வாத் ந து உபலப்தி வத்

3-3-22- அங்காவபத்த அதி கரணம்
3-3-53- அங்காவபத்தாஸ் து ந ஶாகாஸூ ஹி ப்ரவேதம்
3-3-54- மந்த்ராதிவத் வா அவிரோத:

3-3-23- பூம் ஜ்யாயஸ் த்வ அதி கரணம்
3-3-55- பூம்ந: க்ரது வத் ஜ்யாயஸ் த்வம் ததா ச தர்ஶயதி

3-3-24- ஶப்தாதி பேத அதி கரணம்
3-3-56- நாநா ஶப்தாதி பேதாத்

3-3-21-சரீரே பாவாத் அதி கரணம்
3-3-51- ஏக ஆத்மந: ஶரீரே பாவாத்
3-3-52- வ்யதி ரேகஸ் தத் பாவா பாவித்வாத் ந உபலப்தி வத்

3-3-22- அங்காவபத்த அதிகரணம்
3-3-53- அங்காவபத்தாஸ் து ந ஶாகாஸூ ஹி ப்ரதி வேதம்
3-3-54- மந்த்ராதி வத் வா அவிரோத:

3-3-23- பூம ஜ்யாயஸ்த்வ அதிகரணம்
3-3-55- பூம்ந: க்ரது வத் ஜ்யாயஸ் த்வம் ததா ச தர்ஶயதி

3-3-24- ஶப்தாதி பேத அதிகரணம்
3-3-56- நாநா ஶப்தாதி பேதாத்

3-3-25-விகல் ப அதி கரணம்
3-3-57- விகல்போ அவிஶிஷ் ட பலத்வாத்
3-3-58- காம்யாஸ் து யதா காமம் ஸமுச்சீ யேரந் ந வா பூர்வ ஹேது பாவாத்

3-3-26-யதா ஆஶ்ரய பாவ அதி கரணம்
3-3-59- அங்கேஷு யதாஶ்ரய பாவ:
3-3-60- ஶிஷ் டேஶ் ச
3-3-61- ஸமாஹாராத்
3-3-62- குண ஸாதாரண்ய ஶ்ருதேஶ் ச
3-3-63- ந வா தத் ஸஹ பாவா ஶ்ருதே
3-3-64- தர்ஶநாச் ச

———————–

நான்காம் பாதம் – அங்க பாதம் –15-அதிகரணங்கள் –51-ஸூத்ரங்கள்-

அதிகரணம்–3-4-1-புருஷார்த்த அதிகரணம்
3-4-1-புருஷார்த்த அத சப்தாத் இதி பாதராயண –
3-4-2-சேஷத்வத் புருஷார்த்த வாத யதா அன்யேஷூ இதி ஜைமினி —
3-4-3-ஆசார தர்சநாத் —
3-4-4-தத் ஸ்ருதே –
3-3-5-சமன்வ ஆரம்பணாத் –
3-3-6-தத்வத விதா நாத் –
3-4-7-நியமாத் –
3-4-8-அதிக உபதேசாத் து பாதராணஸ்ய ஏவம் தத் தர்சநாத் —
3-4-9-துல்யம் து தர்சனம் –
3-4-10-அசாவத்ரீகீ —
3-4-11- விபாக சதவத் –
3-4-12-அத்யாப ந மாத்ரவத்
3-14-13-நா விசேஷாத் –
3-4-14-ஸ்துதயே அநுமதிர் வா —
3-4-15-காம காரேண ச ஏகே
3-4-16-உபமர்த்தம் ச
3-4-17-ஊர்த்வ ரேதஸ் ஸூ ச சப்தே ஹி
3-4-18-பராமர்சம் ஜைமினி அசோத நாத் ச அபவததி ஹி –
3-4-19-அனுஷ்டேயம் பாதராயண சாம்ய ஸ்ருதே
3-4-20-விதி வா தாரணவத்-

அதிகரணம் -3-4-2- ஸ்துதி மாத்ராதிகரணம்
3-4-21-ஸ்துதி மாதரம் உபாதா நாத் இதி சேத் ந அபூர்வத்வாத்
3-4-22-பாவ சப்தாத் ச

அதிகரணம் -3-4-3- பாரிப்லவாதி கரணம்
3-4-23-பாரிப்லவ அர்த்தா இதி சேத் ந விசேஷி தத்வாத் –
3-4-24-ததா ச ஏக வாக்ய உப பந்தாத் —

அதிகரணம் -3-4-4- அக்நீ இந்தநாத்யாதி கரணம்
3-4-25-அத ஏவ ச அக்நீ இந்த நாதி அநபேஷா –

அதிகரணம் -3-4-5-சர்வ அபேஷாதி கரணம்
3-4-26-சர்வ அபேஷா ச யஜ்ஞாதி ஸ்ருதே அச்வவத் —

அதிகரணம் -3-4-6- சம தமாத்யாதிகரணம்
3-4-27-சம தமாத் யுபேத ஸ்யாத் ததாபி து தத்விதே –ததங்க தயா தேஷாம் அபி அவஸ்ய அநுஷ்டே யத்வாத்

அதிகரணம் -3-4-7-சர்வ அன்ன அநுமத்யதிகரணம்
3-3-28-சர்வ அன்ன அநு மதி -ச ப்ராணாத்யயே தத் தர்சநாத் –
3-3-29-அபாதாத் ச –
3-4-30-அபி ஸ்மர்யதே-
3-4-31-சப்தஸ் ச அத அகாமகாரே —

அதிகரணம் -3-4-8- விஹி தத்வாதி கரணம்
3-4-32-விஹிதத்வாத் ச ஆஸ்ரம கர்ம அபி
3-4-33-சஹ காரித்வேன ச
3-4-34-சர்வதா அபி த ஏவ உபய லிங்காத் —
3-3-35-அநபி பவம் ச தர்சயதி —

அதிகரணம் -3-4-9-விதுராதிகரணம்
3-4-36-அந்தரா ச அபி து தத்ருஷ்டே
3-4-37-அபி ஸ்மர்யதே –
3-4-38-விசேஷ அனுக்ரஹ ச –
3-4-39-அத து இதர ஜ்யாயா லிங்கா ச்ச

அதிகரணம்–3-4-10-தத் பூதாதிகரணம்
3-3-40-தத் பூதஸ்ய து ந அதத்பாவ ஜைமிநே அபி நியமாத் தத் ரூபா பாவேப்ய —
3-4-41-ந ச ஆதி காரிகம் அபி பதநாநுமாநாத் தத் அயோகாத்
3-4-42- உப பூர்வம் அபி இதி ஏகே பாவம் அசனவத் தத் உக்தம் –
3-4-43-பஹிஸ்த உபயதா அபி ஸ்ம்ருதே ஆசாராத் ச –

அதிகரணம் –3-4-11-ஸ்வாம்யதிகரணம்
3-4-44-ஸ்வாமி ந பலஸ்ருதே இதி ஆத்ரேய
3-4-45-ஆர்த்விஜ்யம் இதி ஔடுலொமி –தஸ்மை ஹி பரிக்ரீயதே

அதிகரணம் –3-4-12-சஹ கார்யந்தர வித்யதிகரணம்
3-4-46-சஹகார்யந்திர விதி பஷேண த்ருதீயம் தத்வதோ வித்யாதிவத்
3-4-47-க்ருத்சன பாவாத்து க்ருஹிணா உபாசம்ஹார
3-4-48-மௌனவத் விதைக்கு அங்கம் என்றதாயிற்று அபி உபதேசாத்

அதிகரணம் -3-4-13-அநாவிஷ்கராதி கரணம்
3-4-49-அநாவிஷ் குர்வன் அந்வயாத்

அதிகரணம் -3-4-14-ஐஹிகாதிகரணம் –
3-4-50-ஐஹிகம் அப்ரஸ்நுத பிரதிபந்தே தத் தர்சநாத்

அதிகரணம் -3-4–15-முக்தி பலாதிகரணம்
3-4-51-ஏவம் முக்தி பலா நியம தத் அவஸ்தா வத்ருதே தத் அவஸ்தா வத்ருதே

—————–

நான்காம் அத்யாயம் -பல அத்யாயம்–

முதல் பாதம் -ஆவ்ருத்தி பாதம் -உபாசகனின் கடைசி சரீரத்தில் புண்ய பாபங்கள் ஓட்டுவது இல்லை என்பதும் -பக்தியும் -ஆராயப்படுகின்றன –
இரண்டாம் பாதம் –உத்க்ராந்தி பாதம் -முக்தி பெரும் ஜீவன் சரீரத்தில் இருந்து கிளம்பும் விதம் ஆராயப்படுகிறது
கதி பாதம் -பரமபததுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் வித்யா பலம் கூறப்படுகிறது
முக்தி பாதம் -ப்ரஹ்மத்தை அடைந்த முக்தன் பெரும் ஐஸ்வர்யம் கூறப் படுகிறது

———————————————————————————————————————————-
முதல் பாதம் -ஆவ்ருத்தி பாதம் –
உபாசகனின் கடைசி சரீரத்தில் புண்ய பாபங்கள் ஓட்டுவது இல்லை என்பதும் –
பக்தியும் -ஆராயப்படுகின்றன –
11-அதிகரணங்கள்–19 ஸூத்ரங்கள்–
———————————————————————————————————————————————————————-
அதிகரணம் -1-ஆவ்ருத்யதிகரணம் -2 ஸூத்ரங்கள்–
ஆயுள் முடியும் வரை உபாசனத்தை பலமுறை அனுஷ்டிக்கப் பட வேண்டும் என்கிறது –

4-1-1-ஆவ்ருத்தி அசக்ருத் உபதேசாத் –ப்ரஹ்மத்தை பற்றிய ஞானம் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கப் பட வேண்டும் என்கிறது
4-1-2- லிங்காத் ச-லிங்கம் ஸ்ம்ருதி அனுமானம் ஸ்ம்ருதியைக் கொண்டு ஸ்ருதியை அனுமானம் செய்வதால்ஸ்ம்ருதி எனபது லிங்கம்ஆகும்

———-

அதிகரணம் -2-ஆத்மத்வோபாஸ நாதிகரணம்—1 ஸூத்ரம்-
தன்னுடைய ஆத்மாவாகவே ப்ரஹ்மத்தை உபாசிக்க வேண்டும் என்கிறது –
4-1-3-ஆத்மேதி து உபகச்சந்தி க்ராஹயந்தி ச –
தன்னுடைய ஆத்மாவாகவே ப்ரஹ்மத்தை உபாசிக்க வேண்டும் -வேறு பட்டவனாக உபாசிக்க வேண்டும் என்பர் பூர்வ பஷி –

————–

அதிகரணம் -3- ப்ரதீகாதி கரணம் –2 ஸூத்ரங்கள்—
பிரதீகம் -மனம் சரீரம் போன்றவை -இவற்றை உபாசனம் சரி அல்ல -இவை ஆத்மா அல்ல -என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது
4-1-4-ப்ரதீகே ந ஹி ஸ –மனம் போன்றவை உபாசகனின் ஆத்மா அல்ல -உபாசிக்கப்படும் பொருள்களே ஆகும் –
4-1-5-ப்ரஹ்ம த்ருஷ்டி உத்கர்ஷாத் –ப்ரஹ்மம் மனம் முதலானவற்றிலும் உயர்ந்தது-

———————

அதிகரணம் -4-ஆதித்யாதிமத்யதிகரணம் -1 ஸூத்ரம்–
உத்கீதம் போன்றவற்றையே சூரியன் முதலான தேவர்களாக பார்க்க வேண்டும் -என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-
4-1-6-ஆதித்யாதி மத்ய ஸ அங்கே உபபத்தே —

—————-

அதிகரணம் -5-ஆஸிநாதி கரணம் —4 ஸூத்ரங்கள்-
அமர்ந்து கொண்டு தான் உபாசனை செய்ய வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது–
4-1-7-ஆஸிந சம்பவாத் —அமர்ந்து கொண்டு மட்டுமே -ஞானம் த்யானம் உபாசனம் -அப்போது தான் ஸ்ரத்தை உண்டாகும் -மன ஒருமைப்பாடு உண்டாகும்
4-1-8-த்யா நாத் ஸ —நிதித்யாசிதவ்ய –த்யானம் -வேறு எந்தவித எண்ணமும் தோன்றாதபடி இடைவிடாத நினைவு வெள்ளமே த்யானம்
4-1-9-அசைலம் ஸ அபேஷ்ய-அசையாமல் இருப்பதே த்யானம்
4-1-10-ஸ்மரந்தி ஸ –ஸ்ம்ருதியில் உள்ளது -ஸ்ரீ கீதை 6-11/12
4-1-11-யத்ர யகாக்ரதா தத்ர அவிசேஷாத்–மனதை ஒருமுகப் படுத்த கூறப்பட்ட அதே கால தேசங்களை உபாசனத்துக்கு கொள்ள வேண்டும்

—————–

அதிகரணம் -6-ஆப்ரயாணாதி கரணம் -1 ஸூத்ரம்-
மரணம் அடையும் காலம் வரையில் உபாசனம் செய்ய வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-1-12-ஆப்ரயாணாத் தத்ர அபி ஹி த்ருஷ்டம்–மரண காலம் வரையில் –ஏன் -ஸ்ருதிகளில் அப்படியே காண்கையாலே-

—————-

அதிகரணம் -7-ததிகமாதிகரணம் -1 ஸூத்ரம்-
ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு முன்னால் செய்த பாவங்கள் ,வரப் போகும் பாவங்கள் ஆகியவை அழிகின்றன என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது
4-1-13-தததிகமே உத்தர பூர்வாகயோ –அச்லேஷ வி நாசௌ தத் வ்யபதேசாத் —

——————

அதிகரணம் -8-இதராதிகரணம்–1 ஸூத்ரம்–
முன்னர் செய்த புண்ணியங்கள் அழிந்து விடும் இனி செய்யப்படும் புண்யங்கள் ஒட்டாது -என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-1-14-இதரச்ய அபி ஏவம் அசம்ச்லேஷ பாதே து —

——————–

அதிகரணம் -9-அநாரப்த கார்யாதிகரணம்–1 ஸூத்ரம் –
பலன் அளிக்கத் தொடங்காத புண்ய பாப கர்மங்கள் மட்டுமே அழிகின்றன எனபது நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-1-15-அநாரப்த கார்யே ஏவது பூர்வே ததவதே –இதுவரை பலன் அளிக்கத் தொடங்காத புண்ய பாவங்கள் மட்டுமே அழிகின்றன

———————-

அதிகரணம் -10-அக்னி ஹோதராத்ய திகரணம்-3 ஸூத்ரங்கள் –
பலனை விரும்பாதவர்கள் கூட அக்னி ஹோத்ரம் போன்ற நித்ய கர்மாக்களை இயற்ற வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது
4-1-16-அக்னிஹோத்ராதி து தத் கார்யாயைவ தத் தர்சநாத் –அக்னிஹோத்ரம் போன்றவையும் ப்ரஹ்ம வித்யைக்கே-
4-1-17-அத அந்யா அபி ஹி ஏகேஷாம் உபயோ –அக்னிஹோத்ரம் காட்டிலும் வேறு சிலவும் உளதால்
4-1-18-யதேவ வித்யயேதி ஹி —வித்யையின் மூலமாக

————————–

அதிகரணம் -11-இதர ஷபணாதி கரணம் –1 ஸூத்ரம்-
பிராரப்த கர்மம்-பலன் தரத் தொடக்கி விட்ட கர்மங்கள் ஒரே சரீரத்தில் முடிந்து விடும் என்னும் விதி கிடையாது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது
4-1-19-போகேந த்விதர ஷபயித்வா அத சம்பத்யதே –
பிராரப்த கர்மங்களின் பலன்கள் பல சரீரங்கள் எடுத்த பின்னரே கழியுமானால்-அந்த சரீரங்களின் முடிவில் ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான் –

—————————————-

இரண்டாம் பாதம் –உத்க்ராந்தி பாதம் -முக்தி பெரும் ஜீவன் சரீரத்தில் இருந்து கிளம்பும் விதம் ஆராயப்படுகிறது –
11 அதிகரணங்கள்–20 ஸூத்ரங்கள்–

————————————————————————————————————————

அதிகரணம் -1-வாகாதி கரணம்–2 ஸூத்ரங்கள் –
மரணம் அடைகின்றவனின் வாக்கு என்னும் இந்த்ரியம் மனத்துடன் இணைந்து விடுகிறது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-2-1- வாக் மனஸி தர்சநாத் சப்தாத் ச –காண்கையாலும் வேதத்தில் ஓதப்படுவதாலும்
4-2-1- அத ஏவ சர்வாணி அநு

————

அதிகரணம் -2- மநோதிகரணம் – 1 ஸூத்ரம்-
மனம் பிராணனுடன் சேர்த்தியை அடைகிறது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-2-3-தத் மன பிராணா உத்தராத் —

——————-

அதிகரணம் -3- அத்யஷாதி கரணம் -1 ஸூத்ரம்–
பிராணன் ஜீவனுடன் சேர்க்கிறது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-2-4-ஸ அத்யஷே ததுபக மாதிப்ய —

—————–

அதிகரணம் -4-பூதாதிகரணம் -2 ஸூத்ரங்கள்-
ஜீவனுடன் கூடிய பிராணன் மற்ற பூதங்களுடன் சேர்ந்த தேஜஸ் ஸில் சேர்க்கிறது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-2-5-பூதேஷு தச்ச்ருதே –
4-2-6-நைகஸ்மின் தர்சயதோ ஹி —

——————

அதிகரணம் -5-ஆஸ் ருத்யுபக்ரமாத் அதிகரணம் -7 ஸூத்ரங்கள்-
வெளிக்கிளம்புதல் -உத்க்ராந்தி எனபது மோஷம் பெறுபவன் மற்றவர்கள் இருவருக்கும் மூர்த்தன்ய நாடியில் புகுவதற்கு
முன்பே பொதுவானது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது
4-2-7-சமா நா ச ஆஸ் ருத்யுபக்ரமாத் அம்ருதத்வம் ச அநு போஷ்ய —
4-2-8-ததா பீதே சம்சார வ்யபதேசாத் —
4-2-9-ஸூ ஷ்மம் பிரமாணத ச ததா உபலப்தே –
4-2-10-ந உப மர்த்தே ந அத
4-2-11-அஸ்ய ஏவ சோபபத்தே
4-2-12-பிரதிஷேதாத் இதி சேத ந சாரீராத் ஸ்பஷ்டோ ஹி ஏகேஷாம் —
4-2-13-ச்மர்யதே ச

————

அதிகரணம் -6-பர சம்பத்த்யதிகரணம் –1 ஸூத்ரம்-
தேஜஸ் போன்றவை பரமாத்மாவுடன் இணைகின்றன என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-2-14-தாநி பரே ததா ஹ்யாஹ

—————

அதிகரணம் -7-அவிபாகாதி கரணம்–1 ஸூத்ரம் –
பரமாத்மாவிடம் சேர்கின்றன ஒழிய லயம் அடைவது இல்லை
4-2-15-அவிபாகோ வசநாத் —

——————–

அதிகரணம் -8-ததோகோதி கரணம் –1 ஸூத்ரம்-
மூர்த்தன்ய நாடியின் மூலமே முக்தி அடைபவன் தன சரீரத்தை விட்டு வெளியே கிளம்புகிறான் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது
4-2-16-ததோ கோக்ரஜ்வலநம் தத் பிரகாசி தத்வாரோ வித்யா சாமர்த்யாத் தத்தேஷ கஸ்ய நு ஸ்ம்ருதி யோகாச்ச ஹார்த்தா நுக்ருஹீத க்சதாதிகயா

————–

அதிகரணம் -9-ரச்ம்யநு சாராதி கரணம் -–1 ஸூத்ரம்-
சூரியனின் கிரணங்கள் மூலமாகவே ப்ரஹ்ம ஞானி மேலே செல்கின்றான் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-
4-2-17-ரச்ம்ய நு சாரீ-

———————-

அதிகரணம் -10-நிசாதிகரணம் -1 ஸூத்ரம் –
இரவில் மரணம் அடையும் ப்ரஹ்ம ஞானி பிரமத்தை அடைவான் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-2-18-நிசி நேதி சேத் ந சம்பந்தச்ய யாவத்தேஹ பாவித்வாத் தர்சயதி ச –

———————

அதிகரணம் -11-தஷிணாயநாதி கரணம் -2–ஸூத்ரங்கள்–
தஷிணாய நத்தில் மரணம் அடைந்தாலும் ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி உண்டு என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது
4-2-19-அத ச அயநே அபி தஷிணே –
4-2-20-யோகிந ப்ரதி ச்மர்யேதே ச்மார்த்தே சைதே

———————————————————

நான்காம் அத்யாயம் -பல அத்யாயம்–கதி பாதம் -பரமபததுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் வித்யா பலம் கூறப்படுகிறது
— 5 அதிகரணங்கள்–15 ஸூத்ரங்கள்
———————————————————————————————————————————

அதிகரணம் -1- அர்ச்சிராத்யாதி கரணம் -1 ஸூத்ரம்-
அனைத்து ப்ரஹ்ம விதியை நிஷ்டர்களும் அர்ச்சிராதி மார்க்கம் என்னும் ஒரே வழி மூலம் மோஷம் அடைகிறார்கள் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-3-1-அர்ச்சிராதி நா தத்ப்ராதிதே –

—————

அதிகரணம் -2-வாய்வதிகரணம்-1 ஸூத்ரம் –
சம்வத்சரத்தை அடையும் முக்தன் அதன் பின்னர் ஆதித்யனை அடைவதற்கு முன்னர் வாயுவை அடைகிறான் -என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது —
4-3-2-வாயும் அப்தாத் அவிசேஷ விசேஷாப்யாம்

அதிகரணம் -3–வருணாதி கரணம் –1 ஸூத்ரம்–
தடித் எனப்படும் மின்னல் பின் வருணனும் இந்த்ரனும் அடையப் படுகிறார்கள் -என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-3-3-தடித- அதி வருண -சம்பந்தாத் —

——————

அதிகரணம் -4-ஆதி வாஹாதிகரணம்-2 ஸூத்ரங்கள் –
அர்ச்சிஸ் போன்றவர்கள் ப்ரஹ்ம ஞானியை ப்ரஹ்மத்திடம் அழைத்துச் செல்லும் தேவதைகள் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-3-4-ஆதி வாஹிகா- தல்லிங்காத்-
4-3-5- வைத்யுதேந ஏவ தத் தச்ச்ருதே –

————————

அதிகரணம் -5-கார்யாதிகரணம் -10 ஸூத்ரங்கள்-
ஆதி வாஹிகர்கள் யாரை ப்ரஹ்மத்திடம் அழைத்து செல்கிறார்கள் எனபது நிரூபிக்கப் படுகிறது
4-3-6-கார்யம் பாதரி அஸ்ய கத்யுபபத்தே
4-3-7- விசேஷி தத்வாத் ச
4-3-8-சாமீப்யாத் து தத்வ்யபதேச –
4-3-9-கார்யாத்யயே ததத்ய ஷேண சஹாத பரம் அவிதா நாத் —
4-3-10-சம்ருதேச்ச
4-3-11-பரம் ஜைமினி முக்யத்வாத்
4-3-12-தர்ச நாத் ச —
4-3-13-ந ச கார்யே பிரத்யபி சந்தி —
4-3-14-அப்ரதீ காலம்ப நாத் நயதி இதி பாதராயண உபயதா ச தோஷாத் தத்க்ரது ச
4-3-15-விசேஷம் ச தர்சயதி

—————————————————–

முக்தி பாதம் -ப்ரஹ்மத்தை அடைந்த முக்தன் பெரும் ஐஸ்வர்யம் கூறப் படுகிறது
6 அதிகரணங்கள்–22-ஸூத்ரங்கள்

அதிகரணம் -1- சம்பத்ய ஆவிர்பாவாதி கரணம் -3 ஸூத்ரங்கள் –
முக்தாத்மா ஸ்வரூபத்தின் விளக்கத்தை அடைகிறான் எனபது நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-4-1-சம்பத்ய ஆவிர்பாவ -ஸ்வேந சப்தாத் —
4-4-2-முக்த பிரதிஜ்ஞா நாத் —
4-4-3-ஆத்மா ப்ரகரணாத்

—————–

அதிகரணம் -2-அவிபாகே நத்ருஷ்டவாதிகரணம் -1 ஸூத்ரம்-
முக்தன் பர ப்ரஹ்மத்தை விட்டு பிரியாதவன் என்று எண்ணிய படியே அனுபவிக்கிறான் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-4-4-அபிபாகே ந த்ருஷ்டத்வாத் –

————————–

அதிகரணம் -3-ப்ரஹ்மாதிகரணம்—3 ஸூத்ரங்கள் –
ஸ்வேன ரூபேண ஸ்வரூபம் பெறுவது அல்லாமல் -அபஹதபாப்மா போன்ற எட்டு வித தன்மைகளையும் முக்தாத்மா அடைகிறான் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-4-5-ப்ராஹ்மேண ஜைமினி உபன்யாசாதிப்ய-
4-4-6-சிதி தந்மாத்ரேன ததாத்மகத்வாத் இதி ஔடுலொமி —
4-4-7-ஏவம் அபி உபன்யாசாத் பூர்வபாவாத் அவிரோதம் பாதாராயண –

———————

அதிகரணம் -4-சங்கல்பாதி கரணம் – 2 ஸூத்ரங்கள்-
தனது சங்கல்பத்தினால் மட்டுமே முக்தி நிலையில் ஜீவன் தன விருப்பங்களை அடைகிறான் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –
4-4-8-சங்கல்பாத் ஏவ தத்ஸ்ருதே –
4-4-9-அத ஏவ ச அநந்ய அதிபதி

———————–

அதிகரணம் -5-அபாவாதி கரணம் –7 ஸூத்ரங்கள்-
முக்தன் சில கட்டங்களில் சரீரம் உள்ளவனாயும் சில கட்டங்களில் சரீரம் அற்றவானாகவும் உள்ளான் என்று கூறப்படுகிறது –
4-4-10-அபாவம் பாதரி -ஆஹா ஹி ஏவம் –
4-4-11-பாவம் ஜைமினி விகல்பாமந நாத் –
4-4-12-த்வா தசா ஹவத் உபயவிதம் பாதராயண அத –
4-4-13-தன்வ பாவே சந்த்யவத் உபபத்தே —
4-4-14-பாவே ஜாக்ரவத் –
4-4-15-ப்ரதீபவத் ஆவேச ததா ஹி தர்சயதி
4-4-16-ஸ்வாப்யய சம்பத்யோ ரன்யதராபேஷம் ஆவிஷ்க்ருதம் ஹி

———————————

அதிகரணம் -6-ஜகத் வ்யாபார வர்ஜாதி கரணம் -6 ஸூத்ரங்கள்-
ஸ்ருஷ்டியாதி செயல்பாடுகள் முக்தனுக்கு இல்லை -போகத்திலே மட்டுமே சாம்யம் –
சம்சாரத்துக்கு முக்தன் திரும்புவது இல்லை -எனபது போன்றவை நிரூபிக்கப் படுகின்றன
2-4-17-ஜகத் வ்யாபார வர்ஜம் ப்ரகரணாத் அசந்நிஹிதத்வாத் ச —
2-4-18-பிரத்யஷோ பதேசாத் இதி சேத் ந அதிகாரிக மண்டல ஸ்தோக்தே-
2-4-19-விகாராவர்த்தி ஸ ததா ஹி சிததிமாஹ-
4-4-20-தர்சயத ச ஏவம் ப்ரத்யஷாநுமாநே-
4-4-21-போக மாத்ர சாம்ய லிங்காச்ச-
4-4-22-அநாவ்ருத்தி சப்தாத் அநாவ்ருத்தி சப்தாத் —

——————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் -ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்யம்–முதல் அத்யாயம்–இரண்டாம் பாதம்-அந்ய யோக வ்யவச்சேத பாதம் — ஆறாம் அதிகரணம்-வைஸ்வாநர அதிகரணம் -1-2-5-

October 14, 2019

வைஸ்வாநர அதிகரணம் –

விஷயம்
முண்டக உபநிஷத் -2-1-1-மற்றும் சாந்தோக்யம் -5-12-18–ஆகியவற்றில் கூறப்படும்
வைஸ்வா நரன் என்பவன் பரமாத்மாவே என்று நிரூபணம்

————————-

1-2-25-வைச் வா நர சாதாரண சப்த விசேஷாத்-

சாந்தோக்யத்தில் வைச்வா நரன் எனப்படுபவனும் பரம் பொருளே-பொதுவான பதத்தைச் சிறப்பித்து கூறுவதால்

விஷயம்
சாந்தோக்யம் -5-11-6-
ஆத்மா நமேவேமம் வைச்வா நரம் சம் ப்ரத்யத்யேஷி தமேவ நோ ப்ரூஹி –நீர் உபாசிக்கும் வைச்வா நாராத்மாவை
எங்களுக்கு உபதேசிப்பீராக -என்று தொடங்கி
சாந்தோக்யம் -5-18-1-
யஸ் த்வேவ மேதம் ப்ராதே சமாத்ரமபி விமானமாத்மாநம் வைச்வாநரம் உபாஸ்தே -என்று எங்கும் பரந்து –
அதனால் அளவற்ற வைச்வாநராத்மாவை –யார் உபாசிக்கிறானோ -என்று நிகமனம்

சங்கை வைச்வாநராத்மா பரமாத்மாவா அல்லது வேறே யாரையேனும் குறிக்குமோ

பூர்வ பக்ஷம்
வைச்வாநரன் என்னும் பதம் நான்கு வித பொருள்களில் வரும்
பிருஹத் -5-9-1-
அயம் அக்னிர் வைச்வா நரோ யேநேதம் அன்னம் பச்யதே யதிதமத்யதே தஸ்யைஷ கோஷா பவதி யமேதத் கர்ணாவபிதாய
ஸ்ருனோதி ச யதோக்தபிஷ்யன் பவதி நைநம் கோஷம் ஸ்ருனோதி –என்று ஜடாராக்னி பொருளில் உண்டு
ரிக்வேதத்தில்
விச்வாத்ம அக்னி புவநாய தேவ வைச்வா நரம் கேதுமஹம் க்ருண்வன்-என்று தேவர்கள் பகல் இரவு வேறுபடுத்த
அக்னியை உண்டாக்கி என்று பஞ்ச பூத அக்னியே வைச்வா நரன் என்கிறது இங்கு
ருக்வேதம் 1-98-1-
வைச்வா நரஸ்ய ஸூமதவ் ஸ்யாம ராஜா ஹி கம் புவாநாநாமவி ஸ்ரீ –என்று அவன் ராஜா –
அவன் இடம் நற் பெயர் பெறுவோம் என்று தெய்வம் பொருளில்
தைத்ரிய ப்ராஹ்மணம் 3-11-8-
ததாத் மந்யேவ ஹ்ருதயே அக்நவ் வைச்வா நரே பிராஸ்யத்-என்றும்
ப்ரஸ்ன உபநிஷத் -1-7-
ச ஏஷ வைச்வா நரோ விஸ்வ ரூப ப்ரானோ அக்னிருதயதே -என்று
பரமாத்மா பொருளில் படிக்கப்படுகிறது
ஆக இங்கு பரமாத்மாவையே கூறும் என்று உறுதியாகக் கூற முடியாது என்பர் பூர்வ பக்ஷி

சித்தாந்தம் –
சாதாரண சப்த விசேஷாத்-பொதுவான சப்தம் சிறப்பித்துக் கூறப்படுவதால்
ப்ராசீன சாலர் – சத்ய யஜ்ஜர் இந்த்ரத்யும்னர் -ஜனர் -புடிலர் -ஐந்து மஹ ரிஷிகளும்
சாந்தோக்யம் -5-11-1-
கோ ந ஆத்மா கிம் ப்ரஹ்ம -என்ற கேள்வி கேட்டு விவாதம் தொடங்கி
அவர்களுக்கு ஆருணி என்பவரின் புத்திரர் உத்தாலகர் என்பவர் ஆத்மாவை வைச்வா நரன் என்று கருதி உபாசிக்கிறார் –
சாந்தோக்யம் 5-11-2-
உத்தாலகோ வை பகவந்தோ அயம் ஆருணி ஸம்ப்ரதீ மாமாத்மா நம் வைச்வா நரமத்யேதி தம் ஹந்தாப்யா கச்சாமி –என்று
இவர்கள் வர தனக்கு முழுமையான ஞானம் இல்லாமையால்
சாந்தோக்யம் -5-11-4-
அச்வபதிர்வே பகவந்தோ அயம் கேகய ஸம்ப்ரதீ மமாத்மாநம் வைச்வா நரமத்யேதி தம் ஹந்தாப்யா கச்சாமி –என்று
கேகேய நாட்டு அரசன் அஸ்வபதி இத்தை நன்கு அறிந்து உபாசிக்கிறார் -அவர் இடம் செல்வோம் என்று
ஆறு பெரும் சேர்ந்து அங்கே சென்றனர் –

அஸ்வபதி அவர்களை வரவேற்று கௌரவித்து சாந்தோக்யம் 5-11-5-ந மே ஸ்தேந –என்று தொடங்கி
யஷயமானோ ஹ வை பவந்தோ அஹம் அஸ்மி -என்றும்
யாவேதைகை காத்மா ருத்விஜே தானம் தாஸ்யாமி தாவத் பகவத்ப்யோ தாஸ்யாமி வசந்த பகவந்தோ –என்றும் உபசரித்து —
கோ ந ஆத்மா கிம் ப்ரஹ்ம –என்று இவர்கள் அவன் இடம் கேட்க –
ஆத்ம ப்ரஹ்ம சப்தத்தால் வைச்வா நரன் பரமாத்மாவே என்றதாயிற்று
மேலும் சாந்தோக்யம் 5-18-1-
ச சர்வேஷு லோகேஷு சர்வ வேஷு பூதேஷு சர்வேஷ் வாத்மஸ் வந்ந மத்தி -என்று அவன் அனைத்திலும் உள்ளான் என்றும்
சாந்தோயம் -5-24-3-
தத்ய சேஷீகாத் லபக்நவ் ப்ரோதம் ப்ரதூயேத ஏவம் ஹாஸ்ய சர்வே பாப்மாந ப்ராதூயந்தே –என்று எஜமானின் பாபங்கள் போகின்றன –

பரமாத்மாவே என்பதற்கு மேலும் ஒரு காரணம் அடுத்த ஸூத்ரத்தில்

————

1-2-26-ஸ்மர்ய மாணம் அநு மாநம் ஸ்யாத் இதி –

இவ்விதமாக உலகம் அனைத்தையும் உருவமாகக் கொண்டதாக அறிவுறுத்தப்படுவதால்
வைச்வா நரன் பரமாத்மாவே -என்று கூறப்படும் விஷயத்தில் அடையாளமாகக் கூடும்

சித்தாந்தம்
அதர்வண வேதம் -முண்டக -2-1-4-
அக்னிர் மூர்த்தா சஷுஷி சந்த்ர ஸூர்யவ் திச ஸ்ரோத்ரே வாக் விவ்ருதாச்ச வேதா வாயு பிரானோ ஹ்ருதயம்
விஸ்மஸ்ய பத்ப்யாம் ப்ருத்வீ ஹி ஏஷ சர்வ பூத அந்தராத்மா –இங்கு அக்னி த்யு லோக அர்த்தம்
சாந்தோக்யம் -5-4-1-
அசவ் வை லோக அக்னி -என்றும்
த்யாம் மூர்த்தா நாம் யஸ்ய விப்ரா வதந்தி கம் வை நாபி சந்த்ர ஸூர்யவ் ச நேத்ரே திச ஸ்ரோத்ரே வித்தி பாதவ்
ஷுதி ச ஸோ அசித்யாத்மா சர்வ பூத ப்ரணேதா -என்றும்
சாந்தி பர்வம் -47-68-
யஸ் யாக்னி ராஸ்யம் த்யவ் மூர்த்தா கம் நாபிச் சரணவ் ஷிதிஸ் ஸூர்யச் சஷுர் திச ஸ்ரோத்ரம்
தஸ்மை லோகாத்மநே நம -என்றும் உண்டே

த்யு லோகம் ஸ்வர்க்காதிகளும் வைச்வா நரனுக்கு தலையாக சொல்லிற்று
கேகேய அரசன்
சாந்தோக்யம் 5-12-1-
ஓவ்ப மன்யவ கிம் த்வம் ஆத்மா நம் உபாஸதே – நீர் உபாசிக்கும் ஆத்மா யார் என்று கேட்க
விதமேவ பகவோ ராஜன் -நான் நிலத்தை -சுவர்க்கத்தை -உபாசிக்கிறேன் –
அவனுக்கு ஸ்வர்க்கம்-ஸூ தேஜா- தலைப்பக்கம் மட்டுமே என்று உணர்த்தினான்
இதே போன்று மற்ற ரிஷிகள் -ஆதித்யன் -வாயு -ஆகாசம் -நீர் -பூமி –
இவை ஒவ் ஒன்றுக்கும் முறையே விஸ்வ ரூப ப்ருதக் வர்த்மா-பஹுல -ரசி -பிரதிஷ்டா என்று பெயர் –
இவையே முறையே கண் பிராணன்-சந்தேகம் என்னும் – சரீர நடுப்பாகம் -மூத்திரப்பை -பாதங்கள் -என்று சொல்லி
வைச்வா நரன் பரமபுருஷனே என்று உபதேசித்தார்

இதில் உதித்த சங்கைகளை தீர்க்க அடுத்த ஸூத்ரம்

—————–

1-2-27-சப்தாதிப்ய அந்த பிரதிஷ்டா நாத் ச ந இதி சேத ந ததா தட்ருஷ்த்யுபதேசாத் அசம்பவாத் புருஷம் அபி ஏ நம் அதீயதே –

சப்தம் போன்றவற்றாலும் சரீரத்தின் உள் இருப்பவன் என்பதாலும் வைச்வா நரன் பரமாத்மாவே ஆவான் என்று கூற இயலாது
என்று சொல்வாய் ஆனால் அது சரி அல்ல –
ஜாடராக்னியைச் சரீரமாகக் கொண்டதாகவே பரமாத்ம உபாசனம் கூறப்படுவதாலும் –
அந்த ஜடராக்கினிக்கு மூன்று லோகத்தையும் சரீரமாகக் கொண்டு இருத்தல் என்பது பொருந்தாது என்பதாலும்
வைச்வா நரனே பரமாத்மா ஆகிறான் -இவனையே புருஷன் என்று வேதம் கூறும்

பூர்வ பக்ஷம்
வைச்வா நரன் பரமாத்மாவே என்று கூறப்பட்டது சரி யல்ல –
சப்தாதிப்ய அந்த பிரதிஷ்டா நாத் ச -சப்தம் போன்றவற்றாலும் உள்ளே இருப்பவன் என்பதாகும் –
யஜுர் வேதம் பின்பற்றும் வாஜசநேர்களின் வைச்வானர வித்யை பகுதியில் அக்னி என்பது வைஸ்வானரனுடன்
ஒத்தது போன்றே படிக்கப்பட்டுள்ளது –
சதபத ப்ராஹ்மணத்தில் 13-6-1-11–ச ஏஷ அக்னிர் வைச்வா நர -என்றும்
சாந்தோக்யம் -5-18-2-ஹ்ருதயம் கார்ஹபத்யோ மநோந் வாஹார்யபசந ஆஸ்யமாவஹநீய-என்று
வைச்வா நரனுடைய இதயம் கார்ஹபத்ய அக்னியாகவும் -மனம் அன்வாஹார்ய அக்னியாகவும் –
வாய் ஆஹவனீய அக்னியாகவும் -மூன்று வித அக்னிகளாக படிக்கப்படுகிறான் –
மேலும் சாந்தோக்யம் -5-19-1-
தத் யத் பக்தம் ப்ரதமம் ஆகச்சேத் தத்தோமீயம் ச மாம் பிரதமா மாஹிதம் ஜூஹூ யாத் ப்ராணாய ஸ்வாஹா –என்று
ப்ராணனுக்கு ஆதாரமாக வைச்வா நரன் கூறப்படுகிறான்
இது போன்று சதபத ப்ராஹ்மணம் 10-6-1-11-
ச யோ ஏதமேவ மாக்நிம் வைச்வா நரம் புருஷவிதம் புருஷேந்த ப்ரதிஷ்டிதம் –என்று புருஷனின்
சரீரத்துக்குள்ளே இருப்பதாக ஓதப்பட்டுள்ளது
இந்தக் காரணங்களால் வைச்வா நரன் வயிற்றில் உள்ள ஜாடராக்நியாக உள்ளான் –
எனவே பரமாத்மாவாக இருக்க முடியாது

சித்தாந்தம்
ததா தட்ருஷ்த்யுபதேசாத் -இவ்விதம் பரமாத்ம உபாசனம் என்பது
ஜாடராக்கினியைச் சரீரமாகக் கொண்டுள்ள -என்றே கூறப்பட்டதால் –
வைச்வா நரவித்யா பிரகரணம் –
ச ஏஷா அக்னிர் வைச்வா நர -என்றும்
சாந்தோக்யத்தில் –
ஹ்ருதயம் கார்ஹபத்யோ மநோ அன்வா ஹார்யப ஆஸ்யமா ஹவ நீய-என்றும்
யாம் ப்ரத மாமா ஹூதிம் ஜூஹூயாத் தாம் ஜூஹூயாத் பிராணாய ஸ்வாஹா -என்றும்
ஏதமே வாக்னிம் வைச்வா நரம் புருஷவிதம் புருஷே அந்த ப்ரதிஷ்டிதம் -என்றும்-
அசம்பவாத் -ஜாடராக்னிக்கு மூன்று லோகங்களையும் சரீரமாகக் கொண்டு இருத்தல் பொருந்தாதே
எனவே ஜாடராக்னியை சரீரமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கும்
புருஷம் அபி ஏ நம் அதீயதே –
இந்தக்கருத்தையே ஸ்ரீ பகவானும் ஸ்ரீ கீதையில் -15-14-
அஹம் வைச்வா நரோ பூத்வா பிராணி நாம் தேஹம் ஆஸ்ர த பிராண அபாந சமாயுக்த பசாம் யந்நம்
சதுர்விதம் –நான்கு வித உணவுகளை ஜீரணிக்கிறேன் -கடித்து -உறிஞ்சி -நாக்கில் தடவி குடிப்பது -என்றும் சொல்லுமே
மேலும் சதபத ப்ராஹ்மணம் 10-6-1-11-
ச ஏஷோ அக்னிர் வைச்வா நரோ யத் புருஷ -என்று அந்த புருஷனே இந்த அக்னி
ஸ்வேதாஸ்வர -3-14-
சஹஸ்ரசீர்ஷா புருஷ -என்றும் –
ஸ்வேதாஸ்வர -3-15-
ததா புருஷ இத்யபி ஏவேதம் சர்வம் -என்றும் பரம் பொருளையே சொல்லிற்று-

————–

1-2-28-அத ஏவ ந தேவதா பூதம் ச –

தேவதையான ஸூர்யனும் -பஞ்ச பூதங்களில் ஒன்றான அக்னியும் வைச்வா நரன் அல்ல

—————-

1-2-29-சாஷாத் அபி அவிரோதம் ஜைமினி –

வைச்வாநரன் அக்னி இரண்டுமே பரம் பொருளையே குறிக்கும் என்று ஜைமினி கூறுகின்றார் –
அக்னி என்ற பதத்துக்கு நேராகவே பரமாத்மா என்று பொருள் கொண்டாலும் விரோதம் இல்லை என்றபடி –

சித்தாந்தம்
வைச்வா நரன் அக்னி இரண்டுக்கும் சாமா நாதி கரண்யத்தால் ஒற்றுமை கூறப்பட்டு –
அக்னியே பரமாத்மா வாகும்-ஜாடராக்கினியை பரமாத்மாவை சரீரமாக கொண்டதால் –
ஆகவே பரமாத்மாவையே உபாஸிக்க வேண்டும் என்கிறார் ஜைமினி
விச்வேஷாம் நராணாம் நேத வைச்வா நர–அனைத்து உயிர்களையும் வழி நடத்துபவன் -என்றும்
அக்ரம் நயதீத்  யக்நி-என்றும் நல்ல நிலைக்கு அழைத்து செல்பவன்  என்றும் ஜைமினி கூறுகிறார்-
பரமாத்மாவை போலே அக்னி உயர்ந்த கதியான அர்ச்சிராதி கதிக்கு அழைத்து செல்வதால்
அக்னி பதமும் பரமாத்மாவையே குறிக்கும் என்றவாறு

பூர்வ பக்ஷம்
சாந்தோக்யம் -5-18-1-
யஸ்த்வேவ மதம் ப்ராதேச மாத்திரம் அபி விமானம் –என்று
யார் ஒருவன் அளவற்றவனாக வைச்வா நரனை இப்படியாக த்யு லோகம் போன்ற பிரதேசங்களில் மட்டும்
அளவுபட்டவனாக உபாசிக்கிறானோ என்று உள்ளதே
ஆகவே உயர்ந்த ப்ரஹ்மம் அளவு படாதாக உள்ள போது பூமி மற்றும் த்யு லோகம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே
அளவு கொண்டதாகக் கூறப்பட்டது எப்படி
ஆகவே வைச்வா நரன் ப்ரஹ்மம் அல்ல -என்பர் பூர்வ பக்ஷி

இதுக்கு சமாதானம் அடுத்த ஸூத்ரம் –

————-

1-2-30-அபி வ்யக்தே இதி ஆஸ்மத்ரய-

உபாசகனுக்கு சங்கை இன்றி இருக்க ஆஸ்மத்ரயர் கூறுகின்றார் –

சித்தாந்தம்
சாந்தோக்யம் 5-18-1-
யஸ்த்வேவமேதம் ப்ராதேச மாதரம் அபி விமா நம் –
பிரதேச மாதரம் -பரம்பொருளின் உடலின் அங்கங்களாக-
ஸ்வர்க்கம் தலை என்றும் -ஆதித்யன் கண்கள் என்றும் -வாயு பிராணன் என்றும் -ஆகாசம் சரீர நடுப்பாகம் என்றும்
நீர் மூத்திரப்பை என்றும் -பூமி பாதங்கள் என்றும் –
உபாசகனுக்கு தோற்றுவதற்காக மட்டுமே இவ்விதம் அளவுபடுத்திக் கூறப்பட்டது

இதுக்கு பூர்வ பக்ஷம்
பரம புருஷனுக்கு தலை போன்றவை உள்ளதாக அவனை புருஷ ரூபியாக ஏன் கூற வேண்டும்

இதுக்கு சமாதானம் அடுத்த ஸூத்ரம்

—————-

1-2-31- அநு ச்ம்ருதே பாதரி-

பாதரி உபாசகனுக்கு -எளிதாகும்படி –அளவில்லாத பரம்பொருளை அளவு படுத்தி கூறுகின்றார்-

சித்தாந்தம்
சாந்தோக்யம் 5-18-1-
யஸ்த்வேவமேதம் ப்ராதேச மாதரம் அபி விமாந மாத்மா நம் வைச்வா நரம் உபாஸ்தே ச சர்வேஷு லோகேஷு
சர்வேஷு பூதேஷு சர்வேஷ்வாத்ம ஸ்வந் நமத்தி –என்று ப்ரஹ்மம் அடைய உபாசனம் கூறப்பட்டது
ஏதம் ஏவம் -இந்த ரூபம் கொண்ட அவன்
சர்வேஷு லோகேஷு சர்வேஷு பூதேஷு சர்வேஷ்வாத்ம-அனைத்து லோகங்களிலும் அனைத்து பூதங்களிலும்
அனைத்து ஆத்மாக்களிலும் உண்கிறான்
ப்ரஹ்மம் இது போன்று இருப்பதால் உபாசகன் பேர் ஆனந்தம் அடைகிறான்
கர்ம வஸ்யர் கர்ம பலமான அன்னத்தை உண்கிறார்கள் -முமுஷு அனுபவிக்கும் அன்னம் வேறாகும் –
அவன் மற்ற ஜீவாத்மாக்கள் அனுபவிக்கும் அன்னத்தைக் கை விட வேண்டும்

இதுக்கு பூர்வ பக்ஷம்
வைச்வா நரனே பரமாத்மா என்றால் உபாசகனுடைய ஹ்ருதயம் போன்ற அவயவங்களை ஏன் பலி பீடம்
போன்றவையாகக் கூற வேண்டும்
ஆனால் ஜடராக்னியைக் கூறுகிறது என்றால் சரியாகும்

இதற்கு சமாதானம் அடுத்த ஸூத்ரம்

—————

1-2-32-சம்பத்தே இதி ஜைமினி ததா ஹீ தர்சயதி –

உபாசகனுடைய பல்வேறு அங்கங்களை பலி பீடம் போன்றவையாக உரைப்பது என்பது
வைச்வா நர வித்யையின் அங்கமாக உள்ள ப்ராணாஹுதியை அக்னி ஹோத்ரம் ஆக்குவதற்காகவே ஆகும்
என்று ஜைமினி எண்ணுகிறார் -ஸ்ருதியும் அப்படியே

சாந்தோக்யத்தில் –
உர ஏவ வேதிர் லோமாநி பர்ஹிர் ஹ்ருதயம் கார்ஹபத்ய-என்று
மார்பே வேதி என்னும் இடம் – -மயிர்களே தரப்பை -இதயமே கார்ஹபத்யம் என்றும்
சாந்தோக்யம் -5-24-1-
ய ஏததேவம் விதவாந் அக்னி ஹோத்ரம் ஜூஹோதி தஸ்ய
சர்வேஷூ லோகேஷூ பூதேஷு சர்வேஷ்வாத்மஸூ
ஹிதம் பவதி தத்யா சேஷீ கதூல மக்னௌ ப்ரோதம்
ப்ராதூயேத ஏவம் ஹாஸ்ய சர்வே பாப்மா ந ப்ரதூயந்தே -என்று
ஐந்து முறை மந்த்ரம் சொல்லி பிரானா ஹூதி செய்பவன் வைச்வா நரனின் அக்னி ஹோத்ரமாக கொள்ளலாம்-

————–

1-2-33-ஆமநந்தி ச ஏவம் அஸ்மின் –

இப்படி உபாசனம் செய்பவனின் உடலிலே வைஸ்வ நரன் உள்ளதாக உபநிஷத் சொல்லும்

உபாசகன் தலையே பரமபதம் -கண்களே சூர்யன் -மூச்சுக் காற்றே வாயு -இடுப்பே ஆகாயம் –
மூத்திரப் பைகளே நீர் -கால்களே உலகம்
இப்படிப்பட்ட வைஸ்வ நரனுக்கு அக்னி ஹோத்த்ரம் அளிக்க வேண்டும் என்றதாயிற்று-

சித்தாந்தம்
சாந்தோக்யம் -5-18-2-
தஸ்ய ஹ வா ஏதாஸ்ய ஆத்மாநோ மூர்த்தவை ஸூ தேஜா –என்று உபாசகனுடைய தலையே
த்யு லோகம் என்னும் ஸ்வர்க்கம்
சாந்தோக்யம் 5-18-1-
யஸ்த்தேவமதம் ப்ராதேச மாத்ரபி விமான மாத்மாநம் வைச்வா நரம் உபாஸதே -என்று மூன்று லோகங்களையும்
சரீரமாகக் கொண்டதாக பரமாத்மா உபாசனம் சொல்லப்படுகிறது
தொடர்ந்து சாந்தோக்யம் -5-18-2-
தஸ்ய ஹ வா ஏதாஸ்ய ஆத்மாநோ மூர்த்தவை ஸூ தேஜா –என்று தொடங்குவதன் மூலம் ப்ராணாஹூதியை
அக்னி ஹோத்ரமாக கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று கூறி வைச்வா நர உபாஸனையின் அங்கம் எனப்பட்டது —

உபாசகனின் தலை -ஸூ தேஜஸ் -த்யு லோகம்
உபாசகனின் கண்கள் -ஸூர்யன் -விஸ்வரூபம்
உபாசகனின் மூச்சுக்கு காற்று பிராணன் -வர்த்தமான்
உபாசகனின் இடைப்பகுதி பஹுளம்-ஆகாசம்
உபாசகனின் மூத்திரப்பை -வைச்வா நரேனின் மூத்திரப்பை
உபாசகனுடைய பாதங்கள் -வைச்வா நரனுடைய பாதங்கள் -பூமி
உபாசகனுடைய மார்பு -வேதி -பலி பீடம்/சரீர முடி -தர்பை /இதயம் கார்ஹபத்ய அக்னி /
மனாஸ் -அன்வாஹார்ய அக்னி /முகம் ஆஹவனீய அக்னி /
இவற்றைக் கொண்டு அக்னி ஹோத்ரம் செய்து ப்ராணாஹுதியை பரமாத்மாவுக்கு அளிக்கிறான்
இத்தை நிரூபிக்கவே அவயவங்கள் இது போன்று கூறப்படுகின்றன

இப்படியாக பரமாத்மாவான புருஷோத்தமனே வைச்வா நரன் என்று நிரூபிக்கப் பட்டான் –

இரண்டாம் பாதம் சம்பூர்ணம்

———————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பாஷ்யம்–முதல் அத்யாயம்–இரண்டாம் பாதம்-அந்ய யோக வ்யவச்சேத பாதம் — ஐந்தாம் அதிகரணம்-அத்ருஸ்யத்வாதி கரணம் -1-2-5-

October 13, 2019

அத்ருஸ்யத்வாதி கரணம் –

விஷயம்
முண்டக 1-1-5-/6-அக்ஷரம் எனப்படும் மூலப்ப்ரக்ருதி -இதனைக் காட்டிலும் மேலான ஜீவன் –
அவனைக்காட்டிலும் மேலான அக்ஷரம் எனப்படும் பரமாத்மாவே என்று நிரூபணம்

————————

1-2-22-அத்ருச்யத்வாதி குணக தர்மோக்த-

அவனுக்கே உரித்தான தன்மைகளுடன் யாராலும் காணப்படாமல் உள்ளவன்

முண்டக உபநிஷத் -1-1-5 /6-
அத பரா யயா தத் அஷரம் அதி கமே யத் தத் த்ரேஸ்யம் அக்ராஹ்யம் அகோத்த்ரம் அவர்ணம் அசஷூ ஸ்ரோத்ரம்
தத் அபாணி பாதம் நித்யம் விபும் சர்வகதம் ஸூ ஸூஷ்மம் தத் அவ்யயம் யத் பூத யோநிம் பரிபச்யந்தி தீரா -என்றும்
முண்டக உபநிஷத்-2-1-2-
அஷராத் பாரத பர -என்றும்-

சங்கை -இங்கே காணப்படாத தன்மைகளுடன் கூடிய அக்ஷரம் இரண்டு இடங்களில் படிக்கப்படுகிறது –
ப்ரக்ருதியும் புருஷனுமா -இரண்டுமே பரமாத்மாவா

பூர்வ பக்ஷம்
இங்கு பிரக்ருதியும் புருஷர்களும் சொல்லிற்று
பிருஹத் 3-7-23-அத்ருஷ்டோ திருஷ்டோ –
முண்டக -2-1-2-அஷராத் பரத பர -என்று அஷரத்துக்கு காணப்படாத தன்மையும் –
ஸ்தூல மூல பிரக்ருதியைச் சொல்லி -இந்த பிரதானத்தைக் காட்டிலும் மேலான சமஷ்டி புருஷனையும் சொல்லிற்று
இப்படி புருஷனால் நிர்வகிக்கப்படும் பிரதானமானது மஹத்தாதி அனைத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது என்பர் –
இதனை அடி ஒட்டியே முண்டக 1-1-7-
யதோர்ணாபி ஸ்ருஜதே க்ருஹ்ணேதே ச யதா ப்ருதிவ்யாம் ஒளஷதய சம்பந்தி யதா சதா புருஷாத் கேஸலோமாநி
ததா ஷராத் சம்பவ தீஹ விஸ்வம் –என்று
சிலந்திப்பூச்சி வலை -மண் தாவரம் -உடலில் முடி நகம் -போலே அக்ஷரத்தில் இருந்து உலகம் –
ஆகவே இங்கு பிரதானமும் ஜீவாத்மாவும் சொல்லப்பட்டது

சித்தாந்தம்
முண்டகம் 1-1-5-யயா தத் அக்ஷரம் அதிகம்யதே-என்று எந்த ஒரு வித்யையால் அக்ஷரம் அறியப்படுகிறதோ -என்றும்
முண்டக -1-1-7-தத் அஷராத் சம்பவ தீஹ விஸ்வம் -இந்த அக்ஷரத்தில் இருந்து இந்த உலகம் வெளிப்படுகிறது
என்பதால் இந்த அக்ஷரமே காரணம்
தொடர்ந்து -முண்டக -1-1-9-
ய சர்வஞ்ஞ சர்வவித் யஸ்ய ஞானமயம் தபஸ் தஸ்மாத் ஏதத் ப்ரஹ்ம நாம ரூபம் அன்னம் ச ஜாயதே -என்று
அனைத்துக்கும் பிறப்பிடம் அவனே என்றும்
ததாஷராத் சம்பவதீஹ விச்வம் -என்றும்
பரம் பொருளில் இருந்து அஷரம்-அழிவு இல்லாத -உலகில் உள்ள அனைத்தும் தோன்றின-
மேலும் முண்டக -2-1-2-அஷராத் பரத பர-என்று அஷரத்துக்கும் அப்பால் பட்டவன்
இங்கு கீழே சொன்ன அக்ஷரம் இல்லை
இங்கு அக்ஷரம் அசேதனமான பிரக்ருதியையே சொல்லும்

———————

1-2-23-விசேஷண பேத வ்யபதேசாப்யாம் ச ந இதரௌ-

தனித்துக் கூறுவதாலும் -வேறுபாட்டினை உரைப்பதாலும் -பிரகிருதி மற்றும் புருஷர்கள் கூறப்பட வில்லை

சித்தாந்தம்
முண்டகம் 1-1-1-
ச ப்ரஹ்ம வித்யாம் சர்வ வித்யா ப்ரதிஷ்டாம் அதர்வாய ஜ்யேஷ்ட புத்ராய பிராஹா -என்று
நான்முகன் தனது மூத்த புத்திரனான அதர்வனுக்கு ப்ரஹ்ம வித்யை உபதேசிக்க
அந்த பரம்பரையில் வந்த அங்கிரஸ்ஸும் ப்ரஹ்ம வித்யை அறிந்து இருந்தான்
முண்டக -1-1-3-
ஸுவ்நகோ ஹ வை மகாசாலோ அங்கிரஸம் விதிவத் உபசன்ன பப்ரச்ச கஸ்மிந்து பகவோ விஞ்ஞாதே
ஸர்வமிதம் விஞ்ஜாதம் பவதி -என்று மகாசாலர் என்னும் ஸுவ்நக பகவான் அங்கிரஸ்ஸு இடம் கேட்க
முண்டக 1-1-4-
தஸ்மை ச ஹி உவாச த்வே வித்யே வேதி தவ்யே இதி ஹ ஸ்ம யத் ப்ரஹ்ம விதோ வதந்தி பரா ச ஏவ அபரா ச -என்று
உயர்ந்த தாழ்ந்த இரண்டு ப்ரஹ்ம வித்யை பற்றிச் சொல்ல -ப்ரஹ்மத்தை நேராகவும் ஆழ்ந்த த்யானத்தாலும் –
உபாசனத்தால் அந்தர்யாமி தயாவாகும் இரண்டு விதம்
நேரடியாக -அபரோக்ஷ ஞானம் -பக்தி ரூபா பன்ன ஞானம் –
இதனை முண்டகம் -3-2-3-
யமே வைஷ வ்ருணுதே தேந லப்ய-என்று சொல்லுமே
உபாசனம் -சாதன சப்தகம் -விவேகாதிகள் -இதனை பிருஹத் -4-4-22-
தமேதம் வேதாநு வசநேந ப்ரஹ்மணா விவிதஷயந்தி யஜ்ஜேன தாநேந தபஸா நாசகேந -என்று சொல்லும்
இவை இரண்டையும் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-60-60-
தத் பிராப்தி ஹேதுர் ஞானம் ச கர்ம சோக்தம் மஹா முநே ஆகமோத்தம் விசோகச்ச த்விதா ஞானம் ததோச்யதே–என்று
வேத ஜன்ய ஞானமும் -விவேகாதி ஜன்ய கர்மம் -என்றும் உண்டே
முண்டக -1-1-5-தத்ர அபரா ருக்வேதா யஜுர் வேதா -அபார வித்யை ருக் யஜு வேதங்களால் கிட்டும் -என்றும்
தர்ம சாஸ்த்ராணி -ப்ரஹ்ம ஞானம் பெற்று -அத பரா யயா தத் அக்ஷரம் அதிகம் யதே -என்று
எந்த ஒரு மேலான வித்யையில் அக்ஷரம் என்ற ப்ரஹ்மம் அறியப்படுகிறதோ -என்றும் சொல்லுமே

தொடர்ந்து -1-1-6-யத் தத்ரேஸ்யம் -எதனைக் காண இயலாதோ -என்று பரோக்ஷ அபரோக்ஷ ஞானங்கள் இரண்டுக்கும்
விஷயமான ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் சொல்லி -1-1-7-யதோர்பண நாபி ஸ்ருஜதே க்ருண்ஹதே ச –என்று
சிலந்திப் பூச்சி நூலை உமிந்து இழுத்துக் கொள்வதைப் போலே பிரபஞ்ச ஸ்ருஷ்ட்டி –
என்பதை -1-1-8-தபஸா சீயதே-( சீயதே என்றால் வளருகிறது ) ப்ரஹ்ம ததோ அன்னம் அபி ஜாயதே அந்நாத் பிரானோ
மன சத்யம் (சத்யம் என்று அனைத்து சரீரங்கள் ) லோகா கர்மஸூ சாம்ருதம் -என்று
தபஸ்ஸால்-ஞானத்தால் – ப்ரஹ்மம் -ப்ரஹ்மத்தில் இருந்து அனைத்து -உத்பத்தி
யஸ்ய ஞான மாயம் தபஸ் 1-1-9-
அடுத்து முண்டக -1-1-9-ய சர்வஞ்ஞ சர்வ வித் -என்று அனைத்தையும் அறிபவன் -எண்ணியதை முடிக்க வல்லவன்
அக்ஷர ஏதத் கார்ய ஆகாரம் ப்ரஹ்மம் நாம ரூபம் ச ஜாயதே -உயர்ந்த ப்ரஹ்மத்தில் இருந்தே வெளிப்படுகிறது

தத் ஏதத் சத்யம் –ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வபாவிக சத்யத் தன்மை சொல்லி
மந்த்ரேஷு கர்மாணி கவயோ யாந்யபஸ்யன் தாநி த்ரேதாயாம் பஹுதா சந்த தாநி தாந்யா சரத நியதம் சத்ய காமா -என்று
ப்ரயோஜனாந்தரங்களை விட்டு ப்ரஹ்ம ப்ராப்திக்கே -ஏஷ வா பன்ன-இதுவே உனது மார்க்கம்
ப்லவா ஹி ஏதே அத்ருடா யஜ்ஜ ரூபா அஷ்டாத ஸோக்தமவரம் ஏஷு கர்ம ஏதச்சேயோ யே அவி நந்ததி மூடா
ஜரா ம்ருத்யும் தே புனரேவாபி யந்தி –என்று மூடர்கள் அல்ப பலன்களுக்கு யாகம் செய்கிறார்கள்
முண்டக 1-2-11-தபஸ் ஸ்ரத்தே ஹி உபவஸந்தி –என்று பலத் த்யாக பூர்வக தபஸ்ஸால் ப்ரஹ்ம பிராப்தி
பரீஷ்ய லோகான் – அல்ப அஸ்திரத்வாதி தன்மைகள் கொண்ட லோகங்களைப் புரிந்து கொண்டு
முமுஷுவாக குருவை அணுக அவனுக்கு குரு உபதேசம்
முண்டக -2-1-1-ததே தத் சத்யம் யதா ஸூ தீப்தாம் -என்று தொடங்கி
முண்டக -2-1-10-ஸோ அவித்யா க்ரந்திம் விக்ர தீஹ ஸோம்ய-என்று அறியாமை என்னும் முடிச்சுகளை அவிழ்த்துக் கொள்கிறான்
முண்டக -2-2-1–ஆவி சந்நிஹிதம்-யோகிகளால் காணப்படுகிறான்
சாம்யாபத்தி பெறுகிறான் -இப்படியாக சுருதியில் பிரகரணம் முடிகிறது

இவ்வாறு பல அசாதாரண விசேஷணங்களையும் சொல்லி மேலே ப்ரஹ்மத்துக்கும் பிரகிருதி ஜீவ வேறுபாட்டை
முண்டக -2-1-2-
திவ்யோ ஹி அமூர்த்த புருஷ ச பாஹ்யாப் யந்தரோ ஹி அஜ அப்ரானோ ஹி அமாந சுப்நோ ஹி அஷராத் பரத பர-என்றும் சொல்லுமே
ஆகவே அக்ஷரம் என்பது பரமாத்மாவே தான் –அச் -தாது -பரவி இருப்பதை குறிக்கும்
ஷர -வெளி வருதல் -உண்டாக்குதல் பொருளில்
அக்ஷரம் -வேறு ஒன்றால் உண்டாக்கப்பட்டு வருதல் இல்லாதது என்றுமாம்
ஆகவே நாம ரூபம் வேறுபாடு இல்லாத பிரதானம் அக்ஷரம் என்ற சொல்லால் கூறப்பட்டாலும்
ஸூஷ்ம நிலையில் அனைத்திலும் பரவி உள்ளது என்பதாலும் -மஹத்தாதிகள் போலே உண்டாவது இல்லை என்பதாலும்
இவ்விதம் அக்ஷரம் என்ற பதம் கொண்டு கூறப்பட்டாலும் அது எதில் இருந்தும் வெளி வருவது இல்லை என்பதால்
தனிப்பெயர் கொண்டு அழைக்கப்பட வேண்டிய தகுதி அதற்கு இல்லையே

————

1-2-24-ரூபோ பன்யா சாத் ச –

உலகம் அனைத்தும்-அக்ஷரத்தின் சரீரம் — பரம்பொருளின் அங்கம் என்பதால் அஷரம் எனபது பரம் பொருளே

முண்டக உபநிஷத் -2-1-4-
அக்னிர் மூர்த்தா சஷூஷீ சந்திர சூர்யௌதிச-ஸ்ரோத்ரே வாக்விவ்ருதாச்ச வேதா
வாயு பிரானா ஹ்ருதயம் விச்வமச்ய பத்ப்யாம் ப்ருத்வி ஹ்யேஷ சர்வ பூதாந்தராத்மா -என்று
அவனுக்கு அக்னி எனப்படும் த்யுலோகம் தலை -சந்திர ஸூர்யர்கள் கண்கள்-திசைகள் காதுகள் -வேத ஒலியே பேச்சு-
வாயு மூச்சு – உலகம் இதயம் -பூமியே கால்கள் -அனைத்துக்கும் அந்தராத்ம்னா-

அனைத்து உலகங்களையும் சரீரமாகக் கொண்டுள்ள இப்படிப்பட்ட வடிவம் –
அனைத்துக்கும் அந்தராத்மாவாக உள்ள பரமாத்மாவுக்கே மட்டுமே கூடும்
ஆகவே அத்ருஸ்யத்வம் -காணப்படாமை -போன்ற தன்மைகள் கொண்டதாகக் கூறப்படும்
பூத யோனி அக்ஷரம் என்பது பரமாத்மாவையே குறிக்கும் –

———————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-