Archive for the ‘Ramayannam’ Category

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -அபாபாஸ் தத் குலீ நாச்ச-யுத்த -18-11 /யஸ்து தோஷஸ் 18-12/ந வயம் தத் குலீ நாஸ்ச -18-13 /அவ்யாக்ராஸச –18-14/15 /ந சர்வே பிராதரஸ் -18-16 /ஏவமுக்தஸ்து ராமேண -18-17 /ராவணேந ப்ரணிஹிதம்-18-18 /ராஷஸோ ஜிஹ்மயா-18-19 /ஏவமுக்த்வா ரகு ஸ்ரேஷ்டம் -18-20–

February 9, 2015

அபாபாஸ் தத் குலீ நாச்ச மாநயந்தி ஸவகான் ஹிதான்
ஏஷ ப்ராயோ நரேந்த்ராணாம் சங்க நீயஸ்து சோபந –யுத்த -18-11-

அபாபாஸ் தத் குலீ நாச்ச-பாபம் அற்றவரான அரசனுடைய குலத்தில் பிறந்தவர்கள்
ஸவகான்-தன்னைச் சேர்ந்த
ஹிதான் -நன்மை விரும்புமவர்களை
மாநயந்தி   -கொண்டாடுவார்கள் –
நரேந்த்ராணாம்-ராஜாக்களுக்கு
ஏஷசோபந –இந்த நல்ல ஸ்வ பாவம்
ப்ராயோ -பெரும்பாலும்
சங்க நீயஸ்து -குறைவாகவே உள்ளது-

அவதாரிகை –
ஸ்வ குலஜராய் அபிமதராய் இருப்பாரைக் கொண்டாடுமது ஒழிய நலியக் கூடுமோ -என்னச் சொல்லுகிறார் –

அபாபாஸ் தத் குலீ நாச்ச ஸவகான் ஹிதான் -மாநயந்தி –
ஸ்வ குலஜரானாலும் அபாபராக வேணும் தனக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹனாம் படி -ஹிதரானார் புத்திகளைக் கொண்டாடும் போது-என்கை-
நரேந்த்ராணாம்-ஏஷ சோபந –ப்ராயோ  சங்க நீயஸ்து –
லோகத்தில் பாபிஷ்டர் பெருத்து இருக்கையாலே -ராஜாக்களுக்கு பந்து சம்பாவ நா ரூபமான இந்த சோபன ஸ்வ பாவம் ப்ராயஸ் சங்க நீயம் –
இந்த ஸ்வ பாவம் உடையார்க்குச் சுருக்கம் என்கை –
ராஜாக்களில் வைத்துக் கொண்டு பந்து பந்து சம்பாவனா ரூபமான இந்த சோபன ஸ்வ பாவத்தை யுடையவன்  சங்க நீயன் என்று புருஷ பரமாக வுமாம் –
நிர்தாதாரணே சஷ்டி –
து சப்தம் -அவதாரணே-சங்கநீயனே -என்கை-
ஹிதம் வாக்கியம் உகத வந்தம் -16-1-என்றும்
மயா ஹிதைஷிணா-16-26- என்றும் அநு கூலன் ஆகையாலே
இஷ்ட விநியோக அர்ஹனாய் இருந்தானே யாகிலும் விபீஷணன்
பர ஹிம்சா ருசியாய் பாபிஷ்டனாய் போந்த ராவணனைக் கொண்டாட சம்பாவனை இல்லை -ஹிம்சையே சம்பாவிதம் -என்கை –

—————————————————————————————————————————————————————————————-

யஸ்து தோஷஸ் த்வயா ப்ரோக்தோ ஹ்யாதா நே அரிபலஸ்ய ச
தத்ர தே கீர்த்தயிஷ்யாமி யதா சாஸ்த்ரமிதம் ச்ருணு–18-12-

அரிபலஸ்ய-எதிரியின் படையைச் சேர்ந்தவனை
யாதா நே-ஏற்றுக் கொள்வதில்
யா -யாதொரு
தோஷஸ்-தோஷமானது
த்வயா ப்ரோக்தோ-உம்மாலே சொல்லப் பட்டதோ
தத்ர -அது விஷயத்தில்
தே -உமக்கு
யதா சாஸ்த்ரமிதம் -சாஸ்த்ரத்தை ஒட்டி
கீர்த்தயிஷ்யாமி-சொல்லப் போகிறேன்
இதம் -இச் சொல்லை
ச்ருணு—கேளும்-

அவதாரிகை –
வர்ஜயித்வா த்விஷத் பலம் -17-22-என்று சத்ரு பல பரிக்ரஹத்தில் யாதொரு தோஷம் சொல்லப்பட்டது –
அவ்வளவில் ஒரு விசேஷம் யுண்டு -அத்தை நான் சொல்லக் கேளும் -என்கிறார் —
அரிபலஸ்ய ச-யாதா நே -ஹி யோ   தோஷஸ் த்வயா ப்ரோக்தோ தத்ர து –
சத்ருபலம் பரிக்ராஹ்யம் என்று தோஷங்களுக்கு எல்லாம் நீர் தலையாகச் சொன்ன அதிலே
சங்க்ராஹ்யனாய் இருக்கைக்கு ஒரு ஹேது யுண்டு –
அந்த விசேஷத்தைக் கேளும் -என்கிறார் –
யதா சாஸ்த்ரம்-
சத்ருபலம் அபரிக்ராஹ்யம் என்று நீர் நீதி சொல்லுகிறீராக உம்முடைய பிரேமத்தை வெளியிட்டீர் அத்தனை –
அப்படி அன்றிக்கே சாஸ்த்ரீயா நதிக்ரமேணசொல்லுகிறோம் -என்கை –
தே கீர்த்தயிஷ்யாமி-
தோஷம் சொன்ன உம்முடைய ஹிருதயம் இசையும்படிக்குச் சொல்லுகிறோம் என்கை –
இதம் ச்ருணு–
நாம் சொன்னதுக்கு விருத்தம் என்றாதல்
ராஜாக்கள் என்றாதல்
நம் பக்கல் சங்கத்தால் என்றாதல்
உபேஷியாதே இத்தைக் கேட்டுத்தாரும் என்கை –

—————————————————————————————————————————————————————————–

ந வயம் தத் குலீ நாஸ்ச ராஜ்ய  காங்ஷீ ச ராஷஸ
பண்டிதா ஹி பவிஷ்யந்தி தஸ்மாத் க்ராஹ்யோ விபீஷண–18-13-

ராஷஸ-அரக்கனான விபீஷணன்
ராஜ்ய  காங்ஷீ ச -ராஜ்யத்தில் இச்சை யுடையனாயும் இருக்கிறான் –
வயம்  ந தத்குலீ நாஸ்ச -நாம் அவனுடைய குலத்தில் பிறந்தவர்களும் அன்று
பண்டிதா -அரக்கர் குலத்திலும் அறிவாளிகள்
ஹி பவிஷ்யந்தி-இருப்பார்கள் அன்றோ
தஸ்மாத் க்ராஹ்யோ விபீஷண–ஆகையால் விபீஷணன் கைக் கொள்ளத் தக்கவன் அன்றோ –

அவதாரிகை –
கீழ் -து சப்தத்தாலே சொன்ன விசேஷம் இன்னது என்கிறார் –
ந வயம் தத் குலீ நாஸ்ச ராஜ்ய  காங்ஷீ ச ராஷஸ-
நாட்டிலே ஒரு ராஜாவுக்கு வ்யசனம்வந்த அளவிலே –
தத் குலீ நராய் இருப்பார்க்கும்  அந்த ராஜ்ய ஸ்ப்ருஹை யுண்டாகையாலே  அவர்கள் தனக்கு சஹகாரிகள் அல்லாமையாலும்
தத் குலீ நனான அவனுடைய ராஜ்யத்தை ஆசைப் படுகையாலும்
தத் குலீ நர் அல்லாமையாலே  அந்த ராஜ்யத்தில் ஸ்ப்ருஹையும் இன்றிக்கே பிரபலருமாய் இருப்பாரைப் பற்றி ராஜ்யத்தைப் பெறுகைக்கு யத்னம் பண்ணா நிற்கும் –
ஆகையால் இவனும் ராவணனுக்கு நம்மாலே ஓர் ஆபத்து வந்த அளவிலே ராஷஸ குலீ நத்வேன ராஷஸ ராஜ்ய காங்ஷி யாகையாலும்
கார்யாந்தரத்தைப் பற்றி ராவணனை அழியச் செய்யக் கடவதாக பெரிய சம்ப்ரமத்தோடே கிட்டிதனாக எடுத்து விட்டு இருக்கிற நமக்கு
அந்த குலீந ராஜ்ய ஸ்ப்ருஹை இல்லாமையாலும்
நம்மைப் பெற்றித் தன்னுடைய ராஜ்யம் பெற்றானாகில் தட்டில்லை –
ஒரு ராஷாசனுக்கு இந்த புத்தி எல்லாம் உண்டாகக் கூடுமோ
உம்முடைய பேரளவாலே அருளிச் செய்கிறீர் இத்தனை அன்றோ -என்ன
பண்டிதா ஹி பவிஷ்யந்தி –
ராஷசர் என்கிற ஜாதி மாதரம் கொண்டு எல்லாரையும் கழிக்க ஒண்ணாது
இவ்வளவு எண்ண வல்லாரும் உண்டு காணும் என்கிறார் –
தஸ்மாத் க்ராஹ்யோ விபீஷண–
நம்மைக் கொண்டு தான் ராஜ்யம் பெற வந்தவனை அழியச்  செய்வது அப்ராப்தம் –
மேல் ஹிதகாரியாகக் கடவன் ஆகையாலும் நமக்கு க்ராஹ்யன் –

——————————————————————————————————————————————————————————————

அவ்யாக்ராஸச பிரதுஷ்டாஸ்தே ந பவிஷ்யந்தி சங்கதா
ப்ராணா தஸ்ச மஹா நேஷஸ்  ததோ அஸ்ய பயமாகதம்
இதி பேதம் கமிஷ்யந்தி  தஸ்மாத் க்ராஹ்யோ விபீஷண –18-14/15-

அவ்யாக்ராஸச -பதறாத வர்களாய்
பிரதுஷ்டாஸ்தே -மிகவும் துஷ்டராய் இருக்குமவர்கள்
ந பவிஷ்யந்தி சங்கதா-கூடி இருப்பவர்க்களுமாய் இரார்கள் –
ஏஷ ப்ராணா தஸ்ச -விபீஷணனுடைய இந்த த்வநியானது
மஹா -பெரியதாய் இருக்கிறது
ததோ அஸ்ய பயமாகதம் -ராவணன் இடம் இருந்து இவ் விபீஷணனுக்கு பயம் உண்டாய் இருக்கிறது
இதி பேதம் கமிஷ்யந்தி  -ஆகையால் வேறுபாட்டை அடைவர்கள்
தஸ்மாத் க்ராஹ்யோ விபீஷண -ஆகையால் விபீஷணன் கைக் கொள்ளத் தக்கவனே-

அவதாரிகை –
திருவடி இவன் வரவுக்கு ஹேதுவாகப் பிற்படச் சொன்
அத்தை முற்பட உபபாதித்து –
அவனுடைய ஸூ த்தி பிரகர்ஷத்தையே சித்தாந்திக்கிறார் -அவ்யக்ரா -என்று தொடங்கி -மூன்று அர்த்தத்தாலே –

பிரதுஷ்டாஸ்தே –
மிகவும் துஷ்டர் ஆகிறார் -நினைவும் சொலவும் செயலும் பேதித்து இருக்குமவர்கள்
அவ்யாக்ராஸச ந பவிஷ்யந்தி –
பதறாதேயும் இரார்கள் –
இங்குள்ளார் வத்யதாம் –17-27- என்பாரும்
ஆராய வேணும் என்பாருமாகா நின்றால் பதறாது இருப்பார் இல்லை –
இவர்கள் பக்கல் பதற்றம் கண்டிலோம் –
சங்கதாஸ் ச பவிஷ்யந்தி –
ஸூ க்ரீவம் தாம் ஸ் ச சம்ப்ரேஷ்ய-17-9-என்றும்
நிவேதயதமாம் -17-15-என்றும் சொல்லுகிற இடத்தில் எல்லாரும் ஒரு மிடறாய் இருந்தார்கள் –
இவர்கள் தன்னிலே சேர்ந்தார்கள் –
ப்ராணா தஸ்ச –
இவனுடைய த்வனியும் நம்மோடு சம்பந்தம் தோன்றும் படியாய் இருந்தது –
ப்ராணா தஸ்து சப்த ஸ்யாத நு ராகச -இத்யமர-
மஹா நேஷஸ்
த்வனி கேட்டார்க்கும் இவன் அபேஷிதம்பூரணம் பண்ணி அல்லது குடி இருக்க ஒண்ணாத படி ஆர்த்தி தோற்றி அன்றோ இருக்கிறது
ஏஷ –
நான் கேட்டு உபதேசிக்கிறானோ-நாம் இருவரும் கூடக் கேட்டதன்றோ –
ததோ அஸ்ய பயமாகதம் –
வ்யச நேஷூ ப்ரஹர்த்தார-18-10- என்கிறபடியே அவன் நம்மைக் கொல்லும் ராவணனாலே பயப்பட்டு வந்தான் – என்று
இதி பேதம் கமிஷ்யந்தி –
இதிர்  ஹேதௌ
சிலராலே சிலர்க்கு பயம் பிறந்தால் அவர்களை அவர்கள் விட்டுப் போவார்கள் –
தஸ்மாத் க்ராஹ்யோ விபீஷண –

—————————————————————————————————————————————————————————–

ந சர்வே பிராதரஸ் தாத பவந்தி பரதோபமா
மத்விதா வா பிது புத்ரா ஸூ ஹ்ருதோ வா பவத்விதா -18-16-

தாத -அப்பா
சர்வே பிராதரஸ் -எல்லா சகோதரர்களும்
பரதோபமா-பரதனை ஒத்தவர்களாயும்
பிது புத்ரா-தந்தைக்கு பிள்ளைகள்
மத்விதா-என்னை  ஒத்தவர்களாயும்
ஸூ ஹ்ருதோ வா பவத்விதா -தோழர்கள் உம்மை ஒத்தவர்களாயும்
ந பவந்தி -ஆகார்கள் –

அவதாரிகை –
பரதாதிகளோடு தேவர் பரிமாறிப் போந்தவை தேவர் அருளிச் செய்யக் கேட்டிருந்தோம்
ஜ்யேஷ்டப் ப்ராதா நலியப் புக இவன் அஞ்சிப் போனான் ஆகையாலே இவன் நமக்கு க்ராஹ்யன் என்று
தேவர் அருளிச் செய்கிறது உக்தாமோ -என்னச் சொல்லுகிறார் –
தாத சர்வே பிராதரஸ்   பரதோபமா ந பவந்தி –
பிள்ளை பரதனுடைய படி ப்ராத்ருத்வ பிரயுக்தம் அல்ல -பரதத்வ பிரயுக்தம் -என்கை-
படியில் குணத்து பரத நம்பி -பெரியாழ்வார் -3-9-6-என்னக் கடவது இ றே-அதாகிறது
நடுவில் ஆய்ச்சி ராஜ்ய ஸூ ல்கையாலும் -தேவா ஸூ ர சங்க்ராமத்தில் வர பிரதானத்தாலும் –
ஐயர் தமக்கு ராஜ்யம் கொடுக்க -நாமும் அவர்சந்நிதியில் கொடையை அநாதரித்து காட்டிலே போன பின்பு
தாய் வழியே ஒதுங்க பிராப்தமாய் இருக்க அது செய்யாதே காட்டிலே தொடர்ந்து வந்து
உம்முடைய ராஜ்யத்தை நீரே கைக்கொள்ளும் -என்று நிர்ப்பந்திப்பான் ஒரு ப்ராதா உண்டோ –
அதுக்கும் மேலே நமக்கு ப்ரீத்யர்த்தமாக பொருந்தாத ராஜ்யத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு
நான்
காட்டில் பட்ட கலேசத்து அளவன்றிக்கே படைவீட்டிலே இருந்து படுவான் ஒரு ப்ராதா உண்டோ –
இதுவே அன்று -லோக வ்யவஹாரத்துக்கு திருஷ்டாந்தம் –
அன்றிக்கே -உல்லோகமாய் இருப்பது இன்னம் சில வ்யக்திகள் உண்டு என்று ப்ரச்துதஸ் தைர்யார்த்தமாக பிரதிபாதிக்கிறார்
மத்விதா வா பிது புத்ரா –
பித்ருமான்களில் நம்மொடுஒப்பார் இல்லை –
அறுபதினாயிரம் ஆண்டு மலடு நின்று பின்பு மஹதா தபஸா -ஆரண்ய -66-3-என்று கனத்த தபசைப் பண்ணி நம்மைப் பெற்று
நம்மைக் கொண்டு பிராண தாரணம் பண்ணிப் போந்து நம்முடைய வ்யதிரேகத்தில் லோகாந்தரங்க தரான நம்
ஐயரைப் போலே இருக்கும் பிதாக்களை யுடையராய் இருப்பார் நம்மை ஒழிய உண்டோ –
நமக்கே யுள்ளதோர் ஏற்றம் அன்றோ இது
அதவா –
பிது புத்ரர்களில் நம்மோடு ஒப்பார் இல்லை-
ராஜ்யத்துக்கு உரியோமாய் நம்மை யாராலே ஸ்வே ச்சாதத் தமாய் இருக்கிற யௌ வராஜ்யத்துக்கு நடுவில் ஆய்ச்சியாலே விக்நம் பிறக்க
அதில் விவாதம் பண்ணாதே பித்ரு வசனத்தையே ஆதரித்து நெடு நாள் வன் வாசம் பண்ணப் போந்த நம்மைப் போலே இருப்பரும் சில ராஜ புத்ரர் உண்டோ -என்றுமாம் –
வியாச சாது -என்றால் போலே மஹா ராஜர் தெளிவுக்கு உறுப்பாக யதார்த்த உக்தியாகையாலே ஆத்ம பிரசம்சை இல்லை –
ஸூ ஹ்ருதோ வா பவத்விதா –
உம்முடைய சௌ ஹார்த்தமும் ஸூ ஹ்ருத்தவ சாமான்ய பிரயுக்தம் அன்று
நீர்  முன் வரக் கடவதாகப் பண்ணின சமயத்தை அல்பம் அதி லங்கிக்க அது பொறாதே
த்வாம் து சத்யாததி க்ராந்தம் ஹ நிஷ்யாமி ச பாந்தவம் -கிஷ்கிந்தா -30-82- என்று
நான் குபிதனாய் பிள்ளையை கொடுவந்து காட்ட அவனும் அதி குபிதனாய்ச் சொல்லக் கடவதல்லாத வார்த்தையைச் சொன்ன இடத்திலும்
பந்தத்தையே பார்த்து பீதராய் நம் பக்கல் பிரேம அதிசயத்தாலே
சரணம் புகுந்தவனையும் சத்ரு என்று அஸ்தானேபயசங்கி களாய் இருப்பார் சில ஸூ ஹ்ருத்துக்கள் புறம்பே உண்டோ –
உமக்கே உள்ளது ஓன்று அன்றோ –
ஆனபின்பு -லோக வ்யவஹாரத்தைப் பார்த்தால் ராவணன் இவனை நலிய நினைக்கையும்
அவனோடு இவன் பின்னனாய்ப் போருகையும் கூடும் -என்கை –

——————————————————————————————————————————————————————————————-

ஏவமுக்தஸ்து ராமேண ஸூ க்ரீவ சஹ லஷ்மண
உத்தாய ஏதம் மஹா ப்ராஜ்ஞ ப்ரணதோ வாக்யம் அப்ரவீத்  –18-17-

ஏவமுக்தஸ்து ராமேண -ராமனால் இவ்வண்ணமாக   சொல்லப்பட்ட
மஹா ப்ராஜ்ஞ-பேர் அறிவாளரான
ஸூ க்ரீவ சஹ லஷ்மண-ஸூ க்ரீவ மஹா ராஜரும் இளைய பெருமாளோடு கூடினவராய்
உத்தாய -எழுந்து  இருந்து
இதம்  ப்ரணதோ வாக்யம் அப்ரவீத் -நமஸ்காரம் பண்ணினவராய் இந்த சொல்லை உரைத்தார்-

அவதாரிகை –
இப்படி சரணாகதனான விபீஷணன் பக்கல் பெருமாளுக்கு யுண்டான பஷ பாதாதிசயத்தைக் கண்டு
மஹா ராஜரும் ஸ்வ அபேஷித சித்திக்காக இளைய பெருமாளையும்கூட்டிக் கொண்டு சரணம் புக்கு ஒரு வார்த்தை சொல்லுகிறார்-
-ராமேண ஏவமுக்தஸ் ஸூ க்ரீவஸ்து –
பெருமாள் தம்மை அநு கூலித்துசொன்ன படியாலும்
தமக்குப் பதகம் முட்டின படியாலும்
அவர் வழியே போகப் ப்ராப்தமாய் இருக்க
பின்னையும் அவரோடு வேறு பட்டு அவரைத் தம் வழியிலே போக்க யத்னம் பண்ணின படி
சஹ லஷ்மண –
தம்மிலும் பரிவர் என்று -லஷ்மணஸ் யாக்ரத-17-16-என்று பிரதமத்தில் கூட்டுக் கொண்டால் போலே பிரபத்திக்கும் அவரைக் கூட்டிக் கொள்ளுகிறார்
ப்ரணத –
சத்ருக்கள் பண்ணும் பிரபத்தியே அன்று இ றே பிரபத்தி யாவது
அநு கூலர் பண்ணும் பிரபத்திக்கும் இரங்க வேண்டாவோ -என்று அவனுடைய
ஒரு சரணாகதிக்கு அபவாதமாக இரண்டு சரணாகதியைப் பண்ணுகிறார் என்று கருத்து –
மஹா ப்ராஜ்ஞ-
தமக்குப் பதகம் மூட்டின தசையிலும் சரணாகதி சாத்யர் பெருமாள் என்று அறிகை-
உத்தாய   ப்ரணதோ இதம் வாக்யம் அப்ரவீத்  –
பெருமாள் தம்மை அள்ளி எடுத்து -நீர் சொன்ன கார்யம் செய்கிறோம் -என்று சொல்லும்படி திருவடிகளிலே விழுந்து இந்த வார்த்தையை விண்ணப்பம் செய்தார்-

—————————————————————————————————————————————————————————————

ராவணேந  ப்ரணிஹிதம் தம வேஹி நிசாசரம்
தஸ்யாஹம் நிக்ரஹம் மன்யே ஷமம் ஷமவதாம் வர -18-18-

ராவணேந -ராவணனாலே
ப்ரணிஹிதம் -ஒற்றனாய் அனுப்பட்டவனாய்
அவேஹி  தம் நிசாசரம் -அந்த ராஷசனை அறியும்
ஷமவதாம் வர-பொறுமையாளர் களுக்கு தலைவரே
தஸ்யாஹம் நிக்ரஹம் -நான் அவனுடைய கொலையை
மன்யே ஷமம் -தக்கதாக நினைக்கிறேன்-

அவதாரிகை –
இப்படி பிரசன்னராய் பிரபன்ன வாக்யம் கேட்டு அருளுமவர் என்று -ராவணேந  ப்ரணிஹித-என்று முற்பட
விண்ணப்பம் செய்தவை தன்னையே விண்ணப்பம் செய்கிறார்
புனர் வசனத்துக்கு பிரயோஜனம் –அவன் சரணம் என்ற வார்த்தையிலே அபஹ்ருத சித்தராய் இருந்த அளவிலே யாயிற்று நாம் அவை சொல்லிற்று –
நாம் சரணம் புக்க பின்பு தெளிந்து நல் வார்த்தை கேட்பர்-என்று முன்பு சொன்னவை தன்னையே திரு உள்ளத்தில் படுத்துகை-

கள்ளரைப் போலே மத்திய ராத்ரியிலே புறப்பட்டு
பர ஹிம்சையைப் பண்ணிக் கொண்டு திரியும் ஜன்மம் என்று
இவன் தண்மை திரு உள்ளத்தில் படாமை  இ றே இவன் நமக்கு சஹ காரி என்று அருளிச் செய்தது
ஆகையாலே நிசாசரம் -என்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————————————————–

ராஷஸோ ஜிஹ்மயா புத்த்யா சந்திஷ்டோ அயம் இஹா கத
ப்ரஹர்த்தும் த்வயி விஸ்வஸ்தே  ப்ரச்சநநோ மயி சா நக
லஷ்மணே வா மஹா பாஹோ ஸ  வத்ய ஸசிவை ஸஹ –18-19-

அ நக -குற்றம் அற்றவரே
அயம் -இந்த
ராஷஸோ-அரக்கன்
ஜிஹ்மயா -வஞ்சகமான
புத்த்யா-புத்தியினாலே
சந்திஷ்டோ -ஏவப்பட்டவனாம்
த்வயி விஸ்வஸ்தே–நீர் நம்பிக்கை யுடையீராய் இருக்கையில்
ப்ரச்சநநோ-மறைந்து நின்று
த்வயி மயி லஷ்மணே ச -உம்  விஷயத்திலும் -ஏன் விஷயத்திலும் -இலக்குவன் விஷயத்திலும்
ப்ரஹர்த்தும்  -ஹிம்சையைச் செய்வதற்கு
இஹ ஆகாத -இங்கே வந்தான்
மஹா பாஹோ -நீள் கையரே
ஸ  -அவன் –
வத்ய ஸசிவை ஸஹ-மந்த்ரிகள் உடன் கூட கொல்லத் தக்கவன் –
ராஷஸோ ஜிஹ்மயா புத்த்யா சந்திஷ்டோ ப்ரச்சநநோ இஹா கத –
நீச ஜாதியான இவன்  ஸ்வ ஜாதிக்குக் கார்யம் செய்யும் அத்தனை போக்கி
தார்மிகரான நமக்குக் கார்யம் செய்யான் காணும்
ப்ரஹர்த்தும் த்வயி விஸ்வஸ்தே –
தேவர் விஸ்வசித்த வாறே  சஹ காரி யன்றிக்கே ஒழியும் அளவன்றிக்கே உம்மை நலிவதும் செய்யும்
தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்-என்று அதுக்கு இசைந்தோம் இ றே என்றவருக்குப் பரிஹரிக்கைக்காக -மயி -ச -என்கிறார் –
த்வயி கிஞ்சித் சமாபன்னே கிம் கார்யம் சீதயா மம-என்றும்
ஸூ ஹ்ருதோ வா பவத்விதா -என்றும்
நீர் நினைத்து இருக்கிற என் பக்கலிலும் நலியும் காணும் இவன்
லஷ்மணே வா –
முஹூர்த்தம் அபி ஜீவாவ -என்று அருளினீர் ஆகில் உளராய் இருக்கும் அவரையும் நலியும்
சரணாகத ரஷணம் என்ற ஒரு வாசத்தால் ஒரு ராஷசனுக்காக எங்கள் இருவரையும் நீர் இழக்கக் கிடீர்   புகுகிறது
அநக-
இந்த  பொல்லாங்குகள் உமக்கு வாராது ஒழிந்திடுக -என்று கருத்து –
மஹா பாஹோ –
உம்முடைய தோளை அண்டை கொண்டு இருக்கும் எங்களை சத்ருவின் கையிலே காட்டிக் கொடுக்கலாமோ
எங்கள் பக்கலிலே தண்ணளி யும் அவன் பக்கலிலே தோள் வலியுமாகை யன்றோ யுக்தம்
ஸ  வத்ய ஸசிவை ஸஹ –
ஆகையாலே சபரிகரனாக அவன் வத்யன் –

————————————————————————————————————————————————————————-

ஏவமுக்த்வா ரகு ஸ்ரேஷ்டம் ஸூ க்ரீவோ வாஹிநீபதி
வாக்யஜ்ஞோ வாக்ய குசலம் ததோ மௌநமுபாகமத் –18-20-

ஏ வாக்ய குசலம் ரகு ஸ்ரேஷ்டம் -வாக்யம் உரைப்பதில் தலைவரான ரகு குலத் தலைவரைக் குறித்து
வாஹிநீபதி வா க் யஜ்ஞோ ஸூ க்ரீவோ-சேனாபதியும் வாக்யங்களின் குண தோஷம் அறியுமவரான ஸூ க்ரீவ மஹா ராஜர்
வமுக்த்வா-இவ்வண்ணமாக உரைத்து
ததோ மௌநமுபாகமத் — அதற்குப் பின் பேசாது இருத்தலை மேற்கொண்டார்-

ரகு ஸ்ரேஷ்டம் –
சரணாகதனுக்காகத் தன்னை அழிய மாறின ரகுவினுடைய குலத்தார்க்கு சஸ்யர் என்னும்படி சரணாகத சம் ரஷணத்தில் பிரசச்தராய் யுள்ளவரை –
ஸூ க்ரீவோ வாஹிநீபதி-
தாம் போம் வழியை அநு விதானம் பண்ணும் பரிகரத்தை யுடையவன் –
வாக்யஜ்ஞோ-
சர்வ வசன வ்யக்திகளுடைய குண தோஷம் அறியுமவர் –
வாக்ய குசலம்
எதிரிகளுடைய அபிப்ராய   பூர்வகமாக வார்த்தை சொல்ல வல்லவரை
ஏவமுக்த்வா-  ததோ மௌநமுபாகமத்-
தம் சீர்மை அறியாதவரோ டு நாம் சொல்லுவது யுண்டோ என்று ப்ரணய ரோஷத்தால் பேசாது இருந்தார்-

———————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

Advertisements

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -ஸூ க்ரீவஸ் த்வத தத் வாக்யம் – யுத்த -18-4 /ஸூ துஷ்டோ வா-18-5 /வாநராதிபதேர் வாக்யம் ஸ்ருத்வா -18-6/7-/அநதீத்ய ச சாஸ்த்ராணி –18-8/அஸ்தி ஸூஷ்மதரம்-18-9/அமித்ராஸ் தத் குலீநாஸ்ச -18-10 /

February 8, 2015

ஸூ க்ரீவஸ் த்வத தத் வாக்யம் ஆபாஷ்ய ச விம்ருஸ்ய ச
தத ஸூ பதரம் வாக்யமுவாச ஹரி புங்கவ -யுத்த -18-4-

அத -அதற்குப் பின்
ஹரி புங்கவ -வானரர் தலைவரான
ஸூ க்ரீவஸ்-ஸூ கரீவ மஹா ராஜரோ எனில்
தத் வாக்யம் -அந்த வாக்யத்தை
விம்ருஸ்ய ச -ஆராய்ச்சியும் செய்து
தத-அதைக் காட்டிலும்
ஸூ பதரம் வாக்யமுவாச -மிகவும் அழகியதான வார்த்தையை உரைத்தார்-

அவதாரிகை –
ராம பிரகிருதியைக் கேட்ட மஹா ராஜர் -அதி சாஹசம் என்று மிகவும் பயப்பட்டு -ஒரு வார்த்தை விண்ணப்பம் செய்கிறார்-
ஸூ க்ரீவஸ்து இதி –
கீழில் சர்க்கத்தில் சிந்தயித்வா முஹூர்த்தம் து -17-4-என்கிற
து சப்தத்தால் ராவண பவனத்தில் நின்றும் வந்த இவன் நம்மை நலிகை நிச்சிதம் என்று இவருடைய ஹ்ருதயத்தில் பிறந்த வேறுபாட்டைச் சொல்லிற்று
ஏதத் து வசனம் ஸ்ருத்வா-17-16- என்கிற து சப்தத்தாலே பெருமாள் பிரக்ருதியையும் இக் கோஷ்டியில் விலைச் செல்லும் வார்த்தையும் அறிந்து
ராகவம் சரணம் கத–17-14- எனபது நிவேதயத் -17-15- என்று இங்கனே சிலரைப் புருஷகாரமாகப் பிடிப்பதாக நின்றான்
இது பெருமாள் செவிப்படுமாக்கில் நம் வார்த்தை கொள்ளார் என்று த்வரித்த விசேஷத்தைச் சொல்லிற்று
இந்த து சப்தத்தாலே பெருமாள் நாம் போன வழி வருவர்  எதிரிகளை அவரைக் கொண்டு வெல்லலாம் -என்று இருந்தார் –
மித்ர பாவம் யுடையார்
நம்மை நலிய வந்தார்கள் ஆகிலும் அதுக்கு இசைந்தோம் என்று அருளிச் செய்கையாலே இவரும் அவனுக்குக் கூட்டாய் இருந்தார்
இனி இவன் நோக்கலாவது என் செய்தால் என்கிற பய அதிசயத்தாலே வேறுபட்டபடி
அத-ஸ்வாமி வார்த்தை சொன்னால் சேஷ பூதனானவன் கருத்தையும் அறிந்து -தன சேஷத்வத்தையும் பார்த்து விசாரித்து அதுக்குச் சேர வார்த்தை சொல்ல வேண்டி இருக்க
அதி சாஹசம் விளைந்தபடியாலே  க்ரமம் பாராதே வார்த்தை முடிவது முன்பே சடக்கென பிரதி வசனம் பண்ணத் தொடங்கின படி –
தத் வாக்யம்-மேல் பற்றில்லாத வார்த்தையை -அதாவது
இவன் துஷ்டன் என்று இ றே  சொல்லலாவது –
அத்தையும் இசைந்தோம் என்கையாலே போக்கடி இல்லை என்கை-
ஆபாஷ்ய ச-பதசவும் திரளவும் அநு பாஷித்து
விம்ருஸ்ய ச -வேர்ப் பற்றியான பதத்தை விமர்சிப்பதும் செய்து
அதவா –
வாக்ய அநு பாஷாணமும் அதினுடைய அர்த்த விமர்சமும் என்னவுமாம் –
தத ஸூ பதரம் வாக்யமுவாச -பெருமாள் அருளிச் செய்த வாக்யம் ஸூ பம்
அதில் காட்டில் ஸூப தரமான வாக்யத்தைச் சொன்னார்
அதாவது -என்னைப் பற்றுவார்க்கு மித்ர பாவமே அமையும் -அவர் குற்றம் பார்த்து விடோம் -என்று
தம்மைப் பற்றினார்க்கு இவ்வார்த்தையின் நிழலிலே  ஜீவிக்கலாம் வார்த்தை யாகையாலே அது ஸூ பம் –
நீர் போன வழியே போய் உம்முடைய சத்பாவத்தை இழக்க மாட்டேன் -என்ற வார்த்தை யாகையாலே  இது ஸூ பகரம்
ஹரி புங்கவ -ராஜவித்யா -ஸ்ரீ கீதை -9-2-என்கிறபடியே தம்முடைய கலக்கத்துக்குப் போரும்படி பெருமாளுக்கு அவ்வருகை விண்ணப்பம் செய்த அளவுடைமை –

————————————————————————————————————————————————————————————–

ஸூ துஷ்டோ வாப்யதுஷ்டோ வா கிமேஷ ரஜ நீசர
ஈத்ருசம் வ்யசனம் ப்ராப்தம் ப்ராதரம் ய பரித்யஜேத்
கோ நாம ஸ பவேத் தஸ்ய யமேஷ ந பரித்யஜேத் -யுத்த -18-5-

ஸூ துஷ்டோ வா-மிகுந்த தோஷத்தை உடையவன் ஆகிலும்
அதுஷ்ட வா -தோஷம் அற்றவனாகிலும்
ய ஏஷ ரஜ நீசர -யாவன் ஒரு இந்த அரக்கன்
ஈத்ருசம் வ்யசனம் ப்ராப்தம் -இப்படிப்பட்ட துன்பத்தை அடைந்த
ப்ராதரம் ய பரித்யஜேத்-சஹோதரனை அடியோடு   விட்டு விட்டானோ
தே ந கிம் -அவனால் என்ன பயன்
ஏஷ -அப்படிப்பட்ட இவன்
யம் -எவனை
ந பரித்யஜேத்-கை விட மாட்டானோ
ஸ-அவன்
தஸ்ய -அவ விபீஷணனுக்கு
கோ நாம -என்ன இரவிணன் தான் ஆவான் –

அவதாரிகை-
தூஷணாந்தரம் சொல்லுவாராக சம்ப்ரதிபன்ன தூஷணத்தை அநு வதிக்கிறார்-

ஸூ துஷ்டோ வாப்யதுஷ்டோ வா –
குணங்களிலே இ றே விப்ரதிபத்தி -சர்ப்ப ஜாதிரியம் க்ரூரா -என்னுமா போலே -ராஷசன் என்னும் இடம் சம்ப்ரதிபன்னம் அன்றோ –
கிமேஷ ரஜ நீசர-கிம் ஷேப -இவனால் என்ன பிரயோஜனம் யுண்டு
இவன் ராஷசன் ஆனாலும் கிமேஷ எண்ணக் கடவதோ
ஸ்வ நிகர்ஷ பூர்வகமாக சரணம் புகுந்த நமக்கு சஹகாரியாம் என்னச் சொல்லுகிறது
ஈத்ருசம் -ராஜா வாகையாலே ஆட்யனானவனை
வ்யசனம் ப்ராப்தம் -சத்ருக்களான நம்மாலே தடிகானவனை
வ்யசனம் ஆவது லங்கா த்ஹனம் பந்து வதம் இத்யாதிகள்
ப்ராதரம்-வ்யசனம் இன்றிக்கே ஒழிந்தாலும் விட ஒண்ணாத பந்தம் உடையவனை
ய பரித்யஜேத்-யாவன் ஒருவன் சவாசனமாக விட்டான் -என்று கர்ஹிக்கிறான்
கர்ஹ்யாம் லிங் -கீழ்ச் சொன்ன ஒன்றே விடாமைக்கு ஹேதுவாய் இருக்க
எல்லா வற்றையும்யுடையவனாய் இருக்கிறவனை விட்டான் யாவன் ஒருவன் அந்த இவனால் என்ன பிரயோஜனம் யுண்டு -என்று கீழோடு அந்வயம்-
அதவா -ஈத்ருசம்  -என்று வ்யசன விசேஷணம் ஆக வுமாம் –
அதாவது -மாதா பிதாக்களாலும் பரித்யாஜ்யராய் வதார்ஹராய் இருப்பார்க்கு உம்முடைய நிழலிலே ஒதுங்க வேண்டும் படி இருக்கும் தேவர்
புலி சீறினால்  போலே சீறி அழியச் செய்வதாக எடுத்து விட்டிருக்கிற இந்த விசனத்தை அன்றோ அவன் ப்ராப்தன் ஆயிற்று
இப்படி அவனோடு தொத்தற விட்டுப் போந்து நம் பக்கலிலே வந்தவன் நமக்கு சஹ காரியாகக் கூடாதோ என்னச் சொல்கிறார் –
கோ நாம இதி தஸ்ய அஸ்ய கோ நாம ச பவேத் யமேஷ விபீஷணே ந பரித்யஜேத்-
கர்ஹா ப்ரவர்த்தகனாக வந்த இந்த விபீஷணனுக்கு அவன் ஆராய்வான்
யாவனொருவனை இந்த விபீஷணன் விடான் -இவன் விடாது ஒழிகைக்கு ஒருத்தன் இல்லை -என்கை-
அதாவது நாட்டில் அபரித்யாஜ்யராவார் சம்பத்தி விபத்தி பந்துத்வங்களை தனித்தனியே உடையராய் இருப்பார் மூவரும்
இவற்றில் இரண்டையும் உடையார் மூவரும் -சமுதிக குணனாய் இருப்பான் ஒருவனும் -ஆக எழுவரும் ஆயிற்று –
இவர்களில் சமுதிக குணனான ராவணனை விட்ட இவனுக்கு அபரித்யாஜ்யனாய் இருப்பான் ஒரு அஷ்டமன் இல்லாமையாலே இவன் விட மாட்டாதான் ஒருவன் முதலிலே இல்லை -என்கை  –

—————————————————————————————————————————————————————————————-

வாநராதிபதேர் வாக்யம் ஸ்ருத்வா சர்வாநுதீஷ்ய ச
ஈஷது தஸ்மயமா நஸ்து லஷ்மணம் புண்ய லஷணம்
இதி ஹோவாச காகுத்ஸ்தோ வாக்யம் சத்ய பராக்ரம -யுத்த -18-6/7-
சத்யபராக்ரம -தடையற்ற பராக்ரமத்தை யுடைய
காகுத்ஸ்தோ-ஸ்ரீ ராமபிரான்
வாநராதிபதேர் வாக்யம் ஸ்ருத்வா-சுக்ரீவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்டும்
சர்வாநுதீஷ்ய ச -அனைவரையும் பார்த்து
ஈஷது தஸ்மயமா ந-சிறிது புன்சிரிப்பை யுடையவராய்
புண்ய லஷணம்-நல்ல முகக் குறியை யுடையவராய்
லஷ்மணம் -இலக்குவனைக் குறித்து
இதி வாக்யம் உவாச ஹ -இவ்வன்னமாக வார்த்தையை உரைத்தார்-

அவதாரிகை –
மகா ராஜர் வார்த்தையைக் கேட்ட பெருமாள் தாம் நோக்க  நினைத்த நன்மையையும் பார்த்து –
இது ஒரு ப்ரேம ஸ்வ பாவம் இருந்தபடி என் என்று முறுவல் செய்து இவருடைய பரிசுரத்தில் நமக்கு ஆளாவார் யுண்டோ என்று பார்த்து
அங்கே ஒருவரைக் காணாமையாலே தம்முடைய கருத்து அறியும் இளைய பெருமாளைக் குறித்து வார்த்தை அருளிச் செய்கிறார் –

வாநராதிபதேர் வாக்யம் ஸ்ருத்வா-
பேரளவு யுடையராகையாலே எட்டா நிலத்திலே வார்த்தை சொன்னவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டு தாம் போன வழி
எல்லார்க்கும் சிரஸா வக்கக வேண்டும்படியான  நிர்வாஹகத்தை யுடையவர் -என்றுமாம் –
சர்வாநுதீஷ்ய ச –
இவர்கள் நம்மையும்   பார்ப்பார்களோ -இவர் போன வழியே போவார்களோ -என்று பார்த்து –
அதவா –
ஆச்சார்ய ப்ராசார்ய சந்நிபாதே ப்ராசார்யாயோப சங்க ருஹ்ய -ஆபஸ்தம்ப தர்மம் -1-8-19/20-என்கிற ந்யாயத்தாலே
நாமும் மகாராஜருமானால் நம்மை அநு விதானம்  பண்ணுவார்களோ என்று பார்த்து என்றுமாம் –
ச -சப்தத்தாலே
முகம் பார்த்த அளவிலேயும் அன்றிக்கே
இங்கிதங்களையும் ஹ்ருதயத்திலே ஓடுகிற வார்த்தையைப் பார்த்த படியை சமுச்சயிக்கிறது
ஈஷது தஸ்மயமா நஸ் –
தாம் நோக்கப் புக்க நன்மையையும்  பார்த்தபடி ஆந்த்யத்தை பண்ணும் அளவன்றிக்கே நாம் சொன்ன பஷத்து தூஷணம் சொல்லும்படி தெளிவையும் பிறப்பிக்கும் ஆகாதே
இது ஒரு ப்ரேம ஸ்வ பாவம் இருந்தபடி என் என்று ஸ்மிதம் பண்ணினபடி
நலமே வலிது கொல்-மூன்றாம் திருவந்தாதி -என்னக் கடவது இ றே-ஆய்ச்சியின் அன்பின் வலிமை சொல்லும் பாசுரம் இது
து –
மஹா ராஜர் சொன்ன பஷத்தைத் தள்ளி அதுக்கு அவ்வருகே வார்த்தை சொல்ல நினைத்த வேறுபாடு –
அதாகிறது -யமேஷ ந பரித்யஜேத் -என்கிறவரைக் குறித்து
வ்யசநே ஷூ ப்ரஹர்த்தாரஸ் தஸ்மாத யமிஹாகத -18-10-என்று வந்தான் -விட்டுப் போந்தான் என்று சொல்லுகை –
லஷ்மணம் –
மஹாராஜர் பரிகரத்தில் தன் வார்த்தை கேட்பார் இல்லாமையாலே -ப்ராகேவ து மஹா ப்ராஜ்ஞ-சுந்தர-33-28-என்று
தம் நினைவுக்கு முற்படக் கடவரான இளைய பெருமாளைக் குறித்து அருளிச் செய்தார் –
புண்ய லஷணம்-
இவ்வளவு சரணாகதரை விடாத வார்த்தையாலே மஹா ராஜர் பஷத்துக்கு அவ்வருகே வார்த்தை சொல்லக் கடவர் என்று
தச் சரவண கௌதூஹலம் வடிவிலே தோற்றும்படியான நல்குறியை  உடையவர்
இதி வாக்யம் உவாச –
மஹா ராஜர் தம்மைக் கொண்டாடும்படி அவர் ப்ரேம அதிசயத்தைக் கொண்டாடின பிரகாரத்தை யும்
அவர்
சொன்ன பஷத்துக்கு அவ்வருகே வார்த்தை சொன்ன பிரகாரத்தையும் சொல்லுகிறது
ஹ –
தம் மேன்மை பாராதே இப்படி கொண்டாடுவதே -இது என்ன நீர்மை -என்றும்
அவர் பஷத்துக்கு அவ்வருகே உத்தரம் காண்பதே -என்றும் ரிஷி கொண்டாடுகிறார்
காகுத்ஸ்தோ வாக்யம் –
இந்த்ராதிகளுக்கும் இக்குடியில் பிறந்தாரைக் கொண்டு தங்கள் வன்னியம் அறுத்துக் கொள்ளும்படியான
குடியில் பிறப்பால் வந்த மேன்மை பாராதே தாழ வார்த்தை சொல்லுவதே -என்கை –
சத்ய பராக்ரம –
அமோக பராக்கிரமம் –
வியாபாரிக்க ஒண்ணாத படி எதிரிகள் முடுக்கினால் பராக்கிரமம் மிக்க வல்லாரைப் போலே  பாதகம் முடிந்தாலும்  உத்தரம் கண்டு பிரதிவாதிகளை வெல்ல வல்லவர் –

—————————————————————————————————————————————————————————————

அநதீத்ய ச சாஸ்த்ராணி வ்ருத்தான் அநுபசேவ்ய ச
ந சக்யம் ஈத்ருசம் வக்தும் யதுவாச ஹரீஸ்வர–18-8-
ஹரீஸ்வர–வானவர் தலைவரான மஹா ராஜர்
யதுவாச -யாதொரு வார்த்தை சொன்னாரோ
ஈத்ருசம்-இப்படிப்பட்ட வார்த்தையை
சாஸ்த்ராணி-சாஸ்த்ரங்களை
அநதீத்ய-ஓதாமலும்
வ்ருத்தான்-பெரியவர்களை
அநுபசேவ்ய ச -அநு வர்த்தனம் பண்ணிக் கேளாமலும்
வக்தும் -சொல்லுவதற்கு
ந சக்யம்  -முடியாது-

அவதாரிகை –
அவர் தாம் சொல்லப் புகுகிற உத்தரத்தின் உடைய ஏற்றம் தோற்றுகைக்காக இவர் சொன்ன வார்த்தையின் கனத்தைக் கொண்டாடுகிறார்-

அநதீத்ய ச சாஸ்த்ராணி வ்ருத்தான் அநுபசேவ்ய ச ந சகயம்  வக்தும் யதுவாச
ஒரு சாஸ்திரத்தையும் -ஒரு ஆச்சார்யனையும் -ஒரு அடிப்பாடான புத்தியையும் உடையவனுக்குச் சொல்லலாம் வார்த்தை அன்று –
ஈத்ருசம்-இவ்வார்த்தை ஒரு பிறர்க்குப் போலியாக சொல்ல ஒண்ணாது
ஸ்ரைஷ்ட்யம் சாஸ்திர சமுஹேஷூ ப்ராப்த -அயோத்ய -1-27- என்றும்
வ்ருத்தோபஸே வீ -சுந்தர -38-61-என்றும்
மேலே சொல்லப் படுகிற தம்மாலும் சொல்லப் போகாதுஎன்று கருத்து
யதுவாச –
சாமான்ய நிர்தேசத்தால் இவ்வார்த்தை அநு பாஷிக்கவும் முடியாது என்கை –
ஹரீஸ்வர–
இதுக்கு சத்ருசம் ஏது என்னில் இவர்பெருமைக்கு சத்ருசம் -என்கை –

————————————————————————————————————————————————————————————–

அஸ்தி ஸூஷ்மதரம் கிஞ்சித் யதத்ர ப்ரதிபாதி மே
ப்ரத்யஷம் லௌகிகம் வாபி வித்யதே சர்வ ராஜஸூ  -18-9-

அத்ர -இவ்விஷயத்தில்
யத் கிஞ்சித் மே -யாதொன்று எனக்கு
ப்ரதிபாதி -தோன்றுகிறதோ
தத் -அது
ஸூஷ்மதாம்  -மிகவும் நுண்ணியதாய்
அஸ்தி-உள்ளதோ
ப்ரத்யஷம் லௌகிகம் வாபி-அனைவருக்கும் நேரில் தெரிவதாயும் உலகத்தோடு ஒட்டி இருப்பதாயும்
சர்வ ராஜஸூ  -எல்லா அரசர்களிடமும் காணப் படுவதாயும்
வித்யதே -இருக்கிறது-

அவதாரிகை –
இப்படி இளைய பெருமாளை நோக்கி மஹா ராஜரை பிரசம்சித்து ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வானை விச்வச நீயன் என்று
தான் சொல்லப் புகுகிற வார்த்தை ராஜாக்கள் எல்லார் பக்கலிலும் உள்ளது என்று மஹா ராஜரைக் குறித்து வார்த்தை சொல்லுகிறார் –

அஸ்தி ஸூஷ்மதரம் –
மஹா ராஜர் கீழ்ச் சொன்ன வார்த்தை ஸூ ஷ்மம்-
இது ஸூ ஷ்ம தரம்
இதுக்கு மேல் ஒரு அர்த்தமில்லாமையாலே –
ஒரு தப்பைப் பொறுப்பது ஓன்று இல்லாமையாலேயும்
எல்லார்க்கும் மேலான வார்த்தை -என்கை –
எங்கனே என்னில் -மஹா ராஜர் பக்கலிலும் உகத அநு பாஷணம் ஒழிய அர்த்தாந்தரம் இல்லை –
பெருமாளும் இவர் ப்ரேமாந்த்யத்தை போக்குகைக்காகத் தம் தோள் வலி யைப் பேசுகிறார் இத்தனை –
ஆகையாலே எல்லா வற்றுக்கும் மேலான வார்த்தை இது
கிஞ்சித் –
மஹா ராஜர் வார்த்தைக்கு அவ்வருகாய் இருக்கச் செய்தே
கிஞ்சித் என்று ஸ்வ உக்தி யாகையாலே இலகுவாகப் பேசுகிறார் –
யதத்ர ப்ரதிபாதி மே-
விபீஷண விஷயீ காரத்தில்
ப்ரத்யஷம் –
சர்வ ப்ரத்யஷ சித்தம்
லௌகிகம் வாபி –
பிரத்யஷமே யாகிலும் ஜ்ஞாதி வதம் தோஷம் அன்றோ என்னில் எல்லார்க்கும் ஏறுவது  ஓன்று -எங்கனே என்னில் –
வித்யதே சர்வ ராஜஸூ  –
எல்லா ராஜாக்கள் பக்கலிலும் பரிமாறுவது ஓன்று யுண்டு
சர்வ ராஜ ஸூ என்கையாலே மஹா ராஜர் பக்கலிலும் உள்ளதொன்று –
தம் பக்கல் ப்ரேமாந்த்யத்தாலே மறந்தார் இத்தனை –

————————————————————————————————————————————————————————————–

அமித்ராஸ் தத் குலீநாஸ்ச ப்ராதிதேஸ் யாஸ்ச கீர்த்திதா
வ்யச நேஷூ ப்ரஹர்த்தாரஸ் தஸ்மாத யமிஹா கத –18-10-

தத் குலீநாஸ்ச -அரசனுடைய அக்குலத்திலே பிறந்தவர்களும்
ப்ராதிதேஸ் யாஸ்ச -அடுத்த தேசத்தில் இருக்கும் அரசர்களும்
வ்யச நேஷூ -அரசனை-ஆபத்துக் காலங்களில்
ப்ரஹர்த்தாரஸ் அமித்ராஸ்-துன்புறுத்தும் எதிரிகளாக
கீர்த்திதா -ராஜ நீதி சாஸ்த்ரங்களில் -சொல்லப் படுகின்றனர் –
தஸ்மாத் -ஆகையால்
அயம் -இவ்விபீஷணன்
இஹ -இங்கே
ஆகத -வந்தான்-

வ்யச நேஷூ ப்ரஹர்த்தாரஸ் -தத் குலீநாஸ்ச ப்ராதிதேஸ் யாஸ்ச-அமித்ராஸ்  கீர்த்திதா –
ராஜாக்களுக்கு வ்யசனம் வந்தால் -ப்ரஹர்த்தாக்கள்   ஆவார் -இரண்டு கோடி-
தத் குலீ நரான அமித்ரரும் –
ப்ராதிதேச்யரான அமித்ரரும் –
தத் குலீ நராகிறார் -வீர குல சாடர்
ப்ராதி தேச்யராகிறார் -ப்ரதி தேச வர்த்திகள் -அனந்தர தேச வர்த்திகள் -என்றபடி
வ்யசநேஷூ –
அவர்களில் அந்ய தமனை வ்யச நாதிகள் ப்ராப்தங்களாய் உள்ள இடத்தில்
ப்ரஹர்த்தாரஸ்-கீர்த்திதா —
ப்ரஹரிப்பார்கள் என்று நீதி சாஸ்திர வித்துக்களால் சொல்லப் படா நின்றார்கள் -அமித்ரா கீர்த்திதா -என்றுமாம் –
தஸ்மாத யமிஹா கத –
ராவணன் தனக்கு நம்மாலே வ்யசனங்கள் வந்தவாறே -குலீ நனான இவன் நம்மை பரிஹரிக்கும் என்று அவன் நலியக் கூடும் என்று அத்தாலே வந்தான் –
ஜ்ஞாதிகள் எல்லார்க்கும் ஒவ்வாதோ -இவனுக்கு விசேஷம் என்ன -என்ன ஒண்ணாது
அவனுக்கு ஹிதம் சொல்லுகிற இடத்திலே நம்முடைய உத்கர்ஷமும் இவனுடைய அபகர்ஷமும் தோற்றச் சொன்னான்
அத்தாலே இவன் பக்கலிலே சத்ரு புத்தி பண்ணக் கடவன் -அத்தாலே வந்தான் –
அதவா –
அவனுக்குவ்யசனம் வந்த அளவிலே அவனுக்கு இவன் ஜ்ஞாதி யாகையாலே நம்என்று ஒரு வ்யாக்யாதா சொன்னான்
இவை இரண்டிலும் யமேஷ ந பரித்யஜேத் -என்று சொன்ன இவரைக் குறித்து இவருடைய ஸூ த்தியே சாத்திக்கிறார் ஆகையாலும்
மேல் மாநயந்தி ஸ்வகான் ஹிதான் -என்று சொல்லுகையாலே முற்பட்டதே பொருளாகக் கடவது
ஆக -இஸ் ச்லோகத்தாலே -அவனுக்கு அஞ்சி வந்தான் ஆகிலும் சங்க்ராஹ்யன் –
நம்மைக் கொண்டு அவனை நலிய வந்தான் ஆகிலும் சங்க்ராஹ்யன் –
உபய பஷத்தாலும் -யமேஷ ந பரித்யஜேத் -என்னும் அவன் அல்லன் -நம் சஹ காரி -என்றது ஆயிற்று –

——————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -மித்ர பாவேன சம்ப்ராப்தம் -யுத்த -18-3-

February 8, 2015

மித்ர பாவேன சம்ப்ராப்தம் ந த்யஜேயம் கதஞ்சன
தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத் சதா மேதத கர்ஹிதம் -யுத்த -18-3-

மித்ர பாவேன சம்ப்ராப்தம் -நண்பனின் பாவத்தோடு வந்தடைந்த இவனை
ந த்யஜேயம் கதஞ்சன -ஒரு படியாலும் கைவிடும் இடமே இல்லை
தோஷோ யத்யபி தஸ்ய -அவனுக்கு தோஷம் இருந்தாலும்
ஸ்யாத் -இருக்கட்டுமே
சதா மேதத கர்ஹிதம் -ஏதத் சதாம் அகர்ஹிதம் -இவனைக் கைக் கொள்ளுவது நல்லோர்களுக்கு இகழத் தக்கது அன்று-

அவதாரிகை –
அநந்தரம்- கடல்கரையில் வானர சமாஜத்திலே சர்வ பிராணி பிராணந ஹேது பூதமான
தன பிரகிருதியை ப்ரா சங்கிகமாக வெளியிடுகிறார்-
மித்ர பாவேன –
மிதாத் தாரயதி இதி மித்ரம் ஏற்ற வ்யுத்பத்தியான ஆனபோது –
சர்வேஸ்வரன் பண்ணின உபகாரத்தைப் பரிச்சேதித்து அதுக்கு சத்ருசமான பிரத்யுபகாரம் பண்ண முடியாமையாலே இம்மித்ர பதத்துக்கு அது பொருள் அன்று –
மித்ரமாவது -விச்வசய ஸ்தலம்  -தன மித்ரம் யத்ர விஸ்வாச-என்னக் கடவது இ றே  -அதாவது –
ஸ்வ நிகர்ஷ உக்தி பூர்வகமாக -ராகவம் சரணம் கத -17-14- என்கை
அது விப்ரலம்பகர்க்கும் பொது அன்றோ என்னில்
பாவே –
பாவ -க்ரியா –லீலை -கிரியை -சேஷ்டை செல்வம் கருத்து -ஐந்து பொருள்கள் யுண்டே
விச்வசநீயருடைய உக்தி வியாபாரமே அமையும்
சம்ப்ராப்தம் –
இந்த உக்தி இலங்கையிலே யானால் அரை குலைய தலை குலைய மடுக்கரையிலே சென்றால் போலே நமக்குச் செல்ல வேண்டி இருக்க
இங்கே வந்து சொன்னவிடம் நம் கார்யம் அன்றோ செய்தது –
ந த்யஜேயம் –
இவன் வந்த வரவு தன்னையே ஸ்லாகிக்க வேண்டி இருக்க -விட சம்பாவனை இல்லை
சம்பாவ நாயம் லிங் –
விட சம்பாவனை யுன்டாகில் அன்றோ ஆராய வடுப்பது –
விட சம்பாவனை இன்றிக்கே ஒழிகிறது என்-என்னில்
இவனை விட்டால் உளர் ஆவார்க்கு   அன்றோ  ஆராய சம்பாவனை யுள்ளது
ப்ரீஷியாதே சுவீகரிக்கும் அவர்கள் தந்தாமை உபேஷித்துசவீ கரிக்கிறார்கள் அன்றோ
உம்மை அபேஷித்து அவனை ச்வீகரிக்கப் பார்த்தீர் ஆகில் உம்மை விட்டு தரிக்க மாட்டாத எங்களை விடுகை அன்றோ -அதாவது ஏது என்னில்  –
கதஞ்சன –
அப்படி துஷ்கரங்களை செய்யவும் இவனை விடேன் என்கிறார் –
ராவண ப்ராதா -ராஷசன் லோக பயங்கரன் என்னும் இடம் சம்ப்ரதிபன்னம்
அஸ்மத் வாத பேத நாதி கர்த்தாவாக வும் கூடும்
இப்படி தோஷ யுக்தனாய் இருக்கிற இவனை சர்வ பிரகாரத்தாலும் விடோம் என்கிறது என் என்னில் –
தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்-
தோஷங்கள் இவனுக்கு உண்டே யாகிலும் சரணாகதிக்கு ஜன்ம வ்ருத்த நியதி இல்லாமையாலே பிரபத்தி பண்ணின இவன் பக்கல் என் பஷத்தால் தோஷம் இல்லை –
தஸ்ய யத்யபி தோஷ ததாபி ந த்யஜேயம்
வத பேத நாதி கர்த்தா வென்று உங்கள் பஷத்தால் தோஷம் யுண்டே யாகிலும் நான் அவனை விடேன்
இவன் துஷ்டன் என்று அறிந்து இருக்கச் செய்தே சவீ கருத்தால் நாட்டார் கர்ஹியார்களோ என்னில்
சதா மேததகர்ஹிதம் –
அஸ்தானே பயசங்கிகளான உங்களுக்கு கர்ஹா விஷயமே யாகிலும் சத்துக்களுக்கு இவன் ச்வீ காரம்   அகர்ஹமாகக் கடவது
அதவா
தோஷோ யத்யபி –
தோஷம் யுண்டாகில் அவனுடைய தோஷம் அன்றோ
ஸ்யாத் –
ப்ரார்த்த நாயம் லிங்–நாம் பிரார்த்தித்து இருக்குமது அன்றோ
குணவானை ரஷித்தால் அது குணத்துக்கு விலையாய் –  துஷ்டனை ரஷித்தோம் என்றால் ஏற்றம் நமக்கு கிட்டுமோ -நிரூபித்து
வத்யதாம் -17-27-என்கிற நீரே  ஸூ த்தன் என்கிறீரே
மம சாப்யந்தராத்மாச்யம்  ஸூ த்தம் வேத்தி விபீஷணம் -18-37-என்பாரே மேல்
அதவா
தோஷோ யத்யபி
நம்மை நலிய நினைத்து  நாம் ச்வீ கரிக்கைக்காக ராகவம் சரணம் கத -17-14-என்றான் ஆகில்
தஸ்ய ஸ்யாத்
அவன் நினைத்த கார்யம் தலைக் காட்டிற்று ஆகிறது
மேல் கபோத உபாக்யானம் ஆகையாலே இதுவே பொருளாக உசிதம் என்று பட்டர் அருளிச் செய்வர் –
அஸ்மின் அர்த்தே -தஸ்மாதபி வத்யம் பிரபன்னம் ந பிரதிப்ரயச்சந்தி -இதி
இப்படி துஷ்டனாய் இருக்கிறவனை  விடாது ஒழிகிறது
விடில் பிரத்யவாயம் உண்டு அன்றோ
புருஷார்த்த சித்திகாகவோ-
பாப ஷய அர்த்தமாகவோ -என்னில்
சதா மேதத கர்ஹிதா –
இவை ஒன்றும் அல்ல -சத் கோஷ்டியில் நம்மைச்  சீச்சீ என்னாமைக்காக –
சத்துக்கள் ஆகிறார் தந்தைமை அழிய மாறி யாகிலும் பிறரை நோக்கும் கபோத விச்வாமித்ராதிகள் –

———————————————————————————————————————————————————————-

தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் –

அவதாரிகை –
பெருமாள் தூர இருந்தார் என்று ஆறி இருக்கை அன்றிக்கே படைக் கூட்டிக் கடல்கரையிலே குறுக்கி விட்ட அநந்தரம்
ராவணனும் தன பந்துக்களையும் சசிவ சாமந்த புரோஹித வர்க்கத்தையும் திரட்டுக் குறுக இருந்து  கார்ய விசாரம் பண்ணுகிற அளவிலே
பிரஹச்தன் மகாபார்ச்வ இந்த்ரஜித் பிரமுகரானவர்கள் அவன் சோற்றை யுண்டு அவனுக்கு அபிமதங்களைச் சொல்ல
இதுக்கு ராவணனும் மேல் எழுத்து இட்டு தோளும் மார்பும் பார்த்து இறுமாந்து இருக்க
நிஸா ரேந்த்ரஸ்ய நிஸம்ய வாக்யம் ஸ கும்பகர்ணஸ்ய ஸ தர்ஜிதானி
விபீஷணோ ராஷஸ ராஜமுக்ய முவாச வாக்யம் ஹிதமர்த்த யுக்தம் -14-1-என்று
விட ஒண்ணாத குடல் துடக்கைப் பார்த்து உவனுடைய அநர்த்தம் தன்னுடையதாகக் கருதி
சடக்கென இத்தைப் பரிஹரிக்க வேணும் என்கிற புத்தியாலே
யாவன்ன க்ருஹ்ணந்தி சிராம்சி பாணா-14-4-என்று சடக்கென இவன் இசையும் படி பிரத்யவாய புரஸ் ஸ ரமாக
ப்ரதீயதாம் தாசரதாய மைதிலீ-14-4-என்று
ஸ்ரீ யபதியாய் -அவாப்த சமஸ்த காமரானவர்க்கு எலி எலும்பனான நீ கொடுக்க வேண்டியது இல்லை –
அவர் தம்முடைய யுடைமையை அவரதாக இசைய வமையும் -என்று வார்த்தை சொல்ல –
இத்தைக் கேட்ட இந்த்ரஜித் ஆனவன் கின்நாம தே தாத க நிஷ்ட வாக்யம் அநர்த்த கஞ்சைவ ஸூபீ தவச்ச
அஸ்மின் குலே யோ அபி பவேன்ன ஜாதஸ் ஸோ பீ த்ருசம் நைவ வதேன்ன குர்யாத் -15-2-என்று
இளையவர் சொன்ன வார்த்தை இருந்தபடி என்-கார்யத்திலும் இளமை தோற்றி இருந்தது
இக்குலத்தில் புகுந்தவர்களுக்கு இவ்வார்த்தை சொல்லுவார்களோ -என்று நெகிழ வார்த்தை சொல்ல
புத்ர பரவாதேந ஹி ராவணஸ்ய த்வமிந்த்ரஜின் மித்ர முகோ அஸி சத்ரு -15-10- என்று
வாடா ராவணனுக்கு பெருமாளோ சத்ரு
கோமுகவ்யாக்ரம் போலே மகன் என்று பேரிட்டு உள்ளே நின்றே கழுத்து அறுக்கிற நீ அன்றோ சத்ரு
த்வமேவ வத்யஸ்ஸ ஸூ துர்மதிஸ்ஸ -15-11-என்று
சத்ருக்களை தலை அறுக்கப் பார்க்கில் உன்னை அல்லவோ தலை அறுக்க அடுப்பது என்றால் போலே வார்த்தைகளைச் சொல்ல
அப்ரவீத் புருஷம் வாக்யம் ராவண கால சோதித-16-1- என்று தொடங்கி-
ராவணன் குபிதனாய் மகனுக்கு பரிந்து ஜ்ஞா நாமி சீலம் ஜ்ஞாதீ நாம் சர்வ லோகேஷூ ராஷஸ-ஹ்ருஷ்யந்தி வ்யசநே ஷ் வேதே ஜ்ஞாதீ நாம் ஜ்ஞாத யஸ் சதா
ப்ரதா நாம் சாதனம் வைத்தியம் தர்ம சீலம் ச ராஷஸ ஜ்ஞாதயோ ஹ்யவ மந்யந்தே ஸூ ரம் பரிபவந்தி ச நித்ய அந்யோந்ய சம்ஸ்ருஷ்டா வ்யசநேஷ் வாததாயி ந பிரச்சனன ஹ்ருதயா கோரா ஜ்ஞாத யஸ்து பயாவஹா -16-3/4/5 என்று ஜ்ஞாதி களுடைய சீலம் அறியோமோ என்று
ஸ்ருயந்தே ஹஸ்திபிர் கீதா ஸ்லோகா பத்மவ நே க்வசித் -16-6/7/8-என்று
இதுக்குச் சில உப கதைகளையும் சொல்லி
யோ அந்யஸ் த்வேவம் விதம் ப்ரூயாத் வாக்ய மேதன்னிசாசர அஸ்மின் முஹூர்த்தே ந பவேத் த்வாம் துதிக் குல பாம்சநம் -16-15- என்று
உன்னை ஒழிய வேறு ஒருவன் இந்த வார்த்தை சொன்னான் ஆகில் இப்போதே வேலின் முனையிலேயாதல் ஆனையின் கொம்பிலேயாதல் கழுவின் தலையிலேயாதல் ஒழிந்தான் இ றே
ந து ராஷஸ சேஷ்டித -என்னும்படி இக்குலத்துக்கு இழுக்காய் பிறந்தாய் உன்னை நாம் வேண்டாம்
என் கண் முகப்பில் நின்று  ஓடிப்போ -உஎன்ன
இவரும் ஜ்யேஷ்ட வசநாதி லங்கனம் பண்ணலாகாது என்று -உத்பபாத கதா பாணிஸ் சதுர்ப்பிஸ் சஹ ராஷசை -16-16-என்று சம்சார சாகரத்தைக் கடக்கைக்கு ஒரு தெப்பம் போலே இருக்கிற கதையும் தானுமாய்
ராவணனை விட்ட போதே எல்லாருக்கும் மேலானான் என்று தோற்றும்படி கிளம்பி
அந்தரிஷத கத ஸ்ரீ மான் -16-17-என்கிறபடியே மேல் பெறப் புகுகிற சங்கை ஐஸ்வர் யத்துக்கு அடியுண்டாம் படி விஷ்ணு பதத்தைப் பற்றி
ஆஜகாம முஹூர்த்தே ந -17-1-என்று
வரம்பொழி வந்தொல்லைக் கூடுமினோ -என்றும்
ஒல்லை நீ போதே -என்றும் பிறர் உபதேசிக்க வேண்டாதபடி தானே சடக்கென வந்து
யத்ர ராம லஷ்மண-17-1-என்று விசேஷண பூதரான இளைய பெருமாள் திரு மேனியிலே சாய்ந்து பெருமாள் இருக்கிற இடத்திலே
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் -திருவாய் -5-10-11-என்ன
ககநச்தம் மஹீஸ் தாஸ் தே தத்ரு ஸூ ர் வா நராதி பா -17-2-என்று தலைக் காவல் இருக்கிறவர்கள் காவல் துடிப்பாலே ஆகாசத்திலே தோற்றின போதே கண்டு மஹாராஜர் அனுமதியோடு
சாலா நுத்ய சைலாம்ச்ச -17-6- என்று கல்லும் தடியும் கொள்ள
உவாச ச மகா ப்றாஜ்ஞ ஸ்வரேண மஹதா மஹான்-17-9-என்றும்
மரங்களும் இரங்கும் வகை மணி வண்ண ஒ  என்று கூவுமால் -திருவாய் -6-5-9-என்று சொல்லுகிறபடியே
சாலா நுத யம்ய-என்று இவர்கள் எடுத்த மரத்தோடு
வா ஸூ தேவஸ் தருச்சாயா -என்றும்
ப்ரஹமதரு-என்றும்
நிவாச வ்ருஷ-என்றும் சொல்லுகிற பெரிய மரத்தோடு வாசி அற நெஞ்சில் இரக்கம் பிறக்கும் படி   பெரு மிடறு செய்து கூப்பிட்டு
ராவணோ நாம துர்வ்ருத்தோ ராஷசோ ராஷசேஸ்வர-17-10-என்று ஸ்வ தோஷத்தை முன்னிட்டு
நிவேதயாத மாம் ஷிப்ரம் ராகவாய -17-5- என்று ராஷசர் நிமித்தமாக அஞ்சினாருக்கு இருப்பிடமான
குடிப்பிறப்புள்ள பெருமாளுக்கு சஞ்சலம் ஹி மன-ஸ்ரீகீதை 6-34-என்றும்
நின்றவா நில்லா நெஞ்சு -பெரிய திரு -1-1-4-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
நெஞ்சில் ஆநு கூல்யம் பிரிவதற்கு முன்னே அறிவியுங்கோள்-என்றும்
விபீஷணம் உபஸ்திதம்-கொன்றேன் அன்றே வந்தடைந்தேன் -என்கிறபடியே
நெஞ்சில் ஈரம் இல்லை யாகிலும் கையில் ஈரம் உலருவதற்கு -கொன்ற இரத்த ஈரம் -வந்தேன் -என்று வார்த்தை சொல்ல
ஏதத்து வசனம் ஸ்ருத்வா ஸூ க்ரீவோ –17-9-என்று மகா ராஜரும்
ஸ்வரேண மஹதா -17-9- என்று அவன் கூப்பிட்ட குரல் பெருமாள் செவியிலே படுவதற்கு முன்னே சென்று விலக்க வேணும்  என்று
கடுநடை யிட்டோடி ராவணா நுஜனாய் இருப்பான் ஒரு ராஷசன் வந்தான்
வருகிற இடம் தன்னில் சரணம்  என்று விபர லம்பத்தைப் பண்ணினான்
இப்படி கலந்து தோற்றி அந்தர்ப்பேதம் பண்ணுதல் நலிய செய்ய வந்தான் –
தச்யாஹ நிக்ரஹம் மன்யே ஷமம்-17-24- என்று கழுத்திலும் காலிலும் நோக்க அடுக்கும் -எனபது
அது பெருமாள் பொறுத்த வாறே வத்யதாமே தீவ்ரேண தண்டேன சசிவை வை -17-27-என்று இவன் கொன்று பொகட அமையும் -என்ன
இத்தைக் கேட்ட பெருமாள் -யது உக்தம் –17-30 என்று வ்யாக்ரவானர சம்வாதத்திலே சரணாகத சம்ரஷணம் பண்ணும் பெருமாளும் சரணாகத வத
நிமித்தமாக உங்கள் நாயனார் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டி  கோளோ
யது உக்தம் கபி ராஜேந-நெருப்பு என்ன வாய் வேவும் என்று பயப்படுவாரைப் போலே மகா ராஜர் சொன்ன பாசுரம் தம்மால் அநு பாஷிக்கவும் போகாமையாலே -யத் -என்கிறார் –
உக்தம் –தோழனார் இத்தை நினைப்பதும் அன்றிக்கே சொல்லுவதும் செய்வதே
கபி ராஜே ந -செல்வர் சொல்ல அஞ்சார் என்று உண்டு இ றே
கபி ராஜே ந -இவர் ரஷகராக நன்றாக உன்ன இருந்தீர் கோள்
கபி ராஜே ந -ஜாதி பிரயுக்தமான அறிவு கேடும் ஐஸ்வர்யத்தால் வந்த அறிவு கேடும் இரண்டும் உண்டு-இ றே
கபி ராஜே ந ராவணா நுவரஜம் ப்ரதி-தம் தமையனைக் கொன்ற தாம் கிடீர் இப்படிக்கு வந்த ராவணன் தம்பியைச் சொல்லுகிறார் -என்று அருளிச் செய்ய
இத்யேவம் பரிப்ருஷ்டாச்தே ஸ்வம் ஸ்வம் மத மதந்த்ரிதா -என்று முதலிகளும் தந்தாம் நினைவுகளைச் சொல்ல
இவை பெருமாள் திரு உள்ளத்துக்கு அசஹ்யமாக
இத்தை அறிந்த திருவடியும் இப் பஷங்களை எல்லாம் அநு பபத்திகளாலே தூஷித்து
விபீஷணன் நிர்த்தோஷன் -சவீ காரின் -என்று சித்தாந்திக்க
இத்தாலே பவன ஸூ தனனாலே லாபத சத்தாகரான பெருமாள்
மமாபி –18-2- என்று நாமும் சில வார்த்தை சொல்லப் பாரா நின்றோம் -முதலிகள் இத்தைக் கேட்டுத் தர வேணும் -என்று நீர்மையால் அபேஷித்து
சதோஷன் ஆகிலும் நிர்த்தோஷன் ஆகிலும் சரணாகதனானவனை ஒருகாலும் விடுவது இல்லை -என்று ஸ்வ சித்தாந்தை அருளிச் செய்கிறார்
இவ் விபீஷண சரணாகதி தனக்கு அஹம் அஸ்ம்ய பராத்தாநாமாலயோ -அகிஞ்நோ-அகதி -த்வமேவ உபாயபூதோ மே பவேதி ப்ரார்த்த நா மதி -சரணாகதி -அஹிர் -36-38-என்கிற சரணாகதி லஷணம் உண்டோ என்னில் -லஷணம் நேராக யுண்டு
ராவணோ-17-10- என்று ஸ்வயம் ஆர்ஜிதமாயும் ராவண சம்பந்தத்தாலும் தனக்கு யுண்டான தோஷ பூயச்தையைச் சொன்ன படியாலே -அஹம் அஸ்ம்ய பராத்தாநாமாலயோ -என்னும் அர்த்தம் சொல்லுகிறது –
பெருமாள் தமக்கு யுத்த சாஹாய்யத்துக்காக அழைத்து விட வந்தவன் அன்றிக்கே -ராஜ்ஜியம் ப்ரார்த்தயம் -17-65- என்று தான் ராஜ்யத்தை வேண்டியவனே இங்குத்தைக்கு ஒரு ஆகாரம் இல்லாமையாலே -அகிஞ்சன -என்னும் அர்த்தம் சொல்லுகிறது
ஸோ அஹம் ப்ருஷி தஸ்தே ந -என்றும்
த்வாம் து திக் குல பாம்சனம் என்றும் பிராதாவான ராவண கோஷ்டிக்கு அகப்பட அனர்ஹனாய் போந்த படியாலே
அநந்ய கதித்வம் சொல்லுகிறது
ராகவம் சரணம் கத -என்று பெருமாளையே உபாயமாகப் பற்றின படியாலே
த்வமேவ உபாய பூதோ பவேதி ப்ரார்த்த நா மதி சரணாகதி -என்னும் அர்த்தத்தை சொல்லுகிறது -ஆகையாலே லஷணம் புஷ்கலம் –

மகா பாரதத்தில் கிருஷ்ண சரம ஸ்லோகம் போலே ஸ்ரீ ராமாயணத்துக்கும் இது ஒரு சரம ஸ்லோகமாய்-முடிவாகையாலே -சரமம் ஆகிறது -ஆகையாலே சரம ஸ்லோகம் ஆகிறது
இங்கு சர்க்க மத்யத்தில் சரமாம் படி என்-என்னில்
ஆத்யங்கள் அல்ல இவ்விடத்தில் சரமத்வத்துப் பிரயோஜகம்
அங்கு கர்மாத் யுபாயங்களைப் பரக்க முன்பே விதித்து
பின்பு  சரம உபாயமாக ப்ரபத்தியை விதிக்கையாலே சரமமாக இருந்தது –
இங்கும் அங்கத சரப பிரகிருதிகள் விபீஷண சவீ காரத்தைத் தனித் தனியே சொல்ல
அவற்றைப் பூர்வ பஷீ கரித்துச் சரமமாக சித்தாந்தித்த ஸ்லோகம் ஆகையாலே சரமம் ஆகிறது –
அங்கும் பிரஷ்ட ஐஸ்வர் யனை லப்தை ஐஸ்வர்யன் ஆக்கிற்று
இங்கும் பிரஷ்ட ஐஸ்வர் யனை லப்தை ஐஸ்வர்யன் ஆக்குகிறது –
அங்கும் சேனைக்கு நடுவே நின்று சொல்லுகிற வார்த்தை
இங்கும் சேனைக்கு நடுவே நின்று சொல்லுகிற வார்த்தை
அங்கும் சோக நிவ்ருதிக்குச் சொல்லுகிற வார்த்தை
இங்கும் சோக நிவ்ருதிக்குச் சொல்லுகிற வார்த்தை
அங்கும் ஒரு கோபால வாக்யம்
இங்கும் ஒரு கோபால வாக்யம்–பூமி பாலன் –
யச் ஸ்ரேய ச்யான் நிச்சிதம்  ப்ரூஹி தனமே -என்று ஸ்ரேயயோர்த்தி கேட்கச் சொல்லும் வார்த்தை
இங்கும் ஸ்ருதம் இச்சாமி தத் சர்வம் பவத்பி ஸ்ரேயசி ஸ்திதி-18-2-என்று ஸ்ரேயோர்த்திகள் கேட்கச் சொல்லுகிற வார்த்தை –
அங்கு சரம ஸ்லோகத்தில் இங்கு சரம ஸ்லோகத்துக்கு வாசி யுண்டு –
அங்கு கேட்கிறவனுக்குத் தேர் மேலே நின்று சொன்ன வார்த்தை
இங்கு நிலத்திலே இருந்து பிரதிஷ்டிதராய்ச் சொல்லுகிற வார்த்தை –
இங்கு மாம் வ்ரஜ -என்று தன்னைப் பற்று என்று சரண்யன் ஆசைப்பட்டபடி சொல்லிற்று
இங்கு சம்ப்ராப்த -என்று எதிரி உடன்பட்டுப் பற்றின படி சொல்லுகிறது
அங்கு -தர்மான் பரித்யஜ்ய -என்று தர்ம த்யாகம் பண்ணிற்று –
இங்கு -பரித்யக்தா மயா லங்கா மித்ரான் ச தநாநி  ச  -என்று தரமி த்யாகம் பண்ணுகிறது
அங்கு ஷோட ச ஸ்த்ரீ சஹாஸ்ராணி -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-31-18-என்று பஹூ தாரா பாரிக்ரஹம் பண்ணினவன் வார்த்தை
இங்கு- ந ராம  பர தாராம்ச்ச சஷூர்ப் யாம் அபி பஸ்யதி அயோத்யா -72-48–என்று ஏக தார வ்ரதன் வார்த்தை
அங்கு பேதைக்குப் பொய் குறித்து -பெருமாள் திரு -6-3- என்றும்
ஒருவருக்கும் மெய்யன் அல்லை -பெரியாழ்வார்-5-3-2-என்றும் அசத்யனான கிருஷ்ணன் வாக்யம்
இங்கு சத்ய வாக்ய -பால -1-2- என்றும்
ராமோ த்விர் நாபி பாஷதே -அயோத்யா-18-3- என்றும் சத்யரான ராமன் வாக்யம்
அங்குக் கையும் உழவு கோலுமான சாரதி வாக்யம்
இங்கு கையும் வில்லுமான தாசரதி வாக்யம்
அங்கு சரணாகத அத்யாவசாயம் சொல்லிற்று
இங்கு சரண்ய அத்யவசாயம் சொல்லுகிறது
அங்கு சரனாகதனைப் பாபங்களில் நின்றும் விடுவிப்பேன் -என்றது
இங்கு நான் விடேன் -என்கிறது
அங்கு சதோஷனை விடுவிப்பேன் என்றது
இங்கு தோஷன் ஆனாலும் விடேன் என்கிறது
அங்கு காலாந்தர பாவியான அதருஷ்ட பலம் சொல்லிற்று
இங்கு சத்ய பலமான  த்ருஷட பலம் சொல்லுகிறது
அங்கு பிரதிபந்தகர் இன்றிக்கே இருக்க ரஷித்த படி சொல்லிற்று
இங்கு பிரதிபந்தகர் யுண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் ரஷித்த படி சொல்லுகிறது –

இனி
இஸ் ஸ்லோகத்தால்
புத்தி பூர்வகம் ஆகிலும்
அபுத்தி பூர்வகமாகிலும்
நம்மைப் பற்றினவர்களை தோஷம் யுண்டே யாகிலும் விடுவது இல்லை -என்கிறார்-

வியாக்யானம் –
இது எல்லாம் நீர் செய்ய வேண்டுவது உம்மை பந்து புத்தி பண்ணி வந்து பற்றினால் அன்றோ -என்ன –
1- மித்ர பாவேந சம்ப்ராப்தம் –
சோதர ப்ராதாவான ராவணனையும் விட்டு நம்மையே பந்துவாக  வந்து பற்றி நிற்கிற நிலை கண்டீரே -என்கிறார்
2- மித்ர பாவேந சம்ப்ராப்தம் –
ந து சத்ரு பாவேந -ப்ராப்த சத்ருரதர்க்கித -17-26-என்று தோழனார் -மகா ராஜர் சத்ரு என்று பொல்லாதாகச் சொன்னார்
நித்ரநாயே வந்தான் காணும்
3- மித்ய பாவே ந –
ஒற்றனாய் வந்தான் அல்ல காணும் -மித்ரனாய் வந்தான் –
4- மித்ர பாவே ந –
மிதாத்  த்ராயத இதி மித்ரம் -என்று பண்ணின உபகாரத்தை அளவிட்டு அதுக்கு சத்ருசமான பிரத்யுபகாரம் பண்ணுகை இ றே  மித்ர சப்தார்த்தம் ஆகிறது
அப்படிக்குத் தாடகா தாடகேய விராத கர தூஷண கபந்த ப்ரப்ருதிகளைக் கொன்று கூறையாடி ப்ராதிகூல்யம் பண்ணி
ஒரு உபகாரம் பன்னாமையாலே பிரதியுபகாரம் பண்ண வேண்டியது இல்லை
தேவரீர் தாம் யுபகரிக்கப் பார்த்தீர் ஆகில்
ஏஷ சர்வ ஸ்வ பூதஸ்துபரிஷ்வங்க -யுத்த -1-14-என்று
போகம் நீ எய்திப் பின்னும் நம்மிடைக்கே போதுவாய் என்ற பொன்னருள் -பெருமாள் 5-8-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
கொடுத்து அருளுவது உபய விபூதி யாதல் -விபூதிமான் தேவரை யாதலாய் இருக்கும்
இதுக்கு சத்ருசமாகப் பண்ணலாவதொரு பிரத்யுபகாரம் இல்லாமையாலே மித்ர பாவம் இவனுக்கு யுண்டான படி என் என்ன -அது கேளீர் –
மைத்ரியாவது -பர சம்ருத்தி  சஹமான சித்த பரிகர்மம்
ஆனபின்பு நம்முடைய பக்கலிலே இத்தனை உன்மேஷங்களைக் கண்டும் பொறாமை பண்ணுகை அன்றிக்கே
இசைந்து இருக்கிற இது தான் காணும் மித்ர பாவமாவது
5-மித்ர பாவே ந –
ஞிமிதா ஸ்நேஹநே -என்கிற தாதுவிலேயாய் ச்நேஹி யாகையாலே ரசிக்க வந்தான் -என்றுமாம் –
6- மித்ர பாவே ந –
இது தான் அவன் புத்த்யா சொன்னோம் அத்தனை போக்கி நம் புத்தியைப் பார்த்தால் இத்தனை அகவாய்வேண்டா காணும்
பாவோ  லீலா க்ரியா  சேஷ்டா பூத்யபிப்ராய ஜந்துஷூ என்கிற அர்த்தங்களில் பாவ சப்தமாய்
7- மித்ர பாவே ந –
என்றது லீலையாய் -லீலை யாவது தான் ஹர்ஷா ப்ரயுக்த சேஷ்டா விசேஷம் இ றே
இவன் ராஜாவின் தம்பியாய்ச் செருக்கின் மிகுதியாலே மித்ரமானார் வேஷ பரிக்ரஹம் பண்ணி எழுதி அணிந்து வரவுமாம் –
அன்றிக்கே
8-மித்ர பாவே ந –
என்கிறது க்ரியையாய்
புத்தி பூர்வம் இன்றியிலே வாயூதகாதி ப்ரேரிதரைப் போலே கோல் விழுக்காட்டிலே மித்ரமானார் செய்யும் செயலைச் செய்தான் -என்றாகவுமாம்
அன்றியிலே -9- மித்ர பாவே ந-என்று சேஷ்டையாய் -ச்நேஹம் இல்லை யாகிலும் ராஜ்ய காங்ஷீ-என்று ஒரு பிரயோஜன உத்தேச நவாகிலும் இத்தனை சேஷ்டை பண்ணினான் என்றாகவுமாம்  –
அன்றியிலே
9-பாவ சப்தம் பூதியை பூதி சப்தம் சம்பத் வாசியான போது-மித்ர பாவே ந -என்று –
தன் புத்திஆலெ நம்மை மித்ரமாக அறுதி இட்டமைக்கு எல்லா நன்மையையும் உண்டாக வேணும் என்று வந்தான் ஆகவுமாம்
10-அன்றிக்கே -பூதி சப்தம் -பவன வாசியான போது
மித்ர பாவே ந -என்று மித்ர பாவத்தோடு வந்தான் ஆகவுமாம் –
11- அன்றிக்கே -மித்ர பாவே ந -என்று பாவ  சப்தம் சத்தா வாசியாய்
மித்ரமான நம் சத்தை கிடைக்கைக்காக வந்தான் என்றாக வுமாம்
12- அன்றிக்கே -மித்ர பாவே ந -என்று  பாவ சப்தம் அபிப்ராய வாசியாய் போக்கற்று ராஜ்ய காங்ஷியாய் வந்தவன் அன்றியே
பரித்யக்த மயா லங்கா -19-5-என்று புரம்புள்ள வற்றை எல்லாம் கை விட்டு நாமே உத்தேச்யம் என்று நினைவோடு வந்தான் என்றாக வுமாம்
13 -அன்றியிலே -மித்ர பாவே ந -என்று பாவ சப்தம் ஜந்து வாசியாய்
சதுர்பி அசஹா ரஷோ பிர் பவந்தம் சரணம் கத -17-17- என்று
தானே வருகை அன்றிக்கே பந்து ஜனத்தோடே வந்தான் என்றாக வுமாம் –
இத்தால் ஒற்றனாய் நலிய வந்தான் ஆகில் இத்தனை பேரோடு வரக் கூடாது இ றே என்கை-
14-அன்றிக்கே மித்ர பாவே ந -என்று வருகிற இடம் தன்னில்
ராவணன் உடன் ருஷ்டனாய் பருஷம் சொல்லிப் போருகை அன்றிக்கே
ச த்வம்-16-18- என்று உன்னோட்டைக் குடல் துடக்காலும் -நீ கௌரவ்யன் ஆகையாலும்
நீ வாய்க்குத் தோற்றினது எல்லாம் சொல்லக் கடவை –
நான் இதுக்கு வெறு க்கிலேன்-நீ தார்மிகன் அல்லாமையாலே தர்மாத்மாவான் எனக்குச் சேராமையாலே போகிறேன் இத்தனை
ஆத்மானம் சர்வதா ரஷ-என்றும்
ஸ்வ ஸ்தி தே ஆஸ்து கமிஷ்யாமி ஸூ கீ பவ மயா வி நா -என்று இனிமையோடு வந்தான் என்றுமாம் –
ராகவம் சரணம் கத -என்றான் -சரணாகத் வே ந -என்னாதே-15- மித்ர பாவே ந -என்பான் என் -என்னில்
பிறரைத் தாள விட்டு தந்தாமைத் உயர வைத்துப் போரும் புல்லியர்கள் அல்லாமையாலே சிறியதாக அருளிச் செய்கிறார்
வேடரான ஸ்ரீ குஹப் பெருமாளை அகப்பட உகந்த தோழன் நீ -பெரிய திரு -5-8-1-என்னக் கடவ இவர்
இவனைப் பெற்றால் விடுகிறாரோ
இது தன்னை -ஆத்மசம சகா -அயோத்யா -50-33-என்று பிறரும் சொல்லி
ஸோ அஹம் ப்ரியசகம் ராமம் -அயோத்யா 51-6-/86-7- என்று இவர் தாமும் சொல்லும்படி இ றே புரை யற நடத்தின படி
தே ந மைத்ரீ பவது தே -சுந்தர -21-21- என்றும்
மித்ர மௌ பிகம் கர்த்தும் -சுந்தர -21-19-என்றும் அருளிச் செய்தார் இ றே –
மித்ர பாவம் பண்ணின இத்தால் பிரயோஜனம் என்ன-அவன் இலங்கையில் அன்றோ இருக்கிறது -என்ன
1- சம்ப்ராப்தம் -அக்கண் அழிவு தீர்த்தான் -என்கிறார் –
2- சம்ப்ராப்தம் -ஆஜகாம முஹூர்த்தோ -என்று இலங்கைக்கு மேலே கிளம்பக் கண்டோம்
இக்கரையிலே நிற்கக் கண்டோம் -வந்த சடக்கு காணும் –
3- சம்ப்ராப்தம் -அக்கரையில் சரணம் என்றான் ஆகில் மடுவில் கரை பட்டது பட்டு அரை குலையத் தலை குலைய நமக்குச் செல்ல வேண்டி இருக்கும்
இந்நாலு அடியும் வந்து நமக்கு உபகரித்தான் காணும்
4- சம்ப்ராப்தம் -பத்ப்யாமபிக மாச்சைவ -அயோத்யா -50-41- என்றும்
சிற்றம் சிறு காலை வந்து -என்றும் போதல்லாப் போதிலே வழி எல்லா வழியிலே வந்து வரத்து காணும் என்று நெஞ்சாறல் படுகிறார்
5- சம்ப்ராப்தம் -நாம் இங்கு வருகிற இடத்தில் ஸ்ருங்கி பேரபுர பரத்வாஜ ஆஸ்ரம சித்ர கூட பஞ்சவடி
மால்யவான் பிரமுகமான எத்தனை இடத்திலே தங்கித் தாழ்த்து வந்தோம்
இவன் அங்கன் அன்றியிலே வழியிலே ஒரு தங்குதாவடி அற ஒரு முஹூர்த்தத்திலே வந்தபடி காணும் –
6- சம்ப்ராப்தம் -வருகிற இடம் தன்னில் அழகியதாக வந்தான் காணும் -அதாவது –
மைதிலிக்குத் தன் பெண் அநலையை விட்டு ஆஸ்வாச வசனம் பண்ணியும்
ஹனுமானை நலியப்புக தூதவதம் ஆகாது என்று விலக்கியும்
ப்ரதீயதாம் தாசரதாய மைதிலீ-14-3/4-என்று ராவணன் அளவில் நல் வார்த்தை சொல்லியும்
இப்படி பஹூ முகமாக உபகாரகனாயே வந்தான் என்கை –
7- சம்ப்ராப்தம் -தான் இருந்த இடத்திலே நாம் செல்லக் கொள்ள
ஜக்மூர் கிரிதடாத்  தஸ்மா தந்யம் சிகரம் உத்தமம் -கிஷ்கிந்தா -2-7-என்று இருந்த மலையை விட்டு வெறு ஒரு மலை ஏறப் போகை அன்றிக்கே  நாம் இருந்த இடத்திலே தானே வந்தான் காணும்
8- சம்ப்ராப்தம் -வருகிற இடம் தன்னில் -பாஹூ ரேஷ ப்ரசாரித -என்று கை நீட்டி நம்மை சாம்ய புத்தி பண்ணுகை அன்றிக்கே
பாதையோ சரணான்வேஷீ-என்று காலைப் பிடித்து தன்னைத் தாழ விட்டு வந்தான் காணும்
9-சம்ப்ராப்தம் –விஜிதாரி சதாரச்ச ராஜ்யே மதி ச ஸ்தித –கிஷ் 28-27-என்று தம்மை ஒழியச் செல்லாத மனிதரை மின்னுக்கும் இடிக்கும் இரையாக்கி வெறும் ராஜ்ய தாரங்களோடே வாழ்கிறவன் அல்லன் காணும் –
த்யக்த்வா புத்ராம்ச தாராம்ச்ச ராகவம் சரணம் கத 17-14-என்று -ராஜ்ய தாரங்களை கால் கடைக் கொண்டு நம்மையே பற்றி வந்தான் காணும்
10-சம்ப்ராப்தம் -நம்மைப் போலே ஒற்றனாய் வந்தானோ நலிய வந்தானோ நிக்ராஹயனோ அனுக்ராஹயனோ
ச்வீகார்யானோ பஹிஷ்கார்யானோ வத்தினோ அவத்யனோ -என்று
அளப்பது முகப்பதாக அன்றிக்கே முதலடியிலே திருட சித்தனாய் நம்மை விஸ்வசித்து வந்தான் காணும்
11- சம்ப்ராப்தம் -ச்மித்யேதிகாரே  -ஆய்-தான்றாஷசனும் நாம் ஷத்ரியனுமாக இன்றிக்கே அஸ்மாபிஸ் துல்யோ வது -18-38- என்கிறபடியே நம்மில் ஒருவனாம் படி ஏக ரசனை வந்தான் காணும்
12- சம்ப்ராப்தம் –
காண வாராய் திருவாய்-8-5-1-என்றும்
கூவுதல் வருதல் செய்யாய் -திருவாய் -9-2-10- என்றும் சொல்லுகிறபடி அன்றிக்கே
நாம் இருந்த இடத்திலே தானே வந்தான் காணும்
தானே வந்தான் என்று ஓர் அர்த்தமோ -நம்முடைய காலாலேயோ நடக்கிறது
ராவண நுஜனாய் பாதகனான இவனை ஆததாயிந மாயாந்தம் ஹன்யாதே வா விசாராயண் -விஷ்ணு ஸ்ம்ருதி -5-185-என்று சாஸ்திர கதியைப் பார்த்தால் வருகிற போதே கொல்ல பிராப்தமாய் இருக்க
கொல்லாது ஒழிந்தால் விடவாகிலும் ப்ராப்தம் காணும் என்ன
1- ந த்யஜேயம்–நீர் சொல்லுகிற வார்த்தையைக் கை விடும் அத்தனை போக்கி அவனை ஒருக்காலும் கை விடோம்
2- ந த்யஜேயம் -சகி லிங் -என்று லிங்காய்  தோழனார் சொல்லும் ஆற்றாமைக்கு விட நினைத்தோம் ஆகில் சக்தி தானே இல்லை –
3- ந த்யஜேயம் -தோழனார் மகா ராஜர் ஆகையாலே தாகம் பண்ணுகிறீர்
தாபசரான நாங்கள் என்ன தாகம் பண்ணுகிறது
4- ந த்யஜேயம் -பரியகதா மயா லங்கா -என்றும்
த்யக்த்வா புத்ராம்ச தாராம்ச்ச -என்றும்
நாட்டில் த்யாஜ்யமாய்ப் பிறந்தவை அடைய அவை கைக் கொண்டான்
நமக்குத் த்யாக விஷயம் தன்னைக் காண் கிறிலோம்
5- ந த்யஜேயம் -நாம் விடப் பார்க்கிலும் சரனௌ காட நிபீட்ய-என்றும் –
திருவானை நின் ஆணை கண்டாய் -திரு -10-10-2- என்றும்
அமர அழும்பத் துழாவி என்னாவி அமரத் தழுவிற்று  இனி அகலுமோ -திருவாய் -1-7-9-என்றும்
அவன் பற்றின ஊற்றத்தாலே நம்மால் விடப் போகாது காணும்
ஆனால் அவனை விட ஒண்ணா தாகில் விடலாவாரை விடும் அத்தனை அன்றோ என்ன
1- கதஞ்சன -எப்படியாகிலும் -அப்படி துஷ் க்ருத்யங்களை எல்லாம் செய்யலாம் -இது செய்யப் பார்க்கிறி லோம்-
ப்ரகுஅர்த்தும் -17-25- என்று ஓர் உயிரேயோ உலகங்களுக்கு  எல்லாம் -திருவாய் 8-1-5-என்கிற தேவர் திறத்திலே தீங்கு விளையில் செய்வது என்-என்ன
2- கதஞ்சன -அப்யஹம் ஜீவிதும் -ஆரண்ய -10-19-என்கிறபடியே நம் பிராணன் ஒரு தலையாக விடிலும் அவனை விடோம்
ந ஜீவியம் ஷணம் அபி விநா தாமஸி தேஷணாம்-சுந்தர -66-10-என்கிற பிராட்டியை இழக்க வரில் செய்வது என் என்ன
3- கதஞ்சன -த்வாம் வா சீதே -ஆரண்ய -10-19- என்கிறபடியே
ப்ராணேப்யோ அபி கரீயசி -ஆன அவளை விடிலும் இவனை விடோம்
அத்யை வாஹம் கமிஷ்யாமி லஷ்மணே கதாம் கதிம் -என்று அன்றோ இளைய பெருமாள் இடம் தேவரீர்திரு உள்ளம் இருப்பது –
லஷ்மணே வா மகா பாஹோ -என்கிறபடியே அப்படிக்கொத்தவர்   அளவில் ஒரு தீங்கு வரில் செய்வது என்-என்னில்
4- கதஞ்சன -ச லஷ்மணாம் -என்று அந்தப் புரத்தை விடப் பார்த்தால் அந்தப்புர பரிகரத்தை ஒழியவோ-
வன வாச பந்துவான லஷ்மணனை விடிலும் இவனை விடப் பார்க்கிறி லோம்-
த்வயி  கிஞ்சித் சமா பன்னே கிம் கார்யம் சீதே மம-என்று அன்றோ என்னளவில் தேவரீர் இருப்பது –
அப்படி தேவரீரைப் பற்றி இருக்கிற அடியேனுக்கு ஒரு தீங்கு வரில் செய்வது என் -என்ன –
5- கதஞ்சன -அப்படி மைதிலியை விட்டுப் பற்றும் படியான உம்மை விடவுமாம் அவனை விடப் பார்க்கிறி லோம் -அது என்
சரணாகதனை விடாமைக்காகில் தேவரீர் அருளிச் செய்கிறது -என்னுடைய சரணாகதியிலே பாம்பு செத்துக் கிடக்கிறதோ  என்ன
அன்நீன்ற  கன்றுக்காக முன்னீன்ற கன்றை கொம்பிலும் குளம்பிலும் கொள்ளும் -என்னும் புதுச் சொல் மறந்தீரோ
பூர்வ அபகாரி ணாம் த்யாகே ந ஹ்யதர்மோ விதீயதே என்று
தாராபஹாரம் பண்ணின ராவணா நுஜன் ஒற்றனாய் இருந்த இடம் அறிந்து நலிய வந்தான்
நாம் தம் படை வீட்டில் செல்லாது இருக்கத் தானே நம் பாளையத்திலே வந்து முத்தீம்பு செய்ய வந்தவன் –
இத்தனை தோஷ துஷ்டனை விடக் காணும் அடுப்பது -என்ன
1-தோஷோ யத்யபி -மித்ரா பாவே ந சம்ப்ராப்தம் -என்று அவன் நிர்தோஷன் என்னும் இடத்தை உங்களுக்கு உபதேசித்தேன்
அது ஒன்றும் செவியில் புகாதே சதோஷன் என்றேப்ரதிபத்தி யாகில் நீங்கள் சொன்ன அளவே அன்றியிலே இன்னம் சில தோஷங்கள் யுண்டாகிலும் கை விடோம்
2-யத்யபி தோஷ –  உங்களுக்கு ஏற மெய்ப்படவே தோஷம் யுண்டோ
தஸ்ய சியாத்-தஸ்ய அதிகார சம்பத்தயே ஸ்யாத்-அதாவது
அஹம்  ஸ்ம்யபராதானாம் ஆலயோ அகிஞ்சன அகதி த்வமேவ உபாய பூதோ மே பவ -என்றும்
ந தர்ம நிஷ்டோச்மி –சரணம் பிரபத்யே -என்றும் சரணாகதனுடைய தோஷம் அன்றோ ஒரு தர்மியைக் கைக் கொள்ளுவது -என்றுமாம்
அன்றியிலே -3-தோஷா யத்யபி தஸ்ய -என்று அவனுக்கு தோஷம் யுண்டு என்று சங்கித்து-ஸ்யாத் என்று பரிஹரித்து -என்றுமாம்
ஔ பாதிக பந்தம் யுள்ள இடத்திலே பிரஜை பண்ணின தப்பும் பொறுக்க வேண்டி இரா நின்றதே -அத்தோ பாதியும் பொறாதோ அவனுடைய தோஷம் -என்கிறார் –
4-ஸ்யாத் -என்று -ப்ரார்த்த நாயம் லிங்-ஆய் அவனுக்கு தோஷம் யுண்டாகில்  அது நமக்கு அலாப்ய லாபம் அன்றோ
ஒரு குணவானை ரஷித்தோம் ஆகில் அது விலையாய்ப் போம்
ஒரு குற்றவாளனை ரஷித்தோம் என்று இபபேறு பெறுவது காணும் –
5-அன்றியிலே -அவனுக்கு முதலில் தோஷம் இல்லை உண்டோ -தஸ்ய தோஷ -அவனுடைய தோஷம் அன்றோ
அவனிலும் ஸ்லாக்கியம் அன்றோ நமக்கு -என்கிறார்
அபிமத விஷயத்தில் அழுக்கு உகப்பாய் இருக்குமா போலே
6- அன்றியிலே -தோஷோ யத்யபி -தோஷம் யுண்டாகில் -தஸ்ய ஸ்யாத் -தஸ்ய அபிமத சித்தி ஸ்யாத் -அவன் நினைத்து வந்தது பெற்றான் ஆகிறான் -என்றுமாம்
7- அன்றியிலே -தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத் -ந மம-என்றாய் -அது யுண்டாயிற்றாகில் அவனு
8- அன்றியிலே -தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்-என்று அவனுக்கு ஆகிற காலம் காணும் -அது எங்கனே என்றால்
ஒருவன் சௌ ப்ராத்ரம் இருந்தபடி -தமையன் படைக்குறி அழியாது இருக்க -படை வீடு கோப்புக் குலையாதே இருக்க
உடம்பில் வடுப்படாதே இருக்க விரோதியை அழித்துக் கொடுத்த படி காண்-என்று கொண்டாடும்படியாய் இருக்கை-
9-அன்றிக்கே தோஷோ யத்யபி ஸ்யாத் தஸ்ய -அன்றோ
துராசாரோ அபி சர்வாசீ கருதக் நோ நாஸ்திக புறா சமாஸ்ரயே தாதி தேவம் சரத்தயா சரணம் எதி நிர்த்தோஷம் வித்தி தம் ஜந்தும் -என்றும்
ஜ்ஞா நாகனி சர்வ கர்மாணி பஸ்மாசாத் குருதே -ஸ்ரீகீதை-4-37-என்றும்
மனத்தினால் சிந்திக்கப் போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும் -என்றும்
பாவக்காடு தீக் கொளீ இ வேகின்ற தால் -பெரிய திரு மொழி -5-4-2- என்றும்
சொல்லுகிறபடியே முன்பு சதோஷனே ஆகிலும் சரணாகதனான போதே அவை எல்லாம் நசித்து நிர்தோஷனாய் காணும் இருப்பது
10- தஸ்ய தோஷோ யத்யபி -நம்மைக் கொல்ல வந்தானோ -ஸ்யாத்-அது யுண்டாவது காண்-
அரி பிராணான்    பரித்யஜ்ய ரஷிதவ்ய க்ருதாத்மநா -யுத்த18-28-என்கிறபடியே
நம்மை அழிய மாறி சரணாகத ரஷணம் பண்ணினோம் என்று பேர் படைப்பது காண் –
இப்படி சதோஷனே ஆகிலும் விடாது ஒழிந்தால் பிரயோஜனம் என் என்னில்
1- சதாமேதத கர்ஹிதம் -சாது கோட்டியுள் கொள்ளப் படுவார் -பெரியாழ்வார் -3-6-11-என்கிறபடியே
சரணாகதனான யாதியை ரஷித்த சைப்யாதி கோஷ்டிக்கும் ஸூ நஸ் ஸே பாதிகளை ரஷித்த விசவா மித்ராதி கோஷ்டிக்கும் பஹிஷ்டம் அன்றிக்கே போகிறோம்
2-சதாமேதத் ஸ்யாத் -இது சத்துக்களான பாக்யவான் களுக்கு சித்திக்கும் இத்தனை போக்கி மஹா ராஜர்க்குப் பர தந்த்ரரான நமக்குக் கிடைக்கப் புகுகிறதோ -என்றுமாம்
3- சதாமேதத் ஸ்யாத் -கபோத வாநராதி திர்யக்குகளுக்கு சித்திக்கும் இத்தனை போக்கி மனுஷ்ய  சரீர பரிக்ரகாம் பண்ணின நமக்கு சித்திக்கப் புகா நின்றது -என்றுமாம் –
4-அகர்ஹிதம் -சந்த்யா வந்தனாதி பண்ணினால் பலம்  இன்றிக்கே ஒழிந்தாலும் பண்ணாத போது பிரத்யவாயம் உண்டாமாப் போலே
ஷதாத் கில த்ராயத இத் யுதக்ரோ ஷத்ரஷ்ய சப்தோ புவ நேஷூ ரூட -என்று ஷத்ரியரான நமக்கு ஆபன்  நிவாரணம் ஸ்வரூப பிரயிக்தம் –
அதுபண்ணாதபோது கர்ஹை பிறக்கும்
தன நிவ்ருத்தியைக் கொள்ளுவது
4- அகர்ஹிதம் -என்கிற நஞ் நுக்கு -ததன்ய தத் அபாவ   தத் விரோதி என்று மூன்றும் யுன்டாகையாலே –
5- அகர்ஹிதம்-என்று தத் அன்யமான ச்வர்க்யம் ஸ்யாத் து பலோதயே -யுத்த 18-32-என்று
ச்வர்க்காதி சித்தி பிரயோஜனம் என்றாக வுமாம்
6-அன்றிக்கே -தத் அபாவமான கர்ஹா நிவ்ருத்தி பிரயோஜனம் ஆக வுமாம்
7- அன்றியிலே யசசஸ்ஸ-கிஷ்கிந்தா -15-20-என்று தத் விரோதியான ச்லாக்யதை தானே சித்திக்கும் என்றாக வுமாம் –
ஆக இந்த ஸ்லோகத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று -இவ்வதிகாரிக்கு வேண்டுவது அலபமாநுகூல்யம்
இவ்வளவாலே -ந ஸ்மரத்யப காராணாம் சதமப்யாத்மவத்தயா -கதஞ்சிது பகாரேண க்ருதே நைகேந துஷ்யதி -அயோத்யா -1-11- -என்றும்
மாம் வ்ரஜ –சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி-என்றும்
மத்பக்தம் நயாமி பரமாம் கதிம் -என்றும்
சிந்திப்பே அமையும் -திருவாய்-9-1-7- என்றும்
எண்ணிலும் வரும் -திருவாய் -1-10-2-என்றும் இத்யாதிகளிலே சொல்லுகிறபடியே –
அவனுக்கு ஏதேனும் ஆரேனும் ப்ரதிபந்தகம்   யுண்டாகிலும் ஓர் அளவிலும் கைவிடாதே தன்னைக் கொடுக்கும் என்னும் அர்த்தம் சொல்லுகிறது –

——————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -அசங்கிதமதி –யுத்த -17-61/ஆகாரஸ் சாத்யமாநோ அபி -17-62 /தேச காலோபபன்னம் -17-63 /உத்யோகம் தவ சம்ப்ரேஷ்ய -17-64/ராஜ்யம் ப்ரார்த்தயமா நஸ்து –17-65 /யதா சக்தி மயோக்தம் -17-66 /அத ராம பிரசன்நாத்மா -18-1/மமாபி து விவஷா- 18-2–

February 7, 2015

அசங்கிதமதி ஸ்வஸ்தோ நஸட பரிஸர்ப்பதி
ந சாஸ்ய துஷ்ட வாகஸ்தி தாஸ்மான் நாஸ் தீஹ சம்சய –யுத்த -17-61-

அசங்கிதமதி -ஐயம் அற்ற மனத்தினனாய்
ஸ்வஸ்தோ -தன் நிலையினின்றும் பிறழாதவனாய்
நஸட -துஷ்டன் அல்லாதவனாய்
பரிஸர்ப்பதி -அருகில் வருகிறான் –
ந சாஸ்ய துஷ்ட வாகஸ்தி-அஸ்ய துஷ்டவாக் ந அஸ்தி-இவனுக்கு தோஷமுள்ள வார்த்தை இல்லை
தாஸ்மான் நாஸ் தீஹ சம்சய -தஸ்மாத் இஹ ந சம்சய -ஆகையால் இவன் விஷயத்தில் எவருக்கும் ஐயம் வேண்டியது இல்லை-

அவதாரிகை –
இவன் வந்தபடியாலும் -வார்த்தை சொன்ன படியாலும் எனக்கே யல்ல –
இவன் அளவில் சர்வர்க்கும் சங்கிக்க இடம் இல்லை-என்கிறான் –
அசங்கிதமதி ஸ்வஸ்தோ –
முதலிகள் -சாலா நுத்யம்ய சைலாம்ச்ச -17-6-என்று தன்னைக் குறித்து கல்லும் தடியும் ஆனவளவிலும் புத்தியில் இவர்கள் பக்கல் பிரதிகூல சங்கை இன்றிக்கே வந்தான் –
நஸட பரிஸர்ப்பதி –
பரி சர்ப்பணம் ஆவது -பரி சமாகமானம்
தனக்கு ஒரு அபாஸ்ரயம் தேடி -வருவாரைக் கிட்ட வந்தான்
ராஷசோ அப்யேதி-17-5-என்று நம்மை மதியாதே மேலிட்டு வந்தான் என்று முதலிகளும் பயப்படும்படி இ ரே கிட்டிக் கொண்டு நின்றது
இப்படியோ துஷ்ட பாவருடைய படி இருப்பது
ந சாஸ்ய துஷ்ட வாகஸ்தி –
இவன் வாக் வியாபாரத்தில் குழப்பம் இல்லை
துஷ்டருடைய வாக் வியாபாரம் ஸ் கல நாதி தூஷிதமாய் இ றே இருப்பது
தாஸ்மான் நாஸ் தீஹ சம்சய –
எனக்கே அல்ல -அஸ்தானே பய சங்கிகளுக்கும் இவன் விஷயத்தில் சங்கை வேண்டா –

——————————————————————————————————————————————————————————————

ஆகாரஸ் சாத்யமாநோ அபி ந சக்யோ விநி கூஹிதும்
பலாத்தி விவ்ருணோத்யேவ   பாவ மந்தர்க்கதம் நருணாம் -17-62-

ஆகாரஸ் சாத்யமாநோ அபி -சரீர விகாரம் மறைக்கப் பட்ட போதிலும்
ந சக்யோ விநி கூஹிதும் -மறைப்பதற்குக் கூடாத தாககும்
ஹி -ஏன் என்னில்
நருணாம் அந்தர்க்கதம் -மனிதர்களுடைய உள்ளே இருக்கும்
பாவ – தீய கருத்தை
பலாத் -இவனையும் மீறி பலாத்காரமான
விவ்ருணோத்யேவ-மறைக்க முயலும் சரீர விகாரம் காட்டிக் கொடுத்தே விடும் –

அவதாரிகை –
அவன் விபர லம்பத்தை-வஞ்சக வேஷத்தை  -மெய்யாக நினைத்துச் சொல்லுகிறாய் என்று முதலி களுடைய நினைவாகச் சொல்லுகிறான் –

ஆகாரஸ்-
சரீர விகார
சாத்யமாநோ அபி
சாதிக்கக் கடவதாக இவன் பிரவர்த்திதாலும்
ந சக்யோ விநி கூஹிதும்
மனஸ் ஸூ அந்யதா கரித்து இருக்கையாலே இவனால் மறைக்கப் போகாது
மறைக்கப் போகாமைக்கு ஹேது சொல்லுகிறது –
நருணாம் அந்தர்க்கதம் பாவம் பலாத் விவ்ருணோத்யேவ –
இவன் மறையா நிற்கச் செய்தேயும்  இந்த விகாரம் ஸ்வ பலத்தாலே புருஷனை அனுபவித்துத் தனக்கடியாய் நமக்குத் தோற்றாதே இருக்கும் பாவ தோஷத்தை பிரகாசிப்பியா நிற்கும்
ஹி
ஹே தௌ-
அவதாரணத்தால் தப்பாது என்கை-வெளிப்படுத்தியே விடும்
அத்ர-ஆகாரை ரிங்கிதைர் கதா இத்யாதி –

——————————————————————————————————————————————————————————————-

தேச காலோபபன்னம் ச கார்யம்  கார்யவிதாம் வர
சபலம் குரு தே ஷிப்ரம் பிரயோகேணாபி சம்ஹிதம் -17-63-

கார்யவிதாம் வர -செய்வான அறிவாரில் சிறந்தவரே
தேச காலோபபன்னம் ச கார்யம்-தேச காலங்களோடு பொருந்திய -விபீஷண சவீ காரமாகிற கார்யத்தை –
பிரயோகேணாபி சம்ஹிதம் -அனுஷ்டானத்தோடே கூடியதாகவும்
சபலம் குரு தே ஷிப்ரம்-தே சபலம் ஷிப்ரம் குரு -தேவரீருக்கு பயனுடையகாவும் விரைவில் செய்வீராக-

அவதாரிகை –
இப்படி பரிசுத்தமாய் தைவாதாகமான மித்ரத்தைப் பரிக்ரஹித்து தேவருடைய ரஷகத்வத்தையும்
அவனுடைய வரவையும் சபலமாக்கி யருள வேணும் என்று சித்தாந்தத்தை நிகமிக்கிறார் –

தேச காலோபபன்னம் ச-
தேச காலோ உபபன்னம் ச -யுத்த -17-55-என்று அவன் வரவுக்கு தேச காலங்கள் யோக்யமானால் போலே
தேவருடைய பரிகரகுஅத்துக்கு யோக்யமான தேச காலங்கள் என்கை –
கார்யம்  –
கர்த்தவ்யம் -சவீ கார  ரூப கர்த்தவ்யத்தை
சபலம் குரு தே ஷிப்ரம் பிரயோகேணாபி சம்ஹிதம் –
ஆஜகாம முஹூர்த்தேந-17-1- என்று அவன் துடித்து வந்த வரவுக்கு சத்ருசமாம் படி சடக்கென வேணும்
கார்யவிதாம் வர
கால அனுகூலமாகவும் கர்த்தவ்யங்களை அறியுமவர்களுக்கு வரணீயர் அன்றோ தேவர் –
அதவா
தேச  காலோ உபபன்ன ச கார்யம்   ஷிப்ரம் பிரயோகேணாபி சம்ஹிதம்  சபலம் குருதே –
கர்த்தவ்ய ஜ்ஞானம் யுடைய புருஷன் தேச காலங்களுக்கு உசிதமான கர்த்தவ்யங்களை பிரயோகேண அபி சம்ஹிதமாக்கி சபலமாகிப் பண்ணா நிற்கும் இ றே என்றுமாம்
கார்யவிதாம் வர –
கர்தவ்ய ஜ்ஞானம் யுடையார் படி இதுவானால் அவர்களுக்கு வரணீயரான தேவர்க்கு  அனுஷ்டானம் இன்றிக்கே ஒழியக் கடவதோ –

——————————————————————————————————————————————————————————————

உத்யோகம் தவ சம்ப்ரேஷ்ய மித்யாவ்ருத்தம் ச ராவணம்
வாலி நஞ்ச ஹதம் ச்ருத்வா ஸூ க்ரீவம் சாபி ஷேசிதம் -17-64
ராஜ்யம் ப்ரார்த்தயமா நஸ்து புத்தி பூர்வமிஹா கத
ஏதாவத்து புரஸ் க்ருத்ய வித்யதே த்வச்ய சங்க்ரஹ –17-65-

உத்யோகம் தவ சம்ப்ரேஷ்ய -உம்முடைய முயற்ச்சியைப் பார்த்து
மித்யாவ்ருத்தம் ச ராவணம் -தீய நடத்தை யுடைய ராவணனையும்
வாலி நஞ்ச ஹதம் ச்ருத்வா ஸூ க்ரீவம் சாபி ஷேசிதம் -கொல்லப் பட்ட வாலியையும் அபிஷேகம் செய்விக்கப் பட்ட சுக்ரீவனையும் கேட்டு
ராஜ்யம் ப்ரார்த்தயமா நஸ் து -ராஜ்யத்தை விரும்பியவனாகவே
புத்தி பூர்வமிஹா கத -மனப்பூர்வமாக இங்கே வந்தான்
ஏதாவத்து -இவ்வளவையும்
புரஸ் க்ருத்ய -முன்னிட்டு
வித்யதே த்வச்ய சங்க்ரஹ –இவனை ஏற்றுக் கொள்வது செய்யத் தக்கதாகவே இருக்கிறது –

அவதாரிகை –
பந்துக்களையும் ஐஸ்வர்யத்தையும் விட்டு வெறுமனே நம் பக்கல் மித்ரதையே பிரயோஜனமாக வரக் கூடுமோ -என்னில்
அது கூடாது என்று இருந்தீர் ஆகிலும் -பிராத்ரு நிரசன பூர்வகமாக நம் பக்கல் ராஜ்யத்தை அபெஷித்து வரக் கூடும்
அப்போதும் பரிக்ராஹ்யன் -என்கிறான் இவ்விரண்டு ஸ்லோகத்தாலும்-

அவன்  ராஜ்ய ஸ்ரத்தை பண்ணி வருகைக்கு ஹேது சொல்லுகிறது –
உத்யோகம் தவ சம்ப்ரேஷ்ய –
கர தூஷண த்ரிசிராக்கள் முதலான பதினாலாயிரம் ராஷசரையும் மூன்றே முக்கால் நாழிகையிலே தனியே அழியச் செய்த தேவர்
வெளி நிலமான கடல் கரையிலே சபரிகரமாக இட்டுக் கொண்டு இருக்கிற ஒரு பாட்டைக் கண்டு
மித்யாவ்ருத்தம் ச ராவணம் வாலி நஞ்ச ஹதம் ச்ருத்வா ஸூ க்ரீவம் சாபி ஷேசிதம் -ராஜ்யம் ப்ரார்த்தயமா நஸ்து புத்தி பூர்வமிஹா கத-
தேவர்க்கு எதிரியான ராவணனுடைய மாயா வியாபாரத்தையும்
ராவணனிலும் அதி பிரபலனான வாலியை ஓர் அம்பாலே உம்மை ஆஸ்ரயித்த தம்பிக்காக அழியச் செய்த படியாலும்
ராவணனை அழியச் செய்து ராஜ்யத்தைத் தருவார் என்று  ராஜ்ய காங்ஷியாய் கொண்டு
வருகையாலே சங்க்யன் அல்லன் -பரிக்ராஹ்யன் –
ஏதாவத்து புரஸ் க்ருத்ய வித்யதே த்வச்ய சங்க்ரஹ –
நமக்கு அப்படியே பந்துவாய் வந்தான் என்னும் இடம் உம்முடைய பரிகரத்துக்கு சங்க நீயமானாலும்
ஏதாவன் மாத்ரத்தை முன்னிட்டாகிலும்  இவனுடைய சங்க்ரஹம் கார்ய்மே –
பிரதமத்தில்-ஏதாவத்து -என்றது  து சப்தம் சமுச்சயார்த்தம்
சரமத்தில் -வித்யயேது-அவதாராண அர்த்தம் –

———————————————————————————————————————————————————————————–

யதா சக்தி  மயோக்தம் து ராஷஸஸ் யார்ஜவம்  ப்ரதி
பிரமாணம் த்வம் ஹி சர்வஸ்ய ஸ்ருத்வா புத்தி மதாம் வர 17-66-

ராஷஸஸ் யார்ஜவம்  ப்ரதி-ராஷச குலத்தவனான விபீஷணனுடைய நேர்மையைக் குறித்து –
யதா சக்தி  மயோக்தம் து -என்னாலே இயன்ற   வரையில்  சொல்லப்பட்டது
புத்தி மதாம் வர -அறிவாளிகளில் சிறந்தவரே
பிரமாணம் த்வம் ஹி சர்வஸ்ய ஸ்ருத்வா-நீர் கேட்டு அனைத்துக்கும் முடிவு கட்டவேண்டியவர் –

அவதாரிகை –
ஆக இப்படி லோக பிரசித்தியாலும் -இவன் சங்க்ராஹ்யன் என்னும் இடத்தைச் சொல்லி -மேல்
இவனுடைய ஸூ த்த்யதிசயத்தை உபபாதித்துக் கொண்டு உக்தத்தை நிகமிக்கிறான் –

ராஷஸஸ் யார்ஜவம்  ப்ரதி-
முதலிகள் ஜாதி மாதரத்தைப் பற்றி சங்கிக்கிற இவனுடைய ஆர்ஜவத்தைக் குறித்து
மயா-
வானர மாத்ரமான என்னாலே
யதா சக்தி உக்தம் து –
யதாமதி சொல்லப் பட்டது –
புத்தி மதாம் வர –
சர்வ தேச சர்வ கால வர்த்தி சகல பதார்த்தங்களையும் ஸ்வத ஏவ அறியும் தேவரீரே இ றே இவனுடைய சுத்தி அறிக்கைக்கு சக்தர்
பிரமாணம் த்வம் ஹி சர்வஸ்ய ஸ்ருத்வா –
இவனுடைய குணாதிக்யம் என்ன -ஸ்வரூபம் என்ன -ச்வீகாரம் என்ன -இவை நான் விண்ணப்பம் செய்யக் கேட்டாலும்
அவை எல்லா வற்றுக்கும் நிர்ணாயகர் தேவரீரே இறே
ஸ்ருதியை ஸ்ம்ருதி பின் செல்லமா போலே அடியோங்கள் தேவரீர் திரு உள்ளத்தைப் பின் செல்லும் அத்தனை என்று கருத்து –

———————————————————————————————————————————————————————-

அத ராம பிரசன்நாத்மா ஸ்ருத்வா வாயு ஸூ தஸ்ய ஹ
ப்ரத்ய பாஷத துர்த்தர்ஷ ஸ்ருதவாநாத்மநி ஸ்திதம் -18-1-

அத ராம பிரசன்நாத்மா-அதற்குப் பின் ஸ்ரீ ராம பிரான் தெளிந்த மனத்தை யுடையராய்
ஸ்ருத்வா வாயு ஸூ தஸ்ய ஹ -வாயுவின் பிள்ளையான அனுமனுடைய சொல்லை -கேட்டார்
ப்ரத்ய பாஷத-பதிலாகச் சொன்னார்
துர்த்தர்ஷ -அசைக்க ஒண்ணாத வராய்
ஸ்ருதவாநாத்மநி ஸ்திதம் -கேள்வி ஜ்ஞானம் யுடையரான ஸ்ரீ ராம பிரான் தன் மனத்தில் இருந்ததை சொன்னார் –

அத ராம –
அநந்தரம் பெருமாள் உளரானார் -அதாகிறது -ரஷகத்வமே ஸ்வரூபம் ஆகையாலே –
சரணம் என்ற போதே ரஷிக்கப் பெறாத ஸ்வரூப ஹாநி போகை-
சம்சாரி சேதனனுக்கு பகவத் ஜ்ஞானங்களாலே சத் பாவங்கள் போலே இ றே ரஷகனுக்கு  ரஷகத்வ சித்தியாலே சத்பாவமும் –தத்  அபாவத்தாலே அசத் பாவமும் –
சர்வ ஆஸ்ரயணத்துக்கு  ஏகாந்தமாகச் சக்கரவர்த்தி திரு மகனாய்  வந்து அவதரித்த தாம் ஆஸ்ரயண உன்முகனாய்வந்தவனை விஷயீ கரியாமையாலே இலராய் -திருவடி வார்த்தையாலே உளரானார் என்றுமாம் –

பிரசன்நாத்மா-
பிரசன்ன மன –
தரமி யுன்டானவாறே தர்மம் யுண்டாயிற்று -அதாவது -மஹா ராஜர் வார்த்தை யாலே கலங்கின திரு உள்ளம் பிரசன்னமாய்
நிலைப்பெற்று என்நெஞ்சம் பெற்றது நீடுயிர் -திருவாய் -3-2-10-என்கிறபடியே –
ஸ்வ லாபத்தில் ஆ ஸ்ரீ தரைப் போலே ஆனார் என்கை-
ஸ்வாதமாநி ஸ்திதம் வாயு ஸூ தஸ்ய -ஸ்ருத்வா-
சர்வ பிராணி பிராண ஹேதுவான வாயுவினுடைய தத் குண உபேத ச்நேஹத்தாலே யதா பூதனான புத்ரனுடைய நெஞ்சில் கிடந்ததைக் கேட்டு
ஸ்வாதமநி  ஸ்திதம் வாயு  ஸூ தஸ்ய ஸ்ருத்வா –
தம்முடைய திரு உள்ளத்தில் கிடந்தபடி திருவடி சொல்லக் கேட்டு என்றுமாம்
ஹ –
ஒருவன் -சர்வ ரஷகனுக்குத் தன வார்த்தையாலே ரஷகனாவதே -என்று ரிஷி கொண்டாடுகிறான் –
துர்த்தர்ஷ-
பூர்வ பஷங்களாலே அப்ரத்ருஷ்யராய் ஸ்வ மத ஸ்தாபன சமர்த்தரானார்
ஸ்ருதவாந-
வசிஷ்டாதிகள் பக்கல் தமக்கு யுண்டான ஸ்ருதங்கள் உதவிற்று
அதாவது கபோத கண்டு பாக்ய  நாதிகள்-புறா- கண்டு கதைகள் போல்வன
ப்ரத்ய பாஷத –
முதலிகளைக் குறித்து பிரதி வசன ஷமரானார்
ஆத்மா நி ஸ்திதம் ப்ரத்ய பஷ்த -என்றுமாம் –
தம்முடைய திரு உள்ளத்தில் கிடந்த அர்த்தத்தை முதலிகளுக்கு அருளிச் செய்தார் –

———————————————————————————————————————————————————————————–

மமாபி து விவஷாஸ்தி காசித் பிரதி விபீஷணம்
ஸ்ருத மிச்சாமி தத் சர்வம் பவத்பி ஸ்ரேயசி ஸ்திதை- 18-2-

மமாபி து -எனக்குமே
விவஷாஸ்தி காசித் -சொல்ல வேண்டிய வார்த்தை ஓன்று இருக்கிறது
பிரதி விபீஷணம்-விபீஷணனை  குறித்து
ஸ்ருத மிச்சாமி தத் சர்வம் பவத்பி -உங்களாலே அவை எல்லாமே கேட்க்கப் பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்
ஸ்ரேயசி ஸ்திதை- நன்மையிலே நிலை நிற்கும்-

அவதாரிகை –
உங்கள் வார்த்தையை நான் கேட்டவோபாதி இவன் விஷயமாக நான் சொல்ல நினைக்கும் வார்த்தையையும்
கேட்டுத் தர வேணும் என்று  முதலிகளை இரக்கிறார்-

மமாபி து –
எல்லாரிலும் தம்முடைய மதத்துக்கு யுண்டான விசேஷத்தைச் சொல்லுகிறார்
விவஷாஸ்தி காசித்-
ஒரு விவஷை யுண்டாகா நின்றது
பிரதி விபீஷணம்-
விபீஷணனை குறித்து ஒரு விவஷை யுண்டாகா நின்றது -என்கை
ஸ்ருத மிச்சாமி தத் சர்வம் –
விவேஷாகாத்மாய் -மித்ர பாவேன-18-3-என்று தொடங்கி
கணவ புத்திர பர்யாயமான-கண்டுவின் வார்த்தை ஈறாக -18-32-
அர்த்த ஜாதத்தை இதுவே அர்த்தம் என்று ச்வீகரித்த்லி  கோளாகிலும் செவி தாழ்க்க அமையும் என்று இரக்கிறார்
பவத்பி ஸ்ரேயசி ஸ்திதை-
என்னுடைய ஸ்ரேயஸ்ஸிலே நிலை நின்று
அத்தாலே சத்தை யுண்டாக நின்றுள்ள உங்களாலே என்றுமாம்-

———————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -அர்த்தா அநர்த்த -யுத்த-17-51/ருதே நியோகாத் -17-52 /சாரப்ரணிஹிதம் யுக்தம் -17-53 /அதேசகாலே சம்ப்ராப்த -17-54 /ஸ ஏஷ தேச காலஸ்ச -17-55 /தௌராத்ம்யம் -17-56 /அஜ்ஞாதரூபை -17-57 /ப்ருச்சய மாநோ -17-58/அசக்ய சஹஸா -17-59 /ந த்வஸ்ய ப்ருவதோ -17-60–

February 6, 2015

அர்த்தா அநர்த்த நிமித்தம் ஹி யதுக்தம் சசிவைஸ் தவ
தத்ர தோஷம் பிரபச்யாமி க்ரியா ந ஹ்யுபபத் யதே -யுத்த -17-51-

அர்த்தா அநர்த்த நிமித்தம் -லாப நஷ்டங்களை ஹேது வாக யுடைய
ஹி-
யதுக்தம்-யாதொரு வாக்யம் சொல்லப் பட்டதோ
சசிவைஸ் -மந்த்ரியரான அங்கதப் பெருமாளாலே
தவ -தேவரீருடைய
தத்ர -அந்த பஷத்தில்
தோஷம் பிரபச்யாமி-தோஷத்தை நன்றாகப் பார்க்கிறேன்
க்ரியா ந ஹ்யுபபத் யதே –
ஏன் என்றால் பரிஷை செய்வது பொருந்தாதது அன்றோ-

அவதாரிகை –
பிரதம மதமான அங்கதப் பெருமாள் கருத்துக்கு தோஷத்தை சொல்லுகிறான் -அர்த்த அநர்த்த -இத்யாதியாலே-

அர்த்தா அநர்த்த நிமித்தம் ஹி யதுக்தம் –
பிரயோஜன அப்ரயோஜனங்களே இவனுடைய த்யாக ச்வீகாரங்களுக்கு  ஹேது என்று யாதொன்று சொல்லப் பட்டது
சசிவைஸ் தவ-
தேவருடைய பிரகிருதி யறியாமல் சாஸ்திரத்தைப் பார்த்து சொன்னார் என்கை
பஹூ வசனத்தாலே அங்கதப் பெருமாள் பஷத்தார் எல்லாருக்கும் அவருடைய வாக்யம் அனுமதம் என்று சொல்லுகிறது
அவர் பக்கல் கௌரவ்யதை யால் -என்றுமாம்
கார்யம் அல்லாமையால் நிஷேதிக்கிறான் இத்தனை
அவர் பக்கல் கௌரவ்யதையில் குறை இல்லை என்கை –
தத்ர தோஷம் பிரபச்யாமி –
அவஹிதமாக சொன்ன மதத்திலே தோஷம் தோற்றா நின்றது
அந்த தோஷம் ஏது என்னசொல்லுகிறார் –
க்ரியா ந ஹ்யுபபத் யதே
க்ரியா -பரீஷாக்ரியா
அந்த பரீஷாக்ரியை அனுப பன்னை -ஒட்டாது -என்கிறது –

—————————————————————————————————————————————————————————–

ருதே நியோகாத் சாமர்த்யமவ போத்தும் ந சக்யதே
சஹஸா விநியோகோ ஹி தோஷவான் பிரதிபாதிமா –யுத்த -17-52-

ருதே நியோகாத் -ஒரு செயலில் ஏவினால் அல்லாமல்
சாமர்த்யம் -இவனுடைய பயனுடைமை
மவ போத்தும் -அறிவதற்கு
ந சக்யதே -முடியாது
சஹஸா-சடக்கென
விநியோகோ ஹி-ஏவுகையோ என்னில்
தோஷவான் பிரதிபாதிமா -தோஷமுடையது என்று எனக்குத் தோற்றுகிறது-

அவதாரிகை –
அநு பபந்னை -ஏன் ஒட்டாது – என்னும் இடத்தை உபபாதிக்கிறது மேல்-

ருதே நியோகாத் சாமர்த்யமவ போத்தும் ந சக்யதே-
சாமர்த்தியம் ஆவது சமயக் பிரயோஜன பாவம் -நல்ல பயனுடைமை என்றபடி
அந்த பிரயோஜன ஜ்ஞான அர்த்தமாக உபயோக்கிக்கத் தட்டு என் என்னில்
சஹஸா விநியோகோ ஹி தோஷவான் பிரதிபாதிமா-
இவனால் பிரயோஜனம் உண்டு என்று அறியாதே சடக்கென ஏவுதோம் ஆகில் கார்யத்துக்கு அனர்த்தமாம் என்று தோற்றா நின்றது –
பிரயோஜனம் யுண்டு என்று அறிந்தால் அல்லது ஏவ ஒண்ணாது
ஏவினால் அல்லது பிரயோஜனம் அறிய ஒண்ணாது
ஆக இததேதரா ஸ்ரயக் ரஸ்தம்-அந்யோந்ய ஆஸ்ரயணம் -என்னும் குற்றம் எற்படுகிறதால் பரீஷாக்ரியை அனுபபனம் -பரிஷை செய்வது ஒட்டாது-

—————————————————————————————————————————————————————————————

சாரப்ரணிஹிதம் யுக்தம் யதுக்தம் சசிவைஸ் தவ
அர்த்தஸ்யா  சம்பவாத் தாத்ரா காரணம் நோபாபத்யதே –யுத்த -17-53-

சாரப்ரணிஹிதம்-ஒற்றனை அனுப்புவது
யுக்தம்-தகும் என்று
யதுக்தம் சசிவைஸ் தவ -யாதொன்று உம்முடைய மந்த்ரிகளான சரபராலே
அர்த்தஸ்ய அசம்பவாத் -இவனிடம் ஒற்றன் செய்ய வேண்டியது இல்லை யாகையாலே
தத்ர காரணம் நோபாபத்யதே -அந்த காரணம் பொருந்தாது-

அவதாரிகை –
அநந்தரம் சரபர் மதத்தை தூஷிக்கிறார் –
சாரப்ரணிஹிதம் யுக்தம் யதுக்தம் சசிவைஸ் தவ
ப்ரணி தாநம் -பாவே நிஷ்டா -பாவனா பிரதானாமானபிரயோகம் -ஒற்றனை அனுப்பவது என்னும் பொருளில் –
அர்த்தஸ்யா  சம்பவாத்-
இது பிரத்யஷித்து நிற்கையாலே இவன் பக்கல் சாரனுக்கு கர்த்தவ்யம் இல்லாமையாலே
தத்ர காரணம் நோபாபத்யதே –
அந்த மதத்தில் காரணம் உபபன்னம் அன்று
அதவா –
அர்த்தஸ்யா  சம்பவாத்-சாரணம் நோபாபத்யதே –
அர்த்த சப்தத்தாலே சாமாந்த அந்தப்புர சமாஜாதிகள் -சிற்றரசர்கள் அந்தப்புரம் -ராஜசபை -முதலானவை சொல்லப் பட்டன –
சாரணம் -சார வியாபார -அதாகிறது வணிக் க்ருஷீவலோ லிங்கீ பிஷூக -இத்யாதிகள் –
வியாபார -விவசாயி சந்நியாசி பிஷூ உபாத்யாயர் போலே வேவு பார்க்க வந்தான் எனபது ஒவ்வாது-

—————————————————————————————————————————————————————————–

அதேசகாலே சம்ப்ராப்த இத்யயம்யத் விபீஷண
விவஷா சாத்ர மேஸ்தீயம் தாம் நிபோத யதாமதி –யுத்த -17-54-

அதேசகாலே சம்ப்ராப்த -தகாத இடத்திலும் தகாத காலத்திலும் வந்தடைந்தான்
இத்யயம்யத் விபீஷண-இந்த விபீஷணன் -என்று யாதொன்று சொல்லப் பட்டதோ
விவஷா சாத்ர மேஸ்தீயம் -அத்ர மே இயம் விவஷா  -இந்த மதத்தில் எனக்கு இப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்று விருப்பம்
தாம் நிபோத யதாமதி -தாம் ச யதாமதி நிபோத -அவ்விருப்பத்தை நான் அறிந்தபடி கேட்பீர்-

அவதாரிகை –
ஸ்ரீ ஜாம்பவ மஹா ராஜர் பஷத்தை தூஷிக்கிறான்-

அயம்  விபீஷண-
த்வாம் து திக் குலபாம்ஸநம் -யுத்த -16-15-என்றும்
தாசவச் சாவமா நித -17-14- என்றும் ராவணனாலே அவமா நிதனாய்
தஸ்யாஹம் நுஜே ப்ராதா விபீஷண இதி ஸ்ருத -17-10-என்று ஸ்வ நிஷ்கர்ஷத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு
ராகவம் சரணம் கத -17-14-என்று தேவர் திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்து நிற்கிற விபீஷணன்
அதேசகாலே சம்ப்ராப்த -இதி தவ சசிவைர் யதுக்தம்  அத்ர மே இயம் விவஷா சாஸ்தி  யதாமதி  தாம் நிபோத –
இப்பஷத்தில் எனக்கு விவஷை உண்டாகா நின்றது
நான் அறிந்தபடி சொல்ல அவற்றை கேட்டருள வேணும்
ச சப்த -து சப்தார்த்தம்
முன்புள்ள பஷத்தில் காட்டில் இப்பஷத்துக்கு யுண்டான தூஷண விசேஷத்தைச் சொல்லுகிறது-

————————————————————————————————————————————————————

ஸ ஏஷ தேச காலஸ்ச பவதீஹ யதா ததா
புருஷாத் புருஷம் ப்ராப்ய ததா தோஷ குணாவபி -யுத்த -17-55-

ஸ தேச காலஸ்ச-இவன் வரத்தக்க அந்த இடமும் -இவன் வரத் தக்க அந்தக் காலமும்
பவதீஹ யதா ததா – ஏஷ  யதா பவதி ததா நிபோத -ஆகிறதோ -இதுவேயாக -எப்படி ஆகிறதோ -அப்படி அதைக் கேளும் –
புருஷாத் -அதம புருஷனான ராவணனைக் காட்டிலும்
புருஷம்-உத்தம புருஷனான தேவரீரையும்
ப்ராப்ய ததா தோஷ குணாவபி -ததா -அப்படியே -தோஷ குனௌ அபி -அவனை விடா விடில் தீமையையும் உம்மை  அடைவதில் நன்மையையும்  -ப்ராப்ய -அறிந்து வருவது தக்கது-

அவதாரிகை –
அந்த விவஷை இன்னது என்கிறது மேல்-
இஹ ஸ ஏஷ தேச காலஸ்ச  யதா ததா தாம் நிபோத –
இதி பூர்வேன அன்வய
யாதொரு காலத்தில் யாதொரு தேசத்தில் வந்தான்
இவன் வரவுக்கு இதுவே தேசமும் இதுவே காலமும் யாதொருபடி ஆம்
அப்படிப்பட்ட விவஷை கேட்டு அருள் வேணும்
எங்கனே என்னில்
புருஷாத் புருஷம் ப்ராப்ய ததா தோஷ குணாவபி –
தம பிரகிருதி யாகையாலே ஹிம்சையே யாத்ரையான ராவாணனைக்  காட்டில் சத்வோத்தராகையாலே
பர ரஷணமே யாத்ரையாய் இருக்கிற தேவரை ப்ராப்யராக புத்தி பண்ணி ப்ராப்ய புத்த்யா-
ததா தோஷ குணாவபி –
அவனை அவ்வளவிலே விட்டுப் போராது ஒழிந்தால் வரும் தோஷத்தையும்
தேவரீரைப் பற்றினால் வரும் நன்மையையும் புத்தி பண்ணி –
தோஷம் ஆவது -அவனுடைய கருத்துக்கு சஹகாரியாய் அந்த பிரதி கூல்யத்தோடே முடிந்து போகை-
நன்மையாவது -தார்மிகரோடே கூடப் பெறுகையும் -அதின் பலமான தேவர் திருவடிகளில் கைங்கர்யமும்
இந்த வைஷம்ய ஜ்ஞானம் யுடையவனுக்கு வருகை யுக்தம்-

——————————————————————————————————————————————————————

தௌராத்ம்யம் ராவணே த்ருஷ்ட்வா விக்கிரமம் ஸ ததா தவயி
யுக்தமாகமநம் தஸ்ய ஸத்ருஸம் தஸ்ய புத்தித –யுத்த -17-56-

தௌராத்ம்யம் ராவணே-ராவணன் இடத்தில் துஷ்டத் தனத்தையும்
ததா தவயி-அப்படியே உம்மிடத்தில்
விக்கிரமம் ஸ -பராக்ரமத்தையும்
த்ருஷ்ட்வா -பார்த்து
தஸ்ய புத்தித -அந்த விபீஷணனுடைய புத்திக்கு
ஸத்ருஸம் -தகுந்த
ஆகம நம் -வரவு
யுக்தம் -தக்கது-

அவதாரிகை -கிஞ்ச -மேலும் காரணம் கட்டுகிறான்-

ராவணே தௌராத்ம்யம் ததா  தவம் விக்கிரமம் ஸ த்ருஷ்ட்வா தஸ்ய  யுக்தமாகமநம் யுக்தம் –
தேவர் திரு உள்ளத்திலே புண் படும்படி ராவணன் பண்ணின தண்மையைக் கண்டும் –
துராத்மாக்களை அநாயாசேன கொல்ல வல்ல ஆண் பிள்ளைத் தனத்தை தேவரீர் பக்கலிலே கண்டு வருகை யுக்தம்
தஸ்ய புத்திதஸ்  ஸத்ருஸம் –
நியாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் அவன் புத்திக்கும் ஸத்ருஸம் ராவணன் தன்னைக் கொல்லப் புக –
தூதவதம் யுக்தம் அல்ல -என்றவன் ஆகையாலே கைக் கொண்டான் இ றே-

—————————————————————————————————————————————————————————–

அஜ்ஞாதரூபை புருஷைஸ் ஸ ராஜன் ப்ருச்ச்யதாமிதி
யதுக்தம் தத்ர மே ப்ரெஷா காசிதஸ்தி சமீஷிதா –யுத்த -17-57-

அஜ்ஞாதரூபை-அறியத் தகாத கருத்தை யுடைய
புருஷைஸ் -புருஷர்களால்
ஸ ராஜன் ப்ருச்ச்யதாமிதி -அரசரே அந்த விபீஷணன் கேட்கப்பட்டும் -என்று
யதுக்தம் தத்ர மே -தம்முடைய மந்த்ரிகளாலே யாதொரு வசனம் சொல்லப் பட்டதோ அந்த பஷத்தில் எனக்கு
சமீஷிதா -நன்றாகப் பரிசீலனம் பண்ணப் பட்ட
காசித் -ஒரு
ப்ரேஷா-உக்தி
அஸ்தி -இருக்கிறது-
அவதாரிகை –
அநந்தரம் மைந்த பஷத்தை தூஷிக்கிறான்-

அஜ்ஞாதரூபை புருஷைஸ்
அஜ்ஞாதாபி ப்ராயை-தந்தாம் நினைவை எதிரிகள் அறியாதபடி மறைத்துச் சொன்ன புருஷர்களால் –
ஸ  ப்ருச்ச்யதாமிதி  தவ சசிவை யதுக்தம் ராஜன்-
தேவர் ராஜாக்கள் ஆனால்
வக்தாக்கள் ஸூ ஹ்ருத்துக்கள் என்றால்
நியாய பஹிஷ்டமான வார்த்தையைக் கேட்க கடவதோ என்கை-
தத்ர மே ப்ரெஷா காசிதஸ்தி சமீஷிதா –
இம் மதத்திலே நீதி விரோதத்தை பற்றி என்னால் நிரூபிதையாய் இருப்பதொரு புத்தி யுண்டு-

———————————————————————————————————————————————————————–

ப்ருச்சய மாநோ விசங்கேத சஹஸா புத்திமான் வச
தத்ர மித்ரம் ப்ரதூஷ்யேத மித்யா ப்ரஷ்டு ஸூ காகதம் –யுத்த -17-58-

வச ப்ருச்சய மாநோ – வார்த்தை கேட்கப் பட்டவனாய்க் கொண்டு –
விசந்கேத சஹஸா -சடக்கென ஐயம் உறுவான்
புத்திமான் -அறிவாளியான விபீஷணன்
தத்ர -ஐயமுற்றவுடன்
மித்யா ப்ரஷ்டு -பொய்யாகக் கேட்கிறவனுக்கு
மித்ரம் ப்ரதூஷ்யேத-நண்பன் கெட்டு விடுவான்-

அவதாரிகை –
அது என் என்ன இன்னது என்கிறான்-

சஹஸா  வச ப்ருச்சய மாநோ ஸ புத்திமான் விசங்கேத –
தன்னை சவீ கரிப்பதற்கு முன்னே ராவணன் வசனத்தை பிரச்னம் பண்ணினால்
இது சவீ காரத்துக்கு பின்பு கார்ய விசார சமயத்திலே கேட்கமது வென்று
அறியும் புத்தியோகத்தை யுடையவன் ஸ்வ நிகர்ஷத்தை முன்னிட்டு சரணம் புக்க நம் பக்கலிலே சத்ரு புத்தியைப் பண்ணினாரோ என்று மிகவும் சங்கிக்கும்
சங்கையில் வரும் அனர்த்தத்தைச் சொல்லுகிறது மேல் அர்த்தத்தாலே –
தத்ர –
சங்கித்த அளவிலே –
மித்யா ப்ரஷ்டு –
ஒன்றை நினைத்து ஒன்றைக் கேட்குமவனுக்கு
ஸூ காகத மித்ரம் ப்ரதூஷ்யேத –
இருகை முடவன் தலையிலே கங்கை உதித்தால் போலே
அநாயாசேன வந்த மித்ரம் இழக்க வரும்  –
மித்யா ப்ரஷ்டும் –
என்ற பாடமான போது மித்ர விசேஷணமாய் பொய்யே சிலவற்றைக் கேட்கிற மித்ரம் -என்றுமாம் –

———————————————————————————————————————————————————————————————

அசக்ய சஹஸா ராஜன் பாவோ வேத்தும் பரஸ்ய வை
அந்த ஸ்வ பாவைர் கீதைஸ் தைர் நை புண்யம் பஸ்யதோ ப்ருசம்  -யுத்த -17-59-

ராஜன் -அரசே
ப்ருசம்  -மிகவும்
நை புண்யம் -குறிக் கொண்டு
பஸ்யதோ -தன் கார்யத்தைப் பார்க்கும்
பரஸ்ய வை -எதிரியினுடைய
அந்த ஸ்வ பாவைர் -உள்ளே மறைந்து இருக்கும் கருத்தை யுடைய
தை -அந்த
கீதைஸ் -பதில் உரைகளாலே
பாவோ வேத்தும்-அவனுடைய கருத்தை அறிவதற்கு
அசக்ய சஹஸா-முடிவது அன்று –

அவதாரிகை –
மித்ரத்தை இழக்கும் அளவன்று
அவன் நினைவு ஆராயவும் ஒண்ணாது -என்கிறான்-

பாவோ வேத்தும் பரஸ்ய வை பாவ சஹஸா வேத்தும் அசக்ய
சிர  பரிசயத்தாலே அந்யனுடைய ஹ்ருதயத்தை அறியுமது ஒழிய சடக்கென அறியப் போகாது –
எங்கனே என்னில்
ப்ருசம்  நை புண்யம் பஸ்யத பரஸ்ய அந்த ஸ்வ பாவ தைர் கீதை பாவ மேத்தும் அசக்ய –
துஷ்ட ஸ்வ பாவனாய்-ஸ்வ அர்த்தத்தை நிபுணமாகப் பார்க்கிறவனுடைய கூடாபி பிராயமான உத்தர வசனங்களாலே பாவம் அறியப் போகாது –
அந்த ஸ்வ பாவை –
தன்னுடைய பாவம் வசனத்திலே தோற்றாதே நெஞ்சிலே கிடக்கை –
ராஜன் –
நிதிஜ்ஞரான தேவர்க்கு அஜ்ஞாதம் உண்டோ -என்கை-
நீ உன்னுடைய பாவத்தை மறைத்து பிரச்னம் பண்ணினவோ பாதி
அவனும் தன்னுடைய பாவத்தை  மறைத்துத் தான் உத்தரம் சொன்னால் அறியப் போமோ அவனுடைய பாவம் -என்கை –

—————————————————————————————————————————————————————————————–

ந த்வஸ்ய ப்ருவதோ ஜாது லஷ்யதே துஷ்டபாவதா
பிரஸன்னம் வதனம் சாபி தஸ்மான்மே நாஸ்தி சம்சய -யுத்த -17-60-

ந த்வஸ்ய ப்ருவத அஸ்ய-வார்த்தை சொல்லும் இவனுக்கு
ஜாது -ஒரு போதும்
லஷ்யதே துஷ்டபாவதா -துஷ்டத் தனம் காணப் படுவது இல்லை
பிரஸன்னம் வதனம் சாபி -முகமும் தெளிந்து இருக்கிறது
தஸ்மான்மே நாஸ்தி சம்சய -ஆகையால் எனக்கு ஐயம் இல்லை-

அவதாரிகை –
இப்படி பரமதத்தை நிரசனம் பண்ணி ஸ்வ சித்தாந்தத்தை உபன்யசிக்கிறான்-

அஸ்ய ப்ருவத துஷ்டபாவதா ஜாது  ந லஷ்யதே-
இவன் வார்த்தை சொல்லுகிற இடத்தில் துஷ்ட பாவதை ஒரு காலும் காணப் படுகிறது இல்லை
அநாதரே சஷ்டீ
ஜாது-
துஷ்ட பாவனாகில் தன் தோஷத்தை மறைத்தாலும் ஓர் அளவுகளிலே பிரகாசிக்கும்
இவன் பக்கல் சர்வ காலமும் தோற்றுகிறது இல்லை –
துஷ்ட  பாவமாவது துஷ்டனுடைய சேஷ்டை -அதாவது
முக விகாரம் ஸ்வேதகம்பாதி கதி நீரீஷனம் ஆலோகனம் இவை தொடக்கமானவை துஷ்ட சேஷ்டிதங்களாக சாச்த்ரன்களிலே பிரசித்தம்
ததாச யாஜ்ஞவல்க்ய
தேஸாத் தேஸா தரம் யாதி ஸ்ருக்விணீ பரிலேடி ச
லலாடம் ஸ்வித்யதே சாத்ரமுகம் வை வர்ண்ய மேதி ச
பரி  ஸூஷ்யத் ஸ் கலத் வாக்யோ விருத்தம் பிரதிபாஷதே
ஸ்வ பாவாத் விக்ருதிம் கச்சேத் மநோ வாக்காய கர்மபி -இத்யாதி
மநு ரபி -பாஹ்யைர் விபால்யதே லிங்கை பாவ மந்தர்க்கதம்  நருணாம் ஸ்வ ரவர்ணேங்கிதா  காரைர்
சஷூஸா சேஷ்டிதேந ச
ஆகாரை ரிங்கிதைர் கதா சேஷ்ட்யா பாஷிதேந வா
நேத்ர வக்த்ர விகாரைச்ச  த்ருச்யதே அந்தர்க்கதம் மன -இத்யாதி –
இவன் பக்கல் துஷ்ட லிங்கங்கள் இல்லாமையே யன்று -சுத்தன் என்னும் இடத்துக்கு லிங்கம் உண்டு என்கிறான் –
பிரஸன்னம் வதனம் சாபி -என்கிற வாக்யத்தாலே
இவனுடைய முகம் பிரசன்னமாயே இரா நின்றது
வழி யடி யுண்டவன் தாய் முகத்திலே விழித்தால் போலே இவன் முகம் குளிர்ந்து அன்றோ இருக்கிறது
முக பிரசாதம் ஸூ த்த லிங்கமாக பிரசித்தம் –
யதா ஸ்ரீ மத் கிஷ்கிந்தா காண்டே –
ந முகே  நேத்ரயோர் வாபி லலாடே ச ப்ருவோஸ் ததா
அந்வேஷ்யபி ச சர்வேஷூ தோஷ சம்விதித க்வசித் -3-30- இதி –
தாஸ்மான் மே நாஸ்தி சம்சய –
இவன் பக்கலிலே தோஷ ராஹித்யத்தாலும்
குண சேஷ்டா வை லஷண்யத்தாலும் -சர்வதா சங்க்ய ஏவ ஹி-17-37 என்றும்
சர்வதா சங்க்ய தாமயம் -17-44-என்றும் முதலிகளுக்கு யுண்டான சம்சயம் எனக்கு இல்லை என்கிறான் –

—————————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -பவந்தம் மதி ஸ்ரேஷ்டம் -யுத்த -17-49-/ந வாதான்நாபி -17-50-

February 4, 2015

பவந்தம் மதி ஸ்ரேஷ்டம் சமர்த்தம் வததாம் வரம்
அதிசாயயிதும் சகதோ ப்ருஹஸ்பதிரபி ப்ருவன்-யுத்த -17-49-

பவந்தம் -தேவரீரை
மதி ஸ்ரேஷ்டம் -அறிவில் சிறந்தவராய்
சமர்த்தம் -வல்லமை யுடையவராய்
வததாம் வரம் -வாக்கு வன்மை யுள்ளவரில் சிறந்தவரான
அதிசாயயிதும்-வெல்லுவதற்கு
ந சகதோ -வல்லமை யுள்ளவன் அல்லன்
ப்ருஹஸ்பதிரபி-பிருஹஸ்பதியும்
ப்ருவன்-வார்த்தை சொல்லி-

அவதாரிகை –
திருவடி பெருமாளுடைய நினைவு தனக்கு சித்தாந்தம் ஆகையாலே
உம்முடைய நினைவு ஒருவராலும் நிர்ணயிக்க ஒண்ணாது என்று பெருமாளைக் கொண்டாடுகிறான் –
எதுக்காக என்னில்
நம் நினைவேற்கு கருத்தனைப் பெற்றோம் ஆகாதே என்று பெருமாள் ப்ரீதர் ஆகைக்காக –
மதி ஸ்ரேஷ்டம்
த்யாஜ்ய உபாதேயம் என்ன
கர்த்தவ்ய அகர்த்தவ்யம் என்ன
இவற்றினுடைய நிஷ்கர்ஷத்தில் பிரசச்த தமராய் இருக்கை-
சமர்த்தம் –
நிர்ணயித்த படியே செய்து தலைக் கட்டும் சாமர்த்தியம் உடையவராய் இருக்கை –
வததாம் வரம் –
செய்யும் இடத்தை இசையாதாரும் இசையும்படி நெஞ்சில் பட வார்த்தை சொல்ல வல்லவர்களில் தலைவராய் இருக்கை
பவந்தம் –
அவ்வளவேயோ
பிரக்ருதமான அர்த்தங்களுக்கு உபயோகயாய் அநுக்தமாய் இருந்துள்ள கல்யாண குணங்களால் பூர்ணர் அல்லீரோ –
அதிசாயயிதும் சகதோ ப்ருஹஸ்பதிரபி ப்ருவன்-
அர்த்த ஜாதத்தை வ்யக்தமாய்ச் சொல்லுகிற பிருஹஸ்பதியும் தேவரை அதிசயிக்கும்படி வார்த்தை சொல்லுவானான சக்தன் அல்லன் –
அதிசயிக்கை யாவது -நின்ற நிலையைப் பேர்க்கை
அஸ்மாதாதிகள் அசக்தர் என்னும் இடம் கிம் புநர் ந்யாய சித்தம் என்று கருத்து  –

—————————————————————————————————————————————————————————

ந வாதான்நாபி சங்கர்ஷான்நாதி க்யான்ந ச காமத
வஷ்யாமி வசனம் ராஜன் யதார்த்தம் ராம கௌரவாத்–யுத்த -17-50-

ராஜன் -சுக்ரீவ மஹா ராஜாவே
வாதாத் ந வஷ்யாமி -வாதத்தில் வல்லமை வெளிப்பட வேண்டும் என்று சொல்லுகிறேன் அல்லேன்
சங்கர்ஷாத் அபி ந வஷ்யாமி -பொறாமையினாலும் சொல்லுகிறேன் அல்லேன்
ஆதிக்யாத் ந வஷ்யாமி -பெரிய தனத்தால் சொல்லப் போகிறேன் அல்லேன் –
காமாத ச  ந வஷ்யாமி -பஷபாதத்தினாலும் பேசுகிறேன் அல்லேன் –
ராம கௌரவாத்-ஸ்ரீ ராம பிரானுடைய பெருமையைப் பார்த்து
யதார்த்தம்-உள்ளபடியே
வசனம் வஷ்யாமி -வார்த்தையைச் சொல்லப் போகிறேன் –

அவதாரிகை –
ஸ்வ சித்தாந்தமான விபீஷண சுத்தியை பிரதிபாதிக்கைக்காகப் பூர்வ உகத தூஷணத்துக்கு
காரணத்தை மஹா ராஜரைக் குறித்து சொல்லுகிறான் –

ந வாதாத்-
என்னுடைய வாத சாமர்த்திய பிரகாசன அர்த்தமாக விஜிகீ ஷூ தயா சொல்லுகிறேன் அல்லேன் –
நாபி சங்கர்ஷாத்-
நம் சகாசத்தில் சிலர் வார்த்தை சொல்லுகை யாவது என்-என்கிற பொறாமையால் சொல்லுகிறேன் அல்லேன்
நாதி க்யாத்-
நான் எல்லாரிலும் அதிகநே என் வார்த்தையாலே கார்யம் தலைக் கட்ட வேணும் என்று சொல்லுகிறேன் அல்லேன்
ந ச காமத-
வருகிறவன் பக்கல் ச்நேஹத்தினாலே சொல்லுகிறேன் அல்லேன்
விபீஷணன் பக்கல் எனக்கு ஒரு பஷபாதம் உண்டாய் அத்தாலே இது செய்து அருள வேணும் என்று சொல்லுகிறேன் அல்லேன் –
அவன் பக்கல் ஒரு பிரயோஜனத்தைக் கணிசித்து சொல்லுகிறேன் அல்லேன்
தோன்றிற்று சொல்லுகிறேன் அல்லேன் -என்னவுமாம் –
தான் இத்தனை பரிஹரித்துச் சொல்ல வேண்டுகிறதற்கு ஹேது சொல்கிறது
ராஜன் –
ராஜ ஹ்ருதயத்துக்கு வ்ருத்தமான கார்யம் சொல்லும் இடத்தில் இத்தனை பரிஹரித்துச் சொல்ல வேணும் இ றே
யதார்த்தம் வசனம் வஷ்யாமி –
யதா வஸ்தி தார்த்தமான வார்த்தையைச் சொல்லுகிறேன் –
முதலிகள் யுடைய மதங்கள் தோஷ யுக்தம் ஆகையாலே அது இருந்தபடி சொல்லுகிறேன் -என்னுதல்
விபீஷண ஆழ்வான் சுத்தனாய் இருக்கையாலே சுத்தியைச் சொன்னபடி சொல்லுகிறேன் என்னுதல் –
ஸ்வாமி ஹ்ருதயத்க்கு பிரதிகூலம் ஆகில் யதார்த்தம் தான் சொல்லக் கடவதோ என்னில்   –
ராம கௌரவாத்-
பெருமாளுடைய சீர்மையாலே சொல்லுகிறேன்
நான் அர்த்தம் இருந்தபடி சொல்லிற்றேன் ஆகில்  பெருமாளை உமக்கு கிடையாது என்னுமத்தாலே சொல்லுகிறேன் என்று கருத்து –

————————————————————————————————————————————————————————

தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம்-

அவதாரிகை –
ஸ்ரீ விபீஷண பெருமாள் ராவணனை விட்டுப் பெருமாள் திருவடிகளிலே சரணம் புகுகிற இத்தைக் கேட்ட மஹா ராஜர் –
பிரதிகூலனான இவன் விப்ரலம்பிக்கிறான் -வத்யன்-பத்யன்-என்று வார்த்தை சொல்லி
நமக்கு மூப்பரான இவர் -ஸூ க்ரீவம் நாதம் இச்சதி  -கிஷ்கிந்தா -4-18–இவர் நினைவு இதுவாய்இரா நின்றது
மேலே செய்யும்படி என் -என்று சங்கடப் பட
இத்திரளில் நமக்கு ஆவார் யுண்டோ என்று
ஸூ ஹ்ருத ஹ்யர்த்த க்ருச்ச்ரேஷூ யுக்தம் புத்திமதா சதா
ஸ்மர்த்தே நாபி சந்தேஷ்டும் சாஸ்வதீம் பூதிம் இச்சதா -என்று
பத்து பத்தாக எண்ண வல்லனாய் ராகத் த்வேஷங்கள் இன்றியிலே
சமீசீ நனாய்-அறுதி இட்டால் போலே செய்து முடிக்க வல்லனாய்
நின்று நிலைக்கும் நன்மை வேணும் என்று இருக்குமவனான பந்துவால்
கார்ய சங்கடங்களில்  இன்னபடி செய்யத் தகும் என்று சொல்லுகை பிராப்தம் அன்றோ -என்று சாமான்யத்திலே பெருமாள் அருளிச் செய்ய –
அஜ்ஞாதம் நாஸ்தி தே கிஞ்சித் த்ரிஷூ லோகேஷூ ராகவ
ஆத்மானம் பூஜயன் ராம ப்ருச்சஸ் மான் ஸூ ஹ்ருத்தயா-17-33-என்று
தேவர் திரு உள்ளத்தில் கிடவாதது யுண்டோ
ஒன்றும் அறியாத அடியோங்களைய்ம் கேட்டு அருளுகிறது
எங்களைத் திரு உள்ளம் பற்றின நன்மை  இ றே
இதெல்லாம் கூட பெருமாள் பெருமை இருந்தபடி என் என்று நாட்டார்தேவரைக் கொண்டாடுகைக்காக இ றே -என்று விண்ணப்பம் செய்து சோகித்து
பின்னையும் சோறிட்டு வளர்த்த மகா ராஜற்கு ஆக மாட்டாதே
அவர் தமக்கும் கூட முதலியாரான பெருமாளுக்கும் ஆகவும் மாட்டாதே  அவிருத்தமாக
பரீஷித்துக் கொள்ள வேணும் -என்பாரும்
சர்வதா சங்க நீயன் -என்பாரும்
சஹசா விஸ்வாச யோக்யன் அன்று -என்பாருமாகக் கொண்டு
அங்கத சரப ஜாம்பவத் ப்ரப்ருதிகள் ஸ்வ ஸ்வ மதமாகச் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்ட
திருவடி
இவர்கள் நினவு நினைவாகப் பெருமாளை இழக்க  லாகாதே புகுகிறது என்று பயப்பட்டு
யுக்திகளாலே இப் பஷங்களை அழித்து
பெருமாள் திரு உள்ளத்துக்கு அநுகூலமாகவும்
சாஸ்திர உசிதமாகவும்
அவசர உசிதமாகவும்
வார்த்தை சொல்லக் கோலி-முதலிகள் சிவட்கு என்னாதே அவை அடக்கமாக
ஹேத்வந்தரங்களாலே  சொல்வேன் அல்லேன்
பெருமாள் பக்கல் ஆதரத்தாலும்
ராஜ கார்யம் தான் இது வாகையாலும்
அர்த்த ஸ்திதியினுடைய இனிமையாலும்
நானும் ஒரு வார்த்தை சொல்லப் புகுகிறேன் -என்கிறான் –

1-ந வாதான்நாபி சங்கர்ஷான்நாதி க்யான்ந ச காமத
நாட்டார் ஒரு சதஸ் ஸூ க்களிலே இருந்து ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் மிகைக்க வார்த்தை சொல்லுவது இவவவ  ஹேதுக்களாலே  இ றே-
அவை எல்லாம் அல்ல இப்போது என்கிறான் –
ந வாதாத் –
கௌரவ்யரான உங்களோடு எனக்கு ஒரு விவாதம் யுண்டாய் -அத்தாலே ஆக்ரஹ சஹிதனாய் சொல்லுகிறவன் அல்லேன் –
நாபி சங்கர்ஷாத் –
விபீஷணன் பக்கலிலே எனக்கு ஒரு பஷபாதம் யுண்டாய் –
அத்தாலே இது செய்து தர வேணும் என்று நிர்பந்தித்துச் சொல்லுகிறவன் அல்லேன் –
நாதிக்யாத் –
மத்த பிரத்யவர கச்சின் நாஸ்தி ஸூ கரீவ சன்னிதௌ-சுந்தர -40-38/68-21-என்று இருக்கிறவன் ஆகையாலே
உங்களைக் காட்டில் நான் மிகைக்கச் சொல்லுகிறவன் அல்லேன்
ந ச காமாத –
பிச்சனாய் நிவாரகர் இன்றியே வேண்டிற்றுச் சொல்லுகிறவன் அல்லேன் –
அன்றியிலே-
2-ந வாதான்நாபி சங்கர்ஷான்நாதி க்யான்ந ச காமத-என்று
வாத விதண்டா ஜல்பா நிவேசங்களால் அல்ல –
ந வாதாத் –
வீத ராக கதா வாத –என்று பிரமாண யுக்திகளாலே தத்வ நிஷ்கர்ஷம் பண்ணி விடுகை என்று ஒரு புருஷார்த்தமாகச் சொல்லுகிறவன் அல்லேன்
நாபி சங்கர்ஷாத் —
வை தண்டிகனாய் அஸ துத்தரம் சொல்லியாகிலும் பிறரை அழிக்க வேணும் என்று ஆக்ரஹ க்ரஸ்தனாய்-அத்தாலே சொல்லுகிறவன் அல்லேன் –
நாதிக்யாத் –
ஜல்ப அஸ்ய விஜய பலம் -என்று ஜல்பகதை சொல்லிப் பிறரை ஜெயித்து ஓர் ஆதிக்யதுக்காகச் சொல்லுகிறவனும் அல்லேன்
ந ஸ காமாத –
விபீஷணன் பக்கல் ஓர் அர்த்த ஸ்ப்ருஹையாலே சொல்லுகிறவனும் அல்லேன்
ஒரு நஞ் ஞை இட்டு இவை தோறும் அழைத்துக் கொள்ளதே தனித் தனியே -நஞ்-இட்டது
இவை தனித் தனியே நிரபேஷ ஹேதுக்கள் என்று இவை இத்தனையும் தன் பக்கலில் இல்லை -என்கைக்காக –
1-வஷ்யாமி –
அமைத்துச் சொல்லுகிறவன் அல்லேன்
உங்களுக்கும் பஷமாய் மஹா ராஜருக்கும் திரு உள்ளமாகில் அப்போது சொல்லக் கடவேன் இத்தனை
2-வசனம்  வஷ்யாமி –
வஷ்யாமி என்னச் செய்தே வசனம் -என்பான் என் என்னில் –
பாகம் பசதி சமையலைச் சமைக்கிறான் -போலே யாகவுமாம்-
அன்றியிலே-3-வஷ்யாமி –சொல்லுகிற இடத்தில் –
கிடக்கிற கார்ய வெள்ளத்திலும் இது ஒரு கால ஷேபமே என்று சலியாத படி –
அர்த்தம் வக்தீதி வசனம் ஆய்-பாசுரப் பரப்பற்று -விவஷித வாசக அர்த்தமாக நறுக்கினால் போலே சொல்லுகிறேன் என்று ஸ பிரயோஜனமாக வுமாம் –
1-ராஜன் –
நீங்கள் ராஜாக்கள்  ஆகையாலே எதிர்த்தாரை அழிக்கவும் அடைந்தாரைக் காக்கவும் வேணும் என்று சொல்லுகிறேன் -என்றாகவுமாம் –
2-ராஜன் –
நீர் ராஜாவாய் நான் மந்த்ரியாய்க் கார்யம் சொல்லுமவன் ஆகையாலே சொல்லுகிறேன் -என்றாகவுமாம் –
3- ராஜன் –
விஸ்தீர்ணாகாத மனசோ ராஜான -என்று  நாங்கள் சொல்லப் புகுகிற அர்த்தம் தானும் உம்முடைய நெஞ்சில் தோற்றும்படியான நெஞ்சிலே அகலத்தை யுடையீராய்
தோற்றினாலும் அடக்கி வைக்குமவர் ஆகையாலே சொல்லுகிறேன் -என்றாகவுமாம் –
4- ராஜன் –
நாங்கள் ஏதேனும் சொல்லப் புக்கால் முகத்தைக் கடுத்துக் கொண்டு இருக்கை அன்றிக்கே
ப்ரஜாஸ்   சாப்ய நு ரஞ்ஜதே-என்றும்
ரஞ்ஜ நாத் ராஜா -என்றும்
குளிர முகம் தந்து கேட்பவர் ஆகையாலே சொல்லுகிறேன் -என்றாகவுமாம் –
முகம் தந்தோம் என்றால் தோற்றிற்று சொல்லும் அத்தனையோ என்னில் -என்ன
1- யதார்த்தம் –
சம்ப்ரதி பிரதிபன்னம் அல்ல -சாஸ்த்ரங்களில் யதோக்தமான அர்த்தம்
2- ராஜன் யதார்த்தம் –
சத்யம்  ராஜஸ சோபதே-என்று உண்மை ஒழிய ராஜாக்கள் பாடு ஈடேறுமோ
3- யதார்த்தம் –
பிரமாண யுக்திகளாலே தள்ளுண்கை அன்றிக்கே அபாதிதமாய் யாயிற்று இருப்பது –
ஹேத் வந்தரங்கள் இல்லை என்றாகிலும் சொல்லுகிற பிரகாரம் என் என்னில்
1- ராம கௌரவாத்-
ஹேத்வ ஆபாசங்கள் இல்லை என்றேன் அத்தனை போக்கி
சமயக் ஹீதுவும் இல்லை என்றேனோ –
2- ராம கௌரவாத் –
இதுக்கு முன்பு பிறந்த வார்த்தைகள்
அப்யஹம் ஜீவிதம்  ஜஹ்யாம் –ந து பிரதிஜ்ஞாம் சம்ஸ்ருத்ய -என்னும் பெருமாளுக்கு அசஹ்யம் ஆகையாலே
இச் சிறந்த சரக்கை இழக்கப் புகுகிறோம் -என்கிற பயத்தால் சொல்லுகிறேன்
அன்றியிலே –
3- ராம கௌரவாத் –
என்று -சரணாகத வத்சல-என்கிறபடியே -சரணாகத ரஷணே  ராம கௌரவாத் -என்றாய்
சரணாகத ரஷணத்திலே பெருமாள் விருப்பத்தாலே சொல்லுகிறேன் என்றாகவுமாம்
தம்முடைய பஷத்துக்கு விருத்தமாக நம்முடைய பரிகரமான இவன் சொல்லப் பெறுவையோ என்ன
4-பவதோபி ராம கௌரவாத் –
உமக்கும் கூடப் பேண வேண்டும்படியான பெருமாள் கௌரவத்தாலே சொல்லுகிறேன் என்றாகவுமாம் –
மமாப்யகில லோகா நாம் குரு நாராயணோஸ் குரு -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-1-14–அன்றோ  –
அன்றியிலே
5- ராஜன் ராம –
என்று இருவரையும் சம்போதித்து
பவதோ கௌரவாத் -என்றாய் நீங்கள் சாஸ்தாக்களாய் -குருக்களாய்-இருக்க
நாங்கள் சாஸ்யராய் சிஷ்யர்களாய் இருந்தால்
நியமாத் க்ரமம் ரஹசி போதயேத்-என்று தப்பினவை விண்ணப்பம் செய்ய வேணும் என்று சொல்லுகிறேன் என்றாகவுமாம் –
அன்றியிலே –
6- ராஜன்
என்று மஹா ராஜரை சம்போதித்து ராம கௌரவாத் -என்று ஆகிலுமாம்
அன்றியிலே –
7- கௌரவாத் –
என்று சத்ரு பஷத்தில் நின்றும் பேதம் பண்ணிக் குலைத்து அழிப்பிக்க ப்ராப்தமாய் இருக்க வந்தவனை விடுகிறது என் என்று ராஜ கௌரவத்தாலே என்றுமாம்
அன்றியிலே
8- கௌரவாத்
என்று -அரி பிராணான் பரித்யஜ்ய ரஷிதவ்ய க்ருதாத்மனா-என்று சரணாகத ரஷணம் கர்த்தவ்யம் என்கிற விதி பலத்தாலே என்றுமாம்
அன்றியிலே
9-கௌரவாத் –
என்று -சரணாகத ரஷணம் பண்ணினி கோள் என்று உங்களுக்கு ஒரு ஏற்றம் வர வேணும் என்கிற இதுவே ஹேதுவாகச் சொல்லுகிறேன்
அன்றியிலே
10-ராம கௌரவாத் -என்று
அஸ் வர்க்யம் சாயசஸ்யம் ஸ பல வீர்ய விநாசனம் -யுத்த -18-31–என்றும்
சரணாகத ஹந்த்ரூணாம் நிஷ்க்ருதிர் ந விதீயதே -என்றும்
ஆதாய ஸூ க்ருதம் தஸ்ய  சர்வம் கச்சேத ரஷித -என்றும்
சரணாகத ரஷணம் பண்ணாத போது வரும் அநர்த்த ப்ராசுர்யத்தாலே சொல்லுகிறேன் என்றுமாம் –
அன்றியிலே
11- கௌரவாத் –
விபீஷணஸ்து தர்மாத்மா ந து ராஷச சேஷ்டித-ஆரண்ய -17-24-என்று  எதிரி கையால் விடு தீட்டாய்
அவர்கள் தாங்களே பரம தார்மிகன் என்று சொல்லும்படியாய்
தான் சாமான்ய தரம் அன்றியிலே சரணாகதியான விசேஷ தர்ம நிஷ்டனுமான ஸ்ரீ விபீஷணப் பெருமாள் யுடைய வைலஷண்யத்தாலே என்றுமாம் –
அன்றியிலே –
12- கௌரவாத் –
ஜ்யேஷ்டா கன்யாநலா நாம விபீஷண ஸூ தா கபே  -தயா மமைத தாக்யாதம் -சுந்தர -37-11-என்று
தன் பெண் பிள்ளை -அ நலா -என்பவளை இட்டுப் பிராட்டிக்கு ஆஸ்வாசம் பண்ணுவித்தும்
ந தூதோ வதம் அர்ஹதி -சுந்தர -52-21-என்று ராவணன் நலியப் புக விலக்கியும்
ப்ரதீயதாம் தாசரதாய மைதிலி -அயோத்யா -14-3-என்று பிராட்டி விஷயத்தில் நல வார்த்தை சொல்லியும்
யாவநன க்ருஹ்ணந்தி சிராம்சி  பாணா ராமேரிதா ராஷச புங்க வாநாம்-யுத்த -14-4-9- என்று நமக்காக அண்ணனைப் பாராமல் சொல்லியும்
பாலஸ் தவமத் யாப்ய விபக்வ புத்தி-யுத்த -15-9-என்றும்
த்வமேவ வத் யஸ்ச  ஸூ துர்மதிஸ்ஸ -யுத்த -15-11- என்றும் இந்த்ரஜித்தைப் பாராமல் சொல்லியும்
இப்படி அவன் நமக்குப் பண்ணின உபகார ப்ராசுர்யத்தாலே என்றுமாம்
அன்றியிலே
13-கௌரவாத் -என்று
ஸ்வஸ்தி தே அஸ்து-என்று ஆநு கூல்ய சங்கல்பமும்
உத்பபாத கதா பாணி -என்று கையிலே பிடித்த கதையும் இருக்க ப்ருஷித்தவனைக் கரைய அடியாமையாலே ப்ராதி கூல்யவர்ஜனமும்
வாலி நஞ்ச ஹதம் ஸ்ருத்வா ஸூ க்ரீவஞ்சாபி ஷேசிதம் -ராஜ்ஜியம் ப்ரார்த்தயமா நச்ச -யுத்த -17-64-என்று
சோதாஹரண்மாக விஸ்வசித்து பற்றுகையாலே ரஷிஷ்யதீதி விஸ்வாசமும்
பவந்தம் சரணம் கத -யுத்த -19-5- என்கையாலே  கோப்துத்ருத்வ வரணமும்
பவத்கதம்  மே மஹா நேஷஸ் ததோச்ய பயமாகதம் -யுத்த -19-6-  என்று தைன்ய ரூப கார்ப்பண்யமும்  ஆகிற
சரணாகதி லஷண பௌஷ்கல்யத்தாலே -என்றுமாம் –
அன்றியிலே
14- கௌரவாத்-என்று
ந த்வச்ய ப்ருவதோ ஜாது லஷ்யதே துஷ்டபாவதா பிரசன்னம் வதனம் சாபி -யுத்த -17-65- என்று தொடங்கி
வார்த்தை சொல்லுகிற இடத்தில் ஒரு தோஷம் கண்டிலோம்
முகம் குளிர்ந்து இருந்தது
அதுஷ்ட ஹ்ருதயன் இப்படித் தேங்கா தவன்
வார்த்தை தடுமாறுதல் குழறுதல் வ்யாஹதம் ஆகுதல் வாக்குப் புரளுதல் செய்கிறது இல்லை
அபிராயம் மறைத்தாலும் இன்னியும் பிட்டுக் கொண்டு புறப்படும்
இது கண்டிலோம் ஆகையாலே துஷ்டன் அல்லன் சுத்த பாவன் -என்கைக்கு ஈடான யுக்தி ப்ராசர்யத்தாலே என்றாகவுமாம் –

——————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -சரபஸ் த்வத – 17-41/ப்ரணிதாய ஹி சாரேண -17-42/ஜாம்பவாம்ஸ் -17-43/பத்தவைராச்ச -17-44 /ததோ மைந்தஸ்து -17-45/வசனம் நாம் -17-46/பாவமஸ்ய 17-47/அத சம்ஸ்கார சம்பன்நோ ஹநுமான் -17-48- —

February 4, 2015

சரபஸ் த்வத நிச்சித்ய சாத்யம் வசனம் அப்ரவீத்
ஷிப்ரம் அஸ்மின் நரவ்யாக்ர சார பிரதிவிதீயதாம் –யுத்த 17-41-

சரபஸ் த்வத-அத சரபஸ் து -அதற்குப் பின் சரபர் என்னும் வானரரோ  என்னில் –
நிச்சித்ய சாத்யம்-முடிவு செய்து செய்ய வேண்டியதை
வசனம் அப்ரவீத் -இவ்வார்த்தையை உரைத்தார்
ஷிப்ரம் அஸ்மின் -விரைவில் இவனிடத்தில்
நரவ்யாக்ர-புருஷர் தலைவரே
சார பிரதிவிதீயதாம் -தூதன் விடப் படட்டும் –

அவதாரிகை –
இப்படி அங்கத பெருமாள் ஸ்வ மதத்தை பிரதிபாதித்து நின்ற அளவிலே
அந்த கோஷ்டியில் த்விதீயரான சரபர் ஸ்வ மதத்தை உபபாதிக்கிறார் –
சரபஸ் த்வத-
பரியட்ட முறையால் அங்கதப் பெருமாளுக்கு அநந்தரம்-ப்ராப்தராய் இருந்துள்ள சரபர் மதம் –
கீழில் பஷத்தைக் காட்டில் ஸூ சகதையினாலே வந்த விசேஷத்தைச் சொல்லுகிறது -து -சப்தத்தாலே
நிச்சித்ய சாத்யம் வசனம் அப்ரவீத் –
வசனம் நிச்சித்ய அப்ரவீத் –
வசனத்துக்கு சாத்யதையாவது -அர்த்தத்தின் யுடைய சக்யதை
சாத்யம் நிச்சித்ய அப்ரவீத்
செய்யக் கடவ படியை நிச்சயித்து வார்த்தை சொன்னார் -என்னவுமாம் –
நரவ்யாக்ர-
தேவர் ஆண் புலி அன்றோ
வந்தவனுடைய தண்மை பாராதே நோக்கக் கடவதோ –
ஆனால் செய்யக் கடவது என்
அஸ்மின்  சார பிரதிவிதீயதாம் —
துஷ்டனோ சுத்தனோ என்று சம்சயாக் ராந்தனான இவன் பக்கலிலே இவனுடைய ஸ்வரூப நிர்ணயார்த்த மாகச் சாரன் விடப்படுவான்
ஷிப்ரம் –
அநு கூலன் ஆகில் இவனுடைய பரிக்ரஹத்தில் விளம்பியாத படி சடக்கென விடப் பார்ப்பது –

——————————————————————————————————————————————————————————–

ப்ரணிதாய ஹி சாரேண யதாவத்  ஸூஷ்ம புத்தி நா
பரீஷ்ய ச தத கார்யோ யதா ந்யாயம் பரிக்ரஹ –யுத்த -17-42-

ஹி -அன்றோ –
சாரேண   ஸூஷ்ம புத்தி நா -நுண்ணறிவுடைய ஒற்றனைக் கொண்டு
ப்ராணிதாய-வந்தவனோடு சேர்ந்து
யதாவத்-முறைப்படி –
பரீஷ்ய ச -சோதிப்பதும் செய்து
தத -அதற்குப் பின்
கார்யோ யதா ந்யாயம் -முறைப்படி செய்ய வேண்டும்
பரிக்ரஹ –அவனைச் சேர்த்து கொள்வாய்-
ப்ரணிதாய –
இவன் சென்று அவன் வ்ருத்தி பரீஷணம் பண்ணலாம் படி அவனோடு சங்கதனாக பரீஷிக்கக் கடவன் –
ப்ரணிதாநம் சமாதா நம் சமாதிஸ்ஸ சமா ஸ்ம்ருதா -என்னக் கடவது இ றே
ஹி சாரேண யதாவத்  ஸூஷ்ம புத்தி நா பரீஷ்ய ச –
இங்கித நிமித்தங்களாலே அவனுடைய குண தோஷங்களை அறிய வல்ல புத்திமானான சாரனாலே
அவனுடைய குண தோஷங்களை நிச்சயிப்பதும் செய்து
ஹி –
கண்ணிட்டுக் கண்டால் போலே சார முகத்தாலே சார முகத்தாலே அறிய வேணும் என்னும் இடம் ராஜாவான உமக்குத் தெரியாதோ
ராஜா நஸ் சாரசஷூஷ- என்னக்கடவது இ றே
தத கார்யோ யதா ந்யாயம் பரிக்ரஹ –
அநு கூலனாகில் சரணாகதனை அங்கீ கரிக்கும் பிரகாரத்தாலே அவனைப் பரிக்ரஹிக்கை பின்பு கார்யம் -சஹசா கார்யம் அன்று -என்று கருத்து
குணத சங்க்ரஹம்  குர்யாத் தோஷ தஸ்து விசர்ஜயேத்–யுத்த -17-39-என்று விகல்பியாதே
பரிக்ரஹ கர்த்தவ்ய -என்றது –
அவன் பக்கல் பெருமாளுக்கு யுண்டான தண்ணளி யைப் பற்ற –

————————————————————————————————————————————————————————————–

ஜாம்பவாம் ஸ் த்வத சம்ப்ரேஷ்ய சாஸ்த்ர  புத்த்யா விசஷண
வாக்கியம் விஜ்ஞாபயாமாஸ குணவத் தோஷ வர்ஜிதம் -யுத்த -17-43-

ஜாம்பவாம்ஸ் த்வத-அதற்குப் பிறகு ஜாம்பவான் என்பவர்
சம்ப்ரேஷ்ய-நன்று நிரூபித்து
சாஸ்த்ர  புத்த்யா -நீதி சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லப் பட்ட அறிவு கொண்டு
விசஷண-நீதி சாஸ்த்ரத்தில் வல்லவரான
வாக்கியம் விஜ்ஞாபயாமாஸ -வசனத்தை விண்ணப்பித்தார்
குணவத் -குணம் உள்ளதுமான
தோஷ வர்ஜிதம் -தோஷம் அற்றதும்-

அவதாரிகை –
அக் கோஷ்டியில் த்ருதீயரான ஜாம்பவ மகா ராஜர் ஸ்வ மதத்தை உபன்யசிக்கிறார் –
ஜாம்பவாம் ஸ் த்வத-
அத என்கிற இது முன்பு போலே
து -என்கிறது முன்புத்தைப் பஷம் போலே அன்றிக்கே
அவசியம் பரிக்ரஹ ணீயம் -என்கிற விசேஷத்தைச் சொல்லுகிறது –
விசஷண-
அங்கத சரபாதிகளும் நீதி சாஸ்த்ரஜ்ஞராய் இருக்க -விசஷண-என்கிறது
இவருக்கு நீதி சாஸ்த்ரத்தில் யுண்டான அவகாச அதிசயத்தாலே
சம்ப்ரேஷ்ய சாஸ்த்ர  புத்த்யா –
பெருமால்திரு உள்ளத்தைப் பாராதே சாஸ்திர பித்தியினாலே அழகிதாக நிரூபித்து
குணவத் தோஷ வர்ஜிதம் வாக்கியம் –
வாக்யத்துக்கு குண வத்தை யாவது -ஸ்வ அர்த்தத்தில் பெருமாளுக்கும் சந்தேஹம் அற்று இருக்கை-
தோஷ வர்ஜிதம் ஆவது -ஒரு பஷத்தை அநு வர்த்தித்துச் சொல்லாது ஒழிகை
விஜ்ஞாபயாமாஸ –

———————————————————————————————————————————————————————

பத்தவைராச்ச பாபாச்ச ராஷசேந்த்ராத் விபீஷண
அதேச கால சம்ப்ராப்த சர்வதா சங்க்யதா மயம்–யுத்த -17-44-

பத்தவைராச்ச -விரோதத்தை வரவழைத்துக் கொண்டவனும்
பாபாச்ச -வஞ்சகனுமான
ராஷசேந்த்ராத் -அரக்கர் தலைவனிடம் இருந்து
விபீஷண
அதேச கால சம்ப்ராப்த-வரத் தகாத தேசத்திலும் காலத்திலும் வந்திருக்கிறான்
சர்வதா சங்க்யதாம் -எல்லாப் படியாலும் சந்கிக்கப் படடட்டும்
அயம்–இவன் –

அவதாரிகை –
அவ்வாக்கியம் இன்னது என்கிறது மேல்-
பத்தவைராச்ச பாபாச்ச –
க்ருத்ரிம சத்ருவின் பாடு நின்றும்
அதாவது சர்வ லோக சரண்யரான பெருமாளுடைய திரு உள்ளம் புண்படும்படி
தானே சூழ்த்துக் கொண்டவன் -என்கை –
சத்ருக்கள் இரண்டுபடி பட்டு இருப்பார்கள்
சஹஜ கார்யஜஸ் சைவ த்வித சத்ரிஷ்யதே
சஹஜ ஸ்வ குலோத்  பன்ன இதர கார்ய ஸ்ம்ருத-என்று
இவன் காரிஜா சத்ருவாகையாலே பிரசஹன் என்று கருத்து
சஹஜ சத்ரு செய்யும் அவற்றுக்கு சத்ரு புத்தி யுன்டாகையாலே ஏற்கக் கோலி பரிஹரிக்கலாம் –
பாபாத் -என்று வஞ்சகன் என்றுமாம் –
ராஷசேந்த்ராத்-
ஹிம்சிக்கும் ஜாதிக்கு நிர்வாஹகனாய் இருப்பவன் பக்கலில் நின்றும்
விபீஷண அதேச கால சம்ப்ராப்த –
அவன் அப்படி ஆனால் இவன் நிர் தோஷனாகத் ட்டேன் என்ன
பரிசுத்தன் வரும் தேசமும் அன்று -காலமும் அன்று
எங்கனே என்னில் இவன் சுத்தன் ஆகில்
பிராட்டியைப் பிரிந்த ரிஷ்ய முக கிரியிலே வர வேணும் -இவன் வரும் காலமும் அதுவே
அங்கன் அன்றிக்கே இலங்கைக்கு ப்ரத்யா சன்னமான கடல் கரையிலே வந்தான்
அகாலே வருகை யாவது -அடை மதிள் பட்ட தசையிலே நம்மை நலிகைக்கு விரகு பார்த்து வந்தான்
பகலிலே வரலே இருக்க ராத்ரியிலே வந்தான் என்றுமாம்
சர்வதா சங்க்யதா மயம்–
ஆகையால் உகத சர்வ பிரகாரத்தாலும் இவன் சரணாகதனாய் வந்தாலும் சங்கிக்கப் படுவான் ஒருவனே என்று கருத்து –

——————————————————————————————————————————————————————–

ததோ மைந்தஸ்து சம்ப்ரேஷ்ய நயாபநய கோவித
வாக்கியம் வசன சம்பன்னோ பபாஷே ஹேதுமத்தரம்–யுத்த-17-45-

ததோ மைந்தஸ்து -அதற்குப் பின் மைந்தன் என்னிம் வானரர்
சம்ப்ரேஷ்ய
நயாபநய கோவித-நீதியையும் அநீதியையும் அறிந்தவனாய்
வாக்கியம் -வாக்கியத்தை
வசன சம்பன்னோ-வார்த்தை சொல்லவல்லவனான
பபாஷே-உரைத்தார்
ஹேதுமத்தரம்–நல்ல யுக்திகளோடு கூடிய வற்றினுள் சிறந்ததான-

அவதாரிகை –
அநந்தரம் மைந்தர் ஸ்வ மதத்தை உபன்யசிக்கிறார் –
ததோ மைந்தஸ்து –
து -சப்தத்தாலே சர்வதா சங்க்யாதாமயம் -என்று விடும் அளவன்றிக்கே
கூட்டுக் கொண்டு ஆராயக்  கடவதான விசேஷத்தைச் சொல்லுகிறது –
நயாபநய கோவித-
நியாயாந்யாய நிச்சயத்தில் பண்டிதனாக இருந்துள்ளான –
வசன சம்பன்னோ-
கேட்டார் எல்லாருக்கும் செவிச் சொல்ல வல்லவும் நெஞ்சிலே படும்படியாகவும் நிச்சயித்த படியே வாய்விட  வல்லனாகை –
ஹேதுமத்தரம்–
ஹேதும் ப்ரீத்யம் ச -17-30-என்கிற மஹா ராஜர் வார்த்தையில் காட்டில் உத்க்ருஷ்டமாய் இருக்கை –
சம்ப்ரேஷ்ய வாக்கியம்  பபாஷே  –
சங்க நீயன் என்று ஆராயும்படி இன்னது என்று நிச்சயித்து வார்த்தை விண்ணப்பம் செய்தார் –

———————————————————————————————————————————————————————————————-

வசனம் நாம் தஸ்யஷ ராவணஸ்ய விபீஷண
ப்ருச்யதாம் மது  ரேணாயம் சனைர் நர பதீஸ்வர -யுத்த -17-46-

நர பதீஸ்வர -அரக்கர் அரசனே
ஏஷ-எதிரி இருக்கும்
அயம்  விபீஷண-இந்த விபீஷணன்
தஸ்ய ராவணஸ்ய-அந்த ராவணனுடைய
வசனம்-வாக்கியத்தை
மது  ரேணாயம் சனைர்-மெல்ல இனிய சொல்லாலே
ப்ருச்யதாம்  -கேட்கப் பாடலாமே-

அவதாரிகை –
அதில் ஆராய்ந்து கைக் கொள்ள வேணும் என்னும் இடத்தை சம்ப்ரதிபத்தி  பண்ணி -சர்வதா சாங்க்யதாமயம் -எண்ணாதே ஆராயும் படி சொல்லுகிறார் –

அதில் –
அநு கூலனாய்க் கூட்டிக் கொண்டு நம்மில் ஒருத்தனாக்கி வார்த்தை கேட்க அடுக்கும் -கேட்கும்படி என் என்னில்
வசனம் நாம் தஸ்யஷ ராவணஸ்ய விபீஷண ப்ருச்யதாம்-
நமக்கு சத்ருவான ராவணன் -நம் பக்கலிலே என்ன சொல்லி இருக்கிறான் என்று கேட்பது
மது  ரேணாயம் சனைர்-
கேட்கும் பொது இவர் நம்மை அசிராதபடி பதறாதே ஆறி இனிய பேச்சாலே கேட்கப்படும்
நர பதீஸ்வர-
லோகத்தில் ராஜாக்களுக்கும் நிர்வாஹகரான  தேவர்க்கு இ றே-இப்பாசுரத்தாலே கேட்கும் படி நீதி என்னும் இடம் தெரிவது-

—————————————————————————————————————————————————————————————

பாவமஸ்ய து விஜ்ஞாய தத்தவ தஸ் த்வம் கரிஷ்யசி
யதி துஷ்டோ ந துஷ்டோ வா புத்தி பூர்வம் நரர்ஷப –யுத்த -17-47-

நரர்ஷப -மனிதர்களில் சிறந்தவனே
துஷ்ட யதி -கெட்டவன் ஆகிலுமாம்
ந துஷ்ட வா -நல்லவன் ஆகிலுமாம்
அசய -இவனுடைய
பாவம் -நினைவை
தத்தவ தஸ்-உள்ளபடியே
விஜ்ஞாய-அறிந்து
த்வம் -நீர்
புத்தி பூர்வம் -இவன் தன்மையைப் பற்றிய அறிவோடு
கரிஷ்யசி
யதி துஷ்டோ ந துஷ்டோ வா புத்தி பூர்வம் -கார்யம் செய்வீர்-

அவதாரிகை –
இப்படியாலே ஆராய்ந்து கைக்கொள்ள வேணும் என்கிறது மேல் –

பாவமஸ்ய து விஜ்ஞாய தத்தவ தஸ் த்வம் கரிஷ்யசி யதி துஷ்டோ ந துஷ்டோ வா புத்தி பூர்வம்
மஹா ராஜர் நினைவின் படியே துஷ்டன் ஆகவுமாம்-
தேவர் நினைவின் படியே அதுஷ்டன் ஆகவுமாம்
இருவர் நினைவும் அப்ரயோஜகம்
நான் சொன்ன பிரகாரத்தாலே இவுடைய நினைவை உள்ளபடி அறிந்து கைக் கொள்ள வேணும்
உக்தி மாத்ரமே போராது
இவனை இன்னான் என்று அறிந்தால் பிறர் கருத்தோடு கூட்டிச் செய்து அருள வேண்டா
தேவர் திரு உள்ளத்தின் படியே செய்து அருளுகிறது
உக்தி மாத்ரமே கொண்டு சவீ கரிக்கை கர்த்தவ்யம் அன்று என்று கருத்து –
நரர்ஷப
எதிர்தலையின் உக்தியின் சிர்மையை பார்க்க அமையுமோ
தேவருடைய சீர்மையைப் பாராது ஒழிகிறது ஏன்-என்று கருத்து-

———————————————————————————————————————————————————————————–

அத சம்ஸ்கார சம்பன்நோ ஹநுமான் சசிவோத்தம
உவாச வசனம் ஸ் லஷ்ணமர்த்தவம் மதுரம் லகு –யுத்த -17-48-

அத -பிறகு
சம்ஸ்கார சம்பன்நோ -பத பொருள்கள் பற்றிய ஜ்ஞான வாசனைகளை உடையவராய்
ஹநுமான் சசிவோத்தம-மந்திரிகளில் சிறந்தவருமான அனுமன்
உவாச வசனம் ஸ் ல-பொருள் உடையதும் -இனியதும் -சுருக்கமாயும் இருப்பதான வார்த்தையை உரைத்தார்-

அவதாரிகை –
இவர்கள் நால்வருடைய கருத்து எல்லாருக்கும் இஷ்டம் ஆகையால் எல்லாரும் பேசாதே இருந்தார்கள் –
ஆகையாலே -வத்யதாம் -என்றவர் உடன்
ஆராய வேணும் என்றவர் உடன் வாசி அற இவர்கள் வார்த்தையைக் கேட்ட பெருமாள்
திரு உள்ளம் தளர்ந்து திரு மேனி வெளுக்கிற படியை யும் கண்டு
திருவடி -நாயக ரத்ரனமான பெருமாள் உளராக வேணும் என்று
முன்புள்ள வார்த்தையை பூர்வ பஷித்து சித்தாந்தத்தை விண்ணப்பம் செய்கிறான் –
பெருமாள் திரு உள்ளத்துக்கு அபிமதமாகையாலே திருவடி வார்த்தையைக் கொண்டாடுகிறான் ரிஷி இஸ் ஸ்லோகத்தாலே-

அத-
பூர்வபஷ உபன்யாச அநந்தரம் என்னுதல்
சித்தாந்த உபக்கிரமம் -என்னுதல் -மங்கள சப்தம்
சம்ஸ்கார சம்பன்நோ –
சாஸ்திரங்களிலும் ராஜ குலங்களிலும் உண்டான சிரபரிசயத்தாலே பிரக்ருத்யாதிகளிலும் சந்தி விக்ராஹாதிகளிலும் உண்டான ஜ்ஞான வாசனையால் குறைவற்றவன் –
ஹநுமான் சசிவோத்தம-
பெருமாளுக்கு அதிசயத்தை விளைக்கப் புகுகிறவன் ஆகையால் ராஜ கார்ய நிர்வாஹக்ரில் உத்தமன் –
ஸ் லஷ்ணம் –
பூர்வா பரங்கள் சங்கதமாய் இருக்கை –
சப்தத்துக்கும் அர்த்தத்துக்கும் உண்டான சங்கதியைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
அர்த்தவத் –
சப்தத்து அளவு அன்றிக்கே அர்த்தம் இருக்கை –
வி லஷணமான அர்த்தத்தை யுடையது என்றுமாம் –
பிரயோஜன பஹூளமாய் இருக்கும் என்னவுமாம்
அதாவது –
பெருமாளைப் பெறுகையும்
ஸ்ரீ விபீஷண  ஆழ்வானைப் பெறுகை யும்
மஹா ராஜ ப்ரப்ருதிகள் கலக்கம் தீருகையும்
மதுரம் –
நிரர்த்தகமாய் இருந்ததே யாகிலும் பாசுரம் இனிதாய் இருக்கை
லகு –
அர்த்தம் ஸூ க்ரஹமாம்படி பாசுரம் பரப்பு அற்று இருக்கை
வசனம் உவாச –
இவனுடைய வார்த்தை அனுஷ்டான பர்யந்தம் ஆகாத போது அநர்த்தம் ஆகையாலே
மது வசனம் -என்றால் போலே இருக்கிற வார்த்தையைச் சொன்னான் –
எல்லா விதத்திலும் இப்படியே இ றே இவருடைய உக்தி சாதுர்யம்
சம்ஸ்கார க்ரம சம்பன்னம்   அத்ருதாம விளம்பிதாம் உச்சாரயதி கல்யாணீம் வாசம் ஹ்ருதய ஹர்ஷிணீம்-கிஷ்கிந்த -3-32-

———————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

 

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -அஜ்ஞாதம் நாஸ்தி -17-33/த்வம் ஹி சத்யவ்ரத -யுத்த -17-34/தஸ்மாத் ஏகைஸஸ் -17-35/இத்யுக்தே ராகவாய -17-36 / சத்ரோ சகாசாத் -17-37/சாதயித்வா ஆத்மபாவம் -17-38/அர்த்தா நர்த்தௌ -17-39/யதி தோஷோ மஹாம்ஸ் தஸ்மின் -17-40–

February 2, 2015

அஜ்ஞாதம்  நாஸ்தி தே கிஞ்சித் த்ரிஷூ லோகேஷூ ராகவ
ஆத்மானம் பூஜயன் ராம ப்ருச்சச்ய ஸமான்  ஸூ ஹ்ருத்தம் -யுத்த -17-33-

அஜ்ஞாதம் கிஞ்சித்  நாஸ்தி-தெரியாதது சிறிதும் இல்லை
தே -உமக்கு
த்ரிஷூ லோகேஷூ-மூன்று வகைச் சேதனர்கள் விஷயத்தில்
ராகவ -ரகு குல திலக
ஆத்மானம் பூஜயன் ரா -யுத்த -17-33
அஜ்ஞாதம்  நாஸ்தி தே கிஞ்சித் த்ரிஷூ லோகேஷூ ராகவ
ஆத்மானம் பூஜயன்-உம்மைப் பெரும்மை படுத்திக் கொண்ட
ராம ப்ருச்சச்ய ஸமான்  ஸூ ஹ்ருத்தம் -நட்பினால் எங்களைக் கேட்கிறீர்-

அவதாரிகை –
தந்தாமுடைய மதத்தை சொல்லுவார்களாக நினைத்து
கீலில் சோபசாரம் -என்று ப்ரஸ்துதமான பிரகாரத்தைச் சொல்லுகிறார்கள் மேல் -இரண்டு ஸ்லோகத்தாலே
அதில் முதல் ஸ்லோகத்தில் –
தேவர் சர்வஜ்ஞராய் இருக்கச் செய்தே -எங்களைக் கேட்கிறது ஆ ஸ்ரீ தர் சொல்லிற்று அல்லது செய்து அருளார் என்கிற ஏற்றம் தேவர்க்கு உண்டாகைக்கு இ றே-என்கிறது –
அஜ்ஞாதம்  நாஸ்தி தே கிஞ்சித் த்ரிஷூ லோகேஷூ-
அநு கூல பிரதிகூல மத்யஸ்த ரூப கோடி த்ரயமாய் இருந்துள்ள சேதனர் நிமித்தமாக
ஸ்வ தஸ் சர்வஜ்ஞராய் இருந்துள்ள தேவர்க்கு
அவர்களுடைய ஸ்வரூப ஸ்வ பாவங்கள் என்ன –
உத்கர்ஷ அபகர்ஷ விபாகம் என்ன  –
த்யாஜ்ய உபாதேய விபாகம் என்ன –
இவற்றில் அஜ்ஞாதமாய் இருப்பது ஓன்று இல்லை –
அஜ்ஞாதாம்   –நாஸ்தி -என்று வ்யதிரேகத்தி-
ராகவ-
இந்த சர்வ ஜ்ஞயம் என்ன -வஷ்யமான ஸ்வ பாவங்கள் என்ன இவை எல்லாம் ரகு குலோத்பவத்தாலே வந்தது என்கை-
யசஸ்வீ ஜ்ஞான சம்பன்ன -என்னக் கடவது இ றே  –
ஆத்மானம் பூஜயன் ராம ப்ருச்சச்ய ஸமான்  ஸூ ஹ்ருத்தம்
ஆ ஸ்ரீ தற்கு நன்மையே என்னும் திரு உள்ளத்தை உடையீர் என்கிற இம் மஹா குணத்தைப் பிரகாசிப்பைக்காக ஆரம்பித்தீர்
இத்தாலும் ஆ ஸ்ரீ தர்  சொன்னபடி அல்லது செய்யார் என்று தேவர்க்கு வந்த ஏற்றத்தை லோகம் கொண்டாடுகைக்காக –
சர்வஜ்ஞரான தேவரீர் ஜ்ஞானத்துக்கு அடைவில்லாத திர்யக் ஜாதியான எங்களைக் கேட்டு அருளுகிறது இத்தனை –

——————————————————————————————————————————————————————

த்வம் ஹி சத்யவ்ரத   ஸூரோ  தார்மிகோ  த்ருட விக்ரம
பரீஷ்யகாரீ ஸ்ம்ருதி மான் நிஸ் ருஷ்டாத்மா  ஸூ ஹ்ருத் ஸூ -யுத்த -17-34-

த்வம் ஹி -நீர் தான்
சத்யவ்ரத -சத்ய சங்கல்ப்பத்தை யுடையவர்
ஸூரோ -பராக்ரமத்தை யுடையவர்
தார்மிகோ  -தர்மிஷ்டர்
த்ருட விக்ரம-உறுதியான செயலை யுடையவர்
பரீஷ்யகாரீ -எதையும் ஆலோசித்துச் செய்பவர்
ஸ்ம்ருதி மான் -முன்பு செய்தவற்றை நினைவு கொள்ளுமவர்
நிஸ் ருஷ்டாத்மா  ஸூ ஹ்ருத் ஸூ -நண்பர்கள் இடத்திலே தன்னையே ஒப்படைத்தவராகவும் இருப்பவர்-

அவதாரிகை –
ஆ ஸ்ரீதர் அர்த்தமாக செய்ய வேண்டுமாவை ஒருவருக்கு ஒருத்தரைக் கேட்டுச் செய்ய வேண்டாதே இருக்க –
இவர்கள் பக்கல் இப்படி பர ந்யாசம் பண்ணி வைத்தீர் –
இது என்ன ஸ்வ பாவம் -என்று
தங்கள் ப்ரீதி அதிசயத்தாலே சொல்லுகிறார்கள் -த்வம் ஹி -இத்யாதி நா –
த்வம்-
வஹ்யமான குண ஆஸ்ரயமான தர்மியுடைய வைலஷண்யம்  சொல்லுகிறது –
பகவத் வ்யதிரிக்தர்க்கு குணாதீனம் இ றே ஸ்வரூப உத்கர்ஷம் –
இவ்விடத்திலே குண உத்கர்ஷம் ஸ்வ ஆஸ்ரயத்தைப் பற்றி இருக்கும் -என்கை –
குணா யத்தம் லோகே -ஸ்ரீ வரதராஜ ஸ்தவம் -11 என்றார் இ றே ஆழ்வான் –
ஹி –
கீழ் உக்தமான ஸூ ஹ்ருத்தா பிரதி பாதன ஸூசகம்
சத்யவ்ரத  –
அமோக சங்கல்ப -அதாகிறது -அபயம் சர்வ பூதேப்யோ ததாம் ஏதத் வரதம் மம-என்ற ஆ ஸ்ரீ தா சம்ரஷண சங்கல்பம் அமோகமாய் இருக்காய் –
ஸூரோ –
அந்த ரஷணத்துக்கு விக்னசதம் வந்தால் அவற்றை அழியச் செய்யும் ஹிம்ச சாமர்த்தியம் ஸூ ரத்வம்
தார்மிகோ  –
அது தான் செவ்வைப் பூசலாய் இருக்கை –
அதவா –
அந்த ரஷண தர்மம் ஸ்வ பிரயோஜனத்துக்காய் இருக்கை அன்றிக்கே தத் ரஷண ஏக பலமாய் இருக்கும் என்றுமாம் –
த்ருட விக்ரம-
த்ருட வியாபாரம் செய்தது ஒன்றை ஒருத்தராலும் அழிக்க ஒண்ணாமை-
அதாகிறது   -ஆ ஸ்ரீ தார் தங்களாலும் பிறராலும் அழிக்க ஒண்ணாது இருக்கை
பரீஷ்யகாரீ-
ஆ ஸ்ரீ தர் அர்த்தமாக பராக்ரமிக்கும் இடத்தில் பார்த்துச் செய்கை –
அதாகிறது -பிறரால் வரும் விரோதத்தை விக்ரமத்தால் அழிப்போம்-
அவன் தன்னால் வரும் விரோதத்தைப் பொறியாலே அழிப்போம் என்று பார்த்துச் செய்கை –
தாஸ்யம் ஐஸ்வர்ய வாதே ந-பார-சாந்தி -81-5-என்றும் –
யஸ்யா ம்ருதா   மலயசஸ் ஸ்ரவணாவகா ஹ -பார்வதம் -3-16-6- என்றும் சொல்லக் கடவது இ றே
ஸ்ம்ருதி மான் –
முன்பு பிறந்த ஜ்ஞானம் அவசரே ஸ்ம்ருதி விஷயமாகை-
அதாகிறது ஆ ஸ்ரீ தர் புத்த்யா பண்ணும் அபராதத்தைப் பொறுக்கைக்கு அடி -இவன் அடியில் பண்ணின ஆபி முக்யத்தை நினைத்து இருக்கை –
நிஸ் ருஷ்டாத்மா  ஸூ ஹ்ருத் ஸூ –
ஆ ஸ்ரீ தர் பக்கல் இப்படி சர்வ பிரகார ரஷகராய் இருக்கச் செய்தே
தேவர் கார்யம் ஆ ஸ்ரீ தர் இட்ட வழக்காம்படி அவர் பக்கலிலே சமர்ப்பித்து வைத்தீர்
கீழ் உள்ள குணங்கள் உண்டு அறுக்கிலும் இம் மஹா குணத்தை ஒருத்தராலும் யுண்டு அறுக்கப் போமோ -என்று கருத்து
ச சப்தத்தாலே அநு க்தமான குணங்களை சமுச்சயிக்கிறது –

———————————————————————————————————————————————————————————

தஸ்மாத் ஏகைஸஸ் தாவத் பருவந்து சசிவாஸ் தவ
ஹேதுதோ மதி சம்பன்னாஸ் சமர்த்தாஸ் ஸ புனஸ் ததா -யுத்த -17-35-

தஸ்மாத்-ஆகையால்
ஏகைஸஸ் தாவத் பருவந்து சசிவாஸ் தவ -ஒவ்வொருவராய் உம்முடைய மந்த்ரிகள் அனைவரும் சொல்லட்டும்
ஹேதுதோ -காரணம் காட்டி
மதி சம்பன்னாஸ்-புத்தி மான்களாயும்
சமர்த்தாஸ் ஸ-வாக் வன்மை யுடையவர்களாயும்
புனஸ் ததா -அப்படியே-

அவதாரிகை –
இப்படி தேவர் கார்யத்தை ஆ ஸ்ரீ தர் இட்ட வழக்காக்கி வைத்தீர் எனபது யாதொன்று
அத்தாலே தேவருடைய சசிவராய் இருந்துள்ள அங்கத பிரமுகர் நால்வரும் தனித்தனியே தங்கள் கருத்துக்களை விண்ணப்பம் செய்யக் கடவர்கள் –
இது எங்களுக்கு எல்லாம் கருத்தாகக் கடவது என்று மேல் விண்ணப்பம் செய்யப் புகுகிற நாலு முதலிகளையும் ஒளிந்தார் அடங்கச் சொல்லுகிறார்கள் –

தஸ்மாத் –
தேவரை ஆ ஸ்ரீத பர தந்த்ரராக்கி அடியோங்கள் சொன்ன படி செய்யக் கடவதாக எங்களை வைத்த வைப்பாலே-
ஏகைஸஸ் –
தனித்தனியே தந்தாமுடைய கருத்துக்களை விண்ணப்பம் செய்யக் கடவர்கள்
தாவத் பருவந்து –
முந்துற முன்னம் எல்லாரும் விண்ணப்பம் செய்யக் கடவர்கள் –
கார்ய வேளையிலே திரு உள்ளமானபடி செய்து அருளுகிறது -என்கை –
சசிவாஸ் தவ -தவ சசிவா –
ஆ ஸ்ரீத ரஷண மஹாத் வரத்திலே தீஷிதராய் இருக்கிற தேவர்க்கு ஆர்த்விஜ்யம்  பண்ணுகிறவர்கள் –
இப்படி தாங்கள் சொல்லுகிறது பெருமாள் சரணாகத ரஷணத்துக்கு சஹகாரியாக தங்களை நினைத்து இருக்கையாலே
ஹேதுத-
பிரதி பன்னங்கள் என்று உபேஷிக்க ஒண்ணாத படி  சஹேதுகமாக –
மதி சம்பன்னாஸ் –
கார்ய நிர்ணயத்தில் தனித் தனியே நிபுணர் என்கை
சமர்த்தாஸ் ஸ புனஸ் ததா –
யாதொருபடி நிர்ணயித்தார்கள்
அப்படியே பின்பு பெருமாள் திரு உள்ளத்திலே படும்படி பிரதிபாதன சமர்த்தராய் இருக்குமவர்கள்
இப்படி முதலிகள் இவர்கள் நால்வர் வார்த்தையையும் பெருமாள் கௌரவிக்கைக்காக பிரசம்சித்து விண்ணப்பம் செய்தார்கள் –

—————————————————————————————————————————————————————————-

இத்யுக்தே ராகவாய அத  மதிமாநங்கதோ அக்ரத
விபீஷண பரீஷார்த்தம் உவாச வசனம் ஹரி –யுத்த -17-36-

இத்யுக்தே -இவ்வண்ணம் சொல்லப் பட்ட அளவிலே
ராகவாய அத -ஸ்ரீ ராம பிரானுக்காக -அதற்குப் பின்
மதிமாநங்கதோ அக்ரத-அக்ரத மதிமான் அங்கத -முதலில் புத்திமானான அங்கதன் என்னும்
ஹரி -வானரன்
விபீஷண பரீஷார்த்தம்-விபீஷணனை சோதிப்பதற்காக
உவாச வசனம் -இவ்வார்த்தை சொன்னார் –

அவதாரிகை –
அநந்தரம்-சர்வ பிரதானராய் -யுவராஜாவாய் -இருந்துள்ள அங்கதப்பெருமாள் தம்முடைய மதத்தை உபன்யசிக்கிறார் -இத்யுக்தே இத்யாதியாலே-
இத்யுக்தே –
எல்லாருக்கும் இவர்கள் நால்வருமே கடவராக முதலிகள் விண்ணப்பம் செய்துள்ள இடத்தில்
ராகவாய உவாச வசனம் ஹரி —
ரகு குலத்தார் கார்யம் ஒரு குரங்கினுடைய வார்த்தை கொண்டு ஈடாக்கும் படி யாவதே -என்று
பெருமாளுடைய ஆ ஸ்ரீத பார தந்த்ர்யத்தை ரிஷி கொண்டாடுகிறான் –
அத அக்ரத –
என்கிறது பரியட்ட முறையாலே மஹா ராஜர்க்கு அநந்தரம் அவராகையாலும்
முதலிகள் எல்லார்க்கும் ப்ரதானர் ஆகையாலும்
மதிமாநங்கதோ –
பரியட்ட முறை ஒழிய கார்ய நிர்ணயத்திற்கு பரிகரமான ஜ்ஞானாதிக் யத்தை யுடைய அங்கதப் பெருமாள் –
விபீஷண பரீஷார்த்தம் –
வத்ய தாம் -என்றார் மஹா ராஜர்
ந த்யஜேயம்-என்னுமளவாய் இருந்தது பெருமாள் திரு உள்ளம்
இவை இரண்டும் ஆராயாமல் செய்கை யுக்தம் அல்ல என்று பரீஷார்த்தமான வார்த்தையைச் சொல்லுகிறார் –

————————————————————————————————————————————————————————————-

சத்ரோ சகாசாத் சம்ப்ராப்த சர்வதா சங்க்ய ஏவ ஹி
விஸ்வாச யோக்ய சஹஸா ந  கர்தவ்யோ விபீஷண -யுத்த -17-37-

சத்ரோ சகாசாத்-எதிரியிடத்தில் இருந்து
சம்ப்ராப்த-வந்தவன்
சர்வதா -எல்லா விதத்திலும்
சங்க்ய ஏவ ஹி -ஐயமுறத் தக்கவனே அன்றோ –
விஸ்வாச யோக்ய -நம்பத் தகுந்தவனாக
சஹஸா ந  கர்தவ்யோ -விரைவில் செய்யத் தகுந்தவன் அல்லன்
விபீஷண -விபீஷணன் –

அவதாரிகை –
சத்ரு சகாசத்தின் நின்றும் வந்த விபீஷணன்
சஹஸா விஸ்வாச யோக்யன் அல்லன்  -சங்க்யன்-என்கிறார் -சத்ரோ -இத்யாதியாலே-
சத்ரோ சகாசாத் சம்ப்ராப்த –
த்வேஷாதி ரேகத்தாலே நாம க்ரஹணம் பண்ணாதே சத்ரோ -என்கிறார் –
பகவத் விமுகரை சத்ருக்கள் என்று இ றே ததீயர் நினைத்து இருப்பது
இது இ றே சேஷ சேஷிகளுக்கு அந்யோந்யம் பரிவு இருக்கும் படி –
அல்லது ஸ்வ சத்ருக்கள் என்று சிலரை மதியார்கள் இ றே –
சகாசாத் சம்ப்ராப்த -ஹி –
அவன் சத்ருவாகில் இவனுக்கு என்-என்ன
அவன் ஒலக்கத்தின் நின்று வந்தவன் என்னும் இடம் தேவர்க்கும்  சம்ப்ரதிபன்னம் அன்றோ
ஆனபின்பு அவன் கார்யத்துக்கு வந்தான் ஆகக் கூடாதோ –
சர்வதா சங்க்ய ஏவ ஹி –
ஆகையால் சர்வ பிரகாரத்தாலும் சங்க் யனே-
வத்யன்-என்னாது ஒழிந்தது பெருமாள் திரு உள்ளத்திலே இவன் மேல் உண்டான தண்ணளி யாலே
அவன் சஹவாசத்தில்  நின்றும் வந்தபடியாலும் –
அவன் தம்பி என்று தானே சொல்லுகையாலும்
ராஜச ஜன்மம் ஆனபடியாலும்
விஸ்வசிக்கைக்கு ஒரு ஹேது இல்லை –
விஸ்வாச யோக்ய சஹஸா ந  கர்தவ்யோ-
சரணம் என்று வந்தவன்  விஸ்வாச யோக்யன் அல்லனோ என்று பெருமாள் அபிப்ராயமாக
அப்படி தன்னாலும் சடக்கென விஸ்வசிக்கைக்கு யோக்யன் அல்லன் –
அது எத்தாலே என்ன-
விபீஷண –
பர ஹிம்சையாலே சர்வ லோக பயங்கரனானவன்  பண்ணின சத்ரு சரணாகதி யாகையாலே –
நம்மை நலிகைக்கு இந்த கோஷ்டியிலே விலைச் செல்லும் வார்த்தையை சொல்லி வந்தானாக சம்பாவனை யுண்டு –
ஆகையாலே சஹஸா விஸ்வசிக்க அடுக்காது
சங்கிக்க வடுக்கும் -என்கை –

—————————————————————————————————————————————————————————

சாதயித்வா ஆத்மபாவம் ஹி சரந்தி சட புத்தய
ப்ரஹரந்தி ஸ ரந்ரேஷூ ஸோ அனர்த்தஸ் தத்க்ருதோ பவேத் -யுத்த -17-38-

சாதயித்வா -மறைத்து வைத்து
ஆத்மபாவம்-தம்முடைய கருத்தை
ஹி சரந்தி -நல்லோர் போலே நடையாடுகிறார்கள் அன்றோ
சட புத்தய-துஷ்ட புத்தியை யுடைய அரக்கர்
ப்ரஹரந்தி ஸ-நலியவும் செய்கின்றார்கள்
ரந்ரேஷூ -இடம் கிடைத்த பொது
ஸோ அனர்த்தஸ்-அந்த தீங்கு
தத்க்ருதோ பவேத் -நம்பிக்கை வைத்தவன் தானே விளைத்துக் கொண்டதாக முடியும் –

அவதாரிகை –
ஆர்த்தி தோற்ற வந்து சரணம் புகுந்தவனை விஸ்வசிக்க வேண்டாவோ -என்று ராம அபிப்ராயமாக
சரணாகதன் ஆனாலும் சஹஸா  விஸ்வாச யோக்யன் அல்லன் என்னும் இடத்தை  சஹேதுகமாக பிரதிபாதித்து
விஸ்வசித்தால் வரும் அனர்த்தத்தை சொல்லுகிறது –
சாதயித்வா ஆத்மபாவம் ஹி சரந்தி சட புத்தய-
சட புத்தய
துஷ்ட புத்தய -தாமச பிரகிருதிகள் ஆகையாலே ராஷசர் துஷ்ட புத்திகளாய் இ றே இருப்பது –
ஆத்மபாவம் சாதயித்வா –
நலியக் கடவதாக நிச்சயித்து வருகிற தன் நினைவை மறைத்து
சரந்தி –
சாதுவத் சரந்தி
தங்களுடைய பாவ தோஷத்துக்கு எதிர்த் தட்டான அநு கூல வேஷத்தைக் கொண்டு வ்யவஹரியா நிற்பர்கள் –
பாதகரான ராஷசர் அநு கூல வேஷத்தோடு சஞ்சரிப்பர் என்னும் இடம்
மாரீசன் பக்கலிலும் ராவணன் பக்கலிலும் நமக்கு அநு பூதம் அன்றோ
இவ்வளவால் சஹஸா விஸ்வாச யோக்யன் அல்லன் என்னும் இடத்தைச் சொல்லுகிறது
ஸ்வ தோஷத்தை மறைத்து அநு கூல வேஷத்தோடு தான் வந்தால் அவன் நம்மைச் செய்வது என் -என்ன
ப்ரஹரந்தி ஸ ரந்ரேஷூ-
இடங்களிலே நலியா நிற்பர்கள் -அதாவது -தனி இருப்பு -அந்ய பரதை
தன்னோடு ஒரு நீராக கலக்கை-இவை இ றே
ஸோ அனர்த்தஸ் தத்க்ருதோ பவேத் –
அனர்த்தம்
சஹஸா விஸ்வசித்தவனுக்கு பலமாகக் கடவது –

————————————————————————————————————————————————————————

அர்த்தா நர்த்தௌ விநிஸ்சித்ய வ்யவசாயம் பஜேத ஹி
குணத சங்க்ரஹம் குர்யாத் தோஷ தஸ்து விசர்ஜயேத்–யுத்த -17-39-

அர்த்தா நர்த்தௌ-நன்மை தீமைகளை
விநிஸ்சித்ய -நன்றாக முடிவு கட்டி
வ்யவசாயம் -வந்து அடைந்தவனைக் கொள்ளுவது விடுவது விஷயமான மன வுறுதியை
பஜேத ஹி  -மனிதன் அடைய வேண்டும் அன்றோ
குணத -அவனிடம் குணம் இருந்தால்
சங்க்ரஹம் குர்யாத் -ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியது
தோஷ தஸ்து விசர்ஜயேத்-தோஷம் இருந்ததாகில் கை விட வேண்டியது-

அவதாரிகை-
இவனுடைய த்யாக உபாதானத்துக்கு உறுப்பான பரீஷா பிரகாரத்தைச் சொல்லுகிறது-
அர்த்தா நர்த்தௌ விநிஸ்சித்ய –
இவனைப் பரிக்ரஹித்து ஒரு கார்யத்திலே நியோகித்தால் இவனால் வரும் பிரயோஜனங்களை நிச்சயித்து –
வ்யவசாயம் பஜேத ஹி  –
த்யாக பரிக்ரஹ வ்யவசாயத்தைப் பண்ணுவது –
இப்படி பரீஷியாது சஹ சைவ த்யாக பரிக்ரகாம் கார்யம் அல்ல
ஹி
இது நீதி சாஸ்திர பிரசித்தம் அன்றோ
நீர் அறியாதது ஓன்று அன்றே –
குணத சங்க்ரஹம் குர்யாத் தோஷ தஸ்து விசர்ஜயேத்–
நம் கார்யம் முற்றுச் செய்யும் தனையும் குணவானால் பரிக்ரஹிப்பது –
நம் கார்யத்தைக் கெடுக்கும் தனையும் குண ஹீநன் ஆகில் கடுக விடுவது –
குணம் கண்டு வைத்தே பரிக்ரஹியாது ஒழிந்தால் இவனால் கொள்ளும் கார்யம் இழக்க வரும் இ றே
தோஷம் கண்டு விட்டிலன் ஆகில் ஸ்வ நாசத்தோடே தலைக் கட்டும் இ றே
ஆகையாலே விசர்ஜயேத்-என்கிறது-

———————————————————————————————————————————————————————

யதி தோஷோ மஹாம்ஸ் தஸ்மின் த்யஜ்யதாம விசங்கித
குணான் வாபி பஹூன் ஜ்ஞாத்வா சங்க்ரஹ க்ரியதாம் ந்ருப -யுத்த -17-40-

யதி தோஷோ மஹாம்ஸ் -பெரிதான குற்றம் இருந்தால்
தஸ்மின் -அவனிடத்து
த்யஜ்யதாம விசங்கித-ஐயம் இல்லாமல் கை விடப் படட்டும்
குணான் வாபி பஹூன்-பல நன்மையாவது
ஜ்ஞாத்வா -அவனிடம் அறிந்து
சங்க்ரஹ க்ரியதாம் -அவனை ஏற்றுக் கொள்வதைச் செய்ய வேண்டும்
ந்ருப -அரசனே-

அவதாரிகை –
கட்டடங்க குணவானாய் இருத்தல்
துஷ்டனே இருத்தல்
செய்வார் ஒருத்தர் இல்லையாக்கையாலே
த்யாக பரிக்ரஹங்களுக்கு இவை ஹேதுவாக மாட்டாது என்ன
தத்தத் ப்ராசுர்யங்க ளைக்  கொண்டு த்யாக உபாதானங்களைப் பண்ணைத் தட்டில்லை -என்கிறார்-

ந்ருப -நாடாள இட்டுப் பிறந்த தேவர்க்கு இந்த நீதி நாங்கள் உபதேசிக்க வேணுமோ
தேவர்க்கு சம்ப்ரதிபன்னம் அன்றோ –
தஸ்மின் தோஷோ மகான் யதி  விசங்கிதஸ்  த்யஜ்யதாம –
தோஷம் மஹானாய் இருக்குமாகில் அல்பமான குணம் அத்தாலே அபி பூதம் ஆகையாலே அது  ஜீவிக்க மாட்டாது
ஆகையாலே அந்த குண லேசம் கொண்டு ச்வீகாரம் கர்த்தவ்யம் அன்று
கண்ணற்று விடப்படும் –
குணான் வாபி பஹூன் ஜ்ஞாத்வா சங்க்ரஹ க்ரியதாம் –
அப்படியே குணம் குவாலாய் இருக்குமாகில் அத்தாலே அபி பூதமான அல்ப தோஷம் தலை எடுக்க மாட்டாமையாலே
அந்த தோஷத்தைக் கொண்டு கைவிடக் கடவோம் அல்லோம் ச்வீகாரம் கர்த்தவ்யம் –

————————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -ராஷசோ ஜிஹ்மயா -17-25/ப்ரவிஷ்ட சத்ரு சைந்யம் -17-26-/வத்யாதாமேஷ -17-27/ஏவமுக்த்வா து தம் ராமம் –17-28/ஸூ க்ரீவஸ்ய து -17-29/யதுக்தம் கபி ராஜேன -யுத்த -17-30/ஸூஹ்ருதாஹி -17-31/இத்யேவம் பரிப்ருஷ்டாஸ்தே -17-32-

February 2, 2015

ராஷசோ ஜிஹ்மயா புத்த்யாசந்திஷ்டோ அயம்  உபஸ்தித
ப்ரஹர்த்தும் மாயயா சந்நோ   விஸ்வச்தே த்வயி ஸாநக -யுத்த -17-25-

ராஷசோ ஜிஹ்மயா புத்த்யாசந்திஷ்டோ -அரக்கன் வஞ்சகமான புத்தியாலே தூண்டப் பட்டவனாய் –
அயம் -இந்த
உபஸ்தித -அணுகி இருப்பவனாய்
ப்ரஹர்த்தும் -உங்களை அடிப்பதற்கு
மாயயா சந்நோ   -வஞ்சனையால் மறைந்தவனாக இருக்கிறான்
விஸ்வச்தே த்வயி -நீரும் உம்மைச் சேர்ந்தவர்களும் நம்பின அளவில்
அநக -குற்றம் அற்றவரே-

அவதாரிகை –
தஸ்யாஹம் நிக்ரஹம் மன்யே -என்று ப்ரணிதி வதம் யுக்தம் என்னக் கடவீரோ -என்ன
கேவலம் ப்ரணிதித்வமே அன்று
துஷ்ப்ரக்ருதி யாகையாலே இடம் பெற்ற இடத்திலே நலியக் கூடுமாகையாலே கொல்லத் தட்டில்லை என்கிறார் -ராஷச-இத்யாதியாலே –

அயம் ராஷசோ-
ராவண ப்ரணிதியாய் வந்த ராஷசன் கேவலம் ப்ரணிதி  காரித் தளவில் வ்யாபரிப்பனாய் வந்தான் அல்லன்
என் செய்ய வந்தான் என்னில்
ஜிஹ்மயா புத்த்யாசந்திஷ்டோ ப்ரஹர்த்தும் உபஸ்தித –
குடில புத்த்யா பிரேரித த்வாம் ப்ரஹர்த்தும் உபஸ்தித -ராஷசர் ஆகிறார் குடில புத்திகள் என்னும் இடம் நமக்கு அநு பூதம் அன்றோ
ராவணே சந்திஷ்ட குடில புத்த்யா உபஸ்தித -என்னவுமாம்
நம்மை இங்கனே நலியலாய் இருக்குமோ என்னில் –
மாயயா சந்நோ   –
க்ருத்ரிமத்தாலே தன்னை மறைத்து வந்தவன் ஆகையாலே நலியலாம் –
அதாகிறது –
சரணாகத வேஷத்தாலே தன் க்ரௌர்யத்தை மறைத்து வருகை –
எப்போது இவன் நலிவது -என்னில்
விஸ்வச்தே த்வயி –
இவன் அகவாய் ஆராயாதே உக்தி மாத்ரத்தை கொண்டு சரணாகதன் என்று உம்மை  அதீநம் ஆக்கின அளவிலே –
ச சப்தத்தாலே லஷ்மணாதி களையும் சமுச்சயிக்கிறது –
அப்யஹம் ஜீவிதம் ஜஹ்யாம்-என்று ஆ ஸ்ரீ தர்க்கு அழிவுக்கு இட்ட வடிவாகத் தம்மை நினைத்து இருப்பார் என்று பார்த்து
உமக்கு நெஞ்சு எரியும் லஷ்மணாதி களையும் நலியும் என்கிறார்  –
அநக –
ஆத்ம அநு மானத்தாலே பிறர் பக்கல் தோஷம் காண அறியீர்
நான் சொல்லவாகிலும் அறிந்து அருளீர் –

—————————————————————————————————————————————————————-

ப்ரவிஷ்ட சத்ரு சைந்யம் ஹி ப்ராப்த சத்ருர தர்க்கித
நிஹந்யா தந்தரம் லப்த்வா உலூகா நிவ வாய்ஸ-யுத்த -17-26-

ப்ரவிஷ்ட-நுழைந்தவனாய்
சத்ரு சைந்யம் -எதிரியின் சேனையினுள்
ஹி-அன்றோ –
ப்ராப்த-எதிரியின் அந்தரங்கனாய் இருக்கும் நிலையை அடைந்தவனாய் –
சத்ருர தர்க்கித -சத்ரு அதர்க்கித -எதிரியானவன் ஆராயப்படாத
நிஹந்யா -கொல்லுவான்
தந்தரம் லப்த்வா -இடத்தைப் பெற்று
உலூகா நிவ -கோட்டான்களைப் போலே
வாய்ஸ-காக்கை-

அவதாரிகை –
ஸ்வ நிகர்ஷ பூர்வகமாக நம் பக்கலிலே சரணம் புகுந்த இவன் பக்கலிலே தோஷத்தை நினைத்து
ஆராய்கை நமக்குப் போருமோ -என்னில்
சத்ருவானவன் நம்மை நலிகைக்காக சரணம் புகுந்தால் இவனை ஆராயாதே ச்வீகரித்தால்
மஹா நர்த்தம் விளையும் என்கிறார் -ப்ரவிஷ்ட -இத்யாதியாலே-
ப்ரவிஷ்ட சத்ரு சைந்யம் ஹி  சத்ருர தர்க்கித –
இவன் அநு கூலனோ பிரதி கூலனோ என்று ஆராயாதே அநு கூல வேஷத்தாலே
சத்ரு சைன்யத்தை பிரவிஷ்டனாய்க் கொல்லும்-
ச சைன்யனானவனை ஒருத்தனாய்க் கொல்லப் போமோ -என்னில் –
ப்ராப்த-
அந்தரங்க தாம் ப்ராப்தானான சத்ருவானவன் சத்ரு சைன்யத்தை நலியும்
ஒரு திரளை ஒருவனால் நலியப் போமோ என்னில் –
நிஹந்யா தந்தரம் லப்த்வா -அந்தரம் லப்த்வா நிஹன்யாத்-ஸ்வா பாதிகள் உண்டான அளவிலே கொல்லும்
சஹஜ சாத்ரவத்துக்கும் ஒன்றே அநேகத்தை நசிப்பிக்கும் என்னும் இடத்துக்கும் திருஷ்டாந்தம் சொல்லுகிறார் –
உலூகா நிவ வாய்ஸ-
காகம் ஒன்றுமே தனக்கு சஹஜ சத்ருக்களான திவா பீதங்களைத் தனக்கு அவகாசமான அஹஸ் ஸிலே நலியுமாப் போலே –
தூங்கும்  கோட்டான்களை  -ஒரே காகம் கொல்லுவது போலே –

——————————————————————————————————————————————————————-

வத்யாதாமேஷ தீவ்ரேண தண்டே ந ஸ சிவை சஹ
ராவணஸ்ய நருஸம்ஸஸ்ய ப்ராதா ஹ்யேஷ விபீஷண-யுத்த -17-27-

வத்யாதாமேஷ -ஏஷ வத்யதாம் -இந்த விபீஷணன் கொல்லப் படட்டும்
தீவ்ரேண தண்டேந-கொடியதான தண்டனையால்
ஸ சிவை சஹ -எதிரிகளோடு கூட
ராவணஸ்ய நருஸம்ஸஸ்ய ப்ராதா -கொடியவனான ராவணனுடைய சஹோதரன்
ஹ்யேஷ விபீஷண-ஏன் எனில் இந்த விபீஷணன் –

அவதாரிகை –
இப்படி இவனால் பஹூ முகமாக வரும் அனர்த்தத்தை விண்ணப்பம் செய்து இருக்கச் செய்தேயும் பெருமாளுக்கு
அவன் பக்கல் தண்ணளி மாறாதே இருக்கையாலே பீத பீதனாய்ச் சினம் தோற்றித் தாமே இவனுடைய வதத்தை ஆஜ்ஞாபிக்கிறார் -வத்யதாம் -இத்யாதியாலே –
வத்யாதாமேஷ –
இவனைக் கட்டி இட்டு வைத்தல் –
மாரீசனைப் போலே மேலே ஓர் அனர்த்தத்தை விளைக்கும்படி தொடுத்த அம்போடு விடுதல் செய்யக் கடவோம் அல்லோம் –
கொன்றே விடுவோம் –
தீவ்ரேண தண்டே ந –
கொல்லும் இடத்திலும் ஓர் அம்பாலே ஊதினால் போலே கொல்லுகை அன்றிக்கே
தலையிலே முடி வைத்தால் போலே சிங்க விளக்கு எரிக்கக் கடவோம் -என்கை –
ஸ சிவை சஹ –
நம்மை நலிகைக்குகூட்டுப் படையாய் வந்தவர்களைத் தலை யறுத்து இவன் கையிலே கொடுத்த பின்பு இவனைக் கொல்லக் கடவோம் –
தீவர தண்டத்தாலே நலிகைக்கு ஹேது சொல்லுகிறது மேல் –
ராவணஸ்ய நருஸம்ஸஸ்ய ப்ராதா ஹ்யேஷ விபீஷண-
இவன் பாதகன் என்னும் இடம் விதிதமாய் இருக்காய் -க்ரூர கர்மாவான ராவணனுடைய ப்ராதா என்னும் இடம் சம்ப்ரதிபன்னம் இ றே-
சுரி குழல் கனிவாய்த் திருவினைப் பிரித்த -கொடுமையில் கடுவிசை அரக்கன் -பெரிய திரு -5-7-7-க்ரூர கர்மா வி றே அவன்  –
பெற்ற தாயையும் தகப்பனையும் சேர இருக்கப் பொறாதவன் இ றே
உடலையும் உயிரையும் பிரித்தால் போலே நித்ய அநபாயினி யான பிராட்டியையும் பெருமாளையும்
கடல் ஒரு புறமும் மலை ஒரு புறமுமாக ஆக்கின பையலுக்கு
ப்ராதா ஸவோ மூர்த்திராத்மந -என்கிறபடியே  அவயவம் என்று சொல்லலாம் படி ப்ரத்யா சன்னன் அன்றோ
ஹிஸ் சம்ப்ரதிபத்தௌ-இது
ப்ரணிதி என்றும் சத்ரு என்றும் சொல்லுகிற பூர்வ பஷத்துக்கு மூலம் –

———————————————————————————————————————————————————————————–

ஏவமுக்த்வா து தம் ராமம் சம்ரப்தோ வாஹி நீ பதி
வாக்யஜ்ஞோ வாக்ய குசலம் ததோ மௌ நமுபாகமத  –யுத்த –17-28-

ஏவமுக்த்வா து தம் ராமம்-ராம பிரானைக் குறித்து இம்மாதிரி சொல்லி
சம்ரப்தோ -பரபரப்போடு கூடினவராய்
வாஹி நீ பதி -வானவர்க்கு அரசரான சுக்கிரீவ மஹா ராஜர்
வாக்யஜ்ஞோ -வார்த்தை சொல்ல அறியரான
வாக்ய குசலம் -வார்த்தை சொல்ல வல்லரான
ததோ மௌ நமுபாகமத -பிறகு மௌனம் ஆனார் –

அவதாரிகை –
இப்படி பெருமாளைக் குறித்து விண்ணப்பம் செய்த இடத்திலும்
பெருமாளுக்கு அவன் பக்கல் உண்டான ஆபி முக்யத்தைக் கண்டு
இனி அவர் அருளிச் செய்யும் வார்த்தைக்கு அநு கூலமாக வார்த்தை சொல்லக் கடவோம் என்று பேசாதே இருந்தார் -என்கிறது மேல் –

ஏவமுக்த்வா து –
து சப்தத்தால் ஸ்வ வாக்ய அநாதரமும்-விபீஷண பஷபாதமும்  பெருமாள் திரு முகத்தில் தோற்றின வாறே
பயத்தால் பிறந்த வேறு பாட்டைச் சொல்லுகிறது –
தம் ராமம் –
ஸ்வ வாக்ய அநாதரமும் விபீஷண பஷபாதமும் தோற்ற இருந்த பெருமாளை
சம்ரப்தோ-
பெருமாள் திரு உள்ளத்தைப் பின் செல்லாதே பிரேம பரவசராய் ஹடாத் கரித்துச் சொன்ன
வாஹி நீ பதி-
பரிவில் வந்தால் அவர்களுக்கு நிர்வாஹகர் என்னலாம்படி இருக்கிறவர்
இத்தால் இவர் வார்த்தை முதலிகளுக்கு எல்லாம் இஷ்டம் என்று கருத்து
வாக்யஜ்ஞோ –
பெருமாளுக்கு மறு நாக்கு எடுக்க ஒண்ணாத படி சொல்லும் வார்த்தைகளை அறியுமவர் –
வாக்ய குசலம் –
வக்ர சித்தாந்தத்தை அறிந்து அத்தைப் புரட்டித் தன நினைவிலே விழும்படி வார்த்தை சொல்ல வல்லவரை
ததோ
இனி இவர் வார்த்தை சொல்லுவது ஒழிய தாம் சொல்லும் வார்த்தை யடையச் சொல்லுகையாலே
மௌ நமுபாகமத-
அருளிச் செய்யும் வார்த்தைக்கு அவசர பிரதானம் பண்ணி இருந்தார் –

———————————————————————————————————————————————————————————-

ஸூ க்ரீவஸ்ய து தத்வாக்யம்  ஸ்ருத்வா ராமோ மஹா பல
சமீபாஸ்தா நுவா சேதம் ஹநுமத் ப்ரமுகான் ஹரீன் –யுத்த -17-29-

ஸூ க்ரீவஸ்ய -சுக்ரீவனுடைய
து தத்வாக்யம் -அந்த வசனத்தை
ஸ்ருத்வா-கேட்டு
ராமோ -ஸ்ரீ ராமபிரான்
மஹா பல-மிகுந்த மன வலிமையுடைய
சமீபாஸ்தா நுவா சேதம் ஹநுமத் ப்ரமுகான் ஹரீன் -அருகில் இருந்த ஹனுமான் முதலிய வானரர்களைக் குறித்து இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்-

அவதாரிகை
மஹா ராஜர் ப்ரேமாந்தர் ஆகையாலே தம் வார்த்தை கேட்க மாட்டார் என்று
பெருமாள் -திருவடி முதலானாரைக் குறித்து வார்த்தை அருளிச் செய்கிறார் –
ஸூ க்ரீவஸ்ய து தத்வாக்யம்  ஸ்ருத்வா-
விப்ர பன்னத்தைச் சொன்னாலும் இவர் வார்த்தை அன்றோ என்று சுவீகரிக்க வேண்டி இருக்குமவருடைய யுக்தி யுக்தமான வார்த்தையைக் கேட்டு
து -சப்தத்தாலே இவர் வார்த்தை கேட்ட பின்பு பெருமாள் திரு உள்ளத்தில் பிறந்த விசேஷத்தைச் சொல்லுகிறது –
அதாகிறது
நாம் கை விட்டார்க்கும் இவர் உளர் என்று இருந்தோம்
இவரும் கைவிடும்படியான தயநீய தசையை ப்ராப்த்ரான விபீஷணனுக்கு நாம் அல்லது இல்லை யாகையாலே
என்று திரு உள்ளத்தில் பிறந்த பஷபாதம்
ராமோ மஹா பல-
மஹா ராஜர் சொன்ன யுக்திகளால் கலங்காத திண்மையை யுடைய ரானார் என்கை
சமீபாஸ்தா நுவா சேதம் ஹநுமத் ப்ரமுகான் ஹரீன் –
மஹா ராஜர் வார்த்தை கேட்டு நின்ற முதலிகளை
மஹா ராஜரோபாதி ப்ரேமாந்தராய் இருக்கச் செய்தேயும் கருத்து அறிந்து
கார்யம் செய்ய வல்லரான திருவடி முதலானாரை-
ஹரீ நுவாச
ப்ரியேண சேனாபதி நா -என்று சேனை முதலியார் பெருமாள் திரு உள்ளம் மதித்து விண்ணப்பம் செய்யத் திருக் கண்களால் அனுமதி பண்ணிப் போருமது  தவிர்ந்து  –
ராம கார்யத்துக்கு கடவராகில் குரங்குகள் ஆனாலும் அவர்கள் அனுமதியை அபேஷித்துத் தாம் வார்த்தை கேட்கவுமாய்  விழுவதே -என்று ரிஷி கொண்டாடுகிறான் –
இதம் உவாச –
தம் கார்ய வு றுதிக்கு வேண்டும் வார்த்தையை அநந்தரம் கேட்க ப்ராப்தமாய் இருக்க மஹா ராஜருடைய
வைபவ பிரகாசமான வார்த்தையைச் சொன்னார் –

——————————————————————————————————————————————————————————————

யதுக்தம் கபி ராஜேன ராவணா வரஜம்பிரதி
வாக்யம் ஹேது மதர்த்யம் ச பவத் பிரதி தச்சருதம்  -யுத்த -17-30-

யதுக்தம் கபி ராஜேன-வானர ராஜாவான சுக்ரீவனால் யாதொரு வசனமானது சொல்லப் பட்டதோ
ராவணா வரஜம்பிரதி -ராவணன் தம்பியான விபீஷணனைக்   குறித்து
வாக்யம் ஹேது மதர்த்யம் ச -காரணங்க ளோடே   கூடியதாயும் வேண்டத் தக்கதாயும் இருக்கும் வசனமானது
பவத் பிரதி தச்சருதம்  -பவத்பி தத் அபி ஸ்ருதம் -அவ்வார்த்தை உங்களால் கேட்கப் பட்டது அன்றோ-

அவதாரிகை –
மஹா ராஜர் தம் பக்கல் ப்ரேமாதிசயத்தாலே சொன்ன வார்த்தை என்று திரு உள்ளம் பற்றி -அத்தைக் கொண்டாடுகிறார் –
யத் வாக்யம் உ க்தம் –
மஹா ராஜர் நமக்கு நல்லார் போலே நாமும் நல்லோமாகில் இ  றே அவ்வார்த்தைக்குப் பாசுரம் இடலாவது
யதுக்தம் என்னும் இத்தனை –
கபி ராஜேன –
குழைச் சரக்குடையார் இதுக்கு என் வருகிறதோ என்று அஞ்சி வார்த்தை சொல்ல ப்ராப்தம் இ றே-
அதவா –
கபி ராஜேன யதுக்தம் –
தம்முடைய முதன்மை தோற்ற சொல்லப் பட்ட வார்த்தை யாதொன்று -சம்ரப்த மித மப்ரவீத் -என்று அடர்த்து வார்த்தை சொல்லிற்று –
ராவணா வரஜம்பிரதி –
ராவண சம்பந்தத்தைப் பார்த்தால் இப்படி கலங்கி வார்த்தை சொல்லுகைக்கு தட்டில்லை -என்று
இவருடைய கலக்கத்துக்கு ஹேது சொல்லுகிறார்
ஹேது மத்-
வத்யதாம் என்று பிரதிஜ்ஞா மாத்ரமாய் இருக்கை அன்றிக்கே ராவணா வரஜத்வாத் யுபபத்தி யுக்தமாய் இருக்கை  –
அர்த்யம் –
ஒருத்தருடைய பரிவிலே வார்த்தை சொன்ன பிரகாரம் என்று கேட்டார்க்கு எல்லாம் ப்ரார்த்தமாய் இருக்கை
ச-
ச சப்தத்தாலே ஆர்த்தவன் மதுரம் லகு என்றால் போலே மற்றும் யுண்டான வசன குணங்களை சமுச்சியிக்கிறது
பவத் பிரதி தச்சருதம்  –
அபி சப்தம் பிரஸ்னே முதலிகளால் கேட்க்கப் பட்டது இல்லையோ
ஸ்ருதமாகில் ஒன்றை நியமியாதே அநாவிஷ்க்ருதராய் இருக்கை பிராப்தாமோ -என்று கருத்து
சா நு நய பிரச்னமாய் -ஸ்வ பஷத்துக்கு கூட்டும்படி அநு நய சஹிதமாய் பிரச்னம் பண்ணுகிறார் -என்றுமாம் –

————————————————————————————————————————————————————————-

ஸூஹ்ருதாஹி அர்த்த க்ருச்ச்ரேஷூ யுக்தம் புத்திமதா சதா
சமர்த்தே நாபி சந்தேஷ்டும் சாஸ்வதீம் பூதி மிச்சதா –யுத்த -17-31-

ஸூஹ்ருதாஹி அர்த்த க்ருச்ச்ரேஷூ -நண்பனாலே கார்ய சங்கடங்க ளிலே
யுக்தம் -தகுந்தது
புத்திமதா சதா -அறிவாளியாய்
சமர்த்தே ந-வல்லமை யுடையவனே
சாஸ்வதீம்-நிலையான
பூதிம் -செல்வத்தை
இச்சதா -ஆசைப் படுகிறவனான
சந்தேஷ்டும் அபி-உபதேசிக்கைக்கும்-

அவதாரிகை
பவத் பிரபி தச்ச்ருதம் -என்று நிர்ணய அபெஷமான வார்த்தையைக் கேட்டு
உபய பரதந்த்ரரான நாம் நிர்ணயிக்கை யுக்தமோ-என்று முதலிகள் நினைவாக
இவ்வளவில் ஸூ ஹ்ருத்தத்வத்தாலே உபதேசம் யுக்தம் என்கிறார் -ஸூ ஹ்ருதா -இத்யாதியாலே –

ஸூஹ்ருதாஹி
சோபா நமாசம்ச தீதி  ஸூ ஹ்ருத் -அச்ன்னிதானத்திலும் சோபனத்தை ஆசம்சிக்குமவன் இ றே ஸூஹ்ருத்தாவான் –
ஒருத்தனுடைய அனர்த்தத்தில் நெஞ்சு எரிவு யுடையனாய் இருக்குமவனால் –
அர்த்த க்ருச்ச்ரேஷூ –
கர்த்தவ்ய அகர்த்தவ்ய நிர்ணய சங்கடங்களிலே
ராகவம் சரணம் கத -என்று வந்த விபீஷண ஆழ்வான் தன்னை ச்வீகரியாது ஒழியில் பிழையாதானாய் இருந்தான்
தச்யாஹம் நிக்ரஹம் மன்யே என்கிற மஹா ராஜர் ஹிம்சியாது ஒழியில் பிழையாது இருந்தார்
இப்படியான சங்கடத்தில்
புத்திமதா –
இது கர்த்தவ்யம் இது அகர்தவ்யம் என்று நிர்ணயிக்க ஷமனாய் இருந்துள்ளவனாலே
சமர்த்தேந –
நிர்ணயித்த படியே எதிரியால் மறு நாக்கு எடுக்கப் போகாமல் தள்ளிச் சொல்ல சக்தனானவனாலே
சாஸ்வதீம் பூதி மிச்சதா –
ஒருவனுக்கு நித்ய சித்தமான விபூதியை ஆகாங் ஷித்து இருந்தவனாலே  இப்போது சாச்வதியான பூதியாக நினைத்து இருக்கிற
சரணாகத சம்ரஷண சங்கல்ப அநு பால நத்தை -யசஸ் சரீரத்தை சாஸ்வதியாக நினைத்து இருக்கிறவர் ஆகையாலே
நம் சரீரத்துக்கு என் வருகிறதோ என்று இருக்கும் மஹா ராஜர் அசாஸ்வதியான பூதியை இச்சிக்கிறார் என்று நினைக்கிறார் –
சதா –
பர சம்ருத்தி ஏக பிரயோஜனனாய் இருந்துள்ளவனாலே
சாஸ்வதீம் பூதிம் இச்சதா சதா –
சாச்வதீயான பூதியை இச்சித்து தான் உளனாய் இருந்துள்ளவனாலே -என்றுமாம் –
அபி சந்தேஷ்டும் யுக்தம் –
அபி சப்த -அவதாரணே -ஏவம் விதனான ஸூ ஹ்ருத்தாலே
ஆகேஸ் க்ரஹணான் மித்ரம் -என்கிறபடியே ஹிதம் சொல்லுகை யுக்தம்
இஸ் ஸ்லோகத்தால்
ஆ ஸ்ரீ தர் சந்தா அநு வர்த்திகள் அன்றிக்கே
ஷோபகரர் ஆனாலும் அந்த ஷோபம் அவர்களாலே சாமிக்க வேணும் என்கிற பெருமாளுடைய ஆ ஸ்ரீ த பாரதந்த்ர்யம் சொல்லிற்று –

————————————————————————————————————————————————————————————-

இத்யேவம் பரிப்ருஷ்டாஸ்தே ஸ்வம் ஸ்வம் மதமதந்த்ரிதா
சோபசாரம் ததா ராமமூசுர் ஹிதசி கீர்ஷவ –யுத்த -17-32-

இத்யேவம்-இதி ஏவம்-என்று இவ்வாறாக
பரிப்ருஷ்டாஸ்தே -கேட்க்கப் பட்ட அந்த வானரர்கள்
ஸ்வம் ஸ்வம் மதமதந்த்ரிதா –
தங்கள் தங்கள் கருத்தை கவனம் உள்ளவர்களாய்
சோபசாரம் ததா-அப்போது துதியுடன் கலந்ததான
ராமமூசுர் -ராமம் ஊசு -ஸ்ரீ ராம பிரானைக் குறித்து சொன்னார்கள் –
ஹிதசி கீர்ஷவ –ஸ்ரீ ராமபிரானுக்கு நன்மை புரிவதில் இச்சை யுடையவர்களாய் –

அவதாரிகை –
இப்படிப் பெருமாள் அருளிச் செய்தவாறே
முதலிகள் சோபசாரமாகத் தந்தாம் மதத்தை விண்ணப்பம் செய்தார் -என்கிறது இத்யேவம் -இத்யாதியாலே-

இத்யேவம்-
பிரகார வாசியான பதத்வயத்தாலும் உகத வசன பிரகாரத்தையும் அநுநய பிரகாரத்தையும் சொல்லுகிறது
பரிப்ருஷ்டாஸ்தே –
பரித பிரசன்னம் ஆதல் -பரி ஸ்தித்வா பிரசன்னம் ஆதல்
பரி பிரசன்னம் ஆவது -நேர் நேர் கேட்கை அன்றிக்கே தன நினைவிலே விழும்படி கேட்கை –
விபீஷண அங்கீ காரம் மஹா ராஜரைப் போலே உங்களுக்கு இஷ்டமோ அநிஷ்டமோ என்று நேர் வேர் கேட்கை அன்றிக்கே
ஸூ ஹ்ருதயா பிரதேஷ்டும் யுக்தம் -என்று சாமான்யேனகேட்கை –
பரி ஸ்தித்வா பிரசன்னம்ஆவது -அபி சப்தத்தாலே வந்த சா அநு நய பிரசன்னம் -அதாகிறது அநு சரித்துக் கேட்கை –
ஆக இத்தால் தம் மேன்மை தோற்ற பிரச்னம் பண்ணுகை அன்றிக்கே ஆச்சார்யனை சிஷ்யர்கள் கேட்குமாபோலே  கேட்கை –
தே –
கேட்டதுக்கு கருத்து அறிகையும்
கார்ய நிர்ணயத்துக்கு வேண்டும் அளவுடைமையும்
ஸ்வம் ஸ்வம் மதம்
தேஷு ஜாது  ந விஸ்வசேத் -என்று மகா ராஜர் மதத்தில் விழும்படியாக
பரீஷா ஹேது பேதங்களாலே  தந்தாமுடைய மதத்தை
அதந்த்ரிதா-
ராம கார்யத்தில் சாவதா நராய்யுள்ளார் -கவனமாய் யுள்ளார்
சோபசாரம்-
பெருமாளுடைய பெருமையை புகழ்ந்து கொண்டு
ததா –
பெருமாளுக்கு தாங்கள் ஹிதம் சொல்லுகை அபெஷிதமான தசையிலே
ஹிதசிகீர்ஷவ
பெருமாளுடைய பிரியம் ஒரு தலையானாலும் ஹிதத்தைப் பேணுவார் -பேணுதலில் இச்சை யுடையராய் இருக்குமவர்கள் –

———————————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ இராமாயண -அபய பிரதான சாரம் -தனி ஸ்லோக- வியாக்யானம் -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தது -ஏதத்து வசனம் ஸ்ருத்வா -17-16/மந்த்ரே வ்யூஹே – -17-18/அந்தர்த்தா நகதா – -17-19/ப்ரணிதீ ராஷசேந்த்ரஸ்ய – -17-20/அதவா ஸ்வயமே வைஷ – -17-21/மித்ரா டவீப லஞ்சைவ -17-22/ப்ரக்ருதயா ராஷசோ -17-23/ராவணேந ப்ரணிஹிதம் -17-24–

February 1, 2015

ஏதத்து வசனம் ஸ்ருத்வா ஸூ க்ரீவோ லகு விக்ரம
லஷ்மணஸ்ய அக்ரதோ ராமம் சம்ரப்த மித மப்ரவீத் –யுத்த -17-16-

ஏதத்வசனம்-இந்த வார்த்தையை
து ஸூ க்ரீவோ-ஸூ க்ரீவனோ என்னில்
ஸ்ருத்வா-கேட்டவுடன்
லகு விக்ரம-விரைவான நடையை யுடையவனாய்
லஷ்மணஸ்ய அக்ரதோ ராமம் -இலக்குவனுடைய திரு முன்பே ஸ்ரீ ராம பிரானிடம்
சம்ரப்த மித மப்ரவீத் -பரபரப்புடன் இவ்வார்த்தையை யுரைத்தான் –

அவதாரிகை –
மஹா ராஜர் பெருமாள் பக்கல் பரிவாலே ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வானுடைய அநு கூல பாஷணங்களை
விப்ரலம்பம் என்று புத்தி பண்ணி தந் நிரசன அர்த்தமாகப் பெரிய பதற்றத்தோடு கூடப்
பெருமாளுக்கு ஒரு வார்த்தை விண்ணப்பம் செய்தார் -என்கிறது-

ஏதத்து வசனம் ஸ்ருத்வா –
ராகவம் சரணம் கத -என்கிற அவ்வார்த்தையைக் கேட்டதற்குப் பின்பு மகா ராஜர் வேறு பட்டார் -என்கிறது –
சிந்தயித்வா முஹூர்த்தம் து -யுத்த -17-4-என்கிற இடத்தில்
சாரனும் அல்லன் தூதனும் அல்லன் -சத்ரு -என்று நிர்ணயித்த போது கூச்சத்தால் பிறந்த விக்ருதி போல் அன்றி இ றே இது தான் –
பாதகத்தை மறைத்து பெருமாள் தன்னை அநு கூலன் என்று சவீ கரிக்கைக்கு வார்த்தையைச் சொல்லி
அம்முகத்தாலே நலிய வந்தவன் என்று பிறந்த விக்ருதி இ றே-

லகு விக்ரம-
இவன் சரண உக்தி பெருமாள் செவிப்படும் ஆகில் பின்பு மீட்க ஒண்ணாது –
நாம் அந்த சப்தத்துக்கு முற்ப்பட வேணும் -என்று சடக்கென போனார் -என்கிறது –
லஷ்மணஸ் யாக்ரத –
தம்மோபாதி பரிவரான இளைய பெருமாள் சந்நிதியிலே –
அவரும் அஸ்தானே பயசங்கி யாகையாலே அவரையும் கூட்டிக் கொள்ளுகிறார் –
பரதச்ய வதே தோஷம் நாஹம் பஸ்யாமி-அயோத்யா -96-23-என்றவர் இ றே –
ராமம் –
ராகவம் சரணம் கத -என்கிற வாக்ய ஸ்ரவணத்தால் யுண்டான சந்தோஷத்தால் அபி ராமராய் இருக்கிறவரை
சம்ரப்தம் –
பெருமாளுக்கும் இவர் போகிற வழியை அந்யதா கரிக்க ஒண்ணாத படி அடர்த்துக் கொண்டு
அதாகிறது –
ராஜ்ஜியம் விட்டுப் போந்து குவால் நாள் யுண்டோ
ராஜ நீதியை மறந்ததோ
இவ்விடம் லங்கைத்வாரம் அன்றோ
ராவணன் செய்யும் அநீதிகள் அறிய வில்லையோ
ஒருத்தன் சரணம் என்னும் காட்டில் இவற்றை மறந்ததோ -என்றால் போலே சொல்லுகை –
இதம் அப்ரவீத் –
வந்தவன் ராஷ சேந்த்ரனாய் இருந்தான்
அநு கூல பாஷாணமும் பண்ணினான்
இவன் ஆராய இருக்கிறானோ -என்று சந்தேஹித்து பெருமாளுக்கு இவன் வரவு சொல்லுகை அன்றிக்கே
சத்ரு என்றே நிச்சயித்து -தத் பரிஹாரத்துக்குச் செய்ய வேண்டும் ஹித அம்சத்தை சொன்னார்
ராகவம் லஷ்மணஸ்யர்க்ரத சம்ப்ரப்தம் இதம் அப்ரவீத் –
பெருமாளை  பிராட்டி இளைய பெருமாளை நோக்கி அடர்த்து வார்த்தை சொன்னால் போலே
த்வாமா ஹ ஸீதா பஹூ வாக்ய ஜாதம்-ஆரண்ய -13-12-போலே சொன்னார் என்னவுமாம் –

————————————————————————————————————————————————————————-

மந்த்ரே வ்யூஹே நயே சாரே யுக்தோ பவிது மர்ஹசி
வா நராணாஞ்ச பத்ரம் தே பரே ஷாஞ்ச பரந்தப -யுத்த -17-18-

மந்த்ரே-மந்திர ஆலோசனையிலும்
வ்யூஹே -சேனையின் அணி வகுப்பிலும்
நயே -சாம தான பேத தண்டாதி உபாயங்களிலும்
சாரே-வேவுபார்ப்பதிலும்
யுக்தோ பவிதும் -கவனம் உள்ளவர் ஆவதற்கு
அர்ஹசி -தகுந்தவர் ஆகிறீர்
வா நராணாஞ்ச -வானவர்களுக்கும்
பத்ரம் தே பரே ஷாஞ்ச -மற்றும் உள்ளார்க்கும் மங்கலம் உண்டாகுக-
பரந்தப -எதிரிகளை வருத்தும் வீர தீரரே-

அவதாரிகை –
இவர்கள் நம்மை ஒன்றும் செய்ய ஒண்ணாத படி தேவர் மந்த்ராதிகளிலே பிரவர்த்திக்க வேணும் -என்று சொல்லி
அவ்வளவிலே நில்லாத பரிவாலே மங்களா சாசனம் பண்ணுகிறார்-

மந்த்ரே –
நியாய வித்துக்களான சசிவரோடே ரஹாசி ராஜ கார்யம் நிரூபிக்கை-
வ்யூஹே –
யுகத யோக்யமான சேனைகளை நிலையிலே நிறுத்துகை
நயே-
சாமர்த்த உபாயத்தாலே கார்யம் நடத்துகை
சாரே –
பராபிப்ராய பரி ஜ்ஞான அர்த்தமாக நிபுணனான புருஷனை ஏவுகை
யுக்தோ பவிது மர்ஹசி-
முன் போலே நமக்கு எதிர் ஆரென்று இருக்க ஒண்ணாது –
ராஜ்ய க்ருத்யங்களிலே அவஹிதராகை யோக்யம்
தைவ -விதி – பௌ ருஷங்களிலே-சுய முயற்சியிலே –
பௌ ருஷதத்தை பூர்வ அர்த்தத்தாலே சொல்லி
அதுக்கு தைவ சஹாயத்தை ஆஸாசிக்கிறார் உத்தர அர்த்தத்தாலே
பத்ரம் தே –
சர்வ லோக நாதரான தேவர்க்கு மங்களம் யுண்டாக வேண்டும்
வா நராணாஞ்ச –
ராகவார்த்தே பராக் ராந்தா -ந பிராணே குருதே தாம் -என்று இருக்கும் வானர கோலாங்கூ லாதிகளுக்கும்
பத்ரம் தே-
மங்களம் யுண்டாக வேணும்
பரே ஷாஞ்ச –
அல்லாத லஷ்மணாதி களுக்கும்
வாநராணாம் பரே ஷாஞ்ச விஷயே மந்த்ரே வ்யூஹே நயே சாரே யுக்தோ பாவித்தும் அர்ஹசி-
வானரங்கள் உடைய சத்ருக்கள் யுடையவும் விஷயமாக  மந்த்ராதிகளிலே அவஹிதராக வேணும்
பரந்தப-
சத்ருக்கள் அடைய சேனைக் கூட்டம் மண் உண்ணும்படி அன்றோ தேவர் பிரதாபம் இருக்கும் படி
இத்திரு நாமம் யதார்த்தம் ஆக வேணும்-

————————————————————————————————————————————————————-

அந்தர்த்தா நகதா   ஹ்யதே ராஷசா காம ரூபிண
ஸூ ராச்ச நிக்ருதி ஜ்ஞாச்ச தேஷு ஜாது ந விஸ்வ சேத்-யுத்த -17-19-

அந்தர்த்தா நகதா -மறைந்து நடக்கிறவர்களாயும்
ஏதே ராஷசா -இந்த அரக்கர்கள் –
காம ரூபிண-விரும்பிய உருவத்தை   எடுக்க வல்லராயும்
ஸூ ராச்ச-போர் வல்லராயும்
நிக்ருதி ஜ்ஞாச்ச ஹி-வஞ்சிக்கும் உபாயங்களை அறிந்தவராயும் உள்ளனர் அன்றோ
தேஷு -அவர்களிடத்தில்
ஜாது-ஒரு போதும்
ந விஸ்வ சேத்-நம்பிகை வைக்கக் கூடாது-
அந்தர்த்தா நகத  ஹ்யதே ராஷசா –
ஏதே என்று பிரத்யஷ சித்தமானவர்களை -அந்தர்த்தா நகதா -என்கிறபடி என் என்னில் –
இவர்கள் காண்கிற அளவல்லர் -அதிபடை யுண்டு என்னும் நினைவாலே
ஏதே –
இவர்களுடைய ஆகாரமே அவிஸ்வச நீயதையைச் சொல்லித் தாரா நின்றது -என்கை-
இவர்கள் நாலைந்து பேர் வந்து நம்மைச் செய்வது என் -என்னில்
காம ரூபிண-ஸூ ராச்ச நிக்ருதி ஜ்ஞாச்ச –
நேர் கொடு நேர் நலிய மாட்டார்களே யாகிலும் வஞ்சிக்க விரகு அறிவார்கள் –
உமக்குச் செவ்வியில் யுண்டான அபியோகம் இத்தனையும் வஞ்சனத்திலே உண்டு காணும் அவர்களுக்கு –
தேஷு ஜாது ந விஸ்வ சேத்-
ஆனபின்பு ஆயிரம் பிரபத்தி பண்ணினாலும் அவர்கள் பக்கல் நிரூபகனாய் இருகுமவன் விஸ்வசிப்பான் அல்லன் –

—————————————————————————————————————————————————————-

ப்ரணிதீ ராஷசேந்த்ரஸ்ய ராவணஸ்ய பவேதயம்
அநு பிரவிஸ்ய சோஸ் மா ஸூபேதம குர்யான் ந சம்சய -யுத்த -17-20-

ப்ரணிதீ ராஷசேந்த்ரஸ்ய ராவணஸ்ய -அரக்கர் தலைவனான இராவணனுடைய ஒற்றனாகவே
பவேதயம் -இருக்க வேண்டும் -அப்படிப்பட்ட
அநு பிரவிஸ்ய சோஸ் மா ஸூ –அநு ப்ரவஸ்ய அஸ்மாஸூ -நம்மிடத்தில் உள் நுழைந்து
பேதம குர்யான் -ஒருவருக்கு ஒருவர் கலஹம் யுன்டாம்படி செய்வான் –
ந சம்சய -இதில் ஐயம் இல்லை –

அநு கூலன் அல்லனாகில் இவன் ஆராய் வந்தான் –
வந்தவன் தான் அவஹிதரான நம் பக்கல் செய்யும் கார்யம் என் என்னில்
அவற்றைச் சொல்லுகிறது -ப்ரணிதீ ராஷசேந்த்ரஸ்ய-இத்யாதியாலே –
அயம் ப்ரணிதிர் பவேத் –
நீர் சரனாகதாக நினைக்கிற இவன் –
ராவணன் வர விட்டான் ஒருத்தனாக வந்தவன் -ஒருத்தனாகில்முதலிலே தன்னை அமைத்துக் கொண்டு
வருமது ஒழிய
விபீஷண  இதி ஸ்ருத -17-10- என்றும்
விபீஷணம் உபஸ்திதம் -17-15- என்றும்
ராகவம் சரணம் கத -17-14- என்றும்
தன்னை வெளியிட்டுக் கொண்டு சரணம் புகுருமோ –
சரணம் என்று புகுந்தார் சிலர் சந்னர் செய்யும் கார்யத்தைச் செய்வார்களோ -என்னில்
ராஷசேந்த்ரஸ்ய ராவணஸ்ய-
வசஸ் யன்யத் மனஸ் யன்யத் கர்மண் யன்யத் -என்கிறபடியே
தான் வேறு  ஒருத்தனாய் இருக்க -வேறு ஒருத்தனாகச் சொல்லி -கார்ய காலத்திலேயே வேறு ஒருவனாகச் செல்லும்
துர்வர்க்கத்துக்கு  நிர்வாஹகனான ராவணன் மதித்து வர விட்டானாகக் கடவன்
ஆனால் தான் புகுந்து செய்வது என் -என்னில்
அநு பிரவிஸ்ய சோஸ் மா ஸூ –
நமக்கு பிரதிகூலனானவன் நம் பக்கலிலே அநு கூல வேஷத்தோடு பிரவேசித்து –
பேதம குர்யான் –
ஏக்கம் துக்கம் ஸூ கஞ்ச நௌ-என்று இருக்கும் தேவரையும் என்னையும் எதிரிகளாம் படி பண்ணும்
ந சம்சய –
ராவணன் சம்பந்தத்தாலே சத்ருவாக நினைக்கும்படி இருக்கிற இவன்
சரணம் புகுந்தானானால் அநு கூலனோ பிரதி கூலனோ என்று சம்சயிக்க அன்றோ அடுப்பது என்ன
அது வேண்டா -துஷ்ப்ரக்ருதி யாகையாலே ஆநுகூல்யம் சம்பவியாது
வஞ்சகனாயே வந்தான் என்று நிச்சிதம் –

——————————————————————————————————————————————————————————-

அதவா ஸ்வயமே வைஷ சித்ரமா சாத்ய புத்தி மான்
அநு பிரவிச்ய விஸ்வஸ்தே கதாசித் ப்ரஹ ரேதபி -யுத்த -17-21-

அதவா -இல்லாவிடில்
ஸ்வயமே வைஷ -இவ் விபீஷணன் தானே
சித்ரமா சாத்ய -சித்ரம் ஆசாத்திய -அவகாசத்தைப் பெற்று
புத்தி மான் -அறிவாளியான
அநு பிரவிச்ய-நம்முடனே கலந்து
விஸ்வஸ்தே-நாம் அவனை நம்பின அளவிலே
கதாசித் ப்ரஹ ரேதபி -ஒரு காலத்திலேயே நம்மை அடித்தானும் அடிப்பான் –

அவதாரிகை –
நாம் ஏக ரசராய் இருக்க நம் பக்கலிலே இவனுக்கு புத்தி பேதம் பண்ணலாய் இருக்குமோ என்ன –
இதில் அவகாசம் பெற்றிலன்  ஆகில் அநு கூலன் என்று நாம் விச்வசிக்கும் அளவும் நம்மோடு ஒரு நீராகக் கலந்து
இடம் பெற்றதொரு போதிலே தானே ப்ரஹரிக்கிலும் ப்ரஹரிக்கும்-என்கிறார் –
அதவா –
பேதம் குர்யாத் என்கிற பஷத்தை வ்யாவர்த்திக்கிறது –
ஸ்வயமே வைஷ –
என்னைக் கொண்டு உம்மை நலிதல்
உம்மைக் கொண்டு என்னை நலிதல்
செய்ய இடம் பெற்றிலன் ஆகில் தானே நலியிலும் நலியும்
எப்போது இவன் நலிவது என்னில் –
அநு பிரவிச்ய விஸ்வஸ்தே-
நாம் விஸ்வசிக்கும் அளவும் அநு கூலனாய் நம்மோடு ஒரு நீராகக் கலந்து
நான் விஸ்வசித்த அளவிலே –
விஸ்வசித்தாலும் நம் சேர்த்தியில் இவனுக்கு நலிய அவகாசம் யுண்டோ என்னில்
சித்ரமா சாத்ய –
நாம் விஸ்வசியாத போது இவனுக்கு இடம் இன்றிக்கே ஒழியும் இத்தனை போக்கி விஸ்வசித்தால் அவனுக்கு நலிய இடம் அரிதோ –
புத்தி மான் –
இடம் இல்லாவிடிலும் காண வல்ல புத்தி கூர்மையையும் யுடையவன் -என்கை
ரஷண தர்மத்தில் அவசர ப்ரதீஷரான உமக்கு உள்ள புத்தி யோகத்தளவு காணும் இவனுக்கு பர ஹிம்சையிலே
கதாசித் ப்ரஹ ரேதபி –
இடம் பெற்ற ஒரு போதிலே   ப்ரஹரிக்கிலும் ப்ரஹரிக்கும்
அதவா
இவன் ராவணனுடைய ப்ரணிதி மாதரம் அன்றிக்கே
ராவணன் தான் முன்பு சந்நியாசி வேஷம்  கொண்டு நலிந்தால் போலே
சரணாகத வேஷத்தைக் கொண்டு நம்மோடு கலந்து நாம் விஸ்வசித்த வாறே இடம் பெற்ற போதிலே நலிய வந்தானாகவும் கூடும் -என்றாகவுமாம் –

—————————————————————————————————————————————————————————————

மித்ரா டவீப லஞ்சைவ மௌ லம் ப்ருத்யபலம் ததா
சர்வ மேதத் பலம் க்ராஹ்யம் வர்ஜயித்வா த்விஷத் பலம் -யுத்த -17-22-

மித்ரா டவீப லஞ்சைவ மௌ லம் -நட்புப் படையும் காட்டுப் படையும் மூல பலமும்
ப்ருத்யபலம் ததா -அப்படியே கூலிப் படையுமாகிய
சர்வ மேதத் பலம் க்ராஹ்யம் -ஏதத் சர்வம் பலம் க்ராஹ்யம் -இந்த எல்லாப் படைகளும் கூட்டுக் கொள்ளத் தக்கவை
வர்ஜயித்வா -நீக்கி
த்விஷத் பலம் -எதிரிகளின் சேனையை-

அவதாரிகை –
நாம் எதிரிகள் மேலே எடுத்து விட்ட அவ்வளவிலே அத்தலையில் நின்றும் செவ்வியனாய் வந்தவன்
அடிபெற்று வந்தானாக வேணும்
அவனை ச்வீகரிக்கை ராஜ நீதி யன்றோ –
ராஜாக்களாய் இருக்கிற உமக்கு இது அறிய வேண்டாவோ -என்ன
அது நீதி யன்று -என்கிறார் –
மித்ரப லம்-
அதாவது சம ஸூ க துக்கிகளாய் இருக்கை-
ஔ ரசம் மித்ரா சம்பத்தம் ததா தேச கரமாக தம்
ரஷிதம் விசா நேப் யஸ்ஸ மித்ரம் ஜ்ஞேயம்   சதுர்விதம் –
அடவீப லம் –
வனப்படை
மௌ லம் –
பித்ருபை தாமஹகரமாக தமான தாஸ்ய வர்க்கம்
ப்ருத்யபலம் ததா –
கூலிப்படை
சர்வ மேதத் பலம் க்ராஹ்யம் –
இந்தச் சதுர்வித பலமும் க்ராஹ்யம்
வர்ஜயித்வா த்விஷத் பலம் –
சத்ருபலம் க்ராஹ்யம் அன்று
அரிர் மித்ரமரேர் மித்ரம் மித்ரமித்ரம் தத பரம் -இத்யாதி
இதுக்கு சாஸ்திரம் வேணுமோ
அவன் மேலே அம்புபடக் கண்ண நீர் பாயும் இவனையோ நமக்கு பலமாகக் கொள்ளுவது-

———————————————————————————————————————————————————–

ப்ரக்ருதயா ராஷசோ ஹ்யேஷா ப்ராதாஸ் மித்ரஸ்ய வை விபோ
ஆக தஸ்ச ரிபோ பஷாத் கதமஸ் மிம்ஸ்ச விஸ்வசேத்  -யுத்த -17-23-

ப்ரக்ருதயா ராஷசோ-பிறப்பால் அரக்கன் அன்றோ
ஹ்யேஷா -ஏஷ ஹி -இவன் தான்
ப்ராதாஸ் மித்ரஸ்ய வை -சத்ருவுக்கு சரீரம் போன்றவன்
விபோ -ஸ்வாமியே
ஆக தஸ்ச ரிபோ பஷாத் கதமஸ் மிம்ஸ்-எதிரியினுடைய பக்கத்திலிருந்து வந்தவன் அன்றோ எப்படி
விஸ்வசேத் -நம்பிக்கை வைக்கலாம் –

அவதாரிகை –
வர்ஜயித்வா த்விஷத் பலம் -என்ற சாமான்யத்தாலே அநாதரிக்கக் கடவோமோ –
அங்குத்தை நசை அற்றுப் போந்தவன் விச்வச நீயன் அன்றோ –
ஆனால் அவனைப் பரிஹரிக்கத் தட்டு என் -என்ன
அங்குத்தை நசை அற்றுப் போராமைக்கும்
அத்தாலே விச்வச நீயன்  அல்லாமைக்கும்-ஹேதுக்களைச் சொல்லுகிறது -ப்ரக்ருத்யா –இத்யாதியாலே –
ப்ரக்ருதயா ராஷசோ ஹ்யேஷா –
பிறப்பாலே ராஷசன் என்னும் இடம் உமக்கு சம்ப்ரதிபன்னமே
ஆனால்  அவனை அநாதரித்து விஜாதீயரான நம்மைப் பற்ற சம்பாவனை யுண்டோ
ஹி -அன்றோ -சம்ப்ரதிபத்தௌ-
ப்ராதாஸ் மித்ரஸ்ய –
ப்ராதா ஸவோ மூர்த்தி  ராத்மன-என்று நம் சத்ருவுக்கு சரீரம் என்று சொல்லலாம் படி இருக்கிற அவன் அன்றோ
வை –
ராவணஸ்ய அநு ஜோ ப்ராதா -என்று தன் வாயாலே சொல்லுகையாலே பிரசித்தம் அன்றோ –
நீரும் பிராதாவை விட்டு அகன்று அன்றோ நம்மைப் பற்றினது என்ன
விபோ -ஆக தஸ்ச ரிபோ பஷாத் –
என்னைப் போல் நிரஸ்தனாய் வந்தவன் அன்றே
அவன் ஒலக்கத்தின் நின்றும் வந்தவன் அன்றோ
விபோ
முதலிகள் என்று ஆராய்ச்சியைக் கை விடாதே கொள்ளீர் –
கதமஸ் மிம்ஸ்ச விஸ்வசேத்  –
இப்படி இவனை அநாதரிக்கைக்கு அநேக ஹேதுக்கள் யுண்டாய் இருக்க
என்ன ஹேத்வ ஆபாசம் கொண்டு இவனை விஸ்வசிப்பது-

————————————————————————————————————————————————————–

ராவணேந ப்ரணிஹிதம் தமவேஹி நிஸாசரம்
தஸ்யா அஹம் நிக்ரஹம் மன்யே ஷமம் ஷமவதாம் வர -யுத்த -17-24-

ராவணேந ப்ரணிஹிதம்-ராவணனால் சாரனாக அனுப்பப் பட்டவனாக
தமவேஹி நிஸாசரம் -தம்  நிஸாசரம் அவேஹி -அந்த அரக்கனை அறியும்
ஷமவதாம் வர-தகுதி அறிவாரில் தலைவரே -தஸ்யா அஹம் நிக்ரஹம் -அவனுடைய வதத்தை நான்
மன்யே ஷமம் -தகுந்ததாக நினைக்கிறேன் –

அவதாரிகை –
அவன் தன்னைப் பரிபவிக்கையாலே நசை அற்று ஆர்த்தனாய் சரணம் புகுந்து வந்தான் என்று
விஸ்வசிக்கத் தட்டு என்-
அந்த பிரதிபத்தி விப்ரலம்ப க்ருதை-என்னும் இடத்தை சஹேதுகமாகச் சொல்லுகிறார் –
ராவணேந ப்ரணிஹிதம் தம் –
நீர் அநு கூலனாக பிரமிக்கிறவனை நமக்கு சத்ருவான ராவணனாலே ப்ரணிதிகர்மத்திலே நியுக்தனாக புத்திபண்ணிநீர் –
அவேஹி –
உமக்கு இவன் ப்ரணிதி என்னும் இடம் தொடருகிறது இல்லையாகில்
என் பக்கலிலே ஒரு அபூர்வ வ்யுத்பத்தி பண்ணி அருளீர் –
அறியாதவை எல்லார்க்கும் கேட்டறிய வேணும் –
ஆனால் இவனைச் செய்ய வடுப்பது என் -என்ன –
தஸ்யா அஹம் நிக்ரஹம் மன்யே ஷமம்-
நான் அவனுடைய நிக்ரஹமே உக்தம் என்று நினைக்கிறேன்
இவனை உள்ளபடி அறிந்தவன் –
வஞ்சகனான இவனுடைய நிக்ரஹமே உக்தம் என்று அறுதி இட்டேன் -என்கை-
பகவத் விரோதம் உண்டாம் இடத்தில் வாதமே கர்த்தவ்யம் என்னும் இடம் சாஸ்திர சித்தம் –
த்வௌ து மேவாத கார்யேச்மின் ஷந்தவ்யௌ கதஞ்சன
யஜ்ஞ விக் நகரம் ஹன்யாம் பாண்டவா நாஞ்சதுர்ஹ்ருதம் என்றும்
கர்ணம் பிதாய நிரயாத் -என்றும்
யச்யாம்ருதா மலயச-என்றும்
நா ஹமாத்மா நம் -என்றும்
ஷமவ தாம் வர -யுக்தங்கள் எல்லாம் அறிவார்க்குத் தலைவர் அல்லீரோ
யுக்தங்கள் எல்லாம் அறிந்து அருள வேண்டாவோ –
அதவா –
தஸ்யாஹம் நிக்ரஹம் மன்யே ஷமம் -என்கிற போது-அவ்வளவிலும் பெருமாளுடைய திரு முகத்தில் இரக்கத்தைக் கண்டு
உம்முடைய ப்ரேமாதிசயத்துக்கு துஷ்டனான இவனோ விஷயம் –
ஆ ஸ்ரீ தன் அன்றோ விஷயம் -என்கிறார் என்றுமாம் –

—————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம் .
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார்  ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .