Archive for the ‘Puraanankal’ Category

ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் முதல் அம்சம்—முதல் பாகம் —

February 28, 2021

ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் முதல் அம்சம்

1. புராணம் கேட்ட வரலாறு–
2. பிரபஞ்ச உற்பத்தி–
3. காலப் பிரமாணம்–
4. ஸ்ரீவராஹ அவதார வைபவம்–
5. தேவ மனிதப் படைப்புகள்–
6. வருணாசிரமங்கள்-
7. பிருகு முதலியவர்களின் படைப்பு
8. ருத்திர சிருஷ்டியும் ஸ்ரீதேவி வைபவமும்

—————–

1. புராணம் கேட்ட வரலாறு

18 புராணங்களில் மூன்றாவதாக கருதப்படுவது ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம். இது 23,000 ஸ்லோகங்கள் கொண்டது.
ஒருநாள் அதிகாலையில் பராசர முனிவர், காலைக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு, பத்மாசனத்தில் வீற்றிருந்தார்.
அப்போது மைத்ரேய முனிவர் அங்கு வந்து அவரை வணங்கிக் கூறலானார்.
என் குருநாதரே! அடியேன் சகல வேதங்களையும் சகல தரும சாஸ்திரங்களையும் வேதாகமங்களையும் தங்களமிடமிருந்தல்லவா கற்றறிந்தேன்?
சாஸ்திரங்கள் யாவற்றையும் கற்ற அறிஞர்கள் அனைவரும் என்னைத் தங்களுடைய அனுக்கிரகத்தினாலே
சகல சாஸ்திரங்களிலேயேயும் நல்ல பயிற்சி பெற்றவன் என்று சொல்வார்கள்.
தருமங்கள் அனைத்தையும் அறிந்தவரே!
உலகம் உண்டான விதத்தையும் இனி உண்டாகப்போகும் விதத்தையும் நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
தாங்கள் அருள்புரிய வேண்டும்! மேலும், இந்த உலகம் எல்லாம் எந்த வஸ்துவின் சொரூபமாக இருக்கிறது?
எங்கிருந்து எப்படி உண்டாயிற்று? எப்படி எங்கே லயப்பட்டது? இனி எங்கே லயமாகும்?
நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, விசும்பு எனும் ஐந்து பருப்பொருட்களில் -பிருதிவி, அப்பு, தேயு, வாயு, ஆகாசம் என்னும்
பஞ்சபூதங்களின் நிலை என்ன? எதனால் அவை விளங்கும்?
இவ்விஷயங்களையும் தேவதைகள் முதலானவருடைய உற்பத்தியையும், மலைகள், கடல்கள் இவற்றின் தோற்றத்தையும்
பூமியிருக்கும் விதத்தையும் சூரியன், சந்திரன், கோள்கள் ஆகியவற்றின் நிலையையும் அளவுகளையும்
தேவர்களின் வம்சங்களையும், மனுக்களையும், மனுவந்தாரங்களையும், மகாகல்பங்களையும்,
நான்கு யுகங்களால் விகற்பிக்கப்பட்டவையான கல்பங்களின் பிரிவுகளையும் அவற்றின் முடிவு நிலைகளையும்,
சகல யுகதர்மங்களையும் தங்களிடமிருந்து அறிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

ஓ முனிவரில் உயர்ந்தவரே! தேவர்கள், அரசர்கள், முனிவர்கள் முதலானவர்களின் வரலாறுகளையும்
வியாச முனிவர் வகுத்தருளிய வேதசாகைப் பிரிவுகளையும் பிராமணன் முதலிய வருணங்களின் குலதர்மங்களையும்,
பிரமச்சரியம் முதலான நான்கு ஆச்சிரமங்களின் தருமங்களையும் தங்களிடமே நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
வசிஷ்ட முனிவரின் மகனான சக்தியின் குமாரரே! இவ்விஷயங்கள் யாவற்றையும் எனக்கு கூறியருள
தாங்கள் திருவுள்ளங்கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு மைத்ரேய முனிவர் பராசர முனிவரை வேண்டினார்.

அதற்குப் பராசர முனிவர், அவரை நோக்கிக் கூறலானார்.
தருமங்களையெல்லாம் அறிந்துள்ள மைத்ரேயரே! உலக உற்பத்தி முதலியவற்றை அறிந்துள்ள என் பாட்டனாரான
ஸ்ரீவசிஷ்ட பகவான் எனக்கு அருளிச் செய்த முன் விருத்தாந்தத்தை நீர் எனக்கு மீண்டும் நினைப்பூட்டினீர்.
அதாவது, முன்பு ஒரு சமயம், விசுவாமித்ரரால் ஏவப்பட்ட அரகன் ஒருவன் என் தகப்பனாரைப் பழித்தான் என்ற சங்கதியை அறிந்தேன்.
உடனே மிகவும் கோபம் அடைந்து அந்த அரக்கர்களை அழியச் செய்யும்படியான யாகம் ஒன்றைச் செய்யத் துவங்கினேன்.
அந்த யாகத்தினால் பல்லாயிரம் அரக்கர்கள் அழிந்தார்கள். அதைக்கண்ட என் பாட்டனாரான வசிஷ்ட முனிவர்,
பிள்ளாய் உன் கோபத்தை விட்டுவிடு. அரக்கர்கள் மீது குற்றம் இல்லை. உன் தகப்பன் மாய்வதற்கு அப்படிப்பட்ட விதியிருந்தது.
இத்தகைய கோபம் மூடருக்குத்தான் தோன்றுமே ஒழிய ஞானியருக்குக் கோபம் வராது குழந்தாய்!
யாரால் யார் கொல்லப்படுகிறான்? ஒருவனால் மற்றொருவன் கொல்லப்படுவதில்லை.
அவனவன் தான் செய்த பாவ புண்ணியங்களையே புசிக்கிறான். மனிதன் மிகவும் வருந்திச் சம்பாதித்த புகழையும் தவத்தையும்
அவனுடைய கோபமானது அழித்து விடுகிறது. சொர்க்கம் மோட்சம் ஆகிய இரண்டையும் கொடுப்பதற்குக் காரணமாகிய
கோபத்தை முனிவர்கள் அனைவருமே விட்டு விடுகிறார்கள்.

ஆகையால், பேரனே! நீ அந்தக் கோபத்திற்கு வசப்பட்டு விடாதே! எந்தவிதமான அபராதமும் செய்வதறியாத
பேதையரான அரக்கர்களில் அநேகர் இதுவரை எரிந்துபோனது போதும்! இனி இந்த யாகத்தை நிறுத்திவிடு.
பெரியோருக்குப் பொறுமையாக இருப்பதே சிறந்த ஆசாரமாகும்! என்றார் –
நானும் அவருடைய வாக்குக்கு மதிப்பளித்து, என் யாகத்தை நிறுத்தி விட்டேன் -அதனால் வசிஷ்ட முனிவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
அப்போது பிரம்ம புத்திரரான புலஸ்திய முனிவர் அங்கு வந்தார். அவர் வந்ததும் என் பாட்டனார் அவருக்கு ஆசனமும், அர்க்கியமும்
(இருக்கையும் திருவடி கழுவுதலும்) கொடுத்து உபசரித்தார்.

மைத்ரேயரே! புலசு முனிவருக்கு தமையனாரான அந்த புலஸ்திய முனிவர் என்னை நோக்கி,
பராசரர்! உனக்கு பெருங்கோபமும் வைரமும் இருந்துங்கூட குருவாக்கிய பரிபாலனத்திற்காக, பொறுமையடைந்தாய்.
ஆகையால் இனிமேல் நீ சகல சாஸ்திரங்களையும் அறியக்கடவாய்.
கோபத்தால் நமது சந்ததியாரை அழியாமற்செய்த உன் பொறுமையின் பெருமையை பாராட்டி, உனக்கு நாங்கள் வேறொரு வரந்தருகிறோம்.
அதாவது நீ புராண சம்ஹிதையைச் செய்யும் சக்தியுடையவனாகக் கடவாய்!
தேவதையின் உண்மை இயல்புகள் அதாவது இதுதான் மேலான தேவதை என்பதை நீ அறியக்கடவாயாக
பிரவிருத்தி, நிவர்த்தி (முயற்சி, நீக்கம்) என்ற இரு வகைக் கருமங்களிலேயும் உன் புத்தியானது எமது அனுக்கிரகத்தில் நிலைத்தும்,
சந்தேகமற்றும் விளங்குவதாக! என்று கூறினார்.
அவர் கூறுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த வசிஷ்ட முனிவர். என்னைப் பார்த்து பராசரா! புலஸ்தியர் அருளியவை, உனக்குச் சித்தியாகட்டும்! என்றார்.

இவ்விதமாக மகாஞானியரான புலஸ்தியராலும் வசிஷ்டராலும் கூறப்பட்டவையெல்லாம்
இப்போது நீர் கேட்ட கேள்விகளால் மீண்டும் என நினைவுக்கு வந்தன.
மைத்ரேயரே! பெரியோரின் அருள்பெற்றதால் சிறப்பான ஞானம் பெற்ற நான், யாவற்றையும் உமக்குக் கூறுகிறேன்.
நன்றாகக் கேளும். புராணக்கருத்தின்படி பார்த்தால், உலகமானது ஸ்ரீவிஷ்ணுவினாலேயே உண்டாக்கப்பட்டு,
அவரிடத்திலே தான் இருக்கிறது. தொடர்புக்கும் முடிவுக்கும் அவரேதான் கர்த்தாவாகும்.
இந்த உலகங்கள் எல்லாம் அவராலேயே வியாபிக்கப்பட்டு, அவருடைய சொரூபமாகவே இருக்கின்றன.
அவரேதான் உலகம்! இவ்வாறு மைத்ரேய முனிவரின் கேள்விகளுக்கு பராசர மகரிஷி சுருக்கமாகப் பதில் சொன்னார்.

—————–

2. பிரபஞ்ச உற்பத்தி

மைத்ரேயருக்குப் பராசர முனிவர் புராணஞ்சொல்லத் துவங்கி, அதன் முக்கிய விஷயமான ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் பலவகையாகத் துதிக்கலானார்.
விகாரமற்றவனாய், தூய்மையானவனாய், நித்தியனாய், பரமாத்மாவாய், எப்போதும் மாறாத இயல்புடைய
திவ்விய மங்கள விக்கிரகமுடையவனாய், சகலமும் ஸ்வாதீனமாய் இருக்கும்படியான ஜயசாலியான
ஸ்ரீமகா விஷ்ணுவுக்கு என் வணக்கம் உரியதாகுக! படைக்கும் போது ஹிரண்யகர்ப்ப ரூபியாகவும்,
காக்கும் போது ஹரிரூபியாகவும், சங்கரிக்கிறபோது சங்கர ரூபியாகவும் இருந்து
வழிபடுவோருக்கு விடுதலை யளிப்பவருமான ஸ்ரீவாசுதேவருக்கு என் வணக்கம் உரியதாகுக!
ஒன்றாயும் பலவுமான சொரூபமுள்ளவராயும், காரணவஸ்தையிலேயே ஒன்றாய் சூட்சுமமுமாய் அவ்யக்தமுமான ரூபத்தையும்
காரியாவஸ்தையிலே அநேகமாய் ஸ்தூலமாய், வியக்தமுமான ரூபத்தையும் உடையவராகி, அனாதியான பிரகிருதி வாசனையாலே,
கட்டுப்பட்ட சேதனங்களுக்கெல்லாம் மோட்ச காரணமான ஸ்ரீவிஷ்ணுவுக்கு என் வணக்கம் உரியதாகுக!
படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகியவற்றுக்கு மூலமாய், நிமேஷான் மேஷ சூரிய கமனாதி சகல பதார்த்த ஸ்வரூபமான
காலத்தையே தனது சரீரமாக உடையவராயும், அந்தக்காலத்துக்குட்படாத மேன்மையான சொரூபமுடையவராயும்,
சர்வ வியாபகருமானவருக்கு என் வணக்கம் உரியதாகுக!
பிரபஞ்சங்களுக்கெல்லாம் ஆதாரமாய் ஆதிசூட்சுமத்துக்கும் சூட்சுமமான ரூபமாய், எல்லாவற்றினுள்ளும் அந்தரியாமியாய்
பிரகிருதி சம்பந்தத்தினாலே குற்றமடையாமல் என்றும் உண்மையான ஞானத்துக்குரியவராய்,
கல்யாண குணங்களால் புருஷோத்தமர் என்று வழங்கப்படுபவரான எம்பெருமானைச் சேவித்தேன்.
தெண்டனிட்டேன். அதன் பிறகு இதனைச் சொல்லுகிறேன்.

பரமார்த்தமாக விசாரிக்குமிடத்தில் சுத்த ஞான சொரூபமாய், அஞ்ஞானம், தூக்கம் ஆகியவை இல்லாத அத்தியந்த நிர்மலராய்,
அனாதிப் பிரகிருதி வாசனையினால் உண்டான பிரமிப்பினால் தேக இந்திரியாதிகளை ஆன்மாவாக நினைப்போருக்கு
தேவ, மனுஷ்யாதி ரூபமாகத் தோன்றுபவராய், சேதனங்களிலெல்லாம் வியாபித்து, ஜகங்களைக் கிரகித்து,
தனது சங்கல்ப மாத்திரத்தாலேயே, சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரங்களைச் செய்து கொண்டு,
தன் திருவுளத்தாலல்லது கருமவசத்தினாலே பிறப்பு இறப்பில்லாதவருமான ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானை
தக்ஷப்பிரஜாபதி முதலிய முனிவர்கள் சேவித்து வணங்குகிறார்கள்.

பிறகு அவர்கள், உலகத்துக்கெல்லாம் படைப்புக் கர்த்தராயும், எம்பெருமானின் நாபிக் கமலத்தில் உதித்தவராயும்,
யாவற்றின் உற்பத்தி நாசம் முதலியவற்றை அறிந்த உலகத் தந்தையாகவும் விளங்கும் பிரம்மாவினிடம் கேட்க
அவர் அருளியதைச் சொல்கிறேன்.

பிரம்மதேவன் அருளியதை கேட்டறிந்தவர்களான தக்ஷர் முதலிய முனிவர்கள், உள்ளத் தூய்மையுடன் நர்மதை நதிக்கரையில்
ஆட்சி புரிந்து வந்த புருகுத்சன் என்ற மன்னனுக்கு, தாம் பிரம்மனிடம் கேட்டவற்றைக் கூறினார்கள்.
அதை அந்த மன்னன் சாரஸ்வதன் என்ற முனிவருக்கு உபதேசித்தான்.
அந்த மாமுனிவரின் திருவருளால், நான் அவற்றை அறிந்தேன். இவ்விதமாக, ஆசாரிய பரம்பரை ரீதியில் நான் அறிந்து
இந்த மகா புராணத்தை விளக்கமாக உமக்குச் சொல்கிறேன்.

மைத்ரேயரே! சொரூப குணங்களின் மேம்பட்ட லோகாதிபதிகளுக்குள்ளே உயர்ந்தவர்களான பிரம்மாதிகளில் உயர்ந்தவரும்,
தன்னை விட உயர்ந்தோரில்லாத வருமாய்ப் பரமாத்மாவாய், சேதனா சேதனங்களுக்கெல்லாம் தானே ஆதாரமாய்,
தனக்கு வேறெதுவும் ஆதாரமில்லாதவராய் தன்னிடத்திலே தானிருப்பவராய்,
தேவ மனுஷ்யாதி ஜாதிகளையும் கறுப்பு வெளுப்பு முதலிய வர்ணங்களையும் கிரியைகளையும் திரவியங்களையும்
சொல்கின்ற இயல்புகள் இல்லாதவராய் குறைதல். விநாசம், திரிதல், வளர்தல், பிறப்பு என்ற விவகாரங்களை விட்டிருக்கையால்,
சர்வகாலங்களிலும் அப்பிரமேயங்களான ஞானம், சக்தி, தேஜஸ், பலம் முதலிய ஷட்குண சொரூபத்தோடே இருப்பவர்
என்று சொல்லக்கூடியவராய், சேதன அசேதனங்கள் யாவற்றிலும் மேலும் கீழும் உள்ளும் புறமும் பக்கமும்
தான் வசித்துக் கொண்டு சேதனா சேதனங்களும் தன்னிடத்தில் வசிக்கத்தக்கதாகிய, சர்வலோக வியாபகமான சொரூபமுடையவராய்,
ஒன்றிலும் ஒட்டாமல் எல்லாமே தன்னால் விளங்கும்படிப் பிரகாசிப்பவராகையால்,
ஸ்ரீவாசுதேவர் என்ற வேதாந்த அறிஞர்கள் கொண்டாடும்படியிருக்கிறார்.

சொரூபத்திலும் குணத்திலும் பெருமையுடையவர் ஆகையால் பிரமம், பரமன் என்றும் சொல்லப்பட்டு நித்தியனும்
ஜனனரகிதனும் அட்சரனும் எப்பொழுதும் ஒரேவிதமான சொரூபனுமாய், துக்கம் அஞ்ஞானம் முதலிய ஈன குணங்களற்றவராகையினாலே,
நிர்மலராய் தோன்றுவதும், தோன்றாததுமான சகல லோகங்களையும் சரீரமாகக் கொண்டவராய்,
புருஷ ரூபமாயும் கால ரூபராயும் இருக்கிற பரப்பிரம்மம் என்று சொல்லப்படும் பகவான் ஒருவர் உண்டல்லவா?
அந்தப் பிரம்மத்துக்குச் சேதனமான ஷேத்ரஞ்ஞன் முக்கிய சரீரம்.

அறிஞர்கள் பிரதானம், புருஷம், வியக்தம், காலம் ஆகியவை விஷ்ணுவின் தூய்மையும் மிகவுயர்வுடையதுமான நிலை என்று கருதுகின்றனர்.
இந்த நான்கு நிலைகளும் தக்க அளவுகளின் அமைப்புகளாகப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகியவற்றை செய்விக்கின்றன.
மூலப்பிரகிருதியும், சீவனும், தேவமனுஷ்யாதி வியக்தங்களும், காலமும் வகுத்தபடியே அந்தப் பரமாத்மாவின்
சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சங்காரங்களினுடைய தோற்றத்திற்கும் விளக்கத்திற்கும் சாதனமான ரூபங்களாக இருக்கும்.
அது எப்படியெனில்
வியக்தமான சராசரங்களும் அவ்வியக்தமான பிரகிருதியும் சேதனமான ஷேத்ரஞ்ஞன் கலாகாஷ்டாதி ரூபமான காலமும்
ஸ்ரீவிஷ்ணுவினாலேயே தாங்கப்பட்டும் ஆளப்பட்டும் இருப்பதால் அவருக்கே சொரூபமாக இருக்கும்.
சகல இஷ்டங்களும் நிறைந்துள்ள அவருக்குச் சிருஷ்டி முதலியவற்றை ஏன் செய்ய வேண்டும் என்று நீங்கள் கேட்பீராயின்,
அதற்கு சொல்கிறேன். விளையாடும் பாலகனுக்கு அந்த விளையாட்டே பயனுவது போல,
பரமாத்மாவுக்குச் சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம் முதலியவை விலைகளேயன்றி வேறு பயன் கிஞ்சித்தும் இல்லை என்று அறிவீராக.
இனிமேல் படைப்புக் கிரமத்தைக் கேளுங்கள்: எம்பெருமானுக்குச் சரீரம் என்று எதைச் சொன்னேனோ,
அந்த அவ்வியக்தமானது பிரகிருதி என்றும் பிரதானம் என்றும் மனு முதலானவர்களால் சொல்லப்படுகின்றது.
அது சேதனா சேதனங்கள் அடங்கியது ஆகையால் நித்தியமாய். அளவில்லாததாய் தான் அசேதனமாகியும்
மரங்களிடத்தில் அக்கினியிருப்பது போலத் தன்னிடத்திலே சேதனங்களான சீவகோடிகள் எல்லாம் இருக்கப்பெற்று,
அக்ஷயமுமாய் அப்பிரமேயமுமாய் பகவானேயல்லாது வேறு ஒரு ஆதாரமுமற்றதாய், நிச்சலமாய்,
சப்த, ஸ்பரிச, கந்த, ரூப, ரச, கந்தங்கள் இல்லாததாய், சத்துவ, ரஜஸ், தாமச குணத்துமகமாய்,
ஜகத்துக்குக் காரணமாய் காரணம், உற்பத்தி, விநாசம் என்ற இம்மூன்றும் இல்லாததாக இருக்கும்.

இந்த சிருஷ்டிக்குப் பூர்வத்தில், மகாப்பிரளயமானவுடனே அதனாலேயே யாவும் வியாபிக்கப்பட்டிருந்தது.
மைத்ரேயரே!
வேதாந்தத் தத்துவ பிரமவாதிகள், பிரதானத்தை தெரிவிப்பதான இந்தப் பொருளையே சொல்வார்கள். எப்படியெனில்,
அப்பொழுது பகலும் இரவும் ஆகாயமும், பூமியும், காற்றும், நீரும், சூரிய சந்திராதி ஜோதிகளும் இருளும்,
சாத்துவிக, தாமச, ராஜசகுண விலாசங்களும் மற்றுமுண்டான வஸ்துக்கள் ஒன்றும் இல்லாமல்
மூலப்பிரகிருதி ஒன்று மட்டுமே சமஷ்டி புருஷ ரூபமாக இருந்தது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேம்பட்டதான அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு ஸ்வரூபத்தினின்று, பிரதானம் என்கிற பிரகிருதியும்
புருஷன் என்கிற ஆத்துமாவும் உண்டாகி, சிருஷ்டிக்கு உபயோகமான சேர்க்கையில்லாதவைகளாய்,
அந்த எம்பெருமானுடைய எந்த ரூபத்தினால் தரிக்கப்பட்டிருந்தனவோ அது
அவருக்குக் காலம் என்கின்ற பெயரையுடையதான ஒரு சொரூபமாக இருக்கும்.

மைத்ரேயரே!
வியக்தமான மகத்தகங்காராதிகள் அந்தப் பிரகிருதியில் இருக்கும். பிரகிருதியும் பரமாத்மாவிடத்தில் லயப்பட்டதனால்
மகாப்பிரளயத்துக்குப் பிராகிருதப் பிரளயம் என்றும் பெயருண்டு. அந்தக் காலம் அனாதியானது.
அந்தக் காலத்துக்கு எப்போதும் முடிவில்லாமையினாலே, சிருஷ்டி ஸ்திதி, சங்காரங்கள் அவிச்சின்ன பிரவாக ரூபமாய்ப் பிரவர்த்திக்கின்றன.

மைத்ரேயரே! பிரகிருதி சம குணமாகவும் புருஷன் வேறாகவும் இருக்குமிடத்தில் விஷ்ணுவின் ஸ்வயரூபமான காலமானது
சிருஷ்டிக்கு அனுகூலமாகப் பிரவர்த்திக்கிறது. பிறகு பரப்பிரமமும் பரமாத்மாவும் செகன் மயனும், சர்வக்தனும்
சர்வபூதேஸ்வரனும் சர்வாத்மகனும், பரமேஸ்வரனுமான ஸ்ரீஹரி, தன்னிச்சையினாலேயே லீலார்த்தமாகப்
பிரகிருதி புருஷர்களிடத்தில் பிரவேசித்து, ஒன்றுக்கொன்று ஏற்றத்தாழ்வில்லாமல் சமமாக இருக்கிற
சத்துவ, ராஜஸ, தாமச குணங்களுக்கு வைஷம்மியங்களைக் கற்பித்து, பிரகிருதி புருஷர்களுக்குச் சலனமுண்டாக்கி அருளினார்.

எப்படி வாசனையானது அதிகம்பீரமான மனதுக்கு தன் சான்னித்யத்தினாலேயே விகாரத்தை உண்டு பண்ணுகிறதே அல்லாது
யாதொரு தொழிலையும் செய்வதில்லையோ, அது அல்லாது யாதொரு தொழிலையும் செய்வதில்லையோ,
அது போலவே பரமேஸ்வரன் தன் சான்னித்ய விசேஷத்தாலேயே பிரகிருதி புருஷர்கள் பிரபஞ்சத்தைப் படைப்பிக்கக் கலக்குகிறான்.
வாசனையானது மனோவிகாரத்துக்கு நிமித்தம். பரமாத்மாவோ பிரபஞ்சத்துக்கு நிமித்தகாரணம் மட்டுமல்ல
தானே சலனமுண்டாக்குகிறவனாய், சலிப்பிக்கப்படுவதுமான பிரகிருதி புருஷ ஸ்வரூபமாகத் தானே ஆகின்றான்.
ஆகையால் உபாதான காரணமும் அவனே! சூட்சும ரூபமும் ஸ்தூல ரூபமுமான பிரகிருதியும்,
வியஷ்டி சமஷ்டி ரூபமான பிரம்மாதி ரூபங்களும் வியக்தமாயும் அவ்வியக்தமாயும் இருக்கின்ற பிரபஞ்சமும்
மூலப்பிரகிருதியும் சர்வேசுரனாய் புரு÷ஷாத்தமானாயிருக்கின்ற விஷ்ணுவின் ஸ்வரூப மாகையினாலே,
காரியமான செகத்தும் அவனன்றி வேறல்ல. இது நிற்க.

மைத்ரேயரே!
ஜீவனுடைய கர்மவசத்தினாலே சலனப்பட்ட பிரகிருதியினின்றும் சத்துவ, ராஜச, தாமஸ, குண வைஷம்மிய ரூபமான
மகத்தத்துவம் உற்பத்தியாயிற்று. பராத்பரனான ஸ்ரீவிஷ்ணுவினுடைய சரீரமான பிரகிருதியானது.
தன்னால் உண்டான மகத்தத்துவத்தை மூடிக்கொண்டது. அந்த மகத்தத்துவம் சாத்வீக ராஜச, தாமசம் என்ற குணத்திரயத்தை கொண்டதாய்,
விதையானது மேற்புறம் தோலால் மூடப்பட்டிருப்பதைப் போல பிரகிருதியினால் மூடிக்கொள்ளப்பட்டது.
அப்பால், அந்த மகத்தத்துவத்திலிருந்து வைகாரிகம், தைஜஸம், பூதாதிகள் என்ற மூன்றுவித அகங்காரம் பிறந்தது.
அதில் சாத்விக அகங்காரம் வைகாரிகம் ஆகும். ராஜச அகங்காரம் தைஜஸம் ஆகும். தாமஸ அகங்காரம் பூதாதி என்று சொல்லப்படும்.
அந்த அகங்காரங்கள் திரிகுணாத்மகமான படியினாலே, பஞ்ச பூதங்களுக்கும் இந்திரியங்களுக்கும் ஏதுவாக இருக்கும்.
பிரகிருதியினாலே மகத்தத்துவம் மூடப்பட்டது போல அகங்காரம் மகத்தத்துவத்தினாலே மூடப்பட்டு இருந்தது
அதில் பூதாதி என்று வழங்கப்பட்ட தாமச அகங்காரம் விகாரப்பட்டு, சப்த தன்மாத்திரையை உண்டாக்கிற்று.
அதிலிருந்து, சப்தத்தை லக்ஷணமாகக் கொண்ட ஆகாசம் பிறந்தது. அந்த ஆகாசம் தாமச அகங்காரத்தாலே மூடிக்கொண்டது.
அந்த ஆகாசம் விகாரப்பட்டு, ஸ்பரிச தன்மாத்திரையை உண்டாக்க, அதனால் காற்று தோன்றியது.
அந்தக் காற்றுக்கு ஸ்பரிசம் குணமாகும். அந்த ஸ்பரிச தன் மாத்திரையான வாயுவும் ஆகாசத்தாலே மூடப்பட்டது.
அந்த வாயு விகாரப்பட்டு ரூப தன்மாத்திரையை உண்டாக்கிற்று. அதனால் தேஜசு பிறந்தது. அந்த தேஜசு அசாதாரணமான குணத்தையுடையது.

ஸ்பரிச தன்மாத்திரையினாலே ரூப தன்மாத்திரையான தேஜசு மூடப்பட்டுள்ளது.
தேஜசு விகாரப்பட்டு ரச தன்மாத்திரையை உண்டாக்கிற்று. அதிலிருந்து அப்பு பிறந்தது, ரச தன்மாத்திரையான அப்புவும்,
ரூப தன்மாத்திரையினாலே மூடப்பட்டது. அந்த அப்பு விகாரப்பட்டு, கந்த தன்மாத்திரையை உண்டாக்கிற்று.
அதனால் பிருத்வி பிறந்தது. பிருதிவிக்குக் கந்தம் அசாதாரண குணமாக இருக்கும் சூட்சுமம் கண்ணுக்குப் புலனாகாதபடியினால்
பஞ்சமகாபூத காரணங்களான சப்த, ஸ்பரிச, ரூப, ரச, கந்தங்களுடனே கூடிய சூட்சும பூதங்கள் தன்மாத்திரைகள்
என்று சொல்லப்படும் ஸ்தூலங்களான ஆகாசாதி பூதங்களிலே சப்தாதி குணங்கள் விகசிதமாய்க் காணப்படும்.
தன்மாத்திரைகள் அதிநுண்ணியதாய் சரீரலகுத்துவமும், அற்புதப் பிரகாசமும், பிரசன்னத்துவமும் உண்டாக்குகிற
சாந்தமான சாத்வீக குணமும், வியாகுலமும் நானாவித வியாபாரங்களும் உண்டாக்குகின்ற கோரமான ராஜசகுணமும்,
நித்திரையும் ஆலசியமும் உண்டாக்குகின்ற மூடமான தாமச குணமும் இல்லாதிருக்கும்.
இவ்விதமாக ஆகாசாதி பூதங்களும், தன்மாத்திரைகளும் பூதாதியென்று வழங்கப்படும் தாமச அகங்காரத்தால் பிறந்தன
தைஜசம் என்று வழங்கப்பட்ட ராஜச அகங்காரத்தால் இந்திரியங்கள் உண்டாயின என்று சிலர் கூறுவார்கள்.
வைகாரிகம் என்று சொல்லப்பட்ட சாத்வீக அகங்காரத்தால் இந்திரியங்கள் பிறந்தன என்றும் சிலர் கூறுவார்கள்.
இந்த இரு பக்ஷங்களிலேயும் மனதுடன் பதினோரு இந்திரியங்கள் சாத்வீக அகங்காரத்திலே பிறந்தன என்பதே நிச்சயம்.
ராஜச அகங்காரம், சாத்வீக தாமச அகங்காரங்கள் இரண்டுக்கும் சகாயமாக இருக்கும்.

இனி, இந்த ஞானேந்திரியங்கள், கர்மேந்திரியங்கள் ஆகியவற்றின் சொரூபத்தைக் கேளுங்கள்!
மெய் கண், மூக்கு, வாய், செவி என்ற இவ்வைந்தும் ஞானேந்திரியங்கள்!
இவற்றுக்கு ஸ்பரிசம், ரூபம், கந்தம், ரசம், சப்தம் என்ற இவ்வைந்தும் போக்கிய பதார்த்தங்கள்,
வாக்கு, பாணி, பாதம், பாயு, உபஸ்தம் முதலிய ஐந்தும் கர்மேந்திரியங்கள்,
வசனம், கர்மம், கமனம், சொர்க்கம், ஆனந்தம், இன்னுமிவை ஐந்தும் அவ்வைந்துக்கும் காரியங்கள்,
ஆகாயம், வாயு, தேயு, அப்பு, பிரிதிவி என்ற பூதங்கள் தமக்கு அசாதாரண குணமான சப்த, ஸ்பரிச, ரூப ரச, கந்தங்கள்,
(பூமியில் ஐந்தும், நீரில் நான்கும், தீயில் மூன்றும், காற்றில் இரண்டும், வானில் ஒன்றும்) தாங்கள் மேன்மேலும் அதிகமாகப் பெற்று,
அன்னியோன்னிய சையுக்தமாய்ச் சாத்வீக, ராஜச, தாமச குணாத்மகங்களான படியால்,
சாந்தங்களாயும் கோரங்களாயும் மூடங்களாயும் சிறப்புற்று விளங்கும். இந்த விதமாகப் பிறந்த பஞ்சபூதங்களும்
நானாவித சக்தி யுக்தங்களாய் ஒன்றோடொன்று கலந்து ஐக்கியமாயின.
அதெப்படியென்றால், பிரிதிவியில் அப்புவும், தேயுவும், வாயுவும், ஆகாயமும், ஜலத்தில் பூமி, தேயு, வாயு, ஆகாயமும்,
தேயுவில் பிருதிவி, அப்பு வாயு, ஆகாயமும், ஆகாயத்தில் பிருத்வி, அப்பு தேயு மாருதங்களும் கலந்தன.
இதுவே பஞ்சீகரப் பிரகாரம் இவ்விதமாக அன்னியோன்னியமாகக் கலந்ததனாலே பிரம்மாண்டத்தைச் சிருஷ்டிப்பதற்கும்
நான்குவதைப் பிறவிகளைச் சிருஷ்டிப்பதற்கும் சாமர்த்தியமுடையவைகளாய், ஜீவனுடைய கர்ம விசேஷத்தினாலும்
பிரகிருதி மகத்தகங்கார தன்மாத்திரைகளின் சையோகத்தினாலும் ஈசுவர சங்கல்பத்தினாலும் பிரமாண்டத்தை உண்டாக்கின.

இப்படி, பஞ்ச பூதங்களினாலே பிறந்த அந்த அண்டம் நீர்க்குமிழி போல ஒரு கணப்பொழுதிலே
அபிவிருத்தியாயிற்றே யல்லாமல் கிரமக் கிரமமாக அபிவிருத்தியாகவில்லை, இவ்விதமாகப் பிரகிருதியினாலே உண்டான
அதி விசாலமான பிரமாண்டம் பிரகிருதி சரீரகரான ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானுக்கு லீலா ஸ்தானமாய் மகா ஜலத்திலே மிதந்து கொண்டிருந்தது.
இவ்விதமாகப் பிறந்த பிரம்மாண்டத்தில் பிரகிருதி சொரூபனும் மகத்தகங்காரத் தன்மாத்திரா மகாபூத சரீரகனும்
ஜகதீச்வரனுமான விஷ்ணுதேவர் சதுர்முக ஸ்வரூபமாய்த் தானே அவதரித்தார்.

அந்த அண்டத்துக்கு மேருமலையானது உல்ப்பம்; மற்ற மலைகள் ஜராயு; சமுத்திரங்கள் கர்ப்போதகமுமாகும்.
உல்ப்பம் என்றால் கருவை சுற்றியுள்ள ஆடையைப் போன்ற ஒன்றாகும். ஜராயு வென்றால் அதன்மீது சுற்றியிருக்கிற கருப்பை,
கர்ப்போதகமாவது அதிலிருக்கும் தண்ணீர் அந்தப் பிரமாண்டத்தில் மலைகள், தீவுகள், சாகரங்கள் ஜோதிச் சக்கரங்கள்,
மனுஷ்யர், தேவர், அசுரர் ஆகியவை பிறந்தன. இப்படியுண்டான பிரம்மாண்டத்தை கவிந்து,
ஒன்றுக்கொன்று தசகுணோத்தரமான சகலமும் அக்கினியும் காற்றும் ஆகாயமும் தாமச அகங்காரமும் மகத்தத்துவமாகிய
சத்தாவரணங்களும் இருக்கின்றன. எப்படி தேங்காயானது நார் மட்டை ஆகியவற்றால் கவியப்பட்டிருக்கிறதோ அதுபோலவே,
பிரம்மாண்டமும் சத்தாவரணங்களாலே கவியப்பட்டுள்ளது.

அந்த அண்டத்தில் விசுவரூபமான நாராயணர், பிரமரூபியாகி,
ரஜோகுணத்தைப் பிரதானமாகவுடையவராய் தேவ, அசுர, கந்தர்வ மனுஷ்ய, பசு, பக்ஷி தாவரங்கள் ஆகியவற்றைப் படைத்துக் கொண்டு,
அப்பிரமேயப் பராக்கிரமனும் சட்குண ஐசுவரிய சம்பன்னனுமான தானே சாத்வீகக்குணப் பிரதானனாய்,
லீலார்த்தமாக யுகங்கள் தோறும் நானாவிதமான திவ்விய அவதாரங்களைச் செய்து கல்பாந்தர பரியந்தமும்
ஜகத்தைப் பரிபாலனம் செய்து கொண்டும், பிரளய காலத்தில் தாமச குணப் பிறதானனாய் ருத்திர ரூபியாகிறான்.

அப்பொழுது அதிபயங்கரனாய் சராசரங்களான அகில பூதங்களையும் விழுங்கி, மூவுலகங்களையும் ஏகார்ணவமாகச் செய்து,
ஸஹஸ்ர பணு மண்டல மண்டிதனான ஆதிசேடனாகிய படுக்கையில், சயனித்துக் கொண்டு பிறகு
பிரளயாந்தத்தில் திரும்பவும் எழுந்திருந்து பிரமரூபியாகி, முன்போலவே, பிரபஞ்சத்தை படைத்தருள்வான்.

ஷட்குண சம்பன்னனான ஜனார்த்தனன் ஒருவன், அந்தந்தச் சொரூபங்களில் நின்று, சிருஷ்டி ஸ்திதி சங்காரங்களைச் செய்வதனால்,
பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் என்ற திருப்பெயர்களைப் பெறுகின்றான். அந்தப் பகவான் தானே சிருஷ்டி கர்த்தாவாக இருந்து
சராசர சரீரகனாக தன்னைத் தானே சிருஷ்டித்துக் கொள்கிறேன் அப்படியே தானே காக்கின்றான். யுகமுடிவில் தானே சங்கரிக்கின்றான்.

ஆகையால் சிருஷ்டி கர்த்தாவாகவும் சங்கார கர்த்தாவாகவும் தோற்றுகிறவர்களுக்கும் சிருஷ்டிக்கப்படுவதும்
சங்கரிக்கப்படுவதுமாகத் தோற்றுபவைகளுக்கும் தாரதம்மியம் ஒன்றும் இல்லை.
ஏனெனில் பிருத்வி அப்பு, தேயு, வாயு ஆகாயங்களும் இந்திரியங்களும் மனமும் ஷேத்ரஞ்ஞனுமாகிய சக்ல பிரபஞ்சங்களும்
அந்த ஸ்ரீமந் நாராயணனேயாம்! எப்படியெனில் சகல பூதங்களுக்கும் ஆன்மாவாய், எல்லாவற்றையும் தனக்கு
சரீரமாகவுடையவனாகையால் கை, கால் முதலிய சரீரத்தின் செய்கை, சரீரியான ஆன்மாவுக்கு உபகாரமாவது போல,
பிரம்மாதிகள் செய்கின்ற சிருஷ்டி முதலியவை யாவும் அவனுக்கு உதவியாக இருக்கும்.

இனிமேல், நான் சொன்னவற்றையெல்லாம் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். அதாவது,
சேதனாசேதனங்களான சகல பிரபஞ்சங்களும், சரீரமாயிருப்பதான சொரூபமுடையவனாகையாலே பிரமாதி ரூபங்களில்,
படைப்பவன் அவன் ! படைக்கப்படுபவனும் அவன்! காப்பவன்-அவன். காக்கப்படுவோனும் அவன்! சங்கரிக்கிறவன் அவன்;
சங்கரிக்கப்படுகிறவனும் அவனே! ஆனால் தான் சர்வசக்தனாக இருக்கும்போது, பிரம்மாதிகளை இடையில் வைப்பது
ஏனெனில் அவர்களுக்கு அப்படிச் செய்யும்படி அவனே வரங்கொடுத்திருக்கிறேன்.
ஆகையால் தான், மைத்ரேயரே! அந்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே சகல விதத்திலும் உபாசிக்கத் தக்கவனாக இருக்கிறான்!

———–

3. காலப் பிரமாணம்

பராசர முனிவரே! நிர்க்குணமும் அப்பிரமேயமும் தூய்மையும் நிர்மலமுமான பரப்பிரம்மத்திற்குச்
சிருஷ்டி. ஸ்திதி சங்காரம் முதலியவற்றின் கர்த்தாவாகும் தன்மை எப்படிக்கூடும்? என்று மைத்ரேயர் கேட்டார்.

பராசர மகரிஷி கூறலானார் : மைத்ரேயரே!
அக்கினிக்கு உஷ்ணம் இயல்பாக இருப்பது போலவே சர்வ பூதங்களுக்கும் அதனதன் சக்தி சிறப்புகள் அநேகம் உண்டு.
அதுபோலவே, எம்பெருமானாருக்கும் படைத்தல் முதலியவைகளுக்குக் காரணமான சக்திகள் உண்டு.
அதனாலே பரமாத்மா சிருஷ்டி, ஸ்திதி, லயங்களைச் செய்தருள்கிறான்.
ஸ்ரீமந் நாராயணன் பிரபஞ்ச, சிருஷ்டி உண்டாக்கிய விதத்தைச் சொல்கிறேன்.

நாராயணன் என்ற திருநாமமுடைய பகவான் உலகங்களுக்குப் பிதாமகனான பிரம்மாவாக அவதரித்தான் என்று
உபசாரத்தினால் சொல்லப்படுவது மகாப்பிரளயத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய திருமேனியில் பிரவேசித்திருந்து
மீண்டும் தோன்றுவதனால் தான் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் அந்தப் பிரம்மாவுக்கு அவருடைய அளவில் நூறாண்டுக்காலம் ஆயுசு உண்டு.
அதற்கு பரம என்று பெயர். அதில் பாதி பரார்த்தம் என்று சொல்லப்படும் காலமானது விஷ்ணு சொரூபம் என்று முன்பே சொன்னேன் அல்லவா!
அந்தக் காலத்தினாலே சதுர்முகப் பிரும்மனுக்கும் அந்தியம் உண்டாகும். அதனால் மலைகள், சமுத்திரங்கள் முதலிய
சகல சராசரங்களுக்கும் வளர்தல், நசித்தல் முதலியவை உண்டாகும்.

இது இப்படியிருக்க இனி காலப் பிரமாணத்தின் இயல்பைக் கூறுகிறேன். மைத்ரேயரே!
நிமிஷகள் பதினைந்து கூடியது ஒரு காஷ்டை; அந்தக் காஷ்டை முப்பதானால் அது ஒரு கலை,
அந்தக் கலைகள் முப்பதானால் ஒரு முகூர்த்தம், அந்த முகூர்த்தம் முப்பதானால் அது மனுஷ்யர்களுக்கு ஒரு அகோராத்திரம்;
அதாவது ஒருநாள். அந்த அகோராத்திரங்கள் முப்பதானால் இரண்டு பக்ஷங்களோடு கூடிய ஒரு மாதம்
அந்த மாதம் பன்னிரண்டானால் தட்சணாயனம் உத்திராயணம் என்ற இரண்டு அயனங்கள் சேர்ந்து ஒரு வருஷமாகும்.
தட்சணாயனம் தேவர்களுக்கு இரவாகவும் உத்தராயணம் பகலுமாகவும் இருக்கும்.
தேவமானத்தில் பன்னீராயிரம் ஆண்டுகளானால் அது ஒரு சதுர்யுகம்.
அதில் கிருதயுகம் நாலாயிரமும் சந்தி, சந்தியம்சங்கள் எண்ணூறு திவ்விய சம்வச்சரமுமாக இருக்கும்.
திரேதாயுகம் சந்தி சந்தியம்சங்கள் உட்பட மூவாயிரத்தறு நூறு ஆண்டுகள்,
துவாபரயுகம் சந்தி, சந்தியம்சங்கள் உட்பட இரண்டாயிரத்து நானூறு தேவ ஆண்டுகள்.
கலியுகத்திற்கு ஆயிரமும் சந்தி சந்தியம்சங்களின் ஆண்டுகள் இருநூறுமாக இருக்கும்
சந்தியாவது யுகத்துவக்கத்திற்கு முந்தியகாலம்
சந்தியம்சமாவது யுகத்திற்குப் பிற்பட்ட காலம் சந்தி சந்தியம்சங்களுக்கு இடைப்பட்ட காலமானது,
கிருத, திரேதா, துவாபர, கலி என்ற பெயர்களைப் பெற்று யுகம் என்று வழங்கப்படுகிறது.
இந்த விதமான கிருதத்திரேதா துவாபர கலியுகங்கள் என்கின்ற சதுர்யுகங்களும் ஆயிரந்தரம் திரும்பினால்
சதுர்முகனாகிய பிரமனுக்கு ஒரு பகல் என்று சொல்லப்படும்.
அந்த சதுர்முகனுடைய தினத்தில் பதினான்கு மநுக்கள் அதிகாரம் செய்வார்கள். இனி அந்த மநுவந்தரப் பிராமணத்தைக் கூறுகிறேன், கேட்பீராக;

மைத்ரேயரே! சப்தரிஷிகளும், வசு, ருத்திராதியர் ஆகிய தேவதைகளும், இந்திரன் மநுக்கள், மநு புத்திரரான அரசர்கள்
ஆகியவர்களும் ஏககாலத்தில் சிருஷ்டிக்கப்படுவார்கள். ஏககாலத்திலே சங்கரிக்கப்படுவார்கள்.
தேவமானத்தில் எழுபத்தோரு மகாயுகம் ஒரு மநுவந்தரம் என்று சொல்லப்படும்.
இந்திராதி நூறு தேவதைகளுக்கும் மநுக்களுக்கும் இதுவே ஆயுட் பிரமாணமாகும்.
ஒரு மநுவந்தரத்துக்கு தேவமானத்தில் எட்டு லட்சத்து ஐம்பத்தீராயிரம் ஆண்டுகள் அளவாகும்.
அது மனுஷிய மானத்தினாலே, முப்பது கோடியும் அறுபத்தேழு லட்சத்து இருபதினாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகும்.
இப்படிப் பதினாலு மநுவந்தரங்களானால் பிரமனுக்கு ஒரு பகல் இதன் முடிவில் ஒரு நைமித்திகப் பிரளயம் உண்டாகும்.

அந்தத் தினப் பிரளயத்தில், பூலோக, புவர்லோக சுவர் லோகங்கள் தகிக்கப்பட்டு நாசமடையும்
அப்போது மகர் லோகத்தில் வாசஞ் செய்பவர்கள், அந்தப் பிரளயாக்கினி ஜ்வாலையின் கனல் வேகத்தைப் பொறுக்க முடியாமல்
தங்கள் லோகத்தைவிட்டு ஜனலோகத்துக்குச் செல்வார்கள். அதன் பிறகு, சப்த சாகரங்களும் பொங்கித்
திரிலோகங்களையும் ஏகார்ணவஞ் செய்யும்
அந்தச் சமயத்தில் நாராயணாத் மகனான ஹிரண்யகர்ப்பன், திரிலோகங்களையும் விழுங்கிய எம்பெருமானுடைய
அநுப்பிரவேசத்தினால் பருத்தவனாகி, அவனுடைய நாபிக்கமலத்தில் இருப்பதால்,
ஆதிசேடனாகிய சயனத்தில் சயனித்துக் கொண்டு ஜனலோக நிவாசிகளான யோகிகளால் தியானிக்கப்பட்டவனாய்,
முன்பு சொன்ன பகல் ராத்திரியளவு யோக நித்திரை செய்தருளுவன்.
இதுபோல் ஆயிரம் சதுர்யுகப் பிரமாணமான ராத்திரியும் கடந்த பிறகு பிதாமகன் மீண்டும் சராசரங்களை படைப்பான்.
இப்படிப்பட்ட தினங்களைக் கொண்ட ஆண்டுகள் நூறு ஆனால் சதுர்முகப் பிரமனின் ஆயுள் முடியும்
அதில் ஐம்பது ஆண்டுகள் பரார்த்தம் என்று சொல்லப்படும். முன்பு ஒரு பரார்த்தமாயிற்று.
அது பிரமனின் ஆயுளில் பாதியாகும். இப்போது இரண்டாவது பரார்த்தம் நடக்கிறது.
இது வராக நாமகமான முதலாவது கல்பமாகும். இது ஸ்ரீவராக கல்பம்!

————–

4. ஸ்ரீவராஹ அவதார வைபவம்

குருநாதரே! நாராயணன் என்ற திருநாமத்தைக் கொண்ட அந்தப் பிரம ஸ்வரூபியான பகவான்.
இந்தக் கல்பத்தின் துவக்கத்தில் சர்வ பூதங்களையும் எந்தவிதம் படைத்தார் என்பதையும்
முந்திய பாத்தும கல்பத்தைப் பற்றிய பிரளயத்துக்குப் பிற்பட்டதான இந்த வராக கல்பப் படைப்பைப் பற்றியும்
எனக்கு விளக்க வேண்டுகிறேன் என்று மைத்ரேயர் கேட்டார்.

பராசர மகரிஷி கூறலானார்.
மைத்ரேயரே! பிரஜாபதிகளுக்கு அதிபதியாய், நாராயணத்துமகனாய், தேவ தேவனுமான அந்தப் பிரமரூபியான பகவான்,
பிரஜைகளைப் படைத்த விதத்தைக் கூறுகிறேன். முன்பு சொன்னது போல சதுர்யுக சஹஸ்ர சங்கையான இரவெல்லாம்
யோக நித்திரை செய்து, விடியற்காலத்தில் நித்திரை தெளிந்து பிரபோதம் அடைந்து,
சத்வகுணம் மேலிட்டவனாகிய சதுர்முகப் பிரமன், சூனியமான மூன்று உலகங்களையும் படைக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டான் –
பராத்பரனும் ஷட்குண சம்பன்னனும் அனாதியும் சர்வ ஜகத்காரண பூதனும் சதுர்முக ஸ்வரூபனுமான
அந்த ஸ்ரீமந்நாராயண மூர்த்தியே சகல லோகங்களுக்கும் பிரபு ஆவார்.
படைப்புக் காலத்தில் அவரே பிரமாவினிடத்தில் அனுப் பிரவேசித்துப் படைப்பைப் படைக்கின்றார்.

அவர், மகாஜலத்திலே சயனித்திருந்தார் அல்லவா? அதனால் மநுவாதி ரிஷிகள், நாராயண சப்த நிர்வசனத்தை
தெரிவிக்கிற சுலோகத்தை அருளிச் செய்தார்கள். நரசப்த வாச்சியனனான பரமாத்மாவினிடத்தில் ஜனித்த
உதகங்கள் நாரங்கள் என்று சொல்லப்படும். ஏனென்றால் அவை நாராயணருக்குப் பிறப்பிடமான படியினாலும்
அவரிடமிருந்து அவை தோன்றியதாலும், அவை பிரம்மனின் முதலாவது சயனத்தில் நிகழ்ந்ததாலும்
அவர் நாராயணன் என்று வழக்கப்பட்டார்.
இத்தகைய திவ்வியத் திருநாமமுடைய எம்பெருமான் நீர் மீது தாமரை இலை ஒன்று மிதக்க கண்டு,
ஏகார்ணவமான பிரளய யோகத்தில் பூமியானது மூழ்கி யுள்ளதாக முடிவு செய்து, அதனை மேலேயெடுக்க
முந்தைய கல்பங்களின் மஸ்ய, கூர்மாதி திவ்விய அவதாரங்களைச் செய்தருளியது போல
இந்தக் கல்பத்தில் ஸ்ரீவராகவதாரம் எடுக்க விழைந்தார். அத்தகைய திருவவதாரத்தை, வேதங்களால் சொல்லப்பட்ட
யாகாதிகர்மங்களால் நிரூபிக்கத் தக்கதாகவும், சர்வ லோக ரக்ஷணர்த்தமாகவும் தாம் மேற்கொண்டு,
ஜனக ஸனந்தனாதி யோகிகளால் வேதவசனங்களால் துதிக்கப் பெற்று, தமக்குத் தாமே ஆதாரமாகி,
ஏகார்ணவ பிரளயோதகத்தில் பிரவேசித்தருளினார்.
இவ்விதமாகப் பூமியாகிய தன்னை உத்தரிப்பதற்காகப் பாதாளத்திற்கு எழுந்தருளிய எம்பெருமானை.
பூதேவி யானவள் வணங்கி பக்தி பூர்வமாகத் துதிப்பாளாயினள்.

பூதேவியின் துதி:
தாமரை போன்ற திருவிழிகளையுடையவனே! சங்குசக்கரகதாதி திவ்விய ஆயுதமுள்ளவனே!
உனக்குத் தெண்டன் சமர்ப்பிக்கிறேன். பூர்வத்தில் மகார்ணவத்தில் மூழ்கிக் கிடந்த என்னை நீயே உத்தரித்தாய்;
இப்போதும் அது போன்றே என்னை உத்தரித்தருள வேண்டும். ஜனார்த்தனா! உன் மகத்தகங்கார தன்மாத்திரைகளும் பிரகிருதியும்,
சீவனும் யாவுமே உனது திருச்சரீரமல்லவோ! க்ஷத்திரக்கிய சொரூபனும் பரமாத்மாவும் சமஸ்த ஜகத் வியாபகனுமான உனக்கு நமஸ்காரம்!
அவ்வியக்தமான பிரபஞ்சமும் காலமும் சொரூபமாகவுடைய உனக்கு நமஸ்காரம்!
பிரம ரூப, ஸ்வயரூப, ருத்திர ரூபமும் தரித்து சர்வ பூதங்களுக்கும் சிருஷ்டி கர்ததாவாகவும் ரக்ஷகனாகாவும்
சங்காரகனாகவும் இருந்து கல்பாந்த காலத்தில் சகல பூதங்களையும் கிரகித்து மூன்று லோகங்களையும்
தண்ணீரானது பொங்கி அமிழ்த்தும் படிச்செய்து, பின்னர் அந்த மகா பிரளயத்திலேயே சயனம் செய்து,
பரம யோகிகளாலே கோவிந்தா என்று தியானிக்கப்படுபவனும், நீயே அன்றே!
பரமாத்பனும் திவ்வியனுமான உனது நிஜஸ்வரூபத்தை எவரே அறிவர்? நீ ஜகத்தை ரக்ஷிப்பதற்காக, லீலார்த்தமாகத் தரித்த
உனது அவதாரங்களை யன்றே தேவர்களும் ஆராதிக்கிறார்கள்? மோட்சத்தை விரும்பும் மாமுனிவர்களும் பர பிரமமான
உன்னையே ஆராதித்து முத்தராய் பரமானந்தத்தை அடைகின்றனர். யாவற்றுக்கும் ஆதாரமும் ஆதேயமும், தாரகனும்
பிரகாசகனுமாகையால் ஸ்ரீவாசுதேவன் என்கின்ற திருநாமம் கொண்ட உன்னை ஆராதிக்காமல் எவன் தான் முக்தியடைவான்?
மனத்தால் கிரகிக்கப்பகிற சுகம் முதலானதும், கண் முதலிய இந்திரியங்களாலே கிரகிக்கத்தக்க ரூபாதிகளும்
புத்தியினாலே பரிசோதிக்கும்படியான பிரமாணந்தரங்களும் உனது சொரூபங்களன்றே?

தேவதேவா! உன்னிடத்திலே பிறந்து, உன்னையே ஆஸ்ரயித்து, உனது சரீர பூதையாய் உன்னிடத்திலேயே
நிலைத்திருப்பவளாகையால் உலகங்கள் யாவும் என்னை மாதவி என்று சொல்லும்;
சகல ஞான சொரூபனே! நீ ஜெயசாலியாகக் கடவை! ஸ்தூலப் பிரபஞ்ச ஸ்வரூபனே! நீ வாழ்க! அவ்யயனே!
அளவில்லாதவனாகையனாலே அனந்தன் என்ற திருநாமமுடையவனே! வியக்த பூதாதி சொரூபனே; அவ்வியக்த ரூபனே!
உத்கிருஷ்டங்களுக்கும் நிசருஷ்டங்களுக்கும் ஆன்மாவானவனே! விசுவாத்மகனே! யக்கியங்களுக்கு அதிபதியே! நீ வாழ்க!
யக்யங்களும் வஷட்காரமும் நீயே! பிரணவமும் திரேதாக்கினிகளும் நீயே! சதுர்வேதங்களும் நீ!
யக்ஞத்திற்கு உரிய புருஷனும் நீ! ஓ! புருஷோத்தமா; சூரிய சந்திராதி கிரகங்களும், அசுவினியாதி நட்சத்திரங்களும்
மூர்த்தமான திரவியங்களும், மூர்த்தமல்லாதவைகளும் காணப்படுபவைகளும், காணப்படாதவைகளும்
நான் சொன்னவைகளும், சொல்லாதவைகளும் சமஸ்தமும் நீயே! சகலமான தேவதைகளுக்கும் மேலான ஸ்வாமி!
இப்படி யாவற்றுக்கும் ஆத்மபூதனான உனக்குத் தெண்டன் இடுகிறேன்.

இவ்விதமாகப் பூமிபிராட்டியானவள் வெகுவாய் ஸ்துதி செய்தாள். அந்தப் பூமியைத் தரிப்பவனான ஸ்ரீயப்பதியானவன்
வராக ரூபத்திற்கு அநுகுணமான சாம வேதமயமான இர்குர் என்ற சப்தத்தினாலே பூமிப்பிராட்டியார் செய்த தோத்திரத்திற்குத்
திருவுள்ளம் உகந்ததைக் காட்டியருளினான். பிறகு மலர்ந்த செந்தாமரை மலரை ஒத்த திருக்கண்களையுடையவனும்
கருநெய்தற் பூவையொத்து விளங்கும் திருமேனியுடையவனுமான மகா வராக ரூபமுடைய ஸ்ரீமந் நாராயணன்,
தனது கொம்பு நுனியினாலே பூமியை உயர எடுத்து மகா நீலமலைபோல பாதாளத்திலிருந்து எழுந்தருளினான்.
இவ்விதம் தோன்றிய ஸ்ரீயக்கிய வராக மூர்த்தியின் மூச்சுக்காற்று வேகத்தால் எழும்பிய வியர்வை ஜலமானது
ஜனலோகம் வரைப் பாய்ந்து, அங்கு பகவத் தியானஞ்செய்து கொண்டு மிகவும் தூயவராயிருக்கும்
ஜனக சனந்தருடைய தேகங்களிற்பட்டு, அவர்களை மேலும் தூயவராக்கியது.

அதே சமயத்தில், வராக மூர்த்தியாரின் குளம்புகளால் தாக்கப்பட்ட அந்த ஜலமானமானது அண்ட கடாகத்தினுள்ளே
பாதாளத்துக்கு வெகு இரைச்சலுடன் இறங்கிற்று. அந்த மஹா வராஹமூர்த்தியினுடைய சுவாச நிசுவாச வேகத்தால்
பூலோகவாசிகளான ஜனங்கள் தள்ளப்பட்டு, ஒதுங்கலாயினார்கள்.
இவ்வாறு பிரளயார்ணவோதகத்தினால் நனைந்த திருவுதரத்தோடு, தனது கோட்டுமுனையில் பூமியை எடுத்துக் கொண்டு,
ரசாதல லோகத்திலிருந்து எழுந்தருளினார். அவர் தமது திவ்வியத் திருமேனியை உதறியருளுமளவில்,
அந்த வராக மூர்த்தியினுடைய ரோம கூபங்களின் நடுவே நின்று காணப்பட்ட ஜனக ஸனந்தன ஸ்னந்குமாராதியான
யோகிகள் ஆனந்தம் மிகுந்து பக்தியுடன் வணங்கித் துதி செய்தருளினார்கள்.

பிரமன் முதலான லோக ஈஸ்வரருக்கெல்லாம் மேலான ஈசுவரனே! சங்கு சக்கரம், கதை வாள் வில் என்ற
பஞ்சாயுதங்களைத் தரித்தவனே! முத்தொழில்களுக்கும் கர்த்தாவும் ஆள்பவனும் நீயே ஸ்வாமி!
வேதங்கள் உன்னுடைய சரண கமலங்களில் இருக்கின்றன. யூபஸ்தம்பங்கள் உன்னுடைய கோரைப்பற்கள்
யக்கியங்களெல்லாம் உன்னுடைய தந்தங்கள் நானாவிதமான வேதிகைஸ்தான சயனம் எல்லாம் உனது திருமுகத்திலிருக்கின்றன.
அக்கினியே உனது நாக்கு! உன்னுடைய ரோமங்கள் தருப்பைப் புற்கள்; ஆகையால் யக்கிய ரூபமாய்
யக்கியத்தினால் ஆராதிக்கப்படும் புருஷன் நீயே இரவும் பகலும் உனது திருக்கண்கள் சகல வேதங்களுக்கும்
ஆதியான பிரணவமே உனது சிரசு புருஷ சூக்தம் முதலான சூக்தங்கள். எல்லாம் உன்னுடைய பிடரியின்
ரோமங்கள் சாமவேதமே உன்னுடைய கம்பீரமான நாதம் பிராக் வம்சமென்கிற அக்கினி சாலையின் முன்புறமானது உன்னுடைய திருமேனி!

இப்படியாக மூர்த்தியாய், அனாதியாயுள்ள ஷட்குண ஐசுவரியை சம்பன்னனான எம்பெருமானே!
உன் திருவடிவைப்பினாலே பூமியை ஆக்கிரமித்து பதம் கிரமம் என்ற ஏற்பாடுகளுடன்கூடிய அளவற்றதாய்,
ஆதியில் நின்ற சப்த பிரமமும் நீயே! அக்ஷர சொரூபியாயும் அழியும் தன்மையற்றவனாயும் சகல சொரூபியாயுமிருக்கிற ஸ்வாமி!
சராசர மயமான உலகங்களுக்கு எல்லாம் நீயே ஒப்பில்லாத ஈஸ்வரன்! தம்தம் விருப்பங்களைப் பிரார்த்திக்கத்
தக்கவனாக நீயே இருக்கின்றாய் என்பதை நாங்கள் அறிந்தோம். ஆகையால் உன்னையே பிரார்த்திக்கின்றோம்.
கிருபை செய்ய வேண்டும். திவ்வியமான உனது கோரைப் பல்லின் நுனியிலே காணப்படுகின்ற
இந்த சமஸ்த பூமண்டலமானது தாமரைத் தடாகத்திலே பிரவேசித்து விளையாடிய மதயானையானது
தனது கொம்பிலே, சேறுடன் கூடிய தாமரையைத் தூக்கிவந்தால் எப்படிக் காணப்படுமோ, அப்படித் தோற்றமளிக்கிறது.

ஒப்பற்ற மகிமையுடையவனே, ஓ ஜகந்நாதா! உண்மையான பொருள் நீ ஒருவனேயன்றி வேறொன்றுமில்லை.
எப்படியெனில், சராசர மயமான சகலமும் உன்னால் வியாபிக்கப்பட்டு உனது திருமேனியாக இருப்பதனால்,
இவையாவுமே உனது மகிமையாகும். நீயே பரமார்த்தமாகிறாய். உலகத்துக்குக் காரண பூதனாய்,
உள்ளும் புறமும் வியாபித்திருக்கிற உன் மகிமை சொல்லாத முடியாததன்றே!
சத்து, அசத்து என்னும் விவேகம் இல்லாத அஞ்ஞானிகள், உன்னுடைய சரீரமான பிரபஞ்சத்தைப்
பிராந்தி ஞானத்தால் வேறான தேவமனுஷ்யாதி ரூபமாக நினைக்கிறார்கள்.
புத்தியீனர்களான ஜனங்கள் ஞானமயமான தமது நிஜ சொரூபங்களை அறியாமல்,
தான் அமரன் என்றும் தான் மனுஷியன் என்றும் இது மிருகம், இது தாவரம் என்றும் பிராந்தி வசத்தினாலே
நினைத்து மோகார்வணத்தில் மூழ்கியிருக்கிறார்கள்.

ஆத்ம சொரூபத்தை எவர் ஞானசாரமாக அறிந்து பகவானை அனுபவிக்கத்தக்க யோக நிலைக்குத் தக்கதான
பரிசுத்த மனமுடையவர்களோ, அவர்கள் பிரகிருதிவிகாரமான தேவ மனுஷ்யாகி ரூபமாகக் காணப்படுகிற
இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே ஞான குணமுள்ள ஆன்ம சொரூபமாகவும் உனது திருமேனியாகவும் காண்கிறீர்கள்;
யாவற்றிலும் அந்தர்மியாக இருக்கும் ஸ்வாமி! சகல உலகங்களுக்கு இருப்பிடமாக இருப்பவனே!
அறியக்கூடாத மகிமையை உடையவனே! சேவிப்பவர்களின் இதயம் குளிரத் தகுந்ததான செந்தாமரைமலர்
போன்ற திருக்கண்களையுடையவனே! இந்தப் பூமியை உத்தரித்து அடியேங்களுக்கு
சுகத்தினைக் கொடுத்து அருள் செய்ய வேண்டும்.
கோவிந்தா! நீ உலக உபகாரத்திற்காகவன்றே சிருஷ்டியில் பிரவேசிக்கிறாய் உனக்குத் தெண்டன் சமர்ப்பிக்கிறோம்.
அடியேங்களுக்குச் சுகம் அருள்வாயாக! என்று ஜகன சனந்தனர் முதலிய யோகிகள் துதித்தார்கள்.
இப்போது ஸ்ரீவராக ரூபமுடைய பரமாத்மாவானவன் மகார்ணவத்திலிருந்து பூமியை எடுத்து
பழையபடியே ஜலத்தின் மீது நிறுத்தி அருள்புரிந்தான்.

இவ்விதம், அந்தப் பெருவெள்ளத்தின் மேல் நிருமிக்கப்பட்ட பூமியானது, கப்பல்போல உருக்குவிந்து பரந்ததாகையாலே
அது அந்த மகார்ணவ ஜலத்தில் மிதந்ததேயல்லாமல் மூழ்கவில்லை. பிறகு, சர்வகாரணனும் அனாதியுமான ஸ்ரீஹரிபகவான்,
பூதேவி பிரார்த்தித்தவண்ணம் அந்தப் பூமியில் தன்னுடைய சங்கல்பமாத்திரத்தாலே, முன்பு எரிந்து போன பர்வதம்
முதலியவற்றையெல்லாம், மீண்டும் முன்போலவே படைத்து அருளினான்.
இவ்விதமான ஸ்ரீமந் நாராயணன், ரஜோ குணப்பிரமமாய், ஏழு தீவுகளாக இருக்கிற பூமியின் பகுதிகளையும்
மற்றும் புவர்லோகம் முதலிய உலகங்களையும் மீண்டும் படைத்தருளினான்.

எம்பெருமான் சிருஷ்டிக்கு, நிமித்தம் மட்டுமேயாகிறான்.
அவனால் படைக்கப்படும் வஸ்துக்களுடைய சக்திகளே முக்கிய சக்திகளாகின்றன.
மைத்ரேயரே!
எம்பெருமான் நடுநிலைமையானவன், நிமித்த காரணன் ஆகையால் இப்படிஅவன் படைப்பதனால்,
அவனுக்கு வைஷம்மியமும் நிர்த்தயத்துவமும் இல்லை. உயிரினங்கள் அனாதி கர்மவசத்தினாலே
பூர்வ கர்மானுரூபமாக நானாவித கர்ம மார்க்கங்களிலே சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
சர்வ சமநிலையாளனும் சாட்சிபூபதனுமான பரம புருஷனைத் தவிர பிரபஞ்சத்துக்கு வேறொரு காரணமுமில்லை.
சீவாத்துமாக்களுடைய அனாதி சர்மவாசனா சக்தியினாலே, நல்ல பிறவிகளும் கெட்ட பிறவிகளுமாய் அந்தந்த வஸ்துகள் மாறிவிடும்.
ஆகையால் தான் ஸ்ரீயப்பதி முக்கிய காரணமாக இருந்தாலும் சேதனர்களுடைய கர்மங்களைக் கொண்டே
சிருஷ்டி நானாவிதம் ஆகவேண்டியிருப்பதால், அவை பிரதானமாக உபசார வழக்கை முன்னிட்டு சொல்லப்பட்டன என்று அறிவீராக!

———————

5. தேவ மனிதப் படைப்புகள்

ஓ குருநாதரே! ஆதிகாலத்தில் தேவதைகள், ரிஷிகள், பிதுர்க்கள், அசுரர், மனிதர் முதலானவர்களையும்
மிருகங்களையும், பறவைகளையும், மற்றுள்ள தாவரங்களையும் பூசரங்களையும் கேசரங்களையும்
நீர்வாழும் உயிரினங்களையும் பிரம்மதேவர் எப்படிப் படைத்தார்?
அவைகளுக்குக் குணங்களும் சுபாவங்களும் ரூபங்களும் யாவை?
இந்த விஷயங்களையெல்லாம் விஸ்தாரமாக அடியேனுக்கு கூறியருள வேண்டும்! என்று மைத்ரேயர் கேட்டார்.

பராசரர் கூறலானார். மைத்ரேயரே;
அந்தப் பிரமதேவன் பிரபஞ்ச சிருஷ்டி செய்ய நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது சர்வ நியாமகனான
நாராயணனால் ஏவப்பட்ட நினையாத நினைவினாலே தாமச குணப் பிரதானமான சிருஷ்டியொன்று உண்டாயிற்று.
அது தமஸ் மோகம், மகாமோகம், தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம் என்று சொல்லப்பட்ட பேதங்களினாலே ஐந்துவிதமாக,
விருட்சங்களும், புதர்களும், கொடிகளும், பூண்டுகளும் புல்லுகளுமென ஐவகையான தாவரப்படைப்பாக இருந்தது.

அது சுத்த தாமச படைப்பாகையால்; தண்ணீர் முதலானவைகளைக் கிரகிப்பது முளைப்பது, செழிப்பது முதலிய
காரியங்களுக்கு ஏற்ற அற்ப அறிவுள்ளவனேயன்றி தன்னை இப்படிப்பட்டதென்று அறிவதும்
சப்தாதி விஷயங்களையும், சுகதுக்கங்களையும் அறிவதுமாகிய அறிவற்றதாக இருக்கும்.

பிரமன்; அவற்றைப் பார்த்து, தமோகுணப் பிரசுரமான இந்தத் தாவரங்கள் முன்னே பிறந்தன என்றனன்,
ஆகையால் தாவரங்களே முக்கிய படைப்பாயின சதுர்முகப் பிரமனே, இந்தத் தாவரங்கள் லோக வியாபாரத்திற்குரிய ஆற்றல் அற்றவை;
ஆகையால், இவற்றில் பயன் இல்லையே என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அப்போது பிரமனின் பாரிசபாகங்களிலிருந்து மிருகங்கள் முதலிய திரியக்குசாதிகள் பிறந்தன.
அவை பக்கங்களின் குறுக்காகப் பிறந்தனவாகையால் திரியக்குகள் என்று சொல்லப்பட்டன.
அவையும் விவேமில்லாதவைகளாய், ஞான சூன்யமாகவும், ஒழுக்கமற்ற நடத்தையுடனும் தாயைச் சேர்தல்
முதலிய அக்கிரமச் செயல்களுடனும் தமது ஞானம் என்ற நினைப்புடனும் தேகத்தையே ஆன்மாவாக எண்ணிக்கொண்டும்
அகங்கார மயமாய், இருபத்தெட்டு வகையினவாய் சுகதுக்கங்களை மட்டுமே தெரிந்தவைகளாய்,
தகப்பன், தாய், அண்ணன், தம்பி என்ற சம்பந்தமெதையும் அறியாதனவாய் இருந்தன.

அதைக்கண்ட சிருஷ்டி கர்த்தாவான பிரமன்; ஆகா! ஈனமான இந்தத் திரியக்கு சாதிகளாலும் பயன் எதுவுமில்லை.
ஆகையால் சிறப்புடைய சிருஷ்டியைச் செய்யவேண்டும் என்று சிந்தனை செய்யலானான்;
அப்பொழுது மூன்றாவது படைப்பு தோன்றலாயிற்று.

பிரமனின் சரீரத்தின் ஊர்த்துவ பாகத்திலிருந்து சத்வகுணப் பிரதானராயும் சுகானுபவமும் ஆனந்தமும் மிகுந்தவராயும்
ஆன்ம ஞானமும் விவேகமும் உள்ளவராயும்; நித்திய சந்தோஷமுடையவர்களான தேவதைகள் உதித்தார்கள்.
அவர்கள் ஊர்த்துவஸ்தானத்திலிருந்து பிறந்ததால், ஊர்த்துவ சுரோதசுகள் என்ற பெயரைப் பெற்று;
பூமியைத் தீண்டாதவர்களாக இருந்தனர். பிரமன்! இந்த வகையாகத் தமது மூன்றாவது படைப்பில்;
சத்துவகுணப் பிரதானராகப் பிறந்த தேவர்களைக் கண்டு மகிழ்ந்தார்.

ஆயினும் கர்மசாதகம் ஏற்படாததால், தேவர்களின் படைப்பினாலேயும் பயனில்லை என்று பிரமன் நினைத்து
லோகசாதகமான வேறொரு சிருஷ்டியை உண்டாக்க வேண்டும் என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அப்போது, சத்திய சங்கல்பனான அவருடைய மத்யப் பகுதியிலிருந்து, பூமியை நோக்கிய சிருஷ்டி ஒன்று உண்டாயிற்று.
அதில் தான் மனிதர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்கள் பிரமனின் மத்திய தேகத்திலிருந்து தோன்றியதால்
மத்திய லோகத்தில் வாசஞ்செய்யத் தக்கவர்களானார்கள் அவர்கள் ஒரு காலத்தில் சாக்துவிக குணாதிக்கமும்,
ஒரு காலத்தில் ராஜசகுணோ திரேகமும் ஒரு காலத்தில் தாமச குணம் கொண்டவர்களாய் துக்கத்துக்கு உட்பட்டவர்களாய்
உணவு உட்கொள்ளல் முதலிய காரியங்களையே மீண்டும் மீண்டும் செய்து கொண்டு,
ஆத்தும, மன, புத்தி; இந்திரியாதி விவேகங்களும் புறத்துள்ள வஸ்துக்களின் ஞானங்களையும் கொண்டவர்களாய்,
உலகியல் செயல்களைச் செய்யாதவராய் இருந்தார்கள். இவர்கள் அர்வாக் சுரோதஸுகள் என்று வழங்கப்படுகிறார்கள்.

அதன் பிறகு; அம்புஜாசனனான பிரமன், தாவர ஜாதிகளுக்கும் மிருக ஜாதிகளுக்கும் தேவதைகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும்
அவித்தை, அசக்தி, சந்துஷ்டி, சித்தி என்ற நான்கு வகை குணச்சிறப்புகளை உண்டாக்கினான்.
இது தாமசமாயும் சாத்வீகமாயும் இருந்ததால் அனுக்கிரக சிஷ்டியென்று சொல்லப்படும்.
அப்பால் சனக, சனந்தன, சனத்குமார ருத்திராதிகளையும் பிரமன் படைத்தார். இது கவுமார சிருஷ்டி என்று சொல்லப்படும்.

மைத்ரேயரே!
இவ்விதம் தாவரப்படைப்பு, திரியக்குப் படைப்பு, தேவப் படைப்பு, மனிதப் படைப்பு அனுக்கிரகப் படைப்பு, கவுமாரப் படைப்பு
என்ற ஆறுவிதமான படைப்பு சிறப்புகளைக் கூறினேன். இந்தப் படைப்புகள் ஒன்பது வகை என்றும் சொல்லப்படும்.
அதாவது முன்பே கூறிய மகத்தத்துவப் படைப்பும், ஏகாதச இந்திரியங்களுக்குக் காரணமான
சத்துவ, ராஜச தமோ குணத்துமகமான அகங்காரப் படைப்பும், அதற்கப்பால் ஆகாசாதி பஞ்ச மகாபூத காரணங்களான
தன்மாத்திரைகளின் படைப்பும் ஆகிய அந்த மூன்றும் சமஷ்டி சிவ ஸ்வரூபனான இரண்யகர்ப்பனுடைய
சங்கல்பமில்லாமல் தோன்றியிருந்ததனால் அது பிராகிருதப் படைப்பு என்று சொல்லப்படும்.
ஆயினும் அதையும் அவனால் உண்டான படைப்பு என்று சொல்லப்படும்.

ஆயினும் அதையும் அவனால் உண்டான படைப்பு என்றே சொல்லலாம். எப்படியென்றால்,
நித்திரையிலிருக்கும் என்னுடைய இச்சையில்லாமலேயே சுவாச நிவாசங்களும் நித்திரையும் பிறந்திருக்க,
அவற்றுக்கு அவனையே கர்த்தாவாக வழங்குவதைப் போல், மகத்தகங்கார தன்மாத்திரைகள் சதுர்முகனுக்கும்
முன்னமே சம்பவித்தவைகளாகையினால், இரண்யகர்ப்பனுடைய கர்ம விசேஷத்தினால் உண்டானதாக,
அதுவும் அவனுடைய செயலாகவே சொல்லப்படும். முன்னே சொன்ன பிராகிருத சிருஷ்டி மூன்று ஒழிய;
நான்காவதான தாவர சிருஷ்டியும் ஐந்தாவதான திரியக்கு சிருஷ்டியும், ஆறாவதான தேவசிருஷ்டியும்
ஏழாவதான மனிதப்படைப்பும்; எட்டாவதான அவித்தை முதலான அனுக்கிரகப்படைப்பும் ஆகிய படைப்புகள் ஐந்தும்
பிரம்மாவின் விகிருதியினால் உண்டானதால் வைகிருதங்கள் என்று சொல்லப்படும் ஒன்பதாவது படைப்பாகிய கவுமாரம்;
பிராகிருதம் வைகிருதாத்துமகமாக இருக்கும். இப்படி இரணியகர்ப்பனாலே உண்டாக்கப்பட்ட ஜகத்துக்கு மூலங்களான
ஒன்பதுவித படைப்பையும் சொன்னேன்

இனி இந்தப் படைப்புகளின் விஷயமாக நீங்கள் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?
இவ்வாறு பராசர மகரிஷி கூறியதும் மைத்ரேயர் அவரை நோக்கி,
முனிவரே! படைப்பு வகைகளைத் தாங்கள் சுருக்கமாகத்தான் சொன்னீர்கள்.
இதைத் தெளிவாக விளக்க வேண்டும் என்றார். பராசரர் சொல்லத் துவங்கினார்.

மைத்ரேயரே!
அனாதி கர்ம வாசனையினால் கட்டுண்டவர்களும் நானாவித கர்ம பயன்களை அனுபவிப்பவர்களான சேதனர்கள்
பூர்வ வாசன வசத்தினால்; சங்காரகாலத்தில்; சங்கரிக்கப்பட்டு படைப்புக் காலங்களில்
தேவ மனிஷ்யத் திரியிக்கு தாவர ஜன்மங்களாகப் பிறப்பார்கள்.
சிருஷ்டித் தொழிலிலுள்ள பிதாமகனுடைய இச்சையினால்; அம்பஸ் என்ற பெயரால் வழங்கப்படும்
தேவாசுர பிதுர் மனுஷ்ய ஜாதிகள் நான்கும் உண்டாயின அதன் விவரங்களையும் கூறுகிறேன்.

கமலாசனன் : படைப்புத்தொழில் விஷயமாக ஒரு தேகத்தோடு சிந்தித்திருக்கும்போது; தமோகுண உத்திரேகத்தினால்;
அவருடைய இடையின் கீழ்ப்புறத்திலிருந்து அரசர்கள் தோன்றினார்கள் பிறகு அந்த விரிஞ்சன்;
தமோகுணத்துமகமான அந்தத்தேகத்தை ஒழித்துவிட; அது இருள் மிகுந்த இரவாயிற்று.
பிறகு; அவர் திரும்புவம் பிரஜா சிருஷ்டி செய்ய நினைத்து வேறொரு தேகந்தரித்து; சந்துஷ்ட சிந்தனாக இருக்க;
அந்தத்தேவனின் முகத்திலிருந்து சத்துவகுணாதிக்கமுள்ள தேவர் தேவதைகள் ஜனித்தார்கள்.
பிறகு, அந்தப்பிதாமகன்; அந்த உடலையும் விட்டுவிட்டார். அது சத்துவ குணமயமான பகலாயிற்று.
பிறகு அவன் ரஜோகுணாதிசகமான மனிதர்களை படைத்து அந்தத் தேகத்தையும் விட்டுவிட;
அது பிரகாசமான பிராதக்கால சந்ததியாயிற்று. அதனால் மனிதர்கள் பிராதச்சந்தியிலேயும் பிதுர்க்கள்
சாயஞ்சந்திலேயும் பலவான்களாக இருப்பார்கள்.

மைத்ரேயரே!
பகல், இரவு, சாயங்காலம், விடியற்காலம் ஆகிய இந்த நான்கும் பிரமதேவனுக்கு முக்குணங்களோடு கூடிய சரீரங்கள்.
பிறகு அந்தப் பிரமதேவன் மேலும் சிருஷ்டி செய்வதற்கு தமோகுணாதிக்கமுள்ள மற்றொரு சரீரத்தைத் தரித்தார்.
உடனே அவருக்குப் பொறுக்கமுடியாத பசியுண்டாயிற்று. அதனால் தீவிரக்கோபம் உண்டாயிற்று.
அந்தக் கோபத்தினால் இருட்டிலிருந்து விகாரரூபம் பயங்கரமுமான தாடி மீசைகளுமுள்ள ஒருவிதமான புருஷர்களை பிருமன் படைத்தார்.
அவர்களில் பசியுற்ற சிலர் ஜக்ஷõம (உண்ணக் கடவேம்) என்றனர். பசியுறாத சிலர் ரக்ஷõம (காக்கக்கடவேம்) என்றனர்.
இப்படிக் கூறிய அவர்களைப் பார்த்துப் பிரமன் புன்னகை செய்து, பசியைப் பொறுக்கமுடியாமல் ஜக்ஷõம என்று கூறியவரை,
யக்ஷராகக் கடவர் என்றும், ரக்ஷõம என்றவர்கள் ராக்ஷசராகக் கடவர் என்றும் அருளிச்செய்தார்.
இரணியகர்ப்பன் இவ்வாறாகப் பிறந்த யக்ஷரையும் ராக்ஷஸரையும் பார்த்து, மனதில் பிரியமற்று மீண்டும் சிந்திக்கலானார்.
அப்போது அவரது சிரத்திலிருந்த கேசங்கள் ஈனமாய்க் கழன்று விழுந்து, மறுபடியும் சிரத்தின் மீது ஏறின.
இப்படி நகர்ந்து ஏறியதாலே அவை சர்ப்பங்கள் என்றும் அவை ஈனமானதினாலே அகிகள் என்றும் சொல்லப்பட்டன.
மீண்டும் பிரமன் கோபாவேசத்தினாலே சிருஷ்டிக்க நினைக்க, கபில நிறத்தோடு கூடி, ரத்தமாமிச
ஆகாரங்களுள்ளவைகளான பூதங்கள் அநேகம் உண்டாயின.

பிறகு, தியான பாராயணனாய், விரிஞ்சன் தனது அங்கங்களினின்றும் அந்தக் கணத்திலேயே கந்தருவர்களை உற்பத்தி செய்தார்.
அவர்கள் சமத்காரமாய்ப் பாடிக்கொண்டிருந்ததால் கந்தர்வர்கள் என்று வழங்கப்பட்டனர்.
இவ்விதமாகச் சதுர்முகனால் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட வஸ்துக்கள் சக்திகளினால் ஏவப்பட்டு,
அதனதன் கர்மானுகுணமாய் வெகுவிதமான பூதங்களைப் படைத்து மீண்டும் சுயேச்சையான வயதைக் கண்டு,
பாரிசங்களினால் பறவைகளையும், மார்பினால் ஆடுகளையும், முகத்தினால் வெள்ளாடுகளையும், உதரத்தினால் பசுக்களையும்,
பாதத்தினால் குதிரைகளையும், யானைகளையும், கழுதைகளையும், ஒட்டகங்களையும்,
கடம்பு மான்களையும் மற்றுமுள்ள மிருகஜாதிகளையும் படைத்தார்.
மீண்டும் ரோம தபங்களினாலே பலவித உபயோகமுள்ள ஒளஷதாதிகளையும் தானியங்களையும் உண்டாக்கினார்.

இவ்விதமாய்ப் பிதாமகன் கல்பாதியான கிருதயுகத்தில் ஓஷதிகளையும், பசுக்களையும், பறவைகளையும்,
மாடுகளும், ஆடுகளும், குதிரைகளும், ஒட்டகங்களும், வெள்ளாõடுகளும், கோவேறு கழுதைகளும்
கிராமியங்களால் பசுஜாதிகள் என்று அறிவீராக. சிங்கம், புலி முதலிய துஷ்ட மிருகங்களும்,
இரு குளம்புள்ள மிருக வகைகளும், யானைகளும், குரங்குகளும், பறவைகளும், சலசரங்களான மச்ச கூர்மாதிகளும்
சர்ப்பங்களும் ஆகிய ஏழு ஜாதிகளும் ஆரணிய பசு விசேஷங்கள் என்று அறிவீராக.

அதன் பிறகு பிதாமகன் காயத்திரி சந்தமும் இருக்கு வேதமும் திரிவிருத் என்ற ஸ்தோமமும் ரதந்தர சாமமும்
அக்கினிஷ்டோமமும் தனது கிழக்கு முகத்தினால் உண்டாக்கினர். யஜுர்வேதமும் திருஷ்டுபு, சந்தமும், பஞ்சதஸ்தோமமும்
பிருதச்சாமமும், உத்தியம் என்கிற யாக விசேஷமும், தக்ஷிண முகத்தினால் உண்டாகச் செய்தார்.
சாம வேதமும் செகதீச்சந்தமும், வைரூப்பியம் என்கின்ற சாம விசேஷமும் அதிராத்திரியாகமும் பச்சிம முகத்தினால் உண்டாக்கினார்.
அதர்வண வேதமும், ஏகவிம்சஸ்தோமமும், அனுஷடுப் சந்தமும் வைராசம் என்கின்ற சாம விசேஷமும் அப்தோர்யாமம் என்கின்ற
யக்கியமும் உத்தரமுகத்தினாலே உண்டாக்கினார்.
நானாவிதமான உயிரினங்களைப் பலவித அவயங்களினாலே நான்முகப் பிரமன் உண்டாக்கினார்.
இவ்விதமாகப் பிதாமகன், தேவ அசுர, பிதுர் மனுஷியாதி பூதசாதிகளைச் சிருஷ்டித்துத் திரும்பியும்
பிரஜா சிருஷ்டி செய்ய வேண்டும் என்று உற்சாகத்தோடு சங்கல்பித்து,
கின்னரர் கந்தர்வர் அப்சரஸுகள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷதர், பைசாசர் முதலியவர்களையும்
பசு, பட்சி, சர்ப்ப மிருகங்களையும் தாவர சங்கமங்களையும் உண்டாக்கினார்.

இப்படி ஆதிகர்த்தாவும் லோகேசுவரனுமான சதுர்முகப்பிரமன் பலவித பூதஜாதிகளை உண்டாக்கினார்.
அவை சில குரூர சுபாவங்களும் சில மென்மையான சுபாவங்களும் சில இம்சை செய்பவைகளும்,
சில இம்சை செய்யாதவைகளும், சில தர்ம சொரூபங்களும், சில அதர்ம சொரூபங்களும்,
சில சத்திய மயங்களும் சில அசத்திய மயங்களுமாகப் பூர்வப் படைப்பில் எப்படிப்பட்ட கர்மங்களை அடைந்தனவோ
அப்படிப்பட்ட கர்மங்களையே இந்தப் படைப்பிலும் அடைந்தன. பிறகு தேக, இந்திரிய மனபுத்திச் சிறப்புகளுக்கும்
சப்த ஸ்பரிசாதி, யோக்கிய வஸ்துக்களுக்கும் வேத வசனங்களைக் கொண்டே தேவ, ரிஷி, பிதுர், மனுஷ்ய பட்சி,
மிருகாதிகளுக்கு பெயர்களையும், ரூபங்களையும் அறிந்து பெயர்களையும் உருவங்களையும் பிருமன் உண்டாக்கினார்.

மைத்ரேயரே!
இவ்விதமாகவே முனிவர்களுக்கும் வசிஷ்டாதி நாமங்களை நித்தியமான வேத சப்தங்களைக் கொண்டே உண்டாக்கினார்.
ஏனெனில், வசந்தம் முதலிய ருதுக்காலங்கள் தோறும் அந்தந்தக் காலத்துக்குரிய வாசனை முதலியவை
இயல்பாகவே உண்டாவதைப் போல் கிருத திரேதா யுகங்களிலே, அந்தந்த யுகத்திற்கான சிறப்புக்கள் தாமாகவே உற்பவிக்கும்.
இந்த விதமாகப் பிரம்மா கல்பாதி காலத்தில் எம்பெருமானுடைய சக்தியினாலே;
அனுப்பிரவேசித்து தூண்டப்பட்டு பிரபஞ்சங்களை அதனதன் கர்மங்களின்படியே படைத்தான்;
இதில் சகல படைப்புகளும் கல்பாதி கிருதயுகத்திலும் யாகாதிகளும் அவற்றின் உபகரணங்களும் திரேதாயுகாதியிலும் படைத்தான்.
இப்படியே ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் படைப்புகள் படைக்கப்பட்டு; சிருஷ்டிகள் நடைபெற்றுவரும்.

——————–

6. வருணாசிரமங்கள்

தேவர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள் முதலியவற்றின் படைப்புக் கிரமங்களைப் பற்றிப்
பராசர முனிவர் கூறியதும் மைத்ரேய முனிவர் அவரை நோக்கி, மகரிஷியே!
மனிதர்கள் படைக்கப்பட்டதைப் பற்றி நீங்கள் சுருக்கமாகச் சொன்னீர்கள்.
இனி அவர்களுடைய குணங்களைப் பற்றியும், வருணாசிரம விவரங்களை பற்றியும்,
ஆசார வேறுபாடுகளைப் பற்றியும் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்! என்றார்.

அதற்குப் பராசரர் பின்வருமாறு கூறலானார்:
பூர்வத்தில் பிரமன் மனிதர்களைப் படைக்க வேண்டும் என்று சிந்தித்தபோது,
அவரது முகத்திலிருந்து சத்வகுணமுடையவர்களான பிராமணர்கள் தோன்றினார்கள்.
அவரது மார்பிலிருந்து ராஜசகுணமுடைய க்ஷத்திரியர்கள் தோன்றினார்கள்.
தொடைகளிலிருந்து ராஜசகுணமும் தாமஸகுணமும் கலந்தவைசியர்கள் தோன்றினார்கள்.
பாதங்களிலிருந்து தமோ குணமுடைய சூத்திரர்கள் தோன்றினார்கள்.

இவ்விதம் பிரமதேவனின் முகம், மார்பு, தொடைகள், பாதங்கள் என்னும் அவயங்களிலிருந்து பிறந்த
பிரம்ம, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்திரர்களை யாகங்களுக்குரிய செயல்களை செய்யும்படி அவர் நியமித்தார்.
மைத்ரேயரே!
இந்த நால்வகையான மக்களும் யாகங்களுக்கு முக்கியமானவர்கள். யாகங்களால் தேவதைகள் திருப்தியடைந்து,
காலாகாலத்தில் மழைபொழிந்து மனிதரைத் திருப்தியுறச் செய்வார்கள்.
ஆகவே உயர்வுக்கு ஏதுக்களான யாகங்கள் மக்களால் முக்கியமாகச் செய்யத் தக்கவையாகும்.
வேத சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமான ஒழுங்கீனங்களை விட்டு சன்மார்க்கத்தில் நடக்கிற சத்புருஷர்கள்
சொர்க்கசுகத்தையும் மோக்ஷõனந்தத்தையும் தம் மனிதப்பிறவியிலேயே அடைவார்கள்.
இவ்விதமாக இரண்யகர்ப்பனால் படைக்கப்பட்ட நான்கு வர்ண மக்களும், சாஸ்திர விசுவாசத்தினால்
சதா சாரமும் விநயமும் அடைந்து, நிர்மலமான இருதயமுடையவராய் சகலவிதமான சத்கருமங்களையும் செய்துகொண்டு
காமக்குரோத லோபம் இல்லாமல், நினைத்த இடத்தில் நினைத்தபடி வசித்து,
நிர்மலமான இதயத்தில் இறைவனைத் தியானித்துத் தத்துவ ஞானம் பெற்று தெளிந்தவர்களாய் சற்கதியடைந்தார்கள்.

இதுபோல் கிருதயுகத்திலிருந்து திரேதாயுகத்தின் இடைக்காலம் வரை நடந்தது.
பிறகு, நாராயணாம்சம் என்று சொல்லப்பட்ட காலவசத்தினாலே,
மனிதருடைய சத்துவ புத்தியும் தைரியமும் ஆயுளும் குறையும்படி நேரிட்டது. அதனால் மோகமும் லோபமும் மேலிட்டன.
அதருமம் மிகுதியாயிற்று அதனால் மோட்சமார்க்கத்திற்கு விரோதமான ராகத்துவேஷங்கள் பிரபலமாயின.
ஆகையால் இயல்பாகவே உண்டாகத்தக்க ஞானமும், தொந்தங்களை வெல்லத்தக்க சக்தியும் மக்களிடம் குறைந்தன
முன்பெல்லாம் பெண்கள் முதலியவை இல்லாமலேயே ஆனந்தம் உண்டாவதுண்டு.
யோகப் பயிற்சியினால் சிரசிலுள்ள சந்திர மண்டலத்தினின்றும் ஒழுகும் அமிருதத்தினாலே பசியுங்கூட இல்லாமல் இருந்தது.
ஒருமுறை மழை பெய்தாலே பயிர்கள் செழுமையாக வளர்ந்தன. நினைத்தபோதே மரங்கள் பலிதமாயின.
நினைத்தவை நினைத்தவாறே கைகூடின பரத்வாச முனிவருக்கு நடந்தது. போலவே, கற்பக விருட்சங்கள் வந்து வேண்டியதைக் கொடுத்தன.
வேண்டும்போதெல்லாம் மழை பெய்தது. உழுது வருந்தாமல் பூமி விளைந்தது இவ்விதமான
எட்டுச் சித்திகளும் நாளடைவில் க்ஷீணித்து பாதகச் செயல்கள் அதிகமாயின.

அதனால் பூமியில் வாழும் மக்கள், ராகத்துவேஷ. லோப, மோகாதி தொந்த துக்கங்களினால் பீடிக்கப்பட்டு,
ஒருவரையொருவர் விசுவாசியாமல் மலைப் பிரதேசங்களிலும், தண்ணீர் சூழ்ந்த நிலப்பகுதியிலும் வசித்தார்கள்.
அங்கு கோட்டைகள், கொத்தளங்கள், அகழிகள் முதலியவற்றை அமைத்தார்கள். நகரங்களையும் வீதிகளையும்
வீடுகளையும் கட்டிக்கொண்டார்கள். மழை, காற்று, வெய்யில் இவற்றின் உபத்திரவங்களை நீக்கிக் கொள்வதற்கான
உபாயங்களை உண்டாக்கிக் கொண்டார்கள். பிழைப்பிற்காகப் பயிர்த்தொழில்கள், ஆடு மாடுகள் வளர்த்தல் வாணிபம்
முதலியவற்றைச் செய்தார்கள்.
பயிர்த்தொழிலால் விளைந்த சம்பா முதலிய நெல், யவம், கோதுமை, சோளம், கேழ்வரகு, தினை, உளுந்து,
பயிறு சிறு கடலை, துவரை, மொச்சை, கொள்ளு, கடலை, சணல் ஆகிய தற்காலிக பயன்களை அனுபவித்தார்கள்.
இந்தப் பதினேழு வகையான தானியங்களும் கிராமியங்கள் என்று வழங்கப்படும்.
நெல், யவம், உளுந்து, கோதுமை, சிறுதானியம் என்ற பிரியங்கு, கொள்ளு, சாமை; செந்நெல்,
காட்டு எள், கெவீது, மூங்கிலரிசி, மற்கடகம் என்ற பதினான்கு விதமான தானியங்களும் கிராமிய ஆரணியங்கள்
என்று பெயர் பெற்று யாகங்களுக்குப் பயன்பட்டன. இவை யக்கியங்களுக்கும் பிரஜா அபிவிருத்திக்கும் காரணமாயின.

எனவே, அவற்றைக் கொண்டு, பராபரவிவேகமுள்ள ஞானிகள் நாள்தோறும் பாவங்களைப் போக்கதக்க
பஞ்ச மகா யாக்கியங்களைச் செய்வார்கள். முனிவரே! தினமும் யாகாதி கர்மங்களைச் செய்வதால்,
புருஷர்கள் சகலபாவ விமுக்தராய்ப் பரம சுகத்தை அடைவார்கள்.
ஆதிகாலத்தில் எவருடைய மனமானது கால வசத்தால் பாபதூஷிதமாயிற்றே, அவர்கள் யக்கியாதி நற்கருமங்களில்
விசுவாசமில்லாமல் பாதங்களை அபிவிருத்தி செய்து; வேதங்களையும் நற்கருமங்களையும் நிந்திக்கலானார்கள்.
யாகங்களுக்கு இடையூறுகளைச் செய்தார்கள். தேகத்தைப் போஷிப்பதற்கான செயல்களை மட்டுமே செய்தார்கள்.
லோக விருத்திக்கு விரோதிகளாய், துராத்மாக்களுமாய்; துராசாரமுடையவர்களுமாய்;
குடில் புத்தியை உடையவர்களானார்கள். இது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.

பிரம; க்ஷத்திரிய: வைசிய; சூத்திராதி (நான்கு) வருணங்களையும் நான்கு ஆசிரமங்களையும் இரண்யகர்ப்பன் நிர்மித்து,
வர்ணாசிரமத்திற்கு உரிய மரியாதைகளையும் ஏற்படுத்தி; அவரவரது தாரதம்மானு குணமாகப் புண்ணிய லோகங்களையும் ஏற்படுத்தினார்.
ஸ்வதர்ம அனுஷ்டான பராயணரான பிராமணர்களுக்குப் பிரஜாபத்திய லோகத்தையும், போரில் புறங்கொடாத க்ஷத்திரியர்களுக்கு;
இந்திரலோகத்தையும், ஸ்வதர்ம நிரதரான வைசியருக்கு மருத்துக்களின் லோகத்தையும்;
பணிவிடைக்காரரான சூத்திரர்களுக்கு கந்தர்வலோகத்தையும், குரு பணிவிடை செய்வதில் ஊக்கமுடைய
பிரம்மச்சாரிகளுக்கு ஊர்த்தரே தஸரான எண்பத் தெண்ணாயிரம் யதீச்சுவர்கள் வாசம் செய்யும் திவ்விய லோகத்தையும்?
வானப்பிரஸ்தருக்கு சப்தரிஷி லோகத்தையும், கிரகஸ்தருக்குப் பிரஜாபத்திய லோகத்தையும்;
சந்நியாசிகளுக்குப் பிரமலோகத்தையும் தோற்றுவிக்க சங்கல்பம் செய்தார்.

இவையாவும் கர்ம மார்க்கத்தினால் உண்டான புண்ணிய லோகங்களாகும்.
இனி ஞானியருக்குக் கிடைக்கும் உலகங்களைச் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள்.
ஆத்மத் தியானிகளான யோகீசுரர்களுக்கு அமிர்தஸ்நானம் உண்டாம்.
(அமிர்த ஸ்நானம் என்பது துருவலோகத்துக்கு மேலே; கங்கை தோன்றும் இடம்.)
தினமும் யோகப்பயிற்சிகளைச் செய்தும்; பிரமத் தியானத்தை செய்து கொண்டும் இருக்கிற மகாத்மாக்களுக்கெல்லாம்;
நித்திய சூரிகளாலே காணப்பட்ட பரமபதம் உண்டாகும்.
சந்திர சூரியாதி கிரகங்களும் காலக் கிரமத்தில் அதனதன் இடம் விட்டு; பலமுறைகள் நீங்குகின்றன.
துவாதசாக்ஷர மந்திரத்தை ஜெபிக்கிற மகான்மாக்கள் என்றைக்கும் திரும்பி வராமல்; பரமனாந்தத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.
இனிப் பாபஞ்செய்கிற கெட்டவர்கள் அடையத்தக்க லோகத்தை அறிவிக்கிறேன்.
தாமிஸ்வரம்; அந்தாமிஸ்ரம்; ரௌரவம்; மகா ரௌரவம், அசிபத்ரவனம்; காலசூத்திரம்; அவீசிமத்து என்ற
மகா கொடிய நரகங்கள் எல்லாம்; வேதங்களை நிந்தித்து; யக்கிய விக்னஞ்செய்கிற பாபாத்துமாக்களுக்கு உண்டாகும்.

————————

7. பிருகு முதலியவர்களின் படைப்பு

சதுர்முகனாகிய பிரமதேவன்; பிரஜா சிருஷ்டி செய்ய வேண்டும் என்ற சிந்தனையோடு இருக்கும்போது
அவனுடைய சங்கல்பத்தினால் அவனது அங்கத்திலிருந்து தர்மத்தை அனுபவிக்கும்படியான
தேக; இந்திரியங்களுடன் கூடிப்பிறந்த தேவமனுஷிய திரியத் தாவரங்களான சதுர்வித சங்கங்களும் அபிவிருத்தியடையாமற் போயின.
அதைக்கண்ட பதுமகர்ப்பன் மீண்டும் பிரஜா சிருஷ்டி செய்ய எண்ணி
பிருகு புலஸ்தியர்: கிரது; அங்கிரசு; மரீசி; அத்திரி; தக்ஷர்; வசிஷ்டர்; நாரதர் என்ற ஒன்பது புத்திரர்களைத்
தனது மனத்தாலே படைத்தான். அவர்கள் பிரம்மாவுக்கு இணையானவர்களாக இருந்ததால் நவபிரமாக்கள் என்று புகழ்பெற்றனர்.
இந்த நவப்பிரம்மாக்களுக்கு முன்பே பிதாமகன் ஸனக, ஸனந்தனாதிகளைச் சிருஷ்டித்தான்.
அவர்கள் பிரமாவுக்கு இணையானவர்களாக இருந்ததால் நவபிரமாக்கள் என்று புகழ்பெற்றனர்.
இந்த நவப்பிரம்மாக்களுக்கு முன்பே பிதாமகன் ஸனக, ஸனந்தனாதிகளைச் சிருஷ்டித்தான்.
அவர்கள் வைராக்கியத்துடன் மோட்சமார்க்க நிரதர்களாய்; பிரஜா சிருஷ்டியில் ஈடுபடாமல் சர்வ சங்கப் பரித்யாகிகளாய்
யோக நிஷ்டை பெற்று, காமக்ரோத மதாச்சரியங்கள் இல்லாதவர்களாய் கிருதார்த்தர்களாக இருந்தார்கள்.
அவர்கள் பிரஜா சிருஷ்டியைச் செய்யாமல் இருந்ததால் பதும கர்ப்பனுக்கு பொறுக்கமுடியாத குரோதம் உண்டாயிற்று.
அப்போது மூன்று உலகங்களையும் எரித்துவிடும்படியான கோபாக்கினி ஜ்வாலைகள் பொருந்தியும்
பயங்கரமாகப் புருவங்களை நெறித்துக் கொண்டும், குரோதத்தினால் ஜ்வலித்துக் கொண்டும் இருக்கிற
பிரம்மாவின் லலாடத்திலிருந்து நடுப்பகல் சூரியனைப் போன்ற பிரகாசமுடையவரும்,
அர்த்தநாரி ரூபத்தைத் தரித்தவரான ருத்திரமூர்த்தி தோன்றினார்.

அந்த ருத்திரமூர்த்தி அதியுன்னத சரீரமுடையவராகவும், உக்கிர குணமுள்ளவராகவும்
பாதியுடம்பு ஆணும் பாதியுடம்பு பெண்ணுமாகவும் விளங்கினார். அம்மூர்த்தியை பிரம்மா நோக்கி;
இரண்டு விதமாக இருக்கிற நீயே உன்னைத் தனித்தனியாக பிரிப்பாயாக! என்ற சொல்லி அந்தர்த்தானமானார்,
அதன் பிறகு அந்த ருத்திரமூர்த்தியும், ஆண் பெண் உருவமாக இருந்த தன் உடம்பை பெண் உருவாகவும், ஆண் உருவாகவும்
தனியே பிரித்து, வேறாகிப் பின்பு அந்தப் புருஷரூபத்தையும் பதினோறு விதமாகப் பிரித்து,
பெண் ரூபத்தையும் பலவிதங்களாகப் பிரித்தார்.
அவை சவுமியங்களாகவும், பயங்கரங்களாகவும், காந்தங்களாகவும், கோரங்களாகவும், கறுத்தனவாகவும்,
வெளுத்தனவாகவும் பலவகைப்பட்டிருந்தன. பிறகு இரணியகர்ப்பன், பிரஜைகளை காக்கும் பொருட்டுத் தன்னுடைய
அம்சத்தினாலே புத்திரன் ஒருவனைச் சிருஷ்டித்தார். அவன் சுவாயம்புவமநு என்ற பெயரைப் பெற்று,
பிரஜா பரிபாலனஞ் செய்து கொண்டிருந்தான். பிரம்மா, தம் அம்சத்தினால் தாமாகவே மநு என்ற புருஷன் ஆனதைப்போலவே,
தமது பத்தினியின் அம்சத்தினாலே ஒரு ஸ்திரீயை உண்டாக்கினார்.
அந்த மங்கை சதரூபை என்ற பெயர் கொண்டு தனக்குச் சரியான புருஷன் வேண்டும் என்று தவஞ்செய்து, தூய்மையாக இருந்தாள்.
அப்போது பிரமனின் கட்டளைப்படி சதரூபையை மநுமணந்து அவளிடத்தில் பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் என்னும்
இரு பிள்ளைகளையும் பிரசூதி, ஆகுதி என்ற இரண்டு பெண்களையும் பெற்றான்.
பிறகு அழகும் குணமும் பொருந்திய இரண்டு பெண்களில், பிரசூதி என்பவனைத் தக்ஷனுக்கும்,
ஆகுதியை ருசி என்பவனுக்கும் மறுமணஞ்செய்து கொடுத்தான். ருசி என்பவன் ஆகுதி என்பவளைச் சேர்ந்து,
யக்கியன் என்ற பிள்ளையையும் தக்ஷிணை என்ற பெண்ணையும் பெற்றான்.
பிறகு அந்த யக்கியன் தனக்குப் பத்தினியாகத் தன்னுடன் படைக்கப்பட்ட தக்ஷிணை என்பவனிடத்திலே
பன்னிரண்டு பிள்ளைகளைப் பெற்றான். அவர்கள் முதல் மநுவந்தரத்தில் யாமர் என்ற தேவர்களாயினர்.

அதுபோலவே தக்ஷன் என்பவன் பிரசூதியின் மூலம் இருபத்து நான்கு பெண்களைப் பெற்றான்.
அவர்களிலே, சிரத்தை, லட்சுமி, திருதி, துஷ்டி, புஷ்டி, மேதை, கிரியை; புத்தி, லஜ்ஜை வபு, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி
என்ற பதின்மூன்று கன்னிகைகளைத் தர்மனுக்குத் திருமணஞ்செய்து கொடுத்தான்.
அந்த தர்மன் தன்பத்தினிகளில் ஒருத்தியான சிரத்தையிடத்தில் காமனையும், லக்ஷ்மியிடத்திலே தர்ப்பனையும்,
துஷ்டியிடம் சந்தோஷனையும், புஷ்டியிடம் லோபனையும், மேதையிடத்தில் சுருதனையும்,
கிரியையிடத்தில் தண்டன், நயன், விநயன் என்னும் மூவரையும், புத்தியிடம் போதனையும், லஜ்ஜையிடத்தில் விநயனையும்,
வபுவினிடத்தில் விவசாயனையும், சாந்தியினிடத்திலே ஷேமனையும், சித்தியிடம் சுகனையும், கீர்த்தியினிடத்திலே யசனையும் பெற்றான்.

அவர்களில் சிரத்தையின் புத்திரனான காமன் என்பவன் ரதி என்பவளிடத்தில் ஹர்ஷன் என்ற பிள்ளையைப் பெற்றான்.
பிறகு தக்ஷன் தன் பெண்களான கியாதி (மகிமை) சதி, (உண்மை) சமபூதி (தகுதி) ஸ்மிருதி (நினைவு), பிரீதி (அன்பு),
க்ஷமை (பொறுமை) சன்னதி (எளிமை), அநுசூயை (தயை), ஊர்ச்சை (சக்தி), சுவாகை (சமர்ப்பணம்), சுவதை (துதி)
என்ற பெயரையுடைய பதினோரு பெண்களையும் முறையே
பிருகு மகரிஷிக்கும், ருத்திரனுக்கும், மரீசிக்கும், அங்கிரசுக்கும், புலஸ்தியனுக்கும், புலகனுக்கும், கிரதுவுக்கும்,
அத்திரிக்கும், வசிஷ்டனுக்கும், அக்கினிக்கும், பிதுர்த்தேவதைகளும் மணஞ்செய்து கொடுத்தான்.

இது இப்படியிருக்க அதர்மன் என்பவன் ஹிம்சை என்ற பெண்ணைச் சேர்ந்து, அநிருதன் (பொய்யை) என்கிற புதல்வனையும்
நிகிருதி (வேசித்தன்மை) என்ற புத்திரியையும் பெற்றான்.
அவ்விருவரும் சேர்ந்து பயன், நரகன் என்ற இரு பிள்ளைகளைப் பெற்றனர்.
அப்பிள்ளைகள் தங்களுடன் பிறந்த மாயை வேதனா என்பவர்களையே மணந்தார்கள்.
அவர்களில் மாயை என்னும் மங்கை சர்வப் பிராணிகளையும் அபகரித்துக் கொள்ளும் மிருத்யுவைப் பெற்றாள்.
வேதனை என்பவள் ரவுரவனைச் சேர்ந்து துக்கன் என்பவனைப் பெற்றாள்.
அந்த மிருத்யுவுக்கு வியாதி, சூரை, சோகன், திருஷ்னை, குரோதன் என்ற பிள்ளைகள் பிறந்தனர்.
அவர்கள் அனைவரும் துக்கமயமான இயல்புடையவர்களாய், அதர்ம சொரூபிகளாய் ஊத்தரே தசுக்களாய்,
மனைவி மக்களற்றவர்களாய், ஜகத்தின் அழிவுக்கு ஏதுக்களாக இருந்தார்கள்.

முனிவரே! அதர்மாதி சொரூபங்கள் யாவும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவினுடைய ரவுத்திரமான சரீரங்கள்!
அவை நித்தியப் பிரளயத்துக்கு ஏதுக்கள், தக்ஷன், மரீசி, அத்திரி, பிருகு முதலிய பிரஜாபதிகள் நித்திய சிருஷ்டிக்கு காரணமாவர்.
மநுவும் மநுவின் புத்திரர்களும் சன்மார்க்கராயும் வீரியமே முக்கியமாக நினைத்தவராயுமுள்ள நித்திய சூரஸ்திதிக்கு காரணமாவார்கள்.
இவ்வாறு பராசரர் கூறியதும் மைத்ரேயர் அவரை நோக்கி, பிராணிகள் யாவும் அநித்தியங்களாக இருக்க,
நித்திய ஸ்திதியும் நித்திய பிரளயமும் உண்டாவதற்குக் காரணம் என்ன? என்று கேட்டார்.

அதற்குப் பராசரர் பதில் கூறலானார். மைத்ரேயரே!
பூதபாவனனும் அறியக்கூடாத சொரூபமுடையவனும் தடையற்றவனுமான ஸ்ரீமதுசூதனன் என்ற பெயரையுடைய பகவானே,
தன் சக்தியினாலேயே சிறப்புடைய மநு முதலான அந்தந்த ரூபங்களைக் கொண்டு, சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சங்காரங்களை நடத்துகிறான்.
அவற்றை நித்தியங்கள் என்றேன். இனி பிரளய பேதங்களைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்.
பிரளயமானது, நைமித்திகம், பிராகிருதம், ஆத்தியந்திகம், நித்தியம் என்று நான்கு விதமாகும்.
அவற்றுள், எதனிடத்தில் ஜகத்பதியானவர் சயனிக்கிறாரோ அதுவே, பிரமனுடைய தனி அந்தியத்தில் உண்டாகும் நைமித்திகப் பிரளயமாகும்.
நான்முகப் பிரமனின் ஆயுள் முடிவில் பிரமாண்டம் உடைந்து சகல பூதங்களும் பிரகிருதியினிடத்தில் வயப்படுவது பிராகிருதப் பிரளயமாகும்.
யோகியானவன் ஞானதிசயத்தினால், அநாதி காம வாசனைகளால் செய்யப்பட்ட சங்கங்களையும் துறந்து,
பரமாத்துமாவிடம் சாயுஜ்யத்தை அடைவது ஆத்தியந்திகப் பிரளயம் என்று வழங்கப்படும்.
சதுர்வித பூதங்களும் தத்தமது ஆயுள் முடிவில் மரணமடைவது நித்தியப் பிரளயம் என்று சொல்லப்படும்.

இனி, சிருஷ்டி பேதங்களைக் கேளும், பிரமன் பிறப்பதற்கு முன்பே, பிரகிருதியினால் மகத்தகங்கார தன்மாத்திரைகளை
உண்டாக்குவது பிராகிருத சிருஷ்டி என்றும் தினப் பிரளயத்தின் முடிவிலே பிரஜைகளை உண்டாக்குவது
நைமித்திக சிருஷ்டி என்றும் சொர்க்க நரகாதி போக அனுபவமான பிறகு
ஜீவாத்துமாக்களே மனிதர், மிருகம், பறவை முதலான உருவங்களாகப் பிறப்பது நித்திய சிருஷ்டி என்றும் பவுராணிகர்கள் சொல்வார்கள்.
மைத்ரேயரே! ஜகத் காரண பூதரான ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவான்,
சர்வபூத சரீரங்களிலேயும் இருந்து கொண்டே சிருஷ்டி, ஸ்திதி, லயங்களைச் செய்கிறார்.

ஆனால் எம்பெருமான் எல்லாச் சரீரங்களிலேயும் எப்போதுமே இருக்கும்போது, சிருஷ்டியாதிகள் காலபேதத்தினால்
உண்டாக வேண்டுவது ஏன் என்று கேட்பீர்கள்.
சகல பூதங்களிலும் சிருஷ்டி ஸ்திதி, சங்கார சக்திகள் எப்பொழுதும் ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய சங்கல்பத்திற்குத் தக்கவாறே
உண்டாகின்றன என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். இந்தப்படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய சக்திகள் மூன்றும்
சத்வகுணம், ராஜஸகுணம், தாமச குணம் ஆகிய முக்குணங்களால் உண்டானவை.
எவன் இவைகளுக்கு உட்படாமல் சர்வ சங்கவிமுக்தனாய், பிரம சாயுஜ்யத்தை அடைவானோ,
அவன் அப்படியே இருப்பதன்றி மீண்டும் திரும்பமாட்டான்!

—————-

8. ருத்திர சிருஷ்டியும் ஸ்ரீதேவி வைபவமும்

பராசரர் தொடர்ந்து மைத்ரேயரை நோக்கிக் கூறலானார். மைத்ரேயரே!
நான்முகனான பிரம்மதேவன் தாமச சிருஷ்டியைச் செய்தான் என்று முன் சொன்னேன் அல்லவா?
அதைச் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள்.
கல்பாதி காலத்திலே இரணியகர்ப்பன் தனக்குச் சமமான ஒரு குமாரனைப் பெற வேண்டும் என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும்போது,
அவனுடைய மடியில், கறுப்புஞ்சிவப்பும் கலந்த நீலலோகிதனான குமாரன் ஒருவன் தோன்றினான்.
அவன் இனிய குரலுடன் அழுதுகொண்டு ஓடினான். பிதாமகன் அவனை நோக்கி, மகனே! ஏன் ரோதனம் செய்கிறாய்? என்று கேட்க,
அவன் எனக்கு நாமதேயம் கொடும் என்று கூறினான்.
அதைக் கேட்ட பிரும்மா, தேவனே நீ ருத்திரன் என்ற பெயர் பெற்று புகழ் அடையக் கடவாய்! ரோதனம் செய்யாமல்
தைரியமாய் இரு என்று சொன்னார். அப்படிச் சொல்லியும் ருத்திரன் மீண்டும் ஒருதரம் ரோதனஞ் செய்ததால்,
பிரமன் அவனுக்குப் பவன், சர்வன், ஈசானன், பசுபதி, பீமன், உக்கிரன், மகாதேவன் என்ற ஏழு பெயர்களைச் சூட்டி,
அப்பெயர்களையுடைய ருத்திர மூர்த்திகளுக்கு வெவ்வேறு ஸ்தானங்களையும், பத்தினிகளையும், புத்திரர்களையும் கொடுத்தார்.

அந்த எழுவரின் ஸ்தானங்களாவன?
சூரியன், ஜலம், பூமி, அக்கினி, வாயு, ஆகாயம், தீட்சிதனான பிராமணன் சந்திரன் என்பனவாகும்
அவன் அங்கு இருப்பதால் அதுவே சரீரமாயின. ருத்திராதி நாமமுடைய அந்த எட்டு மூர்த்திகளுக்கும் முறையே
சுவர்ச்சலை, உஷை சுகேசி, சிவை சுவாகை. திசை, தீட்சை, ரோகிணி என்ற எட்டு பெண்களும் பத்தினிகளாவார்கள்.
இவர்களுக்கு சனி, சுக்கிரன், அங்காரகன், மனோஜவன், கந்தன், சொர்க்கன் சந்தானன், புதன் ஆகிய எண்மரும் பிள்ளைகள்
இவர்களுடைய புத்திர பவுத்திராதி பரம்பரையினரால் கலகம் நிறைந்தது. இவ்விதம் அஷ்டமூர்த்தியாகிய ருத்திரன்
தக்ஷப் பிரஜாபதியின் புத்திரியான சசிதேவியைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டான்.
அந்தச் சசிதேவியும் தன் தந்தையின் கோபத்தால் தானும் கோபித்துத் தன் சரீரத்தை விட்டுவிட்டாள்.
பிறகு அவள் இமவானுக்கு மேனை என்ற மனைவியிடம் உமை என்ற பெயரோடு மறுபடியும் பிறந்தாள்.
சிவபெருமான் தன்னையே நினைத்துக் கொண்டிருந்த அந்தக் கன்னியை மீண்டும் திருமணஞ்செய்து கொண்டார்.
இது இப்படியிருக்க, முன்பு சொன்னபடி, பிருகு முனிவர் தம் மனைவியான கியாதியிடம் தாதா விதாதா என்ற பிள்ளைகளையும்,
ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்குப் பிரிய பத்தினியான ஸ்ரீதேவி என்பவளையும் பெற்றார்.

இதைக் கேட்டதும் மைத்ரேயர், முனிவரே! அமிருதமதன காலத்தில் ஸ்ரீமஹாலட்சுமியானவள் திருப்பாற்கடலில்
அவதரித்தாள் என்பது உலகம் அறிந்ததாயிற்றே!
அப்படியிருக்க பிருகு முனிவரின் மகளாக ஸ்ரீதேவி பிறந்தாள் என்பது எவ்விதம் பொருந்தும்? என்று கேட்டார்.
அதற்குப் பராசரர் கூறலானார்; மைத்ரேயரே!
உலக மாதாவான பிராட்டியானவள் என்றைக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானை விட்டுப் பிரியாதவளாய், நித்யையாக இருப்பவள்
அவளுக்கு பிறவிகள் இல்லை. ஆயினும் எம்பெருமானைப் போலவே, அவளும் அவதரிப்பதும் மறைவதுமாக இருப்பாள்.
எம்பெருமானைப் போலவே, ஸ்ரீதேவிப் பிராட்டியும், சகல கலியாண குணங்களோடு விளங்குவாள்.
சகல பூதங்களுக்கும் தாயும் தந்தையுமான அந்தத் திவ்வியத் தம்பதிகளுடைய விபூதி வைபவத்தைக் கூறுகிறேன், கேளும்.

சொல்லுக்குப் பொருள் அந்தப் பெருமாள். அந்தப் பொருளைத் தெரிவிக்கும் சொல் இந்தப் பிராட்டி;
நீதி இவள்; அந்த நீதியின் உபாயமான நயம் அவன் இவள் புத்தி; அந்தப் புத்தியாலாகும் போதம் அவன்.
தருமம் அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன்; அந்தத் தருமத்திற்குச் சாதகமான சத்கிரியை ஸ்ரீதேவி;
படைப்பவன் ஸ்ரீவிஷ்ணு; அந்தப்படைப்புச் சக்தி ஸ்ரீதேவி; படைப்பவன் ஸ்ரீவிஷ்ணு; அந்தப் படைப்புச் சக்தி ஸ்ரீதேவி;
இவன் பூமி; இந்தப் பூமியை தரிப்பவன் விஷ்ணு; அந்தப் பகவான் சந்தோஷம்; அதை உண்டாக்கும் சந்துஷ்டி ஸ்ரீதேவி;
இச்சை என்பது ஸ்ரீதேவி; காமம் என்பது பகவான்; யக்ஞம் ஜகந்நாதன். தக்ஷிணை ஜகன்மாதா! புரோடாசம் சனார்த்தனன்;
ஆச்சியாகுதியானது கமலை. பிராக்கு வம்சம் என்பது மதுசூதனன்; பத்தினிச் சாலை என்பது ஸ்ரீதேவி யூபஸ் தம்பம் ஸ்ரீஹரி;
யாகவயனம் ஸ்ரீலக்ஷ்மி! எம்பெருமான்-தர்ப்பை: பிராட்டியே சமித்து! சாமவேதம்-பகவான்; அதில் சேர்ந்த உத்கீதி என்பது லக்ஷ்மி!
வாசுதேவன் அக்னி; இந்திரையானவள் சுவாகா தேவி.

ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானே சங்கரன்; ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மியே கவுரி. கேசவனே சூரியன்; அவனது பிரபையே கமலை!
விஷ்ணுதேவன் பிதுர்தேவதா சொரூபி; ஜகன் மாதாவோ ஆகாயம் அதி விஸ்தாரமான அதன் பரப்பே விஷ்ணு
அந்த ஸ்ரீயப்பதியே சந்திரன். அந்தச் சந்திரனின் காந்தியாகிய நிலவே ஸ்ரீதேவி! சர்வாக்தனான ஸ்ரீஹரியே வாயு;
அந்தச் சந்திரனின் காந்தியாகியே நிலவே ஸ்ரீதேவி! சர்வக்தனான ஸ்ரீஹரியே வாயு; அந்தக் காற்றின் செய்கையே திருமகள்!
சமுத்திரம் கோவிந்தன்; அந்தச் சமுத்திரத்தின் அலை முதலான விகிருதியெல்லாம் ஸ்ரீதேவி! மதுசூதனனே தேவேந்திரன்;
இந்திரையே இந்திராணி சக்கரதரனான பகவானே யமன்; கமலாயையே யமபத்தினியான தூமார்னே!
ஸ்ரீதரனே குபேரன்; ஸ்ரீதேவியே அந்தக் குபேரனின் பெருஞ்செல்வம்! விஷ்ணுவே வருணன் லக்ஷ்மியே வருணனின் பத்தினியான கவுரி!
கோவிந்தனே தேவ சேனாதிபதியான கந்தன்; இந்திரையே தேவசேனை! கதாதரனே பிடிப்பு; அதற்கு காரணமான சக்தியே ஸ்ரீதேவி!
நிமிஷம் நாராயணன் காஷ்டை லக்ஷ்மி! முகூர்த்தம்-வாசுதேவன் அந்த முகூர்த்தத்தின் அவயவமான கலை ஸ்ரீ லோகமாதா!
திருவிளக்கு-சர்வேசுவரன்; அதன் காந்தி-லோகநாயகி! ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணு விருட்சம்; ஸ்ரீதேவி கொடி!
சக்கரதரன் பகல் ஸ்ரீகாந்தை இரவு! விஷ்ணுவே மணமகன்; ஸ்ரீதேவியே மணமகள்! பகவான் நதி! சொரூபன்;
ஸ்ரீதேவி நதி சொரூபை நாராயணன் லோபம்; லக்ஷ்மியே ஆசை! கோவிந்தன் ராகம்; ஸ்ரீதேவியே அதன் காரணமாகிய காதல்!
மைத்ரேயரே! இப்படி அநேக வாக்கியங்களைச் சொல்லிப் பயன் என்ன?
அந்தத் திவ்விய தம்பதிகளின் விபூதியைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.
தேவதைகளுக்குள்ளும், மனிதர்களுக்குள்ளும் திரியக்குகளிலும், மற்றுமுண்டான பொருட்களிலும் உள்ள
ஆண் தன்மையான பெயரையுடையனவெல்லாம் ஸ்ரீஹரியே;
பெண் லிங்கமான பெயருடையனவெல்லாம் ஸ்ரீதேவியே; என்று நினைப்பீராக!
இவ்விருவரினும் வேறான வஸ்து ஒன்றும் இல்லை. எல்லாம் அவர்களில் வியாபிக்கப்பட்டு அவர்களது விபூதியாகவே இருக்கின்றன!

————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ மைத்ரேய முனிவர் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பராசர முனிவர் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ புராணங்களில்-ஸ்ரீ எதிராசர்-ஸ்ரீ எதிராசர் பிரவணர் அவதார ஸூ சகம் –

February 2, 2021

ஹாரீத கோத்ரம் ஸமுத்பவ -சாரீர மஹா பாஷ்ய கிரந்த கர்த்தா -ஜிதேந்த்ரியா -வேதாந்த வித்தமர் –
மஸ்கரி -சந்நியாசி –ப்ராஹ்மண உத்தமர் -மத் பக்தர் -அஸ்மின் மஹா பூத புரே -ந சம்ஷயா –
தஸ்ய ஸம்பாவின்-மாம் ப்ராப்ய -ப்ராப்த நிர்வாஹர் -பவிஷ்யந்தி –
ஏராரும் எதிராசர் அவதார ஸூ சகம் -புராணங்களில் -உண்டே

ஸ்ரீ ப்ரஹ்மாண்ட புராண ஸ்லோகங்கள் —

மன்னி யோகாத் பூத புர்யாம் அஹீநாம் ஈஸ்வர கலவ்
ஸ்ரீ ராமானுஜ ரூபேண ஜெனிஷ்யதே ஸதாம் முதே –1-

விசிஷ்டா த்வைத ஸித்தாந்த ப்ரதிபாதன தத் பரா
ததாஸ்ரயாஸ் ஸதாஸாரா சாத்விகாஸ் தத்வ தர்சிநா –2-

வேதாந்த த்வயத் தத்வஞ்ஞா பவிஷ்யந்தி குரூத்தமா
ஸதா ஸத் விஷயைஸ் ஸர்வைஸ் தைசிகைர் ஆத்ருதோ மஹாந் –3-வேதாந்த த்வய

ப்ரபந்ந காயத்ரீ வக்தா ரங்க அம்ருத மஹா மதி
அஷ்டோத்தர சதாக்யாம் ச காதாம் திவ்யாம் கரிஷ்யதி –4-ரங்க அம்ருத-திருவரங்கத்து அமுதனார்

ஆவீர் பூத சடாராதி ப்ரமுகைர் திவ்ய ஸூரிபி நிர்மிதா நாம்
ப்ரபந்நா நாம் ஸூடா ரத்னம் பவிஷ்யதி –5-

புநரப்யாதி சேஷஸ்து மந்நி யோகாந் மஹீ தலே
பவிஷ்யதி ஸ்ரீ நகர்யாம் யதீந்த்ர ப்ரவணாத் மகம்–6-

யத் பத்யம் த்ராவிடாம் நாயஸ்ய ஆரம்பே அந்தே பவிஷ்யதி
ஸ ஏவ ஸுவ்ம்ய ஜா மாதா யதி ஸ்ரேஷ்டோ பவிஷ்யதி –7-

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம்–அத்யாயம் – 113–(மிருதப்ராஹ்மணபுத்ரஸ்ய புன꞉ ப்ரத்யாநயனம்)-பிராமணரின் குழந்தைகளை மீட்ட ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் |-

February 1, 2021

பிராமணனின் நான்கு மகன்களையும் மீட்டுக் கொடுத்த கிருஷ்ணன்–

அர்ஜுன உவாச
தத꞉ பர்வதஜாலானி ஸரிதஷ்²ச வனானி ச |
அபஷ்²யம் ஸமதிக்ரம்ய ஸாக³ரம் வருணாலயம் ||2-113-1

ததோ(அ)ர்க⁴முத³தி⁴꞉ ஸாக்ஷாது³பனீய ஜனார்த³னம் |
ஸ ப்ராஞ்ஜலி꞉ ஸமுத்தா²ய கிம் கரோமீதி சாப்³ரவீத் ||2-113-2

அர்ஜுனன் {யுதிஷ்டிரனிடம்}, “மலைகளையும், ஆறுகளையும், காடுகளையும் கடந்து சென்ற நாங்கள் மகரங்களின் வசிப்பிடமான பெருங்கடலைக் கண்டோம்.(1) அப்போது பெருங்கடலானவன் {சமுத்ரராஜன்}, தன் சொந்த வடிவில் கரங்களைக் கூப்பிய படியும், அர்க்கியத்தைச் சுமந்தபடியும் ஜனார்த்தனனின் முன்பு தோன்றி, “நான் செய்ய வேண்டியதென்ன?” என்று கேட்டான்.(2)

ப்ரதிக்³ருஹ்ய ஸ தாம் பூஜாம் தமுவாச ஜனார்த³ன꞉ |
ரத²பந்தா²னமிச்சா²மி த்வயா த³த்தம் நதீ³பதே ||2-113-3

பெருங்கடலின் துதியை ஏற்றுக் கொண்ட ஜனார்த்தனன், “ஓ! ஆறுகளின் தலைவா, “என் தேருக்கான வழியை நீ வழங்க வேண்டுமென விரும்புகிறேன்” என்றான்.(3)

அதா²ப்³ரவீத்ஸமுத்³ரஸ்து ப்ராஞ்ஜலிர்க³ருட³த்⁴வஜம் |
ப்ரஸீத³ ப⁴க³வன்னைவமன்யோ(அ)ப்யேவம் க³மிஷ்யதி ||2-113-4

த்வயைவ ஸ்தா²பிதம் பூர்வமகா³தோ⁴(அ)ஸ்மி ஜனார்த³ன |
த்வயா ப்ரவர்ததே மார்கே³ யாஸ்யாமி க³மனாயதாம் ||2-113-5

அன்யே(அ)ப்யேவம் க³மிஷ்யந்தி ராஜானோ த³ர்பமோஹிதா꞉ |
ஏவம் ஸஞ்சிந்த்ய கோ³விந்த³ யத்க்ஷ²மம் தத்ஸமாசர ||2-113-6

அப்போது சமுத்ரன், கூப்பிய கரங்களுடன் கூடியவனாகக் கருடத்வஜனிடம் {கிருஷ்ணனிடம்}, “ஓ! தலைவா, அருளப்பட்டிருப்பாயாக. இவ்வாறு செயல்படாதே, பின்னர்ப் பிறரும் இவ்வாறு செய்வார்கள்.(4) ஓ! ஜனார்த்தனா, எட்டாத ஆழமுடைய பரந்த பரப்பில் முன்பு நீயே என்னை நிலை நிறுத்தினாய். நீ நிறுவிய வழியையே நான் பின்பற்றுவேன்.(5) நீ இவ்வாறு செய்தால், பலத்தில் செருக்குடைய பிற மன்னர்களும் இந்த வழியின் மூலம் என்னைக் கடந்து செல்வார்கள். எனவே, ஓ! கோவிந்தா, சரியென நீ கருதுவதைச் செய்வாயாக” என்றான்.(6)

வாஸுதே³வ உவாச
ப்³ராஹ்மணர்த²ம் மத³ர்த²ம் ச குரு ஸாக³ர மத்³வச꞉ |
மத்³ருதே ந புமான்கஸ்சித³ன்யஸ்த்வாம் த⁴ர்ஷயிஷ்யதி ||2-113-7

வாசுதேவன், “எனக்காகவும், இந்தப் பிராமணருக்காகவும் என் சொற்களைப் பின்பற்றுவாயாக. என்னைத் தவிர வேறு எவராலும் உன்னைத் தாக்க {கடந்து செல்ல} முடியாது” என்றான்.(7)

அதா²ப்³ரவீத்ஸமுத்³ரஸ்து புனரேவ ஜனார்த³னம் |
அபி⁴ஷா²பப⁴யாத்³பீ⁴தோ பா³ட³மேவம் ப⁴விஷ்யதி ||2-113-8

ஷோ²ஷயாம்யேஷ மார்க³ம் தே யேன த்வம் க்ருஷ்ண யாஸ்யஸி |
ரதே²ன ஸஹ ஸூதேன ஸத்⁴வஜேன து கேஷ²வ ||2-113-9

சாபத்திற்கு அஞ்சிய பெருங்கடல் அப்போது ஜனார்த்தனனிடம், “ஓ! கிருஷ்ணா, ஓ! கேசியைக் கொன்றவனே, அவ்வாறே ஆகட்டும்.(8) நான் வற்ற செய்யும் பாதையில் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உன்னுடைய தேர் அதன் சாரதியுடன் செல்லட்டும்” என்றான்.(9)

வாஸுதே³வ உவாச
மயா த³த்தோ வர꞉ பூர்வம் ந ஷோ²ஷம் யாஸ்யஸீதி ஹ |
மானுஷாஸ்தே ந ஜானீயுர்விவிதா⁴ன்ரத்னஸஞ்சயான் ||2-113-10

ஜலம் ஸ்தம்ப⁴ய ஸாதோ⁴ த்வம் ததோ யாஸ்யாம்யஹம் ரதீ² |
ந ச கஷ்²சித்ப்ரமாணம் தே ரத்னானாம் வேத்ஸ்யதே நர꞉ ||2-113-11

வாசுதேவன், “ஓ! பெருங்கடலே, உன்னில் உள்ள ரத்தினக் குவியலைக் குறித்து மக்கள் அறியாத வரையில் நீ ஒருபோதும் வற்றமாட்டாயென முன்பு நான் உனக்கு வரமளித்திருந்தேன் {எனவே உன் நீரை நீ வற்ற செய்யாதே}.(10) என்னையும், என் தேரையும் அனுமதிக்கும் எல்லை வரை மட்டும் உன் நீர் கலங்காதிருக்கட்டும் {அசையாமல் இறுகட்டும்}. அவ்வாறு செய்தால் ஒருபோதும் எந்த மனிதனாலும் உன்னில் உள்ள ரத்தினக் குவியலின் அளவை மதிப்பிட முடியாது” என்றான்.(11)

ஸாக³ரேண ததே²த்யுக்தே ப்ரஸ்தி²தா꞉ ஸ்ம ஜலேன வை |
ஸ்தம்பி⁴தேன பதா² பூ⁴மௌ மணிவர்ணேன பா⁴ஸ்வதா ||2-113-12

ததோ(அ)ர்ணவம் ஸமுத்தீர்ய குரூனப்யுத்தரான்வயம் |
க்ஷணேன ஸமதிக்ராந்தா க³ந்த⁴மாத³னமேவ ச ||2-113-13

ததஸ்து பர்வதா꞉ ஸப்த கேஷ²வம் ஸமுபஸ்தி²தா꞉ |
ஜயந்தோ வைஜயந்தஷ்²ச நீலோ ரஜதபர்வத꞉ ||2-113-14

மஹாமேரு꞉ ஸகைலாஸ இந்த்³ரகூடஷ்²ச நாமத꞉ |
பி³ப்⁴ராணா வர்ணரூபாணி விவிதா⁴ன்யத்³பு⁴தானி ச ||2-113-15

இதைக் கேட்டப் பெருங்கடல், “அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்றான்; நாங்கள் ஒளிபெருந்திய அந்தச் செந்நீரில் நிலத்தில் செல்வது போலச் சென்றோம்.(12) ஒரு கணத்தில் நாங்கள் பெருங்கடலையும், உத்தரக் குருவையும், கந்தமாதனத்தையும் கடந்து சென்றோம்.(13) அப்போது ஏழு மலைகளான ஜயந்தம், வைஜயந்தம், நீலம், ரஜதம்,(14) மஹாமேரு, கைலாசம், இந்திரக்கூடம் ஆகியவை பல்வேறு அற்புத வடிவங்களை ஏற்றுக் கேசவனின் முன்பு தோன்றி கோவிந்தனை வணங்கிவிட்டு,(15)

உபஸ்தா²ய ச கோ³விந்த³ம் கிம் குர்மேத்யப்³ருவம்ஸ்ததா³ |
தாம்ஷ்²சைவ ப்ரதிஜக்³ராஹ விதி⁴வன்மது⁴ஸூத³ன꞉ ||2-113-16

தானுவாச ஹ்ருஷீகேஷ²꞉ ப்ரணாமாவனதான்ஸ்தி²தான் |
விவரம் க³ச்ச²தோ மே(அ)த்³ய ரத²மார்க³꞉ ப்ரதீ³யதாம் ||2-113-17

தே க்ருஷ்ணஸ்ய வச꞉ ஷ்²ருத்வா ப்ரதிக்³ருஹ்ய ச பர்வதா꞉ |
ப்ரத³து³꞉ காமதோ மார்க³ம் க³ச்ச²தோ ப⁴ரதர்ஷப⁴ ||2-113-18

“நாங்கள் செய்ய வேண்டியதென்ன?” என்று கேட்டன.
மதுசூதனனான ரிஷிகேசன், அவர்கள் அனைவரையும் வரவேற்று,(16) தன் முன் தலைவணங்கி நின்ற அந்த மலைகளிடம், “நீங்கள் எனக்கு வழி வழங்க வேண்டும்” என்றான்.(17)
அந்த மலைகள், கிருஷ்ணனின் சொற்களைக் கேட்டு அவற்றை ஏற்றுக் கொண்டு அவனுக்கு வழி வழங்கி மறைந்தன. ஓ! பாரதக் குலத்தில் முதன்மையானவரே {யுதிஷ்டிரரே},(18)

தத்ரைவாந்தர்ஹிதா꞉ ஸர்வே ததா³ஷ்²சர்யதரம் மம |
அஸக்தம் ச ரதோ² யாதி மேக⁴ஜாலேஷ்விவாம்ஷு²மான் ||2-113-19

ஸப்தத்³வீபான்ஸஸிந்தூ⁴ம்ஷ்²ச ஸப்த ஸப்த கி³ரீனத² |
லோகாலோகம் ததா²தீத்ய விவேஷ² ஸுமஹத்தம꞉ ||2-113-20

இக்காரியத்தைக் கண்டு நான் பேராச்சரியத்தால் நிறைந்தேன். மேகங்களின் ஊடாகச் செல்லும் சூரியனைப் போல நாங்கள் தடங்கலேதும் இன்றிப் பயணித்தோம்.(19) அந்தச் சிறந்த தேர், ஏழு த்வீபங்கள், பெருங்கடல்கள், ஏழு ஆறுகள் ஆகியவற்றையும், லோகாலோகத்தையும் {லோகாலோக மலையையும்} கடந்து மற்றொரு பகுதிக்குள் {உலகத்திற்குள்} நுழைந்தது.(20)

தத꞉ கதா³சித்³து³꞉கே²ன ரத²மூஹுஸ்துரங்க³மா꞉ |
பங்கபூ⁴தம் ஹி திமிரம் ஸ்பர்ஷா²த்³விஜ்ஞாயதே ந்ருப ||2-113-21

அத² பர்வதபூ⁴தம் தத்திமிரம் ஸமபத்³யத |
ததா³ஸாத்³ய மஹாராஜ நிஷ்ப்ரயத்னா ஹயா꞉ ஸ்தி²தா꞉ ||2-113-22

ததஷ்²சக்ரேண கோ³விந்த³꞉ பாடயித்வா தமஸ்ததா³ |
ஆகாஷ²ம் த³ர்ஷ²யாமாஸ ரத²பந்தா²னமுத்தமம் ||2-113-23

இவ்வாறு சென்று கொண்டிருந்த போது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் குதிரைகள் தேரை இழுக்கப் பெரிதும் சிரமப்படுவதை நான் கண்டேன். என் கரங்களால் அவற்றைத் தீண்டியபோது, இருளானது அடர்த்தியான புழுதியைப் {சேற்றைப்} போல இருப்பதை உணர்ந்தேன்.(21) அது படிப்படியாக ஒரு மலையின் வடிவை ஏற்றது. {குதிரைகள் மேலும் நகர முடியாமல் நின்றன}.(22)அதைக் கண்ட கோவிந்தன், தன் சக்கரத்தால் அந்த இருளையும், புழுதியையும் விலக்கினான், தேருக்கான வழியும் புலப்பட்டது.(23)

நிஷ்க்ரம்ய தமஸஸ்தஸ்மாதா³காஷே² த³ர்ஷி²தே ததா³ |
ப⁴விஷ்யாமீதி ஸஞ்ஜ்ஞா மே ப⁴யம் ச விக³தம் மம !!2-113-24

ததஸ்தேஜ꞉ ப்ரஜ்வலிதமபஷ்²யம் தத்ததா³ம்ப³ரே |
ஸர்வலோகம் ஸமாவிஷ்²ய ஸ்தி²தம் புருஷவிக்³ரஹம் ||2-113-25

தம் ப்ரவிஷ்டோ ஹ்ருஷீகேஷோ² தீ³ப்தம் தேஜோநிதி⁴ம் ததா³ |
ரத² ஏவ ஸ்தி²தஷ்²சாஹம் ஸ ச ப்³றஹ்மணஸத்தம꞉ ||2-113-26

ஸ முஹூர்தாத்தத꞉ க்ருஷ்ணோ நிஷ்²சக்ராம ததா³ ப்ரபு⁴꞉ |
சதுரோ பா³லகான்க்³ருஹ்ய ப்³ராஹ்மணஸ்யாத்மஜாம்ஸ்ததா³ ||2-113-27

ப்ரத³தௌ³ ப்³ராஹ்மணாயாத² புத்ரான்ஸர்வாஞ்ஜனார்த³ன꞉ |
த்ரய꞉ பூர்வம் ஹ்ருதா யே ச ஸத்³யோ ஜாதஷ்²ச பா³லக꞉ ||2-113-28

வானம் புலப்பட்டு, இருளில் இருந்து நாங்கள் வெளிப்பட்டு என் அச்சம் அகன்ற பிறகே நான் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறேன் என நினைத்தேன்.(24) ஒரு கணத்தில், உலகங்கள் அனைத்திலும் படர்ந்து பரந்திருக்கும் ஒரு மனிதனின் வடிவில் ஓர் ஒளிக் குவியலை வானத்தில் கண்டேன்.(25) பிறகு, ரிஷிகேசன் அந்த ஒளிக் குவியலுக்குள் நுழைந்தான், அந்தப் பிராமணர்களில் சிறந்தவரும், நானும் தேரில் காத்திருந்தோம்.(26) பெருஞ்சக்திவாய்ந்த கிருஷ்ணன் ஒரு கணத்தில் அந்தப் பிராமணரின் நான்கு மகன்களுடன் திரும்பி வந்து,(27) முன்பு களவாடப்பட்ட மூன்று சிறுவர்களையும், புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையையும் அந்தப் பிராமணரின் கரங்களில் ஒப்படைத்தான்.(28)

ப்ரஹ்ருஷ்டோ ப்³ராஹ்மணஸ்தத்ர புத்ராந்த்³ருஷ்ட்வா புன꞉ ப்ரபோ⁴ |
அஹம் ச பரமப்ரீதோ விஸ்மிதஷ்²சாப⁴வம் ததா³ ||2-113-29

ததோ வயம் புன꞉ ஸர்வே ப்³ராஹ்மணஸ்ய ச தே ஸுதா꞉ |
யதா²க³தா நிவ்ருத்தா꞉ ஸ்ம ததை²வ ப⁴ரதர்ஷப⁴ ||2-113-30

தத꞉ ஸ்ம த்³வாரகாம் ப்ராப்தா꞉ க்ஷணேன ந்ற்^பஸத்தம |
அஸம்ப்ராப்தே(அ)ர்த⁴தி³வஸே விஸ்மிதோ(அ)ஹம் புன꞉ புன꞉ ||2-113-31

ஸபுத்ரம் போ⁴ஜயித்வா து த்³விஜம் க்ருஷ்ணோ மஹாயஷா²꞉ |
த⁴னேன வர்ஷயித்வா ச க்³ருஹம் ப்ராஸ்தா²பயத்ததா³ ||2-113-32

ஓ! பேரரசே {யுதிஷ்டிரரே}, அந்தப் பிராமணர் தமது மகன்களைத் திரும்பப் பெற்றதும் பெருமகிழ்ச்சியடைந்தார், நானும் பேராச்சரியத்திலும், பெருமகிழ்ச்சியிலும் நிறைந்தேன்.(29) ஓ! பாரதர்களில் முதன்மையானவரே, அதன் பின்னர் நாங்கள் ஏற்கனவே சென்ற வழியிலேயே அந்தப் பிராமணரின் மகன்களுடன் திரும்பி வந்தோம்.(30) ஓ! மன்னர்களில் முதன்மையானவரே, ஒரே கணத்தில் துவாரகையை அடைந்த நாங்கள் அந்தப் பகலின் முதல் பகுதியே {முற்பகலே} கூட நிறைவடையாததைக் கண்டோம். அதைக் கண்ட நான் மீண்டும் ஆச்சரியத்தால் நிறைந்தேன்.(31) அதன் பிறகு, பெருஞ்சக்திவாய்ந்த கிருஷ்ணன், அந்தப் பிராமணருக்கும், அவரது மகன்களுக்கும் உணவளித்து, செல்வத்தால் அவர்களை நிறைவடையச் செய்து, அவர்களது வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தான்” என்றான் {அர்ஜுனன்}.(32)

இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
வாஸுதே³வமாஹாத்ம்யே ப்³ராஹ்மணபுத்ராநயனே
த்ரயோத³ஷா²தி⁴கஷ²ததமோ(அ)த்⁴யாய꞉

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம்–அத்யாயம் – 112–(ஸ்ரீ கிருஷ்ணஸ்யோதீசீ கமநம்)-ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் சாரதியாக ஸ்ரீ அர்ஜுனன் |-

February 1, 2021

குழந்தையைக் காக்க முடியாமல் ஸ்ரீ மத் துவாரகை திரும்பிய ஸ்ரீ அர்ஜுனன்; தீப்புகுவதில் இருந்து ஸ்ரீ அர்ஜுனனைத் தடுத்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்; ஸ்ரீ அர்ஜுனனை தனக்குத் தேரோட்டியாக நியமித்தது

அர்ஜுந உவாச
முஹூர்தேந வயம் க்³ராமம் தம் ப்ராப்ய ப⁴ரதர்ஷப⁴ |
விஷ்²ராந்தவாஹநா꞉ ஸர்வே நிவாஸாயோபஸம்ஸ்தி²தா꞉ ||2-112-1

ததோ க்³ராமஸ்ய மத்⁴யே(அ)ஹம் நிவிஷ்ட꞉ குருநந்த³ந |
ஸமந்தாத்³வ்ருஷ்ணிஸைந்யேந மஹதா பரிவாரித꞉ ||2-112-2

அர்ஜுனன் {யுதிஷ்டிரனிடம்}, “ஓ! பாரதக் குலத்தில் முதன்மையானவரே {யுதிஷ்டிரரே}, ஒரு கணத்திற்குள் {ஒரு முஹூர்த்த காலத்திற்குள்} அந்தக் கிராமத்தின் எல்லையை அடைந்த நாங்கள், எங்கள் விலங்குகள் அனைத்தும் களைப்படைந்து இருந்ததால் அங்கேயே {எல்லையிலேயே} தங்கினோம்.(1) சில கணங்களுக்குப் பிறகு நான் விருஷ்ணிகளின் பெரும்படை சூழ நகருக்குள் நுழைந்தேன்.(2)

தத꞉ ஷ²குநயோ தீ³ப்தா ம்ருகா³ஷ்²ச க்ரூரபா⁴ஷிண꞉ |
தீ³ப்தாயாம் தி³ஷி² வாஷ²ந்தோ ப⁴யமாவேத³யந்தி மே ||2-112-3

ஸந்த்⁴யாராகோ³ ஜபாவர்ணோ பா⁴நுமாம்ஷ்²சைவ நிஷ்ப்ரப⁴꞉ |
பபாத மஹதீ சோல்கா ப்ருதி²வீ சாப்யகம்பத ||2-112-4

தாந்ஸமீக்ஷ்ய மஹோத்பாதாந்தா³ருணாம்ˮல்லோமஹர்ஷணான் |
யோக³மாஜ்ஞாபயம்ஸ்தத்ர ஜநஸ்யோத்ஸுகசேதஸ꞉ ||2-112-5

யுயுதா⁴நபுரோகா³ஷ்²ச வ்ருஷ்ண்யந்த⁴கமஹாரதா²꞉ |
ஸர்வே யுக்தரதா²꞉ ஸஜ்ஜா꞉ ஸ்வயம் சாஹம் ததா²ப⁴வம் ||2-112-6

அந்த நேரத்தில் அனைத்தும் எரிந்து கொண்டிருந்தன, எரியும் கழுகுகளும், விலங்குகளும் எங்களை அச்சுறுத்தின.(3) பெரிய கருங்கொள்ளிகள் அங்கே விழுந்தன, சூரியன் தன் பிரகாசத்தை இழந்திருந்தான், பூமி நடுங்கினாள்.(4) பயங்கரம் நிறைந்தவையும், மயிர் கூச்சத்தை ஏற்படுத்துபவையுமான அந்தத் தீய சகுனங்களைக் கண்ட நான் கவலையில் நிறைந்தவனாக என்னுடைய படை வீரர்களிடம் ஆயத்தமாக இருக்குமாறு ஆணையிட்டேன்.(5) யுயுதானனின் {சாத்யகியின்} தலைமையிலான விருஷ்ணிகள், அந்தகக் குலப் பெருந்தேர் வீரர்கள் அதைக் கேட்டுவிட்டுத் தங்கள் தங்கள் தேர்களை ஆயத்தம் செய்தனர், நானும் ஆயுதம் தரித்தவனானேன்.(6)

க³தே(அ)ர்த⁴ராத்ரஸமயே ப்³ராஹ்மணோ ப⁴யவிக்லவ꞉ |
உபாக³ம்ய ப⁴யாத³ஸ்மாநித³ம் வசநமப்³ரவீத் ||2-112-7

காலோ(அ)யம் ஸமநுப்ராப்தோ ப்³ராஹ்மண்யா꞉ ப்ரஸவஸ்ய மே |
ததா² ப⁴வந்தஸ்திஷ்ட²ந்து ந ப⁴வேத்³வஞ்சநம் யதா² ||2-112-8

நள்ளிரவு கடந்ததும் அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்ட அந்தப் பிராமணர் எங்களை அணுகி, “என் மனைவி பிள்ளை பெறும் தருவாயில் இருக்கிறாள். நான் வஞ்சிக்கப்படாத வகையில் நீங்கள் {கவனமாக} உங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்வீராக” என்றார்.(7,8)

முஹூர்தாதே³வ சாஷ்²ரௌஷம் க்ருபணம் ருதி³தஸ்வநம் |
தஸ்ய விப்ரஸ்ய ப⁴வநே ஹ்ரியதே(அ)ஹ்ரியதேதி ச ||2-112-9

அதா²காஷே² புநர்வாசமஷ்²ரௌஷம் பா³லகஸ்ய வை |
ஊம்ˮஹேதி ஹ்ரியமாணஸ்ய ந ச பஷ்²யாமி ராக்ஷ²ஸம் ||2-112-10

ததோ(அ)ஸ்மாபி⁴ஸ்ததா³ தாத ஷ²ரவர்ஷை꞉ ஸமந்தத꞉ |
விஷ்டம்பி⁴தா தி³ஷ²꞉ ஸர்வா ஹ்ருத ஏவ ஸ பா³லக꞉ ||2-112-11

ஓ! மன்னா, {அவர் சொல்லிச் சென்ற} ஒரு கணத்திற்குள், “அபகரிக்கப்பட்டான், அபகரிக்கப்பட்டான்” என்று கதறியவாறு பரிதாபகரமான அழுகுரல் அந்தப் பிராமணரின் வீட்டில் இருந்து கேட்டது.(9)
குழந்தையின் அழுகுரல் வானத்தில் கேட்டாலும் அந்த ராட்சசனை எங்களால் காண முடியவில்லை.(10) திசைகள் அனைத்தையும் கலங்கடித்தவாறு கணைமாரியை நாங்கள் பொழிந்தாலும் {அவ்வாறு பொழிந்து குழந்தை அபகரிக்கப்படுவதைத் தடுக்க முயன்றாலும்} அந்தப் பிள்ளை அபகரிக்கப்பட்டான்.(11)

ப்³ராஹ்மநோ(ஆ)ர்தஸ்வரம் க்ருத்வா ஹ்ருதே தஸ்மிந்குமாரகே |
வாச꞉ ஸ பருஷாஸ்தீவ்ரா꞉ ஷ்²ராவயாமாஸ மாம் ததா³ ||2-112-12

வ்ருஷ்ணயோ ஹதஸங்கல்பாஸ்ததா²ஹம் நஷ்டசேதந꞉ |
மாமேவம் ஹி விஷே²ஷேண ப்³ராஹ்மண꞉ ப்ரத்யபா⁴ஷத ||2-112-13

ரக்ஷிஷ்யாமீதி சோக்தம் தே ந ச ரக்ஷிதவாநஸி |
ஷ்²ருணு வாக்யமித³ம் ஷே²ஷம் யத்த்வமர்ஹஸி து³ர்மதே ||2-112-14

வ்ருதா² த்வம் ஸ்பர்த⁴ஸே நித்யம் க்ருஷ்ணேநாமிதபு³த்³தி⁴நா |
யதி³ ஸ்யாதி³ஹ கோ³விந்தோ³ நைதத³த்யாஹிதம் ப⁴வேத் ||2-112-15

யதா² சதுர்த²ம் த⁴ர்மஸ்ய ரக்ஷிதா லப⁴தே ப²லம் |
பாபஸ்யாபி ததா² மூட⁴ பா⁴க³ம் ப்ராப்நோத்யரக்ஷிதா ||2-112-16

ரக்ஷிஷ்யாமீதி சோக்தம் தே ந ச ஷ²க்தோ(அ)ஸி ரக்ஷிதும் |
மோக⁴ம் கா³ண்டீ³வமேதத்தே மோக⁴ம் வீர்யம் யஷ²ஷ்²ச தே ||2-112-17

அந்தப் பிள்ளை அபகரிக்கப்பட்டதும் அந்தப் பிராமணர், விருஷ்ணிகளும், நானும் எங்கள் உணர்வுகளை இழக்கும் வகையில் கடுஞ்சொற்களால் எங்களை ஏசினார். அவர் குறிப்பாக என்னிடம்,(12,13) “நீ என்னைப் பாதுகாப்பதாகச் சொன்னாய். ஆனால் உன்னால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை. எனவே, ஓ! தீய புத்தியைக் கொண்ட இழிந்தவனே, இந்த நல்ல சொற்களைக் கேட்பாயாக.(14) ஒப்பற்ற புத்திமானான கேசவனிடம் {போட்டி போடுவது போல} எப்போது நீ வீணாகக் கொக்கரிக்கிறாய். கோவிந்தன் இங்கிருந்தால், இக்கொடுமை நேர்ந்திராது.(15) ஓ! மூடா, அறத்தின் நான்கில் ஒரு பகுதிக்கு உரியவனாக ஒரு காவலன் இருப்பதைப் போலவே ஒருவனைப் பாதுகாக்க முடியாதவனும் {அதன் மூலம்} விளையும் பாவத்தில் பங்குடையவனே;(16) என்னைப் பாதுகாப்பதாக நீ சொன்னாலும் உன்னால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை. உன்னுடைய காண்டீவமும், ஆற்றலும், புகழும் வீணே[மஹாபாரதம், கர்ண பர்வம் பகுதி 69ல் காண்டீவத்தைப் பழித்ததற்காக யுதிஷ்டிரனைக் கொல்ல விழைகிறான் அர்ஜுனன். ]” என்றார்.(17)

அகிஞ்சிது³க்த்வா தம் விப்ரம் ததோ(அ)ஹம் ப்ரஸ்தி²தஸ்ததா² |
ஸஹ வ்ருஷ்ண்யந்த⁴கஸுதைர்யத்ர க்ருஷ்ணோ மஹாத்³யுதி꞉ ||2-112-18

ததோ த்³வாரவதீம் க³த்வா த்³ருஷ்ட்வா மது⁴நிகா⁴திநம் |
வ்ரீடி³த꞉ ஷோ²கஸந்தப்தோ கோ³விந்தே³நோபலக்ஷித꞉ ||2-112-19

எனினும், நான் அந்தப் பிராமணரிடம் ஏதும் பேசாமல் விருஷ்ணி, அந்தகக் குல இளவரசர்களுடன் சேர்ந்து, பெரும்பிரகாசம் கொண்ட கிருஷ்ணன் இருக்குமிடத்திற்குப் புறப்பட்டேன்.(18) துவாராவதி நகரை அடைந்த நான் மதுசூதனனான கோவிந்தனைக் கண்டேன், வெட்கத்தாலும், கவலையாலும் நிறைந்திருந்த என்னை அவனும் கண்டான்.(19)

ஸ து மாம் வ்ரீடி³தம் த்³ருஷ்ட்வா விநிந்த³ந்க்ருஷ்ணஸந்நிதௌ⁴ |
மௌட்⁴யம் பஷ்²யத மே யோ(அ)ஹம் ஷ்²ரத்³த³தே⁴ க்லீப³கத்த²நம் ||2-112-20

ந ப்ரத்³யும்நோ நாநிருத்³தோ⁴ ந ராமோ ந ச கேஷ²வ꞉ |
யத்ர ஷ²க்தா꞉ பரித்ராதும் கோ(அ)ந்யஸ்தத³வநேஷ்²வர꞉ ||2-112-21

தி⁴க³ர்ஜுநம் வ்ருதா²நாத³ம் தி⁴கா³த்மஷ்²லாகி⁴நோ த⁴நு꞉ |
தை³வோபஸ்ருஷ்டோ யோ மௌர்க்²யாதா³க³ச்ச²தி ச து³ர்மதி꞉ ||2-112-22

வெட்கி நின்ற என்னைக் கண்ட மாதவன், இனிய சொற்களால் என்னையும், அந்தப் பிராமணரையும் தேற்றினான்
{அந்தப் பிராமணர், கிருஷ்ணனின் முன்பு வெட்கி நின்ற என்னை நிந்திக்கும் வகையில், “ஓர் அலியின் சொற்களைக் கேட்ட என் மடமையைப் பார்.(20) பிரத்யும்னனாலோ, அநிருத்தனாலோ, பலனாலோ {பலராமனாலோ}, கேசவனாலோ காக்க முடியாதவனை வேறு எந்தத் தேவனால் காக்க முடியும்?(21) பயனற்ற சொற்களைப் பேசும் இந்த அர்ஜுனனும் பயனற்றவனே. தற்பெருமை பேசும் இவனுடைய வில்லும் பயனற்றதே[இந்தப் பிராமணர் இப்போது இரண்டாவது முறையாகக் காண்டீவத்தைப் பழிக்கிறார். அதுவும் கிருஷ்ணனின் முன்னிலையில் வைத்து.]. மூடத்தனத்தால் தீய புத்தி கொண்டவன், தேவனால் காக்கமுடியாததை இவன் காக்க வருகிறான்” என்றார்.(22)

ஏவம் ஷ²பதி விப்ரர்ஷௌ வித்³யாமாஸ்தா²ய வைஷ்ணவீம் |
யயௌ ஸம்யமநீம் வீரோ யத்ராஸ்தே ப⁴க³வாந்யம꞉ ||2-112-23

விப்ராபத்யமசக்ஷாணஸ்தத ஐந்த்³ரீமகா³த்புரீம் |
ஆக்³நேயீம் நைர்ருதீம் ஸௌம்யாமுதீ³சீம் வாருணீம் ததா² ||2-112-24

ரஸாதலம் நாகப்ருஷ்ட²ம் தி⁴ஷ்ண்யாந்யந்யாந்யுதா³யுத⁴꞉ |
ததோ(அ)லப்³த்⁴வா த்³விஜஸுதமநிஸ்தீர்ணப்ரதிஷ்²ரவ꞉ ||2-112-25

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணர் சபித்துக் கொண்டிருந்தபோது நான் வைஷ்ணவி வித்தையைக் கையாண்டு வீரத் தலைவனான யமன் இருக்கும் ஸம்யமணிக்கு {ஸம்யமபுரத்திற்குச்} சென்றேன்.(23) அங்கே அந்தப் பிராமணரின் மகனைக் காணமுடியாமல், இந்திரனின் நகருக்கு {அமராவதிக்குச்} சென்றேன். அதன் பிறகு நெருப்பு தேவனின் {அக்னிதேவனின்} நகரமான நிர்ருதிக்கும், சோமனின் நகரான உதீசீக்கும், வருணனின் நகருக்கும் {வாருணிக்கும்} சென்றேன்.(24) அதன்பிறகு என் ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு ரசாதலத்திற்கும், சொர்க்கத்திற்கும் சென்றேன். எங்கேயும் அந்தப் பிராமணரின் மகனை என்னால் காண முடியவில்லை. என்னால் என் சொற்களைக் காக்க முடியவில்லை.(25)

அக்³நிம் விவிக்ஷு꞉ க்ருஷ்ணேந ப்ரத்³யும்நேந நிஷேதி⁴த꞉ |
த³ர்ஷ²யே த்³விஜஸூநும் தே மாவஜ்ஞாத்மாநமாத்மநா ||2-112-26

கீர்திம் ந ஏதே விபுலாம் ஸ்தா²பயிஷ்யந்தி மாநவா꞉ |
இதி ஸம்பா⁴ஷ்²ய மாம் ஸ்நேஹாத்ஸமாஷ்²வாஸ்ய ச மாத⁴வ꞉ ||2-112-27

நான் நெருப்புக்குள் நுழைய இருந்தபோது[இருமுறை காண்டீவத்தை நிந்தித்தாலும் அவ்வாறு செய்தது ஒரு பிராமணர் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டும், தன்னால் தன் சொல்லைக் காக்க முடியவில்லை என்ற வேதனையிலும் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் வகையில் அர்ஜுனன் தீப்புக விழைகிறான். அப்போது அவனைத் தடுத்து கிருஷ்ணன் சொல்லும் வாக்கியம் தற்கொலை செய்யும் எண்ணம் கொண்ட அர்ஜுனனைப் பின்வாங்கச் செய்கிறது. எவரையும் பின்வாங்கச் செய்யும். துரோண பர்வம் பகுதி 145ல் அர்ஜுனனின் சபதத்தை மெய்ப்பிப்பதற்காகவும், அவனது உயிரைக் காப்பதற்காகவும் சூரியனை மறைத்தான் கிருஷ்ணன். ஜெயத்ரதன் விஷயத்தில் அர்ஜுனன் ஏற்ற சபதத்தைப் படிக்கத் துரோண பர்வம் 73ம் பகுதிக்குச் செல்லவும் ], கிருஷ்ணனும், பிரத்யும்னனும் என்னைத் தடுத்தனர். கிருஷ்ணன், “உன் ஆன்மாவை அவமதிக்காதே {உன்னை நீயே அவமதித்துக் கொள்ளாதே}. இந்தப் பிராமணரின் மகனை நீ காண்பாய் {உன் இலக்கை நீ அடைவாய்}.(26) உன்னுடைய பெரும் புகழை மனிதர்கள் எப்போதும் நிலைநிறுத்துவார்கள்” என்றான். மாதவன் இவ்வாறு அன்புடன் பேசி எனக்கு ஆறுதல் கூறினான்.(27)}

ஸாந்த்வயித்வா து தம் விப்ரமித³ம் வசநமப்³ரவீத் |
ஸுக்³ரீவம் சைவ ஷை²ப்³யம் ச மேக⁴புஷ்பப³லாஹகௌ ||2-112-28

யோஜயாஷ்²வாநிதி ததா³ தா³ருகம் ப்ரத்யபா⁴ஷத |
ஆரோப்ய ப்³ராஹ்மணம் க்ருஷ்ணோ ஹ்யவரோப்ய ச தா³ருகம் ||2-112-29

மாமுவாச தத꞉ ஷௌ²ரி꞉ ஸாரத்²யம் க்ரியதாமிதி |
தத꞉ ஸமாஸ்தா²ய ரத²ம் க்ருஷ்ணோ(அ)ஹம் ப்³ராஹ்மந꞉ ஸ ச |
ப்ரயாதா꞉ ஸ்ம தி³ஷ²ம் ஸௌம்யாமுதீ³சீம் கௌரவர்ஷப⁴ ||2-112-30

அவன் {கிருஷ்ணன்}, அந்தப் பிராமணரையும் தேற்றிய பிறகு, {தன் தேரோட்டியான} தாருகனிடம், “என் குதிரைகளான சுக்ரீவம், சைப்யம், மேகபுஷ்பம், பலாஹகம் ஆகியவற்றை ஆயத்தம் செய்வாயாக” என்றான்.(28)
சூரனின் வழித்தோன்றலான கிருஷ்ணன், அந்தப் பிராமணரைத் தேரில் ஏறச் செய்து, தாருகனை கீழே இறக்கி, என்னைத் தேரோட்டும்படி கேட்டுக் கொண்டான். ஓ! குருவின் வழித்தோன்றலே, அதன்பிறகு, கிருஷ்ணனும், அந்தப் பிராமணரும், நானும் அந்தத் தேரில் வடக்கு நோக்கிப் புறப்பட்டோம்” என்றான் {அர்ஜுனன்}.(30)

இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
வாஸுதே³வமாஹாத்ம்யே க்ருஷ்ணஸ்ய உதீ³சீக³மநே
த்³வாத³ஷா²தி⁴கஷ²ததமோ(அ)த்⁴யாய꞉

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம்–அத்யாயம் – 111–(ஸ்ரீ வாஸுதேவ மாஹாத்ம்யம்)–ஸ்ரீ அர்ஜுனன் விளக்கிய மற்றொரு அற்புதம் |–

February 1, 2021

பிராமணரின் குழந்தையைக் காக்க கிருஷ்ணனால் ஏவப்பட்ட அர்ஜுனன்-

ஜநமேஜய உவாச
பூ⁴ய ஏவ மஹாபா³ஹோ க்ருஷ்ணாஸ்ய ஜக³தாம் பதே꞉ |
மாஹாத்ம்யம் ஷ்²ரோதுமிச்சா²மி பரமம் த்³விஜஸத்தம ||2-111-1

ந ஹி மே த்ருப்திரஸ்தீஹ ஷ்²ருண்வதஸ்தஸ்ய தீ⁴மத꞉ |
கர்மணாமநுஸந்தா⁴நம் புராணஸ்ய மஹாத்மந꞉ ||2-111-2

ஜனமேஜயன் {வைசம்பாயனரிடம்}, “ஓ! பெருங்கரங்களைக் கொண்டவரே, ஓ! இருபிறப்பாளரில் முதன்மையானவரே, உலகத்தின் தலைவனான கிருஷ்ணனின் மகிமைகளை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன்.(1) உயரான்மாவும், நுண்ணறிவுமிக்கவனும், புராதனப் புருஷனுமான கிருஷ்ணனின் பெருஞ்செயல்களைக் கேட்பதில் இன்னும் தணிவடையாதவனாக இருக்கிறேன்” என்றான்.(2)

வைஷ²ம்பாயந உவாச
நாந்த꞉ ஷ²க்ய꞉ ப்ரபா⁴வஸ்ய வக்தும் வர்ஷஷ²தைரபி |
கோ³விந்த³ஸ்ய மஹாராஜ ஷ்²ரூயதாமித³மத்³பு⁴தம் ||2-111-3

ஷ²ரதல்பே ஷ²யாநேந பீ⁴Sமேண பரிசோதி³த꞉ |
கா³ண்டீ³வத⁴ந்வா பீ³ப⁴த்ஸுர்மாஹாத்ம்யம் கேஷ²வஸ்ய யத் ||2-111-4

ராஜ்ஞாம் மத்⁴யே மஹாராஜ ஜ்யேஷ்ட²ம் ப்⁴ராதரமப்³ரவீத் |
யுதி⁴ஷ்டி²ரம் ஜிதாமித்ரமிதி தச்ச்²ருணு கௌரவ ||2-111-5

வைசம்பாயனர், “ஓ! மன்னா, கோவிந்தனின் மகிமைகளைச் சொல்லி முடிக்க நூறு ஆண்டுகளும் போதாது.(3) காண்டீவ வில் தரித்தவனான பீபத்சு (அர்ஜுனன்), கணைப்படுக்கையில் கிடந்த பீஷ்மரால் தூண்டப்பட்டதும் சொன்ன பேரற்புதம் நிறைந்த கேசவனின் செயல்களை இப்போது கேட்பாயாக.(4) ஓ! குருவின் அரச வழித்தோன்றலே, மன்னர்களின் முன்னிலையில், பகைவர் அனைவரையும் வென்ற தன் அண்ணன் யுதிஷ்டிரனிடம் அவன் சொன்னதைக் கேட்பாயாக.(5)

அர்ஜுந உவாச
புராஹம் த்³வாரகாம் யாத꞉ ஸம்ப³ந்தீ⁴நவலோகக꞉ |
ந்யவஸம் பூஜிதஸ்தத்ர போ⁴ஜவ்ருஷ்ண்யந்த⁴கோத்தமை꞉ ||2-111-6

தத꞉ கதா³சித்³த⁴ர்மாத்மா தீ³க்ஷிதோ மது⁴ஸூத³ந꞉ |
ஏகாஹேந மஹாபா³ஹு꞉ ஷா²ஸ்த்ரத்³ருஷ்டேந கர்மணா || 2-111-7

ததோ தீ³க்ஷிதமாஸீநமபி⁴க³ம்ய த்³விஜோத்தம꞉ |
க்ருஷ்ணம் விஜ்ஞாபயாமாஸ த்ராஹி த்ராஹீதி சாப்³ரவீத் ||2-111-8

அர்ஜுனன், “முன்பொரு காலத்தில் என் உறவினர்களைக் காண்பதற்காக நான் துவராகா நகருக்குச் சென்றேன். போஜர்கள், விருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள் ஆகியோரால் கௌரவிக்கப்பட்டவனாக அங்கே சில காலம் வாழ்ந்திருந்தேன்.(6) அந்த நேரத்தில் அற ஆன்மாவும், பெருங்கரங்களைக் கொண்டவனுமான மதுசூதனன், சாத்திரச் சடங்குகளின்படி ஒரு நாள் அளவுக்கு நீளும் வேள்வியை நடத்தினான் {வேள்வியில் ஒரு நாள் தீக்ஷையில் இருந்தான்}.(7) கிருஷ்ணன் வேள்வியில் அமர்ந்திருந்தபோது ஒரு பிராமணர் தன் காரியங்களைச் சொல்லி அவனது பாதுகாப்பை நாடினார்.(8)

ப்³ராஹ்மண உவாச
ரக்ஷாதி⁴காரோ ப⁴வத꞉ பரித்ராயஸ்வ மாம் விபோ⁴ |
சதுர்தா²ம்ஷ²ம் ஹி த⁴ர்மஸ்ய ரக்ஷிதா லப⁴தே ப²லம் ||2-111-9

பிராமணர், “ஓ! தலைவா, நீயே (குடிமக்களின்) பாதுகாப்பிற்குப் பொறுப்பானவன்; மேலும், நற்பணியால் ஈட்டப்பட்ட புண்ணியத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கைப் பெறத் தகுந்தவனே பாதுகாவலன்” என்றார்.(9)

வாஸுதே³வ உவாச
ந பே⁴தவ்யம் த்³விஜஷ்²ரேஷ்ட² ரக்ஷாமி த்வாம் குதோ ப⁴யம் |
ப்³ரூஹி தத்த்வேந ப⁴த்³ரம் தே யத்³யபி ஸ்யாத்ஸுது³ஷ்கரம் ||2-111-10

வாசுதேவன், “ஓ! இருபிறப்பாளரில் முதன்மையானவரே, உமக்கு நன்மை நேரட்டும். நீர் (எவருக்கும்) அஞ்ச வேண்டாம். எவ்வளவு கடும்பணியாக இருந்தாலும், உமது அச்சத்திற்குக் காரணமானவனிடம் இருந்து உம்மை நான் பாதுகாப்பேன். உமக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்துபவன் எவன்?” என்று கேட்டான்.(10)

ப்³ராஹ்மண உவாச
ஜாதோ ஜாதோ மஹாபா³ஹோ புத்ரோ மே ஹ்ரியதே(அ)நக⁴ |
த்ரயோ ஹ்ருதாஷ்²சதுர்த²ம் த்வம் க்ருஷ்ண ரக்ஷிதுமர்ஹஸி ||2-111-11

ப்³ராஹ்மந்யா꞉ ஸூதிகாலோ(அ)த்³ய தத்ர ரக்ஷா விதீ⁴யதாம் |
யதா² த்⁴ரியேத³பத்யம் மே ததா² குரு ஜநார்த³ந ||2-111-12

பிராமணர், “ஓ! பெருங்கரங்களைக் கொண்டவரே, என் மகன்கள் பிறந்த உடனேயே அபகரிக்கப்பட்டனர். ஓ! பாவமற்ற கிருஷ்ணா, என்னுடைய மூன்று மகன்களும் அவர்கள் பிறந்த உடனேயே அபகரிக்கப்பட்டனர். நீ இப்போது என் நான்காவது மகனைக் காக்க வேண்டும்.(11) ஓ! ஜனார்த்தனா, என் மனைவி பேறு கால வலியில் இருக்கிறாள். என் பிள்ளை அபகரிக்கப்படாத வகையில் நீ ஏற்பாடுகளைச் செய்வாயாக” என்றார்.(12)

அர்ஜுந உவாச
ததோ மாமாஹ கோ³விந்தோ³ தீ³க்Sஇதோ(அ)ஹம் க்ரதாவிதி |
ரக்ஷா ச ப்³ராஹ்மணே கார்யா ஸர்வாவஸ்தா²க³தைரபி ||2-111-13

அர்ஜுனன், “அப்போது கோவிந்தன் என்னிடம், “நான் இப்போது வேள்வியைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால், எச்சூழ்நிலையிலும் ஒரு பிராமணர் நம்மால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்” என்றான்.(13)

ஷ்²ருத்வாஹமேவம் க்ருஷ்ணஸ்ய வசோ(அ)வோசம் நராதி⁴ப |
மாம் நியோஜய கோ³விந்த³ ரக்ஷிஷ்யே(அ)ஹம் த்³விஜம் ப⁴யாத் ||2-111-14

கிருஷ்ணனின் சொற்களைக் கேட்ட நான் அந்தக் கோவிந்தனிடம், “இதில் என்னை நீ நியமிப்பாயாக. நான் இந்தப் பிராமணரின் அச்சத்தை அகற்றுகிறேன்” என்றேன்.(14)

இத்யுக்த꞉ ஸ ஸ்மிதம் க்ருத்வா மாமுவாச ஜநார்த³ந꞉ |
ரக்ஷஸீத்யேவமுக்தஸ்து வ்ரீடி³தோ(அ)ஸ்மி நராதி⁴ப ||2-111-15

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் சற்றே புன்னகைத்த ஜனார்த்தனன், “உன்னால் இவரைப் பாதுகாக்க முடியுமா?” என்று கேட்டான். ஓ! மன்னா {யுதிஷ்டிரரே}, கிருஷ்ணனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு நான் பெரிதும் வெட்கமடைந்தேன்.(15)

ததோ மாம் வ்ரீடி³தம் மத்வா புநராஹ ஜநார்த³ந꞉ |
க³ம்யதாம் கௌரவஷ்²ரேஷ்ட² ஷ²க்யதே யதி³ ரக்ஷிதும் ||2-111-16

த்வத்புரோகா³ஷ்²ச ரக்ஷந்து வ்ருஷ்ண்யந்த⁴கமஹாரதா²꞉ |
ருதே ராமம் மஹாபா³ஹும் ப்ரத்³யும்நம் ச மஹாப³லம் ||2-111-17

இவ்வாறு வெட்கமடைந்த என்னைக் கண்ட ஜனார்த்தனன் மீண்டும், “உன்னால் அவரைப் பாதுகாக்க இயலுமென்றால் செல்.(16) பெருங்கரங்களைக் கொண்ட ராமர் {பலராமர்}, பெருந்தேர் வீரனான பிரத்யும்னன் ஆகியோரைத் தவிர, விருஷ்ணி, அந்தகக் குலத்தோர் பிறர் உன்னைப் பின்தொடர்வார்கள்” என்றான்.(17)

ததோ(அ)ஹம் வ்ருஷ்ணிஸைந்யேந மஹதா பரிவாரித꞉ |
தமக்³ரதோ த்³விஜம் க்ருத்வா ப்ரயாத꞉ ஸஹ ஸேநயா ||2-111-18

பிறகு விருஷ்ணி படை சூழ நான் என் முன் அந்தப் பிராமணரை வைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்றேன்” என்றான் {அர்ஜுனன்}.(18)

இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
வாஸுதே³வமாஹாத்ம்யே ஏகாத³ஷா²தி⁴கஷ²ததமோ(அ)த்⁴யாய꞉

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம்–அத்யாயம் – 110–(தந்யோபாக்யாநம்)–ஸ்ரீ நாரதர் சொன்ன ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் மகிமை |–

February 1, 2021

ஸ்ரீ மத் துவாரகையில் பலநாட்டு மன்னர்களின் முன்னிலையில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் பெருமையைச் சொன்ன ஸ்ரீ நாரதர்.

வைஷ²ம்பாயந உவாச
ஹ்ருதோ யதை³வ ப்ரத்³யும்ந꞉ ஷ²ம்ப³ரேணாத்மகா⁴திநா |
மாஸே(அ)ஸ்மிந்நேவ ஸாம்ப³ஸ்து ஜாம்ப³வத்யாமஜாயத ||2-110-1

பா³ல்யாத்ப்ரப்⁴ருதி ராமேண ஷ²ஸ்த்ரேஷு விநியோஜித꞉ |
ராமாத³நந்தரஷ்²சைவ மாநித꞉ ஸர்வவ்ரூஷ்ணிபி⁴꞉ ||2-110-2

ஜாதமாத்ரே தத꞉ க்ருஷ்ண꞉ ஷு²பா⁴ம் தாமவஸத் புரீம் |
நிஹதாமித்ரஸாமந்த꞉ ஷ²க்ரோத்³யாநம் யதா²மர꞉ ||2-110-3

யாத³வீம் ச ஷ்²ரியம் த்³ருஷ்ட்வா ஸ்வாம் ஷ்²ரியம் த்³வேஷ்டி வாஸவ꞉ |
ஜநார்த³நப⁴யாச்சைவ ந ஷா²ந்திம் லேபி⁴ரே ந்ருபா꞉ ||2-110-4

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, “தன் அழிவைத் தானே விரும்பிய சம்பரனால் பிரத்யும்னன் அபகரிக்கப்பட்ட அதே மாதத்தில் ஜாம்பவதி சாம்பனைப் பெற்றாள்.(1) அவன் {சாம்பன்} தன்னுடைய குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்து பலராமனால் ஆயுதப் பயன்பாடுகளில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டான். பிற விருஷ்ணிகள் அவனை ராமனுக்குச் சற்றே குறைந்தவனாகக் கருதி மதித்து வந்தனர்.(2) அவன் {சாம்பன்} பிறந்ததிலிருந்து கிருஷ்ணன், பகைவர்களற்றவனாகவும், பகை மன்னர்கள் யாரும் அற்றவனாகவும் நந்தனத் தோட்டத்தில் வாழும் தேவர்களைப் போலத் தன்னுடைய தலைநகரில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தான்.(3) அந்த நேரத்தில் ஜனார்த்தனனின் மீது கொண்ட அச்சத்தால் பகை மன்னர்களால் அமைதியாக இன்புற்றிருக்க முடியவில்லை; யாதவர்களின் செழிப்பைக் கண்ட வாசவனும் கூடத் தன் வளங்களைத் தானே விரும்பாதிருந்தான்.(4)

கஸ்யசித்த்வத² காலஸ்ய புரே வாரணஸாஹ்வயே |
து³ர்யோத⁴நஸ்ய யஜ்ஞே வை ஸமீயு꞉ ஸர்வபார்தி²வா꞉ ||2-110-5

தாம் ஷ்²ருத்வா மாத⁴வீம் லக்ஷ்²மீம் ஸபுத்ரம் ச ஜநார்த³நம் |
புரீம் த்³வாரவதீம் சைவ நிவிஷ்டாம் ஸாக³ராந்தரே ||2-110-6

தூ³தைஸ்தை꞉ க்ருதஸந்தா⁴நா꞉ ப்ருதி²வ்யாம் ஸர்வபார்தி²வா꞉ |
ஷ்²ரியம் த்³ரஷ்²டும் ஹ்ருஷீகேஷ²மாஜக்³மு꞉ க்ருஷ்ணமந்தி³ரம் ||2-110-7

அந்த நேரத்தில் துரியோதனன் ஹஸ்தினாபுரத்தில் {வாரண நகரத்தில் [யானையின் பெயரைக் கொண்ட நகரத்தில்]} ஒரு வேள்வியைச் செய்தான், மன்னர்கள் அனைவரும் அந்த நகரத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.(5) ஜனார்த்தனனையும், அவனது மகன்களையும், அவனது செழிப்பையும், கடற்கரையில் அமைந்துள்ள துவாரகா நகரையும் கேள்விப்பட்ட அந்த மன்னர்கள்,(6) தங்கள் ஒற்றர்களின் {அல்லது தூதர்களின்} மூலம் செய்திகளைச் சேகரித்துவிட்டு, விருந்தினர்களை விரும்புபவனும், தன் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தியவனுமான கிருஷ்ணனைக் காண அவனது அரண்மனைக்குச் சென்றனர்.(7)

து³ர்யோத⁴நமுகா²꞉ ஸர்வே த்⁴ருதராஷ்த்ரவஷா²நுகா³꞉ |
பாண்த³வப்ரமுகா²ஷ்²சைவ த்⁴ருஷ்டத்³யும்நாத³யோ ந்ருபா꞉ ||2-110-8

பாண்ட்³யாஷ்²சோலகலிங்கே³ஷா² பா³ஹ்லீகா த்³ராவிடா³꞉ க²ஷா²꞉ |
அக்ஷௌஹிணீ꞉ ப்ரகர்ஷந்தோ த³ஷ² சாஷ்டௌ ச பூ⁴மிபா꞉ ||2-110-9

ஆஜக்³முர்யாத³வபுரீம் கோ³விந்த³பு⁴ஜபாலிதாம் |
தே பர்வதம் ரைவதகம் பரிவார்யாவநீஷ்²வரா꞉ ||2-110-10

விவிஷு²ர்யோஜநாக்²யாஸு ஸ்வாஸு ஸ்வாஸு ச பூ⁴மிஷு |
தத꞉ ஷ்²ரீமாந்ஹ்ருஷீகேஷ²꞉ ஸஹ யாத³வபுங்க³வை꞉ ||2-110-11

திருதராஷ்டிரனின் ஆளுகையில் இருந்த மன்னன் துரியோதனன், {அவனது தம்பிகள்}, பாண்டுவின் மகன்கள் {பாண்டவர்கள்}, திருஷ்டத்யும்னன் ஆகியோரும்,(8) பாண்டிய, சோழ, கலிங்க, பாஹ்லீக, திராவிட, கச நாடுகளின் மன்னர்கள் ஆகியோரும், பிறரும் எனப் பதினெட்டு அக்ஷௌஹிணி படைவீரர்களும், கிருஷ்ணனின் ஆயுதங்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட யாதவர்களின் நகரத்தை அடைந்தனர்.(9) {அந்த மன்னர்கள், ரைவதக மலையின் அருகில் தங்கள் தொண்டர்களுடன் தங்கள் தங்களுக்குரிய இடங்களில் தங்கினர்}.(10) தாமரைக் கண்ணனான ரிஷிகேசன், மன்னர்களுக்குரிய இடங்களில் அவரவர் தங்க வைக்கப்பட்ட பிறகு, முன்னணி யாதவர்களுடன் சேர்ந்து தானும் அவர்களிடம் சென்றான்.(11)

ஸமீபம் மாநவேந்த்³ராணாம் நிர்யயௌ கமலேக்ஷணா꞉ |
ஸ தேஷாம் நரதே³வாநாம் மத்⁴யஸ்தோ² மது⁴ஸூத³ந꞉ ||2-110-12

வ்யராஜத யது³ஷ்²ரேஷ்ட²꞉ ஷ²ரதீ³வ தி³வாகர꞉ |
ஸ தத்ர ஸமுதா³சாரம் யதா²ஸ்தா²நம் யதா²வய꞉ ||2-110-13

க்ருத்வா ஸிம்ஹாஸநே க்ருஷ்ண꞉ காஞ்சநே நிஷஸாத³ ஹ |
ராஜாநோ(அ)பி யதா²ஸ்தா²நம் நிஷேது³ர்விவிதே⁴ஷ்வத² ||2-110-14

ஸிம்ஹாஸநேஷு சித்ரேஷு பீடே²ஷு ச நராதி⁴பா꞉ |
ஸ யாத³வநரேந்த்³ராணாம் ஸமாஜ꞉ ஷு²ஷு²பே⁴ ததா³ ||2-110-15

ஸுராணாமஸுராணாம் ச ஸத³ஸி ப்³ரஹ்மணோ யதா² |
தேஷாம் சித்ரா꞉ கதா²ஸ்தத்ர ப்ரவ்ருத்தாஸ்தத்ஸமாக³மே |
யதூ³நாம் பார்தி²வாநாம் ச கேஷ²வஸ்யோபஷ்²ருண்வத꞉ ||2-110-16

யது குல மன்னனான மதுசூதனன் அந்த மன்னர்களுக்கு மத்தியில் கூதிர் காலச் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தான்.(12) அதன் பிறகு அவரவர் வயதுக்கும் இடத்திற்கும் தகுந்த மதிப்பை அளித்துவிட்டு கிருஷ்ணன் பொன்னாலான தன் அரியணையில் அமர்ந்தான்.(13) அந்த மன்னர்களும் தங்கள் தகுதிகளின் அடிப்படையில் அமைந்தவையும், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டவையுமான இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர்.(14) பிரம்மனின் தர்பார் மண்டபத்தில் ஒளிரும் தேவர்களையும், அசுரர்களையும் போல அந்த மன்னர்களும் பேரழகுடன் திகழ்ந்தனர்.(15) யதுக்களும், மன்னர்களும் கிருஷ்ணன் கேட்கும் வகையில் பல்வேறு கருத்துகளை அங்கே பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.(16)

ஏதஸ்மிந்நந்தரே வாயுர்வவௌ மேக⁴ரவோபம꞉ |
துமுலம் து³ர்தி³நம் சாஸீத்ஸவித்³யுத்ஸ்தநயித்நுமத் ||2-110-17

தத்³து³ர்தி³நதலம் பி⁴த்த்வா நாரத³꞉ ப்ரத்யத்³ருஷ்²யத |
ஸம்வேஷ்டிதஜடாபா⁴ரோ வீணாஸக்தேந பா³ஹுநா ||2-110-18

ஸ பபாத நரேந்த்³ராணாம் மத்⁴யே ஸாக³ரஸம்நிப⁴꞉ |
நாரதோ³(அ)க்³நிஷி²கா²கார꞉ ஷ்²ரீமாஞ்ச²க்ரஸகோ² முநி꞉ ||2-110-19

தஸ்மிந்நிபதிதே பூ⁴மௌ நாரதே³ முநிபுங்க³வே |
தத³த்³பு⁴தம் மஹாமேக⁴ம் வ்யபாக்ருஷ்யத து³ர்தி³நம் ||2-110-20

ஸோ(அ)வகா³ஹ்ய நரேந்த்³ராணாம் மத்⁴யே ஸாக³ரஸம்நிப⁴꞉ |
ஆஸநஸ்த²ம் யது³ஷ்²ரேஷ்ட²முவாச முநிரவ்யயம் ||2-110-21

ஆஷ்²சர்யம் க²லு தே³வாநாமேகஸ்த்வம் புருஷோத்தம꞉ |
த⁴ந்யஷ்²சாஸி மஹாபா³ஹோ லோகே நாந்யோ(அ)ஸ்தி கஷ்²சந ||2-110-22

அதேவேளையில், மின்னலுடனும், மேக முழக்கத்துடனும் கூடிய சூறாவளி அங்கே வீசியது. சில கணங்களுக்குப் பிறகு, அந்தத் தீய பருவ நிலையைப் பிளந்து கொண்டு சடாமுடியால் முற்றிலும் மறைக்கப்பட்டவரும், கைகளில் வீணையுடன் கூடியவருமான நாரதர் தோன்றினார்.(17,18) சக்ரனின் நண்பரும், நெருப்பைப் போன்று பிரகாசிப்பவருமான நாரத முனிவர், தீப்பிழம்பைப் போல மன்னர்களின் முன்பு இறங்கி வந்தார்.(19) முனிவர்களில் முதன்மையான நாரதர் நிலத்தைத் தீண்டிய உடனேயே அங்கே நிலவிய தீய பருவ காலம் மறைந்தது.(20) நாரதர், பெருங்கடலைப் போன்ற அந்த மன்னர்களின் சபையில் நுழைந்து, அரியணையில் அமர்ந்திருந்தவனும், நித்யனுமான அந்த யது மன்னனிடம் {கிருஷ்ணனிடம்},(21) “ஓ! பெருங்கரங்களைக் கொண்டவனே, நீ ஒருவனே தேவர்களுக்கும் ஆச்சரியமானவனாக இருக்கிறாய். ஓ! புருஷோத்தமா, இவ்வுலகில் உன்னைப் போன்ற அருளைப் பெற்றவன் எவனுமில்லை” என்றார்.(22)

ஏவமுக்த꞉ ஸ்மிதம் க்ருத்வா ப்ரத்யுவாச முநிம் ப்ரபு⁴꞉ |
ஆஷ்²சர்யஷ்²சைவ த⁴ந்யஷ்²ச த³க்ஷிணாபி⁴꞉ ஸஹேத்யஹம் ||2-110-23

ஏவமுக்தோ முநிஷ்²ரேஷ்ட²꞉ ப்ராஹ மத்⁴யே மஹீப்⁴ருதாம் |
க்ருஷ்ண பர்யாப்தவாக்யோ(அ)ஸ்மி க³மிஷ்²யாமி யதா²க³தம் ||2-110-24

பலம்வாய்ந்தவனான கிருஷ்ணன் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் புன்னகைத்தவாறே, “ஆம், நான் ஆச்சரியமானவன்தான், குறிப்பாகக் கொடைகளின் காரியத்தில் நல்லூழைப் பெற்றவன்” என்றான்.(23) மன்னர்களுக்கு மத்தியில் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் முனிவர்களில் முதன்மையான நாரதர், “ஓ! கிருஷ்ணா, சரியான மறுமொழியைக் கேட்டவனானேன். நான் இனி விரும்பிய உலகத்திற்குச் செல்வேன்” என்றார்.(24)

தம் ப்ரஸ்தி²தமபி⁴ப்ரேக்ஷ்ய பார்தி²வா꞉ ப்ராஹுரீஷ்²வரம் |
கு³ஹ்யம் மந்த்ரமஜாநந்தோ வசநம் நாரதே³ரிதம் ||2-110-25

ஆஷ்²சர்யமித்யபி⁴ஹிதம் த⁴ந்யோ(அ)ஸீதி ச மாத⁴வ |
த³க்ஷிணாபி⁴꞉ ஸஹேத்யேவம் ப்ரயுக்தே(அ)பி ச நாரதே³ ||2-110-26

கிமேதந்நாபி⁴ஜாநீமோ தி³வ்யம் மந்த்ரபத³ம் மஹத் |
யதி³ ஷ்²ராவ்யமித³ம் க்ருஷ்ண ஷ்²ரோதுமிச்சா²ம தத்த்வத꞉ ||2-110-27

அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த மன்னர்களால் நாரதரின் புதிர்நிறைந்த சொற்களைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. எனவே அவர்கள், நாரதர் புறப்பட இருந்த சமயத்தில் அண்டத்தின் தலைவனான கேசவனிடம்,(25) “ஓ! மாதவா, ’ஆச்சரியம் என்றும், அருள் என்றும்’ நாரதர் சொன்னார், நீயும் ’கொடைகள் {தக்ஷிணைகள்}’ என்று மறுமொழி கூறினாய்.(26) ஓ! கிருஷ்ணா, இந்தத் தெய்வீக வெளிப்பாடுகளை {திவ்யமான மந்திரப் பதங்களை} எங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. நாங்கள் கேட்பதற்குத் தகுந்தவர்களாக இருந்தால், அவற்றின் உண்மை பொருளைக் கேட்க விரும்புகிறோம்” என்றனர்.(27)

தாநுவாச தத꞉ க்ருஷ்ணா꞉ ஸர்வாந்பார்தி²வபுங்க³வான் |
ஷ்²ரோதவ்யம் நாரத³ஸ்த்வேஷ த்³விஜோ வ꞉ கத²யிஷ்யதி ||2-110-28

ப்³ரூஹி நாரத³ தத்த்வார்த²ம் ஷ்²ரோதுகாமா மஹீபு⁴ஜ꞉ |
யத்த்வயாபி⁴ஹிதம் வாக்யம் மயா நு ப்ரதிபா⁴ஷிதம் ||2-110-29

அப்போது கிருஷ்ணன், முன்னணி மன்னர்களான அவர்கள் அனைவரிடமும், “ஆம், நீங்கள் கேட்பதற்குத் தகுந்தவர்கள்தான், இருபிறப்பாளரான நாரதர் அதை உங்களுக்குச் சொல்வார்.(28) ஓ! தெய்வீக முனிவரே, உமது கேள்விக்கும், என் மறுமொழிக்கும் உண்டான உண்மைப் பொருளைக் கேட்க ஆவலாக இருக்கும் இந்த மன்னர்களுக்கு அவற்றை விளக்கிச் சொல்வீராக” என்றான்.(29)

ஸ பீடே² காஞ்சநே ஷு²ப்⁴ரே ஸூபவிஷ்ட꞉ ஸ்வலங்க்ருத꞉ |
ப்ரபா⁴வம் தஸ்ய வந்த்³யஸ்ய ப்ரவக்துமுபசக்ரமே ||2-110-30

நாரத³ உவாச
ஷ்²ரூயதாம் போ⁴ ந்ருபஷ்²ரேஷ்டா² யாவந்த꞉ ஸ்த² ஸமாக³தா꞉ |
அஸ்ய க்ருஷ்ணஸ்ய மஹதோ யதா² பாரமஹம் க³த꞉ ||2-110-31

அஹம் கதா³சித்³க³ங்கா³யாஸ்தீரே த்ரிஷவணாதிதி²꞉ |
சராம்யேக꞉ க்ஷபாபாயே த்³ருஷ்²யமாநே தி³வாகரே ||2-110-32

அபஷ்²யம் கி³ரிகூடாப⁴ம் கபாலத்³வயதே³ஹிநம் |
க்ரோஷ²மண்ட³லவிஸ்தாரம் தாவத்³த்³விகு³ணமாயதம் ||2-110-33

அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்ததும், வெண்மையானதுமான ஒரு பொன் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த நாரதர் அந்தச் சொற்களை விளக்கத் தொடங்கினார். நாரதர்,(30) “ஓ! கூடியிருக்கும் மன்னர்களே, இந்தப் பெருங்கேள்வியில் நான் எவ்வாறு தேர்ந்தேன் என்பதைக் கேளுங்கள் {இந்தக் கிருஷ்ணனது பெருமைகளின் எல்லை நான் புரிந்து கொண்ட அளவில் நீங்கள் அனைவரும் கேட்பீராக}.(31) ஒரு காலத்தில், நான் {ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளை நீராடுபவர்களின் விருந்தினராக இருந்த நான்} இரவு முடிந்து சூரியன் உதித்த போது, தனியாகக் கங்கைக் கரையில் நடந்து கொண்டிருந்தேன்.(32) என் வீணையின் வடிவம் போன்றதும், இரண்டு குரோசங்கள் நீளம் கொண்டதுமான ஓர் ஆமையை நான் கண்டேன்.(33)

சதுஷ்²சரணஸுஷ்²லிஷ்தம் க்லிந்நம் சைவ ஸபாங்கிலம் |
மம வீணாக்ருதிம் கூர்மம் க³ஜசர்மசயோபமம் ||2-110-34

ஸோ(அ)ஹம் தம் பாணிநா ஸ்ப்ருஷ்ட்வா ப்ரோக்தவாஞ்ஜலசாரிணம் |
த்வமாஷ்²சர்யஷ²ரீரோ(அ)ஸி கூர்ம த⁴ந்யோ(அ)ஸி மே மத꞉ ||2-110-35

யத்த்வமேவமபே⁴த்³யாயாம் கபாலாப்⁴யாம் ஸமாவ்ருத꞉ |
தோயே சரஸி நி꞉ஷ²ங்க꞉ கிஞ்சித³ந்யமசிந்தயன் ||2-110-36

அது நான்கு கால்களுடனும், இரண்டு ஓடுகளுடனும், நீரில் நனைந்தும், பாசிகளால் மறைக்கப்பட்டும் ஒரு மலையைப் போல் பெரிதாக இருந்தது. அதன் தோல் யானையைப் போன்று கடினமானதாக இருந்தது.(34) அப்போது என் கரங்களால் அந்த நீர்விலங்கைத் தீண்டி, “ஓ! ஆமையே, ஆச்சரியமான உடலைக் கொண்டவனாகவும், வெல்லப்பட முடியாத இரண்டு ஓடுகளைக் கொண்டவனாகவும் இருப்பதால் நற்பேறு பெற்றவனாகவும், பெரியவனாகவும் நான் உன்னைக் கருதுகிறேன். எவரையும் கவனிக்காமல் கவலையற்றவனாக நீ நீரில் திரிந்து கொண்டிருக்கிறாய்” என்றேன்.(35,36)

ஸ மாமுவாசாம்பு³சர꞉ கூர்மோ மாநுஷவத்ஸ்வயம் |
கிமாஷ்²சர்யம் மயி முநே த⁴ந்யஷ்²சாஹம் கத²ம் விபோ⁴ || 2-110-37

க³ங்கே³யம் நிம்நகா³ த⁴ந்யா கிமாஷ்²சர்யமத꞉ பரம் |
யத்ராஹமிவ ஸத்த்வாநி சரந்த்யயுதஷோ² த்³விஜ ||2-110-38

நீருலாவியான அந்த ஆமை, இதைக் கேட்டுவிட்டு ஒரு மனிதனைப் போல என்னிடம், “ஓ! முனிவரே, என்னில் ஆச்சரியமென்ன இருக்கிறது? ஓ! முனிவரே, நான் எவ்வாறு அருளப்பட்டவன் ஆவேன்?(37) கீழ்நோக்கிப் பாய்பவளும், என்னைப் போன்ற நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான விலங்குகள் உலவும் இடமாக இருப்பவளுமான இந்தக் கங்கையே அருளப்பட்டவள். இவளை விட ஆச்சரியம் நிறைந்தது வேறென்ன?” என்று கேட்டது.(38)

ஸோ(அ)ஹம் குதூஹலாவிஷ்டோ நதீ³ம் க³ங்கா³முபஸ்தி²த꞉ |
த⁴ந்யாஸி த்வம் ஸரிச்ச்²ரேஷ்டே² நித்யமாஷ்²சர்யபூ⁴ஷிதா |2-110-39

யா த்வமேவ மஹாதே³ஹை꞉ ஷ்²வாபதை³ருபஷோ²பி⁴தா |
ஹ்ரதி³நீ ஸாக³ரம் யாஸி ரக்ஷந்தீ தாபஸாலயான் ||2-110-40

இதனால் ஆவலில் நிறைந்த நான் கங்கையாற்றை அணுகி அவளிடம், “ஓ! ஆறுகளில் முதன்மையானவளே, உன்னில் நீ பல மடுக்களைக் கொண்டிருக்கிறாய். பேருடல் படைத்த விலங்குகள் பலவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளான நீ {முனிவர்கள் பலரின்} ஆசிரமங்களைப் பாதுகாத்துப் பெருங்கடலுக்குச் செல்கிறாய். எனவே நீ அருளப்பட்டவள், உன்னில் ஆச்சரியங்கள் பலவற்றைக் கொண்டிருக்கிறாய்” என்றேன்” {என்றார் நாரதர்}.(39,40)

ஏவமுக்தா ததோ க³ங்கா³ ரூபிணீ ப்ரத்யபா⁴ஷத |
நாரத³ம் தே³வக³ந்த⁴ர்வம் ஷ²க்ரஸ்ய த³யிதம் த்³விஜம் || 2-110-41

மா மைவம் தே³வக³ந்த⁴ர்வ ஸங்க்³ராமகலஹப்ரிய |
நாஹம் த⁴ந்யா த்³விஜஷ்²ரேஷ்ட² நைவாஷ்²சர்யோபஷோ²பி⁴தா ||2-110-42

தவ ஸத்யே நிவிஷ்டஸ்ய வாக்யம் மாம் ப்ரதிபா³த⁴தே |
ஸர்வாஷ்²சர்யகரோ லோகே த⁴ந்யஷ்²சைவார்ணாவோ த்³விஜ꞉ ||2-110-43

யத்ராஹமிவ விஸ்தீர்ணா꞉ ஷ²தஷோ² யாந்தி நிம்நகா³꞉ |
ஸோ(அ)ஹம் த்ரிபத²கா³வாக்யம் ஷ்²ருத்வார்ணவமுபஸ்தி²த꞉ ||2-110-44

ஓ! ஜனமேஜயா, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் இருபிறப்பாளர்களில் முதன்மையானவரும், தெய்வீக கந்தர்வரும், இந்திரனுக்குப் பிடித்தமானவருமான நாரதரின் முன்பு தன் சொந்த வடிவில் தோன்றிய கங்கை,(41) “ஓ! தெய்வீகப் பாடகரே, ஓ! இருபிறப்பாளரில் முதன்மையானவரே, ஓ! சச்சரவுகள் செய்ய விரும்புபவரே, இவ்வாறு சொல்லாதீர்; நான் அருளப்பட்டவளுமில்லை, ஆச்சரியங்களைக் கொண்டவளும் இல்லை.(42) உம்மைப் போன்ற வாய்மை நிறைந்தவரின் சொற்களுக்கு நான் அஞ்சுகிறேன். ஓ! இருபிறப்பாளரே, என்னைப் போன்ற நூற்றுக்கணக்கான ஆறுகள் பாயும் இடமாக இருப்பவரும், பேராச்சரியங்கள் நிறைந்தவருமான பெருங்கடலே {சமுத்ரராஜனே} அருளப்பட்டவர்” என்றாள்.(43,44)

ஆஷ்²சர்யம் க²லு லோகாணாம் த⁴ந்யஷ்²சாஸி மஹார்ணவ |
யேந க²ல்வஸி யோநிஸ்த்வமம்ப⁴ஸாம் ஸலிலேஷ்²வர꞉ ||2-110-45

ஸ்தா²நே த்வாம் வாரிவாஹிந்ய꞉ ஸரிதோ லோகபாவநா꞉ |
இமா꞉ ஸமபி⁴க³ச்ச²ந்தி பத்ந்யோ லோகநமஸ்க்ருதா꞉ ||2-110-46

நாரதர், மூவழிகளில் பாய்பவளின் (கங்கையின்) சொற்களைக் கேட்டுப் பெருங்கடலிடம் சென்று, “ஓ! பெருங்கடலே, ஓ! நீர்நிலைகளின் தலைவா, நீ நீர்நிலைகள் அனைத்தின் மூலமாக இருப்பதால் நீயே இவ்வுலகில் அருளப்பட்டவன், ஆச்சரியங்கள் நிறைந்தவன்.(45) குறிப்பாக, உலகத்தோரால் வழிபடப்படுபவர்களும், அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்துபவர்களும், நீர் நிறைந்தவர்களுமான ஆறுகள் உன் மனைவியராக உன்னிடம் வருகின்றனர்” {என்றார்}.(46)

ஸமுத்³ரஸ்த்வேவமுக்தஸ்து ததோ மாமவத³த்³வச꞉ |
ஸ்வம் ஜலௌக⁴தலம் பி⁴த்த்வா வ்யுத்தி²த꞉ பவநேரித꞉ ||2-110-47

மா மைவம் தே³வக³ந்த⁴ர்வ நாஸ்ம்யாஷ்சர்யோ த்³விஜர்ஷப⁴ |
வஸுதே⁴யம் முநே த⁴ந்யா யந்நாஹமுபரி ஸ்தி²த꞉ ||2-110-48

ருதே து ப்ர்^இதி²வீம் லோகே கிமாஷ்²சர்யமத꞉ பரம் |
ஸோ(அ)ஹம் ஸாக³ரவாக்யேந க்ஷிதிம் க்ஷிதிதலே ஸ்தி²த꞉ ||2-110-49

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், காற்றின் வலிமையால் நீரைப் பிளந்து கொண்டு உதித்தெழுந்த பெருங்கடல் {சமுத்ரராஜன்},(47) “ஓ! தெய்வீகப் பாடகரே, ஓ! இருபிறப்பாளரில் முதன்மையானவரே, இவ்வாறு சொல்லாதீர்; நான் ஆச்சரியங்கள் நிறைந்தவனுமில்லை, அருளப்பட்டவனுமில்லை.(48) நான் வாழும் இந்தப் பூமியே அருளப்பட்டவள். இந்த அண்டத்தில் பூமியைவிட ஆச்சரியம் நிறைந்தது வேறென்ன?” என்று கேட்டான்.(49)

கௌதூஹலஸம்ஆவிஷ்டோ ஹ்யப்³ருவம் ஜக³தோ க³திம் |
த⁴ரித்ரி தே³ஹிநாம் யோநே த⁴ந்யா க²ல்வஸி ஷோ²ப⁴நே ||2-110-50

ஆஷ்²சர்யம் சாபி பூ⁴தேஷு மஹத்யா க்ஷ்மயா யுதே |
தேந க²ல்வஸி பூ⁴தாநாம் த⁴ரணீ மநுஜாரணி꞉ ||2-110-51

பெருங்கடலின் சொற்களைக் கேட்ட நான், ஆவலில் நிறைந்தவனாகப் பூமிப்படுகைக்குச் சென்று அண்டத்தின் சக்தியாக இருக்கும் பிருத்வியிடம், “ஓ! பெரும் பொறுமை கொண்ட அழகிய பூமியே, உலகங்கள் அனைத்தையும் தாங்குவதால் நீயே இந்த அண்டத்தில் அருளப்பட்டவளும்,(50) ஆச்சரியம் நிறைந்தவளாகவும் இருக்கிறாய். உயிரினங்களையும், மனிதர்களையும் தாங்குபவளாகவும், பொறுமையின் பிறப்பிடமாகவும் நீயே இருக்கிறாய்.(51)

க்ஷமா த்வத்த꞉ ப்ரபூ⁴தா ச கர்ம சாம்ப³ரகா³மிநாம் |
ததோ பூ⁴꞉ ஸ்துதிவாக்யேந ஸா மயோக்தேந தேஜிதா ||2-110-52

விஹாய ஸஹஜம் தை⁴ர்யம் ப்ரத்யக்ஷா மாமபா⁴ஷத |
தே³வக³ந்த⁴ர்வ மா மைவ ஸங்க்³ராமகலஹப்ரிய ||2-110-53

நாஸ்மி த⁴ந்யா ந சாஷ்²சர்யம் பாரக்யேயம் த்⁴ருதிர்மம |
ஏதே த⁴ந்யா த்³விஜஷ்²ரேஷ்ட² பர்வதா தா⁴ரயந்தி மாம் ||2-110-54

வானுலாவும் தேவர்களின் படைப்பாக நீ இருக்கிறாய்” என்றேன்.அவள், என் சொற்களால் தூண்டப்பட்டும், தனக்கு இயல்பான பொறுமையைக் கைவிட்டும் என்னிடம்,(52) “ஓ! சச்சரவுகள் செய்வதில் விருப்பம் கொண்ட தெய்வீகப் பாடகரே, இவ்வாறு சொல்லாதீர்.(53) நான் அருளப்பட்டவளுமில்லை, ஆச்சரியம் நிறைந்தவளுமில்லை. என்னுடைய இந்தப் பொறுமை பிறரைச் சார்ந்திருக்கிறது. ஓ! இருபிறப்பாளர்களில் முதன்மையானவரே, என்னைத் தாங்கும் மலைகளே உண்மையில் பெரியவை,(54)

ஆஷ்²சர்யாணி ச த்³ருஷ்யந்தே ஏதே லோகஸ்ய ஹேதவ꞉ |
ஸோ(அ)ஹம் த⁴ரணிவாக்யேந பர்வதாந்ஸமுபஸ்தி²த꞉ ||2-110-55

த⁴ந்யா ப⁴வந்தோ த்³ருஷ்²யந்தே ப³ஹ்வாஷ்²சர்யாஷ்²ச பூ⁴த⁴ரா꞉ |
காஞ்சநஸ்யாக்³ரரத்நஸ்ய தா⁴தூநாம் ச விஷே²ஷத꞉ ||2-110-56

தேந க²ல்வாகரா꞉ ஸர்வே ப⁴வந்தோ பு⁴வி ஷா²ஷ்²வதா꞉ |
தே மமைதத்³வச꞉ ஷ்²ருத்வா பர்வதாஸ்தஸ்து²ஷாம் வரா꞉ ||2-110-57

ஊசுர்மாம் ஸாந்த்வயுக்தாநி வசாம்ஸி வநஷோ²பி⁴தா꞉ |
ப்³ரஹ்மர்ஷே ந வயம் த⁴ந்யா நாப்யாஷ்²சர்யாணி ஸந்தி ந꞉ |
ப்³ரஹ்மா ப்ரஜாபதிர்த⁴ந்ய꞉ ஸர்வாஷ்²சர்ய꞉ ஸுரேஷ்வபி ||2-110-58

அவற்றில்தான் ஆச்சரியங்கள் காணப்படுகின்றன. அவைகளே உலகங்களின் பாலங்களாக இருக்கின்றன” என்றாள்.
ஓ! மன்னர்களே, இந்தச் சொற்களைக் கேட்டு மலைகளிடம் சென்ற நான்,(55) “ஓ! மலைகளே, நீங்களே பெரியவர்கள், பேராச்சரியங்கள் பலவற்றால் நிறைந்தவர்கள். மேலும் நீங்களே தங்கச் சுரங்கங்களாகவும், விலைமதிப்புமிக்கப் பல ரத்தினங்களின் சுரங்கங்களாகவும் எப்போதும் பூமியில் நீடித்து வாழ்கிறீர்கள்” என்றேன்.(56)
அசைவற்றவையும், காடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையுமான மலைகள் என் கேள்வியை ஆற்றுப்படுத்தும் மறுமொழியைத் தெரிவித்தன. அவை,(57) “ஓ! பிராமண முனிவரே, நாங்கள் பெரியவர்களல்ல, எங்களில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. படைப்பாளனான பிரம்மனே பெரியவன், தேவர்களில் ஆச்சரியம் நிறைந்தவன் அவனே” என்றன.(58)

ஸோ(அ)ஹம் ப்ரஜாபதிம் க³த்வா ஸர்வப்ரப⁴வமவ்யயம் |
தஸ்ய வாக்யஸ்ய பர்யாயபர்யாப்தமிவ லக்ஷயே ||2-110-59

ஸோ(அ)ஹம் பிதாமஹம் தே³வம் லோகயோநிம் சதுர்முக²ம் |
ஸ்தோதும் பஷ்²சாது³பக³த꞉ ப்ரணதோ(அ)வநதாநந꞉ ||2-110-60

ஸோ(அ)ஹம் வாக்யஸமாப்த்யர்த²ம் ஷ்²ராவயே பத்³மயோநிஜம் |
ஆஷ்²சர்யம் ப⁴க³வாநேகோ த⁴ந்யோ(அ)ஸி ஜக³தோ கு³ரு꞉ ||2-110-61

ந கிங்சித³ந்யத்பஷ்²யாமி பூ⁴தம் யத்³ப⁴வதா ஸமம் |
த்வத்த꞉ ஸர்வமித³ம் ஜாதம் ஜக³த்ஸ்தா²வரஜங்க³மம் ||2-110-62

ஸதே³வதா³நவா மர்த்யா லோகபூ⁴தேந்த்³ரியாத்மகா꞉ |
ப⁴வந்தி ஸர்வதே³வேஷ² த்³ருஷ்ட்வா ஸர்வமித³ம் ஜக³த் ||2-110-63

தேந க²ல்வஸி தே³வாநாம் தே³வதே³வ꞉ ஸநாதந꞉ |
தேஷாமேவாஸி யத்ஸ்ரஷ்டா லோகாநாமாதி³ஸம்ப⁴வ꞉ ||2-110-64

படைப்பாளனான பிரம்மனுடன் இந்தக் கேள்விச் சுழலுக்கு முடிவேற்படும் என்று எண்ணி அவரிடம் சென்றேன்.(59) சுயம்புவும், நான்கு தலைகளைக் கொண்ட தேவனும், உலகத்தின் பிறப்பிடமுமான அவரை முறையாக அணுகி வணங்கிவிட்டு, என் சொற்களுக்கு முடிவேற்படும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் அவரிடம், “நீரே பெரியவர், ஆச்சரியம் நிறைந்தவர், உலகின் ஆசான்.(60,61) இவ்வுலகில் உமக்கு இணையாக வேறு உயிரினம் ஏதும் கிடையாது. அசைவன, அசையாதனவற்றுடன் கூடிய இந்த அண்டம் உம்மில் இருந்தே தோன்றியது.(62) ஓ! தேவர்களின் மன்னா, தேவர்களும், தானவர்களும், மூவுலகங்களின் பிற படைப்புகளும், இந்த அண்டமும், வெளிப்பட்டவையும், வெளிப்படாதவையுமான அனைத்தும் உம்மில் இருந்தே தோன்றின.(63) தேவர்களின் நித்திய மன்னர் நீரே. ஓ! தேவா, தேவர்களில் சிறந்தவராக இருக்கும்போது உலகங்கள் அனைத்தின் தோற்றமாக நீர் இருப்பதில் ஆச்சரியமென்ன” என்று கேட்டேன்.(64)

ததோ மாம் ப்ராஹ ப⁴க³வாந்ப்³ரஹ்மா லோகபிதாமஹ꞉ |
த⁴ந்யாஷ்²சர்யாஷ்²ரிதைர்வாக்யை꞉ கிம் மாம் நாரத³ பா⁴ஷஸே ||2-110-65

ஆஷ்²சர்யம் பரமம் வேதா³ த⁴ந்யா வேதா³ஷ்²ச நாரத³ |
யே லோகாந்தா⁴ரயந்தி ஸ்ம வேதா³ஸ்தத்த்வார்த²த³ர்ஷி²ந꞉ ||2-110-66

ருக்ஸாமயஜுஷாம் ஸத்யமத²ர்வணீ ச யந்மதம் |
தந்மயம் வித்³தி⁴ மாம் விப்ர த்⁴ருதோ(அ)ஹம் தைர்மயா ச தே ||2-110-67

என் சொற்களைக் கேட்ட பெரும்பாட்டன் பிரம்மன், “ஓ! நாரதா, நீ ஏன் என்னைப் பெரியவனாகவும், ஆச்சரியம் நிறைந்தவனாகவும் சொல்கிறாய்?(65) உலகங்களைத் தாங்கும் வேதங்களே பெரியவை, ஆச்சரியம் நிறைந்தவை. ஓ! விப்ரா, ரிக், சாம, யஜூர், அதர்வணங்களில் கிடக்கும் உண்மைகளாக என்னை அறிவாயாக. வேதங்கள் என்னைத் தாங்குகின்றன, நானும் அவற்றைத் தாங்குகிறேன்” என்றார்.(66,67)

பாரமேஷ்ட்²யேந வாக்யேந நோதி³தோ(அ)ஹம் ஸ்வயம்பு⁴வா |
வேதோ³பஸ்தா²நிகாம் சக்ரே மதிஸம்ஸ்தா²நவிஸ்தராத் ||2-110-68

ஸோ(அ)ஹம் ஸ்வயம்பூ⁴வசநாத்³வேதா³ந்வை ஸமுபஸ்தி²த꞉ |
அவோசம் தாம்ஷ்²ச சதுரோ மந்த்ரப்ரவசநாந்விதான் ||2-110-69

த⁴ந்யா ப⁴வந்த꞉ புண்யாஷ்²ச நித்யமாஷ்²சர்யபூ⁴ஷிதா꞉ |
ஆதா⁴ரஷ்²சைவ விப்ராணாமேவமாஹ ப்ரஜாபதி꞉ ||2-110-70

ஸ்வயம்பு⁴வோ(அ)பீஹ பரம் ப⁴வத்ஸு ப்ரஷ்²நமாக³தம் |
யுஷ்மத்பரதரம் நாஸ்தி ஷ்²ருத்யா வா தபஸாபி வா ||2-110-71

சுயம்புவான அந்தப் பரமேஷ்டியின் சொற்களைக் கேட்ட நான் வேதங்களிடம் செல்ல வேண்டும் என என் மனத்தில் தீர்மானித்தேன்.(68) பெரும்பாட்டனின் சொற்களின்படி, மந்திரங்களால் வழிபடப்படும் நான்கு வேதங்களின் அருகில் சென்று அவற்றிடம்,(69) “ஓ! வேதங்களே, நீங்களே பெரியவர்கள், ஆச்சரியம் நிறைந்தவர்கள், பிராமணர்களின் பிறப்பிடமாக இருக்கிறீர்கள் எனப் பெரும்பாட்டன் சொல்கிறார்.(70) ஸ்ருதியிலும், தபங்களிலும் உங்களில் மேம்பட்டவை எவையுமில்லை. எனவே அதை நான் உங்களிடம் கேட்பதற்காக வந்திருக்கிறேன்” என்றேன்.(71)

ப்ரத்யூசுஸ்தே ததோ வாக்யம் வேதா³ மாமபி⁴த꞉ ஸ்தி²தா꞉ |
ஆஷ்²சர்யாஷ்²சைவ த⁴ந்யாஷ்²ச யஜ்ஞாஷ்²சாத்மபராயணா꞉ ||2-110-72

யஜ்ஞார்தே² ச வயம் ஸ்ருஷ்தா தா⁴த்ரா யேந ஸ்ம நாரத³ |
தத³ஸ்மாகம் பரோ யஜ்ஞோ ந வயம் ஸ்வவஷே² ஸ்தி²தா꞉ ||2-110-73

அப்போது தலை கவிழ்ந்த வேதங்கள் என்னிடம் மறுமொழியாக, “{பரமாத்மாவுக்காகச் செய்யப்படும்} யக்ஞங்களே {வேள்விகளே} பெரியவை, ஆச்சரியம் நிறைந்தவை.(72) ஓ! நாரதா, யக்ஞங்களுக்காவே {வேள்விகளுக்காகவே} நாங்கள் படைக்கப்பட்டோம். நாங்கள் எங்கள் வசப்பட்டவர்களல்ல. எனவே, யக்ஞங்களே {வேள்விகளே} எங்களை ஆள்கின்றன” என்றன.(73)

ஸ்வயம்பு⁴வ꞉ பரா வேதா³ வேதா³நாம் க்ரதவ꞉ பரா꞉ |
ததோ(அ)ஹமப்³ருவம் யஜ்ஞாந்ப்³ருஹத்³வாக்³பி⁴꞉ புரஸ்க்ருதான் ||2-110-74

போ⁴ யஜ்ஞா꞉ பரமம் தேஜோ யுஷ்மாஸு க²லு லக்ஷ்யதே |
ப்³ரஹ்மணாபி⁴ஹிதம் வாக்யம் யச்ச வேதை³ருதீ³ரிதம் ||2-110-75

ஆஷ்²சர்யமந்யல்லோகே(அ)ஸ்மிந்ப⁴வத்³ப்⁴யோ நாபி⁴க³ம்யதே |
த⁴ந்யா꞉ க²லு ப⁴வந்தோ யே த்³விஜாதீநாம் ஸ்வவம்ஷ²ஜா꞉ ||2-110-76

தே(அ)பி க²ல்வக்³நயஸ்த்ருப்திம் யுஷ்மாபி⁴ர்யாந்தி தர்பிதா꞉ |
பா⁴கை³ஷ்²ச த்ரித³ஷா²꞉ ஸர்வே மந்த்ரைஷ்²சைவ மஹர்ஷய꞉ ||2-110-77

சுயம்புவான தேவனை விட வேதங்களே மேம்பட்டவை, வேதங்களைவிட யக்ஞங்களே மேம்பட்டவை என்பதைக் கேட்டு இல்ல நெருப்பால் தலைமை தாங்கப்படும் யக்ஞங்களிடம் சென்று,(74) “ஓ! யக்ஞங்களே, பெரும்பாட்டனாலும், வேதங்களாலும் சொல்லப்பட்டதைப் போல நான் உங்களிடம் பேரொளியைக் காண்கிறேன்.(75) உங்களைவிட ஆச்சரியம் நிறைந்தவை இவ்வுலகில் வேறேதும் இல்லை. நீங்கள் இருபிறப்பாளர்களிடம் பிறந்தவர்கள் என்பதால் பெரியவர்களாக இருக்கிறீர்கள்.(76) வேள்விக் காணிக்கைகளின் ஒரு பகுதியில் தேவர்களும், வேள்வி மந்திரங்களில் பெரும் முனிவர்களும், வேள்வியின் ஆகுதிகளில் {ஹவிஸ் பாகங்களால்} அக்னிகளும் உங்களால் நிறைவடைகின்றனர்” என்றேன்.(77)

அக்³நிஷ்டோமாத³யோ யஜ்ஞா மம வாக்யாத³நந்தரம் |
ப்ரத்யூசுர்மாம் ததோ வாக்யம் ஸர்வே யூபத்⁴வஜா꞉ ஸ்தி²தா꞉ ||2-110-78

ஆஷ்²சர்யஷ²ப்³தோ³ நாஸ்மாஸு த⁴ந்யஷ²ப்³தோ³(அ)பி வா முநே |
ஆஷ்²சர்யம் பரமம் விஷ்ணு꞉ ஸ ஹ்யஸ்மாகம் பரா க³தி꞉ ||2-110-79

யதா³ஜ்யம் வயமஷ்²நீமோ ஹுதமக்³நிஷு பாவநம் |
தத்ஸர்வம் புண்ட³ரீகாக்ஷோ² லோகமூர்தி꞉ ப்ரயச்ச²தி ||2-110-80

நான் சொல்லி முடித்ததும், வேள்விக்களங்களில் (யூபக் கொடிக்கம்பங்களுடன்} இருந்த அக்னிஷ்டோமமும், பிற யக்ஞங்களும் {வேள்விகளும்},(78) “ஓ! முனிவரே, எங்களின் மத்தியில் ஆச்சரியமென்றும், பெரிதென்றும் சொல்லேதும் இல்லை. விஷ்ணு மட்டுமே பேராச்சர்யம் வாய்ந்தவன். அவனே எங்கள் பரம புகலிடமாக {கதியாக} இருக்கிறான்.(79) தாமரைக் கண்ணனான விஷ்ணு, மனிதர்களாக வெளிப்பட்டு நாங்கள் உண்பதற்கான ஆகுதிகளை {நெய்யாலான ஹவிஸாக} நெருப்பில் காணிக்கையளிக்கிறான். பெருங்கரங்களைக் கொண்டவனும், செந்தாமரைகளைப் போன்ற கண்களைக் கொண்டவனும், மனைவியுடன் கூடியவனுமான அந்த விஷ்ணுவே பெரியவன், கொடைகளுடன் கூடிய ஒரு யக்ஞமும் அவனைப் போலப் பெரியதே” என்று மறுமொழி கூறின.(80)

ஸோ(அ)ஹம் விஷ்ணோர்க³திம் ப்ரேப்ஸுரிஹ ஸம்பதிதோ பு⁴வி |
த்³ருஷ்டஷ்²சாயம் மயா க்ருஷ்ணோ ப⁴வத்³பி⁴ரிஹ ஸம்வ்ருத꞉ ||2-110-81

யந்மயாபி⁴ஹிதோ ஹ்யேஷ த்வமாஷ்²சர்யம் ஜநார்த³ந |
த⁴ந்யஷ்²சாஸீதி ப⁴வதாம் மத்⁴யஸ்தோ² ஹ்யத்ர பார்தி²வா꞉ ||2-110-82

ப்ரத்யுக்தோ(அ)ஹமநேநாத்³ய வாக்யஸ்யாஸ்ய யது³த்தரம் |
த³க்ஷிணாபி⁴꞉ ஸஹேத்யேவம் பர்யாப்தம் வசநம் மம ||2-110-83

அதன்பிறகு விஷ்ணுவின் நடமாட்டத்தை உறுதி செய்து கொள்வதற்காகப் பூமிக்கு இறங்கி வந்து தகுந்தவர்களான உங்களைப் போன்ற மன்னர்களால் சூழப்பட்ட கிருஷ்ணனைக் கண்டேன்.(81) உங்கள் அனைவராலும் சூழப்பட்டிருந்த மாதவனிடம் நான், “நீயே பெரியவனும், ஆச்சரியம் நிறைந்தவனும் ஆவாய்” என்றேன்.(82) அவனும், “கொடைகளுடன் சேர்த்து {தக்ஷிணையுடன் கூடிய நான்}” என்று மறுமொழி கூறினான். இஃது என் சொற்களுக்கு ஒரு முடிவைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது.(83)

யஜ்ஙாநாம் ஹி க³திர்விஷ்ணு꞉ ஸர்வேஷாம் ஸஹத³க்ஷிண꞉ |
த³க்ஷிணாபி⁴꞉ ஸஹேத்யேவம் ப்ரஷ்²நோ மம ஸமாப்தவான் ||2-110-84

கூர்மேணாபி⁴ஹிதம் பூர்வம் பாரம்பர்யாதி³ஹாக³தம் |
ஸத³க்ஷிணோ(அ)ஸ்மிந்புருஷே தத்³வாக்யம் ப்ரதிபாதி³தம் || 2-110-85

யந்மாம் ப⁴வந்த꞉ ப்ருச்ச²ந்தி வாக்யஸ்யாஸ்ய விநிர்ணயம் |
ததே³தத்ஸர்வமாக்²யாதம் ஸாத⁴யாமி யதா²க³தம் ||2-110-86

{வேள்விகள் அனைத்தின் கதியாக இருப்பவன் குணங்களுடன் கூடிய விஷ்ணுவே ஆவான்}. ஆமை சொன்னவை தொடங்கிச் சொற்களை வரிசையாகப் பின்தொடர்ந்தே நான் இங்கே வந்தேன். அவை தக்ஷிணையுடன் கூடிய இந்தப் புருஷனை சரியாகக் காட்டின.(84,85)) உங்களால் கேட்கப்பட்ட நான், என் சொற்களின் ரகசியத்தை இவ்வாறு விளக்கிச் சொன்னேன். நான் இனி திரும்பிச் செல்கிறேன்” என்றார்.(86)

நாரதே³ து க³தே ஸ்வர்க³ம் ஸர்வே தே ப்ருதி²வீபு⁴ஜ꞉ |
விஸ்மீதா꞉ ஸ்வாநி ராஷ்த்ராணி ஜக்³மு꞉ ஸப³லவாஹநா꞉ ||2-110-87

ஜநார்த³நோ(அ)பி ஸஹிதோ யது³பி⁴꞉ பாவகோபமை꞉ |
ஸ்வமேவ ப⁴வநம் வீரோ விவேஷ² யது³நந்த³ந꞉ ||2-110-88

நாரதர் தேவலோகத்துக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றதும் ஆச்சரியத்தால் பீடிக்கப்பட்ட மன்னர்கள், தங்கள் படைகளுடனும், வாகனங்களுடனும் தங்கள் தங்கள் நாடுகளுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.(87) யது குல வீரத் தலைவனான ஜனார்த்தனனும், யாதவர்களுடன் சேர்ந்து நெருப்பு போலப் பிரகாசிப்பவனாகத் தன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்” என்றார் {வைசம்பாயனர்}.(88)

இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
த⁴ந்யோபாக்²யாநம் நாம த³ஷா²தி⁴கஷ²ததமோ(அ)த்⁴யாய꞉

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம்–அத்யாயம் – 109–(ஸ்ரீ பலதேவாஹ்நிகம்)–ஸ்ரீ ஆஹ்நிகத் துதி |–

February 1, 2021

ஸ்ரீ பிரத்யும்னனின் பாதுகாப்புக்காக ஸ்ரீ பலராமனால் சொல்லப்பட்ட துதி;
நீண்ட வாழ்நாள், செல்வம், வெற்றி ஆகியவற்றைக் கொடுக்கும் ஸ்ரீ ஆஹ்நிக ஸ்தோத்திரம்–

வைஷ²ம்பாயந உவாச
அத்ராஷ்²சர்யாத்மகம் ஸ்தோத்ரமாஹ்நிகம் ஜயதாம் வர |
ப்ரத்³யும்நே த்³வாரகாம் ப்ராப்தே ஹத்வா தம் காலஷ²ம்ப³ரம் ||2-109-1

ப³லதே³வேந ரக்ஷார்த²ம் ப்ரோக்தமாஹ்நிகமுச்யதே |
யஜ்ஜப்த்வா து ந்ருபஷ்²ரேஷ்ட² ஸாயம் பூதாத்மதாம் வ்ரஜேத் ||2-109-2

கீர்திதம் ப³லதே³வேந விஷ்ணுநா சைவ கீர்திதம் |
த⁴ர்மகாமைஷ்²ச முநிபி⁴ர்ருஷிபி⁴ஷ்²சாபி கீர்திதம் ||2-109-3

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, “ஓ! வெற்றியாளர்களில் முதன்மையானவனே, பிரத்யும்னன் சம்பரனைக் கொன்றுவிட்டு துவாரகா நகரை அடைந்தபோது மாலை வேளைக்கான ஓர் அற்புத மந்திரம் ஓதப்பட்டது.(1) பிரத்யும்னனின் பாதுகாப்புக்காக அந்நேரத்தில் பலதேவனால் ஓதப்பட்ட மாலை நேர மந்திரத்தை {ஆஹ்நிக ஸ்தோத்திரத்தை}[இந்த ஸ்தோத்ரத்தில் பிரம்மா, வேதங்கள், அங்க உபாங்கங்கள், பஞ்சபூதங்கள், மகரிஷிகள், முப்பத்துமூன்று தேவர்கள், அஷ்டகுல பர்வதங்கள், ஸர்ப்பராஜாக்கள், புண்ய நதி தீர்த்தங்கள், தேவ கன்னிகைகள், மாதாக்கள், க்ரஹங்கள், ஆபத்ஸஹாயர்கள், முனிவர்கள், யக்ஞசிரேஷ்டர்கள், மங்களத்ரவ்யங்கள், ஆயுதங்கள் இவை முக்கியமாக ரக்ஷைக்காகச் சொல்லப்பட்டுப் பலஸ்ருதியோடு முடிகிறது”] நான் சொல்லப் போகிறேன்.(2) இதை ஒருவன் மாலை வேளையில் ஓதினால் ஆன்மா தூய்மையடைந்தவன் ஆவான். பலதேவன், வாசுதேவன், அறப்பற்றுள்ள ரிஷிகள், முனிவர்கள் ஆகியோரால் இஃது ஓதப்பட்டது.(3)

கர்ஹிசித்³ருக்மிணீபுத்ரோ ஹலிநா ஸம்யுதோ க்³ருஹே |
உபவிஷ்ட꞉ ப்ரணம்யாத² தமுவாச க்ருதாஞ்ஜலி꞉ ||2-109-4

ப்ரத்³யும்ந உவாச
க்ருஷ்ணாநுஜ மஹாபா⁴க³ ரோஹிணீதநய ப்ரபோ⁴ |
கிஞ்சித்ஸ்தோத்ரம் மம ப்³ரூஹி யஜ்ஜப்த்வா நிர்ப⁴யோ(அ)ப⁴வம் ||2-109-5

{ஒரு நாள் ருக்மிணியின் மகன் (பிரத்யும்னன்) ஹலியின் (பலராமனின்) வீட்டில் கூப்பிய கரங்களுடன் அவனை வணங்கிவிட்டு, பின்வருமாறு வேண்டினான்.(4) பிரத்யும்னன், “ஓ! கிருஷ்ணரின் தமையனாரே, ஓ! பெரும்புகழ்வாய்ந்தவரே, ஓ! ரோஹிணியின் மைந்தரே, ஓ! தலைவா, நான் அச்சமற்றவனாவதற்கான ஒரு மந்திரத்தை எனக்குச் சொல்வீராக” என்று கேட்டான்.(5)

ப³லதே³வ உவாச
ஸுராஸுரகு³ருர்ப்³ரஹ்மா பாது மாம் ஜக³த꞉ பதி꞉ |
அதோ²ங்காரவஷட்காரௌ ஸாவித்ரீ வித⁴யஸ்த்ரய꞉ ||2-109-6

அப்போது பலராமன் சொன்ன அந்த ஆஹ்நிகத் துதி பின்வருமாறு},
“அண்டத்தின் தலைவனும், தேவாசுரர்களின் ஆசானுமான பிரம்மன் என்னைக் காக்கட்டும். ஓங்காரம், வஷட்காரம், சாவித்ரி, மூன்றுவிதிகள்[“மூன்றுவிதிகள் என்பன அபூர்வ, நியம, பரிசங்கிய விதிகள் ஆகும்] ஆகியவை என்னைக் காக்கட்டும்.(6)

ருசோ யஜூம்ஷி ஸாமாநி ச²ந்தா³ம்ஸ்யாத²ர்வணாநி ச |
சத்வாரஸ்த்வகி²லா வேதா³꞉ ஸரஹஸ்யா꞉ ஸவிஸ்தரா꞉ ||2-109-7

புராணமிதிஹாஸாஷ்²சாகி²லாந்யுபகி²லாநி ச |
அங்கா³ந்யுபாங்கா³நி ததா² வ்யாக்²யாதாநி ச பாந்து மாம் ||2-109-8

{ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வணமெனும்} நான்கு வேதங்களும், புராணங்களும், இதிஹாஸங்களும், கிலாக்கள், உபகிலாக்கள் {அங்கங்களும், உப அங்கங்களும்}, வேதாங்கங்கள்,[வேதாங்கங்கள் என்பன, சிக்ஷை, வியாகரணம், சந்தம், நிருக்தம், ஜ்யோதிஷம், கல்பம் ஆகியனவாகும். உபாங்கங்கள் என்பன, புராணம், நியாயம், மீமாம்ஸம், தர்மஸாஸ்திரங்கள் ஆகும்”] அவற்றின் உரைகள் {வியாக்யானங்கள்} ஆகியனவும் என்னைக் காக்கட்டும்.(7,8)

ப்ருதி²வீ வாயுராகாஷ²மாபோ ஜ்யோதிஷ்²ச பஞ்சமம் |
இந்த்³ரியாணி மநோ பு³த்³தி⁴ஸ்ததா² ஸத்த்வம் ரஜஸ்தம꞉ ||2-109-9

வ்யாநோதா³நௌ ஸமாநஷ்²ச ப்ராணோ(அ)பாநஷ்²ச பஞ்சம꞉ |
வாயவ꞉ ஸப்த சைவாந்யே யேஷ்வாயத்தமித³ம் ஜக³த் ||2-109-10

நிலம், காற்று, ஆகாயம், நீர், ஒளி, புலன்கள், மனம், புத்தி, சத்வ ரஜஸ் தமோ குணங்கள்,(9) வியானம், உதானம், ஸமானம், பிராணம், அபானம் என்றழைக்கப்படும் ஐந்து உயிர்க்காற்றுகள் {வாயுக்கள்}, அண்டத்தில் படர்ந்தூடுருவி இருக்கும் பிற ஏழு காற்றுகள்[ஏழு காற்றுகள் என்பன, ஆவஹம், பிரவஹம், உத்வஹம், ஸம்வஹம், விவஹம், பிரணவஹம், பரிவஹம் என்பனவாகும்] ஆகியன என்னைக் காக்கட்டும்.(10)

மரீசிரங்கி³ராத்ரிஷ்²ச புலஸ்த்ய꞉ புலஹ꞉ க்ரது꞉ |
ப்⁴ருகு³ர்வஸிஷ்டோ² ப⁴க³வாந்பாந்து தே மாம் மஹர்ஷய꞉ ||2-109-11

கஷ்²யபாத்³யாஷ்²ச முநயஷ்²சதுர்த³ஷ² தி³ஷோ² த³ஷ² |
நரநாராயணௌ தே³வௌ ஸக³ணௌ பாந்து மாம் ஸதா³ ||2-109-12

ருத்³ராஷ்²சைகாத³ஷ² ப்ரோக்தா ஆதி³த்யா த்³வாத³ஷை²வ து |
அஷ்டௌ ச வஸவோ தே³வா அஷ்²விநௌ த்³வௌ ப்ரகீர்திதௌ ||2-109-13

மஹாரிஷிகளான மரீசி, அங்கிரஸ், அத்ரி, புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, பிருகு, தெய்வீகரான வசிஷ்டர் ஆகியோர் என்னைக் காக்கட்டும்.(11)

கசியபரின் தலைமையிலான பதினான்கு முனிவர்களும், பத்துத் திக்குகளுடனும், கணங்களுடனும் கூடிய நர நாராயணர்களும் என்னைக் காக்கட்டும்.(12)

பதினோரு ருத்ரர்களும், பனிரெண்டு ஆதித்யர்களும், எட்டு வசுக்களும், இரண்டு அஸ்வினிகளும் என்னைக் காக்கட்டும்[அஜைகபாத், அஹிர்புத்நியன், பிநாகீ, அபராஜிதன், ருதன், பித்ருரூபன், த்ரையம்பகன், மஹேஷ்வரன், விருஷாகபி, சம்பு, ஹவனன், ஈஷ்வரன் ஆகியோர் பதினோரு ருத்ரர்கள் ஆவர். அம்சன், பகன், மித்ரன், வருணன், ஜலோஷ்வரன், தாதா, அர்யமான், ஜயந்தன், பாஸ்கரன், திவஷ்டா, பூஷன், இந்திரன், விஷ்ணு ஆகியோர் பனிரெண்டு ஆதித்யர்கள் ஆவர். தரன், துருவன், ஸோமன், சாவித்ரி, அநிலன், அநலன், பிரத்யூஷா, பிரபாஸன் ஆகியோர் அஷ்ட வசுக்கள் ஆவர். நாஸத்யன், தஸ்ரன் ஆகியோர் அஸ்வினி இரட்டையர்களாவர்”].(13)

ஹ்ரீ꞉ ஷ்²ரீர்லக்ஷ்மீ꞉ ஸ்வதா⁴ புஷ்டிர்மேதா⁴ துஷ்டி꞉ ஸ்ம்ருதிர்த்⁴ருதி꞉ |
அதி³திர்தி³திர்த³நுஷ்²சைவ ஸிம்ஹிகா தை³த்யமாதர꞉ ||2-109-14

தேவாசுர அன்னையரான ஹ்ரீ, ஸ்ரீ, லக்ஷ்மி, ஸ்வதை, புஷ்டி, மேதை, துஷ்டி, ஸ்மிருதி, திருதி, அதிதி, திதி, தனு, சிம்ஹிகை ஆகியோர் என்னைக் காக்கட்டும்.(14)

ஹிமவாந்ஹேமகூடஷ்²ச நிஷத⁴꞉ ஷ்²வேதபர்வத꞉ |
ருஷப⁴꞉ பாரியாத்ரஷ்²ச விந்த்⁴யோ வைடூ³ர்யபர்வத꞉ ||2-109-15

ஸஹ்யோத³யஷ்²ச மலயோ மேருமந்த³ரத³ர்து³ரா꞉ |
க்ரௌஞ்சகைலாஸமைநாகா꞉ பாந்து மாம் த⁴ரணீத⁴ரா꞉ ||2-109-16

ஹிமவான் {இமயம்}, ஹேமகூடம், நிஷதம், ஸ்வேதம், ரிஷபம், பாரியாத்ரம், விந்தியம், வைடூர்யம்,(15) ஸஹ்யம், உதயம், மலையம், மேரு, மந்தரம், தர்துரம், கிரௌஞ்சம், கைலாசம், மைநாகம் ஆகிய மலைகள் என்னைக் காக்கட்டும்.(16)

ஷே²ஷஷ்²ச வாஸுகிஷ்²சைவ விஷா²லாக்ஷஷ்²ச தக்ஷக꞉ |
ஏலாபத்ர꞉ ஷு²க்லவர்ண꞉ கம்ப³லாஷ்²வதராவுபௌ⁴ ||2-109-17

ஹஸ்திப⁴த்³ர꞉ பிடரக꞉ கர்கோடகத⁴நஞ்ஜயௌ |
ததா² பூரணகஷ்²சைவ நாக³ஷ்²ச கரவீரக꞉ ||2-109-18

ஸுமநாஸ்யோ த³தி⁴முக²ஸ்ததா² ஷ்²ருங்கா³ரபிண்ட³க꞉ |
மணிநாக³ஷ்²ச ப⁴க³வாம்ஸ்த்ரிஷு லோகேஷு விஷ்²ருத꞉ ||2-109-19

நாக³ராட³தி⁴கர்ணஷ்²ச ததா² ஹாரித்³ரகோ(அ)பர꞉ |
ஏதே சாந்யே ச ப³ஹவோ யே சாந்யே நாநுகீர்திதா꞉ ||2-109-20

பூ⁴த⁴ரா꞉ ஸத்யத⁴ர்மாண꞉ பாந்து மாம் பு⁴ஜகே³ஷ்²வரா꞉ |
ஸமுத்³ரா꞉ பாந்து சத்வாரோ க³ங்கா³ ச ஸரிதாம் வரா ||2-109-21

சேஷன், வாசுகி, விசாலாக்ஷன், தக்ஷகன், ஏலாபத்ரன், சுக்லவர்ணன், கம்பலன், அஸ்வத்ரர்கள்,(17) ஹஸ்திபத்ரன், பிடரகன், கார்க்கோடகன், தனஞ்ஜயன், பூர்ணகன், கரவீரகன்,(18) ஸுபநாஸ்யன், ததிமுகன், சிருங்காரபிண்டகன், மூவுலகங்கள் முழுவதும் அறியப்பட்ட தலைவன் மணி {மணிநாகன்} ஆகியோரும்,(19) நாக மன்னர்களான ததிகர்மன் {அதிகரணன்}, ஹாரித்ரகன் ஆகியோரும், என்னால் பெயர் குறிப்பிடப்படாதவர்களும்,(20) வாய்மை நிறைந்தவர்களும், அண்டத்தைத் தாங்குபவர்களுமான பிற நாகர்களும் என்னைக் காக்கட்டும்.
பெருங்கடல்கள் நான்கும் என்னைக் காக்கட்டும். ஓடைகளில் முதன்மையான கங்கையாறு,(21)

ஸரஸ்வதீ சந்த்³ரபா⁴கா³ ஷ²தத்³ருர்தே³விகா ஷி²வா |
த்³வாராவதீ விபாஷா² ச ஷ²ரயூர்யமுநா ததா² ||2-109-22

கல்மாஷீ² ச ரதோ²ஷ்மா ச பா³ஹுதா³ ச ஹிரண்யதா³ |
ப்லக்ஷா சேக்ஷுமதீ சைவ ஸ்ரவந்தீ ச ப்³ருஹத்³ரதா² ||2-109-23

க்²யாதா சர்மண்வதீ சைவ புண்யா சைவ வதூ⁴ஸரா |
ஏதாஷ்²சாந்யாஷ்²ச ஸரிதோ யாஷ்²சாந்யா நாநுகீர்திதா꞉ ||2-109-24

உத்தராபத²கா³மிந்ய꞉ ஸலிலை꞉ ஸ்நபயந்து மாம் |
வேணீ கோ³தா³வரீ ஸீதா காவேரீ கௌங்கணாவதீ ||2-109-25

க்ருஷ்ணா வேணா முக்திமதீ தமஸா புஷ்பவாஹிநீ |
தாம்ரபர்ணீ ஜ்யோதிரதா² உத்ப²லோது³ம்ப³ராவதீ ||2-109-26

நதீ³ வைதரணீ புண்யா வித³ர்பா⁴ நர்மதா³ ஷு²பா⁴ |
விதஸ்தா பீ⁴மரத்²யா ச ஐலா சைவ மஹாநதீ³ ||2-109-27

சரஸ்வதி, சந்திரபாகை, சதத்ரு, தேவிகை, சிவை, இராவதி {துவாரசுவதி}, பிபாஸை, ஸரயு, யமுனை,(22) கல்மாஷி, ரதோஷ்மை, பாஹுதை, ஹிரண்யதை, பலக்ஷை, இக்ஷுமதி, சிரவந்தி, பிரஹத்ரதை,(23) விக்யாதை, கொண்டாடப்படும் சர்மண்வதி, புனிதமான வதூஸரை ஆகிய ஆறுகளும், என்னால் பெயர் குறிப்பிடப்படாதவையும்,(24) வடக்கில் பாய்பவையுமான ஆறுகளும் என் மீது தங்கள் நீரைத் தெளிக்கட்டும். வேணி, கோதாவரி, {ஸீதா}, காவிரி, கொங்கணாவதி,(25) கிருஷ்ணை, வேணை, சுக்திமதி, தமஸை, புஷ்பவாஹினி, தாமிரபரணி, ஜோதிரதை {ஜோதிதரை}, உத்கலை, உதும்பராவதி,(26) வைதரணி, புனிதமான விதர்ப்பை, நர்மதை, விதஸ்தை, பீமரதி, மஹாநதி, ஐலை,(27)

காளிந்தீ³ கோ³மதீ புண்யா நத³꞉ ஷோ²ணஷ்²ச விஷ்²ருத꞉ |
ஏதாஷ்²சந்யாஷ்²ச வை நத்³யோ யாஷ்²சாந்யா ந து கீர்திதா꞉ ||2-109-28

த³க்ஷிணாபத²வாஹிந்ய꞉ ஸலிலை꞉ ஸ்நபயந்து மாம் |
க்ஷிப்ரா சர்மண்வதீ புண்யா மஹீ ஷு²ப்⁴ரவதீ ததா² ||2-109-29

ஸிந்து⁴ர்வேத்ரவதீ சைவ போ⁴ஜாந்தா வநமாலிகா |
பூர்வப⁴த்³ரா பராப⁴த்³ரா ஊர்மிலா ச பரத்³ருமா ||2-109-30

க்²யாதா வேத்ரவதீ சைவ சாபதா³ஸீதி விஷ்²ருதா |
ப்ரஸ்தா²வதீ குண்ட³நதீ³ நதீ³ புண்யா ஸரஸ்வதீ ||2-109-31

சித்ரக்⁴நீ சேந்து³மாலா ச ததா² மது⁴மதீ நதீ³ |
உமா கு³ருநதீ³ சைவ தாபீ ச விமலோத³கா ||2-109-32

விமலா விமலோதா³ ச மத்தக³ங்கா³ பயஸ்விநீ |
ஏதாஷ்²சாந்யாஷ்²ச வை நத்³யோ யாஷ்²சாந்யா நாநுகீர்திதா꞉ ||2-109-33

தா மாம் ஸமபி⁴ஷிஞ்சந்து பஷ்²சிமாமாஷ்²ரிதா தி³ஷ²ம் |
பா⁴கீ³ரதீ² புண்யஜலா ப்ராச்யாம் தி³ஷி² ஸமாஷ்²ரிதா ||2-109-34

காளிந்தி, கோமதி, சோணை ஆகிய ஆறுகளும், என்னால் பெயர் குறிப்பிடப்படாதவையும்,(28) தெற்கில் பாய்பவையுமான ஆறுகளும் என் மீது தங்கள் நீரைத் தெளிக்கட்டும். க்ஷிப்ரை, புனிதமான சர்மண்வதி, மஹி, சுப்ரவதி,(29) ஸிந்து, வேத்ரவதி, போஜாந்தை, வனமாலிகை, பூர்வபத்ரை, அபராபத்ரை, ஊர்மிளை, பரத்ருமை,(30) வேத்ரவதி, நன்கறியப்பட்ட சாபதாங்கி {சாபதாஸி}, {பிரஸ்தரவதி, குண்டந்தி}, புனிதமும், அழகும் மிக்க ஸரஸ்வதி,(31) மித்ரக்னி {சித்ரக்நி}, இந்துமாலா, மதுமதி, உமை, குருந்தி, தாபி, விமலோதகை,(32) விமலை, விமலோதை, மத்தகங்கை, பயஸ்விநி ஆகிய ஆறுகளும், என்னால் பெயர் குறிப்பிடப்படாதவையும்,(33) மேற்கில் பாய்பவையுமான ஆறுகளும், சிவனால் தரிக்கப்பட்டவளும், கிழக்கில் பாய்பவளும், புனிதமானவுமான பாகீரதியும் என் மீது தங்கள் நீரைத் தெளிக்கட்டும்.(34)

ஸா து த³ஹது மே பாபம் கீர்திதா ஷ²ம்பு⁴நா த்⁴ருதா |
ப்ரபா⁴ஸம் ச ப்ரயாக³ம் ச நைமிஷம் புஷ்கராணி ச ||2-109-35

க³ங்கா³தீர்த²ம் குருக்ஷேத்ரம் ஷ்²ரீகண்ட²ம் கௌ³தமாஷ்²ரமம் |
ராமஹ்ரத³ம் விநஷ²நம் ராமதீர்த²ம் ததை²வ ச ||2-109-36

க³ங்கா³த்³வாரம் கநக²லம் ஸோமோ வை யத்ர சோத்தி²த꞉ |
கபாலமோசநம் தீர்த²ம் ஜம்பூ³மார்க³ம் ச விஷ்²ருதம் ||2-3-109-37

ஸுவர்ணபி³ந்து³ விக்²யாதம் ததா² கநகபிங்க³ளம் |
த³ஷா²ஷ்²வமேதி⁴கம் சைவ புண்யாஷ்²ரமவிபூ⁴ஷிதம் ||2-109-38

ப³த³ரீ சைவ விக்²யாதா நரநாராயணாஷ்²ரம꞉ |
விக்²யாதம் ப²ல்கு³தீர்த²ம் ச தீர்த²ம் சந்த்³ரவடம் ததா² ||2-109-39

கோகாமுக²ம் புண்யதமம் க³ந்கா³ஸாக³ரமேவ ச |
மக³தே⁴ஷு தபோத³ஷ்²ச க³ங்கோ³த்³பே⁴த³ஷ்²ச விஷ்²ருத꞉ ||2-109-40

புனிதத் தடாகங்களான பிரபாஸம், பிரயாகை, நைமிஷம், புஷ்கரம், கங்கை, குருக்ஷேத்திரம், ஸ்ரீகண்டம், கௌதமாஸ்ரமம், ராமஹ்ரதம், விநசநம், ராமதீர்த்தம்,(35,36) சோமன் எழுந்த காங்கத்வாரம், {கநகலம்}, கபாலமோசனம், {ஜம்பூமார்க்கம்},(37) நன்கறியப்பட்ட ஸ்வர்ணபிந்து, கனகபிங்களம், தசாச்வமேதிகம்,(38) நர நாராயணாஸ்ரமமாகக் கொண்டாடப்படும் பதரி, பல்கு தீர்த்தம், நன்கறியப்பட்ட சந்திரவடம்,(39) கோகாமுகம், கங்காஸாகரம், மகத நாட்டின் தபோதம், நன்கறியப்பட்ட கங்கோத்பேதம் ஆகிய தீர்த்தங்களும், நான் பெயர் குறிப்பிடாதவையும்,(40)

தீர்தா²ந்யேதாநி புண்யாநி ஸேவிதாநி மஹர்ஷிபி⁴꞉ |
[ஸூகரம் யோக³மார்க³ம் ச ஷ்²வேதத்³வீபம் ததை²வ ச ||2-109-41

ப்³ரஹ்மதீர்த²ம் ராமதீர்த²ம் வாஜிமேத⁴ஷ²தோபமம் |
தா⁴ராஸம்பாதஸம்யுக்தா க³ங்கா³ கில்பி³ஷநாஷி²நீ ||2-109-42

க³ங்கா³ வைகுண்ட²கேதா³ரம் ஸூகரோத்³பே⁴த³நம் பரம் |
தம் ஷா²பமோசநம் தீர்த²ம் புநந்த்வேதாநி கில்பி³ஷாத்] ||2-109-43

மாம் ப்லாவயந்து ஸலிலை꞉ கீர்திதாகீர்திதாநி வை |
த⁴ர்மார்த²காமவிஷயோ யஷ²꞉ப்ராப்தி꞉ ஷ²மோ த³ம꞉ |
வருணேஷோ²(அ)த² த⁴நதோ³ யமோ நியம ஏவ ச ||2-109-44

மஹாரிஷிகள் வாழ்ந்து வந்த இடங்களுமான தீர்த்தங்களும் தங்கள் புனித நீரை எங்கள் மீது தெளிக்கட்டும்.
புனிதத் தலங்களான ஸூகரம், யோகமார்க்கம், ஸ்வேதத்வீபம்,(41) பிரஹ்மதீர்த்தம், ராமதீர்த்தம் ஆகியவையும், பாவங்களை அழிக்கும் கங்கையும், அவளது ஓடைகளும்,(42) வைகுண்டத்தைப் போன்ற கேதாரம், ஸுகரோத்பேதனம், பாபமோசனம் {சாபமோசனம்} ஆகியவையும் என் பாவங்களை அழித்து என்னைத் தூய்மையாக்கட்டும்.(43)
தர்மம், அர்த்தம், காமம், புகழ், பிராப்தி, சமம், தமம், வருணம், குபேரம், {தனதம்}, யமம், நியமம்,(44)

காலோ நய꞉ ஸம்நதிஷ்²ச க்ரோதோ⁴ மோஹ꞉ க்ஷமா த்⁴ருதி꞉ |
வித்³யுதோ(அ)ப்⁴ராண்யதௌ²ஷத்⁴ய꞉ ப்ரமாதோ³ந்மாத³விக்³ரஹா꞉ ||2-109-45

யக்ஷா꞉ பிஷா²சா க³ந்த⁴ர்வா꞉ கிந்நரா꞉ ஸித்³த⁴சாரணா꞉ |
நக்தஞ்சரா꞉ கே²சரிணோ த³ம்ஷ்ட்ரிண꞉ ப்ரியவிக்³ரஹா꞉ ||2-109-46

லம்போ³த³ராஷ்²ச ப³லிந꞉ பிங்கா³க்ஷா விஷ்²வரூபிண꞉ |
மருத꞉ ஸஹ பர்ஜந்யா꞉ கலாத்ருடிலவா꞉ க்ஷணா꞉ ||2-109-47

காலம், நயம், ஸந்நதி, கோபம் {குரோதம்}, மயக்கம் {மோஹம்}, மன்னிக்கும் தன்மை, பொறுமை {க்ஷமை, திருதி}, மின்னல் {வித்யுத்}, மேகங்கள், மூலிகைகள் {ஓஷதி}, கிரஹங்கள், {பிரமாத, உன்மாத, விக்ரஹ},(45) யக்ஷர்கள், பிசாசங்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், ஸித்தர்கள், சாரணர்கள், இரவுலாவிகள் {நிசாசரரர்கள்}, வானுலாவிகள், விலங்குகள், மங்கலக் கோள்கள், {கேசரர்கள்},(46) லம்போதரன், பலி, பிங்காக்ஷன், விஸ்வரூபி, காற்றுகளுடன் கூடிய இந்திரன், {மருதர்கள், பர்ஜன்யன்}, கலை, திருதி, லவம், க்ஷணம்[“கலை, திருதி, லவம், க்ஷணம் என்பன காலப்பிரிவினைகள் {நேர அலகுகள்} ஆகும். விஷ்ணு புராணத்தில், பாகவதம் மற்றும் வைவர்த்த புராணத்தில் இருந்து குறிப்புகள் பின்வருமாறு: 2 பரமாணு = 1 அணு, 3 அணுக்கள் = 1 திரஸரேணு, 3 திரஸரேணுக்கள் = 1 திருதி, 100 திருதிகள் = 1 வேதம், 3 வேதங்கள் = 1 லவம், 3 லவங்கள் = 1 நிமேஷம் {நிமிஷம்}, 3 நிமேஷங்கள் = 1 க்ஷணம், 5 க்ஷணங்கள் = 1 காஷ்டை, 15 காஷ்டைகள் = 1 லகு, 15 லகுக்கள் = 1 நாரிகம் {நாழிகை}, 2 நாரிகங்கள் = 1 முஹூர்த்தம், 6 அல்லது 7 நாரிகங்கள் {7.5 நாழிகை}= 1 யாமம்” என்றிருக்கிறது. ஒரு யாமம் என்பது 3 மணி நேரம் கொண்ட கால அளவு. ஒரு பகலில் 4 யாமங்களும், ஓர் இரவில் 4 யாமங்களும் நேரும்.],(47)

நக்ஷத்ராணி க்³ரஹாஷ்²சைவ ருதவ꞉ ஷி²ஷி²ராத³ய꞉ |
மாஸாஹோராத்ரயஷ்²சைவ ஸூர்யாசந்த்³ரமஸௌ ததா² ||2-109-48

ஆமோத³ஷ்²ச ப்ரமோத³ஷ்²ச ப்ரஹர்ஷ꞉ ஷோ²க ஏவ ச |
ரஜஸ்தமஸ்தப꞉ ஸத்யம் ஷு²த்³தி⁴ர்பு³த்³தி⁴ர்த்⁴ருதி꞉ ஷ்²ருதி꞉ ||2-109-49

ருத்³ராணீ ப⁴த்³ரகாளீ ச ப⁴த்³ரா ஜ்யேஷ்டா² து வாருணீ |
பா⁴ஸீ ச காளிகா சைவ ஷா²ண்டி³லீ சேதி விஷ்²ருதா꞉ ||2-109-50

ஆர்யா குஹூ꞉ ஸிநீவாலீ பீ⁴மா சித்ரரதீ² ரதி꞉ |
ஏகாநம்ஷா² ச கூஷ்மாண்டீ³ தே³வீ காத்யாயநீ ச யா ||2-109-51

லோஹித்யா ஜநமாதா ச தே³வகந்யாஸ்து யா꞉ ஸ்ம்ருதா꞉ |
கோ³நந்தா³ தே³வபத்நீ ச மாம் ரக்ஷந்து ஸபா³ந்த⁴வம் ||2-109-52

காலத்தின் பிற பிரிவினைகள், விண்மீன்கள் {நக்ஷத்ரங்கள்}, கோள்கள் {கிரஹங்கள்}, பருவகாலங்கள் {சிசிராதி ருதுக்கள்}, மாதங்கள், பகல்கள், இரவுகள், சூரியன், சந்திரன்,(48) கவலை, அச்சம், உணர்வுகள், செருக்கு, வாய்மை {ஆமோதம், பிரமோதம், பிரஹர்ஷம், சோகம், ஜனம், தமம், தபம், ஸத்யம்}, சித்தி {சுத்தி}, விருத்தி {புத்தி}, ஸ்ருதி, திருதி,(49) ருத்ராணி, பத்ரகாளி, பத்ரா ஜ்யேஷ்டை, வாருணி, பாஸி, காளிகை, சாண்டிலி,(50) {ஆர்யை,} குஹூ, ஸிநிவாலி, பீமை, சித்ரவதி, ரதி, {ஏகாநம்ஸை, கஷ்மாண்டீ}, காத்யாயனி,(51) லோஹித்யை, அயனமித்ரை, கனதை {ஜனமாதா, கோநந்தா, தேவபத்னி} ஆகியோரும், வேறு தெய்வீகக் காரிகையரும் தங்கள் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து என்னைக் காக்கட்டும்.(52)

நாநாப⁴ரணவேஷா²ஷ்²ச நாநாரூபாங்கிதாநநா꞉ |
நாநாதே³ஷ²விசாரிண்யோ நாநாஷ²ஸ்த்ரோபஷோ²பி⁴தா꞉ ||2-109-53

பல்வேறு ஆடைகளை உடுத்தியவர்களும், பல்வேறு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களும், பல்வேறு வடிவங்களில் தோன்றுபவர்களும், பல்வேறு நிலங்களில் திரிபவர்களும், பல்வேறு ஆயுதங்களைத் தரிப்பவர்களும் என்னைக் காக்கட்டும்.(53)

மேதோ³மஜ்ஜாப்ரியாஷ்²சைவ மத்³யமாம்ஸவஸாப்ரியா꞉ |
மார்ஜாரத்³வீபிவக்த்ராஷ்²ச க³ஜஸிம்ஹநிபா⁴நநா꞉ ||2-109-54

கங்கவாயஸக்³ருத்⁴ராணாம் க்ரௌஞ்சதுல்யாநநாஸ்ததா² |
வ்யாளயஜ்ஞோபவீதாஷ்²ச சர்மப்ராவரணாஸ்ததா² ||2-109-55

க்ஷதஜோக்ஷிதவக்த்ராஷ்²ச க²ரபே⁴ரீஸமஸ்வநா꞉ |
மத்ஸரா꞉ க்ரோத⁴நாஷ்²சைவ ப்ராஸாதா³ ருசிராளயா꞉ ||2-109-56

மத்தோந்மத்தப்ரமத்தாஷ்²ச ப்ரஹரந்த்யஷ்²ச தி⁴ஷ்டி²தா꞉ |
பிங்கா³க்ஷா꞉ பிங்க³கேஷா²ஷ்²ச ததோ(அ)ந்யா லூநமூர்த⁴ஜா꞉ ||2-109-57

ஊர்த்⁴வகேஷ்²ய꞉ க்ருஷ்ணகேஷ்²ய꞉ ஷ்²வேதகேஷ்²யஸ்ததா² வரா꞉ |
நாகா³யுதப³லாஷ்²சைவ வாயுவேகா³ஸ்ததா²பரா꞉ ||2-109-58

ஏகஹஸ்தா ஏகபாதா³ ஏகாக்ஷா꞉ பிங்க³ளா மதா꞉ |
ப³ஹுபுத்ராள்பபுத்ராஷ்²ச த்³விபுத்ரா꞉ புத்ரமண்டி³கா꞉ ||2-109-59

முக²மண்டீ³ பி³டா³லீ ச பூதநா க³ந்த⁴பூதநா |
ஷீ²தவாதோஷ்ணவேதாலீ ரேவதீ க்³ருஹஸஞ்ஜ்ஞிதா꞉ ||2-109-60

கொழுப்பையும், ஊனீரையும் விரும்புபவர்கள், மது, இறைச்சி, குடல் ஆகியவற்றை விரும்புபவர்கள், பூனைகள், புலிகள், யானைகள், சிங்கங்கள் ஆகியவற்றின் முகங்களைக் கொண்டவர்கள்,(54) கோழி, காகம், கழுகு, கிரௌஞ்சம் ஆகியவற்றின் முகங்களைக் கொண்டவர்கள், பாம்புகளைப் பூணூலாக அணிந்தவர்கள், தோல்களை உடுத்துபவர்கள்,(55) வாயில் குருதி கொண்டவர்கள், முரசு, பேரிகை போன்ற குரலைக் கொண்டவர்கள், கோபக்காரர்கள், முழுமையான மகிழ்ச்சி கொண்டவர்கள், அழகிய வீடுகளைக் கொண்டவர்கள்,(56) வெறி கொண்டவர்கள், அதிகம் குடிப்பவர்கள், பிறரை அடிப்பவர்கள், மஞ்சள் கண்களைக் கொண்டவர்கள், மஞ்சள் முடி கொண்டவர்கள், மழித்த தலைகளைக் கொண்டவர்கள்,(57) மேல்நோக்கிய தலைமயிர் கொண்டவர்கள், கருப்பு முடி கொண்டவர்கள், வெள்ளை முடி கொண்டவர்கள், ஆயிரம் யானைகளின் பலத்தைக் கொண்டவர்கள், காற்றின் வேகத்தில் பயணிப்பவர்கள்,(58) ஒரே கையைக் கொண்டவர்கள், ஒரே காலைக் கொண்டவர்கள், மஞ்சள் நிறத்தில் ஒரே கண்ணைக் கொண்டவர்கள், பல பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்கள், குறைந்த அளவு பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்கள், இரண்டே பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்கள், சிறுவர்களுடன் விளையாடுபவர்கள்,(59) முகமண்டி, பிடாலி, பூதனை, கந்தபூதனை, சீதவாத உஷ்ண வேதாலி, ரேவதி ஆகிய பெயர்களைக் கொண்டவர்கள்,(60)

ப்ரியஹாஸ்யா꞉ ப்ரியக்ரோதா⁴꞉ ப்ரியவாஸா꞉ ப்ரியம்வதா³꞉ |
ஸுக²ப்ரதா³ஷ்²சாஸுக²தா³꞉ ஸதா³ த்³விஜஜநப்ரியா꞉ || 2-109-61

நக்தஞ்சரா꞉ ஸுகோ²த³ர்கா꞉ ஸதா³ பர்வணி தா³ருணா꞉ |
மாதரோ மாத்ருவத்புத்ரம் ரக்ஷந்து மம நித்யஷ²꞉ ||2-109-62

பிதாமஹமுகோ²த்³பூ⁴தா ரௌத்³ரா ருத்³ராங்க³ஸம்ப⁴வா꞉ |
குமாரஸ்வேத³ஜாஷ்²சைவ ஜ்வரா வை வைஷ்ணவாத³ய꞉ ||2-109-63

மஹாபீ⁴மா மஹாவீர்யா த³ர்போத்³பூ⁴தா மஹாப³லா꞉ |
க்ரோத⁴நாக்ரோத⁴நா꞉ க்ரூரா꞉ ஸுரவிக்³ரஹகாரிண꞉ ||2-109-64

நக்தஞ்சரா꞉ கேஸரிணோ த³ம்ஷ்ட்ரிண꞉ ப்ரியவிக்³ரஹா꞉ |
லம்போ³த³ரா ஜக⁴நிந꞉ பிங்கா³க்ஷா விஷ்²வரூபிண꞉ ||2-109-65

நகைச்சுவை, கோபம் ஆகியவற்றை விரும்புபவர்கள், ஆடைகளை விரும்புபவர்கள், நற்சொல் பேசுபவர்கள், இன்ப துன்பங்களைக் கொடுப்பவர்கள், இருபிறப்பாளர்களால் விரும்பப்படுபவர்கள்,(61) இரவில் திரிபவர்கள், நன்மையைக் கொண்டு வருபவர்கள், எப்போதும் கொடூரர்களாக இருப்பவர்கள், பிள்ளைகளைப் பாதுகாக்கும் தாய்மாரைப் போல என்னை எப்போதும் காக்கும் தாய்மார்கள்,(62) பெரும்பாட்டனின் முகத்தில் இருந்து பிறந்தவர்கள், பயங்கரர்கள், ருத்ரனின் அங்கங்களில் இருந்து பிறந்தவர்கள், குமரனின் (கார்த்திகேயனின்) வியர்வையில் இருந்து பிறந்தவர்கள், வைஷ்ணவ ஜ்வரங்கள்,(63) பேருடல் படைத்தவர்கள், பெரும் வீரர்கள், போலி செருக்கில் பிறந்தவர்கள், பெருஞ்சக்திவாய்ந்தவர்கள், கோபக்காரர்கள், கோபமடையாதவர்கள், கொடூரர்கள், தேவர்களைப் போலத் தெரிபவர்கள்,(64) இரவில் திரிபவர்கள், சிங்க முகம் கொண்டவர்கள், பெரிய பற்களைக் கொண்டவர்கள், சச்சரவுகளை உண்டாக்குபவர்கள், பெரிய வயிற்றைக் கொண்டவர்கள், பெரிய இடையைக் கொண்டவர்கள், மஞ்சள் கண்களைக் கொண்டவர்கள், பெரிய வடிவங்களைக் கொண்டவர்கள்,(65)

ஷ²க்த்ய்ருஷ்டிஷூ²லபரிக⁴ப்ராஸசர்மாஸிபாணய꞉ |
பிநாகவஜ்ரமுஸலப்³ரஹ்மத³ண்டா³யுத⁴ப்ரியா꞉ ||2-109-66

த³ண்டி³ந꞉ குண்டி³ந꞉ ஷூ²ரா ஜடாமுகுடதா⁴ரிண꞉ |
வேத³வேதா³ங்க³குஷ²லா நித்யயஜ்ஞோபவீதிந꞉ ||2-109-67

வ்யாளாபீடா³꞉ குண்ட³லிநோ வீரா꞉ கேயூரதா⁴ரிண꞉ |
நாநாவஸநஸம்வீதாஷ்²சித்ரமால்யாநுலேபநா꞉ ||2-109-68

க³ஜாஷ்²வோஷ்த்ரர்க்ஷமார்ஜாரஸிம்ஹவ்யாக்⁴ரநிபா⁴நநா꞉ |
வராஹோலூககோ³மாயும்ருகா³கு²மஹிஷாநநா꞉ ||2-109-69

வாமநா விகடா꞉ குப்³ஜா꞉ கராளா லூநமூர்த⁴ஜா꞉ |
ஸஹஸ்ரஷ²தஷ²ஷ்²சாந்யே ஸஹஸ்ரஜடதா⁴ரிண꞉ ||2-109-70

சக்தி, ரிஷ்டி, சூலம், பரிகம், பராஸம், சர்மம், அஸி ஆகிய ஆயுதங்களைத் தரித்தவர்கள், பிநாகம், வஜ்ரம், முசலம், பிரம்மதண்டம் முதலிய ஆயுதங்களை விரும்புபவர்கள்,(66) தண்டங்களையும், கமண்டலங்களையும் கொண்டவர்கள், துணிவுமிக்கவர்கள், சடாமுடி தரித்தவர்கள், மகுடம் தரித்தவர்கள், வேதங்களில் நிபுணர்கள், எப்போதும் வேள்விக்கான பூணூலைத் தரித்தவர்கள்,(67) பாம்புகளைத் தலையில் சூடியவர்கள், காதுகுண்டலங்களைத் தரித்தவர்கள், புஜங்களில் கேயூரங்கள் தரித்தவர்கள், பல்வேறு வகை ஆடைகளை அணிபவர்கள், அழகிய மாலைகளால் தங்களை அலங்கரித்துக் கொள்பவர்கள், களிம்புகளைத் தங்கள் உடலில் பூசிக் கொள்பவர்கள்,(68) யானைகள், குதிரைகள், ஒட்டகங்கள், கரடிகள், பூனைகள், சிங்கங்கள், புலிகள் ஆகியவற்றின் முகங்களைக் கொண்டவர்கள், பன்றி, ஆந்தை, நரி, மான், எலி, எருமை ஆகியவற்றின் முகங்களைக் கொண்டவர்கள்,(69) உயரம் குறைந்தவர்கள் {குள்ளர்கள்}, அங்கப்பழுதுடையவர்கள், கூன் முதுகைக் கொண்டவர்கள், கராலர்கள், தலையை மழித்துக் கொண்டவர்கள், ஆயிரவர், நூற்றுவர், ஆயிரம் சடை தரித்தவர்,(70)

ஷ்²வேதா꞉ கைலாஸஸந்ங்காஷா²꞉ கேசித்³தி³நகரப்ரபா⁴꞉ |
கேசிஜ்ஜலத³வர்ணாபா⁴ நீலாஞ்ஜநசயோபமா꞉ ||2-109-71

ஏகபாதா³ த்³விபாதா³ஷ்²ச ததா² த்³விஷி²ரஸோ(அ)பரே |
நிர்மாம்ஸா꞉ ஸ்தூ²லஜங்கா⁴ஷ்²ச வ்யாதி³தாஸ்யா ப⁴யங்கரா꞉ ||2-109-72

வாபீதடா³க³கூபேஷு ஸமுத்³ரேஷு ஸரித்ஸு ச |
ஷ்²மஷா²நஷை²லவ்ருக்ஷேஷு ஷூ²ந்யாகா³ரநிவாஸிந꞉ || 2-109-73

கைலாசம் போன்று வெள்ளையாக இருப்பவர்கள், சூரியனைப் போன்று பிரகாசமாக இருப்பவர்கள், மழை மேகங்களைப் போலக் கருப்பாக இருப்பவர்கள், அஞ்சன மை போல நீலமாக இருப்பவர்கள்,(71) ஒற்றைக் கால் கொண்டவர்கள், இரு கால் கொண்டவர்கள், இரு தலைகளைக் கொண்டவர்கள், சதையற்றவர்கள், பெரும் இடை கொண்டவர்கள், அகலத் திறந்த வாய்களைக் கொண்டவர்கள், பயங்கரர்கள்,(72) கோள்கள், தடாகங்கள், மடுக்கள், குளங்கள், கடல்கள், ஆறுகள், இடுகாடுகள், மலைகள், மரங்கள், ஆகியவற்றிலும் சூன்யமான வீடுகளிலும் வசிப்பவர்கள் ஆகியோர் அனைத்து வகையிலும் என்னைக் காக்கட்டும்.(73)

ஏதே க்³ரஹாஷ்²ச ஸததம் ரக்ஷந்து மம ஸர்வத꞉ |
மஹாக³ணபதிர்நந்தீ³ மஹாகாலோ மஹாப³ல꞉ |
மாஹேஷ்²வரோ வைஷ்ணவஷ்²ச ஜ்வரௌ லோகப⁴யாவஹௌ ||2-109-74

க்³ராமணீஷ்²சைவ கோ³பாலோ ப்⁴ருங்க³ரீடிர்க³ணேஷ்²வர꞉ |
தே³வஷ்²ச வாமதே³வஷ்²ச க⁴ண்டாகர்ண꞉ கரந்த⁴ம꞉ ||2-109-75

ஷ்²வேதமோத³꞉ கபாலீ ச ஜம்ப⁴க꞉ ஷ²த்ருதாபந꞉ |
மஜ்ஜநோந்மஜ்ஜநௌ சோபௌ⁴ ஸந்தாபநவிளாபநௌ ||2-109-76

நிஜகா⁴ஸோ க⁴ஸஷ்²சைவ ஸ்தூ²ணாகர்ண꞉ ப்ரஷோ²ஷண꞉ |
உல்காமாலீ த⁴மத⁴மோ ஜ்வாலாமாலீ ப்ரத³ர்ஷ²ந꞉ ||2-109-77

ஸங்க⁴ட்டந꞉ ஸங்குடந꞉ காஷ்ட²பூ⁴த꞉ ஷி²வங்கர꞉ |
கூஷ்மாண்ட³꞉ கும்ப⁴மூர்தா⁴ ச ரோசநோ வைக்ருதோ க்³ரஹ꞉ ||2-109-78

கணங்களின் பெருந்தலைவன் (கணேசன்), நந்தி, பெருங்காலன், பெருஞ்சக்திவாய்ந்தவன், உலகில் அஞ்சப்படுபவர்களான பெருந்தலைவன் (சிவன்), விஷ்ணு ஆகிய இருவருக்கும் உடைய ஜ்வரங்கள்,(74) கிராமணி, கோபாலன், பிருங்காரீடி, கணேஷ்வரன், தலைவன் வாமதேவன், காதுகளில் மணிகளைக் கொண்டவன் (கண்டாகர்ணன்), கரந்தமன்,(75) ஸ்வேதமோதன், கபாலி, ஜம்பகன், பகைவரை எரிப்பவன் {சத்ருதாபனன்}, மஜ்ஜன், உனமஜ்ஜன், சந்தாபனன், விலாபனன்,(76) நிஜாகஸன், அகஸன், ஸ்தூணாகர்ணன், பிரசோஷணன், உல்காமாலி, தபதமன், ஜ்வாலாமலி, பிரதர்ஷனன்,(77) ஸங்கட்டணன், ஸங்குடனன், காஷ்டபூதன், சிவங்கரன், கூஷ்மாண்டன், கும்பமூர்த்தன், ரோசனன், {கிரஹமாகிபலி}, வைக்ருதன்,(78)

அநிகேத꞉ ஸுராரிக்⁴ந꞉ ஷி²வஷ்²சாஷி²வ ஏவ ச |
க்ஷேமக꞉ பிஷி²தாஷீ² ச ஸுராரிர்ஹரிலோசந꞉ ||2-109-79

பீ⁴மகோ க்³ராஹகஷ்²சைவ ததை²வாக்³ரமயோ க்³ரஹ꞉ |
உபக்³ரஹோ(அ)ர்யகஷ்²சைவ ததா² ஸ்கந்த³க்³ரஹோ(அ)பர꞉ ||2-109-80

சபலோ(அ)ஸமவேதாலஸ்தாஸம꞉ ஸுமஹாகபி꞉ |
ஹ்ருத³யோத்³வர்தநஷ்²சைட³꞉ குண்டா³ஷீ² கங்கணப்ரிய꞉ ||2-109-81

ஹரிஷ்²மஷ்²ருர்க³ருத்மந்தோ மநோமாருதரம்ஹஸ꞉ |
பார்வத்யா ரோஷஸம்பூ⁴தா꞉ ஸஹஸ்ராணி ஷ²தாநி ச || 2-109-82

ஷ²க்திமந்தோ த்⁴ருதிமந்தோ ப்³ரஹ்மந்யா꞉ ஸத்யஸங்க³ரா꞉ |
ஸர்வகாமாபஹந்தாரோ த்³விஷதாம் ச ம்ருதே⁴ ம்ருதே⁴ ||2-109-83

ராத்ராவஹநி து³ர்கே³ஷு கீர்திதா꞉ ஸகலைர்கு³ணை꞉ |
தேஷாம் க³நாநாம் பதய꞉ ஸக³ணா꞉ பாந்து மாம் ஸதா³ ||2-109-84

அனிகேதன், ஸுராரிக்னன், சிவன், அசிவன், க்ஷேமகன், பிசிதாஸி, ஸுராரி, ஹரிலோசனன்,(79) பீமகன், கிரஹகன், உக்ரமயகிரஹன், உபக்ரஹன், அர்யகன், ஸ்கந்தக்ரஹன்,(80) சபலன், அஸ்மவேதாளன், தாமஸன், ஸுமஹாகபி, ஹிரதயுதவாதனன், ஜடன், குண்டாசி, கங்கணப்ரியன்,(81) ஹரிமசம்ஸ்ரு, மனோவேக காற்று வேகம் கொண்ட கருத்மான், பார்வதியின் கோபத்திலிருந்து பிறந்த சக்திமிக்க நூற்றுவர், ஆயிரவர்,(82) பெருஞ்சக்திவாய்ந்தவர்கள், உறுதிமிக்கவர்கள், பிராமணர்களிடம் அர்ப்பணிப்புமிக்கவர்கள், வாய்மைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள், போரில் பகைவரின் ஆசைகள் அனைத்தையும் முற்றிலும் அழிப்பவர்கள்(83) ஆகியோர் அனைவரும் இரவிலும், பகலிலும், கடினமான காலங்களிலும் துதிக்கப்படும்போது, கணங்களின் துணையுடன் கூடிய கணேசனுடன் சேர்ந்து எப்போதும் என்னைக் காக்கட்டும்.(84)

நாரத³꞉ பர்வதஷ்²சைவ க³ந்த⁴ர்வாப்ஸரஸாம் க³ணா꞉ |
பிதர꞉ காரணம் கார்யமாத⁴யோ வ்யாத⁴யஸ்ததா² ||2-109-85

அக³ஸ்த்யோ கா³ளவோ கா³ர்க்³ய꞉ ஷ²க்திதௌ⁴ம்ய꞉ பராஷ²ர꞉ |
க்ருஷ்ணாத்ரேயஷ்²ச ப⁴க³வாநஸிதோ தே³வலோ ப³ல꞉ ||2-109-86

ப்³ருஹஸ்பதிருதத்²யஷ்²ச மார்கண்டே³ய꞉ ஷ்²ருதஷ்²ரவா꞉ |
த்³வைபாயநோ வித³ர்ப⁴ஷ்²ச ஜைமிநிர்மாட²ர꞉ கட²꞉ ||2-109-87

விஷ்²வாமித்ரோ வஸிஷ்ட²ஷ்²ச லோமஷ²ஷ்²ச மஹாமுநி꞉ |
உத்தங்கஷ்²சைவ ரைம்யஷ்²ச பௌலோமஷ்²ச த்³விதஸ்த்ரித꞉ ||2-109-88

ருஷிர்வை காலவ்ருக்ஷீயோ முநிமேதா⁴திதி²ஸ்ததா² |
ஸாரஸ்வதோ யவக்ரீதி꞉ குஷி²கோ கௌ³தமஸ்ததா² ||2-109-89

ஸம்வர்த ருஷ்²யஷ்²ருங்க³ஷ்²ச ஸ்வஸ்த்யாத்ரேயோ விபா⁴ண்ட³க꞉ |
ருசீகோ ஜமத³க்³நிஷ்²ச ததோ²ர்வஸ்தபஸாம் நிதி⁴꞉ ||2-109-90

நாரதர், பர்வதர், கந்தர்வர்கள், அப்ஸரஸ்கள், கணங்கள், பித்ருக்கள், காரணம், காரியம், ஆதி, வியாதி,(85) அகஸ்தியர், காலவர், கார்க்யர், சகிதி, தௌம்யர், பராசரர், கிருஷ்ணாத்ரேயர், அசிதர், தேவலர், பலர்,(86) பிருஹஸ்பதி, உதத்யர், மார்க்கண்டேயர், சுருதச்ரவர், துவைபாயனர், விதர்ப்பர், ஜைமினி, மாடரர், கடர்,(87) விஷ்வாமித்ரர், வசிஷ்டர், பெரும் முனிவரான லோமசர், உதங்கர், நைப்யர், பௌலோமர், துவிதர், திருதர்,(88) காலவிருக்ஷ்யரிஷி, மேதாதிமுனி, ஸாரஸ்வதர், யவக்ரீதி, குசிகர், கௌதமர்,(89) ஸம்வர்த்தர், ரிஷ்யசிருங்கர், ஸ்வஸ்திகயாத்ரேயர், விபாண்டகர், ரிசீகர், ஜமதக்னி, தவங்களின் கருவூலமான ஔர்வர்,(90)

ப⁴ரத்⁴வாஜ꞉ ஸ்தூ²லஷி²ரா꞉ கஷ்²யப꞉ புலஹ꞉ க்ரது꞉ |
ப்³ருஹத³க்³நிர்ஹரிஷ்²மஷ்²ருர்விஜய꞉ கண்வ ஏவ ச ||2-109-91

வைதண்டீ³ தீ³ர்க⁴தாபஷ்²ச வேத³கா³ர்தோ²(அ)ம்ஷு²மாஞ்ச்சி²வ꞉ |
அஷ்டாவக்ரோ த³தீ⁴சிஷ்²ச ஷ்²வேதகேதுஸ்ததை²வ ச ||2-109-92

உத்³தா³ளக꞉ க்ஷீரபாணி꞉ ஷ்²ருங்கீ³ கௌ³ரமுக²ஸ்ததா² |
அக்³நிவேஷ்²ய꞉ ஷ²மீகஷ்²ச ப்ரமுசுர்முமுசுஸ்ததா² ||2-109-93

ஏதே சாந்யே ச ருஷய꞉ ப³ஹவ꞉ ஷ²ம்ஸிதவ்ரதா꞉ |
முநய꞉ ஷ²ம்ஸிதாத்மாநோ யே சாந்யே நாநுகீர்திதா꞉ ||2-109-94

க்ரதவ꞉ ஷா²தி⁴ந꞉ ஷா²ந்தா꞉ ஷா²ந்திம் குர்வந்து மே ஸதா³ |
த்ரயோ(அ)க்³நயஸ்த்ரயோ வேதா³ஸ்த்ரைவித்³யா꞉ கௌஸ்துபோ⁴ மணி꞉ ||2-109-95

உச்சை꞉ஷ்²ரவா ஹய꞉ ஷ்²ரீமாந்வைத்³யோ த⁴ந்வந்தரிர்ஹரி꞉ |
அம்ருதம் கௌ³꞉ ஸுபர்ணஷ்²ச த³தி⁴கௌ³ராஷ்²ச ஸர்ஷபா꞉ ||2-109-96

பரத்வாஜர், ஸ்தூலசிரர், கசியபர், புலஹர், கிரது, பிருஹதக்னி, ஹரிஸ்மஸரு, விஜயர், கண்வர்,(91) வைதண்டி, தீர்கதாபர், வேதகார்த்தர், அம்சுமான், சிவர், அஷ்டாவக்ரர், ததீசி, ஸ்வேதகேது,(92) உத்தாலகர், க்ஷீரபாணி, சிருங்கி, கௌர்முகர், அக்னிவேஸ்யர், சமீகர், பிரமுசு, முமுசு ஆகியோரும்,(93) நோன்புகளை நோற்பவர்களான பிற முனிவர்கள் பலரும், ஆன்மாக்களைக் கட்டுப்படுத்திய முனிவர்களும், இங்கே துதிக்கப்படாதவர்களும்,(94) வேள்விகளைச் செய்யும் பிற முனிவர்களும், அமைதியான முனிவர்களும் எப்போதும் எனக்கு அமைதியை அருளட்டும்.
மூன்று அக்னிகள், மூன்று வேதங்கள், மூன்று வித்தைகள், கௌஸ்துபமணி,(95) உச்சைஸ்ரவஸ் குதிரை, மருத்துவத்தில் திறன்மிகுந்த மங்கலமான தன்வந்திரி, ஹரி, அம்ருதம், கருடன் {ஸுபர்ணம்}, வெண்பறவைகள்,(96)

ஷு²க்லா꞉ ஸுமநஸ꞉ கந்யா꞉ ஷ்²வேதச்ச²த்ரம் யவாக்ஷதா꞉ |
தூ³ர்வா ஹிரண்யம் க³ந்தா⁴ஷ்²ச வாலவ்யஜநமேவ ச ||2-109–97

ததா²ப்ரதிஹதம் சக்ரம் மஹோக்ஷஷ்²சந்த³நம் விஷம் |
ஷ்²வேதோ வ்ருஷ꞉கரீ மத்த꞉ ஸிம்ஹோ வ்யாக்⁴ரோ ஹயோ கி³ரி꞉ ||2-109-98

ப்ருதி²வீ சோத்³த்⁴ருதா லாஜா ப்³ராஹ்மநா மது⁴ பாயஸம் |
ஸ்வஸ்திகோ வர்த⁴மாநஷ்²ச நந்த்³யாவர்த꞉ ப்ரியங்க³வ꞉ |
ஷ்²ரீப²லம் கோ³மயம் மத்ஸ்யோ து³ந்து³பி⁴꞉ படஹஸ்வந꞉ ||2-109-99

ருஷிபத்ந்யஷ்²ச கந்யாஷ்²ச ஷ்²ரீமத்³ப⁴த்³ராஸநம் த⁴நு꞉ |
ரோசநா ருசகஷ்²சைவ நதீ³நாம் ஸங்க³மோத³கம் ||2-109-100

ஸுபர்ணா꞉ ஷ²தபத்ராஷ்²ச சகோரா ஜீவஜீவகா꞉ |
நந்தீ³முகோ² மயூரஷ்²ச ப³த்³த⁴முக்தாமணித்⁴வஜா꞉ ||2-109-101

ஆயுதா⁴நி ப்ரஷ²ஸ்தாநி கார்யஸித்³தி⁴கராணி ச |
புண்யம் வை விக³தக்லேஷ²ம் ஷ்²ரீமத்³வை மங்க³ளாந்விதம் ||2-109-102

வெண்கடுகு, வெண்மலர்கள், கன்னிகைகள், வெண்குடை, யவம், அக்ஷதை, அருகம்புல், தங்கம், நறுமணப்பூச்சு, விசிறி,(97) சக்கராயுதம், பெரும் காளை, சந்தனம், நஞ்சு, வெள்ளை காளை, மதங்கொண்ட யானை, சிங்கம், புலி, குதிரை, மலை,(98) பூமாதேவி {நிலம்}, நெற்பொரி, பிராமணர்கள், தேன், பாயஸம், சுவஸ்திகாவளதக்கை, நந்தியாவர்த்த மலர், குங்குமப்பூ, வில்வம், கோமயம், மீன் {மத்ஸயம்}, துந்துபி, படகம் ஆகியவற்றின் ஒலி,(99) முனிவர்களின் மனைவியர் {ரிஷிபத்னிகள்}, கன்னிகைகள், மங்கல இருக்கைகள் {ஸ்ரீமத்பத்ராஸனம்}, விற்கள், கோரோசனை, மங்களத்திரவியம், ஆறுகளின் (ஆறுகள் கடலுடன் கலக்கும்) சங்கமத்தில் கிடைக்கும் நீர்,(100) நல்ல இலைகள், தாமரை, சகோரம், ஜீவ ஜீவக பறவை, நந்தீமுகப் பறவை, மயில் {மயூரம்}, முத்து, ரத்தினம் பதித்த கொடிக்கம்பங்கள்,(101) நல்ல ஆயுதங்கள் எனக் காரியங்களை நிறைவேற்றவல்லவையும், நற்பேற்றை வழங்குபவையும், கடினமான நிலைமைகளை அழிப்பவையும், நல்ல விளைவுகளை உண்டாக்குபவையுமான இவை அனைத்தும் என்னைக் காக்கட்டும்[இந்த ஆஹ்நிக துதி, மஹாபாரதம் அநுசாஸனபர்வம் பகுதி 150ல் சொல்லப்படும் சாவித்ரி மந்திரத்திற்கு நெருக்கமானதாக இருக்கிறது. ].(102)

ராமேணோதா³ஹ்ருதம் பூர்வமாயு꞉ ஷ்²ரீஜயகாங்க்ஷிணா |
ய இத³ம் ஷ்²ராவயேத்³வித்³வாம்ஸ்ததை²வ ஷ்²ருணுயாந்நர꞉ ||2-109-103

மங்க³ளாஷ்டஷ²தம் ஸ்நாதோ ஜபந்பர்வணி பர்வணி |
வத⁴ப³ந்த⁴பரிக்லேஷ²ம் வ்யாதி⁴ஷோ²கபராப⁴வம் ||2-109-104

ந ச ப்ராப்நோதி வைகல்யம் பரத்ரேஹ ச ஷ²ர்மத³ம் |
த⁴ந்யம் யஷ²ஸ்யமாயுஷ்யம் பவித்ரம் வேத³ஸம்மிதம் ||2-109-105

ஷ்²ரீமத்ஸ்வர்க்³யம் ஸதா³ புண்யமபத்யஜநநம் ஷி²வம் |
ஷு²ப⁴ம் க்ஷேமகரம் ந்ரூணாம் மேதா⁴ஜநநமுத்தமம் ||2-109-106

ஸர்வரோக³ப்ரஷ²மநம் ஸ்வகீர்திகுலவர்த⁴நம் |
ஷ்²ரத்³த³தா⁴நோ த³யோபேதோ ய꞉ படே²தா³த்மவாந்நர꞉ |
ஸர்வபாபவிஷு²த்³தா⁴த்மா லப⁴தே ச ஷு²பா⁴ம் க³திம் ||2-109-107

இது நீண்டகாலத்திற்கு முன்னர்ப் பலராமனால் ஓதப்பட்டது. நீண்ட வாழ்நாள், செழிப்பு, வெற்றி ஆகியவற்றை விரும்பும் மனிதர்கள் நல்லோரைக் கொண்டு ஓதச் செய்து இதைக் கேட்க வேண்டும்.(103) திதிகள் தோறும் {நாள்தோறும்} நீராடிவிட்டு, நூற்றெட்டு மங்கலப் பெயர்களுடன் கூடிய இந்த மந்திரத்தை {ஆஹ்நிகத் துதியை} ஒருவன் ஓதினால் அவன் மரணம், பற்று, நோய், கவலை ஆகியவற்றால் பீடிக்கப்படமாட்டான்.(104) இந்த மந்திரம் இம்மையிலும், மறுமையிலும் நன்மையை ஏற்படுத்தும். வேதங்களுக்கு இணையான இந்தப் புனித மந்திரம் நற்பேற்றையும், நீண்ட வாழ்நாட்களையும், புகழையும் கொடுக்கும்.(105) இந்த மந்திரம் {ஆஹ்நிக ஸ்தோத்ரம்} எப்போதும் செழிப்பைக் கொடுக்கும். தெய்வீகமானதும், புனிதமானதுமான இது சந்ததியையும், மங்கலத்தையும் அருளும். இது நற்பேற்றையும், செழிப்பையும் அருளும். தவத்தின் பலன்களைக் கொடுக்கக்கூடிய இது {ஆஹ்நிக மந்திரம்} மனிதர்களுக்கு மிகச் சிறந்த துதியாகும்.(106) இந்த மந்திரம் அனைத்து பிணிகளையும் போக்கவல்லதும், ஒருவனுடைய புகழையும், அவனுடைய குலத்தின் புகழையும் அதிகரிக்கவல்லதும் ஆகும். அன்பு நிறைந்த இதயம் கொண்ட ஒருவனால் இந்த மந்திரம் கவனத்துடன் ஓதப்பட்டால், அவனுடைய ஆன்மா அனைத்துப் பாவங்களில் இருந்தும் தூய்மையடையும், அவன் மங்கல உலகை அடைவான்” என்றார் {வைசம்பாயனர்}.(107)

இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
ப³லதே³வாஹ்நிகம் நாம நவாதி⁴கஷ²ததமோ(அ)த்⁴யாய꞉

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம்–அத்யாயம் – 108–(மாயாவத்யா ஸஹ ஸ்ரீ பிரத்யும்னஸ்ய ஸ்ரீ மத் துவாரகா கமனம்)

February 1, 2021

மாயாவதியுடன் ஸ்ரீ மத் துவாரகையை அடைந்த ஸ்ரீ பிரத்யும்னன்; மட்டற்ற மகிழ்ச்சியடைந்த ஸ்ரீ ருக்மிணி

வைஷ²ம்ப்யன உவாச
ஸமப்தமாயோ மாயாஜ்ஞோ விக்ராந்த꞉ ஸமரே(அ)வ்யய꞉ |
அஷ்டம்யாம் நிஹதோ யுத்³தே⁴ மாயாவீ காலஷ²ம்ப³ர꞉ ||2-108-1

தம்ருக்ஷவந்தே நக³ரே நிஹத்யாஸுரஸத்தமம் |
க்³ருஹ்ய மாயாவதீம் தே³வீமாக³ச்ச²ந்நக³ரம் பிது꞉ ||2-108-2

யோ(அ)ந்தரிக்ஷக³தோ பூ⁴த்வா மாயாவீ ஷீ²க்⁴ரவிக்ரம꞉ |
ஆஜகா³ம புரீம் ரம்யாம் ரக்²Sஇதாம் தேஜஸா பிது꞉ ||2-108-3

ஸோ(அ)ந்தரிக்ஷாந்நிபதித꞉ கேஷ²வாந்த꞉புரே ஷி²ஷு²꞉ |
மாயாவத்யா ஸஹ தயா ரூபவானிவ மன்மத²꞉ ||2-108-4

தஸ்மிம்ஸ்தத்ராவபதிதே மஹிஷ்ய꞉ கேஷ²வஸ்ய யா꞉ |
விஸ்மிதாஷ்²சைவ ஹ்ருஷ்டாஷ்²ச பீ⁴தாஷ்²சைவாப⁴வம்ஸ்தத꞉ ||2-108-5

ததஸ்தம் காமஸங்காஷ²ம் காந்தயா ஸஹ ஸங்க³தம் |
ப்ரேக்ஷந்த்யோ ஹ்ருஷ்டவத³னா꞉ பிப³ந்த்யோ நயனோத்ஸவம் ||2-108-6

தம் வினீதமுக²ம் த்³ருஷ்ட்வா ஸஜ்ஜமானம் பதே³ பதே³ |
அப⁴வன்ஸ்னிக்³த⁴ஸஞ்கல்பா꞉ ஸர்வாஸ்தா꞉ க்ருஷ்ணயோஷித꞉ ||2-108-7

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, “பெருஞ்சக்திவாய்ந்த மாயாவியான சம்பரன், தன் மாயைகள் அனைத்தும் முடிந்ததும், எட்டாம் பிறைநாளில் {அஷ்டமியில்} போரில் கொல்லப்பட்டான்.(1) பிரத்யும்னன், அசுரர்களின் முதன்மையான அவனை ரிக்ஷவந்த நகரத்தில் கொன்றுவிட்டுத் தன்னுடன் மாயாவதியை அழைத்துக் கொண்டு தன் தந்தையின் நகருக்கு {துவாரகைக்குப்} புறப்பட்டுச் சென்றான்.(2) வேகமாகச் செல்லவல்லவனான அந்த வீரன், தன் மாயா சக்தியின் மூலம் வானத்தில் எழுந்து தன் தந்தையின் சக்தியால் பாதுகாக்கப்படும் அழகிய துவாராவதி நகரை அடைந்தான்.(3) மன்மதனை (காமனைப்) போன்ற அந்த இளைஞன், மாயாதியுடன் சேர்ந்து வானத்தில் இருந்து கேசவனின் அந்தப்புரத்திற்குள் இறங்கினான்.(4) இவ்வாறு பிரத்யும்னன் கீழே இறங்கி வந்தபோது, கேசவனின் ராணிகள் ஆச்சரியத்தாலும், மகிழ்ச்சியாலும், அச்சத்தாலும் நிறைந்தனர்.(5) காமனுக்கு ஒப்பான அந்த இளைஞனையும், அவனது மனைவியையும் கண்ட பிறகு அவர்களது முகங்களில் மகிழ்ச்சி பெருகியது; அவர்கள் தங்கள் கண்களால் அவனது முகத்தில் உள்ள அமுதத்தைப் பருகுபவர்களைப் போலத் தெரிந்தனர்.(6) நாணம் நிறைந்த அந்தப் பிள்ளையின் முகத்தையும், அடிமேல் அடியெடுத்து வைத்து அடக்கத்துடன் நடக்கும் நடையும் கண்ட அவர்கள் அனைவரும் அவனிடம் அன்பால் நிறைந்தனர்.(7)

ருக்மிணீ சைவ தம் த்³ருஷ்ட்வா ஷோ²கார்தா புத்ரக³ர்த்³தி⁴னீ |
ஸபத்னீஷ²தஸங்கீர்ணா ஸபா³ஷ்பா வாக்யமப்³ரவீத் || 2-108-8

யாத்³ருக்ஸ்வப்னோ மயா த்³ருஷ்டோ நிஷா²யாம் யௌவனே க³தே |
கம்ஸாரிணா மமானீய த³த்தம் ஸாஹாரபல்லவம் ||2-108-9

ஷ²ஷி²ரஷ்²மிப்ரதீகாஷ²ம் முக்தாதா³மவிபூ⁴ஷிதம் |
கேஷ²வேனாங்கமாரோப்ய மம கண்டே² ந்யப³த்⁴யத ||2-108-10

ஷ்²யாமா ஸுசாருகேஷா² ஸ்த்ரீ ஷு²க்லாம்ப³ரவிபூ⁴ஷிதா |
பத்³மஹஸ்தா ந்ரீறீக்ஷந்தீ ப்ரவிஷ்டா மம வேஷ்²மனி ||2-108-11

ததா² புனரஹம் க்³ருஹ்ய ஸ்னாபிதா ருசிராம்பு³னா |
குஷே²ஷ²யமயீம் மாலாம் ஸ்த்ரீ ஸங்க்³ருஹ்யாத² பாணினா ||2-108-12

நூறு சக்களத்திகளால் சூழப்பட்டவளும், மகனைப் பெற்ற அன்னையுமான ருக்மிணி, அந்தப் பிள்ளையைக் கண்டதும் துயரால் பீடிக்கப்பட்டாள். கண்ணீர் சிந்தியபடியே அவள்,(8) “ஐயோ, நடு இரவில் கண்ட கனவில் கம்சனைக் கொன்றவர் {கம்ஸாரிணர் கிருஷ்ணர்} எனக்கு மாந்தளிர்களை {மாவிலைகளைத்} தந்தார்.(9) கேசவர் என்னை மடியில் வைத்துக் கொண்டு நிலவின் கதிர்களுக்கு ஒப்பான முத்து மாலையை என் கழுத்தில் சூட்டினார்.(10) அழகிய சுருள்முடிகளுடன் கூடியவளும், வெள்ளை ஆடை உடுத்தியவளும், கையில் தாமரையைக் கொண்டவளுமான ஓர் இளம்பெண் {என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே} என் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.(11) அழகாக என் மீது அவள் நீரைத் தெளித்தாள் {அழகாக என்னை நீராட்டினாள்}. அதன்பிறகு அந்தப் பெண் என் தலையைத் தன் கைகளால் தீண்டித் தாமரை மாலையை எனக்குக் கொடுத்தாள்” என்று சொன்னாள்.(12)

மம மூர்த⁴ன்யுபாக்⁴ராய த³த்தா ஸ்வச்சா² தயா மம |
ஏவம் ஸ்வப்னான்கீர்தயந்தீ ருக்மிணீ ஹ்ருஷ்டமானஸா ||2-108-13

ஸகீ²ஜனவ்ருதா தே³வீ குமாரம் வீக்ஷ்ய தம் முஹு꞉ |
த⁴ந்யாயா꞉ க²ல்வயம் புத்ரோ தீ³ர்கா⁴யு꞉ ப்ரியத³ர்ஷ²ன꞉ ||2-108-14

ஈத்³ருஷ²꞉ காமஸங்காஷோ² யௌவனே ப்ரத²மே ஸ்தி²த꞉ |
ஜீவபுத்ரா த்வயா புத்ர காஸௌ பா⁴க்³யஸமன்விதா ||2-108-15

கிமர்த²ம் சாம்பு³த³ஷ்²யாம꞉ ஸபா⁴ர்யஸ்த்வமிஹாக³த꞉ |
அஸ்மின்வயஸி ஸுவ்யக்தம் ப்ரத்³யும்னோ மம புத்ரக꞉ ||2-108-16

ப⁴வேத்³யதி³ ந நீத꞉ ஸ்யாத்க்ருதாந்தேன ப³லீயஸா |
வ்யக்தம் க்ருஷ்ணகுமாரஸ்த்வம் ந மித்²யா மம தர்கிதம் ||2-108-17

விஜ்ஞாதோ(அ)ஸி மயா சிஹ்னைர்வினா சக்ரம் ஜனார்த³ன꞉ |
முக²ம் நாராயணஸ்யேவ கேஷா²꞉ கேஷா²ந்த ஏவ ச ||2-108-18

தன் தோழிகளால் சூழப்பட்டிருந்த ருக்மிணி, தன் கனவை இவ்வாறு விளக்கிச் சொல்லி மீண்டும் மீண்டும் அந்த இளவரசனைக் கண்டு,(13) “அழகும், நீண்ட ஆயுளும் கொண்டவனும், காமனுக்கு ஒப்பானவனும், இளமையின் முதல் நிலையில் அடியெடுத்து வைத்தவனுமான இத்தகைய பிள்ளையை மகனாகப் பெற்ற பெண் அருளப்பட்டவளே.(14) ஓ! மகனே, மேகம் போன்ற நிறத்துடன் கூடிய உன்னைப் போன்ற மகனால் அருளப்பட்ட நல்லூழ் கொண்ட அந்தப் பெண் யார்? உன் மனைவியுடன் நீ இங்கே வந்ததேன்?(15) ஐயோ, சக்திவாய்ந்த யமன், என் குழந்தை பிரத்யும்னனை அபகரிக்காதிருந்தால், இந்நேரம் அவனும் உன் வயதையே அடைந்திருப்பான்.(16) என் ஊகம் ஒருபோதும் பொய்யாகாது. நிச்சயம் நீ விருஷ்ணி குல இளவரசனே;(17) உன் மேனியில் உள்ள அடையாளங்களால் நீ சக்கரம் இல்லாத ஜனார்த்தனரைப் போலத் தெரிகிறாய். உன் முகமும், தலைமுடியும் நாராயணருக்கு ஒப்பானவையாக இருக்கின்றன,(18)

ஊரூ வக்ஷோ பு⁴ஜௌ துல்யௌ ஹலின꞉ ஷ்²வஷு²ரஸ்ய மே |
கஸ்த்வம் வ்ருஷ்ணிகுலம் ஸர்வம் த்³யோதயன்வபுஷா ஸ்தி²த꞉ ||2-108-19

அஹோ நாராயணஸ்யேவ தி³வ்யா தே பரமா தனு꞉ |
ஏதஸ்மின்னந்தேரே க்ருஷ்ண꞉ ஸஹஸா ப்ரவிவேஷ² ஹ |
நாரத³ஸ்ய வச꞉ ஷ்²ருத்வா ஷ²ம்ப³ரஸ்ய வத⁴ம் ப்ரதி ||2-108-20

ஸோ(அ)பஷ்²யத்தம் ஸுதம் ஜ்யேஷ்ட²ம் ஸித்³த⁴ம் மன்மத²லக்ஷணை꞉ |
ஸ்னுஷாம் மாயாவதீம் சைவ ஹ்ருஷ்டசேதா ஜனார்த³ன꞉ |
ஸோ(அ)ப்³ரவீத்ஸஹஸா தே³வீம் ருக்மிணீம் தே³வதாமிவ ||2-108-21

க்ருஷ்ண உவாச
அயம் ஸ தே³வி ஸம்ப்ராப்த꞉ ஸுதஷ்²சாபத⁴ரஸ்தவ ||2-108-22

உன் தொடைகளும், கரங்களும், மார்பும் என் மைத்துனரான ஹலாதரருக்கு {பலராமருக்கு} ஒப்பானவையாக இருக்கின்றன. ஐயோ, நீ நாராயணரின் இரண்டாம் தெய்வீக உடலைக் கொண்டவன் போலத் தெரிகிறாய். உன் மேனியால் நீ மொத்த மொத்த விருஷ்ணி குலத்தையும் அலங்கரிக்கிறாய்.(19) ஓ! பிள்ளாய், யார் நீ?” என்று கேட்டாள் {ருக்மிணி}.

அதே வேளையில், சம்பரனின் அழிவை நாரதரிடம் இருந்து கேட்டிருந்த கிருஷ்ணன், அங்கே திடீரென நுழைந்தான்.(20) ஜனார்த்தனன், காமனுக்கு ஒப்பான தன் மூத்த மகனையும், தன் மருமகள் மாயாவதியையும் கண்டு இன்பத்தால் நிறைந்து,(21) தேவி போன்ற ருக்மிணியிடம், “ஓ! தேவி, பெரும் வில்லாளியான உன் மகன் இதோ வந்துவிட்டான்.(22)

அனேன ஷ²ம்ப³ரம் ஹத்வா மாயாயுத்³த⁴விஷா²ரத³ம் |
ஹதா மாயாஸுதா꞉ ஸர்வா யாபி⁴ர்தே³வானபா³த⁴யத் ||2-108-23

ஸதீ சய ஷு²பா⁴ ஸாத்⁴வீ பா⁴ர்யா வை தனயஸ்ய தே |
மாயாவதீதி விக்²யாதா ஷ²ம்ப³ரஸ்ய க்³ருஹோஷிதா ||2-108-24

மா ச தே ஷ²ம்ப³ரஸ்யேயம் பத்நீதி ப⁴வது வ்யதா² |
மன்மதே² து க³தே நாஷ²ம் க³தே சானங்க³தாம் புரா ||2-108-25

காமபத்னீ ந காந்தைஷா ஷ²ம்ப³ரஸ்ய ரதிப்ரியா |
மாயாரூபேண தம் தை³த்யம் மோஹயத்யஸக்ருச்சு²பா⁴ ||2-108-26

மாயையில் திறன்மிக்கச் சம்பரனை இவன் கொன்றுவிட்டான். தேவர்களைத் துன்புறுத்த அவன் பயன்படுத்தி வந்த மாயக் கலைகள் அனைத்தையும் இவன் கற்றிருக்கிறான்.(23) மங்கலமானவளும், கற்புநிறைந்தவளுமான இந்தப் பெண் உன் மகனின் மனைவியாவாள். அவள் இந்தக் காலம் வரை சம்பரனின் வீட்டில் மாயாவதி என்ற பெயரில் வாழ்ந்து வந்தாள்.(24) இவளை சம்பரனின் மனைவி என்று நினைத்து மனம் வருந்தாதே. காமனின் அன்புக்குரிய மனைவியான ரதியென நீ இவளை அறிவாயாக. முற்காலத்தில் மன்மதன், ஹரனின் கோபத்தீயால் எரிக்கப்பட்டு அங்கங்களற்றவன் ஆனதில் இருந்து இந்தக் காலம் வரை இந்த மங்கலப் பெண், தன் மாய சக்தியால் உண்டான தன்னைப் போன்ற தோற்றத்தின் மூலம் அந்தத் தைத்தியனை {சம்பரனை} எப்போதும் மயக்கத்தில் {மோகத்தில்} வைத்திருந்தாள்.(25,26)

ந சைஷா தஸ்ய கௌமாரே வஷே² திஷ்ட²தி ஷோ²ப⁴னா |
ஆத்மமாயாமயம் க்ருத்வா ரூபம் ஷ²ம்ப³ரமாவிஷ²த் ||2-108-27

பத்ன்யேஷா மம புத்ரஸ்ய ஸ்னுஷா தவ வராங்க³னா |
லோககாந்தஸ்யா ஸாஹாய்யம் கரிஷ்யதி மனோமயம் ||2-108-28

ப்ரவேஷ²யைனாம் ப⁴வனம் பூஜ்யாம் ஜ்யேஷ்டா²ம் ஸ்னுஷாம் மம |
சிரம் ப்ரநஷ்டம் ச ஸுதம் ப⁴ஜஸ்வ புனராக³தம் ||2-108-29

இந்த அழகிய பெண், இளமையில் கூடச் சம்பரனை நாடவில்லை; இவள், தன் மாய சக்திகளின் மூலம் தன்னைப் போன்ற வடிவத்தை உண்டாக்கி, சம்பரனிடம் அவளை அனுப்பி வந்தாள்.(27) ஓ! அழகிய பெண்ணே, என் மகனின் மனைவியும், உன்னுடைய மருமகளுமான இவள் காமனுக்குத் துணையாக இருந்து அவனை நிறைவடையச் செய்வாள்.(28) நமது மூத்த மருமகளான இவள் நம் அன்புக்குத் தகுந்தவளாவாள். இவளை உன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்று, தொலைந்து போய்த் திரும்பி வந்திருக்கும் உன் மகனுக்கு உணவளிப்பாயாக” என்றான் {கிருஷ்ணன்}”.(29)

வைஷ²ம்பாயன உவாச
ஷ்²ருத்வா து வசனம் தே³வீ க்ருஷ்ணேனோதா³ஹ்ருதம் ததா³ |
ப்ரஹர்ஷ²மதுலம் லப்³த்⁴வா ருக்மிணீ வாக்யமப்³ரவீத் ||2-108-30

அஹோ த⁴ன்யதராஸ்மீதி வீரபுத்ரஸமாக³மாத் |
அத்³ய மே ஸப²ல꞉ காம꞉ பூர்ணோ மே(அ)த்³ய மனோரத²꞉ ||2-108-31

சிரப்ரநஷ்டபுத்ரஸ்ய த³ர்ஷ²னம் ப்ரியயா ஸஹ |
ஆக³ச்ச² புத்ர ப⁴வனம் ஸபா⁴ர்ய꞉ ப்ரவிவேஷ² ச ||2-108-32

வைசம்பாயனர் {ஜனமேயனிடம்}, “கிருஷ்ணனால் சொல்லப்பட்ட சொற்களைக் கேட்ட ருக்மிணி, பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தவளாக,(30) “என் வீர மகன் திரும்பி வந்துவிட்டதால் நான் பேறுமிக்கவளானேன். என் பிறவி அருளப்பட்டது,(31) தொலைந்து போன என் மகன் தன் மனைவியுடன் திரும்பி வந்துவிட்டதால் என் நோக்கம் நிறைவேறியது. என் மகனே வா, உன் மனைவியுடன் இந்த அறைக்குள் நுழைவாயாக” என்றாள் {ருக்மிணி}.(32)

ததோ(அ)பி⁴வாத்³ய சரணௌ கோ³விந்த³ம் மாதரம் ச தாம் |
ப்ரத்³யும்ன꞉ பூஜயாமாஸ ஹலினம் ச மஹாப³லம் ||2-108-33

உத்தா²ப்ய தம் பரிஷ்வஜ்ய மூர்த்⁴ன்யுபாக்⁴ராய வீர்யவான் |
ப்ரத்³யும்னம் ப³லினாம் ஷ்²ரேஷ்ட²ம் கேஷ²வ꞉ பரவீரஹா ||2-108-34

ஸ்னுஷாம் சோத்தா²ப்ய தாம் தே³வீம் ருக்மிணீ ருக்மபூ⁴ஷணா |
பரிஷ்வஜ்யோபஸங்க்³ருஹ்ய ஸ்னேஹாத்³க³த்³க³த³பா⁴ஷிணீ ||2-108-35

ஸமேத்ய ப⁴வனம் பத்ன்யா ஷ²சீந்த்³ரமதி³திர்யதா² |
ப்ரவேஷ²யாமாஸ ததா³ ருக்மிணீ ஸுதமாக³தம் ||2-108-36

பிரத்யும்னன், தன் அன்னையையும், கோவிந்தனையும் வணங்கிவிட்டு, ஹலாதரனிடம் {பலராமனிடம்} பணிந்து தலை வணங்கினான்.(33) பகைவரின் போர்வீரர்களைக் கொல்பவனும், பெருஞ்சக்தி வாய்ந்தவனுமான கேசவன், பிரத்யும்னனை உயர்த்தி, ஆரத்தழுவிக் கொண்டு உச்சி முகர்ந்தான்.(34) ருக்மிணி தேவியும், அன்பால் தடைபட்ட சொற்களுடன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் மருமகளை உயர்த்தி, தன் மடியில் அமர்த்தி அவளை ஆரத் தழுவிக் கொண்டாள்.(35) அதிதி, சசியுடன் கூடிய தேவர்களின் மன்னனை வழிநடத்துவதைப் போலவே ருக்மிணியும் மனைவியுடன் திரும்பி வந்திருக்கும் தன் மகனை தன் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றாள்” என்றார் {வைசம்பாயனர்}.(36)

இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
ப்ரத்³யும்நாக³மனே(அ)ஷ்டாதி⁴கஷ²ததமோ(அ)த்⁴யாய꞉

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம்–அத்யாயம் – 107–(ஷம்பரவதம்)–

February 1, 2021

ஸ்ரீ பார்வதியைத் துதித்த ஸ்ரீ பிரத்யும்னன்; சம்பரனின் முத்கரத்தைத் தாமரை மாலையாகப் பெற்ற வரம்; ஸ்ரீ பிரத்யும்னன் ஏவிய ஸ்ரீ வைஷ்ணவாஸ்த்திரம்; சம்பரன் வதம்

வைஷ²ம்பாயந உவாச
ஷ²ம்ப³ரஸ்து தத꞉ க்ருத்³தோ⁴ முத்³க³ரம் தம் ஸமாத³தே³ |
முத்³க³ரே க்³ருஹ்யமாணே து த்³வாத³ஷா²ர்கா꞉ ஸமுத்தி²தா꞉ ||2-107-1

பர்வதாஷ்²சலிதா꞉ ஸர்வே ததை²வ வஸுதா⁴தலம் |
உந்மார்கா³꞉ ஸாக³ரா யாதா꞉ ஸங்க்ஷுப்³தா⁴ஷ்²சபி தே³வதா꞉ ||2-107-2

க்³ருத்⁴ரசக்ராகுலம் வ்யோம உல்காபாதோ ப³பூ⁴வ ஹ |
வவர்ஷ ருதி⁴ரம் தே³வ꞉ பருஷம் பவநோ வவௌ ||2-107-3

ஏவம் த்³ருஷ்ட்வா மஹோத்பாதாந்ப்ரத்³யும்ந꞉ ஸ த்வராந்வித꞉ |
அவதீர்ய ரதா²த்³வீர꞉ க்ருதாஞ்ஜலிபுட꞉ ஸ்தி²த꞉ ||2-107-4

தே³வீம் ஸஸ்மார மநஸா பார்வதீம் ஷ²ங்கரப்ரியாம் |
ப்ரணம்ய ஷி²ரஸா தே³வீம் ஸ்தோதும் ஸமுபசக்ரமே ||2-107-5

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, “கோபத்தில் நிறைந்த சம்பரன் தன் முத்கரத்தை எடுத்தான். ஓ! பரதனின் வழித்தோன்றலே, சம்பரன் தன் முத்கரத்தை எடுத்தபோது பனிரெண்டு சூரியர்களும் அங்கே உதித்தனர் {அந்த ஆயுதம் பனிரெண்டு சூரியன்களுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் இருந்தது},(1) மலைகள் அசைந்தன, பூமி நடுங்கினாள். பெருங்கடலின் நீர் கரையைக் கடந்தது, தேவர்கள் கலக்கமடைந்தனர்,(2) வானம் கழுகுகளால் நிறைந்திருந்தது, எரிகொள்ளிகள் விழுந்தன, கடுங்காற்று வீசியது, இந்திரன் குருதி மழையைப் பொழிந்தான்.(3) இந்தத் தீய சகுனங்கள் அனைத்தையும் கண்ட வீரன் பிரத்யும்னன், உடனே தன் தேரில் இருந்து இறங்கினான். பிறகு தன் கரங்களைக் குவித்தபடி,(4) சங்கரனின் அன்புக்குரிய மனைவியான பார்வதியை நினைவுகூர்ந்து, தலைவணங்கியபடியே அவளது மகிமைகளைத் துதிக்கத் தொடங்கினான்.(5)

ப்ரத்³யும்ந உவாச
ௐ நம꞉ காத்யாயந்யை கி³ரீஷா²யை நமோ நம꞉ |
நமஸ்த்ரைலோக்யமாயாயை காத்யாயந்யை நமோ நம்꞉ ||2-107-6

நம꞉ ஷ²த்ருவிநாஷி²ந்யை நமோ கௌ³ர்யை ஷி²வப்ரியே |
நமஸ்யே ஷு²ம்ப⁴மத²நீம் நிஷு²ம்ப⁴மத²நீமபி ||2-107-7

காலராத்ரி நமஸ்துப்⁴யம் கௌமார்யை ச நமோ நம꞉ |
காந்தாரவாஸிநீம் தே³வீம் நமஸ்யாமி க்ருதாஞ்ஜலி꞉ ||2-107-8

விந்த்⁴யவாஸிநீம் து³ர்க³க்⁴நாம் ரணது³ர்கா³ம் ரணப்ரியாம் |
நமஸ்யாமி மஹாதே³வீம் ஜயாம் ச விஜயாம் ததா² ||2-107-9

அபராஜிதாம் நமஸ்யே(அ)ஹமஜிதாம் ஷ²த்ருநாஷி²நீம் |
க⁴ண்டாஹஸ்தாம் நமஸ்யாமி க⁴ண்டாமாலாகுலாம் ததா² || 2-107-10

பிரத்யும்னன், “கார்த்திகேயனின் அன்னையான {மலைகளின் தேவியான} காத்யாயனியை வணங்குகிறேன். மூவுலகங்களின் அன்னையான {மூவுலகங்களிலும் மாயைகளை உண்டாக்கும்} காத்யாயனியை மீண்டும் வணங்குகிறேன்.(6) எங்கள் பகைவரை அழித்த தேவியை வணங்குகிறேன். கிரீசனின் மனைவியான கௌரியை வணங்குகிறேன். நிசும்பனின் இதயத்தைத் துளைத்து, சும்பனையும் கொன்ற தேவியை வணங்குகிறேன்.(7) காளராத்ரியையும் {பிரளய கால இரவாக இருப்பவளும்}, கௌமாரியையும் வணங்குகிறேன். மலைகள் சார்ந்த காட்டில் வாழும் தேவியைக் கரங்கூப்பித் தலைவணங்குகிறேன்.(8) விந்திய மலையில் வாழ்பவளும், கோட்டைகளை அழிப்பவளும், துர்க்கையாக {ரணதுர்க்கையாக} இருப்பவளும், போரில் விருப்பம் கொண்டவளும், ஜயை, விஜயையாக இருப்பவளுமான அந்தப் பெருந்தேவிக்குத் தலைவணங்குகிறேன்.(9) வெல்லப்படமுடியாதவளும், பகைவரைப் பீடிப்பவளும், கையில் மணியைக் கொண்டவளும், மணிகளின் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளுமான தேவிக்குத் தலைவணங்குகிறேன்.(10)

த்ரிஷூ²லிநீம் நமஸ்யாமி மஹிஷாஸுரகா⁴திநீம் |
ஸிம்ஹாநநாம் நமஸ்யாமி ஸிம்ஹப்ரவரகேதநாம் ||2-107-11

ஏகாநம்ஷா²ம் நமஸ்யாமி கா³யத்ரீம் யஜ்ஞஸத்க்ருதாம் |
ஸாவித்ரீம் சாபி விப்ராணாம் நமஸ்யே(அ)ஹம் க்ருதாஞ்ஜலி꞉ ||2-107-12

ரக்ஷ மாம் தே³வி ஸததம் ஸங்க்³ராமே விஜயம் குரு |
இதி காமவசஸ்துஷ்டா து³ர்கா³ ஸம்ப்ரீதமாநஸா ||2-107-13

உவாச வசநம் தே³வீ ஸுப்ரீதேநாந்தராத்மநா |
பஷ்²ய பஷ்²ய மஹாபா³ஹோ ருக்மிண்யாநந்த³வர்த⁴ந ||2-107-14

கொடியில் சிங்கத்தைச் சின்னமாகக் கொண்டவளும், திரிசூலபாணியும், எருமை முக அசுரனை {மஹிஷாசுரனைக்} கொன்றவளும், சிங்கத்தை வாகனமாகக் கொண்டவளுமான தேவிக்குத் தலைவணங்குகிறேன்.(11) அங்கங்கள் இல்லாத ஒரே அம்சம் கொண்டவளும் {ஏகாநம்ஸையும்}, வேள்வியில் உரைக்கப்படும் புனித காயத்ரியும், பிராமணர்களின் சாவித்ரியுமான தேவியைக் கரங்கூப்பித் தலைவணங்குகிறேன்.(12) ஓ! தேவி, போரில் எப்போதும் என்னை நீ காத்து, எனக்கு வெற்றி மகுடம் சூட்டுவாயாக” என்று வேண்டினான்.
அந்தத் தேவியும் இதயத்தில் நிறைவடைந்தவளாக,(13) “ஓ! பெருங்கரங்களைக் கொண்டவனே, ஓ! ருக்மிணியின் மகிழ்ச்சியை அதிகரிப்பவனே, என்னைப் பார். ஓ! மகனே, என்னைக் காண்பது கனியில்லாமல் போகாது {என் தரிசனம் வீண்போகாது}. எனவே, ஒரு வரத்தை வேண்டுவாயாக” என்றாள்.(14)

வரம் வரய வத்ஸ த்வமமோக⁴ம் த³ர்ஷ²நம் மம |
தே³வ்யாஸு வசநம் ஷ்²ருத்வா ரோமாஞ்சோத்³க³தமாநஸ꞉ ||2-107-15

ப்ரணம்ய ஷி²ரஸா தே³வீம் விஜ்ஞப்துமுபசக்ரமே |
யதி³ த்வம் தே³வி துஷ்டாஸி தீ³யதாம் மே யதீ³ப்ஸிதம் ||2-107-16

வரம் ச வரதே³ யாசே ஸர்வாமித்ரேஷு மே ஜய꞉ |
யஸ்த்வயா முத்³க³ரோ த³த்த꞉ ஷ²ம்ப³ரஸ்யாத்மஸம்ப⁴வ꞉ ||2-107-17

தேவியின் சொற்களைக் கேட்டதும் அவனுக்கு மயிர்க்கூச்சம் ஏற்பட்டது, அவனது மனம் இன்பத்தால் நிறைந்தது. அவன் அந்தத் தேவியை வணங்கிவிட்டு தன்னுடைய நோக்கத்தை அவளிடம் தெரிவித்தான்,(15) “ஓ! தேவி, என்னிடம் நிறைவடைந்திருக்கும் நீ, நான் விரும்பியதைக் கொடுப்பாயாக. ஓ! கௌரவத்தை அளிப்பவளே, நான் என் பகைவர் அனைவரையும் வெல்வேனாக.(16) ஓ! தேவி, உன் மேனியில் இருந்து உண்டானதும், சம்பரனுக்கு உன்னால் கொடுக்கப்பட்டதுமான அந்த முத்கரம் என் மேனியைத் தீண்டிய உடன் தாமரை மாலையாகட்டும்” என்றான்.(17)

ஏஷ மே கா³த்ரமாஸாத்³ய மாலா பத்³மவதீ ப⁴வேத் |
ததா²ஸ்த்விதி ச ஸாப்யுக்த்வா தத்ரைவாந்தரதீ⁴யத ||2-107-18

ப்ரத்³யும்நஸ்து மஹாதேஜாஸ்துஷ்டோ ரத²மதா²ருஹத் |
முத்³க³ரம் தம் க்³ருஹீத்வா ச ஷ²ம்ப³ர꞉ க்ரோத⁴மூர்ச்சி²த꞉ ||2-107-19

ப்⁴ராமயித்வா ஸ சிக்ஷேப ப்ரத்³யும்நோரஸி வீர்யவான் |
ஸ க³த்வா மத³நாப்⁴யாஷ²ம் மாலா பூ⁴த்வா து பௌஷ்கரீ ||2-107-20

ப்ரத்³யும்நஸ்ய ச கண்டே² து ஸமாஸக்தா வ்யராஜத |
நக்ஷத்ராணாம் து மாலாயாம் யதா² பரிவ்ருதோ விது⁴꞉ ||2-107-21

ததோ தே³வா꞉ ஸக³ந்த⁴ர்வா꞉ ஸித்³தா⁴ஷ்²ச பரமர்ஷய꞉ |
ஸாது⁴ ஸாத்⁴விதி வாசோசு꞉ பூஜயந்கேஷ²வாத்மஜம் ||2-107-22

அதைக் கேட்ட அந்தத் தேவி, “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கேயே அப்போதே மறைந்து போனாள்.(18) பெருஞ்சக்திவாய்ந்த பிரத்யும்னனும், பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் தேரில் ஏறினான். அப்போது பெருஞ்சக்திவாய்ந்த சம்பரன் தன் முத்கரத்தை எடுத்துச் சுழற்றியபடியே அதைப் பிரத்யும்னனின் மார்பின் மீது வீசினான்.(19,20) பிரத்யும்னன் மீது பட்டவுடனேயே அது தாமரை மாலையாகி அவனது கழுத்தை அலங்கரித்தது. அவன் விண்மீன்களால் சூழப்பட்ட நிலவைப் போலத் தெரிந்தான்.(21) முத்கரம், தாமரை மாலையானதைக் கண்ட தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோரும், பெரும் முனிவர்களும் பிரத்யும்னனை அவனது முன்னிலையிலேயே உயர்வாகப் பேசினர் {வாழ்த்தினர்}.(22)

முத்³க³ரம் புஷ்பபூ⁴தம் து த்³ருஷ்ட்வா ப்ரத்³யும்நஸம்நிதௌ⁴ |
வைஷ்ணவம் பரமாஸ்த்ரம் து நாரதே³ந யதா²ஹ்ருதம் ||2-107-23

ஸந்த³தே⁴ சாபமாநம்ய இத³ம் வசநமப்³ரவீத் |
யத்³யஹம் ருக்மிணீபுத்ர꞉ கேஷ²வஸ்யாத்மஜோ ஹ்யஹம் ||2-107-24

அப்போது அந்தக் கேசவன் மகன் {பிரத்யும்னன்}, தன் வில்லை வளைத்து, நாரதர் கொண்டு வந்த வைஷ்ணவக் கணையை அதில் பொருத்திவிட்டு,(23) “ஓ! கணையே, நான் கேசவனால் பெறப்பட்ட ருக்மிணியின் மகனாக இருந்தால், அந்த உண்மையின் வலிமையைக் கொண்டு போர்க்களத்தில் சம்பரனைக் கொல்வாயாக” என்றான்.(24)

தேந ஸத்யேந பா³ணேந ஜஹி த்வம் ஷ²ம்ப³ரம் ரணே |
இத்யுக்த்வா சாபமாக்ருஷ்ய ஸந்தா⁴ய ச மஹாமநா꞉ ||2-107-25

சிக்ஷேப ஷ²ம்ப³ரஸ்யாத² த³ஹம்ˮல்லோகத்ரயம் யதா² |
ஸ க்ஷிப்தோ வ்ருஷ்ணிஸிம்ஹேந ஷ²ர꞉ க்ரவ்யாத³மோஹந꞉ ||2-107-26

ஹ்ருத்³யம் ஷ²ம்ப³ரஸ்யாத² பி⁴த்த்வா த⁴ரணிமாக³த꞉ |
ந சாஸ்ய மாம்ஸம் ந ஸ்நாயுர்நாஸ்தி² ந த்வங்ந ஷோ²ணிதம் ||2-107-27

உன்னத மனம் கொண்ட பிரத்யும்னன், இதைச் சொல்லிவிட்டு, மூவுலகங்களையும் எரித்துவிடுபவனைப்போலத் தன் வில்லை வளைத்து அந்தக் கணையைச் சம்பரன் மீது ஏவினான்.(25) விருஷ்ணி தலைவனால் ஏவப்பட்ட அந்தக் கணையும் சம்பரனின் மார்பைத் துளைத்து பூமிக்குள் நுழைந்தது.(26) அந்த வைஷ்ணவக் கணையின் சக்தியால் அவனது சதை, எலும்புகள், நரம்புகள், மண்டையோடு, குருதி ஆகியவை அனைத்தும் சாம்பலாகின.(27)

ஸர்வம் தத்³ப⁴ஸ்மஸாத்³பூ⁴தம் வைஷ்ணவாஸ்த்ரஸ்ய தேஜஸா |
ஹதே தை³த்யே மஹாகாயே தா³நவே ஷ²ம்ப³ரே(அ)த⁴மே ||2-107-28

ஜஹ்ருஷுர்தே³வக³ந்த⁴ர்வா நந்ருதுஷ்²சாப்ஸரோக³ணா꞉ |
உர்வஷீ² மேநகா ரம்பா⁴ விப்ரசித்திஸ்திலோத்தமா ||2-107-29

ந ந்ருதுர்ஹ்ருஷ்டமநஸோ ஜக³த்ஸ்தா²வரஜங்க³மம் |
தே³வராஜஸ்து ஸுப்ரீத꞉ ஸர்வதே³வக³ணை꞉ ஸஹ |
ப்ரத்³யும்நம் புஷ்பவர்ஷேண தமப்⁴யர்ச்ய ப்ரஹ்ருஷ்டவத் || 2-107-30

அத² ஸமரஹதே து தை³த்யராஜே
மது⁴மத²நஸ்ய ஸுதேந வைஷ்ணவாஸ்த்ரை꞉ |
விக³தரிபுப⁴யா꞉ ஸுராஷ்²ச ஜக்³மு-
ர்மகரவிபூ⁴ஷணகேதநம் ஸ்துவந்த꞉ ||2-107-31

ஸ ச ஸமரபரிஷ்²ரமம் வஹந்வை
நக³ரமுக²ம் ப்ரவிவேஷ² ரௌக்மிணேய꞉ |
ப்ரியதம இவ காந்தயா ப்ரஹ்ருஷ்ட-
ஸ்த்வரிதபத³ம் ரதித³ர்ஷ²நம் சகார ||2-107-32

பேருடல் படைத்தவனும், பாவியுமான அந்தத் தானவன் சம்பரன் இவ்வாறு கொல்லப்பட்டதும் தேவர்களும், கந்தர்வர்களும் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தனர்.(28) ஊர்வசி, மேனகை, ரம்பை, விப்ரசித்தி, திலோத்தமை ஆகியோரும், பிற அப்சரஸ்களும் நடனமாடினர், உயிருள்ள, உயிரற்ற மொத்த படைப்புகளும் அவ்வாறே ஆடின.(29) தேவர்களுடன் கூடிய தேவ மன்னன் மகிழ்ச்சியடைந்தான், அவர்கள் பிரத்யும்னனைப் புகழ்ந்தவாறே அவன் மீது மலர் மாரியைப் பொழிந்தனர்.(30) மதுசூதனனின் மகனான மதனனால் {காமனான பிரத்யும்னனால்} தைத்தியர்களின் மன்னன் போரில் கொல்லப்பட்டதும், தேவர்கள் தங்கள் பகைவன் மீது கொண்ட அச்சத்தில் இருந்து விடுபட்டு, பிரத்யும்னனைத் துதித்துவிட்டுத் தேவலோகத்திற்குச் சென்றனர்.(31) போரில் களைத்திருந்த ருக்மிணியின் மகன், ஒரு காதலன் தன் காதலியிடம் செல்வதைப் போல விரைவான எட்டுகளை எடுத்து வைத்து நகரத்திற்குச் சென்று தன் மனைவியைச் சந்தித்தான்” என்றார் {வைசம்பாயனர்}.(32)

இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
ஷ²ம்ப³ரவதே⁴ ஸப்தாதி⁴கஷ²ததமோ(அ)த்⁴யாய꞉

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம்–அத்யாயம் – 106–(ஷம்பரவதே ஸ்ரீ நாரதவாக்யம்)–

February 1, 2021

சம்பராசுரனுக்கும் பிரத்யும்னனுக்கும் இடையில் நடைபெற்ற போர்; பிரத்யும்னனின் முற்பிறவி வரலாறு–

வைஷ²ம்பாயன உவாச
ஷ²ம்ப³ரஸ்து தத꞉ க்ருத்³த⁴꞉ ஸூதமாஹ விஷா²ம்பதே |
ஷ²த்ருப்ரமுக²தோ வீர ரத²ம் மே வாஹய த்³ருதம் ||2-106-1

யாவதே³னம் ஷ²ரைர்ஹன்மி மம விப்ரியகாரகம் |
ததோ ப⁴ர்த்ருவச꞉ ஷ்²ருத்வா ஸூதஸ்தத்ப்ரியகாரக꞉ ||2-106-2

ரத²ம் ஸஞ்சோத³யாமாஸ சாமீகரவிபூ⁴ஷிதம் |
தம் த்³ருஷ்த்வா ரத²மாயாந்தம் ப்ரத்³யும்ன꞉ பு²ல்லலோசன꞉ ||2-106-3

ஸந்த³தே⁴ சாபமாதா³ய ஷ²ரம் கனகபூ⁴ஷிதம் |
தேனாஹனத்ஸுஸங்க்ருத்³த⁴꞉ கோபயஞ்ஷ²ம்ப³ரம் ரணே ||2-106-4

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, “ஓ! மன்னா, அப்போது கோபத்தில் நிறைந்திருந்த சம்பரன் தன் தேரோட்டியிடம், “ஓ! வீரா, விரைவில் என் தேரை பகைவனிடம் {பிரத்யும்னனிடம்} கொண்டு செல்வாயாக.(1) எனக்குத் தீங்கிழைத்தவனைக் கணைகளால் நான் கொல்லப் போகிறேன்” என்றான்.

எப்போதும் அவனுக்கு நல்லதைச் செய்பவனான அந்தத் தேரோட்டி, தன் தலைவனின் சொற்களைக் கேட்டு,(2) தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தத் தேரைச் செலுத்தினான். இனிமைமிக்கக் கண்களைக் கொண்ட பிரத்யும்னன், அந்தத் தேர் தன்னை அணுகுவதைக் கண்டு கோபத்துடன் தன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு பொற்கணைகளை அதில் பொருத்தினான். அதன் பிறகு அவன் அதைக் கொண்டு சம்பரனைத் தாக்கிப் போரில் தன் கோபத்தைத் தூண்டச் செய்தான்.(3,4)

ஹ்ருத³யே தாடி³தஸ்தேன தே³வஷ²த்ரு꞉ ஸுவிக்லவ꞉ |
ரத²ஷ²க்திம் ஸமாஷ்²ரித்ய தஸ்தௌ² ஸோ(அ)த² விசேதன꞉ ||2-106-5

ஸ சேதனாம் புன꞉ ப்ராப்ய த⁴னுராதா³ய ஷ²ம்ப³ர꞉ |
விவ்யாத⁴ கார்ஷ்ணிம் குபித꞉ ஸப்தபி⁴ர்நிஷி²தை꞉ ஷ²ரை꞉ ||2-106-6

தானப்ராப்தாஞ்ஷ²ரான்ஸோ(அ)த² ஸப்தபி⁴꞉ ஸப்ததா⁴ச்சி²னத் |
ஷ²ம்ப³ரம் ச ஜகா⁴நாத² ஸப்தத்யா நிஷி²தை꞉ ஷ²ரை꞉ ||2-106-7

புன꞉ ஷ²ரஸஹஸ்ரேண கங்கப³ர்ஹிணவாஸஸா |
அஹனச்ச²ம்ப³ரம் க்ரோதா⁴த்³தா⁴ராபி⁴ரிவ பர்வதம் ||2-106-8

ப்ரதி³ஷோ² விதி³ஷ²ஷ்²சைவ ஷ²ரதா⁴ராஸமாவ்ருதா |
[ஸ தி³ஷோ² விதி³ஷ²ஷ்²சைவ ஷ²ரதா⁴ரா ஸமாவ்ருணோத்] || 2-106-9

அந்த⁴காரீக்ரூதம் வ்யோம தி³னகர்தா ந த்³ருஷ்²யதே |
ததோ(அ)ந்த⁴காரமுத்ஸார்ய வைத்³யுதாஸ்த்ரேண ஷ²ம்ப³ர꞉ ||2-106-10

தேவர்களின் பகைவனான சம்பரன், அந்தக் கணைகளால் தன் முக்கிய அங்கங்கள் பிளக்கப்பட்டவனாகப் பெரிதும் கலக்கமடைந்தான். தன் தேரின் கொடிக்கம்பத்தைப் பிடித்தபடியே அவன் தன் நினைவை இழந்தான்.(5) சில கணங்களுக்குப் பிறகு தன் நினைவு மீண்ட அந்தத் தானவன் சம்பரன் கோபத்துடன் தன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு ஏழு கூரிய கணைகளால் கிருஷ்ணனின் மகனைத் தாக்கினான்.(6) பிரத்யும்னன், அந்தக் கணைகள் தன்னை அடையும் முன்பே ஏழு கணைகளைக் கொண்டு ஏழு பகுதிகளாக அவற்றைத் துண்டித்தான். பிறகு எழுபது கணைகளைச் சம்பரன் மீது ஏவினான்.(7) மழையால் மலையை மறைக்கும் மேகத்தைப் போல அவன் அழகிய சிறகுகளைக் {மயில் இறகுகளைக்} கொண்ட ஆயிரம் கணைகளால் சம்பரனை மீண்டும் தாக்கினான். திசைகள் அனைத்திலும் கணைகளால் மறைக்கப்பட்ட வானம் சூரியன் காணப்படாமல் இருளில் மறைந்தது.(8,9) இதைக் கண்ட சம்பரன், தன் வஜ்ரத்தால் {வைத்யுத ஆயுதத்தால்} அந்த இருளை விலக்கிவிட்டுப் பிரத்யும்னனுடைய தேரின் மீது கணைகளைப் பொழிந்தான்.(10)

ப்ரத்³யும்னஸ்ய ரதோ²பஸ்தே² ஷ²ரவர்ஷம் முமோச ஹ |
தத³ஸ்த்ரஜாலம் ப்ரத்³யும்ன꞉ ஷ²ரேணானதபர்வணா ||2-106-11

சிச்சே²த³ ப³ஹுதா⁴ ராஜந்த³ர்ஷ²யன்பாணிலாக⁴வம் |
ஹதே தஸ்மின்மஹாவர்ஷே ஷ²ராணாம் கார்ஷ்ணினா ததா³ ||2-106-12

த்³ருமவர்ஷம் முமோசாத² மாயயா காலஷ²ம்ப³ர꞉ |
த்³ருமவர்ஷோச்ச்²ரிதம் த்³ருஷ்ட்வா ப்ரத்³யும்ன꞉ க்ரோத⁴மூர்ச்சி²த꞉ ||2-106-13

ஆக்³னேயாஸ்த்ரம் முமோசாட² தேன வ்ருக்ஷானநாஷ²யத் |
ப⁴ஸ்மீபூ⁴தே வ்ருக்ஷவர்ஷே ஷி²லாஸங்கா⁴தமுத்ஸ்ருஜத் ||2-106-14

ப்ரத்³யும்னஸ்தம் து வாயவ்யை꞉ ப்ரோத்ஸாரயத ஸம்யுகே³ |
ததோ மாயாம் பராம் சக்ரே தே³வஷ²த்ரு꞉ ப்ரதாபவான் ||2-106-15

ஸிம்ஹான்வ்யாக்⁴ரான்வராஹாம்ஷ்²ச தரக்ஷூ²ந்ருக்ஷவானரான் |
வாரணான்வாரித³ப்ரக்²யான்ஹயானுஷ்ட்ரான்விஷா²ம்பதே ||2-106-16

முமோச த⁴னுராயம்ய ப்ரத்³யும்னஸ்ய ரதோ²பரி |
க³ந்த⁴ர்வாஸ்த்ரேண சிச்சே²த³ ஸர்வாம்ஸ்தான்க²ண்ட³ஷ²ஸ்ததா³ ||2-106-17

ஓ! மன்னா {ஜனமேஜயா}, பிரத்யுமனனும் தன் கர நளினத்தை வெளிப்படுத்தியபடியே தன்னுடைய கடுங்கணைகளால் அக்கணைகளைப் பல துண்டுகளாகத் துண்டித்தான்.(11) கிருஷ்ணனின் மகனால் கணைகளின் பெருமழை நிறுத்தப்பட்ட போது, அந்தக் காலசம்பரன் தன் மாயா சக்திகளின் மூலம் மரங்களைப் பொழிந்தான்.(12) அந்த மரங்களைக் கண்ட பிரத்யும்னன் கோபத்துடன் கூடியவனாக நெருப்பாயுதங்களை {ஆக்னேயாஸ்திரங்களை} ஏவி அவை அனைத்தையும் அழித்தான். மரங்கள் அனைத்தும் சாம்பலாக்கப்பட்ட போது சம்பரன் கல் மழையைப் பொழிந்தான்.(13,14) பிரத்யும்னன் அதை வாயு ஆயுதங்களின் {வாயவ்ய ஆயுதங்களின்} மூலம் போர்க்களத்தில் இருந்து அகற்றினான். ஓ! மன்னா, அப்போது தேவர்களின் பகைவனான சம்பரன்,(15) தன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, பெரும் மாயக் காட்சியை உண்டாக்கி பிரத்யும்னனுடைய தேரின் மீது சிங்கங்கள், புலிகள், கரடிகள், குரங்குகள், குதிரைகள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள், மேகம் போன்ற யானைகள் ஆகியவற்றை வீசினான். எனினும் அந்தக் காமன், கந்தர்வ ஆயுதங்களால் அவற்றைப் பல துண்டுகளாகத் துண்டித்தான்.(16,17)

ப்ரத்³யும்னேன து ஸா மாயா ஹதா தாம் வீக்ஷ்ய ஷ²ம்ப³ர꞉ |
அன்யாம் மாயாம் முமோசாத² ஷ²ம்ப³ர꞉ க்ரோத⁴மூர்ச்சி²த꞉ ||2-106-18

க³ஜேந்த்³ரான்பி⁴ன்னவத³னான்ஷஷ்டிஹாயனயௌவனான் |
மஹாமாத்ரோத்தமாரூடா⁴ன்கல்பிதான்ரணகோவிதா³ன் ||2-106-19

தாமாபதந்தீம் மாயாம் து கார்ஷ்னி꞉ கமலலோசன꞉ |
ஸைம்ஹீம் மாயாம் ஸமுத்ஸ்ரஷ்டும் சக்ரே பு³த்³தி⁴ம் மஹாமனா꞉ ||2-106-20

ஸா ஸ்ருஷ்டா ஸிம்ஹமாயா து ரௌக்மிணேயேன தீ⁴மதா |
மாயா நாக³வதீ நஷ்டா ஆதி³த்யேனேவே ஷ²ர்வரீ ||2-106-21

நிஹிதாம் ஹஸ்திமாயாம் து தாம் ஸமீக்ஷ்ய மஹாஸுர꞉ |
அன்யாம் ஸம்மோஹினீம் மாயாம் ஸோ(அ)ஸ்ருஜத்³தா³னவோத்தம꞉ ||2-106-22

தாம் த்³ருஷ்ட்வா மோஹினீம் நாம மாயாம் மயவிநிர்மிதாம் |
ஸம்ஜ்ஞாஸ்த்ரேண து ப்ரத்³யும்னோ நாஷ²யாமாஸ வீர்யவான் ||2-106-23

பிரத்யும்னனால் தன் மாயை விலக்கப்பட்டதைக் கண்ட சம்பரன், கோபத்துடன்கூடியவனாக மற்றொரு அருஞ்செயலைச் செய்தான்.(18) அவன், அறுபது தலைகளை {அறுபது வயதைக்} கொண்டவையும், நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டவையும், போர்வெறி கொண்டவையும், திறன்மிகு மாவுத்தர்களால் செலுத்தப்படுபவையுமான இளம் யானைகளை ஏவினான்.(19) அந்த மாயப் படைப்புகள் தன் மீது பாய இருப்பதைக் கண்டவனும், தன் கொடியில் மீன் சின்னம் கொண்டவனுமான அந்தத் தாமரைக் கண்ணன் (பிரத்யும்னன்) மாயச் சிங்கங்களை உண்டாக்க விரும்பினான்.(20) ஓ! மன்னா, இரவை அகற்றும் சூரியனைப் போலவே ருக்மிணியின் நுண்ணறிவுமிக்க மகனால் உண்டாக்கப்பட்ட அந்த மாயச் சிங்கங்களும் அந்த மாய யானைகளை அழித்தன.(21) தானவர்களின் மன்னனான சம்பரன், தன் மாய யானைகள் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு ஸம்மோஹினி மாயையை உண்டாக்கினான்.(22) பெருஞ்சக்திவாய்ந்த பிரத்யும்னன், மயனின் படைப்பான (கவர்ச்சிமிக்க) அந்த மாய மோகினி சம்பரனால் ஏவப்பட்டதைக் கண்டு தன் சஞ்சன (நனவு) ஆயுதத்தால் அதைத் தடுத்தான்.(23)

ஷ²ம்ப³ரஸ்து தத꞉ க்ருத்³தோ⁴ ஹதயா மாயயா ததா³
ஸைம்ஹீம் மாயாம் மஹாதேஜா꞉ ஸோ(அ)ஸ்ருஜத்³தா³னவேஷ்²வர꞉ ||2-106-24

ஸிம்ஹானாபததோ த்³ருஷ்ட்வா ரௌக்மிணேய꞉ ப்ரதாபவான் |
அஸ்த்ரம் கா³ந்த⁴ர்வமாதா³ய ஷ²ரபா⁴னஸ்ருஜத்ததா³ |
தே(அ)ஷ்டாபதா³ ப³லோத³க்³ரா நக²த³ம்ஷ்ட்ராயுதா⁴ ரணே ||2-106-25

ஸிம்ஹான்வித்³ராவயாமாஸுர்வயுர்ஜலத⁴ரானிவ |
ஸிம்ஹான்வித்³ரவதோ த்³ருஷ்ட்வா மாயயாஷ்டபதே³ன வை ||2-106-26

பெருஞ்சக்திவாய்ந்த தானவ மன்னன் சம்பரன், தன் மாயை அழிக்கப்பட்டதைக் கண்டு பெருங்கோபம் கொண்டவனாகச் சிங்கமாயையை {மாயைகளின் மாயையை} வெளிப்படுத்தினான்.(24) பெருஞ்சக்திவாய்ந்த ருக்மிணியின் மகன், தன் மீது பாய இருக்கும் சிங்கங்களைக் கண்டு கந்தர்வ ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு சரபங்களை[“எட்டுக் கால்களைக் கொண்டதும், குறிப்பாகப் பனி மூடிய பகுதிகளில் வசிப்பதுமான ஓர் அற்புத விலங்கு இஃது” – மஹாபாரதம் வன பர்வம் பகுதி 134, துரோண பர்வம் பகுதி 1, சாந்தி பர்வம் பகுதி 117, சாந்தி பர்வம் பகுதி 119 ஆகியவற்றில் சரபம் குறித்த குறிப்புகள் காணக்கிடைக்கின்றன.] உண்டாக்கினான்.(25) எட்டுக் கால்களையும், நகங்களையும், பற்களையும் கொண்ட அந்தச் சரபங்கள், மேகங்களைச் சிதறடிக்கும் காற்றைப் போல அந்தச் சிங்கங்களை விரட்டின. எட்டுக் கால்களைக் கொண்ட மாய விலங்குகளால் சிங்கங்கள் விரட்டப்படுவதைக் கண்ட சம்பரன், அவற்றைக் கொல்வதற்கான வழிமுறைகளைக் குறித்துச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.(26)

ஷ²ம்ப³ரஷ்²சிந்தயாமாஸ கத²மேனம் நிஹன்மி வை |
அஹோ மூர்க²ஸ்வபா⁴வோ(அ)ஹம் யன்மயா ந ஹத꞉ ஷி²ஷு²꞉ ||2-106-27

ப்ராப்தயௌவனதே³ஹஸ்து க்ருதாஸ்த்ரஷ்²சாபி து³ர்மதி꞉ |
தத்கத²ம் நிஹநிஷ்யாமி ஷ²த்ரும் ரணஷி²ர꞉ஸ்தி²தம் ||2-106-28

மாயா ஸா திஷ்ட²தே தீவ்ரா பன்னகீ³ நாம பீ⁴ஷணா |
த³த்தா மே தே³வதே³வேன ஹரேணாஸுரகா⁴தினா ||2-106-29

தாம் ஸ்ருஜாமி மஹாமாயாமாஷீ²விஷஸமாகுலாம் |
தயா த³ஹ்யேத து³ஷ்டாத்மா ஹ்யேஷ மாயாமயோ ப³லீ ||2-106-30

அவன் {சம்பரன்}, “ஐயோ, நான் எப்படிப்பட்ட மூடனாக இருந்திருக்கிறேன். நான் ஏன் இவன் குழந்தையாக இருக்கும்போதே இவனைக் கொல்லாதிருந்தேன்?(27) இப்போது இந்தத் தீய மனம் கொண்டவன் இளமையை அடைந்து ஆயுதங்கள் அனைத்திலும் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறான். போரின் முகப்பில் நிற்கும் இந்தப் பகைவனை நான் எவ்வாறு கொல்லப் போகிறேன்?(28) அசுரர்களை அழிப்பவனான பெருந்தேவன் ஹரனால் எனக்குப் போதிக்கப்பட்டதும், {பந்நகீ என்றழைக்கப்படுவதும்} பாம்புகளாலானதுமான அந்தப் பயங்கர மாயையை நான் மட்டுமே அறிவேன்.(29) பெருஞ்சக்திவாய்ந்தவனும், தீயவனுமான இந்த மாயாபலி அதன் மூலம் எரிக்கப்படுவானென நான் நினைக்கிறேன்” என்று நினைத்தான்.(30)

ஸா ஸ்ருஷ்டா பன்னகீ³ மாயா விஷஜ்வாலாஸமாகுலா |
தயா பன்னக³மய்யா து ஸரத²ம் ஸஹவாஜினம் ||2-106-31

ஸஸூதம் ஸ ஹி ப்ரத்³யும்னம் ப³ப³ந்த⁴ ஷ²ரப³ந்த⁴னை꞉ |
ப³த்⁴யமானம் ததா³ த்³ருஷ்ட்வா ஆத்மானம் வ்ருஷ்ணிவம்ஷ²ஜ꞉ ||2-106-32

மாயாம் ஸஞ்சிந்தயாமாஸ ஸௌபர்ணீம் ஸர்பநாஷி²னீம் |
ஸா சிந்திதா மஹாமாயா ப்ரத்³யும்னேன மஹாத்மனா ||2-106-33

ஸுபர்ணா விசரந்தி ஸ்ம ஸர்பா நஷ்டா மஹாவிஷா꞉ |
ப⁴க்³னாயாம் ஸர்பமாயாயாம் ப்ரஷ²ம்ஸந்தி ஸுராஸுரா꞉ || 2-106-34

ஸாது⁴ வீர மஹாபா³ஹோ ருக்மிண்யானந்த³வர்த⁴ன |
யத்த்வயா த⁴ர்ஷிதா மாயா தேன ஸ்ம பரிதோஷிதா꞉ ||2-106-35

இவ்வாறு நினைத்த சம்பரன், எரியும் நஞ்சு நிறைந்த பாம்புகளை வெளிப்படுத்தியதும் அந்த மாயையானது தேர், குதிரைகள் ஆகியவற்றுடனும், தேரோட்டியுடன் பிரத்யும்னனையும் சேர்த்து கட்டுகளால் கட்டியது.(31) பிரத்யும்னன், மாயப் பாம்புகளால் இவ்வாறு கட்டப்பட்டுத் தான் கொல்லப்படப்போவதை நினைத்து பாம்புகளைக் கொல்லவல்ல கருட மாயையை {சௌபர்ணியை} நினைத்தான்.(32) உயரான்ம பிரத்யுமனன் அதை நினைத்ததும் கருடர்கள் பாயத் தொடங்கி நஞ்சுமிக்கப் பாம்புகளை அழித்தன.(33) அந்தப் பாம்புகளின் மாயை விலக்கப்பட்டபோது, தேவர்களும், அசுரர்களும், “நன்று செய்தாய், நன்றாகச் செய்தாய்.(34) ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவனே, ருக்மிணியின் மகனே, உன்னால் அந்த மாயை விலக்கப்பட்டதில் நாங்கள் பெரிதும் மகிழ்கிறோம்” என்று சொல்லி அவனைத் துதித்தனர்.(35)

ஹதாயாம் ஸர்பமாயாயாம் ஷ²ம்ப³ரஷ்²சிந்தயத்புன꞉ |
அஸ்தி மே காலத³ண்டா³போ⁴ முத்³க³ரோ ஹேமபூ⁴ஷித꞉ ||2-106-36

தமப்ரதிஹதம் யுத்³தே⁴ தே³வதா³னவமானவை꞉ |
புரா யோ மம பார்வத்யா த³த்த꞉ பரமதுஷ்டயா ||1-106-37

க்³ருஹாண ஷ²ம்ப³ரேமம் த்வம் முத்³க³ரம் ஹேமபூ⁴ஷிதம் |
மயா ஸ்ருஷ்டம் ஸ்வதே³ஹே வை தப꞉ பரமது³ஷ்²சரம் ||2-106-38

மாயாந்தகரணம் நாம ஸர்வாஸுரவிநாஷ²னம் |
அனேன தா³னவௌ ரௌத்³ரௌ ப³லினௌ கம்அரூபிணாஉ ||2-106-39

ஷு²ம்ப⁴ஷ்²சைவ நிஷு²ம்ப⁴ஷ்²ச ஸக³ணௌ ஸூதி³தௌ மயா |
ப்ராணஸம்ஷ²யமாபன்னே த்வயா மோக்ஷ்ய꞉ ஸ ஷ²த்ரவே ||2-106-40

இத்யுக்த்வா பார்வதீ தே³வீ தத்ரைவாந்தரதீ⁴யத |
தத³ஹம் முத்³க³ரம் ஷ்²ரேஷ்ட²ம் மோசயிஷ்யாமி ஷ²த்ரவே ||2-106-41

ஓ! ஜனமேஜயா, மாயப்பாம்புகள் விலக்கப்பட்டதும் சம்பரன் மீண்டும், “போர்க்களத்தில் தேவர்களாலும், அசுரர்களாலும் தாக்குப்பிடிக்க முடியாததும், யம தண்டத்திற்கு ஒப்பானதும், பொன்னாலானதுமான ஒரு தண்டம் என்னிடம் இருக்கிறது. முற்காலத்தில் உமாதேவி மகிழ்ச்சியுடன் அதைக் கொடுத்து,(36,37) என்னிடம், “ஓ! சம்பரா, பொன்னலான இந்தத் தண்டத்தை எடுத்துக் கொள்வாயாக. அனைத்து வகை மாயைகளை அகற்ற வல்லதும், அசுரர்கள் அனைவரையும் கொல்லவல்லதுமான இந்தத் தண்டத்தைக் கடுந்தவப் பயிற்சிகளின் மூலம் என் உடலில் இருந்து உண்டாக்கினேன்.(38,39) வானுலாவிகளும், பயங்கரம் நிறைந்த தானவர்களுமான சும்பன், நிசும்பன் ஆகியோரையும் அவர்களின் தொண்டர்களையும் இந்தத் தண்டத்தைக் கொண்டே யமனுலகு அனுப்பி வைத்தேன்.(40) உன் உயிர் பேராபத்தில் இருக்கும்போது இந்தத் தண்டத்தை உன் பகைவனின் மீது நீ வீசுவாயாக” என்றாள் {உமை}” என்று நினைத்தான் {சம்பரன்}.(41)

தஸ்ய விஜ்ஞாய சித்தம் து தே³வராஜோ(அ)ப்⁴யபா⁴ஷத |
க³ச்ச² நாரத³ ஷீ²க்⁴ரம் த்வம் ப்ரத்³யும்னஸ்ய ரத²ம் ப்ரதி ||2-106-42

ஸம்போ³த⁴ய மஹாபா³ஹும் பூர்வஜாதிம் ச மோக்ஷய |
வைஷ்ணவாஸ்த்ரம் ப்ரயச்சா²ஸ்மை வதா⁴ர்த²ம் ஷ²ம்ப³ரஸ்ய ச ||2-106-43

அபே⁴த்³யம் கவசம் சாஸ்ய ப்ரயச்சா²ஸுரஸூத³ன |
ஏவமுக்தோ மக⁴வதா நாரத³꞉ ப்ரயயௌ த்வரம் ||2-106-44

அவனது நோக்கத்தை அறிந்த தேவர்களின் மன்னன் {இந்திரன்} நாரதரிடம், “பெருங்கரம் கொண்ட பிரத்யும்னனின் தேரை விரைவில் அணுகி,(42) அவனது முற்பிறவியைக் குறித்து அவனுக்கு நினைவு படுத்துவீராக. அசுரரைக் கொல்பவனான அவனுக்குத் துளைக்கப்பட முடியாத இந்தக் கவசத்தையும், வைஷ்ணவ ஆயுதங்களையும் கொடுப்பீராக” என்றான். மகவானால் {இந்திரனால்} இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட நாரதர் விரைந்து சென்றார்.(43,44)

ஆகாஷே²(அ)தி⁴ஷ்டி²தோ(அ)வோசன்மகரத்⁴வஜகேதனம் |
குமாரம் பஷ்²ய மாம் ப்ராப்தம் தே³வக³ந்த⁴ர்வநாரத³ம் |
ப்ரேஷிதம் தே³வராஜேன தவ ஸம்போ³த⁴னாய வை ||2-106-45

ஸ்மர த்வம் பூர்வகம் பா⁴வம் காமதே³வோ(அ)ஸி மானத³ |
ஹரகோபானலாத்³த³க்³த⁴ஸ்தேனானங்க³ இஹோச்யதே ||2-106-46

த்வம் வ்ருஷ்ணிவம்ஷ²ஜாதோ(அ)ஸி ருக்மிண்யா க³ர்ப⁴ஸம்ப⁴வ꞉ |
ஜாதோ(அ)ஸி கேஷ²வேன த்வம் ப்ரத்³யும்ன இதி கீர்த்யஸே ||2-106-47

ஆஹ்ருத்ய ஷ²ம்ப³ரேண த்வமிஹானீதோ(அ)ஸி மானத³ |
ஸப்தராத்ரே த்வஸம்பூர்ணே ஸூதிகாகா³ரமத்⁴யத꞉ ||2-106-48

வதா⁴ர்த²ம் ஷ²ம்ப³ரஸ்ய த்வம் ஹ்ரியமாணோ ஹ்யுபேக்ஷித꞉ |
கேஷ²வேன மஹாபா³ஹோ தே³வகார்யார்த²ஸித்³த⁴யே ||2-106-49

அவர் வானத்தில் நின்றவாறே பிரத்யும்னனிடம், “ஓ! இளவரசே, தெய்வீகப் பாடகனான நாரதனாக என்னை அறிவாயாக. உனக்கு நினைவுறுத்துவதற்காகத் தேவர்களின் மன்னன் என்னை இங்கே அனுப்பினான்.(45) ஓ! கௌரவத்தை அளிப்பவனே, உன் முற்பிறவியை நினைவுகூர்வாயாக. ஓ! வீரா, நீயே காமன் {மன்மதன்}. ஹரனின் கோபத்தால் சாம்பலான நீ அங்கங்களற்றவன் ஆனாய்.(46) விருஷ்ணி குலத்தில், ருக்மிணியிடம் கேசவனால் பெறப்பட்டு, இங்கே பிரத்யும்னன் என்ற பெயரில் நீ அறியப்படுகிறாய்.(47) ஏழாம் இரவு முடிவடைவதற்கு முன்பே பேற்றறையில் {பிரசவ அறையில்} இருந்து சம்பரன் உன்னை அபகரித்துச் சென்றான்.(48) ஓ! பெருங்கரம் கொண்ட வீரா, தேவர்களின் பெரும்பணியான சம்பரனின் அழிவின் நிமித்தமாகவே அவன் உன்னைக் கடத்திச் சென்றபோதும் கேசவன் அவனை அலட்சியம் செய்தான்.(49)

யைஷா மாயாவதீ நாம பா⁴ர்யா வை ஷ²ம்ப³ரஸ்ய து |
ரதிம் தாம் வித்³தி⁴ கல்யாணீம் தவ பா⁴ர்யாம் புராதனீம் ||2-106-50

தவ ஸம்ரக்ஷணார்தா²ய ஷ²ம்ப³ரஸ்ய க்³ருஹே(அ)வஸத் |
மாயாம் ஷ²ரீரஜாம் தஸ்ய மோஹனார்த²ம் து³ராத்மன꞉ ||2-106-51

ரதே꞉ ஸம்பாத³னார்தா²ய ப்ரேஷயத்யநிஷ²ம் ததா³ |
ஏவம் ப்ரத்³யும்னம் பு³த்³த்⁴வா வை தத்ர பா⁴ர்யா ப்ரதிஷ்டி²தா ||2-106-52

ஹத்வா தம் ஷ²ம்ப³ரம் வீர வைஷ்ணவாஸ்த்ரேண ஸம்யுகே³ |
க்³ருஹ்ய மாயாவதீம் பா⁴ர்யாம் த்³வாரகாம் க³ந்துமர்ஹஸி ||2-106-53

க்³ருஹாண வைஷ்ணவம் சாஸ்த்ரம் கவசம் ச மஹாப்ரப⁴ம் |
ஷ²க்ரேண தவ ஸங்க்³ருஹ்ய ப்ரேஷிதம் ஷ²த்ருஸூத³ன ||2-106-54

மாயாவதி என்ற பெயரில் சம்பரனின் துணைவியாக இருப்பவளே உன் முன்னாள் மனைவியான மங்கலப் பெண் ரதி என்று அறிவாயாக.(50) அவள் {மாயாவதி}, {உன் பாதுகாப்புக்காகவும்}, அந்தத் தீய தானவனிடம் மோகத்தையும், மறதியையும் உண்டாக்கவும் தன் மேனியில் இருந்து மாயையின் மூலம் உண்டாக்கப்பட்ட ரதியை அவனிடம் அனுப்புகிறாள்.(51,52) ஓ! பிரத்யும்னா, வைஷ்ணவ ஆயுதங்களால் போர்க்களத்தில் சம்பரனைக் கொன்றுவிட்டு, உன் மனைவியான மாயாவதியுடன் துவாரகைக்குச் செல்வாயாக.(53) ஓ! பகைவரைக் கொல்பவனே, இந்த வைஷ்ண ஆயுதத்தையும், பேரொளிமிக்க இந்தக் கவசத்தையும் பெற்றுக்கொள்வாயாக. இவற்றைத் தேவர்களின் மன்னன் உனக்காக அனுப்பி வைத்திருக்கிறான்.(54)

ஷ்²ருணு மே ஹ்யபரம் வாக்யம் க்ரியதாமவிஷ²ங்கயா |
அஸ்ய தே³வரிபோஸ்தாத முத்³க³ரோ நித்யமூர்ஜித꞉ ||2-106-55

பார்வத்யாம் பரிதுஷ்டாயாம் த³த்த꞉ ஷ²த்ருனிப³ர்ஹண꞉ |
அமோக⁴ஷ்²சைவ ஸங்க்³ராமே தே³வதா³னவமானவை꞉ ||2-106-56

தத³ஸ்த்ரப்ரவிகா⁴தார்த²ம் தே³வீம் த்வம் ஸ்மர்துமர்ஹஸி |
ஸ்தவ்யா சைவ நமஸ்யா ச மஹாதே³வீ ரணோத்ஸுகை꞉ ||2-106-57

தத்ர வை க்ரியதாம் யத்ன꞉ ஸங்க்³ராமே ரிபுணா ஸஹ |
இத்யுக்த்வா நாரதோ³ வாக்யம் ப்ரயயௌ யத்ர வாஸவ꞉ ||2-106-58

என்னுடைய மற்றொரு சொல்லையும் கேட்டு அச்சமில்லாமல் அதைச் செயல்படுத்துவாயாக. பெருஞ்சக்திவாய்ந்ததும், பகைவர் அனைவரையும் கலங்கடிக்கவல்லதுமான ஒரு தண்டத்தைத் தேவர்களின் பகைவனான இவனிடம் பார்வதி மகிழ்வுடன் கொடுத்திருக்கிறாள்; தேவர்களிலோ, தானவர்களிலோ, மனிதர்களிலோ எவராலும் போரில் அதைத் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது.(55,56) அந்த ஆயுதத்திற்கு எதிர்வினையாற்ற நீ அந்தத் தேவியை நினைக்க வேண்டும். அதையுந்தவிர, போரிடும் விருப்பமுள்ள எவரும் அந்தப் பெருந்தேவியை எப்போதும் வணங்கி அவளது மகிமைகளைத் துதிக்க வேண்டும்.(57) நீ உன் பகைவனுடன் போரிடும்போது கவனமாக இருப்பாயாக” என்றார் {நாரதர்}. நாரதர் இதைச் சொல்லிவிட்டு வாசவன் {இந்திரன்} இருக்குமிடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றார்” என்றார் {வைசம்பாயனர்}.(58)

இதி ஷ்²ரீமஹாபா⁴ரதே கி²லேஷு ஹரிவம்ஷே² விஷ்ணுபர்வணி
ஷ²ம்ப³ரவதே⁴ நாரத³வாக்யே ஷட³தி⁴கஷ²ததமோ(அ)த்⁴யாய꞉

————–—————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேத வியாஸ பகவான் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-