Archive for the ‘Prabandha Amudhu’ Category

ஸ்ரீ திராவிட உபநிஷத் ரத்னாவளி / சாரம்–ஸ்லோகம் -72-/122-

July 20, 2018

ஸ்ரீ திராவிட உபநிஷத் ரத்னாவளி 130–ஸ்லோகங்கள் —
முதல் 10–ஸ்லோகங்கள் பத்து பத்துக்கும்
அடுத்த 113–ஸ்லோகங்கள் 11–முதல் 123–வரை ஒவ் ஒரு திருவாய்மொழிக்கும்
அடுத்த ஆறு ஸ்லோகங்கள் 124–முதல் 130–வரை கருத்து தொகுப்புக்கள்

ஸ்ரீ திராவிட உபநிஷத் சாரம் –26–ஸ்லோகங்கள் –

———————————————

சம்பத் தாரித்ர்ய பாவாத் அசுக சுக க்ருதே பட்டண கிராம பாவாத்
புண்ய அபுண்யாதி பாவாத் கபட ஆர்ஜுதய சர்வ லோகாதி பாவாத்
திவ்ய திவ்ய அங்கத் வாத் சுறா திதி ஜகன ஸ்நிகிதா சத்ரு வத க்ருத்ய
சாய அசாயாதி பாவாத் அகடிதகடநாம் பிரஹா கிருஷ்ணம் சடாரி :–ஸ்லோகம்–72-

அகடிதகடநா சாமர்த்தியம் -பிரணய கலகம்-தீர்த்து சேர்த்துக் கொண்டு அருளினான் –
ஆழ்வார் இதனால் திரு விண்ணகரம் திரு நாமம் -இந்த திவ்ய தேசத்துக்கு –
இதில் காட்டி அருளிய பத்து கல்யாண குணங்கள் –
1-சம்பத் தாரித்ர்ய பாவாத் –முதல் பாசுரம் நல்குரவும் செல்வமும் -தர்மி இரண்டு தர்மத்துக்கும் அந்தர்யாமி தானே –
2-அசுக சுக க்ருதே பாவத் – சம்பத் அடியாகக் கண்ட இன்பம்–தாரித்ர்யம் அடியாக வரும் துன்பம் -இரண்டுக்கும் அந்தர்யாமி அன்றோ
3-பட்டண -கிராம பாவத் –நகரமும் நாடுகளும் –
4-புண்ய அபுண்யாதி -பாவாத் —
5-கபட ஆர்ஜுதய பாவாத் -கைத்தவம் செம்மை
6-சர்வலோகாதி – பாவத் –மூவுலகங்களுமாய் அல்லானாய் –
7-திவ்ய அதிவ்யங்க த்வாத்–பரஞ்சுடர் உடம்பாய் அழுக்குப் பதித்த உடம்பாய் -அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகம் -வியாப்ய தோஷங்கள் தட்டாதவன்
நான்யபந்தா அயனாய வித்யதே –அவனே மோக்ஷ உபாயம் -வரம் கொள் பாதம் அல்லால் இல்லை யாவர்க்கும் வன் சரணே –
8-சுர திதிஜெகன -ஸ்நிக்த -சத்ருத வத கிருத்ய பாவாத் -வன்சரண் சுரர்க்காய் அசுரர்க்கு வெம் கூற்றமாய் –
தன் சரண் கீழ் உலகம் வைத்து அருளும் உபகாரகன்
9-தத் மாத்ராதி பாவாத் –என்னப்பன் எனக்கா யிகுளாய் என்னைப் பெற்றவளாய் பொன்னப்பன் முனியப்பன் முத்தப்பன் என்னப்பனுமாய்
தன் ஒப்பாரில் அப்பன் தந்தனன் தன் தான் நிழலே
10-சாய அசாயாதி பாவத் –நிழல் வெய்யில் -ஆஸ்ரிதர்களுக்கு ஒதுங்கவும் அநாஸ்ரிதர்களை கொழுத்தவும் –
அனைத்துக்குள்ளும் அவன் -அனைத்தும் அவன் -ஒன்றுமே அவன் இல்லை
அகடிதகடநாம் பிரஹா கிருஷ்ணம் சடாரி :
பரம சுலபன்-பத்தும் வல்லார் கோணை இன்றி விண்ணோர்க்கு என்றும் ஆவர் குரவர்கள்

—————————————–

ஸ்வமித் யுக்த்ய ச நாராயண இதி வாஸசா விக்ரமாத் விஷ்டாபநம்
ஸ்ரீஸத்வத் யாதவத்வாத் சரத பாததயா த்வைதோஸ்மின் சயனே
கோவிந்தத்வாத் வைகுண்ட அதிபதி இதி விபவாத் ப்ரேக்க்ஷிதா ஆச்சர்ய தன்வீ வ்யூஹை சார்த்த நேஷ்ட்ய
நயதிச ஸூ பத்ஸவம் நிஜா நித்யாவஸாத் – – ஸ்லோகம் –122-

1-ஸ்வாமித்வ யுக்த்ய–மங்கள வாத்ய கோஷங்கள் முழங்க -சூழ் விசும்பு அணி முகில் தூரியம் முழக்கின
2-நாராயண இதி வசசா -நாராயணத்வம் -நாரணன் தமரைக் கண்டு உகந்து பூரண பொற்குடம் –
3-விக்ரமாத் விஷ்டாபனம்–தொழுதனர் உலகர்கள் தூப நாள் மலர் மலை பொலிவான பூமி அன்று அளந்தவன் தமர் முன்னே
4-ஸ்ரீஸத்வத் – ஸ்ரீ மத்வ குணம் -எதிர் எதிர் இமையவர் இருப்பிடம் வகுத்தனர் –மாதவன் தமர்க்கே
5-யாதவத்வாத் –யது குலம் -மது குலம் – மாதவன் தமர் என்று வாசலில் வானவர் போதுமின் எமதிடம் புகுதுக என்றலும்
6-சரத பாததயா -சத்ரு ஹந்தார குணம் -ஆழியான் தமர் என்று
7-த்விதோஸ்மின் சயனே – வியூஹ அர்ச்சா த்வை ஸுலப்யம் –கடல் கிடந்த வெம் கேசவன்
கிளர் ஒளி மணி முடி குடந்தை எம் கோவலன் குடி அடியார்க்கே
8-கோவிந்தத்வாத் -ரக்ஷண குணம் -குடி அடியார் இவர் -ஆயர் குடி அடியார்
9-வைகுண்ட அதிபதி இதி விபவாத் -வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே
10-ப்ரேக்க்ஷிதா ஆச்சர்ய தன்வீ வ்யூஹை -விதி வகை புகுந்தனர் என்று நல் வேதியர் பதியினில் பாதங்கள் கழுவினர்–
சதம் மாலா ஹஸ்தா இத்யாதி
11-சார்த்த நேஷ்ட்ய நயதிச ஸூ பத்ஸவம் நிஜா நித்யாவோஸத்-வந்தவர் எதிர் கொள்ள மா மணி மண்டபத்து
அந்தமில் பேரின்பத்து அடியாரோடு இருந்தமை -ஆழ்வார் உடன் கலந்தமையால் உண்டான பகவத் கோலாஹலம் அருளிச் செய்கிறார் –

—————————————————

அனுபாவயத்வம்–முக்த போக்ய சாம்யா பத்தி -சம்ச்லேஷ பாக்யம் –

ப்ரஹ்ம ஈசாந்த : ப்ரவேசாத் சப இய ரமயேத்யாதி -வாக்ருத்த -பாவாத் –முனியே நான்முகன் முக்கண் அப்பா —
என் தலை மிசையாய் வந்திட்டு இனி நான் போகல் ஒட்டேன் ஒன்றும் மாயம் செய்யேல் என்னையே –

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Advertisements

ஸ்ரீ நவநீத கிருஷ்ணன் அனுபவம்–

July 19, 2018

ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வமுடைய அனுபவம் –
1-மூவாறு மாதம் மோஹித்ததில்-முதலில் பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் பிறர்களுக்கு அரிய வித்தகன் –
மலர்மகள் விரும்பும் நம் அரும் பெறல் அடிகள்
மத்துறு கடை வெண்ணெய் உரலிடை ஆப்புண்டு எத்திறம் உரலினோடு இணைந்து இருந்து ஏங்கிய எளிவே -1-3-1-
2–“வள வேழுலகின் முதலாய வானோர் இறையை அரு வினையேன்
கள வேழ் வெண்ணெய் தோடு வுண்ட கள்வா என்பன் ” ( 1.5.1)-என்பர் அடுத்து

3.–உண்டாய் உலகேழ் முன்னமே உமிழ்ந்து மாயையால் புக்கு –
உண்டாய் வெண்ணெய் சிறு மனுஷர் அவளை யாக்கை நிலையெய்தி
மண் தான் சோர்ந்து உண்டெழும் மனிசர்க்காகும் பீர் சிறிதும்
அண்டா வண்ணம் மண் கரைய நெய்யூண் மருந்தோ மாயோனே ?”-1-5-8-

4–“வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்து உண்டான்
பொய் கலவாது என் மெய் கலந்தானே -1-8-5-களவிலும் மறைக்காமல் -என் பொல்லா உடம்பிலும் கலந்தானே

5–உயிரினால் குறை இல்லா உலகேழ் தன்னுள் ஒடுக்கி தயிர் வெண்ணெய் யுண்டானை -4-8-11-
தனக்கு அபிமானமான வெண்ணெய் உண்பதுக்குத் தடை வரக்கூடாதே என்று உலகினை விழுங்கினானாம்

6–சூட்டு நன் மாலைகள் தூயன வேந்தி விண்ணோர்கள் நன் நீராட்டி – தூபம் தரா நிற்கவே
அங்கு ஒரு மாயையினால் ஈட்டிய வெண்ணெய் தோடு வுண்ணப் போந்து இமிலேற்றுவன் கூன்
கோட்டிடை யாடின கூத்து அடலாயர் தம் கொம்பினுக்கே -(திருவிருத்தம் 21)–
திருட வந்தது நித்ய முக்தர்களுக்கும் அறியாமல் அன்றோ –

————————————————–

பெரியாழ்வார் – -யசோதை பாவனையில் -அனுபவம் –
வைத்த நெய்யும் கைந்த பாலும் வடி தயிரும் நறு வெண்ணையும்
இத்தனையும் பெற்றறியேன் எம்பிரான் ! நீ பிறந்த பின்னே
எத்தனையும் செய்யப் பெற்றாய் ஏதும் செய்யேன் கதம் படாதே
முத்து அனைய முறுவல் செய்து மூக்குறிஞ்சி முலை யுணாயே -2.2.2)

8–பூணித் தொழுவினில் புக்குப் புழுதி அளைந்த பொன் மேனி
காணப் பெரிதும் உகப்பன் ஆகிலும் கண்டார் பழிப்பர்
நாண் எத்தனையும் இலாதாய் நப்பின்னை காணில் சிரிக்கும்
மாணிக்கமே என் மணியே மஞ்சனமாட நீ வாராய் — 2.4.9-
அவனால் மறுக்க ஒண்ணாத இந்த அம்மான் பொடி கொண்டு அன்றோ அவனை நீராடப் பண்ணினாள் –

9–உருக வாய்த்த குடத்தோடு வெண்ணெய் உறிஞ்சி
உடைத்திட்டுப் போந்து நின்றான்—-
வருக என்று உன் மகன் தன்னைக் கூவாய்
வாழ வொட்டான் மது சூதனனே -( 2.9.3)-

—————————————–

குலசேகர ஆழ்வார் அனுபவம்

10–முழுதும் வெண்ணெய் அளைந்து தொட்டு உண்ணும் ,
முகிழ் இளம் சிறுத் தாமரைக் கையும்
எழில் கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கு நிலையும்
வெண் தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும் அழுகையும் அஞ்சி நோக்கும்
அணி கொள் செஞ்சிறு வாய் நெளிப்பதுவும்
தொழுகையும் இவை கண்டா யசோதை தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டாளே–7-7-

—————————————-

மதுரகவி ஆழ்வார் அனுபவம் –

11–கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பினால் கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாயன் என் அப்பனில் —
நம்மாழ்வாரை கட்டுண்ணப் பண்ணிய விருத்தாந்தம் என்று அன்றோ இத்தை அனுபவிக்கிறார் –

—————————————-

திருமங்கை ஆழ்வார் அனுபவம் –

12–காசையாடை மூடியோடிக் காதல் செய்தானவனூர்
நாசமாக நம்பவல்ல நம் பெருமான்
வேயின் அன்ன தோள் மடவார் “வெண்ணெய் உண்டான் இவன் ” என்று
ஏச நின்ற எம்பெருமான் எவ்வுள்
கிடந்தானே -(பெரிய திருமொழி 2.2.1)

13–“உரி யார் வெண்ணெய் உண்டு உரலோடும் கட்டுண்டு ” (பெரிய திருமொழி 6.5.4)

14-வண்டு முரலும் கூந்தல் ஆய்ச்சி தயிர் வெண்ணெய் நாணாது உண்டான் (6.10.3)

15–பூண் கோதை ஆய்ச்சி கடை வெண்ணெய் புக்குண்ணா
அங்கு அவள் ஆர்த்துப் புடைக்கப் புதையுண்டு
ஏங்கி இருந்து சிணுங்கி விளையாடும்
ஓங்கோத வண்ணனே ! சப்பாணி
ஒளி மணி வண்ணனே ! சப்பாணி (10.5.1)

16–உறிமேல் தடா நிறைந்த வெள்ளி மலை இருந்தால் ஒத்த வெண்ணையை
வாரி விழுங்கி விட்டு கள்வன் உறங்குகிறான் வந்து காண்மின்கள் ” (ib 10.7.3)

17–“சீரார் தயிர் கடைந்து வெண்ணெய் திரண்டதனை
வேரார் நுதல் மடவாள் வேர் ஓர் கலத்திட்டு
நாரார் உறி ஏற்றி நன்கு அமைய வைத்தனை
போரார் வேல் கண் மடவாள் போந்தனையும் பொய் உறக்கம்
ஓராதவன் போல் உறங்கி அறிவுற்று
தாரார் தடம் தோள்கள் உள்ளளவும் கை நீட்டி
ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி
அருகில் இருந்த மோரார் குடம் உருட்டி முன் கிடந்த ஸ்தானத்தே
ஓராதவன் போல் கிடந்தானைக் கண்டு அவளும்
வாராத் தான் வைத்தது காணாள் – வயிறு அடித்து இங்கு
ஆரார் புகுதுவார் ஐயர் இவர் அல்லால் ?
“நீர் தாம் இது செய்தீர் என்று ” ஓர் நெடும் கயிற்றால்
ஊரார்கள் எல்லாரும் காண உரலோடே
தீரா வெகுளியாளாய்ச் சிக்கென வாரத்தடிப்ப …”-சிறிய திருமடல் -30-37-

18. “மின்னிடை ஆய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின் கண்
துன்னு பாடல் திறந்து புக்கு – தயிர் வெண்ணெய்
தன் வயிறார விழுங்க கொழும் கயல் கண்
மன்னு மடவோர்கள் பற்றியோர் வான் கயிற்றால்
பின்னும் உரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும் –பெரிய திருமடல் -137-139-

—————————————

பொய்கை ஆழ்வார் அனுபவம்-

19-நான்ற முலைத் தலை நஞ்சுண்டு உறி வெண்ணெய் தோன்ற யுண்டான்
வென்றி சூழ் களிற்றை யூன்றி
பொருதுவுடைவு கண்டானும் புள்ளின் வாய் கீண்டானும்
மருதிடை போய் மண்ணளந்த மால் -18-

20-அறியும் உலகெல்லாம் யானையும் அல்லேன்
பொறி கொள் சிறை யவுணமூர்ந்தாய் -வெறி கமழும்
காம்பேய் மென் தோளி கடை வெண்ணெய்
யுண்டாயை தாமே கொண்டார்த்த தழும்பு -22-

21-விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு ஆய்ச்சி
உரலோடு பிணைத்த நான்று – குரல்
ஓவாது ஏங்கி நினைந்து அயலார் காண இருந்திலையே
ஓங்கோத வண்ணா ! உரை ” — 24

22-வானாகித் தீயாய் மறி கடலாய் மாருதமாய்
தேனாகிப் பாலாம் திருமாலே –ஆனாய்ச்சி
வெண்ணெய் விழுங்க நிறையுமே முன்னொரு நாள்
மண்ணை யுமிழ்ந்த வயிறு-92-

————————————————

பேய் ஆழ்வார் அனுபவம் –

23-“மண்ணுண்டும் பேய்ச்சி முலை உண்டும் ஆற்றாதாய்
வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு , ஆய்ச்சி – கண்ணிக்
கயிற்றினால் கட்டத் தான் கட்டுண்டு இருந்தான்
வயிற்றினோடாற்றா மகன் ” (மூன்றாம் திருவந்தாதி 91)

—————————————————-

24-திருப்பாண் ஆழ்வார் அனுபவம் –

வெண்ணெய் உண்ட வாயனை , என் உள்ளம் கவர்ந்தானை —
என் முடினைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே —
அரங்கனே வெண்ணெய் உண்ட வாயன் -ஆழ்வார் திரு உள்ளத்தையும் இத்தால் தானே கவர்ந்து உண்டு அருளினான் –

—————————————————

வெண்ணெய் -ஆத்ம வர்க்கம் –அத்வேஷம் ஒன்றே பற்றாசாக விழுங்கிக் கைக் கொண்டு அருளுகிறார் –
ஜனக மஹாராஜர் கும்பன் போலே விவாக சுகம் ஒன்றும் இன்றியே
பெரியாழ்வார் திருமகள் போலே வளர்க்க செங்கண்மால் தான் கொண்டு போனான் அன்றோ

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-12– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார்

July 15, 2018

விபக்தி -அர்த்தம் .
ஆய -என்ற சதுர்த்தி கைங்கர்யத்தில் இரப்பைக் காட்டுகிறது ..
எய்தியும் மீள்வர்கள் ( திரு வாய் மொழி 4-1-9 ) என்கிற போகம் போல் அன்றிக்கே
மீளா அடிமை பணியாய் ( திரு வாய் மொழி 9-8-4)
சிற்று இன்பம் (திரு வாய் மொழி 4-9-10 ) போல் அன்றிக்கே அந்தமில் அடிமையாய் (திரு வாய் மொழி 2-6-5 )
வந்தேறி அன்றிக்கே தொல் அடிமை ( திரு வாய் மொழி 9-2-3) என்னும்படி சகஜமாய்
உகந்து பணி செய்து (திரு வாய் மொழி 10-8-10 ) என்னும்படி ப்ரீதியாலே வரக் கடவதாய்
இருக்கிற அடிமையைக் கருத்து அறிவார்
ஏவம் அற்று அமரர் ஆட் செய்வார் (திரு வாய் மொழி 8-1-1 ) என்னும்படி சொல் பணி செய்யுமா போலே
முகப்பே கூவி பணி கொண்டு அருள (திரு வாய் மொழி 8-5-7 ) வேணும் என்கிற இரப்போடே பெற வேணும் ..

நமஸ் -சப்தார்த்தம் ..
நம -என்று அடிமைக்கு களை யான அகங்கார மமகாரங்களைக் கழிகிறது
நலம் அந்தம் இல்லாதோர் நாட்டிலே ( திரு வாய் மொழி 2-8-4 )
அந்தமில் பேர் இன்பத்திலே (திரு வாய் மொழி 10-9-11 ) இன்புற்று இருந்து
தேவ விமலர் ( திரு வாய் மொழி 2-9-8) விழுங்குகிற
அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆரா அமுதமான (திரு வாய் மொழி 2-5-4 ) விஷயத்துக்கு
தான் நிலை ஆளாக உகக்கப் பண்ணுகிற அடிமை தனக்கு போக ரூபமாக இருக்குமாகில் ,
கண்ணி எனது உயிர் ( திரு வாய் மொழி 4-3-5) என்னும் படியே போகத்துக்கு பூ மாலையோபாதி இருக்கிற
ஸ்வரூபத்துக்கு கொத்தை ஆகையாலே
நான் எனக்கு இனிதாகச் செய்கிறேன் என்கிற நினைவு கிடக்குமாகில் ,
ஆட்கொள்வான் ஒத்து ( திரு வாய் மொழி 9-6-7 )
உயிர் உண்கிறவனுடைய ஊணிலே புழுவும் மயிரும் பட்டால் போலே போக விரோதி என்று இவற்றைக் கழிக்கிறது ..
ஆவி அல்லல் மாய்த்து (திரு வாய் மொழி 4-3-3 ) என்றும் –
உன் தன் திரு உள்ளம் இடர் கெடும் தோறும் (திரு வாய் மொழி 10-3-9 ) என்று
அத் தலை உகப்பே பேறானால், தனக்கு என்று இருக்குமது கழிக்க வேணும் இறே .

ஞான தசையிலே சமர்ப்பணம் போலே போக தசையிலே சேஷத்வமும் ஸ்வரூபத்துக்கு சேராது ..
திரு அருள் செய்பவன் போலே ( )
ஆட் கொள்வான் ஒத்து ( )
நீர்மையால் வஞ்சித்து (திரு வாய் மொழி 9-6-3 )
புகுந்து முறை கெட பரிமாறப் புக்கால் தன்னை உணருகை படிக்கையில் முறை கேடு இறே ..
கைங்கர்ய தசையில் தன் ஸ்வரூபத்திலும் அவன் ஸுந்தர்யத்திலும் கண்ணும் நெஞ்சும் போகாமல் அடக்க வேண்டுமதில் அருமை இறே
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று ( திருப் பாவை -29) என்று அவனை அபேக்ஷிக்கிறதும்
அந்தி தொழும் சொல்லுப் பெற்றேன் ( திரு வாய் மொழி 10-8-7 ) என்று களிக்கிறதும் ..

——————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-11– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார்

July 15, 2018

உத்தர வாக்யார்த்தம் ..
திரு மாலைக் கை தொழுவார் (முதல் திருவந்தாதி -52 ) என்றும்
செடியார் ஆக்கை அடியாரைச் சேர்தல் தீர்க்கும்   திரு மாலை (திரு வாய் மொழி 1-5-7 ) என்கிறபடியே
புருஷகாரம் முன்னாகப் பற்றி -பிரயோஜனங்களைக் கொண்டு அகலாதே -அவற்றை ஒழிந்து –
ஒண் டொடியாள் திரு மகளும் ( திரு வாய் மொழி 4-9-10 ) 
அவனுமான சேர்த்தியிலே அடிமையே பேறு என்று கீழ்ச் சொன்ன உபாய பலத்தைக்   காட்டுகிறது பிற்கூற்று ..

உத்தர வாக்ய பிரதம பதார்த்தம் –
ஸ்ரீ மதே -பெரிய பிராட்டி யாரோடே -கூடி இருக்கிற அவனுக்கு –
நீ திரு மாலே (முதல் திருவந்தாதி -8 )  என்னும் படி மாம் /அஹம் என்கிற இடத்திலே ஸ்ரீ சம்பந்தத்தை வெளி இடுகிறது ..
முன்னில் ஸ்ரீ மஸ் -சப்தம்   சேர்க்கைக்கு உறுப்பான சேர்த்தியைச் சொல்லிற்று
கட்டிலும் தொட்டிலும் விடாத தாயைப் போலே அ -கார தத் விவரணங்களில்   உண்டான
ஸ்ரீ லக்ஷ்மி சம்பந்தத்தை விசதம் ஆக்குகிற இந்த ஸ்ரீ மஸ் -சப்தம்
அடிமையை வளர்க்கைக்கு   கூடி இருக்கும் படியைக் காட்டுகிறது ..

திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை விடாதே திரு இல்லா தேவரில் ( நான் முகன் திரு வந்தாதி -53 )
திரு நின்ற பக்கத்துக்கு (நான் முகன் திரு வந்தாதி -62 ) பெருமையை உண்டாக்கி
ஸ்வாமினியாய் தன் ஆகத் திரு மேனியாய் (நாய்ச்சியார் திரு மொழி 8-4 ) என்னும் படி திரு   மார்பைப் பற்றி சத்தை பெற்று –
திரு மார்பில் மன்னத் தான் வைத்து உகந்தான்   மலர் அடியே அடை   (பெரிய திரு மொழி 6-9-6 ) என்று  
திரு மார்பைப் பார்த்து காலைக் கட்டலாம் படி புருஷகாரமாய்
திரு மா மகளிரும் தாம் மலிந்து இருந்து ( திரு வாய் மொழி 6-5-8)  என்னும் படி படுக்கையிலே ஓக்க இருந்து
பிரியா அடிமையைக் கொண்டு (திரு வாய் மொழி 5-8-7 )
பிராப்யையாய் மூன்று ஆகாரத்தோடு கூடின ஞான தசையிலே தன்னைப் போலே அநந்யார்ஹை ஆக்கி ,
வரண தசையில் தான்னைப் போலே அநந்ய சாதனர் ஆக்கி
பிராப்ப்ய அவஸ்தையில் தன்னைப் போலே அநந்ய போக்யர் ஆக்குகையாலே
சார்வு நமக்கு ( மூன்றாம் திரு வந்தாதி -100) என்னும் படி ஆயிற்று   இவள் இருப்பது ..

சயமே அடிமை நிலை நின்றார் ( திரு வாய் மொழி 8-10-2)
திரு மாற்கு அரவு ( முதல் திருவந்தாதி -53)
மலிந்து திரு இருந்த மார்வன் (மூன்றாம் திருவந்தாதி -57 ) என்னும்படி
செய்கிற அடிமை அல்லாதார்க்கும் ஸித்தித்து – வர்த்தித்து – ரசிப்பது
கோல திரு மா மகளோடு ( திரு வாய் மொழி 6-9-3) என்கிற சேர்த்தியிலே   ஆசைப் பட்டால் இறே  
காதல் செய்து ( பெரிய திரு மொழி 2-2-2)
பொன் நிறம் கொண்டு எழ நிற்க (பெரிய திரு மடல் -145  ) தனித் தனியே விரும்புகையாலே இறே
தங்கையும் தமையனும் கொண்டு போந்து கெட்டான் (பெரிய திரு மொழி 10-2-3  ) 
கதறி அவள் ஓடி (பெரிய திரு மொழி 3-9-4  )  என்னும் படி தலை சிதறி முகமும் கெட்டது ..
அவன் தம்பியே சொன்னான் (பெரிய திரு மொழி 10-2-4  ) என்னும்படி
சேர்த்தியிலே நினைவாய் இறே   செல்வ விபீடணனன் (பெரிய திருமொழி 6-8-5  ) 
நீடரசு பெற்று ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 3–9-10 )
அல்லல் தீர்ந்தேன் (பெரிய திரு மொழி 4-3-6  )  என்னும்படி வாழ்ந்தது ..

நாராயண சப்தார்த்தம் ..
நாராயண -பதம் அடிமை கொள்ளுகிறவன் உடைய ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகிறது ..
எழில் தரும் மாதரும்   (திரு வாய் மொழி 7-10-1  ) தானுமான சேர்த்தியிலே இன்பத்தை விளைகிறாப் போலே
வீவில் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்த ( திரு வாய் மொழி 4-5-3 ) என்கிற படியே
ஸ்வரூப குண விக்ரஹ விபூதிகளோடே   கூடி ஆனந்தத்தை விளைத்து
அடிமையிலே மூட்டுமவன் உடைய பூர்த்தியைக் காட்டுகிறது ..
பிணங்கி அமரர் (திரு வாய் மொழி 1-6-4 ) பேதங்கள் சொல்லும் (திரு வாய் மொழி 4-2-4 ) குணங்கள் எல்லாம்
அனுபாவயங்களே ஆகிலும்
வகுத்த விஷயத்தில் இனிமைக்குத் தோற்று ஏவிற்றுச் செய்ய வேண்டுகை (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-2-6 ) யாலே
எழில் கொள் சோதி ( திரு வாய் மொழி 3-3-1)
மலர் புரையும் (திரு நெடும் தாண்டகம் -5 )  என்கிற ஸ்வாமித்வ போக்யதைகளிலே இதுக்கு நோக்கு ..

———————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-9– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் –

July 14, 2018

சரணவ் -சப்தார்த்தம் ..
சரணவ் -என்று பிராட்டியும் எம்பெருமானும் விடிலும் விடாத திண் கழலாய் (திரு வாய் மொழி 1-2-10 )
முழுதும் வந்து இறைஞ்சும் மலரடி ( பெரிய திருமொழி 5-8-5) 
மென் தளிர் போல் அடியாய் ( திரு வாய் Mozi 7-4-8) வந்து   வந்து இறைஞ்ச இராதே –
கமல பாதம் வந்து (அமலன் -1 )  என்னும் படி நீள் கழலாய் (திரு வாய் மொழி 1-9-1 )
சாடு உதைத்த ஒண் மலர் சேவடி (முதல் திரு வந்தாதி -100 ) ஆகையாலே யாவர்க்கும் வண் சரணாய் ( )
அழும் குழவிக்கும் ( பெருமாள் திரு மொழி 5-1) பேதைக் குழவிக்கும் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-2-1)
தாரகமுமாய் போக்யமுமாய் ,
இணைத் தாமரை அடி (பெரிய திருமொழி 1-8-3 )  என்னும் படி சேர்த்தி அழகை உடைத்தான திரு வடிகளைச் சொல்லுகிறது ..

அவன் -மாம் -என்று தன்னைப் பற்றச் சொன்னாலும்
சேஷபூதர் கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர் (திரு வாய் மொழி 10-5-1 ) என்றும்
எந்தை கழல் இணை பணிமின் ( திரு மாலை -9) என்றும்
ஆயன் அடி அல்லது மற்று அறியேனே ( பெரிய திருமொழி 1-10-8) என்றும்
நின் அடி அன்றி மற்று அறியேன் ( பெரிய திரு மொழி 7-7-2/3-5-6)  என்றும்
கண்ணனைத் தாள் ( திருவாய் மொழி 3-10-10) பற்றக் கடவர்கள் இறே ..

இணைத் தாமரைகட்கு அன்பு உருகி நிற்கும் (திரு வாய் மொழி 7-1-10 ) அது நிற்க
சிலம்படியிலே (பெரிய திரு மொழி 1-6-2 ) மண்டுகிறவனுக்கு
அன்ன மென் நடையை (பெரிய திரு மொழி 9-7-2 ) அறுவருக்கும் படி
சேவடிக்கே ( பெரிய திரு மொழி 3-5-4) மறவாமையை உண்டாக்கி அன்பு சொட்டப் பண்ணி ( திரு விருத்தம் -2 )
பாதமே சரணாகக் கொடுத்து ( திரு வாய் மொழி 5-7-10 )
கழல் காண்டும் கொல்   ( திரு வாய் மொழி 9-2-2) என்றும் –
தலைக்கு அணியாய் ( திரு வாய் மொழி 9-2-2 )-என்றும் –
சரணம் தந்து என் சன்மம் களையாய் (திரு வாய் மொழி 5-8-7 ) என்றும் இருக்கிற அபேக்ஷைகளை உண்டாக்கி
தாள் கண்டு   கொண்டு என் தலை மேல் புனைந்தேன் (  திரு வாய் மொழி 10-4-3) என்றும்
காண்டலுமே விண்டே ஒழிந்த (திரு வாய் மொழி 10-4-9 ) என்ற பேறுகளைக் கொடுத்து
அங்கு ஓர் நிழல் இல்லை நீரும் இல்லை உன் பாத நிழல் அல்லால் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 5-3-4 )  என்கிற விடாயை
அடி நிழல் தடத்தாலே (திரு வாய் மொழி 10-1-2 )  ஆற்றி
பாத போதை உன்னி (திருச் சந்த விருத்தம் -66 ) வழி நடத்தி
தாள் இணைக் கீழ் புகும்   (திரு வாய் மொழி 3-9-8 ) காதலுக்கு ஈடாக
தாளின் கீழ் சேர்த்து (திரு வாய் மொழி 7-5-10 ) 
வேறே போக விடாதே (திரு வாய் மொழி 2-9-10 )  அடிக் கீழ் இருத்தி (திரு வாய் மொழி 5-1-11 ) ,
திரு அடியே சுமந்து உழலப் பண்ணி (திரு வாய் மொழி 4-9-9 ) 
அடிக் கீழ் குற்றேவலில் மூட்டி (திரு வாய் மொழி 1-4-2 )
ருசி ஜனகத்வம் முதலாக நித்ய கைங்கர்யம் எல்லையாக நடத்துவது   திருவடிகளைக் கொண்டு இறே ..

இத்தால் புருஷகாரமான   பனி மா மலராள் (பெரிய திருமொழி 2-2-9 ) வந்து இருக்கும் இடமாய்
சுடர் வான் கலன் பெய்த ( பெரிய திரு மொழி 7-10-6 ) மாணிக்கச் செப்பு போல  
ஸ்வரூப குண்ங்கள் நிழல் எழும்படியாய் திரு மேனி கிடந்ததுவே -என்னும் படி
அவை ஒழியவும் தானே காரியம் செய்ய வற்றாய் -சிசுபாலனோடு சிந்தயந்தியோடு வாசி அற
சித்த ஸாத்ய ரூபமான உபாயங்களால் செய்யும்   காரியத்தையும் தானே செய்து
அலை வலைமை தவிர்த்த (  பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-3-5)
காதல் கடல் புரைய விளைவித்த   (  திரு வாய் மொழி 5-3-4) என்னும் படி
அத்வேஷத்தையும் பர பக்தியையும் உண்டாக்கி தன்னோடே சேர்த்துக் கொள்ளும்   திரு மேனியை நினைக்கிறது ..

சரண -சப்தார்த்தம்
சரணம் -என்று திரு வடிகளைப் பற்றும் படியைச் சொல்லுகிறது ..
அவித்யை முதலாக தாப த்ரயம்   முடிவாக நடு உள்ள அநிஷ்டங்களையும்   போக்கி  
பிணி வளர் ஆக்கை நீங்குகை ( பெரிய திருமொழி 9-8-3) முதலாக  
நின்றே ஆட் செய்கை (திரு வாய் மொழி 8-3-8 ) முடிவாக   நடு உள்ள இஷ்டங்களையும்   தரும் உபாயமாக ..

சரணவ் சரணம் -என்று மருந்தும் பொருளும் அமுதமும் தானே ( மூன்றாம் திருவந்தாதி -4)  என்கிற படியே
அமிர்தமே ஒளஷதமாம் போல ,
அம் கண் ஞாலத்து அமுதமாய் ( ) அமிர்தத்துக்கு ஊற்றுவாயான   அடி இணையை
அமிர்த சஞ்ஜீவினியாக கல்லும் கரி கொள்ளியும்   பெண்ணும் ஆணும் ஆம்படி விரோதியைப் போக்கும் என்கிறது ..

இத்தால் பொற்றாமரை ( திருப் பாவை -29) அடி தாமரை (முன்றாம் திரு வந்தாதி -96)
தாமரை அன்ன பொன்னார் அடி ( பெரிய திரு மொழி 7-3-5) என்கிற படியே
பிராப்யமே சாதனம் என்று உபாயாந்தரங்களில்   வ்யாவ்ருத்தியை தெரிவிக்கிறது ..

பிரபத்யே – சப்தார்த்தம் ..
பிரபத்யே -என்று அணையை உடைத்து   ஆன ஆற்றுக் கால் போலே உபாயமான மதுர வாற்றுகள்   (திரு மாலை -36)
போகத்தை விளைக்கைக்கு உறுப்பான சேதனனுடைய விலக்காமையைத் தெரிவிக்கிறது ..
இவன் நெஞ்சாலே துணிந்தால் இறே உபாயம் தான் கார்யம் செய்வது வ்யசனங்கள் வருதல் –
பேறு தாழ்த்தல் ஈஸ்வரனைச் சோதித்தல் செய்தாலும் துணிந்த சிந்தை குலையாமல்
சரண் அல்லால் சரண் இல்லை (பெருமாள் திருமொழி 5-1 )  என்று இருக்கல் இறே   பேறு உள்ளது ..

மனமது   ஒன்றி துணிவினால் வாழ ( திரு மாலை -21) என்கிற படியே –
இந் நினைவு நெஞ்சாலே அமையுமே ஆகிலும் உன் தன் சரணமே சரணம் என்று இருந்தேன் (பெரிய திரு மொழி 1-6-9 ) 
திரு வடியே துணை அல்லால் துணை இலேன்  சொல்லுகின்றேன் ( பெரிய திரு மொழி 7-4-6)
அடி இணை பணிவன் ( திரு எழுக் கூற்று இருக்கை ) என்ற மூன்றும் நடவா   நின்றது இறே .
உபாய ஸ்வரூபம் புருஷகார குண விக்ரஹங்களோடே கூடி பூர்ணம் ஆகிறாப் போல
சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையினாலும் ( திரு வாய் மொழி 6-5-11),
ஸ்வீகாரம் உண்டானால் அதிகாரி பூர்த்தி உண்டாகக் கடவது ..

ஸ்வ ஸ்வரூப ஞானமும் -பிராப்ய ருசியும் உபாயாந்தர நிவ்ருத்தியும் பிறந்தாருடைய
உலகம் அளந்த பொன் அடிக்கு ( ) ஆள் ஆகையாலே பற்றும் அதிகாரியை காட்டிற்று இல்லை .

பற்று கிறேன் என்கிற இது –
வாணாள் செந் நாள்   என் நாள் அந் நாள் ( திரு வாய் மொழி 5-8-3) என்று
சரீர அவசானத்து அளவும் உபாயாந்தரங்கள் கலசாமைக்கும் –
நாள் கடலைக் கழிக்கைக்கும் ( திரு வாய் மொழி 1-6-7)
சோம்பரை யுகத்தி (திரு மாலை -38 )  என்கிற உகப்புக்கும்
நிரந்தரம் (திருச் சந்த விருத்தம் -101 ) நினைக்கை ஆகிற   பேற்றுக்கு
மாக   நாள் தோறும் ஏக சிந்தையனாய் ( திரு வாய் மொழி 5-10-11) செல்லும் இடத்தை வெளி இடுகிறது ..

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-9– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார்-

July 14, 2018

பிரதம பதார்த்தம் ..
ஆறு பதமான இதில் முதல் பதத்திலே – இரண்டாம் பதத்தால் வெளி இடுகிற மூன்றாம் பதத்தில்
உபாயத்துக்கு அபேக்ஷிதமான- புருஷகார – குண விக்ரஹங்கள் மூன்றும் தோன்றும் –

ஸ்ரீ சப்தார்த்தம் ..
ஸ்ரீ -என்கிற இது புருஷகாரமான விஷ்ணு பத்னியினுடைய ஸ்வரூப நிரூபகமான முதல் திரு நாமம் ..
சேவையைக் காட்டுகிற தாதுவிலே ஆன இப்பதம் –
ஸ்ரீயதே – ஸ்ரேயதே –என்று இரண்டு படியாக மூன்று வகைப் பட்ட ஆத்ம கோடியாலும் சேவிக்கப் படுகிறமையும்
தான் நிழல் போல எம்பெருமானை சேவிக்கும் படியையும் காட்டக் கடவது ..
சேரவிடுவாருக்கு இரண்டு இடத்திலும் உறவு வேண்டுகையாலே சேதனருக்கு தாயாய்
முன் நிலை தேடாமல் பற்றி ஸ்வரூபம் பெறலாய் ,
அவனுக்கு திவ்ய மகிஷியாய் , கிட்டி தன் ஸ்வரூபம் பெறலாய் ,
நங்கள் திரு (ராமாநுச நூற்று அந்தாதி -56 ) என்றும்
உன் திரு (திரு வாய் மொழி 10-10-2 ) -என்னலாம் படி இரண்டு இடத்திலும் விட ஒண்ணாத பந்தம் உண்டு ..
செல்வர் பெரியர் (நாய்ச்சியார் திருமொழி 10-10 )
அவன் எவ் இடத்தான் நான் யார் ( திரு வாய் மொழி 5-1-7 ) என்றும் –
செய் வினையோ பெரிதால் (திரு வாய் மொழி 4-7-1 ) என்று
அவன் பெருமையையும் , தங்கள் தண்மையையும் அபராதத்தின் கனத்தையும் நினைத்து அஞ்சினவர்கள்
இலக்குமணனோடு மைதிலியும் ( பெரிய திரு மொழி 2-3-7 ) என்னும் படி ,
தன்னோடு ஒரு கோவையான இளைய பெருமாளோபாதி  
கீழ் மகன் மற்றோரு சாதி ( பெரிய திருமொழி 5-8-1 ) பிரதம பதார்த்தம் ..
ஆறு பதமான இதில் முதல் பதத்திலே – இரண்டாம் பதத்தால் வெளி இடுகிற மூன்றாம் பதத்தில்
உபாயத்துக்கு அபேக்ஷிதமான- புருஷகார – குண விக்ரஹங்கள் மூன்றும் தோன்றும் –

ஸ்ரீ சப்தார்த்தம் ..
ஸ்ரீ -என்கிற இது புருஷகாரமான விஷ்ணு பத்னியினுடைய ஸ்வரூப நிரூபகமான முதல் திரு நாமம் ..
சேவையைக் காட்டுகிற தாதுவிலே ஆன இப்பதம் –
ஸ்ரீயதே – ஸ்ரேயதே –என்று இரண்டு படியாக மூன்று வகைப் பட்ட ஆத்ம கோடியாலும் சேவிக்கப் படுகிறமையும்
தான் நிழல் போல எம்பெருமானை சேவிக்கும் படியையும் காட்டக் கடவது ..
சேரவிடுவாருக்கு இரண்டு இடத்திலும் உறவு வேண்டுகையாலே சேதனருக்கு தாயாய்
முன் நிலை தேடாமல் பற்றி ஸ்வரூபம் பெறலாய் ,
அவனுக்கு திவ்ய மகிஷியாய் , கிட்டி தன் ஸ்வரூபம் பெறலாய் ,
நங்கள் திரு (ராமாநுச நூற்று அந்தாதி -56 ) என்றும்
உன் திரு (திரு வாய் மொழி 10-10-2 ) -என்னலாம் படி இரண்டு இடத்திலும் விட ஒண்ணாத பந்தம் உண்டு ..
செல்வர் பெரியர் (நாய்ச்சியார் திருமொழி 10-10 )
அவன் எவ் இடத்தான் நான் யார் ( திரு வாய் மொழி 5-1-7 ) என்றும் –
செய் வினையோ பெரிதால் (திரு வாய் மொழி 4-7 -1 ) என்று
அவன் பெருமையையும் , தங்கள் தண்மையையும் அபராதத்தின் கனத்தையும் நினைத்து அஞ்சினவர்கள்
இலக்குமணனோடு மைதிலியும் ( பெரிய திரு மொழி 2
சிறு காக்கை ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-10-6 ) 
புன்மையாளன் (பெரிய திரு மொழி 10-2-8 )
அடியார் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-9-2 ) என்று தண்மை பாராமல்
நாடும் காடும் மேடும்   கல்லும் கடலும் ஒரு வெளுப்பாம் படி ,
பங்கயத்தாள் திரு வருள் (திரு வாய் மொழி 9-2-1 ) என்கிற தன்னுடைய காருண்ய வர்ஷத்தைச் சொல்லுகிற  
மழைக் கண்களுடைய ( திரு விருத்தம் -52 )
பார் வண்ண மட மங்கையாய் ( ) அசரண்ய சரண்யையான இவளே நமக்கு புகல் என்று
புகுந்து கைங்கர்ய பிராப்த உபாயத்தில் அபேக்ஷிக்கல் தோற்ற விண்ணப்பம் செய்யும்   வார்த்தைகளைக் கேட்டு –
அஸ்து தே என்று தொடங்கி இவர்கள் வினைகள் தீர்த்து
தூவி சேர் அன்னமான   (பெரிய திருமொழி 3-7-9 ) தன் சிறகிலே இட்டுக் கொண்டு ,
ஈஸ்வரன் இத்தலையிலே பிழைகளை நினைத்து
எரி பொங்கி (நான்முகன் திருவந்தாதி -21 ) அழல விழித்து (பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-8-5 ) 
சலம் புரிந்து ( திரு நெடும் தாண்டகம் -6 ) அங்கு அருள் இன்றிக்கே சீறி – கலங்கின அளவிலே
நன் நெஞ்சவன்ன மன்னமை தோற்ற (பெரிய திருமொழி 7-2-7 ) கால் வாங்கி கடக்க நின்று இரண்டு   தலையும் பட்டது பட
நம் கோலரியான குடி இருப்பை   முதல் திருத்த வேணும் என்று பார்த்து
ஹிரண்ய வர்ணனையான தன்னுடைய பாண் மொழிகளாலே (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-10-5 )
பிரிய ஹிதங்கள் குலையாதபடி இடம் அற வார்த்தை சொல்லி ஆர விட்டு
வடி கோல வாள் நெடும் கண்களாலே ( ராமானுஜ நூற்று அந்தாதி -82 ) தேற்றி
திரு மகட்கே   தீர்ந்த வாறு ( முதல் திரு வந்தாதி -42 )  என்னும் படி
திரு உள்ளம்   மாறாடின அளவிலே ஓடம் ஏற்றி கூலி கொள்வாரைப் போல அபராதங்களைப் பொறுப்பித்து
பொன் பாவை ஆனமை (நான் முகன் திருவந்தாதி -59 ) தோற்றும் படி விளக்குப் பொன் போல
இரண்டு தலையையும் பொருந்த விட்டு
நமக்கும் பூவின் மிசை   நங்கைக்கும் இன்பன்   (திரு வாய் மொழி 4-5-8  )  என்னும் படி ஏக ரசமாக்கி பின்பு
அந்தப்புரத்தில் ஆளாய் நின்று
இரந்து உரைப்பது உண்டு (Thiru chanda virutham -101 )
வேறே கூறுவது உண்டு ( பெரிய திரு மொழி 6-3-7 )
நின்று கேட்டு அருளாய் (திரு விருத்தம் -1  )
போற்றும் பொருள் கேளாய்   (திருப் பாவை -29  )  என்று இவன் விண்ணப்பம் செய்யும் வார்த்தைகளை
திரு மங்கை தங்கிய (நாய்ச்சியார் திரு மொழி -84) என்   திரு மார்வற்கு (திரு வாய் மொழி 6-8-10 ) 
ஒரு வாய் சொல் (திரு வாய் மொழி 1-4-7 )  என் வாய் மாற்றம் ( திரு வாய் மொழி 9-7-6)  என்னும் படி சேர இருந்து
திருச் செவி சாத்துகையாலே ஸ் ருணோதி /ஸ்ரா வயதி -என்கிற இரண்டாலும்
புருஷகாரமான இவளுடைய   செயல்களைச் சொல்லுகிறது ..
செய் தகவினுக்கு இல்லை கைம்மாறு ( பெரிய திருமொழி 5-8-2 ) என்று இரண்டு தலைக்கும் தலை தடுமாறாக உபகரித்து  
தன் சொல் வழி போக வேண்டும் படியான   திருவடியோடே   மறுதலிக்கும் அவள்
தான் முயங்கும் படியான   போக்கியதைக்குத் தோற்று (மூன்றாம் திருவந்தாதி -100 )  எத்தைச் செய்வோம் என்று தலை தடுமாறி
நின் அன்பின் வழி நின்று ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-10-7)
அதனின் பின்னே   படர்ந்தான் ( பெரிய திரு மொழி 2-5-6 ) என்னும் படி ,
விளைவது அறியாதே முறுவலுக்குத் தோற்று தன் சொல் வழி வரும் அவனைப் பொறுப்பிக்கும்
என்னும் இடம்   சொல்ல வேண்டா இறே ..

மதுப் -பதார்த்தம் ..
மதுப் -இவனும் அவளுமான சேர்த்தி எப்போதும் உண்டு என்கிறது ..
ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்த போது நீரைப் பிரிந்த மீனும் தாமரையும் போல –
சத்தை அழிவது -முகம் வாடுவது ஆகையாலே –
அவனும் இவளோடு அன்பாளவி (பெரிய திரு மொழி 2-4-1 )
இவளும் செவ்விப் படும் கோலம் ( ) அகலகில்லேன் ( திரு வாய் மொழி 6-10-10 ) என்று   இருக்கையாலே
என்றும்   திரு   இருந்த மார்வன் ஸ்ரீ தரன் (நான்முகன் திருவந்தாதி -92 ) என்னும் படி நித்ய யோகம் குலையாது ..
பிரிந்த போது ஜகத்தை பரவர்திப்பன் .. யுகாந்த அக்னி கூற்று அறுத்தோ சுடுவது என்னும் படி நாடு குடி கிடவாதே
கூடின போது -ஏழு உலகை இன்பம் பயக்க (திரு வாய் மொழி 7-10-1 ) என்னும் படி நாடு வாழ்கையாலே
இச் சேர்த்தி தானே ஜகத் ரஷணத்துக்கு உறுப்பாய் இருக்கும் ..

அபராதம் கனத்து இருக்க இவள் சன்னதியாலே   காக சூர்ப்பணகை களுக்கு தலை பெறலாயிற்று ..
அபராதம் மட்டாய் இருக்க இவள் அருகு இல்லாமையாலே -ராவண தாடகை கள் முடித்தார்கள் .
சேர்ந்த திரு மால் ( மூன்றாம் திரு வந்தாதி -30 ) என்கிற படியே
பரத்வம் முதலாக ஈஸ்வர கந்தம் உள்ள இடம் எல்லாம் விடாதே
சேர்த்தியும் , அனுபவமும் , உகப்பும் மாறாமையாலே – காலம் பாராதே – ருசி பிறந்த போதே
திரு மாலை விரைந்து அடி சேர (திரு வாய் மொழி 4-1-2) குறை இல்லை ..
இவள் சேர நிற்கையாலே -ஸ் வதந்த்ரனுக்கும் பிழை   நினைந்து கை விட ஒண்ணாது ..
சாபராதனுக்கும் உடன் இருக்குமையை நினைத்து கால் வாங்க வேண்டா ..

நாராயண -பதார்த்தம் ..
அபராததாலே அழுக்குண்டு புருஷகாரத்தாலே தலை எடுத்து
சேர்ப்பாரே சிதை குரைக்கிலும் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-9-2 ) மறுதலித்து ,
கை விடாதே நோக்கும்படியான வாத்சல்யாதிகளை சொல்லுகிறது -நாராயண பதம் ..
விட்ட போது கைக் கொண்டு விடுவிக்க ஒண்ணாதபடி காட்டிக் கொடுத்தவள் தன்னையும்  
விட்டுப் பற்றும் படி இறே ஈஸ்வரனுடைய குணாதிக்யம் இருப்பது
ஈறிலா வண் புகழ் (திரு வாய் மொழி 1-2-10 ) என்கிற
எண்ணில் ( பெரிய திரு மொழி 5-7-2 )  பல் குணங்களும் இதுக்கு அர்த்தமே ஆகிலும்
உபாய பிரகரணத்திலே நிகரில் புகழாய் (திரு வாய் மொழி 6-10-10 ) என்று தொடங்கி
ஆழ்வார் அருளிச் செய்த நாலு குணங்களும் இதற்குப் பிரதான அர்த்தமாகக் கடவது ..

அதில் வாத்சல்யம் ஆவது –
அன்று ஈன்ற கன்றின் உடம்பில் அழுக்கை போக்யமாக கொண்டு பாலைச் சுரந்து கொடுத்து வளர்த்து
வேறு ஒன்றை நினையாதே தன்னையே நினைத்து குமுறும் படி பண்ணி
முன் அணைக் கன்றையும் புல் இட வந்தவர்களையும் விட்டு கட்டுவாரையும் நலியத் தேடுகிற வர்களையும்
உதைத்து நோக்குகிற தேனு குணம் இறே ..
அப்படியே இவனும் இன்று ஞானம்   பிறந்தவனுடைய அழுக்கு உடம்பை –
உருவமும் ஆர் உயிரும் உடனே ( ) என்னும் படி போக்கியமாய்க் கொண்டு
பாலே போல் சீரில் (  )  இன் அருள் சுரந்து (பெரிய திருமொழி 5-8-1) கொடுத்து வளர்த்து
தாய் நாடு கன்றே போல் ( முதல் திரு வந்தாதி -30) தன்னையே (பெரிய திருமொழி 7-3-2 ) நினைக்கச் செய்து
மறவாது அழைக்கப் பண்ணி ( பெரிய திருமொழி 7-1-1)
ஸூரிகளையும்   அனந்தன் பாலும் கருடன் பாலும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 5-4-8 )
தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப (திரு மாலை -44 )  என்கிற படியே
திரு மகளையும் உபேக்ஷித்து இவனை நோக்கக் கடவனாய் இருக்கும் ..

இப்படி செய்கைக்கு அடியான   குடல்   துடக்கு -ஸ்வாமித்வம் -ஆவது ..
இவன் யாதானும் பற்றி (திரு விருத்தம் -95 ) ஓடும் போது விடாதே (நான் முகன் திருவந்தாதி -88 )
உரு அழியாமே ஒரு மா வயிற்றின் உள்ளே வைத்து ( திரு வாய் மொழி 10-7-6) நோக்கி –
அத்வேஷம்   தொடங்கி அடிமை எல்லையாக தானே உண்டாக்கி
இழவு /பேறு தன்னதாம்படி உடையவனாய் இருக்கும் உறவை -ஸ்வாமித்வம் -என்கிறது ..

இந்த குணத்தைக் கண்டு   வானவர் சிந்தையுள் ( திரு வாய் மொழி 1-10-7 ) வைத்துச் சொல்லும்
வானோர் இறையை (திருவாயமொழி 1-5-1 )
கள்ளத்தேன் நானும் ( திரு மாலை -34)
எச்சில் வாயால் (திரு விருத்தம் -95 )
வாய்க் கொள்ள மாட்டேன் என்று ( திரு வாய் மொழி 7-7-11)
அகல்வார் அளவில்   பெருமை சிறுமைகள் பாராதே இவர்கள் நினைவை தன் பேறாக
மேல் விழுந்து   ஒரு நீராகக் கலக்கை -சௌசீல்யம் ..

கட்கரிய திரு மேனியை ( திருச் சந்த விருத்தம் -16)  நிலை கண்ணங்களும் காணும் படி
கண்ணுக்கு இலக்கு ஆக்குகை -சௌலப்யம் ..
சன்மம் பல பல செய்து (திரு வாய் மொழி 3-10-1  )
கண் காண வந்து (  திரு வாய் மொழி 3-10-6) 
ஓர் ஓர் ஒருத்தருக்கு ஓர் ஒரு தேச காலங்களிலே வடிவைக் காட்டின சௌலப்யம்   பரத்வம் என்னலாம்படி
எல்லா தேச காலங்களிலும் இம் மட உலகர் காணலாம்   படி (திரு வாய் மொழி 9-2-7 ) பண்ணின
அர்ச்சா அவதார சௌலப்யம் விஞ்சி இருக்கும் .

தோஷம் பாராதே கார்யம் செய்யும் என்று வெருவாதே கண்டு பற்றினவர்களுக்கு காரியம்   செய்கைக்கு உறுப்பான
ஞான சக்தி க்ருபைகளும் இதிலே அனுசந்திக்கப் படும் ..

நல்கித் தான் காத்து அளிக்கும் ( திரு வாய் மொழி 1-4-5  ) என்று வாத்சல்யமும்
முழு ஏழ் உலகுக்கும் நாதன் (திரு வாய் மொழி 2-7-2 ) என்ற ஸ்வாமித்வமும்
நங்கள் பிரான் (திரு வாய் மொழி 9-3-1) என்று சௌசீல்யமும்
நாவாய் உறைகின்ற   ( திரு வாய் மொழி 9-8-7) என்ற சௌலப்யமும்
ஞாலம் உண்டாய் ஞான மூர்த்தி ( திரு வாய் மொழி 4-7-1) என்று ஞான சக்திகளும்
நல் அருள் நம்   பெருமான் (திரு வாய் மொழி 5-9-10 ) என்ற கிருபையும்  
நாராயண சப்தத்துக்கு   அர்த்தமாக ஆழ்வார் அனுசந்தித்து அருளினார் ..

—————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-8– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் –

July 14, 2018

ஸ்ரீ த்வய பிரகரணம்
அவதாரிகை ..
பிரியமும் பிரிய தரமுமான ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களைக் காட்டில்
பிரிய தமமாக திருமந்திரத்தில் அறுதி இட்ட கைங்கர்யம் ஆகிற உத்தம புருஷார்த்தத்திலும் –
ஹிதமும் ஹித தரமுமமான பக்தி பிரபத்திகளில் காட்டில்
ஹித தமமாக சரம ஸ்லோகத்தில் அறுதி இட்ட சித்த ஸ்வரூபமான   சரம உபாயத்திலும்
ஆசையும் துணிவும் பிறக்கையாலே
பிரயோஜனாந்தர பரரிலும் -சாதனாந்தர   நிஷ்டரிலும் வ்யாவிருத்தனான  
அதிகாரி   உபாயத்தைப் பற்றும் படியையும் கைங்கர்யத்தை இரக்கும் படியையும் அறிவிக்கிறது த்வயம் ..

த்வய -நிர்தேச ஹேது ..
இரண்டு அர்த்தத்தையும் இரண்டு இடத்திலே ஓதுகிற இரண்டு வாக்யத்தையும் சேர்த்து அனுசந்தித்த வாறே -த்வயம் -ஆயிற்று ..

ரஹஸ்ய த்ரய ஸம்ப்ரதாய   பவ்ரவா பார்ய நிரூபணம் ..
மூன்று ரஹஸ்யமும் உபநிஷத்திலும் , கீதா உபநிஷத்திலும் கடவல்லியிலும் ஓதப் பட்டு
மூன்று சிஷ்யர்களுக்கும் எம்பெருமான் தானே வெளி யிட்டதாய் இருக்கும் ..
பிராப்யா பிராபக ஞானம்   அனுஷ்டான சேஷம் ஆகையாலே
மந்த்ரமும் விதியுமான இரண்டு ரஹஸ்யத்திலும் அனுஷ்டான ரூபமான -த்வயம் -பிற்பட்டது
உபாய வரணம் பிராப்யத்துக்கு முற்பட வேண்டுகையாலே-
பிராபகத்தில் நோக்கான   மத்யம ரஹஸ்யத்தை   வெளி ஆக்குகிற பூர்வ   வாக்கியம் முற்பட்டு
பிராப்யத்தில் நோக்கான பிரதம ரஹஸ்யத்தினுடைய விசத அனுசந்தமான   உத்தர வாக்கியம் பிற்பட்டது ..

த்வய பஷதம்பக   பிராமண நிரூபணம் ..
மேம் பொருளிலே (திரு மாலை -38 ) விசதமாகிற இரண்டு அர்த்தத்தையும்
புலன் ஐந்து மேயும் ( திரு வாய் மொழி 2-8-4)  என்று உபதேசிக்க கேட்டவர்கள்
அனுஷ்டான ரூபமான திருப் பாவையிலும் –
தாயே தந்தையிலும் (பெரிய திருமொழி -1-9 ) ஸ்தோத்ர கத்யங்களிலும் — த்வயத்தில் அடைவு காணலாம் ..

த்வயத்தின் உடைய வைதிக   பரிக்ரஹம்
திரு மந்த்ரத்தை    சாஸ்திரங்கள் அங்கீகரித்தது .
சரம ஸ்லோகத்தை சாஸ்த்ரங்களுக்குள் ஈடானவன் ஆதரித்தான் ..
த்வயத்தை அவன் தனக்கும் உள்ளீடான   ஞானிகள் பரிக்ரஹித்தார்கள் ..
பிரமாண பிரமேயங்களின் உடைய அங்கீ காரங்கள் போல் அன்று இறே பிரமாணிகரான பிரமாதாக்களுடைய அங்கீ பரிக்ரஹம் ..

த்வயத்தின் பரம குஹ்யத்வம் ..
பூர்வ ஆச்சார்யர்கள் இரண்டு ரஹஸ்யத்திலும் அர்த்தத்தை மறைத்து சப்தத்தை வெளியிடுவார்கள் ..
இதில் அர்த்தத்தைப் போலவே சப்தத்தையும் மறைப்பார்கள் ..
இப்படி செய்கைக்கு அடி அதிக்ருத அதிகாரம் ஆகை இறே —

த்வய வைபவம் ..
வலம் கொள் மந்த்ரமும் ( பெரிய திருமொழி 5-8-9 ) மெய்மை பெரு வார்த்தையும் ( நாய்ச்சியார் திருமொழி 11-9)
அருளிச் செய்த வாயாலே த்வய வக்தா என்றும் -த்வயம் அர்த்த அனுசந்தானே -என்று இரண்டின் ஏற்றமும் வெளி இடப் பட்டது இறே —
கற்றவர்கள் சொல்லக் கேட்டலும் கற்பித்தவர்கள் கை கூப்பி காலிலே வணங்கும் படி   ( திரு நெடும் தாண்டகம் -14 )இறே  
இச் சொல்லில் ஏற்றம் செல்வ நாரணன் ( திரு வாய் மொழி 1-10-8 )  சொல் வழிப் போக்கர் சொல்லிலும் அகலாதே
உள்ளே புகுரும் படி பண்ணுமதாய்
எஙகும் திரு வருள் பெற்று (திருப் பாவை -30 ) என்னும் படி தோல் கன்றுக்கு இரங்கி
சுரக்கும் சுரபியைப் போல -நம்மைப் பாராதே முன்பு சொன்னவர்களைப் பார்த்து இரங்கும் படி அவன் தன்னையும் பண்ணுமது இறே —

நம் முதலிகள் மூன்று ரஹஸ்யங்களையும் தங்களுக்கு தஞ்சமாக நினைத்து இருக்கச் செய்தேயும் ,-
ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாக தந்து ஒழிந்தாய் ( திரு வாய் மொழி 5-7-10 ) என்று இருக்கிற தம்மோடு
ஓக்க விமுகரையும் திரு நாரணன்   தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து   உய்ம்மினோ (திரு வாய் மொழி 4-1-1 )
என்னலாம் படி சர்வ அதிகாரம்   ஆகையாலும் உம்மை யான் கற்ப்பியா வைத்த மாற்றம் ( திரு வாய் மொழி 6-8-6 ) 
என்னும் படி ஆச்சார்ய ருசி பரிக்ருஹீதம் ஆகையாலும் ,
மாதவன் என்று ஓத வல்லீரேல் ( திரு வாய் மொழி 10-5-7 )  என்னும் படி
புத்தி பூர்வகமான அபச்சாரத்துக்கும் பரிகாரம் ஆகையாலும்
மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் ( திரு வாய் மொழி 9-10-5 )  என்னும் படி
சரீர அவசான காலத்திலே மோஷமாககை யாலும் ,
த்வயத்தையே தஞ்சமாக நினைப்பார்கள்
சம்வாதங்களும் ,வ்யாக்யானங்களும் , ஆச்சார்ய வசங்களும் , ருசி விசுவாசங்களுக்கு   உறுப்பாக
இவ் இடத்திலே   அனுசந்திக்கப் படும் ..

சாஸ்த்ர சாஸ்த்ர -சார   தாத்பர்ய நிரூபணம் ..
சாஸ்திரங்களும் சரம ஸ்லோகமும் ஆதமேஸ்வரர்களுடைய   ஸ் வா தந்த்ரயத்தைக் காட்டும் ..
திரு மந்த்ரமும் த்வயமும் ஆத்ம பரமாத்ம பாரதந்த்ரயத்தை வெளி இடும்
சாஸ்த்ரங்களுக்கு ஆத்மாவினுடைய தேஹ பாரதந்த்ரியத்திலே நோக்கு ..
திரு மந்திரத்துக்கு ஆத்மாவினுடைய தேஹி -பாரதந்த்ரிய ததீய பாரதந்த்ரயத்திலே   உறைப்பு ..
சரம ஸ்லோகத்துக்கு கர்மங்களினுடைய ஈஸ்வர -பாரதந்த்ரயத்திலே   நினைவு ..
த்வயத்துக்கு   ஈஸ்வரனுடைய ஆஸ்ரித -பாரதந்த்ரியத்திலே கருத்து ..

வாக்யார்த்த நிரூபணம் ..
இதில் முற்கூறு மறுக்க ஒண்ணாத புருஷகாரத்தை முன்னிட்டு எம்பெருமான் திருவடிகளை
உபாயமாகப் பற்றும் படியை அறிவிக்கிறது ..
பிற்கூறு -சேர்வாரேட்டை சேர்த்தியிலே அவனுக்குச் செய்யும் அடிமையிலே இரப்பை வெளி இடுகிறது ..

அவதாரிகை ஸமாப்த்தி ..

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-7– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் —

July 13, 2018

உத்தரார்த்த நிரூபணம் ..
இப்படித் தன்னைப் பற்றினவனுக்கு , உபாயமான தான் செய்யுமது   சொல்லுகிறான் பிற்கூற்றால் ..

அஹம் -பதார்த்தம் ..
அஹம் -தான் ..தனக்கு ஏவிற்றுச் செய்கிறது (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-2-6 )
ஸ்வாதந்த்ரியத்தின் மிகுதியாலே ..எளிமையாக நினைத்து அஞ்சுகிறவன் தேறும்படி
அந்தமில் ஆதி அம் பகவனான   (திரு வாய் மொழி 1-3-5 ) தன் நிலையை -நான் -என்று வெளி இடுகிறான் ..
மாம் -என்றால் பற்றுகைக்கு உறுப்பான வாத்சல்யாதிகள் நான்கும் தோன்றுமாப் போல
அஹம் -என்றால் காரியம் செய்கைக்கு   உறுப்பான -ஞானமும் /சக்தியும் /கிருபையும் /பிராப்தியும் தோன்றும் ..
நிறை ஞானத்து ஒரு மூர்த்தி (திரு வாய் மொழி 4-8-6 )  என்றும் –
ஆற்றல் மிக்கான் (திரு வாய் மொழி 7-6-10 ) -என்றும் –
அருள் செய்த நெடியோன் ( திரு வாய் மொழி 3-7-1) -என்றும் –
இரு நிலத்தவித்த எந்தாய் ( திரு வாய் மொழி 3-2-3) என்றும்
தேர் தட்டின் நிலையிலே இந்நாலு குணத்தையும்   ஆழ்வார் அனுசந்தித்து அருளினார் ..
இவை எல்லா வற்றிலும் இவ் இடத்திலே சக்தியிலே நோக்கு ..
எல்லா பொருளும் கருத்தினால்   உண்டாக்குவதிலும்
எப்பொருட்கும் ஏண் பாலும் சோராமல் நிற்ப்பதிலும்   (திரு வாய் மொழி 2-8-8 ) -என்றும் –
முப்பொழுதும் அகப்படக் கரந்து   ( திரு வாசிரியம் -7) 
ஓர் ஆல் இலையில்   சேர்வதிலும் -என்றும் -மறுவில் மூர்த்தியோடு ( திரு வாய் மொழி 4-10-10)
எத்தனையும்   நின்ற வண்ணம் நிற்கும் நிலையிலும் அரியது –
தான் ஒட்டி (  திரு வாய் மொழி 1-7-7 )  இவனுடைய   நீங்கும் விரதத்தைக் குலைத்து (திரு விருத்தம் -95 )
மேவும் தன்மையையும் ஆக்கி ( திரு வாய் மொழி 2-7-4) 
திருத்திப் பணி கொள்ள ( திரு வாய் மொழி 3-5-11 ) வல்லனாகை இறே ..

மாம் -என்றால் கோல் கையில் கொண்டு தேவாரம் கட்டி அவிழ்கிற   அர்ஜுனன் கால்பொடி
தன் முடியிலே உதிர ரத்யங்களை விடுவித்துக் கொண்டு சொலவுக்குச் சேராதபடி நிற்கிற சௌலப்யம் தோன்றும் ..
அஹம் -என்றால்   திருச் சக்கரம் ஏந்தும் கையனாய் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-1-7 )
தார் மன்னர் (பெரிய திரு மொழி 11-5-8 ) தங்கள் தலையிலும் சிவன் முடியிலும் (திரு வாய் மொழி 2-8-6 )
ஆன தன் காலில் உதறி விழ பாபங்களை அறுக்கிறேன் என்று கொண்டு செயலுக்குச் சேரும் படியான பரத்வம் தோன்றும் ..

த்வா -பதார்த்தம் ..
த்வா -என்று உபாயத்தைப் பற்றினவன் உடைய   ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகிறது
த்வா -உன்னை ..அறிவிலேனுக்கு அருளாய்   (திரு வாய் மொழி 6-9-8 ) என்றும் –
அறியோமை என் செய்வான் எண்ணினாய் ( பெரிய திருவந்தாதி -6) -என்றும் –
என் நான் செய்கேன் (திரு வாய் மொழி 5-8-3 ) என்றும்
அஞ்ஞானத்தையும் அசக்தியையும் ,அபிராப்தியையும் ,அபூர்த்தியையும் , முன் இட்டுக் கொண்டு  
என்னையே உபாயமாக பற்றின   உன் பற்றை   உபாயம் என்று இராதே
என்னுடைய ஞான சக்திகளில் அதி சங்கை அற்று இருக்கிற உன்னை ..

சர்வ பாபேப்யா -சப்தார்த்தம் ..
இவனுக்குத் தான் கழிக்கும் விரோதிகளை -சர்வ பாபேப்யோ -என்கிறான் ..
எல்லா பாபங்களில் நின்றும் -பாபம் ஆவது -இஷ்டத்தைக் குலைத்து அநிஷ்டத்தைத் தருமத்து ..
இவ் இடத்தில் ஞானத்துக்கும் ருசிக்கும் , உபாயத்துக்கும் –
விலக்கு கழிந்த பின்பு பிராப்திக்கு இடைச் சுவராய் கிடக்கும் அவற்றைப் பாபம் என்கிறது –
முமுஷுக்கு பாபம் போல புண்ணியமும் ( திரு வாய் மொழி 6-3-4 ) துயரமே தருகையாலே (திரு வாய் மொழி 3-6-8 )
இரு வல் வினைகள் ( திரு வாய் மொழி 1-5-10  ) என்று புண்ணியத்தையும் பாபத்தையும் சேரச் சொல்லுகையாலே
இவை இரண்டையும் பாபம் என்கிறது
பாபங்கள் என்கிற பன்மை பொய் நின்ற ஞானம் ( திரு விருத்தம் -1)  என்கிற அவித்யை முதலாக
பிரகிருதி சம்பந்தம் முடிவாக நடுவு பட்டவை எல்லாவற்றையும்   காட்டுகிறது ..
சர்வ சப்தம் -உபாயத்தைப் பற்றியும் -உடம்போடு இருக்கைக்கு அடியான வற்றையும் ,
இருக்கும் நாள் நினைவற புகுரும் அவற்றையும் கருத்து அறியாதே உத்தேச்ய விஷயங்களில் உபசாரம் என்று பண்ணும் அவற்றையும்
உகப்பாகச் செய்யும் அவற்றில் உபாய புத்தியையும்
நாட்டுக்கு செய்யும் அவற்றை தனக்கு என்று இருக்கையும் வாசனையாலே விட்டவற்றில் மூளுகையும் —
அவற்றை உபாயம் என்று   அஞ்சாது இருக்கையும் துணிவு குலைந்து மீளவும் உபாய வரணம் பண்ணுகையும் சொல்லுகிறது ..
இப்படி உபாயத்திலும் அதிகாரத்திலும் குறைவற்ற பின்பு -விரோதிகளில் கிடப்பது   ஓன்று இல்லை இறே ..

த்வா -பதார்த்தம் ..
த்வா -என்று உபாயத்தைப் பற்றினவன் உடைய   ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகிறது
த்வா -உன்னை ..அறிவிலேனுக்கு அருளாய்   (திரு வாய் மொழி 6-9-8 ) என்றும் –
அறியோமை என் செய்வான் எண்ணினாய் ( பெரிய திருவந்தாதி -6) -என்றும் –
என் நான் செய்கேன் (திரு வாய் மொழி 5-8-3 ) என்றும்
அஞ்ஞானத்தையும் அசக்தியையும் ,அபிராப்தியையும் ,அபூர்த்தியையும் , முன் இட்டுக் கொண்டு  
என்னையே உபாயமாக பற்றின   உன் பற்றை   உபாயம் என்று இராதே
என்னுடைய ஞான சக்திகளில் அதி சங்கை அற்று இருக்கிற உன்னை ..

சர்வ பாபேப்யா -சப்தார்த்தம் ..
இவனுக்குத் தான் கழிக்கும் விரோதிகளை -சர்வ பாபேப்யோ -என்கிறான் ..
எல்லா பாபங்களில் நின்றும் -பாபம் ஆவது -இஷ்டத்தைக் குலைத்து அநிஷ்டத்தைத் தருமத்து ..
இவ் இடத்தில் ஞானத்துக்கும் ருசிக்கும் , உபாயத்துக்கும் -விலக்கு கழிந்த பின்பு
பிராப்திக்கு இடைச் சுவராய் கிடக்கும் அவற்றைப் பாபம் என்கிறது –
முமுஷுக்கு பாபம் போல புண்ணியமும் ( திரு வாய் மொழி 6-3-4 ) துயரமே தருகையாலே (திரு வாய் மொழி 3-6-8 )
இரு வல் வினைகள் ( திரு வாய் மொழி 1-5-10  ) என்று புண்ணியத்தையும் பாபத்தையும் சேரச் சொல்லுகையாலே
இவை இரண்டையும் பாபம் என்கிறது
பாபங்கள் என்கிற பன்மை பொய் நின்ற ஞானம் ( திரு விருத்தம் -1)  என்கிற அவித்யை முதலாக
பிரகிருதி சம்பந்தம் முடிவாக நடுவு பட்டவை எல்லாவற்றையும்   காட்டுகிறது ..
சர்வ சப்தம் -உபாயத்தைப் பற்றியும் -உடம்போடு இருக்கைக்கு அடியான வற்றையும் ,
இருக்கும் நாள் நினைவற புகுரும் அவற்றையும்
கருத்து அறியாதே உத்தேச்ய விஷயங்களில் உபசாரம் என்று பண்ணும் அவற்றையும்
உகப்பாகச் செய்யும் அவற்றில் உபாய புத்தியையும் நாட்டுக்கு செய்யும் அவற்றை தனக்கு என்று இருக்கையும்
வாசனையாலே விட்டவற்றில் மூளுகையும் —
அவற்றை உபாயம் என்று   அஞ்சாது இருக்கையும் துணிவு குலைந்து மீளவும் உபாய வரணம் பண்ணுகையும் சொல்லுகிறது ..
இப்படி உபாயத்திலும் அதிகாரத்திலும் குறைவற்ற பின்பு -விரோதிகளில் கிடப்பது   ஓன்று இல்லை இறே ..

மோக்ஷயிஷ்யாமி – சப்தார்த்தம்
மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று பாபங்களை விடுவிக்கும் படியைச் சொல்லுகிறது
மோக்ஷயிஷ்யாமி -முக்தன் ஆக்குகிறேன்
பண்டை வினை ஆயின (திரு வாய் மொழி 9-4-9 ) -என்றும் –
சும்மெனாதே கை விட்டு (  பெரியாழ்வார் திரு மொழி 5 -4-3)-என்றும் –
விண்டே ஒழிந்த (திரு வாய் மொழி 10-4-9 ) என்றும் –
கண்டிலமால் ( பெரிய திருவந்தாதி -54) என்னும் படி பாபங்கள் உன்னைக் கண்டு அஞ்சிப் போன இடம் தெரியாது போம்படி   பண்ணுகிறேன் ..
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கு (திருப் பாவை -5 )
பாபங்களைப் போக்கும் போது தீயினில் தூசாகும் ( திருப் பாவை -5) என்கிறபடியே பின்பு முகம் காண ஒண்ணாது இறே ..
வல் வினை மாள்வித்து (திரு வாய் மொழி 1-6-8 ) என்றும் –
தன் தாளின் கீழ் சேர்த்து (திரு வாய் மொழி 7-5-10 ) என்று விரோதி கழிகையும் ,
தன்னைக் கிட்டுகையும்   பேறாய் இருக்க ஒன்றைச் சொல்லிற்று   மற்றையது தன் அடையே வராதோ என்று ..
மாணிக்கத்தை மாசறுத்தால் ஒளி வரச் சொல்ல வேணுமா ?
வானே தருவான் அன்றோ ( திருவாய் மொழி 10-8-5 )..
தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்க்கிறது (பெரிய திருமொழி 10-2-10  )..
இரந்தால் தங்கும் ஊர் அண்டம் அன்றோ ( பெரிய திருமொழி 11-4-9)
முன்பில் உபாயத்துக்குச் சொன்ன பலமே இதற்கும் பேறான பின்பு இதற்கு தன் ஏற்றம் விரோதி கழிகை அன்றோ ..

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-6– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் —

July 13, 2018

பத விபாவம்
பதினோரு பதமான இதில் முதல் பதம்   விடப் படுகிற   உபாயங்களைச் சொல்லுகிறது–

சர்வ தர்ம சப்தார்த்தம் ..
சர்வ தர்மான் -எல்லா தர்மங்களையும் –,தர்மம் என்கிறது , ஆசைப் பட்டவை கை புகுகைக்கு
நல் வழியாக சாஸ்திரங்கள் சொல்லுமத்தை ..இவ் இடத்தில் தர்மம் என்கிறது –
மோட்ஷம் ஆகிற பெரிய பேறு ,பெருஹைக்கு ,சாஸ்த்ரங்களிலும் , பதினெட்டு ஒத்திலும் ,சொல்லப் பட்ட
கர்ம ஞானங்களை பரிகரமாக உடைய ,பக்தி ஆகிற சாதனத்தை
தர்மான் -என்கிற பஹு வசனம் ,
அற முயல் ஞான சமயிகள் பேசும்   ( திரு விருத்தம் -44 ) வித்யா பேதங்களான –
ஆண் ஒப்பார் இவன் நேர் இல்லை ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-1-3 ) என்கிற புருஷோத்தம வித்யை –
பிறவி அம் சிறை அறுக்கும் ( ) நிலை வரம்பு இல்லாத ( திரு வாய் மொழி 1-3-11) அவதார ரஹஸ்ய ஞானம்
நற்பால் அயோத்யை ( திரு வாய் மொழி 1-3-2) தொடக்கமான க்ஷேத்ர வாசம்
பாடீர் அவன் நாமம் (திரு வாய் மொழி 7-5-1 ) என்கிற திரு நாம சங்கீர்த்தனம்
கடைத்தலை சீய்க்கை (திரு வாய் மொழி 10-5-5 ) 
மா கந்த நீர் கொண்டு (திரு வாய் மொழி 10-2-7 )
தூவி வலம் செய்கை -( திருவாய் மொழி 7-10-2 )
பூவில் புகையும் விளக்கும் சாந்தமும் நீரும் கொண்டு (திரு வாய் மொழி 5-2-9 )
பூசனை செய்கை (திரு வாய் மொழி 10-2-4 ) தொடக்கமாக சாதனபுத்தியோடே செய்யும் அவற்றைக் காட்டுகிறது ..
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த (திரு வாய் மொழி 4-8-6 ) -என்கையாலே அவையும் தனித் தனியே   ஸாதனமாய் இருக்கும் இறே ..

சர்வ சப்தம் –
யஜ்ஞம் /தானம் /தபஸ் /தீர்த்த சேவை முதலானவை கர்ம யோக்கியதை உண்டாகும் படி சித்தியை விளைவிக்கும்
ஓதி உரு எண்ணும் அந்தி (முதல் திரு வந்தாதி -33 )
ஐந்து வேள்வி (திருச் சந்த விருத்தம் -90 ) தொடக்கமானவற்றைச் சொல்லுகிறது –

தர்மத்திலே சொருகாமல் , இவற்றை சர்வ சப்தத்துக்கு பொருளாக தனித்து சொல்லுகிறது –
பிரபத்திக்கு யோக்யதை தேட வேண்டாம் ..இவனையும் இவன் உடைய ஸ்த்ரீ யையும் போல ,
நீசர் நடுவே கேட்கவும் -அநுஷ்டிக்கவுமாய்
குலங்கள் ஆய ஈர் இரண்டில் ( திருச் சந்த விருத்தம் -90) பிறவாதாரும் இதிலே   அந்வயிக்கலாம்   என்று தேறுகைக்காக ..
முது விளக்கி ,முழி , மூக்கு புதைத்து கிழக்கு நோக்கி கும்பிட்டு ,கீழ் மேலாக புற படுத்து ,
நாள் எண்ணி ,குரு விழி கொண்டு ,சாதனாந்தரங்களிலே நினைவாய் கிடந்ததிறே ..
இவை ஒன்றும் செய்யாதே சரணா கதனாய்
இக் கரை ஏறினவன் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 5-3-7 ) உபதேசிக்கக் கேட்டு
சரணாகத ரக்ஷணம்   பண்ணின குலத்தில் பிறந்து , உறவை உட்பட கொண்டாடுகிறவர்க்கு ,
பிரபத்தி பழுத்துப் போய் ,அக்கரைப் பட ஒண்ணாது ஒழிந்தது ..நன்மை தீமைகள் தேடவும்   பொகடவும் வேண்டா ..
இவை விலக்கும் பற்றாசுமாய் இருக்கும் என்று இருக்கையே அதிகாரம் ..

பரித்யஜ்ய பதார்த்தம் –
பரித்யஜ்ய -என்று இந்த உபாயங்களை விடும் படியைச் சொல்லுகிறது-
த்யாகமாவது -விடுகை ..பரி த்யாகமாவாது -பற்று அற   விடுகை
உபாயம் அல்லாதவற்றை   உபாயமாக நினைத்தோம் என்று -சிப்பியை வெள்ளி என்று எடுத்தவன் லஜ்ஜித்து
பொகடுமாப் போல புகுந்து போனமை தெரியாத படி விட வேணும் ..
பித்தேறி னாலும் அவற்றில் நினைவு செல்லாத படி -விட்டோம் என்கிற நினைவையும் கூட   விடச் சொன்ன படி –
தர்மதாவதை பாதகம் என்பது -ஆழ்வார் – எய்தக் கூவுதல் ஆவதே ( ) -என்று புலை அறங்களோ பாதியாகிற ( ) 
இதை தர்மம் என்று விடச் சொல்லுகிறது -பூசலை அதர்மம் என்றும்   இவற்றை தர்மம் என்றும் பிரமித்த அர்ஜுனன் நினைவாலே ..
நிஷித்தம் செய்கை அசக்தியால் அன்றிக்கே ஆகாதே என்று விடுமா போல உபாயாந்தரங்களை ஸ்வரூப விருத்தம் என்று இ றே –
தபோதனரான ரிஷிகளும் நெருப்பை நீராக்குகிற
தேஜஸ்ஸை உடைய பிராட்டியும் -ஸ்வ ரக்ஷணத்திலே இழியாதே கர்ப்பத்தில் இருப்பாரைப் போலே இருந்தது –
நாத்தழும்பால் தீ விளையாத   விட வாயும் வல் வாயும் ஏறி பர லோகங்களிலே சென்று
படை துணை செய்து அரிய தபசுக்களைச் செய்து வெறுத்துவர் சபையிலே வில் இட்டு அடித்து ஊர் வாசியை முறை கூறுகிறவன்
கர்ம ஞானங்களில்   இழிய மாட்டாமை அன்றோ -கலங்குகிறது ..ஸ்வரூப பாரதந்த்ரயத்தைக் கேட்ட படியாலே இறே –
தன்னை ராஜ மகிஷி என்று அறிந்தவள் உதிர் நெல் பொருக்கவும் ,கோட்டை நூற்கவும் ,குடம் சுமக்கவும் ,லஜ்ஜிக்கும் இறே ..
இவன் தான் சுமப்பேன் என்றான – இவனை எடுத்தினான் இத்தனை இறே
இவ் உபாயத்தில் ,இழியும் போது உபாயாந்தரங்களை அதர்மம் என்று விட வேண்டும் என்று சாஸ்திரங்கள் பலவும் சொல்லுகையாலும்
உத்தம ஆஸ்ரமத்தில் புகும் அவனுக்கு முன்பில் ஆஸ்ரம தர்மங்களை விடுகை குறை   இல்லாமை யாலும்
தர்மங்களை விடச் சொல்லுகை தப்பு அல்ல ..

மாம் -சப்தார்த்தம் ..
மாம் -என்று பற்றப் படும்   உபாயத்தைச் சொல்லுகிறது ..
மாம் -என்னை — அறம் அல் அல்லாவும்   சொல் அல்ல ( ) -என்னும் கழிப்பனான தர்மங்கள் போல் அன்றிக்கே
கைக் கொள்ளப்படும் நல் அறத்தைக் காட்டுகிறான்
வேதத்தில் இரண்டு கூற்றிலும் அறிவுடை யார்க்கும் நல் அறமாக சொல்லுவது
பறை தரும் புண்ணியனான ( திருப் பாவை -10 ) கிருஷ்ணனை இ றே-
தர்மங்களை நிலை நிறுத்தப் பிறந்தவன் தானே தர்மங்களை   விடுவித்து ,  அவற்றின் நிலையிலே  
தன்னை நிறுத்துகையாலே நேரே தர்மம் தான் என்னும் இடத்தை வெளி இட்டான் ஆயிற்று ..

அல்லாத தர்மங்கள் சேதனனாலே செய்யப் பட்டு ,பல கூடி ஒன்றாய் ,நிலை நில்லாதே ,
அறிவும் மிடுக்கும் அற்று , இவன் கை பார்த்து தாழ்ந்து பலிக்க கடவனாய் இருக்கும் ..
இந்த தர்மம் – அறம் சுவராக நின்ற (திரு மாலை -6) என்று படி எடுத்தார் போல கோயிலாம் படி   சித்த ரூபமாய் ,
ஒன்றாய் , நிலை நின்று , ஞான சக்திகளோடு கூடி ,ஒன்றால் அபேக்ஷை அற்று , தாழாமல் பலிக்குமதாய் இருக்கும்
என்னை என்று   வைகுந்தம் கோவில் கொண்ட ( திரு வாய் மொழி 8-6-5 ) என்றும் –
வலை வாய் கண் வளரும் (பெரிய திரு வந்தாதி -85 ) என்றும் –
ஒழிவற நிறைந்து நின்ற (திரு வாய் மொழி 3-2-7 ) என்றும் –
எம் மாண்பும் ஆனான் ( திரு வாய் மொழி 1-8-2 ) என்கிற தன்னுடைய  
பரத்வாதிகளை கழித்து ,கிருஷ்ணனான நிலையைக் காட்டுகிறான் ..
பால பிராயத்தே இவனைக் கைக் கொண்டு (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-6-6 )
ஓக்க விளையாடி ஒரு படுக்கையிலே கிடந்து ஓர் ஆஸனத்திலே கால் மேல் கால் ஏறிட்டு இருந்து
ஓர் கலத்திலே உண்டு ,காட்டுக்கு துணையாக கார்ய விசாரங்களைப் பண்ணி
ஆபத்துக்களிலே உதவி நன்மைகளைச் சிந்தித்து மன்னகலம் கூறிடுவான் (பெரிய திருமொழி 11-5-7)
ஓலை கட்டி தூது சென்று ஊர் ஓன்று வேண்டி பெறாத உரோடத்தால் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-6-5 ),
பாரதம் கை செய்து , தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய் ( திரு வாய் மொழி 7-5-9 ) அவர்களையே   என்னும் படியான ,
இவனுடைய குற்றங்களைக் காண கண்ணிட்டு நலமான வாத்சல்யத்துக்கு இறை ஆக்கி
சீரிய அர்த்தங்களை வெளி இட்டு
தேவர் தலை மன்னர் தாமே (நான்முகன் திரு வந்தாதி -16) என்னும் படியான ஸ்வாமித்வத்தை பின்
விஸ்வ ரூப முகத்தாலே காட்டி பாங்காக   முன் ஐவரோடு அன்பளாவி ( பெரிய திருமொழி 2-4-4 ) 
என்னும் படி சௌசீல்யம்   தோற்றும் படி புரை அறக் கலந்து
பக்கமே கண்டார் உள்ளார் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-1-8 ) என்னும் படி சுலபனாய்
கார் ஒக்கும் மேனியைக் ( திரு வாய் மொழி 9-9-7 ) கண்ணுக்கு இலக்கு ஆக்கிக் கொண்டு போருகிறவன் —

சேனா தூளியாலே புழுதி படிந்த கோதார் கரும் குழலும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-7 )
குறு வேர்ப்பு அரும்பின கோள் இழையாயுடை கொழுஞ்சோதி வட்டம் கொல் கண்ணன் கோள் இழை வாள் முகமாய் ( திரு வாய் மொழி 7-7-8 )
குரு மா மணிப்   பூண் குலாவித் திகழும்   ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-2-10 )
திரு   மார்வணிந்த வன மாலையும் ( நாய்ச்சியார் திரு மொழி 13-3 ) 
இடுக்கின மெச்சூது சங்கமும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-1 )
அணி மிகு தாமரைக் கையாலே ( திரு வாய் மொழி 10-3-5) கோத்த சிறு வாய்க் கயிறும்
முடை கோலும் அர்த்த பிரகாசமான ஞான முத்திரையும் ,
கட்டி நன்கு உடுத்த பீதக ஆடையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-6-10 )  சிலம்பும் செறி கழலும் ( -மூன்றாம் திரு வந்தாதி -90 ) 
வெள்ளித் தளையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-2-3 )  சதங்கையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-2-20  )
கலந்து ஆர்ப்ப தேருக்குக் கீழே நாட்டின கனை கழலுமாய் (  திரு வாய் மொழி 3-6-10 )
நிற்கிற நிலையை -மாம் -என்று காட்டுகிறான் ..

ஏக சப்தார்த்தம் ..
புற பகை அறுத்துக் காட்டின உபாயத்துக்கு -ஏகம் – என்று உட்பகை அறுக்கிறது ..
இந்த உபாயத்தை சொல்லும் இடங்களிலே -களை கண் நீயே (பெரிய திரு மொழி 4-6-1 ) என்றும்
சரணே சரண் ( திரு வாய் மொழி 5-10-11 ) என்பதொரு நிர்பந்தம் உண்டு ஆகையாலே
என்னையே என்று -விரஜ -என்று சொல்லப் படுகிற   ஸ் வீகாரத்தில் உபாய புத்தியைத் துடைத்து உபாயத்தை ஓட வைக்கிறது ..
அவனே அகல் ஞாலம் படைத்து இடந்தான் (திரு வாய் மொழி 9-3-2 ) என்றும்
அவனே அரு வரையால் ஆநிரைகள் காத்தான் (மூன்றாம் திரு வந்தாதி -51 ) என்னும் படி
ஒன்றிலும் ஒரு சகாயம் பொறாதே -வேறு ஒன்றை காணில் சணல் கயிறு கண்ட ப்ரஹ்மாஸ்திரம்   போலே
தன்னைக் கொண்டு நழுவும் படி இறே   உபாயத்தின் சுணை உடைமை ..
அதுவும் அவனது இன் அருளே -என்று இத்தலையில் நினைவுக்கும் அடி அவன் ஆகையாலே
நீ என்னைக் கைக்   கொண்ட பின் ( பெரிய திருமொழி 5-4-2 ) என்னும் படியான
அவனுடைய ஸ்வீகாரம் ஒழிய தன் நினைவாலே பெற இருக்கை ….
என் நினைந்து இருந்தாய் (பெரிய திரு மொழி 2-7-1 ) என்கிற அதிகாரிக்கு கொத்தை இறே ..
விட்டோம் பற்றினோம்   விடுவித்து பற்று விக்கப் பெற்றோம் என்கிற நினை
வுகளும் உபாயத்துக்கு விலக்கு இறே –

சரண -சப்தார்த்தம் ..
சரணம் -என்று பற்றும் படியைச் சொல்லுகிறது ..
சரணம் -உபாயமாக ..இதுக்கு பல பொருள்களும் உண்டே ஆகிலும் இவ் விடத்தில் -விரோதியைக் கழித்து பலத்தைத் தரும்
உபாயத்தைக் காட்டக் கடவது ..
மாம் ஏகம் சரணம் -என்கையாலே உபேயமே உபாயம் என்னும் இடம் தோற்றும் ..

விரஜ – சப்தார்த்தம் .. விரஜ -என்று ஸ் வீ காரத்தைச் சொல்லுகிறது ..
விரஜ -அடை ..புத்தியாலே அத்யவசி   என்ற படி ..
என் மனத்து அகத்தே   திறம்பாமல் கொண்டேன் (பெரிய திரு மொழி 6-3-2 ) என்கிறபடியே
இவ் உபாயத்துக்கு   இவன் செய்ய வேண்டியது நெஞ்சாலே துணிகை இறே ..

பூர்வ வார்த்த அர்த்த ஸங்க்ரஹம்..
ஆக முற்கூற்றால் -தவம் செய்ய வேண்டா (பெரிய திருமொழி 3-2-1 ) -என்றும் –
சிந்திப்பே அமையும் ( திரு வாய் மொழி 9-1-7 )-என்கிற படியே உன் தலையால் உள்ள வற்றை உதறி என்னையே தஞ்சமாக நினை ..
விரகு தலையரைப் போலே அலமாவாதே மாணிக்கம் பார்ப்பாரைப் போல உன் கண்ணை கூர்க்க விட்டு இரு ..
பதர் கூட்டை விட்டு பர்வதத்தைப் பற்று வாரைப் போல -அசேதன கிரியா -கலாபங்களை விட்டு –
தேர் முன் நின்று காக்கிற , கரு மாணிக்க மா மலை யான தம்மைப் பற்று என்று
அதிகாரி தொழிலை சொன்னான் ஆயிற்று ..

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-5– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் –

July 12, 2018

சரம ஸ்லோக பிரகரணம் ..
அவதாரிகை
மூல மந்த்ர   சரம ஸ்லோக பவ்ரவபர்யம்..
திரு மந்த்ரத்தை நரனுக்கு உபதேசித்து –
நாமம் ஆயிரம் ஏத்த நின்ற நாராயணன் (நாச்சியார் திருமொழி 2-1 )
பாரோர் புகழும் வதரியில் ( சிறிய திரு மடல் -74)  நின்றும் ,
வட மதுரை ஏற ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-9-4 ) வந்து ஸ்ரீ கிருஷ்ணனான நிலையிலே நரனுடைய அம்சமாய் ,
நம்பி சரண் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-2 )  என்று சிஷ்யனான அர்ஜுனனைக் குறித்து ,
திரு மந்திரத்தில் ஸ்வரூபத்துக்குச் சேர அறுதி இட்ட புருஷார்த்தத்துக்கு ,தகுதியான சாதனத்தை ,
சரம ஸ்லோக முகத்தாலே ,வெளி இட்டு அருளினான் ..

பரம பிராப்ய பிராபக நிர்ணயம் ..
ஆத்ம பரமாத்ம சம்பந்தத்தை உணராதே உடம்பையே தானாக நினைத்து
அதைப் பற்றி வருகிற பந்துக்களுக்கு சந்தேகித்து அவர்கள் ஸ்நேஹம் பொறுக்க மாட்டாதே
தன்னுடைய தர்மத்தைப் பாபம் என்று கலங்கின அர்ஜுனனை —
செம் கண் அலவலையான ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-2 ) கிருஷ்ணன்
அமலங்களாக விழிக்கிற ( திரு வாய் மொழி 1-9-9) நோக்காலும் ,தூ ஒளிகளாலும் (திரு வாய் மொழி 9-9-9  )
உறும் ஆகாதே (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-8-3 ) விழாமே
குரு முகமாய் , அறியாதன அறிவித்து ( திரு வாய் மொழி 2-3-2 ) ,
உடம்பையும் ஆத்மாவையும் பற்றி வருகிற
ஐம் கருவி கண்ட இன்பம் தெரி வரிய அளவிலா சிற்று இன்பம் ( திரு வாய் மொழி 4-9-10 )  என்கிற
ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்கள் வுடைய பொல்லாங்கையும் ,இன்ப கவி செய்து (திரு வாய் மொழி 7-5-11 ),
தொல்லை இன்பத்து இறுதி   ( பெருமாள் திருமொழி 7-8 ) காட்டுகிற தன்னை மேவுகை ஆகிற
மோஷத்தினுடைய தன்மையும் அறிவித்து பெறுகைக்கு வழியாக கர்ம ஞான பக்திகளை அருளச் செய்யக் கேட்ட அர்ஜுனன்
வூன் வாட (பெரிய திருமொழி 3-2-1 ) நீடு கனி உண்டு (பெரிய திருமொழி 3-2-2 )
பொருப்பு இடையே நின்று ( மூன்றாம் திருவந்தாதி -76)
இளைப்பினை இயக்கம் நீக்கி விளக்கினை விதியில் கண்டு   (திருக் குறும் தாண்டகம் -18 )
குறிக்கோள் ஞானங்களால் (திரு வாய் மொழி 2-3-8 )
ஊழி ஊழி தோறு எல்லாம் (திருச் சந்த விருத்தம் -75 )
யோக நீதி நண்ணி (திருச் சந்த விருத்தம் – 63 )
என்பில் எள்கி நெஞ்சு உருகி (திருச் சந்த விருத்தம் -76 ) உள் கனிந்து –
ஜன்மாந்தர சகஸ்ராந்தங்களிலே செய்து முடிக்க வேண்டின அந்த உபாயங்களின் உடைய அருமையும் ,
மெய் குடியேறி குமைத்து (பெரிய திருமொழி 7-7-9 ) ,
வலித்து எற்றுகிற (திரு வாய் மொழி 7-1-10 ) இந்த்ரியங்களுடைய கொடுமையும்
ஐம்புலன் கருதும்   கருத்துள்ளே மூட்டப் பட்டு நின்றவாது நில்லா நெஞ்சின் (பெரிய திருமொழி 1-1-4 ) திண்மையும்
செடியார் ( திருவாய் மொழி 2-3-9) ,கொடு வினை (திருவாய் மொழி 3-2-9 ) ,
தூற்றுள் நின்று ,வழி திகைத்து அலமருகின்ற தன்னால்
அறுக்கல் அறாத பழ வினையின் கனத்தையும் (திரு வாய் மொழி 3-2-4 )
தன் உள் கலவாதது (திருவாய் மொழி 2-5-3 ) ஒன்றும் இல்லை என்னும் படி ,
முற்றுமாய் நின்று ( திரு வாய் மொழி 7-6-2) ,சர்வ பூதங்களையும் மரப்பாவை போல , ஆட்டுகின்றவன் ,
வேறு வேறு ஞானமாய் (திருச் சந்த விருத்தம் -2 ) உபாயாந்தரங்களுக்கு உள்ளீடாய் ,நிற்கிற நிலையையும் ,
என் ஆர் யுயிர் நீ ( திரு வாய் மொழி 7-6-3) என்னும் படி தன் காரியத்தில் தான் இழிய ஒண்ணாத படி உபதேசித்த
ஸ்வரூப பர தந்தர்யத்தையும் ,அனுசந்தித்து –
நாம் இவ் உபாயங்களைக் கொண்டு நம் விரோதிகளைக் கழித்து அவனை   கிட்டுகை கூடாது ,
உனக்கு ருசித்த ஒன்றைச் செய் என்ற போதே -தமயந்திக்கு அல் வழி காட்டிய நளனைப் போல ,
இவனும் நம்மை நெறி காட்டி நீக்கினான் அத்தனை ( பெரிய திரு வந்தாதி -6)  என்று வெறுத்து  
என் உடைக் கோவலனே   என் உடைய ஆர் வுயிராய் எங்கனே கொல் வந்து எய்துவர் ( திரு வாய் மொழி 7-6-5 ) -என்றும் –
என்னை நீ புறம் போக்கல் உற்றால் (திரு வாய் மொழி 10-10-5 ) என்   நான்   செய்கேன் ( திரு வாய் மொழி 5-8-3) என்று
கண்ணும் கண்ணீருமாய் ,கையிலே வில்லோடு சோர்ந்து விழ மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கு தான் (திரு வாய் mozi 9-1-10 )
இருள் நாள் பிறந்த காரியம் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 8-8-9 ) இவனைக் கொண்டு தலைக் கட்டவும் ,
பரிபவ காலத்தில் ,தூர வாசியான தன்னை நினைத்த மைத்துனமார் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-9-6 ) காதலியை
மயிர் முடிக்கும் படி பாரதப் போர் முடித்து ( ராமாநுச நூற்றந்தாதி -51) திரௌபதியின் உடைய ,
அலக்கண்   நூற்றுவர் தம் ( பெரிய திரு மொழி 2-3-6) பெண்டிறும் ,எய்தி நூல் இழப்ப ,
வென்ற பரஞ்சுடராய் ( பெரிய திரு மொழி 1-8-4) தன் ஸ்வரூபம் பெறவும் இருக்கிற ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்
இவனுக்கு இவ் வளவும் பெறக்கப் பெற்றோமே என்று   உகந்து அர்ஜுனனைப் பார்த்து –
கீழ் சொன்ன உபாயங்களை விட்டு ,என்னையே உபாயமாகப் பற்று ,
நான் உன்னை விரோதிகளில் நின்றும் விடுவிக்கிறேன் ,
நீ சோகியாதே கொள் -என்று ஸ்வரூப அனுரூபமான   உபாயத்தை வெளி இடுகிறான் ..

சரம உபாயம் ..
இது ஒழிந்த உபாயங்களிலே பரந்தது ,இப் பாகம் பிறந்தால் அல்லது இவ் உபாயம் வெளி இடல் ஆகாமையாலே
முத்திறத்து வாணியத்து இரண்டில் ஒன்றி வழி கெட   நடக்கிறவர்களையும் வாத்சல்யத்தின் மிகுதியாலே ( திருச் சந்த விருத்தம் -68) ,
பித்தனைத் தொடரும் மாதா பிதாக்களைப் போல ,மீட்கவும் பார்க்கிற சாஸ்திரம் ,
கொடிய மனத்தால் சினத் தொழில் புரிகிற (பெரிய திரு மொழி 1-6-5 ) நாஸ்திகனுக்கும் ,சத்ருவை அழிக்கைக்கு ,
அபி சாரமாகிற வழியைக் காட்டி ,தன்னை விஸ்வசிப்பித்து ,த்ருஷ்ட போகத்துக்கு ,வழிகளை இட்டு ,தன்னோடு இணைக்கி
ஸ்வர்காதி பலன்களுக்கு வழி காட்டி ,தேக ஆத்ம அபிமானத்தைக் குலைத்து ,ஆத்ம போகத்துக்கு வழி காட்டி ,
அந்நிய சேஷத்வத்தை அறுத்து ,பரமாத்ம போகத்துக்கு   வழி காட்டி ஸ்வாதந்த்ரயத்தைப் போக்கி ,
ஸ்வரூப பாரதந்த்ரயத்தை உணர்த்தி சித்தோ உபாயத்தில் மூட்டுமா போலே – 
முந்தை தாய் தந்தை (திரு வாய் மொழி 5-7-7 ) யான இவனும்
நெறி உள்ளி   ( திரு வாய் மொழி 1-3-5 ) எல்லா பொருளும் விரிக்கிறான் ( திரு வாய் மொழி 4-5-5 ) ஆகையாலே
பூசலுக்கு எறிகொலைக்கு அஞ்சி ,வில் பொகட்ட வனுக்கு தன்னைப் பெறுகைக்கு தானே உபாயம் என்கை சேராது என்று
புறம்பே பரந்து மோட்ஷ அதிகாரி ஆக்கி , உபாயங்களை கேட்டு கலங்கின அளவிலே
இவனை உளன் ஆக்குகைக்காக பரம ரஹஸ்யத்தை வெளி இட்டு அருளினான் ..

சரம ஸ்லோகார்த்தம் பரம ரஹஸ்யம் ..
ஐந்தாம் வேதத்துக்கு உபநிஷத்தான   ஸ்ரீ கீதையிலே பரக்கச் சொல்லி குஹ்ய தமம் -என்று
தலைக் கட்டின பக்தி யோகத்துக்கு மேலாக ஒரு வார்த்தையாகச் சொல்லி ,
ஒருத்தியுடைய சரணாகதி நம்மை நெஞ்சை அழித்தது என்கிற துணுக்கத்தோடே
இது ஒருவருக்கும் சொல்லாதே கொள் என்று   மறைத்தபோதே   இது பரம குஹ்ய தமம் -என்று தோன்றும் ..

சரம ஸ்லோகார்த்த வைபவஞ்ஞர் ..
இதன் ஏற்றம் அறிவார் -பரமன் பணித்த வகை (திரு வாய் மொழி 10-4-9) -என்றும் –
பொன் ஆழிக் கையன் திறன் உரையே (முதல் திருவந்தாதி -41 ) -என்றும் –
மெய்ம்மைப் பெரும் வார்த்தை ( நாய்ச்சியார் திருமொழி 11-10) -என்றும் –
ஆற்றங்கரைக் கிடக்கும் கண்ணன் கடல் கிடக்கும் மாயன் உரை கிடக்கும் உள்ளது எனக்கு (நான் முன் திருவந்தாதி -50 ) -என்றும்
இருக்கும் வார்த்தை ( திருவாய் மொழி 7-5-10) அறிபவர் இறே –

சரம ஸ்லோகார்த்த கெளரவம் ..
இதுக்கு அதிகாரிகள் கிடையாமையாலே தேர் தட்டினையும் /சேர பாண்டியனையும் சீர் தூக்கி
செய்ய அடுப்பதென் என்று பல கால் நொந்து துவளப் பண்ணி சூழ் அரவு கொண்டு
மாச உபவாசம் கொண்டு மூன்று தத்துக்கு பிழைத்தல் சொல்லுகிறோம் என்றும்
இவனுக்குச் சொல்ல இழிந்தது காண் என்றும் நம் முதலிகள் பேணிக் கொண்டு போருவார்கள் ..

சரம ஸ்லோக அதிகாரிகள் ..
இதில் சொல்லுகிற அர்த்தம் எவ் வுயிர்க்குமாய் இருந்ததே ஆகிலும்
முக் குணத்து இரண்டு அவை அகற்றி (திரு எழு கூற்று இருக்கை –9 )
பரம சாத்விகனாய் மால் பால் மனம் சுழிப்ப (மூன்றாம் திருவந்தாதி -14 ) சம்சாரத்தில் அருசியை உடையனாய்
திரு அரங்கர் தாம் பணித்தது என்றால் (நாய்ச்சியார் திருமொழி 11-30 )
துணியேன் இனி ( பெரிய திருமொழி 11-8-8) என்னும் படி வியவசாயம் உடையவனாய்
நாஸ்திகனும் ஆஸ்திக நாஸ்திகனும் அன்றிக்கே ஒள் வாள் உருவி எறியும் படி (பெரிய திருமொழி 6-2-4 ) 
ஆஸ்திகர்க்கே சரண் ஆவான்   இதுக்கு அதிகாரி யாம்படியாய் இருக்கும் —

சரம ஸ்லோக வாக்யார்த்தம்
கீழே உபாயங்களை வெளி இட்டு அவற்றுக்கு உள்ளீடாய் நின்று காரியம் செய்கிற தன்னை உபாயமாகச் சொல்லி
மேலே ஒரு உபாயம் சொல்லாமையாலே சரம ஸ்லோகம் என்று பேரான இது
இந்த உபாயத்துக்கு இவன் செய்ய வேண்டும் அவற்றையும் ,
இவ் உபாயம் இவனுக்கு   செய்யும் அவற்றையே சொல்லுகிறது ..

சரண்ய சரணாகத க்ருத்யம் ..
விடுவித்துப் பற்று வித்து , விலக்கடி அறுக்கை உபாய க்ருத்யம் ..
விட்டுப் பற்றி தேறி இருக்கை அதிகாரி க்ருத்யம் –

அவதாரிகை முற்றிற்று ..

———————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –