Archive for the ‘Prabandha Amudhu’ Category

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் தீருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் -1-1-1..

October 25, 2018

தான் ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் இருக்கிற இருப்பைக் காட்டி உபகரித்தான்
அக்குணங்களும் தன்னைப் பற்றி நிறம் பெற வேண்டும்படியாக இருக்கிற திவ்யாத்ம ஸ்வரூப வை லக்ஷண்யத்தைக் காட்டி உபகரித்தான்;
இப்பேற்றுக்கு என் பக்கல் சொல்லலாவது ஒன்றும் இன்றிக்கே இன்றி இருக்கவும் நிர்ஹேதுகமாகத் தானே உபகாரகன் ஆனான்;
ஸ்வ ஸ்ரூபா பந்நராய் இருக்கிறவர்களுக்கும் அவ்வருகாக இருக்கிற இருப்பைக் காட்டி உபகரித்தான்;
தன்னுடைய திவ்விய விக்ரஹ வைலக்ஷண்யத்தைக் காட்டி உபகரித்தான்,
என்று அவன் பண்ணின உபகாரங்களை அடையச் சொல்லி, ‘இப்படி உபகாரகனானவன் திருவடிகளிலே நித்தியமான
கைங்கரியத்தைப் பண்ணி உஜ்ஜீவிக்க வாராய்,’ என்று தம் திருவுள்ளத்தோடே கூட்டுகிறார் .

ஆறு கிண்ணகம் எடுத்தால் நேர் நின்ற மரங்கள் பறி உண்டு போய்க் கடலிலே புகும்;
நீர் வஞ்சிக்கொடி தொடக்கமானவை வளைந்து பிழைக்கும்;
அவை போலே பகவத் குணங்களினுடைய எடுப்பு இருந்தபடி கண்டோமுக்கு எதிரே நான் என்று பிழைக்க விரகு இல்லை;
அவன் திருவடிகளிலே தலை சாய்த்துப் பிழைக்க வாராய் நெஞ்சே,’ என்கிறார்
அஹம் அஸ்யாவரோ பிராதா குணைர் தாஸ்யம் உபாகதா -என்னுமா போலே
இளைய பெருமாளை ‘நீர் இவருக்கு என் ஆவீர்?’ என்ன, ‘பெருமாளும் ஒரு படி
நினைத்திருப்பர்; நானும் ஒருபடி நினைத்திருப்பன்,’ என்றார்.
‘அவர் நினைத்திருக்கிறபடி என்? நீர் நினைத்திருக்கும்படி என்?’ என்ன,
‘அவர் தம் பின் பிறந்தவன் என்று இருப்பர்’ நான் அவர் குணங்களுக்குத்தோற்று அடியேனாய் இருப்பன் என்று இருப்பன்,’ என்றார்.
அப்படியே இவரும் ‘உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் துயர் அறு சுடர் அடி தொழுது எழுப் பாராய் நெஞ்சே என்கிறார்.

ஆயின், இவர் தாம் முற்படக் குணங்களில் இழிந்து பேசுதற்குக் காரணம் யாது?’ எனில்,
தாம் அகப்பட்ட துறை அக்குணங்களாகையாலே அவற்றையே முதன் முன்னம் பேசுகிறார்.
இவரைக் குணத்தை இட்டாயிற்று வணங்குவித்தது.

உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் யவன்அவன்
மயர்வற மதிநலம் அருளினன் யவன்அவன்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி யவன்அவன்
துயரறு சுடரடி தொழுதுஎழுஎன் மனனே.-1-1-1-

உயர்வு இத்யாதி –
பகவத் ஆனந்தத்தைப் பேசப்புக்க வேதங்கள் மனிதர்களுடைய ஆனந்தம் தொடங்கிப் ப்ரஹ்மானந்தத்து அளவும் சென்று
பின்னையும் அவ்வருகே உத்பிரேக்ஷித்துக்கொண்டு சென்று பின்னையும் பரிச்சேதிக்க மாட்டாதே
யதோ வாஸே நிவர்த்தந்தே ’ என்று மீண்டனந் இறே –
இது ஆனந்தகுணம் ஒன்றிலும் இறே – குணங்கள் எல்லாம் இப்படியே இ றே இருப்பது –
இக்குணங்கள் எல்லாம் தமக்கு நிலமாய்ப் பேசுகிறார் இறே இவர்.

உயர்வு-
வருத்தம் –
எல்லோருக்கும் உயர்வு உண்டாகும் போது வருத்தமுண்டு; அப்படி வருந்த வேண்டுமோ?’ என்றால்,
‘உயர்வற உயராநிற்கும்’ – இத்தைப் பற்றியே ஸ்ரீ ஆளவந்தாரும் ‘ஸ்வாபாவிகம்’ என்று அருளிச்செய்த சந்தை –
பகவத் வ்யதிரிக்த ஸமஸ்த வஸ்துகதமான சர்வ பிரகாரத்தாலும் உண்டான உச்சராயத்தை உயர்வு என்கிறது

அற – இன்றியிலே ஒழிய; ஈண்டு
இத்தால் அத்யந்த பாவத்தைச் சொல்லுகிறது அன்று-
பின்னை என் சொல்லுகிறது என்னில் தன்னுடைய உச்சராயத்தையும் இவற்றைப்பார்த்தால்
ஆதித்யன் சந்நிதியில் நஷத்ராத்யாதிகளைப் போலேயும்
மஹா மேரு மலையின் சிகரத்தில் நின்றவனுக்குக் கீழுள்ள-சர்ஷபாதிகள் – கடுகு முதலியவை இருக்குமா போலவும்,
உண்டாய் இருக்கச்செய்தே இல்லை என்னலாம்படி பண்ணினால் தனக்கு ஓர் எல்லை யுண்டாய் இருக்குமோ என்னில் –

உயர்
காலதத்வம் உள்ளதனையும் அனுபவியா நின்றாலும் அவ்வருகாய்க் கொண்டு
வாங் மனஸ் ஸூக்களால் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாத படி உயரா நிற்கும்
ஆனால் சர்வே ஷயந்தா நிசயா பாத நாந்தாஸ் சமுச்ச்ரயா சம்யோகா விப்ர யோகாந்தா மரணாந்த தஞ்சஜீவிதம்
(செல்வம், அழிதலை முடிவாகவுடையன; உயர்வு, இறங்குதலை முடிவாகவுடையன; சேர்க்கை, பிரிதலை முடிவாகவுடையன;
வாழ்தல், சாதலை முடிவாகவுடையன,)
என்கிறபடியே,இருந்ததோ என்னில் அன்று; -இயத்தா ராஹித்யத்தைச் சொன்னபடி –
(‘உயர்’ என்ற சொல்லால் இவ்வளவு என்று அளவிட்டுக் கூற முடியாமையைக் கூறியபடி.)
இப்படி கரை கட்டாக் காவிரி போல்-(குணங்கள் ) பரந்து இருந்தால் இப்பரப்பு எல்லாம்
பிரயோஜனமாய் இராதே காடு பட்டுக்கிடக்குமோ?’ என்னில்,

நலம் –
கண்ட இடம் எங்கும் பயிர் பட்டு இருக்கும் நன்செய் நிலம் போலெ எங்கும் ஓக்க உபாதேயமாய் இருக்கும்
இங்கு ‘நலம்’ என்றது,
ஆனந்த குணம் ஒன்றனையே சொல்லுகிறது என்னுதல்
குண சமூகத்தைச் சொல்லுகிறது என்னுதல்
ஆனந்தாவஹமான (ஆனந்தம் உண்டாவதற்குக் காரணமான )விபூதிகளைச் சொல்லுகிறது என்னுதல்-

உடையவன் –
இக்குணங் கள் தன்னை அஸ்தி என்று விடும் அளவு அன்றிக்கே இவற்றை இட்டு நிரூபிக்கவேண்டும்படியாக இருப்பவன்.
அதாவது ஆகந்துகமாக இன்ரிக்கே ஸ்வரூப அநுபந்தியாய் இருக்கும்
(இதனால், இக்குணங்கள் இடையில் தோன்றியவையல்ல; இறைவன் தன்மையோடு சேர்ந்தவைகளாய் இருப்பன என்பதனைத் தெரிவித்தபடி )
ஆழ்வான், பிள்ளைப் பிள்ளையைப் பார்த்து, ‘நிர்க்குணம் என்பார் மிடற்றைப் பிடித்தாற்போலே ஆழ்வார்
‘நலமுடையவன்’ என்றபடி கண்டாயே!’ என்று பணித்தான்.
இத்தால் ஸமஸ்த கல்யாண குணாதி மாகோ அசவ் (அந்த இறைவன் எல்லா நற்குணங்களையும் இயற்கையாக உடையவன்’) என்றபடி –
வர்ஷாயுதை -இத்யாதி
‘எங்கும் நிறைந்து இருக்கின்ற கண்ணபிரானுடைய கல்யாண குணங்கள் எல்லா உலகங்களும் சேர்ந்து
பதினாயிரம் வருடங்கள் கூறினும், கூறுதற்கு முடிவு பெறுவன அல்ல;’
தாது நாம் இவ சைலேந்த்ரோ குணநாம் ஆகாரோ மஹான்
(‘மகாத்துமாவாகிய ஸ்ரீ ராமன், தாதுக்களுக்கு எல்லாம் இருப்பிடமாய் இருக்கும் இமயமலையினைப் போன்று,
எல்லா நற்குணங்களுக்கும் இருப்பிடமாய் இருக்கின்றான்’);
பஹவோ ந்ருப கல்யாண குணா புத்ரஸ்ய சந்தி தே
(அரசனே, உன்னுடைய மகனான ஸ்ரீ ராமனுக்குப் பல நற்குணங்கள் இருக்கின்றன,’) என்றும் வருவனவற்றை இங்கு உணர்தல்தகும்.
ஸ்வாபாவிக அநவதிக அதிசய அஸங்க்யேய கல்யாண குண கண
(‘இயற்கையில் அமைந்தனவாய், எல்லை அற்றனவாய், மேன்மையினையுடையனவாய், எண் இல்லாதனவாய் உள்ள
கல்யாண குணங்களின் கூட்டத்தையுடையவன்,’ )என்று இதுக்கு ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்யும் சந்தை –

யவன் அவன் –‘
இப்படி, குணங்கள் கரை புரண்டு இருந்தால் இக்குணங்களாலே தனக்கு நிறமாகும்படி இருக்குமோ
திவ்யாத்மா ஸ்வரூபம் ( இருக்கின்றானோ இறைவன்?’) என்னில், அங்ஙன் இராது –
அஸ் ஸ்வரூபத்தைப் பற்றி குணங்களும் நிறம் பெறவேண்டும்படி இருக்கும் என்று ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யத்தைச் சொல்லுகிறது
‘யவன்’ என்ற சொல்லால்.
யதா சைந்தவ கன என்ற பிராமண சித்தியைப் பற்ற யவன் என்கிறார் (உப்புக்கட்டி உள்ளும் புறமும் உப்புச்சுவையே ஆயினாற்போன்று,)
இத்தால் குண நிரபேஷமான ஸ்வரூப பிரசித்தியைச் சொல்லுதல்
குண விசிஷ்டமான ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யத்தைச் சொல்லுதல் –

இதற்கு அவ்வருகே ஒரு உபகாரத்தை சொல்ல அப்பால் ஓர் உபகாரத்தைச் சொல்ல நினைந்து கீழ் நின்ற நிலையை
அமைத்து மேலே தோள்படி கொள்ளுகிறார். அவ்வுபகாரம் தான் எது என்னில்,
மயர்வு அற –
ஞாநாநுதயம், அந்யதா ஞானம், விபரீத ஞானம் என்கிற இவை வாசனையோடே போகும்படியாக.
ஞாநாநுதயமாவது,-தேஹாத்ம அபிமானம் ( தேகத்தையே ஆத்துமாவாக நினைத்தல்.)
அந்யதா ஞானமாவது -தேவதாந்த்ர சேஷம் என்று இருக்கை (பிற தெய்வங்கட்குத் தன்னை அடிமையாக நினைத்தல்.)
விபரீத ஞானமாவது,-ஸ்வ தந்திரனாயும் ஸ்வ போக்யமாயும் நினைத்து இருக்கிற கேவலனுனைய ஞானம்
(தனக்குத்தானே உரியவனாகவும் ஆத்துமாவோடு அனுபவிக்கின்ற இன்பமே இன்பமாகவும் நினைக்கும் கேவலனுடைய ஞானம்,)
என்று நம்பிள்ளை அருளிச் செய்வார் –
தம் திருவாயாலே ‘மயர்வற’ என்று சொல்லலாம்படி காணும் அவன் தான் இவர்க்கு அஞ்ஞானத்தை வாசனையோடே போக்கினபடி.

மதி நலம் –
ஞான பத்திகள் இரண்டனையுந் தந்தான் என்று நிர்வகிப்பாரும் உண்டு
அன்றிக்கே (இனி, நலம் மதி என முன்பின்னாகக் கூட்டி) ‘நலமான மதி’ யைத் தந்தான் என்றதாய் –
‘முளைக்கும்போதே வயிரம் பற்றி முளைக்கும் பொருள்களைப் போலே -பக்தி ரூபாபன்ன ஞானத்தை
(பத்தியின் உருவத்தை அடைந்த ஞானத்தைத் )தந்தான் என்கிறார்,’ என்று பட்டர் அருளிச் செய்யும் படி –
கர்மா ஞான அநு க்ருஹீதையான பக்தி ஸ்தானத்தில் பகவத் பிரசாதமாய்
அனந்தரம் கைங்கர்யத்துக்கு பூர்வ க்ஷண வர்த்தியான பத்தி யாயிற்று இவரது .
ஆழ்வார் பிரபந்நரோ, பத்தி நிஷ்டரோ?’ என்று எம்பாரைச் சிலர் கேட்க,
ஆழ்வார் பிரபந்நர்; பத்தி இவர்க்கு தேக யாத்ரா சேஷம்,’ என்று அருளிச்செய்தார். என் போலே என்னில் ,
‘நாமும் எல்லாம் பிரபந்நர்களாய் இருக்கச் செய்தே ஆண்டு ஆறு மாசத்துக்கு ஜீவனம் தேடுகிறாப் போலே –
உண்ணுஞ் சோறு பருகுநீர் தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணனே’ இறே இவர்க்கு.

அருளினன் –
நிர்ஹேதுகமாக ( ஒரு விதக்காரணமும் பற்றாமல் )அருளிக்கொண்டு நிற்கக் கண்ட இத்தனை,
எனக்கு அருளினான் -என்னாது ஒழிந்தது
பகவத் விஷயீ காரத்துக்கு முன்பு தம்மை அசத் கல்பராக நினைத்து இருக்கையாலே
அருளினன்-
இத்தலை அர்த்திக்க அன்றிக்கே முலைக் கடுப்பாலே தரையிலே பாலைப் பீச்சுவாரைப் போலே தானாகவே
அருளிக் கொண்டு நிற்க்க கண்ட இத்தனை – என்றுமாம்
தாது பிரசாதான் மஹிமானம் ஈசன்
(மிக்க பெருமையோடு கூடியவனும் எல்லாப் பொருள்களையும் நியமிக்கின்றவனுமானபரம்பொருள் )
(தனது நிர்ஹேதுக கிருபையால் எப்பொழுது எவனைப் பார்க்கின்றானோ, அப்பொழுது அவன் சோகம் நீங்கினவன் ஆகின்றான்,’ என்று உபநிடதம் புகலும். )
ஆயின், இத்தலையில் நினைவு இன்றியே இருக்கவும், வந்து அருளினன் -தன் அருள் கொள்வார் இல்லாதான் ஒருவனோ?’ என்னில்,

அயர்வு அறும் அமரர்கள் அதிபதி –
தான் அருளாத அன்று சத்தை இன்றிக்கே இருப்பாரை ஒரு நாடகவுடையவன்.
அயர்வாவது -விஸ்ம்ருதி –மறதி. -அஃது இன்றிக்கே இருப்பவர்கள், அயர்வறும் அமரர்கள்.
அவர்கள், நித்தியர்கள்–பிராக பாவத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறது ப்ரத்வம்ஸா பாவம் உண்டு இ றே முக்தருக்கு
(மறதி இருந்து பின் நீங்கினவர்கள், முத்தர்கள். அவரின் வேறுபட்டவர்கள் இவர்கள்.)
அமரர்கள்
பகவத் அனுபவ விச்சேதத்தில் தங்கள் உளர் அன்றிக்கே இருக்குமவர்கள்
(ஈண்டு ‘அமரர்கள்’ என்றது, கேவலம் மரணம் இல்லாதவர்கள் என்பதனைக் குறிக்க வந்தது அன்று;
பகவானுடைய அநுபவம் தடைபடுமேயானால், அப்பொழுது தங்களை உள்ளவர்களாகக் கருதாதவர்கள் என்பதனைத் தெரிவிக்க வந்தது.)
அதாவது, பிரிவில் தரியாதவர்கள் என்றபடி. -நச சீதா த்வயா ஹீநா நச அஹம் அபி ராகவா
(இராகவரே, உம்மைப் பிரிந்து பிராட்டி பிழைக்க மாட்டாள்; நானும் பிழைக்க மாட்டேன்,’என்பது இளைய பெருமாள் திருவார்த்தை.) ‘
அமரர்கள்’
த்ரிபாத் விபூதி யோகத்தைப் பற்றச் சொல்கிறது
( ‘கள்’ விகுதிமேல் விகுதி, சத்தியலோகம் முடிவாக உள்ள இவ்வுலகங்கள் எல்லாம் காற்பங்காகவும்,
மோக்ஷ உலகம் முக்காற்பங்காகவும் உள்ள பெருமையினைக் குறிக்க வந்தது.)
பரம சாம்யா பன்னராய் இருக்கையாலே ஓலக்கம் இருந்தால் ஆயிற்று அவர்களுக்கும் அவனுக்கும் வாசி அறியலாவது
பிராட்டி மாராலேயாதல், ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் முதலியவைகளாலேயாதல் சேஷி என்று அறியுமத்தனை. ‘
ஆயின், இப்படி இருக்கிற இவர்கள் பலராகத் தான் ஒருவனாக இப்பதனால், இவர்களை அனுவர்த்தித்திக் கொண்டு
( பின் பற்றிக்கொண்டு) தன்னுடைய சேஷித்வமாம்படி இருக்குமோ என்னில், அதிபதி –
அவர்களுக்கும் ‘தொட்டுக்கொள்’-தொட்டுக்கொள்’ என்ன வேண்டும்படி யானைக்குக் குதிரை வைத்து அவ்வருகாய் இருக்கும் என்னுதல்
ஸ்வாமி வாசகம் என்னுதல் –

அவன்
இதுக்கு அவ்வருகே விக்கிரஹ வைலக்ஷண்யம் சொல்ல ஒருப்பாட்டுக் கீழ் நின்ற நிலையினைக் குலுக்கி
‘அவன்’என்று அவ்வருகே போகிறார்.

துயர் அறு சுடர் அடி –
துயர் அறுக்குஞ் சுடர் அடி என்று முன்புள்ள முதலிகள் அருளிச்செய்வர்;
ஸமஸ்த துக்க அபநோதந ஸ்வ பாவமான திருவடிகள் –
அதாவது, எல்லா ஆத்துமாக்களினுடைய எல்லாத் துன்பங்களையும் போக்குதலையே தம் இயல்பாகவுடைய திருவடிகள் என்பதாம்.
இனி, எம்பெருமானார் அருளிச் செய்யும் படி –
வ்யாஸநேஷு மனுஷ்யானாம் ப்ருசம்பவதி துக்கித (ஸ்ரீ ராமன், தன் கீழ் வாழும் மக்கட்குத் துன்பம் வருங்காலத்துத் தானும்
துன்பத்தை அடைந்தவன் ஆகின்றான்’) என்று துக்க நிவ்ருத்தியும் அவனதாய் இருக்கும் இறே
இத்தால், இவர் மயர்வு அற அவன் துயர் அற்றபடி,’ என்று அருளிச் செய்வர்.

சுடர் அடி –
நிரவதிக தேஜோ ரூபமான எல்லையற்ற ஒளி உருவமான திவ்விய மங்கள விக்கிரஹத்தைச் சொல்லுகிறது .
சுடர் –
பஞ்ச சத்தி மயமான புகரைச் சொல்லுகிறது
அடி –
சேஷ புதன் சேஷி பக்கலிலே கணிசிப்பது திருவடிகளை இறே
ஸ்தநந்தய பிரஜை முலையிலே வாய் வைக்குமா போலெ
இவரும் ‘உன் தேனே மலருந் திருப்பாதம்’ என்கிற திருவடிகளிலே வாய் வைக்கிறார்-

தொழுது –
நித்திய சமுசாரியாகப் போந்த இழவு எல்லாந் தீரும்படி ஸ்வரூப அநு ரூபமான வ்ருத்தியிலே அன்வயித்து
எழு –
அசன்னேவ ச பவதி – (கடவுளை உள்ளபடி அறிதல் என்பது இல்லையானால் அவன் இல்லாதவன் ஆகிறான்,’)என்னும் நிலை கழிந்து,
சந்த மேனம் ததோ விது ( கடவுளை உள்ளபடி அறிதல் என்பது உண்டானால் அவன் உள்ளவன் ஆகிறான்,) என்கிறவர்கள்
கோடியிலே எண்ணலாம்படியாக உஜ்ஜீவிக்கப் பார் – அடியிலே தொழாமையால் வந்த சங்கோசம் தீரும்படி அடியிலே தொழுது உஜ்ஜீவி என்கிறார்.
என் மனனே–
இப்போதாயிற்று தம்மைக் கண்டது; ‘அருளினன்’ என்று நின்ற இத்தனை இறே முன்பு.
இருவர் கூடப் பள்ளியில் ஓதியிருந்தால், அவர்களுள் ஒருவனுக்கு உதகர்ஷம் உண்டாயின், மற்றையவன் அவனோடே
ஒரு சம்பந்தத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு கிட்டுமா போலே
மன ஏவ மனுஷ்யானாம் காரணம் பந்த மோஷாயா (மனமே மனிதர்கள் உலக பாசத்தாற் கட்டுப்படுவதற்கும்,
உலக பாசத்தினின்று நீங்குவதற்கும் காரணமாக இருக்கின்றது,’ ) என்கிறபடியே,
நெடுநாள் பந்த ஹேதுவாய்ப் போந்தது இப்போது முந்துற்ற நெஞ்சாய் முற்பட்டு நிற்கிறபடியாலே
அத்தோடு தமக்கு ஒரு சம்பந்தத்தை ஆசைப்பட்டு ‘என் மனனே’ என்கிறார்.

பாட்டை முடியச்சொல்லி, ஈற்றில் ‘அவன்’ என்ன அமையாது – அடிதோறும் ‘அவன், அவன்’ என்று ‘சொல்லுவதற்கு கருத்துயாது?’ எனின்,
இவ்வாழ்வார்தாம், இத்திருவாய்மொழியில் ஈஸ்வரத்வமாயிற்று ப்ரதிபாதிக்கிறது
அந்த ஈஸ்வரத்வத்துக்கு ஒரோ குணங்களே நிரபேஷமாய்ப் போந்து இருக்கையாலே சொல்லுகிறார்
(அல்விறைமைத்தன்மைக்கு ஒவ்வோரடியிலும் கூறுகின்ற அவ்வக்குணமே வேறு குணங்களை வேண்டாததாய் இருத்தலின்,
அங்ஙனம் அருளிச்செய்கின்றார்.-என்றவாறு )

உயர்வு அற உயர்நலம் உடையவன் யவன்? அவன் மயர்வு அற மதி நலம் அருளினன்;
மயர்வு அற மதி நலம் அருளினன் யவன்? அவன் அயர்வு அறும் அமரர்கள் அதிபதி;
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி யவன்? அவன் துயரறு சுடரடி தொழுது எழு,’ என்று வாக்ய ஏக பாவத்தால் யோஜிக்கவுமாம்
இனி, ‘உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் யவன் அவன், துயரறு சுடரடி தொழுது எழு;
மயர்வற மதிநலம் அருளினன் யவன் அவன், துயரறு சுடரடிதொழுது எழு’-என்று வாக்ய பேதம் பண்ணி யோஜிக்கவுமாம்
நம புரஸ்தாத் அத ப்ருஷ்டதஸ்தே , (‘கிருஷ்ணரே! முன் பக்கத்திலும் வணக்கம்; தேவரீர்பொருட்டு பின்பக்கத்திலும் வணக்கம்,’
என்று அருச்சுனன் பல முறை வணக்கங்கூறியதுபோன்று,) இங்கும் பல முறை வணக்கங் கூறியதாகக் கொள்க.

ஆயின், ‘உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் அயர்வறு மமரர்கள் அதிபதி’ என்று இறைவனுடைய தன்மைகளை ஒரு சேரக் கூறி,
பின் அவன் செய்த உதவியை ‘மயர்வற மதிநலம் அருளினன்’ என்ன வேண்டியிருக்க,
‘உயர்வற உயர்நலமுடையவன்’ என்ற அனந்தரம் , ‘அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி’ என்று
அவ்வளவும் போகமாட்டாமல்-உபகாரத்தின் ஸ்ம்ருதியாலே ‘மயர்வற மதி நலம் அருளினன்’ என்கிறார்.

(இப்பாட்டால், ‘இறைவனுக்குக் )குணமில்லை; விக்கிரகம் இல்லை; விபூதி இல்லை’ என்று சொல்லுகின்றவர் எல்லாரும் நிரஸ்தர்
அவர்களை எதிரிகளாக்கிச் சொல்ல வேண்டா; ஸ்வ பக்ஷத்தை ஸ்தாபிக்கவே பர பக்ஷம் நிரஸ்தமாம் இறே
நெற்செய்யப் புல்தேயுமா போலே, தன்னடையே நிரஸ்தர் ஆவார்கள் இ றே அவர்கள்

‘உயர்வற உயர்நலம் உடையவன், அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி’ என்கையாலே பிராப்பிய வேஷம் சொல்லிற்று;
‘மயர்வற’ என்கையாலே விரோதி போனபடி சொல்லிற்று;
‘அருளினன்’ என்கையாலே அவனே சாதனம் என்றது;
‘தொழுது எழு’ என்கையாலே பிராப்தி பலமான கைங்கரியத்தைச் சொல்லிற்று;
‘என் மனனே’ என்கையாலே பரிசுத்தமான அந்தக்கரணத்தையுடையவனே, அதிகாரி என்னுமிடம் சொல்லிற்று.

—————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ தாத்பர்ய ரத்னாவளி -இரண்டாம் பத்து –ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன்-

October 24, 2018

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ வேதாந்தா சார்ய வர்யோ மே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

——————————

நித்ரா விச்சேதகத்வாத்/ நித்ராதி சேதகத்வாத்-2-1-1-
அரதி ஜன நதா -2-1-2-
அஜஸ்ரா சம் ஷோபாகத்வாத்–2-1-3-
அன்வேஷ்டும் பிரேரகத்வாத்-2-1-4
விலய விதாரணாத்–2-1-5-
கார்ஷிய தைனயாதி க்ருதவாத –2-1-6-
சித்த ஷேபாத்—2-1-7-
வி சம்ஞானி கரணாத்-2-1-8-
உப சம் ஷோபணாத்–2-1-9-
அவர்ஜனாப்யம்-2-1-10-
த்ருஷ்டாஸ் வாதஸ்ய சவ்ரே க்ஷண விரஹ தச துஸ் சஹத்வம் ஜகத–2-1-

நித்ரா விச்சேதகத்வாத்/ நித்ராதி சேதகத்வாத்–ஆயும் அமர் உலகும் நீயும் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால் / நீயும் திருமாலால் நெஞ்சம் கோட்பட்டாயே

அரதி ஜனதா –சேட்பட்ட யாமங்கள் சேராது இரங்குதியால்-ஒருக்காலும் தரியாதபடி ஸைதிலியத்தை உண்டாக்கி

அஜஸ்ரா சம் ஷோபாகத்வாத்–நீ முற்றக் கண் துயிலாய் நெஞ்சுருகி ஏங்கு தியால் –கடல் கம்பீரம் இழந்து –

அன்வேஷ்டும் பிரேரகத்வாத்–சுடர் கொள் இராப் பகல் துஞ்சாயால் தண் வாடாய்
அம்பஸ்ய பாரே புவனஸ்ய மத்யே நாகஸ்ய ப்ரிஷ்டே மஹதோ மஹீயான் -கடலும் மலையும் விசும்பும் துழாய் எம் போல்
காணும் நீர் மலை ஆகாசம் எல்லாம் – ஷீராப்தி திருவேங்கடம் ஸ்ரீ வைகுண்டம் -என்று நினைத்தே துழாவுமே
விலய விதாரணாத்–தோழியரும் யாமும் போலே நீராய் நெகிழ்கின்ற வானமே

கார்ஷிய தைனயாதி க்ருதவாத –நாண் மதியே –மை வான் இருள் அகற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்

சித்த ஷேபாத்—கணை இருளே -நீ நடுவே வேற்றோர் வகையிலே கொடிதாய் எனை யூழி மாற்றாண்மை நிற்றியோ –
மனதைக் கொண்டு போது போக்க ஒண்ணாத படி அபஹரிக்கையும் –

வி சம்ஞானி கரணாத்–மா நீர் கழியே -மருளுற்று இராப் பகல் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயேல்-ஒன்றும் தெரியாதபடி மதி மயக்கத்தை யுண்டாக்குகையாலும்

உப சம் ஷோபணாத்–நந்தா விளக்கமே காதல் மொய் மெல்லாவி யுள் யுலர்த்த

அவர்ஜனாப்யம்-அவர்ஜனம் -மாவாய் பிளந்து மருதிடை போய் மண் அளந்த மூவா முதல்வா -இனி எம்மை சோரேலே –
மறந்து பிழைக்க ஒண்ணாத படி விரோதி நிரசனாதி வசீகரண சேஷ்டிதங்களை யுடையவன் ஆகையாலும்

த்ருஷ்டாஸ் வாதஸ்ய சவ்ரே க்ஷண விரஹ தச துஸ் சஹத்வம் ஜகத-

——————

பூர்ண ஐஸ்வர்ய அவதாரம் –2-2-1-
பவ துரித ஹரம்–2-2-2-
வாமனத்வே மஹாந்தம் -2-2-3-
நாபி பத்மோத்த விஸ்வம் –2-2-4-
தத் அநு குணா த்ரிஷம் –2-2-5-
கல்ப தல்பி க்ரிதாபிம் –2- 2–6-
சுப்தம் ந்யகுரோத பத்ரே–2-2-7-
ஜகத் -அவனை -த்யாம்–2-2-8-
ரக்ஷணாய அவதிர்ணாம்–2-2-9-
ருத்ராதி ஸ்துத்ய அயம் –2-2-10-
வ்யவ்ருணித லலித உத்துங்க பாவேந நாதம் –2-2-

பூர்ண ஐஸ்வர்ய அவதாரம் –நம் கண்ணன் அல்லது இல்லையோர் கண்ணே -கண் -நிர்வாஹகன்

பவ துரித ஹரம்-மா பாவம் விட அரனுக்கு பிச்சை பெய்த கோபால கோளரி

வாமனத்வே மஹாந்தம் -மேல் தன்னை மீதிட நிமிர்ந்து மண் கொண்ட மால் தமிழ் மிக்குமோர் தேவும் உளதே-பரத்வம் -ஸுலப்யம் -வியாமோஹத்வம் –

நாபி பத்மோத்த விஸ்வம் -பத்ம யுத்த –
தேவும் எப்பொருளும் படைக்க பூவில் நான்முகனைப் படைத்த தேவன் எம்பெருமான் -சத்வாரமாக சகலத்தையும் படைத்திட்டவன் -திவி கிரீடா- லீலா காரியமே
யதோ வா இமானி பூதாநி ஜாயந்தே – யேந ஜாதானி ஜீவந்தி –யத் பிரயந்த்ய அபிசம் விஷாந்தி — தத் விஞ்ஞானாஸ் அஸ்வ -தத் ப்ரஹமேதி

தத் அநு குணா த்ரிஷம் –தாக்கும் கோலத் தாமரை கண்ணன் எம்மான்
சத் ஏவ சோம்யம் அக்ர ஆஸீத் ஏகம் ஏவ அத்விதீயம் தத் ஐக்ஷித பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேத —
ஜிதந்தே புண்டரீகாக்ஷ நமஸ்தே விஸ்வ பவனா
ஏஷா அந்தராதித்ய ஹிரண்மயே புருஷோ த்ரிஷ்யதே தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீக ஏவம் அஷிணி–
நிபேஷக்ணா -347-/ அரவிந்தாஷா -349-சுபேக்க்ஷணா -395-

கல்ப தல்பி க்ரிதாபிம் -அவர் எம் ஆழி யம் பள்ளியாரே / அகடிட கடின சாமர்த்தியம் -யாவரும் யாவையும் எல்லாப் பொருளும் கவரின்றி
தன் உள்ளே ஒடுங்க நின்ற உண்டும் உமிழ்ந்த -பவர் கொள் ஞான சுடர் வெள்ள மூர்த்தி
அசம்பாதகமாக தன்னுள்ளே வைக்கப்பட்ட சர்வ ஜகத்தை யுடையவனாய் – ஸ்வா பாவிக சர்வ ஞானத்தை யுடையவனாய்
ஷீரார்ணவ நிகேதனாய் வண் துவரப் பெருமானான சர்வேஸ்வரன் என்கிறார் –

சுப்தம் ந்யகுரோத பத்ரே—பள்ளி ஆலிலை யேல் உலகும் கொள்ளும் வள்ளல் /
அகடிட கடின சாமர்த்தியம்- உள்ளுள் ஆர் அறிவார் அவன் தன் கள்ள மாய மனக் கருத்தே –
சமுத்திர இவ காம்பீர தைர்யேன ஹிமவான் இவ —
ஸர்வேச்வரத்வ சின்ன பூத திவ்ய சேஷ்டிதங்களுக்கு ஒரு முடிவு உண்டோ என்கிறார் –
ஸர்வேச்வரத்வமான வட தள சயன ரூப சேஷ்டித்ததையை சொல்லிக் கொண்டு -மனக் கருத்தை யார் ஒருவர் என்று முடிக்கையாலே
மனக் கருத்து என்கிற சப்தம் தாதிஷ சேஷ்டித்த பரமாகை உசிதம் என்று கருத்து –
அத்யந்த ஆகாதமான அபரிச்சேதயமான ஒருவருக்கும் தெரியாதே இருந்த -தெரிந்ததும் ஆச்சர்யமாய் இருந்த
மனசாலே சங்கல்ப்பிக்கப் பட்ட சேஷ்டிதங்களை ஒருவரும் அறிய மாட்டார்

ஜகத் -அவனை -த்யாம்–மூ உலகும் தம்முள் இருத்திக் காக்கும் இயல்வினரே -காப்பதில் எப்பொழுதும் சிந்தை செய்பவன் –

ரக்ஷணாய அவதிர்ணாம்-காக்கும் இயலளவினன் கண்ண பெருமான் –
பரித்ராணாயா சாதூனாம் -விநாசாய ச துஷ்க்ரியதாம் -சேர்க்கை செய்து ஆக்கினான் -சம்ஹாரம் செய்து ஸ்ருஷ்ட்டி
கீழே காப்பதையும் சொல்லி –
இவ்வளவால் ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்ஹாரங்கள் செய்யும் பெருமான் ஒருவனே என்றும் இதனாலும் ஸர்வேஸ்வரத்வம் ஆனது
எல்லா அவதாரங்களிலும் சிறிதும் குன்றாத படியே உள்ளது என்றும்
கண்ணன் முதலான அவதாரங்கள் செய்வதும் திருமாலே என்றும் -தெளிவாக அருளப் பெற்றது

ருத்ராதி ஸ்துத்ய அயம் –வெள்ளேறன் நான்முகன் இந்திரன் வானவர் புள்ளூர்தி கழல் பணிந்து ஏத்துவரே

வ்யவ்ருணித லலித உத்துங்க பாவேந நாதம் –ஸர்வேச்வரத்வம் -பரத்வம் –

———————–

சித்ர ஆஸ்வாத அனுபூதிம் –2-3-1-
பிரியம் உபக்ருத்ரிபி –2-3-2–
தாஸ்ய சாரஸ்ய ஹேதும் –2-3-3-
ஸ்வ ஆத்ம ந்யாஸ யர்ஹ க்ருத்யம் –2-3-4-
பஜத் அம்ருத ரசம் –2-3-5-
பக்த சித்தைக போக்யம் –2-3-6-
சர்வாக்ஷ ப்ரிணாமர்ஹம்–2-3-7-
ச படி பஹு பல சிநேகம்–2-3-8-
ஆஸ்வாத்ய ஷீலம்–2-3-9-
சபைபைஹ் சாத்யைஹ் ஸமேதம்–2-3-10-
நிர்விஷத் அநக அசேஷ நிர்வேஷாம் இஷாம் –2-3-

சித்ர ஆஸ்வாத அனுபூதிம் –பல பல விசித்திரமான ருசிகளின் அனுபவம் -தானும் யானும் எல்லாம் தன்னுள்ளே கலந்து ஒழிந்தோம்

பிரியம் உபக்ருத்ரிபி –பெற்ற தாயாய் தந்தையாய் அறியாதது அறிவித்த அத்தா –
சமமில்லா சர்வ சத்ரிஷ்ட ரஸத்தை அனுபவித்தவர் இப்பாட்டில் சமமில்லா சர்வ பிரிய ஜன சம்பந்த ரசத்தை அனுபவிக்கிறார்
அனைவருக்கும் அந்தர்யாமி அன்றோ

தாஸ்ய சாரஸ்ய ஹேதும் -அறியாக் காலத்துள்ளே-அறியா மா மாயத்து அடியேனை – அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து வைத்தாய் –
தத்த தாஸ்ய இச்சாம் அதவ் – -மகாபலியை வஞ்சித்த படியே அடியேனையும் வஞ்சித்து -இசைவித்து நின் தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மான்

ஸ்வ ஆத்ம ந்யாஸ யர்ஹ க்ருத்யம் -எனது ஆவி தந்து ஒழிந்தாய்–சேஷத்வ ஞானம் இல்லாமல் இருந்தாலே சத்தையே இருக்காதே —
அறிவித்து சத்தையையே உண்டாக்கினாயே –சேஷ சேஷி பாவம் -அறிவித்து நித்ய கைங்கர்யம் அபேக்ஷிக்கும் படி பண்ணி அருளினாய்
எனது ஆவி தந்து ஒழிந்தேன் -பர ந்யாஸம் / பெரு நல் உதவிக் கைம்மாறு –
ஆத்ம சமர்ப்பணம் செய்து ஆத்ம என்னுடையது அல்ல -அவனுடைய வஸ்துவை -அவன் கொடுத்திட்ட புத்தியால் –அவனே கொடுக்கும் படி செய்து –
அவனே ஸ்வீ கரித்துக் கொண்டான் என்று நினைக்க வேண்டும் -இது தான் செய்ய அடுப்பது
பாண்டே உனக்கு சேஷமாய் இருக்கிற ஆத்மாவை நீ கொண்டு அருளினாய் அத்தனை

பஜத் அம்ருத ரசம் -கணிவார் வீட்டு இன்பமே -என் கடல் படா அமுதே -சம்சார ஆர்ணவத்தில் இருந்து எடுத்து அளித்த தனியேன் வாழ் முதலே –
தொல்லை இன்பத்து இறுதி காண வைத்தானே –

பக்த சித்தைக போக்யம் -ஏக போக்யம் -தீர்ந்தார் தம் மனத்துப் பிரியாத அரு உயிரை அடியேன் அடைந்தேன் -முதல் முன்னமே –
பக்தர்கள் சித்தத்தில் ஒரே போகமாய்-வேறு ஒன்றும் -வேறு சமயத்தில் -இதற்கு முன் அனுபவித்தது -தோன்றாத படி அனுபவிக்கப் படுகிறவன்
ப்ராசீன துக்கம் அபி மே சுக அன்வய த்வத் பாதாரவிந்த பரிச்சார ரஸ ப்ரபாவகம் –
திண்மையான மதி -சோர்ந்தே போக்கால் கொடாச் சுடரை அடைந்தேன் / அரக்கியை மூக்கு அரிந்தது போலே சம்சார நிவ்ருத்தி -அருளினாய்

சர்வாக்ஷ ப்ரிணாமர்ஹம்–அஷ-இந்திரியங்கள் –பரம போக்யம்-சர்வ கரணங்களுக்கும் நிரவதிக போக்ய பூதன்
பவித்ரனே -கன்னலே -அமுதே -கார் முகிலே -பன்னலார் பயிலும் பரன் -யாழ் பயில் நூல் நரம்பின் முதிர் சுவையே –என் கண்ணா –

ச படி பஹு பல சிநேகம் –குறிக் கொள் ஞானங்களால் –கிறிக் கொண்டு இப்பிறப்பே சில நாலில் எய்தினன் யான் –
ச படி -உடனே என்றவாறு / பக்தி யோகத்தால் பல்லாயிர பிறப்பில் செய்த தபப் பயனை பிரபத்தி செய்விப்பித்து பிறவித துயர் கடிந்தானே

ஆஸ்வாத்ய ஷீலம்–செடியார் நோய்கள் கெட -பவித்ரன் அவனே -/
ஸுலப்யம் -ஸுசீல்யம் -வாத்சல்யம் -காருண்யம் -படிந்து குடைந்து ஆடி அடியேன் வாய் மடுத்துப் பருகிக் களித்தேன் –
குணைர் தாஸ்யம் உபாகத–

சபைபைஹ் சாத்யைஹ் ஸமேதம் — சபை -கூட்டம் / ஸாத்ய -நித்ய ஸூ ரிகள் –/ ஒளிக் கொண்ட சோதியமாய் உடன் கூடுவது என்று கொலோ –

———————————

ப்ரகலார்த்தே நரஸிம்ஹம்–2-4-1-
ஷபித விபத் உஷா வல்லபம் –2-4-2-
ஷிப்த லங்காம் –2-4-3-
ஷ்வேத ப்ரத்யர்த்தி கேடம்–2-4-4-
ஸ்ரம ஹர துளஸீ மாலினம் –2-4-5-
தைர்ய ஹேதும் –2-4-6-
த்ராணே தத்த வதனம் –2-4-7-
ஸ்வ ரிபு ஹதி க்ருதாஷ் வசனம் -2-4-8-
தீப்த ஹேதும்-2-4-9-
சத் ப்ரேஷ ரஷிதாரம்–2-4-10-

வியஸன நிரசன வியக்த க்ர்த்திம் ஜகத-வாட்டமில் புகழ் வாமனன் -2-4-

ப்ரகலார்த்தே நரஸிம்ஹம்–நாடி நாடி நரசிங்கா – என்று -வியக்த க்ர்த்திம்–
ஆடி ஆடி பாடிப் பாடி -அகம் கரைந்து -கண்ணீர் மல்கி –வாடி வாடும் –

ஷபித விபத் உஷா வல்லபம் -வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்தீர்—
வாணன் அசுரனுடைய மகளான உஷைக்கு வல்லபனான அநிருத்த ஆழ்வானுடைய ஆபத்தைப் போக்கினவன் –
அனுகூலர்களுக்கு சுலபாராக பிரசித்தமான நீர் -உம்மை காண நீர் இரக்கம் இலீரே –

ஷிப்த லங்காம்-அரக்கன் இலங்கை செற்றீர் / ராவணனை மட்டும் இல்லையே -ரக்ஷணத்தின் பாரிப்பு –பொல்லா அரக்கர்களை பூண்டோடு நிரசித்தாயே

ஷ்வேத ப்ரத்யர்த்தி கேடம்—ஷ்வேதம் -விஷம் –வலம் கொள் புள்ளுயர்த்தாய்
நாகாஸ்திரம் -இந்திரஜித் விட -பெரிய திருவடி போக்கிய விருத்தாந்தம் –
ஸ்ரீ கஜேந்திர மோக்ஷமும் / நரகாசுர வாதம் -இங்கு எல்லாம் கருட வாஹனத்துடனே வந்து அருளியதும் உண்டே
கருட த்வஜ அனு ஸ்மரணாத் விஷ வீர்யம் ப்ரஷாம்யதி
வெஞ்சிறைப் புள் உயர்த்தார்க்கு –வலம் கொள் புள் உயர்த்தது பிரதிபந்தக நிவ்ருத்திக்காகவே

ஸ்ரம ஹர துளஸீ மாலினம் –வந்து திவளும் தண்ணம் துழாய் கொடீர்
தைர்ய ஹேதும் –எனது அக உயிர்க்கு அமுதே -என்றும் / தகவுடையவன் என்றும் மிக விரும்பும் பிரான் என்றும்
அனுசந்தித்து உள்ளம் உக உருகி நின்று உள்ளுளே

த்ராணே தத்த வதனம் -வெள்ள நீராய் கிடந்தாய் என்னும் -/ வள்ளல் -தன்னையே தரும் –

ஸ்வ ரிபு ஹதி க்ருத ஆஸ்வாஸனம்–பிரதிபங்தக ங்களை சவாசனமாக போக்கி அனுகூலர்களை ஆஸ்வாஸம் செய்து அருளுபவர்
தன்னைக் கொல்ல நினைத்த கம்சனை கொன்று ஒழித்து இப்படியே ஆஸ்ரித விரோதிகளை போக்க வல்லவன் என்று அடியார்க்கு ஆஸ்வாச ஜனகம் ஆனவன் –
மிடுக்கனான கம்சனை அழியச் செய்து தன் நிமித்தமான பயத்தை தீர்த்து ஆச்வாஸனம் பண்ணி அருளினான்

தீப்த ஹேதும்–சுடர் வட்ட வாய் நிதி நேமியீர் -தீப்த ஹேதி ராஜன் –
எப்போதும் கையை கழலா நேமியான் நம் மேல் வினை கடிவான்
ப்ரணத ரஷாயாம் விளம்பம் அஸஹன்னிவ சதா பஞ்சாயுதிம் ப்ஹருத் ச ந ஸ்ரீ ரெங்க நாயகா —

சத் ப்ரேஷ ரஷிதாரம்-பிரதிபந்தங்களையும் நீரே போக்கிக் கொண்டு –இந்தேனே வந்து ரஷித்து அருள வேண்டும் –
சாஸ்த்ராதி மூலமாய்ப் பெற்ற வாழ்வு -சத்துக்களது —

————————————–

ஸ்வ ப்ராப்ய சித்த காந்திம்
சுக தித தயிதம்
விஸ்ப்ருத துங்க மூர்த்திம்
ப்ரதி உன்மேஷ அதி போக்யம் –
நவ குண சரசம்
நைக பூஷாதி த்ரிஷ்யம்
ப்ரக்யாத ப்ரீதி அயம்
துரபி லப ரசம்
சத் குண ஆமோத ஹ்ருதயம்
விஸ்வ வ்யாவ்ருத்தி சித்தம்
வ்ரஜ யுவதி கணாக்யாத நித்ய அனவ புங்க்த —

ஸ்வ ப்ராப்ய சித்த காந்திம்–அந்தாமத்து அன்பு செய்து என் ஆவி சேர் அம்மான்
விடாயர் மடுவிலே சேர்வது போலே சேர்ந்தான் –புணர்ச்சி மகிழ்தல் -அவனது நீராட்டம் தானே அடியவர்கள் உடன் ஸம்ஸ்லேஷிப்பது –

சுக தித தயிதம்–ஒரு இடம் ஓன்று இன்றி என்னுள் கலந்தானுக்கே–பிராட்டிக்கு மார்பகம் -பிரமனுக்கு நாபி கமலம் ஏக தேசம் மட்டும் கொடுத்து -முற்றூட்டாக என்னுள் கலந்தானே

விஸ்ப்ருத துங்க மூர்த்திம்–என்னுள் கலந்தவன் -திருநாமம் கேசவ நாராயணன் போலே –
சம்சாரிகள் அவனை இழந்து தவிப்பது போலே என்னை இழந்து விடாய்த்த இலவு தீர கலந்த பின்பு மின்னும் சுடர் மலை ஆனான்

ப்ரதி உன்மேஷ அதி போக்யம் -எப்பொழுதும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழி தோறும் அப்பொழுதுக்கு அப்பொழுது என் ஆராவமுதே –
உன்மேஷம் க்ஷணம் என்றும் பிரதி க்ஷணம் தோறும் ஆராவமுதம் என்றவாறு

நவ குண சரசம் –காரார் கரு முகில் போலே கலந்த என் அம்மான் -செம்பவள வாய்க்கு நேராகாதே –
கண் பாதம் கை இவற்றுக்கு கமலம் நேராகாதே –

நைக பூஷாதி த்ரிஷ்யம் -பரி பூர்ணன் –
செங்கமலக் கழலில் சிற்றிதழ் போல் விரலில் சேர் திகழ் ஆழிகளும் கிண்கிணியும் -அரையில் தங்கிய பொன் வடமும்
தாள நன் மாதுளையின் பூவோடு பொன் மணியும் மோதிரமும் கிறியும் மங்கள ஐம்படையும் தோள் வளையும் குழையும் மகரமும்
வாளிகளும் சுட்டியும் ஒத்து இலக எங்கள் குடிக்கு அரசே –பெரியாழ்வார் -1–6–10-
கிரீட மகுட சூடாவதாம்ச மகர குண்டல க்ரைவேயக ஹாரா கேயூர கடக ஸ்ரீ வத்ஸ கௌஸ்துப முக்தாதாம
உதர பந்தன பீதாம்பர காஞ்சீகுண நூபுராதி அபரிமித திவ்ய பூஷண –

ப்ரக்யாத ப்ரீதி அயம் -பள்ளி அமர்ந்ததுவும் -ஏறு ஏழு செற்றதுவும் –மராமரம் ஏழு எய்ததுவும் -தண் துழாய் பொன் முடியும் –
அனைத்து லீலைகளும் அவனது ப்ரீதி காரிதமே

துரபி லப ரசம் -சொல் முடிவு காணேன் -என் முடிவு காணாதே என்னுள் கலந்தானே /
ந வித்மோ ந விஜானிமோ யதைத் தனுஷி ஷியாத் -கேனோ உபநிஷத் /
யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனசா ஸஹ -தைத்ரியம்
இப்படி தன் முடிவு ஓன்று இல்லாதவன் அன்றோ என் முடிவு காணாதே என்னுள் கலந்தான் -இந்த சௌலப்யம் சொல்லும் அளவின்றி

சத் குண ஆமோத ஹ்ருதயம் -என்னாவி –என்னை நியமித்து அருளி / என் அம்மான் -ஸ்வாமி / என் கரு மாணிக்கச் சுடர் -ஸுலப்யம் /
எல்லை இல் சீர் -சுடர் -அமுது -விரை -சொல்லீர் –
அனைத்து புலன்களுக்கும் இங்கே அமுதம் உண்டே –

விஸ்வ வ்யாவ்ருத்தி சித்தம்
நைநம் வாச ஸ்த்ரீயம் ப்ருவன்-நைநம் அஸ்திரி புமான் ப்ருவன் -புமாம்சம் ந ப்ருவன் ந இனாம் -வதான் வதாதி கச்சன-அ இதி ப்ரஹ்ம –ரிக் வேத ஆரண்யம் –2–2-
இத்தையே ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் இத்யாதி -வேதம் தமிழ் செய்த மாறன்
ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -8–3–24-

வ்ரஜ யுவதி கணாக்யாத நித்ய அனவ புங்க்த -நித்ய நிர்தோஷ கல்யாண திவ்ய தாமத்தில் பண்ணும் பிரமத்தை என் பக்கலிலே பண்ணிக் கொண்டு
சர்வ திவ்ய பூஷண ஆயுத பூஷிதனாய்
நிரதிசய ஸுந்தர்யாதி கல்யாண குண விசிஷ்டனாய் சுத்த ஜம்புநத பிரபமான திவ்ய ரூபத்தோடே வந்து என்னோடு கலந்து அருளினான் -என்கிறார்
ஸ்வாப்தி முதிதத்வம்-தன் ஆஸ்ரிதரோடு ஸம்ஸலேஷிக்கப் பெற்றால் நிரதிசயமாக ஆநந்திக்கும் ஸ்வபாவம் சொல்லும் திருவாய் மொழி –
கண்ணன் ஆசைப்பட்டே ஆயர் சிறுமிகள் உடன் கழிக்கிறான் -அவன் உகப்பு கண்டு உகக்குமவர்கள் –
அதே நிலைமை தானே இங்கு ஆழ்வாருக்கும் –

—————————————————

ஸ்வாப்தி முதிதத்வம்–தன் ஆஸ்ரிதர்களோடு ஸம்ஸ்லேஷிக்கப் பெற்று -நிரதிசயமாக ஆனந்திக்கும் ஸ்வ பாவம் -2-5-
அந்தாமத்து ஆண்டு செய்து -திருவாய்மொழி கல்யாண குணம்
விராஜ யுவதி கணாக்யாத நீத்யா அந்வபூங்க்த-விராஜா ஸ்த்ரீகளுடன் கூடி -கிருஷ்ணன் உபப்பைக் கண்டு உகந்தது போலே
இந்த திருவாய் மொழியிலே அவன் உகப்பைக் கண்டு ஆழ்வாரும் உகக்கிறார்

ஸ்வ ப்ராப்த்ய சித்தி காந்திம்
ஸூக திதி தயிதம்-
விஸ்புரத் துங்க மூர்த்திம்
ப்ரீதி உன்மேஷ அதி போக்யம்
நவகன ஸூ ரசம்
நைக பூஷாதி த்ரிஷ்யம்
ப்ரக்யாத ப்ரீதி ஈயம்
துர் அபிலப ரசம்
சத் குண ஆமோத ஹிருதயம்
விஸ்வ வ்யாவ்ருத்தி சித்ரம்
விராஜ யுவதி கணாக்யாத நீத்யா அந்வ பூங்க்த

ஸ்வ ப்ராப்த்ய சித்தி காந்திம்-2-5-1– விடையார் மடுவில் சேர்ந்தால் போலே ஆழ்வாருடன் கலந்தான் —
திவ்யாயுதங்களும் திவ்ய பூஷணங்களும் ஸ்வாபாவிகமாக அவன் உடன் சேருமா போலே ஆழ்வார் சேர்ந்தார் -ஆவி சேர் அம்மான் –
புணர்ச்சி மகிழாடல் துறையில் தம் உகப்பை நெருங்கிய தோழிக்கு அருளிச் செய்யும் முகமாக அருளிச் செய்கிறார்-

ஸூக திதி தயிதம்-2-5-2-
ஒரு இடம் ஓன்று இன்றியே என்னுள் கலந்தான் –
திருவுக்கு இடம் மார்பமே -அவனுக்கு கொப்பூழ் -போல இல்லையே ஆழ்வாருக்கு

விஸ்புரத் துங்க மூர்த்திம்- (2.5.3)–
மின்னும் சுடர் மலை அன்றோ அவன் -என்னுள் கலந்தவன் -என்ற விசேஷ திருநாமம் சூட்டுகிறார் இதில்

ப்ரீதி உன்மேஷ அதி போக்யம்- (2.5.4)
எப்பொழுதும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழி தோறும் அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது என் ஆராவமுதமே
ப்ரீதி உன்மேஷம் -எப்பொழுதும் வளர்ந்து கொண்டே போகும் அதி போக்யம்
பிரதி உன்மேஷம் -என்றும் கொண்டு -க்ஷணம் தோறும் அதி போக்யம் -என்றுமாம்

நவகன ஸூ ரசம் (2.5.5)-
காரார் கரு முகில் போல் என் அம்மான்
செம்பவள வாய்க்கு நேரா /கமலம் -கண் பாதம் கைக்கு நேரா
கார் முகில் கொட்டித்தீர்த்து வெளுக்கும் -இவனோ காரார் கார் முகில் எப்பொழுதும்

நைக பூஷாதி த்ரிஷ்யம் (2.5.6) |
ந ஏக-ஓன்று அல்ல-பல பலவே–ஆபரணங்கள் -பல பலவே பேர்களும் -பலபலவே சோதி வடிவுகளும் –
பலபலவே பண்புகளும் – அனைத்திலும் பரிபூர்ணன்

ப்ரக்யாத ப்ரீதி ஈயம் (2.5.7)
ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ணாதி திருவவதார சேஷ்டிதங்கள் அனைத்தும்-ஏறுகளை செற்றதுவும் –
மராமரங்கள் எய்ததுவும் அடியார் உகப்புக்காகவே

துர் அபிலப ரசம் (2.5.8)-
சொல் முடிவு காண முடியாத போரேறு -தண் துழாய் மாலையான் -என் முடிவு காணாதே என்னுள் கலந்தானே

சத் குண ஆமோத ஹிருதயம் (2.5.9)
எல்லையில் சீர் அம்மான் -ஸ்வாமித்வம் -எல்லையில் சீர் ஆவி -நியந்த்ருத்வம் –
எல்லையில் சீர் கரு மாணிக்கச் சுடர் -ஸுலப்யம் /எல்லையில் சீர் சுடர் தேஜஸ் /
எல்லையில் சீர் அமுது -வாக்குக்கும் /எல்லையில் சீர் விரை காந்தம் மூக்குக்கும் /
எல்லையில் சீர் ஆவி -மனதுக்கும் / எல்லையில் சீர் சொல்லீர் -காதுக்கும் –

விஸ்வ வ்யாவ்ருத்தி சித்ரம் (2.5.10)
ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் அல்லா அலியும் அல்லன்
ந பூத சங்க ஸமஸ்தானோ தேகோஸ்ய பரமாத்மனா –சாந்தி பர்வம் 206-60
பஞ்ச பூத பிராக்ருதி போலே இல்லாமல் அப்ராக்ருத பஞ்ச உபநிஷத் மயன்
நைநம் வாசா ஸ்த்ரீயம் ப்ரூவன் நைநம் அஸ்திரி புமான் ப்ரூவன் புமாம்ஸாம் ந ப்ரூவன்
ந ஏனாம் வதன் வதாதி கஷ்சன அ இதி ப்ரஹ்ம–ரிக் -ஆரண்யகம் – 2.2
அகாரம் என்ற சொல்லப்படுபவர் அன்றோ –
ச வை ந தேவா அசுரா மர்த்யா த்ரியஞ்ஞா ஸ்த்ரீ ந ஷண்டோ ந புமான் ந ஐந்தூ நாயம் குண கர்ம
ந சன் ந சாஸன் நிஷேத அசேஷ ஜயதாத் அசேஷா -ஸ்ரீமத் பாகவதம்-8-3-24-

——————————————

கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குண சாலிநே ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம —

———————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக் குருகைப் பிரான் பிள்ளான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ மதுரகவி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்—

ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர் இது கொண்டு ஒருங்க விடுகிறார் -சில எடுத்துக்காட்டுக்கள்-

October 21, 2018

ஸ்ரீ கீதை சாரம் – சததம் கீர்த்த யந்த யோக க்ஷேமம் வாஹம் யஹம் –
அலாப்ய லாபம் -கிடைக்காத பக்தி கிடைக்கவும் -கிடைத்த பக்தி பல பர்யந்தம் தங்கவும் –
திரு நாம சங்கீர்த்தனம் -எத்தைக் கொண்டு-ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ர நாமம் கொண்டு —
இப்படி நெருங்கின சம்பந்தம் ஸ்ரீ கீதைக்கும்ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ர நாமத்துக்கும் –
சோகமுடைய நாம் அனைவருக்கும் அருளிச் செய்த மருந்தும் விருந்தும்

மன்மனா பவா மத் பக்தா -என்பதில் -மன்மனா பவா -என்னிடத்தில் மனத்தை வை –
சங்கரர் வாஸூ தேவன் இடம் என்று பாஷ்யம்
இவரோ மன் மனா பவ -மயீ -சர்வேஸ்வர-
1-நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக -2-கல்யாணை ஏக கதனாய்–3-சர்வஞ்ஞனாய்–4-ஸத்ய சங்கல்ப -5–நிகில ஜகத் ஏக காரணனாய் –
6-பரஸ்மின் ப்ரஹ்மணி -7-புருஷோத்தம -8-புண்டரீக தள தீஷணனாய் -8-ஸ்வேச்சா நீல ஜீமுத சங்காஸே யுக பதித தினகர சஹஸ்ர சத்ருச தேஜஸி –
9-லாவண்ய அம்ருத மஹாததவ்-10-உதார பீவர சதுர் பாஹு -11-அதியுஜ்வல பீதாம்பர –
12-அமல கிரீட மகர குண்டல ஹார கேயூர கடக பூஷிதே –13-அபார காருண்ய -14-ஸுசீல்ய -15-ஸுந்தர்ய –
16-மாதுர்ய -17-கம்பீர ஒவ்தார்ய வாத்சல்ய ஜலதவ்–18-அநாலோசித விசேஷ அசேஷ லோக சரண்யே சர்வ ஸ்வாமினி
தைல தாராவத் அவிச்சேதன நிவிஷ்தமான பாவ -என்று – 18 -விசேஷணங்கள் —

——————————————-

தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீக மேவம் அக்ஷிணீ–
கம்பீர அம்பா ஸமுத்பூத ஸ்ம்ருஷ்ட நாள ரகிகர விகஸித சிக புண்டரீக தள அமலாலய தேஷிணீ“
1-நீரார் கமலம் போல் செங்கண் மால் என்று ஒருவன் -திருமடல் /
2-அழறலர் தாமரைக் கண்ணன் -திரு விருத்தம் -58-/
3-தண் பெரும் நீர் தடம் தாமரை மலர்ந்தால் ஒக்கும் கண் பெரும் கண்ணன் -திருவாய் மொழி /
4-எம்பிரான் தடம் கண்களை -மென்கால் கமலத் தடம் போல் பொலிந்தன-திரு விருத்தம் -42-/
5-அஞ்சுடர வெய்யோன்—-செஞ்சுடர்த் தாமரைக் கண் செல்வனும் -திருவாயமொழி /
6-செம் தண் கமலக் கண் –சிவந்த வாயோர் கரு நாயிறு அந்தமில்லா கதிர் பரப்பி வளர்ந்தது ஒக்கும் அம்மனே -திருவாய் மொழி /
7-செம் கமலம் அந்தரம் சேர் வெம் கதிரோற்கு அல்லால் அலராவால்–பெருமாள் திருமொழி-5-6 /
8-தாமரைத் தடம் பெரும் கண்ணன் என்று பல இடங்களிலும் /-
9-நீலத் தட வரை மேல் புண்டரீக நெடும் தடங்கள் போலே எம்பிரான் கண்ணின் கோலங்கள் திரு விருத்தம் /
10-தாமரை நீள் வாஸத் தடம் போல் வருவான் /கமலக் கண்கள் அமலங்களாக விழிக்கும் /
11-கரியவாகி புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரி ஓடி நீண்ட அப்பெரியவாய கண்கள் /
இப்படி அருளிச் செயல்களில் உள்ள அமுத வெள்ளத்தில் ஆழ்ந்து அன்றோ ஸ்வாமி வியாக்யானம்-

————————————-

அகில ஜகத் ஸ்வாமின் அஸ்மின் ஸ்வாமின் —

———————–

வேதப்பொருளே -என் வேங்கடவா –பெரியாழ்வார் -2-9-6-

காரணா கடலைக் கடைந்தானே எம்பிரான் என்னை யாளுடைத் தேனே -5-1-9–

—————————

ஞானமாகி ஞாயிறாகி ஓர் எயிற்று என்னமாய் கிடந்த மூர்த்தி எந்தை பாதம் எண்ணியே –திருச்சந்த -114-

————–

அண்டர்கோன் அணி அரங்கன் என் அமுதினைக் கண்ட கண்கள் –அமலனாதி -10-

—————————————–

இந்திரற்கு அருளி எமக்கும் ஈந்தருள் எந்தை எம்மடிகள் எம்பெருமான் –பெரிய திருமொழி –1-4-7-

தன் அடியார்க்கு இனியன் எந்தை எம்பெருமான் –2-2-8-

இன் துணைப் பதுமத்து அலர்மகள் தனக்கும் இன்பன் நற் புவி தனக்கு இறைவன் தன் துணை
ஆயர் பாவை நப்பின்னை தனக்கு இறை மற்றையோர்க்கு எல்லாம் வன் துணை பஞ்ச பாண்டவர்க்காகி
வாயுரை தூது சென்று இயங்கும் என் துணை எந்தை தந்தை தம்மானைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே –பெரிய திருமொழி -2-3-5–

கணங்கள் ஏத்தும் நீண்டவத்தைக் கரு முகிலை எம்மான் தன்னை —2-5-2-

குடமாடு கூத்தன் தன்னைக் கோகுலங்கள் தளராமல் குன்றம் ஏந்திக் காத்தானை எம்மானை -2-5-4-

வேதியா அரையா உரையாய் ஒரு மாற்றம் எந்தாய் -3-5-9-

நந்தா விளக்காய் அளத்தற்கு அரியாய் நர நாரணனே கரு மா முகில் போல் எந்தாய் -3-8-1-

அன்று குன்று கொடு குரை கடலைக் கடைந்து அமுதம் அளிக்கும் குரு மணி என்னாரமுதம் –3-10-2-

தசரதன் சேய் என் தன் தனிச் சரண் வானவர்க்கு அரசு –3-10-6-

களங்கனி வண்ணா கண்ணனே என் தன் கார் முகிலே –4-3-9-

குன்றம் ஏந்திக் கடும் மலை காத்த எந்தை -4-5-1-

நந்தா விளக்கின் சுடரே நறையூர் நின்ற நம்பீ என் எந்தாய் இந்தளூராய்-4-9-2-

அனைத்து உலகும் உடையான் என்னை யாளுடையான்–பெரிய திருமொழி -5-1-1-

உலகுண்டவன் எந்தை பெம்மான் -5-4-1–

மறை யுரைத்த திருமாலை எம்மானை எனக்கு என்றும் இனியானைப் பனி காத்த அம்மானை -5-6-1-

தன்னடைந்த எமர்கட்க்கும் அடியேற்கும் எம்மாற்கும் எம்மனைக்கும் அமரர்க்கும் பிரானாரை -5-6-8-

கோதில் செங்கோல் குடை மன்னரிடை நடந்த தூதா தூ மொழியாய் சுடர் போல் என் மனத்து இருந்த வேதா -6-2-9-

கிடந்த நம்பி குடந்தை மேவிக் கேழலாய் உலகை கிடந்த நம்பி எங்கள் நம்பி -6-10-1–

கேழலாய் உலகை கிடந்த நம்பி எங்கள் நம்பி -6-10-1-

பிரமன் சிவன் இந்திரன் வானவர் நாயகராய எங்கள் அடிகள் இமையோர் தலைவருடைய
திரு நாமம் நாங்கள் வினைகள் தவிர உரைமின் நமோ நாராயணமே -6-10-9–

நல்லாய் நர நாரணன் எங்கள் நம்பி -7-1-5–

அமரர்க்கு அரி ஏற்றை என் அன்பனை -7-3-2-

அரங்கமாளி என்னாளி விண்ணாளி-7-3-4-

விண்ணுளார் பெருமானை எம்மானை -7-3-7-

உடையானை யொலி நீர் உலகங்கள் படைத்தானை விடையானோடே அன்று விறலாழி விசைத்தானை
அடையார் தென்னிலங்கை அழித்தானை யணி  யழுந்தூர் உடையானை அடியேன் அடைந்து உய்ந்து போனேனே –7-6-3-
யணி  யழுந்தூர்  உடையானை -நித்ய விபூதி உக்தனான சம்பத்துக்கு மேலே ஓன்று காணும் -திரு வழுந்தூருக்கு கடவன் ஆனது –
கீழே உபய விபூதி யோகத்தையும் சொல்லி- யணி  யழுந்தூர்  உடையானை -என்னும் போது-அதுக்கு மேலே ஒரு சம்பத்து ஆக வேணும் இறே  –

சிறுபுலியூர் சலசயத்துள்ளும் எனதுள்ளத்துள்ளும் உறைவாரை -7-9-1-

தேவபிரான் திரு மா மகளைப் பெற்றும் என் நெஞ்சகம் கோயில் கொண்ட பேர் அருளாளன் -9-5-10-

எங்கள் எம்மிறை எம்பிரான் இமையோர்க்கு நாயகன் -9-10-1–

——————————————

வானோர்க்காய் இருந்து அமுதம் கொண்ட அப்பனை எம்பிரானை –திருக் குறும் தாண்டகம் -3-

ஆவியை அரங்க மாலை —திருக் குறும் தாண்டகம் -12-

———————————

திருமாலைச் செங்கண் நெடியானை எங்கள் பெருமானைக் கை தொழுத பின் –இரண்டாம் -90-

எங்கள் பெருமான் -இமையோர் தலைமகன் -நீ செங்கண் மால் நெடுமால் திரு மார்பா –இரண்டாம் -97-

—————————————–

எந்தை ஒரு வல்லித் தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன் திருவல்லிக் கேணியான் –மூன்றாம் -16-

திருமாலே செங்கண் நெடியானே எங்கள் பெருமானே –மூன்றாம் -20-

திரு மா மணி வண்ணன் செங்கண் மால் எங்கள் பெருமான் -59-

——————————

நாராயணன் என்னை யாளி –நான்முகன்-14–

இனிது அறிந்தேன் ஈசற்கும் நான்முகற்கும் தெய்வம் இனி அறிந்தேன் எம்பெருமான் –96-

——————————————-

பொங்கு முந்நீர் ஞாலப்பிரான் விசும்புக்கும் பிரான் மற்றும் நல்லோர் பிரான் கோலம் கரிய பிரான் எம்பிரான் –திரு விருத்தம் -39-

எம்மீசர் விண்ணோர் பிரானார் மாசில் மலரடிக்கீழ் எம்மைச் சேர்விக்கும் வண்டுகள் -54-

பார் அளந்த பேரரசே எம் விசும்பரசே எம்மை நீத்து வஞ்சித்து ஓரரசே –திருவிருத்தம்-80-

உலகளந்த மாணிக்கமே என் மரகதமே மற்று ஒப்பாரை இல்லா ஆணிப் பொன்னே அடியேன் ஆவி அடைக்கலமே -திருவிருத்தம் -85-

ஆவினை மேய்க்கும் வல்லாயனை -அன்று உலகு ஈரடியால் தாவின வேற்றை -எம்மானை -எஞ்ஞான்று தலைப்பெய்வனே -89-

—————————————

ஒரு பொருள் புறப்பாடின்றி முழுவதும் அகப்படக் கரந்து ஓராலிலைச் சேர்ந்த எம்பெரு மாயனை யல்லது
ஒரு மா தெய்வம் மற்றுடையோமோ யாமே –திருவாசிரியம் 7-

——————————————

எங்கள் மால் செங்கண் மால் சீறல் நீ தீ வினையோம் எங்கள் மால் –பெரிய திருவந்தாதி -2-

———————————————-

என்னுடைய இன்னமுதை எவ்வுள் பெரு மலையை –பெரிய திருமடல் -116-

மன்னும் அரங்கத்து எம்மா மணியை -பெரிய திருமடல் -118-

என் மனத்து மாலை இடவெந்தை ஈசனை -119-

மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்து எம் வித்தகனை -124-

மன்னிய பாடகத்து எம் மைந்தனை -127-

என்னை மனம் கவர்ந்த ஈசனை வானவர் தம் முன்னவனை மூழிக் களத்து விளக்கினை-பெரிய திருமடல் -129-

————————————-

வானோர் தனித்தலைவன் மலராள் மைந்தன் எவ்வுயிர்க்கும் தாயோன் தம்மான் என்னம்மான் –திருவாய் -1-5-9–

மாயப்பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை தூய அமுதை -1-7-3-

அயர்வில் அமரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை என் இசைவினை -1-7-4-

நாதன் ஞாலம் கொள் பாதன் என் அம்மான் -1-8-10-

தனி முதல் அம்மான் கண்ணபிரான் என் அமுதம் -1-9-1-

கேழல் ஒன்றாகி கிடந்த கேசவன் என்னுடைய அம்மான் -1-9-2-

எம்பிரானை எந்தை தந்தை தந்தைக்கும் தம்பிரானை தண் தாமரைக் கண்ணனை -1-10-3-

ஈசன் மணி வண்ணன் எந்தையே -1-10-6-

உம்பர் வானவர் ஆதியஞ்சோதியை எம்பிரானை -1-10-9-

வானுளோர் பெருமான் மதுசூதன் என் அம்மான் -2-3-1-

கனிவார் வீட்டு இன்பமே என் கடல் படா அமுதே தனியேன் வாழ் முதலே -2-3-5-

பன்னலார் பயிலும் பரனே பவித்ரனே கன்னலே அமுதே கார் முகிலே என் கண்ணா -2-3-7-

என் வள்ளலே கண்ணனே என்னும் பின்னும் வெள்ள நீர்க் கிடந்தாய் என்னும் -2-4-7-

அந்தாமத்து அன்பு செய்து என் ஆவி சேர் அம்மான் -2-5-1-

என் அம்மானை என்னாவி யாவிதனை எல்லையில் சீர் என் கரு மாணிக்கச் சுடரை நல்ல அமுதம் பெறற்கு அரிய வீடுமாய் -2-5-9-

வைகுந்த மணி வண்ணனே என் பொல்லாத திருக்குறளா -2-6-1–

விண்ணோர் பரவும் தலைமகனை துழாய் விரைப் பூ மருவி கண்ணி எம்பிரானை -2-6-3-

வள்ளலே மதுசூதனா என் மரகத மலையே –2-6-4 —

எந்தாய் தண் திருவேங்கடத்துள் நின்றாய் இலங்கை செற்றாய் -2-6-9-

ஈசன் என் கரு மாணிக்கம் என் செங்கோலக் கண்ணன் விண்ணோர் நாயகன் எம்பிரான் அம்மான் நாராயணன் -2-7-1-

திருவிக்ரமன் செந்தாமரைக் கண் என் அம்மான் -2-7-7-

வாமனன் என் மரகத வண்ணன் தாமரைக் கண்ணினன் -2-7-8-

இருடீகேசன் எம்பிரான் இலங்கையர் அரக்கர் குலம் முருடு தீர்த்த பிரான் எம்மான் அமரர் பெம்மான் -2-7-9-

பற்ப நாபன் உயர்வற உயரும் பெரும் திறலோன் எற்பரன் என்னை யாக்கிக் கொண்டு எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம்
என் அமுதம் கார் முகில் போலும் வேங்கட நல் வெற்பன் விசும்போர் பிரான் எந்தை தாமோதரன் -2-7-11-

மூ உலகும் காவலோன் மாவாகி ஆமையாய் மீனாகி மானிடமாம் தேவாதி தேவ பெருமான் என் தீர்த்தனே -2-8-6-

எம்மீசன் கண்ணனை -2-8-8-

அவன் வீயத் தோன்றிய என் சிங்கப்பிரான் -2-8-9-

வேர் முதலாய் வித்தாய்ப் பரந்து தனி நின்ற கார் முகில் போல் வண்ணன் என் கண்ணன் –2-8-10 –

வானே ஏத்தும் எம் வானவர் ஏறே-2-9-9-

படருலகம் படைத்த எம் பரஞ்சோதி கோவிந்தா -3-1-3-

முந்நீர் ஞாலம் படைத்த எம் முகில் வண்ணனே -3-2-1-

வன் மா வையம் அளந்த எம் வாமனா -3-2-2 –

பாரதப்போர் எல்லாச் சேனையும் இரு நிலத்து அவித்த எந்தாய் -3-2-3-

பாவு தொல் சீர்க் கண்ணா என் பரஞ்சுடரே -3-2-8-

கார் முகில் போல் வண்ணன் கண்ணன் எம்மானை -3-5-1-

ஆர்ந்த புகழ் அச்சுதனை அமரர் பிரானை எம்மானை -3-5-11-

கண்ணன் விண்ணோர் இறை சூரியும் பல் கருங்குஞ்சி எங்கள் சுடர் முடி அண்ணல் -3-6-5-

கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர் கருமாணிக்கம் எனது ஆர் உயிர் -3-6-10-

ஞாலமும் வானமும் ஏத்தும் நாறும் துழாய்ப் போதனை பொன் நெடும் சக்கரத்து எந்தை பிரான் தன்னை -3-7-3-

ஆலிலை யன்னவசம் செய்யும் படியாதும் இல் குழவிப் படி எந்தை பிரான் -3-7-10-

செம்மின் சுடர் முடி என் திருமால் -3-9-6-

கண்ணன் எம்பிரான் அம்மான் கால சக்கரத்தானுக்கே -4-3-5

ஆவி என் ஆவியை யான் அறியேன் செய்த ஆற்றையே.-திருவாய்-4-5-4-

ஆற்ற நல்ல வகை காட்டும் அம்மானை அமரர் தம் ஏற்றை எல்லாப் பொருளும் விரித்தானை எம்மான் தன்னை-திருவாய்-4-5-5-

நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை ஞாலத்தார் தமக்கும் வானத்தவர்க்கும் பெருமானை -4-5-8-

என் வள்ளலேயோ வையம் கொண்ட வாமனாவோ என்று என்று –4-7-2-

கரிய முகில் வண்ணன் எம்மான் -5-2-3

மாசறு சோதி என் செய்ய வாய் மணிக்குன்றத்தை ஆசறு சீலனை ஆதி மூர்த்தியை -5-3-1-

ஏனமாய் நிலம் கீண்ட என் அப்பனே கண்ணா என்றும் என்னை ஆளுடை வான நாயகனே மணி மாணிக்கச் சுடரே -5-7-6–

வந்து அருளி என் நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே உலகுக்கோர் முந்தைத் தாய் தந்தையே -முழு எழு உலகு உண்டாய் -5-7-7-

எருது எழு அடர்த்த என் கள்ள மாயவனே கரு மாணிக்கச் சுடரே -5-7-9-

அரி ஏறே என் அம் பொற் சுடரே செங்கண் கரு முகிலே எரியே பவளக்குன்றே நால் தோள் எந்தாய் உனது அருளே -5-8-7-

புணம் துழாய் முடி மாலை மார்பன் என் அப்பன் மாயங்களே -6-4-7-

மாணியாய் நிலம் கொண்ட மாயன் என் அப்பன் மாயங்களே –6-4-8-

முன் உலகங்கள் எல்லாம் படைத்த முகில் வண்ணன் கண்ணன் என்னலம் கொண்ட பிரான் -6-8-1-

யாவையும் யாவருமாய் நின்ற மாயன் என் ஆழிப் பிரான் -6-8-7-

நெடியாய் அடியேன் ஆர் உயிரே -6-10-1-

எண்ணம் புகுந்து தித்திக்கும் அமுதே இமையோர் அதிபதியே -6-10-3-

நால் தோள் அமுதே எனது உயிரே -6-10-9-

உலகம் மூன்று உடையாய் என்னை ஆள்வானே -6-10-10-

அண்ணலே அமுதே அப்பனே என்னை ஆள்வானே -7-1-1-

கன்னலே அமுதே கார் முகில் வண்ணனே கடல் ஞாலம் காக்கின்ற மின்னு நேமியினாய் வினையேனுடைய வேதியனே -7-1-2-

ஆலிலை மீது சேர் குழவி வினையேன் வினை தீர் மருந்தே -7-1-4-

அலைகடல் அரவம் அளாவி ஓர் குன்றம் வைத்த எந்தாய் -7-1-7-

என் அம்மா என் கண்ணா இமையோர் தம் குலமுதலே -7-1-8-

பொருள் பல முதல் படைத்தாய் என் கண்ணா என் பரஞ்சுடரே -7-1-9-

என் திருமகள் சேர் மார்வன் என்னும் என்னுடைய ஆவியே என்னும் நின் திரு எயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட
நிலமகள் கேள்வன் என்னும் அன்று உரு வேழும் தழுவி நீ கொண்ட ஆய்மகள் அன்பனே என்னும் –7-2-9-

ஆதியாய் நின்ற என் சோதியை -7-9-1-

வைகுந்தன் என் வல்வினை மாய்ந்தற செய்குந்தன் -7-9-7-

அடு படை அவித்த அம்மானே அமரர் தம் அமுதே அசுரர்கள் நெஞ்சே என்னுடை ஆர் உயிரேயோ –8-1-4-

வண் பரிசாரத்து இருந்த என் திரு வாழ் மார்வற்கு -8-3-7-

ஒரு மா முதல்வா ஊழிப் பிரான் என்னையாளுடை கரு மா மேனியன் -8-3-9-

என்னமர் பெருமான் இமையவர் பெருமான் இரு நிலம் கிடந்த எம்பெருமான் -8-4-3-

குறிய மாண் எம்மான் குரை கடல் கடைந்த கோல மாணிக்கம் என் அம்மான் -8-4-4-

எனக்கு நல் அரண் எனது ஆர் உயிரை இமையவர் தந்தை தாய் தன்னை -8-4-6-

மாயக்கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா -8-5-1-

கொண்டல் வண்ணா குடக்கூத்தா வினையேன் கண்ணா கண்ணா என் அண்ட வானா -8-5-6-

ஆயன் அமரர்க்கு அரி ஏறு எனது அம்மான் தூய சுடர்ச் சோதி -8-7-4-

என் செந்தாமரைக் கண்ணன் திருக் குறளன் -8-10-3-

பூக்கொள் மேனி நான்கு தோள் பொன்னாழிக் கை என் அம்மான் -8-10-10-

எம்மிடர் கடிந்து இங்கு என்னை ஆள்வானே இமையவர் தமக்கும் ஆங்கனையாய் -9-2-7-

காராயின காள நன் மேனியினன் நாராயணன் நாங்கள் பிரான் அவனே -9-3-1-

இவ்வேழுலகும் கொண்ட நம் திரு மார்பன் நம்மாவி யுண்ண நன்கு எண்ணினான் -9-5-5-

தென் காட்கரை என்னப்பன் கார் முகில் வண்ணன் -9-6-5-

கண்ணன் கள்வன் தனி இளம் சிங்கம் எம்மாயன் –9-9-3-

உலகு உயிர் தேவும் மற்றும் படைத்த எம் பரம மூர்த்தி பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான் -10-2-7-

மணி நின்ற சோதி மதுசூதன் என் அம்மான் -10-4-7-

மன் அஞ்சப்ப பாரதத்துப் பாண்டவர்க்காப் படை தொட்டான் நல் நெஞ்சே நம் பெருமான் நமக்கு அருள் செய்வானே -10-6-4-

ஏழ் பொழிலும் வளம் ஏந்திய என்னப்பன் வாழ் புகழ் நாரணன் -10-9-1-

கடல் கிடந்த எம் கேசவன் கிளர் ஓளி மணி முடி குடந்தை எம் கோவலன் -10-9-7–

முனியே நான் முகனே முக்கண் அப்பா என் பொல்லாக் கனிவாய்த் தாமரை கண் கரு மாணிக்கமே என் கள்வா -10-10-1-

கோல மலர்ப்பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்தது ஒப்ப
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய் நீலக்கடல் கடைந்தாய் –10-10-7-

—————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

மூவர் அனுபவம் – அணி யாலி புகுவர் கொலோதிரு மால் இருஞ்சோலை   நின்ற கோவலர் கோவிந்தனைக் கொடியேரிடை கூடுங்கொலோ- -திண்ணம் புகுமூர்–மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ கொலோ –

October 15, 2018

அணியாலி புகுவர் கொலோ -சங்கை இங்கே-

திண்ணம் என் இளமான் புகுமூர் திருக் கோளூரே –

பரகால நாயகி தனித்து போக வில்லை -நெடுமால் துணையாப் போயின பூம்கொடியாள்-தலைவன் துணையோடு சென்றாலும் சங்கை –
ஆளவந்தார் -தனியே சென்றால் நினைத்த இடம் சென்று சேர வேண்டும் என்னும் த்வரையால் விரைவில் சென்று அங்கே சேர்ந்து விடுவாள்
வழியில் அபாயங்களுக்கு ஆபஸ்தமாவதற்கு  காரணம்  இல்லை –
ஆகையால் அவளைப் பற்றி கவலைப் பட வேண்டாம் –
இங்கே பரஸ்பரம் பித்துக் கொள்ளிகளாய்ச் சென்று இலங்கை போன்ற விரோதிகள் உள்ள இடம் சேருவார்களோ
ஆகையால் ஒவ் ஒரு பாசுரத்திலும் அணி யாலி புகுவர் கொலோ உள்ளது-

—————————————

பெரியாழ்வார்-3-8-
அவன் முற்பாடனாய் வந்து  -கள்வன் கொல் யான் அறியேன் -பெரிய திருமொழி
பரகால நாயகி திருத் தாயார் அருளியது போல் – பிராட்டியைக் கொண்டு போனால் போலே –
இவளை அத்தவாளத் தலையாலே -முந்தானையாலே -மறைத்துக் கொண்டு
தன்னுடைய திவ்ய நகரியான திரு ஆய்ப்பாடியிலே கொண்டு போக –
அந்தரங்கமாக காத்துக் கொண்டு கிடந்த திருத் தாயார் -படுக்கையிலே பெண் பிள்ளையை காணாமையாலே –
இவனை ஒழிய கொண்டு போவார் இலை -என்றும்
இவன் கொண்டு போவது தான் திரு ஆய்ப்பாடியிலே -என்றும் அறுதி இட்டு
இவள் போகையாலே தன் திரு மாளிகை எல்லாம் அழகு அழிந்து வெறியோடிற்று என்றும் –
இவள் இப்படி அடைவு கேடாகக் கொண்டு போன இது இக்குடிக்கு ஏச்சாமோ குணமோ -என்றும்
இவளுக்கு பாணி க்ரகண அர்த்தமான உத்சவம் இப்படி நடக்குமோ -என்றும்
மாமியாரான யசோதை பிராட்டி -இவளைக் கண்டு உகந்து -மணவாட்டுப் பெண் பிள்ளை என்று சத்கரிக்கிமோ -என்றும்
மாமனாரான ஸ்ரீ நந்தகோபர் உகந்து அணைத்து கொண்டு  இவள் வை லஷண்யத்தை கண்டு
இவளைப் பெற்ற தாயார் இனி தரிக்க மாட்டார் என்பரோ என்றும்
அவன் தான் நிஹீன குலத்தில் உள்ளாரைப் போலே என் மகளை புணர்ந்து உடன் போகைக்கு
ஹேதுவாகக் கொண்டு குடி வாழுமோ -என்றும்
நாடு எல்லாம் அறியும் படி நன்றாக கண்ணாலம் செய்து கை பிடிக்குமோ -என்றும் –
தன் பெருமையாலே அவன் இவளுக்கு -ரூப குண தோஷங்களை சொல்லி  வரிசை அறுத்து ஆண்டிடுமோ -என்றும்
தனக்கு ஜாதி உசிதமான மகிஷியாக பட்டம் கட்டி -பூர்வ மகிஷிகள் முன்னே -வைபவம் தோற்ற வைக்குமோ -என்றும்
இவள் தான் தயிர் கடைகை முதலான வன் தொழில்கள் செய்து   குடி வாழ்க்கை வாழ வல்லளோ-என்றும்
இப்படி க்லேசித்தும் மநோரதித்தும் சென்ற பிரகாரத்தை சொல்லுகிறது -இத்திருமொழியில் –

நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாண் மலர் மேல் பனி சோர
அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்திட்டு அழகு அழிந்தால் ஒத்ததாலோ
இல்லம் வெறி ஓடிற்றாலோ என் மகளை எங்கும் காணேன்
மல்லரை அட்டவன் பின் போய் மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -பெரியாழ்வார்-3-8-

இங்கு காணாமையாலே -அவன் கொண்டு போனான் -என்று அறுதி இட்டு
மல்ல நிரசனம் பண்ணின வீரப் பாட்டை உடையவன் பின்னே போய்
மதுரை புறத்திலே புகுந்தாளோ -என்கிறாள்
மதுரை புறமாவது-மதுரைக்கு அடுத்து அணித்தான திரு ஆய்ப்பாடி
மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -என்றது -அணியாலி புகுவார் கொலோ –என்றாப் போலே
அதாவது
ஒருவருக்கு ஒருவர் ஊமத்தங்காய் ஆகையாலே -கம்ச நகரியான மதுரை தன்னிலும் சென்று புகவும் கூடும் இறே –
அது செய்யாதே தனக்கு உத்தேச்யமான திரு ஆய்ப்பாடியிலே போய் புகுந்தாளோ -என்று சம்சயிக்கிறாள்

———————————————

கள்வன் கொல் யான் அறியேன் கரியான் ஒரு காளை வந்து வள்ளி மருங்குல் என்தன் மடமானினைப் போதாவென்று
வெள்ளி வளைக்கை பற்றப் பெற்ற தாயாரை விட்டகன்று அள்ளலம் பூங்கழனி அணி யாலி புகுவர் கொலோ–3-7-1-

பண்டு இவன் ஆயன் நங்காய் ! படிறன் புகுந்து என் மகள் தன் தொண்டை யஞ் செங்கனிவாய் நுகர்ந்தானை உகந்து அவன் பின்
கெண்டை யொண் கண் மிளிரக் கிளி போல் மிழற்றி நடந்து வண்டமர் கானல் மல்கும் வயலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-2-

அஞ்சுவன் வெஞ்சொல் நங்காய் ! அரக்கர் குலப்பாவை தன்னை வெஞ்சின மூக்கரிந்த விறலோன் திறம் கேட்கில் மெய்யே
பஞ்சிய மெல்லடி எம் பணைத் தோளி பரக்கழிந்து வஞ்சி யந்தண் பணை சூழ் வயலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-3-

ஏது அவன் தொல் பிறப்பு ? இளையவன் வளை யூதி மன்னர் தூதுவனாயவனூர் சொல்லுவீர்காள் ! சொலீர் அறியேன்
மாதவன் தன் துணையா நடந்தாள் தடம் சூழ் புறவில் போது வண்டாடு செம்மல் புனலாளி புகுவர் கொலோ ?–3-7-4-

தாய் எனை என்று இரங்காள் தடந்தோளி தனக்கமைந்த மாயனை மாதவனை மதித்து என்னை யகன்ற இவள்
வேயன தோள் விசிறிப் பெடையன்ன மென நடந்து போயின பூங்கொடியாள் புனலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-5-

என் துணை என்று எடுத்தேற்கு இறையேனும் இரங்கிற்றிலள் தன் துணையாய் என் தன் தனிமைக்கும் இரங்கிற்றிலள்
வன் துணை வானவர்க்காய் வரம் செற்று அரங்கத்து உறையும் இன் துணைவனோடும் போய் எழில் ஆலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-6-

அன்னையும் அத்தனும் என்று அடியோமுக்கு இரங்கிற்றிலள் பின்னை தன் காதலன் தன் பெரும் தோள் நலம் பேணினளால்
மின்னியும் வஞ்சியையும் வென்றிலங்கும் இடையாள் நடந்து புன்னையும் அன்னமும் சூழ் புனலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-7-

முற்றிலும் பைங்கிளியும் பந்தும் ஊசலும் பேசுகின்ற சிற்றில் மென் பூவையும் விட்டகன்ற செழும் கோதை தன்னைப்
பெற்றிலேன் முற்றிழையை பிறப்பிலி பின்னே நடந்து மற்றெல்லாம் கை தொழப் போய் வயலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-8-

காவியங்கண்ணி எண்ணில் கடி மா மலர்ப்பாவை யொப்பாள் பாவியேன் பெற்றமையால் பணைத் தோளி பரக்கழிந்து
தூவி சேர் அன்னம் அன்ன நடையாள் நெடுமாலொடும் போய் வாவி யந்தண் பணை சூழ் வயலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-9-

தாய் மனம் நின்று இரங்கத் தனியே நெடுமால் துணையா போயின பூங்கொடியாள் புனலாலி புகுவர் என்று
காய்சின வேல் கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை பத்தும் மேவிய நெஞ்சுடையார் தஞ்சமாவது விண்ணுலகே–3-7-10-

——————————————————

மூவரில் முன் முதல்வன் முழங்கார் கடலுள் கிடந்து
பூவள ருந்தி தன்னுள்  புவனம் படைத்து உண்டு உமிழ்ந்த
தேவர்கள் நாயகனைத் திரு மால் இருஞ்சோலை   நின்ற
கோவலர் கோவிந்தனைக் கொடியேரிடை கூடுங்கொலோ–9-9-1-

புனை வளர் பூம் பொழிலார் பொன்னி சூழ் அரங்க நகருள்
முனைவனை மூவுலகும் படைத்த முதல் மூர்த்திதன்னைச்
சினை வளர் பூம் பொழில் சூழ் திருமால் இருஞ்சோலை   நின்றான்
கனை கழல் காணும் கொலோ கயற்கண்ணி எம் காரிகையே  -9-9-2-

உண்டு உலகு ஏழினையும் ஒரு பாலகனாய் ஆலிலை மேல்
கண் துயில் கொண்டுகந்த கரு மாணிக்க மா மலையை
திண்டிறல் மா கரி சேர் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
அண்டர் தங்கோவினை  இன்று அணுகும் கொலோ என்னாயிழையே —9-9-3-

சிங்கமதாய் அவுணன் திறலாகம் முன் கீண்டுகந்த
பங்கய மா மலர்க்கண் பரனை யெம் பரஞ்சுடரை
திங்கள் நன் மா முகில் சேர் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
நங்கள் பிரானை யின்று நணுகும் கொலோ என்  நன்னுதலே –9-9-4-

தானவன் வேள்வி தன்னில் தனியே குறளாய் நிமிர்ந்து
வானகமும் மண்ணகமும் அளந்த திரி விக்கிரமன்
தேனமர் பூம் பொழில் சூழ் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
வானவர் கோனை இன்று வணங்கித் தொழ வல்லள் கொலோ –9-9-5-

நேசமிலாதவர்க்கும் நினையாதவர்க்கும் அரியான்
வாச மலர்ப் பொழில் சூழ் வட மா மதுரைப் பிறந்தான்
தேசமெல்லாம் வணங்கும் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
கேசவ நம்பி தன்னைக் கெண்டை யொண்  கண்ணி காணும் கொலோ –9-9-6-

புள்ளினை வாய் பிளந்து பொரு மா கரி கொம்பொசித்து
கள்ளச் சகடுதைத்த கரு மாணிக்க மா மலையை
தெள்ளருவி கொழிக்கும் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
வள்ளலை வாணுதலாள் வணங்கித் தொழ வல்லள் கொலோ–9-9-7-

பார்த்தனுக்கு அன்று அருளிப் பாரதத்தொரு  தேர் முன்னின்று
காத்தவன் தன்னை விண்ணோர் கரு மாணிக்க மா மலையை
தீர்த்தனைப் பூம்  பொழில் சூழ் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
மூர்த்தியைக் கை தொழவும் முடியும் கொலோ என் மொய் குழற்கே –9-9-8-

வலம்புரி யாழியானை வரையார்  திரடோளன் தன்னைப்
புலம் புரி நூலவனைப் பொழில் வேங்கட வேதியனைச்
சிலம்பிய லாறுடைய திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
நலந்திகழ்  நாரணனை   நணுகும் கொல் என் நன்னுதலே –9-9-9-

தேடற்கு அரியவனைத் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
ஆடற்பரவையனை அணியா யிழை காணும் என்று
மாடக் கொடி மதிள் சூழ் மங்கையார் கலிகன்றி சொன்ன
பாடல் பனுவல் பத்தும் பயில்வார்க்கு இல்லை பாவங்களே  -9-9-10-

—————————

உண்ணுஞ் சோறு பருகுநீர் தின்னும்வெற்றிலையு மெல்லாம்
கண்ணன்எம் பெருமான் என்றென்றே கண்கள் நீர்மல்கி
மண்ணினுள் அவன் சீர்வளம் மிக்கவன் ஊர்வினவித்
திண்ணம் என்இளமான் புகுமுர் திருக்கோளூரே.–6-7-1-

ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே அவனுடைய
பேரும் தார்களுமே பிதற்றக் கற்பு வான் இடறி
சேரும் நல் வளம் சேர் பழனத் திருக் கோளூர்க்கே
போருங்கொல் உரையீர் கொடியேன் கொடி பூவைகளே –6-7-2-

பூவை பைங்கிளிகள் பந்து தூதை பூம்புட்டில்கள்
யாவையும் திருமால் திரு நாமங்களே கூவி எழும் என்
பாவை போய் இனித் தண்பழனத் திருக்கோளூர்க்கே
கோவைவாய் துடிப்ப மழைக்கண்ணொடு என்செய்யுங்கொலோ?–6-7-3-

கொல்லை என்பர்கொலோ? குணம்மிக்கனள் என்பர்கொலோ?
சில்லைவாய்ப் பெண்கள் அயற்சேரி உள்ளாரும் எல்லே!
செல்வம் மல்கி அவன் கிடந்த திருக்கோளூர்க்கே
மெல்லிடை நுடங்க இளமான் செல்ல மேவினளே.–6-7-4-

மேவி நைந்து நைந்து விளையாடலுறாள் என்சிறுத்
தேவி போய் இனித் தன் திருமால் திருக் கோளூரில்
பூவியல் பொழிலும் தடமும் அவன்கோயிலும் கண்டு
ஆவிஉள் குளிர எங்ஙனே உகக்குங்கொல் இன்றே?–6-7-5-

இன்று எனக்கு உதவாது அகன்ற இளமான் இனிப்போய்த்
தென்திசைத் தலத மனைய திருக்கோளூர்க்கே
சென்று தன் திருமால் திருக்கண்ணும் செவ்வாயும் கண்டு
நின்று நின்று நையும் நெடுங்கண்கள் பனிமல்கவே.–6-7-6-

மல்குநீர்க் கண்ணொடு மையலுற்ற மனத்தினளாய்
அல்லும்நன் பகலும் நெடுமால் என்றழைத் தினிப்போய்ச்
செல்வம் மல்கி அவன்கிடந்த திருக்கோளூர்க்கே
ஒல்கி ஒல்கி நடந்து எங்ஙனே புகுங்கொல் ஒசிந்தே?–6-7-7-

ஒசிந்த நுண்ணிடைமேல் கையை வைத்து நொந்துநொந்து
கசிந்த நெஞ்சினளாய்க் கண்ணநீர் துளும்பச் செல்லுங்கொல்?
ஒசிந்த ஒண்மல ராள்கொழுநன திருக்கோளூர்க்கே
கசிந்த நெஞ்சினளாய் எம்மை நீத்தஎம் காரிகையே.–6-7-8-

காரியம் நல்லனகள் அவைகாணில் என் கண்ணனுக்கு என்று
ஈரியா யிருப்பாள் இதெல்லாம் கிடக்க இனிப்போய்ச்
சேரி பல்பழி தூஉய் இரைப்பத் திருக்கோளூர்க்கே
நேரிழை நடந்தாள் எம்மை ஒன்றும் நினைத்திலளே.–6-7-9-

நினைக்கிலேன் தெய்வங்காள்! நெடுங்கண் இளமான் இனிப்போய்
அனைத்துலகு முடைய அரவிந்த லோசனனை
தினைத்த னையும் விடாள் அவன்சேர் திருக்கோளூர்க்கே
மனைக்கு வான் பழியும் நினையாள் செல்ல வைத்தனளே.-6-7-10-

வைத்தமா நிதியாம் மதுசூ தனையே அலற்றிக்
கொத்தலர் பொழில்சூழ் குருகூர்ச்சட கோபன் சொன்ன
பத்து நூற்றுள் இப்பத்து அவன்சேர்திருக்கோ ளூர்க்கே
சித்தம் வைத்துரைப் பார்திகழ் பொன்னுல காள்வாரே.–6-7-11-

—————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திரு மங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

அருளிச் செயல்களில்-அருள் -பத பிரயோகங்கள்–

October 15, 2018

நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த
அஞ்சன வண்ணனே அச்சோ அச்சோ –பெரியாழ்வார் -1-8-3-

பாலப்பிராயத்தே பார்த்தற்கு அருள்செய்த கோலப்பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா -2-6-5-

கன்னி இருந்தாளைக் கொண்டு நன்றும் கிறி செய்து போனான் நாராயணன் செய்த தீமை -3-8-2-

நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு
அருள் செய்த அஞ்சன வண்ணனைப் பாடிப்பற-3-9-5-

உன் அடியேற்கு அருள் என்று அவன் பின் தொடர்ந்த படியில் குணத்துப் பரத நம்பிக்கு
அன்று அடி நிலை ஈந்தானைப் பாடிப்பற -3-9-6-

காளியன் பொய்கை கலங்கப் பாய்ந்திட்டு அவன் நீள் முடி ஐந்திலும் நின்று
நடம் செய்து மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன் -3-9-7-

அல்லி யம் பூ மலர்க்கோதாய் அடி பணிந்தேன் விண்ணப்பம் சொல்லுகேன் கேட்டு அருளாய் -3-10-2-

பெரும் தேவீ கேட்டு அருளாய் -3-10-4-

இருள் அகற்றும் ஏறி கதிரோன் மண்டலத்தோடு ஏற்றி வைத்து ஏணி வாங்கி அருள் கொடுத்திட்டு
அடியவரை ஆட் கொள்வான் அமருமூர் அணி யரங்கமே -4-9-3-

ஒப்பிலேன் ஆகிலும் நின்னடைந்தேன் ஆனைக்கு நீ யருள் செய்தமையால் -4-10-1-

எண்ணுவார் இடரைக் களைவானே ஏத்தரும் பெரும் கீர்த்தியினானே- நண்ணி நான் உன்னை
நாள் தொறும் ஏத்தும் நன்மையே யருள் செய் எம்பிரான் 5-1-8-

அக்கரை என்னும் மனத்து அகத்து கடலுள் அழுந்தி உன் பேர் அருளால் இக்கரை ஏறி இளைத்து இருந்தேனை -5-3-7-

என்னையும் என்னுடைமையையும் உன் சக்கரப் பொறி ஒற்றிக் கொண்டு
நின்னருளே புரிந்து இருந்தேன் இனி என் திருக் குறிப்பே -5-4-1-

——————————

உன் தன்னைப் பிறவி பெரும் தன்னை புண்ணியம் யாமுடையோம் குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா–அறியாத
பிள்ளைகளோம் அன்பினால் உன் தன்னைச் சிறு பேர் அழைத்தனவும் சீறி அருளாதே இறைவா நீ தாராய் பறை –திருப்பாவை -28-

உன்தன்னோடு உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாமாட் செய்வோம் மற்றை நம் காமங்கள் மாற்றேலோரெம்பாவாய் -29-

செங்கண் திரு முகத்துச் செல்வத் திருமாலால் எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர் எம்பாவாய் -30-

—————————-

கமல வண்ணத்து திருவுடை முகத்தினில் திருக் கண்களால் திருந்தவே நோக்கெனக் கருள் கண்டாய் –நாச்சியார் -1-6-

கேசவ நம்பியைக் கால் பிடிப்பாள் என்னும் இப்பேறு எனக்கு அருள் கண்டாய் -1-8-

தோழியும் நானும் தொழுதோம் துக்கிளைப் பணித்து அருளாய் -3-1-

பட்டைப் பணித்து அருளாயே -3-3-

படிற்றை எல்லாம் தவிர்ந்து எங்கள் பட்டைப் பணித்து அருளாயே -3-6-

பழகு நான் மறையின் பொருளாய் மதம் ஒழுகு வாரணம் உய்ய அளித்த எம் அழகனார் -4-10-

பொன் புரை மேனிக் கருளக் கொடியுடைப் புண்ணியனை வரக் கூவாய் -5-4-

வேர்த்துப் பசித்து வயிறு அசைந்து வேண்டடிசில் உண்ணும் போது ஈது என்று பார்த்து இருந்து
நெடு நோக்குக் கொள்ளும் பத்த விலோசனத்து உய்த்திடுமின் -12-6-

கார்த் தண் கமலக் கண் என்னும் நெடும் கயிறு படுத்தி என்னை ஈர்த்துக் கொண்டு விளையாடும் ஈசன் -14-4-

வெளிய சங்கு ஓன்று உடையானைப் பீதக வாடை யுடையானை அளி நன்குடைய திருமாலை ஆழியானை -14-8-

பரும் தாள் களிற்றுக்கு அருள் செய்த பரமன் தன்னை பாரின் மேல் விருந்தாவனத்தே கண்டமை விட்டுசித்தன் கோதை சொல் -14-10-

—————————————–

வன் பெரு வானகம் உய்ய அமரர் உய்ய மண்ணுய்ய மண்ணுலகில் மனுசர் உய்ய துன்பமிகு துயர் அகல
அயர்வு ஓன்று இல்லாச் சுகம் வளர அக மகிழும் தொண்டர் வாழ அன்போடு தென்திசை நோக்கிப்
பள்ளி கொள்ளும் அணி யரங்கன் –பெருமாள் -1-10-

தீதில் நன்னெறி காட்டி எங்கும் திரிந்த அரங்கன் எம்மானுக்கே காதல் செய் தொண்டர்க்கு
எப்பிறப்பிலும் காதல் செய்யும் என்நெஞ்சமே -2-6-

செடியாய வல் வினைகள் தீர்க்கும் திருமாலே நெடியானே வேங்கடவா -4-9-

அலை கடலைக் கடைந்து அமரர்க்கு அமுது அருளிச் செய்தவனே -8-8-

—————————————-

படைத்த பார் இடந்து அளந்து அது உண்டு உமிழ்ந்து பவ்வநீர் படைத்து அடைத்து அதில் கிடந்தது முன் கடைந்த பெற்றியோய்–திருச்சந்த -28-

அனந்தன் மேல் கிடந்த எம் புண்ணியா -46-

நன்று இருந்து யோக நீதி பண்ணுவார்கள் சிந்தையுள் சென்று இருந்து தீ வினைகள் தீர்த்த தேவ தேவனே
குன்று இருந்த மாட நீடு பாடகத்தும் ஊரகத்தும் நின்று இருந்து வெக்கனைக் கிடந்தது என்ன நீர்மையே -63-

நிற்பதும் ஓர் வேர்பகத்து இருப்பும் விண் கிடப்பதும் நல் பெரும் திரைக்கடலுள் நானில்லாத முன்னெல்லாம்
அத்புதன் அநந்த சயனம் ஆதி பூதன் மாதவன் நிற்பதும் இருப்பதும் கிடப்பதும் என் நெஞ்சுளே -65-

புண்டரீக பாத புண்ய கீர்த்தி நும் செவி மடுத்து உண்டு நும் உரு வினைத் துயருள் நீங்கி உய்ம்மினோ -67-

புலன்கள் ஐந்தும் வென்றிலேன் பொறியிலேன் புனித நின் இலங்கு பாதம் அன்றி மற்றோர் பற்றிலேன் எம்மீசனே -90-

முத்தனார் முகுந்தனார் புகுந்து நம்முள் மேவினார் எத்தினால் இடர்க் கடல் கிடத்தி ஏழை நெஞ்சமே -115-

இயக்கறாத பல் பிறப்பில் என்னை மாற்றி இன்று வந்து உயக்கொள் மேக வண்ணன் நண்ணி என்னிலாய தன்னுளே
மயக்கினான் தன் மன்னு சோதி ஆதலால் என்னாவி தான் இயக்கு எலாம் அறுத்து அறாத இன்ப வீடு பெற்றதே -120-

——————————————–

சூதனாயக் கள்வனாகித் தூர்த்தரோடு இசைந்த காலம் மாதரார் கயல் கண் என்னும் வலையுள் பட்டு அழுந்துவேனை
போதரே என்று சொல்லிப் புந்தியில் புகுந்து தன் பால் ஆதரம் பெருக வைத்த அழகனூர் அரங்கம் அன்றே –திருமாலை -16-

நின் கணும் பக்தனும் அல்லேன் களிப்பது என் கொண்டு நம்பி கடல் வண்ணா கதறுகின்றேன்
அளித்து எனக்கு அருள் செய் கண்டாய் அரங்க மா நகர் உளானே -26-

ஐயனே அரங்கனே உன் அருள் என்னும் ஆசை தன்னால் பொய்யனேன் வந்து நின்றேன் பொய்யனேன் பொய்யனேனே -33-

தெளிவிலாக் கலங்கல் நீர் சூழ் திருவரங்கத்துள் ஓங்கும் ஒளி யுள்ளார் தாமே யன்றே தந்தையும் தாயுமாவார்
எளியதோர் அருளும் அன்றே என் திறத்து எம்பிரானார் அளியன் நம் பையல் என்னார் அம்மாவோ கொடியவாறே -37-

பழுதிலா ஒழுகல் ஆற்றுப் பல சதுப்பேதி மார்கள் இழி குலத்தவர்களேலும் எம்மடியார்களாகில்
தொழுமினீர் கொடுமின் கொண்மின் என்று நின்னோடும் ஓக்க வழி பட அருளினாப் போல் மதிள் திருவரங்கத்தானே -42-

பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான் எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்த கண்ணறா உன்னை என்னோ களை கணாக் கருதுமாறே -44-

————————————————

ஆனையின் அரும் துயர் கெடுத்த அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்து அருளாயே -2-

அவர்க்கு நாள் ஓலக்கம் அருள அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்து அருளாயே -9-

தொடையொத்த துளவமும் கூடையும் பொலிந்து தோன்றிய தோள் தொண்டர் அடிப் பொடி என்னும்
அடியனை அளியன் என்று அருளி உன் அடியார்க்கு ஆட் படுத்தாய் பள்ளி எழுந்து அருளாயே -10-

———————————————————

அமலனாதி பிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன் -விண்ணவர் கோன் விரையார் பொழில் வேங்கடவன்
நிமலன் நின்மலன் நீதி வானவன் நீள் மதிள் அரங்கத்து அம்மான் திருக்கமல பாதம் வந்து என் கண்ணினுள்ளன ஒக்கின்றதே -1-

—————————————————–

இன்று தொட்டும் எழுமையும் எம்பிரான் நின்று தன் புகழ் ஏத்த அருளினான் -6-

கண்டு கொண்டு என்னைக் காரி மாறப் பிரான் பண்டை வல்வினை பற்றி அருளினான்
எண் திசையும் அறிய இயம்புகேன் ஒண் தமிழ்ச் சடகோபன் அருளையே -7-

அருள் கொண்டாடும் அடியவர் இன்புற அருளினான் அவ்வருமறையின் பொருள் அருள் கொண்டு
ஆயிரம் இன் தமிழ் பாடினான் அருள் கண்டீர் இவ்வுலகினில் மிக்கதே -8-

—————————————–

நெடு விசும்பு அணவும் பன்றியாய் அன்று பாரதம் கீண்ட பாழியான் ஆழியான் அருளே
நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் -1-1-4-

குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும் அடியார் படு துயராயின வெல்லாம் நிலந்தரம் செய்யும்
நீள் விசும்பு அருளும் அருளோடு பெரும் நிலம் அளிக்கும் -1-1-9–

நல் இமயத்து வரை செய் மாக் களிறு இளவெதிர் வளர் முளை அளை மிகு தேன் தோய்த்து பிரசவாரி
தன்னிளம் பிடிக்கு அருள் செய்யும் பிருதி சென்று ஆடை நெஞ்சே -1-1-5-

தொழுது எழு தொண்டர்கள் தமக்கு பிணி ஒழித்து அமரர் பெரு விசும்பு அருளும் பேர் அருளாளன் எம்பெருமான் -1-4-4-

வேலை வாய் அமுதம் விண்ணோடு விண்ணவர்க்கு அரசும் இந்த்ரற்கு அருளி எமக்கும் ஈந்து அருளும் எந்தை எம்மடிகள்
எம்பெருமான் அந்தரத்து அமரர் அடியிணை வணங்க ஆயிரம் முகத்தினால் அருளி
மந்தரத்து இழிந்த கங்கையின் கரை மேல் வதரியாச்சிரமத்து உள்ளான் -1-4-7-

தொண்டாம் இனமும் இமையோரும் துணை நூல் மார்பின் அந்தணரும் அண்டா எமக்கே அருளாய் என்று அணையும் கோயில் –1-5-9-

அங்கண் ஞாலம் அஞ்ச அங்கு ஓர் ஆளரியாய் அவுணன் பொங்க ஆகம் வள்ளுகிரால் போழ்ந்த புனிதன் -1-7-1-

விண்ணோர் தொழும் வேங்கடமாமலை மேய அண்ணா அடியேன் இடரைக் களையாயே -1-10-1-

திருவேங்கடம் மேய அலங்கல் துளப முடியாய் அருளாயே -1-10-2-

சீரார் திருவேங்கடமாமலை மேய ஆராவமுதே அடியேற்கு அருளாயே -1-10-3-

விண் தோய் சிகரத் திருவேங்கடம் மேய அண்டா அடியேனுக்கு அருள் புரியாயே -1-10-4-

திருவேங்கடமாமலை மேய கோணாகணையாய் குறிக்கோள் எனை நீயே -1-10-5-

மன்னா இம்மானிடப்பிறவியை நீக்கி தன்னாக்கித் தன் இன்னருள் செய்யும் தலைவன் -1-10–6-

வானவர் தங்கள் சிந்தை போலே என் நெஞ்சமே இனிது உவந்து மாதவமானவர் தங்கள் சிந்தை அமர்ந்து உறைகின்ற எந்தை -2-1-1-

வேங்கடமலை யாண்டு வானவர் ஆவியாய் இருப்பார்க்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-4-

முனிவன் மூர்த்தி மூவராகி வேதம் விரித்து உரைத்து புனிதன் -பூவை வண்ணன் அண்ணல் புண்ணியன் விண்ணவர் கோன்
தனியன் செயன் தான் ஒருவன் ஆகிலும் தன் அடியார்க்கு இனியன் எந்தை எம்பெருமான் -எவ்வுள் கிடந்தான் –2-2-8-

ஆயர் எந்தம்மோடு இனவா நிரை தளராமல் எம்பெருமான் அருள் என்ன அந்தமில் வரையால்
மழை தடுத்தானைத் திரு வல்லிக்கேணிக் கண்டேனே -2-3-4-

எம்பெருமான் அருள் என்ன சந்தமல் குழலாள் அலக்கண் நூற்றுவர் தம் பெண்டிரும் எய்தி நூல் இழப்ப
இந்திரன் சிறுவன் தேர் முன் நின்றானைத் திரு வல்லிக்கேணிக் கண்டேனே -2-3-6-

நச்சி நமனார் அடையாமை நமக்கு அருள் செய் என உள் குழைந்து ஆர்வமொடு நிச்சம் நினைவார்க்கு
அருள் செய்யுமவற்கு இடம் மா மலையாவது நீர் மலையே -2-4-8-

அன்னமும் மீனும் ஆமையும் அரியும் ஆய எம்மாயனே அருளாய் என்னும் இன் தொண்டர்க்கு
இன்னருள் புரியும் இடவெந்தை எந்தை பிரானை -2-7-10-

கலைகளும் வேதமும் நீதி நூலும் கற்பமும் சொற்பொருள் தானும் மற்றை நிலைகளும்
வானவர்க்கும் பிறர்க்கும் நீர்மையினால் அருள் செய்து -2-8-5-

தூவடிவின் பார் மகள் பூ மங்கையோடு சுடர் ஆழி சங்கு இரு பால் பொலிந்து தோன்ற காவடியில்
கற்பகமே போலே நின்று கலந்தவர்கட்க்கு அருள் புரியும் கருத்தினானை -2-10-9-

மாறு கொண்டு உடன்று எதிர்ந்த வல்லவுணன் தன் மார்பகம் இரு பிளவா கூறு கொண்டு
அவன் குலமகற்கு இன்னருள் கொடுத்தவனிடம் -3-1-4-

அலை நீருலகுக்கு அருளே புரியும் காரார் புயல் கைக் கலிகன்றி குன்றா ஒலி மாலை -3-2-10-

ஆயர் ஆ நிரைக்கு அன்று இடர் தீர்ப்பான் கூடிய மா மழை காத்த கூத்தன் என வருகின்றான் -3-3-1-

சங்கு தனக்கு தடம் கடல் கடல் மல்லையுள் கிடந்தாய் அருள் புரிந்து
இங்கு என்னுள் புகுந்தாய் இனிப் போயினால் அறையோ -3-5-8-

தன் தாராய நறும் துளவம் பெரும் தகையேற்கு அருளானே -3-6-3-

நந்தா விளக்கே அளத்தற்கு அரியாய் நர நாரணனே கருமா முகில் போல் எந்தாய் எமக்கே அருளாய்
என நின்று இமையோர் பரவும் இடம் -3-8-1-

விதலைத் தலைச் சென்று அதற்கே உதவி வினை தீர்த்த அம்மான் -3-8-2-

திண்மை மிகு மருதொடு நல் சகடம் இருந்து அருளும் தேவன் அவன் மகிழ்ந்து இனிது மருவி யுரை கோயில் -3-9-6-

வங்க மலி தடம் கடலுள் வானவர்களோடு மா முனிவர் பலர் கூடி மா மலர்கள் தூவி எங்கள் தனி நாயகனே
எமக்கு அருளாய் என்னும் ஈசன் அவன் மகிழ்ந்து இனிது மருவி யுறை கோயில் -3-9 -9–

திருமடந்தை மண் மடந்தை இரு பாலும் திகழத் தீ வினைகள் போய் அகல அடியவர்கட்க்கு என்றும் அருள் நடந்து
இவ்வேழ் உலகத்தவர் பணிய வானோர் அமர்ந்து ஏத்த இருந்த இடம் -3-10-1-

அன்று குன்று கொடு குரை கடலைக் கடைந்து அமுதம் அளிக்கும் குரு மணி என்னாரமுதம் குளவி யுறை கோயில் -3-10-2-

பெரு வரத்த இரணியனைப் பற்றி வாடாத வள்ளுகிரால் பிளந்து அவன் தன் மகனுக்கு அருள் செய்தான் வாழும் இடம் -3-10-3-

இந்திரனும் இமையவரும் முனிவர்களும் எழில் அமைந்த சந்த மலர்ச் சதுமுகனும் கதிரவனும் சந்திரனும்
எந்தை எமக்கு அருள் என நின்று அருளும் இடம் -4-1-4-

பேர் அணிந்து உலகத்தவர் தொழுது ஏத்தும் பேர் அருளாளன் எம்பிரானை -4-3-1-

தீ மனத்து அரக்கர் திறல் அழித்தவனே என்று சென்று அடைந்தவர் தமக்கு தாய் மனத்து இரங்கி
அருளினைக் கொடுக்கும் தயரதன் முதலையை -4-3-5–

சிலம்பினிடைச் சிறு பரல் போல் பெரிய மேரு திருக் குளம்பில் கண கணப்பத் திருவாகாரம் குலுங்க
நிலமடந்ததனை இடந்து புல்கிக் கோட்டிடை வைத்து அருளிய எம் கோமான் கண்டீர் -4-4-8-

தூம்புடைப் பணைக் கை வேழம் துயர் கெடுத்து அருளி -4-5-1-

பாவமும் அறமும் வீடும் இன்பமும் துன்பம் தானும் கோவமும் அருளும் அல்லாக் குணங்களும் ஆய எந்தை -4-5-9-

இளையவற்கே அரசு அளித்து அருளினானே -4-6-4-

தூது எழுந்து அருளி மாத்தமர் பாகன் வீழ மதகரி மருப்பு ஓசித்தாய் -4-6-7-

தேனார் பொழில் சூழ் திரு வெள்ளக்குளத்துமானாய் அடியேனுக்கு அருள் புரியாயே -4-7-4-

திரு வெள்ளக்குளத்து உறைவானே எல்லா இடரும் கெடுமாறு அருளாயே -4-7-6-

திருவெள்ளத்துக்குள் மாலே என் வல்வினை தீர்த்து அருளாயே -4-7-7-

திருவெள்ளத்துக்குள் ஆராவமுதே அடியேற்கு அருளாயே -4-7-8-

திருவெள்ளக்குளத்து உறைவானே ஆவா அடியான் இவன் என்று அருளாயே -4-7-9-

இந்தளூரீரே எம்மைக் கடிதாக் கருமம் அருளி ஆவா என்று இரங்கி -4-9-1-

பொழில் வாய் இருந்து வாழ் குயில்கள் அரி யரி என்று அவை அழைப்ப வெள்ளியார் வணங்க
விரைந்து அருள் செய்வான் திரு வெள்ளி யங்குடி யதுவே -4-10-7-

அன்னமாகி அருமறைகள் அருளிச்செய்த அமலன் இடம் -5-1-9-

திரு வெள்ளறை மங்களா சாசன திருப்பதிகம் –

இத் திருமொழியில் பாசுரங்கள் தோறும் அருள் புரியே -என்றும் –
நின் காதலை அருள் எனக்கு -என்றும் –
நின் அடிமையை அருள் எனக்கு -என்றும்
பரி பூரணமான பக்திப் பெரும் காதல் உண்டாகும்படியும் –
அத்தாணிச் சேவகம் செய்யும் படியும் அருள பிரார்த்திப்பதே இத் திரு மொழியின் பிரமேயம் –

நின் குரை கழல் தொழுவதோர் வகை எனக்கு அருள் புரியே–பெரிய திருமொழி–5-3-1-
முன் பரி முகமாய் இசைகொள் வேதநூல் என்று இவை பயந்தவனே எனக்கு அருள் புரியே–5-3-2-
கையில் நீள் உகிர் படையது வாய்த்தவனே எனக்கு அருள் புரியே–5-3-3-
திரு வேங்கடப் பொருப்ப நின் காதலை யருள் எனக்கு-5-3-4-
இரு நிலம் இடந்தவனே எனக்கு அருள் புரியே–5-3-5-
ஆதி நின்னடிமையை யருள் எனக்கு–5-3-6-
வில்லது வளைத்தவனே எனக்கு அருள் புரியே–5-3-7-
அருமறை பயந்தவனே எனக்கு அருள் புரியே–5-3-8-
பரம நின் பணிந்து எழுவன் எனக்கு அருள் புரியே–5-3-9-

ஒருகால் போலே ஒன்பதில் கால் அருள் புரிய பிரார்த்திக்கிறார்

துவரித்த உடையவர்க்கு தூய்மையில்லாச் சமணற்கும் அவர்கட்க்கு அங்கு அருளில்லா அருளாணை -5-6-8-

பாழியால் மிக்க பார்த்தனுக்கு அருளிப் பகலவன் ஓளி கெட பகலே ஆழியால் அன்று அங்கு
ஆழியை மறைத்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தான் -5-7-8-

ஏழை ஏதலன் கீழ் மகன் என்னாது இரங்கி மற்று அவர்க்கு இன்னருள் சுரந்து -5-8-1-

அரவம் வெருவி வந்து நின் சரண் எனச் சரணா நெஞ்சில் கொண்டு நின் அஞ்சிறைப் பறவைக்கு
அடைக்கலம் கொடுத்து அருள் செய்தது அறிந்து -5-8-4-

மலரடி கண்ட மா மறையாளன் –போகம் நீ எய்தி பின்னும் நம்மிடைக்கே போதுவாய் என்ற பொன்னருள் -5-8-5-

நான்மறை மா முனி பெற்ற மைந்தனை –காலனையுக முனிந்து ஒழியா பின்னை என்றும்
நின் திருவடி பிரியா வண்ணம் எண்ணிய பேர் அருள் எனக்கும் -5-8-6-

இன்னருள் அவற்குச் செய்து உன் மக்கள் மற்று இவர் என்று கொடுத்தாய் -5-8-8-

தொண்டை மன்னவன் திண் திறல் ஒருவற்கு உளம் கொள் அன்பினோடு இன்னருள் சுரந்து அங்கோடு
நாழிகை ஏழுடன் இருப்ப வளம் கொள் மந்திரம் மற்று அவற்கு அருளிச் செய்தவாறு -5-8-9-

வானோர் புக்கு அரண் தந்து அருளாய் என்னப் பொன்னாகத்தானை நக்க அரி யுருவமாகி
நகம் கிளர்ந்து இடந்து உகந்த சக்கரச் செல்வன் -5-9-5-

ஆண்டாய் யுன்னைக்  காண்பதோர் அருள் எனக்கு அருளுதியேல்
வேண்டேன் மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர் மேயவனே -பெரிய திருமொழி-6-1-
பகவத் விஷய பிராவண்யத்திலும்  விஷயாந்தர விரக்தியில் தமக்கு உள்ள உறுதியையும்
ஒரு காலுக்கு ஒன்பதின் காலாக உரைக்கிற படி-

நீ பணித்த அருள் என்னும் ஒள் வாளுருவி எறிந்தேன் –திரு விண்ணகர் மேயவனே -6-2-4-

தாராளன் தண்ணரங்க வாளன் பூ மேல் தனியாளன் முனியாளர் ஏத்த நின்ற பேராளன்
ஆயிரம் பேருடைய வாளன் பின்னைக்கு மணவாளன் -6-6-9-

உடலம் நீரும் பூசியேறூரும் இறையோன் சென்று குறை இரப்ப மாறு ஓன்று இல்லா வாச நீர்
வரை மார்பகலத்து அளித்து உகந்தான் -6-7-9-

கதியேலில்லை நின்னருள் அல்லது எனக்கு நிதியே திரு நீர்மலை நித்திலத் தொத்தே பதியே
பரவித் தொழும் தொண்டர் தமக்கு கதியே உன்னைக் கண்டு கொண்டு உந்து ஒழிந்தேனே -7-`1-7-

தூயாய் சுடர் மா மதி போல் உயிர்க்கு எல்லாம் தாயாய் அளிக்கின்ற தண் தாமரைக் கண்ணா -7-1-9-

என்னாருயிரே அரசே அருள் எனக்கு நந்தாமல் தந்த எந்தாய் நறையூர் நின்ற நம்பீயோ -7-2-6-

தாய் நினைந்த கன்றே ஓக்க என்னையும் தன்னையே நினைக்கச் செய்து
தான் எனக்காய் நினைந்து அருள் செய்யும் அப்பனை -7-3-2-

ஐவர்க்காய்ச் சென்று இரங்கி யூர்நது அவர்க்கு இன்னருள் செய்யும் எம்பிரானை
வம்பார் புனல் காவிரி அரங்கமாளி என்னாளி விண்ணாளி –7-3-4-

இனி எப்பாவம் வந்து எய்தும் சொல்லீர் எமக்கு இம்மையே அருள் பெற்றமையால் -7-3-8-

ஏடிலங்கு தாமரை போல் செவ்வாய் முறுவல் செய்து அருளி மாடு வந்து என் மனம்
புகுந்து நின்றார் நின்ற ஊர் போலும் -7-5-6-

என் ஐம்புலனும் எழிலும் கொண்டு இங்கே நெருநல் எழுந்து அருளி பொன்னம் கலைகள்
மெலிவெய்தப் போன புனிதர் ஊர் போலும் –7-5-9-

குல வேழம் அன்று பொன்றாமை அதனுக்கு அருள் செய்த போரேற்றை -7-6-4-

ஐவர் புகுந்து காவல் செய்த அக்காவலை பிழைத்து குடி போந்து உன் அடிக்கீழ் வந்து புகுந்தேன்
கூறை சோறு இவை தந்து எனக்கு அருளி அடியேனைப் பணியாண்டு கொள் எந்தாய் -7-7-8-

நெஞ்சு இடர் தீர்த்து அருளிய என் நிமலன் காண்மின் -7-8-3-

இலங்கு புவி மடந்தைதனை இடந்து புல்கி எயிற்றிடை வைத்து அருளிய எம்மீசன் காண்மின் -7-8-4-

சிறு புலியூர்ச் சலசயனத்து ஐவாய் அரவணை மேல் உறை யமலா அருளாயே -7-9-8-

கரு மா முகிலுருவா கனலுருவா புனலுருவா பெருமால் வரையுருவா பிறவுருவா நினதுருவா
திரு மா மகள் மருவும் சிறு புலியூர்ச் சல சயனத்து அரு மா கடல் அமுதே உனது அடியே சரணாமே -7-9-9-

எண்ணில் முனிவர்க்கு அருள் தரும் தவத்தை -7-10-1-

தமியேன் தன் சிந்தை போயிற்றுத் திருவருள் அவனிடைப் பெரும் அளவு இருந்தேனை -8-5-1-

ஆழியான் நமக்கு அருளிய அருளொடும் பகல் எல்லை கழிகின்றதால்-8-5-5-

பெரும் தோள் வாணர்க்கு அருள் புரிந்து பின்னை மணாளனாகி முன் கருந்தாள் களிறு ஓன்று ஓசித்தானூர் கண்ணபுரம் -8-6-6-

வேழம் நடுக்குற்றுக் குலைய அதனுக்கு அருள் புரிந்தான் அலை நீர் இலங்கைத் தசக்கிரீவர்க்கு இளையோருக்கு அரசை அருளி -8-6-7-

கண்ணபுரத்து எம்மடிகளை திருமா மகளால் அருள் மாரி-8-6-10-

உற்றான் என்று உள்ளத்து வைத்து அருள் செய் கண்டாய் கற்றார் சேர் கண்ணபுரத்துறை யம்மானே -8-10-5-

பேர் அருளாளர் கொல் யான் அறியேன் -9-2-7-

அரி யுருவாய்க் கீண்டான் அருள் தந்தவா நமக்கு -9-4-4-

மருப்பு ஒசித்த பாம்பின் அணையான் அருள் தந்தவா நமக்கு -9-4-8-

ஆதியுமானான் அருள் தந்தவா நமக்கு -9-4-9-

வானவர் உச்சி வைத்த பேர் அருளாளன் பெருமை பேசி -9-5-4-

திரு மா மகளைப் பெற்றும் என் நெஞ்சகம் கோயில் கொண்ட பேர் அருளாளன் பெருமை
பேசிக் கற்றவன் காமரு சீர்க் கலியன் -9-5-10-

பிணி வளர் ஆக்கை நீங்க நின்று ஏத்தப் பெரு நிலம் அருளின் முன் அருளி அணி வளர் குறளாய்
அகலிடமுழுதும் அளந்த எம் அடிகள் -9-8-3-

பார்த்தனுக்கு அன்று அருளிப் பாரதத்து ஒரு தேர் முன் நின்று காத்தவன் தன்னை -9-9-8-

அடியவர் தங்கள் தம் மனைத்துப் பிரியாது அருள் புரிவான் -9-10-1-

ஆனை வாட்டி யருளும் அமரர் தம் கோனை யாம் குடந்தைச் சென்று காண்டுமே -10-1-5-

உகிரால் பிளந்திட்டு அமரர்க்கு அருள் செய்து உகந்த பெருமான் திருமால் –10-6-4-

இருந்தான் என்னுள்ளத்து இறைவன் கறை சேர் பரும் தாள் களிற்றுக்கு அருள் செய்த செங்கண் பெரும் தோள் நெடுமால் -11-3-2-

தம்மையே நாளும் வணங்கித் தொழுவார்க்கு தம்மையே ஓக்க அருள் செய்வாராதலால் -11-3-5-

ஓர் சரண் இல்லை என்ன அரணாவன் என்னும் அருளால் அலை கடல் நீர் குழம்ப அகடாடவோடு அகல் வானிரிஞ்ச
முதுகில் மலைகளை மீது கொண்டு வரும் மீனை மாலை மறவாது இறைஞ்சு என் மனனே -11-4-1-

கலி கன்றி ஒலி மாலை கற்று வல்லார் பூ வளரும் திரு மகளால் அருள் பெற்றுப் பொன்னுலகில் பொலிவர் தாமே -11-6-10 —

வயலாலி மணவாளா இடையன் எறிந்த மரமே ஒத்திராமே அடைய அருளாய் எனக்கு உன் தன் அருளே -11-8-6-

அரங்க நகரப்பா துணியேன் இனி நின்னருள் அல்லது எனக்கு மணியே மணி மாணிக்கமே மது சூதா
பணியாய் எனக்கு உய்யும் வகை பரஞ்சோதி -11-8-8-

நந்தா நரகத்து அழுந்தா வகை நாளும் எந்தாய் தொண்டரானவர்க்கு இன்னருள் செய்வாய்
சந்தோகா தலைவனே தாமரைக் கண்ணா அந்தோ அடியேற்கு அருளாய் உன்னருளே -11-8-9-

—————————————–

மதியினை மாலை வாழ்த்தி வணங்கி என் மனத்து வந்த விதியினைக் கண்டு கொண்ட
தொண்டனேன் விடுகிலேனே –திருக் குறும் தாண்டகம் -1-

துலக்கமில் சிந்தை செய்து தோன்றலும் சுடர் விட்டு அங்கே விளக்கினை விதியின்
காண்பார் மெய்ம்மையைக் காண்கிற்பாரே–18-

மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா விண்ணவர் தம் பெருமானே அருளாய் என்று அன்னமாய் முனிவரோடு
அமரர் ஏத்த அருமறையை வெளிப்படுத்த அம்மான் -திரு நெடும் தாண்டகம் -30-

———————————————–

முதலாய நல்லான் அருள் அல்லால் நாம நீர் வையகத்து பல்லார் அருளும் பழுது –முதல் திருவந்தாதி -15-

பிடி சேர் களிறு அளித்த பேராளா உன் தன் அடி சேர்ந்து அருள் பெற்றாள் அன்றே பொடி சேர் அனல் கங்கை ஏற்றான்
அவிர் சடை மேல் பாய்ந்த புனல் கங்கை என்னும் பேர்ப் பொன் — -91-

————————————-

மிகவாய்ந்த அன்பாக்கி ஏத்தி அடிமைப்பட்டேன் உனக்கு என் பாக்யத்தால் இனி –இரண்டாம் -34-

பொருளால் அமருலகம் புக்கியலலாகாது அருளால் ஆறாம் அருளும் அன்றே அருளாலே
மா மறையோர்க்கு ஈந்த மணி வண்ணன் பாதமே நீ மறவேல் நெஞ்சே நினை -41-

அடலாழி கொண்ட அறிவனே இன்பக் கடலாழி நீ அருளிக் காண் -55-

வேம்பின் பொருள் நீர்மையாயினும் பொன்னாழி பாடென்று அருள் நீர்மை தந்த அருள் -58-

அருள் புரிந்த சிந்தை அடியார் மேல் வைத்து -59-

இறை எம்பெருமான் அருள் என்று இமையோர் முறை நின்று மொய்ம்மலர்கள் தூவ-99-

———————————————

நெடு மாலே தாவிய நின் எஞ்சா இணையடிக்கே ஏழ் பிறப்புமாளாகி அஞ்சாது இருக்க அருள் –மூன்றாம் -18-

அருளாது ஒழியுமே ஆலிலை மேல் அன்று தெருளாத பிள்ளையாய்ச் சேர்ந்தான் –மூன்றாம் -19-

————————————-

திருவரங்கா அருளாய் –திரு விருத்தம் -28-

உயிர் அளிப்பான் மாகங்கள் எல்லாம் திரிந்து நன்னீர் சுமந்து நுந்தம் ஆகங்கள் நோவ வருந்தும் தவமாம் அருள் பெற்றதே -32-

அருளார் திருச் சக்கரத்தால் அகல் விசும்பும் நிலனும் இருளர் வினை கெடச் செங்கோல் நாடாவுதிர் -33-

வியலிடம் உண்ட பிரானார் விடுத்த திருவருளால் உயலிடம் பெற்று உய்ந்தம் அஞ்சலம் தோழி -56-

இனி யுன் திருவருளால் அன்றிக் காப்பு அரிதால்-62-

புவனி எல்லாம் நீர் ஏற்று அளந்த நெடிய பிரான் அருளா விடுமே -69-

யாதானும் பற்றி நீங்கும் விரதத்தை நல் வீடு செய்யும் மாதாவினைப் பிதுவை திருமாலை வணங்குவனே -95-

————————————————

தானோர் இருள் அன்ன மா மேனி எம்மிறையார் தந்த அருள் என்னும் தண்டால் அடித்து –பெரிய திருவந்தாதி -23-

———————————-

மயர்வற மதிநலம் அருளினவன் யவன் அவன் -1-1-1-

இறையோன் அளிவரும் அருளினோடு அகத்தனன் புறத்தனன் அமைந்தே-1-3-2-

ஆவா என்று எனக்கு அருளி வெஞ்சிறைப் புள்ளுயர்த்தார்க்கு என் விடு தூதாய்ச் சென்றக்கால் -1-4-1-

மல்கு நீர்க் கண்ணேற்கு ஓர் வாசகம் கொண்டு அருளாயே -1-4-5-

அருளாத நீர் அருளி அவராவி துவரா முன் அருளாழிப் புள் கடவீர் அவர் வீதி ஒரு நாள் என்று அருளாழி
அம்மானைக் கண்டக்கால் இது சொல்லி அருள் ஆழி வரி வண்டே யாமும் என் பிழைத்தோமே-1-4-6-

என் பிழையே நினைந்து அருளி அருளாத திருமாலார்க்கு -1-4-7-

ஏ பாவம் பரமே ஏழுலகும் ஈ பாவம் செய்து அருளால் அளிப்பாரார் -2 -2 -2—

எதிர் சூழ் புக்கு எனைத்தோர் பிறப்பும் எனக்கே யருள்கள் செய்ய விதி சூழ்ந்ததால்
எனக்கேல் அம்மான் திரிவிக்கிரமனையே -2-7-6-

செய்யேல் தீ வினை என்று அருள் செய்யும் என் கையார் சக்கரக் கண்ணபிரானே-
ஐயார் கண்டம் அடைக்கிலும் நின் கழல் எய்யாது ஏத்த அருள் செய் எனக்கே 2-9-3-

தெருள் கொள்ளச் சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப்பத்து அருளுடையவன் தாள் அணிவிக்கும் முடித்தே –2-10-11-

முதலைச் சிறைப்பட்டு நின்ற கைம்மாவுக்கு அருள் செய்த கார் முகில் போல் வண்ணன் கண்ணன் -3-5-1-

நீர்மையில் நூற்றுவர் வீய ஐவருக்கு அருள் செய்து நின்று -3-5-7-

தோற்றக் கேடவை இல்லவனுடையான் அவன் ஒரு மூர்த்தியாய் சீற்றத்தோடு அருள் பெற்றவன்
அடிக்கீழ்ப் புக நின்ற செங்கண் மால் -3-6-6-

கண்கள் காண்டற்கு அரியனாய்க் கருத்துக்கு நன்றும் எளியனாய் மண் கொள் ஞாலத்து உயிக்கு எல்லாம்
அருள் செய்யும் வானவர் ஈசனை -3-6-11-

அடியோங்கு நூற்றுவர் வீய அன்று ஐவருக்கு அருள் செய்த நெடியோனை -3-7-11-

வாசகமே ஏத்த அருள் செய்யும் வானவர் தம் நாயகனே -3-8-3-

குன்றம் ஒன்றால் மழை காத்த பிரானைச் சொல் மாலைகள் நன்று சூட்டும் விதி எய்தினான் என்ன குறை நமக்கே -4-5-7-

ஆணி செம்பொன் மேனி எந்தாய் நின்று அருளாய் என்று என்று நாளமில்லாச் சிறு தகையேன்-4-7-4-

வெறித்துளவ முடியானே வினையேனை உனக்கு அடிமை அறக் கொண்டாய் இனி என்னாரமுதே கூயருளாயே -4-9-6-

புக்கு அடிமையினால் தன்னைக் கண்ட மார்க்கண்டேயனவனை நக்க பிரானும் அன்று உய்யக் கொண்டது நாராயணன் அருளே -4-10-8-

என் கண் மலினம் அறுத்து என்னைக் கூவி யருளாய் கண்ணனே -5-1-4-

தேவார கோலத்தோடும் திருச்சக்கரம் சங்கினொடும் ஆவா என்று அருள் செய்து அடியேனோடும் ஆனானே -5-1-9-

ஆனானாளுடையான் என்று அஃதே கொண்டு உகந்து வந்து தானே இன்னருள் செய்து என்னை முற்றவும் தானானான் -5-1-10-

கலியுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே தன்னடியார்க்கு அருள் செய்யும் மலியும் சுடர் ஒழி மூர்த்தி மாயப்பிரான் கண்ணன் தன்னை -5-1-11-

சிரீவர மங்கலத்தவர் கை தொழ வுறை வான மா மலையே அடியேன் தொலை வந்து அருளே -5-7-6-

வந்து அருளி என் நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே –5-7-7-

நால் தோள் எந்தாய் உனது அருளே பிரியா அடிமை என்னைக் கொண்டாய் குடந்தைத் திருமாலே -5-8-7-

திருவல்ல வாழ் கழலின் மலி சக்கர பெருமானது தொல்லருளே -5-9-10-

தொல்லருள் நல் வினையால் சொலக் கூடும் கொல் தோழிமீர்காள் தொல்லருள் மண்ணும் விண்ணும் தொழ நின்ற
திரு நகரம் நல்லருளாயிரவர் நலன் ஏந்தும் திருவல்ல வாழ் நல்லருள் நம் பெருமான் நாராயணன் நாமங்களே -9-10-10-
மின்னிடை மடவார் நின்னருள் சூடுவார் முன்பு நான் அது அஞ்சுவான் -6-2-1-

வேயிரும் தடம் தோளினார் இத்திருவருள் பெறுவார் யவர் கொல் -6-2-1-

மழறு தேன் மொழியார்கள் நின்னருள் சூடுவார் மனம் வாடி நிற்க -6-2-5-

பழகியாம் இருப்போம் பரமே இத்திருவருள்கள் -6-2-6-

திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான் கண்ணன் இன்னருள் கண்டு கொண்மின்கள் கைத்தவமே -6-3-4-

ஆசறு தூவி வெள்ளைக்குருகே அருள் செய்து ஒரு நாள் மாசறு நீலச் சுடர் முடி வானவர்கோனைக் கண்டு -6-8-8-

விண்ணோர் கோனைக் கண்டு வார்த்தைகள் கொண்டு அருளி யுரையீர் வைகல் வந்து இருந்தே -6-8-9-

அறிவிலேனுக்கு அருளாயே -6-9-7-

அறிவிலேனுக்கு அருளாய் அறிவார் உயிரானாய் -6-9-8-

அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்து அடியார் வாழ்மின் என்று அருள் கொடுக்கும் படிக்கேழ் இல்லாப் பெருமான் -6-9-11-

ஓன்று சொல்லி ஒருத்தினில் நிற்கிலாத ஓர் ஐவர் வன் கயவரை என்று யான் வெல்கிற்பன் உன் திருவருள் இல்லையேல் -7-1-7-

சின்னமுத்து எனது தோன்றி ஓர் ஐவர் யாவரையும் மயக்க நீ வைத்த முன்ன மாயம் எல்லாம் முழு வேர் அறிந்து
என்னை யுன் சின்னமும் திரு மூர்த்தியும் சிந்தித்து எத்திக் கை தொழவே யருள் எனக்கு என்னம்மா என் கண்ணா இமையோர் தம் குலா முதலே -7-1-8-

ஐவரை வலமுதல் கெடுக்கும் வரமே தந்து அருள் கண்டாய் -7-1-9-

கட்கிலீ உன்னைக் காணுமாறு அருளாய்-7-2-3-

பை கொள் பாம்பணையாய் இவள் திறத்து அருளாய் -7-2-6-

என் திருமகள் சேர் மார்வன் என்னும் என்னுடைய ஆவியே என்னும் -7-2-9-

முகில் வண்ணன் அடியை அடைந்து அருள் சூடி யுய்ந்தவன்-7-2-11-

அரக்கன் குலத்தைத் தடிந்து மீண்டும் அவன் தம்பிக்கே விரி நீர் இலங்கை அருளி ஆண்டு தன் சோதி புக்க அமரர் அரி ஏறு -7-6-9-

ஏற்றும் வைகுந்தத்தை அருளும் நமக்கு ஆயர் குலத்து ஈற்று இளம் பிள்ளை ஒன்றாய்ப் புக்கு மாயங்களே இயற்றி -7-6-10-

மாயா வாமனன் மதுசூதா நீ அருளாய் -7-8-1-
அங்கண் மலர்த்தண் துழாய் முடி அச்சுதன் அருளாய் -7-8-2-
சித்திரத் தேர் வலவா திருச்சக்கரத்தாய் அருளாய் –7-8-3-
கள்ளவிழ் தாமரைக் கண் கண்ணனே எனக்கு ஓன்று அருளாய் -7-8-4-
பாசங்கள் நீக்கி என்னை உனக்கே அறக் கொண்டிட்டு நீ வாச மலர்த் தண் துழாய் முடி மாயவனே அருளாய் -7-8-5-
மயக்கா வாமனனே மதியாம் வண்ணம் ஓன்று அருளாய் -7-8-6-
துயரங்கள் செய்யும் கண்ணா சுடர் நீள் முடியாய் அருளாய் -7-8-7-

காணுமாறு அருளாய் என்று என்றே கலங்கிக் கண்ணநீர் அலமர வினையேன் பேணுமாறு எல்லாம் பேணி
நின் பெயரே பிதற்றுமாறு அருள் எனக்கு அந்தோ காணுமாறு அருளாய் காகுத்தா கண்ணா -8-1-2-

யானும் நீ தானாய்த் தெளிதொறும் நன்றும் அஞ்சுவன் நரகம் நானடைதல் வான் உயர் இன்பம் மன்னி
வீற்று இருந்தாய் அருளு நின் தாள்களை எனக்கே -8-1 -9–

என்றே என்னை உன் ஏரார் கோலத்து இருந்து அடிக்கீழ் நின்றே யாட் செய்ய நீ கொண்டு அருள நினைப்பது தான் -8-3-8-

உரையா வெந்நோய் தவிர அருள் நீள் முடியானை -8-3-11-

அமர்ந்த நாதனை அவரவராகி அவர்க்கு அருளும் அம்மானை -8-4-10-

எல்லியும் காலையும் தன்னை நினைந்து எழ நல்ல வருள்கள் நமக்கே தந்து அருள் செய்வான் -8-6-1-

பெரும் தாள் களிற்றுக்கு அருள் செய்த பெருமான் தரும் தான் அருள் தான் இணையான அறியேனே -8-7-2-

அருள் தான் இணையான அறியேன் அவன் என்னுள் இருள் தான் அற வீற்று இருந்தான் -8-7-3-

தூய சுடர்ச் சோதி தனது என்னுள் வைத்தான் தேசம் திகழும் தண் திருவருள் செய்தே-8-7-4-

திகழும் தண் திருவருள் செய்து உலகத்தார் புகழும் புகழ் தான் காட்டித் தந்து -8-7-5-

செவ்வாய் முறுவலோடு எனது உள்ளத்து இருந்த அவ்வாய் அன்றி யான் அறியேன் மற்ற அருளே -8-7-7-

அறியேன் மற்ற அருள் என்னை யாளும் பிரானார் வெறிதே அருள் செய்வர் செய்வார்கட்க்கு உகந்து -8-7-8-

உணர்வில் உம்பர் ஒருவனை அவனது அருளால் உறற் பொருட்டு என் உணர்வினுள்ளே இருத்தினேன் அதுவும் அவனது இன்னருளே-8-8-3-

தெருளும் மருளும் மாய்த்துத் தன் திருந்து செம் பொன் கழல் அடிக்கீழ் அருளி இருத்தும் அம்மானாம் அயனாம் சிவனாம் திருமாலால்
அருளப்பட்ட சடகோபனை ஓர் ஆயிரத்துள் இப்பத்தால் அருளி அடிக்கீழ் இருத்தும் நம் அண்ணல் கரு மாணிக்கமே -8-8-11-

திருப்புலியூர் முனைவர் மூவுலகாளி அப்பன் திருவருள் மூழ்கினாள் -8-9-5-

திருவருள் மூழ்கி வைகலும் செழு நீர் நிறக் கண்ணபிரான் திருவருள்களும் சேர்ந்தமைக்கு அடையாளம் திருந்த உள
திருவருள் அருளால் அவன் சென்று சேர் தண் திருப் புலியூர் திருவருள் கமுகு ஒண் பழத்தது மெல்லியல் செவ்விதழே -8-9-6-

குட்ட நாட்டுத் திருப்புலியூர் நின்ற மாயப்பிரான் திருவருளால் இவள் நேர்பட்டதே -8-9-10-

பொங்கேழ் புகழ்கள் வாயவாய்ப் புலன் கொள் வடிவு என் மனத்ததாய் அங்கேய் மலர்கள் கையவாய் வழி பட்டோடே அருளிலே -8-10-4-

வழி பட்டோடே அருள் பெற்று மாயன் கோல மலரடிக்கீழ் -8-10-5-

வடமதுரைப் பிறந்தார்க்கு அருள் கொள் ஆளாய் யுய்யல்லால் இல்லை கண்டீர் அரணே-9-1-3-

பண்டை நாளாலே நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும் கொண்டு நின் கோயில் சீய்த்துப் பல்படிகால் குடி குடி
வழி வந்தாட் செய்யும் தொண்டரோர்க்குக்கு அருளிச் சோதி வாய் திறந்து உன் தாமரைக் கண்களில் நோக்காய் -9-2-1-

குடிக்கிடிந்து ஆக்கம் செய்து நின் தீர்த்த அடிமைக்கு குற்றேவல் செய்து உன் பொன்னடிக் கடவாதே
வழி வருகின்ற அடியரோர்க்கு அருளி -9-2-2-

தொடர்ந்து குற்றேவல் செய்து தொல்லடிமை வழி வரும் தொண்டரோர்க்கு அருளி -9-2-3-

புளிங்குடிக்கிடந்து வரகுணமங்கை இருந்து வைகுந்தத்துள் நின்று தெளிந்த என் சிந்தை அகம் கழியாதே
என்னை ஆள்வாய் எனக்கு அருளி -9-2 -4—

பவளம் போல் கனிவாய் சிவப்பா நீ காண வந்து நின் பல் நிலா முத்தம் தாவல் கதிர் முறுவல் செய்து
நின் திருக்கண் தாமரை தயங்க நின்று அருளாய் -9-2-5–

அடியான் இவன் என்று எனக்கு ஆரருள் செய்யும் நெடியானை -9-4-10-

இன்பம் தலைப்பெய்து எங்கும் தழைத்த பல்லூழிக்கு தன் புகழ் ஏத்தத் தனக்கு அருள் செய்த மாயனை -9-5-11-

வெறி கமல் சோலைத் தேன் காஅத்கரை என்னப்பன் சிறிய வென்னாருயிர் உண்ட திரு வருளே -9-6-4-

திருவருள் செய்பவன் போல் என்னுள் புகுந்து -9-6-5-

திருமேனி யவட்க்கு அருளீர் என்றக்கால் உம்மைத் தன் திருமேனி ஓளி அகற்றித் தெளி விசும்பு கடியுமே -9-7-4-

நாவாய் யுறைகின்ற நாரண நம்பீ ஆவா அடியான் இவன் என்று அருளாயே -9-8-7-

அருளாது ஒழிவாய் அருள் செய்து அடியேனைப் பொருளாக்கி உன் பொன்னடிக்கு கீழ்ப் புக வைப்பாய்
மருளே இன்றி உன்னை என் நெஞ்சகத்து இருத்தும் தெருளே தரு தென் திரு நாவாய் என் தேவே -9-8-8-

யாமுடைய ஆருயிர் காக்குமாறு என் அவனுடைய அருள் பெறும் போது அரிதே-9-9-5-

அவனுடைய அருள் பெறும் போது அரிதால் அவ்வருள் அல்லன வருளும் அல்ல அவன் அருள் பெறும் அளவு ஆவி நில்லாது –9-9-6-

மது மண மல்லிகை மந்தக் கோவை வண் பசுஞ்சாந்தினில் பஞ்சமம் வைத்து அது மணம் தின்னருள்
ஆய்ச்சியர்க்கே ஊதும் இத்தீங்குழற்கே உய்யேன் நான் -9-9-8 —

நெறிமையால் மலர்கள் தூவி பூசனை செய்கின்றார்கள் புண்ணியம் செய்தவாறே -10-2-4-

புண்ணியம் செய்து நல்ல புனலொடு மலர்கள் தூவி -10-2-5-

நெடியோன் அருள் சூடும் படியான சடகோபன் நொடியாயிரத்திப் பத்து அடியார்க்கு அருள் பேறே -10-5-11-

அருள் பெறுவார் அடியார் தம் அடியனேற்கு ஆழியான் அருள் தருவான் அமைகின்றான் அது நமது விதி வகையே -10-6-1-

பாண்டவர்க்காப் படை தொட்டான் நல் நெஞ்சே நம் பெருமான் நமக்கு அருள் தான் செய்வானே -10-6-4-

என் கொல் அம்மான் திருவருள்கள் -10-7-4-

அடி பரவ அருளை ஈந்த அம்மானே -10-7-6-

அருளை ஈய என்னம்மானே என்னும் முக்கண் அம்மானும் தெருள் கொள் பிரமன் அம்மானும் தேவர் கோனும் தேவரும்
இருள்கள் கடியும் முனிவரும் ஏத்தும் அம்மான் திருமலை மருள்கள் கடியும் மணி மலை திருமாலிருஞ்சோலை மலையே -10-7-7-

திருப்பேரான் ஓன்று எனக்கு அருள் செய்ய உணர்த்தல் உற்றேன் -10-8-9-

————————————————-

தாழ்வு ஒன்றில்லா மறை தாழ்ந்து தல முழுதும் கலியே ஆள்கின்ற நாள் வந்து அளித்தவன் காண்மின் அரங்கர் மௌலி
சூழ்கின்ற மாலையைச் சூடிக்கொடுத்தவள் தொல்லருளால் வாழ்கின்ற வள்ளல் இராமானுசன் என்னும் மா முனியே -16-

ஆக்கி யடிமை நிலைப்பித்தனை என்னை இன்று அவமே போக்கிப் புறத்திட்டது என் பொருளா முன்பு புண்ணியர் தம்
வாக்கில் பிரியா இராமமானுச நின்னருளின் வண்ணம் நோக்கில் தெரிவரிதால் உரையாய் இந்த நுண் பொருளே -38-

ஆயிழையார் கொங்கை தங்கும் அக்காதல் அளற்று அழுந்தி மாயும் என்னாவியை வந்து எடுத்தான் இன்று மா மலராள்
நாயகன் எல்லா வுயிர்கட்க்கும் நாதன் அரங்கன் என்னும் தூயவன் தீதில் இராமானுசன் தொல்லருள் சுரந்தே -42-

நிகரின்றி நின்ற என் நீசதைக்கு நின்னருள் கண் அன்றிப் புகல் ஒன்றும் இல்லை அருட்க்கும் அஃதே புகல் புன்மையிலோர்
பகரும் பெருமை இராமானுச இனி நாம் பொழுதே அகலும் பொருள் என் பயன் இருவோமுக்கும் ஆனபின்னே –48

கண்டவர் சிந்தை கவரும் கடி பொழில் தென்னரங்கன் தொண்டர் குலாவும் இராமானுசனை தொகை இறந்த
பண் தரு வேதங்கள் பார்மேல் நிலவிடப் பார்த்து அருளும் கொண்டலை மேவித் தொழும் குடியாம் எங்கள் கோக்குடியே -55-

நின்ற வண் கீர்த்தியும் நீள் புனலும் நீரை வேங்கடப் பொற்குன்றமும் வைகுண்ட நாடும் குலவிய பாற்கடலும்
உன்தனக்கு எத்தனை இன்பம் தரும் உன் இணை மலர் தாள் என் தனக்கும் அது இராமானுச இவை ஈந்து அருளே -70-

ஈந்தனன் ஈயாத இன்னருள் எண்ணில் மறைக்குறும்பைப் பாய்ந்தான் அம்மறை பல் பொருளால் இப்படி யனைத்தும்
ஏய்ந்தனன் கீர்த்தியினால் என் வினைகளை வேர் பறியக் காய்ந்தனன் வண்மை இராமானுசர்க்கு என் கருத்தினையே-77-

மருள் சுரந்த வாகம வாத்தியார் கூறும் அவப்பொருளாம் இருள் சுரந்து எத்த உலகு இருள் நீங்க தண்ணீண்டிய சீர்
அருள் சுரந்து எல்லா வுயிர்கட்க்கும் நாதன் அரங்கன் என்னும் பொருள் சுரந்தான் எம்மிராமாநுசன் மிக்க புண்ணியனே -91-

கட்டப்பொருளை மறைப்பொருள் என்று கயவர் சொல்லும் பெட்டைக் கெடுக்கும் பிரான் அல்லனே என் பெரு வினையைக்
கிட்டிக் கிழங்கோடு தன்னருள் என்னும் ஒள் வாளுருவி வெட்டிக் களைந்த இராமானுசன் என்னும் மெய்த்தவனே -93-

கையில் கனி என்னக் கண்ணனைக் காட்டித் தரிலும் உன் தன் மெய்யில் பிறங்கிய சீர் அன்றி வேண்டிலன் யான் நிரயத்
தொய்யில் கிடக்கிலும் சோதி விண் சேரிலும் இவ்வருள் நீ செய்யில் தரிப்பன் இராமானுச என் செழும் கொண்டாலே -104-

———————————————

எந்தை திருவாய் மொழிப்பிள்ளை இன்னருளால் வந்த உபதேச மார்க்கத்தைச் சிந்தை செய்து பின்னரும் கற்க
உபதேசமாய்ப் பேசுகின்றேன் மன்னிய சீர் வெண்பாவில் வைத்து -1-

பொய்கையார் பூதத்தார் பெயர் புகழ் மழிசை ஐயன் அருள் மாறன் சேரலர் கோன் துய்ய பட்ட நாதன்
அன்பார் தாள் தூளி நற் பாணன் நன் கலியன் ஈது இவர் தோற்றத்து அடைவாம் இங்கு -4-

தெருளுற்ற ஆழ்வார்கள் சீர்மை அறிவாரார் அருளிச் செயலை அறிவாரார் அருள் பெற்ற நாதமுனி முதலா
நம் தேசிகரை அல்லால் பேதை மனமே யுண்டோ பேசு -36-

ஓராண் வழியா யுபதேசித்தார் முன்னோர் ஏரார் எதிராசர் இன்னருளால் பாருலகில் ஆசையுடையோர்க்கு
எல்லாம் ஆரியர்காள் கூறும் என்று பேசி வரம்பு அறுத்தார் பின் -37-

முந்துறவே பிள்ளான் முதலானோர் செய்து அருளும் அந்த வியாக்கியைகள் அன்றாகில் அந்தோ
திருவாய் மொழிப் பொருளைத் தேர்ந்து யுரைக்க வல்ல குரு ஆர் இக்காலம் நெஞ்சே கூறு -40-

தெள்ளாரும் ஞானத் திருக் குருகைப்பிரான் பிள்ளான் எதிராசர் பேர் அருளால் உள்ளாரும்
அன்புடனே மாறன் மறைப் பொருளை அன்று யுரைத்தது இன்பமிகும் ஆறாயிரம் -41-

தஞ்சீரை ஞானியர் தாம் புகழும் வேதாந்தி நஞ்சீயர் பட்டர் நல்லருளால் எஞ்சாத ஆர்வமுடன்
மாறன் மறைபொருளை ஆய்ந்து யுரைத்தது ஏர் ஒன்பதினாயிரம் -42-

நம்பிள்ளை தம்முடைய நல்லருளால் ஏவியிட பின் பெரியவாச்சான் பிள்ளை அதனால் இன்பா அருபத்தி
மாறன் மறைப் பொருளை சொன்னது இருபத்து நாலாயிரம் -43–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை பின்புள்ளவைக்கும் தெரிய வியாக்கியைகள் செய்வால் அரிய அருளிச் செயல் பொருளை
ஆரியர்கட்க்கு இப்போது அருளிச் செயலாய்த்து அறிந்து -46-

அன்ன புகழ் முடும்பை யண்ணல் உலகாசிரியன் இன்னருளால் செய்த கலை யாவையிலும் உன்னில்
திகழ் வசன பூடணத்தின் சீர்மை ஒன்றுக்கு இல்லை புகழ் அல்ல விவ்வார்த்தை மெய் இப்போது -53-

பூர்வாசாரியர்கள் போதம் அனுட்டானங்கள் கூறுவார் வார்த்தைகளைக் கொண்டு நீர் தேறி
இருள் தரும் மா ஞாலத்தே இன்பமுற்று வாழும் தெருள் தருமா தேசிகனைச் சேர்ந்து -72-

இந்த உபதேச இரத்தின மாலை தன்னை சிந்தை தன்னில் நாளும் சிந்திப்பார் எந்தை எதிராசர்
இன்னருளுக்கு என்றும் இலக்காகி சதிராக வாழ்ந்திடுவார் தாம் -73-

———————————–

வீடு செய்து மற்று எவையும் மிக்க புகழ் நாரணன் தாள் நாடு நலத்தால் அடைய நன்கு உரைக்கும்
நீடு புகழ் வண் குருகூர் மாறன் இந்த மா நிலத்தோர் தாம் வாழ பண்புடன் பாடி யருள் பத்து -2-

பரிவதில் ஈசன் படியைப் பண்புடன் பேசி அரியனலன் ஆராதனைக்கு என்று உரிமையுடன்
ஓதி அருள் மாறன் ஒழிவித்தான் இவ்வுலகில் பேதையர்கள் தங்கள் பிறப்பு -6-

அணைந்தவர்கள் தம்முடனே ஆயன் அருட்க்கு ஆளாம் குணம் தனையே கொண்டு உலகைக் கூட்ட இணங்கி மிக
மாசில் உபதேசம் செய் மாறன் மலரடியே வீசு புகழ் எம்மா வீடு -18-

மொய்ம்பாரும் மாலுக்கு முன்னடிமை செய்து உவப்பால் அன்பால் ஆட் செய்பவரை ஆதரித்தும்
அன்பிலா மூடரை நிந்தித்தும் மொழிந்து அருளும் மாறன் பால் தேடரிய பத்தி நெஞ்சே செய் -25-

சொன்னாவில் வாழ் புலவீர் சோறு கூறைக்காக மன்னாத மானிடரை வாழ்த்துதலால் என்னாகும்
என்னுடனே மாதவனை ஏத்தும் எனும் குருகூர் மன்னருளால் மாறும் ஜன்மம் -29-

நண்ணாது மாலடியை நானிலத்தே வல்வினையால் எண்ணாராத் துன்பமுறும் இவ்வுயிர்கள் தண்ணிமையைக்
கண்டு இருக்க மாட்டாமல் கண் கலங்கும் மாறன் அருள் உண்டு நமக்கு உற்ற துணை ஓன்று -39-

நோற்ற நோன்பாதியிலே உன்தன்னை விட்டு ஆற்றகில்லேன் பேற்றுக்கு உபாயம் உந்தன் பேர் அருளே சாற்றுகின்றேன்
இங்கு என்னிலை என்னும் எழில் மாறன் சொல் வல்லார் அங்கம் அமரர்க்கு ஆராவமுது -47-

நல்ல வலத்தால் நம்மைச் சேர்த்தோம் முன் நண்ணாரை வெல்லும் விருத்த விபூதியன் என்று எல்லை யறத்
தான் இருந்து வாழ்த்தும் தமிழ் மாறன் சொல் வல்லார் வானவர்க்கு வாய்த்த குரவர் -53-

துவளறு சீர் மால் திறத்துத் தொன்னலத்தால் நாளும் துவளறு தன் சீலம் எல்லாம் சொன்னான் துவளறவே
முன்னம் அனுபவத்தில் மூழ்கி நின்ற மாறன் அதில் மன்னும் உவப்பால் வந்த மால் -55-

பண்டை யுறவான பரனைப் புளிங்குடிக்கே கண்டு எனக்கு எல்லா உறவின் காரியமும் தண்டற நீ
செய்து அருள் என்றே இரந்த சீர் மாறன் தாளிணையே உய் துணை என்று உள்ளமே ஓர் -82-

ஓரா நீர் வேண்டியவை உள்ளது எல்லாம் செய்கின்றேன் நாராயணன் அன்றோ நான் என்று பேர் உறவைக்
காட்ட அவன் சீலத்தில் கால் தாழ்ந்த மாறன் அருள் மாட்டி விடும் நம் மனத்து வை -83-

இன்னுயிர் மால் தோற்றினது இங்கு என் நெஞ்சில் என்று கண்ணால் அன்று அவனைக் காண எண்ணி ஆண் பெண்ணாய்
பின்னையவன் தன்னை நினைவிப்பவற்றால் தான் தளர்ந்த மாறன் அருள் உன்னும் அவர்க்கு உள்ளம் உருகும் -85-

மல்லடிமை செய்யும் நாள் மால் தன்னைக் கேட்க அவன் சொல்லும் அளவும் பற்றாத தொன்னலத்தால் செல்கின்ற
ஆற்றாமை பேசி அலமந்த மாறன் அருள் மாற்றாகப் போகும் என் தன் மால் -89-

கண்ணன் அடி இணையில் காதலுருவார் செயலை திண்ணமுறவே சுருங்கச் செப்பியே மண்ணவர்க்குத்
தான் உபதேசிக்கை தலைக்கட்டினான் மாறன் ஆன புகழ் சேர் தன்னருள் -95-

அருளால் அடியில் எடுத்த மால் அன்பால் இருளார்ந்த தம்முடம்பை இச்சித்து இரு விசும்பில்
இத்துடன் கொண்டு ஏக இசைவு பார்த்தே இருந்த சுத்தி சொல்லும் மாறன் செஞ்சொல் -96-

————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

அருளிச் செயல்களில்- விளக்கு /சோதி /சுடர்- பத பிரயோகம் –

October 12, 2018

சுற்றும் ஒளிவட்டம் சூழ்ந்து சோதி பரந்து எங்கும் எத்தனை செய்யிலும் என் மகன் முகம் நேர் ஒவ்வாய் -பெரியாழ்வார்-1-4-3-

தப்பின பிள்ளைகளைத் தன மிகு சோதி புகத் தனியொரு தேர் கடவித்தாய் -1-5-7-

துன்னிய பேர் இருள் சூழ்ந்து உலகை மூட -மன்னிய நான்மறை முற்றும் மறைந்திட பின்னிவ்வுலகினில்
பேர் இருள் நீங்க அன்று அன்னமதானானே –1-8-10-

ஆயர்பாடிக்கு அணி விளக்கே அமர்ந்து வந்து என் முலை உணாயே -2-2-5-

உய்ய இவ்வாயர் குலத்தினில் தோன்றிய ஒண் சுடர் ஆயர் கொழுந்தே —2-3-3-

கதிர் ஆயிரம் இரவி கலந்து ஏறித்தால் ஒத்த நீண் முடியன் -4-1-1-

அலம்பா வெருட்டாகக் கொன்று திரியும் அரக்கரை குலம் பாழ் படுத்துக் குல விளக்காய் நின்ற கோன் மலை -4-2-1-

முடி யாயிரம் மின் இலக ஆயிரம் பைந்தலைய அநந்த சயனன் ஆளும் மலை -4-3-10–

வேதாந்த விழுப் பொருளின் மேல் இருந்த விளக்கு -பெரியாழ்வார் 4-3-11-

வெங்கதிர் அஞ்ச மலர்ந்து எழுந்து அணவு மணி வண்ண யுருவின் மால் புருடோத்தமன் -4-7-2-

அன்று முதல் இன்று அறுதியா ஆதி யம் சோதி மறந்து அறியேன் -4-10-9-

உறகல் உறகல் உறகல் ஒண் சுடர் ஆழியே சங்கே அறவெறி நாந்தக வாளே அழகிய சார்ங்கமே தண்டே-5-2-9-

தனிக்கடலே தனிச்சுடரே தனி யுலகே என்று என்று உனக்கு இடமாய் இருக்க என்னை யுனக்கு உரித்து ஆக்கினையே -5-4-9-

——————————-

கதிர் மதியம் போல் முகத்தான் –திருப்பாவை -1-

ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கை-திருப்பாவை-5-

தூ மணி மாடத்து சுற்றும் விளக்கு எரிய தூபம் கமழத் துயில் அணை மேல் கண் வளரும் மாமன் மகளே-திருப்பாவை-9-

கொம்பனார்க்கு எல்லாம் கொழுந்தே குல விளக்கே எம்பெருமாட்டி யசோதாய் அறிவுறாய் -17-

குத்து விளக்கு எரிய கோட்டுக் கால் கட்டில் மேல் மெத்தென்ற பஞ்ச சயனத்தின் மேல் ஏறி-திருப்பாவை-19-

ஊற்றமுடையாய் பெரியாய் உலகினில் தோற்றமாய் நின்ற சுடரே துயில் எழாய்-21-

திங்களும் ஆதித்யனும் எழுந்தால் போல் அம் கண் இரண்டும் கொண்டு எங்கள் மேல் நோக்குதியேல் -22-

கோல விளக்கே கோடியே விதானமே ஆலின் இலையாய் அருளேலோ ரெம்பாவாய் -திருப்பாவை–26-

——————————-

வித்தகன் வேங்கட வாணன் என்னும் விளக்கினில் புக வென்னை விதிக்கிற்றியே –நாச்சியார்-1-3-

கதிர் ஒளி தீபம் கலசமுடன் ஏந்தி சதிரிள மங்கையர் தாம் வந்து எதிர் கொள்ள-6-5-

வெங்கதிரோன் குலத்துக்கோர் விளக்காயத் தோன்றி -பெருமாள் -10-1-

மேல் தோன்றிப் பூக்காள் மேல் உலகங்களின் மீது போய் மேல் தோன்றும் சோதி வேத முதல்வர் வலங்கையில்
மேல் தோன்றும் ஆழியின் வெஞ்சுடர் போலச் சுடாது எம்மை மாற்றோலைப் பட்டவர் கூட்டத்து வைத்துக் கொள்கிற்றீரே -10-2 —

————————————————-

அரவரசப் பெரும் சோதி யநந்தன் என்னும் அணி விளங்கும் உயர் வெள்ளை யணையை மேவி –பெருமாள் -1-1-

ஆர மார்வன் அரங்கன் என்னும் அரும் பெரும் சுடர் ஒன்றினை சேரும் நெஞ்சினராகி -2-7-

எந்தையே என் தன் குலப்பெரும் சுடரே -7-2-

அம் கண் நெடு மதிள் புடை சூழ் அயோத்தி என்னும் அணி நகரத்து உலகனைத்தும் விளக்கும் சோதி
வெங்கதிரோன் குலத்துக்கு ஓர் விளக்காய்த் தோன்றி விண் முழுதும் உய்யக்கொண்ட வீரன் -10-1-

———————————————–

தோன்று சோதி மூன்றுமாய்த் துளக்கமில் விளக்கமாய் -திருச்சந்த -4-

சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ சொலப்படும் பொருளும் நீ சொல்லினால் சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதி நீ -11-

தலைக்கணத் துகள் குழம்பு சாதி சோதி தோற்றமாய் நிலைக் கணங்கள் காண வந்து நிற்றியேலும் -16-

விடத்த வாய் ஓர் ஆயிரம் ஈராயிரம் கண் வெந்தழல் விடுத்து வீழ்வில்லாத போகம் மிக்க சோதி
தொக்க சீர் தொடுத்து மேல் விதானமாய் -18-

விண் கடந்த சோதியாய் விளங்கு ஞான மூர்த்தியாய் பண் கடந்த தேச மேவு பாவ நாச நாதனே -27-

ஆதியாதி யாதி நீ ஓர் அண்ட மாதி யாதலால் சோதியாத சோதி நீ அதுண்மையில் விளங்கினாய் -34-

இயக்கறாத பல் பிறவியில் என்னை மாற்றி இன்று வந்து உயக்கொள் மேக வண்ணன் நண்ணி என்னிலாய தன்னுளே
மயக்கினான் தன் மன்னு சோதி ஆதலால் என்னாவி தான் இயக்கெலாம் அறுத்து அறாத இன்ப வீடு பெற்றதே -120-

———————-

நிலவும் சுடரும் இருளுமாய் நின்றான் வென்றி விறல் ஆழி வலவன்—பெரிய திருமொழி-1-5-3–

விளங்கு சுடர் ஆழி விண்ணோர் பெருமான் -1-5-5–

ஒருவன் தானே இரு சுடராய் வானாய்த் தீயாய் மாருதமாய் மலையாய் அலை நீருலகு அனைத்தும் தானாய் -1-5-7-

பார்த்தற்காய் அன்று பாரதம் காய் செய்திட்டு வென்ற பரஞ்சுடர் -1-8-4-

வந்தாய் என் மனம் புகுந்தாய் மன்னி நின்றாய் நந்தாத கொழுஞ்சுடரே எங்கள் நம்பீ -1-10-9-

பல மன்னர் படச் சுடர் ஆழியினைப் பகலோன் மறைய பணி கொண்டு -2-4-3-

கடல் மல்லைத் தல சயனத்து உறைகின்ற ஞானத்தின் ஒளி யுருவை நினைவார் என் நாயகரே -2-6-3–

வெஞ்சுடர் ஆழியும் சங்கும் ஏந்தி வேதம் முன் ஓதுவர் நீதி வானத்து அஞ்சுடர் போன்று இவரார் கொல்-2-8-4-

நந்தா விளக்கே – – 3-8-1–அணையாதே விளக்கே –
ஸ்வயம் பிரகாசகமான ஜ்ஞானத்தை குணமாக யுடையவன் -ஜ்ஞான ஸ்வரூபத்தை யுடையவன் –

வேடார் திருவேங்கடம் மேய விளக்கே நாடார் புகழ் வேதியர் மன்னிய நாங்கூர் -4-7-4-

உலகம் ஏத்தும் ஒருவன் என்றும் ஒண் சுடரோடு உம்பர் எய்தா நிலவும் ஆழிப் படையணி என்றும் -4-8-2–

பொங்கேறு நீள் சோதிப் பொன்னாழி தன்னோடும் சங்கேறு கோலத் தடக்கைப் பெருமான் -6-8-9–

தூயாய் சுடர் மா மதி போல் உயிர்க்கு எல்லாம் தாயாய் அளிக்கின்ற தண் தாமரைக் கண்ணா -7-1-9–

அடியேனுக்காகி நின்ற நன்மான ஒண் சுடரே நறையூர் நின்ற நம்பீ -8-2-3–

பகலும் இரவும் தானேயாய்ப் பாரும் விண்ணும் தானேயாய் நிகரில் சுடராய் இருளாகி நின்றார் நின்ற ஊர் போலும் -7-5-5-

பேரானைக் குடந்தைப் பெருமானை இலங்கு ஒளி சேர் வாரார் வன முலையாள் மலர் மங்கை நாயகனை -7-6-9–

திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா தெய்வத்துக்கு அரசே செய்ய கண்ணா உருவச் செஞ்சுடர் ஆழி வல்லானே -7-7-1–

நிலத்திகழும் மலர்ச் சுடர்ச் சுடரேய் சோதீ -என்ன நெஞ்சு இடர் தீர்த்து அருளிய என் நிமலன் -7-8-3-

தேவ தேவனை மூவரில் முன்னிய விருத்தனை விளங்கும் சுடர்ச் சோதியை -7-10-7—

பண்ணினைப் பண்ணில் நின்றதோர் பான்மையைப் பாலுள் நெய்யினை மாலுருவாய் நின்ற விண்ணினை
விளங்கும் சுடர்ச் சோதியை வேள்வியை விளக்கின் ஒளி தன்னை -7-10-9-

அங்கு ஓர் வரை நட்டு இலங்கு சோதி யாரமுதம் எய்தும் அளவும் ஓர் ஆமையாய் 8-8-2–

விடை எழு அன்று அடர்த்து வெகுண்டு விலங்கலுற படையால் ஆழி தட்ட பரமன் பரஞ்சோதி -8-9-3-

மிக்கானை மறையாய் விரிந்த விளக்கை -8-9-4–

பொன்னிவர் மேனி மரகதத்தின் பொங்கிளஞ்சோதி யகலத்து ஆரம் மின் -9-2-1-

சிங்கமதாய் அவுணன் திறலாகம் முன் கீண்டு உகந்த பங்கய மா மலர்க்கண் பரனை எம் பரஞ்சுடரை -10-9-4-

துளக்கமில் சுடரை அவுணன் உடல் பிளக்கும் மைந்தனை பேரில் வணங்கிப் போய்
அளப்பில் ஆரமுதை அமரர்க்கு அருள் விளக்கினை சென்று வெள்ளறைக் காண்டுமே -10-1-4-

——————————

மின்னுருவாய் முன்னுருவில் வேதம் நான்காய் விளக்கு ஒளியாய் முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய் –திரு நெடும் தாண்டகம் -1-

மூவுருவம் கண்ட போது ஒன்றாம் சோதி முகிலுருவம் எம்மடிகளுருவம் தானே -2-

இமையோர்க்கு என்றும் முன்னானாய் பின்னானார் வணங்கும் சோதி திரு மூழிக் களத்தானாய் முதலானாயே -10-

அந்தணர் தம் சிந்தையானை விளக்கு ஒளியை மரகதத்தைத் திருத் தண்காவில் வெஃகாவில் திருமாலை -14-

மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா விண்ணவர் தம் பெருமானே அருளாய் -30-

———————————————

வையம் தகளியாக வார் கடலே நெய்யாக வெய்ய கதிரோன் விளக்காக –முதல் திருவந்தாதி -1-

தொழுவார் வினைச்சுடரை நந்துவுக்கும் வேங்கடமே வானோர் மனச்சுடரைத் தூண்டும் மலை -26-

நாளும் புகை விளக்கும் பூம்புனலும் ஏந்தி திசை திசையின் வேதியர்கள் சென்று இறைஞ்சும் வேங்கடமே -37-

முகிழ் விரிந்த சோதி போல் தோன்றும் சுடர் பொன் நெடு முடி எம் ஆதி காண்பார்க்கும் அரிது -49-

சென்றால் குடையும் இருந்தால் சிங்காசனமாம் நின்றால் மரவடியாம் நீள் கடலுள்
என்றும் புணையாம் மணி விளக்கம் பூம் பட்டாம் புல்கும் அணையாம் திருமாற்கு அரவு -53-

தொழுது மலர் கொண்டு தூபம் கை ஏந்தி எழுதும் எழு வாழி நெஞ்சே -58-

பைம் பூந்தொடையலோடு ஏந்திய தூபம் இடையிடையில் மீன் மாய மாஸூணும் வேங்கடமே -83-

ஊனக் குரம்பையின் உள்புக்கு இருள் நீக்கி ஞானச் சுடர் கொளீஇ நாள் தோறும்
ஏனத்துருவாய் யுலகிடந்த ஊழியான் பாதம் மருவாதார்க்கு உண்டாமோ வான் -91-

————————————————-

அன்பே தகளியா ஆர்வமே நெய்யாக இன்புருகு சிந்தை இடுதிரியா நன்புருகி ஞானச் சுடர் விளக்கு ஏற்றினேன்
நாரணற்கு ஞானத் தமிழ் புரிந்த நான் –இரண்டாம் திருவந்தாதி -1-

துலங்கு ஒளி சேர் தோற்றத்து நல்லமரர் கோமான் நகர் -3-

—————————————-

முடி வண்ணம் ஓர் ஆழி வெய்யோன் ஒளியும் அஃதன்றே -மூன்றாம் திருவந்தாதி -5-

வந்துதைத்த வெண் திரைகள் செம்பவள வெண் முத்தம் அந்தி விளக்கு மணி விளக்காம் எந்தை
ஒரு வல்லித்தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன் திருவல்லிக்கேணியான் சென்று -16-

சூழ்ந்த துழாய் அலங்கல் சோதி மணி முடி மால் -50-

பொலிந்து இருண்ட கார் வானில் மின்னே போல் தோன்றி மலிந்து திரு விருந்த மார்வன் -57-

அங்கு மலரும் குவியுமால் உந்தி வாய் ஓங்கு கமலத்தின் ஒண் போது அங்கைத் திகிரி
சுடர் என்றும் வெண் சங்கம் வானில் பகரு மதி என்றும் பார்த்து -67-

உய்த்து உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கு ஏற்றி வைத்து அவனை நாடி வலைப்படுத்தேன் -94-

———————————————–

நீயே எரி சுடரும் மால் வரையும் எண் திசையும் அண்டத்து இரு சுடருமாய விவை –நான்முகன் -20-

இவையா பிலவாய் திறந்து எரி கான்ற இவையா எரி வட்டக் கண்கள்
இவையா எரி பொங்கிக் காட்டும் இமையோர் பெருமான் அரி பொங்கிக் காட்டும் அழகு -21-

வைப்பன் மணி விளக்கா மா மதியை மாலுக்கு என்று எப்பொழுதும் கை நீட்டும் யானையை -46-

—————————————————–

பேர் ஒளியே சோர்வன நீலச் சுடர் விடு மேனியம்மான் விசும்பூர் தேர்வன
தெய்வ மன்னீர கண்ணோ இச் செழும் கயலே –திரு விருத்தம் -14-

விண்ணோர்கள் நன்னீர் ஆட்டி அந்தூபம் தரா நிற்கவே அங்கு -21-

அங்கு அங்கு எல்லாம் உறவுயர் ஞானச் சுடர் விளக்காய் நின்றது அன்றி ஒன்றும் பெற முயன்றார் இல்லையால் -44-

நீண்ட அண்டத்து உழறலர் ஞானச் சுடர் விளக்காய் உயர்ந்தோரை இல்லா அழறலர் தாமரைக் கண்ணன் -58-

பரதி வட்டம் போலும் சுடர் ஆழிப் பிரான் பொழில் ஏழு அளிக்கும் -73-

எரி கொள் செந்நாயிறு இரண்டுடன் உதயமலைவாய் விரிகின்ற வண்ணத்த எம்பெருமான் கண்கள் -82-

திருமாலுரு ஒக்கும் மேரு அம்மேருவில் செஞ்சுடரோன் திருமால் திருக்கைத் திருச்சக்கரம் ஒக்கும் -88-

——————————-

செக்கர் மா முகில் எடுத்து மிக்க செஞ்சுடர்ப் பரிதி சூடி -அஞ்சுடர் மதியம் பூண்டு பல சுடர் புனைந்த
பவளச் செவ்வாய் திகழ் பசுஞ்சோதி மரகத்தைக் குன்றம் –திருவாசிரியம் -1-

சோதி வாயுவும் கண்ணவும் சிவப்ப -1-

ஒண் சுடர் அடிப் போது ஓன்று விண் செலீஇ -5-

தளிர் ஒளி இமையவர் தலைவனும் முதலா -7-

———————————————

கருஞ்சோதிக் கண்ணன் கடல்புரையும் சீலப் பெருஞ்சோதிக்கு என் நெஞ்சு ஆள் பெற்று –பெரிய திருவந்தாதி -4-

நீல் ஆழிச் சோதியாய் ஆதியாய் தொல்வினை எம்பால் கடியும் நீதியாய் -34-

அடர் பொன் முடியானை ஆயிரம் பேரானை சுடர் கொள் சுடர் ஆழியானை இடர் கடியும் மாதா பிதுவாக வைத்தேன் -70-

உள்நாட்டுத் தேசு அன்றே ஊழ் வினையை யஞ்சுமே விண்ணாட்டை ஒன்றாக மெச்சுமே -79-

————————————————–

ஆயிர வாய் வாள் அரவின் சென்னி மணிக் குடுமித் தெய்வத் சுடர் நடுவுள் மன்னிய நாகத்தணை மேல்
ஓர் மா மலை போல் மின்னு மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீச துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர்
ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் இரு சுடரை மன்னும் விளக்கா வேற்றி–பெரிய திருமடல்

பேர் ஒளி சேர் மன்னிய தாமரை மா மலர் பூத்து அம்மலர் மேல் முன்னம் திசைமுகனைப் படைக்க —

மின்னின் ஒளி சேர் பளிங்கு விளிம்படுத்த மன்னும் பவளக்கால் செம்பொன் செய் மண்டபத்துள்-

மின்னின ஒளி சேர் விசிம்பூரும் மாளிகை மேல் மன்னு மணி விளக்கை மாட்டி —

என்னை மனம் கவர்ந்த ஈசனை வானவர் தம் முன்னவனை மூழிக் களத்து விளக்கினை-

——————————————————

சார்ந்த இரு வல் வினைகளும் சரித்து மாயப் பற்று அறுத்து தீர்ந்து தன் பால்
மனம் வைக்கத் திருத்தி வீடு திருத்துவான் ஆர்ந்த ஞானச் சுடராகி -1-5-10-

அமுதம் அமரர் கட்க்கு ஈந்த நிமிர் சுடர் ஆழி நெடுமால் மதிலும் ஆற்ற இனியன் -1-6-6–

பிறவித துயர் அற ஞானத்துள் நின்று துறவிச் சுடர் விளக்கம் தலைப் பெய்வார்-1-7-1–

ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் புடையுண்ணும் மாயப்பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை -1-7-3–

மயர்வற மனத்தே மன்னினான் தன்னை உயர்வினையே தரும் ஒண் சுடர்க் கற்றையை -1-7-4–

விடுவேனோ என் விளக்கை என்னாவியை-1-7-5-

கேள் இணை ஒன்றும் இலாதான் கிளரும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி -1-9-7–

சோராத எப்பொருட்கும் ஆதியாம் சோதிக்கே -2-1-11–

தாமரைக் கண்ணன் எம்மான் மிகும் சோதி மேல் அறிவார் யவரே -2-2-5-

ஞான வெள்ளச்சுடர் மூர்த்தி அவர் எம்மாழி அம்புள்ளியாரே -2-2-6-

தீர்ந்தார் தம் மனைத்துப் பிரியாத வருயிரை சோர்ந்தே போகல் கொடாச் சுடரை –2-3-6-

பிறப்பு அற்று ஒளிக் கொண்ட சோதியமாய் உடன் கூடுவது என்று கொலோ துளிக்கின்ற
வானும் நிலம் சுடர் ஆழி சங்கு ஏந்தி அளிக்கின்ற மாயப்பிரான் அடியார்கள் குழாங்களையே -2-3-10-

திருவுடம்பு வான் சுடர் செந்தாமரைக் கண் கை கமலம் -2-5-2-

மின்னும் சுடர் மலைக்குக் கண் பாதம் கை கமலம் -2-5-3-

என் ஆவி யாவிதனை எல்லையில் சீர் என் கரு மாணிக்கச் சுடரை -2-5-9-

மிக்க ஞானச் சுடர் விளக்காயத் துளக்கற்ற அமுதமாய் எங்கும் பக்கம் நோக்கறியான் என் பைந்தாமரைக் கண்ணனே -திருவாய்-2-6-2-

விட்டிலங்கு கருஞ்சுடர் மலையே திருவுடம்பு -2-7-5-

என் மை தோய் சோதி மணி வண்ணன் எந்தாய் -2-9-2-

ஏர் கொள் இலங்கையை நீறே செய்த நெடுஞ்சுடர் சோதி -2-9-10-

முடிச்சோதியாய் உனது முகச்சோதி மலர்ந்ததுவோ அடிச்சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் அலர்ந்ததுவோ
படிச்சோதி யாடையோடும் பல்கலனாய் நின் பைம்பொன் கடிச்சோதி கலந்ததுவோ திருமாலே கட்டுரையே -3-1-1-

பரஞ்சோதி நின்னுள்ளே படருலகம் படைத்த எம் பரஞ்சோதி கோவிந்தா பண்புரைக்க மாட்டேனே–3-1-3-

வருந்தாதே வரும் தவத்தை மலர்க்கதிரின் சுடருடம்பாய் வருந்தாத ஞானமாய் -3-1-5-

மாசூணாச் சுடருடம்பாய் —மாசூணா வுன பாத மலர்ச்சோதி மழுங்காதே -3-1-8-

மலருலகில் தொழும் பாயார்க்கு அளித்தால் உன் சுடர்ச் சோதி மறையாதே -3-1-9–

மறையாய நால் வேதத்துள் நின்ற மலர்ச்சுடரே -3-1-10-

சூழ்ச்சி ஞானச் சுடர் ஒளியாகி என்றும் ஏழ்ச்சிக் கேடின்றி எங்கனும் நிறைந்த வெந்தாய்
தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து நின் தாளிணைக் கீழ் வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகை அருளாய் வந்தே –3-2-4-

ஒழிவற நிறைந்து நின்ற மெய்ஞ்ஞானச் சோதிக் கண்ணனை மேவுதுமே -3-2-7-

பாவு தொல் சீர்க் கண்ணா என் பரஞ்சுடரே -3-2-8-

திரு வேங்கடத்து எழில் கொள் சோதி எந்தை தந்தை தந்தைக்கே -3-3-1-

நீசனேன் நிறை ஒன்றுமிலேன் என் கண் பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர் சோதிக்கே -3-3-4-

சோதியாகி எல்லா வுலகும் தொழும் ஆதி மூர்த்தி -3-3-5-

சுமந்து மா மலர் நீர் சுடர் தூபம் கொண்டு -3-1-7–

திகழும் ஆகாசம் என்கோ நீள் சுடர் இரண்டும் என்கோ -3-4-1-

ஆதி யஞ்சோதி என்கோ -3-4-4-

கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு ஆதி யஞ்சோதி யுருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த வேத முதல்வனை -3-5-5-

பார்மல்கு சேனை யவித்த பரஞ்சுடரை நினைந்து ஆடி -3-5-7-

வெளிப்பட்டு இவை படைத்தான் பின்னும் மொய் கொள் சோதியோடாயினான் ஒரு மூவராகிய மூர்த்தியே -3-6-1-

பரமனைப் பரஞ்சோதியை குரவை கோத்த குழகனை -3-6-3-

எரியும் தீயோடு இரு சுடர் தெய்வம் மற்றும் மற்றும் முற்றுமாய் -3-6-5-

எனதாருயிர் கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை -3-6-7-

உயர நின்றதோர் சோதியாய் -3-6-8-

படவரவினணைக் கிடந்த பரஞ்சுடர் -3-6-10-

பயிலும் சுடர் ஒளி மூர்த்தியைப் பங்கயக் கண்ணனை -3-7-1-

தூ மணி வண்ணன் எம்மான் தன்னை ஒளிக் கொண்ட சோதியை உள்ளத்துக் கொள்ளுமவர் -3-7-6-

திண் தேர் கடவி சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில் வைதிகன் பிள்ளைகளை -3-10-4-

சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில் வைதிகன் பிள்ளைகளை உடலோடும்
கொண்டு கொடுத்தவனைப் பற்றி ஒன்றும் துயர் இலனே-3-10-5-

அழகு அமர் சூழ் ஒளியன் அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகள் ஆகியும் நிற்கும் அம்மான் -3-10-8-

தூக்கமின்மை ஞானச் சுடர் ஒளி மூர்த்தி -3-10-9-

தளர்வின்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த தனி முதல் ஞானம் ஒன்றாய் அளவுடை ஐம்புலன்கள் அறியா வகையால்
அருவாகி நிற்கும் வளர் ஒளி ஈசனை மூர்த்தியைப் பூதங்கள் ஐந்தை இரு சுடரை கிளர் ஒளி மாயனைக்
கண்ணனைத் தாள் பற்றி யான் என்றும் கேடிலனே -3-10-10-

கண்ணி எனதுயிர் காதல் கனகச் சோதி முடி முதலா எண்ணில் பல்கலன்களும் -4-3-5-

முற்றுமாகி நின்ற சோதி ஞான மூர்த்தியாய் -4-3-8-

புரைப்பிலாத பரம் பரனே பொய்யிலாத பரஞ்சுடரே இரைத்து நல்ல மேன்மக்கள் ஏத்த யானும் ஏத்தினேன் -4-3-9-

மிக்க ஞான மூர்த்தியாய வேத விளக்கினை என் தக்க ஞானக் கண்களாலே கண்டு தழுவுவனே-4-7-10-

கிளர் ஒளியால் குறைவில்லா அரியுருவாய்க் கிளர்ந்து எழுந்து கிளர் ஒளிய இரணியன் அகல் மார்பம் கிழித்து உகந்த
வளர் ஒளிய கனல் ஆழி வலம் புரியன் மணி நீல வளர் ஒளியான் கவராத வரி வளையால் குறைவிலமே -4-8-7-

இமையோர் வாழ் தனி முட்டை கோட்டையினில் கழித்து என்னை உன் கொழும் சோதி
யுயரத்து கூட்டரிய திருவடிக்கள் எஞ்ஞான்று கூட்டுதியே-4-9-8-

திருவடியை நாரணனைக் கேசவனைப் பரஞ்சுடரை திருவடி சேர்வது கருதிச் செழும் குருகூர்ச் சடகோபன் 4-9-11-

நிறைந்த சோதி வெள்ளம் சூழ்ந்த நீண்ட பொன் மேனியோடும் நிறைந்து என்னுள்ளே நின்று ஒழிந்தான் நேமி யங்கை யுளதே -5-5-7-

குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கை தொழச் சோதி வெள்ளத்தினுள்ளே எழுவதோர் உரு என் நெஞ்சுள் எழும் ஆர்க்கும் வறிவரிதே-5-5-10-

என் கள்ள மாயவன் கரு மாணிக்கச் சுடரே -5-7-9-

சிறந்த வான் சுடரே உன்னை என்று கொல் சேர்வதுவே -5-10-1-

ஒண் சுடரோடு இருளுமாய் நின்றவாறும் -5-10-7-

இன்று இவ்வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச் சுடர் நின் தன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே -6-2-10-

திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான் பாவியேன் மனத்தே உறைகின்ற பரஞ்சுடரே -6-3-6-

பரஞ்சுடர் உடம்பாய் அழுக்குப் பதித்த உடம்பாய் கரந்து தோன்றியும் நின்றும் கைதவங்கள் செய்தும் -6-3-7-

புகர் கொள் சோதிப்பிரான் தன் செய்கை நினைந்து புலம்பி என்றும் நுகர வைகல் வைகப் பெற்றேன் எனக்கு என் இனி நோவதுவே -6-4-3-

விண் மிசைத் தன தாமமே புக மேவிய சோதி தன் தாள் நண்ணி நான் வணங்கப் பெற்றேன் -6-4-10-

தொலை வில்லி மங்கலம் கொண்டு புக்கு இழை கொள் சோதிச் செந்தாமரைக் கண் பிரான் இருந்தமை காட்டினீர் -6-5-5-

மாசறு நீலச் சுடர் முடி வானவர் கோனைக் கண்டு –6-8-8-

நீராய் நிலனாய் தீயாய்க் காலாய் நெடு வானாய் சீரார் சுடர்கள் இரண்டாய்ச் சிவனாய் அயனாய் -6-9-1-

உலகம் உண்ட பெறுவாயா உழைப்பில் கீர்த்தி அம்மானே நிலவும் சுடர் சூழ் ஒளி மூர்த்தி நெடியாய் அடியேன் ஆர் உயிரே -6-10-1-

பொருள் பல முதல் படைத்தாய் என் கண்ணா என் பரஞ்சுடரே -7-1-9-

என் பரஞ்சுடரே என்று உன்னை அலற்றி உன் இணைத் தாமரை கட்கு அன்புருகி நிற்குமது நிற்கச் சுமடு தந்தாய் -7-1-10–

உலகமவை மூன்றும் பரந்து உன்னுடைச் சோதி வெள்ளத்து அகம்பால் உன்னைக் கொண்டிட்டு -7-6-5-

வந்து எய்துமாறு அறியேன் மல்கு நீலச் சுடர் தழைப்ப செஞ்சுடர் சோதிகள் பூத்து ஒரு மாணிக்கம் சேர்வது போல்
அந்தர மேல் செம்பட்டோடு அடியுந்தி கை மார்வு கண் வாய் செஞ்சுடர்ச் சோதி விடவுறை என் திரு மார்பனையே -7-6-6-

மீண்டு அவன் தம்பிக்கே விரி நீர் இலங்கை யருளி ஆண்டு தன் சோதி புக்க அமரர் அரி ஏற்றினையே -7-6-9-

ஐவர்க்காய்க் கொடும் சேனை தடிந்து ஆற்றல் மிக்கான் பெரிய பரஞ்சோதி புக்க அரியே-7-6-10–

சுடர்ச் சோதி மணி நிறமாய் முற்ற இம்மூவுலகும் விரிகின்ற சுடர் முடிக்கே ஒற்றுமை கொண்டது உள்ளம் -7-7-10-

திங்களும் ஞாயிறுமாய்ச் செழும் பல் சுடராய் இருளாய் -7-8-2-

சுடர் நீள் முடியாய் அருளாய் -7-8-7-

இன் தமிழ் பாடிய வீசனை ஆதியாய் நின்ற என் சோதியை என் சொல்லி நிற்பனோ-7-9-1-

நன்கு உணர்வாருக்கும் உணரால் ஆகா சூழலுடைய சுடர் கொள் ஆதித் தொல்லை யஞ்சோதி நினைக்கும் காலே -8-2 -5–

தொல்லை யஞ்சோதி நினைக்கும் கால் என் சொல் அளவன்று -8-2-6-

நேமியும் சங்கும் இரு கைக் கொண்டு பன்னெடும் சூழ் சுடர் ஞாயிற்றோடு பால் மதி ஏந்தி
ஓர் கோல நீல நன்னெடும் குன்றம் வருவது ஓப்பான் நாள் மலர்ப்பாதம் அடைந்ததுவே -8-2-10–

கண் கை கால் தூய செய்ய மலர்களாச் சோதிச் செவ்வாய் முகிழதா-8-5-1-

காண வாராய் கரு நாயிறுதிக்கும் கரு மாணிக்க நாள் நல் மலை போல் சுடர்ச் சோதி முடி சேர் சென்னி யம்மானே -8-5-2-

நின் சுடர் கொள் வடிவும் கனி வாயும் தே நீர்க் கண்களும் வந்து என் சிந்தை நிறைந்த வா -8-5-4-

உன் துளங்கு சோதித் திருப்பாதம் எல்லையில் சீர் இள ஞாயிறு இரண்டு போல் என்னுள்ள வா –8-5-5-

மாய மயக்கு மாயக்கண்ணன் என்னை வஞ்சித்து ஆயன் அமரர்க்கு அரி ஏறு எனதம்மான்
தூய சுடர்ச் சோதி தனது என்னுள் வைத்தான் தேசம் திகழும் தன் திருவருள் செய்தே -8-7-4-

மாயன் கோல மலரடிக் கீழ் சுழி பட்டோடும் சுடர்ச் சோதி வெள்ளத்து இன்புற்று இருந்தாலும் -8-10-5-

வெய்யார் சுடர் ஆழி சுரி சங்கு ஏந்தும் கையா உன்னைக் காணக் கருதும் என் கண்ணே –9-4-1-

ஒளி முகில்காள் திரு மூழிக் களத்து உறையும் ஒண் சுடர்க்கு -9-7-5-

சுடர் வளையும் கலையும் கொண்டு அருவினையேன் தோள் துரந்த படர் புகழான் -9-7-7-

திரு மூழிக் களத்து உறையும் ஒண் சுடரை ஒழி வில்லா வணி மழலைக் கிளி மொழியாள் அலற்றிய சொல் -9-7-11-

இடர் கெட எம்மைப் போந்து அளியாய் என்று என்று ஏத்தி சுடர் கொள் சோதியைத் தேவரும் முனிவரும் தொடர 10-1-4–

அநந்த புர நகர் எந்தைக்கு என்று சாந்தொடு விளக்கம் தூபம் தாமரை மலர்கள் நல்ல ஆய்ந்து கொண்டு ஏத்த வல்லார் அந்தமில் புகழினாரே-10 -2 -10—-

வகையால் மனம் ஒன்றி மாதவனை நாளும் புகையால் விழாக்கால புது மலரால் நீரால் -10-4 -10—

விதிவகை புகுந்தனர் என்று நல் வேதியர் பதியினில் பாங்கினில் பாதங்கள் கழுவினர்
நிதியும் நற்சுண்ணமும் நிறை குட விளக்கமும் மதி முக மடந்தையர் ஏந்தினர் வந்தே -10-9-10–

அம் பர நற்சோதி -10-10-4–

சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து முடிவில் பெரும் பாழேயோ சூழ்ந்து அதனில் பெரிய பர நன் மலர்ச் சோதீயோ
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமேயோ சூழ்ந்து அதனில் பெரிய என்னவா அறச் சூழ்ந்தாயே -10-10-10–

——————————————————–

வருத்தும் புறவிருள் மாற்ற எம் பொய்கைப்பிரான் மறையின் குருத்தின் பொருளையும் செந்தமிழ் தன்னையும் கூட்டி
ஒன்றத் திரித்து அன்று எரித்த திரு விளக்கைத் தன் திரு உள்ளத்தே இருத்தும் பரமன்
இராமானுசன் எம் இறையவனே –இராமானுச நூற்றந்தாதி -8-

இறைவனைக் காணும் இதயத்து இருள் கெட ஞானம் என்னும் நிறை விளக்கு ஏற்றிய பூதத் திருவடித் தாள்கள் நெஞ்சத்து
உறைய வைத்து ஆளும் இராமானுசன் புகழ் ஓதும் நல்லோர் மறையினைக் காத்து இந்த மண்ணகத்தே மன்னா வைப்பவர் -9-

கொள்ளக் குறைவற்று இலங்கி கொழுந்து விட்டு ஓங்கிய உன் வள்ளல் தனத்தினால் வல்வினையேன் மனம் நீ புகுந்தாய்
வெள்ளச் சுடர் விடும் உன் பெரு மேன்மைக்கு இழுக்கு இது என்று தள்ளுற்று இரங்கும் இராமானுச என் தனி நெஞ்சமே -27-

பொருந்திய தேசும் பொறையும் திறலும் புகழும் நல்ல திருந்திய ஞானமும் செல்வமும் சேரும் செறு கலியால்
வருந்திய ஞாலத்தை வண்மையினால் வந்து எடுத்து அளித்த அரும் தவன் எங்கள் இராமானுசனை அடைபவர்க்கே -32-

—————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஆச்சார்ய ஹிருதயம்-ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் அருளிச் செய்த வியாக்யானம் / ஸ்ரீ உ வே புருஷோத்தம நாயுடு ஸ்வாமிகள் தமிழ் உரை குறிப்புக்களுடன்- சூர்ணிகை –75/76/77/78/79/80–

September 21, 2018

சூரணை-75-

இப்படி பிரமாண பிரமேய வைபவத்தை பிரதிபாதித்த அநந்தரம் பிரமாத்ரு வைபவத்தை
விஸ்தரேண பிரதி பாதிக்கிறார் மேல் —
அதில் பிரதமத்தில் பிரமாண பிரமேயங்கள் இப்படி விலஷணமாய் இருந்ததே ஆகிலும் ,
இப் பிரமாண வக்தா ஆனவர் சதுர்த்த வர்ணர் அன்றோ என்ன
பாகவத உத்தமரான இவருடைய ஜன்ம நிரூபண தோஷத்தை
பிரமாண பிரமேயங்களில் த்ரவ்யா பாஷா நிரூபண தோஷம்
கீழ் உக்தம் அன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே அத்தை சித்தவத்கரித்து
திருஷ்டாந்தமாக கொண்டு அருளிச் செய்கிறார்-

வீட்டு இன்ப
இன்ப பாக்களில்
த்ரவ்ய பாஷா
நிரூபண சமம்
இன்ப மாரியில்
ஆராய்ச்சி ..

(இன்ப மாரியில்-நம்மாழ்வாரின் ஆராய்ச்சி-இன்பப்பாக்களில்–திருவாயமொழியில் பாஷா ஆராய்ச்சி –
வீட்டு இன்பத்தில்-அர்ச்சாவதாரத்தில் திரவிய நிரூபண சமம் )

அதாவது
கனிவார் வீட்டு இன்பமே என் கடல் படா அமுதே –திருவாய் -2-3-5-என்கிற படி பகவத் விஷயம் என்றால்
உளம் கனிந்து இருக்கும் அவர்கள் உடைய க்ருஹங்களிலே அவர்கள் உகந்த
ஒரு த்ரவ்யத்தை திரு மேனியாக கொண்டு இருந்து இன்பத்தை விளைக்கிற த்ரவ்ய
அர்ச்சாவதாரத்தில் , நிரூபணத்தோடும்
-அம் தமிழ் இன்பப் பாவினை அவ்வட மொழியை -பெருமாள் -1-4- -என்கிற படியே திராவிட ரூபமாய்
பகவத் குண கண பிரதிபாதகதயா விசேஷஜ்ஞர்க்கு ஆனந்த
வஹமாய் இருக்கிற திரு வாய் மொழியில் பாஷா நிரூபணத்தோடும் ,
துல்ய தோஷம்
அடியார்க்கு இன்ப மாரியில் -திருவாய் -4-5 -10-–என்கிற படி ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு திரு வாய் மொழி
முகத்தாலே ஆனந்தத்தை வர்ஷிக்கும் மேகமான ஆழ்வார் பக்கல்
உத்பத்தி நிரூபணம் என்கை-

விஷ்ணோ அர்ச்சாவதாரேஷு லோஹபாவம் கரோதிய
யோ குரவ் மானுஷம் பாவ முபவ் நரக பாதினவ்– ஸ்ரீ ப்ரஹ்மாண்ட புராணம் –
(எவன் ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் அவதாரங்களில் தாம்பரம் போன்ற உலோகபுத்தியைச் செய்கிறானோ –
எவன் குருவிடத்தில் மனிதன் எண்ணத்தைச் செய்கிறானோ -அவ்விருவரும் நரகத்தில் விழுமவர்கள் )
யோ விஷ்ணவ் பிரதிமாகரே லோஹபாவம் கரோதி வை
குரவ்ச மானுஷம் பாவமுபவ் நரகபாதினவ்–(மானிடவன் என்றும் குருவை மலர்மகள் கோன் தானுகந்த
கோலம் உலோகம் என்றும் ஈனமாதா எண்ணுகின்ற நீசர் இருவருமே எக்காலும் நண்ணிடுவர் கீழாம் நரகு –ஞானசார -32-)
அர்ச்சாவதார உபாதான வைஷ்ணவ உத்பத்தி சிந்தனம்
மாத்ரு யோனி பரீஷாயாஸ் துல்யமாகூர் மநீஷணா-
ஹரிகீர்த்திம் வினைவாந்யத் ப்ராஹ்மணேன நரோத்தம
பாஷாகானம் ந காதவ்யம் தச்மாத்பாபம் த்வயா க்ருதம்–ஸ்ரீ மத்ஸ்ய புராணம் –
கிமப்யத்ராபி ஜாயந்தே யோகிநஸ் சர்வ யோநிஷூ
பிரத்யஷி தாத்ம நாதானாம் நைஷாம் சிந்த்யம் குலாதிகம்–ஸ்ரீ பவிஷ்யோத்தரம் –
சூத்ரம் வா பகவத் பக்தம் நிஷாதம் ச்வபசம் தா
வீஷதே ஜாதி சாமான்யாத் சா யாதி நரகம் நர –
ஏவமாதி சாஸ்திர வசனங்களை ஹரூதிகரித்தி இறே இவர் இப்படி அருளிச் செய்தது ..

அவஜானந்தி மாம் மூடா -ஸ்ரீ கீதை -9-11–என்கிற படி வாசி அறியாமல் ,அவஜ்ஜை பண்ணும் மூடர்க்கும்
பஸ்யந்தி கேஸிதநிசம் த்வத் அநந்ய பாவா -ஸ்தோத்ர ரத்னம் -16-(ஒப்பார் மிக்கார் இலையாய தேவரீர் தன்மையை
தேவரீரைத்தவிர வேறு பொருளில் எண்ணத்தைச் செலுத்தாத ஒரு சிலர் எப்பொழுதும் பார்க்கிறார்கள் ) -என்கிற படியே
வாசி அறிந்து ஆதரிக்கும் அநந்ய பாவர்க்கும் மூன்று இடம் ஒக்கும் இறே-

—————————————–

சூரணை -76-

இங்கன் இன்றிக்கே பேச்சிலும் ,இது சொன்னவர் பிறவியிலும் ,
தாழ்வு பார்த்து ,இப் பிரபந்தத்தை இகழும் அவர்களுக்கு ,
அநிஷ்ட ப்ரஸனஜம் பண்ணுகிறார் -பேசித்யாதி வாக்ய த்வயத்தாலே-

பேச்சு பார்க்கில்
கள்ளப் பொய் நூல்களும்
க்ராஹ்யங்கள்
பிறவி பார்க்கில்
அஞ்சாம் ஒத்தும்
அறு மூன்றும்
கழிப்பனாம்-

அதாவது –
சமஸ்க்ருதமாகவும் ,த்ராவிடமாகவும் ,பகவத் பரமானது உபாதேயம் .
அந்ய பரமானது த்யாஜ்யம் என்று கொள்ளாதே ,பாஷா மாத்ர அவதியாக ,
விதி நிஷேதங்களை அங்கீகரித்து திராவிட பாஷையாகையாலே இது
த்யாஜ்யம் என்னப் பார்க்கில்-
வெள்ளியார் பிண்டியார் போதியார் என்று இவர் ஓதுகின்ற கள்ள நூல் -பெரிய திருமொழி -9-7-9-என்றும்
பொய்நூலை மெய்நூல் என்று என்றும் ஓதி–பெரிய திருமொழி -2-5-2- -என்றும் சொல்லுகிற
பாஹ்ய சாஸ்த்ராதிகளும் ,சமஸ்க்ருத பாஷையான ஆகாரத்தாலே ,
உபாதேயம் ஆக வேணும் ..

பிறவி பார்க்கில்
அதாவது
சதர்த்த வர்ண உத்பவர் என்று வக்தாவன இவர் பிறவியைப் பார்த்து ,
இத்தை இகழம் அளவில் ,
அஞ்சாம் ஒத்தும் அறு மூன்றும் கழிப்பனாம்-
அதாவது
மத்ஸ்ய கந்தா சுதனான வியாசன் சொன்ன
பஞ்சம வேதமான மகா பாரதமும்
கோப ஜன்மாவன கிருஷ்ணன் சொன்ன ஷட்கத்ராத்மகமான
கீதோ உபநிஷத்தும் த்யாஜ்யமாக வேணும் என்கை ..

இத்தால் பாஷா மாத்ரத்தையும் ,வக்த்ரு ஜென்மத்தையும் பார்த்து
இகழும் அளவில் வரும் விரோதம் காட்டப் பட்டது-

அதவா –
பாஷா வக்த்ரு ஜன்ம மாந்த்யங்கள் நிரூபிக்கலாகாது என்று ,கீழ் சொன்ன படி அன்றிக்கே ,
சம்ஸ்க்ருத பாஷையாய் உள்ளதும் ,ஜன்ம கெளரவம் உடையார் ,சொல்லும் அதுவே
உபாதேயம் என்று கொள்ளுபவர்களுக்கு அநிஷ்ட பிரசன்ஜனம் பண்ணுகிறார் -வாக்ய த்வ்யத்தாலே ..
அதாவது –
பகவத் பரத்வான்ய பரத்வங்களை பரிக்ராக்ய பரித்யாஜ்வத்வங்களுக்கு ஹேது வாக்காதே –
சமஸ்ருத பாஷை யானது உபாதேயம் என்று ,பேச்சின் உடைய கௌரவ மாத்ரத்தை பார்க்கில்-
கள்ள நூல் -பொய் நூல்- என்று கழிக்கப் பட்ட பாஹ்ய சாஸ்த்ராதிகளும் பரி கிராஹ்யங்கள் ஆம்
யதாஜ்ஞானர் சொன்னது உபாதேயம் அயதாஜ்ஞானர் சொன்னது த்யாஜ்யம் என்று கொள்ளாதே
ஜன்ம கெளரவம் உடையார் சொன்னதே உபாதேயம்-
அல்லாதார் சொன்னது த்யாஜ்யம் என்று பிறவி மாத்ரத்தையே பார்க்கில் ,
மச்த்ய கந்தா சூதனான வியாசர் சொன்ன பஞ்சம வேதமும் ,
கோபோ ஜன்மாவன கிருஷ்ணன் சொன்ன கீதோ உபநிஷத்தும் த்யாஜ்யமாக வேணும் என்கை —

இத்தாலே பேச்சில் கௌரவமும்,சொல்லுபவர்கள் பிறவியில் கௌரவமும் ,
பிரபந்த உபாதேயத்வ ஹேதுவாக சொல்லும் அளவில் வரும் அநிஷ்டம் காட்டப் பட்டது ..

—————————————–

சூரணை -77-

இவ் ஆழ்வாருடைய உத்பத்தியை வியாச கிருஷ்ண உத்பத்தி சமமாக அருளி செய்தார் கீழ்–
அவற்றில் இதுக்கு உண்டான வியாவிருத்தியை அருளிச் செய்கிறார் மேல்..

கிருஷ்ண
கிருஷ்ண த்வைபாயன
உத்பத்திகள் போல் அன்றே
கிருஷ்ண த்ருஷ்ணாதத்வ
ஜன்மம்-

அதாவது
ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து ஓர் இரவில் ஒருத்தி மகனான – ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் உடையவும்
கன்யா சூதனனான வியாசனுடையவும்- உத்பத்தி போலே அன்றே
கண்ணன் நீண் மலர் பாதம் பரவிப் பெற்றவராய்-திரு விருத்தம் -37-
கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வமி வோதிதம்-ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம் –பூர்வ -6-என்கிற படியே
கிருஷ்ண விஷய திருஷ்ணை தானே ஒரு வடிவு கொண்டால் போலே
இருக்கிற ஆழ்வாருடைய அவதாரம் என்கை ..

——————————————

சூரணை-78-

அது எங்கனம் என்னும் அபேஷையில் பல ஹேதுகளாலும்
இவர் ஜன்ம வ்யாவிருத்தியை பிரகாசிப்பிகிறார் மேல் —
அதில் பிரதமத்தில் அவர்களைப் பெற்றவர்கள், இவரைப் பெற்றவர்களுக்கு
சத்ருசரல்லாமையை இசைவிக்கிறார்-

பெற்றும் பேர் இழந்தும்
கன்னிகை யானவளும்
எல்லாம் பெற்றாளாயும்
தத்துக் கொண்டாள் என்பர்
நின்றார் என்னுமவளும்
நெடும் காலமும்
நங்கைமீர் என்னும் அவளுக்கு
நேர் அன்றே ..

(பெற்றும் பேர் இழந்தவளும் -பாட பேதம் –
நங்கைமீர் என்னும் அவளுக்கு-உடைய நங்கையாருக்கு -நம்மாழ்வாருடைய திருத் தாயாருக்கு –
பெற்றும் பேர் இழந்தவளும் -தேவகி பிராட்டியார் -நேர் அன்று –
பெற்றும் கன்னிகையானவளும்-மச்ச கந்தி நேர் அன்று –
என்னுமவளும் யசோதை பிராட்டியும் -நேர் அன்று )

அதாவது-
பெற்றும் –
திருவின் வடிவு ஒக்கும் தேவகி பெற்ற -பெரியாழ்வார் -1-2-17-என்கிற படியே
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பிள்ளையாய் பெற்று இருக்கச் செய்தேயும் ,
அவனுடைய பால்ய ரசம் ஒன்றும் அனுபவிக்க பெறாமையால் ,
திருவிலேன் ஒன்றும் பெற்றிலேன்-பெருமாள் திருமொழி -7-5–என்று பேறு இழந்த வளான தேவகியும் ,

பெற்றும் –
த்வீபே பதரிகாமிஸ்ரே பாதராயணம் அச்சுதம்
பராசராத் சத்யவதீ புத்ரம் லேபே பரந்தபம்–பாரதம் —( இலந்தைக்காடு கலந்த காட்டில் சத்யவதி என்பவள் பராசரரிடம் இருந்து
பகவனைத் தபிக்கச் செய்யும் விஷ்ணுவின் அம்சமான வியாச முனிவரைப் பிள்ளையாக அடைந்தாள் ) என்கிற படியே
வியாசனைப் பிள்ளையாகப் பெற்று இருக்கச் செய்தேயும் ,அவனால் உள்ள ரசம் ஒன்றும் அனுபவிக்கப் பெறாதபடி –
புன கன்யா பவிஷ்யதி —
(பரிதி தந்த மா நதி மருங்கு ஒரு பகல் பராசரன் மகப்பேறு
கருதி வந்து கண்டு என்னையும் எனது மெய்க் கமழ் புலவையும் மாற்றிச்
சுருதி வாய்மையின் யோசனை பரப்பு எழு சுகந்தமும் எனக்கு ஈந்து
வருதி நீ எனப் பனியினால் மறைத்து ஒரு வண் துறைக்குறை சேர்ந்தான்
முரண் நிறைந்த மெய்க் கேள்வியோன் அருளினால் முஞ்சியும் புரி நூலும்
இரணியம் செழும் கொழுந்து விட்டனவென இலங்கு வேணியும்
தரணி எங்கணும் வியாதன் என்று உரை கெழு தபோதன முனி அப்போதானும்
தரணியின் புறத்து அனல் என என் வயின வதரித்தனன் அம்மா
சென்னியால் என்னை வணங்கி யாதொரு பகல் சிந்தி நீ சிந்திக்கு
முன்னையான் அரு குறுவல் என்று உரை செய முனிமகன்
முனி மீளக் கன்னியாக என வித்துடன் கரந்தனன் –வில்லிபாரதம் -சம்பவச் சருக்கம் 6-7-8 –)-என்று
பராசர வசனத்தாலே ,மீளவும் கன்னியான மச்த்ய கந்தையும் —

எல்லாம் பெற்றாளாயும் –
அதாவது –
எல்லாம் தெய்வ நங்கை யசோதை பெற்றாளே–பெருமாள் திருமொழி -7-5 -என்னும் படி
கிருஷ்ணனுடைய பால சேஷ்டாதிகளை எல்லாம் அனுபவிக்கப் பெற்று இருக்கச் செய்தேயும் ,-
தத்து கொண்டாள் கொலோ ,தானே பெற்றாள் கொலோ–பெரியாழ்வார் -2 -1-7—என்றும் ,
இம்மாயம் வல்ல பிள்ளை நம்பி உன்னை என் மகனே என்பர் நின்றார்–பெரியாழ்வார் -3 –1 –3- -என்றும்
அவனுடைய அதிமாநுஷ சேஷ்டிதங்கள் அடியாக தானும் பிறரும் சங்கிக்கும் படியான
மாத்ருவத்தை உடைய யசோதையும் ,

நெடும் காலமும் நங்கைமீர் என்னுமிவளுக்கு நேர் அன்றே –
அதாவது
நெடும் காலமும் கண்ணன் நீண் மலர் பாதம் பரவிப் பெற்ற –திருவிருத்தம் –37-என்று
சக்ருதாஸ்ர்யணம் அமைந்து இருக்க ,ஆதர அதிசயத்தாலே சிரகாலம்
ஆஸ்ரித சுலபனான கிருஷ்ணன் திரு அடிகளை ஆஸ்ரயித்து இவளைப் பெற்றவளாகவும் ,
நங்கைமீர் நீரும் ஓர் பெண் பெற்று நல்கினீர்-திருவாய் -4-2–9 -என்று தொடங்கி பூரணைகளான
நீங்களும் ஒரு பெண் பிள்ளை பெற்று வளர்திகோள் இறே
பகவலாஞ்ச நாதிகளை திவாராத்ர விபாகம் அற வாய் புலற்றா நின்று உள்ள
சபலையான என் பெண் பிள்ளை படியை எங்கனே சொல்லுவேன் என்று
வாகமகோசரமான இவருடைய முக்த வசநாதிகளை அனுபவித் தாளாகவும்
சொன்ன இவரைப் பெற்றவளுக்கு சத்ருசர் அன்றே என்கை .

—————————–

சூரணை -79-

இனி மூவருடைய உத்பத்தி ஸ்தல கந்த விசேஷங்களை பார்த்தால்,
மற்றை இரண்டிலும் ,
இவருடைய உத்பத்தி ஸ்தலத்துக்கு உண்டான வைபவம்
விலஷணம் என்னும் இடத்தை மூதலிக்கிறார்-

மீன
நவநீதங்கள்
கந்திக்கும் இடமும்
வெறி கொள் துழாய்
கமழும் இடமும்
தன்னில் ஒக்குமோ

( மீன கந்திக்கும் இடம் -வியாசர் அவதார ஸ்தலம் / நவநீதம் கந்திக்கும் இடம் -ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் திருவவதார ஸ்தலம் /
வெறி கொள் துழாய் கமழும் இடம் -நம்மாழ்வார் திரு அவதார ஸ்தலம் )

அதாவது
மீன் வெறி நாறுகிற வியாச உத்பத்தி ஸ்தலமும் ,
வெண்ணெய் முடை நாறுகிற கிருஷ்ண உத்பத்தி ஸ்தலமும் ,
வெறி கொள் துழாய் மலர் நாறும் வினயுடையாட்டியேன் பெற்ற–திருவாய் -4 -4-3- -என்றும்
இவள் அம் தண் துழாய் கமழ்தல்–திருவாய் -8-9-10-என்றும்
பகவத் சம்பந்த பிரகாசமான திருத்துழாய் மணம் நாறுகிற ஆழ்வார்
அவதரித்த ஸ்தலத்துக்கு சத்ருசமோ என்றபடி ..
பிராக்ருத விஷய சம்சர்கஜமான ஹேய கந்தங்கள் இறே அவை .
அப்ராக்ருத விஷய சம்சர்கஜமான உபாதேய கந்தம் இறே இது ..
இத்தால் தாத்ருச ஸ்தலங்களில் உண்டான அவர்கள் உத்பத்தியில் ,
ஈத்ருச ஸ்தலத்தில் உண்டான இவருடைய உத்பத்தியின் ஏற்றம் காட்டப் பட்டது .

———————————–

சூரணை -80-

இன்னமும் அவர்களுடைய உத்பத்தி ஸ்தலங்களுக்கும் ,
இவர் உத்பத்தி ஸ்தலத்துக்கும் உள்ள வைஷம்ய அதிசயத்தை காட்டுகிறார் ..

ஆற்றில் துறையில்
ஊரில் உள்ள
வைலஷம்யம்
வாசா மகோசரம்-

அதாவது –
வ்யாச உத்பத்தி ஸ்தலம் -ஆறு தானே அசிஷ்ட பரிக்ரகம் ( சிவ சம்பந்தம் ) உடைய கங்கையாய் ,
அத் துறை ஓடத் துறையாய் ,ஊர் வலைச் சேரியாய் இருக்கும்
கிருஷ்ண உத்பத்தி ஸ்தலம் -ஆறானது கிருஷ்ண ஜல பிரவாஹதயா
தமோ மயியான, யமுனையாய் , துறையும் அதில் காளிய விஷ தூஷிதமான
துறையாய் ,ஊர் தானே -அறிவொன்று இல்லாத ஆய்க் குலம்–திருப்பாவை -28–என்கிற படி
இடக்கை வலக்கை அறியாதார் வர்த்திக்கிற இடைச் சேரியாய் இருக்கும் .

இவ் ஆழ்வாருடைய உத்பத்தி ஸ்தலம் -ஆறு-
பவள நன் படர்க் கீழ் சங்கு உறை பொருநல்–திருவாய் -9-2–5-என்கிற படி
விலக்ஷண பதார்த்தங்களுக்கு ஆகரமுமாய் , வாஸ ஸ்தலமுமாய் கொண்டு அதி ஸ்லாக்யமுமாய் இருக்கும்
தாம்ரபரணி யாய் ,துறை சுத்த ஸ்வாபமாய் ,அவகாதாமாய் இருக்கிற சங்கங்கள்
வந்து சேருகிற திரு சங்கணி துறையாய்–திருவாய் -10–3-11-
ஊர்-நல்லார் நவில் குருகூர்–திருவிருத்தம் –100 -என்கிற படி சகல சஞ்சன ஸ்லாகநீயமாய்
சயப் புகழார் பலர் வாழும் தடம் குருகூர் -திருவாய் -3-1-11-என்றும்
நல்லார் பலர் வாழ் குருகூர்–திருவாய் -10-8-11-என்கிற படியே
சம்சாரத்தை ஜெயித்த புகழை உடையராய் ,
பகவத் அனுபவம் பண்ணி வாழ்கிற ,ஞாநாதிகரான விலக்ஷணர் பலரும்
நிரந்தர வாசம் பண்ணுகிற திரு குருகூராய் இருக்கும்-

ஆகையால் அந்த ஆறுகளையும் துறைகளையும் ஊர்களையும் பற்ற
இந்த ஆற்றுக்கும் துறைக்கும் ஊருக்கும் உண்டான வைஷம்யம்
பேச்சுக்கு அவிஷயமாய் இருக்கும் என்கை —

ஆக கிருஷ்ண கிருஷ்ண த்வைபாயனர் உத்பத்தியில் காட்டில்
கிருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வமான இவர் உத்பத்திக்கு ஏற்றத்துக்கு உடலாக
கீழ் விவஷிதமான வற்றை வெளி இட்டார் ஆய்த்து.

—————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி –7-1-தொடங்கி-8-10–வரை இருபது பதிக -பலஸ்ருதி பாசுர- தாத்பர்யங்கள் —

September 6, 2018

நறையூர் நம்பிக்கு – தமிழ்  மாலை தொண்டீர் இவை பாடுமின் பாடி நின்றாட
உண்டே விசும்பு உந்தமக்கு  இல்லை துயரே -7-1-10-

என்னைப் போலே நீங்களும் இவ் விஷயத்திலே ருசியை உடையி கோளாய் பாடுவது ஆடுவதாகவே
பரம பதம் தன்னடையே சித்திக்கும் படியாம் – அதுக்கு விரோதியான பாபம் தன்னடையே போம் –

————————————

நறையூர் நின்ற நம்பியை– சொல் மாலை சொல்லுவார்கள் சூழ் விசும்பில் நன்னீர்மையால் மகிழ்ந்து   நெடும் காலம் வாழ்வாரே –7-2-10-

இத்தை அனுசந்தித்தார்க்கு -இது ஒரு சப்தமே -என்று கொண்டாடும்- இதுவே ஸ்வ பாவமாம் படி இருக்கிற சொல் தொடையைச் சொல்லும் அவர்கள்
இத்தை சொல்லுகையே போரும் ஆய்த்து பிரயோஜனம் –
அதுக்கு மேலே போக பூமிகளிலே மேலாய் இருக்கிற பரம பதத்திலே போய் இவ் வாத்மாவின் உடைய ஸ்வரூப அனுரூபமான முறையாலே
நிரதிசய ஸ்வரூபா நந்திகளாய்- பின்னை ஒரு நாளும் புநரா வ்ருத்தி இல்லாத பேற்றைப் பெறுவார்கள் –

——————————————————-

நன்னறையூர் நின்ற நம்பி –அவன் சொன்ன சொல் மாலை
பாடல் பத்திவை படுமின் தொண்டீர் பாட நும்மிடைப் பாவம் நில்லாதே -7-3-10-

கரும்பு தின்னக் கூலி இறே- பாடுகை தானே பிரயோஜனமாக போந்து இருக்க- அதுக்கு மேலே
பிராப்தி பிரதிபந்தகமான பாபங்கள் நமக்கு இவ்விடம் ஆஸ்ரயம் இல்லை -என்று தன்னடையே விட்டுப் போம் –

————————————————-

தண் சேறை அம்மான் தன்னை வா மான் தேர் பரகாலன் கலிகன்றி ஒலி மாலை தொண்டீர்
தூ மாண் சேர் பொன்னடி மேல் சூட்டுமின் நும் துணைக் கையால் தொழுது நின்றே –7-4-10-

ஹேய ப்ரத்ய நீகமாய்- தர்ச நீயமாய் இருந்துள்ள திருவடிகளிலே சூட்டுங்கோள்-
அது செய்யும் பொது அஞ்சலியைப் பண்ணா நின்ற கையை உடையராய்க் கொண்டு தொழுது இம்மாலையைச் சூட்டுங்கோள் –

——————————————-
அழுந்தூர் நின்றானை- மங்கை வேந்தன் பரகாலன் சொல்லில் பொதிந்த தமிழ் மாலை சொல்லப் பாவம் நில்லாதே –7-5-10-

சொல்களால் சம்ருத்தமாய் உள்ளதமிழ் தொடையை வாயாலே சொல்ல -பாவத்தை உண்டாக்குவதானாலும்
தவிர ஒண்ணாததைச் சொல்ல- பாவங்கள் தன்னடையே போம் –

—————————————-

தென் அழுந்தையில் மன்னி நின்ற அறமுதல் ஆனவனை யணி யாலியர் கோன் மருவார்
கறை நெடுவேல்  வலவன் கலிகன்றி சொல் ஐ இரண்டும் முறை வழுவாமை வல்லார் முழுதாள்வர் வானுலகே—7-6-10-

அடைவில் தப்பாதபடி அனுசந்திக்க வல்லவர்கள் ஆண்மின்கள் வானகம் -என்கிறபடியே
த்ரிபாத் விபூதி அடையத் தாங்கள் இட்ட வழக்காகப் பெறுவர்கள் –

—————————————————————-

அழுந்தூர் மேல் திசை நின்ற வம்மானை– தூய மாலை இவை பத்தும் வல்லார்
மன்னி மன்னவராய் உலகாண்டு மான வெண் குடைக் கீழ் மன்னுவாரே–7-7-10-

சிரகாலம் ராஜாக்களாய் -லோகங்களை அடைய நிர்வஹித்து பெரிய முத்தின் குடைக்கீழே இருந்து
நிரவதிக ப்ரீதி  யுக்தராய்ப் பெறுவார் –
இந்த்ரிய வஸ்தையை  அனுசந்தித்து அஞ்சின ஆழ்வார் இத்தை பலமாகச் சொல்லுவான் என் என்னில்
இவருக்கு அந்த ஐஸ்வர்யம் பாகவத சேஷமாக்குக்கைக்கு உடலாகையாலே
அதுவும் புருஷார்த்தத்திலே புக்குப் போய்த்து காண்-என்று பட்டர் அருளிச் செய்தாராம் –

———————————————

அணி அழுந்தூர் நின்ற கோவை இன்பப் பாடல் ஒன்றினோடு நான்கும் ஓர்  ஐந்தும் வல்லார் ஒலி கடல் சூழ் உலகாளும் உம்பர் தாமே —7-8-10-

முதல் பாட்டு -ஷீரார்ணவம்/2-4-5-10—திர்யக் திருவவதாரம் -நான்கு பாடல்களிலும்/கஜேந்திர ரஷணம் ராம கிருஷ்ண திரு வவதாரம் -மீது ஐந்து பாசுரங்கள்
இவற்றை அப்யசிக்க வல்லாருக்கு ப்ரஹ்மாதிகள் உடைய பதம் உண்டாக முன்னம் தட்டில்லை –
திருமங்கை ஆழ்வார் தாம் பாகவத சேஷத்வம் ஆக்குகைக்கு உடலாய் இருக்கையாலே ஐஸ்வர் யத்தையும் ஆதரித்து அருளினார்
என்று அருளிச் செய்வர் –

—————————————

சிறுபுலியூர்ச் சல சயனத்து கலியன் ஒலி மாலை பாரார் இவை பரவித் தொழப் பாவம் பயிலாவே —7-9-10-

பாபம் வருகைக்கு யோக்யமான தேசத்திலே இருக்கச் செய்தேயும் இவற்றை வாயாலே சொல்லி ஆஸ்ரயிக்க-
பாபங்கள் தானே- நமக்கு இவ்விடம் இருப்பிடம் அல்ல -என்று விட்டுப் போம்-

————————————-

கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேன் என்று காதலால் கலிகன்றி யுரை செய்த
வண்ண ஒண் தமிழ் ஒன்பதோடு ஓன்று இவை வல்லராய் யுரைப்பார் மதி யந்தவழ்
விண்ணில் விண்ணவராய் மகிழ்வு எய்துவர் மெய்மை சொல்லில் வெண் சங்கம் ஓன்று ஏந்திய
கண்ண நின் தனக்கும் குறிப்பாகில் கற்கலாம் கவியின் பொருள் தானே –7-10-10-

ஐஸ்வர்ய சூசகமான ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தைக் கையிலே உடைய சர்வாதிகனே உனக்கும் இதில் ஆதாரம் உண்டாகில்
எனக்கு சிஷ்யனாய்-உனக்கும் அதிகரிக்க வேண்டும்படி யாயிற்று
இதன் உள்ளீட்டின் கணம் இருக்கிறபடி –
திரு உள்ளமாகில் -ஸ்வதஸ் சர்வஞ்ஞனாய் இறுமாந்து இருந்தால் போகாது- என்னோடு அதிகரிக்கில் அறியலாம்
ஒரு வசிஷ்டனோடே- ஒரு சாந்தீபனோடே- தாழ நின்று அதிகரிக்கக் கடவ அவனுக்கு
திரு மங்கை ஆழ்வார் உடன் அதிகரிக்கை தாழ்வோ –

————————————————-

கண்ண புரத் தம்மானைக் கலியன் சொன்ன இவை ஐந்தும் ஐந்தும் வல்லார்
பூவளரும் கற்பகம் சேர் பொன்னுலகில் மன்னவராய் புகழ் தக்கோரே –8-1-10-

உபரிதன லோகங்களுக்கு அடைய கற்பகத்தை சிறப்பாகச்சொல்லக் கடவர்கள் –
பரமபதத்தில் -ஆண்மின்கள் -என்றபடியே-
தாங்களே நிர்வாஹகராய் -இவ்வருகு உள்ளார் அடங்கலும் சாத்யர் ஆவார்கள் –

—————————————————-

கார்மலி கண்ண புரத்து எம் அடிகளை பார்மலி மங்கையர் கோன் பரகாலன் சொல்
சீர்மலி பாடல் இவை பத்தும் வல்லவர் நீர்மலி வையத்து நீடு நிற்பார்களே  –8-2-10-

கடல் சூழ்ந்த பூமியிலே சிரகாலம் வாழப் பெறுவார்கள்  -இது கற்றார்க்கு பலம் சம்சாரத்தில் இருக்கையோ -என்ன
பரம பதத்தில் தெள்ளியீர் இல்லையே- தெள்ளியீர் உள்ளது இங்கேயே அன்றோ
பாவோ  நான்யத்ர கச்சதி -என்று திருவடி ராம குணங்களைக் கேட்டு அத்தாலே பூர்ணனாய் –
அத்தேசத்தே இருந்தால் போலே- தெள்ளியீரை இங்கே பாடக் கேட்டு பூர்ணராய் இருக்கப் பெறுவர்கள் –

———————————————————————–

திருக் கண்ண புரத் துறையும் வாமனனை  மறி கடல் சூழ் வயலாலி வள நாடன்
காமரு சீர்க் கலிகன்றி கண்டுரைத்த தமிழ் மாலை நா மருவி யிவை  பாட வினையாய நண்ணாவே —8-3-10-

நாவிலே பொருந்தும் படி பாட சஹ்ருதயமாக பண்ணின பாபங்களும் விட்டுப் போம் –
உக்தி மாத்ரத்தைச் சொல்ல புத்தி பூர்வகமாக பண்ணின பாபங்கள் கிட்டா -என்கிறார் –

———————————————

வண்டமரும் சோலை வயலாலி நன்னாடன் கண்ட சீர் வென்றிக் கலியன் ஒலி மாலை
கொண்டல் நிற வண்ணன் கண்ண புரத்தானைத் தொண்டரோம் பாட நினைந்தூதாய்   கோற்றும்பீ -8-4-10-

சேஷ பூதரான நாங்கள் இவற்றைக் கொண்டு பாடும்படியாக நீ உன் ஹிருதயத்திலே கொண்டு அவன் பக்கலிலே அறிவித்து
எங்களுக்கு அவன் முகம் தரும்படி பண்ணி எங்கள் குறையைத் தீர்க்கப் பாராய் –
இவர் ஒருவரும் ஆஸ்வஸ்தர் ஆகவே எல்லாரும் ஆஸ்வஸ்தர் காணும் –

—————————————————–

தடங்கடல் வண்ணனைத் தாள் நயந்து ஒலி வல்லார் ஏர் கொள் வைகுந்த மா நகர் புக்கு இமையவரோடும் கூடுவரே  —8-5-10-

பிரிவாற்றாமை கூப்பிடுவது தவிர்ந்து நித்ய விபூதியில் நித்ய சூரிகளோடே கூடி
அஹம் அன்னம் அஹம் அன்னம் -என்கிறபடியே ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு விட்டுக் கூப்பிட்டு
பின்னை ஒரு காலும் புனராவ்ருத்தி இல்லாத  பேற்றைப் பெறுவர் –

————————————————-

கண்ண புரத் தெம்மடிகளைத் –மங்கை வேந்தன் ஒலி வல்லார் இரு மா நிலத்துக்கு அரசாகி யிமையோர் இறைஞ்ச  வாழ்வாரே –8-6-10-

பௌமம் மநோ ரதம் ஸ்வர்க்க்யம் -என்கிறபடியே அலங்காரங்கள் எல்லாம் -சத்ர சாமராதி ராஜ சிஹ்னங்களை-பெற்று –
இவ்வளவிலே போகாதே பரமபதத்திலே போய் புக்கு பதியினில் பாங்கினில் -என்கிறபடி
நித்ய சூரிகள் திருவடிகளில் விழும்படியான பேற்றைப் பெறுவார் –

———————————————-

மலி புகழ் கண புர முடைய வெம்மடிகளை வலி கெழு மதிளயல்  வயலணி மங்கையர்
கலியன தமிழிவை விழுமிய விசையினொடு ஒலி சொலு மடியவ ருறு துயரிலரே  —-8-7-10-

அழகிய இசையோடு கூட – இத் திரு மொழியை –வண்  குறிஞ்சி -என்று சொல்லுவார்கள் –
இத்தை அப்யசிக்குமவர்களுக்கு அவஸ்யம் அநு போக்தவ்யம் -என்கிற பாபங்கள் கிட்டாது –

——————————————

மீனோடு ஆமை கேழல் அரி குறளாய் முன்னும் ராமனாய்த் தானாய் பின்னும் ராமனாய்த் தாமோதரனாய்க் கற்கியும்
ஆனான் தன்னை கண்ண புரத் தடியன்  கலியன் ஒலி செய்த தேனார் இன் சொல் தமிழ் மாலை செப்பப் பாவம் நில்லாதே —8-8-10-

ஆழ்வார் அருளிச் செய்த தேனோடு ஒத்த நல்ல சொல்லை உடைய தமிழ் மாலை சொல்ல -பாவமானது போம் –

—————————————————-

செரு நீர் வேல் வலவன் கலிகன்றி மங்கையர் கோன் கரு நீர் முகல் வண்ணன் கண்ண புரத்தானை
இரு நீரின் தமிழின் இன்னிசை மாலைகள் கொண்டு தொண்டீர் வரு நீர் வையம் உய்ய விவை பாடி யாடுமினே —8-9-10-

கடல் சூழ்ந்த பூமியிலே இவற்றைப் பாடுவது ஆடுவதாய் உஜ்ஜீவித்துப் போகப் பாருங்கோள் –
அன்றிக்கே –
சர்க்கே பி நோ பஜா யந்தே பிரளயே நவ்ய தந்திச  -என்கிறபடியே வரக் கடவதான பிரளயத்திலே புக்கு அழுந்தி
நோவு படாமே நீங்கள் இவற்றைக் கொண்டு பாடுவது ஆடுவதாக உங்கள் சஞ்சாரத்தாலே ஜகத்தை உஜ்ஜீவிப்பிக்க பாருங்கோள் என்னுதல்  –

——————————————-

கண்ட சீர்க் கண்ண புரத்துறை யம்மானை கொண்ட சீர்த் தொண்டன் கலியன் ஒலி மாலை
பண்டமாய்ப் பாடும் அடியவர்க்கு எஞ்ஞான்றும் அண்டம் போய் ஆட்சி யவர்க்கு அது அறிந்தோமே —8-10-10-

இவற்றை நிதியாக கொண்டு பாடும் அடியார்களுக்கு- கால தத்வம் உள்ளதனையும்
ஆண்மின்கள் வானகம் -என்கிறபடியே பரமபதம் ஆட்சியாகக் கடவது –
அண்டம் -ஆகாசம் -பரமாகாசம்- சர்வேஸ்வரன் என் பக்கல் பண்ணின ஓரம் இருந்தபடி
இத்தை அப்யசித்தவர்களுக்கும் அவ்வளவு சென்று அல்லது பர்யவசிக்க ஒண்ணாது என்னும் இடத்தை அழகியதாக அறிந்தோம் –

———————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை –பெரிய திருமொழி வியாக்கியான அமுத துளிகள் -பாகவத சேஷத்வ போக்யத்வங்கள் –

September 4, 2018

நண்ணாத வாளவுணர்-பிரவேசம்-2-6-

பிரவேசம்-

அஹம் அச்ம்ய  அபராதா நாம் -என்றும்
சாதே தேச்மின் பிரத்யுஜ்யதாம் –
என்று சரணாகதிக்கு லஷணம் சொல்லிற்று
அது தன்னை
வானிலா முறுவலிலும்
தாயே தந்தை யிலும் ஆக அனுசந்தித்தார் –
அது தன்னை
காணாது திரி தருவேன் கண்டு கொண்டேன் என்றும்
தொண்டனேன் கண்டு கொண்டேன் என்றும்
அது தன்னை அனுபாஷித்தார் –
ஆனுகூலச்ய சங்கல்ப
பிரதிகூலச்ய வர்ஜனம் -என்று
அவனுக்கு சம்பாவிதமாய்
அநந்தரம் வரும் ஸ்வபாவங்களை சொல்லுகிறது –

அவை தமக்கு பிறந்தபடி சொல்லிற்று ஆயிற்று இதில் -கடல் மல்லைத் தல சயனத்துறைவாரை
எண்ணாதே இருப்பாரை இறைப் பொழுதும் எண்ணோமே-என்று
அவை தான் இரண்டும் லஷணமாக வேண்டிற்று இல்லை
பரஸ்பர விரோதத்தாலே -த்வமே-என்று உபாய
நைரபேஷ்யத்தை சொல்லுகையாலும்
இதில் அங்கங்களோடு கூடி இருப்பதாகச் சொல்லுகையாலும் –
ஆகையால் இது லஷணமாய்
இது அவனுக்கு சம்பாவித ஸ்வ பாவமாம் இத்தனை –

பசுர் மனுஷ்ய பஷீ ரே ச வைஷ்ணவ சம்ஸ்ரபா
தேனை வதே பிரயாச்யந்தி தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் –
என்று பாகவத சமாஸ்ரயணத்தை
ஞானமும் ஞான அனுரூபமான வ்ருத்தமும் ஒழியவேயும்
பகவத் பிராப்திக்கு சாதனமாக சொல்லா நின்றது இறே-

மிருக பஷி யாதிகளையும் கூட எடுக்கிறது இறே
இவை தான் பின்னை இரண்டோ –
பாகவத சமாஸ்ரயணம் ஆவது -பகவத் சமாஸ்ரயண்த்தின் உடைய காஷ்டை அன்றோ -என்னில்
அவ்யவதாநேந பகவத் சமாஸ்ரயணம் பண்ணுகிறோம் என்று இருப்பது ஓன்று –
பாகவத சமாஸ்ரயணத்தாலே பகவத் சமாஸ்ரயணம் பண்ணுமதும் ஓன்று உண்டு
இந்த முக பேதத்தைப் பற்றிச் சொல்லுகிறது –
பாகவத சமாஸ்ரயணம் ஒழிய பகவத் விஷயத்தில் இழியும் துறை இல்லை-

மாறாய -இத்யாதி –
வேறாக வேத்தி இருப்பார் யாகிறார் யார் –
மற்று அவரை சாத்தி இருப்பார் யாகிறார் யார் –
இத்தை ஒரு உதாஹரன நிஷ்டமாகக் காட்டலாமோ வென்னில் –
வேறாக வேத்தி இருப்பார் யாகிறார் -சர்வேஸ்வரனைக் கண்ட அநந்தரம்-தம்மைப் பேணாதே
பகவத் சம்ருத்திக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணும் பெரியாழ்வார் போல்வார் –

மற்று அவரை சாத்தி இருப்பார் யாகிறார் –
வல்ல பரிசு வருவிப்பரேல் அது காண்டுமே -என்று இருக்கும் ஆண்டாள் போல்வார் –
இனி இவர் தாம் பாகவதாராக நினைத்து இருப்பது

உகந்து அருளின நிலங்களிலே நீர்மையிலே ஈடுபட்டு இருக்கும் அவர்களை –
அபாகவதாராக நினைத்து இருப்பது அங்குத்தை வாசி அறியாதவர்களை –

ஆனுகூலச்ய சங்கல்ப -என்கிறது
ஓன்று செய்து தலைக் கட்டிற்றாய் ஓர் அளவில் மீளுமது அல்லாமையாலே
ப்ராப்தி தசையிலும் அனுவர்த்திக்குமது இங்கு ஓர் அளவில் மீளாதிறே-
பராதி கூலச்ய வர்ஜனம் -ப்ராப்தி அளவும் இறே நிற்பது –
ப்ராதிகூல்ய நிவ்ருத்தி பிறந்தால் உண்டாமதாகையாலே
ஆனுகூல்யம் பிற்பட்டது இ றே –
அந்த ப்ராதி கூல்ய நிவ்ருத்தி தமக்கு உண்டான படியைச் சொல்லுகிறார் முதல் பாட்டில் –
இது தான் உண்டாகவே அமையும் இறே –
சம்பந்தம் இன்றாக உண்டாக்க வேண்டாவா –
தானே ஏறிட்டுக் கொண்டத்தை  தவிரும் இத்தனை வேண்டுவது –

அநாதி காலம் சம்சரித்திப் போருதிற இச் சேதனர் விஷயமாக
சர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளத்தாலே
ஸூக்ருதம் சர்வ பூதாநாம்-என்கிறபடியே பண்ணுவித்த தொரு
சௌஹார்த்தம் உண்டு இ றே –
இவனுடைய சத்கிரியைக்கு பல வ்யாப்தி உண்டாகா நின்றால்
அவனுடைய அனுக்ரகத்துக்கு பல வ்யாப்தி இன்றிக்கே இராது இறே –
ஆகையால் அது தான் ஒரு நாள் ஓர் அவகாசத்திலே
பலிக்கவும் கடவதாய் இருக்கும் இறே –
அத்தாலே இவனுக்கு ஈஸ்வரன் பக்கலிலே ஆபிமுக்யம்
பிறந்து அது அடியாக அவன் விசேஷ கடாஷம் பண்ண –
அநந்தரம் -இவனுக்கு அவன் பக்கலிலே
ருசி விச்வாசங்கள் பிறந்து
ப்ராபகனும் ப்ராப்யனும் அவனே என்று அத்யவசித்தால்
பின்பு அவன் இருக்க கடவ படியைச் சொல்லுகிறது-

இனி உபாயத்தில் வந்தால்
சர்வஞ்ஞனாய் –
சர்வ சக்தியாய் –
உபய விபூதி உக்தனாய் –
அவாப்த சமஸ்த காமனாய் –
இருக்கிற சர்வேஸ்வரனை இஸ் சம்சார சேதனன்
உபாயமாக வரித்தால் -பின்னை அவனுடைய சர்வ
பரங்களையும் தானே ஏறிட்டுக் கொண்டு நிர்வஹிப்பான் ஆகில்
அவன் செய்யுமதுவும் இவன் தானும் ஒரு தலைப் பற்ற வேண்டும்
படி இராமையால் பின்னை ஹித சேஷத்தில்
தனக்கு செய்ய வேண்டுவது ஓன்று இல்லை –

உபேயம் ஆகிறது -கர்ம நிபந்தனமாக பரிகிரஹித்த
இத் தேக சம்பந்தம் அற்று ஒரு கதி விசேஷத்தாலே போய்
ஒரு தேச விசேஷத்திலே புக்கால் பண்ணுவதொரு
வ்ருத்தி விசேஷம் ஆகையால் அது இதுவாகக் கூடாது
பிராபக அம்சத்தில் கர்தவ்ய அம்சம் இல்லை யாகில்
ப்ராப்ய அம்சத்தில் இது அந்வயித்த தாகில்
பின்னை இதுவாவது பழைய விஷய ப்ராவண்யமே
சித்தித்து விடுகிறதோ என்னில் கூடாது இறே –
ப்ராப்யம் இன்னது என்று நிஷ்கர்ஷித்து ப்ராப்ய ஸ்வீகாரம்
பண்ணுகையாலே –
அதாவது பிராப்ய ஆபாசங்களிலே ருசி நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக இறே
ப்ராப்ய பிரதிபத்தி ஆகையாலே தூரதோ நிரஸ்தம் இறே அது -சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய -என்கிற இடத்தில்
விஹித கர்மங்களும் நிஷித்த பரிஹாரார்தமாக
செய்யுமவை எல்லாம் தர்ம சப்த வாச்யம் ஆகையாலே
இவையும் த்யாக விஷயமாய்  அன்வயிக்கும் என்று
அர்த்த ப்ராப்தமாய் பழைய பாபங்களையே சொல்லிற்றே வராதோ -வென்னில் -வாராது இறே
உபாய ஸ்வரூபத்தாலும்
அதிகாரி ஸ்வரூபத்தாலும்
அப்படியே இருக்கிறது இதுவும் –
சரீர சமனந்தரத்திலே ப்ராப்ய சித்தியாய் இருக்கையாலும் –
இனி சமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனை உபாயமாக வரிக்கையாலும்
இவன் தான் விதி பர தந்த்ரனாய்
சாதனா புத்யா இங்கு அனுஷ்டிப்பது ஓன்று இல்லாமையாலும்
ஜ்ஞானம் பிறந்த பின்பு செய்யுமவை எல்லாம் தான்
ஸ்வீகரித்த பிராப்யத்தோடும் ப்ராபகத்தோடும் சேர்ந்தது அல்லாது இராது –
நினைத்தார் நினைத்தபடி மூலையடியே திரிகிற
அஞ்ஞ்ரைக் காட்டில் இவனுக்கு ஒரு வ்யாவ்ருத்தி வேணும் இறே –
இன்று நாளை நீர் வருமாறு
அங்கே இங்கே சினையாறு பட்டுக் காட்டுமா போலே
மேல் தான்
யத்ர பூர்வே சாத்யாஸ் சந்தி தேவா -என்றும் –
அந்தமில் பேரின்பத்து அடியரொடு இருந்தமை -என்றும் –
அவர்களோடு கூடி அனுபவிக்கும் அத்தை பேறாகச் சொல்லுகையாலே இவனுக்கு இது சரம சரீரம் ஆன பின்பு
இவை இங்கே பிறக்காக வேணும் இறே-

அவை ஆகிறவை தான் எவை என்னில்
அபாகவதர்களோடு பொருந்தாமையும்
பாகவதர்களை ஒழியச் செல்லாமையும்
இறே
அவை இரண்டும் தமக்கு உண்டான படியை அருளிச் செய்கிறார் –
பார்யைக்கு அறிவு பிறக்க பிறக்க
பர்த்தாவின் பக்கல் பாவ பந்தம் உண்டாம் -பர்த்த்ராந்தர பரிக்ரஹம் பண்ணுமது இறே

இவள் அவனுக்கு ஆகாது ஒழிகை ஆகிறது –
திருவடி தன் நாமம் மறந்தும் புறம் தொழா மந்தர் -என்னா நின்றது இறே –
பிரபன்னருடைய லஷணம் சொல்லுகிற போது
இப்படி சர்வேஸ்வரன் உத்தேச்யம்  என்று ஞானம் பிறக்க பிறக்க
பாகவதர் பக்கல் பாவ பந்தம் உண்டாகலாம் –
இந்த ஞான அர்த்தமாக விட வேணும் இறே அபாகவாத சம்பந்தம் –

இனி பாகவதர் ஆகிறார் –
பிரதம தசையில் ஈஸ்வரனுடைய உபாய பாவத்தை அறிவித்து –
அவ்வழி யாலே புருஷகார பூதராம் ஆவார்கள் –
இவன் தான் சேதனனாய் உபகாரம் கொண்டவன் ஆகையாலே  கிருதஞ்ஞனாய் இருக்கக் கடவன் –
இனி சரம தசையில் வந்தால் ப்ராப்யத்தில் எல்லை இவர்கள் ஆகையால் அவன் தன்னோபாதியும் உத்தேச்யராய் இருக்கக் கடவர் –
இனி நடுவு பட்ட நாள் –
இவனுக்கு போதயந்த பரஸ்பரம் பண்ணுகைக்கு
உடலாய் இருப்பார்கள் ஆகையால்
சர்வ அவஸ்தைகளிலும் இவர்களுக்கு உத்தேச்யம் என்னும் இடம் சொல்லிற்று –
ஆனுகூலச்ய சங்கல்ப -இத்யாதிகளால் ஆறு வகையாக இருக்கும்
சரணாகதி என்று சொல்லா நின்றது –
அஹம் அஸ்ம்ய அபராதநாம் ஆலய அகிஞ்சன அகதி
த்வமே உபாய பூதோ மே பவ -என்று
தன் ஆகிஞ்சன்யத்தை முன்னிட்டு நீயே உபாயமாக
வேணும் என்று அபேஷிக்குமத்தை சரணாகதியாக சொல்லா நின்றது –
இதில் ஒன்றை விட்டு ஒன்றை ஸ்வீகரிக்கும் அன்று
மற்றையதுக்கு அப்ராமண்யம் சித்திக்குமாய் இருந்தது –
ஆனால் இவை இரண்டும் அவிருத்தமாக அன்வயிக்கும்படி எங்கனே என்னில்
த்வமே -என்கிற இடத்தில் உபாயாந்தர நைரபேஷ்யம்
தோற்றி இருக்கையாலே சரணா கதியினுடைய ஸ்வரூபம் சொல்லுகிறது அந்த ஸ்லோகத்தாலே-

அச் சரணா கதி புக்க இடத்தே புகக் கடவதாய் சரணா கதன்
ஆனவனுக்கு சம்பாவித ஸ்வாபாவங்களை சொல்லுகிறது
இந்த ஸ்லோகத்தாலே –
சரணா கதியினுடைய ஸ்வரூபத்தைப் பார்த்தால் வேறு ஒன்றைப் பொறாத படியாய் இருக்கும் –
இனி ஒதுங்கின ஆஸ்ரயத்தை பார்த்தால் இஸ் ஸ்வாபாவங்களோடு கூடி  அல்லாது இராது –
ஷட் சிதா சரணா கதி -என்று கொண்டு இக் குணங்களை
சரணா கதி அங்கமாக சொல்லா நிற்க
இவனுக்கு சம்பாவித ஸ்வா பாவம் என்னும்படி எங்கனே என்னில் –
பிரார்த்தனா மதி சரணா கதி -என்கிற இடத்தில் பிரார்த்தனா புத்தி இச் சேதனன் கையில் கிடக்கச் செய்தே
எங்கனே சரணா கதி லஷணம் விஷயமாய் கிடக்கிறபடி –
ஆனுகூலச்ய -என்கிற ஸ்லோகம் விதி பரதந்த்ரமாய் செய்யும் அன்று –
பல அபேஷை இல்லாத போது தவிரலுமாய் இருக்கும் –
ஸ்வரூப நிவேசியாமன்று செய்யாத போது ஸ்வரூப ஹானியே சித்திக்கும் இறே –
ஸ்வர்க்க காமனை இல்லாத போது ஜ்யோதிஷ்டோமம்
தவிரலாய் இருக்கும் -அங்கனே செய்ய ஒண்ணாதபடி யாய் இருக்கும் இறே –
இத்தலையால் ஒரு பலம் சொல்லாத நித்ய அனுஷ்டான விதிக்கும் –

இதில் முதல் பாட்டில் -அபாகவதரோடு பொருந்தாமை சொல்லுகிறது –
இவை இரண்டும் உத்தேச்யமானால் க்ரம விசேஷத்தத்துக்கு கருத்து என் என்னில் –
ஆநு கூல்யத்துக்கு அவதி இல்லாமையாலே சங்கல்பமே அமைந்தது –
இதில் முதல் அடி இட்டானாவதும்  இஸ் ஸ்வா பாவம் உண்டானால்  ஆகையாலே இத்தை முந்துறச் சொல்லுகிறது –
விரோதி த்யாக பூர்வகமாக  இறே உபாய ச்வீகாரத்தை விதிக்கிறது –
பரித்யக்யா மயா லங்கா -என்றும் –
த்யக்த்வா புத்ராம்ஸ்ஸ தாராம்ச -என்றும் இறே
ராகவம் சரணம் கத -என்கிறது
தன்னைப் பேணாதே பிரயோஜனாந்த பரருக்காக உடம்பு நோவக்
கடல் கடைந்து அமுதத்தைக் கொடுத்த சர்வேஸ்வரன்
அந்த அம்ருத்தோ பாதியாகிலும் நம்மை விரும்புவார் சிலரைக் கிடைக்க வற்றோ என்று
அவசர ப்ரதீஷனாய்க் கொண்டு சாய்ந்து அருள
அவனை விட்டு புறம்பே போது போக்குகிற வர்களை
நான்  ஒருவனாக புத்தி பண்ணி இரேன் என்கிறார்-

கடல் மல்லைத் தல சயனத்துறைவாரை எண்ணாதே இருப்பாரை இறைப் பொழுதும் எண்ணோமே–2-6-1-
பிரயோஜனாந்த பரராய் -தன்னை உகவாது இருப்பாருக்கும்  கூட அபேஷித சம்விதானம் பண்ணுமவன்-
நம்மை உகப்பாரையும் கிடைக்க வற்றோ என்று-அவசர ப்ரதீஷனாய் இங்கே வந்து கிடக்கிற-இந்நீர்மையை அனுசந்தியாதே
புறம்பே உண்டு உடுத்து போது போக்குவாரை-ஒரு வஸ்துவாக நினைத்து இரோம்-என்கிறார்-
நண்ணாத-
ஸ்ரீ விதுரர் பட்டது படுகிறார் ஆயிற்று –
சம்ச்புரு சந்நாசனம் சௌரேர் மஹா மதி ருபா விசத் -என்றது இ றே-
கடல் கலங்கினால் போலே கலங்கும் போலே காணும்
மஹா மதிகள் என்று துர்யோதன க்ரஹத்தில் எழுந்து அருளின போது பொய் ஆசனமும் வஞ்சனமுமாய்ப் புகுந்த
பிரமாதத்தை நினைத்து நெஞ்சு அஞ்சினபடியால் நாமும் ஒரு குலையில் காய் அன்றோ –
நாமும் சம்சாரிகளில்  ஒருவரான பின்பு நம்மைத் தான் விஸ்வசிக்க வேணுமோ என்று
தம்மை அதிசங்கை பண்ணின படியால் தாம் படுத்த படுக்கையையும் தடவிப் பார்த்தார் இறே –

பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசர் பெருமாள் எழுந்து அருளப் புக்கால் சொட்டை முட்டியில் கையை வைத்துக் கொடு சேவிப்பாராம்-
ஒருவர் இடறுதல் -பேர்தல் -செய்தது ஆகில் தம்மை முடித்துக் கொள்வாராக –
அத்தை அனுசந்தித்து நம் முதலிகள் இவரை மஹா மதிகள் என்றாம் அழைப்பது –

கலங்குகை போலே காணும் மஹா மதிகளாவது அத்ஸ்தாநே பயசங்கை பண்ணுவார்க்கு எல்லாம் பேராய் கொள்ளீர் மஹா மதிகள் என்று –

இறைப் பொழுதும் எண்ணோமே-
எண்ணப் பெற்றிலோம் என்ற அனுதாபமும் இன்றிக்கே இருப்பாரை – அவஸ்துக்களை எண்ணும் போது ஒரு கால விசேஷம் உண்டு இறே
வஸ்து பிரதியோகியாக எண்ணும் அது உண்டு இறே- அவ்வளவிலும் எண்ணோம் என்கிறார் .

கடல் மல்லைத் தல சயனம் ஆர் எண்ணும் நெஞ்சுடையார் அவர் எம்மை யாள்வாரே–2-6-2-
கல்லிலும் செம்பிலும் வெட்டிற்று என்னுமா போலே
அடிகள் அடியே நினையும் அடியவர்கள் தம் அடியான் -என்று இறே தம்மைச் சொல்லுகிறது –
ஜ்ஞான ஆநந்தங்கள் அன்று காணும் இவர்க்கு நிரூபகம் -பாகவத சேஷம் ஆயிற்று-

வானவரை –
கார்ய காலத்தில் பல் காட்டி
அநந்தரம்
அவனைத் தள்ளி -ஈஸ்வரோஹம் -என்று இருப்பார்க்காக வாயிற்று –
இவனை தங்களோடு சஜாதீயனாகப் புத்தி பண்ணுதல்
அன்றிக்கே –
இவன் ஒரு மூங்கில் வளைத்த போதாக நம்மில் அதிகன் என்று இருத்தல் செய்யுமவர்கள் இறே –
இதில் இன்னும் அந்த சஜாதீய புத்தி தானே நன்று இறே –
அவ் அவுணரில் இவர்களுக்கு வ்யாவிருத்தி பெரிது அல்ல வாயிற்று –
அவர்கள் இவனுடைய ரஷ்ய வர்க்கத்தை அழியச் செய்து கொடு திரியப் புக்கார்கள் –

இவர்கள் அவன் பக்கலிலே அபேஷித்தார்கள் இத்தனை யாயிற்று வாசி –
இவர்களுக்கு கார்யம் செய்தாலும் இறே தன் ஸ்வரூபம் அழியாதபடி கார்யம் செய்யப் பெற்றோம் ஆகில் –
பெண்ணாகி –
தன்னை அழிய மாறி நிற்கச் செய்தேயும்
தூது போவது
சாரத்தியம் பண்ணுவது ஆனான் இறே
அவ்வளவு அல்லவாயிற்று –
அஹமஸ்மி மஹா பாஹோ -என்றும் –
இமௌஸ்மம் முநி சார்த்தூல கிங்கரௌ சமுபஸ் த்தி தௌ-
என்றும் ருஷிகளும் விற்றுச் செய்வானாக தன்னைத் தாழ
விட்டுத் திரிந்தவன் ஆயிற்று –
புருஷோத்தமான தன்னை இறே தன் ஸ்வரூபத்துக்கு போராதபடி அழிய மாறிற்று

கிழக்கே ஐயாற்றிலே யாதவராயர் வந்து இருக்க ஜீயர் என்னை இறையிலிக்  கார்யத்துக்காக அநேகம் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களோடே
கூடப் போக விட்டார் -நான் அவன் கூடத்திலே வந்து அவசரம் பார்த்து இருக்கச் செய்தே
பலரும் வந்து என்னை அனுவர்திக்கக் கண்டவாறே அங்கே
மஹா மகேஸ்வரனாய் இருப்பான் ஒரு பையல் –
பிள்ளாய் நீர்  பொருளுக்கு கடவீர் என்று கேட்டோம்
எங்களுடைய வற்றிலே அரியல்லால் தேவு இல்லை என்று உண்டாய் இருந்தது –
அதுக்கு பொருள் சொல்ல வேணும் -என்ன
நான் இதுக்கு அதிகரித்தேன் ஒருவன் அல்லேன் -என்ன
நீ தான் தேவர்க்கு ஒரு உத்கர்ஷத்தையும்
ஈஸ்வரனுக்கு ஒரு அபகர்ஷத்தையும்
நினைத்து கேட்கிறாய் ஆகில்
புருஷோத்தமன் என்று புராணங்களில் சொல்லா நிற்க
ஆஸ்ரித அர்த்தமாக அவன் தன்னை அழிய மாறினான் என்றால்
இது அவனுக்கு குணவாயாம் அல்லது தோஷாவாயாகாது-
இனி ஆண் பிள்ளை சோறாள்வியை ஸ்திரீ என்று துடர்ந்து
திரிவாரை  போலே துடர்ந்து திரியா நின்றார் -என்று
தேவரை அஞ்ஞர் ஆக்குவதில் காட்டில் இது சொன்னவன்
அநாப்தான் அஞ்ஞன் என்று இருக்க அமையாதோ -என்று சொன்னேன் என்று அருளிச் செய்தார் –

தல சயனத்துறை கின்ற ஞானத்தின் ஒளி யுருவை நினைவார் என் நாயகரே -2-6-3-

தல சயனத்து உறைவாரை கொண்டாடும் நெஞ்சுடையார் அவர் எங்கள் குல தெய்வமே -2-6-4-
குல தைவதம் தத் பாதாராவிந்தம் -என்னும் அளவல்ல எங்களது-

கடல் மல்லைத் தல சயனம் நச்சித் தொழுவாரை நச்சென்றன்நன்னெஞ்சே–2-6-5-
ஆஸ்ரிதர்க்காக திரு வெக்காவில் படுக்கை மாறிக் கிடந்தவனை –
ஓர் ஆஸ்ரிதனுக்காக தரை கிடக்கிற  தேசம் –
அவன் தனக்கு பரம ப்ராப்யமாக கொண்டு வந்து நிற்கிற தேசத்தை –
கர்த்தவ்யம் என்று தொழா நிற்கச் செய்தே புறம்பே நெஞ்சு அந்ய பரமாய் இருக்கை அன்றிக்கே
ஆசையின் கார்யம் தொழ வேண்டும்  என்று தோற்றும்படி இருக்கை –
திரு கடல் மல்லையைத் தொழுகிறவர்கள் உடைய அவ்வேற்றம் எல்லாம் நமக்கு உடலாக அவர்களை ஸ்நேஹி

கடல் மல்லைத் தல சயனம் வலங்கொள் மனத்தாரவரை வலங்கொள் என் மட நெஞ்சே–2-6-6-

கடல் மல்லைத் தல சயனம் நெஞ்சில் தொழு வாரைத் தொழுவாய் என் தூய் நெஞ்சே-2-6-7-
வாய்விட ஷமர் அன்றிக்கே இருக்குமவர்களை –
அந்த திருக்கடல் மல்லையையும் அங்கு கிடக்கிற நாயனாரையும் தேடி இராதே- தொழுவார்கள் உத்தேச்யராய் தொழு
ததீய சேஷத்தளவிலே நிற்கும்படியான சுத்தியை யுடையை யிறே நீ –

கடல் மல்லைத் தல சயனம் தொழு நீர் மனத்தவரைத் தொழுவாய் என் தூய் நெஞ்சே  –2-6-8-
திருக் கடல் மல்லையைத் தொழுகை காதா சித்கமாகை தவிர்ந்து ஸ்வபாவம் ஆம் படி யான நெஞ்சை யுடையாரை –
அவர்களுக்கு ஊரைத் தொழுகை யாத்ரையானவோபாதி அவர்கள் தங்களை தொழுகை கிடாய் உனக்கு யாத்ரை –
பாகவத சேஷத்வம் நன்று என்று உபதேசிக்கலாம் படி இறே உன் சுத்தி இருக்கிறது –

கடல் தல  சயனம் வணங்கும் மனத்தாரவரை வணங்கு என் தன் மட நெஞ்சே-2-6-9-

கடல் மல்லைத் தல சயனத்து அடிகளடியே நினையும் அடியவர்கள் தம்மடியான் வடி கொள் நெடு வேல் வலவன் கலிகன்றி
யொலி வல்லார் முடி கொள் நெடுமன்னர் தம் முதல்வர் முதலாவாரே–2-6-10-
கையில் வேல் பிடித்தால் போலே ஆயிற்று சேஷத்வத்திலும் -பாகவத சேஷத்வத்தில் நின்றபடி –
முடியை உடையராய் நாட்டுக்கு அநந்ய பிரதானராய் இருந்துள்ள ஷத்ரியருக்கு
பிரதானரான ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் நிர்வாஹகராய் நித்ய சூரிகளோடு சத்ருசராகப் பெறுவர்

——————————————–

கண் சோர வெங்குருதி -பிரவேசம் -7-4-

இது திருமங்கை ஆழ்வார் உடைய நெடுமாற்கு அடிமை -பாகவத சேஷத்வத்தைச் சொல்லுகிற திரு மொழி யாய்த்து –
பெரிய நம்பி  ஜன்ம வ்ருத்தாதிகளால் குறைய நின்றார் ஒருவர் திரு நாட்டுக்கு நடந்தாராய்
அவரை அநு கமனம் பண்ணி  தீர்த்த மாடாதே வந்து எழுந்து அருளி இருக்க
இத்தை எம்பெருமானார் கேட்டு அருளி
பெரிய நம்பி பாடே வந்து- மரியாதை கிடக்க கார்யம் செய்ய வேண்டாவோ என்ன
பயிலும் சுடர் ஒளி -நெடுமாற்கு அடிமை -கடலோசையோ பாதியோ
சிறிது குறைவாகிலும் ஆஸ்ரயகிக்க வேண்டாவோ என்று அருளிச் செய்தார்-
பிள்ளை அழகிய மணவாள அரையர் கரையே போகா நிற்க
உள்ளே மா மதலைப்  பிரானை திருவடி தொழுது போனாலோ என்ன
ஆர் தான் திருமங்கை ஆழ்வார் உடைய
பசைந்த வளையத்திலே கால் வைக்க வல்லார் -என்று அருளிச் செய்தார் –
இத்தால் அனன்யார்ஹ சேஷத்வத்தை சொல்லிற்று ஆகிறது –
அதாகிறது
ததீய சேஷத்வ பர்யந்தம் ஆகை  இறே- ஓன்று இரண்டு கிரயம் சென்றால் மீளாது இறே –

பயிலும் சுடர் ஒளி -ததீய சேஷத்வ அனுசந்தானம்
நெடுமாற்கு   அடிமை -ததீய சேஷத்வ போக்யத்வ அனுசந்தானம்
நண்ணாத வாள் அவுணர் -ததீய சேஷத்வ போக்யத்வ அனுசந்தானம்
கண் சோர வெங்குருதி -ததீய சேஷத்வ அனுசந்தானம் –

தாள் தொழுவார் காண்மின் என் தலை மேலாரே -7-4-1
திருத் துழாய் போலேயும் ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் போலேயும் உம்முடைய ஸ்பர்சம் நமக்கு இனிதாய் இரா நின்றது –
உம்முடைய தலையைக் கொடு வாரும் நம்முடைய காலை வைக்க என்ன இங்கு உமக்கு ஒழியாது
வகுத்தவர்கள் காலுக்கு இடம் போரும் இத்தனை –

எப்பொழுதும் என் மனத்தே இருக்கின்றாரே -7-4-2
நிதித்யாசி தவ்ய-என்கிற விஷயத்துக்கு இடம் காண்கிறிலேன்  –

போதொடு புனல் தூவும் புண்ணியரே விண்ணவரில் பொலிகின்றாரே -7-4-3-
புஷ்பங்களோடு கூட ஜலத்தைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்கிற பாக்யாதிகரே –
சூட்டு நன் மாலைகள் தூயன வேந்தி ஆஸ்ரயிக்கிற நித்ய சூரிகளில் சம்ருத்தர் ஆகிறார் –
அங்கே இருந்து ஆஸ்ரயிக்கிறவர்கள் இங்கே இருந்தபடியே   ஆஸ்ரயிக்கிறவர்களோடே ஒவ்வார் இறே   –

தண் சேறை  எம்பெருமான் உம்பராளும் பேராளன் பேரோதும் பெரியோரை யொருகாலும் பிரிகிலேனே  -7-4-4-

தண் சேறை  எம்பெருமான் தாளை நாளும் சிந்திப்பார்க்கு  என்னுள்ளம் தேனூறி எப்பொழுதும் தித்திக்குமே –7-4-5-

வண் சேறை  எம்பெருமான் அடியார் தம்மைக் கண்டேனுக்கு இதுகாணீர் என் நெஞ்சும் கண் இணையும் களிக்குமாறே –7-4-6-

தண் சேறை எம்பெருமான்  திருவடியைச் சிந்தித்தேற்கு என் ஐ யறிவும் கொண்டானுக்கு  ஆளானார்க்கு ஆளாம் என் அன்பு தானே -7-4-7-
ஸ்ரோத்ராதிகள் ஐந்தாலும் உண்டான வெளிச் சிறப்பை தன் பக்கலிலே ஆக்கிக் கொண்டான் –
அது தனக்குத் தான் விஷயம் ஆனான் -என்றபடி –
ஐ அறிவும் கொண்டானுக்கு ஆளான அளவிலே நிற்கிறது இல்லை -அவனுக்கு ஆளானார் அளவிலே ஆளாகா நின்றது என் அன்பானது –

தண் சேறை யம்மான் தன்னைக் கண்ணாரக் கண்டு உருகி கையார தொழுவாரைக் கருதும் காலே -7-4-8-
கைகளின் விடாய் தீரும்படி தொழுவாரை நினைக்கும் கால் உண்ணாது  வெங்கூற்றம்- ஓவாத பாவங்கள் சேரா –

தண் சேறை எம்பெருமான் தாளை நாளும் உள்ளத்தே வைப்பாருக்கு இது காணீர் என்னுள்ளம் உருகுமாறே –7-4-9-
தேன் வெள்ளம் இட்டு-அதன் உடைய பரிமளமேயாய் இருக்கிற தண் சேறை எம்பெருமான் திருவடிகளை
என்றும் ஒக்க ஹிருதயத்தில் வைக்குமவர்களுக்கு -என்னுடைய ஹிருதயம் அழிகிற படி கண்டி கோளே –
இப் பேறு எனக்கு வந்த படி எங்கனேயோ -ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணி மெய்யான ஸ்நேஹத்தை உடையராய்
அவனை அநவரத பாவனை பண்ணிக் கொண்டு போருவார் பெரும் பேற்றை நான் பெற்ற படி எங்கனேயோ —

தண் சேறை அம்மான் தன்னை வா மான் தேர் பரகாலன் கலிகன்றி ஒலி மாலை தொண்டீர்
தூ மாண் சேர் பொன்னடி மேல் சூட்டுமின் நும் துணைக் கையால் தொழுது நின்றே –7-4-10-
ஹேய ப்ரத்ய நீகமாய்- தர்ச நீயமாய் இருந்துள்ள திருவடிகளிலே சூட்டுங்கோள்-
அது செய்யும் பொது அஞ்சலியைப் பண்ணா நின்ற கையை உடையராய்க் கொண்டு தொழுது இம்மாலையைச் சூட்டுங்கோள் –

————————————————-

தந்தை கால் பிரவேசம் –

கீழே பாகவத சேஷத்வத்தை அனுசந்தித்தார் -அது பகவத் விஷயத்துக்கு உத்தம்பகமாய் இருக்கும் இறே-
ஆகையால் அபேஷை பிறந்தது -பிறந்த அபேஷை தான் -வரில் பொகடேன்-கெடல் தேடேன் –   என்று
ஆறி இருக்கும் அளவு அன்றிக்கே இப்போதே பெற வேணும் என்னும் அளவாய் இருந்தது -அப்போதே பெறாமையால் வந்த ஆற்றாமை
ஒரு பிராட்டி தசையைப் பிறப்பிக்க
அத்தாலே அவனோடு காதா சித்கமாக சம்ச்லேஷத்தை உடையளாய் இருப்பாள் ஒருத்தி நம்மோடு நித்ய சம்ச்லேஷத்தை பிறப்பிக்கைகாக
திரு வழுந்தூரிலே  வந்து சந்நிஹிதன் ஆனான் என்று அவள் பாசுரத்தாலே அங்குத்தைப் படிகளை அனுசந்திக்கிறார்

————————————————-

பெரிய திருமொழி -திவ்யார்த்த தீபிகை -11-3-மன்னிலங்கு பாரதத்து த் தேரூர்ந்து மா வலியை-

கீழ்த் திரு மொழியில் -நம் பெண்மை சிந்தித்து இராது போய்த் தூமலர் நீர் கொடு தோழீ-நாம் தொழுது ஏத்தினால்
கார் முகில்  வண்ணரைக்  கண்களால் காணலாம் கொலோ –
என்று ஸ்வரூப விருத்தமாக அதி பிரவ்ருத்தி பண்ணி யாகிலும் காணப் பெறுவோம் என்று ஆழ்வார் கோலின அளவிலே –
இதனைப் பொறுக்க மாட்டாத எம்பெருமான் வந்து முகம் காட்டி
தன் செல்லாமை அடங்கலும் காட்டி அருள -ஆழ்வார் அதை எல்லாம் அனுசந்தித்து -தாஹித்தவன் சிறிது தண்ணீர் கிடைத்தால்
அது தாஹ சாந்திக்கு உடலாகாதே- மேலும் மேலும் விடாயை வளரச் செய்யுமா போலே விடாயைப் பிறப்பிக்க
அதனாலே மிகவும்நோவு பட்டு -அவனைக் கிட்டி நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெற்றிலோம் ஆகிலும்
இவ்விடாயும் பதற்றமும் இவ் விஷயத்திலே ஆகப் பெற்றோமே என்று திருப்தியுடன் பேசித் தலைக் கட்டுகிறார் –
இதுவும் நாயகி பாசுரம் -அந்தாதி தொடையில் அமைந்த பதிகம்-

———————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி –5-1-தொடங்கி-6-10–வரை இருபது பதிக -பலஸ்ருதி பாசுர- தாத்பர்யங்கள் —

September 4, 2018

புள்ளம் பூதங்குடி தன் மேல கலிகன்றி சொல் தான் ஈரைந்து இவை பாடச் சோரா நில்லா துயர் தானே –5-1-10-

இவ்வாத்ம வஸ்துவை சோரக் கொடுக்கும் வினை நில்லாது –

————————————-

கூடலூர் மேல் கோவைத் தமிழால் கலியன் சொன்ன பாவைப் பாடப் பாவம் போமே –5-2-10-

பால் குடிக்க நோவு போம் -என்பாரைப் போலே –

———————————————-

திரு வெள்ளறை அதன் மேய அஞ்சனம் புரையும் திரு வுருவனை யாதியை யமுதத்தை– கலி கன்றி சொல் ஐ  இரண்டும்
எஞ்சலின்றி நின்று ஏத்த வல்லார் இமையோர்க்கு அரசர் ஆவர்களே –5-3-10-

ஒன்றும் விடாதே ஏத்த வல்லவர்களை- நித்ய சூரிகள் ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனை விட்டு- இவர்களை ஆதரியா நிற்பர்கள் –

—————————————————-

அல்லி மாதர் அமரும் திரு மார்வன் அரங்கத்தைக் கல்லின் மன்னு மதிள் மங்கையர் கோன் கலி கன்றி சொல்
நல்லிசை மாலைகள் நாலிரண்டும் இரண்டும் உடன் வல்லவர்   தாம் உலகாண்டு பின் வானுலகு ஆள்வரே –5-4-10-

உந்தி – வையம் -இரண்டும் உலகுண்ட வடதள சாயி விஷயம்/விளைத்த -வம்பு -ராமன் விஷயம்/கலை -கஞ்சன் -கிருஷ்ண விஷயம்
சேயன் -அல்லி -ஸ்ரீ யபதி விஷயம்– இப்படி நாலு இரண்டும்
பண்டு -திருக் குறளன் விஷயம்/ ஏனம் -சகல அவதார சமுதாய விஷயம்–இப்படி இரண்டும்-
இவற்றை சாபிப்ராயமாக அப்யசிக்க வல்லார்கள் கோயிலிலே இருந்து அனுபவித்து பின்னை சரீர சமனந்தரம்
பரம பதம் தாங்கள் இட்ட வழக்காக பெறுவர்கள் –

————————————————-

திருவரங்கத்து அம்மானைச் சிந்தை செய்த கலி கன்றி ஒலி மாலை கற்று வல்லார்
மாலை சேர் வெண் குடைக் கீழ் மன்னவராய்ப் பொன் உலகில் வாழ்வர் தாமே–5-5-10-

தனி முத்துக் குடைக் கீழே இதில் அபேஷை உண்டாகில் ஐஸ்வர்யத்தை அனுபவித்து
பரம பதத்திலே நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவார்கள்-

————————————————-

ஆமருவி நிரை மேய்த்த வணி யரங்கத்து யம்மானைக் காமரு சீர்க் கலிகன்றி யொலி செய்த மலி புகழ் சேர்
நாமருவு தமிழ் மாலை நால் இரண்டோடு  இரண்டினையும் தாமருவி வல்லார் மேல் சாரா தீ வினை தானே —5-6-10-

மனஸ் சஹகாரம் வேண்டாதே இத்தை ஒரு கால் நாக்கிலே இட்டால் பின்னை நா விடாதே இருக்கும் ஆய்த்து
மனஸ் சோடே இத்தை அனுசந்தித்துக் கற்றவர்கள் மேல் இவர்கள் போக்க வேணும் -என்று நினையாதே இருக்க
துஷ் கர்மங்கள் தாமே இது நமக்கு நிலம் அல்ல -என்று விட்டு ஓடிப் போம் –

—————————————-

புனல் சூழ்ந்த வரங்க மா நகர் அமர்ந்தானை மன்னு மா மாட மங்கையர் தலைவன் மானவேல் கலியன் வாய் ஒலிகள்
பன்னிய பனுவல்  பாடுவார் நாளும் பழ வினை பற்று அறுப்பாரே —-5-7-10-

லஷணங்களில் ஒன்றும் குறையாத படி விஸ்ருதமான வித்தை அப்யசிக்க வல்லார்
ப்ராரப்தமான கர்மங்களை வாசனையோடு போக்கப் பெறுவார் –

————————————————–

திரு வரங்கத் தம்மானை நீடு தொல் புகழ் ஆழி வல்லானை  எந்தையை நெடுமாலை நினைந்த
பாடல் பத்திவை பாடுமின் தொண்டீர் பாட நும்மிடைப் பாவம் நில்லாதே —-5-8-10-

பால் குடிக்க நோய் தீருமா போலே இவருடைய பாசுரத்தைச் சொல்ல ப்ராப்தி பிரதிபந்தகங்கள் தன்னடையே விட்டுப் போம்
சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி போலே- நீடு தொல் புகழ் ஆழி வல்லானை -என்று
அஹம் சப்தத்தில் சக்தியைப் பற்றச் சொல்லுகிறது –

—————————————————

திருப்பேர் வரிவரவு அணையில் பள்ளி கொண்டு உறைகின்ற மாலைக் — கலியன் செஞ்சொலால் மொழிந்த மாலை
கொண்டிவை பாடி யாடக் கூடுவர் நீள் விசும்பே—-5-9-10-

இவற்றைக் கொண்டு பாடுவது ஆடுவதாக- இவ் வனுபவத்துக்கு மேலே நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவார்-

————————————————–

நந்தி புர விண்ணகரம் நண்ணி யுறையும் கலியன் ஒலி மாலை யிவை ஐந்தும் ஐந்தும்
முறையிலிவை பயில வல வடியவர்கள் கொடு வினைகள் முழுதகலுமே—5-10-10–

இவ்விடம் நமக்கு ஆஸ்ரயநீய ஸ்தலம் என்னும் பிரதிபத்தியோடே கூட அப்யசிக்க வல்ல அடியவர்கள் உடைய
க்ரூரமாய் அனுபவித்தால் அல்லது நசிக்கக் கடவது அன்றிக்கே இருக்கிற பாபங்கள் சவாசனமாகப் போம் –

—————————————————

பூ மரு பொழில் அணி விண்ணகர் மேல் காமரு சீர்க் கலிகன்றி சொன்ன
பாமரு தமிழ் இவை பாட வல்லார் வாமனன் அடி இணை மருவுவரே—-6-1-10-

இவர் வேண்டேன் என்றதை தவிர்ந்து அருளுதியேல் -என்ற பேற்றைப் பெறுவார் –

————————————————

தேனார் பூம் புறவில் திரு விண்ணகர் மேயவனை வானாரும் மதிள் சூழ்  வயல் மங்கையர் கோன் மருவார்
ஊனார் வேல் கலியன் ஒலி செய் தமிழ் மாலை வல்லார் கோனாய் வானவர் தம் கொடி மா நகர் கூடுவரே –6-2-10-

அங்கே போய் சிலருக்கு பரதந்த்ரராய் இருக்கை அன்றிக்கே ஆண்மின்கள் வானகம் -என்கிறபடியே
தாங்கள் அங்குத்தைக்கு நிர்வாஹகராய்க் கொண்டு ஸ்ரீ வைகுண்டத்தைப் பிராபிக்கப் பெறுவார்  –

—————————————-

திரு விண்ணகரானைக் காரார் புயல் தடக்கைக் கலியன் ஒலி மாலை
ஆரார் இவை வல்லார் அவர்க்கு அல்லல் நில்லாவே –6-3-10-

ஜன்ம வ்ருத்தாதிகள் ஏதேனும் ஒரு படியாக அமையும் இத்தை அதிகரிக்கைக்கு அடியான ருசியில்
கண் அழிவு அற்று இருக்கும் அத்தனையே வேண்டுவது
அவர்களுக்கு பகவத் பிராப்தி பிரதிபந்தகங்கள் போக வேணும் என்று இவர்கள் இரக்க வேண்டா
அவை தானே -நமக்கு இவ்விடம் இருப்பல்ல -என்று கால் வாங்கிப் போம் –

——————————————–

நறையூர் தொழு நெஞ்சமே என்ற– கறையார் நெடுவேல் மங்கையர் கோன் கலிகன்றி சொல்
மறவாது உரைப்பவர் வானவர்க்கு இன்னரசு  ஆவரே –6-4-10-

ஸ்திரீகளும் கண்ணுக்கு இலக்கான யௌவனமும் உண்டான போதாக இத்தை மறவாதே அப்யசிக்க வல்லவர்கள்
என்றும் ஒக்க பஞ்ச விம்சதி வார்ஷிகரான நித்ய சூரிகள் உடைய தேசத்துக்கு நியாமகராகப் பெறுவார் –
என்றும் ஒக்க ஏக ரூபராய் இருக்கும் அவர்கள் இறே அவர்கள் – அவன் சாம்யா பத்தி கொடுத்து வைக்கையாலே –

————————————————

நறையூர் மேல் காமக் கதிர் வேல் வல்லான் கலியன் ஒலி மாலை சேமத் துணையாம் செப்புமவர்க்குத் திருமாலே–6-5-10-

இவனை அடை கொடு பாழ் போக்குகை அன்றிக்கே இவனுடைய ரஷணத்தை முடிய
தலைக் கட்டிக் கொடுக்கும் துணையாம்-

———————————–

திரு நறையூர் –யின்பப் பாடல்  பாடுவார் வியனுலகில் நமனார் பாடி
வெம்மொழி கேட்டு அஞ்சாதே மெய்ம்மை சொல்லில் விண்ணவர்க்கு விருந்தாகும் பெரும் தக்கோரே —6-6-10-

புறம்பே உண்டு உடுத்து போது போக்குகிற சம்சார விபூதியிலே வ்யாவ்ருத்தராய்க் கொண்டு அதிகரிப்பார்
யமபடருடைய குரூரமான சப்தம் கேட்டு அஞ்சாதே -மேல் பெரும் பேறு இருந்த படி சொல்லில் –
பரம பதத்திலே போய்- பதியினில் பாங்கினில் -என்கிறபடியே நித்ய சூரிகள் எதிரே வந்து தந்தாம் இருப்பிடங்களிலே
கொண்டு புக்கு உயர வைத்துத் தாங்கள் தாழ விருந்து ஸ்ரீ பாதம் விளக்கி கொண்டாடும்படியான பெருமையை உடையராய் ஆவார்கள் –

—————————————————-

நறையூர் நின்ற நம்பியை பாடுவார் பாடு சாரா பழ வினைகள் மன்னி யுலகம் ஆண்டு போய் வானோர் வணங்க வாழ்வாரே –6-7-10-

சம்சாரத்தில் நெடுநாள் இருந்து ஐஹிக போகங்களையும் புஜித்து பின்னை பரம பதத்தே போய்
நித்ய சூரிகள் ஆதரிக்க நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவார்கள் –

—————————————————–

நன்னறையூர் நின்ற நம்பியை வம்பவிழ்  தார்க் கன்னவிலும் தோளான் கலியன் ஒலிவல்லார்
பொன்னுலகில் வானவர்க்குப் புத்தேளி ராகுவரே–6-8-10-

பரம பதத்தில் அங்கு உள்ள நித்ய சூரிகளுக்கு தைவங்கள் ஆவார்கள்
வைகுந்தன் தமர் எமர் -என்று இறே  அவர்கள் சொல்லுவது -அவர்களுக்கு ஆஸ்ரயநீயர் ஆவார்கள் –

——————————————–

திருநறையூர் நின்றானை பாடல் இவை பத்தும் வல்லார் விண் களகதது இமையவராய் வீற்று இருந்து வாழ்வாரே –6-9-10-

பண்களின் உடைய அகமான பண்ணிலே சொன்ன இப்பாடல் பத்தும் வல்லார் -போக பூமிகளில் பிரதானமான பரம பதத்திலே போய்
நித்ய சூரிகள் உடன் ஒரு கோவையாய் அவனை நித்ய அனுபவம் பண்ணப் பெறுவார்கள் –

—————————————

நறையூர் நெடுமாலை– கலியன் ஒலி மாலை மேவிச் சொல்ல வல்லார் பாவம் நில்லா வீயுமே –6-10-10-

இதிலே பொருந்தி இத்தை சொல்ல வல்லவர்கள் உடைய பாபம் இவர்கள் பக்கலில் நில்லாது – இவர்களை விட்டுப் போய்
பின்னையும் தான் நிற்கை அன்றிக்கே நசிக்கும் – த்விஷந்த பாபக்ருத்யாம் -என்கைக்கு முதல் இல்லை –

—————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்