Archive for the ‘Poyhai Aazlvaar’ Category

முதல் திருவந்தாதி–பாசுரங்கள் –81-90– -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் —

November 8, 2016

பிரயோஜனாந்தர பரர்க்கும் கூட உடம்பு நோவக் கடலைக் கடைந்து அம்ருதம் கொடுத்து அவர்களை சாவாமல்
காத்தவனுடைய பேர் அன்றோ அநாதியான நரகத்தின் நின்றும் கைப்பிடித்து ஏற விடும் பரிகரம்-என்கிறார் –

பிரயோஜனாந்தர பரர்க்கும் கூட உடம்பு நோவக் கடல் கடைந்து அபேக்ஷித சம்விதானம் பண்ணுமவன் திரு நாமமே
கிடி கோள் சம்சாரத்தை கடக்கைக்கு உபாயம் -என்கிறார் –

ஆளமர் வென்றி யடு களத்துள் அஞ்ஞான்று
வாளமர் வேண்டி  வரை நட்டு நீளவரைச்
சுற்றிக் கடைந்தான் பெயரன்றே தொல் நரகைப்
பற்றிக் கடத்தும் படை -81-

ஆளமர் வென்றி யடுகளத்துள் –ஆள் நிறைந்து வென்றியை யுடைத்தாய் முடிப்பதான யுத்த ஸ்தலத்திலே
வாளமர் வேண்டி-மதிப்புடைத்தான பூசலை வேண்டி –
வரை நட்டு-மந்திரத்தை நட்டு –
அஞ்ஞான்று-அஸூரர்கள் தேவர்களை முறித்து வாயில் இட்டுச் செல்லுகிற அன்று
வாளமர்-தேவர்களுக்கு மதிப்பும் ஆயுஸ்ஸூம் யுண்டாகும் படி
நீளவரைச்-சேதனத்தை
சுற்றிக் கடைந்தான் பெயரன்றே தொல் நரகைப்-பற்றிக் கடத்தும் படை-அள்ளி எடுத்துக் கொடு போய்
பரம பதத்தில் வைக்கும் -பற்றி -அல்லேன் என்றாலும் விடாது –

—————————-

ஆளோடு ஆள் மிடைந்து கிடப்பதாய்-வென்றியை யுடைத்தாய் -எதிரிகளை முடித்து விழ விடுகிற யுத்த பூமியிலே
அஸூரர்கள் தேவர்களை மேலிட்டு நலிகிற அன்று அனுகூலரான தேவர்களுக்கு ஜெயம் யுண்டாகும் படி
ஒளியை யுடைத்தாய் இருபத்தொரு யுத்தம் வேணும் என்று அபேக்ஷித்து -நீரைக் கண்டால் ஆழக் கடவ
கடைந்து அருளினவனுடைய திரு நாமம் அன்றோ பழையதாய் வருகிற சம்சாரம் ஆகிற
நரகத்தை அள்ளி எடுத்துக் கொடு போய்க் கடத்தி விடும் சாதனம் –

—————————————————————–

இப்பாட்டாலே சர்வ ஸமாச்ரயணீயத்துவமும் ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யமும் சொல்லுகிறது –

தேவர்கள் ஆஸ்ரயிக்கும் படி கடலிலே கிடந்த அளவன்றிக்கே பெண் பிறந்தாரும் ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி
திருமலையிலே வந்து சந்நிஹிதன் ஆனார் என்கிறார் –

படையாரும் வாள் கண்ணார் பாரசி நாள் பைம் பூம்
தொடையலோ டேந்திய தூபம் இடையிடையில்
மீன் மாய மாசூணும் வேங்கடமே லோரு நாள்
மானமாய வெய்தான் வரை -82-

படையாரும் வாள் கண்ணார் -வாள் போன்று ஒளி பொருந்திய கண்களை யுடையார்
பாரசி நாள்-துவாதசி அன்று –

படையாரும் வாள் கண்ணார் பாரசிநாள் –வாள் போன்ற ஒளியை யுடைத்தான கண்களை யுடையரான ஸ்த்ரீகள் -துவாதசி நாள்
பைம்பூம்-தொடையலோ டேந்திய தூபம்-அழகியதாய் தொடுத்த மாலையோடு கூடின தூபம்
இடையிடையில்-மீன் மாய மாசூணும் -பூக்களோடு கூடின புகையானது ஆகாசத்தில் கலக்கத் தோற்றின
நக்ஷத்ரங்களை மாசூணாப் பண்ணா நின்றது –

வேங்கடமே லோருநாள்-மானமாய வெய்தான் வரை –பண்டு ஒரு நாள் ராக்ஷஸன் மாயா மிருகமாய் வர
இத்தைப் பிடித்துத் தர வேணும் என்று பிராட்டி அருளிச் செய்தது மறுக்க மாட்டாமே அத்தை முடித்தவனுடைய மலை
வாள் கண்ணார் -தங்களை சிலர் ஆஸ்ரயிக்க இருக்கும் அவர்கள் –
மீன் மாய -ஆகாசம் தோற்றாத படி
பூக்களும் புகையுமாகத் தோற்றுகை
மான் இத்யாதி -பிராட்டிக்கு நியாம்யன் ஆனால் போலே
நியாமியனாய்ப் புக்கு -தன் அனர்த்தம் என்று மீளாது கார்யம் செய்யுமவன் —

———————————————————-

வேலாகிற ஆயுதத்தோடு ஒத்து இருப்பதாய் ஒளியை யுடைத்தான கண்களை யுடைய பெண்களானவர்கள்
துவாதசி நாளிலே அழகிய பூக்களால் தொடுத்த மாலைகளோடு கூட தரித்த தூபமானது நடு நடுவே
ஒரோ நக்ஷத்ரங்களை யுடைத்தான ஆகாசமானது மறையும் படி அத்தைச் சென்று மாசு ஏறும்படி பண்ணா நிற்கும் திரு மலையே-
முன்பு ஒரு நாளிலே பிராட்டி வசன பரதந்த்ரனாகக் கொண்டு மாயா ம்ருகம் முடியும் படி எய்து
விழ விட்ட சக்கரவர்த்தி திரு மகன் வர்த்திக்கிற திரு மலை —

——————————————————-

ஒரு செயலேயோ –
நாம் ஆஸ்ரித பரதந்த்ரராய் அவர்கள் கார்யம் செய்வோம் என்னும் இடம் நீர் என் கொண்டு அறிந்தீர் என்ன
மது கைடபர்களைப் பொடி படுத்தும் பரிகரமுடைய நீ அத்தை விட்டு மலையை எடுப்பது
ஏறு அடர்ப்பது யாய்த்து வெறுமனேயோ -என்கிறார் –

வரை குடை தோள் காம்பாக ஆநிரை காத்து ஆயர்
நிரை விடை யேழ்   செற்றவா  றேன்னே உரவுடைய
நீராழி யுள்  கிடந்து நேரா நிசாசரர் மேல்
பேராழி கொண்ட பிரான் –83-

வரை குடை தோள் காம்பாக ஆநிரை காத்து –மலை குடையாகவும் தோள் காம்பாகவும் பசுக்களைக் காக்க
ஆயர் நிரை விடை யேழ்   செற்றவா  றேன்னே –நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு பிரதிபந்தகமான ஏழு வ்ருஷபத்தையும் முடித்தபடி எங்கனே —
உரவுடைய-நீராழி யுள்  கிடந்து நேரா நிசாசரர் மேல் பேராழி கொண்ட பிரான் -உரவு–என்று மிடுக்குக்குப் பெயர் -சர்ப்பம் என்றுமாம் –
திருப் பாற் கடலிலே கிடந்தது
எதிரான மது கைடபர் மேலே திரு வாழியே வாங்கின உபகாரகன் –
இத்தால் ஆஸ்ரிதற்கு விரோதம் வந்த போது தன் உடம்பு நோவக் கார்யம் செய்யும் என்றபடி –
ஒரு செயலேயோ – வந்ததுக்குத் தக்கது கொண்டு கார்யம் செய்வதே – உரவுடைய நீர் -முது நீர்
பேராழி இத்யாதி -இந்திரன் நோவாதபடி உன் தோள் நோவ ரஷிப்பதே –

——————————————————————–

மிடுக்கு யுடைத்தான நீரை யுடைய திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து எதிரிட்ட ராக்ஷஸ பிரக்ருதிகளான
மதுகைடபர்கள் மேலே அவர்கள் பொடி படும்படி மிடுக்கால் பெரிய திரு வாழியை எடுத்துக் கொண்ட உபகாரகனே-
இப்படிக் கருதும் இடம் பொருது கை நிற்க வல்ல சக்ரம் யுண்டாய் இருக்க -அத்தை விட்டு –
ஒருவராலும் சலிப்பிக்க ஒண்ணாத மலை குடையாகவும் திருத் தோள் அதற்கு காம்பாகவும் பசுத் திரள்களை ரக்ஷித்து-
நப்பின்னை பிராட்டையோட்டை சம்ச்லேஷத்துக்கு பிரதிபந்தகமாக இடையர் முன்னிட்ட திரண்ட ரிஷபங்கள் ஏழையும் முடித்த பிரகாரம் எங்கனே –
இத்தால் ஆஸ்ரித விரோதி உண்டானாலும் உன் சங்கல்பத்தால் அன்றிக்கே உடம்பு நோவக் கார்யம் செய்யும் ஸ்வபாவன் அன்றோ நீ என்றபடி –

——————————————————————————————————–

உபகாரகனான உன்னுடைய பெருமையை வேறு சிலரால் அறியப் போமோ —

உன்னுடைய ரஷ்யத்து அளவு அல்லாத ரக்ஷகத்வ பாரிப்பு ஒருவரால் பரிச்சேதிக்கலாய் இருந்ததோ -என்கிறார் –

பிரானுன்  பெருமை பிறர் ஆர் அறிவார்
உரா யுலகளந்த நான்று வராகத்
தெயிற்று அளவு போதாவா றென்கொலோ எந்தை
அடிக்களவு போந்த படி -84-

பிரானுன்  பெருமை பிறர் ஆர் அறிவார்-உரா யுலகளந்த நான்று–உராய் என்று அநாயாசேன அளந்த அன்று -என்று
அருளிச் செய்தார் -உலாவி -என்றுமாம் -பூமியிலே பொருந்த விட்டு என்னலுமாம் –
எந்தை-அடிக்களவு போந்த படி —– வராகத்-தெயிற்று அளவு போதாவா றென்கொலோ –ஒரு நாள் திருவடிக்குள்
அடங்கியது திரு எயிற்றுக்குப் போந்ததில்லை -என்கிறது –ரஷ்யத்தின் அளவன்று ரக்ஷகன் பாரிப்பு
நான் ஒருவனுமே உன் குணங்களில் குமிழ் நீர் உண்ணா நின்றேன்

—————–

உபகாரகனே -எங்கும் ஓக்க சஞ்சரித்துக் கொண்டு நீ லோகத்தை அளந்து கொண்ட அன்று என் ஸ்வாமியான
உன்னுடைய திருவடிகளுக்கு அளவு போந்த பூமியானது வராஹ ரூபியான உன்னுடைய திரு எயிற்றில் ஏக தேசத்து அளவும்
போதாதாய் இருக்கிற பிரகாரம் எங்கனேயோ -ஆன பின்பு ஏவம் விதனான உன்னுடைய பெருமையை
சர்வஞ்ஞனான நீ அறிவுதியோ அறியாயோ என்று ஸந்தேஹிக்கும் அத்தனை போக்கி வேறு சிலர் யார் தான் அறிவார்
உராய் உலகளந்த -உலாவிக் கொண்டு உலகு அளந்த -என்றபடி -ரலயோ ரபேத –என்னக் கடவது இறே –
அன்றிக்கே உரோஸிக் கொண்டு உலகு அளந்த -என்றாக்கி எல்லோரோடும் தீண்டிக் கொண்டு -என்றுமாம் –

——————————————————————————————————————–

பிறர் யார் அறிவார் -என்பாரைத் தம்முடைய திரு உள்ளம் நான் அறிந்து இருக்கிறேன் என்ன –
நீயும் இந்திரிய ஜெயம் பண்ணி ஆஸ்ரயணத்தில் இழிந்தாய் அல்லது சாஷாத்கரித்தாயோ -என்கிறார் –

இந்திரிய ஜெயம் பண்ணி அவனை ஆஸ்ரயிக்கிற நீ தான் அவன் படிகளில் ஒன்றைக் கண்டு
அனுபவிக்கப் பெற்றாயோ -பெற்றாய் ஆகில் -நெஞ்சே சொல்லிக் காண் -என்கிறார் –

படி கண்டு அறிதியே பாம்பணையினான் புட்
கொடி கண்டு அறிதியே கூறாய் வடிவில்
பொறி யைந்து முள்ளடக்கிப்   போதொடு நீரேந்தி
நெறி நின்ற நெஞ்சமே நீ –85-

படி கண்டு அறிதியே பாம்பணையினான் -திருமேனி கண்டு அறுதியோ -அவனுடைய படுக்கை கண்டு அறுதியோ —
புட்கொடி கண்டு அறிதியே-த்வஜம் கண்டு அறுதியோ
கூறாய் -சொல்லாய் –
வடிவில்-பொறி யைந்து முள்ளடக்கி-சரீரத்தில் இந்திரியங்கள் ஐந்தையும் அடக்கி –வடிவில்லாத இந்திரியங்களை
அடக்கி என்றுமாம் -கண்டவா திரிந்த தொண்டனேன் -என்னுமா போலே என்னவுமாம் –
போதொடு நீரேந்தி-நெறி நின்ற நெஞ்சமே நீ -புஷ்பாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயணத்திலே இழிந்தாய் இத்தனை இறே —
நாம் அறியாது இருக்கப் பெற்ற படி என் என்ன -திரு உள்ளத்தைக் குறித்து -வடிவில்-பொறி யைந்து முள்ளடக்கி-
வடிவிலே -உடம்பிலே அடக்கி -வடிவு இல்லாத படி -ஒரு படிப்பு பட்டு இராது -என்றுமாம் —

———————————————————————

நெஞ்சே யந்த்ர கல்பமான இந்திரியங்கள் ஐந்தையும் பாஹ்ய விஷயங்களில் போகாத படி சரீரத்துக்கு உள்ளே
நியமித்த ஆஸ்ரயண உபகரணங்களான புஷ்ப்பங்களோடே கூட ஜலத்தைத் தரித்துக் கொண்டு ஸமாச்ரயண
மார்க்கத்தில் நிலை நின்று ஆஸ்ரயித்தாயாய் இருக்கிற நீ –
திருவனந்த ஆழ்வானைப் படுக்கையாக யுடையனான சர்வேஸ்வரனுடைய தூரத்திலே ஆஸ்ரிதர் கண்டு வாழும் படி
எடுத்துக் கொண்டு வருகிற பெரிய திருவடி யாகிற த்வஜத்தைக் கண்டு அனுபவித்து அறிவுதியோ-
அவன் திரு மேனியைக் கண்டு அறிவுதியோ -அவன் திரு வனந்த ஆழ்வானுக்கு உடம்பு கொடுக்கும் படி –
தான் கண்டு அறிவுதியோ -இவற்றிலே இன்னது கண்டேன் என்று ஒன்றைச் சொல்லிக் காணாய்-
வடிவு இல்லாத பொறி ஐந்தும் என்றுமாம் -ஒரு வழிப் பட்டு இருக்கை அன்றிக்கே பல அபிசந்திகளை உடைத்தாய் இருக்கும் என்கை –
வடிவு இல்லாமை யாவது தெரியாத படி இருக்கை என்றுமாம் -கண்டு அனுபவிப்பதற்கு முன்னே
ஞான லாப மாத்திரம் கொண்டு திருப்தி பிறந்து இருக்க ஒண்ணாது காண் -என்றபடி –

———————————————————————————————————–

இவர் தம்முடைய திரு உள்ளத்தைக் குறித்து -சாஷாத் கரித்திலை இறே -என்னத் தரியான் இறே -அவன் –

இப்படி இவர் தம் திரு உள்ளத்தைக் குறித்து அவனை சாஷாத் கரித்து அனுபவிக்க பெற்றிலை இறே என்று சொன்னது
பொறுக்க மாட்டாமல் -இவர் இருந்த இடத்திலேயே பிராட்டியும் தானுமாக வந்து நெருக்க -அத்தைக் கண்டு அனுபவிக்கிறார் –

நீயும் திருமகளும் நின்றாயால் குன்றேடுத்துப்
பாயும் பனி மறுத்த பண்பாளா வாசல்
கடை கழியா யுள் புகாக் காமர் பூங்கோவல்
இடை கழியே பற்றி இனி —86-

நீயும் திருமகளும் நின்றாயால் -தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்கு மேல் என்னடியார் அது செய்யார் -என்ற நீயும்
உன்னுடைய பரிகரம்- திருவடி – நலிய புக -நகச்சின் நாபராத்யதி -என்ற அவளுமாய் நின்றாயால் –
குன்றேடுத்துப்-பாயும் பனி மறுத்த பண்பாளா–உடம்பில் விழப் புக்க மழையை மலை எடுத்துப் பரிஹரித்து நீர்மை போலே இருந்தது
இப்போது நெருக்கு அபேக்ஷிதமாக நெருங்கின படி –
வாசல்-கடை கழியா யுள் புகாக் காமர் பூங்கோவல் இடை கழியே பற்றி இனி —இடை கழிக்கு உள்ளும் புறமும்
காட்டுத் தீ போலே இரா நின்றது –
காமுகரானவர்கள் உகந்த விஷயத்தின் யுடைய கண் வட்டம் விட்டுப் போக மாட்டாதாப் போலே
இனி -இப்போது -இனி திருக் கோவலூரிலே நிற்கிறது கர்ம பல அனுபவத்துக்கு அன்று இறே –
சம்சாரிகளை நரகத்தில் புகாமல் காக்க விறே
நீயும் இத்யாதி -ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்தில் முற்பாடனான நீயும் -அக்ர தஸ்தே கமிஷ்யாமி -என்று
உனக்கு முற்படும் பிராட்டியும் / பண்பாளா -அன்று அங்கனம் உதவினாய –
கடை கழியா யுள் புகா–அங்கு அவர்கள் ஆபத்து தீர்த்தான் -இங்கு தன் ஆபத்து தீர்த்த படி -புறம்பு காட்டுத் தீயோடு ஒக்கும் –

————————————————————————-

கண்டதொரு மலையைப் பிடுங்கி எடுத்து மேலே வந்து சொரிகிற மழையைப் பரிஹரித்த நீர்மையை யுடையவனே-
திரு வாசலுக்கு புறம்பு போக மாட்டாதே உள்ளுப் புக மாட்டாதே ஸ்ப்ருஹணீயமாய் அழகியதாய்
திருக் கோவலூர் இடை கழியைப் பற்றி ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்தில் முற்பாடனான நீயும் -உன்னிலும் முற்பட்ட
திரு மகளாருமாக எங்களோடு கலக்கப் பெற்ற உகப்பின் கனத்தாலே பரந்த கால் பாவி
இப்போது தரித்து நின்றாயே–என்று அனுபவிக்கிறார் –

—————————————————————————————————————————–

இப்படி சர்வேஸ்வரன் வந்து சந்நிஹிதனான பின்பு நரகத்துக்கு ஆள் கிடையாது –
அவ்வவ் விடங்களுக்குக் கடவார் வாசல்களை அடைத்து ஓடிப் போக அமையும் என்கிறார் –

இனியார் புகுவார் எழு நரக வாசல்
முனியாது மூரித்தாள் கோமின் கனிசாயக்
கன்று எறிந்த தோளான் கனை கழலே காண்பதற்கு
நன்கு அறிந்த நா வலம் சூழ் நாடு —87–

அம் நாவல் சூழ் நாடு -அழகியதாய் ஜம்பூத்வீபம் என்ற பெயர் பெற்ற பரந்த நாட்டில் உள்ள பிராணிகள் –

இனியார் புகுவார் எழு நரக வாசல்–எழு நரக வாசல்-என்கிறது கிளர்த்தியை யுடைத்தான -நரகம் என்னவுமாம் –
ஏழு வகை நரகம் என்னவுமாம் –
முனியாது மூரித்தாள் கோமின்-இனிப்பு புகுவார் இல்லை -மிடுக்குடைய தாளைக் கோவுங்கோள்
கனிசாயக்-கன்று எறிந்த தோளான் கனை கழலே காண்பதற்கு–கனை கழல் -என்றது இலக்கைக் குறித்து
நடக்கிற போது திருவடிகளின் ஆபரணத் த்வனியை
நன்கு அறிந்த நா வலம் சூழ் நாடு —ஐம்பூத வீபமானது நன்றாக அறிந்தது –
நன்றாக அறிகை -சம்சாரத்தினின்றும் -போகோம் என்று இருக்கை –
உகந்து அருளின தேசம் இங்கு உண்டாயிற்றே என்று அஸூயை பண்ணாதே பொறுத்து இருக்கை –
இனி இத்யாதி -எங்கள் பதத்துக்கு அழிவு சொல்வதே என்று பொடியாதே — கனை கழல் -ஆபரண த்வனி –
நா வலம் -ஐம்பூத வீபம் -ஏகம் தரணி மாஸ் நிதவ்–ஒரு படுக்கையில் இருப்பார்க்கு பயம் உண்டோ

———————————————————

கன்றாயும் விளவாயும் இரண்டு அஸூரர் தன்னை நலிகைக்கு இடம் பார்த்து நிற்க -அத்தை அறிந்து
முள்ளிட்டு முள்ளைக் களைவாரைப் போலே அஸூரா விஷ்டமான விளவின் பழங்கள் உதிர்ந்து விழும்படியாக
அஸூரா விஷ்டமான கன்றை எறி தடியாக எடுத்து எறிந்து இரண்டையும் முடித்துப் பொகட்ட திருத் தோள்களை
யுடையனான சர்வேஸ்வரனுடைய ஆபரண த்வனியை உடைத்தான திருவடிகளைக் கண்டு அனுபவிக்கைக்கு சாதனம்
நாவலோடே கூடிப் பரந்து நிற்கிற நாட்டில் உள்ள பிராணிகள் ஆனவை அவன் உகந்து வர்த்திக்கிற
திருக் கோவலூருக்குத் தோள் தீண்டியான ஸ்தலத்திலே வாசமே என்று நன்கு அறிந்தன-இப்படியான பின்பு
சப்த விதமான நன்றாக த்வாரங்களிலே இனிப் போய்ப் பிரவேசிக்கக் கடவார் யார் -எங்கள் பதத்துக்கு அழிவாம் படி
இப்படி வார்த்தை சொல்லுவதே என்று பொடியாதே இனி ஒரு நாளும் திறக்க ஒண்ணாத படி பெரிய தாளை பூட்டுங்கோள்-
ஆழ்வார்களும் அருளிச் செயல்களும் நடையாடும் இடமே நாடு -அல்லாத இடம் காடு என்று கருத்து
ஏழு நரகம் -எழுகிற சம்சாரிகள் அடங்கலும் சென்று புகு கிற நரகத்வாரம்-என்றுமாம் -கிளர்த்தியை யுடைத்தான நரகம் என்றுமாம் –

——————————————————————————————————————–

இப்படி திருக் கோவலூரோடு தோள் தீண்டியான நாட்டைப் பற்றி இருந்து இவ்விஷயத்தை வீட்டுப் புறம்பே அந்நிய பரராய்த்
திரியக் கண்ட படியால் வழி பறிக்கும் நிலத்திலே தம் கைப் பொருள் கொண்டு தப்பினார் உகக்குமா போலே
என்னுடைய கரண த்ரயத்தையும் கொண்டு நான் முன்னே அங்கே பிரவணனாகப் பெற்றேன்
என்று ஸ்வ லாபத்தைப் பேசி இனியராகிறார் –

நாடிலும் நின்னடியே நாடுவன் நாடோறும்
பாடிலும்  நின் புகழே பாடுவன் சூடிலும்
பொன்னாழி ஏந்தினான் பொன்னடியே சூடுவேற்கு
என்னாகில் என்னே எனக்கு –88-

நாடிலும் நின்னடியே நாடுவன்-நினைக்கிலும் உன் திருவடியையே நினைப்பான்
நாடோறும்-எப்போதும் -பாடிலும்  நின் புகழே பாடுவன் சூடிலும்-பொன்னாழி ஏந்தினான் பொன்னடியே சூடுவேற்கு-
ஒன்றைச் சூடிலும் திரு வாழி ஏந்தின உன்னுடைய வி லக்ஷணமான திருவடிகளை சூடா நின்ற எனக்கு
என்னாகில் என்னே எனக்கு —பரம பதத்தில் போனாலும் வாக் மனஸ் காயங்கள் அங்கே ப்ரவணமாகையாகவே செய்வது-
அது இங்கேயே பெற்றேனாகில் எனக்கு இங்கே இருக்கையை நல்லது -என்கிறார் -அவன் படிக்கு சம்சாரிகள் படியைப் பார்த்தால்
யமனுக்கு என்றும் -யதி வா -என்றும் -சொல்லத் தலை அறுப்புண்டிலனோ-
பொன்னடியே -இதுவே பிரயோஜனமாக வாக் காயங்களை ஒழிய நினைக்கிலும்
என்னாகில் என்னே எனக்கு -நாட்டார் நரகம் புகில் என் -தவிரில் என் -ஆர் தான் அழ–

——————————————————————–

நெஞ்சைக் கொண்டு தேடும் இடத்திலும் -தேவரீருடைய திருவடிகளையே தேடா நிற்பன் -சர்வ காலத்திலும்
ப்ரீதி பரவசனாய் ஸ்தோத்ரம் பண்ணும் இடத்திலும் -தேவரீருடைய கல்யாண குணங்களையே வாய் விட்டுப் பாடா நிற்பன்
நான் என் தலையால் சாதரமாக தரிக்கும் இடத்திலும் ஸ்ப்ருஹணீயமான திரு வாழியை அழகு பெற தரித்த
சர்வாதிகனான உன்னுடைய அழகிய திருவடிகளையே ஸீரோ பூஷணமாக தரிக்கக் கடவனாய் இப்படி கரண த்ரயத்தாலும்
உள்ள பிரயோஜனம் கொள்ளப் பெற்ற எனக்கு ஏதானாலும் நல்லது -நாட்டார் அறிந்து இந்த லாபத்தை பெறில் என்-
இழக்கில் என் -எனக்கு ஏதாகில் நல்லது என்றபடி-
அன்றிக்கே இங்கே இருக்கில் என் அங்கே போகில் என் -ஏதானால் எனக்கு நல்லது என்றுமாம் –

——————————————————————————————————————

கீழ்ப் பிறந்த லாபம் தெரியட்டும் பின்னாட்டுகிற படியைச் சொல்லுகிறார் –

எனக்காவார் ஆரோருவரே எம்பெருமான்
தனக்காவான் தானே மற்றல்லால் புனக்காயாம்
பூ மேனி காணப் பொதியவிழும் பூவைப் பூ
மா மேனி காட்டும் வரம் ——-89-

எனக்காவார் ஆரோருவரே –என்னோடு ஒப்பார் ஒருவரும் இல்லை இறே என்னவுமாம் —
எனக்கு ஆவார் எவர் என்னவுமாம்
என்னோடு ஒப்பார் ஒருவரும் இல்லை என்று நீர் சொல்லுவான் என் -பரம சேதனன் உண்டே என்னில்
எம்பெருமான்-தனக்காவான் தானே–என்னோடு ஓத்தார் இல்லை என்றேன் அத்தனை அல்லது எம்பெருமானுடைய
உயர்த்தி இல்லை என்றேனோ –நீர் என்னோடே ஒப்பார் இல்லை என்று சொல்லிற்று எத்தாலே என்னில் –
மற்றல்லால் புனக்காயாம்-பூ மேனி காணப் பொதியவிழும் பூவைப் பூ-மா மேனி காட்டும் வரம் —–
அவனோடு சத்ருசமான பதார்த்தங்கள் வர்த்திக்கிற தேசத்திலே நின்றேன் -ஓர் அடி அன்றோ குறைய நின்றது
அவன் என்று சாஷாத் கரிக்கும் அத்தனை அன்றோ வேண்டுவது –
புனக்காயாம்-பூ மேனி-புனத்திலே நிற்கிற காயம் பூ மேனியை / காணப் பொதியவிழும் பூவைப் பூ–காணக் காண அலரா நின்ற பூவைப் பூ
இவை இரண்டும் அவனுடைய வரமான மா மேனியைக் காட்டா நின்றது –நாட்டாருக்கு நினைக்கையில் உள்ள வருத்தம் போரும்
எனக்கு மறக்க -நானும் ஒருவனே –வரமாக -தன்னிலும் விசதமாக -என்றுமாம் –

———————————————————————–

நிர்ஹேதுகமாக இப் பேற்றைப் பெற்று சேஷத்வமே வடிவாய் இருக்கிற எனக்கு ஒப்பாக வல்லார் வேறு ஒருவர் உண்டோ
நாட்டில் ஓர் ஒப்பில்லாத அளவன்றிக்கே தான் தோன்றியான பேற்றை யுடையனாய் –
சேஷத்வ ரசத்துக்கு இட்டுப் பிறவாத சர்வேஸ்வரன் தானே தனக்கு ஒப்பாம் இத்தனை ஒழிய எனக்கு ஒப்பாக வல்லனோ-
இந்த ஞான லாபம் மாத்திரமே யாய் -சாஷாத் கரிக்கப் பெறாத குறை கிடக்கிறதே என்று சங்கிக்க இடம் அறும் படி
தன்னிலத்திலே நின்று செவ்வி பெற்ற காயாம்பூவின் உடைய நிறமும் -காணாக் காணாக் கட்டு நெகிழ்ந்து வருகிற
பூவைப் பூவினுடைய நிறமும் அவனுடைய சிலாக்யமான வடிவை அழகிதாகக் காட்டா நின்றது –
அன்றிக்கே வ்ரீ யத இத வர –என்றாய் -என்னால் பிரார்த்திக்கப் படுகிற வடிவை அழகிதாகக் காட்டா நிற்கும் என்னுதல் –

———————————————————————————————————

நரசிம்ஹ ரூபியான ஈஸ்வரனுடைய ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன சீலத்தையும் வாத்சல்யத்தையும் அனுசந்திக்கிறார் –

போலியைக் காட்டித் தம்மைத் தரிப்பித்த பிரசங்கத்தில் ப்ரஹ்லாதனுக்கு விரோதியைப் போக்கித்
தன்னைக் காட்டித் தரிப்பித்த படியை அருளிச் செய்கிறார் –

வரத்தால் வலி நினைந்து மாதவ நின் பாதம்
சிரத்தால் வணங்கானாம் என்றே உரத்தினால்
ஈரியாய் நேர் வலியோனாய இரணியனை
ஒரரியாய் நீ யிடந்த தூன் –90-

வரத்தால் வலி நினைந்து –வரத்தால் தனக்கு மிடுக்கு உண்டாக நினைத்தான் அல்லது
வரம் கொடுத்தவர்கள் சக்தி பகவத் அதீனம் என்று அறிந்திலேன் –
மாதவ– வரம் கொடுத்தவர்களாலும் வணங்கப் படுமவன்
நின் பாதம்- சிரத்தால் வணங்கானாம் என்றே –அவன் இழவுக்கு வெறுக்கிறார்
உரத்தினால்– ஈரியாய்–மிடுக்காலே ஈரப்படும் அரியானவன்–சத்ருவானவன் –பெரிய சத்ரு என்றுமாம் —
நேர் வலியோனாய இரணியனை-நேரே வலியனான ஹிரண்யனை
ஒரரியாய் நீ யிடந்த தூன் –நாட்டிலே நடையாடும் ஸிம்ஹம் அன்று -தன்னுடைய இச்சையால் பிறந்த ஸிம்ஹம் என்றுமாம்
ஓரப்படும் அரியாய் –எல்லாரும் த்யானம் பண்ணும் ஸிம்ஹம் -என்றுமாம் –
வரத்தால் -தேவர்கள் வரத்தை மிடுக்காக நினைத்தான் -வணங்கு வித்துக் கொள்ளும் விஷயம் இருக்கும் படி -/
வணங்கானாம் என்றே -பிள்ளை பக்கல் பரிவு -தப்பச் செய்தோம் -என்னாம் -என்றுமாம்
உன் வஸ்து அழியாமைக்கு என்றுமாம் -/ ஈரரி–பெரிய சத்ரு / ஓரரி-சிம்ஹங்களில் ஒப்பு பிடிக்க ஒண்ணாது –

————————————————————————–

சர்வர்க்கும் ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி இருக்கிற ஸ்ரீயபதியானவனே–இரண்டு கூறாகக் கிழித்துப் பொகட்டுப் படும் சத்ருவாய்-
நேர் நிற்க வல்ல பலத்தை யுடைய ஹிரண்யனை -நாட்டில் கண்டு அறியாத அத்விதீயமான நரசிம்ஹமாய்க் கொண்டு
அவன் மிடுக்கும் கீழ்ப் படும் படியான மிடுக்காலே -மாம்சளமான பெரிய சரீரத்தை ஆஸ்ரித வத்சலனான நீ
இடந்து பொகட்டது ப்ரஹ்மாதிகள் கொடுத்த வரத்தால் வந்த தன் மிடுக்கைக் கனத்த நினைத்து சர்வாதிகனான
உன்னுடைய திருவடிகளைத் தலையால் வணங்கி ஆஸ்ரயியாதே இருந்தான் என்றோ -அன்று இறே
சிறுக்கனைப் பல கறுவி நலிந்தான் என்னும் இது கொண்டு இறே -என்றபடி –

————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி பாசுரங்கள் –71-80– -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் —

November 8, 2016

ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களிலே புகாதே-அவன் தன்னையே ஆசைப்படப் பார் என்கிறார் –

நாட்டாரைக் கொண்டு கார்யம் என் -நெஞ்சே நீ இவ்விஷயத்தைக் கை விடாதே கிடாய் -என்கிறார் –

நன்று பிணி மூப்புக் கையகற்றி நான் கூழி
நின்று நிலமுழுது மாண்டாலும் -என்றும்
விடலாழி நெஞ்சமே வேண்டினேன் கண்டாய்
அடலாழி கொண்டான் மாட்டன்பு —–71–

நன்று பிணி மூப்புக் கையகற்றி –இத்தால் கைவல்யத்தைச் சொல்கிறது
நான் கூழி-நின்று நிலமுழுது மாண்டாலும் –ப்ரஹ்மாவினுடைய ஐஸ்வர்யத்தைப் பெற்றாலும்
-என்றும்-ஆழி நெஞ்சமே வேண்டினேன் கண்டாய்–அளவுடைய நெஞ்சே –நீயே முற்பட்டு இருக்கிற உன்னை இரக்கிறேன் இறே
அடலாழி கொண்டான் மாட்டன்பு —-விடல் –விடாதே கொள் -/ வேண்டினேன் கண்டாய் –பால் குடிக்க இரக்கிறேன் இறே-
ஐஸ்வர்யம் நிலை நில்லாது -கைவல்யம் பகவத் கைங்கர்யத்தைப் பார்க்க அல்பம் என்கை –
அன்றியே இரண்டையும் சேர்த்துத் தரிலும் -விடல் -இவை நன்றான அன்றும் -அவன் அல்லாமையையும்
-பற்றுகைக்கு அவனாக அமையும் -வேண்டினேன் -இவ்வர்த்தம் -அடலாழி இத்யாதி -எனக்கு கைக் கூலி தந்து பற்றும் விஷயம் –

———————————————————————–

கேவல ஆத்ம அனுபவத்துக்கு விலக்கான -வியாதி ஜரை தொடக்கமானவற்றை நன்றாகக் கை கழல விட்டு
-இப்படி பிரகிருதி விநிர்முகனான ஆத்மாவை அனுபவிக்கை யாகிற கைவல்ய புருஷார்த்தத்தோடே
-காலதத்வம் உள்ள தனையும் நெடுகி நின்று பூமி தொடக்கமாக ப்ரஹ்ம லோகம் பர்யந்தமாக உண்டான
இவ்வண்ட ஐஸ்வர்யம் எல்லாவற்றையும் ஸ்வ அதீனமாக நிர்வஹிக்கப் பெற்றாலும் -அளவுடைய நெஞ்சே
-யுத்த உன்முகமான திரு வாழியை திருக் கையிலே தரித்துக் கொண்டு இருக்கிற சர்வேஸ்வரன் விஷயத்தில் உண்டான
ஸ்நேஹத்தை சர்வ காலத்திலும் விடாதே கொள்-
இவ் வேப்பங்குடி நீரைப் பருகைக்கு உன் காலைப் பிடித்து வேண்டிக் கொள்கிறேன் கிடாய் -என்கிறார் –

——————————————————————————-

சிஷ்யர்கள் ஆச்சார்யர்கள் ஆனார்கள் –

இவர் கரணங்கள் இவருக்கு முன்னே அங்கே பிரவணமாய் -குரு சிஷ்ய க்ரமம் மாறாடி எதிரே நின்று –
ஆழ்வீர்-நீர் இவ்விஷயத்தை விடாதே கிடீர் என்று அவை தான் தமக்கு முன்னே உபதேசிக்கிற படியை அருளிச் செய்கிறார் –

அன்பாழி  யானை   யணுகு என்னும் நா வவன் தன்
பண்பாழித்  தோள் பரவி யேத்து என்னும் முன்பூழி
காணானைக் காண் என்னும் கண் செவி கேள் என்னும்
பூணாரம் பூண்டான் புகழ் ——–72-

அன்பாழி யானை   யணுகு என்னும் –அன்பு -என்று நெஞ்சை சொல்லிற்று அடல் ஆழி கொண்டான் மாட்டு அன்பு விடாதே -என்று
திரு உள்ளத்தை இரக்க -அதுவும் நீர் ஆழியானை விடாதே கொள் என்கிறது
நா வவன் தன்-பண்பாழித்  தோள் பரவி யேத்து என்னும் –நாவானது அவனுடைய ஸுந்தர்ய ஸாகரமான தோள்களை
அக்ரமமாக ஏத்து என்னா நின்றது -முடியும் படி யாதொன்று அறியாது காணும் –
முன்பூழி-காணானைக் காண் என்னும் கண் செவி கேள் என்னும்-பூணாரம் பூண்டான் புகழ் —-
—சாபராதராய் இருந்துள்ள நம்மால் அவனைக் கிட்டப் போமோ என்னில்
ஓர் அடி வர நின்றால் குற்றமே அன்றியே குற்றம் கிடக்கும் நாளும் காண வரியான் என்கிறது
முன்பூழி-காணானை-அவனைக் காணும் என்னா நின்றது கண் / செவி இத்யாதி -குற்றம் பார்த்து போகிறான் ஆகிலும்
விடாய் போகாத ஆபரண சோபையை உடையவனுடைய புகழைக் கேள் என்னா நின்றது செவி –
ஆழியானை -ராஜ புத்திரர்கள் இடைச் சேரிக்குள் அகப்படுமா போலே / பண்பு ஆழித் தோள் -ஸுந்தர்ய ஸாகரமான
/பரவி ஏத்து -நீ ஏத்தும் க்ரமம் தப்பாமே
முன்பு இத்யாதி -நாம் பண்ணி வைத்த பாபங்களை நினைத்துச் சீறிலோ என்னில் பாபமும் கீழ்க் கிடந்த காலமும் மறக்கும்
-கண் கண்டவாறே தெரியும் இ றே -சீறி நோக்கும் நோக்கும் -வாத்சல்யத்தாலே நோக்கும் நோக்கும் –
செவி கேள் என்னும் -செவிக்கு விக்ருதி சொல்ல அவசரம் இல்லை / பூண் ஆரம்–ஆபரணமாக உடம்புக்கு ஆபரணம் –
சர்வ பூஷண பூஷார்ஹா –மற்றைய ஆபரண்களுக்கு ஆபரணம் என்றும் -பூண்டான் -பூண வல்ல அழகு / புகழ் ப்ரஹ்ம பூஷணம் –

———————————————————–

அன்பு என்றும் -அன்புக்கு ஆஸ்ரயம் என்றும் தெரியாத படி அன்பு தானே ஒரு வடிவு கொண்டால் போலே இருக்கிற
நெஞ்சானது திருவாழி யுடையவனானவனைக் கிட்டி அனுபவி என்று உபதேசியா நிற்கும் –
வாக் இந்த்ரியமானது நீர்மையையும் மிடுக்கையையும் யுடைத்தான அவனுடைய தோளை அடைவு கெடப் பேசிக் கொண்டு
ஸ்தோத்ரம் பண்ணு என்னா நிற்கும் -கண்களானவை -நம் அபராதம் காணாத அளவன்றிக்கே
-அபராதம் பண்ணின முன்புள்ள காலத்தையும் காணாதவனைக் கண்டு அனுபவி என்னும்
-செவிகள் ஆனவை ஆபரணமாக திரு மேனிக்கு ஆபரணமாகப் பூணப்படும் ஹாரம் முதலான
திவ்ய ஆபரணங்களை அழகு பெறப் பூண்டு இருக்குமவனுடைய கல்யாண குணங்களைக் கேளாய் என்று
தூண்டா நிற்கும் –பண் பாழித் தோள் -என்று ஸுந்தர்ய ஸாகரமான திருத் தோள் -என்னவுமாம் –

———————————————————————————————————–

கீழ் தம்முடைய இந்திரியங்கள் ப்ரவணமான படி சொல்லிற்று -அவ்விஷயம் தான்
இனி அறிய ப்ராப்தமாய் இருந்தது -நீ அத்தைப் பற்றிலும் பற்று -விடிலும் விடு என்கிறது –

அந்தக் கரணங்கள் தானும் கீழ்ப்படும் படி தாம் அவ்விஷயத்திலே ப்ரவணரான படியை அருளிச் செய்கிறார் –

புகழ்வாய் பழிப்பாய் நீ பூந்துழா  யானை
இகழ்வாய் கருதுவாய் நெஞ்சே -திகழ் நீர்க்
கடலும் மலையும் இருவிசும்பும் காற்றும்
உடலும் உயிரும் ஏற்றான் ——-73-

புகழ்வாய் பழிப்பாய்–புகழிலும் புகழ் -பழிக்கிலும் பழி
நீ பூந்துழா  யானை-பழித்தல் இகழ்தல் செய்யப் போமோ -என்கிறது –
இகழ்வாய் கருதுவாய்–இகழிலும் இகழ்-கருதிலும் கருது —
என் நெஞ்சே -நாட்டுக்குச் சொல்கிறேனோ -உனக்கு அன்றோ –
-திகழ் நீர்க்-கடலும் மலையும் -இரண்டாலுமாகக் கார்யத்தைச் சொல்லுகிறது –
இருவிசும்பும் காற்றும்-காரண பூதங்களுக்கும் உப லக்ஷணம்
உடலும் உயிரும் -காரணமான சித் அசித்துக்களை சொல்கிறது
உடலும் உயிரும் ஏற்றான் ——-இத்தால் இவை எல்லாம் அவனுக்கு கார்ய தயா சேஷம் -அவன் சேஷி என்கிறது
-அவை மத்தியஸ்தம் என்னும் படி தம்முடைய ப்ராவண்யம் –
புகழ் இத்யாதி -வாசகத்துக்கு /இகழ்வாய் கருதுவாய் -மனஸ் ஸூ / என் நெஞ்சே -புகழ்ந்து பழகின நெஞ்சே
-பூந்துழாயானை புகழ்ந்து அல்லது நிற்க ஒட்டாது –/
ஏற்றான் -ஆதாரத்தைப் பற்றிலும் பற்று -ஆதேயத்தைப் பற்றிலும் பற்று -இது இருந்த படி –

——————————————————————–

நல்லது இன்னது என்று வகை இட்டு அறிய வல்ல நெஞ்சே -இப்படி நல்லது காண வல்ல நீ புகழ்ந்து அல்லது நிற்க
ஒண்ணாத படி அழகிய திருத் துழாயாலே அலங்க்ருதனானவனை வாய் விட்டுப் புகழ்வாய் -அன்றிக்கே பழிப்பாய்–செய்தபடி செய்
–இப் பொகடு சரக்கான விஷயத்தை அநாதரிப்பாய் -அன்றிக்கே ஆதரிப்பாய் -செய்த படி செய்
-விளங்கா நின்றுள்ள ஜல ஸம்ருத்தியை யுடைத்தான கடலும் பர்வதமும் பரப்பை யுடைத்தான
ஆகாசமும் -வாயுவும் -தேவாதி சரீரங்களும் -தத் தத் சரீரஸ்தங்களான ஆத்மவர்க்கமும் ஆகிற இவ் வஸ்துக்கள் எல்லாம்
தான் என்ற சொல்லுக்கு உள்ளே பிரகாரமாய் அந்வயிக்கும் படி சர்வ பிரகாரியாய் இருப்பான் ஒருத்தன் –
-இப்படி சர்வ பிரகாரியாய் நிற்கிறவனைப் பற்றிலும் பற்று -அன்றிக்கே பிரகாரத்தில் ஒன்றைப் பற்றிலும் பற்று என்றபடி
-அன்றிக்கே உடலும் உயிருமான இப்பதார்த்தங்களை / ஏற்றான் -தரித்தான் -என்றுமாம் –

———————————————————————————————————

இது இவனுக்கு ஏற்றமாகச் சொல்லுவான் என் -அல்லாத ருத்ரனும் இப்படி சேஷியாய் அன்றோ இருப்பது என்னில்
-அவனுடைய பிரகாரங்களை பார்த்தால் ரஷ்யமாகத் தோற்றும் -இவனைப் பார்த்தால் ரக்ஷகனாக இருக்கும் என்கிறது

அவனே ஆஸ்ரயணீயன் என்பான் என் -ருத்ரனை ஆஸ்ரயணீயனாகக் கொண்டாலோ என்ன
-அவனும் அவனுக்கு சரீர பூதனாகையாலே அவனே ரக்ஷகன் என்கிறார் –

ஏற்றான் புள்ளூர்ந்தான் எயில் எரித்தான் மார்விடந்தான்
நீற்றான் நிழல் மணி வண்ணத்தான் கூற்றொரு பால்
மங்கையான் பூ மகளான் வார் சடையான் நீண் முடியான்
கங்கையான் நீள் கழலான் காப்பு  —-74-

ஏற்றான் புள்ளூர்ந்தான்-வேதாத்மாவான திருவடியைத் தனக்கு வாஹனமாக யுடையனாய் இருக்குமாகில்
-அவன் அப்ரஸித்தமாய் இருபத்தொரு எருத்தை வாஹனமாக உடையனாய் இருக்கும் –
எயில் எரித்தான் -ஆஸ்ரிதரை ஒரு வியாஜ்யத்தில் அழிக்குமவன்
மார்விடந்தான்-ஆஸ்ரிதற்காக தன்னை அழிய மாறும் இவன்
நீற்றான்–பஸ்மச்சந்த -என்று பிராயச்சித்தம் பண்ணும் அவன் –
நிழல் மணி வண்ணத்தான் -கண்டால் ஸ்ரமஹரமான வடிவு இவனது –
கூற்றொரு பால்-மங்கையான்–ஒரு ஸ்திரீயை தனக்கே வைத்துக் கொண்டு இருக்குமவன்
பூ மகளான்–அஸ்யேசாநா ஜகதோ விஷ்ணு பத் நீ -என்னுமவலைத் தனக்காக யுடையவன் இவன்
வார் சடையான்–சாதக வேஷன் அவன் –
நீண் முடியான்-ஆதி ராஜ்ய ஸூ சகமான திரு முடியை யுடையவன் இவன் –
கங்கையான்-பாவ நார்த்தமாக கங்கையைத் தரித்து கொண்டு இருக்கும் அவன் –
நீள் கழலான்   —அந்த தீர்த்த பூதையான கங்கைக்கு உத்பாதகமான திருவடியை யுடையவன் இவன் –
ஏற்றான் –எயில் எரித்தான் –நீற்றான் –கூற்றொரு பால்
மங்கையான் – வார் சடையான் -கங்கையான் ஆன அவன் –
புள்ளூர்ந்தான் –மார்விடந்தான்–நிழல் மணி வண்ணத்தான் -பூ மகளான்–நீண் முடியான்-நீள் கழலான்-இவன்
காப்பு-அவனுடைய ரக்ஷை இவன் -உடலும் உயிரும் என்றத்தோடு இவனோடு வாசி இல்லை -அவனுக்கு சேஷமாம் இடத்தில் –

—————————————————————-

தமஸ் பிரக்ருதியான தனக்குச் சேரும் படி அஞ்ஞமான ருஷபத்தை வாஹனமாக யுடையனாய்
-தன்னை ஆஸ்ரயித்தவர்கள் குடியிருப்பான த்ரி புரத்தை மஞ்சாட்டமாக சுட்டுக் பொகட்டவனாய் -ப்ராயச்சித்தி என்று
தோற்றும்படி பஸ்மோத் தூளிக சர்வாங்கனாய் சரீரத்தில் ஒரு பார்ஸ்வ பிரதேசத்தில் பார்வதியைத் தரிக்குமவனாய்
சாதகத்வ ஸூ சகமான தாழ்ந்த ஜடையை யுடையவனாய் -பாவ நார்த்தமாக ஜடா மத்யத்திலே தரிக்கப் பட்ட கங்கையை யுடையனான ருத்ரன் –
த்ரயீ மயனான பெரிய திருவடியை வாஹனமாக யுடையவனாய் -ஆஸ்ரித விரோதியான ஹிரண்யன் மார்வைப் பிளந்து பொகட்டவனாய்
-ஸ்ரமஹரமான நீல ரத்னம் போன்ற வடிவை யுடையவனாய் புஷப நிவாஸினியான பெரிய பிராட்டியாரை திவ்ய மஹிஷியாக யுடையவனாய்
ஆதி ராஜ்ய ஸூ சகமான திரு அபிஷேகத்தை யுடையவனாய் கங்கோத் பத்தி ஸ்தானமான நீண்ட
திருவடிகளை யுடையனான சர்வேஸ்வரனுடைய ரக்ஷையாய் இருக்கும் –

—————————————————————————————————————-

சேஷியாய் இருந்துள்ள உன்னை உணர பிரதிபந்தகம் எல்லாம் போம் என்கிறது –

இப்படி ஈஸ்வர அபிமானிக்கு ரக்ஷகனான உன்னை ஆஸ்ரயித்தவர்களுக்கு விரோதம் விட்டு நீங்கும் -நல்வழியே போகலுமாம் –என்கிறார் –

காப்புன்னைக்  யுன்னக் கழியும் அருவினைகள்
ஆப்புன்னை யுன்ன வவிழ்ந்து  ஒழியும் மூப்புன்னைச்
சிந்திப்பார்க்கு இல்லை திரு மாலே நின்னடியை
வந்திப்பார் காண்பர் வழி  ———–75-

காப்புன்னைக்  யுன்னக் கழியும் –உன்னை உணர -காப்பு -காவல் -தேவதைகள் -கழியும் –
காப்பு என்கிறது -ஈஸ்வரனுக்குப் புரவர் போலே இவ்வாத்மாக்கள் செய்த கர்மங்களை ஆராயக் கடவரான
சந்த்ராதித்யர்கள் தொடக்கமான பதினாலு பேருடைய சிறைகள் -கர்ம வஸ்யனாகை இ றே இவர்கள் காக்கைக்கு அடி –
அருவினைகள்-ஆப்புன்னை யுன்ன வவிழ்ந்து  ஒழியும் –அக்காப்புக்கு அடியான அவித்யாதிகளால் யுண்டான பந்தம் உன்னை நினைக்க நெகிழும் –
மூப்புன்னைச்-சிந்திப்பார்க்கு இல்லை –காப்பும் அருவினைகளும் போன அதிகாரிகளுக்கு –மூப்பாவது -கைவல்யம் –
-அன்றியே -ஷட்பாவ விகாரங்களுக்கும் உப லக்ஷணம் ஆகவுமாம்
திரு மாலே –ஈஸ்வரன் ஸ்வ தந்தர்யத்தாலே ஆராயப் புக்காலும் பிராயச்சித்த சாத்தியம் அல்லாத பாபம்
நாம் பொறுக்கும் அத்தனை அன்றோ என்று உணர்த்துவாள் ஒருத்தி அருகே உண்டு என்கிறது
-தாசீ நாம் ராவண ஸ்யாஹம் மர்ஷய மீஹ துர்பலா —-ராஜ சம்ஸ்ரய வஸ்யா நாம் குரவந்தீ நாம் பராஜ்ஞ்ஞயா –என்கிறபடியே
நின்னடியை-வந்திப்பார் காண்பர் வழி  ——–உன் திருவடிகளிலே விழுவார்கள் நல்ல வழி காண்பர் -/
வழி -என்று அர்ச்சிராதி கதி என்றுமாம் -பரமபதம் போலே பரமபதத்துக்கு போம் வழி –நரகம் போலே பொல்லாதாய் இருக்கும் நரகத்துக்கு போம் வழி —
பிரபு –அந்யந்ருணாம் நவைஷ்ணவாணாம் தே வர்ஷி –இத்யாதி –/
அருவினை -அவித்யாதிகளால் பிறக்கும் புண்ய பாபங்கள் -சாரீரமான மூப்பு /
திருமாலே -யுவா குமாரா -யுவ திஸ்ஸ குமாரிணீ-என்கிற உங்களை ஆஸ்ரயித்ததால் உங்களை போலே
பரமம் சாம்யம் உபைதி இறே –வந்தியா தார்க்கு முள்ளும் முடுக்குமான வழி —

—————————————————————————

சர்வாதிகனான உன்னை அனுசந்திக்க பாபங்களுக்கு சாக்ஷியாகக் காத்துக் கொண்டு இருக்கும் படி நீ
கற்பித்து வைத்த -யம தர்மாதிகளான பதினாலு வஸ்துக்களும் -சூரியன் சந்திரன் -காற்று அக்னி ஆகாயம் பூமி ஜலம்
மனஸ் யமன் பகல் இரவு ப்ராத ஸந்த்யை சாயம் சாந்த்யை தர்மம் -ஆகிய 14 – நமக்கு இவ்விடம் அடைவில்லை என்று விட்டு நீங்கும்
-அந்த காப்புக்கு அடியாய் அவித்யா சஞ்சிதமான கர்ம பந்தங்கள் உன்னை அனுசந்திக்கக் கழன்று போம் –
-ஆஸ்ரிதர் குற்றத்தை நற்றமாகக் கொண்டு ஏற்றும் பிராட்டி பக்கல் பெரும் பிச்சனானவனே –உன்னை அனுசந்திப்பார்க்கு
ஜராதிகளான ஷட்பாவ விகாரங்களும் முதலிலே இல்லை -தேவரீர் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து இருக்குமவர்கள் போம் வழி என்னும் படி
நிரதிசய போக்யமான அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தைக் கண்டு அனுபவிக்கப் பெறுவார்கள் -நல்ல வழியே போகப் பெறுவார்கள் என்றுமாம்
-மூப்பு உன்னைச் சிந்திப்பார்க்கு இல்லை -என்றது காப்பும் அருவினைகளும் கழிந்த அதிகாரிகளுக்கு வரும் மூப்பாவது
-கைவல்யமாய் -அது முதலிலே உன்னை அனுசந்திப்பார்க்கு இல்லை -என்றபடி –

———————————————————————————————————————

உன்னைத் தொழுவார் பிழைப்பர் என்று சொல்ல வேணுமோ –உன்னோடே சம்பந்தித்த
தேசமே எல்லா நன்மையையும் கொடுப்பதாக இருக்க -என்கிறது –

உன்னைத் தொழுவார் பிழைப்பர் என்று சொல்ல வேணுமோ –உன்னோடே சம்பந்தமுடைய திருமலை ஆழ்வார்
தம்மைப் பற்றினார்க்குத் தப்பாமல் ப்ராப்யத்தைக் கொடா நின்ற பின்பு -என்கிறார் –

வழி நின்று நின்னைத் தொழுவார் வழுவா
மொழி நின்ற மூர்த்தியரே யாவர் பழுதொன்றும்
வாராத வண்ணமே விண் கொடுக்கும் மண்ணளந்த
சீரான் திருவேங்கடம் -76-

வழி நின்று நின்னைத் தொழுவார்–
ஆத்மா வா அரே த்ரஷ்டவ்யஸ் ஸ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாசி தவ்ய –என்றும்
விஞ்ஞாய பிரஞ்ஞாம் கூர்வீத-என்றும்
உபாசனம் த்ருவா ஸ்ம்ருதி தர்சன சாமாநகாரதா ப்ரத்யக்ஷதா பத்தி –என்றும்
விஸதே தத் அநந்தரம் -ஏற்றும் சொல்லும் அளவும் சொல்லுகிறது –

வழுவா-மொழி நின்ற மூர்த்தியரே யாவர் –யதாபூதவாதியான வேதத்தில் சொன்ன வடிவை யுடையவராவார்
பரஞ்சோதி ரூப சம்பத்ய ஸ்வேன ரூபேண நிஷ்பத்யதே–என்கிற படியே –
பழுதொன்றும்-வாராத வண்ணமே விண் கொடுக்கும் மண்ணளந்த-சீரான் திருவேங்கடம் –
ப்ராப்ய ப்ராபகங்கள் ஒன்றும் குறையாத படி பரம பதத்தைக் கொடுக்கும் திரு உலகு அளந்த நீர்மையை யுடையவனுடைய திருமலை
மண்ணளந்த-சீரான்-என்று சம் புத்தியாகவுமாம்
வழுவா மொழி –ஒருவருக்கு ஒருவர் ஓதுவித்துப் போருகை -மூர்த்தியரே யாவர்-அதுக்கு ஈடான ஸ்வரூபத்தை யுடையவர் ஆவார் –
மண்ணளந்த-சீரான்-அந்த ஸ்வபாவம் உண்டு திருமலைக்கு -எம்பார் ஓவாதே அநுஸந்திக்கும் பாட்டு –

———————————————————————-

ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி ஸித்தமாய்-ஸ்ரவண மனன த்யான உபாஸன தர்சனாதி அவஸ்த்யா யுக்தமான பக்தி மார்க்கத்தில்
சலியாமல் உறைக்க நின்று சர்வாதிகனான உன்னை ஆஸ்ரயிக்குமவர்கள் -யதாபூதவாதி யாகையாலே
ஒரு நழுவுதல் அற்று இருக்கிற உபநிஷத் பாகங்களிலே-ஸ்வேன ரூபேண நிஷ்பத்யதே–என்று
ப்ராப்யதயா ப்ரதிபாதிக்கப் படா நின்றுள்ள ஸ்வரூப ஆவிர்பாவத்தை யுடையராய்ப் பெறுவார்கள்-
பூமியை அளந்து கொண்ட சீல ஸுலப்யாதி கல்யாண குணங்களை யுடையவன் எழுந்து அருளி நிற்கிற திருமலை –
தன்னை ஆச்ரயித்தார்க்கு ப்ராப்ய ப்ராபகங்களில் ருசி விசுவாசங்களுக்கு ஒரு குறையும் வாராத
படியாகப் பரம ஆகாச சப்த வாஸ்யமான பரம பதத்தை கொடா நிற்கும் –

——————————————————————————————————

உகந்து அருளின தேசங்கள் பூமியிலே உண்டாய் இருக்க -சம்சாரம் உண்டோ -என்கிறது –
தம்முடைய இடரானவை திருமலையை ஆஸ்ரயிக்கப் போமோ என்னில்-
அநாதி காலம் நம்மைப் பெறுகைக்கு அவன் படுகிற பாட்டை அநுஸந்தியாய் –

திருமலை ஒன்றுமே அல்ல கிடீர் -உகந்து அருளின தேசங்கள் அடங்க இப்படியே கிடி கோள்–என்கிறார் –

வேங்கடமும் விண்ணகரும் வெக்காவும் அக்காத
பூங்கிடங்கின்  நீள் கோவல் பொன்னகரும் நான்கிடத்தும்
நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான் நடந்தானே
என்றால் கெடுமா மிடர் ———77-

வேங்கடமும் விண்ணகரும் வெக்காவும் – அக்காத
பூங்கிடங்கின்  நீள் கோவல் பொன்னகரும்–பூ மாறாதே இருந்துள்ள அகழை யுடைத்தான திருக் கோவலூரும்
விண்ணகரம் -என்று பரம பதத்தைச் சொல்லுகிறது
நான்கிடத்தும்-நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான் நடந்தானே-
நான்கு இடத்தும் நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்த படியையும் சொல்ல
நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் செய்த பாப பலம் போம் என்கிறது –
என்றால் கெடுமா மிடர் ——–தாய் பேர் சொல்ல கிலேசம் போமா போலே –
இவர்களுக்கு உகந்து அருளின நிலங்கள் எல்லாம் ஒரு போகியாய் இருக்கிறபடி
பொன்னகர் –தானே வந்து நோக்கின இடம் –

————————————————————————-

திருமலையிலே நின்று அருளினான் –வைகுண்ட மா நகரிலே எழுந்து அருளினான் -திரு வெஃகாவில் கண் வளர்ந்து அருளினான்
ஒன்றோடு ஓன்று விச்சேதியாதே செறிந்து அழகியதாய் போக்யதை அளவிறந்துள்ள திருக் கோவலூர் ஆகிற
ஸ்ப்ருஹணீயமான திவ்ய நகரத்திலே நடந்து அருளினான் -என்று இந்த நாலு திருப்பதிகளிலும் ஆஸ்ரித அர்த்தமாக
அவன் நிற்பது இருப்பது கிடப்பது நடப்பதாக வியாபாரங்களை அனுசந்தித்தால் –
தாங்களே சூழ்த்துக் கொண்ட சாம்சாரிக துக்கங்கள் போன வழி தெரியாத படி விட்டு ஓடிப் போம் –

——————————————————————————————————————-

நீ துக்கப் படுகைக்கு சங்கை யுண்டோ என்னில் -போராய் நெஞ்சே –
இனி நம் பக்கல் இடர் வந்ததாகில் முதலை பட்டது படும் அத்தனை –

அவன் நமக்காகச் செய்த செயல்களை அனுசந்தித்தால் -அவன் திருவடிகளில்
அடிமையிலே அன்வயித்து அல்லது நிற்க ஒண்ணாது கிடீர் -என்கிறார் –

இடரார் படுவார் எழு நெஞ்சே வேழம்
தொடர்வான் கொடு முதலை சூழ்ந்த படமுடைய
பைந்நாகப் பள்ளியான் பாதமே கை தொழுதும்
கொய்ந்நாகப் பூம் போது கொண்டு -78-

இடரார் படுவார் எழு நெஞ்சே வேழம்-தொடர்வான் கொடு முதலை சூழ்ந்த–
ஆனையைத் தொடருவதான கொடிய முதலையை முடித்த –
சூழ்ச்சி என்று வஞ்சித்தலாய் -முடித்த என்றபடி –
படமுடைய-பைந்நாகப் பள்ளியான் பாதமே கை தொழுதும்–இத்தால் அநாஸ்ரிதர் வந்தாலும்
ஆஸ்ரிதர் வந்தாலும் அவன் இருக்கும் படி சொல்கிறது
கொய்ந்நாகப் பூம் போது கொண்டு —–கொய்யப் பட்டுச் செவ்வியை யுடைய நாகப் பூவைக் கொண்டு
பைந்நாகப் பள்ளியான் -பாதமே கை தொழுதும்-இடரார் படுவார் -எழு நெஞ்சே-என்று அந்வயம் –
நாகப் பூ என்கையாலே -அப்ராக்ருத புஷபம் தேடிப் போக வேண்டா -காட்டில் ஒரு பூ அமையும் -என்கிறது
இவர்கள் என்றும் காட்டிலே இறே பழகிற்று–

———————————————————————-

ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானை வடிம்பிட்டு நலியக் கடவதாய் –அதி பிரபலமாய் -நெஞ்சு இரக்கம் இல்லாத படி
அதி குரூரமான முதலையைத் தப்பாத படி சூழ்ந்து அழித்துப் பொகட்டவனாய் -ஸ்வ ஸ்பர்சத்தாலே விகசித பணனாய்
இடம் வலம் கொண்டு பரிமாறுகைக்கு தக்க பரப்பை யுடையனான திருவனந்த ஆழ்வானைப் படுக்கையாக யுடையனான
சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளை -கொய்து கொள்ள வேண்டும் படி சம்ருத்தமாய் போக்யமான
நாக புஷ்ப்பங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிப்போம் –
அவனுக்கு அடிமை செய்யாமல் கிடந்து துக்கப் பட வல்லார் யார் -நெஞ்சே -சடக்கென எழுந்து இரு –

———————————————————————————————————

ஆஸ்ரிதர்க்காக தன்னை அழிய மாறிக் கார்யம் செய்ய எங்கே கண்டோம் –என்னில் ஆஸ்ரிதனான
இந்திரனுக்காகத் தன்னை இரப்பாளன் ஆக்கிக் கார்யம் செய்திலனோ -என்கிறார்

கொண்டானை அல்லால் கொடுத்தாரை யார் பழிப்பார்
மண்டா வென விரந்து மாவலியை ஒண்டாரை
நீரங்கை தோய நிமிர்ந்திலையே நீள் விசும்பில்
ஆரங்கை தோய வடுத்து  -79-

கொண்டானை அல்லால் கொடுத்தாரை யார் பழிப்பார்-குணமே குற்றமாம் –குற்றம் குணமாம் கிடீர் சம்சாரம்
ராவணனோ பாதி வத்யனாய் இருக்க உதார குணம் இவன் பக்கலிலே கிடக்கையாலே தன்னதான பூமியை
அவனுக்காக மேல் எழுத்து இட்டு அவன் கொடுத்தானாக இவன் கொண்டத்தை –தன் கையில் நீர் வார்த்தவனைப்
பாதாளத்திலே தள்ளினான் என்று பழி சொல்லா நிற்பார்கள் -தன்னதல்லாத பூமியை தன்னது என்று கொடுத்தவனை இறே
நெல் வாலிலே வைத்து தெறிக்க வேண்டுவது -அவனைப் பழி சொல்வார் இல்லை –
கொண்டானை அல்லால் கொடுத்தாரை யார் பழிப்பார்–ஆரத்தை இரக்கிறானோ இவன்

ஒண்டாரை-நீரங்கை தோய நிமிர்ந்திலையே–அலாப்ய லாபம் பெற்றாரைப் போலே —
வர்ஷேண பீஜம் ப்ரதிஸஞ்ச ஹர்ஷ –என்னுமா போலே அழகிய கையிலே நீர் விழும் காட்டில் வளர்ந்ததில்லையோ –
நீள் விசும்பில்-ஆரங்கை தோய வடுத்து –பரந்த விசும்பில் ஆரமும் கையும் அடுத்து தோயும் படிக்கு ஈடாக -அன்றிக்கே
நீள் விசும்பில் உள்ளார் அழகிய தோளில் அணைய என்றுமாம் -நாம் ஆஸ்ரயிக்க வேணுமோ —
தானே அர்த்தியாம்-நான் அர்த்தியோ என்ன -நிமிர்ந்திலையே –
கொண்டானை அல்லால் -தனக்கு என்று கொடுக்கப் புகுமாகில் நமக்கு இதில் பிராப்தி இல்லை என்று இருந்தால் ஆகாதோ
என்று இருக்க -அது குணமாகை தவிர்ந்து நிற்கைக்கு உடலாவதே -பையலை நெல்லிலே வைத்து தெறிக்க வேணும்
என்பாரும் உண்டாயாயிற்றோ -ஆர் அறிய பட்டான் –
மண் தா என -தன்னதிலே ஏக தேசத்தை /மா வலியை-அஸூரனைக் கிடீர் / நீர் தோய நிமிர்ந்திலையே
மறு மனஸ் ஸூ படும் என்று அப்போதே -நீள் விசும்பிலார்
அங்கை தோய -அடுத்து ஆஸ்ரயிக்க நிமிர்ந்திலையே -என்றுமாம் –

——————————————————————————-

உன் விபூதியில் ஏக தேசமான பூமியை எனக்குத் தர வேணும் -என்று மஹா பலியைச் சென்று அர்த்தித்து-
அவன் மறுக்க மாட்டாமல் உனக்குத் தந்தேன் என்று தாரை சாய்க்க -அழகிய அந்த உதக தாரையின் நீரானது
கொடுத்து வளர்ந்த அழகிய திருக் கையிலே வந்து விழும் காட்டில் -அவன் மறு மனஸ்ஸூ படில் செய்வது என்
என்று நினைத்துப் பரப்பை யுடைத்தான அந்தரிஷாதி லோகங்களில் வர்த்திக்கிற ப்ரஹ்மாதிகளுடைய அழகிய கையானது
ஸ்பர்சித்துத் திருவடிகளை விளக்கும் படிக்கு ஈடாகக் கடுகச் சென்று கிட்டி -உதக ஜலமும் திருவடி விளக்கின ஜலமும்
ஏக உதகமாம் படி வளர்ந்திலையோ —

தன்னை அழிய மாறி உதார குணம் பற்றாசாக தன் விபூதியை என்னது என்று
அபிமானித்து இருந்த அவன் குற்றம் பாராதே தானே சென்று இரந்து நீர் ஏற்று வாங்கிக் கொண்ட குணாதிகனானவனை
வஞ்சகன் -சர்வ ஸ்வாபஹாரி -தனக்கு அபேக்ஷிதம் செய்தவனைப் பாதாளத்தில் தள்ளினவன் -என்றால் போலே
பழி சொல்லும் இத்தனை ஒழிய –
கொடுத்த மஹா பலியை-பகவத் விபூதி அபஹாரி -அஹங்கார க்ரஸ்தன்
ஆஸூர ப்ரக்ருதி என்றால் போலே யுண்டான அவன் குற்றங்களை ஆர் தான் சொல்லுவார் –
சம்சாரிகள் ஸ்வ பாவம் குணத்தைக் குற்றம் ஆக்கியும் குற்றத்தைக் குணம் ஆக்கியும் -செய்யும் படி அன்றோ இருப்பது -என்று வெறுக்கிறார்
நீள் விசும்பில் ஆரமும் கையும் சென்று ஸ்பர்சிக்கும் படி கிட்டி என்னுதல்
அன்றிக்கே நீள் விசும்பிலார் அடையக் கை எடுத்து ஆஸ்ரயிக்கும் படியாக என்னவுமாம் —

——————————————————————————————————————-

பரிஹாரம் இல்லாத ஆஸ்ரித விரோதம் பிறக்கிலும்-அவர்களை பொறுப்பித்து-புருஷகாரமாக அவர்களைக் கைக் கொண்டு
ரஷிக்கும் -என்கிறது -அபயம் என்று புகுந்த ஸ்ரீ விபீஷணப் பெருமாளை புகுர ஓட்டோம் என்றவரை பொறுப்பித்து
ஆ நயைநம் ஹரி ஸ்ரேஷ்ட-என்று அவரைக் கொண்டு அழைப்பித்தால் போலே-

பாதாளத்தில் ஸூ முகன் என்ற
ஒரு சர்ப்பத்தை பெரிய திருவடி அமுது செய்ய நினைக்க -அத்தை அறிந்து ஸ்வர்க்கத்திலே உபேந்த்ர மூர்த்தியாய்
எழுந்து அருளி இருக்கிற இடத்திலே திருப் பள்ளிக்கு கட்டிலைக் கட்டிக் கொண்டு கிடக்க -திருவடி பாதாளத்தில் சென்று
தேடிக் காணாமல் திருவடிகளிலே வந்து இவன் கிடக்கிற படியைக் கண்டு சிவிகையார் சொல்லும் வார்த்தையை விண்ணப்பம் செய்ய
திரு வாழியை இவன் கையிலே கொடுத்து பலத்தை ஷயிப்பிக்க-பின்பு திருவடி ஸ்தோத்ரம் பண்ண
கிருபை பண்ணி திருவடி கையிலே அடைக்கலமாகக் காட்டிக் கொடுத்து ரக்ஷித்தான் என்கிற உபாக்யானத்தை அனுசந்தித்து அருளிச் செய்கிறார் –
ந ஷமாமி என்னும் தப்புக்கு போக்கடி காண வல்லன் என்கிறார் –

மஹா பலி பக்கலில் நின்றும் பூமியை மீட்டு நோக்கின அளவன்றிக்கே -அசாதாரண பரிகாரத்தோடே விரோதித்து வந்து
ஒருவன் சரணம் புக்கால் -ந ஷமாமி -என்றத்துக்கும் -நத்யஜேயம் -என்றத்துக்கும் விரோதம் வாராத படி
அவன் கையிலே காட்டிக் கொடுத்து அவனைக் கொண்டே நோக்குவான் ஒருவன் என்கிறார் –

அடுத்த கடும் பகைஞற்கு ஆற்றேன் என்றோடி
படுத்த பெரும் பாழி சூழ்ந்த விடத் தரவை
வல்லாளன் கை கொடுத்த மா மேனி மாயவனுக்கு
அல்லாது மாவரோ ஆள் -80-

அடுத்த –சஹஜ சத்ரு /கடும் பகைஞன்–திருவடியோடே விரோதம் கொண்டால் பிழைக்கப் போகாது -என்கை –
ஆற்றேன் என்றோடி படுத்த பெரும் பாழி–பாழி-என்று படுக்கைக்கு பெயர் –
சூழ்ந்த –சுற்றின /விடத் தரவை–சரண்யனுக்கு க்ருபா விஷயம் என்கிறது –
வல்லாளன் கை கொடுத்த –பிரசன்னனான போது அவனைப் பொறுக்க மாட்டேன் என்னாதே ரக்ஷிக்க வல்லவனானவன் கையிலே காட்டிக் கொடுத்த
மா மேனி -காட்டிக் கொடுத்த பின்பு வடிவில் பிறந்த புஷ்கல்யம்–
மாயவனுக்கு–அல்லாது மாவரோ ஆள் —–எல்லா அவஸ்தையிலும் விட்டுக் கொடாத ஆச்சர்ய பூதனுக்கு ஒழிய வேறு ஒருவருக்கு ஆளாவாரோ –
நலிய நினைக்கில் அத்தை வெல்ல வல்லாரும் இல்லை -ரக்ஷிக்க நினைக்கில் அத்தை தடுக்க வல்லாரும் இல்லை –
ஆஸ்ரித விரோதி என்று கை விட வேண்டிய விஷயத்தையும் பொருத்தி விட வல்லவனை ஒழிய -கடித்த வாயாலே தீர்க்கை
வத்யதாம்-என்றவரையே -அஸ்மாபிஸ் துல்யோ பவது-என்னப் பண்ணுகை –
அடுத்த – சஹஜ சத்ருவினுடைய சத்தை யுண்டாகில் பகையாய் இருக்கும்
கடும் பகை —பேர் சொல்ல முடியும் படி கொடிதாகையும் –
பெரும் பாழி –இந்த்ர அனுஜன் படுக்கை –திருப் பாற் கடல் ஆகவுமாம் –

——————————————————

பிறப்பே பிடித்து உண்டானது ஒன்றாகையாலே -ப்ரத்யாசன்னமாய் -பேர் சொல்லவே முடியும் படி கொடிதான
ஸாத்ரத்வத்தை உடையனான பெரிய திருவடிக்கு நேர் நின்று பொறுக்க மாட்டேன் என்று பெரிய வேகத்தோடு ஓடிச் சென்று
அங்குத்தைக்கு அனுரூபமாம் படி விரித்த சிம்ஹாசனத்தை சுற்றிக் கொண்டு கிடந்த பயத்தாலே உமிழுகிற விஷத்தை யுடைய
ஸூமுகனாகிற சர்ப்பத்தை -ந ஷமாமி -என்றத்தையும் -நத்யஜேயம் என்றத்தையும் ஓக்க நோக்குகைக்காக
சரணாகத பரித்ராணத்துக்கு அனுகுணமான மிடுக்கை யுடைய பெரிய திருவடி கையில் கடித்த வாயாலே தீரும் படி
காட்டிக் கொடுத்து ரஷித்தவனாய் -ஆஸ்ரித சம்ரக்ஷணம் பண்ணப் பெற்ற ஹர்ஷ பிரகர்ஷம் அடங்கலும்
நிழல் இட்டுத் தோற்றுகிற ஸ்லாக்யமான திரு மேனியை யுடையனாய் -ஆஸ்ரித விஷயத்தில் ஓரத்துக்கு எல்லை
காண ஒண்ணாத ஆச்சர்ய பூதனுக்கு ஒழியவும் ஸ்வ பர சம் ரக்ஷண ஷமர் அல்லாத வேறு ஷூத்ர தேவதைக்கு அடிமை ஆவர்களோ

———————————————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி– பாசுரங்கள் –61-70- -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் —

November 8, 2016

ஹிதத்தில் அறியாததுக்கு-தம் தாமுடைய உத்பத்தியில் வருத்தி அறிவுணர்த்துகிறார் –

அவனை ஒழிய இவை தம் தாமுக்கு ஹிதம் அறியாது என்றீர் -அவன் தான் இவை தன்னை நோக்க வேணும் என்கிற
ஹேது என் என்னில் பெற்றவனை ஒழிய வளர்ப்பார் உண்டோ என்கிறார் –

உலகும் உலகிறந்த ஊழியும் ஒண் கேழ்
விலகு கருங்கடலும் வெற்பும் உலகினில்
செந்தீயும் மாருதமும் வானும் திருமால் தன்
புந்தியிலாய புணர்ப்பு ——-61-

புந்தியிலாய புணர்ப்பு –சங்கல்பத்தினால் உண்டாக்கிய ஸ்ருஷ்ட்டி –

உலகும் உலகிறந்த ஊழியும்-லோகம் அடங்க தானே சேஷித்த காலமும் –
ஒண் கேழ்-விலகு கருங்கடலும் வெற்பும் உலகினில்–அழகிய நிறத்தை யுடைய அலை எறியா நின்ற கடலும்
லோகத்துக்கு ஆதாரமான மலையும் –
செந்தீயும் மாருதமும் வானும் திருமால் தன்-புந்தியிலாய புணர்ப்பு ——-இவ் வோக்கமான கடலிலே லோகம் அலைந்து
நோவு படப் புக்கவாறே -ஐயோ நோவு படா நின்றதே -என்று அதுக்குத் துக்கித்த பிராட்டிக்கு பிரியமாக தன் சங்கல்ப ஞானத்தால் ஸ்ருஷ்டித்து
தெளிந்து அழகியதாய் சலிக்கின்ற கடலும் –பூமிக்கு ஆணி அடித்தால் போலே இருக்கும் வெற்பும் –
திருமால் இத்யாதி -தாய்க்கு பிரியமாக பிரஜைகளை நோக்கும் அத்தனை இறே -இத்தலை அறிந்தோ ஸ்ருஷ்டித்தது -விலக்காமையே உள்ளது –

————————————————————–

பூமியாதிகளான லோகங்களும் -லோகங்கள் எல்லாம் கால சேஷமாம் படி அமிழ்ந்து கிடக்கிற சம்ஹார காலமும்
-அழகிய நிறத்தை யுடைத்தாய் அலை எறியா நின்றுள்ள ஸ்ரமஹரமான கடலும் -பூமிக்கு ஆணி அடித்தால் போலே
இருக்கிற குல பர்வதங்களும் -பின்னையும் லோகத்தில் யுண்டான சிவந்த நிறத்தை யுடைய தேஜஸ் பதார்த்தங்களும்
வாயுவும் ஆகாசமும் -இவை எல்லாம் பிராட்டிக்கு உகப்பாக ஜகத் ஸ்ருஷ்டியில் ஒருப்பட்ட
ஸ்ரீ யபதி யுடைய சங்கல்பிதமான வகுப்பை யுடையன —

——————————————————————————————————-

உத்பன்னமான பின்பு இவரதோ தம் காரியத்துக்கு கடவராய் இருக்கிறது -என்கிறது -களை பிடுங்கும்படி –

இவற்றை உண்டாக்கித் தான் கடக்க இருக்கை அன்றிக்கே இவற்றைக் களை பிடுங்கி நோக்குவானும் அவனே என்கிறார் –

புணர் மருதி நூடு போய்ப் பூங்குருந்தம் சாய்த்து
மண மருவ மால் விடை யேழ்   செற்று கணம் வெருவ
ஏழுலகத்    தாயினவு மெண்டிசையும் போயினவும்
சூழரவப் பொன்கணையான் தோள் ——-62-

புணர் மருதி நூடு போய்ப் பூங்குருந்தம் சாய்த்து-ஓன்று என்னலாம் படி நிர்விவரமாய் இருந்த மருதினிடை போய்
தர்ச நீயமான குருந்தத்தைச் சாய்த்தும்
மண மருவ மால் விடை யேழ்   செற்று–நப்பின்னை பிராட்டி யுடைய பாணிக்ரஹண மங்களமானது தலைக் கட்டும் படிக்கு
ஈடாக பெரிய எருதுகள் ஏழையும் செற்று
கணம் வெருவ–சங்கைஸ் ஸூராணாம்–என்கிறபடியே அனுகூலரோடு பிரதிகூலரோடு வாசி யற இது என்னாகப் புகுகிறதோ
-என்று வெருவும் படிக்கு ஈடாக
ஏழுலகத்    தாயினவு மெண்டிசையும் போயினவும்
—–ஏழு உலகையும் அநாயாசேன கடந்தனவும் -எட்டுத் திக்குகளிலும் போய் வியாபித்தனாவும் –
சூழரவப் பொன்கணையான் தோள் -பரந்து மென்மை குளிர்த்தி நாற்றங்களை யுடைத்தாய் இருந்துள்ள திருவனந்த ஆழ்வானைப் படுக்கையாக யுடையவன் –
பூங்குருந்தும் -பூவைக் காட்டி அந்நிய பரதை பண்ணி வஞ்சிக்கப் பார்க்கை -/ மணம் இத்யாதி -தனக்கு வந்த கர்மத்தை தீர்த்த படி
ஏழு உலகு இத்யாதி -பிராட்டிக்கு செய்யும் செயலை இந்த்ரனுக்குச் செய்கை / எண்டிசையும் போயின -திக்குகளை வெளியடக்கை
சூழ் அரவு இத்யாதி -இப்படி படுக்கையிலே கண் வளர பெறாதே-ஆழமானது திரிவதே
பாண்டரஸ் யாத பத் ரஸ்ய சாயாயாம் ஜரிதம் மயா–சிம்ஹாசனத்தில் இருக்க அவசரம் பெற்றிலன்-
-இக்காலத்தில் இறே நிழலிலே முத்துக் குடை இடுவது

————————————————————-

இடைவெளி யறப் பொருந்தி நின்ற யாமளார்ஜூநங்கள் நடுவே ஊடறுத்துக் கொண்டு தவழ்ந்து போய் இலையும் கொம்பும்
தெரியாத படி பூத்துக் கிடந்த குருந்தத்தை தள்ளிப் பொகட்டு பிராட்டியைக் கைப் பிடிக்கை யாகிற கல்யாணம்
தலைக் கட்டுகைக்காகப் பெரிய வடிவை யுடைய ருஷபங்கள் ஏழையும் முடித்து -சங்கைஸ் ஸூ ராணாம் -என்கிறபடியே
அனுகூல பிரதிகூல விபாகம் அற சர்வ பிராணி கணமும் என்னாகத் தேடுகிறதோ என்று நடுங்கும் படி சப்த லோகங்களையும்
வருத்தம் அற அளந்து கொண்டனவும் -எட்டுத் திக்குகளிலும் போய் வியாபித்தனவும் -விஸ்திருதனாய்-
மென்மை குளிர்த்தி நாற்றங்களை யுடைய திருவனந்த ஆழ்வான் ஆகிற ஓங்கிய திருப் படுக்கையிலே கண் வளர்ந்து
அருளின சர்வேஸ்வரனுடைய திருத் தோள்கள் கிடீர் -அந்த படுக்கையும் பொறாத ஸுகுமார்யத்தை யுடையவன் கிடீர்
இச் செயல்களை செய்தான் -அப்படுக்கையில் கண் வளர பெறாமல் இப்படி அலமந்து திரிவதே என்று வயிறு பிடிக்கிறார் –

—————————————————————————————————————-

இப்படி அவன் ஸூ லபன் என்று அறிந்து அனுசந்தித்த பின்பு என்னுடைய இந்திரியங்கள் அவனை அல்லது அறிகிறது இல்லை –

இப்படி இருக்கிற அவன் பக்கலிலே என்னுடைய சர்வ இந்திரியங்களும் ப்ரவணம் ஆயத்து-நானும் பிரவணன் ஆனேன் என்கிறார்

தோளவனை யல்லால் தொழா என் செவி யிரண்டும்
கேள்வன தின் மொழியே கேட்டிருக்கும் -நா நாளும்
கோணா கணையான் குரை கழலே கூறுவதே
நாணாமை நள்ளேன் நயம்  ——-63-

தோளவனை யல்லால் தொழா –நான் வேறு ஒன்றைத் தொழச் சொன்னாலும் என் தோளானது அவனை அல்லது தொழுகிறது இல்லை –
என் செவி யிரண்டும்-கேள்வன தின் மொழியே கேட்டிருக்கும் –என் செவிகள் உறவானவனுடைய இனிய மொழியைக் கேட்டிரா நின்றது
-நா நாளும்-என்னுடைய நாக்கானது எப்போதும்
கோணா கணையான் குரை கழலே கூறுவதே–கோள்-என்று ஒளிக்கும்-மிடுக்குக்கும் பேர்
-ப்ரக்ருஷ்ட விஞ்ஞான பலை கதா மநி-என்னும் படியே அனந்த சாயியான சர்வேஸ்வரனையே கூறும் அத்தனை
நாணாமை நள்ளேன் நயம்  —–ஆசைப்படுவதான-சப் தாதிகளை லஜ்ஜியாதே கிட்டேன் –
-ஹாஸ்யமான விஷயம் என்றுமாம் -அவன் ரக்ஷகனாகவுமாம் தவிரவுமாம் –
அவன் தான் தனக்குப் பகை என்னலாம் படி இருந்தாலும் என் செவி தானும் கேட்பது -ஆசைப்படும் விஷயங்கள் –
நாணாமை நள்ளேன்-ஆண்பிள்ளை சோற்றான்வியை ஆசைப்பட்டவனைப் போலே உணர்ந்தவனுக்கு லஜ்ஜிக்க வேணும்
கோள் -பிராட்டிக்கு தனக்கும் கிடைக்கைக்கு யுண்டாகை

———————————————————————-

என்னுடைய தோள்களானவை நான் வேறு சிலரைத் தொழு என்னிலும் அந்த சர்வேஸ்வரனை அல்லது தொழுகிறனவில்லை —
என்னுடைய செவிகள் இரண்டையும் நிருபாதிக பந்துவான அவனுடைய ஸம்ஸரவே மதுரம் -ஆன பேச்சைக் கேட்டு
அத்தாலே தரித்து இருக்கும் நாவானது -சர்வ காலமும் மிடுக்கை யுடைய திருவனந்த ஆழ்வானைப் படுக்கையாக யுடைய
சர்வேஸ்வரனுடைய ஆபரண த்வனியை யுடைத்தான -திருவடிகளையே சொல்லா நிற்கும் –
நாட்டார் விரும்பி மேல் விழுகிற விஷயங்களை அவர்களில் வியாவருத்தனான நான் நிர்லஜ்ஜனாய்க் கொண்டு செறியேன்-
ஞானம் பிறந்த பின்பு லஜ்ஜித்து மீள வேண்டும் படி காணும் விஷய ப்ராவண்யத்தின் பொல்லாங்கு இருப்பது –

———————————————————————————————————

பிராப்தத்தைச் செய்து அபிராப்தத்தைச் செய்யேன் என்று இருக்கிற என் பக்கல் பாபத்துக்கு வரப் போமோ -என்கிறார் –

உமக்கும் உம்முடைய கரணங்களுக்கும் பகவத் விஷயத்திலே இதர விஷயங்களைக் கடைக் கணியாத படி ப்ராவண்யம்
உரைத்தாலும் துர்வாசனையாலே அவை வந்து மேலிடில் செய்வது என் -என்ன -நான் நின்ற நிலை
இதுவான பின்பு எங்கனே அவை வந்து மேலிடும் படி -என்கிறார் –

நயவேன் பிறர் பொருளை நள்ளேன் கீழரோடு
உய்வேன் உயர்ந்தவரோடு  அல்லால் வியவேன்
திரு மாலை யல்லது தெய்வம் என்று ஏத்தேன்
வருமாறு என் என் மேல் வினை  —–64–

நயவேன் பிறர் பொருளை -பிறர் பொருளை ஆசைப்படேன் –த்ரவ்யத்துக்கு உத்கர்ஷமாவது-த்ரவ்யம் தன்னுடைய
நன்மையாலும் -உடையவனுடைய நன்மையாலும் —
த்ரவ்யம் பரிணாமியான அசித் அன்றிக்கே ஆத்ம த்ரவ்யமாய் இருந்தது -யஸ் யாத்மா சரீரம் –பதிம் விஸ்வஸ்ய
–என்று ஓதப்படுகிறவன் உடையவன் —
உத்க்ருஷ்டமான ஆத்மாவை -என்னது -என்று இரேன் –
நள்ளேன் கீழரோடு–ஆத்மாவை என்னது என்று இருக்குமவர்களோடு -இவர்களே கீழார் ஆகிறார் -அவர்களோடு கிட்டேன்
-தங்கள் படி ஆக்கிக் கொள்வர் என்று
உய்வேன் உயர்ந்தவரோடு  அல்லால் -உத்தமர் என்னும் அவர்களோடு அல்லது உசாவேன்
வியவேன்-திரு மாலை யல்லது தெய்வம் என்று ஏத்தேன்–ஸ்ரீ யபதி யைக் கண்டு அல்லது விஸ்மயப் படேன் -/
அவனை அல்லது வேறு சிலரை தெய்வம் என்று ஸ்துதியேன் / வியவேன்-திரு மாலை-ஸ்ரீ யபதியினுடைய ஐஸ்வர்யத்தை அர்த்த வாதம் என்று இரேன்
வருமாறு என் என் மேல் வினை  —-அவசியம் அநு போக்தவ்யம்– என்கிற வசனத்தைக் கொண்டு என் பக்கலிலே வர போமோ பாபத்துக்கு -என்கிறார் –
க்ருதக்ருத்யன் என்கிறார் –எம்பெருமான் விரும்பும் ஆத்மாவை அபஹரியேன் -ராவணன் செயலைச் செய்யேன்
-கீழார் அவனுக்கு கூட்டுப்படும் மாரீச பிரப்ரு த்திகள்/ உயர்ந்தவர் விச்வாமித்திராதிகள் -மஹா தமாநசது –
-பெரியோர் -த்ருணீக்ருத விரிஞ்சாதி நிரங்குச விபூதய-ப்ரஹ்மாதிகளைக் கண்டால் அடுப்படைக் கல்லாக நினைத்து இருக்கும் அத்தனை –
திரு மாலை யல்லது வியவேன் தெய்வம் என்று ஏத்தேன்
வருமாறு என் என் மேல் வினை  –அவசியம் அநு போக்தவ்யம்–என்கிறவை என்னை நலியவோ –

————————————————————————-

உத்தம புருஷஸ் த்வந்ய–என்கிறபடியே சர்வ விசஜாதியனான சர்வேஸ்வரனுடைய ஆத்ம த்ரவ்யத்தை என்னது என்று விரும்பேன் –
பிறரதான ஆத்மாவை என்னது என்று இருக்கும் தாழ்ந்த சம்சாரிகளோடு செறியேன் -உத்துங்கமான ஆத்ம வஸ்து
சர்வ உத்தமனான சர்வேஸ்வரனுடையது என்று இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை ஒழிய ஏதேனும் ஒன்றை உசாவேன் –
சர்வாதிகனான ஸ்ரீ யபதியை ஒழிய புறம்பே சிலரை ஆசிரயணீய தேவதைகள் என்று புத்தி பண்ணி வாய் விட்டுப் புகழேன்
-இவ்வாகாரங்கள் நமக்கு உண்டாயத்தே என்று ஆச்சர்யப் படேன் -இப்படியான பின்பு பகவத் அனுபவ பாத்ரரான நம்முடைய
மேல் தன் நிக்ரஹ ரூபமான பாபம் வந்து மேலிடும் படி எங்கனே –திருமாலை அல்லது வியவேன்–
அவனை அல்லது தைவம் அன்று ஏத்தேன்–என்னவுமாம் –

—————————————————————————————————————

இது எனக்கு ஒருவனுக்குமே அன்று -அவனை ஆஸ்ரயித்தார் எல்லார்க்கும் ஒக்கும் என்கிறார் –

வினையால் அடர்ப்படார் வெந்நரகில் சேரார்
தினையேனும் தீக்கதிக் கண் செல்லார் நினைதற்
கரியானைச் சேயானை ஆயிரம் பேர்ச் செங்கட்
கரியானைக் கை தொழுதக்கால்   ——-65–

வினையால் அடர்ப்படார் -பாபத்தால் அடர்க்கப் படார்
வெந்நரகில் சேரார்-பாப பலமான நரகில் சேரார்
தினையேனும் தீக்கதிக் கண் செல்லார் -தர்ம புத்ரன் நன்றாக தர்சனம் பண்ணினவோ பாதியும் கூடாது இவர்களுக்கு
நினைதற்–கரியானைச்–ஸ்வ யத்னத்தாலே அறியப் போகாதவனை
சேயானை -அதுக்கு அடி தூரஸ்தனாகை
ஆயிரம் பேர்ச் செங்கட்-கரியானைக் கை தொழுதக்கால்   ——தான் கொடுத்த அறிவை யுடையார்களுக்கு
-ஏத்துகைக்கு ஆயிரம் திரு நாமத்தையும் -கண்டு அனுபவிக்கைக்கு ஸ்ரமஹரமான வடிவையும் யுடையவனை அஞ்சலி பண்ணினால்
வினையால் அடர்ப்படார்-என்னைப் போல் விதேய கரணம் இன்றியே பாவனம் என்று ஆஸ்ரயித்ததற்கு பாபம் போம்
வினை -இங்கு அனுபவிக்கும் பாப பலம் அனுபவியார் / வெந்நரகு போய் அனுபவிக்கும் பாப பலம்
தினை -அஸத்யாபவத்தாலே
நினைதற்–கரியானைச்–ஸ்வ யத்னத்தாலே நினைப்பதற்கு அரியானை / சேயானை -இவன் குற்றம் அன்று -வஸ்து ஸ்வ பாவம்
/ ஆயிரம் இத்யாதி -தானே காட்டுவார்க்கு இழிந்த இடம் எல்லாம் துறையாகை /
கை தொழுதக்கால் -பாலைக் குடிக்க நோய் போம் -வகுத்தது செய்ய அமையும் –

——————————————————————–

ஸ்வ யத்னத்தாலே அளவிட்டு நினைக்கைக்கு மிகவும் அரியனாய் மநோ ரத பதத்துக்கு மிகவும் எட்டாத படி அதி தூரஸ்த-தன்னாய்
தன் அருளாலே அறிந்து அனுபவிக்க இழிந்தார்க்கு இழிந்த இடம் எங்கும் துறையும் படி குண சேஷ்டிதங்களுக்கு வாசகமான
ஆயிரம் திரு நாமங்களை யுடையனாய் வாத்சல்ய ஸூ சகமாய்ச் சிவந்த திருக் கண்களையும் –
அதுக்குப் பகைத் தொடையான கறுத்த வடிவையும் யுடையனான சர்வேஸ்வரனை அஞ்சலி பிரணாமாதி அனுவர்த்தனங்களைப் பண்ணி
ஆஸ்ரயித்தால் புண்ய பாப ரூப கர்மங்களாலே நெருக்குப் படார் -அதுக்கு பலமாக வரக் கடவதாய் அதி குரூரமான
சம்சாரம் ஆகிற நரகத்திலே சென்று கிட்டார் –ஏக தேசமும் துர்மார்க்கங்களிலே போகார்-

———————————————————————————————————————————

அறிவுடையார்களாய் இருப்பார்கள் ஆகில் பஜனீயன் அவனே கிடீர் என்கிறார்

காலை எழுந்து உலகம் கற்பனவும் கற்று உணர்ந்த
மேலைத் தலை மறையோர் வேட்பனவும் வேலைக் கண்
ஓராழி யானடியே யோதுவது மோர்ப்பனவும்
பேராழி கொண்டான் பெயர் ——66-

உலகம் -உயர்ந்தோரான முமுஷுக்கள் –

காலை எழுந்து உலகம் கற்பனவும் –ஸத்வ உத்தரமான காலையில் எழுந்து இருந்து -மோக்ஷ இச்சை யுடையவர்கள் –கற்பனவும் –
கற்று உணர்ந்த மேலைத் தலை மறையோர் வேட்பனவும்–அறிவு தலைக் கட்டினவர்கள்-பாவன பிரகர்ஷத்தாலே சாஷாத் கரிப்பனவும்
வேலைக் கண்–ஓராழி யானடியே யோதுவது மோர்ப்பனவும்–இவற்றினுடைய ரக்ஷணத்துக்காக திருப் பாற் கடலிலே
கையும் திருவாழியுமாய்க் கிடக்கிற சர்வேஸ்வரனுடைய திருவடிகளையே –
பேராழி கொண்டான் பெயர் —-சர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமங்களையே இவர்களுடைய ஸ்ரவணத்துக்கும் ஆனந்தத்துக்கு விஷயமாவது –
காலை -சர்வ உத்தரமான காலம் / வேலைக் கண் ஓர் ஆழியான் அடியே – கரையை யுடைத்தாய் –ஒப்பில்லாத கடல் /
பேர் ஆழி கொண்டான் -இவர்களை ரஷிக்கைக்காக உருவின பத்திரமும் தானுமாய் இருக்கை –கை கழலா நேமியான்

——————————————————————–

கிளர் ஒளி இளமை -என்கிறபடியே பஜன அனுரூபமான கரண பாடவமுள்ள பால்ய அவஸ்தையில் ஆஸ்ரயண
உன்முகராய்க் கொண்டு கிளர்ந்து லோகம் அடங்க அப்யசிக்குமவையும்-ஞாதவ்யர்த்தங்களை ஓர் ஆச்சார்யன் பக்கலிலே கேட்டு
அவற்றை அலகலகாக அறிந்து இருப்பார்களாய் -அத்தாலே வந்த மிக்க உயர்த்தியை யுடையரான பரம வைதிகர் அடங்கலும்
அறிவின் பலமாக சாஷாத் கரிக்க ஆசைப் படுவனவும் -கரையோடே கூடி இடமுடைத்தாய் -அத்விதீயமான கடலிலே
கண் வளர்ந்து அருளுகிற சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளே -அதுக்கு சாதனமாக ஸ்ரவணம் பண்ணுவதும் மனனம் பண்ணுவதும்
-ரக்ஷண பரிகரமான பெரிய திரு வாழியை யுடையனான சர்வேஸ்வரனுடைய குண சேஷ்டிதாதிகளுக்கு வாசகமான திரு நாமங்கள்
-பேர் ஆழி கொண்டான் -பெரிய கடல் போலே ஸ்ரமஹரமான வடிவை எடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறவன் என்னவுமாம் –
-அப்போது ஓர் ஆழியான் என்றது அத்விதீயமான திரு வாழியை யுடையவன் என்று கொள்வது –

—————————————————————————————————————

மோக்ஷ இச்சை யுடையவர்களுக்கும் அறிவு தலை நின்றவர்களுக்கும் அவனுடைய திருவடிகளை ஏத்துவது-
-அவனுடைய திரு நாமங்களையே ஏத்துவது என்று சொல்லிற்று -ஞானத்துக்கு அவனே விஷயம் ஆகையால் என்கிறது –

இப்படி அறிவில் தலை நின்றவர்கள் அவனை ஆசைப்படுகைக்கு அடி
அறிவுக்கு கந்தவ்ய பூமி ஸ்ரீ யபதி அல்லாது இல்லாமையாலே-என்கிறார் –

பெயரும் கருங்கடல் நோக்கும் ஆறு ஒண் பூ
உயரும் கதிரவன் நோக்கும் -உயிரும்
தருமனையே நோக்கும் ஒண் தாமரையாள் கேள்வன்
ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு –67-

பெயரும் கருங்கடல் நோக்கும் ஆறு –ஆறானது பூர்ணமாய் சலியா நின்ற கடலையே நோக்கா நின்றது
-ஆறு கடலை நிறைக்கைக்கு அன்று புகுகிறது -புக்கு அல்லது தான் தரிக்க மாட்டாமை
ஒண் பூ -உயரும் கதிரவன் நோக்கும்–தாமரைப் பூ வானத்து தூரஸ்தன் ஆகிலும் ஆதித்யனுக்கு அலரும் அத்தனை -அக்னி யாதிகளுக்கு அலராது
-உயிரும் -தருமனையே நோக்கும் –யமனைக் கிட்டி யல்லது வேறு ஓர் இடத்திலே புக ஒண்ணாது
ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் -ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு –ஞானம் ஆகில் ஸ்ரீ யப்பதியை அறியும் அத்தனை
மற்று ஒன்றை அறியாது –தத் ஞானம் அஞ்ஞானம் அது அந்யதுக்தம் –வித்யா அன்யா சில்பை நை புணம்–என்னும் படியே

————————————————————————-

காற்று வளத்திலே கொந்தளித்துக் கிளரக் கடவதாய் -பரப்பை யுடைத்தான கடலை ஆறானது நோக்கும்
-அழகிய தாமரைப் பூவானது உச்ச ஸ்தல வர்த்தியான ஆதித்யனையே நோக்கா நிற்கும்
-பகவத் பரர் அல்லாத நாட்டில் பிராணிகள் அடங்கலும் சரீர விஸ்லேஷ அனந்தரத்திலே தர்ம ராஜாவான யமனையே சென்று கிட்டா நிற்கும்
-இவை இவை நியதமானால் போலே ஞானமானது அழகிய தாமரைப் பூவை இருப்பிடமாக யுடைய
பெரிய பிராட்டியார்க்கு வல்லபனான சர்வேஸ்வரன் ஒருவனையே யுமே சென்று பற்றா நிற்கும்
-ஞானம் ஆகில் ஸ்ரீ யபதியைப் பற்றி அல்லது நில்லாது என்கை -பகவத் வியதிரிக்த விஷயங்களை பற்றி பிறக்கும் ஞானம்
எல்லாம் அஸத் கல்பம் -தத் ஞானம் அஞ்ஞானம் அது அந்யதுக்தம் –வித்யா அன்யா சில்பை நை புணம்–என்னக் கடவது இ றே

—————————————————————————————————————–

கீழ் ஞானத்துக்கு விஷயம் அவன் என்றது -உணர அரிது -என்கிறது இப்பாட்டில் –

இப்படி அறிவுக்கு பர்யவசான பூமி -அவன் அல்லது இல்லையாய் இருக்க -அவன் தண்மை அறிவார் தான் இல்லை என்கிறார்

உணர்வாரார் உன் பெருமை ஊழி தோறு ஊழி
உணர்வாரார் உன் உருவம் தன்னை உணர்வாரார்
விண்ணகத்தாய் மண்ணகத்தாய் வேங்கடத்தாய் நால்  வேதப்
பண்ணகத்தாய் நீ கிடந்த பால் ——-68-

உணர்வாரார் உன் பெருமை -ஜூ ஷ்டம் யதா பஸ்யத் யன்யமீஸம்-என்கிறபடியே குணங்களோடு கூடி இருக்கிற
உன்னை உணர்வார் யார் என்கிறது –
ஊழி தோறு ஊழி-உணர்வாரார் உன் உருவம் தன்னை உணர்வாரார்–காலத்தை எல்லாம் ஒரு போகியாக்கி -உன்னுடைய
ஸ்வரூப ரூப குணங்களை உணர புக்கால் உணர அரிது என்கிறது
விண்ணகத்தாய் மண்ணகத்தாய் –ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இருந்த நீ அவதார ரூபேண பூமியிலே வந்து அவதரித்து
அத்தாலே ஸுலப்யத்தை யுடையவனே -கடல் கிட்டிற்று என்னா பரிச்சேதிக்கப் போகாது இறே –
வேங்கடத்தாய் –சம்சாரிகளுடைய சகல துரிதங்களும் போம்படி திருமலையிலே வந்து நிற்கிறவனே
நால்  வேதப்-பண்ணகத்தாய் –ஸ்வரத்துக்கு உள்ளீடாய் நின்று ப்ரதிபாதிக்கிற வேதங்களுக்கு பிரவர்த்தகன் ஆனவனே
நீ கிடந்த பால் ——நீ கிடந்த பால் உணர்வார் யார் –
உன்னாலும் அறிய ஒண்ணாது உன் ஐஸ்வர்யம் / காலம் எல்லாம் கூடினாலும் ஸுலப்யம் அறிய ஒண்ணாது –
விண்ணகம் அவதாரம் இவை என்கை –விண்ணகத்தானாய் பாற் கடலானனாய் மண்ணகத்தானாய் வேங்கடத்தானாய் நின்றான்
-நால் வேதப் பண்ணாகம் –ஐஸ்வர்யம் ப்ரதிபாதிக்கிறது கண்ணுக்கு விஷயம் இறே –
மற்றையது இங்கு சொல்லிற்று அனுவாதம் காண்கையாலே–தஸ்ய யோநிம்–அவனுடைய பிறப்பு –
உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் பிறப்பு இறே –தீரா –தீ மதாம் அக்ரேஸரா –மயர்வற மதி நலம் பெற்றார்
-பரிஜாநந்தி –க்ஷணம் தோறும் எத்திறம் என்பர் –

——————————————————————-

பரமபதத்திலே மேன்மை தோற்ற எழுந்து அருளி இருக்குமவனாய் -பூமி உபலஷிதையான லீலா விபூதியில் நீர்மை தோற்ற வந்து
அவதரிக்கும் ஸ்வபாவனாய் -இரண்டு இடத்துக்கும் பொதுவாய்க் கொண்டு மேன்மை நீர்மைகள் இரண்டும் கரை புரளும் படி
திருமலையிலே வந்து நின்று அருளினவனாய் -ஸ்வர பிரதானமான நாலு வேதத்தாலும் யுக்த வைபவ யுக்தனாய்
ப்ரதிபாதிக்கப்படும் ஸ்வ பாவனானவனே -இப்படி இருக்கிற உன்னுடைய குண வைஷண்யத்தாலே வந்த பெருமையை
கால தத்வம் எல்லாம் கூடினாலும் அறிய வல்லார் யார் -அந்த குணங்களுக்கு ஆஸ்ரயமாய் இருக்கிற உன்னுடைய
திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூப வைலக்ஷண்யத்தை தான் அறிய வல்லார் யார்
-நீ ஆர்த்த ரக்ஷணத்துக்காக பள்ளி கொண்டு அருளுகிற திருப் பாற் கடலை அறிய வல்லார் யார் –

—————————————————————————————————————

எல்லாம் ஒழிய ஒரோ ஒன்றை அரிய போமோ -என்கிறது

வேறு ஒருவரால் அறிய ஒண்ணாமை கிடக்க கிடீர்– ஸ்வதஸ் சர்வஞ்ஞனான உன்னாலே தான் உன்னை அறியப் போமோ –என்கிறார் —

பாலன்  றனதுருவாய்  யேழுலகுண்டு ஆலிலையின்
மேலன்று நீ வளர்ந்த மெய்யன்பர் ஆலன்று
வேலைநீ ருள்ளதோ விண்ணதோ மண்ணதோ
சோலை சூழ் குன்றெடுத்தாய் சொல்லு —–69-

பாலன்  றனதுருவாய் –ரக்ஷக அபேக்ஷமான வடிவை யுடையையாய்
யேழுலகுண்டு -வியாதிரிக்த சகல பதார்த்தங்களையும் ரக்ஷித்து
ஆலிலையின் மேல் -சர்வர்க்கும் ஆதாரமான சர்வ ரக்ஷகனுக்கு கண் வளரப் போகாத ஆலின் இலை மேலே
மேலன்று நீ வளர்ந்த மெய்யன்பர் -அன்று வளர்ந்தத்தை ஆப்த தமரானவர்கள் மெய் என்பர்கள்-
-வேத மரியாதை இல்லையாகில் ஸூன்யமாதல்–உண்டாகில் சத்யமாதலே யுள்ளது
ஆலன்று- வேலைநீ ருள்ளதோ விண்ணதோ மண்ணதோ
சோலை சூழ் குன்றெடுத்தாய் சொல்லு —-ஏழு வயசிலே மலையைக் கீழ்மேலாக எடுத்த நீ அவற்றைச் சொல்ல வேணும் –
அன்று -திக்கு எல்லாம் அழிந்த அன்று / வேலை இத்யாதி –
நீ கண் வளர்ந்த பாற் கடலில் உள்ளதோ –நிராலம்பமான ஆகாசத்தத்ததோ -கரைந்து போன பூமியிலதோ -சொல்ல வேணும்
-பின்பு மழை எடுத்த ஆச்சர்யம் இதுக்கு சத்ருசமோ –இத்தால் அவன் தன் படியை அவன் தானே சொல்லுகையும் அரிது -என்றபடி –
பாலனுடைய ரூபத்தை யுடையையாய் -அப்ராக்ருதமான மஹத்தரமான திரு மேனியைச் சிறுக்கி சஜாதீயம் ஆக்குகை மெய் என்பர் ரிஷிகள்
-எத்திறம் -என்ன -பொய் என்ன ஒண்ணாதே -மெய் -நீயே சர்வத்துக்கும் தாரகன் ஆனமையும் மெய் -இருந்த படி என்
-சோலை இத்யாதி -ஏழு பிராயத்தில் பெரிய மலையை எடுத்த ஆச்சர்யமும் சொல்ல வேணும் –
-இது ஆழ்வார் வந்தால் கேட்க இருந்தோமோ என்றானே எம்பெருமான் -இது அத்யந்தம் விஸ்மயம் -என்கிறார் –

———————————————————————-

ஒரு குறட்டைத் தெறித்தால் ஒரு குறத்திலே பால் பெருகும் படி முக்த சிசுவான விக்கிரஹத்தை யுடைய வனாய்
-சப்த லோகங்களையும் திரு வயிற்றிலே வைத்து ஒரு பவனான ஆலந்தளிரிலே அந்த பிரளய சமயத்திலே
சர்வ சக்தியான நீ கண் வளர்ந்து அருளின இத்தை பரமார்த்தம் என்று கொண்டு பரம ஆப்தரான ரிஷிகள் அடங்கலும் சொல்லா நின்றார்கள்
-அந்த ஆலானது சர்வமும் அழிந்த அன்று வெள்ளம் கோத்துக் கிடக்கிற சமுத்திர ஜலத்தில் உள்ளதோ
-அன்றிக்கே -நிராலம்பமான ஆகாசத்தில் உள்ளதோ –இல்லையாகில் பிரளய ஜலத்தில் கரைந்து போன பூமியிலே உள்ளதோ
-ஏழு திரு நக்ஷத்திரலே ஏழு நாள் ஒருபடிப் பட சோலைகளாலே சூழப் பட்ட கோவர்த்தன பர்வதத்தை எடுத்துத்
தரித்துக் கொண்டு நின்றவனே -இத்தை அருளிச் செய்ய வேணும் -உன்னாலும் உன் படி சொல்ல முடியாது என்று கருத்து –

——————————————————————————————————————

இப்படி அபரிச்சின்ன சக்தியான பின்பு அவனை எல்லோரும் ஆஸ்ரயிங்கோள் என்கிறார் –

இப்படியான பின்பு ஜகத்தில் உள்ளார் அடங்கலும் அநந்ய பரராய்க் கொண்டு அவனை ஆஸ்ரயிங்கோள் என்கிறார் –

சொல்லும் தனையும் தொழுமின் விழுமுடம்பு
செல்லும் தனையும் திருமாலை -நல்லிதழ்த்
தாமத்தால் வேள்வியால் தந்திரத்தால் மந்திரத்தால்
நாமத்தால்  ஏத்துதிரேல் நன்று —–70-

சொல்லும் தனையும் தொழுமின் –நாக்கு சொல்லப் பாங்கான போது எல்லாம் சொல்லி ஆஸ்ரயிங்கோள்
விழுமுடம்பு-செல்லும் தனையும் -உடம்பு பாங்கான போது எல்லாம் ஆஸ்ரயிங்கோள்
திருமாலை– பாங்கான போது ஆஸ்ரயிக்க -யாவதாத்மபாவி ஆச்ரயித்தானாகக் கொள்ளும் பித்தனைச் சொல்லுகிறது –
-நல்லிதழ்த்-தாமத்தால் வேள்வியால் தந்திரத்தால் மந்திரத்தால்–நல்ல செவ்விப் பூவை யுடைய மாலையால் –
-செவ்வி மாலை கிடையாதாகில் கர்தவ்யமான கர்மத்தால் –அது கிடையாதாகில் அதுக்கு அடியான தந்திரத்தால் –
-அது அடையப் போகாதாகில் மந்த்ரத்தைக் கொண்டு செய்வது –
க்ரியா ரூபமான தந்திரம் அரிதாளில் வாக் வ்ருத்தியான மந்திரத்தால் செய்வது –
-மந்திரத்துக்கு தேச கால நியதியும் அதிகாரி நியதியும் வேணும் என்று இருந்திகோள் ஆகில்
நாமத்தால்  ஏத்துதிரேல் நன்று —–திரு நாமத்தால் ஏத்துவது -தாய் பேர் சொல்ல குளித்து வர வேண்டா இ றே –
திருமாலே -நியதி உண்டு என்னில் அம்மே என்னுமோபாதி சொல்ல அமையும் –

———————————————————————

புருஷகார பூதையான பிராட்டியோடே நித்ய சம்யுக்தையான சர்வேஸ்வரனை –இப்போது விழும் இப்போது விழும் என்னும் படி
அஸ்திரமான சரீரமானது விழும் அளவும் அழகிய பூக்களால் யுண்டான திருமாலையாலும்
-யாகாதி ஸத்கர்மங்களாலும்-யந்த்ரவிதுரமான கேவல கிரியைகளாலும் -க்ரியா விதுரமான மந்த்ரங்களாலும் ஆஸ்ரயிங்கோள் –
-இதுக்கும் சக்தம் இன்றிக்கே இருக்கில் உங்கள் வாக்கு யுக்தி சாமர்த்தியத்தை உடைத்தாய் கொண்டு சொல்லும் அளவும்
குணாதிகளுக்கு வாசகமான திரு நாமங்களாலே ஸ்ரீ யபதியைப் புகழ்வுதிகோள் ஆகில் அது மிகவும் நல்லது –

————————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி—பாசுரங்கள் -51-60– -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் —

November 8, 2016

தம்முடைய திரு உள்ளத்தை சம்போதித்து -நீர் விஷய காலுஷ்யத்தைத் தவிர்-அவன் ப்ரஸன்னனாம் -என்கிறார் –

இனிதாக திரு நாமத்தை வாயாலே சொல்லவே ப்ரஹ்லாதனுக்கு விரோதியைப் போக்கித் தன்னைக் கொடுத்தால் போலே
நமக்கும் விரோதியைப் போக்கித் தன்னை தந்து அருளும் என்கிறார் –

எளிதில் இரண்டடியும்   காண்பதற்கு என்னுள்ளம்
தெளியத் தெளிந்து ஒழியும் செவ்வே கனியில்
பொருந்தாவனைப் பொரலுற்று அரியா
யிருந்தான்    திருநாமம் எண்——-51–

கனியில்–கர்வத்தினால்-

எளிதில் இரண்டடியும்   காண்பதற்கு என்னுள்ளம்-எளிது இன்றிக்கே இருந்துள்ள இரண்டு திருவடிகளையும் காண்பதற்கு –
எளிதாக என்னவுமாம் -என் நெஞ்சே -என்று சம்போதிக்கிறார் –
தெளிய–விஷய காலுஷ்யத்தை தவிர / செவ்வே தெளிந்து ஒழியும் –அவன் நேரே ப்ரஸன்னனாம்
கனியில் பொருந்தாவனைப் பொரலுற்று -செருக்காலே பொருந்தேன் என்று இருந்த ஹிரண்யனை —
அரியா-யிருந்தான்    திருநாமம் எண்–சிறு பிள்ளைக்காக உதவி ஹிரண்யனை முடித்தவனுடைய திரு நாமத்தை எண்ணு –
உள்ளமே நீ தெளியில் அவன் செவ்வே நம் திறத்து தெளிந்து ஒழியும் -பிரமாணம் என் -பிரஹலாதன் தெளிய
அவன் விஷயத்துத் தெளிந்து நின்று கார்யம் பார்த்த படி கண்டிலையோ–பொரலுற்று யிருந்தான் –
பொருது சீற்றத்துக்கு இறை பொறாமல் சோம்பி இருந்தான் -வாக்காலே எண்ண ஒட்டாதவன் -பட்டபாடு அறிவுதி இறே-

—————————————————————–

எனக்கு விதேயமான நெஞ்சே -காண வேணும் என்னும் அபி சந்தியை யுடையார்க்கு அதி ஸூலபமான
திரு வடிகள் இரண்டையும் கண்டு அனுபவிக்கைக்கு நீ
அழகிதாக விஷய காலுஷ்யம் அற்று நிர்மலமாக -அவன் -மேல் எழ அன்றிக்கே -திரு உள்ளத்தோடு செவ்விதாக நான்
முன்பு பண்ணின ப்ராதிகூல்ய பரம்பரைகளிலே அதி ப்ரசன்னனாய் விடும் -ந நமேயம் -என்று தன்னைக் கிட்டோம் என்று
இருந்த ஹிரண்யனை பொருது முடிக்கையில் ஒருப்பட்டு-அவன் வரத்துக்கு உள்ளடங்காத நரசிம்ஹ வேஷத்தை
யுடையனாய்க் கொண்டு பிரஹ்லாத விரோதியைக் கை தொட்டு அழித்த ஆஹ்லாதத்தாலே ஸூ பிரதிஷ்டனாய் இருந்த
சர்வேஸ்வரனுடைய ஆஸ்ரித வாத்சல்யாதி குணங்களுக்கு வாசகமான திரு நாமங்களை ரஸ்யத்தை யாலே
நெஞ்சிலே ஊற்று இருக்கும் படி அநுஸந்தி –பின்னை நம் கையிலும் பிறர் கையிலும் விட்டுக் கொடான்-என்று கருத்து –
எளிதில் -எளிதில்லாத -ஸூ லபம் இல்லாத இரண்டு திருவடிகள் என்னுதல் -/ என்னுள்ளம் -உள்ளமே என்று சம்புத்தி —

—————————————————————————————————————-

கீழ் தம்முடைய திரு உள்ளத்தைக் குறித்து -ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வானுக்கு உதவினவனுடைய திரு நாமத்தை எண்ணு
அவன் ப்ரசன்னனாம் என்றது -மற்றும் துர்மானிகளான தேவாதிகளும் அவனை
ஆஸ்ரயிக்கத் தக்க கரணங்களும் அதிகாரம் பெற்றது -என்கிறார் –

நமக்கு அவன் பேர் சொல்லா விடில் ஜீவிக்க அரிதோ என்ன-துர்மானிகளான அதிகாரி புருஷர்கள்
அடங்கலும் அவனை ஆஸ்ரயித்து அன்றோ தங்கள் அதிகாரங்களை பூண் கட்டிக் கொள்கிறது
நமக்குத் பின்னை சொல்ல வேணுமோ -என்கிறார் –

எண்மர் பதினொருவர் ஈரறுவர் ஓரிருவர்
வண்ண மலரேந்தி வைகலும் நண்ணி
ஒரு மாலையால் பரவி யோவாது எப்போதும்
திரு மாலைக் கை தொழுவர் சென்று —-52–

எண்மர் பதினொருவர் ஈரறுவர் ஓரிருவர்–அஷ்ட வஸூக்கள்–ஏகாதச ருத்ரர்கள் –துவாதச ஆதித்யர்கள் / அஸ்வினிகள் —
வண்ண மலரேந்தி -நாநா வர்ணமான புஷ்ப்பங்களைக் கொண்டு
வைகலும் நண்ணி-ஒரு மாலையால் பரவி யோவாது எப்போதும்–புருஷ ஸூ க்தத்தால்–விச்சேதம் இன்றிக்கே
திரு மாலைக் கை தொழுவர் சென்று–ஸ்ரீ யபதியைச் சென்று ஆஸ்ரயிப்பார்கள் –
தத் உபரியபி பாதராயணஸ் சம்பவாத் –தேவர்களுக்கும் பவிஷ்யத்தில் பெற இருந்துள்ள அதிகார அர்த்தமாக
ஆதித்ய அந்தர்யாமியாய் இருந்துள்ள பரமாத்ம உபாசனம் வித்தியா நின்றது இ றே –
வியாபார யோக்யரான பிரயோஜனாந்தர பரர் று மாலையால் பரவி ஓவுகை அன்றிக்கே
-எல்லாக் காலமும் -எப்போதும் என்றுமாம் / திருமால் –வேண்டுவது எல்லாம் பெறுகைக்கு அடி —

————————————————————–

அஷ்ட வஸூக்களும் ஏகாதச ருத்ரர்களும் துவாதச ஆதித்யர்களும் அத்விதீயரான அஸ்வினிகள் இருவரும் –
நாநா வர்ணமான புஷ்பங்களை தரித்துக் கொண்டு -சர்வ காலங்களிலும் வந்து கிட்டி அத்விதீயமான
ஸ்ரீ புருஷ ஸூக்தாதி சந்தர்ப்பங்களைக் கொண்டு அடைவு கெடப் புகழ்ந்து எல்லாக் காலத்திலும் உச்சி வீடு விடாதே
அபிமதங்களைக் கடிப்பிக்கும் கடகையான பெரிய பிராட்டியாரோடே கூடி இருக்கிற
சர்வேஸ்வரனை துர்மானத்தை துறந்து சென்று கிட்டி ஆஸ்ரயிப்பார்கள் –

—————————————————————————————————————————–

கீழே எல்லா நேர்த்தியும் நேர்ந்து -தங்களுக்கு உறுப்பாக ஆஸ்ரயிக்குமவர்களை சொல்லிற்று-
இதில் தங்களை எல்லாம் அழிய அங்குத்தைக்கு உறுப்பாமவர்களை சொல்லுகிறது –

ஸ்வ பிரயோஜனத்துக்கு மடி ஏற்கும் துர்மானிகள் ஆஸ்ரயிக்கும் படியை அனுசந்தித்த உள் வெதுப்பு அடங்கும் படி-
அநந்ய பிரயோஜனராய் -அபிமான கந்த ரஹிதராய் -தத் தத் அவஸ்த்தை உசிதமான வடிவு எடுத்துக் கொண்டு –
அடிமை செய்யக்கடவ நித்ய ஸூரிகளுக்குத் தலைவனான திருவனந்த ஆழ்வான் அங்குத்தைக்கு அடிமை செய்யும் படியை அனுசந்திக்கிறார் –

சென்றால் குடையாம் யிருந்தால் சிங்காசனமாம்
நின்றால் மரவடியாம் நீள் கடலுள் என்றும்
புணையாம் மணி விளக்காம் பூம் பட்டாம் புல்கு
மணையாம்  திருமாற் கரவு  ——53-

சென்றால் குடையாம்–கைங்கர்யம் ஸ்வ புத்த்ய அதீனம் அன்று என்கிறது –நான் குடையாய் நின்றேன்
நீ இங்கே வா -என்கை யன்றிக்கே-அவன் உலாவப் புக்கால் குடை அபேக்ஷிதம் ஆன போது குடையாகை —
யிருந்தால் சிங்காசனமாம்–இருக்கை திரு உள்ளமான போது திவ்ய சிம்ஹாசனமாம்
நின்றால் மரவடியாம் –நிற்கை திரு உள்ளமான போது மரவடியாம்
நீள் கடலுள் என்றும் புணையாம்-கண் வளர அபேக்ஷிதமான போது -கடலிலே எல்லா காலத்திலும் படுக்கையும் –
மணி விளக்காம் -ஒரு விளக்காலே ஒரு பதார்த்தத்தை காண வேணும் என்ற போது மங்கள தீபமாய் இருக்கும் –
பூம் பட்டாம் -திருப் பரிவட்டம் அபேக்ஷிதமான போது அழகிய பட்டாம்
புல்கு-மணையாம் –தழுவு அணை அபேக்ஷிதமான போது தழு வணையாம் –
திருமாற் கரவு  —–ஸ்ரீ யபதிக்கு-கட்டிப் பொன் போலே எல்லா வடிவையும் ஆக்கிக் கொள்ளலாம் படி இருக்கிற படி –
சென்றால் -குடையானேன் செல் -என்று சேஷியை நியமியாதே / இருந்தால் -அபேக்ஷை உள்ள போது /
நின்றால் -நின்ற பின்பு / புணை–தெப்பம் / மணி விளக்கு -மங்கள தீபம் / பூம் பட்டு -பும்ஸத்வா வஹமான பரிவட்டம் /
புல்கும் அணை –பிராட்டிமார் ஊடினால் விசனம் மறப்பிக்க வற்றாகை–ஊடலுக்கு ஹேது ஆகவுமாம் –/
திருமாற்கு –இளைய பெருமாளுக்கு அந்தரங்க சேவை / அரவு –தான் ஒரு சேதனன் என்று கூச வேண்டாத படி
தன்னை அமைத்த படி -ராஜ நிவேசனங்களிலே கூனர் குறளரைப் போலே —

——————————————————————-

பெரிய பிராட்டியாரோடே நித்ய சம்யுக்தனாய் இருக்கிற சர்வேஸ்வரனுக்கு -அவனும் அவளும் கூடக் கண்
அற்றுத் துகைத்துப் பரிமாறுகைக்கு யோக்யமான வடிவையுடைய திருவனந்த ஆழ்வான் –
உகப்புக்கு போக்குவீடாக அவன் உலாவி அருளப் புக்கால் மழை வெய்யில் படாத படி குடையாம்-
தன் இச்சையால் எழுந்து அருளி இருந்தால் திவ்ய சிம்ஹாசனமாம் -ஸ்வ இச்சையால் எழுந்து அருளி நின்றால் திருவடி நிலைகளாம்-
பரப்பை யுடைத்தான கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளும் போதைக்கு -சர்வ காலத்திலும் திருப் பள்ளி மெத்தையாம்-
ஏதேனும் ஒன்றை விளக்கு இட்டுக் காண அபேக்ஷிதமான போது மங்கள தீபமாம் –
சாத்தி அருளத் திருப் பரியட்டம் அபேக்ஷிதமான சமயத்திலே பும்ஸத்வா வஹமான அழகிய திரு திருப் பரியட்டமாம் –
சாய்ந்து அருளின போதைக்குப் பிராட்டிமார் -சீறு பாறு -என்னும் படி தழுவணை யாம் —

—————————————————————————————————————-

ஆஸ்ரிதற்கு சில விரோதம் வந்து போக்க வேண்டில் -படுக்கையும் பொருந்தாமல் வந்து நிற்கும் என்கிறது -இப்பாட்டு நிரல் நிரை –

இப்படி தன் நினைவுக்கு ஈடாக அடிமை செய்யும் திருவனந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையை விட்டு
இங்கே வந்து அவதரித்துக் களை பிடுங்கித் தன் விபூதியை நோக்கும் படியை அனுபவிக்கிறார் –

அரவம் அடல் வேழம் ஆன்குருந்தம்  புள்வாய்
குரவை குட முலை மற்  குன்றம் கரவின்றி
விட்டு இறுத்து மேய்த்து ஒசித்துக் கீண்டு கோத்து ஆடி உண்டு
அட்டு எடுத்த செங்கண் அவன் ———–54–

காளியனை விட்டு -குவலயா பீடத்தின் கொம்பை முறித்து -ஆனை மேய்த்து -குருந்தம் ஓசித்து–புள் வாய் கீண்டு –
பகாஸூரனைக் கொன்று -குரவை கோத்து–குடமாடி –பேய் முலை யுண்டு –மல்லரை அட்டு –குன்று எடுத்த சர்வேஸ்வரன் –
எடுத்த இச் செயல்கள் எம்பெருமான் சேஷி விஷயத்தில் குறைந்து பரிமாறும் படி அவன் ஸ்வரூபம் —
செங்கண் அவன் ——-விட்டு இறுத்து மேய்த்து ஒசித்துக் கீண்டு கோத்து ஆடி உண்டு-அட்டு எடுத்தவை
அரவம் அடல் வேழம் ஆன்குருந்தம்  புள்வாய்- குரவை குட முலை மற்  குன்றம் கரவின்றி-என்று அந்வயம் –

——————————————————————————–

புண்டரீகாக்ஷனான அந்த சர்வேஸ்வரன் மறைக்கை இன்றிக்கே சர்வ லோக பிரசித்தமாம் படி காளியன் ஆகிற சர்ப்பத்தை விட்டடித்து
-யுத்துன்முகமான குவலயா பீடத்தை முறித்து விழ விட்டு -பசுக்களை குறைவற மேய்த்து – குருந்தத்தை இணுங்கிப் பொகட்டு
-பகாஸூரனுடைய வாயைக் கிழித்து –இடைப் பெண்களோடு திருக் குரவை கோத்து –ஐஸ்வர்ய செருக்குக்குப் போக்கு விட்டுக் குடமெடுத்தாடி
-நலிய வந்த பூதனை முலையை பிராண ஸஹிதமாக உண்டு –கம்சனை ஏவிற்றுச் செய்வான் என்று எதிர்த்து வந்த மல்லரை முடித்து –
-வர்ஷாபத்தை பரிஹரிக்கைக்காக கோவர்த்தன பர்வதத்தை எடுத்தது முதலான இச் செயல்களானவை
இருந்த படி என் என்று வித்தராய் அனுபவிக்கிறார் -இது நிரல் நிரை என்று தமிழர் சொல்லும் லக்ஷணம் –

——————————————————————————————————————

இப்படி அவன் ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன ஸ்வரூபனான பின்பு அவனுடைய தாமரை யமபடன் ஆராய்வது எங்கனே என்கிறார் –

அவன் இப்படி ஆஸ்ரிதரை கண்ணிலே வெண்ணெய் இட்டு நோக்கி தத் விரோதிகளையும் போக்கும்
ஸ்வபாவனாய் இருக்க ஆர் தான் இவர்களைக் கண் கொண்டு சிவக்கப் பார்க்க வல்லார் -என்கிறார் –

அவன் தமர் எவ்வினையராகிலும் எங்கோன்
அவன் தமரே என்று ஒழிவது அல்லால் நமன் தமரால்
ஆராயப் பட்டு அறியார் கண்டீர் அரவணை மேல்
பேராயற்கு ஆட்பட்டார் பேர் ——-55-

அவன் தமர் எவ்வினையராகிலும் -அவனுக்கு அனுகூலமான வர்கள் எது தொழிலார் ஆகில் என் -விஹிதத்தை செய்யில் என்
-நிஷித்தத்தை செய்யில் என்
எங்கோன்-அவன் தமரே என்று ஒழிவது அல்லால்–ப்ரபவதி சம்ய மனே மமாபி விஷ்ணு -என்னும் படியே —
நமன் தமரால்-ஆராயப் பட்டு அறியார் கண்டீர்–நமன் தமரால் ஆராய படாது ஒழிகிறார்
அரவணை மேல்-பேராயற்கு ஆட்பட்டார் பேர் ——-இவர்கள் தாங்களோ என்னில் -அன்று ஒரு பாகவதனுடைய பேரை
ஒரு அபாகவதன் தரித்தால் அவனுடைய பெரும் எம சதசிலே வாசிக்கப் பெறாது என்கிறது –
-பேர் ஆராயில் குவலயா பீடம் தொடக்கமானவை பட்டது படும் -மது ஸூதன ப்ரபந்நான்/
-எங்கோன்-அவன் தமரே–என் நாயகனாவான் அடியார் / எவ்வினையராகில் என் -என்று ஒழிவது அல்லால்-
அவர் புண்யம் பண்ணில் என் -பாபம் பண்ணில் என் -அத்துறை நாம் ஆராயும் துறை அல்ல என்று கை விடுமது ஒழிய
-த்யஜ பட தூர தரேண தா நாபா பான் –/ அரவணை மேல்-பேராயற்கு ஆட்பட்டார் பேர் —
-படுக்கை பாராட்டில் இறே ஆராய்வது -நன்று செய்தார் என்பர் போலும் -என்று பிராட்டிக்கு அகப்படாத நிலம்
அல்லாத இடத்தே யமனோ ஆராய புகுகிறான் -அவனுடைய ஒரு பேரான சம்சாரி பெரும் தீட்டி வாட்டான் –

—————————————————————

அந்த சர்வேஸ்வரனுக்கு அனுகூலராய்ப் போரும் ஆஸ்ரிதர் ஆனவர்கள் அக்ருத்யகரண க்ருத்ய அகரண ரூபமான
எந்த தொழிலை யுடையார் ஆனார்கள் ஆகிலும் -எங்களுக்கு ஸ்வாமியான அந்த சர்வேஸ்வரனை
ஆஸ்ரயித்த மஹா புருஷர்கள் இ றே என்று அவர்களைக் கொண்டாடி தங்களைக் கொண்டு கடக்கப் போம் அத்தனை ஒழிய
-திரு அரவு அணையில் வர்த்திக்கக் கடவனாய் -இடைத்தனத்தில் தனக்கு ஓத்தார் இல்லை என்னும் படி
அதில் பிரதானனான கிருஷ்ணனுக்கு அடிமை புக்கிருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை –தங்கள் அளவன்றிக்கே
-தங்கள் பேரும் கூட நாட்டார் கார்யம் ஆராய்கைக்கு ஆளாய் இருக்கிற யமனுக்கு
அந்தரங்க படராய் இருக்கிறவர்களால் ஆராயப்பட்டு அறியார் கிடீர் –

———————————

பேராயர்க்கு ஆட்படுகையாவது-அவன் விஷயீ கரிக்கப் புக்கால் தன் செல்லாமை தோற்ற நிற்கை யல்லது
இவன் அவனைப் பரிச்சேதித்து அறிகை யாவது என் -என்கிறது –

அவன் திரு நாமங்களை அடைவு கெடச் சொல்லி போம் அத்தனை அல்லது சர்வேஸ்வரன்
பிரபாவம் யார்க்கும் பரிச்சேதிக்க அரிது -என்கிறார் –

பேரேவரப் பிதற்ற லல்லால் எம்பெம்மானை
ஆரே யறிவார் அது நிற்க நேரே
கடிக்கமலத் துள்ளிருந்தும் காண்கிலான் கண்ண
னடிக் கமலம் தன்னை யயன் ——56-

பேரே வரப் பிதற்ற லல்லால் எம்பெம்மானை-பேராலே அவன் வரும் படி -திரு நாமத்தை சொல்லலாம் -என்னவுமாம்
-அன்றிக்கே ஏதெனும் சொல்லப் புக்காலும் திரு நாமம் வாயிலே வரும் படி பிதற்றல் அல்லால் -இதுக்கு ஈடாக சொல்லுகை -என்றுமாம் –
ஆரே யறிவார் அது நிற்க –என்னுடைய ஸ்வாமியை யாரே அறிவார் -அவ்விடையாட்டம் நிற்க —
நேரே-கடிக்கமலத் துள்ளிருந்தும் காண்கிலான் கண்ணனடிக் கமலம் தன்னை யயன் —–அறிவார் கிடக்கிடீர் -அறியாதாரைக் கேட்கல் ஆகாதோ -சர்வேஸ்வரனுடைய பரிமளத்தை யுடைத்தான
திரு நாபீ கமலத்தில் அவ்யவதாநேந பிறந்து அவன் தன்னாலே ஓதுவிக்கப் பட்டு அங்கே இருக்கிற
ப்ரஹ்மா சர்வேஸ்வரனைக் காண்கிறிலன்-அறிகிறிலன்-
நம்மால் அறிய ஒண்ணுமோ என்னில் -பேரே வரப் பிதற்றல் -கன்று நின்ற இடத்தே தாய் வருமா போலே வாசிதமாக என்றுமாம் -/
எம் பெம்மானை -தமக்கு நேரே காட்டின படி / உள்ளிருந்தும் காண்கிலான்-கடல் கரையிலே குடில் கட்டி கொண்டு
இருக்கும் காட்டில் கடலைப் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணுமோ -அபரிச்சேதயம் என்று அறியில் அறியலாம் –பெரிய கிழாயார் –ப்ரஹ்ம விதாம் வர —

—————————————————————-

ஏதேனும் ஒன்றைச் சொல்லினும் திரு நாமம் வாயிலே வரும் படி அக்ரமமாகச் சொல்லிக் கூப்பிடும் அத்தனை அல்லது
-தன் படிகளை எனக்குத் தானே காட்டித் தந்த என் நாயகனானவனை யார் தான் அறிய வல்லார் –
-அவ்விடை யாட்டம் கிடக் கிடீர் –பரிமள பிரசுரமான திரு நாபீ கமலத்தில் அவ்யவதானே பிறந்து
அங்கே நிரந்தர வாசம் பண்ணா நிற்கச் செய்தேயும் அவன் பக்கலிலே ஓதி இவ்வருகு உள்ளார்க்கும் அறிவு கொடுக்கும் படி
அறிவில் தலை நின்ற சதுர்முகனானவன் -சர்வ நிர்வாஹகனான சர்வேஸ்வரன் திருவடித்த தாமரைகளை இவ்வளவு என்று
தர்சிக்கைக்கு சக்தன் அல்லன் -பேறே வரப் பிதற்றுகை யாவது – அவன் தானே வரும் படி
திரு நாமங்களை அக்ரமாகச் சொல்லும் அத்தனை போக்கி என்றுமாம் –

———————————————————————————————————————-

நீர் பகவத் விஷயத்தில் செய்வது என் என்னில் -சம்சாரம் பய ஸ்தானம் என்னும் இடமும் –
உஜ்ஜீவிப்பார் அவனைப் பற்றி என்னும் இடமும் அறிந்தேன் -என்கிறார் –

ப்ரஹ்மாவுக்கு அறிய ஒண்ணாத விஷயத்தை நீர் அறிந்தபடி எங்கனே -என்ன –திரு நாமம் ஆஸ்ரயித்து
அவன் தானே தன்னைக் கொண்டு வந்து காட்டக் கண்டேன் என்கிறார் –

அயல் நின்ற வல் வினையை அஞ்சினேன் அஞ்சி
உய நின் திருவடியே சேர்வான் நய நின்ற
நன்மாலை கொண்டு நமோ நாரணா வென்னும்
சொன்மாலை கற்றேன் தொழுது ——57-

அயல் நின்ற வல் வினையை அஞ்சினேன்–நான் இட்ட வடியிலே இட்டு வாரா நின்ற மஹா பாபங்களை -அஞ்சினேன் –
அஞ்சி-உய -அவற்றை அஞ்சி உஜ்ஜீவிக்கைக்காக –
நின் திருவடியே சேர்வான் நய நின்ற-நன்மாலை கொண்டு –நிர்வசன ரூபமாக நின்ற நல்ல மாலை கொண்டு
நமோ நாரணா வென்னும்-சொன்மாலை கற்றேன் தொழுது —-சொல் தொடை கற்றேன் –
தொழுது -வணங்கி –சொல் மாலை கற்றேன் -ஆற்றாமையால் நான் ஆகைக்குப் பேசினேன் –
அயல் நின்ற -விஸ்லேஷத்தால் வரும் வியசனத்துக்கு அஞ்சி -திருநாமம் சொல்லும் தனையும் கடக்க -சாபலத்தாலே நின்ற –

——————————————————————-

அருகு விட்டுப் பேராதே இடைவிடாமல் நலிந்த படியே நிற்கிற அதி பிரபலமான பாபத்தைக் குறித்து முன்பு போலே
இன்னமும் வந்து மேலிடில் செய்வது என் என்று பயப்பட்டேன் -இப்படி பயப்பட்டு -இந்த பாப சம்பந்தம் அற்று
உஜ்ஜீவிக்கைக்கு நிர்பய ஸ்தானமான உன் திருவடிகளிலே வந்து கிட்டுக்கைக்காக -நயப்புடைத்தாய் -அதி விலக்ஷணமான
சப்தங்களாலே தொடுக்கப் பட்ட இப்பிரபந்த ரூபமான மாலையைக் கொண்டு உன்னை ஆஸ்ரயித்து உனக்கு வாசகமாய்
திருமந்திரம் என்று பிரசித்தமான சொல் தொடையை அப்யசித்தேன் -அன்றிக்கே -திரு மந்த்ரார்த்தை நயிப்பிக்கையாலே
தத் பரமாய்க் கொண்டு நின்ற விலக்ஷண சந்தர்ப்ப ரூபமான இப்பிரபந்தத்தைக் கொண்டு என்னவுமாம் —
அயல் நின்ற என்றது ஞானம் பிறந்த பின் பாபங்கள் தம்மை விட்டுக் கடக்க நின்ற படியைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம் –
அயல் நின்ற வல்வினையென்று திரு நாமம் சொல்லாத போது தமக்கு உள்ள வியசனம் ஆகவுமாம் —

———————————————————————————————————-

ஆனபின்பு நெஞ்சே –இவ்விஷயத்தை விட்டு நமக்கு ஒரு க்ஷணம் ஆறி இருக்க விரகு இல்லை -அவன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயி -என்கிறார் –

தொழுது மலர் கொண்டு தூபம் கையேந்தி
எழுதும் எழு வாழி நெஞ்சே பழுதின்றி
மந்திரங்கள் கற்பனவும் மாலடியே கை தொழுவான்
அந்தரம் ஒன்றில்லை யடை——58-

பழுதின்றி–இடைவீடின்றி -/ அந்தரம் ஒன்றில்லை யடை-கால தாமதம் செய்ய ஹேது எதுவும் இல்லை -அவனை –அணுகு-

தொழுது மலர் கொண்டு தூபம் கையேந்தி–கையாலே தொழுது –புஷ்பாதி உபகரணங்களை கொண்டு தொழுது –
எழுதும் எழு வாழி நெஞ்சே —போவோம் -போகு -நெஞ்சே -உனக்கு நன்மை உண்டாக –
பழுதின்றி–எழுவோம் -மந்திரங்கள் கற்பனவும் மாலடியே கை தொழுவான்–விச்சேதம் இன்றிக்கே எல்லா திரு மந்த்ரங்கள்
கற்கிறதும் கை தொழுகை -ஆனபின்பு –
அந்தரம் ஒன்றில்லை யடை—–ஒரு க்ஷணம் மாத்திரம் போகாதே அவன் திருவடிகளில் அடை –
எழுவோம் –உஜ்ஜீவிப்போம் /எழு –ஒருப்படு-/ வாழி -ஒருப்பட்ட படிக்கு மங்களா சாசனம் -இது உனக்கு நித்தியமாக உண்டாக –
பழுதின்றி -குருகுல வாசம் பண்ணிப் பழுத்து விழக் காண்கை-முதலிலே சொல் என்னில் உத் பத்தி தோஷமாம் இ றே/
கற்பனவும் – கிடந்தானை கண்டு ஏறாதே சந்தையிட்டுக் கற்கை

—————————————————————————–

நெஞ்சே -செவ்விப் பூக்களை சம்பாதித்திக் கொண்டு தூபத்தைக் கையிலே தரித்து -ஸ்வரூப அனுரூபமாக
அவனைத் தொழுது உஜ்ஜீவிப்போம் -கடுக எழுந்து இரு -உனக்கு இந்த ஸம்ருத்தி நித்யமாகச் செல்ல
-கிடந்தானை கண்டு ஏறாதே ஆச்சார்யானைப் பழுக்க சேவித்து -திரு அஷ்டாக்ஷரம் முதலான மந்த்ரங்களை
பழுதற நாம் அப்யசிக்கிறவையும் -சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளில் இடைவிடாமல் அஞ்சலி பந்தம் முதலான
வ்ருத்தி விசேஷங்களைப் பண்ணுகைக்காக -ஆனபின்பு நமக்கு ஆறி இருக்கைக்கு அவகாசம் ஏக தேசமும் இல்லை -கடுகச் சென்று கிட்டு —

——————————————————————————————————————

கால ஷேபம் பண்ணும் படி சொல்கிறது

போகத்துக்கு வேனுமாகில் இத்தைச் செய்கிறோம் -இதுக்கு இடைச் சுவரான விரோதிக்கு
வேனுமாகில் தரசாரதாத்மஜனை சரணம் புக்கு என்கிறார் –

அடைந்த வருவினையோ டல்லல் நோய் பாவம்
மிடந்தவை மீண்டு ஒழிய வேண்டில் நுடங்கிடையை
முன்னிலங்கை வைத்தான் முரண் அழிய முன்னொரு நாள்
தன் விலங்கை வைத்தான் சரண் ——-59-

அடைந்த வருவினையோடு –ஆத்ம ஸ்வரூபத்தில் இன்றியே அசித் பிரத்யாசத்தியால் வந்தேறியான அஞ்ஞானாதிகள்
அல்லல் –மானஸ வியாதி
நோய் –சரீர வியாதி -ஆதி -வியாதிகள் என்றபடி –
பாவம்-பரிக்ரஹித்த சரீரத்தாலே பண்ணின நிஷித்த அனுஷ்டானம்
மிடந்தவை-சரீர ஆரம்ப ஹேதுவான பாபங்களுமாக நெருங்கினவை
மீண்டு ஒழிய வேண்டில் -அஹம் த்வா சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்னும் படி ஒரு ராஜ குல சம்பந்தத்தாலே மீளாத படி போக வேண்டில்
நுடங்கிடையை-பிரியத் தகாதவளை –

முன்னிலங்கை வைத்தான் முரண் அழிய முன்னொரு நாள்
தன் விலங்கை வைத்தான் சரண் ——பண்டு இலங்கையில்
வைத்தவனுடைய மிடுக்கை ஒழிய –தன்னுடைய திரு வில்லை அழகிய திருக் கையிலே வைத்தவன் உபாயம் –
இத்தால் -சர்வேஸ்வரனுக்கு போக்யமாய் இருந்துள்ள ஆத்மாவை -என்னது -என்று இருக்குமவன் -பிராட்டியைப் பிரிந்த ராவணன்
உடன் ஒக்கும் என்னும் இடமும் -இவ்வாத்மா அவனுடையது -என்று அனுகூலித்தவனுக்கு பிராட்டி இருந்த மார்விலே அம்பு ஏற்றுப்
பரிஹரித்தால் போலே பரிஹரிக்கும் என்னும் இடமும் -அவளோடு கூடினவன் உபாயம் என்கை யாலே பற்றுமவர்கள்
அவள் முன்னாகப் பற்ற வேணும் என்னும் இடமும் சொல்கிறது
திரு உள்ளம் -இந்திரிய ஜெயம் பண்ணு என்றது -தொழு என்றது -திரு நாமம் சொல்லு என்றது -நினை என்றது
-பல படிகள் சொன்ன இவற்றுக்குத் தாத்பர்யம் என் என்னில் -இதுக்கு கீழ் எல்லாம் ஷட் கத்ய த்ரயத்தில் சொன்ன வார்த்தை போலே
ஸ்வரூபம் விசதம் ஆக்கைக்கு சொன்ன நிலை -இது சரம ஸ்லோகத்தில் நிலை போலே -உணர்ந்த அன்று அவன் அல்லது இல்லை –
அடைந்த அருவினை -அவித்யாதிகள் –ஆத்மா ஹேய சம்சர்க்கத்துக்கு அநர்ஹன் ஆகையால் -அடைந்த -என்றது
-பரமாத்வுக்கும் பிரவேசம் ஒக்கும் இ றே -அனஸ்னன் / அல்லல் நோய் -ஆதி வியாதி /பாவம் -சரீரத்துடன் பண்ணும் பாவம்
– மிடந்தவை–சமிதை இடாத பரணி போலே –பரணிக் கூடு வரி த்தால் போலே –
மீண்டு ஒழிய வேண்டில் -தொடருகிற பாம்பை திரிய விடுத்தால் போலே –சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி இறே
-சர்வ சக்தியைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ள வேண்டாவோ – நுடங்கிடையை -ஏக த்ரவ்யத்தை பின்னம் ஆக்கின
இலங்கை வைத்தான் -தாயையும் தமப்பனையும் பிரித்த பையல் மிடுக்கு ஒழிய -பிராட்டி அம்பெய்யும் அன்று இவனால் போக்கலாவது-
-தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் –கூர்மையை விஸ்வஸித்து இருக்கும் அத்தனை –
அவளுக்கு பரியுமா போலே பரியும் அவதார ஸுலப்யம்
-பிறந்து முன்னே உன்னைப் பெறுகைக்கு யத்னம் பண்ணா நின்றான் -இனி பிரதிபத்தியே உள்ளது –

———————————————————————-

ஞான ஆனந்தகளோபாதி ஆத்மாவுக்கு நிரூபகம் -என்றபடி -அடியே பிடித்துப் பற்றிக் கிடக்கிற போக்க அரிதான
ப்ராசிநபாவம் -அது அடியாக வருகிற மானஸ மான துக்கங்கள் -சாரீரமான வியாதி -வர்த்தமான சரீரம் கொண்டு
பண்ணுகிற நிஷித்தாசாரம் என்றால் போலே பஹு விதமாய்க் கொண்டு பரணிக் கூடு வரிந்தால் போலே
ஆத்மாவைத் தெரியாத படி மூடிக் கிடக்கிற இவை வாசனையோடு விட்டுப் போக வேண்டில் க்ஷண காலமும்
விஸ்லேஷிக்கத் தகாத படி நேரிய இடை அழகை யுடைய பிராட்டியை முன்பு ஒரு காலத்தில் லங்கையில் கொண்டு
போய்ச் சிறை வைத்த ராவணனுடைய மிடுக்கு அழியும் படிக்கு ஈடாக பண்டு ஒரு நாளிலே தன்னுடைய
ஸ்ரீ சாரங்கத் திரு வில்லை அழகிய திருக் கையிலே வைத்த தசாரதாத்மஜனே உபாயம் –
இத்தால் பிராட்டி விஷயத்தில் போலே ஆஸ்ரித விஷயத்தில் ஈஸ்வரன் உகந்து கார்யம் செய்யும் என்னும் இடமும்
-அவன் ஸ்வ ரக்ஷணத்திலே இரங்கும் அன்று இவனுக்கு க்ருத்யாம்சம் உள்ளது என்னும் இடமும் –
அவன் அபேக்ஷிதம் செய்யும் இடத்தில் இவள் புருஷகாரம் என்னும் இடமும் அவன் வஸ்துவை எனக்கு என்பார்
ராவணாதிகள் பட்டது படுவர் என்னும் இடமும் சொல்லிற்று யாய்த்து -இந்திரிய ஜயத்தைப் பண்ணு -அவனைத் தொழு –
-அவன் திரு நாமத்தைச் சொல்லு -அவனை நினை என்றால் போலே கீழே படி படியாகச் சொல்லிற்று எல்லாம்
ஷட் கத்ய த்ரயத்தில் சொன்ன வார்த்தை போலே ஸ்வரூபம் விசதம் ஆக்கைக்கு சொன்ன நிலை
-இது சரம ஸ்லோகத்தில் நிலை போலே -உணர்ந்த அன்று அவன் அல்லது இல்லை –

————————————————————————————————————

கீழ் அவனையே உபாயம் என்றது -பேறு இவர்களதே யானபின்பு இவ்வாத்மாக்கள் உபாயம் ஆனால் ஆகாதோ என்னில்
-கீழ் போக்கு அறியான் -இப்போது தங்கள் படுகிறது இன்னதாலே என்று அறியார்கள் -வரக் கடவது அறியார்கள்
-ஈஸ்வரன் இவை எல்லாம் அறிந்து பரிஹரிக்க வல்ல ஞான சக்தியாதிகளை யுடையவன் –
பழகி யான் தானே –என்னுமா போலே -ஆகையால் அவனே உபாயமாம் அத்தனை -இத்தை லோகம் அறியாது என்கிறது –

இவன் பல போக்தாவாய் இருக்க அவன் சாதனமாக வேண்டுகிறது என் என்னில் -சர்வஞ்ஞனாய் சர்வ சக்தனாய் இருப்பான்
ஒருவன் உபாயமாம் இத்தனை போக்கி அஞ்ஞனாய் அசக்தனாய் இவனால் செய்யலாவது உண்டோ -என்கிறார் –

சரணா மறை பயந்த தாமரை யானோடு
மரணாய மன்னுயிர் கட்கெல்லாம் அரணாய
பேராழி கொண்ட பிரான் அன்றி மற்று அறியாது
ஓராழி சூழ்ந்த வுலகு ———–60–

சரணா மறை பயந்த தாமரை யானோடு–எல்லாருக்கும் ஹிதத்தை சொல்லக் கடவதான வேதத்தை ஓதுவிக்கப் பட்ட ப்ரஹ்மாவோடு –
சரணா மறை பயந்த–என்றத்தை -அரணாய-என்றத்தோடே கூட்டி ஈஸ்வரனுக்கு விசேஷணம் ஆக்கவுமாம் –
மரணாய மன்னுயிர் கட்கெல்லாம்–கல்பாதியிலே யுண்டாய் -கல்பாந்தத்தில் இல்லை யாகிற ப்ரஹ்மாவோடே கூட
-நஜாயதே ம்ரியதேவா –ஜாயஸ்ய ம்ரியஸ்ய –என்று ஜனன மரண தர்மாக்களான உயிர்களுக்கு எல்லாம்
அரணாய-ரக்ஷகமான –
பேராழி கொண்ட பிரான் அன்றி-கீழே பெருமாள் ப்ரஸ்த்ததுர் ஆகையால் -கடலை வெதுப்பித்து
-தமக்கு வசமாக்கிக் கொண்ட சக்கரவர்த்தி திருமகன் -என்றுமாம்
கையிலே திரு வாழியை யுடையனாய் உபகாரகனான சர்வேஸ்வரனுடைய உபாய பாவத்தை அறிவர் —
மற்று அறியாது-ஓராழி சூழ்ந்த வுலகு ———-மற்றாய் இருந்துள்ள கடல் சூழ்ந்த லோகமானது உபாயமாக அறியாது
சரணா மறை பயந்த–அபிமத சித்திகளுக்கு அடைத்த உபாய பேதங்களை யுடைய வேதங்களை ஜகத்துக்கு ஓதுவிக்கும்
ப்ரஹ்ம விதாவான ப்ரஹ்மா மந்த்ர க்ருத் என்பது
மரணாய -சாவது பிறப்பது ஆகிற சரீர தர்மம் / மன்னுயிர் -ஆத்ம தர்மம் -மரண தர்மங்களுடைய அஞ்ஞனாய் அசக்தனாய் –
அரணானவை –இவற்றை வி நாசகன் அறியும் அத்தனை -முடோயம் நாபி ஜாநாதி -/ வேதாஹம்-
ஆப்பன் நஞ்சீயருக்கு -ஜீயரே இவ்வுலகு எம்பெருமானை அல்லாது இருந்ததோ –என்ன -அதுக்குப் பொருள் என்ன
-உயர்ந்தோர் எம்பெருமானை அல்லது அறியார் என்ன -இத்தை பட்டரைக் கேட்க -அதுக்கு ஒரு குற்றம் உண்டு
-ஓர் ஆழி சூழ்ந்த -என்று விசேஷிக்க ஒண்ணாது -என்ன -இதுக்கு பொருளோ என்ன
-ஜீயரே நான் சொல்லும் பொருள் என் என்ன உலகு அறியாது என்ன -அதுவே பொருள் என்றார்
-இத்தை பிள்ளையும் ஜீயருக்கு உரைக்க-திருக் கலிகன்றி தாசர் மறந்தத்தை உணர்த்தினார் -என்று அருளிச் செய்தார் –

—————————————————————-

அபிமத சித்திக்கு அனுரூபமான உபாயங்களை அறிகைக்கு சாதனமான வேதத்தை நாட்டுக்கு உபதேச முகேன
உண்டாக்கின ஞான மஹாத்ம்யத்தை யுடையோம் என்று அபிமானித்து இருக்கிற ப்ரஹ்மா வோடே கூட
மரண தர்மாக்கள் ஆகையால் அறிவு கேடராய் நித்தியமான ஸ்வரூபத்தை யுடையரான ஆத்மாக்களுக்கு எல்லாம்
ரக்ஷை யான வற்றை ரக்ஷண பரிகரமான பெரிய திரு வாழியை யுடையனான உபகாரகனை அல்லது வேறு
அத்விதீயமான கடலாலே சூழப் பட்ட பூ லோகத்தில் உள்ள பிராணி அறியாது –
இத்தால் சிறியாரோடு பெரியாரோடு வாசியற தம் தம்முடைய ரக்ஷணம் தங்கள் அறிய மாட்டார்கள் –
இவனே சர்வர்க்கும் ரக்ஷண பிரகாரம் அறியுமாவான் என்றதாய்த்து –

————————————————————————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி– பாசுரங்கள் -41-50– -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் —

November 8, 2016

அவன் குற்றம் பொறுக்கைக்காக திருமலையிலே வந்து நின்றான் -ஆபிமுக்யத்தைப் பண்ணினாலும்
தோஷாம்சத்தைப் பாராதே குணாம்சத்தைக் கொள்ளும் -அவன் உள்ள அன்றே இவ்வாத்மா யுண்டு என்கிறார் –

இப்படி அவன் ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன சீலனாகிலும் -தோஷமே வேஷமான நமக்கு அவனைச் சென்று அணுகப் போமோ -என்று
திரு உள்ளம் பயப்பட -உனக்கு ஆபிமுக்யம் மாத்திரமே யுண்டாக
அவன் நம் குற்றத்தை யடைய நற்றமாகக் கொள்ளும் அஞ்ச வேண்டா -என்கிறார் –

குன்றனைய குற்றம் செய்யினும் குணம் கொள்ளும்
இன்று  முதலாக வென்னெஞ்சே -என்றும்
புறனுரையே யாயினும் பொன்னாழிக் கையான்
திறனுரையே சிந்தித் திரு –41-

குன்றனைய குற்றம் செய்யினும் குணம் கொள்ளும்–அவன் நம் குற்றத்தை யடைய நற்றமாகக் கொள்ளும்
அஞ்ச வேண்டா -என்கிறார் -இத்தனை நாளும் இத்தை செய்யாது ஒழிவான் என்னில் –
இன்று  முதலாக -இவனுக்கு ஸ் வ பாவம் என்று அறிந்த இன்று தொடக்கமாக
வென்னெஞ்சே -என்றும்-எனக்கு ஹிதம் பார்க்கும் நெஞ்சே -சஹ்ருதயமாக அவன் குணங்களை பேசப் போமோ என்னில் –
புறனுரையே யாயினும் -அஸ்ருதயமான பேச்சே யாகிலும் -பிரயோஜனம் இன்றிக்கே அனர்த்தம் ஆயிற்றே ஆகிலும் என்றுமாம் –
பொன்னாழிக் கையான்-திறனுரையே சிந்தித் திரு –சர்வேஸ்வரன் திறத்தில் சப்தங்களையே அறிந்து -க்ருதார்த்தமாய் இரு –
அவனோடே சம்பந்தம் யுண்டாகிலும் முன்பு அங்கனம் செய்து அருளாது விடுவான் என் என்ன
குற்றம் குணம் என்று நினையாமை-பொன்னாழி –தானே சஹ்ருதயமாக்கும்

———————————————————————-

என் வழியே ஒழுகும் படி எனக்கு பாங்கான நெஞ்சே -சர்வ காலத்திலும் சஹ்ருதயமாக அன்றிக்கே –
கேவலம் வாங்மாத்ர சித்தமான புறப்பேச்சே யாகிலும் -அஹ்ருத யுக்தியை சஹ்ருதாயாம் படி பண்ண வற்றான
அழகிய திருவாழியும் கையுமான சேர்த்தி அழகை யுடைய சர்வேஸ்வரன் இடையாட்டமாய் –
மித்ர பாவம் அடியாக -நத்யஜேயம் -என்னும் படியான சொல்லையே அனுசந்தித்திக் கொண்டு ஸ்திதோ அஸ்மி -என்னும்படி
நிர்ப்பரனாய் கொண்டு இரு -இவ் வானுகூல்ய லேசம் யுண்டான இன்று முதலாக -மலை போலே ஸ்வ யத்னத்தாலே
சலிக்க ஒண்ணாத படி பெருத்து உறைத்து இருக்கிற குற்றங்களை பத்தும் பத்துமாகச் செய்தாலும்
அதி மாத்ர வத்சலனானவன் -செய்தாரேல் நன்றே செய்தார் -என்னும் படி குணமாக்க கொள்ளும் –

———————————————————————

பாராதே பொறுக்கைக்கு அடி பிராட்டிமார் அருகே இருக்கை -என்கிறார்

இப்படி குற்றத்தை ஸ்வ தந்த்ரனானவன் -குணமாகக் கொள்ளக் கூடுமோ -என்னில்
ந கச்சின் நாபராத்யதி -என்னும் பிராட்டிமார் மூவரும் அங்கே கூடி இருக்கையாலே கூடும் -என்கிறார் –

திருமகளும் மண் மகளும் ஆய் மகளும் சேர்ந்தால்
திருமகட்கே தீர்ந்தவாறு என் கொல் திரு மகள் மேல்
பாலோதம் சிந்தப் பட நாகணைக் கிடந்த
மாலோத வண்ணர் மனம் –42-

திருமகளும் மண்மகளும் ஆய்மகளும் சேர்ந்தால்-திருமகட்கே தீர்ந்தவாறு என் கொல் திரு மகள் மேல்-
அனந்தாழ்வான் -திருமகட்கே தீர்ந்தவாறு என் கொல் -மண்மகட்கே தீர்ந்தவாறு என் கொல் –
ஆய்மகட்கே தீர்ந்தவாறு என் கொல் -என்று பணிக்கும் –
பாலோதம் சிந்தப் பட நாகணைக் கிடந்த–திருப் பாற் கடலின் திவலை திரு முகத்தில் படும் படிக்கு ஈடாக
திரு வனந்த ஆழ்வான் மேல் கிடந்த
மாலோத வண்ணர் மனம் —-மாலோத வண்ணருடைய—திருமகள் மேல் வைத்த திரு உள்ளம்
திருமகளும் மண்மகளும் ஆய்மகளும் சேர்ந்தால்–திருமகட்கே தீர்ந்தவாறு என் கொல்-என்று -அருளிச் செய்வார் பட்டர்

பிராட்டியோடு கலந்த போது -புஷபாங்க ராகைஸ் சமம்-என்கிறபடியே அல்லாத பிராட்டிமார் உபகரண கோடியிலே நிற்பார்கள்
அல்லாத பிராட்டிமாரொடு பரிமாறும் போது –இவள் தன் இடையிலும் முலையிலும் கலந்தால் போலே இருக்கும் போகம் தான்
உன்மஸ்தகம் ஆனால் வ்ருத்த கீர்த்த நாதிகளுக்கு கூட்டாய் நிற்பார்கள் –
இத்தால் சொல்லிற்று ஆயிற்று
இதர விஷயங்கள் இருவருக்கும் போரா மையாலே சீறு பாறு என்கைக்கு உடலாம் -இங்கு போக்யதா அதிசயத்தாலே
கிண்ணகத்தில் இழிவாரைப் போலே திரண்டு அவகாஹிக்க வேண்டும் என்றதாயிற்று —

———————————————————-

திருப் பாற் கடலில் சிறு திவலைகளானவை ஸ்ரமஹரமாம் படி துடை குத்துவாரைப் போலே நாலு பாடும் சிதறி விழ
ஸ்வ ஸ்பர்சத்தாலே விகசிதமான பணங்களை யுடைய திரு வனந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையிலே பள்ளி கொண்டு
அருளுகிற பெரிய கடல் போலே ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடைய சர்வேஸ்வரனுடைய பெரிய பிராட்டியார் மேலே
அத்யபி நிஷ்டமாய்ச் செல்லுகிற திரு உள்ளமானது -குற்றத்தை பொறுப்பிக்கும் பெரிய பிராட்டியாரும்
பொறை விளையும் தரையான ஸ்ரீ பூமி பிராட்டியாரும் -குற்றம் கிளராத படி திரு உள்ளத்தை திரை கொள்ளும்
கோப குல அவதீரணையான நப்பின்னை பிராட்டியாரும் சதாரமாக சம்ச்லேஷித்தால் புஷபாங்க ராகாதிகளோ பாதி
போக உபகரண கோடியில் நின்று பிராட்டியோடே கலக்கும் இடத்தில் சாபத்ந்ய கந்தம் அற அல்லாத பிராட்டிமார் எடுத்து
கை நீட்டுகையாலும் -அவர்களோடு கலக்கும் இடத்தில் தன் முலையிலும் இடையிலும் கலந்தால் போலே
பிராட்டி நினைத்து இருக்கையாலும் -பெரிய பிராட்டியார்க்கே அற்றுத் தீர்ந்ததாய் இருக்கிற படி எங்கனே தான்
-இத்தால் மூவர்க்கும் உண்டான ஐக ரஸ்யம் சொன்னபடி –

————————————————————————————

பிராட்டிமார் அடியாக அவனைப் பற்றினார்க்கு போகத்தில் பிரதிபந்தகங்கள் போக வேணும் என்றும்
பக்த்யாதிகள் உண்டாக வேணும் என்றும் இவர்களுக்கு கரைய வேண்டா -என்கிறது –
திறனுரையே சிந்தித்து இருக்க ஒட்டுமோ இவனுடைய அவித்யாதிகள் என்னில் –

பிராட்டிமார் நித்ய சந்நிஹிதராய் இருக்கையாலே தங்கள் குற்றத்தை நினைத்து பிற்காலிக்க வேண்டியது இல்லை
இனி ஸ்வரூப அனுரூபமான விருத்தியிலே அந்வயிக்கவே விரோதி வர்க்கம் தன்னடையே விட்டு நீங்கும் -என்கிறார் –

மனமாசு  தீரும் அருவினையும் சாரா
தனமாய தானே கை கூடும் புனமேய
பூந்துழாயான் அடிக்கே போதொடு நீரேந்தி
தாம் தொழா நிற்பார் தமர் -43–

மனமாசு  தீரும் –மனஸ்ஸூ க்கு மாசாகிறது -ருசி வாசனைகள் –
அருவினையும் சாரா–அவித்யாதி கர்மங்கள் அணையா
தனமாய தானே கை கூடும் -இப்படியான அதிகாரிக்கு தனமான கைங்கர்ய பூர்வ பாவியான பக்த்யாதிகள் தானே யுண்டாம்
புனமேய-பூந்துழாயான் அடிக்கே போதொடு நீரேந்தி-
தாம் தொழா நிற்பார் தமர் —தமரானவர்கள் சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளிலே தாங்களே தொழா நிற்பர்கள் –
இவர்களுக்கு அவனுடைய திருவடிகளிலே புஷ்பாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு தொழுவது அவனை அனுபவிக்கையிலே அந்வயம் –
திறனுரையே சிந்தித்து இருக்க ஒட்டுமோ இவனுடைய அவித்யாதிகள் என்னில் -அவித்யாதிகள் போனார்க்கு வரும் தனம்-
அந்தரிக்ஷத கத ஸ்ரீ மான் –பூந்துழாயான் அடிக்கே–குடிக்கிற வேப்பங்குடி நீர் -போதொடு நீரேந்தி
தாம் தொழா நிற்பார் தமர் –இவன் வகுத்தது செய்ய அவன் வகுத்தது செய்யாது ஒழியுமோ –

————————————————————–

திரு மேனியின் ஸ்பர்சத்தாலே தன் நிலத்திலே நின்றால் போலே செவ்வி பெற்று பூத்த திருத் துழாயாலே அலங்க்ருதனான
சர்வேஸ்வரனுடைய திருவடிகளுக்கே அடிமைக்குக் கை தொடுமானமான சூட்டு நன் மாலைகளோடே நீராட்டுகைக்கு
உப கரணமான நன்னீரையும் சாதரமாக தரித்துக் கொண்டு நின்று தங்கள் அபி நிவேசம் அனுரூபமாக
ஆஸ்ரிதரான தாங்கள் அடிமை செய்யா நிற்பர்கள் – இவர்கள் இப்படி வகுத்த அடிமை செய்யவே அனுசந்தான
பரிகரமான மனசைப் பற்றிக் கிடக்கிற அஞ்ஞானம் விஷயராகம் முதலான தோஷங்கள் அடங்கலும் தன்னடையே விட்டுக் கழலும்-
அவற்றுக்கு அடியாக ஸ்வ யத்னத்தாலே போக்க அரியதாய் துஷ் கர்மங்களும் கிட்ட வாராது -கைங்கர்ய உபகரணமாய்-
ஸ்வரூப அனுரூபமான தனமாய் இருக்கிற பரபக்த்யாதிகளும் தனக்குத் தானே வந்து கை புகுரும்-

———————————————————————————————————-

தமர் என்று சிலவரும் -அவர்களுக்கு பிரதிபந்தகம் போக்க வேண்டா -போகத்திலே அந்வயம் சொல்லுகிற படி -எங்கனே என்னில்
அவனுடைய ஸ்வரூபம் ஆஸ்ரித பரதந்த்ரம் ஆகையால் சொல்லுகிறது –

ஆஸ்ரிதர் இப்படி அடிமை செய்யும் அளவில் இவர்கள் உகந்த ரூப நாமாதிகளை உடையனாய்க் கொண்டு
தன்னை யமைத்து -அர்ச்சாவதார ரூபேண இங்கேயே அடிமை கொள்ளும் என்கிறார் –

தமருகந்த   தெவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே
தமருகந்த தெப்பெர் மற்றப்பேர் தமருகந்து
எவ்வண்ணம் சிந்தித்து இமையா திருப்பரே
அவ்வண்ணம் ஆழியானாம் -44–

எவ்வண்ணம் சிந்தித்து இமையா திருப்பரே–எவ்விதமாக நினைத்து இடைவிடாமல் தியானம் செய்து கொண்டு இருப்பாரோ –

தமருகந்த   தெவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே–யே யதா மாம் பிரபத்யந்தே தாம்ஸ் ததைவ பஜாம் யஹம்
நமக்கு நல்லவர்கள் இன்னார் என்றும் இல்லை -இன்னபடி பஜிப்பார் ஒன்றும் இல்லை –அவர்கள் நின்ற நிலையிலே
அவர்கள் பஜித்த படியே அவர்களை பற்றுவேன் என்கிறது –தமரானவர்கள் பிராகிருத த்ரவ்யங்களிலே ஒன்றை
உனக்குத் திரு மேனியாகக் கொள்ள வேணும் -என்றால் அத்தைத் திருமேனியாகக் கொள்ளும் –
ஸூவர்ண ரஜாதாதிபி –எம்பெருமானார் மாது காரத்துக்கு எழுந்து அருளா நிற்க -சில பிள்ளைகள் காலாலே கீறி
உம்முடைய எம்பெருமான் திரு மேனி -என்று காட்ட -பாத்திரத்தை வைத்து தண்டனை இட்டு அருளினார்
இவ்வர்த்தத்திலே -கோயிலிலே சில பிள்ளைகள் விளையாடுகிறவர்கள் திரு வீதியில் இருந்து
பெருமாளும் நாய்ச்சிமாரும் பெரிய திரு மண்டபமும் கற்பித்து பெரும் திருப்பாவாடையும் அமுது செய்வித்து
எம்பெருமானார் பிரசாதப்படும் -என்று மணலைக் கையிலே முகந்து எடுக்க
தத் காலத்திலே மாது கரத்துக்கு எழுந்து அருளுகிற உடையவர் -அவ்விடத்திலே அது கேட்டருளி தண்டனிட்டு
அவர்கள் எடுத்த பிரசாதத்தைப் பாத்ரத்திலே ஏற்றார் -என்று ஜீயர் அருளிச் செய்தார்
தமருகந்த தெப்பெர் மற்றப்பேர் -நல்லவர் -சதங்கை அழகியார் -என்று திரு நாமம் சாத்தினார் ஆகில்
நாராயணாதி நாமங்களைக் காட்டிலும் அத்தை விரும்பும் —
தமருகந்து-எவ்வண்ணம் சிந்தித்து இமையா திருப்பரே
அவ்வண்ணம் ஆழியானாம் —நல்லவர் உகந்து -யே யதா -என்னும் படி யாதொரு பிரகாரத்தில் உகந்து
சாவதாநராய் இருப்பார்கள் -அந்த பிரகாரத்தாலே அத்தை யுடையனாம் –
ஆழியானாம்-அப்ராக்ருதமாய் இருந்துள்ள சகல பரிகரத்துக்கும் உப லக்ஷணம் -அவை எல்லாம் கிடக்க
இவர்கள் நினைத்த படியாகத் தன்னை அமைத்துக் கொடுக்கும் –
தமர் இத்யாதி -இவன் கண்டு தொழ வேண்டாவோ -எங்கே காண்பது என்னில் -அவ்வுருவத்தானே
ஆத்மாநாம் மானுஷம் மன்யே–யே யதா –எப்பேர் மற்றப் பேர் –எங்கள் ஆழ்வார் ( விஷ்ணு சித்தர் இவரே ) பாடே
ஆயர் தேவு சென்று நாவல் பழம் வேண்ட நீ யார் -என்று அவர் கேட்க -ஜீயர் மகனான ஆயர் தேவு -என்ன
ஜீயரைக் கண்டு உம்முடைய பிள்ளை எங்களைக் குடி இருக்க ஓட்டுகிறீலன்-என்றார்
ஆழியானாம்–சிரேஷ்டாவாய் நியாமகனாய் இருக்கிறவன் ஸ்ருஜ்யனுமாய் ந்யாம்யனுமாம் –

—————————————————————————-

தன் கருத்து அறிந்து எடுத்துக் கை நீட்டும் திருவாழி முதலான திவ்ய பரிகரங்களை யுடையனான சர்வேஸ்வரன்
அவர்களைக் கால் கடைக் கொண்டு இன்று சம்சாரத்திலே தன்னைப் பற்றி இருக்கும் ஆஸ்ரிதரானவர்கள்
ஸூவர்ண ரஜாதாதி களான த்ரவ்யங்களாலே உகந்து ஏறி அருள பண்ணினது யாதொரு விக்ரஹம்
அந்த விக்ரஹத்தை அசாதாரண விக்ரஹத்தோ பாதி தானே ஆதரித்து பரிக்ரஹியா நிற்கும்
இப்படி அவர்கள் உகந்த திரு மேனியை விரும்புகிற அளவன்றிக்கே ஆஸ்ரிதர் உகந்து சாத்தின திரு நாமம் யாதொன்று
அந்தத் திரு நாமத்தை நாராயணாதி நாமங்களோபாதி தனக்கு நாமமாக விரும்பா நிற்கும்
ஆஸ்ரிதரானார்கள் உகந்து கொண்டு குண சேஷ்டிதாதிகளான யாதொரு பிரகாரத்தை அனுசந்தித்து
அனவ்ரத பாவனை பண்ணி இருப்பார்கள் -அந்த பிரகாரத்தை உடையனாகா நிற்கும் –
இப்படி தன் பெருமை பாராதே ஆஸ்ரிதர் உகந்த ரூப நாம குண சேஷ்டிதாதிகளை தான் உடையானாய்க் கொண்டு
ஆஸ்ரிதரை அடிமை கொள்ளும் அர்ச்சாவதாரத்தின் நீர்மையின் ஏற்றத்தை அனுசந்தித்து வித்தார் ஆகிறார் –

—————————————————————————————————————–

இது அவன் காட்டக் கண்ட வருக்கு ஒழிய அல்லாதாருக்கு அறியப் போகாது -என்கிறார் –

இப்படி இருக்கிற அவன் நீர்மை ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் நிலம் அல்ல கிடீர் -என்கிறார் –

ஆமே யமரர்க்கு அறிய வது நிற்க
நாமே யறிகிற்போம் நன்னெஞ்சே பூமேய
மாதவத்தோன் தாள் பணிந்த வாளரக்கன் நீண் முடியை
பாதமத்தால் எண்ணினான் பண்பு –45-

ஆமே யமரர்க்கு அறிய –எத்தனையேனும் அதிசயித ஞானரான தேவர்களுக்கும் அறியப் போகாது என்கிறார்
வது நிற்க-நாமே யறிகிற்போம் –அவ்விடையாட்டம் நிற்க -நமக்கு அறிய தட்டு என் –
நன்னெஞ்சே -அவன் காட்டக் கண்ட நெஞ்சே
பூமேய-மாதவத்தோன் தாள் பணிந்த வாளரக்கன் நீண் முடியை-பாதமத்தால் எண்ணினான் பண்பு –
ப்ரஹ்மாவின் மடியில் ஒரு சிறு பிள்ளையாய் கண் வளருவாரைப் போலே கிடந்தது -இவனுக்கு வரம் கொடுக்க வேண்டா
இது அநர்த்தமாம் -என்று ராவணன் தலைகளை தன் திருவடிகளாலே எண்ணினவனுடைய நீர்மையை அமரர்க்கு அறியவாமே -என்கிறது –
இத்தால் ப்ரஹ்மாவினுடைய அறிவு கேடு சொல்லுகிறது -ஆமே -அபிமானிகளான ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் எளியனாம் –
தாள் பணிந்த வாளரக்கன்-புதுத் தண்டன் கண்டு இறுமாந்து விளைவது அறியாதே வரம் கொடுத்த படி —

——————————————————–

என் நினைவிலே நடக்கும் நல்ல நெஞ்சே -திரு நாபீ கமலத்தை தனக்கு வாசஸ் ஸ்தானமாக யுடையனாய் ஜகத் ஸ்ருஷ்டிக்கு
உபகரணமான தபஸ் சப்த வாசியான ஞானத்தை யுடையனான ப்ரஹ்மாவினுடைய கால் கீழே தலை மடுத்து
எனக்கு வரம் வேணும் என்று ஆஸ்ரயித்த சாயுதனான ராவணனுடைய ஒக்கத்தை யுடைத்தான தலைகளை
புதுக் கும்பீடு கண்டு இறுமாந்து -மேல் விளைவது அறியாமல் அந்த ப்ரஹ்மா அவனுக்கு வேண்டிய வரங்களை கொடுப்பதாக ஒருப்படுகிற அளவிலே
ஒரு பாலகனாய்க் கொண்டு அவன் மடியிலே வந்து ஆவிர்பவித்து அவைகள் அறுப்புண்ணும் தலைகள் என்னும் இடத்தை
எனக்கு நிரதிசய போக்யமான அந்த திருவடிகளாலே கீறி எண்ணிக் காட்டி அந்த ப்ரஹ்மாவின் அனர்த்தத்தை பரிஹரித்த
சர்வேஸ்வரனுடைய குணங்களை -தங்கள் ஹிதம் அறியாமல் அனர்த்தத்தை சூழ்த்துக் கொள்ளக் கடவ
ப்ரஹ்மாதி தேவர்களுக்கு அறியப் போமோ -அது கிடக் கிடாய் -அவன் அருளாலே தெளியக் காண வல்ல நாமே அறிக்கைக்கு சக்தர் ஆகா நின்றோம் –
பேர் அளவுடைய ப்ரஹ்மாதிகள் மதி கெட்டு நிலம் துழவா நிற்க நாயே அவனை அறிய புகா நின்றோம் -என்றுமாம் –

—————————————————–

ருத்ரனுடைய லஜ்ஜைக் கேடு சொல்கிறது -ப்ரஹ்மாவால் ஒரு ருத்ரன் அலைந்து கொடு கிடக்க அது தீர்த்தார் ஆர் –

ப்ரஹ்மாவுக்கு வந்த அநர்த்தத்தைப் பரிஹரித்து ரஷித்த அளவன்றிக்கே லோக குருவுமாய் பிதாவுமான அந்த ப்ரஹ்மாவின்
தலையை அறுத்து சாப உபஹதனாய் கையும் கபாலமுமாய் இரந்து உண்டு திரிந்த ருத்ரன் அனர்த்தத்தை
பரிஹரித்து ரஷித்த படியை அருளிச் செய்கிறார் –

பண்புரிந்த நான்மறையோன் சென்னிப் பலியேற்ற
வெண் புரி நூல் மார்பன் வினை தீர புண் புரிந்த
ஆகத்தான் தாள் பணிவார் கண்டீர் அமரர் தம்
போகத்தால் பூமி யாள்வார் —46-

பண்புரிந்த நான்மறையோன் –ஸ்வர யுக்தமாய் சர்வேஸ்வரனால் ஓதுவிக்கப் பட்ட ப்ரஹ்மாவின்
சென்னிப் பலியேற்ற–வாமாங்குஷ்ட நகாக்ரேண சின்னம் தஸ்ய ஸீரோ மாயா -என்கிறபடியே ப்ரஹ்மாவின் தலையை அறுக்க
அவன் கபாலி ஆவாய் -என்று சபிக்க -அவனுடைய தலை ஒட்டிலே பிக்ஷை ஏற்ற
வெண் புரி நூல் மார்பன் வினை தீர –விநீத வேஷனாய் -பிராயச்சித்தியான படி -இவனோடு சம்பந்தித்தார்க்கு எல்லாம் இதுவே இறே பணி
அகமுடையவளும் தகப்பனாரைக் கொன்றாள்–இவனை ஆஸ்ரயித்தவனும் தகப்பனைக் கொன்றான்
வினை தீர -என்கிற இத்தால் -இவனுடைய கர்ம வச்யத்வமும்-தான் பண்ணின கர்மம் தன்னால் பரிஹரிக்க போகாமையும் சொல்லுகிறது
இத்தால் ஈஸ்வரத்வ சங்கை இல்லை என்றபடி –
புண் புரிந்த-ஆகத்தான் தாள் பணிவார் கண்டீர்——ஈஸ்வர அபிமானியாய் ஒருத்தனாயத் திரிந்தவன் வாசல் தோறும்
இடறித் திரிவதே-என்று திரு உள்ளத்திலே புண்பட்ட சர்வேஸ்வரனுடைய தாள் பணிவார் கிடீர் –
அமரர் தம்-போகத்தால் பூமி யாள்வார் -பூமியும் ஆண்டு பரம பதத்தில் போகமும் அனுபவிப்பார்கள் –
அன்றியும் போக பூமியிலே இருக்கச் செய்தே பரமபதத்தில் போகம் எல்லாம் அனுபவிப்பார்கள் என்றுமாம் –
பண்-இத்யாதி -ஒத்துச் சொல்லா நிற்க தலை அறுத்த படி -மூலை படியே திரிந்தார் பாதகி யானவாறே முழுகித் திரியும் படி —
அமரர் தம்-போகத்தால் பூமி யாள்வார் -விண்ணுளாரிலும் சீரியர் என்றுமாம் –

——————————————————————–

ஸ்வரத்திலே நோக்காய் ருகாதி பேதத்தாலே நாலு வகைப் பட்டு இருக்கிற வேதத்தை தரித்து இருந்துள்ள ப்ரஹ்மாவினுடைய
தலையை -வாமாங்குஷ்ட நகாக்ரேண சின்னம் தஸ்ய ஸீரோ மாயா -என்கிறபடியே -அறுக்க -அவன் கபாலீ தவம் பவிஷ்யஸி -என்று
அநந்தரம் சபிக்க -தத் சாப உபஹதனாய்க் கொண்டு அவன் தலை ஒட்டாலே நெடும் காலம் இரந்து திரிந்தவனாய் –
ப்ராயச்சித்தி என்னும் இடம் தோற்ற வெளுத்த பூணூலையும் மார்விலே இட்டு விநீத வேஷனுமாய் இருக்கிற ருத்ரனுடைய
ப்ரஹ்மஹத்தி ரூபமான பாபம் விட்டு நீங்கும் படியாக -நகாக்ரேண விதாரிதம் -என்கிறபடியே திரு யுகிராலே கீறி
மாம்சளமான ரக்த ஜலத்தை அபகரித்த திருமேனியை யுடைய சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளை ஆஸ்ரயிக்குமவர்கள் கிடீர்
நித்ய ஸூரி போகமான பரம பாத ஐஸ்வர்யத்தோடே கூட பூமி உபலஷித்தமான லீலா விபூதியையும் ஸ்வ அதீனமாக நிர்வஹிக்குமவர்கள்–

———————————————————————————-

இந்த்ரியங்களினுடைய போகத்தைச் செறுத்து–விஷயத்தினுடைய சந்நிதியில் நில்லாது பரிஹரித்து
மெய்யான பக்தியை யுடையவர்கள் அவனைக் காண்பர் என்கிறார் –
விஷயா வி நிவர்த்தந்தே நிரா ஹாரஸ்ய தே ஹிந–ரஸ வர்ஜம் ரஸோப் யஸ்ய பரம் த்ருஷ்ட்வா நிவர்த்ததே -ஸ்ரீ கீதை -2-59-

இந்திரியங்களை ஜெயித்து சம்யக் ஞானத்தை யுடையவர்களாய் -அவனை ஆஸ்ரயிக்கப் பார்க்கல்
அல்லது அவன் திருவடிகளைக் கிட்ட ஒண்ணாது என்கிறார் –

வாரி சுருக்கி மதக் களிறு ஐந்தினையும்
சேரி திரியாமல் செந்நிறீஇ கூரிய
மெய்ஞ்ஞானத்தால் உணர்வார் காண்பரே மேலொரு நாள்
கைந்நாகம் காத்தான் கழல் —–47–

வாரி சுருக்கி மதக் களிறு ஐந்தினையும்-மதித்த யானைகளை தண்ணீரிலே செறுக்குமா போலே இந்த்ரியங்களினுடைய போகத்தை குறுக்கி
சேரி திரியாமல் -தெருவில் திரியில் கொள்ளும் இறே யானை -அப்படி விஷயத்தின் யுடைய சந்நிதியில் திரியாமல் –
செந்நிறீஇ –செவ்விதாக நிறுத்தி -பதார்த்தங்களில் போகாமல் ப்ரத்யக் வஸ்து விஷயம் ஆக்கி –
கூரிய-மெய்ஞ்ஞானத்தால் உணர்வார் காண்பரே–விஹித கர்மங்களைப் பாலாபி சந்தி ரஹிதமாக அனுஷ்ட்டித்து-
ஷீண பாபராய் -ஆத்ம யாதாம்ய ஞானம் யுண்டாய் -ஈஸ்வர பாரதந்தர்யம் என்னும் இடம்
உபாசனம் தருவா ஸ் ம்ருதி-தரிசன சாமானாகாரதா ப்ரத்யக்ஷதா பத்தி –விஸதே தத் அநந்தரம் –என்று சொல்லுகிற பக்தியால் காண்பர்கள்-
மேலொரு நாள்-கைந்நாகம் காத்தான் கழல் —–பண்டு ஒரு நாள் ஸ்ரீ கஜேந்திர மோக்ஷம் பண்ணினவனுடைய திருவடிகளை
இத்தால் விரோதியான முதலையைப் போக்கி தன்னைக் காட்டிக் கொடுத்தால் போலே இவர்களுடைய
பிரதிபந்தகங்களைப் போக்கிக் காட்டிக் கொடுக்கும் என்கிறது –
சேரி திரியாமல் -ஆள் நடையாடாத இடத்தே கொண்டு போய் / கூரிய இத்யாதி –ஸூ பாஸ்ராயமாகவும் -நாதனாகவும்-
உபாயமாகவும் –உபேயமாகவும் அனுசந்திக்கை –
கைநநாகம்–பரமா பதமா பன்ன

———————————————————————

போக்யங்களான சப் தாதிகளான ஜலத்தைக் கண்டு கடுக மாற்றுதல் -நெடுக விடுதல் செய்யாதே நடுத்தரமான க்ரமத்திலே
சங்கோசிப்பித்து -களித்து கண்ட கண்ட விஷயங்களில் காடு பாய்ந்து திரிகிற ஸ்ரோத்ராதிகளான மத்த கஜங்கள் ஐந்தையும்
விஷயங்கள் ஆகிற குடி இருப்புகளில் பண்டு போலே கயிறு உருவிவிட்டு சஞ்சரியாத படியாக ப்ரதக் விஷய ப்ரவணமாம் படி
செவ்வே நிறுத்தி அநபி சம்ஹித பலமாக அனுஷ்டித்த சத் கர்மத்தால் தெளிந்த மனஸ் ஸூ தளமாக முளைத்து
ஸ்வரூப யாதாம்யாத்தை யதாவாக தரிசிக்கும் படி அதி ஸூஷ்மமாக த்யேய விஷயத்தை ப்ரத்யக்ஷமாக
க்ரஹிக்கையாலே பரமார்த்தமாய் இருக்கிற பக்தி ரூபா பன்ன ஞானத்தால் அவனை உள்ளபடி உணர
ஷமரானவர்கள் பண்டு ஒரு நாளிலே அடிமை செய்ய வேண்டும் -என்னும் அபி நிவேசத்தாலே புஷ்பாசயார்த்தமாக
ஒரு பொய்கை யிலே புக்குத் துதிக்கை முழுத்தும் படி முதலையாலே இடர் பட்ட ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானை
விரோதியைப் போக்கி அடிமை கொண்டு ரஷித்த சர்வேஸ்வரனுடைய திருவடிகளைக் கண்ட அனுபவிக்கப் பெறுவார்கள் –

————————————————————————————————————

இப்படி இந்திரிய ஜெயம் பண்ணி நாம் பெறுகை யாவது என் -என்று தம்முடைய திரு உள்ளம் பயப்பட
எளிதாகப் பற்றலாம் -நீ பயப்பட வேண்டாம் -என்கிறார் –

நமக்கு இவ்வரும் தொழில்களிலே இழிய வேண்டா -தானே வந்து தன்னைத் தரும் ஸ்வபாவன் அன்றோ என்று
அவன் படியை அனுசந்தித்து -நெஞ்சே நீ அவனை ப்ரீதி பூர்வகமாக அனுபவிக்கப் பார்–என்கிறார் —

கழலொன்று  எடுத்தொரு கை சுற்றியோர் கை மேல்
சுழலும் சுராசுரர்கள் அஞ்ச அழலும்
செரு வாழி ஏந்தினான் சேவடிக்கே செல்ல
மருவாழி நெஞ்சே மகிழ்ந்து -48–

கழலொன்று-நமுசியினுடைய காலை –

கழலொன்று  எடுத்தொரு கை சுற்றி–நமுசியுடைய ஒரு காலை எடுத்து கையாலே சுற்றி என்னவுமாம் –
அன்றியே பூமி அளக்க என்று தன்னுடைய ஒரு திருவடி மலரை எடுத்த அவசரத்திலே நமுசியை ஒரு கையாலே சுற்றி என்னவுமாம்
யோர் கை மேல்-சுழலும் -சுராசுரர்கள் அஞ்ச அழலும்
செரு வாழி ஏந்தினான்–ஒரு திருக் கை மலரில் அனுகூல பிரதிகூலரோடு வாசியற அழலா நின்ற செரு உடைத்தான
திரு வாழியை ஏந்தினவனுடைய சேவடிக்கே செல்ல-ஆழி நெஞ்சே மகிழ்ந்து —மருவு —-உகந்து உகந்து அனுபவி –
கழல் இத்யாதி -அளந்தபடி /ஆழி நெஞ்சே -உனக்கு உபதேசிக்க வேண்டா விறே-
சேவடி தானே இருந்த இடத்தில் வந்தால் -இறாவாமையே வேண்டுவது —

————————————————————————-

ஒரு திருவடியை ஊர்த்வ லோகங்களில் செல்ல வளர்த்து -ஒரு திருக் கையாலே பிரதிகூலரான நமுசி ப்ரப்ருதிகளைச் சுற்றி
எறிந்து மற்று ஒரு திருக் கையின் மேலே -வயிறு மறுகிப் பரி பிரமிக்கிற அனுகூலரான தேவர்களும் பிரதிகூலரான
அஸூரர்களும் நடுங்கும் படிக்கு ஈடாக பிரதிபக்ஷத்தின் மேலே அழலையும் உமிழ்கிற யுத்த சாதனமான திருவாழியைத் தரித்த
சர்வேஸ்வரனுடைய ஆஸ்ரிதர் இருந்த இடமே எல்லையாக வளரும் திருவடிகளிலே கிட்டும் படி அளவு–
அது தேவை யாகாத படி மகிழ்வதும் செய் -ப்ரீதி பூர்வகமாக வாசனை பண்ணு -என்றபடி -சேவடி -சிவந்த அடி -என்றுமாம் –

—————————————————————————————————–

இப்படி இராதார்க்கு அவனைக் கிடையாது என்றும் பின்னையும் அதனுடைய அருமை சொல்லுகிறது –
பிரகிருதி ப்ராக்ருதங்களிலே அருசியும் -எம்பெருமானைக் கங்கையில் ருசியும் யுடையார்க்கு
எளிதாகக் காணலாம் என்கிறது -பொய்ந்நின்ற –இத்யாதி —

எல்லாம் செய்தாலும் ப்ரக்ருதி ப்ராக்ருதங்களிலே விரக்தி பிறந்து அவனை
ஆஸ்ரயிக்கப் பார்க்க அல்லது அவனைக் காண முடியாது -என்கிறார்

மகிழல கொன்றே போல் மாறும் பல்யாக்கை
நெகிழ முயகிற்பார்க்கு அல்லால் முகிழ் விரிந்த
சோதி போல் தோன்றும் சுடர் பொன் நெடு முடி எம்
ஆதி காண்பார்க்கும் அரிது –49–

மகிழல கொன்றே போல் மாறும் பல்யாக்கை-நெகிழ முயகிற்பார்க்கு அல்லால் –அலகானது(-விதையானது )-
கோடி ஸ்தானத்திலும் நின்று காணி ஸ்தானத்திலும் நிற்குமா போலே இவ்வாத்மாவானது
தேவ சரீரத்தில் புகுவது திர்யக் சரீரத்தில் புகுவதாய் மாறி மாறி வருகிற பல யாக்கையை நெகிழ்ந்து போம்படியாகப் பண்ணுவார்க்கு அல்லால்
முகிழ் விரிந்த-சோதி போல் தோன்றும் சுடர் பொன் நெடு முடி எம்-ஆதி காண்பார்க்கும் அரிது —
விகசிதமாய் இருந்த தேஜஸைப் போலே தோன்றுமதாய் -ஆதி ராஜ்ய ஸூ சகமான திரு வபிஷேகத்தை யுடையனாய் –
எனக்கு காரணமாய் இருக்கிறவனை காணுமவர்களுக்கு அரிது –
மகிழ் இத்யாதி -கர்ம அனுகுணமாக சரீரங்கள் தோறும் நுழைகை -யாதானும் ஓர் ஆக்கை —
முகிழ் விரிந்த சோதி -செவ்வித் படிக் கோலம் / எம்மாதி –ப்ராபகனை / காண்பார்க்கும் -கேட்ப்பார்க்கும் அரிது
இப்படி ஆஸ்ரயிப்பார்க்கில் அல்லது ப்ரக்ருதியை உகப்பார்க்கு முகம் கொடுக்கும் இதர புருஷன் அல்லன் –

—————————————————————-

கணிதத்தில் நிபுணனாலே வைக்கப் பட்டதொரு மகிழ் அலகு காணி ஸ்தானத்திலும் கோடி ஸ்தானத்திலும்
மாறி மாறி நிற்குமா போலே -பகவத் சங்கல்பத்தாலே -கர்ம அனுகுணமாக உச்சாவச ரூபேண மாறி மாறி
வரக் கடவ ப்ரஹ்மாதி பீபிலி காந்தமாக பலவகைப் பட்ட சரீரங்கள் தன்னடையே விட்டு நீங்கும் படியாக
ஞான பக்தி வைராக்ய சம்பாதன முகேன யத்னம் பண்ணுமவர்களுக்கு அல்லது விகசித ஸ்வரூபமான
தேஜஸைப் போலே தோற்றுகிற தேஜஸை யுடைத்தாய் ஸ்ப்ருஹணீயமாய் ஆதி ராஜ்ய ஸூசகமான
திரு அபிஷேகத்தை யுடையனாய் -எல்லார்க்கும் என்னுடையவன் என்று முறை சொல்லிப் பற்றலாம் படி
சர்வ காரண பூதனான சர்வேஸ்வரன் -கேவலம் காண வேணும் என்று இருப்பார்க்கும் அரியனாய் இருக்கும் –

———————————————————————–

இந்திரியங்களை விஷயங்களில் போகாமல் காத்து அவன் பக்கலிலே ஸ்நேஹிக்கில் காண எளிது -என்கிறார் –

இதர விஷய சங்கம் அற்று ஸ்நேஹ புரஸ்சரமாக ஆஸ்ரயிக்குமவர்களுக்கு அவனைக் காணச் சால எளிது -என்கிறார் –

அரிய புலன் ஐந்தடக்கி ஆய்மலர் கொண்டு ஆர்வம்
புரிய பரிசினால் புல்கில் பெரியனாய்
மாற்றாது வீற்றிருந்த மாவலி பால் வண் கை நீர்
ஏற்றானைக் காண்பது எளிது -50-

அரிய புலன் ஐந்தடக்கி –ஒரு செய்யிலே பாயும் நீர் இரண்டு செய்யிலே பாய்ந்தால் இரண்டு செய்க்கும் போராது ஒழியும் இறே –
சர்வேஸ்வரனை இச்சிக்கக் கடவவான இந்திரியங்களை விஷயங்களில் போகாத படி அடக்கி -அரிய-என்றது-
தஸ்யாஹம் நிக்ரஹம் மன்யே வாயோரிவ ஸூ துஷ்கரம் –பிராதி கூல்யமான வாயுவை நியமிக்க அரிது ஆனால்
போலே மனசை நியமிக்க அரிது என்று அர்ஜுனன் சொன்னபடியே இருக்கை –
ஆய்மலர் கொண்டு –செவ்விப் பூக்களைக் கொண்டு
ஆர்வம்-புரிய பரிசினால் –ஸ்நேஹம் மிக்க பிரகாரத்தாலே
புல்கில் -அணையில் –
பெரியனாய்-மாற்றாது வீற்றிருந்த மாவலி பால் வண் கை நீர்-ஏற்றானைக் காண்பது எளிது —
உதாரமான கையைக் கொண்டு நீர் ஏற்றவனைக் காண்கை எளிது –புல்கப் பெறில்-பெரியனாய் -ஐஸ்வர்யமும் உதார குணமும் /
வண கை -கொடுத்து வளர்ந்த கை / நீர்ஏற்றானைக் காண்பது எளிது -அப்ரதி ஷேதம் யுடையார்க்கு அர்த்தியாய் வரும் என்றவாறு –

————————————————————————

நியமிக்க அரிதான ஸ்ரோத்ராதி ஞான இந்திரியாதிகள் ஐந்தையும் இதர விஷயங்களில் போகாத படி நியமித்து
அங்குத்தைக்கு யோக்யமாம் படி மயிர் புழு அறச் சோதித்த செவ்விப் பூக்களை சம்பாதித்திக் கொண்டு
ஸ்நேஹ உத்தரமான பிரகாரத்தாலே -அபிமத விஷயத்தை அணைக்குமா போலே போக ரூபமாக ஆஸ்ரயிக்கில்-
ஈஸ்வரனிலும் காட்டில் தன்னைப் பெருக்க நினைத்து இருக்குமவனாய் அர்த்திகளுக்கு கொடுக்கும்
கொடையில் ஒன்றும் மாறாமல் சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணக் கடவன் -என்று தன் வேறுபாடு தோற்ற வீற்று இருந்த
மஹா பலி பக்கல் கொடுக்கக் கொடுக்க பூரிக்கிற அழகிய திருக் கையாலே தான் அர்த்தியாய் சென்று
நீரை ஏற்று மண் கொண்டவனைக் கண்டு அனுபவிக்கை சால எளிதாய் இருக்கும்

————————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி– பாசுரங்கள் -31-40– -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் –

November 8, 2016

அவனுடைய ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யத்தை அனுசந்தித்தால் -வேறே ஒன்றை ஒரு சற்றுப் போது அனுசந்திக்கலாமோ -என்கிறார் –
இவ்விஷயத்தை ஒரு க்ஷண காலமும் விட்டு இருக்கை சாஹாசிகம்-என்கிறார் –

ஆஸ்ரித விஷயத்தில் அவனுக்கு உண்டான பாரதந்தர்ய வாத்சல்யங்களை அனுசந்தித்தால்
வேறே ஒரு விஷயத்தை க்ஷண காலமும் நினைக்கப் போமோ -என்கிறார் –

புரியொருகை பற்றியோர் பொன்னாழி ஏந்தி
அரியுருவும் ஆளுறுவுமாகி எரியுருவ
வண்ணத்தான் மார்பிடந்த மாலடியை யல்லால் மற்று
எண்ணத்தான் ஆமோ இமை –31-

புரியொருகை பற்றியோர் பொன்னாழி ஏந்தி–வலம் புரியில் -வலம் -என்கிற இடத்தைக் குறைத்துக் கிடக்கிறது
அரியுருவும் ஆளுறுவுமாகி–ஆயுதங்களை ஒழியவும் இரண்டு வடிவாலும் சாகேன் என்று வேண்டிக் கொண்ட படியால்
நரத்வ சிம்ஹத்வங்களை ஒரு வடிவாகக் கொண்டவன்
எரியுருவ வண்ணத்தான் மார்பிடந்த–அநபிபவ நீயனான ஹிரண்யனுடைய மார்வைப் பிளந்த
மாலடியை யல்லால் மற்று-எண்ணத்தான் ஆமோ இமை ——-இமை கொட்டி விழிக்கும் போது வேறு ஒன்றை எண்ணல் ஆமோ
அன்றிக்கே -நெஞ்சை -அத்யாஹரித்து-வேறு ஒன்றை எண்ணப் போமோ –இமை -பார் என்றுமாம் –
புரி இத்யாதி -ஹிரண்யன் மேலே விழுகிறவனை விலக்கினால் போலே /
பொன்னாழி ஏந்தி –ஹிரண்யன் திரு உகிருக்கு இரையாய்ப் போனான் –திரு வாழி அழகுக்கு பிடித்த அத்தனை –
அரி-இத்யாதி -விசாரியா நிற்கப் பற்றாமே இரண்டு வடிவையும் கொண்டு தோற்றின படி -/
எரி யுருவ வண்ணத்தான் -அணுக ஒண்ணாத படி அநபிபவ நீயனாய் இருந்த படி /
மால் -கார்யப் பாட்டால் அன்றியே பிள்ளை பக்கல் வியாமோஹத்தால் கீண்டான் –இமை -பார் என்னவுமாம் –

—————————————————–

ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை ஒரு திருக் கையாலே தரித்து மற்றைத் திருக் கையாலே அத்விதீயமாய் ஸ்ப்ருஹணீயமான
திரு வாழியைப் பரிந்து -இவற்றுக்கு விஷயம் இல்லாத படி -நரத்வ ஸிமஹத்வங்கள் இரண்டுக்கும் ஆஸ்ரயமான
வடிவை யுடையனாய்க் கொண்டு -அக்னியினுடைய வடிவு போலே ஏறிட்டுப் பார்க்க ஒண்ணாத
வடிவை யுடையனான ஹிரண்யனுடைய மார்வைப் பிளந்து பொகட்ட ஆஹ்லாதத்தாலே ப்ரஹ்லாதன் பக்கல்
வியாமுக்தன் ஆனவனுடைய திருவடிகளையே ஒழிய ஒரு க்ஷண காலமும் வேறு விஷயத்தை நினைக்கத் தான் போமோ
அன்றிக்கே -நெஞ்சை அத்யாஹரித்து வேறு ஒன்றை எண்ணப் போமோ -இத்தை அனுசந்தித்துப் பார் –

——————————————————————————————

அவன் மேல் விழ விலக்காதார்க்கு-இந்திரிய ஜெயம் பண்ண சக்தர் அன்று ஆகிலும் கிட்டலாம் -என்கிறார் —
சர்வேஸ்வரனுடைய பரம பதம் -ஆஸ்ரயியா தார்க்குக் கிடைக்குமோ -ஆஸ்ரயித்தார் பேர விரகுண்டோ-
ருசி மாத்திரம் உடையார் அவனால் பெரும் அத்தனை என்றும் -அவன் அல்லது இல்லை என்றும் -அருளிச் செய்கிறார் –

சாஸ்திரங்களில் சொல்லுகிற சாதன அனுஷ்டானங்களில் அந்வயம் இல்லையே யாகிலும்-
சேஷ சேஷித்வ ரூபமான உறவை அறிந்தவர்களுக்கும்-பரம பதத்தை ப்ராப்பிக்கலாகும் கிடீர் -என்கிறார் –

இமையாத கண்ணால் இருள் அகல நோக்கி
அமையாப் பொறி புலன்கள் ஐந்தும் நமையாமல்
ஆகத் தணைப்பார் அணைவரே ஆயிர வாய்
நாகத் தணையான் நகர்-32–

இமையாத கண்ணால்–ஞான சங்கோசம் அற்ற உட் கண்ணாகிய நெஞ்சால்
அமையா -அடக்க ஒண்ணாத –/ நகர் -நகரம் ஆகிய ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை –

இமையாத கண்ணால்–கண் என்றும் -உட் கண் என்றும் -சொல்லக் கடவது –
அதில் உட் கண்ணாலே -மனஸா து விஸூத்தேன-என்னும் படி –
இருள் அகல நோக்கி–அஞ்ஞான அந்தகாரம் போம்படியாக நோக்கி –
அமையாப் பொறி புலன்கள் ஐந்தும் -அமைக்கப் போகாத இந்திரியங்கள் ஐந்தும் –
நமையாமல்-ஐயயியாது இருக்கச் செய்தே
ஆகத் தணைப்பார் -அவன் மேல் விழ -விலக்காதவர்கள் அனைவரும்
அணைவரே ஆயிர வாய்-நாகத் தணையான் நகர் ——என்கிற இத்தால் ஒருவனே எல்லா அடிமைகளும் செய்ய வேண்டும்
என்கிற இடமும் -ஒரு தேச விசேஷம் உண்டு என்னும் இடமும் -அத்தேசமே ப்ராப்யம் என்னும் இடமும் சொல்லுகிறது
இமையாத கண் -நெஞ்சு என்னும் உட் கண் -திரு வாசலை நீக்கி அவனையும் தன்னையும் உள்ளபடி அறிகை –
அமையா -திரிய விடுவிக்க ஒண்ணாத பொறி ஐந்தும் புலன் ஐந்தும் -/ நமையாமல் -நியமியாமல்
ஆகத்து அணைப்பார் -மூலையடி என்னுதல் -அவன் மேல் விழா நின்றால் இறாயாமல் என்னுதல் –
நாகத்தணை-பரியங்க வித்யை –

——————————————————————————-

ஞான சங்கோச ரஹிதமான நெஞ்சு என்னும் உட் கண்ணாலே அஞ்ஞானம் ஆகிற வல்லிருள் விட்டு நீங்கும் படியாக
ஸ்வ ஸ்வரூப பர ஸ்வரூபங்களை உள்ளபடி தரிசித்து பெற்ற விஷயங்களால் பர்யாப்தி பிறக்கக் கடவது அன்றிக்கே
இருக்கற யந்த்ர கல்பமான ஸ்ரோத்ராதிகள் ஐந்தையும் -தத் விஷயமான சப்தாதிகள் ஐந்தையும் நியமியாமல்
சம்பந்த ஞான மாத்ர யுக்தராய்க் கொண்டு ஹ்ருதயத்தில் அவனை வைத்து அநுஸந்திக்கும் அவர்கள்
அவனைப் புகழுகைக்கு ஆயிரம் வாயை யுடைய திரு வனந்த ஆழ்வானைப் படுக்கையாக யுடைய
சர்வேஸ்வரனுடைய கலங்காப் பெரு நகரைச் சென்று கிட்டப் பெறுவர் –
அந்த சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணாதார்க்கு பரமபதத்தை பிராபிக்கப் போமோ -என்றுமாம் –
அமையாய் பொறி புலன்கள் என்று நியமிக்க அரிதான விஷய இந்திரியங்கள் என்றுமாம் –

—————————————————————————————————

சர்வேஸ்வரனை நெஞ்சால் ஆதரியாதே பண்ணுகிற கர்த்தவ்ய தந்த்ரத்தால் எண்ண பிரயோஜனம் உண்டு -என்கிறார் –

எம்பெருமானை உள்ளீடாகக் கொள்ளாதே பண்ணும் சந்த்யா வந்தநாதி கர்மாநுஷ்டானம் நிஷ் பிரயோஜனம் -என்கிறார் –

நகர மருள் புரிந்து நான்முகற்குப் பூ மேல்
பகர மறை பயந்த பண்பன் பெயரினையே
புந்தியால் சிந்தியா தோதி யுரு வெண்ணும்
அந்தியா லாம் பயன் அங்கு என் –33–

நகர மருள் புரிந்து—வாசஸ் ஸ்தானத்தை கொடுத்து அருளி
பகர -பிறருக்கு ஓதுவிக்கும் படி
அந்தியால் -சந்தியா வந்தனத்தால் –

நகர மருள் புரிந்து நான்முகற்குப் பூ மேல்-பகர மறை பயந்த பண்பன்–பிறருக்கு ஓதுவிக்கும் படி ப்ரஹ்மாவை ஓதுவித்த
நீர்மையை யுடையவனுடைய -செல்வப் பிள்ளையைத் தேவைக்கு ஓதுவிக்குமா போலே –
பெயரினையே-புந்தியால் சிந்தியாது –அவனுடைய திரு நாமங்களையே நெஞ்சால் நினையாது
தோதி யுரு வெண்ணும்-அந்தியா லாம் பயன் அங்கு என் —-அல்லாதவற்றை ஓதிச் சென்று அவ்வுருவை எண்ணும்
சத்யாவந்த நாதிகளால் என்ன பிரயோஜனம் உண்டு -எம்பெருமானுக்கு உடல் அல்லாத கேவல ஸந்த்யை வ்யர்த்தம் –

நகரம் -இத்யாதி -திரு நாபீ கமலத்தை நகரமாக பிரசாதித்தான் -ப்ரஹ்மாவுக்கு ஜென்ம தேசத்தையே கொடுத்தான்
அந்தரங்கர்க்கு கிட்ட மாளிகை சமைக்குமா போலே
பகர இத்யாதி –அந்த வேண்டப்பாட்டுக்கு மேலே நாட்டாரை ஓதுவிக்கைக்கு வேதத்தை கொடுத்தான் -/
பண்பன் -அந்நீர்மை மறக்க ஒண்ணாமை /பெயர் இத்யாதி -ஸ்வா பாவிக சம்பந்தத்தை அனுசந்தித்து அவனை உகப்பியாதே /
ஆம் பயன் எங்கென்–எம்பெருமானை அகலுகையே பலித்து விடுவது —
பெயரினையே -அவன் குணங்களுக்கு வாசகமான திரு நாமம் /
ஓதி இத்யாதி – அஹ்ருதயமாகப் பண்ணும் ஆயாச ரூபமான கர்மத்தைப் பற்றுவதே –

—————————————————–

அந்தரங்கர்க்கு கிட்ட மாளிகை கட்டுமா போலே ஜென்ம பூமியான திரு நாபீ கமலத்தில் சதுர்முகனுக்கு இருப்பிடத்தை
கிருபா புரஸ்சரமாக பண்ணிக் கொடுத்து இவ்வருகு உள்ளார்க்கும் ஓதுவிக்கத் தக்கதாக தத்வ ஞாபனமான
வேதத்தை அபகரித்த ஸுசீல்யாதி குணங்களை உடையவனானவனுடைய அந்த குணங்களுக்கு வாசகமான
திரு நாமங்களை மனசால் அனுசந்தித்து வாங்மாத்திரத்தாலே ஜபித்து -இடக்கை பற்றி கொண்டு அனுஷ்டிக்கிற
சந்த்யா வந்தநாதி கர்ம அனுஷ்டானங்களால் அவ்விடத்தில் யுண்டான பிரயோஜனம் ஏது-

———————————————————————————————–

பிரளயத்தில் லோகத்தை எல்லாம் தன் திரு வயிற்றிலே வைத்து ஒரு பவனான ஆலிலையிலே தனியே
கண் வளரா நின்ற ஈஸ்வரனுக்கு அஞ்சுகிற யசோதை பிராட்டியுடைய ஸ்நேஹம் ஓர் ஸ்நேஹமே -என்கிறார் –
சோபாதிகமாக அன்றியே ஸ்வ பாவத ஏவ ஸ்நேஹிக்கும் அவளை நினைக்கிறார் –

இவ்விஷயத்தில் தலையான பக்தியை யுடையாளாய்க் கொண்டு அவனை
அனுசந்திக்கப் பெற்றவள் யசோதைப் பிராட்டி ஒருத்தியுமே யன்றோ என்கிறாள் –

என்னொருவர் மெய்யென்பர் ஏழு உலகு உண்டு ஆலிலையில்
முன்னோருவனாய முகில் வண்ணா நின்னுருகிப்
பேய்த்தாய் முலை தந்தாள் பேரிந்திலளால் பேரமர்க்கண்
ஆய்த்தாய் முலை தந்தவாறே –34–

என்னொருவர் மெய்யென்பர் -இத்தை ஒருவர் மெய் என்னும் படி எங்கனே என்னவுமாம் -என் என்று -எத்திறம்
என்னும்படியே சொல்லவுமாம் –ஒருவர் மெய்யென்பர்- அறிந்த ருஷிகளிலே சிலர் அர்த்த வாத சங்கை இல்லை இது மெய் -என்பர் –
ஏழு உலகு உண்டு ஆலிலையில்–எழு உலகத்தையும் திரு வயிற்றிலே வைத்து ஆலிலையிலே
முன்னோருவனாய முகில் வண்ணா–முன்பு தனியேயாய் ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவனே –

பேய்த்தாய் முலை தந்தாள் பேரிந்திலளால் –பேயான தாய் முலையைத் தந்து திருமேனியினின்றும் பேராதே கிடைக்கச் செய்தே
நின்னுருகிப் பேரமர்க்கண்-ஆய்த்தாய் முலை தந்தவாறே —-உனக்கு நல்லவளாய் -யசோதை பிராட்டி
விஷத்துக்கு அம்ருதமாக முலை தந்தவாறு இது என்ன ஆச்சர்யம் –
என் -எத்திறம் / ஒருவர் மெய் என்பர் -விலக்ஷணர் மெய் என்பர் –இத்தை ஒருவர் மெய் என்பதே
என் என்ற போதே ஜகத்தில் நடையாடுவதொரு ஸ்நேஹம் ஆகில் அன்றோ மெய் என்னாலாவது –

ஏழு-இத்யாதி -நீ செய்யும் செயலுக்கு அடைவு யுண்டாகில் இறே உன்னை ஆஸ்ரயித்தார் செயலுக்கு அடைவு யுண்டாவது –
ஒருவனாய் -பரிஹரிக்கத் தாயும் தமப்பனும் ஒருவரும் இல்லை -/ முகில் வண்ணா -பரிவர் வேண்டி இருக்கிறபடி
நின்னுருகி -உன் குணங்களுக்கு உருகி / பேர்த்து இலளால் –அப்பிணம் கிடைக்கச் செய்தே–
அப்பேயின் கையிலே அகப்பட்ட தடையப் படுத்திக் கால் நடை தந்து -நஞ்சுக்கு பரிஹாரமாக அம்ருதமான முலையைக் கொடுத்த படி –

—————————————————————–

பிரளயத்தில் அழியாதபடி சப்த லோகங்களையும் அமுது செய்து முகிழ் விரியாததோர் ஆலந்தளிரிலே
ஒரு பரிவரும் இல்லாத பிரளய சமயத்திலே அஸஹாயனாய்க் கொண்டு கண் வளர்ந்து அருளின
காள மேக நிபாஸ்யமான வடிவை யுடையவனே -அற்றை இழவு தீர உனக்கு ஸ்நேஹித்து பரிவுடனே
முலை தந்து உகப்பித்தாளாய் இருந்து பேய்த்தாயான பூதனையானவள் அவ்விடத்தின் நின்றும்
பேர மாட்டாமல் பிணமாய் விழுந்தாள்-அத்தை பெரிய சார பூமியிலே இடைத்தாயான யசோதை பிராட்டி
அஞ்சாமல் அந்த விஷத்துக்கு அம்ருதமான முலை தந்த பிரகாரத்தை –
அறிவுக்கு அத்விதீயரான வியாச பராசராதிகள் ஆன ரிஷிகள் பரமார்த்தம் என்று சொல்லா நிற்பார்கள் -எங்கனே
நாட்டில் கண்டு அறிவதொரு ஸ்நேஹம் ஆகில் அன்றோ மெய் என்னாலாவது -அகடிதகடிநா சமர்த்தனானவனுக்கு அஞ்சுகிற
யசோதை பிராட்டி ஸ்நேஹமும் ஒரு ஸ்நேஹமே -என்று வித்தாராகிறார் –

————————————————————————————-

யசோதை பிராட்டியோபாதி ஸ்நேஹம் இன்றிக்கே -அவளுடைய ஸ்நேஹத்தை யுடைத்தாக
பாவிக்கிறவர்களுடைய குற்றத்தைப் பொறுத்து அருள வேணும் -என்கிறார் –

இவளுடைய ஸ்நேஹத்தைக் கண்டவாறே அல்லாத தம் போல்வார் ஸ்நேஹம் பிராதி கூல்ய சமமாய் தோற்றி
அத்தைப் பொறுத்து அருள வேணும் என்று அவனை க்ஷமை கொள்கிறார் –

ஆறிய வன்பில் அடியார் தம் ஆர்வத்தால்
கூறிய குற்றமாகக் கொள்ளல் நீ தேறி
நெடியோய் அடி யடைதற் கன்றே ஈரைந்து
முடியான் படைத்த முரண் -35–

ஆறிய வன்பில் அடியார் –ஏறி மறிந்த பக்தி இல்லாதவர்கள் –
தம் ஆர்வத்தால்-கூறிய –தங்களுடைய ஸ்நேஹத்தால் சொன்னவற்றை
குற்றமாகக் கொள்ளல் நீ –நீ குற்றமாகக் கொண்டு அருளாது ஒழிய வேணும் -நீர் குற்றத்தைச் செய்து வைத்து
குற்றமாகக் கொள்ளாது ஒழிய வேணும் என்னப் போமோ என்னில் –
ஈரைந்து-முடியான்—படைத்த முரண் –தேறி—— நெடியோய் அடி யடைதற் கன்றே –
ராவணன் பண்ணின பிராதி கூல்யம் க்ரமத்தில் சிசுபாலனுக்கு உன்னை அடைகைக்கு உடல் ஆயிற்று இல்லையோ
பிராதி கூல்யம் –ஆனுகூல்யமாகப் பலித்தால் -ஆனுகூல்ய ஆபாசம் ஆனுகூல்யமாகத் தட்டுண்டோ

தேறி -என்றது செய்த குற்றத்தை குற்றமாகக் கொள்ளாது ஒழிய வேணும் -என்றுமாம் –
அன்றிக்கே -தேறி என்றது சிசுபாலன் கையும் திரு வாழியுமாய் இருந்தபடி என் என்று நினைத்துக் கிடக்க
அந்த அந்திம ஸ்ம்ருதி ஆனால் போலேயாகவுமாம் –
ஆறியவன்பு–ஏறி மருந்து தன்னைப் பேணாதே அத்தலைக்குப் பரிகை -யசோதை பிராட்டி பரிவு தம்முடைய
பிராதி கூல்யத்தோடு ஒக்கும் என்கை -அவனுடைய பிராதி கூல்யம் தேறி அடைகைக்கு உடல் ஆயிற்று இல்லையோ
செய்த குற்றம் நற்றமாகவே கொள்–பொறுக்கவே அடைய நன்றாம் என்று இருக்கிறார் –
நெடியோய் -ஆனுகூல்ய லேசமுடையார் திறத்து நீ இருக்கும் இருப்பு எல்லை காணப் போமோ —

———————————–

உனக்கு என் புகுகிறதோ -என்று பாரித்து வயிறு எரியும் படி -ஏறி மறிந்த பக்தி இன்றிக்கே -சேஷத்வ ஞான ஏக மாத்ர யுக்தராய்
இருக்குமவர்கள் தம் தம்முடைய ஸ்நேஹத்தாலே அனுபவிக்க வேணும் -அடிமை செய்ய வேணும் -என்றால் போலே
ஸ்வ பிரயோஜன கர்ப்பகமாக சொன்ன வார்த்தைகளை குற்றமாகக் கொள்ளும் அதிமாத்ர வத்சலனான நீ
குற்றமாகக் கொள்ளாது ஒழிய வேணும் -இது எங்கனம் கூடும் படி -என்று திரு உள்ளம் ஆகில் பிராதி கூல்யனான
ராவணன் புத்தி பூர்வகமாக பண்ணின திருவினைப் பிரித்த மிகைச் செயலானது -ஆனுகூல்ய லேச யுக்தர் திறத்தில்
ஸ்நேஹ பக் ஷபாதங்களுக்கு எல்லை காண ஒண்ணாத பெருமையுடைய உன் திருவடிகளை
கால க்ரமத்திலே தெளிந்து சிசுபாலனாய்க் கிட்டுக்கைக்கு உடலாய் விட்டதில்லையோ –
அன்றிக்கே –
நீ தேறி ப்ரசன்னனாய் செய்த குற்றத்தை குற்றமாகக் கொள்ளாது ஒழிய வேணும் -என்னவுமாம்
பிராதி கூல்யம் ஆனுகூல்யமாகப் பலித்தால் ஆனுகூல்ய ஆபாசம் ஆனுகூல்யமாகத் தட்டுண்டோ -என்றபடி –

———————————————————————————————

யசோதைப் பிராட்டி ஸ்நேஹம் இன்றியிலே இருக்கச் செய்தே-அவளுடைய ஸ்நேஹம் யுண்டாக பாவித்துச் சொன்னவற்றைக்
குற்றமாகக் கொள்ளாது ஒழிய வேணும் என்று நீர் இரக்க வேணுமோ -தன்னுடைமையை வேறு ஒருத்தனதாக்கி வந்து இரக்குமவனுக்கு–

இப்படி கூறிய குற்றமாகக் கொள்ளல் என்று பொறை கொள்ள வேண்டாத படி -நீ தானே உன்னை அழிய மாறி
வந்து காரியம் செய்தது -ஸம்ஸாரிகளின் கோணையைப் போக்கி உனக்கு ஆக்கிக் கொள்ளலாம் என்று பார்த்தே -என்கிறார் –

முரணை வலி தொலைதற்காம் என்றே முன்னம்
தரணி தனதாகத் தானே இரணியனைப்
புண்ணிரந்த வள்ளுகிரால் பொன்னாழிக் கையால் நீ
மண்ணிரந்து கொண்ட வகை –36-

முரணை வலி தொலைதற்காம் என்றே முன்னம்-தரணி தனதாகத் தானே இரணியனைப்-புண்ணிரந்த வள்ளுகிரால்
பொன்னாழிக் கையால் –முன்பே பூமி அடைய தன்னதாக அபிமானித்து இருந்த ஹிரண்யனைப் புண் படுத்தி பிளந்த வுகிரை
யுடைத்தாய் இருந்துள்ள பொன்னாழிக் கையால் –
நீ–பிரகாரம் -முரணை வலி தொலைதற்காம் என்றே—சர்வேஸ்வரனாய் இருந்துள்ள தம்முடைய அர்த்தித்தவம் தோற்ற நின்ற
ஸுலப்யத்தைக் காண -நாட்டாருடைய அஹங்கார மமகாரத்தாலே பிறந்த தண்மை நெகிழும் என்றே நீ இப்படிச் செய்தது –
முன்னம்-தரணி தனதாகத் தானே –முன்னே பூமி அடங்களலும் தன்னதாக அபிமானித்த மஹா பலி பக்கலிலே என்றுமாம்
முரணை -இத்யாதி -யசோதை பிராட்டியைப் போலே எங்களை உருக்கலாம் என்றே –
முன்னம் இத்யாதி -தன்னதாக உகக்குமாகில் நாம் இன்று பெற்றோமாக அமையாதோ -என்று இரந்து கொண்ட வலை –

————————————

முன்பே உன்னதமான பூமியைத் தன்னதாகத் தானே அபிமானித்திருந்த ஹிரண்யனைப் புண் படுத்திப் பிளந்த
கூரிய திரு வுகிரோடு கூடி இருப்பதாய் ஸ்ப்ருஹணீயமான திரு வாழி யை யுடைத்தான திருக் கையாலே
ஸ்ரீ யபதியான நீ பூமியை ஆர்த்தித்து அளந்து கொண்ட பிரகாரம் -ந நமேயம் -என்கிறபடியே
தலை வணக்கற்றுத் திரியும் சம்சாரிகள் கோணை மிறுக்கு அறுக்கலாம் என்றே -இரப்புத் தோற்ற நின்ற
ஸுலப்யத்தையும் வடிவு அழகையும் காட்டி நான் எனக்கு என்று இருக்கும் மிறுகுதலை மீட்டு
உனக்கே ஆளாம் படி சேர்த்துக் கொள்ளுகைக்காக வன்றோ என்றபடி

——————————————————————————————————

நாம் அந்த அவதாரத்துக்கு பிற்பட்டோம் இறே -அது தீர்த்தம் பிரசாதித்துப் போயிற்றே -என்ன அவன் தானே
சம்சாரத்திலே திருமலையை உகந்து வந்து நிற்கவும் அதுக்கு வெறுக்க வேணுமோ -என்கிறது –

அங்கனம் தன் அர்த்தித்தவம் தோற்ற வந்து என்னளவு அன்றிக்கே என்றும் தன்னை அர்த்தியாக்கிக் கொண்டு
சர்வர்க்கும் சர்வ காலத்திலும் ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி திருமலையிலே வந்து நித்ய சந்நிஹிதன் ஆனான் -என்கிறார் –

வகையறு நுண் கேள்வி வாய்வார்கள் நாளும்
புகை விளக்கும் பூம் புனலும் ஏந்தி திசை திசையின்
வேதியர்கள் சென்று இறைஞ்சும் வேங்கடமே வெண் சங்கம்
ஊதிய வாய் மால் உகந்த ஊர் –37—

வகையறு –பஹு சாகா ஹ்ய நன்தாஸ் ச -ஸ்ரீ கீதை -2-41-என்னும் படி பிரயோஜனாந்த பரமான
தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சியான வகை யறுகை
நுண் கேள்வி வாய்வார்கள் -ஸ்தூலமாக வன்றிக்கே ஸ்ரவண வேளையிலே ஸூஷ்மமான கேள்வி வாய்த்தவர்களான
நாளும்-புகை விளக்கும் பூம் புனலும் ஏந்தி திசை திசையின்
வேதியர்கள் சென்று இறைஞ்சும் வேங்கடமே–வேத தாத்பர்யம் கைப்பட்டவர்கள் புஷ்பாதி உபகாரணங்களைக் கொண்டு
சர்வோ திக்கமாக வந்து தொழப் படும் திருமலை – வெண் சங்கம்-ஊதிய வாய் மால் உகந்த ஊர் –

பாரத சமரத்திலே அர்ஜுனன் தொடுத்து விட்ட அம்புகளுக்கு எதிரிகள் எட்டும் அளவன்றியே ஒழிந்தால் ஒருவராலும்
இறாய்க்கப் போகாத படி நின்ற நிலையிலே முழுக் காயாக அவியும்படிக்கு ஈடாக ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை
வாயிலே வைத்து ஊதின கிருஷ்ணன் ஊதின வூர்
வகை யறும்–முழுகுவாரைக் கண்டவாறே முழுகி -ஜெபிப்பாராய்க் கண்டவாறே ஜபியா –
நுண் கேள்வி –ஸூஷ்மார்த்தம் கேட்டுக் கை புகுந்தார் –சஞ்சலம் ஹி மன கிருஷ்ண —
திசை திசையில் -சர்வதோ திக்கமாக / வேதியர்கள் -வேத தாத்பர்யம் கைப்பட்டவர்கள் –
வெண் சங்கம் ஊதிய வாய் மால் உகந்த ஊர்–ஆஸ்ரித பக்ஷபாதி வர்த்திக்கிற வூர் —

———————————————————————

ஆயுஸ் புத்ர க்ருஹ க்ஷேத்ர வித்த பசவன்னா ஸ்வர்க்காதி ரூபேண பலவகைப் பட்டு இருக்கிற ஷூத்ர புருஷார்த்தங்களையும்
பரம புருஷார்த்த லக்ஷண மோக்ஷத்தையும் அலகு அலகாக வகை அறுக்கைக்கு உறுப்பாக
ஸூஷ்மார்த்த விஷயமான ஸ்ரவணம் வாய்த்து இருக்கும் வேத தாத்பர்ய வித்துக்கள் அடங்கலும்
சர்வ காலமும் ஆராதன உபகரணமான தூப தீபங்களையும் பூவோடு கூடின ஜலத்தையும் தரித்துக் கொண்டு
பெரிய திரு நாளுக்குப் போமா போலே சர்வோ திக்கமாக எடுத்து விட்டுச் சென்று ஆஸ்ரயிக்கும் திருமலையே
பாரத சமரத்திலே பிரதிபக்ஷம் நசிக்கும் படியே வெளுத்த நிறத்தை யுடை
ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்துக்கு ஏகாந்தமான தேசம் என்று உகப்புடனே வர்த்திக்கிற வூர் –

————————————————————————————————————-

பரமபதத்தில் உள்ளார் அடைய உத்தேசியரானவோபாதி திருமலையில் வர்த்திக்கும்
சர்ப்பம் – குறவர் – பட்டி தின்னும் யானை அடைய
இவர்க்கு உத்தேசியமாய் இருக்கிறபடி -எம்பெருமான் பொன் மலை மேல் ஏதேனும் ஆவேனே –
அங்கே புக்காலோ என்னில் -உள்ளுப் புக ஒட்டா நின்றதோ-

இப்படி அவன் திருமலையிலே உகந்து நித்ய வாசம் பண்ணுகையாலே -இவரும் தத் சம்பந்தத்தால் -அங்குண்டான
சர்ப்பம்- குறவர்- ஆனை-அத்தை எறிகைக்கு கருவியான மணி -புற்று -முதலான பதார்த்தங்களை எல்லாம்
அவனோபாத்தி பிராப்யமாக நினைத்து மண்டி அனுபவிக்கிறார் –

ஊரும் வரியரவ மொண்  குறவர் மால் யானை
பேர வெறிந்த   பெரு மணியை காருடைய
மின்னென்று புற்றடையும் வேங்கடமே மேலசுரர்
எம்மென்னு மால திடம் -38-

ஊரும் வரியரவம்-ஒரு காரியப்பாடு அறத் திருமலையிலே ஊர்ந்து திரிகையே உத்தேசியமாய் இருந்தபடி-
பாம்பினுடைய உடம்பில் வரி திருவேங்கடமுடையானுடைய திருமேனியில் ஒரு அவயவத்தோபாதி உத்தேசியமாய் இருக்கிற படி –
மொண்  குறவர் –திரு வேடுவர்க்கு ஓண்மை யாவது -இவர்கள் பாட்டன் பாட்டனில் ஒருத்தன் பூமியிலே இறங்கினான் என்னும் பழி இன்றிக்கே இருக்கை –
மால் யானை-  –மலை போல் இருந்துள்ள யானை தன்னை -ஒரு மலை சலித்தால் போலே இருக்கப் போம் படிக்கு ஈடாக
பேர வெறிந்த   பெரு மணியை காருடைய-மின்னென்று புற்றடையும் வேங்கடமே –மஹார்க்கமான மணியை
ஆனை மேகம் போலே இருக்கையாலும் -அதிலே பட்ட மணி மின் போலே இருக்கையாலும்
பாம்பானது இடிக்கு அஞ்சுகையாலே மின்னின அநந்தரம் இடி உண்டாகும் என்று கொண்டு அதுக்கு முன்னே புற்று அடையா நிற்கும் திருமலை –
மேலசுரர்–எம்மென்னு மால திடம் ——ஆக்கரான தேவர்கள் அன்றியே -மேலான சுரர் -நித்ய ஸூரிகள் -அஹமஹமிகயா விரும்பும் இடம் –
ஊரும்–ப்ராதரி கச்சதி போலே / வரி –அதுவும் ஸ்ப்ருஹணீயம் / மால் யானை -மலை நடந்தால் போலே
பேர -ஆமிஷ் யர்த்தமாக வந்து மலை பேர்ந்தால் போலே பேர / பெரு மணியை -மலை போலே இருக்கை
ஊரும் வரி அரவம் –இவை ஸ்வ சஞ்சாரத்தால் ஸுபாக்யம் கொண்டாடப் புறப்பட்டு / புற்று அடையும் -இடிக்கு முன்னாக மின்னாகையாலே –

————————————————————

ஒரு காரியப்பாடு அற ஸ்வைர சஞ்சாரம் பண்ணா நிற்பதாய் -தர்ச நீயமான வரியை யுடைத்தான சர்ப்பமானது
திருமலையில் நின்றும் கீழ் இழியுமது குடிப் பழியாக நினைத்து இருக்கும் வி லக்ஷணரான குறவர் புனத்தில்
வந்து பட்டி மேய்கிற பர்வத உபமான ஆனையானது-மணிகளின் ஓளியைக் கண்டு சலித்து மலை பேர்ந்தால் போலே
பேர்ந்து போம்படியாக எறிந்த -ஒரு மலையிலே ஒரு மலை தாக்கினால் போலே இருக்கும் பெருமையை யுடைய மாணிக்கத்தை
யானையின் கறுப்பும் மணியின் புகரும் தன்னில் வாசி தோற்றுகையாலே மேகத்தோடே கூடினதொரு மின்னாகக் கருதி
தத் அனந்தர பாவியான இடிக்கு பயப்பட்டு நிர்ப்பய ஸ்தானமான புற்றிலே சென்று பிரவேசிக்கும் சிறப்பை யுடைய திருமலையே
ஆக்கரான தேவர்கள் அன்றியே -சர்வ உத்க்ருஷ்டரான நித்ய ஸூரிகள் எங்களது என்று மேல் விழுந்து அத்யபி நிவிஷ்டராய் அனுபவிக்கும் தேசம் —
என்னென்ற மாலதிடம் -என்று எங்களது எங்களது -என்று அபி நிவேசிக்கைக்கு விஷயமான ஸ்தானம் -என்றபடி –
என் -என்கிற இத்தை மாலோடே கூட்டி -எங்களுக்கு ப்ராப்யம் என்னப் பட்ட சர்வேஸ்வரதான இடம் -என்றுமாம்
முற்பட்ட யோஜனைக்கு மால் என்று அபி நிவேசத்தைச் சொல்லுகிறது –

——————————————————————————————————-

ஆபத்தில் பூமியை ரஷிப்பது-அவதாரங்கள் சாது பரித்ராணார்த்தம் -துஷ்க்ருத விநாஸார்த்தம் ஆவது
எப்போதும் உகந்து திருமலையிலே நிற்பது என்கிறார் –

மற்றுள்ள திவ்ய தேசங்களில் காட்டிலும் திருமலைக்கு இத்தனை ஏற்றம் என் என்ன –
அவை எல்லாம் ஒரு தட்டு -இது ஒரு தட்டு என்னும் படி அவன் விரும்பின தேசம் அன்றோ திருமலை என்கிறார் –

இடந்தது பூமி எடுத்தது குன்றம்
கடநதது கஞ்சனை முன்னஞ்ச  கிடந்ததுவும்
நீரோத மா கடலே நின்றதுவும் வேங்கடமே
பேரோத வண்ணர் பெரிது –39–

பெரிது நின்றதுவும் -எப்போதும் நின்று அருளி நித்ய வாசம் செய்து அருளியதும் –

இடந்தது பூமி –பிரளய ஆபத்தில் பூமியை எடுத்த அழகு காணலாவது –
எடுத்தது குன்றம்-கோவர்த்தன உத்தரணத்தில் அவ் வழகு காணலாவது –
கடநதது கஞ்சனை முன்னஞ்ச -கம்சன் அஞ்சும் படி அவனை அழித்த அன்று வெற்றி அழகு காணலாவது –
கிடந்ததுவும்-நீரோத மா கடலே-கண் வளர்ந்த அழகு காணலாவது ஆழ்ந்த கடலிலே சாய்ந்த போது
பேரோத வண்ணர் பெரிது —நின்றதுவும் வேங்கடமே—கடல் போலே ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவன்
எப்போதும் உகந்து நிற்பது திரு மலையிலே –
இடந்தது -பிரளயத்தில் வந்த நலிவு தீர / எடுத்தது -இந்திரனால் வந்த நலிவு தீர / கடந்தது -கம்சனால் வந்த நலிவு தீர –
கிடந்ததுவும் -அவதாரத்துக்கு ஏகாந்தமாம் –
நாம் பெருமாளை உகந்தோம் என்று சோற்றை உகப்புதோம்-சோற்றை உகந்தோம் என்று நாலும் பத்தும் பட்டினி விடுதோம்-
ஸ்திரீகளை உகந்தோம் என்று சதுரங்கம் பொருதல் உறங்குதல் செய்வுதோம்-ஒன்றிலும் ஸ்நேஹம் இல்லை —

——————————————————————–

பெரிய திரைக் கிளர்த்தியை யுடைய கடல் போன்ற வடிவை யுடையவர் -வராஹ வேஷம் கொண்டு பிரளயத்தில்
மூழ்கி இடந்து எடுத்துக் கொண்டு ஏறினது பூமி –
கிருஷ்ண வேஷம் கொண்டு வர்ஷாபத்தை பரிஹரிக்கைக்காக எடுத்து தரித்துக் கொண்டு நின்றது கோவர்த்தன பர்வதம் –
உறவில் அழைத்து நலிய நினைத்த முற்காலத்திலே கண்ட காட்சியிலே நடுங்கும் படியாக கம்சனை ஆக்ரமித்து முடித்து விட்டது –
இவ்வாதாரங்களுக்கு அடியாக மிக்க நீரை யுடைத்தாய் அலை எரிகிற பெரிய திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளிற்று
இங்கு அப்படி அன்று -ஸமஸ்த அவதாரங்களில் உள்ள தன் சேஷ்டிதங்கள் அடங்கலும் பிரகாசிக்கும் படி உகப்புடனே
என்றும் ஓக்க மிகவும் நின்று அருளிற்று திருமலையிலே கிடீர் –

——————————————————————————————————————

பெருவில் பகழிக் குறவர் கைச் செந்தீ
வெருவிப் புனந்துறந்த  வேழம் இரு விசும்பில்
மீன் வீழக் கண்டஞ்சும் வேங்கடமே மேலசுரர்
கோன்  வீழக்  கண்டுகந்தான் குன்று-40—

பகழி-அம்பு – / இரு விசும்பில்-பரந்த ஆகாசத்தில் / மீன் வீழ-நக்ஷத்ரம் விழ –

திருமலையை உகக்கிறார் –
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசனம் பண்ணி உகக்கும் அதுவே கிடீர் அவன் இங்குத்தை
நித்ய வாசத்துக்கு பிரயோஜனமாக நினைத்து இருப்பது என்கிறார் –

பெருவில் பகழிக் –அவஷடப்ய மஹத் தனு-என்கிறபடியே சக்கரவர்த்தி திருமகன் கையும் வில்லும் போலே –
பெரிய வில்லையையும்-நெரிந்த பகழி யையும் -யுடையரான திரு வேடுவர் –
குறவர் கைச் செந்தீ-வெருவிப் புனந்துறந்த  வேழம் இரு விசும்பில்-மீன் வீழக் கண்டஞ்சும் –குனிலே கொளுத்தி
கையிலே கொடு போகிற நெருப்பு ஒளியிலே வில்லின் பெருமையையும் கண்டு நெருப்பு தனக்கு ஆனை அஞ்சும் படியாகவும்
பட்டி மேய்ந்த ஆனை இப்புனம் கொய்தாலும் இங்கு வாரேன் என்று சந்யசித்துப் போனது –

இரு விசும்பு -இத்யாதி -வெளியையும் பரப்பையும் யுடைத்தான ஆகாசத்தில் நின்றும் மின் விழக் கண்டு இனி
ஓர் இடத்திலும் போக்கு இல்லை என்று நின்ற நிலையிலே நின்று அஞ்சுகிற திருவேங்கடம்-
வேங்கடமே மேலசுரர்-கோன்  வீழக்  கண்டுகந்தான் குன்று —–பண்டு சிறுக்கனுடைய விரோதி போயிற்று என்று
உகந்து இன்னமும் ஆஸ்ரித விரோதி -ஏதேனும் வரிலும் பரிஹரிக்க வேணும் என்று அவன் பற்றி நிற்கும் திருமலை
பெரு வில் இத்யாதி -இதில் உத்தரார்த்தம் மீன் விழக் கண்டு அஞ்சும் நிலத்திலே நெருப்பை விழ விட்டார்கள் என்று
குறவர் எறிந்த கொள்ளிக்கு வெருவினதாகையாலே
வேங்கடம் –நிர்ப்பயமான தேசம் –அஸ்தானே பய சங்கை பண்ணும் அத்தனை –

———————————————————————-

அவஷடப்ய மஹத் தனு-என்கிறபடியே ஒரு கையிலே எடுத்துக் பிடித்த பெரிய வில்லையும் வாய் அம்புகளையும்
உடையரான திருக் குறவர் -மற்றைக் கையிலே வழியில் வெளிச் செறிப்புக்காக பிடித்த சிவந்த நிறத்தை
யுடைத்தான குந்நெருப்பின் ஒளி வழியே இவர்கள் கையும் வில்லும் பிடித்த சூழுமாயுமாகக் கொண்டு
ஆயத்தப் பட்டு வருகிற படியைக் கண்டு -நம்மை நலிய வருகிறார்கள் என்று பயப்பட்டு ஒருகாலும்
இங்கே வரக் கடவோம் அல்லோம் என்று புனத்தை சன்யசித்துப் போன ஆனையானது -போம் இடம் தன்னிலும்
பரப்பை யுடைத்தான ஆகாசத்தில் நின்றும் நக்ஷத்திரங்கள் விழ -அத்தைக் கண்டு நமக்கு அவ்வருகு ஓர் அடி இட ஒண்ணாத படி
பூமியில் நெருப்பை விழ விட்டார்கள் என்று அவ்வருகு போக மாட்டாமல் புனத்தில் புக மாட்டாமல்
நடுவே நின்று நடுங்கும் படியான திருமலையே
முன்பு ஒரு காலத்தில் அஸூர ராஜன் என்று விருதூதி திரிந்த ஹிரண்யன் பிணமாய் விழுந்து போகக் கண்டு
சிறுக்கன் விரோதி போகப் பெற்றோம் -என்று உகந்த சர்வேஸ்வரன் -பின்புள்ள ஆஸ்ரித விரோதிகளை
தீர்க்க வேணும் என்று நித்ய வாசம் செய்து அருளும் திரு மலை —

————————————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி– பாசுரங்கள் -21-30– -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் –

November 8, 2016

இரண்டு பட்டாலும் சர்வேஸ்வரன் கிடீர் ஆஸ்ரித அர்த்தமாக இப்படி எளியனானான் என்று
சொல்லிற்றாய் ஈடுபடுகிறார் –

அவன் பெருமையைப் பார்த்து பிற்காலியாதே-ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ ஏக ஸ்வபாவன் -என்று அறிந்து
அவன் திருவடிகளைக் கிட்டப் பாராய் -நெஞ்சே என்கிறார் –

நின்று நிலமங்கை நீரேற்று மூவடியால்
சென்று திசை யளந்த செங்கண் மாற்கு என்றும்
படையாழி புள்ளூர்தி பாம்பணையான் பாதம்
அடையாழி நெஞ்சே அறி –21-

நின்று -சர்வேஸ்வரனானவன் அர்த்தித்தவம் தோற்றும் படிக்கு ஈடாக நின்று
நிலமங்கை நீரேற்று –நிலம் அங்கை நீர் ஏற்று -கொடுத்து வளர்ந்த அழகிய கையிலே பூமியை நீர் ஏற்று
மூவடியால்-சென்று திசை யளந்த செங்கண் மாற்கு –திக்குகள் தோறும் சென்று அளந்து
அத்தாலே அலாப்ய லாபம் பெற்றானாய் இருக்கிறவனுக்கு –
என்றும்-படையாழி புள்ளூர்தி பாம்பணையான்–எல்லாவற்றையும் உடையவன் கிடீர் இரந்தான்
கையிலே திருவாழியை பேராதே பிடிக்க வல்லவனும் -திருவடி முதுகில் நல் தரிக்க இருக்க வல்லவனும்
திரு வனந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையிலே சாய வல்லவனும் சர்வேஸ்வரன் ஆகிறான் –

பாதம்-அடையாழி நெஞ்சே அறி —–மஹா பலியைப் போலே ஆகாதே அவன் திருவடிகளை அடை –
யாழி நெஞ்சே அறி -அளவுடைய நெஞ்சே அறி–ஓலக்க வார்த்தை என்று இராதே இத்தை புத்தி பண்ணி இரு
நின்ற இத்யாதி -பிராட்டியை ஸ்ரீ ஜனகராஜன் நீர் வார்க்கப் பெற்றால் போலே சென்று நின்று என்னுதல் –
சென்று -நடந்தபடி சென்று அளந்து என்னுதல்
செங்கண் மால் -தம்தாமது பெற்றாலும் இனியராக வேணுமோ -என்றும் -பரிபூர்ணன் கிடீர்
பாதம் அடை யாழி நெஞ்சே-என்னை ஓதுவிக்க வல்ல நீ என் செல்லாமை அறி –
அல்லாத வார்த்தை போல் அல்ல -இத்தை புத்தி பண்ணு
சீரால் பிறந்து -அன்று அறுபதினாறாயிரம் தபஸ் ஸூ பண்ணினவன் வயிற்றிலே –
பிதரம் ரோசயாமாச-என்று ஆசைப்பட வந்து பிறக்கை
சிறப்பால் வளராது -வெண்ணெயும் பெண்களையும் களவு கண்டு மூலை படியே வளருகை
பேர் வாமனாகாக்கால் -நாராயணன் ஆனால் ஆகாதோ – பேராளா-ஐஸ்வர்யத்தில் இளைப்பாற வேணுமோ
மார்வு இத்யாதி -பருத்தி பட்ட பன்னிரண்டும் பட்ட பூமி –

———————————————————–

மஹாபலி யஜ்ஜ வாடத்து அளவும் நடந்து சென்று -அவன் முன்னே அபிமதம் பெற்று அன்றிப் போகேன் -என்று
மலையாளர் வளைப்பு போலே அர்த்தித்தவம் தோற்ற நின்று -எல்லாருக்கும் குறைவற கொடுத்துப் போந்த
அழகிய திருக் கையிலே பூமியை நீர் ஏற்று வாங்கிக் கொண்டு -ஓர் அடிக்கு அவனை சிறையிட்டு வைப்பதாக
மூன்று திருவடிகளாலே திக்குகளோடு கூடின சகல லோகங்களையும் அளந்து கொண்டவனாய்
அத்தாலே வந்த ஹர்ஷ பிரகர்ஷத்தாலே சிவந்த திருக் கண்களை யுடையவனுமான சர்வாதிகனுக்கு
சர்வ காலத்திலும் ரக்ஷண பரிகரமான திவ்ய ஆயுதம் திரு வாழி -மேல் கொண்டு நடத்துகிற வாஹனம் பெரிய திருவடி
திருவனந்த ஆழ்வானை படுக்கையாக யுடையவனாகை யாலே ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ ஏக ஸ்வபாவனுடைய
திருவடிகளைக் கிட்டி அனுபவிக்கப் பார்-கம்பீர ஸ்வ பாவமான நெஞ்சே இத்தை ஓலக்க வார்த்தை என்று இராதே
நன்றாக புத்தி பண்ணி இரு –

——————————————————————————————————–

ஆஸ்ரித பக்ஷ பாதம் போலே ஆஸ்ரித பவ்யத்தையும் –

நீர் நம்மை ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ ஏக ஸ்வபாவன் என்று அறிந்த படி எங்கனே என்ன
நான் ஒருவனுமேயோ -லோகம் அடைய அறியாதோ -என்கிறார் –

அறியும் உலகு எல்லாம் யானேயும் அல்லேன்
பொறி கொள் சிறை யவண  மூர்த்தாயை வெறி கமழும்
காம்பேய் மென் தோளி கடை வெண்ணெய் யுண்டாயைத்
தாம்பே கொண்டு ஆர்த்த தழும்பு –22-

அறியும் –ஆஸ்ரித அர்த்தமாக எளியனானான் என்னும் படி நீர் அறிந்த படி எங்கனே என்னில் –
உலகு எல்லாம் யானேயும் அல்லேன்–சிசுபாலன் கூட அறியானோ –
பொறி கொள் சிறை யவண  மூர்த்தாயை -பொறி கொண்டு இருந்துள்ள சிறகை யுடைத்தான திருவடியை ஊர்ந்த உன்னை
வெறி கமழும்-பிள்ளை முகம் வாட ஒண்ணாது என்று எப்போதும் ஒப்பித்த படியே இருக்கையாலே பரிமளம் கமழா நின்ற
காம்பேய் மென் தோளி–மூங்கிலோடு ஒத்த மிருதுவான தோளை யுடையவள்
கடை வெண்ணெய் யுண்டாயைத்-அவள் மார்த்த்வம் பாராதே கடைந்த வெண்ணெய் யுண்டாயை
தாம்பே கொண்டு ஆர்த்த தழும்பு  –கைக்கு எட்டிற்று தாம்பாலே கட்டின தழும்பு -கயிறை நீட்ட ஒண்ணாது
உரலைச் சிறுக்க ஒண்ணாது –இவன் உடம்பில் இடம் காணும் அத்தனை -இறே –
உலகு எல்லாம் -சிசுபாலனை இட்டுச் சொல்ல வேணுமோ
யானே -அனுக்ரஹம் யுடைய நானே ஆலன் –
பொறி இத்யாதி -நிரபேஷனாய்-அர்த்திக்கப் பிறந்த நீ –
வெறி -ஸ்வாபாவிகம் என்னுதல் / பிள்ளை முசியாமைக்கு என்னுதல்
காம்பு -பசுமையும் திரட்சியும் செவ்வையும் –
கடை வெண்ணெய் இத்யாதி -இருவருக்கு தாரகம் -அபலை கட்டிலே கட்டுண்பதே-
தாம்பே கொண்டு – குறும் கயிற்றைக் கொண்டு

——————————————-

சித்ர படம் போலே நாநா வர்ணமான சிறகை யுடைய பெரிய திருவடியை நடத்தும் ஸ்வ பாவனாய்
பிள்ளை அனுங்காத படி ஸூகந்த த்ரவ்யத்தாலே அலங்கரித்துக் கொண்டு இருக்கையாலே பரிமளம் அலை எறியா நிற்பாளாய்
பசுமைக்கும் சுற்றுடைமைக்கும் ஒழுகு நீட்சிக்கும் வேய் போலேயாய்-அதில் வியாவிருத்தமான
மார்த்வத்தை யுடைய தோளை யுடையவளுமான யசோதை பிராட்டி உடம்பு நோவக் கடைந்து திரட்டி வைத்த வெண்ணெயை
அமுது செய்து அருளின உன்னை கைக்கு எட்டிற்று ஒரு அறுதல் தாம்பையே கொண்டு உறைக்கக் கட்டுகையாலே
வந்த தழும்பு நான் ஒருவனுமே யல்லேன் -நாடு அடங்க அறியும் காண் –உவணம் என்று பருந்துக்குப் பெயர் –

————————————————————————————-

ஒரு செயலைக் கொண்டு சொல்லும்படி என் என்னில் -ஒரு செயலிலேயோ -ஒரு அவதாரத்திலேயோ
தழும்பு சுமந்து -என்கிறார் –

நாம் சிலருக்கு அஞ்சுகையாவது என் -கட்டுண்கை யாவது என் -அத்தைப் பின் நாடு அறிகை யாவது என் -என்று
அத்தை மறைக்கப் புக்கான் -ஒரு தழும்பு ஆகில் அன்றோ மறைக்கலாவது -உன் உடம்பு அடங்கலும்
ஆஸ்ரித கார்யம் செய்கையால் வந்த தழும்பு அன்றோ -என்கிறார் –

தழும்பு இருந்த சாரங்க நாண் தோய்ந்தவா மங்கை
தழும்பிருந்த தாள் சகடம் சாடி தழும்பிருந்த
பூங்கோதையாள் வெருவப் பொன் பெயரால் மார்பிடந்த
வீங்கோத வண்ணர் விரல் –23-

தழும்பு இருந்த சாரங்க நாண் தோய்ந்தவா மங்கை
தழும்பிருந்த தாள் சகடம் சாடி தழும்பிருந்த –பிராட்டியும் கூட கூசி ஸ்பர்சிக்க வேண்டும் அழகிய கை
சார்ங்க நாண் தோய்ந்த தழும்பு இருந்தவாம் -ஜ்யாகிணத்தாலே கர்க்கஸமாய் இருக்கும் -தாள் சகடம் சாடி தழும்பிருந்த
பூங்கோதையாள் வெருவப் பொன் பெயரால் மார்பிடந்த –அடல் அரியாய்ப் பெருகினானை -என்கிறபடியே
வீங்கோத வண்ணர் விரல் -கால் தழும்பு -கை தழும்பு -அவாந்தர அவயமான விரல் தழும்பு -ஒன்றேயோ தழும்பு ஆயிற்று -என்கிறார்
பூங்கோதையாள் வெருவ-ஆஸ்ரிதர் உடைய கார்யம் என்றால் உகக்கும் அவளும் பயப்படும்படி உடம்பு அடையத் தழும்பு
சாடி -அவன் மூரி நிமிர்ந்தான் -இவர்க்கு குவாலாய் இருக்கிற படி –
பூங்கோதையாள் வெருவ-பொறாது என்று இருக்குமவள் -வீர வாசி அறியுமவள்-ருஷி வேஷத்தோடே திரிய வேணும் என்னுமவள் –
வீங்கோத வண்ணர் விரல்-வளர்த்தியும் குளிர்த்தியும் –மஹா விஷ்ணும் –விக்ரஹ வியாப்தி யாயிற்று

————————————————————–

அழகிய திருக்கையானது -ஸ்ரீ சார்ங்கத்தின் யுடைய நாண் அறைவால் வந்த தழும்பைச் சுமந்தன -அதி ஸூகுமாரமான
திருவடிகள் ஆனவை அஸூரா விசிஷ்டமான சகடத்தை முறிந்து விழும்படி உதைத்து அத்தால் எழுந்த தழும்பைச் சுமந்தன-
கிளர்ந்து அலை எறிகிற கடல் போலே இருந்துள்ள வடிவை யுடையவருடைய திரு விரல்களானவை –
அழகிய மயிர் முடியை யுடைய பிராட்டி என்னாகத் தேடுகிறதோ -என்று நடுங்கும் படியாக ஹிரண்யன்
மார்வைப் பிளந்து பொகட்டத்ததால் வந்த தழும்பை சுமந்தன
விரல் தழும்பு -கால் தழும்பு -கை தழும்பு -இவற்றை எங்கனே உன்னால் மறைக்கும் படி -என்கை-

————————————————————————————————-

நாம் வெண்ணெய் களவு காணப் புக்கு கட்டுண்டோம் ஆக வேணுமோ என்ன –
களவு கண்டு கட்டுண்டு இருக்கும் படி அறியாயோ -என்கிறார் –

விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய்  கண்டு ஆய்ச்சி
உரலோடு உறப் பிணித்த நான்று -குரலோவா
தேங்கி நினைந்த அயலார் காண இருந்திலையே
ஒங்கோத வண்ணா வுரை —24–

விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய்  கண்டு–விரல் வாயிலே தோய்ந்த அளவிலே –
வெண்ணெய் விழுங்கி வெறுங்கலத்தை வெற்பிடையிட்டு -என்றும் சொல்லா நின்றது –
விரலோடு வாய் தோய்ந்த -என்றும் சொல்லா நின்றது -இவை எங்கனே சேரும் படி
என்று பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் பட்டரைக் கேட்க –
இவனுக்கு என்றும் திருப்பணி இது வன்றோ -ஒரு நாள் அங்கனும் ஆகிறது
ஒரு நாள் இங்கனும் ஆகிறது -என்று அருளிச் செய்தார் –
வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்து யுண்டான் -என்கிற படியே
ஆய்ச்சி-உரலோடு உறப் பிணித்த நான்று —உரலோடும் அவன் என்றும் பிரித்துக் காணப் போகாத படி கட்டின அன்று –

குரலோவா-தேங்கி –அழப் புக்க த்வனி மாறாதே –என்கின்ற ஏக்கம் கீழ் விழாதே –
நினைந்து -இப்படி அழா நிற்கச் செய்தேயும் பெரிய திருப் பணிகள் ஆயிற்று நினைப்பது –
வெண்ணெய் களவு காணும் படி நினைத்து –

அயலார் காண இருந்திலையே–ஐந்து லக்ஷம் குடியில் பெண்களில் காணாதார் யுண்டோ -இவனால் நெஞ்சு புண் பட்டார் எல்லாம்
இவன் பட்டபாடு காண வருவார்கள் இறே -அத்யுத்கடை புண்ய பாபை ரிஹைவ பலம் அஸ்னுதே–இறே –
ஒங்கோத வண்ணா வுரை —–இவனைக் கட்டி வைத்தது ஒரு கடலைத் தேக்கி வைத்தால் போலே காணும் –
உரை -இவ்வடிவு காண வேணும் -இவ்வடிவோடே கூடிய வார்த்தையும் கேட்க வேணும்
பொய்யாகில் உரலோடே கூடி இழுத்துக் கொண்டு புறப்படுவனோ —

விரல் இத்யாதி -வயிறு வளர்த்து அகப்படப் பெற்றோமோ -மிடற்றுக்கு கீழ் இழியப் பெற்றோமோ –
உரலோடு -உரலோடு தன்னோடு வாசி இல்லாமை –
குரல் ஓவாது -அழப் புக்கவாறே இக் கோல் உண்டு பார் என்ன -ஏங்கி நின்றான்
நினைந்து -வெண்ணெயையே நினைந்து இருக்கை –
அயலார் காண -பஞ்ச லக்ஷம் குடியில் பெண்கள் அடைய -அவர்களை பந்தித்துத் தான் அகப்படா நிற்கும் –
அவர்கள் இவன் அகப்பட வல்லனே என்று இருப்பார்கள் –
இருந்திலையே-ராம சரத்தை ராவணன் மறக்கில் மறக்கலாம்

ஓங்கோத வண்ணா -நெருக்குணகையால் வந்த பூர்த்தி
உரை -நமே மோகம் -என்னும் நீ சொல்லிக் காண் -அவாப்த ஸமஸ்த காமன் குறையாய் அழுவதே –
சர்வ சக்தி மிடுக்கு இன்றி ஒழிவதே -சர்வஞ்ஞன் புரை அறுவதே –

——————————————————

திருக்கையாலே அள்ளித் திருப் பவளத்திலே வைத்த வெண்ணெயை அமுது செய்து அருளுவதற்கு முன்பே
வாயது கையதாகக் கண்டு இடைச்சியானவள் களவுக்குப் பெரு நிலை நின்ற உரலோடே எடுத்து உறைக்கக் கட்டின வன்று-
கூப்பிடுகிற கூப்பீடு உச்சிவீடு விடாத படி -வாய் விட்டு அழ மாட்டாமல் -விம்மல் பொருமலாய் -ஏங்கிக் கொண்டு
அவ்வளவிலும் வெண்ணெய் எங்கே இருக்கிறது-அது களவு காணும்படி எங்கனே என்று இத்தையே உருவ நினைத்துக் கொண்டு
உன்னாலே புண்பட்ட இடைப் பெண்கள் எல்லாரும் -கள்ளனுக்கு இத்தனையும் வேணும் -என்று சிரித்துக் கொண்டு
வந்து காணும் படியாக க்ருதார்த்தனாய்க் கொண்டு இருந்திலையோ -கட்டுண்ணப் பெற்ற ஹர்ஷத்தாலே
ஓங்கி கிளர்ந்த கடல் போன்ற வடிவை யுடையவனே -நீ இத்தை உண்மையாக சொல்லிக் காண்
இவர்க்கு இவன் வடிவு காண வேணும் -வார்த்தை கேட்க வேணும் -என்றும் போலே காணும் ஆசை –

——————————————————————————————————

இவனுடைய இந்நீர்மை அனுபவித்தால்-வேறு ஒன்றால் போது போக்க ஒண்ணாது என்கிறார் –
இவனுக்கு நினைவும் பேச்சும் வெண்ணெயில் ஆனால் போலே
ஆழ்வாருக்கு நினைவும் பேச்சும் இவன் பக்கலிலே ஆணைப்படி சொல்கிறது –

அவன் ஓவாதே அழுத படியைக் கண்டு இவரும் ஓவாதே ஏத்தத் தொடங்கினார் –

உரை மேல் கொண்டு என்னுள்ளம் ஓவாது எப்போதும்
வரை மேல் மரகதமே போலே திரை மேல்
கிடந்தானைக் கீண்டானைக் கேழலாய்ப் பூமி
இடந்தானை யேத்தி எழும்  –25-

உரை மேல் கொண்டு -மேலான உரையைக் கொண்டு -அதாவது வாக்குக்கு விஷயமானத்தைக் கொண்டு
அன்றிக்கே -உரைக்கையிலே மேற்கொண்டு -அதாவது சொல்லிச் செல்லுகையில் கிளர்ந்து
என்னுள்ளம் ஓவாது எப்போதும்-என்னுடைய ஹிருதயமானது உச்சிவீடு வீடாக கடவது அன்றிக்கே -ஸ்வரூபம் ஒரு காலாக அழியுமோ

வரை மேல் மரகதமே போலே திரை மேல்-கிடந்தானைக் –
ஒரு மலையிலே ஒரு மரகத கிரியானது பரப்பு மாறப் படிந்தால் போலே யாயிற்று திருப் பாற் கடலிலே
கண் வளர்ந்து அருளின போது இருக்கும்படி
கீண்டானைக் கேழலாய்ப் பூமி-இடந்தானை யேத்தி எழும்  —
சர்வேஸ்வரனாய் சர்வ சக்தியானவனுடைய ஸுலப்ய சரிதங்களை சொல்லுகைக்கு

என்னுள்ளம் -இத்யாதி —
தாச வ்ருத்திகனான என்னுடைய மனசானது இடை விடாது -எப்போதும் இத்யாதி –
ஒரு பர்வத சிகரத்தில் இந்த்ர நீல மணி இருந்தால் போலே விளங்குகிற சமுத்திர சாயியானவனை
கிடந்தானை -கீண்டானை -ஆர்த்தரைக் கண்டால் படுக்கை அடிக் கொதிக்கும் படி
ஏத்தி எழும் -ஸ்துதித்து உஜ்ஜீவிக்கும் –
உரை மேல் கொண்டு -வாக்குக்கு விஷயமாகக் கொண்டு -வாக் விருத்தியை மேற்கொண்டு -என்னவுமாம்
என்னுள்ளம் இத்யாதி -ஒரு மலை மேல் மரகதம் கிடந்தால் போலே திரள் மேல் கண் வளர்ந்து அருளுகிறவனை –
கீண்டானை இத்யாதி -வராஹ ரூபியாய்ப் புக்கு அண்டபித்தியில் நின்றும் ஓட்டுவிடுவித்து பூமியை இடந்தவனை
ஏத்தி எழும் -ஏத்தி உஜ்ஜீவியா நின்றது

—————————————————————-

ஒரு மலையின் மேலே ஒரு மரகத கிரி படிந்தால் போலே ஸ்வ சந்நிதானத்தாலே அலை எறிகிற திருப் பாற் கடலிலே
கண் வளர்ந்து அருளினவனாய் -சிறுக்கன் ஆர்த்தி தீர்க்கைக்காக நரசிம்ஹமாய் தூணிலே வந்து தோற்றி
ஹிரண்யனைப் பிளந்து பொகட்டவனாய் -மஹா வராஹமாய் பிரளயத்தில் கரைந்து அண்டபித்தியிலே ஒட்டின பூமியை
இடந்து எடுத்துக் கொண்டு ஏறினவனை என்னுடைய ஹிருதயமானது -உரைக்கையிலே தத்பரமாய்க் கொண்டு
உச்சிவீடு விடாதே சர்வகாலத்திலும் இவ் வாபதானங்களையே சொல்லிப் புகழ்ந்து உஜ்ஜீவியா நிற்கும்-
உரை மேல் கொண்டு -என்று மேலான உரையைக் கொண்டு -உத்க்ருஷ்டமான சப்தங்களைக் கொண்டு என்னவுமாம்
கேழலாய்க் கீண்டவனை பூமியிடந்தானை -என்று இரண்டையும் இங்கே யாக்கி அண்டபித்தியில் ஒட்டின இத்தை
முதலிலே கீண்டு பின்னை இடந்து எடுத்துக் கொண்டு ஏறின படியைச் சொல்லிற்று ஆகவுமாம் –

——————————————————————————————————–

எல்லார்க்கும் நினைவும் செயலும் ஒக்கப் பரிமாறலாவது பரமபதத்தில் அன்றோ என்னில் -நித்ய ஸூரிகளும் கூட
அவனுடைய ஸுலப்யம் காண வருகிறது திருமலையில் அன்றோ -என்கிறார் –

அவதாரங்களுக்குப் பிற்பாடானார் இழவைப் பரிஹரிக்கைக்காகத் திருமலையிலே வந்து சந்நிஹிதன் ஆனான் -என்கிறார் –

எழுவார் விடை கொள்வார் ஈன் துழாயானை
வழுவா வகை நினைந்து  வைகல் தொழுவார்
வினைச் சுடரை நந்துவிக்கும் வேங்கடமே வானோர்
மனச் சுடரைத் தூண்டும் மலை –26-

எழுவார் -ஐஸ்வர்யம் வேணும் என்று மேலே மேலே பிரார்த்திக்குமவர்கள் –
விடை கொள்வார் -ஆத்ம பிராப்தியே அமையும் -நீ வேண்டா என்று இவன் பக்கலிலே நின்றும் அகலுமவர்கள்
ஈன் துழாயானை-வழுவா வகை நினைந்து  வைகல் தொழுவார்–இவனை பிரியாது ஒழிய வேணும் என்று நினைத்து
காலம் எல்லாம் தொழுவார்கள் –
வினைச் சுடரை நந்துவிக்கும் வேங்கடமே–பகவத் பிராப்தி விரோதி –ஆத்மபிராப்தி விரோதி -ஐஸ்வர்ய பிராப்தி விரோதி
ஆன பாபங்களை எரிகிற நெருப்பை அவித்தால் போலே நசிப்பிக்கும் வேங்கடமே –

வானோர்-மனச் சுடரைத் தூண்டும் மலை –நித்யஸூ ரிகளுடைய கிளர்ந்த மனசை அவனுடைய ஸுலப்யம் காணப் போரி கோள்-
என்று கிளர்ந்து –நிற்கும் திருமலை -காலாந்தரம் அன்று –சந்நிஹிதம்
எழுவார் -பிரயோஜனம் கை புகுந்தவாறே போவார் ஐஸ்வர்யார்த்திகள்
விடை கொள்வார் -பலம் நித்யம் ஆகையால் மீட்சி இல்லை கேவலர்க்கு
வினை -இத்யாதி -இம் மூவருக்கும் உத்தேச்ய விரோதிகளை போக்கும்
நந்துவிக்கை -அவிக்கை –
வானோர் -இத்யாதி -இங்கு உள்ளார் – ஒழிவில் காலம் என்ன -அங்குள்ளார் -அகலகில்லேன் -என்னைச் சொல்லும்

———————————————————–

போற்றி என்று ஏற்றெழுவர் -என்கிறபடியே எங்களுக்கு அபிமதமான த்ருஷ்ட ஐஸ்வர்யத்தை தரலாகாதோ என்று
பிரயோஜனத்துக்கு கை ஏற்றுக் கிளர்ந்து -அது கைப் பட்டவாறே -விட்டு அகன்று போம் ஐஸ்வர்யார்த்திகளும்
உன் அனுபவம் வேண்டா -எங்கள் ஆத்மாவை அனுபவித்துக் கொண்டு ஒரு நாளும் உன் முகத்திலே விழியாது இருக்கும் படி
விடை கொள்ளுகைக்கு திருக் கை சிறப்பிட்டு அருள வேணும் என்று விடை கொண்டு போகும் கைவல்யார்த்திகளும் –
நிரதிசய போக்யமான திருத் துழாயாலே அலங்க்ருதமான பரம ப்ராப்ய பூதனானவனை ஒரு நாளும் விட்டு நீங்காதே
கிட்டி நின்று அனுபவிக்கும் பிரகாரத்தை அனுசந்தித்து சர்வ காலமும் அனுபவிக்கக் கடவர்களாய் இருக்கும்-
பகவத் சரணார்த்திகளுமான -அதிகாரிகளுடைய தத் தத் புருஷார்த்த பிரதிபந்தகமான பாபாக்கினியை
உருத் தெரியாத படி நசிப்பிக்கும் திருமலையே காணும் -அஸ்ப்ருஷ்ட பாப கந்தரான நித்ய ஸூரிகளுடைய
திரு உள்ளம் ஆகிற விளக்கை அவன் சீலாதி குண அனுபவத்தின் ஸ்ரத்தையை வர்த்திப்பித்துக் கொண்டு ப்ரேரியாய் நிற்கும் திருமலை –

————————————————————————————————————–

சேஷ்டிதங்களிலே உருகுகிறார் –ஸூகுமாரமான கையைக் கொண்டே இப்பெரிய செயல்களை செய்வதே
செய்யா நின்றால் அநாயாசேன செய்வதே –
திருவேங்கடமுடையானுடைய திருக்கையைப் பார்த்தார் போலே –

இங்கே எழுந்து அருளி இருக்கிற திருவேங்கடமுடையானடைய தோளின் துடிப்பைக் கண்ட போதே
அவதாரங்களில் விரோதி வர்க்கத்தை பொடி படுத்தின வீரப்பாடு அடங்கலும் காணலாம் -என்கிறார் –

மலையால் குடை கவித்து மாவாய் பிளந்து
சிலையால் மராமரம் ஏழ் செற்று கொலையானைப்
போர்க்கோடு ஒசித்தனவும் பூங்குருந்தம் சாய்த்தனவும்
கார்க்கோடு பற்றியான் கை -27-

மலையால் குடை கவித்து -வர்ஷத்துக்கு குடை அபேக்ஷிதம் இறே -இந்த்ர அஸூர ப்ரக்ருதி அல்லாமையாலே
பசி க்ராஹத்தாலே செய்தானாகில் மலையை எடுத்து நம்மை நோக்கிக் கொள்வோம் என்று மழையைக் குடையாகக் கவித்து –
மாவாய் பிளந்து-பண்ணின ப்ராதிகூல்யத்தின் கனத்தாலே கேசியைக் கொன்று —
சிலையால் மராமரம் ஏழ் செற்று–
அவதாரத்துக்கு அடுத்த ஆயுதத்தாலே மரா மரம் ஏழையும் செற்று
கொலையானைப்-போர்க்கோடு ஒசித்தனவும் –கொல்லக் கடவதாக நிறுத்தின குவலயா பீடத்தினுடைய
பொரா நின்ற கோட்டை அநாயாசேன முறித்தனவும்
பூங்குருந்தம் சாய்த்தனவும்-பூப்பறித்தனவும்

கார்க்கோடு பற்றியான் கை —–சிரமஹரமாய முழக்கத்தை உடைத்தாய் இருக்கும் -என்கை
அன்றிக்கே திருக்கையிலே ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யம் இருந்த போது மேகத்தைப் பற்றி இருந்த சங்கு போலே இருந்தது என்கை
இடையவர் செய்வது எல்லாம் முன்கை உரத்தாலே-க்ஷத்ரியர் என்றும் வில்லாலே -என்னும் இடம் தோற்றுகிறது
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யம் பிடிக்கவும் பொறாத மிருதுவான கையைக் கொண்டு கிடீர் இது எல்லாம் செய்தது –

மலை இத்யாதி -மலையாக விநியோகம் கொண்டானோ
மாவாய் பிளந்து –நாரதாதிகள் கூப்பிடும்படி வந்த கேசியை நெட்டிக்கோரை கீண்டால் போலே கீண்டு –
சிலை இத்யாதி -எய்ய ஒண்ணாத படி திரள நின்ற மரா மரங்களை –
கொலை இத்யாதி -கொலையில் உற்ற ஆனை
பூங்குருந்தம் -தழைத்துப் பூத்து நின்ற
கார்க்கோடு -குளிர்ந்து சிரமஹரமாய பெருத்து முழங்குகை –ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யம் தொடப் பொறாத கை கிடீர் –

———————————————————————-

இந்திரன் ப்ரவர்த்திப்பித்த கல் வர்ஷத்திலே ரஷ்ய வர்க்கம் அழியாத படி கைக்கு எட்டிற்று ஒரு மலையாலே
குடை பிடிப்பாரைப் போலே கீழது மேலதாக மறித்து -ரக்ஷித்து –
தன்னை விழுங்குவதாக வந்த கேசி யாகிற குதிரையினுடைய வாயை இரு பிளவாக கிழித்துப் பொகட்டு –
ஷத்ரியத்துவத்துக்கு ஏகாந்தமாக எடுத்த திரு வில்லாலே ஓர் ஆஸ்ரிதனை விசுவசிப்பிக்கைக்காக மரா மரங்கள் ஏழையும் இழியச் செய்து
எதிர்த்தவர்களைக் கொன்று விழ விடும் குவலயா பீடத்தினுடைய பொருகைக்கு பரிகரமான கொம்பைப் பிடுங்கி பொகட்டனவும் –
கண்டார்க்கு ஆகர்ஷகமாம் படி முட்டாக்கிடப் பூத்துக் கிடக்கிற குருந்தை வேர் பறியும்படி தள்ளி விழ விட்டனவும்-
குளிர்ந்து முழங்குகிற ஸ்வ பாவத்தால் மேகத்தோடு ஒத்து இருந்துள்ள ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை தரித்து அருளினவனுடைய திருக் கைகள் கிடீர் –

—————————————————————————————————

ஐஸ்வர்யம் சொல்லுகிறது என்னவுமாம் -நீர்மை சொல்லுகிறது என்னவுமாம் –

திருமலையிலே எழுந்து அருளி நிற்கிற திருவேங்கடமுடையான் திரு மேனியில்
அழகும் ஐஸ்வர்யமும் சீலாதி குணங்களும் நிழல் இட்டுத் தோற்றா நின்றது கிடீர் -என்கிறார் –

கைய  வலம் புரியும் நேமியும் கார் வண்ணத்
தைய மலர்மகள் நின்னாகத் தாள் செய்ய
மறையான் நின்னுந்தியான் மா மதிள் மூன்று எய்த
இறையான் நின்னாகத் திறை ——–28-

கைய  வலம் புரியும் நேமியும்–கைய -கையிலே உள்ள
கார் வண்ணத்தைய–சிரமஹரமான வடிவை யுடைய ஸ்வாமி யானவனே
மலர்மகள் நின்னாகத் தாள் -கோலா மலர்ப்பாவை நின் திரு மார்விலாள் –
செய்ய-மறையான் நின்னுந்தியான் -நேரே உன்னைக் காட்ட வற்றான வேதத்தை யுடைய ப்ரஹ்மா உன் திரு நாபீ கமலத்திலானான் –
மா மதிள் மூன்று எய்த-இறையான் நின்னாகத் திறை ——த்ரி புரம்-தஹநம் பண்ணி ஈஸ்வர அபிமானியாய் இருக்கிற ருத்ரன்
உன் திருமேனியைப் பற்றி இறையாயிற்று –
அன்றியே -நின்னாகத்து இறை -என்று திருமேனியில் ஏக தேசத்தில் என்னவுமாம் –
இத்தால் ஐஸ்வர்யமும் அழகும் சொல்லிற்றாயிற்று
கார் வண்ணம் -வேறே வேணுமோ -வடிவமையாதோ –
ஐய-என்னது என்னலாய் இருக்கை -அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பன் –
மா மதிள் மூன்று எய்த-இறையான் நின்னாகத் திறை –ஊரைச் சுட்டு பேரைப் படைத்தான் —
கோட் சொல்லி பிரசித்தராமா போலே
ஆகத்திலே ஏக தேசத்தை பற்றினான் -என்னுதல் -ஆகத்தைப் பற்றி இறையானான் என்னுதல் –

————————————————————–

மேகம் போலே சிரமஹரமான வடிவையுடைய நிருபாதிக பந்துவானவனே -ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யமும் திருவாழியும்
திருக் கைகளிலே உளவாய் இரா நின்றன -அலர்மேல் மங்கை யானவள் உன்னுடைய திரு மார்வில்
அகலகில்லேன் இறையும்-என்று உறையா நின்றாள்-உன்னை உள்ளபடி காட்டும் செவ்வையை யுடைய வேதத்தை
தனக்கு நிரூபகமாக யுடைய ப்ரஹ்மா உன்னுடைய திரு மேனியைப் பற்றி லப்த சத்தாகனாய் இரா நின்றான்
பெரிய மதிளையுடைய த்ரி புரத்தை தக்தமாம் படி எய்து விழ விட்ட ஈஸ்வர அபிமானியான ருத்ரன்
உன் திருமேனியில் ஏக தேசத்தைப் பற்றி லப்த ஸ்வரூபன் ஆகா நின்றான் –

———————————————————————————————————–

ஐஸ்வர்யம் கண்டு அஞ்ச வேண்டா -ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யமே அவனுக்கு ஸ்வரூபம் என்கிறார் –
ஐஸ்வர்யம் கண்டு வெருவாதே சீலத்தை அநுஸந்தி -என்கிறார் –

நெஞ்சே உபய விபூதி நாத்தனாய் இருக்கிற அவன் பெருமையை நினைத்து பிற்காலியாதே
அவன் ஆஸ்ரித பரதந்த்ரன் கிடாய் -இத்தை நன்றாகக் புத்தி பண்ணு -என்கிறார் –

இறையும் நிலனும் இரு விசும்பும் காற்றும்
அறை புனலும் செந்தீயும் ஆவான் பிறை மருப்பின்
பைங்கண் மால் யானை படு துயரம் காத்தளித்த
செங்கண் மால் கண்டாய் தெளி -29-

இறையும்– பரம பதத்தில் இருப்பை சொல்கிறது –
நிலனும் இரு விசும்பும் காற்றும்-அறை புனலும் –செந்தீயும் ஆவான்– ஜகதாகாரனாய் லீலா விபூதி உக்தனான படி சொல்கிறது –
பிறை மருப்பின்-பைங்கண் மால் யானை -பிறை போலும் கொம்பை யுடைத்தாய் -ஜாதி உசிதமான கண்ணை யுடைத்தாய்
பெருத்த யானை–ஆனைக்குப் போரும்படியான துயரைப் போக்கி ரஷித்த

செங்கண் மால் கண்டாய் தெளி —–வாத்சல்ய அம்ருதத்தை வர்ஷியா நின்ற கண்ணை யுடையனான சர்வேஸ்வரன்
தெளி -இவனுக்கு ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யமே ஸ்வரூபம் என்னும் இடத்தைப் புத்தி பண்ணு –
இறையும் -நியாமகனாய்க் கொண்டு பரமபதத்தில் இருக்கும் -/ நிலன் இத்யாதி -இந்த விபூதியை யுடையனாய் இருக்கும் இருப்பு
மால் யானை -உடம்பில் பெருமை பாடாற்ற ஒண்ணாமை / அளித்த -புண் பட்டத்தை ஸ்பரிசித்து அருளின படி /
செங்கண் -வாத்சல்யம் / மால் என்று அரை குலைய தளை குலைய வந்து தோற்றின படி /
அவன் தம்மை மாஸூச -என்ன திரு உள்ளத்தைத் தாம் மாஸூச -என்கிறார் -வாசலைத் திறந்து வைப்பாரைப் போலே
பெறுகைக்கு அங்கும் போக வேண்டா -இசைவே வேண்டுவது -ஆர்த்தியே வேண்டுவது
அவனே வாரா விடில் சமாயதிக தரித்ரனே அவன் -மற்று அவனைப் பெற உபாயம் உண்டோ
வாசனையால் அம்மே என்பாரைப் போலே அழைத்தது அத்தனை –

————————————————————————-

பரம பதத்தில் சர்வ ஸ்வாமித்வம் தோற்ற எழுந்து அருளி இருக்கிற ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனுமாய்
பூமியும் பரப்பை யுடைத்தான ஆகாசமும் வாயுவும் -அலை எறிகிற ஜலமும் -தேஜஸ் தத்வம் ஆகிற பஞ்ச பூத ஆரப்தமான
லீலா விபூதியை பிரகார தயா சேஷமாக யுடையவனுமாய் இருக்கிற பெருமையை யுடையவன் –
பிறை போலே இருக்கிற கொம்பையும் ஜாதி உசிதமான பசுமையையும் யுடைய கண்ணை யுடையனுமாய்
அடிமை செய்கையில் பெரும் பிச்சனுமாய் இருக்கிற ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் யுடைய -முதலையின் கையில்
அகப்பட்டுப் பட்ட துக்கத்தை பரிஹரித்து -கையிலே பறித்த பூ செவ்வி அழிவதற்கு முன்பே திருவடிகளிலே
பணிமாறி வித்துக் கொண்டு ரக்ஷித்து அருளின வாத்சல்ய ஸூ சகமான சிவந்த திருக் கண்களை யுடைய
வ்யாமுக்தன் கிடாய் -இத்தை அழகிதாகப் புத்தி பண்ணு -மால் என்று அரை குலைய தளை குலைய வந்து தோற்றின படி —

——————————————————————————————

சம்சாரத்தில் ஸமாச்ரயணீயர் பலர் உண்டு என்று பிரமிக்க வேண்டா -சம்பந்த ஞானம் உண்டாகவே
நெஞ்சு தானே அவனை ஆராய்ந்து பற்றும் –

வியதிரிக்தங்களிலே போகாத படி மனசை நியமித்து திருவடிகளின் உறவை அறிந்து இருப்பார்க்கு-
அம் மனஸ்ஸூ தானே -வர பிராப்தி பற்றாதபடி பற்றிக் கொண்டு அத்யபி நிவிஷ்டமாய் அவனைக் கிட்டும் என்கிறார் –

தெளிதாக உள்ளத்தைச் செந்நிறீஇ ஞானத்
தெளிதாக நன்குணர்வார் சிந்தை எளிதாகத்
தாய் நாடு கன்றே போல் தண்  துழாயான் அடிக்கே
போய் நாடிக் கொள்ளும் புரிந்து ——30-

செந்நிறீஇ—நன்கு நிறுத்தி / புரிந்து போய் –விரும்பி அடைந்து-

தெளிதாக உள்ளத்தைச்–உள்ளத்தை தெளிதாக -விஷய ப்ராவண்யத்தாலே காலுஷ்யமான ஹிருதயத்தினுடைய காலுஷ்யம் போக
செந்நிறீஇ–செவ்விதாக நிறுத்தி
ஞானத் தெளிதாக நன்குணர்வார் சிந்தை எளிதாகத்–ஞானத்தால் எளிதாம் படி -அவன் சேஷீ நாம் சேஷபூதர் –என்று
அவனை உணர்வாருடைய சிந்தை
தாய் நாடு கன்றே போல் தண்  துழாயான் அடிக்கே போய் நாடிக் கொள்ளும் புரிந்து —-
அநேகம் பசுக்கள் நின்றால் தாயைத் தேடும் கன்றே போலே
தண் துழாயான் அடிக்கே புரிந்து போய் நாடிக் கொள்ளும்
செந்நிறீஇ-இந்திரியங்களை தாம் வெல்லப் பாராதே எம்பெருமான் பக்கலிலே மூட்டி விஷயங்களை ஜெயிக்கப் பார்க்கை –
தெளிதாக -ஞானத்தால் விகசிதமான பக்தியால் / எளிதாக -விஷயங்களில் பழக்கம் போலே தானே மூளும் படியாய் இருக்கை
தாயாய் இருக்கிறபடி
அடியே -அல்லாத ஸ்தலங்களைக் கடந்து /புரிந்து -விரும்பி –

—————————————————————-

விஷயாந்தரங்களால் உள்ள காலுஷ்யம் போய் தெளிவுடையதாம் படிக்கு ஈடாக -ஹ்ருதயத்தை
பகவத் பிரவணமாம் படி என்னை நிறுத்தி
தத் விஷய பக்தி ரூபா பன்ன ஞானத்தினால் -அவன் சேஷி நாம் சேஷம் -என்கிற தெளிவு
யுண்டாம்படியாக சாஷாத்கார பர்யந்தம் நன்றாக உணர்ந்து இருக்குமவர்களுடைய மனசானது வருத்தம் அற
கூட நிற்கிற பசுக்களையும் கணிசியாதே-தன் தாயைக் கிட்டிக் கொண்டு நிற்கும் கன்று போலே
சிரமஹரமான திருத் துழாயாலே அலங்க்ருதனாகையாலே வகுத்த சேஷியுமாய் -நிரதிசய போக்யனுமான
எம்பெருமானுடைய திருவடிகளையே வாக்யாதி இந்திரியங்களை கணிசியாதே அங்கே
அபிமுகமாய் கொண்டு போய் தேடிக் கொள்ளா நிற்கும் -இது நிச்சயம் –

——————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி– பாசுரங்கள் -11-20– -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் –

November 8, 2016

இவனுடைய ரக்ஷகத்வத்தில் த்வரையைக் கண்டு தம்முடைய இந்திரியங்கள் வியாகுலமாம் படி சொல்லுகிறது –

இப்படி அவன் படிகளை அனுபவித்துக் கொண்டு போகிற வழியாலே -தமக்கு அவன் பக்கல் உண்டான
அபி நிவேசத்தைப் பேசினார் கீழ்
இப்போது கரணியான தம்மிலும் காட்டில் தம்முடைய கரணங்களுக்கு அவன் பக்கல் உண்டான
அபிநிவேச அதிசயத்தை பேசுகிறார் –

வாய் அவனை அல்லது வாழ்த்தாது கை யுலகம்
தாயவனை அல்லது தாந்தொழ  பேய் முலை நஞ்
சூணாக வுண்டான் உருவோடு பேர் அல்லால்
காணாக் கண் கேளா செவி —11-

வாய் அவனை அல்லது வாழ்த்தாது –நீ அளவிதாம் படி அமையும் காண் என்றாலும் கேளாது
கை யுலகம்-தாயவனை அல்லது தாந்தொழ –திரு உலகு அளந்து அருளினவனுடைய நீர்மையைக் கண்டால்
நான் வேண்டாம் என்னிலும் தொழுது அல்லது நில்லாது
பேய் முலை நஞ்-சூணாக வுண்டான்–பேய் நஞ்சாகக் கொடுத்தால் -இவன் தாரகமாக யுண்டான்
அவள் தன் நெஞ்சில் தண்மையால் முடிந்தாள் அத்தனை –
உருவோடு பேர் அல்லால்-காணாக் கண் கேளா செவி ——அவன் உரு அல்லது கண்கள் காணா
அவன் பேச்சே அல்லது செவிகள் கேளா –
ஆஸ்ரித விஷயத்திலும் -சாமான்ய விஷயத்திலும் இருக்கும் இருப்பில் சர்வ இந்திரியங்களும் அபஹ்ருதமான படி –
வாய் அவனை அல்லது வாழ்த்தாது -தாம் புறம்பே வாழ்த்தப் பார்க்கிலும் -தாம் செய்யா
கை யுலகம்-தாயவனை அல்லது தாந்தொழ–தொழாதார் தலையிலும் இருந்து தொழுவித்துக் கொள்ளும் திருவடிகளை
யுடையவனை அல்லது -தாம் தொழா-அவனும் ஏற வாங்கிலும் -நானும் ஏற வாங்கிலும் –
பேய் முலை நஞ்-சூணாக வுண்டான்–கொடா விடில் பிழையேன் என்று கொடுக்க –
உண்ணா விடில் பிழையேன் என்று உண்டான் -அநந்யார்ஹம் ஆயிற்று –
உருவோடு பேர் அல்லால்-காணாக் கண் கேளா செவி -ஹ்ருஷீ கேசன் அன்றோ —

———————————————

என்னிலும் காட்டிலும் அவன் எங்குற்றான் என்று பார்க்கிற என்னுடைய வாக் இந்த்ரியமானது அவனை ஒழியப் புகழாது –
கைகளானவை தரதம விபாகம் பாராதே இருந்ததே குடியாக லோகத்தை அடைய அநாயாசேன அளந்து கொண்ட
சீலாதிகனாவனை ஒழிய தாம் தொழப் பாராது –பூதனையுடைய முலையில் விஷத்தை தாரகமாக விரும்பி
அமுது செய்தவனுடைய வடிவை ஒழிய கண் காணாது -குண சேஷ்டிதங்களுக்கு வாசகமான
திரு நாமங்களை ஒழியச் செவி கேளாது —

———————————————————————–

தம்முடைய அனுபவமான பக்தியைச் சொல்லுகிறது என்னவுமாம் -பக்தியை விதிக்கிறது என்னவுமாம் –
கீழ் ப்ராப்ய சிஷை பண்ணினார் -இனி ப்ராபகம் சொல்லுகிறார் –

கீழ் ஸமாச்ரயணீயனாகச் சொன்னவனை ஆஸ்ரயிக்கும் இடத்திலே தத் அனுரூபமான சாதனம் பக்தி -என்கிறார் –

செவி வாய் கண் மூக்கு உடல் என்று ஐம்புலனும் செந்தீ
புவி கால் நீர் விண் பூதம் ஐந்தும் அவியாத்
ஞானமும் வேள்வியும் நல்லறமும் என்பரே
ஏனமாய் நின்றார்க்கு இயல்வு —12-

அவியாத ஞானம் -நாஸம் அற்ற பக்தி ரூப பன்னமான ஞானம்
செந்தீ புவி கால் நீர் விண் பூதம் ஐந்தும்-பஞ்ச பூதங்களிலான தேஹமும்
வேள்வியும் -அக்னி ஹோத்த்ரம் போன்ற பக்திக்கு சாதனமான கர்மங்களும் –
நல் அறமும் -பக்திக்கு விருத்தியைச் செய்யும் விவேகம் விமோகம் முதலான ஆத்ம குணங்களும்
ஏனமாய் நின்றார்க்கு இயல்வு —என்பரே–
நிரபேஷ ரக்ஷகனான ஸ்ரீ வராஹ மூர்த்திக்கு சாதனம் என்கிறார்களே -என்ன அறிவு கேடு –

வேள்வியும் -பக்தி விவ்ருத்தி யர்த்தமாகவும் -பாப ஷயத்துக்காகவும் அனுஷ்டிக்கிற கர்மங்கள் –
அக்னி ஹோத்ராதி து தத் கார்யா யைவ தத் தர்ச நாத் —
ஆ ப்ராயாணாத் தத்ராபி ஹி த்ருஷ்டம் -என்றும் –
யஞநேன தாநேந தபஸா அநாசகேன ப்ராஹ்மனோ விவிதி ஷந்தி -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
நல்லறம் -விவேகாதிகள் – என்பரே ஏனமாய் நின்றார்க்கு இயல்வு –
ஏனமாய் நின்றாரைப் பெறுகைக்கு பண்ணும் பிரவ்ருத்தி இவை என்பர் –
ஆபத்தே அடையாளமாக தானே ரஷிக்கும் என்கையாலே –
அவன் உபாயமாகத் தன்னுடைய பக்தியைச் சொல்லுகிறது என்றுமாம் –

செவி வாய் கண் மூக்கு உடல் என்று ஐம்புலனும் –சர்வ இந்திரியங்களுக்கும் உப லக்ஷணம்
செந்தீ-புவி கால் நீர் விண் பூதம் ஐந்தும் -ஆக இருபத்து நாலுக்கும் உப லக்ஷணம் –
அவியாத்-ஞானமும் வேள்வியும் நல்லறமும் என்பரே–கர்ம யோக அந்தர்கதமான ஞானம் -ப்ரக்ருதி ஹேயதாயா ஜ்ஜேயை
ஆத்ம உபாதேயதயா ஜ்ஜேயன் -ஈஸ்வரன் உபாதேய தமனாய் கொண்டு ஜ்ஜேயன் -சஞ்சலம் ஹி
வேள்வி -கர்ம யோகம் – நல்லறம் ஆன்ரு சம்சயாதி தர்மங்கள் என்பர் -வேத சாஸ்திரங்களில் பிரசித்தி
ஏனமாய் நின்றார்க்கு இயல்வு —தளர்ந்த போது எடுக்குமவன் -என்று ஷேபமான போது பிரவ்ருத்தி கொண்டு
புகுவதைக் கை வாங்கின அன்று எடுக்க இருக்க -ஞானப் பிரானை அல்லால் இல்லை –
அறிவானாம் -என்றால் போலே -இயல்வு -உபாயம்

————————————–

ஸ்ரோத்ர ஜிஹ்வா சஷூர் க்ராண த்வக்குகள் ஆகிற ஞான இந்திரியங்கள் ஐந்தும்
தேஜஸ் பிருத்வி வாயு ஜலம் ஆகாசங்கள் ஆகிற பூத பஞ்சகமும்
தத் பலஷிதமான சரீரமும் -இந்த கரண களேபரங்களால் சாதிக்கப் படுமதாய்-அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சந்தான ரூபமான
பக்தி ரூபா பன்ன ஞானமும் -பக்தி உத்பத்தி விவ்ருத்தி ஹேதுவாய் -பல சங்க கர்த்ருத்வ தியாக பூர்வகமாக பண்ணும் யாகாதி கர்மங்களும்
நாள் தோறும் பக்தியை வளர்க்கக் கடவ விவேக விமோதாதிகளும் -ஆன்ரு சம்சய தாநாதிகளும் ஆகிற விலக்ஷண தர்மமும்
சர்வ ஸூலபனாய்-ஆபத் சகனாய் நின்ற சர்வேஸ்வரனுக்கு -சத்ருச சாதனம் என்று வேத வைதிக புருஷர்கள் சொல்லா நின்றார்கள்
பக்தித–என்றும் –
பக்த்யா த்வத் அநந்யா ஸக்ய-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே
அங்கன் இன்றிக்கே
தமக்கு போக உபகாரணமான பக்தியை -உபாசகர் உபாயமாக அநுஸந்திக்கும் கட்டளையைச் சொல்லி
பக்தியை ஷேபித்து பிரபத்தியை அருளிச் செய்கிறார் ஆகவுமாம் -அப்போதைக்கு –
ஏனமாய் நின்றார்க்கு நல்லறமான இவை இயல்வு என்பரே-தானே வந்து நிஹிதனாய் ரக்ஷிக்குமவனைப் பெறுகைக்கு
இவற்றை சத்ருச சாதனம் என்று சொல்லா நிற்பார்கள் -என்ன அறிவிலிகளோ -என்று ஷேபமாகக் கடவது
ஞானப் பிரானை அல்லால் இல்லை நான் கண்ட நல்லதுவே என்று இறே தம்முடைய சித்தாந்தம் –

———————————————————————————————–

வாயவனை யல்லது வாழ்த்தாது -என்னும்படியாய் இருந்தது -உம்மது–அல்லாதார்க்கு அவனை ஆஸ்ரயிக்கும் போது
அவதானம் வேணும் -எங்கனே கூடும்படி என்னில் -அல்லாதாரும் ஆஸ்ரயிக்கும் படி தானே பிரதமபாவியாம் -என்கிறார் –
உபகரணங்களையும் கொடுத்து -ருசியையும் ஜநிப்பித்து-உபாயமுமாய் -தானே பல பிரதானம் பண்ணும் என்கிறார்
அவனை நேர் கொடு நேர் கிட்டிப் பரிமாறுகைக்கு அதிகாரிகள் நித்ய ஸூரிகளே –இப்படி இருக்கச் செய்தேயும்
சம்சாரிகளான நம் போல்வார்க்கும் ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி தன்னை ஸூலபனாக்கி வைக்கும் -என்கிறார் –

இயல்வாக யீன் துழாயான் அடிக்கே செல்ல
முயல்வார் இயல் அமரர் முன்னம் -இயல்வாக
நீதியால் ஓதி நியமங்களால் பரவ
ஆதியாய் நின்றார் அவர் –13–

இயல்வாக –சத்ருசமாக
யீன் துழாயான் அடிக்கே செல்ல-ஆக முதலியாகத் தோள் மாலை இட்டிருக்கிறவதுக்குப் போரும்படியாக
முயல்வார் இயல் அமரர் முன்னம்-இயற்றியை யுடையரான நித்ய ஸூ ரிகள் முன்னே மஹா யத்னம் பண்ணுவார்கள் –
விஷய பிரவணராய் அவனை அறியாதவர்களும்
இயல்வாக-சத்ருசமாக
நீதியால் ஓதி -முறையால் திரு நாமங்களை சொல்லி
நியமங்களால் பரவ-பரவும் படிக்கு ஈடாக -சாஸ்திரங்களில் சொல்லும் நியமங்களாலே பரவசமாகும் படிக்கு ஈடாக
ஆதியாய் நின்றார் அவர்–அவர் தாமே –பிரதம ஸூஹ்ருதம் ஆனார் –

இயல் அமரர் –இயற்றியை யுடைய அமரர் -/ முன்னம் -முந்துற முன்னம் /இயல்வாக–இதுவே யாத்திரையாக
யீன் துழாயான்-பரி பூர்ணன் / அடிக்கே செல்ல–திருவடிகளுக்குச் சேர /முயல்வார்-யத்னம் பண்ணுவார் –
இயல்வாக-சத்ருசமாக /நீதியால் ஓதி -சாஸ்திர யுக்தமான படியே / நியமங்களால் பரவ-ஸ்ரவணாதிகளால் ஆஸ்ரயித்து
ஆதியாய் நின்றார் அவர் -அவர்களுக்கு உபேயத்துக்கு அடியானால் போலே வேண்டினவிடத்துக்கு இவர்களுக்கு
உபாயத்துக்கு அடியாக நின்றால் ஆஸ்ரயிக்க ஒண்ணாதோ –
அவனே இதுக்கும் வேண்டின பின்பு அவனையே பற்ற அமையாது என்றுமாம் –

————————————-

ஐஸ்வர்ய ஸூசகமான அழகிய திருத் துழாயை யுடையனான சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளிலே கிட்ட -சத்ருசமாக உத்யோகிப்பர்
முந்துற முன்னம் அதுக்கு ஈடான யோக்யதையை யுடையரான நித்ய ஸூரிகள் -அல்லாத நம் போல்வாரும்
ஸ்வ வர்ணாதிகளுக்கு நழுவுதல் வாராத படி அழகிதாகக் கொண்டு சாஸ்திர யுக்தமான விரத நியமாதி க்ரங்களோடே
அத்யயனத்தைப் பண்ணி -அதீதமான வேதத்தின் அர்த்தத்தை ஆச்சார்யன் பக்கலிலே கேட்டு மனனம் பண்ணி
அர்ச்சனை பிரணாமா கீர்த்த நாதிகளோடேகூட அனவரத பாவனை பண்ணுகை யாகிற நியமங்களாலே
பக்தி பரவசராய் பரவும்படிக்கு ஈடாக அப்படிப் பட்ட பெருமை யுடையவர் -பூர்வஜ -என்கிறபடியே
ருசி உத்பாதகராய்க் கொண்டு முற்பாடராய் நின்றார் –ஆகையால் நமக்கு எல்லாம் ஆஸ்ரயிக்க குறையில்லை என்று கருத்து –
இயலமரர் –இயற்றியை யுடையரான -யோக்யதை யுடையரான நித்ய ஸூ ரிகள் -என்றபடி –

————————————————————————————————————

பிரக்ருத்யா ஆஸ்ரயிக்குமவர்களையும் சொல்லி -ஆஸ்ரயிப்பித்துக் கொள்ளுமவனையும் சொல்லிற்று
இது ஒன்றும் பெறாதாரைச் சொல்லுகிறது –
அவனை வேண்டாதார் படுகிற பாடு பாரீர் -என்கிறார் –

இப்படி ருசி உத்பாதகனாய்க் கொண்டு முற்பாடானாய் நிற்கிறவனை விட்டு -சம்சாரிகள் ஷூத்ர தேவதா ஸமாச்ரயணம்
பண்ணா நின்றார்கள் என்னில் –
அவர்கள் அப்படிச் செய்தார்களே யாகிலும் அந்த ஆஸ்ரயணீயரான தேவதைகளுக்கும் ஆசிரயணீயன் அவனே -என்கிறார் –

அவரவர் தாம் தாம் அறிந்தவாறு ஏத்தி
இவர் இவர் எம்பெருமான் என்று சுவர் மிசைச்
சார்த்தியும் வைத்தும் தொழுவர் உலகளந்த
மூர்த்தி யுருவே முதல் –14-

அவரவர் –ரஜஸ் பிரசுரரும் தமஸ் பிரசுரரும்
தாம் தாம் அறிந்தவாறு ஏத்தி-குணானுகுணமாக வெளிச் செறிந்த படி ஏத்தி
இவர் இவர் எம்பெருமான் என்று -ரஜஸ் தமஸ் ஸூக்களுக்கு விஷயமானவரை என்னுடைய ஸ்வாமி என்று
சுவர் மிசைச்-சார்த்தியும் வைத்தும் தொழுவர் ——-சர்வேஸ்வரன் பக்கல் -எவ்வண்ணம் சிந்தித்து இமையாது இருப்பர்
என்கிற செயலில் பித்தியிலே எழுதியும் வைத்தும் தொழுவர் –
உலகளந்த-மூர்த்தி யுருவே முதல் —-இவர்களுடையவும் -ஆசிரயணீயங்கள் யுடையவும் தலையிலே அடியை வைத்தவனே பிரதானம் –
மூர்த்தி யுருவே முதல்–சர்வேஸ்வரனுடைய திரு மேனியே பிரதானம் –

அவரவர் பின்ன ருசிகள் – தாம் தாம் அறிந்தவாறு ஏத்தி -சாஸ்திரத்தின் பின் செல்லார் /
இவர் இவர்–சகர புத்திரர்கள் கண்டாரை -என் குதிரை பிடித்தாய் -என்று பிடிக்குமா போலே -தோற்றினாரை
உலகளந்த-மூர்த்தி யுருவே முதல் –சமாஸ்ரயிப்பார் தலையிலும் ஸமாச்ரயணீயர் தலையிலும்
ஓக்கத் திகைத்த சர்வேஸ்வரன் -உருவே முதல் -வடிவே முதல் –

———————————————–

ரஜஸ் தமஸ் பிரசுரராய் பின்ன ருசிகளான அவ்வதிகாரிகள் -சாஸ்திர முகத்தால் அன்றிக்கே குணானுகுணமாக
தாம் தாம் அறிந்த பிரகாரங்களாலே வாய் விட்டுப் புகழ்ந்து தங்கள் உகந்த குணங்களை யுடைய ஐயன் துர்க்கை
தொடக்கமாக ருத்ரன் முடிவாக உண்டான இவர்கள் நமக்கு ஆஸ்ரயணீயரான ஸ்வாமிகள் என்று ஆதரித்துக் கொண்டு
ஒவ்வொரு தேவதைகளை ஓரோர் பித்திகளிலே சித்ர ரூபேண எழுதியும் க்ருஹம் தொடக்கமான
ஓரோர் இடங்களிலே ப்ரதிமா ரூபேண ப்ரதிஷ்டித்து வைத்தும் ஆஸ்ரயியா நிற்பார்கள் –
இவர்கள் இப்படிச் செய்தாலும் ஆஸ்ரயிக்கிறவர்களோடு -ஆஸ்ரயணீயராக இவர்கள் விரும்புகிற அத் தேவதைகளோடு வாசியற
எல்லோரும் தன் கால் கீழே துகை யுண்ணும் படி ஜகத்தை அடைய அளந்து கொண்ட சர்வேஸ்வரன் திருமேனியை பிரதானம் –

——————————————————————————-

அவ்வோ தேவதைகளும் ஆச்ரயணீயராய்ச் சொல்லா நிற்கச் செய்தே -அவர்கள் அப்ரதானர் இவன் பிரதானன் என்று
சொல்லுகிறது உம்முடைய பக்ஷத்தாலே இறே என்ன -அர்த்த தத்வம் இருந்தபடியேப் பார்க்கலாகாதோ -என்கிறார் –

நீர் அவனையே பிரதானனாகச் சொல்லா நின்றீர் -புறம்பே ஆஸ்ரயிப்பார் சிலரும் ஆஸ்ரயித்தார்கு பலம் கொடுப்பார்
சிலருமாய் அன்றோ நாட்டில் நடந்து போருகிறது-என்ன -அவை யடங்கலும் வியர்த்தம் என்கிறார் –

முதலாவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும்
முதலாவான் மூரி நீர் வண்ணன் -முதலாய
நல்லான் அருள் அல்லால் நாம நீர் வையகத்துப்
பல்லார் அருளும் பழுது ——–15-

முதலாவார் மூவரே –இருந்ததே குடியாக ஆஸ்ரயணீயர் அன்று இறே -மூவர் இறே பிரதானர்
அம்மூவருள்ளும் முதலாவான் –ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கு ஜீவ வ்யவதாநத்தாலே -அந்தர்யாமியாயும்
தன் பக்கலிலே ஸ்வேன ரூபேண நின்றும் காரணம் ஆவான் –
மூரி நீர் வண்ணன்-பொன்னுருவும் தீயுருவும் ஆனவர்கள் அன்று -பரப்பை யுடைத்தான கடல் வண்ணன் –
முதலாய–காரணமான
நல்லான் அருள் அல்லால்-அறவனானவன் அருள் அல்லால்
நாம நீர் வையகத்துப்-பல்லார் அருளும் பழுது ——அவனுடைய அருள் ஒழிய அல்லாதார் எல்லாருடைய அருளும் பழுது
அதிகாரிகள் ஆகையால் அவர்களை முற்படச் சொன்ன அத்தனை -பழுதாம் இடத்தில் அவர்களோடு அல்லாதாரோடு வாசி இல்லை
அவனுக்கு வசராய்க் கொண்டு பலம் தரிலோ என்னில் இரண்டும் வியர்த்தம் –
முதலாய நல்லான் -பெற்ற தாய் ஆகையால் பரிவன்-தர்மஞ்ஞஸ் சரணாகத வத்ஸல-முலைப் பால் இருக்க விஷ பானம் பண்ணுவாரோ
நாமம் -நாம மாத்ரரான பல்லார் என்னுதல் –பிரசித்தமான நீர் வையகம் என்னுதல் -பல்லார் -கீழ்ச் சொன்ன ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் அகப்பட
தனித்தனியவும் திரளவும் பழுது -வியர்த்தம் –

—————————————————

இவர் இவர் என்று இருந்ததே குடியாக ஆஸ்ரயணீயர் என்று பிரமியாதே ஸ்ருஷ்டியாதி கார்யங்களை
அதுக்கு அடைத்த வடிவு எடுத்து நடத்திக் கொண்டு போருகிற-ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ராதிகள் ஆகிற மூவருமே
ஜகத்துக்கு ப்ரதானர் ஆவர் -அம் மூவர் தம்மில் சமர் என்றும் -மூவரும் கூட ஓன்று என்றும்
மூவருக்கும் அவ்வருகே ஒருவன் பிரதானன்-என்றும் பிரமியாதே -அந்த மூவரிலும் வைத்துக் கொண்டு பிரதானனாவான்
ப்ரஹ்மாதிகளை இடுக்கி ஸ்ருஷ்டியாதிகளை நிர்வகித்துப் போருமவனாய்-சஞ்சரியா நின்றுள்ள கடல் போலே இருக்கிற
வடிவையும் யுடையவன் ஆனவன் -ஜகத் காரண பூதனுமாய் சர்வ விஷயமான வாத்சல்யத்தையும் யுடையனானவனுடைய
கிருபை ஒழிய -பிரசித்த மான நீரையுடைத்தான ஜகத்தில் உள்ள பலருடைய பிரசாதமும் வியர்த்தம்
இவனை ஒழிந்த மற்ற இவருடைய அருளோடு கீழ்ச் சொன்னவர் களோடு வாசியற சர்வமும் வியர்த்தம்
அன்றிக்கே -நீர் சூழ்ந்த பூமியில் நாம மாத்ரமான பல்லார் அருளும் பழுது என்னவுமாம் -தான் பலியாத அளவன்றிக்கே
பகவத் பிரசாதத்தையும் விலக்குவதாகையாலே-பழுது -என்கிறார்-

—————————————————————————————–

நல்லான் அருள் பெற்ற -எனக்கு சோகம் உண்டாயிற்று -என்கிறார் –
பண்டு உபாயாந்தரங்களிலும் தேவதாந்தரங்களிலும் ப்ரவணனாய் இழந்தேன் என்று சொல்லுகிறார் –

இதர தேவதைகளைப் பற்றி இவ்விஷயத்தை இழந்த நாட்டார் இழவைப் பரதவ நிஷ்கர்ஷ முகத்தாலே பரிஹரித்தவர்
அநாதி காலம் இதர தேவதைகளையும் -இதர சாதனங்களையும் பற்றி இவ்விஷயத்தை அகன்று திரிந்த
தம் இழவை நினைத்து சோகிக்கிறார்

பழுதே பலபகலும் போயினவென்று அஞ்சி
அழுதேன் அரவணை மேல் கண்டு தொழுதேன்
கடலோதம் காலலைப்பக் கண் வளரும் செங்கண்
அடலோத வண்ணரடி———16–

பழுதே பலபகலும் போயினவென்று அஞ்சி
அழுதேன் –போன காலம் அநாதி –வரும் காலம் அநந்தம் -இத்தோடு ஒத்த காலம் இறே போயிற்று என்று அழுதேன்
இழவுக்கு அழுதார் ஆகில் அச்சம் ஆவது என் -வருமத்தை குறித்து அன்றோ அஞ்சிற்று என்னில் -அதிகாரி நான் ஆகில்
போன காலம் போலே ஆகிறதோ வருகிற காலமும் என்கிறார் –
யஸ்ய ராமம் ந பஸ்யேத்து யம் ச ராமோ ந பஸ்யதி –நிந்திதஸ்ச வ ஸேல் லோகே ஸ்வாத்மாப் யேநம் விகர்ஹதே-என்று
சொல்லுகிறது பெருமாளுடைய ஒரு நாளைக்கு இழவுக்கு இறே
கடலோதம் காலலைப்பக் -திருவடிகளை -கடலோதமானது துடை குத்துமா போலே அலைப்ப
கண் வளரும் செங்கண்-அடலோத வண்ணரடி——அரவணை மேல் கண்டு தொழுதேன்–தகட்டில் அழுத்தின மாணிக்கம் போலே
பழுதே -பழுதும் பழுது அல்லாததும் கூடப் பெற்றேனோ / பல பகல் -இழந்த அநாதி காலம் பலவாய் -அதுக்கு அநந்தரம் அனந்த காலமான படி
போயின -போன நீர்களைக் கோலவோ–வரும் காலமும் பழைய காலமும் ஓன்று -பழைய நானே இன்னம்
அப்படியாகில் செய்வது என் –என்கிறார் -காலேஷ் வபி ச –
அரவணை மேல் கண்டு -பரியங்க வித்யையில் படியே பூர்ணமாகக் கண்டேன் / கண்டு தொழுதேன் -கண்டால் செய்யும் தொழில் /
கால் அலைப்ப -சிறு திவலை துடை குத்த / செங்கண் –வாத்சல்யம் தோற்றுகை / அடலோதம் -நெருங்கின ஓதம் –

———————————————

ஸுகுமார்ய அனுரூபமாக கடலின் சிறு திவலைகள் ஆனவை துடை குத்துவாரைப் போலே அனுகூலமாகத் திருவடிகளை ஸ்பர்சிக்க –
அத்தாலே பள்ளி கொண்டு அருளுமவனாய் -வாத்சல்யத்தாலும் ஐஸ்வர்யத்தாலும் குதறிச் சிவந்த திருக் கண்களை யுடையனுமாய் –
அனுபவிக்கப் புக்கவர்களை அபி பவித்து எழ வீசுகிற ஸுந்தர்ய தரங்கங்களோடு கூடின வடிவை யுடையவனுமானுடைய திருவடிகளை –
வெளுத்த நிறத்தை யுடையனான திருவனந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையின் மேலே -ஞான சாஷாத்கார முகேன கண்டு அனுபவித்து –
தத் அனந்தர பாவியான தொழுகையிலும் அந்வயிக்கப் பெற்றேன் –இப்படி அனுபவத்தோடு அடிக்க கழஞ்சு பெற்றுச் செல்லுகைக்கு-
உறுப்பான கீழ்க் கழிந்த காலம் எல்லாம் ஓன்று ஒழியாத படி வ்யர்த்தமே போய் விட்டதே -என்று கண்ண நீர் வெள்ளமிட இருந்து சோகித்தேன் –
கீழ் இழவுக்கு அடியான நம்முடைய கர்மம் இப்போதும் குறி அழியாதே கிடக்கையாலே
மேலுள்ள காலத்திலும் -இவ்வனுபவத்துக்கு குறைத்தல் வரில் செய்வது என் -என்று பயப்பட்டு அழுதேன் –

———————————————————————————————

சம்சாரத்தில் நினைத்த படி எல்லாம் அனுபவிக்கப் போமோ -பரமபதத்தில் போனால் அன்றோ அனுபவிக்கலாவது -என்ன
இங்கே வெள்ளம் இட்ட அன்று தான் பெற்றேனோ -என்கிறார் –
பழுது என் என்னில் -இன்று கதை கேட்க இருந்தேன் என்பார் இறே

திருப் பாற் கடலிலே சென்று கிட்ட வேண்டும் படி தூரமாய் நான் இழந்தேனோ-அவன் தானே எல்லார் தலையிலும்
திருவடிகளை வைத்து தூளிதானம் பண்ணா நிற்கச் செய்தே கிடீர்-நான் இழந்தேன் -என்கிறார் –

அடியும் படிகடப்பத் தோள் திசை மேல் செல்ல
முடியும் விசும்பும் அளந்தது என்பர் வடியுகிரா
லீர்ந்தான் ஈராணியன தாகம் இருஞ்சிறைப் புள்
ளூர்ந்தான் உலகளந்த நான்று –17-

அடியும் படிகடப்பத் -கோலமாம் என் சென்னிக்கு -என்னும் திருவடிகளைக் கொண்டு காடுமோடையும் அளப்ப
தோள் திசை மேல் செல்ல–திருத் தோள்கள் திக்குகளில் செல்ல
முடியும் விசும்பும் அளந்தது என்பர் –திரு அபிஷேகம் அண்ட பித்தி அளவும் நிமிர்ந்தது
வடியுகிரா-லீர்ந்தான் ஈராணியன தாகம்–கூரிய உகிராலே ஹிரண்யனுடைய மார்வைப் பிளந்தான்
இருஞ்சிறைப் புள்-ளூர்ந்தான் உலகளந்த நான்று ——-பெரிய திருவடி முதுகில் இருக்கப் பொறாத மிருதுவான
திருவடிகளைக் கொண்டு உலகு அளந்த அன்று -அடியும் படி கடப்ப-தோள் திசை மேல் செல்ல -முடியும் விசும்பு அளந்தது -என்கிறார்
நான் கேட்டார் வாய் கேட்டுப் போம் அத்தனை –
அடியும் படி கடப்ப-இத்யாதி -சென்று காண வேண்டும் திருவடிகள் தானே வந்து பூமியை அகப்படுத்திக் கொண்டது
தோள் திக்குகளை எல்லை கண்டது –முடியும் அபரிச்சேத்யமான ஆகாசத்தை அளவு படுத்திற்று
நின்றார் நின்ற படியே வெற்றி கொள்ளுமா போலே
வடிவு -இத்யாதி ஓர் இடத்திலே விரோதி நிரசனம் பண்ணி -ஓர் இடத்திலே சென்று முகம் காட்டும் -அளவன்று இறே
ஜகத்துக்கு எல்லாம் ஏக காலத்திலே உதவின இது –

———————————

இந்திரன் கார்யம் செய்க்கைக்காக திரு வுலகு அளந்து அருளின காலத்திலே -கோலமாம் என் சென்னிக்கு -என்கிறபடியே
என் தலைக்கு அலங்காரமாக நான் ஆசைப்பட்டு இருக்கும் திருவடிகள் -காடும் ஓடுமான பூமியை அளந்து கொள்ள
பிராட்டியை பரிஷ்வ்ங்கிக் கடவ திருத் தோள்கள் ஆனவை இடமடையும் படி திக்குகளின் மேலே வளர்ந்து செல்ல
திரு அபிஷேகமும் அபரிச்சேதயமான ஆகாசத்தை முசிவற நிமிர்ந்து அளவு படுத்திக் கொண்டது -என்று
தத்வ வித்துக்களான ரிஷிகள் சொல்லா நிற்பர்கள் –
தானே வந்து தலையிலே இருந்த அன்று இழந்து -இன்று -கேட்டார் வாய் கேட்பதே நான் -என்று வெறுக்கிறார்

———————————————————————————————

திரு உலகு அளந்தித்திலேயோ இழந்தது -அத்தோடு ஓக்க வரையாதே தீண்டிப் பரிமாறின
கிருஷ்ணாவதாரத்தில் இழந்திலேனோ-என்கிறார் –

கடலில் கிடையிலும் அங்கு நின்றும் வந்து ஞாலத்தூடே நடந்த இடத்திலும் இழந்த அளவோ –
இடக்கை வலக்கை அறியாதாரும் வாழும் படி இடைக்குலத்திலே வந்து பிறந்த இடத்திலும் இழந்தேன் இறே –
என்று சோகிக்கிறார் –

நான்ற முலைத்தலை நஞ்சுண்டு உறி வெண்ணெய்
தோன்ற வுண்டான் வென்றி சூழ் களிற்றை ஊன்றிப்
பொருதுடைவு கண்டானும் புள்ளின் வாய் கீண்டானும்
மருதிடை போய் மண்ணளந்த மால் –18-

நான்ற முலைத்தலை–தொங்குகிற ஸ்தநத்தில் இருக்கிற
தோன்ற வுண்டான்-திருடி எல்லாரும் அறியும் படியாக அமுது செய்தவனும் –
வென்றி சூழ் களிற்றை-வெற்றியையும் சூழ்ச்சியையும் யுடைய குவலயா பீடத்தை –

நான்ற முலைத்தலை நஞ்சுண்டு -இவன் தன்னுடைய வாயை முலையில் வைக்க ஸ்வரூபா பத்தியைப் பெற்றாள் அவள்
ஆரேனுமாக இவனை ஸ்பர்சித்தார்க்கு ஸ்வரூபாபத்தி தப்பாது -எல்லாருக்கும் வந்தேறி போம் –
ஸ்வேன ரூபேண அபி நிஷ் பத்யதே–என்கிறபடியே –
உறி வெண்ணெய்-தோன்ற வுண்டான் -உறியில் சேமித்து வைத்த வெண்ணையைக் கண்டு எட்டி யுண்டு -களவு தோற்றும் படி உண்டான் –
வென்றி சூழ் களிற்றை –வென்றி மிக்க களிற்றை-வெற்றியை யுடைத்தாய் இவனைச் சூழ்க்க நினைத்த களிற்றை -என்றுமாம் –
ஊன்றிப்-ஆனைப் பூசல் என்று இராதே கிட்டி -மருப்பொசித்த பாகன் -என்னும் படியே
பொருதுடைவு கண்டானும் -பசலைக் கலம் போலே உடையும் படி கண்டவன் -இடைவு கண்டான் -என்றுமாம் –
புள்ளின் வாய் கீண்டானும்-மருதிடை போய் மண்ணளந்த மால் —திரு உலகு அளந்து அருளின நீர்மை பின்னாட்டுகிறது-
கிருஷ்ணாவதாரத்துக்கும் திரு உலகு அளந்து அருளின இடத்துக்கும் அழகும் முஃத்யமும் ஆஸ்ரித பக்ஷபாதமும்
உள்ளிடடவை இரண்டு இடத்துக்கும் ஒத்து இருக்கும் –
நான்ற -இத்யாதி -தன் க்ருத்ரிமான பால் போன வாறே அந்த முலை பையான படி —
தோன்ற யுண்டான் -சிசுபாலாதிகளும் ஏசும் படி – வென்றி இத்யாதி -வெற்றியையும் சூழ்ச்சியையும் யுடைய
ஊன்றி -தரித்து நின்று – உடைவு -கருவிப் பை போலே ஆக்கின படி -மண்ணளந்த மால் -பின்னாட்டின படி –

———————————————–

பேய் வடிவை மறைத்து தாய் வடிவு கொண்டு வந்த பூதனையுடைய பாலின் கனத்தாலே சரிந்து நாலுகிற
முலையில் யுண்டான நஞ்சை -அவள் பிணமாய் விழும்படி அமுது செய்து -உறிகளிலே சேமித்து வைத்த
வெண்ணெயை சிசுபாலாதிகள் கோஷ்ட்டியிலும் பிரசித்தமாம் படி அமுது செய்து அருளினவனாய்-
வெற்றியை யுடைத்தாய் -எதிர்த்தவர்களை தப்பாமல் சூழ்த்துக் கொள்ள வல்ல குவலயா பீடத்தை
கஜ யுத்தத்துக்கு தேசிகரான வர்களை போலே உறைக்க நின்று பொருது தலை எடுக்க மாட்டாமல்
உரு அழிந்து உளுக்காம் படி பண்ணினவனும் -தன்னை விழுங்க வந்த பகாஸூரன் வாயை
கிழித்துப் பொகட்டவனும்-யாமளார்ஜுனங்களின் நடுவே அவை வேர் பரிந்து விழுந்தபடி தவழ்ந்து
போய் பூமி முதலான லோகங்களை அளந்து கொண்ட சர்வாதிகன் கிடீர் –

———————————————————————————————–

அவதாரம் ஒழியப் பெற்றாரும் உண்டு கிடீர் -என்கிறார் –
நான் தீண்டப் பெறாதே மயங்கா நின்றேன் -நீ தீண்டப் பெற்று பரவசமாகா நின்றாய் –
பூமியைப் போலே ஒரு கால் இன்றியே
நித்ய சம்ச்லேஷம் பெறுவதே கடல் -என்று கொண்டாடுகிறார் –

காதாசித்கமான அனுபவம் கிடையாமையால் -நான் கண்ண நீர் விழ விடா நிற்க -அவனை மடியிலே சாய விட்டு
முழு நோக்குச் செய்து நித்ய அனுபவம் பண்ணி வாழுகிற நீ என்ன பாக்யம் பண்ணினாய் -என்கிறார் –

மாலும் கருங்கடலே என்நோற்றாய் வையகமுண்
டாலி னிலைத் துயின்ற வாழியான் கோலக்
கருமேனிச் செங்கண் மால் கண் படையுள் என்றும்
திருமேனி நீ தீண்டப் பெற்று –19-

மாலும்-மது பான மத்தரைப் போலே பிச்சேறா நின்ற
கருங்கடலே-பெற்ற பேறு உன்னுடம்பே கோள் சொல்லுகிறது இல்லையோ -இல்லையாகில் உடம்பு வெளுத்து இராதோ–
என்நோற்றாய்-ஆசையை விட்டு நானும் நோற்கும் படி சொல்லாய் –
வையகமுண்-டாலி னிலைத் துயின்ற வாழியான் கோலக் கருமேனிச் செங்கண் மால் கண் படையுள் என்றும்
திருமேனி நீ தீண்டப் பெற்று ——–சிறு வயிற்றிலே பூமி எல்லாவற்றையும் அடக்கி -பவனான ஆலிலையில்
கண் வளர்ந்து அருளுகிற சர்வேஸ்வரனுடைய திருமேனியைத் தீண்டப் பெற்று
மாலும் -மதுபான மத்தரைப் போலே பிச்சேறுகிற கடலே –
கருங்கடல் -உடம்பு வெளுக்க வேண்டாவே
ஆழியான் -ஏகார்ணவத்திலும் -திருப் பாற் கடலிலும் துயின்ற -என்னுதல் -/ ஆஸிலே கை வைத்து
பிரளயத்தை இரு துண்டமாக விடுவேன் என்று இருக்கும் -என்றுமாம் –
பிராட்டிமாரோடு ஊடின போதும் உனக்கு பிரிவு இல்லை –
கடலும் எம்பெருமானும் -ஸ்ரீ பரத ஆழ்வானும் பெருமாளையும் போலே நிறம்
ப்ரஹ்ம பிராப்தி பலமாய் கைங்கர்யம் ஆனுஷங்கிகம் -ஆனால் போலே திருமேனி தீண்டுகை பிராப்தம் –
கைங்கர்யம் அவகாதத்தில் ஸ் வேதம் போலே உபாயத்திலும் ஸ்வரூப ஞானம் பிறந்தால் வியவசாயம் ஆனுஷங்கிகம் –

———————————————

ஜகத்தை அடைய பிரளயத்தில் அழியாத படி திரு வயிற்றிலே எடுத்து வைத்து ஓர் ஆலம் தளிரிலே -கண் வளர்ந்து அருளினவனாய்
பிரளயம் வரில் இரு துண்டமாக விடுகைக்கு பரிகரமான திருவாழியை யுடையனுமாய் -அழகிய கறுத்த நிறத்தை யுடைய திரு மேனியையும்
அதுக்குப் பகைத் தொடையாகும் படி வாத்சல்யத்தாலே குதறிச் சிவந்த திருக் கண்களையும் யுடையனாய்-
ஆஸ்ரித வியாமுக்தனானவன் கண் வளர்ந்து அருளுகிற இடத்தில் -சர்வ காலத்திலும் அவன் திருமேனியை நீ அனுபவிக்கப் பெற்று-
அந்த ஸ்பர்ச ஸூகத்தாலே மயங்கா நிற்பதாய் -அவன் வடிவின் நிழலீட்டாலே கறுத்த நிறத்தை யுடைய கடலே-
இப்பேறு பெறுகைக்கு என்ன சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணினாய் -அத்தைச் சொல்ல மாட்டாயோ
நானும் அனுஷ்ட்டித்துப் பார்க்கைக்கு -என்று கருத்து –
மால் -என்று பெருமையைச் சொல்லுகிறது என்றுமாம் –

——————————————————————————————-

பெற்றார் தளை கழல -என்கிற -இத்தால் கிருஷ்ணாவதாரத்தை சொல்லவுமாம்
வாமனாவதாரம் தன்னையே சொல்லுகிறது ஆகவுமாம் –
படுக்கையாய் கிடந்த கடலுக்குத் தன்னைக் கொடுக்கச் சொல்ல வேணுமோ –
தேவதாந்தரங்களுக்கு தன்னைக் கொடா நிற்க என்கிறார்

கடல் அவனைப் பெற்று களித்த அளவேயோ-அப்படுக்கையை விட்டு -இங்கே வந்து அவதரித்த இடத்திலும்
சில பாக்யாதிகர் கிட்டி அனுபவிக்கப் பெற்றார்கள் கிடீர் -என்கிறார் –

பெற்றார் தளை கழலப் பேர்ந்தோர் குறளுருவாய்ச்
செற்றார் படி கடந்த செங்கண் மால்  நற்றா
மரை மலர்ச் சேவடியை வானவர் கை கூப்பி
நிரை மலர் கொண்டேத்துவரால் நின்று—20–

பெற்றார் தளை கழலப் -பேர்ந்து -பிறந்து -என்றுமாம் -ஆரேனுமாக ஸ்பர்சிக்கப் பெற்றார்க்கு –தளை கழல-
பேர்ந்தோர் குறளுருவாய்ச்-செற்றார் படி கடந்த –செங்கண் மால்— இந்திரனுக்கு அன்று ஆகாத சத்ரு தனக்கு ஆகாதே
த்விஷத் அன்னம் நபோக்த்வயம்–யஸ்த்வாம் த்வேஷ்ட்டிச மாம் த்வேஷ்ட்டி —
மஹா பலி என்னது என்று அபிமானித்த பூமியை அளந்த சர்வேஸ்வரன் –
நற்றாமரை மலர்ச் சேவடியை –செவ்வி மாறாதே இருந்துள்ள திருவடிகளை
வானவர் கை கூப்பி-நிரை மலர் கொண்டேத்துவரால் நின்று–திரள நின்று பூவைக் கொண்டு ஏத்துவார் -என்றுமாம்
தொடுத்த மாலை கொண்டு ஏத்துவார் என்றுமாம் –

பெற்றார் -நிதி எடுக்கப் பெற்றார் என்னுமா போலே -என் பிள்ளை என்று அபிமானித்தால் தளை கழலா நின்றால்
அடியோம் என்றால் தளை கழலச் சொல்ல வேணுமோ –
பேர்ந்து -ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் நின்று என்னவுமாம் -திருப் பாற் கடலில் நின்றும் வந்தான் ஆகவுமாம் –
ஓர் குறள்-நாட்டில் வாமனர்கள் இவன் வளர்ந்து அருளின இடத்தோடு ஒக்கும் –
செற்றார் -தன்னைச் செற்றார் -மம பிராணா ஹி —
படி கடந்த -இக்காடுமோடையும் அளந்த -பிறரது பெற்றால் போலே இருப்பதே –
செங்கண் -ஆஸ்ரிதர் அபேக்ஷிதம் முடிக்க பெறுகையால் -மால் -செய்தது போராது என்று இருக்கை
நல் தாமரை -செவ்விக்கும் அழகுக்கும் குளிர்த்திக்கும் சத்ருசமான தாமரை தேடுகிறார் –
வானவர் -எட்டாத படி பரண் இட்டுக் கொண்டு இருக்கை
கை கூப்பி -அவசா பிரதிபே திரே – நிரை மலர் -ஏற்கவே தொடை ஒத்த துளபம் கொண்டு இருந்தார்களோ
ஏத்துவரால் -இப்படி பிறந்தார் பெறாது ஒழிவதே – நின்று-கிண்ணகத்தே எதிர்த்து நின்று –

—————————————-

தன்னைப் பிள்ளையாகப் பெற்ற ஸ்ரீ வாஸூ தேவர் தேவகியாருடைய காலிலிட்ட விலங்கு நீங்கும் படியாகப் பரம பதத்தின்
நின்றும் போந்து -இங்கே கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து அவ்வளவு இல்லாமல் அழகுக்கு அத்விதீயமாய் –
கண்ணாலே முகந்து அனுபவிக்கலாம் படியான வாமன வேஷத்தை யுடையனாய் -ஆஸ்ரிதனான இந்திரனை
நெருக்குகையாலே தனக்கு சத்ருவான மஹா பலி போல்வார் என்னது என்று அபிமானித்திருக்கிற பூமியை
அநாயாசேன அளந்து கொண்டவனாய் -பாத்தாலே வந்த ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே சிவந்த திருக் கண்களை யுடையனாய்
ஆஸ்ரித வியாமுக்தன் ஆனவனுடைய அழகிய தாமரைப் பூ போலே இருக்கிற திருவடிகளை-
இந்நீர்மை ஏறிப் பாயாத ஸ்வர்க்கத்திலே வர்த்திக்கிற இந்த்ராதிகள் இச்செயலுக்குத் தோற்று அஞ்சலி பந்தத்தைப் பண்ணி
தொடை வாய்ந்து இருந்துள்ள செவ்வித் பூக்களை பரிமாறிக் கொண்டு ஸ்தோத்ரம் பண்ணி ஆஸ்ரயிக்கப் பெறுவார்களாம்
பாவியேன் நாமே இழப்போம் -என்று வெறுக்கிறார் –

———————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி- / பாசுரங்கள் -2-10 – -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் –

November 8, 2016

கார்யாத் காரண அநு மானம் வேணுமோ -அவனுடைய அதி மானுஷா சேஷ்டிதங்கள் கிடைக்கச் செய்தே

இப்படி அநு மானப் பிரமாணம் கொண்டு வருத்தத்துடன் அவனுடைய பரத்வம் அறுதியிட்டு வேணுமோ
–அவன் விபூதி விஷயமாக பண்ணி அருளின உமிழ்ந்த பர்யந்த திவ்ய சேஷ்டிதங்கள்
ஓர் ஒன்றே அவனுடைய பரத்வத்தை அறுதியிட்டுத் தராதோ -என்கிறார் —

என்று கடல் கடைந்தது எவ்வுலகம் நீர் ஏற்றது
ஒன்றும் அதனை யுணரேன்  நான் -அன்று  அது
அடைத்து உடைத்துக் கண் படுத்த வாழி இது நீ
படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்த பார் ——-2-

என்று-இன்னமும் கடல் கடைந்த நுரையும் திரையும் மாறிற்றோ
கடைந்தது-கடையப் புக்கு கை வாங்கினவர்களை
ஈஸ்வரனாகக் கொள்ள வேணுமோ
எவ்வுலகம்-லோகாந்தரத்தையோ -அடிச்சுவடு தெரியாதோ –
எவ்வுலகம் நீர் ஏற்றது–இன்று மஹா பலியால் நோவு படா நின்றதோ -அவன் அடிச்ச சுவடு மாறிற்றோ
வாமனன் மண் இது என்று தோற்றுகிறது இல்லையோ –இவ்வுலகம் அன்றோ நீர் ஏற்றது -என்கிறது –

ஒன்றும் அதனை யுணரேன் -அன்று எங்கே போனேனோ
இச் சேஷ்டிதங்கள் கிடக்க கார்யாத் காரண அநு மானம் பண்ணித் திரியவோ நான்
அன்றிக்கே –
ஒன்றும் அதனை யுணரேன்-என்றது -அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களைக் கண்டு எத்திறம் -என்று மோஹிக்கிறார் ஆகவுமாம் –
யுணரேன்  நான் –
அன்றைக்கே எனக்கு என்னவோ ஒரு விஷயம் தேடி அநர்த்தப் பட்டேன் –
ஒன்றையோ -பருத்தி பட்ட பன்னிரண்டும் பட்டது இல்லையோ -யுணரேன் -என்று இழந்த நாளைக்கு சோகிக்கிறார்-
என்று கடல் கடைந்தது எவ்வுலகம்-என்றது எல்லாச் செயல்களுக்கும் உப லக்ஷணம்
என்று -என்று ஞான வைஸத்யம் சொல்லுகிறது –
ஞானமாவது -யத்தேச கால சம்பந்தி தயா யாதோர்த்தர்தம் தோற்றிற்று
தத் தேச கால சம்பந்தி தயா அவ்வர்த்தத்தை காட்டுகை இறே-

அன்று -இத்யாதி –
நீ அணை அடைத்து திரு வில்லாலே அழித்து உண்டாக்கின கடலிலே –
கண் படுத்த -கண் வளர்ந்த ஆழி – உடைத்து -சம்ஹரித்து -என்றுமாம் –

இது -இத்யாதி -இல்லாத அன்று ஸ்ருஷ்டித்து -பிரளயம் கொள்ள அண்ட பித்தியில் நின்றும் ஒட்டு விடுவித்து
பிரளயம் வருகிறது என்று ஏற்கவே திரு வயிற்றிலே வைத்து வெளிநாடு காணப் புறப்பட விட்ட பார் –
இது -என்றது -தாம் இருந்த பூமி யாகையாலே
அது -என்றது அத்தோடு சம்பந்தித்த கடலாகையாலும்
அஸந்நிஹிதம் ஆகையாலும்–ஆழி அது -என்று அந்வயம்–
செய்யுடையவன் அன்றோ கிருஷி பண்ணுவான் –அல்லாதார்க்கும் ஈஸ்வரத்வ பிரசங்கம் யுண்டாகில்
இதிலே அவர்களுக்கும் ஒரு தொழில் யுண்டாகாதோ

————————————————

தன்னை அர்த்தித்த தேவர்கள் அபேக்ஷிதம் செயகைக்காக-அண்ணல் செய்து அலைகடல் கடைந்து -என்னும் படி
தன் ஸர்வேச்வரத்வம் தோற்ற கடல் கடைந்து அருளிற்று எத்தனை நாள் உண்டு என்றும்
ஈஸ்வர அபிமானிகளான ருத்ராதிகளும் -திருவடி விளக்குவார் –விளக்கினை தீர்த்தத்தை சிரஸா வஹித்து பரிசுத்தரராம் படி
இந்திரன் பிரார்த்தனை சார்த்தமாக்கும் படி அர்த்தியாய்க் கொண்டு மஹா பாலி பக்கல் நீர் ஏற்று அளந்து கொண்டது எந்த லோகம்
என்றும் அவ்வவோ செயல்களில் குமிழ் நீர் உண்ணக் கடவதான அந்த சேஷ்டிதத்தை ஏக தேசமும் யான் அனுசந்திக்க மாட்டுக்கிறிலேன் –

ராவணன் திருவினைப் பிரித்த அன்று -சீதா முக கமல சமுல்லாச ஹே தோஸஸ சே தோ-என்கிறபடியே
தத் உல்லாச அர்த்தமாக தத் சஜாதீயமான லவண சமுத்திரத்தை மலைகளால் அடைத்து -அங்கு உள்ளவர்கள் இங்கு வந்து நலியாத படி
தனுஷ்கோடியாலே உடைத்து –
எழுப்பிக் கார்யம் கொள்ளலாம் படி கண் வளர்ந்த கடலாகும் அந்தக் கடல்
ரஷ்ய வர்க்க சம் ரக்ஷணத்தில் நித்ய தீஷிதனாய் இருக்கிற நீ -அழிந்த அன்று ஸ்ருஷ்டித்து
அவாந்தர பிரளயத்தில் இடந்து எடுத்து -மேல் பிரளயத்தில் அழியாத படி திரு வயிற்றிலே வைத்து வெளி நாடு காணப் புறப்பட விட்டு
இப்படி உன் கையிலே பருத்தி பட்ட பன்னிரண்டும் பட்டுக் கிடக்கிற பூமியாகும் இந்த பூமி –

கண்டவாற்றால் தனதே உலகு என்றான் -என்கிறபடியே இவ்வோ திவ்ய சேஷ்டிதங்கள் தானே அவனே சர்வாதிகன்
என்னும் இடத்தை காட்டுகிறது இல்லையோ -என்கை –
என்று -என்கையாலே திரையும் நுரையும் இப்போதும் மாறிற்று இல்லை -என்கை –
எவ்வுலகம் என்கையாலே அளந்த அடிச்சுவடு இப்போதும் அப்படியே எடுக்கலாய் இருக்கை –

—————————————————————————————

அப்பூமியை அடைய அளந்தான் என்று -இவனுக்கு ஈஸ்வரத்வம் சொல்ல அளக்கைக்கு விஷயம் யுண்டாகில் அன்றோ -என்கிறார் —

எவ்வுலகம் நீர் ஏற்றது -என்று சொன்ன திரு உலகு அளந்து அருளின திவ்ய சேஷ்டிதத்திலே திரு உள்ளம் சென்று
அத்தை அனுபவிக்கப் புக்க இடத்திலே நிலை கொள்ள மாட்டாமல் -அதிலே கிடந்தது -அலைகிறார்

பாரளவும் ஓரடி வைத்து ஓரடியும் பாருடுத்த
நீரளவும் செல்ல நிமிர்ந்ததே –சூருருவின்
பேயளவு கண்ட பெருமான் அறிகிலேன்
நீயளவு கண்ட நெறி ———3–

நீரளவும்–ஆவரண ஜலம் வரையில்
சூருருவின் பேய் அளவு கண்ட -தெய்வப் பெண்ணின் வடிவை யுடைய பேயான பூதனை யுடைய உயிருக்கு எல்லையைக் கண்ட
நீயளவு கண்ட நெறி -நீ செய்து முடித்த செயல்களை –

பாரளவும் ஓரடி வைத்து –பூமி உள்ள அளவும் ஓர் அடி வைத்து –
ஓரடியும் -வைத்த அடியை -சொல்லவுமாம் -மற்றை அடியை யாகவுமாம் –
பாருடுத்த-நீரளவும் செல்ல நிமிர்ந்ததே –பவ்வ நீரோடை ஆடையாகச் சுற்றி -என்கிறபடியே
பூமியை ஆவரித்த ஜலத்தை கடந்து -என்னவுமாம் –(கண்ணார் கடல் உடுக்கை -சிறிய திருமடல் )
மேலில் அண்டத்தைச் சூழ்ந்த ஜலத்து அளவும் சென்றது என்னவுமாம் –

சூருருவின்-பேயளவு கண்ட பெருமான் –சூரும் அங்கும் தெய்வப் பெண் -என்கிறபடியே –
விலக்ஷணமான வடிவு என்கிறது -பேயைத் தெய்வப் பெண் என்னலாமோ என்னில் -பிசாசோ –தேவ யோநயா -என்று
பிசாசையும் தேவ யோனியிலே கூட்டுகையாலே யாம் –
பேயளவு கண்ட-பேயாகப் பரிச்சேதித்த –பேயாகப் பரிச்சேதிக்கை யாவது -முடிக்கை என்று பொருளாம் இறே
பெருமான் -பூதனையை முடித்து ஒரு சேஷியை ஜகத்துக்குத் தந்தாய் –
ஸ்தந்யம் தத் விஷ சம்மிஸ்ரம் ரஸ்யம் ஆஸீஜ் ஜகத் குரோ –

அறிகிலேன்-நீயளவு கண்ட நெறி —-
நீ செய்த ஒரோ செயலை என்னால் பரிச்சேதிக்கப் போகிறது இல்லை –
அன்றியே –
மஹா பலியாலே அபஹ்ருதையான பூமியை அளந்து உன் திருவடிகளிலே இட்டுக் கொண்டால் போலே
என்னையும் உன் திருவடிகளிலே இட்டுக் கொண்டு -பூதனையைப் போக்கினால் போலே என்னுடைய விரோதியைப் போக்கி
என்னை விஷயீ கரித்த படி அறிகிலேன் என்னவுமாம் –

பாரளவும் -அளவிலே குசை தங்கின அருமை
உடுத்த நீர் அளவும் -ஆவரண ஜலம்
பேயளவு -எல்லை
பெருமான் -அச் செயலாலே என்னை யுண்டாக்கினவன் –
நீ சிலரைப் பரிச்சேதிக்கும் போது வருத்தம் இல்லை -உன்னை பரிச்சேதிப்பார் முடிந்ததே போம் இத்தனை
தாயைப் பேயாக்கின படி -நீ அளவிட்டு வைத்த உபாயம் உணராது ஒழியப் பண்ணுகிறாயோ -உணரப் பண்ணுகிறாயோ

——————————————————–

அதி லோகமான அழகை யுடைய ஒரு திருவடியை -படிக்கு அளவாக நிமிர்த்த -என்கிறபடியே
பூமியுள்ள வளவே நிற்கும் படி குசை தாங்கி வைத்து
அத்தோடு துல்ய விகல்பம் பண்ணலாம் படியான மேலே எடுத்த மற்றொரு திருவடியும்
அண்ட கடாஹத்தைச் சூழ்ந்த ஆவரண ஜலத்து அளவும் செல்ல வளர்ந்ததது இறே

தன் வடிவை மறைத்து தெய்வ நங்கையான யசோதை வடிவு கொண்டு வந்த பூதனையை-அவள் நினைவு அவளோடு போம் படி
அளவிட்டு முடித்த செயலாலே-ஜகத்துக்கு சேஷியான உன்னை நோக்கித் தந்தவனே –
நீ அளந்து கொண்ட வழியை நான் இன்ன படி என்று அறிய மாட்டுகிறிலேன் -இச்செயலை அனுசந்தித்தால்
அதிலே ஆழங்கால் படும் அது ஒழிய அளவிட்டு அனுபவிக்க மாட்டுகிறிலேன் -என்று கருத்து –
சூரும் அணங்கும் தெய்வப் பெண் பெயர் -என்கிறபடியே திவ்ய ஆகாரையான பேய் என்றபடி
பேயளவு கண்ட-என்ற இத்தால் ஸ்வ யத்தனத்தாலே அவனை அறியப் புகில் பூதனை பட்டது படுவர் என்று கருத்து –
அறிகிலேன்-நீயளவு கண்ட நெறி-என்கிறது நீ என் திறத்தில் நினைக்கிற மார்க்கம் என்ன வென்று அறிகிறிலேன் -என்றுமாம் –

———————————————————————————————

நீர் அறிந்திலீர் ஆகில் -ஈஸ்வரன் அறியானோ -என்ன –
எம்பெருமான் பிரசாதம் அடியாக பிறந்த அறிவுடைய நான் தடுமாறா நின்றேன் –
தபஸ் சமாதியாலே பெற்ற அறிவுடையவன் உபதேசிப்பதே -என்று ஷேபிக்கிறார்

அவன் அருள் அடியாக வந்த தெளிவால் குறைவற்ற நானும் உட்பட நீஞ்சிக் கரை ஏற மாட்டாமல் கிடந்தது அலையா நிற்க –
ஸ்வ யத்னத்தாலே வந்த ஞான சக்திகளை போரப் பொலிய நினைத்து —
ஒருவனை -ஒருவன் -அறிய ஒருப்படுவதே-என்ன மதி கேடனோ என்று ருத்ரனை ஷேபிக்கிறார்

நெறி வாசல் தானேயாய் நின்றானை யைந்து
பொறி வாசல் போர்க்கதவம் சாத்தி அறிவானாம்
ஆலமர நீழல் அறம் நால்வர்க்கு அன்றுரைத்த
ஆலமர் கண்டத் தரன் –4—

நெறி வாசல்-உபாயமும் -ப்ராப்யமும் / நால்வர்க்கு-அகஸ்தியர் -தக்ஷர் -புலஸ்தியர் -கஸ்யபர் -என்னும் நால்வருக்கும் —
ஐந்து-பொறி வாசல்–ஐந்து ஞான இந்த்ரியங்களுடைய துவாரங்களில் யுள்ள -/ போர்க்கதவம் -அடைக்க ஒண்ணாத கதவுகளை –

நெறி வாசல் தானேயாய் நின்றானை–நெறியான வாசல் -உபாயமான வாசல் என்னவுமாம் –
நெறி என்று உபாயமாய் –வாசல் என்று உபேயத்தைச் சொல்லிற்றாய் –
உபாயமும் உபேயமும் தானேயாய் நின்றவனை -என்றுமாம் -இப்போது இது சொல்கிறது -பிராப்தி அவனை ஒழிய
உண்டாகில் அன்றோ அறிவும் அவனை ஒழிய உணர்வது என்கைக்காக-

யைந்து பொறி வாசல்–ஒன்றை அடக்கில் ஓன்று திறக்கும் -என்கை -நீரை அடைக்கப் புக்கால் ஓர் இடம் அடைக்க
ஓர் இடம் கோழைப் படுமா போலே –சஞ்சலம் ஹி மன-
போர்க்கதவம் சாத்தி -அடைக்கப் புக்கால் –ஒண்ணாத படி பொரா நின்ற கதவம் -/ சாத்தி -என்றது அடைக்கப் போகாமையாலே –
அறிவானாம்-என்று ஷேபிக்கிறார்
ஆலமர நீழல் -தான் தபஸ்ஸூ பண்ணின ஆலமர நிழலிலே – தான் பகவத் சம்பந்தம் பண்ணுவதற்கு முன்னே
சிஷ்ய பரிக்ரஹம் பண்ணுவாரைப் போலே —
சர்வஞ்ஞனான அஜாத சத்ருவுக்கு ப்ரஹ்ம ஞானம் இன்றியே இருக்கிற -பாலாகி -உபதேசத்தால் போலே –
அறம் -ஸமாச்ரயண பிரகாரம் / நால்வர்க்கு -அகஸ்திய புலஸ்யாதிகளுக்கு –
அன்றுரைத்த ஆலமர் கண்டத் தரன் —–தாமஸ குணத்துக்குச் சேர்ந்தது செய்யுமது அல்லது –
சத்வாத் சஞ்ஜாயதே ஞானம்–ஸ்ரீ கீதை -14-17–என்கிறபடியே கதற அவன் கடவானோ -என்கிறார்
நெறி வாசல் -ஸ்வரூப அனுரூபமான உபாயம் என்றுமாம் –

யாய் நின்றானை–சித்தம்
சாத்தி-வருந்திச் சாத்தலாம் அத்தனை -தாளிட ஒண்ணாது-முகத்திலே அறையும் -நல்ல விஷயம் காட்டா விடில் குதறு கொட்டும்
பரம் த்ருஷ்ட்வா நிவர்த்ததே -பண்ணா விடில் உபாயம் உண்டோ –
அறிவானாம்-பட பட என சிஷிஷு கொள்ளும் அத்தனை அல்லது அறிவுக்கு அடைவுண்டோ –
சீராமப் பிள்ளைக்கு பட்டர் -இதுவே தாரமாக இருக்கிற சாதுவை நாழியாதே என்று அருளிச் செய்தார் –
நால்வர்-தஷாதிகள் /அன்றுரைத்த-ஆலமர் கண்டத் தரன் —எம்பெருமான் கொடுத்த வெளிச்சிறப்பு மாத்ரத்தையும்
விஷ ஹரண சக்தியையும் கொண்டு இத் துறையிலே இழியப் போமோ –

——————————————————–

வட வ்ருஷச் சாயையிலே பகவச் ஸமாச்ரயண ரூபமான தர்மத்தை -அகஸ்திய புலஸ்திய தக்ஷ மார்கண்டேயர்கள் ஆகிற நாலு சிஷ்யர்களுக்கு
பகவத் விஷயத்தில் உவ்வக் குழியிட இழிந்த அன்று பகவத் விஷயத்தை மறுபாடுருவும் படி தர்சித்துச் சொல்ல வல்ல பேரளவுடையார்
பண்ணக் கடவ உபதேசத்தைப் பண்ணி ஆச்சார்ய பதம் நிர்வஹித்தோம் என்று இருக்கும்
பெரிச அறிவாளனாய் -அமிருத மதன தசையில் பிறந்த ஹாலாஹலம் என்கிற விஷத்தை நாராயணன் ஆஜ்ஜையாலே
கழுத்திலே அடக்கிக் காள கண்டன் என்று விருது பிடித்துத் திரியும் பெரு மிடுக்கனாய்
சம்ஹாரத்வ சக்தி யுக்தனாய் அபிமானித்து இருக்கிற ருத்ரன் –

ஸ்ரோத்ராதி ரூபேண ஐந்து வகைப் பட்டு இருப்பதாய் -விஷயங்கள் ஆகிற வரை நாற்றத்தை காட்டித் தன்னுடன்
சேர்ந்தாரை முடிக்கும் யந்த்ர கல்பமான இந்திரிய துவாரங்களில் –
அடைக்கப் புக்கவர்கள் முகத்தில் அறைந்து பொருகிற கதவை -வருத்தத்தோடு அடைத்து
உபாயமும் தத் ஸாத்யமுமான உபேயமும் -அநந்ய ஸாத்யனான தானேயாய்க் கொண்டு நின்ற சர்வேஸ்வரனை
ஸ்வ யத்ன ஸித்தமான தன் ஞான சக்தியாதிகளைக் கொண்டு அறிவதாக இருக்கிறானாம் -என்ன அஞ்ஞனோ -என்று கர்ஹிக்கிறார் –
நெறி வாசல் என்று ஸ்வரூப அனுரூபமான உபாயம் -என்னவுமாம் –

—————————————————————————————————

நாட்டிலே ஈஸ்வரனாக நிச்சயித்து போருகிறவனை-அறிவானாம் -என்று நீர் சொல்லுகிற படி எங்கனே என்னில்
அவ்வீஸ்வரத்வம் போலே காணும் கோள் அறிவும் -என்கிறார் –
ஞானம் இல்லாமையால் இவன் ஐஸ்வர்யம் ஆறல் பீறல் -என்கிறார் —

நாடு அடங்க ருத்ரனே சர்வாதிகன் என்று அறுதியிட்டு -அவன் கால் கீழ்த் தலை மடுத்து -போற்றுவது புகழ்வதாய் யன்றோ போருகிறது-
நீர் அவனை ஷேபிக்கப் கடவரோ -என்ன -ருத்ரனுடைய அநீஸ்வரத்வமும்-எம்பெருமானுடைய ஈஸ்வரத்வமும்
தத் தத் நாம வாஹ நாதி ஸ்வரூபங்கள் கொண்டே அறுதியிடலாம் -என்கிறார் –

அரன் நாரணன் நாமம் ஆன் விடை புள்ளூர்தி
உரை நூல் மறையுறையும் கோயில் வரை நீர்
கருமம் அழிப்பு அளிப்புக் கையது வேல் நேமி
உருவம் எரி கார் மேனி  யொன்று —5-

அரன் நாரணன் நாமம் -ஒருத்தனுக்கு நாமம் அரன் / ஒருத்தனுக்கு நாமம் நாராயணன் –
ஸ்ருஷ்டமான ஜகத்திலே தீம்பிலே கை வளர்ந்து தன்னை முடித்துக் கொள்ளப் புக்கால்
அத்தை சம்ஹரிக்கைக்காக அவன் கொண்ட வடிவுக்கு பிரகார பூதனான தான் அரனாகிறான் –
ஈஸ்வரன் கை யடைப்பாக கார்யம் செய்யும் இடத்திலும் அழியும் லீலா விபூதியில் இவனுக்கு அந்வயம் -மாநாவிக்கு நிர்வாஹகரானார் போலே
நாராயணன் -உபய விபூதியும் தனக்கு வாசஸ் ஸ்தானமாய் -அவற்றுக்கு ஆலம்பனமாய் இருக்கும் என்றிட்டு நாராயணன் -என்று திரு நாமம் –

ஆன் விடை புள்ளூர்தி-கைக் கொள் ஆண்டிகளை போலே ஒருத்தனுக்கு ஒரு எருது வாஹனம்–
ஒருத்தனுக்கு ஒரு வேதாத்மாவாய் இருந்துள்ள பெரிய திருவடி

உரை நூல் மறை-ஒருத்தனுக்கு உதகர்ஷம் சொல்லுவது ஆகமம் -ஒருத்தனுக்கு உத்கர்ஷம் சொல்லுவது அபவ்ருஷேயமான வேதம்

யுறையும் கோயில் வரை நீர்-தன் காடின்யத்துக்குச் சேர்ந்த மலை ஒருவனுக்கு வாசஸ் ஸ்தானம்
தன்னுடைய தண்ணளி க்குச் சேர்ந்த நீர் ஒருவனுக்கு –

கருமம் அழிப்பு அளிப்புக்-ஒருவனுக்கு கர்மம் அழிக்கை -ஒருவனுக்கு கர்மம் ரக்ஷை -அழிக்கை என்றால் அது ஒன்றிலும் நிற்கும்
அளிப்பு என்றால் அழிக்கும் அதிலும் செல்லும் –

கையது வேல் நேமி-ஒருவனுக்கு ஆயுதம் பிணம் தின்னிகளைப் போலே வேல் -ஒருவனுக்கு ஆயுதம் –
தமச பரமோ தாதா சங்க சக்ர கதாதரா -என்கிற ஆயுதம் –
நிலத்துக்குறி பகவன் பட்டரை பரம பதத்திலும் ஈஸ்வரன் சதுர் புஜனாய் இருக்கும் என்னும் இடத்துக்கு பிரமாணம் உண்டோ என்று கேட்க
தமச பரமோ தாதா சங்க சக்ர கதாதரா-என்று பேசா நின்றது இறே என்று அருளிச் செய்ய
அவன் கோபிக்க -பிராமண கதி இருந்தபடி இது -ப்ரசன்னராம் அத்தனை இறே -என்று அருளிச் செய்தார் –

உருவம் எரி கார் -ஒருவனுக்கு வடிவு எரி -சம்சார தப்தனாய் சென்றவனுக்கு நெருப்பிலே விழுமா போலே –
ஒருவனுக்கு வடிவு கார் -தப்தனாய் சென்றவனுக்கு ஒரு நீர்ச் சாவியிலே வர்ஷித்தால் போலே ஸ்ரமஹரமான வடிவு
மேனி  யொன்று —-இப்படி விசத்ருசமாய் இருக்கையாலே ஓன்று சரீரம் ஒருத்தன் சரீரி
அந்த ப்ரவிஷ்டஸ் சாஸ்தா ஜநாநாம் சர்வாத்மா என்றால் -சர்வஞ்சாஸ்ய சரீரம் என்று தோற்றுமா போலே
ஒருத்தன் சரீரம் என்றால் ஒருத்தன் சரீரி என்று தோற்றும் இறே

அரன் -சிலரை நசிப்பிக்குமவன் ஒருவன் – நாரணன் –ததீயத்தை ஒழிய உளன் ஆகாதவன் ஒருவன் -நீ என்னை அன்று இலை –
ஆன் விடை -அநஸ் வர்ய ஸூசகம் /புள்ளூர்தி-கெருட வாஹனம் நிற்க -இவன் ஐஸ்வர்ய ஸூசகம்
நூல்-ஆப்தி கேட்க வேண்டில் விப்ர லம்பாதி தோஷ தூஷிதம்/ மறை-அபவ்ருஷேய நித்ய நிர் தோஷ ஸ்ருதி
வரை-காடின்யத்துக்கு சத்ருசமான இடம் /நீர்-தண்ணளிக்குத் தக்க இடம்
கருமம் அழிப்பு -நசிப்பிக்கை /அளிப்புக் -ரஷிக்கை
வேல் -காண வயிறு அழலும் /நேமி-விட்டாலும் இன்னார் என்று அறியேன் -என்னப் பண்ணும்
எரி-நெருப்பைத் தூவும் -/கார் -காண ஜீவிப்பிக்கும்
மேனி  யொன்று-ஓன்று சரீரம் என்றால் மற்று யவன் சரீரி என்று தன்னடையிலே வரும் இறே -அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணத்தை நினைக்கிறார் –

அரன் -தன்னை ஒழிய ஒன்றை அழியாதே நிற்கில் ஈஸ்வரத்வம் இல்லை
நாரணன் -தன்னை ஒழிந்த வற்றில் ஓன்று வழியில் ஈஸ்வரத்வம் இல்லை
ஆன் -அநீஸ்வரத்வ ஸூ சகம் / புள் -ஈஸ்வரத்வ ஸூ சகம்
நூல் -சொன்னவனுக்கு ஆப்தி இல்லையாகில் அப்ரமாணம் / மறை -ஆப்த வாக்யமான பிரமாணம்
அழிப்பு அளிப்பு– இவற்றை ஸூ சிப்பிக்கிறது அரன் நாரணன் வாசக சப்தத்துக்கு வசன கிரியை போலே
வேல் -கலக்க வரிலும் -பயமாம் – நேமி -பிரிந்தாலும் இன்னார் என்று அறியேன் -என்னப் பண்ணும்
உருவம் எரி மேனி ஓன்று கார் மேனி ஓன்று -இங்கனம் சேர்ந்து இருக்க வேண்டாவோ -ஷேபம்-அறிவுடையார்க்குச் சொல்ல வேணுமோ சேர –

———————————————–

பிணம் சுடும் தடி போலே கண்டதடைய அழிக்கையே தொழிலாக உடையவன் என்னும் இடத்தை தெரிவிக்கிற ஹரன் -என்று ஒருவனுக்குப் பெயர் –
ஸமஸ்த வஸ்துக்களையும் உள்ளும்புறமும் ஓக்க வியாபித்து சத்தையையே நோக்கும் என்று அறிவிக்கிற நாராயணன் என்று ஒருவனுக்கு பெயர் –
அறிவு கேட்டுக்கு நிதர்சநமாகச் சொல்லப்படும் ருஷபமே ஒருவனுக்கு வாஹனம் -த்ரயீ மய-என்று சொல்லப்படுகிற பெரிய திருவடி ஒருவனுக்கு வாஹனம் –
ஒருவனைச் சொல்லும் பிரமாணம் வேத விருத்தார்த்தைச் சொல்லும் பவ்ருஷேயமான ஆகமம்
ஒருவனைச் சொல்லும் பிரமாணம் நித்ய நிர்தோஷமாய் அபவ்ருஷேயமாய்-யதாபூதவாதியாய் -ஸ்வதபிரமணமான வேதம் –
ஒருவன் நித்ய வாசம் பண்ணும் ஸ்தானம் கடின ப்ரக்ருதியான -தன் பிரக்ருதிக்கு சேர்ந்த கைலாசம்
ஒருவன் உகந்து வசிக்கும் ஸ்தானம் தண்ணளி பண்ணி ரஷிக்கும் தன் படிக்குச் சேர்ந்த ஷீரார்ணவம்
ஒருவன் செய்யும் தொழில் கண்டது எல்லாவற்றையும் கண்ணற்று அழிக்கை –
ஒருவன் செய்யும் தொழில் ஸமஸ்த வஸ்துக்களையும் தண்ணளி பண்ணி ரஷிக்கை
ஒருவன் கையில் ஏற்கும் ஆயுதம் கொலைக்கு பரிகரமான மூவிலை வேல் -ஒருவன் கையில் ஏற்கும் ஆயுதம் ரக்ஷணத்துக்கு பரிகரமான அறம் முயல் ஆழி
ஒருவன் ரூபம் நெருப்பு போலே -ஏறிட்டுப் பார்க்க ஒண்ணாத படி காலாக்கினி ஸந்நிபமாய் இருக்கும்
ஒருவன் வடிவு கண்டவர்கள் கண் குளிரும்படி காள மேகம் போலே இருக்கும் –

இப்படி பரஸ்பர விசத்ருசமான இரண்டு வஸ்துக்களில் ஓன்று சரீரமாய் இருக்கும் –ஓன்று சரீரியாய் இருக்கும் என்னும் இடம் அர்த்த சித்தம்
சர்வாத்மா -சர்வ பூத அந்தராத்மா நாராயண -என்றால் சர்வஞ்சாஸ்யை சரீரம் என்று ப்ரதிகோடி வருகிறாப் போலே –
அன்றிக்கே இவர்கள் ரூபம் பார்த்தால் -எரி மேனி ஓன்று -கார் மேனி ஓன்று என்னவுமாம் –

————————————————————————

அவனை சரீரதயா சேஷம் என்றீ ராகில் ஆகில் நீரும் சேஷ பூதர் அன்றோ -நீர் உபதேசிக்கிற படி எங்கனே என்னில்
எனக்கு அவன் பிரசாதம் அடியாகையாலே விஸ்ம்ருதி சங்கை இல்லை -என்கிறார் –

அவன் அறிவானாம் -என்று ருத்ரனை அறிவு கேடன் என்று ஷேபித்துச் சொன்னீர் —
நீர் தாம் அறிந்து பிறர்க்கு உபதேசிக்கும் படி எங்கனே -என்ன –
சத்வம் தலை எடுத்த போது ஸ்வ யத்னத்தாலே சிறிது அறிந்தானாய் ரஜஸ் தமஸ் ஸூ க்கள்
தலை எடுத்த போது ஈஸ்வரோஹம் -என்று இருக்கும்
அவனைப் போலேயோ நான் -நிர்ஹேதுகமாக அவன் தானே காட்டக் கண்டவன் ஆகையால்
எனக்கு ஒரு விஸ்ம்ருதி பிரசங்கம் இல்லை -என்கிறார் –

ஓன்று மறந்து அறியேன் ஓதம் நீர் வண்ணனை நான்
இன்று மறப்பனோ வேழைகாள் -அன்று
கருவரங்கத் துட்கிடந்து கை தொழுதேன் கண்டேன்
திருவரங்க மேயான் திசை –6-

ஓன்று மறந்து அறியேன்–அன்று-கருவரங்கத் துட்கிடந்து கை தொழுதேன் கண்டேன்–
கர்ப்ப வாசம் பண்ணா நிற்கச் செய்தே
ஐயோ நோவு பட்டாயாகாதோ -என்று அவன் கடாக்ஷிக்க -அவனைக் கண்டேன் தம்முடைய விலக்காமையைக்
கொண்டு சாஷாத் கரித்ததாகச் சொல்லுகிறார்

திருவரங்க மேயான் திசை –ஓன்றும் மறந்து அறியேன்–
பெரிய பெருமாள் இடையாட்டத்தில்-அவனுடைய
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளில் ஒன்றும் மறந்து அறியேன் –

ஓதம் நீர் வண்ணனை நான்-இன்று மறப்பனோ -ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடைய பெரிய பெருமாளை இன்று மறப்பேனோ
இது தான் தேஹ யாத்ரையாய் பர ப்ரதிபாதன யோக்கியமான காலத்திலே மறப்பேனோ –

ஏழைகாள்-இவ்விஷயத்தில் புதியது உண்டு அறியாதவர்களே -என்கிறார் –

திசை என்றது -அவன் இடையாட்டத்திலே என்றபடி -அத்திக்கிலே என்று சொல்லக் கடவது இறே

ஒன்றும் மறந்து அறியேன் -கண்ட அளவிலே ஒன்றும் மறந்து அறியேன் –
உம்முடைய ஸுஜன்யமோ -என்னில் அன்று
ஓத நீர் வண்ணனை -மறக்க ஒண்ணாத அழகு –

ஏழைகாள்-மறக்க ஒண்ணாத விஷயத்தை விட்டு
நினைக்க ஒண்ணாத விஷயத்தைப் பற்றி நிற்கிறவர்களே –

அன்று -அறியாக் காலத்துள்ளே–ஜாயமானம் ஹி –கரு இத்யாதி -மறைக்கைக்கு ஹேது உள்ள இடத்தில் மறந்திலேன்
நினைக்கைக்கு ஹேது உள்ள இடத்தில் இன்று மறப்பேனோ
திருவரங்கமே யான் -இடையாட்டம் பர திசையிலேயோ-எல்லை நிலத்திலே –
அன்று-கருவரங்கத் துட்கிடந்து–திருவரங்க மேயான் திசை – கை தொழுதேன் கண்டேன்-ஓன்று மறந்து அறியேன்
ஓதம் நீர் வண்ணனை நான்-இன்று மறப்பனோ வேழைகாள் -என்று அந்வயம்

——————————————————————

அறிவு நடையாடுகைக்கு யோயத்தை இல்லாத அன்று கர்ப்ப ஸ்தானத்தில் கிடந்தது ஜயமான காலத்திலே
இத்தலையிலே அபிரதிஷேதமே பற்றாசாக குளிராக கடாக்ஷித்து தன் படிகளைக் காட்டித் தருகையாலே
சம்சாரிகளை தண்ணளி பண்ணி ரஷிக்கைக்காக தாமே கோயிலிலே வந்து பள்ளி கொண்டு அருளுகிற
பெரிய பெருமாளுடைய ஸ்வரூப ரூப குணாதி ஸமஸ்த ஸ்வ பாவங்களையும் சாஷாத் கரித்து அனுபவித்தேன்
காட்சிக்கு அனந்தரமான அஞ்சலி பந்தம் முதலான வ்ருத்தியிலும் அந்வயிக்கப் பெற்றேன்
மறுக்க இடம் அறும் படி தன் பக்கலிலே இழுத்துக் கொள்ள வற்றாய்-ஓதம் கிளர்ந்த சமுத்திர ஜலம் போலே
இருந்து குளிர்ந்த வடிவு அழகை யுடையவனை ஏக தேசமும் மறந்து அறியேன் –
உலக இதர விஷயங்களில் மண்டித் திரிகிற அறிவு கேடர்காள்-மறைக்கைக்கு ஹேது உள்ள இடத்தில்-
மறவாத நான் நினைக்குக்கு ஹேது உள்ள இன்று மறப்பேனோ –

————————————————————————-

அல்லாத தேவதைகள் -சரீரதயா சேஷ பூதர் -நிர்வாஹ்யர் -அவனே சேஷி -நிர்வாஹகன் -என்று
சொல்லும்படி எங்கனே-
அவர்களும் ஒரோ தேசங்களுக்கு ஈஸ்வரருமாய் –
அவர்களுக்குப் பிரதானமான செயல்களும் உண்டாயச் செல்லா நிற்க -என்ன
அதுக்கும் அடி அவனே -அது அவன் ஸ்வாதந்தர்யத்துக்கு வர்த்தகம் -என்கிறார்

அப்படியாகில் நாட்டடங்க எம்பெருமானை விட்டுக் கண்ட கண்ட தேவதைகள் கால் கீழே
தலை மடுத்து எடுத்து-திரிகைக்கு அடி என் என்ன
உகவாதார் தன்னை வந்து கிட்டாமைக்கு அவன் பண்ணின மயக்குகள் -என்கிறார் –

திசையும் திசையுறு தெய்வமும் தெய்வத்
திசையும் கருமங்கள் எல்லாம் அசைவில் சீர்க்
கண்ணன் நெடுமால் கடல் கடைந்த காரோத
வண்ணன் படைத்த மயக்கு -7–

திசையும் –திக்கோடு கூடின பூமியும் –
திசையுறு தெய்வமும்-அத்திக்கிலே வியாப்தரான தேவர்களும்
தெய்வத்-திசையும் கருமங்கள் எல்லாம்-அவ்வவ தேவதைகளுக்கு பொருந்தின கர்மங்கள் எல்லாம் -த்ரிபுரதஹநாதி

அசைவில் சீர்க்-அல்லாதாருடைய சீருக்கு அசைவு உண்டு போலே காணும்
கண்ணன் -தன்னை இதர சஜாதீயன் ஆக்குவது -தன்னுடைய இச்சையால்
நெடுமால் -யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -என்று ஓதப்படும் பெரியவன்
கடல் கடைந்த -பெரியவன் என்று இராதே அரியன செய்து நோக்குமவன்
காரோத-வண்ணன் -நோக்காதே அழிக்கிலும் விட ஒண்ணாத வடிவு –

படைத்த மயக்கு —–பல சக்தியையும் ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தியையும் கொடுத்து வைத்தால் தன் வழி வாராதவர்களை
அறிவு கெடுக்கும் படி –அல்லாதார் அறியா விடுவான் -தைவீ ஹ்யேஷா குணமயீ-ஸ்ரீ கீதை -7-14-
தெய்வத் திசையும் -ஸ்ருஷ்டியாதி கர்மங்கள் / அசைவில் சீர் -நித்தியமான கல்யாண குணங்கள் /
கண்ணன் நெடுமால் -ஆஸ்ரிதரை விடாத பெரும் பித்தன் /கடல் கடைந்த -அபேக்ஷிப்பாரே வேண்டுவது/
காரோத வண்ணன் -குண ஹீனன் ஆனாலும் விட ஒண்ணாதே

திக்கு பலஷிதையான பூமியும் -அவ்வவ திக்குகளில் வர்த்திக்கிற தேவதைகளும் –
அத் தேவதைகளுக்குச் சேர்ந்த-ஸ்ருஷ்டியாதி வியாபாரங்களும் யாவும் –
அப்பஷயாதி தோஷங்கள் இன்றிக்கே-நித்தியமான கல்யாண குணங்களை யுடையனாய் -அக்குணங்கள் ப்ரேரிக்க வந்து
கிருஷ்ணனாய் வந்து பிறந்த ஸுலப்யத்தை யுடையனாய் –
ஸூ லபனான இடத்திலும் அளவிட ஒண்ணாத பெருமையை யுடையவனாய் -தன் பெருமை பாராதே சரணம் புக்க
தேவர்களுக்காக உடம்பு நோவக் கடலைக் கடைந்து அபேக்ஷித சம்பவித்தானாம் பண்ணுமவனாய் –
ரஷியாதே அழியச் செய்யிலும் விட ஒண்ணாத கறுத்த கடல் போலே இருந்து குளிர்ந்த வடிவை உடையனானவன் –
தன் பக்கல் வாராதாரை அகற்றுகைக்கு உண்டாக்கின ப்ராமக வஸ்துக்களாய் இருக்கும் —
மயக்கு -மயங்கப் பண்ணும் வஸ்துக்கள் –

———————————————————————

மயங்க வலம்புரி வாய் வைத்து வானத்
தியங்கு மெரி கதிரோன் தன்னை முயங்க மருள்
தோராழி யால் மறைத்த தென் நீ திரு மாலே
போராழிக் கையால் பொருது –8-

முயங்க மருள்-முயங்கு அமருள்-சைன்யம் நிறைந்த பாரத யுத்த களத்திலே-
இம் மயக்கு பொதுவோ என்னில் –ஆஸ்ரிதரை தன்னை அழிய மாறியும் நோக்கும் -என்கிறார் –

இப்படி அநாஸ்ரீதரை மயங்கப் பண்ணுகிற அளவன்றிக்கே-ஆஸ்ரீத விஷயத்தில்
ஸத்ய சங்கல்பனான தன் நிலை குலைந்து பக்ஷ பதித்து ரஷிக்கும் என்கிறார் –

மயங்க வலம்புரி வாய் வைத்து –அர்ஜுனன் தன்னை நிமித்தமாக நிறுத்தி யுத்தம் பண்ணப் புக்கால் -இவன் க்ரமத்தாலே
தொடுத்து விட்ட அம்புக்கு எதிரிகள் போகாத அளவிலே -தன் திரு வாயிலே ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை வைக்கும் அத்தனை
அதுக்கு ஒருத்தராலும் இறாய்க்கப் போகாது -அனுகூலரோடு பிரதிகூலரோடு வாசி அற எல்லாரும் மயங்கும் இத்தனை
உகவையாலே மயங்குவாரும் -பயத்தாலே மயங்குவாரும் –யஸ்ய நாதேந தைத்யா நாம் பலஹானி ரஜாயத
தேவா நாம் வவ்ருதே -தேஜ-பிரசாத ஸ் சைவ யோகி நாம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புரா-5-21-29-என்கிறபடியே
ச கோஷோ தார்த்த ராஷ்ட்ராணாம் ஹ்ருதயாநி வ்யதாரயத்–ஸ்ரீ கீதை -1-19-
அத்யைவ நஷ்டம் குருணாம் பலமிதி தார்த்த ராஷ்ட்ரா மே நிரே-தத் விஜயா காங்ஷிணே சஞ்சயோ-அகதயத் ஈத்ருசீ பவதியானாம் விஷய ஸ் திதி ரிதி

வானத்து –மறைக்க ஒண்ணாத நிலத்திலே
இயங்கு -ஒரு க்ஷணம் ஓர் இடத்தில் நில்லாதவனை
மெரி கதிரோன் தன்னை-குறித்துப் பார்க்க போகாதபடி கிரணங்களை விடா நின்றுள்ளவனை
முயங்க மருள்-தோராழி யால் மறைத்த தென் நீ திரு மாலே
போராழிக் கையால் பொருது ——ஸத்ய சங்கல்ப என்ற ஸ்ருதிக்குச் சேருமோ –
நமே மோகம் வஸோ பவேத் -என்று- அருளிச் செய்த வார்த்தைக்குச் சேருமோ –
ஈஸ்வரத்துவத்துக்குச் சேருமோ
திருமாலே -ஸத்ய சங்கல்பத்தை அழிக்குமவனைச் சொல்லுகிறது –
போராழி இத்யாதி -ஆயுதம் எடுக்க ஒண்ணாது என்று சொன்ன பீஷ்மாதிகள் முன்னே ஆயுதத்தை எடுத்துக் பொருது –

மயங்க -எல்லார்க்கும் ஆஸ்ரீத விஷயத்திலே அவர்கள் சங்கல்ப்பித்த படியே நடத்தும் பக்ஷ பாதி
மயங்க -ஆயுதம் எடேன் என்று வைத்து அர்ஜுனன் அம்பால் தனித் தனியே கொல்லப் பற்றாமே ஒருகால் முழுக்காயாக அவிய
வானத்து -தூரத்து நிற்கிறவனை / இயங்கும் -சஞ்சரிக்கிறவனை -/ முயங்கு அமருள் -தனி இடத்தில் அல்ல -எல்லாரும் காண -எத்திறம் அறிந்தேன் –
திருமால் -நாட்டார் பரிமாற்றம் அல்ல -அவை அந்த புரத்தில் பரிமாற்றம்
போரிலே ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தாலே கொன்றான் -ஆதித்யனை மறைத்தான் –ஸ்ரீ பீஷ்மரைத் தொடர்ந்தான் -/
முயங்கு அமருள்-நெருங்கிய யுத்தம் / தேராழி –ரதாங்கம்-திரு வாழி –

——————————————

துரியோத நாதிகள் பீதி அதிசயத்தாலே அறிவு அழியும்படியாக -ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை திருப் பவளத்திலே மடுத்தூதி –
மறைக்க ஒண்ணாத தன்னிலமான ஆகாசத்தில் -குறிக்க ஒண்ணாத படி இதஸ்தநஸ் சஞ்சரிக்குமவனாய்
ஸ்வ தேஜஸால் சர்வரையும் அபி பவிக்கிற கிரணங்களை யுடையவனான ஆதித்யனை ஆஸ்ரீத விஷயத்திலே
ஓரத்துக்கு உவாத்தான பிராட்டியார் பக்கல் பெரும் பிச்சானவனே -சகல பிராணிகளும் யுத்த தித்ருஷயா வந்து
நெருங்கிக் கிடக்கிற சமர பூமியிலே பொருகைக்குப் பரிகரமான திரு வாழி யோடே கூடின திருக் கையாலே
பீஷ்மாதிகளைத் துரத்திப் பொருது ஸத்ய சங்கல்பனான நீ அத்தைக் குழைத்து திரு வாழி யாலே மறைத்து அருளிற்று எதுக்காக
சர்வ சாதாரணமான உறவுக்குச் சேருமோ –
ஸத்ய சங்கல்பனாய் இருக்கும் இருப்புக்குச் சேருமோ
உன் பெருமைக்குப் போருமோ-
இவை எல்லாவற்றையும் கால் கடைக் கொண்டு இங்கனே செய்து அருளிற்று எதுக்காக
ஆஸ்ரீத விஷயத்தில் ஓரம் ஆகாதே -என்று வித்தாராகிறார் -தேராழி –ரதாங்கம்-

————————————————————————

ஆஸ்ரிதரை ஒழியவும் ஜகத்துக்கு சத்தா நாஸம் வரில் பரிஹரிக்கும் என்கிறார் –

இவ்வளவு அன்றிக்கே ஆபத்து முதிர்ந்த அளவில் -ஆஸ்ரிதர் -அநாஸ்ரிதர் -என்று தரம் பாராதே-இருந்ததே குடியாகத்
தன்னை அழிய மாறி நோக்கும் ஸ்வபாவன் -என்கிறார் –

பொரு கோட்டு ஓர் ஏனமாய்ப் புக்கு இடந்தாய்க்கு அன்று உன்
ஒரு கோட்டின் மேல் கிடந்த தன்றே விரி தோட்ட
சேவடியை நீட்டித் திசை நடுங்க விண் துளங்க
மாவடிவின் நீ யளந்த மண் –9-

விரி தோட்ட-சேவடியை-மலர்ந்த இதழ்களை யுடைய தாமரையைப் போன்ற சிவந்த திருவடியை -/
விஸ்திருதமாய் பிரகாசிக்கிற திருத் தோடுகளை உடையவனே என்று சம்போதம் ஆக்கவுமாம் –

பொரு கோட்டு ஓர் ஏனமாய்ப் – பொரா நின்ற கோட்டை யுடைத்தான-ஏனமாய்-அத்விதீயமான ஏனமாய்
ஜாதிச் செருக்காலே பூமியை உழுது கொடு திரியா நிற்கும்
புக்கு இடந்தாய்க்கு அன்று உன்-ஒரு கோட்டின் மேல் கிடந்த தன்றே –பிரளயம் கொண்டு உழுகைக்கு பூமி இல்லாத அன்று
தன் திருவயிற்றிலே வைத்து நோக்கும் –

இத்தால் சொல்லிற்று யாயிற்று உதாரனாய் இருப்பான்
ஒருவன் நாலு பேருக்குச் சோறிட நினைத்தால் நாற்பது பேருக்கு இட்டு மிகும்படி சோறு உண்டாக்குமா போலே
ரஷ்யத்தின் அளவன்று இறே ரக்ஷகன் பாரிப்பு –
விரி தோட்ட-சேவடியை நீட்டித்-விரியா நின்ற தோடுகளை யுடைத்தான தாமரை போலே இருந்துள்ள சேவடியை நீட்டி
விரி தோட்ட -என்று சம்புத்தி யாகவுமாம் -திரு மேனியில் ஒளி விரியும் தோட்டை யுடையவனே –
திசை நடுங்க-திக்குகள் எல்லாம் நடுங்க –
விண் துளங்க-விண்ணில் உள்ள தேவ ஜாதி எல்லாம் நடுங்கும் படியாக
மாவடிவின் நீ யளந்த மண் —-பெரிய வடிவைக் கொண்டு நீ அளந்த மண் –
ஆஸ்ரிதர் கார்யம் பெரிய வடிவைக் கொண்டு புக்குச் செய்யிலும் செய்யும் –
சிறிய வடிவைக் கொண்டு பெரியனாய்ச் செய்யிலும் செய்யும் –

பொரு-அபன்னராய் விலக்காதார்க்கும் -தன்னைக் கொண்டு கார்யம் கொள்ளுவார்க்கும் செய்யும் படி –
விரி தோட்ட-விரிகிற தோட்டை உடையவை போலே இருந்துள்ள –
விண் துளங்க -அபி மானிகளான தேவர்கள் -நடுங்க
பெரிய வடிவாலே அளந்த மண் -திரு எயிற்றுக்கு ஒரு நீல ரத்னம் போலே இருப்பதே -என்ன ஆச்சர்யம் –

——————————————–

விகசிதமான இதழையுடைய தாமரை போலே சிவந்த திருவடிகளை வளர்த்து
திக்கு பலஷிதையான பூமியில் உள்ளார் நடுங்கவும் உபரிதன லோகத்தில் உள்ளார் நடுங்கவும்
பெரிய வடிவை யுடையையாய்க் கொண்டு நீ அளந்து
கால் கீழ் இட்டுக் கொண்ட பூமியானது -நில மகள் முலையில் குங்குமத்தோடே நிலத்தோடு வாசி அற எங்கும்
ஜாதி உசிதமான செருக்காலே பொருது கொடு வருகிற கொம்புகளை யுடைத்தாய் அழகுக்கு அத்விதீயமான
வராஹ வேஷத்தை உடையனாய்க் கொண்டு –
பிரளய ஜலத்திலே முழுகி அண்ட பித்தியினின்றும் இடந்து எடுத்துக் கொண்டு ஏறின உனக்கு அக்காலத்தில்
உன் எயிற்றின் ஏக தேசத்திலே ஒரு மறுப் போலே கிடந்தது ஓன்று அன்றோ –
ஆபத்து வந்தால் தலையால் நோக்குதல் –தலையிலே காலை வைத்து நோக்குதல் -செய்யுமவன் அன்றோ நீ
ரஷ்ய வர்க்கத்தை நோக்கும் அளவில் உனக்கு ஒரு நியதி உண்டோ -என்று உகந்து அனுபவிக்கிறார்
விரி தோட்ட என்று விஸ்திருதமாய் பிரகாசிக்கிற திருத் தோடுகளை உடையவனே என்று சம்போதம் ஆக்கவுமாம் –

————————————————–

சேராதன செய்தும் ஆஸ்ரிதரை நோக்குமவன் -என்கிறார்-

இப்படி பெரிய வடிவைக் கொண்டு சிறிய செயலைச் செய்து நோக்கும் அளவு அன்றிக்கே -சிறிய வடிவைக் கொண்டு
பெரிய செயலைச் செய்து நோக்கிலும் நோக்கும் -என்கிறார் –

மண்ணும் மலையும் மறி கடலும் மாருதமும்
விண்ணும் விழுங்கியது மெய்யன்பர் எண்ணில்
அலகளவு கண்ட சீராழி யாய்க்க்கு அன்றிவ்
வுலகளவும் உண்டோ வுன் வாய்—10-

மறி கடலும்-அலை எறியும் சமுத்ரங்களும்
அலகளவு கண்ட சீராழி யாய்க்க்கு–
எண்ணிக்கைகளை எல்லை கண்ட -எண்ணிறந்த கல்யாண குணங்களையும்–திருச் சக்கரத்தையும் யுடைய உனக்கு –

மண்ணும் மலையும் மறி கடலும் மாருதமும்–ஆதாரமான மண்ணும் -அதற்கு உறுதியான மலையும் –வேலியான கடலும் –
தாரகமான காற்றும் –அவகாச பிரதானம் பண்ணும் ஆகாசமும் -விண்ணும் விழுங்கியது மெய்யன்பர் –
ஐந்தர ஜாலிகர் செயல் போலே பொய்யன்று இது -ஆப்தரான ஆழ்வார்கள் மெய்யென்பர்
எண்ணில்-ஆராயில்

அலகளவு கண்ட சீராழி யாய்க்க்கு -எண்ணிறந்த குணங்களையும் திரு வாழி யையும் யுடையனான யுனக்கு
அலகாவது -பரிச்சேதகம் இறே -அத்தை அளவு கண்ட சீர் -அபரிச்சேதயமான அலகை பரிச்சின்னமாக்கின சீர்
அன்றிவ்வுலகளவும் உண்டோ வுன் வாய்—-இந்த ரக்ஷணத்தில் த்வரை தான் சிறிய வடிவில் பெரிய ஜகத்தை வைத்தான் –

மண்ணும் இத்யாதி -சேராச் சேர்த்தியானவை அடைய மெய் என்பர் -இந்திர ஜாலம் என்னப் பெற்றதோ -ரிஷிகள் கூப்பிடா நிற்பார்கள்
எண்ணில்-அலகளவு கண்ட-எண்ணை அளவு படுத்தும் குணங்கள் தாதூ நாமிவ சைலேந்தரோ-
குணா நாமா கரோ மஹான் -கிஷ் -15-21-/ பஹவோ ந்ருப கல்யாண குணா -அயோத்யா -2-26-
ஆழியாய்க்க்கு-குணங்களும் அப்படியே சீரிய கை / வுலகளவும் உண்டோ-ரக்ஷகத்வ பாரிப்புக்கு அடைவில்லாமை –

————————————————–

சர்வ சாதாரணமான பூமியும் -அதுக்கு தாரகமான குல பர்வதங்களும் அத்தைச் சூழ்ந்து கிடந்து அலை எரிகிற சமுத்ரங்களும்
தத் அந்தர்வர்த்திகளுக்கு உஸ்வாசாதி ஹேதுவான காற்றும் -அதுக்கு அவகாச பிரதமான ஆகாசமும் -இவற்றை அடையத்
திருவயிற்றிலே ஒரு புடையில் அடங்கும் படி அமுது செய்து அருளின இத்தை -பரமார்த்தம் என்று உன் சக்தி சாமர்த்தியத்தை
தறை காண வல்ல வைதிக புருஷர்கள் சொல்லா நின்றார்கள் –

உன் படியைப் பரிச்சேதித்து அநுஸந்திக்கும் அளவில் அளவிடுகைக்கு பரிகரமான ஆயுதங்களையும் பரிச்சேதித்து எல்லை
கண்டு இருக்கிற அசங்க்யாதமான கல்யாண குணங்களையும் –
திரு வாழியையும் யுடையையான உனக்கு இவற்றை எடுத்துத் திரு வயிற்றிலே வைத்து அருளின அன்று
இஜ் ஜகத்தோ பாதியும் பெருமை யுடைத்தோ
உன்னுடைய திருப் பவளமானது-இந்த சிறிய திருப்பவளத்தைக் கொண்டு
பெரிய ஜகத்தை அமுது செய்து அருளின இவ்வாச்சர்யம் என்னாய் இருக்கிறதோ -என்று ஈடுபடுகிறார் –

————————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

முதல் திருவந்தாதி-தனியன் / அவதாரிகை / பாசுரம் -1- -ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் -ஸ்ரீ அப்பிள்ளை ஸ்வாமிகள் உரையுடன் –

November 8, 2016

ஸ்ரீ யதோத்தகாரி சந்நிதியில் -பொற்றாமரை பொய்கையில்-பத்ம மலரில் —
படை போர் புக்கு முழங்கும் -ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யம் அம்சம்
துலா ஐப்பசி மாச திருவோணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவவதாரம் –
யோ ப்ராஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் –யோ வை வேதாம்ஸஸ ப்ரஹினோதி தஸ்மை -போலே
தமிழ் மறைகளை வெளிப்படுத்தி அருள பத்மத்தில் அவதரிப்பித்தான் போலும் –
செந்தமிழ் பாடுவார் -செஞ்சொற் கவிகாள் –இன்கவி பாடும் பரம கவிகள் -திருவோணத்தான் உலகாளும் என்பார்களே –

————————————————–

ஸ்ரீமத் கிருஷ்ண சமாஹ்வாய நமோ யாமுன ஸூநவே
யத் கடாஷைக லஷ்யானாம் ஸூ லபஸ் ஸ்ரீ தரஸ் சதா —

கலிவைரி க்ருபா பாத்ரம் காருண்யைக மஹா ததிம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரவணம் வந்தே க்ருஷ்ண ஸூரி மஹா குரும்-

————————————————————–

கைதை சேர் பூம் பொழில் சூழ் கச்சி நகர் வந்துதித்த
பொய்கைப் பிரான் கவிஞர் போரேறு –வையத்
தடியவர்கள் வாழ அரும் தமிழ் நூற்றந்தாதி
படி விளங்கச் செய்தான் பரிந்து —-ஸ்ரீ முதலியாண்டான் அருளிச் செய்த தனியன் –

கைதை சேர் –தாழைகள் நெருங்கிச் சேர்ந்து இருக்கிற
படி விளங்கச் செய்தான் பரிந்து –படி -பூமியிலே -அன்புடன் கூடியவராய் -பிரகாசிக்கும் படி செய்து அருளினார் –

ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் அருளிச் செய்த தனியன் – வியாக்யானம்
க இதி ப்ரஹ்மணோ நாம தேன தத்ராஞ்சிதோ ஹரி –தஸ்மாத் காஞ்சீ தி விக்யாதா புரீ புண்ய விவர்த்த நீ –என்னும் படியான
ஸ்ரீ காஞ்சீ புரத்திலே-புஷ்காரணீயிலே புஸ்கரத்திலே-விஷ்ணு நஷத்த்ரத்திலே ஆவிர்பவித்து
-திவ்ய பிரபந்த தீப முகேன லோகத்தில் அஞ்ஞான அந்தகாரத்தைப் போக்கி வாழ்வித்த படியைச் சொல்கிறது இதில் –

கைதை சேர் பூம் பொழில் சூழ் கச்சி நகர் வந்துதித்த-பொய்கைப் பிரான்–இத்தால் இவர் ஜென்ம வைபவம் சொல்கிறது
கைதை-கேதகை –தாழை-கைதை வேலி மங்கை –பெரிய திருமொழி -1-3-10–என்றும்
கொக்கலர் தடந்தாழை வேலி –திருவாய் -4-10-8—என்றும் சொல்லுமா போலே –அது தானே நீர் நிலங்களிலே யாயிற்று நிற்பது –
தாழை தண் ஆம்பல் தடம் பெரும் பொய்கை வாய் –பெரியாழ்வார் -4-10-8–என்னும் படி –
அம் பூம் தேன் இளஞ்சோலை —திருவிருத்தம் -26–சூழ்ந்த கச்சி வெஃகாவில் -பொய்கையிலே
எம்பெருமான் பொன் வயிற்றிலே பூவே போன்ற பொற்றாமரைப் பூவிலே ஐப்பசியில் திருவோணம் நாளாயிற்று இவர் அவதரித்தது
பத்மஜனான பூவனைப் போலே யாயிற்று பொய்கையரான இவர் பிறப்பும் –
வந்து உதித்த என்கையாலே ஆதித்ய உதயம் போலே யாயிற்று இவர் உதயமும் –
வருத்தும் புற இருள் மாற்ற எம் பொய்கைப் பிரான் -என்னக் கடவது இறே –
பொய்கையிலே அவதரிக்கையாலே அதுவே நிரூபகமாய் இருக்கை -அது தான் ஸரஸ்வதீ பயஸ்விநியாய் ப்ரவஹித்த ஸ்தலம் யாயிற்று
தத்தீரமான பொய்கை என்கை -பொய்கைப்பிரான் -மரு பூமியில் பொய்கை போலே எல்லார்க்கும் உபகாரகராய் இருக்கை
தீர்த்தக்கரராய்த் திரியுமவர் இறே
கவிஞர் போரேறு -ஆகையாவது கவி ஸ்ரேஷ்டர் -என்றபடி -ஆதி கவி என்னும்படி அதிசயித்தவர்-
உலகம் படைத்தான் கவியாலும்–திருவாய் -3-9-10- -பரகால கவியாலும் -செஞ்சொற் கவிகாள் என்றும்
செந்தமிழ் பாடுவார் என்றும் கொண்டாடப் படுமவராய் -நாட்டில் கவிகளுக்கும் விலக்ஷண கவியாய் இருப்பர்
இது பொய்கையார் வாக்கினிலே கண்டு கொள்க -என்று இறே தமிழர் கூறுவது -அந்த ஏற்றம் எல்லாம் பற்ற கவிஞர் போரேறு -என்கிறது –

ஏவம் வித வை லக்ஷண்யத்தை யுடையவர் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் வாழும் படி ஸ்நேஹத்தால் விலக்ஷண பிரமாண நிர்மாணம் பண்ணின படி சொல்கிறது –
வையத்-தடியவர்கள் வாழ அரும் தமிழ் நூற்றந்தாதி-படி விளங்கச் செய்தான் பரிந்து -என்று –
வையத்தடியவர்கள் -ஆகிறார் -பூ சூ ராரான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் -அவர்கட்கே இ றே வாழ வேண்டுவது
வானத்து அணி அமரர்க்கு -இரண்டாம் திரு -2–வாழ்வு நித்தியமாய் இறே இருப்பது –
இத்தால் இவர்கள் வாழுகையாவது —
சேஷத்வ வைபவத்தை ஸ்வ அனுசந்தானத்தாலே உண்டாக்குமதான பிரபந்தம் -என்கை
நின் தாளிணைக் கீழ் வாழ்ச்சி -என்னக் கடவது இறே –
இவ்வநுஸந்தானமே வாழ்வு -என்னவுமாம் –

அரும் தமிழ் நூற்றந்தாதி-ஆவது -அர்த்த நிர்ணயத்தில் வந்தால் -வெளிறாய் இருக்கை அன்றிக்கே அரிதாய்
தமிழான பிரகாரத்தாலே ஸூ லபமாய் -அது தான் நூறு பாட்டாய் -அந்தாதியாய் இருக்கை-அன்றிக்கே –
வையத்-தடியவர்கள் வாழ அரும் தமிழ் நூற்றந்தாதி–என்று வையத்து அடியவர்வர்கள் வாழ வருமதான தமிழ் நூற்றந்தாதி என்றுமாம் –
நூற்றந்தாதி படி விளங்கச் செய்கையாவது –வையம் தகளியாய் -என்று தொடங்கி -ஓர் அடியும் சாடுதைத்த முடிவாக அருளிச் செய்த
திவ்ய பிரபந்த தீபத்தாலே பூதலம் எங்கும் நிர்மலமாம் படி நிர்மித்தார் என்கை –
வருத்தும் புற விருள் மாற்ற எம் பொய்கைப் பிரான் மறையின் குருத்தின் பொருளையும் செந்தமிழ் தன்னையும் கூட்டி
ஒன்றத் திரித்து அன்று எரித்த திரு விளக்கு யாகையாலே –
படியில் -பூமியிலே பிரகாசிக்கும் படி செய்து அருளினார் என்றாகவுமாம்
அன்றிக்கே -படி -என்று உபமானமாய் -திராவிட வேதத்துக்கு படிச்சந்தமாய் இருக்கும் படி செய்து அருளினார் என்றுமாம் –
விளக்கம் -பிரகாசம் / படி என்று விக்ரஹமாய் -திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் -திருக் கண்டேன் பொன் மேனி கண்டேன் -என்றபடி
கண்டு அறியும் படி செய்து அருளினார் என்றுமாம் –
செய்தான் பரிந்து -பரிவுடன் செய்கை யாவது -சேர்ந்த விஷய ஸ்நேஹத்தாலே -என்னுதல் -பர விஷய ஸ்நேஹத்தாலே -என்னுதல்
செய்ய சுடர் ஆழியான் அடிக்கே சூட்டினேன் சொல் மாலை என்றார் இறே -ஸ்நேஹத்தாலே இறே விளக்கு எரிவது
இத்தால் அவர் திவ்ய பிரபந்த உபகாரகத்வத்தாலே வந்த உபகார கௌரவம் சொல்லி ஈடுபட்டதாயிற்று –

———————————————————–

அவதாரிகை –
ஆழ்வார்களில் காட்டில் பகவத் விஷயத்தில் உண்டான அவகாஹ நத்தாலே முதல் ஆழ்வார்கள் மூவரையும்
நித்ய ஸூரிகளோ பாதியாக நினைத்து இருப்பார்கள் –
அடியார் நிலாகின்ற வைகுந்தமோ வையமோ நும் நிலையிடமே -திரு விருத்தம் -75
இன்கவி பாடும் பரம கவிகள் -செந்தமிழ் பாடுவார் -என்னும் இவர்கள் அவதரித்தது -ஒரோ தேசங்களில் யாகிலும்
( கச்சி நகர் வந்துதித்த /கடல் மல்லை பூதத்தார் / தோன்றியவூர் வன்மை மிகு கச்சை மல்லை மா மயிலை )
ஞானப் பெருமையால் -( காலப் பழமையால் ) இன்ன விபூதி ( விடம் )என்று நிச்சயிக்கப் போகாது –

பேயரே எனக்கு யாவரும் யானுமோர் பேயனே எவர்க்கும்–பகவத் விஷயத்தில் அவகாஹியாதார் எல்லாரும் தமக்குப் பேயராய் இருப்பர்
அவர்கள் நிலையிலே தாம் நில்லாத படியால் அவர்களுக்குத் தாம் பேயராய் இருப்பர் -இப்படியாலே பகவத் விஷயத்திலே
அவகாஹியாதார் இருக்கும் இடத்தில் ஸ்தாவரங்கள் உள்ள காடே அமையும் என்று இருப்பார்கள் –
ஆன்விடை ஏழு அன்று அடர்த்தற்கு ஆளானார் அல்லாதார் மானிடர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே
சர்வேஸ்வரன் திரு உள்ளம் ஊற்றம் அறுத்த அளவிலும் கிருபையைப் பண்ணும் தம்முடைய மனசிலும் கொடுமையை வைத்தேன் என்கிறார்
இனி அவர்கள் மனுஷ்யர் அல்லர் என்று செம்பிலும் கல்லிலும் வெட்டிக் கொள்ள அமையும் –
சிறந்தற்கு எழு துணையாம் செங்கண் மால் நாமம் மறந்தாரை மானிடமா வையேன்-என்னும் படியே அறிவு நடையாடாதவர்கள்
இருக்கும் இடத்தில் வசிக்குமதில் காட்டிலே வர்த்திக்க அமையும் என்று காடுகளில் வர்த்திப்பார்கள்-
இங்கனே செல்லுகிற காலத்திலே ஒரு மழையையும் காற்றையும் கண்டு திருக் கோவலூரிலே ஒரு இடை கழியிலே ஒருத்தர் புக்கு கிடக்க
இருவராவார் சென்று -ஒருவர் கிடக்கும் இடம் இருவர் இருக்கப் போரும் -என்று இருக்க
மூவராவார் சென்று -இருவர் இருக்கும் இடம் மூவருக்கு நிற்கப் போரும் என்று மூவரும் நிற்க –
இருவர் வந்து நெருக்க –நீயும் திருமகளும் நின்றாயால் குன்று எடுத்துக் பாயும் பனி மறைத்த பண்பாளா –
வாசல் கடை கழியா யுள் புகாக் காமர் பூங்கோவல் இடை கழியே பற்றி இனி – முதல் திரு -86–என்றும்
தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்கு மேல் என்னடியார் அது செய்யார் -பெரியாழ்வார் -என்னும் நீயும்
உன் பரிகாரம் -திருவடி -நலிய புக –நகச்சின் நாபராத்யதி -என்று ஏறிட்டுக் கொண்டு நோக்கும் திருமகளும் –
குன்று எடுத்துக் பாயும் பனி மறைத்த பண்பாளா -மலை எடுத்து உடம்பிலே விழுகிற மழையைக் காத்த நீர்மையை யுடையவனே-
உடம்பிலே விழுந்த மழையை மலை எடுத்துக் பரிஹரித்த போது பிறந்த ஹர்ஷம் போலே யாயிற்று
இவர்கள் நெருக்குப் பெற்ற போது இவனுக்கு இருந்த படி –
வாசல் கடை கழியா யுள் புகாக் காமர் பூங்கோவல் இடை கழியே பற்றி –காமுகரானவர்கள் உகந்த விஷயங்களில்
போகச் சொன்னாலும் தூனைக் கட்டிக் கொண்டு நிற்குமா போலே -இவ்வாசலுக்கு புறம்பு போக மாட்டிற்றிலன் -உள்ளுப் புக மாட்டிற்றிலன் –
இனி-இப்போது
இப்படி இருவருமாக தங்களை நெருக்கப் புக்கவாறே-தம்மை ஒழிய வேறே சிலர் நெருக்குகிறார் உண்டு என்று
ஞானம் ஆகிற விளக்கை ஏற்றினார் -ஞான தீபேன பாஸ்வதா –
விளக்கு யுண்டானாலும் ஞானம் இல்லையாகில் பதார்த்தங்களை விவேகிக்கப் போகாதே –
முதல் ஆழ்வாருக்கு ஞானம் பிறந்த படி சொல்லிற்று -( சேமுஷீ பக்தி ரூபா )-இருவராவாருக்கு ஞானம் முற்றி பக்தியானபடி சொல்லிற்று
மூவராவார்க்கு பக்தியை யுடையராய் அவனை ஒழிய செல்லாதவர்களுடைய சாஷாத் காரம் பிறந்த படி சொல்லிற்று
இம் மூவருக்கும் அர்த்தம் ஒன்றே -மூன்று ரிஷிகள் கூடி ஒரு வியாகரணத்துக்கு கர்த்தாக்கள் ஆனால் போலே
கர்த்ரு பேதம் யுண்டே யாகிலும் -அர்த்த சரீரம் ஒன்றே -த்ரி முனி வியாகரணம் -என்னுமா போலே

——————————————————————–

அவதாரிகை –
ஸ்ரீ அப்புள்ளை ஸ்வாமி —
ஸ்ரீ யபதியாய்-அவாப்த ஸமஸ்த காமனாய்-ஸமஸ்த கல்யாண குணாதி மகனான -சர்வேஸ்வரன்
நித்ய விபூதியில் -நித்ய அங்குசித ஞானரான நித்ய ஸூ ரிகளை நித்ய கைங்கர்யம் கொண்டு நித்ய ஆனந்தியாய் இருக்கச் செய்தேயும்
அவர்களை போலே கைங்கர்ய நிரதராய்-வாழுகைக்கு இட்டுப் பிறந்து வைத்து -அதுக்கு அசலாய் –
அவித்யா கர்மா வாசனா ருசி ப்ரக்ருதி பரவஸ்யராய் பரபிரமிக்கிற சம்சாரி சேதனரை திருத்தி பணி கொள்ளுகைக்காக –
இவர்கள் அழிந்து கிடக்கிற தசையில் ஸ்வ ஆஸ்ரய உபகரணமாக காரண களேபரங்களைத் தன் கருணையால் கொடுத்து அருளி
அவற்றைக் கொண்டு விபசரியாதே நல் வழி நடக்குகைக்கு உடலாக ஸ்ருதியாதி சாஸ்திரங்களை ப்ரவர்த்திப்பிக்க
அவற்றைத் திரஸ்கரித்து -ஸ்வைரம் சஞ்சரிக்கிற தசையிலே ராம கிருஷ்ணாதி ரூபேண வந்து அவதரித்து அருளி
உபதேச அனுஷ்டானங்களாலும் ரூபா உதார குண சேஷ்டிதங்களாலும் வசீ கரித்து இவர்களைத் திருத்தப் பார்த்த இடத்தில்
அவற்றுக்கும் அகப்படாத படி இதர விஷயங்களில் மண்டி இவர்கள் நஷ்ட கல்பராய் போகக் கண்ட படியால்
ஆழ்வார்களைக் கொண்டு இவர்களை சேர்த்துக் கொள்வானாக –
ஆ முதல்வரான -முதல் ஆழ்வார்களை அனந்தரம் அவதரிப்பித்து அருளினான் –

இவர்கள் ஆகிறார் -பகவதாகஸ்மிக கடாக்ஷ விசேஷ லப்தமான ஞான ப்ரேமங்களை குறைவற யுடையராய்
நித்ய ஸூரிகளைப் போலே பிறப்பே பிடித்து -பகவத் அனுபவத்தில் பழுத்து -சம்சார யாத்திரையில் கண்ணற்று
இன்கவி பாடும் பரம கவிகள் – என்றும் -செந்தமிழ் பாடுவார் -என்றும் நாவீறுடைய பெருமாளும் -நாலு கவிப் பெருமாளும்
கொண்டாடும்படியான வேண்டப்பாடு யுடையராய் -பரத்வாதிகள் ஐந்தையும் ஒரு காலே கண்டு மண்டி அனுபவிக்கும்
சதிரை யுடையராய் இருக்கச் செய்தே-ஆறு பெருக்கு எடுத்து எங்கும் ஒத்துப் போகா நிற்கச் செய்தே
நீருக்கு நோக்கு ஓர் இடத்திலேயாய் இருக்குமா போலே திரு வுலகு அளந்து அருளின இடத்திலும் -திருமலையிலும் கால் தாழ்ந்து
அனுபவித்துப் போருமவர்களாய்-அறிவுண்டாய் இருக்க பகவத் விஷயத்தை கால் கடைக் கொண்டு இதர விஷயங்களில்
மண்டித் திரிகிற சம்சாரிகளோட்டை ஸஹவாசம் துஸ் சஹமாய் -அவர்கள் வர்த்திக்கிற நாட்டை விட்டு
அறிவுக்கு அடைவில்லாத ஸ்தாவரங்கள் வர்த்திக்கிற காட்டை விரும்பி -அவ்விடத்தில் யாத்ர சாயங்க்ருஹராய்
ஒருவரை ஒருவர் அறியாத படி மறைந்து வர்த்தித்தார் சிலமாஹா புருஷர்கள் ஆயிற்று –

இப்படி வர்த்திக்கிற இவர்கள் மூவரும் யாதிருச்சிகமாக ஒரு நாள் திருக் கோவலூர் பிரதேசத்தில் வந்து சங்கதராக
அவ்வளவில் பெரும் மழையும் பெரும் காற்றும் பிரவர்த்தமாக -அத்தைக் கண்டு மழைக்கு ஒதுங்க ஓர் இடை கழியிலே
ஒருவர் புக்கு கிடக்க மற்றையவர் வந்து -திறக்க வேணும் என்ன -ஒருவர் கிடக்க இடம் போரும் அத்தனை -என்ன
ஒருவர் கிடந்த இடம் இருவருக்கு இருக்கலாம் காணும் என்ன –ஒருவர் மூச்சு ஒருவர் பொறாத சம்சாரத்திலே
இப்படிச் சொன்ன இவர் கேவலர் அல்லர் -என்று திறக்க -அவரும் புகுந்து இவ்விருவருமாக இருக்கிற அளவிலே
மற்றையவரும் வந்து திறக்கச் சொல்ல -எங்கள் இருவருக்கும் இருக்க இடம் போரும் அத்தனை -என்ன –
இருவர் இருந்த இடம் மூவருக்கு நிற்கலாம்
இவர்கள் மூவரும் கூடி நிற்கச் செய்தே -ஈஸ்வரன் தானும் பிராட்டியுமாக வந்து தனித்தனியே இவர்களை பின் பற்றி
திரிந்த நெஞ்சாறல் தீர இவர்கள் மூவருக்கும் நடுவே புக்கு நெருக்க -நம் மூவரையும் ஒழிய வேறு புக்கு நெருக்குகிறவர்கள் யார் என்று
விளக்கு ஏற்றி பார்க்க வேணும் என்ன –

அவர்களில் ஒருவரான பொய்கையார் -லீலா விபூதியில்
கார்ய காரண ரூபேண ஸமஸ்த வஸ்துக்களும் பகவத் அதீனமாய் இருக்கிறபடியை -பயபக்தி ரூபா ஞானத்தால் தரிசித்து
அத்தை ஒரு விளக்காக ரூபித்துக் கொண்டு அனுபவ பரிவாஹ ரூபமான -வையம் தகளி -அருளிச் செய்தார் –
அநந்தரம் ஸ்ரீ பூதத்தார் வையம் தகளி -கேட்க்கையாலே அந்தப் பரபக்தி ரூபா பன்ன ஞானம் முற்றி பகவத் தத்துவத்தை விசதமாக
தர்சிக்கைக்கு உபகரணமான பரஞானம் ஆகிற உஜ்ஜ்வல தீபத்தை ஏற்றுகிற வழி யாலே-அன்பே தகளி -அருளிச் செய்தார் –
அநந்தரம் மூன்றாம் ஆழ்வார் அவனை அனுபவிக்கப் பெறில் தரித்து -பெறா விடில் மூச்சடங்கும் படியான
பரம பக்தியை யுடையராய்க் கொண்டு -அவன் படிகளைக் கட்டடங்கக் கண்டு மண்டி அனுபவிக்கிற வழியாலே-திருக் கண்டேன் அருளிச் செய்தார் –

ஞான பக்தி சாஷாத்காரங்கள் -மூன்றும் பிரபந்த த்ரயத்துக்கும் தாத்பர்யமாக ஆச்சார்யர்கள் அருளிச் செய்து
இருக்க -விருத்தமாகஇங்கனே சொல்லலாமோ என்னில்-அதுக்கு குறை இல்லை -அங்கு ஞானம் என்கிறது –
பர பக்தி ரூபா பன்ன ஞானத்தை -பக்தி என்கிறது -பர ஞான தசரா பன்னமான ப்ரேமத்தை-
சாஷாத்காரம் என்கிறது -பரஞான விபாக ருபாய் யான பரம பக்தியை -கர்மா அனுஷ்டானகாந்தமாக ஞானம் உதித்து –
அது த்யான உபாஸனாத் யவஸ்தா பன்னமாய் முற்றி -அநந்தரம் -த்ரஷ்டவ்ய -என்னும் படி சாஷாத்கார ரூபமாய்
அநந்தரம் விஷய வை லக்ஷண்யத்தை அவகாஹித்து பக்தி ரூபாபன்னமாய்-பின்னை பர பக்தியாதிகளாக பரிபக்வமாம்
பிராமாணிகர் படியில் இவர்களுக்கு முதலிலே அன்வயம் இல்லை இறே –
கர்ம ஞான அநு க்ருஹீதை யான பக்தியினுடைய ஸ்தானத்தில் பகவத் பிரசாதம் நின்று அநந்தரம் விளைந்த பர பக்தி யாய்த்து
இவரது என்று இ றே பிரதம ஆச்சார்யரான ஆழ்வாருக்கு நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் அருளிச் செய்வது -(-ஈட்டில் -வீடுமின் முற்றவும் -)
அது அல்லாத ஆழ்வார்களும் ஒக்கும் இறே -அல்லாத போது ஆழ்வார்கள் எல்லாரும் ஏக ப்ரப்ருதிகள் என்னப் போகாதே
ஆகையால் விரோதம் இல்லை –

பர பக்த்யாதிகள் மூன்றும் ஓர் ஒருவருக்கே குறைவற யுண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் ஓர் ஒருத்தருக்கு ஒவ் ஒன்றிலே ஊற்றமாய் இருக்கும்-
பகவத் ஸ்வரூபாதிகள் எல்லாம் எல்லார்க்கும் அனுபாவ்யமாகா நிற்கச் செய்தே ஓர் ஒன்றிலே ஒவ் ஒருத்தருக்கு ஊற்றம் சொல்லுகிறாப் போலே
அனுபவ அபி நிவேச ரூபை யான பரபக்த்யாதி அவஸ்தைகளிலும் தனித்த தனியே ஊற்றம் சொல்லக் குறை இல்லை –
கர்த்ரு பேதம் யுண்டாய் இருந்ததே யாகிலும் ஒருவனுக்கே க்ரமத்திலே பிறக்கக் கடவ பரபக்த்யாதி அவஸ்த்ய த்ரயமும்
தளமாக பிரபந்த த்ரயமும் அவதரிக்கையாலே அர்த்த க்ரமம் பார்த்தால் ஏக பிரபந்தமாய்த் தலைக் கட்டக் கடவது –
பூர்வ உத்தர மீமாம்சைகளுக்கு கர்த்ரு பேதம் –ஜைமினி வியாசர் –உண்டாய் இருக்கச் செய்தே வேத ஐக்கிய பிரபந்த
வியாக்கியான ரூபம் ஆகையால் பிரபந்த ஐக்கியம் கொள்ளுகிறாப் போலேவும்
பாணினி வரருசி பதஞ்சலி மூவரும் கூடி ஷூ த்ர வ்ருத்தி பாஷ்யங்களும் ஒரே சாஸ்திரமாகக் கொள்ளுமா போலேயும் –
இங்கும் பிரபந்த ஐக்கியம் கொள்ளத் தட்டில்லை –

———————————————————————

விசித்திர கார்யமான ஜகத்துக்கு காரணமாம் போது –விசித்திர ஞான சக்தி உக்தனாய் -சங்க சக்ராதி திவ்யாயுத தரனான
ஸர்வேஸ்வரனே காரணம் ஆக வேணும் என்னும் அநு மானத்தாலே-ஜகத் காரண வஸ்துவை நிர்ணயியா நின்று கொண்டு
சர்வ சேஷியான சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளிலே ஸ்வரூப அனுரூபமாக வாசிக கைங்கர்யம் செய்யப் பெற்றேன் என்று க்ருதார்த்தர் ஆகிறார் –

வையம் தகளியா வார் கடலே நெய்யாக
வெய்ய கதிரோன் விளக்காக -செய்ய
சுடர் ஆழியான் அடிக்கே சூட்டினேன் சொன்மாலை
இடர் ஆழி நீங்குகவே யென்று -1-

தகளி – என்றும் -விளக்கு -என்றும் – நெய்-என்றும் வர்ணிக்கிற படி எங்கனே என்னில் -ஜகத்தானது –ச அவயத்வாத்-கார்யம் என்னக் கடவது –
கார்யமாவது கர்த்ருமத்தாகக் கடவது -அந்த கர்த்தா சங்க சக்ர கதாதரன் என்கிறது –
சாஸ்திர யோநித்வாத்-என்று ஆநுமாநிகரை சாஸ்திர காரர் தூஷிக்கச் செய்தே -இங்கு ஆநுமாநிகமாக கொள்ளும் படி எங்கனே -என்னில்
வேத சாஸ்த்ரா அவிரோதி நா -யஸ் தர்க்கேண அநு சந்தேத்தே ச தர்மம் வேத நேதர -என்று வேத சாஸ்த்ரங்களோடு
விருத்தமான தர்க்கம் நிஷேதிக்கப் படுகிறது -அவிருத்தமானது ஸ்வீகரிக்கப் படும் என்று சொல்லுகையாலே
அது தர்க்கமாகக் கொள்ளுகிறது -நியாயா அநு க்ருஹீ தஸ்ய வாக்யஸ்ய அர்த்த நிஸ் சாயகத்வாத்-என்கிறபடியே –

வையம் தகளியா –ச அவயவுமாய் -காரியமும் ஆகையால் -வையம் தகளி-என்கிறது –
வார் கடலே நெய்யாக-வார் கடல்-சூழ்ந்த கடல்-/ பூரணமான கடல் என்னவுமாம் -நதியினாலே ஜலம் புகுந்தது என்று
பூர்ணமாகாது இருக்கையாலும் -இல்லை என்று குறையாது இருக்கையாலும் -பூமிக்கு உயர்ந்து இருக்கச் செய்தே
பூமியை அழிக்க மாட்டாமையாலும் -கார்யம் -என்று தோற்றுகையாலே -நெய்யாகக் கொள்ளுகிறது –

வெய்ய கதிரோன் விளக்காக -முப்பது நாழிகையில் ஒரு நாழிகை குறையவும் ஏறவும் நிற்கப் போகாமையாலே-
பீ ஷோ தேதி ஸூ ர்ய -என்று ஈஸ்வர கார்ய பூதன் என்று தோற்றுகையாலே விளக்கு -என்று சொல்லிற்று –
தன்னையும் காட்டி -ஈஸ்வரனையும் பிரகாசிப்பிக்கையாலே -வெய்ய கதிரோன் என்று விளக்கினுடைய ஸ்தானத்தில்
சொல்லுகையாலே -இப்படி சகலத்துக்கும் அவன் சேஷி -சகலமும் அவனுக்கு கார்யதயா சேஷம் என்று அறிந்தால்
செய்ய அங்குத்தைக்கு அசாதாரண பரிசர்யை பண்ணும் படி சொல்கிறது மேல்

செய்ய சுடர் ஆழியான் -செய்ய சுடர் என்றது ஸ்யாமமான திருமேனிக்கு பகைத் தொடையாய் இருக்கை –
இத்தால் -நிர்விசேஷ சின் மாத்ர ப்ரஹ்ம-என்கிற பக்ஷத்தைத் தவிர்க்கிறது –
இதர ஆயுதங்களை யுடைய தேவதாந்த்ரங்களையும் தவிர்க்கிறது
அடிக்கே -என்று விக்ரஹ வத்தையைச் சொல்லுகிறது –
ஆதி என்றதால் தம்முடைய சேஷத்வம் சொல்லுகிறது
அடிக்கே சூட்டினேன் சொன்மாலை–பரிமளம் மாறாத மாலையைச் சூட்டினேன் -சொல் தொடை -என்னுமா போலே
இடர் ஆழி நீங்குகவே யென்று -இடர்க் கடலானது வற்ற வேணும் என்று -தாப த்ரயத்தாலே தப்தரானவர்கள் இதைக் கற்று
தம் வழியே போந்து இடர்க் கடலை பிழைப்பார்கள் என்று –
அன்றிக்கே
அவனைப் பேசப் பெறாத தம்முடைய இடர் போக என்றுமாம் –

மற்றை ஆழ்வார்களில் இவர்கள் ஞான பிரதராய் -பர தசையோடு -உகந்து அருளின நிலங்களோடு வாசி அற கடல் கோத்தால் போலே
இவர்களுடைய பக்தி எங்கும் ஓக்க வியாபித்து இருந்ததே யாகிலும் -கிண்ணகத்தில் ஆறு எங்கும் ஓக்க பரந்து வாரா நிற்க
நீருக்கு ஓர் இடத்திலே நோக்கமாப் போலே -திரு வுலகு அளந்து அருளின இடத்திலும் -திருமலையிலும் ஊன்றி இருக்கும் –

இவர்கள் பேயரே எனக்கு யாவரும் -என்னுமா போலே சம்சாரிகளோடு பொருந்தாமையாலும் -ஸ்தாவரங்களுக்கு
விபரீத ஞானம் இல்லாமையாலும் அவற்றோடு பொருந்தி காடுகளில் வர்த்திப்பார்கள் -யத்ர சாயங்க்ருஹராய் அஸ்தமித்த இடத்தே
உறங்கி ஒருவரை ஒருவர் அறியாமல் திரியா நிற்பார்கள் -இவர்களைக் கூட்டி இவர்கள் தன்னை அனுபவித்து
ஹர்ஷத்துக்கு போக்குவிட்டு –வழிந்த சொல்லாலே தானும் ஜகத்தும் வாழ வேணும் என்னா நின்றான் எம்பெருமான்
யாதிருச்சிகமாக ஒரு இடை கழியிலே பெரும் காற்றும் மழையும் கண்டு புக்கு ஒருவர் கிடக்க மற்று ஒருவர்
ஒருவர் கிடக்கிற இடம் இருவருக்கு இருக்கலாம் -என்றார் -மற்றையவர் -இருவர் இருக்கும் இடம் மூவருக்கு நிற்கலாம் -என்றார்
இவர்களை எம்பெருமானும் பிராத்தியும் புகுந்து நெருக்குகிறார்கள் –
வாசல் கடை கழியா யுட் புகா -இவர்கள் சம்பந்தம் இல்லாத புறம்பும் உள்ளும் காட்டுத் தீயோடு ஒக்கும்
நம்மை ஒழிய நெருக்கினாரை அறிய ஒரு பிரகாசம் வேணும் என்ன உண்டாக்குகிறார் இவர்களில் ஒருவர் –
பதிம் விஸ்வஸ்ய -என்கிறபடியே ஸ்ரீ யபதியே ஜகத்துக்கு நிர்வாஹகர் என்கிறார் ஒருவர் -விஷயத்திலே ஈடுபட்டு
பக்தி ரூபமான விளக்கு ஏற்றினார் ஒருவர் –அது உடையோருக்கு அவன் காட்டக் காணும் வடிவை சாஷாத் கரித்தார் ஒருவர்

ஞான பக்தி சாஷாத் காரங்கள் மூன்றும் அடைவே ஒருவருக்கு பிறந்ததானாலோ என்னில் -ஒண்ணாது
வ்யாகரணத்துக்கு மூன்று கர்த்தாக்கள் யுண்டானால் போலே மூவரும் கூடி இவ்வர்த்தத்தை நிலையிட்டார்கள்
அநுமான முகத்தாலே இழிகை தரிசனத்துக்கு விருத்தம் அன்றோ என்னில் வேத சாஸ்திர விருத்தமான அநு மானம் இங்கே தவிருகிறது-
ஆர்ஷம் தர்ம உபதேசஞ்ச வேத சாஸ்திர அவிரோதி நா யஸ் தர்க்கேண அநு சந்தத்தே ச தர்மம் வேத நே தர -என்று
சாஸ்திரத்தோடே சேரும் அநு மானம் இறே இது

ச அவயத்வாத் கார்யம் -கார்யம் விசித்திரம் ஆகையால் கர்த்தாவும் ஆச்சர்ய சக்தி உக்தனாக வேணும் –
வையம் தகளியா -பூமி கடனை யாகையாலே தகளி யாக்கிற்று
வார் கடலே நெய்யாக-திரவ த்ரவ்யமாகையாலே நெய்யாகக் கொண்டது
வெய்ய கதிரோன் விளக்காக -தேஜோ பதார்த்தம் ஆகையால் விளக்காகக் கொண்டது –
இம் மூன்றும் பஞ்ச பூதங்களுக்கும் உப லக்ஷணம்

வையம் தகளியா-பெரிய வெள்ளத்திலே ஒரு கழல் மிதக்குமா போலே பூமி ஜலத்திலே நிற்கும் போது இதுக்கு ஓர் ஆதி வேண்டாவோ
வார் கடலே நெய்யாக-பூமியை அபி பவியாதே நிற்கும் போது ஓர் அடி வேண்டாவோ –
வெய்ய கதிரோன் விளக்காக –முப்பதில் ஓன்று ஏறுதல் குறைதல் செய்யாத போதே -பீ ஷோ தேதி ஸூ ர்ய -ஆக வேண்டாவோ
யஸ் சர்வஞ்ஞா -இத்யாதிகளில் சொல்லுகிறவனாக வேண்டாவோ –
இதுக்கு ஒரு நாதன் உளன் என்று இருந்தால் அடிமை செய்ய வேண்டும் –
செய்ய-சுடர் ஆழியான் –ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுக்கும் ஜகத்தில் ஏக தேச சம்பந்தம் உண்டே என்னில் -அத்தை வ்யாவர்த்திக்கிறது
ரூபாதிகள் இல்லை என்னும் வாதிகளை நிரஸ்தராக்குகிறது
அடிக்கே -பிராட்டி அல்லீரே -முறை தப்பாத படி வேணுமே
சூட்டினேன் சொன்மாலை–யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே-என்கிற விஷயத்தை மாறுபாடுருவப் பேசி பண்டு அல்லாத அழகும் உண்டாக்கினேன்
இடர் ஆழி நீங்குகவே யென்று —என்னை உளன் ஆக்குகைக்காக சொல்லாது இருக்கை இடர் -இடரார் படுவார் -இத்யாதி வத்
குணத்தை அனுசந்திக்கிலும் பிரகாரி பர்யந்தமாய் இருக்கும் இவர்களுக்கு –
மாறனேர் நம்பி -எம்பெருமானை மறக்க விரகு இல்லையோ -என்றாராம் -ஜகத்தின் இடர் தீருகை அர்த்தாத் சித்தம் –

————————————————————

காடின்யவான் யோ பிபர்த்தி-ஜெகதே தத சேஷத -சப் தாதி ஸம்ஸரயோ வ்யாபீ தஸ்மை பூம்யாத்மனே நம -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-14-28–
என்கிறபடியே பகவத் சங்கல்பாயத்தமான காடின்யத்தை யுடைத்தானா பிருத்வியானது –மேல் நெய்யும் திரியுமாக ரூபிக்கப் படுகிற
வஸ்துக்களுக்கு ஆதாரமான தகளியாகவும் -அந்த பிருத்வியை சுற்றும் சூழ்ந்து -த்ரவ்ய ஸ்வபாவமாய்
தேன ச க்ருத சீமா நோ ஜலாசயா -என்கிறபடியே பகவத் ஆஜ்ஜையாலே கரையை அதிக்ரமியாமல் அதுக்குள்ளே அடங்கிக் கிடக்கிற
கடலின் நீரான அம்சமானது -மேல் யேற்றப் போகிற விளக்கை உத்தர உத்தர ஒளி வீட்டுக் கிளரப் பண்ணும் நெய்யாகவும் –
கிரண முகேன கிரசிக்கப் பட்ட ஜலத்தாலே அபிவ்ருத்தமாய் -பிரதாப உத்தரமான கிரணங்களை யுடையனாய் –
பீ ஷோ தேதி ஸூ ர்ய-என்கிறபடியே ஈஸ்வர ஆஜ்ஜைக்கு நடுங்கி வட்டம் உதிப்பதும் அஸ்தமிப்பதுமாகத் திரியக் கடவ
ஆதித்யன் அர்த்த பிரகாசகமான விளக்காகவும்
இருளன்ன மா மேனிக்கு எம் இறையோர் -பெரிய திரு -26- விளக்கு ஏற்றினால் போலே பகைத் தொடையாக சிவந்த ஒளியை யுடைய
திரு வாழி யாழ்வானை நிரூபகமாக யுடைய சர்வேஸ்வரனுடைய திருவடிகளிலே நித்ய கைங்கர்யம் பண்ணப் பெறாத
என்னுடைய துக்க சாரமானது விட்டு நீங்கும் படியாக -தத் குண சேஷ்டிதங்களை உள்ளீடாக வைத்து தொடுத்த
நிரதிசய போக்யமான சப்த சந்தர்ப்பங்களை அவற்றுக்கு அலங்காரமாம் படி சாதரமாக சமர்ப்பித்தேன் –
இவ்விஷயத்தை அறியப் பெறாமல் அஸத் கல்பராய் நோவு படுகிற சம்சாரிகளுக்கு பரவஸ்து வாஸ்தவ ப்ரகாசகமான
இப் பிரபந்த அப்யாஸ முகத்தாலே-அனந்த கிலேச பாஜகமான சம்சார சாகரம் வற்ற வேணும் என்று சொன் மாலை சூட்டினேன் -என்றுமாம் –
இப்படி விசித்திர பிரபஞ்ச நிர்மாண அநு குணமான ஞான சக்த்யாதி குண வைச்சித்ராதி யுக்தனான ஸர்வேஸ்வரனே
ஜகத் காரணம் என்னும் அனுமானத்தாலே காரண வஸ்துவை நிர்ணயித்தார் யாய்த்து –

ஆர்ஷம் தர்ம உபதேசஞ்ச வேத சாஸ்திர அவிரோதி நா யஸ் தர்க்கேண அநு சந்தத்தே ச தர்மம் வேத நே தர -என்று
வேத சாஸ்திரத்தோடே விருத்தமான தர்க்கத்தை அழித்தது-
அவிருத்தமான தர்க்கத்தை சுவீகரிக்கையாலே இங்கும் அப்படி விரோத பிரசங்கம் சொல்ல இடம் இல்லை –
ந்யாயான் அநு க்ருஹீ தஸ்ய வாக்யஸ் யார்த்த நிஸ் சாய கத்வாத் -என்று இறே ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர் அருளிச் செய்தது –
பிருதிவ்யாதி காலாலே லீலா விபூதியை உப லஷிக்கிறது -சுடர் ஆழி -என்று நித்ய விபூதிக்கு உப லக்ஷணம்
அடிக்கே என்று திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்துக்கு உப லக்ஷணம் -இப்படி ஸ்வ பக்ஷத்தை சிஷிக்கவே
ஸூ ந்யமே தத்வம் -என்றும் -நிர் விசேஷ வஸ்துவே தத்வம் என்றும் -விசேஷனாந்தர விசிஷ்டமே தத்வம் என்று
சொல்லப் படுகிற பர பக்ஷங்கள் அர்த்தாத ப்ரதிஷிப்தங்கள் –

——————————————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
பிள்ளை லோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ முதலியாண்டான் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்