Archive for the ‘Periaazlvaar’ Category

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-5–அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும்—

June 20, 2021

கீழே –
குன்று எடுத்து ஆநிரை காத்த பிரான் கோவலனாய்க் குழலூதி-என்ற
அதி மானுஷம் உள்ளத்தில் ஊன்றிய படியால்
அந்த மலையில் உண்டான விசேஷங்களையும்
அந்த மலையினுடைய ஆயாம விஸ்தீர்ணத்தையும்
அதனுடைய கனத்தையும்
அதில் எடுக்கையில் உண்டான அருமையையும்
அதை பிடுங்கி எடுத்த அநாயஸத்வத்தையும்
அது எடுக்க வேண்டிய ஹேதுக்களையும்
அந்த ஹேதுக்களால் வந்த ஆபத்துக்களை போக்கின பிரகாரத்தையும்
அனுசந்தித்து
இவனே ஆபத் விமோசகன் என்று நிர்ணயிக்கிறார் –

——

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய் அளரும் அடங்கப்
பொட்ட துற்று மாரிப் பகை புணர்த்த பொரு மா கடல் வண்ணன் பொறுத்த மலை
வட்டத் தடம் கண் மடமான் கன்றினை வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு குற மகளிர்
கொட்டைத் தலைப்பால் கொடுத்து வளர்க்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 5-1 –

பதவுரை

குற மகளிர்–குறப் பெண்கள்,
வட்டம் தட கண்–வட்ட வடிவான பெரிய கண்களை யுடையதும்
மடம்–(தனது தாய்க்கு) வசப் பட்டிருப்பதுமான
மான் கன்றினை–மான் குட்டியை
வலை வாய்–வலையிலே
பற்றிக் கொண்டு–அகப் படுத்தி
(பின்பு அதனைத் தங்களுடையதாக அபிமானித்து, அதற்கு)
கொட்டை–பஞ்சுச் சுருளின்
தலை–நுனியாலே
பால்–பாலை
கொடுத்து–எடுத்து ஊட்டி
வளர்க்கும்–வளர்க்கைக்கு இடமான
கோவர்த்தனம் என்னும்–‘கோவர்த்தநம்’ என்ற பெயரை யுடையதும்
கொற்றம்–வெற்றியை யுடையதுமான
குடை–குடையானது (யாதெனில்?)
அட்டு–சமைத்து
குவி–குவிக்கப் பட்ட
சோறு–சோறாகிற
பருப்பதமும்–பர்வதமும்
தயிர்–தயிர்த் திரளாகிற
வாவியும்–ஓடையும்
நெய் அளறும்–நெய்யாகிற சேறும்
அடங்க–ஆகிய இவற்றை முழுதும்
பொட்ட–விரைவாக (ஒரே கபளமாக)
துற்றி–அமுது செய்து விட்டு,
(இப்படி செய்கையினாலே இந்திரனுக்குக் கோபம் மூட்டி அவன் மூலமாக)
மாரி–மழையாகிற
பகை–பகையை
புணர்த்த–உண்டாக்கின
பொரு மா கடல் வண்ணன்–அலை யெறிகிற பெரிய கடலினது நிறம் போன்ற நிறத்தனான கண்ணபிரான்
பொறுத்த–(தனது திருக் கைவிரலால்) தூக்கின
மலை–மலையாம்.

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய் அளரும் அடங்கப்
கோப ஜனங்கள் வர்ஷ அர்த்தமாக இந்திரனை ஆராதிப்பதாகவும்
அவனாலே தங்கள் ரக்ஷை படுவதாகவும்
அவனை அவ்வூரில் முன்புள்ளார் ஆராதித்திப் போந்த பிரகாரங்களிலே தாங்களும் அவனை
மந்திர வீதியில் பூசனை செய்யக் கடவோம் (கலியன் )-என்று
வாசல் வரி வைத்து

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும்
வாசல்கள் தோறும் இந்த்ரனுக்குத் தகுதியாகப் பேணிச் சமைத்துத் தகுதியாக
துன்னு சகடத்தால் இழுத்துக் குவித்த சோற்று மலையும்

அதுக்குத் தகுதியாக மேல் செய்த உபதம்ஸங்களும்
சோற்று மலைத் தலையிலே தொட்டி வகுத்து விட்ட தயிர் வெள்ளமும்
வெண்ணெய் நெய்யாகிற உள் சேறுகளும்

பருப்பதமும் -பருப்புச் சோறு என்னவுமாம்
அப்போது பருப்புப் பதமாய்
ஒண் சங்கை போலே யாம் இறே (கடை குறை )
பதம் -சோறு -முத்க அன்னம் குட அன்னம் முதலானவை எல்லாம்
அட்டுக்குவி சோறு -என்ற போதே காட்டும் இறே

பருப்பதம் -என்று
செவ்வையாய் பருப்பு முதலாக ஜீவிக்கப்படும் எல்லாத்தையும் காட்டும் இறே –

அடங்கப் பொட்ட துற்று
ஸ்வ தந்த்ரர்க்கு இட்ட இவை ஒன்றும் தொங்காத படி சடக்கென அமுது செய்து –
ஸ்வ தந்த்ர சேதனர்க்கு இடுமதில் பரதந்த்ரமான அசேதனத்துக்கு இடுமது கார்ய கரம் ஆகக் கூடும் என்று
ஏற்கவே கற்பிக்கவே -அந்த கோப ஜனங்களும் கைக்கொண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
இன்னமும் இவர்கள் நாங்கள் முன்பு செய்து போந்த மரியாதை செய்ய வேணும் என்று விலக்கவும் கூடும்
என்று த்வரையோடே
கோவர்த்தனோஸ்மி -என்று அமுது செய்தான் இறே –

அடங்க
ஒன்றும் தொங்காமல்
தேவதாந்தரங்களுக்கு என்று கல்பித்தவை தான் ஆதரிக்கலாம் இறே –
அனுபிரவேசிக்கவும் தேவதாந்த்ர அந்தர்யாமியாகவும் வல்லவன் ஆகையால் –
அது தனக்குப் பரதந்த்ரர் ஆனவர்களுக்கும் தான் அவதரித்த அவ்வூரில் உள்ளவர்களுக்கும் ஆகாது என்று இறே
தானே அடங்க அமுது செய்தது –

ஆகையிறே –
அட்டு -என்றும் –
சோறு -என்றும் -சொன்னவை இன்றும் நம்முள்ளார் வர்ஜித்துப் போருகிறதும்

மாரிப் பகை புணர்த்த
இந்திரன் பசிக் கோபத்தாலே ஏவின மாரிப் பகையை விளைக்கும் படி விளைத்த

பொரு மா கடல் வண்ணன்
திரை பொருகிற கடல் போல் ஸ்ரமஹரமான திரு மேனியை யுடையவன் –
பூசல் விளைக்கையாலே -பொரு மா கடல் வண்ணன் -என்கிறது
அன்றிக்கே
பொரு மாரிப்பகை புணர்த்த மா கடல் வண்ணன்-என்னவுமாம்
மா கடல் வண்ணன்–என்கையாலே
துர் அவகாஹமான சமுத்திரத்தை அளவிட்டாலும்
ரஷ்யத்து அளவில்லாத ரக்ஷகத்வம் அளவிட ஒண்ணாது என்கிறது

பொறுத்த மலை
ஒரு படி வருந்தி எடுத்தாலும்
இந்திரன் கோபம் தணிந்து ப்ரஸன்னனாய் வரும் அளவும் பொறுத்து நின்ற அருமை சொல்லுகிறது –

வட்டத் தடம் கண் மடமான் கன்றினை
வ்ருத்த ஆகாரமாய் இடமுடைத்தான கண்ணையும்
தாயினுடைய இங்கித சேஷ்டிதாதிகளுக்கு பவ்யமான மடப்பத்தையும் யுடைத்தான மான் கன்றுகளை –

வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு குற மகளிர்
அம் மலை மேல் வர்த்திக்கிறவர்கள் சூழ் வலைக்குள் ஆக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு போய்த் தங்கள் இடங்களிலே
குறப் பெண்கள் கையிலே காட்டிக் கொடுக்க அவர்கள்

கொட்டைத் தலைப் பால் கொடுத்து வளர்க்கும்
ரஷியா நிற்பார்கள் ஆயிற்று
கொட்டை -பஞ்சுச் சுருள்
பஞ்சுச் சுருளைப் பாலில் தோய்த்து முலை என்று கொடுப்பார்கள் ஆயிற்று –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
புல்லாலும் தண்ணீராலும் நில வாசியாலும் கோக்களை வர்த்திப்பிக்கிற ப்ரஸித்தியை யுடைத்தான பர்வதம்

கேவலம் வர்ஷம் இன்றிக்கே கல்லும் தீயுமாகச் சொரிகிற மாரி காக்கைக்கும் உபகரணமாய்
ரஷ்ய வர்க்கத்துக்கு அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும் செய்து
அவ் வர்ஷத்தை ஜெயிக்கையாலே
கொற்றக் குடை என்கிறது –

வர்ஷத்தைப் பரிஹரிக்கையாலே
குடை என்கிறார்

ஏவகாரம்–ஆச்சர்யத்தாலே –

வட்டம் இத்யாதி –
வர்ணாஸ்ரம வ்ருத்தாந்தத்திலே மிக்க ஞானத்தையும் -(வட்டத் தடம் கண்)
அத்தை உபதேசித்த ஆச்சார்யர் அளவில் பவ்யத்தையும் -(மடமான்)
ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் அசக்தியையும் யுடையனாய் இருப்பான் ஒருவனை -(கன்றினை)
(சிஷ்யனுக்கு இம் மூன்றும் சொல்லி )

கடல் வண்ணன் -என்கிற ரூடியும் யோக வியாப்தியும் யுடைத்தாய்
பேர் அளவுடையாரும் வாஸுதேவன் வலையுள் அகப்பட்டு என்னும்படி யானவன்
(கமலக்கண்ணன் என்னும் நெடும் கயிற்றில் அகப்பட்டு-வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு )
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளுக்கு வாசகமான நாராயண வாசக சப்தத்தாலே
கால த்ரய தர்சிகள் சூழ்ந்து (ஆச்சார்யர்கள் )

தங்கள் வாக்மித்வத்தைக் காட்டி மருவுவித்துப் பிடித்துத்
தங்கள் பரதந்த்ரர் கையில் காட்டிக் கொடுத்து (குற மகளிர்)

தந்து காரணமான பஞ்சிலே (நூலுக்கு காரணம் பஞ்சு ) பால் பால் தோய்த்து வளர்க்கும் -என்கையாலே
ஸகல வேத ஸாஸ்த்ர தாத்பர்யமான (திருமந்திரம் )
சரம பத ( நாராயண )ஸங்க்ரஹ ப்ரக்ருத்யர்த்தமானவனுடைய
ஸர்வ ஸுஹார்த்தத்தை உபதேசித்து ரக்ஷிப்பாருக்குப் போலியாய் இரா நின்றது –
(ப்ரக்ருத்யர்த்தமானவனுடைய -அகாரம் அவ ரக்ஷணம் -ரஷிப்பான்
சாலப் பல நாள் உகந்து அனைவரையும் எப்பொழுதும்
பால் -ஸுஹார்த்த திரு உள்ளம் )

——-

பொறுத்த மலை என்றது பின்னாட்டி
ஏழு நாள் என்கிறது –

வழு ஒன்றும் இல்லா செய்கை வானவர் கோன் வலிப்பட்டு முனிந்து விடுக்கப்பட்ட
மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை
இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப்பிடி இளம்சீயம் தொடர்ந்து முடுகுதலும்
குழவி இடைக் கால் இட்டு எதிர்ந்து பொரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5 -2-

பதவுரை

(இந்திரபட்டம் பெறுதற்காகச் செய்த ஸாதநாம்சத்தில்)
ஒன்றும் வழு இல்லா செய்கை–ஒரு குறையுமற்ற செய்கைகளை யுடைய
வானவர் கோன–தேவேந்திரனுடைய
வலி பட்டு–பலாத்காரத்துக்கு உள் பட்டும்
முனிந்து விடுக்கப்பட்ட–(அவ் விந்திரனால்) கோபத்துடன் ஏவப்பட்டுமுள்ள
மழை–மேகங்களானவை
வந்து–(அகாலத்திலே குமுறிக் கொண்டு) வந்து
ஏழு நாள் பெய்து–ஏழுநாளளவும் (இடைவிடாமல்) வர்ஷித்து
மா தடுப்ப–பசுக்களை (வெளியே போகக் கூடாதபடி) தகைய
மதுசூதன்–கண்ணபிரான்
எடுத்து–(ஸர்வ ஜநங்களையும் காப்பதற்காக அடி மண்ணோடு கிளப்பி) எடுத்து
மறித்த–தலை கீழாகப் பிடித்தருளின
மலை–மலையானது (எது என்னில்;)
இள சீயம்–சிங்கக் குட்டியானது
தொடர்ந்து–( யானைக் குட்டியை நலிவதாகப்) பின் தொடர்ந்து வந்து
முடுகுதலும்–எதிர்த்த வளவிலே,
இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப்பிடி–(தன் குட்டியின்) வருத்தத்தைப் பொறுக்க மாட்டாத (அக் குட்டியைப்) பெற்ற பெண் யானை யானது
குழவி–(அந்தக்) குட்டியை
கால் இடை இட்டு–(தனது) நான்கு கால்களின் நடுவில் அடக்கிக் கொண்டு
எதிர்ந்து–(அந்தச் சிங்கக் குட்டியோடு) எதிர்த்து
பொரும்–போராடப்பெற்ற
கோவர்த்தனம் –குடையே-.

வழு ஒன்றும் இல்லா செய்கை வானவர் கோன் வலிப்பட்டு
அ கரேண ப்ரத்ய வாய பரிஹாரமான யோக்யதா பூர்வகமான ஸாதனத்தை –
பல சங்க கர்த்ருத்வ தியாக பூர்வ அங்கமாக
த்ரவ்ய மந்த்ர க்ரியா லோபம் வாராமல் அனுஷ்ட்டித்து
இந்த்ர பதத்தைப் பெற்று அனுபவிக்கிற காலத்திலும்
ஆஜ்ஜாதிலங்கன பரிஹாரத்தில் வழுவில்லா செய்கையும் யுடையவனாய்
தேவ தேவன் என்ற ப்ரஸித்தியும் யுடையவனாய் வலி இறே இவனுக்கு உள்ளது
(கோவிந்த பட்டாபிஷேகம் பரிஹாரமாக செய்தானே )

வலிப்பட்டு –
அவனுடைய வலியில் அகப்பட்டு

முனிந்து விடுக்கப்பட்ட
பலத்துக்கு மேலே பசிக் கோபத்தாலே தாமரைக் காடு வெடித்தால் போலே
ஆயிரம் கண்ணும் சிவக்கும் படி கோபித்து
ஆயிரம் கண்ணுடை இந்த்ரனார் -(கலியன் )-என்னக் கடவது இறே

விடுக்கப்பட்ட –
ஏவப்பட்ட

மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப
ஏழு நாள் மாத்தடைப்ப மழை பெய்து
ஏழு நாள் இடைவிடுதி யற மழை பெய்து

மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை
விரோதி நிரசன சீலனாவன் எடுத்துத் தலைகீழாக மறித்த மலை –

இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப் பிடி
தன் கன்றின் பக்கலிலே ஸ்நேஹ அதிசயத்தாலே ஈன்ற பிடியானது

இளம் சீயம் தொடர்ந்து முடுகுதலும்
வயஸ்ஸாலே இளைய ஸிம்ஹமானது
அவ் வானைக் கன்றைத் தொடர்ந்து வந்து கிட்டப் புகுந்த அளவிலே
அந்தக் கன்றைத் தன் காலுக்குள்ளே இட்டு
அந்த ஸிம்ஹக் கன்றோடே பொரா நிற்கிற மலை
குழவி இடைக் கால் இட்டு எதிர்ந்து பொரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

(ஆச்சார்யன் ஸிஷ்யனை தனது திருவடிக்கீழ் இட்டு
வாசனைகளால் வரும் கர்ம ப்ரவ்ருத்தி ஸிம்ஹக் கன்று இடம் இருந்து
ரக்ஷணம் செய்து அருளுவதைச் சொன்னவாறு )

——-

அம் மை தடம் கண் மட வாய்ச்சியரும் ஆன் ஆயரும் ஆநிரையும் அலறி
எம்மைச் சரண் என்று கொள் என்று இரப்ப இலங்கு ஆழிக்கை எந்தை எடுத்த மலை
தம்மை சரண் என்ற தம் பாவையரை புன மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று
கொம்மை புயம் குன்றர் சிலை குனிக்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5- 3-

பதவுரை

அம்–அழகிய
மை–மை அணிந்த
தட–விசாலமான
கண்–கண்களையும்
மடம்–‘மடப்பம்’ என்ற குணத்தை யுமுடைய
ஆய்ச்சியரும்–இடைச்சிகளும்
ஆன் ஆயரும்–கோபாலர்களும்
ஆநிரையும்-பசுக்கூட்டமும்
அலறி–(மழையின் கனத்தால்) கதறிக் கூப்பிட்டு
எம்மை சரண் என்று கொள் என்று–(‘எம்பிரானே! நீ) எமக்கு ரக்ஷகனாயிருக்குந் தன்மையை எற்றுக் கொள்ள வேணும்’ என்று
இரப்ப–பிரார்த்திக்க,
(அவ்வேண்டுகோளின்படியே)
இலங்கு–விளங்கா நின்ற
ஆழி–திருவாழி ஆழ்வானை
கை–கையிலே உடையனாய்
எந்தை–எமக்கு ஸ்வாமியான கண்ணபிரான்
எடுத்த–(அவற்றை ரக்ஷிப்பதற்காக) எடுத்த
மலை–மலையாவது (எது என்னில்?);
கொம்மை புயம்–பருத்த புஜங்களை யுடைய
குன்றர்–குறவர்கள்,
தம்மை–தங்களை
சரண் என்ற–சரணமென்று பற்றியிருக்கிற
தம் பரவையரை–தங்கள் பெண்களை
(கொல்லையிலே வியாபரிக்கிற அப்பெண்களின் கண்களைக் கண்டு இவை மான்பேடைகள் என்று ப்ரமித்து)
புனம் மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று–‘(நம்முடைய) கொல்லையை மேய்ந்து அழிக்கின்ற
மான் கூட்டங்களைப் பாருங்கோள்’ என்று (ஒருவர்க்கொருவர் காட்டி-போதரிக் கண்ணினாய் -மான் போன்ற போல் )
(அவற்றின்மேல் அம்புகளை விடுவதாக)
சிலை–(தமது) வில்லை
குனிக்கும்–வளையா நின்றுள்ள

அம் மை தடம் கண் மட வாய்ச்சியரும்
அஞ்சன அலங்க்ருதமான அழகிய பெரிய கண்களையும்
ஸ்வா பாவிகமான மடப்பத்தையும் யுடையரான இடைச்சிகளும்

ஆன் ஆயரும்
கோ ரக்ஷணத்தில் குசலரான இடையரும்

ஆநிரையும்
அவர்களுக்கு வச வர்த்தியான பசுக்களும்

அலறி எம்மைச் சரண் என்று கொள் என்று இரப்ப
வர்ஷ வேகத்தாலே கிலேசிக் கூப்பிட்டு -எங்களை நாங்கள் ரஷிக்கக் கடவோம் அன்று என்று கொள் –
நீயே எங்களுக்கு ரக்ஷகன் -என்று பிரார்த்திக்க

இலங்கு ஆழிக்கை எந்தை எடுத்த மலை
அதி பிரகாசமான திருவாழி ஆழ்வானாலே
ஜலதத்வம் எல்லாத்தையும் சோஷிப்பித்துக் கார்யம் கொள்ள வல்லனாய் இருக்கச் செய்தேயும்
ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்தில் த்வராதிசயத்தாலே இறே மலையை எடுத்தது –
ஆழ்வானுக்கு பிரகாசம் -கருதும் இடம் பொருகை இறே

எந்தை
இந்த மலையை எடுத்த பின்பு இறே அவர்கள் ஸ்ருஜ்யர் ஆய்த்து –
ஆகை இறே எந்தை என்கிறது

எந்தை -காரண பூதன்

தம்மை சரண் என்ற தம் பாவையரை
தங்களை சரணம் புக்குத் தங்களுக்குப் பரதந்த்ரை ஆனவர்களுக்கு

புன மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று கொம்மை புயம் குன்றர் சிலை குனிக்கும்
புனத்தை அழித்து மேய்கிற மான் திரள்களை
நாங்கள் மேய்கிற புல்லோடே பட்டு விழும்படி எய்யப் புகுகிற படியைப் பார்த்து நில்லுங்கோள்
என்று சொல்லி பெரிய தோளை யுடையராய்
அம் மலை மேலே வர்த்திக்கிற குன்றுவர் விற்களை வளையா நின்றுள்ள –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

இத்தால்
பெரு மதிப்பனாய் இருப்பான் ஒரு ஆச்சார்யன் ஸ்ரீ பாதத்திலே ஆஸ்ரயித்த மாத்ரம் அன்றிக்கே
அவன் நம்முடையவன் என்னும்படி அபிமானத்திலே ஒதுங்கி
அவனுக்குப் பரதந்த்ரரானவர்களை அஞ்ஞாத ஞாபநம் பண்ணும் பிரகாரத்தை
அனுஷ்டான பர்யந்தமாக பிரகாசிப்பித்தாக நினைத்து
ஆஸ்ரயண மாத்ரத்தில் நின்று ஆச்சார்ய வசன பரிபாலனமே ஒழிய அறியாதவர்களை
பாஹ்ய குத்ருஷ்ட்டி மத அநு சாரிகளானவர்கள் தங்கள் வாக்மித்வங்களாலே நலிகிற அளவைக் குறித்து
யூயம் இந்திரிய கிங்கர –இத்யாதி (வில்லி புத்தூர் பகவர் வார்த்தை )
எங்கள் குழுவினால் புகுதல் ஒட்டோம் என்னச் செய்தேயும் மதியாமல் புகுந்து நலிகிறவர்களை
மங்களா ஸாஸன பரிகரமான தாந்த ரூப ஞான விசேஷண ப்ராமண சரங்களாலே
நிரசிப்பார்க்குப் போலியாய் இரா நின்றது –
(சாந்தி தாந்த -புலன் அடக்கம் –
ஞான விசேஷ பிரமாணங்கள்-சரங்கள் – சொல்லி நிரசிப்பார்கள் )

———–

மலை எடுத்த அநாயாஸத்வம் சொல்லுகிறது –

கடு வாய் சின வெம் கண் களிற்றினுக்கு கவளம் எடுத்து கொடுப்பான் அவன் போல்
அடி வாய் உற கை இட்டு எழ பறித்திட்டு அமரர் பிரான் கொண்டு நின்ற மலை
கடல் வாய்ச் சென்று மேகம் கவிழ்ந்து இறங்கி கதுவாய்ப் பட நீர் முகந்து எறி எங்கும்
குட வாய்ப்பட நின்று மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-4- –

பதவுரை

கடுவாய்-பயங்கரமான வாயையும்
சினம்–மிக்க சீற்றத்தையும்
வெம் கண்–தீக்ஷ்ணமான கண்களை யுமுடைய
களிற்றினுக்கு–ஒரு யானைக்கு
கவளம்–சோற்றுக் கபளத்தை
எடுத்து–திரட்டி யெடுத்து
கொடுப்பான் அவன் போல்–கொடுக்கின்ற யானைப் பாகனைப் போல,
அமரர் பெருமான்–தேவர்களுக்குத் தலைவனான கண்ணபிரான்
(யானை மேகம் -கவளம் மலை -பாகன் கண்ணன் போல் )
கை–(தனது) திருக் கைகளை
அடிவாய் உற இட்டு–(மலையின்) கீழ் வேர்ப் பற்றிலே உறும் படியாகச் செலுத்தி (மற்றொரு திருக் கையினாலே மேலே பிடித்து)
எழ பறித்திட்டு–கிளரப் பிடுங்கி
கொண்டு நின்ற–(தானே) தாங்கிக் கொண்டு நின்ற
மலை–மலையாவது (எது? என்னில்;)
மேகம்–மேகங்கள்
கடல் வாய் சென்று–கடலிடத்துச் சென்று
இறங்கி கவிழ்ந்து–(அங்கு) இறங்கிக் கவிழ்ந்து கிடந்து
கதுவாய்ப்பட–(கடல்) வெறுந்தரையாம்படி
நீர்–(அங்குள்ள) நீர் முழுவதையும்
முகந்து–மொண்டு கொண்டு
ஏறி–(மீண்டும் ஆகாசத்திலே) ஏறி
எங்கும்-எல்லாவிடத்தும்
குடம் வாய்ப்பட நின்று–குடங்களில் நின்றும் நீரைச் சொரியுமா போலே
மழை பொழியும்–மழை பொழியா நிற்கப் பெற்ற
கோவர் – குடையே-.

கடு வாய் சின வெம் கண் களிற்றினுக்கு
கடிய வாயையும்
மிக்க கோபத்தையும்
நெருப்பு பரந்த கண்களையும்
யுடைய யானைக்கு

கவளம் எடுத்து கொடுப்பான் அவன் போல்
கவளத்தைத் திரட்டி எடுத்துக் கொடுக்கிற பாகனைப் போலே

கடு வாய்
மேகம் முழங்குமா போலே பிளிறுதலையும் வேகத்தையும்

வெம் கண்
மின் போலவும் இடி நெருப்புப் பரந்தாப் போலவும் பொறி பரந்த கண்ணையும் யுடைத்தான
களிற்றினுக்கு –

ஆனை யினுடைய ஸ்தானத்திலே மேகம் ஆகவுமாம்
கரிய மா முகில் –கவளத்தினுடைய ஸ்தானத்திலே மலை ஆகவுமாம்
பாகனுடைய ஸ்தானத்திலே கிருஷ்ணன் ஆகவுமாம் –

அடி வாய் உற கை இட்டு
மலையினுடைய வேர் நின்ற இடத்தே திருக்கையை உறச் செல்லும் படி

எழ பறித்திட்டு
மற்றத் திருக்கையாலே கிளறும்படியாகப் பறித்து

அமரர் பிரான் கொண்டு நின்ற மலை
இந்திரன் பேர் மாறினபடி யாதல்
ஸூரி நிர்வாஹகன் என்னுதல்
ஸூரி நிர்வாஹகன் தரித்து நின்ற மலை

கடல் வாய்ச் சென்று மேகம் கவிழ்ந்து இறங்கி கதுவாய்ப் பட நீர் முகந்து எறி எங்கும்
கடல் இடம் எங்கும் மேகங்கள் மிகவும் தாழ்ந்து பிபாஸை வர்த்தித்தாரைப் போலே நீர் முகந்து ஏறி என்னுதல்
இந்திரன் கன்றிச் சொன்னது செய்ய வேணும் என்றாதல்
தீ மழை யாகையாலே பட்டவிடம் வேம்படி வெந்நீர் சொரிந்தால் போலே என்னுதல்

அன்றியே
கது -என்று க்ரதுவாய்
அவற்றை ப்ரவாஹ ஜலம் எடுக்கும்படி என்னுதல்

குட வாய்ப்பட நின்று மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
குடுத்து இட்டுச் சொரிந்தால் போலே
ஏழு நாள் நின்று மழை சொரிய
மழை வந்து ஏழு நாள் -என்னக் கடவது இறே

இத்தால்
ஸம்ஸாரத்தில் ஸ்வார்த்தமான எப்பேர்ப்பட்ட ருசிகளும் அற்று
அந்தரிக்ஷத என்னுமா போலே
ஸம்ஸார ஸாஹரத்தில் உண்டான நீர்மையை மிகவும் தாழ்ந்து அங்கீ கரித்து
அந்த அங்கீ காரத்தைத் தங்கள் அதிகாரம் குன்றாமல்
(மாய வன் சேற்று அள்ளல் அழுந்தார் )
மீண்டும் அந்தரிக்ஷத்தில் ஏறி
தங்கள் பற்று அறுதியையும்
தங்கள் அங்கீ கரித்த நீர்மையையும்
ஸ்வரூப ப்ரகாஸ ப்ரதானமாகவும்
லோக ஸங்க்ரஹ தயா கர்தவ்யமாகவும்
வ்யவசாய ஸ்தலங்களிலே உபகரிக்கும் அவர்களுடைய பெருமையைக் காட்டும்படியான
மேகங்கள் இறே முன்பு

அது துர்மான புருஷர்களுக்கு வச வர்த்தியாய்
பகவத் பரதந்த்ரரை நலிவதாக
ஸம்ஸார ஸாஹரத்தில் ஊஷர ஜலத்தைப் பானம் பண்ணி
பாஷாண அக்னிகளோடே வர்ஷியா நின்றது இறே

இதுக்கு அடி அந்நிய சேஷத்வம் இறே
அது தனக்கும் அடி முன்பு போந்த பகவதாஜ்ஞாதிலங்கனம் இறே –

(த்ரேதா யுகத்தில் பெருமாள் -ஆணை இட்டு சரண் அடைந்து –
வருணன் -மேகம் -கடல் அரசன் -ஒன்றே தானே
அபசாரம் பட்டதால்
இந்திரனுக்கு வசப்படும்படி ஆனது )

———

வானத்தில் உள்ளீர் வலியீர் உள்ளீரேல் அறையோ வந்து வாங்குமின் என்பவன் போல்
ஏனத்து உருவாகிய ஈசன் எந்தை இடவன் எழ வாங்கி எடுத்த மலை
கானக்களியானை தன் கொம்பு இழந்து கதுவாய் மதம் சோர தன் கை எடுத்து
கூனர் பிறை வேண்டி அண்ணாந்து நிற்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-5 –

பதவுரை

ஏனத்து உரு ஆகிய–(முன்பு ஒரு காலத்திலே) வராஹ ரூபம் கொண்டருளின
ஈசன்–ஸ்வாமியாயும்
எந்தை–எனக்குத் தந்தையாயுமுள்ள கண்ணபிரான்,
வானத்தில் உள்ளீர்–“மேலுலகத்திலிருப்பவர்களே! (நீங்கள்)
வலியீர் உள்ளீர் எல்–(என்னோடொக்க) வல்லமை யுள்ளவர்களா யிருப்பீர்களாகில்
அறையோ–அறையோ அறை!!
வந்து–(இங்கே) வந்து
வாங்குமின்–(இம் மலையைக் கையால்) தாங்கிக் கொண்டு நில்லுங்கள்”
என்பவன் போல்–என்று, சொல்லுகிறவன் போல
இடவன்–ஒரு மண் கட்டி போலே
எழ வாங்கி–(அநாயஸமாகக்) கிளரப் பிடுங்கி
எடுத்த மலை–எடுத்துக் கொண்டு நிற்கப் பெற்ற மலையாவது;
கானம்–காட்டு நிலங்களில்
களி–செருக்கித் திரியக் கடவதான
யானை–ஒரு யானையானது
(கரை பொருது திரியும் போது ஓரிடத்தில் குத்துண்டு முறிந்த)
தன் கொம்பு–தன் தந்தத்தை
இழந்து–இழந்ததனால்
கதுவாய்–அக் கொம்பு முறிந்து புண்பட்ட வாயிலே
மதம்–மத நீரானது
சோர–ஒழுகா நிற்க
தன் கை–தனது துதிக்கையை
எடுத்து–உயரத் தூக்கி
(ஆகாசத்தில் தோற்றுகின்ற)
கூன் நல் பிறை–வளைந்த அழகிய பிறையை (தானிழந்த கொம்பாக ப்ரமித்து)
வேண்டி–(அதைப் பறித்துக் கொள்ள) விரும்பி
அண்ணாந்து நிற்கும்–மேல் நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கப் பெற்ற
கோவா — குடையே-

வானத்தில் உள்ளீர் வலியீர் உள்ளீரேல் அறையோ வந்து வாங்குமின் என்பவன் போல்
இதுவும் ஒரு உத்ப்ரேஷையான உப மானம்
உபரிதன லோகங்களிலே வஸிக்கிறோம் என்கிற பலத்தை யுடையவர்களே
அதுக்குத் தகுதியான வர பல புஜ பலங்களை யுடையீர்
என்னைப் போலே வல்லி கோளாகில் என் கையில் மலையை வாங்கிப் பொறுத்து
இவ்வூரை ரஷியுங்கோள் -என்னுமா போலே
அரஷகர் இறே உள்ளது –

ஏனத்து உருவாகிய ஈசன் எந்தை இடவன் எழ வாங்கி எடுத்த மலை
ஈசன் -நியந்தா
எந்தை -காரண பூதன்

இத்தால்
ஞானமும் சக்தியும் பிராப்தியும் யுடையவனாய்
பாதாள கதையான பூமியை ஓட்டு விடும்படி இடந்து
எழும்படி குத்தி எடுத்த மஹா உபகாரகனுக்கு
இம் மலையை ஒரு கட்டி இடந்தால் போலே எடுத்தது பெரியது ஒன்றோ –
அந்தப் பாரத்தை எடுத்து சாதித்தவன் ஆகையாலே இந்தப் பாரம் எடுக்கையும் சேரும் இறே –
(இவனே ஸம்ஸார பாரம் எடுத்து உத்தரிக்க வல்லவன் )

கானக் களியானை தன் கொம்பு இழந்து
தன்னிலமான காட்டிலே களித்து வர்த்திக்கிற ஆனையானது
ஸிம்ஹத்தின் கையில் தன் கொம்பைப் பறி கொடுத்து
அவ்விழவாலே

கது வாய் மதம் சோர தன் கை எடுத்து
அதனுடைய பெரிய வாயாலே அருவி சொரியுமா போலே ரக்தம் சொரிகையாலே மும் மதமும் சுவறும் இறே
கதுவுதல் -பெருமை
சோருதல் -சுவறுதல்

தன் கை எடுத்து
தன் ஆற்றாமையாலே கை எடுத்து

கூனர் பிறை வேண்டி அண்ணாந்து நிற்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
ஆகாசத்திலே பார்த்தவாறே அங்கே வளை ஒளிப் பிறையைக் கண்டு தான் இழந்த கொம்பாகப் பிரமித்து
அத்தை விரும்பி அபேக்ஷித்து ஊர்த்வ த்ருஷ்டியாய் நில்லா நிற்கும் –
ஒரு கொம்பு போலே காணும் இழந்தது –

இத்தால்
சம்சாரம் ஆகிற செடியிலே களித்து வர்த்திக்கை தானே ப்ரார்த்த நீயமான ஆசைக் களிற்றின் மமதை யாகிற கொம்பை
(சம்சாரமே காடு -ஆசையே யானை -மமதையை கொம்பு )
ப்ரதிபக்ஷ நிரஸனமும் ஸ்வ மத ஸ்தாபனமும் செய்ய வல்லவர்கள்

வேதாந்த பிராமண அனுகூலமான நியாய தர்க்கங்களாலும்
ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய தாது விசேஷ பலத்தாலும் உபகார பர்யந்தமாக
(மமதை யாகிற கொம்பை )நீக்கின அளவிலே

(ப்ரக்ருதி தாது -அவ ரஷனே- தாது -அவனே ரக்ஷகன் காரணன் –
ப்ரத்யயம் தாது -ஆய-தாதார்த்ய -சேஷத்வம்
வலி மிக்க சீயம் இவற்றைக் கொண்டே மமதை போக்கி )

பூர்வமேவ உண்டான கர்வம் எல்லாம் போய்
ஊர்த்வ கதியை நோக்கி
இன்னமும் ஸ்வ யத்ன பலத்தாலே உஜ்ஜீவிப்பதாகக் கோலி
அந்த ஸ்வ யத்னக் கையை எடுத்து

பத த்ரய நிஷ்டராய் ஆந்த ராளிகர் ஆனவர்களுடைய
ப்ரக்ருதி ஆத்ம விவேக ஞான மாத்ரத்தைக் கண்டு
அபேக்ஷித்த அளவைக் காட்டுகிறது –
இது மகாரார்த்தம் –

(ப்ரக்ருதி விட ஆத்மா உயர்ந்தவன் என்கிற ஞானமே
தானே ஸ்வ தந்த்ரன் என்கிற எண்ணம் வரக் காரணம் ஆகுமே
அத்தையும் போக்கி அருள வேணுமே
நம் ப்ரயத்னத்தால் போகலாம் என்ற எண்ணத்தையும் போக்க வேணுமே
ஸ்வ ரக்ஷண ஸ்வ அந்வயம் போக்க வேணுமே
இது தான் அது -சந்திரனே கொம்பு -விபரீத ஞானம் -இத்தையும் போக்க வேண்டுமே

சந்திரன் -மதி -நல்ல ஞானம் உடையவர்கள்
பத த்ரய நிஷ்டர்கள்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்
அநந்ய சரண்யத்வம்
அநந்ய போக்யத்வம் -அறிந்தவர்கள்
பத த்ரயம் மூன்றாம் பிறை சந்திரன் )

———-

செப்பாடு உடைய திருமால் அவன் தன் செம்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்
கப்பாக மடுத்து மணி நெடும் தோள் காம்பாகக் கொடுத்து கவித்த மலை
எப்பாடும் பரந்து இழி தெள்ளருவி இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ
குப்பாயம் என நின்று காட்சி தரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-6-

பதவுரை

செப்பாடு உடைய–செவ்வைக் குணத்தை யுடையனாய்
திருமால் அவன்–ச்ரியஃபதியான அக்கண்ணபிரான்
தன்–தன்னுடைய
செம் தாமரை கை–செந்தாமரை மலர் போன்ற திருக்கையிலுள்ள
விரல் ஐந்தினையும்–ஐந்து விரல்களையும்
கப்பு ஆக மடுத்து–(மலையாகிற குடைக்குக் காம்படியிலுண்டான) கிளைக் கொம்புகளாக அமைத்து
மணி நெடு தோள்–அழகிய நீண்ட திருத் தோள்களை
காம்பு ஆக கொடுத்து–(அந்த மலைக் குடைக்குத் தாங்கு) காம்பாகக் கொடுத்து
கவித்த மலை–தலை கீழாகக் கவித்த மலையாவது,
எப்பாடும்–எல்லாப் பக்கங்களிலும்
பரந்து இழி–பரவிப் பெருகா நின்ற
தெள்ளருவி–தெளிந்த சுனை நீரருவிகளானவை
இலங்கு மணி முத்துவடம் பிறழ–விளங்கா நின்ற அழகிய முக்தாஹரம் போலத் தனித் தனியே ப்ரகாசிக்க
குப்பாயம் என நின்று–(கண்ண பிரானுக்கு இது ஒரு) முத்துச் சட்டையென்று சொல்லும்படியாக,
காட்சி தரும்–காணப்படப் பெற்ற
கோவர் — குடையே

செப்பாடு உடைய திருமால் அவன்
செப்பாடு ஆவது -செம்மை -அதாவது -ஆர்ஜவ குணம் –
அது தான் ஆவது
சிதகுரைத்தாலும் நன்று செய்தார் என்கை

அவன் –
அந்த வ்யாமோஹத்தை யுடையவன் –

தன் செம்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்-
புஷ்ப ஹாஸ ஸூ குமாரமான திருக்கை விரல் ஐந்தினையும்

கப்பாக மடுத்து
மலையாகிய குடைக்குக் காம்பாகச் சேர்த்து
கப்பு -காம்பு –

மணி நெடும் தோள்காம்பாகக் கொடுத்து கவித்த மலை
அந்தக் குடைக்குக் காம்பு அழகியதாய் ஒழுங்கு நீண்ட திருத் தோள்களாகக் கொடுத்துக் கவித்த மலை
பஞ்ச லக்ஷம் குடியில் உள்ளாருக்கும் பசுக்களுக்கும் மழையால் நலிவு வாராத படியாகவும்
பசுக்களுக்குச் சுவடு படாத புல்லும் தண்ணீரும் உண்டாகும் படியாகக் கவித்த மலை

எப்பாடும் பரந்து இழி தெள்ளருவி இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ குப்பாயம் என நின்று
காட்சி தரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
அவனை சூழ இடைவிடாமல் தொங்குகிற தெளிந்து பிரகாசியா நின்ற சுனை நீர்களானவை அவன் தனக்கு
இலங்கு மணி முத்து வடத்தின் குப்பாயம் என்று சொல்லிக் காணலாம் படி தோற்றா நின்றன –

———–

சேஷன் ஜெகதாதாரனாய்க் கிடந்ததும்
ஸபலமாய்த்து இன்று என்கிறார் –
(திருஷ்டாந்தம் ஆழ்வாரால் சொல்லப் பட்ட பிரயோஜனம் பெற்றானே )

படங்கள் பலவும் உடை பாம்பரையன் படர் பூமியை தாங்கி கிடப்பவன் போல்
தடம் கை விரல் ஐந்து மலர வைத்து தாமோதரன் தாங்கு தட வரை தான்
அடங்க சென்று இலங்கையை ஈடு அழித்த அனுமன் புகழ் பாடி தம் குட்டங்களை
குடம் கை கொண்டு மந்திகள் கண் வளர்த்தும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-7 – –

பதவுரை

படங்கள் பலவும் உடை–பல படங்களை யுடைய
பாம்பு அரையன்–ஆதிசேஷன்
படர் பூமியை–பரம்பின பூமியை
தாங்கி கிடப்பவன் போல்–(தன் தலைகளினால்) தாங்கிக் கொண்டிருப்பது போல,
தாமோதரன்–கண்ணபிரான்
தடங்கை–(தனது) பெரிய திருக் கைகளிலுள்ள
விரல் ஐந்தும்–ஐந்து விரல்களையும்
மலர வைத்து–மலர்த்தி (விரித்து)
(அவற்றாலே)
தாங்கு–தாங்கப் பெற்ற
தடவரை–பெரிய மலையாவது;
மந்திகள்–பெண் குரங்குகளானவை,
இலங்கையை சென்று–லங்காநகரத் தேறப்போய்
அடங்க–அவ்வூர் முழுவதையும்
ஈடு அழித்த–சீர் கெடும்படி பங்கப் படுத்தின
அனுமன்–சிறிய திருவடியினுடைய
புகழ்–கீர்த்தியை
பாடி–பாடிக் கொண்டு
தம் குட்டன்களை–தமது (குரங்குக்) குட்டிகளை
குடங்கைக் கொண்டு–கைத் தலத்தில் படுக்க வைத்துக் கொண்டு
கண் வளர்த்தும்–(சீராட்டி) உறங்கப் பெற்ற
கோவர் — குடையே-.

படங்கள் பலவும் உடை பாம்பரையன் படர் பூமியை தாங்கி கிடப்பவன் போல்
அநேகம் சிரசை யுடையனாய்
நாகராஜா என்கிற பிரசித்தியையும் யுடையனாய்
அத்யந்தம் விஸ்திருதமான பூமியைத் தரிக்க வல்ல சக்தியும் யுடையனானவன்
அந்த சக்தியால் அந்த பூமியைத் தரித்துக் கிடக்கிற பாவனை போலே

தடம் கை விரல் ஐந்து மலர வைத்து
இடமுடைத்தான திருக்கையில்
ஐந்து திரு விரல்களையும் பரம்ப வைத்து

தாமோதரன் தாங்கு தட வரை தான்
ஒரு அபலை கையாலே கட்டவும் அடிக்கவுமாம் படி எளியவனுமாய் அசக்தனுமாய் இருந்தவன் இறே
இடமுடைத்தான மலையைத் தரித்துக் கொடு நிற்கிறான்

தான்
அதின் கனத்தையும்
அதன் மேலுண்டான வ்ருக்ஷங்களையும் மிருக விசேஷங்களை தத் துல்யரையும் காட்டுகிறது –

அவன் அநேகம் தலையால் பூமியைத் தரிக்கும் போது
பூர்வ க்ருத கர்மமும் பர நியோகமும் தத் ஸஹாயமும் பிரார்த்தித்துப் பெற வேணும்
இவனுக்கு இந்த ஐந்து விரலுமே காணலாவது –
(த்ருஷ்டாந்தத்தில் ஸர்வதா ஸாம்யம் இல்லை -என்றவாறு
நமக்கு அஞ்சு வேணும்
அதிஷ்டானம் -சரீரம் இந்திரியங்கள் பிராணன் ஆத்மா பரமாத்மா இவை ஐந்தும்
இவனுக்கு அஞ்சு விரல்களும் போதுமே )

அடங்க சென்று இலங்கையை ஈடு அழித்த அனுமன் புகழ் பாடி தம் குட்டங்களை
இலங்கையை அடங்க சென்று ஈடு அழித்த
இலங்கையிலே சென்று சிலரை ஈடுபடுத்தியும்
சிலரை நிரசித்தும்
சிலரை பீதி மூலமாக வச வர்த்திகள் ஆக்கியும்
நியாய அனுகூலமான சக்தியாலும் ஷமையாலும் வாக்மித்வத்தாலும் செய்த
ராம அனுவ்ருத்தி இறே புகழாவது

ஓத மா கடல் (பெரிய திருமொழி )இத்யாதி
உல்லங்க்ய ஸிந்தோ சலீலம் சலிலோ —
கோஷ்பதீ க்ருதே –இத்யாதி (கடலை குளப்படி ஆக்கி )

தம் குட்டங்களை
தம்தாமுடைய குட்டிகளை
குட்டன் -என்கிறது ப்ரீதியாலே

குடம் கை கொண்டு
தம்தாம் கையிலே அணைத்துக் கொண்டு
ராம அனுவ்ருத்தி செய்தார் பலரும் உளராய் இருக்க
(அகில காரணம் அத்புத காரணம் )நிஷ் காரணாய -என்று விசேஷிக்கையாலே
அனுமன் புகழ் பாடி என்கிறது –

மந்திகள் கண் வளர்த்தும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
மந்திகள் இப் புகழைப் பாடி உறங்கா பண்ணா நிற்கும்

என் பிள்ளைக்குத் தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே (3-3 )என்ற இவருக்கு
திருவடி விரோதி நிரஸனம் செய்தது எல்லாம்
தமக்கு மங்களா வஹமாய் இருக்கையாலே
ஜாதி நிபந்தனமாக திருவடி புகழையும்
புள்ளரையன் புகழ் குழறும் –என்னுமா போலே பாடுகையாலே
தாம் கொண்டாடிக் கண் வளர்த்தும் என்று அருளிச் செய்கிறார்
மந்தி -பெண் குரங்கு –

இத்தால்
ஒருவனுக்கு ஆச்சார்ய பிராப்தி அநு வ்ருத்தி கண் அழிவு அற்றால்
அவன் வம்ஸஜரும் –
அவன் இருக்கும் ஊரில் உள்ளாரும்
அவன் இருந்து போன ஊரில் உள்ளாரும்
தஜ் ஜாதீயரும்
உத்தேச்யமாய்க் இருக்கக் கடவது இறே

கண் வளர்த்தும் என்கிற இத்தால்
அவ் வாச்சார்யன் தான் தன்னை இவ் வவஸ்தா பன்னமாக்கி விஷயீ கரித்த பிரகாரத்தைச் சொல்லி
தான் உபதேசிப்பாருக்கும் -த்யஜ வ்ரஜ மாஸூச என்று -நிர்பரத்வ அனுசந்தான பர்யந்தமாக
உபதேசிக்கும் அவர்களையும் உப லஷிக்கிறது –

(வாழும் சோம்பர்
துயில் அணை மேல் கண் வளரும்
பெரும் துயில் தான் தந்தானோ
இது தான் இங்கு கண் வளர்த்தும் )

———–

சல மா முகில் பல் கணப் போர் களத்து சர மாரி பொழிந்து எங்கும் பூசலிட்டு
நலிவான் உறக் கேடகம் கோப்பவன் போல் நாராயணன் முன் முகம் காத்த மலை
இலை வேய் குரம்பை தவ மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று அணார் சொறிய
கொலை வாய்ச் சின வேங்கை கண் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3-5-8 –

பதவுரை

சலம் மா முகில்–நீர் கொண்டெழுந்த காளமேகங்களினுடைய
பல் கணம்–பல திரளானது,
எங்கும்–இடைச்சேரி யடங்கலும்
பூசல் இட்டு–கர்ஜனை பண்ணிக் கொண்டு
போர் களத்து சரம் மாரி பொழிந்து–யுத்தரங்கத்தில் சர மழை பொழியுமா போலே நீர் மழையைப் பொழிந்து
நலிவான் உற–(ஸர்வ ஜந்துக்களையும்) வருத்தப் புகுந்த வளவிலே
நாராயணன்–கண்ண பிரான்
கேடகம் கோப்பவன் போல்–கடகு கோத்துப் பிடிக்குமவன் போல
(குடையாக எடுத்துப் பிடித்து)
முன்–முந்துற வருகிற
முகம்–மழையினாரம்பத்தை
காத்த–தகைந்த
மலை–மலையாவது,
கொலை வாய்–கொல்லுகின்ற வாயையும்
சினம்–கோபத்தையுமுடைய
வேங்கைகள்–புலிகளானவை
இலை வேய் குரம்பை–இலைகளாலே அமைக்கப்பட்ட குடில்களில்
தவம் மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று–இருக்கின்ற தபஸ்விகளான மஹர்ஷிகளின் திரளிலே புகுர
(அங்குள்ள ரிஷிகள்)
அணார் சொறிய–(தமது) கழுத்தைச் சொறிய
(அந்த ஸுக பாரவச்யத்தினால், அப் புலிகள்)
நின்று உறங்கும்–நின்ற படியே உறங்கப் பெற்ற
கோவர் – குடையே-.

சல மா முகில் பல் கணப் போர் களத்து சர மாரி பொழிந்து எங்கும் பூசலிட்டு
நலிவான் உறக் கேடகம் கோப்பவன் போல் நாராயணன் முன் முகம் காத்த மலை
அர்ஜுனன் முதலானோர் கையில் அம்பு முன்பு ஒன்றாய்
பின்பு பலவாய்ச் சொரியுமா போலே
சொரிவதான யுத்த பூமியிலே

ஒரு சமர்த்தன்
கடகு பிடித்துத் தன்னுடைய ரஷ்ய வர்க்கத்தில்
ஒருவர் மேல் ஒருவர் அம்பு படாதபடி ரஷித்தால் போல்

பல திரளாய்க் கடலை வரளப் பருகி நீர் கொண்டு எழுந்த பெரிய மேகங்கள்
திருவாய்ப்பாடியில் பசுக்கள் மேய்க்கிற இடங்கள் எங்கும் எங்களைப் தப்ப வல்லார் உண்டோ
என்று இடித்து முழங்கிப் பூசல் இட்டு இடைவிடாமல் ஒரு துளி ஓர் அம்பு போலே அம்பு மாரி பொழிந்து
ஓர் உயிரான தன்னையும்
தன் ரஷ்ய வர்க்கத்தையும்
நலிவதாக ஒருப்பட்ட அளவில்

தாத் வர்த்த விவரணமான நாராயணன்
ரஷ்ய வர்க்கத்தினுடைய அபேஷா மாத்ர வ்யாஜத்துக்கு முற்கோலி
அது வேகித்துச் சொரிகிற முகத்திலே
அதின் முகம் கருக எடுத்து ரஷித்த மலையானது –

இலை வேய் குரம்பை தவ மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று அணார் சொறிய
சுஷ்கமான பர்ணங்களாலே வேய்ந்த இடங்களிலே மஹா தபஸ்ஸுக்கள் பண்ணுகிற
மனந சீலர் இருந்த இடங்களிலே நீள் எரி வாய்ச் சுவடு பார்க்கும்

கொலை வாய்ச்சின வேங்கை கண் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
கொல்லுகிற வாயையும் கோபத்தையும் யுடைய புலிகளானவை
இவர்கள் நடுவே சென்று நின்று சொறி நுணாவி உறங்கா நிற்கும் -என்னுதல்
அவர்கள் தாங்கள் சொறியா நிற்கும் என்னுதல்

ஆனால் தபஸ்ஸூ கை வந்தவர்கள் சொறியக் கூடுமோ என்னில்
தங்களுக்கு தபஸ்ஸூ கை வந்ததாவது –
பாத்ய பாதகம் அற்றால் என்னும் நினைவாலே சொறியவும்
அவை வந்து இழுகவும் கூடும் இறே பரீஷார்த்தமாக

அணார்-கழுத்து
மலை -கொற்றக் குடை
அம் மலை இவன் பிடுங்கி எடுக்கும் என்னும் இடம் அறியார்கள் இறே
தங்கள் தபஸ்ஸில் த்வரையாலே

(மறித்து எடுக்க மிருகங்கள் போல் விழுந்தார் ஆகில்
அவனைக் காணலாமே
தபஸ்ஸூ பலம் பலித்தது ஆகுமே
திவ்ய சவுந்தர்யங்கள் காணலாமே குழல் ஓசை கேட்கலாமே
விழத்தான் வேணுமே
குழல் ஓசை கேட்க்கும் மான் போல் நின்றார்களோ
விழுகையே தபஸ்ஸூ பலம் காது கண்ணை பொத்திக் கொண்டார்களோ
ரிஷி பத்தினிகள் தானே உணவு கொடுத்தார்கள்
அங்கும் ரிஷிகள் தபஸ்ஸூ ஆழ்ந்து இருந்தார்களே )

———

வன் பேய் முலை உண்டதோர் வாயுடையன் வன் தூண் என நின்றதோர் வன் பரத்தை
தன் பேரிட்டுக் கொண்டு தரணி தன்னில் தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான்
முன்பே வழி காட்ட முசுக் கணங்கள் முதுகில் பெய்து தம்முடைக் குட்டங்களைக்
கொம்பேற்றி இருந்து குதி பயிற்றும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-9- –

பதவுரை

வல் பேய்–கல் நெஞ்சளான பூதனையினுடைய
முலை–(விஷந்தடவின) முலையை
உண்டது ஓர் வாய் உடையன்–(உறிஞ்சி) உண்ட வாயை யுடையனான
தாமோதரன்–கண்ண பிரான்
தன் பேர்–(கோவர்த்தநன் என்ற) தனது திரு நாமத்தை
இட்டுக் கொண்டு–(மலைக்கு) இட்டு,
வல் பரத்தை நின்றது ஓர் வன் தூண் என–பலிஷ்டமானதொரு பாரத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு நின்ற ஒரு வலிய தூணைப் போல நின்று
தரணி தன்னில்–இந்நிலவுலகத்தில்
(உள்ளவர்கள் காணும்படி)
தான் தாங்கு–தான் தாங்கிக் கொண்டு நின்ற
தடவரை–பெரிய மலையாவது;
முசு கணங்கள்–முசு என்ற சாதிக் குரங்குகளின் திரள்கள்
(தம் குட்டிகளுக்கு)
முன்பே–ஏற்கனவே
வழி காட்ட–ஒரு கிளையில் நின்றும் மற்றொரு கிளையில் பாயும் வழியைக் காட்டுகைக்காக
தம்முடை குட்டன்களை–தம் தம் குட்டிகளை
முதுகில் பெய்து–(தம் தம்) முதுகிலே கட்டிக் கொண்டு போய்
கொம்பு–மரக் கொம்பிலே
ஏற்றி யிருந்து–ஏற்றி வைத்து
குதி பயிற்றும்–அக் கொம்பில் நின்றும் மற்றொரு கொம்பில் குதித்தலைப் பழக்குவியா நிற்கப் பெற்ற
கோவர் — குடையே-.

வன் பேய் முலை உண்டதோர் வாயுடையன்
வலிய பேயினுடைய முலையை யுண்ட வாயை யுடையவன்-என்னுதல்
பேயின் முலையை யுண்ட வலிய வாயை யுடையவன் -என்னுதல்

பேய்க்கு வலிமையாவது
கம்சனால் பாதிக்க ஒண்ணாத விஷயத்தை தானே சாதிப்பதாக வந்த நெஞ்சில் வலிமை யாதல்

நஞ்சு ஏற்றின முலையின் வலிமை யாதல்
இவள் முலையின் பால்
மற்ற ஒரு பேயின் உடம்பில் சிறு திவலை தெறிக்கிலும் முடிக்க வற்றாய் இருக்கை

வாய்க்கு வலிமையாவது
பிரதிகூலித்துக் கிட்டினார் அம்ருதத்தைக் கொடுத்தாலும் முடியும் படி இறே விஷய ஸ்வபாவம்

ஆயிருக்க அவள் கிருத்ரிம அநுகூலை யாய் வர
தானும் கள்ளக் குழவியாய் உண்ணக் கடவோம் என்று நெஞ்சிலே கோலினாலும்
வாய் பொறாது இறே
ஆகையால் அத்தைப் பொறுக்கையாலே சொல்லலாம் இறே

ஓர் வாய்
அத்விதீயமான வாய்
காள கூட விஷம் பொறுத்த வாயுடையாரில் வ்யாவ்ருத்தி
அவன் தான் நாநா வான நஞ்சு தரித்துப் பக்வமான பின்பு அது அவள் தன் வாயிலே
ஒரு திவலை தெறிக்கிலும் வெந்து விழும்படி பண்ணவற்றாய் இறே இருப்பது –

வன் தூண் என நின்றதோர் வன் பரத்தை
வலியது ஒரு தூண் என்னும்படி தான் நின்று அந்த அத்வதீயமான பாரத்தை -பர்வதத்தை

தன் பேரிட்டுக் கொண்டு
கோ வர்த்தனன் என்கிற தன் பேரை அந்தப் பர்வதத்துக்கு இட்டு

தரணி தன்னில்
தேசாந்தரங்களில் வ்யாவ்ருத்தி
அதாவது
இடையர் இடைச்சிகள் முதலாக பிரம்மா ஈஸா நாதிகள் முடிவாக மற்றும் உண்டான எல்லாரும் காணும்படி

தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான்
மாத்ரு வசன பரிபாலனம் செய்து நியாம்யராய்ப் போரு கிற பிள்ளைகளில் வ்யாவ்ருத்தி
அதி சஞ்சல சேஷ்டித-என்றாள் இறே
அவள் கட்டின புண் ஆறுவதற்கு முன்னே இறே மலை தாங்கிற்று
வயிற்றில் புண்ணும்
மலை தாங்குகையும்
பிள்ளைப் பருவமும்
என்ன சேர்த்தி தான்

தட வரை -இடமுடைத்தான மலை

முன்பே வழி காட்ட முசுக் கணங்கள்
அம்மலையில் வர்த்திக்கிற முசுக்கணங்களுக்கு பிரபலமாய் இருபத்தொரு முசு முன்னே வழி காட்ட என்னுதல்
அன்றிக்கே
முசுக் கணங்கள் வானர ஜாதி எல்லாவற்றுக்கும் வழி காட்ட -என்னுதல்

முதுகில் பெய்து தம்முடைக் குட்டங்களை-கொம்பேற்றி இருந்து குதி பயிற்றும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
தம்முடைக் குட்டங்களை முதுகில் பெய்து
தம் தாமுடைய குட்டிகளை முதுகு களிலே கட்டிக் கொண்டு
பணையிலே ஏறி உயர்ந்த கொம்புகளிலே அவற்றை ஏற்றித்
தம் தாமுடைய குட்டிகளுக்கு அவை தான் குதித்துக் காட்டி பயிற்றுவியா நிற்கும்

இத்தால்
நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் தங்கள் அபிமானித்த சிஷ்ய வர்க்கத்தைத் தங்கள் அணைத்துக் கொண்டு
வேத ஸாகா தாத்பர்யமான பத த்ரய அன்வேஷிகளாக்கி
அந்தப் பத த்ரயத்திலும் மந்த்ர த்ரயத்திலும் உண்டான அர்த்த விசேஷங்களை
ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாஸாதிகளாலும் காணலாம் படி
ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி ரூபேணவும்
ஆஸரீத் யாசார்ய -என்கிற நேரிலே ஆசரித்துக் காட்டி
அவர்களுக்கும் ஞான அனுஷ்டானங்களைப் பழுதற கற்பிப்பாருக்குப்
போலியாய் இரா நின்றனவாய்த்து –

———–

மலையும் வைத்து ஆறி நிற்கிற அளவிலே தாம் சென்று
நடந்த கால்கள் நொந்தவோ (திருச்சந்த ) -என்னுமா போலே
திருக் கைகளில் உளைவு உண்டோ -என்று பார்த்து
உளைவு இல்லாமையாலே –
இது ஒரு ஆச்சர்யம் இருந்தபடி என் என்று ப்ரீதர் ஆகிறார் –

கொடி ஏறு செம் தாமரை கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்று இல
வடிவேறு திரு உகிர் நொந்தும் இல மணி வண்ணன் மலையும் ஓர் சம்பிரதம்
முடியேறிய மா முகில் பல் கணங்கள் முன் நெற்றி நரைத்தன போலே எங்கும்
குடி யேறி இருந்து மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-10 –

பதவுரை

கொடி ஏறு–(ரேகா ரூபமான) த்வஜத்தை யுடைய
செந் தாமரை கை– செந் தாமரை மலர் போன்ற (கண்ணனது) திருக் கையும்
விரல்கள்–(அதிலுள்ள) திரு விரல்களும் (ஏழு நாள் ஒரு பழுப்பட மலையைத் தாங்கிக் கொண்டு நின்றதனால்)
கோலமும் அழிந்தில–(இயற்கையான) அழகும் அழியப் பெற வில்லை;
வாடிற்றில–வாட்டமும் பெற வில்லை;
வடிவு ஏறு–அழகு அமைந்த
திரு உகிரும்–திரு நகங்களும்
நொந்தில–நோவெடுக்க வில்லை;
(ஆகையால்)
மணி வண்ணன்–நீலமணி போன்ற நிறத்தனான கண்ண பிரான்
(எடுத்தருளின)
மலையும்–மலையும்
(அம் மலையை இவன் எடுத்து நின்ற நிலைமையும்)
ஓர் சம்பிரதம்–ஒரு இந்திர ஜாலவித்தையாயிருக்கின்றது;
(அந்தமலை எது? என்னில்;)
முடி ஏறிய–கொடுமுடியின் மேலேறிய
மா முகில்–காளமேகங்களினுடைய
பல் கணங்கள்–பல ஸமூஹங்களானவை
எங்கும் மழை பொழிந்து–மலைச் சாரல்களிலெல்லாம் மழை பெய்து (வெளுத்ததனால்)
முன் நெற்றி நரைத்தன போல–(அம்மலையினுடைய) முன்புறம் நரைத்தாற் போல் தோற்றும்படி
குடி ஏறி இருக்கும்–(கொடுமுடியின்மேல்) குடிபுகுந்திருக்கப் பெற்ற
கோவர் –குடையே-.

கொடி ஏறு செம் தாமரை கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்று இல
ஸாமுத்ரிகா லக்ஷணத்தாலே மங்களா வஹமாக
த்வஜம் அங்குசம் சங்கு தாமரை -என்றால் போலே சொல்லுகிறவை அலங்காரங்களாய்
முன்பே பார்த்துக் குறி வைத்தவர் ஆகையாலே -மலை வைத்த பின்பும் சென்று பார்த்து
அவை ஒத்து இருக்கையாலும் உளைவு இல்லாமையாலும் க்ருதார்த்தர் ஆகிறார்

அன்றிக்கே
பெரிய பிராட்டியாருக்கு ஜன்ம பூமியான தாமரை போலே இருக்கிற திருக் கைகள் என்னுதல்
ஏறுதல்-தோற்றுதல்
(கொடி -பொற் கொடி- கனக வல்லி- கோமள வல்லி -என்ற அர்த்தத்தில் )

அன்றிக்கே
செந் தாமரைக் கொடிக்கு ஏறின திருக் கைகள் என்னுதல்
இத் திருக் கையில் மார்த்வம் கண்ட பின்பு
அது த்யாஜ்யதயா ஞாதவ்யமாய்த் தோற்றும் இறே

இப்படி இருக்கிற திருக்கையும் திரு விரல்களும் வெறும் புறத்திலும் தர்ச நீயமாய்த் தோற்றுகையாலே
கோலமும் அழிந்தில -என்கிறார் –

வாடிற்றில
உப மானத்தில் வாட்டம் உப மேயத்தில் காணாமையாலே வாடிற்றில என்கிறார் –

வடிவேறு திரு உகிர் நொந்தும் இல
அழகு ஏறி வாரா நின்றுள்ள திரு வுகிரில் யுளைவு யுண்டோ என்று பார்த்து
உளைவு இல்லாமையால் நொந்துமில என்கிறார் –

மணிவண்ணன் மலையும் ஓர் சம்பிரதம்
நீல ரத்னம் போலே இருக்கிற வடிவை யுடையவன் எடுத்த மலையும் கேவல நிரூபகருக்குச் சம்ப்ரதம்
அதாவது இந்த்ர ஜாலம்
அது தான் க்வசித் பாஹ்ய கரணங்களும் அந்தக் கரணமும் கூடாமல்
சஷுர் இந்திரிய பிரதானமாக சிலர் காட்டக் காணும் வித்யா விசேஷங்கள் போலே இரா நின்றது
சம்ப்ரதம் -கண் கட்டு வித்தை –

முடியேறிய மா முகில் பல் கணங்கள்
அம் மலையினுடைய தலையிலே ஏறின மஹா மேக ஸமூஹங்கள் ஆனவை

முன் நெற்றி நரைத்தன போலே எங்கும் குடி யேறி இருந்து மழை பொழியும்
அதனுடைய முன் நெற்றி நரைத்தால் போலே
சூழக் குடி இருந்து லோகத்துக்கு எல்லாம் ப்ரவாஹ ஸம்ருத்தி உண்டாகும்படி
ஸ்த்தாதியாய் இருந்து வர்ஷியா நிற்குமாய்த்து
லோகம் எங்கும் போய் வர்ஷித்து வெளுத்து வந்தும் வஸ்தவ்ய பூமி அம் மலைத் தலையோரம் ஆகையாலே –
முன் நெற்றி நரைத்தன போலே என்கிறது –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

இத்தால் –
ஆந்தராளிகராய் இருக்கச் செய்தேயும் (இடைப்பட்ட முமுஷுக்கள் )
நிஷேத அபாவ வ்யவசாய ஸூத்தராய் (மஹா விஸ்வாசம் கொண்டவர்கள் )
அது தானே வஸ்தவ்ய பூமியாய் ( திவ்ய தேசமே வஸ்தவ்ய பூமி )
அதுக்குத் தகுதியான உதார குண பிரகாசகராய் இருப்பார்க்குப் போலியாய் இரா நின்றது
(மேகம் கை ஒழிந்து -ஸ்வ ரஷணம் இல்லாதாருக்கு -மலை இடம் கொடுத்ததே )

மழை பொழிகிற மலை தானே இறே
வர்ஷ பரிஹாரமான வெற்றிக் குடை யானதும் –

———–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

அரவில் பள்ளி கொண்டு அரவம் துரந்திட்டு அரவப் பகை ஊர்தி அவனுடைய
குரவில் கொடி முல்லைகள் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடை மேல்
திருவில் பொலி மறை வாணர் புத்தூர் திகழ பட்டார் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும்
பரவும் மனம் நன்குடை பத்தர் உள்ளார் பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே -3- 5-11 –

பதவுரை

அரவில்–திருவனந்தாழ்வான்மீது
பள்ளி கொண்டு–(பாற் கடலில்) பள்ளி கொள்பவனும்
(அதை விட்டு ஆயர் பாடியில் வந்து பிறந்து)
அரவம்–காளிய நாகத்தை
துரந்திட்டு–ஒழித்தருளினவனும்
அரவம் பகை ஊர்தி–ஸர்ப்ப சத்ருவான கருடனை வாஹனமாக வுடையவனுமான கண்ணனுடைய,
குரலில் கொடி முல்லைகள் நின்று உறங்கும்–குரவ மரத்தில் முல்லைக் கொடிகள் படர்ந்து அமைந்திருக்கப்பெற்ற
கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றம் குடை மேல்–கோவர்த்தனமென்ற கொற்றக் குடை விஷயமாக,
கொற்றம் -மழை தடுத்த வெற்றியை உடைத்தான
திருவில்–ஸ்ரீவைஷ்ணவஸ்ரீயாலே
பொலி–விளங்கா நின்றுள்ள
மறைவாணர்–வைதிகர்கள் -வேதத்துக்கு வ்யாஸ பதம் செலுத்த வல்லவர்கள் -இருக்குமிடமான
புத்தூர்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில்
பட்டர் பிரான்–பெரியழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை பத்தும்–இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
பரவும் மனம்–அப்யஸிக்கைக்கீடான மநஸ்ஸை
நன்கு உடை–நன்றாக உடையரான
பத்தர் உள்ளார் –பக்தர்களாயிருப்பார்
பரமான வைகுந்தம்–பரம பதத்தை
நண்ணுவர்–அடையப் பெறுவர்.

அரவில் பள்ளி கொண்டு
தூங்கு மெத்தை போலே திருவனந்த ஆழ்வான் மூச்சாலே அசைக்க இறே
ஷீராப்தி தன்னிலே பள்ளி கொண்டு அருளுவது –

அரவம் துரந்திட்டு
அவன் தானே வந்து அவதரித்துத் திருவாய்ப்பாடியிலே வளர்ந்து அருளுகிற காலத்தில்
ஜாதி உசிதமாக மேய்க்கிற பசுக்கள் தண்ணீர் குடிக்கிற மடுவை
சலம் கலந்த பொய்கை-(திருச்சந்த )-என்னும்படியான காளியனை
அங்கு நின்றும் ஒட்டிவிட்டு பிரகாரங்களை அனுசந்திக்கிறார் –

(அரவம் துரந்திட்டு
திருவனந்த ஆழ்வான் படுக்கையை விட்டும்
காளியனை துரந்திட்டும் -என்று இரண்டையும் சொன்னவாறு )

அரவப் பகை ஊர்தி அவனுடைய
அரவம் என்கிற ஜாதிக்கு எல்லாம் பகையான பெரிய திருவடியை வாஹனமாக நடத்துகிறவனுடைய
கொற்றக் குடை என்னும் ப்ரஸித்தியை யுடைத்தாய்

குரவில் கொடி முல்லைகள்
அதின் மேலே குரவு முல்லை முதலான வ்ருஷ லதைகளை யுடைத்தான கோவர்த்தன கிரி மேலே
அது விஷயமாக

நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடை மேல்
வர்ஷ அபாவத்தாலே வாடி யுறங்குகையும்
வர்ஷ ஸம்ருத்தியாலே தழைக்கவும்
வ்ருஷ ஜாதிக்கு குணம் இறே

வர்ஷ அபாவத்தாலே இறே திருவாய்ப்பாடியில் உள்ளார் தேவதாந்த்ர பூஜை செய்தும்
வர்ஷம் உண்டாக்கியும் போருவது –
ஆகையால் வாடவும் தழைக்கவும் கூடும் இறே

அத்தாலே இறே
வாடாமல் நின்றும் வாடி யுறங்கியும் என்கிறது –

அரவப் பகை என்கிறதும்
இந்த லோகத்தில் பிரஸித்தம் –

திருவில் பொலி மறை வாணர் புத்தூர் திகழ பட்டார் பிரான்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யாலே மிக்கு
மங்களா ஸாஸன ப்ரதிபாதகங்களான ரஹஸ்ய வேத ஸாஸ்த்ரங்கள் பொலியும்படியானவர்கள்
நித்ய வாசம் பண்ணுகிற திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

சொன்ன மாலை பத்தும் பரவும் மனம் நன்குடை பத்தர் உள்ளார்
அருளிச் செய்த இத் தமிழ் தொடை மாலை பத்தும்
அதாவது
ஸ்ரீ கீதை முதலாக அவன் அருளிச் செய்த ஸாஸ்த்ர விசேஷங்களைக் கேட்ட மாத்ரத்தாலே
தத் பரராய்
முன்பு செய்து போந்த தேவதாந்த்ர பூஜை தவிர்ந்தால்
அவர்களால் வரும் அநர்த்த பரம்பரைகளையும்
அவன் தானே பரிஹரிக்கும் என்னும் பிரகாரத்தை அருளிச் செய்த இப் பத்தையும்
அனுசந்திக்கை தானே புருஷார்த்தம் என்னும்படி நல்ல மனசை யுடையராய்
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமான பக்தியை யுடையவர் ஆனவர்கள் –

பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே
இங்கே இருக்கச் செய்தே தேவதாந்தரங்களை அனுவர்த்தித்து அந்நிய சேஷ பூதராய்ப் போருவது
பகவத் வாக்யங்களாலே அவர்களை நிஷேதிப்பது
அவர்களும் நிஷேத புருஷார்த்தத்தை அங்கீ கரிக்கையாலே கர்ம பாவனை தலையெடுத்து
பகவத் அபிமானத்திலே ஒதுங்கினவர்களை நலியத் தேடுவது
அவன் அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களாலே பரிஹரிக்க இங்கே இருந்து வியஸனப்படாதே

அவனுடைய சர்வ ஸ்மாத் பரத்வம் பழுதற ப்ரகாசிக்கிற தேசத்திலே போய்
அவன் பாத பீடத்திலே அடியிட்டு மடியிலே ஏறப் பெறுவார்கள் என்னுதல்

கோஸி –வாக்ய சமனாந்தரமாக
அவனுடைய அனுமதியோடே
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர்களோடே சேரப் பெறுவார்கள் -என்னுதல் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-4–தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி—

June 18, 2021

கீழே
நாளைத் தொட்டு கன்றின் பின் போகேல் கோலம் செய்து இங்கே இரு -என்கையாலே
ஏழு நாளும் இருந்து
திருவோண திரு நக்ஷத்ரமும் கொண்டாடி விட்ட பின்பும்
பசுக்களையும் கன்றுகளையும் மேய்க்கப் போய்
அவை மேய்ந்த ப்ரீதியாலே தன்னை நாநா பிரகாரமாக அலங்கரித்துக்
குழல் ஊதுவது
இசை பாடுவது
ஆடுவதாய்க் கொண்டு
தானும் தன்னே ராயிரம் திருத் தோழன்மாருமாகப் பெரிய மேநாணிப்போடு
எழுந்து அருளி வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு

திருவாய்ப்பாடியில் பெண்கள் இவன் பக்கலிலே அத்யந்த ஸ்நேஹத்தோடே விக்ருதைகளாய்
ஒருவரை ஒருவர் அழைத்துக் காட்டியும்
நியமித்தும்
நியாம்யைகள் ஆகாதாரை எதிர் நின்று பட்ட மெலிவு கண்டும்
சொன்ன பாசுர விசேஷங்களை

வியாஜ்யமாக்கித் தாமும் அனுபவித்து இனியராய்
தாம் அனுபவித்த பிரகாரத்தை ஸ அபிப்ராயத்தோடே பாடி அனுபவிப்பாருக்குப்
பலன் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

——-

தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி எங்கும் தண்ணுமை எக்கம் மத்தளி தாழ் பீலிக்
குழல்களும் கீதமும் ஆகி எங்கும் கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு
மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி மங்கைமார் சாலக வாசல் பற்றி
நுழைவனர் நிற்பனராகி எங்கும் உள்ளம் விட்டு ஊண் மறந்து ஒழிந்தனரே – 3-4-1-

பதவுரை

தழைகளும் தொங்கலும்–பலவகைப் பட்ட மயிற் பீலிக் குடைகள்
எங்கும் ததும்பி–நாற் புறங்களிலும் நிறைந்து
தண்ணுமை–ம்ருதங்கங்களும்
எக்கம் மத்தளி–ஒரு தந்த்ரியை யுடைய மத்தளி வாத்யங்களும்
தாழ் பீலி–பெரிய விசிறிகளும்-மயில் தோகைக் கட்டிய திருச்சின்னங்களும் –
குழல்களும்–இலைக் குழல், வேய்ங்குழல் என்ற குழல்களும்
கீதமும்–இவற்றின் பாட்டுக்களும்
எங்கும் ஆகி–எங்கும் நிறைய
(இந்த ஸந்நிவேசத்துடனே)
கோவிந்தன்–கண்ணபிரான்
வருகின்ற–(கன்று மேய்த்து மீண்டு) வருகின்ற
கூட்டம்–பெரிய திருவோலக்கத்தை
கண்டு–பார்த்து
மங்கைமார்–யுவதிகளான இடைப் பெண்கள்
மழை கொல் ஓ வருகின்றது என்று சொல்லி–‘மேக ஸமூஹமோ தான் (தரை மேலே நடந்து) வருகின்றது!’ என்று உல்லேகித்து
சாலகம் வாசல் பற்றி–ஜாலகரந்த்ரங்களைச் சென்று கிட்டி
நுழைவனர் நிற்பனர் ஆகி–(வியாமோஹத்தாலே சிலர் மேல் விழுவதாகச் சால்க வாசல் வழியே) நுழையப் புகுவாரும்,
(சிலர் குருஜந பயத்தாலே) திகைத்து நிற்பாருமாகி
எங்கும்–கண்ணபிரான் நடந்த வழி முழுவதும்
உள்ளம் விட்டு–தங்கள் நெஞ்சைப் பரக்க விட்டு
ஊண்–ஆஹாரத்தை
மறந்தொழிந்தனர்–மறந்து விட்டார்கள்.

தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி எங்கும் தண்ணுமை எக்கம் மத்தளி தாழ் பீலிக் குழல்களும் கீதமும் ஆகி
தழை -குடை
தொங்கல் -பீலி தாழ் குடை
ததும்புதல் -கிளப்பம்
தண்ணுமை –திருவரையில் சாத்தின சிறுப்பறை
எக்கம் -என்று ஏகமாய் ஒருதலைப் பறை -என்றபடி
மத்தளி –பெரு முழக்க வாத்யம்
தாழ் பீலிக்–தூக்கின சின்னம் என்னுதல் -பீலி தாழ்ந்த வாத்யம் என்னுதல்
குழல்களும் -இலைக்குழல் -வேய்ங் குழல் முதலானவை
கீதமும் ஆகி –ஜாதி உசிதமான பாட்டுக்களும்
ந்ருத்த விசேஷங்களும் எங்கும் உண்டாக்கி –

தழைகள் -என்று
கொம்பு செறிந்த பசுந்தழைகள் –
சாத்தின பீலித் தழைகள்

தொங்கல் –
குடை மேல் மாலைகள் ஆதல் –
சாத்தின இலைத் துடையல் ஆதல்

எங்கும் கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு
பிள்ளைகளும் தானுமாக கோவிந்தன் தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளான கூட்டத்தோடே
மிகவும் ஆரவாரித்துக் கொண்டு வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு

கோவிந்தன்
கோக்களை ரக்ஷிக்குமவன்
கோக்களை யுடையவன்
(காம் விந்ததி காம் பாலயதி )
இந்திரியங்களை இதர விஷயங்களில் போகாமல் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரம் பண்ண வல்லவன் –

மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி மங்கைமார்
மேக ஸமூஹங்களோ தான் தரை மேலே நடந்து வருகிறது என்று –
இது ஓர் ஆச்சர்யம் இருந்தபடி என் -என்று
யுவதிகள் ஆனவர்கள் மிகவும் கொண்டாட்டத்தோடே சொல்லி

சாலக வாசல் பற்றி
பலகணி த்வாரங்களைப் பற்றி நின்று

நுழைவனர் நிற்பனராகி
வ்யாமோஹத்தாலே சென்று மேல் விழுவதாக நுழைவாரும்
ஜாலக பிரதிபந்தத்தாலும்
பந்து வர்க்க பீதியாலும்
ஸ்த்ரீத்வ அபிமான பாஹுள் யத்தாலும்
நிற்பாருமாகி

எங்கும் உள்ளம் விட்டு
அவன் போம் வழி எங்கும் நெஞ்சுகளைப் போக விட்டு

ஊண் மறந்து –
1-நெஞ்சு இல்லாதாருக்கு உண்ணலாமோ
2-பூத காலத்தில் உண்டத்தை நினைக்கலாமோ
3-இப்போது உண்டு நிறைந்தவர்களுக்கு உண்ணலாமோ
(பரமன் அடி பாடி நெய் உண்ணோம் -உண்ணும் சோறு –எல்லாம் கண்ணன் )

ஒழிந்தனரே
இனி காலாந்தரத்திலும் ஜீவன ஸா பேஷைகள் ஆக மாட்டார்கள் என்று
தோற்றும்படி வேறு பட்டார்கள் இறே –

——–

அவன் வரவு கண்டு நெஞ்சு இழந்தவர்கள்
அவன் வரும் போது எதிரே நில்லாதே கொள்ளுங்கோள்
என்று நிஷேதிக்கிறார்கள் –

வல்லி நுண் இதழ் அன்ன ஆடை கொண்டு வசை அற திரு வரை விரித்து உடுத்து
பல்லி நுண் பற்றாக வுடை வாள் சாத்தி பணைக் கச்சு உந்திப் பல தழை நடுவே
முல்லை நல் நறு மலர் வேங்கை மலர் அணிந்து பல்லாயர் குழா நடுவே
எல்லியம் போதாக பிள்ளை வரும் எதிர் நின்று அங்கு இன வளை இழவேல்மின் – 3-4- 2-

பதவுரை

பிள்ளை–நந்த கோபர் மகனான கண்ணன்,
வல்லி–கற்பகக் கொடியினது
நுண்–நுட்பமான
இதழ் அன்ன–இதழ் போன்று ஸுகுமாரமான
ஆடை கொண்டு–வஸ்த்ரத்தைக் கொணர்ந்து
திரு அரை (தனது) திருவரையிலே
வசை அற–ஒழுங்காக
விரித்து உடுத்து–விரித்துச் சாத்திக் கொண்டு
(அதன்மேல்)
பணை கச்சு–பெரிய கச்சுப் பட்டையை
உந்தி–கட்டிக் கொண்டு
(அதன் மேல்)
உடை வாள்–கத்தியை
பல்லி நுண் பற்று ஆக சாத்தி–பல்லியானது சுவரிலே இடை வெளியறப் பற்றிக் கிடக்குமா போலே நெருங்கச் சாத்திக் கொண்டு
நல்–அழகியதும்
நறு–பரிமளமுள்ளதுமான
முல்லை மலர்–முல்லைப் பூவையும்
வேங்கை மலர்–வேங்கைப் பூவையும் (தொடுத்து)
அணிந்து–(மாலையாகச்) சாத்திக் கொண்டு
பல் ஆயர்–பல இடைப் பிள்ளைகளுடைய
குழாம் நடுவே–கூட்டத்தின் நடுவில்
பல தழை நடுவே–பல மயில் தோகைக் குடை நிழலிலே
எல்லி அம் போது ஆக–ஸாயம் ஸந்த்யா காலத்திலே
வரும்-வருவன்;
அங்கு–அவன் வரும் வழியில்
எதிர் நின்று–எதிராக நின்று
வளை இனம்–கை வளைகளை
இழவேல்மின்–இழவாதே கொள்ளுங்கள்-என்று தோழிமார்கள் சொல்லிக்  கொள்ளும் பாசுரமாக சொல்கிறது

வல்லி நுண் இதழ் அன்ன ஆடை கொண்டு வசை அற திரு வரை விரித்து உடுத்து
திருவரைக்குத் தகுதியாய்
மார்த்தவமான திருப் பரியட்டத்தைக் கொண்டு வசைவும் முசிவும் அற விரித்துச் சாத்தி

வல்லி -என்று
கல்பத்தில் படர்ந்த கொடியில் பூப் போலே மார்தவமான திருப் பரியட்டும்-என்னவுமாம்
உடை வாய்ப்பும் -திருவரை பூத்தால் போலே

பல்லி நுண் பற்றாக வுடைவாள் சாத்தி பணைக் கச்சு உந்திப்
திருவரையில் சாத்தின பரியட்டத்துக்கு மேலே
முசிவற விரித்து நெறித்துச் சாத்தின பெரிய கச்சைக் கிளப்பித்
திருக் குற்றறுடை வாளைத் திருவரையிலே வேர் விழுந்தால் போலே சாத்தி
பல்லி -என்றது வேர் பற்று
பல்லி தான் ஆகவுமாம்

பல தழை நடுவே
பல குடை என்னுதல்
பல தழைக்கொம்பு என்னுதல்
இவை பிடித்து வருகிற திருத் தோழன்மார் நடுவே

முல்லை நல் நறு மலர் வேங்கை மலர் அணிந்து
ஜாதி உசிதமாய் -செவ்வி குன்றாமல் -பரிமளிதமாய்
விகசிதமான முல்லை மலர் வேங்கை மலர் தொடுத்துச் சாத்தி

பல்லாயர் குழா நடுவே
தழை எடுத்து வருகிறவர்களையும் இவன் தன்னையும் சூழ்ந்து
ஒத்த தரத்தராய் வருகிற அநேகமான
ஆயர்கள் நடுவே

எல்லியம் போதாக பிள்ளை வரும்
எல்லி -மாலைக் காலம்
அஸ்தமித்த பின்பாக நந்தன் மைந்தனாக வாகு நம்பி வரும்

வரும்
ஸூரி சங்க மத்யே வனமாலை அடையாளமாகத் தன்னைத் தோற்றுவிக்குமா போலே
முல்லை மாலையாலே தன்னைத் தோற்றுவித்துக் கொண்டு ஆயர்கள் நடுவே வரும்

எதிர் நின்று அங்கு இன வளை இழவேல்மின்
எதிரே நிற்கை என்றும்
வளை இழக்கை என்றும்
இரண்டு இல்லை போலே காணும்
எதிர் நின்றவர்களில் இன வளைகளிலே ஒரு வளை நோக்க வல்லார் உண்டோ –

———–

தாயாரானவள் பெண் பிள்ளைக்கு வந்த பழி சொல்லு
பரிஹரிக்கிறதாய் இருக்கிறது இப் பாட்டு –

சுரிகையும் தெறி வில்லும் செண்டு கோலும் மேலாடையும் தோழன்மார் கொண்டோட
ஒரு கையால் ஒருவன் தன் தோளை ஊன்றி ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கம்
வருகையில் வாடிய பிள்ளை கண்ணன் மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் கண்டாள்
அருகே நின்றாள் என் பெண் நோக்கிக் கண்டாள் அது கண்டு இவ்வூர் ஓன்று புணர்க்கின்றதே-3 4-3 –

பதவுரை

தோழன்மார்–தன்னேராயிரம் பிள்ளைகள்,
சுரிகையும்–உடை வாளையும்
தெறி வில்லும்–சுண்டு வில்லையும்
செண்டு கோலும்–பூஞ்செண்டு கோலையும்
மேல் ஆடையும்–உத்தராயத்தையும்
(கண்ண பிரானுக்கு வேண்டின போது கொடுக்கைக்காக)
கொண்டு–-கையிற்கொண்டு
ஓட–பின்னே ஸேவித்து வர,
ஒருவன் தன்–ஒரு உயிர்த் தோழனுடைய
தோளை–தோளை
ஒரு கையால்–ஒரு திருக் கையினால்
ஊன்றி–அவலம்பித்துக் கொண்டு
(ஒரு கையால்)-மற்றொரு திருக் கையினால்
ஆநிரை இனம் மீள குறித்த சங்கம்–(கை கழியப் போன) பசுக்களின் திரள் திரும்பி வருவதற்காக ஊத வேண்டிய சங்கை
(ஊன்றி)–ஏந்திக் கொண்டு
வருகையில்–மீண்டு வருமளவில்
வாடிய–வாட்டத்தை அடைந்துள்ள
பிள்ளை கண்ணன்–ஸ்ரீக்ருஷ்ண கிசோரனுடைய
மஞ்சளும் மேனியும்–பற்று மஞ்சள் மயமான திருமேனியையும்
வடிவும்–அவயவ ஸமுதாய சோபையையும்
அருகே நின்றாள் என் பெண்–(அவனுக்குச்) சமீபத்தில் நின்று கொண்டிருந்த என் மகள்
கண்டாள்–(முதலில் எல்லாரும் பார்க்கிறாப்போல்) பார்த்தாள்;
(பிறகு, அபூர்வ வஸ்து தர்ச நீயமாயிருந்த படியால்)
நோக்கி கண்டாள்–கொஞ்சம் குறிப்பாகப் பார்த்தாள்;
அது கண்டு–அவ்வளவையே நிமித்தமாகக் கொண்டு
இ ஊர்–இச்சேரியிலுள்ளவர்கள்
ஒன்று புணர்க்கின்றது–(அவனுக்கும் இவளுக்கும் அடியோடில்லாத) ஒரு ஸம்பந்தத்தை யேறிட்டுச் சொல்லுகின்றனர்;
ஏ–இதற்கு என் செய்வது!

சுரிகையும் தெறி வில்லும் செண்டு கோலும்
சுரிகை- என்பது ஓர் ஆயுத விசேஷம்
கீழே திருக்குற்றுடை வாள் சாத்தி என்றாள்

இப்போது சரிகை என்கையாலே –
சென்று செருச் செய்யுமவர்கள் ஆகையாலே ஆயுதமும் வேணும் இறே

மேலே லீலா ரஸ ஹேதுவான சுண்டு வில்லும் செண்டு கோலும் வருகையாலே
சுரிகையும் விளையாட்டுப் பத்திரம் என்னவுமாம் இறே

மேலாடையும்
பசு மேய்த்து வரும் பொது திருவரைக்குத் தகுதியாக முன்பு சாத்தின
பரியட்டத்துடனே சாத்தத் தகுதியான மேல் சாத்தும்

தோழன்மார் கொண்டோட
உகந்து தோழன் நீ என்று தான் உகந்த அளவன்றிக்கே
அவன் தன்னை உகந்த தோழன்மார்
இவை தானே புருஷார்த்தமாகக் கொண்டாட

ஒரு கையால் ஒருவன் தன் தோளை ஊன்றி
தோழன்மாரில் வ்யாவ்ருத்தனாய்
அவன் தன்னை உகந்த அளவன்றிக்கே
அவன் தானும் உகந்தவனாய்
அவர்களை போலவே ப்ரிய பரனாய் இருக்கை
ஹிதத்தையும் பிரியமாக்க வல்லவனுமாய் இருக்கிறவன் தோளை ஒரு திருக்கையாலே ஸ்பர்ஸித்து

ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கம்
வலத் திருக்கையாலே -ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கத்தைப் பிடித்து வருகையால் என்னுதல்
ஆநிரை இனம் மீளச் சங்கம் குறித்த கண்ணன் வருகையால் என்னுதல்

சங்கம் குறிக்கும் போது
ஆநிரையினம் மீள ஊதினதும்
விலங்காமைக்கு ஊதினதும்
மேய ஊதினதும்
ஊரில் வரும் போது ஆநிரை முன்னே நடக்கும் படியாகவும் இறே ஊதிற்று

இவ் வாசி ஆநிரைகள் எல்லாம் அறியும்படி அவனூதின வாஸனையாலே –
அந்த த்வநி அடங்காமல் பசு ப்ராயரை எல்லாம் –
சதிர் இள மடவார் தாழ்ச்சியை மதியாதே வாருங்கோள் -என்று
அதிருகை நித்யமாய்ச் செல்லா நின்றது இறே

இந்த த்வநி தான் –
பூங் கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கு ஒலி போலே
திருவாய்ப்பாடியில் பெண்களுக்குத் தன் வரவை உணர்த்தா நின்றது இறே

இத்தால் பசு ப்ராயரான ஸம்ஸாரிகளை
ஸூத்த ஸ்வ பாவனுமாய்( வெண் சங்கு )
வார்த்தை அறியுமவனாய்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரனுமாய்
பர உபகார சீலனுமாய்
அநவரத ஹித பரனுமான ஆச்சார்யனை முன்னிட்டால் அல்லது
அவன் தன்னாலும் ஸ்ரீ கீதை -அபயப்ரதாநம் -ஸ்ரீ வராஹம் -ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ரம் முதலானவற்றாலும்
திருத்தித் தலைக்கட்ட அரிது என்கிறது –

ஆகை இறே
வணங்கும் துறையும் பிணங்கும் ஸமயமும் அணங்கும் பல பலவாக்கி மூர்த்தி பரப்பின இடத்திலும்
மதி விகற்புத் தணிந்து திருந்தாதரையும்
நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பன் ( திரு விருத்தம்) -என்றதும்
பட்டர் -ம்ருக்ய மத்த்யஸ்தவத் த்வம் -என்றும் அருளிச் செய்ததும்
ஆகை இறே வாட வேண்டிற்றும் –

வருகையில் வாடிய பிள்ளை கண்ணன் மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் கண்டாள்
பெண்களைக் காணாமையாலே வந்தவன் திரு மேனியில் வாட்டமும்
மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் போலே இவர்களுக்கு அபி நிவேச ஹேதுவாய் இருக்கும் இறே
இவன் யுவா குமாரன் ஆனாலும்
என் பெண் என்று இவளுக்கு சிறுப்பிள்ளையாய் இறே தோற்றுவது
ஊரலர் பரிஹரிக்கத் தேடுகிறவள் ஆகையாலே

கண்ணன் -ஸூலபன்
பற்று மஞ்சள் பூசும்படி ஸூ லபனாகையாலே அவர்கள் பூச பட்டுப்படாத மஞ்சளும்
அந்த மஞ்சளுக்குப் பரபாகமான திரு மேனியின் நிறமும்

வடிவும் –
திவ்யமான அவயவ ஸமுதாய சோபையும்

அவன் வருகிற வழிக்கு அருகே நின்று என் பெண்
அபூர்வ தர்சன ஸா பேஷையாய்க் கண்டாள்

அருகே நின்றாள் என் பெண் நோக்கிக் கண்டாள்
விளையாடப் போகிறவள் புரிந்து நோக்கிக் கண்டாள்

அது கண்டு இவ்வூர் ஓன்று புணர்க்கின்றதே
இவள் கண்டது கண்டு இவ் வூராரும் தங்களைப் போலே என் பெண்ணான இவளும் கண்டாள் -என்று
வசை பாடத் தொடங்கி
இவ்வளவே உள்ளுறையாக நடத்தா நின்றார்கள்
இவ் வூரார் புணர்ப்புக்கு எல்லாம் இப் பெண்ணும் இப் பிள்ளையுமோ விஷயம்
இது தான் ஐய புழுதிக்கு ஹேதுவுமாய் இருக்கிறது –

இத்தால்
ஆச்சார்ய அபிமான அந்தர் கதராய் இருப்பார்க்கு
பகவத் வை லக்ஷண்ய தர்சனம் அஸஹ்யம் என்று தோற்றுகிறது

———-

இவன் வருவதைக் கண்டு ஒருவருக்கு ஒருவர் அழைத்துக் காட்டிச் சொல்கிறது –

குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் கோவலனாய் குழலூதி ஊதிக்
கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்து உடன் வருவானை தெருவில் கண்டு
என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன் யேடி வந்து காணாய்
ஓன்று நில்லா வளை கழன்று துகில் ஏந்து இள முலையும் என் வசம் அல்லவே -3-4-4 – –

பதவுரை

நங்காய்–பூர்த்தியை யுடையவனே!
ஏடி–தோழீ!
இவனை ஒப்பாரை–இவனைப் போன்றுள்ள வ்யக்தியை
என்றும்–எந்த நாளிலும்
கண்டு அறியேன்–(நான்) பார்த்ததில்லை;
வந்து காணாய்–(இங்கே) ஓடிவந்து பார்; (என்று ஒருத்தி தன் தோழியை அழைக்க,
அவள் சிறிது தாமஸிக்க, மேல் தனக்குப் பிறந்த விகாரத்தைச் சொல்லுகிறாள்;)
கோவலன் ஆய்–இடைப் பிள்ளையாகப் பிறந்து (இந்த்ர பூஜையை விலக்க)
(பசிக் கோபத்தினால் இந்திரன் விடா மழை பெய்வித்த போது)
குன்று–கோவர்த்தன மலையை
எடுத்து–(குடையாக) எடுத்து
ஆநிரை–பசுக்களின் திரளை
காத்த–ரக்ஷித்தருளின
பிரான்–உபகாரகனும்
குழல்–குழலை
ஊதி ஊதி–பல கால் ஊதிக் கொண்டு
கன்றுகள்–கன்றுகளை
மேய்த்து–(காட்டில்) மேய்த்து விட்டு
தன் தோழரோடு உடன் கலந்து–தனது தோழர்களுடன் கூடிக் கொண்டு
தெருவில்–இவ் வீதி வழியே
வருவானை–வருபவனுமான கண்ணபிரானை
கண்டு–நான் கண்ட வளவிலே
துகில்–(எனது அரையிலுள்ள) புடவை
கழன்று–(அரையில் தங்காதபடி) அவிழ்ந்தொழிய
வளை–கை வளைகளும்
ஒன்றும் நில்லா–சற்றும் நிற்கின்றனவில்லை;
ஏந்து–(என்னால்) சுமக்கப் படுகின்ற
இள முலையும்–மெல்லிய முலைகளும்
என் வசம் அல்ல–என் வசத்தில் நிற்கின்றனவில்லை.

குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் கோவலனாய் குழலூதி ஊதிக்
கோவலனாய் குழலூதி ஊதி–குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான்–
குன்று எடுத்ததோடு
குழல் ஊதிதனோடு
ஆநிரை காத்ததோடு
கன்றுகள் மேய்த்ததோடு
வாசி அற பரிவரானார் ஈடுபடாத படி அநாயாஸம் தோன்ற இறே குழலூதிற்றும் –

அன்றாகில்
குன்று எடுக்கைக்கும்
குழலூதினதுக்கும் என்ன சேர்த்தி உண்டு –

பரிவரானவருக்குக் குழலூதுகிற த்வனியிலே தோற்றும் இறே அநாயாஸத்வம்
அநாயாஸத்வம் தனக்கும் ஹேது ரஷ்ய வர்க்கத்தில் தவறுதல் இல்லாமை இறே
அதாவது
பஞ்ச லக்ஷம் குடி இருப்பிலும் தம் தாமுக்கு என்று ஒரு படல் கட்டாமை இறே
வெற்பை ஓன்று எடுத்து ஒற்கம் இன்றியே நிற்கும் அம்மான் (திருவாய் )-என்னக் கடவது இறே

கோவலன் ஆனால் இறே குன்று எடுக்கவும் குழலூதுவதும் ஆவது –
சக்ரவர்த்தி திருமகன் ஆனால் இவை செய்ய ஒண்ணாது இறே

ஊதி ஊதி-என்கிற வர்த்தமானத்தால்
பாவனை அல்ல என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்து உடன் வருவானை தெருவில் கண்டு
கன்றுகள் ஓன்று போல் ஓன்று இராமையாலே கலந்து மேயும் போது உருத் தெரியுமே
இவன் தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளோடே கலந்து வருகையாலே குறித்துக் காண்கையில் உண்டான அருமையாலே
கண்டு என்கிறது
கண்டு -கெடுத்த பொருள் கண்டால் போலே
தெருவில் கண்டு -இது இறே குறை
வீடே போதீர் -என்ன மாட்டாளே

என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன் யேடி வந்து காணாய்
நாள் தோறும் கன்றுகள் மேய்த்து வரக் காணா நிற்கச் செய்தேயும் -ஒரு நாளும் கண்டு அறியேன் என்னும் போது
விஷயம் நித்யம் அபூர்வம் என்னுமது தோற்றும் இறே

என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன்-என்கையாலே
உபமான ராஹித்யம் தோற்றும் இறே

நங்காய் -யேடி -என்கையாலே
உத்தேஸ்யை -என்றும்
வச வர்த்திநீ -என்றும் தோற்றுகிறது –
நினைத்த கார்யம் தனக்குத் தலைக்கட்டித் தர வல்ல குண பூர்த்தியை யுடையவள் என்றும்
தனக்கு அவளோடு உண்டான ஐக்யமும் -தோற்றுகிறது –

வந்து காணாய்-என்றது -எனக்காக வந்து காணாய் -என்றபடி
எனக்காக என்றது -உனக்காக என்றபடி
ஏடி -என்றது ஏடீ என்றபடி -(சம்போதனம் நெடிலாக வேணுமே )

ஓன்று நில்லா வளை கழன்று துகில்
துகில் கழன்று வளை நில்லா

ஏந்து இள மூளையும் என் வசம் அல்லவே
அவன் தான் நிற்கிலும் வளையும் கலையும் நில்லா
பாகனை விசாய்ந்த யானை நிற்கிலும்
கச்சு விசாய்ந்த இவை என் வசத்தில் நிற்கின வில்லை –

———–

சுற்றி நின்று ஆயர் தழைகள் இட சுருள் பங்கி நேத்ரத்தால் அணிந்து
பற்றி நின்று ஆயர் கடைத்தலையே பாடவும் ஆடவும் கண்டேன் அன்றிப்பின்
மற்று ஒருவர்க்கு என்னைப் பேசல் ஒட்டேன் மாலிரும் சோலை எம் மாயற்கு அல்லால்
கொற்றவனுக்கு இவள் ஆம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள் கொடீராகில் கோழம்பமே – 3-4-5-

பதவுரை

ஆயர்–இடைப் பிள்ளைகள்
சுற்றி நின்று–(தன்னைச்) சூழ்ந்து கொண்டு
தழைகள்–மயில் தோகைக் குடைகளை
இட–(தன் திருமேனிக்குப் பாங்காகப்) பிடித்துக் கொண்டு வர,
சுருள் பங்கி–(தனது) சுருண்ட திருக் குழல்களை
(எடுத்துக் கட்டி)
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களாலே
அணிந்து–அலங்கரித்துக் கொண்டு
ஆயர் கடைத்தலை பற்றி நின்று–இடைப் பிள்ளைகளின் கோஷ்டியில் முன் புறத்தில் நின்று கொண்டு
பாடவும் ஆடவும் கண்டேன்–பாட்டுங்கூத்துமாக வரக் கண்டேன்;
பின்–இனி மேல்
அன்றி–அவனுக்கொழிய
மற்று ஒருவற்கு–வேறொருவனுக்கு
என்னை பேசல் ஒட்டேன்–என்னை (உரியளாகத் தாய் தந்தையர்) பேசுவதை நான் பொறுக்க மாட்டேன்;
(ஆர்க்கொழிய வென்று கேட்கிறிகோளாகில்?)
மாலிருஞ்சோலை–திருமாலிருஞ்சோலையில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற
எம் மாயற்கு அல்லால்–எனது தலைவனுக்கொழிய
(மற்றொருவற்கு என்னைப் பேசலொட்டேன்;)
(ஆகையினால், தாய்மார்களே!)
இவள்–(‘நம் மகளான) இவள்
கொற்றவனுக்கு–அத் தலைவனுக்கே
ஆம்–உரியள்’
என்று எண்ணி–என்று நிச்சயித்து விட்டு
கொடுமின்கள்–(அவனுக்கே தாரை வார்த்து) தத்தம் பண்ணி விடுங்கள்;
கொடீர் ஆகில்–(அப்படி) கொடா விட்டீர்களே யானால்
கோழம்பமே–(உங்களுக்கு என்றைக்கும்) மனக் குழப்பமேயாம்.

சுற்றி நின்று ஆயர் தழைகள் இட சுருள் பங்கி நேத்ரத்தால் அணிந்து-
திருத் தோழன்மார் ஆனவர்கள் அத்யந்த ஸ்நே ஹிகளாய்ச் சூழ்ந்து கொண்டு நின்று
வர்ஷ ஆதாப பரிஹாரமான குடைகளைக் கொண்டு நிற்க என்னுதல் –
தழைத்த கொம்புகளைக் கொண்டு நிற்க என்னுதல்
சுருண்ட திருக் குழலை எடுத்துக் கட்டி சூழப் பீலீத் தழையாலே அலங்கரித்து

பற்றி நின்று ஆயர் கடைத்தலையே பாடவும் ஆடவும் கண்டேன்
ஆயர் தலைக் கடையில் -நெஞ்சு பொருந்தி நின்று -பாடவும் ஆடவும் கண்டேன் –
ஆயர் தலைக் கடை-என்றது
எங்கள் தலைக்கடை -என்றபடி

அன்றிப்பின் மற்று ஒருவர்க்கு என்னைப் பேசல் ஒட்டேன்
இப்படிப்பட்ட இவனுக்கு ஒழிய வேறு ஒருவருக்கு என்னைப் பேசல் ஓட்டேன்
நீங்கள் நினைத்து இருக்கில் செய்யலாவது இல்லையே
நீங்கள் வாய் விடில் நான் முடிவன்-
ஆனால் நீ தான் குறித்தது யாரை என்ன
அவனுக்கு ஓர் அடி யுடைமை சொல்ல வேண்டி

மாலிரும் சோலை எம் மாயற்கு அல்லால்
மாலிருஞ்சோலை போலே என்னையும் தனக்கு அசாதாரணை யாகவுடைய
ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனுக்கு அல்லால் என்கிறாள்
திருவாய்ப்பாடியிலும் காட்டில் திருமாலிருஞ்சோலை அவனுக்கு அசாதாராணம் போலே காணும்

ஆயற்கு அல்லால்
அந்நிய சேஷம் அறுத்து ஆள வல்லவன் வர்த்திக்கிற இடம்
அவதாரங்களில் உத்தேச்ய ஸ்தலம் சொல்லும் போது பரமபதம் என்ன ஒண்ணாதே
மாலிருஞ்சோலை என்ன வேணுமே
திரு விளையாடு திண் தோள் திருமாலிருஞ்சோலை நம்பி(நாச்சியார் ) -என்று குண பூர்த்தி உள்ளதும் இங்கே இறே
மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன் (நாச்சியார் )-என்கிற இடத்தே
என்னையும் சேர்க்கப் பாருங்கோள் என்கிறாள்
அவர்கள் கிருஷ்ணனுக்கு என்றாலும்
இவர் தாம் மாலிருஞ்சோலை என்று இறே அருளிச் செய்வது –

கொற்றவனுக்கு இவள் ஆம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள்
கொற்றம் -வெற்றி
நீங்கள் கொடுத்திலி கோளாகிலும் தனக்கு என்றது விடாதவன் –
அண்ணாந்து இருக்கவே ஆங்கு அவளைக் கை பிடித்தவன் (நாச்சியார் )–இறே
சிசுபால விஸிஷ்டாய –
தனி வழியே போயினாள் என்னும் சொல் வாராதபடி –இவளாம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள்-

துல்ய சீலோ வயோ வ்ருத்தாம் –
இயம் ஸீதா மம ஸூதா சஹ தர்ம சரீதவ ப்ரதீச்ச சைனாம் –
தன்னை ஒரு ஜனக குலத்தில் பிறந்தாளாகவும் –
பெரியாழ்வார் வயிற்றிலே பிறந்தாளாகவும் நினைந்து இருக்கிறாள்
அவனைக் கண்ட பின்பு திருவாய்ப்பாடியில் பிறப்பை மறந்தாள் போலே காணும்

கொடீராகில் கோழம்பமே
நீங்கள் குழம்பினி கோளாம் அத்தனை
நான் போகத் தவிரேன்
குரு தரிசனத்தில் முடிந்த சிந்தயந்தியைப் போலேயும் இருப்பாள் ஒருத்தி காணும் இவள்
ஸர்வான் போகான் பரித்யஜ்ய (ஸூந்தர -16-)-என்றும்
நிரயோ யஸ் த்வயா விநா -என்றும்
உங்கள் குழப்பம் நிஷ் பிரயோஜனம்
முடிவோடே தலைக்கட்டும் –

—————

வேறே ஒருத்தி இனி ஸ்த்ரீத்வம் பேணி இருக்க மாட்டேன் என்கிறாள் –

சிந்தூரம் இலங்க தன் திரு நெற்றி மேல் திருத்திய கோறம்பும் திருக் குழலும்
அந்தரம் முழவத் தண் தழை காவின் கீழ் வரும் ஆயரோடு உடன் -வளை கோல் வீச
அந்தம் ஒன்றில்லாத ஆய்ப் பிள்ளை அறிந்து அறிந்து இவ்வீதி போதுமாகில்
பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து பவள வாய் முறுவலும் காண்போம் தோழி 3-4-6- –

பதவுரை

தோழீ–வாராய் தோழீ!
தன்–தன்னுடைய
திரு நெற்றி மேல்–திரு நெற்றியில்
சிந்துரம்–சிந்தூரமும்
திருத்திய–(அதன் மேல்) ப்ரகாசமாகச் சாத்தின
கோறம்பும்–திலகப் பொட்டும்-பொன் பட்டயம்
திரு குழலும்–(அதுக்குப் பரபாகமான) திருக் குழற் கற்றையும்
இலங்க–விளங்கவும்,
அந்தரம்–ஆகாசமடங்கலும்
முழவம்–மத்தளங்களின் ஓசையினால் நிறையவும்
தழை–பீலிக் குடைகளாகிற
தண்–குளிர்ந்த
காவின் கீழ்–சோலையின் கீழே
வரும்–(தன்னோடு) வருகின்ற
ஆயரோடு உடன்–இடைப் பிள்ளைகளோடு கூட
வளை கோல் வீச–வளைந்த தடிகளை வீசிக் கொண்டு
ஒன்றும் அந்தம் இல்லாத–(அலங்கார விசேஷங்களில்) ஒவ்வொன்றே எல்லை காண ஒண்ணாத
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரான்
அறிந்து அறிந்து–தன் தன்மையையும் என் தன்மையையும் அறிந்து வைத்தும்
இ வீதி–இத் தெரு வழியே
போதும் ஆகில்–வருவானாகில்
(அவனை)
பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து–‘ (எங்கள்) பந்தை வலியப் பிடுங்கிக் கொண்டு
போனவனன்றோ இவன்’ என்று (முறையிட்டு) வழி மடக்கி
(அவனுடைய)
பவளம் வாய்–பவளம் போன்ற அதரத்தையும்
முறுவலும்–புன் சிரிப்பையும்
காண்போம்–நாம் கண்டு அநுபவிப்போம்.

சிந்தூரம் இலங்க தன் திரு நெற்றி மேல் திருத்திய கொறம்பும் திருக் குழலும்
மிகவும் சிவந்த சிந்தூரப் பொடியைத் திரு நெற்றியிலே சாத்தி
சிந்தூரச் செம்பொடி போல் (நாச்சியார் )
அதுக்கு மேலாகத் தனக்குத் தகுதியாகச் சமைந்த திருக் கோறம்பும் சாத்தி
அதுக்குப் பரபாகமான திருக்குழலும்
ஒரு நீல ரத்ன மாலை போலே தோன்ற

அந்தரம் முழவத்
ஆகாசம் எல்லாம் வாத்ய கோஷங்களால் முழங்க
மத்தளம் கொட்ட வரி சங்கம் நின்று ஊத வருகின்றான் (நாச்சியார் ) -என்றது ஸ்வப்னம்
இது ப்ரத்யக்ஷம்

தண் தழை காவின் கீழ்
தழை -குடை
அன்றியே
குளிர்ந்த பசுத்த நடைக் காவின் கீழே

வரும் ஆயரோடு உடன் –
வருகின்ற தன்னேராயிரம் திருத் தோழன் மாரோடு கூட

வளை கோல் வீச
ஒருவருக்கு ஒருவர் வெற்றி காட்டி வளை தடி எறிந்து கொள்ள

அந்தம் ஒன்றில்லாத ஆய்ப் பிள்ளை
பிள்ளைத் தனத்தில் முடிவு ஒரு வகையாலும் காண ஒண்ணாத இடைப் பிள்ளை
அவதாராந்தரங்களையும் பரத்வாதிகளையும் பரிச்சேதித்தாலும்
இவனுடைய பால சேஷ்டிதங்களில் ஓர் ஒன்றை முடிவு காணப் போகாது –
அதாவது
இவன் இவன் செய்தவை எல்லாம் அபிமதமாகத் தோற்றுகை இறே
இவன் தான் இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர் குழாம் (நாச்சியார் ) என்றால் போலே காணும்
இவன் வரும் ஆயர் திரளை நினைத்து இருக்கிறது –
அவளுக்கு இது ப்ரார்த்த நீயம் -ஆய்ப்பாடிக்கு என்னை உய்த்திடுமின் (நாச்சியார் ) -என்கையாலே

அறிந்து அறிந்து இவ் வீதி போதுமாகில்-
தன்னை ஒழிய எனக்குச் செல்லாமையும்
என்னை ஒழியத் தனக்குச் செல்லும்படியான தீம்புகளையும் அறிந்து அறிந்து
மநோ ரத சமயத்திலும் ப்ரணய ரோஷம் நடவா நின்றது இறே -மார்த்வாதி அதிசயத்தாலே –

பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து
அசங்கதங்களைச் சொல்லி வளைத்து வைத்து
கழகம் ஏறேல்-என்பன்

அன்றியே
நாங்கள் விளையாடுகிற போது எங்கள் விளையாட்டுப் பந்தைப் பறித்துக் கொண்டு போனாய் -என்பன் என்னவுமாம்
இதுவும் அவனோடே இட்டீடு கொள்ளுகைக்கு ஹேதுவாம் அத்தனை இறே

அன்றிக்கே
தன் கையில் பந்தை அவன் மடியில் எறிந்து சொல்லுகிறாள் என்னவுமாம் –

பவள வாய் முறுவலும் காண்போம் தோழி
நாம் காணாதவை எல்லாம் காண்போம்
நமக்கு ஒரு அபூர்வ தர்சனமும் உண்டாம்
அந்த மந்த ஸ்மித்துக்கு இடம் கொடுக்கக் கடவோம் அல்லோம்
நீர் எங்களை ஆராக நினைத்துத் தான் மந்த ஸ்மிதம் செய்கிறீர்
இது எங்கள் வீதி காணும்
நீர் பிரமித்தீரோ -என்று சொல்லக் கடவோம் என்று மநோ ரதிக்கிறாள் –
இந்த மநோ ரதம் மெய்யானால் இறே இவள் பிரதிஜ்ஜை நிலை நின்றதாவது –

———–

சாலப் பல் நிரைப் பின்னே தழைக் காவின் கீழ் தன் திரு மேனி நின்று ஒளி திகழ
நீல நல் நறும் குஞ்சி நேத்திரத்தால் அணிந்து பல்லாயர் குழா நடுவே
கோலச் செம் தாமரைக் கண் மிளிரக் குழலூதி இசைபாடிக் குனித்தாயாரோடு
ஆலித்து வருகின்ற ஆயப்பிள்ளை அழகு கண்டேன் மகள் அயர்க்கின்றதே – 3-4 -7- –

பதவுரை

சால பல் நிரை பின்னே–பற்பல பசுத் திரளின் பின்னே
தழை–பீலிக் குடைகளாகிற
காவின் கீழ்–சோலையின் கீழே
தன்–தன்னுடைய
திருமேனி–திருமேனியானது
ஒளி திகழ நின்று–பளபளவென்று விளங்கும்படி நின்று
நீலம்–நீல நிறத்தை யுடைத்தாய்
நல்-சுருட்சி, நீட்சி முதலிய அமைப்பையுடைத்தாய்
நறு–பரிமளம் வீசா நின்றுள்ள
குஞ்சி–திருக்குழற் கற்றையை
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களினால்
அணிந்து–அலங்கரித்துக் கொண்டு
பல் ஆயர் குழாம் நடுவே–பல இடையர்களின் கூட்டத்தின் நடுவில்
கோலம் செந்தாமரை கண் மிளிர–அழகிய செந்தாமரை மலர் போன்ற (தனது) திருக் கண்கள் ஸ்புரிக்கப் பெற்று
குழல்–வேய்ங்குழலை
ஊதி–ஊதிக் கொண்டும்
இசை–(அதுக்குத் தக்க) பாட்டுக்களை
பாடி–பாடிக் கொண்டும்
குனித்து–கூத்தாடிக் கொண்டும்
ஆயரோடு–இடைப் பிள்ளைகளுடனே
ஆலித்து வருகின்ற–மகிழ்ந்து வருகின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுடைய
அழகு–வடிவழகை
என் மகள் கண்டு–என் மகள் பார்த்து
அயர்க்கின்றது–அறிவு அழியாநின்றாள்.

சாலப் பல் நிரைப் பின்னே
மிகவும் பல நிரைப் பின்னே-
ஒரு திறம் ஒன்றாக எண்ணிலும் பரி கணிக்க ஒண்ணாத நிரைப் பின்னே

தழைக் காவின் கீழ் தன் திரு மேனி நின்று ஒளி திகழ
தேவும் தன்னையும்-( 2-7-4 ) என்கிற திருமேனி நின்று ஒளி திகழ –
(தேவும் தன்னையும்–பரத்வம் ஆஸ்ரித பரதந்த்ரம் )
தழை நிறமும் தன் நிறமும் விகல்பிக்கலாம் படியாக

நீல நல நறும் குஞ்சி நேத்திரத்தால் அணிந்து
நெய்த்துக் கருகிப் பரி மளிதமான திருக் குழலைப் பீலிக் கண்ணாலே அலங்கரித்து

பல்லாயர் குழா நடுவே கோலச் செம் தாமரைக் கண் மிளிரக்
அநேகமான ஆயர் திரளுக்கு நடுவே சிவந்து தர்ச நீயமாய் இருக்கிற திருக் கண்கள்
திருத் தோழன்மாரோடே உறவு தோன்ற மிகவும் கடாக்ஷிக்க

குழலூதி இசை பாடிக் குனித்து
திரு வாயர் பாடியிலே பெண்களோடு உண்டான பாவ பந்தம் தோன்றவும்
ப்ரணய ரோஷ பரிஹாரமாகவும்
திருக்குழலூதி
அதுக்குச் சேர்ந்த இசைகளையும் பாடி
அதுக்குச் சேர்ந்த கூத்துக்களையும் ஆடித்

ஆயரோடு ஆலித்து வருகின்ற ஆயப் பிள்ளை அழகு கண்டு
ஆயரோடே கூட மேனாணிப்பு தோற்ற
கர்வித்து வருகின்ற இடைப் பிள்ளை யுடைய
ஸுந்தர்ய பூர்த்தியைக் கண்டு

என் மகள் அயர்க்கின்றதே
தன்னுடைய குடிப் பிறப்பையும் ஸ்த்ரீத்வத்தையும் மறந்து
என்னுடைய நியந்த்ருத்வத்தையும் மதியாமல் ஈடுபடுவதே

இந்த அயர்ப்புக்கு நிதானம் யாது ஓன்று
அது தானே பரிஹாரமாம் அத்தனை இறே –

———

சிந்துரப் பொடி கொண்டு சென்னி யப்பிப் திருநாமம் இட்டு அங்கு ஓர் இலை அம் தன்னால்
அந்தரம் இன்றி தன்னெறி பங்கியை யழகிய நேத்திரத்தால் அணிந்து
இந்திரன் போல் வரும் ஆயப்பிள்ளை எதிர் நின்று அங்கு இனவளை இழவேல் என்னச்
சந்தியின் நின்று கண்டீர் நங்கை தன் துகிலொடு சரி வளை கழல் கின்றதே – 3-4-8-

பதவுரை

சிந்துரம் பொடி கொண்டு–ஸிந்தூர சூர்ணத்தைக் கொணர்ந்து
தன்–தன்னுடைய
சென்னி–திரு முடியிலே
சிப்பி–அப்பிக் கொண்டும்,
அங்கு–திரு நெற்றியில்
ஓர் இலை தன்னால்–ஒரு இலையினாலே
திரு நாமம் இட்டு–ஊர்த்துவ புண்ட்ரம் சாத்திக் கொண்டும்
நெறி–நெறித்திரா நின்றுள்ள
பங்கியை–திருக் குழலை
அழகிய–அழகிய
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களினால்
அந்தரம் இன்றி அணிந்து–இடைவெளி யில்லாதபடி (நெருங்க) அலங்கரித்துக் கொண்டும்,
இந்திரன் போல்–ஸாக்ஷாத் தேவேந்திரன் போல-திருஷ்ட்டிக்கு கரி பூசுகிறார் –
வரும்–(ஊர்வலம்) வருகின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுக்கு
எதிர் அங்கு–எதிர்முகமான இடத்தில்
நின்று–நின்று கொண்டு
வளை இனம்–கை வளைகளை
இழவேல்–நீ இழக்க வேண்டா”
என்ன–என்று (என் மகளை நோக்கி நான் உறுத்திச்) சொல்லச் செய்தேயும்
நங்கை–(எனது) மகளானவள்
சந்தியில் நின்று–அவன் வரும் வழியில் நின்று
தன் துகிலொடு–தனது துகிலும்
சரி வளை–கை வளைகளும்
கழல்கின்றது–கழன்றொழியப் பெற்றாள்.
ஏ–இதென்ன அநியாயம்!

சிந்துரப் பொடி கொண்டு சென்னி யப்பிப் திருநாமம் இட்டு அங்கு ஓர் இலை அம் தன்னால்
சாதி லிங்க பொடி கொண்டு -திரு முடியிலே சாத்தி
அழகிய-இலையாலே- திரு நெற்றியிலே பற்றும்படி அத்விதீயமான திரு நாமமாக இட்டு
அங்கு -என்றது -திரு நெற்றியிலே
சாதி லிங்கத்தை ஆஸ்ய ஜலத்தோடே திரு நெற்றியிலே பற்றும்படி இட்டு

அந்தரம் இன்றி தன்னெறி பங்கியை யழகிய நேத்திரத்தால் அணிந்து
நெறி பிடித்த திருக்குழலை இடைவிடுதி யற
அழகிய பீலிக் கண்களாலேயும்
யுவதிகள் கண்களாலேயும் அணிந்து
(இவர்கள் பார்வையே அலங்காரமாக என்றவாறு )

இந்திரன் போல் வரும் ஆயப் பிள்ளை
இந்திரன் போலே மேனாணிப்பு தோற்ற கர்வித்து வருகிற இடைப்பிள்ளை

அன்றிக்கே
தனக்கு இட்ட சோறு தான் உண்ண மாட்டாத இந்திரனைப் போலே
தன்னை ஒழியச் செல்லாமை பிறந்தாரை
உபேக்ஷிக்க வல்லன் என்று ஏக தேச த்ருஷ்டாந்தம் ஆகிலுமாம்

அன்றிக்கே
இந்த்ர ஸப்தம் -விசேஷ்ய பர்யந்தமாய் அசாதாரணான இவன் தன்னையே
தானே தனக்கு முவமன் -(மூன்றாம் திருவந்தாதி ) -என்கிற
உபமான ராஹித்யத்தாலே ஸர்வ ஸ்வாமி என்னவுமாம்

எதிர் நின்று அங்கு இனவளை இழவேல் என்னச்
அவன் வரவுக்கு எதிர் நின்று உன் ஸ்த்ரீத்வத்தை அழித்துக் கொள்ளாதே கொள் -என்ன-
எதிர் நின்று அவன் ஸுந்தர்ய தரங்க வீச்சாகிற பெரும் காற்றை எதிர் செறிக்க ஒண்ணாது என்ன –

சந்தியின் நின்று கண்டீர்
ஊர்ப் பொதுவானவன் வருகிற ஸ்தலத்திலே நின்று

நங்கை தன் துகிலொடு சரி வளை கழல் கின்றதே –
வினவப் புகுந்தவர்களுக்கு பெண் பிள்ளையுடைய பிரகார விசேஷ விருத்திகளைச் சொல்லுகிறாளாய் இருக்கிறது
தனக்கு நியாம்யை இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தேயும் –
நங்கை -என்று அவள் குண பூர்த்தியையே சொல்லுகிறது
விஷய தோஷத்தால் வருமவை அவர்ஜ நீயங்களாய் -இன்றியமையாமை – இருக்கும் என்று இறே
நங்கை என்கிறது
தன் -என்று இவளுடைய மதிப்பைக் காட்டுகிறது

துகிலோடு கூட வளையும் கழலா நின்றது
ஸ்த்ரீத்வத்தோடே அபிமானமும் பேண ஒண்ணாத படி கை கழலா நின்றது –
இவை விம்மிதல் முறிதல் செய்யாமைக்கு அடி அவனுடைய அநாதரம் இறே
(அவன் ஆதரித்து இருந்தால் புஷ்டியாய் இருப்பாள் -வளையல்கள் முறிந்து இருக்குமே )

என்னுடைய கழல் வளையை தாமும் கழல் வளையே ஆக்கினரே-என்னுமா போலே
விஸ்லேஷத்திலும் கழலுகை அன்றிக்கே
ஸம்ஸ்லேஷத்திலும் தொங்காத படி யாயிற்று என்னுமா போலே —

——–

இதுவும் ஒரு அலங்கார விசேஷமாய்ச் செல்லுகிறது

வலம் காதில் மேல் தோன்றிப் பூ அணிந்து மல்லிகை வன மாலை மௌவல் மாலை
சிலிங்காரத்தால் குழல் தாழ விட்டு தீம் குழல் வாய் மடுத்தூதி ஊதி
அலங்காரத்தால் வரும் மாயப் பிள்ளை அழகு கண்டு என் மகள் ஆசைப் பட்டு
விலங்கி நில்லாது எதிர் நின்று கண்டீர் வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே – 3-4-9-

பதவுரை

வலங்காதில்–வலது காதில்
மேல் தோன்றிப் பூ–செங்காந்தள் பூவையும்
வனம் மல்லிகை மாலை–(திருமார்பில்) காட்டு மல்லிகை மாலையையும்
மௌவல் மாலை–மாலதீ புஷ்ப மாலையையும்
அணிந்து–அணிந்து கொண்டு,
சிலிங்காரத்தால்–அலங்காரமாக
குழல்–திருக் குழல்களை
தாழ விட்டு–(திரு முதுகில்) தொங்க விட்டுக் கொண்டு
தீம் குழல்–இனிமையான வேய்ங்குழலை
வாய் மடுத்து–திருப் பவளத்தில் வைத்து
ஊதி ஊதி–வகை வகையாக ஊதிக் கொண்டு,
அலங்காரத்தால்–(கீழ்ச் சொன்ன) அலங்காரங்களோடே
வரும்–வாரா நின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுடைய
அழகு–வடிவழகை
என் மகள் கண்டு–என் மகள் பார்த்து
ஆசைப்பட்டு–(அவனிடத்தில்) காமங் கொண்டு,
(இவ்வடிவழகு கண்டவர்களை வருத்தும் என்று கண்ணை மாற வைத்துக் கடக்க நிற்க வேண்டி யிருக்க,)
விலங்கி நில்லாது–(அப்படி) வழி விலங்கி நில்லாமல்
எதிர் நின்று–(அவனுக்கு) எதிர் முகமாக நின்று
வெள் வளை கழன்று–(தனது) சங்கு வளைகள் கழலப் பெற்று
மெய் மெலிகின்றது–உடலும் இளைக்கப் பெற்றாள்.

வலம் காதில் மேல் தோன்றிப் பூ அணிந்து மல்லிகை வனமாலை மௌவல் மாலை
ஜாதி உசிதமான அலங்காரம் இறே தம் தாம் கண்ணுக்கு நன்றாக உள்ளது
கண்ணுக்கு நன்றாக இருக்கிற மேல் தோன்றிப் பூவை வலத் திருக் காதில் சாத்தி
மேல் தோன்றி -செங்காந்தள்
மற்றைக் காதுக்கு ஒன்றும் சொல்லாமையாலே அது தானே யாதல்
மல்லிகை மாலையைக் கண்ட ப்ரீதியினாலே மறந்தான் ஆதல்
மறந்தாள் ஆதல்
ஒரு திருக் காதிலே சாத்தினதே அமையும் என்றது ஆதல்
காட்டு மல்லிகை என்னுதல்
வனமாலையாகக் காட்டு மல்லிகை மாலை தன்னையே விரும்பினான் ஆதல் –
அன்றியே
வன மாலை மினுங்க நின்று விளையாட (நாச்சியார் )-என்னுமா போலே
அசாதாரணமான வன மாலை தான் ஆதல் –
மௌவல் மாலை-வன மாலை
வனப்பு -அழகாதல் -நாநா வர்ணம் ஆதல்
வன முலை என்னக் கடவது இறே

சிலிங்காரத்தால் குழல் தாழ விட்டு
சிலிங்காரம் -ஸ்ருங்காரமாய் -அத்தாலும் -அலங்காரம் என்றபடி –
மாலை சாத்தின திருக் குழலைத் திரு முதுகிலே தாழ விட்டுத்
திரு மார்பிலும் இவை தன்னையே இறே சாத்துவது –

தீம் குழல் வாய் மடுத்தூதி ஊதி
தனக்கு இனிதான குழல் என்னுதல்
ப்ரணய ரோஷ பரிஹாரமாக வூதுகிற குழல் ஆகையாலே ப்ரணயிநிகளுக்கு இனிய குழல் என்னுதல்

ஊதி ஊதி என்கிற வர்த்த மானத்தாலே
தேவ மனுஷ்யாதி பேதமற எல்லாருக்கும் இனியதாய்
சித்த அபஹார சாமர்த்தியத்தை யுடைத்தாய் இருக்கை

வாய் மடுத்து
இக் குழலாகப் பெற்றிலோமே
இதுக்கு என்ன மெலிவுண்டு தான்
இத்தால் அஞ்ஞான ஞாபன -வாக்மித்வத்தைக் -வாஸித்வத்தைக் -காட்டுகிறது –

அலங்காரத்தால் வரும் ஆயப் பிள்ளை –
ஏவம் பிரகாரங்களான அலங்காரங்களோடு வரும் இடைப் பிள்ளை உடைய –

பிள்ளை -என்கையாலே –
யுவாகுமாரா -என்கிற பருவத்தை சொல்கிறது

அழகு கண்டு என் மகள் ஆசைப் பட்டு
மேலீடான ஸுந்தர்ய பூர்த்தியைக் கண்டு மிகவும் விரும்பி

விலங்கி நில்லாது எதிர் நின்று கண்டீர்
விலங்கி நில்லா விட்டால் மத்த கஜத்தின் முன்னே நிற்பாரைப் போலே பிராப்தி அளவும் செல்ல ஒட்டாத அளவே அன்றிக்கே
ரக்ஷகத்வாதி குணங்கள் அளவும் செல்ல ஒட்டாத சவுந்தர்யத்தின் முன்னே விரும்பி நின்று ஆசைப்படுவாரும் உண்டோ –

வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே
என்னுடைய நியந்த்ருத்வத்தையும் மறுத்தால் தான் தன்னுடைய
ஸ்த்ரீத்வ அபிமானம் தான் நோக்கலாய் இருக்கிறதோ
மிக்க தேஜஸ்ஸை யுடைத்தாய் சுத்தமுமான வளைகள் கழன்றோ தான் உடம்பு மெலிவது –
வளை கழலத் தக்கது அமையாதோ மெலிய
மெலிகின்றதே என்ற வர்த்த மானத்தாலே –
இனி வளைக்கு ஆஸ்ரயம் இல்லையோ என்று தோற்றா நின்றதே என்னுதல் –

வளை –தோள் வளை யாகையாலே
பலகாலும் கழலுவது அணிவதாய்ப் போருகையாலே அதுவோ என்று இருந்தாள்
எடுத்து அணியத் தொங்காமையாலே -மெலிவு கண்டாளாய்
கண்ட பிரகாரத்தைச் சொன்னாள் ஆதல் –

——–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

விண்ணின் மீது அமரர்கள் விரும்பி தொழ மிறைத்து ஆயர்பாடியிலே வீதி யூடே
கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருள கண்டு இள ஆய்க் கன்னிமார் காமுற்ற
வண்ண வண்டு அமர் பொழில் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
பண்ணின்பம் வரப் பாடும் பத்தர் உள்ளார் பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே -3 4-10 – –

பதவுரை

விண்ணின் மீது–பரமாகாசமாகிய ஸ்ரீவைகுண்டத்திலே
அமரர்கள்–நித்ய ஸூரிகள்
விரும்பி–ஆதரித்து
தொழ–ஸேவியா நிற்கச் செய்தேயும்
கண்ணன்–ஸ்ரீக்ருஷ்ண பரமாத்மா
மறைத்து–(அவர்களை மதியாமல்) மேனாணித்து
ஆயர் பாடியில்–திருவாய்ப்பாடியில் (வந்து அவதரித்து)
வீதி ஊடே–தெருவேற
காலி பின்னே–பசுக்களின் பின்னே
எழுந்தருள–எழுந்தருளா நிற்க,
(அவ்வழகை)
இள ஆய் கன்னிமார்–யுவதிகளான இடைப் பெண்கள்
கண்டு–பார்த்து
காமுற்ற வண்ணம்–காம லிகாரமடைந்த படியை,
வண்டு அமர் பொழில்–வண்டுகள் படிந்த சோலைகளை யுடைய
புதுவையர் கோன்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலுள்ளார்க்குத் தலைவரான
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை பத்தும்–சொல் மாலையாகிய இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
இன்பம் வர–இனிமையாக
பண்–பண்ணிலே
பாடும்–பாட வல்ல
பக்தருள்ளார்–பக்தர்களா யிருக்குமவர்கள்
பரமான–லோகோத்தரமான
வைகுந்தம்–ஸ்ரீவைகுண்டத்தை
நண்ணுவர்–அடையப் பெறுவார்கள்.
மிறைத்து -அவர்களை அநாதரித்து

விண்ணின் மீது அமரர்கள் விரும்பி தொழ
1-விண்ணில் அமரர்கள் தம் தாம் ப்ரயோஜனங்களை நச்சித் தொழ
2-மீது அமரர்கள் தொழுகை தானே பிரயோஜனமாக தொழ

மிறைத்து
1-இரண்டு திறத்தாரையும் அநாதரித்துக் காலித் திரளை ஆதரித்து என்னுதல்
2-தொழுகிற விண்ணில் அமரரை அநாதரித்து
தொழுகை தானே பிரயோஜனமான விண்ணின் மீது அமரரையும்
மண்ணின் மீது உண்டான பசுத் திரள்களின் பின்னே போகையும் ஆதரித்து என்னுதல்

ஆயர் பாடியிலே வீதி யூடே கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருள கண்டு
திரு ஆயர் பாடியிலே தெருவின் நடுவே கண்ணன் எழுந்து அருளக் கண்டு

இள ஆய்க் கன்னிமார் காமுற்ற வண்ணம்
சாலக வாசல் பற்றி நுழைவனர் நிற்பனராகி -என்றது முதலாக
வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே -என்றது முடிவாக சொன்னபடியே
யுவதிகளான இடைப் பெண்கள் ஆசைப்பட்டு விகர்தைகளான பிரகாரங்களை

யுவதிகளாகா நின்ற இடைப்பெண்கள் ஆசைப் பட்டு விக்ருதைகளான பிரகாரங்களை வ்யாஜமாக்கித்
தம்முடைய மங்களா சாசனத்தோடே சேர்த்து அனுசந்தித்த பிரகாரங்களை

இவை மங்களா ஸாசனத்தோடே சேருமோ என்னில்
அவனுக்கு ஊராகத் தோற்று சித்த அபஹ்ருதைகள் ஆகையாலும்
அவன் இவர்கள் அளவில் நெஞ்சு பறி கொடாமல் ஜய சீலனாய்ப் போருகையாலும்
தே ஜிதம் என்று அவனுடைய வெற்றிக்கு மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகையிலே சேரும் –

அவன் அநஸ்நன் இறே
யதி மே ப்ரஹ்மசர்யம் ஸ்யாத்
தத்கத தோஷர் அஸம்ஸ்ப்ருஷ்ட
அவனுக்கு லீலா ரஸம் இறே இவற்றில் உள்ளது
இன்புறும் இவ்விளையாட்டு இறே
ஆகையால் அவனுடைய லீலா போகமும் இவருக்கு உத்தேச்யம் இறே
சிந்தையந்தியும் சிசுபாலனும் லீலா ரஸ வர்த்தகர் இறே

வண்டு அமர் பொழில் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
திரு மாளிகையில் திருச் சோலையில் மது பாநம் பண்ணின வண்டுகள் மற்றும் உண்டான சோலைகளை
இஷுரகமாக நினைத்து இறே இங்கே அமருவது –
ஏவம் பிரகாரமான திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

விட்டு சித்தன்
விஷ்ணு ஸப்த வாஸ்யனான வட பெரும் கோயில் உடையானைத் தம் திரு உள்ளத்திலே யுடையவர் என்னுதல்
அவனுடைய திரு உள்ளத்துக்கு விஷய பூதர் ஆனவர் என்னுதல்
அவனுடைய வியாப்தியையும் திருந்த உள்ளம் பற்றுகிறவர் என்னுதல்

சொன்ன மாலை பத்தும்
காமுற்ற வண்ணத்தை விஷ்ணு சித்தன் சொன்ன மாலை யாகையாலே இப் பத்தையும் –

பண்ணின்பம் வரப் பாடும் பத்தர் உள்ளார்
கேட்டவர்கள் பக்கலிலே இன்பம் செல்லுகை அன்றிக்கே
இன்பம் பாடினவர்கள் பக்கலிலே வரும்படியாகப் பாடுகிற பத்தர் உள்ளார்

பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே
மேலானதுக்கும் மேலாய்
அபுநா வ்ருத்தி லக்ஷணமான பரமபதத்திலே
பரமாத்மாவைச் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவார் பல்லாண்டே -என்கிறபடியே
செல்லப் பெறுவர் என்று பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-3–சீலைக் குதம்பை ஒருகாது—

June 18, 2021

கீழில் திருமொழியில்
அவன் தானே லீலா ரசத்தாலே கன்றுகளின் பின்னே போக
போனவன் தானே வரும் -இது ஜாதி உசித தர்மம் என்று ஆறி இருக்க மாட்டாமல்
நாம் பேணி வளர்த்து முகம் கொடுத்துக் கொண்டு போராமை அன்றோ அவன் நினைவு அறியாத
கன்றின் பின்னே போக வேண்டிற்று -என்று
தான் போக விட்டாளாகவும் –
போன இடத்தில் வரும் அபாய பரம்பரைகளையும் நினைத்துத்
தன்னுடைய க்ஷண கால விஸ்லேஷ அஸஹத்வத்தாலே
யசோதை ஈடுபட்ட பிரகாரத்தாலே அநுசந்தித்தாராய் நின்றார்

இனி அந்த கிலேசம் எல்லாம் பின்னாட்டாமல் போம்படி
கன்றுகள் முன்னாக
அவன் வந்து முகம் காட்டக் கண்டு
அத்யந்தம் ப்ரீதையாய்
பலருக்கும் காட்டிச் சொல்லிச் சென்ற பிரகாரத்தாலே அனுசந்தித்துப் ப்ரீதர் ஆகிறார் –

——

தான் ஒப்பித்து விட்ட பிரகாரத்தையும்
அவனும் ஒப்பித்துக் கொண்டு வந்த பிரகாரத்தையும்
கண்டு தானும் உகந்து
உகப்பாருக்கும் காட்டுகிறாள் –
(ருசி உடையவருக்குத் தானே பகவத் விஷயம் அருளிச் செய்ய வேண்டும் )

(முதல் பாசுரம் பிறரைப் பார்த்து சொல்வது
மேலே அவன் இடம் நேராக -வாசி கண்டு கொள்வது )

சீலைக் குதம்பை ஒருகாது ஒரு காது செந்நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ
கோலப் பணைக் கச்சம் கூறை உடையும் குளிர் முத்தின் கோடாலாமும்
காலிப் பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன் வேடத்தை வந்து காணீர்
ஞாலத்து புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை – 3-3 1- –

பதவுரை

நங்கைமீர்–பெண்காள்!,
ஒரு காது–ஒரு காதிலே
சீலைக் குதம்பை–சீலைத் தக்கையையும் (துணித்திரி )
ஒரு காது–மற்றொரு காதிலே
செம் நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ–செங்காந்தள் பூவையும் (அணிந்து கொண்டு)
கூறை உடையும்–திருப் பரியட்டத்தின் உடுப்பையும்
(அது நழுவாமைக்குச் சாத்தின)
கோலம்–அழகிய
பணை–பெரிய
கச்சும்–கச்சுப் பட்டையையும்
குளிர்–குளிர்ந்திரா நின்றுள்ள
முத்தின்–முத்தாலே தொடுக்கப் பெற்று
கோடு–(பிறை போல்)வளைந்திருக்கின்ற
ஆலமும்–ஹாரத்தையும்
(உடையனாய்க் கொண்டு)
காலி பின்னே–கன்றுகளின் பின்னே
வருகின்ற–(மீண்டு)வாரா நின்ற
கடல் வண்ணன்–கடல் போன்ற நிறத்தனான கண்ணனுடைய
வேடத்தை–வேஷத்தை
வந்து காணீர்–வந்து பாருங்கள்;
ஞாலத்து–பூ மண்டலத்திலே
புத்திரனை–பிள்ளையை
பெற்றார்–பெற்றவர்களுள்
(’நல்ல பிள்ளை பெற்றவள்’ என்று சொல்லத் தக்கவள்)
நானே–நான் ஒருத்தியே யாவேன்;
மற்று ஆரும் இல்லை–வேறொருத்தியுமில்லை.

சீலைக் குதம்பை ஒருகாது ஒரு காது செந்நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ
இரு காதிலும் சீலைக் குதம்பை இட்டு விட்டாள் போலே காணும்
ஒரு காது என்று உரைக்கையாலே
மற்றைக் காதில் இவள் இட்டத்தை வாங்கி –
காட்டிலே மலர்ந்து சிவந்த மேல் தோன்றியைச் சாற்றிக் கொண்டு
வந்த பிரகாரத்தைக் காண்கையாலே
ப்ரீதி அப்ரீதி ஸமமாய்ச் செல்லும் இறே இவளுக்கு
அதாவது
காதில் அத்தை வாங்கும் போதும்
மற்ற ஒன்றை இடும் போதும் புண் படக் கூடும்-(கூப்பிடும் ) என்று நினைக்கையாலும்
அது தான் அனுபாவ்யமாய் இருக்கையாலும் கூடும் இறே –

கோலப் பணைக் கச்சம் கூறை உடையும் –
திரு மேனிக்குத் தகுதியாகச் சாத்தின பரி யட்டமும்
அது நழுவாமல் சாத்தப்பட்டு தர்ச நீயமாய் பெரிதான கச்சும்
இவையும் கன்றுகளின் பின்னே ஓடுகையாலே குலைந்ததாய் மீண்டும் சாத்தினான் என்னுதல்
குலைத்துச் சாத்தினான் என்னுதல்
குலையாமல் இவள் ஒப்பித்து விட்டால் போலே அடைவு குலையாமல் வந்தான் என்னவுமாம் இறே

குளிர் முத்தின் கோடாலாமும்
நீர்மையுடைய முத்தாலே சமைக்கப்பட்டு
திருக் கழுத்திலே சாத்தி நடக்கும் போது இடம் வலம் கொண்டு
மிகவும் அசைவதான முக்த ஆபரணமும்

ஆலம் -மிகுதி
லகரம் ரகரமாதல் -ஆரம் -என்று பாடம் ஆதல்

முத்தின் என்கையாலே
நன்றாய் குளிந்த முத்து என்னவுமாம்

அன்றிக்கே
கோடாலம் என்று
முத்துப் பணிக்கு முழுப் பேராகவுமாம்

அன்றியே
கோடாலம் என்று
முத்துக் கடிப்பு (காது அணி ) என்பாரும் உண்டு —
அது இவ்விடத்தில் சேராது –
இரண்டு காதுக்கும் ஒப்பனை வேறே உண்டாகையாலே

காலிப் பின்னே வருகின்ற
காலி என்று இளம் காலியாய்
மேய்க்கக் கொண்டு போன கன்றுகளைச் சொல்லிற்று ஆதல்

அன்றியே
கன்றுகளும் பசுக்களும் கூடுகையாலே காலி என்றாதல்

அன்றியே
இவன் தன் தீம்பாலே கன்றுகளைப் பசுக்களோடே கூட்டிக் கொண்டு வருகையாலே
காலி என்னுதல்

கடல் வண்ணன் வேடத்தை காண வாரீர்
சமுத்திரம் போலே ஸ்ரமஹரமான திரு நிறத்தை யுடையவன் வருகிற பிரகாரத்தை
உந்தாம் பிள்ளைகளை உகக்கிற நீங்கள் வந்து காணீர்

ஞாலத்து புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை
பஞ்சாஸத் கோடி விஸ்தீர்ணமான அண்டத்துக்கு உட்பட்ட பதினாலு லோகத்திலும்
என்னைப் போலே பிள்ளை பெற்றார் உண்டோ
மீண்டும் மீண்டும் நானே இறே பெற்றேன்
நல்ல பிள்ளைகளைப் பெற்ற ப்ரீதியாலே வாசி அறிந்து பூர்ணைகளாய் இருக்கிறவர்களே
வேறு என்னைப் போலே -இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையாள் -என்று கொண்டாடும்படி இருப்பாரும் உண்டோ
இக் கொண்டாட்டம் தான்
த்வயா புத்ரேண -என்றால் போலே அன்று இறே –

(த்வயா புத்ரேண-பர்ணசாலை கட்டிய அழகைப் பார்த்து பெருமாள் புகழ்ந்தது –
உன்னை பிள்ளையாக வைத்து -எனக்கு தகப்பனார் மரிக்க வில்லை
இங்கு பெற்றதுக்கே கொண்டாட்டம் )

——-

கன்று மேய்த்து வந்த பிள்ளையை மடியில் வைத்து உகக்கிறாளாய் இருக்கிறது இப்பாட்டில் –

கன்னி நன் மா மதிள் சூழ் தரு பூம் பொழில் காவிரித் தென்னரங்கம்
மன்னிய சீர் மதுசூதனா கேசவா பாவியேன் வாழ்வு உகந்து
உன்னை இளம் கன்று மேய்க்க சிறுகாலே யூட்டி ஒருப்படுத்தேன்
என்னின் மனம் வலியாள் ஒரு பெண் இல்லை என் குட்டனே முத்தம் தா – 3-3 2-

பதவுரை

கன்னி–அழிவற்ற
நல்–விலக்ஷணமான
மா மதிள்–பெரிய மதிள்களாலே
சூழ் தரு–சூழப்பட்டு
பூ பொழில்–பூஞ்சோலைகளை யுடைய
காவிரி–காவேரி நதியோடு கூடிய
தென் அரங்கம்–தென் திருவரங்கத்தில்
மன்னிய–பொருந்தி யெழுந்தருளி யிருக்கின்ற
சீர்–கல்யாண குண யுக்தனான
மது சூதனா–மதுஸூதநனே! [கண்ணபிரானே!]
கேசவா–கேசவனே!
பாவியேன்–பாவியாகிய நான்
வாழ்வு உகந்து–(நமது ஜாதிக்கேற்ற கன்று மேய்க்கை யாகிற) ஜீவநத்தை விரும்பி
உன்னை–(இவ் வலைச்சலுக்கு ஆளல்லாத) உன்னை
சிறுகாலே–விடியற்காலத்திலேயே
ஊட்டி–உண்ணச் செய்து
இள கன்று மேய்க்க–இளங்கன்றுகளை மேய்க்கைக்காக (அவற்றின் பின்னே போக)
ஒருப்படுத்தேன்–ஸம்மதித்தேன்;
(இப்படி உன்னை அனுப்பிவிட்டுப் பொறுத்திருந்த)
என்னில்–என்னிற்காட்டில்
மனம் வலியாள்–கல் நெஞ்சை யுடையளான
ஒரு பெண்–ஒரு ஸ்த்ரீயும்
இல்லை-(இவ் வுலகில்) இல்லை;
என் குட்டனே–எனது குழந்தாய்!
முத்தம் தா–(எனக்கு) ஒரு முத்தம் கொடு.

கன்னி நன் மா மதிள் சூழ் தரு பூம் பொழில் காவிரித்
அழியாதாய் இருப்பதாய்
ஸர்வ ஜன மநோ ஹரமாய்
மஹத்தாய் இருக்கிற
திரு மதிள்களாலும்
புஷ்பாதிகளை உபகரிப்பதாய் இருக்கிற திருச் சோலை களாலும்
அந்தத் திருச் சோலை களுக்கு தாரகாதிகளை யுண்டாக்குகிற திருக் காவேரியாலும்
சூழப்பட்டு இருப்பதாய்

தென்னரங்கம் மன்னிய சீர் மதுசூதனா கேசவா
பிரபத்தி மார்க்க பிரகாசகமான
தெற்கு திக்கு முதலான எல்லாத் திக்கு களுக்கும் ப்ரதாநமான கோயிலிலே நித்ய வாஸம் செய்கையாலே
ஆஸ்ரிதருக்கு ஸூ லபனாய்
விரோதி நிரசன சீலனுமாய்
ப்ரசஸ்த கேஸ ப்ரதானனுமாய் –இருக்கிறவனே

தென் -என்று அழகு ஆகவுமாம்

பாவியேன் வாழ்வு உகந்து
உன்னுடைய சீர்மை பெருமை அறியாத பாவியேன்
பழுதே பல பகலும் போயின
அளவில் பிள்ளை இன்பத்தைப் போக விட்டு இழந்த பாவியேன்
ஜாதி உசிதமான தர்ம ஆபாஸத்தை பிரயோஜனமாக விரும்பி
(கிருஷ்ணம் தர்மம் ஸநாதனம் )

உன்னை
மடியில் வைத்துத் திரு முக மண்டலத்தைப் பார்த்து
உன்னை -என்கிறாள்

இளம் கன்று மேய்க்க சிறுகாலே யூட்டி ஒருப்படுத்தேன்
அள்ளி யுண்ண அறியாத யுன்னைப் போலே
பறித்து கசக்கித் தீத்த வேண்டும்படியாய்
அது இறக்கினால் இனிது உகந்து மேய்க்க வல்லை என்று சிறுகாலே ஊட்டி

ப்ராஹ்மணர் ஸ்வ தர்ம அனுஷ்டானம் செய்கைக்கு ஸத்வ உத்தர காலத்திலே எழுந்து இருக்குமா போலே –
உணர்ந்தாளாகில் இவனை ஊட்டுகை இறே இவளுக்கு வியாபாரம்

ஒருப்படுத்தல் –
போக்குதலாய் -உன்னைப் போக விட்டேன் என்றபடி –

ஊட்டி –என்று
அநஸ்நன் –ஆகையாலே தானாக உண்ணான் என்கிறது
ஏன் -உண்டிலனோ
(சம்யக் ச குண ஸஹ போஜனம் -சபரி விதுரர் திருவடி-மூன்றும் உண்டே )
வாரி வளைத்து உண்டு (பெரிய திருமொழி -10-7)–என்றும்
வானவர் கோனுக்கு இட்ட வடிசில் உண்டான் -என்றும்
பல இடங்களிலும் நின்றதே -என்னில்
அது தன்னால் இறே அர்ச்சாவதாரத்திலே திருக்கை நீட்டாமல் அள்ளி இடவும் ஊட்டி விடவும் வேண்டி இருக்கிறது
ஊட்டுவார் ஊட்டினால் உண்பன் –என்று இறே அஸ்நாமி -(கீதையில் )-என்றதும் –
ஊட்டுவாரை யுண்டாக்குகைக்காக இறே -வெண்ணெய் யுண்ட வாயன் -என்று வெளிப்படும் படி ஒளித்து உண்டதும்
உகந்து அருளின தேசங்களிலே அந்ய சேஷத்வம் புகுராமைக்கு இறே வெளியிலே ஊட்டாமல் உண்டதும்

இவ்விடத்தில் பெரிய திருமலை நம்பி அந்திம தசையில் வார்த்தை
அதிகாரிகள் துர் லபர் என்று இறே என் போல்வாரை நாடாய் -(திருவாய் -1-4-8)-என்றதும் –

என்னின் மனம் வலியாள் ஒரு பெண் இல்லை –
புத்ர ஸ்நேஹம் அதிசயித்து இருக்கச் செய்தேயும்
குணவத் புத்ரர்களைப் போக்கி வரும் அளவும் ஆறி இருந்த
கௌசல்யையார் ஸூமித்ரையார் தாங்கள் எனக்கு ஸத்ருசரோ

என் குட்டமே
குட்டனே -என்று அபிமானிக்கிறாள்
கீழே -ஞாலத்துப் புத்ரனைப் பெற்றார் நங்கைமார் நானே -என்றாளே
அது பின்னாட்டி என் குட்டனே -என்கிறாள் –
குட்டன் -பிள்ளை

முத்தம் தா
இனி கன்றின் பின் போகாதே எனக்கு ப்ரீதியை உபகரிக்க வேணும் என்று பிரார்திக்கிறாள் –

——–

முன்பே ஊட்டி ஒருப்படுத்தாள்
இப்போது கன்று மேய்த்து வந்த ஆயாஸமும்
திருமேனியில் கற்றுத் தூளியும் போம்படி திருமஞ்சனம் செய்து
அமுது செய்ய வேணும் என்று பிரார்திக்கிறாள் –

காடுகளூடு  போய் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடிக் கார்க்கோடற்பூச்
சூடி வருகின்ற தாமோதரா கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா நீராட்டம் அமைத்து வைத்தேன்
ஆடி அமுது செய் அப்பனும் உண்டிலன் உன்னோடு உடனே உண்பான் -3 3-3 –

பதவுரை

காடுகள் ஊடு போய்–(பற்பல) காடுகளிலுள்ளே புகுந்து
(கன்றுகள் கை கழியப் போகாத படி)
மறி ஓடி–(அவற்றை) மறிக்கைக்காக [திருப்புகைக்காக] முன்னே ஓடி
கன்றுகள் மேய்த்து–(அக்) கன்றுகளை மேய்த்து
கார் கோடல் பூ சூடி–பெரிய கோடல் பூக்களை முடியிலணிந்து கொண்டு
வருகின்ற–(மீண்டு) வருகின்ற
தாமோதரா–கண்ணபிரானே!
உன் உடம்பு–உன் உடம்பானது
கன்று தூளி காண்–கன்றுகளால் துகைத்துக் கிளப்பபட்ட தூளிகள் படியப் பெற்றுள்ளது காண்;
மயில் பேடை–பெண் மயில் போன்ற
சாயல்–சாயலை யுடைய
பின்னை–நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு
மாணாளா–வல்லபனானவனே!
(இந்த உடம்பை அலம்புவதற்காக)
நீராட்டு அமைத்து வைத்தேன்–நீராட்டத்துக்கு வேண்டியவற்றை ஸித்தப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றேன்;
(ஆகையால் நீ)
ஆடி–நீராடி
அமுது செய்–அமுது செய்வாயாக;
உன்னோடு உடனே–உன்னோடு கூடவே
உண்பான்–உண்ண வேணுமென்று
அப்பனும்–(உன்) தகப்பனாரும்
உண்டிலன்–(இதுவரை) உண்ணவில்லை.

காடுகளூடு  போய் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடிக் கார்க்கோடற்பூச் சூடி வருகின்ற தாமோதரா
கன்றுகள் வழியே போனாலும்
காடுகள் நடுவே போய்க் கன்றுகளுக்குப் புல்லும் தண்ணீரும் உள்ள இடம் பார்த்து இறே மேய்ப்பது
பின்னையும் கன்றுகள் கை கழியப் போகுமாகில் துஷ்ட மிருக பரிஹார அர்த்தமாக மறித்து ஒட்டி

கன்றுகள் வயிறு நிறைந்த ப்ரீதியினாலே நிர்ப்பரனாய்
கார்க்கோடல் பூ முதலானவற்றாலே தன்னையும் அலங்கரித்துக் கொண்டு வருகிறவனை

வருகின்ற தாமோதரா
போது அறிந்து வரவு பார்த்து இருந்து வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு கொண்டாடி
வருகின்ற தாமோதரா-என்கிறாள் –

தாமோதரா
என்று தனக்கு நியாம்யனான பந்தத்தையும் பேசி உகக்கிறாள்

கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
நீல ரத்னத்திலே ஏற்றின வார்ப்புப் போலே -ஜாதி உசிதமான தர்மம் ஆகையாலே
தனக்கு மநோ ஹரமாய் இருக்கிலும்
நப்பின்னை காணில் சிரிக்கும் இறே என்று
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா நீராட்டம் அமைத்துக் கடாரத்தில் பூரித்து வைத்தேன்-என்கிறாள் –
மயில்
பேடை போலே சாயை யுடைய நப்பின்னைக்கு நாயகன் ஆனவனே –
நீராட்டு -நீராடும் பிரகாரம்
அமைத்தல் -சமைத்தல்

ஆடி அமுது செய்
நீராடி
அமுது செய்ய வேணும் -என்று பிரார்திக்கிறாள்

அப்பனும் உண்டிலன் உன்னோடு உடனே உண்பான்
உன்னோடே உடனே உண்ண வேணும் என்று உங்கள் தமப்பனாரும் உண்டிலர்
சேதன பரம சேதனர்களுக்கு ஒரு கலத்தில் ஊணாய் இறே இருப்பது –
கோதில் வாய்மை யுடையவனோடே யுண்ண வேணும் (5-8-2)-என்று இறே
அவன் தானும் பிரார்த்தித்ததும் –
ஸோஸ்நுதே ஸர்வான் காமான் ஸஹ -என்றது
இங்கே காணலாம்படி இருக்கிறது இறே –

(ஸம்யக் -ஸ குண -ஸஹ-போஜனங்கள் -சபரி-விதுரர் – -திருவடி
ஸஹ–ஸோஸ்நுதே ஸர்வான் காமான் ஸஹ-தைத்ரியம் – இதில் இருந்து நாயனார் )

———

நாள் தோறும் கன்று மேய்க்கப் போகையும்
இவள் வரவு பார்த்து இருக்கையும்
வந்தால் ஈடுபடுகையும்
இவளுக்கு நித்யமாய்ச் செல்லா நின்றது இறே –

கடியார் பொழில் அணி வேம்கடவா கரும் போரேறே நீ உகக்கும்
குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்க கொள்ளாதே போனாய் மாலே
கடிய வெம் காநிடை  கன்றின் பின் போன சிருக் குட்ட செம் கமல
வடியும் வெதும்பி உன் கண்கள் சிவந்தாய் அசைந்திட்டாய் நீ எம்பிரான் -3 3-4 –

பதவுரை

கடி ஆர்–(மலர்களின்) பரிமளம் நிறைந்த
பொழில்–சோலைகளை யுடைய
அணி–அழகிய
வேங்கடவா–திருவேங்கட மலையி லெழுந்தருளி யிருப்பவனே!
போர்–யுத்தஞ்செய்ய முயன்ற
கரு ஏறே–காள ரிஷபம் போல் செருக்கி யிருக்குமவனே!
மாலே–(கன்றுகளிடத்தில்) மோஹமுள்ளவனே!
எம்பிரான்–எமக்கு ஸ்வாமி யானவனே!
நீ உகக்கும்–நீ விரும்புமவையான
குடையும்–குடையையும்
செருப்பும்–செருப்பையும்
குழலும்–வேய்ங்குழலையும்
தருவிக்க–(நான் உனக்குக்) கொடுக்கச் செய்தேயும்
கொள்ளாதே–(அவற்றை நீ) வாங்கிக் கொள்ளாமல்
போனாய்–(கன்றுகளின் பின்னே) சென்றாய்;
கடிய வெம் கான் இடை–மிகவும் வெவ்விய காட்டிலே
கன்றின் பின்–கன்றுகளின் பின்னே
போன–தொடர்ந்து சென்ற
சிறு குட்டன்–சிறுப் பிள்ளையாகிய உன்னுடைய
செம் கமலம் அடியும்–செந் தாமரைப் பூப் போன்ற திருவடிகளும்
வெதும்பி–கொதிக்கப் பெற்று
உன் கண்கள்–உன் கண்களும்
சிவந்தாய்–சிவக்கப் பெற்றாய்;
நீ;
அசைந்திட்டாய்–(உடம்பு) இளைக்கவும் பெற்றாய்-

கடியார் பொழில் வேம்கடவா
நறு நாற்றம் ஆர்த்து இருந்த பொழிலாலே சூழப்பட்டு
அழகியதாய் இருக்கிற திருமலையிலே நித்ய வாஸம் செய்கிறவனே

கரும் போரேறே –
பெரிதாய்
செருக்குத் தோன்ற எதிர் பொருது ஸ்வைரத்திலே ஸஞ்சரிக்கிற ரிஷபம் போலே
திருவாய்ப்பாடியை மூலையடியே நடத்தி மேனாணிப்பு தோற்ற ஸஞ்சரிக்குமவனே
வசிஷ்டாதிகள் கீழே ஒதுங்கி வர்த்திக்க வேண்டா இறே
இடக்கை வலக்கை அறியாத வூர் இறே

அன்றிக்கே
கருமை என்றது கருமை தானாய்
பொரா நின்ற நீல வல் ஏறு என்னவுமாம்
அப்போது
பொருது நீ வந்தாய் -என்கிறது போரச் சேரும் இறே
மல்லர் முதலான சத்ருக்களோடே பொருதமை உண்டு இறே

நீ உகக்கும் குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்கக் கொள்ளாதே போனாய் மாலே
வர்ஷ ஆதப பரிஹாரமான விரியோலையும்
கண்டக அக்ர பரிஹாரமான திருவடி நிலையும்
கன்றுகள் வயிறு நிறைந்தால் அழைத்தூதும் குழலும்

நிவாஸ இத்யாதி
சென்றால் குடையாம் இத்யாதி
அஞ்ஞாத ஜ்ஞாபன முகத்தாலே அவர் தாமே குழலும் ஆவார் இறே

கன்றுகளை மிகவும் உகக்கிற த்வரையாலே இறே முன்பு
உகந்தவற்றை அநாதரித்துப் போக வேண்டிற்று
அத்தாலே இறே மாலே என்றது

கடிய வெம் காநிடை  கன்றின் பின் போன சிருக் குட்ட
இவனை அணைத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
கன்றின் பின் போன த்வரை இறே பின்னாட்டுகிறது –
மிகவும் வெம்மை யுடைத்தான கானிடை என்கையாலே பாலை நிலம் என்று தோற்றுகிறது
இப்படிப்பட்ட காட்டிடையிலே போன சிறுப் பிள்ளாய்

செம் கமல வடியும் வெதும்பி
அப்போது அலர்ந்த செவ்வித் தாமரை போலே இருக்கிற திருவடிகளும் வெதும்பி
காட்டில் வெம்மையை நினைத்து அஞ்சினவள் ஆகையாலே
செங்கமல அடி என்றாலும் இவள் கைக்குக் கொதித்துத் தோற்றும் இறே

உன் கண்கள் சிவந்தாய்
கன்றுகளுக்கு மேய்ச்சல் தலை பார்க்கையாலும்
அவற்றின் வயிறு குறைவு நிறைவு பார்க்கையாலும்
காட்டிலே அதிர ஓடிக் கன்றுகள் மறிக்கையாலும்
திருவடிகளின் வெம்மை திருக்கண்களிலே வருகையாலும்
சிவந்து இருக்கும் இறே

அசைந்திட்டாய்
போரச் சலித்தாய் -எழுந்து இருந்து பேசு -என்பாரைப் போலே
அசைந்திட்டாய் -என்கிறாள்

நீ
உன் அருமை அறியாத நீ

எம்பிரான்
இப்படிப் போயோ எங்களுக்கு ரக்ஷகனாய் உபகாரகனாய் இருக்கிறது –

————

பற்றார் நடுங்க முன் பாஞ்ச சனியத்தை வாய் வைத்த போரேறே என்
சிற்றாயர் சிங்கமே சீதை மணாளா சிறுக்குட்டச் செம் கண் மாலே
சிற்றாடையும் சிறுப் பத்திரமும்  இவை கட்டிலின் மேல் வைத்து போய்க்
கற்றாயரோடு நீ கன்றுகள் மேய்த்து கலந்து உடன் வந்தாய் போலும் -3- 3-5 –

பதவுரை

முன்–(பாரதப் போர் செய்த) முற் காலத்தில்
பற்றார்–(உனது உயிர் போன்ற பாண்டவர்களுக்குப்) பகைவரான துரியோதனாதியர்
நடுங்கும்–நடுங்கும்படி
பாஞ்ச சன்னியத்தை–சங்கத்தை
போர் ஏறே–போர் செய்யலுற்ற காளை போன்ற கண்ணபிரானே!-
என்-எனக்கு விதேயனாய்–
சிறு ஆயர் சிங்கமே–சிறிய இடைப் பிள்ளைகளுள் சிங்கக் குட்டி போன்றுள்ளவனே!
சீதை–ஸீதாப் பிராட்டிக்கு
மணாளா–வல்லபனானவனே!
சிறு குட்டன்–சிறு பிள்ளையாயிருப்பவனே!
(இப்படியிருக்கச் செய்தேயும்)
செம் கண் மாலே–செந்தாமரை மலர் போன்ற கண்களை யுடைய ஸர்வேச்வரனாக விளங்குமவனே!
நீ;
சிறு ஆடையும்–(உன் பருவத்துக்குத் தக்க) சிறிய திருப்பரிவட்டமும்
சிறு பத்திரமும் இவை–குற்றுடை வாளுமாகிற இவற்றை
(காட்டுக்குப் போகையிலுள்ள விரைவாலே)
கட்டிலின் மேல் வைத்து போய்–(கண் வளர்ந்தருளின) கட்டிலின் மேலே வைத்து மறந்து போய்
கன்று ஆயரோடு–கன்று மேய்க்கிற இடைப் பிள்ளைகளுடனே
கன்றுகள் மேய்த்து–கன்றுகளை மேய்த்து விட்டு
(மீண்டு மாலைப் பொழுதிலே)
கலந்து உடன்-(அந்த தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடே) கூடிக் கலந்து
வந்தாய் போலும்–(வீட்டுக்கு) வந்தாயன்றோ?.

பற்றார் நடுங்க முன் பாஞ்ச சனியத்தை வாய் வைத்த போரேறே என்
சத்ருக்கள் நடுங்கும்படி ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை திருப் பவளத்தில் வைத்து
அத்தாலே கர்விதனான பிரகாரத்தைக் கண்டு
பிரதிகூலர் முடியவும் அனுகூலர் தழைக்கவுமாம் படி நின்ற புருஷ ரிஷபனே

சிற்றாயர் சிங்கமே
தன்னேராயிரம் பிள்ளைகள் -என்றபடி சிறுப் பிள்ளைகளோடு ஸிம்ஹக் கன்று போலே
மேனாணிப்புத் தோன்ற விளையாடித் திரிகிறவனே

சீதை மணாளா
ஸஹ தர்ம சரீதவ
வைதேஹீ பர்த்தாரம் -என்கிறபடியே
சீதை மணாளா என்கிறாள்

இப்பொழுது இவளை நிரூபகமாகச் சொல்கிறது –
ஸ்ரீ யபதி -என்று தர்மி ஐக்யம் தோற்றுகைக்காக -இறே
கீழேயும் பின்னை மணாளா என்றாள் இறே

சிறுக்குட்டச் செம் கண் மாலே
நீர்மையும் மேன்மையும் ஸூசிப்பிக்கிற சிவந்த திருக்கண்களை யுடையவனே

சிற்றாடையும் சிறுப் பத்திரமும்  இவை கட்டிலின் மேல் வைத்து போய்க்
உனக்குத் தகுதியான திருப்பரி யட்டமும்
உன் திருக்கைக்கு அடங்கின விளையாடு பத்திரமும்
தரக் கொண்டு எழுந்து அருளாமல்
கன்று மேய்க்கிற த்வரையாலே கிடக்கைப் பாயிலே பொகட்டுப் போவாரைப் போலே கட்டில் மேல் வைத்து மறந்து

கற்றாயரோடு நீ கன்றுகள் மேய்த்து கலந்து உடன் வந்தாய் போலும் –
கற்றினம் மேய்க்கிற இடையரோடே கன்றுகளையும் கூட்டிக் கொண்டு
கற்றினத்தோடே கூடிப் போகிற கன்றுகளைப் பிரித்து மேய்த்துக் கொண்டு வந்தாயோ தான் என்று உகக்கிறாள் –

————

வெறுப்பார் உகந்தது செய்தாய் -என்று போன காலத்தில் வந்த அபாயத்தைத்
தத் காலம் போலே அனுசந்தித்து ஈடுபடுகிறாள் –

அம் சுடர் ஆழி உன் கையகத்து ஏந்தும் அழகா நீ  பொய்கை புக்கு
நஞ்சு உமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கவும் நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன்
என் செய்ய என்னை வயிறு மறுக்கினாய் ஏதுமோர் அச்சம் இல்லை
கஞ்சன் மனத்துக்கு உகப்பனவே செய்தாய் காயாம்பூ வண்ணம் கொண்டாய் -3 3-6 –

பதவுரை

அம் சுடர்–அழகிய ஒளியை யுடைய
ஆழி–திருவாழி யாழ்வானை
கை அகத்து–திருக் கையிலே
ஏந்தும்–தரியா நின்றுள்ள
அழகா–அழகப் பிரானே!
நீ;
பொய்கை–(காளியன் கிடந்த) பொய்கையிலே
புக்கு–போய்ப் புகுந்து
(அவ் விடத்தில்)
பிணங்கவும்–சண்டை செய்த போதும்
நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன்–நான் ஜீவித்திருந்தேன்;
என் செய்ய–ஏதுக்காக
என்னை–என்னை
(இப்படி)
வயிறு மறுக்கினாய்–வயிறு குழம்பச் செய்கின்றாய்;
ஏது ஓர் அச்சம் இல்லை–(உனக்குக்) கொஞ்சமும் பயமில்லையே;
காயாம் பூ வண்ணம் கொண்டாய்–காயாம் பூப் போன்ற வடிவு படைத்தவனே!
கஞ்சன்–கம்ஸனுடைய
மனத்துக்கு–மநஸ்ஸுக்கு
உகப்பனவே–உகப்பா யுள்ள வற்றையே
செய்தாய்–செய்யா நின்றாய்.

அம் சுடர் ஆழி உன் கையகத்து ஏந்தும் அழகா
அழகிய புகரை யுடைத்தான திருவாழியை
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியான உன் திருக்கையிலே தரித்த அழகை யுடையவனே –
பய நிவர்த்தகமானதும் அழகுக்கு உறுப்பாகா நின்றது இறே –

நீ  பொய்கை புக்கு
நீ உன்னுடைய மார்த்வத்தை நினையாதே பொய்கையிலே
புக்கு
சலம் கலந்த பொய்கை -(திருச்சந்த )-என்கிற பொய்கையிலே இறே புக்கது –

நஞ்சு உமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கவும் நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன்
நஞ்சை உமிழா நின்ற கொடிய நாகத்தோடே நீ பிணங்கின போதும்
நான் பிராணனோடு இருந்தேன் இறே
பொய்கையில் ஜலம் அனுமேயாய் —
விஷம் ப்ரத்யக்ஷமாம் படி இறே உமிழ்ந்து போந்த படி —

என் செய்ய என்னை வயிறு மறுக்கினாய்
(இந்த வ்ருத்தாந்தம் கேட்டும் )போகாதே பிராணனோடு இருக்கிற என்னை
என் செய்வதாகத் தான் என்னை வயிறு எரியும்படி பண்ணினாய்
வஸ்துவை மடியிலே வைத்துக் கொண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
போன காலத்துக்கு மீண்டும் மீண்டும் வயிறு எரிகை இறே -மறுக்குதல்

ஏதுமோர் அச்சம் இல்லை
ஸ்வ அநர்த்தத்தை நினைத்து அஞ்சுதல்
பர அநர்த்தத்தை நினைத்து அஞ்சுதல்
ஸாஹஸ ப்ரவ்ருத்தி -லோகம் பொறாது என்று அஞ்சுதல்
என்னைப் பார்த்து அஞ்சுதல் இல்லை இறே

கஞ்சன் மனத்துக்கு உகப்பனவே செய்தாய்
ஆனாலும் இந்த சாஹாஸம் கம்ஸாதிகளுக்குப் ப்ரயோஜனமாம் அத்தனை இறே

காயாம் பூ வண்ணம் கொண்டாய்
காயாம் பூவில் செவ்வி நிறத்தை அபஹரித்தவனே –
திருமேனியில் சமுதாய சோபையையும்
ஸுகுமார்யத்தையும் பார்த்து
இவற்றில் ஒரு குறை வாராமல் என் பாக்யத்தால் பிழைக்கப் பெற்றேன் என்கிறாள் –

—————

பன்றியும் ஆமையும் மீனமும் ஆகிய பாற் கடல் வண்ணா உன் மேல்
கன்றின் உருவாகி மேய் புலத்தே வந்த  கள்ள வசுரர் தம்மை
சென்று பிடித்து சிறுக் கைகளாலே விளங்காய் எறிந்தாய் போலும்
என்றும் என் பிள்ளைக்கு தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே -3- 3-7 –

பதவுரை

பன்றியும்–மஹா வராஹமாயும்
ஆமையும்–ஸ்ரீகூர்மமாயும்
மீனமும்–மத்ஸ்யமாயும்
ஆகிய–திருவவதரித்தருளின
பால் கடல் வண்ணா–பாற் கடல் போல் வெளுத்திருந்துள்ள திருமேனியை யுடையவனே!
உன் மேல்–உன்னை நலிய வேணுமென்ற எண்ணத்தினால்
கன்றின் உரு ஆகி–கன்றின் உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு
மேய் புலத்தே வந்து–(கன்றுகள்) மேயும் நிலத்தில் வந்து கலந்த
கள்ளம் அசுரர் தம்மை–க்ருத்ரிமனான அஸுரனை
(அவன் சேஷ்டையாலே அவனை அசுரனென்றறிந்து)
சென்று–(அக்கன்றின் அருகிற்)சென்று
சிறு கைகளாலே–(உனது) சிறிய கைகளாலே
பிடித்து–(அக்கன்றைப்) பிடித்து
விளங்காய்–(அஸுராவிஷ்டமானதொரு) விளா மரத்தின் காய்களை நோக்கி
எறிந்தாய் போலும்–விட்டெறிந்தா யன்றோ;
என் பிள்ளைக்கு–என் பிள்ளையான கண்ணபிரானுக்கு
தீமை செய்வார்கள்–தீமைகளை உண்டு பண்ணுமவர்கள்
என்றும்–என்றைக்கும்
அங்ஙனம் ஆவார்கள்–அவ் விளவும் கன்றும் போலே நசித்துப் போகக் கடவர்கள்.
கை நெரித்து சீறிச் சொல்லுகிறாள்

பன்றியும் ஆமையும் மீனமும் ஆகிய
மத்ஸ்யாதி அவதாரங்கள் பிரஸித்தமாய் இருக்கச் செய்தேயும்
அன்னமும் மீன் யுருவும் ஆளரியும் குறளும் ஆமையும் ஆனவனே-(ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–1-5-11) என்பது
ஆனாயன் ஆனான் மீனோடு ஏனமும்-(திருவாய் -1-8-) என்பது
இப்படியே பன்றியும் ஆமையும் மீனமும் ஆகிய என்று மாறாடி அனுசந்திப்பது
மீனோடு ஆமை கேழல் -(8 -10-10-)என்று அடைவே அனுசந்திப்பது ஆகிறது –
யுகே யுகே ஸம்பவாமி -என்கிற நியாயத்தையும்
வையம் காக்கும் உருவும் பேரும் செய்கையும் –ஊழி தோறு ஊழி வேறவன் (திருவாய்-7-3-11 ) -என்கிற
அவதார ரஹஸ்யங்களையும் விஸதமாக அறிந்தவர்கள் ஆகையாலே இறே –

பாற் கடல் வண்ணா
பாலின் நீர்மை செம் பொன் நீர்மை என்கிற யுக வர்ண க்ரமம் ஆதல் –

பாக்ர் கடல் வண்ணா
பார் சூழ்ந்த கடல் -என்று இந்தக் கடல் தன்னை யாதல்

உன் மேல் கன்றின் உருவாகி மேய் புலத்தே வந்த  கள்ள வசுரர் தம்மை
கன்றுகள் மேய்கிற இடத்தில் கிருத்ரிம ரூபிகளான அஸூரர்கள் கன்றின் உருவாகி உன் மேல் வந்த போது

சென்று பிடித்து சிறுக் கைகளாலே விளங்காய் எறிந்தாய் போலும்
அவர்கள் தின்ன விரும்பாத க்ருத்ரிமத்தை அறிந்து சென்று பிடித்துத் தூக்கிச் சுற்றி
அஸூர மயமான விளங்காய் எறிந்தாயோ தான் என்றவாறே
எறிந்தேன் என்னக் கூடும்

என்றும் என் பிள்ளைக்கு தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே
என்று பிரியப்படுகிறாள்
இவள் நெஞ்சில் ஓடுகிற தசை ஸ்வரம் கொண்டு அறியும் அத்தனை
பிரதிகூலித்துக் கிட்டினவர்கள் நிரன்வய விநாஸத்திலே அந்வயிக்கும் அத்தனை இறே –

————

பிரதிகூலர் விரோதித்த அளவில் நிரசிக்கலாய் இருந்தது –
அனுகூலர் விரோதித்த அளவிலே நிரசிக்கையில் யுண்டான அருமையாலே
(எதிர்த்த அஹங்காரம் –செருக்கு –மட்டும் வாட்டி )செருக்கு வாட்டி விடும் அத்தனை இறே –
(குன்று குடையாய் எடுத்தாய் குணம் போற்றி )

கேட்டு அறியாதன கேட்கின்றேன் கேசவா கோவலர் இந்திரற்கு
காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாய் போலும்
ஊட்ட முதல் இலேன் உன் தன்னைக் கொண்டு ஒரு போதும் எனக்கு அரிது
வாட்டமிலா புகழ் வாசுதேவா வுன்னை அஞ்சுவன் இன்று தொட்டும் -3 -3-8 –

பதவுரை

கேசவா–கண்ணபிரானே!
கேட்டு அறியாதன–(உன் விஷயமாக இதுவரை நான்) கேட்டறியாதவற்றை
கேட்கின்றேன்–(இன்று) கேட்கப் பெற்றேன்;
(அவற்றில் ஒன்று சொல்லுகின்றேன் கேள்;)
கோவலர்–கோபாலர்கள்
இந்திரற்கு–இந்திரனைப் பூஜிப்பதற்காக
காட்டிய–அனுப்பிய
சோறும்–சோற்றையும்
கறியும்–(அதுக்குத் தக்க) கறியையும்
தயிரும்–தயிரையும்
உடன் கலந்து–ஒன்று சேரக் கலந்து
உண்டாய் போலும்–உண்டவனன்றோ நீ;
(இப்படி உண்ண வல்ல பெரு வயிற்றாளனான உன்னை)
ஊட்ட–(நாடோறும்) ஊட்டி வளர்க்க(த்தக்க)
முதல் இலேன்–கைம் முதல் எனக்கில்லை;
உன் தன்னை கொண்டு–உன்னை வைத்துக் கொண்டு
ஒரு போதும்–ஒரு வேளையும்
எனக்கு அரிது–என்னால் ஆற்ற முடியாது;
வாட்டம் இலா–(என்றும்) வாடாத
புகழ்–புகழை யுடைய
வாசு தேவா–வஸுதேவர் திருமகனே!
இன்று தொட்டும்–இன்று முதலாக
உன்னை–உன்னைக் குறித்து
அஞ்சுவன்–அஞ்சா நின்றேன்.

கேட்டு அறியாதன கேட்கின்றேன்
உனக்கு இங்கு ஏது குறையாய்த் தான்
அங்கு ஒரு பூத வடிவு கொண்டு உன் மகன் இன்று நங்காய் மாயன தனை எல்லாம் முற்ற வாரி
வளைத்துண்டு இருந்தான் போலும் –10-7-7-என்று
பலரும் வந்து உன் மகன் உன் மகன் என்று சொல்ல
இதுக்கு முன்பு இப்படி கேட்டு அறியேன்
இன்று கேளா நின்றேன்
கோவர்த்தநோஸ்மி -என்ற ஒரு மஹா பூதம் வந்து உண்டு போக
உன் மகன் உண்டான் என்று சொல்லா நின்றார்கள் –

கேசவா
ப்ரம்மா ஈஸா நாதிகளுக்கு காரணமாகை அன்றிக்கே
இப் பழிச் சொல்லுக்கு நீ காரணம் ஆவதே –
(அகில காரணம் அத்புத காரணம் அன்றோ )

கோவலர் இந்திரற்கு காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாய் போலும்
திருவாய்ப்பாடியில் உள்ள எல்லாரும் தம் தாம் வாசல்கள் தோறும் எடுத்த பஞ்ச லக்ஷம் குடிகளில் சோறும்
வந்தேறு புதுக்குடியானவர்கள் வாசல்கள் தோறும் எடுத்த சாடுகளில் சோறும்
கோபாலர் இந்த்ரனுக்குக் காட்டிக் கொடுத்த அளவிலே

இது ஆர்க்கு இடுகிறிகோள் என்று கேட்டானாகவும் –

அவர்கள் இந்திரனுக்காக இடுகிறோம் என்று சொன்ன அளவிலே

நீங்கள் ஏது என்று அறிந்தி கோள் –
இந்தப் பர்வதத்தில் அன்றோ நமக்கும் நம் பசுக்களும் தண்ணீரும் புல்லும் விறகும்
ஒதுங்கும் இடமும் என்று நீ சொன்னாயாகவும்

இத்தைக் கேட்டவர்களும் ரமித்து உங்கள் தமப்பனாரும்
இவன் வயஸ்ஸூக்குத் தக்க அறிவில்லா -மிகவும் அறிவுடையனாய் இருந்தான் –
இவன் சொன்னதே கார்யம் என்று அவரும் கொண்டாடுகிற அளவில்
அந்தப் பர்வத தேவதை வந்து ஜீவித்துப் போக
அவர்கள் ஒருவனுக்கு காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாயாகச் சொல்லா நின்றார்கள் –
(ஸர்வ அந்தராத்மா நீயே அன்றோ )

ஊட்ட முதல் இலேன்
ஒருவனுக்கு இட் ட சோற்றை ஒருவன் உண்டான் என்கை போர அவத்யமாய் இறே இருப்பது –
ஆயிருக்கச் செய்தேயும் இப்படி ஒரு போதாகிலும் ஊட்ட முதலுடையேன் அல்லேன்

உன் தன்னைக் கொண்டு ஒரு போதும் எனக்கு அரிது
உன் என்று வடிவில் சிறுமையும்
தன்னை என்று ஊணில் பெருமையும் நினைத்து
உன் தன்னைக் கொண்டு எனக்கு ஆற்ற அரிது -என்கிறாள் ஆதல்
நித்யம் இப்படி ஊட்டி வளர்க்கப் பெறுகிறேன் இல்லை என்று பரிவாலே தன் குறை சொன்னாள் ஆதல்

வாட்டமிலா புகழ் வாசுதேவா
இவன் தான்
நாம் பிறந்து வளருகிற ஊரில் உள்ளவர்களுக்கு அந்நிய சேஷத்வம் வர ஒண்ணாது என்று
தேவதாந்த்ர பூஜையை விலக்கின பிரகாரத்தை
ஆக்கியாழ்வான் நிமித்தமாகப் பரமாச்சார்யாரும் தாம் பிறந்த ஊருக்கு அந்நிய சேஷத்வம் பரிஹரித்தார் –
என்று ப்ரஸித்தம் இறே

இப்படி அந்நிய சேஷத்வம் தவிர்ந்த பின்பு இறே
வாட்டமில்லா புகழ் வாஸூ தேவன் ஆயிற்று -என்னுதல்
இப்படி உண்கிறவன் தான் ஊட்டின அளவு கொண்டு வாடாமல் போந்தான் என்னுதல்

திவ்ய தேசங்களில் இருக்கிற நாமும் தேவதாந்த்ர பூஜையை விலக்கினால் அவர்கள் அறியாத்தனங்களாலே
வந்த அநர்த்தங்கள் உண்டாயிற்றே ஆகிலும்
தான் முன்பே உங்களை ரஷிக்கும் என்ற மலை தன்னை எடுத்து ஒற்கம் இன்றி நின்ற அளவிலே
இந்திரன் பசிக் கோபம் தவிர்ந்து ப்ரஹ்ம பாவனையும் பிறந்து வந்து இம்மலையை வைத்து அருள வேணும் என்ன
இந்நிலை குலைய ஒண்ணாது காண் -நீ பலவான் –
இவர்கள் தம் தாமுக்கு என்று ஒரு படல் கட்டி ரஷித்துக் கொள்ள மாட்டாத சாதுக்கள்
உனக்கு இன்னம் கோபம் கிளராது இராது -அப்போதாக மீண்டும் இந்த மலையை எடுத்து ரக்ஷிக்க வேண்டி வரும்
அதில் இந்நிலை தான் எனக்கு இளைப்பு அற்று இருந்தது என்றால் போலே சில ஷேப யுக்திகளை செய்த
பிரகாரங்களை நினைத்து நமக்கும் அஞ்ச வேண்டா என்கிறது –

வாட்டமிலா புகழ் வாசுதேவா வுன்னை அஞ்சுவன் இன்று தொட்டும்
நீ பிறந்து படைத்த புகழுக்கு வட்டம் வருகிறதோ என்று கேட்டு அறியாதன கேட்ட இன்று முதலாக
நான் உன்னைக் கண்ட போது எல்லாம் அஞ்சா நின்றேன் என்னுதல்
விபக்தியை -பக்தியை -மாறாடி-உனக்கு அஞ்சா நின்றேன் என்னுதல்

————–

கன்றின் பின் போகையை விலக்குகிறாள் –

திண்ணார் வெண் சங்கு உடையாய் திருநாள் திருவோணம் இன்று ஏழு நாள் முன்
பண்ணேர் மொழியாரைக் கூவி முளை யட்டிப் பல்லாண்டு கூறுவித்தேன்
கண்ணாலம் செய்யக் கறியும் கலத்து அரிசியும் ஆக்கி வைத்தேன்
கண்ணா நீ நாளைத் தொட்டுக் கன்றின் பின் போகல் கோலம் செய்து இங்கே இரு -3 3-9 –

பதவுரை

திண் ஆர்–திண்மை பொருந்திய
வெண் சங்கு–வெண் சங்கத்தை
உடையாய்–(திருக் கையில்) ஏந்தி யுள்ளவனே!
கண்ணா–கண்ணபிரானே!
திருநாள்–(நீ பிறந்த) திருநக்ஷத்திரமாகிய
திருஓணம்–திருவோண க்ஷத்திரம்
இன்று–இற்றைக்கு
ஏழு நாள்–ஏழாவது நாளாகும்;
(ஆதலால்,)
முன்–முதல் முதலாக
பண் ஏர் மொழியாரை கூவி–பண்ணோடே கூடின அழகிய பேச்சை யுடைய மாதர்களை யழைத்து
முளை அட்டி–அங்குராரோபணம் பண்ணி
பல்லாண்டு கூறுவித்தேன்–மங்களாசாஸனமும் பண்ணுவித்தேன்;
கண்ணாலம் செய்ய–(திருவோணத்தினன்று) திருக் கல்யாணம் செய்வதற்கு
கறியும்–கறி யமுதுகளையும்
அரிசியும்–அமுது படியையும்
கலத்தது ஆக்கி வைத்தேன்–பாத்திரங்களில் சேமித்து வைத்திருக்கின்றேன்;
நீ-;
நாளைத் தொட்டு–நாளை முதற்கொண்டு
கன்றின் பின்–கன்றுகளின் பின்னே
போகேல்–(காட்டுக்குப்) போக வேண்டா;
கோலம் செய்து–(உன் வடிவுக்குத் தக்க) அலங்காரங்களைச் செய்து கொண்டு
இங்கே இரு–இந்த அகத்திலேயே இருக்கக் கடவாயாக.

திண்ணார் வெண் சங்கு உடையாய் –
பிரதிகூல நிரசனத்தாலும் -அனுகூல ரஷணத்தாலும் வந்த திண்மையையும்
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தையும் யுடையவன் என்னுதல்
இந்தத் திண்மையையும் ஸூத்த ஸ்வ பாவத்தையும் யுடைய ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை யுடையவன் என்னுதல்

திருநாள் திருவோணம் இன்று ஏழு நாள் முன்
திருவோணத் திரு நாள் இற்றைக்கு ஏழா நாள் -என்று
பக்தி ரூபா பன்ன ஞான அனுஷ்டான ப்ரகாஸ ஹேதுவான திரு விசாகத் திரு நக்ஷத்ரம்
திருவோண திரு நக்ஷத்ரத்துக்கு முன் ஏழா நாளான இன்று என்று
அத்தத்தின் பத்தா நாள் என்றால் போலே திரு நக்ஷத்ரத்தை மறைக்கிறார்

பண்ணேர் மொழியாரைக் கூவி முளை யட்டிப் பல்லாண்டு கூறுவித்தேன்
அஹம் த்வமாதி பேதத்தாலே வார்த்தை சொல்லும் போதும் பண்ணிலே சேர்த்து
தத்வ ஞான ப்ரகாசமுமான மொழி யுடையாரை அழைத்துப்
பல்லாண்டு கூறி முளை யட்டி வைத்தேன் -திரு முளை சாத்தி வைத்தேன்
வாழாட் பட்டு நின்றீர் உள்ளீரேல் வந்து மண்ணும் மனமும் கொண்மின் -என்னுமா போலே

நம்பெருமாள் பெரிய திரு நாளை க்குத் திரு முளை சாத்தும் போது
ஆழ்வார் திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர்
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர்
ஆப்பான் திரு வழுந்தூர் அரையர்
முதலான தம்பிரான்மாரை அழைப்பித்து உகப்பித்துத் திருப்பல்லாண்டு பாட
அவர்களும் தாங்களுமாக நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் திரு முளை சாத்துமா போலே இறே

கண்ணாலம் செய்யக் கறியும் கலத்து அரிசியும் ஆக்கி வைத்தேன்
திருவோணத் திரு நாளைக்குத் திருக்கல்யாணம் செய்வதாக
அதுக்குத் தகுதியாக பலவகைப்பட்ட கறி அமுதுகளும்
அதுக்குத் தகுதியான அமுது படிகளும்
நாநா வான கலங்களிலே சேர்த்து வைத்தேன்
முன்பே செந்நெல் அரிசி சிறு பருப்பு முதலான பதார்த்தங்கள் சேர்த்து பன்னிரண்டு திருவோணத்
திருக்கல்யாணம் செய்த வாசனையால் இப்போதும் செய்கிறாள்

கண்ணா
கண்ணே
கருத்தே (9-4-1)
என்னுமா போலே இவருக்குக் கண்ணும் கருத்தும் அவனே ஆவான் இறே

நீ நாளைத் தொட்டுக் கன்றின் பின் போகல்
உன் அருமையையும்
கன்றுகளின் எளிமையையும் அறிந்து
நீ கன்றின் பின் போகேல்

கன்றுகளுக்கு எளிமையாவது –
தும்பிலே ஏறிட்டு வைத்தால் கிடைக்கையும்
கறக்கும் போது நில் என்றால் நீங்கி நிற்கையும்
மேயப்போன இடத்திலே அவன் திருக்குழல் ஓசை வழியே போகையும் வருகையும்

இன்று மேய்த்து வந்தவன் ஆகையாலே
நாளை முதலாக மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் போகாதே கொள் என்று நியமித்தாள்

அவன் அதுக்கு இசையாமையாலே
திருவோணத் திருநாள் உள்ளவாகிலும் போகாதே கொள் என்கிறாள்

கோலம் செய்து இங்கே இரு
கோலம் செய்தால் இங்கே இரு என்று ஒப்பனையில் உபக்ரமிக்கிறாள் –

———–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார்

புற்று அரவு அல்குல் யசோதை நல் ஆய்ச்சி தன் புத்திரன் கோவிந்தனை
கற்றினம் மேய்த்து வரக் கண்டு  உகந்தவள் கற்பித்த மாற்றம் எல்லாம்
செற்றம் இலாதவர் வாழ்தரு தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்
கற்று இவை பாட வல்லார் கடல் வண்ணன் கழல் இணை காண்பர்களே -3 3-10 –

பதவுரை

புற்று–புற்றிலே (வளர்கின்ற)
அரவு–பாம்பின் படத்தை ஒத்த
அல்குல்–அல்குலை உடையளாய்
அசோதை–யசோதை யென்னும் பெயரை யுடையளாய்
நல்–(பிள்ளை திறத்தில்) நன்மையை யுடையளான
ஆய்ச்சி–ஆய்ச்சியானவள்
தன் புத்திரன்–தன் மகனான
கோவிந்தனை–கண்ணபிரானை
கன்று இனம் மேய்த்து வரக் கண்டு–கன்றுகளின் திரளை (க்காட்டிலே) மேய்த்து விட்டு மீண்டு வரக் கண்டு
உகந்து–மன மகிழ்ந்து
அவள்–அவ் யசோதை
(அம் மகனைக் குறித்து இன்னபடி செய் என்று)
கற்பித்த–நியமித்துக் கூறிய
மாற்றம் எல்லாம்–வார்த்தைகளை யெல்லாம்;
செற்றம் இலாதவர்–அஸூயை யற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்
வாழ் தரு–வாழுமிடமான
தென்–அழகிய
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு நிர்வாஹகரான
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
சொல்–அருளிச் செய்த
இவை–இப் பாசுரங்களை
கற்று–(ஆசார்ய முகமாக) ஓதி
பாட வல்லார்–(வாயாரப்) பாட வல்லவர்கள்
கடல் வண்ணன்–கடல் போன்ற நிறத்தனான எம்பெருமானுடைய
கழல் இணை–திருவடி யிணைகளை
காண்பார்கள்–கண்டு அநுபவிக்கப் பெறுவர்கள்.

புற்று அரவு அல்குல் யசோதை நல் ஆய்ச்சி
தன் நிலத்தில் மிடியற வளருகையால் வந்த ஒளியையும் கொழுப்பையும் யுடைத்தான அரவினுடைய
பணம் போலே இருக்கிற நிதம்ப பிரதேசத்தை யுடையளாய்
யசோதை என்கிற வியக்தி திரு நாமத்தை யுடையளாய்
புத்ர விஷயத்தில் அத்யந்த ஸ்நேஹத்தை யுடையளாய் இருக்கிற ஆய்ச்சியானவள் –

தன் புத்திரன் கோவிந்தனை
தன் புத்ரனான கோவிந்தனை
இவளுக்கு புத்ர திரு நாமமும் பின்பு இறே தோற்றுகிறது
இவள் வயிற்றில் பிறப்பால் இறே கோவிந்தனாய்த்ததும்
நந்தன் மைந்தனாக வாகும் நம்பி (கலியன் ) என்றால் போலே

கற்றினம் மேய்த்து வரக் கண்டு  உகந்து
கற்றினம் -கன்றுத் திரள்
அத்திரளில் தானும் ஒருத்தனாய்
அவை ஓன்றை ஓன்று பிரியாதாப் போலே
தானும் அவற்றோடு நெஞ்சு பொருந்தி இறே மேய்ப்பது

மேய்த்து
பறித்துத் தின்ற வல்ல கன்றுகள் வயிறு நிறைந்தாலும் பறித்துக் கொடுத்தாலும் மென்று
இறக்க மாட்டாத வற்றுக்குக் கசக்கிக் கொடுத்து வயிற்றை நிறைத்தால் இறே
இவன் தான் மேய்த்தானாக பிரதிபத்தி பண்ணுவது

இப்படி மேய்த்து வரக் கண்டு
மேயாதே வரிலும்
வரவு தானே போரும் காணும் இவள் உகப்புக்கு

அவள் கற்பித்த மாற்றம் எல்லாம்
இனி ஒரு நாளும் மேய்க்கப் போகக் கடவை யல்லை என்று அவள்
பல்காலும் கற்பித்து
நியமித்த பிரகார வியாஜம் எல்லாத்தாலும்

செற்றம் இலாதவர் வாழ் தரு தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாய் ஸகல பிராமண அனுகூலமான இவருடைய வியாபாரங்களும்
எங்கள் குழுவினில் புகுதல் ஓட்டோம் என்கிற வைராக்ய ப்ரதான உபதேஸங்களும் கேட்டால்
அந ஸூயவே -என்னுமா போலே
அத்யந்த அஸஹ மானராய் இராதவர்கள் வர்த்திக்கை தானே அத்தேசத்துக்கு வாழ்வாக
இருந்த வூரில் இருக்கும் மானிடர் (பெரியாழ்வார் திருக்கோட்டியூர் பதிகம் )-என்னுமா போலேயும்
திரிதலால் தவமுடைத்து (குலசேகரர் )-என்றால் போலவும் நினைத்து அருளிச் செய்கிறார் –

தரு -என்கையாலே
பூர்வ வாக்கியத்தில் உத்தமனால் வந்த கிரியா பத (ப்ரபத்யே )வர்த்தமானம் போலே
நிலைக்கு நிலை மேலே போகிற பரிபாக யோக்யர் என்று காட்டுகிறது –
அது இறே அத்தேசத்துக்கு வாழ்வை உபகரிக்கிறது
ஆகையாலே தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்-என்கிறார்

ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரான திரு மாளிகை -தெற்குத் திக்கிலே ப்ரதானமாய் இறே இருப்பது –
ஆழ்வார்கள் எல்லாருக்கும் திரு மகளாராய் நாய்ச்சியார் அவதரிக்கையாலும்
தம்மை அடிமை கொண்டு மயர்வற மதி நலம் அருளின வட பெரும் கோயிலுடையான் கண் வளர்ந்து அருளுகையாலும்
பெரிய பெருமாள் அன்போடு திருக்கண் நோக்கின திரு நகரி போலே
தெற்குத் திக்கில் பிரதானமாய் இறே திருமாளிகை இருப்பது

விட்டு சித்தன் -என்றது
விஷ்ணுவை சித்தத்தில் யுடையவன் என்றபடி –
அதாவது
அசாதாரணமான விக்ரஹ நாநா வத்துக்கும்
குண நாநா வத்துக்கும்
அனுபிரவேச வியாப்தியும் மிகையான நித்ய விபூதிக்கும்
ஸ்வரூப வியாப்திக்கும் மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகையாலே –

சொல் கற்று இவை பாட வல்லார்
இவருடைய மங்களா ஸாஸன சொற்கள் ஒரு ஆச்சார்யர் ஸ்ரீ பாதத்தில்
இயல் முன்னாகக் கற்று
கற்ற பிரகாரத்திலே இவை என்று தரிசித்து
ஸ அபிப்ராயத்தோடே பாட வல்லவர்கள்

கடல் வண்ணன் கழல் இணை காண்பர்களே
கடல் நிறம் போலே திரு மேனியை யுடையவன் என்னுதல்
கடல் போலே ஸ்வ பாவத்தை யுடையவன் என்னுதல்

வண்ணம் -ஸ்வ பாவம்

ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பான திருவடிகளைத் தாம் கண்டால் போலே
சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு -என்று
காணப் பெறுவார்கள் என்று பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-2—அஞ்சன வண்ணனை—

June 16, 2021

கீழே
ஒரு புள்ளுவன் பொய்யே தவழும் -என்றும்
மெய்ப் பால் உண்டு அழு பிள்ளைகள் போல் பொய்ப்பால் உண்டு அழும் என்றும்
வடக்கில் அகம் புக்கு வேற்று உருவம் செய்து வைத்த அன்பா -என்றும்
சூழ் வலை வைத்துத் திரியும் அரம்பா -என்றும்
இவள் பூதனா சகட யாமளார்ஜுன நிரஸித்த பிரகாரங்களைப் பல இடங்களிலும்
கண்டு
பேசி
இவனுடைய படிகள் ஒருபடிப்பட்டு இராமையாலே வஸ்து நிர்த்தேசம் பண்ண மாட்டாமல்

இவன் பொய்யே தவழ்ந்து
அம்மம் தா -என்கையாலே
உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -என்று பலகாலும்
இவனுடைய தோஷங்களையும் – குண ஹானிகளையும் – சொல்லி (முலைப் பால் )கொடாமையாலே

இவனும் இழவோடே –
அவள் தந்த போது காண்கிறோம்
அவ்வளவும் நமக்கு ஜாதி உசிதமாய்
நம் பருவத்துக்குத் தகுதியான கன்றுகளை மேய்த்து வருவோம் என்று இவன் போன அளவிலே

அவன் படிகளைச் சொல்லி
அவனைப் போக விட்டேன் நானே அன்றோ என்று இவள் பலகாலும் சொல்லி
ஈடுபட்ட பிரகாரத்தைத் தாமும் பேசி மிகவும் அனுபவிக்கிறார் –

(இத்த²ம்ʼ விதி³ததத்த்வாயாம்ʼ கோ³பிகாயாம்ʼ ஸ ஈஶ்வர꞉ .
வைஷ்ணவீம்ʼ வ்யதனோன்மாயாம்ʼ புத்ரஸ்னேஹமயீம்ʼ விபு⁴꞉ ஸ்ரீ மத் பாகவதம் 10-8-43
ஸத்³யோநஷ்டஸ்ம்ருʼதிர்கோ³பீ ஸா(ஆ)ரோப்யாரோஹமாத்மஜம் .
ப்ரவ்ருʼத்³த⁴ஸ்னேஹகலிலஹ்ருʼத³யா(ஆ)ஸீத்³யதா² புரா –ஸ்ரீ மத் பாகவதம் 10-8-44
வாயில் வையம் கண்டு பின்பு மறந்தத்தைச் சொல்லும்
மண் தின்ற போது விஸ்வரூபம் கண்டு -பின்பு கிருஷ்ணன் தன் மாயையால் மறைப்பித்து
புத்ரத்வ ஸ்நேஹம் காட்டும்படி பண்ணினான்
அப்பொழுது தானே அவதார பிரயோஜனம் பெறுவான் –
அதே போல் இங்கும் மறப்பித்து தன இடத்தில் ஸ்நேஹத்தை விளைத்தான் என்று கருத்து )

இத்தால்
ஸ்வ தேஹ ரக்ஷணத்தில் அஸக்தராய் இருக்கிற ஸம்ஸாரிகளை ரக்ஷிக்க வேணும் என்று
அதிலே ஒருப்பட்டு அவன் போக
போன இடத்தில் உண்டான வியஸன பரம்பரைகளை நினைத்து
அதுக்கு ஹேது பூதர் தாமாகவே அனுசந்தித்துப் பேசி
மங்களா ஸாஸன ரூபமாக ஈடுபடுகிறார் –

——-

அஞ்சன வண்ணனை ஆயர் கோலக் கொழுந்தினை
மஞ்சனமாட்டி மனைகள் தோறும் திரியாமே
கஞ்சனை காய்ந்த கழல் அடி நோவ கன்றின் பின்
என் செய்ய பிள்ளையை போக்கினேன் எல்லே பாவமே -3 2-1 – –

பதவுரை

அஞ்சனம் வண்ணனை–மை போன்ற நிறத்தை யுடையனும்
ஆயர் கோலம்–இடைக் கோலம் பூண்டுள்ளவனும்
கொழுந்தினை–(அவ் விடையர்க்குத்) தலைவனும்
பிள்ளையை–(எனக்குப்) பிள்ளையுமான கண்ணனை
மனைகள் தொறும்–(தன் வீட்டிற் போலவே) அயல் வீடுகள் தோறும்
திரியாமே–(இஷ்டப்படி) திரிய வொட்டாமல்
மஞ்சனம் ஆட்டி–(காலையில் குள்ளக் குளிர) நீராட்டி,
கஞ்சனை–கம்ஸனை
காய்ந்த–சீறி யுதைத்த
கழல்–வீரக் கழலை அணிந்துள்ள
அடி–திருவடிகள்
நோவ–நோம் படியாக
கன்றின் பின்–கன்றுகளின் பின்னே (மேய்க்கப் போ வென்று)
என் செய போக்கினேன்–ஏதுக்காகப் போக விட்டேன்!;
எல்லே பாவமே–மஹாபாபம்! மஹாபாபம்.

அஞ்சன வண்ணனை
வெளிறு கழற்றின அஞ்சனம் போலே இருக்கிற திரு மேனியை யுடையவனை
அஞ்சனம் -மை

ஆயர் கோலக் கொழுந்தினை
கன்றின் பின்னே போகிற போதை த்வரையும் –
திரு மேனியில் குறு வேர்ப்பும் –
அலைந்த திருக்குழலும் –
திருக் கையிலே பிடித்த பொற்கோலும்
ஆயரும் கொண்டாடும்படியாக -தர்ச நீயமாகையாலே கோலம் என்கிறது –

ஆயருக்கு முன்னோடிக் கார்யம் பார்க்க வல்லவன் என்று தோற்றுகையாலே கொழுந்து என்கிறது
அதாவது
கிருஷ்ணா கன்றுகளை மறித்துத் தவறாமல் மேய் – என்று அவர்கள் சொல்லுவதற்கு முன்பே
அவர்கள் கொண்டாட்டமும் மிகை என்னும்படி தன் பேறாக மேய்க்க வல்லனாய்
கன்றுகள் வயிறு நிறைதல் செய்தால் பேறு இழவு தன்னதாய் இருக்கை —

மஞ்சனமாட்டி மனைகள் தோறும் திரியாமே
முன்பு சொன்ன போதை குண ஹானிகளை மறந்து
திரு மஞ்சனம் செய்த போதை பிறக்கும் புகரையும் ஸுந்தர்யத்தையும்
கன்றுகளை மேய்த்து (தன் மனை போலவே )பிறர் மனைகளிலே ஸஞ்சரிக்கிற நடை அழகையும் கண்டு
தத் அநுபவம் பெறாத இழவு அன்றிக்கே

கஞ்சனை காய்த்த கழல் அடி நோவ
கம்சனுடைய அரக்கு என்ற மார்பிலே மாளிகைத் தளமாகவும் அரணாகவும்
அவன் உயர இருந்த இடத்திலே எழுப் பாய்ந்து
கஞ்சனும் வீழச் செற்றவன் (பெரிய திருமொழி )என்னும்படி
இந்த மாளிகைத் தளத்திலும் வரக்கு என்றவன் மார்பிலே பாய்ந்து நொந்தத் திருவடிகள் மிகவும் நோம் படி

கன்றின் பின் என் செய்ய பிள்ளையை போக்கினேன்
இவன் பக்வனாய் சத்ரு ஜெயம் பண்ண வல்லவன் ஆனாலும் பிள்ளை என்று இறே இவள் சொல்லுவது –
எந்த ப்ரயோஜனத்துக்ஜகாக
இவன் எது செய்ய வல்லவனாகப் போக விட்டேன் –

எல்லே பாவமே
ஐயோ ஐயோ இது ஒரு பாபம் இருந்த படி என் தான்
மத் பாபம் ஏவ -என்னக் கடவது இறே
எல்லே என்றது என்னே என்றபடி –

——–

பற்று மஞ்சள் பூசி பாவைமாரோடு பாடியில்
சிற்றில் சிதைத்து எங்கும்  தீமை செய்து திரியாமே
கற்றுத் தூளி உடை வேடர் கானிடைக் கன்றின் பின்
எற்றுக் என் பிள்ளையை போக்கினேன் எல்லே பாவமே – 3-2 2-

பதவுரை

பாடியில்–திருவாய்ப் பாடியில்
பற்று மஞ்சள் பூசி–பற்றுப் பார்க்கும் மஞ்சளை(த்திருமேனி யெங்கும் பெண்கள் கையால் தனித் தனியே) பூசப் பெற்று,
சிற்றில் சிதைத்து–(அப் பெண்கள் இழைக்கும்) சிற்றில்களை உதைத்தழித்து (இப்படி)
எங்கும்–எல்லா விடங்களிலும்
தீமை செய்து–தீம்புகளைச் செய்து கொண்டு
பாவை மாரொடு–அவ் விடைப் பெண்களோடே
திரியாமே–திரிய வொட்டாமல்,
கன்று–கன்றுகளினுடைய
தூளி உடை–தூள்களை யுடைத்தாய்
வேடர்–(அடித்துப் பிடுங்கும்) வேடர்களுக் கிருப்பிடமான
கான் இடை–காட்டிலே
கன்றின் பின்–கன்றுகளின் பின்னே (திரியும் படியாக)
என் பிள்ளையை–என் மகனை
எற்றுக்கு போக்கினேன்–ஏதுக்காக அனுப்பினேன்!

பற்று மஞ்சள் பூசி பாவைமாரோடு பாடியில்
திருவாய்ப்பாடியில் உள்ளார் எல்லாரும் மஞ்சள் அரைப்பார்கள் இறே
அவ்வோர் இடங்களிலே இவன் சென்று நிற்குமே
கிருஷ்ணா வா என்பார்கள் இறே
இவர்கள் நம்மை அழைக்கப் பெற்றோமே
கிருஷ்ணன் ஆகில் தீம்பன் என்கிற தேசத்திலே கிட்டச் செல்லுமே –

அவர்களும் நாலு இரண்டு குளிக்கு நிற்கும்படி நோவ-நேர – அரைக்கிறவர்கள் ஆகையாலே
தங்கள் உடம்பில் இழுசிக் கழுவிப் பார்த்தால் மஞ்சள் பற்றாது இருக்குமாகில் பின்னைப் பூசிக் குளித்தாலும்
கழுவின இடத்தில் பற்றாது என்று இவன் உடம்பிலே இழுசிக் கழுவிப் பார்ப்பார்கள்

பலரும் ஒருவர் இழுசின இடத்தில் ஒருவர் இழுசாமல் உடம்பு எங்கும் இழுசிக் கழுவிப் பார்க்கையாலே
உடம்பு எங்கும் இவர்கள் கையால் மஞ்சள் பூசப் பெற்றோமே
குளிக்கப் பெற்றோமே என்று இருக்கச் செய்தேயும்
நானும் உங்களோடு நீங்கள் பூசுகிற பற்று மஞ்சளும் பூசிக் குளிக்க நானும் கூடப் போருவேன்
என்னையும் கொண்டு போங்கள் என்றால் போலே சொல்லும் இறே -இவர்கள் பக்கல் நசையாலே –

இவர்களும் இவன் தீம்பன் -நம் பின் வர ஒண்ணாது -என்றும் –
கிருஷ்ணன் கிடாய் பெண்கள் கிடாய் என்ற ஊரார் பழிக்கு அஞ்சி இவனை நீக்கிப் போரு வார்களே
இவர்கள் கூட்டிக் கொள்ளாத வெறுப்பாலே –

சிற்றில் சிதைத்து எங்கும்  தீமை செய்து திரியாமே கற்றுத் தூளி உடை
தெருவிலே கொட்டகம் எடுத்து விளையாடுகிற பெண்களோடு
நானும் கொட்டகம் எடுத்து விளையாடுவேன் என்று சொல்லக் கூடுமே

சென்றவாறே அவர்களும்
இவன் கண்ணில் மணல் கொடு தூவிக் காலினால் பாயும் தீம்பன்
என்று கூட்டிக் கொள்ளார்களே

அவர்கள் கூட்டிக் கொள்ளாமையால்
அவர்கள் சிற்றிலையும் அழித்துத்
தான் ஸ்வைர ஸாரியுமாய்த் திரிகிறதும் காணப் பெறாத வெறுப்புக்கு மேலே
கற்றாக்களை மறித்து ஓடுகிற தூளியிலே மறையப் பட்ட வேஷத்தை யுடைய வேடர் வர்த்திக்கிற
காட்டிடையிலே போய் மேய்க்கிற கன்றின் பின்னே
வேடர் -நிரை கொள்ளுவார் ஆகவுமாம்

கானிடைக் கன்றின் பின் எற்றுக் என் பிள்ளையை போக்கினேன் எல்லே பாவமே
இவனைப் போக்கினதால் எனக்கு என்ன பிரயோஜனம்
கன்றுகளுக்கு என்ன பிரயோஜனம்
பிள்ளை தனக்கு என்ன பிரயோஜனம்
தமப்பனாருக்கும் இவ் வூருக்கும் என்ன பிரயோஜனம்
இவனை ஒழிய வேறே மேய்ப்பார் இல்லையோ
இவன் போகிற போது கண்டேன் ஆகில் நியமித்து மீட்கலாய்த்து இறே
அது செய்யப் பெற்றிலேன் ஓ ஓ இது என்ன கொடுமை தான் –

இப்பற்று மஞ்சள் பூசுகிற பிரகாரத்தை ஆழ்வார் திருமகளாரும்
மன்னனார் திரு மேனியில் பூசிக் கழுவவும் கண்டு போரா நின்றோம் இறே

சாத்தி திரு மஞ்சனம் செய்ய என்னாது ஒழிந்தது
அந்தப்புர பரிகரமானார் சொல்லும் வார்த்தையாக வேணும் என்று இறே
ஆழ்வார் தாமும் உற்ற தசையில் நாய்ச்சியார் கோடியிலே ஆவார் இறே —

———–

நன் மணி மேகலை நங்கை மாரொடு நாள் தோறும்
பொன் மணி மேனி புழுதி யாடித் திரியாமே
கன் மணி நின்றதிர்  கானத ரிடைக் கன்றின் பின்னே
என் மணி வண்ணனைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே – 3-2- 3-

பதவுரை

என்–என் மகனான
மணி வண்ணனை–நீல மணி போன்ற வடிவை யுடைய கண்ணனை,
நல்–லோகோத்தரமான
மணி–நவ மணிகள் பதித்த
மேகலை–மேகலையை (அணிந்துள்ள)
நங்கைமாரொடு–சவுந்தர்ய பூர்த்தியுடைய யுவதிகளோடு கூட
நாள் தொறும்–தினந்தோறும்
பொன் மணி மேனி–அழகிய நீல மணி போன்ற திருமேனியானது
புழுதி ஆடி–புழுதி படைக்கப் பெற்று(விளையாடி)
திரியாமே–திரிய வொண்ணாதபடி
கான்–காட்டிலே
(இவன் கன்றுகளை அழைக்கிற த்வநியாலும், அவை கூவுகிற த்வநியாலும்)
கல்–மலையிலே
மணி நின்று அதிர்–மணியினோசை போல பிரதி த்வநி யெழும்பப் பெற்றுள்ள (பயங்கரமான)
அதர் இடை–வழியிலே
(வருந்தும்படியாக)
கன்றின் பின்–கன்றுகளின் பின்னே
போக்கினேன்–போக விட்டேனே!
எல்லே பாவமே!

நன் மணி மேகலை நங்கை மாரொடு நாள் தோறும்-
நன்றாய் அழகியதாய் மங்களா பரணத்தையும் யுடையராய் –
ஜாதி உசிதமான குண பூர்த்தியும் யுடையரான ஸ்திரீகளோடே நாள் தோறும் நாள் தோறும் –

பொன் மணி மேனி புழுதி யாடித் திரியாமே–
பொன்னுருவாய் மணி யுருவில் பூதம் ஐந்தாய் -என்னுமா போலே
பொன் மணி மேனி-என்று இவர் அருளிச் செய்த படி பாரீர் –
(வேதாந்த பரம் அங்கு -இங்கு ஓலைப்புரம் கேட்டே போகாமல் ப்ரத்யக்ஷம் )

நாள் தோறும்-என்று
கன்று மேய்த்து வரும் அளவில் இவருக்கு ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழியாய்ச் செல்லுகிறது இறே

கன் மணி நின்றதிர்  கானத ரிடைக் கன்றின் பின்னே
மாணிக்கல் -மாணிக்க மலை
தூறுகள் வ்ருக்ஷங்கள் உண்டாம் படி மண் செறிந்த மலை அன்றிக்கே இருக்கும் மலைகளை மணி மலை என்னக் கடவதாய்
அது தான் இவன் கன்று மறித்து ஓடுகிற அதிர்த்தியாலும்
ஜாதி உசிதமாக அவை மீளும்படி அழைக்கிற சப்த விசேஷங்களாலும்
கன்றுகள் வேலுண்டு கத்துகையாலும்
பிரதி த்வனி எழும்படியான மணி மலையை யுடைத்தான காட்டுள் வழி இடங்களிலே என்னுதல்
திருவரையில் சாத்தின ரத்நக் கோர்வையில் சேர்ந்த கிண்கிணியில் பிரதி த்வனி யாதல்
ஏவம் பிரகாரமான காட்டில்

என் மணி வண்ணனைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே
நீல ரத்னம் ஏக தேச உபமானம் என்னும்படியான
மிக்க நிறத்தை யுடையவனைப் போக்க விட்டேன் –

———-

வண்ணக் கரும் குழல் மாதர் வந்து அலர் தூற்றிடப்
பண்ணிப் பல செய்திப் பாடி எங்கும் திரியாமே
கண்ணுக்கு இனியானை கானதரிடைக் கன்றின் பின்
எண்ணற்கு அரியானை போக்கினேன் எல்லே பாவமே -3 2-4 –

பதவுரை

கண்ணுக்கு இனியானை–கண்களுக்கு மிகவும் தர்சநீயனாய்
எண்ணற்கு அரியானை–(இத் தன்மையன் என்று) நினைக்க முடியாதவனாயுள்ள கண்ணபிரானை
இப் பாடி எங்கும்–இத் திருவாய்ப்பாடி முழுவதும்
பல செய்து–பல (தீமைகளைச்) செய்து (அத் தீமைகளினால்)
வண்ணம் கரு குழல்–அழகிய கறுத்த கூந்தலை யுடையரான
மாதர்–பெண் பிள்ளைகள்
வந்து–(தாயாகிய என்னிடம்அரை குலைய தலை குலைய ஓடி) வந்து
அலர் தூற்றிடப் பண்ணி–பழி தூற்றும்படியாகப் பண்ணிக் கொண்டு
திரியாமே–திரிய வொட்டாமல்
கான் அதர் இடை–காட்டு வழியிலே
கன்றின் பின்–கன்றுகளின் பின்னே (திரியும்படி)
போக்கினேன்–அனுப்பினேனே!
எல்லே பாவமே!

வண்ணக் கரும் குழல் மாதர்
நாநா வர்ண ரத்ன ஆபரணங்களாலே அலங்க்ருதமான குழலை யுடைய ஸ்த்ரீகள் என்னுதல்
வண்ணம் -வர்ணமாய் -ஜாதி இடைச்சிகள் என்னுதல்

வந்து அலர் தூற்றிடப்
தாம்தாம் க்ருஹங்களிலே பிள்ளை தீம்பு கண்டால் சிஷா ரூபமாகச் சொல்லி ஆறி விடுகை
இங்கு நின்றும் சென்றவர்களுக்குச் சொல்லி வெறுத்து ஆறி விடுகை அன்றிக்கே
இவன் தீம்புகளை ஒருவருக்கு ஒருவர் சொல்லி தரிக்கையும் அன்றிக்கே
நான் இருந்த இடம் தேடி இவர்கள் வந்து அலர் தூற்றும்படி பண்ணினான் இவன்

பண்ணிப் பல செய்திப் பாடி எங்கும் திரியாமே
அவை எல்லாம் செய்ய வல்லனோ என்னாத படியாகவும்
அலர் தூற்றுகிற இவர்கள் தங்களால் சொல்லி முடிக்க ஒண்ணாத படியாகவும்
பல தீம்புகளைச் செய்து இந்த ஊர் எங்கும் திரிகையும் கேட்க்கிற மாத்ரமும் போதுமோ
காணப் பெறாத நிர்பாக்யையான நான் –

கண்ணுக்கு இனியானை
மனதுக்கு இனியான் -என்பது பின்னை இறே
பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி ஸித்த அபஹாரிணாம் –
கண்ணுக்கு இனிமை கொடுப்பான் கரு முகில் வண்ணன் இறே
கண்ணுக்கு இள நீர் குழம்பு முதலானவை இவன் நிறம் போலே காணும்
கண் போன வழியே நெஞ்சும் போகையாலே இவன் தோஷம் எல்லாம் குணமாய்த் தோற்றும் இறே
தோஷா குணா

கானதரிடைக் கன்றின் பின்
காட்டில் சிற்றடிப் பாடான வழிகளிலே அதி மார்த்வமான திருவடிகளைக் கொண்டு
கன்றின் பின்னே திரியும் படி –

எண்ணற்கு அரியானை போக்கினேன் எல்லே பாவமே
தம்தாம் யத்னங்களாலே ஸாதனங்களை அனுஷ்ட்டித்தால்
அவை தானே பல வ்யாப்தமாய்
அவன் கிருபையாலும் அன்றிக்கே ஸித்திக்கும் என்று எண்ணுபவர்களுக்கு
எண்ணத்தின் படி ஆக்காதவனை

எண்ணும் எண்ணகம் அகப்படாய் கொல் (திருச்சந்த ) -என்றும்
எண்ணிலும் வரும் -(1-10-)-என்னச் செய்தே இறே
எண்ணற்கு அரியன் என்கிறது –

———

அவ்வவிடம் புக்கு அவ்வாயர் பெண்டிர்க்கு அணுக்கனாய்
கொவ்வைக் கனிவாய் கொடுத்து கூழமை செய்யாமே
எவ் வுஞ்சிலை உடை வேடர் கானிடைக் கன்றின் பின்
தெய்வத் தலைவனைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே -3-2-5- –

பதவுரை

தெய்வம்–தேவர்களுக்கு
தலைவனை–நிர்வாஹகனான கண்ணனை
அ அ இடம் புக்கு–(மச்சு மாளிகை முதலான) அவ்வவ் விடங்களில் (ஏகாந்தமாகப்) புகுந்து
அ ஆயர் பெண்டிர்க்கு–(அவ்வவ் விடங்களிலுள்ள) அவ்விடைப் பெண்களுக்கு
அணுக்கன் ஆய்–அந்தரங்கனாய்
(அவர்களுக்கு)
கொவ்வை கனி–கோவைப் பழம் போன்ற
வாய்–(தன்) அதரத்தை
கொடுத்து–(போக்யமாக-ஜீவனமாக ) கொடுத்துக் கொண்டு
கூழைமை செய்யாமே–கூழ்மைத் தன்மடித்துத் திரிய வொட்டாமல்
எவ்வும்–துன்பத்தை விளைக்குமதான
சிலை உடை–வில்லை(க்கையிலே) உடைய
வேடர்–வேடர்களுக்கு(இருப்பிடமான)
கான் இடை–காட்டிலே
கன்றின் பின் போக்கினேன் ;
எல்லே பாவமே!

அவ்வவிடம் புக்கு அவ்வாயர் பெண்டிர்க்கு அணுக்கனாய்
முற்றத்தோடும்
சிற்றில் தெருவிலும்
மச்சோடு மாளிகைகளிலும்
இப் பொய்கைகளிலும்
மார்கழி நீராடும் இடங்களிலும்
சோலைத் தடங்களிலும்
கடைவார் இடங்களிலும்
நிலவறைகளிலும்
புக்கு -அவ்வவ இடங்களில் இருந்த ஆயர் பெண்களுக்கு அந்தரங்கமான அடியானாய்

கொவ்வைக் கனிவாய் கொடுத்து
கோவைக் கனி போலே இருக்கிற திரு அதரங்களிலே அவர்களை ஜீவிப்பித்து

கூழமை செய்யாமே
கிருத்ரிம வியாபாரங்களைச் செய்து திரிகிறது காணப் பெறாமே
நாரணன் போம் இடம் எல்லாம் -( திருவாய் -3-7-5 )-என்றும்
இவள் நுழையும் சிந்தையள் (திருவாய் 6-5 )-என்றும்
அருளிச் செய்வது போலே இறே அவ்வவ்விடம் புக்குத் திரிவது

கூழமை -யாவது
உன்னை அல்லது அறியேன் -உன்னை அல்லது தரியேன் -என்று
கரு மலர்க் கூந்தல் படியே (பெருமாள் திருமொழி )-வாயது விரல் மார்பது வளை -என்றால் போல் சொல்லுகை இறே –

எவ் வுஞ்சிலை உடை வேடர் கானிடைக்
எவ்வு என்று ஏவாய்
ஏ என்று அம்புக்குப் பேராய்
அம்பும் வில்லும் யுடையராய் இருக்கிற வேடர் ஸஞ்சரிக்கிற காட்டின் நடுவே

கன்றின் பின் தெய்வத் தலைவனைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே
இமையோர் தலைவன் -(திரு விருத்தம் )
இன வாயர் தலைவன்–(திருவாய் -5-6-)என்னுமா போலே –

———-

மிடறு மெழு மெழுத் தோடே வெண்ணெய் விழுங்கிப் போய்
படிறு பல செய்திப் பாடி எங்கும் திரியாமே
கடிறு பல திரி  கானதரிடைக் கன்றின் பின்
இடற என் பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே -3- 2-6 –

பதவுரை

என் பிள்ளையை–என் மகனாகிய கண்ண பிரானை
வெண்ணெய்–வெண்ணெயை
மிடறு–கழுத்திலே
மெழுமெழுத்து ஓட–(உறுத்தாமல்) மெழுமெழுத்து ஓடும்படி
விழுங்கி–விழுங்கி விட்டு
போய்–(பிறரகங்களுக்குப்) போய்
பல படிறு–பல கள்ள வேலைகளை
செய்து–செய்து கொண்டு
இ பாடி எங்கும்–இவ் விடைச்சேரி முழுதும்
திரியாமே–திரிய வொட்டாமல்
பல கடிறு திரி–பல காட்டானைகள் திரியப் பெற்ற
கான் அதர் இடை–காட்டு வழியிலே
இடற–தட்டித் திரியும்படியாக
கன்றின் பின் போக்கினேன் ;
எல்லே பாவமே!

மிடறு மெழு மெழுத் தோடே வெண்ணெய் விழுங்கிப்
பொன் மிடறு அத்தனை போது அங்காந்தவன் -(கலியன் -10-6)-என்னும்படி
இடமுடைத்தான மிடறு உள் நெருங்கி வெண்ணெயாலே மெழு மெழுத்தது இறே
வாயில் வெண்ணெய் கொப்பளித்தால் போம்
கையில் வெண்ணெய் கழுவுதல் தலையிலே துடைத்தல் செய்யலாம் –
மிடற்றில் மெழு மெழுப்பு தெரியாது
ஆகையால் கிருத்ரிமம் நித்யமாகச் செல்லும் இறே

ஓட-என்றது
மிடற்றில் அடங்காத படி வாய் நிறைய அமுது செய்தாலும்
வருத்தம் அற உள்ளே இறக்குகை –

போய்ப் படிறு பல செய்திப் பாடி எங்கும் திரியாமே
போனால் செய்யும் தீம்புகளை இன்னது இன்னது என்று வஸிக்க -சொல்ல -வகுக்க -ஒண்ணாமையாலே
பல படிறு என்கிறார்
படிறு -தீம்பு

இப் பாடி எங்கும் திரியாமே
ஒரு தெரு இரண்டு தெருவோ
ஒரு முடுக்கு இரண்டு முடுக்கோ
ஓர் அகம் இரண்டு அகமோ
பஞ்ச லக்ஷம் குடி இருப்பும் இவன் அவதரித்த பின்பு ஒரு கோல் ஒரு மனை யாம்படியாக யுண்டான
இப்பாடி எங்கும் திரியாமே –

கடிறு பல திரி  கானதரிடைக் கன்றின் பின் –
துஷ்ட மிருகங்கள் பலவும் ஸஞ்சரிக்கிற காட்டு வழிகள் தோறும் திரிகிற கன்றுகளின் பின்னே
அன்றியே
கடிறு -களிறு ஆகவுமாம்
கானதர்–சிறு வழி யாகையாலே விலங்கி மறிக்க ஒண்ணாதே –
அத்தனை விரகு அறியாத முக்த்தனுமே –
கன்றின் பின் போகா நின்றால் காட்டதர் (காட்டு வழி )ச அவதியும் இன்றியே
என்று வயிறு பிடியாய்ச் செல்கிறது –

இடற என் பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே
ஓட இடறும்படி என் பிள்ளையைப் போக்கினேன்-

————

வள்ளி நுடங்கு இடை மாந்தர் வந்து அலர் தூற்றிட
துள்ளி விளையாடித் தோழரோடு திரியாமே
கள்ளி உணங்கு வெம் கானதரிடை கன்றின் பின்
புள்ளின் தலைவனை  போக்கினேன் எல்லே பாவமே 3-2 -7- – –

பதவுரை

புள்ளின் தலைவனை–பெரிய திருவடிக்குத் தலைவனான கண்ண பிரானை
வள்ளி–கொடி போன்று
துடங்கு–துவளா நின்றுள்ள
இடை–இடையை யுடைய
மாதர்–இடைப் பெண்கள்
வந்து–(தாயாகிய என்னிடத்தில்) வந்து (இவன் செய்த தீமைகளைச் சொல்லி)
அலர் தூற்றிட–பழி தூற்றிக் கொண்டிருக்கச் செய்தே
(அதை ஒரு பொருளாக மதியாமல்)
துள்ளி–(நிலத்தில் நில்லாமல்) துள்ளி
தோழரோடு–(தன்) தோழர்களோடு கூட
விளையாடி–விளையாடிக் கொண்டு
திரியாமே–திரிய வொட்டாமல்
கள்ளி–(மழை யில்லாக் காலத்திலும் பசுமை மாறாத) கள்ளிச் செடியுங்கூட
உணங்கு–(பால் வற்றி) உலரும் படியாய்
வெம்–மிக்க வெப்பத்தை யுடைய
கான் அதர் இடை–காட்டு வழியிலே

வள்ளி நுடங்கு இடை மாந்தர் வந்து அலர் தூற்றிட
வள்ளி -ஜாதிக்கொடி
ஒரு புடை ஒப்பாகப் போராமையாலே -நுடங்கு இடை-என்றது

மாதர் –
துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம் -என்னுமா போலே
எல்லாத்தாலும் இவனுக்குத் தகுதியானவர்கள் –

நுடங்கு இடை-
கிருஷ்ணனை நாலு இரண்டு பட்டினி கொள்ள வல்லரான பெரு மதிப்பை யுடையவர்கள்

வந்து அலர் தூற்றிட
அபிமதைகள் ஆகையும் அலர் தூற்றுகையும் என்ன சேர்த்தி தான் –
இவன் பொருந்து வர்த்தித்தாலும் அவர்களுக்குப் பொருந்தாமை தோற்றும் இறே பலர் ஆகையாலே
இவர்கள் க்ஷண கால விஸ்லேஷ அஸஹைகள் ஆகையாலே
குணங்கள் எல்லாம் தோஷங்களாகத் தோற்றும் இறே
இவர்கள் தங்களுக்குத் தாரகமும் இது தானே இறே

இது தான் கிருஷ்ணன் என்றும் பெண்கள் என்றும் பழி சொல்லுகிற ஊர் ஆகையாலே
தங்கள் பக்கல் பாவ பந்தம் இல்லாமை தோற்ற அலர் தூற்றுகிறார்கள் -என்னுதல்
வள்ளி மருங்குல் என் தன் மட மானினை –(கலியன் –3-7-1) என்ற இடத்தில் அவன் வரவு பொறுத்தது இறே
அவ்வளவும் பொறாமல் இறே இவர்கள் இடை படைத்து வந்து அலர் தூற்றுகிற படி –
நப்பின்னைப் பிராட்டியும் ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திருமகளும் -வில் -எருது -என்றால் போலே
அவன் வரும் அளவும் பொறுத்தார்கள் இறே

(நம இடைச்சொல் -கை கூப்பி தொழுது -நிதானம்
எனக்கு நான் அல்லேன் -நீ தாமதமாக வருவது பொறுக்காமல் ஊடல்-ப்ரணய ரோஷம் )

துள்ளி விளையாடித் தோழரோடு திரியாமே
இப்படி இவர்கள் நம்முடைய தோஷ குண ஹானிகளைத் தங்களுக்கு தாரகமாகச் சொல்லி அலர் தூற்றப் பெற்றோம்
என்கிற கர்வத்தால் வந்த ப்ரீதி ப்ரகரஷத்தாலே
தாய் முலைப்பாலாலே வயிற்றை நிறைத்து தன் இஷ்டத்தோடு இனம் சேர்ந்து விளையாடும் கன்றுகளைப் போலே
தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடே துள்ளி விளையாடித் திரியாமே –

கள்ளி உணங்கு வெம் கானதரிடை கன்றின் பின்
அ நாவ்ருஷ்டியிலும் பசுமை குன்றிப் பால் மாறாத கள்ளிகளும் குருத்து வற்றி உலரும்படி இறே
காட்டில் வெம்மை தான் தோற்றுவது
துன்னு வெயில் வறுத்த வெம் பரல் மேல் (பெரிய திரு மடல்- 50 )-என்னக் கடவது இறே –

அதாவது
வெய்யிலாலே வெம்மை உண்டாகை இன்றிக்கே வெய்யில் உஷ்ணம் தணிந்தாலும்
வெய்யிலுக்கும் வெம்மை கொடுக்க வற்றாய் இறே காட்டில் பருக்கை தான் இருப்பது –
இப்படி இருக்கிற காட்டு வழிகளிலே போகிற கன்றுகளின் பின்னே
இவ்வழியிலே ( வைதேகி நடந்ததை பெரிய திருமடல் ) ஜனக ராஜன் திருமகள் நடந்தாள் என்றால்
கிருஷ்ணனுக்கும் கன்றுகளுக்கும் சொல்ல வேணுமோ

புள்ளின் தலைவனை  போக்கினேன் எல்லே பாவமே
வேதமயனாய் -மநோ ஜவனான பெரிய திருவடி கருத்து அறிந்து நடத்துகிறவனைக்
கால் நடையே போக்கினேன்
புட் பாகன் -(திருவாய் -8-10)
அஞ்சிறைப் புள் தனிப்பாகன் (திரு நெடும் தாண்டகம் )–என்னக் கடவது இறே –

———

பன்னிரு திங்கள் வயிற்றில் கொண்ட அப்பாங்கினால்
என் இளம் கொங்கை அமுதமூட்டி எடுத்தி யான்
பொன்னடி நோவப் புலரியே கானில் கன்றின் பின்
என்னிளம் சிங்கத்தைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே 3-2-8- –

பதவுரை

என் இள சிங்கத்தை–எனது சிங்கக் குட்டி போன்ற கண்ணபிரானை
பன்னிரு திங்கள்–பன்னிரண்டு மாஸ காலம்
வயிற்றில் கொண்ட அப் பாங்கினால்–(என்) வயிற்றிலே வைத்து நோக்கின அப்படிப்பட்ட அன்புக்கேற்ப
யான்–(தாயாகிய) நான்
என்–என்னுடைய
இள–குழைந்திரா நின்றுள்ள
கொங்கை–முலையிலுண்டான
அமுதம்–பாலை
ஊட்டி–(அவனுக்கு) உண்ணக் கொடுத்து
எடுத்து–வளர்த்து
(இப்படியாக அருமைப்பட நோக்கின பிள்ளையை)
புலரியே–(இன்று) விடியற் காலத்திலேயே (எழுப்பி)
பொன் அடி நோவ–அழகிய திருவடிகள் நோவெடுக்கும் படியாக
பொன் -மென்மையால் வந்த மதிப்பு
கானில்–காட்டிலே
கன்றின் பின் போக்கினேன்;
எல்லே பாவமே!

பன்னிரு திங்கள் வயிற்றில் கொண்ட அப்பாங்கினால்
கர்ம நிபந்தனமாக சர்வரும் பத்து மாஸம் கர்ப்ப வாஸம் செய்யா நிற்க
இவனுக்கு அநுக்ரஹ நிபந்தனம் ஆகையாலே பன்னிரண்டு மாஸம் கர்ப்ப வாஸம் செய்தான் இறே
இவள் தானும் பன்னிரண்டு மாசமும் தானே சுமந்து பெற்றாளாக இறே நினைத்து இருப்பதும் –

மத்யஸ்த்தரும் –
(தத்துக் கொண்டாள் கொலோ) தானே பெற்றாள் கொலோ என்று சம்சயித்து
இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையாள் -என்று இறே நிர்ணயிப்பது
பெற்றவள் ஒன்றும் பெற்றிலள் -பெறாதவள் எல்லாம் பெற்றாள் -என்பது –
நந்தன் பெற்றனன் -நங்கள் கோன் பெற்றிலன் -என்று அவள் தானும் சொன்னாள் இறே

அப் பாங்கினால்-
தான் பிள்ளைக்கு அனுகுணமாக வர்த்தித்த பிரகார விசேஷங்களாலே நோவு பட்டாளும் தானாக இறே நினைத்து இருப்பது –
இரண்டு மாசம் ஏற வேண்டிற்று யசோதைப் பிராட்டி தன் பிள்ளை என்று அபிமானித்துப் பேணி வளர்க்க வேணும்
என்னும் ப்ரஸித்திக்கும் லோக ப்ரஸித்திக்குமாக இறே
இவள் தான் பெற்றாள் தானாகவும்
பிறந்தான் அவனாகவும் -சொன்னாள் ஆகிறாள் –

இவர் தாம் இங்கன் அருளிச் செய்கைக்கு அடி
இம் மாயம் வல்ல பிள்ளை நம்பி உன்னை என் மகனே என்பர் நின்றார் –என்கிற இடத்தில்
தம்முடைய பக்தி பாரவஸ்யத்தை அவளுடைய பாவனையாலே அருளிச் செய்கையாலும்
கம்சனும் போய் காலமும் அதீதமாய் இருக்கச் செய்தேயும்
கம்ஸ பயம் தத் காலம் போலே தோன்றுகையாலே வெளியிட மாட்டாரே –
இது வெளியிட வல்லார் –துர்கை தான் ஆதல் -ஸ்ரீ நாரத பகவான் போல்வார் ஆதல் இறே
பெரிய பாரதம் கை செய்து ஐவருக்குத் திறங்கள் காட்டியிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும் என்று வெளியிட்டவரும்
இது வெளியிடாமல் பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாறும் – என்றார் அத்தனை இறே

ஐவருக்குத் திறங்கள் காட்டியிட்டுச் செய்தவற்றையும் குண கத மாயம் என்றவர் –
இது தன்னையும் வெளியிட்டு மாயம் என்னக் குறை என் என்னில்
அது சக்தி ஜீவிக்கிற காலம் ஆகையாலே வெளியிட்டு மாயம் என்னவுமாம் –
இது அசத்தி ஜீவிக்கிற காலம் ஆகையாலும் -அவன் வெளியிட்ட அவற்றையும் மறைக்கிறவர்கள் ஆகையாலும்
வெளியிட மாட்டார்கள் இறே
ஆனாலும் இவர்கள் -ந ப்ரூயாத் -என்று பேசாது இருக்கை இறே அடுப்பது –
அங்கன் இன்றியே பூத ஹிதங்களான கார்யங்களை அவன் தான் செய்தாலும் வெளியிடாமை
அவனுக்குப் பிரியமானால் வெளியிடாமை இறே ஆவது –
வெளியிட்டவர்களும் வெளியிட்டது -ஸத்யம் பூத ஹிதம் ப்ரோக்தம் -என்று இறே
இவர்கள் தன்னை வளையம் அசையாமல் நோக்கும்
அந்தர்யாமித்வ பரருக்கும் போலி என்னலாம் இறே –

என் இளம் கொங்கை அமுதமூட்டி எடுத்தி யான்
பிள்ளை முழுசி முலை நெருடும் காலத்து -வரக்கு-என்று இருக்கை அன்றிக்கே
குழைந்து முலை சுரக்கையாலே-என் இளம் கொங்கை -என்கிறாள்
இவள் முலையில் சுரக்கிற பாலில் -வண்மை -உண்டாகிலும்
முலையில் வன்மை அற்று இளகிப் போலே காணும் இருப்பது –

நான் எடுத்து அணைத்து அமுதமூட்டி இருக்கச் செய்தேயும்
பொன்னடி நோவப் புலரியே கானில் கன்றின் பின்
தண் போது கொண்ட தவிசு -நெரிஞ்சி -என்னும்படி மார்தவமாய் ஸ்ப்ருஹ அவஹமுமான திருவடிகள்
உளைந்து நோம்படி சிறுகாலே காட்டிலே கன்றின் பின்னே என் இளம் சிங்கத்தைப் போக்கினேன்

என்னிளம் சிங்கத்தைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே
என்னிளம் சிங்கம் -ஸிம்ஹ கன்று
தன் இஷ்டத்திலே ஸஞ்சரிக்கிற சிம்ஹக் கன்று போலே இருக்கிறவனைப் போக்கினேன்

————

குடையும் செருப்பும் கொடாதே தாமோதரனை நான்
உடையும் கடியன ஊன்று வெம் பரற்களுடைக்
கடிய வெம் கானிடைக் காலடி நோவக் கன்றின் பின்
கொடியனேன் பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே -3 2-9 –

பதவுரை

என் பிள்ளையை–என் மகனான
தாமோதரனை–கண்ணபிரானை,
குடையும்–குடையையும்
செருப்பும்–செருப்பையும்
கொடாதே–(அவனுக்குக்) கொடாமல்
கொடியேன் நான் -கொடியவளாகிய நான்
உடையும்–(ஸூர்யனுடைய வெப்பத்தாலே) உடைந்து கிடப்பனவாய்
கடியன–கூரியனவாய்க் கொண்டு
ஊன்று–(காலிலே) உறுத்துவனவாய்
வெம்–(இப்படி) அதி தீக்ஷ்ணமான
பரற்கள் உடை–பருக்காங் கல்லை யுடைய
கடிய வெம்–அத்யுஷ்ணமான
கான் இடை–காட்டிலே
கால் அடி நோவ கன்றின் பின் போக்கினேன்
எல்லே பாவமே!

குடையும் செருப்பும் கொடாதே –
வர்ஷ வாத ஆதப பரிஹாரமாய் இருக்கிற குடையும்
கண்டகாக்ர பரிஹாரமுமாய்
வெம் மணல் வெம் புழுதி வெம் பருக்கைகளுக்குப் பரிஹாரமுமாய் இருக்கிற பாதுகமும்
கொடுத்துப் போலே காணும் எப்போதும் போக விடுவது
சென்றால் குடையாம் நின்றால் மரவடியாம் வஸ்துவுக்கு இறே இவள் உபகரிக்கிறது –

தாமோதரனை நான்
தனக்கு கட்டவும் அடிக்கவும் எளியனாய் பவ்யனுமாய் போரு கையாலே தாமோதரன் என்கிறாள்
பரமபத மத்யே அதிபதியாய் அப்ரகம்ப்யனாய் இருக்கிறவன் இறே இங்கனே எளியன் ஆனான் –

உடையும் கடியன ஊன்று வெம் பரற்களுடைக் கடிய வெம் கானிடைக் காலடி நோவக்
வெம்மையாலே தான் உடைவதாய்-உடைந்தாலும் கூர்மை கெடாமல் ஊன்றுவதாய்
அது தன்னை வருந்திக் கடந்து ஒத்த நிலத்திலே மிதித்தாலும் நெருப்புத் தகட்டிலே மிதித்தால் போலே இருப்பதாய்
வெம்மை ஆற்றுகைக்கு ஓர் இடமும் இன்றிக்கே ஜல வர்ஜிதமான கொடிய காட்டிலே –

அன்றிக்கே
உடை என்ற இதை
குடையும் செருப்பும் என்றத்தோடே அந்வயிக்கவுமாம்
பரியட்டும் உடைத் தோலாய் இருக்கை ஜாதி உசிதம் இறே

கன்றின் பின்
கன்றுகள் கத்யாகதி (கதி ஆகதி போகும் வரும் வழி ) அறியாமல் கொடிய காட்டிலே துள்ளிப் போகா நின்றால்
கன்றுகள் நோவு அறியும் ஒழியத் தன் திருவடிகள்
பிடிக்கும் மெல்லடி –
தளிர் புரையும் திருவடி -என்னும் அது அறியானே –

கொடியனேன் பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே
அக்காடு நீர் நிழல் என்னும்படி நான் கொடியேன் என்கிறாள்
கொடியேனான நான்
பிள்ளை யுடைய அருமையும் பெருமையும் சீர்மையும்
என் பிள்ளை என்கிற அபிமானமும் போக்கின பின்பு போலே காணும் என்கிறாள் —

———-

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார்-

என்றும் எனக்கு இனியானை என் மணி வண்ணனைக்
கன்றின் பின் போக்கினேன் என்ற யசோதை கழறிய
பொன் திகழ் மாடப் புதுவையர் கோன் பட்டன் சொல்
இன் தமிழ் மாலைகள் வல்லவர்க்கு இடர் இல்லையே -3 2-10 –

பதவுரை

என்றும்–‘எப்போதும்
எனக்கு–(தாயாகிய) எனக்கு
இனியானை–இனிமையைத் தருமவனாய்
என்–என்னுடைய
மணி வண்ணனை–நீல மணி போன்ற வடிவை யுடையனான கண்ணபிரானை
கன்றின் பின் போக்கினேன் என்று–கன்றுகளின் பின்னே (காட்டில்) போக விட்டேனே!’ என்று
அசோதை–யசோதைப் பிராட்டி
கழறிய–(மனம் நொந்து) சொன்னவற்றவை
சொல்–அருளிச் செய்த
பொன்–பொன் மயமாய்
திகழ்–விளங்கா நின்றுள்ள
மாடம்–மாடங்களை யுடைய
புதுவையர்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலுள்ளவர்களுக்கு
கோன்–நிர்வாஹகரான
பட்டன்–பெரியாழ்வாருடைய
இன்–போக்யமான
தமிழ் மாலைகள்–தமிழ்ச் சொல் மாலைகளை
வல்லவர்க்கு–ஓத வல்லவர்களுக்கு
இடர் இல்லை–(ஒரு காலும்) துன்பமில்லையாம்.

என்றும் எனக்கு இனியானை
ப்ரவாஹ ரூபேண அன்றிக்கே -கால தத்வம் உள்ளதனையும்
என்னளவில் வ்யாமோஹ நிபந்தநமான ரஷ்யத்வம் மாறாதவனை
இத்தாலே இறே இவருக்கு இனிமை பிறப்பிக்கலாவது –

என் மணி வண்ணனைக்
நீல ரத்னம் போன்ற தன் விக்ரஹ வை லக்ஷண்யத்தாலே
என்னை சித்த அபஹாரம் பண்ன்னு மவனை

கன்றின் பின் போக்கினேன் என்ற யசோதை கழறிய
விளைவது அறியாதே கன்றின் பின் போக விட்டேன் என்று யசோதை கிலேசித்துச் சொன்ன பிரகாரத்தை
இவர் என்றும் என்றதில் –
இவளுக்கும் தமக்கும் உள்ள தூரம் போரும் காணும்
எனக்கு இனியான் என்றதும்
இவளுடைய என்றும் இனிமையும் ஓவ்பாதிகம் இறே

(எப்போதும் இனியவனாயும் இனிமையில் உயர்த்தியும்
பெரியாழ்வாருக்கு யசோதை விட ஏற்றம் உண்டே
இவருக்கு நிருபாதிகம் -அவளுக்கு ஓவ்பாதிகம் )

கன்றின் பின் போக்கினேன் என்றதும்
பூர்வவத்

பொன் திகழ் மாடப் புதுவையர் கோன் பட்டன் சொல்
நன்றான பொன்னாலே செய்யப்பட மாடங்களை யுடைத்தான திருப்புதுவைக்கு
நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த

இன் தமிழ் மாலைகள் வல்லவர்க்கு இடர் இல்லையே
இனிதான தமிழாலே செய்யப்பட்ட இப்பத்துப் பாட்டையும் ஸ அபிப்ராயமாக சொல்ல வல்லவர்களுக்கு

தமிழுக்கு இனிமையானது –
தாது விபக்திகளாலே அதி வியாப்தியும்
ப்ரக்ருதி மாத்ரத்தாலே அவ்யாப்தியுமான விகல்பங்கள் இன்றிக்கே
ஸ்ருத மாத்ரத்தாலே
நடை விளங்கிப் பொருள் தோன்றி இனிதாய் இருக்கை –

(சைந்த்யம் -உப்பு குதிரை -லவணம் -சமஸ்க்ருதம் சற்று குழப்பும் -தாதுவால் வந்த குழப்பம் -அதி வியாப்தி
ராமேன் பானே ந ஹத ராவணனைக் கொன்றான்
மூன்றாம் வேற்றுமை கர்த்தா கருவி இரண்டுக்கும் உண்டே
ராமனால் பானத்தால் -விபக்தியால் வரும் குழப்பம் -அதி வியாப்தி-
கர்த்ரு கரண சம்பந்தம் அறிய வேண்டுமே -)

இடர் இல்லையே
அவனுடைய விஸ்லேஷத்தால் வரும் துக்கம் என்னைப் போலே அனுபவிக்க வேண்டா என்கிறார் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-1—தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு—-

June 16, 2021

இத்திரு மொழியில் -இன்று முற்றும் -இன்று முற்றும் -என்றத்தை இவர் ஆதரிக்கிறது
சேற்றால் எறிந்து –
விண் தோய் மரத்தினால்
படும்படு பைந்தலை மேல் எழப் பாய்ந்து -என்றால் போலே
தீம்புகளைத் தவிர்க்க நினைத்து
இன்று முற்றும் -இன்று முற்றும் -என்று இவர் நியாம்யனாய் –
இன்று தலைக் கட்டும் என்று அத்யவசித்துச் சொல்லுகிறார் –

கீழே இன்று முற்றும் இன்று முற்றும் -என்று தாம் மீட்கப் பார்த்த அளவிலே
மீளாமல்-மீண்டும் தீம்பிலே கை வளர்ந்து செல்ல
தாமும் வயிறு பிடியோடே பின் சென்ற பிரகாரத்தை
யசோதைப் பிராட்டி பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் –
(கௌசல்யை பார்யா சகோதரி போல் இவருக்கும் எல்லா பாவமும் உண்டே )

தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு தளர் நடை இட்டு வருவான்
பொன் ஏய்  நெய்யோடு பால் அமுதுண்டொரு புள்ளுவன் பொய்யே தவழும்
மின்னேர் நுண் இடை வஞ்ச மகள் கொங்கை துஞ்ச வாய் வைத்த பிரானே
அன்னே உன்னை அறிந்து கொண்டேன்  உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-1 – –

பதவுரை

தன் நேர்–(வயஸ்ஸாலும் வளர்த்தியாலும்) தன்னோடு ஒத்த
ஆயிரம் பிள்ளைகளோடு–ஆயிரம் பிள்ளைகளோடு கூட
தளர் நடை இட்டு–தளர் நடை நடந்து
வருவான் -வருகின்ற கண்ணபிரானே!
பொன் ஏய்–(நிறத்தால்) பொன்னை ஒத்திரா நின்ற
நெய்யோடு–நெய்யோடு கூட
பால் அமுது–போக்யமான பாலையும்
(இடைச்சேரியில் களவு கண்டு)
உண்டு–அமுது செய்து
(ஒன்றுமறியாத பிள்ளை போல்)
பொய்யே–கபடமாக
தவழும்–தவழ்ந்து வருகின்ற
ஒரு புள்ளுவன் ஒப்பற்ற கள்ளனே!
மின் நேர்–மின்னலைப் போன்று
நுண்–அதி ஸூக்ஷ்மமான
இடை–இடையையும்
வஞ்சம்–வஞ்சனையையுமுடையளான
மகள்–பூதனை யென்னும் பேய் மகள்
துஞ்ச–மாண்டு போம்படி
கொங்கை-(அவளுடைய) முலையிலே
வாய் வைத்த–தன்னுடைய வாயை வைத்து (சுவைத்து)
பிரானே–நாயனே
உன்னை–(நம் பிள்ளை என்று இது வரை என்னால் பாவிக்கப் பட்ட) உன்னை
அறிந்து கொண்டேன்–(அருந்தெய்வம் என்று இன்று ) தெரிந்து கொண்டேன்
(ஆதலால் )
உனக்கு-உனக்கு
அம்மம் தர–முலை கொடுக்க
அஞ்சுவன்–பயப்படா நின்றேன்
அன்னே–அன்னே -அம்மே என்று அச்சத்தால் சொல்லுகிற வார்த்தை

தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு இத்யாதி —
கிருஷ்ணன் திருவாய்ப்பாடியிலே அவதரித்த போது கிருஷ்ணனோடு ஓக்க ஆயிரம் பிள்ளைகள் சேரப் பிறந்தார்கள்
என்று சொல்லுவது ஒரு பிரசித்தியும் உண்டு இறே
பிறப்பாலும் வளர்ப்பாலும் வயஸ்ஸாலும் அந்யோன்யம் ஸ்நேஹத்தாலும் ஓரு புடை ஒப்புச் சொல்லலாய் இருக்கையாலே –
யேந யேந தாந தாந கச்சதி -பரம ஸம்ஹிதா -நித்ய ஸூரிகளும் உடன் வருவார்கள் அன்றோ –

ஊரும் நாடும் முஹூர்த்தமும் ஓக்க பிறந்தாலும் தளர் நடையும் ஒத்தால் தானே
தன்னேராயிரம் என்னலாம்

பால்யாத் பிரபர்த்தி சுஸ்நிக்த –போலே இறே

பொன்னே இத்யாதி
பொன் போலே நிறத்தை யுடைத்தான நெய்யோடு கூடி சர்வ சாதாரணமான
பால் அமுதை யுண்டு

ஓரு புள்ளுவன் பொய்யே தவழும்
புள்ளுவம் ஆவது மெய் போல் இருக்கும் பொய்

அநஸ்நனோ –என்று அஞ்சா நின்றேன்
அஸ்நாமி -என்பிக்கவும் மாட்டுகிறேன் அல்லேன்
தேவர்களுக்கு அம்ருதமும் மநுஷ்யர்களுக்கு அன்னமும் நியதம் அன்றோ –
அம்ருதாஸநர் அன்நாஸநர் ஆவாரோ
தேவத்வம் தோன்றா நின்றது -மேன்மை தோன்றுகையாலே
அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோமே என்னக் கடவது இறே
ஆழி பணி கொண்டானால் -என்று கீழில் திருமொழியில் மேன்மை தோன்றிற்று இறே

அம்மம் தரவே
தவழுகை பொய் என்றவோ பாதி அம்மம் என்கிற இவன் சொலவும் பொய் என்று தோற்றா நிற்கச் செய்தேயும்
அவன் சொலவை அனுகரிக்கிறார் —

தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு தளர் நடை இட்டு வருவான்
பொன் ஏய்  நெய்யோடு
பொய்யே தவழும்
ஓரு புள்ளுவன்
வாய் வைத்த பிரானே
அன்னே உன்னை அறிந்து கொண்டேன்
உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே–என்று அந்வயம்
கீழில் படர்க்கை எல்லாம் முன்னிலை –

———

பொன் போல் மஞ்சனமாட்டி யமுதூட்டிப் போனேன் வரும் அளவு இப்பால்
வல் பாரச் சகடம் இறச் சாடி வடக்கிலகம் புக்கு இருந்து
மின் போல் நுண் இடையாள் ஒரு கன்னியை வேற்று உருவம் செய்து வைத்த
அன்பா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-2 – –

பதவுரை

பொன் போல்–பொன்னைப் போல்
(உன் வடிவழகு விளங்கும்படி)
மஞ்சனம் ஆட்டி–(உன்னைத்) திருமஞ்சனம் செய்வித்து
அமுது ஊட்டி–(அதன் பிறகு) அமுது செய்யவும் பண்ணி விட்டு
போனேன்–(யமுனை நீராடப்) போன நான்
வரும் அளவு இப் பால்–(மீண்டு) வருவதற்குள்ளே
வல்–வலி வுள்ளதும்
பாரம்–கனத்ததுமாயிருந்த
சகடம்–சகடமானது
மிற–(கட்டுக் குலைந்து) முறியும்படி
சாடி–(அதைத் திருவடியால்) உதைத்துத் தள்ளி
(அவ்வளவோடும் நில்லாமல்)
வடக்கில் அகம்–(இவ் வீட்டுக்கு) வடவருகிலுள்ள வீட்டிலே
புக்கு இருந்து–போய் நுழைந்து
(அவ் வீட்டிலுள்ள)
மின் போல் நுண் இடையால்–மின்னலைப் போன்ற நுட்பமான இடையை யுடையளான
ஒரு கன்னியை–ஒரு கன்னிகையை
வேறு உருவம் செய்து வைத்த–(கலவிக் குறிகளால்) வேறுபட்ட வடிவை யுடையளாகச் செய்துவைத்த
அன்பர்–அன்பனே!
உன்னை அறிந்து கொண்டேன்;
உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன் ;

பொன் போல் இத்யாதி –
அழுக்கு அற்று பிரகாசிக்கிற ஷோடஸ வர்ணியான பொன்னாலே திரு மஞ்சனம் செய்து
என்னிளம் கொங்கை அமுதமூட்டி யமுனை நீராடப் போனேன் –

வரும் அளவிப்பால்
இவ்விடத்தில் நான் வரும் அளவில்

வன் பாரச் சகடம் இறச் சாடி
வலிதாய் கனவிதாய் இருக்கிற சகடத்தை முடியும்படியாகத் திருவடிகளாலே நிரஸித்து

வடக்கில் அகம் புக்கு இருந்து

தனக்கு ஸ்நேஹியுமாய் மின் போலே நுண்ணிய இடையையும் யுடையவளாய்
உபமான ரஹிதையுமாய் நவ யவ்வநையுமுமாய் இருப்பாள் ஒருத்தியை

வேற்று உருவம் செய்து வைத்த –
(நாநா வ்ரணாயாணம் )நக வ்ரணாபரணம் செய்து வைத்த

அன்பா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் –
கண்டது ஒன்றில் மேல் விழும்படியான ஸ்நேஹத்தை யுடையவனே –
உன்னை அறிந்து கொண்டேன்

வடக்கு -பக்தி – (நாயனார் -பக்தி சாதனாந்தரம்-வேற்று அகம் )

——–

கும்மாயத்தொடு வெண்ணெய் விழுங்கி குடத் தயிர் சாய்த்துப் பருகி
பொய் மாய மருதான அசுரரை பொன்று வித்து இன்று நீ வந்தாய்
இம் மாயம் வல்ல பிள்ளை நம்பீ உன்னை என் மகனே என்பர் நின்றார்
அம்மா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே 3-1-3- –

பதவுரை

(கண்ணபிரானே!)
கும்மாயத்தோடு–குழையச் சமைத்த பருப்பையும்
வெண்ணெய்–வெண்ணெயையும்
விழுங்கி–விழுங்கி விட்டு
குடம் தயிர்–குடத்தில் நிறைந்த தயிரை
சாய்த்து–(அந்தக் குடத்தோடு) சாய்த்து
பருகி–குடித்தும்
பொய் மாயம் மருது ஆன அசுரரை–பொய்யையும் மாயச் செய்கையை யுமுடைய
அஸுரர்களால் ஆவேசிக்கப் பெற்ற (இரட்டை) மருத மரங்களை
பொன்று வித்து–விழுந்து முறியும் படி பண்ணியும்
நீ–(இவ்வளவு சேஷ்டைகளைச் செய்த) நீ
இன்று–இப்போது
வந்தாய்–(ஒன்றுஞ் செய்யாதவன் போல) வந்து நின்றாய்;
இம் மாயம்–இப்படிப்பட்ட மாயச்செய்கைகளை
வல்ல–செய்ய வல்ல
பிள்ளை–பிள்ளாய்!
நம்பி–(அந்தப் பிள்ளைத் தனத்தால்) பூர்ணனானவனே!
உன்னை–(இப்படி யிருக்கிற) உன்னை
நின்றார்–(உன் வாசி அறியாத) நடு நின்றவர்கள்
என் மகனே என்பர்–என் (வயிற்றிற் பிறந்த) சொல்லா நின்றார்கள்;
(நானோ வென்றால் அப்படி நினையாமல்)
உன்னை அறிந்து கொண்டேன்–(இவன் ஸர்வேச்வரன் என்று) உன்னைத் தெரிந்து கொண்டேன்;
(ஆதலால்,)
அம்மா–ஸர்வேச்வரனே!
உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன்-

கும்மாயத்தொடு வெண்ணெய் விழுங்கி
கும்மாயத்தோடே கூட வெண்ணெயையையும் அமுது செய்து

குடத் தயிர் சாய்த்துப் பருகி–
பாத்ர கதமான தயிரை அத்தோடே சாய்த்து அமுது செய்த –

பொய் மாய மருதான அசுரரை பொன்று வித்து –
பொய்யருமாய் -க்ருத்ரிமருமாய் மருத்தாய் நின்ற அஸூரர்களை முடியும்படி பண்ணி

இன்று நீ வந்தாய்
இப்போது ஒன்றும் செய்யாதாரைப் போலே வந்தாய்

இம் மாயம் வல்ல பிள்ளை நம்பீ
இப்படிப்பட்ட க்ருத்ரிமங்களாலும்
பிள்ளைத் தனத்தாலும்
பூர்ணன் ஆனவனே

உன்னை என் மகனே என்பர் நின்றார்
உன்னை அறியாதார் என் மகனே என்று சொல்வார்கள் –

அம்மா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே
என் மகன் அன்று என்றும்
எல்லார்க்கும் ஸ்வாமி என்றும்
அறிந்து கொண்டேன்

——————

மையார் கண் மட வாய்ச்சியர் மக்களை மையன்மை செய்தவர் பின் போய்க்
கொய்யார் பூம் துகில் பற்றித் தனி நின்று குற்றம் பல பல செய்தாய்
பொய்யா உன்னை புறம் பல பேசுவ புத்தகத்தக்குள் கேட்டேன்
ஐயா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-4 – –

பதவுரை

மை ஆர் கண்–மையை அணிந்துள்ள கண்களையும்
மடம்–மடப்பம் என்ற குணத்தை யுமுடையரான
ஆய்ச்சியர் மக்களை–இடைப் பெண்களை
(உன் விஷயத்திலே)
மை யன்மை செய்து–மோஹிக்கப் பண்ணி
(அப் பெண்களுடைய)
கொய் ஆர் பூ துகில்–கொய்தல் நிறைந்த அழகிய புடவைகளை
பற்றி–பிடித்துக் கொண்டு
அவர் பின் போய்–அப் பெண்களின் பின்னே போய்
தனி நின்று–தனி யிடத்திலே நின்று
பல பல குற்றம்–எண்ணிறந்த தீமைகளை
செய்தாய்–(நீ) பண்ணினாய்;
(என்று யசோதை சொல்ல,’ நீ கண்டாயோ?’ என்று கண்ணன் கேட்க)
(அதற்கு யசோதை சொல்கிறாள்;)
பொய்யா–(தீ மை செய்தது மல்லாமல், செய்ய வில்லை யென்று) பொய் சொல்லுமவனே!
உன்னை–உன்னைக் குறித்து
புத்தகத்துக்கு உள–ஒருபுஸ்தக மெழுதுகைக்குத் தகுந்துள்ளனவாம்படி
பேசுவ–சொல்லப் படுகின்றனவான
பல புறம்–பற்பல உன் சொற்கள்
கேட்டேன்–(என் காதால்) கேட்டிருக்கின்றேன்;
ஐயா–அப்பனே
(உன்னை அறிந்து கொண்டேன்;)
உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன்;

மையார் கண் மட வாய்ச்சியர் மக்களை
அஞ்சனத்தாலே ( அஞ்சனாதிகளாலே ) அலங்க்ருதமான கண்களையும்
ஆத்ம குணங்களில் பிரதானமான மடப்பத்தையும்
குடிப்பிறப்பையும் யுடையரான பெண்களை

மையன்மை செய்து
உன் பக்கலிலே ஸ்நேஹி களாய்
தாய்மார் முதலானவர்களுக்கு வச வர்த்திகள் ஆகாத படி உன்னுடைய ஸுந்தர்யாதிகளாலே பிச்சேற்றி
(என் சிறகின் கீழ் அடங்காப் பெண் -என்னும் படி பண்ணுவான் )

அவர் பின் போய்
அவர்களுடைய பின்னே போய்

கொய்யார் பூம் துகில் பற்றி
கொய்தல் ஆர்ந்து இருந்துள்ள அழகிய பரியட்டங்களின் கொய்ச்சகங்களைப் பிடித்துக் கொண்டு
அவர்கள் பின்னே போய் என்கை –

தனி நின்று குற்றம் பல பல செய்தாய்
ஏகாந்த ஸ்தலத்திலே நின்று
அவாஸ்ய கதமான வியாபாரங்களை அபரிகண நீயமாம் படி செய்தாய்

ஆவது என் -நான் ஒரு குற்றமும் செய்திலேன்-நீ மற்றுக் கண்டாயோ என்ன

பொய்யா
நீ பொய்யா என்றது மெய்யாமோ -என்ன

உன்னை புறம் பல பேசுவ புத்தகத்தக்குள் கேட்டேன்-

கிருத்ரிமனே -உன்னைப் பொல்லாங்கு பலவற்றையும் பிறர் சொல்லுமவைகள்
ஒரு புஸ்தகம் நிறைய எழுதத் தக்கவை கேட்டேன்

அவர்கள் சொல்லுமதும்
நீ கேட்டதுமேயோ ஸத்யம்
நாம் சொன்னதோ அஸத்யம் என்ன

நீயே புறம் என்றாயே –என்ன –
ஐயா
இது என்ன தெளிவு தான் -என்று கொண்டாடுகிறாள்

அன்றிக்கே
ஐயா -என்று
க்ருத்ரிமர்க்கு எல்லாம் ஸ்வாமி யானவனே -என்கிறாள் ஆதல் –

உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே
இது என்ன தெளிவு தான் -என்று கொண்டாடுகிறாள் –

——————

முப்போதும் கடைந்து ஈண்டிய வெண்ணெய் யினோடு தயிரும் விழுங்கிக்
கப்பால் ஆயர்கள் காவில் கொணர்ந்த காலத்தோடு சாய்த்துப் பருகி
மெய்ப்பாலுண்டு அழு பிள்ளைகள் போல நீ விம்மி விம்மி அழுகின்ற
அப்பா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே – 3-1- 5- –

பதவுரை

முப்போதும்–மூன்று சந்திப் போதுகளிலும்
கடைந்து–(இடையரால்) கடையப் பட்டு
ஈண்டிய–திரண்ட
வெண்ணெயினோடு–வெண்ணையையும்
தயிரும்–தயிரையும்
விழுங்கி–(களவு கண்டு) விழுங்கி,
(அவ்வளவோடும் நில்லாமல்)
ஆயர்கள்–அவ்விடையர்கள் (தம்முடைய)
கப்பால்–தோளாலே (வருந்திச் சுமந்து)
காவில்–காவடியில்
கொணர்ந்த–கொண்டு வந்த பால் முதலியவற்றை
கலத்தொடு–(அந்தப்) பாத்திரத்தோடே
சாய்த்து–சாய்த்து
பருகி–குடித்தும்
(அதனால் பசி யடங்கின படியை மறைக்க நினைத்து)
மெய் பால் உண்டு அழுகிற பிள்ளைகள் போல விம்மி விம்மி அழுகின்ற–முலைப் பாலை உண்டு
(அது பெறாதபோது) அழுகிற பிள்ளைகளைப் போலே விக்கி அழுகின்ற
அப்பா–பெரியோனே!
(உன்னை அறிந்து கொண்டேன்; உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன்;)

முப்போதும் கடைந்து ஈண்டிய வெண்ணெயினோடு தயிரும் விழுங்கிக்
எப்போதும் கறப்பன கடைவனவாய்ச் செல்லுமா போலே காணும் திருவாய்ப்பாடி –
அப்போது எல்லாம் கடைந்து ஈண்டிய வெண்ணெயோடே தயிரும் விழுங்கிச் செல்லும் போலே காணும்

கப்பால் ஆயர்கள் காவில் கொணர்ந்த கலத்தோடு சாய்த்துப் பருகி
ஆயர்கள் தோள்களாலே காவிலே கொடு வந்த (தயிர் எல்லாம்) பால்களையும்
நீ கொடு வந்த பாத்திரத்தோடு சாய்த்து அமுது செய்த

ஆயர்கள் காவில் கொணர்ந்த-
என்ற போதே பால் என்று பிரஸித்தம் இறே

மெய்ப்பாலுண்டு அழு பிள்ளைகள் போல நீ விம்மி விம்மி அழுகின்ற அப்பா
மெய்யே பால் உண்டு அது பெறாத போது அழும் பிள்ளைகளைப் போலே
பொருமிப் பொருமி அழுகின்ற அப்பா

உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே-
கீழே அன்னே என்றதும்
இங்கே அப்பா என்னும் இவருக்கு
அன்னையும் அப்பனும் அவன் போலே காணும் –

முன்னே பேய்ச்சி முலையின் பொய்ப்பால் உண்டது பின்னாட்டின படி —

————

கரும்பார் நீள் வயல் காய் கதிர் செந் நெலைக் கன்று ஆநிரை மண்டி தின்ன
விரும்பா கன்று ஓன்று கொண்டு விளம்  கனி வீழ எறிந்த பிரானே
கரும்பார் மென் குழல் கன்னி ஒருத்திக்கு சூழ் வலை வைத்து திரியும்
அரம்பா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே – 3-1- 6- –

பதவுரை

நீள் வயல்–பரந்த வயலிலே
கரும்பு ஆர்–கரும்பு போலக் கிளர்ந்துள்ள
காய்–பசுங்காயான
கதிர்–கதிரையுடைய
செந்நெலை–செந்நெல் தாந்யத்தை
கன்று ஆ நிரை–கன்று களோடு கூடின பசுக்களின் திரள்
மண்டி தின்ன–விரும்பித் தின்னா நிற்கச் செய்தே
(அத்திரளிலே சேர்ந்து மேய்கிறாப்போல் பாவனை செய்த அஸுராவிஷ்டமான)
விரும்பா கன்று ஒன்று–(நெல்லைத் தின்கையில்) விருப்பமில்லாத ஒரு கன்றை
(அதன் செய்கையினாலே ‘இது ஆஸுரம்’ என்று அறிந்து)
கொண்டு–(அதனைக் குணிலாகக்) கொண்டு, (மற்றொரு அஸுரனால் ஆவேசிக்கப்பட்டிருந்த)
விளங்கனி–விளாமரத்தின் பழங்கள்
வீழ–உதிரும்படி
எறிந்த -(அவ்விளாமரத்தின் மேல் அக்கன்றை) வீசியெறிந்த
பிரானே–பெரியோனே!
சுரும்பு ஆர்–வண்டுகள் நிறைந்த
மென் குழல்–மெல்லிய குழலை யுடையனான
கன்னி ஒருத்திக்கு–ஒரு கன்னிகையை அகப்படுத்திக் கொள்வதற்காக
சூழ் வலை–(எல்லாரையும்) சூழ்ந்து கொள்ளக் கடவ (திருக் கண்களாகிற) வலையை
வைத்து–(அவள் திறத்திலே விரித்து) வைத்து
திரியும்–(அந்ய பரரைப் போலத்) திரியா நின்ற
அரம்பா–தீம்பனே!
உன்னை அறிந்து கொண்டேன்; உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன்;

கரும்பார் நீள் வயல்
கரும்பு போலே எழுந்து விழுந்த வயல் என்னுதல்
துல்ய விகல்பம் (கரும்பா நெல்லா ) என்னுதல்

காய் கதிர் செந் நெலைக் கன்று ஆநிரை மண்டி தின்ன
காயைப் பற்றின கதிர் செந்நெலைக் கன்றுகளும் பசுக்களும் அதி ஸ்ரத்தையோடே சென்ற வளவிலே –

விரும்பா கன்று ஓன்று கொண்டு விளம்  கனி வீழ எறிந்த பிரானே
தின்னச் செய்தே விரும்பித் தின்னாக் கன்றைக் கொண்டு
அஸூர மயமாய் நின்ற விளாவின் பழத்தைச் சிதறி உதிரும்படி எறிந்த மஹா உபகாரகனே –

இத்தால் ப்ரஸன்ன ரூபிகளாய் (மறைந்த உருவம் ) இருப்பாரை எல்லா அவஸ்தையிலும் காணலாம் என்கிறது
மாயா ம்ருக வேஷத்தைக் கண்ட மிருகங்கள் ராக்ஷஸ வெறி நாடி வெருண்டு போயிற்றன இறே
(பாசி தூர்த்த –மானமிலா பன்றியாய் -எல்லாம் மேலே விழும் படி –
அவதாரத்தில் மெய்ப்பாடு -எந்நின்ற யோனியில் பிறந்து தன்மை பாவம் )
அஸூர மயமாய் நின்றபடியாலே இறே ருஷபங்களையும் நிரசித்தது
ஸர்வஞ்ஞனுக்கு தின்னது விரும்பாமை கண்டு நிரஸிக்க வேண்டாவாய் இருக்கச் செய்தேயும்

வழக்கன்று கண்டாய் வலி சகடம் செற்றாய்
வழக்கு என்று நீ மதிக்க வேண்டா -குழக்கு அன்று
தீ விளவின் காய்க்கு எறிந்த தீமை திரு மாலே
பார் விளங்கச் செய்தாய் பழி——————19-

அநு மித்து நிரஸித்த
குழக் கன்று தீ விளவின் காய்க்கு எறிந்தது தீமை வழக்கன்று (பூதம் -19) என்பாருக்கு
வழக்கு என்கைக்காகவே இறே
தீ விளவு -என்று நீரே நிர்ணயித்தீரே –
இக் கன்றின் தீமை விளவுக்கு யுண்டோ
அது காய்த்துப் பழுத்து நின்றது இல்லையோ
அது ஏதேனும் ஸூத்த ஸ்வ பாவமான பசுக்களோடே செந்நெல் தின்றதோ -தின்னாதே நின்றதோ –
பசுவின் முலையில் கவ்விற்றோ -கவ்வாதே இருந்ததோ -இப்படிப்பட்ட விபதங்கள் உண்டோ அந்த விளவில்–
ஆகையால் அது ஸன்னம்
இது ப்ரஸன்னம்

பழி பாவம் கை யகற்றிப் பல் காலும் நின்னை
வழி வாழ்வார் வாழ்வராம் மாதோ -வழுவின்றி
நாரணன் தன் நாமங்கள் நன்குணர்ந்து நன்கேத்தும்
காரணங்கள் தாமுடையார் தாம்-20-

இது குழக்கன்று -அன்று -என்று அறிந்து காணும் செய்தோம் என்ன
இவரும் இது கர்தவ்யம் என்று தெளிந்து வழக்கு அன்று என்றும் இது பழி என்றும் தப்பச் சொன்னோம் –
அது தானே நமக்கு தோஷமாய்த்து என்று அநு தபித்து-இப்படி பழி பாவமான தப்புகளை கை யகற்றி (பூதம் -20)
அவனுடைய குண பாவத்தில் தோஷ தர்சனம் செய்யாமல் அவனை வழி பட்டு
வாழ்வார் வாழ்வாராம் என்று
அவன் குணத்தில் தோஷத்தை ஆரோபித்து அவனைக் கொண்டே நிர்தோஷம் ஆக்க
இதிலே தோஷ தர்சனம் செய்யாதார் பெருமையைச் சொல்லி
அநு தாப நிவ்ருத்தியும் பிறப்பித்துக் கொண்ட படியால்

இவரும்
சன்ன ரூபிகளை நிரசிக்கப் பெற்றோம் என்று
பிரானே என்று
உபகார ஸ்ம்ருதி பண்ணுகிறார் –

கரும்பார் மென் குழல் –இத்யாதி
வண்டுகளானவை பூவில் பரிமளத்தைத் த்யஜித்து
ம்ருது ஸ்வ பாவையான இவளுடைய குழலில் பரிமளத்தை மிகவும் புஜிக்கையாலே இறே -ஆர் -என்றது –
மென்மை -குழலில் மார்த்வம் ஆகவுமாம்
வண்டுகளைப் பொறுக்க மாட்டாத இவள் மருங்கில் மார்த்வம் ஆகவுமாம்

கன்னி ஒருத்திக்கு சூழ் வலை வைத்து திரியும் அரம்பா
அத்விதீயையாய்
ஸ்த்ரீத்வமும் நழுவாத இவளுக்கு
சூழ் வலை வைத்துத் திரியும் அரம்பா
அவள் நெஞ்சை சூழும்படியான பார்வையை வலை என்கிறது –
கமலக் கண்ணன் என்னும் நெடும் கயிறு படுத்தி (நாச்சியார் )-என்னக் கடவது இறே
வலையிலே அகப்படும் அளவும் அந்நிய பரதை பண்ணி ஸஞ்சரிக்கிற தீம்பனே

அரம்பு-
நச்சினது ஓன்று தலைக்கட்ட வற்றாய் இருக்கை

உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே

——-

மருட்டார் மென் குழல் கொண்டு பொழில் புக்கு வாய் வைத்து அவ்வாயர் தம் பாடி
சுருட்டார் மென் குழல் கன்னியர் வந்து உன்னை சுற்றும் தொழ நின்ற சோதி
பொருள் தாயம் இலேன் எம்பெருமான் உன்னை பெற்ற குற்றம் அல்லான் மற்று இங்கு
அரட்டா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 -1-7 – –

பதவுரை

மருட்டு ஆர்–(கேட்டவர்களை) மயங்கப் பண்ணுந்திறமை யுள்ள
மெல்–மெல்லிய (த்வநியை யுடைய)
குழல் கொண்டு–வேய்ங்குழலைக் கையிற் கொண்டு
பொழில்–(ஸம்போகத்துக்கு ஏகாந்தமான) சோலைகளிலே
புக்கு–போய்ச் சேர்ந்து
(அந்த வேங்குழலை)
வாய் வைத்து–(தன்) வாயில் வைத்து (ஊத)
(அவ்வளவிலே)
ஆயர் தம் பாடி–இடைச்சேரியிலுள்ள
சுருள் தார் மெல் குழல்–சுருண்டு பூவணிந்த மெல்லிய குழலையுடைய
அக் கன்னியர்–(இடையர்களால் காக்கப்பட்டிருந்த) அந்த இடைப்பெண்கள்
(குழலோசை கேட்கையிலுள்ள விருப்பத்தாலே காவலுக்கடங்காமல்)
வந்து–(அச் சோலை யிடத்தே) வந்து
உன்னை–உன்னை
சுற்றும் தொழ–நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொண்டு ஸேவிக்க
நின்ற–(அதனால்) நிலைத்து நின்ற
சோதி–தேஜஸ்ஸை யுடையவனே
எம் பெருமான்–எமக்குப் பெரியோனே!
உன்னை–(இப்படி தீம்பனான) உன்னை
பெற்ற–பிள்ளையாகப் பெற்ற
குற்றம் அல்லால்–குற்றமொன்றை (நான் ஸம்பாதித்துக் கொண்டேனத்தனை) யல்லது
இங்கு–இவ்வூரில் உள்ளாரோடொக்க
மற்று பொருள் தாயம் இலேன்–மற்றொரு பொருட் பங்கையும் பெற்றிலேன்;
அரட்டா–(இப்படிப்பட்ட) தீம்பனே!
உன்னை அறிந்து கொண்டேன் ; உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன்;

மருட்டார் மென் குழல் கொண்டு பொழில் புக்கு வாய் வைத்து –
வண்டுகள் மாறாமல் பாடுகிற தாரை யுடைத்தான பொழிலிலே புக்கு
மருள் இந்தளத்தை விளைப்பதான அழகிய திருக்குழலை வாய் வைத்து என்னுதல்
யுவதிகளை மிகவும் மருட்டுவதான குழல் என்னுதல் –
தார் பொழில்
பூம் பொழில்

அவ்வாயர் தம் பாடி சுருட்டார் மென் குழல் கன்னியர்
தன் குழல் ஓசைக்கு வாராதாரையும் வருவிக்க வல்ல திருத்தோழன் மாரை அவ்வாயர் -என்கிறது என்னுதல்
ஆயர் தம் பாடியில் சுருட்டார் மென் குழல் கன்னியர் என்னுதல்
மார்த்தவமான பூக்களாலே அலங்க்ருதமாய்ச் சுருண்ட குழலை யுடைத்தான கன்னியர் என்னுதல்
அக்கன்னியர் தங்கள் குழல் அழகாலே அவனையும் மருட்டி வஸீ கரிக்க வல்லவர்கள் என்கிறது –

வந்து உன்னை சுற்றும் தொழ நின்ற சோதி
சுற்றும் உன்னை வந்து தொழ நின்ற சோதி
சுற்றுதல் -சூழ்ச்சி
சோதி -தவ்ர்த்த்யமான-(தூர்த்தமான) தேஜஸ்ஸை யுடையவன்

பொருள் தாயம் இலேன் எம்பெருமான் –உன்னை பெற்ற குற்றம் அல்லான் மற்று இங்கு
உன்னாலே என்னை அலர் தூற்றுகிறது ஒழிய
இவ்வூராருடன் அர்த்த தாயப் பிராப்தி யுடையேன் அல்லேன்
உன்னைப் பிள்ளையாகப் பெற்ற குற்றம் ஒழிய உன் பொருட்டாக பந்து வர்க்கம் கூடாதபடி யானேன் –
ஆயம் -நெஞ்சு பொருந்தின பந்துக்கள்

அரட்டா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே
மிடுக்காலே தீம்பு ஆனவன் –

——-

வாளாவாகிலும் காணகில்லார் பிறர் மக்களை மையன்மை செய்து
தோளால் இட்டவரோடு  திளைத்து நீ சொல்லப்படாதவன செய்தாய்
கேளார் ஆயர் குலத்தவர் இப்பழி கெட்டேன் வாழ்வு இல்லை நந்தன்
காளாய் உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-8 –

பதவுரை

வாளா ஆகிலும்–(நீ தீம்பு செய்யாமல்) வெறுமனே யிருந்தாலும்
(உன் மினுக்குப் பொறாதவர்கள்)
காண கில்லார்–(உன்னைக்) காண வேண்டார்கள்;
(இப்படியிருக்கச் செய்தேயும்)
நீ–நீயோ வென்றால்
பிறர் மக்களை–அயற் பெண்டுகளை
மையன்மை செய்து–(உன்னுடைய இங்கிதாதிகளாலே) மயக்கி
(அவ்வளவோடு நில்லாமல்)
தோளால் இட்டு–(அவர்களைத்) தோளாலும் அணைத்திட்டு
அவரோடு–அப் பெண்களோடு
திளைத்து–விளையாடி
சொல்லப்படாதன–வாயாற் சொல்லக் கூடாத காரியங்களை
செய்தாய்–(அவர்கள் விஷயத்திலே) செய்தாய்;
ஆயர் குலத்தவர்–இடைக் குலத்துத் தலைவர்கள்
இப் பழி–இப்படிப் பட்ட பழிகளை
கேளார்–கேட்கப் பொறார்கள்;
(இப் பழிகளைக் கேட்கப் பெற்ற நான்)
கெட்டேன்–பெரும் பாவியாயிரா நின்றேன்;
(இனி எனக்கு இவ் வூரில்)
வாழ்வு இல்லை–வாழ்ந்திருக்க முடியாது,
நந்தற்கு–நந்த கோபருக்கு
ஆளா–(அழகியதாக) ஆள் பட்ட பிள்ளாய்;
உன்னை அறிந்து கொண்டேன்; உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன்;

வாளாவாகிலும் காணகில்லார் பிறர் மக்களை மையன்மை செய்து
நீ தீம்பு செய்யாது இருக்கிலும் இவ்வூரில் எனக்கு உறவானவர்கள் உன்னை வெறுமனே யாகிலும் காண வேண்டார்கள்
அதுக்கு மேலே பிறருடைய பெண்களை உன்னுடைய இங்கித சேஷ்டிதங்களாலே அறிவு கேட்டை விளைத்து
தோளாலே அணைந்திட்டு அவர்களோடே நீ தோற்றிற்றுச் செய்து விளையாடி
இன்னது செய்தேன் என்றும்
இன்னது செய்தாய் என்றும்
இன்னது செய்தான் என்றும் சொல்ல ஒண்ணாத ஜாதி யுசித தர்ம அதி க்ரமம் செய்தாய்
தோளால் இட்டவரோடு  திளைத்து நீ சொல்லப்படாதவன செய்தாய்

கேளார் ஆயர் குலத்தவர் இப்பழி
இத் தீம்புகளை ஆயர் குலத்துக்கு நிர்வாஹகர் ஆனவருக்கு நான் அறிவித்தாலும்
என் பிள்ளையையும் பழிப்புச் சொல்லலாமோ என்று இப்பழி கேளார்

கெட்டேன் வாழ்வு இல்லை
இவரும் கேளாமல்
இவருக்கு பந்துக்களாய் நியாம்யர் ஆன ஆயர் குலத்தவரும் கேட்டு நியமியா விட்டால்
இப்பிள்ளையைக் கொண்டு -இவ்வூர் நடுவே எங்கனே வாழ்வேன்
வாழ்தல் -வர்த்தித்தல்
கெட்டேன் -விஷாத அதிசயம் –

நந்தன் காளாய் உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே
அவர் ஒருத்தரும் இறே உன் தோஷத்தைக் குணமாகக் கொள்ள வல்லவர் –
(இதுவே வாத்சல்யம் அன்றோ )
தோஷா குணா என்றால் போலே காணும் இவர் இருப்பது

காளாய்
பருவத்துக்குத் தக்கது அல்ல நீ செய்கிறது என்று நான் அறிந்து கொண்டேன் –

———–

தாய்மார் மோர் விற்கப் போவார் தகப்பன்மார் கற்று ஆநிரை பின்பு போவார்
நீ ஆய்ப்பாடி இளம் கன்னிமார்களை நேர்படவே கொண்டு போதி
காய்வார்க்கு என்றும் உகப்பவனே செய்து கண்டார் கழறத்  திரியும்
ஆயா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3- 1-9 – –

பதவுரை
(பெண்களை அகம் பார்க்க வைத்து விட்டு)
தாய்மார்–தாய்மாரானவர்
மோர் விற்க–மோர் விற்பதற்கு
போவர்–(வெளியூருக்குப்) போவர்கள்
தமப்பன்மார்–(அப் பெண்களின்) தகப்பன் மாரானவர்
கன்று ஆ நிரை பின்பு போவர்–இளம் பசுக் கூட்டங்களை மேய்க்கைக்காக அவற்றின் பின்னே போய் விடுவர்கள்
(அப்படிப்பட்ட ஸமயத்திலே)
நீ-;
ஆய்ப்பாடி–இடைச்சேரியில்
(தந்தம் வீடுகளில் தனியிருக்கின்ற)
இள கன்னிமார்களை–யுவதிகளான பெண்களை
நேர் பட–நீ நினைத்தபடி
கொண்டு போதி–(இஷ்டமான இடங்களில்) கொண்டு போகா நின்றாய்;
காய்வார்க்கு–(உன் மேல்)த்வேஷம் பாராட்டுகின்ற கம்ஸாதிகளுக்கு
என்றும் உகப்பனவே–எந் நாளும் (வாயாரப் பழித்து) ஸந்தோஷப் படக் கூடிய செய்கைகளையே
செய்து–செய்து கொண்டு
கண்டார் கழற திரியும்–(உனக்கு) அநுகூலரா யுள்ளவர்களும் (உன்னை) வெறுத்துச் சொல்லும்படி திரியா நின்ற
ஆயா–ஆயனே!
உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன்.

தாய்மார் மோர் விற்கப் போவார் தகப்பன்மார் கற்று ஆநிரை பின்பு போவார்
பெண்களை அகம் பார்க்க வைத்துத் தாய் மார் மோர் விற்கப் போவார்
இடையருக்கு ஐஸ்வர்யம் மிக யுண்டானாலும் இடைச்சிகள் மோர் விற்று ஜீவிக்கும் அதே இறே
தங்களுக்குத் தகுதியான ஜீவனமாக நினைத்து இருப்பது –
மோர் தான் விற்கை அரிதாய் இருக்கும் இறே
திருவாய்ப்பாடியிலும் பஞ்ச லக்ஷம் குடி இருப்பிலும் கறப்பன கடைவன குறைவற்று இருக்கையாலே –
இக்கால விளம்பத்தாலும் இவனுக்கு அவகாச ஹேதுவாய் இறே இருப்பது –
அதுக்கு மேலே ஓர் அவகாசம் இறே
தகப்பான்மார் கற்றா நிரை பின்பு போவதும்
அது மேச்சல் உள்ள இடங்களிலே தூரப் போகையும்
இவர்கள் அவற்றை நியமியாமல் அவற்றின் பின்னே போகையும்
அவை மேய்ந்து வயிறு நிறைந்தால் அல்லது மீளாது ஒழிகையும்
அவை மீண்டால் அவற்றின் பின்னே இவர்கள் வருகையுமாய் இறே இருப்பது –

நீ ஆய்ப்பாடி இளம் கன்னிமார்களை நேர்படவே கொண்டு போதி
வயஸ்ஸாலும் நெஞ்சாலும் ஜாதி உசிதமான தர்மத்தாலும் இளையவர்களை
உன்னுடைய இங்கித சேஷ்டிதங்களாலே
உனக்கு அபிமதமான ஸ்தலங்களிலே கொண்டு போதி

தாய்மார் தகப்பன்மார் போகையாலும்
கால விளம்பம் உண்டாகையாலும்
அவ்வகங்கள் தானும் அபிமத ஸ்தலங்களாக இருக்கச் செய்தேயும்
பிராமாதிகமாக யாரேனும் வரவும் கூடும் என்று இறே
ஸ்தலாந்தரங்கள் தேடிப் போக வேண்டிற்றும்

காய்வார்க்கு என்றும் உகப்பவனே செய்து கண்டார் கழறத்  திரியும் ஆயா
கம்சனும் கம்ச பரதந்த்ரரும் இன்றிக்கே
உன் குணத்திலே தோஷம் பண்ணிக் காய வல்ல சிசுபாலாதிகளுக்கும்
உகப்பான தீம்புகளைச் செய்து
காயாமல் உன்னைக் கொண்டவர்களும் பொறாமல் நியமித்துச் செல்லும்படி திரிகிற ஆயா –

உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே –

———-

தொத்தார் பூம் குழல் கன்னி ஒருத்தியை சோலைத் தடம் கொண்டு புக்கு
முத்தார் கொங்கை புணர்ந்து இரா நாழிகை மூ வேழு சென்ற பின் வந்தாய்
ஒத்தார்க்கு ஒத்தன பேசுவர் உன்னை உரப்பவே நான் ஒன்றும் மாட்டேன்
அத்தா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3-1-10 –

பதவுரை

தொத்து ஆர்–கொத்தாய்ச் சேர்ந்திருந்துள்ள
பூ–புஷ்பங்கள் அணியப் பெற்ற
குழல்–கூந்தலை யுடைய
கன்னி ஒருத்தியை–ஒரு கன்னிகையை
தடஞ்சோலை–விசாலமானதொரு சோலையிலே
இரா–(நேற்று) இரவில்
கொண்டு புக்கு–அழைத்துக் கொண்டு போய்
(அவளுடைய)
முத்து ஆர்–முத்து வடமணிந்த
கொங்கை–ஸ்தநங்களோடு
புணர்ந்து–ஸம்ச்லேஷித்து விட்டு
மூ ஏழு நாழிகை சென்ற பின்–மூன்று யாமங்கள் கடந்த பிறகு
வந்தாய்–(வீட்டுக்கு) வந்து சேர்ந்தாய்;
(நீ இவ்வாறு தீமை செய்கையாலே)
உன்னை–உன்னைக் குறித்து
ஒத்தார்க்கு ஒத்தன பேசுவர்–வேண்டுவார் வேண்டினபடி சொல்லுவார்கள்;
(இப்படி அவர்கள் சொல்லாதிருக்கும்படி)
உரப்ப–(உன்னை) சிக்ஷிக்க
நான்–(அபலையாகிய) நான்
ஒன்றும்–கொஞ்சமும்
மாட்டேன்–சக்தை யல்லேன்;
அத்தா–நாயனே!
உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன்.

தொத்தார் பூம் குழல் கன்னி ஒருத்தியை
பல பூக்களால் அலங்க்ருதமான குழலை யுடையவளாய்
திருவாய்ப்பாடியில் உள்ள பெண்களைக் காட்டில் இன்னாள் என்று குறிக்கப் படுவாள் ஒருத்தியை
தொத்து -பூங்கொத்து

சோலைத் தடம் கொண்டு புக்கு
இடமுடைத்தான சோலை என்னுதல்
தடாகம் சூழ்ந்த சோலை என்னுதல்

கொண்டு புக்கு
வஸீ கரித்துக் கொண்டு புக்கு
புக்கு -என்கையாலே புறப்பட நினைவில்லை போலே காணும்
புக்கு என்கிற வர்த்தமானம் நல்லவிடம் நல்லவிடம் என்று சொல்லும் அத்தனை இறே –

முத்தார் கொங்கை புணர்ந்து
இரவு இருள் ஒதுங்கிப் போனால் போலே செறிந்த சோலை வெளியாம்பாடி நிலவைப் பரப்பி
முகம் பார்த்து அனுபவிக்க வற்று இறே முலை யார்ந்த முத்து

புணர்ந்து –
அந்த வெளியை இருள் ஆக்கும் இறே ஸம்ஸ்லேஷம் தான்
கண் புதைய வேண்டா இறே இருள் ஆகையாலே

இரா நாழிகை மூ வேழு சென்ற பின் வந்தாய்
தான் பெண்களை மயக்கினால் தன்னையும் காலம் மயக்கிற்றாய்க் கொள்ளீர்
அத்தாலே இறே மூ வேழு சென்ற பின் வந்தாய் என்றது

ஒத்தார்க்கு ஒத்தன பேசுவர் உன்னை
நான் நித்ரா பரவசனாகையாலே கால் தாழ்ந்தது என்றவாறே
பூர்வ கிரியை விஸ்மரித்துத் தங்களைப் போலவே
உன்னையும் நினைத்துத் தகுதி இல்லாதனவற்றைச் சொல்லுவார் காண்

உரப்பவே நான் ஒன்றும் மாட்டேன்
நீ நிர்தோஷன் ஆகையால் உன்னைக் கோபிக்க மாட்டேன்
நீ காலம் தாழ்த்து வருகையால் அவர்களை நியமிக்க மாட்டேன்

அத்தா உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே
அவர்கள் சொல்லுகிறவற்றுக்கு நான் நிருத்தரையாம்படி செய்து வந்தாய் என்று
விஷண்ணையாய்த் தீம்பன் என்று உன்னை அறிந்து கொண்டேன் –

உன்னை-காகாஷி நியாயம் கீழும் மேலும் அந்வயிக்கும் –

———

நிகமத்தில் -இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

காரார் மேனித் நிறத்து எம்பிரானை கடி கமழ் பூம் குழல் ஆய்ச்சி
ஆரா இன்னமுது உண்ண தருவன் நான் அம்மம் தாரேன் என்ற மாற்றம்
பாரார் தொல் புகழான் புதுவை மன்னன் பட்டர் பிரான் சொன்ன பாடல்
ஏரார் இன்னிசை மாலை வல்லார் இருடீகேசன் அடியாரே -3-1 11- –

பதவுரை

கார் ஆர்–மேகத்தோடு ஒத்த
மேனி நிறத்து–திருமேனி நிறத்தை யுடைய
எம் பிரானை–கண்ண பிரானைக் குறித்து,
கடி கமழ் பூ குழல் ஆய்ச்சி–வாஸனை வீசா நின்ற பூக்களை அணிந்த கூந்தலை யுடைய யசோதை
ஆரா இன் அமுது உண்ண தருவன் நான்–”(எவ்வளவு குடித்தாலும்) திருப்தி பிறவாத இனிய ஸ்தந்யத்தை
இது வரை உனக்கு உண்ணத் தந்துகொண்டிருந்த நான்
(இன்று உன் ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி அறிந்தேனாகையால்)
அம்மம் தாரேன்–அம் மந்தர அஞ்சுவேன்”
என்ற மாற்றம்–என்று சொன்ன பாசுரத்தை
சொன்ன–அருளிச் செய்த,
பார் ஆர்–பூமி யெங்கும் நிறைந்துள்ள
தொல்–பழமையான
புகழான்–கீர்த்தியை யுடையராய்
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு
மன்னன்–நிர்வாஹகரான
பட்டர் பிரான்–பெரியாழ்வாருடைய
பாடல்–பாடலாகிய
ஏர் ஆர் இன் இசை மாலை–இயலழகாலே நிறைந்து இனிய இசையோடே கூடியிருந்துள்ள சொல் மாலையை
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
இருடீகேசன்–ஹ்ருஷிகேசனான எம்பெருமானுக்கு
அடியார்–அடிமை செய்யப் பெறுவார்கள்.

காரார் மேனித் நிறத்து எம்பிரானை கடி கமழ் பூம் குழல் ஆய்ச்சி

மேகத்தினுடைய நிறம் சேர்ந்த நிறத்தை யுடையனுமாய்
எனக்கு உபகாரகனுமாய் இருக்கிற

ஆரா இன்னமுது உண்ண தருவன் நான் அம்மம் தாரேன் என்ற மாற்றம்
ஆரா இன்னமுதுக்கு
இனிமையாலே அதிருப்த போக்யனுமாய்
சத்தா வர்த்தகனு மானவனுக்கு
சுண நன்று அணி முலை உண்ணத் தருவன் -என்றும்
அது தான் தர அஞ்சுவன் தாரேன் -என்றும்
அவள் சொன்ன பிரகாரத்தை

பாரார் தொல் புகழான் புதுவை மன்னன் பட்டர் பிரான் சொன்ன பாடல்
பூமி நிறைந்த புகழை யுடையவன்
அன்றியே
பார் -உபய விபூதிக்கும் உப லக்ஷணமாய் உபய விபூதியும் நிறைந்த புகழை உடையவன் என்னவுமாம்
ஸ்வ ஸம்ருத்திக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகிற தேசம் பர ஸம்ருத்திக்கு மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகிற
புகழாலே நிறைந்தது என்றால்
பர ஸம்ருத்திக்கே மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகை தானே ஸம்ருத்தியாய் இருக்கிற தேசம்
நிறைந்தது என்னச் சொல்ல வேண்டா இறே

புகழுக்குப் பழமை யாவது
கண்ணன் மூது வராம் விண்ணாட்டவராய்
பரமாத்மனைச் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துகிற நித்ய முக்தரோடே
இவர் அபிமான அந்தர் கதராய்
இவருடைய இன்னிசை மாலைகளை ஸ அபிப்ராயமாக அறிந்து
அனுஷ்டான பர்யந்தமாக வல்லார்களும் சென்று கூடுகை இறே

இதுக்குப் பழமையும் இது தானே இறே
அதாவது
அவனுடைய நிரங்குச ஸ்வா தந்தர்யம் தலை எடாமல் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துகிற
அந்தப்புர பரிகரமாய் இறே நித்ய முக்தர் இருப்பது –

இவர்கள் தாங்களும்
தொல்லை இன்பத்து இறுதியான ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யத்துக்கு இறே மங்களா ஸாஸனம் செய்வதும்

அது தான் இவருக்கு
பூர்வ பாவியுமாய்
உத்தர பாகத்தில் பரம புருஷார்த்தமுமாய் இறே இருப்பது –

ஆகை இறே இவர் தாம்
அடியோமோடும் -என்பது
ஏழாட் காலம் பழிப்பிலோம் -என்பது
எந்தை தந்தை தந்தை தந்தை தம் முத்தப்பன் ஏழ் படி கால் தொடங்கி
வந்து வழி வழி ஆட் செய்கின்றோம் என்று
ஆரோஹ அவரோஹ க்ரமத்தாலே அவருடைய புதுமையும் அடி (அடி யார்-அடி ) ஆராய்ந்தால்
பழமையாய் இறே இருப்பது
ஆகை இறே -பாரார் தொல் புகழான் -என்றது –

புதுவைக்கு நிர்வாஹகருமாய்
ப்ரஹ்ம சம்பந்திகளுமாய்
விஸிஷ்ட ருமான ப்ராஹ்மணருக்கு உபகாரகருமான
ஆழ்வார் அருளிச் செய்த பாடலாய்

பட்டர் பிரான் சொன்ன பாடல் ஏரார் இன்னிசை மாலை வல்லார்
அர்த்த அவஹாகனத்தில் அன்றிக்கே ஸப்த மாத்ரமும்
ஏரார் இன்னிசை மாலை யாய் இறே இருப்பது –
ஏர் -அழகு
ஆர்தல் -நிறைதல்
இன் -இளமை
நன்மையாலே நிறைந்து இனிதாய் இருக்கிற இசை மாலையை
இவர் அபிமான அந்தர் கதராய் ஸ அபிப்ராயமாக வல்லவர்

இருடீகேசன் அடியாரே
இவர்கள் இறே அடியார் ஆவார்
இருடீகேசன்-
ஹ்ருஷீகம் என்று இந்த்ரியங்களாய்
ஈசன் என்று நியாந்தாவாய்
இங்குள்ள இந்திரியங்களை நியமிக்கை அன்றிக்கே
அங்குள்ள இந்திரியங்களை ஆத்ம குணத்தால் நியமிக்கும் என்கை
அதாவது
தன்னுடைய ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யத்தைக் காட்டி அவர்களையும் தனக்கு பரதந்த்ரர் ஆக்குகை
அந்த பாரதந்தர்யம் தான் விநியோகத்திலே இறே
இத்தனை அவகாஹனம் உடையவர் இறே அடியார் ஆவார்

ஆரா இன்னமுத்து உண்ணத் தருவன் –என்று ஸமஸ்த பதமுமாய்
முலை தருவன் அம்மம் தாரேன் -என்னவுமாம் —

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —2-10–ஆற்றிலிருந்து விளையாடுவோங்களை–

May 18, 2021

பிரவேசம்
கீழே பாகவத சேஷத்வத்தை அருளிச் செய்து நின்ற இவரைத் தன்னுடைய வ்யாபாரங்களைக் காட்டித்
தன் பக்கலிலே ஆக்க
இவரும்
அவனுடைய லீலா ரசங்களிலே ஒருப்பட்டு அனுசந்திக்கிறார்

எம்மை ஆளும் பரமரே -(3-7-)-என்று வைத்து
ஆளும் பரமனை -என்றால் போலே
கீழ் அவனுடைய நவநீத ஸுர்யாதிகளை அனுசந்தித்தார்

(ததீய விஷயத்தில் இழிந்தால் அவனே தன் பக்கலிலே ஈடுபடுத்திக் கொள்வான் )

இதில்
நவ யவ்வனை களோடே அவனுக்கு உண்டான லீலா ரஸத்தை அனுசந்தித்து இனியராகிறார் –

—————————

ஆற்றிலிருந்து விளையாடுவோங்களை
சேற்றால் எறிந்து வளை துகில்  கைக் கொண்டு
காற்றில் கடியனாய் ஓடி அகம் புக்கு
மாற்றமும் தாரானால் இன்று முற்றும்
வளைத் திறம் பேசானால் இன்று முற்றும்   -2 10-1 – –

பதவுரை

ஆற்றில் இருந்து–யமுனை ஆற்றங்கரை மணலிலிருந்து கொண்டு
விளையாடுவோங்களை–விளையாட நின்ற எங்கள் மேல்
சேற்றால் எறிந்து–சேற்றை விட்டெறிந்து
வளை–எங்களுடைய கை வளைகளையும்
துகில்–புடவைகளையும்
கைக் கொண்டு–(தன்) கையால் வாரி யெடுத்துக் கொண்டு
காற்றில்–காற்றிலுங் காட்டில்
கடியன் ஆய்–மிக்க வேகமுடையவனாய்
ஓடி–(அங்கு நின்றும்) ஓடி வந்து
அகம் புக்கு–(தன்)வீட்டினுள்ளே புகுந்து கொண்டு
(வாசலில் நின்று அவன் பேரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டுக் கொண்டு கதறுகின்ற எங்களைக் குறித்து)
மாற்றமும்–ஒரு வாய்ச் சொல்லும்
தாரானாய்–அருளாமல் உபேக்ஷியா நின்ற பெருமானால்
இன்று முற்றும்–இப்போது முடியா நின்றோம்;
வளைத் திறம்–(தான் முன்பு வாரிக் கொண்டு போன) வளையின் விஷயமாக
பேசானால்–(தருகிறேன், தருகிறிலேன் என்பவற்றில் ஒன்றையும்) வாய் விட்டுச் சொல்லாத அப் பெருமானால்
இன்று முற்றும்.

ஆற்றிலிருந்து –
பலரும் போவார் வருவாராய்
உனக்கு வர ஒண்ணாத ஸாதாரண ஸ்தலத்தில் அன்றோ நாங்கள் இருக்கிறது
நாங்கள் இருக்கிற இருப்புக்கும் உன் வரத்துக்கும் என்ன சேர்த்தி உண்டு –

விளையாடுவோங்களை
ஒருவருக்கு ஒருவர் இட்டீடு கொண்டு விளையாடும் எங்களை
நாங்கள் ஏதேனும் பிரயோஜனத்தைக் கருதியோ ஆற்றில் இருந்தது
விளையாட அன்றோ
விளையாட்டுக்கும் ஒரு பிரயோஜனம் உண்டோ –
அது தானே அன்றோ பிரயோஜனம் –
சிற்றில் -சிறு சோறு -கொட்டகம் -குழமணன் -என்று நாங்கள் விரும்பி விளையாடுகிறதைக் கண்டு நின்று
அவற்றோபாதி நானும் உங்களுடைய லீலா உபகரணம் அன்றோ –
என்னையும் கூட்டிக் கொள்ளு கோள் -என்று அவன் புகுர–புகுந்தவாறே
(உக்கமும் தட்டொளியும் போல் -உன் மணாளனையும் தா போல்)

சேற்றால் எறிந்து வளை துகில்  கைக் கொண்டு
நாங்கள் எங்களுடைய லீலா உபகரணங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு –
விமுகைகள் ஆன அளவிலே
எங்களைச் சேற்றில் இருந்து எங்கள் வளைகளையும் துகில்களையும் கைக் கொண்டு

காற்றில் கடியனாய் ஓடி
ஓடுகிற காற்றைப் பிடிக்கிலும் அகம் புக்கு
இவனைப் பிடிக்க ஒண்ணாதபடி தன்னகத்திலே சென்று புக்கு

மாற்றமும் தாரானால் இன்று முற்றும்
நாங்கள் கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா என்று அழைத்தாலும் ஏன் என்கிறான் இல்லை –
ஏன் என்றாகில் இன்று முடியார்கள் இறே
ஏன்-என்னும் போது
அவன் குரலிலே தெளிவும் கலக்கமும் கண்டு தரிப்பர்கள் இறே –

வளைத் திறம் பேசானால் இன்று முற்றும்
ஏன் என்கை அரிதாய்
உறவு அற்றாலும்
எங்கள் கையில் வளை -கலை -முதலாகத் தர வேணும் – என்று நாங்கள் பல காலும் சொன்னால்
அதுக்கு ஒரு உத்தரம் சொல்ல வேண்டாவோ தான் –

வளைத் திறம் பேசானால்-என்கையாலே
வளை பெறுவதிலும் பேச்சுப் பெறுவதில் காணும் இவர்களுக்கு அபேக்ஷிதம்
பிரணயினிகள் -வளை -கலைகள் -என்றால் போலே காணும் தம் தாம் அபிமதங்களைச் சொல்வது –

இன்று முற்றும்-முழுக்க நின்று கூப்பிட்டாலும் ஒரு வார்த்தை அரிதாவதே
நான் உங்களுக்கு வளை தாரேன் -என்று சொல்லுகிறதே போதும்
தருவேன் என்று சொல்லவுமாம் –
நாங்கள் எங்கள் க்ருஹங்களிலே போம் படி நெடுக விசாரித்துத் தந்து விடவுவாம் –
இவற்றிலே ஓன்று செய்யானாகில் நாங்கள் முடிவுதோம் -என்கிறார்கள் –
(பாவியேன் என்று ஓன்று சொல்லி பாவியேன் காண வந்து போல் )

இன்று முற்றும்-
பிழைத்தோம் என்றாதல்
முடிந்தோம் என்றாதல்
இரண்டத்து ஓன்று இன்று தலைக் கட்டும்

அவனோ உங்களுக்குத் தாரான்
நீங்கள் நின்று துவளாதே நான் வாங்கித் தருகிறேன் -என்று தாய்மார் வாங்கிக் கொடுத்து
நீங்கள் போங்கோள் என்றாலும் போகார் போலே காணும் இவர்கள் –

இவன் தன் பக்கலிலே சென்று –நீ அவற்றைக் கொடு -என்று சொன்னாலும்
நான் கொடுக்கைக்கோ பஹு ப்ரயாசப்பட்டுக் கொண்டு வந்தது -என்று கணக்குச் சொல்லுமே அவன் –
அது தன்னைக் கேட்டவாறே -இவன் நியாயம் அறிந்தபடி பாரீர் என்று கொண்டாடும் அத்தனை இறே –
அவளும் ஸ்ரீ நந்தகோபரும் இவன் சொன்ன நியாயம் இறே பரமார்த்தம் என்பது –

இத்தால்-
அநந்ய ப்ரயோஜனராய் -அநந்ய ஸாதந பரராய் இருப்பாரையும் விஷயீ கரிக்கும் என்னும் அர்த்தம் தோற்றுகிறது
ஆற்றில் இருந்து விளையாடுபவர்கள் -ஓம் நம–அநந்ய ப்ரயோஜனராய் -நம நம -அர்த்தம் புரிந்தவர்கள்–அநந்ய ஸாதந பரராய்-

ஸாதனம் ஆகையாவது -அவனுடைய வ்யாமோஹ ஹேது -என்று இறே அறிவுடையார் நினைத்து இருப்பது –
(வளை -துகிலை கழற்றி ஒன்றும் இல்லை நம்மிடம் என்று அறிந்தவர்கள் )

சேற்றால் எறிந்து -என்கையாலே அவன் நீர்மையாலே தாங்கள் ஈடுபட்டார்கள் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
(இறங்கி -தாழ விட்டு வந்தமை அறிந்தவர்கள் )

எறிந்து -என்கையாலே அவன் ஈடுபாட்டிலன் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
(தூவி என்று இருந்தால் ஈடுபட்டமை தோற்றும்
வீட்டில் இருந்து விளையாடி இருக்க வேண்டுமே -ஆற்றில் வந்ததால் கோபம் )
அடையாளம் குறித்துப் போனானாய் இறே அவன் இருப்பது –

வளை -துகிலைக் கொண்டு -என்கையாலே
சேஷத்வத்தையும் பாரதந்தர்யத்தையும் பறித்துக் கொண்டான் என்கிறது
(அவனுக்கு பிடிக்காத சேஷத்வம் பாரதந்தர்யம்
தன்னை நோக்காமல் ஈஸ்வரனைப் பார்த்து இருக்க வேண்டும்
ஆட் செய்
எனக்கு ஆட் செய்
எனக்கே ஆட் செய்
எக் காலத்திலும்
இடைவீடு இன்று
என் மனத்தே மன்னி
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளுமீதே -பார்த்தால் அழகிலே ஈடுபடுவோம் ஆகவே படர்க்கை -)

சேஷத்வத்தை பறிக்கை ஆவது -தன் வயிறு நிறைத்துப் போகை இறே
பாரதந்தர்யத்தைப் பறிக்கை யாவது -இவர்களை அலைவலை -ஆக்குகை இறே

காற்றில் கடியனாய் ஓடி என்கையாலே (ரூப ரஹித ஸ்பர்ஸவான் காற்று )
ஸ்பர்ச இந்திரிய க்ராஹ்ய துர்லபன் -என்கிறது

அகம் புக்கு என்கையாலே
ஸ்வ போக்த்ருத்வ நிபந்தமான ஸ்வ தந்தர்ய ஸ்தானத்திலே புக்கான் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது
(ப்ராப்தாவும் ப்ராபகமும் ப்ராப்திக்கு உகப்பானும் அவனே )

மாற்றமும் தாரானால் என்கையாலே
அவாக்ய அநாதர அம்ருத போகி -என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

(கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா என்று கூப்பிட்டாலும் ஏன் என்கிறான் இல்லை
ஏன் என்னும் பொழுது அவன் தெளிவும் கம்பீரமும் தெரியுமே -இதனால் முடிய மாட்டார்களே )

வளைத் திறம் பேசானால் -என்கையால்
விஷய அநுரூப ப்ராப்ய ப்ரகாசன் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

(அனுக்ரஹ விஷயமாக இருப்பவர்கள் -உங்களுக்கு வளையல் வேண்டாம் -தானே ப்ராப்யம் அறிவிக்கிறான்
துரியோதனன் கேட்ட ஒரு கோடி சைன்யம் கொடுத்து -அவனுக்குத் தக்கபடி செய்பவன் )

இன்று முற்றம் -என்ற இத்தால்
சரம அதிகாரம் நாசத்தை நிரூபித்தால் -உஜ்ஜீவனத்தில் நிரூபித்தால் ஒழிய
நடுவு நிலை இல்லை என்று நம்பி அருளிச் செய்த வார்த்தையும் தோற்றுகிறது –
(binary போல் பூஜ்யமும் ஒன்றுமே இங்கும் )
அதாவது
பர்வ க்ரமமாக நசிக்கிறான் என்னுதல் உஜ்ஜீவிக்கிறான் என்னுதல் செய்யாது என்றபடி –

ஸ்ரீ முமுஷுப்படி–சூரணை -273
பேற்றுக்கு வேண்டுவது விலக்காமையும் இரப்பும்-
சூரணை -274
சக்கரவர்த்தி திரு மகன் பாபத்தோடு வரிலும் அமையும்
இவன் புண்யத்தைப் பொகட்டு வர வேணும் என்றான் –
சூரணை -275
ஆஸ்திகனாய் இவ் அர்த்தத்தில் ருசி விச்வாசங்கள் உடையனாய் உஜ்ஜீவித்தல் –
நாஸ்திகனாய் நசித்தல் ஒழிய நடுவில் நிலை இல்லை -என்று
பட்டருக்கு எம்பார் அருளிச் செய்த வார்த்தை –

தன்னுள் கலவாத எப்பொருளும் தான் இல்லையே -அஸ்தி என்றாலே இப்படித்தானே

என்னுள் கலந்தவன் செங்கனிவாய் செங்கமலம்
மின்னும் சுடர் மலைக்குக் கண் பாதம் கை கமலம்
மன்னு முழுவேழுலகும் வயிற்றினுள
தன்னுள் கலவாத தெப்பொருளும் தானில்லையே ––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி2-5-3-

——

கீழ் நின்ற நிலையிலே நின்று இரண்டத்து ஓன்று முடிவு கண்டால் ஒழிய பேர நில்லார்கள் இறே இவர்களும்
இவர்கள் நின்று தான் செய்வது என் என்னில்
இவனுடைய அவதாரங்களிலும் அபதானங்களிலும் முற்றீம்பால் உண்டான குண விசேஷங்களை அனுசந்தித்து
முறைப்பட்டுச் சொல்லலாம் இறே மேல் எல்லாம் –

குண்டலம் தாழ குழல் தாழ நாண் தாழ
எண் திசையோரும் இறைஞ்சித் தொழுது ஏத்த
வண்டமர் பூம் குழலார் துகில் கைக் கொண்டு
விண் தாய் மரத்தானால் இன்று முற்றும்
வேண்டவும் தாரானால் இன்று முற்றும் – 2-10 2-

பதவுரை

குண்டலம்–கர்ண பூஷணங்களானவை
தாழ–(தோள் (அளவும்) தாழ்ந்து தொங்கவும்
குழல்–திருக் குழல்களானவை
தாழ–(அத்தோடொக்கத்) தாழ்ந்தசையவும்
நாண்–திருக்கழுத்திற் சாத்தின விடு நாணானது
தாழ–(திருவுந்தி யளவும்) தாழந்தசையவும்
எண் திசையோரும்–எட்டு திக்கிலுமுள்ள (தேவர் முனிவர் முதலியோர்) எல்லாரும்
இறைஞ்சி தொழுது–நன்றகா [ஸாஷ்டாங்கமாக] வணங்கி
ஏத்த–ஸ்தோத்ரம் பண்ணவும்
(இப்படிப்பட்ட நிலைமையை யுடையனாய்)
வண்டு அமர் பூ குழலார்–வண்டுகள் படிந்துகிடக்கப் பெற்ற பூக்களை அணிந்த கூந்தலையுடைய
இடைச்சிக(ளான எங்க)ளுடைய(ஆற்றங்கரையில் களைந்து வைக்கப் பட்டிருந்த)
துகில்–புடவைகளை
கைக் கொண்டு–(தனது)கைகளால் வாரிக் கொண்டு
விண் தோய் மரத்தானால்–ஆகாசத்தை அளாவிய (குருந்த) மரத்தின் மேல் ஏறியிரா நின்றுள்ள கண்ணபிரானால்
இன்று முற்றும்;
வேண்டவும்–(எங்கள் துகிலை தந்தருள் என்று நாங்கள்) வேண்டிக் கொண்ட போதிலும்
தாரானால்–(அவற்றைக்) தந்தருளாத கண்ணபிரானால்
இன்று முற்றும்;

குண்டலம் தாழ குழல் தாழ நாண் தாழ
குண்டலம் -காதுப்பணி
அது திருக்குழல் கீழ் தாழ்ந்து அசைய
திருக்குழல் தான் அசைய
திருக்கழுத்தில் சாத்தின விடு நாண் அசைய –

எண் திசையோரும் இறைஞ்சித் தொழுது ஏத்த
எட்டுத் திக்கிலும் உண்டான தேவ மனுஷ்யாதிகள் எல்லாம்
பும்ஸாம் -என்கிறபடியே தொழுது இறைஞ்சி ஏத்த
)ரூப -ஓவ்தார்யம் மூலம் பும்ஸாம் சித்த த்ருஷ்ட்டி அபஹாரி
கண்டவர் மனம் வழங்கும் கண்ணபுரத்தம்மான் )
அஞ்சலி ஹஸ்தராய் ப்ரஹ்வீ பவித்து மங்களா ஸாஸனம் செய்ய –

வண்டமர் பூம் குழலார் துகில் கைக் கொண்டு
வண்டு மாறாத பூக்களால் அலங்க்ருதமான குழல்களை உடையவர்களுடைய
கரையிலே இட்டு வைத்த பரி யட்டங்களைக் கைக் கொண்டு-
அவனைக் கைக் கொண்டான் என்றார்கள் இத்தனை ஒழிய இவர்களுக்கும் அபிப்ராயம் அது தானே இறே
இவர்களுக்கும் அது கைக்கொண்டால் போலே தங்களையும் கைக்கொள்ளுகை இறே அபிப்ராயம் –

விண் தாய் மரத்தானால் இன்று முற்றும்
விண்ணிலே தோயும்படியான குருந்த மரத்திலே இருந்தானாகில் அவர்கள் பக்கல் வ்யாமோஹத்தாலே
இட்டீடு கொண்டு இருந்தான் என்னுமது – இன்றும் எங்கள் கார்யம் தலைக்கட்டும் -என்று போகிறார்கள் இல்லை –

வேண்டவும் தாரானால் இன்று முற்றும்
வேண்டவும் கொடானால்-என்னாதே -தாரானால்-என்கையாலே
தம்மையும் அவர்களோடே கூட்டி அனுசந்திக்கிறார் –

அவனுக்கும் அவர்களுக்கும் உண்டான பாவ பந்தம் எல்லாம் தம்முடைய பேறாகவே நினைக்கிறார் –
இந்த வ்யாமோஹம் தான் அவனுக்கு ஓர் இடத்திலே தான் உண்டாகப் பெற்றோம் -என்று இறே
இவர்கள் தான் இவ் வளைப்பு நிற்கிறது –

————-

தாங்கள் பெறுவார் இழப்பார் செய்கை அன்றிக்கே
காளியன் மேலே குதித்தான் -என்னாகப் போகிறதோ -என்று
அவனுக்குப் பரிகிறார்களாய் இருக்கிறது
அவன் தான் உண்டானால் இறே நாம் உண்டாவது என்று இறே இவர்கள் தான் இருப்பது

தடம்படு தாமரைப் பொய்கை கலக்கி
விடம்படு நாகத்தை வால்பற்றி ஈர்த்து
படம்படு பைம்தலை மேல் எழப் பாய்ந்திட்ட
உடம்பை அசைத்தானால் இன்று முற்றும்
உச்சியில் நின்றானால் இன்று முற்றும் -2-10 3-

பதவுரை

தடம் படு–இடமுடைத்தான [விசாலமான]
தாமரைப் பொய்கை–தாமரைப் பொய்கையை
கலக்கி–உள்ளே குதித்து கலங்கச் செய்வது (அக் கலக்கத்தினால் சீற்றமுற்று)
விடம் படு–விஷத்தை உமிழ்ந்து கொண்டு (பொய்கையில்) மேற்கிளம்பின
நாகத்தை–காளிய ஸர்ப்பத்தை
வால் பற்றி ஈர்த்து–வாலைப் பிடித்திழுத்து, (அதனால் பின்பு)
படம்படு–படமெடுக்கப்பெற்று
பை–மெத்தென்றிருந்த
தலை மேல்–(அந் நாகத்தின்) தலை மேல்
எழப் பாய்ந்திட்டு–கிளாக்குதித்து (அத் தலையின் மீது நின்று)
உடம்பை–(தன்) திரு மேனியை
அசைத்ததனால்–அசைத்து கூத்தாடின கண்ணபிரானால்
இன்று முற்றும்;
(அந்த காளியன் இளைத்து விழுந்து தன்னை சரணம் புகுமளவும்)
உச்சியில்–(அவனுடைய) படத்தின் மீது
நின்றானாள்–நின்றருளின கண்ணபிரானால்
இன்று முற்றும்

தடம்படு தாமரைப் பொய்கை கலக்கி
இடமுடைத்தான தாமரைப் பொய்கை–என்று இறே ப்ரஸித்தம் –
காளியன் புகுவதற்கு முன்பு தாமரை படும் தடம் பொய்கை கலக்கி-
படுகை -உண்டாகை
இப்படிப்பட்ட பொய்கையை கலக்கி

விடம்படு நாகத்தை வால் பற்றி ஈர்த்து
காளியன் சீறும் படி தான் வளையத்திலே வாலைப் பற்றி இழுத்து –
சலம் கலந்த பொய்கை-(திருமழிசை ) என்னும்படி விடம் படு நாகம் இறே –
அதனுடைய தலையில் நன்றான படத்தின் மேலே விஷம் காக்கும் படி அதிரக் குதித்து
குதித்த இடத்திலும் சரியாமல் அது நின்றாட
அதுக்கு இளையாமல் நம்முடைய பாக்யத்தாலே
அதன் மேலே நின்று ஆடினானாகில் -என்னுதல்
ஆடினான் -என்னுதல்

படம்படு பைம்தலை மேல் எழப் பாய்ந்திட்டு –பொய்கை கலக்கி–விடம்படு நாகத்தை வால்பற்றி ஈர்த்து-
உடம்பை அசைத்தானால் இன்று முற்றும்-உச்சியில் நின்றானால் இன்று முற்றும்

அது சலித்து மடிய
அதின் தலையிலே நின்று
தனக்கு ஸ்நேஹிகள் ஆனவர்கள் அஞ்சாதபடி அபய பிரதானம் செய்தானாகில்

இன்று முற்றும்
இன்று நம் கார்யம் தலைக் கட்டும் –

————

மலை எடுத்துக் கொண்டு நின்ற திருக் கைகளுக்கு பரிகிறார்கள்

தேனுகனாவி செகுத்துப் பனம் கனி
தான் எறிந்திட்ட தடம் பெரும் தோளினால்
வானவர் கோன் விட வந்த மழை தடுத்து
ஆநிரை காத்தானால் இன்று முற்றும்
அவை உய்யக் கொண்டானால் இன்று முற்றும் -2 -10-4 – –

பதவுரை

தேனுகன்–தேநுகாஸுரனுடைய
ஆவி–உயிரை
செகுத்து–முடிக்க நினைத்த அத் தேனுகனை
பனங்கனி–(ஆஸிராலிஷ்டமான) பனை மரத்தின் பழங்கள் (உதிரும்படியாக)
(பனை முன் வலி வந்தால் -கனி -வல்லினம் -ஐ போய் அம் வரும் -நன்னூல் -பனம் கனி -பனங்கனி )
எறிந்திட்ட–(அந்த மரத்தின் மேல்) வீசி யெறிந்த
தடம் பெருந் தோளினால்–மிகவும் பெரிய தோளாலே, (கோவர்த்தன பர்வதத்தை எடுத்து)
வானவர் கோன் விட வந்த மழை தடுத்து–தேவேந்திரனது ஏவுதலாலே வந்த வர்ஷத்தைத் தவிர்த்து
ஆன் நிரை–பசுக்களின் திரளை
காத்தானால்–ரக்ஷித்தருளின கண்ணபிரானால்
இன்று முற்றும்
அவை–அப் பசுக் கூட்டத்தை
இன்று முற்றும்

தேனுகனாவி செகுத்துப் பனம் கனி தான் எறிந்திட்ட தடம் பெரும் தோளினால்
கம்ஸனுக்குப் பர தந்தரனாய் இங்குத்தைக்கு விரோதத்தை விளைப்பானாய் -வந்த தேனுகனை நிரஸித்து
பனையாய் நின்று பழுத்து இருந்த அசூரனையும் அந்தப் பழம் தன்னாலே நிரஸிக்க வற்றாய்
இறுகிப் பெரிதான தோளாலே

வானவர் கோன் விட வந்த மழை தடுத்து ஆநிரை காத்தானால் இன்று முற்றும்
இந்திரனுக்கு இடுகிற சோற்றை
நாம் பிறந்து வளருகிற ஊரில் உள்ளாருக்கு அந்நிய சேஷத்வம் உண்டாக ஒண்ணாது என்று தகைந்து
இந்தச் சோற்றை இந்த அசேதனமான மலைக்கு இடுங்கோள்
புல்லும் தண்ணீரும் நம் பசுக்களுக்கு இந்த மலையிலே அன்றோ -என்ன

கோப ஜனங்கள் எல்லாம் பிரியப்பட்டு
ஸ்ரீ நந்தகோபரும் இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு
இவன் சிறு பிள்ளையாய் இருக்கச் செய்தே இவனுக்கு உள்ள அறிவைப் பாரீர் -என்று கொண்டாடி –
இவன் சொன்ன மலைக்கு இட

அத்தைக் கேட்ட இந்திரனும் அத்யந்தம் குபிதனாய்க் கொண்டு –
புஷ்கலா வர்த்தகம் முதலான மேகங்களை ஏவி –
இடையரூர் சமுத்திரத்திலே காணும் படி வர்ஷியுங்கோள் -என்று ஏவி விட
அந்த மலை தன்னையே எடுத்து அந்த மழையைக் காத்து –

ஆநிரை காத்தானால்
இடையரும் இடைச்சிகளையும் ரஷித்தான் என்னாதே -பசுக்களை ரக்ஷித்தான் -என்கையாலே
அவ்வூரில் அறிவுடையாரை ரக்ஷிக்க வேணும் போலே காணும்

இன்று முற்றும்
இன்று நம் கார்யம் தலைக்கட்டும்

அவை உய்யக் கொண்டானால் இன்று முற்றும்
ஆநிரை காத்த அளவிலும் அவனுக்கு க்ருபா பாத்ரமாவரைக் காணாமையாலே
மீண்டும் அவை தன்னையே இறே உஜ்ஜீவிப்பித்ததும் –
ஆகையால் இன்று முற்றும் –

———-

ஆய்ச்சியர் சேரி அளை தயிர் பாலுண்டு
பேர்த்தவர் கண்டு பிடிக்க பிடி உண்டு
வேய்த் தடம் தோளினார் வெண்ணெய் கொள் மாட்டாது அங்கு
ஆப்புண்டு இருந்தானால் இன்று முற்றும்
அடி உண்டு அழுதானால் இன்று முற்றும் – 2-10 -5-

பதவுரை

ஆய்ச்சியர் சேரி–இடைச் சேரியிலே
(இடைச்சிகள் கடைவதாக)
அளை–(மத்தை நாட்டி) உடைத்த
தயிர்–தயிரையும்
பால்–(காய்ச்சுவதற்காக வைத்த) பாலையும்
உண்டு–அமுது செய்து
(அவ் வளவோடு திருப்தி யடையாமல்)
பேர்ந்து–பின்னையும் (ஒரு கால் வெண்ணை திருடப் புகுந்த வளவிலே)
அவர்–அவ் லிடைச்சிகள்
(ஒளிந்திருந்து)
கண்டு–(இவன் திருடுகின்ற போதில்) கண்டு
பிடிக்க–(இவனைத் தங்கள் கையில்)அகப் படுத்திக் கொள்ள
பிடி யுண்ட–(அவர்கள் கையில்) பிடிபட்டு
(அதற்கு தப்ப மாட்டாமல்)
வெண்ணை–வெண்ணெயை
கொள்ள மாட்டாது–(தான் நினைத்தபடி) கைக் கொள்ள மாட்டாமல்
அங்கு–அவர்கள் வீட்டில்
ஆப்புண்டு இருந்தானால்–கட்டுண்டிருந்த கண்ணபிரானால்
இன்று முற்றும்
அடியுண்ட அமுதினால்–(அவர்கள் கையால்) அடிபட்டு அழுத கண்ணபிரானால்
இன்று முற்றும்

ஆய்ச்சியர் சேரி அளை தயிர் பாலுண்டு பேர்த்தவர் கண்டு
வெண்ணெய் படுவதற்கு முன்னே மத்தாலே தயிர் உடைத்த அளவிலே என்னுதல்
வடித்த-(பாத்ர கதமான ) தயிர் என்னுதல்

அன்றியிலே
அவன் தான் உள்ளளவும் காய் நீட்டி வெண்ணெய் போலே அளைந்த தயிர் என்னுதல்
இதுக்கு ஹேதுவான பால்
இவை எல்லாவற்றையும் ஆய்ச்சிகள் உடைய தெருக்கள் தோறும் –
திறந்த வாசல் படல் அடைத்த வாசல்கள் தோறும் –
புகுந்து அமுது செய்து –
கண்டு பிடிக்கப் போகிறார்களோ என்று மீண்டும் மீண்டும் போவது வருவதாய்
அவர்கள் இருக்கிறார்களோ -உணர்கிறார்களோ – என்று பார்க்கும் அது ஒழிய
வயிற்று நிறைவு பார்ப்பது இல்லை இறே

பிடிக்க பிடி உண்டு
பல காலும் போக்கு வரத்துச் செய்கிற அடி ஓசையாலும்
உடை மணியில் உள்ளடை விழுந்து சப்திக்கை யாலும்
அவர்கள் கண்டு பிடித்த அளவிலே
நாம் ஓடினாலும் மணி ஓசையிலே ஓடிப் பிடிக்கத் தவிரார்கள் -என்றால் போலே நினைத்து
மணி நாக்கைப் பிடிக்கப் போகாது
அவர்கள் செவியை இவனால் புதைக்கப் போகாது
தன் செவியைப் புதைத்துக் கொண்டு நிற்கும் அத்தனை இறே
அவ்வளவில் அவர்கள் பிடித்தால் பிடி உண்ணும் அத்தனை இறே

வேய்த் தடம் தோளினார் வெண்ணெய் கொள் மாட்டாது
தங்கள் தோள் உள்ள உயர்த்தி அளவும் உயர வைத்த வெண்ணெயை எட்டிக் கொள்ள மாட்டாமல்
அளை தயிர் பாலால் பர்யாப்தி பிறவாமல் –
வெண்ணெய் கொள்ளும் விரகு தேடி –
தான் பிடிக்க விரகு தேடும் வேய்ந்தடம் தோளினார் தன்னைப் பிடித்து இருக்கச் செய்தேயும்
வெண்ணெயை உண்டான நசையாலும்
அனுக்ரஹிக்கும் -(அது க்ரஹிக்கும்) விரகுகள் விசாரிக்கையாலும்
இவன் நிஷ் க்ரியனாய் இருக்குமே
நின்ற போதே அவர்களுக்கு அது தானே இடமாக உலூகலத்தோடே பந்திக்கலாமே –

அங்கு ஆப்புண்டு இருந்தானால்
இவன் தானும் நானும் ஓர் இடத்திலே இருந்து வெண்ணெய் கொள்ளுகைக்கு
உபாய சிந்தனை பண்ணலாமே என்று அவ்விடம் தன்னிலே நிற்குமே –

இன்று முற்றும் அடி உண்டு அழுதானால் இன்று முற்றும்
என் கையில் கோலால் நொந்திட மோதவும் கில்லேன் -என்ற போதே அழத் தொடங்கினான் –
ஸ்வ க்ருஹத்திலே போலே இறே புறம்பும் இவன் செய்வது —

———–

பூதனையை நிரஸித்த பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கிறார் –

தள்ளித் தடர் நடை இட்டு இளம் பிள்ளையாய்
உள்ளத்தின் உள்ளே அவளை உற நோக்கி
கள்ளத்தினால் வந்த பேய்ச்சி முலை உயிர்
துள்ளச் சுவைத்தானால்  இன்று முற்றும்
துவக்கற உண்டானால் இன்று முற்றும் -2 10-6- –

பதவுரை
(காலூன்றி நடக்கத் தரிப்பில்லாமையாலே)
தள்ளி தளர் நடை இட்டு–தட்டித் தடுமாறி தளர் நடை யிட்டு
(நடக்க வேண்டும்படியான)
இளம் பிள்ளையாய்–இளங்குழந்தையாய்
(இருக்கச் செய்தே)
கள்ளத்தினால்–(தன் வடிவை மறைத்து தாய் வடிவைக் கொண்டு) கிருத்திரிமத்தாலே
வந்த–(தன்னைக் கொல்ல)வந்த
பேய்ச்சி அவளை–பேய்ச்சியாகிய அந்தப் பூதனையை
உள்ளத்தின் உள்ளே உற நோக்கி–(’நம்மை நலிய வருகிறவள் இவள்’ என்று) தன் மநஸ்ஸினுள்ளே (எண்ணி) உறைக்கப் பார்த்து
(பிறகு அவள் தனக்கு முலை உண்ணக் கொடுத்தவாறே)
முலை–அம் முலையை
உயிர் துள்ள சுவைத்ததனால்–(அவளுடைய) உயிர் துடிக்கும்படி உறிஞ்சி உண்ட கண்ண பிரானால்
இன்று முற்றும்
துவக்கு அற–(அம் முலையில் தடவிக் கிடந்த விஷத்தில் தனக்கு) ஸ்பர்சமில்லாதபடி
உண்டானால்–(அம் முலையிற் பாலை) உண்ட கண்ண பிரானால்
இன்று முற்றும்

(அவாப்த ஸமஸ்த காமன் -இருந்தாலும் பலவும் செய்வேன் -கர்ம பலன் எனக்கு ஒட்டாது –
நான் செய்தாலும் -கீதை ஸ்லோக தமிழ் ஆக்கம் இது )

தள்ளித் தடர் நடை இட்டு இளம் பிள்ளையாய்
பருவத்தால் இளையனாய் தளர் நடை இடுகிற காலத்தில் –

உள்ளத்தின் உள்ளே அவளை உற நோக்கி கள்ளத்தினால் வந்த பேய்ச்சி முலை உயிர்
துள்ளச் சுவைத்தானால்  இன்று முற்றும்–
க்ருத்ரிம ரூபையாய் வந்த பூதனையினுடைய முலையையும் அவள் பிராணனையும்
அவள் நடுங்கிக் கூடாம் படி சுவைத்து நிரசிக்கக் கடவோம் –
என்று மிகவும் திரு உள்ளத்துக்கு உள்ளே ஒருவரும் அறியாமல் குறித்துக் கொண்டு
கண் வளர்ந்த அளவிலே அவள் வந்து எடுத்துத் திருப் பவளத்திலே முலையை வைத்த அளவிலே –
குறித்தால் போல் செய்து முடித்தான் இறே –

துவக்கற உண்டானால் இன்று முற்றும்
பேய்ச்சியுமாய் பிரசன்னையுமாய் நஞ்சு ஏறின முலையில் பாலுமானால் தத் கத தோஷம் தட்டாது இராது இறே –
ஆயிருக்க இவனுக்கு ஓர் அல்பமும் ஸ்பர்சித்தது இல்லை இறே –
தூய குழவியாய் (விடப்பால் அமுதாய -தத் கத தோஷம் தட்டாமல் ) பிள்ளைத் தனத்தில் புறை இல்லை என்னவுமாம் –
உள்ளத்தின் உள்ளே அவளை உற நோக்கிச் செய்தான் -என்னவுமாய் இருந்தது இறே –

———–

விரோதி நிரசனத்து அளவேயோ
ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் பண்ணின பிரகாரம் -என்கிறார் –

மாவலி வேள்வியின் மாண் உருவாய் சென்று
மூவடி தா என்று இரந்த இம் மண்ணினை
ஓரடி இட்டு இரண்டாம் அடி தன்னிலே
தாவடி இட்டானால் இன்று முற்றும்
தரணி அளந்தானால் இன்று முற்றும் 2-10-7 – –

பதவுரை

மா வலி–மஹாபலியினுடைய
வேள்வியில்–யாக பூமியிலே
மாண் உரு ஆய் சென்று–பிரமசாரி ரூபியாய் எழுந்தருளி
மூ அடி தா என்று–(என் அடியாலே) மூன்றடி (நிலம்) கொடு என்று
இரந்து–யாசித்துப் பெற்ற
இம் மண்ணினை–இந்தப் பூமியை
(அளந்து தன் வசப்படுத்தத் தொடங்கின வளவிலே)
ஓர் அடி இட்டு–(பூமிப் பரப்படங்கலும் தனக்குள்ளே யாம்படி) ஓரடியைப் பரப்ப வைத்து (அளந்து)
இரண்டாம் அடி தன்னிலே–இரண்டாவது அடியைக் கொண்டு அளக்கத் தொடங்கின வளவிலே
தாவி அடி இட்டானால்–மேலுலகங்களடங்கலும் தனக்குள்ளே யாம்படி) தாவி அடி யிட்ட கண்ண பிரானால்
இன்று முற்றும்
(தேவேந்திரனாகிய ஒரு ஆஸ்ரிதனுக்காக இப்படி)
தரணி அளந்தானால்–லோகத்தை அளந்தவனாலே
இன்று முற்றும்.

மாவலி வேள்வியின் மாண் உருவாய் சென்று மூவடி தா என்று இரந்த இம்மண்ணினை
மஹா பலியினுடைய யஜ்ஜ வாடத்திலே வாமன வேஷத்தைப் பரிஹரித்துச் சென்று –
ஓரடி தாழ்வு கிடப்பதாகத் திரு உள்ளத்தில் கோலி
மூவடி தா என்று இரந்து பெற்ற இம் மண்ணை

இம்மண்
என்றது பதினாலு லோகத்தையும் இறே –

ஓர் அடி இட்டு –
அந்நிய சேஷத்வத்தை அறுத்து

இரண்டாம் அடி தன்னிலே
உபரிதந லோகத்தில் உல்லார்க்கு ஸ்வா தந்தர்யத்தால் வந்த செருக்கை
ஒழிக்கக் கடவோம் -என்று திரு உள்ளம் பற்றி –

தாவடி இட்டானால் இன்று முற்றும்
தாவுவதாகத் துடங்கினான் ஆனால்

தரணி அளந்தானால் இன்று முற்றும்
இப்படி இறே அளந்த படி

தரணி -எல்லா லோகத்துக்கு உப லக்ஷணம்

தாவடி
இவன் நினைவிலே சென்ற அடி என்னுதல்
நினைவு பின் செல்லச் சென்ற அடி என்னுதல்

(ஸங்கல்பம் அடியாகவே எல்லாம் பண்ண சக்தி முக்தனுக்கே உண்டே -இந்திரியங்கள் மூலம் வேண்டாமே –
ஏகதா பவதி இத்யாதி -காம ரூப ஸஞ்சரன் —
சங்கல்பம் முன்னாக திருவடி என்றும்
எது முன் எது பின் நிர்பந்தம் இல்லையே
ஆகவே இரண்டையும் சாதிக்கிறார் -இங்கு )

————

ஸ்ரீ கஜேந்த்ரனுக்கும்
மழுங்காத ஞானமான ஸங்கல்பம் உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும்
பர துக்க அஸஹிஷ்ணுவாய்
ரக்ஷித்தான் என்கை மிகையாய் இருக்கவும்
கார்யப்பட்டாலேயும் மிக்க கிருபையாலும் –
ரக்ஷித்தான் -என்று கொண்டாடுகிறார் –

தாழை தண் ஆம்பல் தடம் பெரும் பொய்கை வாய்
வாழு முதலை வலைப்பட்டு வாதிப்புண்
வேழம் துயர் கெட விண்ணோர் பெருமானாய்
ஆழி பணி கொண்டானால் இன்று முற்றும்
அதற்கு அருள் செய்தானால் இன்று முற்றும் -2 10-8 –

பதவுரை

தாழை–(கரையிலே) தாழைகளையும்
தண் ஆம்பல்–(உள்ளே) குளிர்ந்த ஆம்பல் மலர்களை யுமுடைய
தடம் பெரும்–மிகவும் பெரிய
பொய்கை வாய்–தடாகத்தினுள்ளே
வாழும்–வாழ்ந்து கொண்டிருந்த
முதலை–முதலையின் வாயாகிய
வலைப்பட்டு–வலையிலே அகப்பட்டுக் கொண்டு
வாதிப்பு உண்–துன்பமடைந்த
வேழம்–ஸ்ரீகஜேந்திராழ்வானுடைய
துயர்–வருத்தம்
மனத்துன்பம் -உடல் துன்பம் ஒரு பொருட்டு இல்லையே -தொழும் காதல் களிறு அன்றோ
கெட–தீரும்படியாக
விண்ணோர் பெருமான் ஆய்–நித்ய ஸூரிகளுக்குத் தலைவன் என்பதைத் தோற்றுவிக்கப் பெரிய திருவடியை வாகனமாக உடையவனாய்
(அப்பொய்கைக் கரையிலே சென்று)
ஆழி–சக்ராயுதத்தாலே
(முதலையைத் துணிந்து)
பணி கொண்டானால்–(கஜேந்திராழ்வரனுடைய) கைங்கர்யத்தை ஸ்வீக்ரித்தருளின கண்ண பிரானால்
இன்று முற்றும்;
அதற்கு–அந்த யானையின் திறத்தில்
அருள் செய்தானால்–(இப்படிப்பட்ட) கிருபையைச் செய்தருளின கண்ண பிரானால்
இன்று முற்றும்;புஷ்ப்பத்தை திருவடியில் இடுவித்துக் கொண்டவனாலே இன்று முற்றும்

தாழை தண் ஆம்பல் வாய்
மொய்ம்மாம் பூம் பொழில் -என்னுமா போலே
தாழையும் கரை சூழ்ந்து கிடைக்கும் போலே காணும்

ஆம்பல் –
பூக்களுக்கும் உப லக்ஷணம்

தடம் பெரும் பொய்கை வாய் வாழு முதலை வலைப்பட்டு
ஆழத்தாலும் குளிர்த்தியாலும்
தடம் -அகலத்தால் வந்த இடமுடைமை
பெரும் பொய்கை–நீளத்தால் வந்த பெருமையும் யுடைத்தான
பொய்கைக்குள்ளே சஞ்சரித்து வாழுகிற
முதலையாகிற வலையில் அகப்பட்டு –

வாதிப்புண் வேழம் துயர் கெட
கஜ ஆகர்ஷதே தீரே க்ராஹ ஆகர்ஷதே ஜலே -என்னும்படி
அநேக காலம் கிலேசித்த ஸ்ரீ கஜேந்திரன் கிலேசம் கெடும் படி

விண்ணோர் பெருமானாய் ஆழி பணி கொண்டானால் இன்று முற்றும்
விண்ணோர் பெருமான் ஆகைக்காக காரணத்வ நிபந்தமான திரு நாமத்தையும் –
(ஸ்ரீ பாகவத புராணம் படி -அகில காரணாய -நிஷ் காரணம்-அத்புத காரணம் )
நாராயணா ஓ மணி வண்ணா நாகணையாய் (திருமடல் படியே )—என்று
திரு நாமங்களை சொல்லி அழைத்த படியாலும்
ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று இறே
ஆழி தொட்டு கிலேசத்தைப் போக்கிற்றும் –

விண்ணோர் பெருமானாய் ஆழி கொண்டான் -என்ற போதே
ஸூரி போக்யத்வமும்
விஸ்வ பதார்த்த சத்தையும் அவனாலே இறே
இச்சாத ஏவ (ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவம் )
அத்தாலே இறே இவன் முதலை வலையில் நெடும் காலம் கிடந்தது இருக்கச் செய்தேயும் சத்தை கிடந்தது –
திக் பலம் ஷத்ரிய பலம் -என்று பக்தி மார்க்கத்தை விட்டு
பிரபத்தி மார்க்கத்தில் -போந்து வாராய் -என்று அழைக்க வல்லவன் ஆயிற்றதும்

(சத்தை கிடந்ததும் –
வாராய் என் ஆர் இடரை நீக்காய் என்று அழைக்க வல்ல சக்தியும்
இவன் இச்சாதீனமே )

திரௌபதி சரணாகதையாய் இருக்கச் செய்தேயும்
வாராய் என் ஆர் இடரை நீக்காய் -என்று அழைத்து இலளே
(ரக்ஷமாம் -என்றே இவள் -வாராய் என்ன வில்லையே )

மறையும் மறையும் -என்றார் இறே சிற்றாள் கொண்டார்
(திரௌபதி வாராய் கூப்பிட வில்லையே
கஜேந்திரன் ப்ரஹ்லாதன் கூப்பிட வந்தானே )

ஆழி பணி கொண்டான் என்கையாலே
நித்யம் பூ விட்டுப் போந்தவனைக் கொண்டிலன் என்று தோற்றுகிறது

அதற்கு அருள் செய்தானால்
ஸ்வகத ஸ்வீகார ப்ரபத்தியில் துதிக்கை முழுத்த
இதற்கு கிருபை செய்தானால் –

———–

ஸ்ரீ வராஹத்தினுடைய அதி மானுஷத்வத்தை அனுசந்திக்கிறார்

வானத்து எழுந்த மழை முகில் போல் எங்கும்
கானத்து மேய்ந்து களித்து விளையாடி
ஏனத் துருவாய்  இடந்த இம் மண்ணினை
தானத்தே வைத்தானால் இன்று முற்றும்
தரணி இடந்தானால் இன்று முற்றும் -2 -10-9 –

பதவுரை

(கடலில் நீரை முகந்து கொண்டு)
வானத்து–ஆகாசத்திலே
எழுந்து–கிளம்பின
மழை முகில் போல்–வர்ஷிக்கப் புக்க மேகம் போல
(கறுத்த நிறத்தை யுடைய)
ஏனத்து உரு ஆய்–ஒரு வராஹத்தின் ரூபமாய் (அவதரித்து)
கானத்து–காடு நிலங்களில்
எங்கும்–எல்லாவிடத்திலும் (திரிந்து)
மேய்ந்து–(கோரைக் கிழங்கு முதலியவற்றை) அமுது செய்து
களித்து–செருக்கடைந்து
விளையாடி–விளையாடி,
(பூமியைப் பாயாகச் சுருட்டிக் கொண்டு போன ஹிரண்யாக்ஷனைக் கொன்று)
இடந்த–(அண்ட பித்தியில் நின்றும்) ஒட்டு விடுவித் தெடுத்த
இம் மண்ணினை–இந்தப் பூமியை
தானத்தே–யதாஸ்தாநத்தில்
வைத்தானால்–(கொணர்ந்து) வைத்து நிலை நிறுத்தின கண்ண பிரானால்
இன்று முற்றும்;
தரணி–(இப்படி கடலில் மூழ்கிப் போன) பூமியை
இடந்தானால்–கோட்டாற் குத்தி எடுத்துக் கொணர்ந்த கண்ண பிரானால்
இன்று முற்றும்;

வானத்து எழுந்த மழை முகில் போல்
ஆகாசத்தில் நீர் கொண்டு எழுந்த மேகம் போலே என்னும்படியான நிறத்தைச் சொல்லுதல் –
மேகத்தோடே ஒத்த உயர்த்தியைச் சொல்லுதல்

வானத்து மழை முகில் போல் உயர்ந்த
போல் என்கையாலே ஒப்பும்
எழுந்த -என்கையாலே
மேகத்துக்கும் அவ்வருகான மஹா வராஹத்தினுடைய உயர்த்தியைக் காட்டுகிறது –

எங்கும் கானத்து மேய்ந்து களித்து விளையாடி
கானத்து எங்கும் மேய்ந்து

எங்கும் என்றது
ஸிம்ஹ வ்யாக்ரங்களால் உண்டான தடை அற்ற அளவன்றிக்கே
மேய்ந்து செருக்குத் தோன்ற கர்வித்து விளையாடித் திரிகையாலே

ஏனத் துருவாய்  இடந்த இம்மண்ணை தானத்தே வைத்தானால் இன்று முற்றும்
நான்றில ஏழ் மண்ணும் தானத்தவே -என்னுமா போலே
முன்பு நின்ற ஸ்தானத்தில் வைத்தானாக

வானத்து எழுந்த மழை முகில் போல் எங்கும்
ஏனத் துருவாய்
தான்
இடந்தானால் இன்று முற்றும்
இடந்த இம்மண்ணை
தானத்தே வைத்து
கானத்து மேய்ந்து களித்து விளையாடினானால்
இன்று முற்றும்
என்று அந்வயம்

அன்றிக்கே
வானத்து எழுந்த மழை முகில் போல்
ஆகாசத்தில் கிளம்பின மழை முகில் போல்
நீர் கொண்டு எழுந்த காள மேகம் போலே

எங்கும்
எல்லா இடத்தும்

கானத்து மேய்ந்து
சோலைகளில் மேய்ந்து

களித்து விளையாடி
பிரளய ஆர்ணவத்திலே முழுகிப் பெரிய கர்வத்தோடே விளையாடி

ஏனத் துருவாய்  இடந்த இம்மண்ணை
உபரிதந லோகங்களில் அடங்காத
மஹா வராஹ ரூபியாய்
அண்ட பித்தியில் நின்றும் ஓட்டு விடுவித்து இடந்த எடுத்த இம் மண்ணை

தானத்தே வைத்தானால் இன்று முற்றும்
ஏழ் மண்ணும் –நான்றில தானத்தவே -என்னும்படி
தானத்தே வைத்தானால்

தரணி இடந்தானால் இன்று முற்றும்
இடந்த இம்மண் என்னும்படி
தரணி இடந்தானால் இன்று முற்றும்

மழை முகில் போல்
ஏனத் துருவாய்
வானத்து எழுந்த
கானத்து
எங்கும்
மேய்ந்து களித்து விளையாடி
தரணி இடந்தானால் இன்று முற்றும்
இடந்த இம் மண்ணை
தானத்தே வைத்தானால் இன்று முற்றும்
என்று அந்வயம்

———-

நிகமத்தில் இத்திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லி தலை கட்டுகிறார்-

அங்கமலக் கண்ணன் தன்னை யசோதைக்கு
மங்கை நல்லார்கள் தாம்  வந்து முறைப்பட்ட
அங்கு அவர் சொல்லை புதுவைக் கோன் பட்டன் சொல்
இங்கு இவை வல்லார்க்கு  ஏதம் ஓன்று இல்லையே -2 -10- 10- –

பதவுரை

நல் மங்கைமார்கள் தாம்–(பகவத் ப்ரேமமாகிற) நன்மை பொருந்திய (இடைப்) பெண்கள்
அம் கமலம்–அழகிய செந்தாமரைப் பூப் போன்ற
கண்ணன் தன்னை–கண்களை யுடைய கண்ணபிரான் (செய்த தீம்பு) விஷயமாக
அங்கு வந்து–அந்தக் கண்ண பிரானுடைய வீட்டுக்கு வந்து
அசோதைக்கு–(அவன் தாயான) யசோதைப் பிராட்டி யிடத்திலே
முற்பட்ட–(தங்கள் ஆர்த்தி தோற்றக்) கதறிச் சொன்ன
அவர் சொல்லை–அவ் விடைச்சிகளின் சொல்லை,
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு
கோன்–நிர்வாஹகரான
பட்டன்–பெரியாழ்வார்
சொல்–அருளிச் செய்த
இவை–இப் பாசுரங்களை
இங்கு–இந்த ஸம்ஸாரத்தில் (இருந்து கொண்டே)
வல்லவர்க்கு–ஓத வல்லவர்களுக்கு
ஒன்று ஏதம்–ஒரு வகைக் குற்றமும்
இல்லை–இல்லையாம்.

அங்கமலக் கண்ணன் தன்னை
அப்போது அலர்ந்த செவ்வித் தாமரை போலேயாய்
பரத்வ ஸூசகமான திருக் கண்களை உடையவனை

யசோதைக்கு மங்கை நல்லார்கள் தாம்  வந்து முறைப்பட்ட அங்கு அவர் சொல்லை
யசோதைக்குப் பருவத்தால் இளையராய்
கிருஷ்ணன் அளவிலே ஸ்நேஹிகளுமாய் இருக்கிறவர்கள்
அவளுடைய க்ருஹத்திலே வந்து முறைப் பட்ட சொல்லை –

புதுவைக் கோன் பட்டன் சொல் இங்கு இவை வல்லார்க்கு  ஏதம் ஓன்று இல்லையே
(நாச்சியார் )திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்
அருளிச் செய்த சொல்லான இவற்றை
ஸாபிப்ராயமாக
இங்கேயே இருக்கச் செய்தேயும் இவற்றை அனுசந்திக்க நல்லவர்களுக்கு
பொல்லாங்கு என்னப் பட்டவை எல்லாம்
நிரன்வய விநாசமாகப் போகும் –

மங்கை நல்லார்கள்
அவர்
தாம்
அங்கமலக் கண்ணன் தன்னை யசோதைக்கு
அங்கு
வந்து முறைப்பட்ட
சொல்லை
புதுவைக் கோன் பட்டன் சொல்
இவை
இங்கும்
வல்லார்க்கு  ஏதம் ஓன்று இல்லையே
என்று அந்வயம்

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —2-9–வெண்ணெய் விழுங்கி வெரும்கலத்தை–

May 17, 2021

பிரவேசம்
கீழ் பூ சூட்டி -காப்பிட்டு -தனக்கு வசவர்த்தியாக்கி –
தன் அருகே இவனை உறக்கி -நிர்ப்பரையாய் –
தன்னுடைய கிருஹ கார்யத்திலேயும் ஒருப்பட்டவளாய் நிற்க

போது விடுகிற அளவிலே
இவன் இராச் செய்த தீம்புகளைச் சொல்லி
ஊரில் உண்டான பக்வைகளான ஸ்த்ரீகளும் வந்து முறைப்படா நிற்கச் செய்தேயும்
பகல் போது தானும் லீலா ரஸ பரவசனாய்த் தீம்புகள் செய்யா நின்றான் -என்று பலரும் வந்து வந்து முறைப்பட
இவளும் வேண்டா வேண்டா என்று அழைக்க அழைக்க
தீம்பு மாறாமல் நடந்த பிரகாரத்தை அனுசந்தித்துக் கொண்டு சென்று
பாகவத சேஷத்வத் தோடே தலைக்கட்டுகிறார் —

—–

ராத்திரி இவன் உறங்குகிறான் -என்று இருந்தாள் இவள் –
அவன் போய் இராவெல்லாம் ஊரை மூலையடி நடத்திச் சிலுகு விளைத்த பிரகாரத்தைச்
சிலர் சிறுகாலே வந்து பலவாக முறைப் பட்டுச் சொல்லுகிற பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கிறார் –

வெண்ணெய் விழுங்கி வெரும்கலத்தை வெற்ப்பிடை இட்டதன் ஓசை கேட்கும்
கண்ண பிரான் கற்ற கல்வி தன்னை காக்கிலோம் உன் மகனைக் காவாய்
புண்ணில் புளி பெய்தால் ஒக்கும் தீமை புரை புரையா இவை செய்ய வல்ல
அண்ணற்கு அண்ணான்  மகனைப் பெற்ற வசோதை நங்காய் உன் மகனைக் கூவாய் -2 9-1 – –

பதவுரை

வெண்ணெய்–வெண்ணெயை
விழுங்கி–(நிச் சேஷமாக) விழுங்கி விட்டு
வெறுங் கலத்தை–(பின்பு) ஒன்றுமில்லாத பாத்ரத்தை
வெற்பிடை இட்டு–கல்லிலே பொகட்டு
அதன் ஓசை–அப்படி எறிந்ததனாலுண்டான ஓசையை
கேட்கும்–கேட்டுக் களிக்கின்ற
கண்ண பிரான்–ஸ்ரீக்ருஷ்ண பிரபு
கற்ற–படித்துள்ள
கல்வி தன்னை–(தஸ்கர) வித்தையைக்
காக்க கில்லோம்–(எங்களால்) காக்க முடியாது;
(ஆகையால்)
உன் மகனை–உன் பிள்ளையை
காவாய்–(தீம்பு செய்யாமல்) தடுப்பாயாக;
புண்ணில்–புண்ணின் மேலே
புளி பெய்தால் ஒக்கும்–புளியைச் சொரிந்ததைப் போன்ற (தீவிரமான)
தீமை இவை–இப்படிப்பட்ட தீம்புகளை
புரை புரை–வீடு தோறும்
செய்ய வல்ல–செய்வதில் ஸமர்த்தனாகி
அண்ணல் கண்ணான்–ஸ்வாமித்வ ஸூசகமான கண்களை யுடையனான
ஓர் மகனை–ஒரு புத்திரனை
பெற்ற–பெற்ற
அசோதை நங்காய்–யசோதைப் பிராட்டி;
உன் மகனை–உன் பிள்ளையை
கூவாய்–அழைத்துக் கொள்வாயாக.

வெண்ணெய் விழுங்கி
செவ்வி குன்றாமல் கடைந்து பாத்ர கதமாக்கிச் சேமித்து வைத்த வெண்ணெய்களை விழுங்கினான்
என்னும் இடம் வாயது கையதுவாக காணலாம் என்னும் இடமும் கொடு வந்து காட்டி
விழுங்கின அளவேயோ –

வெரும் கலத்தை வெற்ப்பிடை இட்டதன் ஓசை கேட்கும்
வெறும் கலன்களை கல்லிலே இட்டு உடைத்தான் காண் -என்ன
வெண்னையயைத் தானே விழுங்கினான் ஆகிறான் –
வெரும் கலத்தை வெற்ப்பிடை இட்டு உடைத்தான் -என்கிற
நிஷ் ப்ரயோஜனமான வியாபாரம் சேர்ந்து இருக்கிறது இல்லையீ என்ன
பிரயோஜனம் அதன் ஓசை கேட்க்கை அன்றோ அவனுக்கு வேண்டுவது
பிரயோஜனம் -தன் மேல் துடராமைக்கு அந்நிய பரதை பண்ணுவிக்க -என்னுதல்

ஆனால் உங்களை அடைத்து நோக்கிக் கொள்ளுங்கோள் -என்ன
கண்ண பிரான் கற்ற கல்வி தன்னை காக்கிலோம்
என்னை இவர்கள் பொய்யே சொல்கிறார்கள் –என்று கண்ணைப் பிசைந்து அழவும் கூடும் இறே –
ஊரிலே வெண்ணெய் களவு போயிற்று என்ன
என்னை அன்றோ சொல்லிற்று -என்று சீற்றத்தோடே அடிப்புடைக் கொட்டி அழுதவன் இறே

உந்தம் க்ருஹங்கள் –நீங்கள் காக்க மாட்டீ கோளாகில் ஆர் காப்பார் என்ன
உன் மகனைக் காவாய்–
உன்னை ஒழியக் காப்பார் யார்
இவன் கற்ற க்ருத்ரிமம் எங்களால் காக்கப் போகாது காண் -என்ன

புண்ணில் புளி பெய்தால் ஒக்கும் தீமை
இவன் செய்கிற தீம்புகள் உளறல் புண்ணிலே ஷாரம் வைத்தால் போலே காண் இருப்பது –

புரை புரையா இவை செய்ய வல்ல
நீங்கள் ஒருத்தரும் அன்றோ சொல்லுகிறி கோள் -என்ன
புரை இடம் தோறும் புரை இடம் தோறும் இந்த க்ருத்ரிமம் செய்ய வல்லவன் இறே
புண் புரை என்னவுமாம் –

அண்ணற்கு அண்ணான்  
அண்ணல் -ஸ்வாமி வாசகம் –
க்ருத்ரிமத்துக்கு எல்லாம் அக்ர கண்யன் என்னும் இடம் கண்ணிலே தோன்றும் இறே –

அண்ணற்கு அண்ணான்  
நம்பி மூத்த பிரானுக்கும் நியாம்யன் ஆகாதவன் என்னவுமாம் –

ஓர் மகனைப் பெற்ற வசோதை நங்காய்
இப்படி அத்விதீயமான பிள்ளை பெற்ற பூர்த்தியை யுடையவளே

உன் மகனைக் கூவாய்
இது இங்கனே நடவா நிற்க
வேறே சிலர் –
எங்கள் அகங்களிலே இப்போது செய்கிற தீம்புகளைப் பாராய் என்று முறைப் பட்டு
உன் மகனை அழையாய் -என்கிறார்கள் –

இத்தால்
முமுஷுக்களை அங்கீ கரித்து
மோக்ஷ ருசி இல்லாதாரை சங்கல்ப வ்யவசாய ஸஹஸ்ர ஏக தேசத்திலே தள்ளி அழிக்கையே
பிரயோஜனமான பிரகாரத்தை யுடையவன் என்று தோற்றுகிறது –

——–

இவன் செய்த தீம்புகளைச் சொல்லி வேறே சிலர் வந்து முறைப்பட
அது பொறுக்க மாட்டாமல் இவனை அழைக்கிறாள் –

வருக வருக வருக இங்கே வாமன நம்பீ வருக இங்கே
கரிய குழல் செய்ய வாய் முகத்து காகுத்த நம்பீ வருக இங்கே
அரியன் இவன் எனக்கு இன்று நங்காய்  அஞ்சன வண்ணா அசலகத்தார்
பரிபவம் பேச தரிக்க கில்லேன் பாவியேன் உனக்கு இங்கே போதராயே -2 9-2 –

பதவுரை

இங்கே–இவ்விடத்திலே
வருக வருக வருக–சடக்கென வருவாயாக;
வாமன நம்பீ! இங்கே வருக-;அபிமதம் பெற்று பூர்ணன் ஆன நம்பி
கரிய குழல்–கரு நிறமான கூந்தலையும்
செய்ய வாய்–செந் நிறமான வாயையும்
முகத்து–(ஒப்பற்ற) முகத்தையு முடைய
காகுத்த நம்பீ–இராம மூர்த்தி!
இங்கே வருக-;
(என்று கண்ணனை யழைத்து, தன் பிள்ளை மேல் குற்றம் சொன்னவளை நோக்கி யசோதை
உன் பிள்ளையை புகழ்ந்து கூப்பிட்டு அல்லது அச்சம் படும்படி கடிந்து பேசுகிறாய் அல்லாய்
என்பவளைக் குறித்து நங்காய் )
நங்காய்–குண பூர்ணை யானவளே!
இவன்–இந்தப் பிள்ளை
எனக்கு–எனக்கு
இன்று–இப்போது
அரியன்–அருமையானவனாயிற்றே;
(என்று சொல்லி மீண்டும் கண்ணனை நோக்கி)
அஞ்சனம்–மை போன்ற
வண்ணா–வடிவு படைத்தவனே!
அசல் அகத்தார்–அசல் வீட்டுக்காரர்கள்
பரிபவம் பேச–(உன்மேல்) அவமாந கரமான சொற்களைச் சொன்னால்
தரிக்க கில்லேன்–பொறுக்க வல்லேனல்லேன்;
பாவியேனுக்கு–(இப்படி பரிபவங்களைக் கேட்கும்படியான) பாவத்தைப் பண்ணின எனக்கு
(இவ் வருத்தந் தீர)
இங்கே போதராய்–இங்கே வாராய்
(என்று யசோதை கண்ணனை யழைக்கிறாள்.)

வருக வருக வருக இங்கே வாமன நம்பீ வருக இங்கே
ஒரு கால் அழைத்தால் வாராமையால் பல காலும் அழைக்கிறாள் –
உனக்கும் அவத்யம் –
எனக்கும் அவத்யம் –
உங்கள் தமப்பனாருக்கும் அவத்யம் –
நீ பிறந்த ஊருக்கும் அவத்யம் –
உன் அளவில் வெறுத்து இருக்கும் கம்ஸ சிசுபாலாதிகளுக்கு பிரியம்
ஆகையால் இவன் வரும் அளவும் வருக வருக வருக என்னும் அத்தனையே இறே இவளுக்கு

இப்படி அழைத்த இடத்திலும் வாராமையாலே
நீ வாமன நம்பி அன்றோ -குண பூர்த்தியை யுடையவன் அன்றோ வாராய் -என்று குணம் கொள்கிறாள் –
தாய் சொல்லு கேட்க வேணும் காண் –
தாய்க்கு இல்லாதான் ஊருக்கு உண்டோ -வாராய் -என்கிறாள்
பல காலும் அழைக்க நியாம்யனாய் வாராமையாலே
குணம் கொண்டு அழைக்கிறாள்

கரிய குழல் செய்ய வாய் முகத்து காகுத்த நம்பீ வருக இங்கே
வாமன நம்பி வருக என்றவாறே அணுக வந்தான்
வந்தவாறே இவனை ஏறப் பார்த்தாள்
பார்த்த அளவிலே கரிய குழலையும் செய்ய வாய் முகத்தையும் காணா –
தன் நியந்த்ருத்வத்தையும் மறந்து இவனை அணைத்து
மாத்ரு வசன பரிபாலனம் செய்தவன் அன்றோ என்று
மிகவும் உகந்து எடுத்துக் கொண்டு
இவனையோ நீங்கள் க்ருத்ரிமன் என்கிறது -என்று
அவர்களை வெறுத்து வார்த்தை சொல்கிறாள்

அரியன் இவன் எனக்கு நங்காய்  
இவன் எனக்கு அரியன்

அசலகத்தார்–இன்று-பரிபவம் பேச தரிக்க கில்லேன்
உங்கள் பிள்ளைகள் உங்களுக்கு அரும் பேறாய் இருக்கிறாவோ பாதி –
இவனும் எனக்கு அரியன் காணுங்கோள் –
இதன் முன்பு எல்லாம் பிள்ளையை எடுத்துக் கொண்டாடிப் போந்த அசலகத்தார்
இன்று பரிபவம் சொல்லப் புக்கவாறே –

பாவியேன் உனக்கு இங்கே போதராயே
மிகவும் வெறுப்பாய்
பொறுக்க மாட்டு கிறிலேன் என்று
அதில் குண பூர்த்தியை உடையாளாய் ஒருத்தியைக் குறித்து
தன் வெறுப்பைச் சொல்லி
தன் பிள்ளையைப் பிடித்து இங்கே போராய் -என்று உள்ளே போகிறாளாய் இருக்கிறது –

அஞ்சன வண்ணா
என்று சமுதாய சோபையைக் கண்ட போதே ப்ரேமாந்தையாம் இறே
வண்ணம் மருள் கொள்ளப் பண்ணும் இறே –

இத்தால்
வருக வருக என்று பல காலும் அழைக்கையாலே ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம் தோன்றுகிறது
ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம் தோற்றிற்றுத் தான் எங்கனே -என்ன
நீ வாமன நம்பி அன்றோ -என்கிறார் –
ஆஸ்ரிதனான இந்திரனுக்காக வாமன வேஷத்தைப் பரிக்ரஹித்து –
அநாஸ்ரிதனான மஹா பலி பக்கலிலே சென்றில்லையோ -என்கிறார்

காகுத்த நம்பி -என்கையாலே
மாத்ரு வசன வ்யாஜத்தாலும் ஆஸ்ரிதரான தேவர்களுக்காகவும் ருஷிகளுக்காகவும்
பிரதிகூலனான ராவணனுடைய சமீபமான வென்றிச் செருக்களத்திலே சென்றவன் அல்லையோ
சென்றதும் சிலையும் கணையுமே துணையாக இறே ( சாளக்ராம பதிகம் -கலியன் )

அசலகம் என்றது
பிரபத்தி உபாய பரரை
பிரபத்தி உபாய பரர் பேசுமவை -மங்களா ஸாஸன பரரான இவருக்கு
பிரதிகூலமாய் இறே தோற்றுவது

பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசர் –
இந்தப் பரிபவம் பொறுக்க மாட்டாமல் —
எந்தக் கருந்தாளூதினான் -எந்த மாணிக்கக் குழாய் எடுத்தான் -இவனையே இது எல்லாம் சொல்லிற்று –
கறப்பன கடைவன எல்லாம் ஸ்வ க்ருஹத்தில் உண்டாய் இருக்க
விளைவது அறியாமல் -ஸ்வ க்ருஹத்துக்கும் பர க்ருஹத்துக்கும் வாசி அறியாமல் புகுந்தான் –
வெண்ணெயைத் தொட்டான் பாலைத் தொட்டான் என்றால் போலே கதறுகிறது எல்லாம் என் தான்
என்று பிள்ளைப் பிணக்கு பிணங்குவாராம் –

———–

பாவியேனுக்கு இங்கே போதராயே -என்று கொண்டு போய் உள்ளே விட்டாளாய் நினைத்து இருந்தாள்
அவன் ஊரில் போய்ச் செய்கிற விஷமங்களை அறியாளே இவள் –
வேறே சிலர் வந்து முறைப்படத் தொடங்கினார்கள் –

திரு உடைப் பிள்ளை தான் தீயவாறு தேக்கம் ஒன்றும் இலன் தேசுடையன்
உருக வைத்த குடத்தோடு வெண்ணெய் உறிச்சி உடைத்திட்டு போந்து நின்றான்
அருகு இருந்தார் தம்மை அநியாயம் செய்வது தான் வழக்கோ யசோதாய்
வருக என்று  உன் மகன் தன்னை கூவாய் வாழ ஒட்டான் மது சூதனனே -2 9-3 – –

பதவுரை

திரு உடை பிள்ளை தான்–உன் செல்லப் பிள்ளையாகிய கண்ணன்
தீய ஆறு–தீம்பு செய்யும் வழியில்
ஒன்றும் தேக்கம் இவன்–சிறிதும் தாமஸிப்பதில்லை.
தேசு உடையன்–அதைத் தனக்குப்) புகழாகக் கொண்டிரா நின்றான்;
(இவன் செய்ததென்ன வென்றால் ;
உருக வைத்து–உருகுவதற்காக (அடுப்பில் நான் வைத்திருந்த
வெண்ணெய்–வெண்ணெயை
குடத்தொடு–தாழியோடே (நிச்சேஷமாக)
உறிஞ்சி–உறிஞ்சி விட்டு
உடைத்திட்டு–தாழியை யுமுடைத்துப் பொகட்டு
(பிறகு தான் உடையாதவன் போல்)
போந்து நின்றான்–அவ்வருகே வந்து நில்லா நின்றான்;
அசோதாய்–யசோதையே!
அருகு இருந்தார் தம்மை–உன் வீட்டருகே இருந்தவர்களை
அநியாயம் செய்வது–இஷ்டப்படி அக்ரமஞ் செய்வது
வழக்கோ தான்–ந்யாயமாகுமோ?
(நீ)
உன் மகன் தன்னை–உன் பிள்ளையை
வருக என்று–‘வா’என்று சொல்லி
கூவாய்–அழைக்க வேணும்;
(நீ அழைத்துக் கொள்ளா விட்டாலோ)
மது சூதனன்–இக் கண்ண பிரான்
வாழ ஒட்டான்–(எங்களைக்) குடி வாழ்ந்திருக்க வொட்டான்.

திரு உடைப் பிள்ளை தான்
ஐஸ்வர்யத்தால் ஸ்ரீ மத் புத்ரனாய் இருக்கிறவன் என்னுதல்
ஸ்ரீ மான் ஆனவன் என்னுதல்

தீயவாறு தேக்கம் ஒன்றும் இலன் தேசுடையன்
இவன் தீமை செய்கிற பிரகாரங்களை பார்த்தால் -ச அவதியாய் இருக்கிறது இல்லை –
இவனைப் போலே தீம்பராய் இருப்பார் சிலரைக் காண்கில் இறே ஓர் உபமானம் இட்டுச் சொல்லலாவது

தேக்கம் -தடை

தேசுடையன்
செய்ததுக்கு நியமித்தால் பயப்படுகை அன்றிக்கே -செய்யுமவற்றை நினைக்கையாலே
க்ருத்ரிம பிரகாசத்தைத் தனக்கு தேஜஸ்ஸாகவும் –
அது தானே உடைமையாகவும் நினைத்து தீமைகள் செய்யா நின்றான் –

உருக வைத்த குடத்தோடு வெண்ணெய் உறிச்சி உடைத்திட்டு போந்து நின்றான்
அருகு இருந்தார் தம்மை அநியாயம் செய்வது தான் வழக்கோ யசோதாய்
வருக என்று  உன் மகன் தன்னை கூவாய் வாழ ஒட்டான்
இத்யாதிகளைச் சொல்லிக் கொண்டு
கை நெரித்து ஒடத் தொடங்கினார்கள் –

வாழ ஒட்டான் -என்றது
குடிமை செய்து குடி வாழ்ந்து ஓர் இடத்திலே கிடைக்க ஒட்டான் என்றபடி –

மது சூதனனே
முன்பு எல்லாம் விரோதி நிரசனம் செய்து போந்தவன் தானே இப்போது விரோதம் செய்யா நின்றான் –

இத்தால்
களவு தேஜஸ் ஆயிற்று
கள்ளரை கள்ளர் என்னப் பொறாத லோகத்திலே தான் களவிலே ஒருப்பட்டு —
கள்ளன் -என்னும் பேரைப் பூணுகையாலே களவு தான் ந்யாயமுமாய் –
அவனுக்கு தேஜஸ்ஸூமாகக் கடவது –

வெண்ணெயை அங்கீ கரித்து
வெண்ணெய் இருந்த பாத்ரத்தையும் உடைத்தான் என்கையாலே
ஆத்யந்திக ஸம்ஹாரமான மோக்ஷ பிரதன் இவன் என்று தோற்றுகிறது –

தேக்கம் ஒன்றும் இலன் -என்கையாலே
ஒருவருக்கும் நியாம்யன் அன்று என்கிறது –

————–

வருக என்று உன் மகன் தன்னைக் கூவாய் -என்கையாலே
இங்கே போதராய் என்கிறாள் –

கொண்டல் வண்ணா இங்கே போதராயே கோவில் பிள்ளாய் இங்கே போதராயே
தெண்  திரை சூழ் திருப் பேர் கிடந்த திரு நாரணா இங்கே போதராயே
உண்டு வந்தேன் அம்மம் என்று சொல்லி ஓடி அகம்புக வாய்ச்சி தானும்
கண்டு எதிரே சென்று எடுத்து கொள்ளக் கண்ண பிரான் கற்ற கல்வி தானே -2 9-4 – –

பதவுரை

கொண்டல்–காளமேகம் போன்ற
வண்ணா–வடிவை யுடையவனே!
இங்கே போதராய்–இங்கே வாராய்;
கோயில்–திரு வரங்கத்தில் வஸிக்குமவனான
பிள்ளாய்–பிள்ளையே!
இங்கே போதராய் ;
தென் திரை சூழ்–தெளிவான அலையை யுடைய ஜலத்தால் சூழப்பட்ட
திருப்பேர்–திருப்பேர் நகரிலே
கிடந்த–பள்ளி கொண்டிரா நின்ற
திரு நாரணா–ஸ்ரீமந் நாராயணனே!
இங்கே போதராய்–இங்கே வாராய்;
(இப்படி அம்ம முண்கைக்காகப் புகழ்ந்தழைத்த யசோதையினருகிற் கண்ண பிரான் வந்து)
அம்மம்–‘உணவை
உண்டு வந்தேன்–(நான்) உண்டு வந்தேன்’
என்று சொல்லி–என்று சொல்லி
ஓடி–ஓடி வந்து
அகம் புக–அகத்தினுள்ளே புகும்
ஆய்ச்சி தானும்–தாயான யசோதையும்
கண்டு–(கண்ணன் வந்த வரவையும் இவன் முக மலர்ச்சியையும்) கண்டு (மகிழ்ந்து)
எதிரே சென்று–எதிர் கொண்டு போய்
எடுத்துக் கொள்ள–(அவனைத் தன் இடுப்பில்) எடுத்துக் கொள்ளும்படி
கண்ண பிரான்–(அந்த) ஸ்ரீகிருஷ்ணன்
கற்ற–(தானாகவே) கற்றுக் கொண்ட
கல்வி தானே–கல்வியின் பெருமையிருந்தவாறு என்னே!
(என்று ஆழ்வார் இனியராகிறார்)

கொண்டல் வண்ணா இங்கே போதராயே
நீர் கொண்டு எழுந்த காள மேகம் போலே இருக்கிற திரு மேனியை யுடையவன் –
இங்கே அம்மம் உண்ண போதராயே –

கோவில் பிள்ளாய் இங்கே போதராயே-
நியந்த்ருத்வ அபாவ பர்யந்தமான ஸர்வ நியந்தா வானவனே -இங்கே போதராயே –
கோ ஸ்வாமி -ஸர்வ நியந்தா -தனக்கு ஒரு நியந்தா இல்லாத ஸர்வ நியந்தா

கோயில் பிள்ளாய் என்பதிலும்
ஸாஷாத் கோயில் பிள்ளாய் என்கை இறே உசிதம்
(கீழே ரூடி அர்த்தம் )

கொண்டல் வண்ணன் -வெண்ணெய் உண்ட வாயன் –
கோயில் பிள்ளை என்ற போதே அது தானும் இதிலே உண்டு இறே –
அரவணையீர் –செங்கோல் நாடாவுதீர் –(திரு விருத்தம் -33 )
செங்கோல் உடையவன் என்ற போதே சர்வாதிகத்வம் விஸதீ கரிக்கலாவது கோயிலிலே இறே
(செங்கோல் யுடைய திருவரங்கச் செல்வன் அன்றோ இவன் )

தெண்  திரை சூழ் திருப் பேர் கிடந்த திரு நாரணா இங்கே போதராயே
தெள்ளிதான திரையை யுடைத்தான காவேரியாலே சூழப்பட்ட திருப்பேரிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற
ஸ்ரீ மன் நாராயணன் என்னும் பிரதம பத வாஸ்யன் ஆனவனே –

உண்டு வந்தேன் அம்ம என்று சொல்லி ஓடி அகம் புக வாய்ச்சி தானும்
உண்ண வாராய் -என்று அழைத்து வர
இவன் இவள் அகத்தை நோக்கி உண்ணாது இருக்கச் செய்தேயும்
உண்டு வந்தேன் என்று வர

ஆய்ச்சி தானும்
கண்டு எதிரே சென்று எடுத்து கொள்ளக் கண்ண பிரான் கற்ற கல்வி தானே
இவன் உண்டு வந்தேன் என்று வருகிற போதே உண்ண அழைத்துச் சொல்லுகிற இவள்
இவன் முகத்தில் ப்ரஸன்னதையைக் கண்டவாறே
இவன் உண்ணுமையை மறந்து தானும் பிரசன்னையாய் எடுத்துக் கொள்ளும் படி இறே
இவன் தான் கற்ற கல்வி -என்று ப்ரசன்னராய்க் கொண்டாடுகிறார் –

—————-

பாலைக் கறந்து அடுப்பேற வைத்து பல் வளை யாள் என் மகள் இருப்ப
மேலை அகத்தே நெருப்பு வேண்டிச் சென்று இறைப் பொழுது அங்கே பேசி நின்றேன்
சாளக்ராமம் உடைய நம்பி சாய்த்து பருகிட்டு போந்து நின்றான்
ஆலைக் கரும்பின் மொழி அனைய அசோதை நங்காய் உன் மகனைக் கூவாய் -2- 9- 5-

பதவுரை

ஆலை கரும்பு அனைய–ஆலையிலிட்டு ஆடும்படி முதிர்ந்த கரும்பைப் போன்று
இன் மொழி–மதுரமான மொழியை யுடைய
அசேதை நல்லாய்–யசோதைப் பிராட்டி!
பல் வளையாள்–பல வகை வளைகளை அணிந்துள்ள
என் மகன்–என் மகனானவன்
பாலை கறந்து–பாலை (ப்பாத்திரங்களில்) கறந்தெடுத்து
(அப் பாத்திரங்களை)
அடுப்பு ஏற வைத்து–அடுப்பின் மேலேற்றி வைத்து
இருப்ப–(அவற்றுக்குக் காவலாக) இருக்க (நான்)
நெருப்பு வேண்டி–(அவற்றைக் காய்ச்சுவதற்காக) நெருப் பெடுத்து வர விரும்பி
மேலை அகத்தே சென்று–மேலண்டை வீட்டிற்குப் போய்
அங்கே–அவ் விடத்தில்
இறைப் பொழுது–க்ஷண காலம்
பேசி நின்றேன்–(அவர்களோடு) பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டேன்; (அவ் வளவிலே)
சாளக்கிராமம் உடைய–ஸ்ரீஸாளக்ராமத்தை (இருப்பிடமாக) உடையனாய்
நம்பி–ஒன்றாலுங் குறைவற்றவனான (உன் மகன்)
(என் மகளிருந்த விடத்திற் சென்று)
சாய்த்து–(அந்த க்ஷீர பாத்திரத்தைச்) சாய்த்து
பருகிட்டு–(அதிலிருந்த பாலை முழுதும்) குடித்து விட்டு
போந்து–(இப் புறத்தே) வந்து
நின்றான்–(ஒன்றுமறியாதவன் போல) நில்லா நின்றான்;
(இனி இவன் எங்களகங்களில் இவ் வாறான தீமைகளைச் செய்யத் துணியாதபடி நீ சிக்ஷிப்பதற்காக)
உன் மகனை–உன் பிள்ளையான இவனை
கடவாய்–அழைத்துக் கொள்ள வேணும்.

பாலைக் கறந்து
நம் சத்ருஞ்ஞயனைப் போலே வச வர்த்தியாய்
வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்களினால் உண்டான பாலைக் கறந்து
கறந்து -என்கிற அருமை
சமுத்ரத்தைத் துலைய இறைத்து -என்பாரைப் போலே

அடுப்பேற வைத்து
அடுப்பில் உயர்த்தியாலும்
பாலும் கனத்தாலும்
ஏற வைத்து -என்கிறது –

பல் வளையாள் என் மகள் இருப்ப
வளையும் பாலும் கண்டு காணும் இவன் புகுந்தான்

மேலை அகத்தே நெருப்பு வேண்டிச் சென்று இறைப் பொழுது அங்கே பேசி நின்றேன்
இவன் புகுந்தது அறியாதே மேலை அகத்தே இப்பால் காய்ச்சுவதாக நெருப்பு வேண்டிச் சென்று
க்ஷண காலம் இவன் தீம்புகளைச் சொல்லித் தாழ்க்க நின்றேன் –

சாளக்ராமம் உடைய நம்பி சாய்த்து பருகிட்டு போந்து நின்றான்
இதுவே ஆலம்பனமாக
ஸ்ரீ ஸாளக்ராமத்திலே நித்ய வாஸம் செய்கிற பூர்ணன்
அபூர்ணரைப் போலே அத்தனையும் சாய்த்து அமுது செய்து
தான் அல்லாதாரைப் போலே விடப் போந்து நில்லா நின்றான் –

ஆலைக் கரும்பின் மொழி அனைய அசோதை நங்காய் உன் மகனைக் கூவாய்
ஆலைக் கரும்பு போலே இனிதாய் இருக்கிற மொழியையும் பூர்த்தியையும் யுடையவளே –
உன் மகனை விரைந்து அழையாய்
இவன் பிள்ளையைப் பொடிந்து அழைக்கும் போதும்
இவள் மொழி -தோஷம் சொல்லி முறைப்பட வந்தவர்களையும்
துவக்க வற்றாய் இனிதாய் இருக்கும் போலே காணும் –

இத்தால்
ஞான பிரகாச க்ருஹத்திலே வைராக்ய சா பேஷையாய் சென்றேன் என்கிறது –
(மேலை அகம் உயர்ந்த வீடு ஞான பிரகாசம்
நெருப்பு போல் வைராக்யம் வேண்டிப் போனேன் )

———–

கீழே -உன் மகனைக் கூவாய் -என்றபடியாலே அழைக்கிறாள் –

போதர் கண்டாய் இங்கே  போதர் கண்டாய் போதரேன் என்னாதே போதர் கண்டாய்
ஏதேனும் சொல்லி அசல் அகத்தார் ஏதேனும் பேச நான் கேட்க மாட்டேன்
கோதுகுலமுடை குட்டனேயோ குன்று எடுத்தாய் குடமாடு கூத்தா
வேதப் பொருளே என் வேம்கடவா வித்தகனே இங்கே போதராயே – 2-9 -6- –

பதவுரை

கோதுகலம் உடை–(எல்லாருடைய) கொண்டாட்டத்தையும் (தன் மேல்) உடைய
ஓ குட்டனே–வாராய் பிள்ளாய்!
குன்று–(கோவர்த்தனம் என்னும்) மலையை
எடுத்தாய்–(குடையாக) எடுத்தவனே!
குடம் ஆடு கூத்தா–குடக் கூத்தாடினவனே!
வேதம்–வேதங்களுக்கு
பொருளே–பொருளாயிருப்பவனே!
என் வேங்கடவா–‘என்னுடையவன்’ என்று அபிமாநிக்கும்படி திருமலையில் நிற்பவனே!
வித்தகனே–வியக்கத் தக்கவனே! (நீ)
இங்கே–என்னருகில்
போதர் கண்டாய் போதர் கண்டாய்–விரைந்து ஓடிவா;
(என்று யசோதை அழைக்க, அவன் ‘வரமாட்டேன்’ என்ன;
போதரேன் என்னாதே–‘வர மாட்டேன்’ என்று சொல்லாமல்
போதர் கண்டாய்–(இசைந்து) வருவாயாக;
(என்று யசோதை வேண்டி யழைக்க, கண்ணன் ‘நீ இங்ஙனே வருந்தி யழைப்பது ஏதுக்காக?’ என்ன 😉
அசல் அகத்தார்–அசல் வீட்டுக் காரர்கள்
ஏதேனும்–இன்னது என்று எடுத்துக் கூற ஒண்ணா படியுள்ள சில கடுஞ்சொற்களை
சொல்லி–(உன்னை நோக்கித் தம்மிலே தாம்) சொல்லிக் கொண்டு
(அவ்வளவோடும் நில்லாமல்)
ஏதேனும்–(என் காதால் கேட்கவும் வாயாற்சொல்லவு மொண்ணாத) சில பழிப்புகளை
பேச–(என் பக்கலிலே வந்து) சொல்ல
(அவற்றை)
நான்–(உன் மீது பரிவுள்ள) நான்
கேட்க மாட்டேன்–கேட்டுப் பொறுக்க மாட்டேன்
(ஆதலால்,)
இங்கே போதராய்–(அவர்களின் வாய்க்கு இரையாகாமல்) இங்கே வருவாயாக, (என்றழைக்கிறாள்.)

போதர் கண்டாய் இங்கே  போதர் கண்டாய் போதரேன் என்னாதே போதர் கண்டாய்
அங்கு நின்றும் இங்கே போதல் காண் கர்தவ்யம்
போராய் -போராய் -என்ன
மாட்டேன் மாட்டேன் -என்னாதே -போதல் கண்டாய்
லகரம் ரகரமாகிறது
கண்டாய் என்கிறது -சொல் நிரப்பம் ஆதல்
அவர்கள் பரிபவம் கண்டாய் -என்று பொருள் பெற்று முடிதலாம் –

ஏதேனும் சொல்லி அசல் அகத்தார் ஏதேனும் பேச நான் கேட்க மாட்டேன்
அந்யோன்யம் தங்களிலே சொன்ன அளவு அன்றிக்கே
என் பக்கலிலேயும் வந்து –
கள்ளன் கள்ளன் என்று இக் குடிக்கு அடாதவை எல்லாம் சொல்லக் கேட்க மாட்டு கிறிலேன்

கோதுகுலமுடை குட்டனேயோ
பழுது அற்ற குலத்துக்குப் பிள்ளை யானவனே
ஓ -என்கிறாள்
விஷாத அதிசயத்தாலே

குன்று எடுத்தாய்
கோக்களையும் இக் கோப குலத்தையும் கோவர்த்த கிரியை எடுத்து ரஷித்தவனே

குடமாடு கூத்தா
இடையவர் ஐஸ்வர்யம் மிக்கால் தலைச்சாவி வெட்டிக் குடக்கூத்து ஆடுவார்கள் இறே
ப்ராஹ்மணர்க்கு ஐஸ்வர்யம் மிக்கால் யஜ்ஜாதிகள் செய்யுமா போலே

வேதப் பொருளே
வேத வேத்யனே
வேதைஸ் ஸர்வேர் அஹம் ஏவ வேத்ய -என்றான் இறே

என் வேம்கடவா வித்தகனே இங்கே போதராயே
வானோர்க்கும் மண்ணோர்க்கும் வைப்பான திருமலையில் நித்ய வாஸம் பண்ணி
என்னுடையவன் என்னும்படி நிற்கிறவனே –

அந்நிலை தன்னிலே ஜகத் காரண பூதன் -என்னுதல்
ஜகத் நிர்வாஹ சாமர்த்தியத்தை உடையவன் என்னுதல்
(வித்து -அகன் -வித்தகன் என்று கொண்டு )

————-

திருவாய்ப்பாடியில் உள்ள எல்லாரும் ஸ்ரவண வ்ரதம் அனுஷ்ட்டித்துப் போருகை ஜாதி உசிதமாய் இருக்கையாலே
அந்த விரதத்துக்கு வேண்டிய உபகரணங்களை இவன் முன்பே செய்த பிரகாரத்தையும் சொல்லி
இப்போது செய்கிற தீம்புகளையும் சொல்லி உன் பிள்ளையை நியமியாய் -என்கிறாள் –

செந்நெல் அரிசி சிறு பருப்புச் செய்த அக்கார நறு நெய் பாலால்
பன்னிரண்டு திருவோணம் அட்டேன் பண்டும் இப் பிள்ளை பரிசு அறிவன்
இன்னம் உகப்பன் நான் என்று சொல்லி எல்லாம் விழுங்கிட்டு போந்து நின்றான்
உன் மகன் தன்னை யசோதை நங்காய் கூவிக் கொள்ளாய் இவையும் சிலவே – 2-9 -7-

பதவுரை

அசோதை நங்காய்!
செந்நெல் அரிசி–செந்நெல் லரிசியும்
சிறு பருப்பு–சிறு பயற்றம் பருப்பும்
செய்த–(சமையற் குற்றமொன்றும் நேராதபடி காய்ச்சித் திரட்டி நன்றாகச்) செய்த
அக்காரம்–கருப்புக் கட்டியும்
நறு நெய்–மணம் மிக்க நெய்யும்
பாலால்–பாலும் ஆகிற இவற்றாலே
பன்னிரண்டு திரு ஓணம்–பன்னிரண்டு திருவோணத் திரு நாளளவும்
(நோன்புக்கு உறுப்பாகப் பாயஸ பக்ஷணாதிகளை)
அட்டேன்–சமைத்தேன்;
பண்டும்–முன்பும்
இப் பிள்ளை–இப் பிள்ளையினுடைய
பரிசு–ஸ்வபாவத்தை
அறிவன்–(நான்) அறிவேன்;
(இப்போதும் அப்படியே)
எல்லாம்–(திருவோண விரதத்திற்காகச் சமைத்த வற்றை) யெல்லாம்
விழுங்கிட்டு–(ஒன்றும் மிகாதபடி) விழுங்கி விட்டு
(அவ்வளவிலும் திருப்தி பெறாமல்)
நான் இன்னம் உகப்பன் என்று சொல்லி–‘நான் இன்னமும் உண்ண வேண்டி யிரா நின்றேன்’ என்று சொல்லிக் கொண்டு
போந்த–(அவ் விடத்தை விட்டு) கடக்க வந்து
நின்றான்–(அந்ய பரரைப் போல) நில்லா நின்றான்;
(இனி இவ்வாறு தீமை செய்யாதபடி)
உன் மகன் தன்னை–உன் பிள்ளையான இக் கண்ணனை
கூவிக் கொள்ளாய்–(உன் னருகில்) அழைத்துக் கொள்வாயாக;
(பிள்ளைகளைத் தீம்பு செய்ய வொட்டாதபடி பேணி வளர்க்க வேண்டி யிருக்க, அப்படி வளர்க்காமல்)
இவையும்–இப்படி வளர்ப்பதும்
சிலவே–சில பிள்ளை வளர்க்கையோ?

செந்நெல் அரிசி சிறு பருப்புச் செய்த அக்கார நறு நெய் பாலால்
அந் நோன்புக்கு
உர நிலத்திலே பழுது அற விளைந்து சிவந்து சுத்தமான நெல்லில் அரிசியும்
அப்படிக்கொத்த நிலத்திலே விளைந்த சிறு பயிறு நெரித்து உண்டாக்கின பருப்பும்
நல்ல கரும்பு நெருக்கிச் சாறு திரட்டி வட்டாகச் செய்த அக்காரமும்
அல்ப பஹு ஷீரம் அன்றிக்கே நல்ல பசுவின் பாலாய்
நால் ஒன்றாம் படி செவ்வி குன்றாமல் கடைந்து உருக்கின நெய்யும்

பன்னிரண்டு திருவோணம் அட்டேன்
பன்னிரண்டு திருவோணம் பழுதறச் சமைத்தேன்

பண்டும் இப் பிள்ளை பரிசு அறிவன்
நான் -இவை திருவோண விரதத்துக்கு -என்று ஆரம்பித்து சமைத்த போதே
இவன் தீம்பிலே ஆரம்பித்து தேவ அர்ச்சனம் செய்ய ஓட்டான்
நோன்பு சமைந்து கொடுக்கக் கொள்ளான்
பரிசாவது –அனுரூப அபிமதங்களைக் கொடுக்கை
இவன் செய்யும் பிரகாரம் பண்டே அறிவேன்

இன்னம் உகப்பன் நான் என்று சொல்லி
இத் திரு வோணத்தில் இப்போது பாரித்தவை எல்லாம் விழுங்கி
அந்நிய பரரைப் போலே
அங்கு நின்றும் விடப் போந்து நில்லா நின்றான் –
எல்லாம் விழுங்கிட்டு போந்து நின்றான்

உன் மகன் தன்னை யசோதை நங்காய் கூவிக் கொள்ளாய்
பிள்ளை பெற்றாருக்குப் பிள்ளைகளைத் தீம்பு செய்யாமல் பேணி வளர்க்க வேண்டாவோ
உன் மகன் அன்றோ
கூவி அழைத்துக் கொள்ளாய்

இவையும் சிலவே
இவன் தீம்புகளைச் சொல்லி
கூவி அழைத்துக் கொள்ளாய் என்றவாறே
இவன் சீறி -இவர்கள் பொய்யே சொல்லுகிறார்கள் -என்னுமே
அத்தை அஸத்யமாகப் பிரதிபத்தி பண்ணி -உங்கள் வார்த்தையை விஸ்வசிக்கவோ –
இவன் வார்த்தையை விஸ்வசிக்கவோ என்னுமே -இவள்

இவையும் சிலவே
அவன் தீம்பு செய்தவையும் அன்றி
முறைப்பட வந்த எங்களுக்கு நீ சொன்ன இவையும் சிலவே -என்கிறாள் –

————–

கூவிக் கொள்ளாய் என்கையாலே மீண்டும் அழைக்கிறாள்

கேசவனே இங்கே போதராயே கில்லேன் என்னாது இங்கே போதராயே
நேசம் இல்லாதார் அகத்து இருந்து நீ விளையாடாதே போதராயே
தூசனம் சொல்லும் தொழுத்தை மாரும் தொண்டரும் நின்ற இடத்தில் நின்றும்
தாய் சொல்லுக்  கொள்வது தன்மம் கண்டாய் தாமோதரா இங்கே போதராயே 2-9 8- – –

பதவுரை

கேசவனே–அழகிய குழலை யுடையவனே!
இங்கே போதராய்–இங்கே வருவாயாக;
கில்லேன் என்னாது–‘மாட்டேன்’ என்று மறுத்துச் சொல்லாமல்
இங்கே போதராய்;–(என்று யசோதை யழைக்க, இங்கே சிறிது விளையாடி வருகிறேன் என்று கண்ணன் சொல்ல,)
நீ–நீ
நேசம் இலாதார்–(உன்மீது) அன்பில்லாதவர்களுடைய
அகத்து இருந்து–அகங்களிலே யிருந்து
விளையாடாதே–விளையாட்டொழிவது மன்றி,
தூசனம் சொல்லும்–(உன் மேல்) பழிப்புகளைச் சொல்லுகிற
தொழுத்தைமாரும்–(இடைச்சிகளுக்கு) அடிச்சிகளானவர்களும்
தொண்டரும்–(இடையர்க்கு) அடியரானவர்களும்
நின்ற–நிற்கின்ற
இடத்தில் நின்று–இடங்களையு மொழித்து விட்டு
போதராய்–(இங்கே) வாராய்;
(என்று யசோதை சொல்லியும் அவன் வரக் காணாமையாலே,)
தாய் சொல்லு–தாய் வாய்ச் சொல்லை
கொள்வது–மேற் கொண்டு நடப்பது
தன்மம் கண்டாய்–(பிள்ளைகளுக்கு) தர்மங்காண்;
(ஆதலால்)
தாமோதரா! இங்கே போதராய். (என்றழைக்கின்றாள்.)

கேசவனே இங்கே போதராயே
ப்ரசஸ்த கேஸன் ஆகையால் போரும் போதைக்கு குழல் அழகு காண்கைக்காக வாதல்
ப்ரஸித்த நாமம் ஆதல்

சொல்லுவார் சொல்லும் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நீ பல காலும் அழைத்தால்
நான் விளையாடல் விட்டு வருவேனா -என்ன

கில்லேன் என்னாது இங்கே போதராயே
மாட்டேன் என்னாதே இங்கே போதராயே
நான் இங்கே இருந்து விளையாடி வருகிறேன் என்ன

நேசம் இல்லாதார் அகத்து இருந்து நீ விளையாடாதே போதராயே
உன் பக்கலிலே பக்தி ஆதல்
தங்கள் உஜ் ஜீவனத்தில் ஸ்நேஹம் ஆதல்
அல்லாதார் இடத்தில் நீ அந்தர்யாமியாய் இருந்து லீலா ரஸம் கொண்டாடாதே போதர் கண்டாய்
உன்னுடைய சங்கல்ப ஸஹஸ்ர ஏக தேசத்தாலே லீலா ரஸம் கொண்டாடலாய் இருக்க
நீ அவர்களுக்கு உள்ளே இருந்து விளையாடுகிறது என் -என்னும் பொருளைக் காட்டுகிறது –

இவ்வளவேயோ –
தூசனம் சொல்லும் தொழுத்தை மாரும் தொண்டரும் நின்ற இடத்தில் நின்றும்
இடைச்சிகளுக்குத் தொழுத்தைகளாய்ப் போருகிறவர்களும்
இடையர்க்கு அடியராய்த் தொண்டு பட்டவர்களும் சொல்லுகிற தூஷணங்களுக்கு ஓர் அளவில்லை காண்
இவர்கள் நின்ற இடத்திலே நில்லாதே போராய் –

தாய் சொல்லுக்  கொள்வது தன்மம் கண்டாய்
பிறந்த போதே தாய் சொல்லுக் கொண்டவன் அல்லையோ
அந்தத் தாயைப் போலே விபரீதரும் துஷ்ட மிருகங்களும் வர்த்திக்கிற
காடு ஏறப் போகையையோ தர்மம் என்கிறேனோ –
ஆர்க்கும் மாத்ரு வசன பரிபாலனமே தான் தர்மம் –

தாமோதரா இங்கே போதராயே
இவள் தன்னாலே கட்டப் பட்டவன் என்னுதல் –
பரமபத மத்தயே இருக்கிறவன் என்னுதல் (ஸ்ரீ வைகுண்ட தாம் -உதர நடுவில் )

இவள் தான் இப்போது தாமோதரா என்கிறது –
இவனை என்றிய -ஏன் – விட்டோம் -என்றால் போலே நினைக்கிறாள் என்னுதல்
அன்றிக்கே
பழைய யுரலும் கயிறும் கிடந்ததாகில் இனி இவனை விடக் கடவோம் அல்லோம் -என்று நினைக்கிறாள் ஆதல்
பழைய தழும்பின் மேலே இவனைப் பந்திக்கும்படி என் என்று வ்யாகுலப் படுகிறாள் ஆதல் –

————

கன்னல் இலட்டுகத்தோடு சீடை கார் எள்ளில் உண்டை கலத்திலிட்டு
என்னகம் என்று நான் வைத்து போந்தேன் இவன்  புக்கு அவற்றைப் பெறுத்தி போந்தான்
பின்னும் அகம் புக்கு உறியை நோக்கி பிறங்கு ஒளி வெண்ணெயும் சோதிக்கின்றான்
உன் மகன் தன்னை யசோதை நங்காய் கூவிக் கொள்ளாய் இவையும் சிலவே -2 9-9 – –

பதவுரை

அசோதை நங்காய்
கன்னல்-கருப்புக் கட்டிப்பாகுடன் சேர்ந்த
இலட்டுவத்தோடு–லட்டு என்னும் பக்ஷ்யத்தோடு
சீடை–சீடையும்
கார் எள்ளின் உண்டை– எள்ளுருண்டையையும்
கலத்தில்–அவ் வவற்றுக்கு உரிய பாத்திரங்களிலே
இட்டு–நிரைத்து
என் அகம் என்று–என் அகம் (ஆகையால் இங்குப் புகுவாரில்லை) என்று நினைத்து விசேஷமாக காவலிடாமல்
வைத்து-உறிகளிலே வைத்து விட்டு
நான் போந்தேன்–நான் வெளியே வந்தேன்
(அவ்வளவில்)
இவன்-இப் பிள்ளையானவன்
புக்கு-அவ் விடத்திலே வந்து புகுந்து
அவற்றை-அப் பணியாரங்களை
பெறுத்தி–நான் பெறும்படி பண்ணி
போந்தான்–ஒன்றுமறியாதவன் போல் இவ்வருகே வந்து விட்டான்
(அவ்வளவிலும் பர்யாப்தி பிறவாமையால் )
பின்னும்–மறுபடியும்
அகம் புக்கு–என் வீட்டினுள் புகுந்து
உறியை நோக்கி–உறியைப் பார்த்து
அதில்
பிறங்கு ஒளி வெண்ணையும் சோதிக்கின்றான்–மிகவும் செவ்வியை உடைத்தான வெண்ணை உண்டோ என்று ஆராயா நின்றான்
இச்சேஷ்டைகள் எனக்குப் பொறுக்கப் போகாமையால்
உன் மகன் தன்னை–உன் பிள்ளையாகிய கண்ணனை
கூவிக் கொள்ளாய்–உன்னருகில் வரும்படி அழைத்துக் கொள்
இவையும்–இப்படி இவனைத் தீம்பிலே கைவளர விட்டிருக்கிற இவையும்
சிலவே–ஒரு பிள்ளை வளர்க்கையோ

கன்னல் இலட்டுகத்தோடு சீடை கார் எள்ளில் உண்டை
கருப்பு வட்டு -கருப்பு வட்டோடே சமைத்தவை காட்டிலும் ரசிக்கும் இறே
இலட்டுவம் -அப்பம் -சீடை -கார் எள்ளில் உண்டை -இவை எல்லாம் அபூப வகை

கலத்திலிட்டு
அவற்றுக்குத் தகுதியான சுத்த பாத்திரங்களில் இட்டு

என்னகம் என்று நான் வைத்து போந்தேன்
இவ்வகத்தில் ஒருவரும் வருவார் இல்லை -என்று சேமித்து வைத்துப் போந்தேன் –

இவன்  புக்கு அவற்றைப் பெறுத்தி போந்தான்
நான் போந்ததே பற்றாசாக இவன் புக்கு அவற்றை எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு போந்தான் என்னுதல்
பெறுத்தி -என்றதாகில்
அவற்றை எல்லாம் தான் அமுது செய்து -அதுவே எனக்குப் பேறாம் படிப் பண்ணிப் போந்தான் என்னுதல் –
அன்றிக்கே
அவற்றை எல்லாம் வாழ்வித்துப் போந்தான் என்று ஷேபம் ஆதல் –
அவற்றை அழகியதாக என்னை உஜ்ஜீவிப்பித்து போந்தான் என்னுதல் –

பின்னும் அகம் புக்கு உறியை நோக்கி பிறங்கு ஒளி வெண்ணெயும் சோதிக்கின்றான்
அவ்வகம் தன்னில் உள்ளுக்குள்ளே புக்குப் பின்னையும்
மிக்க செவ்வியை யுடைத்தான வெண்ணெயையும் உண்டானோ என்று உறிகளைப் பார்த்து ஆராயா நின்றாள்

உன் மகன் தன்னை யசோதை நங்காய் கூவிக் கொள்ளாய்
குண பூர்த்தியை யுடைய யசோதாய்
அவனுக்கும் உன்னைப் போலவே குண பூர்த்தி யுண்டாம்படி உன்னருகே அழைத்துக் கொள்ளாய்

இவையும் சிலவே
என்னுடைய குண பூர்த்தியும்
அவனுடைய குண தோஷங்களையும் சொல்லிக் கதறுகையே உங்களுக்கு உள்ளது –
சிறு பிள்ளைகள் படல் திறந்த குரம்பைகளிலே புக்கு கண்டவற்றைப் பொருக்கி வாயில் இடக் கடவது அன்றோ –
உங்கள் பிள்ளைகள் தானோ உங்களுக்கு வச வர்த்திகளாய்த் திரிகிறன-என்று இவள் இவர்களை வெறுத்து விமுகையாய்
அவன் செய்த அவற்றுக்கும் மேலே
இவையும் சிலவே -என்று
அவர்களும் இன்னாப்போடே போகிறார்கள் என்று தோற்றுகிறது –

——-

இவையும் சிலவே என்று கீழே அரிசம் தோன்றுகையாலே
சொல்ல மாட்டோம் என்று சிலர் சொல்லுகிறார்கள் –

சொல்லிலரசிப் படுதி நங்காய் சூழல் உடையன் உன் பிள்ளை தானே
இல்லம் புகுந்து என் மகளைக் கூவி கையில் வளையை கழற்றிக் கொண்டு
கொல்லையினின்றும் கொணர்ந்து விற்ற அங்கு ஒருத்திக்கு அவ்வளை கொடுத்து
நல்லன நாவற் பழங்கள் கொண்டு நான் அல்லேன் என்று சிரிக்கின்றானே -2 9-10 – –

பதவுரை

நங்காய்–யசோதைப் பிராட்டி
சொல்லில்–உன் மகன் செய்த தீமைகளை நாங்கள் சொன்னால்
அரசிப்படுதி–அதற்காக நீ சீற்றம் கொள்ளா நின்றாய்
உன் பிள்ளை தான்–உன் பிள்ளையோ என்றால்
சூழல் உடையனே–(பற்பல) வஞ்சனச் செய்கைகளை உடையனா இருக்கின்றானே
(என்று ஒரு இடைச்சி சொல்ல அவன் என்ன தீமை செய்தான் என்று யசோதை கேட்க)
இல்லம் புகுந்து–என் வீட்டினுள் புகுந்து
என் மகளை–என் பெண்ணை
கூவி–பேர் சொல்லி அழைத்து
கையில் வளையை–அவளுடைய கையிலிருந்த வளையை
கழற்றிக் கொண்டு–பலாத்காரமாக நீக்கிக் கொண்டுபோய்
கொல்லையில் நின்றும்–காடுகளில் நின்றும்
நாவற்பழங்கள்–நாவற்பழங்களை
கொணர்ந்து–இடைச்சேரி தெருக்களில் கொண்டு வந்து
அங்கு–அவ் விடத்தில்
விற்ற–அவற்றை விற்பனை செய்யலுற்ற
ஒருத்திக்கு–ஒரு பெண் பிள்ளைக்கு
அவ்வளை–அந்த என் மகளுடைய கை வளையை
கொடுத்து–கொடுத்து
(அதற்குப் பதிலாக)
நல்லன–(தனக்கு) நல்லவையாகத் தோற்றின
நாவல் பழங்கள்–நாவற் பழங்களை
கொண்டு–அவளிடத்தில் வாங்கிக் கொண்டு
(போரும் போராதென்று விவாதப் படுகிற வளவிலே , என்னைத் தன் அருகில் வரக் கண்டு,
நான் ஒன்றுங் கேளாதிருக்கச் செய்தேயே)
நான் அல்லேன் என்று–(உன் மகளினது கை வளையை களவு கண்டவன்) நான் அல்லேன் என்று தானாகவேச் சொல்லி
(அவ்வளவில் தன் திருட்டுத்தனம் வெளியானதை தானே அறிந்து கொண்டு)
சிரிக்கின்றான்–ஓ! மோசம் போனோமே என்று) சிரியா நின்றான்
(இதிலும் மிக்கத் தீமையுண்டோ என்கிறாள்)

சொல்லிலரசிப் படுதி நங்காய்
உன் பிள்ளையுடைய சூழலைச் சொல்லுவோம் ஆகில்
உனக்கு கோபம் தோற்றி விமுகை ஆவுதீ
சொல்லாது இருப்போம் ஆகில் உன் நிறைவுக்குக் கொற்றையாம்

சூழல் உடையன் உன் பிள்ளை தானே
சூழல்
நாநாவான க்ருத்ரிம வகைகள்
அவற்றில் இவனுக்கு இல்லாதது இல்லை –

அவனுக்கும் உண்டோ சூழல் –
அவன் பக்கல் நீங்கள் கண்டது என் -என்ன

இல்லம் புகுந்து என் மகளைக் கூவி
என் அகத்திலே புகுந்து
என் மகள் பேரைச் சொல்லி அழைத்து
கையில் வளையை கழற்றிக் கொண்டு
அவள் கையில் அடையாள வளையலைக் கழற்றிக் கொண்டு போய்
கொல்லையினின்றும் கொணர்ந்து விற்ற அங்கு ஒருத்திக்கு அவ்வளை கொடுத்து
கொல்லையில் நின்றும் கொண்டு வந்து
அங்கே நாவல் பழம் விற்றுத் திரிவாள் ஒருத்திக்கு அவ்வளை கொடுத்து –

நல்லன நாவற் பழங்கள் கொண்டு
செவ்வி குன்றாத பழங்களைத் தெரிந்து கொண்டு -போரும் போராது -என்று சொல்லுகிற அளவிலே

நான் கண்டு -இவ்வளை உனக்கு வந்தபடி என் -என்று அவளைக் கேட்க

அவள் -இவன் தந்தான் -என்ன

நீயோ இவளுக்கு வளை கழற்றிக் கொடு வந்து கொடுத்தாய்-என்ன –

நான் அல்லேன் என்று சிரிக்கின்றானே –
நான் அல்லேன்
என் கையில் வளை கண்டாயோ
நான் உன் இல்லம் புகுகிறது கண்டாயோ
உன் பெண்ணைப் பேர் சொல்லி அழைக்கிறது கேட்டாயோ
கையில் வளை கழற்றுவது கண்டாயாகில் உன் வளையை அங்கேயே பறித்துக் கொள்ளாமல் விட்டது என் –
என்றால் போலே சில மித்யைகளைச் சொல்லி
மந்த ஸ்மிதம் செய்கிறதைக் கண்டு
இவனைப் பிடித்தவள் வளையை மறந்து இவனை விட்டு
உன்னைத் தீம்பு அற நியமிக்கும் படி அவளைச் சொல்லுகிறேன் -என்று போந்து
அவனுடைய சூழல்களை இவளுக்குச் சொல்லி முறைப்படுகிறார்கள் –

பிள்ளை எங்கள் ஆழ்வார் கண் வளருவதற்கு முன்னே ஜாக்ரத் ஸ்வப்னத்திலே சென்று
எனக்கு நாவல் பழம் கொண்டிட வேணும் -என்று ஒரு சிறு பிள்ளையாய்ச் சென்று உணர்த்த
அவர்கள் கண் வளரப் புகுந்தவாறே பலகாலும் உணர்த்திக் கண் வளர ஒட்டாமையாலே
ஒரு காலாக -பிள்ளாய் நீ யார்- என்ன
நான் ஜீயர் மகன் ஆயர் கோ -என்ன
(வெண்ணெய்க்கு ஆடும் பிள்ளை -சதங்கை அழகியார் வ்ருத்தாந்தம் போல் இதுவும் )
அவரும் அவ்வளவிலே உணர்ந்து ஜீயர் ஸ்ரீ பாதத்திலே சென்று
ஜீயர் உம்முடைய மகன் என்னைக் குடி இருக்கவும் உறங்கவும் ஓட்டுகிறான் இல்லை -என்ற செய்திகளை அவரும் கேட்டு அருளி
திருப்பள்ளி அறையிலே சென்று
நாயந்தே இப்படி செய்கை கர்த்தவ்யம் அன்று -போர நியமித்தார் என்று பிரசித்தம் இறே –

——–

நிகமத்தில் இத்திரு மொழி கற்றார் நமக்கு ப்ராப்யர் ஆவார் என்கிறார் –

வண்டு களித்து இரைக்கும் பொழில் சூழ் வரு புனல் காவிரித் தென் அரங்கன்
பண்டு அவன் செய்த கிரீடை எல்லாம் பட்டர்பிரான் விட்டு சித்தன் பாடல்
கொண்டு இவை பாடிக் குனிக்க வல்லார் கோவிந்தன் தன் அடியார்களாகி
எண் திசைக்கும் விளக்காகி நிற்பார் இணை அடி என் தலை மேலனவே 2-9 11- –

பதவுரை

வண்டு–வண்டுகளானவை
களித்து–(தேனைப் பருகிக்) களித்து
இரைக்கும்–ஆரவாரங்கள் செய்யப் பெற்ற
பொழில்–சோலைகளாலும்
வரு–(அச் சோலைகளுக்காகப் பெருகி) வாரா நின்றுள்ள
புனல்–நீரை யுடைத்தான
காவிரி–காவேரீ நதியான
சூழ்–சூழப் பெற்று
தென்–அழகிய
அரங்கன் அவன்–திருவரங்கத்தில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற வைபவத்தை யுடையவனான அப் பெருமான்
பண்டு–(விபவமாகிய) முற் காலத்தில்
செய்த–செய்த
கிரீடை எல்லாம்–லீலா சேஷ்டிதங்களெல்லாவற்றையும் (விசேஷமாகக் கொண்டு)
விட்டு சித்தன் பட்டர்பிரான் பாடல்–விஷ்ணுவை நெஞ்சிற் கொண்டவராய் பிராஹ்மணோத்தமரான பெரியாழ்வார் (பாடின) பாடலாகிய
இவை கொண்டு–இப் பாட்டுக்களை (அநு சந்தேயமாகக் ) கொண்டு
பாடி–(இப் பாசுரங்களை)பாடி
(அதனால் பக்தி மீதூர்ந்து உடம்பு இவ் விடத்தில் இராமல் விகாரமடைந்து)
குனிக்க வல்லார்–கூத்தாட வல்லவர்களாய்
கோவிந்தன் தன் அடியார்கள் ஆகி–கண்ண பிரானுக்கு அடியவர்களாய்
எண் திசைக்கும்–எட்டு திக்குகளிலும் (உள்ள இருள் நீங்கும்படி)
விளக்கு ஆகி நிற்பார்–(அத் திக்குகளுக்கு) விளக்காக நிற்கும் அவர்களுடைய
இணை யடி–திருவடிவிணை களானவை
என் தலை மேலான–என்னுடைய முடியின் மேல் வீற்றிருக்கத் தக்கவை-

வண்டு களித்து இரைக்கும் பொழில் சூழ் வரு புனல் காவிரித் தென் அரங்கன்
வண்டுகளானவை களித்து இரைக்கும் படியான பொழில் என்னுதல் –
உகளித்து இரைக்கும் பொழில் என்னுதல்

இப்படிப்பட்ட பொழில்களாலும்
பொழில்களுக்குத் தாரகாதிகளாக -வரு புனல் காவேரியாலும் சூழப்பட்ட திருவரங்கப் பெரு நகரிலே
கண் வளர்ந்து அருளுகிற பெரிய பெருமாள்
தென் -என்று திக்காதல்
அழகாதல்

பண்டு அவன் செய்த கிரீடை எல்லாம்
தென் அரங்கனானவன் பண்டு செய்த லீலா சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம்
அந்த லீலை தான் வ்யாஜமாய் –
லோகத்துக்குப் பீதி மூலமாகவும் –
பக்தி மூலமாகவும் –
பிராப்தி மூலமாகவும் –
பிராப்தி அனுஷ்டானங்களோடே சேர்க்கலாய் இறே இருப்பது –

பட்டர் பிரான் விட்டு சித்தன் பாடல்
லீலா சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் பிராப்தி பர்யந்தமான மங்களா ஸாசனத்தோடே சேர்த்து
இசை தவறாமல் பாட வல்லார் இவர் தாமே இறே
தத்வ ஞான சா பேஷரான ப்ராஹ்மண உத்தமருக்கு உபகாரராய் விஷ்ணு ஸப்த வாஸ்யரான
பெரிய பெருமாளைத் தம்முடைய திரு உள்ளத்திலே வைத்து மங்களா ஸாஸனம் செய்ய வல்லவர் –

கொண்டு இவை பாடிக் குனிக்க வல்லார்
இவர் பாடலான இவற்றைக் கொண்டு பாடி
அவிக்ருதராய் இராதே ப்ரஹ்வீ பாவம் தோன்றப் பாடி ஆட வல்லார்

கோவிந்தன் தன் அடியார்களாகி
மூன்று எழுத்துடைய கோவிந்தன் தன் அடியார்களாகி

எண் திசைக்கும் விளக்காகி நிற்பார்
1-எட்டுத் திக்கு என்னுதல்
2-எண்ணப் பட்ட தசா விசேஷங்கள் என்னுதல்
3-எட்டு அர்த்தத்தை பிரகாசிப்பதான வியாபக மந்த்ர விசேஷ பிரதானம் என்னுதல்
(ஜகத் காரணம்– சேஷி– ரக்ஷகம் –அநந்யார்ஹம்– ததீய சேஷத்வம் -சகல வித பந்து -ஸமஸ்த கைங்கர்யம் )

விளக்காகி நிற்பார்
எத் தசைகளுக்கும் ப்ரகாசகராய் இருப்பார்

இணை அடி என் தலை மேலனவே
ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பான திருவடிகள்
என் தலை மேலாரே -என்னுமா போலே அனுசந்திக்கிறார்

இவருடைய பயிலும் சுடர் ஒளி
நெடுமாற்க்கு அடிமையும்
இது தான் இறே
அந்தத் திருவடிகளுக்கு வஸ்தவ்ய பூமி தம் திரு முடி -என்கிறார் –

————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —2-8–இந்திரனோடு பிரமன் ஈசன்–

May 16, 2021

பிரவேசம்
பூசும் சாந்தின் படியே புஷ்பாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு அலங்கரித்து
த்ருஷ்டி தோஷ பரிஹார்த்தமாகக் காப்பிடத் தொடங்கினார் –
(பூசும் சாந்தின் படியே அஹிம்சா இத்யாதி ஆத்ம குணங்கள் )

——-

ஸந்த்யா கால ஸேவார்த்தமாக இந்திராதி தேவர்கள் எல்லாரும் வந்தார்கள்
காப்பிட வாராய் -என்கிறார் –

இந்திரனோடு பிரமன் ஈசன் இமையவர் எல்லாம்
மந்திர மா மலர் கொண்டு மறைந்துவராய் வந்து நின்றார்
சந்திரன் மாளிகை சேரும் சதுரர்கள் வெள்ளறை நின்றாய்
அந்தியம்போது இதுவாகும் அழகனே காப்பிட வாராய் – 2-8 1- –

பதவுரை

சந்திரன்–சந்த்ரனானவன்
மாளிகை சேரும்–வீடுகளின் மேல் நிலையிலே சேரப் பெற்ற
சதுரர்கள் வெள்ளறை– மங்களா ஸாஸன ஸமர்த்தர்கள் வஸிக்கின்ற திரு வெள்ளறையிலே
நின்றாய்–நின்றவனே!
அழகனே–அழகு உடையவனே!
இந்திரனோடு–இந்திரனும்
பிரமன்–ப்ரஹ்மாவும்
ஈசன்–ருத்ரனும்
இமையவர்–மற்றுமுள்ள தேவர்களும்
எல்லாம்–(ஆகிய) யாவரும்
மா மந்திரம் மலர் கொண்டு–சிறந்த மந்த்ர புஷ்பங்களைக் கொண்டு
உவர் ஆய் வந்து–(மிக்க ஸமீபமாவும் மிக்க தூரமாகவு மல்லாமல்) நடுவிடத்தி லிருப்பவராக வந்து
மறைந்து நின்றார்–மறைந்து நின்றார்கள்,
இது–இக் காலம்
அம்–அழகிய
அந்தி போது ஆகும்–ஸாயம் ஸந்த்யா காலமாகும்,
(ஆகையால்)
காப்பு இட–(நான் உனக்கு ரக்ஷையாக) திருவந்திக் காப்பிடும்படி
வாராய்–வருவாயாக.

இந்திரனோடு பிரமன் ஈசன் இமையவர் எல்லாம் மந்திர மா மலர் கொண்டு மறைந்துவராய் வந்து நின்றார்
தந்துவனாய் வந்து நின்ற இந்திரனும்
இந்திரனோடு தொட்டில் வர விட்ட ப்ரஹ்மாவும்
அந்த ப்ரஹ்மாவோடே திருவரைக்குச் சாத்த தகுதியானவற்றை எல்லாம் வரவிட்ட ருஷப வாஹனனும் –
அந்த ருஷப வாஹநனோடே அனுக்தரான தேவர்கள் எல்லாரும்
வந்து -அத்ருஸ்யராய் -அதூர விப்ர க்ருஷ்டராய் -மந்த்ர மா மலர் கொண்டு நின்றார்கள்

ப்ரஹ்மாவோடே ஈசன் இந்திரன் என்னாதே
இந்திரனை கௌரவித்தது ஓவ்பாதிக கர்ம தார தமயத்தால் வந்த
ஐஸ்வர்ய செருக்கு முற்பட சா வதியாகையாலே என்று தோற்றும் இறே

மறைந்துவரா வந்து நின்றார் என்னவுமாம் –

மந்திரம்
மறை கொண்ட மந்த்ரம் –
தம் தாம் நினைவுகளால் மறைந்தார்களாக இருக்கும் அத்தனை ஒழிய –
இவருக்கும் மறைய ஒண்ணாதே

மா மலர்
கல்பகம் முதலான புஷ்பாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு
தம் தாம் குறைவுகளையும் கொண்டு
அருளப்பாடு இடும் தனையும் பார்த்து நின்றார்கள் –
ஜப ஹோம தான தர்ப்பணங்களிலே விநியுக்தமான மங்களா ஸாஸனம் நின்றார்கள் –
சில கண்ணைச் செம் பளித்துத் தம்தாமை மறைத்தனவாக நினைப்பது உண்டு இறே –

குண த்ரய வஸ்யர் அல்லாதார் மேலே -உவர் -என்ற அநாதார யுக்தி செல்லாதே

சந்திரன் மாளிகை சேரும் சதுரர்கள் வெள்ளறை நின்றாய்
திரு வெள்ளறையில் வர்த்திக்கிற ஸ்ரீ திரு வைஷ்ணவர்
திரு மாளிகைகளிலும் கோயிலிலும் உண்டான உயர்த்தியாலே சந்திரன் வந்து சேரும் என்கிறார் –

இத்தால்
ஆந்த ராளிகரான ஞாதாக்கள் சேரும் இடம் என்கிறது
ஸாஸ்த்ர ஜன்ய ஞானம் தீப ப்ரகாஸம் போலே –
ஸாஸ்த்ர ஜன்யரில் ஞான வைராக்ய நிஷ்டர் -ஆதித்ய ப்ரகாஸம் போலே —
உபதேஸ ஞானம் போலே இறே பூர்ண சந்த்ரனைச் சொல்லுவது –
இந்த உபதேஸ கம்ய ஞானத்தில் அநந்யார்ஹத்வம்
த்ருதிய விபூதியிலும் த்ரிபாத் விபூதியிலும் துல்ய விகல்பமாக இருந்ததே யாகிலும்
அங்குள்ளார்க்கும் கௌரவ ப்ராப்யம் இறே

சதுரர்கள் வெள்ளறை நின்றாய்
அவன் தனக்கும் ப்ராப்யம் இங்கே இறே நிலை நின்றது –
ஆகை இறே -நிலையார நின்றான் (கலியன் -6-9-)-என்னுமா போலே நின்றான் என்கிறது

சதிராவது
பூவாமல் காய்க்கும் மரங்கள் போலே
க்ரியா கேவலம் உத்தரம் -என்கை இறே
அதாவது
சலிப்பின்றி ஆண்டு (திருவாய் -3-7-)-என்கிறபடி
தங்கள் ஆசாரத்தாலேயும் ஸம்ஸார சம்பந்த நிகள நிவ்ருத்தி பண்ண வல்லராய் இருக்கை –

அந்தியம்போது இதுவாகும்
விளையாட்டுப் பராக்கிலே அஸ்தமித்ததும் அறிகிறாய் இல்லையீ

அழகனே காப்பிட வாராய்
அஸ்தமித்தது அறியாதாப் போலே உன் ஸுந்தர்ய மார்த்வ வாசியும் அறிகிறாய் இல்லை
உன்னுடைய ஸமுதாய சோபைக்கும் ஒப்பனை அழகுக்கும் மங்களா ஸாஸனம் பண்ணித்
திருவந்திக்காப்பு இட வேணும் காண் வாராய் என்கிறார் –

அந்தியம் போதால்
ராஜஸ குண ப்ராதான்யத்தால் அஹங்கார க்ரஸ்தருமாய் -பர ஸம்ருத்ய அசஹ பரருமாய் இருப்பார்
நடையாடும் காலம் என்று பீதராய் வாராய் என்கிறார் –

——–

கன்றுகள் இல்லம் புகுந்து கதறுகின்ற பசு எல்லாம்
நின்று ஒழிந்தேன் உன்னைக் கூவி நேசமேல் ஒன்றும் இலாதாய்
மன்றில் நில்லேல் அந்திப்போது மதிள் திருவெள்ளறை நின்றாய்
நன்று கண்டாய் என் தன் சொல்லு நான் உன்னைக் காப்பிட வாராய் -2 8-2 –

பதவுரை

மதிள்–மதிளரணை யுடைய
திரு வெள்ளறை–திரு வெள்ளறையிலே
நின்றாய்–நின்றருளினவனே!
மேல்–(என்) மேல்
ஒன்றும்–துன்பமும்
நேசம் இலாதாய்–அன்பில்லாதவனே!
உன்னை கூவி–உன்னைக் கூவிக் கொண்டு
நின்றொழிந்தேன்–நின்று விட்டேன்;
(அதனால்)
பசு எல்லாம்–பசுக்களெல்லாம்
கன்றுகள் இல்லம் புகுந்து–கன்றுகளிருக்குமிடத்திலே சேர்ந்து
கதறுகின்ற–முலை கடுப்பாலே கத்துகின்றன;
இப்போது இது சொல்வது சடக்கென காப்பிட வருவதற்காக
(நீ)
அந்தி போது–அந்தி வேளையில்
மன்றில்–நாற் சந்தியில்
நில்வேல்–நில்லாதே;
என் தன் சொல்லு–என்னுடைய வார்த்தை
நன்று கண்டாய்–(உனக்கு) நல்லதாகுங்கிடாய்:
நான் உன்னை காப்பு இட வாராய்.

கன்றுகள் இல்லம் புகுந்து கதறுகின்ற பசு எல்லாம்
கன்றுகள் எல்லாம் தொழுவத்தில் தம் தாம் நிலைகளில் புகுந்து நின்று கதறா நின்றன
பசுக்கள் எல்லாம் முலைக் கடுப்பாலே புறம்பே நின்று கதறா நின்றன
சுரப்பு மாறில் நீ உண்ணும் படி என்

நின்று ஒழிந்தேன் உன்னைக் கூவி –
உன்னை அழைத்த இடத்தில் நீ வந்திலையே
நான் நின்றே விடும் அத்தனையோ –

நேசமேல் ஒன்றும் இலாதாய்
இவள் அழைத்த இடத்தில் செல்லக் கடவோம் அல்லோம் -என்று
என் அளவில் உனக்கு ஸ்நேஹ லேசமும் கூட இல்லாதாப் போலே காணும் –
நான் உன்னை நியமித்து வச வர்த்தியாக்க வேணும் என்னும் ஸ்நேஹம் ஒன்றுமே ஒழிய
மற்று ஒன்றும் இன்றிக்கே இருக்கிற படி –
மேல் ஒன்றாலும் என் மேல் ஒரு ஸ்நேஹம் இல்லாத என்றபடி

மன்றில் நில்லேல் அந்திப்போது மதிள் திருவெள்ளறை நின்றாய்
நால் சந்திகளிலே தனியே நில்லாதே கொள்ளாய்
உன்னோடே விளையாடுகிற பிள்ளைகள் எல்லாரும் அகம் புகுந்தார்கள் காண்
உன்னை அறியா விட்டால் என்னையும் அறியாமல் நிர்ப்பரனாய் இருக்க வேணுமோ

மதிள் திருவெள்ளறை நின்றாய்
இவனை மதிளுக்குள்ளே யாக்கி நிர் பரையாய் -கன்றுகள் விடவும் -கறப்பாரை நியமிக்கவும் –
தன்னுடைய க்ருஹ காரியத்தில் ஒருப்படவும் போலே காணும் இவள் தானும் நினைக்கிறதும் –
திரு வெள்ளறையில் திரு மதிள் தான் மங்களா ஸாஸன பரர்க்கு எல்லாம்
நெஞ்சிலே கை வைத்து உறங்கலாம் படி காணும் இருப்பது –

நன்று கண்டாய் என் தன் சொல்லு நான் உன்னைக் காப்பிட வாராய்
உனக்கும்
எனக்கும்
நீ உகந்த கன்றுகளுக்கும்
சுரப்பார்க்கும்
நன்றாய் காண் என் சொல் இருப்பது –

இவருடைய நான் -தான் இருப்பது –
சரம சதுர்தியிலே மூட்டி மீண்டு த்ருதீய அக்ஷரத்திலே வந்தானாய் இறே இருப்பது –

(சேஷத்வ ஞானம் அறிந்த இவர் நான் என்றாலும் அடியேன் என்றே அர்த்தம்
லுப்த சதுர்த்தி -ததர்த்த சதுர்த்தி -அகாரத்துக்கு மகாரம் அநந்யார்ஹ சேஷ பூதன் –
அத்யந்த பரதந்த்ரன் நமஸ் அர்த்தம்
பிரார்த்தனாயா சதுர்த்தி நாராயணாயா -கைங்கர்ய பிரார்த்தனை -)

உன்னை
பிரதம அக்ஷரத்திலே நின்று பர்வ க்ரமமாகச் சென்று -அஹம் -என்று மூட்டி -மீண்டு
பிரதம அக்ஷரத்திலே நிற்கையாலே –

(அ –ஆய உ ம -நாராயண –த்வயம் பூர்வ உத்தர வாக்கியம் நாராயணம் —
சரம ஸ்லோகம்–மாம் -அஹம் பர்யந்தம் -சொல்ல வேண்டுமே
பரத்வம் அறிந்து மீண்டும் -ரக்ஷகன் சேஷி – வந்து -என்றபடி )

நின்றாய் –
நின்ற உன்னைக் காப்பிட வாராய் –

உன்னை -என்றது
உனக்கு -என்றபடி
(உனக்கு என்றால் தானே ஆய அர்த்தம் வரும் )
கண்ண புரம் ஓன்று உடையானுக்கு என்றால் போலே —

மன்று –
நாற் சந்தி ஆதல்
பலரும் கூடிப் பிரியும் இடம் ஆதல்

நாற்சந்தி என்றது
வேத வாத ரதரான சாந்தஸ்தர் வர்த்திக்கும் இடத்தைக் காட்டுகிறது
(பூர்வ பாகம் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு -காம்ய கர்மங்களில் ஆழ்ந்து இருப்பார்கள்
இவர்களை விட்டு சதுரர்கள் வாழும் வெள்ளறை உள்ளே வாராய் –
உன்னையே விரும்பி உனக்காகவே இருப்பார்கள் )

ரஜோ குண உத்ரிக்த்தர் வர்த்திக்கிற சந்த்யா காலத்தைச் சொல்லுகையாலே
பலரும் கூடிப் பிரியும் என்றத்தாலே இவருக்கும் இறை அறியாதாரைக் காட்டுகிறது –

கன்று என்று
விஹித பரராய் -ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் அசக்தராய் இருப்பாரைக் காட்டுகிறது –

பசுக்கள் -என்று
அசக்தரை அழைத்து ரக்ஷித்தால் அல்லது துக்க நிவ்ருத்தி பிறவாதாரை –

———

நீ என்னை அழைக்கிறது
ஒப்பித்து ஒரு காப்பிட்டு
விளையாடப் புறப்படாமல்
மதிளுக்குள்ளே இட்டுப் பிடித்துக் கொள்ள அன்றோ -என்ன
நான் ஒன்றும் செய்யேன் இப்போது என்கிறாள் –

செப்போது மென் முலையார்கள் சிறு சோறும்  இல்லும் சிதைத்திட்டு
அப்போது நான் உரப்பப் போய் அடிசிலும் உண்டிலை ஆள்வாய்
முப்போதும் வானவர் ஏத்தும் முனிவர்கள் வெள்ளறை நின்றாய்
இப்போது நான் ஒன்றும் செய்யேன் எம்பிரான் காப்பிட வாராய் 2-8 3-

பதவுரை

ஆள்வாய்–என்னை ஆளப் பிறந்தவனே!
முப்போதும்–­மூன்று காலத்திலும்
வானவர்–தேவர்கள்
ஏத்தும்–ஸ்தோத்திரஞ்செய்கின்ற
முனிவர்கள் வெள்ளறை–(உன் மங்களத்தையே) எண்ணுகிறவர்களுடைய திரு வெள்ளறையிலே
நின்றாய்–நிற்பவனே! (நீ)
செப்போது–பொற் கலசங்களை (உவமையாகச்) சொல்லத் தகுந்த
மெல் முலையார்கள்–மெல்லிய முலையை யுடைய ஸ்திகள்
(விளையாட்டாகச் செய்த)
சிறு சோறும்–மணற் சோற்றையும்
(சிறு)இல்லும்–மணல் வீட்டையும்
சிதைத்திட்டு–அழித்து விட்டு (நிற்க)
அப்போது–அக் காலத்தில்
நான்–நான்
உரப்ப–கோபித்துச் சொல்ல
(பிடித்தடிப்பேனோ? என்றஞ்சி என் முன் நில்லாமல்)
போய்–அப்பாற்போய்
அடிசிலும்–சோற்றையும்
உண்டிலை–உண்ணாமலிருந்திட்டாய்;
இப்போது–இந்த மையத்திலே
நான் ஒன்றும் செய்யேன்–நான் உன்னை (மருட்டுதல் முதலியன) ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன்;
எம்பிரான் சாப்பிட வாராய்.

செப்போது மென் முலையார்கள் சிறு சோறும்  இல்லும் சிதைத்திட்டு அப்போது நான் உரப்பப் போய்
செப்போடே உபமானம் சொல்லும்படியான ஸ்தந பரிணாமங்களை யுடையராய்
அத்யந்தம் ம்ருது ஸ்வ பாவைகளாய் இருக்கிறவர்களுடைய
விளையாடு சிறு சோறுகளையும்
சிற்றிலான கொட்டங்களையும்
சிதைத்து –

அவர்களோடே கைப்பி ணைக்கு இட்டு விளையாடித் திரிய வேண்டாம் காண்
என்று நான் கோபித்து அழைக்க
அழைக்க போய் இப்போது அளவாக
அடிசிலும் உண்டிலையே

ஆள்வாய்
இப்படியோ என்னை ஆள இருக்கிற படி
ஆட் கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர் தம் கோவினை-(பெரியாழ்வார் -1-7) -என்னக் கடவது இறே

முப்போதும் வானவர் ஏத்தும் முனிவர்கள் வெள்ளறை நின்றாய்
உரனால் ஒரு மூன்று போதும் -என்கிற படியே
த்ரி சந்தியும் ப்ரஹ்ம பாவனை தலையெடுத்த போது எல்லாம்
வந்து ஸ்தோத்ரம் செய்யக் கேட்டருளி
மனன சீலரான தேசிகர் அபிமானித்த திரு வெள்ளறையில் நித்ய வாஸம் செய்து நிற்கிறவனே

இப்போது நான் ஒன்றும் செய்யேன் எம்பிரான் காப்பிட வாராய்
உன்னை அடிசிலூட்டு விடுமது ஒழிய நியமியேன் என்றவாறே

உன் வார்த்தை யன்றோ -என்று
பிடி கொடாமல் ஓடப் புகுந்தான்

ஓடின அளவிலும் இவர் விடாமல் செல்லுகிறார் இறே
இது என்ன தஸா விசேஷம் தான் –

எம்பிரான்
என்னை ஆள்வாய்
செப்போது மென் முலையார்கள் சிறு சோறும்  இல்லும் சிதைத்திட்டு
நான் உரப்பப்
போய்
முப்போதும் வானவர் ஏத்தும் முனிவர்கள் வெள்ளறை நின்றாய்
இப்போது அடிசிலும் உண்டிலை
இப்போது நான் ஒன்றும் செய்யேன்
காப்பிட வாராய்-
என்று அந்வயம்

————-

கீழே ஓடாதே வாராய் என்ன
ஓடிப் போய் அவர்கள் கண்ணிலே மணலைத் தூவினான் என்று முறைப்பட
பொறாமை தோன்ற (பொறுக்க முடியாமல் ) வார்த்தை சொல்லுகிறாள் –

கண்ணில் மணல் கொடு தூவி காலினால் பாய்ந்தனை என்று என்று
எண்ணரும் பிள்ளைகள் வந்திட்டு இவரால் முறைப்படுகின்றார்
கண்ணனே வெள்ளறை நின்றாய் கண்டாரோடே தீமை செய்வாய்
வண்ணமே வேலையது ஒப்பாய் வள்ளலே காப்பிட வாராய் 2-8 4- – –

இவரார் முறைப்படுகின்றார்–பாட பேதம்
வண்ணமே-ஏகாரம் -இவரால் -ஆல் -அசைச் சொற்கள்
காலினால்–காலால் என்றவாறு –இன் -சரிகை

பதவுரை

கண்ணனே–ஸ்ரீக்ருஷ்ணனே!
வெள்ளறை நின்றாய்!;-புண்டரீகாக்ஷன் தானே இவன்
கண்டாரோடே–கண்டவரோடெல்லாம்
தீமை செய்வாய்–தீம்பு செய்பவனே!
வண்ணம்–திருமேனி நிறம்
வேலை அது–கடலின் நிறத்தை
ஒப்பாய்–ஒத்திருக்கப் பெற்றவனே!
வள்ளலே–உதாரனே!
எண் அரு–எண்ணுவதற்கு அருமையான (மிகப் பல)
பிள்ளைகள் இவர்–இப் பிள்ளைகள்
வந்திட்டு–வந்திருந்து
மணல் கொடு–மணலைக் கொண்டு வந்து
கண்ணில் தூவி–கண்ணில் தூவி விட்டு
(அதனோடு நில்லாமல்)
காலினால் பாய்ந்தனை–காலினாலும் உதைத்தாய்;
என்று என்று–என்று பலதரஞ்சொல்லி
(நீ செய்யுந்தீம்பைக் குறித்து)
முறைப்படுகின்றார்–முறையிடா நின்றார்கள்;
(ஆதலால் அங்கே போவதை விட்டு)
காப்பு இட வாராய்.

கண்ணில் மணல் கொடு தூவி காலினால் பாய்ந்தனை என்று என்று எண்ணரும் பிள்ளைகள் வந்திட்டு
விளையாடுகிற பிள்ளைகள் -எங்கள் கண்ணிலே மணலைத் தூவினால் என்றும் –
எங்களை காலாலே பாய்ந்தான் -என்றும்
பரிகணிக்க ஒண்ணாத பிள்ளைகள் எல்லாரும் வந்து முறைப்படா நின்றார்கள் என்று –
இவனைப் பிடித்து இறுக்கி அவர்களை பார்த்து இன்னாதாகிறாள் –

இவரார் முறைப்படுகின்றார்-
அதாவது
நீங்கள் பலர் -இவன் ஒருத்தன்
நீங்களோ இன்னம் முறைப்படு கிறிகோள் -என்னும் படியாக
என் கண்ணிலே மணலைத் தூவி -காலாலே பாய்ந்தார்கள் -என்று அழுமே இவன்
அது இறே அவள் மெய்யாகக் கொள்ளுகிறது —

கண்ணனே
அவர்கள் கண்ணிலே நில்லாதே இங்கே வாராய்
அன்றியிலே
எல்லாருக்கும் உன்னைத் தீம்பு ஏறும்படி எளியனாய் நில்லா நின்றாய் -என்னவுமாம் –

வெள்ளறை நின்றாய்
அது தன்னிலும் காட்டில் ஒரு ஸுலப்யமே இது –

கண்டாரோடே தீமை செய்வாய்
பொருந்தாரோடே தீமைகள் செய்யா நின்றாய் –

வண்ணமே வேலையது ஒப்பாய்
வேலை போன்ற நிறத்தை உடையவனே
தீம்புகள் செய்தாலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகை உடையவனே

வள்ளலே காப்பிட வாராய்
இவ் வடிவு அழகை எனக்கு உபகரித்தவனே –

இத்தால்
வைதமான ஞானத்தை இந்திரிய பாரவஸ்யத்தாலே மறைத்தும்
அஸூத்த லீலா ரஸ ஸ்ரத்தையாலே சிலரை அநிஷ்ட நிவ்ருத்திக்கும் இஷ்ட ப்ராப்திக்கும் ஹேதுவான
சாதனத்தாலே-திருவடியாலே – சிலரை நிஷேதித்தும் செய்தான் என்று அவன் மேலே பலராக தோஷத்தை வைப்பார்கள் இறே
சம்சாரிகள் தங்கள் தோஷம் அறியாமையால் –

சாதன சாத்யங்களில் பொருந்தாதாரைக் கண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
அவர்களுக்கு சன்னிஹிதனாகை இறே தீம்பு ஆவது –

—————

இப் பாட்டாலும் அது தன்னையே விஸ்தரிக்கிறது –

பல்லாயிரவர் இவ்வூரில் பிள்ளைகள் தீமைகள் செய்வார்
எல்லாம் உன் மேல் அன்றிப் போகாது எம்பிரான் இங்கே வாராய்
நல்லார்கள் வெள்ளறை நின்றாய் ஞானச் சுடரே உன் மேனி
சொல்லார வாழ்த்தி நின்று ஏத்தி சொப்படக் காப்பிட வாராய் -2 8-5 – –

பதவுரை

இ ஊரில்–(பஞ்சலக்ஷம் குடியுள்ள) இவ்வூரிலே
தீமைகள் செய்வார்–தீம்புகளைச் செய்பவர்களாகிய
பிள்ளைகள்–சிறுவர்கள்
பல் ஆயிரவர்–அனேக ஆயிரக் கணக்கானவர்கள்;
எல்லாம்–அவர்கள் செய்யும் தீம்புகளெல்லாம்
உன் மேல் அன்றி–உன் மேலல்லாமல்
(வேறொருவர் மேலும்)
போகாது–ஏறாது;
(இப்படியிருப்பதால் அங்கே போகாமல்)
எம்பிரான்! நீ இங்கே வாராய்;
நல்லார்கள்–நல்லவர்கள் வாழ்கிற
வெள்ளறை(யில்) நின்றாய்! ;
ஞானம் சுடரே–ஞான வொளியை யுடையவனே!
உன் மேனி–உன் திருமேனியை
சொல் ஆர் நின்று ஏத்தி–சொல் நிறையும்படி நின்று ஸ்தோத்ரஞ்செய்து
வாழ்த்தி–மங்களாசாஸநஞ்செய்து
சொப்பட–நன்றாக
காப்பு இட வாராய்.

பல்லாயிரவர் இவ்வூரில் பிள்ளைகள் தீமைகள் செய்வார் எல்லாம் உன் மேல் அன்றிப் போகாது
இவ்வூரில் பஞ்ச லக்ஷம் குடியில் பிள்ளைகள் எல்லாரும் தம் தாம் செய்த தீமைகளை உன் மேலே வையா நின்றார்கள் –
அவர்கள் அபிப்ராயத்தாலும்
உன் வியாபாரங்களாலும்
சத்யம் போலே கருத்து அறியாதாருக்கு உன் மேலே தோன்றும் இறே

எம்பிரான் இங்கே வாராய்
இப்படிச் சொல்லுவார் இடங்களிலே நில்லாதே
அவர்கள் சொலவும் நினைவும் பொறாதார் இடத்தே நீ வாராய்

உதங்க மகரிஷி -இவ் வர்த்தத்தை ப்ரஸ்துதமாக்க –
மகரிஷி போந்த கார்யம் என் போகலாகாதோ -என்றான் இறே

த்ருதராஷ்ட்ராதிகளும் –
ஜானாமி தர்மம் ந ச மே ப்ரவ்ருத்திர் ஜாநாமி அதர்மம் ந ச மே நிவ்ருத்திர்
கே நாபி தேவேந ஹ்ருதி ஸ்த்தி தேந யதா நியுக்தோஸ்மி ததா கரோமி -என்று
அறிவுக்குத் தானாகவும் –
ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளுக்கு அவனாகவும் –
விபரீத பிரதிபத்தி பண்ணிச் சொன்னார்கள் இறே சஞ்சயனைப் பார்த்து
சஞ்சயனும் -மாயாம் சேவே பத்ரம் தே -என்றான் இறே

ஆழ்வார்களும் ஓரோ தசா விசேஷங்களில் வந்த ஆற்றாமையால்
இன்னும் நலிவான் எண்ணுகின்றாய் -( திருவாய் 7-1)
ஆற்றங்கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சுகிறேன் (கலியன்-11-8)
சீற்றம் உள ஆகிலும் சொல்லுவன்
தரு துயரம் தடாயேல்
இவை என்று இவை அறிவனேலும் –என்னால் அடைப்பு நீக்கல் ஒண்ணாது -)பெரிய திருவந்தாதி )
என்று இவை முதலாக அருளிச் செய்த பாசுரங்களைத் தம் தாமுக்குத் தோன்றின நினைவுகளால் சொல்லாமல்
ஒரு நிபுணாச்சார்யன் ஸ்ரீ பாதத்தில் ஆஸ்ரயித்து பூர்வாச்சார்யர்களுடைய அனுஷ்டான வசனங்களையும்
பிரார்த்தனா பூர்வகமாகக் கேட்டு விளங்க வேண்டி இறே இருப்பது –

ஞான அநுஷ்டானங்கள் கை வந்ததாம் போதைக்கு
அனுஷ்டானம் உண்டானபடி வந்ததே இல்லை யாகிலும்
அதுக்கு அநு தபித்து
ஞானத்தில் பழுதற நிற்கப் பெறிலும் நன்று இறே வர்த்தமானர்க்கு –

நல்லார்கள் வெள்ளறை நின்றாய் ஞானச் சுடரே
கண்ணன் விண்ணூரான அவ்வூரிலே பிள்ளைகள் தீமைகள் செய்யாதாப் போலே இறே
திரு வெள்ளறையிலே தேசிகரும்
1-நல்லவர்களாய் –
2-தாங்களும் பொல்லாங்கு செய்யாமல் –
3-பிராமாதிகமாக புகுந்தது உண்டாகிலும் அவன் மேல் வையாமல்
4-அவன் அவதாராதிகளிலே செய்த வியாபாரங்களில் ந்யூநாதிரேகங்கள் உண்டாய்த் தோற்றிற்றே யாகிலும்
(ந்யூநாதிரேகங்கள்-ந்யூநம் குறைவு அதிரேகங்கள்-நிறைவு )
அவற்றையும் செப்பம் செய்து –
லோக உபகாரம் ஆக்க வல்ல ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீயை உடையவர்களைக் குறித்து இறே –
நல்லார்கள் வெள்ளறை நின்றாய்-என்றது –

1-செந்தாமரை கண்ணற்க்கும் (புண்டரீகாக்ஷ பெருமாள் தானே இங்கு )
2-நித்ய விபூதியில் உள்ளாருக்கும்
3-தங்களுக்கும்
4-இந்த விபூதியில் உள்ளாருக்கும்
அதிகார அனுகுணமாக நல்லவர்கள் –

ஞானச் சுடரே உன் மேனி
ஞானமும் -ஞான ஆஸ்ரயமான ஸ்வரூபமும் -பிரகாசிக்கும் படியான விக்ரஹத்தை உடையவனே –
ஞானச் சுடர் ஏய்ந்து இருக்கிற உன்னுடைய திருமேனியை
ஞான ஆஸ்ரயமோ என்று விகல்பிக்கலாம் படி இறே திரு மேனி தான் இருப்பது

சொல்லார வாழ்த்தி நின்று ஏத்தி
சொல் நிறையும்படி நின்று ஏத்தி
ஸர்வ ஸப்த வாஸ்யன் என்று ஏத்தி
கவிக்கு நிறை பொருளாய் நின்றானை என்கிறபடி சொல்லாருவது பொருள் நிறைந்த இடத்தே இறே

அது கூடுவது –
வியாபக த்வய வ்யாவ்ருத்தமான ஸமாஸ த்வயத்திலும் –
வாக்ய த்வயத்திலும் இறே

(மூன்று வியாபக மந்த்ரங்கள்
வியாபக த்வய-விஷ்ணு வாஸூ தேவ வியாவருத்தம் -நாராயண
தத் புருஷ ஸமாஸம் -அவன் இருப்பிடம் மேன்மை
பஹு வரீஹி ஸமாசம் -ஸுலப்யம்
வாக்ய த்வயத்திலும்-முன் வாக்கியம் அவனே உபாயம் பின் வாக்கியம் உபேயம் )

அது தான் நிறைவதும் –
கீழ்ச் சொன்ன குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தனான கண்ணன் நின்ற
திரு வெள்ளறையிலே இறே

ஆகை இறே
நல்லார்கள் வெள்ளறை -என்றதும்

இத்தனை வேணுமோ தான் காப்பிடும் போதைக்கு
ஏத்தி வாழ்த்தும் என் நெஞ்சமே -என்கிறபடி –
பல்லாண்டு பல்லாண்டு என்று ஏத்தி வாழ்த்தி –

சொப்படக் காப்பிட வாராய்
சொப்பட -என்றது நன்றாக -என்றபடி –
காப்பு என்றது –சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு -என்றபடி –

———-

ஸ்வ தோஷத்தைப் பர தோஷம் ஆக்குவார் இடத்திலே நில்லாதே
இங்கே வா என்றார் கீழே
அவன் வாராமையாலே த்வரிப்பித்து அழைக்கிறார் இதில் –

கஞ்சன் கறுக்கொண்டு நின் மேல் கரு நிற செம்மயிர் பேயை
வஞ்சிப்பதற்கு விடுத்தான் என்பதோர் வார்த்தையும் உண்டு
மஞ்சு தவழ மணி மாட மதிள் திரு வெள்ளறையில் நின்றாய்
அஞ்சுவன் நீ அங்கு நிற்க அழகனே காப்பிட வாராய் -2- 8-6 – –

பதவுரை

மஞ்சு தவழ்–மேகங்கள் ஊர்ந்து செல்கின்ற
மணி மாடம்–ரத்ந மயமான வீடுகளையும்
மதிள்–மதிளையுமுடைய
திருவெள்ளறை(யில்) நின்றாய்! ;
கஞ்சன்–‘கம்ஸனானவன்
நின் மேல்–உன் மேலே,
கறுக்கொண்டு–கோபங்கொண்டு
கரு நிறம்–கரு நிறத்தையும்
செம் மயிர்–செம் பட்ட மயிரையுமுடைய
பேயை–பூதனையை
வஞ்சிப்பதற்கு–(உன்னை) வஞ்சனையாகக் கொல்வதற்கு
விடுத்தான்–அனுப்பினான்,
என்பது–என்பதான
ஓர் வார்த்தையும்–ஒரு சொல்லும்
உண்டு–கேட்டிருப்பதுண்டு,
(ஆதலால்)
நீ அங்கு நிற்க–நீ அவ்விடத்திலே நிற்பதற்கு
அஞ்சுவன்–நான் அஞ்சா நின்றேன்;
அழகனே! காப்பு இட வாராய்-

கஞ்சன் கறுக் கொண்டு நின் மேல்
அசரீரி வாக்கியம் முதலானவற்றைக் கேட்ட மாத்திரத்திலே சீறின அளவே அன்றிக்கே அத்யந்தம் வைர ஹ்ருதயனாய்
மக்கள் அறுவர் அளவிலும் -மறம் மாறாமல் -சாவாமல் இழிந்த வழி கண்டும் -சாவாமல் சிக்கென பிறந்து –
காவலோடும் ஸ்வ சாமர்த்யத்தோடும் திருவாய்ப்பாடியிலே புக்கு வளர்க்கிறான் -என்று கேட்டு இருக்கச் செய்தேயும்
பூதனையாலே சாதிப்பானாக இறே கம்சன் நினைத்து விட்டது –
ஆகையால் -நின் மேல் கறுக் கொண்டு -என்ன வேண்டிற்று –

ஆகை இறே
கரு நிற செம் மயிர் பேயை-வஞ்சிப்பதற்கு விடுத்தான் என்பதோர் வார்த்தையும் உண்டு-
இருள் திரண்டு ஒரு வடிவு ஆனால் போலே -கருகிய நிறத்தை உடையவளாய் –
அக்னி ஜ்வாலை மிகவும் கொழுந்து விடக் கிளம்பினால் போலே இருப்பதான மயிரையும் உடையளாக இருக்கிற பேய்ச்சியை
நீ நேர் கொடு வஞ்சிப்பதற்கு விடுத்தான் என்பதோர் வார்த்தையும் உண்டு
நேரே சென்றால் அவனை உன்னால் சாதிக்கப் போகாது –
நீ க்ருத்ரிம ரூபத்தால் சென்று சாதிக்க வேணும் காண் -என்று சொன்னான் என்கிற வார்த்தையும் உண்டு காண் பிறக்கிறது –

இவ் வார்த்தை தான்
ஸ்ரீ நந்தகோபர் ஸ்ரீ வஸூ தேவர் பக்கலிலே சென்று கேட்டு வந்து சொன்னார் ஆதல்
மதுரையில் பரவை வழக்கம்( செவி வழிச் செய்தி) இங்கே பிறந்தது ஆதல்
சாஷாத்காரம் ஆதல் –

மஞ்சு தவழ் மணி மாட மதிள் திரு வெள்ளறையில் நின்றாய்
மேகங்கள் ஆனவை -நாம் திருமலையில் -பெரிய இளைப்புடன் பெரிய ஏற்றம் ஏறுமா போலே –
தவழ்ந்து ஏறும்படியான உயர்த்தியை உடைத்தாய் –
படியிடை மாடத் தடியிடைத் தூணில் பதித்த பன் மணிகளின் ஒளியால் (பெரிய திருமொழி 4-10)–என்கிறபடியே
உள் எல்லாம் ரத்நாதிகளாலே அலங்க்ருதமாய் இருக்கிற மாடங்களையும் உடையதாய் –
அதுக்குத் தகுதியான திரு மதிள்களாலே சூழப்பட்டு இருக்கிற திரு வெள்ளறையிலே -நிலையார நின்றவனே –

அஞ்சுவன் நீ அங்கு நிற்க
குணத்திலே தோஷ தர்சனம் பண்ணுவார் இடத்திலே நிற்கிறதுக்கும்
பூதனைக்கு அஞ்சுமா போலே காணும் இவர் அஞ்சுகிற படி –

அழகனே காப்பிட வாராய்
பும்ஸாம் த்ருஷ்டி சித்த அபஹாரிணாம்
சாஷான் மன்மத மன்மத -என்று சொல்லுகிற
உன்னுடைய சவுந்தர்யத்தைக் கண்டு இருக்கச் செய்தேயும் த்வேஷம் பண்ணுவார் உண்டு போலே காணும் என்னுதல் –
த்ருஷ்டி தோஷ பரிகார அர்த்தமாகக் காப்பிட வாராய் என்கிறார் ஆதல்

மஞ்சு என்கிற இத்தால்
ஆந்தராளிகர் ஆனவர்கள் வந்து சேரும்படியான வ்யவசாய ப்ரஸித்தியையும் –

மணி -என்கையாலே
அக வாயிலே ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளிலே பிரகாசிக்கிற ஞான விசேஷங்களையும்
அவற்றை நோக்குகின்ற விவசாயத்தையும் காட்டுகிறது –

————

பிறந்த வார்த்தை மெய்யாகவும் பெற்றது என்கிறார் –

கள்ளச் சகடும் மருதும் கலக்கழிய உதை செய்த
பிள்ளை அரசே நீ பேயை பிடித்து முலை உண்ட பின்னை
உள்ளவாறு ஒன்றும் அறியேன் ஒளி உடை வெள்ளறை நின்றாய்
பள்ளிகொள் போது இதுவாகும் பரமனே காப்பிட வாராய் -2 -8-7 – –

பதவுரை

கள்ளம்–வஞ்சனை யுடைய
சகடும்–சகடாஸுரனையும்
மருதும்–யமளார்ஜுநங்களையும்
கலக்கு அழிய–(வடிவம்) கட்டுக் குலைந்தழியும்படி
உதை செய்த–(திருவடிகளால்) உதைத்துத் தள்ளிய
பிள்ளை அரசே–பிள்ளைத் தன்மையைக் கொண்ட பெருமையனே!
நீ-நீ
பேயை–பூதனையினுடைய
முலை பிடித்து உண்ட பின்னை–தாயாகவே நினைத்து -முலையைப் பிடித்து (வாய் வைத்து) உண்ட பின்பு
உள்ள ஆறு–உள்ள படி
ஒன்றும் அறியேன்–ஒன்றுமறிகிறேனில்லை;
ஒளி உடை வெள்ளறை நின்றாய்! ;
இது–இப்போது
பள்ளி கொள் போது ஆகும்–படுத்து உறங்குகிற வேளையாகும்;
பரமனே!-அழகாலே மேம்பட்டவனே காப்பு இட வாராய்.

கள்ளச் சகடும் மருதும் கலக்கழிய உதை செய்த பிள்ளை அரசே நீ பேயை பிடித்து முலை உண்ட பின்னை
பூதனை யுடைய முலையைப் பிடித்து உண்ட பிள்ளை அரசே
பிள்ளைத் தனம் குன்றாமையாலே பிள்ளை அரசே என்கிறார் –
க்ருத்ரிமான சகடாசூரன் முதலான பிரதிகூலரைக் கலங்கி அழியும் படி நிரசித்த பின்னை –

உன்னை உள்ளபடியே அறிகிறேன் இல்லை
அதாவது –
பருவத்துக்குத் தகாதவை செய்தபடியால் -மேலும் ஏது விளையும் என்று அறிகிறேன் இல்லை –
வடதள ஸாயி யுடைய அகடிதம் தன்னை அறிந்தாலும் உன்னை உள்ளவாறு அறிகிறிலேன் –
அதாவது –
எல்லா அவஸ்தையிலும் -ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் தப்பாமை பாரீர் –

இத்தால் ஆஸ்ரித விரோதி நிரசனமோ
அவர்களுடைய அபீஷ்ட பல பிரதானமோ
உன்னுடைய ஸத் பாவ ஹேது -என்று அறிகிறிலேன் –

ஒளி உடை வெள்ளறை நின்றாய்-பரமனே
அது உள்ளபடியே பிரகாசிக்கும்படியாக இறே
அதி பிரகாசமான திரு வெள்ளறையிலே நின்று அருளிற்றும் –
இப்படி நின்று அருளின ஸர்வ ஸ்மாத் பரமனே

பள்ளி கொள் போது இதுவாகும்
நான் அழைக்கிற இந்தக் காலம் கண் வளரப் ப்ராப்தமான காலம் காண்

காப்பிட வாராய்

பள்ளி கொள்ளுகையாவது
லீலா ரசத்தில் நிர்ப்பரனாகை இறே

பேயை பிடித்து முலை உண்ட பிள்ளை அரசே
ஒளி உடை வெள்ளறை நின்றாய்
கள்ளச் சகடும் மருதும் கலக்கழிய உதை செய்த பின்னை
உன்னை உள்ளவாறு ஒன்றும் அறியேன்
பள்ளிகொள் போது இதுவாகும் பரமனே காப்பிட வாராய்
என்று அந்வயம் –

————

பூத நாதிகளை நிரசித்த அளவேயோ
குவாலாயா பீடத்தையும் அநாயாசேன நிரசித்தவன் அன்றோ -நீ என்கிறார் –

இன்பம் அதனை உயர்த்தாய் இமையவர்க்கு என்றும் அரியாய்
கும்பக் களிறு அட்ட கோவே கொடும் கஞ்சன் நெஞ்சினில் கூற்றே
செம் பொன் மதிள் வெள்ளறையாய் செல்வத்தினால் வளர் பிள்ளாய்
கம்பக் கபாலி காண் அங்கு கடிதோடிக் காப்பிட வாராய் – 2-8 -8-

பதவுரை

(உன் குண சேஷ்டிதங்களால்)
இன்பம் அதனை–பரமாநந்தத்தை
உயர்த்தாய்–(எனக்கு) மேன் மேலுண்டாக்கினவனே!
தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டவள் அன்றோ
இமையவர்க்கு-தேவர்க்கு
என்றும்–எந்நாளும்
அரியாய்–அருமையானவனே!
கும்பம்–மஸ்தகத்தையுடைய
களிறு–குவலயாபீடத்தை
அட்ட–கொன்ற
கோவே–ஸ்வாமியே!
கொடு–கொடுமை தங்கிய
கஞ்சன்–கம்ஸனுடைய
நெஞ்சினில்–மநஸ்ஸிலே
கூற்றே–யமன் போல் பயங்கரனாய்த் தோன்றுமவனே!
செம் பொன் மதிள் வெள்ளறையாய்! ;
செல்லத்தினால் வளர்–செல்வச் செருக்கோடு வளர்கின்ற
பிள்ளாய்–குழந்தாய்!
அங்கு–நீ இருக்கிறவிடத்தில்
கம்பம்–(கண்டார்க்கு) நடுக்கத்தை விளைக்க வல்ல
கபாலி காண்–துர்க்கையாகும்;
(ஆகையால் அங்கு நில்லாமல்)
கடிது ஓடி–மிகவும் விரைந்தோடி
காப்பு இட வாராய்.

இன்பம் அதனை உயர்த்தாய்
புருஷார்த்தமாக நிலை நின்ற இன்பத்துக்கு மேலே
உன்னுடைய அவதார வியாபாரங்களில் உண்டான
சீலாதி குணங்களை எனக்குப் பிரகாசிப்பித்து
என்னைக் கொண்டு மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுவித்துக் கொள்ளுகிறவனே

இமையவர்க்கு என்றும் அரியாய்
இவ் வெளிமை இந்நிலத்தில் வந்தால் நித்ய ஸூரிகளுக்கும் அரிதானவனே என்னுதல் –
அன்றிக்கே
இவ் வெளிமை இந்நிலத்தில் தேவர்களுக்கு பிரகாசிப்பியாதவனே என்னுதல்

கும்பக் களிறு அட்ட கோவே
கும்ப மிகு மத யானைப் பாகனோடும் குலைந்து விழ நிரசித்த ஸுர்யத்தை உடையவனே
கும்பம் -மஸ்தகம் –

கொடும் கஞ்சன் நெஞ்சினில் கூற்றே
கஞ்சன் தன்னுடைய நெஞ்சில் காட்டில் தனக்குக் கொடியதான கூற்று இல்லை இறே
ஆயிருக்க அவனுக்கு அவன் நெஞ்சிலும் காட்டில் கொடியதான கூற்றாய் அந்நினைவை நிரசித்தவனே –

செம் பொன் மதிள் வெள்ளறையாய்
மங்களா ஸாஸன பரர்க்கு ஸ்ப்ருஹாவஹமான மதிளாலே சூழப்பட்ட
திரு வெள்ளறையை நிரூபகமாக யுடையவனே

செல்வத்தினால் வளர் பிள்ளாய்
சக்ரவர்த்தி திரு மகனைப் போலே பலருக்கும் நியாம்யனாய் வளருகை அன்றிக்கே
தந்தக் களிறு போலே தானே விளையாடும்படி நந்தன் மகனான செலவை யுடையவன் –

கம்பக் கபாலி காண்
கண்ட போதே அனுகூலருக்கும் நடுக்கத்தை விளைப்பிக்க வல்ல க்ரூர விஷத்தையும் –
கபாலத்தையும் யுடையவன் சஞ்சரிக்கிற காலம் காண் –

அங்கு கடிதோடிக் காப்பிட வாராய்
அவ் விடத்திலே நில்லாதே கடுக நடை இட்டு
நான் காப்பிடும்படி வாராய் –

———–

கீழே கம்பக் கபாலி காண் -என்ற வாராமையாலே –
அதிலும் கொடிது காண் நாற் சந்தி -வாராய் என்கிறார்
சக்ரவர்த்தி திருமகன் பக்வானான பின்பு இறே மாத்ரு வசன பரிபாலனம் செய்தது
நீ பிறந்த அன்றே மாத்ரு வசன பரிபாலனம் செய்தவன் அல்லையோ என்கிறார் –

இருக்கொடு நீர் சங்கில் கொண்டிட்டு எழில் மறையோர் வந்து நின்றார்
தருக்கேல் நம்பி சந்தி நின்று தாய் சொல்லு கொள்ளாய் சில நாள்
திருக் காப்பு நான் உன்னைச் சாத்தத் தேசுடை வெள்ளறை நின்றாய்
உருக்காட்டும் அந்தி விளக்கு இன்று ஒளி கொள்ள ஏற்றுகிறேன் வாராய் – 2-8 9-

பதவுரை

இருக்கொடு–(புருஷ ஸூக்தம் முதலிய) ருக்குக்களைச் சொல்லிக் கொண்டு
நீர்–தீர்த்தத்தை
சங்கில்–சங்கத்திலே
கொண்டிட்டு–கொணர்ந்து
எழில்–விலக்ஷணரான
மறையோர்–ப்ராஹ்மணர்
(உனக்கு ரக்ஷையிடுவதற்கு)
வந்து நின்றார்–வந்து நிற்கிறார்கள்;
நம்பி–தீம்பு நிறைந்தவனே!
சந்தி நின்று–நாற்சந்தியிலே நின்று
தருக்கேல்–செருக்கித் திரியாதே;
சில நாள்–சில காலம்
தாய் சொல்லு–தாய் வார்த்தையை
கொள்ளாய்–கேட்பாயாக;
தேசு உடை–தேஜஸ்ஸை உடைய வெள்ளறை நின்றாய்! ;
இன்று–இப்போது
நான்–நான்
திரு காப்பு–அழகிய ரக்ஷையை
உன்னை சாத்த–உனக்கு இடுதற்காக
உருகாட்டும் அந்திவிளக்கு–உன் திருமேனி வடிவத்தைக் காட்டுகின்ற அந்தி விளக்கை
ஏற்றுகேன்–ஏற்றுவேன்;
(இதைக்காண)
வாராய்–கடுக வருவாயாக.

இருக்கொடு நீர் சங்கில் கொண்டிட்டு எழில் மறையோர் வந்து நின்றார்
ருக்கு முதலான வேதங்களோடே வேதாந்திகளான ப்ராஹ்மண உத்தமர் உன்னை ரக்ஷை விடுவதாக –
சங்கிலே ஸுத்த ஜலத்தையும் கொண்டு வந்து நில்லா நின்றார்கள் –
உங்கள் தமப்பனார் வந்தால் ஆசார உபசாரம் செய்து -கோ தானம் முதலியவைகளையும் செய்து –
அவர்களைக் கொண்டு ரக்ஷை இடுவித்துக் காண் போருவார் –
நீயும் அவர்கள் ரக்ஷை இடும்படி வாராய் என்ன

தருக்கேல் நம்பி –
அதுவும் கேளாமல் கர்வித்து ஓடப் புகுந்தான் என்னுதல்
உத்தர ப்ரத் யுத்தம் சொல்லி ஓடப் புகுந்தான் -என்னுதல் –

அவன் சொன்ன உத்தரம் தான் என் என்னில் –
அவர்கள் தங்கள் காரியத்துக்கு அன்றோ வந்தார்கள் –
என் கார்யத்துக்கோ வந்தார்கள் என்றால் போலே
சில உத்தரம் சொல்லவும் கூடும் இறே

ஐயரை ரக்ஷை இட்டு கோ தானம் கொண்டு போகிடாய் –
அவர்கள் ஸ்வ ரக்ஷண சா பேஷராய் யன்றோ வந்தார்கள்
என்றால் போலே சில உத்தரம் சொல்லவும் கூடும் இறே

சக்கரவர்த்தி திருமகனைப் போலே குணவானாய் —
அவர்களைச் சென்று நமஸ்கரித்து –
அவர்கள் ரக்ஷை இட –
அந்த ரக்ஷை தனக்கு ரக்ஷணம் என்று நினைத்து இருக்கிறான் அன்றே –

நம்பி
கார்வோத்தரன் ஆனவன் என்னுதல்
அந்த ரக்ஷையாலே நிரபேஷன் ஆனவன் என்னுதல்

சந்தி நின்று தாய் சொல்லு கொள்ளாய் சில நாள்
இன்னமும் சில நாள் மாத்ரு வசன பரிபாலநம் செய்ய வேணும் காண்
என்னை இப்படி நிர்பந்தித்து நியமிக்கிறது முன்பு அழைத்தால் போலேயோ என்ன

திருக் காப்பு நான் உன்னைச் சாத்தத் தேசுடை வெள்ளறை நின்றாய்
உனக்கு தேஜஸ்ஸூ மிகவும் உண்டாகும்படி நான் உன்னைத் திருக் காப்புச் சாத்த
அழகியதாக ரக்ஷை இட திரு வெள்ளறையிலே நித்ய வாஸம் செய்கிறவனே –

உருக் காட்டும் அந்தி விளக்கு இன்று ஒளி கொள்ள ஏற்றுகிறேன் வாராய் –
திருவந்திக் காப்பு ஏற்றுவார் ஏற்றி எடுப்பது
நிரதிசய போக்யமான திருமேனி காண்கை புருஷார்த்தமாக இறே
அது இறே அவனுக்கு ரக்ஷை ஆவது

ஒளி கொள்ளும் அந்தி விளக்கு இன்று ஏற்றுகிறேன் வாராய் –
ரத்நாதிகளுடைய தேஜஸ்ஸை அதிக்ரமித்து இறே இவன் -(தீப -)தேஜஸ்ஸூ இருப்பது
இன்று -என்றது
இப்போது என்றபடி –

————–

நிகமத்தில் இத்திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லி தலை கட்டுகிறார் –

போதமர் செல்வக் கொழுந்து புணர் திரு வெள்ளறையானை
மாதர்க்கு உயர்ந்த யசோதை மகன் தன்னைக் காப்பிட்ட மாற்றம்
வேதப் பயன் கொள்ள வல்ல விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை
பாதப் பயன் கொள்ள வல்ல பத்தர் உள்ளார் வினை போமே -2- 8-10 –

பதவுரை

மாதர்க்கு உயர்ந்த–ஸ்திரீகளுள் சிறந்த
அசோதை–யசோதைப் பிராட்டி
மகன் தன்னை–தன் புத்ரனான கண்ணனை
காப்பு இட்ட–ரக்ஷை யிட அழைத்த
மாற்றம்–வார்த்தையை
போது அமர்–தாமரைப் பூவைப் (பிறப்பிடமாகப்) பொருந்திய
செல்வக் கொழுந்து–செல்வத்திற்கு உரியவளாய் மற்றைத் தேவியரிற் சிறந்தவளான பிராட்டி
புணர்–ஸம்ச்லேஷிக்கப் பெற்ற
திரு வெள்ளறையானை–திரு வெள்ளறையில் நின்றருளியவனைப் பற்றி-,
(எம்பெருமானுக்கு மங்களாசாஸநம் செய்கையையே)
வேதப் பயன்–வேத தாத்பர்யமாக
கொள்ள வல்ல–அறிய வல்ல
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை–பாமாலையினுடைய
பாதம் பயன்–ஓரடி கற்றதனாலாகிய பயனை-நாலாம் அடியில் சொன்ன காப்பிடுதலை –
கொள்ள வல்ல–அடைய வல்ல
பக்தர் உள்ளார்–பக்தராக உள்ளவரது
வினை–வினைகளெல்லாம்
போம்–கழிந்து விடும்.

போதமர் செல்வக் கொழுந்து புணர் திரு வெள்ளறையானை
தனக்குப் பிறந்தகமான தாமரைப் பூவிலே அமரும்படியான செல்வத்தை உடையவள்
பூவில் பரிமளமே வடிவு கொண்டு எழுந்தால் போலே இறே இவளுடைய மார்த்வ ரூபம் தான் இருப்பது –
அதாவது
அவன் இவளுக்கு ஸர்வ கந்த -ஸர்வ ரஸமும் ஆனால் போலே –
இவளும் அவனுக்கு அப்படியேயாய் இருக்கை –

இவளுடைய செல்வு இறே அவனுக்கு சர்வாதிகத்வத்தாலும் உண்டான செல்வாயிற்றும்
இச் செல்வம் கொழுந்து விடுவதும் திரு மார்பில் சுவட்டிலே இறே
அந்த சுவடு அறிந்த பின்பு இறே பிறந்த அகத்தை மறந்தது –
இனி இவளும் நினைப்பது பிராட்டி ஸ்ரீ மிதிலையை நினைக்கும் அன்று இறே

இக் கொழுந்துக்கு உபக்நம் ஆவான் அவன் இறே
ஆகை இறே –கொழுந்து புணர் திரு வெள்ளறையானை-என்றது
கொழுந்து -தலைவி
இவளுடைய ப்ராதான்யம் தோன்றும் இறே -திரு வெள்ளறையான் -என்ற போதே –

மாதர்க்கு உயர்ந்த யசோதை மகன் தன்னைக் காப்பிட்ட மாற்றம்
மாது –
பருவத்தால் வந்த இளமையில் பிரதான்யம் –

மாந்தர்க்கு உயருகை யாவது –
தம் தம்முடைய பர்த்தாக்களுக்கு அபிமதைகளாய்
வச வர்த்திகளாய் இருக்கை இறே

இவளுக்கு உயர்த்தியாவது –
பர்த்ரு ஸ்நேஹத்தில் காட்டிலும் புத்ர ஸ்நேஹம் மிக்கு இருக்கை
ஆனால் இறே பார்த்தாவுக்கு வச வர்த்தி யாவது –
யதா யதா ஹி கௌசல்யா தாஸீ வத்ய -இத்யாதி வத்

அசோதை மகன் -என்கையாலே
ஸ்ரீ நந்தகோபரும் ஸ்ரீ வஸூ தேவரைப் போலேயோ தான்
இவள் தான் -தன் மகன் -என்று அபிமானித்தால் இறே
அவன் தான் நந்த மகன் ஆவதுவும் நம்பி ஆவதுவும் –

மகன் தன்னைக் காப்பிட்ட மாற்றத்தை
பல காலும் அழைத்துக் காப்பிட்டு
தன்னுடைய ஸ்நேஹம் எல்லாம் தோன்றும்படி வாழ்த்தின பிரகாரத்தை –

மாற்றம் -சொல்லு

வேதப் பயன் கொள்ள வல்ல விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை
வேதப் பயன் கொள்ள வல்லார் இவர் போலே காணும் –
பயனாவது -மங்களா சாசனம் செய்கை இறே
சாந்தி ஸ்வஸ்திகள் வேத ப்ரயோஜனமாய் இருக்கச் செய்தேயும் –
சாதாரண அசாதாரண விபாக நிரபேஷமாகவும் வரும் இறே
விஷ்ணு சித்தரான இவர் கொள்ளும் பிரயோஜனம் வ்யாவ்ருத்தமாய் இறே இருப்பது –

இந்த விஷ்ணு ஸப்தம்
வ்யாபகமான பிரதம ரஹஸ்யத்திலே ப்ரணவ நமஸ்ஸூக்களோடே கூடி இருக்கும் இறே
ஆகையால் இறே
விஷ்ணு சித்தன் மனத்தே கோயில் கொண்ட கோவலன் -என்றது –

(பாஞ்ச ராத்ர ஆகமம் -ச கண்ட நமஸ் -அர்த்தம் பிரதம ரஹஸ்யத்துக்கு மட்டுமே சொல்லும்
நான் எனக்கு அல்லன்
அத்யந்த சேஷி -பிரணவம் –நாம் சேஷத்வம் இத்தால் அறிகிறோம்
நம -பாரதந்தர்யம் -அவன் ஸ்வதந்த்ரன்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம் –
பரார்த்தமாக கைங்கர்யம் -தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளும் ஈதே
பர கத அதிசய ஆதேய இச்சையா இத்யாதி
ரிஷிகள் சித்தத்தில் ஸ்வார்த்ததையுடன் சேர்ந்து இருக்கும் –
வேதப்பயன் கொள்ள மாட்டார்கள்
ஸ்வார்த்தத்தை ஸ்வா தந்திரம் லேசமும் இல்லாமல் கொண்டவர் இவர் மட்டுமே )

சொன்ன மாலை பாதப் பயன் கொள்ள வல்ல
அருளிச் செய்த மாலையாவது -சென்னி ஓங்கு அளவாக

இதில் பாதப் பயன் ஆவது –
திருப் பல்லாண்டில் முதல் பாட்டில் முதல் அடியில் பிரயோஜனம்
பல்லாண்டு செய்வதே தானே அந்திக்காப்பு
நிகமன பிரயோஜனமும் இது தான் இறே

பத்தர் உள்ளார் வினை போமே
இப் பிரயோஜனத்தை இவர் அபிமான அந்தர் கதமான பக்தியோடு கொள்ள வல்லார் உண்டாகில்
இவரைப் போல் திருப் பல்லாண்டு பாடி அடிமை செய்யப் பெற்றிலோம் -என்ற வினைகள் எல்லாம்
வாசனையோடு போம் என்று அருளிச் செய்கிறார் –

————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —2-7—ஆநிரை மேய்க்க நீ போதி–

May 15, 2021

பிரவேசம்
பகவச் சரணார்த்திகளையும் -கேவலர்களையும் -ஐஸ்வர்யார்த்தி களையும் அழைத்து –
அவர்கள் இசைந்து வர –
தம்மோடே ஸூ மனாக்களை சிரஸா வஹீக்கை இறே

திருப்பல்லாண்டு தொடக்கமாக சங்கதி இங்கு

கூழாட் பட்டு உள்ளார் -காக சமரரான உள்ளவர்களையும் கூப்பிட்டு
நீர்மை மேன்மை காட்டிப் பயப்படுத்தி
மேலே மேலே மங்களா சாசனம் பண்ணும் படி -ஓக்க உரைக்க -தம்மோடு கூட்டிக் கொண்டு
இவை கற்றாருக்குப் பலம் சொல்லித் தலைக்கட்டினார் கீழ்

இனி இதில்
திரு மஞ்சனம் பண்ணி
திருக் குழல் பேணி
திருக்கோலையும் கொடுத்து
இனி
அவர்கள் இசைந்து வர –
தம்மோடே ஸூ மனாக்களை சிரஸா வஹீக்கை இறே
அவ்வர்த்தத்தை -யசோதா பிராட்டி பூ சூட்ட வாராய் -என்று அழைத்த பாசுரத்தை
வியாஜ்யமாக்கி அருளிச் செய்கிறார் –

————–

ஆநிரை மேய்க்க நீ போதி அரு மருந்து ஆவது அறியாய்
கானகம் எல்லாம் திரிந்து உன் கரிய திருமேனி வாட
பானையில் பாலைப் பருகி பற்றாதார் எல்லாம் சிரிப்பத்
தேனில் இனிய பிரானே செண்பகப் பூ சூட்ட வாராய் -2 7-1 – –

பதவுரை

தேனில்–தேனைக் காட்டிலும்
இனிய–போக்யனாயிருக்கிற
பிரானே–ப்ரபுவே!
பற்றாதார் எல்லாம்–பகைவரெல்லாரும்
சிரிப்ப–பரிஹஸிக்கும்படி
பானையில் பாலை பருகி–(கறந்த) பானையிலே யுள்ள பச்சைப் பாலைக் குடித்து
(பின்பு)
உன்–உன்னுடைய
கரிய–ஸ்யாமமான
திருமேனி–அழகிய திருமேனி
வாட–வாடும்படி
கானகம் எல்லாம் திரிந்து–காட்டிடம் முழுதும் திரிந்து கொண்டு
ஆநிரை–பசுக்களின் திரளை
மேய்க்க–மேய்ப்பதற்கு
நீ போதி–ஸூ குமாரமான நீ போகிறாய்;
அரு மருந்து ஆவது–(நீ உன்னை) பெறுதற்கரிய தேவாம்ருதம் போன்றவனாதலை
சம்சாரிகளுக்கு சம்சாரம் போக்கவும் நித்யர்களுக்கு போகம் அனுபவிக்க மருந்து
அறியாய்–அறிகிறாயில்லை;
(இனி நீ கன்று மேய்ப்பதை விட்டிட்டு)
செண்பகம் பூ–செண்பகப் பூவை–காலைப் பூவை
சூட்ட–(நான்) சூட்டும்படி
வாராய்–வருவாயாக

ஆநிரை மேய்க்க நீ போதி
உன்னையும் பாராதே
என்னையும் பாராதே –
கையிலே காக்கை தந்த கோலைக் கொண்டு பசு மேய்க்கப் போகா நின்றாய் –

அரு மருந்து ஆவது அறியாய்
பெறுவதற்கு அரிய மருந்து ஆவது அறிகிறாய் இல்லை –
இவன் ஆரா வமுது இறே
இது கடல் படா அமுது இறே
ஆகை இறே அரு மருந்து ஆயிற்று –

மருந்து -அம்ருதம்
இம் மருந்து தான்
சந்நிதி பண்ணின போது போக்யமுமாய்
நீங்கின போது சத்தா நாஸ பரிஹாரமுமாய் இறே இருப்பது –

கானகம் எல்லாம் திரிந்து
பசுக்கள் பச்சை கண்ட இடம் எங்கும் திரிந்து மேய்க்கையாலே
இவனுக்கும் வழியே போய் வழியே வருவதாய் இராதே

உன் கரிய திருமேனி வாட
காட்டில் உண்டான இடம் எங்கும் திரிகையாலே பசுக்களுக்கும் சிரமஹரமான திருமேனி வாடும் காண்

பானையில் பாலைப் பருகி -பற்றாதார் எல்லாம் சிரிப்பத்-
காயாய் பாலைப் பருகுகையாலே இவளுக்கு வயிறு பிடியாய்
பானையோடே பருகுகையாலே

உன்னை யுகவாதார்-
உன் பக்கல் நெஞ்சு பற்றாதார்
உன் பக்கல் சிறிது உண்டான குணங்களும் ஹாஸ ஹேதுவாய் விடும் இறே அவர்களுக்கு –

தேனில் இனிய பிரானே
தேன் பாலைப் பருகிற்றோ
தேனிலும் இனிதாய் இருக்கிற அம்ருதம் பாலைப் பருகிற்றோ
இவை இரண்டும் தன்னைத் தானே உபகரிக்க மாட்டாதே –
தன்னைத் தானே உபகரிக்கும் தேனும் அம்ருதமும் போலே இறே
இவன் தன்னைத் தானே உபகரிக்கும் படி –

செண்பகப் பூ சூட்ட வாராய்
கால புஷ்பம் செவ்வி குன்றாமல் சாத்த வாராய்
இது தான் சிரஸா வஹியாத போது ஸுமநஸ்யம் வாடும் காண் –

தேனில் இனிய பிரானே -பற்றாதார் எல்லாம் சிரிப்ப -பானையில் பாலைப் பருகி
உன் கரிய திருமேனி வாட -கானகம் எல்லாம் திரிந்து -ஆநிரை மேய்க்க நீ போதி
அரு மருந்து ஆவது அறியாய் -செண்பக பூ சூட்ட வாராய் –
என்று அந்வயம்–

———-

கரு உடை மேகங்கள் கண்டால் உன்னைக் கண்டால் ஒக்கும் கண்கள்
உரு உடையாய் உலகு எழும் உண்டாக வந்து பிறந்தாய்
திரு உடையாள் மணவாளா திருவரங்கத்தே கிடந்தாய்
மருவி மணம் கமழ்கின்ற மல்லிகைப் பூ சூட்ட வாராய் -2 7-2 –

பதவுரை

கண்கள்–கண்களானவை
உன்னை கண்டால்–உன்னைப் பார்த்தால்
கரு உடை மேகங்கள்–கர்ப்பத்தை யுடைய (நீர் கொண்ட) மேகங்களை
கண்டால்–பார்த்தால் (அதை)
ஒக்கும்–ஒத்துக் குளிர்கின்ற
உரு உடையாய்–வடிவை யுடையவனே!
உலகு ஏழும்–ஏழுலகங்களும்
உண்டாக–ஸத்தை பெறும்படி
வந்து பிறந்தாய்–திருவவதரித்தவனே!
திரு உடையாள்–(உன்னை) ஸம்பத்தாக வுடைய பிராட்டிக்கு
மணவாளா–நாயகனே!
திரு அரங்கத்தே–கோயிலிலே
கிடந்தாய்–பள்ளி கொண்டிருப்பவனே!
மணம்–வாஸனை
மருவி கமழ்கின்ற–நீங்காமலிருந்து பரிமளிக்கிற
மல்லிகைப் பூ–மல்லிகைப் பூவை
சூட்ட வாராய்-.

கரு உடை மேகங்கள் கண்டால் உன்னைக் கண்டால் ஒக்கும் கண்கள்
நீர் கொண்டு எழுந்து கருகின மேகங்களைக் கண்டால் உன்னைக் கண்டால் ஒக்கும்
உன்னைக் கண்டால் நீர் கொண்டு எழுந்த மேகங்கள் ஒக்கும்

கண்கள் உரு உடையாய்
கண்கள் உடையாய்
உரு உடையாய்
உபமான ரஹிதமான திருக் கண்களையும்
அப்படிப்பட்ட சவுந்தர்யத்தையும் உடையவனே –

உலகு எழும் உண்டாக வந்து பிறந்தாய்
உன்னாலே ஸ்ருஜ்யமான லோகங்கள் சங்கல்பத்திலே கிடந்தும் நசியாமல்
கந்த அநு வர்த்திகளாய் உஜ்ஜீவிக்கும் படியாக இறே வந்து திரு அவதரித்தது –

தர்ம ஸம்ஸ்தாபன அர்த்தாயா —
தர்ம ஸம்ஸ்தாபனம் செய்து சத்தையை நோக்குமவனும் –
தர்ம ஸப்த வாஸ்யனாய் திரு அவதரித்து சத்தா வர்த்தகனாய்
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக ஆச்சார்ய முகத்தால் யுண்டாக்குமவனும்
தானே யாகையாலே -பிறந்தாய் -என்கிறார் –

இது தன்னை சிசுபாலாதிகள் குறையாகவும் சொல்லுவர்கள் இறே
அவ்வளவேயோ –
பவுண்டரக வாஸூ தேவனைப் போலே தம் தம்முடைய ஜென்மங்களையும் –
ஐஸ்வர்யாதிகளையும் – தேவதாந்த்ரங்களையும் -சர்வாதிகமாக நினைத்து இருப்பாரையும் –
பொறுக்கும் இறே இந்த பூமி –

திரு உடையாள் மணவாளா
பிறந்தாய் என்கிறதுக்கு ஹேது சொல்கிறது –
கஸ் ஸ்ரீஸ் ஸ்ரீய –
ஸ்ரீய ஸ்ரீ –
திருவுக்கும் திருவாகிய
சிந்தை தன்னுள் நீங்காது இருந்த திருவே
என்கிற திருவை உடையவள் என்ற போதே-ஸாஷால் லஷ்மீ – என்று தோன்றும் இறே

அவன் இவள் உடைமையானால் -போக உபகரண -லீலா உபகரணம் போலே –
அவளுக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹமாக வேணும் இறே –
கேவல க்ருபா நிர்வாஹ்ய வர்கே வயம் சேஷித்வே பரம புமான் -என்கிறபடியே –
(அவள் கருணா கடாக்ஷத்தாலே நாம் -நிர்வகிக்கப்படுகிறோம்
அவனும் சேஷி யாக நிர்வகிக்கப் படுகிறான் )
திருவுடையாள் மணவாளன் ஆனால் அவள் நியமித்த இடத்தில் -கண் வளருகை இறே உள்ளது –

திருவரங்கத்தே கிடந்தாய்–மருவி மணம் கமழ்கின்ற மல்லிகைப் பூ சூட்ட வாராய்-
இம் மருவி மணம் கமழ்கின்ற மல்லிகை என்னுதல்

அன்றிக்கே
என் மடியிலே மருவி இருந்து பூச் சூட வேணும் காண்
பூச்சூட வாராய் என்னவுமாம் –

———–

மச்சொடு மாளிகை ஏறி மாதர்கள் தம் இடம் புக்கு
கச்சோடு பட்டைக் கிழித்து காம்பு துகில் அவை கீறி
நிச்சலும் தீமைகள் செய்வாய் நீள் திருவேம்கடத்து எந்தாய்
பச்சை தமநகத்தோடு பாதிரிப் பூ சூட்ட வாராய் 2-7 3- –

பதவுரை

மச்சொடு மாளிகை ஏறி–நடு நலையிலும் மேல் நிலையிலும் ஏறிப் போய்
மாதர்கள் தம் இடம் புக்கு–பெண்களிருக்கிற இடத்திலே புகுந்து
கச்சொடு–(அவர்களுடைய முலைகளின் மேலிருந்த) கச்சுக்களையும்
பட்டை–பட்டாடைகளையும்
கிழித்து–கிழித்து விட்டு
காம்பு துகில் அவை–(மற்றும் அப் பெண்கள் உடுத்துள்ள) கரை கட்டின சேலையையும்
கீறி–கிழித்துப் போட்டு
(இப்படியே)
நிச்சலும்–ப்ரதி நித்யம்
தீமைகள்–துஷ்ட சேஷ்டைகளை
செய்வாய்–செய்பவனே!
நீள் திருவேங்கடத்து–உயர்ந்த திருமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற
எந்தாய்–ஸ்வாமியே!
பச்சை–பசு நிறமுள்ள
தமனகத்தோடு–மருக்கொழுந்தையும்
பாதிரிப்பூ–பாதிரிப்பூவையும்
சூட்டவாராய்-.

மச்சொடு மாளிகை ஏறி மாதர்கள் தம் இடம் புக்கு
உலகு ஏழும் உண்டாக வந்து பிறந்தாயான நீ -மச்சொடு மாளிகை ஏறித் தீம்பு செய்யக் கடவையோ –
மச்சு என்று -நடுவில் நிலம் –
மாளிகை -என்றது -மேல் நிலம் –
மூன்றாம் நிலத்தில் மாதர்கள் இருக்கிற இடங்களிலே சென்று –
(த்ரிதீய விபூதிக்கு இந்த வியாக்யானம் -திவ்ய தேசங்கள்
பெண்கள் போல் அவனுக்கே அற்று தீர்ந்த அநந்யார்ஹ சேஷ பூதர்களுக்காகவே )

கச்சோடு பட்டைக் கிழித்து
முலைக் கச்சுகளுக்கு மேலச் செய்த பட்டுக்களையும் கச்சோடு கிழித்து –

காம்பு துகில் அவை கீறி
துகில் காம்புகளைக் கிழித்து –
பணிப் புடைவைகளில் விளிம்புகளைக் கழித்து –

நிச்சலும் தீமைகள் செய்வாய்
வளர வளரத் தீம்பு கை ஏறிச் செல்லா நின்றது இறே –
இதுவே நிரூபகம் ஆனவனே –

நீள் திருவேம்கடத்து எந்தாய்
பெரிய திருமலையில் நித்ய வாஸம் செய்து
கானமும் வானரமும் திரு வேடுவரும்
ரக்ஷைப் படும்படி ஸந்நிஹிதனாய்ப் போரு கிறவனே –

அன்றிக்கே
இந்த விபூதியில் உள்ளார் பெரிய ஏற்றம் சொல்லுமா போலே
த்ரிபாத் விபூதியில் உள்ளாரும்-
சர்வ ஸ்மாத் பரனானவன் தானும் சென்று
(பரன் சென்று சேர் திரு வேங்கடம் அன்றோ
ஸ்ரீ வைகுண்ட விரக்த்யா
அணைய –பெருமக்களும் ஆதரிப்பார்கள்
படியாய்க் கிடந்தது பவள வாய் காண்பார்கள்
எம்பெருமான் பொன் மலையில் ஏதேனும் ஆவேனே )
சேரும்படியான திரு வேங்கட மா மலை என்னுதல் –

பச்சை தமநகத்தோடு பாதிரிப் பூ சூட்ட வாராய்
பசுமை குன்றாத தமனமகத்தோடே செவ்வி குன்றாத பாதிரிப் பூ சூட்ட வாராய்-
பச்சை என்று
அத்யந்த பரிமளிதமான இலை என்னவுமாம் –

இத்தால்
மச்சொடு மாளிகையால் -த்ருதீய விபூதியில் உள்ள விசேஷஞ்ஞரைக் காட்டுகிறது –
கச்சொடு பட்டால் -பக்தியை அமைக்கிற ஸ்வரூப ஞானத்தில் அநாதரத்தைக் காட்டுகிறது –
(என்னில் முன்னம் பாரித்து தான் என்னை முற்றப் பருகினான் -சேஷத்வ பாரதந்தர்யம் ஞானம் அழித்து
ந க்ரமம் )
நிச்சலும் தீமைகள் செய்கிற இத்தால் -த்ருதீய விபூதியில் இருப் பாருடன் லீலா ரஸம் உண்டோ
காம்பு துகிலால் -ப்ரக்ருதி ஆத்ம விவேகம் பிறந்தார் அளவிலும் -அநாதரமும் –
பக்ஷ பாத அங்கீ காரமும் ப்ராப்தமோ -என்கிறார் – (புடவை உடல் கரை ஆத்மா )

————–

தெருவின் கண் நின்று இள ஆய்ச்சிமார்களை தீமை செய்யாதே
மருவும் தமநகமும் சீர் மாலை மணம் கமழ்கின்ற
புருவம் கரும் குழல் நெற்றி பொலிந்த முகில் கன்று போலே
உருவம் அழகிய நம்பி உகந்து இவை சூட்ட நீ வாராய் -2 7-4 –

பதவுரை

புருவம்–புருவங்களையும்
கரு குழல்–கரு நிறமான கூந்தலையும்
நெற்றி–(இவ் விரண்டிற்கும் இடையிலுள்ள) நெற்றியையும் கொண்டு
பொலிந்த–விளங்குகின்ற
முகில் கன்று போலே–மேகக் கன்று போலே
உருவம் அழகிய–வடிவமழகிய
நம்பி–சிறந்தோனே! (நீ)
தெருவின் கண் நின்று–தெருவிலே நின்று கொண்டு
இள ஆய்ச்சி மார்களை–இடைச் சிறுமிகளை
தீமை செய்யாதே–தீம்பு செய்யாமலிரு;
மருவும்–மருவையும்
தமனகமும்–தமநிகத்தையும் (சேர்த்துக் கட்டின)
சீர் மாலை–அழகிய மாலைகள்
மணம் கமழ்கின்ற–வாஸனை வீசுகின்றன;
இவை–இவற்றை
உகந்து–மகிழ்ச்சி கொண்டு
சூட்ட நீ வாராய்-.

தெருவின் கண் நின்று இள ஆய்ச்சிமார்களை தீமை செய்யாதே
நான் மச்சிலும் மாளிகையிலும் ஏறினேனோ
தெருவிலே யல்லோ நின்றேன் –
என்னைத் தீம்பன் என்ன நான் ஏது செய்தேன் -என்ன

முன்பு செய்தாய் ஆகிறாய்
இனித்தான் ஆகிலும் தெருக்களில் நின்று விளையாடுகிற பருவத்தால்
இளைய இடைப் பெண்களைத் தீமை செய்யாதே
இவன் செய்த வியாபாரங்களைத் தனித்தனியே சொல்லிப் பரி கணிக்கப் போகாமையாலே –
தீமை -என்ற
ஒரு சொல்லால் தர்சிப்பிக்கிறாள் –

மருவும் தமநகமும் சீர் மாலை மணம் கமழ்கின்ற
மருவும் தமநகமும்-சேர்த்து நன்றாகக் கட்டி மணம் கமழா நின்ற வகை மாலை

புருவம் கரும் குழல் நெற்றி
உபமான ரஹிதமான திருப் புருவம்
கரியதான நிறத்தை யுடைய திருக் குழல்
திரு நெற்றி –

பொலிந்த முகில் கன்று போலே
இவை எல்லாத்தாலும் பொலிந்த தொரு முகில் ஈன்ற கன்று போலே

உருவம் அழகிய நம்பி
ஒப்பனையாலும்
அவயவ சோபையாலும்
தீம்பு செய்த குணங்களாலும் -பூர்ணன் ஆனவனே –

உகந்து இவை சூட்ட நீ வாராய்-
உகந்து என்று
நீ உகக்கும் அவையாய்
உனக்கு வேணும் என்று நான் உகந்த இவை சூட்ட வாராய்
(அஹம் அன்னம் –அஹம் அந்நாத போல் இங்கும் )

இவை என்று
கீழ்ச சொன்ன செண்பகம் முதலான உக்த சமுச்சயம்

உருவம் அழகிய நம்பி-தீமை செய்யாதே இவை -உகந்து இவை சூட்ட நீ வாராய்-

இத்தால்
சங்கல்ப பரதந்த்ரராய்
அந்நிய சாதன பரராய்
அந்நிய ப்ரயோஜன பரராய்
அந்யோன்யம் லீலா ரஸ போக்தாக்களாய்
சர்வரும் சஞ்சரிக்கிற மார்க்கங்களிலே உனக்குப் பணி என் –
உன்னை நோக்கி விளையாடுவார் உடனே அன்றோ நீ விளையாடுவது –

————–

இரண்டாவது அவதாரத்துக்கும்
விரோதி நிரசனமே பிரயோஜனம் -என்கிறார் –

புள்ளினை வாய் பிளந்திட்டாய் பொரு கரியின் கொம்பு ஒசித்தாய்
கள்ள அரக்கியை மூக்கொடு காவலனைத் தலை கொண்டாய்
அள்ளி நீ வெண்ணெய் விழுங்க அஞ்சாது அடியேன் அடித்தேன்
தெள்ளிய நீரில் எழுந்த செங்கழுநீர் சூட்ட வாராய் 2-7 5- – –

பதவுரை

புள்ளினை–பகாஸுரனை
வாய் பிளந்திட்டாய்–வாய் கிழித்துப் பொகட்டவனே!
பொரு–யுத்தோந்முகமான
கரியின்–குவலயாபீடத்தின்
கொம்பு–கொம்பை
ஒசித்தாய்–பறித்தவனே!
கள்ளம் அரக்கியை மூக்கொடு–வஞ்சனை யுடைய ராக்ஷஸியாகிய சூர்ப்பணகையின் மூக்கையும்
காவலனை–(அவளுக்குப்) பாதுகாவலாயிருந்த ராவணனுடைய
தலை–தலையையும்
கொண்டாய்–அறுத்தவனே!
நீ–(இப்படிப்பட்ட) நீ
வெண்ணெய்–வெண்ணெயை
அள்ளி விழுங்க–வாரி விழுங்க
அஞ்சாது–சிறிதும் பயப்படாமல்
அடியேன்–(‘எப்போது குழந்தை பிறந்து வெண்ணெய் விழுங்கப் போகிறது?’ என்றிருந்த) நான்
அடித்தேன்–அடித்தேன்;
(அப் பிழையைப் பொறுத்து)
தெள்ளிய–தெளிவான
நீரில்–நீரிலே
எழுந்த–உண்டான
செங்கழுநீர்–செங்கழுநீரை
சூட்டவாராய்-.

புள்ளின் வாய் பிளந்திட்டாய்
பகாசூரனை அநாயாசேன வாயைப் பிளந்து நிரசித்தாய் –

பொரு கரியின் கொம்பு ஒசித்தாய்
க்ருத்ரிமத்தாலே எதிர் பொருத குவலயா பீடத்தின் கொம்பை அநாயாசேன பிடுங்கி நிரசித்தாய் –

கள்ள அரக்கியை மூக்கொடு காவலனைத் தலை கொண்டாய்
பூதனா சகடாதிகளைப் போலே உரு மாறி வந்த ராக்ஷஸி மூக்கோடு –
இவளுக்கு ரக்ஷகன் ஆனவன் தலையையும் அறுத்து நிரசித்தாய் –

அவன் இவளுக்கு காவலன் ஆகையாவது –
இவளை ஸ்வரை ஸஞ்சாரம் பண்ணித் திரி -என்று விடுகை இறே
இவள் அவன் அவ்வளவு சொல்லப் பெற்றால் அவனை ரக்ஷகன் என்னாது ஒழியுமோ

அள்ளி நீ வெண்ணெய் விழுங்க
இவன் வெண்ணெய் தானே அள்ளி விழுங்க வல்லவனாவது எப்போது கூடுமோ
என்று பார்த்து இருந்த நான் –
நீ அள்ளி விழுங்கவும் பெற்று வைத்து

அஞ்சாது அடியேன் அடித்தேன்
அடியேன் அஞ்சாதபடி அடித்தேன் –
யாவர் சிலரும் அனுதாபம் தலை எடுத்தால் -அடியேன் -என்று இறே சொல்லுவது –
இவள் தான் அது தன்னை முன்னே நினையாதே அடிக்க வேண்டிற்றும் –
இவன் மற்றும் ஓர் இடங்களில் இதும் செய்யும் ஆகில் வரும் பழிச் சொல்லுக்கு அஞ்சி இறே
இவன் மார்த்த்வம் பார்த்து அஞ்சாதே அடிக்க வேண்டிற்றும் –

தெள்ளிய நீரில் எழுந்த செங்கழுநீர் சூட்ட வாராய்
சேற்று வாய்ப்பாலும் -தெளிந்த நீராலும் செவ்வி பெற்ற செங்கழுநீர் சூட்ட வாராய்

——–

எருதுகளோடு பொருதி ஏதும் உலோபாய் காண் நம்பீ
கருதிய தீமைகள் செய்து கஞ்சனை கால் கொடு பாய்ந்தாய்
தெருவின் கண் தீமைகள் செய்து சிக்கென மல்லர்களோடு
பொருது வருகின்ற பொன்னே புன்னைப் பூ சூட்ட வாராய் -2 7-6 –

பதவுரை

நம்பி–சிறந்தோனே!
(நப்பின்னையை மணம் புணர்வதற்காக)
எருதுகளோடு–ஏழு ரிஷபங்களுடன்
பொருதி–போர் செய்யா நின்றாய்;
ஏதும்–எதிலும் (ஒன்றிலும்)
உலோபாய் காண்–விருப்பமில்லாதவனாயிரா நின்றாய்;
(தேகம் பிராணன் பேணாமல் -லோபம் வடமொழி சொல் )
கருதிய–(கம்ஸன் உன் மேல் செய்ய) நினைத்த
தீமைகள்–தீம்புகளை
செய்த–(நீ அவன் மேற்) செய்து
கம்ஸனை–அந்தக் கம்ஸனை
கால் கொடு–காலினால் (காலைக் கொண்டு)
பாய்ந்தாய்–பாய்ந்தவனே!
(அக்ரூரர் மூலமா யழைக்கப் பட்டுக் கம்ஸனரண்மனைக்குப் போம் போது)
தெருவின் கண்–தெருவிலே
தீமைகள் செய்து–தீமைகளைச் செய்து கொண்டு போய்
சிக்கென–வலிமையாக
மல்லர்களோடு–(சாணூர முஷ்டிகரென்னும்) மல்லர்களுடனே
பொருது வருகின்ற–போர் செய்து வந்த
பொன்னே–பொன் போலருமையானவனே!
புன்னைப் பூ சூட்ட வாராய்-.

எருதுகளோடு பொருதி–
திரு ஆய்ப்பாடியில் உள்ளாருடைய பழிச் சொலவு பொறாமையால்
அடியேன் அடித்தேன்-2-7-5- -என்று ஈடுபடுகிறவள்
எருதுகளோடே பொரக் கண்டால் பொறுக்குமோ –
கூடக் கண்டு நின்றாள் போல் காலாந்தரமும் தோற்றும் இறே
எருதுகளோடே பொரா நின்றாய்

ஏதும் உலோபாய் காண் நம்பீ-
எல்லாம் சொல்லி நீ மீட்டாலும் மீளாய் காண்
லோபாமை யாவது
தேஹத்தைப் பேணுதல்
ப்ராணனைப் பேணுதல் –செய்யாது இருக்கை
இவை எருதுகள் அல்ல -கம்சன் வர விட்ட அசுரர்கள் என்று
த்ரிகாலஞ்ஞர் சொன்னாலும் -அது தான் இறே நான் உகப்பது என்று
சொல்லும்படியான துணிவை யுடையை காண்

நம்பீ
நப்பின்னை அளவில் வ்யாமோஹத்தால் பூர்ணன் ஆனவனே –

கருதிய தீமைகள் செய்து
கம்சன் தீமைகள் எல்லாத்தையும் அவன் தன்னோடே போம்படி செய்து –

கஞ்சனை கால் கொடு பாய்ந்தாய்-
அவனையும் அவன் இருந்த மஞ்சஸ்தலத்திலே சென்று திருவடிகளாலே பாய்ந்தாய் என்னுதல்

அன்றிக்கே
கருதிய தீமைகள் செய்து கஞ்சனை கால் கொடு பாய்ந்தாய்
இவன் இது செய்யக் கூடும் என்று நாம் கருதினால் போல் செய்து முடித்தாய்
இன்னும் இப்படிப்பட்ட சத்ருக்கள் மேல் விழக் கூடும் என்று பயப்படுகிறார் ஆதல்-

தெருவின் கண் தீமைகள் செய்து
தெருவிலே விளையாடப் போகிறேன் என்று போய் விளையாடுவாரோடே சொல்லுவதற்கு
அரிதான தீமைகளைச் செய்து -என்னுதல் –
ஸ்ரீமதுரையில் தெருவிடத்தில்
குப்ஜியோடும் –
நகர ஸ்திரீகளோடும் முக விகாரங்களாலே செய்த தவ்த்ர்யம்-என்னுதல்

சிக்கென மல்லர்களோடு பொருது வருகின்ற பொன்னே
மல்லர்களைக் கொன்ற பின்னே இறே கம்சன் பட்டது
ஆயிருக்க
மல்லர்களோடு -சிக்கென–பொருது-என்னும் போது
மல்ல யுத்தம் பின்னாற்றிற்றாக வேணும் இறே

சிக்கென-ப்ரதிஞ்ஞா பூர்வகமாக

பொன்னே -என்றது
விரோதி போன பின்பு திருமேனியில் பிறந்த புகரைச் சொல்லுதல் –
ஸ்புருஹதையைச் சொல்லுதல் –

புன்னைப் பூ சூட்ட வாராய்
புன்னை பொன்னேய் தாது உதிர்க்கும் (கலியன் ) -என்கிறபடியே
பொன்னுக்குப் பொன்னைச் சூட்டப் பார்க்கிறார் –
பொன்னோடே இறே பொன் சேர்வது –

————

கீழ் கம்சாதிகளால் வந்த விரோதி -சாது ஜனங்களுக்குப் போக்கினை பிரகாரத்தை அனுசந்தித்தார்
இதில் ஹிரண்யாதிகளால் வந்த விரோதி போக்கினை பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கிறார் –

குடங்கள் எடுத்து ஏற விட்டு கூத்தாட வல்ல எம் கோவே
மடம் கொள் மதி முகத்தாரை மால் செய்ய வல்ல என் மைந்தா
இடந்திட்டு இரணியன் நெஞ்சை இரு பிளவாக முன் கீண்டாய்
குடந்தை கிடந்த எம் கோவே குருக்கத்தி பூ சூட்ட வா -2- 7-7-

பதவுரை

குடங்கள்–பல குடங்களை
எடுத்து–தூக்கி
ஏற விட்டு–உயர்வெறிந்து
(இப்படி)
கூத்து ஆட–குடக் கூத்தை யாடுவதற்கு
வல்ல–ஸாமர்த்தியமுடைய
எம் கோவே–எம்முடைய தலைவனே
மடம் கொள்–மடப்பமென்ற குணத்தை யுடைய
மதி முகத்தாரை–சந்த்ரன் போன்ற முகத்தை யுடைய பெண்களை
மால் செய்ய வல்ல–மயக்க வல்ல
என் மைந்தா–எனது புத்திரனே!
முன்–நரஸிம்ஹாவதாரத்திலே
இரணியன் நெஞ்சை–ஹிரண்யாஸுரனுடைய மார்பை
இடந்திட்டு–(திரு வுகிரால் ) ஊன்ற வைத்து
இரு பிளவு ஆக-இரண்டு பிளவாகப் போம்படி
தீண்டாய்–பிளந்தவனே!
குடந்தை–திருக் குடந்தையில்
கிடந்த–பள்ளி கொள்ளுகிற
எம் கோவே–எமது தலைவனே!
குருக்கத்திப் பூ சூட்டவாராய்.

குடங்கள் எடுத்து ஏற விட்டு கூத்தாட வல்ல எம் கோவே
இடையர் ஐஸ்வர்யம் மிக்கார் தலைச்சாவி வெட்டியாடும் கூத்து இறே குடக்கூத்து ஆவது –
அது இவனுக்கு ஜாதி உசிதமான தர்மம் ஆகையால் அனுஷ்ட்டிக்க வேண்டி வரும் இறே
ப்ராஹ்மணர்க்கு சந்த்யா வந்த நாதிகள் நியதமானால் போலே இறே இவனுக்கும்

குடம் என்னாதே
குடங்கள் -என்கையாலே
பல குடங்களும் கீழே பாரித்து இருக்கும் போலே காணும்
எடுக்கும் போது குடங்கள் காணுமது ஒழியப் பின்னை ஆகாசத்தில் ஏற விட்டால்
சஷூர் இந்திரியம் தூர க்ராஹி யானாலும் குடங்கள் ஆகாசத்தில் ஏறுகிற தூரம் க்ரஹிக்கப் போகாது இறே

குடங்கள் எடுத்து -என்றும்
ஏற விட்டும் -என்றும்
கண்டது அத்தனை போக்கி
மீண்டும் ஏற விட்ட குடங்கள் திருக் கையிலும் வந்தன -என்கைக்கு
ஒரு பாசுரம் பெற்றிலோம் இறே

திரு முடியிலும் அடுக்குக் குடங்கள் இரா நிற்கச் செய்தேயும்
ஏறிட்ட குடங்களுடைய போக்குவரத்து உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும் –
ஆகாசத்தில் நிறைத்து வைத்தால் போலே இருக்கையாலே போக்கு வரத்து உண்டு என்னும் இடம்
அனுமான சித்தமாம் அத்தனை இறே

ஸ்வர்க்காதிகளில் ஏறினவர்களுக்கு ஓர் அவதியும்
ஷீணே புண்யே மர்த்த்ய லோகம் விஸந்தி -என்று ஒரு மீட்சி கண்டாலும்
இப் பிரத்யட்ஷம் அநுமிக்கலாம் அத்தனை –

கூத்தாட வல்ல எம் கோவே
ஏறிட்ட குடம் கண்டாலும் கூத்தின் வகைகளோ தான் காணலாய் இருக்கிறது –
பரதத்து அளவும் இறே ந்ருத்த விசேஷம் -காணலாவது
இவனுடைய வல்லபம் தெரியாது
ந்ருத்தத்துக்கு ஒரு ராஜா என்னும் அத்தனை இறே -அதாவது
அக்ர கண்யன் என்றபடி –

மடம் கொள் மதி முகத்தாரை மால் செய்ய வல்ல என் மைந்தா
அவ்வூரில் -ஆண்களையும் -வ்ருத்தைகளையும் -சிஸூ க்களையும் ஒழிய -நவ யவ்வனைகளாய் –
அவனாலே புண் பட்டு பவ்யைகளாய் –
அவன் பொகட்டுவித்த இடத்தே கிடக்கச் செய்தேயும்
ஸூப தர்ஸியான இவன் வந்தால் முகத்தில் வாட்ட்டம் தோற்றாமல் ப்ரசன்னைகளாய் இருக்கையாலே –
மதி முகம் – என்கிறது
இப்படி மால் செய்ய வல்ல எம் மைந்தா
மைந்து -மிடுக்கும் பருவமும் சைஸவமும்

இடந்திட்டு இரணியன் நெஞ்சை இரு பிளவாக முன் கீண்டாய்
இரணியன் நெஞ்சைக் கொண்டு இரு பிளவாக பிளந்திட்டாய்

முன்
கால பரம் ஆதல்
ப்ரஹ்லாதன் முன்னே என்னுதல்
நெஞ்சு -என்று மார்பு ஆகவுமாம்
மார்பு பிளைக்கை எளிது இறே
அமூர்த்தமான நெஞ்சைப் பிளந்தான் என்றார் இறே

உளம் தொட்டு -என்ற இடம்
இப்போது ஆகிலும் -அனுகூலிக்குமோ என்று -நிர்வஹிப்பாரும் உண்டு –
அப்போது பூர்வ சங்கல்ப விருத்தமாய் இருக்கும் –
ஆனால் உளம் தொட்டு -என்றதனக்கு பொருள் தான் என் என்னில்
ஸர்வஞ்ஞனாய் -ஸத்ய ஸங்கல்பனாய் இருக்கிற சர்வ சக்தன் இப்பொழுது இவன் ஹ்ருதய பரீஷை பண்ணுகைக்கு அடி –
அடியில் பண்ணின ப்ரதிஜ்ஜை குலைந்து பிறகு (முதுகு )காட்டியோடே அவன் போன இடம் எல்லாம்
லோக த்ரயே ஸபதி மானுஷ ஸிம்ஹ கர்ப்பே -என்று
லோக த்ரயத்திலும் கர்ப்பித்த ஸிம்ஹமாய்க் கிடக்கையாலே –
அடியில் ப்ரதிஜ்ஜை குலைகையாலே -இனியாகிலும் ஸாத்ரவம் நிலை நிற்குமோ -என்று –
அதாவது –
பெகணியாமல் பல் கவ்விச் சாகை இறே
அன்புடையவன் அன்றே அவன் (பெரிய திரு மொழி)-என்கையாலே உளம் தொடவும் கூடும் இறே
அவன் தான் தொட்டது எப்போதை நெஞ்சை என்னில்
ஷீராப்தியில் சன்ன (மறைந்த ) பாவத்தில் நெஞ்சு இறே இங்கே பிளந்தது –
இல்லையாகில் பிறகிட்டுப் பிடிபட்டவனை (சிறிதேபகை பட்டவனை ) பிளந்தால் சவ்ர்ய பங்கம் வரும் இறே
அதுக்காகவும்
தேவர்களுக்கு ஓன்று தருகிறோம் என்று ப்ரதிஜ்ஜை பண்ணுகையாலும்
இவனை விடில் ஷீராப்தி வாசிகளை நலிந்தால் போலே தேவர்களையும் நலியும் என்று இறே
ஆமாறு அறியும் பிரான் இவனை நிரசித்தது –

சம்சாரத்தில் சங்கல்ப பாரதந்தர்ய ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி அசக்தரையும் –
ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ -என்றான் இறே
இத்தனை யோக்யதை தான் உண்டோ என்று உளம் தொட்டு இடந்திடுவது ஒழிய –
அவனைக் கொள்ளலாம் கார்யம் இல்லை இறே –
(நெத்தியைக் கொத்திப் பார்த்து -கண்ண நீருடன் போமவன் அன்றோ )

குடந்தை கிடந்த எம் கோவே
தமக்குப் ப்ராப்யன் ஆவான் –குடந்தைக் கிடந்தவன் ஆகையாலே –எம் கோ -என்கிறார் –

கூத்தாட்டும்
மால் செய்கையும்
நெஞ்சு இடக்கையும்
முதலான வியாபாரங்களில் காட்டில் –
எம் கோ -என்கையாலே
நிர் வியாபாரனாய்க் கிடந்தவனுக்கு இறே மிகவும் பரிய வேண்டுவது –

குருக்கத்தி பூ சூட்ட வா

————-

கீழே ஹிரண்யனை நிரசித்தமையை அனுசந்தித்தார்
இங்கே மாலிகனை நிரசித்த பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கிறார் –

சீமாலி கனவனோடு தோழமை கொள்ளவும்  வல்லாய்
சாமாறு அவனை நீ எண்ணி சக்கரத்தால் தலை கொண்டாய்
ஆமாறு அறியும் பிரானே அணி அரங்கத்தே கிடந்தாய்
ஏமாற்றம் என்னைத் தவிர்த்தாய் இருவாட்சி பூ சூட்ட வாராய் 2-7 8-

பதவுரை

சீ மாலிகன் அவனோடு–மாலிகன் என்ற பெயரை யுடையவனோடு
தோழமை கொள்ளவும்–ஸ்நேஹம் செய்து கொள்ளுதற்கும்
வல்லாய்–வல்லவனாய்
அவனை–அந்த மாலிகனை
நீ-நீ
சாம் ஆறு எண்ணி–செத்து போம் வழியையும் ஆலோசித்து
சக்கரத்தால்–சக்ராயுதத்தினால்
தலை கொண்டாய்–தலையையுமறுத்தாய்;
ஆம் ஆறு–நடத்த வேண்டியவைகளை
அறியும்–அறிய வல்ல
பிரானே–ப்ரபுவே!
அணி–அழகிய
அரங்கத்தே–கோயிலிலே
கிடந்தாய்–பள்ளி கொண்டிருப்பவனே!
என்னை-எனக்கு

சீமாலி கனவனோடு தோழமை கொள்ளவும்  வல்லாய்-சாமாறு அவனை நீ எண்ணி சக்கரத்தால் தலை கொண்டாய்
மாலிகன் -என்பான் ஒருவன் கிருஷ்ணன் பக்கலிலே ஆயுத சிஷா ஸஹாவாய் -பல ஆயுதங்களும் பயிற்றுவிக்க
கிருஷ்ணன் பக்கலிலே கற்று -இந்த ஆஸக்தியால் மூர்க்கனாய் –
லோகத்தில் உள்ள சாதுக்களை வேண்டா வேண்டா என்று நலிந்து திரியப் புக்கவாறே

ஆயுத சகாவாய் போந்த இவனை நிரசிக்க ஒண்ணாது -என்றும்
இவனை வசமாக்க ஒண்ணாது -என்றும்
திரு உள்ளத்தில் அத்யந்த வ்யாகுலம் நடந்து போகிற காலத்திலே-அவனை ஒரு போது  கருக நியமித்தவாறே –
இவன் தான் நறுகு முறுகு என்றால் போலே சில பிதற்றி -எல்லா ஆயுதங்களையும் பயிற்று வித்தீர்
ஆகிலும் என்னை ஆழி பயிற்று வித்தீர் இலீரே என்ன
இது நமக்கு அசாதாரணம் -உனக்கு கர்த்தவ்யம் அன்று காண் -என்ன –

எனக்கு கர்த்தவ்யம் அன்றிலே இருப்பது ஒரு ஆயுதம் உண்டோ -என்று அவன் அதி நிர்பந்தங்களை பண்ணினவாறே –
இவனை என் செய்வோம் -என்று ஒரு வழியாலும் இசைவிக்க ஒண்ணாமையாலும்
நம்முடைய ஆஸக்தியாலே நாட்டாரை அழிக்கை யாலும்
அதுக்கும் மேலே அசாதாரண பரிகரம் தனக்கு வச வர்த்தி யாகாது என்னும் இடம் அறியாமையாலே இறே நிர்பந்திக்கிறான் என்று
எண்ணம் புகுந்து தித்திக்கும் அமுதானவன் -இவனை நிரசிக்கும் பிரகாரங்களாலே ஒரு தோஷமும் வாராமல் –
தோழமை கொள்ளவும்  வல்லாய்-சீர் சக்கரத்தால் தலை கொள்ளவும் வல்லாய் -என்று
இவர் கொண்டாடும் படி இறே நிரசித்தது –

அது தான் ஏது என்னில்
தன்னுடைய சீர்மை குன்றாதபடி ஆயுதம் பயிற்றுவிக்கிறானாக திரு ஆழியை ஒரு விரலாலே சுழற்றி ஆகாசத்தில் எழ வீச-
சுழன்று வருகிற திரு ஆழி மீண்டும் திருக்கையில் வந்து இருந்த ஆச்சர்யத்தைக் கண்ட வாறே
எனக்கு இது அரிதோ -என்று கை நீட்டின வாறே
உனக்கு இது அரிது காண் -என்னச் செய்தேயும் -அவன் வாங்கிச் சுழற்றி மேலே விட்டு
மீண்டு சுழன்று வருகிற போது பிடிப்பானாக நினைத்து -தன் கழுத்தை அடுக்கத் தன் விரலை வைக்கையாலே
அது -வட்ட வாய் நுதி நேமி ஆகையாலே -சுழல வர இடம் போராமையாலே
அதன் வீச்சு இவன் கையில் பிடிபடாமல் இவன் தலையை அரிந்து கொண்டு போகையாலே
ஆமாறு அறியும் பிரானே -என்கிறார் –

மேல் விளைவது அறிந்து தோழமை கொள்கையாலும்
சாமாறு எண்ணித் தலை கொள்கையாலும்
பொய்யர்க்கே பொய்யனாயும்
கொடும் கோளால் நிலம் கொண்டும்
ஆமாறு அறியும் பிரான் -என்பதிலும்
அணி அரங்கத்தே கிடந்தாய்-ஆமாறு அறியும் பிரான்-என்கை இறே இவருக்குத் திரு உள்ளம் –

ஏமாற்றம் என்னைத் தவிர்த்தாய் –
இது தன்னாலே இறே இவர் ஏமாற்றத்தைப் பெரிய பெருமாள் தவிர்த்து அருளிற்றும் –

ஏமாற்றம்
இவ் வஸ்துவுக்கு என் வருகிறதோ என்று நினைக்கிற கிலேசம் –
அது பின்னைத் தவிருமோ என்னில்
உரையா எந்நோய் தவிர -(திருவாய் -8-3-11-என்கிற இடத்தில் -கண்டோம் இறே –
அதுக்கடி கால தர்சனம் பண்ணுவிக்கை இறே –
இருவாட்சி பூ சூட்ட வாராய்

——–

ஜகத்தில் உண்டான விரோதிகள் எல்லாவற்றையும் உப சம்ஹரித்த பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கிறார் –

அண்டத்து அமரர்கள் சூழ அத்தாணி உள் அங்கு இருந்தாய்
தொண்டர்கள் நெஞ்சில் உறைவாய் தூ மலராள் மணவாளா
உண்டிட்டு உலகினை ஏழும் ஓர் ஆல் இலையில் துயில் கொண்டாய்
கண்டு நான் உன்னை உகக்க கரு முகைப் பூ சூட்ட வாராய் -2 7-9 – –

பதவுரை

அத்தாணியுள்–அருகான இடத்திலே (ஸேவிக்கும்படி)
அமர்ர்கள்–தேவர்கள்
சூழ–சூழ்ந்திருக்க
அங்கு–அவர்கள் நடுவில்
அண்டத்து–பரம பதத்தில்
இருத்தாய்–வீற்றிருப்பவனே!
தொண்டர்கள்–அடியார்களுடைய
நெஞ்சில்–ஹ்ருதயத்தில்
உறைவாய்–வஸிப்பவனே!
தூ மலரான்–பரிசுத்தமான தாமரை மலரைப் பிறப்பிடமாக வுடைய பிராட்டிக்கு
மணவாளா–கொழுநனே!
(பிரளய காலத்தில்)
உலகினை ஏழும்–ஏழு உலகங்களையும்
உண்டிட்டு–உண்டு விட்டு
ஓர் ஆல் இலையில்–ஒராவிலையில்
துயில் கொண்டாய்–யோக நித்திரையைக் கொண்டவனே!
நான்–நான்
உன்னை கண்டு–(நீ பூச் குடியதைப்) பார்த்து
உகக்க–மகிழும்படி
கருமுகைப் பூ–இருவாட்சிப் பூவை சூட்டவாராய்

அண்டத்து அமரர்கள் சூழ அத்தாணி உள் அங்கு இருந்தாய்
பரமாத்மனைச் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவார் பல்லாண்டே –என்கிறபடியே
அண்டத்து
அத்தாணி உள்ளே
அமரர்கள் சூழ இருந்தாய் –

தொண்டர்கள் நெஞ்சில் உறைவாய்
இங்கு த்ரீதியா விபூதியில் உள்ள தொண்டர்கள் சூழ்ந்து மங்களா சாசனம் பண்ண
அவர்கள் நினைவிலே சன்னிஹிதனாய்ப் போரு கிறவனே

தூ மலராள் மணவாளா
அதுக்கு அடியாக பெரிய பிராட்டியாருக்கு அத்விதீய நாயகன் ஆனவனே –
தூயதான தாமரைப் பூவைப் பிறந்தகமாக உடைய பெரிய பிராட்டியாருக்கு நாயகன் ஆனவனே –

உண்டிட்டு உலகினை ஏழும் ஓர் ஆல் இலையில் துயில் கொண்டாய்
இவள் புருஷகாரத்தில் அகப்படாதாரை
பிரளய காலத்திலேயே திரு வயிற்றிலே வைத்து
முகிழ் விரியாமல் அத்விதீயமான வடபத்ரத்திலே கண் வளர்ந்து அருளினவனே

கண்டு நான் உன்னை உகக்க கரு முகைப் பூ சூட்ட வாராய்
நான் உன்னைக் கண்டு
மங்களா ஸாஸனம் பண்ணி
மிகவும் ப்ரீதானாம் படி
கரு முகைப் பூ சூட்ட வாராய் –

———

செண்பக மல்லிகையோடு செங்கழுநீர் இருவாட்சி
எண்பகர் பூவும் கொணர்ந்தேன் இன்று இவை சூட்ட வா என்று
மண்பகர் கொண்டானை ஆய்ச்சி மகிழ்ந்து உரை செய்த இம்மாலை
பண்பகர் வில்லிபுத்தூர் கோன் பட்டார் பிரான் சொன்ன பத்தே – 2-7 10-

பதவுரை

செண்பகம்–செண்பகப் பூவும்
மல்லிகையோடு–மல்லிகைப் பூவும்
செங்கழுநீர்–செங்கழுநீர்ப் பூவும்
இருவாட்சி–இருவாட்சிப் பூவும்
(ஆகிய)
எண் பகர்–(இன்ன தின்னதென்று) எண்ணிச் சொல்லப் படுகிற
பூவும்–மலர்களை யெல்லாம்
கொணர்ந்தேன்–கொண்டு வந்தேன்;
இன்று–இப்போது
இவை சூட்ட–இப் பூக்களைச் சூட்டும்படி
வா–வருவாயாக,
என்று–என்று
பகர் மண் கொண்டானை–பகர்ந்த மண்ணைக் கொண்டவனை
(தன்னது என்று சாஸ்திரம் பகர்ந்த லோகத்தை அன்றோ இரந்து கொண்டான் )
ஆய்ச்சி–யசோதை
மகிழ்ந்து–மகிழ்ச்சி கொண்டு
உரை செய்த–சொல்லியவற்றை
எண் பகர் வில்லிபுத்தூர்–ராகமாகவே சொல்லுகின்ற ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு
கோன்–நிர்வாஹகரான
பட்டர் பிரான்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன-அருளிச் செய்த
இம்மாலை–இந்தச் சொல்மாலையும்
பத்தே–ஒருபத்தே!

செண்பக மல்லிகையோடு செங்கழுநீர் இருவாட்சி
அவனுக்கே என்று இவன் கோலும் காலத்துக்கு கால நியதி இல்லை –
ஸ்ரீ கஜேந்திரன் கையில் பூவும் கூட வாடாமல்
மனமும் குலையாமல்
நெடும் காலம் இருந்தது இறே
(அகால பலி நோ வ்ருஷ -அவனுக்கு என்றால் கால நியதி இல்லையே )

அன்றிக்கே
பனி அலர் ஆகவுமாம்
பத்ரம் புஷ்ப்பம்
புரிவதும் புகை பூவே
கள்ளார் துழாயும்
அநந்யார்ஹமான திருத்துழாயோடே கூட நிர் கந்தமான புஷ்ப்பங்களையும் எடுத்தது இறே
அவனுக்கும் இவனுக்கும் சூட்டுகைக்கும் இடுகைக்கும் கர்த்தவ்யமாக
ந கண்ட காரிகா புஷ்ப்பம் -என்றதும் பறிக்கிறவன் கையிலே முள் படாமைக்கு என்றே என்று
ஜீயருக்கு அருளிச் செய்கையாலே அவனுக்கு ஆகாதவை இல்லை –

சிறு காலை
அந்தியம் போது –என்கிற கால நியதியும் இல்லை

ஸர்வ கந்த -என்கிற வஸ்துவின் பக்கலிலே சேர்ந்தால் இறே
புஷ்பங்களுக்கு ஸ்வரூப சித்தி உள்ளதும்

தோளிணை மேலும்
தழைக்கும் துழாய் மார்பன்
அஹிம்ஸா பிரதமம் புஷ்ப்பம் –இத்யாதி –
நாடாத மலர் —
இவை முதலாக பல இடங்களிலும் அதிகாரி நியதி ஒழிய த்ரவ்ய நியதி இல்லை என்றது இறே –
பூசும் சாந்து –புனையும் கண்ணி –வாசகம் செய் மாலை –
கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை -என்று பல இடங்களிலும் பலரும் அருளிச் செய்தார்கள் இறே –

எண்பகர் பூவும் கொணர்ந்தேன்
ஸாஸ்த்ர சித்தங்களுமாய் -பரி கணிக்கப் பட்ட பூக்கள் எல்லாம் கொணர்ந்தேன் என்கையாலே
எல்லாப் பூக்களுக்கும் உப லக்ஷணம் இறே
ஆகை இறே கீழே ஒன்பது பூவைச் சொல்லி –
நாலு பூவிலே நிகமித்தது –

அகால பலிநோ வ்ருஷா
புஷ்பித காநந
மலர்கள் வீழும் மது தாரைகள் இத்யாதி
கொணர்ந்தேன் -என்றது
கொண்டு வந்தேன் என்ற படி –

இன்று இவை சூட்ட வா என்று-
இன்று என்று இவர் தாமே அருளிச் செய்கையாலே
ப்ராத
மத்யான்ஹம்
சாயந்தனம் –என்கிற கால நியதி இல்லை –
ஆதி நடு வந்தி வாய் வாய்ந்த மலர் தூவி (பூதத்தாழ்வார் )-என்னக் கடவது இறே
இவை -என்கிற
பஹு வசனம் உண்டாகையாலே உப லக்ஷணம் வேணும் என்கிற நிர்பந்தம் இல்லை –

மண்பகர் கொண்டானை
பகர் -மண் -கொண்டானை
மஹா பலி -தந்தேன் என்று உதகம் செய்த பூமி கொண்டான் -என்னுதல்
இவன் தான் அவனை அபேக்ஷித்துப் பெற்ற மண் கொண்டானை -என்னுதல்
ஸாஸ்த்ர ஸித்தமான லோகங்களை எல்லாம் கொண்டான் -என்னுதல்

வேயகம் ஆயினும் (திரு விருத்தம் )-நியாய நிஷ்ட்டூ ரத்தாலும் கொள்ளல் ஆவது –
மஹா பலிக்கு நடக்கிற பூமி அளவும் அன்றோ என்னில்
பதினாலு லோகங்களும் அண்ட பித்தியும் மஹாபலியது என்று இவர் இருக்கிறார் –
அந்நிய சேஷத்வ
ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யங்களால்
மஹாபலியில் குறைந்து இருப்பார்கள் இல்லை என்று –

ஆய்ச்சி மகிழ்ந்து உரை செய்த இம் மாலை
யசோதா பிராட்டி பிரியப்பட்டு பூச்சூட அழைத்த பிரகாரத்தை –

பண்பகர் வில்லிபுத்தூர் கோன் பட்டார் பிரான் சொன்ன பத்தே
ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரில் உள்ளாருடைய உக்தி ப்ரத்யுக்திகளும் -ஆதார அநாதார உக்திகளும்
எல்லாம் பண்ணிலே சேர்ந்தது போலே காணும் இருப்பது –
இப்படிப்பட்ட ஊருக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த

இம் மாலை பத்தே
ஓர்த்த இப் பத்தே -(1-2-11)-என்கிறாப் போலே ஸ்லாகிக்கிறார்
இது இறே
ஆப்த வாக்கியமும்

அந்த வஸ்துவுக்கு வேண்டுவதும்
இவனால் செய்யலாவதும்
பூ மாலையும்
சொல் மாலையும் -இறே

————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —2-6–வேலிக் கோல் வெட்டி—

May 14, 2021

பிரவேசம்
கீழே பொன்னின் முடியினைப் பூவணை மேல் வைத்து -( 2-5-9-)என்று காக சமராய் இருப்பார்க்கும் –
பகவத் சம்பந்த நிபந்தமான கர்ம கால ஸாஸ்த்ரங்கள்
மர்கட பலா அசந ந்யாயத்தாலும் -(குரங்கு பழம் சாப்பிடும் நியாயம் )
சைதன்ய தார தம்யத்தாலும்
அவனுடைய அவராதிகளாலேயும்
நித்ய பிரயோஜனம் உண்டாய் இருக்கையாலே அவர்களையும் திருத்த நினைத்து –
அவனுடைய ப்ரபத்தியை (சேதனர் இடம் அவன் வைக்கும் பற்று ) பூர்வமே தர்சிப்பித்து

இவர்களை ப்ரபன்னராக்கி
அவன் ப்ரபத்தி பண்ண வேண்டும்படி நாம் நின்றோம் ஆகாதே என்றும் இவர்கள் அனுதபிக்கும் படி பண்ணி
இவர்கள் தங்களை அவன் பிரபத்தி பண்ணினாக அனுதபித்தவாறே
கெடுவீகாள் -உங்கள் பிரபத்தி உங்கள் ஸ்வரூபத்திலே சேர்ந்தவோ பாதி
அவன் உங்களை நோக்கி யன்று காணுங்கோள் பிரபத்தி பண்ணிற்று –
அவன் ஸ்வரூபம் இருக்கும் படி தான் இது காணுங்கோள் -என்று
அவன் ப்ரபத்தியாலே இவர்கள் அனுதபிக்க-

அவனுடைய ப்ரபத்தியில் தோஷத்தை –
குழல் வாராய் -என்கிற வியாஜத்தாலே கழித்து
அவனுக்கும் இவர்களுக்கும் ரஷ்ய ரக்ஷக பாவம் ஸ்வரூபம் என்னுமத்தை உணர்த்தி –
இவர்கள் அனுதாபத்தை நீக்கி –
அவனையும் திருப்தி பிறப்பித்து –
வ்யாமோஹத்தையும் பக்தி ரூபா பன்ன ஞானத்தையும் இருவருக்கும் விசத தமமாகப் பிரகாசிப்பித்து

ரத்ன தன தான்யாதிகள் மிகவும் ஒருவனுக்குக் கைப்பட்டால்
அவை ஸூ ரஷித்தமாய் இருந்தனவே யாகிலும் –
தான் ரஷிக்கவும்
ரக்ஷிக்க வல்லாரைக் கூட்டியும் ரக்ஷிக்கிறாப் போலே யாகிலும் வேண்டி வருகையாலே

அவன் ரக்ஷகனாய்ப் போரா நிற்கச் செய்தேயும்
அவனுக்கு ரஷ்யம் ஸித்தியாமையாலே -(இசையாமல் விமுகராயப் போக )
அவனுக்கு சித்தித்த ரஷ்ய ரக்ஷக பாவ ஸம்பந்தத்தாலும் தமக்கு சந்தோஷம் பிறவாமையாலே
அந்த ரஷ்ய ரஷாக பாவ சம்பந்தத்தை மாறாடி
ரஷ்ய ரஷக பாவ சம்பந்தம் ஆக்கித் தாம் ரக்ஷகர் ஆனாராய்

பொன்னின் முடியினைப் பூவணை மேல் வைத்து -என்று ஸூ மனஸ்ஸாக்களோடே சேர்த்து
ப்ரபன்னர் அவன் ப்ரபத்தியைக் கண்டு அஞ்சி சோகித்த அனுதாபங்களையும் அவர்களைக் கொண்டே –
ஸர்வ பாபேப்யோ – என்னுமா போலே
காக சமரைத் திருத்தி
அவர்களைக் கொண்டே வாரிக் கழித்தாராய் நின்றார் கீழ் –

இனி மேல் திருமஞ்சனம் செய்வித்துத் திருக்குழல் வாரிப் பூச் சூட்டுவதாக தொடுக்கிற அளவிலே
பூவுக்கு இறாய்த்துப் பசு மேய்க்கப் போவதாகக் கோலி
பசு மறித்து மேய்க்கிற கோலைத் தா என்ன –

இவள் இசைந்து கோல் கொடாமல் -இவனை ஒப்பித்துக் காண வேணும் என்னும் கருத்தாலே –
கோல் வாங்கித் தருவிக்கிறேன் என்று இவனை அழுகை மருட்டி –
அக்காக்காய் கோல் கொண்டு வா என்று –
அவள் சொன்ன நிர் அர்த்தக சப்தத்தை வ்யாஜமாக்கி

அவளுடைய பக்தி லேசத்தையும் புத்ரத்வ அபிமானத்தையும் அர்த்த வத்தாக்குவதாகக் கோலி
இவளோ மாத்ரமும் -( இவர்கள் ஒரு மாத்ரமும் ) அளவில்லாதவர்களுமாய் –
புஷ்பிதமான வேத வாத ரதருமாய்ப் ( பூர்வ வேத நிஷ்டர் ) போருகிற அளவு அன்றிக்கே
நான்யதஸ்தீதி வாதிந–(பரமபதமே இல்லை என்பார் )-என்று துணிந்து இருப்பாரையும் -குறித்து
கர்ம காலாதிகளாலே திருத்துகைக்கும் திருந்துகைக்கும் யோக்யதை உண்டு
என்று திரு உள்ளம் பற்றி அருளி

ராஜஸ தாமஸரையும் -ராஜஸ ராஜஸரையும் குறித்து
இவர்களுடைய ஞான அனுஷ்டானங்களை –
1-வைதம் ஆகையாலே அகரணே ப்ரத்யவாய பரிஹாரத்தமோ -(செய்யாமல் இருந்தால் பாபம் வருமோ )
2-ஆசா ஜனகமான ப்ரேரக வசனங்களாலே வந்த ப்ரயோஜனங்களைக் குறித்தோ
3-அநுஞ்ஞா ரூபமாய் (அனுமதி ரூபம் )-வைதமான பகவத் ஸமாராதனம் என்றோ
4-காம்ய தர்மங்களுக்கும் காய சோஷண பர்யந்தமான மேல் வருகிற ஜீவாத்ம யோகத்துக்கும்
தத் துல்ய விசேஷண பரமாத்ம யோகமான உபாயாந்தரங்களுக்கும் யோக்யதா பாதங்களை உண்டாக்குகைக்கோ –
5-கேவல வைதமே யன்றோ -என்று
ஏவமாதிகளாலே விகல்பித்துக் காட்டினால்
(காம்ய கர்மங்களை செய்யும் இவர்களைக் குறித்து ஐந்து கேள்விகள் )

எங்களுக்கு இவ் விகல்பங்கள் ஒன்றும் தெரியாது –
தேவரீர் அருளிச் செய்தபடி செய்கிறோம் -என்றார் உண்டானால்
திருப்பல்லாண்டில் கூடியவர்களை போலே இவர்களையும் கூட்டிக் கொள்ளலாம் இறே –

கூடாதார் உண்டாகில்
வைதமானதுக்கும் ப்ரரோஜாகம் (ஆசை காட்டித் தூண்டுவது ) வாசி அறிந்து –
இவ் விதிக்கு ஆஜ்ஜா அதி லங்கன பரிஹாரம் என்று தெளிந்து –
மேல் போக மாட்டாமல்
விஹித ருசிக்காகச் சொன்ன ஆபாஸ வசனங்களை விஸ்வஸித்து
அவனுடைய சங்கல்ப நிபந்தனமாக வைதத்தைக் காம்யம் ஆக்குபவர்களைக் குறித்து –

பகவத் ஆஜ்ஜையை அழிக்க நினைத்துத் தட்டுப் படாதே
அவன் செங்கோலை நடத்தி அவனை உபசரியுங்கோள்
என்கிற அர்த்த விசேஷத்தை
காக சமராய் இருக்கிறவர்களை அழைத்து –
கோல் கொண்டு வா -என்கிற நியாயத்தாலே நியமிக்கிறார் –

————

வேலிக் கோல் வெட்டி விளையாடு வில் ஏற்றி
தாலிக் கொழுந்தை தடம் கழுத்தில் பூண்டு
பீலித் தழையை பிணைத்து பிறகிட்டு
காலிப் பின் போவாற் கோர் கோல் கொண்டு வா
கடல் நிற வண்ணற் கோர் கோல் கொண்டு வா– 2-6-1-

பதவுரை

(அக்காக்காய்)–காக்கையே!
வேலிகோல்–வேலிக் கால்களிலுள்ள கோலை
வெட்டி–(வாளால்) வெட்டி (அதை)
விளையாடு வில்–லீலோபகரணமான வில்லாகச் செய்து
ஏற்றி–(அதிலே) நாணேற்றியும்,
கொழுந்து தாலியை–பனை மர கொழுந்தால் செய்த –சிறந்த ஆமைத் தாலியை
தடங்கழுத்தில்–(தனது) பெரிய கழுத்திலே
பூண்டு–அணிந்து கொண்டும்
பீலித் தழையை–மயில் தோகைகளை
பிணைத்து–ஒன்று சேர்த்து
பிறகு இட்டு–பின் புறத்திலே கட்டிக் கொண்டும்
காலி பின்–பசுக் கூட்டங்களின் பின்னே
போவாற்கு–போகி்ன்ற இவனுக்கு
ஓர் கோல்–ஒரு கோலை கொண்டு வா –
கடல் நிறம் வண்ணற்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா –

வேலிக் கோல் வெட்டி விளையாடு வில் ஏற்றி
வளையும்படியான கோல்களை வெட்டி -என்னுதல்
பர வேரல் –
வேர் -என்று மூங்கிலுக்குப் பேராய் –
ரவ்வுக்கு லவ்வாய் -இகரம் ஏறி மூங்கில் போல் வெட்டி என்னுமாம்
லீலா உபகாரணமான வில்லாக வளைத்து –
அதிலே நாணை ஏற்றி

தாலிக் கொழுந்தை தடம் கழுத்தில் பூண்டு
ஆமைத்தாலி -என்னுதல்
தாலி என்று தால வ்ருஷ ஸம்பந்தத்தைக் காட்டுகையாலும்
கொழுந்து என்று அதில் வெண் குருத்தாய் -வெள்ளி போலே இருக்கையாலே –
அத்தை ஆபரணமாகத் தெற்றி பூணுவர் இறே இடையர் –

அன்றிக்கே
தாளி என்று பனைக்கு ஜாதிப்பேர் ஆகையால் தாளியை தாலி என்று சொல்லிற்று ஆகவுமாம்
தடவிதான கழுத்திலே பூண்டு –

பீலித் தழையை பிணைத்து பிறகிட்டு
பீலிகளைப் பிணைத்துத் திரு முதுகிலே நாற்றி

காலிப் பின் போவாற் கோர் கோல் கொண்டு வா -கடல் நிற வண்ணற் கோர் கோல் கொண்டு வா
மறித்து மேய்க்குமவனுக்கு கோல் வேணும் காண்
அவன் கோலை நீ மறையாதே கொண்டு வா அக்காக்காய் -என்கிறாள் –

இத்தால்
அவனுடைய ஆஜ்ஜையை நோக்குவதான சுத்த சம்சார விதியைக் காம்யம் ஆக்காதே
வைதம் என்று
பசு ப்ராயரை ரக்ஷிக்குமவனுடைய ஆஜ்ஜையை நோக்குகிற
சங்கல்ப ஸ்வா தந்தர்யத்தைக் கொண்டு வா -என்கிறார் –

———-

கொங்கும் குடந்தையும் கோட்டியூரும் பேரும்
எங்கும் திரிந்து விளையாடும் என் மகன்
சங்கம் பிடிக்கும் தடக் கைக்கு தக்க நல்
அங்கம் உடையதோர் கோல் கொண்டு வா
அரக்கு வழித்ததோர் கோல் கொண்டு வா -2 6-2 –

பதவுரை

கொங்கு–வாஸனை பொருந்திய
குடந்தையும்–திருக் குடந்தையிலும்
கோட்டி ஊரும்–திருக் கோட்டியூரிலும்
பேரும்–திருப்பேர் நகரிலும்
எங்கும்–மற்றுமுள்ள திருப்பதிகளிலுமெல்லாம்
திரிந்து–ஸஞ்சரித்து
விளையாடும்–விளையாடுகின்ற
என் மகன்–என் பிள்ளையினுடைய
சங்கம் பிடிக்கும் தடக்கைக்கு–பாஞ்ச ஜந்யம் தரிக்கிற பெரிய திருக்கைக்கு
தக்க–தகுந்ததான
நல் அங்கம் உடையது–நல்ல வடிவை யுடையதாகிய
ஓர் கோல் கொண்டு வா –
அரக்கு வழித்தது–(நல்ல நிறமுண்டாம்படி) அரக்குப் பூசியதாகிய
ஓர் கோல் கொண்டுவா –

கொங்கும் குடந்தையும்
கொங்கு மாறாத சோலைக் குடந்தையும் –
பூவும் பரிமளமும் ஒரு காலும் மாறாத சோலைக் குடந்தையும் –
கொங்கார் சோலைக் குடந்தை-(10-10-என்னுமா போலே
கொங்கும் -என்கிற
அபி -ஏவ காரமாய் –கொங்கு பொருந்தின சோலைக் குடந்தை -என்னவுமாம் –

அன்றியிலே
கொங்கு -என்று மேலைத் திக்காய் -அது ஸ்வாமி ஸ்தானமாய் —
அத்தால் வந்த பரத்வத்தையும் திருக் குடந்தையிலே சேர்க்கிறார் ஆகவுமாம் –
அழுந்தூர் மேல் திசை என்னக் கடவது இறே–

கோட்டியூரும்
திருக்கோட்டி யூரிலும்

பேரும்
திருப்பேரிலும்

எங்கும்
சொல்லிச் சொல்லா திருப்பதிகள் எல்லாம்

திரிந்து விளையாடும்
வ்யாமோஹத்தாலே எங்கும் செல்வது –
வ்யாமோஹ கார்யம் பலியா விட்டால் லீலா ரஸம் இறே சித்திப்பது

என் மகன்
ரஷ்ய ரஷக பாவம் மாறாடினால் போலே
கார்ய காரண பாவத்தையும் மாறாடி
என் மகன் -என்கிறார் –

சங்கம் பிடிக்கும் தடக் கைக்கு தக்க
ஈஸ்வரனுடைய நித்ய அபிமான -நித்ய அபிமதனுக்கும் விஷயமாய் –
மங்களா சாஸான பரனான அவனும் கூட தன்னுடைய ஆஜ்ஜையை
அகல் விசும்பும் நிலனும் –செங்கோல் நாடாவுதீர் -என்று
திரு வாழி ஆழ்வானையும் ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்ய ஆழ்வானையும் கொண்டு இறே
அவன் ஆஜ்ஜா பரிபாலனம் செய்வது –

அவன் ஆஜ்ஜைக்கு அடங்காதார் மேலே -இடம் கை வலம் புரி நின்று ஆர்ப்ப -(இரண்டாம் திருவந்தாதி )- என்று
அவன் தன் கையிலும் அடங்காதே நின்று இறே கத கத என்று நின்று ஆர்ப்பது –
அப்படிப் பட்டவனை இறே அவன் திருக்கையிலே அடங்கப் பிடிக்கிறது –
செங்கோல் உடையவன் அவன் காண்
உன்னதோ

நல் அங்கம் உடையதோர் கோல் கொண்டு வா
அவன் கையில் கொண்டால் தான் இது நன்றுமாய் அசாதாரணமுமாய் ஆவது –
உன் கையில் இந்தக் கோல் கிடந்தால் சாதாரண மாத்ரமும் இன்றிக்கே அங்க ஹீனமும் காண்
(ஸ்வா தந்தர்யம் என்னும் கோல் நம்மிடம் இருந்தால் கண்ணை குத்திப்போம் ஞானம் மழுங்கும் )
பசுப் பிராயரான நீங்களும் ரக்ஷைப் பட வேண்டி இருந்தீர்கள் ஆகில்
அவன் கையில் அந்தக் கோலைக் கொடுத்து
அந்தக் கோலின் கீழே வச வர்த்திகளாய் வர்த்தியுங்கோள் என்கிறார்

அரக்கு வழித்ததோர் கோல் கொண்டு வா
அரக்கு இலச்சினை செய்த கோல் காண்

எல்லாரையும் நியமிக்கிற கோல் காண்
அது தான் தர்சநீயமாய் காண் இருப்பது
அந்த இலச்சினை அழியுமாகில் விவர்ணமாகும் காண்
ஆஸ்ரயம் மாத்திரமேயோ -வர்ணம் தானும் போகாமல் பேணப் போகாது காண்

(நிரங்குச ஸ்வ தந்த்ரனாக இருப்பதாலே தானே சர்வ ரக்ஷகன் ஆகிறான் )

———–

கறுத்து எதிரிட்டு நின்ற கஞ்சனை கொன்றான்
பொறுத்திட்டு எதிர் வந்த புள்ளின் வாய் கீண்டான்
நெறித்த குழல்களை நீங்க முன்னோடி
சிறுக்கன்று மேய்ப்பாற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
தேவ பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா – 2-6-3-

பதவுரை

கறுத்திட்டு–கோபித்து
எதிர் நின்ற–தன்னை எதிரிட்டு நின்ற
கஞ்சனை–கம்ஸனை
கொன்றான்–கொன்றவனும்
எதிர் வந்த–(தன்னைக் கொல்வதாக) எதிர்த்து வந்த
புள்ளின்–பகாஸுரனுடைய
வாய்–வாயை
பொறுத்திட்டு–(முதலிற்) பொறுத்துக் கொண்டிருந்து
கீண்டான்–(பின்பு) கிழித்தவனும்
நெறித்த–நெறித்திரா நின்றுள்ள
குழல்கள்–கூந்தல்கள்
நீங்க–ஓடுகிற வேகத்தாலே இரண்டு பக்கமும் அலையும் படியாக
முன் ஓடி–கன்றுகளுக்கு முன்னே போய்
சிறு கன்று–இளங்கன்றுகளை
மேய்ப்பாற்கு–மேய்ப்பவனுமாகிய இவனுக்கு
ஓர் கோல் கொண்டு வா –
தேவபிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா –

கறுத்து எதிரிட்டு நின்ற கஞ்சனை கொன்றான்
கறுத்துக் கஞ்சனை அஞ்ச முனிந்தாய் -(கலியன் )-என்கிறபடியே
இவன் திரு அவதரிக்கப் புகுகிறான் என்று உருவின வாளோடே ஹிம்சிப்பானாக எதிர்த்து நின்ற கஞ்சனை என்னுதல் –
ஜன்மாந்தரத்தில் கால நேமியான வாஸனையாலே வந்த நெஞ்சில் கறுப்போடு இறே எதிர் நின்றது
அந்த பிராதி கூல்யத்தையும் பிழைத்துப் போனவனை அனுகூல தர்சனம் செய்வித்து அழைத்தது இறே –
நேர் கொடு நேர் எதிர்ந்தது ஆவது –

(கறுத்து நின்ற கஞ்சனை
எதிரிட்டு நின்ற கஞ்சனை
இரண்டுக்கும் வியாக்யானம் )

பொறுத்திட்டு எதிர் வந்த புள்ளின் வாய் கீண்டான்
எதிரே வாயை அங்காந்து கொண்டு கதறி வந்த அதிர்ச்சியைப் பொறுத்து
அந்தப் புள்ளின் வாயை அநாயாசேன கீண்டு தன்னை நோக்கித் தந்தவன் –

நெறித்த குழல்களை நீங்க முன்னோடி
நீண்டு கவிந்து சுருண்ட குழல்களை நீங்க முன்னோடி
கன்றுகளுக்கு முன்னோடி என்னுதல்
குழல் கவியாமல் பின்னே நீங்க என்னுதல்
இப்படி அதிர ஓடி

சிறுக்கன்று மேய்ப்பாற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் அன்வயம் இல்லாத அளவன்றிக்கே –
புல்லைக் கசக்கிக் கொடுத்து
மிடற்றுக்கு உள்ளே இழியும் படி பண்ணி
இறங்கின வாறே மிகவும் உகந்து இறே சிறுக் கன்றுகள் தான் மேய்ப்பது –

தேவ பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
இங்குள்ள தேவர்கள் ஆதல்
(நிலத்தேவர் –பூ ஸூரர்கள் -இளம் கன்று போல் இருப்பவர்கள் )
அங்குள்ள தேவர்கள் ஆதல்
இரண்டு விபூதிக்கும் உபகாரகன் இறே –

—————-

ஒன்றே உரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவான்
துன்று முடியான் துரியோதனன் பக்கல்
சென்று அங்குப் பாரதம் கை எறிந்தானுக்கு
கன்றுகள் மேய்ப்பதோர் கோல் கொண்டு வா
கடல் நிற வண்ணற்கோர் கோல் கொண்டு வா -2 -6-4 –

பதவுரை

ஒன்றே–(‘பாண்டவர்களுடன் சேர்ந்து வாழோம் என்ற) ஒரே விஷயத்தை
உரைப்பான்–சொல்லுபவனும்
(மத்யஸ்தர் எவ்வளவு சொன்னாலும் ஊசி குத்து நிலமும் பாண்டவர்களுக்குக் கொடேன்’ என்ற)
ஒரு சொல்லே–ஒரு சொல்லையே
சொல்லுவான்–சொல்லுபவனும்
துன்று முடியான்–(நவரத்னங்களும்) நெருங்கப் பதித்த கிரீடத்தை அணிந்தவனுமான
துரியோதநன் பக்கல்–துரியோதநனிடத்தில்
சென்று–தூது போய்
அங்கு–அவ்விடத்தில்
பாரதம்–பாரத யுத்தத்தை
கையெறிந்தானுக்கு–உறுதிப் படுத்திக் கொண்டு வந்த இவனுக்கு
கன்றுகள் மேய்ப்பது ஓர் கோல் கொண்டு வா –
கடல் நிற வண்ணற்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா –

ஒன்றே உரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவான்
குண த்வயங்கள் தலை எடுத்த காலத்தும்
ஸத்யம் தலை எடுத்த தேச காலத்திலும்
ஒன்றே உரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவான்
குண த்வயம் தலை எடுத்த காலத்தில் சொன்ன ஸாத்ரவமே இறே ஸத்வம் தலை எடுத்த காலத்திலும் சொல்லுவது

அன்றிக்கே
ஸாமத்தாலும் (சாத்விக உபதேசத்தாலும் )-தானத்தாலும் -பேதத்தாலும் -தண்டத்தாலும் பேதித்தாலும்
ரஹஸ்ய பரம ரஹஸ்யங்களிலும் பொருந்தாமையே அவன் நெஞ்சில் கிடப்பது –

ஸத்யவாதிகள் குண த்ரயங்கள் பேதித்தாலும் ஒரு படிப்பட்டே இருந்தார்களே யாகிலும்
முக்கிய தர்ம பிரதானர்கள் ஆகையால்
அவஸ்தா அனுகுணமான வா பக்ஷ நியாயத்தாலே பேதிக்கவும் கூடும் இறே –

(வா பக்ஷ -இதுவோ அதுவோ
அஹிம்சா பரமோ தர்மம்
பசு மாடு -கண் பார்க்கும் பேசாதே
வாய் பேசும் பார்க்காதே
சத்யம் பூத ஹிதம் ப்ரோக்தம் )

ஓவ்பாதிக வசன சித்தர் ஆகையால் –
ஓவ்பாதிக தர்ம பரி பாலகரே யானாலும் முக்கிய தர்ம பிரதான ஆகையாலே –
அவஸ்தா அனுகுணமான வார்த்தைகள் அருளிச் செய்யார் இறே பெருமாள் –
அது போலே இறே இவனும் பத்தூர் ஓரூர் என்றாலும் பர்யாய சப்தம் ஒழியச் சொல்லுவது இல்லை –

(ஓவ்பாதிகம் -சங்கல்பம் எடுத்து மனுஷ்ய தன்மைக்குத் தக்க செயல் –
ஸத்ய பாஷா ராமன்
ம்ருது பாஷா ராமன்
ஆந்ரு சம்சயம் பரோ தர்மம் -சரணாகத ரக்ஷணமே பிரதானம் )

துன்று முடியான் துரியோதனன் பக்கல்
ஒன்றே உரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவானாய்
துன்று முடியானாய் இருக்கும் துரியோதனன் பக்கல்
ரத்நாதிகளால் நெருங்கி அலங்க்ருதமான அபிஷேகத்தை உடையவன் என்னுதல் –
அபி ஷிக்த ஷத்ரியராலே ஒருவருக்கு ஒருவர் நெருங்கி சேவிக்க இருக்கிறவன் -என்னுதல்

சென்று அங்குப் பாரதம் கை எறிந்தானுக்கு
அங்கே சமாதானம் செய்யலாமோ என்று பலகாலும் சென்று இசைத்துப் பார்த்த அளவிலே பொருந்தாமையாலும்
யுத்தத்திலே பொருந்துகையாலும்
யுத்தம் தானும் தர்மம் ஆகையாலே இது தன்னிலே நிலை நின்றமை தோற்ற கை தட்டு என்ன
அந்நிய பதார்த்தங்களைக் கொண்டு கார்யப்பாடு அறிந்தால் போலே இருக்கிறது காணும்
வெற்றி கூறிக் கை தட்டின படி என்னுதல்
அங்கே சென்று இசைந்து போந்து இங்கே கையும் அணியும் வகுத்து எறிந்தவன் -என்னுதல்
எறிதல்-வீசுதல்

கன்றுகள் மேய்ப்பதோர் கோல் கொண்டு வா
புல் கவ்வி மேய மாட்டாதவையாய் –
பறித்துக் கசக்கிக் கொடுத்தாலும் இறங்கும் தனையும் பார்த்து இருக்க வேண்டுகையாலும்
ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் அசக்தராய் இருப்பார் அளவில் திரு உள்ளம் ஊன்றி இருக்கும் போலே காணும் –
அவனுக்கு நிறக்கேடு வாராமைக்காக கோல் கொண்டு வா

கடல் நிற வண்ணற்கோர் கோல் கொண்டு வா
கடல் நிறம் போலே இருக்கிற திரு மேனியை உடையவனுக்கு அத்விதீயமான கோல் கொண்டு வா –

—————

சீர் ஓன்று தூதாய் துரியோதனன் பக்கல்
ஊர் ஓன்று வேண்டிப் பெறாத வுரோடத்தால்
பார் ஒன்றிப் பாரதம் கை செய்து பாரதற்க்கு
தேர் ஒன்றை ஊர்ந்தார்க்கு ஓர்  கோல் கொண்டு வா
தேவப் பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா -2 6-5 –

பதவுரை

துரியோதநன் பக்கல்–துரியோதநனிடத்தில் பாண்டவர்களுக்காக
சீர் ஒன்று தூது ஆய்–சிறப்பு பொருந்திய தூதனாகப் போய்
ஊர் ஒன்று வேண்டி–(பாண்டவர்களுக்கு) ஒரு ஊராவது கொடு என்று யாசித்துக் கேட்டும்
பெறாத–அந்த ஒரு ஊரையும் பெறாமையினாலுண்டான
உரோடத்தால்–சீற்றத்தாலே
பார் ஒன்றி–பூமியில் பொருந்தி யிருந்து
பாரதம் கை செய்து–பாரத யுத்தத்தில் அணி வகுத்து
பார்த்தற்கு–அர்ஜுநனுக்கு
தேர் ஒன்றை ஊர்ந்தார்க்கு–ஒப்பற்ற தேரை (ப்பாகனயிருந்து) நடத்தினவனுக்கு
ஓர் கோல் கொண்டுவா—;
தேவ பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா—;

சீர் ஓன்று தூதாய் –
அவதாரத்தில் மெய்ப்பாடு தோன்றில் இறே சீரோடு தான் ஒன்றினான் ஆவது –
தான் குணத்திலே ஒன்றினால் இறே எல்லார் பக்கலிலும் சீர் தான் ஒன்றிற்று ஆவது –
பாண்டவாதிகள் பக்கல் கண்ட குணங்களை துரியோத நாதிகளுக்கும் உண்டாக்க வேணும் என்று இறே
ஸ்ரீ தூது எழுந்து அருளிற்று என்னுதல்
இவர்கள் தங்கள் பக்கல் கண்ட குண லேசங்கள் நிலை நின்றது ஆவதும் இவன் தூது போக இசைந்தால் இறே
இசைந்திலேன் ஆகில் சோறு சுட்ட போதூதினால் -இவன் ஜாதி ஷத்ரியனோ -என்றால் போலே
தங்களுக்குத் தோற்றிற்று சொல்வார்கள் இறே இவர்களும் –

அன்றிக்கே
துவாரகா நிலயா அச்யுத -என்று இறே அவள் தான் சரணம் புக்கது –
அந்தத் திரு நாம பிரபாவம் நிலை நிற்கும் போதும் தூதுக்கு இசைய வேணும் இறே

அன்றிக்கே
இன்னார் தூதன் என நின்றான் -என்கிறபடியே
அவன் தன் படியாலும் -தூதுக்கும் இசைய வேணும் இறே
தன் படி யாவது –
நிரங்குச ஸ்வா தந்தர்ய நிபந்தமான ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம் இறே
அது இறே இதில் கொள்ளலாவது
அவன் ஒரு காரியத்தில் உபக்ரமித்தால் நிவாரகர் இல்லை இறே
அது தான் இறே ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம் ஆவதும் –
இவனும் (அர்ஜுனனும் )சாபராத ஸ்வ தந்திரனாய் இருக்கச் செய்தே இறே
(தர்மம் அதர்மம் அறியாமல் -போன்ற மூன்று அபராதங்கள் )
ஆஸ்ரயித்து தன்னை குணவானாக நினைத்து இருப்பது –

அவனும் அப்படியே இறே
அஹம் ஸப்த வாஸ்யன் இறே மாம் என்று தோற்றினான் –
த்வத் ஆஸ்ரிதாநாம்( த்வதீய கம்பீர –இத்யாதி அடியார் பின் தொடர்ந்து வேதம் செல்லும் படி ஸ்தோத்ர ரத்னம் )
பாண்டவ தூதன்
என்ற போது ஆய்த்து -அவன் பிறந்து கால் பாவி நிலத்திலே நின்றது –

ப்ரஹ்மண அநு ஜ்ஞா பூர்வகமாகவும் -உதக பூர்வகமாகவும் -நாம் யஜ்ஜம் தலைக் கட்டினால்
த்ரவ்யத்தால் வந்த லுப்ததை பாராதே நாம் அலாபத்தாலே ஸந்துஷ்டாராய் இருக்குமா போலே இறே
இவனும் ஸந்தோஷித்து நின்ற நிலை –

(ரகு -விஸ்வஜித் யாகம் செய்து தனம் போனாலும் மகிழ்ந்தாரே
மரப்பாத்திரம் கொண்டு அர்க்க்யம் –14 கோடி வராகன் தானம்
அனைத்தும் கொடுத்து இருந்தாலும் ஒன்றும் இல்லா விட்டாலும் திருப்தியாக இருந்தான் என்று காளிதாசன் ரகுவம்சம்)

துரியோதனன் பக்கல் ஊர் ஓன்று வேண்டிப்
அவன் சேவகம் எல்லாம் கண்டோம் இறே
பொய் ஆஸனம் இட்டு -சில ப்ரதிஞ்ஜைகளையும் செய்து – நிஷ் பிராணனாய் இருந்த போதே
அம்சித்துக் கொடாயாகில் பத்தூரைக் கொடு -அதுவும் செய்யாயாகில் ஒரூரைக் கொடு என்ற அளவில் –
அவன் இசையாமல் -அவர்களுக்கு தர்மம் உண்டு -தர்மத்தாலே ஸ்வர்க்காதி லோகங்கள் உண்டு –
எங்களுக்கு இத்தனை அன்றோ -உள்ளது என்று அவன் மறுத்த அளவில் –
தான் வந்த கார்யம் பலியாமையாலே திரு உள்ளத்தில் சீற்றம் கிளம்பின படியால் –
வீர போஃயை அன்றோ வஸூந்தரை -பத்தூர் ஓரூர் என்று சொல்லுகிறது என் என்று துரியோதனன் சொல்ல
இவரும் வீர போஃயை அன்றோ வஸூந்தரை-இவன் இது தன்னிலே இசையப் பெற்றோமே -நாம் வந்த கார்யம் பலித்ததே -என்று
இன்னார் தூதன் என நின்ற போதிலும் காட்டில் திரு உள்ளத்தில் ஸந்தோஷம் பிறந்து
நிலத்திலே திருவடிகள் பதித்துக் கொண்டு பொருந்தினது -இப்போது இறே –

பாரதம் கை செய்து
யுத்தத்தில் கையும் அணியும் வகுத்து –

பாரதற்க்கு
விஸ்ருஜ்ய ச சரஞ் சாபம் -என்ற அந்த சமர்த்தர்க்கு

தேர் ஒன்றை ஊர்ந்தார்க்கு ஓர்  கோல் கொண்டு வா
அத்விதீயமான தேர் என்னுதல்
சத்ரு ஐயத்துக்கு ஆயுதம் எடுக்க ஒண்ணாமையாலே -ஆயுதம் ஆயிற்று -என்னலாம் படி
நாலு சாரி விட்டுத் தேர்க் காலிலே மடியும்படி துகைத்துப் பொகட்ட தேர் என்னுதல்

தேவப் பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
ஸூரி நிர்வாஹகர்க்கு –

———-

ஆலத்து இலையான் அரவின் அணை மேலான்
நீலக் கடலுள் நெடும் காலம் கண் வளர்ந்தான் –
பாலப் ப்ராயத்தே பார்த்தற்கு அருள் செய்த
கோலப் பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
குடந்தை கிடந்தாற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா 2-6- 6-

பதவுரை

(ப்ரளய காலத்தில் உலகமெல்லா முண்டு)
ஆலத்து இலையான்–ஆலிலையில் பள்ளி கொண்டிருப்பவனும்
அரவின் அணை மேலான்–(எப்போதும்) திருவனந்தாழ்வான் மீது பள்ளி கொள்பவனும்
நிலம் கடலுள்–கரு நிறமான சமுத்திரத்தில்
நெடுங்காலம்–வெகு காலமாக
கண் வளர்ந்தான்–யோக நித்ரை செய்பவனும்
பாலம் பிராயத்தே–குழந்தைப் பருவமே தொடங்கி
பார்த்தற்கு–அர்ஜுநனுக்கு
அருள் செய்த–க்ருபை செய்த
கோலம்–அழகிய வடிவத்தை யுடைய
பிரானுக்கு–தலைவனுமான இவனுக்கு
ஓர் கோல் கொண்டு வா;
குடந்தை கிடந்தாற்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா.

ஆலத்து இலையான் அரவின் அணை மேலான்–
ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரம் போலே திரு அநந்த ஆழ்வானும் —
சென்றால் குடையாம் -என்கிறபடியே
அவன் வடதள ஸாயி -என்னும்படி திரு அவதரித்த ரஹஸ்யம் இப் பாட்டுக்குத் தாத்பர்யம் –

ஆல் அன்று வேலை நீர் உள்ளதோ -விண்ணதோ -மண்ணதோ -சோலை சூழ் குன்று எடுத்தாய் சொல்லு –(முதல் திருவந்தாதி )
என்று பிரார்த்தித்துக் கேட்டார் -என்று ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்து அருளினார் –

ஆலத்து இலையான் அரவின் அணை மேலான்
அத்து -சாரியை ஆதல் –
ஆலான அத்தினுடைய என்று விபக்தியான போது -தான்றிச் சுட்டாய் –
அதுக்கு ஹேதுவான ஒன்றைக் காட்டும் இறே
அந்த ஹேது தான் இருக்கிற படி –

நீலக் கடலுள் நெடும் காலம் கண் வளர்ந்தான் –
நீலக் கடல் என்று இது தான் ஆதல் –
திருமேனியில் ப்ரபையாலே –முகில் வண்ண வானம் -என்கிறபடி ஷீராப்தி தான் ஆதல்
கடைகிற கால முறையிட்ட ஓவ்ஷதங்களால் வந்த வைவர்ணயம் மாறாமையாலே நீலக் கடல் என்றாதல் –
அந்த விவர்ணத்துக்கு காலாந்தர ஸ்திதி இல்லை என்று தோன்றினாலும்
தத் கால விசேஷண ப்ரஸித்தி நிரூபனம் ஆகையாலே நீலக் கடல் என்னவுமாம் –

குண தோஷங்கள் ஆகந்துக நிரூபனம் ஆனாலும் –
அந்த ஜாதி வியக்தி உள்ளதனையும் சொல்லாய் இருக்கும் இறே –

இக் கடலான போது
கரும் தண் மா கடல் கண் துயின்றவன் இடம்- என்றும்
உவர்க்கும் கரும் கடல் நீருள்ளான் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
கடல்கள் தோறும் -திருப்பள்ளி அறை உண்டு என்னவுமாம் –
இப்படியான கடலுள் அரவின் அணை மேலான் -என்னும்படி –
யோக நித்திரை சிந்தை செய்து அநேக காலம் கண் வளர்ந்தான் –

பாலப் ப்ராயத்தே பார்த்தற்கு அருள் செய்த
இவனுடைய பிதாவான இந்திரன் -என் புத்திரனான அர்ஜுனனை ரக்ஷிக்க வேணும் -என்று வேண்டிக் கொண்ட படியாலும் –
தான் இவன் இடத்தே பக்ஷ பதித்து இருக்கையாலும் –
இவன் தானும் அவன் வார்த்தை கேட்டுப் போருகையாலும்
கண் மாளர் (கண் இழந்த த்ருதராஷ்ட்ரன் )பணிக் கொட்டிலிலே கண் வளருகிற காலம் தொடங்கி
அஞ்ஞாத ஞாபநம் செய்து போந்து இவன் பக்வானான பின்பு திரௌபதி ப்ரதிஜ்ஜை யாலும்
மிக்க கிருபையாலும் இறே தேர் தட்டிலே ஸ்ரீ கீதை முதலாக அருளிச் செய்ததும் –

கோலப் பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
இவ்வளவே அன்றிக்கே
தன்னுடைய ஸூரி போக்யமான விக்ரஹத்தை இவனுக்கு வச வர்த்தி யாக்கி –
முன்னே நின்று -காட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டு ரஷித்த மஹா உபகாரம்

குடந்தை கிடந்தாற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்ற அளவன்றிக்கே
கும்ப கோணே விநஸ்யதி -என்னும்படியான அளவு அன்றிக்கே
ஆவி அகமே தித்திப்பான் இறே
(அநிஷ்டம் தவிர்ப்பது மட்டும் இல்லாமல் இஷ்ட பிராப்தி ஆராவமுதாய் கிடந்து அருளுகிறார் )

நீலக் கடலுள்
அரவின் அணை மேலான்
நெடும் காலம் கண் வளர்ந்தான் –
ஆலத்து இலையான் (யானாய் )
பாலப் ப்ராயத்தே பார்த்தற்கு அருள் செய்த
கோலப் பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
குடந்தை கிடந்தாற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா–என்று அந்வயம் –

—————

பொன் திகள் சித்திர கூடப் பொருப்பினில்
உற்ற வடிவில் ஒரு கண்ணும் கொண்ட அக்
கற்றைக் குழலன் கடியன் விரைந்து உன்னை
மற்றைக் கண் கொள்ளாமே கோல் கொண்டு வா
மணி வண்ணன் நம்பிக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா -2- 6-7 –

பதவுரை

(அக்காக்காய்!)
பொன்–அழகியதாய்
திகழ்–விளங்குகின்ற
சித்திர கூடம் பொருப்பினில்–சித்ர கூட மலைச் சாரலில்
(பிராட்டி மடியிலே தலை வைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீராமனாகிய தான் கண் வளர்ந்தருளும் போது)
வடிவில்–(பிராட்டியின்) திரு மேனியில்
உற்ற–பதிந்த
(உனது இரண்டு கண்களில்)
ஒரு கண்ணும்–ஒரு கண்ணை மாத்திரம்
கொண்ட–பறித்துக் கொண்ட
அ கற்றை குழலன்–அந்தத் தொகுதியான கூந்தலை யுடையவன்
கடியன்–க்ரூரன்;
(ஆதலால், அவன் தனக்கு இஷ்டமானதை உடனே செய்யாமலிருத்தற்காக)
உன்னை–உன்னை (ச்சீறி)
மற்றை கண்–(உனது) மற்றொரு கண்ணையும்
கொள்ளாமே–பறித்துக் கொள்ளாதபடி
விரைந்து–ஓடிப் போய்
ஓர் கோல் கொண்டு வா;
மணிவண்ணன் நம்பிக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா.

பொன் திகள் சித்திர கூடப் பொருப்பினில்-உற்ற வடிவில் ஒரு கண்ணும் கொண்ட அக்-கற்றைக் குழலன்
சித்ர கூடம் கதே ராமே -என்கிறபடியே பொலிவை உடைத்தாய் –
விளங்கா நின்றுள்ள -சித்ர கூட பர்வத பார்ஸ்வத்திலே
நாய்ச்சியாரும் தாமும் எழுந்து அருளி இருக்கச் செய்தே
ரஜோ குண பிரசுரனான ஜெயந்தன் விஹிதமான கர்ம பல அஹங்காரத்து அளவில் நில்லாமல்
தாமஸ ராஜஸம் தலை எடுத்து -அத்தாலே விஷய ப்ராவண்யம் தலை எடுத்து –

ஜன்ய ஜனக விபாகம் பாராமல் –
தேவ சரீரத்திலும் காக சரீரத்தை உத்தேச்யமாக நினைத்து எடுத்து சில துஸ் சேஷ்டிதங்களைப் பண்ணுகையாலே
அத்தைக் கண்ட பெருமாள் இவனை நோக்கி மந்த கதியாக ஓர் அஸ்திரத்தை விட
அது இவனுக்கு முன்னோட்டுக் கொடுத்துப் பின்னே செல்ல

த்ரீன் லோகான் ஸம் பரிக்ரம்ய-என்கிறபடி –
அனைத்தும் உலகும் திரிந்து ஓடி ஒதுங்க நிழல் அற்று -பிராண சா பேஷனாய்
தமேவ சரணம் கத -என்று கண்டக பிரபத்தி செய்து இருக்கச் செய்தேயும்
இவனுக்கு அபேஷா மாத்ர ப்ரதானமே அன்றோ வேண்டுவது -என்று திரு உள்ளம் பற்றி
வடிவு அழகில் உற்ற இரண்டு கண்ணில் ஒரு கண்ணும் கொண்ட அக் கற்றைக் குழலன் கடியன் –

அந்த அஸ்திரம் தான் யதேஷ்ட அமோக சர்வ அஸ்திரம் இறே
தேவேந்திர தனய அஷி ஹா -என்று இறே திரு நாமம்
பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும்
கொடும் கோளால் நிலம் கொண்ட
இரண்டு கண்ணும் விஷய தர்சனம் செய்தால் இரண்டையும் அழிக்க ப்ராப்தமாய் இருக்க –
ஒன்றை அழியாதே இருந்தது –
குழல்கள் இருந்த வா காணீரே -என்கிற கற்றைக் குழலனைக் காண்கைக்காகவே இறே
லகுர் தண்ட ப்ரபந்நஸ்ய -என்கிறபடி -பிரபன்னனுக்கு லகு தண்டமே உள்ளது இறே
கற்றை -செறிவு
அவன் கையில் ராவணாதிகள் பட்டது அறிவுதியே –

விரைந்து உன்னை -மற்றைக் கண் கொள்ளாமே கோல் கொண்டு வா
உன்னை மற்றைக் கண் கொள்ளாமே விரைந்து கோல் கொண்டு வா –
கற்றைக் குழல் காணும் போது ஒரு கண் கொண்டு காண்கை போராது என்று இறே
ஒன்றையும் இரண்டு ஆக்கிற்று –
ஓன்று இரண்டாக கண்ணும் போகாமல் இனியாகிலும் ஆஜ்ஜா அதி லங்கனம் செய்யாதே
அவனுடைய ஆஜ்ஜையை அவன் கையிலே கொடுக்கப் பாராய் –
அவன் பிரபத்தி கண்டகமாய் இராது என்று காண் உன்னைக் குழல் வார அழைத்ததும் –
அந்தக் குழல் வாரிய காக்கைக்கும் இந்தக் காக்கைக்கும் வாசி
கள்ளர் பள்ளிகள் என்னுமா போலே

மணி வண்ணன் நம்பிக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
நீல ரத்னம் போன்ற அழகையும்
ஸ்வா தந்தர்ய பூர்த்தியையும் உடையவன் காண்

———–

மின்னிடை சீதை பொருட்டா இலங்கையர்
மன்னன் மணி முடி பத்தும் உடன் வீழத்
தன்னிகர் ஒன்றில்லாச் சிலை கால் வளைத்திட்ட
மின்னு முடியற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
வேலை அடைதாற்க்கு  ஓர் கோல் கொண்டு வா -2- 6-8 –

பதவுரை

மின்–மின்னல் போன்ற (ஸூக்ஷ்மமான)
இடை–இடையை யுடைய
சீதை பொருட்டா–ஸீதையை மீட்டுக் கொணர்வதற்காக
இலங்கையர் மன்னன்–லங்கையிலுள்ளார்க்குத் தலைவனான ராவணனுடைய
மணி முடி பத்தும்–ரத்ந கிரீடமணிந்த தலைகள் பத்தும்
உடன் வீழ–ஒரு சேர அற்று விழும்படி
தன்னிகர் ஒன்று இல்லா–தனக்கு ‘உபமாநமானதொன்று மில்லாத (உயர்ந்த)
சிலை–வில்லை
கால் வளைத்து இட்ட–கால் வளையும் படி பண்ணி ப்ரயோகித்த
மின்னும் முடியற்கு–விளங்கா நின்ற கிரீடத்தை அணிந்தவனுக்கு
வேலை அடைத்தாற்கு–ஸமுத்ரத்தில் ஸேது கட்டினவனுக்கு
ஓர் கோல் கொண்டுவா-.

மின்னிடை சீதை பொருட்டா இலங்கையர்–மன்னன் மணி முடி பத்தும் உடன் வீழத்
தன்னுடைய வர பல புஜ பலங்களையும் -மதிளையும்-அகழியையும் கண்ட கர்வத்தாலே
செய்வது ஒன்றும் அறியாமலேயே
மின் போலே இடையை யுடையளாய் –
கர்ப்ப கிலேச ரஹிதையாய் இருக்கிறவளைப் பிரிகையாலே
அதுவே ஹேதுவாக இலங்கையில் உள்ள ராக்ஷசர்க்கு எல்லாம் நிர்வாஹகனாய் இருக்கிற ராவணனுடைய
ரத்நாதிகளாலே அலங்க்ருதமாய் இருக்கிற முடிகளைத் தான் தலையற்று வீழத் தொடுத்த அளவிலும்
முடிவு காணாமையாலே பத்தும் சேர ஓர் அம்பாலே விழும்படி –

தன்னிகர் ஒன்றில்லாச் சிலை கால் வளைத்திட்ட-மின்னு முடியற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா-
உபமான ரஹிதமான வில்லை வளைத்து
விஜய அபிஷேகம் செய்தவன் காண்

வேலை அடைதாற்க்கு  ஓர் கோல் கொண்டு வா
வேலை அடைத்ததும் சாபமா நய -என்று இறே –
(ஒரு வில்லால் ஓங்கு முந்நீர் அடைத்து -செருவிலே செற்ற -தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வார் )

———–

தென் இலங்கை மன்னன் சிரம் தோள் துணி செய்து
மின் இலங்கு பூண் விபீடணன் நம்பிக்கு
என் இலங்கு   நாமத்து அளவும் அரசு என்ற
மின் இலங்கு ஆரற்க்கு  ஓர் கோல் கொண்டு வா
வேம்கட வாணற்க்கு   ஓர் கோல் கொண்டு வா -2 6-9 –

பதவுரை

தென் இலங்கை–அழகிய லங்கைக்கு
மன்னன்–அரசனாகிய ராவணனுடைய
சிரம்–தலைகளையும்
தோள்–தோள்களையும்
துணி செய்து–(அம்பினால்) துணித்துப் போகட்டு
மின் இலங்கு–ஒளி வீசுகின்ற
பூண்–ஆபரணங்களை அணிந்த
விபீடணன் நம்பிக்கு–ராம பக்தியால் பூர்ணன் விபீஷணாழ்வானுக்கு
என் இலங்கு நாமத்து அளவும்–என் பெயர் ப்ரகாசிக்குமளவும்
அரசு–ராஜ்யம் (நடக்கக் கடவது)
என்ற–என்று அருள் செய்து
மின் இலங்கு ஆரற்கு–மின்னல் போல் விளங்குகின்ற ஹாரத்தை யுடையவனுக்கு
ஓர் கோல் கொண்டு வா-;
வேங்கடம்–திருமலையில்
வாணற்கு–வாழ்ந்தருளுமவனுக்கு
ஓர் கோல் கொண்டுவா-.

தென் இலங்கை மன்னன் சிரம் தோள் துணி செய்து
மின் இலங்கு பூண் விபீடணன் நம்பிக்கு
மித்ர பாவம் -என்ற மாத்திரத்தாலே
ராவண அநுஜன் என்று பாராமல்
நத்யஜேயம் -என்று ரஷித்தவனுக்கு
கீழ் பிராட்டி பொருட்டாக செய்தது எல்லாம் ஒன்றாய் இருந்ததோ -என்கிறார் –

தென் இலங்கை மன்னன் சிரம் தோள் துணி செய்து விடுவதற்கு முன்பே இறே –
மின் இலங்கு பூண் விபீடணன் நம்பிக்கு
மிக்க தேஜஸ்ஸை யுடைத்தான ஆபரணங்களை உடையவனாக ராவண அனுஜனாய்
வாழ்ந்தது எல்லாம் அநர்த்தம் என்று இறே
அவனை துர் வ்ருத்தன் என்று போந்த பின்
அந்தரிக்ஷ கதனாய் நிற்கச் செய்தே
ஸ்ரீ மான் என்னும்படியான பூர்ணன் ஆனுவனுக்கு
என் இலங்கு   நாமத்து அளவும் அரசு என்று -அபிஷேகம் செய்த பின்பு இறே சிரந்தோள் துணி செய்தது

மின் இலங்கு ஆரற்க்கு  ஓர் கோல் கொண்டு வா
மின் போலே அதி பிரகாசத்தை உடைத்தான் திரு அபிஷேகத்தை உடையவனும் –
ஆரம் –முத்தா முக்தா -ஹாரம்

அன்றிக்கே
ராம குண ஆபரணம் அவருக்கு
விபீஷண குண ஆபரணம் இவருக்கு -என்னவுமாம் –

பவான் நாராயணோ தேவ -என்றத்தை என் நாமம் -என்னப் பெற்றேன் என்று –
ஆத்மாநம் மானுஷம் மன்யே ராமம் தசாரதாத் மஜம் -என்று
என் பேர் ராமன்
எங்கள் தமப்பனார் பேர் தசரதன்
எனக்கு நிரூபக நாமம் தாசாரதி -என்றது இறே இலங்கு நாமம் –

நந்தன் மைந்தனாக வாகும் நம்பி -என்னுமா போலே
விபீடணற்கு நல்லான் என்றது
தாசாரதி என்றபடி இறே –
நாராயணம் -என்ற இது சிறுப் பேர் போலே காணும்
அதுக்குப் பரிகாரமாக நம -என்று ப்ரஹ்வீ பவித்தார் இறே

வேம்கட வாணற்க்கு   ஓர் கோல் கொண்டு வா
இராமனாய் மிடைந்த ஏழு மரங்களும் அடங்க எய்து வேங்கடம் அடைந்த மால் -என்கையாலே
கானமும் வானரமும் வேடுமுடை வேங்கட வாணன் காண்-
நிரங்குச ஸ்வா தந்தர்யம் நேராக ஜீவிப்பது இங்கே காண்
இவன் ஆஜ்ஜையைக் கொண்டு வா –

———

திருக் குழல் பேணின காக்கைக்கும் இதுக்கும் வாசி என் என்னில்
நீர்மையால் வந்த ப்ரபத்தியும்
மேன்மையால் வந்த நிராங்குச ஸ்வா தந்தர்யமும்

ஒன்றாகத் தான் காக்காய் என்னாதே
அக் காக்காய் என்றது
அகார ஸப்த வாஸ்யனுடைய ரக்ஷை -என்றபடி –
அ-என்கிற இது பிரதம அபி தானம் இறே

ரக்ஷைக்கு விஷயமானது ரஷ்யம் ஆகையாலே -அக் காக்காய் -என்று சம்போதிக்கிறார் –
விஞ்ஞானம் யஜ்ஜம் தனுதே -என்று
விஞ்ஞான ஸப்தம் ஞாதாவையும் ஆஸ்ரயத்தாலே காட்டி –
அந்த ஞாதாவினுடைய ஞானம் ஜேய சாபேஷமாய் இருக்கையாலே
யஜ்ஜத்தையும் காட்டினால் போலே
ரக்ஷண வாசியான ஸப்தம்
ஆஸ்ரய த்வாரா ரக்ஷகனான அகார ஸப்த வாஸ்யனையும் காட்டி –
ரக்ஷகனுடைய ரக்ஷை சேதன சா பேஷமாய் ரஷ்யத்தைக் காட்டுகையாலே
அத்தை காக்கை -என்று சம்போதிக்கிறார் –

மற்றும் பூவை -கிளி குயில் மயில் -அன்னம் பல்லி காக்கை -என்றால் போலே
இவற்றைப் பார்த்து சில கார்யங்களைக் குறித்து பல இடங்களிலும் –
அன்யாபதேசமும் ஸ்வாபதேசமும் கொண்டார்கள் இறே

நம்பிக்குக் கோல் கொண்டு வா என்ற மர்மம் -இந்தக் காக சமராய் இருப்பார் –
அவனுடைய ஆஜ்ஜை நோக்காத போது
அவனுடைய சங்கல்ப நிபந்தநமான ஸ்வா தந்தர்யம் வரை இடும் என்று அன்று –
அவனுடைய ஸ்வா தந்தர்யத்தை நோக்கி அல்லது உங்களுக்கு எல்லாம் பிழைக்கலாம் விரகுகள் இல்லை –
அவன் ஸ்வா தந்தர்யத்தில் ஊன்றின ஸங்கல்பத்தில் கொடுமையை நினைத்துத் தட்டுப் படாதே கொள்ளுங்கோள் –

அது மழுங்காத சங்கல்பம் என்று அறிந்து –
நீங்கள் அவன் ப்ரபத்தியை உணர்ந்து -அவன் திருவடிகளில் விழுந்து –
கரிஷ்யே வசனம் தவ -என்று அவன் ஸ்வா தந்தர்யத்தை நோக்கினால்
இவர்களால் நாம் ஸ்வ தந்த்ரன் ஆனோம் என்று அவன் உகக்கக் கூடும் –
அத்தைக் கண்டு இறுமாவாதே மேலே மேலே போந்து மங்களா ஸாஸனத்திலே வாருங்கோள் –
என்னோடே கூடுங்கோள் -என்கிறார் –

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

அக்காக்காய் நம்பிக்கு கோல் கொண்டு வா என்று
மிக்காள் உரைத்த சொல் வில்லிபுத்தூர் பட்டன்
ஒக்க உரைத்த தமிழ் பத்தும் வல்லவர்
மக்களை பெற்று மகிழ்வர் இவ்வையத்தே -2 6-10 –

பதவுரை

அக்காக்காய்–காக்கையே!
நம்பிக்கு கோல் கொண்டுவா என்று–உத்தமனான இவனுக்கு கோலைக் கொண்டு வந்து தா என்று
நம்பி-தீம்பில் பூர்ணன்
மிக்கான் உரைத்த சொல்–-தேவகி பிராட்டியைக் காட்டில் மிக்கு=சிறந்தவளான யசோதை சொன்ன சொற்களை
வில்லி புத்தூர் பட்டன்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில வதரித்த பெரியாழ்வார்
ஒக்க உரைத்த தமிழ் பத்தும் வல்லவர்–அவ் யசோதையைர் போலவே சொன்ன தமிழினாலாகிய இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் ஓதவல்லவர்கள்
மக்களை பெற்று இ வையத்தே மகிழ்வர்–ஜ்ஞாந்புத்ரர்களை (சிஷ்யர்களை) அடைந்து இப்பூமியிலே மகிழ்ந்திருக்கப் பெறுவர்

அக் காக்காய் நம்பிக்கு கோல் கொண்டு வா என்று மிக்காள் உரைத்த சொல்
அவள் அழுகை மருட்டிச் சொன்ன பிரகாரத்தை
புத்ரத்வ நிபந்தநமான அபிமான ஸ்நேஹம் ஆக்கி
ஸ்வரூப அனுரூபமான மங்களா ஸாசனத்தோடே சேரும் படி

வில்லிபுத்தூர் பட்டன் ஒக்க உரைத்த தமிழ் பத்தும் வல்லவர்
ஓக்க அருளிச் செய்த இந்த தமிழ் பத்தும்
சா பிப்ராயமாக வல்லவர்கள்

மக்களை பெற்று மகிழ்வர் இவ்வையத்தே
மக்கள் -என்பது மனுஷ்யரை
அதாவது
சிஷ்ய
புத்திரர்களை
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமான பிரபத்தி குலையாதவர்களைப் பெற்று மகிழ்வார்கள்
மகிழ்ச்சிக்கு விஷயம் இவர்கள் இறே

————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.