Archive for the ‘Periaazlvaar’ Category

ஸ்ரீ மத் த்வாரகா விஷயமான அருளிச் செயல்கள் -வியாக்யானங்களுடன்–

May 31, 2019

ஸ்ரீ மத் த்வாரகா விஷயமான அருளிச் செயல்கள் –
பெரியாழ்வார் -4–1–6-/-4-7-8-/-4-7–9-/-4–9–4-/-5–4–10-/
நாச்சியார் -1–4-/-9-8-/-12–9-/-12–10-/
பெரிய திருமொழி -6–6–7-/-6–8–7-
நான்முகன் -71-
திருவாய் மொழி -4-6-10-/-5-3–6-/

———————-

பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்ச புணர் முலை வாய் மடுக்க
வல்லானை மா மணி வண்ணனை மருவும் இடம் நாடுதிரேல்
பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு பவளம் எறி துவரை
எல்லாரும் சூழ சிங்காசனத்தே இருந்தானைக் கண்டார் உளர் – -4 1-6 –

பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்ச-
வரண்டு வளைந்து -நரம்பும் எலும்பும் -தோன்றும்படி இருக்கையாலே
பொல்லாதான வடிவை உடைய பேய்ச்சியான அவள் முடியும்படியாக –
புணர் முலை வாய் மடுக்க வல்லானை —
அந்த வடிவை மறைத்து -பெற்ற தாய் போல் வந்த பேய்ச்சி -என்கிறபடியே
யசோதை பிராட்டி யோடு ஒத்த வடிவைக் கொண்டு வருகையாலே
தன்னில் தான் சேர்ந்துள்ள முலையில் -அவள் முலை கொடா விடில்
தரியாதாளாய் கொண்டு -முலைப்பால் உண்-என்று கொடுத்தால் போல் –
தானும் முலை உண்ணா விடில் தரியாதானாய் கொண்டு பெரிய அபிநிவேசத்தோடே
வாயை மடுத்து உண்ண வல்லவனை –
உள்ளத்தின் உள்ளே அவளை உற நோக்கி -என்கிறபடியே வருகிற போதே அவள் க்ர்த்ரிமம் எல்லாம்
திரு உள்ளத்திலே ஊன்ற தர்சித்து இருக்க செய்தே -அவள் தாயாகவே இருந்து
முலை கொடுத்தால் போலே -தானும் பிள்ளையாகவே இருந்து முலை உண்டு அவளை முடித்த
சாமர்த்தியத்தை சொல்லுகிறது -வல்லானை-என்று
மா மணி வண்ணனை
விடப்பால் அமுதால் அமுது செய்திட்ட -என்கிறபடியே அவளுடைய விஷப் பாலை
அம்ர்தமாக அமுது செய்து -அவளை முடித்து ஜகத்துக்கு சேஷியான தன்னை நோக்கிக்
கொடுக்கையாலே -நீல ரத்னம் போலே உஜ்ஜ்வலமான திருமேனியை உடையவனாய் இருந்தவனை
மருவும் இடம் நாடுதிரேல்
திரு உள்ளம் பொருந்தி வர்த்திக்கிற ஸ்தலம் தேடுகிறி கோள் ஆகில்
பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு- பவளம் எறி துவரை
எல்லாரும் சூழ சிங்காசனத்தே இருந்தானைக் கண்டார் உளர் –

—————————————————

திரை பொரு கடல் சூழ் திண் மதிள் துவரை வேந்து தன் மைத்துனன் மார்க்காய்
அரசனை அவிய அரசினை அருளும் அரி புருடோத்தமன் அமர்வு
நிரை நிரையாக நெடியன யூபம் நிரந்தரம் ஒழுக்கு இட்டு இரண்டு
கரை புரை வேள்விப் புகை கமழ் கங்கை கண்டம் என்னும் கடி நகரே – -4 7-8 –

திரை பொரு கடல் சூழ் திண் மதிள் துவரை வேந்து-
கடலை செறுத்து-அணை கட்டி – படை வீடு செய்தது ஆகையாலே -திரை பொரு கடலால்
சூழப் பட்டு இருப்பதாய் -திண்ணியதான மதிளை உடைத்தாய் இருக்கிற ஸ்ரீ மத் த்வாரகைக்கு ராஜாவானவன்
வண் துவராபதி மன்னன் -இறே
தன் மைத்துனன் மார்க்காய் –
ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஆஸ்ரய ஸ்ரீ கிருஷ்ண பலா ஸ்ரீ கிருஷ்ண நாதச்ச பாண்டவா –என்கிறபடியே
தன்னையே தங்களுக்கு ஆஸ்ரயமும் -பலமும் -நாதனும் ஆகப்
பற்றி இருக்கிற -தன் மைத்துனமாரான பாண்டவர்களுக்கு பஷ பாதியாய் நின்று
அரசனை அவிய அரசினை அருளும்-
பொய் சூதிலே அவர்களை தோற்ப்பித்து-அவர்கள் ராஜ்யத்தை தாங்கள் பறித்து கொண்டு
பத்தூர் ஓரூர் கொடுக்க சொன்ன இடத்தில் கொடோம் என்று தாங்களே அடைய
புஜிப்பதாக இருந்த துரியோததா நாதி ராஜாக்கள் விளக்கு பிணம் போலே விழுந்து போகப்
பண்ணி -ராஜ்யத்தை பாண்டவர்களுக்கு கொடுத்து அருளும்
அரி புருடோத்தமன் அமர்வு –
மகத்யாபதி சம்ப்ப்ராப்தே ச்மர்தவ்யோ பகவான் ஹரி -என்று
ஆபத் தசையிலே ஸ்மரிக்க படுபவனாக -ஸ்ரீ வசிஷ்ட பகவானாலே
திரௌபதிக்கு சொல்லப் பட்டவனாய் –
ஹரிர் ஹராதி பாபானி துஷ்ட சித்ரை ரபி ஸ்மர்த-என்கிறபடியே
ஸ்மரித்த வர்களுடைய சகல பாபங்களையும் போக்கும் அவனான புருஷோத்தமன் பொருந்தி வர்த்திக்கிற ஸ்தலம்
நிரை நிரையாக நெடியன யூபம் –
ஓரோர் ஒழுங்காய் கொண்டு -நெடிதாய் இருந்துள்ள -பசுக்கள் பந்திக்கிற யூபங்கள் ஆனவை
நிரந்தரம் ஒழுக்கு இட்டு-
இடைவிடாமல் நெடுக சென்று இருப்பதாய்
இரண்டு கரை புரை வேள்விப் புகை கமழ் கங்கை-
இரண்டு கரையும் ஒத்து யாக தூமம் கந்தியா நிற்கிற கங்கையினுடைய கரை மேல்
கண்டம் என்னும் கடி நகரே –

———————————————

வட திசை மதுரை சாளக் கிராமம் வைகுந்தம் துவரை யயோத்தி
இடமுடை வதரி இடவகயுடைய வெம் புருடோத்தமன் இருக்கை
தடவரை அதிர தரணி விண்டிடிய தலை பற்றி கரை மரம் சாடி
கடலினை கலங்க கடுத்திழி கங்கை கண்டம் என்னும் கடி நகரே -4 7-9 –
வட திசை மதுரை

வடக்கு திக்கில் மதுரை –
தென் திசை மதுரை உண்டாகையாலே விசேஷிககிறது
சாளக் கிராமம்
புண்ய ஷேத்ரங்களில் பிரதானமாக எண்ணப்படும் ஸ்ரீ சாளக் கிராமம்
வைகுந்தம்-
அப்ராக்ருதமாய் -நித்ய வாசத்தலமான ஸ்ரீ மத் வைகுண்டம்
துவரை –
பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்ய மணவாளராய் வீற்று இருந்த ஸ்ரீ மத் த்வாரகை
யயோத்தி
அயோத்தி நகர்க்கு அதிபதி -என்கிற படியே ஸ்ரீ ராம அவதார ஸ்தலமாய் அத்யந்த அபிமதமாய் இருந்துள்ள ஸ்ரீ அயோதியை
இடமுடை வதரி
-நர நாராயண ரூபியாய் கொண்டு -திரு மந்த்ரத்தை வெளி இட்டு அருளி
உகப்புடனே எழுந்து அருளி இருக்கும் ஸ்தலமாய் -இடமுடைத்தாய் இருந்துள்ள ஸ்ரீ பதரி
இடவகயுடைய –
இவற்றை வாசச்தானமாக உடையனான
வெம் புருடோத்தமன் இருக்கை
ஆஸ்ரிதரான நமக்கு இனியனான புருஷோத்தமன் உடைய இருப்பிடம்
தடவரை அதிர தரணி விண்டிடிய –
பகீரதன் தபோ பலத்தாலே இறக்கிக் கொடு போகிறபோது
வந்து இழிகிற வேகத்தைச் சொல்லுகிறது -உயர்ந்த நிலத்தில் நின்றும்
வந்து இழிகிற வேகத்தால் மந்த்ராதிகளான பெரிய மலைகள் சலிக்கும்படி
தரணி வண்டிடிய
பர்வதத்தில் நின்றும் பூமியில் குதிக்கிற அளவிலே பூமி விண்டு இடிந்து விழ
தலை பற்றி கரை மரம் சாடி
வர்ஷங்களுடைய தலை அளவும் செல்லக் கிளம்பி
கரையில் நிற்கிற மரங்களை மோதி முறித்து
கடலினை கலங்க கடுத்திழி கங்கை கண்டம் என்னும் கடி நகரே
ஒன்றாலும் கலங்காத கடலும் கலங்கும்படி -வேகித்து கொண்டு இழியா நின்ற கங்கை உடைய கரை மேலே
கண்டம் என்னும் கடி நகரே –

———————–

ஸ்ரீ மத் த்வாரகையிலே -பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்ய இருந்தவன்
வர்த்திக்கிற தேசம் இது என்கிறார் –

பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்ய துவரை என்னும்
அதில் நாயகராகி வீற்று இருந்த மணவாளர் மன்னு கோயில்
புது நாள் மலர்க் கமலம் எம்பெருமான் பொன் வயிற்றில் பூவே போல்வான்
பொது நாயகம் பாவித்து இறுமாந்து பொன் சாய்க்கும் புனல் அரங்கமே – 4-9 4-

பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்ய-
நரகாசுரன் திரட்டி வைத்த -ராஜ கன்னிகைகளாய் -அவனை நிரசித்த அநந்தரம்
அங்கு நின்றும் கொண்டு வந்து -திருமணம் புணர்ந்து அருளின பதினாறாயிரம் தேவிமார்
ஆனவர்கள் -தங்களுடைய பிரேம அனுகுணமாகவும் -ப்ராப்ய அனுகுணமாகவும் நித்ய பரிசர்யை பண்ண
துவரை என்னும் அதில்-
ஸ்ரீ மதுரையில் எழுந்து அருளி நிற்க செய்தே -இங்கு உள்ள எல்லாரையும் அங்கு கொடு
போய் வைக்க திரு உள்ளம் பற்றி -ஸ்வ சங்கல்ப்பத்தாலே உண்டாகினது ஆகையாலே
அத்யந்த விலஷணமாய்-ஸ்ரீ மத் த்வாரகை என்று பிரசித்தமான திருப் படை வீட்டிலே
நாயகராகி வீற்று இருந்த மணவாளர்-
அவர்களுக்குத் தனித் தனியே -என்னை ஒழிய அறியார்-என்னும்படி நாயகராய் கொண்டு
தன்னுடைய வ்யாவர்த்தி தோன்ற எழுந்து அருளி இருந்த மணவாளர் ஆனவர் –
மன்னு கோயில் –
எட்டு இழையாய் மூன்று சரடாய் இருக்கும் மங்கள சூத்தரத்தை தரித்து –
தமக்கு
அனந்யார்ஹராய் -அநந்ய போகராய்-இருக்கும் அவர்களோடு கலந்து
அடிமை கொள்ளுகைகாக -அழகிய மணவாளப் பெருமாளாய்க் கொண்டு –
அவதாரம் போலே தீர்த்தம் பிரசாதியாதே -நித்ய வாசம் பண்ணுகிற கோயில் –
புது நாள் மலர் கமலம்-
அப்போது அலர்ந்த செவ்வி தாமரைபூ வானது
எம்பெருமான் பொன் வயிற்றில் பூவே போல்வான் –
ஜகத் காரண பூதனான சர்வேஸ்வரனுடைய ஸ்பர்ஹநீயமான திரு வயிற்றிலே
பூவை ஒப்பான் -பூவையே போல்வதாக என்றபடி
பொது நாயகம் பாவித்து-
சர்வ நிர்வாஹகத்தை பாவித்து
அதாவது
ஜகத் காரண தயா சர்வ நிர்வாஹகமாய் இருக்கிற இருப்பை -தான் உடையதாகப் பாவித்து -என்கை-
இறுமாந்து –
இந்த நினைவாலே கர்வித்து
பொன் சாய்க்கும்-
மற்று உண்டான தாமரைகளின் உடைய அழகைத் தள்ளி விடா நிற்கும்
புனல் அரங்கமே –
இப்படி இருந்துள்ள ஜல ஸம்ருத்தியை உடைத்தாய் இருந்துள்ள திருவரங்கமே –

———————————————-

பத்தாம் பாட்டு -தட வரை -இத்யாதி -அவதாரிகை –
கீழில் பாட்டிலே உகந்து அருளின நிலங்களோடு ஒக்க தம் திரு மேனியை விரும்பினான் -என்றார் –
இப்பாட்டில் -அவற்றை விட்டு தம்மையே விரும்பின படியை அருளி செய்கிறார் –

தட வரை வாய் மிளிர்ந்து மின்னும் தவள நெடும் கொடி போலே
சுடர் ஒளியாய் நெஞ்சின் உள்ளே தோன்றும் என் சோதி நம்பீ
வட தடமும் வைகுந்தமும் மதிள் த்வராவதியும்
இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டு என்பால் இடவகை கொண்டனையே -5 4-10 –

தட வரை வாய் மிளிர்ந்து மின்னும் தவள நெடும் கொடி போலே –
பரப்பை உடைத்தான மலையிலே பிரகாசமுமாய் –
தேஜஸ்சாலே விளங்கா நிற்பதுமாய் –
பரிசுத்தமுமான பெரிய கொடி எல்லாருக்கும் காணலாம் இருக்குமா போலே –
பெரிய பர்வத சிகரத்திலே அதி தவளமாய் மிளிருகிற பெரிய கொடி போலே –
மிளிருகை -திகழுகை
சுடர் ஒளியாய் –
நிரவதிக தேஜசாய்
நெஞ்சின் உள்ளே தோன்றும் –
ஹ்ருதய கமலத்துள்ளே தோன்றா நிற்கும்
என் சோதி நம்பீ –
தேஜஸ்சாலே பூரணன் ஆனவனே
சுடர் -திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம்
ஒளி -திவ்ய மங்கள விக்ரகம்
சோதி -குணங்கள்
நம்பீ -குறை வற்று இருக்கிற படி
என் -என்று இவை எல்லாம் தமக்கு பிரகாசித்த படி
தம்முடைய திரு உள்ளத்தே திவ்ய மங்கள விக்ரகத்தோடே பிரகாசித்த படி
இவர் திரு உள்ளத்தே புகுந்த பின்பு திரு மேனியிலே புகர் உண்டாய் -பூர்த்தியும் உண்டான படி –
சிக்கனே சிறிதோர் இடமும் -இத்யாதி
இவர் சரமத்திலே இப்படி அருளி செய்கையாலே -அனுபவித்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண விஷயம் உள்ளே பூரித்த படி
வட தடமும் வைகுந்தமும் மதிள் த்வராவதியும்
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு முகம் கொடுக்கிற திரு பாற் கடலும் –
சதா பச்யந்தி -படியே நித்ய சூரிகளுக்கு முகம் கொடுக்கிற பரம பதமும் –
ப்ரனயிநிகளுக்கு முகம் கொடுக்கிற ஸ்ரீ மத் த்வாரகையும் –
இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டு-
இப்படிக்கொத்த இடங்களை எல்லாம் –
கல்லும் கனை கடலும் வைகுந்த வானாடும் புல் -என்கிறபடியே உபேஷித்து
என்பால் இடவகை கொண்டனையே-
இவற்றில் பண்ணும் ஆதரங்கள் எல்லாவற்றையும் என் பக்கலிலே பண்ணினாயே –
உனக்கு உரித்து ஆக்கினாயே –
என் பால் இட வகை கொண்டனையே -என்று
இப்படி செய்தாயே என்று அவன் திருவடிகளில் விழுந்து கூப்பிட
இவரை எடுத்து மடியில் வைத்து -தானும் ஆஸ்வச்தனான படியைக் கண்டு-ப்ரீதராய் தலை கட்டுகிறார் –
அதனில் பெரிய என் அவா -என்று நம் ஆழ்வாருக்கு பகவத் விஷயத்தில்
பிறந்த அபிநிவேசம் எல்லாம் -இப் பெரியாழ்வார் பக்கலிலே ஈஸ்வரனுக்கு பிறந்த படி -இத் திரு மொழி –
தனிக் கடலே –
ஈஸ்வரனுடைய முனியே நான்முகன் -வட தடமும் -இத்யாதி-

—————————————-

சுவரில் புராண நின் பேர் எழுதிச்
சுறவ நற் கொடிக்களும் துரங்கங்களும்
கவரிப் பிணாக்ககளும் கருப்பு வில்லும்
காட்டித் தந்தேன் கண்டாய் காம தேவா
அவரைப் பிராயம் தொடங்கி என்றும்
ஆதரித்து எழுந்த என் தட முலைகள்
துவரைப் பிரானுக்கே சங்கற்பித்துத்
தொழுது வைத்தேன் ஒல்லை விதிக்கிற்றயே–1-4-

சுறவ -நற் கொடிக்களும்–சுறா என்னும் மத்ச்யங்கள் எழுதின நல்ல துகில் கொடிகளையும் –
அவரைப் பிராயம்-பால்ய பிராயம்-

சுவரில் புராண நின் பேர் எழுதிச்-
தன் த்வரையாலே ஒன்றைச் செய்கிறாள் இத்தனை போக்கி -கிருஷ்ணனை ஸ்மரித்த வாறே இவனை மறக்கக் கூடுமே –
அதுக்காக அவன் பெயரை ஒரு பித்தியிலே எழுதி வைக்கும் யாய்த்து –
எழுதி வாசித்து கேட்டும் வணங்கி –வழி பட்டும் பூசித்தும் போக்கினேன் போது –நான்முகன் -63-என்கிறது எல்லாம்-
இவன் விஷயத்திலே யாய்த்து இவளுக்கு –புராண -பழையதாகப் பிரிந்தாரை சேர்த்துப் போருமவன் அன்றோ நீ

சுறவ நற் கொடிக்களும் துரங்கங்களும்-
கருடத்வஜனோடே வாசனை பண்ணிப் போருமது தவிர்ந்து –மகரத்வஜனை நினைக்கும்படியாய் வந்து விழுந்தது
சுறவம் -ஒரு மத்ஸ்ய விசேஷம் –

துரங்கங்களும்-
கிருஷ்ணனுடைய தேர் பூண்ட புரவிகளை நினைத்து இருக்குமது தவிர்ந்து இவனுடைய குதிரைகளை நினைத்து இருக்கிறாள்-
கவரிப் பிணாக்ககளும் –
விமலாதிகளை ஸ்மரிக்கும் அது தவிர்ந்து -இவனுக்கு சாமரம் இடுகிற ஸ்திரீகளை யாய்த்து நினைக்கிறது –பிணா -என்று பெண் பேர் –
கருப்பு வில்லும்-
சார்ங்கம் என்னும் வில்லாண்டான் -என்னுமது தவிர்ந்து கருப்பு வில்லை யாய்த்து நினைக்கிறது
காட்டித் தந்தேன் கண்டாய் –
இவள் தன் நெஞ்சில் படிந்தவற்றை நமக்கு அறிவித்தால் என்று நீ புத்தி பண்ணி இரு கிடாய் –
வாஹ நாதிகள் சமாராதன காலத்தில் கண்டு அருளப் பண்ணும் வாசனையால் இங்குச் செய்கிறாள் –
சவிபூதிகனாய் இருக்குமவனுக்கு உபாசித்துப் போந்த வாசனை –
காம தேவா-
அபிமத விஷயத்தை பெறுகைக்கு-வயிற்றில் பிறந்த உன் காலில் விழும்படி யன்றோ என் தசை –
அவரைப் பிராயம் தொடங்கி -அரை விதைப் பருவம் தொடங்கி-பிராயம் தொடங்கி அவரை என்றும் ஆதரித்து –
பால்யாத் பிரப்ருதி ஸூ ஸ நிக்தோ லஷ்மணோ லஷ்மி வர்த்தன -ராமஸ்ய லோக ராமஸ்ய ப்ராதுர் ஜ்யேஷ்டச்ய நித்யச -பால -18-27-
என்று பருவம் நிரம்பாத அளவே தொடங்கி
என்றும் ஆதரித்து எழுந்த என் தட முலைகள்-
என்றும் ஒக்க அவனை ஆதரித்து –
அவ்வாதரமே எருவாக வளர்ந்து -போக்தாவால் உண்டு அறுக்க ஒண்ணாதபடி இருக்கிற முலைகளை –
துவரைப் பிரானுக்கே சங்கற்பித்துத்-
பதினாறாயிரம் பெண்களுக்கும் -7-9-முன்னோட்டுக் -முந்தி சம்ச்லேஷிக்கை -கொடுத்தவன் வேண்டுமாய்த்து இவற்றுக்கு ஆடல் கொடுக்கைக்கு –
தொழுது வைத்தேன்-
அவனுக்கு என்று சங்கல்ப்பித்தால் பின்னை அவன் குணங்களோ பாதி உபாச்யமாம் இத்தனை இறே-
இந்த முலைகளை தொழுது வைத்தேன் -இவற்றை தொழுது வைக்கக் குறை இல்லையே –
ஒல்லை விதிக்கிற்றயே-
என் ஆற்றாமை இருந்தபடி கண்டாயே
இனி இம் முலைகளிலே செவ்வி அழிவதற்கு முன்பே சேர்க்க வல்லையே –

————————————————————————————

காலை எழுந்து கரிய குருவிக் கணங்கள்
மாலின் வரவு சொல்லிக் மருள் பாடுதல் மெய்ம்மை கொலோ
சோலை மலைப் பெருமான் துவராபதி எம்பெருமான்
ஆலினிலைப் பெருமான் அவன் வார்த்தை வுரைக்கின்றவே –9-8-

சிறியாத்தான் பணித்ததாக நஞ்சீயர் அருளிச் செய்யும் படி –
இவள் பிறந்த ஊரில் திர்யக்குகளுக்குத் தான் வேறு பொது போக்கு உண்டோ
கண்ணுறக்கம் தான் உண்டோ –என்று
ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே -திருவாய் -6-7-2-வி றே பண்ணிக் கொண்டு இருப்பது –
காலை எழுந்து கரிய குருவிக் கணங்கள் மாலின் வரவு சொல்லிக் மருள் பாடுதல் மெய்ம்மை கொலோ-
ப்ராஹ்மே முஹூர்த்தே சோத்தாய சிந்தையே தாத்மனோ ஹிதம் ஹரிர் ஹரிர் ஹரிரிதி
-வ்யாஹரேத் வைஷ்ணவ புமான் -வங்கி புரத்து நம்பி நித்ய கிரந்தம் –
என்னுமா போலே யாய்த்து
கரிய குருவிக் கணங்கள்-
வடிவாலும் பேச்சாலும் உபகரிக்குமவை யாய்த்து –
மாலின் வரவு சொல்லி –
அவன் முன்னடி தோற்றாதே வரும்படியைச் சொல்லி
மருள் இந்தளம் என்கிற பண்ணைப் பாடுகிறது மெய்யாக வற்றோ
கிந்நு ஸ்யாச் சித்த மஓஹோ அயம் -சீதா பிராட்டி பட்டது எல்லாம் ஆண்டாளும் படுகிறாள் –

சோலை மலைப் பெருமான் துவராபதி எம்பெருமான் ஆலினிலைப் பெருமான் அவன் வார்த்தை வுரைக்கின்றவே —
எல்லாருடையவும் ரஷணத்தில் ஒருப்பட்டு இருக்கிறவன்
பதினாறாயிரம் பெண்களோடு ஆனைக்கு குதிரை வைத்து பரிமாறின பரம ரசிகன்
ப்ரணய தாரையிலே விஞ்சி இருக்கும் பெருமான்
அகடிதகட நா சாமர்த்தியத்தை உடையவன்
அவன் வார்த்தை சொல்லா நின்றன –

மாலின் வரவு சொல்லிக் மருள் பாடுதல் மெய்ம்மை கொலோ-
இது மெய்யாக வற்றோ –

———————————————————————————————–

கூட்டில் இருந்து கிளி எப்போதும் கோவிந்தா கோவிந்தா என்று அழைக்கும்
ஊட்டுக் கொடாது செறுப்பனாகில் உலகளந்தான் என்று உயரக் கூவும்
நாட்டில் தலைப் பழி எய்தி உங்கள் நன்மை இழந்து தலையிடாதே
சூட்டுயர் மாடங்கள் தோன்றும் துவாராபதிக்கு என்னை யுய்த்திடுமின்–12-9-

கூட்டில் இருந்து கிளி எப்போதும் கோவிந்தா கோவிந்தா என்று அழைக்கும்-

இவள் விரஹத்தாலே தரிப்பற்று நோவு படுகிற சமயத்திலே -வளர்த்த கிளியானது முன்பு கற்பித்து வைத்த திரு நாமத்தை
இவளுக்கு சாத்மியாதே தசையிலே சொல்லிக் கொண்டு அங்கே இங்கே திரியத் தொடங்கிற்று
இது தான் ச்வைரமாக சஞ்சரிக்கும் போது அன்றோ நம்மை நலிகிறது -என்று பார்த்து கூட்டிலே பிடித்து அடைத்தாள்-(கண்ணன் நாமமே குழறிக் கொல்ல கூட்டில் அடைக்க கோவிந்தா என்றதே )
அங்கே இருந்து கோவிந்தா கோவிந்தா என்னத் தொடங்கிற்று –
கோவிந்தா கோவிந்தா –
நாராயணாதி நாமங்களும் உண்டு இ றே –
இவள் தான் நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் -என்று கற்பித்து வைக்கும் இ றே
அது மர்மம் அறிந்து உயிர் நிலையிலே நலியா நின்றது –
இவன் தான் பசுக்களை விட்டுக் கொண்டு தன்னைப் பேணாதே அவற்றினுடைய ரஷணத்துக்காக அவற்றின் பின்னே போம்
தனிமையிலே யாய்த்து -கோவிந்தன் -பசுக்களை அடைபவன் -இவள் தான் நெஞ்சு உருகிக் கிடப்பது –
இப்போது அந்த மர்மம் அறிந்து சொல்லா நின்றதாய்த்து –

ஊட்டுக் கொடாது செறுப்பனாகில் உலகளந்தான் என்று உயரக் கூவும்
இது சோற்றுச் செருக்காலே இ றே இப்படிச் சொல்லுகிறது -அத்தைக் குறைக்கவே தவிருகிறது -என்று பட்டினியே விட்டு வைத்தாள்
ஊண் அடங்க வீண் அடங்கும் -என்று இ றே அவள் நினைவு –
விண்ணப்பம் செய்வார்கள் -அத்யயன உத்சவத்தில் -மிடற்றுக்கு எண்ணெய் இட்டு -பட்டினி விட்டு- மிடற்றிலே கணம் மாற்றிப்
பாடுமா போலே உயரப் பாடுகைக்கு உடலாய் விட்டது
அவன் திருவடிகளைப் பரப்பின இடம் எங்கும் இது த்வநியைப் பரப்பா நின்றது
கிருஷ்ணாவதாரத்தை விட்டு அவ்வருகே போந்ததாகில் அத்தோடு போலியான ஸ்ரீ வாமன அவதாரத்தை சொல்லியாய்த்து நலிவது –

நாட்டில் தலைப் பழி எய்தி
நாட்டிலே தலையான பழியை பிராபித்து -நாட்டார்க்கு துக்க நிவர்த்தகமாய் நமக்கு தாரகமான(-திரு நாமம் ) -இவளுக்கு மோஹ ஹேது வாகா நின்றது
இது என்னாய்த் தலைக் கட்ட கடவதோ -என்று நாட்டிலே தலையாய் இருப்பதொரு பழியை பிராபித்து –

உங்கள் நன்மை இழந்து தலையிடாதே-
அவன் தானே வரும் அளவும் பார்த்து இருந்து இலள்-இவள் தானே போவதாக ஒருப்பட்டாள்-என்று உங்கள் நன்மையை இழந்து கவிழ தலை இடாதே
முகம் நோக்க முடியாதபடி லஜ்ஜையால் தலை கவிழ்ந்து கிடப்பதைக் சொல்கிறது –

சூட்டுயர் மாடங்கள் தோன்றும் துவாராபதிக்கு என்னை யுய்த்திடுமின்–
நெற்றிகள் உயர்ந்து தோன்றா நின்றுள்ள மாடங்களால் சூழ்ந்து தோன்றா நின்றுள்ள ஸ்ரீ மத் த்வாரகையிலே கொடு போய் பொகடுங்கோள்-
பதினாறாயிரத்து ஒரு மாளிகையாக எடுத்து -என்னை அதிலே வைத்து அவன் அவர்களோடு ஒக்க அனுபவிக்கலாம் படியாக-
என்னை அங்கே கொடு போய் பொகடுங்கோள்

———————————————————————————–

மன்னு மதுரை தொடக்கமாக வண் துவாராபதி தன்னளவும்
தன்னைத் தமருய்த்துப் பெய்ய வேண்டித் தாழ் குழலாள் துணிந்த துணிவை
பொன்னியல் மாடம் பொலிந்து தோன்றும் புதுவையர் கோன் விட்டுச்சித் தன் கோதை
இன்னிசையால் சொன்ன செஞ்சொல் மாலை ஏத்த வல்லார்க்கு இடம் வைகுந்தமே –12-10-

மன்னு மதுரை -பகவத் சம்பந்தம் மாறாத -என்றபடி தொடக்கமாக –வண் துவாராபதி தன்னளவும்
அவ்வளவு போலே பூமி உள்ளது –
அவன் உகந்து அருளின தேசங்களே பூமி –வாசஸ் ஸ்தவயமான தேசம் – என்று இருக்கிறாள் போலும்-

தன்னைத் தமருய்த்துப் பெய்ய வேண்டித்
மதுரைப் புறத்து -என்று தொடங்கி–துவராபதிக்கு உய்த்திடுமின் -என்கிறாள் இ றே
தன்னை உறவுமுறையார் உய்த்து பெய்து கொடு போய் விட வேண்டி
தாழ் குழலாள் துணிந்த துணிவை-
தன் மயிர் முடியை பேணாமையிலே தோற்று அவன் தன் வழி வரும்படி இருக்கிற இவள் தான் துணிந்த துணிவை –

பொன்னியல் மாடம் பொலிந்து தோன்றும்
ஸ்ரீ மத் த்வாரகையிலே மாளிகையோடு ஒக்குமாய்த்து இவ் ஊரும்

புதுவையர் கோன் விட்டுச்சிதன் கோதை இன்னிசையால் சொன்ன செஞ்சொல் மாலை ஏத்த வல்லார்க்கு இடம் வைகுந்தமே –
இனி தான் பண் மிக்கு -பாவ பந்தம் வழிந்து புறப்பட்ட சொல் என்று தோற்றி இருக்கிற வற்றை அப்யசிக்க வல்லார்கள் –
தனக்கு கால் நடை தாராத தசையிலே- தேசிகரைப் பார்த்து- நீங்கள் என்னை கொடு போங்கோள்- என்ன வேண்டாதே –
அவன் அனுமதிப்படியே- ஆதி வாஹிக குணம் நடத்த – அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தாலே போய்- ஸ்ரீ வைகுண்டத்திலே-அனுபவிக்கப் பெறுவர்

————————–

முலைத்தடத்த நஞ்சுண்டு துஞ்சப் பேய்ச்சி முது துவரைக் குலபதியாக் காலிப் பின்னே
இலைத் தடத்த குழலூதி ஆயர் மாதர் இனவளை கொண்டான் அடிக் கீழ் எய்த கிற்பீர்
மலைத் தடத்த மணி கொணர்ந்து வையம் உய்ய வளம் கொடுக்கும் வருபுனலம் பொன்னி நாடன்
சிலைத் தடக்கை குலச் சோழன் சேர்ந்த கோயில் திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே–6-6-7

முலைத்தடத்த நஞ்சுண்டு துஞ்சப் பேய்ச்சி –
பூதனை முடியும்படி
அவளுடைய வடிவுக்கு தக்க
பெரிய முலையை உண்டு

முது துவரைக் குலபதியாக் காலிப் பின்னே இலைத் தடத்த குழலூதி ஆயர் மாதர் இனவளை கொண்டான்அடிக் கீழ் எய்த கிற்பீர் –
ஸ்ரீ மத் த்வாரகைக்கு நிர்வாஹகனாய்
பசுக்களின் பின்னே பெருத்த இலைக் குழலை ஊதிக் கொடு போய் -அவற்றை மேய்த்து –
மீண்டு திரு வாய்ப்பாடியிலே புகுந்து –
இடைப் பெண்கள் உடைய வளை தொடக்கமான வற்றை கொண்டவன்
திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து உஜ்ஜீவிக்க வேண்டி இருப்பீர்

மலைத் தடத்த மணி கொணர்ந்து வையம் உய்ய வளம் கொடுக்கும் வருபுனலம் பொன்னி நாடன் –
மலைத் தாழ்வரைகளில் உண்டான ரத்னங்களைக் கொடு வந்து
பூமி அடைய உஜ்ஜீவிக்கும்படி சம்ருத்தியைத் தள்ளா நின்றுள்ள
ஜல சம்ருத்தியை உடைத்தாய்
தர்ச நீயமான பொன்னி நாட்டை உடையவன் –

சிலைத் தடக்கை குலச் சோழன் சேர்ந்த கோயில் திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே –
பெரிய ஆண் பிள்ளை யானவன்
அவ் வாண் பிள்ளை தனத்தை நிர்வஹித்துக் கொடுக்கைக்காக
ஆஸ்ரயிக்கிற தேசம் –

——————————————————-

கட்டேறு நீள் சோலைக் காண்டவத்தைத் தீ மூட்டி
விட்டானை மெய்யமர்ந்த பெருமானை
மட்டேறு கற்பகத்தை மாதர்க்காய் வண்டு வரை
நட்டானை நாடி நறையூரில் கண்டேனே —6-8-7-

கட்டேறு நீள் சோலைக் –
இந்த்ரன் உடைய காவல் காடு என்கிற மதிப்பாலே மிக்க அரணை உடைத்தாய் இருக்கிற-

காண்டவத்தைத் தீ மூட்டி விட்டானை –
அர்ஜுனனும் தாமுமாய் யமுனா தீரத்தில் பூம் பந்து இறட்டு
விளையாடா நிற்க
அக்னி ஒரு ப்ராஹ்மன வேஷத்தை கொண்டு வந்து நிற்க
நீ இந்த்ரன் உடைய காட்டை புஜி-என்று விட்டான் –

மூட்டி விட்டானை –
துஷ்ட மிருகங்களின் மேலே விட்டானாய்
தான் கிட்டுகைக்கு பயப்படுமா போலே
பிரவேசிப்பிக்கையில் உண்டான அருமை சொன்னபடி –

மெய்யமர்ந்த பெருமானை –
இன்னும் ஆரேனும் அர்த்தித்து வரில் செய்வது என்-என்று
திரு மெய்யத்தில் வந்து சந்நிஹிதன் ஆனவனை-

மட்டேறு கற்பகத்தை –
பரிமளம் மிக்கு வாரா நின்றுள்ள
கல்பக விருஷத்தை –

மாதர்க்காய் –
ஸ்ரீ சத்ய பாமைப் பிராட்டி பக்கல்
தாதர்த்தத்தை முடிய நடத்தின் படி –

வண்டுவரை நட்டானை –
இந்தரனுக்கு நரகாசுரன் உடன் விரோதம் விளைய
அவனுக்காக எடுத்து விட்டு
அவனை அழித்து
மீண்டு வந்து ஸ்வர்க்கத்தை குடி ஏற்றுகிற அளவிலே
இந்த்ராணி யானவள் -கல்பக வருஷத்தின் பூ வர
உங்களுக்கு இது பொராது இறே
உடம்பு வேர்க்கும் இறே
தரையில் அல்லது கால் பாவாதே -என்று இங்கனே
தன்னுடைய தேவதத்வத்தையும்
இவள் உடைய மனுஷ்யத்வத்தையும் சொல்லி
ஷேபித்துச் சூடினாள்-
அவளும் கிருஷ்ணன் தோளைப் பற்றி -இத்தை என் புழக் கடையில் நட வேணும் -என்ன
அத்தை பிடுங்கிக் கொடு போந்து
ஸ்ரீமத் த்வாரகையிலே நட்டு
பின்னை யாய்த்து திரு மஞ்சனம் பண்ணிற்று
தான் சோபன -நன்றாக -குடி ஏறுவதற்கு முன்பே தன்னைக் குடி இருத்தினவன்
தன் புழக் கடையிலே ஒரு குப்பை மேனியைப் பிடுங்கினான் என்று
வஜ்ரத்தை கொண்டு தொடருவதே -என்று
பிள்ளை அமுதனார் பணிக்கும் படி –

நாடி நறையூரில் கண்டேனே –
என்னுடைய அபேஷிதம் செய்கைக்காக
திரு நறையூரிலே வந்து நின்றவனைக்
காணப் பெற்றேன் –

—————————————————-

எம்பெருமான் தன்னை ஆஸ்ரயிக்கைக்கு உபாயமாக அருளிச் செய்த ஸ்ரீ கீதையை
அறிவு கேட்டாலே அப்யசிப்பார் இல்லை -என்கிறார்-

சேயன் அணியன் சிறியன் மிகப் பெரியன்
ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற -மாயன் அன்று
ஓதிய வாக்கதனை கல்லார் உலகத்தில்
ஏதிலாராய் மெய்ஞ்ஞானம் இல்-71-

ஸ்ரீ நம்பிள்ளை படி வியாக்யானம் –

சேயன் இத்யாதி –
எம்பெருமான் தன்னை ஆஸ்ரயிக்கைக்கு –
ஆஸ்ரிதர்க்கு பவ்யனாய் அணியனாயும்-
அநாஸ்ரிதர் எட்ட ஒண்ணாத படி மிகவும் பெரியனாய்க் கொண்டு
சேயனாய் -அதி தூரஸ்தனாயும் இருக்கும்
ஆயன் துவரைக்கோன் –
நின்ற இரண்டு படியையும் காட்டுகிறது –
கிருஷ்ணனுமாய் ஸ்ரீ மத் த்வாரகைக்கு அதிபதியுமாய் நிற்கும் பெருமையை யுடையானவன் –
மாயன் –
ஒரு ஷூத்ரனுக்குத் தோற்று
அவ்விரவிலே கடலைச் செறுத்து படை வீடு பண்ணினான் –
மதுரையில் கட்டளையிலே யங்கே குடியேற்றி
அதுக்கு மேலே நரவதம் பண்ணிக் கொண்டு வந்த கந்யகைகள் பதினாறாயிரத்து ஒரு நூற்றுவரையும் ஒரு முஹூர்த்தத்திலே
அத்தனை வடிவு கொண்டு அவர்களோடு புஜித்த படி தொடக்கமான ஆச்சர்யங்கள்
அன்று -இத்யாதி
அன்று அருளிச் செய்த ஸ்ரீ கீதையை அப்யசியார்-உலகத்திலேதிலராய்
லோகத்தில் அந்யராய் ஒரு நன்மைகளை யுடையார் அன்றிக்கே என்றுமாம்
மெய் ஞானமில் –
மெய்யான ஞானம் இல்லை –

————————————————————————–

சேயன் அணியன் சிறியன் மிகப் பெரியன்
ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற -மாயன் அன்று
ஓதிய வாக்கதனை கல்லார் உலகத்தில்
ஏதிலாராய் மெய்ஞ்ஞானம் இல்-71–

பெரிய வாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

பிரளயம் கொண்ட பூமியை எடுத்து ரஷித்தது
அறியாது இருந்த அளவேயோ –
சம்சார பிரளயத்தில் நின்றும் எடுக்க
அவன் அருளிச் செய்த வார்த்தையைத் தான்
அறியப் போமோ -என்கிறார்
சேயன் மிகப் பெரியன் –
யதோவாசோ நிவர்த்தந்தே -என்று
வாக் மனஸ் ஸூ களுக்கு நிலமில்லாத படியாலே
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் தூரச்தனாய் இருக்கும்
அணியன் சிறியன்-
சம்சாரிகளுக்கும் இவ்வருகாய் பிறந்து
அனுகூலர்க்கு அண்ணி யானாய் இருக்கும்
ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற -மாயன்
அண்ணி யனானமைக்கு உதாரஹனம்
இடையனாய்
ஸ்ரீ மத் த்வாரகைக்கு நிர்வாஹகனாய்
ஒரு ஷூத்ரனுக்கு-ஜராசந்தன் – தோற்க வல்ல ஆச்சர்ய குணத்தை உடையவன் –
அன்று ஓதிய வாக்கதனை கல்லார் உலகத்தில் ஏதிலாராய் மெய்ஞ்ஞானம் இல்
தேர் தட்டிலே நின்று
உன்னுடைய சகலத்துக்கும் நானே கடவன்
நீ சோகிக்க வேண்டா –
என்று அருளிச் செய்த வார்த்தையை தஞ்சமாக
நினைத்து இருக்கைக்கு அடியான
தத்வ ஞானம் இன்றிக்கே ஈஸ்வரன்
தா நஹம் த்விஷத க்ரூரான் -என்று
நினைக்கும்படி சத்ருக்களாய்
தாங்களும் கிருஷ்ணன் எங்களுக்கு சத்ரு என்றும் இருப்பார்கள்

————————-

இவளுக்குக் கிருஷ்ணன் திருவடிகளில் உண்டான ஐகாந்தியத்தை நினைத்து,
அவனை ஏத்துங்கோள்; இவள் பிழைப்பாள்,’ என்கிறாள்.

உன்னித்து மற்றொரு தெய்வம் தொழாள், அவனை அல்லால்;
நும் இச்சை சொல்லி,நும் தோள் குலைக்கப்படும் அன்னைமீர்!
மன்னப் படு மறை வாணனை வண் துவ ராபதி
மன்னனை ஏத்துமின்! ஏத்துதலும்,தொழுது ஆடுமே–4-6-10-

உன்னித்து மற்று ஒரு தெய்வம் தொழாள் அவனை அல்லால் –
தன் நெஞ்சாலே மதித்து வேறு ஒரு தெய்வத்தைத் தொழுது அறியாள் இவள்.
பால்யாத் ப்ரப்ருதி ஸூஸ் நிக்த–ஸ்ரீ ராமா. பால. 18 : 27 தொட்டில் பருவமே தொடங்கிப் பரம சினேகிதராய் இராநின்றார்’ என்கிறபடியே,
பிறை தொழும் பருவத்திலும் பிறை தொழுது அறியாள்.
முலையோ முழுமுற்றும் போந்தில; பெருமான் மலையோ திருவேங்கடம் என்று கற்கின்ற வாசகம் இவள் பரமே!’-திருவிருத்தம், 60 என்று
நீங்கள் ஆச்சரியப்படும்படி அன்றோ அவ் விளமைப் பருவத்திலும் இருந்தது?
இனி, ‘இப்போது பர்வதத்தை விட்டுப் பதர்க் கூட்டத்தைப் பற்றுமோ?
ஆகையாலே, இன்னார்க்கு இன்னது பரிஹாரம் என்று ஒன்று இல்லையோ? அது அறிந்து பரிஹரிக்க வேண்டாவோ?
முழங்கால் தகர மூக்கிலே ஈரச்சீரை கட்டுமாறு போலே யன்றோ நீங்கள் செய்கிற பரிஹாரம்?
தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சம் -வேறு தெய்வங்களின் சம்பந்தம் இவளுக்குப் பொறாது,’ என்று அறிய வேண்டாவோ?’ என்கிறாள் என்றபடி.
அநந்ய தைவத்வம் – ‘வேறும் பற்றக்கூடிய ஒரு தெய்வம்-ஆஸ்ரய தேவதை – உண்டு, அது ரஷிக்கிறது -காப்பாற்றுகிறது,’ என்று
நினைக்க விரகு இல்லை கண்டாய் எனக்கு.
ஸஹபத்நியா -சுந். 28 : 12– என்று, பெரிய பெருமாள் திருவடிகளிலே இவர் புகும் போதும் இவர்க்கு எடுத்துக் கை நீட்டப் புகுமத்தனை போக்கி,
பெரியபெருமாள் தாம் உத்தேசியமாகப் புக்கு அறியேன்.
இயம்க்ஷமாச -ராவணன் பலவாறாகப் பிதற்றிய வார்த்தைகளையும் ராக்ஷசிகளுடைய கைகளாலும் வாயாலும் அச்சம் உறுத்துதலையும் –
தர்ஜன பர்த்தஸ்னங்களையும் பொறுத்திருந்ததும் ‘அவருடைய ஓர் இன் சொல் கேட்கலாம்’ என்று கண்டாய்.
பூமௌசஸய்யா – ‘இத் தரைக் கிடை கிடந்ததும்– தவாங்கே சமுபாவிசம் -தேவரீருடைய மடியில் படுத்துக்கொண்டேன்,’ என்கிறபடியே, ‘
அவருடைய மடியில் இருப்பு ஒருகால் சிந்திக்குமோ?’ என்னுமதனாலே கண்டாய்.
நியமஸ்தர்மமே – ரக்ஷகத்வம் -காப்பாற்றும் தர்மம் அவர் தலையிலே’ என்னுமதனாலே கண்டாய் நான் இருந்தது; என்றது, –
ந த்வா குர்மி தசக்ரீவ பஸ்ம பஸ்மார்க தேஜஸா -ஸ்ரீ ராமா. சுந். 22 : 20– பத்துத் தலைகளையுடையவனே! எரிக்கப்படுவதற்குத் தகுந்தவனே!
எனக்கு ஆற்றல் இருந்தும், என்னுடைய கற்பாகிய ஒளியால் உன்னைச் சாம்பலாகச் செய்யேன்,’ என்று
ராவணனைப் பார்த்துக் கூறியது ஸ்ரீ ராமபிரானை நினைத்து’ என்றபடி.
பதிவிரதாத்வம் – ஏதத் விரதம் மம -சரணாகதி அடைந்தவர்களைப் பாதுகாத்தல் எனக்கு விரதம்,’ என்றவருடைய விரதம் ஒழிய,
எனக்கு’ என ஒரு சங்கல்பத்தை உண்டாக்கி இவற்றை அழிக்க நினைத்திலேன் கண்டாய்.
விபலம் மம இதம் – தப்பாதவையும் தப்பிவிட்டன. ‘எது போலே?’ என்னில்,
மாநுஷாணாம் கிருதக்னேஷூ கிருதமிவ –ஆத்மாநம் மானுஷம் மன்யே ‘நான் என்னை மனிதனாகவே நினைக்கிறேன்,’ என்றவர்க்கும்
உண்டே அன்றோ மனிதத் தன்மை? அவரை ஒழிந்தார் திறத்துச் செய்த காரியங்களைப் போன்று விழுந்தது. என்றது,
தப்பாதது தப்பிற்று,’ என்றபடி, ‘அதற்கு அடி என்?’ என்னில்,
மம இதம் – ‘அவர் பக்கல் குறையில்லை; அதற்கு இலக்கு நான் ஆகையாலே,’ என்றாள் பிராட்டி.

அல்லன் மாக்கள் இலங்கைய தாகுமோ
எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவும் என்
சொல்லினாற்சுடு வேன்!அது தூயவன்
வில்லினாற்றற்கு மாசு என்று வீசினேன்.’– என்ற கம்ப நாடர் திருவாக்கு

நும் இச்சை சொல்லி –
உங்களுக்கு இஷ்டமானவற்றைச் சொல்லி; என்றது, ‘பொருளின் உண்மையைப் பார்த்தாலும் இவளைப் பார்த்தாலும்
வேறு தெய்வங்களின் சம்பந்தம் பொறாததாய் இருந்ததே அன்றோ?
இனி உள்ளது உங்களுக்குத் தோற்றிய வார்த்தைகளைச் சொல்லுகையாயிற்றே அன்றோ?’ என்றபடி.
நும் தோள் குலைக்கப்படும் அன்னைமீர் –
துர்விருத்தர் செய்வதை விருத்தவான்கள் செய்வர்களோ?
தோள் அவனை அல்லால் தொழா’ என்றே அன்றோ நீங்கள் சொல்லுவது?
ஆதலால், நீங்கள் -விக்ருதர்கள் -இவற்றுக்கு வேறுபட்டவர்களாமவர்கள் அல்லிரே,’ என்றபடி. ‘ஆனால், செய்ய அடுப்பது என்?’ என்ன,

மன்னப்படு மறை வாணனை –
வேதைக சமைதி கம்யனை -நித்யமான வேதங்களாலே சொல்லப்படுகையாலே வந்த ஏற்றத்தினையுடையவனை;
மன்னப்படுதல் -நித்தியமாய் இருத்தல். என்றது, மனிதனுடைய புத்தியினாலே உண்டானவை அல்லாமையாலே,
வஞ்சனை முதலான தோஷங்கள் இன்றிக்கே, முன்னே முன்னே உச்சரித்துப் போந்த கிரமத்திலே பின்னே பின்னே
உச்சரித்து வருகின்ற தன்மையைப் பற்றச் சொன்னபடி.
அன்றிக்கே ‘மன்னுகையாவது, பயிலுதலாய், ஓதுகின்ற விதியின்படி வந்துகொண்டிருக்கும் வேதங்களால் சொல்லப்படுகின்றவனை’ என்னுதல்.
ஆக, ‘ஆகமம் முதலானவைகளில் சொன்னவற்றைக்கொண்டோ பரிஹரிக்கப் பார்ப்பது?
வேதங்களால் அறியப்படுகின்றவனைப் பற்றப் பாருங்கோள்,’ என்கிறாள் என்றபடி.

வண் துவராபதி மன்னனை –
கேட்டார் வாய்க் கேட்டுப் போகாமே கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கலாம்படி வந்து அவதரித்தவனை.
நீரிலே புக்கு அழுந்தினாரை முகத்திலே நீரைத் தெளித்துப் பரிஹரிக்குமாறு போலே,
தேர்ப் பாகனார்க்கு மோஹித்த இவளை, வண் துவராபதி மன்னன் திருநாமத்தைச் சொல்லித் தெளியச் செய்யப் -ஆஸ்வசிக்க –
பாருங்கோள்,’ என்பாள், ‘வண் துவராபதி மன்னனை ஏத்துமின்’ என்கிறாள்.

ஏத்துமின் –
வாய் படைத்த பிரயோஜனம் பெற ஏத்துங்கோள்.
சீர் பரவாது, உண்ண வாய் தான் உறுமோ ஒன்று?’-பெரிய திருவந். 52- என்று அன்றோ நீங்கள் சொல்லுவது?

ஏத்துதலும் தொழுது ஆடும் –
நீங்கள் க்ருதார்த்தைகளாம் – செய்யத்தகும் காரியத்தைச் செய்து முடித்தவர்கள் ஆகுமளவே அன்று;
அதசோ அபயங்கதோ பவதி ‘பிறகு அவன் அச்சம் இல்லாதவன் ஆகிறான்,’ என்கிறபடியே,
ஏத்தின உடனேயே -ப்ரபுத்தையாய் -தெளிவை யுடையவளாய்த் தொழுது ஆடுவாள்.

தொழுது ஆடுமே
உணர்த்தி உண்டானால் செய்வது அது போலே காணும். என்றது, ‘தரித்து –
வியாபார க்ஷமை -ஆடுதற்குத் தக்க ஆற்றலை யுடையவளும் ஆவாள்,’ என்றபடி.

—————————————————————-

கீழ் -அன்னை, நீ செய்கிற இதனைப் பொறுக்க மாட்டாள்’ என்ன, “அன்னை என் செய்யும்” என்று,
அவள் பொறாமல் செய்வது என்? என்னுமளவிலே நின்றாள்.
இப் பாசுரத்தில், நீ இப்படி ஒரு விஷயத்தில் வியவசிதையானபடி -அறுதியிட்டிருப்பதை அறிந்தால்,
அவள் ஜீவியாள் கிடாய் – பிழைக்க மாட்டாள் என்ன,
அவள் பிழைத்தால் என்? முடிந்தால் என்? என்கிறாள்.

அன்னை என் செய்யில் என்? ஊர் என் சொல்லில் என்? தோழிமீர்!
என்னை இனி உமக்கு ஆசை இல்லை அகப்பட்டேன்
முன்னை அமரர் முதல்வன் வண் துவராபதி
மன்னன் மணி வண்ணன் வாசுதேவன் வலையுளே–5-3-6-

அன்னை என் செய்யில் என்-
அவள் பிழைத்தால் என்? முடியில் என்? என்கிறாள்.
குரவ : கிம் கரிஷ்யந்தி தக்தாநாம் விரஹாக்நிநா”- ஸ்ரீ விஷ்ணுபுராணம், 5. 18 : 22
விரக அக்னியினால் கொளுத்தப்பட்டிருக்கிற நமக்குப் பெரியோர்கள் என்ன செய்வார்கள்” என்கிறபடியே,
முடியாதே இருப்பார்க்கு அன்றோ இதனை பரிஹரிக்க – நீக்க வேண்டுவது,
கையற்றார்க்கு இது கொண்டு காரியம் என்?
நன்று-தாயாருடைய நாசம் ஒரு தலையாகவும் மீளாதபடியாய்,
இவள் நாயகனுடைய ஸுந்தரியாதிகளில் -அழகு முதலானவைகளில்- ஈடுபட்டவள் ஆனாள்’ என்று
ஊரார் பழி சொல்லுவார்களே என்ன,

ஊர் என் சொல்லில் என்-
அவர்கள் பழி சொல்லில் என்?
குணங்களைச் சொல்லில் என்?
“கொல்லை” என்னுதல், “குணமிக்கனள்” என்னுதல், இத்தனை அன்றோ அவர்கள் பழி சொல்லுவது.

தோழிமீர்-
தாய் என் செய்யில் என், ஊர் என் சொல்லில் என்’ என்று நீங்கள் மேல் விழுந்து என்னை இவ் விஷயத்தில் –
பிரவணையாக்குகை -ஈடுபாடு உடையவளாக ஆக்குகை அன்றிக்கே,
தாய் பிழையாள், ஊரார் பழி சொல்லுவர்கள்’ என்று இதனைப் பழியாகச் சொல்லுமளவு உங்களது ஆன பின்பு.

என்னை –
“தாய் வாயிற் சொற்கேளாள் தன் ஆயத்தோடு அணையாள்” என்கிற
தாயார் பிழையாள், ஊரார் பழி சொல்லுவார்கள்’ என்றால் மீளாதபடி இவ் விஷயத்தில் ஈடுபாடுடையவளாய்
இருக்கிற என்னை.

இனி-
உங்கள் சொல்லும் கேளாதபடி கைகழிந்த பின்.

உமக்கு –
இது பழி’ என்று மீட்கப் பார்க்கிற அளவிலே நிற்கிற உங்களுக்கு.

ஆசை இல்லை-
இனி என் பக்கல் உங்களுக்கு நசை அற அமையும்.

தோழிமீர் –
இதற்கு முன்பு எல்லாம் ‘தோழி’ என்று உயிர்த் தோழி ஒருத்தியையும் பார்த்து வார்த்தை சொல்லிப் போந்தாள்;
இப்போது இவளுடைய துணிவின் மிகுதியைக் கண்டவாறே
ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வார்த்தை சொல்லி யாகிலும் மீட்க வேணும்’ என்று ஆய வெள்ளம் எல்லாம் திரண்டன;
அதனாலே ‘தோழிமீர்’ என்கிறாள்.

அகப்பட்டேன்-
இப்போது ‘ஹிதம்’ என்கிற புத்தியாலே ஒரு வார்த்தை சொன்னோமே யாகிலும், ஊரார்க்கும் தாய்மார்க்கும்
இவ்வருகே எங்களிடத்தில் ஒரு வாசி நினைத்திருக்க வேண்டாவோ உனக்கு” என்ன,
அது அப்படியே, அதில் குறை இல்லை; என்னைக் கடல் கொண்டது காணுங்கோள், நான் என் செய்வேன் என்கிறாள்.

முன்னை அமரர் முதல்வன் வண் துவராபதிமன்னன் –
“சிறியார் பெரியார்’ என்ற வாசி இன்றிக்கே எல்லாரையும் ஒரு சேர ஆழப் பண்ணும் கடலிலே அன்றோ நான் அகப்பட்டது.
ரூப ஒளதார்ய குணை:”-ரூபம் என்றது, வடிவழகை. ஒளதார்யம் என்றது, அதனை எல்லாரும் அநுபவிக்கலாம்படி
தன்னை முற்றக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கையை.
“குணம்” என்றது, கொள்ளுகிறவனைக் காட்டிலும் தாம் தாழ நின்று கொடுக்கும் சீலத்தை.
தன் மேன்மை தோற்ற இருந்து கொடுக்கும் அன்று ஆள் பற்றதே அன்றோ;
அதற்காகத் தாழ நின்றாயிற்றுத் தன்னைக் கொடுப்பது.
“பும்சாம்” – அந்த அழகும் கொடையும் சீலமும் வயிர உருக்கானவாம்; என்றது, பலம் அற்ற பெண்கள் படுமதனை
வன்னெஞ்சரையும் படுத்த வல்லனவாம் என்றபடி.
அன்றிக்கே, “பிரகிருதி புருஷர்கள்” என்றால் போலேயாய், அசித்துக்கு வேறுபட்டவர்கள் எல்லாரையும்
ஈடுபடுத்த வல்லன என்னவுமாம்.
“திருஷ்டி சித்தாபஹாரிணம்”-கண்களுக்கு மனத்தின் துணை வேண்டாமலே, கண்களைப் பின் செல்லுமத்தனை நெஞ்சு.
தாய் வேறு, கன்று வேறு ஆக்கும் விஷயம் அன்றோ என்றபடி.
(மனத்தினைத்‘தாய்’ என்றும், மற்றைக் கரணங்கள் மனத்தினைப் பின் செல்லுவன ஆதலின், அவற்றைக் ‘கன்று’ என்றும்
அருளிச்செய்கிறார். ஸ்ரீ பரதாழ்வானையும் கைகேசியையும் வேறாக்கின விஷயம் அன்றோ இது என்பது, தொனிப் பொருள்,)
யத்ருஷ்ய பிரதமஜாயே புராணா “எந்தப் பரம பதத்தில் எல்லாவற்றையும் காண்கிறவர்களும், எப்பொழுதும் உள்ளவர்களும்,
பகவானுடைய அநுபவத்தில் எப்பொழுதும் ஒருபடிப் பட்டவர்களும்” என்னும்படி இருக்கிறவர்கள்
ஆகையாலே ‘முன்னை அமரர்’ என்கிறது.
நித்ய ஸூரிகளுக்கும் சத்தைக்குக் காரணமாயிருக்கிற மேன்மையுடையவன் ஆதலாலே முதல்வன்’ என்கிறது.
அன்றிக்கே, அப் பொழுதைக்கு அப் பொழுது ஆசைப் படக்கூடிய-நித்ய ஸ்ப்ருஹா- விஷயமானவன் என்னுதல்.
ஆக, அத்தகைய விஷயத்திலே அன்றோ நான் அகப்பட்டது என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

வண் துவராபதி மன்னன்’
என்றதனால், முதன்மை தோற்ற ஓலக்கம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிற துறை அல்லாததிலேயோ நான் இழிந்தது’
பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்யத் துவரை என்னுமதில் நாயகராக வீற்றிருந்த மணவாளர் மன்னு கோயில்”
என்கிறபடியே பெண்களுக்கு உடம்பு கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிற நம் துறையிலே அன்றோ இழிந்தது
என்பதனைத் தெரிவிக்கிறாள்.
அன்றிக்கே, ‘மன்னன்’ என்றதனால் மேன்மை தோற்ற ஓலக்கம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிற இடமே நன்றாய் விட்டது
நீர்மை தோற்ற இருக்கிற இடத்தில் விழுகிற பிரம்புகளிற் காட்டில் என்பதனைத் தெரிவிக்கிறாள் ஆதலுமாம்.

மணி வண்ணன்-
அவ் விரண்டும் இல்லையே யாகிலும் விட ஒண்ணாததாயிற்று வடிவழகு.
காதலி துவக்குண்பது வடிவழகிலே அன்றோ.

வாசுதேவன்-
வடிவழகு இல்லையாகிலும் விட ஒண்ணாததாயிற்றக் குடிப் பிறப்பு.
ஸ்னுஷா தசரதஸ் யாஹம் -நான் தசரத சக்கரவர்த்தியினுடைய மருமகள்” என்கிறபடியே,
பிராட்டி தனக்குப் பேற்றுக்கு உடலாக நினைத்திருப்பது ‘சக்கரவர்த்தி மருமகள்’ என்னும் இதனையே காணும்.
ப்ருதிவ்யாம் ராஜசிம்ஹாநாம் முக்யஸ்ய விதிதாத்மந: ஸ்நுஷா தசரதஸ்யாஹம் சத்ருசைந்ய பிரதாபிந:”- சுந். 33 : 15, 16
சத்ரு சைன ப்ரதாபி ந -எதிரியின் படையினை வருந்தச் செய்யுமவர்” என்கிறபடியே,
எங்கள் மாமனார் உளராகில் எனக்கு இவ்விருப்பு இருக்க வேணுமோ? பகைவர்களும் ஜீவிக்க, ஜீவித்தவரோ அவர்.

முன்னை அமரர் முதல்வன் வண் துவராபதி மன்னன்-
அவனுடைய நைர் க்ருண்யத்தோடே -அருள் அற்ற தன்மையோடு நீர்மையோடு,
ஊராருடைய பழியோடு புகழோடு வாசி அற்றால் போலே,
அவன் மேன்மையோடு சௌலப்யத்தோடு வாசி அற இரண்டும் ஆகர்ஷகமாய் -மனக் கவர்ச்சியாய் இருக்கிறதாயிற்று இவளுக்கு.

வலையுள் . . . அகப்பட்டேன் –
அந்தப் பொதுவானதில் அன்றிக்கே, அவன் என்னைக் குறித்து நோக்கின
நோக்கிலும் புன் முறுவலிலும் அன்றோ நான் அகப்பட்டது.
ஆழ்வார் திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர் வலையாக அபிநயித்துப் பாடா நிற்க,
எம்பெருமானார் திருக் கண்களைக் காட்டி யருளினார்,
“கமலக்கண் என்னும் நெடுங்கயிறு” எனக் கடவதன்றோ.
அநுகூலம் போலே இருந்து தப்பாதபடி அகப்படுத்திக் கொள்ளும் நோக்கிலே அகப்பட்டேன்-

————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திரு மழிசை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களில் என்னை ஆளுடை அப்பன் எம்பிரான் இத்யாதி -போன்ற பாசுரங்கள் —

March 21, 2019

என்னை ஆளுடை அப்பன் -மன்னாதன் —

என்னை ஆளுடை எம்பிரான் -9-10-6- -திருக்குறுங்குடி எம்பெருமான் -திருமங்கை ஆழ்வார்

———————————–

எந்தை தந்தை தந்தை தம் முத்தப்பன் ஏழ் படி கால் தொடங்கி வந்து வழி வழி ஆள் செய்கின்றோம் –திருப்பல்லாண்டு -6-

ஓடுவார் விழுவார் உகந்து ஆலிப்பார் நாடுவார் நம்பிரான் எனக்குத்தான் என்பார் –பெரியாழ்வார் திருமொழி -1-1-2–

எந்தம் பிரானார் எழில் திரு மார்வற்கு -1-3-3–

ஆள் கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர் தம் கோவினை-1-6-11–

எம்பெருமான் வாராவச்சோ வச்சோ -1-8-1-/4-

எம்பிரான் என்னைப் புறம் புல்குவான் -1-9-2-/8-

ஆய்ச்சி அன்று ஆழிப் பிரான் புறம் புல்கிய –1-9-10-

எண்ணற்க்கு அரிய பிரானே திரியை எரியாமே காதுக்கு விடுவன் -2-3-2–

சோத்தம்பிரான் இங்கே வாராய் -2-3-4-

சோத்தம்பிரான் என்று இரந்தாலும் கொள்ளாய் -2-3-5-

சிலை ஓன்று இறுத்தாய் திரிவிக்ரமா திருவாயர் பாடிப்பிரானே -2-3-7–

துன்புற்றன வெல்லாம் தீர்ப்பாய் பிரானே 2-3-8–

நண்ணல் அரிய பிரானே நாரணா நீராட வாராய் -2-4-1-

இன்று நீ நீராட வேண்டும் எம்பிரானே ஓடாதே வாராய் -2-4-2 —

சொப்பட நீராட வேண்டும் சோத்தம்பிரான் இங்கே வாராய் -2-4-5–

தேவ பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா –2-6-3 -/5-

கோலப் பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா -2-6-6-

தேனில் இனிய பிரானே செண்பகப் பூச் சூட்ட வாராய் -2-7-1-

ஆமாறு அறியும் பிரானே அணி யரங்கத்தே கிடந்தாய் ஏமாற்றம் என்னைத் தவிர்த்தாய் இருவாட்சிப் பூச் சூட்ட வாராய் -2-7-8-

எம்பிரான் காப்பிட வாராய் -2-8-3–

வெண்ணெய் விழுங்கி வெறுங்கலத்தை வெற்பிடையிட்டு அதனோசை கேட்கும் கண்ணபிரான் கற்ற கல்வி –2-9-1-

வஞ்சமகள் கொங்கை துஞ்ச வாய் வைத்த பிரானே –3-1-1-

பொருட்டாயமிலேன் எம்பெருமான் உன்னைப் பெற்ற குற்றம் அல்லால் -3-1-7-

ஒண்ணிறத் தாமரைச் செங்கண் உலகலந்தான் என் மகளை பண்ணறையாய் பணி கொண்டு பரிசற வாண்டிடும் கொலோ -3-8-10–

எம்பிரான் வன்மையைப் பாடிப்பற-3-9-1-

நின் அன்பின் வழி நின்று சிலை பிடித்து எம்பிரான் ஏக பின்னே அங்கு இலக்குமணன் பிரிந்ததும் ஓர் அடையாளம் -3-10-7–

ஆயிரம் பைந்தலையை அனந்த சயனன் ஆளும் மலை -4-3-10-

நம்பனை நரசிங்கனை நவின்று ஏத்துவார்களைக் கண்டக்கால் எம்பிரான் தன சின்னங்கள் இவர் இவர் என்று ஆசைகள் தீர்வனே–4-4-9-

பிச்சை புக்காகிலும் எம்பிரான் திரு நாமமே நச்சுமின் நாரணன் தம்மண்ணை நரகம் புகாள்-4-6-4-

என்னுடைய திருவரங்கற்கு அன்றியும் மற்று ஒருவர்க்கு ஆளாவரே–4-9-2-

இருள் அகற்றும் எறி கதிரோன் மண்டலத்தூடு ஏற்றி வைத்து ஏணி வாங்கி அருள் கொடுத்திட்டு
அடியவரை ஆள் கொள்வான் அமருமூர் அணி அரங்கமே -4-9-3-

புது நாண் மலர்க்கமலம் எம்பெருமான் பொன் வயிற்றில் பூவே போல்வான் பொது நாயகம் -4-9-4-

செருவாளும் புள்ளாளன் மண்ணாளன் செருச் செய்யும் நாந்தகம் என்னும் ஒரு வாளன் மறையாளன் ஓடாத படையாளன் விழுக்கையாளன்
இரவாளன் பகலாளன் என்னையாளன் ஏழு உலகப் பெரும் புரவாளன் திருவாளன் இனிதாகத் திருக்கண்கள் வளர்கின்ற திருவரங்கமே –4-9-10-

என்னுடைய இன்னமுதே ஏழு உலகும் உடையாய் என்னப்பா –4-10-7-

அடிமை என்னும் அக்கோயின்மையாலே அங்கு அங்கே யவை போதரும் கண்டாய்-5-1-4-

இருக்கு எச்சுச் சாம வேத நாண் மலர் கொண்டுன பாதம் நண்ணா நாள் அவை தத்துறுமாகில் அன்று எனக்கு அவை பட்டினி நாளே -5-1-6-

எம்பிரான் என்னை ஆளுடைத்தேனே ஏழையேன் இடரைக் களையாயே-5-1-9-

மெய்க்கொண்டு வந்து புகுந்து வேதப்பிரானார் கிடந்தார் -5-2-1-

எயிற்றிடை மண் கொண்ட எந்தை இராப்பகல் ஓதுவித்து என்னைப் பயிற்றிப் பணி செய்யக் கொண்டான் பண்டு அன்று பண்ணினோம் காப்பே -5-2-3–

சிங்கப்பிரான் அவன் எம்மான் சேரும் திருக்கோயில் கண்டீர் -5-2-4-

பெற்றங்கள் மேய்க்கும் பிரானார் பேணும் திருக்கோயில் கண்டீர் -5-2-6-

பீதக வாடைப் பிரானார் பிரம குருவாகி வந்து போதில் கமல வன் நெஞ்சம் புகுந்து என் சென்னித் தொடரில் பாத இலச்சினை வைத்தார் -5-2-8-

உனக்குப் பணி செய்து இருக்கும் தவம் உடையேன் இனிப் போய் ஒருவன்
தனக்குப் பணிந்து கடைத்தலை நிற்கை நின் சாயை அழிவு கண்டாய்
புனத்தினை கிள்ளிப் புதுவவி காட்டி உன் பொன்னடி வாழ்க வென்று
இனக்குறவர் புதியது உண்ணும் எழில் மாலிருஞ்சோலை எந்தாய் 5-3-3-

அன்று வயிற்றில் கிடந்து இருந்தே அடிமை செய்யல் உற்று இருப்பன் இன்று வந்து இங்கு
உன்னைக் கண்டு கொண்டேன் இனிப் போக விடுவது உண்டே -5-3-9-

திருமாலிருஞ்சோலை தன்னுள் நின்ற பிரான் அடி மேல் அடிமைத்திறம் நேர்பட விண்ணப்பம் செய் –5-3-10-

பறவை ஏறு பரம் புருடா நீ என்னைக் கைக் கொண்ட பின் பிறவி என்னும் கடலும் வெற்றி பெரும் பதம் ஆகின்றதால் -5-4-2-

எம்மனா என் குல தெய்வமே என்னுடை நாயகனே நின்னுளேனாய்ப் பெற்ற நன்மை இவ்வுலகினில் ஆர் பெறுவார் -5-4-3-

என்னப்பா என்னிருடீ கேசா என்னுயிர்க் காவலனே –5-4-5-

என்னிடை வந்து எம்பெருமான் இனி எங்குப் போகின்றதே -5-4-5-

உன் வாசகமே உருப் பொலிந்த நாவினேனை உனக்கு உரித்து ஆக்கினையே -5-4-7-

தனிக்கடலே தனிச்சுடரே தனியுலகே என்று என்று உனக்கு இடமாய் இருக்க என்னை யுனக்கு யுரித்து ஆக்கினையே -5-4-9-

வடதடமும் வைகுந்தமும் மதில் துவராவதியும் இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டு என்பால் இடவகை கொண்டனையே -5-4-10-

———————————————

கூடாரை வெல்லும் சீர்க் கோவிந்தா உன் தன்னைப் பாதிப் பறை கொண்டு ஈம பெரும் சம்மணம் –திருப்பாவை -27-

குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா உன் தன்னோடு உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது –திருப்பாவை -28-

நீ குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாது இற்றைப் பறை கொள்வான் அன்று காண் கோவிந்தா எற்றைக்கும்
ஏழு ஏழு பிறவிக்கும் உன் தன்னோடு உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆள் செய்வோம் மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று -29-

சென்று இறைஞ்சி அங்கு அப் பறை கொண்ட வாற்றை -30-

————————-

அவரைப் பிராயம் தொடங்கி என்றும் ஆதரித்து எழுந்த என் தட முலைகள் துவரைப் பிரானுக்கே
சங்கற்பித்துத் தொழுது வைத்தேன் ஒல்லை விதிக்கிற்றியே –நாச்சியார் திருமொழி -1-3-

ஆழி சங்குத்தமற்கு என்று உன்னித்து எழுந்த என் தடமுலைகள் மானிடவர்க்கு என்று பேச்சுப்படில் வாழகில்லேன் -1-5-

பேசுவது ஓன்று உண்டு இங்கு எம்பெருமான் பெண்மையைத் தலையுடைத்தாக்கும் வண்ணம்
கேசவ நம்பியைக் கால் பிடிப்பாள் என்னும் இப்பேறு எனக்கு அருள் கண்டாய் -1-8-

தொழுது முப்போதும் உன்னடி வணங்கித் தூ மலர் தூய்த்து தொழுது ஏத்துகின்றேன் பழுதின்றிப் பாற்கடல் வண்ணனுக்கே
பணி செய்து வாழப் பெறா விடில் நான் அழுது அழுது அலமந்தம்மா வழங்க ஆற்றவும் அது உனக்கு உறைக்கும் கண்டாய் -1-9-

புள் வாய் பிளந்த மணிவண்ணற்கு என்னை வகுத்திடு என்று -1-10-

அன்று உலகம் அளந்தானை யுகந்து அடிமைக் கண் அவன் வலி செய்ய -5-10-

இம்மைக்கும் ஏழு ஏழு பிறவிக்கும் பற்றாவான் நம்மையுடையவன் நாராயணன் நம்பி -6-8-

என்னை நலம் கொண்ட நாரணற்கு என் நடலை நோய் செப்புமினே -8-6-

வேங்கடத்துச் செங்கண் மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம் -8-7-

இன்று வந்து இத்தனையும் அமுது செய்திடப் பெறில் நான் ஓன்று நூறு ஆயிரமாகக் கொடுத்துப் பின்னும் ஆளும் செய்வன் -9-7-

பண மாடு அரவணைப் பற்பல காலமும் பள்ளி கொள் மணவாளர் நம்மை வைத்த பரிசு இது காண்மினே -10-6-

குடமாடு கூத்தன் கோவிந்தன் கோமிறை செய்து எம்மை யுடைமாடு கொண்டான் -10-7-

பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகும் அங்காதும் சோராமே ஆள்கின்ற எம்பெருமான் -11-3-

கொங்கைத் தலமிவை நோக்கிக் கண்ணீர் கோவிந்தனுக்கு அல்லால் வாயில் போகா -12-4-

கொம்மை முலைகள் இடர் தீரக் கோவிந்தர்கோர் குற்றேவல் இம்மைப் பிறவி செய்யாதே இனிப் போய்ச் செய்யும் தவம் தான் என் -13-9-

பருந்தாள் களிற்றுக்கு அருள் செய்த பரமன் தன்னை பாரின் மேல் விருந்தா வனத்தே கண்டமை விட்டு சித்தன் கோதை சொல்
மருந்தாம் என்று தம் மனத்தே வைத்துக் கொண்டு வாழ்வார்கள் பெரும் தாளுடைப் பிரான் அடிக் கீழ்ப் பிரியாது என்றும் இருப்பாரே -14-10-

———————————————–

அணி அரங்கத்து அரவணையில் பள்ளி கொள்ளும் அம்மான் தன் அடி இணைக் கீழ் அலர்கள் இட்டு
அங்கு அடியவரோடு என்று கொலோ அணுகு நாளே –பெருமாள் திருமொழி -1-3-

என் அரங்கனுக்கு அடியார்களாய் நாத்தழும்பு எழ நாரணா என்று அழைத்து மெய் தழும்பத் தொழுது ஏத்தி
இன்புறும் தொண்டர் சேவடி ஏத்தி வாழ்த்தும் என் நெஞ்சமே -2-4-

அரங்கன் எம்மானுக்கே மாலையுற்றிடும் தொண்டர் வாழ்வுக்கு மாலையுற்றது என் நெஞ்சமே -2-8-

அரங்க நகர் எம்பிரானுக்கு எழுமையும் பித்தனே -3-6-

பித்தனாய் ஒழிந்தேன் எம்பிரானுக்கே 3-7-

பேயனாய் ஒழிந்தேன் எம்பிரானுக்கே -3-8 –

எம்பெருமான் ஈசன் எழில் வேங்கடமலை மேல் தம்பக்கமாய் நிற்கும் தவமுடையேன் ஆவேனே -4-5-

செம்பவள வாயான் திருவேங்கடம் என்னும் எம்பெருமான் பொன்மலை மேல் ஏதேனும் ஆவேனே -4-10-

வித்துவக் கோட்டம்மா நீ கொண்டு ஆளாயாகிலும் உன் குரை கழலே கூறுவேனே -5-2-

வித்துவக் கோட்டம்மா நீ ஆளாவுனதருளே பார்ப்பன் அடியேனே-5-4-

எந்தையே என் தன் குலப் பெரும் சுடரே எழு முகில் கனத்து எழில் கவர் ஏறே -7-3-

எண்டிசையும் ஆளுடையாய் இராகவனே தாலேலோ -8-2-

எங்கள் குலத்தின் இன்னமுதே இராகவனே தாலேலோ-8-3-

யாவரும் வந்து அடி வணங்க அரங்க நகர்த் துயின்றவனே-8-10-

எங்கள் தனி முதல்வனை எம்பெருமான் தன்னை என்று கொலோ கண் குளிரக் காணு நாளே -10-1-

தில்லை நகர்த் திருச் சித்ர கூடம் தன்னுள் அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசை அல்லால் அரசாக எண்ணேன் மற்ற அரசு தானே -10-7-

தில்லை நகர்த் திருச் சித்ர கூடம் தன்னுள் எம்பெருமான் தன் சரிதை செவியால் கண்ணால் பருகுவோம் இன்னமுதம் மதியோம் அன்றே -10-8-

————————————-

என் ஆவியுள் புகுந்தது என் கொலோ எம்மீசனே –திருச்சந்த -4-

ஆயர் மாதர் பிள்ளையாய் எம்பிரானுமாய வண்ணம் என் கொலோ எம்மீசனே -35-

சரந்துரந்த உம்பராளி எம்பிரான்-73-

ஆர்வமோடு இறைஞ்சி நின்று அவன் பெயர் எட்டு எழுத்தும் வாரமாக ஓதுவார்கள் வல்லார் வானம் ஆளவே -78-

வேங்கடம் அடைந்த மால பாதமே அடைந்து நாளும் உய்ம்மினோ-81-

ஆழியான் தன் திறத்தோர் அன்பிலா அறிவிலா நாயினேன் என் திறத்தில் என் கொல் எம்பிரான் குறிப்பில் வைத்தே -84-

நின் கழற்கு அலால் நேச பாசம் எத்திறத்தும் வைத்திடேன் எம்மீசனே -107-

அத்தனாகி யன்னையாகி ஆளும் எம்பிரானுமாய் ஒத்து ஒவ்வாத பல் பிறப்பு ஒழித்து நம்மை ஆள் கொள்வான்
முத்தனார் முகுந்தனார் புகுந்து நம்முள் மேவினார் எத்தினால் இடர்க் கடல் கிடத்தி ஏழை நெஞ்சமே -115-

————————————————–

அறம் சுவராகி நின்ற அரங்கனார்க்கு ஆள் செய்யாதே புறம் சுவர் கோலம் செய்து புள் கவ்வக் கிடக்கின்றீரே –திருமாலை -6-

தண் பரவை மீதே தனி கிடந்து அரசு செய்யும் தாமரைக் கண் என் அம்மான் -18-

மரங்கள் போல் வலிய நெஞ்சம் வஞ்சனேன் நெஞ்சு தன்னால் அரங்கனார்க்கு ஆள் செய்யாதே அளியத்தேன் அயர்க்கின்றேனே -27-

எம்பிராற்கு ஆள் செய்யாதே என் செய்வான் தோன்றினேனே -28-

எனக்கு இனிக் கதி என் சொல்லாய் என்னை ஆளுடைய கோவே -30-

எம்பிரானார் அளியன் நம் பையல் என்னார் அம்மாவோ கொடியவாறே-37-

—————————————————-

தொடை ஒத்த துளவமும் கூடையும் பொலிந்து தோன்றிய தோள் தொண்டர் அடிப் பொடி என்னும் அடியனை
அளியன் என்று அருளி யுன் அடியார்க்கு ஆள் படுத்தாய் பள்ளி எழுந்து அருளாயே –திருப் பள்ளி எழுச்சி -11-

————————————–

அமலன் ஆதி பிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆள் படுத்த விமலன் –அமலனாதி -1-

திரு ஆர மார்வதன்றோ அடியேனை ஆள் கொண்டதே -5-

—————————-

எம்பிரான் எந்தை என்னுடைச் சுற்றம் எனக்கு அரசு என்னுடை வாணாள்—பெரிய திருமொழி -1-1-6-

எந்தை எம்மடிகள் எம்பெருமான் –வதரி யாச்சிரமத்துள்ளானே -1-4-7–

சிங்க வேள் குன்றுடைய எங்கள் ஈசன் எம்பிரானை -1-2-10-

இடவெந்தை மேவிய எம்பிரான் தீர்த்த நீர்த் தடஞ்சோலை சூழ் திருவேங்கடம் அடை நெஞ்சமே -1-8-4-

திரு வேங்கடவா நாயேன் வந்து அடைந்தேன் நல்கி ஆள் என்னைக் கொண்டு அருளே -1-9-1-
திருவேங்கட மா மலை என் ஆனாய் வந்து அடைந்தேன் அடியேனை ஆள் கொண்டு அருளே -1-9-2-
குளிர் மா மலை வேங்கடவா அன்றே வந்து அடைந்தேன் அடியேனை ஆள் கொண்டு அருளே -1-9-3-
திருவேங்கடவா அலந்தேன் வந்து அடைந்தேன் அடியேனை ஆள் கொண்டு அருளே -1-9-4-
திரு வேங்கட மா மலை என் அப்பா வந்து அடைந்தேன் அடியேனை ஆள் கொண்டு அருளே -1-9-5-
திரு வேங்கடவா அண்ணா வந்து அடைந்தேன் அடியேனை ஆள் கொண்டு அருளே -1-9-6-
பூம் பொழில் சூழ் கன மா மலை வேங்கடவா அரியே வந்து அடைந்தேன் அடியேனை ஆள் கொண்டு அருளே -1-9-7-
குளிர் சோலை சூழ் வேங்கடவா ஆற்றேன் வந்து அடைந்தேன் அடியேனை ஆள் கொண்டு அருளே -1-9-8-
கமலச் சுனை வேங்கடவா அற்றேன் வந்து அடைந்தேன் அடியேனை ஆள் கொண்டு அருளே -1-9-9-

திருவேங்கடம் மேய என்னானை என்னப்பன் என் நெஞ்சில் உள்ளானே-1-10-6-

வேங்கடம் மேவி மாண் குறளான அந்தணர்க்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-1-
வேங்கடத்து அறவன் ஆயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-2-
வேங்கட மலை கோயில் கொண்டு அதனோடும் மீமீசை அண்டம் ஆண்டு இருப்பார்க்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-3-
வேங்கட மலை யாண்டு வானவர் ஆவியாய் இருப்பார்க்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-4-
வேங்கடம் மேவி நின்று அருள் அங்கண் ஆயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-5-
வேங்கடம் கோயில் கொண்ட கண்ணார் விசும்பிடை அமர நாயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-6-
வேங்கடம் கோயில் கொண்டு அதனோடும் வானிடை அருக்கன் மேவி நிற்பார்க்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே 2-1-7-
வேங்கட மலை கோயில் மேவிய ஆயர் நாயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-8-
தாமரையோனும் ஈசனும் அமரர் காணும் நின்றேதும் வேங்கடத்து ஆடு கூத்தனுக்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -2-1-9-

எந்தை எம்பெருமான் எவ்வுள் கிடந்தானே-2-2-1-
எந்தை தந்தை தம் பெருமான் எவ்வுள் கிடந்தானே -2-2-4-
மூத்த நம்பி முக்கண் நம்பி என்று முனிவர் தொழுது ஏத்தும் நம்பி எம்பெருமான் எவ்வுள் கிடந்தானே -2-2-6-
எங்கள் அப்பன் எம்பெருமான் எவ்வுள் கிடந்தானே -2-2-7-

வேதத்தை வேதத்தின் சுவைப் பயனை விழுமிய முனிவர் விழுங்கும் கோதிலின் கனியை நந்தனார் களிற்றைக்
குவலயத்தோர் தொழுது ஏத்தும் ஆதியை அமுதை என்னை ஆளுடை யப்பனை ஒப்பவர் இல்லா மாதர்கள் வாழும்
மாட மா மயிலைத் திரு வல்லிக் கேணிக் கண்டேனே –2-3-2-

பஞ்ச பாண்டவர்க்காகி வாயுரை தூது சென்று இயங்கும் என் துணை எந்தை தந்தை தம்மானைத்
திரு வல்லிக் கேணிக் கண்டேனே -2-3-5-

அன்னமும் மீனும் ஆமையும் அரியுமாய் எம் மாயனே அருளாய் என்னும் இன் தொண்டர்க்கு
இன்னருள் புரியும் இட வெந்தை பிரானை -2-7-10-

மடவார் தம் சிந்தை மறந்து வந்து நின் மன்னு சேவடிக்கே மறவாமை வைத்தாயால் –அணி யாலி யம்மானே -3-5-4-

நிலையாளா நின் வணங்க வேண்டாயேயாயினும் என் முலையாள வொருநாள் உன்னகலத்து ஆளாயே
சிலையாளா மரம் எய்த திரு மெய்யா மலையாளா நீ யாள வலையாள மாட்டோமே-3-6-9-

முனை முகத்து அரக்கன் மாள முடிகள் பத்து அறுத்து வீழ்த்து அங்கு அனையவர்க்கு இளையவற்கே அரசு அளித்து அருளினானே -4-6-4-

தேவா திரு வெள்ளக்குளத்துள் உறைவானே ஆவா வடியான் இவன் என்று அருளாயே 4-7-9-

நும்மைத் தொழுதோம் நுந்தம் பணி செய்து இருக்கும் நும்மடியோம் -4-9-1-
தேசம் அரிய உமக்கே யாளாய்த் திரிகின்றோமுக்கு -4-9-4-
எந்தை தந்தை தம்மான் என்று என்று எமர் எழு அளவும் வந்து நின்ற தொண்டரோர்க்கே வாசி வல்லீரேல் -4-9-9-

குடி குடியாகக் கூடி நின்று அமரர் குணங்களே பிதற்றி நின்று ஏத்த அடியவர்க்கு அருளி அரவணைத் துயின்ற ஆழியான் -4-10-9-

அறிவது அரியான் அனைத்துலகும் உடையான் என்னை யாளுடையான் குறிய மாணி யுருவாய
கூத்தன் மன்னி யமரும் இடம் –புள்ளம் பூதங்குடி தானே -5-1-1-
பொள்ளைக் கரத்த போதகத்தின் துன்பம் தவிர்த்த புனிதனிடம் –புள்ளம் பூதங்குடி தானே -5-1-2-

கூற்று ஏருருவின் குறளாய் நில நீர் ஏற்றான் எந்தை பெருமானூர் –கூடலூரே-5-2-4-
கலை வாழ் பிணையோடு அணையும் திரு நீர் மலை வாழ் எந்தை மருவுமூர் –கூடலூரே -5-2-8-

நின் குரை கழல் தொழுவதோர் வகை எனக்கு அருள் புரியே–திரு வெள்ளறை நின்றானே -5-3-1-
திரு வேங்கடப் பொருப்ப நின் காதலை அருள் எனக்கு –திரு வெள்ளறை நின்றானே -5-3-4-
பரம நின் பணிந்து எழுவேன் எனக்கு அருள் புரியே –திரு வெள்ளறை நின்றானே -5-3-9-

வானவர் தம் உயிர் ஆளன் ஒலி திரை நீர்ப் பவ்வம் கொண்ட திருவாளன் -5-5-1-
மெய்ய மலை யாளன் வானவர் தம் தலையாளன் மராமரம் எழு எய்த வென்றிச் சிலையாளன் -5-5-2-
பூ மேல் மாது ஆளன் குடமாடி மது சூதன் மன்னார்க்காய் முன்னம் சென்ற தூது ஆளன் -5-5-6-
பேர் ஆளன் பேர் அல்லால் பேசாள் இப்பெண் பெற்றேன் என் செய்கேன் நான் தார் ஆளன்
தண் குடந்தை நகராளன் ஐவர்க்காய் அமரில் உய்த்த தேராளன்-5-5-7-
பிறவாத பேராளன் பெண்ணாளன் மண்ணாளன் விண்ணோர் தங்கள் அறவாளன்-5-5-8-

தன்னடைந்த எமர்கட்கும் அடியேற்கும் எம்மாற்கும் எம்மனைக்கும் அமரர்க்கு பிரானாரைக் கண்டது தென்னரங்கத்தே -5-6-8-

அடியேற்கு அணியனாய் வந்து என் சிந்தையுள் வெந்துயர் அறுக்கும் ஆயன் அன்று குன்றம் ஓன்று எடுத்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தான் -5-7-9-

நின் அடி இணை அடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்து அம்மானே -5-8-1/2/3/4/5/6/7/8–
உலகம் அளந்த பொன்னடியே யடைந்து உய்ந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத்து அம்மானே -5-8-9-

தன் தாள் அடைவரேல் அடிமை யாக்கும் செய்யலர் கமலம் ஓங்கு செறி பொழில் தென் திருப்பேர்
பையரவணையான் நாமம் பரவி நான் உய்ந்தவாறே -5-9-1-
செறி பொழில் தென் திருப்பேர் எங்கள் மால் இறைவன் நாமம் ஏத்தி நான் உய்ந்தவாறே -5-9-2-
அரவணை மேல் கருவரை வண்ணன் தென் பேர் கருதி நான் உய்ந்தவாறே -5-9-3-
தேனமர் பொழில்கள் சூழ்ந்த செறி வயல் தென் திருப் பேர் வானவர் தலைவன் நாமம் வாழ்த்தி நான் உய்ந்தவாறே -5-9-4-
நக்க அரி யுருவமாகி நகம் கிளர்ந்து இடந்து உகந்த சக்கரச் செல்வன் தென் பேர்த் தலைவன் தாள் அடைந்து உய்ந்தேனே -5-9-5-
நலம் கொள் நான் மறை வல்லார்கள் ஒத்து ஒலி ஏத்தக் கேட்டு மலங்கு பாய் வயல் திருப் பேர் மருவி நான் வாழ்ந்தவாறே -5-9-6-
தென் திருப் பேருள் வேலை வண்ணனார் நாமம் நாளும் வாய் மொழிந்து உய்ந்தவாறே -5-9-7-
தென் திருப் பேருள் மேவும் எம்பிரான் நாமம் நாளும் ஏத்தி நான் உய்ந்தவாறே -5-9-8-
திருப் பேர்ச் செங்கண் மாலொடும் வாழ்வார் சீல மா தவத்தார் சிந்தை யாளி என் சிந்தையானே -5-9-9-

தொண்டரும் அமரரும் பணிய நின்று அங்கு அண்டமொடு அகலிடம் அளந்தவனே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-1-
விண்ணவர் அமுதுண வமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமானே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-2-
நனி மலை சிலை வளைவு செய்து அங்கு அழல் நிற வம்பது வானவனே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-3-
அலை கடல் ஆலிலை வளர்ந்தவனே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-4-
ஓர் எழுத்துரு வானவனே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-5-
சீர் கெழு நான்மறை யானவனே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-6-
இருக்கினில் இன்னிசை யானவனே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-7-
உனது அடி அணுகுவன் நான் போது அலர் நெடு முடிப் புண்ணியனே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-8-
உன் கழல் அடைந்தேன் ஓதல் செய் நான் மறையாகி உம்பராதல் செய் மூவுரு வானவனே ஆண்டாய் –விண்ணகர் மேயவனே -6-1-9-

சிறந்தேன் நின்னடிக்கே அடிமை திருமாலே அறந்தானாய்த் திரிவாய் உன்னை என் மனத்தகத்தே
திரும்பாமல் கொண்டேன் திரு விண்ணகரானே -6-3-2-
சொல்லாய் திரு மார்பா உனக்காகித் தொண்டு பட்ட நல்லேனை வினைகள் நலியாமை நம்பு நம்பீ
மல்லா குடமாடீ மது சூதனே உலகில் சொல்லா நல்லிசையாய் திரு விண்ணகரானே -6-3-9-

நறையூர் நாம் தொழுதும் எழு நெஞ்சமே -6-4-ஒன்பது பாசுரங்களிலும்-கலிகன்றி சொல் மறவாது உரைப்பவர்
வானவர்க்கு இன்னரசர் ஆவரே-6-4-10-

ஆலிலை மேல் பள்ளி கூடினான் திருவடியே கூடகிற்பீர்–திரு நறையூர் மணி மாடம் -6-6-1-
ஈசன் எந்தை இணை அடிக்கீழ் இனிது இருப்பீர் திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே -6-6-2-
பாரகலம் திருவடியாப் பவனம் மெய்யா செவ்வி மாதிரம் எட்டும் தோளா அண்டம் திரு முடியா நின்றான் பால்
செல்லகிற்பீர் –திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே -6-6-3-
துகில் நுதியால் அவனதாகம் அங்குருதி பொங்குவித்தான் அடிக்கீழ் நிற்பீர் –திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே -6-6-4-
தன்னுருவில் மூர்த்தி மூன்றாய்த் தான் ஆயனாயினான் சரண் என்று உய்வீர் –திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே -6-6-6-
இலைத்தடத்த குழலூதி ஆயர் மாதர் இனவளை கொண்டான் அடிக்கீழ் எய்த கிற்பீர் –திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே -6-6-7-
வென்றிச் செருக்களத்துத் திறல் அழியச் செற்ற வேந்தன் சிரம் திணித்தான் திருவடி நும்
சென்னி வைப்பீர் –திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே -6-6-8-
தாராளன் தண்ணரங்க வாளன் பூ மேல் தனியாளன்–திரு நறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே -6-6-9-

ஆளும் பணியும் அடியேனைக் கொண்டான் –நறையூர் நின்ற நம்பியே -6-7-1-

திருமாலை எம்மானை நன்னீர் வயல் சூழ் நறையூரில் கண்டேனே 6-8-2-

திரு நறையூர்– திருவாளன் இணை அடியே அடை நெஞ்சே 6-9-1-/ அடி இணையே அடை நெஞ்சே 6-9-2-/3-/
குரை கழலே அடை நெஞ்சே 6-9-4-
இவ்வுலகு ஏழும் புகக் கரந்த திரு வயிற்றன் பொன்னடியே அடை நெஞ்சே 6-9-5-
மின் ஒத்த நுண் மருங்குல் மெல்லியலை திரு மார்வில் மன்னத்தான் வைத்து உகந்தான் மலர் அடியே அடை நெஞ்சே 6-9-6-
திரு நறையூர் –தார் தழைத்த துழாய் முடியின் தளிர் அடியே அடை நெஞ்சே 6-9-7-
திரு நறையூர் மலை யார்ந்த கோலம் சேர் மணி மாடம் மிக மன்னி நிலையாரே நின்றான் தன் நீள் கழலே அடை நெஞ்சே 6-9-8-
திரு நறையூர் பிறையாரும் சடையானும் பிரமனும் தொழுது ஏத்த இறையாகி நின்றான் தன் இணை அடியே அடை நெஞ்சே 6-9-9-

எனக்கு என்றும் தேனும் பாலும் அமுதுமாய திருமால் திரு நாமம் நானும் சொன்னேன்
நமரும் உரைமின் நமோ நாராயணமே -6-10-6-
நறையூர் நெடுமாலை நாவில் பரவி நெஞ்சில் கொண்டு நம்பி நாமத்தை –கலியன் ஒலி மாலை
மேவிச் சொல்ல வல்லார் பாவம் நில்லா வீயுமே –6-10-10-

நறையூர் நின்ற நம்பி பிறவாமை எனைப் பணி எந்தை பிரானே -7-1-1-
அற்றேன் அடியேன் உன்னையே அழைக்கின்றேன் பெற்றேன் அருள் தந்திடு என் எந்தை பிரானே -7-1-2-
நல்லாய் நர நாரணனே எங்கள் நம்பி சொல்லாய் யுன்னை யான் வணங்கித் தொழுமாறே -7-1-5-
இனியாய தொண்டரோம் பருகு இன்னமுதாய கனியே உன்னைக் கண்டு கொண்டு உய்ந்து ஒழிந்தேனே -7-1–6-
கதியேலில்லை நின்னருள் அல்லது எனக்கு நிதியே திரு நீர் மலை நித்திலத்தொத்தே பதியே பரவித் தொழும் தொண்டர்
தமக்கு கதியே உன்னைக் கண்டு கொண்டு உய்ந்து ஒழிந்தேனே -7-1-7-
வண்டார் பொழில் சூழ் நறையூர் நம்பிக்கு என்றும் தொண்டாய்க் கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை
தொண்டீர் இவை பாடுமின் பாடி நின்றாட உண்டே விசும்பு உத்தமம் இல்லை துயரே -7-1-10-

உள்ளே நின்றுருகி நெஞ்சம் உன்னை யுள்ளியக்கால் நள்ளேன் உன்னை யல்லால் நறையூர் நின்ற நம்பீயோ -7-2-1-
நாடேன்உன்னை அல்லால் நறையூர் நின்ற நம்பீயோ -7-2-2-
நன்மான ஒண் சுடரே நறையூர் நின்ற நம்பீ உன் மைம்மான வண்ணம் அல்லால் மகிழ்ந்து ஏத்த மாட்டேனே -7-2-3-
ஆண்டாய் என்று ஆதரிக்கப் படுவாய்க்கு நான் அடிமை பூண்டேன் என் நெஞ்சின் உள்ளே புகுந்தாயைப்
போகல் ஓட்டேன் நாண் தான் உனக்கு ஒழிந்தேன் நறையூர் நின்ற நம்பீயோ -7-2-5-
என்தாதை தாதை அப்பால் எழுவர் பழ வடிமை வந்தார் என் நெஞ்சின் உள்ளே வந்தாயைப் போகல் ஓட்டேன்
அந்தோ என்னாருயிரே அரசே அருள் எனக்கு நந்தாமல் தந்த எந்தாய் நறையூர் நின்ற நம்பீயோ -7-2-6-
யானாய் என் தனக்காய் அடியேன் மனம் புகுந்த தேனே தீங்கரும்பின் தெளிவே என் சிந்தை தன்னால்
நானே எய்தப்ப பெற்றேன் நறையூர் நின்ற நம்பீயோ -7-2-9-

எந்தையை எந்தை தந்தை தம்மானை எம்பிரானை எத்தால் மறக்கேனே -7-3-3-
அரங்கம் ஆளி என்னாளி விண்ணாளி-7-3-4-
காதல் செய்து என்னுள்ளம் கொண்ட கள்வனை இன்று கண்டு கொண்டேனே -7-3-8-

தாராளும் வரை மார்பன் தண் சேறை எம்பெருமான் உம்பராளும் பேராளன் பேரோதும் பெரியோரை ஒரு காலும் பிரிகிலேனே -7-4-4-
தண் சேறை எம்பெருமான் தாளை நாளும் உள்ளத்தே வைப்பாருக்கு இது காணீர் என்னுள்ளம் உருகுமாரே -7-4-9-

நெடியானே கடியார் கலி நம்பீ நின்னையே நினைந்து இங்கு இருப்பேனை கடியார் காளையர் ஐவர் புகுந்து
காவல் செய்த வக்காவலைப் பிழைத்து குடி போந்து உன்னடிக்கீழ் வந்து புகுந்தேன் கூறை சோறு இவை தந்து எனக்கு அருளி
அடியேனைப் பணி யாண்டுகொள் எந்தாய் அழுந்தூர் மேல் திசை நின்ற அம்மானே -7-7-8-

உய்வான் உன கழலே தொழுது எழுவேன் கிளி மடவார் செவ்வாய் மொழி பயிலும் சிறு புலியூர்ச் சல சயனத்து ஐவார்
அரவணை மேல் உறையமலா வருளாயே -7-9-8 —
கரு மா முகில் உருவா கனல் உருவா புனல் உருவா பெருமால் வரை யுருவா பிற உருவா நினதுருவா
திரு மா மகள் மருவும் சிறு புலியூர் சலசயனத்து அருமா கடலமுதே உனதடியே சரணாமே -7-9-9-

கண புரம் கை தொழும் பிள்ளையை பிள்ளை என்று எண்ணப் பெறுவரே–8-2-9-

வரை எடுத்த பெருமானுக்கு இழந்தேன் என் வரி வளையே-8-3-1-
கரி வெருவ மருப்பு ஓசித்தார்க்கு இழந்தேன் என் கன வளையே-2-
செங்கண் மால் அம்மானுக்கு இழந்தேன் என் செறி வளையே -3-
புனர் மருதம் இற நடந்தாற்கு இழந்தேன் என் பொன் வளையே -4-
தயிர் உண்ட வாய் துடைத்த மைந்தனுக்கு இழந்தேன் என் வரி வளையே -5-
யுகிரால் உடல் எடுத்த பெருமானுக்கு இழந்தேன் என் ஒளி வளையே -6-
உண்டு உமிழ்ந்த பெருமானுக்கு இழந்தேன் என் ஒளி வளையே -7-
செங்கமல நாபனுக்கு இழந்தேன் என் செறி வளையே -8-
பேராளர் பெருமானுக்கு இழந்தேன் என் பெய் வளையே -9-
கண்ண புரத்து எம்மடிகளை திரு மா மகளால் அருள் மாரி செழு நீர் ஆலி வள நாடன்
மருவார் புயல் கைக் கலிகன்றி மங்கை வேந்தன் ஒலி வல்லார் -8-6-10-

எம்மானை எம்பிரானை ஈசனை என் மனத்துள் அம்மானை அடியேன் அடைந்து உய்ந்து போனேனே-8-9-1-
கண்ண புரம் ஓன்று உடையானுக்கு அடியேன் ஒருவர்க்கு உரியேனோ -3-
மிக்கானை மறையாய் விரிந்த விளக்கை என்னுள் புக்கானைப் புகழ் சேர் பொலிகின்ற பொன்மலையை
தக்கானைக் கடிகைத் தடம் குன்றின் மிசை இருந்த அக்காரக் கனியை அடைந்து உய்ந்து போனேனே -4-
அஞ்சேல் என்று அடியேனை ஆள் கொள்ள வல்லானை –வயலாலி மைந்தனையே -6-

உன்னை உகந்து உகந்து உன் தனக்கே தொண்டனேற்கு என் செய்கின்றாய் சொல்லு நால்வேதம் கண்ட கண்ண புரத்துறை அம்மானே -8-10-1-
மற்றும் ஓர் தெய்வம் உளது என்று இருப்பாரோடு உற்றிலேன் உற்றதும் உன்னடியார்க்கு அடிமை மற்று எல்லாம்
பேசிலும் நின் திரு எட்டு எழுத்தும் கற்று நான் கண்ண புரத்துறை யம்மானே -3-
நாட்டினாய் என்னை உனக்கு முன் தொண்டாக மாட்டினேன் அத்தனையே கொண்டு என் வல் வினையை
பாட்டினால் உன்னை என் நெஞ்சத்து இருந்தமை காட்டினாய் கண்ண புரத்துறை அம்மானே -9-
கண்ட சீர்க் கண்ண புரத்துறை அம்மானை கொண்ட சீர்த்த தொண்டன் கலியன் ஒலி மாலை -10-

அண்டத்து அமரர் பணிய நின்றார் அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா -9-2-9–

என்னை நைவித்து எழில் கொண்டு அகன்ற பெருமான் இடம் –அழகாய புல்லாணியே -9-3-1-
உருகி நெஞ்சே நினைந்து இங்கு இருந்து என் –புல்லாணியே -2-
ஏது செய்தால் மறக்கேன் –புல்லாணியே -3-
மங்கை நல்லாய் தொழுதும் எழு –புல்லாணியே -4-
உணரில் உள்ளம் சுடுமால் வினையேன் தொழுதும் எழு –புல்லாணியே -5-
எள்கி நெஞ்சே நினைந்து இங்கு மா மலர் பாத நாளும் பணிவோம் என் தொழுதும் எழு –புல்லாணியே -6-
பரவி நெஞ்சே தொழுதும் எழு –புல்லாணியே -7-
நாம் தொழுதும் எழு –புல்லாணியே -8-
ஓதி நாமம் குளித்து உச்சி தன்னால் ஒளி நமக்கே நலமாதலில்–புல்லாணியே -9-

பூவார் மணம் கமழும் புல்லாணி கை தொழுதேன் -9-4-

முற்று உலகு ஆளி நின்ற குறுங்குடிக்கே என்னை யுய்த்திடுமின் -9-5-10-

அந்தமாய் ஆதியாய் ஆதிக்கும் ஆதியாய் ஆயனாய மைந்தனார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே -9-10-1-
தெள்ளியார் கை தொழும் தேவனார் மா முந்நீர் அமுது தந்த வள்ளலார் வல்லவாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே -9-

இண்டையும் புனலும் கொண்டு இடையின்றி எழுமினோ தொழுதும் என்று இமையோர் அண்டரும் பரவ அரவணைத் துயின்ற
சுடர் குடிக் கடவுள் தம் கோயில் –மாலிருஞ்சோலை வணங்குதும் வா மட நெஞ்சே -9-8-2-
எந்தை பெம்மானார் இமையவர் தலைவர் எண்ணி முன் இடம் கொண்ட கோயில் –மாலிருஞ்சோலை -9-8-9-

வட மா மதுரைப் பிறந்தான் தேசம் எல்லாம் வணங்கும் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற கேசவ நம்பி
தன்னைக் கெண்டை ஒண் கண்ணி காணுங்கொலோ -9-9-6-
திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற வள்ளலை வாழ் நுதலாள் வணங்கித் தொழ வல்லள் கொலோ -7-
திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற மூர்த்தியைக் கை தொழவும் முடியும் கொலோ என் மொய் குழற்கே -8-
திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற நலம் திகழ் நாரணனை நணுகும் கொலோ என் நன்னுதலே -9-

எங்கள் எம்மிறை எம்பிரான் இமையோர்க்கு நாயகன் ஏத்த அடியவர் தங்கள் தம் மனத்துப் பிரியாத
அருள் புரிவான் –திருக் கோட்டியூரானே-9-10-1–
என்னை ஆளுடை எம்பிரான் -நா வலம் புவி மன்னர் வந்து வணங்க மாலுறைகின்றது இங்கு என
தேவர் வந்து இறைஞ்சும் திருக் கோட்டியூரானே -6-
அடியேனை ஆள் உகந்து ஈங்கு என்னுள் புகுந்தான் இமையோர்கள் தம் பெருமான்–திருக் கோட்டியூரானே -8-

பொன்னை மா மணியை அணியார்ந்ததோர் மின்னை வேங்கடத்து உச்சியில் கண்டு போய் என்னை ஆளுடை ஈசனை
எம்பிரான் தன்னை யாம் சென்று காண்டும் தண் காவிலே -10-1-2-
பத்தராவியைப் பால் மதியை அணித் தொத்தை மாலிருஞ்சோலைத் தொழுது போய் முத்தினை மணியை
மணி மாணிக்க வித்தினை சென்று விண்ணகர்கே காண்டுமே -8-
பெற்றம் ஆளியைப் பேரில் மணாளனை -10-

நம் பெண்மை சிந்தித்து இராது போய் தூ மலர் நீர் கொடு தோழி நாம் தொழுது ஏத்தினால்
கார் முகில் வண்ணரைக் கண்களால் காணலாம் கொலோ -11-2-9-

தென்னிலங்கை ஈடழித்த தேவர்க்கு இது காணீர் என்னிலங்கு சங்கோடு எழில் தோற்று இருந்தேனே -11-3-1-
இமையோர் தொழுது இறைஞ்சி கைத்தாமரை குவிக்கும் கண்ணன் என் கண்ணனையே -6-
முகில் வண்ணன் பொன்னம் சேர் சேவடி மேல் போது அணியப் பெற்றோமே -9-

ஆதி முன் ஏனமாகி யரணாய மூர்த்தி யது நம்மை ஆளும் அரசே-11-4-3-
அந்தரம் ஏழு னூடு செல யுய்த்த பாதமது நம்மை ஆளும் அரசே –5-
பெரு நிலம் உண்டு உமிழ்ந்த பெரு வாயாராகியவர் நம்மை யாள்வர் பெரிதே -6-
அன்னமதாய் இருந்து அங்கு அற நூலுரைத்தவது நம்மை யாளும் அரசே -8-

திரு வயிற்றில் வைத்து உம்மை உய்யக் கொண்ட கனிக்களவத் திரு வுருவத்து ஒருவனையே கழல் தொழுமா கல்லீர்களே-11-6-4-
உலகு அளந்த உம்பர் கோமான் பேராளன் பேரான பேர்கள் ஆயிரங்களை பேசீர்களே –5-
உலகம் ஏழும் உண்டு ஒத்த திரு வயிற்றின் அகம்படியில் வைத்து உம்மை உய்யக் கொண்ட கொண்டல்
கைம் மணி வண்ணன் தன் குடந்தை நகர் பாடி ஆடீர்களே -11-6-9-

தேனோடு வண்டாலும் திருமாலிருஞ்சோலை தான் இடமாகக் கொண்டான் தட மலர்க் கண்ணிக்காய் ஆன் விடை ஏழு
அன்று அடர்த்தார்க்கு ஆளானார் அல்லாதார் மானிடர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே -11-7-9-

அணியார் பொழில் சூழ் அரங்க நகர் அப்பா துணியேன் இனி நின்னருள் அல்லது எனக்கு மணியே மணி மாணிக்கமே
மது சூதா பணியாய் எனக்கு உய்யும் வகை பரஞ்சோதி -11-8-8-

———————-

இரும்பு அகன்று உண்ட நீர் போல் எம்பெருமானுக்கு என் தன் அரும் பெறல் அன்பு புக்கிட்டு
அடிமை பூண்டு உய்ந்து போனேன் –திருக் குறும் தாண்டகம் -4-
பத்திமைக்கு அன்புடையேன் ஆவதே பணியாய் எந்தாய் முத்து ஒளி மரகதம் முழங்கு ஒளி முகில் வண்ணா
என் அத்த நின்னடிமை யல்லால் யாதும் ஒன்றும் இலேனே -10-
தொண்டு எல்லாம் பரவி நின்னைத் தொழுது அடி பணியுமாறு கண்டு தான் கவலை தீர்ப்பான் ஆவதே பணியாய் எந்தாய் -11-
ஆவியை அரங்க மாலை அழுக்கு உடம்பு எச்சில் வாயால் தூய்மையில் தொண்டனேன் நான் சொல்லினேன் தொல்லை நாமம் -12-
வானவர் தங்கள் கோனும் மலர் மிசை அயனும் நாளும் தே மலர் தூவி ஏத்தும் சேவடிச் செங்கண் மாலை -20-

————————————–

எந்தை தளிர் புரையும் திருவடி என் தலை மேலவே –திரு நெடும் தாண்டகம் -1-
மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற எந்தை மலர் புரையும் திருவடியே வணங்கினேன் -5-
பூம் கோவலூர் தொழுதும் போது நெஞ்சே -6-/-7 –
தண் காலும் தண் குடந்தை நகரும் பாடித் தண் கோவலூர் பாடி ஆடக் கேட்டு நங்காய் நம் குடிக்கு
இதுவோ நன்மை எண்ண நறையூரும் பாடுவாள் நவில்கின்றாளே -17-
பார் இடந்து பாரை யுண்டு பார் உமிழ்ந்து பார் அளந்து பாரை ஆண்ட பேராளன் பேரோதும்
பெண்ணை மண் மேல் பெரும் தவத்தள் என்று அல்லால் பேசலாமே -20-
என் மனமும் கண்ணும் ஓடி எம்பெருமான் திருவடிக் கீழ் அணைய இப்பால் கை வளையும் மேகலையும் காணேன்
கண்டேன் கன மகரக் குலை இரண்டும் நான்கு தோளும்-22-
என் பொரு கயல் கண்ணீர் அரும்பப் புலவி தந்து புனல் அரங்கமூர் என்று போயினாரே -24-
என் நலனும் என் நிறைவும் என் சிந்தையும் என் வளையும் கொண்டு என்னை ஆளும் கொண்டு —
புனல் அரங்கமூர் என்று போயினாரே -25-
தண் குடந்தைக் கிடந்த மாலை நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே -29-

———————————————–

உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் யவனவன் மயர்வற மதிநலம் அருளினன் யவனவன்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி யவனவன் துயரறு சுடர் அடி தொழுது எழு என் மனனே –திருவாய் மொழி -1-1-1-

உள்ளம் உரை செயல் உள்ள யிம்மூன்றையும் உள்ளிக் கெடுத்து இறை யுள்ளில் ஒடுங்கி -1-2-8-
எண் பெருக்கு அந்நலத்து ஒண் பொருள் ஈறிலா வண் புகழ் நாரணன் திண் கழல் சென்றே -10-

நும் இரு பசை அறுத்து நன்று என நலம் செய்வது அவனுடை நம்முடை நாளே -1-3-7-
மனனகமல மறக் கழுவி நாளும் நம் திருவுடை யடிகள் தம் நலம் கழல் வணங்கி
மாளும் ஓர் இடத்திலும் வணக்கொடு மாள்வது வளமே -8-

முன் செய்த முழு வினையால் திருவடிக் கீழ் குற்றேவல் முன் செய்ய முயலாதேன் அகல்வதுவோ விதியினமே -1-4-2-
நாடாத மலர் நாடி நாடொறும் நாரணன் தன் வாடாத மலரடிக் கீழ் வைக்கவே வகுக்கின்று –9-

பரிவதில் யீசனைப் பாடி விரிவது மேவலுறுவீர் பிரிவகை இன்றி நன்னீர் தூய் புரிவதுவும் புகை பூவே -1-6-1-
மதுவார் தண்ணம் துழாயான் முது வேத முதல்வனுக்கு எதுவேது என் பணி என்னாது அதுவே ஆள் செய்யுமீடே -2-
நீள் கடல் சூழ் இலங்கைக் கோன் தோள்கள் தலை துணி செய்தான் தாள்கள் தலையில் வணங்கி நாள் கடலைக் கழிமினே -7-
கழிமின் தொண்டீர்கள் கழித்து தொழுமின் அவனைத் தொழுதால் வழி நின்ற வல்வினை மாள்வித்து அழிவின்றி ஆக்கம் தருமே -8-

அகலில் அகலும் அணுகில் அணுகும் புகலும் அரியன் பொருவல்லன் எம்மான்
நிகரில் அவன் புகழ் பாடி இளைப்பிலம் பகலும் இரவும் படிந்து குடைந்தே -1-8-10-

நெற்றியில் நின்று என்னை ஆளும் நிரை மலர்ப் பாதங்கள் சூடி கற்றைத் துழாய் முடிக் கோலக் கண்ணபிரானைத் தொழுவார்-1-9-10-

எம்பிரானை எந்தை தந்தை தந்தைக்கும் தம்பிரானை தண் தாமரைக் கண்ணனை கொம்பராவு
நுண்ணேர் இடை மார்வனை எம்பிரானைத் தொழாய் மட நெஞ்சமே-1-10-3-
எந்தையே என்றும் எம்பெருமான் என்றும் சிந்தையுள் வைப்பன் சொல்லுவன் பாவியேன் –7–

தோற்றோம் மட நெஞ்சம் எம்பெருமான் நாரணற்கு எம் ஆற்றாமை சொல்லி -2-1-7-

என்னைப் பெற்ற அத்தாயாய்த் தந்தையாய் அறியாதது அறிவித்த அத்தா நீ செய்தன அடியேன் அறியேனே -2-3-2-
அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக் கண் அன்பு செய்வித்து அறியா மா மாயத்து அடியேனை வைத்தாயால் -3-
பரமன் பவித்ரன் சீர் செடியார் நோய்கள் கெடப் படிந்து குடைந்தாடி அடியேன் வாய் மடுத்துப் பருகிக் களித்தேனே-9-

தன் முடிவு ஓன்று இல்லாத தண் துழாய் மாலையனை என் முடிவு காணாதே என்னுள் கலந்தானை
சொல் முடிவு காணேன் நான் சொல்லுவது என் சொல்லீர் -2-5-8-

எம்பிரானைப் பொன் மலையை நா மருவி நன்கு ஏத்தி யுள்ளி வணங்கி நாம் மகிழ்ந்தாட
நா வலர் பா மருவி நிற்கத் தந்த பான்மையே வள்ளலே -2-6-3-
வெள்ளமே புரை நின் புகழ் குடைந்து ஆடிப் பாடிக் கழித்து உகந்து உகந்து உள்ள நோய்கள் எல்லாம் துரந்து உய்ந்து போந்து இருந்தே –4-
உனது அந்தமில் அடிமை அடைந்தேன் விடுவேனோ -5-
உன்னைத் சிந்தை செய்து செய்து உன் நெடு மா மொழி இசை பாடி யாடி என் முன்னைத் தீ வினைகள் முழு வேர் அரிந்தனன் யான்-6-

வேத மயன் காரணம் கிரிசை கருமம் இவை முதல்வன் எந்தை -2-7-2-
தேவும் தன்னையும் பாடி யாடத்திருத்தி என்னைக் கொண்டு என் பாவம் தன்னையும் பாறக் காய்த்து
எமர் எழு எழு பிறப்பும் மேவும் தன்மையமாக்கினான் வல்லன் எம்பிரான் வீட்டுவே -4-
ஊழி ஊழி தொறும் எதிர் சூழல் புக்கு எனைத்தோர் பிறப்பும் எனக்கே அருள்கள் செய்ய
விதி சூழ்ந்ததால் எனக்கேல் அம்மான் திரிவிக்ரமனையே -6-
பரவிப் பணிந்து பல்லூழி யூழி நின் பாத பங்கயமே மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய் வல்லை காண் என் வாமனனே -7-
என்னைத் தீ மனம் கெடுத்தாய் உனக்கு என் செய்கேன் என் சிரீதரனே -8-

மகிழ் கொள் சிந்தை சொல் செய்கை கொண்டு என்றும் மகிழ்வுற்று உன்னை வணங்க வாராயே-2-9-6-
யானே நீ என்னுடைமையும் நீயே வானே ஏத்தும் எம் வானவர் ஏறே -2-9-9-

மாலிருஞ்சோலை பதியது வேத்தி எழுவது பயனே -2-10-2-
மாலிருஞ்சோலை வல முறை எய்தி மருவுதல் வலமே-7-
மாலிருஞ்சோலை வலம் செய்து நாளும் மருவுதல் வழக்கே -8-

சொல்லாய் யான் உன்னைத் சார்வதோர் சூழ்ச்சியே -3-2-3-

ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா வடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்
தெழி குரல் அருவித் திரு வேங்கடத்து எழில் கொள் சோதி எந்தை தந்தை தந்தைக்கே -3-3-1-
பரன் சென்று சேர் திரு வேங்கட மா மலை ஒன்றுமே தொழ நம் வினை ஓயுமே -8-

ஆதுமில் காலத்து எந்தை அச்சுதன் அமலனையே -3-4-4-

எம்மானைச் சொல்லிப்பாடி எழுந்தும் பறந்தும் துள்ளாதார் தம்மால் கருமம் என் சொல்லீர் தண் கடல் வட்டத்துள்ளீரே -3-5-1 –
வட திருவேங்கடத்து எந்தை பேர் பல சொல்லிப் பிதற்றி பித்தர் என்றே பிறர் கூற -8-
தேவபிரானை ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடி பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே -10-

அன்று தேர் தடவிய பெருமான் கனை கழல் காண்பது என்று கொள் கண்களே -3-6-10–

ஆளும் பரமனைக் கண்ணனை ஆழிப் பிரான் தன்னை தோளுமோர் நன்குடைத் தூ மணி வண்ணன் எம்மான் தன்னை -3-7-2-
தன்மை பெறுத்தித் தன் தாளிணைக் கீழ் கொள்ளும் அப்பனை -7-

ஆவியே ஆரமுதே என்னை யாளுடை தூவியம் புள்ளுடையாய் சுடர் நேமியாய் -3-8-7-

திரு வேங்கடத்து என்னானை என்னப்பன் எம்பெருமான் உளனாகவே -3-9-1-
ஓர் ஆயிரம் பேருமுடைய பிரானை அல்லால் மற்று யான்கிலேன்-7 –

எல்லையில் மாயனைக் கண்ணனைத் தாள் பற்றி யானோர் துக்கமிலனே-3-10-8-

தேசமான அணிகலனும் என் கை கூப்புச் செய்கையே ஈசன் ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த எந்தை ஏக மூர்த்திக்கே -4-3-2-
நின் பூம் தண் மாலை நெடும் முடிக்குப் புனையும் கண்ணி எனது உயிரே -6-
கோல மாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலமன்ன குரை கழலே -6-
உன் உரை கொள் சோதித் திரு உருவம் என்னதாவி மேலதே–7-

வீற்றிருந்து ஏழுலகும் தனிக்கோல் செல்ல வீவில் சீர் ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் அம்மானை -4-5-1-
குன்றம் ஒன்றால் மழை காத்த பிரானைச் சொல்மாலைகள் நன்று சூட்டும் விதி எய்தினான் என்ன குறை நமக்கே -4-5-7-
தண் தாமரை சுமக்கும் பாத்தப்பெருமாள்ச சொல் மாலைகள் சொல்லுமாறு அமைக்க வல்லேற்கு இனி யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே -8-
குடமாடியை வானைக்கோனை கவி சொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறுண்டே-9-
கண்டவாற்றால் தனதே யுலகு என நின்றான் தன்னை வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே -10-
வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே-11-

தொழுது ஆடித் தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆள் செய்து நோய் தீர்ந்த வழுவாத தோள் புகழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்-4-6-11-

தழுவி நின்ற காதல் தன்னால் தாமரைக் கண்ணன் தன்னை குழுவு மாடத் தென் குருகூர் மாறன் சடகோபன் சொல் -4-7-11-

ஏறு ஆளும் இறையோனும் திசைமுகனும் திரு மகளும் கூறு ஆளும் தனியுடம்பன் -4-8-1–
பணி மானம் பிழையாமே அடியேனைப் பணி கொண்ட மணி மாயன்- 4-8-2-

கடல் வண்ணா அடியேனை பாண்டே போல் கருதாது உன்னடிக்கே கூய்ப் பணி கொள்ளே -4-9-3-
வெறித் துளப முடியானே வினையேனை யுனக்கு அடிமை அறக் கொண்டாய் இனி என் ஆரமுதே கூய் அருளாயே -4-9-6-

கூடி வானவர் ஏத்த நின்ற திருக் குருகூர் அதனுள் ஆடு புட் கொடி யாதி மூர்த்திக்கு அடிமை புகுவதுவே -4-10-7-
உறுவது ஆவது –திருக் குருகூர் அதனுள் கூறிய மாணுருவாகிய நீள் குடக் கூத்தனுக்கு ஆள் செய்வதே -10-
ஆள் செய்து ஆழிப் பிரானைச் சேர்ந்தவன் வண் குருகூர் நகரான் நாள் கமழ் மகிழ் மாலை மார்பினன் மாறன் சடகோபன் -11-

என் கண் மலினம் அறுத்து என்னைக் கூவி யருளாய் கண்ணனே -5-1-4-
தேவார் கோலத்தோடும் திருகி சக்கரம் சங்கினொடும் ஆவா என்று அருள் செய்து அடியேனோடும் ஆனான் -9-
ஆனான் ஆளுடையான் என்று அஃதே கொண்டு உகந்து வந்து தானே இன்னருள் செய்து என்னை முற்றவும் தானானான் -10-

பேரமர் காதல் கடல் புரைய விளைவித்த காரமர் மேனி நம் கண்ணன் தோழீ கடியனே -5-3-4-
பின் நின்ற காதல் நோய் நெஞ்சம் பெரிதடுமால் முன் நின்று இரா ஊழிக் கண் புரைய மூடிற்றால் -5-4-6-
கழிய மிக்கதோர் காதல் இவள் என்று அன்னை காண கொடாள் வழுவில் கீர்த்தித் திருக் குறுங்குடி நம்பியை நான் கண்ட பின் -5-5-10–

எம் கார் முகில் வண்ணா பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி அடிமை கொண்டாய் -5-7-3-
என்றும் என்னை ஆளுடை வான நாயகனே மணி மாணிக்கச் சுடரே –6-

எம்மானே என் வெள்ளை மூர்த்தி என்னை ஆள்வானே -5-8-2-
நால் தோள் எந்தாய் யுனது அருளே பிரியா வடிமை என்னைக் கொண்டாய் குடந்தைத் திருமாலே -5-8-7-
இசைவித்து என்னை யுன் தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மானே –9-

திரு வல்ல வாழ் கன்னலங்கட்டி தன்னைக் கனியின் இன்னமுதம் தன்னை
என் நலம் கொள் சுடரை என்று கொல் கண்கள் காண்பதுவே -5-9-5–

அது விது வுது என்னாலாவன வல்ல என்னை யுன் செய்கை நைவிக்கும் -5-10-2-
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் நமக்கு என்று நாடொறும் ஏக சிந்தையனாய்க்
குருகூர்ச் சடகோபன் மாறன் ஆக நூற்ற வந்தாதி -5-10-11-

திரு வண் வண்டூர் உறையும் கை கொள் சக்கரத்து என் கனிவாய்ப் பெருமானைக் கண்டு கைகள் கூப்பிச் சொல்லீர் -6-1-1-
நாதன் ஞாலம் எல்லாம் உண்ட நம்பெருமானைக் கண்டு பாதம் கை தொழுது பனியீர் அடியேன் திறமே -6-1-2-
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எலக் சேற்று உகந்த ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளன் என்மின்களே–10-

இன்று இவ்வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச் சுடர்-6-2-10–

பல்வகையும் பரந்த பெருமான் என்னை ஆள்வானை செல்வம் மல்குடித் திரு விண்ணகர்க் கண்டேனே -6-3-1-
கண்டு கோடற்கரிய பெருமான் என்னை ஆள்வானூர் தெண் திரைப் புனல் சூழ் திரு விண்ணகர் நன்னகரே -2-
திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான் என் சரண் என் கண்ணன் என்னை யாளுடை என்னப்பனே -8-
திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த வைப்பான் தன்னொப்பார் இல்லப்பன் தந்தனன் தனதாள் நிழலே -9-
திரு விண்ணகர் மன்னு பிரான் கழல்கள் அன்றி மற்றோர் களை கண் இலம் காண்மின்களே -10-

மாயக் கோலப்பிரான் தன் செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு இவ்வுலகம் நிகரே -6-4-2-

வடகரை வண் தொலை வில்லி மங்கலம் கரும் தடம் கண்ணி கை தொழுத அந்நாள் தொடங்கி இந்நாள் தொறும்
இருந்து இருந்து அரவிந்த லோசன என்று என்றே நைந்து இரங்குமே -6-5-8-
தொலை வில்லி மங்கலம் என்று தன் கரங்கள் கூப்பித் தொழும் அவ்வூர்த் திரு நாமம் கற்றதற் பின்னையே –6-6-9-
பின்னை கொல் நில மா மகள் கொல் திரு மகள் கொல் பிறந்திட்டாள்-10-
சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையினாலும் தேவபிரானையே தந்தை தாய் என்று அடைந்த வண் குருகூர் சடகோபன் –11-

உண்ணும் சோறு பருகு நீர் தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணன் எம்பெருமான் என்று என்றே கண்கள் நீர்கள் மல்கி -6-7-1-
அனைத்துலகும் உடைய அரவிந்த லோசனனை தினைத்தனையும் விடாள் அவள் சேர் திருக் கோளூருக்கே-6-7-10-

முன்னுலகங்கள் எல்லாம் படைத்த முகில் வண்ணன் கண்ணன் என் நலம் கொண்ட பிரான் தனக்கு என் நிலைமை யுரைத்தே 6-8-1-

கோலத் திரு மா மகளோடு உன்னைக் கூடாதே சாலப் பல நாள் அடியேன் இன்னம் தளர்வேனோ -6-9-3-
தாவி வையம் கொண்ட தடம் தாமரைகட்கே கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ -9-
அளவில் இன்பம் சேர்ந்தாலும் மறுகால் இன்றி மாயோன் உனக்கே யாளாகும் சிறு காலத்தை யுறுமோ அந்தோ தெரியிலே -10-

திலதம் உலக்குக்காய் நின்ற திரு வேங்கடத்து எம்பெருமானே குல தொல்லடியேன் உனபாதம் கூடுமாறு கூறாயே -6-10-1-
திரு வேங்கடத்தானே பூவார் கழல்கள் அருவினையேன் பொருந்துமாறு புணராயே -4-
திருவேங்கடத்தானே புகல் ஓன்று இல்லா வடியேன் உன்னடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -10-

எண்ணிலாப் பெரு மாயனே இமையோர்கள் ஏத்தும் உலகம் மூன்றுடை அண்ணலே யமுதே யப்பனே என்னை ஆள்வானே -7-1-1-

கட்கிலீ யுன்னைக் காணுமாறு அருளாய் காகுத்தா கண்ணனே என்னும் திட் கொடி மதிள் சூழ்
திருவரங்கத்தாய் இவள் திறத்து என் செய்திட்டாயே -7-2-3-
முடிவிலள் தனக்கு ஓன்று அறிகிலேன் என்னும் மூ வுலகு ஆளியே என்னும் -10-

கொண்ட என் காதலுக்கு உரைக்கில் தோழீ மண் திணி ஞாலமும் ஏழு கடலும் நீள் விசும்பும் கழியப் பெரிதால்-7-3-8-

வார்த்தை அறிபவர் மாயவர்க்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ -7-5-10-

என்னுடைக் கோவலனே என் பொல்லாக் கரு மாணிக்கமே -7-6-5-

என்னை ஆளும் கண்ணா இன்னதோர் தன்மையை என்று உன்னை யாவர்க்கும் தேற்றரியை -7-8-8-

என்னைத் தன்னாக்கி என்னால் தன்னை உறப் பல வின் கவி சொன்ன உதவிக்கே -7-9-9-

இன்பம் பயக்க எழில் மாதர் மாதரும் தானும் இவ்வேழு உலகை இன்பம் பயக்க வினிதுடன் வீற்று இருந்து ஆள்கின்ற எங்கள் பிரான் –7-10-1-
திரு வாறன் விளை மா கந்த நீர் கொண்டு தூவி வலம் செய்து கை தொழக் கூடுங்கொலோ -2-
என்றும் எப்போதும் என் நெஞ்சம் துதிப்ப உள்ளே இருக்கின்ற பிரான் நின்ற வணி திருவாறன் விளை என்னும் நீள் நகரம் அதுவே -6-
அன்றி மற்று ஓன்று இலன் சரண் என்று அகலிரும் பொய்கையின் வாய் நின்று தன் நீள் கழல் ஏத்திய ஆனையின் நெஞ்சிடர் தீர்த்த பிரான் -8-
திருவாறன் விளையதனை மேவி வலம் செய்து கை தொழக் கூடுங்கொல் என்னும் என் சிந்தனையே -9-
சிந்தையினால் சொல்லினால் செய்கையால் நிலத்தேவர் குழு வணங்கும் சிந்தை மகிழ் திரு வாறன் விளை யுறை தீர்த்தனுக்கு அற்ற பின்னே -10-

தேவிமார் ஆவார் திருமகள் பூமி ஏவ மற்ற அமரர் ஆள் செய்வார் -8-1-1-
எங்கு வந்துறுகோ என்னை ஆள்வானே ஏழு உலகங்களும் நீயே -8-1-6-
வணங்குமாறு அறியேன் மனமும் வாசகமும் செய்கையும் யானும் நீ தானே –8-
பெரிய அப்பனைப் பிரமன் அப்பனை உருத்திரன் அப்பனை முனிவர்க்கு உரிய அப்பனை அமரர் அப்பனை உலகுக்கோர் தனி அப்பன் தன்னை -11-

கரணப் பல் படை பற்றறவோடும் கனலாழி அரணத்தின் படை ஏந்திய ஈசற்கு ஆளாயே -8-3-2-
ஆளும் ஆளார் அலையும் சங்கும் சுமப்பார் தாம் வாளும் வில்லும் கொண்டு பின் செல்வார் மற்று இல்லை -3-
ஒரு மா முதல்வா ஊழிப் பிரான் என்னை ஆளுடை கரு மா மேனியன் என்பன் என் காதல் கலக்கவே -9-

முன்னை வல்வினைகள் முழுதுடன் மாள என்னை ஆள்கின்ற எம்பெருமான் தென்திசைக்கு அணி கொள்
திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றாங்கரை மீ பால் நின்ற எம்பெருமான் -8-4-3-

கொண்டல் வண்ணா குடக்கூத்தா வினையேன் கண்ணா கண்ணா என் அண்ட வாணா என்று என்னை ஆளக் கூப்பிட்டு அழைத்தக்கால் -8-5-6-
உன் வையம் தாய மலரடிக்கீழ் முந்தி வந்து யான் நிற்ப முகப்பே கூவிப் பணி கொள்ளாய் -7-

எல்லியும் காலையும் தன்னை நினைந்து எழ நல்ல வருள்கள் நமக்கே தந்து அருள் செய்வான் -8-6-1-

இருந்தான் கண்டு கொண்டு எனது ஏழை நெஞ்சு ஆளும் திருந்தாதவோர் ஐவரைத் தேய்ந்தற மன்னி பெரும் தாள் களிற்றுக்கு
அருள் செய்த பெருமான் தரும் தான் அருள் தான் இனி யான் அறியேனே -8-7-2-
அறியேன் மற்று அருள் என்னை ஆளும் பிரானார் வெறிதே அருள் செய்வார் செய்வார்கட்க்கு உகந்து -8-

எண்டிசையும் கீழும் மேலும் முற்றவும் உண்ட பிரான் தொண்டரோமாய் உய்யல் அல்லால் இல்லை கண்டீர் துணையே -9-1-1-

பண்டை நாளாலே நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும் கொண்டு நின் கோயில் சீய்த்துப் பல் படி கால் குடி குடி
வழி வந்து ஆள் செய்யும் தொண்டரோர்க்கு அருளிச் சோதி வாய் திறந்து உன் தாமரைக் கண்களால் நோக்காய் -9-2-1-
குடிக்கிடந்து ஆக்கம் செய்து நின் தீர்த்த அடிமைக் குற்றேவல் செய்து உன் பொன்னடிக் கடவாதே வழி வருகின்ற அடியரோர்க்கு அருளி -2-
தொடர்ந்து குற்றேவல் செய்து தொல்லடிமை வழி வரும் தொண்டரோர்க்கு அருளி -3-
புளிங்குடிக் கிடந்து வரகுணமங்கை இருந்து வைகுந்தத்துள் நின்று தெளிந்த என் சிந்தை அகம் கழியாதே என்னை ஆள்வாய் எனக்கு அருளி -4-
எம்மிடர் கடிந்து இங்கு என்னை ஆள்வானே -7-
வடிவிணை யில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை கொடு வினையேனும் பிடிக்க நீ ஒரு நாள் கூவுதல் வருதல் செய்யாயே -10-

தொழுது மா மலர் நீர் சுடர் தூபம் கொண்டு எழுதும் என்னும் இது மிகை யாதலில் பழுதில் தொல் புகழ்ப்
பாம்பணைப் புள்ளியாய் தழுவுமாறு அறியேன் உன தாள்களே -9-3-9-

அடியான் இவன் என்று எனக்கு ஆரருள் செய்யும் நெடியானை நிறை புகழ் அஞ்சிறைப் புள்ளின் கொடியானை
குன்றாமல் உலகம் அளந்த அடியானை அடைந்து அடியேன் உய்ந்தவாறே -9-4-10-

உருகுமால் நெஞ்சம் உயிரின் பரமன்றி பெருகுமால் வேட்கையும் என் செய்கேன் தொண்டனேன்
தெருவெல்லாம் காவி கமழ் திருக் காட்கரை மருவிய மாயன் தன் மாயம் நினைதொறே -9-6-1-
தென் காட்கரை என்னப்பா நினைகிலேன் நான் உனக்கு ஆள் செய்யும் நீர்மையே -2-
ஆள் கொள்வான் ஒத்து என்னாருயிர் உண்ட மாயனால் கோள் குறைபட்டது என்னாருயிர் கோள் உண்டே -7-
தென் காட்கரை என் அப்பருக்கு ஆள் அன்றே பட்டது என்னாருயிர் பட்டதே -8-

நாளேல் அறியேன் எனக்குள்ளன நானும் மீளா வடிமைப் பணி செய்யப் புகுந்தேன் -9-8-4-
நாவாய் யுறைகின்ற என் நாரண நம்பீ ஆவா வடியான் இவன் என்று அருளாயே -7–
அடியேனைப் பொருளாக்கி உன் பொன்னடிக் கீழ்ப் புக வைப்பாய் மருளே இன்றி உன்னை
என் நெஞ்சகத்து இருத்தும் தெருளே தரு தென் திரு நாவாய் என் தேவே -8-
மூவர் முதல்வன் ஒரு மூவுலகு ஆளி தேவன் விரும்பி யுறையும் திரு நாவாய் -9-

மாலை நண்ணித் தொழுது எழுமினோ வினைகெட காலை மாலை கமல மலரிட்டு நீர் வேலை மோதும்
மதிள் சூழ் திருக் கண்ண புரத்து ஆலின் மேல் அமர்ந்தான் அடி இணைகளே-9-10-1-
பாதம் நாளும் பணியத் தணியும் பிணி –9-
குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் பாடலான தமிழ் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும் பாடியாடி பணிமின் அவன் தாள்களே -11-

படர் கொள் பாம்பணைப் பள்ளி கொள்வான் திரு மோகூர் இடர் கெட அடி பரவுதும் தொண்டீர் வம்மினே -10-1-4-
திருமோகூர் சுற்றி நாம் வலம் செய்ய நம் துயர் கெடும் கடிதே -7-
குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்கள் வாய்த்த வாயிரத்துள் இவை வண் திரு மோகூர்க்கு
ஈத்த பத்து இவை ஏத்த வல்லார்க்கு இடர் கெடுமே -11-

அமரராய்த் திரிகின்றார்கட்கு ஆதி சேர் அனந்த புரத்து அமரர் கோன் அர்ச்சிக்கின்று அங்கு அப்பணி செய்வார் விண்ணோர்
நமர்களோ சொல்லக் கேண்மின் நாமும் போய் நணுக வேண்டும் குமாரனார் தாதை துன்பம் துடைத்த கோவிந்தனாரே -10-2-6–
வயல் அணி யனந்த புரம் கடைத்தலை சீய்க்கப் பெற்றால் கடுவினை களையலாமே -7-
எழில் அணி அனந்த புரம் படமுடை இரவில் பள்ளி பயின்றவன் பாதம் காண
நடமினோ நமர்கள் உள்ளீர் நாமும் உமக்கு அறியச் சொன்னோம் -8-
செறி பொழில் அனந்த புரம் தூம நல் விரை மலர்கள் துவளற வாய்ந்து கொண்டு
வாமனன் அடிக்கு என்று ஏத்த மாய்ந்து அரும் வினைகள் தாமே -9-
அனந்த புர நகர் எந்தைக்கு என்று சாந்தொடு விளக்கம் தூபம் தாமரை மலர்கள்
நல்ல ஆய்ந்து கொண்டு ஏத்த வல்லார் அந்தமில் புகழினாரே -10-

அடிச்சியோம் தலை மிசை நீ அணியாய் ஆழி யம் கண்ணா யுன் கோலப் பாதம் -10-3-6–

என்றும் திரு மெய்யம் யுறைகின்ற செங்கண்மால் நாளும் இருவினை கடிந்து இங்கு என்னை ஆள்கின்றானே -10-4-2-
ஆள்கின்றான் ஆழியான் ஆரால் குறைவுடையம் மீள்கின்றது இல்லை பிறவித்துயர் கடிந்தோம் -3-
பணி நெஞ்சே நாளும் பரமபரம்பரனை பிணி ஒன்றும் சாரா பிறவி கெடுத்து ஆளும் மணி நின்ற சோதி
மது சூதன் என் அம்மான் அணி நின்ற செம்பொன் அடல் ஆழியானே -7-

ஆள்வான் ஆழி நீர் கோள்வாய் அரவணையான் தாள் வாய் மலர் இட்டு நாள் வாய் நாடீரே -10-5-4–
நாடீர் நாள் தோறும் வாடா மலர் கொண்டு பாடீர் அவன் நாமம் வீடே பெறலாமே -5-
மாதவன் என்று என்று ஓத வல்லீரேல் தீது ஒன்றும் அடையா ஏதம் சாராவே -7-

தேன் ஏறு மலர்த்துளவம் திகழ் பாதன் செழும் பறவை தான் ஏறித் திரிவான தாளிணை என் தலை மேலே -10-6-5–
பிரியாது ஆள் செய் என்று பிறப்பு அறுத்து ஆள் அறக் கொண்டான் அரியாகி இரணியனை ஆகம் கீண்டான் அன்று
பெரியாருக்கு ஆள் பட்டக்கால் பெறாத பயன் பெறுமாறு வரி வாள் வாய் அரவணை மேல் வாட்டாற்றான் காட்டினானே -10-

செஞ்சொல் கவிகாள் உயிர் காத்து ஆள் செய்ம்மின் திரு மாலிருஞ்சோலை வஞ்சக கள்வன் மா மாயன் மாயாக் கவியாய் வந்து
என் நெஞ்சும் உயிரும் உள் கலந்து நின்றார் அறியா வண்ணம் என் நெஞ்சும் உயிரும் அவை யுண்டு தானே யாகி நிறைந்தானே -10-7-1-
திருமாலிருஞ்சோலை யானேயாகித் செழு மூ உலகும் தன் ஒரு மா வயிற்றினுள்ளே வைத்து
ஊழி யூழி தலை யளிக்கும் திருமால் என்னை ஆளுமால் -6-

பிடித்தேன் பிறவி கெடுத்தேன் பிணி சாரேன் மடித்தேன் மனை வாழ்க்கையில் நிற்பதோர் மாயையை
கொடிக் கோபுர மாடங்கள் சூழ் திருப் பேரான் அடிச் சேர்வது எனக்கு எளிதாயினவாறே -10-8-3-
உண்டு களித்தேற்கு உம்பர் என் குறை மேலைத் தொண்டு களித்து அந்தி தொழும் சொல்லுப் பெற்றேன்
வண்டு களிக்கும் பொழில் சூழ் திருப்பேரான் கண்டு களிப்பக் கண்ணுள் நின்று அகலானே -7-
உற்றேன் உகந்து பணி செய்து உனபாதம் பெற்றேன் இதே இன்னம் வேண்டுவது எந்தாய் -10-
குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்லார் தமிழ் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் வல்லார் தொண்டர் ஆள்வது சூழ் பொன் விசும்பே -11-

ஆண்மின்கள் வானகம் ஆழியான் தமர் என்று -10-9-6-

எனக்கு ஆராவமுதாய எனதாவியை இன்னுயிரை மனக்காராமை மன்னி யுண்டிட்டாய் இனி யுண்டு ஒழியாய்-10-10-6-
சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடிவில் பெரும் பாழாயோ சூழ்ந்து அதனில் பெரிய பர நன் மலர்ச் சோதியோ
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமேயோ சூழ்ந்து அதனில் பெரிய என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே -10-
அவா அறச் சூழ் அரியை அயனை அரனை அலற்றி அவா வற்று வீடு பெற்ற குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
அவாவில் அந்தாதிகளால் இவை யாயிரமும் முடிந்த அவாவில் அந்தாதி இப்பத்து அறிந்தார் பிறந்தார் உயர்ந்தே -11-

—————————————————

அரி வுருவும் ஆளுருவுமாகி –முதல் திருவந்தாதி -31-

திருமாலை செங்கண் நெடியானை எங்கள் பெருமானை –இரண்டாம் திருவந்தாதி -90-

முத்தீ மறையாவான் மா கடல் நஞ்சுண்டான் தனக்கும் இரையாவான் எங்கள் பிரான்–96-

எங்கள் பெருமான் இமையோர் தலைமகன் நீ -97-

எந்தை இணை அடிக்கே ஆளாய் மறவாது வாழ்த்துக என் வாய் –மூன்றாம் திருவந்தாதி -17-

திருமாலே செங்கண் நெடியானே எங்கள் பெருமானே -20-

திரு மா மணி வண்ணன் செங்கண் மால் எங்கள் பெருமான் அடி சேரப் பெற்று -59-

திருமலை மேல் எந்தைக்கு -63-

வேறு ஒருவர் இல்லாமை நின்றானை எம்மானை –நான்முகன் -4-

நாராயணன் என்னை ஆளி நரகத்துச் சேராமல் காக்கும் திருமால் -14-

அவன் என்னை ஆளி -30-

எம்பிரான் மன்னஞ்ச முன்னொரு நாள் மண்ணளந்தான் -58-

பொன் பாவை கேள்வா கிளர் ஒளி என் கேசவன் கேடு இன்றி ஆள்வாய்க்கு அடியேன் நான் ஆள் -59-

என்றும் திருவிருந்த மார்பன் சிரீதரனுக்கு ஆளாய் கருவிருந்த நாள் முதலாக் காப்பு -92-

இனி அறிந்தேன் ஈசற்கும் நான்முகற்கும் தெய்வம் இனி அறிந்தேன் எம்பெருமான் உன்னை இனி அறிந்தேன்
காரணன் நீ கற்றவை நீ கற்பவை நீ நற்கிரிசை நாரணன் நீ கன்கறிந்தேன் நான் -96-

பொங்கு முந்நீர் ஞாலப் பிரான் விசும்புக்கும் பிரான் மற்றும் நல்லோர் பிரான் கோலம் கரிய பிரான் எம் பிரான் –திருவிருத்தம் -39-

எப்பால் யவர்க்கும் எண்ணும் இடத்ததுவோ எம்பிரான் எழில் நிறமே -43-

எம்மீசர் விண்ணோர் பிரானார் மாசில் மலரடிக்கீழ் எம்மைச் சேர்விக்கும் வண்டுகளே-54-

இரண்டே அடியால் தாயவன் ஆய்க்குலமாய் வந்து தோன்றிற்று நம் இறையே -61-

வெண்ணெய்க்கு அன்று ஆய்ச்சி வன் தாம்புகளால் புடைக்க அலந்தானை எம்மானை என் சொல்லிப் புலம்புவனே -86-

அன்று உலகு ஈரடியால் தாவின வேற்றை எம்மானை எஞ்ஞான்று தலைப்பெய்வனே -89-

ஓர் ஆலிலைச் சேர்ந்த எம் பெரு மா மாயனை யல்லது ஒரு மா தெய்வம் மற்றுடையமோ யாமே –திருவாசிரியம் -7-

கருஞ்சோதிக் கண்ணன் கடல் புரையும் சீலப் பெருஞ்சோதிக்கு என் நெஞ்சு ஆள் பெற்று–பெரிய திருவந்தாதி -3-

உண்ணாட்டுத் தேசு அன்றே உள் வினையை அஞ்சுமே விண்ணாட்டை ஒன்றாக மெச்சுமே
மண்ணாட்டில் ஆராகி எவ்விழிவு உற்றானாலும் ஆளி யம் கைப் பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு -79-

தீராத சீற்றத்தால் சென்று இரண்டு கூறாக ஈரா வதனை இடர் கடித்தான் எம்பெருமான் –சிறிய திருமடல்

அட்ட புயகரத்து எம்மான் ஏற்றை என்னை மனம் கவர்ந்த ஈசனை வானவர் தம் முன்னவனை மூழிக் காலத்து விளக்கினை
அன்னவனை ஆதனூர் ஆண்டு அளக்கும் ஐயனை –இந்நிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால்
எம்பெருமான் தன்னருளும் ஆகமும் தாரானேல் -பெரிய திருமடல்-

அடியார்க்கு அமுதம் இராமானுசன் என்னை ஆள வந்து இப்படியில் பிறந்தது மற்றில்லை காரணம் பார்த்திடிலே–இராமானுச நூற்றந்தாதி -51-

அற்புதன் செம்மை இராமானுசன் என்னை ஆள வந்த கற்பகம் -53-

ஒள்ளிய நூல் கற்றார் பரவும் இராமானுசனைக் கருதும் உள்ளம் பெற்றார் யாவர் அவர் எம்மை நின்று ஆளும் பெரியவரே -86-

நினையார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை இந் நீணிலத்தே என்னை ஆள வந்த இராமானுசனை -90-

உன் தொண்டர்கட்கே அன்புற்று இருக்கும் படி என்னை ஆக்கி அங்கு ஆட்படுத்தே -107-

—————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி பல ஸ்ருதிகள் தொகுப்பு –

March 12, 2019

செந்நெலார் வயல் சூழ் திருக் கோட்டியூர் மன்னு நாரணன் நம்பி பிறந்தமை
மின்னு நூல் விட்டு சித்தன் விரித்த விப் பன்னு பாடல் வல்லார்க்கு இல்லை பாவமே–1-1-10-
ரச்யதையால் விசேஷஜ்ஞானர் ஆனவர்கள் எப்போதும் சொல்லும்படியான இப் படாலை சாபிப்ராயமாக வல்லவர்களுக்கு –
பகவத் அனுபவ விரோதியான பாபம் இல்லை –

சுருப்பார் குழலி யசோதை முன் சொன்ன திருப் பாத கேசத்தை தென் புதுவை பட்டன்
விருப்பால் உரைத்த இருபதோடு ஒன்றும் உரைப்பார் போய் வைகுந்தத்து ஒன்றுவர் தாமே -1-2-21-
இருபத்தொரு பாட்டையும் சாபிப்ரயமாக சொல்லுவார் என்னுதல் – பாவபந்தம் இல்லையே ஆகிலும் -சப்த மாதரத்தை சொல்லுவார் -என்னுதல் –
இவ் விஷயத்தை பரி பூர்ண அனுபவம் பண்ணலாம் படியான ஸ்ரீ வைகுண்டத்திலே போய் -சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டு -என்கிறபடியே –
அவனை அனுபவித்து மங்களா சாசனம் பண்ணிக் கொண்டு ஒரு காலமும் பிரிவின்றி இருக்கப் பெறுவர்-

வஞ்சனையால் வந்த பேய்ச்சி முலை உண்ட அஞ்சன வண்ணனை யாய்ச்சி தாலாட்டிய
செம் சொல் மறையவர் சேர் புதுவை பட்டன் சொல் எஞ்சாமை வல்லவர்க்கு இல்லை இடர் தானே-1 3-10 –
சங்கோசம் அற அதிகரிக்க வல்லவர்களுக்கு ஒரு துக்கம் இல்லை –

மைத் தடம் கண்ணி யசோதை தன் மகனுக்கு இவை- ஒத்தன சொல்லி உரைத்த மாற்றம் ஒளி புத்தூர்
வித்தகன் விட்டு சித்தன் விரித்த தமிழ் இவை எத்தனையும் சொல்ல வல்லவர்க்கு இடரில்லையே -1-4 10-
ஏதேனும் ஒரு படி சொல்ல வல்லவர்களுக்கு துக்கம் எனபது ஒன்றும் இல்லை –

அன்னமும் மீன் உருவுமாய் ஆளரியும் குறளும் அமையும் ஆனவனே ஆயர்கள் நாயகனே
என்ன வலம் களைவாய் ஆடுக செங்கீரை யேழ் உலகும் உடையாய் ஆடுக ஆடுக என்று
அன்ன நடை மடவாள் யசோதை உகந்த பரிசு ஆன புகழ்ப் புதுவைப் பட்டன் உரைத்த தமிழ்
இன்னிசை மாலைகள் இப் பத்தும் வல்லார் உலகில் எண் திசையும் புகழ் மிக்கு இன்பம் அது எய்துவரே -1 5-11 –
இப்பத்தையும் -அப்யசிக்க வல்லவர்கள் – இந்த லோகத்தில் இருக்க செய்தே எட்டு திக்கிலும் அடங்காத பெரிய புகழை உடையராய் –
அவர்களுக்கு நிலம் அல்லாத பகவத் அனுபவ பரம சுகத்தை ப்ராபிக்க பெறுவார்கள் –

ஆள் கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர் தம் கோவினை நாள் கமழ் பூம் பொழில் வில்லிபுத்தூர் பட்டன்
வேட்கையினால் சொன்ன சப்பாணி ஈரைந்தும் வேட்கையினால் சொல்லுவார் வினை போமே 1-6 10-
அவதார சேஷ்டித அனுபவத்தில் ஆசையால் அருளிச் செய்த சப்பாணி விஷயமான பத்துப் பாட்டையும் –
ஆசை பூர்வகமாக சொல்லுமவர்கள் உடைய அகில பாபங்களும் தன்னடையே போம் –

ஆயர் குலத்தினில் வந்து தோன்றிய அஞ்சன வண்ணன் தன்னை தாயர் மகிழ ஒன்னார் தளரத் தொடர் நடை நடந்ததனை
வேயர் புகழ் விட்டு சித்தன் தன் சீரால் விரித்தன உரைக்க வல்லார் மாயன் மணி வண்ணன் தாள் பணியும் மக்களைப் பெறுவர்களே – 1-7 11-
சீர்மையோடே விஸ்தரித்து சொன்ன -இவற்றை ஏதேனும் ஒருபடி சொல்ல வல்லவர்கள் –ஆச்சர்யமான குணங்களை உடையவனாய் –
நீல ரத்னம் போன்ற வடிவை உடையவன் ஆனவனுடைய திருவடிகளிலே ஸ்வ சேஷத்வ அநு ரூபமான வ்ருத்தி விசேஷத்தை பண்ணும் –
சத் புத்ரர்களைப் பெறுவர்-
மக்கள் -என்று அவி விசேஷமாக சொல்லுகையாலே -வித்தையாலும் ஜன்மத்தாலும் வரும் –உபய வித புத்ரர்களையும் சொல்லுகிறது –

நச்சுவார் முன்னிற்கும் நாராயணன் தன்னை அச்சோ வருக என்று ஆய்ச்சி உரைத்தன
மச்சணி மாட புதுவை கோன் பட்டன் சொல் நிச்சலும் பாடுவார் நீள் விசும்பு ஆள்வாரே -1-8-11 –
ப்ரீதி உக்தராய் கொண்டு -போக ரூபமாக சொல்லும் அவர்கள் –கால தத்வம் உள்ளது அனையும் பரம ஆகாச சப்த வாச்யமான
பரம பதத்தை சுவாதீனமாக நடத்தப் பெறுவார் -அதாவது -அங்குள்ள சகல போகத்துக்கும் தாங்களே நிர்வாகராவர் என்ற படி –

ஆய்ச்சி அன்று ஆழிப் பிரான் புறம் புல்கிய வேய்த் தடம் தோளி சொல் விட்டு சித்தன் மகிழ்ந்து
ஈத்த தமிழ் ஈரைந்தும் வல்லவர் வாய்த்த நன் மக்களை பெற்று மகிழ்வரே -1 9-11 – –
இவை பத்துப் பாட்டையும் சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள்-சர்வேஸ்வரனுக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகைக்கு ஈடாக வாய்த்த
விலஷணரான சிஷ்ய புத்ரர்களை -லபித்து -அத்தாலே -வந்த ஆனந்தத்தை உடையராவர் –

வல் ஆள் இலங்கை மலங்க சரம் துரந்த வில் ஆளானை விட்டு சித்தன் விரித்த
சொல் ஆர்ந்த அப்பூச்சி பாடல் இவை பத்தும் வல்லார் போய் வைகுந்தம் மன்னி இருப்பரே -2 1-10 – –
இப்பத்தையும் -ஏதேனும் ஒருபடி வல்லவர்கள் –சொல் ஆர்ந்த என்ற இது -அதிகரிப்பார்க்கு இதன் அர்த்தத்தில் போக வேண்டா –
சப்த ரசம் தானே அமையும் என்னும்படி இருக்கும் என்னவுமாம் –வல்லார் என்றது சாபிப்ரயாமாக வல்லார் என்னவுமாம் –
போய் இத்யாதி -இதனுடைய வ்யவசாயமே ஹேதுவாக -அர்ச்சிராதி மார்க்கத்திலே போய் –
ஸ்ரீ வைகுண்டத்திலே அவனை அனுபவித்து -மங்களா சாசனம் பண்ணிக் கொண்டு -யாவத் காலமும் இருக்கப் பெறுவர்-

வாரணிந்த கொங்கை ஆய்ச்சி மாதவா உண் என்ற மாற்றம் நீரணிந்த குவளை வாச நிகழ் நாறும் வில்லி புத்தூர்
பாரணிந்த தொல் புகழான் பட்டார் பிரான் பாடல் வல்லார் சீரணிந்த செங்கண் மால் மேல் சென்ற சிந்தை பெறுவார் தாமே -2 2-11 – –
பாடல் வல்லார் தாம் செங்கண் மால் பக்கலிலே ஒருபடி படச் சென்ற மனசை உடையவர் ஆவர் –

வார் காது தாழப் பெருக்கி அமைத்து மகரக் குழை இட வேண்டிச் சீரால் அசோதை திருமாலைச் சொன்ன சொல் சிந்தையுள் நின்று திகழ
பாரார் தொல் புகழான் புதுவை மன்னன் பன்னிரு நாமத்தால் சொன்ன ஆராத அந்தாதி பன்னிரண்டும் வல்லார் அச்சுதனுக்கு அடியாரே – 2-3-13- –
சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள் -ஆஸ்ரிதரை ஒருகாலும் நழுவ விடாத ஸ்வபாவன் ஆனவனுக்கு அநவரத கிஞ்சித்கார பரராகப் பெறுவர்-

கார்மலி மேனி நிறத்து கண்ண பிரானை உகந்து வார்மலி கொங்கை யசோதை மஞ்சனம் ஆட்டியவாற்றை
பார்மலி தொல் புதுவைக் கோன் பட்டர்பிரான் சொன்ன பாடல் சீர்மலி செம்தமிழ் வல்லார் தீவினை யாதும் இலரே -2-4 10- –
வற்றை சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள் -தீவினை ஒன்றும் இல்லாதவர் ஆவர் –அவர்களுக்கு ஒரு துஷ் கர்மங்களும் இல்லை என்கை-

கண்டார் பழியாமே யக்காக்காய் கார் வண்ணன் வண்டார் குழல் வார வாராய் என்ற ஆய்ச்சி சொல்
விண் தோய் மதிள் வில்லி புத்தூர் கோன் பட்டன் சொல் கொண்டாடிப் பாட குருகா வினை தானே -2 5-10 – –
சப்தார்த்த வைலஷண்யத்தை கொண்டாடி -ப்ரீதி ப்ரேரிதராய் கொண்டு பாட வினை என்று பேர் பெற்றவை
அடங்கலும் தானே அருகு வந்து கிட்டா –

அக்காக்காய் நம்பிக்கு கோல் கொண்டு வா என்று மிக்காள் உரைத்த சொல் வில்லிபுத்தூர் பட்டன்
ஒக்க உரைத்த தமிழ் பத்தும் வல்லவர் மக்களை பெற்று மகிழ்வர் இவ் வையத்தே -2 6-10 –
பத்துப் பாட்டையும் சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள் –பகவத் ஞான பிரேம பரி பூர்ணரான சிஷ்ய புத்ரர்களைப் பெற்று –
அவர்களும் தாங்களுமாய்க் கொண்டு -இந்த சம்சார பூமியிலே ஆனந்திகளாய் இருக்கப் பெறுவர்-

செண்பக மல்லிகையோடு செங்கழுநீர் இருவாட்சி எண்பகர் பூவும் கொணர்ந்தேன் இன்று இவை சூட்ட வா என்று
மண்பகர் கொண்டானை ஆய்ச்சி மகிழ்ந்து உரை செய்த இம்மாலை பண்பகர் வில்லிபுத்தூர் கோன் பட்டார் பிரான் சொன்ன பத்தே – 2-7 10-
இதுக்கு ஒரு பலம் சொல்லாதே இத்தை ஸ்லாகித்து விட்டது இதனுடைய ரச அனுபவம் தானே இதுக்கு பலம் என்று தோற்றுகைக்காக –

போதமர் செல்வக் கொழுந்து புணர் திரு வெள்ளறையானை மாதர்க்கு உயர்ந்த யசோதை மகன் தன்னைக் காப்பிட்ட மாற்றம்
வேதப் பயன் கொள்ள வல்ல விட்டுசித்தன் சொன்ன மாலை பாதப் பயன் கொள்ள வல்ல பத்தர் உள்ளார் வினை போமே -2 8-10 –
பாட்டுகள் தோறும் பின்னடியில் சொன்ன பிரயோஜனத்தை கைக்கொள்ள வல்ல
பக்திமான்களாய் உள்ளவர்களுடைய மங்களா சாசன விரோதியாய் உள்ள பாபம் தன்னடையே விட்டு போம் –

வண்டு களித்து இரைக்கும் பொழில் சூழ் வரு புனல் காவிரித் தென் அரங்கன்
பண்டு அவன் செய்த கிரீடை எல்லாம் பட்டர்பிரான் விட்டு சித்தன் பாடல்
கொண்டு இவை பாடிக் குனிக்க வல்லார் கோவிந்தன் தன் அடியார்களாகி
எண் திசைக்கும் விளக்காகி நிற்பார் இணை அடி என் தலை மேலனவே 2-9 11- –
ப்ரீதி ப்ரேரிதராய் பாடி -உடம்பு இருந்த இடத்திலே இராதே -விகர்தராய் ஆட வல்லவர்களாய்
இந்த சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் செய்த கோவிந்தனுக்கே அடியார்களாய்–தங்களுடைய சந்நிதி விசேஷத்தாலே
எட்டு திக்கிலும் உண்டான அந்தகாரம் போம்படி பிரகாசராய் கொண்டு -நிற்கும் அவர்களுடைய இணை அடி என் தலை மேலனவே
சேர்த்தி அழகை உடைத்தான திருவடிகள் ஆனவை என் தலை மேலே சர்வ காலமும் வர்த்திக்கும் அவைகள் என்கிறார் –
இத்தால்-ஓத வல்ல பிராக்கள் நமை ஆளுடையார்கள் பண்டே -என்னுமா போலே இத்தை அப்யசித்தவர்கள் உடைய வைபவத்தையும்-
அவர்கள் பக்கல் தமக்கு உண்டான கௌரவ பிரதிபத்தியும் அருளிச் செய்தார் ஆய்த்து

அங்கமலக் கண்ணன் தன்னை யசோதைக்கு மங்கை நல்லார்கள் தாம் வந்து முறைப்பட்ட
அங்கு அவர் சொல்லை புதுவைக் கோன் பட்டன் சொல் இங்கு இவை வல்லார்க்கு ஏதம் ஓன்று இல்லையே -2 10- 10- –
இந்த லோகத்தில் சாபிப்ராயமாக வல்லவர்களுக்கு பொல்லாங்கு என்னப்பட்டவை ஒன்றும் இல்லாதபடி போம்-

காரார் மேனித் நிறத்து எம்பிரானை கடி கமழ் பூம் குழல் ஆய்ச்சி
ஆரா இன்னமுது உண்ண தருவன் நான் அம்மம் தாரேன் என்ற மாற்றம்
பாரார் தொல் புகழான் புதுவை மன்னன் பட்டர் பிரான் சொன்ன பாடல்
ஏரார் இன்னிசை மாலை வல்லார் இருடீகேசன் அடியாரே -3-1 11- –
இயல் அழகால் மிக்கு -அதுக்கு மேலே இனிய இசையோடு கூடி இருந்து -உள்ள சந்தர்பத்தை சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள்
இந்திரியங்களை பட்டி புகாமல் ஸ்வரூப அநுரூபமாக நடக்கும்படி நியமிக்கும் அவனுக்கு நித்ய கிங்கராய் பெறுவர்-

என்றும் எனக்கு இனியானை என் மணி வண்ணனைக் கன்றின் பின் போக்கினேன் என்ற யசோதை கழறிய
பொன் திகழ் மாடப் புதுவையர் கோன் பட்டன் சொல் இன் தமிழ் மாலைகள் வல்லவர்க்கு இடர் இல்லையே -3 2-10 –
சப்தார்தங்களினுடைய ரசத்தை உடைத்தான -தமிழ் தொடைகளான இப் பத்தை சாபிப்ராயமாக வல்லவர்களுக்கு பகவத் விஸ்லேஷ துக்கம் இல்லை-

புற்று அரவு அல்குல் யசோதை நல் ஆய்ச்சி தன் புத்திரன் கோவிந்தனை
கற்றினம் மேய்த்து வரக் கண்டு உகந்தவள் கற்பித்த மாற்றம் எல்லாம்
செற்றம் இலாதவர் வாழ்தரு தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்
கற்று இவை பாட வல்லார் கடல் வண்ணன் கழல் இணை காண்பர்களே -3 3-10 –
ஓர் ஆசார்யன் பக்கலிலே அப்யசித்து -இதில் உண்டான ரச்யதையாலே -ப்ரீதி பிரேரராய் கொண்டு பாட வல்லார்
காலிப் பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன் -என்று சொன்ன கடல் போன்ற நிறத்தை உடையனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடைய பரஸ்பர சத்ருசமான
திருவடிகளை தாம் கண்டால் போலே கண்டு அனுபவிக்கப் பெறுவர் -என்கை –

விண்ணின் மீது அமரர்கள் விரும்பி தொழ மிறைத்து ஆயர்பாடியிலே வீதி யூடே
கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருள கண்டு இள ஆய்க் கன்னிமார் காமுற்ற
வண்ண வண்டு அமர் பொழில் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
பண்ணின்பம் வரப் பாடும் பத்தர் உள்ளார் பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே -3 4-10 –
கேட்கிறவர்களிலும் காட்டில் பாடுகிற தங்களுக்கு இன்பம் வரும்படியாக பண்ணிலே பாடா நிற்கும் பக்திமானாய் உள்ளவர்கள் –
விஸ்வத ப்ர்ஷ்டேஷு சர்வத ப்ர்ஷ்டேஷூ-என்கிறபடியே மேலானதுக்கும் மேலாய் – பரமாத்மானை சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டே -என்கிறபடியே
பகவத அனுபவ மங்களா சாசனங்களைப் பண்ணி கால தத்வம் உள்ளது அனையும் வர்த்திக்கலாம் தேசமான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை ப்ராபிக்கப் பெறுவர்

அரவில் பள்ளி கொண்டு அரவம் துரந்திட்டு அரவப் பகை ஊர்தி அவனுடைய
குரவில் கொடி முல்லைகள் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடை மேல்
திருவில் பொலி மறை வாணர் புத்தூர் திகழ பட்டார் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும்
பரவும் மனம் நன்குடை பத்தர் உள்ளார் பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே -3 5-11 –
சப்த சந்தர்ப்பமான இப் பத்தையும் ப்ரீதி பரவசராய் கொண்டு பேசும் நல்ல மனசை உடைய பக்திமான் களாய் உள்ளவர்கள்
தங்களுடைய ஞான பிரேம அனுகுணமாக-பகவத் அனுபவ கைங்கர்யங்களிலே அன்வயித்து அடியார் குழாங்களை உடன் கூடி
வாழலாம் படி இருக்கும் சர்வோத்தரமான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை ப்ராபிக்கப் பெறுவார் –

குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சி கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து எழுந்த அமுதப் புனல் தன்னை
குழல் முழவம் விளம்பம் புதுவைக் கோன் விட்டுசித்தன் விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகி சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே -3 6-11 – –
இவற்றை சாபிப்ராயமாக சொல்ல வல்லவர்கள் –குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகி-திருக் குழலோசை யினுடைய
குளிர்த்தியையும் கீழ் படுத்தி -தன் மேலாம்படி குளிர்ந்த வ்யவஹாரத்தை உடையராய் -சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே-
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் திரளிலே புகுந்தால் அவர்கள் ச ஹ்ருத்யமாகப் பரிக்ரஹிக்கும்படி யாவார்கள்-

ஞாலம் முற்று உண்டு ஆல் இலை துயில் நாராயணனுக்கு இவள் மாலதாகி மகிழ்ந்தனள் என்று தாயுரை செய்ததனைக்
கோலமார் பொழில் சூழ் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும் வல்லார்க்கு இல்லை வரு துயரே -3 7-11 –
சந்தர்ப்பமாய் ச்லாக்யமாய் இருந்துள்ள பத்துப் பாட்டையும் சாபிப்ராயமாக அனுசந்திக்க வல்லார்களுக்கு
பகவத அனுபவாதிகளுக்கு விரோதியாய் வருவதொரு துக்கம் இல்லை-

மாயவன் பின் வழி சென்று வழி இடை மாற்றங்கள் கேட்டு ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு அங்குத்தை மாற்றம் எல்லாம்
தாயவள் சொல்லிய சொல்லை தண் புதுவை பட்டன் சொன்ன தூய தமிழ் பத்தும் வல்லார் தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளரே – 3-8 10-
சம்ஸ்க்ருதம் சப்தம் போல் அன்றிக்கே -இருண்டு பொருள் தெரியாமை -அன்றிக்கே பெண்ணுக்கும் பேதைக்கும் அறியலாம்படி
ஸ்வார்த்த பிரகசகமாய் தூய்மையை உடைத்தானதிராவிட பாஷையாய் -ஓர் ஒன்றே ஓர் ஆத்மாவுக்கு உஜ்ஜீவனமாய் போரும் என்னும்படி
இருக்கிற பத்துப் பாட்டையும் சாபிப்ராயமாக அனுசந்திக்க வல்லவர்கள் பழிப்பு அற்ற நீல ரத்னம் போன்ற வடிவு அழகை உடையவனுக்கு
சேஷ பூதராய் அடிமை செய்யப் பெறுவார்

நந்தன் மதலையை காகுத்தனை நவின்று உந்தி பறந்த ஒளி இழையார்கள் சொல்
செந்தமிழ் தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல் ஐந்தினோடு ஐந்தும் வல்லார்க்கு அல்லல் இல்லையே – 3-9 11- –
ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரமான விஷயமான ஐந்தும் ஸ்ரீ ராமாவதாரமான விஷயமான ஐந்தும் -ஆன -இப்பத்தையும்
சாபிப்ராயமாக வல்லவருக்கு -அல்லல் இல்லையே-சாம்சாரிக துக்கம் ஒன்றும் இல்லை

வாராரும் முலை மடவாள் வைதேவி தனைக் கண்டு சீராரும் திறல் அனுமன் தெரிந்து உரைத்த அடையாளம்
பாராரும் புகழ்ப் புதுவைப் பட்டர் பிரான் பாடல் வல்லார் ஏராரும் வைகுந்தத்து இமையவரோடு இருப்பாரே –3-10-10-
இவற்றை சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள்–எல்லா நன்மைகளும் சேர்ந்த பரமபதத்தில் -அடியாரோடு இருந்தமை -என்கிறபடியே
நிரந்தர பகவத் அனுபவ பரரான நித்ய ஸூரிகளோடு ஒரு கோவையாக இருக்கப் பெறுவர் –

கரிய முகல் புரை மேனி மாயனை கண்ட சுவடு உரைத்து புரவி முகம் செய்து செந்நெல் ஓங்கி விளை கழனி புதுவை
திருவில் பொலி மறை வாணன் பட்டர் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும் பரவு மனம் உடை பத்தர் உள்ளார் பரமன் அடி சேர்வார்களே -4 1-10 –
ப்ரீதி பரவசராய் கொண்டு அடைவு கெடப் பேசும் மனசை உடைய பக்தராய் உள்ளவர்கள் காண்கைக்கு தேட வேண்டாதே –
நித்ய அனுபவம் பண்ணலாம் படி சர்வ ஸ்மாத் பரனான அவனுடைய திருவடிகளை சேரப் பெறுவர்கள்.

மருதப் பொழில் அணி மால் இரும் சோலை மலை தன்னை கருதி உறைகின்ற கார்க்கடல் வண்ணன் அம்மான் தன்னை
விரதம் கொண்டு ஏத்தும் வில்லிபுத்தூர் விட்டு சித்தன் சொல் கருதி உரைப்பவர் கண்ணன் கழலினை காண்பரே – 4-2 11-
ஸ்வ சேஷத்வ அனுரூபமான மங்களா சாசனமே தமக்கு விரதமாகக் கொண்டு திருப் பல்லாண்டு பாடி ஏத்துவாரான
ஸ்ரீ வில்லி புத்தூரில் பெரிய ஆழ்வார் அருளி செய்ததை
அன்றிக்கே
அர்ச்சாவதாரம் -அடியோமுக்கே எம்பெருமான் அல்லீரோ நீர் -என்னப்படும் விஷயம் ஆகையாலே -இவ்விஷயத்தை ஏத்தக் கடவோம் –
என்னும் வ்ரதத்தை உடையராய் கொண்டு மங்களா சாசன ரூபேண ஏத்தும் என்னவுமாம்
சாபிப்ரயமாக புத்தி பண்ணி அனுசந்திக்குமவர்கள் அத்யந்த ஸூலபனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் திருவடிகளை கண்டு அனுபவிக்கப் பெறுவர்-

மால் இரும் சோலை என்னும் மலையை உடைய மலையை நாலிரு மூர்த்தி தன்னை நால் வேத கடல் அமுதை
மேலிரும் கற்பகத்தை வேதாந்த விழுப் பொருளின் மேலிருந்த விளக்கை விட்டு சித்தன் விரித்தனவே -4 3-11 –
இந்த தத்வ த்ரயத்திலும் வைத்துக் கொண்டு- மேலாய் இருந்துள்ள என்றபடி-அதாவது சேதன அசேதனங்கள் இரண்டும் பிரகாரமாக -தான் பிரகாரியாய் –நதத் சமஸ் சாப்ய திகச்ச தர்ச்யதே -என்னும்படி-சர்வ ஸ்மாத் பரனாய் -இருக்கை
இப்படி இருக்கிறவனை -அரவத்தமளிப் -படியே -திரு உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டு இருக்கையாலே –
விஷ்ணு சித்தன் -என்னும் திரு நாமத்தை உடைய பெரியாழ்வார் விஸ்த்ரேண அருளிச் செய்தவை
இதுக்கு பலம் சொல்லாமைக்கு அடி இவ்வர்த்தத்தை அறிகிறது தானே-இது கற்கிற அதுக்கு பிரயோஜனம் ஆகையாலே-

சீத நீர் புடை சூழ் செழும் கனி வுடைத் திருக் கோட்டியூர் ஆதியான் அடியாரையும் அடிமை இன்றித் திரிவாரையும்
கோதில் பட்டர் பிரான் குளிர் புதுவை மன் விட்டு சித்தன் சொல் ஏதமின்றி உரைப்பவர் இருடீகேசனுக்கு ஆளரே – 4-4 11-
இப் பத்து பாட்டையும்-நிர்த் தோஷமாக சொல்லும் அவர்கள் அதாவது இவர் திரு உள்ளக் கருத்தை அறிந்து அதில் பழுதற சொல்லுகை
இந்திரியங்களை அந்ய பரம் ஆக்காதபடி நியமித்து அடிமை கொள்ள வல்லவனுக்கு அடிமை செய்யும் ஆளாகப் பெறுவர்-

செத்துப் போவதோர் போது நினைந்து செய்யும் செய்கைகள் தேவ பிரான் மேல்
பத்தராய் இறந்தார் பெரும் பேற்றை பாழித் தோள் விட்டு சித்தன் புத்தூர் கோன்
சித்த நன்கு ஒருங்கி திருமாலை செய்த மாலை இவை பத்தும் வல்லார்
சித்த நன்கு ஒருங்கி திருமால் சென்ற சிந்தை பெறுவர் தாமே -4 5-10 –
ஸ்ரீ யபதி விஷயமாக செய்த இப்பத்துப் பாட்டையும் அப்யசித்தவர்கள் ஆழ்வாரைப் போலே – கரண த்ரயமும் ஒரு படிப்பட உடையராய்
ஸ்ரீ யபதி பக்கல் சென்ற மனசை உடையர் ஆவார்கள்

சீரணி மால் திரு நாமமே இடத் தேற்றிய வீரணி தொல் புகழ் விட்டு சித்தன் விரித்த
ஓரணி ஒண் தமிழ் ஒன்பதோடு ஒன்றும் வல்லவர் பேரணி வைகுந்தத்து என்றும் பேணி இருப்பரே – 4-6 10-
அப்யசித்தார்க்கு அத்விதீயமான ஆபரணமாய் அர்த்த பிரகாசகமாய் சர்வாதிகாரமான திராவிட ரூபமாய் இருந்துள்ள இப்பத்து பாட்டையும்
சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள் பெரிய அழகை உடைய ஸ்ரீ வைகுண்டத்திலே அதாவது பகவத் அனுபவ கைங்கர்யங்களுக்கு அனுரூபம் ஆகையாலே
மிகவும் விலஷணமான தேசத்திலே -என்கை -சர்வ காலமும் ஆதரத்தோடு வர்த்திக்கப் பெறுவர்
அதவா பேணுகை யாவது ஈஸ்வரனைப் பேணுகையாய் மங்களா சாசன பரராய் வர்த்திக்கப் பெறுவர் -என்னவுமாம்-

பொங்கு ஒலி கங்கை கரை மலி கண்டத்துறை புருடோத்தமன் அடி மேல்
வெங்கலி நலியா வில்லிபுத்தூர் கோன் விட்டு சித்தன் விருப்புற்று
தங்கியவன் பால் செய் தமிழ் மாலை தங்கிய நா வுடையார்க்கு
கங்கையில் திரு மால் கழல் இணைக் கீழே குளித்து இருந்த கணக்காமே -4 7-11 –
ஒருகாலும் நீங்காதே வர்திக்கும்படியான நாவை உடையவர்களுக்கு –அதாவது –எப்போதும் இத்தையே சொல்லிக் கொண்டு திரியும் அவர்களுக்கு -என்கை
இத் திருமொழி தங்கின நா உடையார்களுக்கு -ஏதேனும் ஓர் இடத்தில் இருந்தாலும் – சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளில் பிறப்பால் வந்த ஏற்றத்தை உடைய
கங்கையிலே ஸ்நானம் பண்ணி –திருக் கண்டம் கடி நகரிலே எழுந்து அருளி இருக்கிற ஸ்ரீ ய பதியானவன் திருவடிகளின் கீழே
நிரந்தர சேவை பண்ணி -இருந்ததோடு பிரயோஜனம் ஒக்கும் -என்கைபகவத் ப்ரீதி இறே அதுக்கு பிரயோஜனம் –அது இவர்களுக்கும் ஒக்கும் என்றது ஆய்த்து

பருவரங்கள் அவை பற்றி படை யாலித்து எழுந்தானை செருவரங்க பொருது அழித்த திருவாளன் திருப்பதி மேல்
திருவரங்க தமிழ்மாலை விட்டு சித்தன் விரித்தன கொண்டு இருவரங்கம் எரித்தானை ஏத்த வல்லார் அடியோமே -4 8-10 –
இத் திரு மொழியைக் கொண்டு இப்படி விரோதி நிரசன சீலரான பெரிய பெருமாளை வாய் படைத்த பிரயோஜனம் பெரும் படி
ஏத்த வல்லார்களுக்கு அடியாராய் உள்ளவர்கள் நாங்கள் என்று தம்முடைய சம்பந்திகளையும் கூட்டிக் கொண்டு அருளிச் செய்கிறார்
இத்தால் இத் திரு மொழியைக் கொண்டு பெரிய பெருமாளை ஏத்துமவர்கள் விஷயத்தில் தமக்கு உண்டான
பிரதிபத்தி விசேஷத்தை அருளிச் செய்தார் ஆய்த்து-

கைந்நாகத் திடர் கடிந்த கனல் ஆழி படைவுடையான் கருதும் கோயில்
தென்னாடும் வடநாடும் தொழ நின்ற திருவரந்தத் திருப்பதியின் மேல்
மெய்நாவன் மெய்யடியான் விட்டு சித்தன் விரித்த தமிழ் உரைக்க வல்லார்
எஞ்ஞான்றும் எம்பெருமான் இணை அடிக் கீழ் இணை பிரியாது இருப்பர் தாமே – 4-9 11-
விஸ்தரேண பிரதிபாதித்த திராவிட ரூபமான இத் திருமொழியை சொல்ல வல்லவர்கள் எல்லா காலத்திலும் எனக்கு சேஷியான ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனுடைய
ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பான திருவடிகளின் கீழ் விஸ்லேஷ ரஹீதராய் -அடியார்கள் குழாம் களோடு தாங்கள் இருக்கப் பெறுவர்-

மாயவனை மதுசூதனனை மாதவனை மறையோர்கள் ஏத்தும்
ஆயர்கள் ஏற்றினை அச்சுதனை அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே
வேயர் புகழ் வில்லி புத்தூர் மன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
தூய மனத்தனராகி வல்லார் தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளர் தாமே – 4-10 10-
அனுபவத்துக்கும் -மங்களா சாசனத்துக்கும் விரோதி ஆனவற்றை போக்கிக் கொள்ளுகைக்காக அருளிச் செய்த சப்த சந்தர்ப்ப ரூபமான இப் பத்து பாட்டையும்
ப்ரப்யந்தரத்திலிம் -ப்ராபகாந்தரத்திலும் அந்வயம் இல்லாமையாலே -நிர் தோஷ அந்தர்கரனராய் -இவர் அபிமானத்திலே ஒதுங்கி அப்யசிக்க வல்லவர்கள்
பழிப்பு அற்ற நீல மணி போலே இருக்கிற வடிவு அழகை உடையவனுக்கு – மணி வண்ணா உன் சேவடி செவ்வி திருக் காப்பு -என்று சர்வ காலமும் மங்களா சாசனம்
பண்ணுபவர்கள் தாங்கள் ஆவார்-இங்கு இருந்த நாளும் பெரிய பெருமாள் திருவடிகளிலே மங்களா சாசனம் பண்ணிக் கொண்டு இருந்து –
சரீர அவசானத்தில் -பரம பதத்தில் போய் -நித்ய சூரிகள் திரளிலே புகுந்து –சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டே -என்கிறபடியே
அங்கே எழுந்து அருளி இருக்கிற இருப்பை அனுபவித்து —கால தத்வம் உள்ளதனையும் மங்களா சாசனம் பண்ணிக் கொண்டு இருக்கப் பெறுவர் -என்கை –

காமர் தாதை கருதலர் சிங்கம் காண இனிய கரும் குழல் குட்டன்
வாமனன் என் மரகத வண்ணன் மாதவன் மது சூதன் தன்னை
சேம நன்கமரும் புதுவையோர் கோன் விட்டு சித்தன் வியம் தமிழ் பத்தும்
நாமம் என்று நவின்று உரைப்பார்கள் நண்ணுவார் ஒல்லை நாரணர் உலகே – 5-1 10-
சிநேகத்தோடு ஸ்தோத்ரம் பண்ண வல்லவர்கள்-பரம பதத்தை சடக்கென கிட்டப் பெறுவார்கள்-அதாவது ஈஸ்வரனுக்கு பரிவராய் போருகை
சேம நன்கமரும் –என்று சொல்லிற்றும் இவ்வர்த்தத்தை இறே –சேமத்துக்கு நன்மை யாவது -அத்தலைக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகை இறே
இவ்வர்த்தம் இவ்வூரிலே நடக்கை -பொன் திகழ் மாடம் பொலிந்து தோன்றும் புதுவை -என்று பொன் உலகத்தோடு ஒக்க திருப் பல்லாண்டு பாடுகை இறே –
ஒல்லை -என்றது ஓவாதே நமோ நாராயணா –என்று சொல்லுகையாலே ஒரு கால் சொல்லி அநந்தரம் சொல்லுகைக்கு உதவ அங்கே ஆம்படி வைக்கை –
நாரணர் உலகே –இங்கு இருந்த நாள் –நாரணா என்னும் இத்தனை அல்லால் -வழிப் போக்கிலும் –பாதேயம் புண்டரீகாஷநாம சங்கீர்த்தநாம்ர்தம் –
வழியில் உள்ளார் கண்டு உகப்பதும் -நாரணன் தமர் -என்று இறே –அங்கு புக்காலும் -நமோ நாராயணா என்று சூழ்ந்து இருந்து இறே ஏத்துவது –
இங்கு இருந்த நாளோடு –வழிப்போக்கோடு –திவ்ய தேச ப்ராப்தியோடு –வாசி அற-இதுவே இறே -பலம் –

அரவத்து அமளியினோடும் அழகிய பாற் கடலோடும் அரவிந்த பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து
பரவை திரை பல மோத பள்ளி கொள்கின்ற பிரானை பரவுகின்றான் விட்டு சித்தன் பட்டினம் காவல் பொருட்டே -5 2-10 –
அடியார்கள் குழாங்களுடனே வந்து புகுந்து பரவை திரை பல மோதப் பள்ளி கொள்கின்ற பிரானை –
தான் இவர் திரு உள்ளத்திலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற படிக்கு ஸ்மாகரமாக
அலை கேட்கும் படி கண் வளர்ந்து அருளுகிற உபகாரத்துக்குக் தோற்று பரவுகின்றான் விட்டு சித்தன்-
தம் சத்தைக்கு போற்றுகை அன்றிக்கே – காவலுக்கு உறுப்பாகப் போற்றுகிறார் பட்டினம் காவல் பொருட்டே- ரஷையின் பொருட்டு –

ஆக –
இத் திருமொழியால் திருப் பல்லாண்டில் அர்த்தத்தை நிகமிக்கிறார் –
சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு -என்ற அர்த்தம் -உறகல் உறகலிலே நிகமித்தார்
அடியோமோடும் நின்னோடும் -என்கிற பாட்டின் அர்த்தத்தை -அரவத் தமளியிலே -நிகமித்தார்-

சென்று உலகம் குடைந்தாடும் சுனை திரு மால் இரும் சோலை தன்னுள்
நின்ற பிரான் அடி மேல் அடிமைத் திறம் நேர்பட விண்ணப்பம் செய்
பொன் திகழ் மாடம் பொலிந்து தோன்றும் புதுவைக் கோன் விட்டு சித்தன்
ஒன்றினோடு ஒன்பதும் பாட வல்லார் உலகம் அளந்தான் தமரே– 5-3 10- –
ஒன்றினோடு ஒன்பதும் –ஒளித்திடில் நின் திரு ஆணை -என்றதோடே மற்றை ஒன்பதையும் –இது ஓன்று இறே பிரதானம் –
மற்ற ஒன்பதும் ஈஸ்வரன் பெறா ஆணை என்ன -அன்று என்று சாதித்தவை இறே இவை –
சொல்ல வல்லார் -என்ற ஸ்தானத்திலே -பாட வல்லார் -என்கிறது –பாட்யே கேயேச மதுரம்
பலம் -ஸ்வ ஸ்வா தந்த்ர்யமும் அந்ய சேஷத்வமும் குலையும் என்கிறார்-இவை இரண்டும் குலைந்த அபதானம் இறே -திரு உலகு அளந்து அருளின இடம்
சதுமுகன் கையில்-இத்யாதி-ஸ்வரூப சாதன புருஷார்த்தங்கள் மூன்றும் இத் திருவடிகள் இறே
உலகு அளந்த பொன்னடியே -என்றும்-விண் மண் அளந்த பொன் அம் கழல் -என்றும் –பொது நின்ற பொன் அம் கழல் -இத்யாதி

வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த விட்டு சித்தன் மனத்தே
கோயில் கொண்ட கோவலனைக் கொழும் குளிர் முகில் வண்ணனை
ஆயர் ஏற்றை அமரர் கோவை அந்தணர் தம் அமுதத்தினை
சாயை போலே பாட வல்லார் தாமும் அணுக்கர்களே -5 4-11 –
ஸ்ரீ எம்பார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் திருவடி நிலைகளை எடுத்து தம் திரு முடியிலே வைத்துக் கொண்டு –
பாட வல்லார் -சாயை போலே -தாமும் -அணுக்கர்களே -என்று அருளிச் செய்தார் –
தாமும் -என்கைக்கு அடி -அவர்கள் ஏற்றதை நினைத்து அதாவது –
பிரயோஜனாந்தரங்களையும் -உபாயாந்தரங்களையும் -கணிசித்து -மங்களா சாசனம் பண்ணுகை அன்றிக்கே -தத் காலத்துக்கு மங்களா சாசனம்
பண்ணுகை அன்றிக்கே -கழிந்த காலத்துக்கும் மங்களா சாசனம் பண்ணுகை இறே ஏற்றம் –
இப்படிக்கொத்த தண்மை தம்முடைய வம்சத்தில் ஏழு படி கால் இல்லை என்னும் இடத்தை ஏழாட் காலம் பழிப்பிலோம் -என்று அருளிச் செய்தார் இறே –
பாடுகை யாவது -உன் செவ்வடி செவ்வி திருக் காப்பு -என்கை-சாயை போலே என்றது -புருஷனுடைய சாயை அவன் புக்க இடத்தே புக்கு –
புறப்பட்ட இடத்தே புறப்பட்டு -நிவ்ருத்தி அவன் இட்ட வழக்கமா போலே –
இத் திரு மொழி கற்றார்க்கும்-தங்களுக்கு என்ன ஒரு பிரவ்ருத்தி நிவ்ருதிகள் இன்றிக்கே ஈஸ்வரனுக்கு அந்தரங்கர் ஆகப் பெறுவார்கள் –
செவ்வடி செவ்வி திருக் காப்பு -என்று பாட வல்லார் நிழலும் அடிதாறுமாகப் பெறுவார்கள்
அடிதாறு -திருவடிகளில் ரேகைகள்
சாயை போலே பாட வல்லார் -நிழல் உண்டாக பாட வல்லார்-நிழல் ஆவது -குளிர்த்தி-குளிரப் பாட வல்லார் என்றும் சொல்லுவார்கள்

—————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி –பிரவேசங்கள் தொகுப்பு –

March 11, 2019

ஸ்ரீ யபதியாய்-தனக்கு சந்நிகிதன் ஆன அளவிலே -பிரணவத்திலே சொல்லுகிறபடியே
அவனை தமக்கு ரஷகனாகவும் -தம்மை அவனுக்கு ரஷக பூதனாகவும் -அனுசந்தித்து –
ஸ்வ சேஷத்வ அநு ரூபமான விருத்தி விசேஷங்களை அவன் திருவடிகளிலே செய்ய அமைந்து இருக்க –
அவனுடைய சர்வ ரஷகத்வாதிகளை அநு சந்திக்கும் முன்னே –முகப்பிலுண்டான சௌந்தர்யாதிகளிலே ஆழம் கால் பட்டு –
அவனை குழைச் சரக்காக நினைக்கையாலும் -காலம் அதீதமான வஸ்து காலம் சாம்ராஜ்யம் பண்ணும் தேசத்தில் வந்து
சந்நிஹிதம் ஆவதே -இவ்வஸ்துவுக்கு என்ன தீங்கு வருகிறதோ -என்னும் பயத்தாலும் –
அவனை ரஷ்ய பூதனாக நினைத்து -தாம் ரஷகராய் நின்று மங்களா சாசனம் பண்ணும் அளவில் –
உபய விபூதி யூதனான நிலையிலே மங்களாசாசனம் பண்ணின அளவு அன்றிக்கே –
அவன் சம்சாரி சம்ரஷண அர்த்தமாக -பிரதிகூல பூயிஷ்டமான இத் தேசத்தில் வந்து அவதரித்து செய்து அருளின சேஷ்டிதங்களை அநு சந்தித்து –
அதீத காலங்களில் அபதானங்களுக்கு உத்தர காலத்திலே வயிறு எரியும் பிரேம ஸ்வரூபர் ஆகையாலே –
திரு அவதார விசேஷங்களுக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணி அருளினார் -திரு பல்லாண்டிலே-

அது தன்னிலும் –
அந்தியம் போதில் அரி உருவாகி அரியை அழித்தவனை
பந்தனை தீர பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு பாடுதும் -என்றும் –
இராக்கதர் வாழ் இலங்கை பாழாலாக படை பொருதானுக்கு பல்லாண்டு கூறுதும் -என்றும் –
ஸ்ரீ நரசிம்க ப்ராதுர்பாவதுக்கும் ஸ்ரீ ராமாவதாரத்துக்கும் மங்களாசாசனம் பண்ணின அளவு அன்றிகே –
மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா உன் சேவடி செவ்வித் திரு காப்பு -என்றும்
மாயப் பொரு படை வாணனை ஆயிரம் தோளும் பொழி குருதி பாய சுழற்றிய ஆழி வல்லானுக்கு பல்லாண்டு கூறுதும் -என்றும்-
திரு மதுரையுள் சிலை குனித்து ஐம் தலைய பைந்நாக தலை பாய்ந்தவனே உன்னைப் பல்லாண்டு கூறுதும் -என்றும் –
இவர் ப்ராசுர்யேன மங்களாசாசனம் பண்ணிற்று ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரத்துக்கு இறே–

ஆழ்வார்கள் எல்லாரும் -கிருஷ்ண அவதாரம் -என்றவாறே போர மண்டி இருப்பார்கள் –
அதுக்கடி-அல்லாத அவதாரம் போல் அன்றிக்கே –
சமகாலம் ஆகையாலே -ஒரு செவ்வாய் கிழைமை முற்பட பெற்றிலோமே -பாவியேன் -பல்லில் பட்டு தெறிப்பதே -என்னும் இழவும் –
பரிவர் தேட்டமான அவதாரம் ஆகையாலே அத்தை அநு சந்திக்கையால் வந்த வயிறு எரிச்சலும் –
ராம அவதாரத்தில் -தகப்பனார் -சம்பராந்தகனாய் -ஏக வீரனாய் இருப்பான் ஒருவன் –
பிள்ளைகள் தாங்களும் ஆண் புலிகள் –
குடிதானே வன்னிய மறுத்து இருப்பதொரு குடி –
இவை எல்லாம் மிகை ஆகும் படி குணத்தாலே நாட்டை எல்லாம் ஒரு மார்பு எழுத்தாக்கி கொண்டு இருப்பார்கள் –
ஆகையால் எதிரிகள் என்கிற சப்தம் இல்லை -இங்கன் அன்றிக்கே –
தமப்பன் ஒரு சாது வர்த்தன்-
பிறந்ததும் கம்சன் சிறைக் கூடத்திலே –
வளர்ந்ததும் அவன் அகத்தருகே –
ஸ்ரீ பிருந்தா வனத்திலே எழும் பூண்டுகள் அகப்பட அசூர மயமாய் இருக்கும் –
ரஷகரானவர்கள் ஓரடி தாழ நிற்கில் -பாம்பின் வாயிலே விழும்படியாய் ஆய்த்து அவன்படி இருப்பது –
இப்படியானால் வயிறு எரியாது இரார்களே இவர்கள்-

அவர்கள் எல்லாரையும் போல் அல்ல விறே கிருஷ்ணா அவதாரத்தில் இவருக்கு உண்டான ப்ராவண்யம் –
அதாவது –
விட்டு சித்தன் மனத்தே கோவில் கொண்ட கோவலன் -என்கிறபடியே
தான் பிறந்த படியும் வளர்ந்தபடியும் இவரை கொண்டு கொள்கைக்காக –
அவன் இவர் திரு உள்ளத்திலே குடி கொண்டு இருக்க –
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன்-என்னும்படி அவதார அனுபவமாகிற
போகத்தில் ஒன்றும் நழுவாதபடி-
கண்ணன் கேசவன் நம்பி பிறந்தினில் -என்று அவதார சமயமே தொடங்கி-
அதிலுண்டான ரசம் எல்லாம் தாமே முற்றூட்டாக அனுபவித்தார் இறே –
இனி -இவ்விவ்ஷயத்தில் பரிவிலும் வந்தால் -அவர்களுக்கு அது காதாசித்தமாய் -இவருக்கு நித்தியமாய் இறே இருப்பது –

ஆக -இப்படி கிருஷ்ண அவதார அனுபவாதிகளிலே ப்ரவர்தரான இவர் –
இவ்வதாரத்துக்கடி சொல்லுகிற இடத்தில் திரு கோட்டியூர்யின் நின்றும் வந்து பிறந்தான் என்பான் என்-
ஷீராப்தி நாதன் தேவர்கள் கோஷ்டியில் எழுந்து அருளி இவர்களுடைய ரஷண சிந்தனை பண்ணினமை தோற்றும் படி –
உரகல் மெல்லணையனாய்-பள்ளி கொண்டு அருளின ஸ்தலம் ஆகையாலே அந்த ஐக்யத்தை பற்றவும் –
அல் வழக்கு ஒன்றும் இல்லா அணி கோட்டியூர் கோன் -என்றும் தமக்கு மங்களா சாசனத்துக்கு
சஹாகாரியான செல்வ நம்பியோடே திரு கோட்டியூர் ப்ரஸ்துதம் ஆகையாலே
அவ்வுகப்பை பற்றவும் -திரு கோட்டியூரை திரு அவதார கந்தமாக அருளி செய்தஇதில் விரோதம் இல்லை-

இப்படி கிருஷ்ண அவதார ரசத்தை அனுபவிக்கிற அளவில் -ருஷிகளை போலே கரையில் நின்று -அவதார குண சேஷ்டிதங்களை
சொல்லிப் போகை அன்றிக்கே –பாவன பிரகர்ஷத்தாலே -கோப ஜென்மத்தை -ஆஸ்தானம் பண்ணி –
யசோதாதிகள் சொல்லும் பாசுரத்தை -தாம் அவர்களாக பேசி அனுபவித்து சொல்லுகிறார் –

திருவவதரித்து அருளின அளவில் திரு வாய்ப்பாடியில் உள்ளோர் பண்ணின உபலாளநாதிகளை
அனுசந்தித்து இனியராகிறார் முதல் திரு மொழியில் –வண்ண மாடங்கள் –

கீழில் திரு மொழியில் –
திருக் கோட்டியூர் கண்ணன் கேசவன் நம்பி பிறந்தினில் -என்று துடங்கி
திருக்கோட்டியூர் மன்னு நாரணன் நம்பி பிறந்தமை -என்று தலை கட்டுகையாலே
திரு வவதரித்து அருளின பிரகாரத்தை தக்க உலோபளாலநங்களோடே அனுபவித்து ஹர்ஷ்டராய் அருளி செய்தார் –
இனிமேல் இப்படி திருவவதரித்து அருளினவனுடைய திவ்ய விக்ரக்ஹ வை லஷண்யத்தை
தத் தத் காலத்தில் யசோதை பிராட்டி அனுபவித்தாப் போலே –தத் பாவ யுக்தராய் கொண்டு –
திருவடிகளில் நின்றும் -திருமுடி அளவாக –அனுபவித்த பிரகாரத்தை –
அப்போது அவள் பேசின பாசுரத்தாலே ஆதாரம் தோற்ற அருளி செய்கிறார் –சீதக் கடலுள் அமுதன்ன தேவகி-பதிகத்தாலே –

கீழில் திரு மொழியிலே திருவடிகள் தொடங்கி-திரு முடி அளவு உண்டான திவ்ய அவயவங்களை
யசோதை பிராட்டி அனுபவித்த பிரகாரத்தை -தத் காலம் போலே மிகவும் விரும்பி அனுபவித்தாராய் நின்றார் –
இனி மேல் வளர் பிள்ளையை தொட்டிலே வளர்த்தி தாலாட்டின பிரகாரத்தை -தற் காலம் போலே விரும்பி அனுபவித்து பேசுகிறார் –

சர்வஸ் பரத் பரனாய்-அவாப்த சமஸ்த காமனாய் -சர்வ பிரகார நிர பேஷனாய் -நாராயண சப்த வாச்யனான சர்வேஸ்வரன் –
யாதொரு இடத்திலே யாதொரு திரு மேனியோடு –அவதரித்தாலும் -அவனுடைய ஸ்திதி கமன சயநாதிகளை கண்டால் மிகவும் விரும்பி
தங்களால் ஆன அளவும் கிஞ்சித் கரித்தன்றி நிற்க ஒண்ணாது இறே-ப்ரஹ்மே சநாதிகளுக்கும்-
இத்தை -யசோதை பிராட்டி மனோ ரதித்து கண்டாளாக சொல்லி தாலாட்டின பிரகாரத்தை -தாம் –மயர்வற மதி நலம் அருள பெற்றவர்
ஆகையாலே -தத் காலம் போலே -ப்ரத்யஷமாக கொண்டு – மிகவும் உகந்து -அவனுடைய
மேன்மையையும் -நீர்மையையும் -அருளிச் செய்து தாலாட்டுகிறார் –

கீழில் திரு மொழியில் -யசோதை பிராட்டி அவனுடைய சைசவ அனுகுணமாக –அழுகையை மாற்றி -கண் வளர பண்ணுகைகாக
சீராட்டிக் கொண்டு தாலாட்டின -பிரகாரத்தை –தத் பாவ யுக்தராய் கொண்டு -தாமும் அப்படி அருளி செய்தார் –
இனிமேல் தொட்டில் பருவம் போய் -தவழ்ந்து விளையாடத் தக்க பருவமான பின்பு அவன் –
நீணிலா முற்றத்தே போந்து –தவழ்ந்து புழுதி அழைவது –
சந்த்ரனை அழைப்பதான -பிரகாரத்தை -அவள் அனுபவித்து –
அவனுக்கு உகப்பாக சந்த்ரனை வர சொல்லி தான் பல காலும் அழைத்த பிரகாரத்தை தாமும் அனுபவ பூர்வகமாக பேசி இனியர் ஆகிறார் –

பரம பதத்தில் -அவாக்யன் அநாதர-என்கிறபடியே பெரு மதிப்பனாய்-ஒரு வார்த்தை சொல்லக் கடவன் அன்றிக்கே -தன்னோடு ஒக்க முகம் பார்த்து
வார்த்தை சொல்லுகைக்கு ஒரு தத்வாந்தரம் இல்லாமையாலே -அநாதாரித்து இருக்கும் அவன் –
லீலா விபூதியில் -சம்சாரி சம்ரஷண அர்த்தமாக -தன் இச்சையாலே –இதர சஜாதீயனாய் வந்து அவதரித்து -அவதாரத்தின் மெய்ப்பாடு தோற்ற –
சைசவ வாத்ய அவஸ்தைகளை அடைந்து -தத்தத் அவஸ்த அனுகுணமாக செய்த சேஷடிதாதிகளை அனுசந்தித்தால் –
மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெறுகையாலே-அவன் மேன்மையையும் -நீர்மையையும் -தெளிய கண்டவர்கள்-
அதிலே வித்தராய் -அனுபவிக்க சொல்ல வேண்டா விறே-

மற்று உள்ள ஆழ்வார்களையும் போல அன்றிக்கே -இவ் அவதார விசேஷத்தில் –அதி பிரேம அதிசயத்தாலே -கோப ஜென்மத்தை ஆஸ்தானம் பண்ணி –
இவ் அவதார ரசம் எல்லாம் அனுபவிப்பதாக இழிந்த இவர் – அவனுடைய பால சேஷ்டிதங்களில் ஒன்றும் நழுவ விடார் இறே-
ஆகையாலே –-அவன் புழுதி அளைவது –சந்தரனை அழைப்பது -ஆகிய
சேஷ்டிதங்களை-தத் காலத்தில் யசோதை பிராட்டி அனுபவித்தாப் போலே தாமும் அனுபவித்து பேசுகிறார் –

இனி மேல்-1-5- அவனுடைய பருவத்துக்கு ஈடாக அவன் செங்கீரை ஆடுகிறது -காண வேணும் என்று ஆசைப் பட்டு –
அவனைப் பல படியாக புகழ்ந்து -எனக்கு ஒருகால் செங்கீரை ஆட வேணும் -என்று பல காலும் அபேஷித்து-
அந்த சேஷ்டித ரசத்தை அவள் அனுபவித்த படியை -தாமும் தத் காலம் போலே அனுபவித்து –
அவள் பேசினாப் போலே பேசி இனியர் ஆகிறார் –

அவனை ஸ்தோத்தர பூர்வகமாக செங்கீரை ஆட வேணும் என்று பல காலம் அபேஷிக்கிறதும் –
அந்த சேஷ்டித அனுபவம் பண்ணுகிறதுமே அவளோடு இவருக்கு சாம்யம் –
மயர்வற மதிநலம் பெற்றவர் ஆகையாலே -அவன் படிகள் அடங்கலும் பிரகாசிக்கையாலே –
தர்ம ஐக்யத்தாலே -அவதாந்தர சேஷ்டிதங்களையும் இவ் அவதாரம் தன்னில்-உத்தர கால சேஷ்டித விசேஷங்களையும் –
பரத்வாதிகளில் உண்டான படிகளையும் –உகந்து அருளின நிலங்களில் நிலையால் தோற்றுகிற குண விசேஷங்களை எல்லாம் –
தம்முடைய பிரேம அதிசயத்தாலே -இவ் வஸ்துவுக்கு விசேஷமாக்கி கொண்டு புகழ்ந்து –
அந்த சேஷ்டித ரசத்தை அனுபவிக்கிறது இவருக்கு விசேஷம் –

இனி–1-6- -சப்பாணி கொட்டுகையாகிற பால சேஷ்டிதத்தை செய்து அருள வேணும் என்று
அவனை பிரார்த்தித்து -அந்த சேஷ்டித ரசத்தை அவள் அனுபவித்தால் போலே –
ஒரு சேஷ்டிதத்தை அனுபவித்த அளவிலே பர்யாப்தி பிறவாத அபிநிவேச அதிசயத்தாலே –
அந்த சேஷ்டித ரசத்தையும் அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு -அவள் பேசினால் போலே பேசி -தாமும் அனுபவிக்கிறார்

அவன் தளர் நடை நடக்கை ஆகிற சேஷ்டிதத்தை தத் காலம் போலே -அனுபவித்து இனியர் ஆகிறார் இதில் -1-7-

இனிமேல் –1-8-அவனுடைய சைசவ அநு குணமாக -ஓடி வந்து தன்னை அணைத்து கொள்ளும்படியை –
யசோதை பிராட்டி அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு -அது தன்னை அவனைக் குறித்து அபேஷித்து –
அவன் வந்து தன்னை அணைக்கை யாகிற ரசத்தை -அவள் அனுபவித்த பிரகாரத்தை –அப்படியே தாமும் அனுபவித்து ஹ்ருஷ்டராகிறார் –
அச்சோ என்று அவன் வந்து அணைத்து கொள்கையை அபேஷிக்கையும் –அந்த சேஷ்டித ரசத்தை அனுபவிக்கையுமே அவளோடு இவருக்கு சாம்யம் –
மயர்வற மதிநலம் பெற்று -பரத்வாதிகளை எல்லாம் தெளியக் கண்டவர் ஆகையாலே –
அவதாராந்தர சேஷ்டிதங்களையும்-இவ் அவதாரம் தன்னில் உத்தர காலத்தில் உள்ள சேஷ்டிதங்களையும் –தர்ம ஐக்யத்தாலே –
வஸ்து விசேஷணம் ஆக்கிக் கொண்டு -அவனைப் புகழ்ந்து –அந்த பால சேஷ்டித ரசத்தை அனுபவித்தது இவருக்கு விசேஷம்-

அவ்வளவு அன்றிக்கே –அவன் தன் உகப்பாலே ஓடி வந்து முதுகிலே ஓடி வந்து அணைத்து கொள்ளும் –சேஷ்டித ரசத்தையும் -அனுபவிக்க
ஆசைப்பட்டு -புறம் புல்குவான் -என்று –அது தன்னை அவனைக் குறித்து அபேஷித்து -அவனும் அப்படி செய்ய –
அவள் அனுபவித்த பிரகாரத்தை –
அவ்வளவும் அல்லாத பிரேமத்தை உடைய தாம் அந்த சேஷ்டிதத்தை அனுபவிக்கையில் உண்டான ஆசையாலே –
அவனுடைய மேன்மையையும் நீர்மையையும் சொல்லிப் புகழ்ந்து கொண்டு -புறம் புல்குவான் புறம் புல்குவான் -என்று
பலகாலும் அபேஷித்து –தத்காலம் போலே தர்சித்து ப்ரீதராய் அனுபவிக்கிறார் இத் திருமொழியில்–1-9-

சிறு பிள்ளை கள் அப்பூச்சி காட்டி விளையாடும் அத்தையும் -அவதாரத்தின் மெய்ப்பாடு தோற்ற அவன் ஆஸ்ரிதத்தை
தத்காலத்தில் உள்ளார் அனுபவித்து ஹ்ர்ஷ்டராய் பேசினால் போலே – பிற்காலமாய் இருக்கச் செய்தேயும் –
தத்காலம் போலே -தாமும் அனுபவித்து பேசி –ஹ்ருஷ்டராகிறார் இத் திருமொழியில்-2-1-

ஆழ்வார்கள் எல்லாரும் கிருஷ்ண அவதார ப்ரவணராய் இருந்தார்களே ஆகிலும் -அவர்கள் எல்லாரையும்
போல் அன்றிக்கே -கிருஷ்ண அவதாரத்திலே அதி ப்ரவணராய் -அவ்வதார ரச அனுபவத்துக்காக கோப
ஜென்மத்தை ஆஸ்தானம் பண்ணி -போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன்-என்கிறபடியே அவ்வதார ரசம்
உள்ளது எல்லாம் அனுபவிக்கிறவர் ஆகையாலே -முதல் திருமொழி யிலே அவன் அவதரித்த சமயத்தில் –
அங்குள்ளார் செய்த உபலாவன விசேஷங்களையும் –
அநந்தரம்-
யசோதை பிராட்டி அவனுடைய பாதாதி கேசாந்தமான அவயவங்களில் உண்டான அழகை
ப்ரத்யேகம் பிரத்யேகமாக தான் அனுபவித்து -அனுபுபூஷுக்களையும் தான் அழைத்துக் காட்டின படியையும் –
அநந்தரம் –
அவள் அவனைத் தொட்டிலிலே ஏற்றித் தாலாட்டின படியையும் –
பிற்காலமாய் இருக்க தத் காலம் போலே பாவனா பிரகர்ஷத்தாலே யசோதாதிகளுடைய
ப்ராப்தியையும் சிநேகத்தையும் உடையராய் கொண்டு -தாம் அனுபவித்து –
அநந்தரம் –
அவன் அம்புலியை அழைக்கை
செங்கீரை ஆடுகை
சப்பாணி கொட்டுகை
தளர் நடை நடைக்கை
அச்சோ என்றும் புறம் புல்குவான் என்றும் யசோதை பிராட்டி அபேஷிக்க
முன்னும் பின்னும் வந்து அணைக்கை ஆகிற பால சேஷ்டிதங்களை-
தத் பாவ யுக்தராய் கொண்டு அடைவே அனுபவித்துக் கொண்டு வந்து –
கீழ்த் திரு மொழியிலே -அவன் திரு ஆய்ப்பாடியில் உள்ளோரோடு அப்பூச்சி காட்டி விளையாடின
சேஷ்டிதத்தையும் -தத் காலத்திலேயே அவள் அனுபவித்து பேசினால் போலே
தாமும் அனுபவித்து பேசி ஹ்ர்ஷ்டரானார் –

இனி அவன் லீலா வ்யாபாரச்ராந்தனாய் -முலை உண்கையும் மறந்து -நெடும் போதாக கிடந்தது உறங்குகையாலே –
உண்ணாப் பிள்ளையை தாய் அறியும் -என்கிறபடியே யசோதை பிராட்டி அத்தை அறிந்து -அம்மம் உண்ணத் துயில் எழாயே-என்று
அவனை எழுப்பி – நெடும்போதாக முலை உண்ணாமையை அவனுக்கு அறிவித்து –
நெறித்து பாய்கிற தன முலைகளை உண்ண வேண்டும் என்று அபேஷித்து-அவன் இறாய்த்து இருந்த அளவிலும் -விடாதே நிர்பந்தித்து
முலை ஊட்டின பிரகாரத்தை தாம் அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு -தத் பாவ யுக்தராய் கொண்டு –
அவனை அம்மம் உண்ண எழுப்புகை முதலான ரசத்தை அனுபவித்து பேசி ஹ்ர்ஷ்டராகிறார் இத் திரு மொழியில் –2-2-

அவள் அவனுக்கு காது குத்தி -காது பெருக்கி -காது பணிகளும் இட்டு -அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டு –காது குத்துகையாகிற உத்சவத்துக்கு –
ஊரில் பெண்களை எல்லாம் அழைத்து விட்டு –வந்தவர்களை சம்பாவிகைக்கு ஈடான பதார்த்தங்களும் சம்பாதித்து வைத்து –
அவனை-காது குத்த -என்று அழைக்க-அவன் -நோம் -என்று அஞ்சி -மாட்டேன் -என்னச் செய்தேயும் –
அவன் அஞ்சாதபடியான வசனங்களை சொல்லியும் –அவனுக்கு அபிமதமான பதார்த்தங்களை காட்டியும் உடன் படுத்தி கொண்டு –
காது பெருக்கின பிரகாரத்தை -தாமும் அவளைப் போலே அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டு –தத் அவஸ்த ஆபந்னராய் கொண்டு –
தத்காலம் போலே அவனை குறித்து அப்பாசுரங்களை பேசி அனுபவித்து ப்ரீதர் ஆகிறார் இத் திருமொழியில் –2-3-

காது குத்தி -பெருக்கி தலைக் கட்டின அநந்தரம்- பிள்ளைகளை காது பெருக்கினால் -அந்த செடி நீங்க குளிப்பாட்டும் கிரமத்திலே-
இவனை மஞ்சனமாட்ட வேணும் என்று உத்யோகித்து – அதுக்கு வேண்டும் உபகரணங்களையும் சம்பாதித்து வைத்து –
நீராட வா -என்று அழைத்து -அவன் இசையாத அளவிலும் விடாதே நிர்பந்தித்து -அவசியம் இன்று திரு மஞ்சனம் செய்ய வேண்டின ஹேதுவையும்
அவனுக்கு அறிவித்து – திருமஞ்சனம் செய்தால் பின்பு திரு மேனிக்கு அலங்காராமாக சாத்துகைக்கு உருப்பானவை பாகத் தான் தேடி வைத்த –
அங்க ராகாதிகளையும் காட்ட இசைந்து வருகைக்கு உடலாக அவனுக்கு அபிமதமான அபூபபலாதிகளையும் முன்னிட்டு –
அவன் பக்கல் தனக்கு உண்டான ச்நேஹாதிகளையும் சொல்லி – புழுதி அளைந்த பொன் மேனி காண நான் மிகவும் விரும்பி இருப்பேன் –
ஆனாலும் கண்டவர்கள் – ஒருத்தி பிள்ளை வளர்த்தபடி என் -என்று பழிப்பார்கள் –அவ்வளவுமேயும் அன்றி –
நீ புழுதியும் உடம்புமாய் இருக்கிறபடியை காணில் உனக்கு அபிமதையான நப்பின்னை பிராட்டி சிரிக்கும் -என்றால் போலே சிலவற்றையும் சொல்லி –
அவனை வருந்தி உடன்படுத்தி மஞ்சனமாட்டிய பிரகாரத்தையும் – தாமும் அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு பாவன பிரகர்ஷத்தாலே –
தத் அவஸ்தாபன்னராய் கொண்டு அவள் அப்போது பேசின பாசுரங்களை எல்லாம் -தத்காலம் போலே அவனைக் குறித்து பேசி –
அவனை மஞ்சனம் ஆட்டுகையாகிற ரசத்தை தாமும் அனுபவித்து ஹ்ருஷ்டராகிறார் இத்திருமொழியில்–2-4-

அநந்தரம் அவனுக்கு திருக் குழல் வாருவதாக உத்யோகித்து -அவன் பிணங்கி ஓடாமல் இசைந்து நிற்க்கைக்காக லோகத்தில்
சிறுப் பிள்ளைகளை குழல் வாருவார் -அவர்களை வசப் படுதுக்கைகாக மருட்டி சொல்லுமா போலே இவனுடைய பால்ய அனுகுணமாக –
அக்காக்காய் குழல் வார வா -என்று பலகாலும் இவன் செவி கேட்க சொல்லி சீராட்டிக் கொண்டு இருந்து –
திருக் குழல் வாரின பிரகாரத்தையும் -தாம் அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு –பாவன பிரகர்ஷத்தாலே தத் அவஸ்தா பன்னராய் கொண்டு –
தத்காலம் போலே தாம் அவனைக் குறித்து அப் பாசுரங்களைச் சொல்லி -திருக் குழல் வாருகை யாகிற ரசத்தை அனுபவிக்கிறார் –2-5-

திருக் குழல் வாரின அநந்தரம் பூ சூட்டுவதாக தேடுகிற அளவிலே ஜாதி உசிதமாக கன்று மேய்க்கப் போகிற பிள்ளைகளோடு
தானும் போவானாக உத்யோகித்து – கன்றுகள் மேய்த்து மறிக்கிற கோலைத் தா வென்ன அவள் இசைந்து கோலைக் கொடாமல் –
இவனை ஒப்பித்து காண வேணும் -என்னும் கருத்தாலே கோலை வாங்கித் தருகிறேன் என்று இவனை அழுகை மருட்டி –
அக்காக்காய் கோல் கொண்டு வா -என்று பலகாலும் சொன்ன பிரகாரத்தை தத்பாவ யுக்தராய் கொண்டு
அவளைப் போலே தாமும் அவனைக் குறித்து பேசி அந்த ரசத்தை அனுபவிக்கிறார் – இத் திரு மொழியில் –2-6-

அக்காக்காய் கோல் கொண்டு வா -என்று பலகாலும் சொல்லி அவன் அழுகுகையை மாற்றி உகப்பித்த பின்பு –
அவனுக்கு பூ சூட்டுவதாக கோலி-செண்பகம் மல்லிகை செங்கழுநீர் இருவாட்சி -தொடக்கமாய் –
நிறத்தாலும் மணத்தாலும் ஓன்று போல் ஓன்று அன்றிகே விலஷணமாய் இருக்கும் புஷ்பங்களை உண்டாக்கி -அவற்றை தனி தனியே சொல்லி –
உனக்கு இன்ன இன்ன பூ சூட்டும்படி வா என்று அனுவர்த்தித்து அழைத்து பூ சூட்டின பிரகாரத்தை தாமும் அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு –
தத் பாவ யுக்தராய் கொண்டு – அவனை குறித்து அவள் பேசினால் போலே பேசி அந்த ரசத்தை அனுபவிக்கிறார் இத் திருமொழியில்-2-7-

அவனை பல காலம் அழைத்து பூ சூட்டின அநந்தரம்-அவன் அழகுக்கு திருஷ்டி தோஷம் வாராதபடி காப்பிட வேணும் -என்று நினைத்து
சாயம் காலத்திலே உன்னை சேவிபபதாக தேவ ஜாதி எல்லாம் வந்து நில்லா நின்றது-காலமும் சந்த்யை ஆயிற்று-
இக்காலத்தில் உக்ர தேவதைகள் சஞ்சரிக்கும்- மன்று முதலான ஸ்தலங்களில் நில்லாதே
உனக்கு அந்திக் காப்பு இடும்படி வர வேணும் -என்று பலகாலும் அனுவர்த்தித்து அழைத்து காப்பிட்ட பிரகாரத்தை
தாமும் அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு உகந்து அருளின நிலமான திரு வெள்ளறையிலே-அவன் நிற்கிற நிலையில் -அவனைக் குறித்து
யசோதை பிராட்டி உடைய சிநேகத்தையும் -பரிவையும் உடையராய் கொண்டு – அவள் பேசினால் போல் பேசி
அவனுக்கு திரு அந்திக்காப்பு இடுகை யாகிற ரசத்தை அனுபவிக்கிறார் –-இத் திருமொழியில்–2-8-

கீழ் பூ சூட்டி -காப்பிட்டு -தனக்கு வசவர்த்தியாக்கி -தன் அருகே இவனை உறக்கி -நிர்ப்பரையாய் –
மாதாவான யசோதை பிராட்டி தானும் உறங்கி -உணர்ந்து -தன்னுடைய கரஹகார்யா பரவசையாய் வ்யாபரியா நிற்க
இவனும் உணர்ந்து போய் -ஊரில் இல்லங்களிலே புக்கு –அங்குண்டான வெண்ணெய்களை விழுங்கி –
அவை இருந்த பாத்ரங்களை உருட்டி -உடைத்து –காய்ச்சி வைத்த பாலை சாய்த்து பருகி –
அவர்கள் சமைத்து வைத்த பணியாரங்கள் முதலானவற்றை நிச்சேஷமாக எடுத்து ஜீவித்து –
சிறு பெண்ணை அழைத்து -அவள் கையில் வளையலை கழற்றிக் கொண்டு போய் –அத்தை கொடுத்து நாவல் பழம் கொண்டு –
இப்படி தீம்புகள் செய்கையாலே -அவ்வவ க்ரஹங்களில் உள்ளார்கள் தனித்தனியே வந்து முறைப்பாட்டு –
உன் பிள்ளையை இங்கே அழைத்து கொள்ளாய் -என்ற பிரகாரத்தையும் –
இவளும் இவர்கள் சொன்ன அனந்தரத்திலே இவனை இங்கே அழைத்து கொள்கைக்காக பல காலும் இவனை ஸ்தோத்ரம் பண்ணுவது –
உன்னை பிறர் சொலும் பரிபவம் எனக்கு பொறுக்க போகிறது இல்லை -வாராய் -என்பதாய்-இப்புடைகளிலே
பலவற்றையும் சொல்லி இவனை அழைத்த பிரகாரத்தையும் தத் அவஸ்தா பன்னராய் கொண்டு பேசி
முன்பு அவன் செய்த க்ரீடைகள் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து ஹ்ர்ஷ்டராகிறார் -இத்திருமொழியில்–2-9-

ப்ராப்த யௌவநைகளான பெண்களொடே அவன் இட்டீடு கொண்டு -ஓன்று கொடுத்து
ஓன்று வாங்குகை-இது தானும் வார்த்த விஷயத்தில் -என கொள்க –
விளையாடுகையாலே அவனால் ஈடுபட்ட பெண்கள் -மாதாவான யசோதை பிராட்டி பக்கலிலே வந்து –
தங்கள் திறத்திலே அவன் செய்த தீம்புகள் சிலவற்றை சொல்லி –
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன சீலனாய் –ஆஸ்ரித ரஷகனாய் –ஆஸ்ரிதர் கட்டவும் அடிக்கவும் படி எளியனாய் –
ஆஸ்ரிதர்க்கு நல் சீவனான தன்னை – பூதனை கையில் அகப்படாமல் நோக்கி கொடுத்தவனாய்–
ஆஸ்ரிதர்க்கு தன்னை அழிய மாறியும் கார்யம் செய்யுமவனாய்-ஆஸ்ரிதர் ஆர்த்தி அறிந்து சென்று உதவுமவனாய் –
நித்ய ஆஸ்ரிதையான பூமிப் பிராட்டிகாக நிமக்னையான பூமியை உத்தரித்தவனாய் –
இப்படி சர்வ விஷயமாக உபகாரங்களை பண்ணினவன் -எங்கள் திறத்தில் அபகாரங்களை செய்யா நின்றான் –
ஆன பின்பு இவன் கீழ் ஜீவிக்க போகாது -இவனாலே நாங்கள் இன்று முடிவுதோம் என்று பல காலும் சொல்லி
முறைப்பட்ட பிரகாரத்தை தாமும் அப்படியே பேசி -அவனுடைய அந்த லீலா வியாபார ரசத்தை அனுபவிக்கிறார் இத் திருமொழியில் –2-10-

மாதர் ஸ்நேஹத்தாலே பலகாலும் அவனை அம்மம் உண்ண அழைத்தும் -அம்மமூட்டியும் போரும் யசோதை பிராட்டி –
அவனுடைய பருவத்தின் இளமையையும் – அதுக்கு அநுரூபம் அல்லாதபடியான – அதிமாநுஷ சேஷ்டிதங்களையும் கண்டு –
அவனை -தன்னுடைய பிள்ளை -என்று நினைந்து இருக்கை தவிர்ந்து –
அநியாம்யனாய் அப்ரதிஹத லீலாரசபரனான சர்வேஸ்வரன் -என்று அனுசநதித்து – அவனைக் குறித்து அவை தன்னைச் சொல்லி –
உனக்கு அம்மம் தர அஞ்சுவன் -என்று பல காலும் பேசின பாசுரத்தை –
தத் அவஸ்தா பன்னராய் கொண்டு –தாமும் அப்படி பேசி –அந்த ரசத்தை அனுபவிக்கிறார் -இத் திருமொழியில் –3-1-

அவள் அத்தை அப்போதே மறந்து -முன் போலே தன்னுடைய புத்ரனாக இவனை பிரதிபத்தி பண்ணி -அபிமானித்து –
பிராமணர்க்கு பால்யத்திலே பிராமசார்யம் அனுஷ்டித்து பின்பு கார்ஹச்த்யம் அனுஷ்டிக்கை தர்மமாய் இருக்குமா போலே –
இடையருக்கும் இளம் பருவத்தில் கன்றுகள் மேய்த்து – பக்வரான பின்பு பசு நிரை மேய்க்கை ஜாத் உசிதம் ஆகையாலே –
சர்வச்ய ஜகாத பாலள வத்ச பாலள பபூவது -என்கிறபடியே –கன்றுகள் மேய்க்க தகுதியான பருவத்தை ப்ராப்தனான இவனை –
சிறுகாலே ஊட்டி யோருப்படுத்தி –கன்றுகள் மேய்க்கும்படி போக விட்டு – அவன் போன அநந்தரம்-ஷண கால விஸ்லேஷம்
பொறுக்க மாட்டாதவள் ஆகையாலே – அவன் ஊரிலே நின்று செய்யும் ஸ்வைர விஹாரங்கள் எல்லாம் பரக்கச் சொல்லி –
இப்படி செய்து திரியாமல் – கன்றுகளின் பின்னே இவனை என் செய்யப் போக விட்டேன் -என்று -இவனுடைய மார்த்வத்தையும் –
போகிற இடத்தின் காடின்யதை ஷன்யங்களையும் அனுசந்தித்து – சுகுமாரனான இவனை இப்படி இருக்கிற காட்டிலே போக விட்டேனே -என்றும்
அவ்வளவும் அன்றிக்கே குடையும் செருப்பும் கொடாமல் -வெய்யிலும் கல்லும் முள்ளுமான தேசத்திலே போக விட்டேனே –
என்றும் பகுமுகமாக க்லேசித்து சொன்ன பிரகாரத்தை –தத் அவஸ்த்தா பன்னராய் கொண்டு –தாமும் அப்படியே பேசி –
அனுபவிக்கிறார் இத் திருமொழியில் –3-2-

கன்றுகளை மேய்த்து மீண்டு வருகிற போது -அவள் எதிரே சென்று –அவனுடைய திரு மேனியையும் -அலங்காரத்தையும் -கண்டு ப்ரீதையாய் –
தான் அனுபவித்து -பலருக்கும் அழைத்துக் காட்டி –லோகத்தில் என்னைப் போல் பிள்ளை பெற்றார் இல்லை -என்பது
நான் வாழ்வை உகந்து -உன்னை கன்று மேய்க்க போக விட்டேன் -என்னைப் போலே கடின சித்தையாய் இருப்பாள் ஒரு ஸ்த்ரி இல்லை -என்பது –
உன்னுடைய திரு மேனி எல்லாம் கற்றுத் துளியாய் இருக்கிறது காண் நீராடத் தக்கவை சேமித்து வைத்தேன் -நீராடி அமுது செய் -என்பது –
குடையும் செருப்பும் கொடாமையாலே -திருவடிகளும் வெதும்பி -திருக் கண்களும் சிவந்து – திருமேனியும் அலசுதலை அடைந்தாய் காண் -என்பதாய்
பின்னையும் பலவற்றையும் -அவனைக் குறித்து சொல்லிக் கொண்டு சென்று –
கண்ணா நீ நாளைத் தொட்டு கன்றின் பின்னே போகல் கோலம் செய்து இங்கே இரு – என்னும் அதளவாக அவன் செய்யும் அவையும் தவிரும் அவையும்
கற்பித்த பாசுரங்களை எல்லாம் தத் அவஸ்தா பன்னராய் கொண்டு தன்னுடைய பிரேம அதிசயத்தாலே தாமும் அவனைக் குறித்து
அப்படியே பேசி -அந்த ரசத்தை அனுபவிக்கிறார இத் திரு மொழியில் –3-3-

நாளைத் தொட்டு கன்றின் பின் போகல் கோலம் செய்து இங்கே இரு -என்கையாலே ஏழு நாள் எழுந்து அருளி இருந்து –
திருவோணத் திரு நஷத்ரமும் கொண்டாடி விட்ட பின்பு – பசுக்களையும் கன்றுகளையும் மேய்க்கப் போய் -அவை மேய்ந்த ப்ரீதியாலே தன்னை
நாநா பிரகாரமாக அலங்கரித்து – குழலூதுவது –இசை பாடுவதாக கொண்டு
தானும் தன்னேராயிரம் திருத் தோழன்மாருமாக பெரிய மேணானிப்போடே எழுந்து அருளி வருகிற -பிரகாரத்தை கண்டு –
திரு ஆய்ப்பாடியிலே பெண்கள் பல கணி வழியே நுழைந்து -பார்ப்பாரும் நிற்பாரும் –
அவன் வரும் போதாக எதிரே நின்று உங்கள் வளையை இழவாதே -கொள்ளும் கோள் -என்பாரும்
வருகிற அவன் வடிவை என் பெண் அருகே நின்று கண்டாள் இத்தனை –
அது கண்டு இவ்வூர் ஓன்று புணரா நின்றது என்பாரும்
அவன் வருகிற படியை தெருவில் கண்டு -அவன் பக்கல் சிநேகத்தால் -தாங்கள் விகர்தைகளாய் –
காணாதாரையும் அழைத்து காட்டுவாரும் அவன் சேஷ்டிதத்தில் ஈடுபட்டு தாங்கள் அநன்யார்ஹை ஆனமை சொல்லுவாரும் –
அவன் அத் தெருவே வருமாகில் – எங்கள் பந்தை பறித்து கொண்டு போனவன் -என்று வளைத்து -அவனுடைய பவளவாய் முறுவலைக் காண்பாரும் –
அவன் வரவைக் கண்டு தாம் தாம் ஈடுபட்டமை யைத் தாய்மார்க்கு சொல்லும்படி விகர்தைகள் ஆவாருமாய் –
இப்படி அவன் பக்கல் காமுற்ற பிரகாரத்தை அவர்கள் எல்லாருடைய பாவ வ்ருத்தியை உடையராய் கொண்டு
தாம் அவனைக் குறித்து பேசி ப்ரீதர் ஆகிறார் -இத் திருமொழியில் –3-4-

கீழ் சொன்னபடியே -தான் விரும்பி மேய்த்து கொண்டு போகிற -கன்றுகளுக்கும் பசுக்களுக்கும் –
தனக்கு அபிமத விஷயங்களான கோப கோபீ ஜனங்களுக்கும் பாதகமாம்படி இந்த்ரன் பசிக் கோபத்தாலே
கல் வர்ஷத்தை வர்ஷிப்பிக்க – குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் -என்கிறபடியே
மலையை எடுத்து -ரஷ்ய வர்க்கம் ஆனவற்றுக்கு ஒரு நலிவு வாராதபடி நோக்கின உபகாரம் திரு உள்ளத்திலே பின்னாட்டி –
மலை எடுக்க வேண்டின ஹேதுக்களையும் –மலை தன்னில் உண்டான வளப்பங்களையும் –
மலையினுடைய பரப்பையும் –அதனுடைய கனப்பாட்டையும் – அத்தை அநாயாசேன எடுத்துப் பிடிங்கின படியையும் –
அது தன்னை ஏழுநாள் ஒருபடிப்பட தரித்து கொண்டு நின்ற படியையும் –
அத்தால் திருக்கைக்கு ஒரு வாட்டம் இன்றிக்கே இருந்த படியையும் -எல்லாம் – தத் காலம் போலே தர்சிப்பித்து பேசி
அவனுடைய ஆபத் சகத்வம் ஆகிற மகா குணத்துக்கு பிரகாசமான அந்த திவ்ய சேஷ்டிததினுடைய ரசத்தை
அனுபவித்து இனியர் ஆகிறார் — இத் திருமொழியில் –3-5-

குழல் கோவலர் -என்கிறபடியே கோபர்க்கு குழலூதுகை ஜாதி உசித விருத்தி ஆகையாலே –
ஸ்ரீ நந்த கோபர் திரு மகன் ஆகையாலே -தாமும் அந்த விருத்தியிலே அதிகரித்து -பலகாலும் குழலூதிக் கொண்டு போருமவன் ஆகையாலே –
ஒருநாள் ஸ்ரீ பிருந்தாவனத்தில் நின்று குழலூத அந்த குழலோசை வழியே யுவதிகளான ஸ்ரீ கோபிமாரிலே சிலர் -தங்கள் பந்துக்கள்
பண்ணி வைத்த காவல்களையும் கடந்து -இவன் நின்ற இடத்தே வந்து சூழ்ந்து கொண்டு -நின்ற படியையும்
வேறே சிலர் அரை குலைய தலை குலைய வோடிவந்து ஸ்த்ரீத்வம் பின்னாட்டின படியாலே
ஒடுங்கி -நெகிழ்ந்த உடையை ஒரு கையாலே தாங்கி -இவன் அளவிலே கண்ணோடே நின்ற படியையும் –
உபரிதன லோக வர்த்திகளான ஸ்திரீகள் -இக்குழல் ஓசையை கேட்டு வந்து திரண்டு
நெஞ்சு உருகி -கண்கள் பனிக்கை -முதலான விகர்த்திகளோடே-இதிலே செவி மடுத்திக் கொண்டு – நின்ற படியையும் –
மேனகை திலோத்தமை முதலான நர்த்த கீதை பரைகளாய் திரியும் அப்சரசூகள் உலாவி உலாவி குழலூதுகிற இவனுடைய வடிவையும் –
குழலோசையும் கண்டு – நாமும் சிலராய் ஆடிப் பாடி -திரிகிறோமே -என்று லஜ்ஜித்து -அறிவு அழிந்து –
தம் தாமுடைய ஆடல் பாடல்களை -தாங்களே மாறின படியையும் –
சதத கீத பரராய் திரியும் தும்புரு நாரதரும் கின்னர மிதுனங்களும் இந்த குழலோசையினுடைய
ரசத்திலே ஈடுபட்டு -தம் தாமுடைய வீணையை மறப்பார் -கின்னரம் தொடோம் -என்பாரான படியையும் –
ஆகாசசாரிகளான-கந்தர்வர்கள் -எல்லாரும் அம்ர்தம் போலே இருக்கிற இக்கீத வலையிலே அகப்பட்டு -சிதிலராய் கை மறித்து நின்ற படியையும்
தேவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் ஹவிர் போஜனத்தை மறந்து -திரு ஆய்ப்பாடி நிறைய வந்து
திரண்டு இக் குழலோசை யினுடைய ரசத்தை புசித்து இவனை விடாதே பின் பற்றின படியையும் –
பஷி ஜாலங்கள் தம் தாம் கூட்டை விட்டு வந்து சூழ்ந்து படுகாடு போலே கிடந்த படியையும் –
பசுத் திரள்கள் இக்குழல் ஓசை கேட்டு -பரவசமாய் -கால்களைப் பரப்பி
தலைகளை நாற்றிக் கொண்டு -செவியை அசைக்கவும் மாட்டாமல் -நின்ற படியையும்
மான் திரள்கள் ஆனவை -மேய்கை முதலானவற்றை மறந்து -நிச்சலமய்க் கொண்டு சித்ரார்ப்பிதங்கள் போலே நின்ற படியையும் –
அசேதனமான மரங்கள் ஆனவை -சேதனங்களிலும் காட்டிலும் அத்ய ஆச்சர்யமாம் படி ஈடுபட்ட படியையும்
தனித் தனியே பேசி -அவனுடைய திருக் குழலோசை யினுடைய வைசித்ரியை அனுபவிக்கிறார் -இத் திருமொழியில்–3-6-

போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் -என்கிற படியே -திரு அவதார சமயமே தொடங்கி-
ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார குண சேஷ்டிதங்களை ஓன்று ஒழியாமல் அனுபவித்துக் கொண்டு போந்தார் -கீழ்

மற்று உள்ள ஆழ்வார்களை குமிழ் நீர் பண்ணும் அவனுடைய சௌந்தர்யம் ஆகிற
ஆழங்கால் தானே மேடாய் தரித்து நின்ற மங்களா சாசனம் பண்ணிப் போரும் ஸ்வபாவர் ஆன இவர் –
இப்போது அவர்களைப் போலே அவனை அனுபவிக்க வேணும் என்னும் ஆசை கிளர்ந்து –
அவ்வாசா அனுரூபமாக கிட்டி -அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே -தாமான தன்மை அழிந்து –
ஒரு கோப கன்யக அவஸ்தையை ப்ராப்தராய் -ஸ்வ தசையை அன்யாப தேசத்தாலே பேசுகிறார் –
அதாவது –
பருவம் நிரம்புவதற்கு முன்னே ஸ்ரீ கிருஷ்ண விஷயத்திலே பிரவணையாய் நின்ற தன் மகளுடைய தசையை கண்ட திருத் தாயார் –
இவள் பருவத்தின் இளமையையும்
இப்படி இருக்க செய்தே அவன் விஷயத்திலே ப்ரவனையாய் அவனோடு இவள் கலந்து வருகிற படியையும் –
இதுக்கடி சஜாதிகளாய்-தத் விஷயத்தில் ப்ரவனைகளாய் இருக்கும் பாலைகளோடு உண்டான சம்சர்க்கம் என்னும் அத்தையும் –
இவள் லீலா வியாபாரத்தில் அன்வயிக்கையிலும்
அவனுடைய சிஹ்னங்கள் ஒழிய வேறு ஓன்று அறியாளான படியையும் –
இவை எல்லாவற்றுக்கும் மூலமாக தோழிமார் இவளை வசீகரித்துக் கொண்டு போய் அவன் பக்கலில் அகப்படுத்தின படியையும்
இவள் தன்னுடைய ப்ராவண்ய பிரகாரங்களையும் –
இத்தைக் கண்ட பந்து வர்க்கமும் அந்ய வர்க்கமும் சொல்லுகிற வார்த்தைகளை எல்லாம்
சந்நிஹிதரைக் குறித்தும் -தன்னிலேயும் பேசின பாசுரங்களால் அருளிச் செய்கிறார் –3-7-

கீழில் திரு மொழியிலே -தன் பிள்ளைக்கு அவன் பக்கலிலே செல்லுகிற ப்ராவண்யத்தைக் கண்ட திருத் தாயார் –
கோவிந்தனோடி வளை சங்கையாகி – என்று அவனோடு இவளுக்கு கலவி உண்டாய்த்தோ என்று முந்துற சங்கித்து
பின்பு பல ஹேதுக்களாலும் சம்ச்லேஷம் ப்ரவர்த்தம் ஆனமையை தானும் அறிந்து –
இவளுடைய ப்ராவண்யத்திலே -முறுகுதலை-முதிர்ச்சி – -கண்ட பந்துக்களும் மருத்துவ பதம் நீங்கினாள் என்னும் வார்த்தை
படுவதன் முன் ஒருப்படுத்திடும் இனி இவளை உலகு அளந்தான் இடைக்கே -என்று சொல்லி இருக்கச் செய்தேயும் –
சடக்கென விரைந்து கொடாது ஒழிகையாலே அவன் முற்பாடனாய் வந்து -கள்வன் கொல் யான் அறியேன் -பெரிய திருமொழி
பரகால நாயகி திருத் தாயார் அருளியது போல் – பிராட்டியைக் கொண்டு போனால் போலே –
இவளை அத்தவாளத் தலையாலே -முந்தானையாலே -மறைத்துக் கொண்டு
தன்னுடைய திவ்ய நகரியான திரு ஆய்ப்பாடியிலே கொண்டு போக –
அந்தரங்கமாக காத்துக் கொண்டு கிடந்த திருத் தாயார் -படுக்கையிலே பெண் பிள்ளையை காணாமையாலே –
இவனை ஒழிய கொண்டு போவார் இலை -என்றும்
இவன் கொண்டு போவது தான் திரு ஆய்ப்பாடியிலே -என்றும் அறுதி இட்டு
இவள் போகையாலே தன் திரு மாளிகை எல்லாம் அழகு அழிந்து வெறியோடிற்று என்றும் –
இவள் இப்படி அடைவு கேடாகக் கொண்டு போன இது இக்குடிக்கு ஏச்சாமோ குணமோ -என்றும்
இவளுக்கு பாணி க்ரகண அர்த்தமான உத்சவம் இப்படி நடக்குமோ -என்றும்
மாமியாரான யசோதை பிராட்டி -இவளைக் கண்டு உகந்து -மணவாட்டுப் பெண் பிள்ளை என்று சத்கரிக்கிமோ -என்றும்
மாமனாரான ஸ்ரீ நந்தகோபர் உகந்து அணைத்து கொண்டு இவள் வை லஷண்யத்தை கண்டு
இவளைப் பெற்ற தாயார் இனி தரிக்க மாட்டார் என்பரோ என்றும்
அவன் தான் நிஹீன குலத்தில் உள்ளாரைப் போலே என் மகளை புணர்ந்து உடன் போகைக்கு
ஹேதுவாகக் கொண்டு குடி வாழுமோ -என்றும்
நாடு எல்லாம் அறியும் படி நன்றாக கண்ணாலம் செய்து கை பிடிக்குமோ -என்றும் –
தன் பெருமையாலே அவன் இவளுக்கு -ரூப குண தோஷங்களை சொல்லி வரிசை அறுத்து ஆண்டிடுமோ -என்றும்
தனக்கு ஜாதி உசிதமான மகிஷியாக பட்டம் கட்டி -பூர்வ மகிஷிகள் முன்னே -வைபவம் தோற்ற வைக்குமோ -என்றும்
இவள் தான் தயிர் கடைகை முதலான வன் தொழில்கள் செய்து குடி வாழ்க்கை வாழ வல்லளோ-என்றும்
இப்படி க்லேசித்தும் மநோரதித்தும் சென்ற பிரகாரத்தை சொல்லுகிறது -இத்திருமொழியில் –3-8-

ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார ஏக ப்ரவணராய் தத் குண சேஷ்டிதங்களையே அனுபவித்துக் கொண்டு போந்தார் -கீழே-

இப்போது அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண குண சேஷ்டிதங்கள் உடன் -ஏதத் பூர்வ காலிகமான – ஸ்ரீ ராமாவதார குண சேஷ்டிதங்களையும்
ஏக காலத்தில் அனுபவிக்க வேண்டும் என்னும் அபிநிவேசம் பிறந்து அதுக்கு உடலாக இரண்டு ஸ்ரீ கோபிமார் அவஸ்தையை ப்ராபதராய்
அதிலே ஒருத்தி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார சேஷ்டிதமும் ஒருத்தி ஸ்ரீ ராமாவதார சேஷ்டிதமுமாகக் கொண்டு ஒருவருக்கு ஒருவர் எதிராய் கொண்டு சொல்லி
யுக்தி பிற்ந்த பாசுரத்தாலே உபய அவதார குண சேஷ்டிதங்களையும் பேசி அனுபவிக்கிறார் இத் திரு மொழியில்-3-9-

இரண்டு கோபிமார் அவஸ்தையை ஏக காலத்தில் அடையக் கூடுமோ -என்னில்-பகவத் பிரசாத விசேஷத்தாலே
ஞானத்தில் தடை அற்றால் எல்லாம் சொல்லலாம் இறே
மானமரு மென்னோக்கி -என்கிற திரு மொழியில் – இரண்டு பிராட்டிமார் தசை ஏக காலத்தில் கூடும் படி என் -என்று ஜீயர் பட்டரை கேட்க
தேச விசேஷத்தில் அநேக சரீர பரிக்ரகம் ஏக காலத்தில் கூடுகிற படி எங்கனே அப்படியே இவரையும் பார்த்து அருளினால் கூடும் –
என்று அருளிச் செய்தார் – என்று பிரசித்தம் இறே-

கீழில் திரு மொழியில் -ஸ்ரீ ராமாவதார குண சேஷ்டிதங்களை அனுபவித்த இவர் -ராக்வத்வே பவத் ஸீதா-என்கிறபடியே
அவ்வவதார அநு குணமாக ஓக்க வந்து அவதரித்த பிராட்டி தன்னுடைய புருஷகாரத்வ உபயோகியான -கிருபா -பாரதந்தர்ய -அநந்யார்ஹத்வங்களை
சேதனர் எல்லாரும் அறிந்து விஸ்வஸித்துத் தன்னைப் பற்றுகைக்கு உடலாக நம்முடைய அனுஷ்டானத்தாலே வெளியிடக் கடவோம்-என்று திரு உள்ளம் பற்றி
அதில் பிரதமத்தில் தன்னுடைய கிருபையை வெளியிடுகைக்காக -தாண்ட காரண்யத்திலே எழுந்து அருளி இருக்கச் செய்தே
ராவணன் பிரித்தான் என்ற ஒரு வ்யாஜத்தாலே லங்கையில் எழுந்து அருள -ஆத்மாநம் மானுஷம் மந்யே-என்கிற அவதாரத்தின் மெய்ப்பாட்டாலே
பெருமாள் இவள் போன இடம் அறியாமல் திருத் தம்பியாரும் தாமுமாய்க் கொண்டு தேடித் திரியா நிற்கச் செய்தே
பம்பா தீரத்திலே எழுந்து அருளின அளவிலே மஹா ராஜருடைய நியோகத்தாலே ஸ்வ வேஷத்தை மறைத்து பரிவ்ராஜக வேஷ பரிக்ரஹம் பண்ணி
வந்து முகம் காட்டின திருவடியோடே முந்துற உறவு செய்து -பின்பு அவர் கொடு போய்ச் சேர்க்க
ராஜ்ய தாரங்களை இழந்து சுரம் அடைந்து கிடக்கிற மஹாராஜரைக் கண்டு அவரோடே சக்யம் பண்ணி –
அனந்தரம் அவருக்கு விரோதியான வாலியை நிரசித்து -அவரை ராஜ்ய தாரங்களோடே சேர்த்து வானர அதிபதி ஆக்கி கிஷ்கிந்தை ஏறப் போக விட்டு
திருத் தம்பியாரும் தாமுமாகப் பெருமாள் வர்ஷா காலம் அத்தனையும் மால்யா வானிலே எழுந்து அருளி இருக்க –
படை வீட்டிலே போன இவர் பெருமாள் செய்த உபகாரத்தையும் அவருடைய தனிமையையும் மறந்து
விஷய ப்ரவணராய் தார போக சக்தராய் இருந்து விட வர்ஷா காலத்துக்கு பின்பு அவர் வரக் காணாமையாலே
காம வர்த்தஞ்ச ஸூக்ரீவம் நஷ்டாஞ்ச ஜனகாத்மஜாம் புத்வா காலம் அதீ தஞ்ச முமோஹபர மாதுர -என்கிறபடியே கனக்க கிலேசித்து அருளி
இளைய பெருமாளைப் பார்த்து -நீர் போய் வெதுப்பி ஆகிலும் மஹா ராஜரை அழைத்துக் கொண்டு வாரும் -என்று விட
அவர் கிஷ்கிந்தா த்வாரத்திலே எழுந்து அருளி ஜ்யா கோஷத்தைப் பண்ணி -அத்தைக் கேட்டு -மஹா ராஜர் நடுங்கி
கழுத்தில் மாலையையும் அறுத்துப் பொகட்டு காபேயமாகச் சில வியாபாரங்களைப் பண்ணி அருகே நின்ற திருவடியைப் பார்த்து
இவ்வளவில் நமக்கு செய்ய அடுத்து என் என்ன
க்ருத்த அபராதஸ்ய ஹிதே நாந்யத் பஸ்யாம் யஹம் ஷமம்-அந்தரேணாஞ்ச லிம்ப்த்வா லஷ்மணஸ்ய பிரசாதநாத் -என்று
அபராத காலத்தில் அநு தாபம் பிறந்து மீண்டோமாய் எளியன சில செய்கிறோம் அல்லோம் –
தீரக் கழிய அபராதம் பண்ணின பின்பு இனி ஓர் அஞ்சலி நேராமல் போகாது என்ன -அவ்வளவிலும் தாம் முந்துறப் புறப்பட பயப்பட்டு
இளைய பெருமாள் திரு உள்ளத்தில் சிவிட்கை -தாரையை விட்டு ஆற்ற வேணும் -என்று தாரையைப் புறப்பட விட
அவள் சா ப்ரஸ்கலந்தீ -இத்யாதிப்படியே இளைய பெருமாள் சந்நிதியில் இளைய பெருமாள் திரு உள்ளத்தில் சிவிட்கு ஆறும் படி
வார்த்தைகள் விண்ணப்பம் செய்த பின்பு மஹா ராஜர் தாமும் புறப்பட்டு வந்து இளைய பெருமாளைப் பொறை கொண்டு-
அவர் தம்மையே முன்னிட்டுக் கொண்டு பெருமாளை சேவித்த அநந்தரம்-தம்முடைய சர்வ பரிகரத்தையும் திரட்டி
யாம் கபீநாம் சஹஸ்ராணி ஸூ பஹூந்யயுதா நிச-தி ஷூ சர்வா ஸூ மார்கந்தே-என்கிறபடியே
திக்குகள் தோறும் திரள் திரளாகப் பிராட்டியைத் தேடிப் போக விடுகிற அளவிலே –
தக்ஷிண திக்கில் போகிற முதலிகளுக்கு எல்லாம் பிரதானராகப் போருகிற அங்கதப் பெருமாள் -ஜாம்பவான் -மஹா ராஜர் -திருவடி
இவர்களில் வைத்துக் கொண்டு திருவடி கையில் ஒழிய இக்காரியம் அறாது என்று திரு உள்ளம் பற்றி பிராட்டியைக் கண்டால்
விசுவாச ஜனகமாக விண்ணப்பம் செய்யத் தக்க அடையாளங்களையும் அருளிச் செய்து திருவாழி மோதிரத்தையும் கொடுத்து விட
எல்லாரும் கூடப் போய் தக்ஷிண திக்கில் ஓர் இடத்திலும் காணாமல் கிலேசப்பட்டு -அநசநத்தில் தீஷிதராய் முடிய நினைக்கிற அளவிலே
சம்பாதி வார்த்தையால் -ராவணன் இருப்பு சமுத்ரத்துக்கு உள்ளே லங்கை என்பொதொரு படை வீடு -என்று கேட்டு எல்லாரும் ப்ரீதராய்
இக்கரையில் இருந்து திருவடியைப் போக விட -அவரும் சமுத்திர தரணம் பண்ணி அக்கரை ஏறி ப்ர்ஷதம்சக மாத்ரமாக வடிவைச் சுருக்கிக் கொண்டு
ராத்திரியில் ராவண அந்தப்புர பர்யந்தமாக சர்வ பிரதேசத்திலும் பிராட்டியைத் தேடிக் காணாமையாலே கிலேசப்பட்டுக் கொண்டு இரா நிற்கச் செய்தே
அசோகவநிகா பிரதேசத்தில் சில ஆள் இயக்கத்தைக் கண்டு அங்கே சென்று
ப்ரியஞ்ஜ நம பஸ்யந்தீம் பஸ்யந்தீம் ராக்ஷஸீ கணம் -ஸ்வ கணே நம்ர்கீம் ஹீ நாம்ஸ்வ கணை ராவ்ர்தா மிவ -என்கிறபடியே விகர்த்த வேஷைகளான
எழு நூறு ராக்ஷஸிகளின் நடுவே மலங்க மலங்க விழித்துக் கொண்டு நோவு பட்டு இருக்கிற
ஸூஷ்ம ரூபேண சிம்சுபா வ்ருஷத்துக்கு உள்ளே மறைந்து இருக்க – அவ்வளவில் ராவணன் காம மோஹிதனாய் வந்து
பிராட்டி சந்நிதியில் சிலவற்றை ஜல்பிக்க -அவள் இவனை முகம் பாராமல் இருந்து திஸ்கரித்து வார்த்தை சொல்லி விடுகையாலே
மீண்டு போகிறவன் ராக்ஷஸிகளைப் பார்த்து -இவள் பயப்பட்டு நம் வசம் ஆகும்படி குரூரமாக நலியுங்கோள் -என்று சொல்லிப் போகையாலே
அவர்கள் இதுக்கு முன்பு ஒரு காலமும் இப்படி நலிந்திலர்கள் -என்னும்படி தர்ஜன பர்த்ச நாதிகளைப் பண்ணி நலிய –
இனி நமக்கு இருந்து ஜீவிக்கப் போகாது -முடிந்து விடும் அத்தனை -என்று வ்யவசிதையாய்
அந்த ராக்ஷஸிகள் நித்ரா பரவசைகளான அளவிலே அங்கு நின்றும் போந்து
வேண்யுத்க்ரதந உத்யுக்தையாய் வ்ருக்ஷத்தின் கொம்பைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கிற அளவிலே இனி நாம் பார்த்து இருக்க ஒண்ணாது
இவ்வளவிலே இவளை நாம் நோக்க வேணும் -என்று
ஏவம் பஹூ விதாஞ் சிந்தஞ் சிந்தயித்வா மஹா கபி ஸம்ஸரவே மதுரம் வாக்யம் வைதேஹ்யா வ்யாஜஹாரஹ-என்கிறபடியே
செவிப்பட்ட போதே ரசிக்கும் படி ஸ்ரீ ராம குண சேஷ்டித விஷயமான வாக்கியங்களைச் சொல்லி -இத்தனை காலமும் இல்லாத ஓன்று இப்போது
யுண்டாகைக்கு அடி என் -என்று சொல் வந்த வழியே சிம்சுபா வர்ஷத்தை எங்கும் ஓக்கப் பார்த்து அதின் மேலே இருக்கிற வானர ரூபியான இவனைக் கண்டு
இது ஏதோ என்று ஏங்கி மோஹித்து விழுந்து நெடும் போதொடு உணர்த்தி யுண்டாய் பின்னையும் இது ஏதோ என்று –
கிந்நுஸ் யாச் சித்த மோஹோயம் -இத்யாதிப்படியே -விசாரிக்கிற அளவிலே இவள் முன்னே வந்து
கையும் அஞ்சலியுமாய் நின்று அநு வர்த்தக பூர்வகமாகச் சில வார்த்தைகளைச் சொல்ல
அவள் பீதையாய் இவனை ராவணன் என்று அதி சங்கை பண்ணி -இப்படி நலியல் ஆகாது காண் -என்று தைன்யமாகப் பல வார்த்தைகளையும் சொல்ல –
இவளுடைய அதி சங்கையைத் தீர்க்கைக்காக பெருமாள் அருளிச் செய்து விட்ட அடையாளங்களை எல்லாம்
ஸூ ஸ்பஷ்டமாக இவள் திரு உள்ளத்திலே படும்படி விண்ணப்பம் செய்து தான் ஸ்ரீ ராம தூதன் என்னும் இடத்தை அறிவித்து பின்பு
திருவாழி மோதிரத்தையும் கொடுத்து அவள் திரு உள்ளத்தை மிகவும் உகப்பித்த பிரகாரத்தை அநு சந்தித்து -அதில் தமக்கு யுண்டான
ஆதார அதிசயத்தாலே அவன் அப்போது விண்ணப்பம் செய்த அடையாளங்களையும் -திருவாழி மோதிரம் கொடுத்த படியையும்
அது கண்டு அவள் ப்ரீதியான படியையும் எல்லாம் அடைவே பேசி அனுபவிக்கிறார் இத் திரு மொழியிலே-3-10-

ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரங்களோடு-அவதாராந்தரங்களோடு – அபதானந்தரங்களோடு வாசி அற -தர்ம ஐக்யத்தாலே
எல்லாம் ஏக ஆஸ்ரயம் ஆகையாலே இப்படி இருக்கிற விஷயத்தை கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்க வேண்டும் -என்று
தேடுகையாகிற இது -தமக்கு ஒரு புடை செல்லுகிறபடியும் மானச அனுபவத்தின் உடைய கரை புரட்சியாலே அவ்விஷயம் தன்னை
ஸூ ஸ்பஷ்டமாக கண்டதாலே ஒரு புடை தோற்று இருக்கும் படியையும் அனுசந்தித்து –அவை இரண்டையும்
அவதார விசிஷ்டனாக சர்வேஸ்வரனை கண்ணாலே காண வேண்டும் என்று தேடித் திரிகிறார் சிலரும்
அப்படி தேடி கிறிகோள் ஆகில் அவனை உள்ளபடி கண்டார் உளர் -என்று சொல்லுகிறார் சிலருமாக கொண்டு
தம்மை இரண்டு வகையாக வகுத்து நின்று பேசி இனியர் ஆகிறார் -இத் திரு மொழியில் –4-1-

நாடுதிரேல்-என்றும் -கண்டார் உளர் -என்றும் பன்மையாக அருளிச் செய்தது கட் கண்ணால் காண்கையில் அபேஷா ரூப ஞான வ்யக்திகளும்
உட் கண்ணால் கண்டு அதில் ஊற்றத்தாலே பாஹ்ய அனுபவமும் சித்தித்தது என்று தோற்றும்படியான ஞான வ்யக்திகளும் பல உண்டு ஆகையாலே

அவதாரங்கள் தன்னை கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்க வேணும் -என்னும் ஆசை பிறந்தாலும் பெருக்காறு போலே அவை தத் காலத்தில்
உள்ளார்க்கு அனுபாவ்யமாய் பிற் காலத்தில் உள்ளார்க்கு கிடையாததாய் இருக்கிற படியையும் –
பின்னானார் வணங்கும் சோதி -என்கிறபடி -அவதாரத்தில் பிற் பாடனார் ஆனவர்களுக்கும் இழக்க வேண்டாதபடி சர்வேஸ்வரன் அர்ச்சாவதாரமாய் கொண்டு –
உகந்து அருளின நிலங்களிலே -அந்த அவதார குண சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் பிரகாசிக்கும்படி யாக எழுந்து அருளி நிற்கிற படியும் அனுசந்தித்து –
உகந்து அருளின நிலங்களிலே அவை அனுபவிக்க கோலி – அவை எல்லாவற்றிலும் -தென்னன் உயர் பொறுப்பும் தெய்வ வட மலையும் என்னும்
இவையே முலையா வடிவமைந்த -என்கிறபடியே -ஸ்ரீ பூமி பிராட்டிக்கு திரு முலைத் தடங்கள் ஆம்படி இருக்கையாலே -அவனுக்கு அத்யந்த அபிமத
ஸ்தலங்களாய் இருக்கிற திருமலைகள் இரண்டிலும் வைத்து கொண்டு தெற்குத் திரு மலையிலே நிற்கிற நிலையிலே அனுபவிப்பதாக முந்துற இழிந்து
ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ணாத்ய அவதார சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் அந்நிலையிலே பிரகாசிக்கிறபடியை அனுபவியா நிற்கச் செய்தே
தத் விஷயத்திலும்-ததீய விஷயமே பிரப்யத்துக்கு சரம அவதியாக அறுதி இட்டு இருக்கும் அவர் ஆகையாலே –
கிளர் ஒளி இளைமையில் ஆழ்வார் அனுபவித்தால் போலே அங்கே எழுந்து அருளி நிற்கிற அழகரிலும் காட்டிலும்
அவர் விரும்பி எழுந்து அருளி இருக்கிற திவ்ய ஸ்தலமான திருமலையே ப்ராப்யம் -என்று அனுசந்தித்து –
அத் திருமலையினுடைய வைபவத்தை பஹூ முகமாக பேசி அனுபவிக்கிறார் -இத் திரு மொழியில்–4-2-

திரு மலை ஆழ்வாருடைய வைபவத்தை பஹுமுகமாக பேசி அனுபவித்தார்
அப்படி அனுபவித்த அளவால் தமக்கு பர்யாப்தி பிறவாமையாலே மீளவும் அவதார குண சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் பிரகாசிக்கும் படியாய்
அழகர் திரு மலையில் நின்று அருளுகிற நிலையை கீழ் சொன்ன க்ரமம் அன்றிக்கே முக பேதேன பேசி திருமலை வைபவத்தையும்
கீழ் உக்த பிரகாரம் அன்றியே -முக பேதேன பல படியாக பேசி அனுபவிக்கிறார் இத் திரு மொழியில்-4-3-

கீழ் ஸ்ரீ ராம அவதார குண சேஷ்டிதம் முன்னாக ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார சேஷ்டிதங்களையும் அழகர் பக்கலிலே அனுபவித்தார்
இதில் ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார குண சேஷ்டிதம் முன்னாக ஸ்ரீ ராம அவதார குண சேஷ்டிதங்களையும்
அவதாரந்தர சேஷ்டிதங்களையும் எல்லாம் அழகர் பக்கலிலே தர்சித்து அனுபவிக்கிறார்
முத்து கோக்க வல்லவன் -முகம் மாறிக் கோத்த வாறே -அது விலை பெறுமா போலே
அவதார குண சேஷ்டிதங்களும் -விசேஷ ஞ்ஞனரான இவர் சேர்த்து அனுபவிக்கிற வாசியாலே நிறமும் ரசமும் உண்டாய் இருக்கும் இறே
ததீய விஷயத்திலும் விசேஷண பேதத்தாலே விசேஷ்யத்துக்கு ரச விசேஷம் உண்டாக கடவது இறே
ஆக இது கீழில் திரு மொழிக்கும் இத் திரு மொழிக்கும் உண்டான விசேஷம் –

திருமலை ஆழ்வாருடைய வைபவத்தை விஸ்தரேண பேசி அனுபவித்து ப்ரீதர் ஆனார்
அவ்வளவிலே சர்வேஸ்வரன் திரு மலையிலே நிற்கிற நிலையிலும் காட்டிலும்
பள்ளியிலோதி வந்த தன் சிறுவன் ஆன பிரகலாதன் திருநாமம் சொன்னதுவே ஹேதுவாக
பிதாவானவன் சத்ருவாய்க் கொண்டு பஹூமுகமாக நலிய -நலிவு படுகிற ஆபத் தசையிலே
நிரூபதிக பிதாவான பந்தாசக்தியாலே -அடுத்ததோருருவாய்-என்கிறபடியே இரண்டு வடிவைச் சேர்த்து கொண்டு வந்து தோன்றி
பிரதிகூலனான ஹிரண்யனை நிரசித்து-பாலனான பிரகலாதனை ரஷித்து அருளின மகா குணம் தோன்ற
திருக் கோட்டியூரிலே எழுந்து அருளி நிற்கிற நிலையை இவருக்கு பிரகாசிக்க-அத்தைக் காண்கையாலும் –
திருப்பல்லாண்டிலும்-வண்ண மாடத்திலும்-ஸ்ரீ செல்வ நம்பி யோட்டை சம்பந்தத்தை இட்டும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார கந்தமானது கொண்டும்
தாம் விரும்பி அருளிச் செய்த தேசம் ஆகையாலும் திருக் கோட்டியூரிலே திரு உள்ளம் சென்று
அங்கே எழுந்து அருளி நிற்கிறவன் படிகளை அனுபவிக்கிறவர்-அவ்வனுபவ ஜனித ஹர்ஷ பிரகர்ஷத்தாலே
அவன் கொடுத்த கரணங்களைக் கொண்டு அவனை அனுபவித்து வாழலாய் இருக்க
த்ரிவித கரணங்களாலும் அவனோடு ஓட்டற்று திரிகிற பாப காரிகளானவர்களை நிந்தித்தும்
ஆத்ம குண உபேதராய்- ஆசார்ய பிரேம யுக்தராய் – அவ் ஆசார்யன் உகக்கும் விஷயம் என்று திரிதந்தாகிலும் -என்கிறபடியே
அவன் பக்கலிலே ப்ரவணராய் அவனை அனுபவியா நின்று உள்ள மகாத்மாக்களை ஸ்லாகித்தும் சொல்லுகிறார் –
இத் திரு மொழியில்-4-4-

திரு மங்கை ஆழ்வாரும் பெரிய திரு மொழியில்
திருமலையில் எழுந்து அருளி நிற்கிற நிலையை அனுபவித்த -அநந்தரம் – திருக் கோட்டியூரில் எழுந்து அருளி நிற்கிற நிலையை இறே அனுபவித்தது –
பெரிய திரு மடலிலும் – மன்னனை மால் இரும் சோலை மணாளனை -என்று திருமலையில் நிற்கிற நிலையை அருளிச் செய்த அநந்தரம்
கொன்னவிலும் ஆழிப் படையானை கோட்டியூர் அன்ன வுருவின் அரியை -என்று திருக் கோட்டியூரில் நிற்கிற நிலையை இறே அருளிச் செய்தது –
அப்படியே இவரும் திருமலையில் எழுந்து அருளி நிற்கிற நிலையை அனுபவித்த அநந்தரம் –
திருக் கோட்டியூரில் எழுந்து அருளி நிற்கிற நிலையை அனுபவிக்கிறார்
இவர்கள் இருவரும் இறே-திருக் கோட்டியூர் விஷயமாக-ஒரொரு திரு மொழி அருளி செய்தவர்களும்-

மேல் நான்கு திரு மொழி அளவும் ஆச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யனமாய் இருக்கும்
அது தான் பூரணமாக கிடைக்காமையாலே ஒரோ இடங்களில் ஒரு பாட்டுக்கோ – அரைப் பாட்டுக்கோ -ஓர் அடிக்கோ -அரை அடிக்கோ -கிடைத்த
வியாக்யான பந்திகளை -ஸ்ரீ ஸூக்தி கௌ ரவத்தாலே -ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் சேர்த்து கொண்டு வ்யாக்யாநித்து அருளுகிறார்
என்று சம்ப்ரதாயார்த்தம் -பெரிய அரும்பத விளக்கம்-

கீழில் திரு மொழியில்-ஆதியான் அடியாரையும் -அடிமை இன்றித் திரிவாரையும் -என்று
சம்சாரிகள் பொல்லாங்கும்-ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களின் ஏற்றமும் -இறே சொல்லிற்று
சம்சாரிகளுக்கும் பகவத் சம்பந்தம் ஒத்து இருக்க -அவர்களை கழிக்கைக்கு அடி -சம்பந்த ஞானம் இல்லாமை -இறே
வணக்கொடு மாள்வது வலமே -என்று சரம சமயத்திலே பகவத் சமாஸ்ரயணம் பண்ணுகை ஸ்ரேஷ்டம்
ஆகையால் -சம்சாரிகளை பார்த்து ஹிதோ உபதேசம் பண்ணி அருளுகிறார்–இத் திரு மொழியில்-4-5-

இப்படி இதர விஷய சங்கம் அற்று -பகவத் ப்ரேம பூர்வகமாக அவன் திரு நாமங்களைப் பேசத் தக்க பரிபாகம் இல்லாதாரையும் –
ஒரு வழியால் அவன் திரு நாமத்தில் அன்வயித்து -உஜ்ஜீவிப்பிக வேணும் என்று திரு உள்ளம் பற்றி
த்ரஷ்ட பிரயோஜனங்களை நச்சி பெற்ற பிள்ளைக்கு ப்ராக்ருத விஷயங்களின் பேரை இடுபவர்களைக் குறித்து
நீங்கள் இப்படி ப்ராக்ருத விஷயங்களின் பேர் இட்டால் இம்மையில் நீங்கள் ஆசைப் படுகிற சூத்திர பிரயோஜனங்களும் தானும் சித்திப்பது பணி இல்லை –
மறுமைக்கு தானே ஒன்றுக்கும் உறுப்பன்று –ஆன பின்பு அத்தை விட்டு -பிஷையை புகுந்தாலும் ஜீவித்து தன் திரு நாமத்திலே அன்வயித்தாருடைய
சகல க்லேசங்களையும் சர்வேஸ்வரனுடைய திரு நாமத்தை -நீங்கள் பெற்ற பிள்ளைக்கு இட்டு –
வாயார வாழ்த்தி ப்ரீதராய் இருங்கோள்
இவ்வளவே பற்றாசாக -அந்த பிள்ளை யினுடைய மாதா வானவள் –ஜநநீ க்ர்த்தார்த்தா -என்கிறபடியே நரகத்தில் புகாமல் உஜ்ஜீவித்து போம் என்று
ஒரு கால் போலே ஒன்பதின் கால் உபதேசித்து பகவன் நாமங்களே இடும்படியாக அவர்கள் நெஞ்சைத் தெளிவிக்கிறார் இத் திரு மொழி யில் –4-6-

பகவத் வைமுக்யாதி தோஷம் அடியாக தம்மாலே நிந்திதரான சம்சாரி சேதனரையும் விட மாட்டாத -தம்முடைய பரம கிருபையாலே –
அவர்களைத் திருத்தி யாகிலும் -உஜ்ஜீவிப்பிக்க வேணும் -என்று திரு உள்ளம் பற்றி –
அவர்கள் திருந்துகைக்கு உறுப்பான ஹிதத்தை உபதேசித்து அருளினார் -கீழ் இரண்டு திரு மொழி யாலே –
அது செய்து தலைக் கட்டின அநந்தரம் – முன்பு திரு மலை -திருக் கோட்டியூரில் – அனுபவித்தால் போல் இன்னமும்
அவன் உகந்து அருளின நிலங்களிலே எழுந்து அருளி நிற்கிற நிலையை அனுபவிக்க வேணும் -என்னும் ஆசை கிளர்ந்து
ஸ்ரீ வடதிசை மதுரை சாளக்க்ராமம்-இத்யாதிப்படியே தனக்கு அபிமதமான தேசங்களில் பல வற்றிலும் உள்ள விருப்பத்தை எல்லாவற்றையும்
ஒரு மடை கொள்ள பண்ண வர்த்திக்கிற ஸ்தலமாய் திரு உலகு அளந்து அருளின போது-தன் திருவடிகளில் பிறந்த ஏற்றத்தாலே
சகல லோக பாவன பூதையாய் கொண்டு சர்வ காலமும் ப்ரவஹியா நிற்கிற கங்கையினுடைய கரையிலே உள்ளதான –
திருக் கண்டங்கடி நகரிலே
அநேக அவதார குண சேஷ்டிதங்கள்-எல்லாம் பிரகாசிக்கும்படி எழுந்து அருளி நிற்கிற – புருஷோத்தம சப்த வாச்யமான சர்வேஸ்வரனை
அனுபவியா நின்று கொண்டு அவனிலும் காட்டிலும் அவன் வர்த்திக்கிற தேசமே ப்ராப்யத்தில் சரம அவதி ஆகையாலே
அத் தேசத்தின் உடைய வைபவத்தையும் –பஹூ முகமாக பேசி அனுபவிக்கிறார் –இத் திருமொழியில்-4-7-

அவதாரிகை-மீண்டும் தொகுத்து அருளிச் செய்கிறார் –
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் -என்கிறபடியே
திரு அவதாரமே தொடங்கி-ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார குண சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் முற்றூட்டாக அனுபவித்து கொண்டு வந்த இவர் –
என்னாதன் தேவியிலே -அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார குண சேஷ்டிதங்கள் உடன் ஸ்ரீ ராம அவதார குண சேஷ்டிதங்களையும் அனுபவிக்கையில்
உண்டான ஆசையாலே இரண்டையும் ஒன்றுக்கு ஓன்று எதிர் எதிராக பேசி நின்று அனுபவித்து -பின்பு
கதிர் ஆயிரம் இரவியிலே -ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீகிருஷ்ணா அவதார குண சேஷ்டிதங்களையும் அவதாராந்தர குண சேஷ்டிதங்களையும் கலப்பிலே
அனுபவித்த அநந்தரம் – இவ் அவதார குண சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் பிரகாசிக்கும்படி உகந்து அருளின நிலங்களிலே எழுந்து அருளி நிற்கிற
நிலைகளை அனுபவிக்க வேணும் என்னும் ஆசை பிறந்து
ப்ரதமம்-ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார குண சேஷ்டிதங்கள் பிரகாசிக்கும்படி திருமலையிலே எழுந்து அருளி நிற்கிற அழகரையும் –
அவரிலும் காட்டிலும் ப்ராப்யத்தில் சரம அவதியான திருமலை ஆழ்வாரையும் அனுபவித்து -பின்பு
திருக் கோட்டியூரில் நிற்கிற நிலையையும் அனுபவிக்கையில் ப்ரவர்தரான இவர்
அங்கே எழுந்து அருளி நிற்கிற நிலையில் தங்களுக்கு ஆதரணீயம் இன்றிக்கே அந்ய பரராய் திரிகிற சம்சாரிகளை நிந்தித்தும்
அந் நிலையின் வாசி அறிந்து ப்ரவணராய் அனுபவிக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை ஸ்லாகித்தும்-இப்படி இருந்துள்ள செருக்கோடே கூடி அனுபவித்து –
தாம் நிந்தித்தவர்களையும் விட மாட்டாத பரம கிருபையால் -அவர்களை குறித்து இரண்டு திரு மொழி யாலே பரோ உபதேசத்தை பண்ணி
மீளவும் உகந்து அருளின நிலங்களிலே நிற்கிற நிலையை அனுபவிக்கையில் உள்ள ஆசையாலே -ஸ்ரீ வட திசை மதுரை – இத்யாதிப் படியே
அநேக தேசத்தில் உண்டான விருப்பத்தை எல்லாம் பண்ணிக் கொண்டு திருக் கண்டம் கடி நகரிலே அவதார குண சேஷ்டிதங்கள் எல்லாம் பிரகாசிக்கும்படி
எழுந்து அருளி நிற்கிற படியையும் அத்தேச வைபவம் தன்னையும் – அனுபவித்து இனியராய் நின்றார் -கீழ்-

அவை எல்லாம் போல் இன்றிக்கே –
வடிவுடை வானோர் தலைவனே –என்றும் – கடலிடம் கொண்ட கடல் வண்ணா -என்றும் –கட்கிலீ -என்றும் – காகுத்தா கண்ணனே -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
பரத்வாதிகளில் உண்டான குணங்கள் எல்லாம் பிரகாசிக்கும் படி வர்த்திக்கிற ஸ்தலமாய் –
பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் -இத்யாதிப் படியே
உபய விபூதியும் தனிக் கோல் செலுத்துகிறதும் – இங்கே இருந்தே என்று தோற்றும்படி இருப்பதாய் –
மால் இரும் சோலை மணாளனார் பள்ளி கொள்ளும் இடம் -என்றும்
பொன்னி சூழ் அரங்க நகருள் முனைவன் -திரு மால் இரும் சோலை நின்றான் -என்றும்
பயின்றது அரங்கம் திருக்கோட்டி –தேனார் திருவரங்கம் தென் கோட்டி- என்றும் சொல்லுகிறபடி முன்பு அனுபவித்த
திருமலை திருக் கோட்டியூரில் நிலைகளுக்கு வேர் பற்றான இடமுமாய் –
ஆராமம் சூழ்ந்த அரங்கம் -என்கிறபடியே உகந்து அருளின நிலங்கள் எல்லாம் பகல் இருக்கை -என்னும்படி –
ஆஸ்ரித ரஷனத்துக்கு ஏகாந்த இடம் என்று நித்ய வாசம் பண்ணுகிற ஸ்தலமான திருவரங்க திருப்பதியிலே
வன் பெரு வானகம் -இத்யாதிப்படியே -சகல தேசத்தில் உள்ளாறும் உஜ்ஜீவிக்கும்படியாகவும்
தென்னாடும் வடநாடும் தொழ நின்ற -என்றும்
யாவரும் வந்து அடி வணங்க -என்றும்- சொல்லுகிறபடி சகல தேசத்திலும் ருசி பிறந்தவர்கள் எல்லாரும் வந்து அனுபவிக்கும் படியாகவும்
ஆஸ்ரயிக்கும் படியாகவும் அன்போடு தென் திசை நோக்கி -என்கிறபடியே
மன்னுடை விபீடணருக்காய் மதிள் இலங்கை திசை நோக்கி மலர்க் கண் வைத்து –
திருவாளன் இனிதாக திருக் கண்கள் வளர்கின்ற -என்கிறபடி
ஸ்ரீயபதி யாகையால் வந்த பெருமை தோற்ற திரு உள்ளத்தில் உகப்புடனே கண் வளர்ந்து அருளுகிற ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பக்கலிலே
விசேஷித்து ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார குண சேஷ்டிதங்களும்-ஸ்ரீ ராம அவதார குண சேஷ்டிதங்களும் ஒரு மடை கொள்ள பிரகாசிக்கிற படிகளை
திருவரங்கம் அதனைச் சென்று -அனுபவியா நின்று கொண்டு அவர் தம்மிலும் காட்டிலும் அவர் விரும்பி கண் வளர்ந்து அருளுகிற தேசமே
பரம ப்ராப்யம் ஆகையாலே அத் தேசத்தினுடைய வைபவத்தையும் பஹுமுகமாக பேசி அனுபவித்து ப்ரீதர் ஆகிறார் இத் திரு மொழியில் —4-8-

கீழில் திரு மொழியில் -ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதார குண சேஷ்டிதங்களும் ஸ்ரீ ராம அவதார குண சேஷ்டிதங்களும் அவதாராந்தர குண சேஷ்டிதங்களும் –
எல்லாம் ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பக்கலிலே பிரகாசிக்கையாலே அவற்றை தனித் தனியே பேசி அனுபவியா நின்று கொண்டு
தத் விஷயத்திலும் ததீய விஷயமே உத்தேச்யம் என்னும் பிரதிபத்தியாலே
அவர் விரும்பி வர்த்திக்கிற திவ்ய தேசமான திருவரங்கம் திருப்பதியினுடைய வைபவத்தை பஹுமுகமாக பேசி அனுபவித்தார்
இப்படி அனுபவித்து இருக்கச் செய்தேயும் -இவ்வளவில் தமக்கு ப்ர்யாப்தி பிறவாமையாலே மீளவும் தத் உபய விஷய அனுபவ தத் பரராய்-
முன்பு அவதரித்த பிரகாரம் அன்றிக்கே முக பேதேன ஸ்ரீ பெரிய பெருமாளுடைய திவ்ய சேஷ்டித ரச விசேஷங்களை அத்ய ஆதரேண அனுபவித்து
வித்தகராய் நின்று கொண்டு தத் சம்பந்தி தயா பரம ப்ராப்யமான திருவரங்கம் திருப்பதியினுடைய வைபவ விசேஷங்களையும்
முன்பு உக்தமான பிரகாரம் அன்றிக்கே பிரகாராந்தரேண பேசி அனுபவித்து ப்ரீதராய் செல்லுகிறார் இத் திருமொழியில்–4-9-

கீழ் இரண்டு திருமொழியில் -பெரிய பெருமாளுடைய திவ்ய வைபவத்தையும் –
பெரிய கோயிலான திருவரங்க திருப்பதியினுடைய வைபவத்தையும் -பெரிய அபிநிவேசத்தோடே பேசி அனுபவித்து ப்ரீதர் ஆனார் –

தன்னடியார் -இத்யாதிலே சொன்னபடியே புருஷகார பூதையான பிராட்டி தானே சிதைகுரைக்கிலும் –
அவளோடு மறுதலித்து-ஆஸ்ரித ரஷணம் பண்ணும் -வாத்சல்ய அதிசய யுக்தராய் –
இருள் அகற்றும் எறி கதிரோன் மண்டலதூடேற்றி -இத்யாதிப் படியே
அநந்ய ப்ரயோஜனராய் -திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்தவித்தவர்களை அர்ச்சிராதி மார்க்கத்திலே
அபுநராவர்த்தி லஷணமான பரம பதத்திலே கொடு பொய் -அருள் கொடுத்திட்டு அடிமை கொள்ளும் –
ஸ்வபாவரான பெரிய பெருமாளுடைய திவ்ய குணத்தை அனுசந்தித்தவர் ஆகையாலே –
அவர்க்கும் திருந்தின சேதனரை இங்கு நின்றும் கொடுபோய் அடிமை கொள்ளுகை திரு உள்ளம் ஆகையாலே –
நாம் இனி அங்கே போய் அடிமை செய்ய வேணும் -என்னும் அபேஷை பிறந்து -அதற்க்கு தேக சம்பந்தம் அற்று போக வேண்டும் படியை அனுசந்தித்து –
இந்த பிரசங்கத்திலே சரீர விஸ்லேஷ சமயத்தில் -சம்சாரிகள் ஆனவர்கள் எல்லாம் யமபடரால் வரும் நலிவை நினைத்து –
அது நமக்கு வாராது ஒழியும் போது சர்வேஸ்வரன் ஆனவன் தானே போக்கி தந்து அருள வேணும் -என்று அத்யவசித்து
அது தன்னை ஏற்கவே -அவன் திருவடிகளில் விழுந்து அர்த்தித்து செய்வித்துக் கொள்வோம் -என்று ஒருப்பட்டு –
சரம தசையில் கர்ம அனுகுணமாக யம படர் வந்து நலியும்போது -அந்த கிலேசத்தாலே
தேவரீருடைய திருவடிகளை ஒருபடியாலும் நினைக்கவும் ஓன்று சொல்லவும் ஷமன் அல்லேன் என்று அத்தை பற்ற –
அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன் ஆன பின்பு -அக்காலத்தில் என்னை அவர்கள் நலியாதபடி தேவரீர் ரஷித்து அருள வேணும் -என்று
பெரிய பெருமாள் திருவடிகளில் சரணம் புக்கு -விண்ணப்பம் செய்து கொள்கிறார் -இத் திரு மொழியில் –4-10-

இது தான் இருந்த படியேன் –
நகலுபாகவதாய மவிஷயம் கச்சந்தி -என்று சாஸ்திரம் சொல்லுகையாலும்
வேண்டாமை நமன் தமர் என்றமரை வினவப் பெறுவார் அலர்-என்கிற பகவத் யுக்தியாலும்
உன் தமர்க்கு என்றும் நமன் தமர் கள்ளர் போல் -என்று அபியுக்தர் சொல்லுகையாலும்
பரிஹர மதுசூதன ப்ரபன்னான்-என்று எமன் தானே சொல்லுகையாலும் –
பாகவதர் ஆனவர்களுக்கு யம வச்யத்தை வரக் கூடாது என்னும் இடம் பிரசித்தமாய் இருக்க –
சரம தசையில் யம படர் வந்து நலிவர்கள் என்று பயப்பட்டு திருவடிகளில் சரணம் புகுந்து -அத்தசையிலே என்னை ரஷித்து அருள வேணும் -என்று
இவர் அர்திக்கிற இது -கீழ் சொன்ன வசனங்களோடு விருத்தம் அன்றோ என்னில் –
ஆழ்வார்கள் தாங்கள் -மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்று -அவனை உள்ள படி அறிந்து – அனுபவியா நிற்கச் செய்தே –
ஒரோ தசைகளில் வந்தவாறே -அநாதிகாலம் சமசரண ஹேதுவாய் கொண்டு – போந்த கர்ம பலத்தையும் –
அந்த கர்ம அனுகுணமாகவே நிர்வகித்துக் கொண்டு போந்தவனாய்-பந்த மோஷ பய நிர்வாகனாய் இருக்கிற ஈஸ்வரனுடைய
ஸ்வா தந்த்ர்ய பலத்தையும் அனுசந்தித்து – நிரந்குச ஸ்வ தந்த்ரனானவன் இன்னம் நம்மை சம்ஸ்ரிப்பிக்கில் செய்வது என்-என்று
மக்கள் தோற்ற குழி தோற்றுவிப்பாய் கொல் -என்றும்-
இன்னம் ஆற்றம் கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சுகின்றேன் -என்றும் –
வைத்த சிந்தை வாங்குவித்து -நீங்குவிக்க நீ இன்னம் மெய்த்தனன் வல்லை –உய்த்து நின் மயக்கினில் மயக்கல் என்னை மாயனே -என்றும்
அவனை குறித்து விண்ணப்பம் செய்யும் பிரகாரத்திலே –
இவரும்
ஈஸ்வர ஸ்வா தந்த்ரத்தையும் –அநாதி காலம் அவன் திருவடிகளை கிட்டாதபடி அகலடித்த கர்ம பலத்தையும் அனுசந்தித்து –
ஸ்வ தந்த்ரனான நம்முடைய கர்ம அனுகுணமாக விட்டு உபேஷித்து இருக்குமாகில்
முன்பு போலே யமபடரால் நலிவு நமக்கு வரில் செய்வது என் -என்று அஞ்சி அவன் திருவடிகளில் சரணம் புகுந்து
அத்தசையில் என்னை ரஷித்து அருள வேணும் -என்று அர்த்திக்கிறார் –
ஆகையால் -இந்த பயமும் பிரார்த்தனையும் இவருடைய அதிசங்கா மூலமான கலக்கம் அடியாக வந்தது ஆகையாலே –
கீழ் சொன்ன வசனங்களோடு விரோதம் இல்லை

கீழில் திரு மொழியில் –சொல்லலாம் போதே உன்னாமம் எல்லாம் சொல்லினேன் -என்று திரு நாமத்தின் போக்யதையை அனுபவித்து
இத்தை அநாதி காலம் இழைக்கைக்கு அடி என் -என்று நிரூபித்தவாறே -அதுக்கு ஹேது
இதர விஷயங்களிலே -ஆவியே அமுதே -என்று திரிகையாலே இழந்தது -என்று வெறுத்து –
இப்போது–5-1-
ஆவியை அரங்க மாலை -என்றும் –
ஆவியே அமுதே என் தன் ஆர் உயிர் அனைய எந்தாய் -என்றும் தப்பைப் பொறுத்து அருள வேணும் என்று
பெரிய பெருமாள் போக்யதையில் -தம்முடைய கரண த்ரயமும் மேல் விழுகிற படியைச் சொல்லுகிறது –

கீழே -அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன் -என்று அந்திம காலத்திலே யமபடர் நலியும் போது -ஸ்தோத்ரம் பண்ண ஒண்ணாது என்று –
ஏற்கனவே சொல்லி வைத்தேன் -என்ற இவர் –சழக்கு நாக்கோடு புன்கவி சொன்னேன் -என்று தம்முடைய அயோக்தையை அனுசந்தித்து அகல –
அவர் கரணங்கள் மேல் விழுந்த படி -கண்டு ஷமை கொள்ள -இவர் தோஷம் பார்த்து ஷமை கொள்ள வேண்டுவது –
நாம் கடக்க நிற்கில் அன்றோ -என்று தான் மேல் விழுந்து வந்து புகுந்து கிடந்த படி -சொல்கிறார்-இத் திருமொழியில் –5-2-

கீழில் திரு மொழியிலே
திரு மால் இரும் சோலை மலையிலும் – சூழ் விசும்பு அணி முகிலும் -சொன்ன அர்த்தத்தை சொல்லிற்று –
இத் திரு மொழியிலே –5-3-
முனியே நான்முகனில் ஒன்பது பாட்டில் சொல்லுகிற அர்த்தத்தை சொல்லுகிறது –
சென்னி யோங்கில் -பத்தாம் பாட்டில் அர்த்தத்தை சொல்லும் –
பரவுகின்றான் விட்டு சித்தன் -என்று -சத்தைக்கும் போகத்துக்கும் அன்றிக்கே -ரஷைக்கும் உறுப்பாக சொல்லுகை பலம் என்றீர் –
அரவத் தமளியினோடும் -என்று நாம் உம்முடைய உடம்பிலே புகுந்து -அனுபவித்தோம் ஆகில்
இனிப் போக அமையாதோ என்ன -இனி போக ஒட்டோம் என்கிறார்
கீழில் திரு மொழியில் –
நெய் குடத்தை பற்றி -என்று தொடங்கி-நோய்காள் -என்று அநிஷ்ட நிவ்ருதியை சொல்லி –
இதில் இஷ்டப் ப்ராப்தியை பண்ணி தர வேணும் என்று திரு ஆணை இட்டுத் தடுக்கிறார் -என்றுமாம் –

பர வியூக விபவ அந்தர்யாமி அர்ச்சாவதாரங்கள் ஆன இடங்களிலே எழுந்து அருளி நின்றது –
சேதனரை திருத்துகைக்கும் -திருந்தினாரை அடிமை கொள்ளுகைக்கும் இறே –
அது பூரணமாக காணலாவது -திருமலையில் இழுந்து அருளி நிற்கிற நிலை யிலே இறே –
பிரதம ஸூஹ்ருதமும் இவர்க்குத் தானே இறே
திருமால் இரும் சோலை மலை என்றேன் என்ன திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் –
என்றால் போலே -வெற்பு என்று வேம்கடம் பாடினேன் வீடாகி நிற்கின்றேன் -என்று
இவர் அஹ்ர்தயமாக சொல்லிலும் சஹ்ர்தயமாக சொன்னார் என்று இறே அவன் புகுந்தது –
வெற்பு என்று இரும் சோலை வேம்கடம் என்று இவ்விரண்டும் -இத்யாதி –
ஆகையால் ஈஸ்வரன்
ஸௌஹார்த்தம் முதலான ஆத்ம குணங்களை பிறப்பித்து
ஆசார்யனோடே சேர்த்து –
விரோதியில் அருசியையும்
ப்ராப்யத்தில் ருசியையும் -பிறப்பித்து -கார்யம் செய்யும் –
ஆழ்வார்களுக்கு பிரதம காலத்திலேயே இவை அத்தனையும் பிறப்பித்து கார்யம் செய்யும் –
இவர்கள் பின்பு இருக்கிறது பகவத் இச்சையாலே இறே –
நமக்கு சரீர அவசாநத்திலே இவை இத்தனையும் பிறப்பித்து- கார்யம் செய்யும் –
எல்லார்க்கும் பிறக்கும் க்ரமம் ஒழிய பிறப்பியான்
ஊரவர்-இத்யாதி
ஊரவர் -நித்ய சூரிகள்
கவ்வை எரு இட்டு -அவர்கள் கவ்வி மேல் விழுந்து அனுபவிக்கிற அனுபவம் ஆகிற எருவை இட்டு
ஆசார்ய உபதேசம் ஆகிற நீரைத் தேக்கி –
சங்கமாகிற நெல்லை வித்தி இறே பிறப்பிப்பது
இப்படி திருந்தின இவரைக் கண்டு அவன் உகக்க அவன் உகப்பைக் கண்டு இவர் உகக்க
இவ்வுகபுக்கு மேல் இனி வேறு ஒரு பேறும் இல்லை என்று இவர் இருக்க –
இவர் கார்யத்திலே நாம் முதலடி இட்டிலோம் -என்று அவன் பதறுகிற பதற்றத்தைக் கண்டு –
விரோதிகள் அடைய போச்சுதாகில் – அபேஷிதங்கள் பெற வேண்டும் அம்சங்கள் அடையப் பெற்றதாகில்
இனி தேவர் பதறுகிறது என் -என்று அவன் பதற்றத்தை அமைக்கிறார் –5-4-

——————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் அருளிச் செயல்களில் உபக்ரமும் உப சம்ஹாரமும் –

March 9, 2019

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் அருளிச் செயல்களில் உபக்ரமும் உப சம்ஹாரமும் –
உபக்கிரமம் உப சம்காரம் சேர்ந்து இருக்கிறது –முதலும் முடிவும் —

திருப்பல்லாண்டு-

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத் தாண்டு பல கோடி நூறு ஆயிரம்
மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா! உன் சேவடி செவ்வி திரு காப்பு –1-

பல்லாண்டு என்கிற சப்தம் ஸ்வரூப வாசி யாகிறது -மேல் பண்ணுகிற மங்களா சாசனம்
ஸ்வரூப ப்ரயுக்தம் என்கைக்காக சொல்லிற்று –
ஜிதம் -என்றும் -நம -என்றும் -தோற்றோம் -என்றும் -போற்றி என்றும் -பல்லாண்டு -என்றும் -இவை பர்யாயம்
ஒரு கால் சொன்னோம் -என்று ஆறி இருக்க மாட்டாத
தம்முடைய ஆதார அதிசயத்தாலும் -பலகால் சொல்லும் அத்தாலும் பர்யாப்தி பிறவாத
விஷய வைலஷண்யத்தாலும் அருளிச் செய்கிறார்
த்ர்ஷார்த்தனானவன் தண்ணீர் பெருமளவும் தண்ணீர் தண்ணீர் என்னுமா போலே தம்முடைய
பயம் ஷமிக்கும் அளவும் பல்லாண்டு பல்லாண்டு -என்ன ப்ராப்தம் இறே
இப்படி மாறி மாறி பயத்தை விளைத்து -காலத்தை பெருக்கி -இதுவே தமக்கு யாத்ரையாக-செல்லப் புக்கார்

புலி கிடந்த தூற்றுக்கு அஞ்சிக் காவல் தேடுவாரைப் போலே நீர் நமக்கு அஞ்சக் கடவீரோ –
மல்ல வர்க்கத்தை நிரசித்த தோள் இருக்கிறபடி பாரீர் -என்று தோள் வலியைக் காட்டினான்-
ராவணா நுஜனைக் குறித்து மஹாராஜருக்கு பிறந்த பயத்தை போக்குகைகாக தன் மிடுக்கைக் காட்ட-
அவர் பயம் சமிக்கக் காண்கையாலே –
இவ்வார்த்தை ஸ்ரீ ராம பாக்யத்தாலே மஹாராஜர் நெஞ்சிலே பட்டு பய நிவ்ருத்திக்கு உடலாய்த்து –
இவர்க்கு இது தானே பய ஹேதுவாய்த்தது
இம்மிடுக்கு இவர்க்கு பய ஹேது வாவான் என் என்னில் –
சூரனான புத்ரனைக் கண்டால் பெற்ற தாய் -இவன் மதியாதே யுத்தத்தில் புகும் –
என் வருகிறதோ என்று பயப்படுமா போலே பயப்படுவது யுக்தம்
மல்லரை அழியச் செய்த தோள் -என்று இவர் அறிந்தபடி என் என்னில் –
காதில் தோடு வாங்கினாலும் -தோடிட்ட காது -என்று அறியுமா போலே

மணி வண்ணா-சௌகுமார்யம் பய ஹேதுவாகிறது –

உன் செவ்வடி –
அது என்னால் வருகிறது அன்று -உன் வடிவின் வை லஷ்ண்யத்தாலே வருகிறது
நீ தான் உன்னைக் கண்ணாடிப் புறத்திலே கண்டால் ஸ்வதஸ் சர்வஞ்ஞனான நீயும்
கலங்கிப் பரிய வேண்டும்படி யன்றோ உன் வடிவு இருப்பது
ஆஸ்ரயண வேளையோடு-போக வேளையோடு -மங்களா சாசன வேளையோடு –
வாசி யற ஆஸ்ரியர் இழியும் துறை திருவடிகள் இறே
செவ்வி
அரும்பினை அலரை -என்னுமா போலே நித்ய யௌவனமாய் இருக்கை

திருக்காப்பு
குறைவற்ற ரஷை
உண்டான அமங்களங்கள் போகைக்கும் -இல்லாத மங்களங்கள் உண்டாகைக்கும் பண்ணின ரஷை என்கை
ஒரு கிரியை இன்றிக்கே குறைந்து இருப்பான் என் என்னில் –
இன்னமும் இவ் விஷயத்தில் மங்களா சாசனம் பண்ணினோம் என்று கை வாங்க ஒண்ணாத
அபர்யாப்திக்கு ஸூசகமாய் இருக்கிறது
ஸ்ரீமதே நாராயண நம அஸ்தி சொல்லாமல் போல் இங்கும்
எல்லாப் பாட்டுக்கும் இது தான் முக உரை போல் இருக்கிறது

மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா -பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு
பல கோடி நூறாயிரம் -உன் செவ்வடி செவ்வி திருக்காப்பு -என்று அந்வயம்

ஸ்ரீ மதே ராமானுஜாய நம
போன்று மங்களாரத்தமாக அருளிய பாசுரம் -கிரியை இன்றி –
பாட்டுக்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பிரகாசமாய் நாயக பாசுரம் போலே இது என்னவுமாம்-

———————————–

பல்லாண்டு என்று பவித்ரனைப் பரமேட்டியைச் சார்ங்கம் என்னும்
வில்லாண்டான் தன்னை வில்லி புத்தூர் விட்டுசித்தன் விரும்பிய சொல்
நல்லாண்டு என்று நவின்று உரைப்பார் நமோ நாராயணா என்று
பல்லாண்டும் பரமாத்மனைச் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டே –12

ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களைப் பற்றி ஆச்ரயித்தவர்களும் -பகவத் பிரபவத்தாலே
மங்களா சாசனத்துக்கு ஆளாவார்கள் என்று அவர்களையும் அழைத்தார் –
அவ்வளவும் இல்லாத சம்சாரிகளும் தம்முடைய பாசுரத்தில் இழியவே
யாவதாத்மபாவி மங்களா சாசன அர்ஹர் ஆவார்கள் என்று இப்பிரபந்தத்தின் வைபவத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

இத்தால் -மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா -என்கிற இடத்தில் பவித்ரதையை நினைத்து-
பரமேட்டியை இத்யாதியாலே இரண்டாம் பாட்டில் சொன்ன நித்ய விபூதி யோகத்தை சொல்லுகிறது

வில்லிபுத்தூர் விட்டு சித்தன் –
அவ் ஊரில் பிறப்பாலே ஆய்த்து பகவத் ப்ரயாசத்தி –
பகவத் ப்ரயாசத்தியிலே ஆய்த்து மங்களா சாசன யோக்யமான பிரேம அதிசயம் –
விட்டு சித்தன் -என்கிற திருநாமம் உண்டாய்த்து
ஆழ்வார் விடிலும் தாம் விட மாட்டாத தன் பேறாக இவர் திரு உள்ளத்தே
நித்யவாசம் பண்ணின படியாலே
விட்டு சித்தன் மனத்தே கோயில் கொண்ட கோவலன் -என்னக் கடவது இறே

நல்லாண்டு என்று
இப்பாசுரம் சொல்லுகைக்கு ஏகாந்தமான காலத்தை கொண்டாடி –
அத்யமே சபலம் ஜன்ம -என்னக் கடவது இறே
கண்டதடைய மமேதம் என்று போந்த அநாதி காலம் போல் அன்றிக்கே
பகவத் ஸம்ருத்திக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணக் கடதாம் படி வந்ததொரு காலம் சேதனனுக்கு ஸூ துர்லபம் இறே
நவின்று உரைப்பார்
நவிலுகை -பயிலுகை -இடைவிடாதே உரைக்கை
நமோ நாராயணா என்று –
அநாதி காலம் மமேதம் என்றதை தவிருகையும்
ததேவம் -யென்கையும்
இத்தால் மங்களா சாசனத்துக்கு யோக்யதை சொல்லுகிறது
பல்லாண்டும் –
காலம் எல்லாம்
யாவதாத்மபாவி -என்கிறது –
கால க்ருத பரிணாமம் இல்லாத தேசத்திலே ஆண்டை இட்டுச் சொல்லுகிறது –
அந்த பரிணாமம் உள்ள தேசத்திலே வர்த்திகிறவர் ஆகையாலே
பரமாத்மனை –
தனக்கு மேல் இன்றிக்கே –
தன்னை ஒழிந்தார் அடங்க ஸ்வ அதீநமாம் படி இருக்கிறவனை
இத்தால்-அமங்களங்களுக்கு -அவகாசம் இன்றிக்கே இருக்கையாலே ஒருவனுடைய மங்களா சாசனத்தால்-
ஓர் ஏற்றம் உண்டாக வேண்டாதே இருக்குமவனை –
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர்-
நம புரஸ்தாத தப்ருஷ்ட தஸ்தேத மோஸ் தூதே -என்கிற படியே
முன்பே நில்லா-முறுவலை அனுபவித்து அதிலே ஈடுபடும் -பின்பே நில்லா பின்பும்-
பிறகு வாளி யாவது -தண்டிகை கொம்பு போலே வளைந்து திரு பிடரியிலே
தொங்குகிற அசாதாராண ஆபரண விசேஷம் -பிறகு வாளி யுமான அழகை அனுபவித்து அதிலே ஈடுபடும் –
இப்படி சுழி யாறு படா நிற்கச் செய்தே கால் வாங்க ஒண்ணாத வடிவு அழகு –
அதி சங்கையை விளைத்து மங்களா சாசனத்தில் மூட்டும் என்கை-

பவித்ரனை -பரமேட்டியை -சார்ங்கம் என்னும் வில்லாண்டான் தன்னை -வில்லிபுத்தூர் விட்டு சித்தன் –
பல்லாண்டு என்று விரும்பிய சொல் -நல்லாண்டு என்று
நவின்று உரைப்பார் -நமோ நாராயணா என்று பரமாத்மனைச் சூழ்ந்து
இருந்து பல்லாண்டும் பல்லாண்டு -ஏத்துவர் –என்று அந்வயம்

————————-

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி

ஸ்ரீ திருப் பல்லாண்டிலே
அந்தியம் போதில் அரி உருவாகி அரியை அழித்தவனை
பந்தனை தீர பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு பாடுதும் -என்றும் –
இராக்கதர் வாழ் இலங்கை பாழளாகப் படை பொருதானுக்கு பல்லாண்டு கூறுதும் -என்றும் –
ஸ்ரீ நரசிம்க ப்ராதுர்பாவதுக்கும் ஸ்ரீ ராமாவதாரத்துக்கும் மங்களாசாசனம் பண்ணின அளவு அன்றிகே –
மல்லாண்ட திண் தோள்-என்றும்
மாயப் பொரு படை வாணனை ஆயிரம் தோளும் பொழி குருதி பாய
சுழற்றிய ஆழி வல்லானுக்கு பல்லாண்டு கூறுதும் -என்றும்-
திரு மதுரையில் சிலை குனித்து ஐம் தலைய பைந்நாக தலை பாய்ந்தவனே உன்னைப் பல்லாண்டு கூறுதும் -என்றும் –
இவர் ப்ராசுர்யேன மங்களாசாசனம் பண்ணிற்று ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரத்துக்கு இறே–

ஆக -இப்படி கிருஷ்ண அவதார அனுபவாதிகளிலே ப்ரவர்தரான இவர் –
இவ் வதாரத்துக்கடி சொல்லுகிற இடத்தில் திரு கோட்டியூர்யின் நின்றும் வந்து பிறந்தான் என்பான் என்-
ஷீராப்தி நாதன் தேவர்கள் கோஷ்டியில் எழுந்து அருளி இவர்களுடைய ரஷண சிந்தனை பண்ணினமை தோற்றும் படி –
உரகல் மெல்லணையனாய்-பள்ளி கொண்டு அருளின ஸ்தலம் ஆகையாலே அந்த ஐக்யத்தை பற்றவும் –
அல் வழக்கு ஒன்றும் இல்லா அணி கோட்டியூர் கோன் -என்றும் தமக்கு மங்களா சாசனத்துக்கு
சஹகாரியான செல்வ நம்பியோடே திரு கோட்டியூர் ப்ரஸ்துதம் ஆகையாலே
அவ்வுகப்பை பற்றவும் -திரு கோட்டியூரை திரு அவதார கந்தமாக அருளிச் செய்த இதில் விரோதம் இல்லை-

இப்படி கிருஷ்ண அவதார ரசத்தை அனுபவிக்கிற அளவில் -ருஷிகளை போலே கரையில் நின்று -அவதார குண சேஷ்டிதங்களை
சொல்லிப் போகை அன்றிக்கே –பாவன பிரகர்ஷத்தாலே -கோப ஜென்மத்தை -ஆஸ்தானம் பண்ணி –
யசோதாதிகள் சொல்லும் பாசுரத்தை -தாம் அவர்களாக பேசி அனுபவித்து சொல்லுகிறார் –

திருவவதரித்து அருளின அளவில் திரு வாய்ப்பாடியில் உள்ளோர் பண்ணின உபலாளநாதிகளை
அனுசந்தித்து இனியராகிறார் இத் திரு மொழியில் –

பெரியாழ்வார் திருமொழி -105-பாசுரங்கள் பதிகம் தோறும் -கடைசிபதிகம்- 41-ஆக -461-

முதல் பதிகம் -10-/-21-/-10-/–10-/11-/11-/11-/11-10-ஆக மொத்தம் -105-
இரண்டாம் பதிகம் -10-/11-/13-/10-/10-/10-/10-/10-/11-/10–ஆக மொத்தம் -105-
மூன்றாம் பதிகம் -11-/10-/10-/10-/-11-/-11-/11-/10-/11 -/-10–ஆக மொத்தம் -105-
நான்காம் பதிகம் -10-/11-/11-/11 /-10-/-10-/-11-/10-/-11-/10–ஆக மொத்தம் -105-
ஐந்தாம் பதிகம் -10-/-10-/-10-/11-ஆக இதில் 41–இவ்வாறு -461-திவ்ய பாசுரங்கள் –

———————————–

வண்ண மாடங்கள் சூழ் திரு கோட்டியூர்
கண்ணன் கேசவன் நம்பி பிறந்தினில்
எண்ணைய் சுண்ணம் எதிர் எதிர் தூவிட
கண்ணன் முற்றம் கலந்து அளராயிற்றே–1-1-1-

பிறந்தினில் -பிறந்து இன் இல் -இன் இல் பிறந்து
ஸ்ரீ மதுரையில் சிறைக் கூடம் போலே பிறந்த இடம் தோன்றாமல் போக வேண்டாதே –
எல்லா உபாலாள நத்துக்கும் யோக்யமான ஸ்ரீ நந்தகோபர் திரு மாளிகை யாகிற இனிய இல்லிலே பிறந்து –
கண்ணன் முற்றம் -என்றது -கிருஷ்ணன் அவதரித்த போதே க்ர்ஹ நிர்வாககன்
பிள்ளையாக ஸ்ரீ நந்த கோபர் நினைத்து இருக்கையாலே கண்ணனுடைய முற்றம் என்னுதல் –
கண் நல் முற்றம் -இடமுடைத்தாய் -தர்ச நீயமான முற்றம் என்னுதல் –

நிகமத்தில் -இத் திரு மொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லி தலை கட்டுகிறார் –

செந்நெலார் வயல் சூழ் திருக் கோட்டியூர்
மன்னு நாரணன் நம்பி பிறந்தமை
மின்னு நூல் விட்டு சித்தன் விரித்த விப்
பன்னு பாடல் வல்லார்க்கு இல்லை பாவமே–1-1-10-

செந்நெல் இத்யாதி
செந் நெலால் நிறைந்து இருக்கிற வயல்களாலே சூழப் பட்ட திரு கோட்டியூரிலே –
அசாதாரண விக்ரஹ விசிஷ்டனாய் கொண்டு நித்ய வாசம் பண்ணுகிற –
நாராயண சப்த வாச்யனாய் -கல்யாண குண பூர்ணனானவன் திருவவதரித்த பிரகாரத்தை –
மின்னு நூல் விட்டு சித்தன் விரித்த –
பட்டர் பிரான் ஆகையாலே விளங்கா நின்றுள்ள திரு யஜ்ஜோபவீதத்தை உடையராய் –
சர்வ வ்யாபகனான சர்வேஸ்வரனை தம் திரு உள்ளத்திலே வைத்து கொண்டு இருக்கையாலே –
விஷ்ணு சித்தர் என்னும் திரு நாமத்தை உடையரான பெரிய ஆழ்வார் –
திருவவதரித்த காலத்தில் உபலாள நாதிகளோடே கூட விஸ்த்ரனே அருளிச் செய்த –
இப்பன்னு பாடல் வல்லார்க்கு இல்லை பாவமே –
ரச்யதையால் விசேஷஜ்ஞானர் ஆனவர்கள் எப்போதும் சொல்லும்படியான
இப் படாலை சாபிப்ராயமாக வல்லவர்களுக்கு –
பகவத் அனுபவ விரோதியான பாபம் இல்லை

———

அவதாரிகை –
கீழில் திருமொழியில்-1-8- -யசோதை பிராட்டி -இவனுடைய சைசவ அனுகுணமாக –
முன்னே ஓடி வந்து மேல் விழுந்து -அணைத்து கொள்ளும் ரசத்தை அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டு –
அச்சோ என்கிற தன்னுடைய யுக்தியாலும் –
அதுக்கு அனுகுனமான தன்னுடைய ஹஸ்த முத்ரையாலும் வந்து அணைத்து கொள்ள வேணும் என்று அவனை அபேஷித்து-
அந்த ரசத்தை அனுபவித்தபடியை -தம்முடைய பிரேம அனுகுணமாக தாமும் அப்படியே அபேஷித்து அனுபவித்தாராய் நின்றார் –
அவ்வளவு அன்றிக்கே –
அவன் தன் உகப்பாலே ஓடி வந்து முதுகிலே ஓடி வந்து அணைத்து கொள்ளும் –
சேஷ்டித ரசத்தையும் -அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டு -புறம் புல்குவான் -என்று –
அது தன்னை அவனைக் குறித்து அபேஷித்து -அவனும் அப்படி செய்ய –
அவள் அனுபவித்த பிரகாரத்தை –
அவ்வளவும் அல்லாத பிரேமத்தை உடைய தாம் அந்த சேஷ்டிதத்தை அனுபவிக்கையில் உண்டான ஆசையாலே –
அவனுடைய மேன்மையையும் நீர்மையையும் சொல்லிப் புகழ்ந்து கொண்டு –
புறம் புல்குவான் புறம் புல்குவான் -என்று பலகாலும் அபேஷித்து –
தத் காலம் போலே தர்சித்து ப்ரீதராய் அனுபவிக்கிறார் இத் திருமொழியில்-

வட்டு நடுவே வளர்கின்ற மாணிக்க
மொட்டு நுனையின் முளைக்கின்ற முத்தே போல்
சொட்டுச் சொட்டு என்னத் துளிக்கத் துளிக்க என்
குட்டன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் கோவிந்தன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் -1-9-1-

இரண்டு நீல ரத்ன வட்டின் நடுவே வளரா நிற்ப்பதொரு நீல ரத்னத்தால் உண்டான
மொட்டினுடைய அக்ரத்திலே அரும்பியா நிற்கிற முத்துக்கள் போலே –
நீல ரத்ன மொட்டு என்றது -நிறத்தையும் ஆகாரத்தையும் பற்ற –
சொட்டு இத்யாதி -உள்ளினின்றும் புறப்படுகிற ஜல பிந்துக்கள் இற்று முறிந்து சொட்டு சொட்டு
என்னப் பலகாலும் துளியா நிற்க -சொட்டு சொட்டு என்கிற இது அநுகாரம் –
என் குட்டன் இத்யாதி -என் பிள்ளை வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான்
கோவிந்தன் -சுலபனானவன் -என்னைப் புறம் புல்குவான் –
புறம் என்று முதுகு –
புல்குதலாவது -தழுவுகை –
புல்குவான் என்று அபேஷிக்கை-
அன்றிக்கே –
புல்குவான் என்றது புல்குகிறவன் என்றபடி -அப்போது இத்தலை அபேஷிக்கை அன்றிக்கே –
அவன் தானே வந்து புல்குகிறபடியை சொல்லுகிறதாம் –
இது ஆழிப் பிரான் புறம் புல்கிய -என்கிற நிகமத்துக்கு மிகவும் சேரும்

ஆய்ச்சி அன்று ஆழிப் பிரான் புறம் புல்கிய
வேய்த்தடம் தோளி சொல் விட்டு சித்தன் மகிழ்ந்து
ஈத்த தமிழ் ஈரைந்தும் வல்லவர்
வாய்த்த நன் மக்களை பெற்று மகிழ்வரே -1 9-11 – –

அன்று இத்யாதி -அக்காலத்தில் கையிலே திரு ஆழியை உடைய சர்வேஸ்வரன்
அவதாரத்தின் மெய்ப்பாட்டால் வந்த சைசவ அனுகுணமாக தன்னைப் புறம் புல்கின பிரகாரங்களை சொன்ன சொல்லை –
விட்டு சித்தன் இத்யாதி -பெரியாழ்வார் தத் காலம் போலே அனுபவித்து ப்ரீதராய் -அது தன்னை எல்லாரும் அறியும்படி உபகரித்ததாய் –
சர்வாதிகாரமான திராவிடமாய் -இருக்கிற இவை பத்துப் பாட்டையும் சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள்
வாய்த்த இத்யாதி -சர்வேஸ்வரனுக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகைக்கு ஈடாக வாய்த்த
விலஷணரான சிஷ்ய புத்ரர்களை -லபித்தது -அத்தாலே -வந்த ஆனந்தத்தை உடையராவர் –

——————————

கீழ் இரண்டு திரு மொழியிலும் ( 1-8/1-9) -அச்சோ என்றும் -புறம் புல்குவான் -என்றும் -அவன்
சைசவ அனுகுணமாக ஓடி வந்து -மேல் விழுந்து முன்னும் பின்னும் அணைக்கும் ரசத்தை –
தான் அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு -அவனைக் குறித்து பிரார்த்தித்து -அவன் அப்படி செய்ய –
யசோதை பிராட்டி அனுபவித்தால் போலே -இந்த சேஷ்டிதங்களினுடைய ரசத்தை அனுபவிக்க ஆசைப் பட்டு –
தாமும் அப்படியே பிரார்த்தித்து -தத் காலம் போலே அனுபவித்து -இனியரானார் –

சிறு பிள்ளைகள் அப்பூச்சி காட்டி விளையாடும் அத்தையும் -அவதாரத்தின் மெய்ப்பாடு தோற்ற
அவன் ஆஸ்ரிதத்தை தத்காலத்தில் உள்ளார் அனுபவித்து ஹ்ர்ஷ்டராய் பேசினால் போலே –
பிற்காலமாய் இருக்கச் செய்தேயும் – தத்காலம் போலே -தாமும் அனுபவித்து பேசி –ஹ்ருஷ்டராகிறார் இத்திருமொழியில்-

மெச்சூது சங்கம் இடத்தான் நல்வேயூதி
பொய் சூதில் தோற்ற பொறை உடை மன்னர்க்காய்
பத்தூர் பெறாத அன்று பாரதம் கை செய்த
அத்தூதன் அப்பூச்சி காட்டுகின்றான் அம்மனே அப்பூச்சி காட்டுகின்றான் -2-1 1- –

மெச்ச ஊதுகிற என்கிறபடி -மெச்சுதல்-கொண்டாட்டம் –
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்ய த்வனி தான் பிரதிகூலர் மண் உண்ணும் படியாகவும் –அனுகூலர் வாழும்படியாகவும் இறே இருப்பது
நல்வேயூதி -இதுவே அவதாரத்துக்கு அனு குணமான நிரூபகம் –அனுகூலர் வாழும்படி நல்ல குழலை ஊதுமவன் –
குழலுக்கு நன்மையாவது -நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும் தம்தம் வீணை மறந்து –
மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாயும் -இத்யாதிப் படியே –
தன்னுடைய த்வநியாலே -சேதன அசேதன விபாகமற ஈடுபடுத்த வற்றாகை –
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யமும் திருக் குழலும் இவ்வதாரத்தில் கை தொடானாய் இறே இருப்பது –
பசு மேய்த்து திரியும் காலத்திலும் -ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கம் -என்றும் –
கேயத் தீங்குழல் ஊதிற்றும் நிரை மேய்த்ததும் -என்றும் சொல்லக் கடவது இறே –
அப்பூச்சி என்கிறது -இரண்டு திருக் கையில் ஆழ்வார்களையும்-அம்மனே என்கிறது -கண்டு பயப்பட்டு சொல்லுகிற வார்த்தை –

வல் ஆள் இலங்கை மலங்க சரம் துரந்த
வில் ஆளானை விட்டு சித்தன் விரித்த
சொல் ஆர்ந்த அப்பூச்சி பாடல் இவை பத்தும்
வல்லார் போய் வைகுந்தம் மன்னி இருப்பரே -2 1-10 – –

வல் ஆள் இலங்கை -வலிய ஆள்களை உடைத்தாகையாலே -ஒருவரால் அடக்க ஒண்ணாத
பரிகார கட்டு உடைத்தான இலங்கை யானது -ராவணன் மதிக்கும்படியான ஆண் பிள்ளைகள் வர்த்திக்கிற ஊர் இறே
மலங்க -செருப்பும் தேவாரமும் ஒக்க கட்டி போக்கிடம் தேடி மலங்கும்படியாக –
சரம் துரந்த வில் ஆளானை -திருச் சரங்களை மென் மேலும் நடத்தின வில்லை உடையவனை –
இத்தால் ஈச்வரத்வப்பிடாரால் அன்றிக்கே அவதாரத்துக்கு அனுகுணமாக நின்ற அம்பாலே
அவ்வூரை அடர்த்த ஆண் பிள்ளை தனைத்தை சொல்கிறது –
இத் திருமொழி கிருஷ்ண அவதார விஷயமாக இருக்க -நிகமத்தில் இப்படி அருளிச் செய்தது –
அவ் வதாரத்துக்கும் இவ் வவதாரத்துக்கும் உண்டான ஐக்யத்தை பற்றி இறே –
வான் கானடை அம் கண்ணன் -என்று இந்த ஐக்கியம் கீழே சொல்லப்பட்டது இறே –
விட்டு சித்தன் விரித்த -பெரியாழ்வார் விஸ்தரேண அருளிச் செய்தவையான –
சொல் ஆர்ந்த இத்யாதி -சொல் நிரப்பத்தை உடைத்ததாய் அப்பூச்சி விஷயமான
பாட்டுகளாய் இருக்கிற இப் பத்தையும் -ஏதேனும் ஒருபடி வல்லவர்கள் –
சொல் ஆர்ந்த என்ற இது -அதிகரிப்பார்க்கு இதன் அர்த்தத்தில் போக வேண்டா –
சப்த ரசம் தானே அமையும் என்னும்படி இருக்கும் என்னவுமாம் –
வல்லார் என்றது சாபிப்ரயாமாக வல்லார் என்னவுமாம் –
போய் இத்யாதி -இதனுடைய வ்யவசாயமே ஹேதுவாக -அர்ச்சிராதி மார்க்கத்திலே போய் –
ஸ்ரீ வைகுண்டத்திலே அவனை அனுபவித்து -மங்களா சாசனம் பண்ணிக் கொண்டு -யாவத் காலமும் இருக்கப் பெறுவர்

—————————–

அவதாரிகை –
கீழில் திரு மொழியில் -( 2-9-)-ஊரிலே ஸ்திரீகள் ஆனவர்கள் தந்தாம் அகங்களில் இவன் செய்த தீம்புகளை சொல்லி –
தாயாரான யசோதை பிராட்டிக்கு வந்து முறைபட்டு -உன் மகனை இங்கே அழைத்து கொள்ள வேணும் -என்றபடியையும் –
அதுக்கு ஈடாக அவள் அவனை அழைத்த பிரகாரங்களையும் சொல்லுகையாலே -அவன் ஊரில் இல்லங்கள் தோறும் செய்த
நவநீத ஸௌர்யாதி க்ரீடா விசேஷங்களை அனுபவித்தாராய் நின்றார் –

ப்ராப்த யௌவநைகளான பெண்களோடே அவன் இட்டீடு கொண்டு -ஓன்று கொடுத்து ஓன்று வாங்குகை-
இது தானும் வார்த்த விஷயத்தில் -என கொள்க –
விளையாடுகையாலே அவனால் ஈடுபட்ட பெண்கள் -மாதாவான யசோதை பிராட்டி பக்கலிலே வந்து –
தங்கள் திறத்திலே அவன் செய்த தீம்புகள் சிலவற்றை சொல்லி –
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன சீலனாய் –
ஆஸ்ரித ரஷகனாய் –
ஆஸ்ரிதர் கட்டவும் அடிக்கவும் படி எளியனாய் –
ஆஸ்ரிதர்க்கு நல் சீவனான தன்னை –
பூதனை கையில் அகப்படாமல் நோக்கி கொடுத்தவனாய்–
ஆஸ்ரிதர்க்கு தன்னை அழிய மாறியும் கார்யம் செய்யுமவனாய்-
ஆஸ்ரிதர் ஆர்த்தி அறிந்து சென்று உதவுமவனாய் –
நித்ய ஆஸ்ரிதையான பூமிப்பிராட்டிகாக நிமக்னையான பூமியை உத்தரித்தவனாய் –
இப்படி சர்வ விஷயமாக உபகாரங்களை பண்ணினவன் -எங்கள் திறத்தில் அபகாரங்களை செய்யா நின்றான் –
ஆன பின்பு இவன் கீழ் ஜீவிக்க போகாது -இவனாலே நாங்கள் இன்று முடிவுதோம் என்று பல காலும் சொல்லி
முறைப்பட்ட பிரகாரத்தை தாமும் அப்படியே பேசி -அவனுடைய அந்த லீலா வியாபார ரசத்தை அனுபவிக்கிறார் இத் திருமொழியில் –

ஆற்றிலிருந்து விளையாடுவோங்களை
சேற்றால் எறிந்து வளை துகில் கைக் கொண்டு
காற்றில் கடியனாய் ஓடி அகம் புக்கு
மாற்றமும் தாரானால் இன்று முற்றும்
வளைத் திறம் பேசானால் இன்று முற்றும் -2 10-1 – –

இன்று முற்றும் -இது வயிறு எரிந்து சொல்லும் வார்த்தை-இரு கால் சொல்கிறது –ஆற்றாமையின் மிகுதி
ஆற்றிலிருந்து –
சிலர் எங்களது -என்று அபிமாநிக்கும் நிலத்திலே இருந்தோமோ -சர்வ சாதாரணமான
ஸ்தலத்திலே அன்றோ நாங்கள் இருந்தது –
இத்தால் ஏகாந்தமாய் -இவனுக்கு வந்து தீம்பு செய்ய ஒண்ணாதபடி பலரும் போவார் வருவாரான
ஸ்தலத்திலே அன்றோ நாங்கள் அந்ய பரைகள் அன்றோ –
தன் இடையாட்டம் பட்டமோ –
நாங்கள் முன் தீமை செய்தோம் ஆகிலுமாம் இறே-
தன்னைக் கடைக் கண்ணால் கணிசித்தோமோ –
தன்னை இங்கு இட்டு எண்ணினார் இல்லை கிடீர் –
சேற்றால் எறிந்து-
சேற்றை இட்டு எறிந்து -பிறர் அறியாதபடி -கைகளாலே ஸ்பர்சித்தால் ஆகாதோ
இது ஏது என்று பிறர் கண்டு கேட்கும்படி சேற்றை இட்டு எறிய வேணுமோ –
வளை துகில் கை கொண்டு –
நாங்கள் குளிகைக்காக கழற்றி இட்டு வைத்த வளைகளையும் துகில்களையும் வாரிக் கொண்டு
இடைப் பென்கள் ஆகையாலே ஆபரணங்களையும் பரி வட்டங்களையும் களைந்து இட்டு வைத்து இறே குளிப்பது

காற்றில் கடியனாய் ஓடி –
துடா அகப்படாதே காற்றிலும் காட்டிலும் கடியனாக ஓடி –
தன் ஜீவனத்தில் ஒன்றும் குறையாடதபடி கொண்டால் –
எங்கள் ஜீவனத்தையும் கொண்டு போக வேணுமோ –
அவனுக்கு ஜீவனம் -இவர்களுடைய வளையல்களும் துகில்களும் –
இவர்களுக்கு ஜீவனம் அவன் தன்னுடைய வடிவு இறே
அகம் புக்கு –
பின் தொடர்ந்து சென்றாலும் காணப் போகாதபடி தன் அகத்திலே சென்று புக்கு
வழி பறித்து அசாதாரண ஸ்தலத்திலே ஆய்த்து இருப்பது
மாற்றமும் தாரானால் இன்று முற்றும் –
நாங்கள் தன் பேரை சொல்லி அழைத்தாலும் -அதுக்கு ஒரு மாற்றம் தானும் சொல்லுகிறான் இல்லை –
வார்த்தையும்
ஏதேனும் வளையும் துகிலுமோ-ஒரு வார்த்தை தன்னை ஆகிலும் தந்தால் ஆகாதோ –
இப்படி ஒரு வார்த்தையும் உட்பட சொல்லாதவனாலே இன்று முடிவோம் –
ஒரு வார்த்தை பேரில் ஜீவிப்பார் போலே காணும்
வளைத் திறம் பேசானால் இன்று முற்றும் –
தருவன் என்னுதல் -தாரேன் என்னுதல் -வளை இடையாட்டமாக ஒன்றும் சொல்லாதவனாலே இன்று முடிவோம்
முற்றதும் -என்ற இது -முற்றும் -என்று குறைந்து கிடக்கிறது
முற்றுதல் முற்றலாய் -அதாவது -முடிவாய் -முற்றும் என்றது -முடிவோம் என்றபடி –

அங்கமலக் கண்ணன் தன்னை யசோதைக்கு
மங்கை நல்லார்கள் தாம் வந்து முறைப்பட்ட
அங்கு அவர் சொல்லை புதுவைக் கோன் பட்டன் சொல்
இங்கு இவை வல்லார்க்கு ஏதம் ஓன்று இல்லையே -2 10- 10- –

மங்கை நல்லார்கள் தாம் –
பருவத்தால் இளையாய் -கிருஷ்ணன் அளவிலே ஸ்நேகிநிகளாய் இருக்கிற பெண்களானவர்கள் தாங்கள்
அங்கு வந்து முறைப்பட்ட –
அவன் அகத்திலே வந்து தங்கள் ஈடுபாடு தோற்ற முறைப்பட்டு
அவர் சொல்லை –
அவர்கள் சொல்லை
மங்கை நல்லார் ஆனவர்கள் தாம் -அங்கமல கண்ணன் தன்னைப் பற்ற
அங்கு வந்த அசோதைக்கு -முறைப்பட்ட சொல்லை -என்று அந்வயம்

—————-

தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு தளர் நடை இட்டு வருவான்
பொன் ஏய் நெய்யோடு பால் அமுதுண்டொரு புள்ளுவன் பொய்யே தவழும்
மின்னேர் நுண் இடை வஞ்ச மகள் கொங்கை துஞ்ச வாய் வைத்த பிரானே
அன்னே உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-1 –

முன்பு எல்லாம் என் பிள்ளையாகவும் -நான் தருகிற அம்மம் முதலானவை உனக்கு தாரகாதிகளாகவும் நினைத்து இருந்தேன் –
உன் படிகள் அதி மானுஷ்யங்கள் ஆகையால்
ஆயர் புத்திரன் அல்லன் அரும் தெய்வம் -என்கிறபடியே இவன் நம்மோடு சஜாதீயனும் அல்லன்
நாம் கொடுக்கிறவை இவனுக்கு தாரகாதிகளும் அல்ல என்று நன்று அறிந்து கொண்டேன் –

நிகமத்தில் -இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

காரார் மேனித் நிறத்து எம்பிரானை கடி கமழ் பூம் குழல் ஆய்ச்சி
ஆரா இன்னமுது உண்ண தருவன் நான் அம்மம் தாரேன் என்ற மாற்றம்
பாரார் தொல் புகழான் புதுவை மன்னன் பட்டர் பிரான் சொன்ன பாடல்
ஏரார் இன்னிசை மாலை வல்லார் இருடீகேசன் அடியாரே -3-1 11- –

காரார் இத்யாதி –
மேகத்தோடு சேர்ந்த திருமேனியின் நிறத்தை உடையனாய் -எனக்கு உபகாரகன் ஆனவனை –
கடி கமழ் பூம் குழல் ஆய்ச்சி-
நறு நாற்றம் கமழா நின்று உள்ள அழகிய குழலை உடைய ளான யசோதை பிராட்டி
ஆரா இத்யாதி –
ஒருகாலும் தெகுட்டாததாய்-இனிதாய் இருந்துள்ள -என் இளம் கொங்கை அமுது
உண்ண முன்பும் தந்து மேலும் தருவாளாய் இருந்த நான் உன்னை அறிந்து கொண்ட பின்பு
உனக்கு அம்மம் தாரேன் அஞ்சுவன் -என்று சொன்ன சொலவை
பாரார் இத்யாதி –
விசேஷஞ்சரோடு அவிசேஷஞ்சரோடு வாசி அற-இருந்தார் இருந்த இடம் எங்கும் –
கொண்டாடுகையாலே பூமி எங்கும் நிறைந்து இருப்பதாய் -ஸ்வாபாவிகமான புகழை உடையராய் –
திருப் புதுவைக்கு நிர்வாஹரான பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்த பாடலான
ஏரார் இத்யாதி –
இயல் அழகால் மிக்கு -அதுக்கு மேலே இனிய இசையோடு கூடி இருந்து -உள்ள சந்தர்பத்தை சாபிப்ராயமாக வல்லவர்கள்
இருடீகேசன் அடியாரே –
இந்திரியங்களை பட்டி புகாமல் ஸ்வரூப அநுரூபமாக நடக்கும்படி நியமிக்கும் அவனுக்கு நித்ய கிங்கராய் பெறுவர்-

—————-

கீழில் திரு மொழியில் -ஸ்ரீ ராமாவதார குண சேஷ்டிதங்களை அனுபவித்த இவர் –
ராகவத்வே பவத் ஸீதா-என்கிறபடியே
அவ் வவதார அநு குணமாக ஓக்க வந்து அவதரித்த பிராட்டி தன்னுடைய புருஷகாரத்வ உபயோகியான –
கிருபா -பாரதந்தர்ய -அநந்யார்ஹத்வங்களை சேதனர் எல்லாரும் அறிந்து விஸ்வஸித்துத் தன்னைப் பற்றுகைக்கு உடலாக
நம்முடைய அனுஷ்டானத்தாலே வெளியிடக் கடவோம்-என்று திரு உள்ளம் பற்றி
அதில் பிரதமத்தில் தன்னுடைய கிருபையை வெளியிடுகைக்காக -தண்ட காரண்யத்திலே எழுந்து அருளி இருக்கச் செய்தே
ராவணன் பிரித்தான் என்ற ஒரு வ்யாஜத்தாலே லங்கையில் எழுந்து அருள –
ஆத்மாநம் மானுஷம் மந்யே-என்கிற அவதாரத்தின் மெய்ப்பாட்டாலே
பெருமாள் இவள் போன இடம் அறியாமல் திருத் தம்பியாரும் தாமுமாய்க் கொண்டு தேடித் திரியா நிற்கச் செய்தே
பம்பா தீரத்திலே எழுந்து அருளின அளவிலே மஹா ராஜருடைய நியோகத்தாலே ஸ்வ வேஷத்தை மறைத்து
பரிவ்ராஜக வேஷ பரிக்ரஹம் பண்ணி வந்து முகம் காட்டின திருவடியோடே முந்துற உறவு செய்து -பின்பு அவர் கொடு போய்ச் சேர்க்க
ராஜ்ய தாரங்களை இழந்து சுரம் அடைந்து கிடக்கிற மஹாராஜரைக் கண்டு அவரோடே சக்யம் பண்ணி –
அனந்தரம் அவருக்கு விரோதியான வாலியை நிரசித்து -அவரை ராஜ்ய தாரங்களோடே சேர்த்து வானர அதிபதி ஆக்கி கிஷ்கிந்தை ஏறப் போக விட்டு
திருத் தம்பியாரும் தாமுமாகப் பெருமாள் வர்ஷா காலம் அத்தனையும் மால்யா வானிலே எழுந்து அருளி இருக்க –
படை வீட்டிலே போன இவர் பெருமாள் செய்த உபகாரத்தையும் அவருடைய தனிமையையும் மறந்து
விஷய ப்ரவணராய் தார போக சக்தராய் இருந்து விட வர்ஷா காலத்துக்கு பின்பு அவர் வரக் காணாமையாலே
காம வர்த்தஞ்ச ஸூக்ரீவம் நஷ்டாஞ்ச ஜனகாத்மஜாம் புத்வா காலம் அதீ தஞ்ச முமோஹபர மாதுர -என்கிறபடியே கனக்க கிலேசித்து அருளி
இளைய பெருமாளைப் பார்த்து -நீர் போய் வெதுப்பி ஆகிலும் மஹா ராஜரை அழைத்துக் கொண்டு வாரும் -என்று விட
அவர் கிஷ்கிந்தா த்வாரத்திலே எழுந்து அருளி ஜ்யா கோஷத்தைப் பண்ணி -அத்தைக் கேட்டு -மஹா ராஜர் நடுங்கி
கழுத்தில் மாலையையும் அறுத்துப் பொகட்டு காபேயமாகச் சில வியாபாரங்களைப் பண்ணி அருகே நின்ற திருவடியைப் பார்த்து
இவ்வளவில் நமக்கு செய்ய அடுத்து என் என்ன
க்ருத்த அபராதஸ்ய ஹிதே நாந்யத் பஸ்யாம் யஹம் ஷமம்-அந்தரேணாஞ்ச லிம்ப்த்வா லஷ்மணஸ்ய பிரசாதநாத் -என்று
அபராத காலத்தில் அநு தாபம் பிறந்து மீண்டோமாய் எளியன சில செய்கிறோம் அல்லோம் –
தீரக் கழிய அபராதம் பண்ணின பின்பு இனி ஓர் அஞ்சலி நேராமல் போகாது என்ன -அவ்வளவிலும் தாம் முந்துறப் புறப்பட பயப்பட்டு
இளைய பெருமாள் திரு உள்ளத்தில் சிவிட்கை -தாரையை விட்டு ஆற்ற வேணும் -என்று தாரையைப் புறப்பட விட
அவள் சா ப்ரஸ்கலந்தீ -இத்யாதிப்படியே இளைய பெருமாள் சந்நிதியில் இளைய பெருமாள் திரு உள்ளத்தில் சிவிட்கு ஆறும் படி
வார்த்தைகள் விண்ணப்பம் செய்த பின்பு மஹா ராஜர் தாமும் புறப்பட்டு வந்து இளைய பெருமாளைப் பொறை கொண்டு-
அவர் தம்மையே முன்னிட்டுக் கொண்டு பெருமாளை சேவித்த அநந்தரம்-தம்முடைய சர்வ பரிகரத்தையும் திரட்டி
யாம் கபீநாம் சஹஸ்ராணி ஸூ பஹூந்யயுதா நிச-தி ஷூ சர்வா ஸூ மார்கந்தே-என்கிறபடியே
திக்குகள் தோறும் திரள் திரளாகப் பிராட்டியைத் தேடிப் போக விடுகிற அளவிலே –
தக்ஷிண திக்கில் போகிற முதலிகளுக்கு எல்லாம் பிரதானராகப் போருகிற அங்கதப் பெருமாள் -ஜாம்பவான் -மஹா ராஜர் -திருவடி
இவர்களில் வைத்துக் கொண்டு திருவடி கையில் ஒழிய இக்காரியம் அறாது என்று திரு உள்ளம் பற்றி பிராட்டியைக் கண்டால்
விசுவாச ஜனகமாக விண்ணப்பம் செய்யத் தக்க அடையாளங்களையும் அருளிச் செய்து திருவாழி மோதிரத்தையும் கொடுத்து விட
எல்லாரும் கூடப் போய் தக்ஷிண திக்கில் ஓர் இடத்திலும் காணாமல் கிலேசப்பட்டு -அநசநத்தில் தீஷிதராய் முடிய நினைக்கிற அளவிலே
சம்பாதி வார்த்தையால் -ராவணன் இருப்பு சமுத்ரத்துக்கு உள்ளே லங்கை என்பொதொரு படை வீடு -என்று கேட்டு எல்லாரும் ப்ரீதராய்
இக்கரையில் இருந்து திருவடியைப் போக விட -அவரும் சமுத்திர தரணம் பண்ணி அக்கரை ஏறி
ப்ர்ஷதம்சக மாத்ரமாக வடிவைச் சுருக்கிக் கொண்டு
ராத்திரியில் ராவண அந்தப்புர பர்யந்தமாக சர்வ பிரதேசத்திலும் பிராட்டியைத் தேடிக் காணாமையாலே
கிலேசப்பட்டுக் கொண்டு இரா நிற்கச் செய்தே
அசோகவநிகா பிரதேசத்தில் சில ஆள் இயக்கத்தைக் கண்டு அங்கே சென்று
ப்ரியஞ்ஜ நம பஸ்யந்தீம் பஸ்யந்தீம் ராக்ஷஸீ கணம் -ஸ்வ கணே நம்ர்கீம் ஹீ நாம்ஸ்வ கணை ராவ்ர்தா மிவ -என்கிறபடியே
விகர்த்த வேஷைகளான எழு நூறு ராக்ஷஸிகளின் நடுவே மலங்க மலங்க விழித்துக் கொண்டு நோவு பட்டு இருக்கிற
ஸூஷ்ம ரூபேண சிம்சுபா வ்ருஷத்துக்கு உள்ளே மறைந்து இருக்க – அவ்வளவில் ராவணன் காம மோஹிதனாய் வந்து
பிராட்டி சந்நிதியில் சிலவற்றை ஜல்பிக்க -அவள் இவனை முகம் பாராமல் இருந்து திஸ்கரித்து வார்த்தை சொல்லி விடுகையாலே
மீண்டு போகிறவன் ராக்ஷஸிகளைப் பார்த்து -இவள் பயப்பட்டு நம் வசம் ஆகும்படி குரூரமாக நலியுங்கோள் -என்று சொல்லிப் போகையாலே
அவர்கள் இதுக்கு முன்பு ஒரு காலமும் இப்படி நலிந்திலர்கள் -என்னும்படி தர்ஜன பர்த்ச நாதிகளைப் பண்ணி நலிய –
இனி நமக்கு இருந்து ஜீவிக்கப் போகாது -முடிந்து விடும் அத்தனை -என்று வ்யவசிதையாய்
அந்த ராக்ஷஸிகள் நித்ரா பரவசைகளான அளவிலே அங்கு நின்றும் போந்து
வேண்யுத்க்ரதந உத்யுக்தையாய் வ்ருக்ஷத்தின் கொம்பைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கிற அளவிலே இனி நாம் பார்த்து இருக்க ஒண்ணாது
இவ்வளவிலே இவளை நாம் நோக்க வேணும் -என்று
ஏவம் பஹூ விதாஞ் சிந்தஞ் சிந்தயித்வா மஹா கபி ஸம்ஸரவே மதுரம் வாக்யம் வைதேஹ்யா வ்யாஜஹாரஹ-என்கிறபடியே
செவிப்பட்ட போதே ரசிக்கும் படி ஸ்ரீ ராம குண சேஷ்டித விஷயமான வாக்கியங்களைச் சொல்லி –
இத்தனை காலமும் இல்லாத ஓன்று இப்போது
யுண்டாகைக்கு அடி என் -என்று சொல் வந்த வழியே சிம்சுபா வர்ஷத்தை எங்கும் ஓக்கப் பார்த்து அதின் மேலே இருக்கிற
வானர ரூபியான இவனைக் கண்டு
இது ஏதோ என்று ஏங்கி மோஹித்து விழுந்து நெடும் போதொடு உணர்த்தி யுண்டாய் பின்னையும் இது ஏதோ என்று –
கிந்நுஸ் யாச் சித்த மோஹோயம் -இத்யாதிப்படியே -விசாரிக்கிற அளவிலே இவள் முன்னே வந்து
கையும் அஞ்சலியுமாய் நின்று அநு வர்த்தக பூர்வகமாகச் சில வார்த்தைகளைச் சொல்ல
அவள் பீதையாய் இவனை ராவணன் என்று அதி சங்கை பண்ணி -இப்படி நலியல் ஆகாது காண் -என்று
தைன்யமாகப் பல வார்த்தைகளையும் சொல்ல –
இவளுடைய அதி சங்கையைத் தீர்க்கைக்காக பெருமாள் அருளிச் செய்து விட்ட அடையாளங்களை எல்லாம்
ஸூ ஸ்பஷ்டமாக இவள் திரு உள்ளத்திலே படும்படி விண்ணப்பம் செய்து தான் ஸ்ரீ ராம தூதன் என்னும் இடத்தை அறிவித்து பின்பு
திருவாழி மோதிரத்தையும் கொடுத்து அவள் திரு உள்ளத்தை மிகவும் உகப்பித்த பிரகாரத்தை அநு சந்தித்து -அதில் தமக்கு யுண்டான
ஆதார அதிசயத்தாலே அவன் அப்போது விண்ணப்பம் செய்த அடையாளங்களையும் -திருவாழி மோதிரம் கொடுத்த படியையும்
அது கண்டு அவள் ப்ரீதியான படியையும் எல்லாம் அடைவே பேசி அனுபவிக்கிறார் இத் திரு மொழியிலே

நெறிந்த குழல் மடவாய் நின்னடியேன் விண்ணப்பம்
செறிந்த மணி முடிச் சனகன் சிலையிறுத்து நினைக் கொணர்ந்த
தறிந்து அரசு களை கட்ட வரும் தவத்தோன் இடை விலங்கச்
செறிந்த சிலை கொடு தவத்தைச் சிதைத்ததும் ஓர் அடையாளம் –3-10-1-

நெறிந்த குழல் மடவாய்
நெறித்துக் கருகின குழலையும் -மடப்பத்தையும் -யுடையவளே
கோரை மயிராய் இராதே -சுருண்டு கடை அளவும் -செல்ல இருண்டு இருக்கை இ றே குழலுக்கு ஏற்றம் –
இது தான் பூர்வத்தில் படியை இட்டுச் சொல்லுகிற படி –
நீல நாகா பயா வேண்யா ஜகனம் கதயை கயா -என்னும் படி இறே இப்போது கிடக்கிறது –
நாயகரான பெருமாளோடே கூடிச் செவ்வை தோற்றச் செருக்கி இருக்க ப்ராப்த்தையாய் இருக்க –
அவரைப் பிரிந்த கிலேசத்தாலே துவண்டு ஒடுங்கி இருக்கிற படியைப் பற்றி -மடவாய் -என்கிறான்
அதவா– மடப்பமாவது -பற்றிற்று விடாமையாய் -இங்கே இருக்கச் செய்தேயும் -அஸ்யா தேவ்யா மநஸ் தஸ்மிந்–என்கிறபடியே
பெருமாளையே நினைத்துக் கொண்டு மற்று ஓன்று அறியாமல் இருக்கிறபடியைச் சொல்லுகிறான் ஆகவுமாம்-
நின்னடியேன் விண்ணப்பம்
தாஸோஹம் கோசலேந்த்ரஸ்ய -என்று பெருமாளுக்கு அடியனான போதே இவளுக்கும் அடியனாகையாலே உனக்கு அடியனான
என்னுடைய விண்ணப்பம் என்கிறான் –
இத்தால் உனக்கு அடியேனான நான் விண்ணப்பம் செய்கிற வார்த்தையைக் கேட்டு அருள வேணும் என்கை –
செறிந்த மணி முடிச் சனகன் சிலையிறுத்து –
நெருங்கின ரத்னங்களோடே கூடின அபிஷேகத்தை யுடைய ஜனகராஜன் -தேவரீருக்கு சுல்கமாக விட்டு வில்லை முறித்து
இந்த வில்லை வளைத்தாருக்கு இவளைக் கொடுக்கக் கடவோம் -என்று வீர்ய சுல்கமாக அவன் கல்பித்து வைத்த வில் இறே அது –
அப்படி இருக்கிற வில்லை வளைக்கத் தானும் லோகத்தில் ஆள் இன்றிக்கே இருக்க திருக் கையில் பலத்துக்கு
இலக்குப் போராமையாலே-அத்தை முறித்து நினைக் கொணர்ந்த தறிந்து
இயம் ஸீதா மமஸூதா ஸஹ தர்ம சரீதவ-ப்ரதீச்ச சைநாம் -பத்ரந்தே -பாணிம் க்ருஹணீஷ்வ பாணிநா -என்கிறபடியே
இவளைக் கைக் கொண்டு அருள வேணும் என்று சமர்ப்பிக்க
தேவரீரை பாணி கிரஹணம் பண்ணிக் கொண்டு போந்த சேதியை அறிந்து
அரசு களை கட்ட வரும் தவத்தோன் இடை விலங்கச்
இருப்பத் தொரு படி கால் துஷ்ட ஷத்ரியரான ராஜாக்கள் ஆகிற களையை நிரசித்தவனாய் –
ஒருவரால் செய்ய ஒண்ணாத தபஸ்ஸை யுடையனாய் இருந்துள்ள பரசுராமன்
திரு அயோத்யைக்கு எழுந்து அருளா நிற்கச் செய்தே இடை வழியிலே -என் வில் வழி கண்டு போ -என்று வந்து தகைய
விலங்க-என்றது -விலக்க-என்றபடி –
செறிந்த சிலை கொடு தவத்தைச் சிதைத்ததும் ஓர் அடையாளம் –
அவன் கையினின்றும் வாங்கினதாய் இருக்கச் செய்தேயும் வைஷ்ணவமான தநுஸ்ஸூ ஆகையால் இத்தலைக்கு அநு ரூபமாய் இருக்கிற
வில்லைக் கொண்டு அவனுடைய தபோ பங்கத்தைப் பண்ணி விட்டதும் ஓர் அடையாளம்
தவத்தை சிதைத்தது அடையாளம் -என்னாதே சிதைத்தும் ஓர் அடையாளம் -என்கையாலே
இன்னும் பல அடையாளங்களும் சொல்லுவதாக நினைத்துச் சொல்கிறான் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது-
சங்கா நிவ்ருத்தி பிறக்கும் அளவும் சொல்ல வேணும் இ றே

வாராரும் முலை மடவாள் வைதேவி தனைக் கண்டு
சீராரும் திறல் அனுமன் தெரிந்து உரைத்த அடையாளம்
பாராரும் புகழ்ப் புதுவைப் பட்டர் பிரான் பாடல் வல்லார்
ஏராரும் வைகுந்தத்து இமையவரோடு இருப்பாரே –3-10-10-

சீராரும் திறல் அனுமன்
முதலிகள் எல்லாரும் யுண்டாய் இருக்க -இவனே இக்காரியம் செய்ய வல்லான் -என்று பெருமாள் திரு உள்ளம் பற்றி –
அடையாளங்களும் சொல்லி -திருவாழி மதிரமும் கொடுத்து விடும்படி ஞானாதி குணங்களால் பரி பூர்ணனாய் –
நினைத்தது முடிக்க வல்ல சக்திமானாய் இருக்கிற திருவடி –
தெரிந்து உரைத்த அடையாளம்
பெருமாள் அருளிச் செய்த படிகளில் ஒன்றும் தப்பாமல் ஆராய்ந்து பிராட்டிக்கு விஸ்வசநீயமாக விண்ணப்பம் செய்த அடையாளங்களை –

———————–

ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரங்களோடு-அவதாராந்தரங்களோடு – அபதானந்தரங்களோடு வாசி அற -தர்ம ஐக்யத்தாலே
எல்லாம் ஏக ஆஸ்ரயம் ஆகையாலே இப்படி இருக்கிற விஷயத்தை கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்க வேண்டும் -என்று
தேடுகையாகிற இது -தமக்கு ஒரு புடை செல்லுகிறபடியும்
மானச அனுபவத்தின் உடைய கரை புரட்சியாலே அவ்விஷயம் தன்னை
ஸூ ஸ்பஷ்டமாக கண்டதாலே ஒரு புடை தோற்று இருக்கும் படியையும் அனுசந்தித்து –
அவை இரண்டையும்
அவதார விசிஷ்டனாக சர்வேஸ்வரனை கண்ணாலே காண வேண்டும் என்று தேடித் திரிகிறார் சிலரும்
அப்படி தேடி கிறிகோள் ஆகில் அவனை உள்ளபடி கண்டார் உளர் -என்று சொல்லுகிறார் சிலருமாக கொண்டு
தம்மை இரண்டு வகையாக வகுத்து நின்று பேசி இனியர் ஆகிறார் -இத் திரு மொழியில் –

நாடுதிரேல்-என்றும் -கண்டார் உளர் -என்றும் பன்மையாக அருளிச் செய்தது
கட் கண்ணால் காண்கையில் அபேஷா ரூப ஞான வ்யக்திகளும்
உட் கண்ணால் கண்டு அதில் ஊற்றத்தாலே பாஹ்ய அனுபவமும் சித்தித்தது என்று தோற்றும்படியான
ஞான வ்யக்திகளும் பல உண்டு ஆகையாலே

கதிர் ஆயிரம் இரவி கலந்து எறித்தால் ஒத்த நீள் முடியன்
எதிரில் பெருமை இராமனை இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல்
அதிரும் கழல் பொரு தோள் இரணியன் ஆகம் பிளர் தரியாய்
உதிரம் அளைந்த கையோடு இருந்தானை உள்ளவாறு கண்டார் உளர் – 4-1 1-

உள்ளவா கண்டார் உளர் –
சம்சய விபர்யய ரஹிதமாக உள்ளபடி கண்டார் உளர் –
உள்ளவா காண்கை யாவது -அவதார பிரயுக்தையான ஆகாரங்களை இட்டு வேறுபடக் காணாதே –
ஸ்ரீ ராமாவதாரமாய் ராவண வதம் பண்ணினவனும்
ஸ்ரீ நரசிம்ஹ அவதாரமாய் ஹிரண்ய வதம் பண்ணினவனும் ஒருவனே -என்று வஸ்துவினுடைய படி அறிந்து காண்கை
முன்பு ஹிரண்யன் ஆனவன் தான் இறே பின்பு ராவணனே பிறந்தவன் –
ப்ரஹ்மாதிகள் பக்கல்-ஹிரண்ய ராவணர்கள் இருவரும் கொண்ட வரங்களுக்கு விரோதம் வாராதபடி
நிரசிக்க வேண்டுகையிலே இறே -ரூப பேதம் கொள்ள வேண்டிற்று இறே
ஆகையால் கார்ய அனுகுணமாக கொண்டு -ரூப பேத மாத்ரமாய் -பிரகாரி ஓன்று ஆகையாலே
இந்த ஐக்யம் அறிந்து காண்கை ஆயிற்று -உள்ளபடி காண்கை யாவது –

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

கரிய முகல் புரை மேனி மாயனை கண்ட சுவடு உரைத்து
புரவி முகம் செய்து செந்நெல் ஓங்கி விளை கழனி புதுவை
திருவில் பொலி மறை வாணன் பட்டர் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும்
பரவு மனம் உடை பத்தர் உள்ளார் பரமன் அடி சேர்வார்களே -4 1-10 –

கரிய முகல் புரை மேனி மாயனை-
காள மேகம் போன்ற வடிவை உடையவனாய் -ஆச்சர்யமான குண சேஷ்டிதங்களை உடைய அவனை –
கண்ட சுவடு உரைத்து –
காண வேணும் -என்று தேடுகிறவர்களுக்கு-கண்ட அடையாளங்களை சொல்லி
தேடுகிறவர்களுடைய அவஸ்தையும் -கண்டவர்களுடைய அவஸ்தையும் அடைந்து பேசினார் தாமே இறே –
புரவி -இத்யாதி –
செந்நெல்களானவை உயர வளர்ந்து கதிர் கனத்தாலே குதிரை முகம் போலே
தலை வணங்கி விளையா நின்றுள்ள கழனிகளை உடைய ஸ்ரீ வில்லி புத்தூருக்கு நிர்வாஹராய் –
பரமனைப் பயிலும் திரு உடையார் -என்கிறபடியே –பகவத் தாசத்தி ரூபையான ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யால் மிக்கு இருப்பாராய்
வேதப் பயன் கொள்ள வல்லவர் ஆகையாலே -வேதத்துக்கு நிர்வாஹரான பெரியாழ்வார் அருளி செய்த மாலையான இப்பத்தையும்
பரவும் -இத்யாதி
ப்ரீதி பரவசராய் கொண்டு அடைவு கெடப் பேசும் மனசை உடைய பக்தராய் உள்ளவர்கள்
பரமனடி சேர்வார்களே
காண்கைக்கு தேட வேண்டாதே -நித்ய அனுபவம் பண்ணலாம் படி
சர்வ ஸ்மாத் பரனான அவனுடைய திருவடிகளை சேரப் பெறுவர்கள்.

—————————-

துப்புடையாரை அடைவது எல்லாம் சோர்விடத்து துணை யாவர் என்றே
ஒப்பிலேன் ஆகிலும் நின் அடைந்தேன் ஆனைக்கு நீ அருள் செய்தமையால்
எய்ப்பு என்னை வந்து நலியும் போது அங்கு ஏதும் நான் உன்னை நினைக்க மாட்டேன்
அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன் அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே- 4-10- 1-

ஆழ்வார்கள் தாங்கள் -மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்று -அவனை உள்ள படி அறிந்து – அனுபவியா நிற்கச் செய்தே –
ஒரோ தசைகளில் வந்தவாறே -அநாதிகாலம் சமசரண ஹேதுவாய் கொண்டு – போந்த கர்ம பலத்தையும் –
அந்த கர்ம அனுகுணமாகவே நிர்வகித்துக் கொண்டு போந்தவனாய்-பந்த மோஷ பய நிர்வாகனாய் இருக்கிற ஈஸ்வரனுடைய
ஸ்வா தந்த்ர்ய பலத்தையும் அனுசந்தித்து –நிரந்குச ஸ்வ தந்த்ரனானவன் இன்னம் நம்மை சம்ஸ்ரிப்பிக்கில் செய்வது என்-என்று
மக்கள் தோற்ற குழி தோற்றுவிப்பாய் கொல் -என்றும்-
இன்னம் ஆற்றம் கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சுகின்றேன் -என்றும் –
வைத்த சிந்தை வாங்குவித்து -நீங்குவிக்க நீ இன்னம் மெய்த்தனன் வல்லை –
உய்த்து நின் மயக்கினில் மயக்கல் என்னை மாயனே -என்றும்
அவனை குறித்து விண்ணப்பம் செய்யும் பிரகாரத்திலே –
இவரும்
ஈஸ்வர ஸ்வா தந்த்ரத்தையும் –
அநாதி காலம் அவன் திருவடிகளை கிட்டாதபடி அகலடித்த கர்ம பலத்தையும் அனுசந்தித்து –
ஸ்வ தந்த்ரனான நம்முடைய கர்ம அனுகுணமாக விட்டு உபேஷித்து இருக்குமாகில்
முன்பு போலே யமபடரால் நலிவு நமக்கு வரில் செய்வது என் -என்று அஞ்சி
அவன் திருவடிகளில் சரணம் புகுந்து
அத்தசையில் என்னை ரஷித்து அருள வேணும் -என்று அர்த்திக்கிறார் –
ஆகையால் -இந்த பயமும் பிரார்த்தனையும் இவருடைய அதிசங்கா மூலமான
கலக்கம் அடியாக வந்தது ஆகையாலே -கீழ் சொன்ன வசனங்களோடு விரோதம் இல்லை –

அவ்வானையோபாதி -நீரும் உமக்கு தளர்த்தி வந்த போது நினையும் –அப்போது வந்து ரஷிக்கிறோம் என்ன –
எய்ப்பு என்னை வந்து நலியும் போது அங்கு ஏதும் நான் உன்னை நினைக்க மாட்டேன் –
வாத பித்த ச்லேஷ்ம தோஷ த்ரயமும் -ஒக்க உள் பணித்து நெருக்குகையால் உண்டான இளைப்பானது என்னை வந்து நலியும் காலத்தில் –
அவ்வவஸ்தையில் ஏக தேசமும் நான் உன்னை நினைக்க மாட்டேன் –
ஆனால் செய்ய அடுப்பது என் –அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன்-
அக்காலத்துக்கு உடலாக -கரண களேபரங்கள் இளைப்பற்று தெளிந்து இருக்கிற இப்போதே சொல்லி வைத்தேன் –
இப்படி நீர் சொல்லி வைத்தால் இத்தை நினைத்து இருந்து உம்மை ரஷிக்க வேண்டும் நிர்பந்தம் எது நமக்கு என்ன –
அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே-

மாயவனை மதுசூதனனை மாதவனை மறையோர்கள் ஏத்தும்
ஆயர்கள் ஏற்றினை அச்சுதனை அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே
வேயர் புகழ் வில்லி புத்தூர் மன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
தூய மனத்தனராகி வல்லார் தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளர் தாமே – 4-10 10-

மறையோர்கள் ஏத்தும் ஆயர்கள் ஏற்றினை –
அபௌருஷேயமாய் -நித்ய நிர் தோஷமாய் -பகவத் வைபவ யாதாத்ம்ய பிரதி பாதகமாய் இருந்துள்ள
வேதத்தின் உடைய தாத்பர்யத்தை அறிந்து இருக்குமவர்கள் –
பரத்வத்திலும் கட்டில் நீர்மையிலே ஈடுபட்டு அநவரதம் ஸ்துதிக்கும்படி ஸ்ரீ நந்தகோபர் திரு மகனாய்
கொண்டு கோபர்க்கு எல்லாம் தலைவன் ஆகையால் -வந்த மேணானிப்பை உடையவன்
மேன்மைக்கு -அமரர் ஏறு -என்னுமா போலே இறே நீர்மைக்கு -ஆயர்கள் ஏறு -என்கிற இது –
பெரிய பெருமாளை ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அவதாரமாக இறே நம் பூர்வாசார்யர்கள் அனுசந்திப்பது
கொண்டல் வண்ணனை கோவலனாய் வெண்ணெய் உண்ட வாயன் என் உள்ளம் கவர்ந்தானை -என்றார் இறே திருப்பாண் ஆழ்வார் –
அச்சுதனை அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே
திருப் பவளத்தை மோந்து பார்த்தல் இப்போதும் வெண்ணெய் மணக்கும் ஆய்த்து –
இவ்விடத்தில் மறையோர்கள் என்கிறது-திருப் பாண் ஆழ்வார் பட்டர் போல்வானவர்களை

தூய மனத்தனராகி வல்லார் –
ப்ரப்யந்தரத்திலிம் -ப்ராபகாந்தரத்திலும் அந்வயம் இல்லாமையாலே -நிர் தோஷ அந்தர்கரனராய் –
இவர் அபிமானத்திலே ஒதுங்கி அப்யசிக்க வல்லவர்கள்
தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளர் தாமே –
பழிப்பு அற்ற நீல மணி போலே இருக்கிற வடிவு அழகை உடையவனுக்கு –
மணி வண்ணா உன் சேவடி செவ்வி திருக் காப்பு -என்று சர்வ காலமும் மங்களா சாசனம் பண்ணுபவர்கள் தாங்கள் ஆவார்
இங்கு இருந்த நாளும் பெரிய பெருமாள் திருவடிகளிலே மங்களா சாசனம் பண்ணிக் கொண்டு இருந்து –
சரீர அவசானத்தில் -பரம பதத்தில் போய் -நித்ய சூரிகள் திரளிலே புகுந்து –
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டே -என்கிறபடியே அங்கே எழுந்து அருளி இருக்கிற இருப்பை அனுபவித்து —
கால தத்வம் உள்ளதனையும் மங்களா சாசனம் பண்ணிக் கொண்டு இருக்கப் பெறுவர் -என்கை –

——————————-

அவதாரிகை –
கீழில் திரு மொழியில் –
சொல்லலாம் போதே உன்னாமம் எல்லாம் சொல்லினேன் -என்று திரு நாமத்தின் போக்யதையை அனுபவித்து
இத்தை அநாதி காலம் இழைக்கைக்கு அடி என் -என்று நிரூபித்தவாறே -அதுக்கு ஹேது
இதர விஷயங்களிலே -ஆவியே அமுதே -என்று திரிகையாலே இழந்தது -என்று வெறுத்து –
இப்போது
ஆவியை அரங்க மாலை -என்றும் –
ஆவியே அமுதே என் தன் ஆர் உயிர் அனைய எந்தாய் -என்றும்
தப்பைப் பொறுத்து அருள வேணும் என்று
பெரிய பெருமாள் போக்யதையில் -தம்முடைய கரண த்ரயமும் மேல் விழுகிற படியைச் சொல்லுகிறது –

வாக்குத் தூய்மை யிலாமையினாலே மாதவா வுன்னை வாய்க் கொள்ள மாட்டேன்
நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது நான் அது அஞ்சுவன் என் வசம் அன்று
மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று முனிவாய் ஏலும் என் நாவி னுக்காற்றேன்
காக்கை வாயிலும் கட்டுரை கொள்வர் காரணா கருளக் கொடியானே -5-1 1-

நாக்கின் தோஷம் அனுசந்தித்து அஞ்சா நின்றேன் -அது ரசஜஞம் ஆகையாலே மேலே விழா நின்றது –
கரணியான உம்முடைய வசம் ஆக்கினால் என்ன –அது -என் வசம் அன்று –உன் வசம் –
நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது -என்பது -நான் அது அஞ்சுவன் -என்பது ஆகா நின்றீர் –
இது மூர்க்கர் சொல்லும் பாசுரமாய் நின்றதீ -என்ன –
மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று முனிவாய் ஏலும்-
என் பாசுரத்தை பார்த்தால் மூர்க்கர் சொல்லும் பாசுரம் போலே தோற்றி –முநிகைக்கு யோக்யதை உண்டு -ஆகிலும் –
என் நாவி னுக்காற்றேன்-
உன் முனிவுக்கு ஆற்றலாம் -என் நாவுக்கு ஆற்றப் போகாது -ஆனால் அது நமக்கு அவத்யம் ஆகாதோ -என்ன
காக்கை வாயிலும் கட்டுரை கொள்வர்
அறிவுடையார் -குற்றம் ஆகாத அளவு அன்றிக்கே -குணமாகவும் கொள்ளுவார்கள் –
அது ஓர் இடத்தே இருந்து தனக்கு வேண்டினது பிதற்றிப் போகவும் -அத்தை அறிவுடையார் –
நமக்கு நன்மை சொல்லுகிறது -என்று கொள்ளுவார்கள் இறே -கட்டுரை -நல் சொல்லு
அப்படியே நான் வேண்டிற்று சொன்னதையும் -குணமாக்கி கொள்ள வேணும் -என்ன –
நான் கைக் கொள்ள வேண்டுகிறது -என் -என்ன -நீ ஸாபேஷன் ஆகையாலே -என்கிறார் மேல் –
காரணா கருளக் கொடியானே –
ஜகத்தை உண்டாகிற்று -அவர்கள் பக்கலிலே கார்யம் கொள்ளுகைக்கு இறே
விசித்ரா தேக சம்பந்தி -வாழ்த்துவார் பலராக -இத்யாதி
ரஷகத்துவதுக்கு கொடி கட்டி அன்றோ கிடக்கிறது என்கிறார் -காரணா கருளக் கொடியானே —
உடையவன் ஆகையாலே எல்லாம் பொறுக்க வேணும்-

நிகமத்தில் இப்பத்தை அப்யசித்தவர்கள் -இவரைப் போலே சரம காலத்திலே
திரு நாமம் சொல்ல வேணும் என்று -கரைய வேண்டா -இப்பாசுரம் மாத்ரமே அமையும் என்கிறார் –
இத் திரு மொழி தான்-மாதவா -நாரணா -இத்யாதியாலே திரு நாமம் இறே சொல்லிற்று –

காமர் தாதை கருதலர் சிங்கம் காண இனிய கரும் குழல் குட்டன்
வாமனன் என் மரகத வண்ணன் மாதவன் மது சூதன் தன்னை
சேம நன்கமரும் புதுவையோர் கோன் விட்டு சித்தன் வியம் தமிழ் பத்தும்
நாமம் என்று நவின்று உரைப்பார்கள் நண்ணுவார் ஒல்லை நாரணர் உலகே – 5-1 10-

காமர் தாதை-
இவர் அகப்பட்ட துறை இருக்கிற படி –
தெரிவை மாருருவமே மருவிப் போந்த இவரை மீட்டது -காமனார் தாதை -என்கிற வடிவு -இறே –
கருதலர் சிங்கம் –
இவ்வடிவு காண வேண்டாதவர் சத்ருக்கள் -இறே -அலைவலைமை தவிர்த்த அழகன் -என்று
பிரதி கூலனையும் அனுகூலனாக்கி சேர்த்து கொண்ட அழகு இறே –
காண இனிய கரும் குழல் குட்டன் –
காண இனிய-ராவணாதி களுக்கும் அகப்பட -ரஞ்ச நீயச்ய விக்கிரம -என்று கண்ட போதே ரசிக்கை –
கண்ணுக்கு இனியான் –
மனத்துக்கு இனியான் -என்றும் –
உள் கண்ணுக்கும் புறக் கண்ணுக்கும் இனிய விஷயம் -இறே
கரும் குழல் குட்டன் –
அழகுக்கு முற்பட எடுப்பது -குழல் அழகர் -என்று இறே –
குட்டன் –
அவ்வடிவை அமைத்து கொடுத்து -அனுபவிக்கும்படி -இருக்கை –
காண இனிய கரும் குழல் -என்று குழலுக்கே விசேஷணம் ஆகவுமாம் –
வாமனன் –
கரிய குழல் செய்ய வாய் முகத்து -வாமன நம்பீ வருக –என்னக் கடவது -இறே
என் மரகத வண்ணன் –
குளிர்ந்த திரு மேனியை உடையவன்
உலகு அளந்த மாணிக்கமே என் மரகதமே -என்னக் கடவது இறே
மாதவன்-
இவ்வடிவை தலை நீர்ப்பாட்டிலே அனுபவிப்பாள் பிராட்டி இறே
வடிக் கோல வாள் நெடும் கண் மா மலராள் செவ்வி படிக் கோலம் கண்டு அகலாள் – என்னக் கடவது இறே
மது சூதன் தன்னை –
அனுபவ விரோதியைப் போக்கின படி –
வானோர் சோதி மணி வண்ணா மது சூதா நீ அருளாய் -என்னக் கடவது இறே
சேம நன்கமரும் புதுவையோர் கோன் –
ரஷை பொருந்தின ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரார்க்கு நிர்வாஹரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த பத்தும்
விட்டு சித்தன் வியம் தமிழ் பத்தும்
நாமம் என்று –
திரு நாமம் -என்று –
நாமம் ஆயிரம் -என்றால் போலே
நவின்று உரைப்பார்கள் –
சிநேகத்தோடு ஸ்தோத்ரம் பண்ண வல்லவர்கள்
நண்ணுவார் ஒல்லை நாரணர் உலகே –
பரம பதத்தை சடக்கென கிட்டப் பெறுவார்கள்-அதாவது
ஈஸ்வரனுக்கு பரிவராய் போருகை
சேம நன்கமரும் –என்று சொல்லிற்றும் இவ்வர்த்தத்தை இறே –
சேமத்துக்கு நன்மை யாவது -அத்தலைக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகை இறே
இவ்வர்த்தம் இவ்வூரிலே நடக்கை -பொன் திகழ் மாடம் பொலிந்து தோன்றும் புதுவை -என்று
பொன் உலகத்தோடு ஒக்க திருப் பல்லாண்டு பாடுகை இறே –
ஒல்லை -என்றது
ஓவாதே நமோ நாராயணா –என்று சொல்லுகையாலே ஒரு கால் சொல்லி
அநந்தரம் சொல்லுகைக்கு உதவ அங்கே ஆம்படி வைக்கை –
நாரணர் உலகே –
இங்கு இருந்த நாள் –
நாரணா என்னும் இத்தனை அல்லால் -வழிப் போக்கிலும் –பாதேயம் புண்டரீகாஷ நாம சங்கீர்த்தநாம்ர்தம் –
வழியில் உள்ளார் கண்டு உகப்பதும் -நாரணன் தமர் -என்று இறே –
அங்கு புக்காலும் -நமோ நாராயணா என்று சூழ்ந்து இருந்து இறே ஏத்துவது –
இங்கு இருந்த நாளோடு –
வழிப்போக்கோடு –
திவ்ய தேச ப்ராப்தியோடு –
வாசி அற-இதுவே இறே -பலம் –
வியம் தமிழ் -விஸ்மய நீயமான தமிழ்
வியந்தமிழ்-என்ற போது -அமரர்க்கும் அறிவியந்து -என்னுமா போலே வியந்தமிழ் -என்னவுமாம்

—————————————–

பர வியூக விபவ அந்தர்யாமி அர்ச்சாவதாரங்கள் ஆன இடங்களிலே எழுந்து அருளி நின்றது –
சேதனரை திருத்துகைக்கும் -திருந்தினாரை அடிமை கொள்ளுகைக்கும் இறே –
அது பூரணமாக காணலாவது -திருமலையில் இழிந்து அருளி நிற்கிற நிலை யிலே இறே –
பிரதம ஸூஹ்ருதமும் இவர்க்குத் தானே இறே
ஈஸ்வரன்-ஸௌஹார்த்தம் முதலான ஆத்ம குணங்களை பிறப்பித்து
ஆசார்யனோடே சேர்த்து –
விரோதியில் அருசியையும்
ப்ராப்யத்தில் ருசியையும் -பிறப்பித்து -கார்யம் செய்யும் –
ஆழ்வார்களுக்கு பிரதம காலத்திலேயே இவை அத்தனையும் பிறப்பித்து கார்யம் செய்யும் –
இவர்கள் பின்பு இருக்கிறது பகவத் இச்சையாலே இறே –
நமக்கு சரீர அவசாநத்திலே இவை இத்தனையும் பிறப்பித்து- கார்யம் செய்யும் –
எல்லார்க்கும் பிறக்கும் க்ரமம் ஒழிய பிறப்பியான்
ஊரவர்-இத்யாதி
ஊரவர் -நித்ய சூரிகள்
கவ்வை எரு இட்டு -அவர்கள் கவ்வி மேல் விழுந்து அனுபவிக்கிற அனுபவம் ஆகிற எருவை இட்டு
ஆசார்ய உபதேசம் ஆகிற நீரைத் தேக்கி –
சங்கமாகிற நெல்லை வித்தி இறே பிறப்பிப்பது
இப்படி திருந்தின இவரைக் கண்டு அவன் உகக்க
அவன் உகப்பைக் கண்டு இவர் உகக்க
இவ்வுகபுக்கு மேல் இனி வேறு ஒரு பேறும் இல்லை என்று இவர் இருக்க –
இவர் கார்யத்திலே நாம் முதலடி இட்டிலோம் -என்று அவன் பதறுகிற பதற்றத்தைக் கண்டு –
விரோதிகள் அடைய போச்சுதாகில் –
அபேஷிதங்கள் பெற வேண்டும் அம்சங்கள் அடையப் பெற்றதாகில்
இனி தேவர் பதறுகிறது என் -என்று அவன் பதற்றத்தை அமைக்கிறார் –

சென்னியோங்கு தண் திருவேம்கடம் உடையாய் உலகு
தன்னை வாழ நின்ற நம்பீ தாமோதரா சதிரா
என்னையும் என் உடைமையும் உன் சக்கரப் பொறி ஒற்றிக் கொண்டு
நின்னருளே புரிந்து இருந்தேன் இனி என் திருக் குறிப்பே -5 4-1 – –

உதய கிரியிலே ஆதித்யன் கிளம்பினால் எல்லார்க்கும் பிரகாசிக்குமா போலே
திருமலையில் நிற்கிற நிலை உபய விபூதியும் கண்டு வாழ்கைக்கு இறே –
அங்குள்ளார் திரு மலையிலே கொடு முடியிலே வந்து இளைப்பாறுவார்கள்
இங்குள்ளார் -மொய்த்த சோலையிலும் -மொய்ம் பூம் தடம் தாழ் வரையிலும் இளைப்பாறுவார்கள்
இருவர் விடாயையும் தீர்க்கும் -ரஷகனுக்கு ரஷ்யத்தை பெறாத விடாயும் –
எந்நாளே நாம் மண்ணளந்த இணைத் தாமரைகள் காண்பதற்கு -என்று சீலாதி குணங்களை
அனுபவிக்கப் பெறாத நித்ய சூரிகள் விடாயையும் தீர்க்கும் –
நிதி உடையாய் -ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் உடையாய் என்னுமா போலே
உலகு தன்னை வாழ நின்ற நம்பீ –
அடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்து அடியீர் வாழ்மின் என்று அருள் கொடுக்கும் –
கானமும் வாநரமும் வேடுமுடை வேம்கடம் -என்கிறபடியே-சர்வரையும் வாழ்விக்கும் படி
நம்பீ
குண பூர்த்தி
நிகரில் புகழாய் -என்று வாத்சல்யம்
உலகு மூன்று உடையாய் -என்று ஸ்வாமித்வம்
என்னை ஆள்வானே -என்று சௌசீல்யம்
திருவேம்கடத்தானே -என்று சௌலப்யம்
இது இங்கு உள்ளார்க்கு முகம் கொடுத்த படி –
தாமோதரா
நம்பீ என்று பூர்த்தி கீழ்
அக் குணங்களும் க்ரயம் சென்ற படி இந்த பூர்த்தி
வெண்ணெய் களவு காண்கையாலே அபூர்த்தி
கட்டு உண்கையாலே அசக்தி
தப்ப விரகு அறியாமையாலே அஜ்ஞதை
சதிரா
ஆஸ்ரிதர் தோஷம் காணாத சதிர்
தமக்கு அடிமை வேண்டுவார் தாமோதரன் ஆனார் இறே
நின் அருளே –
இவர் அடியாகையால் இறே புதைத்து வார்ப்பது
அவன் அடியாக வரில் -விதி வாய்க்கின்றது காப்பார் யார் -என்னும்படி இறே பெருகுவது –
புரிந்து
எத்தனையும் வான் மறந்த காலத்தும் -இத்யாதி
இருந்தேன் –
உபாயாந்தரமும் -உபேயாந்தரமும் குலைகை
அனந்யார்ஹ சேஷத்வ ஞானமும் பிறந்து –
விரோதி நிவ்ருத்தியும் பிறந்து –
அபேஷிதமும் பெற்றதாகில் -இனி பதறுகிறது என் –
இனி என் திருக் குறிப்பே –
என் கொல் அம்மான் திரு அருள்கள்
திருக் குறிப்பு -திரு உள்ளத்தில் நினைவு-

வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த -அவதாரிகை –
நிகமத்தில் இத் திரு மொழியை அதிகரித்தார்க்கு பலம் -தம்மைப் போலே
அனந்யார்ஹ சேஷ பூதராகப் பெறுவர்கள் -என்கிறார்-

வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த விட்டு சித்தன் மனத்தே
கோயில் கொண்ட கோவலனைக் கொழும் குளிர் முகில் வண்ணனை
ஆயர் ஏற்றை அமரர் கோவை அந்தணர் தம் அமுதத்தினை
சாயை போலே பாட வல்லார் தாமும் அணுக்கர்களே -5 4-11 –

வேயர் தங்கள் -குலத்து உதித்த –
உதய கிரியிலே ஆதித்யன் உதித்தால் போலே ஆய்த்து இக்குடியிலே இவர் வந்து அவதரித்த படி –
அவன் கேவலம் அந்தகாரத்தை இறே போக்குவது –
தனிச் சுடரே -என்று அவ் ஆதித்யனும் இங்கே ஆகையாலே -அஞ்ஞான அந்தகாரத்தைப் போக்கி –
ஹ்ருதய கமலத்தை அலர்த்தும் ஆதித்யன் ஆய்த்து இவர்
விட்டு சித்தன் –
விஷ்ணு சித்தர் என்று திரு நாமம்
மனத்தே —
ஹ்ருதயத்திலே
விஷ்ணு சித்தர் என்று நிரூபகமாய் -அவனை விடாமை அனுஷ்டான பர்யந்தம் ஆன படி
கோயில் கொண்ட கோவலனைக் –
திருப் பல்லாண்டு தொடங்கி இவ்வளவும் இவர் திரு உள்ளத்திலே இருக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் –
தான் பிறந்த படியையும்
வளர்ந்த படியையும்
இவரைக் கொண்டு கேட்ட படி –
வால்மீகி பகவான் பாட -குசலவர்களைக் கொண்டு கேட்ட சக்கரவர்த்தி திரு மகனைப் போல் அன்றி –
ஸ்ரீ நந்தகோபர் திரு மகன் கேட்ட படி –
வைகுந்தம் கோயில் கொண்ட குடக் கூத்தன் -என்னுமா போலே அன்று இவர் திரு உள்ளத்தில் கோயில் கொண்ட படி –
திரு மால் இரும் சோலை மலையே திரு பாற் கடலே என் தலையே
திருமால் வைகுந்தமே தண் திரு வேம்கடமே எனது உடலே -என்றும்
திருக் கடித்தானமும் என்னுடைச் சிந்தையும் -என்கிறபடியே உகந்து அருளின
நிலங்களோடு ஒக்க இறே ஆழ்வார் திரு உள்ளத்தை ஆதரித்தது –
நன்கு என் உடலம் கை விடான் –
நங்கள் குன்றம் கை விடான் -எதுக்காகா –
நண்ணா அசுரர் நலிகைக்காக
உடலம் கை விடாதது எதுக்காகா –
திரு வாய் மொழி பாடுகைக்காக –
அப்படி அன்றிக்கே
இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டு -என்கிறபடியே அவற்றை உபேஷித்து இறே இவர் திரு உள்ளத்தை இடவகையாக கொண்டது –
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் கோயில் ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு உள்ளம் ஆய்த்து
ஆகையால் இறே -மெய்ம்மை பெரு வார்த்தை விட்டு சித்தர் கேட்டு இருப்பர்-என்றது –
உள்ளிருப்பார் சொல்லும் வார்த்தை உடன் இருப்பார்க்கு தெரியும் இறே –
கோவலனை –
தாழ்ந்த குலத்திலே வந்து அவதரித்து -அவர்களுக்கு சுலபன் ஆனால் போலே ஆய்த்து இவருக்கு சுலபன் ஆன படி –
கொழும் குளிர் முகில் வண்ணனை –
இவர் திரு உள்ளத்தில் புகுந்த பின் ஆய்த்து -குளிர்ந்து செவ்வி உண்டாய் – தன் நிறம் பெற்றது -திருமேனி
ஆயர் ஏற்றை –
இடையரோடு கலந்து பரிமாறப் பெற்றோம் -என்ற திரு உள்ளத்தில் ப்ரீதியாலே
வந்த செருக்கோடே இருக்குமா போலே ஆய்த்து -இவர் திரு உள்ளத்திலே புகுரப் பெற்ற ப்ரீதியாலே வந்த செருக்கும் –
செங்கனிவாய் எங்கள் ஆயர் தேவே
அமரர் கோவை –
அனுபவம் மாறில் முடியும்படியான -நித்ய சூரிகளுக்கு ஸ்வாமி ஆனவனை —
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி
அந்தணர் தம் அமுதத்தினை –
தெளி விசும்பிலே நடக்கிற அனுபவம் இவ் விபூதியிலே நடக்கும் படி இருக்கிற சனகாதிகளுக்கு -நிரதிசய போக்யனாய் இருக்கிறவனை –
பாற் கடல் பாம்பணை மேல் பள்ளி கொண்டு அருளும் சீதனையே தொழுவர் விண்ணுளாரிலும் சீரியர் -என்னக் கடவது இறே –
வேதியர் முழு வேதத்து அமுதத்தை –
சாயை போலே பாட வல்லார் தாமும் அணுக்கர்களே-
எம்பாரை சிலர் -இப்பத்துக்கு பொருள் என் -என்று கேட்க –
நான் உடையவர் ஸ்ரீ பாதத்தில் இது கேட்டிலேன் -ஆகிலும் நீங்கள் கேட்ட இவ்
அர்த்தம் போராது என்ன ஒண்ணாது -இப்பொழுதே கேட்டு உங்களுக்கு சொல்ல
ஒண்ணாதபடி உடையவரும் திருக் கோட்டியூர் நம்பி ஸ்ரீ பாதத்தேற எழுந்து அருளினார் –
ஆகிலும் இப்பொழுதே உங்களுக்கு சொன்னேன் ஆக வேணும் -என்று உடையவர்
திருவடி நிலைகளை எடுத்து தம் திரு முடியிலே வைத்துக் கொண்டு –
இப்பொழுது உடையவர் எனக்கு அருளிச் செய்தார் கேட்கல் ஆகாதோ -என்று
பாட வல்லார் -சாயை போலே -தாமும் -அணுக்கர்களே -என்று அருளிச் செய்தார் –
தாமும் -என்கைக்கு அடி -அவர்கள் ஏற்றதை நினைத்து
அதாவது –
பிரயோஜனாந்தரங்களையும் -உபாயாந்தரங்களையும் -கணிசித்து -மங்களா சாசனம் பண்ணுகை
அன்றிக்கே -தத் காலத்துக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகை அன்றிக்கே -கழிந்த காலத்துக்கும்
மங்களா சாசனம் பண்ணுகை இறே ஏற்றம் –
இப்படிக்கொத்த தன்மை தம்முடைய வம்சத்தில் ஏழு படி கால் இல்லை என்னும் இடத்தை
ஏழாட் காலம் பழிப்பிலோம் -என்று அருளிச் செய்தார் இறே –
பாடுகை யாவது -உன் செவ்வடி செவ்வி திருக் காப்பு -என்கை
சாயை போலே என்றது -புருஷனுடைய சாயை அவன் புக்க இடத்தே புக்கு –
புறப்பட்ட இடத்தே புறப்பட்டு -நிவ்ருத்தி அவன் இட்ட வழக்கமா போலே –
இத் திரு மொழி கற்றார்க்கும்
தங்களுக்கு என்ன ஒரு பிரவ்ருத்தி நிவ்ருதிகள் இன்றிக்கே ஈஸ்வரனுக்கு அந்தரங்கர் ஆகப் பெறுவார்கள் –
செவ்வடி செவ்வி திருக் காப்பு -என்று பாட வல்லார் நிழலும் அடிதாறுமாகப் பெறுவார்கள்
அடிதாறு -திருவடிகளில் ரேகைகள்
சாயை போலே பாட வல்லார் -நிழல் உண்டாக பாட வல்லார்
நிழல் ஆவது -குளிர்த்தி-குளிரப் பாட வல்லார் என்றும் சொல்லுவார்கள்

——————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ திருப் பல்லாண்டிலும் ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழியில் அருளிச் செய்து அருளிய திவ்ய நாமங்கள்–

March 9, 2019

ஆரா அமுதன்
ஆயர்கள் நாயகன்
ஆயர்கள் போரேறே
ஆயர் புத்ரன்
ஆயர்பாடிக்கு அணி விளக்கு
ஆயிரம் பெயர் தேவன்
ஆழியான்
ஆழி யம் கையன்

அச்யுதன்
அனந்த சயனன்
அஞ்சன வண்ணன்
அந்தணர் தம் அமுது
ஏனமும் மீன் உருவும் ஆளரியும் குறளும் ஆமையும் ஆனவன்
ஆலிலையில் துயில் கொண்டாய்
அமரர் கோ
அமரர் பெருமான்
அமரர் முதல் தனி வித்து
அரும் தெய்வம்
அன்பா
அப்பன்
அறம்பா
அத்தன்
முத்தத்தின் பாத்தா நாள் தோன்றிய அச்யுதன்
அயோத்திக்கு அரசன்
ஆழி வலவன்
அழகன்

சக்கரக்கையன்
தாமோதரன்
தேவகி சிங்கம்
தேவ பிரான்
தேவர்கள் சிங்கம்
தைவத்தலைவன்
இரணியன் மார்பை முன் கீண்டவன்
ஈசன்
இளம் சிங்கம்
எம்பிரான்
எம்மனா
ஏன் குல தெய்வம்
என்னுடை நாயகன்
எண்ணற்க்கு அறிய பிரான்
இருடீகேசன்
என் மணி
ஏழு உலகு யுடையாய்

கோவிந்தன்
ஜோதி நம்பி
காயா மலர் வண்ணன்
கடல் நிற வண்ணன்
கடலைக் கடைந்தான்
காகுத்த நம்பி

காவலனே
கேசவன்
கார் முகில் வண்ணன்
கண்ணன்
கண்ணபுரத்து அமுது
காவேரி தென்னரங்கன்
கோதுகலமுடைய குட்டன்
கோலபி பிரான்
கொண்டல் வண்ணன்
கோ நிரை மேய்த்தவன்
கோவலக் குட்டன்
குடந்தைக் கிடந்தான்
குடமாடு கூத்தா
குலகே குமரன்
குலத்துக்கு அதிபதி
குன்று எடுத்தாய்
குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்தவன்
குழகன்

மாதவன்
மாயன்
மாயபி பிள்ளை
மாய மணாள நம்பி
மதில் சூழ் சோலை மலைக்கு அரசு
மது ஸூதனன்
மதுரை மன்னன்
மன்னு குறுங்குடியாய்
மா மலை தாங்கிய மைந்தன்
மண்ணாளன்
மன்னவன்
மரகத வண்ணன்
மருப்பு ஓசித்தாய்
மல் அடர்த்தாய்
மாணிகே குறளன்
மணி வண்ணன்
முகில் வண்ணன்

நாதன்
நெடுமால்
நாகணைபி பள்ளி கொண்டாய்
நாக பகைகே கொடியான்
நம்பி
நமோ நாராயணன்
நம்முடை நாயகன்
நான்மறையின் பொருள்
நம் பரமன்
நாந்தகம் ஏந்திய நம்பி
நந்தன் காளாய்
நந்தகோபன் அணி சிறுவன்
நந்தகோன் இள அரசு
நெஞ்சில் உறைவாய்

பாலகன்
பார் அளந்தான்
பார் கடல் வண்ணன்
பத்ம நாபன்
பஞ்சவர் தூதன்
பட்டி கன்று
பேய் முலை உண்டான்
பண்புடை பாலகன்
பரமன்
பரமேட்டி
பவித்ரன்
பெயர் ஆயிரத்தான் பாலகன்
பிள்ளை அரசு
பிரமன்
பொரு கரியின் கொம்பு ஓசித்தாய்
பூவை பூ வண்ணன்
புருஷோத்தமன்
புள்ளின் தலைவன்
புள் ஆளன்டான்
புள்ளின் வாய் பிளந்தாய்
புள்ளின் வாய் கீண்டான்
புள்ளின் வாய் பிளந்தாய்

சதிரா
சது முகன் தன்னைப் படைத்தான்
சார்ங்கம் என்னும் வில் ஆண்டான்
சீதை மணாளன்
செம் கண் மால்
செல்வன்
சிங்க பிரான்
ஸ்ரீதரன்
சோதி சுடர் முடியாய்
சோத்தம்பிரான்
ஸூந்தரத் தோளன்

தாமரைக் கண்ணன்
தரணி அளந்தான்
தேனில் இனிய பிரான்
திருமால்
திரு மார்பன்
திரு நாரண
திரு விக்ரமன்
திண்ணார் வெண் சங்குடையாய்
திருவோணத்தான்
தூ மணி வண்ணன்
கண்ணன்
தரணி ஆளன்
தேனில் இனிய உலகம் அளந்தான்
உம்பர் கோமான் .
உய்த்தவன்
உத்தமன்
உருவும் அழகிய நம்பி
வைகுண்ட குட்டன்
வையம் அளந்தான்
வாமனன்
வான் இள அரசு
வாமன நம்பி
வாஸூ தேவன்
வேதப் பொருள்
வெள்ளறையாய்
வேங்கட வண்ணன்
வித்தகன்
ஏழ் உலகும் விழுங்கிய கண்டன்

—————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்த விஜயம் -வேத வேதாந்த நிர்ணயத்தில் சாரம் –

January 19, 2019

ஸ்ரீ வேதாந்த விழுப்பொருளின் மேலிருந்த விளக்கே ஸ்ரீ வாஸூதேவன் –

ஸ்ரீ மன் நாராயணனே பர ப்ரஹ்மம்

பரத்வ நிர்ணயம் வேத புருஷனே பண்ணி அருளினான்
ப்ரஹ்மா சம்பு குபேர -இவர்களும் பாகவத கோஷ்டியிலே-கேஸவனே காரண வஸ்து என்று காட்டி அருளியதால் அன்றோ –
ஸ்ரீ பராசர மகரிஷி ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலும் ஸ்ரீ வால்மீகி மகரிஷி ஸ்ரீ ராமாயணத்திலும்
ஸ்ரீ வேத வியாச மகரிஷி ஸ்ரீ மத் பாகவதம் ஸ்ரீ மஹா பாரதம் ஸ்ரீ ஹரி வம்சம் இத்யாதிகளிலும்
ஸ்ரீ பிருகு மகரிஷி -பிரமபுத்ரர் -பரிஷீத்து பாத கமலங்களால் புடைத்து நாராயணனே பரன் என்பதை சாதித்தார்-
அவஜாநந்தி மாம் மூடா மானுஷீம் தநும் ஆஸ்ரிதம் – என்று வெறுப்புற்ற ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்
ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்த ஸ்ரீ விப்ர நாராயண ஸ்ரீ பக்திசார ஸ்ரீ பராங்குச ஸ்ரீ பரகாலாதிகளை அவதரிப்பித்து அருளி
அருளிச் செயல்கள் மூலம் பரத்வத்தை பிரகாசப்படுத்தினார்

ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்தர் குருமுகமாக அத்யயனம் செய்த நான்கு வேதங்களையும் –
அநந்தா வை வேதா -என்று அத்யயனம் பண்ணாத எல்லா வேதங்களையும் ஓன்று விடாமல்
பிராஹ வேதான் அசேஷான் -என்கிறபடியே
வேண்டிய வேதங்கள் ஓதி பரத்வ நிர்ணயம் செய்து அருளி பொங்கும் பரிவாலே மங்களா சாசனம் செய்து பெரியாழ்வார் ஆனார்
மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர்கள் மனத்தே மறைந்து மன்னி உறைகின்ற மாதவன் விஜயமே ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்த விஜயமாகும்

அஹமேவ பரம் தத்வம் -ஆறு வார்த்தையுள் பிரதானம் –
நாட்டில் பிறந்தவர் நாரணற்கு ஆள் அன்றி ஆவரே-
வணங்கும் துறைகள் பல பலவாக்கி மதி விகற்பால்
பிணங்கும் சமயம் பல பலவாக்கி அவை அவை தோறும்
அங்கும் பலபலவாக்கி நின் மூர்த்தி பரப்பி வைத்தாய் -என்றபடி நாட்டினான் தெய்வம் எங்கும்
ஆகாசாத் பதிதம் தோயம் யதா கச்சதி சாகரம் சர்வ தேவ நமஸ்காரம் கேஸவம் பிரதி கச்சதி –
நும் இன் கவி கொண்டு நும் நும் இட்டா தெய்வம் ஏத்தினால் செம்மின் சுடர் முடி என் திரு மாலுக்குச் சேருமே –

சாக்கியம் கற்றோம் சமண் கற்றோம் சங்கரனார் ஆக்கிய ஆகம நூல் ஆராய்ந்தோம் -பாக்கியத்தால்
செங்கட் கரியானைச் சேர்ந்து யாம் தீதிலோம் எங்கட்க்கு அறியாது ஓன்று இல் –திரு மழிசைப் பிரான்
நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் -நான்முகனும் தான் முகமாய்ச் சங்கரனைத் தான் படைத்தான் –
காட்டினான் திருவரங்கம் உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம்

நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம தத்வம் நாராயண பர நாராயண பரோ ஜ்யோதி ஆத்மா நாராயண பர
யச்ச கிஞ்சித் ஜகத் யஸ்மின் த்ருஸ்யதே ஸ்ரூயதே அபி வா அந்தர் பஹிஸ்த
தத் சர்வம் வ்யாபியா நாராயண ஸ்தித -தைத்ரியம் –

ப்ருஹத்வாத் ப்ரும்ஹணத்வாத் ச தத் ப்ரஹமேத்யபி தீயதே

ப்ரஹ்ம சப்தேந ச ஸ்வபாவதோ நிரஸ்த நிகில தோஷ -அனவதிக அதிசய அஸங்க்யேய கல்யாண குண கண
புருஷோத்தம அபிதீயதே – ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸ்ரீ ஸூக்திகள்

ப்ருஹத்வம் ச ஸ்வரூபேண குணை ச யத்ர அனவதிக அதிசயம் ச அஸ்ய முக்ய அர்த்த சச சர்வேஸ்வர ஏவ
அதோ ப்ரஹ்ம சப்த தத்ரைவ முக்ய வ்ருத்த தஸ்மாத் அந்யத்ர தத் குண லேச யோகாத் ஒவ்பசாரிக –பகவச் சப்தவத்

ச விஷ்ணு ஆஹா ஹி
தம் ப்ரஹ்மேத்யா சஷதே தம் ப்ரஹ்மேத் யா சஷதே

நாராயணாய வித்மஹே வா ஸூ தேவாய தீ மஹி தந்நோ விஷ்ணு ப்ரசோதயாத்

ஸ்வரூபத தர்மதேவா அந்யாதாத்வம் கச்சத் போக்ய போக்த்ரு ரூபம் வஸ்து ஜாதம் —

யா ஆத்ம நி திஷ்டன் –ஆத்மந அந்தர –திலே தைலம் திஷ்டதி போலே -அணுவினைச் சதகூறிட்ட கோணிலும் உளன் –

—————————-

ஸ்ரீ மன் நாராயணனே சர்வ காரண புருஷன் –

யதோ வா இமானி பூதாநி ஜாயந்தே -யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி -யத் பிரயந்த்யபி சம்விசந்தி
தத் விஜிஜ்ஞா ஸஸ்வ தத் ப்ரஹ்மேதி–தைத்ரீயம் -வருணன் தன் குமாரன் பிருகுவுக்கு உபதேசம்
பிரயந்தி -லயம் / யபி சம்விசந்தி-மோக்ஷத்தில் எவன் இடம் சென்று சேருமோ /

ஸர்வதா சர்வ க்ருத சர்வ பரமாத் மேத்யுதாஹ்ருத-மஹா உபநிஷத்

அதாகோ வேத யத ஆப பூவ இயம் விஸ் ருஷ்டிர் யத ஆப பூவ யதி வா ததே யதி வா ந யோ அஸ்யாத்

யஷ பரமே வ்யோமன் சோ அங்க வேதி யதிவா ந வேத -கிம் ஸ்வித் வநம் க உ ச வ்ருஷ ஆஸீத்
யதோ த்யாவா ப்ருதிவீ நிஷ்டதஷு மனீஷீனோ மனசா ப்ருச்ச தேது தத்
யத் அத்ய திஷ்டத் புவநாநி தாரயன் ப்ரஹ்ம வனம் ப்ரஹ்ம ச வ்ருஷ ஆஸீத் –ப்ரஹமாத் யதிஷ்டத் புவநாநி தாரயன் —
ப்ரஹ்மமே வனம் வ்ருக்ஷம் -தரித்து -நியமித்து -ரக்ஷித்து போஷித்து -ஆனால் அறியமுடியாமல்

யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனசா ஸஹ
யஸ்யாமதம் தஸ்ய மதம் மதம் யஸ்ய ந வேத ச அவிஞ்ஞாதம் விஜாநதாம் விஞ்ஞாதம் அவிஜாநதாம்

விஸ்வம் நாராயணம் தேவம் அக்ஷரம் பரமம் ப்ரபும் விஸ்வத பரமம் நித்யம் விஸ்வம் நாராயணம் ஹரிம்
விஸ்மேவதம் புருஷஸ் தத் விஸ்வம் உப ஜீவதி –
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் சதா பஸ்யந்தி ஸூரய
சர்வம் விஷ்ணுமயம் ஜகத்
பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய
ஆஜீவ்யஸ் சர்வ பூதா நாம் ப்ரஹ்ம வ்ருஷஸ் சநாதந ஏதத் ப்ரஹ்ம வனம் சைவ ப்ரஹ்ம வ்ருஷஸ்ய
தஸ்ய தத் -ஸ்ரீ நரஸிம்ஹ புராணம் –

அத புருஷோ ஹ வை நாராயணோ அகாமயத ப்ரஜாஸ் ஸ்ருஜேயேதி நாராயணாத் ப்ரானோ ஜாயதே
மனஸ் ஸர்வேந்த்ரியானி ச கம் வாயுர் ஜ்யோதிர் ஆப ப்ருத்வீ விஸ்வஸ்ய தாரிணீ
நாராயணாத் ப்ரஹ்மா ஜாயதே நாராயணாத் ருத்ரோ ஜாயதே நாராயணாத் இந்த்ரோ ஜாயதே
நாராயணாத் பிரஜாபதி ப்ரஜாயதே
நாராயணாத் துவாதச ஆதித்யா ருத்ரா வசவஸ் சர்வாணி சந்தாம்ஸி
நாராயணா தேவ ஸமுத்பத்யந்தே நாராயணாத் ப்ரவர்த்தந்தே
நாராயணே பிரலீ யந்தே
ஏதத் ருக்வேத சிரோதீதே—சர்வ பூதஸ்த மேகம் வை நாராயணம் காரண புருஷம் அகாரணம் பரம் ப்ரஹ்மோம்
ஏதத் அதர்வ சிரோதீதே –நாராயண உபநிஷத்

விரூபாஷாய ப்ரஹ்மண புத்ராய ஜ்யேஷ்டாய ஸ்ரேஷ்டாய சாந்தோக்யம்

யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோவை வேதாம்ச்ச ப்ரஹினோதி தஸ்மை

யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் –முமுஷுர்வை சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே

அத புநரேவ நாராயணஸ் சோந்யத் காமோ மனசா தியாயத தஸ்ய த்யாநாந் தஸ்ய லலாடாத் ஸ்வேதோபதத் தா இமா
ப்ரததா ஆப தத் தேஜோ ஹிரண்ய மண்டம் தத்ர ப்ரஹ்மா சதுர்முகோ ஜாயதே –மஹா உபநிஷத்
புநரேவ நாராயணஸ் சோந்யத் காமோ மனசா தியாயத தஸ்ய த்யாநாந் தஸ்ய
லலாடாத் த்ர்யஷச் சூல பாணி புருஷோ ஜாயதே -மஹா உபநிஷத்
இச்சாமாத்ரம் ப்ரபோஸ் ஸ்ருஷ்ட்டி

ஏகோ ஹா வை நாராயண ஆஸீத் ந ப்ரஹ்மா நேசாநோ நாபோ நாக் நீஷோமவ் நேமே த்யாவா ப்ருத்வீ
ந நக்ஷத்ராணீ ந ஸூர்யோ ந சந்த்ரமா ச ஏகாகீ நரமேத –

லோகாவத்து லீலா கைவல்யம்

சிவ ஏவ ஸ்வயம் சாஷாத் அயம் ப்ரஹ்ம விதுத்தம -ப்ரஹ்ம ஞானி சிவன் என்றவாறு

நைவேஹ கிஞ்சன அக்ர ஆஸீத் அமூலம் அநாதாரா இமா பிரஜா ப்ரஜாயந்தே திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண -ஸூ பால உபநிஷத்

பால்யே ச திஷ்டா சேத் பாலஸ்ய பாவ அசங்க நிரவத்யோ மவ்நேந பாண்டித்யேந நிரதிகார தயா உபலப்யதே–என்று
ஞானி பாலனைப் போலே -சங்கம் இல்லாமல் குற்றம் இல்லாமல் மௌனியாகவும் பண்டிதனாகவும் மற்றவர்களை
அதிகாரம் செய்யாதவனாகவும் இருப்பான் ஆலினிலை பாலகனாக -பர ப்ரஹ்மத்தை பற்றியே உபதேசிப்பதால் ஸூ பால உபநிஷத்
பீஜ ப்ரஹ்மம் -சகலத்துக்கும் சகல வித காரணன்

சதேவ சோம்ய இதம் ஆக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்–சத்விதியை
ததாஹு கிந்தத் ஆஸீத் தஸ்மை ஹோவாச ந சன்னா சன்ன சத சதிதி தஸ்மாத் தமஸ் சஞ்ஜாயதே
தமஸோ பூதாதி பூதாதே ராகாசம் ஆகாசாத் வாயு வாயோர் அக்னி அக்நேராப அத்ப்ய ப்ருத்வீ
ததண்டம் சமபவத் சம்வத்சர மாத்ர முஷித்வா த்விதா அகரோத்
அதஸ்தாத் பூமிம் உபரிஷ்டாத் ஆகாசம் மத்யே புருஷோ திவ்ய சஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷஸ் சஹஸ்ராக்ஷஸ் சஹஸ்ர பாத்
சஹஸ்ர பாஹுரிதி சோக்ரே பூதா நாம் ம்ருத்யும் அஸ்ருஜத் த்ரயக்ஷரம் த்ரி சிரஸ்கம் த்ரி பாதம் கண்ட பரசும் தஸ்ய
ப்ரஹ்மாபி பீதி –அபி வததி —லலாடாத் க்ரோதஜோ ருத்ரோ ஜாயதே -புருஷ ஸூ க்த ஸ்ரீ ஸூ க்தி ஸூ பால உபநிஷத்தில்

தாதா விதாதா கர்த்தா விகர்த்தா திவ்யோ தேவ ஏக ஏவ நாராயண –உத்பவஸ் சம்பவோ திவ்யோ ஏகோ நாராயண
மாதா பிதா பிராதா நிவாஸஸ் சரணம் ஸூஹ்ருத் கதிர் நாராயண
தாதா–தரிப்பவன் -மம யோநிர் மஹத் ப்ரஹ்ம தஸ்மிந் கர்ப்பம் ததாம் யஹம் -ஸ்ரீ கீதை
கடல் அரையன் விழுங்காமல் தான் விழுங்கி உய்யக் கொண்ட கொற்றப் போர் ஆழியான்
குணம் பரவாச் சிறு தொண்டர் கொடியவாறே
எம்பெருமான் உண்டு உமிழ்ந்த எச்சில் தேவர்
விதாதா -விதிப்பவன் -கர்ம அனுகுணமாக ஸ்ருஷ்ட்டியை விதிப்பவன்
விசித்ரா தேஹ சம்பந்தி
கர்த்தா காரயிதா சைவ ப்ரேரகச் ச அநுமோ -செய்பவன் -செய்விப்பவன் -தூண்டுபவன் -ஆமோதிப்பவன் -நான்கும்
ஸர்வஸ்ய சாஹம் ஹ்ருதி சந்நிவிஷ்ட-ஸ்ரீ கீதை
அந்தப்ரவிஷ்டா சாஸ்தா ஜனா நாம் –
தீ மனம் கெடுத்தாய்
மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய்
விகர்த்தா -விகாரம் அடையச் செய்பவன் /
விகாரம் அடைபவன் -அவிகாராய என்றாலும் ஆஸ்ரிதர் துக்கம் கண்டு -பர துக்க துக்கித்வம் உண்டே
வ்யஸநேஷூ மநுஷ்யானாம் ப்ருசம் பவதி துக்கிதா
விகர்த்தா-கோப ரூபமான விகாரம் -காலாக்னி சத்ருச க்ரோத – கோபம் ஆஹாரயத் தீவிரம் -கோபஸ்ய வசம் ஏயிவான்/
அவதரித்துச் செய்த ஆனைத் தோழிகள் எல்லாம் பாகவத அபசாரம் பொறாமையே

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ மற்றை யாராவாரும் நீ
தாய் தந்தை எவ்வுயிக்கும் தான்
பித்ரு மாத்ரு ஸூ தா ப்ராத்ரு தாரா மித்திராத யோபி வா ஏகைக பல லாபாய சர்வ லாபாய கேசவ
பிதரம் மாதரம் தாரான் புத்ரான் பந்தூன் ஸகீன் குரூன் ரத்நாநி தந தான்யானி ஷேத்ராணி ச க்ருஹாணி ச
சர்வ தர்மாம்ஸ் ச ஸந்த்யஜ்ய சர்வ காமம்ஸ் ச ச அக்ஷரான் லோக விக்ராந்த சரணவ் சரணம் தே வ்ரஜம் விபோ
த்வமேவ மாதா ச பிதா த்வமேவ த்வமேவ பந்துச் ச குருஸ் த்வமேவ
த்வமேவ வித்யா த்ரவிணம் த்வமேவ த்வமேவ சர்வம் மம தேவ தேவ
த்வம் மாதா சர்வ லோகா நாம் தேவ தேவோ ஹரி பிரபு -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -என்று இருக்க இவனை மாதா என்பது
ஜகத் வியாபார வர்ஜம் -படியே
தன் இச்சையால் மாத்ருத் வத்தை அவளுக்கு அளிக்கிறான்
ஆகவே ஈஸ்வரீம் சர்வ பூதா நாம் -அஸ்யேசாநா

பிராதாவின் ஏற்றத்தை -ஜ்யேஷ்டஸ் பிராது பிதுஸ் சம
தேசே தேசே களத்ராணி தேசே தேசே ச பாந்தவா தம் து தேசம் ந பச்யாமி யத்ர பிராதா சகோதர
அஹம் தாவன் மஹாராஜே பித்ருத்வம் நோப லக்ஷயே பிராதா பர்த்தா ச பந்துச்ச பிதா ச மம ராகவ -இளைய பெருமாள் வார்த்தை
இதற்கு கோவிந்தராஜர் வியாக்யானம்
ஏதே ந பரமை காந்திபி ப்ராக்ருத பித்ராதய பரித்யாஜ்யா பகவான் ஏவ நிருபாதிக பிதா பர்த்தா பந்துஸ் சேத் யுக்தம் -என்பர்

நிவாஸ –ஸர்வத்ர அசவ் சமஸ்தம்ச வஸத்யத்ரேதி வை யதி ததஸ் ச வாஸூ தேவேதி வித்வத்பி பரிபட்யதே
வாச நாத் வாஸூ தேவஸ்ய வாசிதம் தே ஜெகத்ரயம் சர்வ பூத நிவாசோஸி வாஸூ தேவ நமஸ்துதே -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
உடல்மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் –
த்வா ஸூபர்ணா சயுஜா சகாய சமானம் வ்ருக்ஷம் பரிஷஸ்வ ஜாத தயோர் அந்ய பிப்பலம் ஸ்வாது அத்தி அநஸ்நந் அந்யோ அபிசாகதீதி

நமோ நாராயணா யேதி மந்த்ரஸ் ஸர்வார்த்த சாதக
நாராயணேதி மந்த்ரோஸ்தி வாக் அஸ்தி வசவர்த்தி நீ ததாபி நரகே கோரே பதந்தீதி கிம் அத்புதம்
நா வாயில் உண்டே நமோ நாரணா என்று ஓவாது உரைக்கும் உரை உண்டே
மூவாத மாக் கதிக் கண் செல்லும் வகை யுண்டே என் ஒருவர் தீக்கதிக் கண் செல்லும் திறம்
ஸூஹ்ருத் -மம ப்ராணா ஹி பாண்டவா –யஸ்ய மந்த்ரீ ச கோப்தா ச ஸூஹ்ருத் சைவ ஜனார்த்தன –

கதி -நற்கதி -அர்ச்சிராதிகதி -கதிம் இச்சேத் ஜனார்த்தன -இடறினவன் அம்மே என்னுமா போலே அன்றோ –
துஞ்சும் போது அழைமின் துயர் வரில் நினைமின் துயர் இலீர் சொல்லிலும் நன்றாம்
நஞ்சு தான் கண்டீர் நம்முடை வினைக்கு நாராயணா என்னும் நாமம்
ததேவ லக்னம் ஸூதி நம் ததேவ தாரா பலம் சந்த்ர பலம் ததேவ வித்யா பலம் தைவ பலம் ததேவ லஷ்மீ பதேர் அங்க்ரி யுகம் ஸ்மராமி
இதுவே ஆத்மாம்ருதம் -அம்ருதத்வம் அஸ்நுதே -நச புநர் ஆவர்த்ததே-ஸ்ராவண மனன அனுசந்தான தசைகளில் ஆராவமுதம்
திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ
யத் ப்ரஹ்ம கல்ப நியுதாநுப வேப்ய நாஸ்யம் தத் கில்பிஷம் ஸ்ருஜதி ஐந்துரிஹ க்ஷணார்த்தே–
அரை க்ஷணத்தில் ப்ரஹ்ம கல்பங்கள் அனுபவித்தும் நசிக்க முடியாத பாபங்கள் பண்ணுகிறோம்
ந கிஞ்சித் பர்வதா பாரம் ந பாரம் சப்த சாகரம் ஸ்வாமி த்ரோஹம் இதம் பாரம் பாரம் விச்வாஸகாதகம்
தாந் ம்ருதா நபி க்ரவ்யாதா க்ருதக்நாந் நோப புஞ்சதே -செய்ந்நன்றி மறந்தவர்கள் –
கழுகும் உண்ணாமல் -புள் கவ்வ கிடக்கின்றார்களே
மீண்டார் பாய்ந்து உண்ணும் சோற்றை விலக்கி நாய்க்கு இடுமின்னீரே
நந்தந்த்யுதித ஆதித்யே நந்தந்த்யஸ்தமிதே ரவவ் ஆத்மநோ நாவ புத்த்யந்தே மனுஷ்யா ஜீவித ஷயம் –ஸ்ரீ ராமாயணம் –

மேரு மந்த்ர மாத்ரோபி ராசி பாபஸ்ய கர்மண கேஸவம் வைத்யம் ஆசாத்ய துர் வியாதிரிவ நஸ்யதி -பாப ஸமூஹம் அழியும்
குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும் –நாராயணா என்னும் நாமம் –
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஜெகந்நாத ஜானே த்வாம் புருஷோத்தமன் -ருத்ரன் வாணன் கை கழித்த பின்பே உணர்ந்தான்
ந ஹி பாலன ஸாமர்த்யம் ருதே ஸர்வேஸ்வரம் ஹரிம்

———————–

புருஷ ஸூக்தம் -சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தை வ்யாப்தியும் சொல்லுமே
சஹஸ்ர சீர்ஷா -சிரஸ் ஞானம் -போதன -மனன -ஸ்ரவண -ஸ்பர்சன -தர்சன-ரசன -க்ராண –
ஞானாநி -ஸ்ருதாநி -பவந்தீத்யத சிரஸ் -அபரிமித அறிவு சர்வஞ்ஞான் -அனந்தன் என்றவாறு
சஹஸ்ர பாத -கர்மேந்த்ரியங்களுக்கு உப லக்ஷணம் -சர்வ சக்தன் -அச்யுதன்-என்றவாறு
பராஸ்ய சக்திர் விவிதை வஸ் ரூயதே ஸ்வாபாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச —
சகல பிராணிகள் அவயங்களும் தனக்கு சேஷம் என்றுமாம் -ஹ்ருஷீ கேசன் -நியமிப்பவன் –

வாய் அவனை அல்லது வாழ்த்தாது -கை உலகம் தாயவனை அல்லது தாம் தொழா –
பேய் முலை நஞ்சு ஊணாக உண்டான் உருவோடு பேர் அல்லால் கானா கண் கேளா செவி
அசாதாரண திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் அன்றோ
தோள்கள் ஆயிரத்தாய் முடிகள் ஆயிரத்தாய் துணை மலர்க் கண்கள் ஆயிரத்தாய் தாள்கள் ஆயிரத்தாய்

பகவான் இதி சப்தோயம் ததா புருஷ இத்யபி நிருபாதீ ச வர்த்ததே வாஸூதேவே சநாதாநே
ச ஏவ வாஸூதேவோ சவ் சாஷாத் புருஷ உச்யதே ஸ்த்ரீ பிராயம் இதரத் சர்வம் ஜகத் ப்ரஹ்ம புரஸ் சரம் -பாத்ம புராணம்
யஸ்மாத் ஷரமதீ தோஹம் அக்ஷராதபி சோத்தம தஸ்மாத் வேதே ச லோகே ச பிரதித புருஷோத்தம –ஸ்ரீ கீதை
ச பூமிம் விஸ்வதோ வ்ருத்வா தாசங்குலம்-அவன் ஸ்வரூபத்தில் ஏக தேசத்தில் ப்ரஹ்மாண்டங்கள் -இத்தால் தேச அபரிச்சேத்யம்
இதம் சர்வம் -வஸ்து அபரிச்சேத்யம்
த்விதீயயா சாஸ்ய விஷ்ணோ காலதோ வ்யாப்தி ருச்யதே -கால அபரிச்சேத்யம்
அந்யச்ச ராஜன் ச பர தத் அந்ய பஞ்ச விம்சக தத் ஸ் தத்வாதநு பஸ்யந்தி ஹ்யேக ஏவேதி சாத்வ -மோக்ஷ தர்மம்
சர்வம் சமாப் நோஷி ததோசி சர்வ -கீதை
அவனே மற்று எல்லாமும் அறிந்தனமே
வருங்காலம் நிகழ்காலம் கழி காலமாய் உலகை ஒருங்காக அளிப்பாய்
உதாம்ருதத் வஸ்ய ஈஸாந -மோக்ஷப்ரதனும் அவனே -அம்ருதத்வம் அஸ்நுதே-ஸ்ருதி
புருஷோ நாராயண பூதம் பவ்யம் பவிஷ்யச்ச ஆஸீத் ச ஏஷ ஸர்வேஷாம் மோக்ஷ தச்ச ஆஸீத் -முத்கல உபநிஷத்
அத்யர்காநல தீப்தம் தத் ஸ்தாநம் விஷ்ணோர் மஹாத்மந —ஆக்ரமித்த தேஜஸ் அன்றோ –
ச ச ஸர்வஸ்மாந் மஹிம்நோ ஜ்யாயாந் தஸ்மாந் ந கோபி ஜ்யாயாந் –முத்கல உபநிஷத்-
ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன்

த்ரிபாத் ஊர்த்வ -வ்யூஹம்
உதைத் -ரஷிக்கக் கடவேன் சங்கல்பித்து
புருஷ பாதோஸ்யே -அஸ்ய பாத -அவதாரமான அநிருத்தன்
இஹ அபவாத் புந -மறுபடியும் விஷ்ணுவாக திருப் பாற் கடலில் அவதரித்தார்
ததோ விஷ்வங் வ்யக்ராமத் -எண்ணிறந்த அவதாரங்கள் -ராம கிருஷ்ணாதி விபவங்கள் –
கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் போன்ற அர்ச்சாவதாரங்கள் மூலம் வ்யக்ராமத்-வியாப்தி
உயிர் அளிப்பான் என்நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய்
அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே
சாஸநா ந சநே அபி -உணவு அருந்தும் தேவ மனுஷ்யாதிகள் -அருந்தாத பாறைகள் –
புல் பா முதலா புல் எறும்பாதி ஓன்று இன்றியே நல் பால் உய்வான்

யோ ப்ராஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோ வை வேதாம்ச்ச ப்ரஹினோதி தஸ்மை
போதனம் ரக்ஷணம் போஷணம் சேவகம் -நான்குக்கும் நான்கு வர்ணங்கள்
வேதஹா மேதம் புருஷம் மஹாந்தம் –அஹம் வேதமி மஹாத்மானம் ராமம் சத்யா பராக்ரமம்
வேத -ந சஷூஷா க்ருஹ்யதே –மனசா து விசுத்தே ந –
நேதி நேதி -ப்ரஹ்ம ருத்ர இந்த்ர பூதா நாம் மனசா மப்யகோசரம் -தனக்கும் தண் தன்மை அறிவரியானை –
அங்குஷ்ட மாத்ர புருஷ அந்தராத்மா சதா ஜநா நாம் ஹ்ருதயே சந்நிவிஷ்ட
மஹாந்தம் -ஸ்வரூப ரூப குண விபவங்களில் மஹத் -யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே
மாசூணாச் சுடருடம்பாய் -மலர் கதிரின் சுடர் உடம்பாய் -ஆதித்ய வர்ணாம்

நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்ய ந மேதயா ந பஹுநா ஸ்ருதேந யமேவைஷ வ்ருணுதே தேந லப்ய
தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வாம்
ந கர்மணா ந ப்ரஜயா தநேந த்யாகேந ஏகேந அம்ருதத்வமா நசு
நாஹம் வேதைர் ந தபஸா ந தாநேந ந சேஜ்யயா சக்ய ஏவம் விதோ த்ரஷ்டும் த்ருஷ்ட வா நஸி மாம் யதா
பக்த்யா த்வந் அந்யயா ஸக்ய அஹம் ஏவம் விதோர்ஜுன -கீதை

அத புந ரேவ நாராயணஸ் சோந்யம் காமம் மனசா த்யாயீதா தஸ்ய த்யாநாந்தஸ் தஸ்ய லலாடத்
ஸ்வேதோபதத் தா இமா ஆப தத் ஹிரண்மய மண்டம பவத் –மஹா உபநிஷத்
அப ஏவ ச சர்ஜாதவ் –தத் அண்டம் அபவத் ஹைமம் -மனு ஸ்ம்ருதி
தானோர் பெரு நீர் தன்னுள்ளே தோற்றி
ராஜாதி ராஜஸ் ஸர்வேஷாம் விஷ்ணுர் ப்ரஹ்ம மயோ மஹான் ஈஸ்வரம் தம் விஜா நீம ச பிதா ச பிரஜாபதி –மஹா பாரதம் –
பிரஜாபதி சப்தத்தால் விஷ்ணு
யுவா ஸூவாசா பரிவீத ஆகாத் ச உ ஸ்ரேயான் பவதி ஜாயமாந தம் தீராசா கவய உ ந் நயந்தி-ஸ்ருதி -அவதரித்த பின்பே உஜ்ஜ்வலம்
ஜென்ம கர்ம ச மே திவ்யம்
தஸ்ய தீரா பரிஜாநந்தி யோநிம்-அவதார ரஹஸ்யம் தீரர்கள் அறிவார்கள் -பராங்குச பரகால யதிவராதிகள்
இத்தை விட்டு பரத்வமும் விரும்பாத -பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் -மற்று ஒன்றும் வேண்டேன் –
பக்தா நாம் த்வம் ப்ரகாஸசே

———————

நாராயண ஸூக்த நிர்ணயம்
விச்வதச் சஷூருத விஸ்வதோ முகோ விஸ்வதோ ஹஸ்த யூத விஸ்வதஸ் பாத் –
சஷூர் தேவானாம் உத மர்த்யாநாம்
கண்ணாவான் என்றும் மண்ணோர் விண்ணோர்க்கு
விஸ்வ சம்புவம் -சகலருக்கும் சகலத்தையும்-மோக்ஷ புருஷார்த்தம் சேர்த்து – அளிப்பதால்
இவனே சம்பு -சர்வ ரக்ஷகத்வம் இவனுக்கே தான்
ந ஹி பாலன ஸாமர்த்யம் ருதே ஸர்வேஸ்வரம் ஹரிம்
அழகன் அன்பன் அமலன் அச்யுதன் அக்ஷரம்
பரமம் ப்ரபும் நாராயணம் -மால் தனில் மிக்கதோர் தேவும் உளதே
ந தத் சமச்ச அப்யதி கச்ச த்ருச்யதே -ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன்

விஸ்வத பரமம் -சேதன அசேதன விலக்ஷணன்-இல்லதும் உள்ளதும் அல்லது அவன் உரு
அந்யச்ச ராஜன் ச பர தத் அந்ய பஞ்ச விம்சக -மஹா பாரதம்
விஸ்வத பரமம் விஸ்வம் -இப்படி விலக்ஷணமாக இருந்தாலும் எல்லாமாயும் இருப்பானே
மூவராகிய மூர்த்தியை முதல் மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னை –
நாராயணம் -வியாபித்தும் தரித்தும் -சர்வம் ஸமாப்நோஷி ததோசி சர்வ –
கிம் தத்ர பஹுபிர் மந்த்ரை கிம் தத்ர பஹுபிர் வ்ரதை நமோ நாராயணாயேதி மந்த்ரஸ் ஸர்வார்த்த சாதக —
நாராயணம் ஹரிம் -சர்வ காரணன் -சர்வ ரக்ஷகன் -சர்வ சம்ஹாரகன் இவனே

ஹரீர் ஹரதி பாபாநி ஜன்மாந்தர க்ருதாநி ச -குமாரனார் தாதை துன்பம் துடைத்த கோவிந்தனார்
விஸ்வரூபம் ஹரிணம்-ப்ரஸ்ன உபநிஷத்
விஸ்வம் வேதம் புருஷ -பூர்ணத்வாத் புருஷ -எங்கும் நிறைந்து –
தானே யாகி நிறைந்து எல்லா உலகும் உயிரும் தானேயாய் தானே யான் என்பானாகி
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ்ஜலான்
அநேந ஜீவேந ஆத்மநா அநு பிரவிஸ்ய
தானே உலகு எல்லாம் தானே படைத்து இடந்து தானே உண்டு உமிழ்ந்து தானே ஆள்வானே –
உண்டும் உமிழ்ந்தும் கடந்தும் இடந்தும் கிடந்தும் நின்றும் கொண்ட கோலத்தோடு வீற்று இருந்தும்
மணம் கூடியும் கண்டவாற்றால் தனதே உலகு என நின்றான்

உக்ரம் வீரம் மஹா விஷ்ணும் ஜ்வலந்தம் சர்வதோமுகம் ந்ருஸிம்ஹம் பீஷணம் பத்ரம் ம்ருத்யோர் ம்ருத்யும் நமாம்யஹம் –
விஞ்ஞான சாரதிர் யஸ்து மன ப்ராக்ரவாந் நர சோத்வந பாரமாப் நோதி தத் விஷ்ணோ பரமம் பரம் -கடவல்லி–
புத்தி சாரதி மனஸ் கடிவாளம் இந்திரியங்கள் குதிரைகள் -சரீரம் ரதம்
விஸ்வரூபம் ஹரிணம் ஜாத வேதசம் பாராயணம் ஜ்யோதிரேகம் தபந்தம் -ப்ரஸ்ன உபநிஷத்
ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம வ்யாஹரன் மாம் அநுஸ்மரந் ய ப்ரயாதி த்யஜன் தேஹம் ச யாதி பரமாம் கதிம் –
கங்கா ஸ்நான ஸஹஸ்ரேஷு புஷ்கார ஸ்நான கோடிஷு யத்பாபம் விலயம் யாதி ஸ்ம்ருதே நஸ்யதி தத் ஹரவ்

ஸ்துத்வா விஷ்ணும் வாஸூ தேவம் விபாவோ ஜாயதே நர விஷ்ணோ சம்பூஜ நாந் நித்யம் சர்வ பாபம் விநஸ்யதி

அம்பஸ்ய பாரே புவநஸ்ய மத்யே நாகஸ்ய ப்ருஷ்டே மஹதோ மஹீயான் ஸூக்ரேண ஜ்யோதீம்ஷி
சமநுப்ரவிஷ்ட ப்ரஜாபதிஸ் சரதி கர்ப்பே அந்த -நாராயண வல்லி
அம்பஸ்ய பாரே -ஷீராப்தி/ பிரளய மஹார்ணவம் என்றுமாம் / வ்யூஹம்
புவநஸ்ய மத்யே -ஸூர்ய மண்டல மத்ய வர்த்தி /ராம கிருஷ்ணாதி கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயிலாதி அவதாரங்கள்
நாகஸ்ய ப்ருஷ்டே -ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன் கம் -ஸூகம் /அகம் -துக்கம் / ந அகம் -அஹில ஹேய ப்ரத்ய நீகம்
மஹதோ மஹீயான் ஸூக்ரேண ஜ்யோதீம்ஷி சமநுப்ரவிஷ்ட ப்ரஜாபதிஸ் சரதி கர்ப்பே அந்த -அந்தர்யாமி

யஸ்மாத் பரதரம் நாஸ்தி புருஷாத் பரமேஷ்டிந ந ஜ்யாயோ அஸ்தி ந சாணீயஸ் சது நாராயணோ ஹரி
யேநேதம் அகிலம் பூர்ணம் புருஷேண மஹவ்ஜசா ச து நாராயணோ தேவ இதீயம் வைத்திகீ ஸ்ருதி –பார்க்கவ புராண வசனம்

சாந்தோக்யம் –
அந்தராதித்யே ஹிரண்மய புருஷோ த்ருச்யதே —
தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷிணீ-என்பதை
அஞ்சுடர வெய்யோன் அணி நெடும் தேர் தோன்றாதால் செஞ்சுடர் தாமரைக் கண் செல்வனும் வாரானால்
ஹிரண்மய புருஷ -செம்பொன்னே திகழும் திரு மூர்த்தி
கப்யாசம் -கம் பிபதி இதி கபி-என்று சூரியனை சொல்லி
கபிநா அஸ்யதே இதி கப்யாசம் -சூரியனால் உணர்த்தப்படும் தாமரை
கபிர் நாளம் தஸ்மிந் ஆஸ்தே இதி கப்யாசம் என்று கபி -தாமரைத் தண்டை சொல்லி அதில் உள்ள தாமரை
அன்றிக்கே கே ஜலே அப்யாஸ்தே இதி கப்யாசம் -ஜலத்தில் இருப்பது தாமரை
இம் மூன்று பொருளையும்
கம்பீ ராம்பஸ் ஸமுத்பூத ஸூம்ருஷ்ட நாள ரவிகர விகசித புண்டரீக தள அமலாய தேஷணே
ஆழ்ந்த நீரிலே உண்டாய் -பருத்த தண்டை யுடைத்தாய் -சூர்ய கிரணங்களால் மலர்த்தப் பட்டதான
தாமரை இதழைப் போலே நிர்மலமாகவும் நீண்டும் இருக்கும் திருக் கண்ககள்
புண்டரீகம் சிதாம் புஜம் -அமர கோசம் -வெள்ளைத்தாமரை அன்றோ
செந்தாமரைக் கண்களுக்கு எவ்வாறு உவமானம் என்னில்
இங்கு வெளுப்பு கருப்பு சிவப்பு மூன்றுமே உண்டே
கரியவாகிப் புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரியோடி நீண்ட அப் பெரியவாய கண்கள் அன்றோ
த்யேயஸ் சதா ஸவித்ரு மண்டல மத்ய வர்த்தீ நாராயணஸ் சரஸிஜாஸனா சந்நிவிஷ்ட
கேயூரவான் மகர குண்டலவான் கிரீடீ ஹாரீ ஹிரண்மய வபுர் த்ருத சங்க சக்ர

தஸ்ய உதிதி நாம -ச ஏஷ சர்வேப்ய பாப்மப்ய உதித-அகில ஹேயபிரத்ய நீகன்-என்றபடி
உதேதி ஹை வை சர்வேப்ய பாபமப்யோ ய ஏவம் வேத -யார் இத்தை அறிகிறானோ
அவனுக்கும் அனைத்து பாபங்களும் போகுமே
தஸ்ய உதிதி நாம –பாபமப்ய உதித –பாபமாஸ்ரமாய் உள்ளாரிலும் உத்க்ருஷ்டன் இவன் என்றுமாம்
புருஷோத்தம -உத்தம -என்பதையே உத் -என்றதாகும்
உததி நாம -திருநாமத்தின் சீர்மை சொன்னவாறு
யன் நாம சங்கீர்த்தநதோ மஹா பயாத் விமோஷ மாப்நோதி ந சம்சயம் நர
அத ய ஏஷோ அந்தர் அக்ஷிணீ புருஷோ த்ருஸ்யதி
ஆகாசாத் பதிதம் தோயம் யதா கச்சதி சாகரம் சர்வ தேவ நமஸ்காரம் கேஸவம் பிரதி கச்சதி
தஜ்ஜலான் -தஜ் ஜத்வாத் -தல் லத்வாத் -தத் அந்த்வாத்
நாராயணா தேவ ஸமுத்பத்யந்தே -நாராயணா ப்ரவர்த்தந்தே -நாராயணா ப்ரலீ யந்தே
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம
ஜெகதாத்ம்யம் இதம் சர்வம்
சகலம் இதம் அஹம்
தத் த்வம் அஸி
சர்வ பூதாத்மகே தாத ஜெகந்நாத ஜகன்மய பரமாத்மனி கோவிந்தே மித்ர அ மித்ர கதா குத்த -ப்ரஹ்லாதன் தந்தையிடம் கேட்டான்
சகலம் இதம் அஹம் ச வா ஸூ தேவ பரம புமாந் பரமேஸ்வரஸ் ச ஏக -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
க்ருஷிர் பூ வாசக ஸப்தோ ணஸ் ச நிர்வ்ருதி வாசக விஷ்ணுஸ் தத் பாவ யோகாச்ச க்ருஷ்ண
இத்யபிதீயதே-என்று உபய விபூதி நாதன் கிருஷ்ணன் என்றவாறு
ஆனந்தபூமியாய் இருப்பவன் பூமிக்கு ஆனந்தம் கொடுப்பவன் -கரியான் ஒரு காளை
ஏஷ ஹ்யேவாநந்தயாதி –

ஆக சர்வ காரண பூதன் இவனே என்று நிரூபணம்

ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்தருடைய பிரிய சிஷ்யர் –
கஸ்த்வம் தத்வவிதஸ்மி வஸ்து பரம் கிம் தர்ஹி விஷ்ணு கதம் தத்த் வேதம் பர தைத்திரீயக முக
த்ரய்யந்த சந்தர்சநாத் அந்யாஸ் தர்ஹி கிரஸ் கதம் குண வசா தத் ராஹ ருத்ர கதம் ததத் ருஷ்ட்யா
கதமுத் பவத்யவதரத் யன்யத் கதம் நீயாதம் —நடாதூர் அம்மாள் தத்வ சாரம் ஸ்லோகம் –

கஸ்த்வம் -நீர் யார்
தத்வவிதஸ்மி வஸ்து -தத்வ த்ரயம் அறிந்தவன்
பரம் கிம் தர்ஹி -பரதத்வம் யார் –
விஷ்ணு -விஷ்ணுவே
கதம் -எவ்வாறு நிரூபணம்
தத்த் வேதம் பர தைத்திரீயக முக த்ரய்யந்த சந்தர்சநாத்-தைத்ரீய நாராயண அநுவாகம்-நாராயண உபநிஷத் –
மஹா உபநிஷத் -புருஷ ஸூக்தம் -விதி சிவாதிகளின் பிறப்பைச் சொல்லும் பல ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் –
பல பல உபநிஷத் வாக்கியங்கள் -இருப்பதால்
அந்யாஸ் தர்ஹி கிரஸ் கதம் ராஹ ருத்ர –ருத்ரனுக்கும் வாக்கியங்கள் உண்டே
குண வசா தத்-இவனது குணங்களில் லேசம் உள்ளதால் -உபசார பிரயோகம்
ஆபோ வா இதம் சர்வம் -இவை எல்லாம் ஜலமே போலே -சர்வோ வை ருத்ர போன்றவை
அத்ராஹ ருத்ர கதம் -நான் ஆதிகாலத்தில் இருந்த அருமறைப் பொருள் என்று
அதர்வ சிரஸ் உபநிஷத்தில் சொன்னது எப்படி
ததத் ருஷ்ட்யா -அந்தர்யாமியாக பரப்ரஹ்மம் விருப்பத்தை நினைத்து பாவனா பிரகர்ஷத்தாலே –
ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யா உபதேசோ வாமதேவவத் –
இந்திரனும் மாம் உபாஸ்ஸ்வ / பிரஹலாதன் மத்தஸ் சர்வம் அஹம் சர்வம்
ஆழ்வார் -கடல் ஞாலம் செய்தேனும் யானே என்னும்
கதமுத் பவதி -விஷ்ணுவுக்கு பிறப்பை சொல்லும் ஸ்ருதி வாக்யங்களுடன் இது எப்படி பொருந்தும்
யவதரதி -அவதார ரூபமாய் இருப்பதால் பொருந்தும் -அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே
யன்யத் கதம் -சிவ ருத்ராதி சப்தங்களால் சொல்லப்படுபவனே பரமாத்மா காரண புருஷன் என்பது எப்படி
நீயாதம் -இரண்டு பரமாத்மா இருக்க முடியாது என்று ஸ்ருதி சொல்வதாலும்-
அர்த்தத்தில் சப்தத்திலும் நாராயண சப்தம் பிரபலம் ஆகையாலும்
இந்த சப்தங்கள் அவனையே குறிக்கும் –
எனக்கே நாராயணனே சர்வ காரண பரம் புருஷன் என்று நிரூபணம் –

—————————————
ரக்ஷகத்வமும் இவனதே -அஜ -பிறப்பற்றவன் –ஏக-அத்விதீயன் – -நித்ய –
யஸ்ய ப்ருத்வீ சரீரம் -அனைத்தும் இவனுக்கு சரீரம் –
பதிம் விஸ்வஸ் ஆத்மேஸ்வரம் -ஸ்வே மஹிம்நி ப்ரதிஷ்டித

ப்ரஹ்ம பிந்து உபநிஷத் -ப்ரஹ்ம விது உபநிஷத் என்றும் சொல்வர் -ஈட்டில் -8-5-10-
ததஸ்ம் யஹம் வாஸூ தேவ இதி -வாஸூ தேவனே சர்வ அந்தர்யாமி என்று விளக்கும்
கவாம் அநேக வர்ணாநாம் ஷீரஸ்ய த்வேக வர்ணதா ஷீரவத் பச்யதி ஞானம் லிங்கி நஸ்து கவாம் யதா
க்ருதம் இவ பயசி நிகூடம் பூதே பூதே ச வசதி விஞ்ஞானம் சததம் மந்தே தவ்யம் மனசா மந்தேன பூதேன
ஞானேந்த்ரம் சமாதாய சோத்தரேத் வந்ஹி வத் பரம்
நிஷ்கலம் நிஸ்ஸலம் சாந்தம் தத் ப்ரஹ்மா ஹமிதி ஸ்ம்ருதம் சர்வ பூதாதி வாஸஞ்ச யத் பூதேஷு வசத்யபி
சர்வ அனுக்ராஹ கத்வேன தத ஸ்ம்யஹம் வாஸூ தேவஸ் தத ஸ்ம்யஹம் வாஸூ தேவ இத் உபநிஷத்

விஞ்ஞானம் விபுவான ஞான ஸ்வரூபன் -பராஸ்ய சக்திர் விவிதைவ ஸ்ரூயதே ஸ்வபாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச
அனைத்தையும் தரித்தும் வியாபித்தும் கிருபையே வடிவாக கொண்டவன் –
சத்தையை நோக்கி சர்வ அபேக்ஷிதங்களையும் அளிப்பவன்
கறந்த பாலுள் நெய்யே போல் இவற்றுள் எங்கும் கண்டு கொள்
ஸ்வரூப வியாபகத்வமும் ரூப வியாபகத்வமும் இரண்டு வகை அந்தர்யாமித்வம்
இந்தீவர ஸ்யாம ஹ்ருதயே ஸூப்ரதிஷ்டித /
வெள்ளைச் சுரி சங்கோடு தாமரைக் கண்ணன் என் நெஞ்சினூடே புள்ளைக் காடாகின்ற வாற்றைக் காணீர்

உத்கீத உப ஸ்ரீ -ஸ்ரீ ர் உபபர்ஹணம் -தஸ்மிந் ப்ரஹ்ம ஆஸ்தே -தமித்தம் வித் பாதே நைவ அக்ர ஆரோஹதி
உத்கீத உப ஸ்ரீ -உத்கீதம் படுக்கை விரிப்பு
ஸ்ரீ ர் உபபர்ஹணம் -ஸ்ரீ தேவி திருவடிக்கு அணையாக இருக்க -இவளுக்கும் சேஷத்வமே ஸ்வரூபம்
தஸ்மிந் ப்ரஹ்ம ஆஸ்தே -ஆதிசேஷனின் மேல் கண் வளரும் பர ப்ரஹ்மம்
தமித்தம் வித் பாதே நைவ அக்ர ஆரோஹதி -ஞானியானவன் தாய் மடியில் குழந்தை ஏறுவது போலே
திருவடிகளை பிடித்துக் கொண்டு ஏறுகிறான்

ஸ்ரீ ஸ்துதி –
ஜாத வேத -மறை முன் ஓதியவன் இடம் -ஸ்ரீ தேவையை நம் நெஞ்சில் நிலை நிறுத்த பிரார்த்தனை
ஹிரண்ய மய புருஷனுக்கு துல்யமாக இவளும் ஹிரண்ய வர்ணாம் -ஓம் ஹிரண்ய வர்ணாய நம -நவ அக்ஷர மந்த்ரம்

ஹரிணீம் -மான் போலே நீண்ட திருக் கண்கள் -மான் தோல் விரிப்பு -ஹரியால் ஆலிங்கனம் செய்த இடை –
ஹரிம் நயனீதி ஹரிணீ-அவனை தூண்டுபவள் அன்றோ
ஹரினா நீயதே இதி ஹரிணீ -அனைத்து செயல்களிலும் அழைத்துக் கொள்ளப்படுபவள்
ஆதித்யன் -பத்மை / பரசுராமன் -தரணி/ ராமன் சீதை / கிருஷ்ணன் -ருக்மிணி /
வாமனனும் மான் தோல் வைத்து மறைத்து போக வேண்டிற்றே
ஹரிம் நயதி -நின் அன்பின் வழி நின்று சிலை பிடித்து எம்பிரான் ஏக
பிரேமத்தால் இவளுக்கு பரதந்த்ரன் -அவளோ ஸ்வரூபத்தால் பரதந்த்ரன்
ஹாரிணீ ஏவ ஹரிணீ -துக்கங்களை போக்குபவள் -செடியாய வல்வினைகள் தீர்க்கும் திரு மாலே
வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே-அஞ்ஞாத நிக்ரஹ -கோபமே அறியாதவள் பிராட்டி
மஞ்சள் நிறம் கொண்டவள் என்றுமாம் –
ஓம் ஹரிண்யை நாம -ஆறு அக்ஷரங்கள்-மான் போன்ற என்பதே பிரதானம் –
மானமரும் மென்னொக்கி வைதேவீ / மாழை மான் மட நோக்கி உன் தோழீ /

ஸ்வர்ண ரஜதஸ்ரஜாம் / ஸ்வர்ணஸ் ரஜாம் – ரஜதஸ் ரஜாம்
பொற்றாமரையாள்-பெரிய திருமொழி -5-1-10-/ திவ்யமால்யாம் பரதரா-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
அப்ராக்ருத மாலைகளால் விராஜமானமான -விளங்கா நிற்கும் மாலைகள் –
சோபமான வர்ணங்கள் -ப்ராஹ்மணாதி வர்ணங்கள் என்றும் -சப்தங்களை என்றுமாம் -ஸ்ருஷ்டிக்கிறவள் –
ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யா உபதேசம் -அவன் அந்தர்யாமியாக இருந்து என்றபடி
ரஜோ குணம் உள்ளவர்களை -ப்ரஹ்மாதிகள் ஸ்ருஷ்ட்டி என்றுமாம்
சந்த்ராம் -சஞ்சரித்து -சேதனர் ஹ்ருதயத்தில் அவன் உடன் இருந்து புருஷகாரமும் பாப நிபர்ஹணம்
ஓம் சந்த்ராய நாம -ஆறு அக்ஷரம் –
ஹிரண்மயீம் -பொன்மயமான பரமபதம் திருமால் வைகுந்தம் -மாதவன் வைகுந்தம்
ஸூர்ய மண்டலம் என்றுமாம் / ஞானப் பொன் மாதின் மணாளன் -திரு விருத்தம் -40-
ஹிரண்மய புருஷனுக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப் பாவை -ஓம் ஹிரண்மய்யை நம -ஏழு அக்ஷரங்கள்

லஷ்மீம் -லஷ்யதீதி லஷ்மீ -லக்ஷ தர்சனே லக்ஷ ஆலோசன -சிந்தித்து அருள்
லஷ்மீஸ் சாஸ்மி ஹரேர் நித்யம் -ஹரிக்கு நித்ய செல்வம் -ஸ்வதா ஸ்ரீஸ்த்வம் –
அசித்வத் பரதந்த்ரை ஸ்வரூபம் -ஸ்ரீர் உபபர்ஹணம் -திருவடிக்கு அணை என்று ஸ்ருதியும் சொல்லுமே
கேசவ நம்பியைக் கால் பிடிப்பாள் என்னும் பேறு
வடிவிணை இல்லா நிலமகள் மற்றை மலர் மகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை
மலராள் தரணி மங்கை தாம் இருவர் அடி வருடும் தன்மையானை
லஷ்யம் சர்வம் இதரேஹம்-எல்லா அறிவுகளுக்கும் லஷ்யம்
ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு
லஷ்மீ -ல -தானே -ஐஸ்வர்யம் அக்ஷரம் கதிம் -/ ஷிப-ப்ரேரணே–தூண்டுபவள் –
பக்த முக்த நித்யர்களை -மநோ வாக் காயங்களை -/ ம -மந ஞானே-ஞான ஸ்வரூபை
லகாரம் லயத்தையும் -ஷி -நிவாஸே ஸ்திதியையும் /மகாரம் நிர்மாணம் ஆகிய ஸ்ருஷ்ட்டி
ஓம் லஷ்ம்யை நம -ஐந்து அக்ஷரம்

தாம் ம ஆவஹ ஜாத வேத -உனக்கு சொத்து அவள் -கோல விளக்கை அளிக்க பிரார்த்தனை உண்டே
அநபகாமிநீம் -அகலகில்லேன் இரையும் -பாஸ்கரேண பிரபை /
அவகாமிநீ -பிரதிகூலர் -திருத்தி இவனையும் அவள் இட்ட வழக்காக்குபவள்
ஓம் அநபகாமிந்யை நாம -ஒன்பது அக்ஷரம்
யஸ்யம் ஹிரண்யம் விந்தேயம் காமசிவம் புருஷா நாம் -முமுஷுக்களுக்கும்
ஐஸ்வர்யாதிகள் கைங்கர்யத்துக்கு -பகவத் பாகவத ஆராதனங்களுக்கு

அஸ்வ பூர்வாம் -ஹ்ருதய புரத்தை இழுக்கும் அஸ்வம் /
புத்தி பிராணன் சரீரம் இவற்றையும் புரமாகக் கொண்டு நியமித்தும்
ரத மத்யாம்-யோக நடுநிலையில் ரத த்வநி
போலே சபதித்து
ஹஸ்தி நாத ப்ரபோதி நீம் -பிடியைப் போலே இறுதியில் பிளிறுபவள்
அஸ்வ சப்தம் சர்வ வியாபியான சர்வேஸ்வரன் -ஆஸ்ரித ரக்ஷணாதிகளில் முன் நிற்பவள் -கருணா குணம்
அஸ்வ பூர்வோ யஸ்யாஸ் வா -சர்வேஸ்வரனை முதலில் கொண்டவள் என்றுமாம் -பாரதந்தர்ய ஸ்வரூபம் இத்தால்
ரதம் என்று சர்வேஸ்வரனுடைய அப்ராக்ருத திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் அதன் நடுவில் ஏறி -ப்ரணவத்தில் உகாரமாக –

ஹஸ்தி நாத ப்ரபோதி நீம் -பத்மத்தில் இருந்து அதில் ப்ரீதி கொண்ட யானைகளின் நாதத்தால் உணருபவள் -என்றுமாம் –
ஓம் அஸ்வ பூர்வாய நம / ஓம் ரத மத்யாய நம -இரண்டும் அஷ்டாக்ஷரம் / ஓம் ஹஸ்தி நாத ப்ரபோதிந்யை நம -11-அக்ஷரங்கள்

ஸ்ரீ யம் தேவம் –
ஸ்ருனோதி நிகிலான் தோஷான் ஸ்ரூணிதி ச குணைர் ஜகத்
ஸ்ரீ யதே ச அகிலைர் நித்யம் ஸ்ரேயதே ச பரம் பதம்
ஸ்ரயந்தீம் ஸ்ரீய மாணாஞ்ச ஸ்ருண் வதீம் ஸ்ருணதீமபி –
ஸ்ரீ யம் -ஸ்ரியம் -சக்னோமி-சக்தி பிராப்தி /ஸ்ருணோதீதி-ஸ்ராவயதீதி/
மா மார்பில் இருந்து -எல்லாவற்றையும் அளந்து -வேதங்களால் கோஷிக்கப்பட்டு
ஓம் மாயை நாம -பஞ்ச அக்ஷரம்
தர்ப்பயந்தீம்–தான் திருப்தி அடையும் அளவியோ -சேதனனை ஸ்வாமியிடம் சேர்ப்பித்து சேதனனையும்
பரம சேதனனையும் திருப்தி செய்விக்குமவள்
பஞ்சிய மெல்லடியினாலும் / கலையிலங்கு பட்டரவேர் அகல் அல்குலாலும் / மின்னொத்த நுண் இடையாலும் /
முற்றாரா வார் அணைந்த முலைகளாலும் / சங்கு தங்கு முன் கையினாலும் / காந்தள் முகிழ் விரல்களாலும் /
வேய் போலும் எழில் பணை நெடும் தோள்களாலும் / திவளும் வெண் மதி போல் திரு முகத்தாலும் /
பவளச் செவ்வாயினாலும் / பண்ணுலாவு மென் மொழியினாலும் / பண்ணை வென்ற பாலாம் இன் சொற்களாலும் /
கதிர் முத்த வெண் நகையாலும் /வாய் அமுதத்தாலும் /கனம் குழைகளாலும்/
செவ்வரி நல் கறு நெடும் பிணை நெடும் வேல் நெடும் கண்களாலும் / மானமரும் மென் நோக்கினாலும் /
வில்லேர் நுதலினாலும் /மட்டவிழும் மைத்தகுமா நெரிந்த கரும் குழல்களாலும்
ஆக இப்படிப் பாதாதி கேசாந்தமான தன் திவ்ய மங்கள திரு மேனியாலும்
ஸ்வரூப குண விபவங்களாலும் போக மயக்குகளாலும் சர்வேஸ்வரனைத் திருப்தி செய்பவள்
ஓம் தர்ப்பயந்த்யை நம -சப்த அக்ஷரம்-

பத்மே ஸ்திதாம் -தாமரையாள் -கமலப்பாவை -வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் -மலர் மங்கை –
பத்ம வர்ணாம் -காயம் பூ வண்ணனுக்கு பரபாக ரசம் –
சந்த்ராம் -சதி ஆஹ்லாத நே-தேனாகிப் பாலாம் திரு மாலே -ஆனந்தமயமான ஸ்வரூப ரூப குணங்கள்
சந்திரனுக்கு சகோதரி /ப்ரபாஸாம் -சந்திரனின் அளவு இல்லாமல் -மிக்க ஒளியை யுடையவன்
திகழ்கின்ற திரு மார்பில் திரு மங்கை தன்னோடும் திகழ்கின்ற திருமாலார் –
யஸஸாம் -உலகம் நிறைந்த புகழால் திருமகள் போல் வளர்த்தேன் / மன்னு பெரும் புகழ் மாதவன் –
ஜ்வலந்தீம் -தேவ -ஜூஷ்டாம்-பரம் வ்யூஹம் வைபவம் அந்தர்யாமி அர்ச்சை –
எல்லா அவஸ்தைகளிலும் அகலகில்லேன் இறையும் என்று இருப்பவள்

திருமால் வைகுந்தமே-மாதவன் வைகுந்தம் -/ வடிவுடை மாதவன் வைகுந்தம் /வானிடை மாதவா -என்று பரத்வத்திலும்
திருமால் திருப் பாற் கடலே / அரவத் தமளியினோடும் அழகிய பாற் கடலோடும் அரவிந்தப் பாவையும் தானும் -என்று
வியூஹ அவஸ்தையிலும்
மைதிலி தன் மணாளா / திரு மலிந்து திகழ் மார்பு / ஆயர் குல முதலே மாதவா மரா மரங்கள் ஏழும் எய்தாய் /
அடல் ஆமையான திரு மால் / வாமனன் மாதவன் -என்று விபவங்களிலும் -ஆமையாகவும் ப்ரஹ்மச்சாரியுமான அவஸ்தைகளிலும் கூட –
அரவிந்தப்பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து / மார்வம் என்பதோர் கோயில் அமைத்து மாதவன் என்னும் தெய்வத்தை நாட்டி
திரு மார்பனைச் சிந்தையுள் வைத்தும் என்பீர் /திருமாலை பிரியாது வந்து எனது மனத்து இருந்த வடமலையை
பாவை பூ மகள் தன்னொடும் உடனே வந்தாய் என் மனத்தே மன்னி நின்றாய்
திரு மா மகளைப் பெற்றும் என் நெஞ்சகம் கோயில் கொண்ட பேர் அருளாளன்
திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறைய புகுந்தான் -என்று அந்தர்யாமி நிலையிலும்
திருவுடையாள் மணவாளா திருவரங்கத்தே கிடந்தாய் / திருவாளன் திருப்பதி /
திருவரங்கம் என்பதுவே என் திருமால் சேர்விடம் / திருவாளன் இனிதாகத் திருக் கண்கள் வளர்கின்ற திருவரங்கம்
வேங்கடத்து என் திருமால் / வேங்கடத்துத் தன்னாகத் திரு மங்கை தங்கிய சீர் மார்வற்கு
அகலகில்லேன் இறையும் என்று அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பா –திருவேங்கடத்தானே
திரு விளையாடு திண் தோள் திருமாலிருஞ்சோலை நம்பி
திருக்கோட்டியூர் திருமாலவன்
திருமால் திருமங்கை யோடாடு தில்லைத் திருச் சித்ர கூடம்
திருமால் தன் கோயில் அரிமேய விண்ணகரம்
மலர் மகள் காதல் செய் கண புரம் அடிகள் தம் இடம்
திருத் தண் கால் வெஃகாவில் திருமால்
ஒரு வல்லித் தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன் திருவல்லிக் கேணியான் -இப்படி அர்ச்சா அவஸ்தைகளிலும் –

தேவ ஜூஷ்டாம் -ப்ரஹ்மாதிகள் நித்ய ஸூ ரிகளால் சேவிக்கப்படுபவள்
திருமாற்கு அரவு –சென்றால் குடையாம் / அணைவது அரவணை மேல் பூம் பாவை ஆகம் புணர்வது
நாகணையில் துயில்வானே திரு மாலே /சுடர் பாம்பணை நம் பரனைத் திருமாலை /
பொரு சிறைப் புள்ளு வந்து ஏறும் பூ மகளார் /
மலிந்து திரு இருந்த மார்பன் -பொலிந்து கருடன் மேல் கொண்ட கரியான்
தேவிமாராவார் திரு மகள் பூமி ஏவ மற்று அமரர் ஆட் செய்வார் -என்று அநந்த கருடாதி நித்ய ஸூ ரிகளும்
நீர் ஏறு செஞ்சடை நீல கண்டனும் நான்முகனும் முறையால் சீர் ஏறு வாசகம் செய்ய நின்ற திருமால்
எண்மர் பதினொருவர் ஈர் அறுவர் ஓர் இருவர் வண்ண மலர் ஏந்தி வைகலும் –திருமாலைக் கை தொழுவர் சென்று –

குற்றம் செய்யாதவர் இல்லை ஸ்ரீ தேவி -குற்றத்தை கண்டு பொறுக்க வேண்டும் பூமா தேவி –
குற்றம் காண்பான் என் பொறுப்பான என் என்று காணாக் கண் இட்டு இருப்பாள் நீளா தேவி
அவனுக்கு சேஷ பூதை ஸ்ரீ தேவி –
மிதுன சேஷ பூதை பூமா தேவி -இருவருக்கும் சேஷ பூதை நீளா தேவி
பெருமை மிக்கவள் பூ மகள் -பொறுமை மிக்கவள் பூ தேவி –
குணம் மிக்கவள் பூ மகள் -மணம் மிக்கவள் பூ தேவி –
கோஷிப்பவள் பூ மகள் -போஷிப்பவள் பூண் தேவி
அழகுடையவள் பூ மகள் -புகழுடையவள் பூ தேவி –
ஆதரமுடையவள் அலர் மேல் மங்கை -ஆதாரமானவள் அவனியாள்

பூமா தேவி -சமுத்ராவதீ -சமுத்ராம்பரா -கண்ணார் கடல் உடுக்கை –
ஸாவித்ரீ -சூரியனை திலகமாக கொண்டவள் -சீரார் சுடர் சுட்டி -சவிதா என்று சர்வ சிரேஷ்டாவின் பத்னி என்பதாலும் ஸாவித்ரீ
வாயுமதீ -மூச்சு காற்று / ஜலசய நீ -ஆவரண நீர்ப்படுக்கை -நீராரா வேலி நிலமங்கை
ஸ்ரீ யம்தாரா -சம்பத் ரூபமான ஸ்ரீ தேவியை கர்ப்பத்தில் தரித்து -திருவுக்கும் விளை நிலம் -சீதா தேவியை கர்ப்பத்தில் தரித்தவள் அன்றோ
மாதவ ப்ரியாம் -லஷ்மீ ப்ரிய சகீம் -அச்யுத வல்லபாம்-காந்தஸ்தே புருஷோத்தமே -அரவிந்த லோசனை மன காந்தா –
ஓம் தநுர்த்ராய வித்மஹே சர்வ ஸித்த்யை ச தீ மஹி தந்நோ தாரா ப்ரசோதயாத் -ஸ்ரீ பூமா தேவி காயத்ரி மந்த்ரம்
ஸ்ரோணாம்-ஸ்ரவண நக்ஷத்ரத்துக்கு அபிமானி
இரண்டு அடியால் அளந்தத்தையே நாம் அறிவோம் -மூன்றாம் அடியால் அளந்தத்தை அவனே அறிவான் –
உதாரா-என்று தண் திரு உள்ளத்தால் கொண்டாடும் மஹா பலியின் தலை மேல் வைத்த அடியை
மூன்றாவதாக -பக்தன் தலையையும் கீழ் லோகங்களோடும் மேல் லோகங்களோடும் ஓக்க என்னைக் கூடியவன் அன்றோ -பட்டர்
நித்ய விபூதியையும் அளந்தான் என்றுமாம் –
த்ருதீயம் அஸ்ய ந கிரா ததாஷதி வயசனன விசவதோ வ்ருத்வா அத்ய திஷ்டத் தஸ் அங்குலம் –
ஜாத வேத -என்று மறைத்து பேசிய ஸ்ரீ ஸூ க்தம் போலே பூ ஸூ க்தியில் முற்பகுதியில் பிதா என்றாலும்
பிற்பகுதியில் விஷ்ணு பத்னீம்– மாதவ ப்ரியாம் -அச்யுதா வல்லபாம் -என்று ஸ்பஷ்டமாக பேசும் –

கும்பன்-யசோதை தம்பி -இவன் மனைவி -தர்மதை -இவர்களுக்கு ஸ்ரீ தாமா -நீளா -இவளே நப்பின்னை
கோவலர் மடப்பாவை -ஆய் மகள் அன்பன்–குலவாயர் கொழுந்து –
குற்றம் என்று ஒரு பொருள் இருப்பதையே அறியாதவள் -ஷமையே வடிவாக இருப்பாள்
பெரிய பிராட்டியார் சம்பத் -பூமிப பிராட்டி விளையும் தரை –
அவனையும் -அந்த செல்வத்தையும் -விளை நிலத்தையும் -சேர்ந்து அனுபவிக்கும் போக்தா இவள் –
பொன்னுக்கு அதி தேவதை ஸ்ரீ தேவி / மண்ணுக்கு பூமா தேவி -ஆனந்தத்துக்கு இவள் –
சேதனனுக்கும் மட்டும் அல்ல அவனுக்கும் பேர் ஆனந்தம் அளிக்கும் பெரும் தேவி இவள்
பெரு நில மங்கை மன்னர் மலர் மங்கை நாதர் புல மங்கை கேள்வர் புகழ் சேர் –பெரிய திருமொழி -11-4-6-
நீளா தேவி புலன் மங்கை இந்திரியங்களை அபகரிக்க வல்லவள் அன்றோ –
ஈஸ்வரனுடைய சர்வ இந்த்ரியங்களையும் அபகரிக்க வல்லவள் -யஸ்ய சா -என்னும்படி
இவளை யுடையவர் என்னும் பெரும் புகழை யுடையவர் -பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம்

சதுர்ப்பிஸ் சாஹம் -94-அவயவங்கள் -கால சக்கரத்தாய் –வருடம் ஓன்று –அவயவீ-
அவயங்கள் -அயனங்கள் -2- -ருதுக்கள்-6- -மாதங்கள் -12-பக்ஷங்கள்-24-நாள்கள் -30-யாமங்கள் -8-லக்னங்கள் -12-
அரும்பினை அலரை -யுவா குமாரா -இரண்டு அவஸ்தையும் ஒரு காலே சூழ்த்துக் கொடுக்கலாம் படி
மலராது குவியாது -ஏக காலத்தில் இரண்டு அவஸ்தைகளும் -யுவதிஸ்ஸ குமாரிணி
அச்யுத அநந்த கோவிந்த நாம உச்சாரண பேஷஜாத் நஸ்யந்தி சகலா ரேகா
சத்யம் சத்யம் வஹாம் யஹம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம்
பிரயோஜனாந்தர பராக்கு பிரயோஜனத்தைக் கொடுக்கும்
உபாயாந்தர நிஷ்டருக்கு பாவனமாய் இருக்கும்
ப்ரபன்னர்க்கு ஸ்வயம் ப்ரயோஜனமாய் தேக யாத்ர ஷேமமாய் இருக்கும்
பக்தியோகத்துடைய துஷ்கரதையோபாதி பிரபத்தி நிஷ்டா ஹேதுவான மஹா விசுவாசமும் கிட்டுகை அரிதாகையாலே
இதில் இழியக் கூசினவர்களுக்கு சர்வாதிகாரமான யாதிருச்சிக பகவத் நாம சங்கீர்த்தனமே
சேதனருடைய பாபத்தைப் போக்கி ஸூஹ்ருத அனுகூலமாகக் கர்ம யோகாதிகளிலே மூட்டுதல்
ப்ரபத்தியிலே மூட்டுதல் விரோதியைப் போக்கி பிரபத்தியை கொடுக்கைக்குத் தானே நிர்வாஹமாதலாம் படியான
வைபவத்தை யுடைத்தாயாய்த்து திரு நாம வைபவம் இருப்பது –

த்யாயேன க்ருதே யஜந யஜ்ஜ ச த்ரேதாயாம் த்வாபர அர்ச்சயந
யதாப நோதி ததாப நோதி கலவ் சங்கீர்த்தய கேசவம

சத்யம் சத்யம் புநஸ் சத்யம் உதத்ருதய புஜமுச்யதே வேதாஸ் சாஸ்திரம் பரம் நாஸ்தி ந தைவம் கேஸவாத் பரம் –
நாஸ்தி நாராயண சமோ ந பூதோ ந பவிஷ்யதி
அதிகம மே நி ரே விஷ்ணு தேவாச சாஷி கணாச ததா

சே வல அம் கொடியோய் நின் வல வயின நிறுத்தும் ஏவல உழந்தமை கூறும்
நாவல அந்தணர் ஆறு மறைப் பொருளே –பரிபாடல் -1-
இருவர் தாதை இலங்கு பூண மால தெருள நின் வரவு அறிதல் மருள ஆறு தோச்சி முனிவருக்கும் அரிதே
அனன மரபின் அனையாய் நின்னை இனனன என உரைதல் எமக்கு எவன் எளிது -பரிபாடல் -1-

——————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்தர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஏக காலத்தில்- இரண்டு அவஸ்தைகளுடன் -அருளிச் செய்யும் – மூவர் அனுபவம்-நான்கு பதிகங்கள்–

October 15, 2018

பெரிய திருமொழி – -11-5-மானமரும் மென்னோக்கி வைதேவியின் துணையா-
இத் திருமொழி ஒரு விலஷணமான அனுபவம் -ஏக காலத்திலே இரண்டு பிராட்டிமார் யுடைய நிலையில்
ஒருத்தி ஏசி சௌலப்ய குணத்தை பேசியும்
ஒருத்தி ஏத்தி பரத்வ குணத்தை பேசியும் -பேசி அனுபவிக்கிறார்-

என்னாதன் தேவிக்கு -பெரியாழ்வார் திருமொழி-3-9- -ஒருத்தி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரத்தையும்
ஒருத்தி ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தையும் பேசி அருளினது போலேயும்-

கதிராயிரம் தேவி -பெரியாழ்வார் -4-1–சர்வேஸ்வரனைக்  கண்ணாலே காண வேண்டும் என்பாராயும்
அவனை யுள்ளபடி கண்டார் உளர் -என்பாராயும் இரண்டு வகையாக பேசினது போலேயும்-

சூடிக் கொடுத்த சுடர்க் கொடியும் பட்டி மேய்ந்தோர் காரேறு திரு மொழியில் -14–இங்கே போதக் கண்டீரே -என்று கேட்பதும்
விருந்தாவனத்தே கண்டோமே -என்று விடை கூறுவதுமாக அருளிச் செய்தார் இறே

ஏக காலத்திலே இரண்டு அவஸ்தைகள் -எம்பெருமான் அருளின் மிகுதியால்  ஞானத்தில் தடை யற்றால் பொருந்தாது ஓன்று இல்லையே
நித்ய முக்தர்கள் பரமபதத்தில் ஏக காலத்திலே அவன் அருளாலே கைங்கர்யங்கள் செய்ய அனுரூபமாக பல சரீரங்களைப் பரிஹரிப்பது போலே –

———————————

இரண்டு கோபிமார் அவஸ்தையை ஏக காலத்தில் அடையக் கூடுமோ -என்னில்
பகவத் பிரசாத விசேஷத்தாலே ஞானத்தில் தடை அற்றால் எல்லாம் சொல்லலாம் இறே
மானமரு மென்னோக்கி -என்கிற திரு மொழியில் –
இரண்டு பிராட்டிமார் தசை ஏக காலத்தில் கூடும் படி என் -என்று ஜீயர் பட்டரை கேட்க
தேச விசேஷத்தில் அநேக சரீர பரிக்ரகம் ஏக காலத்தில் கூடுகிற படி எங்கனே
அப்படியே இவரையும் பார்த்து அருளினால் கூடும் -என்று அருளிச் செய்தார் -என்று பிரசித்தம் இறே-

என் நாதன் தேவிக்கு அன்று இன்பப் பூ ஈயாதாள்
தன் நாதன் காணவே தண் பூ மரத்தினை
வன்னாத புள்ளால் வலியப் பறித்திட்ட
என் நாதன் வன்மையை பாடிப் பற
எம்பிரான் வன்மையை பாடிப் பற – 3-9 1-

என் வில் வலி கொண்டு போ என்று எதிர் வந்தான்
தன் வில்லினோடும் தவத்தை எதிர் வாங்கி
முன் வில் வலித்து முது பெண் உயிர் உண்டான்
தன் வில்லின் வன்மையைப் பாடிப் பற
தாசரதி தன்மையைப் பாடிப் பற – 3-9 2- –

இத்தால்-
இவ் அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களை செய்யா நிற்கச் செய்தேயும்
மீளவும் ஈஸ்வர கந்தம் அற
ஐயர் மகன் -என்றே தன்னை நினைத்து நின்று கார்யம் செய்த குணத்தை சொல்லுகிறது

உருப்பிணி நங்கையைத் தேரேற்றிக் கொண்டு
விருப்புற்று அங்கே ஏக விரைந்து எதிர் வந்து
செருக்குற்றான் வீரம் சிதைய தலையைச்
சிரைத்திட்டான்  வன்மையை பாடிப் பற
தேவகி சிங்கத்தைப் பாடிப் பற – 3-9 3- –

ருக்மிணி பிராட்டியை திருமணம் புணருகைக்கு உடலான தேவகி வயிற்றில் பிறப்பையும் –
பிரதி பஷ நிரசனத்தில் சிம்ஹம் போலே இருக்கும் வீரப் பாட்டையும் உடையவனைப் பாடிப் பற –

மாற்றுத் தாய் சென்று வனம் போகே என்றிட
ஈற்றுத் தாய் பின் தொடர்ந்து எம்பிரான் என்று அழ
கூற்றுத் தாய் சொல்ல கொடிய வனம் போன
சீற்றம் இலாதானைப் பாடிப் பற
சீதை மணாளனைப் பாடிப் பற -3 9-4 –

வனவாசம் தான் சரசமாய்த்தது அவள் கூட போகையாலே -இறே
பிராட்டியும் தாமும் -ஏகாந்த ரசம் அனுபவிக்கலாம் தேசம் -என்று இறே காடு தன்னை விரும்பிற்று –

பஞ்சவர் தூதனாய் பாரதம் கை செய்து
நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு
அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த
அஞ்சன வண்ணனைப் பாடிப் பற
வசோதை தன் சிங்கத்தைப் பாடிப் பற – 3-9 5-

யசோதை பிராட்டி சீராட்டி வளர்க்கையாலே சிம்ஹக் கன்று போலே செருக்கி
இருக்கிறவனைப் பாடிப் பற என்று எதிரியை பார்த்து நியமிக்கிறாள்

முடி ஒன்றி மூ உலகங்களும் ஆண்டு உன்
அடியேற்கு அருள் என்று அவன் பின் தொடர்ந்த
படியில் குணத்து பரத நம்பிக்கு அன்று
அடி நிலை ஈர்ந்தானைப் பாடிப் பற
அயோத்தியர் கோமானைப் பாடிப் பற -3 9-6 –

ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் முடி சூடாமல் -அடி சூடிப் போகையாலே திரு அயோத்தியில் உள்ளவர்களுக்கு
தானே நிர்வாஹனாய் ஆனவனைப் பாடிப் பற -என்று எதிரியைப் பார்த்து சொல்லுகிறாள்-

காளியன் பொய்கை கலங்க பாய்ந்திட்டவன்
நீள் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து
மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன்
தோள் வலி வீரமே பாடிப் பற
தூ மணி வண்ணனைப் பாடிப் பற – 3-9 7-

காளியனுக்கு பிராணனைக் கொடுத்து துரத்தி ஒட்டி விட்டு விஜ ஜலமான பொய்கையை அமர்த ஜலமாம் படி கடாஷித்து
பசுகளும் இடையரும் முன்பு போலே தண்ணீர் குடிக்கும்படி பண்ணுகையாலே -பழிப்பு அற்ற நீல ரத்னம் போலே திரு மேனியின்
அழகு விளங்கும்படி நின்றவனை பாடிப் பற என்று பிரதி கோடி யானவளை பார்த்து நியமிக்கிறாள்

தார்க்கு இள தம்பிக்கு அரசு தந்து தண்டக
நூற்றவள் சொல் கொண்டு போகி நுடங்கிடை
சூர்பணகாவை செவியோடு மூக்கவள்
ஆர்க்க அரிந்தானைப் பாடிப் பற
அயோத்திக்கு அரசனைப் பாடிப் பற -3 9-8 –

ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் முடி சூடாமையாலும் திருவடி நிலை கொடுத்து போருகையாலும்
திரு அயோத்யைக்குதானே ராஜா வானவனைப்பாடிப் பற என்னும் அத்தை அவள் நியமிக்கிறாள்

மாயச் சகடம் உதைத்து மருது இறுத்து
ஆயர்களோடு போய் ஆ நிரை காத்து அணி
வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்ற
ஆயர்கள் ஏற்றினைப் பாடிப் பற
ஆ நிரை மேய்த்தானைப் பாடிப் பற – 3-9 9-

திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி -என்கிறபடியே பரம பதத்தில் இருப்பிலும் காட்டிலும் உகந்து பசு நிரை மேய்த்தவனை
பாடிப் பற என்று எதிரியை பார்த்து சொல்கிறாள்

காரார் கடலை அடைத்திட்டு இலங்கை புக்கு
ஓராதான் பொன் முடி ஒன்பதோடு ஒன்றையும்
நேரா அவன் தம்பிக்கே நீள் அரசு ஈந்த
ஆராவமுதனைப் பாடிப் பற
அயோத்தியர் வேந்தனைப் பாடிப் பற – 3-9 10-

ராவண வத அநந்தரம் மீண்டு எழுந்து அருளி திரு அபிஷேகம் பண்ணி இருந்து ஆளுகையாலே
திரு அயோத்தியில் உள்ளாருக்கு ராஜாவானவனை பாடிப் பற என்று பிரதிகோடி யானவளை நியமிக்கிறாள்-

நந்தன் மதலையை காகுத்தனை நவின்று
உந்தி பறந்த ஒளி இழையார்கள்  சொல்
செந்தமிழ் தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்
ஐந்தினோடு ஐந்தும் வல்லார்க்கு அல்லல் இல்லையே – 3-9 11- –

ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரமான விஷயமான ஐந்தும் ஸ்ரீ ராமாவதாரமான விஷயமான ஐந்தும் -ஆன -இப்பத்தையும்
சாபிப்ராயமாக வல்லவருக்கு அல்லல் இல்லையே- சாம்சாரிக துக்கம் ஒன்றும் இல்லை

————————————————

ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரங்களோடு-அவதாராந்தரங்களோடு  – அபதானந்தரங்களோடு வாசி அற -தர்ம ஐக்யத்தாலே  
எல்லாம் ஏக ஆஸ்ரயம் ஆகையாலே  இப்படி இருக்கிற விஷயத்தை கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்க வேண்டும் -என்று 
தேடுகையாகிற இது -தமக்கு ஒரு புடை செல்லுகிறபடியும்
மானச அனுபவத்தின்  உடைய கரை புரட்சியாலே அவ்விஷயம் தன்னை ஸூ ஸ்பஷ்டமாக கண்டதாலே
ஒரு புடை தோற்று இருக்கும் படியையும் அனுசந்தித்து -அவை இரண்டையும் 
அவதார விசிஷ்டனாக சர்வேஸ்வரனை கண்ணாலே காண வேண்டும் என்று  தேடித் திரிகிறார் சிலரும்
அப்படி தேடி கிறிகோள் ஆகில் அவனை உள்ளபடி கண்டார் உளர் -என்று சொல்லுகிறார் சிலருமாக கொண்டு 
தம்மை இரண்டு வகையாக வகுத்து நின்று பேசி இனியர் ஆகிறார் -இத் திரு மொழியில் –

நாடுதிரேல்-என்றும் -கண்டார் உளர் -என்றும் பன்மையாக அருளிச் செய்தது 
கட் கண்ணால் காண்கையில் அபேஷா ரூப ஞான வ்யக்திகளும்  உட் கண்ணால் கண்டு   அதில் ஊற்றத்தாலே
பாஹ்ய அனுபவமும்  சித்தித்தது என்று தோற்றும்படியான ஞான வ்யக்திகளும் பல உண்டு ஆகையாலே –

கதிர் ஆயிரம் இரவி கலந்து எறித்தால் ஒத்த  நீள் முடியன் 
எதிரில் பெருமை இராமனை இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல் 
அதிரும் கழல் பொரு தோள் இரணியன் ஆகம் பிளர் தரியாய்  
உதிரம் அளைந்த கையோடு இருந்தானை உள்ளவாறு கண்டார் உளர் – 4-1 1-

அவதார பிரயுக்தையான ஆகாரங்களை இட்டு வேறுபடக் காணாதே -ஸ்ரீ ராமாவதாரமாய் ராவண வதம் பண்ணினவனும்
ஸ்ரீ நரசிம்ஹ அவதாரமாய் ஹிரண்ய வதம் பண்ணினவனும் ஒருவனே -என்று வஸ்துவினுடைய படி அறிந்து காண்கை  
முன்பு ஹிரண்யன் ஆனவன்  தான்  இறே பின்பு ராவணனே பிறந்தவன் –
ப்ரஹ்மாதிகள் பக்கல்-ஹிரண்ய ராவணர்கள் இருவரும் கொண்ட வரங்களுக்கு விரோதம் வாராதபடி  
நிரசிக்க வேண்டுகையிலே இறே -ரூப பேதம் கொள்ள வேண்டிற்று இறே 
அதாவது –
தேவாதி சதுர்வித ஜாதியில் ஒன்றாலும் படக் கடவேன் அல்லேன் -என்று வரம் கொள்ளுகையாலே  ஸ்ரீ நரசிம்ஹமாக வேண்டிற்று அங்கு 
தேவர்கள் அசுரர்கள் ராஷசர்கள் முதலானோர் ஒருவராலும் படக் கடவேன் அல்லேன் -என்று வரம் கொள்ளுகையாலும்
மனுஷ்யரை ஒன்றாக கணியாமல் போருகையாலும் மனுஷ்யனாய் நின்று கொல்ல வேண்டிற்று -இங்கு 
ஆகையால் கார்ய அனுகுணமாக கொண்டு -ரூப பேத மாத்ரமாய் -பிரகாரி ஓன்று ஆகையாலே 
இந்த ஐக்யம் அறிந்து காண்கை ஆயிற்று -உள்ளபடி காண்கை யாவது –

நாந்தகம் சங்கு தண்டு நாண்  ஒலி சார்ங்கம்  திருச் சக்கரம் 
ஏந்து பெருமை இராமனை இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல் 
காந்தள் முகிழ் விரல் சீதைக்காகிக் கடும் சிலை சென்று இறுக்க
வேந்தர் தலைவன் ஜனக ராஜன் தன் வேள்வியில் கண்டார் உளர் -4 1-2 –

ஈஸ்வரன் என்று அறுதி இட்டால் பின்னை  ஸ்ரீ பஞ்சாயுத தரத்வம் சொல்லலாம் இறே-
இங்கு -இராமனை நாடுதிரேல் -வேள்வியில் கண்டார் உளர் என்கிறதில் வேறு பாடு 
தோன்றால் போலே இறே -இராமனை நாடுதிரேல் -உதிரம் அளைந்த கையோடு இருந்தானை  கண்டார் உளர் -என்கிறதும் –

கொலை யானை கொம்பு பறித்துக் கூடலர் சேனை பொருது அழியச் 
சிலையால் மராமரம் எய்த தேவனைச் சிக்கென நாடுதிரேல் 
தலையால் குரக்கினம் தாங்கிச் சென்று தடவரை கொண்டு அடைப்ப 
அலையார் கடல் கரை வீற்று இருந்தானை அங்குத்தை கண்டார் உளர் -4 1-3 –

அதொரு வ்யக்தி இதொரு வ்யக்தி -என்று பிரித்து பிரபத்தி பண்ணாதே தர்மி ஒன்றே என்று அத்யவசித்து 

தோயம் பரந்த நடுவு சூழலில் தொல்லை வடிவு கொண்ட 
மாயக் குழவி யதனை நாட உறில் வம்மின் சுவடு உரைக்கேன் 
ஆயர் மடமகள் பின்னைக்காகி அடல் விடை ஏழினையும் 
வீயப் பொருது வியர்த்து நின்றானை மெய்மையே கண்டார் உளர் – 4-1 4-

வடதள சயனா பதாநத்துக்கும்  ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரத்துக்கும் உண்டான  தர்ம ஐக்யம் சொல்லப்பட்டது  ஆய்த்து 
வையம் எழும் கண்டாள் பிள்ளை வாயுளே -என்றும்  ஆலின் இலை வளர்ந்த  சிறுக்கன அவன்  இவன் -என்று 
இவ் ஐக்யம் தான் கீழும் பல இடங்களிலும் சொல்லப் பட்டது இறே –

நீர் ஏறு செஞ்சடை நீல கண்டனும் நான் முகனும் முறையால் 
சீர் ஏறு வாசகம் செய்ய நின்ற திரு மாலை நாடுதிரேல் 
வாரேறு கொங்கை உருப்பிணையை வலியப் பிடித்துக் கொண்டு 
தேர் ஏற்றிச் சேனை நடுவே போர் செய்ய சிக்கனக் கண்டார் உளர் – 4-1 5-

பிரம பாவனை தலை எடுத்து -தான் சேஷியும் தங்கள் சேஷ பூதருமான முறையால்-
தன்னுடைய குணங்களால் பிரசுரமான வசனங்களைக் கொண்டு ஸ்தோத்ரம் பண்ணும்படி நின்ற  திருமாலை நாடுதிரேல் 
தத் தத் அபீஷ்ட ப்ரதனான ஸ்ரீ யப் பதியை-அவனும் அவளுமான சேர்த்தி யோடு காண வேணும் 
என்று தேடுகிறிகோள் ஆகில் -அந்த மணக் கோலத்தையும் வீரக் கோலத்தையும்  த்ர்டமாக கண்டவர்கள் உளர் 

பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்ச புணர் முலை வாய் மடுக்க
வல்லானை மா மணி வண்ணனை மருவும் இடம் நாடுதிரேல் 
பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு பவளம் எறி துவரை  
எல்லாரும் சூழ சிங்காசனத்தே இருந்தானைக் கண்டார் உளர் – -4 1-6 – 

அவளை முடித்து ஜகத்துக்கு சேஷியான தன்னை நோக்கிக்  கொடுக்கையாலே -நீல ரத்னம் போலே உஜ்ஜ்வலமான
திருமேனியை உடையவனாய் இருந்தவனை -திரு உள்ளம் பொருந்தி வர்த்திக்கிற ஸ்தலம் தேடுகிறி கோள் ஆகில் 
பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு- பவளம் எறி துவரை  எல்லாரும் சூழ சிங்காசனத்தே இருந்தானைக் கண்டார் உளர் –

வெள்ளை விளி சங்கு வெஞ்சுடர் திருச் சக்கரம் ஏந்தும் கையன் 
உள்ளவிடம் வினவில் உமக்கு இறை வம்மின் சுவடு உரைக்கேன் 
வெள்ளைப் புரவி குரக்கு வெல் கொடிதேர் மிசை முன்பு நின்று 
கள்ளப் படை துணையாகி பாரதம் கை செய்யக் கண்டார் உளர் – 4-1-7- –

நாழிகை கூறிட்டு காத்து நின்ற அரசர்கள் தம் முகப்பே 
நாழிகை போக படை பொருதவன் தேவகி தன் சிறுவன் 
ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்ப சயந்திரன் தலையை 
பாழில் உருளப் படை பொருதவன் பக்கமே கண்டார் உளர் – 4-1 8-

மண்ணும் மலையும் மறி கடல்களும்  மற்றும் யாவும் எல்லாம் 
திண்ணம் விழுங்கி உமிழ்ந்த தேவனை சிக்கென நாடுதிரேல்
எண்ணற்கு அரியதோர் ஏனமாகி இரு நிலம் புக்கு இடந்து
வண்ணக் கரும் குழல் மாதரோடு மணந்தானைக் கண்டார் உளர் -4 1-9 –

கரிய முகல் புரை மேனி மாயனை கண்ட சுவடு உரைத்து 
புரவி முகம் செய்து செந்நெல் ஓங்கி விளை கழனி புதுவை 
திருவில் பொலி மறை வாணன் பட்டர் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும் 
பரவு மனம் உடை பத்தர் உள்ளார் பரமன் அடி சேர்வார்களே -4 1-10 –

காண்கைக்கு தேட வேண்டாதே -நித்ய அனுபவம் பண்ணலாம் படி  சர்வ ஸ்மாத் பரனான
அவனுடைய திருவடிகளை சேரப் பெறுவர்கள்.

—————————

தானே நோற்றுப் பெற வேண்டும் படி இறே இவளுக்கு பிறந்த விடாய்-இப்படிப் பட்ட விடாயை உடையளாய்-இவள் தான்
பிராப்ய பிராபகங்கள் அவனே தான் என்னுமிடம் நிஷ்கர்ஷித்து
அநந்தரம் பெற்று அல்லது நிற்க ஒண்ணாத படி யாய்த்து பிறந்த தசை –
இவ்வளவு ஆற்றாமை பிறக்கச் செய்தேயும் அவ்வருகில் பேறு சாத்மிக்கும் போது இன்னம் இதுக்கு அவ்வருகே ஒரு பாகம் பிறக்க வேணுமே –
ஆமத்தில் சோறு போலே ஆக ஒண்ணாது –பரமபக்தி பர்யந்தமாக பிறப்பித்து முகம் காட்ட வேணும் -என்று அவன் தாழ்க்க
அநந்தரம் ஆற்றாமை கரை புரண்டு -பெறில் ஜீவித்தும் பெறா விடில் முடியும் படியாய் நிர்பந்தித்தாகிலும் பெற வேண்டும் படியாய் –
என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே –என்கிற படி வந்து முகம் காட்டி விஷயீ கரிக்க
பிறந்த விடாயும் அதுக்கு அனுரூபமாக பெற்ற பேறும்
ஓர் ஆஸ்ரயத்தில் இட்டு பேச ஒண்ணாத படி அளவிறந்து இருக்கையாலே
கண்டீரே -என்று கேட்கிறவர்கள் பாசுரத்தாலும் -கண்டோம் -என்று உத்தரம் சொல்லுகிறவர்கள் பாசுரத்தாலும்
தனக்குப் பிறந்த விடாயையும் பெற்ற பேற்றையும் அன்யாபதேசத்தாலே தலைக் கட்டுகிறாள் –

பட்டி மேய்ந்தோர் காரேறு பலதேவற்கோர் கீழ்க் கன்றாய்
இட்டீறிட்டு விளையாடி இங்கே போதக் கண்டீரே
இட்டமான பசுக்களை யினிது மறித்து நீரூட்டி
விட்டுக் கொண்டு விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே –-14-1-

ஸ்ரீ வைகுண்டத்திலே கண்டால் போலவே இருப்பது ஓன்று இ றே திருவாய்ப்பாடியிலே காணும் காட்சி –
செருக்கராய் இருக்கும் ராஜாக்கள் போகத்துக்கு ஏகாந்த மான ஸ்தலங்களிலே மாளிகை சமைத்து அபிமத விஷயங்களும்
தாங்களுமாய் புஜித்தால் போலே இருப்பது ஓன்று இறே ஸ்ரீ பிருந்தா வனத்தில் பரிமாற்றம் –

அனுங்க வென்னைப் பிரிவு செய்து ஆயர்பாடி கவர்ந்துண்ணும்
குணுங்கு நாறிக் குட்டேற்றைக் கோவர்த்தனனைக் கண்டீரே
கணங்களோடு மின்மேகம் கலந்தால் போலே வனமாலை
மினுங்க நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே–14-2-

மாலாய்ப் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை
ஏலாப் பொய்கள் உரைப்பானை இங்கே போதக் கண்டீரே
மேலால் பரந்த வெயில் காப்பான் வினதை சிறுவன் சிறகு என்னும்
மேலாப்பின் கீழ் வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே–14-3-

காரத்தண் கமலக் கண் என்னும் நெடுங்கயிறு படுத்து என்னை
ஈர்த்துக் கொண்டு விளையாடும் ஈசன் தன்னைக் கண்டீரே
போர்த்த முத்தின் குப்பாயப் புகர் மால் யானைக் கன்றே போல்
வேர்த்து நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே –14-4-

முதலிலே வேர்க்கக் கடவது இன்றிக்கே இருக்கும் பரமபதத்திலும் இன்றிக்கே-
தாய் தமப்பனுக்கு அஞ்சி வேர்க்கவும் மாட்டாதே -பிரபுவாய் மாலையிட்டு இருக்கும் -திருவாய்ப்பாடியிலும்
-ராஜ குமாரனாய் அன்றோ அங்கு இருக்கும் -அங்கே காண்கை அன்றிக்கே -ஸ்ரீ பிருந்தா வனத்திலே காணப் பெற்றோம்

மாதவன் என் மணியினை வலையில் பிழைத்த பன்றி போல்
ஏதுமொன்றும் கொளத்தாரா ஈசன் தன்னைக் கண்டீரோ
பீதக வாடை யுடை தாழப் பெருங்கார் மேகக் கன்றே போல்
வீதியார வருவானை விருந்தா வனத்தே கண்டோமே —14-5-

ஊர் ஒப்பாக காணும் இடத்தில் அன்றிக்கே –நமக்கே யான இடத்திலே காணப் பெற்றோம் –

தருமம் அறியா குறும்பனைத் தன் கைச் சார்ங்கமதுவே போல்
புருவம் வட்ட மழகிய பொருத்த மிலியைக் கண்டீரே
வுருவு கரிதாய் முகம் செய்தாய் உதய பருப் பதத்தின் மேல்
விரியும் கதிரே போல்வானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே –14-6-

பொருத்த முடைய நம்பியைப் புறம் போல் உள்ளும் கரியானை
கருத்தைப் பிழைத்து நின்ற அக்கரு மா முகிலைக் கண்டீரே
அருத்தி தாரா கணங்களால் ஆரப் பெருகு வானம் போல்
விருத்தம் பெரிதாய் வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே–14-7-

அத்திரளின் நடுவே சோலை பார்ப்பாரைப் போலே காண்கை அன்றிக்கே ஏகாந்தமாகக் காணப் பெற்றோம் –
பெண்களுக்கு தனி இருப்பான ஸ்ரீ பிருந்தா வனத்திலே கண்டோமே –

வெளிய சங்கு ஓன்று உடையானைப் பீதவாடை யுடையானை
அளி நன்குடை திருமாலை ஆழியானைக் கண்டீரே
களி வண்டும் கலந்தால் போல் கமழ் பூங்குழல்கள் தடந்தோள் மேல்
மிளிர நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே —14-8-

திருக் குழலைப் பேணியிருக்கும் திருவாய்ப்பாடியில் அன்றிக்கே ஸ்ரீ பிருந்தா வனத்திலே காணப் பெற்றோம்
அங்கே யசோதைப் பிராட்டி கண்ணனுடைய திருக் குழலை வாரிப் பின்னி பூச்சூட்டி முடித்து இருப்பாளே
இங்கே தானே திருக் குழல்கள் தோள்களிலே வண்டுகள் போலே ஒளி வீசி அலையும்

நாட்டைப் படை என்று அயன் முதலா தந்த நளிர் மா மலருந்தி
வீட்டைப் பண்ணி விளையாடும் விமலன் தன்னைக் கண்டீரே
காட்டை நாடித் தேனுகனும் களிறும் புள்ளும் உடன் மடிய
வேட்டை யாடி வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே —14-9-

அணைக்கைக்கு ஏகாந்தமான இடத்திலே காணப் பெற்றோம் –

பருந்தாள் களிற்றுக்கு அருள் செய்த பரமன் தன்னைப் பாரின் மேல்
விருந்தா வனத்தே கண்டமை விட்டு சித்தன் கோதை சொல்
மருந்தாம் என்று தம் மனத்தே வைத்துக் கொண்டு வாழ்வார்கள்
பெருந்தாள் உடைய பிரான் அடிக்கீழ் பிரியாது என்றும் இருப்பரே–14-10-

ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் அன்றிக்கே பூமியிலேயாய்
அது தன்னிலும் திருவாய்ப்பாடியில் அன்றிக்கே
ஸ்ரீ பிருந்தா வனத்தே கண்டமை -(இவளுக்கும் சூடிக் கொடுத்த மாலையை மாலுக்கு சூடும் படி அருள் புரிந்தான் )
பரம பிராப்யமாய் -நிரதிசய போக்யமாய்- இருந்துள்ள திருவடிகளை -உடையவன் திருவடிகளிலே-உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் என்று-
சிலரை கண்டீரே -என்று கேட்க வேண்டாதே-என்றும் ஒக்க தங்கள் கண்ணாலே கண்டு நித்ய அனுபவம் பண்ணுமதுவே யாத்ரையாகப் பெறுவர்

————————————–

மானமரும் மென்னோக்கி வைதேவியின் துணையா
கானமரும் கல்லதர் போய்க் காடுறைந்தான்   காணேடீ
கானமரும் கல்லதர் போய்க் காடுறைந்த பொன்னடிகள்
வானவர் தம் சென்னி மலர் கண்டாய் சாழலே –11-5-1-

தந்தை தளை கழலத் தோன்றிப் போய் ஆய்ப்பாடி
நந்தன் குல மதலையாய் வளர்ந்தான் காணேடீ
நந்தன் குல மதலையாய் வளர்ந்தான் நான் முகற்கு
தந்தை காண் எந்தை பெருமான் காண் சாழலே –11-5-2-

ஸ்ரீ ராமன் சௌலப்யம் அனுபவித்தார் முதல் பாசுரத்தில்–
இது முதல் எட்டாம் பாசுரம் வரை ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் சௌலப்யம் அனுபவிக்கிறார் –

ஆழ் கடல் சூழ் வையகத்தார் ஏசப் போய் ஆய்ப்பாடித்
தாழ் குழலார்  வைத்த தயிர் உண்டான் காணேடீ
தாழ் குழலார்  வைத்த தயிர் உண்ட பொன் வயிற்று இவ்
வேழ் உலகும்  உண்டு இடமுடைத்தால் சாழலே –11-5-3-

அறியாதார்க்கு ஆனாயனாகிப் போய் ஆய்ப்பாடி
உறியார் நறு வெண்ணெய் யுண்டு உகந்தான் காணேடீ
உறியார் நறு வெண்ணெய் யுண்டு உகந்த பொன் வயிற்றுக்கு
ஏறி நீர் உலகனைத்தும் எய்தாதால் சாழலே —11-5-4-

வண்ணக் கருங்குழல் ஆய்ச்சியால் மொத்துண்டு
கண்ணிக் குறுங்கயிற்றால் கட்டுண்டான் காணேடீ
கண்ணிக் குறுங்கயிற்றால் கட்டுண்டான் ஆகிலும்
எண்ணற்கு  அரியன் இமையோர்க்கும் சாழலே -11-5-5-

கன்றப் பறை கறங்கக் கண்டவர்  தம் கண் களிப்ப
மன்றில் மரக்கால் கூத்தாடினான் காணேடீ
மன்றில் மரக்கால் கூத்தாடினான் ஆகிலும்
என்றும் அரியன் இமையோர்க்கும்   சாழலே -11-5-6-

கோதை வேல் ஐவர்க்காய் மண்ணகலம் கூறிடுவான்
தூதனாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டான் காணேடீ
தூதனாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டான் வாகிலும்
ஓத நீர் வையகம் முன் உண்டு உமிந்தான் சாழலே -11-5-7-

பார் மன்னர் மங்கப் படை தொட்டு வெஞ்சமத்துத்
தேர்  மன்னர்க்காய் அன்று தேரூர்ந்தான் காணேடீ
தேர்  மன்னர்க்காய் அன்று தேரூர்ந்தான்ஆகிலும்
தார் மன்னர் தங்கள் தலை மேலான் சாழலே–11-5-8-

கண்டார் இரங்கக் கழியக் குறள் உருவாய்
வண்டாரான் வேள்வியில் மண்ணிரந்தான் காணேடீ
வண்டாரான் வேள்வியில் மண்ணிரந்தான் ஆகிலும்
விண்டு  ஏழ்   உலகுக்கும் மிக்கான் காண் சாழலே —11-5-9-

கள்ளத்தால் மாவலியை மூவடி மண் கொண்டு அளந்தான்
வெள்ளத்தான் வேங்கடத்தான் என்பரால் காணேடீ
வெள்ளத்தான் வேங்கடத்தான் ஏலும் கலி கன்றி
உள்ளத்தின் உள்ளே யுளன் கண்டாய் சாழலே –11-5-10-

ஷீராப்தி நாதனே
திரு வேங்கடத்தானே
ஆழ்வார் திரு உள்ளத்தில் நித்ய வாசம் செய்து அருளி பரத்வ சௌலப்ய திருக் கல்யாண குணங்களைக் காட்டி அருளினவன்
குணாநுபவம் செய்வதே பரம போக்கியம் என்பதால் பல சுருதி தனியாக அருளிச் செய்ய வில்லை-

——————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

மூவர் அனுபவம் – அணி யாலி புகுவர் கொலோதிரு மால் இருஞ்சோலை   நின்ற கோவலர் கோவிந்தனைக் கொடியேரிடை கூடுங்கொலோ- -திண்ணம் புகுமூர்–மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ கொலோ –

October 15, 2018

அணியாலி புகுவர் கொலோ -சங்கை இங்கே-

திண்ணம் என் இளமான் புகுமூர் திருக் கோளூரே –

பரகால நாயகி தனித்து போக வில்லை -நெடுமால் துணையாப் போயின பூம்கொடியாள்-தலைவன் துணையோடு சென்றாலும் சங்கை –
ஆளவந்தார் -தனியே சென்றால் நினைத்த இடம் சென்று சேர வேண்டும் என்னும் த்வரையால் விரைவில் சென்று அங்கே சேர்ந்து விடுவாள்
வழியில் அபாயங்களுக்கு ஆபஸ்தமாவதற்கு  காரணம்  இல்லை –
ஆகையால் அவளைப் பற்றி கவலைப் பட வேண்டாம் –
இங்கே பரஸ்பரம் பித்துக் கொள்ளிகளாய்ச் சென்று இலங்கை போன்ற விரோதிகள் உள்ள இடம் சேருவார்களோ
ஆகையால் ஒவ் ஒரு பாசுரத்திலும் அணி யாலி புகுவர் கொலோ உள்ளது-

—————————————

பெரியாழ்வார்-3-8-
அவன் முற்பாடனாய் வந்து  -கள்வன் கொல் யான் அறியேன் -பெரிய திருமொழி
பரகால நாயகி திருத் தாயார் அருளியது போல் – பிராட்டியைக் கொண்டு போனால் போலே –
இவளை அத்தவாளத் தலையாலே -முந்தானையாலே -மறைத்துக் கொண்டு
தன்னுடைய திவ்ய நகரியான திரு ஆய்ப்பாடியிலே கொண்டு போக –
அந்தரங்கமாக காத்துக் கொண்டு கிடந்த திருத் தாயார் -படுக்கையிலே பெண் பிள்ளையை காணாமையாலே –
இவனை ஒழிய கொண்டு போவார் இலை -என்றும்
இவன் கொண்டு போவது தான் திரு ஆய்ப்பாடியிலே -என்றும் அறுதி இட்டு
இவள் போகையாலே தன் திரு மாளிகை எல்லாம் அழகு அழிந்து வெறியோடிற்று என்றும் –
இவள் இப்படி அடைவு கேடாகக் கொண்டு போன இது இக்குடிக்கு ஏச்சாமோ குணமோ -என்றும்
இவளுக்கு பாணி க்ரகண அர்த்தமான உத்சவம் இப்படி நடக்குமோ -என்றும்
மாமியாரான யசோதை பிராட்டி -இவளைக் கண்டு உகந்து -மணவாட்டுப் பெண் பிள்ளை என்று சத்கரிக்கிமோ -என்றும்
மாமனாரான ஸ்ரீ நந்தகோபர் உகந்து அணைத்து கொண்டு  இவள் வை லஷண்யத்தை கண்டு
இவளைப் பெற்ற தாயார் இனி தரிக்க மாட்டார் என்பரோ என்றும்
அவன் தான் நிஹீன குலத்தில் உள்ளாரைப் போலே என் மகளை புணர்ந்து உடன் போகைக்கு
ஹேதுவாகக் கொண்டு குடி வாழுமோ -என்றும்
நாடு எல்லாம் அறியும் படி நன்றாக கண்ணாலம் செய்து கை பிடிக்குமோ -என்றும் –
தன் பெருமையாலே அவன் இவளுக்கு -ரூப குண தோஷங்களை சொல்லி  வரிசை அறுத்து ஆண்டிடுமோ -என்றும்
தனக்கு ஜாதி உசிதமான மகிஷியாக பட்டம் கட்டி -பூர்வ மகிஷிகள் முன்னே -வைபவம் தோற்ற வைக்குமோ -என்றும்
இவள் தான் தயிர் கடைகை முதலான வன் தொழில்கள் செய்து   குடி வாழ்க்கை வாழ வல்லளோ-என்றும்
இப்படி க்லேசித்தும் மநோரதித்தும் சென்ற பிரகாரத்தை சொல்லுகிறது -இத்திருமொழியில் –

நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாண் மலர் மேல் பனி சோர
அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்திட்டு அழகு அழிந்தால் ஒத்ததாலோ
இல்லம் வெறி ஓடிற்றாலோ என் மகளை எங்கும் காணேன்
மல்லரை அட்டவன் பின் போய் மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -பெரியாழ்வார்-3-8-

இங்கு காணாமையாலே -அவன் கொண்டு போனான் -என்று அறுதி இட்டு
மல்ல நிரசனம் பண்ணின வீரப் பாட்டை உடையவன் பின்னே போய்
மதுரை புறத்திலே புகுந்தாளோ -என்கிறாள்
மதுரை புறமாவது-மதுரைக்கு அடுத்து அணித்தான திரு ஆய்ப்பாடி
மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -என்றது -அணியாலி புகுவார் கொலோ –என்றாப் போலே
அதாவது
ஒருவருக்கு ஒருவர் ஊமத்தங்காய் ஆகையாலே -கம்ச நகரியான மதுரை தன்னிலும் சென்று புகவும் கூடும் இறே –
அது செய்யாதே தனக்கு உத்தேச்யமான திரு ஆய்ப்பாடியிலே போய் புகுந்தாளோ -என்று சம்சயிக்கிறாள்

———————————————

கள்வன் கொல் யான் அறியேன் கரியான் ஒரு காளை வந்து வள்ளி மருங்குல் என்தன் மடமானினைப் போதாவென்று
வெள்ளி வளைக்கை பற்றப் பெற்ற தாயாரை விட்டகன்று அள்ளலம் பூங்கழனி அணி யாலி புகுவர் கொலோ–3-7-1-

பண்டு இவன் ஆயன் நங்காய் ! படிறன் புகுந்து என் மகள் தன் தொண்டை யஞ் செங்கனிவாய் நுகர்ந்தானை உகந்து அவன் பின்
கெண்டை யொண் கண் மிளிரக் கிளி போல் மிழற்றி நடந்து வண்டமர் கானல் மல்கும் வயலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-2-

அஞ்சுவன் வெஞ்சொல் நங்காய் ! அரக்கர் குலப்பாவை தன்னை வெஞ்சின மூக்கரிந்த விறலோன் திறம் கேட்கில் மெய்யே
பஞ்சிய மெல்லடி எம் பணைத் தோளி பரக்கழிந்து வஞ்சி யந்தண் பணை சூழ் வயலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-3-

ஏது அவன் தொல் பிறப்பு ? இளையவன் வளை யூதி மன்னர் தூதுவனாயவனூர் சொல்லுவீர்காள் ! சொலீர் அறியேன்
மாதவன் தன் துணையா நடந்தாள் தடம் சூழ் புறவில் போது வண்டாடு செம்மல் புனலாளி புகுவர் கொலோ ?–3-7-4-

தாய் எனை என்று இரங்காள் தடந்தோளி தனக்கமைந்த மாயனை மாதவனை மதித்து என்னை யகன்ற இவள்
வேயன தோள் விசிறிப் பெடையன்ன மென நடந்து போயின பூங்கொடியாள் புனலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-5-

என் துணை என்று எடுத்தேற்கு இறையேனும் இரங்கிற்றிலள் தன் துணையாய் என் தன் தனிமைக்கும் இரங்கிற்றிலள்
வன் துணை வானவர்க்காய் வரம் செற்று அரங்கத்து உறையும் இன் துணைவனோடும் போய் எழில் ஆலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-6-

அன்னையும் அத்தனும் என்று அடியோமுக்கு இரங்கிற்றிலள் பின்னை தன் காதலன் தன் பெரும் தோள் நலம் பேணினளால்
மின்னியும் வஞ்சியையும் வென்றிலங்கும் இடையாள் நடந்து புன்னையும் அன்னமும் சூழ் புனலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-7-

முற்றிலும் பைங்கிளியும் பந்தும் ஊசலும் பேசுகின்ற சிற்றில் மென் பூவையும் விட்டகன்ற செழும் கோதை தன்னைப்
பெற்றிலேன் முற்றிழையை பிறப்பிலி பின்னே நடந்து மற்றெல்லாம் கை தொழப் போய் வயலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-8-

காவியங்கண்ணி எண்ணில் கடி மா மலர்ப்பாவை யொப்பாள் பாவியேன் பெற்றமையால் பணைத் தோளி பரக்கழிந்து
தூவி சேர் அன்னம் அன்ன நடையாள் நெடுமாலொடும் போய் வாவி யந்தண் பணை சூழ் வயலாலி புகுவர் கொலோ ?–3-7-9-

தாய் மனம் நின்று இரங்கத் தனியே நெடுமால் துணையா போயின பூங்கொடியாள் புனலாலி புகுவர் என்று
காய்சின வேல் கலியன் ஒலி செய்த தமிழ் மாலை பத்தும் மேவிய நெஞ்சுடையார் தஞ்சமாவது விண்ணுலகே–3-7-10-

——————————————————

மூவரில் முன் முதல்வன் முழங்கார் கடலுள் கிடந்து
பூவள ருந்தி தன்னுள்  புவனம் படைத்து உண்டு உமிழ்ந்த
தேவர்கள் நாயகனைத் திரு மால் இருஞ்சோலை   நின்ற
கோவலர் கோவிந்தனைக் கொடியேரிடை கூடுங்கொலோ–9-9-1-

புனை வளர் பூம் பொழிலார் பொன்னி சூழ் அரங்க நகருள்
முனைவனை மூவுலகும் படைத்த முதல் மூர்த்திதன்னைச்
சினை வளர் பூம் பொழில் சூழ் திருமால் இருஞ்சோலை   நின்றான்
கனை கழல் காணும் கொலோ கயற்கண்ணி எம் காரிகையே  -9-9-2-

உண்டு உலகு ஏழினையும் ஒரு பாலகனாய் ஆலிலை மேல்
கண் துயில் கொண்டுகந்த கரு மாணிக்க மா மலையை
திண்டிறல் மா கரி சேர் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
அண்டர் தங்கோவினை  இன்று அணுகும் கொலோ என்னாயிழையே —9-9-3-

சிங்கமதாய் அவுணன் திறலாகம் முன் கீண்டுகந்த
பங்கய மா மலர்க்கண் பரனை யெம் பரஞ்சுடரை
திங்கள் நன் மா முகில் சேர் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
நங்கள் பிரானை யின்று நணுகும் கொலோ என்  நன்னுதலே –9-9-4-

தானவன் வேள்வி தன்னில் தனியே குறளாய் நிமிர்ந்து
வானகமும் மண்ணகமும் அளந்த திரி விக்கிரமன்
தேனமர் பூம் பொழில் சூழ் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
வானவர் கோனை இன்று வணங்கித் தொழ வல்லள் கொலோ –9-9-5-

நேசமிலாதவர்க்கும் நினையாதவர்க்கும் அரியான்
வாச மலர்ப் பொழில் சூழ் வட மா மதுரைப் பிறந்தான்
தேசமெல்லாம் வணங்கும் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
கேசவ நம்பி தன்னைக் கெண்டை யொண்  கண்ணி காணும் கொலோ –9-9-6-

புள்ளினை வாய் பிளந்து பொரு மா கரி கொம்பொசித்து
கள்ளச் சகடுதைத்த கரு மாணிக்க மா மலையை
தெள்ளருவி கொழிக்கும் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
வள்ளலை வாணுதலாள் வணங்கித் தொழ வல்லள் கொலோ–9-9-7-

பார்த்தனுக்கு அன்று அருளிப் பாரதத்தொரு  தேர் முன்னின்று
காத்தவன் தன்னை விண்ணோர் கரு மாணிக்க மா மலையை
தீர்த்தனைப் பூம்  பொழில் சூழ் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
மூர்த்தியைக் கை தொழவும் முடியும் கொலோ என் மொய் குழற்கே –9-9-8-

வலம்புரி யாழியானை வரையார்  திரடோளன் தன்னைப்
புலம் புரி நூலவனைப் பொழில் வேங்கட வேதியனைச்
சிலம்பிய லாறுடைய திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
நலந்திகழ்  நாரணனை   நணுகும் கொல் என் நன்னுதலே –9-9-9-

தேடற்கு அரியவனைத் திரு மாலிருஞ்சோலை நின்ற
ஆடற்பரவையனை அணியா யிழை காணும் என்று
மாடக் கொடி மதிள் சூழ் மங்கையார் கலிகன்றி சொன்ன
பாடல் பனுவல் பத்தும் பயில்வார்க்கு இல்லை பாவங்களே  -9-9-10-

—————————

உண்ணுஞ் சோறு பருகுநீர் தின்னும்வெற்றிலையு மெல்லாம்
கண்ணன்எம் பெருமான் என்றென்றே கண்கள் நீர்மல்கி
மண்ணினுள் அவன் சீர்வளம் மிக்கவன் ஊர்வினவித்
திண்ணம் என்இளமான் புகுமுர் திருக்கோளூரே.–6-7-1-

ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே அவனுடைய
பேரும் தார்களுமே பிதற்றக் கற்பு வான் இடறி
சேரும் நல் வளம் சேர் பழனத் திருக் கோளூர்க்கே
போருங்கொல் உரையீர் கொடியேன் கொடி பூவைகளே –6-7-2-

பூவை பைங்கிளிகள் பந்து தூதை பூம்புட்டில்கள்
யாவையும் திருமால் திரு நாமங்களே கூவி எழும் என்
பாவை போய் இனித் தண்பழனத் திருக்கோளூர்க்கே
கோவைவாய் துடிப்ப மழைக்கண்ணொடு என்செய்யுங்கொலோ?–6-7-3-

கொல்லை என்பர்கொலோ? குணம்மிக்கனள் என்பர்கொலோ?
சில்லைவாய்ப் பெண்கள் அயற்சேரி உள்ளாரும் எல்லே!
செல்வம் மல்கி அவன் கிடந்த திருக்கோளூர்க்கே
மெல்லிடை நுடங்க இளமான் செல்ல மேவினளே.–6-7-4-

மேவி நைந்து நைந்து விளையாடலுறாள் என்சிறுத்
தேவி போய் இனித் தன் திருமால் திருக் கோளூரில்
பூவியல் பொழிலும் தடமும் அவன்கோயிலும் கண்டு
ஆவிஉள் குளிர எங்ஙனே உகக்குங்கொல் இன்றே?–6-7-5-

இன்று எனக்கு உதவாது அகன்ற இளமான் இனிப்போய்த்
தென்திசைத் தலத மனைய திருக்கோளூர்க்கே
சென்று தன் திருமால் திருக்கண்ணும் செவ்வாயும் கண்டு
நின்று நின்று நையும் நெடுங்கண்கள் பனிமல்கவே.–6-7-6-

மல்குநீர்க் கண்ணொடு மையலுற்ற மனத்தினளாய்
அல்லும்நன் பகலும் நெடுமால் என்றழைத் தினிப்போய்ச்
செல்வம் மல்கி அவன்கிடந்த திருக்கோளூர்க்கே
ஒல்கி ஒல்கி நடந்து எங்ஙனே புகுங்கொல் ஒசிந்தே?–6-7-7-

ஒசிந்த நுண்ணிடைமேல் கையை வைத்து நொந்துநொந்து
கசிந்த நெஞ்சினளாய்க் கண்ணநீர் துளும்பச் செல்லுங்கொல்?
ஒசிந்த ஒண்மல ராள்கொழுநன திருக்கோளூர்க்கே
கசிந்த நெஞ்சினளாய் எம்மை நீத்தஎம் காரிகையே.–6-7-8-

காரியம் நல்லனகள் அவைகாணில் என் கண்ணனுக்கு என்று
ஈரியா யிருப்பாள் இதெல்லாம் கிடக்க இனிப்போய்ச்
சேரி பல்பழி தூஉய் இரைப்பத் திருக்கோளூர்க்கே
நேரிழை நடந்தாள் எம்மை ஒன்றும் நினைத்திலளே.–6-7-9-

நினைக்கிலேன் தெய்வங்காள்! நெடுங்கண் இளமான் இனிப்போய்
அனைத்துலகு முடைய அரவிந்த லோசனனை
தினைத்த னையும் விடாள் அவன்சேர் திருக்கோளூர்க்கே
மனைக்கு வான் பழியும் நினையாள் செல்ல வைத்தனளே.-6-7-10-

வைத்தமா நிதியாம் மதுசூ தனையே அலற்றிக்
கொத்தலர் பொழில்சூழ் குருகூர்ச்சட கோபன் சொன்ன
பத்து நூற்றுள் இப்பத்து அவன்சேர்திருக்கோ ளூர்க்கே
சித்தம் வைத்துரைப் பார்திகழ் பொன்னுல காள்வாரே.–6-7-11-

—————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திரு மங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

அருளிச் செயல்களில் -கரணத்ரய அனுபவம்-

July 26, 2018

திருப்பல்லாண்டு –

ஏடு நிலத்தில் இடுவதன் முன்னம் -வந்து –கூடும் மனம் உடையீர்கள்–வந்து பல்லாண்டு கூறுமினோ -4-

————————————

பெரியாழ்வார் திருமொழி –

காறை பூணும் –ஆயிரம் பேர்த்தேவன் திறம் பிதற்றும் —
மாறில் மா மணி வண்ணன் மேல் இவள் மால் உறுகின்றாளே –3-7-8-

குருந்தம் ஓன்று ஓசித்தானோடும் சென்று கூடியாடி விழாச் செய்து –
திருந்து நான்மறையோர் இராப்பகல் ஏத்தி வாழ் திருக் கோட்டியூர்
கரும் தட முகில் வண்ணனைக் கடைக் கொண்டு கை தொழும் பத்தர்கள் -4-4-7-

ஆசை வாய்ச சென்ற சிந்தையராகி –அன்னை யத்தன் ஏன் புத்திரர் –என்று மயங்கி வாய் திறவாதே —
கேசவா புருடோத்தமா வென்றும் –பேசுவார் எய்தும் பெருமை -4-5-1-

மார்வம் என்பதோர் கோயில் அமைத்து மாதவன் என்னும் தெய்வத்தை நாட்டி
ஆர்வம் என்பதோர் பூவிட வல்லார்க்கு –உய்யலும் ஆமே -4-5-3-

சித்தம் நன்கு ஒருங்கித் திருமாலைச் செய்த மாலை இவை பத்தும் வல்லார்
சித்தம் நன்கு ஒருங்கித் திருமால் மேல் சென்ற சிந்தை பெறுவர்கள் தாமே -4-5-10-

————————————————————————————–

திருப்பாவை –

தாமோதரனை தூயோமாய் வந்து நாம் தூ மலர் தூவித் தொழுது வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க
போய பிழையும் புகுதறுவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும் -5-

வெள்ளத்து அரவில் துயில் அமர்ந்த வித்தினை உள்ளத்துக்கு கொண்டு முனிவர்களும் யோகிகளும் மெள்ள எழுந்து
அரி என்ற பேர் அரவம் உள்ளம் புகுந்து குளிர்ந்தேலோர் எம்பாவாய் –6-

நெடுமாலே உன்னை அருத்தித்து வந்தோம் பறை தருதியாகில் திருத் தக்க செல்வமும் சேவகமும் யாம் பாடி
வருத்தமும் தீர்ந்து மகிழ்ந்தேலோர் எம்பாவாய் -25-

சிற்றம் சிறுகாலே வந்து உன்னைத் சேவித்து உன் பொற்றாமரை அடியே போற்றும் பொருள் கேளாய் —
உன் தன்னோடு உற்றோமே யாவோம்
உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் மற்றை நம் காமங்கள் மாற்றேலோர் எம்பாவாய் -29-

——————————————

நாச்சியார் திருமொழி
தொழுது முப்போதும் உன்னடி வணங்கித் தூ மலர் தூய்த்து தொழுது ஏத்துகின்றேன் –
-பழுதின்றிப் பார்க்கடல் வண்ணனுக்கே பணி செய்து வாழப் பெற -1-9-

——————————————————————————————–

பெருமாள் திருமொழி –

எம் மாண்பின் அயன் நான்கு நாவினாலும் எடுத்து ஏத்தி ஈரிரண்டு முகமும் கொண்டு
எம்மாடும் எழில் கண்கள் எட்டினோடும் தொழுது ஏத்தி இனிது இறைஞ்ச நின்ற -1-3-

தூராத மனக் காதல் தொண்டர் தங்கள் குழாம் குழுமித் திருப் புகழ்கள் பலவும் பாடி
ஆராத மனக் களிப்போடு அழுத கண்ணீர் மழை சோர நினைந்து உருகி ஏத்தி -1-9-

திருமாது வாழ் வாட்டமில் வனமாலை மார்வனை வாழ்த்தி மால் கொள் சிந்தையராய்
ஆட்டம் மேவி அலந்தழைத்து அயர்வெய்தும் மெய்யடியார்கள் தம் ஈட்டம் கண்டிடக் கூடுமேல் -2-1-

நிரை மேய்த்ததும் இவையே நினைந்து ஆடிப்பாடி அரங்கவோ என்று அழைக்கும் தொண்டர் அடிப் பொடி ஆட நாம் பெறில் -2-2-

என் அரங்கனுக்கு அடியார்களாய் நாத் தழும்பு எழ நாரணா என்று அழைத்து மெய் தழும்பத் தொழுது ஏத்தி
இன்புறும் தொண்டர் சேவடி ஏத்தி வாழ்த்தும் என்நெஞ்சமே -2-4-

மாலை உற்று எழுந்து ஆடிப் பாடித் திரிந்து அரங்கன் எம்மானுக்கே மாலை உற்று இடும் தொண்டர் வாழ்வுக்கு
மாலை உற்றது என் நெஞ்சமே -2-8-

மொய்த்துக் கண் பணி சோர மெய்கள் சிலிர்ப்ப ஏங்கி இளைத்து நின்று எய்த்து கும்பிடு நட்டம் இட்டு எழுந்து ஆடிப்பாடி இறைஞ்சி
என் அத்தன் அச்சன் அரங்கனுக்கு அடியார்களாகி அவனுக்கே பித்தமராம் அவர் பித்தர் அல்லர்கள் மற்றையோர் முற்றும் பித்தரே -2-9-

——————————————————————————————-

திருச் சந்த விருத்தம் –

சோர்வில்லாத காதலால் தொடக்கறா மனத்தராய் நீர் அரவணைக் கிடந்த நின்மலன் நலம் கழல்
ஆர்வமோடு இறைஞ்சி நின்று அவன் பெயர் எட்டு எழுத்தும் வாரமாக ஓதுவார்கள் வல்லார் வானம் ஆளவே –78-

———————————————————————————–

திருமாலை
போதெல்லாம் போது கொண்டு உன் பொன்னடி புனைய மாட்டேன் -தீதிலா மொழிகள் கொண்டு உன் திருக் குணம் செப்ப மாட்டேன்
காதலால் நெஞ்சம் அன்பு கலந்திலேன் அது தன்னாலே ஏதிலேன் அரங்கர்க்கு எல்லே என் செய்வான் தோன்றினேனே –26-

—————————————————————————-

பெரிய திருமொழி –
சிக்கெனைத் திருவருள் பெற்றேன் உள்ளெலாம் உருகிக் குரல் தழுத்து ஒழிந்தேன் உடம்பு எலாம் கண்ண நீர் சோர
நள்ளிருள் அளவும் பகலும் நான் அழைப்பன் நாராயணா வென்னும் நாமம் -1-1-5-

ஓதிலும் உன் பேர் அன்றி மற்றோதாள் -உருகும் நின் திருவுரு நினைந்து காதன்மை பெரிது கையறவுடையள்
-கயல் நெடும் கண் துயில் மறந்தாள்–என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை எந்தை பிரானே –2-7-5-

ஆங்கு அரும்பிக் கண்ணீர் சோர்ந்து அன்பு கூறும் அடியவர்கட்கு ஆரமுதமானான் தன்னை -2-10-4-

நீடு பன்மலர் மாலையிட்டு -நின் இணை அடி தொழுது ஏத்தும் -என் மனம் –3-5-5-

கந்த மா மலர் எட்டும் இட்டு நின் காமர் சேவடி கை தொழுது எழும் புந்தியேன் மனத்தே புகுந்தாயைப் போகல் ஒட்டேன் -3-5-6-

ஓதி யாயிர நாமமும் பணிந்து ஏத்தி நின்னடைந்தேற்கு -3-5-9-

ஓதி நாமம் குளித்து உச்சி தன்னால் ஓளி மா மலர் பாத நாளும் பணிவோம் நமக்கே நலமாதலில் –9-3-9-

—————————————————————————————

திருவாய் மொழி –

உள்ளம் உரை செயல் -உள்ள இம் மூன்றையும் -இறை உள்ளில் ஒடுங்கே-1-2-8-

உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து உரைத்து அரி அயன் அரன் என்னும் இவரை
உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து உரைத்து இறைஞ்சுமின் மனப்பட்டது ஒன்றே –1-3-6-

ஒன்ற நும் மனத்து வைத்து உள்ளி நும் இரு பசை அறுத்து நன்று என நலம் செய்வது -1-3-7-

எந்தாய் என்பன் நினைந்து நைந்தே -1-5-1-

நினைந்து நைந்து உள் கரைந்து உருகி இமையோர் பலரும் முனிவரும்
புனைந்த கண்ணி நீர் சாந்தம் புகையோடு ஏந்தி வணங்கினால் -1-5-2-

கள்வா வெம்மையும் ஏழுலகும் நின்னுள்ளே தோற்றிய இறைவன் என்று
வெள்ளேறன் நான்முகன் இந்திரன் வானவர் புள்ளூர்த்தி கழல் பணிந்து ஏத்துவரே -2-2-10-

குழாங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்துமுடன் பாடி குழாங்களாய் அடியீருடன் கூடி நின்று ஆடுமினே -2-3-11-

ஆடியாடி அகம் கரைந்து இசை பாடிப் பாடிக் கண்ணீர் மல்கி
எங்கும் நாடி நாடி நரசிங்கா வென்று வாடி வாடும் இவ்வாணுதலே -2-4-1-

எம்பிரானைப் பொன் மலையை நா மருவி நன்கெத்தி யுள்ளி வணங்கி நாம் மகிழ்ந்து ஆட -2-6-3-

நின் புகழ் குடைந்து ஆடிப் பாடிக் களித்து உகந்து உகந்து உள்ள நோய்கள் எல்லாம் துரந்து உய்ந்து போந்திருந்தே -2-6-4-

உன்னைத் சிந்தை செய்து செய்து உன் நெடு மா மொழி இசை பாடி யாடி
என் முன்னைத் தீ வினைகள் முழு வேர் அரிந்தனன் யான் -2-6-6-

வாமனன் என் மரகத வண்ணன் தாமரைக் கண்ணினான் காமனைப் பயந்தாய் என்று என்று
உன் கழல் பாடியே பணிந்து தூ மனத்தனனாய்ப் பிறவித் துழதி நீங்க
என்னைத் தீ மனம் கெடுத்தாய் உனக்கு என் செய்கேன் என் சிரீதரனே –2-7-8-

சிரீஇதரன் செய்ய தாமரைக் கண்ணன் என்று என்று இராப் பகல்வாய் வெரீஇ
ஆழமானது கண்கள் நீர் மல்கி வெவ்வுயிர்த்து உயிர்த்து மரீஇயதீ வினை மாள இன்பம் வளர வைகல் வைகல்
இரீஇ உன்னை என்னுள் வைத்தனை என் இருடீகேசனே -2-7-9-

மகிழ் கொள் தெய்வம் உலோகம் அலோகம் மகிழ் கொள் சோதி மலர்ந்த வம்மானே
மகிழ் கொள் சிந்தை சொல் செய்கை கொண்டு என்றும் மகிழ்வுற்று உன்னை வணங்க வாராய் -2-9-6-

கண்ணன் எம்மானைச் சொல்லிப் பாடி எழுந்தும் பறந்தும் துள்ளாதார் தம்மால் கருமம் என் சொல்லீர் -3-5-1-

வார் புனல் அம் தண் அருவி வட திருவேங்கடத்து எந்தை பேர் பல சொல்லிப் பிதற்றி பித்தர் என்றே
பிறர் கூற ஊர் பல புக்கும் புகாதும் உலகர் சிரிக்க நின்றாடி
ஆர்வம் பெருகிக் குனிப்பார் அமரர் தொழப்படுவாரே -3-5-8-

தேவபிரானை ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடி
பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே -3-5-10-

கறை யணி மூக்குடைப் புள்ளைக் கடாவி அசுரரைக் காய்ந்த வம்மான்
நிறை புகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும் யான் ஒரு முட்டிலனே -3-10-2-

திருக்குருகூர் அதனை பாடி யாடிப் பரவிச் சென்மின்கள் பல்லுலகீர் பரந்தே-4-10-2-

மாதவன் பூதங்கள் மண் மேல் பண் தான் பாடி நின்றாடிப் பரந்து திரிகின்றனவே -5-2-2-

இடம் கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே தடம் கடல் பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடைப் பூதங்களேயாய்
கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் கீதம் பல பல பாடி நடந்தும் பறந்தும் குனித்தும் நாடகம் செய்கின்றனவே -5-2-4-

நேமிப்பிரான் தமர் போந்தார் நன்று இசை பாடியும் துள்ளி யாடியும் ஞாலம் பரந்தார்
சென்று தொழுது உய்ம்மின் தொண்டீர் சிந்தையைச் செந்நிறுத்தியே–5-2-6-

திரு வண் வண்டூர் புணர்த்த பூந்தண் துழாய் முடி நம்பெருமானைக் கண்டு
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே -6-1-5-

புகர்கொள் சோதிப்பிரான் தன் செய்கை நினைந்து புலம்பி என்றும் நுகர
வைகல் வைகப் பெற்றேன் எனக்கு என் இனி நோவதுவே -6-4-3-

தவள ஒண் சங்கு சக்கரம் என்றும் தாமரைத் தடம் கண் என்றும்
குவளை ஒண் மலர்க் கண்கள் நீர் மல்க நின்று நின்று குமிறுமே -6-5-1-

தொலைவில்லி மங்கலம் கரும் தடம் கண்ணி கை தொழுத அந்நாள் தொடங்கி இந்நாள் தொறும்
இருந்து இருந்து அரவிந்த லோசனை என்று என்றே நைந்து இரங்குமே -6-5-8-

பின்னை கொல் நில மா மகள் கொல் திரு மகள் கொல் பிறந்திட்டாள்
என்ன மாயம் கொலோ இவள் நெடுமால் என்றே நின்று கூவுமால்
முன்னி வந்து அவன் நின்று இருந்து உறையும் தொலை வில்லி மங்கலம்
சென்னியால் வணங்கும் அவ்வூர்த் திரு நாமம் கேட்பது சிந்தையே -6-5-10-

சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையினாலும் தேவபிரானையே
தந்தை தாய் என்று அடைந்த வண் குருகூர் சடகோபன் –6-6-11-

உண்ணும் சோறு பருகு நீர் தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணன் எம்பெருமான் என்று என்றே
கண்கள் நீர்கள் மல்கி மண்ணினுளவன் சீர் வளம் மிக்கவனூர் வினவி
திண்ணம் எண்ணிலமான் புகுமோர் திருக்கோளூரே– 6-7-1-

என் பரஞ்சுடரே என்று உன்னை அலற்றி உன் இணைத் தாமரைகட்கு அன்புருகி நிற்குமது நிற்க -7-1-10-

சிந்தையினால் சொல்லினால் செய்கையால் நிலத்தேவர் குழு வணங்கும்
சிந்தை மகிழ் திருவாறன் விளையுறை தீர்த்தனுக்கு அற்ற பின்னே –7-10-10-

தீர்த்தங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் வல்லார்களை தேவர் வைகல்
தீர்த்தங்களே என்று பூசித்து நல்கி யுரைப்பர் தம் தேவியர்க்கே -7-10-11-

பணங்கள் ஆயிரமுடைய பைந்நாகப் பள்ளியாய் பாற்கடல் சேர்ப்பா
வணங்குமாறு அறியேன் மனமும் வாசகமும் செய்கையும் யானு நீ தானே -8-1-8-

வாக்கும் மனமும் கருமமும் நமக்கு ஆங்கதே ஆக்கையும் ஆவியும் அந்தரம் நின்று உழலுமே — 9-5-4-

நினைதொறும் சொல்லும்தோறும் நெஞ்சு இடிந்து உகும் வினைகொள் சீர் பாடிலும் வேம் எனதாருயிர்
சுனை பூஞ்சோலைத் தென்காட்கரை என்னப்பா நினைக்கிலென் நாண் உனக்கு ஆட் செய்யும் நீர்மையே –9-6-2-

வகையால் மனம் ஒன்றி மாதவனை நாளும் புகையால் விளக்கால் புது மலரால் நீரால்
திசை தோறு அமரர்கள் சென்று இறைஞ்ச நின்ற தகையான் சரணம் தமர்கட்கோர் பற்றே -10-4-10-

நாடீர் நாள் தோறும் வாடா மலர் கொண்டு பாடீர் அவன் நாமம் வீடே பெறலாமே -10-5-5-

திருமாலிருஞ்சோலை மலையே திருப்பாற் கடலே என் தலையே
திருமால் வைகுந்தமே தண் திருவேங்கடமே எனதுடலே
அரு மா மாயத்து எனதுயிரே மனமே வாக்கே கருமமே
ஒரு மா நொடியும் பிரியான் என்னூழி முதல்வன் ஒருவனே -10-7-8-

——————————————

முதல் திருவந்தாதி –

பெற்றார் தளை கழலப் பேர்ந்தோர் குறளுருவாய் செற்றார் படி கடந்த செங்கண் மால்
நற்றாமரை மலர்ச் சேவடியை வானவர் கை கூப்பி நிரை மலர் கொண்டு ஏத்துவரால் நின்று –20 –

விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு ஆய்ச்சி யுரலோடு அறப்பிணித்த நான்று
குரல் ஓவாது ஏங்கி நினைந்து அயலார் காண இருந்திலையே ஓங்கோத வண்ணா உரை -24-

நகரமருள் புரிந்து நான்முகற்குப் பூ மேல் பகர மறை பயந்த பண்பன்
பெயரினையே புத்தியால் சிந்தியாது ஓதி யுரு வெ ண்ணும் அந்தியாலாம் பயன் அங்கு என் –33-

வகையறு நுண் கேள்வி வாய்வார்கள் நாளும் புகை விளக்கும் பூம் புனலும் ஏந்தி
திசை திசையின் வேதியர்கள் சென்று இறைஞ்சும் வேங்கடமே வெண் சங்கம் ஊதிய வாய் மால் உகந்த வூர் -37-

மனமாசு தீரும் அருவினையும் சாரா தனமாய் தானே கை கூடும்
புனமேய பூந்துழாயான் அடிக்கே போதொடு நீர் ஏந்தி தாம் தொழா நிற்பார் தமர் –43-

அயல் நின்ற வல்வினையை அஞ்சினேன் அஞ்சி உய நின் திருவடியே சேர்வான்
நயநின்ற நன் மாலை கொண்டு நமோ நாரணா வென்னும் சொல்மாலை கற்றேன் தொழுது -57-

தொழுது மலர் கொண்டு தூபம் கையேந்தி எழுதும் ஏழு வாழி நெஞ்சே
பழுதின்றி மந்திரங்கள் கற்பனவும் மாலடியே கை தொழுவான் அந்தரம் ஒன்றில்லை யடை -58-

இடரார் படுவார் எழு நெஞ்சே வேழம் தொடர் வான் கொடு முதலை சூழ்ந்த
படமுடைய பைந்நாகப் பள்ளியான் பாதமே கை தொழுதும் கொய்ந்நாகப் பூம்போது கொண்டு -78-

நாடிலும் நின்னடியே நாடுவன் நாடோறும் பாடிலும் நின் புகழே பாடுவன்
சூடிலும் பொன்னாழி ஏந்தினான் பொன்னடியே சூடுவேற்கு என்னாகில் என்னே எனக்கு -88-

நா வாயிலுண்டே நமோ நாரணா வென்று ஓவாது உரைக்கும் உரை உண்டே
மூவாத மாக் கதிக் கண் செல்லும் வகை யுண்டே இன்னொருவர் தீக்கதிக் கண் செல்லும் திறம் -95-

——————————————————

இரண்டாம் திருவந்தாதி –

நகர் இழைத்து நித்திலத்து நாண் மலர் கொண்டு அங்கே திகழு மணி வயிரம் சேர்த்து
நிகரில்லாப் பைங்கமலம் ஏந்திப் பணிந்தேன் பனி மலராள் அங்கம் வலம் கொண்டான் அடி -4-

அறிந்து ஐந்தும் உள்ளடக்கி ஆய்மலர் கொண்டு ஆர்வம் செறிந்த மனத்தராய்ச் செவ்வே
அறிந்தவன் தன் பேரோதி ஏத்தும் பெரும் தவத்தோர் காண்பரே காரோத வண்ணன் கழல் -6-

பழிபாவம் கையகற்றிப் பல் காலும் நின்னை வழி வாழ்வார் வாழ்வராம் மாதோ
வழுவின்றி நாரணன் தன் நாமங்கள் நன்கு உணர்ந்து நன்கு ஏத்தும் காரணங்கள் தாமுடையார் தாம் -20-

தா முளரே தம்முள்ளம் உளதே தாமரையின் பூ உளதே ஏத்தும் பொழுது உண்டே
வாமன் திரு மருவு தாள் மருவு சென்னியரே செவ்வே அரு நரகம் சேர்வது அரிது -21-

வகையால் அவனி இரந்து அளந்தாய் பாதம் புகையால் நறு மலாரால் முன்னே
மிக வாய்ந்த அன்பாக்கி ஏத்தி அடிமைப்பட்டேனுக்கு என் பாக்கியத்தால் இனி -34-

எமக்கு என்று இரு நிதியம் ஏமாந்து இராதே தமக்கு என்றும் சார்வம் அறிந்து
நமக்கு என்றும் மாதவன் என்னும் மனம் படைத்து மற்றவன் பேர் ஓதுவதே நாவினால் ஒத்து -38-

சிறந்தார்க்கு எழு துணையாம் செங்கண் மால் நாமம் மறந்தாரை மானிடமா வையேன்
அறம் தாங்கும் மாதவன் என்னும் மனம் படைத்து மற்றவன் பேர் ஓதுவதே நாவினால் உள்ளு -44-

திருமங்கை நின்று அருளும் தெய்வம் நா வாழ்த்தும் கருமம் கடைப்பிடிமின் கண்டீர்
உரிமையால் ஏத்தினோம் பாதம் இருந்த தடக்கை எந்தை பேர் நால் திசையும் கேட்டீரே நாம் -57-

பணிந்தேன் திருமேனி பைங்கமலம் கையால் அணிந்தேன் உன் சேவடி மேல் அன்பாய்
துணிந்தேன் புரிந்து ஏத்தி உன்னைப் புகலிடம் பார்த்து அங்கே இருந்து ஏத்தி வாழும் இது -65-

ஆய்ந்து உரைப்பன் ஆயிரம் பேர் ஆதி நடு வந்திவாய் வாய்ந்த மலர் தூவி வைகலும்
ஏய்ந்த பிறைக் கோட்டுச் செங்கண் கரி விடுத்த பெம்மான் இறைக்கு ஆட்படத் துணிந்த யான் -73-

அமுது என்றும் தேன் என்றும் ஆழியான் என்றும் அமுது அன்று கொண்டு உகந்தான் என்றும்
அமுதன்ன சொல்மாலை ஏத்தித் தொழுதேன் சொலப்பட்ட நன்மாலை ஏத்தி நவின்று -85-

——————————————-

மூன்றாம் திருவந்தாதி –

நாமம் பல சொல்லி நாராயணா வென்று நாம் அங்கையால் தொழுதும் நன்னெஞ்சே வா
மருவி மண்ணுலகம் உண்டு உமிழ்ந்த வண்டறையும் தண்டுழாய் கண்ணனையே காண்க நம் கண் -8-

அறிவு என்னும் தாள் கொளுவி ஐம்புலனும் தம்மில் செறிவு என்னும் திண் கதவம் செம்மி
மறை என்றும் நன்கு ஓதி நன்கு உணர்வார் காண்பரே நாடோறும் பைங்கோத வண்ணன் படி -12-

அருளாது ஒழியுமே ஆலிலை மேல் அன்று தெருளாத பிள்ளையாய்ச் சேர்ந்தான்
இலாத சிந்தையராய்ச் சேவடிக்கே செம்மலர் தூய்க் கை தொழுது முந்தையராய் நிற்பார்க்கு முன் -19-

வடிவார் முடி கோட்டி வானவர்கள் நாளும் கடியார் மலர் தூவிக் காணும்
படியானை செம்மையால் உள்ளுருகிச் செவ்வனே நெஞ்சமே மெய்ம்மையே காண விரும்பு -22-

காண் காண் என விரும்பும் கண்கள் -கதிர் இலகு பூண்தார் அகலத்தான் பொன்மேனி
பாண் கண் தொழில் பாடி வண்டு அறையும் தொங்கலான் செம் பொற் கழல் பாடி யாம் தொழுதும் கை -35-

வாழ்த்திய வாயராய் வானோர் மணி மகுடம் தாழ்த்தி வணங்கத் தழும்பாமே
கேழ்த்த அடித்தாமரை மலர் மேல் மங்கை மணாளன் அடித்தாமரையாமலர் -96-

———————————————————–

நான்முகன் திருவந்தாதி –

குறை கொண்டு நான்முகன் குண்டிகை நீர் பெய்து மறை கொண்ட மந்திரத்தால் வாழ்த்தி
கறை கொண்ட கண்டத்தான் சென்னி மேல் ஏறக் கழுவினான் அண்டத்தான் சேவடியை யாங்கு -9-

வாழ்த்துக வாய் காண்க கண் கேட்க செவி மகுடம் தாழ்த்தி வணங்குமின்கள் தண் மலரால்
சூழ்த்த துழாய் மன்னு நீண் முடி என் தொல்லை மால் தன்னை வழா வண் கை கூப்பி மதித்து -11-

பல தேவர் ஏத்தப் படி கடந்தான் பாதம் மலர் ஏற விட்டு இறைஞ்சி வாழ்த்த
வலராகில் மார்க்கண்டன் கண்ட வகையே வரும் கண்டீர் நீற் கண்டன் கண்ட நிலை -15-

தரித்து இருந்தேனாகவே தாரா கணப்போர் விரித்துரைத்த வெந்நாகத்து உன்னை
தெரித்து எழுதி வாசித்தும் கேட்டும் வணங்கி வழிபட்டும் பூசித்தும் போக்கினேன் போது -63-

நாக்கொண்டு மானிடம் பாடேன் நலமாகத் தீக்கொண்ட செஞ்சடையான் சென்று
என்றும் பூக்கொண்டு வல்லவாறு ஏத்த மகிழாத வைகுந்தச் செல்வனார் சேவடி மேல் பாட்டு -75-

—————————————————————-

திருவாசிரியம்

உலகு படைத்து உண்ட வெந்தை அறை கழல் சுடர்ப் பூந்தாமரை சூடுதற்கு அவாவாருயிருகி யுக்க
நேரிய காதல் அன்பிலின்பீன் தேறல் அமுத வெள்ளத்தானாம் சிறப்பு விட்டு ஒரு பொருட்க்கு அசைவோர் அசைக-2-

————————

பெரிய திருவந்தாதி –

வாழ்த்தி அவன் அடியைப் பூப் புனைந்து நின் தலையைத் தாழ்த்தி இரு கை கூப்பு என்றால் கூப்பாத
பாழ்த்த விதி எங்குற்றாய் என்றவனை ஏத்தாது என் நெஞ்சமே தங்கத்தானாமேலும் தங்கி -84-

——————————————————

இராமானுச நூற்றந்தாதி –

நையும் மனம் உன் குணங்களை யுன்னி என் நா இருந்து எம் ஐயன் ராமானுசன் என்று அழைக்கும்
அருவினையேன் கையும் தொழும் கண் கருத்திடும் காணக்
கடல் புடை சூழ் வையம் இதினில் உன் வண்மை என்பால் என் வளர்ந்ததுவே -102-

——————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –