Archive for the ‘Manna vaallla Maa munikall’ Category

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-6-1–

November 21, 2018

கீழ் திருவாய்மொழி ‘வீற்றிருந்து ஏழுல’ காயிருக்க,
அதனை அடுத்த இத் திருவாய்மொழி, ‘தீர்ப்பாரையாம் இனி’யாய் இருப்பதே! எம்பார்,
கீழ் திருவாய்மொழியையும் இத் திருவாய்மொழியையும் அனுசந்தித்து -அருளிச் செய்து, மோருள்ளதனையும் சோறேயோ?
கீழ் திருவாய்மொழியில் அப்படி–நிரவதிக – கரை கடந்ததான பிரீதியோடே சென்றது;
இத் திருவாய்மொழியில் இப்படி மோஹத்தோடே -மயக்கத்தோடே தலைக் கட்டிற்று;
இதற்கு இருந்து அடைவு சொல்லுவேனோ?
இதற்கு அசங்கதி ரேவ சங்கதி,’ என்று அருளிச்செய்வாராம்.

(‘மோருள்ளதனையும் சோறேயோ?’ என்றது, ஒருவன் நாழி அரிசியைக் கொண்டுவந்து ஓர் அம்மையார் கையிலே ‘எனக்கு இதனைச் சமைத்து
இடவேண்டும்’ என்று கொடுக்க, அப்படியே அவரும் சமைத்து இலையைப் படுத்திட, இவனும் அருகே ஒரு பாத்திரத்திலே மோரைக் கொண்டு வந்து
வைத்திருந்து மோரை வார்த்துக் கொண்டு, ‘அம்மையாரே! மோர் விஞ்சிற்று, சோறு இடும்,‘ என்று ஒருகால் இருகால் இங்ஙனே சொல்லுகையாலே,
அம்மையார் அலுத்து, ‘நீ கொண்டுவந்த மோர் தொலையாததாயிருந்தது; மோருள்ளதனையும் சோறு இடுவேனோ?’ என்றாராம். ‘இதற்குக் கருத்து
யாது?’ என்ன, ‘மேலெல்லாம் கலவிக்கும் பிரிவுக்கும் ஒருபடி சங்கதி சொல்லிக் கொண்டு போந்தோம்; இதிலே வந்தவாறே மேடும்
பள்ளமுமாயிருந்தது; இது என்னாலே சொல்லலாயிருந்ததோ இதற்கு அசங்கதிரேவ சங்கதி?’ என்று அருளிச்செய்வாராம் என்றபடி. அடைவு –
சம்பந்தம், அசங்கதிரேவ சங்கதி : – சங்கதியில்லாமையே சங்கதியாகச் சொல்லுவது.)

ஸ்ரீ பரதாழ்வான், ‘பெருமாளுடைய மகுடாபிஷேகத்திற்கு நம்மை அழைத்து வந்தது ஆகையால்,
அவரைத் திருமுடி சூட்டி அடிமை செய்யக் கடவோம்,’ என்று பாரித்துக் கொண்டு வர,
கைகேயி, ‘ராஜந் என்று உனக்கு முடி வாங்கி வைத்தேன்,’ என்ற போது அவன் துடித்தால் போலே,
இவரும் பிரகிருதி – (சரீரத்தின் )தோஷத்தை நினைத்து, அஞ்சித் துடித்தாராயிற்று, 1‘பொய்ந்நின்ற ஞானத்’திலே-

நான் அவர் அடியேன் அன்றோ? அவர் என் சொல்லை மறுப்பரோ? இப்போதே மீட்டுக்கொண்டு வந்து திருமுடி சூட்டுகிறேன்,’ என்று
திருச் சித்திர கூடத்திலே கிட்டுமளவும் பிறந்த தரிப்புப் போலே ஆயிற்று திருவாசிரியத்தில் பிறந்த தரிப்பு-

பின்பு, பதினான்கு ஆண்டு கூடி ஆசை வளர்ந்தால் போலே யாயிற்று. பெரிய திருவந்தாதியில் ஆசை பெருகினபடி
‘என் நெஞ்சினார் தாமே அணுக்கராய்ச் சார்ந்தொழிந்தார்’,
‘முயற்சி சுமந்து எழுந்து’ என்று கூறலாம்படி அன்றோ ஆசை பெருகினபடி-

மீண்டு எழுந்தருளித் திருமுடி சூட்டிக் கொண்ட பின்னர் அவன் எண்ணம் தலைக் கட்டினால் போலே ஆயிற்றுத்
திருவாய்மொழியில் இவரை அனுபவிப்பித்தபடி.

கீழ் ‘வீற்றிருந்து ஏழுலகு’ என்ற திருவாய்மொழியில் பிறந்த நிரவதிக – கரை கடந்ததான பிரீதியானது-
மானச அனுபவ மாத்ரமாய்ப் புறக்-பாஹ்ய – கரணங்களால் அனுபவிக்க முடியாமையாலே,
எத்தனையேனும் உயர ஏறியது தகர விழுகைக்குக் காரணம் ஆமாறு போலே மோஹத்துக்கு உறுப்பாய்த் தலைக்கட்டிற்று.
இப்படி இருக்கிற தம் நிலையை, சர்வேஸ்வரனோடே கலந்து பிரிந்து நோவு படுகிறாள் ஒரு பிராட்டி,
தன் ஆற்றாமையாலே மோஹித்துக் கிடக்க, இவள் நிலையை நினைத்த உறவினர்களும் மோஹித்து,
இது தேவதாந்தரங்களால் -வேறு தெய்வங்களாலே வந்ததோ!’ என்று –
தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சம் -வேறு தெய்வங்களின் சம்பந்தமுடையாரைக் கொண்டு புகுந்து பரிஹாரம் செய்யப் புக,
இவள் தன்மை அறிந்த தோழியானவள், ‘‘நீங்கள் செய்வனவாக நினைப்பவை இவள் நோவிற்குப் பரிஹாரம் அல்ல;
விநாசத்துக்கு -அழிவிற்கே காரணமாமித்தனை;
ஆன பின்பு, ‘பகவானுடைய நாமங்களைச் சொல்லுவதாலும்-சங்கீர்த்தனத்தாலும் – பாகவத பாத ரேணுவாலும் -தூளியாலும்
பரிஹரிக்கப் பாருங்கோள்,’ என்கிற அவள் பாசுரத்தாலே தம் நிலையைப் பேசுகிறார்.

இவர்தாம், நச ஸீதா த்வயா ஹீ நா உம்மைப் பிரிந்தால் சீதை இல்லாதவள் ஆவாள்;
அப்படியே, நானும் இல்லாதவன் ஆவேன்,’ என்றும்,
குருஷ்வ மாம் அநு சரம் -அடியவனான என்னைத் தேவரீருக்குப் பின்னேயே சஞ்சரிக்கும்படி செய்தருள வேண்டும்,’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே,-
வியதிரேகத்தில் – பிரிவிலே தரியாமைக்கு இளையபெருமாளோடு ஒப்பர்;
அவன் பொகட்ட இடத்தே கிடக்கைக்கும் குண அநுசந்தானத்தாலே பிழைத்திருக்கைக்கும் ஸ்ரீபரதாழ்வானோடு ஒப்பர்;
எத்தனையேனும் ஆற்றாமை கரை புரண்டாலும் ‘அத்தலையாலே பேறு,’ என்று இருக்கைக்குப் பிராட்டியோடு ஒப்பர்.

‘உயர்வற உயர்நலம்’ என்ற முதல் திருவாய்மொழியிலும் பரத்வமே அன்றோ பேசிற்று?
‘பத்துடை அடியவர்’ என்ற திருவாய்மொழியில் அவதார சௌலப்யத்தை அநுசந்தித்து மோஹித்தாரே யாயினும்,
‘அஞ்சிறைய மடநாராய்’ என்ற திருவாய்மொழியில் தூது விட வல்லராம்படி உணர்த்தி யுடையவரானார்;
‘வீற்றிருந்தேழுலகு’ என்ற திருவாய்மொழியில் பரத்வத்தைக் கூறிய பின்னர்,
இத்திருவாய்மொழியில் தாமும் மோஹித்துத் தம் நிலையை நினைந்த உறவினர்களும் மோஹித்து
தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சம்-வேறு தெய்வங்களின் சம்பந்தமுடையார் புகுந்து கலக்கினாலும் உணர்த்தி அறும்படி ஆயினார்.
பகவானைப் பெறுகின்ற காலத்தில் உணர்த்தியும், பெறாத காலத்தில் மோஹமுமாய்ச் சொல்லும் இது,
இவ்வாழ்வார் ஒருவர்க்குமே உள்ளதொன்றாயிற்று.

மற்றும், ஞாநாதிகராய்ப் பகவத் விஷயத்தில் கை வைத்தார்களாயிருக்குமவர்களிலும்
ஸ்ரீ வசிஷ்ட பகவான் புத்திரனுடைய-வியோகத்தில் – பிரிவால் வந்தவாறே கடலிலே புகுவது, மலையிலே ஏறி விழுவது ஆனான்;
ஸ்ரீ வேத வியாச பகவானும் சாயாசுகனைக் கொண்டு உய்ந்தான்;
ஆதலால், பகவத் விஷயத்தில் லாபாலாபமே பேறு இழவாய் இருக்கும் இது, இவ்வாழ்வார் ஒருவர்க்குமே உள்ளதாகும்.
இப்படி இவள் மோஹித்துக் கிடக்க, இவளைக் கண்ட உறவின் முறையார் எல்லாரும் நாக பாச பத்தரைப் போலே
கட்டுப்பட்டவர்களைப் போன்று மோஹித்து, யுக்த அயுக்த நிரூபண ஷமம்
(செய்யத்தகும் காரியங்கள் இவை, செய்யத்தகாத காரியங்கள் இவை என அறுதியிடுவதற்கு) ஆற்றல் இல்லாதவராய்க் கலங்கிக் கிடக்க,
அங்குப் போலே உணர்ந்திருந்து நோக்குகைக்கு ஸ்ரீஜாம்பவான், மஹாராஜர், திருவடி போல்வாரும் இல்லையாயிற்று.
சத்ருக்நோ அனந்தரஸ்த்தித- அந்த நிலையோடு கூடிய ஸ்ரீ பரதாழ்வான் பக்கத்தில் இருந்த ஸ்ரீ சத்ருக்நாழ்வான்’ என்கிறபடியே,
ஸ்ரீ சத்ருக்நாழ்வான் அருகில் இருந்தார் என்னும் இதுவும் இல்லையாயிற்று.
அஸ்ய ராஜ குலஸ் யாத்யா த்வததீனம் ஹீன ஜீவிதம் ‘பெருமாள் காடேற எழுந்தருளினார்; சக்கரவர்த்தி துஞ்சினான்;
இனி நீயே அன்றோ ராஜ்யத்துக்குக் கடவாய்? உன்னைக் கொண்டன்றோ நாங்கள் வாழ இருக்கிறது?’ என்கிறார்கள் அல்லர்;
‘உன் முகத்தில் உறாவுதல் காணக் காண உன்னை இழக்கமாட்டார்; அவர் வரவு அணித்து என்றன்றோ நாங்கள் வாழ்கிறது?’
என்றார்களே அன்றோ?
அப்படியே, இவளைக் கொண்டே வாழ இருக்கிறார்கள் ஆகையாலே, எல்லாம் ஒக்க இவள் நிலையைக் கண்டு கலங்கிக் கிடந்தார்கள்.

இங்ஙனங்கிடக்க, இவ்வளவிலே நாட்டிலே வேரறிவார் விரகறிவார் மந்திரமறிவார் ஒளஷதம் -மருந்தறிவார் அடங்கலும் வந்து புகுர,
அவ்வளவிலே, தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சம் -வேறு தெய்வங்களின் சம்பந்தமுடையார்,
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுடைய வீட்டினைத் தூஷிக்க நமக்கு நல்ல அளவு’ என்று வந்து புகுர,
இவளுடைய உறவு முறையிலுள்ளார் கலங்கிக் கிடக்கையாலே, ‘இவளுடைய நோய் இன்னது’ என்றும், ‘பரிஹாரம் இன்னது’ என்றும் அறியாதே,
அவர்களிலே ஒருத்தி ஒரு கட்டுவிச்சியை ‘இவள் நோய் யாது? நோய்க்கு நிதானம் யாது?’ என்று கேட்டு.
அவள் சொல் படியே, த்ரவ்யம் -நிந்த்ய ஸூராதி தைவதம் அதி ஷூத்ரஞ்ச பாஹ்ய ஆகமோ த்ருஷ்ட்டிர் தேவலகாச்ச தேசிக ஜநா ‘
ஆராதனத்துக்குரிய பொருள்கள், நிந்திக்கப்படுகின்ற கள் முதலானவைகள்; தெய்வம், மிகத் தாழ்ந்த தெய்வம்; சாஸ்திரம்,
வேதங்கட்குப் புறம்பான ஆகமங்கள்; ஆசாரியர்கள், பூசாரிகள்’ என்கிறபடியே,
நிந்திக்கப்படுகின்ற பொருளை இவளைப் பாதுகாப்பதற்குப் பரிகரமாகக் கொண்டு,
ஷூத்ர -புன்சிறு தெய்வம் ஆவேசித்ததாகக் கொண்டு,-தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சம் – வேறு தெய்வ சம்பந்தமுடையாரை
ஆசாரியராகக் கொண்டு, இவள் பக்கல் உண்டான -ஸ்நேஹ அதிசயத்தாலே -அன்பின் மிகுதியாலே,
இவள் பிழைக்குமாகில் யாதேனும் ஒரு வழியாலேயாகிலும் நீக்கிப் பாதுகாத்தல் அமையும்,’ என்று வழியல்லா வழியிலே இழிந்தார்கள்;
அப்படிக் கலங்கப் பண்ணுமே அன்றோ பரிவு -அன்பு-

சர்வான் தேவான் நமஸ்யந்தி ராமஸ்யார்த்தே யசஸ்விந -ஸ்ரீராமா.அயோத். 2 : 52. -முதியவர்களும் இளையவர்களுமான பெண்கள்
காலையிலும் மாலையிலும் கூடிக்கொண்டு, கீர்த்தியையுடைய ஸ்ரீராமபிரானுடைய நன்மைக்காக
எல்லாத் தேவர்களையும் வணங்குகிறார்கள்,’ என்கிறபடியே செய்தார்களே அன்றோ திருவயோத்தியிலுள்ளார்?
(ஏழைய ரனைவரும் இவர் தட முலைதோய் கேழ் கிளர் மதுகையர் கிளைகளு மினையார்
வாழிய எனவவர் மனனுறு கடவுள் தாழ்குவர் கவுசலை தயரதன் எனவே.’ கம்பராமாயணம் )
இதனைக் கண்ட உயிர்த்தோழியானவள், ‘இவர்கள் செய்கிற இவை, இவள் அகவாயில் கிடக்கிற உயிரையும் இழக்கப் பண்ணுமித்தனை;
இனி, நாம் இத்தை அறிந்தோமாகச் சொல்லில், ‘உன் காவல் சோர்வாலே வந்ததன்றோ?’ என்று சொல்லுவார்கள்;
நாம் கை வாங்கி இருந்தோமாகில், இவளை இழக்க வரும்; இனி, இதற்குப் போக்கடி என்?’ என்று விசாரித்து,
இவர்கள்தாமும் ‘இதுதான் யாதோ?’ என்று ஆராயா நின்றார்களே யன்றோ?
அதைப் போன்று நாமும் நிரூபணத்திலே -ஆராய்வதிலே இழிந்து இவள் தன்மையைக் கொண்டு சொன்னோமாகச் சொல்லுவோம்,’ என்று பார்த்து,
நீங்கள் இவளுக்கு ஓடுகிற நோவும் அறிந்திலீர்கோள்; நிதானமும் அறிந்திலீர்கோள்; பரிஹாரமும் அறிந்திலீர்கோள்;
நீங்கள் பரிஹாரமாகச் செய்கிறவை, கருமுகை மாலையைச் செவ்வி பெறுத்த என்று நெருப்பிலே இடுவாரைப்போலே
இவளை இழக்கைக்குக் காரணமாமித்தனை; ஆன பின்னர், இவற்றை விட்டு,
இக்குடியிலே பழையதாகச் செய்து போரும் பரிஹாரத்தைச் செய்யப் பாருங்கோள்; ‘உலகேழுமுண்டான் சொன்மொழி மாலை
அம்தண் அம்துழாய் கொண்டு சூட்டுமினே,’ என்றும்,
‘தண் அம் துழாய்த் தாராயினும் தழையாயினும் தண் கொம்பதாயினும் கீழ் வேராயினும் நின்ற மண்ணாயினும்
கொண்டு வீசுமினே,’ என்றுமே அன்றோ முன்பும் விதித்தது?
அங்கு ‘நின்ற மண்ணாயினும்’ என்றாள்; இங்கு, ‘மாயன் தமர்அடி நீறு’ என்றாள்’
இதுவே அன்றோ அடி படச் செய்து போந்த பரிஹாரம்?
ஆயிட்டு, இவள் நோய் இது; நோய்க்கு நிதானமும் இது;
இதற்குப் பரிஹாரமும், பகவானுடைய திருநாமங்களைச் சொல்லுதலும் பாகவதர்களுடைய பாததூளியைச் சேர்ப்பிக்கையும்,’
என்று சொல்லி அவர்கள் செய்கிறவற்றை நீக்குவிக்கிறாளாய்ச் செல்லுகிறது.

‘இதுதன்னில் ஓடுகிறது என்?’ என்னில், அறிவு அற்று இருக்கும் நிலையிலும்
தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சமும் -வேறு தேவதைகளுடைய -சம்பந்தமும் -ததீய ஸ்பர்சமும் -அத்தேவதைகளுக்கு அடிமைப்பட்ட அடியார்களுடைய சம்பந்தமும்
அவ்வப் பொருள்களினுடைய தன்மையால் பாதகமுமாய்,
பகவானுடைய திருநாமங்களைச் சொல்லுதலும்-சங்கீர்த்தனமும் – பாகவதர்களுடைய ஸஹவாசமும் -சேர்க்கையும்
பொருள்களின் தன்மையால் தாரகமுமாம்படி ஆழ்வார்க்கு வைஷ்ணவத்தின் தன்மை முறுகினபடி சொல்லுகிறது.
இராவணன் மாயா சிரசைக் காட்டின போது பிராட்டியும் மற்றைப் பெண்களைப் போன்று சோகித்துக் கண்ண நீர் விழவிட்டாளாய் இருந்தது;
இதற்கு அடி என்? இது கேட்ட போதே முடிய அன்றோ தக்கது?’ என்று சீயரைக் கேட்க,
அவதாரத்தில் மெய்ப்பாட்டாலே ‘மெய்’ என்றே சோகித்தாள்;
ஞானம் இன்றியிலே பிழைத்திருப்பதற்குக் காரணம் அவருடைய-சத்தை – உளதாம் தன்மை யாகையாலே உளளாயிருந்தாள்;
இவ் வர்த்தம் மெய்யாகில்-சத்தையும் – உளளாம் தன்மையும் இல்லையாம்,’ என்று அருளிச்செய்தார்.

————————–

தோழியானவள், இவள் நோய்க்கு நிதானத்தைச் சொல்லி, ‘நீங்கள் செய்கிறவை பரிகாரம் அல்ல,’ என்று விலக்குகிறாள்.

தீர்ப்பாரை யாம் இனி எங்ஙனம் நாடுதும் அன்னைமீர்!
ஓர்ப்பால் இவ் வொண்ணுதல் உற்ற நல் நோய் இது தேறினோம்;
போர்ப் பாகு தான் செய்து அன்று ஐவரை வெல்வித்த மாயப் போர்த்
தேர்ப் பாக னார்க்கு இவள் சிந்தை துழாய்த் திசைக்கின்றதே–4-6-1-

தீர்ப்பாரை யாம் இனி எங்ஙனம் நாடுதும் –
இதற்கு, மூன்று படியாக அருளிச்செய்வர்; ‘
1-தீர்ப்பாரை எங்ஙனம் நாடுதும்’ என்கையாலே,
‘நீங்கள் செய்கிறவை பரிஹாரம் அல்ல’ என்று அவற்றை விலக்குவதிலே தாத்பரியம்; ‘என்னை?’ எனின்,
இவர்கள்,பரிஹரியா நிற்க – நோயினை நீக்குவதற்கு வேண்டிய உபாயங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கும் போது
‘தீர்ப்பாரை எங்கே தேடுவோம்’ என்று கூறினால், இவை பரிஹாரம் அல்ல என்பது தானே போதருமே அன்றோ?
2-அங்ஙன் அன்றிக்கே, ‘இவள் ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப்போலே ஆக்கிக்கொண்டே அன்றோ இருப்பது?
ஆதலால், இவளோடு ஒக்க மோஹிப்பவர்கள் கிடைப்பார்களத்தனை போக்கித் தீர்ப்பாரை எங்கே தேடுவோம்?’ என்னுதல்;
3-அன்றிக்கே, ‘தோழியாகிய தானும் இப்போது தீர்ப்பாரை ஆராயா நிற்கிறாள் என்று தோற்றி இருந்தது’ என்னுதல்.
யாம் – ‘அன்னைமீர்?’ என்று விளித்தவள் அவர்களையும் உளப்படுத்தி, ‘யாம்’ என்கிறாள்;
இதனால், தாய்மார்க்கும் தோழிமார்க்கும் வாசி அற்று இருத்தலைத் தெரிவித்தபடி.
4-அன்றிக்கே, தாய்மார் மங்களாசாசனம் செய்து மீளா நிற்க,
சோகபாரேண சாக்ராந்தா சயனம் நஜ ஹூஸ்ததா ‘ஸ்ரீராமபிரானுடைய நண்பர் யாவரும் மனம் கலங்கிச்
சோகம் என்னும் சுமையால் அழுத்தப்பட்டவர்களாய்ப் படுக்கையிலிருந்து அப்பொழுது எழுந்திருக்கவில்லை,’
என்று சொல்லப்படுகின்றவாறே அதுவும் மாட்டாதே கிடந்தார்களே அன்றோ தோழன்மார்? ஆகையாலே,
தாய்மார்க்கும் தோழிமார்க்கும் வாசி அறுக்கும் விஷயம் என்று தோழிமார்க்கு ஏற்றம் சொல்லுகிறது என்னுதல்.
‘நோய் இன்னது என்று அறிந்த பின்பு’ என்பாள், ‘இனி’ என்கிறாள்;
5-அன்றிக்கே, ‘கடல்வண்ணர் இது செய்தார்; காப்பார் ஆர்?’ என்கிறபடியே,
ஒளஷதமே அபத்யமானால் (மருந்தே நோய் நீங்குதற்குத் தடையாய் இருந்தால்,) பரிஹாரம் உண்டோ?’
நச்சு மா மருந்த’மேயன்றோ தடையாகிறது?
நிர்வாணம் பேஷஜம் பிஷக் –ஆனந்தமாக இருப்பவர், மருந்தாக இருப்பவர், மருத்துவராக இருப்பவர்’ என்கிறவன்
ஆயிற்று விரோதி ஆகிறான்’ என்பாள், ‘இனி’ என்கிறாள்,’ என்னுதல்.
ஆக, தோழியானவள், ‘இனிப் பரிஹாரம் உண்டோ? எங்கே தேடக் கடவோம்?’ என்றவாறே,
இவள் கையது நம் காரியம். இவள் அறிந்தாளாக அடுக்கும்,’ என்று உறவினர் அனைவரும்
இவள் மேலே ஒருமுகம் செய்து பார்த்தனர்;
இனி, நாம் முன்னே அறிந்தோமாகச் சொல்லில் நம் காவல் சோர்வாலே வந்தது ஆம்;
நாம் இப்போதே ஆராய்ந்தோம் ஆவோம்,’ என்று பார்த்து,

ஓர்ப்பால் –
இப்போது ஓர்ந்து பார்த்தவிடத்து’ என்கிறாள். என்றது,
‘நீங்களும் ஆராயா நின்றீர்களே அன்றோ? உங்களைப் போன்று நானும் ஆராய்ந்து பார்த்த விடத்தில்
இங்ஙனே தோற்றிற்று,’ என்கிறாள் என்றபடி.
இவள் தான் ஒரு கூரத் தாழ்வானோடு ஓக்குங்காணும்;
மனத்தினைப் புறத்தே செல்ல விடாது உட்பொருளை நோக்கச் செய்தால்-ப்ரத்யக் விஷயம் ஆக்கினால்-
தத்வத்த்ரயத்தையும் – ( மூவகைத் தத்துவங்களையும் )அலகு அலகாகக் காணவல்லள் ஆயிற்று-

இவ் ஒள் நுதல் உற்ற நல் நோய் இது தேறினோம் –
இவ் விலக்ஷணமான -இத்தகைய சிறப்பினை யுடைய நுதலை யுடையவள் இம்முகத்தை யுடையவளுக்கு-
முகாந்தரத்தாலே – வேறு முகத்தாலே வருவது ஒரு நோய் உண்டோ?
கண்ணன், கோளிழை வாண் முகமாய்க் கொடியேன் உயிர் கொள்கின்றதே!’ என்கிறபடியே, அம்முகத்தால் வரவேண்டாவோ?
இவள் நோய் என்றால் அவன் அடியாக வரவேண்டாவோ?
ஸ்ரீ பரதாழ்வான் நோய் என்றால், சாதுர்த்திகமாயிருக்குமோ?
ஸ்ரீ ராம விரஹத்தாலே வந்தது என்று பிரசித்தமன்றோ?
இவளை இப்படிப் படுத்துவது ஒரு விஷயமாக வேண்டாவோ?
அம்பு பட்ட வாட்டத்தோடே முடிந்தாரையும், நீரிலே புக்கு முடிந்தாரையும் முகத்திலே தெரியாதோ?
அப்படியே,குணாதிக விஷயத்தை – குணங்களால் மிக்க சர்வேஸ்வரனை -ஆசைப்பட்டுப் பெறாமையால்
உண்டான மோஹம் ஆகையாலே முகத்தில் செவ்விக்கு ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படி ஆயிற்று இருக்கிறது.
உற்ற நோய்
பரிஹாரம் இல்லாதபடி மறுபாடுருவக் கொண்ட நோய் ஆதலின், ‘உற்ற நோய்’ என்கிறாள்.
நல் நோய்
இந் நோய் தான் பரிஹரிக்க வேண்டா; -கைக்கூலி கொடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் நோய்,’ என்பாள்,
‘நல்நோய்’ என்கிறாள்.
இந் நோய் கொள்ளுகைக்கே அன்றோ முமுக்ஷூக்கள் புருஷகாரம் பண்ணுகிறது (முயற்சி செய்வது? )அப்படியிருக்க,
இந்நோய் கொள்ளுகை அன்றிக்கே, பரிஹாரம் சொல்ல இருப்பதே நான்!
ஞானம் பிறந்த பின்பு சரீரம் முடியும் வரையிலும் செல்லத் தேக யாத்திரைக்கு உறுப்பாய்,
பின்பு தானே -நித்ய ப்ராப்யமான -அழிவில்லாத பலமான நோய் அன்றோ இது?
இதர சாதன அபேக்ஷயா( சாதனமாக நோக்குமிடத்துச் )சாதனமாய்,
சாதன புத்தி கழிந்த அன்று தானே ப்ராப்யமாய் -பலமாக இருக்குமே அன்றோ?
பரமாபாதமா பன்ன -‘ஸ்லாக்யமான ஆபத்தை அடைந்தவனாய்’ என்கிறபடியே,
அடிக் கழஞ்சு பெற்ற ஆபத்தாயிற்று;
இடர்ப் பட்ட இடத்திலே சர்வேஸ்வரன் அரை குலைய வந்து விழும்படியான ஆபத்தாயிற்று இது.
பக்த்யாத்வ அநந்யயா சக்ய ‘என்னிடத்திலேயே வைக்கப்பட்ட பத்தியினாலே, உண்மையாக அறிவதற்கும் பார்ப்பதற்கும்
என்னுடைய சொரூபத்தை அடைவதற்கும் தகுந்தவனாய் இருக்கின்றேன்,’ என்கிறபடியே,
இது உண்டானால், பின்னை அவன் கைப்பட்டானே யன்றோ?

தேறினோம்
ரிஷிகள் கோஷ்டியில் கலக்கம் அரிதாய் இருக்குமாறு போலே;
இவர்கள் கோஷ்டியில் தெளிவு அரிதாய் ஆயிற்று இருப்பது; ஆதலின்,தேறினோம்’ என்கிறாள்.
இதர விஷயங்களிலே ப்ராவண்யம் -ஈடுபாடு ஆகாது’ என்கிற தெளிவே அன்றோ ருஷிகளுக்கு உள்ளது?
பகவானிடத்தில் ஈடுபட்ட காரணத்தால்-ப்ராவண்யம் அடியாக – வந்த கலக்கமே அன்றோ இது?
ஆகில், அது சொல்லிக்காணாய்,’ என்ன, சொல்லுகிறாள் மேல் :

போர்ப் பாகு தான் செய்து –
போர்க்கு வேண்டும் வகைகளை எல்லாம் தானே செய்து; என்றது,
‘இரண்டு தலைக்கும் உறவாய்ப் பொருந்த விடச் சென்று,-வினையிலே தலை (போர்க்களத்தில்) வந்தவாறே,
யஸ்ய மந்த்ரீ ச கோப்தாச ‘மூன்று உலகங்கட்கும் நாதனும் ஜனார்த்தனனுமான அந்தக் கண்ணபிரான்
தருமபுத்திரனுக்கு மந்திரியாயும் ரஷகனாயும் இருக்கிறான்,’ என்கிறபடியே,
அவர்கள் பறித்துக் கொண்ட பரிகரமெல்லாம் தானே யாய் நின்றானாயிற்று,’ என்றபடி.
பாகு – நிர்வாஹகர் செய்யும் தொழில்.
தான் செய்து –
அன்றிக்கே, ‘ஏழுலகும் தனிக்கோல் செல்ல வீற்றிருந்த தான் செய்து’ என்னுதல்; என்றது,
தனது ஆசன பலத்தாலே எல்லாவற்றையும் நடத்தக் கடவ தான் செய்து கை தொடனாய்’ என்றபடி.
‘தான்’ என்று மேன்மை சொல்லிற்று.
இவள் மோஹிக்கிறது அவனுடைய ஸுலப்ய – எளிமைக் குணத்துக்கே அன்றோ?’ என்றது,
எளியவனுடைய எளிமைக் குணத்துக்கு அகப்படுமவள் அன்று இவள்;
அம் மேன்மையுடையவன் தாழ நின்றதிலே அகப்படுமவளே அன்றோ இவள்?’ என்றபடி.

அன்று தான் செய்து ஐவரை வெல்வித்த –
அவர்கள் நூற்றுவராய் தீயோர் அடைய அங்கே திரண்டு, இவர்கள் தாம் ஐவராய் வெறுவியராய் நின்ற அன்று,
தான் கையும் அணியும் வகுத்து, படை பொருத்தி, சாரதியாய் நின்று,
குதிரைகள் இளைத்த விடத்து வாருணாஸ்திரங்கள் விடலாமிடங்கள் காட்டி விடுவித்து,
அங்கே குதிரைகளை விட்டு நீரூட்டிப் பூட்டி வென்றான்,’ என்னுமிடம்.
அர்ஜூனன் மேலே யாக வேண்டும் செயல்கள் முழுதும் தானே செய்தானே அன்றோ?
துரியோதனன் முதலியோர்களையும் இவளையும் தோற்பித்தவதிலும் அரிது காணும் பாண்டவர்களை வெல்வித்தது;
ஆதலின், ‘ஐவரை வெல்வித்த’ என்கிறது. என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனின்,
‘துரியோதனன் முதலியோர்கள் -துர்மானத்தாலே -ஸ்வாதந்தர்ய அபிமானத்தாலே -செருக்குக் கொண்டவர்கள் ஆகையாலே
தோற்பிக்கை அரிது; இவளைப் பெண்மைக்குரிய அபிமானத்தாலே -ஸ்த்ரீத்வ அபிமானத்தாலே -தோற்பிக்கை அரிது;
அப்படியே, ந காங்ஷே விஜயம் கிருஷ்ண ‘ஏ கிருஷ்ண! வெற்றியையாவது ராஜ்யத்தையாவது நாங்கள் விரும்பவில்லை;
ராஜ்யத்தினாலே என்ன பயன்? போகங்களினால் என்ன பயன்? உயிர் வாழ்ந்திருப்பதனால் என்ன பயன்?’
என்ற பாண்டவர்களை வெல்வித்தலும் அரிது என்றபடி.
மாயம் போர் –
ஆச்சரியமான போர்;
அன்றிக்கே, க்ருத்ரிமம் -‘வஞ்சனையுடைய போர்’ என்னுதல்.
பகலை இரவாக்குவது, ‘ஆயுதம் எடேன்’ என்று ஆயுதம் எடுப்பது ஆனவை இத் தலையிலும் உண்டு;
மஹாரதர் பலர் கூடி ஒருவனான அபிமன்யுவைக் கொன்றது தொடக்கமானது அத்தலையிலும் உண்டு;
இவற்றைச் சொன்னபடி.

தேர்ப் பாகனார்க்கு –
அர்ஜுனனைப் பகைவர்கள் சீறினால் அழியச் செய்வது தன்னையாம்படி,
உடம்புக்கு ஈடு இடாதே வெறும் கையோடே தேர்த் தட்டிலே முன்னே நின்று சாரதி வேஷத்தோடே செய்த தொழிலைச் சொல்லுகிறது. என்றது,
அயமஸ்மி ‘நீண்ட கைகளையுடைய தருமபுத்திரரே! நான் உமக்கு அடியவனாய் இருக்கிறேன்;
ஏவிக் காரியங்கொள்ளல் ஆகாதோ?’ என்றமையைத் தெரிவித்தபடி.
இவள் –
அப்பாகிலே பிடிபட்ட இவள்.
நிர்க்குண பரமாத்மா அசவ் தேகம் தே வியாப்ய திஷ்ட்டதி– தாழ்ந்த குணங்கள் இல்லாத அந்தப் பரம்பொருள்
உம்முடைய சரீரத்தில் பரந்து இருக்கிறார்,’ என்கிறபடியே,
சாரதியாய் இருக்கும் வேஷம் இவள் வடிவிலே நிழல் எழுந்து தோற்றுகிறது இல்லையோ?

சிந்தை துழாய்த் திசைக்கின்றது –
இவள் நெஞ்சு கலங்கி மோஹிப்பது தேர்ப்பாகனார்க்கு;
‘கடல் கலங்கிற்று’ என்றால், ‘மந்தரத்தாலே’ என்று இருக்க வேண்டாவோ?
சாரதியாய் இருந்து செய்த தொழில்களைத் தவிர, பரமபதத்தில் முதன்மைக்கு மோஹிப்பாளோ
மயர்வு அற மதிநலம் அருளப்பெற்ற இவள்?
மயர்வுஅற மதிநலம் அருளப் பெற்றார் கலங்கும் போது அவனுடைய
ஆஸ்ரித -அடியார்கட்குப் -பரதந்திரப்பட்டு இருக்கும் குணத்திலே ஆக வேண்டாவோ?
ஒருவனுக்குச் சோகத்தை நீக்கினவன் -நிவர்த்தகனானவன் -காணுங்கோள் இவளுக்குச் சோகத்தை விளைத்தான்.
ஆணுக்குச் சோகத்தைப் போக்கினான்; அபலைக்குச் சோகத்தை விளைத்தான்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-11–

November 21, 2018

நிகமத்தில் -இத்திருவாய்மொழி கற்றாரைப் பெரிய பிராட்டியார்-தமக்கே பரமாகக் கொண்டு
ஸமஸ்த துக்கங்களையும் போக்குவார்,’ என்கிறார்.

மாரி மாறாத தண் அம் மலை வேங்கடத்து அண்ணலை
வாரி மாறாத பைம் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர் நகர்க்
காரி மாறன் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்து இப் பத்தால்
வேரி மாறாத பூமேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே–4-5-11-

மாரி மாறாத தண் அம் மலை வேங்கடத்து அண்ணலை –
நிரந்தரமாக வர்ஷிக்கையாலே -எப்பொழுதும் மழை பெய்கையாலே -ஸ்ரமஹரமாய்– சிரமத்தைப் போக்கக் கூடியதாய்க்-
தர்ச நீயமான – காட்சிக்கு இனியதான திருமலையையுடைய சர்வேஸ்வரனை ஆயிற்றுக் கவி பாடிற்று;
‘நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை’ என்கிறபடியே, நித்ய அநபாயினியான பெரிய பிராட்டியாருக்கு முன்பே
நித்ய சம்சாரிகளுக்கும் முகம் கொடுக்கும் சீலமுடையவனது தன்மையைச் சொல்லிற்றாகையாலே,
சீலத்துக்கு எல்லையான திருவேங்கடமுடையான் ஆயிற்றுக் கவி பாடிற்று.
விண் முதல் நாயகன் நீள் முடி வெண் முத்த வாசிகைத்தாய், மண் முதல் சேர்வுற்று அருவி செய்யா நிற்கும் மாமலை’-திருவிருத்தம், 50-
ஆகையாலே, -அறற்றலையாய்-தர்ச நீயமாய் – காட்சிக்கு இனியதாய் இருத்தலின், ‘மாரி மாறாத தண் அம் மலை’ என்கிறது.
(‘அறற்றலை’ என்பது, சிலேடை : ‘தண்ணீரைத் தலையிலேயுடையது’ என்பதும், ‘தர்மத்தைத் தலையிலேயுடையது’ என்பதும் பொருள்.)

வாரி மாறாத பைம்பூம்பொழில் சூழ் குருகூர் நகர் –
அழகியதாய் தர்ச நீயமாய் காட்சிக்கு இனியதாய் இருந்துள்ள பொழிலாலே சூழப்பட்ட திரு நகரி.
திருநகரிக்கு ஸஹ்யம் திருமலை யாகையாலே, திருமலை மாரி மாறாதாப் போலே
திருநகரியும் வாரி மாறாதே இருக்குமாதலின், ‘வாரி மாறாத நகர்’ என்கிறது.

காரி மாறன் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்து இப்பத்தால் ‑
சொன்ன அர்த்தத்தில் -பொருளில்- அதி சங்கை பண்ணாமைக்கு ஆப்தி அதிசயம் சொல்லுகிறது.

வேரி மாறாத பூமேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்கும் – ‘
இத் திருவாய்மொழி கற்றார்க்குப் பலம் கொடுப்பாள் பெரிய பிராட்டி,’ என்கிறது.
திருமலை மாரி மாறாதாகையாலே, திருநகரி வாரி மாறாது;
ஆறாக் கயமாகையாலே பிராட்டியுடைய -ஆசன பத்மம் -ஆசனமாகிய தாமரை வேரி மாறாது.
வேரி -பரிமளம் –
இது கற்றார்க்கு இவள் பலம் கொடுக்க வேண்டுவான் என்?’ என்னில்,
தனக்கு முன்பே தான் காட்டிக்கொடுத்த சம்சாரியை விரும்பும் சீல குணத்தை யாயிற்று இதில் சொல்லிற்று;
இந்தச் சீல குணம் ஒருவர்க்கும் நிலம் அன்று;
தான் அறிதல் மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்றவர் அறிதல், செய்யும் இத்தனையாயிற்று;
‘இந்தப் பிரபாவத்தை அறிந்து இவர் வெளியிட்டார்,’ என்னும் பிரசாத அதிசயத்தாலே -கருணையின் மிகுதியாலே,
சர்வேஸ்வரன் பலம் கொடுக்கிற நிலையிலே அவனை விலக்கி,
‘நானே இதற்குப் பலம் கொடுக்கவேண்டும்,’ என்று தனக்கே -பரமாக -பொறுப்பாக ஏறிட்டுக் கொண்டு, பலம் கொடுக்கும்.
வினை தீர்க்கும்
இத்திருவாய்மொழி கற்றாருடைய, பகவானுடைய அனுபவத்திற்கு விரோதியான சகல பிரதிபந்தகங்களையும் –
எல்லாத் தடைகளையும் ஈண்டு ‘வினை’ என்கிறது.
தீர்க்கும் –
போக்குவாள். ‘இத்திருவாய்மொழி கற்றார்க்கு அந்தப்புரத்திலே படியும் நடையும்’ என்கை.

வீற்றிருக்கு மால் விண்ணில் மிக்க மயல் தன்னை
ஆற்றுதற்காத் தன் பெருமையான தெல்லாம் – தோற்ற வந்து
நன்று கலக்கப் போற்றி நன்குகந்து வீறுரைத்தான்
சென்ற துயர் மாறன் தீர்ந்து–திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி–35

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-10–

November 20, 2018

அவன் சேஷ்டிதங்கள் அடங்க என் சொல்லுக்குள்ளே யாம்படி கவி பாட வல்லேனாய்,
ப்ராப்த விஷயத்திலே -(வகுத்த சர்வேஸ்வரனிடத்திலே )வாசிகமான அடிமை செய்யப்பெற்ற அளவன்றிக்கே,
ஸ் ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு ஆனந்தாவாஹனானேன் -(ஆனந்தத்தையுண்டாக்கக் கூடியவனாகவும் பெற்றேன் ) என்கிறார்

உண்டும் உமிழ்ந்தும் கடந்தும் இடந்தும் கிடந்தும் நின்றும்
கொண்ட கோலத்தொடு வீற்றிருந்தும் மணம் கூடியும்
கண்ட ஆற்றால் தனதே உலகு என நின்றான் தன்னை
வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே–4-5-10-

உண்டும் –
பிரளய ஆபத்திலே திருவயிற்றிலே வைத்து நோக்கியும்.

உமிழ்ந்தும் –
திருவயிற்றிலே யிருந்து நெருக்குப் படாதபடி வெளி நாடு காணப் புறப்பட விட்டும்.

கடந்தும் –
மஹாபலி போல்வார் பருந்து இறாஞ்சினாற் போலே பறித்துக்கொண்டால் எல்லை நடந்து மீட்டும்.

இடந்தும் –
பிரளயம் கொண்ட பூமியை மஹா வராஹமாய் அண்ட பித்தியிலே செல்ல முழுகி எடுத்துக் கொண்டு ஏறியும்,

கிடந்தும் –
என்றது, பாஹும் புஜக போகாய முபதாராயி ஸூதந அஞ்சலிம் பிராங் முக க்ருத்வா பிரதிசித்யே மஹோ ததே ‘
பகைவர்களை அழிக்கின்ற ஸ்ரீராமபிரான் பாம்பின் உடல் போலே இருக்கிற திருக்கையைத் தலையணையாகக் கொண்டு,
கிழக்கு முகமாகக் கையைக் கூப்பிக்கொண்டு கடலை நோக்கிச் சயனித்தார்,’ என்கிறபடியே,
கிடந்த கிடையிலே இலங்கை குடி வாங்கும்படியாக,
ஒரு கடல் ஒரு கடலோடே சீறிக் கிடந்தாற்போலே கடற்கரையிலே கிடந்தபடியைத் தெரிவித்தவாறு.

நின்றும் –
அவஷ்டப்யச திஷ்ட்டந்தம் ததர்ச தநுரூர்ஜிதம் ‘கம்பீரமான வில்லைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கின்ற
ஸ்ரீ ராமபிரானைத் தாரையானவள் கண்டாள்,’ என்கிறபடியே, நின்ற நிலை.

கொண்ட கோலத்தொடு வீற்றிருந்தும் –
உடஜே ராம மாசீ நம் ‘பர்ணசாலையில் எழுந்தருளியிருப்பவரும் சடை மரவுரி இவற்றைத் தரித்தவருமான
ஸ்ரீ ராமபிரானை ஸ்ரீ பரதாழ்வான் பார்த்தார்,’ என்கிறபடியே, இருந்த இருப்பாதல்;
க்ஷத்திரியர்களுக்குரிய ஒப்பனையோடே பதினோராயிரம் ஆண்டு இருந்த இருப்பாதல்.

மணம் கூடியும் –
பதினோராயிரம் ஆண்டு தன் படுக்கைப் பற்றான பூமியைக் காப்பாற்றுகையாலே ஸ்ரீ பூமிப்பிராட்டி அணைக்க,
அவளோடே கலந்தும்.

கண்ட ஆற்றால் உலகு தனதே என நின்றான் தன்னை –
பிரமாணம் கொண்டு அறிய வேண்டாமல், தொன்று தொட்டு வருகின்ற அனுபவம் கொண்டு,
‘இவனுக்கே சேஷம் – உரிமை’ என்று அறியலாய் இருக்கை; என்றது,
ஒருவன் ஒரு நிலத்தைத் திருத்துவது கமுகு வைப்பது எரு இடுவதாய்க் கிருஷி பண்ணா நின்றால்,
இது இவனது’ என்று அறியலாமே அன்றோ?’
‘பெய்த காவு கண்டீர் பெருந்தேவுடை மூவுலகே,’ –திருவாய். 6. 3 : 5.-என்னக் கடவதன்றோ?

வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் –
திருவாய்மொழி பாடுகைக்குப் பாக்கியம் செய்தேன்.
தன்னைச் சொன்ன மாத்திரத்தில் எல்லாப் பலன்களையும் கொடுக்கக் கூடியதான உதார குணத்ததாய் இருத்தலின்,
‘வண்தமிழ்’ என்கிறது.
அன்றிக்கே. சிர நிர்விருத்த மப்யேதத் ப்ரத்யக்ஷம் இவ தர்சிதம் -‘இது முன்னே நடந்ததாயிருந்தாலும்
இப்பொழுது நேரில் கண்டது போல இருக்கின்றது,’ என்பது போன்று, பழையதாகச் செய்தவை
இவர் பேச்சாலே இன்று செய்த செயல் போலே ஸ்பஷ்டமாய் -விளக்கமாய் இருத்தலின், ‘வண்தமிழ்’ என்கிறது என்னுதல்.
‘கண்டவாற்றால்’ என்று நேரில் பார்ப்பதாய் இருக்கிறதே அன்றோ?

அடி யார்க்கு இன்பமாரியே –
சர்வேஸ்வரனைக் கவி பாடப் பெற்ற இதுவேயோ?
இது, ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு ஆனந்தத்தை உண்டாக்கக் கூடியதாகவும் ஆயிற்று.
இன்பத்தை யுண்டாக்கும் மேகம் ஆதலின், ‘இன்பமாரி’ என்கிறது.
‘இது எனக்கு இருக்கிறபடி கண்டால், இது உகக்குமவர்களுக்கு எங்ஙனே இருக்கிறதோ!’ என்கை.
‘தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொன்மாலைகள் சொன்னேன்,’-திருவாய்மொழி-7-9- என்றாரே அன்றோ?

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-9–

November 20, 2018

அவனுடைய-வியாப்தி யவதாரங்கள் -முதலான எல்லா நிலைகளிலும் புக்குக் கவி சொல்ல வல்ல
எனக்கு எதிர் உண்டோ?’ என்கிறார்.
நித்ய ஸூரிகள் தாங்கள் அனுபவிக்கின்ற விஷயத்தில் இனிமையின் மிகுதியாலே வேறு ஒன்று அறியார்கள்;
முத்தர்கள் நோ பஜனம் ஸ்மரந் நிதம் சரீரம் ‘இந்தச் சரீரத்தை நினையாமலே எங்கும் சஞ்சரிக்கிறார்கள்’ என்கிறபடியே,
இவ் வுலக வாழ்க்கையை நினையாமல் நிற்பர்களாகையாலே, அவர்களும் நித்ய ஸூரிகளோடு ஒப்பர்கள்;
இங்குள்ள பராசரர் வியாசர் முதலிய முனி புங்கவர்கள் ஒரோ துறையிலே மண்டியிருப்பர்கள்; ‘எங்ஙனே?’ என்னில்,
‘ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் ஸ்ரீ ராமாவதார மல்லது அறியாதே இருக்கும்.
ஸ்ரீ பராசர பகவானும் ஸ்ரீ வேத வியாச பகவானும் கிருஷ்ணாவதார மல்லது அறியார்கள்;
ஸ்ரீ சௌனக பகவான் அர்ச்சாவதாரத்திலே ஈடுபட்டவனாய் இருக்கும்;
அங்ஙனன்றிக்கே, சர்வேஸ்வரனை எல்லா நிலைகளிலும் புக்குக் கவி பாடப்பெற்ற என்னோடு ஒப்பார் உளரோ?’ என்கிறார்.

வானத்தும் வானத்துள் உம்பரும் மண்ணுள்ளும் மண்ணின் கீழ்த்
தானத்தும் எண் திசையும் தவிராது நின்றான் தனை,
கூனற் சங்கத் தடக்கை யவனை, குடமாடியை,
வானக் கோனைக் கவி சொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறு உண்டோ?–4-5-9-

வானத்தும் –
ஸ்வர்க்கத்திலும்-

வானத்து உள் உம்பரும் –
அதற்குள்ளாய்ப் பெரியதாயிருக்கிற மஹர் லோகம் முதலியவைகளிலும்.
அன்றிக்கே, ‘வானத்தும் வானத்துள் உம்பரும் என்பதற்கு
ஸ்வர்க்கம் முதலான உபரிதன லோகங்களிலும் அவற்றுக்குள்ளே மேலே இருக்கிற பிரம லோகம் முதலானவைகளிலும்
இருக்கிற பிரமன் முதலான தேவர்கள்’ என்று பொருள் கூறலுமாம்-

மண்ணுள்ளும் –
பூமியிலும்-

மண்ணின் கீழ்த்தானத்தும் –
கீழே உண்டான பாதாளம் முதலியவைகளிலும்-

எண்திசையும் –
எட்டுத்திக்குகளிலும்-

தவிராது நின்றான் தன்னை –
அவ்வவ தேசங்களிலும் அவ்வவ தேசங்களிலே இருக்கிற தேவர்கள் முதலான எல்லாப் பொருள்களிலும்,
கடல் கோத்தால் போலே எங்கும் ஒக்கப் பரந்து நிறைந்து இருக்கிறவனை.
இதனால், அணு அளவான பொருள்களிலும் விபுவாய் இருக்கிற பொருளிலும் வாசி சொல்லுகிறது;
‘எங்ஙனே’ என்னில், அணுவான ஆத்மா, சரீரம் எங்கும் பரந்திருக்க மாட்டாது;
விபுவான ஆகாயத்திற்கு ஏவுகின்ற தன்மையோடு கூடிப் பரந்திருக்கும் தன்மை இல்லை.
இப்படி எங்கும் பரந்து நிற்கிறவன், பரந்திருக்கப்படுகின்ற பொருள்களோடு ஒக்க வந்து அவதரிக்கும்படி சொல்லுகிறது மேல்

கூன் நல் சங்கம் தடக்கையவனை –
‘இப்படி அவதரிப்பது தான் இதர சஜாதீயனாயோ? என்னில்,
‘ஆதியஞ்சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த’ என்கிறபடியே,
தன்னுடைய பிரகிருதி சம்பந்தமில்லாத திருமேனியை இதர சஜாதீயமாக்கிக் கொண்டாயிற்று வந்து அவதரிப்பது,’ என்கிறது. என்றது,
ஜாதோசி தேவ தேவேச சங்க சக்ர கதா தரா – ‘தேவர்களுக்கும் தேவர்களான நித்ய ஸூரிகளுக்குத் தலைவனே!
சங்கு சக்கரம் கதை இவற்றைத் தரித்தவனாய் வந்து அவதரித்தாய்,’ என்று சொல்லும்படி யாயிற்று இருந்தது என்றபடி.
ப்ராஞ்சலீம் ப்ரஹ்ம வாஸீநம் ‘அஞ்சலி செய்தவராய் வணக்கத்துடன் இருக்கின்ற’ என்கிற இளைய பெருமாளைப் போலே,
பகவானுடைய அனுபவத்தால் வந்த மகிழ்ச்சியாலே -ப்ரஹவீ கரித்து இருக்கை – சரீரத்தை வளைத்துக் கொண்டிருப்பவன்
ஆதலின், ‘கூனல் சங்கம்’ என்கிறது. என்றது,
‘வாயது கையதுவாக அனுபவிக்கின்றவன் அன்றோ?’ என்றபடி.
லீலா விபூதியும் நித்ய விபூதியுமாகிய இரு வகைப்பட்ட உலகங்களும் வந்து ஒதுங்கினாலும்,
பின்னையும் கையே விஞ்சி இருக்குமாதலின் ‘தடக்கை’ என்கிறது.
‘உண்பது சொல்லில் உலகளந்தான் வாயமுதம்;
கண் படை கொள்ளல் கடல் வண்ணன் கைத் தலத்தே;
பெண் படையார் உன் மேல் பெரும் பூசல் சாற்றுகின்றார்;
பண் பல செய்கின்றாய் பாஞ்ச சன்னியமே!’ நாய்ச்சியார் திருமொழிப் பாசுரம்

குடமாடியை –
எங்கும் ஒரே தன்மையாய்ப் பரந்து நின்றாற்போலே, ஓர் ஊராகக் காணும்படி குடக்கூத்து ஆடினபடி.
குடக்கூத்தினைக் கூறியது, எல்லாச் செயல்களுக்கும் உபலக்ஷணம்

வானக் கோனை –
ஓர் ஊர் அளவன்றிக்கே ஒரு நாட்டுக்காகக் காட்சி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறபடி.

கவி சொல்ல வல்லேற்கு –
இப்படி இருக்கிறவனை எங்கும் புக்குக் கவி சொல்ல வல்ல எனக்கு.

இனி மாறு உண்டே –
அகல்வானம்’ என்று விசேஷித்துச் சொல்ல வேண்டுமோ?
‘நித்ய விபூதி லீலா விபூதிகளாகிற இரு வகைப்பட்ட உலகங்களிலும் எதிர் இல்லை’ என்கிறார்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-8–

November 20, 2018

எம்பெருமானுக்குத் தம் பக்கல் உண்டான ஸங்காதிசயத்தை அனுசந்தித்து ( அன்பின் மிகுதியை நினைத்து)
‘அவனுடைய உபய விபூதிகளை உடையனாம் தன்மைக்கும் -ஸுகுமார்யத்துக்கும் -மிருதுத் தன்மைக்கும் –
தகுதியாகக் கவி சொல்ல வல்ல எனக்குப் பரமபதத்திலும்-திரு நாட்டிலும் – ஒப்பு இல்லை,’ என்கிறார்.

நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை ஞாலத்தார்
தமக்கும் வானத் தவர்க்கும் பெருமானைத் தண் தாமரை
சுமக்கும் பாதப் பெருமானைச் சொல் மாலைகள் சொல்லுமாறு
அமைக்க வல்லேற்கு இனி யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே?–4-5-8-

நமக்கும் –
இன்று தன் திருவடிகளை-ஆஸ்ரயித்த நமக்கும்.
அன்றிக்கே, நித்ய சம்சாரிகளுக்கும் -பிறந்து இறந்து பிறிவிகளிலே உழன்று திரிகின்றவர்கட்கும் –
இவ்வருகாயிருக்கிற நமக்கும்;
‘நீசனேன் நிறைவு ஒன்றும் இலேன்’ என்றாரே அன்றோ தம்மை-

பூவின்மிசை நங்கைக்கும் –
நித்ய ஸூரிகளுக்கும் அவ்வருகாய், ரூப குணத்தாலும் ஆத்ம குணத்தாலும் பூர்ணையாய் -நிறைந்திருக்கிற- பெரிய பிராட்டியார்க்கும்.
பூவின் மிசை நங்கைக்கும்
மலரில் மணத்தை வகுத்தால் போலே இருந்துள்ள மிருதுத் தன்மையையும்
இனிமையையும் உடையவளாதலின், ‘பூவின் மிசை நங்கை’ என்கிறது.
இத்தலை நிறைவு இன்றியே இருக்கிறாப் போலே யாயிற்று அத்தலை குறைவு அற்றிருக்கிறபடி’ என்பார், ‘நங்கை’ என்கிறார்.

இன்பனை –
இன்பனாமிடத்தில், முற்பாடு இங்கேயாய்ப் பின்பு ஆயிற்று அவளிடத்தில் அன்பு-ஸ்நேஹம் -செலுத்தி-யிருப்பது.
த்வயி கிஞ்சித் சமா பந்நே கிம் கார்யம் சீதயா மம –ஸ்ரீராமா. யுத். 41 :4.
லங்கையிலேயுள்ள சுவேல மலையிலே பெருமாள் எழுந்தருளி நிற்கச் செய்தே ராவணன் கோபுர சிகரத்தே வந்து தோன்றினவாறே,
‘ராஜத் துரோகியான பையல் திரு முன்பே நிற்கையாவது என்?’ என்று
மஹாராஜர் அவன்மேலே எழப் பாய்ந்து வென்று வந்த போது பெருமாள் அவரைப் பார்த்து,
ஏவம் ஸாஹஸ யுக்தாநி நகுர்வந்தி ஜனேஸ்வரா- ‘இராஜாக்கள் இப்படிப்பட்ட சாகஸ காரியங்களைத்
தாங்களே செய்யமாட்டார்கள்,’ என்றார்; என்றது,
‘சிலர்மேல் விழ வேண்டினால், -பரிகர பூதர்- சேனைத் தலைவர்கள் நிற்க அரசரோ மேல் விழுவார்?’ என்கிறார் என்றபடி.
லோக நாத புரா பூத்வா ஸூக்ரீவம் நாதம் இச்சதி -‘ஸ்ரீராமபிரான் உலகங்கட்கெல்லாம் நாதனாய் இருந்தும்
சுக்கிரீவனை நாதனாக இச்சிக்கிறார்,’ என்னா நின்றதே அன்றோ? கிடைப்பது கிடையாதொழிவது இச்சியா நின்றார்.
ஸூ க்ரீவம் சரணம் கத ‘அத்தகைய இந்த ஸ்ரீராமபிரான் சுக்கிரீவனைச் சரணமாக அடைந்தார்,’ என்னா நின்றதே அன்றோ?
நீர் மஹாராஜரான தரம் குலைய அவன் ஒரு வார்த்தை சொல்லுமாகில்,
நீர் தேடிப் போகிற சரக்கு தான் நமக்கு என்ன செய்ய?’ என்றாரே அன்றோ?
‘ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வானைப் புகுரவொட்டேன்!’ என்றார் மஹாராஜர்;
‘இவன் புகுராவிடில் நாம் உளோம் ஆகோம்,’ என்கிறார் பெருமாள்;
‘இப்படி இருவரும் மாறுபடுதற்குக் கருத்து என்?’ என்று நஞ்சீயர் கேட்க,
‘இருவரும் ‘சரணமாகப் பற்றினவர்களை விடோம்!’ என்று மாறு படுகிறார்கள் காணும்,’ என்பது பட்டர் அருளிச்செய்த வார்த்தை. என்றது,
‘சுக்கிரீவம் சரணம் கத:’ என்றதனை நடத்தப் பார்த்தார் மஹாராஜர்;
‘ராகவம் சரணம் கத:’ என்றதை நடத்தப் பார்த்தார் பெருமாள்,’ என்றபடி.
‘அங்ஙனமாயின், மஹாராஜர்க்குத் தம்மை அடிமையாக நினைத்திருக்கும் நிலை குலையாதோ?’ எனின்,
ஆகையாலே அன்றோ ‘ஆநயைநம் ஹரி சிரேஷ்ட – வானரங்களுக்குத் தலைவனே! இவனை அழைத்துக் கொண்டு வா’
என்று அவரை இடுவித்து அழைத்துக்கொள்ள வேண்டிற்று?
‘இப்படி அவன் இருக்கைக்கு அடி என்?’ என்னில், அதனை அருளிச்செய்கிறார் மேல் :

(இந்நிலை விரைவின் எய்தா தித்துணை தாழ்த்தி யாயின்
நன்னுதற் சீதை யாலென்? ஞாலத்தாற் பயனென்? நம்பி!
உன்னை யான் தொடர்வன்; என்னைத் தொடருமிவ் வுலக மெல்லாம்;
பின்னை என்? இதனை நோக்கி விளையாடிப் பிழைப்ப செய்தாய்.’-ஸ்ரீ கம்பநாட்டாழ்வான்

ஆதலால் அபய மென்ற பொழுதத்தே யபய தானம்
ஈதலே கடப்பாடு என்பது இயம்பினீர் என்பால் வைத்த
காதலால்; இனிவேறு எண்ணக் கடவதென்? கதிரோன் மைந்த!
கோதிலா தவனை நீயே என்வயிற் கொணர்தி என்றான்.’-ஸ்ரீ கம்பநாட்டாழ்வான்)

ஞாலத்தார் தமக்கும் வானத்தவர்க்கும் பெருமானை –
இப்படி நெடுவாசிபட்ட விஷயங்களிலே சினேகம் ஒத்திருக்கைக்கு அடி,
சம்பந்தம் இரண்டு இடத்தில் உள்ளாரோடும் ஒத்திருப்பினும், இவர் படுக்கைப் பற்றில் உள்ளவராகையாலே.
அன்றிக்கே, ‘அவன் சேஷியான நிலையும் இத்தலை பரதந்திரமான நிலையும் ஒத்திருக்கையாலே’ என்னுதல்.
அன்றிக்கே, ‘தாய் தந்தையர்கள் குழந்தைகளில் குறைவாளர் பக்கலிலேயன்றோ இரங்குவது?
அதனாலே, சம்சாரிகள் முற்பட வேண்டுகிறது,’ என்னுதல்.
அந்தப் பரம பதமும் உண்டாயிருக்கவே அன்றோ, ச ஏகாகீ ந ரமேத -‘அந்தப் பரமாத்மா உயிர்க் கூட்டம் எல்லாம்
பிரகிருதியில் லயப்பட்டுக் கிடந்த அக்காலத்தில் தான் தனியாய் இருந்து சந்தோஷத்தை அடையவில்லை,’ என்கிறது?

தண் தாமரை சுமக்கும் பாதப் பெருமானை –
குளிர்ந்த ஆசன பத்மத்தாலே -தாமரைத் தவிசினாலே தரிக்கப்பட்ட திருவடிகளையுடைய பெருமானை.
குளிர்த்தியாலும் பரிமளத்தாலும் செவ்வியாலும் தாமரை திருவடிகளுக்குத் தோற்றுச் சுமக்கிறாப் போலே ஆயிற்று இருக்கிறது;
ஆதலின், ‘தாமரை சுமக்கும் பாதம்’ என்கிறது.
‘தாமரை நின் கண் பாதம் கை ஒவ்வா’ என்றது அன்றோ முன்பும்?

பெருமான் –
எல்லார்க்கும் தலைவன்.

சொல் மாலைகள் சொல்லுமாறு அமைக்க வல்லேற்கு –
அவனுடைய உபய விபூதிகளை உடைமையால் வந்த ஐஸ்வர்யத்துக்கும் -ஸுகுமார்யத்துக்கும் -மிருதுத்தன்மைக்கும்
தகுதியாம்படியான கவி பாட வல்ல எனக்கு.
இதற்கு, ‘சர்வேஸ்வரன்,ஆழ்வீர்! நம்மை ஒரு கவி சொல்லும்,’ என்றால்,
அப்போதே கவி சொல்லிச் சமையும்படியாக வல்ல எனக்கு,’ என்கிறார் என்று முன்புள்ள முதலிகள் நிர்வஹிக்கும்படி.
அங்ஙனன்றிக்கே, பட்டர், ‘என்னாகியே, தப்புதல் இன்றித் தனைக் கவி தான் சொல்லி’-திருவாய். 7. 9 : 4.-என்கிறபடியே,
சர்வேஸ்வரன் கவி பாடினான். ஆகையாலே, கவி பாடத் தட்டு இல்லை;
அவன் அங்கீகரித்துத் திருக் கண்களாலே குளிர நோக்கி, ‘நீர் ஒரு கவி சொல்லும்,’ என்றால்
‘பிரீதியாலே உடை குலைப்படாமல்-பரவசப்படாமல்- தரித்து நின்று சொல்ல வல்லேனான எனக்கு’ என்று அருளிச்செய்வர்.
(முன்புள்ள முதலிகள் நிர்வாஹத்துக்குக் கருத்து, ‘ஆசு கவியாகக் கவி சொல்லிச் சமைக்க வல்லேனான எனக்கு’ என்பது.
பட்டர் நிர்வாஹத்திற்குக் கருத்து, ‘தரித்து நின்று சொல்ல வல்லேனான எனக்கு’ என்பது.)

இனி யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே –
பரமபதத்திலே தரித்து நின்று,
‘அஹமந்நம் அஹமந்நம் – நான் பரமாத்துமாவுக்கு இனியன், நான் பரமாத்துமாவுக்கு இனியன்’ என்னுமவர்கள்
எனக்கு என் கொண்டார்?
திரிபாத் விபூதியாய்ப் பரப்பை யுடைத்தாமத்தனையோ வேண்டுவது?
தெளி விசும்பு ஆகையாலே அந்நிலந்தானே சொல்லுவிக்கும்;
இருள் தரு மா ஞாலமாகையாலே இந்நிலம் அதனைத் தவிர்ப்பிக்கும்;
‘சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளாரிலும் சீரியர்’-திருவிருத்தம், 79.– என்னக் கடவதன்றோ?

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-7–

November 20, 2018

அரியது உண்டோ எனக்கு?’ என்கிற இப்பூர்த்தி ( இந்த நிறைவு ) உமக்கு எத்தாலே வந்தது?’ என்ன ‘
பகவானுடைய கிருபையாலே வந்தது,’ என்கிறார்

என்றும் ஒன்று ஆகி ஒத்தாரும் மிக்கார்களும் தன் தனக்கு
இன்றி நின்றானை எல்லா உலகும் உடையான் தனைக்
குன்றம் ஒன்றால் மழை காத்த பிரானைச் சொன் மாலைகள்
நன்று சூட்டும் விதி எய்தினம் என்ன குறை நமக்கே?–4-5-7-

என்றும் –
எல்லாக் காலமும்.

ஒன்று ஆகி ஒத்தாரும் மிக்கார்களும் தன் தனக்கு இன்றி நின்றானை –
நதத் சமச்ச ‘அந்தப் பரமாத்மாவுக்குச் சமானமான பொருளும் மேலான பொருளும் காணப்படுகிறது இல்லை,’
என்கிறபடியே, எல்லாம் கூடின சமுதாயத்துக்கு (கூட்டத்துக்கு ) ஒப்பு இல்லாமையே அன்றிக்கே,
ஒரோ வகைக்கும் ஓர் ஒப்பு இன்றிக்கே இருக்கும்
ஒரு பிரகார அந்வயியாய்க் கொண்டு ( அவனுக்குச் சரீரமாக இருப்பதனாலே)ஒத்தாராயும் மிக்காராயும் இருப்பாரை
இன்றிக்கே இருப்பவனை’ என்றபடி.
‘தன் தனக்கு இன்றி நின்றானை’ என்பதற்கு,
-எம் பெருமானார் தெற்கே எழுந்தருளின நாளிலே, ஆளவந்தார் மகனார் சொட்டை நம்பி ப்ரசாதித்த -அருளிச்செய்த வார்த்தை:
‘தன் தனக்கு என்றது, தானான தனக்கு என்றபடி.
ஒரு படிக்கு ஒப்பு இன்றிக்கே இருக்கிறது பரத்வத்தில் அன்று;
ஆத்மாநம் மானுஷம் மன்யே ‘என்னை நான் மனிதனாகவே நினைக்கிறேன்,’ என்கிறபடியே,
அவதரித்து மனிச்சு ஏறிட்டுக்கொண்டு நிற்கிற நிலையிலே’-என்றாராம்.

எல்லா உலகும் உடையான் தன்னை –
கிருஷ்ண ஏவஹி லோகாநாம் ‘உலகங்களினுடைய தோற்றமும் பிரளயமும் கிருஷ்ணனிடத்திலே;
இது பிரசித்தம்; சராசரங்களாகிற இந்தப் பிராணி வர்க்கம் எல்லாம் கிருஷ்ணன் நிமித்தமாகவே இருக்கின்றன.
இது பிரசித்தம்,’ என்கிறபடியே, எல்லா உலகங்கட்கும் ஈஸ்வரனான கிருஷ்ணனை.
‘இப்படி எல்லாவற்றையுமுடைய செருக்காலே உடைமை நோவு பட விட்டுப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்குமோ என்னில்-

குன்றம் ஒன்றால் மழை காத்த பிரானை –
இந்திரன் பசிக் கோவத்தாலே பசுக்களும் ஆயர்களும் தொலையும்படி மழை பெய்த போது,
தோன்றியது ஒரு மலையை எடுத்து, அந்த ஆபத்தினின்றும் (காத்த )-ரஷித்த உபகாரகனை.
‘தீ மழை’ அன்றோ?

சொன்மாலைகள் நன்று சூட்டும் விதி எய்தினம் –
சொன்மாலைகள் நன்று சூட்டும் படியான பாக்கியத்தை பிராபிக்க (அடையப் )பெற்றோம்.
பரத்துவத்தில் குணங்கள் உளவாம் தன்மை-ஸத்பாவம் – மாத்திரமே உள்ளது,
அவதரித்த இடத்தே அன்றோ அவை பிரகாசிப்பன?
‘இப்படி விஷயம் பூர்ணமானால் (நிறைவுற்றிருந்தால் )‘பேச ஒண்ணாது’ என்று மீளுகை அன்றிக்கே,
இந்நிலையிலே விளாக்குலை கொண்டு பேசும்படியானேன்,’ என்பார், ‘நன்று சூட்டும்’ என்கிறார்.
இவர் இப்போது ‘விதி’ என்கிறது,
பகவானுடைய கிருபையை.
தமக்குப் பலிக்கையாலும்,
அவனுக்குத் தவிர ஒண்ணாதாகையாலும், ‘விதி’ என்கிறார்.
‘விதி சூழ்ந்ததால்’-திருவாய்.-2. 7 : 6. என்றாரே யன்றோ முன்னரும்?

என்ன குறை நமக்கே –
ந ஷாமாமி -‘சீற்றத்திற்கு’ இலக்கு ஆகாதே அவன் கிருபைக்கு விஷயமான நமக்கு ஒரு குறை உண்டோ?
நமக்கு ஒரு குறை உண்டாகையாவது, பகவானுடைய கிருபையை
பரிச்சின்னம் ஆக்குகை ( அளவிற்கு உட்படுத்துகையே ) யன்றோ?

‘ஸ :- ரக்ஷணமே (பாதுகாவலே )சொரூபமாக இருக்குமவர்,
தம் – பிராதி கூல்யத்தில் (தீய செயலிலே) முதிர நின்ற அவனை,
நிபதிதம் பூமௌ – தெய்வத் தன்மையாலே பூமியிலே கால் வையாதவன் போக்கற்றுத் தரையிலே வந்து விழுந்தான்;
அன்றிக்கே, குழந்தை தீம்பு செய்தால் தந்தை தண்டிக்கத் தொடர்ந்தால், தாயின் காலிலே விழுமாறு போலே காணும், இவன் பூமியிலே விழுந்தது.
சரண்ய :- ஏதேனும் தசையிலும் -சரண வரண அர்ஹரானவர் (சரணமாகப் பற்றுதற்குத் தகுந்தவர்).
சரணாகதம் – கண் வட்டத்தில் அநந்ய கதித்வம் ( வேறு கதி யில்லாமை )தோன்ற விழுந்துள்ளவனை.
வதார்ஹமபி – பெருமாள் சித்தாந்தத்தாலும் வத அர்ஹனே கொல்லுதற்கு உரியவனே; ஆனாலும்,
காகுத்ஸ்த : – குடிப்பிறப்பால் வந்த நீர்மையாலே ரக்ஷித்தார் ( பாதுகாத்தார். )
‘குடிப்பிறப்பு, தண்டிக்கத் தகுந்தவரைத் தண்டித்தற்குக் காரணமாய் இராதோ?’ என்னில்,
கிருபயா – ‘நாம் தொடங்கின கார்யம் பிரபலமான கர்மத்தாலே முடிக்க ஒண்ணாததைப் போன்று,
அவரும் கிருபைக்குப் பரதந்திரப்பட்டவர் ஆகையாலே நினைத்த காரியத்தை முடிக்கமாட்டார்.
அவன் கிருபை விளையும் பூமியைப் பற்றியவன் ஆனான்;
அதற்கு மேலே கிருபையும் விளைந்தது;
இனி, அவர் எவ்வழியாலே தண்டிப்பார்?
ஆகையாலே, எனக்குக் குறை உண்டாகையாவது,
பகவானுடைய கிருபையை பரிச்சின்ன -( அளவிற்குட்பட்ட ) விஷயமாக அன்றோ?’ என்கிறார்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-6–

November 20, 2018

சர்வேஸ்வரன் திருவடிகளில் அடிமை செய்யவும் பெற்று பிரதிபந்தகமும் (தடைகளும் )போகப் பெற்றேன்,’
என்றார் கீழ் பாசுரத்தில். ‘ஆனால், இனி உமக்குச் செய்ய வேண்டுவது என்?’ என்றான் ஈஸ்வரன்;
‘இதற்கு முன்பு பெறாததாய் இனிப் பெற வேண்டுவது ஒன்று உண்டோ?’ என்கிறார் இப் பாசுரத்தில்.

கரிய மேனி மிசை வெளிய நீறு சிறிதே இடும்
பெரிய கோலத் தடங்கண்ணன் விண்ணோர் பெருமான் தனை
உரிய சொல்லால் இசை மாலைகள் ஏத்தி உள்ளப் பெற்றேற்கு
அரியது உண்டோ எனக்கு இன்று தொட்டும் இனி என்றுமே?–4-5-6-

கரிய மேனி மிசை –
திருக் கண்களில் கரு விழியினுடைய கறுத்த நிறத்தால் வந்த அழகுக்கு மேலே.
மேனி – நிறம். ‘கரியவாகிப் புடை பரந்து’ என்னக் கடவதன்றோ?

வெளிய நீறு –
அஞ்சன சூர்ணம்,

சிறிதே இடும் –
அதனை அளவே கொண்டு அலங்கரிக்கும்.
‘ஆரார் அயில் வேற்கண் அஞ்சனத்தின் நீறு அணிந்து’ என்னக் கடவதன்றோ?
அழகுக்கு இட வேண்டுவது இல்லையே?
இனி, மங்களத்தின் பொருட்டு இடுவது ஆகையாலே, ‘சிறிதே இடும்’ என்கிறது.

பெரிய கோலம் –
ஒப்பனை வேண்டாதபடி அழகு அளவு இறந்து இருக்கிறபடி.

தடம் கண்ணன் –
போக்தாக்கள் (அனுபவிக்கின்றவர்களுடைய ) அளவில் நில்லாது போக்யம் (அனுபவிக்கப்படுகின்ற பொருள்) மிக்கு இருக்கிறபடி.
அன்றிக்கே, ‘கரிய மேனி மிசை வெளிய நீறு சிறிதே இடும் பெரிய கோலம் தடம் கண்ணன்’ என்பதற்கு,
‘திருமேனியில் கறுத்த நிறத்தாலே வந்த அழகுக்கு மேலே அதற்குப் பரபாகமான திருக் கண்களிலே அஞ்சனத்தை இடுகின்ற’ என்னலுமாம்.
இனி, ‘கரி’ என்று யானையாய், அத்தால் நினைக்கிறது குவலயாபீடமாய்,
குவலயாபீடமானது, அம் மேனி மிசை – அழகிய திருமேனியிலே, வெளிய – சீற.
‘நீறு சிறிதே இடும் – பொடியாக்கும்’ என்றார் ஒரு தமிழ்ப் புலவர்.
(கரிய மேனிமிசை’ என்பதற்கு, மூன்று வகையான பொருள் அருளிச்செய்யப்படுகிறது.
முதற்பொருளில், ‘கரிய மேனிமிசை’ என்பது, திருக்கண்களுக்கு அடை;
இரண்டாவது பொருளில், திருமேனியைக் காட்டுகிறது;
மூன்றாவது பொருளில், பதங்களையே வேறு வகையாகப் பிரித்துப் பொருள் கோடல் வேண்டும்.
கரி, அம், மேனி மிசை’ என்று பிரித்தல் வேண்டும்.
பரபாகம் – பல நிறங்கள் கலத்தலால் உண்டாகும் சோபை.)

விண்ணோர் பெருமான் –
‘இக் கண்ணழகை அனுபவிக்கின்றவர்கள்-போக்தாக்கள் – நித்ய ஸூரிகள்’ என்பார்,
அதனையடுத்து ‘விண்ணோர் பெருமான்’ என்கிறார்.
த்ரிபாத் விபூதியாக – ‘பரமபதத்திலுள்ளார் அடைய அனுபவியா நின்றாலும்,
அனுபவித்த பாகம் குறைந்து அனுபவிக்க வேண்டிய பாகம் விஞ்சியிருக்கும்’ என்பார், ‘பெருமான்’ என்கிறார்.

உரிய சொல்லால் –
அவயவ சோபை அது;
போக்தாகள் (அனுபவிக்கின்றவர்கள் )அவர்கள்;
இப்படியிருந்தால், ‘நாம் பாடுகிற கவிக்கு இது விஷயம் அன்று’ என்று மீளுதல் அன்றோ தக்கது?
இப்படி இருக்கச் செய்தேயும், இவ்விஷயத்திற்கு நேரே வாசகமான சொற்களாலே.

இசை மாலைகள் –
சம்ஸ்ரவே மதுரம் வாக்யம் -‘கேட்பதற்கு இனியனவான வார்த்தைகள்’ என்கிறபடியே,
திருச்செவி சாத்தலாம்படி இருக்கை.

ஏத்தி உள்ளப் பெற்றேற்கு –
ஏத்தி அனுபவிக்கப் பெற்ற எனக்கு.

அரியது உண்டோ –
நாந வாப்த மவாப்தவ்யம் அடையாதது அடைய வேண்டியதாய் இருப்பது யாதொன்றுமில்லை,’ என்கிறபடியே,
‘இதற்கு முன்பு அடையாததாய் இனி எனக்கு அடையப்படுவது ஒன்று உண்டோ?

எனக்கு –
ஈஸ்வரோஹம் -‘ஈசுவரன் நான்’ என்று இருக்கிற இவ் வுலகத்திலே அடிமை இனிக்கப் பெற்று,
சொரூபத்திற்குத் தகுதியாக -அனுரூபமாக -வாசிகமான அடிமை செய்யப்பெற்று,
‘வினை நோய்கள் கரிய’ என்கிறபடியே, விரோதிகள் கழியப் பெற்று இருக்கிற எனக்கு.

இன்று தொட்டும் இனி என்றுமே –
அடிமையில் இழிந்த இன்று தொடங்கி இனி மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் அரியது இல்லை.
அதசோ அபயங்கதோ பவதி -பின்னர் அவன் பயம் இல்லாதவன் ஆகிறான்,’ என்கிற உபநிஷத் படியே –
அநந்தரம் ( பின்பு) ‘தீர்ப்பாரை யாம் இனி’ என்ற திருவாய் மொழியாவது அறியாமலே அன்றோ
இவர் இவ் வார்த்தை சொல்லுகிறது?

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-5–

November 20, 2018

தான் சர்வாதிகனாய் ( எல்லார்க்கும் தலைவனாய் இருந்து ) வைத்து அர்ஜூனனுக்கு சகல அர்த்தங்களையும்
சாத்மிக்க சாத்மிக்க ( எல்லாப் பொருள்களையும் பொறுக்கப் பொறுக்க )அருளிச் செய்தால் போலே,
எனக்குத் தன் படிகளைக் காட்ட, கண்டு அனுபவித்து, நான் என்னுடைய பிரதிபந்தகங்கள் ( தடைகள் )
எல்லாம் போம் படி திருவாய்மொழி பாடி, நிரதிசய (எல்லை அற்ற )ஆனந்தத்தை யுடையவன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.

ஆற்ற நல்ல வகை காட்டும் அம்மானை அமரர் தம்
ஏற்றை எல்லாப் பொருளும் விரித்தானை எம்மான் தனை
மாற்ற மாலை புனைந்து ஏத்தி நாளும் மகிழ்வு எய்தினேன்;
காற்றின் முன்னம் கடுகி வினை நோய்கள் கரியவே–4-5-5-

ஆற்ற –
அமைய : பொறுக்கப் பொறுக்க என்றது, ‘குளப்படியிலே கடலை மடுத்தால் போலே யன்றிக்கே,–
சாத்மிக்க சாத்மிக்க (பொறுக்கப்பொறுக்க ) ஆயிற்றுத் தன் கல்யாண குணங்களை அனுபவிப்பித்தது’ என்றபடி.
‘இந்நின்ற நீர்மை இனியாம் உறாமை’ என்ற அனந்தரத்திலே (அதன் பின் )
‘வீற்றிருந்து ஏழ் உலகு’ என்ற திருவாய் மொழியின் அனுபவத்தை அனுபவிப்பித்தானாகில்,
என்னைக் கிடையாது கிடீர் ( நான் உளேன் ஆகேன் ஆன்றோ?’ ) என்கிறார் என்றவாறு.

நல்ல வகை காட்டும் –
தன்னுடைய குணங்களையும் சேஷ்டிதங்களையும் (செயல்களையும் )அனுபவிப்பிக்கின்ற.

அம்மானை –
உடையவன் உடைமையின் நிலை அறிந்தன்றோ நடத்துவான்-

அமரர் தம் ஏற்றை –
ஷூத்ர (சிறிய) விஷயங்களையும் உண்டறுக்க மாட்டாதே போந்த என்னை அன்றோ
நித்ய ஸூரிகள் எப்பொழுதும் அனுபவம் பண்ணுகிற தன்னை அனுபவிப்பித்தான்?
அன்றிக்கே, ‘தனக்கு ஒரு குறை உண்டாய் அன்று;
அனுபவிக்கின்றவர்கள் பக்கல் குறை உண்டாய் அன்று;
தான் சர்வேஸ்வரனாய் இருந்து வைத்தும், தன் படிகளை அனுபவிக்கும் நித்ய ஸூரிகளையுடையனாய் இருந்து வைத்தும்
என்னை அனுபவிப்பித்தான்,’ என்கிறார் என்னுதல்.
தம்மை அனுபவிப்பித்த வகையைச் சொல்லுகிறார் மேல்:

எல்லாப் பொருளும் விரித்தானை –
முதல் வார்த்தையிலே ‘தர்மம் இன்னது என்றும், அதர்மம் இன்னது என்றும் அறிகின்றிலேன்,
சிஷ்யஸ்தோஹம் சாதிமாம் த்வாம் ப்ரபன்னம் ‘நான் உனக்கு மாணாக்கன்; உன்னைச் சரணம் அடைந்தேன்;
என்னைத் தெளியச் செய்வாய்,’ என்ற அர்ஜூனனுக்குப் பிரகிருதி புருஷ விவேகத்தைப் பிறப்பித்து,
கரும யோகத்தை விதித்து, ‘அதுதன்னை, கர்த்ருத்வத்தை (நான் செய்கிறேன் என்ற எண்ணத்தைப் )பொகட்டுப்
பல அபிசந்தி ரஹிதமாக ( பலத்தில் விருப்பமில்லாமல் ) செய்வாய்’ என்று,
பின்னர் ஆத்ம ஞானத்தைப் பிறப்பித்து, அநந்தரம் ( பின்பு )பகவத் ஞானத்தைப் பிறப்பித்து,
அனவரத பாவனா ரூபமான (எப்பொழுதும் நீங்காத நினைவின் உருவமான ) உபாசனக் கிரமத்தை அறிவித்து,
இவ்வளவும் கொண்டு போந்து இதன் அருமையை அவன் நெஞ்சிலே படுத்தி,
‘இவை அஸக்யம் ( என்னால் செய்யத் தக்கவை அல்ல’ ) என்று கூறிச் சோகித்த பின்பு,
‘ஆகில், என்னைப் பற்றிப் பாரம் அற்றவனாய் இரு,’ என்று தலைக்கட்டினால் போலே ஆயிற்று,
கிரமத்தாலே தன்னுடைய குணங்களையும் சேஷ்டிதங்களையும் (செயல்களையும் )இவரை அனுபவிப்பித்தபடி.

எம்மான் தன்னை –
‘அர்ஜூனனுக்குப் பலித்ததோ, இல்லையோ, அறியேன். அந்த உபதேசத்தின் பலம் நான் பெற்றேன்,’ என்கிறார்.
அவனும் இப்பொருளைக் கேட்ட பின்னர், ஸ்த்திதோஸ்மி –நூ நம் ஸம்ஸசயோ அஸ்தி ‘அடியார்களை நழுவ விடாதவரே!
தேவரீர் திருவருளால் என்னால் தத்துவஞானம் அடையப்பட்டது; விபரீத ஞானம் நீங்கியது;
எல்லாச் சந்தேகங்களும் நீங்கி நிலைபெற்றவனாய் இருக்கிறேன்; போர் செய்ய வேண்டும் என்கிற தேவரீருடைய வார்த்தையை
இப்போதே நிறைவேற்றிவிடுகிறேன்,’ என்று கூறியவன்,
மீண்டும், ‘சந்தேகத்தையுடையவனாய் இருக்கிறேன்’ என்றானே அன்றோ?
உபதேசிக்கிறவனும்-சர்வ சாதாரணனாய் ( எல்லார்க்கும் பொதுவானவன் ) உபதேசிக்கிற பொருளும் எல்லார்க்கும் பொதுவானது.
ஆகையாலே, அதனையறிந்த இவர்க்குப் பலித்தது என்னத் தட்டு இல்லை அன்றோ?
செம்மை யுடைய திருவரங்கர் தாம்பணித்த மெய்ம்மைப் பெருவார்த்தை விட்டுசித்தர் கேட்டிருப்பர்.’
நாய்ச்சியார் திருமொழி, 11 : 10. என்னக் கடவதன்றோ?
இவர் மநோ ரதத்திலே நின்று போலே காணும் அருளிச் செய்தது.

மாற்றம் மாலை புனைந்து ஏத்தி –
சொன்மாலையைத் தொடுத்து ஏத்தி. என்றது, அவன் செய்த உபகாரத்திலே தோற்று ஏத்தினார்;
அது திருவாய் மொழியாய்த் தலைக்கட்டிற்று,’ என்றபடி. மாற்றம் – சொல்.

நாளும் மகிழ்வு எய்தினேன் –
நித்ய (அழிவு இல்லாத ) ஆனந்தி (ஆனந்தத்தையுடையவன் ) ஆனேன். எய்துகை – கிட்டுகை.
‘இப்படிப் பெரிய பேற்றினைப் பெற்றீராகில், விரோதிகள் கதி என்ன ஆயிற்று?’ எனின்,
காற்றின் முன்னம் கடுகி வினை நோய்கள் கரியவே – வினைகளும் வினைகளின் பயனான பிறவியும்,
காற்றினைக் காட்டிலும் விரைந்து எரிந்து சாம்பல் ஆயின.
புதுப்புடைவை அழுக்குக் கழற்றுமாறு போலே, கிரமத்தாலே போக்க வேண்டுவது தானே போக்கிக் கொள்ளப் பார்க்குமன்றே அன்றோ?
அவன் போக்கும் அன்று அவனுக்கு அருமை இல்லையே?
‘வினைப்படலம் விள்ள விழித்து’ என்கிறபடியே, ஒருகால் பார்த்துவிட அமையுமே?
மேரு மந்த்ர இத்யாதி -‘பாப ரூபமான கர்மத்தினுடைய கூட்டங்கள், மேருமலை மந்தர மலை இவைகளைப்போன்று உயர்ந்திருந்தாலும்,
வைத்தியனைக் கிட்டிக் கெட்ட வியாதி அழிந்து போவது, கிருஷ்ணனை அடைந்து பாவங்கள் அழிகின்றன,’ என்கிறபடியே,
வியாதியின் மூலத்தை அறிந்த வைத்தியனைக் கிட்டின வியாதிபோலே அன்றோ
சர்வேஸ்வரனைக் கிட்டினால் இவை நசிக்கும்படி?
‘வானோ? மறிகடலோ? மாருதமோ? தீயகமோ? கானோ? ஒருங்கிற்றும் கண்டிலமால் ஆனீன்ற
கன்றுயரத் தாம் எறிந்து காயுதிர்த்தார் தாள் பணிந்தோம் வன் துயரை ஆஆ மருங்கு.’ பெரிய திருவந். 54.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-4–

November 20, 2018

அநந்யப் பிரயோஜனரையும், முதலிலேயே ப்ரயோஜனாந்தரங்களிலே இழியாத நித்ய ஸூரிகளையுமுடையனாய் வைத்து,
நித்ய ஸூரிகளுக்கு அவ்வருகான தான், நித்ய சம்சாரியான (பிறந்து இறந்து உழல்கின்ற ) தம் பக்கல் செய்த
மஹோபகாரத்தைத் தம்மால் அளவிட்டு அறிய முடிகிறது இல்லை,’ என்கிறார்.

மேவி நின்று தொழுவார் வினை போக மேவும் பிரான்
தூவி அம் புள்ளுடையான் அடல் ஆழி அம்மான் றனை
நா வியலால் இசை மாலைகள் ஏத்தி நண்ணப் பெற்றேன்;
ஆவி என் ஆவியை யான் அறியேன் செய்த ஆற்றையே–4-5-4-

மேவி நின்று தொழுவார் –
கிட்டக்கொண்டு தேஹிமே தாதாமி தே ‘நான் உனக்குத் தருகிறேன்; நீ எனக்கு ஒன்று கொடு,’ என்று
ப்ரயோஜனாந்தரத்துக்கு (வேறு பிரயோஜனங்களுக்கு )மடியேற்றுக் கொண்டு போகை அன்றிக்கே, ‘
எழுவார் விடைகொள்வார் ஈன் துழா யானை வழுவா வகைநினைந்து வைகல் – தொழுவார்’–முதல் திருவந். 26.
என்கிறபடியே, அவன் தன்னையே பிரயோஜனமாகக் கொண்டு தொழுமவர்கள். என்றது,
இன்று வந்தித்தனையும் அமுது செய்திடப் பெறில் நான் ஒன்று நூறாயிரமாக் கொடுத்துப் பின்னும்
ஆளும் செய்வன்’ நாய்ச்சியார் திருமொழி, 9 : 7.-என்கிறபடியே- தொழுமவர்கள் என்றபடி.

வினை போக –
‘அவர்களுக்குப் பின்னை வினை உண்டோ?’ என்னில்,
ப்ரயோஜனாந்தரத்தில் (வேறு பிரயோஜனங்களிலே ) நெஞ்சு செல்லுகைக்கு அடியான பாவங்கள் போகும்படியாக.

மேவும் பிரான் –
இவன் அநந்ய ப்ரயோஜனனாக ( வேறு பிரயோஜனங்களைக் கருதாதவனாய்க் )கிட்டினவாறே
சர்வேஸ்வரனும் அநந்ய ப்ரயோஜனனாக ( வேறு பிரயோஜனத்தைக் கருதாதவனாய்க் )கிட்டுவானே அன்றோ?
நடுவில் வினைகளுக்கு ஒதுங்க இடமில்லாமையாலே அழிந்து போகும்;
இங்கில்லை பண்டுபோல் வீற்றிருத்தல் என்னுடைய
செங்கண்மால் சீர்க்கும் சிறிதுள்ளம் – அங்கே மடி யடக்கி நிற்பதனில் வல் வினையார் தாம் மீண்டு
அடி யெடுப்பதன்றோ அழகு?’- பெரிய திருவந்–30– என்றாரே அன்றோ?

பிரான் –
உபகாரமே–சீலமாம்படி – இயல்பு என்னும்படி -இருக்குமவன்
ஆக, முதலடியில், முன்பு சில நாள்கள் ப்ரயோஜனாந்தர பரராய் (வேறு பிரயோஜனங்களைக் கருதினவர்களாய் ) இருந்து,
பின்பு தன்னையே பிரயோஜனமாக விரும்பினார் திறத்தில் உபகரிக்கும்படி சொல்லிற்று.
முதலிலேயே வேறு பிரயோஜனங்களில் நெஞ்சு செல்லாதபடி இருக்கின்ற
திருவனந்தாழ்வான் பெரிய திருவடி முதலானவர்களை உடையனாயிருக்கும் படி சொல்லுகிறது மேல் :

தூவி அம் புள் உடையான் –
‘தூவி’ என்ற அடைமொழியால்,
நினைத்த இடத்திலே கொண்டு ஓடுகைக்கு அடியான கருவியையுடையவன் என்பதனையும்,
‘அம் புள்’ என்றதனால்,
த்வத் அங்க்ரி சம்மர்த்த கிணாங்க ஸோபி நா–ஸ்தோத்திர ரத்நம், 41. ‘தேவரீர் திருவடிகளாலே நெருக்கி அழுத்தின
தழும்பினாலே சோபிக்கிறவன்’ என்கிறபடியே, சோபிக்கிற அழகையுடையவன் ஆகையாலே வந்த
ஏற்றத்தை யுடையவன் என்பதனையும் தெரிவித்தபடி.
தூவி – சிறகு. அம் -அழகு.

அடல் ஆழி –
அஸ்த்தாநே பய சங்கை – ‘பரமபதத்திலும் கூட அவனுக்கு என்வருமோ என்று அச்சம் கொண்டிருப்பவன் ஆகையாலே,
எப்போதும் ஒக்க யுத்த உன்முகனாய் ( சந்நத்தனாய் )இருப்பவன்’ என்பார்
அடல் ஆழி’ என்கிறார். அடல் – மிடுக்கு.
(ஆங்கார வார மதுகேட்டு அழலுமிழும் பூங்கார ரவணையான் பொன்மேனி – யாங்காண
வல்லமே யல்லமே மா மலரான் வார் சடையான் வல்லரே யல்லரே? வாழ்த்து.’)

அம்மான் தன்னை –
‘பெரிய திருவடி திருத்தோளிலே பெயராதிருத்தல், திருவாழியைச் சலியாதே பிடித்தல் செய்ய வல்லவனே –
சர்வாதிகன் (எல்லார்க்கும் தலைவன் )ஆவான் என்பார்,
‘தூவியம் புள்ளுடையான் அடலாழி அம்மான்’ என்று ஒரு சேர அருளிச்செய்கிறார்.

நா இயலால் இசை மாலைகள் ஏத்தி –
நெஞ்சு ஒழியவும், வாக்கின் ப்ரவ்ருத்தி ( தொழில்) மாத்திரமே இசை மாலைகள் ஆயிற்றன; என்றது,
நாப்புரட்டினது எல்லாம் இயலும் இசையுமாய்க் கிடக்கையைத் தெரிவித்தபடி.

ஏத்தி நண்ணப் பெற்றேன் –
இவர் நண்ணி யன்று ஏத்தியது; ஏத்தியாயிற்று நண்ணியது.

ஆவி என் ஆவியைச் செய்த ஆற்றை யான் அறியேன் –
‘உலகங்கட்கு எல்லாம் ஓர் உயிரேயோ’ என்றும்,
‘ஆத்மந ஆகாஸ : ஸம்பூத :- பரமாத்மாவினின்றும் ஆகாசம் உண்டாயிற்று’ என்றும்,
‘சர்வாத்மா’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே,
நிருபாதிகனான ( ஒரு காரணமும் பற்றாமே ) எல்லாப் பொருள்கட்கும் ஆவியாய் இருப்பவனை ‘ஆவி’ என்கிறார்,

என் ஆவியை
தாம் மிகமிகத் தாழ்ந்தவர் என்பதனைத் தெரிவிப்பார், ‘என் ஆவியை’ என்கிறார், என்றது,
அவன் விபு; தாம் அணு என்பதனைத் தெரிவித்தபடி.

செய்த ஆற்றை-
ஏஷ ஹ்யேவ ஆனந்தயாதி ‘இந்தப் பரமாத்மாதானே சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கின்றான்?’ என்றும்,
‘வீவில் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன்’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே,
அவனோடு ஒத்த ஆனந்தத்தை உடையவராம்படி தம்மைச் செய்தமையைத் தெரிவிப்பார், ‘செய்த ஆற்றை’ என்கிறார்,
அன்றிக்கே, சர்வ சரீரியாய் (‘உலகமே உருவமாய் )இருக்கின்ற ஒருவன்,
ஸ்வ -தன் சரீரத்திலே ஒன்றைப் பெறாப் பேறு பெற்றானாகத் தலையாலே சுமப்பதே!’ என்கிறார் என்னுதல்.

யான் அறியேன்-
அனுபவித்துக் குமிழி நீர் உண்டு போமித்தனை போக்கி, அது பேச்சுக்கு நிலம் அன்று என்பார், ‘யான் அறியேன்’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே, உபகார ஸ்ம்ருதியும் (‘செய்த நன்றியை அறிதலும் ) அவனது,’ என்கிறார் என்னலுமாம்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-5-3–

November 20, 2018

ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் ( எல்லா நற்குணங்களையும் உடையனாய் )
உபயவிபூதி உக்தனாய் ( உபய விபூதிகளையும் உடையனான ) சர்வேஸ்வரனைக் கிட்டிக் கவி பாடுகையாலே,
அவனுடைய ஆனந்தத்தையும் விளாக்குலை கொள்ளும்படியான ஆனந்தத்தை யுடையன் ஆனேன்,’ என்கிறார்.

வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்த நம் அச்சுதன்
வீவு இல் சீரன் மலர்க் கண்ணன் விண்ணோர் பெருமான் றனை
வீவு இல் காலம் இசை மாலைகள் ஏத்தி மேவப் பெற்றேன்;
வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் மேவியே–4-5-3-

வீவு இல் இன்பம் –
வீவின்ரிக்கே -ஒரு விச்சேதமும் இன்றிக்கே -அழிவு இன்றிக்கே இருப்பதான
இன்பம் -ஆனந்தம். ‘அதுதான் எவ்வளவு போதும்?’ என்னில்,

மிக எல்லை நிகழ்ந்த –
‘இனி, இதற்கு அவ்வருகு இல்லை’ என்னும்படியான எல்லையிலே இருக்கிற.

நம் –
ஆனந்த வல்லியில் பிரசித்தி.

அச்சுதன் –
இதனை ஒரு பிரமாணம் கொண்டு உபபாதிக்க (விரித்துக் கூற) வேண்டுமோ?
இவ் வானந்தத்திற்கு ஒருகாலும் விச்சதம் (அழிவு) இல்லை என்னுமிடம் திருப் பெயரே சொல்லுகிறதே அன்றோ?

வீவு இல் சீரன் –
இந்த ஆனந்தத்திற்கு அடியான நித்ய விபூதியை (பரமபதத்தை) உடையவன்.
அன்றிக்கே, ‘நித்யமான குணங்களை யுடையவன்’ என்றுமாம்.
குணங்களும் விபூதியும் ஆனந்தத்திற்குக் காரணமாய் -ஆனந்தாவஹமாய் -அன்றோ இருப்பன-

மலர்க்கண்ணன் –
ஆனந்தத்தை இயல்பாகவே-ஸ்வாபாவிகமாக- யுடையவன் என்னுமிடத்தைத்
திருக் கண்கள் தாமே கோள் சொல்லிக் கொடுப்பனவாம்.

விண்ணோர் பெருமான் தன்னை –
இக் கண்ணழகுக்குத் தோற்று ‘ஜிதம் – தோற்றோம்’ என்பாரை ஒரு நாடாக வுடையவனை.
‘தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலைமகனை’ என்னக் கடவதன்றோ?

வீவு இல் காலம் –
ஷூத்ர விஷயங்களை ( -‘சிற்றின்பங்களை ) அனுபவிக்கப் புக்கால், அவை
அல்ப அஸ்திரத்தவாதி தோஷ துஷ்டமாய் ( அற்பம் நிலை நில்லாமை முதலிய குற்றங்களாலே கெடுக்கப்பட்டவை) ஆகையாலே,
அனுபவிக்கும் காலமும் அற்பமாய் இருக்கும்;
இங்கு, அனுபாவ்ய விஷயம் (அனுபவிக்கப்படும் பொருள் ) அபரிச்சின்னம் (அளவிற்கு அப்பால் பட்டதது ) ஆகையாலே,
காலமும் அநந்த (முடிவில்லாத) காலமாகப் பெற்றது,’ என்பார், ‘வீவில் காலம்’ என்கிறார். ‘
ஒழிவில் காலமெல்லாம் என்ன வேண்டியிருக்கும்’ என்றபடி.

இசை மாலைகள் –
‘கருமுகை மாலை’ என்னுமாறு போன்று இசையாலே செய்த மாலை.
வாசிகமான அடிமை அன்றோ செய்கின்றது?

ஏத்தி மேவப் பெற்றேன் –
ஏத்திக் கொண்டு கிட்டப் பெற்றேன். ‘இதனால் பலித்தது என்?’ என்னில்,

வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் –
நித்யமாம்-நிரதிசய ( எல்லை இல்லாததான) ஆனந்தத்தை யுடையேன் ஆனேன்.
சர்வேஸ்வரனுடைய ஆனந்தத்தையும் உம்முடைய ஆனந்தத்தையும் ஒன்றாகச் சொன்னீர்;
பின்னை உமக்கு வேற்றுமை என்?’ என்னில், ‘வேற்றுமை எனக்குச் சிறிது உண்டு,’ என்கிறார் மேல் :

மேவி –
அவனுக்கு ஸ்வத ( இயல்பிலே அமைந்தது) ;
எனக்கு அவனை மேவி -அடைந்த காரணத்தால் வந்தது;
அவனுடைய ஆனந்தத்திற்கு அடி இல்லை;
என்னுடைய ஆனந்தத்திற்கு அடி உண்டு. என்றது,
ஏஷ ஹ்யேவ ஆனந்தயாதி –இந்தப் பரமாத்மா தானே ஆனந்தத்தைக் கொடுக்கிறான், ‘ என்கிற ஏற்றம் உண்டு எனக்கு;
அவனுக்கு அது தான் தோன்றி என்றபடி.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்