Archive for the ‘Krishnan kathai amutham’ Category

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –3—பால சேஷ்டிதங்கள—-சகடா ஸூர சாடியருளிய வைபவம் – அருளிச் செயல்கள் —

July 21, 2015

நாள்களோர் நாலைந்து திங்கள் அளவிலே தாளை நிமிர்த்துச் சகடத்தைச் சாடிப் போய்
சேப்பூண்ட சாடு சிதறி
கஞ்சன் தன்னால் புணர்க்கப்பட்ட கள்ளச் சகடு கலக்கழிய பஞ்சியன்ன மெல்லடியால் பாய்ந்த போது நொந்திடும் என்று அஞ்சினேன் காண் அமரர் கோவே
கஞ்சன் புணர்ப்பினில் வந்த கடிய சகடம் உதைத்து –
பேயின் முலையுண்ட பிள்ளை இவன் முன்னம் மாயச் சகடும் மருதும் இறுத்தவன் காயா மலர்க்கண்ணன் கண்ணன்
கள்ளச் சகடும் மருதும் கலக்கழிய வுதை செய்த பிள்ளை யரசே -நீ பேயைப் பிடித்து முலை யுண்ட பின்னை -உள்ளவாறு ஒன்றும் அறியேன் –
கள்ளச் சகடம் கலக்கழிய காலோச்சி
சாடு சாடு பாதனே

——————————————————————————————————————

பாய்ந்தானைத் திரி சகடம் பாரி வீழப் பாலகனாய் ஆலிலையில் பள்ளியின்ப மேய்ந்தானை –
நற்சகடம் இறுத்து அருளும் தேவனவன் மகிழ்ந்து இனிது மருவி உறை கோயில்
உருள் -சகடும் உடையச் செற்ற –நெடியோன்
திரிகால் சகடம் சினம் அழித்—தானூர் கண்ணபுரம்
கள்ளச் சகடுதைத்த கரு மாணிக்க மா மலையை
சேடன் திரு மறு மார்பன் கிடந்தது திருவடியால் மலை போல் ஓடும் சகடத்தைச் சாடிய பின்னை உரப்பபுவது அஞ்சுவனே –
கருளக் கொடி யொன்றுடையீர் தனிப்பாகீர் உருளச் சகடமது உறக்கில் நிமிர்த்தீர் –இதுவென் இதுவென்

———————————————————————————————————————-
ஊர்ந்த சகடம் உதைத்த பாதத்தான் –என்னை நிறை கொண்டான்
சகடம் பாய்ந்து –தொண்டை வாய்ப்பிரானை எந்நாள் கொலோ யாமுருகின்றது தோழீ
பேர்ந்து ஓர் சாடு இறச் செய்ய பாதம் ஒன்றால் செய்த நின் சிறுச் சேவகமும் –என் நெஞ்சை உருக்கும் –
மாயச் சகடம் உதைத்த மணாளற்கு –என் வாசக் குழலி இழந்தது மாண்பே
=தளர்ந்தும் முறிந்தும் சகட வசுரருடல் வேறா பிளந்து வீயத் திருக் காலாண்ட பெருமானே
———————————————————————————————————————
தழும்பு இருந்த தாள் சகடம் சாடி ..வீங்கோத வண்ணர் விரல் —
பேர்த்தனை மா சகடம் பிள்ளையாய் –காவலனே
வலி சகடம் செற்றாய் –
தாளால் சகடம் உதைத்து —அங்கோர் மாதுகந்த மார்வற்கு பெண்ணகலம் காதல் பெரிது
அடிச் சகடம் சாடி –கோப் பின்னுமானான் குறிப்பு –

————————————————————————————————————————————

நாள்களோர் நாலைந்து திங்கள் அளவிலே தாளை நிமிர்த்துச் சகடத்தைச் சாடிப் போய்-கஞ்சன் தன்னால் புணர்க்கப்பட்ட கள்ளச் சகடு கலக்கழிய
கடிய சகடம் உதைத்து –சேப்பூண்ட சாடு சிதறி -சாடு சாடு பாதனே
நற்சகடம் இறுத்து அருளும் தேவனவன்-உருள் -சகடும் உடையச் செற்ற –நெடியோன்
திரிகால் சகடம் சினம் அழித்தானூர் கண்ணபுரம்-கள்ளச் சகடுதைத்த கரு மாணிக்க மா மலை-
தழும்பு இருந்த தாள் சகடம் சாடி ..வீங்கோத வண்ணர் விரல் –
அடிச் சகடம் சாடி –கோப் பின்னுமானான் குறிப்பு
பேர்த்தனை மா சகடம் பிள்ளையாய் –காவலனே வலி சகடம் செற்றாய்
=தளர்ந்தும் முறிந்தும் சகட வசுரருடல் வேறா பிளந்து வீயத் திருக் காலாண்ட பெருமானே

கருளக் கொடி யொன்றுடையீர் தனிப்பாகீர் உருளச் சகடமது உறக்கில் நிமிர்த்தீர் –இதுவென் இதுவென்
பஞ்சியன்ன மெல்லடியால் பாய்ந்த போது நொந்திடும் என்று அஞ்சினேன் காண் அமரர் கோவே
சேடன் திரு மறு மார்பன் கிடந்தது திருவடியால் மலை போல் ஓடும் சகடத்தைச் சாடிய பின்னை உரப்பபுவது அஞ்சுவனே –

பேயின் முலையுண்ட பிள்ளை இவன் முன்னம் மாயச் சகடும் மருதும் இறுத்தவன் காயா மலர்க்கண்ணன் கண்ணன்
பிள்ளை யரசே -நீ பேயைப் பிடித்து முலை யுண்ட பின்னை -உள்ளவாறு ஒன்றும் அறியேன் –
ஊர்ந்த சகடம் உதைத்த பாதத்தான் –என்னை நிறை கொண்டான்
சகடம் பாய்ந்து –தொண்டை வாய்ப்பிரானை எந்நாள் கொலோ யாமுருகின்றது தோழீ
பேர்ந்து ஓர் சாடு இறச் செய்ய பாதம் ஒன்றால் செய்த நின் சிறுச் சேவகமும் –என் நெஞ்சை உருக்கும் –
மாயச் சகடம் உதைத்த மணாளற்கு –என் வாசக் குழலி இழந்தது மாண்பே
தாளால் சகடம் உதைத்து —அங்கோர் மாதுகந்த மார்வற்கு பெண்ணகலம் காதல் பெரிது

———————————————————————————————————————————————————————————-
கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Advertisements

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –2—பால சேஷ்டிதங்கள—-பூதனா சம்ஹாரம் – அருளிச் செயல்கள் —

July 19, 2015

பிறங்கிய பேய்ச்சி முலை சுவைத்து உண்டிட்டு உறங்குவான் போலே கிடந்த விப்பிள்ளை
வஞ்சனையால் வந்த பேய்ச்சி முலையுண்ட அஞ்சன வண்ணனை
வானவர் தாம் மகிழ வன் சகடம் உருள வஞ்ச முலைப் பேயின் நஞ்சமுது உண்டவனே
பேய் முலை உண்டானே சப்பாணி
பேய்ப்பால்முலையுண்ட பித்தனே -கேசவ நம்பீ
பேய்ச்சி முலை யுண்ணக் கண்டு பின்னையும் நில்லாது என்நெஞ்சம் ஆய்ச்சியர் எல்லாரும் கூடி அழைக்கவும் நான் முலை தந்தேன் –
வஞ்சகப் பேய் மகள் துஞ்ச வாய் முலை வைத்த பிரானே –
பேயின் முலை யுண்ட பிள்ளையிவன் முன்னம்
பிள்ளை அரசே நீ பேயைப் பிடித்து முலையுண்ட பின்னை உள்ளவாறு ஒன்றும் அறியேன்
கள்ளத்தினால் வந்த பேய்ச்சி முலை யுயிர் துள்ளச் சுவைத்தானால் இன்று முற்றும்
வன் பேய் முலை யுண்டதோர் வாயுடையன் –
பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்சப் புணர் முலை வாய் மடுக்க வல்லானை
பேய் முலை நஞ்சுண்டு
தாய் முலைப் பாலிலமுதிருக்கத் தவழ்ந்து தளர் நடையிட்டுச் சென்று பேய் முலை வாய் வைத்து நஞ்சை யுண்டு பித்தன் என்றே பிறர் எச நின்றாய்
வஞ்சமேவிய நெஞ்சுடைப் பேய்ச்சி வறண்டு நார் நரம்பு எழக் கரிந்துக்க நஞ்சமார் தரு சுழி முலை யந்தோ சுவைத்து நீ யருள் செய்து வளர்ந்தாய்
கள்ளதாய பேய்மகள் வீட வைத்த வெய்ய கொங்கை ஐயபாலமுது செய்து ஆடகக் கை மாதர்வாய் அமுதுண்டது என் கொலோ –
ஆய்ச்சி பாலையுண்டு மண்ணை யுண்டு வெண்ணெய் யுண்டு பின் பேய்ச்சி பாலை யுண்டு பண்டு ஓர் ஏனமாய வாமனா –
வஞ்சனத்து வந்த பேய்ச்சி ஆவி பாலுள் வாங்கினாய் அஞ்சனத்த வண்ணனாய ஆதி தேவன் அல்லையே
————————————————————————————————————————————————————–
பேயிடைக்கிருந்து வந்த மற்றவள் தன் பெரு முலை சுவைத்திட பெற்ற தாயிடைக்கிருத்தல் அஞ்சுவன் என்று தளர்ந்திட வளர்ந்த என் தலைவன்
தாயாய் வந்த பேயுயிரும் தயிரும் விழுதும் உடனுண்ட வாயான் –
வன் பேய் முலை பிள்ளையாய் உயிர் உண்ட எந்தை பிரானவன் பெருகுமிடம்
வஞ்சனை செய்யத் தாயுருவாகி வந்த பேய் அலறி மண் சேர நஞ்சமர் முலையோடு உயிர் செக வுண்ட நாதனைத் தானவர் கூற்றை
அன்று பேய்ச்சி விடம் பருகு வித்தகனைக்
பேய்த்தாயை முலை யுண்ட பிள்ளை தன்னைப்
பஞ்சிச் சிறு கூழைஉருவாகிய மருவாத வஞ்சப் பெண் நஞ்சுண்ட அண்ணல்
பேய் மகள் கொங்கை நஞ்சுண்ட பிள்ளை பரிசிதுவென்றால்
இழையாடு கொங்கைத் தலை நஞ்சம் உண்டிட்டு
பண்ணேர் மொழி யாய்ச்சியர் அஞ்ச வஞ்சப் பகுவாய்க் கழுதுக்கு இரங்காது அவள் தன் உண்ணா முலை மற்று அவள் ஆவியோடும் உடனே சுவைத்தானிடம் –
பெண்மை மிகு வடிவு கொடு வந்தவளைப் பெரிய பேயினது உருவு கொடு மாள வுயிருண்டு
வஞ்சனையால் வந்தவள் தனுயிருண்டு வாய்த்த தயிருண்டு வெண்ணெய் அமுதுண்டு –
பொற்றொடித் தோள் மடமகள் தன் வடிவு கொண்ட பொல்லாத வன் பேய்ச்சி கொங்கை வாங்கி பெற்றெடுத்த தாய் போலே மடுப்ப ஆரும் பேணா நஞ்சுண்டுகந்த பிள்ளை கண்டீர் –
வஞ்ச மேவி வந்த பேயின் உயிரை யுண்ட மாயன் என்றும்
பேய்ச்சி முலையுண்டு இணை மருது இறுத்துப் பெரு நிலம் அளந்தவன்
கலையுடுத்த வகல்குல் வன் பேய் மகள் தாயென முலை கொடுத்தாள் உயிருண்டவன் வாழிடம் என்பாரால்-
பேயினார் முலையூண் பிள்ளையாய் ஒருகால் பெரு நிலம் விழுங்கி அது உமிழ்ந்த வாயனாய் -மாலாய்
பகுவாய் வன் பேய் கொங்கை சுவைத்து ஆருயிருண்டு –
முலைத்தடத்த நஞ்சுண்டு துஞ்சாப் பேய்ச்சி முது துவரைக் குலபதியாக் காலிப்பின்னே இலைத்தடத்த குழலூதி
மண் சேர முலை யுண்ட மா முதலாய் வானவர் தம் கோவே என்று –
வஞ்சனைப் பேய் முலையோடு உயிர் வாய் மடுத்த்துண்டானை
மனமேவு வஞ்சனையால் வந்த பேய்ச்சி மாள யுயிர் வவ்விய வெம்மாயோன் காண்மின்
பேய்முலைத் தலை நஞ்சுண்ட பிள்ளையை தெள்ளியார் வணங்கப்படும் தேவனை -மாயனை –
பேய் மகள் துஞ்ச நஞ்சு சுவைத்ததுண்ட தோன்றலைத் தோன்றல் வாளரக்கன் கெடத் தோன்றிய நஞ்சினை அமுதத்தினை நாதனை -நச்சுவார் உச்சி மேல் நிற்கும் நம்பியை
நஞ்சு தோய் கொங்கை மேல் அங்கை வாய் வைத்து அவள் நாளை யுண்ட மஞ்சனார் –
தன் மகனாக வன் பேய்ச்சி தான் முலை யுண்ணக் கொடுக்க வன் மகனாயவளாவி வாங்கி முலையுண்ட நம்பீ
மற்றாரும் அஞ்சப் போய் வஞ்சப் பெண் நஞ்சுண்ட கற்றாயனே
பேய்ச்சி முலை யுண்ட பிள்ளாய்
யாயும் பிறரும் அறியாத யாமத்து மாய வலவைப் பெண் வந்து முலை தர பேய் என்று அவளைப் பிடித்து உயிரை யுண்ட வாயவனே
நள்ளிருள் வந்த பூதனை மாள –
அங்கோர் தாயுருவாகி வந்தவள் கொங்கை நஞ்சுண்ட கோயின்மை கொலோ
உண முலை முன் கொடுத்த வுரவோளதாவி உகவுண்டு வெண்ணெய் மருவி
—————————————————-

மாயோம் தீய வலவலைப் பெரு மா வஞ்சப் பேய் வீய தூய குழவியாய் விடப்பால் அமுதா அமுது செய்திட்ட மாயன் வானோர் தனித்தலைவன்
ஒக்கலை வைத்து முலைப்பால் உன் என்று தந்திட வாங்கி செக்கஞ்செக வன்றவள் பால் உயிர் செக வுண்ட பெருமான் –
மட நெஞ்சால் குறைவில்லா மகள் தாய் செய்தொரு பேய்ச்சி விட நஞ்ச முலை சுவைத்த மிகு ஞானச் சிறு குழவி
பேய்முலை சார்ந்து சுவைத்த செவ்வாயன் என்னை நிறை கொண்டான் –
பேய் முலையுண்டு –தூ முறுவல் தொண்டை வாய்ப்பிரானை எந்நாள் கொலோ யாமுருகின்றது தோழீ-
வஞ்சப் பெண்ணை சாவப் பாலுண்டதும் –தேவக் கோலப் பிரான் தன் செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து மேவக் காலங்கள் கூடினேன் எனக்கு என் இனி வேண்டுவதே
பேய் முலை நஞ்சு ஊணாக வுண்டான் -உருவோடு பேரல்லால் காணா கண் கேளா செவி
முகில் வண்ணா நின்னுருகிப் பேய்த்தாய் முலை தந்தாள் பேர்ந்திலளால் பேரமர்க்கண் ஆய்த்தாய் முலை தந்தவாறு –
முலை உண்ட செங்கண் அவன்
உகந்து உன்னை வாங்கி ஒளி நிறம் கொள் கொங்கை அகம் குளிர உன் என்று அளாவி உகந்து முலை யுண்பாய் போலே முனிந்து உண்டாய் நீயும் அலையோ பண்பால் ஆனமையால் அன்று –
அன்று அது கண்டு அஞ்சாத ஆய்ச்சி யுனக்கு இரங்கி -நின்று முலை தந்த இந்நீர்மைக்கு அன்று வரன் முறையால் நீ யளந்த மா கடல் ஞாலம் பெரு முறையால் எய்துமோ பேர்த்து
——————————————————————————————–

பேய்ச்சி பாலுண்ட பெருமானைப் பேர்ந்து எடுத்து ஆய்ச்சி முலை கொடுத்தாள் அஞ்சாதே வாய்த்த இருளார் திருமேனி இன்பவளச் செவ்வாய் தெருளா மொழியான்
பேய் முலை யுண்டு யுகந்தான் பண்டு
நலமே வலித்து கொல் நஞ்சூட்டு வன் பேய் நிலமே புரண்டு போய் வீழ சலமே தான் வெம் கொங்கை யுண்டான் மீட்டு ஆய்ச்சி யூட்டுவான் தன் கொங்கை வாய் வைத்தாள் சார்ந்து
மண்ணுண்டும் பேய்ச்சி முலையுண்டு மாற்றாதாய் வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு –
பேய் முலை நஞ்சுண்டு–கோப் பின்னுமானான்
தீப்பால பேய்த்தாய் உயிர் காலாய்ப் பாலுண்டு அவளுயிரை மாய்த்தானை வாழ்த்தே வலி –

——————————————————————————————————————————————————————————————

வஞ்சனையால் வந்த-பிறங்கிய பேய்ச்சி முலை சுவைத்து உண்டிட்டு உறங்குவான் போலே கிடந்த விப்பிள்ளை
அஞ்சன வண்ணன் – கொங்கை நஞ்சுண்ட கோயின்மை
வஞ்சகப் பேய் மகள் துஞ்ச வாய் முலை வைத்த பிரான்
வானவர் தாம் மகிழ வஞ்ச முலைப் பேயின் நஞ்சமுது உண்டவன்
பேய்ப்பால்முலையுண்ட பித்தன் -கேசவ நம்பீ-மற்றாரும் அஞ்சப் போய் வஞ்சப் பெண் நஞ்சுண்ட கற்றாயன்
கள்ளத்தினால் வந்த பேய்ச்சி முலை யுயிர் துள்ளச் சுவைத்தான் -வன் பேய் முலை யுண்டதோர் வாயுடையன் –
பிள்ளை அரசே நீ பேயைப் பிடித்து முலையுண்ட பின்னை உள்ளவாறு ஒன்றும் அறியேன்
பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்சப் புணர் முலை வாய் மடுக்க வல்லான்
வஞ்சனத்து வந்த பேய்ச்சி ஆவி பாலுள் வாங்கினாய் அஞ்சனத்த வண்ணனாய ஆதி தேவன் அல்லையே
தாயாய் வந்த பேயுயிரும் தயிரும் விழுதும் உடனுண்ட வாயான் –
பேய்ச்சி முலையுண்டு இணை மருது இறுத்துப் பெரு நிலம் அளந்தவன்
நஞ்சு தோய் கொங்கை மேல் அங்கை வாய் வைத்து அவள் நாளை யுண்ட மஞ்சனார் –
யாயும் பிறரும் அறியாத யாமத்து மாய வலவைப் பெண் வந்து முலை தர பேய் என்று அவளைப் பிடித்து உயிரை யுண்ட வாயவனே
வன் பேய் முலை பிள்ளையாய் உயிர் உண்ட எந்தை பிரான்-தீப்பால பேய்த்தாய் உயிர் காலாய்ப் பாலுண்டு அவளுயிரை மாய்த்தானை வாழ்த்தே வலி –
வஞ்சனை செய்யத் தாயுருவாகி வந்த பேய் அலறி மண் சேர நஞ்சமர் முலையோடு உயிர் செக வுண்ட நாதன் -தானவர் கூற்று -பேய் முலை நஞ்சுண்டு–கோப் பின்னுமானான்
உகந்து உன்னை வாங்கி ஒளி நிறம் கொள் கொங்கை அகம் குளிர உன் என்று அளாவி உகந்து முலை யுண்பாய் போலே முனிந்து உண்டாய் நீயும் அலையோ பண்பால் ஆனமையால் அன்று
மனமேவு வஞ்சனையால் வந்த பேய்ச்சி மாள யுயிர் வவ்விய வெம்மாயோன் காண்மின்
பேய்முலைத் தலை நஞ்சுண்ட பிள்ளையை தெள்ளியார் வணங்கப்படும் தேவனை -மாயனை –
பேய் மகள் துஞ்ச நஞ்சு சுவைத்ததுண்ட தோன்றலைத் தோன்றல் வாளரக்கன் கெடத் தோன்றிய நஞ்சினை அமுதத்தினை நாதனை -நச்சுவார் உச்சி மேல் நிற்கும் நம்பி
முலைத்தடத்த நஞ்சுண்டு துஞ்சாப் பேய்ச்சி முது துவரைக் குலபதியாக் காலிப்பின்னே இலைத்தடத்த குழலூதி
கலையுடுத்த வகல்குல் வன் பேய் மகள் தாயென முலை கொடுத்தாள் உயிருண்டவன் –
பேயினார் முலையூண் பிள்ளையாய் ஒருகால் பெரு நிலம் விழுங்கி அது உமிழ்ந்த வாயனாய் -மாலாய்
பகுவாய் வன் பேய் கொங்கை சுவைத்து ஆருயிருண்டு –
பொற்றொடித் தோள் மடமகள் தன் வடிவு கொண்ட பொல்லாத வன் பேய்ச்சி கொங்கை வாங்கி பெற்றெடுத்த தாய் போலே மடுப்ப ஆரும் பேணா நஞ்சுண்டுகந்த பிள்ளை
பண்ணேர் மொழி யாய்ச்சியர் அஞ்ச வஞ்சப் பகுவாய்க் கழுதுக்கு இரங்காது அவள் தன் உண்ணா முலை மற்று அவள் ஆவியோடும் உடனே சுவைத்தான்
பெண்மை மிகு வடிவு கொடு வந்தவளைப் பெரிய பேயினது உருவு கொடு மாள வுயிருண்டு

கள்ளதாய பேய்மகள் வீட வைத்த வெய்ய கொங்கை ஐயபாலமுது செய்து ஆடகக் கை மாதர்வாய் அமுதுண்டது என் கொலோ
பேயிடைக்கிருந்து வந்த மற்றவள் தன் பெரு முலை சுவைத்திட பெற்ற தாயிடைக்கிருத்தல் அஞ்சுவன் என்று தளர்ந்திட வளர்ந்த என் தலைவன்

முகில் வண்ணா நின்னுருகிப் பேய்த்தாய் முலை தந்தாள் பேர்ந்திலளால் பேரமர்க்கண் ஆய்த்தாய் முலை தந்தவாறு –
நலமே வலித்து கொல் நஞ்சூட்டு வன் பேய் நிலமே புரண்டு போய் வீழ சலமே தான் வெம் கொங்கை யுண்டான் மீட்டு ஆய்ச்சி யூட்டுவான் தன் கொங்கை வாய் வைத்தாள் சார்ந்து
தாய் முலைப் பாலிலமுதிருக்கத் தவழ்ந்து தளர் நடையிட்டுச் சென்று பேய் முலை வாய் வைத்து நஞ்சை யுண்டு பித்தன் என்றே பிறர் ஏச நின்றாய்
பேய்ச்சி முலை யுண்ணக் கண்டு பின்னையும் நில்லாது என்நெஞ்சம் ஆய்ச்சியர் எல்லாரும் கூடி அழைக்கவும் நான் முலை தந்தேன் –
பேய்ச்சி பாலுண்ட பெருமானைப் பேர்ந்து எடுத்து ஆய்ச்சி முலை கொடுத்தாள் அஞ்சாதே வாய்த்த இருளார் திருமேனி இன்பவளச் செவ்வாய் தெருளா மொழியான்

அன்று அது கண்டு அஞ்சாத ஆய்ச்சி யுனக்கு இரங்கி -நின்று முலை தந்த இந்நீர்மைக்கு அன்று வரன் முறையால் நீ யளந்த மா கடல் ஞாலம் பெரு முறையால் எய்துமோ பேர்த்து

உண முலை முன் கொடுத்த வுரவோளதாவி உகவுண்டு வெண்ணெய் மருவி
ஆய்ச்சி பாலையுண்டு மண்ணை யுண்டு வெண்ணெய் யுண்டு பின் பேய்ச்சி பாலை யுண்டு பண்டு ஓர் ஏனமாய வாமனா –
மண்ணுண்டும் பேய்ச்சி முலையுண்டு மாற்றாதாய் வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு –
வஞ்சனையால் வந்தவள் தனுயிருண்டு வாய்த்த தயிருண்டு வெண்ணெய் அமுதுண்டு –

பேய்முலை சார்ந்து சுவைத்த செவ்வாயன் என்னை நிறை கொண்டான் –
பேய் முலையுண்டு –தூ முறுவல் தொண்டை வாய்ப்பிரானை எந்நாள் கொலோ யாமுருகின்றது தோழீ-
பேய் முலை நஞ்சு ஊணாக வுண்டான் -உருவோடு பேரல்லால் காணா கண் கேளா செவி
வஞ்சப் பெண்ணை சாவப் பாலுண்டதும் –தேவக் கோலப் பிரான் தன் செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து மேவக் காலங்கள் கூடினேன் எனக்கு என் இனி வேண்டுவதே –

——————————————————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –1–திரு அவதார அருளிச் செயல்கள் —

July 16, 2015

திரு அவதார அருளிச் செயல்கள் –

வண்ண மாடங்கள் சூழ் திருக் கோட்டியூர் கண்ணன் கேசவன் நம்பி -பேணிச் சீருடை பிள்ளை பிறந்தினில்
மத்தக் களிற்று வசுதேவர் தம்முடை சித்தம் பிரியாத தேவகி தன் வயிற்றில் அத்தத்தின் பத்தா நாள் தோன்றிய அச்சுதன்
விண் கொள் அமரர்கள் வேதனை தீர முன் மண் கொள் வசுதேவர் தம் மகனாய் வந்து திண் கொள் அசுரரைத் தேய வளர்கின்றான்
பருவம் நிரம்பாமே பாரெல்லாம் உய்ய திருவின் வடிவொக்கும் தேவகி பெற்ற உருவு கரிய ஒளி மணி வண்ணன் –
உய்ய இவ்வாயர் குலத்தினில் தோன்றிய ஒண் சுடர் ஆயர் கொழுந்தே –
உருவுடையாய் யுலகேழும் உண்டாக வந்து பிறந்தாய் திருவுடையாள் மணவாளா திருவரங்கத்தே கிடந்தாய் –
மக்கள் அருவரைக் கல்லிடை மோத இழந்தவள் தன் வயிற்றில் சிக்கென வந்து பிறந்து நின்றாய் திருமாலிரும் சோலை எந்தாய் –
நந்தகோபன் குமரன் யசோதை இளம் சிங்கம் –மன்னு வடமதுரை மைந்தனே -ஆற்றப் படைத்தான் மகனே
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கை -தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனை –
ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து ஓரிரவில் ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர –
கஞ்சன் வலை வைத்த வன்று காரிருளில் பிழைத்து நெஞ்சு துக்கம் செய்யப் போதந்தாய்
பெற்று இருந்தாளை ஒழியவே போய்ப் பேர்த்து ஒரு தாயில் வளர்ந்த நம்பி –
நந்த கோபன் என்னும் கொடிய கடிய திருமாலால் வெற்றிக் கருளக் கொடியான் தன் மீ மீ தாடா வுலகத்து வேற்ற வெறிதே பெற்ற தாய் –
மாலாய்ப் பிறந்த நம்பியை –
நந்தன் பெற்றனன் நல்வினையில்லா நாங்கள் கோன் வசுதேவன் பெற்றிலனே
ஆயர் பிள்ளையாய் ஆனை மேய்த்தி-
திருமடந்தை மண் மடந்தை இருபாலும் திகழ தீ வினைகள் போயகல வடியவர்கட்கு என்றும் அருள் நடந்து இவ் வேழ் உலகத்தவர் பணிய வானோர் அமர்ந்து ஏத்த –
கங்கை போதரக் கால் நிமிர்த்து அருளிய கண்ணன் வந்துறை கோயில் –
மாற்று அரசர் மணி முடியும் திரளும் தேசும் மற்றவர் தம் காதலிமார் குழையும் தந்தை கால் தளயுமுடன்கள்ள வந்து தோன்றிக் கத நாகம் காத்து அளித்த கண்ணர் –
மன்னு மதுரை வசுதேவர் வாழ் முதலை -நன்நறையூர் நின்ற நம்பியை –
தந்தை காலில் பெரு விலங்கு-தாள விழ நள்ளிருட்கண் வந்த வெந்தை பெருமானார் மருவி நின்ற ஊர்
நந்தன் முதலை நிலமங்கை நல் துணைவன் அந்த முதல்வன் அமரர்கள் தம் பெருமான் கந்தம் கமழ்
காயா வண்ணன் கதிர் முடி மேல் கொந்து நறும் துழாய் கொண்டூதாய் கோல் தும்பி
தந்தை காலில் விலங்கற வந்து தோன்றிய தோன்றல் பின் தமியேன் தன சிந்தை சிந்தை போயிற்று திருவருள் அவனிடைப் பெரும் அளவிருன்தேனை –
நந்தன் பெறப் பெற்ற நம்பீ நான் உகந்து உண்ணும் அமுதே எந்தை பெருமானே உன்னை என்னம்மம் சேமம் உண்ணாயே
பெற்றத் தலைவன் எங்கோமான் பேரருளாளன் முதலாய் சுற்றக் குழாத்து இளங்கோவே தோன்றிய தொல் புகழாளா –
பெற்றார் தளை கழலப் பேர்ந்து அங்கு அயலிடத்து உற்றார் ஒருவரும் இன்றி உலகினில் மற்றாரும் அஞ்ச போய் வஞ்சப் பெண் நஞ்சுண்ட கற்றாயனே
மணமகள் கேள்வன் மலர்மங்கை நாயகன் நந்தன் பெற்ற முதலை அண்ணல் –
நந்தன் முதலைக்கு இங்கு என் கடவோம்
ஈடும் வலியும் உடைய இந் நம்பி பிறந்த ஏழு திங்களில்

அல்லிக் கமலக் கண்ணனை –
தந்தை தளை கழலத் தோன்றிப் போய் ஆய்ப்பாடி நந்தன் குல மதலையாய் வளர்ந்தான் காணேடி
ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் புடை யுண்ணும் -மாயப் பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை தூய அமுதை –

அமரர் முழு முதல் ஆகிய வாதியை அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை
காக்கும் இயல்வினன் கண்ண பெருமான் –
ஆராவமுதாய் அல்லாவியுள் கலந்த காரார் கருமுகில் போல் என் அம்மான் கண்ணனுக்கு
தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலைமகனை -தாமோதரனைத் தனி முதல்வனை ஞாலம் உண்டவனை ஆமோ தரம் அறிய ஒருவர்க்கு
வண்ண மா மணிச் சோதியை அமரர் தலைமகனை கண்ணனை நெடுமாலை
எங்கும் உளன் கண்ணன் –
கண்ணனை மாயன் தன்னைக் கடல் கடைந்து அமுதம் கொண்ட அண்ணலை அச்சுதனை அனந்தனை
செய்ய தாமரைக் கண்ணனாய் உலகு ஏழும் உண்டவன் கண்டீர்
மூவராகிய மூர்த்தியை முதல் மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னை
கண்கள் காண்டற்கு அரியனாய்க் கருத்துக்கு நன்றும் எளியனாய்
அளிக்கும் பரமனைக் கண்ணனை ஆழிப் பிரான் தன்னை
ஏற்கும் பெரும் புகழ் வானவர் ஈசன் கண்ணன்
வல்வினை தீர்க்கும் கண்ணனை
நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை ஞாலத்தார் தமக்கும் வானத்தவர்க்கும் பெருமானை
கடியன் கொடியன் நெடியமால் உலகம் கொண்ட அடியன் அறிவரு மேனி மாயத்தன்
பிறந்தவாறும் –மாயங்களும் எனதாவியை நின்று நின்று உருக்கி யுண்கின்ற இச் சிறந்த வான் சுடரே –
வேண்டித் தேவர் இரக்க வந்து பிறந்ததும் வீங்கிருள் வாய் பூண்டு அன்று அன்னை புலம்பப் போய் அங்கு ஓர் ஆய்க்குலம் புக்கதும் –
மனப்பரிப் போடு அழுக்கு மானிட சாதியில் தான் பிறந்து தனக்கு வேண்டுருக் கொண்டு தான் தான சீற்றத்தினை முடிக்கும்
-புனத் துழாய் மாலை மார்பன் என்னப்பன் தன மாயங்களே
நிறம் கரியானுக்கு நீடுலகுண்ட திறம் கிளர் வாய்ச் சிறுக் கள்வனவற்கு கறங்கிய சக்கரக் கையவனுக்கு –
விண் மீதிருப்பாய் மலை மேல் நிற்பாய் கடல் சேர்ப்பாய் மண் மீது உழல்வாய் இவற்றுள் எங்கும் மறைந்து உறைவாய் –
வந்தாய் போல் வாராதாய் வாராதே போல் வருவானே
என்னுடைய கோவலனே என் பொல்லாக் கரு மாணிக்கமே -என் திரு மார்பன் தன்னை –
இன்பம் பயக்க எழில் மலர் மாதரும் தானும் இவ் வேழ் உலகை இன்பம் பயக்க வினிதுடன் வீற்று இருந்து ஆள்கின்ற எங்கள் பிரான் –
எடுத்த பேராளன் நந்த கோபன் தன் இன்னுயிர்ச் சிறுவனே அசோதைக்கு அடுத்த பேரின்பக் குல விளங்கு களிறே அடியனேன் பெரிய வம்மானே –
மாயக் கூத்தா வாமனா கொண்டால் வண்ணா குடக் கூத்தா வினையேன் கண்ணா
பிறந்த மாயா –
கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரண் அது நிற்க வந்து மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வடமதுரைப் பிறந்தான் திண்ணமாம் நும்முடைமை யுண்டேல்
அவனடி சேர்ந்து உய்ம்மினோ எண்ண வேண்டாம் நும்மததாதும் அவனன்றி மற்றில்லையே
மணாளன் மலர் மங்கைக்கும் மண் மடந்தைக்கும் கண்ணாளன் உலகத்து உயிர்கட்கு எல்லாம் விண்ணாளன்-
காட்டித் தன் கணை கழல்கள் கடு நரகம் புகழ் ஒழித்த கண்ணன்
பெற்றார் தளை கழலப் பேர்ந்தோர் குறளுருவாய் செற்றார் படி கடந்த செங்கண் மால்
கதையும் பொருளும் கண்ணா நின் பேரே இதயம் இருந்தவையே எத்தில் கதையின் திரு மொழியாய் நின்ற திருமாலே –
மாலே நெடியானே கண்ணனே விண்ணவர்க்கு மேலா வியன் துழாய்க் கண்ணியனே
மகன் ஒருவர்க்கு அல்லாத மா மேனி மாயன்
நாராயணன் என்னை யாளி நரகத்துக்குச் சேராமல் காக்கும் திருமால்
சேயன் அணியன் சிறியன் மிகப் பெரியன் ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன்
வேதனை வெண் புரி நூலனை விண்ணோர் பரவ நின்ற நாதனை ஞாலம் விளங்கும் நாதனை ஞாலம் தத்தும் பாதனைப் பாற்கடல் பாம்பனை மேல் பள்ளி கொண்டு அருளும் சீதனை
தீ வினைக்கு அரு நஞ்சை நல் வினைக்கு இன்னமுதத்தினை பூவினை மேவிய தேவி மணாளனை –
வாய்க்கும் பெரும் புகழ் மூவுலகீசன் வடமதுரைப் பிறந்த வாய்க்கும் மணி நிறக் கண்ணபிரான் தன மலரடிப் போதுகளே
சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது –
உன் அடியார்க்கு என் செய்வன் என்றே இருத்தி நீ
கார் கலந்த மேனியான் கை கலந்த ஆழியான் பார் கலந்த வல் வயிற்றான் பாம்பணையான் சீர் கலந்த சொல்
கையில் கனி எண்ணக் கண்ணனைக் காட்டித் தரிலும் –

————————————————————————————————————-

திருமடந்தை மண் மடந்தை இருபாலும் திகழ
தீ வினைகள் போயகல வடியவர்கட்கு என்றும் அருள் நடந்து இவ் வேழ் உலகத்தவர் பணிய வானோர் அமர்ந்து ஏத்த
-இன்பம் பயக்க எழில் மலர் மாதரும் தானும் இவ் வேழ் உலகை இன்பம் பயக்க வினிதுடன் வீற்று இருந்து ஆள்கின்ற எங்கள் பிரான் –
கார் கலந்த மேனியான் கை கலந்த ஆழியான் பார் கலந்த வல் வயிற்றான் பாம்பணையான் கங்கை போதரக் கால் நிமிர்த்து அருளிய கண்ணன்
-மணமகள் கேள்வன் மலர்மங்கை நாயகன் நிலமங்கை நல் துணைவன் அந்த முதல்வன் அமரர்கள் தம் பெருமான்-
கந்தம் கமழ் காயா வண்ணன்

தீ வினைக்கு அரு நஞ்சாய் நல் வினைக்கு இன்னமுதாய் பூவினை மேவிய தேவி மணாளன்
நாராயணன் என்னை யாளியாய் நரகத்துக்குச் சேராமல் காக்கும் திருமால்
சேயன் அணியன் சிறியன் மிகப் பெரியன் ஆயன் துவரைக் கோனாய் நிற்கும்
மகன் ஒருவர்க்கு அல்லாத மா மேனி மாயன்-காக்கும் இயல்வினன் கண்ண பெருமான் –
ஆராவமுதாய் அல்லாவியுள் கலந்த காரார் கருமுகில் போல் என் அம்மான்
தாமரைக் கண்ணன் விண்ணோர் பரவும் தலைமகன் -தாமோதரன் தனி முதல்வன் ஞாலம் உண்டவன்
வண்ண மா மணிச் சோதி அமரர் தலைமகன் – நெடுமால் -மாயன் -கடல் கடைந்து அமுதம் கொண்ட அண்ணல் அச்சுதன் அனந்தன்
செய்ய தாமரைக் கண்ணன் உலகு ஏழும் உண்டவன்-மூவராகிய மூர்த்தி-முதல் மூவர்க்கும் முதல்வன்
கண்கள் காண்டற்கு அரியனாய்க் கருத்துக்கு நன்றும் எளியனாய்
அளிக்கும் பரம கண்ணன் ஆழிப் பிரான்
ஏற்கும் பெரும் புகழ் வானவர் ஈசன் வல்வினை தீர்க்கும் எங்கும் உள்ள கண்ணன்
அழுக்கு மானிட சாதியில் தான் பிறந்து தனக்கு வேண்டுருக் கொண்டு தான் தான சீற்றத்தினை முடிக்கும்
-புனத் துழாய் மாலை மார்பன் என்னப்பன்-

நிறம் கரியான் – நீடுலகுண்ட திறம் கிளர் வாய்ச் சிறுக் கள்வன் – கறங்கிய சக்கரக் கையவன்
விண் மீதிருப்பான் மலை மேல் நிற்பான் கடல் சேர்ப்பான் மண் மீது உழல்வான் இவற்றுள் எங்கும் மறைந்து உறைவான்
வந்தாய் போல் வாராதாய் வாராதே போல் வருவான்
என்னுடைய கோவலன் என் பொல்லாக் கரு மாணிக்கம் -என் திரு மார்பன்
இன்பம் பயக்க எழில் மலர் மாதரும் தானும் இவ் வேழ் உலகை இன்பம் பயக்க வினிதுடன் வீற்று இருந்து ஆள்கின்ற எங்கள் பிரான் –

பாரெல்லாம் உய்ய திருவின் வடிவொக்கும் தேவகி பெற்ற உருவு கரிய ஒளி மணி வண்ணன் –
வேண்டித் தேவர் இரக்க-மக்கள் அருவரைக் கல்லிடை மோத இழந்தவள் தன் வயிற்றில் சிக்கென வந்து -ஒருத்தி மகனாய்
தந்தை காலில் பெரு விலங்கு-தாள விழ நள்ளிருட்கண் வந்த வெந்தை பெருமானார் -மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வடமதுரைப் பிறந்தான்
மத்தக் களிற்று வசுதேவர் தம்முடை சித்தம் பிரியாத தேவகி தன் வயிற்றில் அத்தத்தின் பத்தா நாள் தோன்றிய அச்சுதன்
விண் கொள் அமரர்கள் வேதனை தீர முன் மண் கொள் வசுதேவர் தம் மகனாய் -திருவுடையாள் மணவாளான் -மன்னு வடமதுரை மைந்தன்
ஈடும் வலியும் உடைய இந் நம்பி உன் அடியார்க்கு என் செய்வன் என்றே இருந்து -உருவுடையானாய் யுலகேழும் உண்டாகவந்து பிறந்து-
பெற்றார் தளை கழலப் பேர்ந்தோர் குறளுருவாய் செற்றார் படி கடந்த செங்கண் மால்
மகன் ஒருவர்க்கு அல்லாத மா மேனி மாயன்
நாராயணன் என்னை யாளி நரகத்துக்குச் சேராமல் காக்கும் திருமால்
சேயன் அணியன் சிறியன் மிகப் பெரியன் ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன்
வேதன் வெண் புரி நூலv விண்ணோர் பரவ நின்ற நாதன் ஞாலம் விளங்கும் நாதன் ஞாலம் தத்தும் பாதன்பாற்கடல் பாம்பனை மேல் பள்ளி கொண்டு அருளும் சீதன்
தீ வினைக்கு அரு நஞ்சை நல் வினைக்கு இன்னமுதம் பூவினன் மேவிய தேவி மணாளன்
வாய்க்கும் பெரும் புகழ் மூவுலகீசன் வடமதுரைப் பிறந்த வாய்க்கும் மணி நிறக் கண்ணபிரான் தன மலரடிப் போதுகளே

பருவம் நிரம்பாமே பாரெல்லாம் உய்ய திருவின் வடிவொக்கும் தேவகி பெற்ற உருவு கரிய ஒளி மணி வண்ணன் -மாலாய்ப் பிறந்த நம்பி-
மன்னு மதுரை வசுதேவர் வாழ் முதலை-ஓரிரவில் ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர –
பெற்று இருந்தாளை ஒழியவே போய்ப் பேர்த்து ஒரு தாயில் வளர்ந்த நம்பி -தந்தை காலில் விலங்கற வந்து தோன்றிய தோன்றல்
பெற்றார் தளை கழலப் பேர்ந்து அங்கு அயலிடத்து -சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது –
ஆயர் பிள்ளையாய் ஆனை மேய்த்தி-ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்காய் -தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனாய்
நந்தகோபன் குமரன் யசோதை இளம் சிங்கம் –நந்தன் முதலை யாய் -அண்ணலாய் -நந்தன் பெறப் பெற்ற நம்பீயாய் நான் உகந்து உண்ணும் அமுதாய் -எந்தை பெருமானாய்
பெற்றத் தலைவனாய் எங்கோமானாய் பேரருளாளனாய் முதலாய் சுற்றக் குழாத்து இளங்கோவாய் தோன்றிய தொல் புகழாளானாய்
எடுத்த பேராளன் நந்த கோபன் தன் இன்னுயிர்ச் சிறுவனாய் அசோதைக்கு அடுத்த பேரின்பக் குல விளங்கு களிறாய்
உந்தை யாவன் என்று உரைப்ப நின் செம் கேழ் விரலினும் கடைக் கண்ணினும் காட்ட நந்தன் பெற்றனன் நல்வினையில்லா நாங்கள் கோன் வசுதேவன் பெற்றிலனே என்னும்படி
அமரர் முழு முதலாகிய வாதியாய் அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் புடை யுண்ணும் -மாயப் பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியாய் தூய அமுதாய் அல்லிக் கமலக் கண்ணன்
நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பன் ஞாலத்தார் தமக்கும் வானத்தவர்க்கும் பெருமான் கடியன் கொடியன் நெடியமால் உலகம் கொண்ட அடியன் அறிவரு மேனி மாயத்தன்

எடுத்த பேராளன் நந்த கோபன் தன் இன்னுயிர்ச் சிறுவனாய் அசோதைக்கு அடுத்த பேரின்பக் குல விளங்கு களிறாய் அத்தாலே அடியனேன் பெரிய வம்மானாய்
மாயக் கூத்தனாய் வாமனனாய் கொண்டால் வண்ணானாய் குடக் கூத்தனாய் வினையேன் கண்ணனாய்
பிறந்த மாயான்–வண்ண மாடங்கள் சூழ் திருக் கோட்டியூர் கண்ணன் கேசவன் நம்பி–
மணாளன் மலர் மங்கைக்கும் மண் மடந்தைக்கும் கண்ணாளன் உலகத்து உயிர்கட்கு எல்லாம் விண்ணாளன்-
காட்டித் தன் கணை கழல்கள் காட்டி கடு நரகம் புகழ் ஒழித்த கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரண் அது நிற்க வந்து திண்ணமாம் நும்முடைமை யுண்டேல்
அவனடி சேர்ந்து உய்ம்மினோ எண்ண வேண்டாம் நும்மததாதும் அவனன்றி மற்றில்லையே –

மாலே நெடியானே கண்ணனே விண்ணவர்க்கு மேலா வியன் துழாய்க் கண்ணியனே
சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது –உன் அடியார்க்கு என் செய்வன் என்றே இருத்தி நீ
கையில் கனி எண்ணக் கண்ணா கதையும் பொருளும் நின் பேரே இதயம் இருந்தவையே எத்தில் கதையின் திரு மொழியாய் நின்ற திருமாலே –

—————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாலராமானுஜனுக்கும் நம் ஸ்வாமி ஸ்ரீ ராமானுஜருக்கும் -ஒற்றுமைகள் -ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள்–

January 6, 2015

1-இருவரும் திருவவதரித்தது சிறைக்கூடத்தில்
அமரவோடு உயரச் சென்று அறுவர் தம் பிறவி யஞ்சிறையே-திருவாய்மொழி -1-3-2-இருள் மலிந்த இருள் தரும் மா ஞாலத்திலே -இருவரும் திருவவதாரம்
இருள் நாள் பிறந்த அம்மான் -திருமங்கை ஆழ்வார்
வேண்டித் தேவர் இரக்க-வீங்கிருள் வாய் வந்து பிறந்ததுவும் -நம் ஆழ்வார் –

3-சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன் -அவதாரம்
ஸ்வாமியும் ஞானச் சுடர் விளக்கத்தைக் காட்டிக் கொண்டு அவைவரும் வியக்க திருவவதரித்தார் –
4-பிறந்த இடம் ஓன்று –வடமதுரையில் –
இளமையில் வளர்ந்த இடமும் ஓன்று –திருவாய்ப்பாடியில்
பின்பு வளர்ந்த இடம் ஓன்று –த்வாரகையில்
நம் ஸ்வாமி யும் ஸ்ரீ பெரும் பூதூரில் பிறந்து
இளமையில் ஸ்ரீ காஞ்சி புரத்தில் வளர்ந்து
பின்பு ஸ்ரீ ரெங்கம் திரு நாராயண புரம் போன்ற திவ்ய தேசங்களில் வளர்ந்து அருளினார்
அன்றிக்கே
திரு மந்த்ரத்திலே பிறந்து -ஸ்வரூப உணர்ச்சி பெற்று
த்வயத்திலே வளர்ந்து  -அனுசந்தானம் -அனுஷ்டானம் -செல்வ வாழ்ச்சி –

5-மக்கள் அறுவரைக் கல்லிடை மோத இழந்தவள் தன் வயிற்றில்  சிக்கென வந்து பிறந்து நின்றாய் -பெரியாழ்வார் -5-3-1-
ஸ்வாமி திருவவதரித்த இவ்வுலகிலே பலரும் ஒக்கப் பிறக்கிறார்கள்

6- வாஸூ தேவோ வஹன் க்ருஷ்ணம் ஜாநு மாத்ரோ தகோ யயௌ-பேர் ஆழமான பெரு வெள்ளம்  முழம் தாள் அளவாக வற்றிப் போனது போலே
பிறவி என்னும் கடலும் வற்றிப் பெரும் பதம் ஆகின்றதால் -சம்சாரம் வற்ற தொடங்கிற்று ஸ்வாமி தோன்றிய அப்பொழுதே –
7-இடக்கை வலக்கை அறியாத ஆயர்கள் உடன் ஒரு நீராக கலந்து பழகினான்
ஸ்வாமியும் மிகு ஞான சிறு குழவியாய் அறிவிலா மனிசரோடு கலந்து பழகினார்
8-அவன் ஆசூர பிரக்ருதிகள் உடன் வாழ்ந்து இருந்தால் போலே ஸ்வாமியும் யாதவ பிரகாசாதிகள் உடன் வாழ்ந்து இருந்தார்

9-கம்சப்ரயுக்தா கில கபி மாயாபூதனை மாயை என்றார் தேசிகர் யாதவாப்யுதத்தில்
பிரகிருதி மாயை ஸ்வாமி உடைய அளவற்ற பெருமையால் மாய்ந்து ஒழிந்தது

10-கள்ளச் சகடம் கலக்கழிய காலோச்சி
நரகம் ஸ்வர்க்கம் செல்வது கள்ளச் சகடம் ஸ்வாமி திருவடி பலத்தால் அது ஒழிந்து அர்ச்சிராதி மார்க்கம் கிட்டுமே

11-யமளார்ஜூன பங்கம்
த்வந்த அதீதோ விமத்சர-த்வந்த மோகன பாரத-த்வைந்தர் விமுக்தாஸ் சுக துக்கம்  சம்ஜ்ஞை
இன்பு துன்பு -அஹங்காரம் மமகாரம் -காம குரோதம் -புண்ய பாபம்-ஆகிய இரட்டைகள் ஸ்வாமி திருவடி சம்பந்தத்தால் போம்-

12-வையம் ஏழும் கண்டாள் பிள்ளை வாயுளே
வாயுள் வையகம் கண்ட மட நல்லார்
ஸ்வாமியும் -1-ஸ்ருதிகள் -2–ஸ்ம்ருதிகள் -3–இதிகாசங்கள் -4-புராணங்கள் -5-பாஞ்சராத்ரங்கள் –6-அருளிச் செயல்கள் -7-ஆச்சார்யர்கள் திவ்ய ஸூ க்திகள்-ஏழும் தம் திருவாக்கில் அன்பர்களுக்கு காட்டினார்

13-காளியன் யமுனை ஆற்றில் கலக்கினது போலே புற மதத்தவர்கள் வேதத்தை கலக்க ஸ்வாமி சத்துக்களுக்கு உப ஜீவனம் ஆக்கின படி
யமுனை ஸ்தானத்தில் வேதம்
காளியன் ஸ்தானத்தில் குதர்க்கவாதிகள்
கண்ணன் ஸ்தானத்தில் ஆச்சார்யர் –
தூய பெரு நீர் யமுனைத் துறைவன் -யமுனை போலே வேதமும் பகவத் சம்பந்தம் மாறாமல் இருக்கும்-

14-ஐந்தலை நாகம் காளியன் போலே
ஈஸ்வரனே இல்லை என்னுதல் ஒரு தலை
ஈஸ்வரன் உண்டு -அவன் அனுமானத்தால் சித்திப்பவன் -சாஸ்த்ரத்தால் சித்திப்பவன் இல்லை -இரண்டாம் தலை
சாஸ்த்ரங்களைக் கொண்டே ஈஸ்வரனை அங்கீ கரித்தாலும் அவனுக்கு குணங்களோ விக்ரஹங்களோ இல்லை -மூன்றாம் தலை
ஈஸ்வரன் ஒருவன் இல்லை பலர் உண்டு என்னுதல் நான்காம் தலை
பிரபஞ்சமே இல்லை சர்வம் ஸூ ந்யம்-எனபது ஐந்தாம் தலை
நாவலிட்டு உழி தருகின்றோம்நமன் தமர் தலைகள் மீதே -கூத்தாடப் பெறுவோம்

15-கேசி -ஹந்தம்– போலே
இந்த்ரியாணி ஹயா நா  ஹூஇந்த்ரியங்கள் குதிரை -ஜிதேந்த்ரியராய்
காமாதி தோஷ ஹர மாத்மபதா ச்ரிதா நாம் -என்றும்
மதன கதநைர் ந க்லிச்யந்தே யதீஸ்வர சம்ஸ்ரயா-என்றும் சொல்லும்படி வாழ்ந்தவர் ஸ்வாமி-

16-விளவின்காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே
கன்று கொண்டு விளங்கனி எறிந்து
முள்ளைக் கொண்டு முள்ளை களைவது போலே பரஸ்பர வயாஹதங்களாய் இருப்பதை காட்டி புற மத நிரசனம் பண்ணி அருளினார் ஸ்வாமி –

17-பெருமழையில் நின்றும் கண்ணன் காத்து அருளினது போலே
அவிவேக க நாந்த திங்முகே  பஹுதா சந்தத துக்க வர்ஷிணிபவ துர்த்தி நே –ஸ்தோத்ர ரத்னம் -49-
சம்சார பெரும் மழையில் நின்றும் காத்து அருளினார் நம் ஸ்வாமி
கண்ணன் ஏழு நாள் காத்தனன்
ஸ்வாமி காப்பது ஏழேழ்  பிறவிக்கும் –

18-கண்ணன் நப்பின்னை பிராட்டியை திருமணம் -ஏழு எருதுகள் நிரசனம்
எட்டு இழையாய் மூன்று சரடாய் இருக்கும் மங்கள ஸூத்திரம் போன்ற திருமந்தரம் -சேதனர்களுக்கு  கட்டி திருமணம் செய்ய
காமம் -குரோதம் -லோபம் -மோஹம் -மதம் -மாத்சர்யம் -அசூயை -ஏழு விரோதிகளையும் தொலைத்து   அருளினார் நம் ஸ்வாமி

19-இரண்டு மல்லர்களை முடித்தது போலே
நீர் நுமது என்றிவை மாய்த்து அருளினார் ஸ்வாமி

20-குவலயா பீடம் முறித்தது போலே -மதக் களிறு ஐந்தினையும் சேரி திரியாமல் செந்நிறீஇ -பொய்கையார் போலே இந்த்ரியங்கள் துஷ்டத் தன்மை ஒழித்து அருளினார் ஸ்வாமி

21-கண்ணன் மாலாகாரர் இடம் புஷ்பம் பெற்று உகந்தால் போலே
ஸ்வாமி யும் அஹிம்சா பிரதமம் புஷ்பம் -புஷ்பம் இந்த்ரிய நிக்ரஹ -சர்வபூத தயா புஷ்பம்
ஷமா புஷ்பம் விசேஷத-ஜ்ஞானம் புஷ்பம் தப -புஷ்பம் த்யானம் புஷ்பம் தவைதச -சத்யம் அஷ்டவிதம் புஷ்பம்
விஷ்ணோ ப்ரீதிகரம் பவேத் -சிஷ்யர்கள் பக்கல் செழித்து வளரக் காணப் பெற்று களித்தவர் –

22-ஸ்ரீ ரெங்க ராஜ சரணாம் புஜ ராஜ ஹம்சம்
ஸ்ரீ மத் பராங்குச பதாம் புஜ ப்ருங்கராஜம்
தென்னத்தியூர் கழலினைக் கீழ் பூண்ட அன்பாளன் –
அன்னம் வண்டுகள் படிகளும் ஸ்வாமி இடம் உண்டே –சாரப் பொருள்களை விவேகித்து வெளியிடுகிற ஸ்வாமி
துயரறு சுடரடி தொழுது எழு
பல்ல பல்லாஷர்   இரண்டு மகரிஷ்கள் ஹம்ச  பஷிகள் -ஜ்ஞான சுருதி மகா பிரபுவின் கீழ் நிழல் படாமல் –
இவர் ரைக்வரைப் போலே ஞானியா
அன்னமாய் நூல் பயந்தான்
அன்னமதாய் இருந்து அங்கு அற நூல் உரைத்த
சேற்று நீரில் கால் பொருந்தாது போலே
அழுந்தார் பிறப்பாம் பொல்லா வருவினை மாய வன் சேற்று அள்ளல்  பொய்ந்நிலத்தே -திருவிருத்தம்
அன்ன நடையான பிராட்டி போலே புருஷகாரம் செய்து அருளுவார் ஸ்வாமி

23-வண்டு -மதுவ்ரதம்
உளம் கனிந்து இருக்கும் அடியவர் தங்கள் உள்ளத்துள் ஊறிய தேன்-என்றும்
தேனை நன்பாலை கன்னலை அமுதை -என்றும்
எனக்குத் தேனே பாலே கன்னலே அமுதே -எம்பெருமானையே விரும்பும் நம் ஸ்வாமி

24- வண்டினங்கள் காமரங்கள் இசை பாடும் -குலசேகர ஆழ்வார்
யாழினிசை  வண்டினங்கள்  ஆளம் வைக்கும் -பெரியாழ்வார்
வரிவண்டு தேன தேன என்று இசை பாடும் -திருமங்கை ஆழ்வார்
ஸ்வாமி -யாழினிசை வேதத்தியல் -பண்ணார் பாடல் ஆயிரம் -இதத்தாய் -எங்கள் இராமானுச முனி வேழம் –

25-வண்டு சஞ்சரீகம்
ஸ்வாமி யும் ஸ்ரீ ரெங்கம் கரிசைலம் அஞ்சனகிரிம் தார்ஷ்யாத்ரி சிம்ஹாசலௌ ஸ்ரீ கூர்மம்
புருஷோத்தமம் ச பதரி நாராயணம் நைமிசம் ஸ்ரீ மத் த்வாராவதீ பிரயாக மதுரா அயோத்யா கயா
புஷ்கரம் சாளக்ராமகிரிம் நிஷேவ்ய ரமதே ராமானுஜோயம் முனி
பதியே பரவித் தொழும் தொண்டர்களில் தலைவர்-

26-வண்டு கர்ப்ப க்ருஹங்கள் எங்கும் புக்கு திரிந்து ரமிக்கும்
ஸ்வாமி யும் மன்னிய தென்னரங்கா புரி   மா  மலை மற்றும்  உவந்திடு  நாள் -அதிகாரச்  செல்வத்துடன் கைங்கர்யம் செய்து வாழ்ந்தார்

27-வண்டு  சோலைகளிலேயே சுழலமிடும்
ஸ்வாமி யும் ஆராமம்  சூழ்ந்த    அரங்கம்-சிந்து பூ மகிழும் திருவேங்கடம் -விரையார்  பொழில் வேங்கடம் -சோலைகளில் சுழலமிடுவர்-

28-சமிதோதய சங்கராதி கர்வ ஸ்வ பலாத் உத்த்ருத யாதவபிரகாச  அவரோபிதவான் ஸ்ருதேர   பார்த்தான் நநு ராமாவரஜஸ் ச ஏஷ பூய
யதிராஜ  விம்சதி

சங்கர    கர்வம்   அடக்கிய  சாம்யம்
கோபாலோ  யாதவ வம்சம் மக்னமப்  யுத்தரிஷ்யதி -உடையவரும்    யாத்வபிரகாசரை   உத்தரிப்பித்தவர்
அபார்த்தன் -அர்ஜுன    விரோதிகள்  துரி  யோதநாதிகள்
நேஹ  நாநாஸ்தி கிஞ்சன -இஹ நாநா கிஞ்சன நாஸ்தி
ஏகமேவ  அத்விதீயம் -என்றும்  சுருதி வாக்யங்கள்-இவை போன்ற அபேத ஸ்ருதி வாக்யங்கள்
இனி பேத ஸ்ருதி வாக்யங்கள் –
ஷரம் பிரதானம் அம்ருதாஷரம் ஹர ஷராத்மா நௌ ஈசதே தேவ ஏக -என்றும்
ஜ்ஞாஜ் ஜௌ த்வா வஜா  வீச நீ சௌ-என்றும்
த்வா ஸூ பர்ணா சயுஜா சகாயா சமா நம் வ்ருஷம் பரிஷச்வஜாதே தயோரன்ய பிப்பலம் ஸ்வாது அத்தி அனஸ்நன்யோ அபிசாகா சீதி –-என்றும் போன்றவைகள்

வேத நூல் ஓதுகின்றது உண்மை யல்லது இல்லை மற்று உரைக்கிலே
யஸ்ய பிருதிவி சரீரம் –யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் –போன்ற கடக ஸ்ருதிகள் வைத்து சமன்வயப்படுத்தி காட்டி அருளினார் நம் ஸ்வாமிகள்
உடன் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் –
மிதோபேதம் தத்வேஷ் வபிலபதி பேத ஸ்ருதி ரதோ விசிஷ்டைக்யாத்ஐக்ய சுருதி ரபி  ச சார்த்தா   பகவதி
இமா வர்த்தௌ கோப்தும் நிகில ஜக தந்தர் யமயிதா நிரீசோ லஷ்மீச சுருதி பிர பராபி  ப்ரணிததே -என்றும்-சங்கல்ப சூர்யோதயம் -ஸ்ரீ தேசிகன் அருளிச் செய்த ஸ்லோக ரத்னம் இது –

யத்யேதம் யதி சார்வ பௌம கதிதம் வித்யாத் அவித்யாதம
ப்ரத் யூஷம் பிரதி தந்திர மந்தி மயுகே கச்சித் விபச்சித்தம
தத்ரை கத்ர ஜடித் யுபைதி விலயம் தத்தன்மத ஸ்தாபநா
ஹேவாக பிரதமான ஹைதுகதா கல்லோல  கோலாஹல -ஸ்ரீ ரகஸ்ய த்ரய சாரம் -ஸ்ரீ தேசிகன்-

எம்பெருமானாரால் விரிவாக நிரூபிக்கப்பட்ட சரீராத்மா பாவம் ஆகிற இந்த பிரதிதந்த்ரத்தை இந்த யுகத்தில்
யாவன் நன்கு தெரிந்து கொள்ளப் பெறுகிறானோ
அப்படிப்பட்ட வித்வான் உடைய முன்னிலையில் மதாந்தரச்தச்தர்கள் எத்தை அட்டஹாசம் செய்தாலும் அவை நொடிப் பொழுதில் தொலைந்து விடும்-

—————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ.P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வேதாந்த தசிகன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

 

அருளிச் செயல்— -பாசுரப்படி ஸ்ரீ மத் பாகவதம் —

September 2, 2014

ஷீராப்தி வைபவம் –

 

பாலாலிலையில் துயில் கொண்ட பரமன்
மன்னிய நாகத்தணை மேல் ஓர் மா மலை
சுடராழி சங்கி இருபால் பொலிந்து தோன்ற

திருமடந்தை மண்மடந்தை இரு பாலும் திகழ
ஆயிரம் தோள் பரப்பி முடி யாயிரம் மின்ன
கடலோதம் கால் அலைப்ப
கடலோன் கை மிசைக் கண் வளர்வது போல்
உன்னிய யோகத் துறக்கம் தலைக் கொண்டு
இணை இல்லா இன்னிசை யாழ் கெழுமி இன்பத்
தும்புருவும் நாரதனனும் இறைஞ்சி ஏத்த

கொந்தலர்ந்த நறும் துழாய் சாந்தம் தூபம் தீபம் கொண்டு அமரர் தொழப்
பக்தர்களும் பகவர்களும் பழ மொழி வாய் முனிவர்களும் சித்தர்களும் தொழுது இறைஞ்ச
அருள் கொண்டாடும் அடியவர் இன்புற
ஏழு உலகும் தனிக் கோல் செல்ல வீற்றிருந்து

—————————————————————————————————————————————————————————

அவதார காரணம்

 

விண் கொள் அமரர்கள் வேதனை தீர
மண்ணுய்ய மண்ணுலகில் மனிசர் உய்ய
பாரேறு பெரும் பாரம் தீர
துவரிக் கனி வாய் நில மங்கை துயர் தீர
மண்ணின் பாரம் நீங்குதற்கே-வேண்டித்
வேண்டித் தேவர் இரக்கச் சாது சனத்தை நலியும் கஞ்சனை சாதிப்பதற்கு
என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவனைப் பெற்ற -இவனைப் பெற்ற
வயிறு உடையாள் என்னும் வார்த்தை எய்துவிக்கத்
தந்தை காலில் பெரு விலங்கு தாள வீழ
மக்கள் அறுவரைக் கல்லிடை மோத இழந்த
தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்யக்

———————————————————————————————————————————————————————————

அவதாரம் –

 

கதிர் ஆயிரம் இரவி கலந்து எரித்தால் ஒத்து
மல்லை மூதூர் வடமதுரையில்
மத்தக் களிற்று வசுதேவர் தம்முடைச் சித்தம் பெரியாத தேவகி தன வயிற்றில்
அத்தத்தின் பாத்தா நாள் தோன்றிக்
கஞ்சன் வலைத்தவன்று காரிருள் எல்லில் பிழைத்து
எடுத்த பேராளன் நந்த கோபன் தன இன்னுயிர்ச் சிறுவன் என்னக்
கூர் வேல் கொடும் தொழிலன் நந்த கோபன் குமரனாய்த்
தெய்வ நங்கை யசோதைக்கு
போத்தந்த பேதைக் குழவியாய்ப்
பல தேவற்க்கோர் கீழ்க் கன்றாய்
ஆயர்கள் நாயகனாய்

ஆயர் பாடிக்கு அணி விளக்காய்க்

கொம்பனார்க்கு எல்லாம் கொழுந்துக்கும் கொழுந்தாய்
காண்டலின்றிக்
கொண்டு வளர்க்கக் குழவியாய்த் தான் வளர்ந்து

——————————————————————————————————————————————————————-

ஆயர்பாடியில் மங்களம் கொண்டாடுதல்-

 

எண்ணெய் சுண்ணம் எதிர் எதிர் தூவிட
பாடுவார்களும் பல் பறை கொட்ட
அண்டர் மிண்டிப் புகுந்து நெய்யாட
அயலிடத்து பேர்ந்து
தத்துக் கொண்டாள் கொலோ தானே பெற்றாள் கொலோ
சித்த மனையாள் அசோதை என்னப் பேணிச் சீருடைப் பிள்ளை
ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளரத்

————————————————————————————————————————————

பூதனை வதம்

தீ மனத்தான் கஞ்சனது வஞ்சனையில் திரியும்
பெண்மை மிகு வடிவு கொடு
வன் பேய்ச்சி தன்மகனாகத் தான் முலை உண்ணக் கொடுக்க
முலை உண்பான்போல் முனிந்துண்டு
வஞ்சனத்து வந்த பேய்ச்சி யாவி பாலுள் வாங்கி
சூருருவின் பேயளவு கண்டு

——————————————————————————————————————————————–

சகட பங்கம் –

மாணிக்கம் கட்டி வயிர மிடை கட்டி
ஆணிப் பொன்னால் செய்த வண்ணச் சிறுத் தொட்டில்
உறங்குவான் போலே கிடந்தது
நாள்களோர் நாலைந்து திங்கள் அளவிலே -தாளை நிமிர்த்து
தாளை நிமிர்த்து
உருளும் சகடம் உதைத்து

—————————————————————————————————————————————————

கண்ணனுக்கு நாமகரணம் செய்தல்

ஆய்ப்பாடியாயர்
பத்துநாளும் கடந்த விரண்டா நாள் எத்திசையும் சயமரம் கோடித்துக்
கருவடிவில் செங்கண்ண வண்ணன் தன்னை
வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டு
கார் முகிலே என் கண்ணா
செங்கண் நெடுமால் சிரீதரா என்று அழைத்து
நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்த

——————————————————————————————————————————————————-

பால லீலைகள் –

மாயக்கூத்தன்
தன் முகத்துச் சுட்டி தூங்கத் தூங்கத் தவழ்ந்து போய்
பொன்முகக் கிண் கிணி யார்ப்ப புழுதி யளைந்து
கோல நறும் பவளச் செந்துவர் வாயினிடைச்
கோமள வெள்ளி முளைப் போல் சில பல் விலகக்
கண கண சிரித்து வந்து முன் வந்து
நின்று முத்தந்தந்து -ஆயர்கள் போர் ஏறாய்ச் செங்கீரை யாடி
எண்ணெய் குடத்தை உருட்டி இளம் பிள்ளை கிள்ளி எழுப்பிக்
கண்ணை புரட்டி விழித்துக் கழை கண்டு செய்து
வெண்ணெய் விழுங்கி விரைய வுறங்கி
பானையில் பாலைப் பருகி பற்றாதார் எல்லாரும் சிரிப்ப
மடங்கொள் மதி முகத்தாரை மால் செய்து
அழகிய வாயில் அமுத ஊறல் தெளிவுறா
மழலை முற்றாத இளம் சொல்லால்
வாணிலா வம்புலீ சந்த்ரா வா வா என்று
அம்புலி விளித்து

———————————————————————————————————————————————————————

யசோதை பிள்ளை வாயுள் வையம் ஏழும் கண்டது

 

மண்ணும் மலையும் கடலும் உலகு ஏழும்
உண்ணும் திறந்து மகிழ்ந்து
கையும் காலும் நிமிர்த்துக் கடார நீர்
பைய வாட்டிப் பசும் சிறு மஞ்சளால்
ஐய நா வழித்தாளுக்கு அங்காந்திட
வாயுள் வையம் ஏழும் காண
ஆடியாடி அசைந்து அசைந்திட்டு அதனுக்கு ஏற்ற கூத்தையாடி

————————————————————————————————————————————————————–

யசோதை கண்ணனை உரலில் கட்டுதல் –

 

வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்கள்
நீங்காத செல்வம் நிறைக்க
வெள்ளிமலை இருந்தால் ஒத்த வெண்ணெய் யைத்
தாயார் மனங்கள் தடிப்ப
உளம் குளிர அமுது செய்து
விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு
ஒளியா வெண்ணெய் உண்டான் என்று உரலோடு ஆய்ச்சி ஒண் கயிற்றால்
விளியா ஆர்க்க ஆப்புண்டு விம்மி அழுது
பொத்த உரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேல் ஏறித்
தித்தித்த பாலும் தடாவினில் வெண்ணெயும்
மெத்தத் திரு வயிறு ஆர விழுங்கி
சீரால் அசோதை
அன்புற்று நோக்கி யடித்தும் பிடித்தும்ம் அனைவர்க்கும் காட்ட
ஊரார்கள் எல்லாரும் காண
கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பினால் கட்டுண்டு
பெருமா வுரலில் பிணிப்புண்டு இருந்து
விண் எல்லாம் கேட்க அழுது
எழில் கோள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கி

————————————————————————————————————————————————————————————

மருத மரங்களை முறித்தது –

மணமருவு தோள் ஆய்ச்சி ஆர்க்கப்போய் உரலோடும்
ஒருங்கொத்த இணை மருதம் உன்னிய வந்தவரை
ஊறு கரத்தினொடும் உந்தி
எண்டிசையோரும் வணங்க
இணை மருதூடு நடந்திட்டு

————————————————————————————————————————————————————————

மாடு கன்றுகளை மேய்த்தல் –

அழகிய பைம்பொன்னின் கோல் அங்கைக் கொண்டு
கழல்கள் சதங்கை கலந்தும் எங்கும் ஆர்ப்ப
மழகன்றினங்கள் மறித்துத் திரிந்து
புகழ்ப் பலதேவன் என்னும் தன நம்பியோட பின் கூடச் சென்று
தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடு தளர் நடை இட்டு
வெண்ணெய் விழுங்கி வெருங்கலத்தை வெற்ப்பிடை இட்டு அதனோசை கேட்டு
அசல் அகத்தார் பரிபவம் பேச
இல்லவம் புகுந்தவர் மகளைக் கூவிக் கையில் வளையைக் கழற்றிக் கொண்டு
கொல்லையினின்றும் கொணர்ந்து விற்ற அங்கு ஒருத்திக்கு அவ்வளை கொடுத்து
நல்லன நாவற் பழங்கள் கொண்டு
கறவைகள் பின் சென்று கானம் சேர்ந்து உண்டு
இட்டமான பசுக்களைஇனிது மறித்து நீரூட்டி விட்டுக் கொண்டு விளையாடி
கணங்களோடு மின் மேகம் கலந்தால் போல் வனமாலை மினுங்க நின்று விளையாடி
கோவலனாய் ஆநிரைகள் மேய்த்து குழலூதி
கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி
மங்கைமார் சாலக வாசல் பற்றி நுழைய குழல்களும் கீதமுமாகி
முற்றத்தூடு புகுந்து தன முகம் காட்டி புன்முறுவல் செய்து
பஞ்சிய மெல்லடிப் பிள்ளைகளுடன் வைத்த நெய்யும் காய்ந்த பாலும்
வடி தயிரும் நறு வெண்ணெயும் இத்தனையும் பெற்று அறியோமே
ஆயிர நாழி நெய்யைப் பாகம் தான் வையாது உண்டு

————————————————————————————————————————————————————————–

வத்சாஸூர பகாஸூர வதம் –

கானக வல்விளவின் காயுதிரக் கருதிக் கன்றது கொண்டு எறிந்து
பள்ளத்தில் மேயும் பறவை யுருக் கொண்டு கள்ளவசுரன் வருவானைத் தான் கண்டு
புள்ளிது என்று பொதுக்கோ வாய் கீண்டிட்டு

———————————————————————————————————————————————————————

தேணுகாஸூ ர வதம் –

வாசியாகி நேசமின்றி வந்து எதிர்ந்த தேனுகன் நாசமாகி
நாளுலப்ப நன்மை சேர் பனம் கனிக்கு
வீசி மேல் நிமிர்ந்த தோள் இல்லையாக்கி

——————————————————————————————————————————————————————-

காளிய மர்த்தனம் –

ஆய்ச்சிமார்களும் ஆயரும் அஞ்சிடப்
பூத்த நாள் கடம்பேறித் தடம்படு தாமரைப் பொய்கை கலக்கி
விடம்படு நாகத்தை வால் பற்றி ஈர்த்துப் படம்பாடு பைந்தலை
மேல் எழப் பாய்ந்திட்டு உடம்பை அசைத்து
வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்று
நீண் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து

————————————————————————————————————————————————————–

பிரலம்ப வதம் –

பாண்டி வடத்தில்
பிலம்பன் தன்னை பண் அழியப் பலதேவன் வெல்ல

——————————————————————————————————————————————————————–

கண்ணன் காட்டுத் தீயை விழுங்கல்-

நின்ற செந்தீ மொண்டு சூறை நீள் விசும்பூடு இரியக்
காண்கின்ற வெந்தீ எல்லாம் யானே என்று
தான் விழுங்கி உய்யக் கொண்டு

————————————————————————————————————————————————————————–

 

கண்ணன் வேணு கானம் செய்தல் –

வள்ளி நுடங்கிடை மாதர் வந்தலர் தூற்றிடத் துள்ளி
விளையாடித் தோழரோடு
கானகம் பாடி உலாவி
உலாவிச் சிறு விரல்கள் தடவிப் பரிமாறச்
செங்கண் கோடச் செய்யவாய் கொப்பளிக்கக்
குறு வெயர்ப் புருவம் கூடலிப்ப கோவலர் சிறுமியர்
இளங்கொங்கை
குதுகலிப்ப மேனகையோடு திலோத்தமை யரம்பை
உருப்பசியரவர் வெள்கி மயங்கி
நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும் தந்தம் வீணை மறப்பப்
பறவையின் கணங்கள் கூடு துறந்து வந்து சூழ்ந்து படுகாடு கிடப்பக்
கறவையின் கணங்கள் கால் பரப்பிட்டுக் கவிழ்ந்து இறங்க
மருண்ட மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த
புல்லும் கடைவாய் வழி சோர இரண்டு பாடும் துலங்கா புடை பெயரா
எழுது சித்திரங்கள் போல் நிற்க
மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாய
மலர்கள் வீழ வளர் கொம்புகள் தாழக்
கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக்
கொழுத்து இழிந்த அமுதப் புனல் தன்னை
குழல் முழவம் விளம்பக் கோவலனாய்க் குழலூதி

—————————————————————————————————————————————————————-

கோபியர் வஸ்தராபஹரணம்-

மார்கழித் திங்கள் மதி நிறைந்த நன்னாளில்
கோழி அழைப்பதன் முன்னம் குடைந்து நீராடுவான் போந்த
பங்கய நீர் குடைந்தாடுகின்றார்கள் ஆயர் மட மக்களைப் பின்னே
சென்று ஒளித்து இருந்து அங்கவர் பூந்துகில் வாரிக் கொண்டிட்டு
அரவேரிடையார் இரப்ப
மங்கை நல்லீர் வந்து கொண்மின் என்று மரமேறி இருந்து
கன்னியரோடு எங்கள் நம்பி கரியபிரான் விளையாடி

——————————————————————————————————————————————————————-

வேள்வி மங்கையர் போகய அன்னம் சமர்ப்பித்தது –

பத்த விலோசனத்தில் வேர்த்துப் பசித்து வயிறு அசைந்து
வேண்டடிசில் உண்டு

————————————————————————————————————————————————————–

கோவர்த்தனத்தைக் குடையாக எடுத்தது –

இந்தரனுக்கு என்று ஆயர்கள் எடுத்த எழில் விழவில்
பழ நடை செய் மந்திர விதியில் பூசனை பெறாது
இமயப் பெருமலை போல்
அமைந்த சோறது எல்லாம்
போயிருந்து அங்கு ஒரு பூத வடிவு கொண்டு
முற்ற வாரி வளைத்து உண்ண
மேலை யமரர்பதி மிக்கு வெகுண்டு வர
காள நன்மேகமவை கல்லோடு கார் பொழிய
வண்ண மால் வரையே குடையாகச்
செந்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்
கப்பமாக மடுத்து மணி நெடும் தோள்
காம்பாகக் கொடுத்துக் கல் எடுத்துக் கன்மாரி காத்து

———————————————————————————————————————————————————————

கண்ணன் கோபிமாரோடு விளையாடுதல் –

மங்கல நல் வனமாலை மார்விலி லங்க
மயில் தழைப் பீலி சூடி
பொங்கிள வாடை யரையில் சாத்திப்
பூங்கொத்துக் காதில் புணரப் பெய்து
கொங்கு நறுங் குழலார்களோடு
குலைந்து குழல் இனிதூதி
கொல்லமை செய்து குரவை பிணைந்து
சுழலக் குடங்கள் தலை மீது எடுத்துக் கொண்டாடி
மன்றமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்து
தேனும் பாலும் கன்னலும் அமுதமுமாகித் தித்தித்து
முற்றா இளையார் விளையாட்டோடு காதல் வெள்ளம் விளைவித்து

—————————————————————————————————————————————————————-

கேசி வதம் –

மாவாயின் அங்கம் மதியாது கீறி –

————————————————————————————————————————————-

கண்ணனும் பலராமனும் மதுரைக்கு எழுந்து அருளுதல் –

வில்லார் விழவில் வடமதுரை விரும்பி-

————————————————————————————————————————————–

கூனியினுடைய கூனலை நிமிர்த்தல்

நாறிய சாந்தம் நமக்கு நல்கு எண்ணத்
தேறி அவளும் திரு உடம்பில் பூச
ஊறிய கூனினை உல் ஒடுங்க அன்று ஏறி யுருவி-

—————————————————————————————————————————————

குவலயா பீட வதம் –

வில் பிடித்து இருத்து
வள வெழும் தவள மாடம் மதுரை மா நகரம் தன்னுள்
வெம்பு சினத்து அடல் வேழம் வீழ
வெண் மறுப்பு ஓன்று பறித்து-

—————————————————————————————————————————–

மல்லர் வதம் –

இருமலை போல் எதிர்ந்த மல்லர் இருவர்
வலிய முடி இடிய வாங்கி-

——————————————————————————————————————————

கம்ச வதம் –

செம்பொன் இலங்கு வலங்கை வாளி
திண் சிலை தண்டோடு சங்கம் ஒள் வாள்
உம்பர் இரு சுடர் ஆழியோடு
கேடகம் ஒண் மலர் பற்றித்
தொட்ட படை எட்டும் தோலாத வென்றியான்
கறுத்திட்டு எதிர் நின்ற
கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பு என்ன நின்ற
அரையனை எழப் பாய்ந்து உதைத்துக்
குஞ்சி பிடித்து அடித்து
உயிரது உண்டு
அவன் மாளக் கண்டு

—————————————————————————————————————————————–

சாந்தீபன் புத்ரனை மீட்டுக் கொடுத்தது –

மாதவத்தோன் புத்திரன் போய் மறி கடல் வாய் மாண்டானை
ஓதுவித்த தக்கணையா யுரு யுருவே கொடுத்து –

—————————————————————————————————————————-

ருக்மிணி பரிணயம் –

கண்ணாலம் கோடித்துக் கன்னி தன்னைக் கைபிடிப்பான்
திண்ணார்ந்து இருந்த சிசுபாலன் தேசழிந்து
அண்ணாந்து இருக்கவே ஆங்கு அவளைக் கைபிடித்து
உருப்பிணி நங்கையைத் தேர் ஏற்றிக் கொண்டு
விருப்புற்று அங்கு ஏக விரைந்து எதிர் வந்து
செருக்குற்றான் வீரம் சிதைய தலையைச் சிரைத்து
அன்று அங்கு அமர் வென்று நங்கை அணி நெடும் தோள் புணர்ந்து
ஏடிலங்கு தாமரை போல் செவ்வாய் முறுவல் செய்து அருளித்
திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வனாய்
பெண் அமுதுண்டு

————————————————————————————————————————-

ஏழ் விடை செற்று பின்னையை மணந்தது –

துப்புடையார்கள் தம் சொல் வழுவாது ஒருகால்
தூய கருங்குழல் நல தோகை மயிலனைய
நப்பின்னை தன் திறமா நல் விடை ஏழ் அவிய
வீயப் பொருது வியர்த்து நின்று –

——————————————————————————————————————————–

நரகாசுர வதம்

மன்னு நரகன் தன்னைச் சூழ் போகி வளைத்து எறிந்து
கன்னி மகளிர்  தம்மைக் கவர்ந்து-

——————————————————————————————————————————–

த்வாரகை ஏற்படுத்தியது –

பதினாறாயிரம் தேவிமார் பணி செய்ய துவரை என்னும்
அதில் நாயகராக வீற்று இருந்து –

———————————————————————————————————————————-

 

பாரிஜாத அபஹரணம் –

என்னாதான் தேவிக்கு அன்று இன்பப்பூ ஈயாதாள்
தன்னாதன் காணவே தண் பூ மரத்தினை
வல் நாதப் புள்ளால் வலியப் பறித்துக்
கற்பகக் காவு கருதிய காதலிக்கு
இப்பொழுது ஈவன் என்று இந்த்ரன் காவினில்
நிற்பன செய்து நிலாத் திகழ் முற்றத்துள் உய்த்து –

————————————————————————————————————————————-

வாணன் ஆயிரம் தோளும் துணித்தது –

மாவலி தன்னுடைய மகன் வாணன் மகள் இருந்த
காவலை கட்டழித்துப்
பரிவின்றி வாணனை காத்தும் என்று அன்று
படையொடும் வந்து இருந்த
திரிபுரம் செற்றவனும் மகனும் பின்னும் அங்கியும் போர் தொலையப்
பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவி
பொரு கடலை அரண் கடந்து புக்கு
மாயப் பொருபடை வாணனை ஆயிரம் தோளும் பொழி குருதி
பாய ஆழி சுழற்றிய-

———————————————————————————————————————————–

பௌண்டரக வாசுதேவ பங்கம் –

புகராருவாகி முனிந்தவனைப் புகழ் வீட முனிந்து உயிர் உண்டு
அரசன் நகராயின பால்பட நாமம் எறிந்து
காய் சினந்த காசி மன்னன்
நாசமுற்று வீழ நாள் கவர்ந்து-

———————————————————————————————————————————-

சிசுபால வதம் –

கேட்பார் செவிசுடு கீழ்மை வசவுகளே வையும்
சேட்பாற் பழம் பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி
தாட்பால் அடையப்
பெரும் துன்பம் வேரற நீக்கித் தன் தாள்
இணைக் கீழ் சேர்த்துப் –

—————————————————————————————————————–

தந்த வக்கரனை முடித்தல் –

பொங்கரவ வக்கரனைக் கொன்று –

——————————————————————————————————————

த்ரௌபதி கண்ணனை சரணம் அடைதல் –

அனந்தகன் சிறுவன் அரசர் தம் அரசற்கு இளையவன்
அணி இழையைச் சென்று
எம் தமக்கு உரிமை செய் -எனத் தரியாது
எம்பெருமான் அருள் என்ன

——————————————————————————————————————-

கண்ணன் விஸ்வரூபம் எடுத்தது –

பங்கயக் கண்ணன்
ஒன்றே உரைப்பான் ஒரு சொல்லே சொல்லுவான்
துன்று முடியான் துரியோதனன் பக்கல் சென்று
கோதை வேல் ஐவர்க்காய் மண்ணகலம் கூறிடுவான்
தூதன்னாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டு
அரவு நீள் கொடியோன் அவையுள் ஆசனத்தை அஞ்சாதே இட
அதற்குப் பெரிய மா மேனி அண்டம் ஊடுருவ
பெரும் திசை அடங்கிட நிமிர்ந்து
ஊர் ஓன்று வேண்டிப் பெறாத வுரோடத்தால்
மண் மிசைப் பெரும் பாரம் நீங்க
ஓர் பாரதமாம் பெரும் போரில்-

—————————————————————————————————————

பார்த்தன் தேரில் கண்ணன் பாகனாய் நின்றது –

பற்றலர் வீயக் கையில் கோல் கொண்டு
பார்த்தன் தன் தேர் முன் நின்றானை –

——————————————————————————————————————————-

அர்ச்சுனன் கண்ணன் சேவை மேல் அர்ச்சித்த
பூவை சிவபெருமான் முடியிலே கண்டது –

தீர்த்தன் உலகளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம்
சேர்த்தி அவையே சிவன் முடிமேல் தான் கண்டு
பார்த்தன் தெளிந்து ஒழிய –

——————————————————————————————————————

ஸ்ரீ கீதை யுபதேசம் –

அறிவினால் குறைவில்லா அகல் ஞாலத் தவர் அறிய
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்து
நீர்மையினால் நூற்றுவர் வீய ஐவர்க்கு அருள் செய்து நின்று –

——————————————————————————————————————

ஜெயத்ரனை மடித்தது-

ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்ப
சயத்திரன் தன் தலையைப்
பாழில் உருளப் படை பொருது

——————————————————————————————————————-
பரிஷித்தை உயிர் மீட்டு அருளியது –

மருமகன் தன் சந்ததியை உயிர் மீட்டு மைத்துனன் மார்
உருமகத்தே வீழாமே குருமுகமாய்க் காத்து
எல்லா சேனையும் இரு நிலத்து அவித்து
சந்தம் அல் குழலாள் அலக்கண் நூற்றுவர் தம்
பெண்டிரும் எய்தி நூல் இழப்ப
மைத்துனன் மார் காதலியை மயிர் முடிப்பித்து
அவர்களையே மன்னராக்கி –

————————————————————————————————————————-

வைதிகன் பிள்ளைகளை மீட்டுக் கொடுத்தல் –

வேதவாய் மொழி அந்தணன் ஒருவன்
எந்தை நின் சரண் என்னுடை மனைவி
காதல் மக்களைப் பயத்தாலும் காணாள்
கடிய தெய்வம் கொண்டு ஒளிக்கும்-என்று அழைப்ப
இடர் இன்றியே ஒரு நாள் போழ்தில்
எல்லா வுலகும் கழியப்
படர்புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிகனும்
உடனேறத் திண் தேர் கடவிச்
சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில்
வைதிகன் பிள்ளைகளை உடலோடும் கொண்டு கொடுத்து-

————————————————————————————————————–

ஆதி அஞ்சோதி உருச் சேர்த்தல் –
துயரில் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி நின்ற வண்ணம் நிற்கவே
துயரில் மலியும் மனிசர் பிறவியில் தோன்றிக் கண் காண வந்து
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வ உலகில் புக உய்த்து
கதையின் திருமொழி யாய் நின்று
நல்குரவும் செலவும் நரகமும் ச்வர்க்கமுமாய்
வெல்பகையும் நட்பும் விடமும் அமுதமுமாய்
பல்வகையும் பரந்து
வைகுந்தம் புகுதலும்
எண்மர் பதினொருவர் ஈரறுவர் ஓரிருவர்
வண்ண மலர் ஏந்தி வைகலும் நண்ணி
ஒரு மாலையால் பரவி ஓவாது எப்போதும்
மால்வண்ணன் தாள் தாமரை யடைவோம் என்று
மறை கொண்ட மந்திரத்தால் வாழ்த்திச்
சூட்டு நன் மாலைகள் தூயன வேந்தி
ஏதமில் தண்ணுமை யக்கமத்தளி
யாழ் குழல் முழவமோடு இசை திசை கெழுமிக்
கீதங்கள் பாடி மயங்கி திருவடி தொழ
பாடுநல் வேத ஒலி பரவைத் திரை போல் முழங்க
ஆயிரம் பெயரால் அமரர் சென்று இறைஞ்ச
உவந்த உள்ளத்தனாய்
அண்டமாய் எண்டிசைக்கும் ஆதியாய் நீதியான
பண்டமாம் பரம சோதியாய்
ஆடரவ அமளியில் அறி துயில் அமர
இடங்கொள் சமயத்தை எல்லாம் எடுத்துக் களைவன போலே
தடங்கடல் பள்ளிப் பெருமான் தன்னுடை பூதங்களே யாய்க்
கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும் கீதம் பல பல பாடி
நடந்தும் பறந்தும் குனித்தும் நாடகம் செய்கின்றனவே நம்பால் –

—————————————————————————————————————————————————

தோட்டலர் பைந்தார்ச் சுடர் முடியானைத்
தொழுது நன் மொழியால் தொகுத்துரைத்த
பாட்டிவை பாடப் பத்திமை பெருகிச்
சித்தமும் திருவோடு மிகுமே

பொலிக பொலிக பொலிக

———————————————————————————————————————————————–

பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

 

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -613-621..

May 5, 2012

613-

வியாசம் -வசிஷ்டர் –பிரமன்  திரு குமரர் -சக்தி -பராசரர் -பரம்பரை பெருமை -சுகர் –
12 -6 அத்யாயம் பின் பகுதி வியாசர் செய்த -பெரும் உபகாரம் –
இது வரை சுகர் பரிஷித் -பேசினதை கேட்டோம் -இனி
சூத புராணிகர் -திரு குமரர் -சவ்நகர் முதலானவர்களுக்கு பேசிய –
வேத வியாசர் வேதம் பிரித்து -சிஷ்யர்கள் யார் –
ரிக் யசுர் சாம அதர்வண
மந்த்ரம் நிறைந்து ரிக் வேதம் –
/கர்மம் பிரயோகம் யஜுர்
-சாம இசை கூட்டி
துவாபர  யுகம்  பொழுது தான் வேதம் பிரிந்தது –
அநாதி அபவ்ருஷேயம் வேதங்கள் -கிருதயுகம் தொடங்கி உண்டே –
அநந்தம் வேதம் -ஆதி மத்யம் அந்தம் இல்லாதவை பகவான் வேதம் கர்மம் அனைத்தும் –
பல தீபங்கள் உண்டு -அண்டகடாகங்கள் பல -இன்று கண்டு பிடிக்கலாம் -முன்பே இருந்தனவை –
பிரம்மா வேதாந்தம் அமர்ந்து -ஒலி ரீங்கரித்து -பிரணவம் -மூன்று சேர்ந்து –
பரமாத்மாவே பிரணவ வடிவம் -நன்கு ஸ்தோத்ரம் செய்ய படுவதால் அதற்க்கு பிரணவம் என்ற பெயர் –
நமஸ் நாராயண சேர்ந்து திரு மந்த்ரம் –
முக்குனங்களாக மூன்று
மூன்று வேதம் /பூ புவ சுவ
விளித்து கனவு ரதூக்கம் மூன்று நிலை
எழுத்துகள் இதில் இருந்து பிறக்க –
குறில் நெடில் -உயிர்-மெய் -உயிர் மெய் —
அ கார அர்தோ விஷ்ணு –
வேதம் ஒன்றாக இருந்தும் புரியும் சக்தி கொண்டவர்கள் முன்பு –
நான்கு சிஷ்யர் -பைலர் -ரிக் வேதம்
யஜுர் வைசம்பாயனர் -யாகஜா வர்க்கருக்கு இவர் கொடுக்க –
சாம -ஜைமினி
சுமந்து கொண்டு அதர்வண வேதம் –

614-

விஷ்ணுவே வியாசராக அவதாரம் –
பைலர் கொண்டு ரிக் வேதம் –
வைசம்பாயனர் -யஜுர் -யாகஜா வர்க்யர் -சிறந்த ஞானி –
தைத்திரிய உபநிஷத் -சிஷா வல்லி ஆனந்த வல்லி பிருகு வல்லை நாராயண வல்லி –
பறவை கக்கிய வேதம் –
சதஸ் போக முடியவில்லை வைசம்பாயனரால் -தோஷம் பீடிக்க -பிரமஹத்தி –
அகங்காரத்துடன் யக்ஜா வர்க்யர் பேச -செருக்கு கூடாது –
கழற்று கொடுத்த வேதத்தை வைத்து விட்டு போக சொல்ல -வாயால் காக்க
சிஷ்யர் -தித்திரி பறவை ரூபத்துடன் எடுத்து கொள்ள –
சூர்யா  பகவானை-யாகஜா வர்க்யர் – ஸ்தோத்ரம் செய்து -உலகுக்கு ஒளி கொடுக்கிறீர் –
அவர்களுக்கு தெரியாத வேதம் கொடுக்க வேண்டும் -குதிரை முகத்தால் -உபதேசிக்க
கிருஷ்ணா சுக்ல யஜுர் வேதம் –
குதிரை வடிவுடன் கொடுக்க-இரண்டாக பிரிந்து -சாகை
ஜைமினி -சாம -வேதம்-நான்கு பக்கமும் பரப்ப –
7 அத்யாயம் -அதர்வண வேதம் -நஷாத்ரா கல்ப -காச்யபர் அங்கிரஸ்
புராணம் ஆறு பேர் -பரப்ப –
அடையாளங்கள் பத்து -மகா புராணம்
அல்ப ஐந்து சர்க்கச்ய பிரதி சர்கச்ய மன்வந்தரம் வம்சம் கிளை கதைகள் –
சர்க்கம்-சிருஷ்டி முதலில் /மக்கள் பிறந்து -பரம்பரை -விசர்க்கம்
விருத்தி ஜீவன உபாயம் -அடுத்து ஆசாரம் அனுஷ்டானம்
நான்காவது -ரஷை-அவதரித்து காப்பது
அடுத்து மன்வந்தரம் -மனுக்கள் –
வைச்வந்தர மன்வந்தரம்
வம்சம் அடுத்து
வம்சானு சரிதம்
எட்டாவது பிரளயம் -நித்ய நைமித்திக பிராரப்த ஆத்யந்திக  நான்கும்
ஒன்பாதாவது -காரணம் பிறப்பின் -ஹேது -ஜீவன் –
தஞ்சம் புகல் அபாஸ்ர்யம்
இப்படி பத்தும்
பிரம பத்ம விஸ்வ -18 பெயரும் –
வேதம் புராணம் -கற்க கற்க தேஜஸ் வளரும்
இனி  ஆலிலை கண்ணனை மார்கண்டேயர் சேவிக்க போகிறார்

615-

ஆல மா மரத்தின் –பாலகனாய் -நிறை கொண்டது என் நெஞ்சினையே -திரு பாண் ஆழ்வார் –
காட்டவே கண்ட பாத கமலம் -பாணர் தாள் பரவினோமே
முனி வாகனர் -உறையூர் அவதாரம் -லோகசாரங்க முனிவர்
கமலா வல்லி நாச்சியார் –
அவயவம் ஒன்றையும் அனுபவித்து –
ஞாலம் எழும் உண்டான் –
உண்டு உமிழ்ந்து அளந்தான் –
வடபத்ர சாயி -மார்கண்டேயர் சேவிக்க 12 – 8th அத்யாயம் –
விபு நிரந்தவர் -சின்ன ஆலிலை சயனம் –
பெரிய பெருமாள் -வலது பக்கம் ஒருக்களித்து -ஜீரணம் ஆக கூடாதே –
சவ்நகர் கேட்க சூத பவ்நிகர் -விபரிக்கிறார்
சதுர யுகம் முடியும் பொழுது எல்லாம் பிரளயம் வராதே –
பிரம்மாவுக்கு பகல் -1000 சதுர யுகம் முடிந்த பின்பு தானே –
மென்னடைய அன்னம் பறந்து விளையாடும் -வில்லி கண்டன் -மல்லி நாடாண்ட மட மயில் -ஸ்ரீ ஆண்டாள்
ஆயர் குல வேந்தன் ஆகத்தாள்-
இது தான் கடைசி கதை -அனைவர் உள்ளமும் பறிக்கும் –
மார்கண்டேயர் தபஸ்வி -யோக பலத்தால் -மிர்த்த்யு வென்று வாழ –
திவ்ய தேசங்கள் பல -மார்கண்டேயருக்கு பிரத்யட்ஷம் -தபஸ் செய்து கோவில் கோல செய்தார் –
ரிஷிகள் தேவர்கள் ஆசார்யம்-ஆறு மனுக்கள்  மாறினாராம் -71 சதுர யுகம் ஒவ்வொருவருக்கும் –
இந்த்ரன் தன் பதவிக்கு ஆபத்து -பயப்பட -இவர் தபஸ் கண்டு –
அப்சரஸ் அனுப்பி கலைக்க -முயல -துங்க பத்ர நதி கரையில் ஆஸ்ரமம் –
ஹிமாசலம் உத்தர பாகம் -பத்ர வட விருஷம் -புஷ்பங்கள் தாது காற்று வருட –
616-

மெய்யானை மெய்ய மலையானை -சத்யா மூர்த்தி -மலை குடைவரை கோவில் –
மார்கண்டேயர் -துங்க பத்ர-அதே -முனிவர் சத்ய வரதர் -பகவானை குறித்து ஆராதித்து வர –
சத்ய ஷேத்ரம்-அடையாளம் காட்ட -ஆதி செஷன் சந்தரன் ஆராதத்திகொண்டு  தேசம்-
சத்ய புஷ்கரணி -சத்ய விமானம் -ஐராவத யானை மேல் அனைத்தும் வர –
ஹிமாசலமே நதியே விருஷமே இங்கு வர
சயன திரு கோலம்- மது கைடவரை ஓட்ட –
மற்று ஒரு நின்ற திரு கோலம் -இரண்டு கர்பக்ரகம் –
பகவானை சித்தத்தில் நிறுத்தி -கலங்காமல் இருக்க -இந்த்ரன் கலங்கி –
நர நாராயணன் காட்ஷி கொடுக்க வர -கையில் கமண்டலம் கொண்டு -கடாஷிக்க வர –
வணங்கி -நமோ நமோ -ஸ்தோத்ரம் செய்ய –
பட்டு பூச்சி போல் சிருஷ்டித்து லயம் அடைய செய்ய -சாத்விகன் -நீ ஒருவன் தான் –
வேதங்களால் ஸ்தோத்ரம் செய்ய -பர தேவதை -உன்னை வணங்குகிறேன் –
அடுத்து ஒன்பதாம் அத்யாயம் -உன் திருவடி ஒன்றே வேணும் -ஜிதந்தே –
காட்ஷி -காணுமாறு உண்டு எனில் அருள்-
தனித்து உலகம் என்பர் அறியாதோர் -உன்னுள் தான் உலகம் காட்டி அருள் –
ஒன்றாக காண வேண்டும் -நீ உலகத்துக்கு உள்ளே -உலகம் உன் உள்ளே –
அதை அறிந்தவன் பிரமத்தை அடைகிறான் –
பேத தர்சனம் கூடாது
ஆத்மாக்கள் பலர்  விட்டு பிரியாத -பிரகார பிரகாரி பாவம்
பிரளயம்-தண்ணீரால் மூழ்க -எங்கும் ஓடி பிரிய-
சோகம்-மோகம்-துக்கம்-சுகம்-பயம்-மாறி மாறி பல லஷம் வருஷம் –
தேடி ஓட -மணல் திட்டு -ஆல மரம்- கிளை கண்டு
சிரு குழந்தை கண்டார் –

617

கராரவிந்தென-ஆலிலை தளிரில் சயனம்-திருவடி திருக்கை திருவாய் அனைத்தும் தாமரை –
கட்டை விரலை வாயில் கொண்டு -ஆனந்த தர்சனம் –
உலகம் விழுங்கி அடக்கி கொண்டு சயனித்து –
அனைவரும் அவனுக்குள் அடக்கம்-அடங்கு எழில் சம்பத்து -அடங்குக உள்ளே -ஆழ்வார்
வெளியிலும் கண்டார் வயிற்ருக்குள்ளும் காண போகிறார் –
அம்பரமும் -உண்ட கண்டம்-திரு நறையூர் பாசுரம்-நம்பிக்கை நாச்சியார் -திரு மாட கோவில் –
அடுத்து அடுத்து உயர்ந்த
குல வரையும் அனைத்தும் -கொம்பு அமரும் அவனை பாடுகிறார் திருமங்கை ஆழ்வார் –
ஆலிலை அன்ன வசம் செய்யும் -அடியார் அடியோங்களே -ஆழ்வார் ஏழு முறை –
திருமேனி ஒளியால் வெளிச்சம் – மரகத சியாமம்-மந்தகாசம் –
ஒரு திருக்கையால் கட்டை விரலை வாயில் கொண்டு –
அளந்த ஒன்றால் வாயிற்று உள்ளே இருக்கிறதா பார்க்கிறான்-
அதே படி கொண்டு அளக்கிறான் -அனைத்தையும் சரியாக
திருவடி போக்கியம் சொல்கிறார்கள்-பார்ப்போம் -பார்க்கிறான் –
மூச்சு இழுக்க மார்கண்டேயர் உள்ளே போய் -பார்க்காத ஒன்றும் இல்லை –
வநாணி தேசான் -அனைத்தையும் கண்டார் -எஞ்சாமல் வயிற்று அடக்கி கிடந்தான்
இடை கழி ஆயன் -மாயன் –
ஹிமாசலம் தன்னையே கண்டார் -கண்ணாடி அறையில் சேவை போல் –
அதுக்குள்ளே அதுக்கேள்ளே சேவை போல் –
மூச்சை வெளியில் விட -கொசு வருவது போல் வந்தார் –
மீண்டும் வெளியில் காட்ஷி கண்டார் -வியப்பு –
அவனே உலகமா அவனுக்குள் உலகமா –
அன்று நீ வளர்ந்தது -ஆல் விண்ணதோ மண்ணதோ-குன்று எடுத்த நீயே  சொல்லு –
சின்ன ஆலிலை எங்கு முளைத்தது –
அகடிகடனா சாமர்த்தியம் -தர்சனம் கேட்டாயே போறுமா -கேட்டான் குழந்தை –
சட்டு என்று அனைத்தும் மறைய –
சதுர யுகம் முடிவில்  நடந்தது இல்லை
மார்கண்டேயர் கேட்டு கொண்டதன்படி அவருக்கு காட்டிட காட்ஷி -9th அத்யாயம் முடிகிறது
இனி மார்கண்டேயருக்கு பரமசிவன் கொடுத்த வரம் பார்ப்போம்

618

உத்பலாக விமானம் -ஆலின் மேலால் அடைந்தான் அடி இணைகளே-முக்தி அருளும் –
காலை மாலை கமல மலரிட்டு தொழுமின் -அவனே திரு கண்ண புரத்தில் அருள் பாலிக்கிறான் –
மார்கண்டேயர் -சிவன் இடம் விஷ்ணு பக்தி அருள கேட்க -மீளுதல் இல்லா இன்பம் -12 -10அத்யாயம் –
பக்தனை கடாஷிக பார்வதி -சிவன் வர -இவர் த்யானத்தில் இருக்க -கண்டு கொள்ள வில்லை –
பரம சாது -பக்தர் உடன் பேசுவது பாக்கியம்-பிராண வாயு வழியாக உள்ளே நுழைய -ஆச்சர்யத்துடன் கண் விழிக்க –
ஆசனம் -கை கூப்பி வணங்க -ஸ்தோத்ரம் செய்ய -நம-கேட்ட வரம் ஆள ஆனந்தம் –
ஏகாந்த பக்தன்-சம தர்சனம் -ராவணனுக்கும் வரம் கொடுத்து இருக்கிறோம் -உம போல்வாருக்கு அருளுவதில் இன்பம் –
நாராயணன் தர்சனம் -ஆச்சர்யம் மீள வில்லை -மற்றை எல்லாம் புல்லுக்கு சமம் –
அந்த பக்தியே அருள வேண்டும் -அனுக்ரகிக்க -கல்பத்தின் முடிவில் ஸ்ரீ வைகுண்ட முக்தி கிட்டும் -இந்த கதை
சொல்லுவதற்கும் கேட்பதற்கும் பலன் சொலி முடிக்கிறார்
11 அத்யாயம் பகவான் திரு மேனி ஸ்வரூபம் விவரிக்கும் –
ஒவ்வொரு அங்கமும் -சுதர்சன கிரியா யோகம் –
பூமி திருவடி/ஆகாசம் திரு தலை/சூர்யன் திரு கண்கள்-மனச சத்ன்ரன்
வில் புருவம் யமன்
தலை மயிர் மேகம் /கௌஸ்துபம் ஜீவாத்மா
ஸ்ரீ வத்சம் பிரகிருதி மண்டலம்
வனமாலை மாயா சக்தி
சந்தஸ் பீதகவாடை
பிராணன் கதை
சுதர்சன் அக்னி
தமஸ் கேடயம்
காலம் வில்
அம்புகள் கர்மங்கள்
ஸ்ரீ -விட்டு பிரியாத ஸ்வரூப நிரூபக தத்வம்
உலகமே அவன் திரு மேனி -விஸ்வரூபம் அறிந்தவன் –
சூர்யன் 7 கணங்கள் ராசி விவரிக்கிறார் அடுத்து –
வாசுகி -புலச்தன்-சித்தரை நுழைகிறார் -சூர்ய நாராயணன்

619

கலியுக தர்மம் திரு நாம சங்கீர்த்தனம் –
இதுகாறும் சொன்னதின் சுருக்கம் 12 -12 அத்யாயம் –
முன்னுரை முடிவுரை சொல்வது சான்றோர் வழக்கம் –
நல்ல கருத்துகள் பல -ஒவொன்றை அனுஷ்டிக அனைத்தும் நினைவுக்கு வரும் –
ஸ்லோககங்கள் தர்மங்கள் பல கேட்டோம் -ஓன்று இரண்டை கடை பிடித்தாலே போதும் –
நமோ கிருஷ்ணா -ஹரி திவ்ய லீலைகள் அனைத்தும் சொன்னேன் –
நாராயணனே கண்ணன் -படைத்து லயம் அடைவித்து –
ஞானம் விக் ஞானம் சொன்னேன் –
பக்தி யோகம் விளக்கி –
வைராக்கியம்-பக்தி முக்கியம் –
முதல் ஸ்கந்தம் -சாபம்-கங்கை கரையில் சுகர் பரிஷிதுக்கு உபதேசம் ஆரம்பம்-
இரண்டாம் ஸ்கந்தம் -படைப்பு -சர்க்கம்-விவரிக்க
மூன்றாவது விதுரர் -உத்தவர் தர்மம்/விதுரர் மைத்ரேயர்/மூல பிரகிருதி \மாறுதல்-விளக்கி
காலம் வேறுபாடு  -யுகம்-ஹிரன் யாட்ஷன் முடித்து ஸ்ரீ வராக அவதாரம்
கபிலர் அவதாரம் -கபிலர் தேவ போதை -பேசிக் கொண்டது –
நான்காவது -துருவன் -பால பக்தன்-பிருது அரசன்-புரஞ்சரோ உபாத்யாயணம்
ஐந்தாவது நாபி -ரிஷப தேவஞ்சடபரதர் -ஆத்மா தேக -மான் குட்டி
ஆறாவது தேவ அசுரர் -வாசி
ஏழாவது நரசிம்க திரு அவதாரம்-தெள்ளிய சிங்கம்-போழ்ந்தபுனிதன்-
எட்டாவது கஜேந்திர -வரதன்-கதை /அலை கடல் கடைந்தது -மோகினி அவதாரம்
கூர்ம /மத்ஸ்ய அவதாரம்/வாமன
ஒன்பதாவது -சூர்ய வம்சம் இஷ்வாகு-மனு ஸ்ரீ ராமன் -பகீரதன் -அஜன்-தசரதன் –
வெம் கதிரோன் குலத்துக்கு முதல்வன் -பார்க்கவா ராமன்
நிமி சீதை
யது குலம்

620

கோபால சூடாமணிம் -விம்சதி –
பத்தாவது ஸ்கந்தம் விளக்கும் –
27 ஸ்லோகம் தொடக்கி கண்ணன் கதை -வாடா மதுரை/கோகுலம்
கருத்த யமுனை கண்ணன் போல் –
வேண்டி தேவர் இரக்க வந்து பிறந்ததும் -விஸ்ராம் காட் வராகர் ஒய்வ்வு எடுத்த இடம் –
தேவிகா லீலைகள்-பூதனை/சகடாசுரன் /கொக்கு வச்த கபிலாசுரன் /காளிங்கன் தமனம் –
பிருந்தாவனம்-கோகுலம் நந்த கிராமம் –
மணல் குன்று விளையாட
பிரமாண்ட காட் மண் உண்டு உலகு காட்டிய உகல் பந்தன்-கட்டுப்பட்ட இடம்
நந்த பவன் -பெரிய அரண்மனை தயிர் கடைந்த  இடம்-
சோலை சூழ் குன்று எடுத்த ஏழு வயசில்
கோவர்த்தனம் இன்று 80 அடி உயரம் –
ராசா கிரீடை நடத்திய மண்டபம் சேவா குஞ் -குரங்குகளும் மாலை இருக்காது
துவாதசாதித்ய சிலை -கண்ணனுக்கு வெது கொடுத்தானாம்
அகரூர் காட் தண்ணீரிலும் தேரிலும் தர்சித்தார்
காம்ய வனம் -தண்ணீர் குடிக்க கற்று கொடுத்தான் விமலகுன்றம் –
போஜன் தாலி -வழுக்கி விளையாடிய இடம் –
மல்லரை -கம்சனை முடித்து -தாய்தந்தை கண்டு
சாந்தீபன் இடம் கற்று -பிள்ளையை மீட்டு
யவனன் -துரத்த மேற்கே ஓட -டாகூர் த்வாரக ஆனந்த் பக்கம் –
முசுகுந்தன் -கோமதி துவாரகை -பெட் த்வாரகை -பெட்டி சுதாமா குசலர்
ருக்மிணி தேவி திரு கல்யாணம்
பாணாசுரன் -முடித்து
குருஷேத்ரம் -மண்ணின் பாரம் தீர்க்க –
தன்னுடை ஜோதிக்கு -பிரபாச ஷேத்ரம்-
உத்தவர் உபதேசம் -பரிஷித் முக்தி பெற்றது
மார்கண்டேயர் ஆலிலை கண்ணன் தர்சனம்
கண்ணன் கதை மங்கலம் புண்ணியம் குணம் வெளிப்படுத்தும் ததேவ ரம்யம்
மனசு ஆனந்த படும் சம்சாரம் வற்ற அடிக்கும் –
பிரமன்-நாரதர் வியாசர் -சுகர் -அருளியது –

621

அவன் ஆனந்தம் -ஸ்ரீ பாகவத புராணம் பாராயணம் செய்தால் –
பலன் சொல்லி 12 -12 -58 -குறைவாக நினைத்தாலும் மனச சாந்தி  கொடுக்கும் –
புஷ்கரம் த்வாரகை மதுரை படித்தால் பேரு நிறைய
வேதம்சொள்ளும் ஆழ்ந்த பொருள் இது சொல்லும்
இந்த லோக ஷாந்தி அவ உலக இன்பம் கிட்டும் –
கலியுக அழுக்கு போக்கும் –
அடுத்து -13 புராணங்கள் ஸ்லோகம் எண்ணிக்கை சொல்லி -பல சுருதி சொல்லி முடிக்கிறார் –
தானம் மகத்ம்ய-50000பிரம புராணம் 1000 –
விஷ்ணு 23000 சிவா 25
பாகவதம் 18000
நாரத 25000
மார்கண்ட 9 000
வன்னி அக்னி 144000
பவிஷ்யத் 155000
லிங்கம் 11000
வராக 24000
ஸ்கந்தம் 81000
வாமன 10000
கூர்ம 170000
மாத்ச்ய 140000
கருட 19 -0000
பிரமாண்டம் 120000
மொத்தம் 400000 ஸ்லோகங்கள் –
பிரம்மாவுக்கு -நாரதருக்கும்-உபதேசிக்க-
ஆதி மத்திய இறுதி -வைராக்கியம்-ஹரி லீலை ஆனந்தம் கொடுக்கும் –
கங்கை விஷ்ணு போல் புராணம் – வாழிவாழி வாழி
பரிஷித் முக்தி அடைந்தது போல் நாமும் பெறுவோம் –
திருவடியில் பக்தி மாறாமல் இருக்க வேண்டும் –
திருநாம சங்கீர்த்தனம் அனைத்து பலமும் கிட்டும்
ருக்மிணி திரு கல்யாணத்துடன் முடிக்க வேண்டும் –
ஏழு ஸ்லோகங்கள் -சந்தேசம் -குண்டின புறம்
கண்ணாலம் கோடித்து -கை பிடித்த பெண்ணாளன் –
திவ்ய தேசங்கள் பல சேவித்தோம் –
சரித்ரம் கேட்பவர் சகலமும்பெற்று பேரு வீடும் பெறுவார் –
ருக்மிணி சத்யா பாமா சமேத கண்ணன் /வியாசர்/சுகர்/பரிஷித்பல்லாண்டு
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு வடிகளே சரணம் .

12-7/8/9./10/11/12-

12-7

19–vyatirekänvayo yasya

jägrat-svapna-suñuptiñu

mäyä-mayeñu tad brahma

jéva-våttiñv apäçrayaù

The Supreme Absolute Truth is present throughout all the stages of

awareness—waking consciousness, sleep and deep sleep—throughout all the

phenomena manifested by the illusory energy, and within the functions of all

living entities, and He also exists separate from all these. Thus situated in His

own transcendence, He is the ultimate and unique shelter.

20–padärtheñu yathä dravyaà

san-mätraà rüpa-nämasu

béjädi-païcatäntäsu

hy avasthäsu yutäyutam

Although a material object may assume various forms and names, its

essential ingredient is always present as the basis of its existence. Similarly,

both conjointly and separately, the Supreme Absolute Truth is always present

with the created material body throughout its phases of existence, beginning

with conception and ending with death.

12-8

35–

te vai bhagavato rüpe
nara-näräyaëäv åñé

dåñövotthäyädareëoccair

nanämäìgena daëòa-vat

These two sages, Nara and Näräyaëa, were the direct personal forms of the
Supreme Lord. When Märkaëòeya Åñi saw Them, he immediately stood up and

then with great respect offered Them obeisances by falling down flat on the

ground like a stick.

41–

mürté ime bhagavato bhagavaàs tri-lokyäù

kñemäya täpa-viramäya ca måtyu-jityai

nänä bibharñy avitum anya-tanür yathedaà

såñövä punar grasasi sarvam ivorëanäbhiù

O Supreme Personality of Godhead, these two personal forms of Yours have

appeared to bestow the ultimate benefit for the three worlds—the cessation of

material misery and the conquest of death. My Lord, although You create this

universe and then assume many transcendental forms to protect it, You also

swallow it up, just like a spider who spins and later withdraws its web.

43–

nänyaà taväìghry-upanayäd apavarga-mürteù

kñemaà janasya parito-bhiya éça vidmaù

brahmä bibhety alam ato dvi-parärdha-dhiñëyaù

kälasya te kim uta tat-kåta-bhautikänäm

My dear Lord, even Lord Brahmä, who enjoys his exalted position for the

entire duration of the universe, fears the passage of time. Then what to speak of

those whom Brahmä creates, the conditioned souls. They encounter fearful

dangers at every step of their lives. I do not know of any relief from this fear

except shelter at Your lotus feet, which are the very form of liberation.

12-8-

28/29–

khaà rodasé bhä-gaëän adri-sägarän

dvépän sa-varñän kakubhaù suräsurän

vanäni deçän saritaù puräkarän

kheöän vrajän äçrama-varëa-våttayaù

mahänti bhütäny atha bhautikäny asau

kälaà ca nänä-yuga-kalpa-kalpanam

yat kiïcid anyad vyavahära-käraëaà

dadarça viçvaà sad ivävabhäsitam

The sage saw the entire universe: the sky, heavens and earth, the stars,

mountains, oceans, great islands and continents, the expanses in every

direction, the saintly and demoniac living beings, the forests, countries, rivers,

cities and mines, the agricultural villages and cow pastures, and the occupational

and spiritual activities of the various social divisions. He also saw the basic

elements of creation along with all their by-products, as well as time itself,

which regulates the progression of countless ages within the days of Brahmä. In

addition, he saw everything else created for use in material life. All this he saw

manifested before him as if it were real.

0–

himälayaà puñpavahäà ca täà nadéà

nijäçramaà yatra åñé apaçyata

viçvaà vipaçyaï chvasitäc chiçor vai

bahir nirasto nyapatal layäbdhau

He saw before him the Himälaya Mountains, the Puñpabhadrä River, and his

own hermitage, where he had had the audience of the sages Nara-Näräyaëa.

Then, as Märkaëòeya beheld the entire universe, the infant exhaled, expelling

the sage from His body and casting him back into the ocean of dissolution.

33–

tävat sa bhagavän säkñäd

yogädhéço guhä-çayaù

antardadha åñeù sadyo

yathehänéça-nirmitä

At that moment the Supreme Personality of Godhead, who is the original

master of all mysticism and who is hidden within everyone’s heart, became

invisible to the sage, just as the achievements of an incompetent person can

suddenly vanish.

34–

tam anv atha vaöo brahman

salilaà loka-samplavaù

tirodhäyi kñaëäd asya

sväçrame pürva-vat sthitaù

After the Lord disappeared, O

and the dissolution of the universe all vanished as well, and in an instant

Märkaëòeya found himself back in his own hermitage, just as before.

brähmaëa, the banyan tree, the great waterThus

12-10-

42–

ya evam etad bhågu-varya varëitaà

rathäìga-päëer anubhäva-bhävitam

saàçrävayet saàçåëuyäd u täv ubhau

tayor na karmäçaya-saàsåtir bhavet

O best of the Bhågus, this account concerning Märkaëòeya Åñi conveys the

transcendental potency of the Supreme Lord. Anyone who properly narrates or

hears it will never again undergo material existence, which is based on the

desire to perform fruitive activities.

12-11-

1/12–

sva-mäyäà vana-mäläkhyäà
nänä-guëa-mayéà dadhat
väsaç chando-mayaà pétaà

brahma-sütraà tri-våt svaram

bibharti säìkhyaà yogaà ca

devo makara-kuëòale

maulià padaà pärameñöhyaà

sarva-lokäbhayaì-karam

His flower garland is His material energy, comprising various combinations
of the modes of nature. His yellow garment is the Vedic meters, and His sacred

 

thread the syllable
 

 

 
 

 

 

 

composed of three sounds. In the form of His twoshark-shaped earrings, the Lord carries the processes of Säìkhya and
 26–

ya idaà kalya utthäya
mahä-puruña-lakñaëam

tac-cittaù prayato japtvä

brahma veda guhäçayam

Anyone who rises early in the morning and, with a purified mind fixed upon
the Mahäpuruña, quietly chants this description of His characteristics will

realize Him as the Supreme Absolute Truth residing within the heart.

46–dvädaçasv api mäseñu

devo ‘sau ñaòbhir asya vai

caran samantät tanute

paratreha ca san-matim

Thus, throughout the twelve months, the lord of the sun travels in all

directions with his six types of associates, disseminating among the inhabitants

of this universe purity of consciousness for both this life and the next.50–evaà hy anädi-nidhano

bhagavän harir éçvaraù

kalpe kalpe svam ätmänaà

vyühya lokän avaty ajaù

For the protection of all the worlds, the Supreme Personality of Godhead

Hari, who is unborn and without beginning or end, thus expands Himself

during each day of Brahmä into these specific categories of His personal

representations.

12-12-

3–

atra saìkértitaù säkñät
sarva-päpa-haro hariù

näräyaëo håñékeço

bhagavän sätvatäm patiù

This literature fully glorifies the Supreme Personality of Godhead Hari, who
removes all His devotees’ sinful reactions. The Lord is glorified as Näräyaëa,

Håñékeça and the Lord of the Sätvatas.

20–

kaurmaà mätsyaà närasiàhaà

vämanaà ca jagat-pateù

kñéroda-mathanaà tadvad

amåtärthe divaukasäm

The

 

 

 

 

Bhägavatam

also tells of the appearances of the Lord of the universe asKürma, Matsya, Narasiàha and Vämana, and of the demigods’ churning of the

milk ocean to obtain nectar.

27–yaträvatéåëo bhagavän

kåñëäkhyo jagad-éçvaraù

vasudeva-gåhe janma

tato våddhiç ca gokule

How Çré Kåñëa, the Supreme Personality of Godhead and Lord of the

universe, descended into this Yadu dynasty, how He took birth in the home of

Vasudeva, and how He then grew up in Gokula—all this is described in detail.3–naiñkarmyam apy acyuta-bhäva-varjitaà

na çobhate jïänam alaà niraïjanam

kutaù punaù çaçvad abhadram éçvare

na hy arpitaà karma yad apy anuttamam

Knowledge of self-realization, even though free from all material affinity,

does not look well if devoid of a conception of the Infallible [God]. What, then,

is the use of even the most properly performed fruitive activities, which are

naturally painful from the very beginning and transient by nature, if they are

not utilized for the devotional service of the Lord?

61–puñkare mathurayäà ca

dväravatyäà yatätmavän

upoñya saàhitäm etäà

paöhitvä mucyate bhayät

One who controls his mind, fasts at the holy places Puñkara, Mathurä or

Dvärakä, and studies this scripture will be freed from all fear

68–upacita-nava-çaktibhiù sva ätmany

uparacita-sthira-jaìgamälayäya

bhagavata upalabdhi-mätra-dhamne

sura-åñabhäya namaù sanätanäya

I offer my obeisances to the Supreme Personality of Godhead, who is the

eternal Lord and the leader of all other deities, who by evolving His nine

material energies has arranged within Himself the abode of all moving and

nonmoving creatures, and who is always situated in pure, transcendental

consciousness

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -604-612…

May 5, 2012

அவதார ரகஸ்ய ஸ்லோகம் -கீதை-நன்கு ஸ்லோகங்கள் –
அவதாரம் கானல் நீர் போல் பொய்யா -செஷ்டிதம் மாயையா -இல்லை-
அவதாரம் உண்மை -சத்யத்வம்
சுத்த சத்வ மாயம்
சாது சம்ரஷன அர்த்தம்
தீப பிரகாசர் -தேசிகன் -திரு அவதாரம்-திரு வேங்கடத்தான் திரு  மணி அம்சம் –
அவதாரச்ய சத்யத்வம்-நம் பிறவி உண்மை போல் அவன் அவதாரம்-
தோன்றினார் -உயர்வாக -பிறக்கும் பொழுது பெருமை குறையாமல் –
அஜகது ஸ்வ ச்வாபது-சேற்றில் விளக்கி மாணிக்கம் ஒளி-
நம் உடல் போல் இல்லை அவன் திருமேனி மூன்றாவது -சுத்த சத்வ மயம்ச-
திரு -சேர்த்தே திரு வாடை திரு ஆபரணம் -நம்மதோ  முக்குணம் ஆனால்-பஞ்ச பூதத்தால் –
ச்வேச்சாய -கர்மம் அடியாக இல்லை-ஸ்வ இச்சையால் -தி தந்தை தேர்ந்து எடுத்து கொண்டு –
அடுத்து ஐந்தாவது -அவதார காலம்-தர்மம் தலை குனியும் பொது -இதுவே காலம்
அவதார பயன் அடுத்து -நாமோ கர்மம் தொலைக்க -சாது ரசித்து துஷ்டர் முடிக்க தர்மம் நிலை நாட்ட –
ஆக ஆறு பதில்கள் அருளுகிறார் –
கடல் போல் -அவன் சரித்ரம் -கடல் கரையில் இருந்து பார்த்தோம் –
கல்கி அவதாரம் அடுத்து –
அரசர் பரம்பரை அடுத்து சொல்கிறார்
பெயர்கள் பட்டியல்-12 -01 அத்யாயம்
நந்தி வர்மன் -சிசுனாதன் -நந்தன் -சாணக்யன் கவ்டில்யன் -சந்திர குப்தன் -மௌரிய வம்சம் –
கன்வர்கள்-ஒவ்வொருவரும் எவ்வளவு வருஷம் ஆழ்வார்கள் கணக்கு சொல்கிறார் –

605-

பொலிக பொலிக பொலிக -கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின் –
நரகமும் நைய நமனுக்கு இங்கு யாதொன்றும் இல்லை –
கண்டோம் கண்டோம் கண்டோம் கண்ணுக்கு இனியன கண்டோம் –
12 -02 அத்யாயம்-கலி கோரம் சொல்கிறது –
நம் ஆழ்வார் தொடங்கி பக்தி ரசம் பொழிய –
ஸ்ரீ பெரும்பூதூர் -ராமானுஜ திவாகரன் –
1017
திருமேனி நினைக்க காமம் குரோதம் விலகும் -நல் கதி கிட்டும் –
அரசர் பரம்பரை சொல்லி -பெண்கள் பசுமாடு -சிரமம்-
அல்ப சுகம்-ரஜோ தமோ குணம் மூடி பிரஜைகள் துன்பம் அரசர்களால் –
கலி வளர சத்யம் கருணை குறைய -பணம் ஒன்றே குறிக்கோள் –
பலவான் வெல்வான்-உண்மை நடுநிலை உள்ளவன் இல்லை –
சாமர்த்தியம் -ஏமாற்று வேலை -பணம் பதவி படாடோபம் -ஓங்கி –
துணை நூல் மார்பில் அந்தணன் -துராசாரம் மிக்கு –
அக்னி கார்யம் குறைந்து -வேஷம் வயிறு நிறைய
அடித்து பேசினால்-பொய் உண்மையாகும் –
புகழுக்காக தர்ம கார்யம் செய்வார்கள் –
பலி அரசன் ஆள-அரசன் தங்களுக்கு நன்மை தேட –
பூமா தேவி பிடிக்காமல்-வெள்ளம் நாசம் -பயப்பட வேண்டாம் –
606-

மீனோடு ஆமை – கேழலாய் -..அரி குறளாய் -முன்னும் ராமனாய் தானே பின்னும் ராமனாய் தாமோதரனாய்
ல்கியும் ஆனான் -கலி யுகத்தில் குறைந்த  முயற்சியில் அதிக பலன் -ஆயுள் குறையும்
உயரமும் குறையும் -ஸ்ரீ ராமன்  காலத்தில் எட்டு அடி உயரமாம் –
நாஸ்திகர் கூட்டம் பெருகும் –
துன்புறுத்துவதே குறிக்கோள் –
மூலிகைகள் மறையும் -கலப்படம் மிகும் –
விருந்தோம்பல் குறையும்
கல்கி -சம்பளம் கிராமம் விஷ்ணு  யசஸ் -பெயரில் வெள்ளை குதிரையில் –
வாசனை மிக்க திருமேனி -கலி முடிந்து கிருத யுகம்-
பிரளயம் வராது 28 சதுர யுகம் தான் முடியும்
100 சதுர யுகம் முடியணும்-
நல்லவரை கொண்டு கிருத யுகம் ஆரம்பிக்கும் தீயவரை தான் முடிப்பார் –
சந்தரன் சூர்யம் பிரகஸ்பதி மூவரும் புஷ்ய நஷத்தரத்தில் பிரவேசிப்பார்கள் –
சப்த ரிஷிகள் கூட்டமாக
மகம் பரிஷித் காலத்தில் பின்பு பூராடம் மாறி-
அரசர் கீர்த்தி மிகும்
வர்ண ஆஸ்ரம தர்மம் மீண்டும் நிலை பெரும்
நீர் குமிழி போல் தீயவர் அழிவார்கள் –
அடுத்து திரு நாம சங்கீர்த்தனம் பெருமை சொல்லுவார்
607-12 -3 அத்யாயம் தொடங்க இருக்கிறோம் –
தர்மம் யுகம் தோறும் எப்படி இருக்கும் -கேசவ திரு நாம சங்கீர்த்தனம் ஒன்றே வழி
பூமி கீதம் -பரந்து மிகுந்த மேல் பகுதி ஒன்றே அறிவோம் -காணி நிலத்துக்கு சண்டை
அனைத்தும் பூமி தேவி சொத்து உணராமல் –
அரசர் துன்பம் செய்ய -காமம் கோபம் வசப்பட்டு தாங்களுக்கே சொத்து சேர்த்து –
மரண தேவதை வரும் உணராமல்-
கடலை வசப்படுத்த -ஆகாசத்தை வசப்படுத்த –
சண்டை எல்லாம் பூமிக்காக தானே -தங்கம் வெள்ளி விலை ஏற்றி -பூமிக்கும் விலை ஏற்றி –
ஒருசிலர் பயன் பெற்று -ஏலம் செய்து -சண்டை போட்டு –
பரதன் அர்ஜுனன் மாந்தாகன் கட்டுவன்கா சாத்தனு பகீரதன் -பல பெரிய அரசர் தசரதர் யயாதி ஆண்ட நாடு
நமுசி ஹிரன்யாட்ஷன்  ராவணன் இவர்களும் ஆண்டார்கள் –
பொருளாதாரம் வீக்கம் -முதலீடு இங்கே செய்தால் பலன் என்று முதலீடு செய்து –
பரந்து விரிந்த பூமி தேவி -பேசுகிறாள் இங்கே –
உழவு நிலைமை குறைந்து -துல்யமாக கணித்து சொல்கிறது நடப்பதை –
பக்தி செலுத்துவதே உயர்ந்த வழி –
பரிஷித்-கேட்பதில் உடம்பு நடக்கிறதே
தார்மிகனாக வாழ வழி சொல்லும் சுகர் இடம் கேட்கிறான்
இங்கும் நன்மை பெற வழி உண்டே –
சுகர் யுகம் நன்மை தீமை சொல்லி
தர்மம் சத்யம் தயா தவம் தானம் நான்கு கால் பசு

608-

த்ரேதா யுகம்-அதர்மம் நுழைய
சந்தோசம் கருணை நடப்பு  சாந்தி மனசை அடக்கி ஆத்மாராமானாக இருக்க
சம தர்சனம் கிருத யுகத்தில் இருக்க –
ஒரு கால் குறைந்து – பொய் சொல்லி -ஹிம்சை -இன்பத்துக்கு ஆள் ஆகாமல் –
முழுவதும் தர்மம் தொலைந்து போகாமல் இருக்கும்
கிரியை அனுஷ்டானம் செய்வார்கள் –
ஹிம்சை/பொய் கூடி த்வேஷம் மிக்கு -செருக்கு மிகுந்து –
கலியுகம் -முக்கால் போக -முடிவில் அதுவும் போக கல்கி அவ்பதரிக்க –
துஷ்டர் /ஆசாரம் அற்று/சண்டை விரோதம் பாராட்டி
குருத சத்ய குணம் மிகுந்து
த்ரேதா ரஜோ குணம் தலை எடுக்க -வீடு இன்பம் மோஷம் விருப்பம் இன்றி -மற்ற மூன்றில்
துவாபர – ரஜோ தமோ கலந்து -லோபிகள் அசந்தொஷி செருக்கு டம்பம் மிக்கு
பின்பு தமோ  குணம் மிக்கு -கலி யுகத்தில் -சோகம் மோகம் -கவன குறைவு சோம்பல் தூக்கம்
ஞானம் அறிவில் ஆசை கிருத யுகத்தில் –
கலியுகத்தில் பற்று மிகுந்து -தவம் குறைந்து -தெய்வ பலம் குறைந்து –
கொலை கொள்ளை மிகுந்து -வேதம் தூஷிக ஆரம்பிப்பார்கள் –
படிக்காமலே –
அந்தணர் அனுஷ்டானம் இன்றி –
பணம் ஒன்றே குறிக்கோள் –
சன்யாசிகள் காஷாயம் தண்டம் வேஷம்
சாப்பாடுக்கே அலைந்து -வெட்கம்  குறைந்து கடுமை பேச்சு –
பால் கொடுக்காத பசுவை ரஷிக்காமல்-
பிராணி ஹிம்சை -காற்றை தண்ணீரை தூய்மை செய்து –
விஷ்ணு ஆராதனை குறைந்து பாஷாண்டிகள் நாஸ்திக வாதம் நிறைந்து –
கலியுகம் கஷ்டம் அடுக்கி திரு நாம சங்கீர்த்தனம் விளக்குகிறார் அடுத்து 4 /5 ஸ்லோகங்களால்

609-

ருத யுகம் -யுகத்தின் பொது விதி சொல்லி
நல்லவர்களும் இருப்பார்கள் -12 /3 /45 ஸ்லோகம்
புருஷோத்தமன் -எளிய வழி -அவனை அடைய -சரணாகதி நன்றாக விளக்கி
இறைவா நீ தாராய் பறை -மனம் கனிந்து பேர் இன்பம்மிக்கு இருக்கிறான் –
கல்ப கோடி -ஜன்மம் வேண்டும் -வினாடி சம்பாதிக்கும் பாபம் போக்க-
தப்பில் ஈடுபாடு குறைய -அவன் -உதவ ஓடி வருகிறான் –
பயம் போக்க வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க தூய மலர் தூவி தொழுது –
அன்பு கருணை வெல்லும் -பாப கூட்டம் பரந்து போகும் –
த்யானித்து கிருத யுகம்
யாக யாக்சம் செய்து அடுத்து
உத்சவங்கள் அர்ச்சனை
அடுத்து கும்பிடு நட்டம் இட்டு ஆட -தலியிநிடு ஆசனம் தட்ட
திரு நாம சங்கீர்த்தனம்
மால் கொள் சிந்தையராய் -ஓங்கி உலகு அளந்த உத்தமன் பேர் பாடி
நா வாயில் உள்ளதே -வெட்கம் துறந்து ஸ்ரீ வல்லபேதி -முகுந்தா –
கேசவா என்ன கெடும்  இடராயவென்ன எல்லாம்  கெடும் –
அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் –
ஸ்ரீ ராம ராமேதி -சகஸ்ர நாம துல்யேன- ரஷைஇது தானே
விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் அனைத்தையும் அருளுமே –
கேசவனை மனத்தில் வைத்து உயர்ந்த கதி அடையலாம் –
கிருஷ்ண கீர்தனத்தாலே முக்தி -கலி யுகத்தில் -சுலப வழி –
துவாரகை நினைத்தாலே மதுரையார் மன்னனுக்கு நாம இருக்கிற இடத்தில்
சொன்னாலே ஆனந்தம் பயம் நீங்கும்
610-

611-

அயோத்யா -மதுரா -முக்தி தரும் ஏழு ஷேத்ரங்கள்
மாயா காசி காஞ்சி அவந்திகா த்வாரகை -சந்நிதானம் நினைத்தாலே நன்மை கிட்டும்
புண்ய ஷேத்ரம் செல்வது நீராடல் கதை கேட்பது -அழுக்கு நீங்க
மருந்தும் விருந்தும் -பாகவதமே –
பரிஷித் மோஷம் அடைந்தானே இதை கொண்டே –
அவனை பற்றிய புராணம் பாசுரம் சொல்லியே பொழுதுபோக்கு –
ஏழு நாள்களில் நான் அறிந்த ரிஷிகள் அருளியதை
நாராயணன் -நாரதர் -வியாசர் மூலம் பெற்ற –
நான் =ஆத்மா -அறிந்து இறத்தல் உடல் சம்பந்தம் தானே –
ஆத்மா நித்யம்-ஆனந்த வடிவானவன்-அவனை அனுபவித்து கொண்டு இருக்கவே –
விதை -செடி போல் கர்ம பிறவி –
மீளாத இன்பம் பெற பக்தி ஒன்றே வழி-
சாம்யா பத்தி மோஷம் -அங்கும் சேஷ சேஷி பாவம் உண்டே –
மனம் ஒன்றே வேண்டும் விடுதலை அடைய –
ரஜஸ்  தமஸ் சத்வ முக்குணம் -தாண்டி -பரமாத்வா இடம் மனசை செலுத்தி –
மிருத்யுவுக்கு மிர்த்யு அவனே –
கடித்த பாம்பு கடி உண்ட பாம்பு -திரு அனந்தாழ்வான் ஐ தீகம்-
சொன்ன எனக்கும் மகிழ்வு கேட்ட உனக்கும் மகிழ்வு -சுகர் –

612

கிளி கொத்திய பழம் ஸ்ரீமத் பாகவதம் -உபதேசங்கள் 12 -5 முடிந்தது
இனி 6th அத்யாயம் –
பெருத்த உதவிக்கு நன்றி செலுத்துகிறார் பரிஷித்
பயன் நன்றாலும் -முயல்கின்றேன் உன் தன மொய் கழலுக்கு அன்பையே
நிற்க பாடி -அது போல் –
கைகளை கூப்பி தழு தழுத்த குரலில் -பரிஷித் -அவனை காட்டி கொடுத்தீர்
சங்கை போனது
அறிய பட்டது அனைத்தையும் சொல் வடிவில் காட்டி கொடுத்தீர்
நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன் –
சாத்விக புராணம் கேட்க்கும் பாக்கியம் பெற்றேன்
யாரை பற்றியும் கவலை இல்லை
யாரும் ஆத்மா நான் தீண்ட முடியாதே
அவன் திருவடியில் சமர்பித்த பின்பு –
இனி ஆனந்தமாக சரீரம் விடுவேன் -ஞானத்தால் -திருவடி காட்டி கொடுத்தீர்
நன்றி கூட சொல்ல முடியாமல் தழு தழுக்க-
உபதேசம் பலித்தது-இனி இங்கு வேலை இல்லை –
அடுத்த ஒருவனுக்கு உபதேசிக்க வேண்டுமே –
விவேக ஞானம் இருப்பதால் பாம்பு வந்ததா சரீரம் போகுமா
நம் சிஷ்யன் -பற்று கூடாதே
கண்ணா புரான் கதை அமுதம் கேட்டோமே –
மனசைஅடக்கி -தர்ப்பம் பரப்பி -அமர
பாம்பு வர -சாபம் படி –
விஷத்துக்கு முறிவு அறிந்தவன் வர -அவனை தஷகன் அனுப்பி -அருகில் வந்து கடிக்க –
விஷ அக்னி உடம்பை பற்ற -ஆத்மா ஜோதிஸ் புறப்பட -புஷ்ப மாரி பொழிய –
விண்ணுலாரும் சீ ரியர்
சர்ப யாகம் பண்ண -தஷகன் இத்ரான் இடம் அடைக்கலம் –
சகேந்திர -ஹோமம் பண்ண -பிள்ளைக்கு நல்லது சொல்ல ரிஷிகள் வர
மீளாத இன்பம் அடைந்து இருக்கிறார் சொல்ல –
யாகம் நிறுத்த சொல்ல -ஒத்து கொண்டான் –
கேட்ப்பதால் வேற்றுமை நீங்கி பகவத் பக்தியால் ஒன்றாக ஆவோம் –
மீண்டும் மீண்டும் நம-வேதங்களை  பிரிப்பதை இனி அருளுகிறார்

12-1/2/3/4/5/6–

12-1-

1/2–çré-çuka uväca
yo ‘ntyaù puraïjayo näma
bhaviñyo bärahadrathaù
tasyämätyas tu çunako

hatvä sväminam ätma-jam
pradyota-saàjïaà räjänaà
kartä yat-pälakaù sutaù
viçäkhayüpas tat-putro
bhavitä räjakas tataù

Çukadeva Gosvämé said: The last king mentioned in our previous
enumeration of the future rulers of the Mägadha dynasty was Puraïjaya, who
will take birth as the descendant of Båhadratha. Puraïjaya’s minister Çunaka
will assassinate the king and install his own son, Pradyota, on the throne. The
son of Pradyota will be Pälaka, his son will be Viçäkhayüpa, and his son will be
Räjaka.

14–mauryä hy ete daça nåpäù
sapta-triàçac-chatottaram
samä bhokñyanti påthivéà
kalau kuru-kulodvaha

O best of the Kurus, these ten Maurya kings will rule the earth for 137 years
of the Kali-yuga.

34–mägadhänäà tu bhavitä
viçvasphürjiù puraïjayaù
kariñyaty aparo varëän
pulinda-yadu-madrakän

There will then appear a king of the Mägadhas named Viçvasphürji, who will
be like another Puraïjaya. He will turn all the civilized classes into low-class,
uncivilized men in the same category as the Pulindas, Yadus and Madrakas

39/40–stré-bäla-go-dvija-ghnäç ca
para-dära-dhanädåtäù
uditästa-mita-präyä
alpa-sattvälpakäyuñaù
asaàskåtäù kriyä-hénä
rajasä tamasävåtäù
prajäs te bhakñayiñyanti
mlecchä räjanya-rüpiëaù

These barbarians in the guise of kings will devour the citizenry, murdering
innocent women, children, cows and brähmaëas and coveting the wives and
property of other men. They will be erratic in their moods, have little strength
of character and be very short-lived. Indeed, not purified by any Vedic rituals
and lacking in the practice of regulative principles, they will be completely
covered by the modes of passion and ignorance

41–tan-näthäs te janapadäs
tac-chéläcära-vädinaù
anyonyato räjabhiç ca
kñayaà yäsyanti péòitäù

The citizens governed by these low-class kings will imitate the character,
behavior and speech of their rulers. Harassed by their leaders and by each
other, they will all suffer ruination.

12-2-

1–çré-çuka uväca
tataç cänu-dinaà dharmaù
satyaà çaucaà kñamä dayä
kälena balinä räjan
naìkñyaty äyur balaà småtiù

Çukadeva Gosvämé said: Then, O King, religion, truthfulness, cleanliness,
tolerance, mercy, duration of life, physical strength and memory will all
diminish day by day because of the powerful influence of the age of Kali.

3–dämpatye ‘bhirucir hetur
mäyaiva vyävahärike
strétve puàstve ca hi ratir
vipratve sütram eva hi

Men and women will live together merely because of superficial attraction,
and success in business will depend on deceit. Womanliness and manliness will
be judged according to one’s expertise in sex, and a man will be known as a
brähmaëa just by his wearing a thread.

6–düre väry-ayanaà térthaà
lävaëyaà keça-dhäraëam
udaraà-bharatä svärthaù
satyatve dhärñöyam eva hi
däkñyaà kuöumba-bharaëaà
yaço ‘rthe dharma-sevanam

A sacred place will be taken to consist of no more than a reservoir of water
located at a distance, and beauty will be thought to depend on one’s hairstyle.
Filling the belly will become the goal of life, and one who is audacious will be
accepted as truthful. He who can maintain a family will be regarded as an
expert man, and the principles of religion will be observed only for the sake of
reputation.

11–triàçad viàçati varñäëi
paramäyuù kalau nåëäm

The maximum duration of life for human beings in Kali-yuga will become
fifty years

18–çambhala-gräma-mukhyasya
brähmaëasya mahätmanaù
bhavane viñëuyaçasaù
kalkiù prädurbhaviñyati

Lord Kalki will appear in the home of the most eminent brähmaëa of
Çambhala village, the great soul Viñëuyaçä.

19/20–açvam äçu-gam äruhya
devadattaà jagat-patiù
asinäsädhu-damanam
añöaiçvarya-guëänvitaù
vicarann äçunä kñauëyäà
hayenäpratima-dyutiù
nåpa-liìga-cchado dasyün
koöiço nihaniñyati

Lord Kalki, the Lord of the universe, will mount His swift horse Devadatta
and, sword in hand, travel over the earth exhibiting His eight mystic opulences
and eight special qualities of Godhead. Displaying His unequaled effulgence and
riding with great speed, He will kill by the millions those thieves who have
dared dress as kings.

23–yadävatérëo bhagavän
kalkir dharma-patir hariù
kåtaà bhaviñyati tadä
prajä-sütiç ca sättviké

When the Supreme Lord has appeared on earth as Kalki, the maintainer of
religion, Satya-yuga will begin, and human society will bring forth progeny in
the mode of goodness.

24–yadä candraç ca süryaç ca
tathä tiñya-båhaspaté
eka-räçau sameñyanti
bhaviñyati tadä kåtam

When the moon, the sun and Båhaspaté are together in the constellation
Karkaöa, and all three enter simultaneously into the lunar mansion Puñyä—at
that exact moment the age of Satya, or Kåta, will begin.

26–ärabhya bhavato janma
yävan nandäbhiñecanam
etad varña-sahasraà tu
çataà païcadaçottaram

From your birth up to the coronation of King Nanda, 1,150 years will pass.

31–yadä devarñayaù sapta
maghäsu vicaranti hi
tadä pravåttas tu kalir
dvädaçäbda-çatätmakaù

When the constellation of the seven sages is passing through the lunar
mansion Maghä, the age of Kali begins. It comprises twelve hundred years of
the demigods.

32–yadä maghäbhyo yäsyanti
pürväñäòhäà maharñayaù
tadä nandät prabhåty eña
kalir våddhià gamiñyati

When the great sages of the Saptarñi constellation pass from Maghä to
Pürväsäòhä, Kali will have his full strength, beginning from King Nanda and
his dynasty.

34–divyäbdänäà sahasränte
caturthe tu punaù kåtam
bhaviñyati tadä nèëäà
mana ätma-prakäçakam

After the one thousand celestial years of Kali-yuga, the Satya-yuga will
manifest again. At that time the minds of all men will become self-effulgent

35–ity eña mänavo vaàço
yathä saìkhyäyate bhuvi
tathä viö-çüdra-vipräëäà
täs tä jïeyä yuge yuge

Thus I have described the royal dynasty of Manu, as it is known on this
earth. One can similarly study the history of the vaiçyas, çüdras and brähmaëas
living in the various ages.

39–kåtaà tretä dväparaà ca
kaliç ceti catur-yugam
anena krama-yogena
bhuvi präëiñu vartate

The cycle of four ages—Satya, Tretä, Dväpara and Kali—continues
perpetually among living beings on this earth, repeating the same general
sequence of events.

12-3-

–samudrävaraëäà jitvä
mäà viçanty abdhim ojasä
kiyad ätma-jayasyaitan
muktir ätma-jaye phalam

“After conquering all the land on my surface, these proud kings forcibly
enter the ocean to conquer the sea itself. What is the use of their self-control,
which is aimed at political exploitation? The actual goal of self-control is
spiritual liberation.”

6–yäà visåjyaiva manavas
tat-sutäç ca kurüdvaha
gatä yathägataà yuddhe
täà mäà jeñyanty abuddhayaù

O best of the Kurus, the earth continued as follows: “Although in the past
great men and their descendants have left me, departing from this world in the
same helpless way they came into it, even today foolish men are trying to
conquer me.

15–yas tüttamaù-çloka-guëänuvädaù
saìgéyate ‘bhékñëam amaìgala-ghnaù
tam eva nityaà çåëuyäd abhékñëaà
kåñëe ‘maläà bhaktim abhépsamänaù

The person who desires pure devotional service to Lord Kåñëa should hear
the narrations of Lord Uttamaùçloka’s glorious qualities, the constant chanting
of which destroys everything inauspicious. The devotee should engage in such
listening in regular daily assemblies and should also continue his hearing
throughout the day

19–santuñöäù karuëä maiträù
çäntä däntäs titikñavaù
ätmärämäù sama-dåçaù
präyaçaù çramaëä janäù

The people of Satya-yuga are for the most part self-satisfied, merciful,
friendly to all, peaceful, sober and tolerant. They take their pleasure from
within, see all things equally and always endeavor diligently for spiritual
perfection.

21–tadä kriyä-tapo-niñöhä
näti-hiàsrä na lampaöäù
trai-vargikäs trayé-våddhä
varëä brahmottarä nåpa

In the Tretä age people are devoted to ritual performances and severe
austerities. They are not excessively violent or very lusty after sensual pleasure.
Their interest lies primarily in religiosity, economic development and regulated
sense gratification, and they achieve prosperity by following the prescriptions of
the three Vedas. Although in this age society evolves into four separate classes,
O King, most people are brähmaëas.

22–tapaù-satya-dayä-däneñv
ardhaà hrasvati dväpare
hiàsätuñöy-anåta-dveñair
dharmasyädharma-lakñaëaiù

In Dväpara-yuga the religious qualities of austerity, truth, mercy and charity
are reduced to one half by their irreligious counterparts—dissatisfaction,
untruth, violence and enmity.

24–kalau tu dharma-pädänäà
turyäàço ‘dharma-hetubhiù
edhamänaiù kñéyamäëo
hy ante so ‘pi vinaìkñyati

kalau—in the age of Kali; tu—and; dharma-pädänäm—of the legs of religion;
turya-aàçaù—one fourth; adharma—of irreligion; hetubhiù—by the principles;
edhamänaiù—which are increasing; kñéyamäëaù—decreasing; hi—indeed;
ante—in the end; saù—that one quarter; api—also; vinaìkñyati—will be
destroyed.

In the age of Kali only one fourth of the religious principles remains. That
last remnant will continuously be decreased by the ever-increasing principles of
irreligion and will finally be destroyed.

31–tasmät kñudra-dåço martyäù
kñudra-bhägyä mahäçanäù
kämino vitta-hénäç ca
svairiëyaç ca striyo ‘satéù

Because of the bad qualities of the age of Kali, human beings will become
shortsighted, unfortunate, gluttonous, lustful and poverty-stricken. The
women, becoming unchaste, will freely wander from one man to the next.

37–pitå-bhrätå-suhåj-jïätén
hitvä saurata-sauhådäù
nanändå-çyäla-saàvädä
dénäù straiëäù kalau naräù

In Kali-yuga men will be wretched and controlled by women. They will
reject their fathers, brothers, other relatives and friends and will instead
associate with the sisters and brothers of their wives. Thus their conception of
friendship will be based exclusively on sexual ties.

38–çüdräù pratigrahéñyanti
tapo-veñopajévinaù
dharmaà vakñyanty adharma-jïä
adhiruhyottamäsanam

Uncultured men will accept charity on behalf of the Lord and will earn their
livelihood by making a show of austerity and wearing a mendicant’s dress.
Those who know nothing about religion will mount a high seat and presume to
speak on religious principles.

47–yathä hemni sthito vahnir
durvarëaà hanti dhätu-jam
evam ätma-gato viñëur
yoginäm açubhäçayam

yathä—just as; hemni—in gold; sthitaù—situated; vahniù—fire;
durvarëam—the discoloration; hanti—destroys; dhätu-jam—due to the taint of
other metals; evam—in the same way; ätma-gataù—having entered the soul;
viñëuù—Lord Viñëu; yoginäm—of the yogés; açubha-äçayam—the dirty mind.

Just as fire applied to gold removes any discoloration caused by traces of
other metals, Lord Viñëu within the heart purifies the minds of the yogés.

49–tasmät sarvätmanä räjan
hådi-sthaà kuru keçavam
mriyamäëo hy avahitas
tato yäsi paräà gatim

tasmät—therefore; sarva-ätmanä—with all endeavor; räjan—O King;
hådi-stham—within your heart; kuru—make; keçavam—Lord Keçava;
mriyamäëaù—dying; hi—indeed; avahitaù—concentrated; tataù—then;
yäsi—you will go; param—to the supreme; gatim—destination.

Therefore, O King, endeavor with all your might to fix the Supreme Lord
Keçava within your heart. Maintain this concentration upon the Lord, and at
the time of death you will certainly attain the supreme destination.

50–mriyamäëair abhidhyeyo
bhagavän parameçvaraù
ätma-bhävaà nayaty aìga
sarvätmä sarva-saàçrayaù

My dear King, the Personality of Godhead is the ultimate controller. He is
the Supreme Soul and the supreme shelter of all beings. When meditated upon
by those about to die, He reveals to them their own eternal spiritual identity

12-4-

2–catur-yuga-sahasraà tu
brahmaëo dinam ucyate
sa kalpo yatra manavaç
caturdaça viçäm-pate

One thousand cycles of four ages constitute a single day of Brahmä, known
as a kalpa. In that period, O King, fourteen Manus come and go.

3–tad-ante pralayas tävän
brähmé rätrir udähåtä
trayo lokä ime tatra
kalpante pralayäya hi

After one day of Brahmä, annihilation occurs during his night, which is of
the same duration. At that time all the three planetary systems are subject to
destruction.

4–eña naimittikaù proktaù
pralayo yatra viçva-såk
çete ‘nantäsano viçvam
ätmasät-kåtya cätma-bhüù

This is called the naimittika, or occasional, annihilation, during which the
original creator, Lord Näräyaëa, lies down upon the bed of Ananta Çeña and
absorbs the entire universe within Himself while Lord Brahmä sleeps.

8–sämudraà daihikaà bhaumaà
rasaà säàvartako raviù
raçmibhiù pibate ghoraiù
sarvaà naiva vimuïcati

The sun in its annihilating form will drink up with its terrible rays all the
water of the ocean, of living bodies and of the earth itself. But the devastating
sun will not give any rain in return.

13–tata ekodakaà viçvaà
brahmäëòa-vivaräntaram

At that time, the shell of the universe will fill up with water, forming a
single cosmic ocean.

14–tadä bhümer gandha-guëaà
grasanty äpa uda-plave
grasta-gandhä tu påthivé
pralayatväya kalpate

As the entire universe is flooded, the water will rob the earth of its unique
quality of fragrance, and the element earth, deprived of its distinguishing
quality, will be dissolved.

31–yathä hiraëyaà bahudhä saméyate
nåbhiù kriyäbhir vyavahära-vartmasu
evaà vacobhir bhagavän adhokñajo
vyäkhyäyate laukika-vaidikair janaiù

According to their different purposes, men utilize gold in various ways, and
gold is therefore perceived in various forms. In the same way, the Supreme
Personality of Godhead, who is inaccessible to material senses, is described in
various terms, both ordinary and Vedic, by different types of men.

32–yathä ghano ‘rka-prabhavo ‘rka-darçito
hy arkäàça-bhütasya ca cakñuñas tamaù
evaà tv ahaà brahma-guëas tad-ékñito
brahmäàçakasyätmana ätma-bandhanaù

Although a cloud is a product of the sun and is also made visible by the sun,
it nevertheless creates darkness for the viewing eye, which is another partial
expansion of the sun. Similarly, material false ego, a particular product of the
Absolute Truth made visible by the Absolute Truth, obstructs the individual
soul, another partial expansion of the Absolute Truth, from realizing the
Absolute Truth.0–saàsära-sindhum ati-dustaram uttitérñor
nänyaù plavo bhagavataù puruñottamasya
lélä-kathä-rasa-niñevaëam antareëa
puàso bhaved vividha-duùkha-davärditasya

For a person who is suffering in the fire of countless miseries and who
desires to cross the insurmountable ocean of material existence, there is no
suitable boat except that of cultivating devotion to the transcendental taste for
the narrations of the Supreme Personality of Godhead’s pastimes.

41–puräëa-saàhitäm etäm
åñir näräyaëo ‘vyayaù
näradäya purä präha
kåñëa-dvaipäyanäya saù

Long ago this essential anthology of all the Puräëas was spoken by the
infallible Lord Nara-Näräyaëa Åñi to Närada, who then repeated it to Kåñëa
Dvaipäyana Vedavyäsa.

12-5-

–na bhaviñyasi bhütvä tvaà
putra-pauträdi-rüpavän
béjäìkura-vad dehäder
vyatirikto yathänalaù

You will not take birth again in the form of your sons and grandsons, like a
sprout taking birth from a seed and then generating a new seed. Rather, you are
entirely distinct from the material body and its paraphernalia, in the same way
that fire is distinct from its fuel.

4–svapne yathä çiraç-chedaà
païcatvädy ätmanaù svayam
yasmät paçyati dehasya
tata ätmä hy ajo ‘maraù

In a dream one can see his own head being cut off and thus understand that
his actual self is standing apart from the dream experience. Similarly, while
awake one can see that his body is a product of the five material elements.
Therefore it is to be understood that the actual self, the soul, is distinct from
the body it observes and is unborn and immortal.

7–snehädhiñöhäna-varty-agnisaàyogo
yävad éyate
tävad dépasya dépatvam
evaà deha-kåto bhavaù
rajaù-sattva-tamo-våttyä
jäyate ‘tha vinaçyati

A lamp functions as such only by the combination of its fuel, vessel, wick
and fire. Similarly, material life, based on the soul’s identification with the
body, is developed and destroyed by the workings of material goodness, passion
and ignorance, which are the constituent elements of the body.

8–na taträtmä svayaà-jyotir
yo vyaktävyaktayoù paraù
äkäça iva cädhäro
dhruvo ‘nantopamas tataù

The soul within the body is self-luminous and is separate from the visible
gross body and invisible subtle body. It remains as the fixed basis of changing
bodily existence, just as the ethereal sky is the unchanging background of
material transformation. Therefore the soul is endless and without material
comparison.

11/12–ahaà brahma paraà dhäma
brahmähaà paramaà padam
evaà samékñya cätmänam
ätmany ädhäya niñkale
daçantaà takñakaà päde
lelihänaà viñänanaiù
na drakñyasi çaréraà ca
199
viçvaà ca påthag ätmanaù

You should consider, “I am nondifferent from the Absolute Truth, the
supreme abode, and that Absolute Truth, the supreme destination, is
nondifferent from me.” Thus resigning yourself to the Supreme Soul, who is
free from all material misidentifications, you will not even notice the snake-bird
Takñaka when he approaches with his poison-filled fangs and bites your foot.
Nor will you see your dying body or the material world around you, because
you will have realized yourself to be separate from them.

13–etat te kathitaà täta
yad ätmä påñöavän nåpa
harer viçvätmanaç ceñöäà
kià bhüyaù çrotum icchasi

Beloved King Parékñit, I have narrated to you the topics you originally
inquired about—the pastimes of Lord Hari, the Supreme Soul of the universe.
Now, what more do you wish to hear?

12-6-

2–räjoväca
siddho ‘smy anugåhéto ‘smi
bhavatä karuëätmanä
çrävito yac ca me säkñäd
anädi-nidhano hariù

Mahäräja Parékñit said: I have now achieved the purpose of my life, because
a great and merciful soul like you has shown such kindness to me. You have
personally spoken to me this narration of the Supreme Personality of Godhead,
Hari, who is without beginning or end.

3–näty-adbhutam ahaà manye
mahatäm acyutätmanäm
ajïeñu täpa-tapteñu
bhüteñu yad anugrahaù

I do not consider it at all amazing that great souls such as yourself, whose
minds are always absorbed in the infallible Personality of Godhead, show mercy
to the foolish conditioned souls, tormented as we are by the problems of
material life.

4–puräëa-saàhitäm etäm
açrauñma bhavato vayam
yasyäà khalüttamaù-çloko
bhagavän anavarëyate

I have heard from you this Çrémad-Bhägavatam, which is the perfect
summary of all the Puräëas and which perfectly describes the Supreme Lord,
Uttamaùçloka.

5–bhagavaàs takñakädibhyo
måtyubhyo na bibhemy aham
praviñöo brahma nirväëam
abhayaà darçitaà tvayä

My lord, I now have no fear of Takñaka or any other living being, or even of
repeated deaths, because I have absorbed myself in that purely spiritual
Absolute Truth, which you have revealed and which destroys all fear.

9/10–parékñid api räjarñir
ätmany ätmänam ätmanä
samädhäya paraà dadhyäv
aspandäsur yathä taruù

präk-küle barhiñy äséno
gaìgä-küla udaì-mukhaù
brahma-bhüto mahä-yogé
niùsaìgaç chinna-saàçayaù

Mahäräja Parékñit then sat down on the bank of the Ganges, upon a seat
made of darbha grass with the tips of its stalks facing east, and turned himself
toward the north. Having attained the perfection of yoga, he experienced full
self-realization and was free of material attachment and doubt. The saintly King
settled his mind within his spiritual self by pure intelligence and proceeded to
meditate upon the Supreme Absolute Truth. His life air ceased to move, and he
became as stationary as a tree.

16–janmejayaù sva-pitaraà
çrutvä takñaka-bhakñitam
yathäjuhäva sankruddho
nägän satre saha dvijaiù

Hearing that his father had been fatally bitten by the snakebird, Mahäräja
Janamejaya became extremely angry and had brähmaëas perform a mighty
sacrifice in which he offered all the snakes in the world into the sacrificial fire

19–taà gopäyati räjendra
çakraù çaraëam ägatam
tena saàstambhitaù sarpas
tasmän nägnau pataty asau

The brähmaëas replied: O best of kings, the snake Takñaka has not fallen
into the fire because he is being protected by Indra, whom he has approached
for shelter. Indra is holding him back from the fire.

22–iti brahmoditäkñepaiù
sthänäd indraù pracälitaù
babhüva sambhränta-matiù
sa-vimänaù sa-takñakaù

When Lord Indra, along with his airplane and Takñaka, was suddenly
thrown from his position by these insulting words of the brähmaëas, he became
very disturbed.

23–taà patantaà vimänena
saha-takñakam ambarät
vilokyäìgirasaù präha
räjänaà taà båhaspatiù

Båhaspati, the son of Aìgirä Muni, seeing Indra falling from the sky in his
airplane along with Takñaka, approached King Janamejaya and spoke to him as
follows.

24–naiña tvayä manuñyendra
vadham arhati sarpa-räö
anena pétam amåtam
atha vä ajarämaraù

O King among men, it is not fitting that this king of snakes meet death at
your hands, for he has drunk the nectar of the immortal demigods.
Consequently he is not subject to the ordinary symptoms of old age and death.

32–paraà padaà vaiñëavam ämananti tad
yan neti netéty atad-utsisåkñavaù
visåjya daurätmyam ananya-sauhådä
hådopaguhyävasitaà samähitaiù

Those who desire to give up all that is not essentially real move
systematically, by negative discrimination of the extraneous, to the supreme
position of Lord Viñëu. Giving up petty materialism, they offer their love
exclusively to the Absolute Truth within their hearts and embrace that highest truth in fixed meditation.

33–ta etad adhigacchanti
viñëor yat paramaà padam
ahaà mameti daurjanyaà
na yeñäà deha-geha-jam

Such devotees come to understand the supreme transcendental situation of
the Personality of Godhead, Lord Viñëu, because they are no longer polluted by
the concepts of “I” and “my,” which are based on body and home.

40/41–çåëoti ya imaà sphoöaà
supta-çrotre ca çünya-dåk
yena väg vyajyate yasya
vyaktir äkäça ätmanaù
sva-dhämno brähmaëaù säkñäd
väcakaù paramätmanaù
sa sarva-mantropaniñad
veda-béjaà sanätanam

This oàkära, ultimately nonmaterial and imperceptible, is heard by the
Supersoul without His possessing material ears or any other material senses.
The entire expanse of Vedic sound is elaborated from oàkära, which appears
from the soul, within the sky of the heart. It is the direct designation of the
self-originating Absolute Truth, the Supersoul, and is the secret essence and
eternal seed of all Vedic hymns.

42–tasya hy äsaàs trayo varëä
a-kärädyä bhågüdvaha
dhäryante yais trayo bhävä
guëa-nämärtha-våttayaù

Oàkära exhibited the three original sounds of the alphabet—A, U and M.
These three, O most eminent descendant of Bhågu, sustain all the different
threefold aspects of material existence, including the three modes of nature, the
names of the Åg, Yajur and Säma Vedas, the goals known as the Bhür, Bhuvar
and Svar planetary systems, and the three functional platforms called waking
consciousness, sleep and deep sleep.

43–tato ‘kñara-samämnäyam
asåjad bhagavän ajaù
antasthoñma-svara-sparçahrasva-
dérghädi-lakñaëam

From that oàkära Lord Brahmä created all the sounds of the alphabet—the
vowels, consonants, semivowels, sibilants and others—distinguished by such
features as long and short measure.

47–kñéëäyuñaù kñéëa-sattvän
durmedhän vékñya kälataù
vedän brahmarñayo vyasyan
hådi-sthäcyuta-coditäù

Observing that people in general were diminished in their life span, strength
and intelligence by the influence of time, great sages took inspiration from the
Personality of Godhead sitting within their hearts and systematically divided
the Vedas.

50–åg-atharva-yajuù-sämnäà
räçér uddhåtya vargaçaù
catasraù saàhitäç cakre
mantrair maëi-gaëä iva

Çréla Vyäsadeva separated the mantras of the Åg, Atharva, Yajur and Säma
Vedas into four divisions, just as one sorts out a mixed collection of jewels into
piles. Thus he composed four distinct Vedic literatures.

52/53–pailäya saàhitäm ädyäà
bahvåcäkhyäà uväca ha
vaiçampäyana-saàjïäya
nigadäkhyaà yajur-gaëam
sämnäà jaiminaye präha
tathä chandoga-saàhitäm
atharväìgiraséà näma
sva-çiñyäya sumantave

Çréla Vyäsadeva taught the first saàhitä, the Åg Veda, to Paila and gave this
collection the name Bahvåca. To the sage Vaiçampäyana he spoke the collection
of Yajur mantras named Nigada. He taught the Säma Veda mantras, designated
as the Chandoga-saàhitä, to Jaimini, and he spoke the Atharva Veda to his dear
disciple Sumantu.

64/65–devaräta-sutaù so ‘pi
charditvä yajuñäà gaëam
tato gato ‘tha munayo
dadåçus tän yajur-gaëän
yajüàñi tittirä bhütvä
tal-lolupatayädaduù
taittiréyä iti yajuùçäkhä
äsan su-peçaläù

Yäjïavalkya, the son of Devaräta, then vomited the mantras of the Yajur
Veda and went away from there. The assembled disciples, looking greedily upon
these yajur hymns, assumed the form of partridges and picked them all up.
These divisions of the Yajur Veda therefore became known as the most
beautiful Taittiréya-saàhitä, the hymns collected by partridges [tittiräù].

72–atha ha bhagavaàs tava caraëa-nalina-yugalaà tri-bhuvana-gurubhir
abhivanditam aham ayäta-yäma-yajuñ-käma upasaräméti.

Therefore, my lord, I am prayerfully approaching your lotus feet, which are
honored by the spiritual masters of the three worlds, because I hope to receive
from you mantras of the Yajur Veda unknown to anyone else.

74–yajurbhir akaroc chäkhä
daça païca çatair vibhuù
jagåhur väjasanyas täù
käëva-mädhyandinädayaù

From these countless hundreds of mantras of the Yajur Veda, the powerful
sage compiled fifteen new branches of Vedic literature. These became known as
the Väjasaneyi-saàhitä because they were produced from the hairs of the
horse’s mane, and they were accepted in disciplic succession by the followers of
Käëva, Mädhyandina and other åñis.

 

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -597-603..

May 5, 2012

597

சேஷன் — -சேஷத்வம் உள்ளவன் -அடியவர் இறைவனுக்கு பெருமை சேர்க்க தான் –
சேஷத்வம் சித்தி பயன்-தொண்டு புரிந்தால் தான் -உடலால் கைகளால் வாயால் -எப்படியாவது தொண்டு
மதிள் கட்டி பாசுரங்கள் அருளி திருமங்கை ஆழ்வார் –
இறை உள்ளில் ஒடுங்கே -உள்ளம் கொண்டு –
விக்ரகம் பிரதிஷ்டை செய்து அரசன்-
மூ உலகும் ஆளுவான் -கோவில் கட்டுபவன்
நன்கு நித்ய பூஜை ஏற்பாடு செய்பவன் சத்யா
மூன்றையும் செய்பவன் அவனை அடைகிறான்
-பக்தி இருப்பவன் பூஜிக்கிறான் -அது பக்தி  மேலும் வளர செய்யும் –
பூஜை செய்பவன் பூஜை செய்ய தூண்டுபவன் எனக்கு பிரியம்
28 அத்யாயம் -பரத்வம் -விளக்குகிறான் –
பற்றுதல் இன்றி -இறை அன்பர் சிறந்த பண்பை மட்டுமே பேச வேண்டும் –
கண்கள் அவன் பக்கம் தான் வைக்க வேண்டும் -மாயை உலகம் பிரகிருதி -மறைக்கும் நம் புத்தியை –
மனம் புத்தி விலக காரணம் பிரகிருதி -சூர்யனை மறைக்கும் மேகம் போல் –
கயிறு -பாம்பு பிரமிக்கிறோம் -இரண்டும் உண்மை -மருண்டு சொல்வது
தெளிவு இன்மை -உலகம் குற்றம் சொல்லாதே உன் பார்வையில் தான் -உத்தவருக்கு உபதேசிக்கிறார் கண்ணன் –
உலகம் படைத்தவன் அவன்-அவனில் வேறுபட்டது இல்லை -அனைத்திலும் வியாபித்து இருக்கிறான்
சர்வம் கல்மிதம் பிரம -அனைத்தையும் பார்த்து அவனை பார்க்க அறிந்து கொள் தத்வம் அஸி -ஸ்வேதகேது-
புகழ்வு இகழ்வு கவலை விட்டு அவன் ஒருவனே இலக்கு –
அனைத்தும் அறிவுடன் கூடியது அறிந்து கொள் –
அனுமானம் -குடம் அழிவது கொண்டு அனைத்தும்
ஆத்மா -உள்ளது சாஸ்திரம் கொண்டே
இறைவனை -ஆத்மா அனுபவம் ஒன்றால்-சாஸ்திரம் ஒன்றே பிரமாணம் –
சம்சாரம் பெரும் கடல் உண்மையாக என்னது -கேட்கிறார் உத்தவர் –
ஆத்மா நிர் குணம்-மறைக்கபடாதவர்
விறகில் நெருப்பு போல் –
ஆத்மா சம்சாரத்தில் -உடல் உடன் தொடர்பால் –
பவ சாகரம்-தேகதோடதா ஆத்மா உடையதா-எப்படி போக்குவது
கண்ணன் எளிய பதில் சொல்கிறார் –

598

வேதாந்த சாரம் பாகவதம்-பழ ரசம் போல் இன்பம் படலாம்
கிளி கொத்திய பழம்-11 -28   அத்யாயம் –
கர்மம் அடியாக பிறவி-இழந்து இழந்தோம் என்றைளவும் இன்றிகே –
சிறை பட்டு உடலே தான் என்ற பிரேமை –
தூக்கம் சோர்வு அனைத்தும் உடலுக்கு -ஆத்மாவையும் பாதிக்கும்
இது நாம் இல்லை என்ற எண்ணம்  வலுக்க –
பாபங்கள் போககர்மா செய்ய வேண்டும் -விவேக ஞானம் வளர்க்க வேண்டும் –
சம்சாரம் நம்மை சுத்தி தான் உள்ளது –
அவனுக்கு தொண்டன் ஞானமே ஆனந்தமே உருவானவன்
நினைக்க நினைக்க தான் கவலை பயம் சோகம் விலகும்
அவன் ரஷகன் உறுதி வர வேண்டும்
கர்மம் தொலைந்து பிறவி நீத்து –
கர்மம் தொலைக்க நித்ய வர்ண ஆஸ்ரம கர்மா செய்ய வேண்டும் –
நானே உடல் பிராணன் மனம் புலன்கள் -தெருள் இன்றி மருள் கொண்டு –
சொப்பனம் கண்டு பயந்து எழுந்து பயம் துக்கம் போனது போல் -நிம்மதி
உடலே ஆத்மா -நினைவு கனவு போல் -இறைவன் தொண்டன்நிஜ நினைவுக்கு வர வேண்டும் –
கனவில் ஆனந்தம் பட்டாலும் -பிரேமை தானே –
யதார்த்தம் உண்மை நிலைக்கு வர வேண்டும் –
சோகம் -ஹர்ஷம்-லோபம் உடலுடன் சம்பந்தம் என்று உணர வேண்டும் –
அறிவு சுடர் -கத்தி கோடரி கொண்டு -தீய செடி வெட்டி தள்ள வேண்டும்
ஞானம் நெருப்பால் போக்கி –
ஞானம் ஆச்சார்யா உபதேசத்தால் பெறுவோம் –
பொன்னால் சங்கிலி மோதிரம்-
மண்ணால் குடம் பொம்மை
அவனே உலகம் முழுவதும் -அனைத்தும் பிரமம் தானே
எதை பார்த்தாலும் அவனை பார்க்க வேண்டும் –
தோற்றும்-நம்பாதே-
ஆகாசம் -காற்று மேகம் -விமானம் -சம்பந்தம் இல்லையே
அது போல் பற்று இன்றி இருக்க வேண்டும்
பக்தன் இதை புரிந்து கொண்டு எதிலும் ஒட்டாமல் இருக்கிறான்
மனசில் அழுக்கு இன்றி -பக்தி தான் இதை செய்யும் –
பக்தன் சம்சாரத்தில் பிரகிருதி மண்டலத்தில் இருந்தாலும்
சூர்யன் உதித்து இருள் பனி போகும் போல்
முதலிலே இருந்தது சூர்யன் வந்ததும் அறிகிறோம்
ஆத்மா -பாபம் மேக மூட்டம் -குழப்பம் -நீங்கும் பக்தி ஒன்றாலே
யோகம் ஆசனம் பிராணாயாமம் செய்து என்னை அடைகிறார்கள்
பற்று அனைத்திலும் விட்டு அவன் மேல் பற்று வைத்து சம்சாரம் நீக்குகிறான்

599

கலி யுகத்தில் பாகவத புராணத்திலே கண்ணன் வசிக்கிறான்
11 -29 அத்யாயம் பார்க்கிறோம்
உபதேசம் இத்துடன் முடிகிறது
பத்ரி சென்று அழகனந்தா நீராடி முக்தி பெற சொல்கிறான் கண்ணன்
அடுத்து கண்ணன் தன்னுடை  ஜோதி செல்வது –
கண்ணில் மை தீட்டுவது போல்-கிணற்று தண்ணீர் தேத்தாம் கோட்டை போல்
மனசை -கலக்கம் தீர்க்க என்ன செய்ய வேண்டும் -சாரமான உபதேசம் –
கண்ணா உன்னை பார்க்க பார்க்க -தேவர்கள்-அவர்கள் கிரீடம் மணி ரத்னம் உன் ஸ்ரீ பாதத்தில் –
திருவடி சிகப்பு -என்ன காரணம்-ஸ்ரீ பாதம் சேவை நிறைய இடங்களில்
பாதுகா சகஸ்ரம்-மகாத்மயம் சொல்லும் –
இதில் காதல் வந்தவன் வேறு ஒன்றை நினைக்க மாட்டான் –
ஆறு எனக்கு நின் பதமே சரணாக தந்து ஒளிந்தாய்
என்குற்றேனும் அல்லேன்
உலகம் அளந்த பொண்ணாடி
செற்றாமரை அடி -பொற்றாமரை அடி
லோக விக்ராந்த சரணவ் –
கெட்டியாக பிடிக்கும் பாக்கியம் கிட்ட வேண்டும் –
குரங்குகள் அணில்கள் பெற்றனவே –
உன் மதம் எது -சொல்லி விட்டு போ –
ஸ்ரத்தையால் -கடைபிடித்தால் வெல்லலாம் –
ஹந்த -கந்த -ரிஷிகள் மூலம் சொன்னாலும் மயக்கம் போகவில்லையே
கயிறு போட்டு தூகுகிறான்
இரண்டு கருத்து தான்
செயலை அவன் இடம் சமர்பித்து செய் –
அவனே செலுத்துகிறான்
காயேன் வாச-சகலம் நாராயணா  யேது சமர்ப்பயாமி
ஆட்டுவிக்கிறான்
நாம் கருவி
புண்ய தேசம் யாத்ரை -கண்ணன்  கதை கேட்டு
உத்சவம் செய்து -இறை அன்பர் சேர்க்கை –
இதி சர்வாணி பூதானி-எல்லா வற்றிலும் என்னை பார் அனைத்திலும் என்னை பார்
யோமாம் பச்யதி -என்னை எல்லா வற்றிலும் -எல்லாமும் நானே சம தாசன்
கர்மம் விடாமல் செய்து இந்த பலன் கிட்டும் –
இரண்டே கருத்து தான் உஜ்ஜீவிக்க வழி
இதை உபதேசிப்பவன் அனுஷ்டிப்பவன் எனக்கு பிரியமானவன் –
ரகஸ்யமான கருத்து -நாஸ்திகன் நேர்மை இல்லாதவன் பக்தி பணிவு இல்லாதவனுக்கு சொல்லாதே –
பக்தாஞ்சலி உத்தவர் -பேசுகிறார்
திருவடிகளை தலை கொண்டு தீண்டி
மோகம் போனது -சூர்யன் இருட்டை போக்குவது போல்
அச்சுத பானு -தெளிவு அடைந்தேன் –
பத்ரிகாச்ரமம் சென்று உன்னை த்யாநிப்பேன் என்கிறார் –
600

கீதை -பக்தனுக்கு சொல்பவன் என்னையே அடைகிறான் –
சரம ஸ்லோகம் -அனைத்தும் விட்டு என்னையே அணைத்து தர்மமாக பற்று –
சோகம் போக்குகிறான்-பாபம் நீக்கி -வெளியேற வழி கூறுகிறான்
கண்ணன் உபதேசம் கீதையில்
பாகவதம் அவன் செஷ்டிதம் சொல்லும்
உத்தவர் உபதேசம் பார்த்தோம் -பக்தி சாஸ்திரம் –
சாரம்-எல்லார் இடத்திலும் என்னை பார்க்க கற்றுக் கொள் யோகி
அனைத்துக்கும் உள் நான் ஆட்டுவிப்பவன் நான் –
அனைத்தும் அவன் இடம்சமர்ப்பித்து உஜ்ஜீவிகலாம் –
மூன்று வித த்யாகம்-
உத்தவர் தெளிந்தார் -நமோஸ்துதே -சரணாம் போஜே –
ஆசை விட்டு -நீ சொன்ன இடத்துக்கு சென்று
சுவாமி உடையவர் -கேள்வி கேட்காமல் நீங்காத பக்தி மட்டும் அருள்
எங்கு இருந்தாலும் -உள்ளதோடு நீ இருக்க வேண்டும்
அருள் பக்தனுக்கு உண்டு
பக்தனுக்குள் இருக்க ஆசை -தவிப்பு அவனுக்கு
நீண்ட உபதேசம் முடித்து
பத்ரிகாச்ரமம் சென்று -அங்கேயே நித்யம் வாசம் செய்கிறான் கண்ணன் –
ஆசை நீக்கி -கங்கை அலகனந்தா-ரம்மியகாட்சி –
தவ திருகோலம்-
அங்கு சென்று த்யானிக்க அருளுகிறான் –
தழுதழுத குரலுடன்வலம் வந்து திருவடியில் சிரம் வைத்து –
கொக்குவாயும் படு கண்ணியம் போல் -பரதன்-சித்ரா கூடம்
விபீஷணன் கடல் கரையில் போல் -இது தான் பேர் இன்பம்
நின் செம் பா பாத பறபு  என் தலை மேல் ஓலை -ஆழ்வார் போல் –
அறிவாகிய அமுதம் கேட்டோம் -ஞான அமிர்தம் -பக்தி பாற் கடலை கடைந்து –
ஆழ்ந்த பக்தி காதல் பண்ணி பண்ணி கேட்டோம் –
பரிஷித் ஆவல் இன்னம்-30 அத்யாயம் -மேல்கொண்டு த்வாரகை என்ன ஆனது
கண்ணன் திருமேனி என்ன செய்தான் –
யது குலம் விச்வமித்ரர் சாபம் உலக்கை
கோரை புல்
இரும்பு வேடன் கதை பார்த்தோம் –
இறுதி பகுதி கேட்க ஆசை -சுதர்ம ராஜ சபை கண்ணன் இருக்க
துர் நிமித்தம் -யாதவர்கள் புறப்பட்டு -சரஸ்வதி நதி ஓடும் பிரவாஸ ஷேத்ரம் போவோம் –
ஆணை இட்டான் -அனைவரும் பிரவாஸ ஷேத்ரம் போக -மேலே பார்ப்போம் –
6o1

602

சூட்டு நன் மாலைகள் -திரு விருத்தம் -ஆராதனம் செய்து கொண்டு இருக்கும் பொழுது தூபம் –
புகை மண்டலம்-கண்ணன் திரு அவதாரம் செஷ்டிதம் எல்லாம் -முடித்து திரும்பினான் –
தூபம் அப்பொழுதும் காட்டி கொண்டு இருக்க -காலம் தத்வம் அங்கு இல்லையே -கொலோசாச்சாதே அங்கு –
அன்புடன் பூஜை -திரு உள்ளத்தில் சங்கல்பித்து கொண்டு –
பிரவாஸ தீர்த்தம் -திரு குளம் -பாதி சயன நிலை -ஸ்ரீ வத்சம் திரு மருவுடன் –
பொன் சரிகை மேய்ந்த பட்டாடை தரித்து -மந்தகாச திரு அதரம் -திரு குழல்-கருத்த –
புண்டரீக தாமரை கண்கள்/மகர குண்டலங்கள் -இருபால் ஆட -இருவராய் வந்தார் –
அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோம் -கண்டவாற்றால் தேவதேவன் –
தன்னுடை சோதிக்கு எழுந்து அருளும் பொழுது யாரும் கூட இல்லையே
சராசரங்கள் அனைத்தையும் நல பாலுக்கு உய்த்தனன் ஸ்ரீ ராம பிரான் –
வலது திருவடி மடித்து -இரண்டு திருவடி -மேல் போட்டு கொண்டு –
ரிஷிகள் சாபம் -மரம் பின் இருந்து பார்த்து -பாதம் பார்த்து மான் முகம் போல் கண்ணில் பட –
ஜரன் வேடன்-அம்பின் நுனியில் இரும்பு துண்டு -மீன்-செம்படவன்-வேடன் -மூலம் வந்தது –
இடது திருபாதம் கட்டை விரலில் பட -புருஷோத்தமன்-பயந்து ஓடி வர
மன்னிப்பு கேட்கிறான் -அஞ்ஞானம் இருள் விலகும் யாதவ அச்சுத பானு -அஸ்தமிக்க செய்தேனே -என்ன பாப செயல் –
சிஷி தண்டனை கொடு -சிஷ்யனாக ஏற்று கொள் –
கணன் பேச -கவலை படாதே -என் விருப்பம் படி நடந்தாய் சொர்க்கம் கிட்டும் –
இச்சை படி சரீரம் எடுத்து கொள்ளும் கண்ணன் -பிரதட்ஷினம் செய்து பொன் மாயா விமானம் ஏறி
சொர்க்கம் சென்றான்
தாருகன் -தேரோட்டி -வர -துளசி வாசனை -கண்டு –
பரிஷித் -இடம் -த்வாரகையில் யாரும் இருக்க வேண்டாம் –
பொன்மயமான திரு தேர் கருட கோடி உடன்
ஆழி எழ -ஜய ஜெய சங்கம் நாதத்துடன் –
தாரகன் இடம் உபதேசிக்கிறான் கண்ணன் –
பந்துகள் அனைவரும் த்வாரகை இருக்க வேண்டாம் சமுத்ரம் விழுங்கும்
இந்திர பிரஸ்தம் போகட்டும் -அர்ஜுனன் காப்பான் என்றான் –
தாருகன் விடை பெற்று போக -ஏகாந்தமாக -தன்னுடைஜோதிக்கு எழுந்து அருள –

603-

ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் -பகலோலக்கம் -ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் -எண்ணிறைந்த நித்யர் முக்தர் சூழ்ந்து இருக்க
ஸ்ரீ தேவிமாருடன் -அவனே ஸ்ரீ யபதி -நம் போன்றவர் உஜ்ஜீவிக்க பக்தி உபதேசிக்க -இங்கு வந்து
திருப்பாற்கடல் சயனம் -மதுரையில் அவதரித்து
பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாரும் -உபதேசித்தும் –
11 -31 அத்யாயம் உள்ளோம் –
பிரமன்  சரஸ்வதி ருத்ரன் பார்வதி இந்த்ரன் ரதி தேவி கூட -தேர்கள் கூட்டம் –
ஸ்ரீ வைகுண்டம் திரும்புவதை பார்க்க -வாய் விட்டு பாடி ஆட –
சொலி பாடி -அரங்கன் முடியம் சேறு சென்னிக்கு அணிவனே
பூ மாரி பொழிய –
தன்னுடைய பெருமையே நினைத்து பார்க்கிறான் கண்ணன் –
ஸ்வ செஷிடிதம் -மே திவ்யம் –
முனியே நான்முகனே முக்கண் அப்பா-இனி உன்னை போகல ஒட்டேன் -ஆழ்வார்
பொல்லா கனி வாய் தாமரை கண்ணன் –
திருமேனி -ஸ்ரீ ராமன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் -உடனே திரும்ப -அப்ராக்ருத திரு மேனி –
பூத உடல் இல்லை திவ்ய மங்கள பஞ்ச சக்தியால் ஆன திரு மேனி –
பூமியில் இருப்போர் வருந்த ஆகாசத்தில் இருப்போர் மகிழ
கீதை பாகவதம் என்றுமே உண்டே
துந்துபி முழங்க -ஸ்ரீ தபஸ் அனைத்தும் பின்னே போக –
கலி பிறந்ததால் –
மின்னல் வெட்டினது போல் திரும்பி போக –
கை தேர்ந்த நாட்டிய நடிகன் போல் திரும்ப –
பரிஷித் உனக்கு உயிர்/வைதிகன் பிள்ளைகள்/ஆச்சார்யர் சாந்தீபன் பிள்ளை
திரு மேனி வைக்காமல் போக -சரீரம் அஸ்தரம் உணர்த்த
சரித்ரம் நினைப்பவர் படிக்கிறவர் -பலன் சொல்கிறார்
சாதி கிட்டும் -பின்பு அவன் திருவடி கிட்டும் –
தாருகன் திரும்பி சொல்ல -துவாரைகையே சோகம்
தேவகி ரோகினி அனைவரும் -அர்ஜுனன் மிகுந்த சோகம்
வஜ்ரன் -இந்திர ப்ரச்னத்தில் பட்டம் கட்டி வைத்தான் –
கண்ணன் இல்லாத உலகம் வேண்டாம் -தருமனும் அர்ஜுனனும் பரிஷித் பட்டம் கட்டி போக
சரித்ரம் கேட்பவன் பரம பக்தன் ஆவான் –

11/28/29/30/31

28–

14–yathä hy apratibuddhasya
prasväpo bahv-anartha-bhåt
sa eva pratibuddhasya
na vai mohäya kalpate

Although while dreaming a person experiences many undesirable things,
upon awakening he is no longer confused by the dream experiences

18–jïänaà viveko nigamas tapaç ca
pratyakñam aitihyam athänumänam
ädy-antayor asya yad eva kevalaà
kälaç ca hetuç ca tad eva madhye

Real spiritual knowledge is based on the discrimination of spirit from matter,
and it is cultivated by scriptural evidence, austerity, direct perception, reception
of the Puräëas’ historical narrations, and logical inference. The Absolute
Truth, which alone was present before the creation of the universe and which
alone will remain after its destruction, is also the time factor and the ultimate
cause. Even in the middle stage of this creation’s existence, the Absolute Truth
alone is the actual reality.

25–samähitaiù kaù karaëair guëätmabhir
guëo bhaven mat-suvivikta-dhämnaù
vikñipyamäëair uta kià nu düñaëaà
ghanair upetair vigatai raveù kim

For one who has properly realized My personal identity as the Supreme
Godhead, what credit is there if his senses—mere products of the material
modes—are perfectly concentrated in meditation? And on the other hand, what
blame is incurred if his senses happen to become agitated? Indeed, what does it
mean to the sun if the clouds come and go?4–yathä hi bhänor udayo nå-cakñuñäà
tamo nihanyän na tu sad vidhatte
evaà samékñä nipuëä saté me
hanyät tamisraà puruñasya buddheù

When the sun rises it destroys the darkness covering men’s eyes, but it does
not create the objects they then see before them, which in fact were existing all
along. Similarly, potent and factual realization of Me will destroy the darkness
covering a person’s true consciousness.

35–eña svayaà-jyotir ajo ‘prameyo
mahänubhütiù sakalänubhütiù
eko ‘dvitéyo vacasäà viräme
yeneñitä väg-asavaç caranti

The Supreme Lord is self-luminous, unborn and immeasurable. He is pure
transcendental consciousness and perceives everything. One without a second,
He is realized only after ordinary words cease. By Him the power of speech and
the life airs are set into motion.

29

12–mäm eva sarva-bhüteñu
bahir antar apävåtam
ékñetätmani cätmänaà
yathä kham amaläçayaù

With a pure heart one should see Me, the Supreme Soul within all beings
and also within oneself, to be both unblemished by anything material and also
present everywhere, both externally and internally, just like the omnipresent

17–yävat sarveñu bhüteñu
mad-bhävo nopajäyate
tävad evam upäséta
väì-manaù-käya-våttibhiù

Until one has fully developed the ability to see Me within all living beings,
one must continue to worship Me by this process with the activities of his
speech, mind and body.

18–sarvaà brahmätmakaà tasya
vidyayätma-manéñayä
paripaçyann uparamet
sarvato muita-saàçayaù

By such transcendental knowledge of the all-pervading Personality of
Godhead, one is able to see the Absolute Truth everywhere. Freed thus from all
doubts, one gives up fruitive activities.

34–martyo yadä tyakta-samasta-karmä
niveditätmä vicikérñito me
tadämåtatvaà pratipadyamäno
mayätma-bhüyäya ca kalpate vai

martyaù—a mortal; yadä—when; tyakta—having given up; samasta—all;
karmä—his fruitive activities; nivedita-ätmä—having offered his very self;
vicikérñitaù—desirous of doing something special; me—for Me; tadä—at that
time; amåtatvam—immortality; pratipadyamänaù—in the process of attaining;
mayä—with Me; ätma-bhüyäya—for equal opulence; ca—also; kalpate—he
becomes qualified; vai—indeed.

A person who gives up all fruitive activities and offers himself entirely unto
Me, eagerly desiring to render service unto Me, achieves liberation from birth
and death and is promoted to the status of sharing My own opulences.

40–namo ‘stu te mahä-yogin
prapannam anuçädhi mäm
yathä tvac-caraëämbhoje
ratiù syäd anapäyiné

namaù astu—let me offer my obeisances; te—unto You; mahä-yogin—O
greatest of mystics; prapannam—who am surrendered; anuçädhi—please
instruct; mäm—me; yathä—how; tvat—Your; caraëa-ambhoje—at the lotus
feet; ratiù—transcendental attraction; syät—may be; anapäyiné—undeviating.

Obeisances unto You, O greatest of yogés. Please instruct me, who am
surrendered unto You, how I may have undeviating attachment to Your lotus
feet.

41/42/43/44–çré-bhagavän uväca
gacchoddhava mayädiñöo
badary-äkhyaà mamäçramam
tatra mat-päda-térthode
snänopasparçanaiù çuciù
ékñayälakanandäyä
vidhütäçeña-kalmañaù
vasäno valkaläny aìga
vanya-bhuk sukha-niùspåhaù
titikñur dvandva-mäträëäà
suçélaù saàyatendriyaù
çäntaù samähita-dhiyä
jïäna-vijïäna-saàyutaù
matto ‘nuçikñitaà yat te
viviktam anubhävayan
mayy äveçita-väk-citto
mad-dharma-nirato bhava
ativrajya gatés tisro
mäm eñyasi tataù param

çré-bhagavän uväca—the Supreme Personality of Godhead said; gaccha—please
go; uddhava—O Uddhava; mayä—by Me; ädiñöaù—ordered;
badaré-äkhyam—named Badarikä; mama—My; äçramam—to the hermitage;
tatra—there; mat-päda—emanating from My feet; tértha—of the holy places;
ude—in the water; snäna—by bathing; upasparçanaiù—and by touching for
purification; çuciù—cleansed; ékñayä—by glancing; alakanandäyäù—upon the
river Gaìgä; vidhüta—cleansed; açeña—of all; kalmañaù—sinful reactions;
vasänaù—wearing; valkaläni—bark; aìga—My dear Uddhava; vanya—fruits,
nuts, roots, etc., of the forest; bhuk—eating; sukha—happy; niùspåhaù—and
free from desire; titikñuù—tolerant; dvandva-mäträëäm—of all dualities;
su-çélaù—exhibiting saintly character; saàyata-indriyaù—with controlled
senses; çäntaù—peaceful; samähita—perfectly concentrated; dhiyä—with
intelligence; jïäna-with knowledge; vijïäna—and realization;
saàyutaù—endowed; mattaù—from Me; anuçikñitam—learned; yat—that
which; te—by you; viviktam—ascertained with discrimination;
anubhävayan—thoroughly meditating upon; mayi—in Me; äveçita—absorbed;
väk—your words; cittaù—and mind; mat-dharma—My transcendental
qualities; nirataù—constantly endeavoring to realize; bhava—be thus situated;
ativrajya—crossing beyond; gatéù—the destinations of material nature;
tisraù—three; mäm—unto Me; eñyasi—you will come; tataù
param—thereafter.

The Supreme Personality of Godhead said: My dear Uddhava, take My
order and go to My äçrama called Badarikä. Purify yourself by both touching
and also bathing in the holy waters there, which have emanated from My lotus
feet. Rid yourself of all sinful reactions with the sight of the sacred Alakanandä
River. Dress yourself in bark and eat whatever is naturally available in the

forest. Thus you should remain content and free from desire, tolerant of all
dualities, good-natured, self-controlled, peaceful and endowed with
transcendental knowledge and realization. With fixed attention, meditate
constantly upon these instructions I have imparted to you and assimilate their
essence. Fix your words and thoughts upon Me, and always endeavor to increase
your realization of My transcendental qualities. In this way you will cross
beyond the destinations of the three modes of nature and finally come back to
Me.

47–tatas tam antar hådi sanniveçya
gato mahä-bhägavato viçäläm
yathopadiñöäà jagad-eka-bandhunä
tapaù samästhäya harer agäd gatim

tataù—then; tam—Him; antaù—within; hådi—his mind; sanniveçya—placing;
gataù—going; mahä-bhägavataù—the great devotee; viçäläm—to
Badarikäçrama; yathä—as; upadiñöäm—described; jagat—of the universe;
eka—by the only; bandhunä—friend; tapaù—austerities;
samästhäya—properly executing; hareù—of the Supreme Lord; agät—he
attained; gatim—the destination.

Thereupon, placing the Lord deeply within his heart, the great devotee
Uddhava went to Badarikäçrama. By engaging there in austerities, he attained
to the Lord’s personal abode, which had been described to him by the only
friend of the universe, Lord Kåñëa Himself

49–bhava-bhayam apahantuà jïäna-vijïäna-säraà
nigama-kåd upajahre bhåìga-vad veda-säram
amåtam udadhitaç cäpäyayad bhåtya-vargän
puruñam åñabham ädyaà kåñëa-saàjïaà nato ‘smi

bhava—of material life; bhayam—the fear; apahantum—in order to take away;
jïäna-vijïäna—of knowledge and self-realization; säram—the essence;
nigama—of the Vedas; kåt—the author; upajahre—delivered; bhåìga-vat—like
a bee; veda-säram—the essential meaning of the Vedas; amåtam—the nectar;
udadhitaù—from the ocean; ca—and; apäyayat—made to drink;
bhåtya-vargän—His many devotees; puruñam—to the Supreme Personality of
Godhead; åñabham—the greatest; ädyam—the first of all beings;
kåñëa-saàjïam—named Lord Kåñëa; nataù—bowed down; asmi—I am.

I offer my obeisances to that Supreme Personality of Godhead, the original
and greatest of all beings, Lord Çré Kåñëa. He is the author of the Vedas, and
just to destroy His devotees’ fear of material existence, like a bee He has
collected this nectarean essence of all knowledge and self-realization. Thus He
has awarded to His many devotees this nectar from the ocean of bliss, and by
His mercy they have drunk it.

11-30

13–mahä-pänäbhimattänäà
véräëäà dåpta-cetasäm
kåñëa-mäyä-vimüòhänäà
saìgharñaù su-mahän abhüt

The heroes of the Yadu dynasty became intoxicated from their extravagant
drinking and began to feel arrogant. When they were thus bewildered by the
personal potency of Lord Kåñëa, a terrible quarrel arose among them.27–räma-niryäëam älokya
bhagavän devaké-sutaù
niñasäda dharopasthe
tuñëém äsädya pippalamräma-niryäëam—the departure of Lord Balaräma; älokya—observing;
bhagavän—the Supreme Lord; devaké-sutaù—the son of Devaké; niñasäda—sat
down; dharä-upasthe—on the lap of the earth; tuñëém—silently;
äsädya—finding; pippalam—a pippala tree
Lord Kåñëa, the son of Devaké, having seen the departure of Lord Räma, sat
down silently on the ground under a nearby pippala tree.8/29/30/31/32–bibhrac catur-bhujaà rüpaà
bhräyiñëu prabhayä svayä
diço vitimiräù kurvan
vidhüma iva pävakaù
çrévatsäìkaà ghana-çyämaà
tapta-häöaka-varcasam
kauçeyämbara-yugmena
parivétaà su-maìgalam
sundara-smita-vakträbjaà
néla-kuntala-maëòitam
puëòarékäbhirämäkñaà
sphuran makara-kuëòalam
kaöi-sütra-brahma-sütrakiréöa-
kaöakäìgadaiù
hära-nüpura-mudräbhiù
kaustubhena viräjitam
vana-mälä-parétäìgaà
mürtimadbhir nijäyudhaiù
kåtvorau dakñiëe pädam
äsénaà paìkajäruëam

bibhrat—bearing; catuù-bhujam—with four arms; rüpam—His form;
bhräjiñëu—brilliant; prabhayä—with its effulgence; svayä—own; diçaù—all
the directions; vitimiräù—devoid of darkness; kurvan—making;
vidhümaù—without smoke; iva—as; pävakaù—a fire; çrévatsa-aìkam—with
the mark of Çrévatsa; ghana-çyämam—dark blue like the clouds;
tapta—molten; häöaka—like gold; varcasam—His glowing effulgence;
kauçeya—of silk; ambara—of garments; yugmena—a pair; parivétam—wearing;
su-maìgalam—all-auspicious; sundara—beautiful; smita—with smiling;
vaktra—His face; abjam—like a lotus; néla—blue; kuntala—with locks of hair;
maëòitam—(His head) adorned; puëòaréka—lotus; abhiräma—charming;
akñam—eyes; sphurat—trembling; makara—shaped like sharks;
kuëòalam—His earrings; kati-sütra—with belt; brahma-sütra—sacred thread;
kiréöa—helmet; kaöaka—bracelets; aìgadaiù—and arm ornaments; hära—with
necklaces; nüpura—ankle bells; mudräbhiù—and His royal symbols;
kaustubhena—with the Kaustubha gem; viräjitam—splendid; vana-mälä—by a
flower garland; paréta—encircled; aìgam—His limbs;
mürti-madbhiù—personified; nija—His own; äyudhaiù—and by the weapons;
kåtvä—placing; urau—on His thigh; dakñiëe—right; pädam—His foot;
äsénam—sitting; paìkaja—like a lotus; aruëam—reddish.

The Lord was exhibiting His brilliantly effulgent four-armed form, the
radiance of which, just like a smokeless fire, dissipated the darkness in all
directions. His complexion was the color of a dark blue cloud and His
effulgence the color of molten gold, and His all-auspicious form bore the mark
of Çrévatsa. A beautiful smile graced His lotus face, locks of dark blue hair
adorned His head, His lotus eyes were very attractive, and His shark-shaped
earrings glittered. He wore a pair of silken garments, an ornamental belt, the
sacred thread, bracelets and arm ornaments, along with a helmet, the Kaustubha
jewel, necklaces, anklets and other royal emblems. Encircling His body were
flower garlands and His personal weapons in their embodied forms. As He sat
He held His left foot, with its lotus-red sole, upon His right thigh.5–ajänatä kåtam idaà
päpena madhusüdana
kñantum arhasi päpasya
uttamaùçloka me ‘nagha

ajänatä—who was acting without knowledge; kåtam—has been done;
idam—this; päpena—by a sinful person; madhusüdana—O Madhusüdana;
kñantum arhasi—please forgive; päpasya—of the sinful person;
uttamaù-çloka—O glorious Lord; me—my; anagha—O sinless one.

Jarä said: O Lord Madhusüdana, I am a most sinful person. I have committed
this act out of ignorance. O purest Lord, O Uttamaùçloka, please forgive this
sinner.8–yasyätma-yoga-racitaà na vidur viriïco
rudrädayo ‘sya tanayäù patayo giräà ye
tvan-mäyayä pihita-dåñöaya etad aïjaù
kià tasya te vayam asad-gatayo gåëémaù

yasya—whose; ätma-yoga—by the personal mystic power; racitam—produced;
na vidaù—they do not understand; viriïcaù—Lord Brahmä;
rudra-ädayaù—Çiva and others; asya—his; tanayäù—sons; patayaù—masters;
giräm—of the words of the Vedas; ye—who are; tvat-mäyayä—by Your illusory
potency; pihita—covered; dåñöayaù—whose vision; etat—of this;
aïjaù—directly; kim—what; tasya—of Him; te—of You; vayam—we;
asat—impure; gatayaù—whose birth; gåëémaù—shall say.

Neither Brahmä nor his sons, headed by Rudra, nor any of the great sages
who are masters of the Vedic mantras can understand the function of Your
mystic power. Because Your illusory potency has covered their sight, they
remain ignorant of how Your mystic power works. Therefore, what can I, such
a low-born person, possibly say?

45–tam anvagacchan divyäni
viñëu-praharaëäni ca
tenäti-vismitätmänaà
sütam äha janärdanaù

tam—that chariot; anvagacchan—they followed; divyäni—divine; viñëu—of
Lord Viñëu; praharaëäni—the weapons; ca—and; tena—by that occurrence;
ati-vismita—astonished; ätmänam—his mind; sütam—to the driver;

äha—spoke; janärdanaù—Lord Çré Kåñëa.

All the divine weapons of Viñëu rose up and followed the chariot. The Lord,
Janärdana, then spoke to His chariot driver, who was most astonished to see all
this.

50–ity uktas taà parikramya
namaskåtya punaù punaù
tat-pädau çérñëy upädhäya
durmanäù prayayau purém

iti—thus; uktaù—spoken to; tam—Him; parikramya—circumambulating;
namaù-kåtya—offering obeisances; punaù punaù—again and again;
tat-pädau—His lotus feet; çérñëi—upon his head; upädhäya—placing;
durmanäù—unhappy in his mind; prayayau—he went; purém—to the city.

Thus ordered, Däruka circumambulated the Lord and offered obeisances to
Him again and again. He placed Lord Kåñëa’s lotus feet upon his head and then
with a sad heart went back to the city.

31-

1–çré-çuka uväca
atha taträgamad brahmä
bhavänyä ca samaà bhavaù
mahendra-pramukhä devä
munayaù sa-prajeçvaräù

Çukadeva Gosvämé said: Then Lord Brahmä arrived at Prabhäsa along with
Lord Çiva and his consort, the sages, the Prajäpatis and all the demigods, headed
by Indra.

2/3–pitaraù siddha-gandharvä
vidyädhara-mahoragäù
cäraëä yakña-rakñäàsi
kinnaräpsaraso dvijäù
drañöu-kämä bhagavato
niryäëaà paramotsukäù
gäyantaç ca gåëantaç ca
çaureù karmäëi janma ca

The forefathers, Siddhas, Gandharvas, Vidyädharas and great serpents also
came, along with the Cäraëas, Yakñas, Räkñasas, Kinnaras, Apsaräs and
relatives of Garuòa, greatly eager to witness the departure of the Supreme
Personality of Godhead. As they were coming, all these personalities variously
chanted and glorified the birth and activities of Lord Çauri [Kåñëa].

6–lokäbhirämäà sva-tanuà
dhäraëä-dhyäna-maìgalam
yoga-dhäraëayägneyyädagdhvä
dhämäviçat svakam

loka—to all the worlds; abhirämäm—most attractive; sva-tanum—His own
transcendental body; dhäraëä—of all trance; dhyäna—and meditation;
maìgalam—the auspicious object; yoga-dhäraëayä—by mystic trance;
ägneyyä—focused on fire; adagdhvä—without burning; dhäma—the abode;
äviçat—He entered; svakam—His own.

Without employing the mystic ägneyé meditation to burn up His
transcendental body, which is the all-attractive resting place of all the worlds
and the object of all contemplation and meditation, Lord Kåñëa entered into His
own abode.

9–saudämanyä yathäkläçe
yäntyä hitväbhra-maëòalam
gatir na lakñyate martyais
tathä kåñëasya daivataiù

saudämanyäù—of lightning; yathä—just as; äkäçe—in the sky;
yäntyäù—which is traveling; hitvä—having left; abhra-maëòalam—the clouds;
gatiù—the movement; na lakñyate—cannot be ascertained; martyaiù—by
mortals; tathä—similarly; kåñëasya—of Lord Kåñëa; daivataiù—by the
demigods.

Just as ordinary men cannot ascertain the path of a lightning bolt as it leaves
a cloud, the demigods could not trace out the movements of Lord Kåñëa as He
returned to His abode.

11–räjan parasya tanu-bhåj-jananäpyayehä
mäyä-viòambanam avehi yathä naöasya
såñövätmanedam anuviçya vihåtya cänte
saàhåtya cätma-mahinoparataù sa äste

My dear King, you should understand that the Supreme Lord’s appearance
and disappearance, which resemble those of embodied conditioned souls, are
actually a show enacted by His illusory energy, just like the performance of an
actor. After creating this universe He enters into it, plays within it for some
time, and at last winds it up. Then the Lord remains situated in His own
transcendental glory, having ceased from the functions of cosmic manifestation.

12–martyena yo guru-sutaà yama-loka-nétaà
tväà cänayac charaëa-daù paramästra-dagdham
jigye ‘ntakäntakam apéçam asäv anéçaù
kià svävane svar anayan mågayuà sa-deham

Lord Kåñëa brought the son of His guru back from the planet of the lord of
death in the boy’s selfsame body, and as the ultimate giver of protection He
saved you also when you were burned by the brahmästra of Açvatthämä. He
conquered in battle even Lord Çiva, who deals death to the agents of death, and
He sent the hunter Jarä directly to Vaikuëöha in his human body. How could
such a personality be unable to protect His own Self?

13–tathäpy açeña-sthiti-sambhaväpyayeñv
ananya-hetur yad açeña-çakti-dhåk
naicchat praëetuà vapur atra çeñitaà
martyena kià sva-stha-gatià pradarçayan

Although Lord Kåñëa, being the possessor of infinite powers, is the only
cause of the creation, maintenance and destruction of innumerable living
beings, He simply did not desire to keep His body in this world any longer.
Thus He revealed the destination of those fixed in the self and demonstrated
that this mortal world is of no intrinsic value.

14–ya etäà prätar utthäya
kåñëasya padavéà paräm
prayataù kértayed bhaktyä
täm eväpnoty anuttamäm

Anyone who regularly rises early in the morning and carefully chants with
devotion the glories of Lord Çré Kåñëa’s transcendental disappearance and His
return to His own abode will certainly achieve that same supreme destination.

18–devaké rohiëé caiva
vasudevas tathä sutau
kåñëa-rämäv apaçyantaù
çokärtä vijahuù småtim

When Devaké, Rohiëé and Vasudeva could not find their sons, Kåñëa and
Räma, they lost consciousness out of anguish.

19–präëäàç ca vijahus tatra
bhagavad-virahäturäù
upaguhya patéàs täta
citäm äruruhuù striyaù

Tormented by separation from the Lord, His parents gave up their lives at
that very spot. My dear Parékñit, the wives of the Yädavas then climbed onto
the funeral pyres, embracing their dead husbands.

20–räma-patnyaç ca tad-deham
upaguhyägnim äviçan
vasudeva-patnyas tad-gätraà
pradyumnädén hareù snuñäù
kåñëa-patnyo ‘viçann agnià
rukmiëy-ädyäs tad-ätmikäù

The wives of Lord Balaräma also entered the fire and embraced His body,
and Vasudeva’s wives entered his fire and embraced his body. The
daughters-in-law of Lord Hari entered the funeral fires of their respective
husbands, headed by Pradyumna. And Rukmiëé and the other wives of Lord
Kåñëa—whose hearts were completely absorbed in Him—entered His fire.

21–arjunaù preyasaù sakhyuù
kåñëasya virahäturaù
ätmänaà säntvayäm äsa
kåñëa-gétaiù sad-uktibhiù

Arjuna felt great distress over separation from Lord Kåñëa, his dearmost
friend. But he consoled himself by remembering the transcendental words the
Lord had sung to him.

22–bandhünäà nañöa-goträëäm
arjunaù sämparäyikam
hatänäà kärayäm äsa
yathä-vad anupürvaçaù

Arjuna then saw to it that the funeral rites were properly carried out for the
dead, who had no remaining male family members. He executed the required
ceremonies for each of the Yadus, one after another.

23–dvärakäà hariëä tyaktäà
samudro ‘plävayat kñaëät
varjayitvä mahä-räja
çrémad-bhagavad-älayam

dvärakäm—Dvärakä; hariëä—by Lord Hari; tyaktäm—abandoned;
samudraù—the ocean; aplävayat—overflooded; kñaëät—immediately;
varjayitvä—except for; mahä-räja—O King; çrémat-bhagavat—of the Supreme
Personality of Godhead; älayam—the residence.

As soon as Dvärakä was abandoned by the Supreme Personality of Godhead,
the ocean flooded it on all sides, O King, sparing only His palace

24–

nityaà sannihitas tatra
bhagavän madhusüdanaù
småtyäçeñäçubha-haraà
sarva-maìgala-maìgalam

nityam—eternally; sannihitaù—present; tatra—there; bhagavän—the Supreme
Personality of Godhead; madhusüdanaù—Madhusüdana; småtyä—by
remembrance; açeña-açubha—of everything inauspicious; haram—which takes
away; sarva-maìgala—of all auspicious things; maìgalam—the most
auspicious.

Lord Madhusüdana, the Supreme Personality of Godhead, is eternally
present in Dvärakä. It is the most auspicious of all auspicious places, and merely

remembering it destroys all contamination.

25–stré-bäla-våddhän ädäya
hata-çeñän dhanaïjayaù
indraprasthaà samäveçya
vajraà taträbhyañecayat

Arjuna took the survivors of the Yadu dynasty—the women, children and
old men—to Indraprastha, where he installed Vajra as ruler of the Yadus.

28–itthaà harer bhagavato rucirävatäravéryäëi
bäla-caritäni ca çantamäni
anyatra ceha ca çrutäni gåëan manuñyo
bhaktià paräà paramahaàsa-gatau labheta

ittham—thus; hareù—of Lord Hari; bhagavataù—of the Supreme Personality
of Godhead; rucira—attractive; avatära—of the incarnations; véryäëi—the
exploits; bäla—childhood; caritäni—pastimes; ca—and; çam-tamäni—most
auspicious; anyatra—elsewhere; ca—and; iha—here; ca—also; çrutäni—heard;
gåëan—clearly chanting; manuñyaù—a person; bhaktim—devotional service;
paräm—transcendental; paramahaàsa—of the perfect sages; gatau—for the
destination (Lord Çré Kåñëa); labheta—will attain.

The all-auspicious exploits of the all-attractive incarnations of Lord Çré
Kåñëa, the Supreme Personality of Godhead, and also the pastimes He
performed as a child, are described in this Çrémad-Bhägavatam and in other
scriptures. Anyone who clearly chants these descriptions of His pastimes will
attain transcendental loving service unto Lord Kåñëa, who is the goal of all
perfect sages.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -585-596..

May 5, 2012

585-

அருமா கடல் அமுதே -சிறு புலியூர் சிறு சயனம் –
கிருபா சமுத்திர பெருமாள்-பால சயனம்-கருணையோ முறுவலின் துடிப்போ பெரியது –
அஞ்சேல் என்ற திரு கைகள்-ஆசன பத்மத்தில் அழுந்திய திருவடிகள்-
பஞ்ச பூதங்களே இவன் -24   அத்யாயமும் இதே கருத்தை சொல்லும் –
கருமா முகில் உருவா -புனல் உருவா -மால் வரை போல் -உனது அடியே சரணாமே-
தாயாரும் அருகில் இருக்க பற்றினோம் -புலன்கள் பற்றும்படி பால திரு உருவம் –
சாங்க்ய யோகம்-கபிலர் -பிரகிருதி ஜீவன் -இரண்டும் சொல்லும் –
தொடர்பையும் -வெவ்வேறே என்பதையும் சொல்லும் –
பிரமம் இருந்து இரண்டும் -முன்பும் உண்டு -மாறுதலுக்கு உள் பட்டு படைக்க பட்டன
ரூப நாமம் இன்றி முன்பு இருந்தன -சூஷ்ம ரூபத்தில் –
மூல  பிரகிருதி -பரிணாம வளர்ச்சி-மகான்-புத்தி -விவேகிக்கும் -அகங்காரத்துக்கு காரணம்
மூன்றாக பிரியும் -சாத்விக ராஜச தாமச –
ராஜச அகங்காரத்தில் -இருந்து -கர்ம ஞான இந்திரியங்கள் -மனச –
தாமசஅகங்காரத்தில் இருந்து -பஞ்ச தன்மாத்ரைகள் /   பஞ்ச பூதங்கள் உருவாகும் –
உந்தி தாமரை-பிரமன்-கொண்டு மேல் ஸ்ருஷ்ட்டி
14 லோகமும் -சித்த புருஷர் அனைத்து உலகமும் போகலாம்
உடலால் வேறுபாடு-மனிசர் ஸ்தாவரம் சங்கமம் தேவர் –
சிருஷ்டி லயம்-பற்றி  மேல் சொல்லும் –
கர்மாதீனத்தால் கட்டுப்பட்டு –
வ எருபாடு அறிந்து அகங்காரம் தொலைந்து பக்தி பண்ணி அவனை அடையலாம்
மேல் பக்தி பற்றி சொல்ல போகிறார் அடுத்த அத்யாயத்தில் –

586-

முக் குணம் சேர்க்கை-மூல பிரக்ருதியில் உண்டு –
அதே தன்மை படைக்க பட்ட அனைத்திலும் உண்டு –
முக் குணமும் பின்னி பிணைந்து இருக்கும் -அனைத்திலும் –
பிராக்ருதமான பொருள்கள் அனைத்திலும் -உண்டு -பிரிக்க முடியாது –
அன்னமாய் அரு மறை பயந்தவன் ஒருவன் தான் பிரிக்க வல்லவன் –
ஆத்மாவுக்கு சம்பந்தம் இல்லை -உடல் தான் பிரக்ருதியில் இருந்து உருவானது –
புகுந்து குணத்தால் பாதிக்கபடுகிறது ஆத்மா -கர்மத்தின் அடியாக –
முக்குணம் தகுந்த ஆசை வளர்த்து கொண்டு -தகுந்த அறிவு /ஆராதனம்/ஆகாரம் –
ஜெயிக்க வேண்டியது முக்கியம்-மூன்றையும் ஒரே சமயம் வெல்ல முடியாது –
மூன்றில் இரண்டை அகற்றி -சத்வம் வளர்த்து –அதை கொண்டு மீதி இரண்டையும் வென்று பின்பு
பின்பு அதையும் வெல்ல வேண்டும் –
சுகர் சொல்லும் வழியை காட்டுகிறார் -மூன்றையும் வென்றால் தான் முக்தி
நிர் குணம் ஆனால் தான் முக்தி –
25 அத்யாயம் பார்த்து கொண்டு இருக்கிறோம் –
ஒன்றி கிடக்கும் குணத்தை அடையாளம் காணுவது -வெளிப்பாடு கண்டு கொண்டே –
சத்வம் குணம் இருந்தால்-வெளிப்பாடு வேற மாதிரி இருக்குமே –
தமோ தவிர்ந்து ரஜோ தளர்ந்து சத்வம் வளர்த்து -வெல்ல வேண்டும்

587

மூன்றினில் இரண்டினை அகற்றி -ஒன்றினில் ஒன்ற வைத்து –
திரு எழு கூற்று இருக்கை-சரண் அடைகிறார் -சாரங்க பாணி -சக்கரபாணி
இருவரும் பிரம உத்சவம் சேர்ந்து எழுவார்கள்-விஜயவல்லி நாச்சியார் -கோமள வல்லி நாச்சியார் –
ஆரா அமுதன் -உத்தான சயனம் -தேர் வண்ண படம்-சொல்லாலே கட்ட பட்டது –
ஏழு தட்டுகள்-சித்திர கவி –
முக்குணத்தில்-சத்வம் ஒன்றையே வளர்த்து -அதற்கு அவனை சரண் அடைகிறார்
25 -1 ஸ்லோகம் -சத்வம் குணம் உடையவன் சாத்விகன் -குணம் ஒன்றியே இருக்கும் –
வெளி உள் புலன் அடக்கி-பொறுமை/தர்மம் அனுபவித்து விவேக ஞானம் கொண்டு இருப்பான்
சத்யம்/தயா/நல்லதை நினைத்து -கிடைத்ததை கொண்டு ஆனந்தம் -விருப்பம் அற்று/தர்மம் செய்ய ஈடுபாடு
தப்பு செய்ய வெட்க பட்டு /புலன்களை அடக்கி -பெருமானையே  நினைத்து -இருப்பன் சத்யவான்
ரஜோ-ஆசை/மதம்-திருப்தி இன்றி டம்பம்-வேறுபாடு பார்த்து -சித்தரு இன்பம் ஆசை
சண்டை போடுவதால் விருப்பம்-புகழ்ச்சியில் விருப்பம்-பரிகாசம்-
பலம் இறுமாப்பு
தமோ-குரோதம் லோபம் பொய் பேசுதல் ஹிம்சை டம்பம் துன்பம் மயக்கம்
கவலை -நித்தரை விஷயசுகாசை –
மூன்றும் மாறி மாறி வரும் நம் இடம் –
அடையாளம் சொன்ன பின்பு பாதிப்பு சொல்கிறார்
அஹங்காரம் மமகாரம் -வரும் -உடலே நான் என்ற சிந்தனை /மயக்கம் வரும் –அதுக்கு தக்க
ஆசை பொருளை அடைய -உடல் சம்பந்தம் திருப்தி செய்ய-சாஸ்திரம் மீறி நடக்க –
-பாபம்–கர்ம -மீண்டும் பிறவி -இப்படி சுழலில் மாட்டி கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் –
முக்குணம் முக்கிய பங்கு இதற்க்கு

588

வேதம் முக்குண தோற்கும்  உபதேசிக்கும் –
மூன்றும் தாண்டி அவனை அடைய வேண்டும் –
ஆகாரம் -தேவதை நடவடிக்கை ஞானம் பிரித்து சொல்கிறார் விளக்கமாக அடுத்து –
கீதையில் அருளியது போல் -இங்கும் கிருஷ்ணன் உத்தவருக்கு  அருளுகிறார்
இறைவன் ஈடு பாடு/சத்வ
ரஜோ குணம் -உலக இன்பம் -தனக்கு ஆசைக்காக ஆராதனை
தமோ குணம் -பொருள் சேர்க்க -மயக்கம் -மற்றவரை துன்பம் படுத்த ஆராதனை
ரஜோ குணம் தூண்டி இல்லறம் புகுகிறான் –
சத்வம் -பகவானை அடைவதே நோக்கம்
மூன்றும் போட்டி போட்டு கொண்டு –
சுகம்-தர்மம் -அறிவு வளரும்-சத்வம்
ரஜோ மூடன் சோகம் மயக்கம்
உள்ளம் அலைபாயாமல் சத்யம்-புலன் கட்டுப்பட்டு –
புலன் அடங்காமல் மனம் அலை பாய்வது ரஜோ குணம்
தேவர்களுக்கு பலம் சத்யா குணம்
ரஜோ -அசுரர் தமோ-ராஷச
விளித்து இருக்கும்-சத்வம்-ரஜோ -கனவு -தமாசு ஆழ்நிலை  –
நான்காவது நிலை அவனை அடைகிறான் -முக்குணம் வென்று –
தன்னுடைய தர்மம் அவன் இடம் சமர்பித்து சத்வ குணம் –
அஆத்மா அறிவி சாத்விகம்
சரீர ஞானம் ராஷச
அசித் ஞானம் தமோ
காட்டில் வசிக்க /நாட்டில் ராஷச /சூது தாமச
பற்று இன்றி -சாத்விகன்-அனுபவ ஆசை ராஷச -எத்தை எதற்கு அறியாமல் செய்பவன் தாமச
சுத்த உணவு/புலன்களை திருப்தி உணவு ராஷச -/ தாமச –
த்ரவ்யம் தேசம் உணவு இப்படி அனைத்தும் முக்குணத்தால் –
வென்று அவனை அடைந்து மீளாத இன்பம் அடைகிறான் –

589

இயற்க்கை தண்ணீர் வெந்நீர் செயற்கை -பனி கட்டியாக மாறலாம்
செயற்கை முடிவுக்கு வரும்
ஆத்மாவுக்கு முக்குண பாதிப்பு இல்லை இயற்கையில்-
கர்மங்கள் தொலைத்து உடல் சம்பந்தம் மீண்டு -சுழலில் இருந்து மீளலாம் –
அறிந்து பக்தி செய்து முக்தி அடைகிறான் –
26 அத்யாயம் -புருரூரவ அரசன் ஊர்வசி காமம் கொண்டு -கதை –
அவன் புலம்பல் தான் இந்த அத்யாயம் –
அசத்துக்கள் உடல் இன்பத்துக்கு வாழ்வார்கள் -காம சுகம் போஜன சுகம் தூக்க சுகம் தேடி –
கண் இழந்தவர் -வலி காட்ட முடியுமா -சத்துக்கள் சேர்க்கை வேணும் –
குலசேகர ஆழ்வார் -மாசி புனர்பூசம் -நல்லவர்கள் கொண்டாடும் நாள்
மெய்யில் வாழ்க்கையை –வையம் தன்னோடு கூடுவது  இல்லை –
புரூரவஸ் அடிமை பட்டான் -வாழ்வை தொலைத்தான் -புத்தி இழந்து –
காம சுகத்தில் ஆழ்ந்து –
நரகாசுரன் ஒழித்து சிறை பட்ட 16000 பெண்களை கண்ணன் மணம்  புரிந்தான் –
நாம் உண்மையாக இருக்க  வேண்டும் –
ஞானம் இருந்து -காமம் கோபம் வசப் படலாமா –
தன்னையும் மறந்து ஈஸ்வரனையும் மறந்து -கைங்கர்யம் இழந்து –
விவேக ஞானம் வேண்டுமே –
நெருப்பு அணைக்க நெய் கொட்டி அணைக்க முடியுமா
காம தீயை காமம் அனுபவித்து அணைக்க முடியாது

590

வதரி வணங்குதுமே -காம சுகம் ஈடுபடாமல் -ஆத்மா -பரமாத்மா அனுபவம் சிறந்தது –
நீர் குமிழி போல் -மா மழை முக்குழி-போல்-எசப்படுவர் –
பண்டு காமர் ஆனவாறும் பாவையர் வாய் அமுதம் உண்டவாறும் வாழ்ந்த வாரும் –
தண்டு -ஊன்றி தள்ளி தள்ளி நடந்தவாறும் –
ஈசி போமின் ஈங்கு இராமின் -இருமி இழைத்தீர் -எண்ணு பேசும் குவளையம் கன்னி -என்னா முன்
-வாசமுடைய வதரி பகவான்  பற்றுங்கள் -வெறுப்புடன் பேசும் பெண்ணையும்  அங்க அடையாளம் வர்ணிக்கிறார்
நாசமான பாசம் விடு நமன் தமர் -நன்னெறி நோக்குமின் –
உண்டியே உடையே உகந்தொடும் மண்டலோதொடு கூடுவது  இல்லையான்-
மாறனார் வரி வெஞ்சிலை -காமன்-
பிரஜை உத்பத்தி தர்மம் கார்யம் செய்ய -பிரமத்தை தேட உடன்படிக்கை கல்யாணம் –
தர்மத்துக்கு அச்சுதனே பிரபு –
ஆழ்வார்கள் பயந்து பாடுகிறார்கள்-வையம் நிலை கண்டு -நமக்கு உபதேசிக்க –
விப்ர நாராயணன்-தொண்டர் அடி பொடி ஆழ்வார் -தேவ தேவி –
வேதநூல் பிராயம் நூறு-ஆதலால் பிறவி வேண்டேன் –
அடியரோர்க்கு அகலலாமே -பகவத் சுகத்தில் ஈடுபாடே வழி இதில் இருந்து மீள –
அது போல் ப்ரூரவஸ் இங்கே -உடல் தோஷம் சொல்கிறார் –
அழுக்கு மலம் ஆபாசம் கண்ணுக்கு படாமல் காம சுகத்தில் ஈடு பட்டு அலைந்தோமே –
ஞானத்த்கால் மயக்கம் தவிர்ந்து சத் சங்கம் சேர்ந்து
அவன் கதை பேசி கேட்டு பக்தி வளர ஆனந்தம் மிக்கு சம்சார பயம் நீங்க பெறுவோம்
அடுத்த அத்யாயம் 27 ஆராதனை முறை கூறுகிறார்

591

மாயனை -தூயோமாய் வந்து தூமலர் தூவி தொழுது
வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க –
தாமோதரனை தோலும் முறை ஆண்டாள் அருளுகிறாள் –
போய பிழையும் புகுதருவான் செய்வனவும் தீயினில் தூசாகும் –
கிரியா யோகம்-ஆராதனா முறை சொல்கிறார் இந்த  27அத்யாயத்தில் –
அதீத ஞானியும் முற்றும் துறந்தவனும் ஆராதனம் செய்ய வேண்டும் –
பூஜிக்க பூஜிக்க ரஜோ தமோ குணம் குறைந்து சத்வ குணம் மலரும்
அவன் ஆனந்திக்க இவ் உலக அவ் உலக இன்பம் கிட்டும் –
பிறவி  எடுத்த பலன் இது தானே –
நித்ய ஆராதனம்/அனுசந்தானம்/அனுஷ்டானம்-மூன்றும் – முக்கியம் –
சாப்பாடு அவன் ஆராதனத்தில் அங்கம் –
உத்தவர் கேட்க கண்ணன் அருளுகிறான் –
ப்ருகு வசிஷ்டர் நாரதர் உபதேசம் பெற்ற முறை –
ரகசியமாக பாதுகாத்து பாகவத புராணத்தில்
இதையும் திரு நாம சங்கீர்த்தனம் சொல்கிறார் இறுதியில் –
அனைவரும் செய்ய வேண்டியவை –
முன்னோர் முறை படி சொல்கிறார் –
ஆராதனா முறை சுருக்கமாக சொல்கிறார்
வைதிக முறை-மந்த்ரம் வழியாக /தாந்தரிக முறை-கேரளா திவ்ய தேசப்படி /கலந்த வழி
அர்ச்சை விக்ரக வடிவில்-பூமியில்-நெருப்பை -சூர்யன்
தண்ணீரை/ஹிருதய புண்டரீகம்/பிரமவித் -அவனையே தெய்வமாக பூஜிக்கலாம்
த்ரவ்யம் கொண்டு -பூர்வம் ஸ்நானம் செய்த பின்பு -தேக மனஸ் ஆத்மா சுத்தி மூன்றும் வேண்டும் –
ஆஸ்ரம வர்மா தர்மங்கள் செய்ய வேண்டும் -நித்ய அனுஷ்டானம்
கல்லால்/மரத்தால்/உலோகம்/சந்தனம்/சித்திரம்/மண்/மனசால்/ரத்னத்தால்-ஆகிய எட்டு  பிரதிமை

592

கள் அவிழ் மலர் இட்டு நீர் இறைஞ்சுமின் -நள்ளி சேர்  களனி -திரு கண்ண புரம்
உத்பலா விமானம் -வெள்ளி வேய்ந்த மதிள் சூழ் -நாளும் தொழுது எழுமினோ –
தொழுதால் எழலாம்-தாள் இணை கீழ் வாழ்ச்சி -வினை கெட பூஜிப்போம்-
பிரதிமை எதிலும் இருக்கலாம் -சாளக்ராம -சலனம் இல்லாத -ஆவாகனம் செய்ய வேண்டாம்
மண்ணால் -கோகுலத்தில் -ஆற்று மணலாலே செய்வார்கள் -காத்யாயனி நோம்பு
ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும் -பின்பு வெளி ஏற்ற வேண்டும் -இப்படி சலனம் உள்ள திரு மேனி –
சித்ரம் தவிர -திரு மஞ்சனம் செய்ய வேண்டும் -சிலா சுதை திருமேனி திரு கோவிலில் இரண்டும் உண்டே –
சுத்திக்கு தைல காப்பு சாத்துவார்கள் -சந்தனம் நிறைந்து இருக்கும் –
த்ரவ்யம் நிறைந்து ஆராதனம் செய்ய வேண்டும் -சாமகிரிகைகள் –
இல்லாதவர் மனத்தால் செய்யலாம் -இரண்டுக்குமே ஏற்றம் –
அவன் கொடுத்தவற்றை அவனுக்கு சமர்ப்பித்து செய்ய வேண்டும் –
த்ரவ்யம் இல்லா விடில் மனஸ் -பக்தியே முக்கியம் –
பூமியில் நெருப்பில் சூர்யன் தண்ணீரில் எப்படி ஆராதனம் என்கிறார் அடுத்து
அங்கங்கன்களால் முத்தரை காட்டி
நெருப்பில் நெய் ஆகுதி கொடுத்து
சூர்யன் அர்க்ய பிரதானம்
தண்ணீரில் ஜல தர்பணம் –
சித்திரம்-ப்ரோஷணம் செய்தால் போதும் –
விதி விலக்கு உண்டு –
தூய அன்பு பக்தி ஈடுபாடு காதல் ஆர்வம் இது ஒன்றையே எதிர்பார்க்கிறார்

593

சூட்டு நன் மாலைகள் –கொம்பினுக்கே -திரு விருத்தம் –
ஸ்ரீ வைகுந்தம் ஆராதனம் சொல்லும் –
ஆசனம் சமர்பித்து -திருமஞ்சனம் 11 -27 -உள்ளோம்
கோவை வாயாள் பொருட்டு –பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே –
புனையும் கண்ணி எனது வாசகம் செய்யும் மாலையே
பா மாலையே பூ மாலை
பாட வல்ல சூடி கொடுத்த நாச்சியார் ஆண்டாள் –
பரிவதில் ஈசனை பாடி -சுவாரதனன் -அவன் என்கிறார் ஆழ்வார்
கிழக்கு முகம் வடக்கு முகம்-எழுது அருள
நின்று ஆராதனம் சால திறந்தது –
திரு விளக்கு ஏற்றி -வையம் தகழி-அன்பே தகழி -ஆர்வமே நெய்யாக –
சிந்தையே திரியாக -திருக் கண்டேன் –
ஆராதனம்-விளக்கு முதலில் முக்கியம் –
தேக சுத்தி உடன் ஆராதனம் -சுப்ரபாதம்-கை தட்டி-நாயகனாய் பாசுரம்

பஞ்ச பாத்ரம் -அர்க்க்யம் பாத்தியம் ஆச்சமன்யம் திருமஞ்சனம் சர்வார்த்த தோயம் -நடுவில் –
அர்க்கம் ஒருதடவை/பாத்யம் இரண்டு தடவை-
பாநீயம் -திரு மஞ்சனம் ஆன பின்பு –
தீர்த்தம் திரு காவேரி -விரஜை கங்கை யமுனை –
எளிய ஆராதனம் சாளிக்ராமம் ஆராதனை –

594

அம்கண் –சிறு சிறிதே -விழியாவோ -கடாஷம் வேண்டி கொண்டு –
திரு காப்பு நீக்கிய பின்பு -முதல் பிரார்த்தனை இது தான் –
உடுத்து களைந்தன நின் பீதக வாடை உடுத்து -நிர்மால்ய பிரசாதம் சுவீகரித்து கொண்டு
சூடி களைந்தன துழாய் மலர் -கேசவ பிரியா =துளசி-நான்கு இதழ் உடன் சேர்த்த துளசி –
தரிணி பாத்ரமும் உண்டு -மூன்று மட்டும் -காயத்ரி/த்வயம் கொண்டு சுத்தி –
மாரி மலை பாசுரம் அருளி -எழுந்து அருள பண்ணி ஆராதனம் -27 -25 ஸ்லோகம்-
தர்மாதி பீடம்-சேர பாண்டியன்-போல் எட்டு கால்கள் கொண்ட சிங்காசனம் மனசால்
நினைத்து கொண்டு -எட்டு ஆயுதங்கள்-வணங்கி
திவ்ய ஆயுதங்கள் பரிகாரங்கள் அனைவரையும் சேர்த்து மனசால் நினைத்து நைந்து உருகி பூஜை –
வனமாலை நீல நாயக கல் ஸ்ரீ வத்சம் சூழ்ந்து ரசித்து இருக்க வேண்டும் -புறம் சூழ் காப்ப –
துவாரபாலர்கள் வணங்கி –
மந்த்ராசனம் முதலில்
ச்நானாசனம்
அலன்காராசனம்
போஜ்யாசனம்
புனர் மந்த்ராசனம்
பர்யன்காசனம்
ஆறும் செய்ய வேண்டும் –
சந்தனம்-குங்குமம் –
பிரார்த்தனை -ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன்-திவ்ய தேச பெருமாள்-அனைவரையும் –
சரண் அடைய வேண்டும் -பிதரம் மாதரம்-லோக விக்ராந்த சரணம் –

595

உள்ளாதார் உள்ளத்தை உள்ளமாக கொள்ளோமே-
திரு வாட்டாறு-வாநேரா வலி தந்தான்-நான் ஏற பெறுகின்றேன் நரகத்தை நகு நெஞ்சே
ஆதி கேசவ பெருமாள்-நீண்ட திரு மேனி -மூன்று திரு வாசல் சேவை –
திரு குழல் கற்றை-கேசவன்-பூ பூசனை தகும் –
த்வாரகை -வல்லபாச்சார்யர் சம்ப்ரதாயம் -பரிவுடன் சேவை-
மஞ்சனம் ஆட்டிய வாற்றை பாசுரம் அனுசந்தானம் -புருஷ சூக்தம் –
சங்கினால் சேர்த்தல் நல்லது –
வஸ்த்ரம் உபவீதம் சந்தனம் சமர்ப்பித்து -புஷ்பம்-எண்பகர் பூவும் கொணர்ந்தேன் –
தூபம் தீபம் ஆராதனம்-வையம் -அன்பே திரு கண்டேன் அருளி
நித்ய அனுசந்தானம் பாசுரம்-
நைவேத்யம்-
மந்த்ராசனம் சாத்து முறை –
பர்யன்காசனம் உறகல்-பள்ளி அரை குறிக்கொள்மின்-
உபசாரம்-அபசாரம்-

596-

ஜிதந்தே புண்டரீகாஷே -ஆராதனம் முடித்து -அனுசந்திக்க வேண்டும் –
அடியேன் பூஜை ஏற்று கொண்டீரே -நீசன் நிறை ஒன்றும் இலேன் –
எளிமை கருணை –
16உபாசாரன் என்று தொடங்கி -32அபசாரம் முடித்தோம்  ஷமச்த புருஷோத்தமன்
அனுயாகம் -பிரசாதம் உண்பது –
ஆராதனம் செய்யாமல் உண்டால் பாப உருண்டை —
அக்நி ஆராதனை அடுத்து சொல்கிறார்
திவ்ய ஆபரணங்கள் சாத்தி கொண்டு -ஆடை அழகியவன்-அரை சிவந்த ஆடை
த்யானித்து -மூல மந்த்ரம் ஜபித்து ஹோமம்-
விஷ்வக் சேனர் ஆராதனம் –
ஆராதனம் செய்ய செய்ய திருப்தி கிட்டும் –
சம்சாரம் வெளி ஏற்ற தெண்ட பிரமாணம் –
பயம் போக்க -பூஜையில் பயனில் வேறுபாடு இல்லை
டம்பம் கூடாது
விக்ரக பிரதிஷ்டை-சக்ரவர்த்தி –
/கோவில் கட்டுவது/-சத்யலோகம் கிட்டும்
நித்ய ஆராதனை-ஏற்ப்பாடு-அவனையே அடைகிறான் –
முதலில் இரண்டு காவேரி நடுவில் தர்ம வர்மா ராஜ மகேந்தரன்
குலசேகரர் /ஆலிநாடன்
அகளகங்கன் /திரு விக்ரமன் முதலில் பிரதிஷ்டை அப்புறம் கோவில் -பின்பு விதி முறை ஆராதனை
பழைய கோவில்கள் பராமரிப்பு  முக்கியம்
மூன்றை சேர்ந்து செய்தால் அவனை அடைகிறான் –
நம்மால் இயன்றவற்றை செய்ய வேண்டும் பராமரிப்புக்கு –
நமக்கு தெரிந்த கோவில்களில் கவலை கொண்டு சிறியதாக ஏதாவது செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் –

11-24/25/26/27..

11-24–

1–çré-bhagavän uväca
atha te sampravakñyämi
säìkhyaà pürvair viniçcitam
yad vijïäya pumän sadyo
jahyäd vaikalpikaà bhramam

Lord Çré Kåñëa said: Now I shall describe to you the science of Säìkhya,
which has been perfectly established by ancient authorities. By understanding
this science a person can immediately give up the illusion of material duality.

4–tayor ekataro hy arthaù
prakåtiù sobhayätmikä
jïänaà tv anyatamo bhävaù
puruñaù so ‘bhidhéyate

Of these two categories of manifestation, one is material nature, which
embodies both the subtle causes and manifests products of matter. The other is
the conscious living entity, designated as the enjoyer.0–tasminn ahaà samabhavam
aëòe salila-saàsthitau
mama näbhyäm abhüt padmaà
viçväkhyaà tatra cätma-bhüù

I Myself appeared within that egg, which was floating on the causal water,
and from My navel arose the universal lotus, the birthplace of self-born
Brahmä.

11–so ‘såjat tapasä yukto
rajasä mad-anugrahät
lokän sa-pälän viçvätmä
bhür bhuvaù svar iti tridhä

Lord Brahmä, the soul of the universe, being endowed with the mode of
passion, performed great austerities by My mercy and thus created the three
planetary divisions, called Bhür, Bhuvar and Svar, along with their presiding
deities.

14–yogasya tapasaç caiva
nyäsasya gatayo ‘maläù
mahar janas tapaù satyaà
bhakti-yogasya mad-gatiù

By mystic yoga, great austerities and the renounced order of life, the pure
destinations of Maharloka, Janaloka, Tapoloka and Satyaloka are attained. But
by devotional yoga, one achieves My transcendental abode.

22/23/24/25/26/27–anne praléyate martyam
annaà dhänäsu léyate
dhänä bhümau praléyante
bhümir gandhe praléyate
apsu praléyate gandha
äpaç ca sva-guëe rase
léyate jyotiñi raso
jyoté rüpe praléyate
rüpaà väyau sa ca sparçe
léyate so ‘pi cämbare
ambaraà çabda-tan-mätra
indriyäëi sva-yoniñu
yonir vaikärike saumya
léyate manaséçvare
çabdo bhütädim apyeti
bhütädir mahati prabhuù
sa léyate mahän sveñu
guëesu guëa-vattamaù
te ‘vyakte sampraléyante
tat käle léyate ‘vyaye

kälo mäyä-maye jéve
jéva ätmani mayy aje
ätmä kevala ätma-stho
vikalpäpäya-lakñaëaù

At the time of annihilation, the mortal body of the living being becomes
merged into food. Food merges into the grains, and the grains merge back into
the earth. The earth merges into its subtle sensation, fragrance. Fragrance
merges into water, and water further merges into its own quality, taste. That
taste merges into fire, which merges into form. Form merges into touch, and
touch merges into ether. Ether finally merges into the sensation of sound. The
senses all merge into their own origins, the presiding demigods, and they, O
gentle Uddhava, merge into the controlling mind, which itself merges into false
ego in the mode of goodness. Sound becomes one with false ego in the mode of
ignorance, and all-powerful false ego, the first of all the physical elements,
merges into the total nature. The total material nature, the primary repository
of the three basic modes, dissolves into the modes. These modes of nature then
merge into the unmanifest form of nature, and that unmanifest form merges
into time. Time merges into the Supreme Lord, present in the form of the
omniscient Mahä-puruña, the original activator of all living beings. That origin
of all life merges into Me, the unborn Supreme Soul, who remains alone,
established within Himself. It is from Him that all creation and annihilation are
manifested.

11-25–

2–sattvaà rajas tama iti
guëä jévasya naiva me
citta-jä yais tu bhütänäà
sajjamäno nibadhyate

The three modes of material nature—goodness, passion and
ignorance—influence the living entity but not Me. Manifesting within his
mind, they induce the living entity to become attached to material bodies and
other created objects. In this way the living entity is bound up.

13–yadetarau jayet sattvaà
bhäsvaraà viçadaà çivam
tadä sukhena yujyeta
dharma-jïänädibhiù pumän

When the mode of goodness, which is luminous, pure and auspicious,
predominates over passion and ignorance, a man becomes endowed with
happiness, virtue, knowledge and other good qualities.

14–yadä jayet tamaù sattvaà
rajaù saìgaà bhidä calam
tadä duùkhena yujyeta
karmaëä yaçasä çriyä

When the mode of passion, which causes attachment, separatism and
activity, conquers ignorance and goodness, a man begins to work hard to acquire
prestige and fortune. Thus in the mode of passion he experiences anxiety and
struggle

15–yadä jayed rajaù sattvaà
tamo müòhaà layaà jaòam
yujyeta çoka-mohäbhyäà
nidrayä hiàsayäçayä

When the mode of ignorance conquers passion and goodness, it covers one’s
consciousness and makes one foolish and dull. Falling into lamentation and
illusion, a person in the mode of ignorance sleeps excessively, indulges in false
hopes, and displays violence toward others.

29–sättvikaà sukham ätmotthaà
viñayotthaà tu räjasam
tämasaà moha-dainyotthaà
nirguëaà mad-apäçrayam

Happiness derived from the self is in the mode of goodness, happiness based
on sense gratification is in the mode of passion, and happiness based on delusion
and degradation is in the mode of ignorance. But that happiness found within
Me is transcendental.

30–dravyaà deçaù phalaà kälo
jïänaà karma ca kärakaù
çraddhävasthäkåtir niñöhä
trai-guëyaù sarva eva hi

Therefore material substance, place, result of activity, time, knowledge,
work, the performer of work, faith, state of consciousness, species of life and
destination after death are all based on the three modes of material nature.2–etäù saàsåtayaù puàso
guëa-karma-nibandhanäù
yeneme nirjitäù saumya
guëä jévena citta-jäù
bhakti-yogena man-niñöho
mad-bhäväya prapadyate

O gentle Uddhava, all these different phases of conditioned life arise from
work born of the modes of material nature. The living entity who conquers
these modes, manifested from the mind, can dedicate himself to Me by the
process of devotional service and thus attain pure love for Me.

33–tasmäd deham imaà labdhvä
jïäna-vijïäna-sambhavam
guëa-saìgaà vinirdhüya
mäà bhajantu vicakñaëäù

Therefore, having achieved this human form of life, which allows one to
develop full knowledge, those who are intelligent should free themselves from
all contamination of the modes of nature and engage exclusively in loving
service to Me.

11-26-

10–sa-paricchadam ätmänaà
hitvä tåëam iveçvaram
yäntéà striyaà cänvagamaà
nagna unmatta-vad rudan

Although I was a powerful lord with great opulence, that woman gave me up
as if I were no more than an insignificant blade of grass. And still, naked and
without shame, I followed her, crying out to her like a madman.

19/20–pitroù kià svaà nu bhäryäyäù
svämino ‘gneù çva-gådhrayoù
kim ätmanaù kià suhådäm
iti yo nävaséyate
tasmin kalevare ‘medhye
tuccha-niñöhe viñajjate
aho su-bhadraà su-nasaà
su-smitaà ca mukhaà striyaù

One can never decide whose property the body actually is. Does it belong to
one’s parents, who have given birth to it, to one’s wife, who gives it pleasure, or
to one’s employer, who orders the body around? Is it the property of the funeral
fire or of the dogs and jackals who may ultimately devour it? Is it the property
of the indwelling soul, who partakes in its happiness and distress, or does the
body belong to intimate friends who encourage and help it? Although a man
never definitely ascertains the proprietor of the body, he becomes most attached
to it. The material body is a polluted material form heading toward a lowly
destination, yet when a man stares at the face of a woman he thinks, “What a
good-looking lady! What a charming nose she’s got, and see her beautiful
smile!”

27–santo ‘napekñä mac-cittäù
praçäntäù sama-darçinaù
nirmamä nirahaìkärä
nirdvandvä niñparigrahäù

My devotees fix their minds on Me and do not depend upon anything
material. They are always peaceful, endowed with equal vision, and free from
possessiveness, false ego, duality and greed.

28–teñu nityaà mahä-bhäga
mahä-bhägeñu mat-kathäù
sambhavanti hi tä nèëäà
juñatäà prapunanty agham

O greatly fortunate Uddhava, in the association of such saintly devotees
there is constant discussion of Me, and those partaking in this chanting and
hearing of My glories are certainly purified of all sins.

32–nimajjyonmajjatäà ghore
bhaväbdhau paramäyaëam
santo brahma-vidaù çäntä
naur dåòheväpsu majjatäm

The devotees of the Lord, peacefully fixed in absolute knowledge, are the
ultimate shelter for those who are repeatedly rising and falling within the
fearful ocean of material life. Such devotees are just like a strong boat that
comes to rescue persons who are at the point of drowning.

33–annaà hi präëinäà präëa
ärtänäà çaraëaà tv aham
dharmo vittaà nåëäà pretya
santo ‘rväg bibhyato ‘raëam

Just as food is the life of all creatures, just as I am the ultimate shelter for
the distressed, and just as religion is the wealth of those who are passing away
from this world, so My devotees are the only refuge of persons fearful of falling
into a miserable condition of life.

34–santo diçanti cakñüàsi
bahir arkaù samutthitaù
devatä bändhaväù santaù
santa ätmäham eva ca

My devotees bestow divine eyes, whereas the sun allows only external sight,
and that only when it is risen in the sky. My devotees are one’s real
worshipable deities and real family; they are one’s own self, and ultimately they
are nondifferent from Me.

35–vaitasenas tato ‘py evam
urvaçyä loka-niñpåhaù
mukta-saìgo mahém etäm
ätmärämaç cacära ha

Thus losing his desire to be on the same planet as Urvaçé, Mahäräja
Purüravä began to wander the earth free of all material association and
completely satisfied within the self

11-27-

–çré-bhagavän uväca
na hy anto ‘nanta-pärasya
karma-käëòasya coddhava
saìkñiptaà varëayiñyämi
yathävad anupürvaçaù

The Supreme Personality of Godhead said: My dear Uddhava, there is no
end to the innumerable Vedic prescriptions for executing Deity worship; so I
shall explain this topic to you briefly, one step at a time.

7–vaidikas täntriko miçra
iti me tri-vidho makhaù
trayäëäm épsitenaiva
vidhinä mäà samarcaret

One should carefully worship Me by selecting one of the three methods by
which I receive sacrifice: Vedic, tantric or mixed.

10–pürvaà snänaà prakurvéta
dhauta-danto ‘ìga-çuddhaye
ubhayair api ca snänaà
mantrair måd-grahaëädinä

One should first purify his body by cleansing his teeth and bathing. Then
one should perform a second cleansing by smearing the body with earth and
chanting both Vedic and tantric mantras.

11–sandhyopästyädi-karmäëi
vedenäcoditäni me
püjäà taiù kalpayet samyaksaìkalpaù
karma-pävaném

Fixing the mind on Me, one should worship Me by his various prescribed
duties, such as chanting the Gäyatré mantra at the three junctures of the day.
Such performances are enjoined by the Vedas and purify the worshiper of
reactions to fruitive activities.

12–çailé däru-mayé lauhé
lepyä lekhyä ca saikaté
mano-mayé maëi-mayé
pratimäñöa-vidhä småtä

The Deity form of the Lord is said to appear in eight varieties—stone, wood,
metal, earth, paint, sand, the mind or jewels.

18–bhüry apy abhaktopähåtaà
na me toñäya kalpate
gandho dhüpaù sumanaso
dépo ‘nnädyaà ca kià punaù

Even very opulent presentations do not satisfy Me if they are offered by
nondevotees. But I am pleased by any insignificant offering made by My loving
devotees, and I am certainly most pleased when nice presentations of fragrant
oil, incense, flowers and palatable foods are offered with love.

25/26–pädyopasparçärhaëädén
upacärän prakalpayet
dharmädibhiç ca navabhiù
kalpayitväsanaà mama
padmam añöa-dalaà tatra
karëikä-kesarojjvalam
ubhäbhyäà veda-tanträbhyäà
mahyaà tübhaya-siddhaye

The worshiper should first imagine My seat as decorated with the
personified deities of religion, knowledge, renunciation and opulence and with
My nine spiritual energies. He should think of the Lord’s sitting place as an
eight-petaled lotus, effulgent on account of the saffron filaments within its
whorl. Then, following the regulations of both the Vedas and the tantras, he
should offer Me water for washing the feet, water for washing the mouth,
arghya and other items of worship. By this process he achieves both material
enjoyment and liberation.

27–sudarçanaà päïcajanyaà
gadäséñu-dhanur-halän
muñalaà kaustubhaà mäläà
çrévatsaà cänupüjayet

sudarçanam—the Lord’s disc; päïcajanyam—the Lord’s conchshell; gadä—His
club; asi—sword; iñu—arrows; dhanuù—bow; halän—and plow; muñalam—His
muñala weapon; kaustubham—the Kaustubha gem; mäläm—His garland;
çrévatsam—the decoration of Çrévatsa on His chest; ca—and; anupüjayet—one
should worship one after another.

One should worship, in order, the Lord’s Sudarçana disc, His Päïcajanya
conchshell, His club, sword, bow, arrows and plow, His muñala weapon, His
Kaustubha gem, His flower garland and the Çrévatsa curl of hair on His chest.

28–nandaà sunandaà garuòaà
pracaëòaà caëòaà eva ca
mahäbalaà balaà caiva
kumudaà kamudekñaëam

nandam sunandam garuòam—named Nanda, Sunanda and Garuòa; pracaëòam
caëòam—Pracaëòa and Caëòa; eva—indeed; ca—also; mahä-balam
balam—Mahäbala and Bala; ca—and; eva—indeed; kumudam
kumuda-ékñaëam—Kumuda and Kumudekñaëa.

One should worship the Lord’s associates Nanda and Sunanda, Garuòa,
Pracaëòa and Caëòa, Mahäbala and Bala, and Kumuda and Kumudekñaëa.

38/39/40/41–tapta-jämbünada-prakhyaà
çaìkha-cakra-gadämbujaiù
lasac-catur-bhujaà çäntaà
padma-kiïjalka-väsasam
sphurat-kiréöa-kaöaka
kaöi-sütra-varäìgadam
çrévatsa-vakñasaà bhräjatkaustubhaà
vana-mälinam
dhyäyann abhyarcya därüëi
haviñäbhighåtäni ca
präsyäjya-bhägäv äghärau
dattvä cäjya-plutaà haviù
juhuyän müla-mantreëa
ñoòaçarcävadänataù
dharmädibhyo yathä-nyäyaà
mantraiù sviñöi-kåtaà budhaù

The intelligent devotee should meditate upon that form of the Lord whose
color is like molten gold, whose four arms are resplendent with the conchshell,
disc, club and lotus flower, and who is always peaceful and dressed in a garment
colored like the filaments within a lotus flower. His helmet, bracelets, belt and
1865
fine arm ornaments shine brilliantly. The symbol of Çrévatsa is on His chest,
along with the glowing Kaustubha gem and a garland of forest flowers. The
devotee should then worship that Lord by taking pieces of firewood soaked in
the sacrificial ghee and throwing them into the fire. He should perform the
ritual of äghära, presenting into the fire the various items of oblation drenched
in ghee. He should then offer to sixteen demigods, beginning with Yamaräja,
the oblation called sviñöi-kåt, reciting the basic mantras of each deity and the
sixteen-line Puruña-sükta hymn. Pouring one oblation after each line of the
Puruña-sükta, he should utter the particular mantra naming each deity

42–abhyarcyätha namaskåtya
pärñadebhyo balià haret
müla-mantraà japed brahma
smaran näräyaëätmakam

Having thus worshiped the Lord in the sacrificial fire, the devotee should
offer his obeisances to the Lord’s personal associates by bowing down and
should then present offerings to them. He should then chant quietly the
müla-mantra of the Deity of the Lord, remembering the Absolute Truth as the
Supreme Personality, Näräyaëa

52–pratiñöhayä särvabhaumaà
sadmanä bhuvana-trayam
püjädinä brahma-lokaà
tribhir mat-sämyatäm iyät

By installing the Deity of the Lord one becomes king of the entire earth, by
building a temple for the Lord one becomes ruler of the three worlds, by
worshiping and serving the Deity one goes to the planet of Lord Brahmä, and by
performing all three of these activities one achieves a transcendental form like
My own.

53–mäm eva nairapekñyeëa
bhakti-yogena vindati
bhakti-yogaà sa labhata
evaà yaù püjayeta mäm

But one who simply engages in devotional service with no consideration of
fruitive results attains Me. Thus whoever worships Me according to the process
I have described will ultimately attain pure devotional service unto Me.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -575-584..

May 5, 2012

575

தத்வம் ஞானம் அறிந்து மோஷம் அடைகிறான் –
பராசரர் விளக்கி -அசித் சித் ஈஸ்வரன் -ஆள வந்தார் அருளுகிறார் –
அசேதனம் -இழுக்கும் -ஆத்மா அறிவை மழுங்க வைக்கும் –
தெரிவரிய அளவில்லா சிற்று   இன்பம் -அல்பம்
அஸ்திரம்-அதுவோ நித்யம் -பேர் இன்பம் –
மின்னின் நிலையில மன்னுயிர் ஆக்கைகள் –
21 அத்யாயம் –
வஸ்து உயர்வும் தாழ்வும் -இடம் ம–கங்கை நீர் -சாக்கடை
புஷ்பம் -பெருமாள் இடம் புனிதம் –
கிரகண பீடை -திருமஞ்சனம் அப்புறம் -ஒரே வஸ்த்ரம் உள்ளவன் நனைக்க வேண்டாம் –
இடம் காலம் பொருள் வஸ்து குணம் மாறும் –
கருப்பு மான் இருக்கும் தேசம் உயர்ந்ததாம்-
பிரமனை குறித்து இருக்கும் சாது உள்ள தேசம் புண்ய தேசம் –
இலங்கையிலே நல்லாரே இல்லையா -சீதை -விபீஷணன் -இருக்கிறவனை நீ மதிக்க வில்லையே –
சுத்தி அசுத்தி எங்கு எதற்கு எந்த மந்த்ரம் சொல்லி உபயோகப் படுகிறதோ அது பொருத்து-
புஷ்பம் பகவானுக்கு சமர்ப்பிக்கும் முன் மோந்து பார்க்க கூடாது
குளம் -தண்ணீர் குறைந்தால் அசுத்தம் -அழுக்கு சேருமே –
கிரகண நேரம் உண்ண கூடாது -சக்தி இருப்பவர்களுக்கு இந்த விதி –
நெய் காச்ச காச்ச சுத்தி
மனச சுத்தி த்யானம்
தேகம் சுத்தி கர்மா செய்ய
கர்மம் சுத்தி அவன் இடம் சமர்பித்து சுத்தி
உண்ணும் உணவும் அவனுக்கு படைத்து உண்பது சுத்தி
வேதம் இத்தை மட்டும் சொல்லாது -காம்ய கர்மம் கூடாது –

576

உந்திதாமரை -மந்திபாய் -திருப்பாண் ஆழ்வார் -சேர்த்தி உத்சவம் இன்றும் உறையூர் –
இளைய திரு மேனி -கமல வல்லி நாச்சியார் -வடவேம்கட மா மலை –
அரங்கன் தானே திரு வேம்கடத்தான் என்கிறார் –
குரங்கு போல் சேவிக்கும் நாமும் பலங்களில் தாவுகிறோம் –
பலன்கள் வேவேறே மொட்டை அடித்து கொளவும் –
கேசங்கள் வளர கூட ஒரு பலன் –
ஸ்திரமான பலன் அவனே -அவனை அடையும் பக்தியை கேட்கலாமே –
குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும் -அருளோடு பெரும் நலம் அருளும் –
நிலையான இன்பம் அவன் ஒருவனே அருளுவான் –
தொடக்கம்-வேதம் கர்மம்-காம்ய பலன் சொல்ல -நாஸ்திகனுக்கு நம்பிக்கை ஏற்படுத்த –
புத்ரகாமாஷ்ட்டி -கொஞ்சமாக முன்னேறி -சொர்க்கம் போய் திரும்பி வந்து உணர்வான் –
இதற்காக வேதம் அனைவருக்கும் உண்டு
கர்ம -தேவதா -பிரம காண்டம் மூன்று பகுதி வேதம் –
அந்த தேவதைக்கு பலன் கொடுக்க அவன் உள்ளே புகுந்து செயல் படுத்துகிறான் –
21 அத்யாயம் இதை சொலும் இனி 22 அத்யாயம் பார்ப்போம்

577

தத்வங்கள்-அசேதனம் -24 பிரிவு -பொங்கு ஐம்புலனும்
ஜீவாத்மா 25
ஈஸ்வரன் 26
22அத்யாயம் இதை கூறும் -உத்தவர் -கேட்க -கண்ணன் அருளுகிறார் –
கீதையில் 8 சொல்லி  இருக்கிறார் -வேவெற அபிப்ராயம் –
அசேதனம் அழிந்து படைக்க படும் –
மூல பிரகிருதி -சூஷ்மம் பிரளயம் பொழுது -பரிமானம் தான் சிருஷ்டி
லயம் -பிரளயம் -ஸ்தூல தன்மை சிருஷ்டி பொழுது
மூல பிரகிருதி -வேற தாய் இல்லை -சத்யம் ரஜஸ் தமஸ் ஒன்றி இருக்கும்
அதனால் -சத்யம் ஞானம் ரஜஸ் -கர்மம் -தமோ அஞ்ஞானம் சோம்பல் தூக்கம் மயக்கம் –
கிருதக-அகிருதக-
பிரகிருதி
-நடுவில்-மகான் அகங்காரம் -சப்த ஸ்பர்ச ரூபம் கந்தம் ரசம் -ஏழும்
கார்ய தன்மை உண்டு -காரண தன்மையும் உண்டு –
பஞ்ச பூதங்கள் -கர்ம இந்த்ரியங்கள் ஞான இந்திரியங்கள் மனஸ் -16 கார்யம் மட்டும் –
செயல் அறிவு புலன்கள்
கண்-ரூபம்-நெருப்பு /காது -சப்தம் -ஆகாசம் /
இப்படி இயைந்து இருக்கும் –
அனைத்துக்கும் சக்தி ஆத்மா தான் -ஞானம் அங்கு தான்
ஆத்மாவுக்கு சக்தி பரமாத்மா –

578

கர்மம் அடியாக ஜன்மம் –
உடலில் புகுந்து புதிய அனுபவம் -ஜனனம் –
ஆத்மா பிறப்பதும் இல்லை மடிப்பதும் இல்லை –
நித்யம்-அறிவுடையது –
ஆதி ஆத்மிகம்-ஆதி தெய்வ -ஆதி பூத
கண்-சூர்யன் -தேவதை -ரூபம்
தோல் -ஸ்பர்சம்-காற்று
காது -திக்குகள் தேவதை-சப்தம்
நாக்கு -வருணன்-ரசம்
மூக்கு -அக்னி -கந்தம்
சித்தம்-வாசுதேவன்
மனஸ்-சந்தரன்-சிந்திக்கும்
புத்தி -பிரம்மா-நிச்சயிக்கிறோம் -உறுதி எடுக்கும் –
உடம்பு கொண்டு தர்மம் செய்கிறோம்-நித்யம் இல்லையே –
ஆதலால் பிறவி வேண்டேன்-வேத நூல் பிராயம் நூறு -திருமாலை –
சுழல் வெளி வர வேண்டுமே -சொபனம்-போல் ஆட்டம் பிறவியில்-பொய் இல்லை –
அதுபோல் அடுத்த பிறவியில் செல்லுகிறான் –
வேவெற ஆத்மா -போவதையும் பிறப்பதையும் பார்க்கிறோம் –
ஜனன மரணங்கள் தாண்டி நான் அறிகிறோம் –
தேகம் ஆத்மா வெவ்வேற அறிகிறோம் இத்தால்
பிரகிருதி மூடி -மூடி -அதன் வசம் இழுக்கிறது –
உடம்பின் சுகம் துக்கம் தன்னது நினைக்கிறது –
மரம் -குளம் பார்க்கிறோம் -நிழல் ஆடும் -தண்ணீர் ஆட -ஆட்டம் பொய் மரம் பொய் இல்லை –

579

நாமே நண்பன் பகைவன் நமக்கு -மனமே -முன்னுக்கும் பின்னுக்கும் செலுத்தும்
11 –22 -52 ஸ்லோகம் -மரம்-நீர் நிழல் – -பிரதிபட்டு மறுத்தல் போல் தோற்றம் –
ஆத்மா உடல்-இது போல் -துன்பம் இன்பம் மூப்பு எல்லாம் ஆத்மா பண்பு போல் தோற்றம் -மரத்தின் அசைவு உண்மை அல்ல
மரம் தண்ணீர் நிழல் நிழல் அசைந்தது இவை எல்லாம் உண்மை
ஆத்மா வுக்கு -உடல் மாறுதல் எல்லாம் இல்லை எனபது மட்டும் உண்மை –
சொப்பனம் உதாரணம் அடுத்து சொல்கிறார் -நடந்தது உண்மை இல்லை
பார்த்த நாம் உண்மை சொப்பனம் உண்மை
அதில் வந்த மனுஷர் உண்மை –
உடல்பண்பை ஆத்மாவில் ஏற்றுவது தான் கூடாது –
வலி சம்பாதித்தது உடல்-அனுபவிப்பது ஆத்மா –
யோகிகளுக்கு வலிக்காது -உடல் நம்மது இல்லை அறிந்தவர்கள் –
யோகிகளுக்கு பாதிப்பு இல்லை -நாமும் பிரித்து பார்க்க கற்று கொள்ள வேண்டும் –
உடல் இன்பம் ஆசை படகூடாது
பரமாத்மா பேர் இன்பம் –
உடல் கருவி போல்-புரிந்து கொண்டு விஷய சுகத்தில் ஆசை தவிர்க்க வேண்டும் –
வைத்தால் ஏசினால் அவமானம் தாங்குவது எப்படி -உத்தவர் கேட்கிறார் பதில் பார்ப்போம்

580-

பாகவத புராணம் பாராயணம் -அவனுக்கு மகிழ்வு
தொண்டர்களுக்கு கைங்கர்யம் -நம்மை தூண்டி விட பலர் உண்டு –
தாங்கள் சாயம் பூசி உபதேசம் செய்வார்கள் -ஆப்தர் வாக்கியம் கேட்கலாம் –
சாஸ்திரம் புரிந்தவர் அபிப்ராயம் கேட்கலாம் –
மீது பேச்சிலே மயக்கம் கூடாது -பெற்றோர் ஆசார்யர் வசனம் கேட்கலாம்
விஸ்வாமித்ரர் -வசிஷ்டர் சொன்னதும் தசரதன் பெருமாளை அனுப்பினாரே –
நம்பிக்கை வாழ்வுக்கு ஆதாரம் -அவன் திரு உள்ளம் உகந்து கார்ய சித்தி அடைய வைக்கிறான் –
அவதூதன் கதை -நடத்தையால் கெட்டவர் -மனித நேயம் இன்றி ஐ ச்வர்யத்தில் ஆசை கொண்டவர் –
மனத்திலோர்தூய்மை இல்லை போல்-அனைவரும் விட்டு போக -அனைத்தையும் இழந்தார் நோயால் வாடினார்
பொருளும் நிலைக்க வில்லை -சுகமும் போனது –

581

ஒரு நாயகமாய் -திரு நாரணன் தாள் காலம் பெற சிந்தித்து இருமினோ -திருமடியில்
அமர்த்தி மோஷ சாம்ராஜ்யம் அருளுவான் -செல்ல  பிள்ளை ராம பிரியன் -சேவிக்க  மனம் நிம்மதி கிடைக்கும் –
ராமானுஜர் ஆக்ஜை-இங்கே வசிக்க -மனத்தோடு ச்ரத்தையுடன் –
பிஷூ கீதம் அதே பார்க்கிறோம் -பணம் படுத்தும் பாடு –
23 -18 ஸ்லோகம்
திருட்டு துன்பம் பொய் கர்வம் காமம் கோபம் இவற்றுடன் -ஆறும் – உடன் – சொத்து சேர்க்கிறோம் –
படிக்க மன அழுத்தம் -அனைத்தும் பிள்ளைகள் இடம் எதிர்பார்த்து அனைத்து திறனிலும் சேர்த்து
-பணம் மட்டும் குறிக்கோள் என்று இருக்காமல் வேண்டும் –
கைங்கர்யம் கூட டம்பம் உடன் செய்ய கூடாது –
பணம் கிடைத்த பின் ஒன்பது துன்பங்கள்
கர்வம்-மதம்-பேதம்-விரோதம்-சண்டை-சொக்கட்டான்-மது போன்றவை
பணம் உடையவன் இல்லை -மற்றவர்க்கு உதவ பெருமாள் கொடுத்தது என்று எண்ணம் வேண்டும் –

582

கொள் என்ற பெரும் செல்வம்-உலகு இயற்க்கை –
பணம் சேர்க்க உற்றார் உறவோரை த்யாகம் செய்ய கூடாது –
உயர்ந்து இருக்க ஆசை கொண்டவன் குணம் -வேண்டும் பணம் மட்டும் பார்க்க மாட்டான் –
சரீரம் தர்மம் செய்ய சாதனம் -பொருளும் சாதனம் –
பணம் பிரதானம் நினைத்து -மூப்பு வந்து நலிந்து –
தேவர் ரிஷி பித்ரு பங்காளி உடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் –
நாமே வைத்து கொள்ள கூடாது –
விட்டு பிரிந்தால் அழுத சீடர்கள் உண்டு –
உத்தவர் கண்ணன் கூட போக ஆசைப் பட்டார் –
அவதூதர் புரிந்து கொண்டு மேல் உள்ள காலம் நல்லவனாக இருக்க ஆசை கொண்டார்
கட்வாங்கன் -ஒரே முகூர்த்தம்
பர்சஷித் ஏழே நாள்-
அது போல் அவதூதன்-அங்கீகாரம் கிடைப்பது கஷ்டம்
பழைய வாழ்வை நினைத்து இருப்பார்கள் –
அதுபோல் அவதூருக்கும் நடந்தது –
புரிந்து பரிகாசம் பொருள் படுத்த வில்லை
உடலுக்கு தான் நிந்தனை அறிந்து கொண்டார்
ஏச்சு ஆத்மாவுக்கு இல்லையே -அறிந்து கொண்டார் –
சரீர தொடர்பால் வந்த ஆபத்து உணர்ந்து கொண்டு -அலட்சியம் பண்ணினார்
சுகம் துக்கம் எதனால் -அறிந்து கொண்டு –
காரணம் கண்டு பிடித்து அதற்காக திரிந்தால் கஷ்டம் –
தன்னடையே கிடைத்தால் அனுபவிக்கலாம் –
பகவத் அனுபவம் -எப்பொழுதும் கொண்டால் ஆரா அமுதம் –
காலமா கர்மமா கிரகமா எது காரணம் சுகம் துக்கத்துக்கு –
பதில் சொல்ல போகிறார் கேட்ப்போம் –

583

1/23 /44 ஸ்லோகம் –
மனமே காரணம் -இன்பம் துன்பத்துக்கு –
பிரசவம்-தாய்க்கு -வலியினால்-பிள்ளை வருவதால் ஆனந்தம்-மனம் தான் ஏற்று கொள்கிறது –
சுதந்தரம்-த்யாகிகள் உழைப்பு -அடி பொறுத்து கொண்டு -மனம் விரும்பி
மற்றவை காரணம் இல்லை -காலமோ கிரகமோ இல்லை –
கண்ணோட்டம் குறிக்கோள் முக்கியம் –
மனத்தில் முக்குணம் உண்டு -எது ஓங்கி இருக்கிறதோ அது போல் சிந்தனை –
மனம் அடக்கி இன்பம் அடையலாம் தானம் -விதித்த தர்மம் செய்து -நியமத்துடன் இருந்து -விரதம்-நல்லார் சேர்க்கை -இவை
அனைத்தும் மனம் அடக்க தான் -அடக்காமல் எதைசெயதும் பலன் இல்லை –
உடலில் மனம் ஆத்மா-அனைத்தும் ஓன்று நினைத்து பிரமித்து இருந்தோம் –
ஆத்மா பிரமத்தின் இன்பம் ஒன்றுடனே இருக்க வேண்டும் –
உடலால் தானே இன்பமும் துன்பமும் –
நல்ல கர்மங்கள் இருக்க வேண்டும் –
கர்மம் காரணமா-அசுரர் ராஷசன்-விபீஷணன் பிரகலாதன்-
மனம் தெளிவு கொண்டு -விதியை மதியால் வெல்லலாம்
காலமாக இருக்குமா-கிரகங்கள் காரணமா –
சந்தரன் குரு ராகு கேது கஷ்டம் பட்டு –
காலம் அறிவு இல்லையே காரணம் சொல்ல முடியாது
நெருப்புக்கு சுடுமா-ஆத்மா காலம் கடந்து -பனி பணிக்கு குளிருமா
மனம் ஒன்றே காரணம் –
அவதூதர்  புரிந்து கொண்டார்
அச்சுதன் முகுந்தன் கேசவன் திருவடியை அடைய
ஆசை உடன் முயன்றார் -திவ்யதேசம் சென்று தொண்டு செய்தார்-பேரு பெற்றார்
பிஷூ கீதம் படித்தார் இரட்டை தாண்டி -சுக துக்கம் –
அவன் திருவடிகளானை இரட்டை  அடையும் பலன் கிட்டும்
584

பாகவதத்திலே கண்ணன் கலி யுகத்தில்
பாராயணம் -சொல்லில் நினைக்க மனசில் இருப்பான் –
உத்தவர் உபதேசம்-கண்ணன் -நேராக சொல்லாமல்-சான்றோர் வாக்யமாக அருளுகிறான் –
மேல் கோளாக  அவன் சொல்ல தேவை இல்லையே –
பிஷூ கீதம் பார்த்தோம் –
மனமே காரணம் அறிந்து கொண்டோம் –
துன்பம் இன்பம் மாறி மாறி கொடுப்பவர்கள் தான் உண்டு –
இன்பம் மட்டுமே கொடுப்பவர் -அவனொருவனே -மாதா பிதா -நாராயணா –
சேலேய் அவரே இனி யாவரே –
விபீஷணன்-கடல் கரையில்-சரண் அடைந்து அனைத்தும் அவனே –
தர்ப சயம்னம்-ஆதி ஜகன்னாதன் -சேது
பரித்யஜ்ய மா லங்கா தனம் -விட்ட அனைத்தும் நீயே –
நோற்ற நோன்பு இலேன் -பிதரம் மாதரம்-சர்வ -லோக விக்ராந்த சரணம்
உலகம் அளந்த பொன்னடியே அடைந்தேன் –
க்கான கிரி-வானமா மலை -அமர்ந்த திரு கோலம்-மூலவர்
சடாரியிலே நம் ஆழ்வார் சேவை –
ஒருவர் மட்டுமே இன்பம் மட்டுமே அருளுவார்-
மனம் புலன் அவன் இடம் சமர்பித்து இன்ப மயம் அடைவோம்
இதுவே யோகம் –
பிஷூ கீதம் -சுக துக்கம் இரட்டை கடப்போம் –
11-21/22/23 athyaayam

21-

1–çré-bhagavän uväca
ya etän mat-patho hitvä
bhakti-jïäna-kriyätmakän
kñudrän kämäàç calaiù präëair
juñantaù saàsaranti te

The Supreme Personality of Godhead said: Those who give up these
methods for achieving Me, which consist of devotional service, analytic
philosophy and regulated execution of prescribed duties, and instead, being
moved by the material senses, cultivate insignificant sense gratification,
certainly undergo the continual cycle of material existence.

5–bhümy-ambv-agny-aniläkäçä
bhütänäà païca-dhätavaù
ä-brahma-sthävarädénäà
çärérä ätma-saàyutäù

Earth, water, fire, air and ether are the five basic elements that constitute
the bodies of all conditioned souls, from Lord Brahmä himself down to the

nonmoving creatures. These elements all emanate from the one Personality of

Godhead.

6–vedena näma-rüpäëi
viñamäëi sameñv api
dhätuñüddhava kalpyanta
eteñäà svärtha-siddhaye

My dear Uddhava, although all material bodies are composed of the same five
elements and are thus equal, the Vedic literatures conceive of different names
and forms in relation to such bodies so that the living entities may achieve their
goal of life.

28–

na te mäm aìga jänanti

hådi-sthaà ya idaà yataù

uktha-çasträ hy asu-tåpo

yathä néhära-cakñuñaù

My dear Uddhava, persons dedicated to sense gratification obtained through

honoring the Vedic rituals cannot understand that I am situated in everyone’s

heart and that the entire universe is nondifferent from Me and emanates from

Me. Indeed, they are just like persons whose eyes are covered by fog.


33/34–iñöveha devatä yajïair

gatvä raàsyämahe divi

tasyänta iha bhüyäsma

mahä-çälä mahä-kuläù

evaà puñpitayä väcä

vyäkñipta-manasäà nåëäm

mäninäà cäti-lubdhänäà

mad-värtäpi na rocate

The worshipers of demigods think, “We shall worship the demigods in this

life, and by our sacrifices we shall go to heaven and enjoy there. When that

enjoyment is finished we shall return to this world and take birth as great

householders in aristocratic families.” Being excessively proud and greedy, such

persons are bewildered by the flowery words of the

 Vedas. They are notattracted to topics about Me, the Supreme Lord.

37–mayopabåàhitaà bhümnä

brahmaëänanta-çaktinä

bhüteñu ghoña-rüpeëa

viseñürëeva lakñyate

As the unlimited, unchanging and omnipotent Personality of Godhead

dwelling within all living beings, I personally establish the Vedic sound

vibration in the form of

 oàkära within all living entities. It is thus perceivedsubtly, just like a single strand of fiber on a lotus stalk.

38/39/40–yathorëanäbhir hådayäd

ürëäm udvamate mukhät

äkäçäd ghoñavän präëo

manasä sparça-rüpiëä

chando-mayo ‘måta-mayaù

sahasra-padavéà prabhuù

oàkäräd vyaïjita-sparçasvaroñmäntastha-

bhüñitäm

vicitra-bhäñä-vitatäà

chandobhiç catur-uttaraiù

ananta-päräà båhatéà

såjaty äkñipate svayam

Just as a spider brings forth from its heart its web and emits it through its

mouth, the Supreme Personality of Godhead manifests Himself as the

reverberating primeval vital air, comprising all sacred Vedic meters and full of

transcendental pleasure. Thus the Lord, from the ethereal sky of His heart,

creates the great and limitless Vedic sound by the agency of His mind, which

conceives of variegated sounds such as the

 sparças. The Vedic sound branchesout in thousands of directions, adorned with the different letters expanded from

the syllable

 oà: the consonants, vowels, sibilants and semivowels.

The Veda isthen elaborated by many verbal varieties, expressed in different meters, each

having four more syllables than the previous one. Ultimately the Lord again

withdraws His manifestation of Vedic sound within Himself.

11/22

8–ekasminn api dåçyante
praviñöänétaräëi cpürvasmin vä parasmin vätattve tattväni sarvaçaù
All subtle material elements are actually present within their gross effects;
similarly, all gross elements are present within their subtle causes, since

material creation takes place by progressive manifestation of elements from

subtle to gross. Thus we can find all material elements within any single

element.

23–tadvat ñoòaça-saìkhyäne

ätmaiva mana ucyate

bhütendriyäëi païcaiva

mana ätmä trayodaça

According to the calculation of sixteen elements, the only difference from

the previous theory is that the soul is identified with the mind. If we think in

terms of five physical elements, five senses, the mind, the individual soul and

the Supreme Lord, there are thirteen elements.

31–dåg rüpam ärkaà vapur atra randhre

parasparaà sidhyati yaù svataù khe

ätmä yad eñäm aparo ya ädyaù

svayänubhütyäkhila-siddha-siddhiù

Sight, visible form and the reflected image of the sun within the aperture of

the eye all work together to reveal one another. But the original sun standing in

the sky is self-manifested. Similarly, the Supreme Soul, the original cause of all

entities, who is thus separate from all of them, acts by the illumination of His

own transcendental experience as the ultimate source of manifestation of all

mutually manifesting objects.

40–janma tv ätmatayä puàsaù

sarva-bhävena bhüri-da

viñaya-svékåtià prähur

yathä svapna-manorathaù

O most charitable Uddhava, what is called birth is simply a person’s total

identification with a new body. One accepts the new body just as one

completely accepts the experience of a dream or a fantasy as reality.

51–prakåter evam ätmänam

avivicyäbudhaù pumän

tattvena sparça-sammüòhaù

saàsäraà pratipadyate

An unintelligent man, failing to distinguish himself from material nature,

thinks nature to be real. By contact with it he becomes completely bewildered

and enters into the cycle of material existence.

61–su-duùñaham imaà manya

ätmany asad-atikramam

viduñäm api viçvätman

prakåtir hi baléyasé

åte tvad-dharma-niratän

çäntäàs te caraëälayän

O soul of the universe, the conditioning of one’s personality in material life

is very strong, and therefore it is very difficult even for learned men to tolerate

the offenses committed against them by ignorant people. Only Your devotees,

who are fixed in Your loving service and who have achieved peace by residing at

Your lotus feet, are able to tolerate such offenses.

11-23

1–çré-bhagavän uväca
ity abhipretya manasä
hy ävantyo dvija-sattamaù
unmucya hådaya-granthén
çänto bhikñur abhün muniù

Lord Çré Kåñëa continued: His mind thus determined, that most excellent
Avanté brähmaëa was able to untie the knots of desire within his heart. He
then assumed the role of a peaceful and silent sannyäsé mendicant.

32–sa cacära mahém etäà
saàyatätmendriyänilaù
bhikñärthaà nagara-grämän
asaìgo ‘lakñito ‘viçat

He wandered about the earth, keeping his intelligence, senses and life air
under control. To beg charity he traveled alone to various cities and villages. He
did not advertise his advanced spiritual position and thus was not recognized by
others.

40–evaà sa bhautikaà duùkhaà
daivikaà daihikaà ca yat
bhoktavyam ätmano diñöaà
präptaà präptam abudhyata

The brähmaëa understood that all his suffering—from other living beings,
from the higher forces of nature and from his own body—was unavoidable,
being allotted to him by providence.

59–sukha-duùkha-prado nänyaù
puruñasyätma-vibhramaù
mitrodäséna-ripavaù
saàsäras tamasaù kåtaù

No other force besides his own mental confusion makes the soul experience
happiness and distress. His perception of friends, neutral parties and enemies
and the whole material life he builds around this perception are simply created
out of ignorance.

60–tasmät sarvätmanä täta
nigåhäëa mano dhiyä
mayy äveçitayä yukta
etävän yoga-saìgrahaù

My dear Uddhava, fixing your intelligence on Me, you should thus
completely control the mind. This is the essence of the science of yoga.