Archive for the ‘Krishnan kathai amutham’ Category

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -450-454 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

October 26, 2011

450-கோபால சூடா மணி–கோகுலத்தில் அழகு பேச்சு செயலால் குழல்  ஓசை மயங்கி–நந்த கிராம்/ மதுரை சென்று–56அத்யாயம் ஜாம்பவதி/சத்யா பாமை திரு கல்யாணம்–நாட்டுக்கு மன்னார் மன்னார்குடி ராஜ கோபாலன்–காட்டுக்கு மன்னார் வீர நாராயண புரம்-கோபால வேஷம் இங்கும்–காப்பாளன் பாலன்–இரண்டு உத்சவர்-கோபாலன் பிரதானம் யமுனை துறைவன்-நாத முனிகளும் ஆள வந்தாரும் அவதரித்த தேசம்– ருக்மிணி பீஷ்மகன் பெண்-சத்யாஜித் -சத்யா பாமை தகப்பன்-ஜாம்பவானின் பெண் -ஜாம்பவதி—த்ரேதா யுகத்தில் வந்த அதே ஜாம்பவான்-சுகர் சமந்தக மணியும் கொடுத்து திரு கல்யாணம்–பெண் ரத்னமும் கொடுத்தார்..-சூரினின் நண்பன்-சிமந்தக மணி சத்ராஜித் ஒளி-சூர்யனே வந்தது போல் இருக்க–தாமரை கண்ணனே நாராயணனே நமஸ்தே சூர்ய தேவனே வருகிறான் –பார் மக்கள் அடையாளம் காட்ட -மணி ஒளி யாழ் நீங்கள் நினைகிறீர்க மணியின் பிரபாவம்-நித்யம் 8 பாரம் தங்கம் கொடுக்கும்..-உக்ரசெனர் யது குல அரசனுக்கு தர சொல்லி கேட்டான் கண்ணன்..-தம்பி மணி போட்டுக்கு காட்டுக்கு போக -மணி விழுந்து கரடி ஜாம்பவான் -கிலு கிகிலுப்பைகட்ட–கண்ணன் திருடினான் சொல்ல -தேடி கொண்டு தருகிறேன்–இறந்தவனை கண்டு கால் அடி சுவடு கண்டு-௨௮ நாள் கரடி உடன் சண்டை–இருவராலும் சண்டை நன்றாக போட முடிய வில்லை ராமனின் அவதாரம் புரிந்து கொண்டார் நீ தான் ஓஜஸ்–வெட்க்கி தலை குனிந்தார் ஜாம்பவதியை கல்யாணம் பண்ணி மணியை கொடுத்தார் திரு தங்கல் திவ்ய தேசம்-திரு தங்கி தவம் புரிந்த தேசம்–ஜாம்பவிக்கு தனி விக்ரகம்..-சத்யா பாமையையும் திரு கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்தார் மணியை மறுத்தார்–

451–புராணத்திலே கண்ணன்–மேல் 5தேவிகள் உடன் திரு கல்யாணம் -57 அத்யாயம்-நடுவில்–சததன்வா தீயவன் சத்யா பாமை கல்யாணம் பண்ணி கொள்ள வில்லை-அக்ரூரரும் -கிருத வர்மாவும் பேச சத்ராஜித் போர் புரிந்து கொன்று மணி பறித்து வர-மிதிலா தேசம் போகும் வழியில் அகப் பட்டான் கண்ணன் துரத்தி வர-கிருத வர்மா அக்ரூரரும் உதவிக்கு வர வில்லை மணியை அகரூர் இடம் கொடுத்த் ஓட-அவனை அழிக்க -மணி கிடைக்க வில்லை–த்வாரகை இல் அக்ரூரர் வெளி ஏற -மணியும் போக -அப சகுனம் தோன்ற பஞ்சம்-அக்ரூரரை கூட்டி வர -திரும்பி வந்து மணி கொடுக்க நீர் நல்லவர் உம் இடமே இருக்கட்டும் ஊர் பொது சொத்து நல்லவர் கையில் இருக்கட்டும்.–கண்ணன் ஹஸ்தினா புரம் போய் -விதுரர் காத்தார் கதை கண்ணனுக்குதெரியும்–எண்ணெய் கொப்பரையில் போட்டு உடலை காத்து வைத்தார்கள்–சத்ராஜித் -இது போல் தசரதன் உடலையும்–பரதன் வரும் வரை வைத்து இருந்தார்கள்..பாண்டவர்கள் இடம் அதீத ப்ரீதி கண்ணனுக்கு..திரு பார்த்தன் பள்ளி-.பிரகாரத்தில் அர்ஜுனனுக்கும் சந்நிதி–திரு பாடகம் பாண்டவ தூதன் அமர்ந்த பெரிய திரு உருவம்..இருந்தது எந்தை பாடகத்து–சத்ய பாமை சொல்லி -உதவி– மிதி வரை போகும் பொழுது -ஜனகன் உபசாரம் பண்ண –பல ராமன் அங்குதுரியோதனன் கதா யுத்தம் கற்று கொண்டது–அக்ரூரர் காட்டி கண்ணன் மேல் உலா அபவாதம் போக்க -கதை கேட்டவர் அப கீர்த்தி ஒழியும்-பலன்

452-சூட்டு நன் மாலைகள்  தூயன வேந்தி–திரு விருத்தம்-காலை மாலை கமல் மலர் இட்டு–பிர்டதி பலம் எதிர் பாராமல்- மடி தடவாத சோறு சுருள் மாறாத பூ சுண்ணாம்பு தடவாத சந்தானம்.. தூயோமாய் வந்து தூ மலர் தூவி தொழுது…அனந்தாழ்வான் புஷ்ப கைங்கர்யம்..-அவதார பிரயோஜனம்-வெண்ணெய் திருடவும்..நப்  பின்னை பிராட்டியை  திரு மணம்  கொள்ளவும்..58th அத்யாயம் ஐந்து கல்யாணம்.. காளிந்தி யமுனை..சத்யா -நக்னஜித் நப் பின்னை/பத்ரா/லக்ஷ்மணா ..எட்டு மகிஷிகள்..–பாண்டவர்கள்  கண்ணனை அனைத்து கொள்ள..குந்தி தேவி உச்சி முகந்து…உன் திரு உள்ளத்தில் இருப்பதால் தானே வாழ்வு…அர்ஜுனனும் கண்ணனும் காண்டீபம் வில் ஏற்றி போக-யமுனை ஆற்றுக்கு போக-சூர்யா தேவன் பெண்-தூய பேரு நீர் யமுனை-காளிந்தி–கருப்பு நிறம்–அவனால் பெற்ற கருப்பு-லஷ்மி தேவி திரு கண்ணால் பார்த்த கருப்பு -தேசிகன் –தூப்புல்-அவதாரம்..யம தர்மன் கூட பிறந்த காளிந்தி-.மித்ரா விந்தா அடுத்து-அழைத்து போய் திரு கல்யாணம்..சத்யா அடுத்து 7 காளை மாடு அடக்கி–கும்பன் பெண் ஆழ்வார்-நக்னஜித் இங்கு -7காளை மாடு கதை மட்டும் பொது..ஸ்ருத கீர்த்தி-பெண் பத்ரா -திரு கல்யாணம்.. கருடன் அமிர்தம் கவர்ந்து போல லஷ்மண –நரகாசுரன்-சண்டை முறார் 16000௦௦௦ பெண்களை திரு கல்யாணம் ..

453–கோவை வாயாள் பொருட்டு ஏற்றின் இருத்தம் இறுத்தாய் –மென்மையான திரு மேனி- குல நல யானை மருப்பு ஒசித்தாய்..-போதால் வணங்கேன் ஏனும் பூவை மேனிக்கு -பூசும் சாந்து ஏன் நெஞ்சமே…நப்பின்னைக்கு -விரிவாக ஆழ்வார்கள் அனுபவம்..கும்பன் பெண்.. நீளா தேவி அவதாரம்…நக்னஜித் 32 ஸ்லோகம்..சத்யா பெண்..7 காளைகள் அடக்கி–கோசல பதி-.தன்னையே எழுவராக பிரித்து குதித்தான் அலங்காரம் பூசி கொண்டு..-வேல் விழி கயல் வாள் விழி அச்சு முன்பு பார்த்தோம்..சாந்தணி தோள் சதுரன் மலை….லஷ்மி லலித கிருகம்..பட்டர்–அந்த புரம்-சந்தானம் காப்பு/பூ கொத்து சர மாலை /விதானம் முத்து மாலை கௌஸ்துபம் நீல நாயக கல் மணி விளக்கு. கோலம்.. கொம்பில் குதித்து புள்ளி வைத்த் கோலம் போட்டால் போல்…திரு விருத்தம் தனியன்…கர்ப்பம் ஜன்மம் பால்யம் குமாரம் யவனம் மூப்பு மரணம்-சுகம் துக்கம் 7 நிலைகளிலும்..இதை தான் 7 காளை மாடுகளின் கொம்புகள்..மீளாத இன்பம் மோட்ஷம் கொடுக்கிறார்..களுக்கு என்று சிரிக்க கோவை வாயாள் பொருட்டு- இடு சிகப்பாம்..கேலி தோற்ற சிரிக்க..வஞ்சி கொம்பை அணைக்க 14 கொம்புகளில் குதித்தான்..திரு கல்யாணம் நடந்தது..

454–உந்து மத –வந்து திறவாய்–கைங்கர்யம் பிரார்த்தித்து பெற ஆண்டாள்-வாயில் காப்பானை எழுப்பி நந்தன் யசோதை பலராமன் -உம்பியும் நீயும் உறங்கேல்-நப்பின்னை பிராட்டி முன் இட்டே பற்ற வேண்டும்..சீதா ராமர்/பூமா தேவி -வராகர்/கிருஷ்ணனை பற்ற நப்பின்னை நீளா தேவி -நப்பின்னை-நீளா வர்ணம் இண்டிகோ கலர்..கொடியையும் குறிக்கும் -சிகப்பு  ஸ்ரீ தேவி–பச்சை பூமி பிராட்டி –திரு வெள்ளறை-ஸ்வேதா கிரி பங்கய செல்வி புண்டரீகாட்ஷன் ஸ்ரீ தேவி அம்சம்/ ஸ்ரீவில்லி புத்தூர் ஆண்டாள்-பூமா தேவி -/நாச்சியார் கோவில் வஞ்சுல தேவி-கல் கருடன் மாட கோவில்..நப்பின்னை தேவி–மூன்று பிரதானம்- பூ தேவி நீளா தேவி இடப்பக்கம்/ ஸ்ரீதேவி வடப் பக்க குல ஆயர் கொழுந்து..உடன் அமர் காதல் மகளிர் -மூவர்- வடிவாரும் -நடுவாக வீற்று இருக்கும் நாரணம் –தன்னை தாழ விட்டு கொண்டு அவதரித்தாள் நப்பின்னையும்..என்  திரு மகள் சேர் மார்பனே என்னும் ..உயிர் சேர் ஆவியே என்னும் ..நில மகள் கேள்வனே என்னும்.. ஆய் மகள் அன்பனே என்னும்..பின்னை கொல் –திரு மா மகள் கொல் பிறந்திட்டாள் ..-பாபம் மன்னிக்க சொல்ல ஸ்ரீதேவி குற்றம் இலாதவர் யார்மன்னித்து அருளும்—குற்றம் செய்தார் உண்டோ-பூ தேவி -குற்றம் என்று உண்டா -நீளா தேவி..-ஆசை படைத்தவள் பக்தர் இடம்-தயா சதகம்-தேசிகன் -கண்கள் கிரங்கி நம் தோஷம் தெரியாமல் பண்ணுகிறாள்..-குல ஆயர்கொளுந்து..பெருமை கொஷிப்பாள்/ போஷிப்பாள் நம்மை பூ தேவி….வதுவை வார்த்தையுள்- ஏறு பாய்ந்ததும் ..அது இது உது –நைவிக்கும்-ஆழ்வார்..நந்த கோபாலன் மரு மகளே -திரும்பி பார்க்க விலை-நப்பின்னை என்றதும்…சீரார் வளை ஒலிப்ப செம்தாமரை கை உனது..குத்து விளக்கு எரிய -ஜாடை காட்டினால் போதும் மை தடம் கண்ணினாய் –முப்பத்து மூவர்-நப்ப்பின்னை நங்காய் -துயில் ஏலாய் மூன்று தடவை-உஞ்ச விருத்தி எம்பெருமானார் மயங்கி விழுந்த ஐதிகம் ..பெரிய நம்பி குமாரத்தி அத துழாய் –வியமுடை விடை இனம் முடித்து நப்பின்னை பிராட்டியை திரு கல்யாணம் பார்த்தோம்

10-55-

2–sa eva jäto vaidarbhyäà
kåñëa-vérya-samudbhavaù
pradyumna iti vikhyätaù
sarvato ‘navamaù pituù

He took birth in the womb of Vaidarbhé from the seed of Lord Kåñëa and
received the name Pradyumna. In no respect was He inferior to His father.

3–taà çambaraù käma-rüpé
håtvä tokam anirdaçam
sa viditvätmanaù çatruà
präsyodanvaty agäd gåham

The demon Çambara, who could assume any form he desired, kidnapped the
infant before He was even ten days old. Understanding Pradyumna to be his
enemy, Çambara threw Him into the sea and then returned home.

4–taà nirjagära balavän
ménaù so ‘py aparaiù saha
våto jälena mahatä
gåhéto matsya-jévibhiù

A powerful fish swallowed Pradyumna, and this fish, along with others, was
caught in a huge net and seized by fishermen.

5–taà çambaräya kaivartä
upäjahrur upäyanam
südä mahänasaà nétvävadyan
sudhitinädbhutam

The fishermen presented that extraordinary fish to Çambara, who had his
cooks bring it to the kitchen, where they began cutting it up with a butcher
knife.

6–dåñövä tad-udare bälam
mäyävatyai nyavedayan
närado ‘kathayat sarvaà
tasyäù çaìkita-cetasaù
bälasya tattvam utpattià
matsyodara-niveçanam

Seeing a male child in the belly of the fish, the cooks gave the infant to
Mäyävaté, who was astonished. Närada Muni then appeared and explained to
her everything about the child’s birth and His entering the fish’s abdomen.

24–niçätam asim udyamya
sa-kiréöaà sa-kuëòalam
çambarasya çiraù käyät
tämra-çmaçrv ojasäharat

Drawing His sharp-edged sword, Pradyumna forcefully cut off Çambara’s
head, complete with red mustache, helmet and earrings

25–äkéryamäëo divi-jaiù
stuvadbhiù kusumotkaraù
bhäryayämbara-cäriëyä
puraà néto vihäyasä

As the residents of the higher planets showered Pradyumna with flowers and
chanted His praises, His wife appeared in the sky and transported Him through
the heavens, back to the city of Dvärakä.

24–niçätam asim udyamya
sa-kiréöaà sa-kuëòalam
çambarasya çiraù käyät
tämra-çmaçrv ojasäharat

Drawing His sharp-edged sword, Pradyumna forcefully cut off Çambara’s
head, complete with red mustache, helmet and earrings

27/28–taà dåñövä jalada-çyämaà
péta-kauçeya-väsasam
pralamba-bähuà tämräkñaà
su-smitaà ruciränanam
sv-alaìkåta-mukhämbhojaà
néla-vakrälakälibhiù
kåñëaà matvä striyo hrétä
nililyus tatra tatra ha

The women of the palace thought He was Lord Kåñëa when they saw His
dark-blue complexion the color of a rain cloud, His yellow silk garments, His
long arms and red-tinged eyes, His charming lotus face adorned with a pleasing
smile, His fine ornaments and His thick, curly blue hair. Thus the women
became bashful and hid themselves here and there.

29–avadhärya çanair éñad
vailakñaëyena yoñitaù
upajagmuù pramuditäù
sa-stré ratnaà su-vismitäù

Gradually, from the slight differences between His appearance and Kåñëa’s,
the ladies realized He was not the Lord. Delighted and astonished, they
approached Pradyumna and His consort, who was a jewel among women.

35–evaà mémäàsamaëäyäà
vaidarbhyäà devaké-sutaù
devaky-änakadundubhyäm
uttamaù-çloka ägamat

As Queen Rukmiëé conjectured in this way, Lord Kåñëa, the son of Devaké,
arrived on the scene with Vasudeva and Devaké.

36–vijïätärtho ‘pi bhagaväàs
tüñëém äsa janärdanaù
närado ‘kathayat sarvaà
çambaräharaëädikam

Although Lord Janärdana knew perfectly well what had transpired, He
remained silent. The sage Närada, however, explained everything, beginning
with Çambara’s kidnapping of the child.

10-56-

4–sa taà bibhran maëià kaëöhe
bhräjamäno yathä raviù
praviñöo dvärakäà räjan
tejasä nopalakñitaù

Wearing the jewel on his neck, Saträjit entered Dvärakä. He shone as
brightly as the sun itself, O King, and thus he went unrecognized because of the
jewel’s effulgence.

11–dine dine svarëa-bhärän
añöau sa såjati prabho
durbhikña-märy-ariñöäni
sarpädhi-vyädhayo ‘çubhäù
na santi mäyinas tatra
yaträste ‘bhyarcito maëiù

Each day the gem would produce eight bhäras of gold, my dear Prabhu, and
the place in which it was kept and properly worshiped would be free of
calamities such as famine or untimely death, and also of evils like snake bites,
mental and physical disorders and the presence of deceitful persons.

13–tam ekadä maëià kaëöhe
pratimucya mahä-prabham
praseno hayam äruhya
mågäyäà vyacarad vane

Once Saträjit’s brother, Prasena, having hung the brilliant jewel about his
neck, mounted a horse and went hunting in the forest.

14–prasenaà sa-hayaà hatvä
maëim äcchidya keçaré
girià viçan jämbavatä
nihato maëim icchatä

A lion killed Prasena and his horse and took the jewel. But when the lion
entered a mountain cave he was killed by Jämbavän, who wanted the jewel.

6–präyaù kåñëena nihato
maëi-grévo vanaà gataù
bhrätä mameti tac chrutvä
karëe karëe ‘japan janäù

He said, “Kåñëa probably killed my brother, who went to the forest wearing
the jewel on his neck.” The general populace heard this accusation and began
whispering it in one another’s ears.

17–bhagaväàs tad upaçrutya
duryaço liptam ätmani
märñöuà prasena-padavém
anvapadyata nägaraiù

When Lord Kåñëa heard this rumor, He wanted to remove the stain on His
reputation. So He took some of Dvärakä’s citizens with Him and set out to
retrace Prasena’s path.

26–jäne tväà saåva-bhütänäà
präëa ojaù saho balam
viñëuà puräëa-puruñaà
prabhaviñëum adhéçvaram

[Jämbavän said:] I know now that You are the life air and the sensory,
mental and bodily strength of all living beings. You are Lord Viñëu, the original person, the supreme, all-powerful controller.

27–tvaà hi viçva-såjäm srañöä
såñöänäm api yac ca sat
kälaù kalayatäm éçaù
para ätmä tathätmanäm

You are the ultimate creator of all creators of the universe, and of everything
created You are the underlying substance. You are the subduer of all subduers,
the Supreme Lord and Supreme Soul of all souls.

28–yasyeñad-utkalita-roña-kaöäkña-mokñair
vartmädiçat kñubhita-nakra-timiìgalo ‘bdhiù
setuù kåtaù sva-yaça ujjvalitä ca laìkä
rakñaù-çiräàsi bhuvi petur iñu-kñatäni

You are He who impelled the ocean to give way when His sidelong glances,
slightly manifesting His anger, disturbed the crocodiles and timiìgila fish within
the watery depths. You are He who built a great bridge to establish His fame,who burned down the city of Laìkä, and whose arrows severed the heads of
Rävaëa, which then fell to the ground.

43–evaà vyavasito buddhyä
saträjit sva-sutäà çubhäm
maëià ca svayam udyamya
kåñëäyopajahära ha

Having thus intelligently made up his mind, King Saträjit personally
arranged to present Lord Kåñëa with his fair daughter and the Syamantaka
jewel.

44–täà satyabhämäà bhagavän
upayeme yathä-vidhi
bahubhir yäcitäà çélarüpaudärya-
guëänvitäm

The Lord married Satyabhämä in proper religious fashion. Possessed of
excellent behavior, along with beauty, broad-mindedness and all other good
qualities, she had been sought by many men.

7–satyabhämä ca pitaraà
hataà vékñya çucärpitä
vyalapat täta täteti
hä hatäsméti muhyaté

When Satyabhämä saw her dead father, she was plunged into grief.
Lamenting “My father, my father! Oh, I am killed!” she fell unconscious.

8–taila-droëyäà måtaà präsya
jagäma gajasähvayam
kåñëäya viditärthäya
taptäcakhyau pitur vadham

Queen Satyabhämä put her father’s corpse in a large vat of oil and went to
1952
Hastinäpura, where she sorrowfully told Lord Kåñëa, who was already aware of
the situation, about her father’s murder

5–ya idaà lélayä viçvaà
såjaty avati hanti ca
ceñöäà viçva-såjo yasya
na vidur mohitäjayä

“It is the Supreme Lord who creates, maintains and destroys this universe
simply as His pastime. The cosmic creators cannot even understand His
purpose, bewildered as they are by His illusory Mäyä.

25–taà dåñövä sahasotthäya
maithilaù préta-mänasaù
arhayäà äsa vidhi-vad
arhaëéyaà samarhaëaiù

The King of Mithilä immediately rose from his seat when he saw Lord
Balaräma approaching. With great love the King honored the supremely
worshipable Lord by offering Him elaborate worship, as stipulated by scriptural
injunctions.

35/36–püjayitväbhibhäñyainaà
kathayitvä priyäù kathäù
vijïätäkhila-citta jïaù
smayamäna uväca ha
nanu däna-pate nyastas
tvayy äste çatadhanvanä
syamantako maniù çrémän
viditaù pürvam eva naù

Lord Kåñëa honored Akrüra, greeted him confidentially and spoke pleasant
words with him. Then the Lord, who was fully aware of Akrüra’s heart by
virtue of His being the knower of everything, smiled and addressed him: “O
master of charity, surely the opulent Syamantaka jewel was left in your care by
Çatadhanvä and is still with you. Indeed, We have known this all along.

40–evaà sämabhir älabdhaù
çvaphalka-tanayo maëim
ädäya väsasäcchannaù
dadau sürya-sama-prabham

Thus shamed by Lord Kåñëa’s conciliatory words, the son of Çvaphalka
brought out the jewel from where he had concealed it in his clothing and gave it
to the Lord. The brilliant gem shone like the sun.

41–syamantakaà darçayitvä
jïätibhyo raja ätmanaù
vimåjya maëinä bhüyas
tasmai pratyarpayat prabhuù

After the almighty Lord had shown the Syamantaka jewel to His relatives,
thus dispelling the false accusations against Him, He returned it to Akrüra.

42–yas tv etad bhagavata éçvarasya viñëor
véryäòhyaà våjina-haraà su-maìgalaà ca
äkhyänaà paöhati çåëoty anusmared vä
duñkértià duritam apohya yäti çäntim

This narration, rich with descriptions of the prowess of Lord Çré Viñëu, the
Supreme Personality of Godhead, removes sinful reactions and bestows all
auspiciousness. Anyone who recites, hears or remembers it will drive away his
own infamy and sins and attain peace.

10-58

ஸ்ரீ கண்ணன் அனுபவம்- 2- ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணன் ஸ்வாமிகள்

August 19, 2011

பரத்வமும் சொவ்லப்யமும் சேர்த்த பசும் கூட்டம் பகவான்..மேரு மலை-பாரத வருஷ வட கோடி பொன் மலை–மனுஷ்யர் கண்ணில் -legandary maountain ..என்ன உபயோகம்–சக்தி மேன்மை திரு உள்ளம் சொவ்லப்யம் எல்லை நிலம் கிருஷ்ண அவதாரம்-சௌசீல்யம் ஸ்ரீ ராம அவதாரம்-குகன்-சீர் அணிந்த தோழமை கொண்டதும் ஓர் அடையாளம்-ஆத்மா போல் சமமாக பழகி சுக்ரீவன் விபீஷணன்-குகனோடு ஐவர் ஆனேன் -குன்று சூழ்வான் மகனோடும் அறுவர் ஆனேன் —நின்னோடும் எழுவர் ஆனேன்-எந்தை நம் உடைய சொல்லாமல் உந்தை புதல்வர் ஆல் பொலிந்தான் — மகோதொபி மந்தைகி சக சம்ச்லேஷ இடை வெளி இன்றி கலந்து பழகும் தன்மை..–சௌலப்யம் சொவ்சீல்யம்  விட உசந்தது ..தாழ விட்டு கொண்டு -கட்டுப்பட்டு/பாண்டவ தூதன்-சாரதி–கிருஷ்ண திருஷ்ணா தத்வம் -நம் ஆழ்வார் -திராவிட பிரம சம்கிதா -திரு வாய் மொழி -கர்ம சம்கிதா யாகம் யக்ஜம் சொல்லும் ..கண்ணன் ஆசையே  வடிவு எடுத்தவர்–திரு ஆய் பாடி 16 வயசு வரை இருந்தான்–அதை அனுபவித்து இருந்து அருளினவர்–கரும்பின் நடு பக்கம் போல்-வேரும் மண்ணும் தளையும் கம்பும் கழித்து –லோக விபரீதம் -இவ் வளவு சின்ன குழந்தை இவ் வளவு அறிந்து -லோகத்தில் இவனோ அவ வளவு பெரியவன் இவ் வளவு அறிவு கேடாக இருக்கிறானே கிருஷ்ண கர்னா அமிர்தம்-லீலாசுகர்-அருளியது -ராமா கர்னா அமிர்தம் இதை பார்த்து ஒருவர் எழுதினார்..அவனுக்கு குழந்தை லீலை இல்லை..-ராம பால்ய செஷ்டிதம் வால்மீகி சொல்ல வில்லை ஆழ்வார் சொல்ல கம்பர் ஏற்று கொண்டார்–கூனி-மண் உண்டை அடித்து -இந்த சரித்ரம் பெருமை சேர்க்காது என்று வால்மீகி சேர்க்க வில்லை–எழுதின பொழுது ஸ்ரீ ராம பிரான் எழுந்து இருளிய பொழுதே அருளியது–ஆழ்வார் களுக்கு அவனே காட்டி-கூனே சிதைய உண்டை வில்-கொண்டை -உள் மகிழ்ந்த நாதனூர் –வெம் துயிர் கடலில் வீழ்ந்தேன் கம்பர் ராமன் வார்த்தையாக அருளி இருக்கிறார்..–ஏலா பொய்கள் உரைப்பான்–கச்வம் பாலா மன் மந்திரா -ஹஸ்தம் கிம் அர்த்தம்-யார் பையா-பல ராமன் தம்பி–பாலானுஜன்-நல்ல பெயர் உண்டு திரு ஆய்ப்பாடி செம் பொன் கழல் அடி செல்வா –அவன் கற்பத்தில் கால் வைத்த வேளை -பொன் கால் பொலிய இட்ட ஸ்ரீ மான் — முன்னம் பெற்ற …நம்பி நம்பியும் இங்கு வளர்ந்தது அவன் இவை செய்து அறியான்-திரு மங்கை ஆழ்வார்–வெளுத்த திரு மேனி-உயர்ந்து அவன்– இவன் கருப்பன் -வெள்ளி –கரு மலை குட்டன் பெயர்ந்து அடி இடுவது போல் நம்பியோடு கூட செல்வன் வெள்ளி பரு மலை குட்டன்  மொடு மொடு விரைந்தோடி பல தேவன் –மொய் நம்பி கள்வம் பொதிந்தவன் –எதற்கு வந்தாய் மன் மந்திரா சங்கையா -நவ நீத்த பாண்டத்தில் ஏன் கை விட்டாய்–வட்சகம்-கன்று குட்டி இருக்கா பார்த்தேன்–இல்லை தெரிந்து இறங்கினேன்–சிரித்தாள் அவளும் அஸ்வத்தாமா -துரோணர் பிள்ளைக்கு பால் கேட்க -அஸ்த்ர சாஸ்த்ரம் கற்று சிறை பிடித்து-வதம் பண்ண யானை -பெயர் -அவன் சிரஞ்சீவி வரம் பெற்றவன்-தர்மர் பொய் சொல்ல பயந்து-குஞ்சர =யானை அஸ்வத்தாமா கத -பஞ்ச சந்யத்தால் குஞ்சரம் சப்தம் கேட்காமல் பண்ணி-ராம அவதாரத்தில்மெய்யும்  கிருஷ்ண அவதாரத்தில் பொய்யும் ஆஸ்ரிதர்க்கு தஞ்சம்–ஜீவாத்மா பரமாத்மா ஐக்கியம் அறியாமல் கோபிகள் உடன் ராசா கிரீடை –எதி மீ பிரம சாரயம் சத்யம் நிலை பெற்றது உண்மையானால் குழந்தை பிழைக்கட்டும்-பரிஷித் -விருத்தாந்தம்–லீலா சுகர்–சம்வாத அமைப்பில் இன்னும் -அம்மா -கிம் யது நாதா –பாத்ரம் கொடு-எதற்கு-பால் சாப்பிட–வேளை கேட்ட வேளை-எப் பொழுது கொடுப்பாய்-நிசி இரவு-நிசி எப் பொழுது வரும்-இருட்டாக போனதும்–கண்ணை இருக்க மூடி கொண்டு இருட்டு வந்தது பால் கொடு..-பரம் பொருள் கண்ணை மூடினால் இருட்டு தானே–அற்புத கிருஷ்ண கானா அமிர்தம்..-வெண்ணெய்க்கு ஆடும் பிள்ளை புஸ்தகம் அருளி இருக்கிறார் சுவாமி-நெய் உண் வார்த்தையுள் -பையவே -என் நெஞ்சை உருக்கும் –விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய்-பொய்கை ஆழ்வார்–பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர்-ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி -நேற்று அருள-பட்டர் நித்யம் இதுவே பனி ஒரு நால் உண்ணும் முன் பிடி பட்டான் மறு நால் உண்ட பின் பிடி பட்டான்–முழுதும்  வெண்ணெய் அளைந்து தொட்டு உண்ணும் — சாபால -அதிசயத்தால் வெண்ணெய் தொட்டு தொட்டு  உண்டான் –எழில் கோல் தாம்பு கொண்டு -அடுககைக்கு எள்கு நிலையம் வென் தயிர்தோய்ந்த செவ்வாயும் அழுகையும் அஞ்சி நோக்கும் அந் நோக்கும்.. அழுதான் முதலில்–யசோதைக்கு தெரியும்–நிறுத்து வாய் வாய் என்று மிரட்ட புக்க வாறு- அடக்க பார்கிறான்-அழுகை வெளி படுத்த முடியாமல் திரு பவளம் நெளிய –அஞ்சலி கொண்டு அம் பரமாம் முத்ரா ஷிப்ரம் தேவ பிரசாதம் அம ஜலயிதி அவனை உருக வைக்குமே ..அஞ்சலி வைபவம் அ கார வாக்யனை உருக வைக்கும்..அஞ்சலி–எதி ரேக திருஷ்டாந்தம்–ஆள் காட்டி விரலால் பெரியவரை காட்ட -செய்கையே நோவு படுத்த பண்ணுமே–செய்கை யினால் குணம் வெளிப் படும்-கருணை கடல் அவன்–அடிமை பட்டவன் உன் உடமை என்னை காக்க நான் ஒன்றும் செய்ய வில்லை நீயே கதி–அவன் இட்ட வழக்காக இருப்போம்–அவனும் தொழுத கையும் கண்ட யசோதை- தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டாளே-நித்யர் முக்தர் போல்வார் தொழுகின்ற நிலை அங்கு இங்கோ இவன் தொழுத கை–ஆய்ச்சியாகிய அன்னையால் -வெண்ணெய் வார்த்தையுள் அழுகின்ற –இல்லை களவு போனது என்று சொல்ல வில்லை-அழு கூத்த அப்பன்–மடம் மொழுகுவார் யார் என்ன -என்னால் இப் பரப்பு எல்லாம் மொழுக போகுமோ–அறிவு கேடு குழந்தைக்கு-ஆழ்வார் நினைத்து மோகித்து -கூத்த அப்பன்- நீ உன் தாமரை கண்கள் நீர் மல்க -கோல் கொள்ள –குந்தி வார்த்தை பால்ய செஷ்டிதம் பற்றி-எவனை கண்டால் பயமும் பயந்து நடுங்குமோ அவன் யசோதை பார்த்து பயந்து-ஆப்புண்டு விம்மி அழுதான் –எம்பெருமானார் காலத்து ஐதீகம் வங்கி புரத்து நம்பி-திரு ஆரதன க்ரமம் சொல்லி தர கேட்க்க காலம் தாள கூரத் ஆழ்வான் ஹனுமத் தாசர் கேட்க்க உபதேசிக்க அங்கு வங்கி புரத்து நம்பி வர -சர்வேஸ்வரன் நியமிகிரவன் நம் போல் சிலர் இடம் அஞ்சி நடுங்கினான் அதற்க்கு அர்த்தம் தெரிந்து கொண்டேன் -எம்பெருமானார்–பையவே நிலை -காலை தூக்க -தூக்கிய கால் உடன் நிற்க –நவநீத நாட்டியம் வெண்ணெய்க்கு ஆடும் பிள்ளை–தப்பி ஓட தைர்யம் இல்லை -நாப கச்சந்தி -இது தான் பையவே நிலை–திரு மலை நம்பி ஆராதன பெருமாள் வெண்ணெய்க்கு ஆடும் பிள்ளை- திரு திரை வாங்கி இனி உனது வாய் அலகு இன் அடிசில்-சாயலோடு மணி மாமை தளர்ந்தேன் -அந்த பெருமாள் தான் அகோபில மடத்தில் டோலோ உத்சவம் –காளிங்க நர்த்தனம் இல்லை கையில் வெண்ணெய் உண்டு..நவ நீத்த நாட்யம் எல்லா சந்நிதியிலும் உண்டு..-அவாப்த சமஸ்த காமன்-பிராக்ருத பதார்த்தம் பெற மனிதனாக வந்து இடை குலம் வளர்ந்து–அங்கும் நேர் கொடு நேர் பெறாமல் -தான் களவு காண்பதாம்-அதுவும் தலை கட்ட மாட்டாதே கையும் வாயுமாக பிடி பட்டதும்–திருடும் பொழுது அகப் படும் படி கட்டும் அடியும் படி-அடி கொண்டு ஏங்கி அழுவதாம்..பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்–எத்திறம் உரலினோடு இணைந்து இருந்து ஏங்கிய எளிவு வாசி இன்றி –அசேதனம் போல் சர்வக்ஜன் இருக்க –உரலினோடு இணைந்து இருந்து- ஏங்கி -அதுவே வாசி –வெண்ணெய்க்கு ஏங்கி இருந்தான் -எளிமை எத்திறம் -மூ ஆறு மாசம் மோகித்து ..யசோதை கட்டினாள்-நம்மை அழ பண்ணுகிறாய் –அவளை தானே பண்ணி இருக்க வேண்டும்..–வீர்யம் ஆழ்வார் இடம் காண்பித்தாய்–கீழ் பட்ட வர இடம் தான் காட்டுவாய்–அது இது உது -உன் செய்கை நைவிக்கும்..குணங்கள் உன் இடம் இருப்பதால் அவற்றுக்கு பெருமை–மாடு மேய்த்தான் பெருமை–

பெரியாழ்வார் -அரியை -இலங்கை பொருதானுக்கு பல்லாண்டு – மல்லாண்ட திண் தோள்  மண் வண்ணா ஐம் தலை பாய்ந்தவனே பாணன் ஆழி வல்லானுக்கு பல்லாண்டு கண்ணனுக்கு பரிந்து பேசுவது –நம் ஆழ்வாரும் பத்துடை -கடை வெண்ணெய் களவுண்ட எத் திறம்–ஆச்சர்யம்–இது திரு மங்க ஆழ்வார் உடைய எத்திறம் இருந்த படி –மொகித்தார் –பிறந்தவாறும்-பதிகம் முழுவதும் கண்ணனுக்கே -சரணா கதியும் அனுஷ்டிக்கிறார்- எனது ஆவியை உருக்குகின்றன –வாய் வெருவி வாய் வெருவி உருகுகிறார்..ராம அவதாரத்தில் ஈடு பட்டவர் பராசர பட்டர்–தொட்ட இடம் தோறும் ஆபத்து கிருஷ்ண அவதாரத்தில்–அஞ்சும் படி–பிதா வசிஷ்டர் ஆதிகள் மந்திரிகள் அயோத்யா வாசி ப்ரீதி கொண்டு செடி கொடிகளும் அன்பு உடையவை பிள்ளைகள் தாங்கள் வழியே போய் வழி வருபவராய்–பெரியவர்கள் சொல்வதை கேட்டு பின் போகும் பிள்ளைகள் –தாடகை வதம் தயங்க விஸ்வாமித்ரர்-சாசனம்-மா முநிக்காகா தென் உலகை ஏற்று வித்த திண் திறல் –பரத்வாஜர் விருந்து இருக்க சொல்ல கேட்டு அமர்ந்தான் — தந்தை தசரதன்-சக்கரவர்த்தி-சம்பராசுரன் இந்தரனுக்கு இவர் தேர் ஒட்டி போய் காத்து கொடுத்தார் -இங்கு சிறை கூடம்–தந்தை சாது -நந்த கோபன்-நல் அடி காலம் அது த்ரேதா யுகம்–இது துவாபர அந்தம் கலி தீண்டி -பட்டாபிஷேகம்கேட்டதும் புஷ்பித்ததாம் செடி கொடிகள் வன வாசம் என்றதும் வாடிற்றாம்–இங்கு எழும் பூண்டுகள் எல்லாம் அசுர பிரக்ருதிகள்–அட்டு குவி சாப்பாட்டு ராமன்-இவனை சொல்லாமல்-ராமனை -பரத் வாஜர் சொன்னதை கேட்டு சாப்பிட்டதால் –பல ராமன் இன்றி கண்ணன் போன இடம் காளிங்கன் இருக்கும் இடம்-ஒரு நாள் தமையன் வரா விடில் பாம்பின் வாயில் விழுவான் -அதனால் கண்ணனுக்கு பரிந்து -அருளுவார்கள் –நினை தொரும் சொல்லும் தொரும் நெஞ்சு உகும் –குலசேகரர் கர தூஷணர் கட்டம் கேட்டு-கலங்க யுத்தம் போன ஐதீகம்..-இடை குலம்-இடையன்-நாராயணனுக்கும் இடையன் ஸ்திதி பண்ணுவதால் -ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்காரம்-விரிஞ்ச க்ரீசம் மத்யே-பிரதம அவதாரம் -விஷ்ணு–பட்டர்–படைத்தல் ராஜச அழித்தல் தாமச காப்பது ஈர கையால் தடவி ரட்ஷிப்பான் தானே -தாய் போல்–இடையே வந்ததால் இடையன்–ரட்ஷிக்கும் தொழில் செய்த கோபாலர் களுக்கும் இடையர் பெயர்–அவர்கள் கார்த்திகை குளியல் குளித்தால் அன்றும் குளிக்க மாட்டான்-.கிடைக்கில் தொட்டில் கிழிய உதைத்திடும்–எடுத்து கொள்ளில் மருங்கு — மிடுக்கு இல்லாமையால் நான் மெலிந்தேன் நங்காய்–தானான தன்மை -குழந்தைக்கு என்னாகுமோ என்று -மெலிந்தேன் என்கிறாள் -யசோதை சீத கடலில்-பதிகம் தொடக்கி யசோதை முன் சொன்ன திரு பாத கேசத்தை –இதிலும் தன்னை அறியாமல் வந்தது இதிலும்-மெலிந்தேன் நான் -யசோதை–வெண்ணெய் அளந்த –குணுங்கும்–விளையாடும்  புழுதியும்கொண்டு -இவ் இரா உன்னை தேய்த்து கிடக்க நான் ஒட்டேன்  -நிச்சயமாக –இருப்பதால் –அப்பம் கலந்த  கொடுப்பேன் -நப்பின்னை கானில் சிரிக்கும் என்றதால் வந்தான் கும்பன் பெண் நப்பின்னை திரு ஆய்ப்பாடியிலே இருகிறவள் –புழுதி அளைந்த பொன் மேனி காண பெரிதும் உகப்பன்-ஆகிலும் கண்டார் பழிப்பர்–வெட்க்கம் வேண்டாமா -பூ ச்சூட ஒரு பதிகம் ..போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன்-ஆண்டாள் ..-உன் மகனை காவாய் -புகார் பண்ண –வெண்ணெய் விழுங்கி வெறும் கலத்தை வெற்ப்பிடை இட்டு-அதன் ஓசை கேட்டு -அதில் உகப்பு அவனுக்கு-கண்ணா பிரான் கற்ற கல்வி–உன் மகனை கூவாய்–வருக வருக வாமன நம்பி காகுத்த நம்பி வருக -அரியன் இவன் எனக்கு இவன் பெறா பேறாக பெற்ற பிள்ளை..-கண்டவர் வீட்டுக்கு போகிறாய் எதற்கு-வசவு வந்தவர்களுக்கு -மேலை அகத்து நெருப்பு வேண்டி சென்றேன்-பாலை கறந்து அடுப்பு ஏற வைத்து போனேன்-இறை பொழுது அங்கே பேசி நின்றேன்-சாய்த்து பருகி -போதார் கண்டாய் -அசல் அகத்தார் சொல்வதை கேட்க்க மாட்டேன் ..இல்லம் புகுந்து என் மகளை கூவி–கையில் வளையை கழற்றி- நல்ல நாவல் பழம் கொண்டு கொண்டு–அதை நீ பார்த்தாயா-கூட்டி போவதை வளையல் கழற்றினத்தை என்று கேட்டானாம் –குழல் ஓசை பதிகம்–அற்புதம் கேளீர் நாவலம் பெரிய தீவு-சித்திரம் போட்டு காட்டுமா போல்–கோவிந்தன் குழல் ஊதின போது இடவனர் -மோவா கட்டை- இடத்தோடு சாய்த்து -மட மயில்கள் –கறவையின் கணங்கள்–செவி ஆட்டகில்லாதே –எழுது சித்திரம் போல் இருகின்றனவே –ஆடாமல் அசையாமல் கேட்டு இருந்தனவாம் –கோவர்த்தன விருத்தாந்தம் பதிகம்–மரித்த மலை-கவிழ்த்த மலை -குடை போல் இருக்கும்..கப்பாக மடுத்து –காம்பு போல் கை வைத்து -குப்பாயம் -சட்டை-கபாய்-சாத்திக் கொள்வார் -முத்து சட்டை அணிந்தது போல் காட்சி கொடுக்க -பூ ஏந்தினது போல் இருந்தானாம் –துன்னு சகடத்தால் புக்க பெரும் சோற்றை–திரு மங்கை ஆழ்வார்–அந்ய சேஷத்வம் கழிக்க சொல்லி கொடுக்க -செய்த லீலை ஸ்வாப தேசம்–தேவர் யோனி பிறந்து துஷ்டன் அசுரர் மனுஷ யோனி பிறந்து துஷ்டர் ராஷசர் –காச்யபர் அதிதி -பிறந்தவர் தேவர் –திதி -பிறந்தவர் அசுரர்–கல் எடுத்து கல் மாரி காத்தாய் என்றும்–நீர் மழை ஆகில் கடலை எடுத்து பிடிப்பானாம் –இதை கொண்டு தான் இதை செய்ய வேண்டும் எனபது இல்லையே அவனுக்கு.-அது இது எது என்னவாகிலும் .என்னை உன் செய்கை நைவிக்கும்–கண்ணை மூடி பண்ணும் கார்யம் கண்ணை திறந்து பண்ண முடியுமா -மண்ணை போட்டு கொண்டானாம்..பற்று மஞ்சள் பூசி-பாவை மாரோடு பாடியில்–நதி கரையில் குளிக்க போகும் பொழுது -கல்லில் தேய்த்து பார்க்க வேண்டும்-ஆற்றம் கரை கல் வெளுப்பாகவோ மஞ்சளாகவோ இருக்குமா –டே கண்ணா இங்கு வா குனி -ஒருவர் இழுசின இடத்தில் மற்று ஒருத்தி இழிச-முதுகு எல்லாம் மஞ்சள் ஆனதாம்-நிச்சலும் தீமைகள் செய்வாய் பாடப்பாட ஆனந்தம் அவனுக்கு ..இவை போல்—சௌலப்யம் மாலா காரர் கூனி போல்வாருக்கும் காட்டி–வட மதுரை உகர சேனர் அரசனாகி அக்கி–தூது போயும்–ரத்தம் பூசி அல்லது கூந்தல் முடிக்க மாட்டேன் தூது செய்தாய் -அங்கு ஓர் பொய் சுற்றம் பேசி –ராமன் ஓலை கட்டி தூது போக வில்லையே -ஆசை உண்டு போ சொல்ல தைர்யம் இல்லை அதனால் போக வில்லை-தூது போனவன் பெருமை கண்டு தானே செய்ய ஆசை பட்டு –தேர் ஒட்டி சாரதி-நடுவிலே நிறுத்த சொன்னவன் அர்ஜுனன்–எளிமையின் எல்லை நிலம்..-பரம பதம் -தன உடை ஜோதி செல்லும் பொழுதும் கடன்காரன் போல்-திரௌபதி  கூட்ட குரலுக்கு நேராக போக வில்லை -விட்டுவிட்டது மங்கள சூத்தரதுக்கு -நேராக போய் இருந்தால் பாண்டவர்களை முடித்து இருப்பான் -12 வருஷம் வன வாசம் நினைக்கும் பொழுது எல்லாம் போய் -துர்வாசர்  வந்த பொழுதும் இவனை கூப்பிட -அஷய பாத்ரம் தினம் ஒரு தடவை தான் -மாட்டு தொழுவத்தில் இருந்தே உபகாரம் செய்தானாம் -மூலையில் இருந்த சாஸ்திரம் அனைத்தும் முற்றத்தில் இட்டான் –எல்லாம் செய்தாலும் கடன் காரன்–ஒன்றுமே செய்ய வில்லையே -வட்டிக்கு வட்டி ஏறினால் போல்–இருந்ததே என்று சௌலப்யம் காட்டி கொண்டு இருந்தான் ..-வைசம்பாயனர்-ஜெயா மேந்தன் -சொல்லி கொண்டே இரும் கேட்டு கொண்டே இருப்பதே புருஷார்த்தம் ..–

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ கண்ணன் அனுபவம்- 1- ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணன் ஸ்வாமிகள்

August 18, 2011

கண்ணன் அல்லால் தெய்வம் இல்லை..

முந்நீர்- முதலில் அப்பு –பிருத்வி முன் -மூன்று நீர் ஆற்று ஊற்று வேற்று நீர் –முந்நீர் ஞாலம் படைத்த முகில் வண்ணன் -வாசி இன்றி அனைவருக்கும் பொழியும் முகில் போல் —
படகையும் துடுப்பையும் கொடுத்தான்-போகிற வழியில் போக வெள்ளத்தில் முழுகுவது போல் –சம்சாரம் அழுந்தி -நோவு பட -கிலேச பாஜனம் -கோரம்-உடல் இந்த்ரியம் மனசு கொடுத்தான் –இழந்தோம் என்ற இழவும் இன்றிக்கே இருக்க —
சாஸ்திரம் அறிந்து ஞானம் பெற -ஞானம் இருந்தால் தானே சாஸ்திரம் படிப்பான்-பிரதீபமான விளக்கு போன்ற கலைகள் சாஸ்திரம்..-
முக்தர் நித்யர் -விட சம்சாரிகள் பக்கல் கவலை கொண்டு -உண்டது உருக்காட்டாதே — தேசாந்தரம் இருக்கும் புத்திரன் பக்கலில் பித்ரு ஹிருதயம் கிடக்குமா போலே —
கண் காண நிற்கில் ஆளை விட்டு துரத்துவார் என்று அந்தர்யாமியாக இருந்து –சோதி வெள்ளத்தில் இருக்கும் ஒளி வெள்ளம் பரம பதம் வெறுத்து கால் கடை கொண்டு-களேபரம்-ஒழுங்கு முறை இன்றி இருக்கும் –உள்ளது வெளியானால் காக்காய் கொத்தும்
தாய் மருந்து முலைப் பால் வழியாக கொடுப்பது போல் –உபதேசம் புரியாமல் அனுஷ்டித்து காட்ட -அவதாரம்..கடி தின்னாரை கட்டில் இட்டு கொடுப்பது போல்- சக்கரை கட்டி மூடிமருந்து கொடுப்பது போல் – தாய் ஒக்க குதித்து குழந்தை காப்பது போல் குதித்தான் -அவ =கீழே தாரம் -வருகிறான் ..-குதித்த இடம்-பாட்டு கேட்க்கும் இடம் கூப்பிடு கேட்க்கும் இடம் ஊட்டும் இடம் வளைத்த இடம் ..–ஞானம் அனுஷ்டானம் இவை நன்றாக உடைய ஆச்சார்யர்-ஞானத்தால் திருத்த முடியாத சிஷ்யனை அனுஷ்டானம்மூலம் நிலை நிறுத்துவார் ஆச்சார்யர்..ஆச்சர்ய பரம்பரை முதல் ஸ்தானம்..கொண்டான் அவனும்..பஞ்ச தந்திர கதை- விஷ்ணு தர்மா வந்து -கதை மூலம் பாடம் சொல்வான்-மித்ர பேதம்-எருதுகள் -சிங்கம்–கற்று கொண்டது என்ன -ஓன்று பட்டால் உண்டு வாழ்வு-ராஜ நீதி கற்று கொடுக்க -இதி காச புராணங்கள் கதை வழியாக சாஸ்திரம் கற்று கொடுகின்றன ..வேதம் பிரதம பிரமாணம் ..-புராண பிரவசனம் சொல்லி புரிய வைப்பார்கள் -வேத வேதாந்தம் ஏகாந்தமாக ரகசியம் ஆசை ஊட்டிய பின்பு ..சைதன்ய மகா பிரபு அவதார தினம் மாசி மகம் அன்று கிருஷ்ண அவதார வைபவம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் ஸ்ரீ பாகவதம் -ஹரி வம்சம் -நாராயண கதா தொடக்கி -கங்கா காங்கேயன் சொல்லி  மகா பாரதம் -எச்சில் வாய்-பிராய சித்தம்  ஹரி வம்சம் பூர்த்தியாக கிருஷ்ண வைபவம் –
ஆழ்வார்கள் அருளி செயல் வியாக்யானம்  ஸ்தோத்ர ஸ்ரீ சுக்திகள் கொண்டு பார்ப்போம்–அவதாரம் எண்ணிக்கை இல்லை–தசா அவதாரம்-தசா =அழகு அத்புதம் அற்புதம் -நிறைய அவதாரங்கள் உண்டு..மீனோடு ஆமை கேழல் அரி குறள் முன்னும் ராமனாய் தானே பின்னும் ராமனாய் தாமோதரனாய்   –கல்கியும் ஆனான் தன்னை–பூர்ண அவதாரம்-ஆவேச அவதாரம்..-சக்தி ஆவேச அவதாரம்–மனிசராய் பிறந்து படாதன பட்டு அளந்திட்ட தூணை அவன் தட்ட -ஆவிர்பவித்து -அஜாய மானாக -மாதா மகித்வம்-கம்பம் பாட்டி ஆக வைத்தான்..பிரம்மாவுக்கு குறை தகப்பன் மட்டும் என்று இருக்க -அதை மீட்டு கொடுத்தான் –11000 வருஷம் பெருமாள் தசரதன் 60000 வருஷம் இருக்க -இருக்க பிரம்மா விட வில்லை..அனைவரையும் வைகுந்தம் புக வைத்தான் –
கண்ணன் 100 வருஷம்-துவாபர யுகம் கடைசி– கலியை தொட்டு கொண்டு இருந்த காலம்..இருந்தாலும் செஷ்டிதங்கள் பல ..அவாப்த சமஸ்த காமன் -அவதரித்து சாதிக்க வேண்டியது இல்லை சத்ய சங்கல்பன் –சர்வக்ஜன் –பகவான்சக்தி  ஞான பல வீர்யம் தேஜஸ் ஐஸ்வர்யம் போன்ற ஆறு குணங்கள் நிறைந்தவன்–கடந்து உள்ளே இருப்பவன் கடவுள்..பரித் ராணாயா சாதூனாம் -சம்பவாமி யுகே யுகே –அவதரித்து பண்ண வேண்டுமா –தர்மம் நிலை நாட்டுவது கெட்டவர்களை அழித்து நல்லவர்களை காத்தல்-ஒரே பிரயோஜனம் சொன்னால் போதுமே -விநாசாய துஷ்க்ருதாம் மட்டும் சொன்னால் போதுமே –நம் பல ஆத்மா அபகரித்து 1000 இராவணன் போல் இருக்கிறோம்..–கருதும் இடம் சென்று பொருதும் சக்கரம்-உண்டே–கீழ் உலகில் அசுரர்களை கிளர்ந்து இருந்து பெயராமல் சக்கரத் தாழ்வான் முடிப்பான்–பாணம் கொண்டு பெருமாள் சமுத்திர ராஜன் விரோதி முடித்தார்ர்சன் சுதர்சன்அம்சம் தானே பாணம் -ஹேதி ராஜன்–சங்கல்பத்தலோ ஆயுதம் கொண்டே முடிக்கலாம் –அடைய வேண்டியது ஒன்றும் இல்லை-கூரத் ஆழ்வான்-சங்கல்ப்பத்தாலே ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்கரித்து பண்ணி -பகுசயாம்-நினைத்து முடிகிறாய்–திர்யக்-போல கூட அவதரித்து–ஆஸ்ரித ரட்ஷனம் –கலந்து பரிமாறுவது ஒன்றே பிரயோஜனம் தழுவி முழுசி பரிமாறுதல்–கீதா பாஷ்யத்திலும் -ஸ்வாமி சாது ரட்ஷனம் -ஒரு நாள் காண வாரா–கூரார் ஆழி வெண் சங்கு ஏந்தி அடியேன் பால் வாராய் — கொடியேன் பால் வாராய் –கதறுகிறார் ஆழ்வார்–சாது பரித்ராணம்–த்ராணம் இல்லை பரி நன்றாக காத்தல் –உயிர் வாழும் வஸ்து கொடுப்பது மட்டும் இல்லை–சாது-திவ்ய சேஷ்டிதம் காண கல்யாண குணம் அனுபவம் நொடி பொழுதும் பிரியாமல் -பிரிந்தால் பிராணன் போகும் படி துக்கித்து இருப்பவர் தான் சாது அந்தர் அதிகரணம் ஸ்ரீ பாஷ்யம்- மீண்டும் -ச அதுவும் -ச காரம்-விநாசாய ச காரம் சேர்த்து -சாது பரித்ராணமே முக்கய காரணம்–துஷ்டர்களை அழிக்கவும்–துஷ்டானாம்- சொல்ல வில்லை–துஷ் கருத்தாம் தீய செயல்களை செய்பவர்–என்கிறார்–தீய செயல்களைஅளிக்க பார்கிறான் திரு த்தி பனி செய்ய பார்ப்பான்–ராவணனை நிறைய உபதேசம் பண்ணி  பார்த்தும் -திருந்தாமல் இருந்த தால் தானே -அழிக்க விரும்பாமல் இருந்த காரணத்தால் தானே அம்பை கடல் கரையில் இருந்து விட முடிய வில்லை–வலிமை உணர்ந்து கம்சன் திருந்துவான் என்று கண்ணனும் பார்த்தான் –துஷ் கருத் விநாசனம்-கிருத்யத்தை நாசம் –தர்மம்-இவனே —ராமோ விக்ரவான் தர்மா கிருஷ்ணன் தர்மம் சனாதனம் ..சாஷாத் தர்மம் தானே என்கிறது –சர்வ தர்மான் பரித் யஜ்ய -மாம் ஏகம்-அவனை பற்ற சொன்னான் –தன்னை நிலை நிறுத்த அவதாரம்–கல்யாண குணம் கண்டு அனுபவிக்க -எட்டு சுரைக்காய் போல் இல்லை– அழுத நோக்கும் அஞ்சும் நோக்கும் காண கொடுப்பான்–இது தான் தர்மம் சமஸ்தானம் –பூ பாரம் -மண்ணின் பாரம் நீக்க தான் வட மதுரை பிறந்தான் நீசனான நம்மையும் வாழ்விக்க -அனைவர் கண் களுக்கும் இலக்காக்கி கொண்டு  வந்தான் –அக்ரூரர் மாலா காரர் விதுரர் போன்றோருக்கு–அவஜானந்தி மாம் மூடாக -அவமானம் படுத்து கிறார்கள்- மேன்மை அறியாமல் –நம்மை சொன்னான் –ராவண சைன்யம் துரி யோதன சைன்யம் இருந்து இருப்போம்–அன்று அறிந்து கொள்ளாத குறை தீர அர்ச்சை -விசுவாசம் வைக்க வேண்டும்..தமர் உகந்த எவ் உருவம் அவ் உருவம் தானே –ஜன்ம கர்ம மே திவ்யம் -அவனுக்கே இப் படி திவ்யமாக  இருக்கிறது-அறிந்தவனுக்கு தேகம் துறந்து புனர் ஜன்மம் இன்றி அவனை அடைகிறோம் அவதார ரகஸ்ய ஞானம் பரம பதம் கொடுக்கும் .நாட்டில் பிறந்து படாதன பட்டு மனிசர்க்காய் –விவச்மான் மனு இஷ்வாகு–சொன்ன கர்ம யோகம்-பிரசன்காது அவதார ரகசியம் அருளுகிறார் –கர்மம் தள்ள நாம் பிறக்க –அனைவருக்கும் ஈச்வரனான நான் கிருபையால் -கரை ஏற்ற -அவதாரம் என்கிறார்–தர்மம் வாட்டம் -ஒற்றை காலில் நிற்கிறது கலி யுகம்-.ஏக ஹஸ்த ரிஷி ஏக கர்ண ரிஷி-போன்ற ஹிம்சை-ராஷசர் தின்ற உடம்பை பெருமாள் இடம் காட்ட –பெருமாள் இருந்த தண்ட காரண்யம்-ஆத்மா -வாசு தேவ சர்வம் -ஞானி து ஆத்மைவ மே மதம்–உயிர் ஆனவர்கள்-ஆத்மானான் ஞானி களை உண்டாக்குவேன் என்கிறான் -எம்பெருமானார் -கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின்..-சைசவ பருவ கண்ணன் அனுபவம் ஆனந்தத்தின் எல்லை–சௌசீல்யம் ராம  அவதார முக்யகுணம்– சௌலப்யம் கிருஷ்ண -தாழ விட்டு கொண்டு ஏவி பணி செய்வான் கட்டுண்ண அடி உண்டு -காட்டினான்
நெல் செய்ய புல் தேயுமா போலே சாது பரித்ராணம் பண்ண தன் அடைவே துஷ் கிருதம் போகும்–விளக்கிலே விழுந்து  விட்டில் பூச்சி -உலகினில் தோற்றமாய் நின்ற சுடர்–ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கு அவன்..–புரை அற கலந்து பரி மாறுதல் –வேத வேத்யே பர –வேத வேத்யன் பகவான் –வேத புருஷன் -பிதரம் -தசரதனை தேர்ந்து எடுத்தான் பெருமாள்–வால்மீகிக்கு பிள்ளையாக வேத புருஷன்-ஸ்ரீ ராமாயணம் –அடியாரை கலக்க முடியாத வருத்தம் பெருமாள்-ராஜ குளம்– வால்மீகி வசிஷ்டர் போல்வார் போல் தான்–வியாஜம் வன வாசம்–ஏழை எதலன் கீழ் மகன் –சொல்லும் படி குகன்/சுக்ரீவன் /விபீஷணன்-14 வருஷம் தான்பின் சக்கரவர்த்தி ஆக்கி -பிறந்த அன்றே சௌலப்யம் சௌசீல்யம் காட்ட -வசுதேவர் பிள்ளையாக பிறந்து-யயாதி சாபம்-ராஜ்ஜியம் ஆளும் அதிகாரம் இழந்த குலம்–உக்ரசெனரை வைத்து -ஆலோசனை பண்ணி வந்தான்-பிறந்த அன்றே ஆய குலம் புக்கி –அறிவு ஒன்றும் இல்லா ஆய் குலம் வளர்ந்தான் –தசரதன் -பாயாசம் பங்கு போட்டு பெருமாளை நால்வராக -பரத லஷ்மண சத்ருக்னன் கூட பெருமாள்..அர்தாம்சம் ஸ்ரீ ராமன்-ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பூரணன்-ஒருத்தன் தபசு பண்ணி ஸ்ரீ ராமன் – -இங்கு நால்வர் தபசு பண்ணி ஒரு பிள்ளை–நாட்டில் பிறந்து படாதன பட்டு-அனுசாசன பர்வம் மிக பெரியது மகா பாரதத்தில் எல்லாம்தர்மம் சொல்லும் சகஸ்ர நாமமும் இதில் தான்..-உபதேசித்தவற்றில் உயர்ந்த தர்மம்-கண்ணனை காட்டி-கிருஷ்ணன் தர்மம் சனாதனம்-.-வசுரேத திரு நாமம்-அவதாரிகை- கிருஷ்ண –விசேஷ அர்த்தம் ஒவ் ஒரு திரு நாமம் கேசவ நாமம் நான்கு அர்த்தம் –பிரம்மா ஈசன் இருவருக்கும்/ கிலேச நாசன் கேச பாசம் உடையவன் கேசி அசுரனை அழித்தவன்–மனோ ஜாவா வசு பிரத அடுத்து அடுத்து இரண்டு தடவை வரும் வசு=செல்வம் ஐஸ்வர்யம்–திவ்ய தேஜசை ஒளியை -தன் அவதாரம் தானே காரணம்- முதல் திரு நாம அர்த்தம்-காட்டி-செல்வம் கொடுப்பவர் சங்கரர் அருள பராசர பட்டர் அருளிய அர்த்தம்  -தாமாகிய செல்வத்தை தேவகி வசு தேவருக்கு கொடுத்தவர்–பகவத் அனுபவம் தம்மையே ஒக்க அருள் செய்வார் தன்னையே தந்த கற்பகம்..எனக்கே தன்னை தந்த கற்பகம்-ஏ வகாரம்-தன்னையே கொடுத்தவன் –பெற்றோர்களுக்கு தன்னை கொடுத்தவன்..அவதாரித்த பொழுதே பிரார்த்தித்த படியே -பர பிரம்மா ரூபத்துடன்–அடையாளம் உடன் -ஆசைப் பட்டாள்-கருத்த நீல மேக சியாமளன் -கழுத்தே கட்டளையாக நீரை பருகிய மேகம் போல் பட்டு பீதாம்பரம் உடுத்தி கொண்டு புண்டரீ காட்ஷன் -பஞ்ச ஆயுதம் கொண்டு–சங்கு சக்கரம் கையிலே தரித்து கொண்டு அவதரித்தான்..ஸ்ரீ ராம அவதாரம் விட மேம்பட்ட ரூபம்–அச்சுத பானு -உலக தாமரை விகசிக்க -தேவகி பூர்வ சந்தை ஆவிர்பவித்தான் –கிழக்கு திக்கில் –சூர்யன்-கிழக்கு திக்கு சம்பந்தம் போல் தேவகி-கண்ணன்–சந்திர குலம் —வெம் கதிரோன் குலத்துக்கு ஓர் விளக்கு போல் ஸ்ரீ ராமன்–ஆவீர் ஆஸீத் –கற்ப வாசம் –வேண்டி தேவர் இரக்க வந்து பிறந்து–கேட்க்கும் பொழுது அவனுக்கு ஆனந்தம் ஏன் நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா –ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து -பிறக்க வில்லை என்று ஆழ்வார்கள் அருள வில்லை-அஜாய மானா பகுதா விஜாயதே -பிறக்காதவன் பல படி பிறக்கிறான்..–பல ஜன்மம் பல ரூபம்–கர்மாதினம் இல்லை கிருபை அடியாகா சங்கல்பத்தால் இச்சையால் பிறக்கிறான் -வேண்டி இரக்க -இரண்டு சப்தம்–தானாகவும் வேண்டி தேவரும் இரக்க –நம்மை கரை ஏற்ற –தன் நினைவு அடியாக பிறக்கிறான்–பிறவாதவன் பிறக்கிறான்–மகன் ஒருவர்க்கு அல்லாத மா மேனி மாயன்-பேய் ஆழ்வார் -சர்வ லோக பிதா பிதா தேடிபிரகிறான்-ஒன்பது வித சம்பந்தம்-பிதா ரட்ஷக சேஷி பர்தா -வேதாந்திகள் வசு தேவன் கண்ண பிரானுக்கு பிள்ளை என்பர்–ஸ்ரீ ஜெயந்தி-ஆவணி -ரோகிணி-முகூர்த்தம் தான் -கண்ண பிரானின் அவதரித்த முகூர்த்தத்தின் பெயர் தான் இது..விஷமும் அமிர்தம் ஆகும் முகூர்த்தம் -அரண்மனை-சிறைக்கூடம்/பகல்-இரவு/சித்தரை வசந்த ருது-வர்ஷா ருது ஆவணி–திவ்ய ரூபம் –உப சம்கர -வசு தேவர் மறைத்து கொள்ள சொன்னதும்-விச்வாத்மா -உலக்குக்கு எல்லாம் ஈசனே -மறைத்து கொள் தேவகியும் சொல்ல கம்சன் ஆபத்து என்பதால் மறைத்து கொள்ள -பர பிரமம் -என்று தெரிந்தாலும்..மக்கள் அருவரை கல்லிடை மோத-சர்வேசன் தேவ தேவன்விச்வாத்மா என்று  தெரிந்தும்–மங்களா சாசனம் -பொங்கும் பரிவு-போல்—தந்தை சொல் கேட்டு கானகம் போனது பெருமாள் 24 வயசில்– இங்கு கண்ணன் பிறந்த அன்றே –மறைத்து கொண்டான்–தந்தை காலில் விலங்கு அற வந்து தோன்றிய தோன்றல்–நமக்கும் சம்சார விலங்கு அறுக்க பிறந்தும் மாட்டி கொண்டு கிடக்கிறோம்..யமுனை -மதுரைக்கும் திரு ஆய்ப்பாடி நடுவில்—விரஜை பூமி-விரஜை பிரதட்ஷண்யம் அங்க பிரத்யட்ஷனம் பண்ணுவார்கள் இன்றும்..தூய பெரு நீர் யமுனை–கங்கை கோதாவரி சரயு விட தூய்மை-சரயு பெருமாள் தன் உடைஜோதிக்கு போகும் பொழுது தான் -குளித்தோ உமிழ்ந்தோ போல்வன பண்ண வில்லை-கோதா பெயர்தரித்த பின் மீண்டும் நாம ஏக தேசம் கொண்டதால் -பாபம் போனதாம்–நாய் குடலிலே நறு நெய்  தங்காதது போல் –இரவே போனான்-இரவை கொண்டாடுவார்கள்-கம்சன் அறிய வில்லை–இடை பிள்ளை உடன் சேர்ந்து பண்ணிய கொட்டம் கிடைக்க –18 -12 ச்லோஹம் பெருமாள் பிறக்க 30 ச்லோஹம் விச்வமித்ரர் வர ௧௬ வயசு ஆக வில்லை–அப் பொழுது 12 வயசு -பால ராமன் வைபவம் -சொல்ல ஒன்றும் இல்லை-இவனுக்கு எல்லாம் பால லீலை தான்–ஒரு பிறவியில் இரண்டு பிறவி–இரண்டு மாதா பிதா குலம் யது குலம் யாதவ குலம்-ருக்மிணி தாயாரையும் நப்பின்னை பிராட்டியையும் கொள்ள -சௌலப்யம் காட்ட தான் ஆய் குலம் புகுந்தான்–ஒரு இரவில் ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர–பெருமைகளை மேன்மையை ஒளித்துகொண்டு வளர்ந்தான் –சுருதி  ஸ்மிர்த்தி பாரதம்  கொண்டாடட்டும் நந்தனைகொண்டாட போகிறேன்-பர பிரமம் தவள பெற்றானே அவன் பவனத்தில்..அந்தரி- துர்க்கை–இவள் பார்வதி இல்லை–யோக மாயை -நித்ய கன்னிகை இவள்–நவமியில் பிறந்தவள் தங்கை கண்ணா பிரானுக்கு –எடுத்து வளர்த்த் தாய்க்கு பிறந்தவள்–அந்தரத்தில் மறைந்தவள்-அந்தரி-கூரை அந்தரி சூட்ட கனா கண்டேன் தோழி நான்..-தம்பி வளை காரி-காப்பு போல் -காப்பு இடுபவள் இவள் நஞ்சீயர்-முன்பே பிறந்து காத்தாள்–பூதனை- எழும் பூண்டு எல்லாம் அசுர பூண்டு – முழுதும் முடித்தான் கண்ணன் -மாரீசனை விட்டு சூர்பனகைமுடிக்காமல் மிச்சம் விட்டார் பெருமாள்..-பூதனை சகடாசுரன்-பேய் முலை உண்ட பிள்ளைக்கு ஏற்றம்-சிறு சேவகமும் நெய் உண் வார்த்தையுள் -அடி உண்டு அழுத நிலை என் நெஞ்சை உருக்குமே 
பும்ஸாம் திருஷ்டி சித்த அபகாரம்-ஆடவர் பெண்மையை அவாவும் தோளினாய்-கம்பர்–கண்களையும் நெஞ்சையும் கொள்ளை கொள்ளும் அழகு–சகர வர்த்தி திரு மகன் அழகு–கண்டவர் தம் மனம் வழங்கும் கண்ண புரத் தம்மானை கண்டார் கொலோ–அவர்களே வழங்கும் படி கண்ணன் அழகு–அபகரிக்க வேண்டாம்
ஏக தார விரதன் பெருமாள்-இவனோ 16108 தேவிமார்களை கொண்டான்..ஆத்மா தாதா பலம் தாதா– தன்னை கொடுத்தான் ஒருவருக்கு– அனுபவிக்கும் பலன் இன்னும் ஒருவருக்கு கொடுத்தான் ..–யசோதை பாவனையில்-பெரியாழ்வார் அனுபவம்–பிள்ளைத் தமிழ்–குலசேகர ஆழ்வார் ஸ்ரீ ராம அவதாரம் இழிந்தவர்-இரண்டு பதிகம் கிருஷ்ண-பிரான் மேல் அருளி இருக்கிறார் அதில் ஓன்று தேவகி பாவனை புலம்பல்–விலஷனமான தெய்வ தேவகி புலம்பிய புலம்பல்–ஓடுவார் விழுவார் –உகந்து -ஆய் பாடியில்–முந்தை நன்முறை அன்புடை மகளிர் முறை முறை தம் தம் குரங்கிடை இருத்தி — -எந்தையே ஏன் தன குலப் பெரும் சுடரே எழு முகில்  -கொண்டாடி கேட்டாள் –உந்தை யாவன் என்று உரைப்ப –சென் கேள் விரலிலும் -கடை கண்ணிலும் காட்ட நந்தன் பெற்றனன் –நல் வினை இல்லா நாங்கள் கோன் வசு தேவன் பெற்றிலேன் –பெயரிலே தெரியும் வசு-செல்வம் ஐஸ்வர்யம் நந்த -ஆனந்த படுபவன்..ஆத்ம தாகா தன்னை கொடுத்து பல தாகா அனுபவிக்க பலமும் கொடுக்கிறான்..-நந்த கோபன் குமரன் நந்த கோபன்  இளவரசு சொல்லி கொள்வதில் பெருமை-சக்கரவர்த்தி திரு மகன்-ராமம் தசரதா ஆத்மஜம்–வாசு தேவன் -பிள்ளை பெயரே கொண்டான் இவனும்..-நந்த கோபர் கம்சனுக்கு கப்பம் கட்ட போவார்-வசுதேவர் பேசுகிறார்-பிள்ளை பிறந்து -உபதேசம் பண்ணுகிறார் நந்தனுக்கு .-தன பிள்ளை பல ராமனையும் உம பிள்ளை போல் வளர்க்க வேண்டும் என்று உபதேசிக்கிறார் –.வரும் வழியில் பூதனை மாண்டதை பார்த்தார்-வஞ்சனை செய்ய தாய் உருவாக்கி வந்த பேய் — தீய அலவலை =பகு ஜல்பிகா -தொண தொண பேசும்-வஞ்ச பேய் வீய விடப் பால் –செம் கண் அலவலை வந்து அப் பூச்சி காட்டுகின்றான்-அர்ஜுனனுக்கு உபதேசம் பண்ணி தான் அலவலை என்பதை காட்டினான்–அதனால் தான் பூதனை இடம் பிடித்து போனதாம் கண்ணனுக்கு ..ஸ்ருனு- எழுப்பி எழுப்பி சொன்னான் அர்ஜுனனுக்கு ..எடுப்பும் சாய்ப்புமாக அருளினான் கீதையை–தூய குழவியாய்–வஞ்சனை செய்ய தாய் உருவாக்கி–ஆழ்வார் வயிறு பிடிக்கிறார்–வேக வாதி சாபம்-தலை வெடிக்கும் -ஸ்திரீயை இஷ்டம் மீறி அனுபவித்தால்–அதனால் தான் ராவணன் முயன்றான் பல வழியில்–ராமன் வேஷம் போட்டு கொண்டு போக சொல்ல -ராமன் வேஷம் போட்டு கொண்டதும் ஏக தார -மனம் வந்ததாம் —தாய் வேஷம் கொண்டதும் அபிப்ராயம் கை விட வில்லைபூதனை–பெண்மை மிகு வடிவு கொண்டு வர-அனந்யார்கமான வஸ்து–அவளுக்கு இல்லை வேறு யாருக்கும் இல்லை உனக்கே ஆம் ஆள் செய்வோம்–ரசித்து உறிஞ்சி சாப்பிட உயிர் சேர்ந்து வந்ததாம் உயிர் கலந்து பாலை கொடுத்தாள் ..விஷம் உடன் கூடி இருந்தாலும் இனிமையாக இருந்ததாம் சக்கரை சேர்த்த முலைப் பால்-யாரேனும் ஆக்கவுமாம் அவனை கிட்டிய பின் சொரூபம் வெளிப் படும் -சேஷப் படுவதே ஆத்மாவின் சொரூபம்-நம் சொரூபம் வெளிப் படும் அவனை பற்றினதும்..அது போல் பூதனை சொரூபம் வெளிப் பட்டது -லோக பால அக்னி போல் வந்து-ஸ்தானம் கொடுத்து நல் கதி பெற்றாள்–அஞ்சாதே முலை கொடுத்தாள் ஆய்ச்சி–அகில் சந்தன கந்தம் வீசிற்றாம் பூதனை உடலில்–விரோதத்தால் பற்றினவள் மோட்ஷம் பெற்றாள் ஸ்ரத்தை உடன் பற்றினால் என்ன கிட்டும் சொல்ல வேண்டுமா –இடை சாதி பிறந்தவனுக்கு பால் கிட்டும்-தாய் பால் கிடைக்காமல் பண்ணுவான்-பிறவி இல்லை–கவி நயம்–சமத் காரா வார்த்தை–நிச்சயம் மோட்ஷம் கிட்டும் சரித்ரம் கேட்டவர்களுக்கு ..தாயே ரட்ஷகம் ஆக வைத்த சகடம்–நாள்கலோர் நால் ஐந்து திங்கள் அளவில்-பெரியாழ்வார்-ஏழு  திங்களில் -யமுனை நீர் ஆடப் போனேன் —யசோதை போக –ஏழு மாதம் திரு மங்கை ஆழ்வார்-பொங்கும் பரிவு–முரன் என்கிற அசுரன் -அனைவரையும் ரசிப்பது அவன் திரு அடி தானே -அவனையும் காக்குமா பரிட்சை -தளர்ந்து முறிந்தும்-திரு கால் ஆண்ட பெருமான்-உபயோக படுத்து  ஆளுகை–திரு சேவகமும் -நவநீத -நெய் உண் வார்த்தையுள் அன்னை கோல் கொள்ள -நவநீத சோரம் அனுபவிக்காத ஆழ்வார்கள் இல்லை–உரலோடு கட்டி-விஷ்ணு புராணம்-வெண்ணெய் திருட்டு சரித்ரம் நிறைய இல்லை ரிஷிகள் விட ஆழ்வார் அனுபவம் அதிகம்–அவன் அருளால் மதி நலம் அருள பட்டவர்கள்–வார்த்தை பழக கண்ணன் தின்னும் பண்டம் வெண்ணெய்-அவதார பயன்-வெண்ணெயால் தான்–கட்டுண்ண பண்ணி எளிமை குணம்காட்ட -மிடறு மெழு மெழுத்து ஓட வெண்ணெய் விழுங்கி போய் -வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்து உண்பான்–கவ்யம்-பசு கொடுக்கும் பால்/தயிர்/வெண்ணெய்/நெய்/மோர்/திருடி ஓட வெண்ணெய் தான் திட பதார்த்தம்–சூட்டு நன் மாலைகள் –ஆராய்ந்து வந்தானாம்–தொண்டையில் கரைந்து போகும் வெண்ணெய் -மென்று தின்று அரைத்து விழுங்க வேண்டும் தானாக இறங்கும் வெண்ணெய்-வாயில் இருக்கும் வெண்ணெய் விழுங்கினால் போகும் கையில் உள்ளதை  உடம்பில் பூசி கொண்டான் – வெண்ணெய் அளந்த குணுங்கும்–முகத்தில் ஈசி கொண்ட வெண்ணெய் தனக்கு தெரியாது அதனால் பிறர்க்கும் தெரியாது ஏற்று நினைக்கும் குழந்தை–ஓர் ஓர் தடா உண்ண-பெரியாழ்வார்–உலகு எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தும் ஆராத தன்மையனாய் ஆங்கு ஓர் ஆய்ப்பாடி–வாரார் வன முலையாள் மத்தார பற்றி கொண்டு–கெட்டி தயிர் –ஏரார் இடை நோவ சீரார் தயிர் கடைந்து -சீர்மை வெண்ணெய் திரண்டு அதனை- தெய்வ வசத்தால் திறந்ததாம்-கடை வெண்ணெய் உண்பான்–கும் கும் -இதி ததி மத்யே -நடுவில் கும் கும் வருகிறதே என்ன என்பானாம்–அம்பா நவ நீதம்–கிம்பா பூதம் என்பாளாம் –நமக்கு தெரியாத பூதம்–திரண்ட வெண்ணெய் பார்த்தான்–அது விழுங்கும் முன் நான் விழுங்கி விடுகிறேன் என்றானாம் –அம்பா நவநீதம் என்றானாம் என்ன ஆனந்தம் மந்த ஹாசம் யசோதைக்கு –வேறோர் கலத்து இட்டு–வழக்கமான கலம் இல்லாமல்–சாத்து பரணியில் வெண்ணெய் வைத்தாள்–நாரார் உரி ஏற்றி நன்குஅமைய வைத்துஅது அதனை —கள்ள கயிறு உருவி -வேல் கண் மடவாள் -கண்ணால் கண்ணனை பார்த்து கொண்டு இருக்கிறாள் –அவள் போந்தனையும் பொய் உறக்கம் -ஒராதவன் போல் உறங்கி-அறிவுற்று -தாரார் தடம் தோள்கள் உள் அளவும் கை நீட்டி-ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி–அருகு இருந்த மோரார் குடம் உருட்டி–கலப் படம் கொடாது -அநந்ய -மாம் ஏகம் சரணம் என்றவன்–சாரமான வெண்ணெய் எடுத்த பின் அசாரம் உதறினான் மோர் உருட்டி–கறந்த நல் -பிறந்ததுவே முதலாக பெற்று அறியேன்–அம்மா மண்டபம் திருடன் கதை–காது அறா கள்ளன்-முன் கிடந்த தானத்தே ஒராதவன் போல் கிடந்தான் -கை போட்ட இடத்தில் கை போட்டு கால் போட்ட இடத்தில் கால் போட்டு–மோர் வழிந்து இருக்க -தான் வைத்தது காணாள் வயிறு அடித்து -குழந்தைக்கு ஜீரணம் ஆகாதே -யாரார் புகுவார் ஐயர் இது அல்லால்–நீரார் இது செய்தீர் நெடும் கயிற்றால்-காண உரலோடு –சிக்கன வார்த்து அடிப்ப -ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான்-திருப்தி இன்றி–வெட்கம் இன்றி -வெண்ணெய் வீணாக போகிறதே அங்கு இருந்தால் விழுங்கி இருக்கலாமே பெரிய திரு நாளிலே சிறை பட்டால் போலே –பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசர்– மண் உண்டு பேய்ச்சி முலை உண்டு வெண்ணெய் உண்டு ஆய்ச்சி வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன்–திருப்தி பண்ண முடிய வில்லையாம்-வண்ணனுக்கு இட்டாரோ-சால் பெரியவை துணிகள் போட்டு-வாரா வண்ணான் சாலா -கேடடால் முகம் மலருமாம் கண்ணனுக்கு –உரல்-பொத்தை உரல்–மரத்தால் பண்ணிய உரல்–கல் உரலில் இடித்தால்  அரிசி பொடி பொடி ஆகும்-பொத்தை உரலை கவிழ்த்து –அவனுக்கு என்று நடுவே தேடுவார் உண்டே நல்ல உரலுக்கு -பிறர்க்கு ஆகாத ஒன்றே இவனுக்கு ஆகும் –களவுக்கு துணை–கட்ட 2 அங்குலம் குறைய –பத்து சுற்றுக்கு போகும் படி குறைத்து கொண்டான் -பரத்வத்தை வெளி படுத்தி உடனே சௌலப்யம் காட்டி அதை மறக்க மயக்கி விடுவான் ..கன்னி நுண் சிறு தாம்பி னால்–முடிந்தால் அறுத்து போ என்றாளாம்–கயிற்றினால் கட்டினவள் சொல்லாலும் கட்டினாள் –எளிமையை காட்ட வந்த அவதாரம்–மயங்கி நிற்க –கரும் களிறே போல நின்று தடம் கண்ணீர் மல்க -நினைக்க நினைக்க மோகம்-பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் உரலினோடு இருந்து ஏங்கிய எளிவு எத் திறம் -ஆறு மாசம் ஆனதாம் ஆழ்வாருக்கு ..
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம் .

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் – 14th June to18th June -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

August 8, 2011

416-

விரக தாபம் -தேடி போனவர் திரு அடி துகள் போல பிறக்க ஆசை பட்டார் கூரத்
ஆழ்வான்-அங்கு உள்ள செடி கொடிகளே நமக்கு இன்றும் நாதன்–10-32 அத்யாயம் முதல் ஸ்லோகம்–சு
சுரம் அழுகையே இப்படி இருந்ததாம்–வந்து தொன்றாய்
முகப்பே கூவி பனி கொள்ளாய் ..ஒரு கரு  ஞாயிறு போல் –தோன்றினான் சாஷாத்
மன்மத மன்மதன்–கரு மாணிக்க குன்றத்து தாமரை போல்–திரு மார்பு கால்
கை செவ்வாய்  உந்தி–பீதாம்பரம் அணிந்து –உயர் வந்து போல் இருந்ததாம்–திரு அடி
பற்றி முத்தம் பூசி கொண்ட சந்தானம் பூசி கொண்டாள்–பொய் கோபம் பிரணய ரோஷம்–என்
உடைய பந்தும் கழலும் தந்து போ உன் உடைய சுண்டாயம் நான் அறிவன்–கண்ணனை பெருகி
இறுக்கி கொண்டாள் ஒருத்தி–கூட்டி கொண்டு மணல் திட்டு போக வண்டுகள் -கொடி
அசைந்து பூர்ண  கும்பம் –நறு மணம் பரவி–யமுனை அலைகளால் மலர்
நிறப்ப–அன்பில்-சுந்தர ராஜ பெருமாள் சுந்தர வல்லி தாயார் வடி அழகிய நம்பி–மண்டூக
மக ரிஷிக்கு சாப விமோசனம் –அது போல்
விளங்கினான்–ஆத்மாராம-புலன்கள் அடக்கி- ஆப்தகாம வைராக்கியம் நன்றி இல்லாதவர்  குரு
துரோகம்–நால்வர் போல இல்லை–அன்பு இல்லத்தில் வசிகிரவன்–அன்பு இல்லாமல்
இல்லை–

417-

நீர் உண்ட மேகம் போன்ற திரு மேனி முகில் வண்ணன் தாமரை போன்ற திரு கண்கள் -கோப
வேஷம்–சேவை பெற்றவர்கள் பாக்ய சாலிகள் தங்கள் வசத்திலில்லை -ஆடி ஆடி–வாடி வாடும்
இவ் வான் நுதலே நாடி நாடி நரசிங்கா தேடி ஓடினார்கள் –33
அத்யாயம்–ராச கிரீடை –தந்தை காலில் விலங்கு அற..அந்தி காவலன் ….மந்த மாருதம்
..தி காற்று போல் இருந்ததாம் விரகத்தால்–வளையல் இழந்தேன்  சங்கு இழந்தே  நாணும்
இழந்தேன்–வந்ததும் கோபிகள் நடுவில்-அனைவரும் தங்கள் பக்கம்  கண்ணன் இருப்பது போன்ற
அனுபவம் தோள்களில் கை வைத்து கொண்டு கோபி மண்டலம் — யோகேஸ்வரன் –கின்னரர்கள்
அப்சரஸ் வாத்தியம் வாசிக்க –நிறுத்தினார்கள்–குரவை பிணைந்த குழகன்–ராச
மண்டலம்-இரவு நீண்டு இருந்ததாம்–ஒலி ஆகாசம் வரை போனதாம்

ஒளியும் நிறைந்து –வேகம் கூட கூட வேர்வை பெருக–விளம்பி ஆலாபனம் -ராக மாலிகை
கண்ணன் பாட–பின் பாட்டு எதிர் பாட்டு பாட-ஆயாசத்துடன் கண்ணன் தோளில் சாய்ந்து
வலிமை பெற்று ஆட ஆரம்பித்தாள்– கண்ணன் சந்தனம் வேர்வையால் இவள் மேல் விழ -ஆடி
பாடி–திரு தங்கல்-ஸ்ரீ தேவி தங்கிய இடம்–அனைவருக்கும் சொந்தம்–தங்கும் ஆள் இலை
மலை  ஆதி சேஷனுக்கும் ஆழ இலைக்கும் போட்டி–இங்கு தங்கி இருந்த இடம்–ராச கிரீடை
வெகு நேரம் நடந்ததாம்–யமுனை ஆற்றுக்குள் இறங்கினான் –பரிஷித் கேள்வி கேட்க சுகர்
பதில் அருளுகிறார்

418–

ராச கிரீடை தர்மம் படி நடந்ததா -33 அத்யாயம் 27 ஸ்லோகம் கேள்வி–பிறர் மனைவிகள் உடன் பண்ணலாமா –நீண்ட
பதில்–ஆழமான கருத்துகள் கொண்டவை–அவன் கர்மத்துக்கு கட்டு படாதவன்–உலக இயல்புக்கு
மாறி இருப்பார்–பிடித்ததை பண்ணுவான் அதுவே நல்லது ஆகும்–வியாபகம் எங்கும்
மணலிலும் அலைகளிலும் அனைவரிலும்–உடலுக்குள் இருக்கும் அனைத்தும் ஆத்மாவுக்கு
சொந்தம்–அதுபோல் அனைவரும் அனைத்தும் அவனுக்கு சொத்து–பிறர் என்பதே இல்லை அவன்
வியாபித்து இருப்பதால் அனைத்தும் அவர் தானே–அனைத்தும் அவன் உடல் தானே–அவன்
ஆனந்தம் அடைந்ததால் மனைவி விட்டு போன கணவனும் ஆனந்தம் மனைவி பக்கத்தில் இருந்தது
போல ஆனந்தம்–பெரியவர் பண்ணும் கார்யம் கேள்விக்கு அப்பால் பட்டது–நெருப்பு
அனைத்தையும் சாம்பல் ஆக்கும்–நல்லதையும்
தீயையும்-அது தீயது  ஆகாது–சான்றோர்கள்  பலத்தை விரும்பி செய்யாததால் குறை வாராது
சான்றோர்களுக்கு..-சான்றோர்கள் -உபதேசம் படி நாம் நடக்க வேண்டும் செயல் பாடு படி
இல்லை –கர்மமே கண்ணனை தீண்டாது –பலன்கள் ஒன்றும் பண்ணாது–

419-

தைத்ரிய உபநிஷத்–உபதேச படி நட –நடவடுக்கைகளில் அவர் உபதேசம் படி இருப்பவை நாம்
செய்யலாம்–33-33
ஸ்லோகம்–செயலின் பலன் வேண்டாம் என்று பண்ணினால் கர்மம் தீண்டாது –சகலம்
அவனது-அவனோ–அகர்ம வச்யன் அவன்–திரு மேனி-பஞ்ச உபநிஷத் பஞ்ச சக்திகளால்
ஆனது–பிராக்ருதம் இல்லை–திவ்ய மங்கள விக்ரகம்–முக் குண கலசல் இல்லை–சுத்த சத்வ
மயம்-தெளிவு அன்பு மட்டுமே இருக்கும் –கர்மங்கள் தீண்டாது–அபகதபாப்மா –பிராப்த
சுவாமி–அவன் மட்டும் தானே அனைத்து பிறவிகளிலும் தொடர்பு–உள் புகுந்து நினைவை
ஆற்றலை ஆட்சி செய்பவன் இவன் தானே–சிந்தனையை தவ நெறியை-ஆழ்வார்–மற்று என்பது ஒன்றே
இல்லை அவனை பொறுத்து–சந்திரன் நின்று போனதால் நீண்ட இரவு ஆனது -ராச கிரீடை
-சரித்ரம் ஸ்ரத்தையோடு சொல்லி கேட்டு புண்ணியம் பெறுவோம்–அனைத்து அருளையும் கண்ணன்
இடம் பெற்றார்கள் கோபிமார்–பரம பக்தி பெறுகிறார்கள் சீக்கிரம் —

420–

34 அத்யயம்-நந்த கோபாலனை பாம்பு பிடிக்க/ கண்ணன்
ரட்ஷித்தான் கோப குமாரத்திகளை சங்க சூடன் குபேரன் ஆள் தூக்கி போக
ரட்ஷித்தான்..-யாத்ரை போக அம்பிகா வனம்–தானம் கொடுத்தார்கள்–விரதம்
இருந்தார்கள்–பாம்பு வந்து நந்தனை பிடிக்க-பார்த்தவர்கள் சப்தம் போட துரத்த முடிய
வில்லை–கிருஷ்ண கிருஷ்ண-திருவடி தாமரைகளால் தீண்டினார் 8 ஸ்லோகம்–அழுக்கு நீங்கி வித்யா தரர் வடிவம் பெற்றான்–சாபம்
நீங்கி–சுதர்சனர் என்ற பெயர் உடன் இருந்தவர் –அங்கிரச ரிஷி ரூபம் வெறுக்க தக்கு
இருக்க -கேலி பண்ண-சாபம் பெற்றான்-கருணையால்–சாபம்பெற்றேன் –இல்லா விடில் மேலும்
மேலும் குற்றம் பண்ணி இருப்பேன்–நல் வழி செலுத்த தான் நல்லவர்கள் கோபமும்
சாபமும்..–கேலி பண்ண கூடாது மாற்று திறனாளிகளை–எண்ணங்கள் அழுக்கை போக்க முடியாது
–ஆசை கொடுப்பதும் அனுபவிக்கவும் திரு அடிகள் தான் பாதமே சரண் -வான மா மலையே
அடியேன் தொழ வந்து அருளே–யாரு எனக்கு நின் பாதமே சரணாக தாது ஒளிந்தாய்–20 ஸ்லோகம் அடுத்த கதை-சங்க சூடன் என்பான் கவர–கண்ணன்
துரத்தி-நெற்றியில் உள்ள  ரத்னம் பறித்து-பல ராமன் இடம் கொடுத்து அனைத்து
பெண்களையும் காத்தான்

10-32-9-

9-sarväs täù keçavälokaparamotsava-
nirvåtäù
jahur viraha-jaà täpaà
präjïaà präpya yathä janäù

All the gopés enjoyed the greatest festivity when they saw their beloved
Keçava again. They gave up the distress of separation, just as people in general
forget their misery when they gain the association of a spiritually enlightened
person.

21-evaà mad-arthojjhita-loka-veda
svänäm hi vo mayy anuvåttaye ‘baläù
mayäparokñaà bhajatä tirohitaà
mäsüyituà märhatha tat priyaà priyäù

My dear girls, understanding that simply for My sake you had rejected the
authority of worldly opinion, of the Vedas and of your relatives, I acted as I did
only to increase your attachment to Me. Even when I removed Myself from
your sight by suddenly disappearing, I never stopped loving you. Therefore, My
beloved gopés, please do not harbor any bad feelings toward Me, your beloved

22-na päraye ‘haà niravadya-saàyujäà
sva-sädhu-kåtyaà vibudhäyuñäpi vaù
yä mäbhajan durjara-geha-çåìkhaläù
saàvåçcya tad vaù pratiyätu sädhunä

I am not able to repay My debt for your spotless service, even within a
lifetime of Brahmä. Your connection with Me is beyond reproach. You have
worshiped Me, cutting off all domestic ties, which are difficult to break.
Therefore please let your own glorious deeds be your compensation.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -445(25th July )-449(29th July ) -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

August 8, 2011

445–காந்தச்தே .புருஷோத்தம –சதுச்லோகி-ஆள வந்தார் -மிதுனத்தில் கைங்கர்யம்..கண்ணன் ருக்மிணி-ராமன் சீதை..நாயகி தூது..7 ஸ்லோகங்கள்..52 அத்யாயம்….எதார்ச்சா லாபம் -என்ன வேண்டி வந்தீர்…கிடைத்ததை கொண்டு திருப்தி கொள்பவர் அந்தணர் ..என்ன செய்தி..கை ஏந்தி வாங்கி கொள்ள வர வில்லை..கொடுத்து  போக வந்தேன்..ருக்மிணி வார்த்தையாக –ஹே அச்சுத-நழுவ விட மாட்டாயே நானுன்னை பிடித்து கொண்டேன் மனசில் கை விடாதே -புவன சுந்தரா–செவி வழியில் புகுந்தாய்..உன்னை விட்டு பிரிந்து சம்சார வெப்பத்தில் தவிக்கிறேன் ..உன்னை தரிசிப்பதே புருஷார்த்தம்..உன்னை பற்றி பேர் அழகனே கேள்வி பட்டேன்–புவியின் இரு விசும்பும் நின் அகத்தே நீ செவியின் வழி புகுந்து என் உள்ளாய்-அன்பில் சுந்தர ராஜா பெருமாள் வடிவு அழகிய நம்பி..பேர் அழகன்..நாக்கை அழகியார் சௌந்தர்யா ராஜ பெருமாள்..அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா..கள் அழகர் சுந்தர பரி பூரணன் ..முடி ஜோதியாய் உண் முக ஜோதி. கட்டுரையே சுட்டுஉரைத்த நன் பொன் திரு மேனி ஒளி ஒவ்வாது.கூடல் அழகர்-பெரி ஆழ்வாரால் பெருமை பெற்றது…38 ஸ்லோகம்…அழகும் குணமும் செல்வமும் குணமும் உள்ளவன் குண சீல ரூபம் ..-சீக்கிரம் வந்து திரு மணம் பண்ணி கொள். சிங்கத்துக்கு வைக்க பட்ட யாதவ சிம்மம் நரி கொண்டு போகலாமா ..41 ஸ்லோகம் –விதர்பா தேசம் வந்து கொண்டு போ..42 ஸ்லோகம் -குல தேவி யாத்ரை முதல் நாள் சாயம் காலம் போவோம்.அங்கு வந்து கூட்டி போ நாள் தேதி குறித்து.43 ஸ்லோகம்..ஆசை பட்டது நடக்காவிடில் மானிடர்க்கு என்று பேச்சு பதில் வாழ கில்லேன் மன்மதனே …கண்ணன் பதில் அடுத்து பாப்போம்..

446-கண்ணாலம் கோடித்து..பெண் ஆளன் பேணும்  ஊர் அணி அரங்கமே..53/54 அத்யாயம்..கடினமான நெஞ்சு  காரி உம தலைவி–ஒரு ஸ்லோகம் கூட எழுத முடிய வில்லை உள்ளமும் உடலும் தவித்து உருகி போகிறது…மாலே மணி வண்ணா பாசுரம்-ஆஸ்ரித வியாமோகம் பித்து–பைத்தியம் அளவு-திரு மேனி மணி போல் நீர் ஓட்டம் -மணி ச்வாபம் வண்ணம் பண்பு அன்பு நீர் ஓட்டம் உள்ளத்தில் தெரியும்..நாம் தான் விடிய காலம் எழுந்து அனைவரையும் கூட்டி எழுப்பினோம்  நடந்து காட்ட சொல்லி  பல்லாண்டு பாடினோம் நிறைய முயற்சி-.மென்மையான உள்ளம் கண்டாள் இதில்..நம்மை அடைய எத்தனை காலம்-என்னில் முன்னம் பாரித்து என்னை முற்றும் பருகினான்..வாரி கொண்டு முழுங்க போன ஆழ்வார் அருளியது–என் அவா  அற சூழ்ந்தாயே ..இவர் காதல் மூன்று தத்வம் விட பெரியதுஎன்று சொல்லி அவனை கண்டதும்..சீதை ராமன்-ஒரு மாசம் மேல் வாழ மாட்டேன் சீதை அருள இவரோ ஒரு வினாடி..ஷணம் அபி..அன்பு யாருக்கு அதிகம்…பிரிந்து இருக்க முடியாது..ஒரு மாதம் தாங்கும் அளவு .ஒரு வினாடி கூட பிரியா முடியாத அளவு சீதைக்கு பெருமை…அது போல் கண்ணனை  உருக்கும் அளவு பெருமை ருக்மிணிக்கு..நான்கு குதிரை பூட்ட பட்ட குதிரை பூட்டி விதர தேசம் வந்தான்..கோலா கலம்..சால்வன் ஜராசந்தன் போன்ற பலர் சிசு பாலனுக்கு உதவ வந்து இருக்கிறார்கள்..விரக தாபத்தால் துடித்தாள் ருக்மிணி..இடது கண் தொடைகை துடிக்க -.நல்ல சகுனம்..

447–ஆகார த்ரயம் –பெரும் தேவி தாயார்..ருக்மிணி நாதன்–சங்கொலியும் நான் ஒலியும்-வேண்டும் ஆண்டாளுக்கு..பீஷ்மகன் கண்ணனை வரவேற்றான் ..பஞ்ச கிருஷ்ணா ஷேத்ரம் திரு கண்ண புரம்  –திரு கண்ண மங்கை பத்தராவி பக்த வட்சல பெருமாள்/திரு கண்ணன் குடி -பெரும் திசை அடங்கிட நிமிர்ந்தான் தாமோதர நாராயணன் கபிஸ்தலம் ஆற்றம் கரை கிடக்கும் மாயன் கஜேந்திர  வரதன் திரு கோவலூர் ஆயனை கண்டமை காட்டும்..நேராக சேவித்தவர்கள் பாக்ய சாலிகள்…இருவரும் ஒத்தவர்கள். அவனுக்கு இவள் ..இவளுக்கு அவன் ஒரு அண்ணன் மட்டும் ஒத்து கொள்ள வில்லை..குல தேவி பூஜைக்கு போகிறாள்..அம்பிகா உமா தேவி–பிரார்த்தித்து -கண்ணனே பதி நடத்தி தர வேண்டும்..பழம் கரும்பு உப்பு வடை தயிர் சமர்பித்து வர ..பாஞ்ச சன்யம் ஒலித்து..மாய கண்ணன் வந்து–வேண்டியவர்களுக்கு ஆனந்தம்..மாதவ பெருமாள் கை பிடிக்க…நரி கூட்டர்த்தில் சிங்க நடை போல் தேசு இழந்து சிசு பாலன் அண்ணாந்து இருக்கவே –ஆங்கு அவளை கை பிடித்த பெண்  ஆளன் ..கை மட்டும் இவன் பிடிக்க–/கை பிடிக்க இவன் முன் சடங்கு எல்லாம் சிசு பாலன்/அரங்கனே கண்ணன்..54 அத்யாயம்..எதிர்த்து வர அனைவரையும் ருக்மி கொல்ல வேண்டாம்-விடுவித்து போக ..ஜராசந்தன் 17 தடவை தோற்று இருக்கிறேன் சமாதானம் பண்ணினானாம் துவாரகை சென்று அனைவர் முன் திரு கல்யாணம் ..

448–54 அத்யாயம்-பின் பகுதியில் திரு கல்யாண விளக்கம்..நித்ய ஸ்ரீனிவாச திரு கல்யாணம்..மலை அப்பன் சுவாமி பல இடங்களில்..18 ஸ்லோகம்..ருக்மி எதிர்த்து வர தோற்று அவமானம் தாங்காமல் வெளியில் பட்டணம் நிர்மாணித்து இருந்தான் ..விளக்கில் விட்டில் பூச்சி போல ஆயர் குளத்தில் தோன்றும் அணி விளக்கு..கையை மேல் உத்தரத்தால் கட்டி தலையை வழித்து விட்டான்..பல ராமன் அபிமானம் படித்தினது தப்பு பந்து.என்றான் கொல்வதற்கு சமானம் இது…குற்றம் பார்க்கில் சுற்றம் இல்லை..கர்மம் இருப்பதால் உடம்பு..அறிவின்மையால் துக்கம்..பல ராமன்  ருக்மிணிக்கு உபதேசம் பண்ண ..துவாரகையில் அனைவரையும் கூட்டி திரு கல்யாணம்.பண்ணி கொள்ள–விழா கோலம் தோரணம் நாட்ட கனா கண்டேன் ..விஸ்வக் சேனர் ஆராதனம் /இடம் சுத்தி/அன்கூரார்ப்பணம் பாலிகை நவ தான்யம் கொண்டு செழிப்பு/ரட்ஷா  பந்தனம் காப்பு நான் கட்ட /தீ வளம் அக்னி முன்னேற்ற பாதை நடத்தில் கொள்ள /சங்கல்பம்/வஸ்த்ர தாரணம்/வம்ச வழி-ஆவணி மாச ரோகிணி பார்கவா கோத்ரம் உத்தர நட்ஷத்ரம் ..தாயார் /ராஜ ஹோமம் பொறி முகந்து/ மாலை மாற்று உத்சவம்/

449–வண்ண மாடங்கள் ..திரு கோஷ்டியூர்..யசோதை பாவம்..பிள்ளை தமிழ் ..10-55 அத்யாயம்–கண்ணனுக்கு பிள்ளை ..பிரத்யும்னன்-திரு குமரர்-பிறந்த உடன் காணாமல்.. சம்பரன் அசுரன் கடத்தி போய் கடலில் போடகாம தேவனை ருத்ரன் எரித்த இடம் .ராமத வனம் ராம லஷ்மணர் திரு அடிகள் உண்டு இன்றும் சேவிக்கலாம் ..த்ரேதா யுகத்தில் நடந்தது அதே மன்மதன் பிரத்யும்னன் அவதாரம்..ரதி தேவி -மாயாவதியாக பிறக்க — சம்பராசுரன்-அரண்மனையில் சமையல் கட்டில் வேலை பார்த்து இருக்கிறாள்…இஷ்டமான உரு கொண்டவன்-மீனவர் குழந்தை எடுத்து கொடுக்க.. -மாயாவதி பார்த்ததும் இனம் புரியாத உணர்வு-நாரதர் முன் கதை சொல்ல-இவளே வளர்க்க –தாய் போன்றவள் ஆசை பட-உண்மை எடுத்து சொல்ல ..சம்பாசுரனை போருக்கு அழைத்து –திரு தங்கல்-திரு நறையூர் இரண்டிலும் சேவை இன்றும் பிரத்யும்னன்-.பர வாசுதேவன்-வியூக மூர்த்தி நால்வர்-அவர்களும் சங்கர்ஷணன் பிரத்யும்னன் -காக்கும் அணிருத்திரன் படைப்பவன்-அந்த ரூபத்துடன் திரு நறையூரில் சேவை வஞ்சுல வல்லி தாயார்…கண்ணன் குமாரர்பேரன் திரு வல்லி கேணி சேவை..சாத்வி சாரதி பல ராமன் உடன் சேவை…அசுரனை கொன்று இருவரும் பறந்து போய் த்வாரகை இறங்க -ருக்மிணி-பிறந்த அன்று பார்த்த பிரத்யும்னனை கண்டாள்..நாரதர் மொத்த கதை எடுத்து சொல்ல அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்..

10-52-

3–tapaù-çraddhä-yuto dhéro
niùsaìgo mukta-saàçayaù
samädhäya manaù kåñëe
präviçad gandhamädanam

The sober King, beyond material association and free of doubt, was
convinced of the value of austerity. Absorbing his mind in Lord Kåñëa, he came
to Gandhamädana Mountain.

4–badary-äçramam äsädya
nara-näräyaëälayam
sarva-dvandva-sahaù çäntas
tapasärädhayad dharim

There he arrived at Badarikäçrama, the abode of Lord Nara-Näräyaëa,
where, remaining tolerant of all dualities, he peacefully worshiped the Supreme
Lord Hari by performing severe austerities

11–girau nilénäv äjïäya
nädhigamya padaà nåpa
dadäha girim edhobhiù
samantäd agnim utsåjan

Although he knew They were hiding on the mountain, Jaräsandha could
find no trace of Them. Therefore, O King, he placed firewood on all sides and
set the mountain ablaze.

12–tata utpatya tarasä
dahyamäna-taöäd ubhau
daçaika-yojanät tuìgän
nipetatur adho bhuvi

The two of Them then suddenly jumped from the burning mountain, which
was eleven yojanas high, and fell to the ground.-Eleven yojanas is approximately ninety miles.

13–alakñyamäëau ripuëä
sänugena yadüttamau
sva-puraà punar äyätau
samudra-parikhäà nåpa

Unseen by Their opponent or his followers, O King, those two most exalted
Yadus returned to Their city of Dvärakä, which had the ocean as a protective
moat.

16/17–bhagavän api govinda
upayeme kurüdvaha
vaidarbhéà bhéñmaka-sutäà
çriyo mäträà svayaà-vare
pramathya tarasä räjïaù
çälvädéàç caidya-pakña-gän
paçyatäà sarva-lokänäà
tärkñya-putraù sudhäm iva

O hero among the Kurus, the Supreme Lord Himself, Govinda, married
Bhéñmaka’s daughter, Vaidarbhé, who was a direct expansion of the goddess of
fortune. The Lord did this by her desire, and in the process He beat down Çälva
and other kings who took Çiçupäla’s side. Indeed, as everyone watched, Çré
Kåñëa took Rukmiëé just as Garuòa boldly stole nectar from the demigods.

21–çré-bädaräyaëir uväca
räjäséd bhéñmako näma
vidarbhädhipatir mahän
tasya pancäbhavan puträù
kanyaikä ca varänanä

Çré Bädaräyaëi said: There was a king named Bhéñmaka, the powerful ruler
of Vidarbha. He had five sons and one daughter of lovely countenance.

22–rukmy agrajo rukmaratho
rukmabähur anantaraù
rukmakeço rukmamälé
rukmiëy eñä svasä saté

Rukmé was the first-born son, followed by Rukmaratha, Rukmabähu,
Rukmakeça and Rukmamälé. Their sister was the exalted Rukmiëé

37–çré-rukmiëy uväca
çrutvä guëän bhuvana-sundara çåëvatäà te
nirviçya karëa-vivarair harato ‘ìga-täpam
rüpaà dåçäà dåçimatäm akhilärtha-läbhaà
tvayy acyutäviçati cittam apatrapaà me’

Çré Rukmiëé said [in her letter, as read by the brähmaëa]: O beauty of the
worlds, having heard of Your qualities, which enter the ears of those who hear
and remove their bodily distress, and having also heard of Your beauty, which
fulfills all the visual desires of those who see, I have fixed my shameless mind
upon You, O Kåñëa.

38–kä tvä mukunda mahaté kula-çéla-rüpavidyä-
vayo-draviëa-dhämabhir ätma-tulyam
dhérä patià kulavaté na våëéta kanyä
käle nå-siàha nara-loka-mano-’bhirämam

O Mukunda, You are equal only to Yourself in lineage, character, beauty,
knowledge, youthfulness, wealth and influence. O lion among men, You delight
the minds of all mankind. What aristocratic, sober-minded and marriageable girl
of a good family would not choose You as her husband when the proper time
has come?

39–tan me bhavän khalu våtaù patir aìga jäyäm
ätmärpitaç ca bhavato ‘tra vibho vidhehi
mä véra-bhägam abhimarçatu caidya äräd
gomäyu-van måga-pater balim ambujäkña

Therefore, my dear Lord, I have chosen You as my husband, and I surrender
myself to You. Please come swiftly, O almighty one, and make me Your wife.
My dear lotus-eyed Lord, let Çiçupäla never touch the hero’s portion like a
jackal stealing the property of a lion.

43–yasyäìghri-paìkaja-rajaù-snapanaà mahänto
väïchanty umä-patir ivätma-tamo-’pahatyai
yarhy ambujäkña na labheya bhavat-prasädaà
jahyäm asün vrata-kåçän çata-janmabhiù syät

O lotus-eyed one, great souls like Lord Çiva hanker to bathe in the dust of
Your lotus feet and thereby destroy their ignorance. If I cannot obtain Your
mercy, I shall simply give up my vital force, which will have become weak from
the severe penances I will perform. Then, after hundreds of lifetimes of
endeavor, I may obtain Your mercy.

44-brähmaëa uväca
ity ete guhya-sandeçä
yadu-deva mayähåtäù
vimåçya kartuà yac cätra
kriyatäà tad anantaram

The brähmaëa said: This is the confidential message I have brought with
me, O Lord of the Yadus. Please consider what must be done in these
circumstances, and do it at once.

20/21–çrutvaitad bhagavän rämo
vipakñéya nåpodyamam
kåñëaà caikaà gataà hartuà
kanyäà kalaha-çaìkitaù
balena mahatä särdhaà
bhrätå-sneha-pariplutaù
tvaritaù kuëòinaà prägäd
gajäçva-ratha-pattibhiù

When Lord Balaräma heard about these preparations of the inimical kings
and how Lord Kåñëa had set off alone to steal the bride, He feared that a fight
would ensue. Immersed in affection for His brother, He hurried to Kuëòina
with a mighty army consisting of infantry and of soldiers riding on elephants,
horses and chariots.

27–evaà vadhväù pratékñantyä
govindägamanaà nåpa
väma ürur bhujo netram
asphuran priya-bhäñiëaù

O King, as the bride thus awaited the arrival of Govinda, she felt a twitch in
her left thigh, arm and eye. This was a sign that something desirable would
happen.

9–sä taà prahåñöa-vadanam
avyagrätma-gatià saté
älakñya lakñaëäbhijïä
samapåcchac chuci-smitä

Noting the brähmaëa’s joyful face and serene movements, saintly Rukmiëé,
who could expertly interpret such symptoms, inquired from him with a pure
smile.

30–tasyä ävedayat präptaà
çaçaàsa yadu-nandanam
uktaà ca satya-vacanam
ätmopanayanaà prati

The brähmaëa announced to her the arrival of Lord Yadunandana and
relayed the Lord’s promise to marry her.

37–asyaiva bhäryä bhavituà
rukmiëy arhati näparä
asäv apy anavadyätmä
bhaiñmyäù samucitaù patiù

[The people of the city said:] Rukmiëé, and no one else, deserves to become
His wife, and He also, possessing such flawless beauty, is the only suitable
husband for Princess Bhaiñmé.

38–kiïcit su-caritaà yan nas
tena tuñöas tri-loka-kåt
anugåhëätu gåhëätu
vaidarbhyäù päëim acyutaù

May Acyuta, the creator of the three worlds, be satisfied with whatever
pious work we may have done and show His mercy by taking the hand of
Vaidarbhé.

51/52/53/54/55–täà deva-mäyäm iva dhéra-mohinéà
su-madhyamäà kuëòala-maëòitänanäm
çyämäà nitambärpita-ratna-mekhaläà
vyaïjat-stanéà kuntala-çaìkitekñaëäm
çuci-smitäà bimba-phalädhara-dyutiçoëäyamäna-
dvija-kunda-kuòmaläm
padä calantéà kala-haàsa-gäminéà
siïjat-kalä-nüpura-dhäma-çobhinä
vilokya vérä mumuhuù samägatä
yaçasvinas tat-kåta-håc-chayärditäù
yäà vékñya te nåpatayas tad udära-häsavrédävaloka-
håta-cetasa ujjhitästräù
petuù kñitau gaja-rathäçva-gatä vimüòhä
yäträ-cchalena haraye ‘rpayatéà sva-çobhäm
saivaà çanaiç calayaté cala-padma-koçau
präptià tadä bhagavataù prasamékñamäëä
utsärya väma-karajair alakän apaìgaiù
präptän hriyaikñata nåpän dadåçe ‘cyutaà ca
täà räja-kanyäà ratham ärurakñatéà
jahära kåñëo dviñatäà samékñatäm

Rukmiëé appeared as enchanting as the Lord’s illusory potency, who
enchants even the sober and grave. Thus the kings gazed upon her virgin
beauty, her shapely waist, and her lovely face adorned with earrings. Her hips were graced with a jewel-studded belt, her breasts were just budding, and her eyes seemed apprehensive of her encroaching locks of hair. She smiled sweetly,   her jasmine-bud teeth reflecting the glow of her bimba-red lips. As she walked  with the motions of a royal swan, the effulgence of her tinkling ankle bells
beautified her feet. Seeing her, the assembled heroes were totally bewildered.
Lust tore at their hearts. Indeed, when the kings saw her broad smile and shy
glance, they became stupefied, dropped their weapons and fell unconscious to
the ground from their elephants, chariots and horses. On the pretext of the
procession, Rukmiëé displayed her beauty for Kåñëa alone. Slowly she advanced
the two moving lotus-whorls of her feet, awaiting the arrival of the Supreme
Lord. With the fingernails of her left hand she pushed some strands of hair
away from her face and shyly looked from the corners of her eyes at the kings
standing before her. At that moment she saw Kåñëa. Then, while His enemies
looked on, the Lord seized the princess, who was eager to mount His chariot.

56–rathaà samäropya suparëa-lakñaëaà
räjanya-cakraà paribhüya mädhavaù
tato yayau räma-purogamaù çanaiù
çågäla-madhyäd iva bhäga-håd dhariù

Lifting the princess onto His chariot, whose flag bore the emblem of Garuòa,
Lord Mädhava drove back the circle of kings. With Balaräma in the lead, He
slowly exited, like a lion removing his prey from the midst of jackals.

32–dåñövä bhrätå-vadhodyogaà
rukmiëé bhaya-vihvalä
patitvä pädayor bhartur
uväca karuëaà saté

Seeing Lord Kåñëa ready to kill her brother, saintly Rukmiëé was filled with
alarm. She fell at her husband’s feet and piteously spoke as follows.

39-

bandhur vadhärha-doño ‘pi
na bandhor vadham arhati
tyäjyaù svenaiva doñeëa
hataù kià hanyate punaù

[Again addressing Kåñëa, Balaräma said:] A relative should not be killed
even if his wrongdoing warrants capital punishment. Rather, he should be
thrown out of the family. Since he has already been killed by his own sin, why
kill him again?

53–bhagavän bhéñmaka-sutäm
evaà nirjitya bhümi-pän
puram änéya vidhi-vad
upayeme kurüdvaha

Thus defeating all the opposing kings, the Supreme Personality of Godhead
brought the daughter of Bhéñmaka to His capital and married her according to
the Vedic injunctions, O protector of the Kurus.

54–tadä mahotsavo nèëäà
yadu-puryäà gåhe gåhe
abhüd ananya-bhävänä
kåñëe yadu-patau nåpa

At that time, O King, there was great rejoicing in all the homes of Yadupuré,
whose citizens loved only Kåñëa, chief of the Yadus.

59–rukmiëyä haraëaà çrutvä
géyamänaà tatas tataù
räjäno räja-kanyäç ca
babhüvur bhåça-vismitäù

The kings and their daughters were totally astonished to hear the story of
Rukmiëé’s abduction, which was being glorified in song everywhere

60–dvärakäyäm abhüd räjan
mahä-modaù puraukasäm
rukmiëyä ramayopetaà
dåñövä kåñëaà çriyaù patim

Dvärakä’s citizens were overjoyed to see Kåñëa, the Lord of all opulence,
united with Rukmiëé, the goddess of fortune.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -441-444 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

August 8, 2011

441-அணையை..திர்ய ஸ்தாவர ஜன்மங்களை பிரார்த்தித்து….கோபிகள் திரு அடி பட்ட துகள்/கதம்ப  மர கிளையாக இருக்க ஆசை/படியாய் கிடந்தது பவள வாய் காண ஆசை…அதீத மூட பக்தி கண்ணன் மேல்..மற்ற விஷய வைராக்கியம்..47-64 ஸ்லோகம்..நந்தர் பரிசு கொடுத்து வழி அனுப்புகிறார்..உம்மை போல்வரால் பக்தி வளர வேண்டும்..சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செயலாலும் தேவ பிரானையே வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க தூ மலர் தூவி–மனமும் கணமும் ஓடி எம்பெருமான் திரு அடியில்..கை வளையும் மேகலையும் காணேன்-கண்டேன் .நான்கு தோளும். என் நெஞ்சினாரும் அங்கெ ஒளிந்தார் யாரை கொண்டு உசா துணை..நிறைந்த சோதி நேமி கை உளதே ..சுயம் பிரயோஜன பக்தி..கண்ணன் இடம் சென்று சொல்ல ..நமுட்டு சிரிப்பு இப் படி பக்திதேரிந்து கொள்ள தான் உம்மை அனுப்பினேன்..ஏரு சேவகனாருக்கு என்னையும் உளள்–காக்க கெஞ்ச வேண்டாம்..ஒருத்தி இருக்கிறாள் சொன்னால் போதும்..பூர்வ பகுதி 49 அத்யாயம் வரை..அக்ரூறரை ஹஸ்தினா புறம் அனுப்புகிறார்.. கூனி வீட்டுக்கு நினைவு கொண்டு கண்ணன் போகிறார்..ஆசனம் இட்டாள்..மற்று எக் காலத்திலும் யான் ஒன்றும் வேண்டேன்..அக்கார கனி..அனுபவம் ஒன்றே போதும்..அகரூர் இல்லம் போய் கார்யம் பண்ணனும் முடியுமா கேட்டான்..அனைத்துக்கும் நீயே காரணம்..நீர்குரு–பாண்டவர்  இருக்கும் ஹஸ்தினா புரம் போகணும் .49th அத்யாயம் ..குந்தி கண்டு அழ ..மரு  மக பிள்ளை என்னை நினைகிறானா காக்க வருவானா .த்ருஷ்ட்ராணன் இடம் பேசினார் அக்ரூரர் ..பிள்ளை பாசம் ..நேராக கண்ணன் இடம் திரும்பி வந்தார் .நடந்ததை சொன்னார்

442-முக்தி தரும் 7 ஷேத்ரங்கள்.. அயோதியை மதுரை மாயா  காசி காஞ்சி அவந்திகா த்வாரகை -.பூர்வ பாகம் முடிந்து..50 அத்யாயம்-துவாரகை நிர்மாணம் பண்ணும் சரித்ரம்..10 வயசு  செஷ்ட்டிதன்கள் 49 அத்யாயம் பார்த்தோம்..அடுத்த 90 வயசு இனி ..அனைத்தும் மதுரம்–மதுராதி பதி செய்வது எல்லாம் இனிமை..திருடினது வெண்ணெய் மட்டும் இல்லை மனசும்..சமிதம் மதுரம் விழுங்கினது  எல்லாம்..அசதி பிராப்தி இருவரும் கம்சனின் மனைவிகள் ஜரா சந்தன் அப்பா இடம் அழ ..போர் மூண்டது..23 அஷு கனி திரட்டிவந்தான்…பெரிய சேனை..ஒளி கொண்ட தேர் ஆகாசம்  இறங்கி வர -மகத மன்னன் ஜரா சந்தனை–சிறு பேர்  அழைத்தோம் ..நாராயண உத்தமன் பரமன் போல்வன ஆண்டாள் கோவிந்தா இடையனே போல்வன பெரிய பெயர்..இவன் கிருஷ்ணா யாதவா கூப்பிட்டான்–இகழ்வு தோற்ற ..கருட கொடிகண்ணன் தேர்.. பனை மர கொடி பாலா ராமன் தேர்..உயர் உடன்  விட சொன்னான் கண்ணன்–மேலும் தீயவர்களை கூட்டி வருவான் ..மண்ணின் பாரம் குறைக்க தானே வந்தோம் 17 தடவை  வந்து தோற்றுபோனான்..இனி இருந்து சண்டை போட்டு இருந்தால் மதுரை மக்களுக்கு கஷ்டம் மேற்கு போய் புது நகரம் ஸ்தாபித்து -கோமதி துவாரகை..கொடி மரம் வர வேர்க்கும் 5 முறை மாற்றுவார்கள் 56 படி –52 கஜம் 27 நட்ஷத்ரம்-56 கோடி யாதவர்கள்/ 27 -நட்ஷத்ரங்கள் 12 ராசி 9 கிரகங்கள் 4 திக்குகள் கூட்டி 52 /நான்கு நிலை ஸ்ரீரெங்கம் பத்ரி த்வாரகை காசி போன்றவற்றை காட்ட  கோபுரம் 7 நிலை கோபுரம் -முக்தி தரும் ஷேத்ரன்களை குறிக்க .பட்டணம் ஸ்தாபித்து ..தனியாக வந்தார்.முசுகுந்தனுக்கு அனுக்ரகம் பண்ணுகிறார்..அடுத்து பார்ப்போம்

443-உன்னித்து மற்று தெய்வம் தொளால்–தஷிண த்வாரகை.தீர்ப்பாரை-துவரா பதி துவாரம் =வாயில்.போந்து நுழை வாயில் போல் மேற்கு சமுத்ரம் -கோமதி நதி கரையில் ஸ்தாபித்தார் .பகல் நதி கடலுக்குள் போகும்  ஆற்றுமட்டம் குறைந்து கடல் தண்ணீர் நுழையும் 9 மணிக்கு அப்புறம்..நிமிர்ந்து இருக்கும் உயர்ந்த சந்நிதானம்.பஞ்ச  த்வாரகை.. புது அலங்காரம் பல ராஜ பாக் மதியம்..உத்தாபன்..மாடு மேய்க்க சிற்று உண்டி ராஜா போகம்..கோகுலாஷ்டமி சரத் பூர்ணிமா பலர் வந்து சேவை..த்வாபர யுக  கடைசியில் கடல் சோந்து அழிந்தது -ஒரே நாளில் கொண்டு  புக வைத்தார் அனைவரையும்…51 அத்யாயம்..காலயவனன்-ஸ்ரீ வத்ச வச்தம் ..முகாரவிந்தம் மகர குண்டலம்..நாரதர் சொன்னது போன்ற உருவம்கண்டான் .பயந்து ஓடுகிறார் ..இவன்தான் அவன் ..பயந்து போல் ஓடி வர தாகூர் த்வாரகை..முசுகுந்தன் குகை படுத்து இருக்க .தூகுபவன் கண்ணன் போல இருக்க உதைத்து எழுப்ப..எரிந்து சாம்பல் ஆனான்..ரண சோடராய்-ரண =யுத்தம் விட்டு விட்டு ஓடி வந்தவன் பட்ட பெயர்..மூல துவாரகை பேட் துவாரகை நாத துவாரகை ராஜஸ்தான் காங்குருளி துவாரகை உண்டு ….மாந்தாதா பிள்ளை முசுகுந்தன்..பெருத்த யுத்தம் தேவரை ஜெயித்து கொடுத்தார் .இந்த்ரன் வரம் -சோர்ந்து போய் இருக்கிறேன் தூங்க இடம் கொடு எழுப்பினால் சாம்பல் ஆவார் ..தெரிந்த கண்ணன் இங்கு வந்து …லீலை நடத்தினான்..தேவ தேவன் ..வாசு தேவன் பிள்ளை..பிள்ளை என்ன வரம் வேண்டும் கேள்..உன்னை கேட்காமல் பலர்  மயங்கி இருக்கிறார்கள்.. உண் இடத்தில் நெஞ்சு மாறாமல் இருக்க வை..முசுகுந்தனுக்கு அனுக்ரகம் பண்ணினார்..

444–காக்கும் கடவுள் கண்ணா பிரான் நம் கண்ணன் …கண்ணன் அல்லால் தெய்வமில்லை…கோல திரு மகளோடு சால பல நாள் உயர் காப்பான் 52அத்யாயம் முக்யமான கட்டம் ருக்மிணி கல்யாணம் முடிக்கும் பொழுதும் மறுபடியும் ருக்மிணி கல்யாணம் சொல்லி முடிப்பார்…ருக்மிணி சந்தேசம்–7 விஷயங்கள்..குகையில் இருந்து வந்தார்-முசுகுந்தன் .கலி யுகம் போல் குள்ளமாக கருப்பாக இருந்தார்களாம்.. பாதாரவிந்தம் எப் பொழுதும் பக்தி பனி கொண்டு இருக்க வரம் பெற்றான் ..அச்சுதன் திரு அடியே வைரம் மற்றவை புல்லுக்கு சமம் ராமானுஜர் போல்..எண்ணி இருந்தான்..மற்று எக் காலத்திலும் யாது ஒன்றும் வேண்டேன்..கந்த மாதன பர்வதம் பத்ரி போனான்–ரிஷிகேஷ் ஹரித்வார் தாண்டி தேவ பிரயாகை ஜோஷி முட்ட திரு பிரிதி-தாண்டி..விசால் பாண்டு கேசவர் முன் ராமானுஜர் சந்நிதி உண்டு..கங்கை கரையிலே உள்ளது..பழைய பாதையில் ..ஹனுமான் காட் ..நர நாராயண ஆலயம்..ஜரா சந்தன் மறுபடியும் வர –போக்கு காட்டி போக பிரவர்ஷனம்மலை..நெருப்பு வைத்தான் ..குதித்து அறியா வண்ணம் மறைந்தார்கள்..ரைவதன் ரேவதியைபல ராமனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைத்தார் ..16 / 17 ஸ்லோகம் முக்கியம் ..ருக்மிணி கல்யாணம் பீஷ்மகன் அரசன்-விதர்பா தேசம்.. கவ்ண்டின்யபூர்  ருக்மிணி  பிறந்த இடம்..5 பிள்ளைகள் 1 பெண்..ராட்சச விவாகம்..மாகதர்கள் ருக்மி போல்வாரை ஏமாற்றி–அமுதம்..கதை கேட்ப்பது..ருக்மிணி கடைசி பெண் .கதை கேட்டு கண்ணனை விவாகம் பண்ணி கொள்ள ஆசை..புத்தி அங்க அடையாளம் வள்ளல் தன்மை அங்க அழகு தானேஎற்றவள்..நான்கு அண்ணனும் ஒத்து கொள்ள ருக்மி மட்டும் சிசு பாலனுக்கு.ஸ்ருத சரவா பிள்ளை வாசு தேவருக்கு உடன் பிறந்தவள் ..வயசான பிராமணரிடம் 7 ஸ்லோகம் எழுதி செய்தி அனுப்பினாள்.கண்ணனே ஆசனம் கொடுத்து கேட்டான்..

10-46-4-

4-tä man-manaskä mat-präëä
mat-arthe tyakta-daihikäù
mäm eva dayitaà preñöham
ätmänaà manasä gatäù
ye tyakta-loka-dharmäç ca
mad-arthe tän bibharmy aham

The minds of those gopés are always absorbed in Me, and their very lives are
ever devoted to Me. For My sake they have abandoned everything related to
their bodies, renouncing ordinary happiness in this life, as well as religious
duties necessary for such happiness in the next life. I alone am their dearmost
beloved and, indeed, their very Self. I personally sustain such devotees, who for
My sake give up all worldly duties.

22–saric-chaila-vanoddeçän
mukunda-pada-bhüñitän
äkréòän ékñyamäëänäà
mano yäti tad-ätmatäm

When we see the places where Mukunda enjoyed His sporting
pastimes—the rivers, hills and forests He decorated with His feet—our minds
become totally absorbed in Him

37–na hy asyästi priyaù kaçcin
näpriyo västy amäninaù
nottamo nädhamo väpi
sa-mänasyäsamo ‘pi vä

For Him no one is especially dear or despicable, superior or inferior, and yet
He is not indifferent to anyone. He is free from all desire for respect and yet
gives respect to all others.

38–na mätä na pitä tasya
na bhäryä na sutädayaù
nätméyo na paraç cäpi
na deho janma eva ca

He has no mother, no father, no wife, children or other relatives. No one is
related to Him, and yet no one is a stranger to Him. He has no material body
and no birth.

39–na cäsya karma vä loke
sad-asan-miçra-yoniñu
kréòärthaà so ‘pi sädhünäà
pariträëäya kalpate

He has no work to do in this world that would oblige Him to take birth in
pure, impure or mixed species of life. Yet to enjoy His pastimes and deliver His
saintly devotees, He manifests Himself.

45–tä dépa-déptair maëibhir virejü
rajjür vikarñad-bhuja-kaìkaëa-srajaù
calan-nitamba-stana-hära-kuëòalatviñat-
kapoläruëa-kuìkumänanäù

As they pulled on the churning ropes with their bangled arms, the women of
Vraja shone with the splendor of their jewels, which reflected the lamps’ light.
Their hips, breasts and necklaces moved about, and their faces, anointed with
reddish kuìkuma, glowed radiantly with the luster of their earrings reflecting
from their cheeks.

46–udgäyaténäm aravinda-locanaà
vrajäìganänäà divam aspåçad dhvaniù
dadhnaç ca nirmanthana-çabda-miçrito
nirasyate yena diçäm amaìgalam

As the ladies of Vraja loudly sang the glories of lotus-eyed Kåñëa, their songs
blended with the sound of their churning, ascended to the sky and dissipated all
inauspiciousness in every direction.

10-47-

1/2–çré-çuka uväca
taà vékñya kåñänucaraà vraja-striyaù
pralamba-bähuà nava-kaïja-locanam
pétämbaraà puñkara-mälinaà lasanmukhäravindaà
parimåñöa-kuëòalam
su-vismitäù ko ‘yam apévya-darçanaù
kutaç ca kasyäcyuta-veña-bhüñaëaù
iti sma sarväù parivavrur utsukäs
tam uttamaù-çloka-padämbujäçrayam

Çukadeva Gosvämé said: The young women of Vraja became astonished upon
seeing Lord Kåñëa’s servant, who had long arms, whose eyes resembled a newly
grown lotus, who wore a yellow garment and a lotus garland, and whose
lotuslike face glowed with brightly polished earrings. “Who is this handsome
man?” the gopés asked. “Where has he come from, and whom does he serve?
He’s wearing Kåñëa’s clothes and ornaments!” Saying this, the gopés eagerly
crowded around Uddhava, whose shelter was the lotus feet of Lord
Uttamaùçloka, Çré Kåñëa.

9/10–iti gopyo hi govinde
gata-väk-käya-mänasäù
kåñëa-düte samäyäte
uddhave tyakta-laukikäù
gäyantyaù préya-karmäëi
rudantyaç ca gata-hriyaù
tasya saàsmåtya saàsmåtya
yäni kaiçora-bälyayoù

Thus speaking, the gopés, whose words, bodies and minds were fully
dedicated to Lord Govinda, put aside all their regular work now that Kåñëa’s
messenger, Çré Uddhava, had arrived among them. Constantly remembering the
activities their beloved Kåñëa had performed in His childhood and youth, they

12–gopy uväca
madhupa kitava-bandho mä spåçaìghrià sapatnyäù
kuca-vilulita-mälä-kuìkuma-çmaçrubhir naù
vahatu madhu-patis tan-mäninénäà prasädaà
yadu-sadasi viòambyaà yasya dütas tvam édåk

The gopé said: O honeybee, O friend of a cheater, don’t touch My feet with
your whiskers, which are smeared with the kuìkuma that rubbed onto Kåñëa’s
garland when it was crushed by the breasts of a rival lover! Let Kåñëa satisfy
the women of Mathurä. One who sends a messenger like you will certainly be
ridiculed in the Yadus’ assembly.

13–sakåd adhara-sudhäà sväà mohinéà päyayitvä
sumanasa iva sadyas tatyaje ‘smän bhavädåk
paricarati kathaà tat-päda-padmaà nu padmä
hy api bata håta-cetä hy uttamaù-çloka-jalpaiù

After making us drink the enchanting nectar of His lips only once, Kåñëa
suddenly abandoned us, just as you might quickly abandon some flowers. How
is it, then, that Goddess Padmä willingly serves His lotus feet? Alas! The
answer must certainly be that her mind has been stolen away by His deceitful
words.

21–api bata madhu-puryäm ärya-putro ‘dhunäste
smarati sa pitå-gehän saumya bandhüàç ca gopän
kvacid api sa kathä naù kiìkaréëäà gåëéte
bhujam aguru-sugandhaà mürdhny adhäsyat kadä nu

O Uddhava! It is indeed regrettable that Kåñëa resides in Mathurä. Does He
remember His father’s household affairs and His friends, the cowherd boys? O
great soul! Does He ever talk about us, His maidservants? When will He lay on
our heads His aguru-scented hand?

22–çré-çuka uväca
athoddhavo niçamyaivaà
kåñëa-darçana-lälasäù
säntvayan priya-sandeçair
gopér idam abhäñata

Çukadeva Gosvämé said: Having heard this, Uddhava then tried to pacify the
gopés, who were most eager to see Lord Kåñëa. He thus began relating to them
the message of their beloved.

24–däna-vrata-tapo-homa
japa-svädhyäya-saàyamaiù
çreyobhir vividhaiç cänyaiù
kåñëe bhaktir hi sädhyate

Devotional service unto Lord Kåñëa is attained by charity, strict vows,
austerities and fire sacrifices, by japa, study of Vedic texts, observance of
regulative principles and, indeed, by the performance of many other auspicious
practices.

25–bhagavaty uttamaù-çloke
bhavatébhir anuttamä
bhaktiù pravartitä diñöyä
munénäm api durlabhä

By your great fortune you have established an unexcelled standard of pure
devotion for the Lord, Uttamaùçloka—a standard even the sages can hardly
attain.

29–çré-bhagavän uväca
bhavaténäà viyogo me
na hi sarvätmanä kvacit
yathä bhütäni bhüteñu
khaà väyv-agnir jalaà mahé
tathähaà ca manaù-präëabhütendriya-
guëäçrayaù

The Supreme Lord said: You are never actually separated from Me, for I am
the Soul of all creation. Just as the elements of nature—ether, air, fire, water
and earth—are present in every created thing, so I am present within
everyone’s mind, life air and senses, and also within the physical elements and
the modes of material nature.

36–mayy äveçya manaù kåtsnaà
vimuktäçeña-våtti yat
anusmarantyo mäà nityam
acirän mäm upaiñyatha

Because your minds are totally absorbed in Me and free from all other
engagement, you remember Me always, and so you will very soon have Me again
in your presence.

37–yä mayä kréòatä rätryäà
vane ‘smin vraja ästhitäù
alabdha-räsäù kalyäëyo
mäpur mad-vérya-cintayä

Although some gopés had to remain in the cowherd village and so could not
join the räsa dance to sport with Me at night in the forest, they were
nonetheless fortunate. Indeed, they attained Me by thinking of My potent
pastimes.

56–sarid-vana-giri-droëér
vékñan kusumitän drumän
kåñëaà saàsmärayan reme
hari-däso vrajaukasäm

That servant of Lord Hari, seeing the rivers, forests, mountains, valleys and
flowering trees of Vraja, enjoyed inspiring the inhabitants of Våndävana by
reminding them of Lord Kåñëa

57–dåñövaivam-ädi gopénäà
kåñëäveçätma-viklavam
uddhavaù parama-prétas
tä namasyann idaà jagau

Thus seeing how the gopés were always disturbed because of their total
absorption in Kåñëa, Uddhava was supremely pleased. Desiring to offer them all
respect, he sang as follows

63–vande nanda-vraja-stréëäà
päda-reëum abhékñëaçaù
yäsäà hari-kathodgétaà
punäti bhuvana-trayam

I repeatedly offer my respects to the dust from the feet of the women of
Nanda Mahäräja’s cowherd village. When these gopés loudly chant the glories of
Çré Kåñëa, the vibration purifies the three worlds.

2–mahärhopaskarair äòhyaà
kämopäyopabåàhitam
muktä-däma-patäkäbhir
vitäna-çayanäsanaiù
dhüpaiù surabhibhir dépaiù
srag-gandhair api maëòitam

Trivakrä’s home was opulently appointed with expensive furnishings and
replete with sensual accoutrements meant to inspire sexual desire. There were
banners, rows of strung pearls, canopies, fine beds and sitting places, and also
fragrant incense, oil lamps, flower garlands and aromatic sandalwood paste

3–gåhaà tam äyäntam avekñya säsanät
sadyaù samutthäya hi jäta-sambhramä
yathopasaìgamya sakhébhir acyutaà
sabhäjayäm äsa sad-äsanädibhiù

When Trivakrä saw Him arriving at her house, she at once rose from her
seat in a flurry. Coming forward graciously with her girlfriends, she respectfully
greeted Lord Acyuta by offering Him an excellent seat and other articles of
worship.

12–akrüra-bhavanaà kåñëaù
saha-rämoddhavaù prabhuù
kiïcic cikérñayan prägäd
akrüra-préya-kämyayä

Then Lord Kåñëa, wanting to have some things done, went to Akrüra’s
house with Balaräma and Uddhava. The Lord also desired to please Akrüra.

18–yuväà pradhäna-puruñau
jagad-dhetü jagan-mayau
bhavadbhyäà na vinä kiïcit
param asti na cäparam

You both are the original Supreme Person, the cause of the universe and its
very substance. Not the slightest subtle cause or manifest product of creation
exists apart from You.

19–ätma-såñöam idaà viçvam
anväviçya sva-çaktibhiù
éyate bahudhä brahman
çru ta-pratyakña-gocaram

O Supreme Absolute Truth, with Your personal energies You create this
universe and then enter into it. Thus one can perceive You in many different
forms by hearing from authorities and by direct experience.

20–yathä hi bhüteñu caräcareñu
mahy-ädayo yoniñu bhänti nänä
evaà bhavän kevala ätma-yoniñv
ätmätma-tantro bahudhä vibhäti

Just as the primary elements—earth and so on—manifest themselves in
abundant variety among all the species of mobile and immobile life, so You, the
one independent Supreme Soul, appear to be manifold among the variegated
objects of Your creation.

27–diñöyä janärdana bhavän iha naù pratéto
yogeçvarair api duräpa-gatiù sureçaiù
chindhy äçu naù suta-kalatra-dhanäpta-gehadehädi-
moha-raçanäà bhavadéya-mäyäm

It is by our great fortune, Janärdana, that You are now visible to us, for even
the masters of yoga and the foremost demigods can achieve this goal only with
great difficulty. Please quickly cut the ropes of our illusory attachment for
children, wife, wealth, influential friends, home and body. All such attachment
is simply the effect of Your illusory material energy.

30–çré-çuka uväca
ity abhipretya nåpater
abhipräyaà sa yädavaù
suhådbhiù samanujïätaù
punar yadu-purém agät

Çukadeva Gosvämé said: Having thus apprised himself of the King’s attitude,
Akrüra, the descendant of Yadu, took permission from his well-wishing
relatives and friends and returned to the capital of the Yädavas.

31–çaçaàsa räma-kåñëäbhyäà
dhåtaräñöra-viceñöitam
päëdavän prati kauravya
yad-arthaà preñitaù svayam

Akrüra reported to Lord Balaräma and Lord Kåñëa how Dhåtaräñöra was
behaving toward the Päëòavas. Thus, O descendant of the Kurus, he fulfilled
the purpose for which he had been sent.

10-50-

sa tad apriyam äkarëya
çokämarña-yuto nåpa
ayädavéà mahéà kartuà
cakre paramam udyamam

Hearing this odious news, O King, Jaräsandha was filled with sorrow and
anger, and he began the greatest possible endeavor to rid the earth of the
Yädavas.

4–akñauhiëébhir viàçatyä
tisåbhiç cäpi saàvåtaù
yadu-räjadhänéà mathuräà
nyarudhat sarvato diçam

With a force of twenty-three akñauhiëé divisions, he laid siege to the Yadu
capital, Mathurä, on all sides.

9–etad-artho ‘vatäro ‘yaà
bhü-bhära-haraëäya me
saàrakñaëäya sädhünäà
kåto ‘nyeñäà vadhäya ca

This is the purpose of My present incarnation—to relieve the earth of its
burden, protect the pious and kill the impious.

10–anyo ‘pi dharma-rakñäyai
dehaù saàbhriyate mayä
virämäyäpy adharmasya
käle prabhavataù kvacit

I also assume other bodies to protect religion and to end irreligion whenever
it flourishes in the course of time.

11–evaà dhyäyati govinda
äkäçät sürya-varcasau
rathäv upasthitau sadyaù
sa-sütau sa-paricchadau

[Çukadeva Gosvämé continued:] As Lord Govinda was thinking in this way,
two chariots as effulgent as the sun suddenly descended from the sky. They
were complete with drivers and equipment.

12–äyudhäni ca divyäni
puräëäni yadåcchayä
dåñövä täni håñékeçaù
saìkarñaëam athäbravét

The Lord’s eternal divine weapons also appeared before Him spontaneously.
Seeing these, Çré Kåñëa, Lord of the senses, addressed Lord Saìkarñaëa.

41–evaà saptadaça-kåtvas
tävaty akñauhiëé-balaù
yuyudhe mägadho räjä
yadubhiù kåñëa-pälitaiù

Seventeen times the King of Magadha met defeat in this very way. And yet
throughout these defeats he fought on with his akñauhiëé divisions against the
forces of the Yadu dynasty who were protected by Çré Kåñëa.

42–akñiëvaàs tad-balaà sarvaà
våñëayaù kåñëa-tejasä
hateñu sveñv anékeñu
tyakto ‘gäd aribhir nåpaù

By the power of Lord Kåñëa, the Våñëis would invariably annihilate all of
Jaräsandha’s forces, and when all his soldiers had been killed, the King, released
by his enemies, would again go away.

3–añöädaçama saìgräma
ägämini tad-antarä
närada-preñito véro
yavanaù pratyadåçyata

Just as the eighteenth battle was about to take place, a barbarian warrior
named Kälayavana, sent by Närada, appeared on the battlefield.

44–rurodha mathuräm etya
tisåbhir mleccha-koöibhiù
nå-loke cäpratidvandvo
våñëén çrutvätma-sammitän

Arriving at Mathurä, this Yavana laid siege to the city with thirty million
barbarian soldiers. He had never found a human rival worth fighting, but he
had heard that the Våñëis were his equals.

45–taà dåñöväcintayat kåñëaù
saìkarñaëa sahäyavän
aho yadünäà våjinaà
präptaà hy ubhayato mahat

When Lord Kåñëa and Lord Saìkarñaëa saw Kälayavana, Kåñëa thought
about the situation and said, “Ah, a great danger now threatens the Yadus from
two sides.

48–tasmäd adya vidhäsyämo
durgaà dvipada-durgamam
tatra jïätén samädhäya
yavanaà ghätayämahe

“Therefore We will immediately construct a fortress that no human force
can penetrate. Let Us settle our family members there and then kill the
barbarian king.”

49–iti sammantrya bhagavän
durgaà dvädaça-yojanam
antaù-samudre nagaraà
kåtsnädbhutam acékarat

After thus discussing the matter with Balaräma, the Supreme Personality of
Godhead had a fortress twelve yojanas in circumference built within the sea.
Inside that fort He had a city built containing all kinds of wonderful things.

50/51/52/53–dåçyate yatra hi tväñöraà
vijïänaà çilpa-naipuëam
rathyä-catvara-véthébhir
yathä-västu vinirmitam
sura-druma-latodyänavicitropavanänvitam
hema-çåìgair divi-spågbhiù
sphaöikäööäla-gopuraiù
räjatärakuöaiù koñöhair
hema-kumbhair alaìkåtaiù
ratna-kütair gåhair hemair
mahä-märakata-sthalaiù
västoñpaténäà ca gåhair
vallabhébhiç ca nirmitam
cätur-varëya-janäkérëaà
yadu-deva-gåhollasat

In the construction of that city could be seen the full scientific knowledge
and architectural skill of Viçvakarmä. There were wide avenues, commercial
roads and courtyards laid out on ample plots of land; there were splendid parks,
and also gardens stocked with trees and creepers from the heavenly planets. The
gateway towers were topped with golden turrets touching the sky, and their
upper levels were fashioned of crystal quartz. The gold-covered houses wereadorned in front with golden pots and on top with jeweled roofs, and their  floors were inlaid with precious emeralds. Beside the houses stood treasury  buildings, warehouses, and stables for fine horses, all built of silver and brass.  Each residence had a watchtower, and also a temple for its household deity.  Filled with citizens of all four social orders, the city was especially beautified by  the palaces of Çré Kåñëa, the Lord of the Yadus

57–tatra yoga-prabhävena
nétvä sarva-janaà hariù
prajä-pälena rämeë
kåñëaù samanumatritaù
nirjagäma pura-dvärät
padma-mälé niräyudhaù

After transporting all His subjects to the new city by the power of His
mystic Yogamäyä, Lord Kåñëa consulted with Lord Balaräma, who had
remained in Mathurä to protect it. Then, wearing a garland of lotuses but
bearing no weapons, Lord Kåñëa went out of Mathurä by its main gate.

23/24/25/26-tam älokya ghana-çyämaà
péta-kauçeya-väsasam
çrévatsa-vakñasaà bhräjat
kaustubhena viräjitam
catur-bhujaà rocamänaà
vaijayantyä ca mälayä
cäru-prasanna-vadanaà
sphuran-makara-kuëòalam
1662
prekñaëéyaà nå-lokasya
sänuräga-smitekñaëam
apévya-vayasaà mattamågendrodära-
vikramam
paryapåcchan mahä-buddhis
tejasä tasya dharñitaù
çaìkitaù çanakai räjä
durdharñam iva tejasä

As he gazed at the Lord, King Mucukunda saw that He was dark blue like a
cloud, had four arms, and wore a yellow silk garment. On His chest He bore the
1663
Çrévatsa mark and on His neck the brilliantly glowing Kaustubha gem. Adorned
with a Vaijayanté garland, the Lord displayed His handsome, peaceful face,
which attracts the eyes of all mankind with its shark-shaped earrings and
affectionately smiling glance. The beauty of His youthful form was unexcelled,
and He moved with the nobility of an angry lion. The highly intelligent King
was overwhelmed by the Lord’s effulgence, which showed Him to be invincible.
Expressing his uncertainty, Mucukunda hesitantly questioned Lord Kåñëa as
follows.

34–tejasä te ‘viñahyeëa
bhüri drañöuà na çaknumaù
hataujasä mahä-bhäga
mänanéyo ‘si dehinäm

Your unbearably brilliant effulgence overwhelms our strength, and thus we
cannot fix our gaze upon You. O exalted one, You are to be honored by all
embodied beings.

35–evaà sambhäñito räjïä
bhagavän bhüta-bhävanaù
pratyäha prahasan väëyä
megha-näda-gabhérayä

[Çukadeva Gosvämé continued:] Thus addressed by the King, the Supreme
Personality of Godhead, origin of all creation, smiled and then replied to him in
a voice as deep as the rumbling of clouds

39/40–tathäpy adyatanäny aìga
çånuñva gadato mama
vijïäpito viriïcena
purähaà dharma-guptaye
bhümer bhäräyamäëänäm
asuräëäà kñayäya ca
avatérëo yadu-kule
gåha änakadundubheù
vadanti väsudevet
vasudeva-sutaà hi mäm

Nonetheless, O friend, I will tell you about My current birth, name and
activities. Kindly hear. Some time ago, Lord Brahmä requested Me to protect
religious principles and destroy the demons who were burdening the earth.
Thus I descended in the Yadu dynasty, in the home of Änakadundubhi. Indeed,
because I am the son of Vasudeva, people call Me Väsudeva.

41–kälanemir hataù kaàsaù
pralambädyäç ca sad-dviñaù
ayaà ca yavano dagdho
räjaàs te tigma-cakñuñä

I have killed Kälanemi, reborn as Kaàsa, as well as Pralamba and other
enemies of the pious. And now, O King, this barbarian has been burnt to ashes
by your piercing glance.

45–çré-mucukunda uväca
vimohito ‘yaà jana éça mäyayä
tvadéyayä tväà na bhajaty anartha-dåk
sukhäya duùkha-prabhaveñu sajjate
gåheñu yoñit puruñaç ca vaïcitaù

Çré Mucukunda said: O Lord, the people of this world, both men and
women, are bewildered by Your illusory energy. Unaware of their real benefit,
they do not worship You but instead seek happiness by entangling themselves in
family affairs, which are actually sources of misery.

46–labdhvä jano durlabham atra mänuñaà
kathaïcid avyaìgam ayatnato ‘nagha
pädäravindaà na bhajaty asan-matir
gåhändha-küpe patito yathä paçuù

That person has an impure mind who, despite having somehow or other
automatically obtained the rare and highly evolved human form of life, does not
worship Your lotus feet. Like an animal that has fallen into a blind well, such a
person has fallen into the darkness of a material home.

4–manye mamänugraha éça te kåto
räjyänubandhäpagamo yadåcchayä
yaù prärthyate sädhubhir eka-caryayä
vanaà vivikñadbhir akhaëòa-bhümi-paiù

My Lord, I think You have shown me mercy, since my attachment to my
kingdom has spontaneously ceased. Such freedom is prayed for by saintly rulers
of vast empires who desire to enter the forest for a life of solitude.

55–na kämaye ‘nyaà tava päda-sevanäd
akiïcana-prärthyatamäd varaà vibho
ärädhya kas tväà hy apavarga-daà hare
våëéta äryo varam ätma-bandhanam

O all-powerful one, I desire no boon other than service to Your lotus feet,
the boon most eagerly sought by those free of material desire. O Hari, what
enlightened person who worships You, the giver of liberation, would choose a
boon that causes his own bondage?

62–kñätra-dharma-sthito jantün
nyavadhér mågayädibhiù
samähitas tat tapasä
jahy aghaà mad-upäçritaù

Because you followed the principles of a kñatriya, you killed living beings
while hunting and performing other duties. You must vanquish the sins thus
incurred by carefully executing penances while remaining surrendered to Me.

63–janmany anantare räjan
sarva-bhüta-suhåttamaù
bhütvä dvija-varas tvaà vai
mäm upaiñyasi kevalam

O King, in your very next life you will become an excellent brähmaëa, the
greatest well-wisher of all creatures, and certainly come to Me alone..

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -436-440 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

August 8, 2011

436–ஜன்ம கர்ம மே திவ்யம்–அதிகமாக வியக்க வைக்கும் பிறவி அறுக்கும்…நம்மை உஜ்ஜீவிக்க தாழ விட்டு அவதரித்தான்..பிறந்தவாறும் வளந்தவாரும் ஆவியை ..நின்று நின்று உருக்குகின்றன ..மடி தடவாத சோறும்–விதுரர் சுருள் நாறாத பூ மாலா காரர்..சுண்ணாம்பு கலவாத சந்தானம்  கூனி தூய்மை..கொடுத்து கொல்லாதே கொண்டதுக்கு கை கூலி கொடுக்க வேண்டும்.. ஒழிக்க ஒளியாதுகொள்வான்  அன்று கொள்லாமல் போகாதே ஆண்டாள்.அமுது செய்திட பெரில் ஓன்று நூறு ஆயிரமாக கொடுத்து பின்னும் ஆளும் செய்வேன்…விதுரர் சுவை ஆசை உடன் கொடுத்தார்   தூய்மை எதிர் பாராமல் கொடுத்தால் தூய்மை ..பதட்டமே பக்தி முயற்சி..உக்ரசெனருக்கு பட்டாபிஷேகம் பண்ண போகிறார் 44 இறுதி ஸ்லோகம்  தேவகி வாசுதேவனை வணங்கி.செல்ல அவர்கள் .கை கூப்பினார்கள் .. நினைவு மாற்ற–சட்டு என்று மயங்க செய்தார் பிறந்த பேற்றை தான் பெற்றேன் வளர்ந்த பேரை இழந்தேன் யசொதியானுபவம் எனக்கு கொடுக்க வேண்டும் ..தால்  ஒலித்து இரும் திரு வினை இல்லா –நந்தன் பெற்றனன் நாங்கள் கோன் வாசு தேவன் பெறவில்லை -காணுமாறு இனி உண்டு எனில் அருளே…பால் சுரந்தது அவனும் குடித்தான் பட்டர் நஞ்சீயர் –

437-45th அத்யாயம் –பெற்றோருக்கு பணிவிடை செய்யாமல் போனேனே –5th ஸ்லோகம்…குழந்தை மன்னிப்பு கேட்கலாமா –மடியில் வைத்து கொண்டார்கள்.. உகர சேனர்-மாதா மகன்-விடு வித்து பட்டம் சூட்டினார்-யது குலம்-வம்சம் தானே–யயாதி சாபம் உண்டே..மாற்றி ஆணை இடுகிறேன்-அரியாசனம் உண்டு..யது விரிஷ்ணி ..குகர வம்சம் வெளியில் இருந்து  வந்தார்கள்…நந்த கோபாலன் யசோதை-திரும்பி போகலாமா கேட்டதும் — மனம் திடப் படுத்து கொண்டு விடை கொடுத்து அனுப்பினான்..பிரியா விடை–கோபால ரத்னம்–இனிமேல் வயசான அவனின் பல செஷ்டிதங்கள்–குரு இடம் வாசம் பண்ணும் வழக்கம்-கர்காச்சர்யர் வேண்டிய சம்ஸ்காரம் பண்ணினார் சாந்தீபினி இடம் கற்று கொள்ள-வேதம் அங்கங்கள் உபநிஷத் ரகசியம் சாஸ்திரம் ஆய கலைகள் 64 64 நாளில்  கற்றார்..-குரு தஷிணை-பிரபாச ஷேத்ரத்தில் மாண்ட பிள்ளையை–ஓதுவித்த தக்கணையா -மாதவத்தோன் புத்திரன் போய் மரி கடல் -பாஞ்ச சன்யம்-கொண்டார் –யம புரம் சென்று மீட்டு -அவன் சிறுவனை கொடுத்தாய் —

438-லங்கா யுத்தம்குரங்குகளை மீட்டு -சம்பூகன் குற்றத்தால் -சாந்தீபன் பிள்ளை மீட்டு/அந்தணர் பிள்ளைகளை /பரிஷித் மீட்டு கொடுத்தார் -திரு மால் இரும் சோலை ஸ்தவம் ஸ்ரீ ரெங்கத்து ஆபத்து தீர்க்க வேண்டும்..கூரத் ஆழ்வான்–கோதில் வாய்மை -சாந்தீபன்–ததி பாண்டன் நாக பழக காரி–அதுவும் கண்ணன் இடம் கேட்டதால் கோதில் வாய்மை 46 அத்யாயம் உத்தவரை கோகுலத்துக்கு அனுப்புகிறார்..பெண்களும் ஆண்களும் துக்கி இருப்பார்கள் த்யானித்து அருகில் இருப்பது போல நினைத்து வருத்தம் தீர்க்க தேறி விட ஞான மார்க்கம் சொல்லி கொடுக்க போகிறார்..அவர்கள் இடம் பக்தி மார்க்கம் கற்று அழுது கொண்டு  கற்று வந்தார் ஞான மார்க்கம் கீழ் படி பக்தி மார்க்கம் மேல் படி…அனைத்தும் கண்ணன் -மனசு பிரிதி உள்ளம் உடல் அவனுக்கே –நித்ய யுக்தா உபாசக ..மீன் தண்ணீர் போல -கண்ணன்-பக்தர்கள்..அனைத்தும் கண்ணன் திரு நாமம் …எதையும் மறக்க முடியாது எல்லாம் அவன் திரு அடிபட்ட இடம்–அது இது உது -நைவிக்கும்…நினைத்து நினைத்து வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறோம்…உத்தவர் உபதேசிக்க ஆரம்பிக்கிறார்..பர பிரமம்-உங்களுக்குள் வந்து -ஆதி காரணன்-பிறப்போ உடலோ தாயோ தந்தையோ அவனுக்கு இல்லை இட்டு கொண்ட வேஷம்..அனைவரும் அவனுக்கு குழந்தை..-

439-46-46 ஸ்லோகம்–பெண்கள் உத்தவர் தேரை பார்த்தார்கள்–பரிக்ரம நந்த கிராமம் குன்றை சுற்றி-உத்தவர் டீலா தோட்டம் உண்டு2/-3 மாசம் அமர்ந்து உபதேசிக்க வந்தவர் கற்று கொண்டு வந்தார்..தயிர் கடைய ஆரம்பிகிறார்கள் ..ஆயாசம் தீர்க்க அரவிந்த லோசனா ஒலி–ம த்தின் ஓசை..-கீசு கீசு-கலந்து பேசின பேச்சு காசு பிறப்பு அச்சு தாலி  ஆமை தாலி -வாச நறும் குழல் ஆய்சியார் தயிர் அரவம் –கண்ணன் வாங்க வில்லையோ தயிர் வாங்க வில்லையோ கேசவன் மாதவன் பூ  பறிக்கும் பொழுது பூவை பைம்கிளி.திரு மால் திரு நாமங்களையே கூவி எழும்..–.ஏறி வந்த ஏணி-அது போல் கண்ணன்..கிருஷ்ண சங்கமம். கருப்பு வண்டு ரீங்காரம்– உத்தவராக நினைத்து பெண்கள் பேசுகிறார்கள்..கண்ணன் கூட இருக்கிற புஷ்பம் தேனை பருக –சிகப்பு மாறாமல் வந்தாய்-கோபித்து பிரணய ரோஷத்துடன் பேசுகிறார்கள்..6 -2 திரு வாய் மொழி-வராதே போ என்கிறார் பராங்குச நாயகி -என் உடைய பந்து கழலும் தந்து போகு  நம்பி அளிதர்க்கே நோற்றோம். துன்பம் பெற தபசு பண்ணி இருக்கிறோம் –வாலியை மறைந்து கொன்றவர் பெண்ணின் வருத்தம் அறியாத பெருமாள் பலி வஞ்சனை தெரியும் அவருக்கு பேச வர வேண்டாம் –வண்டு சுற்று விட்டு திரும்பி வர–சேர்த்தாலும் வர வேண்டாம்-உத்தவருக்கு பாஷை புதுசாக இருக்கிறது பிரணய ரோஷம் மட்டை அடி திகைத்து போய் விட்டார்..

440–நான்கு வகை பட்டவர் அடைகிறார்கள் ஞானி தான் உகந்தவன் .வாசுதேவன சர்வம் என்று இருக்கும் பக்தர் துற லாபம்..கோபிமார்கள் அப்படி பட்டவர்கள். உத்தவரை வண்டு போல் நினைத்து பேசுகிறார்கள்..திரு புல்லாணி …தர்ப  சயன பெருமாள் .ஆதி ஜகன் நாத பெருமாள் பட்டாபி ஷேக திரு கோல சேவை..சேது பந்தனம் திருத்தினாய் எங்கள் சிற்றில் வந்து சிதைஎல்..பர காலநாயகி–சிந்தனைக்கு இனியான் உடன் திரு வாலி திரு நகரி– புல்லாணி பெருமாள் ஏமாற்ற –அவர் பொய் கேட்டு இருப்பேனே என்கிறார் அவன் சொல்வதை தான் நம்புவேன்..அடையாளம் கேட்க்க -தொங்கும் ..கொங்கு உண்  வண்டே கரியாக வந்தான் –சாட்சி அவன் பக்கம் சொல்ல வண்டு உடன் வந்தான் ..உத்தவர் இடம் வண்டு இடம் பேசுவது போல் கோபிமார்கள் பேச –நாங்கள் ஈசன் நமக்கே பணித்த மொழி செய்திலேன்.அவன் மண்ணும் நீர் பொங்கு முந்நீர் கரைக்கு செல்வது தான் வழி ..பாதம் பணிவோம் நமக்கு அதுவே நலம்..உத்தவர் புரிந்து கொண்டார் ஞானம் மிக்கு பக்தி காதல் அவா வேட்கை..47 அத்யாயம் ..23 ஸ்லோகம்..பாக்ய சாலிகள்..கண்ணன் இப் படி சொல்ல சொன்னார்-பிரிய வில்லை உங்கள் இடம் தண்ணீர் ஆகாசம் அக்னி இருப்பது போல்  எங்கும் உளன் கண்ணன்..அனைத்து குள்ளும் இருப்பதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் ..மனைவி கணவன் போனால் தான் ஏங்குவாள் நினைவில் இருக்க தான் தள்ளி போனேன் .சிந்த யந்தி கிட்டே வராமல் முக்தி அடைந்தாள் இதை கேட்டதும் கோபிகள் எங்களுக்கு இது ஏற வில்லை..பதில் சொல்கிறார்கள் ..இன்றும் எதை பார்த்தாலும் கண்ணன் நினைவு–தங்கி உபதேசம் பண்ண இருந்தார் ..கை கூப்பி பக்தி பற்று அறிந்து கொண்டேன் லஷ்மி தேவி கூட இந்த அனுபவம்கிடைக்க வில்லை அடுத்த பிறவியில் கோபி மார் பாத துளியாக பிறந்தால் போதும்..சொல்லி விடை பெற்றார் ..கற்று வந்ததை கண்ணா இடம் சொன்னார்

10-45-1/2/3-

1–çré-çuka uväca
pitaräv upalabdhärthau
viditvä puruñottamaù
mä bhüd iti nijäà mäyäà
tatäna jana-mohiném

Çukadeva Gosvämé said: Understanding that His parents were becoming
aware of His transcendental opulences, the Supreme Personality of Godhead
thought that this should not be allowed to happen. Thus He expanded His
Yogamäyä, which bewilders His devotees.

2–uväca pitaräv etya
sägrajaù sätvanarñabhaù
praçrayävanataù préëann
amba täteti sädaram

Lord Kåñëa, the greatest of the Sätvatas, approached His parents with His
elder brother. Humbly bowing His head and gratifying them by respectfully
addressing them as “My dear mother” and “My dear father,” Kåñëa spoke as
follows.

3–näsmatto yuvayos täta
nityotkaëöhitayor api
bälya-paugaëòa-kaiçoräù
puträbhyäm abhavan kvacit

[Lord Kåñëa said:] Dear Father, because of Us, your two sons, you and
mother Devaké always remained in anxiety and could never enjoy Our
childhood, boyhood or youth.

7–mätaraà pitaraà våddhaà
bhäryäà sädhvéà sutam çiçum
guruà vipraà prapannaà ca
kalpo ‘bibhrac chvasan-måtaù

A man who, though able to do so, fails to support his elderly parents, chaste
wife, young child or spiritual master, or who neglects a brähmaëa or anyone
who comes to him for shelter, is considered dead, though breathing.

8–tan näv akalpayoù kaàsän
nityam udvigna-cetasoù
mogham ete vyatikräntä
divasä väm anarcatoù

Thus We have wasted all these days, unable as We were to properly honor
you because Our minds were always disturbed by fear of Kaàsa.

1–siïcantäv açru-dhäräbhiù
sneha-päçena cävåtau
na kiïcid ücatü räjan
bäñpa-kaëöhau vimohitau

Pouring out a shower of tears upon the Lord, His parents, who were bound
up by the rope of affection, could not speak. They were overwhelmed, O King,
and their throats choked up with tears.

12–evam äçväsya pitarau
bhagavän devaké-sutaù
mätämahaà tügrasenaà
yadünäm akaron ëåpam

Thus having comforted His mother and father, the Supreme Personality of
Godhead, appearing as the son of Devaké, installed His maternal grandfather,
Ugrasena, as King of the Yadu

17/18–kåñëa-saìkarñaëa-bhujair
guptä labdha-manorathäù
gåheñu remire siddhäù
kåñëa-räma-gata-jvaräù
vékñanto ‘har ahaù prétä
mukunda-vadanämbujam
nityaà pramuditaà çrémat
sa-daya-smita-vékñaëam

The members of these clans, protected by the arms of Lord Kåñëa and Lord
Saìkarñaëa, felt that all their desires were fulfilled. Thus they enjoyed perfect
happiness while living at home with their families. Because of the presence of
Kåñëa and Balaräma, they no longer suffered from the fever of material
existence. Every day these loving devotees could see Mukunda’s ever-cheerful
lotus face, which was decorated with beautiful, merciful smiling glances.

25-ity uktas tau pariñvajya
nandaù praëaya-vihvalaù
pürayann açrubhir netre
saha gopair vrajaà yayau

Nanda Mahäräja was overwhelmed with affection upon hearing Kåñëa’s
words, and his eyes brimmed with tears as he embraced the two Lords. Then he
went back to Vraja with the cowherd men.

30/31–prabhavau sarva-vidyänäà
sarva-jïau jagad-éçvarau
nänya-siddhämalaà jïänaà
gühamänau narehitaiù
atho guru-kule väsam
icchantäv upajagmatuù
käçyaà sändépanià näma
hy avanti-pura-väsinam

Concealing Their innately perfect knowledge by Their humanlike activities,
those two omniscient Lords of the universe, Themselves the origin of all
branches of knowledge, next desired to reside at the school of a spiritual master.
Thus They approached Sändépani Muni, a native of Käsé living in the city of
Avanté.

32–yathopasädya tau däntau
gurau våttim aninditäm
grähayantäv upetau sma
bhaktyä devam ivädåtau

Sändépani thought very highly of these two self-controlled disciples, whom
he had obtained so fortuitously. By serving him as devotedly as one would serve the Supreme Lord Himself, They showed others an irreproachable example of how to worship the spiritual master.

35/36–sarvaà nara-vara-çreñöhau
sarva-vidyä-pravartakau
sakån nigada-mätreëa
tau saïjagåhatur nåpa
aho-rätraiç catuù-ñañöyä
saàyattau tävatéù kaläù
guru-dakñiëayäcäryaà
chandayäm äsatur nåpa

O King, those best of persons, Kåñëa and Balaräma, being Themselves the
original promulgators of all varieties of knowledge, could immediately assimilate
each and every subject after hearing it explained just once. Thus with fixed
concentration They learned the sixty-four arts and skills in as many days and
nights. Thereafter, O King, They satisfied Their spiritual master by offering
him guru-dakñiëä.

The Lords learned (1) gétam, singing; (2) vädyam, playing on musical
instruments; (3) nåtyam, dancing; (4) näöyam, drama; (5) älekhyam, painting;
(6) viçeñaka-cchedyam, painting the face and body with colored unguents and
cosmetics; (7) taëòula-kusuma-bali-vikäräù, preparing auspicious designs on
the floor with rice and flowers; (8) puñpästaraëam, making a bed of flowers; (9)
daçana-vasanäìga-rägäù, coloring one’s teeth, clothes and limbs; (10)
maëi-bhümikä-karma, inlaying a floor with jewels; (11) çayyä-racanam,
covering a bed; (12) udaka-vädyam, ringing waterpots; (13) udaka-ghätaù,
splashing with water; (14) citra-yogäù, mixing colors; (15)
1362
mälya-grathana-vikalpäù, preparing wreaths; (16) çekharäpéòa-yojanam, setting
a helmet on the head; (17) nepathya-yogäù, putting on apparel in a dressing
room; (18) karëa-patra-bhaìgäù, decorating the earlobe; (19) sugandha-yuktiù,
applying aromatics; (20) bhüñaëa-yojanam, decorating with jewelry; (21)
aindrajälam, jugglery; (22) kaucumära-yogaù, the art of disguise; (23)
hasta-läghavam, sleight of hand; (24) citra-çäkäpüpa-bhakñya-vikära-kriyaù,
preparing varieties of salad, bread, cake and other delicious food; (25)
pänaka-rasa-rägäsava-yojanam, preparing palatable drinks and tinging
draughts with red color; (26) sücé-väya-karma, needlework and weaving; (27)
sütra-kréòä, making puppets dance by manipulating thin threads; (28)
véëä-òamarukavädyäni, playing on a lute and a small X-shaped drum; (29)
prahelikä, making and solving riddles; (29a) pratimälä, capping verses, or
reciting poems verse for verse as a trial of memory or skill; (30)
durvacaka-yogäù, uttering statements difficult for others to answer; (31)
pustaka-väcanam, reciting books; and (32) näöikäkhyäyikä-darçanam, enacting
short plays and writing anecdotes.
Kåñëa and Balaräma also learned (33) kävya-samasyä-püraëam, solving
enigmatic verses; (34) paööikä-vetra-bäëa-vikalpäù, making a bow from a strip of
cloth and a stick; (35) tarku-karma, spinning with a spindle; (36) takñaëam,
carpentry; (37) västu-vidyä, architecture; (38) raupya-ratna-parékñä, testing
silver and jewels; (39) dhätu-vädaù, metallurgy; (40) maëi-räga-jïänam, tinging
jewels with various colors; (41) äkara-jïänam, mineralogy; (42)
våkñäyur-veda-yogäù, herbal medicine; (43)
meña-kukkuöa-lävaka-yuddha-vidhiù, the art of training and engaging rams,
cocks and quails in fighting; (44) çuka-çärikä-praläpanam, knowledge of how to
train male and female parrots to speak and to answer the questions of human
beings; (45) utsädanam, healing a person with ointments; (46)
keça-märjana-kauçalam, hairdressing; (47) akñara-muñöikä-kathanam, telling
what is written in a book without seeing it, and telling what is hidden in
another’s fist; (48) mlecchita-kutarka-vikalpäù, fabricating barbarous or foreign
sophistry; (49) deça-bhäñä-jïänam, knowledge of provincial dialects; (50)
1363
puñpa-çakaöikä-nirmiti-jïänam, knowledge of how to build toy carts with
flowers; (51) yantra-mätåkä, composing magic squares, arrangements of
numbers adding up to the same total in all directions; (52) dhäraëa-mätåkä, the
use of amulets; (53) saàväcyam, conversation; (54) mänasé-kävya-kriyä,
composing verses mentally; (55) kriyä-vikalpäù, designing a literary work or a
medical remedy; (56) chalitaka-yogäù, building shrines; (57)
abhidhäna-koña-cchando-jïänam, lexicography and the knowledge of poetic
meters; (58) vastra-gopanam, disguising one kind of cloth to look like another;
(59) dyüta-viçeñam, knowledge of various forms of gambling; (so) äkarña-kréòa,
playing dice; (61) bälaka-kréòanakam, playing with children’s toys; (62)
vainäyiké vidyä, enforcing discipline by mystic power; (63) vaijayiké vidyä,
gaining victory; and (64) vaitäliké vidyä, awakening one’s master with music at
dawn.

37–dvijas tayos taà mahimänam adbhutaà
saàlokñya räjann ati-mänuséà matim
sammantrya patnyä sa mahärëave måtaà
bälaà prabhäse varayäà babhüva ha

O King, the learned brähmaëa Sändépani carefully considered the two Lords’
glorious and amazing qualities and Their superhuman intelligence. Then, after
consulting with his wife, he chose as his remuneration the return of his young
son, who had died in the ocean at Prabhäsa.

38–tethety athäruhya mahä-rathau rathaà
prabhäsam äsädya duranta-vikramau
veläm upavrajya niñédatuù kñanaà
sindhur viditvärhanam äharat tayoù

“So be it,” replied those two great chariot warriors of limitless might, and
They at once mounted Their chariot and set off for Prabhäsa. When They
reached that place, They walked up to the shore and sat down. In a moment the
deity of the ocean, recognizing Them to be the Supreme Lords, approached
Them with offerings of tribute.

39-tam äha bhagavän äçu
guru-putraù pradéyatäm
yo ‘säv iha tvayä grasto
bälako mahatormiëä

The Supreme Lord Kåñëa addressed the lord of the ocean: Let the son of My
guru be presented at once—the one you seized here with your mighty waves.

40–çré-samudra uväca
na cähärñam ahaà deva
daityaù païcajano mahän
antar-jala-caraù kåñëa
çaìkha-rüpa-dharo ‘suraù

The ocean replied: O Lord Kåñëa, it was not I who abducted him, but a
demonic descendant of Diti named Païcajana, who travels in the water in the
form of a conch.

42/43/44-tad-aìga-prabhavaà çaìkham
ädäya ratham ägamat
tataù saàyamanéà näma
yamasya dayitäà purém
1370
gatvä janärdanaù çaìkhaà
pradadhmau sa-haläyudhaù
çaìkha-nirhrädam äkarëya
prajä-saàyamano yamaù
tayoù saparyäà mahatéà
cakre bhakty-upabåàhitäm
uväcävanataù kåñëaà
sarva-bhütäçayälayam
lélä-manuñyayor viñëo
yuvayoù karaväma kim

Lord Janärdana took the conchshell that had grown around the demon’s body
and went back to the chariot. Then He proceeded to Saàyamané, the beloved
capital of Yamaräja, the lord of death. Upon arriving there with Lord Balaräma,
He loudly blew His conchshell, and Yamaräja, who keeps the conditioned souls
in check, came as soon as he heard the resounding vibration. Yamaräja
elaborately worshiped the two Lords with great devotion, and then he addressed
Lord Kåñëa, who lives in everyone’s heart: “O Supreme Lord Viñëu, what shall
I do for You and Lord Balaräma, who are playing the part of ordinary humans?”

9–guruëaivam anujïätau
rathenänila-raàhasä
äyätau sva-puraà täta
parjanya-ninadena vai

Thus receiving Their guru’s permission to leave, the two Lords returned to
Their city on Their chariot, which moved as swiftly as the wind and resounded
like a cloud.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் -431-435 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

August 8, 2011

431-அரை சிவந்த ஆடையின் மேல் சென்றதாம் என் சிந்தையே…திரு கமல பாதம் முதல்  பாசுரம்..உள் சாத்து  மெலிசான மல்லு வஸ்த்ரம் .பருத்தி ஆடை..மேல் தான் பட்டாடை.. வஸ்த்ரம் வாகனம் பொறுத்து மாதும்..ஈர ஆடை தீர்த்தம் முக்கியம் ..ராஜா கண்ட கோபாலர் கதை–நம் பெருமாள் மறைந்து திரும்பி வந்த காலம்..பிரமேயம் பகவான்திரு மேனி காத்தார் பில்லைலோகாச்சர்யர்..1323-1371 திரும்ப வர -..வண்ணாத்தான்-பார்வை இழந்தவன் ஈர ஆடை கொண்டு நம் பெருமாள் காட்டி கொடுத்தான்..ராமானுஜர் இருந்த காலம்-அபசாரம் பட்ட வண்ணானை பற்றிய சீற்றம் கொண்டல் வண்ணனாய்  -கற்றினம் மேய்த்த எந்தை கழலினை  கீழ்-கண்ணனே இவன்.. காரேய் கருணை ராமானுசா –அடுத்து புஷ்ப அலங்காரம்..மாலா காரார் சுதாமா என்ற திரு நாமம் –வைகுந்தத்தில் இருந்து கோகுலம் மதுரை குறும் தெருவில் குடிசை வந்தது ஆச்சர்யம்..பதட்டமே எனக்கு சமர்ப்பிக்கணும்.. பொன் அடிக்கு என்று உள்ளாத உள்ளத்தை உள்ளமாக கொள்ளோமே.. .விடுதி புஷ்பம் சமர்பிக்க பத்ரம் புஷ்பம்–சூட்டு நன் மாலைகள் தூயன ஏந்தி தூய்மை பதிலுக்கு எதிர் பார்க்காமல் இருப்பதே பூ ச்சாத்து உத்சவம்….செண்பக மல்லிகை பாதிரி ..புன்னை பூ ..கருமுகை பூ சூட்ட வாராய் 9 வகைவித வித புஷ்பங்கள்..ஆண்டாள் தொண்டர் அடி போடி அனந்தாழ்வான் தோ  மாலை பூலங்கி அலங்காரம் ..அடுத்து சந்தன அலங்காரம்..

432..யசோதை நிலையில் பெரி ஆழ்வார் பூ சூட ஆசை படுகிறார்..எண்பகர் பூவும் கொணர்ந்தேன்…திரு மேனி அழகு அலங்காரம் பேசி முடிக்க முடியாது..சிக்கத்தாடை–தலையி சாத்தி மேல் புஷ்பம் திரு முடி மேல்..வெளி மாலை தண்டு மாலை..திரு வாசி மாலை தாங்கி சட்டம்..சுகுமாரன் அவன் என்பதால்..தோ மாலை தோள் மாலை..யாம் பெரு சம்பானம் பெரும் பரிசு சூடி கலைந்த மாலை தானே..மாலை மாத்து உத்சவம்..மாலையால் மாலுக்கு ஏற்றம்..அடுத்துசந்தனம் 42nd அத்யாயம்..திரு வக்ரா கூனி-சுகந்தன் –திரு மேனிக்கு ஏற்ற சந்தனம் இல்லை பராத் பரன் பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே..புனையும் கண்ணி வாசகம் செய் மாலையே ..வான் பட்டாடையும் அஹ்தே தேசமான அணி கலனும் என் கை கூப்பு செய்கையே….தன்னையே சமர்பித்தவளின் கூனல் போக்கினான்..வில் யாகம் நடக்கும் .இடம் போனான்..முறித்தான் இரண்டாக ராமன் போல..யானை கரும்பை முடித்தது போல..மல் அரங்கம் ஏற்பாடு ஆகிறது
433-அநிஷ்டம் போக்கி இஷ்டம் கொடுப்பான் ..நேர்மை அற்று இருப்பதே கூன் விகாரம்..42அத்யாயம்  26 ஸ்லோகம்…மல்லரை -சானூறை முஷ்டிகரை ஏற்பாடு செய்தான்..கூடகர் சலகர் போன்றவர்..43rd அத்யாயம்–குவலையா பீட யானை ..மத நீர் பெருக்கி நிற்க அம்பஷ்டன் பாகன்..மாட மீ மிசை கஞ்சன் அடுத்து தானே இருந்தான்..விற் பெரு விழாவும் ..திருவல்லி கேணி கண்டேனே கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழ -வரிசை க்ரமம் மாற்றி–நடந்த வேகத்தில் எதுமுதல் எது  கடைசி என்று தெரியாமல் முடித்தானாம் ..பாகன் இறந்த யானையை ஒட்டி நடத்து சக்தி கொண்டவனாம் .அதனால் அவனையும் முடித்தான்..தந்தம்-கோட்டுக்கால் கட்டின் மேல் கோடு அம் கால் நப்பின்னை வீரன் என்ற நினைவு வர …சந்தன அலங்காரம் கலையாமல் வேல் விழியாள் கயல் விழியாள்-முத்தரை அழியாமல் மல்லரை முடித்தானாம் 10 வித பார்வை
434-ஆணை காத்து ஓர் ஆணை கொன்று ..கஜேந்திரன்–வெள்கி  நிற்ப ..ஆனைக்கு அருளினான் அன்று–வாரணம் தொலைத்த காரணம் தானே ..அனுகூல யானை இது பிரதி கூல யானை..சமோகம் சர்வ பூதேஷு..-மல்லர்களுக்கு இடி போலவும் மனிதர்களில் மாணிக்கம் இளம் பெண்கள் மணவாளன் நித்ய கல்யாண பெருமாள்/இடையர்களுக்கு நம் பிள்ளை அழியல் நம் பையல்/துஷ்டர்களுக்கு அளிக்கும் சகர வர்த்தி வசு தேவர் நந்த கோபாலர் பிள்ளை–என்ன ஆகுமோ கம்சனால் /மிருதுயு கம்சனுக்கு கால தேவதை/சிசுதெரியாதவர்களுக்கு  -யோகி நாராயண பர பிரம்மா –/விருஷ்ணி குலம்-பர தேவதை பத்து வித காட்சி கொடுத்து நுழைந்தான் ..நடை அழகு -சாந்தணி தோள் சதுரன்-குறி அழியாமல் சண்டை போற்ற சாமர்த்தியம் தேஜஸ் கர்வம் போன்ற யானை–சிங்கம் போல தேஜஸ் புலி ரிஷப யானை /ஏசல் யானை வாகனம் குதிரை வாகன வையாளி -கூத்தாடும் நடை..விழுங்குவது போல் பார்க்க நுகருவது போல் பார்க்க ..மல்லரை மாட்டிய தேவாதி தேவன்
435–கீழ் வானம் ..மா வாய் பிளந்தானை மல்லரை மாட்டிய தேவாதி தேவனை–நேராக மோத வில்லை–நடுவில் நிற்க மல்லரைகளை மாட்டி விட்டாராம்-முத்ரை அழியாமல்..நேராக மோதாமல் இரண்டு மல்லர்களையும் மாட்டி விட்டான்..தேவாதி தேவன் மனிசர்க்கு தேவர் போல் தேவர்களுக்கு தேவன்…44 அத்யாயம்..சமமான யுத்தம் இல்லை..அதி சுகமார  யவனர்கள்…பால் மனம் மாறாதவர்கள் அழகை  சேவிக்காமல் சண்டை போடுகிறார்கள் ..மகாத்மாக்கள் அச்சம் போக்க சௌர்யம் வீரம் பராக்கிரமம்…வருவார் செல்வர் ..திரு வாழ் மார்பன்.. அடியாரும் உளன்..திரு செங்குன்றூர் திரு சிற்றாறு ..பாசுரம்-இமையவர் அப்பன் -காட்டிய குணம் சவ்ரயம் -சிற்றாரிலே கொழிக்கும்..நாயனார்.. வார்கடா வருவி ..மறப்பு இணைத்து தின்பாகன் உயர் செகுத்து ..மாட மீ மிசை காஞ்சனை குஞ்சி பிடித்த –இமையவர் அப்பன் என் அப்பன்–தர்ம புத்ரனால் புனர் உத்தராணம் செய்த இடம் அஸ்வத்தாமா யானை -துரோணர் கொல்ல -குற்றம் அபசாரம் போக்க தவம் பண்ணி பாபம்  போக்கி கொண்டார்…மல்லர்களை முடித்தான் ..பல பத்ரன் முஷ்டிகரையும் கண்ணன் சாநூரையும்..முடித்தார்கள்..காஞ்சனை குஞ்சி பிடித்து இழுத்து முடித்தான்..தான் தீங்கு நினைத்த -நெருப்பு என்று  நின்ற நெடுமால்..காஞ்சனை துஞ்ச வம்சம் செய்தான்–நெடு மால்-தாய் தந்தையர் இடம் பித்து கொண்ட நெடுமால்..-10 வருஷம் கழித்து பார்கிறான்..
10-42-3-3–sairandhry uväca
däsy asmy ahaà sundara kaàsa-sammatä
trivakra-nämä hy anulepa-karmaëi
mad-bhävitaà bhoja-pater ati-priyaà
vinä yuväà ko ‘nyatamas tad arhatiThe maidservant replied: O handsome one, I am a servant of King Kaàsa,
who highly regards me for the ointments I make. My name is Trivakrä. Who
else but You two deserve my ointments, which the lord of the Bhojas likes so
much?

–padbhyäm äkramya prapade
dry-aìguly-uttäna-päëinä
pragåhya cibuke ‘dhyätmam
udanénamad acyutaù

Pressing down on her toes with both His feet, Lord Acyuta placed one
upward-pointing finger of each hand under her chin and straightened up her
body.

8–sä tadarju-samänäìgé
båhac-chroëi-payodharä
mukunda-sparçanät sadyo
babhüva pramadottamä

Simply by Lord Mukunda’s touch, Trivakrä was suddenly transformed into
an exquisitely beautiful woman with straight, evenly proportioned limbs and
large hips and breasts.

17–kareëa vämena sa-lélam uddhåtaà
sajyaà ca kåtvä nimiñeëa paçyatäm
nåëäà vikåñya prababhaïja madhyato
yathekñu-daëòaà mada-kary urukramaù

Easily lifting the bow with His left hand, Lord Urukrama strung it in a
fraction of a second as the King’s guards looked on. He then powerfully pulled
the string and snapped the bow in half, just as an excited elephant might break a
stalk of sugar cane.

28/29/30/31–adarçanaà sva-çirasaù
pratirüpe ca saty api
asaty api dvitéye ca
dvai-rüpyaà jyotiñäà tathä
chidra-pratétiç chäyäyäà
präëa-ghoñänupaçrutiù
svarëa-pratétir våkñeñu
sva-padänäm adarçanam
svapne preta-pariñvaìgaù
khara-yänaà viñädanam
yäyän nalada-mäly ekas
tailäbhyakto dig-ambaraù
anyäni cetthaà-bhütäni
svapna-jägaritäni ca
paçyan maraëa-santrasto
nidräà lebhe na cintayä

When he looked at his reflection he could not see his head; for no reason the
moon and stars appeared double; he saw a hole in his shadow; he could not hear
the sound of his life air; trees seemed covered with a golden hue; and he could
not see his footprints. He dreamt that he was being embraced by ghosts, riding a
donkey and drinking poison, and also that a naked man smeared with oil was
passing by wearing a garland of nalada flowers. Seeing these and other such
omens both while dreaming and while awake, Kaàsa was terrified by the
prospect of death, and out of anxiety he could not sleep.

8–pucche pragåhyäti-balaà
dhanuñaù païca-viàçatim
vicakarña yathä nägaà
suparëa iva lélayä

Lord Kåñëa then grabbed the powerful Kuvalayäpéòa by the tail and playfully
dragged him twenty-five bow-lengths as easily as Garuòa might drag a snake.

9–sa paryävartamänena
savya-dakñiëato ‘cyutaù
babhräma bhrämyamäëena
go-vatseneva bälakaù

As Lord Acyuta held on to the elephant’s tail, the animal tried to twist away
to the left and to the right, making the Lord swerve in the opposite direction, as
a young boy would swerve when pulling a calf by the tail.

6–våtau gopaiù katipayair
baladeva-janärdanau
raìgaà viviçatü räjan
gaja-danta-varäyudhau

My dear King, Lord Baladeva and Lord Janärdana, each carrying one of the
elephant’s tusks as His chosen weapon, entered the arena with several cowherd
boys.

3–etau bhagavataù säkñäd
dharer näräyaëasya hi
avatérëäv ihäàçena
vasudevasya veçmani

[The people said:] These two boys are certainly expansions of the Supreme
Lord Näräyaëa who have descended to this world in the home of Vasudeva.

24–eña vai kila devakyäà
jäto nétaç ca gokulam
kälam etaà vasan güòho
vavådhe nanda-veçmani

This one [Kåñëa] took birth from mother Devaké and was brought to
Gokula, where He has remained concealed all this time, growing up in the
house of King Nanda.

25–pütanänena nétäntaà
cakravätaç ca dänavaù
arjunau guhyakaù keçé
dhenuko ‘nye ca tad-vidhäù

He made Pütanä and the whirlwind demon meet with death, pulled down
the twin Arjuna trees and killed Çaìkhacüòa, Keçé, Dhenuka and similar
demons.

40–tasmäd bhavadbhyäà balibhir
yoddhavyaà nänayo ‘tra vai
mayi vikrama värñëeya
balena saha muñöikaù

Therefore You two should fight powerful wrestlers. There’s certainly
nothing unfair about that. You, O descendant of Våñëi, can show Your prowess
against me, and Balaräma can fight with Muñöika.

13–puëyä bata vraja-bhuvo yad ayaà nå-liìga
güòhaù puräëa-puruño vana-citra-mälyaù
gäù pälayan saha-balaù kvaëayaàç ca veëuà
vikrédayäïcati giritra-ramärcitäìghriù

How pious are the tracts of land in Vraja, for there the primeval Personality
of Godhead, disguising Himself with human traits, wanders about, enacting His
many pastimes! Adorned with wonderfully variegated forest garlands, He whose
feet are worshiped by Lord Çiva and goddess Ramä vibrates His flute as He
tends the cows in the company of Balaräma.

14–gopyas tapaù kim acaran yad amuñya rüpaà
lävaëya-säram asamordhvam ananya-siddham
dågbhiù pibanty anusaväbhinavaà duräpam
ekänta-dhäma yaçasaù çréya aiçvarasya

What austerities must the gopés have performed! With their eyes they always
drink the nectar of Lord Kåñëa’s form, which is the essence of loveliness and is
not to be equaled or surpassed. That loveliness is the only abode of beauty, fame
and opulence. It is self-perfect, ever fresh and extremely rare.

22/23–näcalat tat-prahäreëa
mälähata iva dvipaù
bähvor nigåhya cäëüraà
bahuço bhrämayan hariù
bhü-påñöhe pothayäm äsa
tarasä kñéëa jévitam
visrastäkalpa-keça-srag
indra-dhvaja iväpatat

No more shaken by the demon’s mighty blows than an elephant struck with
a flower garland, Lord Kåñëa grabbed Cäëüra by his arms, swung him around
several times and hurled him onto the ground with great force. His clothes, hair
and garland scattering, the wrestler fell down dead, like a huge festival column
collapsing.

24/25–tathaiva muñöikaù pürvaà
sva-muñöyäbhihatena vai
balabhadreëa balinä
talenäbhihato bhåçam
pravepitaù sa rudhiram
udvaman mukhato ‘rditaù
vyasuù papätorvy-upasthe
vätähata iväìghripaù

Similarly, Muñöika struck Lord Balabhadra with his fist and was slain.
Receiving a violent blow from the mighty Lord’s palm, the demon trembled all
over in great pain, vomited blood and then fell lifeless onto the ground, like atree blown down by the wind.

30–janäù prajahåñuù sarve
karmaëä räma-kåñëayoù
åte kaàsaà vipra-mukhyäù
sädhavaù sädhu sädhv iti

Everyone except Kaàsa rejoiced at the wonderful feat Kåñëa and Balaräma
had performed. The exalted brähmaëas and great saints exclaimed, “Excellent!
Excellent!”

37–pragåhya keçeñu calat-kirétaà
nipätya raìgopari tuìga-maïcät
tasyopariñöät svayam abja-näbhaù
papäta viçväçraya ätma-tantraù

Grabbing Kaàsa by the hair and knocking off his crown, the lotus-naveled
Lord threw him off the elevated dais onto the wrestling mat. Then the
independent Lord, the support of the entire universe, threw Himself upon the
King.

38–taà samparetaà vicakarña bhümau
harir yathebhaà jagato vipaçyataù
hä heti çabdaù su-mahäàs tadäbhüdudéritaù sarva-janair narendra

As a lion drags a dead elephant, the Lord then dragged Kaàsa’s dead body
along the ground in full view of everyone present. O King, all the people in the
arena tumultuously cried out, “Oh! Oh!”

39–sa nityadodvigna-dhiyä tam éçvaraà
pibann adan vä vicaran svapan çvasan
dadarça cakräyudham agrato yatas
tad eva rüpaà duraväpam äpa

Kaàsa had always been disturbed by the thought that the Supreme Lord was
to kill him. Therefore when drinking, eating, moving about, sleeping or simply
breathing, the King had always seen the Lord before him with the disc weapon
in His hand. Thus Kaàsa achieved the rare boon of attaining a form like the
Lord’s.

40–tasyänujä bhrätaro ‘ñöau
kaìka-nyagrodhakädayaù
abhyadhävann ati-kruddhä
bhrätur nirveça-käriëaù

Kaàsa’s eight younger brothers, led by Kaìka and Nyagrodhaka, then
attacked the Lords in a rage, seeking to avenge their brother’s death.

41–tathäti-rabhasäàs täàs tu
saàyattän rohiëé-sutaù
ahan parigham udyamya
paçün iva mågädhipaù

As they ran swiftly toward the two Lords, ready to strike, the son of Rohiëé
slew them with His club just as a lion easily kills other animals.

42–nedur dundubhayo vyomni
brahmeçädyä vibhütayaù
puñpaiù kirantas taà prétäù
çaçaàsur nanåtuù striyaù

Kettledrums resounded in the sky as Brahmä, Çiva and other demigods, the
Lord’s expansions, rained down flowers upon Him with pleasure. They chanted
His praises, and their wives danced.

49–çré-çuka uväca
räja-yoñita äçväsya
bhagaväû loka-bhävanaù
yäm ähur laukikéà saàsthäà
hatänäà samakärayat

Çukadeva Gosvämé said: After consoling the royal ladies, Lord Kåñëa,
sustainer of all the worlds, arranged for the prescribed funeral rites to be
performed.

50–mätaraà pitaraà caiva
mocayitvätha bandhanät
kåñëa-rämau vavandäte
çirasä spåçya pädayoù

Then Kåñëa and Balaräma released Their mother and father from bondage
and offered obeisances to them, touching their feet with Their heads.

51–devaké vasudevaç ca
vijïäya jagad-éçvarau
kåta-saàvandanau putrau
sasvajäte na çaìki

Devaké and Vasudeva, now knowing Kåñëa and Balaräma to be the Lords of
the universe, simply stood with joined palms. Being apprehensive, they did not
embrace their sons.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் – 28th June to 2nd July -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

August 8, 2011

426–

நெற்றி சுட்டி போல் கோபால சூடா மணி–சாஷாது மன்மத மன்மதன்–யார் உள்ளம் தான்
மயங்காமல் இருக்கும்  10-38-3 ஸ்லோகம் –நிர்கேதுக அருளால்
தான் இது கிட்டியது–என் நன்றி -செய்தேன் என் நெஞ்சு நிறைய திகழ்ந்தான் இன்று வந்து
இருப்பேன் என்று என் நெஞ்சு நிறைய புகுந்தான் அப்பால ரெங்கன் திரு பேர் நகர்
என்றேன் திரு மால் இரும் சோலை-மூல மூர்த்தி ஐந்து ஆயுதங்கள் சூடி-கள்
அழகர்-நின்றான் அங்கு இருந்து –இன்று வந்து இருப்பேன் என்று பேரென் என்று நெஞ்சு
நிறைய புகுந்தான் –ஊரை சொன்னாய் பேரை சொன்னாய்-நன்மை எனலாம் படி தீமை இருக்கா
என்று தேடி  செய்தான்–ஒரு நாள் காண வாராய் –கூக்குரல் இட்டார்கள்-வரவாறு ஒன்றும்
இல்லை -வாழ்வு இனித்தால் ஒன்றும் உபாயமாக வேண்டாம் ஆசை  ஒன்றே போதும்..–சம்சாரம்
ஆழம் காண முடியாத கடல்-அதை கடக்க இது ஒன்றே போதும் தாமரை கண்களால் நோக்க
போகிறான்–உன பாதம் சேர்வது அடியேன் என நாளே –நாங்கள் கோல திரு குறுங்குடி நம்பியை
கண்ட பின் -சங்கிநோடும் தாமரை கண்ணினோடும் சென்றது என நெஞ்சமே–இணை கூற்றன்களோ
அறியேன்-.அஞ்சேல் என்று காடும் திரு கைகள்–குளிர நோக்கும் திவ்ய கண்கள் ..அவரை
நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோம்–நிறைந்த சோதி வெள்ளம்–ஆரா  அமுதாய் -மாலுக்கு
இழந்து கற்ப்பே சங்கே–தூக்கி அருகில் வைத்து கொள்வான்–தாவி அளந்த திருவடி அகல்யை
சாபம் தீர்த்த திருவடி எனக்கு கிட்டும் கற்பக கொடி வனம்–
பரதனை அக்ரூரரை மாருதியை  தழுவிய திரு மார்பு–

427–

மதுரம் எல்லாம்–அகிலம் மதுரம்-மதுராஷ்டகம்-வல்லா பச்சர்யர்–பேச்சு செயல்கள்
ஆட்சி திரு கழுத்து  திரு வயிறு மடிப்பு அசைவு செயல்கள் அனைத்தும் மதுரம்–உள்ளம்
உருகி தழு தழுத்து மயிர் கூச்சு எறியும் பாகவதரை தரிசிப்பதே நமது உடல் எடுத்த
பயன்–மாட்டு கொட்டிலில் கண்ணனும் பல ராமனும் இருந்தனர்–செவ்வரத்த -கச்சு என்று
–பீதாம்பரம்–குட்டி யானை போல- சௌந்தர்யம் லாவண்யம்-விளக்கு போல குண்டலங்கள்–திரு
கை ரேகைகளை கண்டார்–பரம புருஷன் பறை சாற்றியது–ஜகத் பதி–கோகுலத்துக்கு ஒளி
கொடுத்து இருந்தனர்–தேரில் உட்கார்ந்து பார்த்து இருந்தார் திகைத்து
இருந்தார்–திரு அடியில் விழுந்தார்-திகைத்து –உள்ளம் குமுற–கைகளால் பிடித்து
எழுப்ப-பேர் உதவி கைமாறா –.தோள்களை அறவிலை செய்தான் …தமியனேன் பெரிய அப்பனே –பல
ராமன் உபசரிக்க பசு மாடு தானம் கொடுக்க–39th
அத்யாயம்–வந்தகர்யம் முடிந்தது போல உணர்ந்தார் அக்ரூரர்-தர்சனம் கிட்டியதும்-இனி
என்ன கேட்கக போகிறோம் –காட்சி கொடுத்தும்–கண்களால் ஆர பருகி கொண்டு
இருந்தார்–குசலம் விசாரித்தார் கண்ணன்-வந்த காரணம் கேட்டான்
–சொன்னதும்–அனைவரும் மதுரை போவோம் என்றான் நந்தனிடம்–இடை பெண்கள் வருத்தம்-பிரிய
போகிறோம் இவர் அக்ரூரர் இல்லை க்ரூரர் பிராணனை பிரிகிறாரே–தாரகம்
போஷகம் போக்கியம் இவன் ஒருவன்  தானே -அழ ஆரம்பிக்க–என்ன பதில் சொன்னான் பார்ப்போம்

428–

ஓலம் இட என்னை பண்ணி விட்டு –மால் ஹரி  கேசவன்  நாரணன் ஸ்ரீ மாதவன் கோவிந்தன்
வைகுந்தன் என்று என்று என்னை ஓலம் இட விட்டு —இதே நிலை தான் இடை
பெண்களுக்கு..இங்கு சூர்யன் அஸ்தமித்து– அச்சுத பாஸ்கரன் அங்கு உதயம் ஆக போகிறான்
நகர பெண்களை பார்க்க போகிறான் –தெய்வம் கூட துணை புரிய வில்லை மழை பெய்து இவர்கள்
புறப்பாட்டை தள்ளி வைக்க கூடாதா–10 ஆண்டுகளை நினைத்து
கொண்டு இருந்க்க சொல்லி–காவளம் பாடி நின்ற கண்ணனே–ராஜா கோபாலன் கோபால கிருஷ்ணன்
கிழக்கே நின்ற திரு கோலம்-களை கண் நீயே–உன்னை விட்டு பிரிந்த ஆபத்தை நே போக்கி தர
வேண்டும்–நந்த கிராமம் தேர் சக்கர அடையாளம் இன்றும் பார்க்கலாம்–மறைய வரைக்கும்
பார்த்து இருந்தார் மழை பெய்தால் ஒக்கும் கண்ண நீர் -தொலை வில்லி மங்கலம் பிரியா
விடை போல–மாலை பொழுதில் சந்த்யா  வந்தனம் பண்ண போன அக்ரூரருக்கு நீரில் கண்ணனும்
பல ராமனும் சேவை சாதிக்க–தேரிலும் உட்கார்ந்து இருப்பதையும் பார்த்தார் ஆயிரம்
கிரீடங்கள் உடன்–ஆதி சேஷன் தலைகள் உடன்-அரவரச பெரும் ஜோதி -கரு  மணியை
கோமளத்தை–புருஷம் சதுர் புஜம் சாந்தம்–செவிக்கும் பாக்கியம் பெற்றேனே–பூரிப்பு
ஏற்ப்பட்டு –சர்வேஸ்வரன்–புரிந்து கொண்டார்–கை கூப்பி ஸ்தோத்ரம் பண்ண
ஆரம்பிக்கிறார்.

429–ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன் தொழுவனே-செலக் காண்பிப்பார் காணும் அளவும் கீர்த்தி உடையவன்–தாள வந்து நிமிடமும் பெறுகிறார் பிரம்மாவும் புகழுகிறார் வாய் கமள -எச்சில் வாய் புனிதம் அடைய..–அக்ரூரர் ஸ்துதி–எங்கும் உளன் கண்ணன் தெரிந்து கொண்டார்..அனைத்துக்கும் மூல காரணன்–அனைத்தும் திரு மேனி ஒரு பகுதி–சிவா ரூபி யாய் இருக்கும் பொழுது ருத்ரனாக இருகிறாய்..ஆகாச நீர் கடலை நோக்கி போவது போல அனைத்து யக்சம் வணக்கம் உன் இடம் வந்து சேரும் அக்னி முகம் பூமா தேவி திருவடி சூர்யன் கண்கள் திக்கு காதுகள் தோள்கள் இந்த்ராதி கடல் வயிறு  காற்று பிராணன் செடி கோடி கேசங்கள் –மழை  உன் வீர்யம் –குதிரை முகத்துடன் ஆமை அமுதம் நமக வராகனுக்கு அற்புத சிங்கம் வாமனனுக்கு நமக ..பல ஸ்லோகங்களில் வாசுதேவ சங்கர்ஷன பிரத்யும்னன் அநிருத்தன் -திரு நறையூர் நின்ற நம்பி வஞ்சுளா வல்லி  தாயார் உடன் சேவை–திரு வல்லி கேணி யிலும்  சேவை அனைவர் உடன்..–உன்னை ஏன் வாச பட்டவனாக தப்பாக எண்ணினேன் பாசி மூடிய தண்ணீரை தெரிந்து கொள்ளாமல் கானல் நீர் தேடி போனேன் -நீயே பர தேவன்..நமஸ்தே வாசுதேவாயா ..பிரபு காத்து அருள்வீர் சரண்

 அடைந்தார் 40 அத்யாயம் முடிந்தது..அகரூர் காட்-குன்று -இன்றும் சேவிக்கலாம்–சுற்றி பார்த்தால் பிருந்தாவனமும் தெரியும் ..உருவம் மறைத்து கொண்டான் கண்ணன்..எதை பார்த்து ஆச்சர்யம் பட்டீர் …திவி வா புவி வா எங்கும் பார்த்தேன் ..மதுரையில் புக..தம் வீட்டுக்கு கூட்டி போக -அலங்காரம் பண்ணி கொள்ள போகிறார் ..
430..நினைத்து உள்ளம் உருகுபவர்கள் கண்ணனுக்கு சந்தோசம் கொடுகிறார்கள் ..மதுரா  பெயர் சொன்னாலே பாபம் விலகும் முக்தி தரும் 7 ஸ்தலங்களில் ஓன்று அயோத்யா போல.அவனது ஜன்ம பூமி.10௦ ஆண்டுகள் கழித்து திரும்பி வருகிறான்..10-41-11 ஸ்லோகம்..சேர்ந்து இருக்க ஆசை கொண்டவர் நித்ய யுகதர் அக்ரூர்மாலா காரார் போன்ற பாகவத உத்தமர் களுக்கு தான் அவதாரம்..மனத்தையே மாளிகையாக கொண்டு வர சொல்ல..இருப்பிடம் வைகுந்தம் வேங்கடம்..இன்று அவன் வந்து இருப்பிடம் என் இதயத்தின் உள்ளே அவன் தனக்கு இன்புறவே….வீதியில் அனைவரும் சேவிக்க வருகிறார்கள்..வேலையை விட்டு விட்டு ..தோடு ஒரு காதில் ஒருத்தி .. தண்டை ஒரு காலில் ஒருத்தி ..நகரத்தவர்கள் போல் அலங்காரம் பண்ணி கொள்ள வில்லை என்று தெரிந்து கொண்டான்..வலம் காதில்  மேல் தோன்றி பூ ..முதலில்…வண்ணானை கண்டான்-உயர்ந்த ஆடை கேட்டான்-தரவில்லை-அரசனுக்கு உரிய ஆடை என்றதும் கண்ணன் இவனை  தட்ட தலை விழுந்ததாம் ..ஆடை சிதற எடுத்து உதித்தி கொள்ள..ஒருவன் மட்டும் கண்ணன் உயர்த்தி தெரிந்து பூட்டி வைத்தான்..ஆடை உடுத்தும் வகை திவ்ய தேசம் தோறும் வெவ் வேறு வகை….புறப்பாடு தோறும் வித வித -ராஜ கோபாலன் ஒரே வஸ்த்ரம்..விஸ்வ ரூபத்தின் பொழுது வேற கட்டுதட்டாடை போல இருக்கும்..செவ்வரத்த ..கச்சு அதன் மேல் கலியன்..
10-39-13-3–gopyas täs tad upaçrutya
babhüvur vyathitä bhåçam
räma-kåñëau puréà netum
akrüraà vrajam ägatam

When the young gopés heard that Akrüra had come to Vraja to take Kåñëa
and Balaräma to the city, they became extremely distressed.

17/18–gatià su-lalitäà ceñöäà
snigdha-häsävalokanam
çokäpahäni narmäëi
proddäma-caritäni ca
cintayantyo mukundasya
bhétä viraha-kätaräù
sametäù saìghaçaù procur
açru-mukhyo ‘cyutäçayäù

The gopés were frightened at the prospect of even the briefest separation
from Lord Mukunda, so now, as they remembered His graceful gait, His
pastimes, His affectionate, smiling glances, His heroic deeds and His joking
words, which would relieve their distress, they were beside themselves with
anxiety at the thought of the great separation about to come. They gathered in groups and spoke to one another, their faces covered with tears and their minds fully absorbed in Acyuta.

24–täsäà mukundo madhu-maïju-bhäñitair
gåhéta-cittaù para-vän manasvy api
kathaà punar naù pratiyäsyate ‘balä
grämyäù salajja-smita-vibhramair bhraman

O gopés, although our Mukunda is intelligent and very obedient to His
parents, once He has fallen under the spell of the honey—sweet words of the
1096
women of Mathurä and been enchanted by their alluring, shy smiles, how will
He ever return to us unsophisticated village girls?

29–yasyänuräga-lalita-smita-valgu-mantra
lélävaloka-parirambhaëa-räsa-goñöhäm
nétäù sma naù kñaëam iva kñaëadä vinä taà
gopyaù kathaà nv atitarema tamo durantam

When He brought us to the assembly of the räsa dance, where we enjoyed
His affectionate and charming smiles, His delightful secret talks, His playful
glances and His embraces, we passed many nights as if they were a single
moment. O gopés, how can we possibly cross over the insurmountable darkness
of His absence?

40–akrüras täv upämantrya
niveçya ca rathopari
kälindyä hradam ägatya
snänaà vidhi-vad äcarat

Akrüra asked the two Lords to take Their seats on the chariot. Then, taking
Their permission, he went to a pool in the Yamunä and took his bath as
enjoined in the scriptures.

44/45–bhüyas taträpi so ‘dräkñét
stüyamänam ahéçvaram
siddha-cäraëa-gandharvair
asurair nata-kandharaiù
sahasra-çirasaà devaà
sahasra-phaëa-mauliam
nélämbaraà visa-çvetaà
çåìgaiù çvetam iva sthitam

There Akrüra now saw Ananta Çeña, the Lord of the serpents, receiving
praise from Siddhas, Cäraëas, Gandharvas and demons, who all had their heads
bowed. The Personality of Godhead whom Akrüra saw had thousands of heads,
thousands of hoods and thousands of helmets. His blue garment and His fair
complexion, as white as the filaments of a lotus stem, made Him appear like
white Kailäsa Mountain with its many peaks

46/47/48–tasyotsaìge ghana-syämaà
péta-kauçeya-väsasam
puruñaà catur-bhujaà çäntam
padma-paträruëekñaëam
cäru-prasanna-vadanaà
cäru-häsa-nirékñaëam
su-bhrünnasaà caru-karëaà
su-kapoläruëädharam
pralamba-pévara-bhujaà
tuìgäàsoraù-sthala-çriyam
kambu-kaëöhaà nimna-näbhià
valimat-pallavodaram

Akrüra then saw the Supreme Personality of Godhead lying peacefully on
the lap of Lord Ananta Çeña. The complexion of that Supreme Person was like a
dark-blue cloud. He wore yellow garments and had four arms and reddish
lotus-petal eyes. His face looked attractive and cheerful with its smiling,
endearing glance and lovely eyebrows, its raised nose and finely formed ears,
and its beautiful cheeks and reddish lips. The Lord’s broad shoulders and
expansive chest were beautiful, and His arms long and stout. His neck
resembled a conchshell, His navel was deep, and His abdomen bore lines like
those on a banyan leaf

9/50–båhat-kati-tata-çroëi
karabhoru-dvayänvitam
cäru-jänu-yugaà cäru
jaìghä-yugala-saàyutam
tuìga-gulphäruëa-nakha
vräta-dédhitibhir våtam
naväìguly-aìguñöha-dalair
vilasat-päda-paìkajam

He had large loins and hips, thighs like an elephant’s trunk, and shapely
knees and shanks. His raised ankles reflected the brilliant effulgence emanating from the nails on His petallike toes, which beautified His lotus feet.

51/52–su-mahärha-maëi-vräta
kiréöa-kaöakäìgadaiù
kaöi-sütra-brahma-sütra
hära-nüpura-kuëòalaiù
bhräjamänaà padma-karaà
çaìkha-cakra-gadä-dharam
çrévatsa-vakñasaà bhräjat
kaustubhaà vana-mälinam

Adorned with a helmet, bracelets and armlets, which were all bedecked with
many priceless jewels, and also with a belt, a sacred thread, necklaces, ankle
bells and earrings, the Lord shone with dazzling effulgence. In one hand He
held a lotus flower, in the others a conchshell, discus and club. Gracing His
chest were the Çrévatsa mark, the brilliant Kaustubha gem and a flower garland.

53/54/55–sunanda-nanda-pramukhaiù
parñadaiù sanakädibhiù
sureçair brahma-rudrädyair
navabhiç ca dvijottamaiù
prahräda-närada-vasu
pramukhair bhägavatottamaiù
stüyamänaà påthag-bhävair
vacobhir amalätmabhiù
çriyä puñöyä girä käntyä
kértyä tuñöyelayorjayä
vidyayävidyayä çaktyä
mäyayä ca niñevitam

Encircling the Lord and worshiping Him were Nanda, Sunanda and His
other personal attendants; Sanaka and the other Kumäras; Brahmä, Rudra and
other chief demigods; the nine chief brähmaëas; and the best of the saintly
devotees, headed by Prahläda, Närada and Uparicara Vasu. Each of these great
personalities was worshiping the Lord by chanting sanctified words of praise in
his own unique mood. Also in attendance were the Lord’s principal internal
potencies—Çré, Puñöi, Gér, Känti, Kérti, Tuñöi, Ilä and Ürjä—as were His
material potencies Vidyä, Avidyä and Mäyä, and His internal pleasure potency,
Çakti.

56/57–vilokya su-bhåçaà préto
bhaktyä paramayä yutaù
håñyat-tanüruho bhävapariklinnätma-
locanaù
girä gadgadayästauñét
sattvam älambya sätvataù
praëamya mürdhnävahitaù
kåtäïjali-puöaù çanaiù

As the great devotee Akrüra beheld all this, he became extremely pleased
and felt enthused with transcendental devotion. His intense ecstasy caused His
bodily hairs to stand on end and tears to flow from his eyes, drenching his
entire body. Somehow managing to steady himself, Akrüra bowed his head to
the ground. Then he joined his palms in supplication and, in a voice choked
with emotion, very slowly and attentively began to pray

10-40-1/2-

1–çré-akrüra uväca
nato ‘smy ahaà tväkhila-hetu-hetuà
näräyaëaà püruñam ädyam avyayam
yan-näbhi-jätäd aravinda-koñäd
brahmäviräséd yata eña lokaù

Çré Akrüra said: I bow down to You, the cause of all causes, the original and
inexhaustible Supreme Person, Näräyaëa. From the whorl of the lotus born
from Your navel, Brahmä appeared, and by his agency this universe has come
into being.

2–bhüs toyam agniù pavanaà kham ädir
mahän ajädir mana indriyäëi
sarvendriyärthä vibudhäç ca sarve
ye hetavas te jagato ‘ìga-bhütäù

Earth; water; fire; air; ether and its source, false ego; the mahat-tattva, the
total material nature and her source, the Supreme Lord’s puruña expansion; the
mind; the senses; the sense objects; and the senses’ presiding deities—all these
causes of the cosmic manifestation are born from Your transcendental body

4–tväà yogino yajanty addhä
mahä-puruñam éçvaram
sädhyätmaà sädhibhütaà ca
sädhidaivaà ca sädhavaù

Pure yogés worship You, the Supreme Personality of Godhead, by conceiving
of You in the threefold form comprising the living entities, the material
elements that constitute the living entities’ bodies, and the controlling deities of
those elements.

5–trayyä ca vidyayä kecit
tväà vai vaitänikä dvijäù
yajante vitatair yajïair
nänä-rüpämaräkhyayä

Brähmaëas who follow the regulations concerning the three sacred fires
worship You by chanting mantras from the three Vedas and performing
elaborate fire sacrifices for the various demigods, who have many forms and
names.

6–eke tväkhila-karmäëi
sannyasyopaçamaà gatäù
jïänino jïäna-yajïena
yajanti jïäna-vigraham

In pursuit of spiritual knowledge, some persons renounce all material
activities and, having thus become peaceful, perform the sacrifice of philosophic
investigation to worship You, the original form of all knowledge.

3/14–agnir mukhaà te ‘vanir aìghrir ékñaëaà
süryo nabho näbhir atho diçaù çrutiù
dyauù kaà surendräs tava bähavo ‘rëaväù
kukñir marut präëa-balaà prakalpitam
romäëi våkñauñadhayaù çiroruhä
meghäù parasyästhi-nakhäni te ‘drayaù
nimeñaëaà rätry-ahané prajäpatir
meòhras tu våñöis tava véryam iñyate

Fire is said to be Your face, the earth Your feet, the sun Your eye, and the
sky Your navel. The directions are Your sense of hearing, the chief demigods
Your arms, and the oceans Your abdomen. Heaven is thought to be Your head,
and the wind Your vital air and physical strength. The trees and plants are the
hairs on Your body, the clouds the hair on Your head, and the mountains the
bones and nails of You, the Supreme. The passage of day and night is the
blinking of Your eyes, the progenitor of mankind Your genitals, and the rain
Your semen.

17/18–namaù käraëa-matsyäya
pralayäbdhi-caräya ca
hayaçérñëe namas tubhyaà
madhu-kaiöabha-måtyave
aküpäräya båhate
namo mandara-dhäriëe
kñity-uddhära-vihäräya
namaù çükara-mürtaye

I offer my obeisances to You, the cause of the creation, Lord Matsya, who
swam about in the ocean of dissolution, to Lord Hayagréva, the killer of Madhu
and Kaiöabha, to the immense tortoise [Lord Kürma], who supported Mandara
Mountain, and to the boar incarnation [Lord Varäha], who enjoyed lifting the
earth.

19–namas te ‘dbhuta-siàhäya
sädhu-loka-bhayäpaha
vämanäya namas tubhyaà
kränta-tribhuvanäya ca

Obeisances to You, the amazing lion [Lord Nåsiàha], who remove Your
saintly devotees’ fear, and to the dwarf Vämana, who stepped over the three
worlds.

20–namo bhåguëäà pataye
dåpta-kñatra-vana-cchide
namas te raghu-varyäya
rävaëänta-karäya ca

Obeisances to You, Lord of the Bhågus, who cut down the forest of the
conceited royal order, and to Lord Räma, the best of the Raghu dynasty, who
put an end to the demon Rävaëa.

21–namas te väsudeväya
namaù saìkarñaëäya ca
pradyumnäyaniruddhäya
sätvatäà pataye namaù

Obeisances to You, Lord of the Sätvatas, and to Your forms of Väsudeva,
Saìkarñaëa, Pradyumna and Aniruddha.

22–namo buddhäya çuddhäya
daitya-dänava-mohine
mleccha-präya-kñatra-hantre
namas te kalki-rüpiëe

Obeisances to Your form as the faultless Lord Buddha, who will bewilder the
Daityas and Dänavas, and to Lord Kalki, the annihilator of the meat-eaters
posing as kings.

29–namo vijïäna-mäträya
sarva-pratyaya-hetave
puruñeça-pradhänäya
brahmaëe ‘nanta-çaktaye

Obeisances to the Supreme Absolute Truth, the possessor of unlimited
energies. He is the embodiment of pure, transcendental knowledge, the source
of all kinds of awareness, and the predominator of the forces of nature that rule
over the living being.

30–namas te väsudeväya
sarva-bhüta-kñayäya ca
håñékeça namas tubhyaà
prapannaà pähi mäà prabho

O son of Vasudeva, obeisances to You, within whom all living beings reside.
O Lord of the mind and senses, again I offer You my obeisances. O master,
please protect me, who am surrendered unto You.

10-41-3-

–tam apåcchad dhåñékeçaù
kià te dåñöam ivädbhutam
bhümau viyati toye vä
tathä tväà lakñayämahe

Lord Kåñëa asked Akrüra: Have you seen something wonderful on the earth,
in the sky or in the water? From your appearance, We think you have.

13–punéhi päda-rajasä
gåhän no gåha-medhinäm
yac-chaucenänutåpyanti
pitaraù sägnayaù suräù

I am simply an ordinary householder attached to ritual sacrifices, so please
purify my home with the dust of Your lotus feet. By that act of purification, my
forefathers, the sacrificial fires and the demigods will all become satisfied.

26–açnantya ekäs tad apäsya sotsavä
abhyajyamänä akåtopamajjanäù
svapantya utthäya niçamya niùsvanaà
prapäyayantyo ‘rbham apohya mätaraù

Those who were taking their meals abandoned them, others went out
without finishing their baths or massages, women who were sleeping at once
rose when they heard the commotion, and mothers breast-feeding their infants
simply put them aside.

8–dåñövä muhuù çrutam anudruta-cetasas taà
tat-prekñaëotsmita-sudhokñaëa-labdha-mänäù
änanda-mürtim upaguhya dåçätma-labdhaà
håñyat-tvaco jahur anantam arindamädhim

The ladies of Mathurä had repeatedly heard about Kåñëa, and thus as soon as
they saw Him their hearts melted. They felt honored that He was sprinkling
upon them the nectar of His glances and broad smiles. Taking Him into their
hearts through their eyes, they embraced Him, the embodiment of all ecstasy,and as their bodily hairs stood on end, O subduer of enemies, they forgot the  unlimited distress caused by His absence.

29–präsäda-çikharärüòhäù
préty-utphulla-mukhämbujäù
abhyavarñan saumanasyaiù
pramadä bala-keçavau

Their lotus faces blooming with affection, the ladies who had climbed to the
roofs of the mansions rained down showers of flowers upon Lord Balaräma and
Lord Kåñëa.

38–tasyänujévinaù sarve
väsaù-koçän visåjya vai
dudruvuù sarvato märgaà
väsäàsi jagåhe ‘cyutaù

The washerman’s assistants all dropped their bundles of clothes and fled
down the road, scattering in all directions. Lord Kåñëa then took the clothes.

40–tatas tu väyakaù prétas
tayor veñam akalpayat
vicitra-varëaiç caileyair
äkalpair anurüpataù

Thereupon a weaver came forward and, feeling affection for the Lords,
nicely adorned Their attire with cloth ornaments of various colors.

41–nänä-lakñaëa-veñäbhyäà
kåñëa-rämau virejatuù
sv-alaìkåtau bäla-gajau
parvaëéva sitetarau

Kåñëa and Balaräma looked resplendent, each in His own unique,
wonderfully ornamented outfit. They resembled a pair of young elephants, one white and the other black, decorated for a festive occasion.

42–tasya prasanno bhagavän
prädät särüpyam ätmanaù
çriyaà ca paramäà loke
balaiçvarya-småténdriyam

Pleased with the weaver, the Supreme Lord Kåñëa blessed him that after
death he would achieve the liberation of attaining a form like the Lord’s, and
that while in this world he would enjoy supreme opulence, physical strength,
influence, memory and sensory vigor.

43–tataù sudämno bhavanaà
mälä-kärasya jagmatuù
tau dåñövä sa samutthäya
nanäma çirasä bhuvi

The two Lords then went to the house of the garland-maker Sudämä. When
Sudämä saw Them he at once stood up and then bowed down, placing his head
on the ground.

44–tayor äsanam änéya
pädyaà cärghyärhaëädibhiù
püjäà sänugayoç cakre
srak-tämbülänulepanaiù

After offering Them seats and bathing Their feet, Sudämä worshiped Them
and Their companions with arghya, garlands, pän, sandalwood paste and other
presentations.

45–präha naù särthakaà janma
pävitaà ca kulaà prabho
pitå-devarñayo mahyaà
tuñöä hy ägamanena väm

[Sudämä said:] O Lord, my birth is now sanctified and my family free of
contamination. Now that You both have come here, my forefathers, the
demigods and the great sages are certainly all satisfied with me.

46–bhavantau kila viçvasya
jagataù käraëaà param
avatérëäv ihäàçena
kñemäya ca bhaväya ca

You two Lords are the ultimate cause of this entire universe. To bestow
sustenance and prosperity upon this realm, You have descended with Your
plenary expansions.

47–na hi väà viñamä dåñöiù
suhådor jagad-ätmanoù
samayoù sarva-bhüteñu
bhajantaà bhajator api

Because You are the well-wishing friends and Supreme Soul of the whole
universe, You regard all with unbiased vision. Therefore, although You
reciprocate Your devotees’ loving worship, You always remain equally disposed
toward all living beings

48–täv ajïäpayataà bhåtyaà
kim ahaà karaväëi väm
puàso ‘ty-anugraho hy eña
bhavadbhir yan niyujyate

Please order me, Your servant, to do whatever You wish. To be engaged by
You in some service is certainly a great blessing for anyone.

50–täbhiù sv-alaìkåtau prétau
kåñëa-rämau sahänugau
praëatäya prapannäya
dadatur vara-dau varän

Beautifully adorned with these garlands, Kåñëa and Balaräma were delighted,
and so were Their companions. The two Lords then offered the surrendered
Sudämä, who was bowing down before Them, whatever benedictions he desired.

51–so ‘pi vavre ‘caläà bhaktià
tasminn eväkhilätmani
tad-bhakteñu ca sauhärdaà
bhüteñu ca dayäà paräm

Sudämä chose unshakable devotion for Kåñëa, the Supreme Soul of all
existence; friendship with His devotees; and transcendental compassion for all
living beings.

52–iti tasmai varaà dattvä
çriyaà cänvaya-vardhiném
balam äyur yaçaù käntià
nirjagäma sahägrajaù

Not only did Lord Kåñëa grant Sudämä these benedictions, but He also
awarded him strength, long life, fame, beauty and ever-increasing prosperity for
his family. Then Kåñëa and His elder brother took Their leave.

கிருஷ்ணன் கதை அமுதம் – 21st June to25th June -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

August 8, 2011

421–

10 ஆண்டுகள் கானகத்தில்  வாழ்ந்தான் –இயற்க்கை உடன்
வாழ பழக வேண்டும் என்று–அந்தர்யாமி விளக்க மறைந்து வாழ்ந்தான் யாருக்கு
தெரியாமல்-கம்சன் போல்வாருக்கு தானே–உத்தவர் அக்ரூரர் போல்வாருக்கு காட்டினான்
–விருப்பத்துடன் அணுகினால் கிட்டுவான்..கண்ணன் அல்லால் தெய்வம் இல்லை பக்தி சுயம்
பிரயோஜனமாக பண்ணிய கோபிமார்கள் 35 அத்யாயம்-மாலை
பொழுதில் மாடு மேய்த்து வர சோபை இழந்த கோபிகள் 10 மணி
நேர பிரிவால்..-காலை போசல் 9-9 மாலை பூசல் மல்லிகை கமல் தென்றல் 10-3 காலை பூசல் வேய் மறு தோளிணை
மெலியுமாலோ—-ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி யாலோ  தாமரை கண்கள் கொண்டுஈருமாலோ  –அதை
கழற்றி போய் இருக்கலாமே –முதல் ஸ்லோகம் –சேவா குஞ்சம்-நாட்டியம் ஆடின
இடம்–இரவில் அனைவரும் இங்கு இருந்து போய் விடுவார்கள்–எழுது சித்திரங்கள் போல
நின்று கேட்டனவாம்–குழல் ஊதினால் ஆநிரை அனைத்தும் கூப்பிடும் சங்கம் –திரும்பும்
பொழுது மரங்களும் இரங்கும்–வகை–இவன் இருக்கும்
பொழுது தேன் வடிக்குமாம் ஆனந்த  கண்ணீர்–பறவைகளும் அது போல–தூவானம் ஆகாசம்-பகல்
பொழுது அவன் உடன் இருந்த அனுபவம் நினைந்து போக்குவார்கள்

422-

நம் கண்ணன் அல்லது இல்லை கண் –காப்பாளன் அவன் ஒருவன் தான்–இனிமையாக காலம்
போக்க அனுபவமும் அவனே மருந்தும் விருந்தும் கண்ணன் தான்..விரோதி போக்குவது
பூதனை–பகாசுர வதம் போல்வன -36 அத்யாயம் காளை வடிவு
அரிச்டாசுரன்–அடுத்து அக்ரூறரை அனுப்பி கண்ணனை கூப்பிட்டு வர
சொல்கிறான்..அதரம் மதுரம் வதனம் மதுரம் நயனம் மதுரம்
..ஹிருதயம் மதுரம்..வல்லா பாச்சர்யர்–கமனம் மாதரம் நடை அழகு அனுஷ்டானம்–முன்
உதாரணம்–1479 வாழ்ந்து வந்த பெரியவர் த்வாரகை கோவில்
இவர் சம்ப்ரதாயம்..–காளை உருவத்துடன் அரிச்டாசுரன்-திமில்கள் நிறைந்து–மலைகள்
என்று நினைந்து மேகம் தங்கிபோகுமாம்-7th ஸ்லோகம்–கொம்பை
பிடித்து தள்ள 18 அடி பின் போய் விழுந்ததாம்–மீண்டும்
உறுமி வர -அருகில் சென்று இடித்து தள்ள திரு அடிகளால் உதைத்து முடித்தான்–நாரதர்
கம்சன் இடம் சென்றார்–மந்த்ரிகளை கூப்பிட்டு-போனவர் முடிந்ததை நாரதர் சொல்லி தான்
அறிந்தான்–மல்லர்களை முஷ்டிக சாணூர-வில் யாகம்-குவலையா பீடம் யானை
முதலில்–அடுத்து தானே அமர்ந்து சண்டை போட முடிவு–அக்ரூரை சென்று கூப்பிட்டு வர
சொன்னான்–

423-

நல்லவர்களை காத்து தீயவர்களை அழித்து தர்மம் ஸ்தாபித்து–37th அத்யாயம் கேசி கொன்றது–நாரதர் கண்ணனுக்கு ரகஸ்யமாக
சொன்னது–குதிரை வடிவத்தில்வந்தான்–மா வாய் பிளந்தானை—துரங்கம் வாய் கீண்டு
உகந்தான் தொன்மையூர்-திரு கண்ண புறம் -கேசவன் கேசி முடித்தால்–கிலேசம்
நீக்குபவன்/க ஈச வ பிரம்மா பரம சிவன் இருவருக்கும் ஆதாரம்–பிரசச்த கேச பாசம்
உடையவன்–நான்கு அர்த்தங்கள் த்வாதச-நாமங்களில்  முதல் திரு நாமம்–வைகாசி பிரம்மா
உத்சவம்  மாசி மகம் உத்சவம் முக்கியம் திரு கண்ண புரத்தில்–வந்த வேகத்தில் பூ
கம்பம் நடுங்கினதாம்–வந்ததும் பற்றி கால்களை சுழற்றி வீசினான்–வாயை பிளந்து கை
உள்ளே வைத்து–நெருப்பு கொதிக்க விழி பிதுங்க வாய் பிளந்து விழ வைத்தான்–கடைசி
விரோதி முடிந்தான்–இனிமேல் என்ன பண்ண போகிறார் என்று நாரதர் சொல்கிறார்
அடுத்து–யானை கின்று முஷ்டிகர் சாநூரை முடித்து கம்சனும் மீள்வான் பாரிஜாத மரம்
கொண்டு வருவீர் 16000 பெண்களை கல்யாணம்
த்வாரகை நிர்வாகம் ச்வந்தக மணி மீட்டு வருவீர் இறந்த பிள்ளைகளை மீட்டு
வருவீர்–குறவர்களை முடித்து அர்ஜுனன் சாரதியாக இருந்து பாரத யுத்தம் எல்லாம்
சொல்கிறார்..

424-

தீய புந்தி கஞ்சன் மனசில் விரோதம்–தரிகிலாதன் ஆகி தயை இன்றி பொறுக்காமல் தான்
தான் தீங்கு நினைந்த கருத்தை பிழைப்பித்து —-கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பு என்று
நின்றான்–நெடுமால்–பூதனை தொடக்கம் கேசி வரை முடித்தான்–கேசி காட் சிகப்பு
கற்களால் கட்ட பட்டு இருக்கும் யமுனை நதி கரையில்–10-37 -25 -34 ஸ்லோகம் வரை யோமாசுரனை
முடித்த கதை–காம்ய வனத்தில் நடந்த கதை–குகை உள்ளது–விமல குண்டம் அருகில்
உள்ளது-அழுக்கு இலை இன்றும்-தண்ணீர் தாகம் காட்டிய இடம் இட்டமான பசுக்களை இனிது
மறுத்தி நீர் ஊட்டி–போஜன ஸ்தலம்-உண்டு அமர்ந்து உண்ட இடம் பாத்திரமும் குடுவைகளும்
உண்டு–வலிந்து குளமாக ஸ்ரீ நதி பால் குலம் -பிரசாதம்–பக்கத்தில்–நடந்து தான் போக
வேண்டும் சறுக்கு மரம்–கண்ணன் பிள்ளை கால் தலையிலும் தோள்களிலும் பட்ட
புண்யம்–அபசாரம் இல்லை வேண்டும் என்று தானே கண்ணன் வந்து பெற்று
கொள்கிறார்-குகை-குழந்தைகளை களவாடி வைத்தான்–மயனின் பிள்ளை-கோபால பிள்ளை
வேஷத்துடன் வந்து 10 பிள்ளைகளை கவர்ந்து போய்  மறைத்து
வைத்தான்–யோமாசுரனை-கருடன் பாம்பை பிடிக்குமா
போல்–குகையிலேமுடித்தான்–குழந்தைகளை விடுவித்தான் கோகுலம் திரும்பி வந்தனர் 30 kms தூரம்–

425–

சங்கல்பத்தாலே முடிக்கலாம் துஷ்டர்களை அழிக்க தர்மம் நிலை நாட்ட–அன்பர்களை
காக்க –தரிசனம் கொடுத்து அருள் புரிய–அவதாரம்–கஜேந்த்திரன் விபீஷணன் திருவடி
போல்வாருக்கு அருள் புரியத்தான் ..விதுரர் உத்தவர் மாலா காரர் சுதாமா குசேலர்
அகரூர் போல்வார்–காட்சி கொடுக்கத்தான் அவதாரம்..காந்தினி பிள்ளை அக்ரூரர் –வில்
விழாவுக்கு கூப்பிட்டு வர சொல்லி கம்சன் அனுப்புகிறான் –பெரிய உவகை– பாரிப்பு
உடன் புறப் படுகிறார்  38அத்யாயம்–கண்ணனை காண போக மனசு முன் சென்று தூது
விட்டதாம்–நெஞ்சமே நல்லை நல்லை உன்னை பெற்றால் என் செய்வோம் நல்லை
நெஞ்சேநாம் தொழுதும்  –அகோபிலம் சென்று–திரு வேம்கட யாத்ரை அர்ச்சிராதி கதி
பாரிப்பு-=மூன்றும்  போகணும் என்பதற்கு என்றே போவது–ஆசை பட்டதும் தர்சனம்
கிட்டியது போல்–ஊன் அத்யாயம் படிக்கும் கதை —

10-35-2/3-

2/3-çré-gopya ücuù
väma-bähu-kåta-väma-kapolo
valgita-bhrur adharärpita-veëum
komaläìgulibhir äçrita-märgaà
gopya érayati yatra mukundaù
vyoma-yäna-vanitäù saha siddhair
vismitäs tad upadhärya sa-lajjäù
käma-märgaëa-samarpita-cittäù
kaçmalaà yayur apasmåta-névyaù

The gopés said: When Mukunda vibrates the flute He has placed to His lips,
stopping its holes with His tender fingers, He rests His left cheek on His left
arm and makes His eyebrows dance. At that time the demigoddesses traveling in
the sky with their husbands, the Siddhas, become amazed. As those ladies
listen, they are embarrassed to find their minds yielding to the pursuit of lusty
desires, and in their distress they are unaware that the belts of their garments
are loosening.

4/5-hanta citram abaläù çåëutedaà
hära-häsa urasi sthira-vidyut
nanda-sünur ayam ärta-janänäà
narma-do yarhi küjita-veëuù
våndaço vraja-våñä måga-gävo
veëu-vädya-håta-cetasa ärät
danta-dañöa-kavalä dhåta-karëä
nidritä likhita-citram iväsan

O girls! This son of Nanda, who gives joy to the distressed, bears steady
lightning on His chest and has a smile like a jeweled necklace. Now please hear
something wonderful. When He vibrates His flute, Vraja’s bulls, deer and cows,
standing in groups at a great distance, are all captivated by the sound, and they
stop chewing the food in their mouths and cock their ears. Stunned, they appear
as if asleep, or like figures in a painting.

6/17-nija-padäbja-dalair dhvaja-vajra
nérajäìkuça-vicitra-lalämaiù
vraja-bhuvaù çamayan khura-todaà
varñma-dhurya-gatir éòita-veëuù
vrajati tena vayaà sa-viläsa
vékñaëärpita-manobhava-vegäù
kuja-gatià gamitä na vidämaù
kaçmalena kavaraà vasanaà vä

As Kåñëa strolls through Vraja with His lotus-petal-like feet, marking the
ground with the distinctive emblems of flag, thunderbolt, lotus and elephant
goad, He relieves the distress the ground feels from the cows’ hooves. As He
plays His renowned flute, His body moves with the grace of an elephant. Thus
we gopés, who become agitated by Cupid when Kåñëa playfully glances at us,
stand as still as trees, unaware that our hair and garments are slackening.

22/23-vatsalo vraja-gaväà yad aga-dhro
vandyamäna-caraëaù pathi våddhaiù
kåtsna-go-dhanam upohya dinänte
géta-veëur anugeòita-kértiù
utsavaà çrama-rucäpi dåçénäm
unnayan khura-rajaç-churita-srak
ditsayaiti suhåd-äsiña eña
devaké-jaöhara-bhür uòu-räjaù

Out of great affection for the cows of Vraja, Kåñëa became the lifter of
Govardhana Hill. At the end of the day, having rounded up all His own cows,
He plays a song on His flute, while exalted demigods standing along the path
worship His lotus feet and the cowherd boys accompanying Him chant His
glories. His garland is powdered by the dust raised by the cows’ hooves, and His
beauty, enhanced by His fatigue, creates an ecstatic festival for everyone’s eyes.
Eager to fulfill His friends’ desires, Kåñëa is the moon arisen from the womb of
mother Yaçodä.

10-36-1-

-çré bädaräyaëir uväca
atha tarhy ägato goñöham
ariñöo våñabhäsuraù
mahém mahä-kakut-käyaù
kampayan khura-vikñatäm

Çukadeva Goswämé said: The demon Ariñöa then came to the cowherd
village. Appearing in the form of a bull with a large hump, he made the earth
tremble as he tore it apart with his hooves.

11-gåhétvä çåìgayos taà vä
añöädaça padäni saù
pratyapoväha bhagavän
gajaù prati-gajaà yathä

The Supreme Lord Kåñëa seized Ariñöäsura by the horns and threw him back
eighteen steps, just as an elephant might do when fighting a rival elephant.

25-mahämätra tvayä bhadra
raìga-dväry upanéyatäm
dvipaù kuvalayäpéòo
jahi tena mamähitau

You, elephant-keeper, my good man, should position the elephant
Kuvalayäpéòa at the entrance to the wrestling arena and have him kill my two
enemies.

27-ity äjïäpyärtha-tantra-jïa
ähüya yadu-puìgavam
gåhétvä päëinä päëià
tato ‘krüram uväca ha

Having thus commanded his ministers, Kaàsa next called for Akrüra, the
most eminent of the Yadus. Kaàsa knew the art of securing personal advantage,
and thus he took Akrüra’s hand in his own and spoke to him as follows

10-37-1/2-

1/2-

çré-çuka uväca
keçé tu kaàsa-prahitaù khurair mahéà
mahä-hayo nirjarayan mano-javaù
saöävadhütäbhra-vimäna-saìkulaà
kurvan nabho heñita-bhéñitäkhilaù
taà träsayantaà bhagavän sva-gokulaà
tad-dheñitair väla-vighürëitämbudam
ätmänam äjau mågayantam agra-ëér
upähvayat sa vyanadan mågendra-vat

Çukadeva Gosvämé said: The demon Keçé, sent by Kaàsa, appeared in Vraja
as a great horse. Running with the speed of the mind, he tore up the earth with
his hooves. The hairs of his mane scattered the clouds and the demigods’
airplanes throughout the sky, and he terrified everyone present with his loud
neighing.
When the Supreme Personality of Godhead saw how the demon was
frightening His village of Gokula by neighing terribly and shaking the clouds
with his tail, the Lord came forward to meet him. Keçé was searching for Kåñëa
to fight, so when the Lord stood before him and challenged him to approach, the
horse responded by roaring like a lion.

10/11–kåñëa kåñëäprameyätman
yogeça jagad-éçvara
väsudeväkhiläväsa
sätvatäà pravara prabho
tvam ätmä sarva-bhütänäm
eko jyotir ivaidhasäm
güòho guhä-çayaù säkñé
mahä-puruña éçvaraù

[Närada Muni said:] O Kåñëa, Kåñëa, unlimited Lord, source of all mystic
power, Lord of the universe! O Väsudeva, shelter of all beings and best of the
Yadus ! O master, You are the Supreme Soul of all created beings, sitting
unseen within the cave of the heart like the fire dormant within kindling wood.
You are the witness within everyone, the Supreme Personality and the ultimate
controlling Deity.

5/16/17/18/19/20–cäëüraà muñöikaà caiva
mallän anyäàç ca hastinam
kaàsaà ca nihataà drakñye
paraçvo ‘hani te vibho
tasyänu çaìkha-yavanamuräëäà
narakasya ca
pärijätäpaharaëam
indrasya ca paräjayam
udvähaà véra-kanyänäà
vérya-çulkädi-lakñaëam
någasya mokñaëaà çäpäd
dvärakäyäà jagat-pate
syamantakasya ca maëer
ädänaà saha bhäryayä
måta-putra-pradänaà ca
brähmaëasya sva-dhämataù
pauëòrakasya vadhaà paçcät
käçi-puryäç ca dépanam
dantavakrasya nidhanaà
caidyasya ca mahä-kratau
yäni cänyäni véryäëi
dvärakäm ävasan bhavän
kartä drakñyämy ahaà täni
geyäni kavibhir bhuvi

In just two days, O almighty Lord, I will see the deaths of Cäëüra, Muñöika
and other wrestlers, along with those of the elephant Kuvalayäpéòa and King
Kaàsa—all by Your hand. Then I will see You kill Kälayavana, Mura, Naraka
and the conch demon, and I will also see You steal the pärijäta flower and
defeat Indra. I will then see You marry many daughters of heroic kings after
paying for them with Your valor. Then, O Lord of the universe, in Dvärakä
You will deliver King Någa from a curse and take for Yourself the Syamantaka
jewel, together with another wife. You will bring back a brähmaëa’s dead son
from the abode of Your servant Yamaräja, and thereafter You will kill
1018
Pauëòraka, burn down the city of Käçé and annihilate Dantavakra and the King
of Cedi during the great Räjasüya sacrifice. I shall see all these heroic pastimes,
along with many others You will perform during Your residence in Dvärakä.
These pastimes are glorified on this earth in the songs of transcendental poets

21–atha te käla-rüpasya
kñapayiñëor amuñya vai
akñauhiëénäà nidhanaà
drakñyämy arjuna-säratheù

Subsequently I will see You appear as time personified, serving as Arjuna’s
chariot driver and destroying entire armies of soldiers to rid the earth of her
burden.

25–bhagavän api govindo
hatvä keçinam ähave
paçün apälayat pälaiù
prétair vraja-sukhävahaù

After killing the demon Keçé in battle, the Supreme Personality of Godhead
continued to tend the cows and other animals in the company of His joyful
cowherd boyfriends. Thus He brought happiness to all the residents of
Våndävana.

2–taà nigåhyäcyuto dorbhyäà
pätayitvä mahé-tale
paçyatäà divi devänäà
paçu-märam amärayat

Lord Acyuta clutched Vyomäsura between His arms and threw him to the
ground. Then, while the demigods in heaven looked on, Kåñëa killed him in the
same way that one kills a sacrificial animal.

10-38-3-

3–kià mayäcaritaà bhadraà
kià taptaà paramaà tapaù
kià väthäpy arhate dattaà
yad drakñyämy adya keçavam

[Çré Akrüra thought:] What pious deeds have I done, what severe austerities
undergone, what worship performed or charity given so that today I will see
Lord Keçava?

6–mamädyämaìgalaà nañöaà
phalaväàç caiva me bhavaù
yan namasye bhagavato
yogi-dhyeyänghri-paìkajam

Today all my sinful reactions have been eradicated and my birth has become
worthwhile, since I will offer my obeisances to the Supreme Lord’s lotus feet,
which mystic yogés meditate upon.

8–yad arcitaà brahma-bhavädibhiù suraiù
çriyä ca devyä munibhiù sa-sätvataiù
go-cäraëäyänucaraiç carad vane
yad gopikänäà kuca-kuìkumäìkitam

Those lotus feet are worshiped by Brahmä, Çiva and all the other demigods,
by the goddess of fortune, and also by the great sages and Vaiñëavas. Upon
those lotus feet the Lord walks about the forest while herding the cows with
His companions, and those feet are smeared with the kuìkuma from the gopés’
breasts.

11–ya ékñitähaà-rahito ‘py asat-satoù
sva-tejasäpästa-tamo-bhidä-bhramaù
sva-mäyayätman racitais tad-ékñayä
präëäkña-dhébhiù sadaneñv abhéyate

He is the witness of material cause and effect, yet He is always free from
false identification with them. By His internal potency He dispels the darkness
of separation and confusion. The individual souls in this world, who are
manifested here when He glances upon His material creative energy, indirectly
perceive Him in the activities of their life airs, senses and intelligence

5–athävarüòhaù sapadéçayo rathät
pradhäna-puàsoç caraëaà sva-labdhaye
dhiyä dhåtaà yogibhir apy ahaà dhruvaà
namasya äbhyäà ca sakhén vanaukasaù

Then I will at once alight from my chariot and bow down to the lotus feet of
Kåñëa and Balaräma, the Supreme Personalities of Godhead. Theirs are the
same feet that great mystic yogés striving for self-realization bear within their
minds. I will also offer my obeisances to the Lords’ cowherd boyfriends and to
all the other residents of Våndävana.

21–labdhväìga-saìgam praëatam kåtäïjalià
mäà vakñyate ‘krüra tatety uruçraväù
tadä vayaà janma-bhåto mahéyasä
naivädåto yo dhig amuñya janma tat

Having been embraced by the all-famous Lord Kåñëa, I will humbly stand
before Him with bowed head and joined palms, and He will address me, “My
dear Akrüra.” At that very moment my life’s purpose will be fulfilled. Indeed,
the life of anyone whom the Supreme Personality fails to recognize is simply
pitiable.

25-padäni tasyäkhila-loka-pälakiréöa-
juñöämala-päda-reëoù
dadarça goñöhe kñiti-kautukäni
vilakñitäny abja-yaväìkuçädyaiù

In the cowherd pasture Akrüra saw the footprints of those feet whose pure
dust the rulers of all the planets in the universe hold on their crowns. Those
footprints of the Lord, distinguished by such marks as the lotus, barleycorn and
elephant goad, made the ground wonderfully beautiful.

7/38–saìkarñaëaç ca praëatam
upaguhya mahä-manäù
gåhétvä päëinä päëé
anayat sänujo gåham
påñövätha sv-ägataà tasmai
nivedya ca varäsanam
prakñälya vidhi-vat pädau
madhu-parkärhaëam äharat

As Akrüra stood with his head bowed, Lord Saìkarñaëa [Balaräma] grasped
his joined hands, and then Balaräma took him to His house in the company of
Lord Kåñëa. After inquiring from Akrüra whether his trip had been
comfortable, Balaräma offered him a first-class seat, bathed his feet in
accordance with the injunctions of scripture and respectfully served him milk
with honey

3–itthaà sünåtayä väcä
nandena su-sabhäjitaù
akrüraù paripåñöena
jahäv adhva-pariçramam

Honored by Nanda Mahäräja with these true and pleasing words of inquiry,
Akrüra forgot the fatigue of his journey.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 72 other followers