Archive for the ‘Krishnan kathai amutham’ Category

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார சேஷ்டிதங்கள–12–கேசி/சீமாலிகன்/நரகன் /சிசுபாலன்/ வாணன் /குவலயா பீடம் /மல்லர் -கஞ்சன் -நிரசனங்கள் – —- அருளிச் செயல்கள்

August 3, 2015

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு பலகோடி நூறாயிரம் மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா உன் செவ்வடி செவ்வி திருக்காப்பு –
மாயப் பொறு படை வாணனை ஆயிரம் தோளும் பொழி குருதி பாய சுழற்றிய வாழி வல்லானுக்குப் பல்லாண்டு கூறுதுமே
இரும் கிம் மத களிறு ஈர்க்கின்றவனை பருங்கிப் பறித்துக் கொண்டாடும் பரமன்
வேழமும் –வென்று வருமவனே
தேனுகனும் முரனும் திண் திறல் வென் நரகன் என்பவர் தாம் மடியச் செரு வதிரச் செல்லும் ஆனை-
துங்க மதக்கரியின் கொம்பு பறித்தவனே
ஆயமரிந்து பொருவான் எதிர் வந்த மல்லை அந்தரம் இன்றி யழித்தாடிய தாளிணையாய் -ஆய –
பள்ளத்தில் மேயும் பறவை யுருக்கொண்டு கள்ள வசுரன் வருவானைத் தான் கண்டு புள்ளிது வென்று பொதுக் கோவாய் கீண்டிட்ட பிள்ளை
கருத்திட்டு எதிர் நின்ற கஞ்சனைக் கொன்றான் பொறுத்திட்டு எதிர் வந்த புள்ளின் வாய் கீண்டான் சிட்டுக் கன்று மேய்ப்பார்
புள்ளின் வாய் பிளந்திட்டாய் பொறு கரியின் கொம்பு ஒசித்தாய்
கருதிய தீமைகள் செய்து கஞ்சனைக் கால்கொடு பாய்ந்தாய் தெருவின் கண் தீமைகள் செய்து சிக்கென மல்லர்களோடு பொருது வருகின்ற பொன்னே –
சீமாலிகனவோனோடு தோழமை கொள்ளவும் வல்லாய் சாமாறு அவனை நீ எண்ணிச் சக்கரத்தால் தலை கொண்டாய்
தேனுகனாவி செகுத்து பனங்கனி தான் எறிந்திட்ட தடம் பெரும் தோள்
கடுவாய்ச்சின வெங்கட் களிற்றுனுக்குக் கவளம் எடுத்துக் கொடுப்பானவன் போல் அடி வாயுறக் கையிட்டு எழப் பறித்திட்டு
தேனுகன் பிலம்பன் –என்னும் தீப்பூடுகள் அடங்க வுழக்கி
கொலை யானை கொம்பு பறித்து –தேவனை நாடுதிறேல்
ஒரு வாரணம் பணி கொண்டவன் பொய்கையில் கஞ்சன் தன் ஒரு வாரணம் உயிர் உண்டவன் சென்று உறையும் மலை –தண் திரு மால் இரும் சோலையே
ஏவிற்றுச் செய்வான் என்று எதிர்ந்து வந்த மல்லரை சாவைத் தகர்த்த சாந்தணி தோள் சதுரன் மலை –தென் திரு மால் இரும் சோலையே
கஞ்சனும் காளியனும் களிறும் மருதும் எருதும் வஞ்சனையில் மடிய வளர்ந்த மணி வண்ணன் மலை –திருமால் இரும் சோலையதே
மன்னு நரகன் தன்னை சூழ் போகி வளைத்து எறிந்து கன்னி மகள்ர் தம்மைக் கவர்ந்த கடல் வண்ணன் மலை –மால் இரும் சோலையதே
மாவலி தன்னுடைய மகன் வாணன் மகள் இருந்த காவலைக் கட்டழித்த தனிக்காலை கருதும் மலை –மால் இரும் சோலையதே
பல பல நாளம் சொல்லிப் பலித்த சிசுபாலன் தன்னை அலைவலை தவிர்த்த அழகன் அலங்காரன் மலை –திரு மால் இரும் சோலையதே
வில் பிடித்து இருத்து வேழத்தை முறுக்கி மேலிருந்தவன் தலை சாடி மல் பொருது எழப் பாய்ந்து அரையனை யுதைத்த மால் புருடோத்தமன்
மல்லரையும் உடைய விட்டோசை கேட்டான்

புள்ளின் வாய் கீண்டானை பொல்லா அரக்கனைக் கிள்ளிக் களைந்தானை
தரிக்கிலானாகித் தான் தீங்கு நினந்த கருத்தைப் பிழைப்பித்துக் கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பு என்ன நின்ற நெடுமாலே

அன்று இன்னாதான செய் சிசுபாலனும் நின்ற நீள் மருதும் எருதும் புள்ளும் வென்றி வேல் விறல் கஞ்சனும் வீழ முன் கொன்றவன்

கஞ்சன் நாள் கவர் கருமுகில் எந்தாய்

கால நேமி காலனே
மா பிளந்த கைத்தலத்த கண்ணன்
கடம் கலந்தவன் கரி மருப்பொசித்து–நடம் பயின்ற நாதனே
ஆனை காத்து ஓர் ஆனை கொன்று
வெஞ்சினத்த வேழ வெண் மருப்பொசித்து உருத்தமா கஞ்சனைக் கடிந்து மண்ணளந்து கொண்ட காலனே
பொற்றையுற்ற முற்றல் யானை போர் எதிர்ந்து வந்ததை பற்றி யுற்று மருப்பொசித்த பாகனூர்
மோடியோடி லச்சையாய சாபம் எய்தி முக்கணான் கூடு சேனை மக்களோடு கொண்டு மண்டி வெஞ்சமத்து ஓட வாணன் ஆயிரம் கரம் களித்த ஆதிமால்
மரம் கெட நடந்து அடர்த்து மத்த யானை மத்தகத்து உரம் கெடப் புடைத்து ஓர் கொம்பு ஒசித்து உகந்த வுத்தமா துரங்கம் வாய் பிளந்து மண்ணளந்த பாத —
கால நேமி வக்கரன் கரன் முரன் சிரம்மவை காலனோடு கூட வில் குனித்த வில் கை வீரனே
முண்டன் நீறன் மக்கள் வெப்பு மோடி யங்கி யோடிடக் கண்டு நாணி வாணனுக்கு இரங்கினான் எம்மாயனே
வாசியாகி நேசமின்றி வந்து எதிர்ந்த தேனுகன் நாசமாகி நாளுலப்ப நன்மை சேர் பனங்கனிக்கு வீசி மேல் நிமிர்ந்த
தோளில் இல்லை யாக்கினாய் கழற்கு ஆசையாம் அவர்க்கு அலால் அமரர் ஆகலாகுமே –
கால நேமியைக் கடிந்து –வேங்கடம் அடைந்த மாலை பாதமே அடைந்து நாளும் உய்ம்மின்னோ
கடும் கவந்தன் -வக்கரன் –முரன் சிரமவை இடந்து கூறு செய்த பல் படைத் தடக்கை மாயனே
கருத்து எதிர்ந்த கால நேமி காலனோடு கூட –நின் புகழ்க்கு அலால் ஓர் நேசமில்லை நெஞ்சமே
காய்சினத்த காசி மன்னன் வக்கரன் பவுன்டிரன் மா சினத்த மாலி மான் சுமாலி கேசி தேனுகன் நாசமுற்று வீழ நாள் கவர்ந்த –எம் ஈசனே –

——————————————————————————————–

விற்பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாக்கணும் வீழ செற்றவன் தன்னை —திரு வல்லிக் கேணியில் கண்டேனே
படு மதத்த களிற்றின் கொம்பு பறித்தானை –எம்மானைக் கண்டு கொண்டேன் கடி பொழில் சூழ் கடல் மல்லைத் தல சயனத்தே
வெம் சினத்து அடல் வேழம் வீழ வெண் மருப்பு ஓன்று பறித்து
ஒரு மாய வானை யஞ்ச அதன் மருபபன்று வாங்கும் ஆயர் கொல்–என்ன அட்ட புயகரத்தேன் என்றாரே
இருங்கை ம்மா கரி முனிந்து பரியைக் கீறி –மல்லை அட்டு வஞ்சம் செய் கஞ்சனுக்கு நஞ்சானானை–திருக் கோவலூர் அதனுள் கண்டேன் நானே
மா வாயினங்கம் மதியாது கீறி
வாட மருதிடை போகி மல்லரைக் கொன்று ஒக்கலித்திட்டு–கூத்தன் என வருகின்றான் –தில்லைச் சித்ர கூடத்துள்ளானே
அஞ்சன மா மலை போலே மேவு சினத்து அடல் வேழம் வீழ முனிந்து –கை தொழ வருவான் தில்லைச் சித்ர கூடத்துள்ளானே
வெவ்வாய மா கீண்டு வேழம் அட்ட விண்ணவன் கோன் தாளணைவீர் –காழிச் சீராம விண்ணகரே சேர்மினீரே
போரானைக் கொம்பு ஒசித்த புட்பாகன் என்னம்மான்
வென்றி மிகு நரகனுரமது அழிய விசிறும் விறல் ஆழித் தடக்கையன்
கும்பமிகு மதயானை மருப்பு ஒசித்துக் கஞ்சன் குஞ்சி பிடித்து அடித்த பிரான் கோயில் –நாங்கூர் அரிமேய விண்ணகரம்
தீ மனத்தான் கஞ்சனது வஞ்சனையில் திரியும் தேனுகனும் –செகுத்தான்
வலி மிக்க கஞ்சனது உயிருண்டு இவ்வுலகுண்ட காளை கருதுமிடம் அரிமேய விண்ணகரம்
கும்பமிகு மதயானை பாகனோடும் குலைந்து வீழ கொம்பதனைப் பறித்து எறிந்த கூத்தன் அமர்ந்துறையுமிடம்-
-நாங்கை தன்னுள் திருத்தேவனார் தொகையே
பருங்கை யானையின் கொம்பினைப் பறித்து அதன் பாகனைச் சாடிப் புக்கு ஒருங்க மல்லரைக் கொன்று பின் கஞ்சனை யுதைதவன்
உறை கோயில் –நாங்கூர் வண் புருடோத்தமே
சாடு போய் விழத் தாள் நிமிர்த்து ஈசன் தன படையொடும் கிளையோடும் ஓட வாணனை ஆயிரம் தோள்களும் துணித்தவன்
உறை கோயில் -நாங்கூர் வண் புருடோத்தமே
வெஞ்சினக் களிறும் வில்லோடு மல்லும் வெகுண்டு இருத்து அடர்த்தவன் தன்னை கஞ்சனைக் காய்ந்த காளை யம்மானை–
நாங்கை நன்னடுவுள் செம்பொன் செய் கோயிலினுள்ளே கண்டு கொண்டு அல்லல் தீர்ந்தேனே
அன்றிய வாணன் ஆயிரம் தோளும் துணிய அன்று ஆழி தொட்டானை நாங்கை செம்பொன் செய் கோயிலினுள்ளே
வணங்கி நான் வாழ்ந்து ஒழிந்தேனே
தடக்கைம்மா மருப்பு வாங்கி –புள் வாய் பிளந்து எருதடர்த்த எந்தை –நாங்கூர்த் திரு மணிக் கூடத்தானே
மல்லரை யட்டு மாளக் கஞ்சனை மலிந்து கொன்று –நாங்கை மேய கல்லரண் காவளந்தண் பாடியே களை கண் நீயே
மாத்தமர் பாகன் வீழ மதகரி மருப்பு ஒசித்தாய் –நாங்கை காவளந்தண் பாடியே களை கண் நீயே
கானார் கரி கொம்பு ஒசித்த களிறே –திரு வெள்ளக் குளத்துள் ஆனாய் -அடியேனுக்கு அருள் புரியாயே
கவள யானைக் கொம்பு ஒசித்த கண்ணன் என்றும் –ஏன் மடந்தை பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே
கஞ்சன் விட்ட வெஞ்சினத்த களிறு அடர்த்த காளை என்றும் –பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே
கஞ்சனைக் காய்ந்த காள மேகத் திருவுருவன் –கோயில் –திரு வெள்ளி யங்குடி யதுவே
மா வாய் பிளந்து மல்லடர்த்து மருதம் சாய்த்த மாலதிடம் –புள்ளம் பூதம் குடி தானே
சடையான் ஓட அடல் வாணன் தடம் தோள் துணித்த தலைவனிடம் –புள்ளம் பூதம் குடி தானே
கஞ்சன் நெஞ்சும் கடு மல்லரும் சகடமும் காலினால் துஞ்ச வென்ற சுடர் ஆழியான் வாழிடம் –தென்னரங்கமே
கஞ்சனைக் கொன்று அன்று உலகமுண்டு உமிழ்ந்த கற்பகத்தை –யான் கண்டது தென்னரங்கத்தே
ஆயிரம் குன்று சென்று தொக்கனைய அடல் புரை எழில் திகழ் திரள் தோள் ஆயிரம் துணிய –அரவணைத் துயின்றான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தானே
வக்கரன் வாய் முன் கீண்ட மாயன் –சக்கரச் செல்வன் தென் பேர்த் தலைவன் தாளடைந்து உய்ந்தேனே
மல்லா மல்லமருள் மல்லர் மாள மல்லடர்ந்த்த மல்லா –நின்னடைந்தேன் திரு விண்ணகர் மேயவனே
புகுவாய் நின்ற போதகம் வீழப் பொருதானூர் –நறையூரே
வில்லார் விழவில் வடமதுரை விரும்பி விரும்பா மல்லடர்த்து கல்லார் திரள் தோள் கஞ்சனைக் காய்ந்தான் –நறையூர் நின்ற நம்பியே
வள்ளி கொழுநன் முதலாய மக்களோடு முக்கணான் வெள்கியோட விறல் வாணன் வியன் தோள் வனத்தைத் துணித்து உகந்தான் –நறையூர் நின்ற நம்பியே
பூணா தணலும் தரு கண் வேழம் மறுக்க வலை மறுப்பை பேணான் வாங்கி அமுதம் கொண்ட பெருமான் திரு மார்வன்
புள் வாய் பிளந்த புனிதா என்று அழைக்க –கள்வா கடல் மல்லைக் கிடந்த கரும்பே
கஞ்சனைக் காய்ந்தானைக் கண்ண
கருத்துக் காஞ்சனை அஞ்ச முனிந்தாய் கார் வண்ணா மங்கையுள் நின்றானை
கும்பமிகு மத வேழம் குலையக் கொம்பு பறித்து –மாயோன் காண்மின்
ஊடேறு கஞ்சனோடும் மல்லும் வில்லும் ஒண் கரியும் உருள் சகடும் உடையச் செற்ற நீடேறு பெறு
வலித் தோளுடைய வென்றி –அணி யழுந்தூர் நின்றுகந்த அமரர் கோவே
மாலாய் மனமே அரும் துயரில் வருந்தாது இரு நீ வலி மிக்க காலார் மருதும் காய்சினத்த கழுதும் கதமாக் கழுதையும்
மாலார் விடையும் மத கரியும் மல்லருயிரும் மடிவித்து காலால் சகடம் பாய்ந்தாநூர் கண்ணபுரம் நாம் தொழுதுமே –
வெஞ்சின வேழம் மருப்பொசித்த வேந்தர் கொல் –கஞ்சனை யஞ்ச முன்கால் விசைத்த காளையராவர் கண்டார்
வணங்கும் அஞ்சன மலையேயும் ஒப்பர் அச்சோ ஒருவர் அழகியவா
தும்புடைக் கை வேழம் வெருவ மருப்பொசித்த பாம்பின் அணையான்
ஆனை காய்ந்து அரிமாச் செகுத்து அடியேனை யாளுகந்து ஈங்கு என்னுள் புகுந்தான் இமையோர்கள் தம் பெருமான்
கம்ப மா களிறு அஞ்சிக் கலங்க ஓர் கொம்பு கொண்ட குரை கழல் கூத்தனை கொம்புலாம் பொழில் கோட்டியூர்
கண்டு போய் நம்பனைச் சென்று காண்டும் நாவாயுளே
அன்ன நடை மடவாய்ச்சி வயிறடித்து அஞ்ச அருவரை போல் மன்னு கரும் களிற்று ஆருயிர் வவ்விய மைந்தனை
கார் முகில் வண்ணா கஞ்சனை முன்னம் கடந்த நின் கடும் திறல் தானோ
பூம் குருந்து ஒசித்து ஆனை காய்ந்து அரிமாச் செகுத்து ஆங்கு வேழத்தின் கொம்பு கொண்டு வன் பேய் முலை வாங்கி யுண்ட அவ்வாயன்
மல்லொடு கஞ்சனும் துஞ்ச வென்ற மணி வண்ணன்

கதியினைக் கஞ்சன் மாளக் கண்டு முன் அண்டமாளும் மதியினை மாலை வாழ்த்தி

———————————————————–

கடந்தது கஞ்சனை முன்னஞ்ச-
அரவம் அடல் வேழம் ஆன் குருந்தம் புள் வாய் குரவை குட முலை மல் குன்றம்
கரவின்றி விட்டு இறுத்து மேய்த்து ஒசித்துக் கீண்டு கோத்து ஆடி உண்டு எடுத்த செங்கண் அவன்

அடியாள் முன் கஞ்சனைச் சேற்று அமரர் ஏத்தும் படியான்

சின மா மத களிற்றின் திண் மருப்பைச் சாய்த்து –பேரார மார்வனார்
நின்று எதிராய நிறை மணித் தேர் வாணன் தோள் ஒன்றிய வீரைஞ்நூறுடன் துணிய
மகனை சிறை செய்த வாணன் தோள் செற்றான் கழலே நிறை செய்து என் நெஞ்சே நினை

யானை பிடித்து ஒசித்து –கோப்பின்னும் ஆனான் குறிப்பு

நலியும் நரகனை வீட்டிற்றும் வாணன் திண் தோள் துணித்த வலியும் பெருமையும் யான் சொல்லும் நீர்த்தல்ல

வலியம் என நினைந்து வந்து எதிர்ந்த மல்லர் வலிய முடியிடிய வாங்கி வலிய நின் பொன்னாழிக் கையால் புடைத்திடுதி –

———————

சாது சனத்தை நலியும் கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு ஆதி யஞ்சோதி வுருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த வேத முதல்வன்
பரிவின்றி வாணனைக் காத்தும் என்று அன்று படையொடும் வந்து எதிர்ந்த திருபுரம் செற்றவனும் மகனும் பின்னும்
அங்கியும் போர் தொலைய பொரு சிறைப் புல்லைக் கடாவிய மாயன்
புள்வாய் பிளந்து களிறு அட்ட தூ முறுவல் தொண்டை வாய்ப்பிரான்
திறம்பாமல் அசுரரைக் கொன்றேனே என்னும்
புள்ளின் வாய் பிளந்தாய் –என் கள்ள மாயவனே கரு மாணிக்கச் சுடரே
நிகரில் மல்லரைச் செற்றதும் நிரை மேய்த்ததும் நீள் நெடுங்கை சிகர மா களிறு அட்டதும் இவை போல்வனவும் பிறவும்
புகர் கொள் சோதிப் பிரான் தன செய்கை நினைத்து புலம்பி என்றும் நுகர வைகல் வைக்கப் பெற்றேன் எனக்கு இனி என் நோவதுவே
வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்ததும்–என்னப்பன் தன மாயங்களே காணும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கு இனி என்ன கலக்கம் உண்டே
ஊணுடை மல்லர் ததர்ந்த ஒலி
நேர் செறிந்தான் கொடிக் கோழி கொண்டான் நேர் செறிந்தான் எரியும் அனலோன் பின்னும்
நேர் செறிந்தான் முக்கண் மூர்த்தி கண்டீர் அப்பன் நேர் சரி வாணன் திண் தோள் கொண்ட வன்றே
கேட்பார்கள் கேசவன் கீர்த்தி யல்லால் மற்றும் கேட்பாரோ கேட்பார் செவி சுடு கீழ்மை வசைவுகளே வையும் சேட்பால்
பழம் பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி தாட பாழடைந்த தன்மை யறிவாரை அறிந்துமே
வார் கடா வருவி யானை மா மலையின் மருப்பிணைக் குவடி இறுத்து உருட்டி ஊர் கொள் திண் பாகன் உயிர் செகுத்து
அரங்கின் மல்லரைக் கொன்று சூழ் பரண் மேல்
போர் கடா வரசர் புறக்கிட மாட மீ மிசைக் கஞ்சனைத் தகர்த்த சீர் கொள் சிற்றாயன் திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றாறு எங்கள் செல் சார்வே
மிகப் பல வசுரர்கள் வேண்டுருவம் கொண்டு நின்று உழி தருவர் கஞ்சன் ஏவ –

———————————————————————

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –11– -பால சேஷ்டிதங்கள– வெண்ணெய் உண்டு கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாய — அருளிச் செயல்கள்

August 2, 2015

உழந்தாள் நறு நெய் ஓரோர் தடா வுண்ண இழந்தாள் எரிவினால் ஈர்த்து எழின்மத்தின் பழம் தாம்பால் ஓச்சப் பயத்தால் தவழ்ந்தான்
பெருமா வுரலில் பிணிப்புண்டு இருந்து அங்கு இருமா மருதம் இறுத்த இப்பிள்ளை
தாழியில் வெண்ணெய் தடங்கை யார விழுங்கிய பேழை வாயிற்று எம்பிரான் கண்டாய் உன்னைக் கூவுகின்றான் –
சட்டித் தயிரும் தடாவினில் வெண்ணெயுமுண் பட்டிக் கன்றே கொட்டாய் சப்பாணி பற்ப நாபா கொட்டாய் சப்பாணி
பொத்த வுரலைக் கவிழ்த்து அதன் மேலேறி தித்தித்த பாலும் தடாவினில் வெண்ணெயும் மெத்தத் திரு வயிறார
விழுங்கிய அத்தன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் ஆழியான் என்னைப் புறம் புல்குவான்
திருடி நெய்க்கு ஆப்பூண்டு நந்தன் மனைவி கடைத் தாம்பால் சோப்பூண்டு துள்ளித் துடிக்கத் துடிக்க அன்று ஆப்புண்டான் அப்பூச்சி காட்டுகின்றான்
யாம் வைத்த துப்பமும் பாலும் தயிரும் விழுங்கிய அப்பன் வந்து அப்பூச்சி காட்டுகின்றான்
வைத்த நெய்யும் காய்ந்த பாலும் வாடி தயிரும் நறு வெண்ணெய் யும் இத்தனையும் பெற்று அறியேன் எம்பிரான் நீ பிறந்த பின்னை
மெய்யென்று சொல்லுவார் சொல்லைக் கருதித் தொடுப்புண்டாய் வெண்ணெயை என்று
கையைப் பிடித்து கரை யுரலோடு என்னைக் காணவே கட்டிற்று இலையே
வெண்ணெய் திரட்டி விழுங்குமா காண்பன்
கறந்த நல பாலும் தயிரும் கடைந்து உறி மேல் வைத்த வெண்ணெய் பிறந்ததுவே முதலாகப் பெற்று அறியேன் எம்பிரானே
திண்ணக் கலத்தில் திரையுறி மேல் வைத்த வெண்ணெய் விழுங்கி விரைய உறங்கிடும்
வெண்ணெய் விழுங்கி வெறும் கலத்தை வெற்பிடையிட்டு அதனோசை கேட்கும் கண்ணா பிரான் கற்ற கல்வி தன்னைக் காக்ககில்லோம்
உருக வைத்த குடத்தொடு வெண்ணெய் உறிஞ்சி யுடைத்திட்டுப் போந்து நின்றான்
பாலைக் கறந்து அடுப்பேற வைத்துப் பல்வளையால் என் மகள் இருப்ப மேலை யகத்தே நெருப்பு வேண்டிச்
சென்று இறைப் பொழுது அங்கே பேசி நின்றேன் சாளக்ராமமுடைய நம்பி சாய்த்துப் பருகிட்டுப் போந்து நின்றான்
செந்நெல் அரிசி சிறு பருப்புச் செய்த அக்காரம் நறு நெய் பாலால் பன்னிரண்டு திருவோணம் அட்டேன்
பண்டும் இப்பிள்ளை பரிசு அறிவன் இன்னமுகப்பன் நான் என்று சொல்லி எல்லாம் விழுந்கிட்டுப் போந்து நின்றான்
அகம் புக்குக் குறியை நோக்கிப் பிறங்கு ஒளி வெண்ணெயும் சோதிக்கின்றான்உன் மகன்
ஆய்ச்சியர் சேரி அளை தயிர் பாலுண்டு பேர்த்தவர் கண்டு பிடிக்கப் பிடியுண்டு வேய்த் தடம் தோளினார்
வெண்ணெய் கொள்மாட்டாது அங்கு ஆப்புண்டு இருந்தான்
பொன்னேய் நெய்யோடு பாலமுதுண்டு ஒரு புள்ளுவன் பொய்யே தவழும்
கும்மாயத்தொடு வெண்ணெய் விழுங்கிக் குடத்தயிர் சாய்த்துப் பருகி –இம்மாயம் வல்ல பிள்ளை நம்பீ
முப்போதும் கடைந்து ஈண்டிய வெண்ணெயினோடு தயிரும் விழுங்கி கப்பாலாயர்கள் காவிற் கொணர்ந்த
கலத்தொடு சாய்த்துப் பருகி மெய்ப்பாலுண்டு அழு பிள்ளைகள் போலே நீ விம்மி விம்மி அழுகின்ற அப்பா –
மிடறு மெழு மெழுத்தோட வெண்ணெய் விழுங்கிப் போய் படிறு பல செய்து இப்பாடி எங்கும் திரியாமே
கடிறு பலதிரி கானதரிடைக் கன்றின் பின் இடற வென் பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே –

ஆரே யுலகத் தாற்றுவார் ஆயர்பாடி கவர்ந்து உண்ணும் கார் ஏறு உழக்க உழக்குண்டு தளர்ந்தும் முறிந்தும் கிடப்பேனை
அனுங்க வென்னைப் பிரிவு செய்து ஆயர்பாடி கவர்ந்து உண்ணும் குணுங்கு நாறிக் குட்டேற்றைக் கோவர்த்தனனைக் கண்டீரே

தோய்த்த தண் தயிர் வெண்ணெய் பால் உடன் உண்டலும் உடன்று ஆய்ச்சிகண்டு ஆர்த்த தோளுடை எம்பிரான் என்னரங்கன்
ஒல்லை நானும் கடையவன் என்று கள்ள விழியை விழித்துப் புக்கு –தண் தயிர் நீ கடைந்திட்ட வண்ணம் தாமோதரா மெய்யறிவன் நானே
முழுதும் வெண்ணெய் அழைந்து தொட்டு உண்ணும் முகிழ் இளம் சிறு தாமரைக் கையும் எழில் கொள் தாம்பு கொண்டு
அடிப்பதற்கு எள்கு நிலையம் வெண் தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும் அழுகையும் அஞ்சிநோக்கும் அந்நோக்கும் அணி கொள்
செஞ்சிறு வாய் நெளிப்பதுவும் தொழுகையும் இவை கண்ட வசோதை தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டாளே

ஆய்ச்சி பாலையுண்டு மண்ணையுண்டு வெண்ணெய் யுண்டு பேய்ச்சி பாலையுண்டு பண்டு ஓர் ஏனமாய வாமனா —

கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய் உண்ட வாயன் என்னுள்ளம் கவர்ந்தானை அண்டர் கோன் அணி யரங்கன் என் அம்தினைக் கண்ட கண்கள் மற்று ஒன்றினைக் காணாவே

கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பினால் கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாயன் என்னப்பன்

—————————————

உண்டாய் உறி மேல் நறு நெய் அமுதாக கொண்டாய்
ஆய்த்தாயர் தயிர் வெண்ணெய் அமர்ந்த கோவை அந்தணர் தம் அமுதத்தை
உறியார்ந்த நறு வெண்ணெய் ஒளியால் சென்று ஆங்கு உண்டானைக் கண்டு ஆய்ச்சி உரலோடு ஆர்க்க
தரியார்ந்த கரும் களிறே போலே நின்று தடம் கண்கள் பனி மல்கும் தன்மையான்
வேல் நெடும் கண் ஆய்ச்சியர்கள் வைத்த தயிர் வெண்ணெய் உளம் குளிர அமுது செய்து இவ்வுலகாண்ட காளை
உகந்து இனிது நாள் தோறும் மருவி யுறை கோயில் –நாங்கூர் வைகுண்ட விண்ணகரம் –
வாய்த்த தயிருண்டு வெண்ணெய் அமுதுண்டு வலிமிக்க கஞ்சனுயிரது உண்டு இவ்வுலகுண்ட காளை கருதுமிடம் –நாங்கூர் அரிமேய விண்ணகரம்
படலடைத்த சிறு குரம்பை நுழைந்து புக்குப் பசு வெண்ணெய் பதமாரப் பண்ணை முற்றும் அடலடர்த்த வேறகணார் தோக்கை பற்றி
அலந்தலைமை செய்து உழலும் ஐயன் கண்டீர் –நாங்கூர்த் திருத் தெற்றி யம்பலத்து என் செங்கண் மாலே
ஆய்ச்சியர் அழைப்ப வெண்ணெய் யுண்டு ஒருகால் ஆலிலை வளர்ந்த எம்பெருமான் –கோயில் –திரு வெள்ளியங்குடி யதுவே
மையார் தடம் கண் கரும் கூந்தல் ஆய்ச்சி மறைய வைத்த தயிர் நெய்யார் பாலோடு அமுது செய்த நேமி யங்கை மாயனிடம் –புள்ளம் பூதங்குடி தானே –
பிள்ளை யுருவாய்த் தயிருண்டு அடியேன் உள்ளம் புகுந்த ஒருவரூர் –கூடலூரே
கானாயன் கடிமனையில் தயிருண்டு நெய் பருகு நந்தன் பெற்ற ஆனாயன்
வெண்ணெய் தான் அமுது செய்ய வெகுண்டு மத்தாய்ச்சி யோச்சி கண்ணியார் குறும் கையிற்றால் கட்டவெட்டு
என்று இருந்தான் –தென் திருப் பேருள் வேலை வண்ணனார் –
உருக்குறு நறு நெய் கொண்டு –விண்ணகர் மேயவனே
உறியார் வெண்ணெய் யுண்டு உரலோடும் கட்டுண்டு -வெறியார் கூந்தல் பின்னை பொருட்டு ஆன் வென்றானூர் –நறையூரே
ஒளியா வெண்ணெய் உண்டான் என்று உரலோடு ஆய்ச்சி ஒண் கயிற்றால் விளியா ஆர்க்க ஆப்புண்டு விம்மி யழுதான் –நறையூர் நின்ற நம்பியே –
தோயாவின் தயிர் நெய் யமுதுண்ணச் சொன்னார் சொல்லி நகும் பரிசே பெற்ற தாயால் ஆப்புண்டு இருந்து
அழுது ஏங்கும் தாடாளா—அழுந்தூர் மேல்திசை நின்ற அம்மானே
வம்பவிழும் மலர்க் குழலாள் ஆய்ச்சி வைத்த தயிர் வெண்ணெய் உண்டு உகந்த மாயோன் காண்மின்–அணியழுந்தூர் நின்றுகந்த அமரர் கோவே
கூந்தலார் மகிழ் கோவலனாய் வெண்ணெய் மாந்தழுந்தையில் கண்டு மகிழ்ந்து
வெண்ணெய் விழுங்கும் விகிர்தா
பூங் கோதை யாய்ச்சி கடை வெண்ணெய் புக்கு உண்ண ஆங்கவள் ஆர்த்துப் புடைக்க புடையுண்டு
ஏங்கி இருந்து சிணுங்கி விளையாடும் ஒங்கோத வண்ணனே சப்பாணி ஒளி மணி வண்ணனே சப்பாணி
தாயார் மனங்கள் தடிப்பத் தயிர் நெய்யுண்டே எம்பிராக்கள் இரு நிலத்து எங்கள் தம் ஆயர் அழகா அடிகள் அரவிந்த வாயவனே
தாமோருருட்டித் தயிர் நெய் விழுங்கிட்டு தாமோ தவழ்வர் என்று ஆய்ச்சியர் தாம்பினால் தாமோதரக் கையால் ஆர்க்கத் தழும்பிருந்த தாமோதரா
நின்றார் முகப்புச் சிறிதும் நினையான் வயிற்ரை நிறைப்பான் உறிப்பால் தயிர் நெய் அன்று ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய்
விழுங்கி உரலோடு ஆப்புண்டிருந்த பெருமான்
காலை எழுந்து கடைந்த இம்மோர் விற்கப் போகுன்றேன் கண்டே போனேன் மாலை நறும் குஞ்சி நந்தன் மகன் அல்லால் மற்று வந்தாரும் இல்லை
மேலையகத்து நங்காய் வந்து காண்மின்கள் வெண்ணெயே யன்று இருந்த பாலும் பதின்குடம் கண்டிலேன் பாவியேன் என் செய்கேன் என் செய்கேனோ
தெள்ளிய வாய்ச் சிறியான் நங்கைகாள் உறி மேலைத் தடா நிறைந்த வெள்ளி மலையிருந்தால் ஒத்த வெண்ணெயை வாரி விழுங்கிட்டு
கள்வன் உறங்குகின்றான் வந்து காண்மின்கள் கையெல்லாம் நெய் வயிறு பிள்ளை பரமன்று இவ் வேழ் உலகும் கொள்ளும் பேதையேன் என் செய்கேனோ
தோய்த்த தயிரும் நறு நெய்யும் பாலும் ஓரோர் குடம் துற்றிடும் என்று ஆய்ச்சியர் கூடி அழைக்கவும் நான் இதற்கு எள்கி இவனை நங்காய் சோத்தம்பிரான்
இவை செய்யப் பெறாய் என்று இரப்பன் உரப்ப கில்லேன் பேய்ச்சி முலையுண்ட பின்னை இப்பிள்ளையைப் பேசுவது அஞ்சுவனே
ஆழ்கடல் சூழ் வையகத்தார் ஏசப்போய் ஆய்ப்பாடித் தாழ் குழலார் வைத்த தயிர் உண்டான் காணேடீ –
தாழ் குழலார் வைத்த தயிருண்ட பொன் வயிறு இவ் வேழ் உலகுமுண்டும் இடமுடைத்தால் சாழலே –
அறியாதார்க்கு ஆனாயனாகிப் போய் ஆய்ப்பாடி உறியார் நறு வெண்ணெய் உண்டுகந்தான் காணேடீ
உறியார் நறு வெண்ணெய் உண்டுகந்த பொன் வயிற்ருக்கு எறி நீருலகனைத்தும் எய்தால் சாழலே
வண்ணக் கரும் குழல் ஆய்ச்சியால் மொத்துண்டு கண்ணிக் குறும் கயிற்றால் கட்டுண்டான் காணேடீ
கண்ணிக் குறும் கயிற்றால் கட்டுண்டான் ஆகிலும் எண்ணற்கு அரியன் இமையோர்க்கும் சாழலே

வெறியார் கரும் கூந்தல் ஆய்ச்சியர் வைத்த உறியார் நறு வெண்ணெய் தானுகந்துண்ட சிறியானை
செங்கண் நெடியானைச் சிந்தித்து அறியாதார் என்றும் அறியாதார் கண்டாமே

———————————————-

உறி வெண்ணெய் தோன்ற வுண்டான் –மண்ணளந்த மால்
வெறி கமழும் காம்பே மென்தோளி கடை வெண்ணெய் யுண்டாயை தாமே கொண்டார்த்த தழும்பு
விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய் கண்டு ஆய்ச்சி உரலோடு உறப் பிணித்த நான்று குரலோவாது ஏங்கி நினைந்து
அயலார் காண விருந்திலையே ஒங்கோத வண்ணா உரை
வானாகித் தீயாய் மறி கடலாய் மாருதமாய் தேனாகிப் பாலாம் திரு மாலே ஆனாய்ச்சி வெண்ணெய் விழுங்க நிறையுமே
முன்னொரு நாள் மண்ணை யுமிழ்ந்த வயிறு

மண்ணுண்டும் பேய்ச்சி முலையுண்டு மாற்றா தாய் வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு ஆய்ச்சி
கண்ணிக் கயிற்றினால் கட்டத் தன கட்டுண்டு இருந்தான் வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன்

சுருங்குறி வெண்ணெய் தொடு யுண்ட கள்வனை வையம் முற்றும் ஒருங்குற வுண்ட பெரு வயிற்றாளனை
மாவலி மாட்டு இரும் குறளாகி இசையவோர் மூவடி வேண்டிச் சென்ற பெரும் கிறியானை யல்லால் அடியேன் நெஞ்சம் பேணலதே

ஆழி நீர் ஆரால் கடைந்து இடப்பட்டது அவன் காண்மின் ஊரா நிரை மேய்த்து உலகம் எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தும் ஆராத தன்மையனாய்
ஆங்கு ஒரு நாள் ஆய்ப்பாடி சீரார் கலை யல்குல் சீரடிச் செந்துவர் வாய் வாரார் வனமுலையாள் மத்தாரப் பற்றிக் கொண்டு
எராரிடை நோவ எத்தனையோர் போதுமாய்
சீரார் தயிர் கடைந்து வெண்ணெய் திரண்டதனை வேறார் நுதல் மடவாள் வேறோர் கலத்திட்டு நாரார் உறி ஏற்றி நன்கமைய வைத்ததனை
போரார் வேற்கண்ட மடவாள் போந்தனையும் பொய்யுறக்கம் ஒராதவன் போல் உறங்கி யறிவுற்று தாரார் தடம் தோள்கள் உள்ளளவும் கை நீட்டி
ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி -அருகிருந்த மோரார் குடமுருட்டி முன் கிடந்த தானத்தே ஒராதவன் போல் கிடந்தானைக் கண்டவளும்
வாராத் தான் வைத்தது காணாள் வயிறடித்து இங்கு ஆரார புகுதுவார் ஐயர் இவர் அல்லால் நீராமிது செய்தீர் என்றோர் நெடும் கயிற்றால்
ஊரார்கள் எல்லாரும் காண விரலோடு தீரா வெகுளியாய்ச் சிக்கென வார்த்தடிப்ப ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான்

தான் முன நாள் மின்னிடை யாய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின் கண் துன்னு பாடல் திறந்து புக்கு தயிர் வெண்ணெய் தன் வயிறார விழுங்க
கொழும் கயல் கண் மன்னு மடவோர்கள் பற்றி யோர் வான் கயிற்றால் பின்னும் உரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும்

———————————————————————–

பத்துடை யடிவவர்க்கு எளியவன் பிறர்களுக்கு அறிய வித்தகன் மலர்மகள் விரும்பும் நம் அரும் பெறலடிகள்
மத்துறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை யாப்புண்டு எத்திறம் உரலினோடு இணைந்து இருந்து ஏங்கிய எளிவே
வள வேழ் உலகின் முதலாய வானோர் இறையை கழ வேழ் வெண்ணெய் தொடு வுண்ட கலவா என்பன்
உண்டாய் உலகு ஏழ முன்னமே உமிழ்ந்து மாயையால் புக்கு உண்டாய் வெண்ணெய் சிறு மனிசர் உவலை யாக்கை நிலை எய்தி
மண் தான் சோர்ந்தது உண்டேலும் மனிசர்க்காகும்பீர் சிறிதும் அண்டா வண்ணம் மண் கரைய நெய்யூண் மருந்தோ மாயோனே ஆயர் கொழுந்தாய்
அவரால் புடையுண்ணும் மாயப்பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை தூய வமுதைப் பருகிப் பருகி என் மாயப்பிறவி மயர்வறுத்தேனே
வைகலும் வெண்ணெய் கை கலந்து உண்டான் பொய் கலவாது என் மெய் கலந்தானே
தாமோதரனைத் தனி முதல்வனை ஞாலம் உண்டவனை ஆமோ தரமறிய ஒருவர்க்கு என்றே தொழும் அவர்கள்
தாமோதரன் உருவாகிய சிவற்கும் திசைமுகற்கும் ஆமோ தரம் அறிய எம்மானை என்னாழி வண்ணனையே
வேயகம் பால் வெண்ணெய் தொடு வுண்ட ஆனாயர் தாயவனே என்று தடவும் என் கைகளே
ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய் காணில் அவனுண்ட வெண்ணெய் ஈது என்னும் –என் பெண் கொடி ஏறிய பித்தே
நெய்யுண் வார்த்தையுள் அன்னை கோல் கொள்ள நீ உன் தாமரைக் கண்கள் நீர் மல்க பையவே நிலையும் வந்து என்நெஞ்சை உருக்குங்களே
ஆய்ச்சி யாகிய வன்னையால் அன்று வெண்ணெய் வார்த்தையுள் சீற்றம் உண்டு அழு கூத்தவப்பன்
நோவ வாய்ச்சி யுரலோடு ஆர்க்க இரங்கிற்றும் –தேவக் கோலப்பிரான் செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து மேவக் காலங்கள்
கூடினேன் எனக்கு என் இனி வேண்டுவதே –
சார்வே தவ நெறிக்குத் தாமோதரன் தாள்கள் –

—————————————————————————————

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –10– -பால சேஷ்டிதங்கள– குரவை கூத்து -குடமாட்டம் —- அருளிச் செயல்கள்

August 2, 2015

மூத்தவை காண முது மணல் குன்றேறி கூத்து வந்தாடிக் குழலால் இசை பாடி
சுரி குழலாரோடு நீ போய் கோத்துக் குரவை பிணைந்து இங்கு வந்தால் குணம் கொண்டு இடுவனோ நம்பீ
குடங்கள் எடுத்து ஏற விட்டுக் கூத்தாட வல்ல எங்கோவே
குடமாடு கூத்தா வேதப் பொருளே என் வேங்கடவா வித்தகனே இங்கே போதராயே

கோலக் குரவை கோத்ததும் குடமாட்டும் –முதலா வென்றி சேர் பிள்ளை நல் விளையாட்டம் அனைத்திலும் அங்கு என்னுள்ளம் உள்குளிர
ஒன்றும் கண்டிடப் பெற்றிலேன் அடியேன் காணுமாறு இனி யுண்டு எனில் அருளே

———————————————————-

கோத்து அங்கு ஆயர்தம் பாடியில் குரவை பிணைந்த எம் கோவலன்
குரவை முன்னே கோத்தானை குடமாடு கூத்தன் தன்னை –எம்மானை
குடமாடு கூத்தன் குலவும் இடம் –நாங்கூர் அரிமேய விண்ணகரம்
குடம் கலந்து ஆடிக் குரவை முன் கோத்த கூத்த எம் அடிகள் தம் கோயில்
கோவையின் தமிழ் பாடுவார் குடமாடுவார் –தேவ தேவ பிரான் திருக் கோட்டியூரானே
ஆடி யசைந்து ஆய்மடவாரோடு நீ போய் கூடிக் குரவை பிணை கோமளப் பிள்ளாய்
கொட்டாய் பள்ளிக்குட்டி குடமாடி உலகளந்த மாட்டார் பூங்குழல் மாதவனை வர கொட்டாய் பள்ளிக் குட்டி
இளையாரோடும் மன்றில் குரவை பிணைந்த மால் என்னை மால் செய்தான்
கன்றப் பறை கறங்கக் கண்டவர் தம் கண் களிப்ப மன்றில் மரக்கால் கூத்து ஆடினான் காணேடீ
மன்றில் மரக்கால் கூத்து ஆடினான் ஆகிலும் என்றும் அரியன் இமையோர்க்கும் சாழலே
மன்றமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும்

————————————————————————————————-

அரவ மடல் வேழம் ஆன் குருந்தம் புள் வாய் குரவை குட முலை மற்குன்றம் கரவின்றி
விட்டு இருத்து மேய்த்து ஒசித்துக் கீண்டு கோத்து ஆடி உண்டு எடுத்த செங்கண் அவன்
நீரார் கமலம் போல் செங்கண் மால் என்று ஒருவன் பாரோர்கள் எல்லாம் மகிழப் பறை கறங்க
சீரார் குடம் இரண்டும் ஏந்தி செழும் தெருவே ஆரார எனச் சொல்லி ஆடுமது கண்டு ஏரார் இள
முலையார் என்னையரும் எல்லாரும் வாராயோஎன்றார்க்குச் சென்றேன் என் வல் வினையால்
காரார் மணி நிறமும் கை வளையும் காணேன் நான்
மன்னு பறை கறங்க மங்கையர் தம் கண் கலிப்பா கொன்னவிலும் கூத்தனாய்ப் பெயர்த்தும் குடமாடி என்னிவன் என்னப்படுகிற்ற ஈடறவும்

————————————————————–

கோவிந்தன் குடக்கூத்தன் கோவலன் என்று என்றே குனித்து
குரவை கோத்த குழகனை மணி வண்ணனைக் குடக் கூத்தனை –இரவு நன்பகலும் விடாது என்றும் ஏத்துதல் மனம் வைம்மினோ –
எனது ஆருயிர் கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை மணி வண்ணனைக் குடக் கூத்தனை –தொழுமின் தூய மனத்தராய் இறையும் நில்லா துயரங்களே
கோவலனார் குடக் கூத்தனார் தாளிணை மேலணி தண்ணம் துழாய் என்று நாளு நாள் நைகின்றதால் என்தன் மாதரே
கூத்தர் குடமெடுத்தாடில் கோவிந்தனாம் எனா ஓடும்
மதுவைவார் குழலார் குரவை பிணைந்த அழகும் அது விது வுது வென்னலாவன வல்ல என்னை உன் செய்கை நைவிக்கும் முதுவைய முதல்வா –
குரவை யாய்ச்சியரோடு கோத்ததும் –மாய வினைகளையே அலற்றி இரவும் நன்பகலும் தவிர்கிலம் என்ன குறை வெனக்கே
கொண்டல் வண்ணா குடக்கூத்தா வினையேன் கண்ணா என் அண்ட வானா என்று என்னை ஆளக் கூப்பிட்டு அழைத்தக்கால்– தொண்டடேன் உன் கழல் காண ஒரு நாள் வந்து தோன்றாயே
கோயில் கொண்டான் தன திருக் கடித் தானைத்தை கோயில் கொண்டான் அதனோடு என்னேஞ்சகம்
கோயில் கொள் தெய்வம் எல்லாம் தொழ வைகுந்தம் கோயில் கொண்ட குடக் கூத்த வம்மானே
கூத்தன் கோவலன்
ஏத்துமின் நமர்காள் என்று தான் குடமாடு கூத்தனை குருகூர் சடகோபன் குற்றேவல்கள் வாய்த்த ஆயிரத்துள் இவை
வண் திரு மோகூர்க்கு ஈத்த பத்திவை ஏத்த வல்லார்க்கு இடர் கெடுமே –

—————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –9- -பால சேஷ்டிதங்கள–வேய்ங் குழலூதல் —- அருளிச் செயல்கள் —

August 1, 2015

மூத்தவை காண முது மணல் குன்றேறி கூத்து வந்தாடிக் குழலால் இசை பாடி
வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்ற ஆயன் வந்து அப்பூச்சி காட்டுகின்றான்
குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் குழலூதி கன்றுகள் மேய்த்துத் தன தோழரோடு கலந்து உடன் வருவான்
கோலச் செந்தாமரைக் கண் மிளிரக் குழலூதியிசை பாடிக் குனித்து ஆயரோடு ஆலித்து வருகின்ற வாயப்பிள்ளை அழகு
குழல் தாழ விட்டு தீங்குழல் வாய் மடுத்தூதி யூதி அலங்காரத்தால் வரு மாயப் பிள்ளைஅழகு
நாவலம் பெரிய தீவினில் வாழும் நங்கைமீர்கா- ள் இதோர் அற்புதம் கேளீர் -தூ வலம்புரியுடைய திருமால் தூய வாயில்
குழலோசை வழியே கோவலர் சிறுமியர் இளம் கொங்கை குதுகலிப்ப வுடலுளவிழ்ந்து எங்கும் காவலும் கடந்து
கயிறு மாலையாகி வந்து கவிழ்ந்து நின்றனரே
கோவிந்தன் குழல் கொடு ஊதின போது மட மயில்களோடு மான் பிணை போலே மங்கைமார்கள் மலர்க் கூந்தலவிழ
உடை நெகிழ வோர் கையால் துகில் பற்றி ஒல்கி யோட அரிக்கணோட நின்றனரே –
கோவிந்தன் குழல் கொடு ஊதின போது வாநிலம்படியர் வந்து வந்தீண்டி மனமுருகி மலர்க்கண்கள் பனிப்ப தேனளவு செறி
கூந்தலவிழச் சென்னி வேர்ப்பச் செவி சேர்த்து நின்றனரே –
கரும் சிறுக்கன் குழலூதின போது மேனகையோடு திலோத்தமை யரம்பை உருப்பசி யரவர் வெள்கி மயங்கி
வானகம்படியில் வாய் திறப்பின்றி ஆடல்பாடலவை மாறினார் தாமே
மதுசூதனன் வாயில் குழலினோசை செவியைப் பற்றி வாங்க நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும் தந்தம்
வீணை மறந்து கின்னர மிதுனங்களும் தந்தம் கின்னரம் தொடுகிலோம் என்றனரே
நம்பராமன் இந்நாள் குழலூதக் கேட்டவர்கள் இடருட்டன கேளீர் அம்பரம் திரியும் காந்தப்பர் எல்லாம் அமுத கீத
வலையால் சுருக்குண்டு நம் பரமன்று என்று நாணி மயங்கி நைந்து சோர்ந்து கை மறித்து நின்றனரே
நாகத்தணையான் குழலூத அமர லோகத்தளவும் சென்று இசைப்ப அவியுணா மறந்து வானவர் எல்லாம் ஆயர்பாடி நிறையப் புகுந்தீண்டி
செவியுள் நாவின் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து கோவிந்தனைத் தொடர்ந்து என்றும் விடாரே –
சிறு விரல்கள் தடவிப் பரிமாறச் செங்கண் கோடச் செய்யவாய் கொப்பளிப்ப குறு வெயர்ப்புருவம் கூடலிப்பக் கோவிந்தன் குழலூதின போது
பறவையின் கணங்கள் கூடு துறந்து வந்து சூழ்ந்து படுகாடு கிடப்ப கறவையின் கணங்கள் கால் பரப்பிட்டுக் கவிழ்ந்து இறங்கிச் செவியாட்டகில்லாவே
சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தான் ஊதுகின்ற குழலோசை வழியே மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து
மேய்ந்த புல்லும் கடைவாய் வழி சோர இரண்டுபாடும் துலுங்காப் புடை பெயரா எழுது சித்திரங்கள் போலே நின்றனவே
ஆயர்பெருமான் அவன் ஒருவன் குழலூதின போது மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாயும் மலர்கள் வீழும்
வளர் கொம்புகள் தாழும் இரங்கும் கூம்பும் திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி அவை செய்யும் குணமே
குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சிக் கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில் குழல்
முழைஞ்சு ளினூடு குமிழ்த்து கொழித்து இழிந்த வமுதப் புனல் தன்னை
அணி வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்ற ஆயர்கள் ஏற்றினைப் பாடிப்பற -ஆ நிரை மேய்த்தானைப் பாடிப்பற

என்னரங்கத்தின் இன்னமுதர் குழல் அழகர் வாய் அழகர் கண் அழகர் கொப்பூழில் எழு கமலப் பூ வழகர் எம்மானார்
நெடுமாலூதி வருகின்ற குழலின் தொளை வாய் நீர் கொண்டு குளிர முகத்துத் தடவீரே –

கொங்கு நறும் குழலார்களோடு குழைந்து குழலினி தூதி வந்தாய் எங்களுக்கே யொரு நாள் வந்தூத உன் குழலின் இன்னிசை போதராதே –

—————————————————————–

இலைத் தடத்த குழலூதி ஆயர் மாதர் இனவளை கொண்டான் அடிக் கீழ் எய்த கிற்பீர்

——————————————-

கேயத் தீங்குழ லூதிற்றும் நிறை மேய்த்ததும் –
-மாயக் கோலப் பிரான் தன செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு எவ்வுலகம் நிகரே
ஊதும் அத்தீங்குழற்கே உய்யேன் நான் அது மொழிந்து இடையிடை தன செய் கோல தூது செய் கண்கள் கொண்டு ஓன்று பேசித்
தூ மொழியிசைகள் கொண்டு ஓன்று நோக்கி பேதுறு முகம் செய்து நொந்து நொந்து பேதை நெஞ்சற வறப்பாடும் பாட்டை

————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –8–கோவர்த்தன உத்தாரண லீலை –பால சேஷ்டிதங்கள—– அருளிச் செயல்கள் —

July 31, 2015

மலையை எடுத்து மகிழ்ந்து கன்மாரி காத்துப் பசு நிரை மேய்த்தாய்
தடம் பெரும் தோளினால் வானவர்கோன் விட வந்த மழை தடுத்து ஆநிரை காத்தானால்
குன்று எடுத்து ஆநிரை காத்த பிரான் கோவலனாய்
கோவலர் இந்திரற்கு காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாய் –வாட்டமிலாப் புகழ் வாசுதேவா –
மாரிப் புகை புணர்த்த பொறு மா கடல் வண்ணன் பொறுத்த மலை –கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
வானவர் கோன் வலிப்பட்டு முனிந்து விடுக்கப்பட்ட மழை வந்து எழு நாள் பெய்து மாத தடுப்ப
மதுசூதனன் எடுத்து மறித்த மலை–கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
அம்மைத் தடம் கண் மட வாய்ச்சியரும் ஆனாயரும் ஆணிரையும் அலறி எம்மைச் சரண் என்று கொள் என்று இரப்ப
இலங்கு ஆழிக் கை எந்தை எடுத்த மலை –கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
அடிவாயுறக் கையிட்டு எழப் பறித்திட்டு அமரர் பெருமான் கொண்டு நின்ற மலை –கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
ஏனத்துருவாகிய ஈசன் எந்தை இடவன் எழ வாங்கி எடுத்த மலை –கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
செப்பாடுடைய திருமாலவன் தன செந்தாமரைக் கைவிரல் ஐந்தினையும் கப்பாக மடுத்து மணி நெடும் தோள் காம்பாகக் கொடுத்துக் கவித்த மலை –கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
தடங்கை விரல் ஐந்தும் மலர வைத்துத் தாமோதரன் தாங்கு தடவரை–கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
நாராயணன் முன் முகம் காத்த மலை –கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
தாமோதரன் தாங்கு தடவரை –கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
கொடியேறு செந்தாமரைக் கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்றில வடிவேறு திருவுகிர் நொந்துமில
மணி வண்ணன் மலை –கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே –
மேகம் சல சல பொழிந்திடக் கண்டு மலைப் பெரும் குடையால் மறைத்தவன் மதுரை மால் புருடோத்தமன்
குன்று எடுத்து ஆநிரை காத்த வாயா கோ நிரை மேய்த்தவனே எம்மானே –
வண்ண மால் வரையே குடையாக மாரி காத்தவனே -மது சூதா -கண்ணனே –

குன்று குடையா வெடுத்தாய் குணம் போற்றி –
கோவர்த்தனனைக் கண்டக்கால் கொள்ளும் பயன் ஓன்று இல்லாத கொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும்
அள்ளிப்- பறித்திட்டவன் மார்வில் எறிந்து என்னழலைத் தீர்வேனே

குன்றினால் குடை கவித்ததும் –
-வென்று சேர் பிள்ளை நல்வினையாட்டம் அனைத்திலும் அங்கு என்னுள்ளம் குளிர –காணுமாறு இனி உண்டு எனில் அருளே –

வெற்பு எடுத்து மாரி காத்த மேக வண்ணன் அல்லையே —
அன்று குன்றம் ஒன்றினால் ஆனை காத்து –

———————————————————

கன்றி மாரி பொழிந்திடக் கடிந்து ஆநிரைக்கு இடர் நீக்குவான் சென்று குன்றம் எடுத்தவன்
இந்திரனுக்கு என்று ஆயர்கள் எடுத்த எழில் விழவில் பழ நடை செய் மந்திர விதியில் பூசனை பெறாது மழை பொழிந்திடத் தளர்ந்து
ஆயர் எந்தம்மோடு இனவா நிறை தளராமல் எம்பெருமான் அருள் என்ன அந்தமில் வரையால் மழை தடுத்தானைத் திரு வல்லிக் கேணி கண்டேனே
மஞ்சுயர் மணிக் குன்றம் ஏந்தி மா மழை காத்து
அடல் மழைக்கு நிரை கலங்கிட வரை குடை எடுத்தவன் நிலவிய இடம் —-திரு வயிந்திர புரமே
மழை மா முது குன்று எடுத்து ஆயர் தங்கள் கோவாய் நிரை மேய்த்து உலகுண்ட மாயன் –திருச் சித்ர கூடம்
ஆயர் ஆ நிரைக்கு அன்று இடர் தீர்ப்பான் கூடிய மா மழை காத்த கூத்தன் என வருகின்றான் –சித்ர கூடத்து உள்ளானே
குன்றதனால் மழை தடுத்துக் குடமாடு கூத்தன் குலவும் இடம் –நாங்கூர் அரிமேய விண்ணகரம் வணங்கு மட நெஞ்சே
மன்னு காம்புடைக் குன்றம் ஏந்திக் கடுமழை காத்த எந்தை –திரு மணிக் கூடத்தானே
குன்றால் குளிர் மாரி தடுத்து உகந்தானே –
குடையா விலங்கல் கொண்டு ஏந்தி மாரி பழுதா நிரை காத்து
ஆயனாய் அன்று குன்றம் ஓன்று எடுத்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தானே
குடையா வரையால் நிரை முன் காத்த பெருமாள்
குன்று குடையா எடுத்த அடிகளுடைய திரு நாமம் நன்று காண்மின் தொண்டீர் சொன்னேன் நமோ நாராயணமே
கடுங்கால் மாரி கல்லே பொழிய அல்லே எமக்கு என்று படுங்கால் நீயே சரண் என்று ஆயர் அஞ்ச அஞ்சா முன்
நெடும் காற் குன்றம் குடை யொன்று ஏந்தி நிறையைச் சிரமத்தால் நடுங்கா வண்ணம் காத்தான் நாமம் நமோ நாராயணமே —
குன்றால் மாரி தடுத்தவனை —
விறல் வரைத் தோள் புடை பெயர வரை எடுத்த பெருமானுக்கு இழந்தேன் என் வரி வளையே
குன்றால் மாரி பழுதாக்கி
புயலுறு வரை மழை பொழிதர மணி நிரை மயலுற வரை குடை எடுவிய நெடியவர்
ஆ நிரைக்கு அழிவென்று மா மழை நின்று காத்து
உகந்தான் நில மா மகட்கு இனியான் –திருக் கோட்டியூரானே
ஆயர் அன்று நடுங்க ஆநிரை காத்த ஆண்மை கொலோ –முன்கை வளை கவர்ந்தாயே
குன்றம் ஓன்று எடுத்து ஏந்தி மா மழை அன்று காத்த அம்மான்
குன்றம் எடுத்து மழை தடுத்து –மால் என்னை மால் செய்தான் –
குன்றம் எடுத்து ஆ நிரை காய்ந்தவன் தன்னை
கல் எடுத்துக் கல் மாரி காத்தாய் என்றும் –
குன்று எடுத்த தோளினானை –அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே —

———————————

மலையால் குடை கவித்து –கார்க்கோடு பற்றியான் கை
வரை குடை தோள் காம்பாக ஆ நிரை காத்து ஆயர் நிரை விடை யேழ் செற்றவாறு என்னே –
குன்று எடுத்துப் பாயும் பனி மறைத்த பண்பாளா –
குன்றம் குடையாக ஆ காத்த கோ –
அவனே அருவரையால் ஆ நிரைகள் காத்தான்
குன்றம் ஒன்றால் புயல்வாயின நிரை காத்த புள்ளூர்த்தி
மால் வரியைக் கிளர்ந்து மரிதரக் கீண்டு எடுத்தான்
குன்று குடையாக ஆ காத்த கோவலனார்
ஆராலே கன்மாரி காத்தது தான்

—————————————————-

வெற்பை ஓன்று எடுத்து ஒற்கம் இன்றியே நிற்கும் அம்மான் சீர் கற்பன் வைகலே
பெரு மலை எடுத்தான் பீடுறை கோயில் –மாலிரும் சோலை திருமலை
குன்றம் ஏந்திக் குளிர் மழை காத்தவன் –பரன் சென்று சேர் திரு வேங்கடமா மலை ஒன்றுமே தொழ நம் வினை ஓயுமே –
மலையை எடுத்துக் கல் மாரி காத்துப் பசு நிரை தன்னை தொலைவு தவிர்த்த பிரானைச் சொல்லிச் சொல்லி –
குன்றம் ஒன்றால் மழை காத்த பிரானைச் சொல் மாலைகள் நன்று சூட்டும் விதி எய்தினம் என்ன குறை நமக்கே –
திறம்பாமல் மலை எடுத்தேனே என்னும்
இன வேய் மலை ஏந்தினேன் யானே என்னும்
இனவா நிரை காத்தேனும் யானே என்னும்
வண்ண மால் வரையை எடுத்து மழை காத்ததும் –எண்ணும் தோறும் என்னெஞ்சு எரிவாய் மெழுகு ஒக்கும் நின்றதே
குன்றம் ஓன்று ஏந்தியதும் –மாய வினைகளையே அலற்றி இரவும் நன்பகலும் தவிர்கிலம் என்ன குறை வெனக்கே
குன்று ஏந்திக் கோ நிரை காத்தவன் என்னும் –திருவரங்கத்தாய் என் செய்கேன் என் திரு மகட்கே –
மேய் நிரை கீழ் புக மா புரள சுனை வாய் நிறை நீர் பிளிரச் சொரிய இன ஆ நிரை பாடி அங்கே யொடுங்க அப்பன் தீ மழை காத்துக் குன்றம் எடுத்தானே –
குன்றம் எடுத்த பிரான் அடியரொடும் ஒன்றி நின்ற சடகோபன்
காத்த எங்கூத்தாவோ மலை ஏந்திக் கல்மாரி தன்னை பூத் த்ண் துழாய் முடியாய் –உன்னை எனக்குத் தலைப் பெய்வனே
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்
பாழியம் தோளால் வரை எடுத்தான் பாதங்கள் வாழி என் நெஞ்சே மறவாது வாழ் கண்டாய் –

————————————————-

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –7—பால சேஷ்டிதங்கள—ஆயர் புத்திரன் -ஆநிரை மேய்த்தவன்- அருளிச் செயல்கள் —

July 27, 2015

ஆயர் புத்திரன் அல்லன் அரும் தெய்வம் –
வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்ற ஆயன் –
அரவணையாய் ஆயர் ஏறே
நந்தகோபன் அணி சிறுவா
ஆயர்பாடிக்கு அணி விளக்கே
திரு வாயர் பாடிப் பிரானே தலைநிலாப் போதே யுன் காதைப் பெருக்காதே விட்டிட்டேன் குற்றமே யன்றே
ஆநிரை மேய்க்க நீ போதி -அருமருந்தாவது அறியாய் -கானகம் எல்லாம் திரிந்து உன் கரிய திரு மேனி வாட —தேனில் இனிய பிரான்
அஞ்சன வண்ணனை ஆயர் கோலக் கொழுந்தினை
குடையும் செருப்பும் கொடாதே தாமோதரனை நான் உடையும் கடியான ஊன்று வெம் பரற்களுடை கடிய வென்காநிடைக்
காலடி நோவக் கன்றின் பின் கொடியனேன் பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லா பாவமே
என்றும் எனக்கு இனியானை என் மணி வண்ணனை கன்றின் பின் போக்கினேன் என்று அசோதை கழறிய
சீலைக் குதம்பை யோருகாது ஒரு காத்து செந்நிற மேல் தோன்றிப்பூ கோலப் பனைக் கச்சும் கூறையுடையும் குளிர்முத்தின் கோடாலமும் காளிப்பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன்
தென்னரங்கம் மன்னிய சீர் மது சூதனா கேசவா பாவியேன் வாழ்வுகந்து உன்னை இளங்கன்று மேய்க்கச் சிறு காலே
யூட்டி ஒருப்படுத்தேன் என்னில் மனம் வலியாள் ஒரு பெண்ணில்லை என் குட்டனே முத்தந்தா –
காடுகளோடு போய்க் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடி கார்க்கோடல் பூச் சூடி வருகின்ற தாமோதரா கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
நீ யுகக்கும் குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்கக் கொள்ளாதே போனாய் மாலே கடிய வெங்கா னிடை கன்றின் பின்
போன சிறுக் குட்டச் செங்கமல வடியும் வெதும்பி உன் கண்கள் சிவந்தாய் அசைந்திட்டாய் நீ எம்பிரான்
என் சிற்றாயர் சிங்கமே சீதை மணாளா –கற்றாயரோடு நீ கன்றுகள் மேய்த்து கலந்துடன் வந்தாய் –
சுரிகையும் தெறி வில்லும் செண்டு கோலும் மேலாடையும் தோழன மார் கொண்டோட ஒரு கையால் ஒருவன் தன் தோளை யூன்றி
ஆநிரையினம் மீளக் குறித்த சங்கம் வருகையில் வாடிய பிள்ளை கண்ணன் மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் கண்டாள்
கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்துடன் வருவானைத் தெருவில் கண்டு என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன்
யசோதை நல் ஆய்ச்சி தன புத்திரன் கோவிந்தனை கற்றினம் மேய்த்து வரக் கண்டு உகந்து –தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல் கற்றிவை பாட வல்லார் கடல் வண்ணன் கண்ணன் கழல் இணை காண்பர்களே
சுற்றி நின்று ஆயர் தலைகள் இடச் சுருள் பங்கி நேத்திரத்தால் அணிந்து பற்றி நின்று ஆயர் கடைத் தலையே பாடவும் ஆடக் கண்டேன்
ஆயரோடு ஆலித்து வருகின்ற வாயப்பிள்ளை அழகு கண்டு என் மகள் அயர்கின்றதே
இந்த்ரன் போல் வரும் ஆய்ப்பிள்ளை
ஆயர்பாடியில் வீதியூடே கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருளக் கண்டு இளவாய்க் கன்னிமார் காமுற்ற வண்ணம்
ஆயர்களோடு போய் ஆநிரை காத்து –ஆயர்கள் எற்றினைப் பாடிப்பற -ஆநிரை மேய்த்தானைப் பாடிப்பற

கோ நிரை மேய்த்தவனே எம்மானே அன்று முதல் இன்று அறுதியா ஆதியம் சோதி மறந்து அறியேன் –
ஆயர்கள் ஏற்றினை யச்சுதனை அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானை
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கு -தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனை –
பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குளத்தில் பிறந்து நீ குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாது –
கற்றினம் மேய்க்கலும் மேக்கப் பெற்றான் காடு வாழ் சாதியுமாகப் பெற்றான்
அல்லல் விளைத்த பெருமானை ஆயர் பாடிக்கு அணி விளக்கை
பட்டி மேய்ந்ததோர் காரேறு பல தேவற்கோர் கீழ்க் கன்றாய்
இட்டமான பசுக்களை இனிது மறித்து நீரூட்டி விட்டுக் கொண்டு விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே –
ஆவினை யன்று உய்யக் கொண்ட வாயர் ஏற்றை அமரரர்கள் தம் தலைவனை யம் தமிழ் இன்பப் பாவினை அவ்விட மொழியை
ஆதியாயன் அரங்கன் அம்தாமரை பேதை மணாளன் தன் பித்தனே
ஆயனே அரங்கா என்று அழைக்கின்றேன் பேயனாய் ஒழிந்தேன் எம்பிரானுக்கே –
ஆயனாகி ஆயர் மங்கை வேய தோள் விரும்பினாய் ஆய நின்னை யாவர் வல்லர் அம்பரத்தொடு இம்பராய் மாய மாய மாயை கொல்
ஆயர் தம் கொழுந்தே
கற்றினம் மேய்த்த எந்தை கழல் இணை பணிமின் நீரே
கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய் யுண்ட வாயன் என்னுள்ளம் கவர்ந்தானை அண்டர் கொண் அணி அரங்கன் என் அமுது
ஆயர் கொல் மாயம் அறிய மாட்டேன் -வெஞ்சுடர் ஆழியும் சங்கும் ஏந்தி வேதம் முன் ஓதுவார் நீதி வானத்து அஞ்சுடர் போன்று இவர் ஆர் கொல் என்ன அட்ட புயகரத்தேன் என்றாரே
தேன் வாய வரி வண்டே திருவாலி நகராளும் ஆனாயற்கு என்னுறு நோய் அறியச் சென்று உரையாயே
தேராரும் நெடு வீதித் திருவாலி நகராளும் காராயன் என்னுடைய கனவளையும் கவர்வானோ –

————————————————————————————————————

ஆநிரை மேய்த்து அவை காத்தவன் உகந்து இனிது உறை கோயில் –வண் புருடோத்தமமே —
கோலால் நிரை மேய்த்த எம் கோவலர் கோவே –
ஆநிரை மேய்த்து அன்று அலைகடல் அடைந்திட்டு அரக்கர் தம் சிரங்களை யுருட்டி கார் நிரை மேகம் கலந்ததோர் உருவக் கண்ணனார் கருதிய கோயில் –திரு வெள்ளி யாங்குடி யதுவே
கற்றா மறித்து –பொற்றாமரையாள் கேள்வன்
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த அணி யரங்கத்து அம்மானை
ஆயர் கோவாய் நின்றான்
தண் தாமரைக் கண்ணா ஆயா அலை நீருலகு ஏழும் முன்னுண்ட வாயா
தாய் நினைந்த கன்றே யோக்க என்னையும் தன்னையே நினைக்கச் செய்து தான் எனக்காய் நினைந்து அருள் செய்யும் அப்பனை
அன்று இவ்வையகம்உண்டு உமிழ்ந்திட்ட வாயனை மதிள் கோவலிடைக் கழி யாயனை அமரர்க்கு அரி ஏற்றை என் அன்பனை அன்றி ஆதரியேனே
கூந்தலார் மகிழ் கோவலனாய் வெண்ணெய் மாந்து அழுந்தையில் கண்டு மகிழ்ந்து போய்
உங்கள் தம் ஆநிரை எல்லாம் வந்து புகுதரும் போது வானிடைத் தெய்வங்கள் காண அந்தியம் போது அங்கு நில்லேல் ஆழி யங்கையனே வாராய் –
கற்றக் குழாத்து இளங்கோவே தோன்றிய தொல் புகழாளா கற்றினம் தோறும் மறித்துக் கானம் திரிந்த களிறே
இரு நிலத்து எங்கள் தம் ஆயர் அழக அடிகள் அரவிந்தவாயவனே
மற்றாரும் அஞ்சப்போய் வஞ்சப் பெண் நஞ்சுண்ட கற்றாயனே
வன் பேய் முலை வாங்கி யுண்ட அவ்வாயன் நிற்க இவ்வாயன் வாய் எங்கு வேய்ங்குழல் என்னோடாடும் இளமையே
அறியாதார்க்கு ஆனாயனாகிப் போய் ஆய்ப்பாடி உரியார் நறு வெண்ணெய் உண்டுகந்தான்
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் என்றும்
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த வமரர் கோமான் –

—————————————————————————————————————————–

தள வேழ் முறுவல் பின்னைக்காய் வல்லானாயர் தலைவனாய்
மனைசேர் ஆயர் குலமுதலே மா மாயனே மாதவா
ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் புடையுன்னும் மாயப்பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை தூய வமுதைப் பருகி பருகி என் மாயப்பிறவி மயர்வறுத்தேனே
அயர்வில் அமரரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை என் இசைவினை என் சொல்லி யான் விடுவேனோ
அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை
ஆனான் ஆயன் மீனோடு ஏனமும் தானான் என்னில் தானாய சங்கே
ஏபாவம் ஏழுலகும் ஈபாவம் செய்து அருளால் அளிப்பாரார் மா பாவம் விட அரற்குப் பிச்சை பேய் கோபால கோளரி எறன்றியே
ஓயும் மூப்புப் பிறப்பு இறப்புப் பிணி வீயுமாறு செய்வான் திரு வேங்கடத்து ஆயன் நாள் மலராம் அடித்தாமரை வாயுள்ளும் மனத்துள்ளும் வைப்பார்கட்கே –
பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை ஆயனைப் போர் சக்கரத்து தரியினை அச்சுதனைப் பற்றி யான் இறையேனும் இடர் இலனே
இனவான் கன்று மேய்த்தேனும் யானே என்னும் -இனவா நிரை காத்தேனும் யானே என்னும் -இன வாயர் தலைவனும் யானே என்னும்
காலி மேய்க்க வல்லாய் எம்மை நீ கழறேலே
இவ்வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச் சுடர் நின்றன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே –
நிரை மேய்த்ததும் –மற்றும் பல மாயக் கோலப் பிரான் தன செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு எவ்வுலகம் நிகரே
அங்கு ஓர் ஆய்க்கூலம் புக்கதும் –ஈண்டு நான் அலற்றப் பெற்றேன் எனக்கு என்ன விகல் உளதே
நிரைகள் மேய்த்ததுமே பிதற்றி நெடும் கண்ணீர் மல்க நிற்குமே
என்னுடைக் கோவலனே என் பொல்லாக் கரு மாணிக்கமே
ஏற்றரும் வைகுந்தத்தை அருளும் நமக்கு ஆயர் குலத்து ஈற்றிளம் பிள்ளை ஒன்றாய்ப் புக்கு மாயங்களே இயற்றி –ஆற்றல் மிக்கான் பெரிய பரஞ்சோதி புக்க வரியே
மாய மயக்கு மயக்கான் என்னை வஞ்சித்து ஆயன் அமரர்க்கு அரியேறு எனதம்மான் தூய சுடர்ச் சோதி தனது என்னுள் வைத்தான் தேசம் திகழும் தன திருவருள் செய்தே
ஆயர்கள் ஏறே அரியே எம்மாயோன்
ஆ புகு மாலையும் ஆகின்றாலோ யாமுடை யாயன் தன் மனம் கல்லாலோ
கோவிந்தா நின் தொழுத்தனில் பசுக்களையே விரும்பித் துறந்து எம்மையிட்டவை மேய்க்கப் போதி
நின் பசு நிரை மேய்க்கப் போக்கு வேம் எமது உயிர் அழல் மெழுகில் உக்கே –
ஆ மகிழ்ந்து அங்கவை மேய்க்கின்று உன்னோடு அசுரர்கள் தலைப் பெய்யில் எவன் கொல் ஆங்கே
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி செங்கனி வாய் எங்கள் ஆயர் தேவே
அங்கு அவன் பசு நிரை மேய்ப்பு ஒழிப்பான் உரைத்தன இவையும் பத்து

——————————————————————————————————————

நமன் தமரால் ஆராயப்பட்டு அறியார் கண்டீர் அரவணை மேல் பேராயற்கு ஆட்பட்டார் பேர்
கோவலனாய் ஆநிரைகள் மேய்த்துக் குழலூதி மா வலனாய்க் கீண்ட மணி வண்ணன் –
அவனே –ஆநிரைகள் காத்தான் –அவனே கலங்காப் பெரு நகரம் காட்டுவான் கண்டீர்
சேயன் அணியன் சிரியன் மிகப் பெரியன் ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன் அன்றோதிய வாக்கதனைக் கல்லார் உலகத்தில் ஏதிலராம் மெய்ஜ்ஞானமில்
ஊரா நிரை மேய்த்து ஊலகெல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தும் ஆராத தன்மையனாய்

——————————————————————————————————-
ஆயர் புத்திரன் அல்லன் அரும் தெய்வம் –
வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்ற ஆயன் –
அரவணையாய் ஆயர் ஏறே
நந்தகோபன் அணி சிறுவா
ஆயர்பாடிக்கு அணி விளக்கே
திரு வாயர் பாடிப் பிரானே தலைநிலாப் போதே யுன் காதைப் பெருக்காதே விட்டிட்டேன் குற்றமே யன்றே
அஞ்சன வண்ணனை ஆயர் கோலக் கொழுந்தினை
சீலைக் குதம்பை யோருகாது ஒரு காத்து செந்நிற மேல் தோன்றிப்பூ கோலப் பனைக் கச்சும் கூறையுடையும் குளிர்முத்தின் கோடாலமும் காளிப்பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன்
-காடுகளோடு போய்க் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடி கார்க்கோடல் பூச் சூடி வருகின்ற தாமோதரா கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
என் சிற்றாயர் சிங்கமே சீதை மணாளா –கற்றாயரோடு நீ கன்றுகள் மேய்த்து கலந்துடன் வந்தாய் –
சுரிகையும் தெறி வில்லும் செண்டு கோலும் மேலாடையும் தோழன மார் கொண்டோட ஒரு கையால் ஒருவன் தன் தோளை யூன்றி
ஆநிரையினம் மீளக் குறித்த சங்கம் வருகையில் வாடிய பிள்ளை கண்ணன் மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் கண்டாள்
கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்துடன் வருவானைத் தெருவில் கண்டு என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன்
யசோதை நல் ஆய்ச்சி தன புத்திரன் கோவிந்தனை கற்றினம் மேய்த்து வரக் கண்டு உகந்து –
சுற்றி நின்று ஆயர் தலைகள் இடச் சுருள் பங்கி நேத்திரத்தால் அணிந்து பற்றி நின்று ஆயர் கடைத் தலையே பாடவும் ஆடக் கண்டேன்
ஆயரோடு ஆலித்து வருகின்ற வாயப்பிள்ளை அழகு கண்டு என் மகள் அயர்கின்றதே
இந்த்ரன் போல் வரும் ஆய்ப்பிள்ளை
ஆயர்பாடியில் வீதியூடே கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருளக் கண்டு இளவாய்க் கன்னிமார் காமுற்ற வண்ணம்
ஆயர்களோடு போய் ஆநிரை காத்து –ஆயர்கள் எற்றினைப் பாடிப்பற -ஆநிரை மேய்த்தானைப் பாடிப்பற

ஆநிரை மேய்க்க நீ போதி -அருமருந்தாவது அறியாய் -கானகம் எல்லாம் திரிந்து உன் கரிய திரு மேனி வாட —தேனில் இனிய பிரான்
குடையும் செருப்பும் கொடாதே தாமோதரனை நான் உடையும் கடியான ஊன்று வெம் பரற்களுடை கடிய வென்காநிடைக்
காலடி நோவக் கன்றின் பின் கொடியனேன் பிள்ளையைப் போக்கினேன் எல்லா பாவமே
என்றும் எனக்கு இனியானை என் மணி வண்ணனை கன்றின் பின் போக்கினேன் என்று அசோதை கழறிய
தென்னரங்கம் மன்னிய சீர் மது சூதனா கேசவா பாவியேன் வாழ்வுகந்து உன்னை இளங்கன்று மேய்க்கச் சிறு காலே
யூட்டி ஒருப்படுத்தேன் என்னில் மனம் வலியாள் ஒரு பெண்ணில்லை என் குட்டனே முத்தந்தா
நீ யுகக்கும் குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்கக் கொள்ளாதே போனாய் மாலே கடிய வெங்கா னிடை கன்றின் பின்
போன சிறுக் குட்டச் செங்கமல வடியும் வெதும்பி உன் கண்கள் சிவந்தாய் அசைந்திட்டாய் நீ எம்பிரான்
கோ நிரை மேய்த்தவனே எம்மானே அன்று முதல் இன்று அறுதியா ஆதியம் சோதி மறந்து அறியேன் –
ஆயர்கள் ஏற்றினை யச்சுதனை அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானை
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கு -தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோதரனை –
பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குளத்தில் பிறந்து நீ குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாது –
கற்றினம் மேய்க்கலும் மேக்கப் பெற்றான் காடு வாழ் சாதியுமாகப் பெற்றான்
அல்லல் விளைத்த பெருமானை ஆயர் பாடிக்கு அணி விளக்கை
பட்டி மேய்ந்ததோர் காரேறு பல தேவற்கோர் கீழ்க் கன்றாய்
இட்டமான பசுக்களை இனிது மறித்து நீரூட்டி விட்டுக் கொண்டு விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே –
ஆவினை யன்று உய்யக் கொண்ட வாயர் ஏற்றை அமரரர்கள் தம் தலைவனை யம் தமிழ் இன்பப் பாவினை அவ்விட மொழியை
ஆதியாயன் அரங்கன் அம்தாமரை பேதை மணாளன் தன் பித்தனே
ஆயனே அரங்கா என்று அழைக்கின்றேன் பேயனாய் ஒழிந்தேன் எம்பிரானுக்கே –
ஆயனாகி ஆயர் மங்கை வேய தோள் விரும்பினாய் ஆய நின்னை யாவர் வல்லர் அம்பரத்தொடு இம்பராய் மாய மாய மாயை கொல்
ஆயர் தம் கொழுந்தே
கற்றினம் மேய்த்த எந்தை கழல் இணை பணிமின் நீரே
கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய் யுண்ட வாயன் என்னுள்ளம் கவர்ந்தானை அண்டர் கொண் அணி அரங்கன் என் அமுது
ஆயர் கொல் மாயம் அறிய மாட்டேன் -வெஞ்சுடர் ஆழியும் சங்கும் ஏந்தி வேதம் முன் ஓதுவார் நீதி வானத்து அஞ்சுடர் போன்று இவர் ஆர் கொல் என்ன அட்ட புயகரத்தேன் என்றாரே
தேன் வாய வரி வண்டே திருவாலி நகராளும் ஆனாயற்கு என்னுறு நோய் அறியச் சென்று உரையாயே
தேராரும் நெடு வீதித் திருவாலி நகராளும் காராயன் என்னுடைய கனவளையும் கவர்வானோ –
ஆநிரை மேய்த்து அவை காத்தவன் உகந்து இனிது உறை கோயில் –வண் புருடோத்தமமே —
கோலால் நிரை மேய்த்த எம் கோவலர் கோவே –
ஆநிரை மேய்த்து அன்று அலைகடல் அடைந்திட்டு அரக்கர் தம் சிரங்களை யுருட்டி கார் நிரை மேகம் கலந்ததோர் உருவக் கண்ணனார் கருதிய கோயில் –திரு வெள்ளி யாங்குடி யதுவே
கற்றா மறித்து –பொற்றாமரையாள் கேள்வன்
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த அணி யரங்கத்து அம்மானை
ஆயர் கோவாய் நின்றான்
தண் தாமரைக் கண்ணா ஆயா அலை நீருலகு ஏழும் முன்னுண்ட வாயா
தாய் நினைந்த கன்றே யோக்க என்னையும் தன்னையே நினைக்கச் செய்து தான் எனக்காய் நினைந்து அருள் செய்யும் அப்பனை
அன்று இவ்வையகம்உண்டு உமிழ்ந்திட்ட வாயனை மதிள் கோவலிடைக் கழி யாயனை அமரர்க்கு அரி ஏற்றை என் அன்பனை அன்றி ஆதரியேனே
கூந்தலார் மகிழ் கோவலனாய் வெண்ணெய் மாந்து அழுந்தையில் கண்டு மகிழ்ந்து போய்
உங்கள் தம் ஆநிரை எல்லாம் வந்து புகுதரும் போது வானிடைத் தெய்வங்கள் காண அந்தியம் போது அங்கு நில்லேல் ஆழி யங்கையனே வாராய் –
கற்றக் குழாத்து இளங்கோவே தோன்றிய தொல் புகழாளா கற்றினம் தோறும் மறித்துக் கானம் திரிந்த களிறே
இரு நிலத்து எங்கள் தம் ஆயர் அழக அடிகள் அரவிந்தவாயவனே
மற்றாரும் அஞ்சப்போய் வஞ்சப் பெண் நஞ்சுண்ட கற்றாயனே
வன் பேய் முலை வாங்கி யுண்ட அவ்வாயன் நிற்க இவ்வாயன் வாய் எங்கு வேய்ங்குழல் என்னோடாடும் இளமையே
அறியாதார்க்கு ஆனாயனாகிப் போய் ஆய்ப்பாடி உரியார் நறு வெண்ணெய் உண்டுகந்தான்
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் என்றும்
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த வமரர் கோமான் –
தள வேழ் முறுவல் பின்னைக்காய் வல்லானாயர் தலைவனாய்
மனைசேர் ஆயர் குலமுதலே மா மாயனே மாதவா
ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் புடையுன்னும் மாயப்பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை தூய வமுதைப் பருகி பருகி என் மாயப்பிறவி மயர்வறுத்தேனே
அயர்வில் அமரரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை என் இசைவினை என் சொல்லி யான் விடுவேனோ
அமரர்க்கு அமுதீந்த ஆயர் கொழுந்தை
ஆனான் ஆயன் மீனோடு ஏனமும் தானான் என்னில் தானாய சங்கே
ஏபாவம் ஏழுலகும் ஈபாவம் செய்து அருளால் அளிப்பாரார் மா பாவம் விட அரற்குப் பிச்சை பேய் கோபால கோளரி எறன்றியே
ஓயும் மூப்புப் பிறப்பு இறப்புப் பிணி வீயுமாறு செய்வான் திரு வேங்கடத்து ஆயன் நாள் மலராம் அடித்தாமரை வாயுள்ளும் மனத்துள்ளும் வைப்பார்கட்கே –
பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை ஆயனைப் போர் சக்கரத்து தரியினை அச்சுதனைப் பற்றி யான் இறையேனும் இடர் இலனே
இனவான் கன்று மேய்த்தேனும் யானே என்னும் -இனவா நிரை காத்தேனும் யானே என்னும் -இன வாயர் தலைவனும் யானே என்னும்
காலி மேய்க்க வல்லாய் எம்மை நீ கழறேலே
இவ்வாயர் குலத்தை வீடுய்யத் தோன்றிய கரு மாணிக்கச் சுடர் நின்றன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே –
நிரை மேய்த்ததும் –மற்றும் பல மாயக் கோலப் பிரான் தன செய்கை நினைந்து மனம் குழைந்து நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு எவ்வுலகம் நிகரே
அங்கு ஓர் ஆய்க்கூலம் புக்கதும் –ஈண்டு நான் அலற்றப் பெற்றேன் எனக்கு என்ன விகல் உளதே
நிரைகள் மேய்த்ததுமே பிதற்றி நெடும் கண்ணீர் மல்க நிற்குமே
என்னுடைக் கோவலனே என் பொல்லாக் கரு மாணிக்கமே
ஏற்றரும் வைகுந்தத்தை அருளும் நமக்கு ஆயர் குலத்து ஈற்றிளம் பிள்ளை ஒன்றாய்ப் புக்கு மாயங்களே இயற்றி –ஆற்றல் மிக்கான் பெரிய பரஞ்சோதி புக்க வரியே
மாய மயக்கு மயக்கான் என்னை வஞ்சித்து ஆயன் அமரர்க்கு அரியேறு எனதம்மான் தூய சுடர்ச் சோதி தனது என்னுள் வைத்தான் தேசம் திகழும் தன திருவருள் செய்தே
ஆயர்கள் ஏறே அரியே எம்மாயோன்
ஆ புகு மாலையும் ஆகின்றாலோ யாமுடை யாயன் தன் மனம் கல்லாலோ
கோவிந்தா நின் தொழுத்தனில் பசுக்களையே விரும்பித் துறந்து எம்மையிட்டவை மேய்க்கப் போதி
நின் பசு நிரை மேய்க்கப் போக்கு வேம் எமது உயிர் அழல் மெழுகில் உக்கே –
ஆ மகிழ்ந்து அங்கவை மேய்க்கின்று உன்னோடு அசுரர்கள் தலைப் பெய்யில் எவன் கொல் ஆங்கே
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி செங்கனி வாய் எங்கள் ஆயர் தேவே
அங்கு அவன் பசு நிரை மேய்ப்பு ஒழிப்பான் உரைத்தன இவையும் பத்து
நமன் தமரால் ஆராயப்பட்டு அறியார் கண்டீர் அரவணை மேல் பேராயற்கு ஆட்பட்டார் பேர்
கோவலனாய் ஆநிரைகள் மேய்த்துக் குழலூதி மா வலனாய்க் கீண்ட மணி வண்ணன் –
அவனே –ஆநிரைகள் காத்தான் –அவனே கலங்காப் பெரு நகரம் காட்டுவான் கண்டீர்
சேயன் அணியன் சிரியன் மிகப் பெரியன் ஆயன் துவரைக் கோனாய் நின்ற மாயன் அன்றோதிய வாக்கதனைக் கல்லார் உலகத்தில் ஏதிலராம் மெய்ஜ்ஞானமில்
ஊரா நிரை மேய்த்து ஊலகெல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தும் ஆராத தன்மையனாய்

——————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –6—பால சேஷ்டிதங்கள—கன்று கொண்டு விளங்கனி எறிந்த சேஷ்டிதம் — அருளிச் செயல்கள் —

July 25, 2015

கானக வல் விளவின் காயுதிரக் கருதிக் கன்றது கொண்டு எறியும் கரு நிற வென் கன்றே –
கற்றினம் மேய்த்துக் கனிக்கு ஒரு கன்றினை பற்றி எறிந்த பரமன்
பாற்கடல் வண்ணா யுன் மேல் கன்றின் உருவாகி மேய்ப்புலத்தே வந்த கள்ளவசுரர் தம்மை சென்று பிடித்துச் சிறுக் கைகளாலே
விளங்காய் எறிந்தாய் போலும் என்றும் என் பிள்ளைக்குத் தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே
கரும்பார் நீள் வயல் காய் கதிர்ச் செந்நெலைக் கற்றாநிரை மண்டித்தின்ன விரும்பாக் கன்று ஓன்று கொண்டு விளங்கனி வீழ வெறிந்த பிரானே –
கன்று குணிலா வெறிந்தாய் கழல் போற்றி
உலங்குண்ட விளங்கனி போலே உள் மெலியப் புகுந்து என்னை நலம் கொண்ட நாரணற்கு
கன்றினால் விள வெறிந்ததும்–ஒன்றும் கண்டிடப் பெற்றிலேன் அடியேன் காணுமாறு இனி யுண்டு எனில் அருளே

———————————————————————————————————————————————-

விளங்கனி முனிந்தாய் வஞ்சனேன் அடியேன் –வந்து உன் திருவடி யடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துள் எந்தாய்
விளங்கனியை இளங்கன்று கொண்டு உதிர எறிந்து –யுலகுண்ட காளை உகந்து இனிது நாடொறும் மருவி யுறை கோயில் –நாங்கூர் வைகுண்ட விண்ணகரம் வணங்கு மட நெஞ்சே –
கன்றதனால் விளவெறிந்து கனியுதிர்த்த காளை காமருசீர் முகில் வண்ணன்
அம்புருவ வரி நெடும் கண் அலர்மகளை வரையகலத்து அமர்ந்து மல்லல் கொம்புருவ விளங்கனி மேல் இளங்கன்று கொண்டு எறிந்த கூத்தர்

————————————————————————————————————————————————————————————–

கனிந்த விளவுக்குக் கன்று எறிந்த கண்ணபிரானுக்கு என் பெண்மை தோற்றேன்

——————————————————————————————————————————

குழக்கன்று தீ விழாவின் காய்க்கு எறிந்த –திருமாலே –
தாழ்ந்த விளங்கனிக்குக் கன்று எறிந்து வேற்று உருவாய் ஞாலம் அளந்து அடிக் கீழ்க் கொண்டவன்
கற்றுக் குணிலை விளங்கனிக்குக் கொண்டு எறிந்தான் வெற்றிப் பணிலம் வாய் வைத்துகன்ற்ஹான் பண்டு-

———————————————————————————————————————————————————————————————

கற்றினம் மேய்த்துக் கனிக்கு ஒரு கன்றினை பற்றி எறிந்த பரமன்
கரும்பார் நீள் வயல் காய் கதிர்ச் செந்நெலைக் கற்றாநிரை மண்டித்தின்ன விரும்பாக் கன்று ஓன்று கொண்டு விளங்கனி வீழ வெறிந்த பிரானே –
கன்று குணிலா வெறிந்தாய் கழல் போற்றி
உலங்குண்ட விளங்கனி போலே உள் மெலியப் புகுந்து என்னை நலம் கொண்ட நாரணற்கு
குழக்கன்று தீ விழாவின் காய்க்கு எறிந்த –திருமாலே –
தாழ்ந்த விளங்கனிக்குக் கன்று எறிந்து வேற்று உருவாய் ஞாலம் அளந்து அடிக் கீழ்க் கொண்டவன்
கற்றுக் குணிலை விளங்கனிக்குக் கொண்டு எறிந்தான் வெற்றிப் பணிலம் வாய் வைத்துகன்ற்ஹான் பண்டு

கன்றதனால் விளவெறிந்து கனியுதிர்த்த காளை காமருசீர் முகில் வண்ணன்
அம்புருவ வரி நெடும் கண் அலர்மகளை வரையகலத்து அமர்ந்து மல்லல் கொம்புருவ விளங்கனி மேல் இளங்கன்று கொண்டு எறிந்த கூத்தர்

விளங்கனியை இளங்கன்று கொண்டு உதிர எறிந்து –யுலகுண்ட காளை உகந்து இனிது நாடொறும் மருவி யுறை கோயில் –நாங்கூர் வைகுண்ட விண்ணகரம் வணங்கு மட நெஞ்சே –

கானக வல் விளவின் காயுதிரக் கருதிக் கன்றது கொண்டு எறியும் கரு நிற வென் கன்றே –
கன்றினால் விள வெறிந்ததும்–ஒன்றும் கண்டிடப் பெற்றிலேன் அடியேன் காணுமாறு இனி யுண்டு எனில் அருளே

பாற்கடல் வண்ணா யுன் மேல் கன்றின் உருவாகி மேய்ப்புலத்தே வந்த கள்ளவசுரர் தம்மை சென்று பிடித்துச் சிறுக் கைகளாலே
விளங்காய் எறிந்தாய் போலும் என்றும் என் பிள்ளைக்குத் தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே

கனிந்த விளவுக்குக் கன்று எறிந்த கண்ணபிரானுக்கு என் பெண்மை தோற்றேன்
விளங்கனி முனிந்தாய் வஞ்சனேன் அடியேன் –வந்து உன் திருவடி யடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துள் எந்தாய்

———————————————————————————————————————————————————————————————

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –5—பால சேஷ்டிதங்கள—கடம்பை ஏறிக் காளிய நர்த்தன விருத்தாந்தம் – அருளிச் செயல்கள் —

July 24, 2015

கானக மா மடுவில் காளியின் உச்சியிலே தூய நடம் பயிலும் சுந்தர வென் சிறுவா
நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த அஞ்சன வண்ணன்
தடம் படு தாமரைப் பொய்கை கலக்கி விடம்படு நாகத்தை வால் பற்றி ஈர்த்து படம்படு பைந்தலை மேல் எழப் பாய்ந்திட்டு
உடம்பை யசைத்தானால் இன்று முற்றும் உச்சியில் நின்றானால் இன்று முற்றும்
காய நீர் புக்குக் கடம்பேறி காளியன் தீய பணத்தில் சிலம்பார்க்கப் பாய்ந்தாடி–வித்தகனாய் நின்ற ஆயன்
காளியன் என்னும் தீப் பப்பூடுகள் அடங்க வுழக்கி கானகம் படியுலாவிக் கரும் சிறுக்கன்
அஞ்சுடர் ஆழி யுன் கையகத்து ஏந்தும் அழகா நீ பொய்கை புக்கு நஞ்சு உமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கவும் நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன் –
காளியன் பொய்கை கலங்கப் பாய்ந்திட்டு அவன் நீண் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன் –தூ மணி வண்ணன் –
கஞ்சனும் காளியனும் களிறும் மருதும் எருதும் வஞ்சனையின் மடிய வளர்ந்த மணி வண்ணன்
குருந்தம் ஓன்று ஒசித்தானொடும் சென்று கூடியாடி விழாச் செய்து
பொல்லாங்கு ஈதென்று கருதாய் பூங்குருந்தம் ஏறி இருத்தி –
ஆய்ச்சிமார்களும் ஆயரும் அஞ்சிட பூத்த நீள் கடம்பேறிப் புகப் பாய்ந்து வாய்த்த காளியன் மேல் நடமாடிய கூத்தனார்
நீர்க்கரை நின்ற கடம்பை ஏறிக் காளியன் உச்சியில் நட்டம் பாய்ந்து போர்க்களமாக நிறுத்தம் செய்த பொய்கைக் கரைக்கு என்னை உய்த்திடுமின் –
காலால் காளியன் தலை மிதித்ததும் முதலா வென்றி சேர் பிள்ளை நல் விளையாட்டம் அனைத்திலும்
அங்கு என்னுள்ளம் உள் குளிர ஒன்றும் கண்டிடப் பெற்றிலேன் அடியேன் காணுமாறு இனி யுண்டெனில் அருளே
பொய்கைவாய் விடம் கலந்த பாம்பின் மேல் நடம் பயின்ற நாதனே
சாடு சாடு பாதனே சலம் கலந்த பொய்கைவாய் ஆடரவின் வன்பிடர் நடம் பயின்ற நாதனே –

——————————————————————————————————————————————————————-

வளைக்கை நெடும் கண் மடவார் ஆய்ச்சியர் அஞ்சி அழைப்ப தளைத்த தாமரைப் பொய்கைத் தண் தடம் புக்கு அண்டர் காண
முளைத்த வெயிற்று அழல் நாகத்த்கு உச்சியில் நின்றதுவாட திளைத்தமர் செய்து வருவான் சித்திர கூடத்து உள்ளானே –
தழை வாட வன் தாள் குருந்தம் ஒசித்துத் தடம் தாமரைப் பொய்கை புக்கான் இடம் தான் நாங்கூர் –மணிமாடக் கோயில் வணங்கு என் மனனே
தலைக்கட்டவிழ் தாமரை வைகு பொய்கைத் தடம் புக்கு அடங்கா விடம் கால் அரவம் இளைக்கத் திளைத்திட்டு
அதன் உச்சி தன மேல் அடி வைத்த அம்மான் இடம் –நாங்கூர் –மணிமாடக் கோயில் வணங்கு என் மனனே
பல்லவம் திகழ் பூம் கடம்பேறி அக்காளியன் பண வரங்கில் ஒல்லை வந்துறப் பாய்ந்து அரு நடம் செய்த உம்பர் கோன் உறை கோயில் –வண் புருடோத்தமமே
பூம் குருந்து ஒசித்து –எந்தை நாங்கூர்த் திரு மணிக் கூடத்தானே
படவர வுச்சி தன் மேல் பாய்ந்து பன்னடங்கள் செய்து –நான்கை மேய கடவுளே காவளம் தண் பாடியாய்-
கடு விடமுடைய காளியன் தடத்தைக் கலக்கி முன்னலக் கழித்து அவன் தன் படமிறப் பாய்ந்து பல் மணி சிந்தப் பல் நடம் பயின்றவன் கோயில் –திரு வெள்ளி யம் குடியதுவே
பாய்ந்தான் காளியன் மேல் -நறையூர் நின்ற நம்பியே
பூம் குருந்து ஒசித்து –அடியேனை யாளுகந்து ஈங்கு என்னுள் புகுந்தான் இமையோர்கள் தம் பெருமான் –திருக் கோட்டியூரானே-
பூம் குருந்தம் சாய்த்து துள்ளி விளையாடி
அச்சம் தினைத்தினை இல்லை இப்பிள்ளைக்கு -ஆண்மையும் சேவகமும் உச்சியில் முத்தி வளர்த்து எடுத்தேனுக்கு உரைத்திலன் தான்
இன்று போய் பச்சிலைப் பூம் கடம்பு ஏறி விசை கொண்டு பாய்ந்து புக்கு ஆயிரவாய் நச்சழற் பொய்கையில் நாகத்தினோடு பிணங்கி நீ வந்தாய் போலும் –
பூம் குருந்து ஒசித்து -இவ்வாயன் வாய் ஏங்கு வேய்ங்குழல் என்னோடாடும் இளமையே –

———————————————————————————————————————————————————————————

உரவு நீர்ப் பொய்கை நாகம் காய்ந்ததுவும் உட்பட மற்றும் பல அரவில் பள்ளிப் பிரான் தன் மாய வினைகளையே அலற்றி இரவு நன் பகலும் தவிர்கிலம் என்ன குறை நமக்கே
உயர்கொள் சோலைக் குருந்து ஒசித்ததும் உட்பட மற்றும் பல அகல் கொள் வையம் அளந்த மாயன் என்னப்பன்
தன் மாயங்களே பகலிராப் பரவப் பெற்றேன் எனக்கு என்ன மனப்பரிப்பே
சாயக் குருந்தம் ஒசித்த தமியற்கு –என் வாசக் குழலி இழந்தது மாண்பே

——————————————————————————————————————————————————————-

பூம் குருந்தம் சாய்த்தனவும் காற்கொடு பற்றியான் கை –
அரவம் அடல் வேழம் ஆன் குருந்தம் புள்வாய் குரவை குட முலை மற்குன்றம் கரவின்றி
விட்டு இறுத்து மேய்த்து ஒசித்து கீண்டு கோத்து ஆடி உண்டு எடுத்த செங்கண் அவன் –
பூம் குருந்தம் சாய்த்து –சூழ் அரவப் பொங்கணையான் தோள்
அரவாட்டி –கோ பின்னுமானான் குறிப்பு
ஓராயிரம் பண வெங்கோ வியல் நாகத்தை வாராய் எனக்கு என்று மற்றதன் மத்தகத்து சீரார் திருவடியால் பாய்ந்தான் –

—————————————————————————————————————————————————————————-

குருந்தம் ஓன்று ஒசித்தானொடும் சென்று கூடியாடி விழாச் செய்து
பொல்லாங்கு ஈதென்று கருதாய் பூங்குருந்தம் ஏறி இருத்தி –
நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த அஞ்சன வண்ணன்
தடம் படு தாமரைப் பொய்கை கலக்கி விடம்படு நாகத்தை வால் பற்றி ஈர்த்து படம்படு பைந்தலை மேல் எழப் பாய்ந்திட்டு உடம்பை யசைத்தானால்
கானக மா மடுவில் காளியின் உச்சியிலே தூய நடம் பயிலும் சுந்தர வென் சிறுவா
காய நீர் புக்குக் கடம்பேறி காளியன் தீய பணத்தில் சிலம்பார்க்கப் பாய்ந்தாடி–வித்தகனாய் நின்ற ஆயன்
காளியன் என்னும் தீப் பப்பூடுகள் அடங்க வுழக்கி கானகம் படியுலாவிக் கரும் சிறுக்கன்
காளியன் பொய்கை கலங்கப் பாய்ந்திட்டு அவன் நீண் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன் –தூ மணி வண்ணன் –
கஞ்சனும் காளியனும் களிறும் மருதும் எருதும் வஞ்சனையின் மடிய வளர்ந்த மணி வண்ணன்
குருந்தம் ஓன்று ஒசித்தானொடும் சென்று கூடியாடி விழாச் செய்து
பொய்கைவாய் விடம் கலந்த பாம்பின் மேல் நடம் பயின்ற நாதனே
சாடு சாடு பாதனே சலம் கலந்த பொய்கைவாய் ஆடரவின் வன்பிடர் நடம் பயின்ற நாதனே –

வளைக்கை நெடும் கண் மடவார் ஆய்ச்சியர் அஞ்சி அழைப்ப தளைத்த தாமரைப் பொய்கைத் தண் தடம் புக்கு அண்டர் காண
முளைத்த வெயிற்று அழல் நாகத்த்கு உச்சியில் நின்றதுவாட திளைத்தமர் செய்து வருவான் சித்திர கூடத்து உள்ளானே –
தழை வாட வன் தாள் குருந்தம் ஒசித்துத் தடம் தாமரைப் பொய்கை புக்கான் இடம் தான் நாங்கூர் –மணிமாடக் கோயில் வணங்கு என் மனனே
தலைக்கட்டவிழ் தாமரை வைகு பொய்கைத் தடம் புக்கு அடங்கா விடம் கால் அரவம் இளைக்கத் திளைத்திட்டு
அதன் உச்சி தன மேல் அடி வைத்த அம்மான் இடம் –நாங்கூர் –மணிமாடக் கோயில் வணங்கு என் மனனே
பல்லவம் திகழ் பூம் கடம்பேறி அக்காளியன் பண வரங்கில் ஒல்லை வந்துறப் பாய்ந்து அரு நடம் செய்த உம்பர் கோன் உறை கோயில் –வண் புருடோத்தமமே
பூம் குருந்து ஒசித்து –எந்தை நாங்கூர்த் திரு மணிக் கூடத்தானே
படவர வுச்சி தன் மேல் பாய்ந்து பன்னடங்கள் செய்து –நான்கை மேய கடவுளே காவளம் தண் பாடியாய்-
கடு விடமுடைய காளியன் தடத்தைக் கலக்கி முன்னலக் கழித்து அவன் தன் படமிறப் பாய்ந்து பல் மணி சிந்தப் பல் நடம் பயின்றவன் கோயில் –திரு வெள்ளி யம் குடியதுவே
பாய்ந்தான் காளியன் மேல் -நறையூர் நின்ற நம்பியே
பூம் குருந்து ஒசித்து –அடியேனை யாளுகந்து ஈங்கு என்னுள் புகுந்தான் இமையோர்கள் தம் பெருமான் –திருக் கோட்டியூரானே-
பூம் குருந்தம் சாய்த்து துள்ளி விளையாடி

பூம் குருந்தம் சாய்த்தனவும் காற்கொடு பற்றியான் கை –
அரவம் அடல் வேழம் ஆன் குருந்தம் புள்வாய் குரவை குட முலை மற்குன்றம் கரவின்றி
விட்டு இறுத்து மேய்த்து ஒசித்து கீண்டு கோத்து ஆடி உண்டு எடுத்த செங்கண் அவன் –
பூம் குருந்தம் சாய்த்து –சூழ் அரவப் பொங்கணையான் தோள்
அரவாட்டி –கோ பின்னுமானான் குறிப்பு
ஓராயிரம் பண வெங்கோ வியல் நாகத்தை வாராய் எனக்கு என்று மற்றதன் மத்தகத்து சீரார் திருவடியால் பாய்ந்தான் –

ஆய்ச்சிமார்களும் ஆயரும் அஞ்சிட பூத்த நீள் கடம்பேறிப் புகப் பாய்ந்து வாய்த்த காளியன் மேல் நடமாடிய கூத்தனார்
நீர்க்கரை நின்ற கடம்பை ஏறிக் காளியன் உச்சியில் நட்டம் பாய்ந்து போர்க்களமாக நிறுத்தம் செய்த பொய்கைக் கரைக்கு என்னை உய்த்திடுமின் –
அஞ்சுடர் ஆழி யுன் கையகத்து ஏந்தும் அழகா நீ பொய்கை புக்கு நஞ்சு உமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கவும் நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன் –
அச்சம் தினைத்தினை இல்லை இப்பிள்ளைக்கு -ஆண்மையும் சேவகமும் உச்சியில் முத்தி வளர்த்து எடுத்தேனுக்கு உரைத்திலன் தான்
இன்று போய் பச்சிலைப் பூம் கடம்பு ஏறி விசை கொண்டு பாய்ந்து புக்கு ஆயிரவாய் நச்சழற் பொய்கையில் நாகத்தினோடு பிணங்கி நீ வந்தாய் போலும் –
பூம் குருந்து ஒசித்து -இவ்வாயன் வாய் ஏங்கு வேய்ங்குழல் என்னோடாடும் இளமையே –

உரவு நீர்ப் பொய்கை நாகம் காய்ந்ததுவும் உட்பட மற்றும் பல அரவில் பள்ளிப் பிரான் தன் மாய வினைகளையே அலற்றி இரவு நன் பகலும் தவிர்கிலம் என்ன குறை நமக்கே
உயர்கொள் சோலைக் குருந்து ஒசித்ததும் உட்பட மற்றும் பல அகல் கொள் வையம் அளந்த மாயன் என்னப்பன்
தன் மாயங்களே பகலிராப் பரவப் பெற்றேன் எனக்கு என்ன மனப்பரிப்பே
சாயக் குருந்தம் ஒசித்த தமியற்கு –என் வாசக் குழலி இழந்தது மாண்பே

காலால் காளியன் தலை மிதித்ததும் முதலா வென்றி சேர் பிள்ளை நல் விளையாட்டம் அனைத்திலும்
அங்கு என்னுள்ளம் உள் குளிர ஒன்றும் கண்டிடப் பெற்றிலேன் அடியேன் காணுமாறு இனி யுண்டெனில் அருளே

————————————————————————————————————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாசுரப் படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரம் –4—பால சேஷ்டிதங்கள—– மா மருதம் இறுத்த விருத்தாந்தம் அருளிச் செயல்கள் —

July 23, 2015

பெருமா வுரலில் பிணிப்புண்டு இருந்து அங்கு இரு மா மருதம் இறுத்த விப்பிள்ளை குருமா மணிப் பூண் குலாவித் திகழும் திரு மார்வு இருந்தவா காணீரே –
ஒருங்கு ஒத்த விணை மருதம் உன்னிய வந்தவரை
மாய மருதும் இறுத்தவன் -காயா மலர் வண்ணன்
கள்ளச் சகடு மருதும் கலக்கழிய வுதை செய்த பிள்ளை யரசே
பொய்ம்மாய மருதாண வசுரரைப் பொன்று வித்தின்று நீ வந்தாய் -இம்மாயம் வல்ல பிள்ளை நம்பீ உன்னை என் மகனே என்பர் நின்றார் அம்மா வுன்னை யறிந்து கொண்டேன் –
மாயச் சகடம் உதைத்து மருது இறுத்து –வித்தகனாய் நின்ற ஆயர்கள் ஏற்று –
கஞ்சனும் காளியனும் களிறும் மருதும் எருதும் வஞ்சனையின் மடிய வளர்ந்த மணி வண்ணன்
கருளுடைய பொழில் மருதும் கதக் களிறும் பிளம்பனையும் கடிய மாவும் உருளுடைய சகடரையும் மல்லரையும் வுடைய விட்டோசை கேட்டான்
அற்றவன் மருதம் முறிய நடை கற்றவன் –மதுரைப்பதி கொற்றவன்
நின்ற நீள் மருதும் எருதும் புள்ளும் வென்றி வேல் விறல் கஞ்சனும் வீழ முன் கொன்றவன்
மருப்பு ஒசித்த மாதவன் தன வாய்ச் சுவையும் நாற்றமும் விருப்புற்றுக் கேட்கின்றேன் சொல்லாழி வெண் சங்கே
போய்த் தீர்த்தமாடாதே நின்ற புணர் மருதம் சாய்த்தீர்த்தான் கைத் தலத்தே ஏறிக் குடி கொண்டு

————————————————————————————————————————————————————

எண்டிசை யோரும் வணங்க இணை மருதூடு நடந்திட்டு அண்டரும் வானத்தவரும் ஆயிர நாமங்களோடு திண் திரல் பாட வருவான்
மருதிற நடந்து —
இணை மருது இறுத்து பெரு நிலம் அளந்தவன் கோயில்
மருதம் சாய்த்த மாலதிடம் —புள்ளம் பூதம் குடி தானே
இணை மலி மருதினொடு எருதிற இகல் செய்து —
மைத்த கருங்குஞ்சி மைந்தா மா மருதூடு நடந்தாய் வித்தகனே –
மாயமான் மாயச் செற்று மருதிற நடந்து –

——————————————————————————————————————————————————————-

பொருந்திய மா மருதினிடை போய எம் பெரும்தகாய் உன் கழல் காணிய பேதுற்று வருந்தி நான்
வாசகமாலை கொண்டு உன்னையே இருந்து இருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே –
போனாய் மா மருதின் நடுவே என் பொல்லா மணியே -தேனே -இன்னமுதே என்று என்றே சில கூத்துச் சொல்ல
மருதிடை போய் முதல் சாய்த்து –தூ முறுவல் தொண்டை வாய்ப்பிரான்
மருதிடை போயினாய்–என் கள்ள மாயவனே கரு மாணிக்கச் சுடரே
சாயக் குருந்தம் ஒசித்த தமியற்கு –என் வாசக் குழலி இழந்தது மாண்பே
புணரேய் நின்ற மரமிரண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ -மருதிடை போய் –கண்ண பிரானுக்கு என் பெண்மை தோற்றேன் –

——————————————————————————————————————————————————

புணர் மருதினூடு போய்ப் –சூழ் அரவப் பொங்கணையான் தோள்
நீ யன்றே மா மருதினூடு போய் தேவாசுரம் பொருதாய் செற்று –
அவனே அணி மருதம் சாய்த்தான் அவனே கலங்கா பெரு நகரம் காட்டுவான் கண்டீர் இலங்கா புரம் எரித்தான் எய்து –
பகடுந்தி கீளா மருதிடை போய் –மாதுகந்த மார்வ ர்
பெற்றம் –பிணை மருதம் –ஊடு போய்–உகந்தான் பண்டு –

———————————————————————————————————————————————–

ஒருங்கு ஒத்த விணை மருதம் உன்னிய விப்பிள்ளை குருமா மணிப் பூண் குலாவித் திகழும் திரு மார்வு இருந்தவா காணீரே
மாய மருதும் இறுத்தவன் -காயா மலர் வண்ணன் –வித்தகனாய் நின்ற ஆயர்கள் ஏறு –
கள்ளச் சகடு மருதும் கலக்கழிய வுதை செய்த பிள்ளை யரசே
கஞ்சனும் காளியனும் களிறும் மருதும் எருதும் வஞ்சனையின் மடிய வளர்ந்த மணி வண்ணன் -இணை மருது இறுத்து பெரு நிலம் அளந்தவன் கோயில்
கருளுடைய பொழில் மருதும் கதக் களிறும் பிளம்பனையும் கடிய மாவும் உருளுடைய சகடரையும் மல்லரையும் வுடைய விட்டோசை கேட்டான்
அற்றவன் மருதம் முறிய நடை கற்றவன் –மதுரைப்பதி கொற்றவன்
நின்ற நீள் மருதும் எருதும் புள்ளும் வென்றி வேல் விறல் கஞ்சனும் வீழ முன் கொன்றவன்
-மாயமான் மாயச் செற்று மருதிற நடந்து -மைத்த கருங்குஞ்சி மைந்தா மா மருதூடு நடந்தாய் வித்தகனே
புணர் மருதினூடு போய்ப் –சூழ் அரவப் பொங்கணையான் தோள்
நீ யன்றே மா மருதினூடு போய் தேவாசுரம் பொருதாய் செற்று –
அவனே அணி மருதம் சாய்த்தான் அவனே கலங்கா பெரு நகரம் காட்டுவான் கண்டீர் இலங்கா புரம் எரித்தான் எய்து –
பகடுந்தி கீளா மருதிடை போய் –மாதுகந்த மார்வ ர்
பெற்றம் –பிணை மருதம் –ஊடு போய்–உகந்தான் பண்டு –

மருதிடை போய் முதல் சாய்த்து –தூ முறுவல் தொண்டை வாய்ப்பிரான்
மருதிடை போயினாய்–என் கள்ள மாயவனே கரு மாணிக்கச் சுடரே
சாயக் குருந்தம் ஒசித்த தமியற்கு –என் வாசக் குழலி இழந்தது மாண்பே
புணரேய் நின்ற மரமிரண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ -மருதிடை போய் –கண்ண பிரானுக்கு என் பெண்மை தோற்றேன் –

பொய்ம்மாய மருதாண வசுரரைப் பொன்று வித்தின்று நீ வந்தாய் -இம்மாயம் வல்ல பிள்ளை நம்பீ உன்னை என் மகனே என்பர் நின்றார் அம்மா வுன்னை யறிந்து கொண்டேன் –
பொருந்திய மா மருதினிடை போய எம் பெரும்தகாய் உன் கழல் காணிய பேதுற்று வருந்தி நான்
வாசகமாலை கொண்டு உன்னையே இருந்து இருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே –
போனாய் மா மருதின் நடுவே என் பொல்லா மணியே -தேனே -இன்னமுதே என்று என்றே சில கூத்துச் சொல்ல
போய்த் தீர்த்தமாடாதே நின்ற புணர் மருதம் சாய்த்தீர்த்தான் கைத் தலத்தே ஏறிக் குடி கொண்டு வெண் சங்கே
மருப்பு ஒசித்த மாதவன் தன வாய்ச் சுவையும் நாற்றமும் விருப்புற்றுக் கேட்கின்றேன் சொல்லாழி –

—————————————————————————————————————————————————————————————————–

கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஆசார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -ஸ்ரீ வேளுக்குடி சுவாமிகள் —

July 22, 2015

ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -ஸ்ரீ வேளுக்குடி சுவாமிகள்
புரா அபி நவம் நவீனம் புராணம் -பழையதையும் புதியதாயும்-ஆராவமுதன் –as usuval unusuval -புடவை விளம்பரம் –
என்றும் புதிதாதாக இருப்பதே -அவனைப் பற்றியதால் –
18 புராணங்கள் -வேத வியாசர் -அருளியவை
இதிகாசம் இப்படி நடந்தவை –
ஆப்தர் வாக்கியம் -சொல்ல வந்த விஷயம் நல்லவை -உயர்ந்தவை -வித்தி நாராயணம் பிறப்பும் -நமோ வ்யாசாய விஷ்ணு -பிரித்து பகுத்து கொடுப்பவர் வியாசர் -த்வாபர யுகம் –
வாசம் –பிரம்மா -வசிஷ்டர் -சக்தி -பராசரர் வியாசர் -சுகச்சார்யர் பரம்பரை –
தெப்பக்கட்டை -போலே புராணங்கள் சம்சாரம் தாண்ட –
சத்வ புராணங்கள் 6 -தெளிந்த சிந்தனை –
முக்குணத்தில் இரண்டினை அகற்றி ஒன்றினிலே ஒன்றி நின்று —
பிரம்மா சொல்லி வியாசர் எழுதி வைத்தார்
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் ஸ்ரீ வராஹ புராணம் ஸ்ரீ கருட புராணம்
புராணம் -ஐந்து லஷணங்கள் –இரண்டு விதம் -சர்க்கம் பிரதி சர்க்கம் -படைக்கப் பட்டத்து சர்க்கம் –
வாழும் முறைகளும் – அடைய வேண்டிய இடமும் வழிகளும் சொல்லும் -கடைசி குறிக்கோள் காட்டும் –
புராண ரத்னம் -பாகவத புராணம் -சுகர் பரிஷித்துக்கு -அதை விட சிறந்த புராண ரத்னம் -பதக்கம் போலே -ஐந்து லஷணங்களும் நிறைந்தது
சர்க்கம் -படைக்கப் பட்ட விதம் -குறிக்கோள் சொல்லி -லோகோ பின்ன ருசி –நாம் யார் அறிய
பிரளயம் -பிரதி சர்க்கம் –
யார் ஆண்டார்கள் -வம்சம் -சாந்த சூர்யா வம்சம்
மன்வந்தரம் -மனு தர்மம் -மனுக்கள் யார் -என்ன தர்மம்
வம்சாந்த கிளைக் கதைகள் –மைத்ரேயர் சீடர் பராசரர் ஆசார்யன் கேள்விக்கு பதில் சொல்லும் முறையில் அனைத்தையும் நமக்கு சொல்லிக் கொடுக்க –
தத்வார்த்தங்கள் நடுவில் –
கூர்ந்து கவனித்து அர்த்தங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் –
27000 நரம்புகள் கட்டுப்பாடில் வரும் பத்மாசனத்தில் –
ந சேது ந கங்கா -ந காசி ந கா ந புஷ்கரம் இதன் கோடியில் ஒரு பங்குக்குக்கு நிகர் இல்லை ஞானத்தால் தான் மோஷம்
அழைத்து வாழ்வித்தார் கூடல் அழகர் ஆஹ்வாக ஹஸ்தம் -அறிய ஸ்தல புராணம் அறிய வேண்டுமே
கதிர் உதாராக தஸ்மை நாம முனிவராய -ஆளவந்தார்
ஐந்து விஷயங்களும் உள்ளவை -அர்த்த பஞ்சகம் நிறைந்தவை – சாரம் -திரண்ட பொருள் -ராமாயணம் விபீஷன சரணாகதி
வேதேஷூ பௌருஷம்-தர்ம சாஸ்த்றேஷூ மாணவம் மனு சாஸ்திரம் -பாராதே பகவத் கீதசி புராணங்களில் விஷ்ணு புராணம்
பராசரம் முனிவராம் கருத -ஞானம் அனுஷ்டானம் நிறைந்த மைத்ரேய பிரபத்திய -மைத்ரேய பரிபப் ப்ரச்ச ப்ரநிபத்திய அபிவாதயே அருகில் நின்று கேட்க
வேண்டும் -முன்னால் சமம் -பின்னால் கடாஷம் கிட்டாது –
பரிஷை பண்ண கேட்க கூடாது –
மைத்ரேயர் கேட்ட முதல் கேள்வி -எத்தால் ஆக்கப் பட்டு இருக்கிறது இந்த ஜகத் -என்மயம் -எதன் இடத்தில் உருவாக்கி லயம் அடைகிறது -நேற்று இன்று நாளை எங்கே -சமுத்ரம் பர்வதம் தேவர் மனுஷ்யர் வேறுபாடுகள் எதனால்
ஆஸ்ரமம் வேறுபாட்டுக்கு காரணம்
சக்தி -விஸ்வாமித்ரர் தூண்ட – கொல்லப்பட -பராசரர் வேவ்ல்வி ஏற்படுத்து ராஷசர் அளிக்க முற்பட
விஸ்வாமித்ரர் -வசிசிஷ்டர் புலஸ்தர் வந்து –
குலத்தை அழிப்பது கூடாது உனக்கு அதிகாரம் இல்லை ஒத்துக் கொண்டு யாகம் நிறுத்தி -வரம் வழங்கி ப்ரஹ்மம் பற்றி அறிந்து உலகுக்கு சொல்ல -அதனால் நீ கேட்கிறாய் நான் சொல்லப் போகிறேன்
கீதை சொன்னது அருஜுனனுக்கு -சரண் பண்ணினேன் சொல்ல வில்லை சரம ஸ்லோகம் கேட்டதும் -அவன் வியாஜ்யம்
கேட்ட நம் ஆசார்யர்கள் பண்ணி நமக்கும் காட்டி அருள –
விஷ்ணுஸ் உத்போதம் -ஜகத் அவன் இடம் லயம் -ஸ்திதி சம்சசைய கர்த்தா அவனே உலகம் வியாபித்து பரந்து உள்ளான்
நம் ஆழ்வார் மதுர கவி ஆழ்வார் பதில் போலே -செற்றத்தின் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால் ஜீவாத்மாவிடம் அறிவு கொஞ்சம் பிறந்தால் திருவடி
வழியாக திருவடியை அடைந்து
திருவடிக்கே கைங்கர்யம் செய்து இருக்கும்
அத்தைப் போலே எது எது எது கேள்வி அது அது அது-பதில் இங்கே

மண் குயவன் -சக்கரம் போலே -உபாதான நிமித்த சஹகாரி காரணமும் அவனே -பஞ்சு நெசவாளி தறி போலே –
படைத்தவனும் அவன் நானும் அவன் -அவன் இடமே சென்று சேருவோம் –
ஒன்றே என்னில் ஒன்றேயாம் பல வென்று உரைக்கில் பலவேயாம்
கூடி இருக்கும் பரம் பொருள் ஒன்றே
சேர்ந்து இருக்கும் நம் போல்வார் பலர் -ஆண் மயில் தோகை பெண் மயில் பார்த்து ஆடுவது போலே -சிருஷ்டி -சுருக்கிக் கொண்டத்யு போலே லயம் –
தோகை மயில் உடன் சேர்ந்தே இருக்கும் -சிலந்து பூச்சி –
தன்னுள்ளே திரித்து எழும் -துள்ளல் ஓசை -தரங்கம் -போல் திரு மழிசை ஆழ்வார் -அலை -கடல் உதாரணம்
வேர் முதலாய் வித்தாய் –
அவிகாராய சுத்தாயா நித்யாய பரமாத்மனே ததைக ரூப ரூபாயா விஷ்ணவே —
ஆறு வித வேறுபாடுகள் இல்லாத -ஷட்பாக விபாகம் -அஸ்தி -ஜாயதே -பரிணமதே வர்த்ததே தேய்கிறது அழிகிறது –
மூல பிரகிருதி -மகான் -அஹங்காரம் -சாத்விக அஹங்காரம் -புலன்கள் உருவாகும் -11 -கர்ம இந்த்ரிய மனஸ்-ராஜச -தாமச அஹங்காரம்
பஞ்ச பூதங்கள் பூத சூஷ்மம் -தன்மாத்ரைகள் -முன்னிலை -இந்த பத்தையும் -சப்த ஸ்பர்ச ரூப கந்தங்கள்
மண் -வாசனை –
ஆகாயம் -சப்தம் -நீர் -ரசம் -=அக்னி -உருவம் -காற்று -ஸ்பர்சம் தொடு உணர்ச்சி -பஞ்சீ கரணம் –இதனால் ஆகாயம் நீலமாகத் தெரியும் -கலப்படம் –
அத்வாரக சிருஷ்டி -பிரளயம் கூட பாப புண்யங்கள் அழியாது –
அண்டகடான்கள் பல பல -சங்கல்ப சக்தியால் இவை அனைத்தையும் -பஹூச்யாம் பிரஜாயேய
அவன படைக்கிறான் படைக்கப்படுகிறான்
காலம் பற்றி கேள்வி அடுத்து
6 அம்சம் உண்டு -முதல் வம்சம் படைப்பு பற்றி –
அலகிலா விளையாட்டுடையவன் –
விஷ்ணு சித்தீயம் எங்கள் ஆழ்வான்-நடதூர் அம்மாள் சதாசார்யன் -இவர் திரு வெள்ளறை-ஸ்ரீ பாஷ்யம்
திரு வெள்ளறை சோழியன் தினவு கெடச் சொல்லுவான் -நான் செத்து வா -அஹங்காரம் அழிந்த பின்பு தான் சொன்னது புரியும்

3-21 minutes காஷ்டை -15 நிமிஷம் ஒரு காஷ்டை நிமிஷம் கண் இமைக்கும் நேரம் -30 காஷ்டம் ஒரு கலை 30 கலை ஒரு முஹூர்த்தம் -30 முஹூர்த்தம் ஒரு பகல் –
12000 தேவர் ஆண்டுகள் சதுர்யுகம் -சந்திகளும் சேர்ந்து -யுக சந்தி-4000 400 400 4800/300 300 300 0/2000 200 200 /1000 ன்100 100 /1000 சதுர யுகம் பிரம்மாவின் பகல் –
14 மனுக்கள் -71 சதுர யுகம் ஒரு மனுக்கு –
6000 ஸ்லோகங்கள்
ப்ரஹ்ம பாவனை சனகன் சனத் குமாரர்கள்
கர்ம பாவனை
உபய பாவனை -இரண்டும் –
சவாயம்புவ மனு -சதைரூபை -முதலில் படைத்து வம்சங்கள் பெருக -ஆரம்பிக்கும்
குழந்தைகளுக்கு இடம் -கேட்டு -ஹிரண்யாஷன் பூமியை சுருட்டி கடலில் ஒளிக்க
மூக்கில் இருந்து பன்றி -மகா வராக அவதாரம் –
பட்டர் அருளிச் செய்த வராக அவதார பெருமை பிரசித்தம் –
மேரு கண கண குழம்பு கல் போலே மகா வராஹா – பெரும் கேழ லார் -சிலம்பினைடை -நில மடந்தை தனை இடர்ந்து எடுத்த கோமான் நீல மலையில் சந்தரன் போலே கோரைப் பற்கள் –
மானமிலாப் பன்றியாம் –
மதம் வேறே கொள்கை வேறே –
சங்கரர் -அத்வைதி அந்த பர ப்ரஹ்மம் நாராயணன் என்பர்
சைவர் சிவன் பர ப்ரஹ்மம் என்றாலும் கைலாசம் உமை உண்டு என்பதால் அத்வைதிகள் இல்லை –
ஒருவன் மன்னன் கதை -பூ பறித்து ஒன்றுக்கு மேல் என்னாத சங்கரர்
ஜகத்துக்கு பதியாணவனே உனக்கு இரண்டாவது இல்லை
அவனைப் போலே இரண்டாவது இல்லை -விசிஷ்டாத்வைதம் –
அவனைத் தவிர இரண்டாவது இல்லை அத்வைதம் –
மகா வராஹம் இடர்ந்து எடுத்தும் பூமி பிராட்டி நடுங்க -ஆண்டாள் திருவவதரித்து -வாயினால் பாடி கைகளால் தூ மலர் தூவித் தொழுது மனத்தினால் சிந்திக்க எளிதான வழியை உபதேசித்து அருளினார் –
ஸ்தாவர சிருஷ்டி மரம் -புதர் கொடி புல் பூண்டு -தமோ குணம் மிக்கு சிருஷ்டித்து
விலங்குகள் -இரட்டை குழம்பு 9 -மாடு ஆடு ஒற்றை குழம்பு -6 -ஐந்து நகம் -கொண்ட -இனங்கள் –
மேல் நோக்கி போகும் தேவர்
மனுஷ்யர் -தேவ திரியக் ஸ்தாவர ஜங்கமங்கள்-ஆத்மா எல்லாவற்றிலும் உண்டு -பிரம்மா உள்ளும் உண்டே -கர்மாதீனம் -தர்ம பூத ஞானம் அளவு கொண்டே தேவாதி –
இன்றைக்கு நான் இருக்கும் நிலை இறைவன் எனக்கு கொடுக்கும் பரிசு
நாளைக்கு நான் அவனுக்கு செய்து கட்ட வேண்டிய நிலை நாம் அவனுக்கு கொடுக்கும் பரிசு
உதங்க பிரசனத்துக்கு உத்தரம் இல்லை –தண்ணீர் பாய்ச்ச -உரம் போட -பொது காரணங்கள் விதியின் படி தான் செடி முளைக்கும் –
தண்ணீர்ப் உரம் அவன் அருள் விதை போலே கர்மா -இரண்டும் வேண்டும் -அவனால் தான் நம் செயல்கள் -நம்மாலே செய்வது – விதை போலே –
குழைந்தை அடி பட்டு அடி பட்டு நடை பழகுவது போலே -கண் வட்டத்துக்கு உள்ளே ஒரு ஸ்வா தந்த்ரம் கொடுக்கும் தாய் போலே –
வைஷம்யம் இல்லாதவன்
தமோ குணம் உடலில் அசுரர்கள் -துடை மூலம் -பிரம்மா படைக்க -அதனால் தான் இவர்களுக்கு பலம் இரவில் –
சத்வ குணம் மேல் பகுதி -தேவர் பகல் –
பித்ருக்கள் -சாயம் காலம் வெலை –மத்யானம் தான் ஆரம்பிக்க வேண்டும் ஸ்ரார்த்தம்
மனுஷ்யர்களுக்கு பிரம்ம முஹூர்த்தம் பலம் -உஷத் காலம் அருணோதயம் –
அசுர ராசாச கலாசாரம் -இரவில் வேளை-அறிவை வளர்க்கும் விடியல் காலம் பொழுது இழந்து -இராக் கூத்து –
அசுரர்கள் ராஷசர்கள் கந்தர்வர்கள் –
சாதுர் வர்ண்யம் -பிரித்தான் -முகம் -பிராமணர் -தோள்கள் ஷத்ரியன்- துடைகள் வைச்யம்- திருவடிகள் சூத்திரன் -சோகம் உடையவன் சூத்ரம் -அர்த்தம் –
வேதம் சொல்லி கற்க முகம் -அத்தாலே ஜீவனம் -வாயில் இருந்து தோன்றி
நாட்டை காக்க தோள் பலம்
வைச்யம் கிருஷி கோ ரஷகம் வியாபாரம் -தொடை
பிராமணன் -ப்ரஹ்மம் அறியாமல் சோகம் -சூத்திரன்
ஞானம் ஏற்பட பிராமணன் ஆகிறான் –
ஓடி ஓடி உழவு தொழிலை பார்த்து உணவு கொடுக்க சூத்திரன் –திருவடி வியாபாரம் உண்டே இவனுக்கு –
குணா கர்ம வியாபகம் -தொழில் மூலம் –
உயர்வு தாழ்வுகளுக்கு காரணம் இல்லை -மோஷம் பெற அனைவருக்கும் அதிகாரம் –
ப்ரஹ்லாத ஆழ்வான் விபீஷண ஆழ்வான் சொல்லுவோம்
பணிப்பூவும் ஆலவட்டமும் -குரும்பருத்த நம்பி -பனிப்பூ திருகச்சை நம்பி ஆலவட்டம் –முனி வாகனர் -கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் -போக புஷ்ப தாக மாண்டபம்
உத்க்ருஷ்டமாக பிரமித்த –சக்கரத்து அண்ணலுக்கு உள் கலந்த ஆள் –
தேவர் -மனுஷ்யர் -யாக யஜ்ஞம் ஹவிஸ் கொடுத்து மழை செல்வம் கொடுப்பார்கள் -பரஸ்பரம் பாவயந்த –
த்ரேதா யுகம் -ஆரம்பித்ததும் —
சித்தி நிறைந்தது குறைய –தேவைகள் பெருகி-பற்றுதலின்மை வளர வேண்டும் –
ருத்ரன் -பேர் என்ன அழ -சம்ஹாரம் அழ வைப்பான் என்பதால் -8 பேர் -அர்த்த நாரி -ஏகா தச ருத்ரர் -ஆண் பாகம் பிரிய –
4 வித பிரளயம் -நை மித்திக –மூன்று லோகங்கள் ஒரு பகல் முடிந்தால் -பிராக்ருத பிரளயம் -பிரம்மா காலம் முடிந்து –
ஆத்யந்திக பிரளயம் -மோஷம் பெற்று திரும்பாமல் – -நித்ய -பிரளயம் -பிறப்பு இறப்புக்கள் நித்யம்
தேவ அசுரர் சண்டை இந்த்ரன் துர்வாசர் சாபம் அலைகடல் கடைந்த -ஸ்ரீ மகா லஷ்மி வைபவம் அடுத்த அம்சம் –
மொத்தம் 6 அம்சங்கள் –
ஆஸ்ரம பிரிவுகள் -வர்ண பிரிவுகள் -த்விஜன் -பிராமணன் -அறிவு ஜன்மம் உபநயனம் பின்பு
கோபம் பட்ட பொழுது நெற்றில் இருந்து ருத்ரன் பிறக்க -சுவாயம்பு மனு பிரியவரதன் உத்தான பாதர் இரண்டு பிள்ளைகள் –
ருத்ரம் பவம் ஈசானாம் 8 திரு நாமங்கள் -சூர்ய ஜலம் பூமி நெருப்பு வாய் ஆகாயம் சோமன் -8 இடங்கள் –
சுவர்ச்சலா –தீஸா ரோகினி 8 மனைவிகள் ருத்ர கணங்கள் -ருத்ரன் -சதி -தஷ பிரஜாபதி பெண் -ஹிமவான் பெண் உமா பார்வதி
ஏற்ற கலங்கள் எதிர் பொங்கி மீதளிப்ப -பாத்ரம் தான் குறை -அது போலே கொட்டி அர்த்தம் சாதிப்பார்கள் ஆச்சார்யர்கள்
கடல் கடைந்தது எதற்காக -கேள்வி -நித்யம் -அநபாயினி-அகலகில்லேன் இறையும்-மகா லஷ்மி வைபவம் சொல்லுகிறார் பராசரர் –
அடக்குவார் இல்லாத செருக்கு ஸ்வா தந்த்ரம் கொண்டவன் -பட்டத்துக்கு உரிய யானையும் அரசும் செய்வன ஆராய்ச்சிக்கு உட்படாதே –
பாரத தேசம்-கர்ம பூமி –உலகம் ஏத்தும் தென்னானாய் -வடவானாய் –
ப்ருகு பெண் -மகா லஷ்மி -அலைகடல் -கடைந்த வ்ருத்தாந்தம் –
பஸ்யதாம் சர்வ தேவானாம் -வஷச்தலம் -பெண்களுக்கு பெண்கள் கோஷ்டியில் வெட்கம் இல்லை -பட்டர் -பரம புருஷன் ஒருவனே புருஷோத்தமன் –
திரு மந்த்ரம் மங்கள சூத்ரம் -மோகினி திருக் கோலம் -த்ரைலோக்யம் -விட்டு விலகாமல் இருக்க இந்த்ரன் பிரார்த்திக்க -பலன் சொல்லி நிகமிக்கிறார்
-லஷ்மி தேவி நித்யம் வசித்து செல்வம் -கைங்கர்ய செல்வம் வர்ர்த்திக்க அருளுவாள்
தேவத்வே தவி மனுஷ்யதே மனுஷ்யி
பிரியம் வரதன் -உத்தான பாதன் –இரண்டு புத்ரர்கள்
சுருச்சி சுனிதி இரண்டு மனைவிகள்உத்தான பாதனுக்கு –
உத்தமன் -துருவன் -சுருச்சி மாற்றாம் தாய் -கோபிக்க
எம்பெருமான் இடம் ஸ்தோத்ரம் பண்ண சொல்ல –
தகப்பன் மடி கிடைக்க வழி-அவன் மடியே கிட்டும் அவனை தபஸ் பண்ணி சப்த ரிஷிகளும் வரவேற்று –
அவமானம் குழந்தைக்கு எதற்கு -உயர்ந்த பதவி
மரீசி ஒரு ரிஷி கோவிந்தன் நாம சேவி -பஜ கோவிந்தம் -சேவி-
ஒரு ரிஷி ஒரு திரு நாமம் சொலி –
நஹி நஹி ரஷிதி துக்ரும் கரணே தமர் சிவன் கையில் உடுக்கை -சங்கரர் –
பக்தி ஒன்றாலே மோஷம் ஞானத்தால் அல்லை –
ஸ்ரீ ராம -தத் துல்யம் –
ஜனார்த்தன் –
அங்கிரஸ் -அச்யுதன்
புலஸ்தர் வசிஷ்டர்
பல திரு நாமங்களை சொல்லி
எந்த மந்த்ரம் சொல்லி சாஷாத்காரம் –
த்யானம் சொல்லும் முறை வசிஷ்டர்
புலன்களை திருப்பி -எம்பெருமான் இடம் செலுத்தி –பாலம் அமைத்து -திருவடிகளை கண் முன்னாள் நிறுத்தி -காயம்-முதுகு – சிரச் கலுத்த்கு நேர் கோட்டில்
ஆசனம் -முக்கியம் -கீழும் மேலும் நில்லாமல் –தர்ப்பம் மான் தோள் பட்டுத் துணி -கண்ணை பாதி திறந்து -மூக்கு நுனியை பார்த்து -உன்னுடைய -தைல தாராவது அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி
மனச் வாய் கை ஒருங்கி மகாத்மனா –
ஓம் நமோ நாராயாண
ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாயா -12 -மது வனத்தில் இருந்து தபம் செய்தான்
ஓம் நமோ விஷ்ணவே

மூன்று நாள் /விட்டு சாப்பிட்டு -அடுத்த நாதம் -6 / 9 /12 சாப்பிட்டு பட்டினி ஒரு மாசம் -6 மாசம் தபம் இருந்தான்
பொய்த்தாய் உருவாக்கி தேவர்கள் கலைக்கப் பார்க்க -தங்கள் பதவிக்கு ஆபத்த்கு –
நேந்த்ரந்த்வம் -இந்திர பதவிக்கோ சூர்ய பதவிக்கோ பண்ண வில்லை -எந்த பதவிக்கும் இல்லை என்னை செவிப்பதே பலன் -கருட வாகனன் –
நேரில் வந்தாலும் கண்ணா திறக்க வில்லை -உள்ளே உள்ளே உருவம் மறைக்க -கண் முளித்த்கு அத்தையே கண்டு அழுதான் -ஸ்தோத்ரம் பண்ண கற்றுக் கொள்ளாமல் தபஸ் பண்ணினேன் –
சங்கத்தாழ்வான் -வித்யைக்கு அபிமான தேவதை -ப்ருஹத்வாத் -ப்ரஹ்மம் -தான் பெரியதாய் திருவடிகளை பற்றினால் தனக்கு நிகராக ஆக்குபவனே ப்ரஹ்மம் -அபகத பாப்மாதிகள் -பாபங்கள் தீண்டாது
விஜர மூப்பு இல்லை -காலமே ஓடாதே -3-விமிர்த்யு மரணம் இல்லை விசோக -விஜிகித்சக அபிபாசய -சத்யகாமன் சத்ய சங்கல்பன் –
சமன் கொள் வீடு தரும் சமன் குன்றமே
மிஸ்ர சம்பு காவ்யம் செய்யுள் கத்யம் பத்யம் கலந்து -கிரிசானு விச்வாசு -சம்வாதம் -கெட்டதே -நல்லதே -இருவரும் -சுக்ரீவன் குரங்குகளை அனுப்பி -திருவேங்கடம் போக வேண்டாம் –
துருவ பதவி அருளி -சப்த ரிஷி மண்டலத்துக்கு மேலே -நஷத்திர மண்டலம் சுற்றி வரும் –
நிகமத்தில் பாடினால் கேட்டால் -சர்வ பாபா விநிர் முக்த ஸ்வர்க்க பேற்றை பெறுவார் தீர்க்க ஆயுஸ் –
அடுத்து ஸ்ரீ நரசிம்கன் -விருத்தாந்தம் –

காப்பான் –உயிர் காப்பான் –உயிர்கள் காப்பான் –பல நாள் -உகந்து -கோலத் திரு மா மகளுடன் -கூட்டி கூட்டி அருளிச் செய்கிறார் நம் ஆழ்வார்
துருவன் -சந்ததி –அங்கன் ராஜா -சுனிதா -பெண்ணை கல்யாணம் செய்து கொண்டு –பிள்ளை -வேனன்-முத்கை கடைந்து பிரித்யு பிறந்தான் —
கிம் அர்த்தம் -கடைய முடியுமா -இறந்த உடலைக் கடைந்து பிள்ளை பிறக்குமா கேள்வி –
மிருத்யு தேவதை பெண் சுனிதா -நாடு அராஜகம் -ஆக -உடலை மத்தை நாட்டி கடைய -ராஜகுமாரன் ரிஷிகள் சக்தியால் –
கருத்த குள்ள வடிவுடன் வர -நிஷாதார் -வேடர் குலம்
வைனன்-பிருத்யு மகா ராஜர் -நல்ல பிள்ளை -\
மூலிகை செடி செல்வம் மறைக்க -பூமி தேவி மறைத்து வைத்ததை அறிந்து –
சார்ங்கம் -கொண்டு விரட்ட -பசு மாடு உருவம் -நின்று திரும்பி பேச –ஸ்திரீ வதம் பசபம் வரும் –
ஒருத்தியைக் கொன்றால் நல்லது நடக்கும் என்றால் –
எங்கு இருந்து நெல்லையும் பாலையும் யார் கொடுப்பார் சாமர்த்தியமாக பேச -மக்கள் வைக்க இடமே இருக்காது
ஆதாரம் வேண்டாமா –
சென்கிஒல் ஆட்சி புரிவேன் ஆத்மா சக்தியால் தரிப்பேன் -இது போன்ற அரசனை தேடினேன் -பசு பால் போலே எல்லா செல்வமும் தருவேன் கறந்து எடுத்தான்
பிருத்வி -பூமி பெயர் -காரணம் -கறக்கப் பட்ட படியால்
பல சுருதி -சொல்லி நிகமிக்கிறார் செல்வம் பெறுவார் -துர் சொப்பணம் வராது –
காச்யபர் திதி -பிள்ளைகள் தைத்யர் அசுரர்கள் -ஹிரண்ய கசிபு -கதை மேலே –
கயாது மனைவி பிரகலாதன் பிள்ளை -கருவிலே திரு வுடையவன் -நாரத்ர் கண்ணன் கதைகளை கேட்டு
உன்னாலே படைக்கப் பட்டதால் அழிக்க கூடாது வரம் பெற்றதும் பிரம்மா மூச்சு விட்டார் -வரத்தினில் -கரத்தை வைத்து –
ஹிரண்ய வதைப்படலம் யுத்த காண்டம் -விபீஷணன் உபதேசத்தில் கம்பர் வைத்தார் -கால சோதிதன் -வால்மீகி -கண்டா கர்ணன் காதில் மணி கட்டி நல்ல வார்த்தை கேட்க கூடாது என்று
அறிஜ்ஞரில் அறிஜ்ஞன் மறையவரிலும் தூயவன் பிரகலாதன் -கம்பர்
சத்யம் ஞானம் அனந்தன் -தேச கால அவஸ்தைகளில் பரிச்சேதம் இல்லாதவன் அளத்தற்கு அரியவன்
கரந்தசில்ம் இடம் தோறும் –கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -பரவையுள் நீர் தோறும் பரந்துளன் -நம் போலே ஒரு இடம் விட்டு வேறு இடம் போக முடியாதவன்
எதோ விச்வம் -பரமேச்வரம் -பிரகலாதன் சொல்ல –ஆயிர நாமம் ஒள்ளியவாகப் போக –
ஓன்று 1000 தனது பிள்ளை சொல்வதால் -ஆழ்வார் -குழந்தை
சொன்னது நாராயண நாமம் 1000 சமம் –
குழியில் இந்தனம் அடுக்கி குன்று போலே கொட்டி -கம்பர் -ஸ்தோத்ரம் பண்ண –
ஹரியும் செந்தீயைத் தழுவி -அச்சுதன் என்று மெய் வேவாள்
மண்ணை இருந்து துழாவி வாமனன் மண் என்னும் -திருக்குறள் பிறந்ந்ததே நம் ஆழ்வார் பாசுரம் கொண்டே ஔ வையார் -சொல்லுவார்
சேமம் குருகையோ செய்ய திருப் பாற்கடலோ நாமம் பராங்குசமோ நாராயனமோ தாமம் வகுளமோ துழாயோ தோள்கள் இரண்டோ நான்கோ –
உலக விஷயம் தெளிந்து பகவத் விஷயத்தில் கலங்கி ஆழ்வார்கள் –
ஓடும் நாகப் பின்னே ஓடி -தெளிந்து தமிழன் சொல்ல போம் இளம் நாகம் -கன்று குட்டி போலே நின்று இருந்தால் கட்டிக் கொண்டு இருப்பார் கன்றுக் குட்டி போலே
சரவணம் –அர்ச்சனம் வந்தனம் தாஸ்யம் ஆத்மா நிவேதனம் நவ வித பக்திகள் உபதேசித்தான் துக்கம் போக்க –
பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் ஸூலாப ஆராதணன் -எழுவார் விடை கொள்வார் ஏவலுவா வகை நினைந்து வைகல் தொழுவார் ஈன் துழாயான் திருவடிகளை –
எண்ணிலும் வருவான் -நினைக்க வேண்டா எண்ணிக்கை 26 -சொன்னாலுமே வருவானே பித்தன் –சித்த வேண்டா சிந்திப்பே அமையும்
பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே -வான் பட்டாடையும் அக்தே -தேசமான அணிகலனும் என் கை கூப்புச் செய்கையே –
இல்லாததை தேடி கொடுக்க வேண்டுமே அவனை மகிழ்விக்க -அவனிடத்தில் பக்தி நம்மிடம் தானே
ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னை போலே பேரும் தாரும் பிதற்ற ஆக்கினான் பிரகலாதன் –
விதுரர் கலங்கி தோலைக் கொடுக்க —கலங்கி -கலக்கம் கலங்கின பக்தி தான் பசி தீர்க்கும் மடி தடவாத சோறு –புரி ஜகன்னாதன் ஒரு பூ சுமக்க முடியாமல் –
மரணம் எனக்கு இல்லை என்பதால் உனக்கும் மரணம் இல்லை போலும் என்றான் ஹிரண்யன் -இத்தையும் தனது தலையில் கொண்டான்
எங்கு உளன் -என்ன -தும் அஸ்தி ஆகாயம் காணிலும் உளன் தூணிலும் உளன்
ஓம் நமோ வாசுதேவாயா -உருண்டு வரும் பொழுது நெஞ்சை கட்டிக் பிடித்துக் கொண்டு கண்ணனுக்கு என்ன ஆகுமோ –
இங்கு இல்லையா என்று தூண் புடைப்ப -தெள்ளிய சிங்கமதாகிய தேவை -திரு வல்லிக் கேணி கண்டேனே
பிளந்து தூணும் -யாரடா புறப்பட்டது செங்கண் சீயம் -கம்பர் -அத்யத்புத ரூபம் –
நரசிம்ஹ ஜெயந்தி அந்தியம்போது மாலை தான் கொண்டாடுவார்கள் சாயம் சந்த்யாவில் தோன்றி உகிர்த்தலைத்தை ஊன்றி-வரம் பொய்ப்பிக்காமல் –
சிங்கம் யானை போலே -ஹிரண்யன் சொல்ல -இதனால் தான் சிங்கத்தலை முடிவு அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய சிங்கப் பெருமான் சீர்மை
உளம் தொட்டு – -துழாவி -மன்னிக்க காத்து இருந்தான் -இரத்தத்தில் பிம்பம் பார்த்து சீறி -கலக்கம் –
இனி உனது குளத்து உதித்தவரைக் கொல்லென் மகா பலி பாணாசுரன் பிறந்தார்கள்
வரம் கேட்டு கை நீட்டாத வரம் கொடு –
நாங்கள் கொள்வான் அன்று நீ கொள்ளாமல் போகாது
நின் கண் அன்பு மாறாமை வேண்டும் என்பு இல்லாமல் இழி பிறப்பில் பிறந்தாலும்
அதர பூஷண-சொல்லி முதல் அம்சம் முடிக்கிறார் –
கௌஸ்துபம் -ஜீவாத்மா
மறு பிரகிருதி –
கேட்டவர் பாபம் கழிந்து கார்த்திகை புஷ்கரம் 12 வருஷம் ஸ்நானம் செய்த பலன்
தீபம் வருஷம் -பிரிந்த கதைகள் மேலே
பிரிய வ்ரதன் வம்சம் இனி சொல்ல —பத்து பிள்ளைகள் ஆக்நித்திரன் -மூத்த பிள்ளை -மூன்று பேர் சொத்தில் பங்கு வேண்டாம் -மண்டலம் ஏழு பிரிவு சப்த தீபங்கள் –
யோஜனை 8 மைல் –ஜம்பூத்தீவம் நடுவில் 1லஷம் யோஜனைகள்
உப்புக் கடல் யோஜனை
மேரு அடி சிறித்து-மேல் பக்கம் 32000 யோஜனை அடிப்பக்கம் 16000 யோஜனை
தெற்குப் பக்கம் நாம் உள்ளோம் – ஆணி போலே நான்கு மலைகள் –
14 லோகங்கள் -50 கோடி யோஜனை பருத்து
ஜம்பூதீபம் 0ன்பதாக பிரித்து -பாரத வர்ஷம் பரதனுக்கு -நாபி -பிள்ளை –அவர் பிள்ளை –ரிஷப தேவர் -அவர் பிள்ளை –ஜடபரதர் பிள்ளை -பாரத வர்ஷம் ஒரு பாகம் பாரத கண்டம் –
அலக நந்தா தெற்கு நோக்கி வரும் கங்கை -சீதை சஷூ பத்ரு மூன்றும் -நான்கும் மேரு மலையில் பட்டு நாளா பக்கமும் ஓடும் –
கர்ம பூமி -பாரத கண்டம் -பராசரர் –காயந்தி தேவா -தேவர்கள் புகழ்ந்து பாட -1958-மா சே துங் -பாரத தேசம் பற்றி -அடுத்த ஜன்மம் பிறந்து மோஷம் போக வேண்டும் -சொன்னார் –
பிராயச்சித்தம் -செய்து முடியாது கண்ணன் திரு நாம சங்கீர்த்தனம் ஒன்றாலே முடியும் நரக பயம் தப்ப –
இரண்டாம் அம்சம் -நிகமிக்கிறார் சூர்யன் பாதை சொல்லி அப்புறம் ஜடபரதர் வியாக்யானம் உடன் –
3/4 அம்சம் சிறியவை 5 அம்சம் கண்ணன் விருத்தாந்தம்
பிறப்பில் பல் பிறவி பெருமான் -அஜாயமானோ பஹூவிதா ஜாயதே -கர்மாதீனம் இல்லை -இச்சாதீனம்
-சன்மம் பல பல செய்து -அஜகன் -பிறப்பில்லாதவன் -ஸ்தம்பத்தில் இருந்து -பிதாமகி -தூண் பிரம்மாவுக்கு பாட்டி ஆனதே பட்டர் –
விஜிதாத்மா -விதேயாத்மா -அவிதேயாத்மா யாருக்கும் கட்டுப்படாதவன் -ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம் -பிரணத பாரதந்த்ர்யம்

நர சிம்ஹம் ராகவ சிம்ஹம் யாதவ சிம்ஹம் ரெங்கே ந்திர சிம்ஹம் –உபாச்மஹே -பட்டர் பாகவத் அபசாரம் பொறாமை –காட்டிக் கொடுத்து அருளினார்கள் –
இனி உனது வாயலகில் இன்னடிசில் வைப்பாரை –நாடு -ஆழ்வார் போலே -ஜடபரதர் மானையே நினைத்து உயிர் விட
சரணா கதனுக்கு பக்தி கைங்கர்யம் வர்த்திக்க செய்யவே -அத்தை கொண்டு அடைபவன் உபாசகன் –
மானாக பிறந்து சில காலம் மட்டுமே இருந்து -மீண்டும் பக்தனாக -பிறந்தார் –
நீர் யார் எங்கு இருந்து வந்தீர் எதற்காக வந்தீர் -ஜடபரதர் -ஒரே பதில் யாரைக் கேட்டாலும் -ஜீவாத்மா -அனைவருக்கும் பொது கர்ப்பம் தொலைக்க -வந்தோம்
-பல்லக்கில் உட்கார்ந்து தீர்க்கிறாய் தூக்கி தீர்க்கிறேன் -ராஜா பயந்து -ஞானம் பெற்றேன் -ஆத்மவித்யை உபதேசிக்கிறார்
விசிஷ்ட வேஷம் -நித்க்ருஷ்ட வேஷம் -ஆத்மா ஒரே ஜாதி இறை அடியான் -சேஷத்வமே ஸ்வரூபம்
காலி தாச கும்ப தாச -அநாமிகா -மோதிர விரல் அங்குஷ்ட கட்டை விரல் -அநாமிகா பேர் இல்லாத -நிகர் இல்லையே தாசன் -தேர்ந்து எடுத்த ஸ்வாமி உகக்கும்
கஸ்தூரி திலகே -கோபால சூடா மணி த்யான ஸ்லோகம் –
வந்தே ப்ருந்தாவனந்த சரம் -வல்லபி ஜன வல்லபம் ஜெயந்தி -சம்பவம் தாமே -ஸ்ரீ ஜெயந்தி என்றாலே ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் -திருவவதாரம்
-பூமியில் உள்ளாருக்கு சந்தோஷம் கொடுத்து அருளுபவன் -கண் -ஞானம் -காவலன் – நம் கண்ணன் அல்லது கண் அல்ல -கர்காச்சார்யர் பெயர் வைத்தார்
ஹரி ஓம் அறியோம் -திராவிட வேதம் திருப்பல்லாண்டு ஓம் போலே
ஸ்ரீ ராமன் பற்றி சுருக்கமாக சொல்லி வால்மீகி ஸ்ரெய் ராமாயணம் பார்த்துக்கொள்ள சொல்லி
-தசம ஸ்கந்தம் -சுகர் -5 அம்சம் பராசரர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் விருத்தாந்தம் விரிவாக சொல்லுகிறார்கள் –
ஆழ்வார்களும் பால்ய கண்ணன் -மேல் பண்ணி பண்ணி அருளிச் செய்து இருக்கிறார்கள் -பக்தி வளர்க்க கிருஷ்ணாவதாரம் –
திருமகளார் தனிக் கேள்வன் -திருக் கோவலூர் தர்சனம் ஆரம்பம் திருக் கோஷ்டியூர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் திருவதார காரணம் -திருக் கூடலூர் திருப்பல்லாண்டு –
கற்புடைய மடக்கண்ணி காவல் பூண்ட -ஷேத்ரம் -பஞ்ச கிருஷ்ண ஷேத்ரம் -பத்ரா காளி மடக்கன்னி –
அச்யுத பானு -வெங்கதிரோன் குலத்தினில் தோன்றும் விளக்கு ராமன் -ஸ்ரீ ராம திவாகரன் -ஆயர் குலத்தினில் தோன்றிய அணி விளக்கு இவன் –
அத்தத்தின் பாத்தா நாள் வந்து தோன்றிய அச்சுதன் -ஹஸ்தம் -ரோகிணி-பொங்கும் பரிவால் -ஒருபக்கம் எண்ணி ரோஹிணி வரும் –
பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குலத்தில் பிறந்த கோவிந்தா -மற்று ஒருத்தி சொல்ல வில்லை -இந்த ஒருத்தி பெற்ற இன்பம் கண்டவள் அந்த ஒருத்தி வளர்ந்த இன்பம் கண்டவள்
கோ புச்சம் பசு வால் சுற்றி -கொழு மோர் -ஐம்படை தாலி -ரஷிக்க ஜகத் ரஷகன் —
விஷத்துக்கு விஷம் முறிக்க பேய் முலை நஞ்சுண்டு –வெள்ளத்ர்தரவில் துயில் அமர்ந்த வித்து -இவன் –
அகாரத்தையும் கட்டி ஆகாராதையும் கட்டுவிப்பாள் யசோதை
திருவடி அவனையும் ரஷிக்குமே –
விரலோடு வாய் தோய்ந்த வெண்ணெய்
வெள்ளி மலை ஒத்த வெண்ணெய் வாரி விழுங்கி -பல நாள் திருட்டுகள் உண்டே
கச்வம் பால்;எ -நீ யார் -பலானுஜா -தம்பி -கிம் கதே -மன் மந்திரா சங்கையா –
நவநீத பாத்ரத்தில் கன்று குட்டி இருக்க பார்த்தேன் -இல்லை என்று காற்றில் கடியநாய் ஓடி -கலவேழ் வெண்ணெய் தொடு உண்ட -மெத்த திரு வயிறு ஆர உண்டான் –
மோர் குடம் ஆண்கள் வயசான பெண்கள் போலே -ரஷிக்க தைர்யம் -கணவன் ரஷிப்பான் என்ற தைர்யம் இல்லாமல் கண்ணனே ரஷகன் –
ஏரார் இடை நோவ –திருமடல் -ஏரார் இடை நோவ நாடகம் போல காட்டி அருளுகிறார் —
விஷப்பால் -பொத்த உரல் கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பு இவனுக்கே என்று இருப்பது –
சாமக் கோழி -கோழி கூவும் என்னுமால் -அழுகையும் -அஞ்சு நோக்கும் தொழுத கையும் -அனைத்து இடைபென்கள் 5 லஷம் ஒரு சேர பார்க்க முடிந்ததால் தொழுதான்
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உகப்பான் -விலக்காமை ஒன்றே வேண்டும்

காமரு சீர் அவுணன் -வாமனன் திரிவிக்ரமன் சேவிக்கப் பெற்றதால் -கோவிந்தா பட்டாபிஷேகம் கோவர்த்தன வ்ருத்தாந்தம் -பாதுகா பட்டாபிஷேகம் பரத ஆழ்வான் செய்தது
அஹம் வோ பாந்தவ ஜாதக –
புல்லாம் குழல் ஆசார்யன் மூலம் வரும் உபதேசம் தத்வ தர்சி வசனத்துக்கு ஏற்றம் –
அமிர்த கானம் காது வழியாக பருக – செவி ஆட்டகில்லா -பசுக்கள் -மான் கணங்கள்
-சிந்தயந்தி -மாதவன் வாங்கலையோ கோவிந்தன் வாங்கலயோ கண்ணன் -பால் தயிர் மோர் நினைவு இல்லாமல்
பூதனை முதல் கேசி வரை துரங்கம் வாய் பிளந்தான் –அரக்கர் ஆடு அழைப்பார் இல்லை -அஜா களத்தரம் -தீஷை -சிங்கம் -அக்ரூரர் -மகிழ்ந்து புறப்பட -பாரிப்பு –
நல்விடிவு பகல் கண்டேன் நாரணனைக் கண்டேன் –நும்மை தொழுதோம் -இம்மைக்கு இன்பம் பெற்றோம் -அர்ச்சக பராதீனம்
-சிந்தை தன்னுள் நீங்காது இருந்த திருவே -சிந்தனைக்கு இனியாய்
அக்ரூரர் க்ரூர ஹிருதயா -யமுனை நதியில் சந்த்யா வந்தனம் பண்ண தண்ணீருக்குள் கண்ணன் -எங்கும் உளன் கண்ணன் புரிந்து கொண்டார் -சக்ராயுத பூஷணம் -ஸ்தோத்ரம்
மதுரை மண்ணை மிதித்து மகிழ்ந்தான் கண்ணன் வீதியார நடந்து வர -வண்ணான் – -மாலா காரார் –கூனி -கயல் வேல் மான் விழி கொண்டு பார்க்க -சந்தனம் பூசிய திரு மார்பில் பதிய –
மால்ய உபஜீவனம் -சுருள் நாறாத பூ -குப்ஜா -கூனி -தனுர் யாகம் -விர் பெரும் விழவில் -வார் கெடா வருவி -யானை -பாகன் -வீழ செற்றவன் தன்னை
முஷ்டிக சாநூரர் மல்லரை மாட்டிய தேவாதி தேவன் -சாந்தணி தோள் சதுரன் மலை -ஆனை காத்து ஆனை கொன்று மாயம் என்ன மாயமே –
கவளமால் யானை கொன்ற கண்ணன் -காஞ்சனை துஞ்ச வதம் செய்து கஞ்சன் வயிற்றில் நெருப்பு என்ன நின்ற நெடுமால்
தேவகி வாசுதேவன் -அத்தனை இன்பமும் காட்டி அருள -நெடுமால்
பரிஷித் -கரிக்கட்டை -சத்யம் -நாம் அனுபவிகிக்க இவ்வளவும் காட்டி அருள -ஆசார்ய க்ரம்ம் காட்டி அருள சாந்தீபன் -64 நாள் 64 ஆய கலைகளையும் கற்று
ஜராசந்தன் -காலயவனன் -முசுகுந்தன் -கதை –
த்வாரகை -நிர்மாணம் -த்வாபர யுகம் -கடல் சூழ்ந்த -16108 பெண்கள் தேவிமார் பார்த்து இருக்க பாஞ்ச ஜன்யம் தனியாக உண்கிறாய் சங்கத் ஆழ்வான்
9 பெண் 1 பிள்ளை ஒவ் ஒருவருக்கும் பகு குடும்பி -பாணன் உஷை -விருத்தாந்தம்

யது குலம்-முடிக்க -உலக்கை -கட்டி விஸ்வாமித்ரர் -உலக்கை கொழுந்து பிறந்து குலத்தை அழிக்க சாபம்
பொடி பொடி யாக்கில் கடலில் கலக்க —
மரம் பூண் -அலை இருன்பு துகள் -கோரைப்புல் -துண்டு மீன் முழுங்க -வேடன் வாங்க -இருன்பு துண்டு -வேடன் அம்பு நுனி யில் வைக்க -பிரபாச தீர்த்தம் –

தன்னுடைச் சோதிக்கு போக காரணம் -ரிஷி சாபம் மெய்ப்பிக்க -யாதவர் கோரை புல்களை பிடிங்கி அடித்து அழிந்தார்கள்

தாருகன் தேரோட்டி -ருக்மிணி கூட்டி வரச் சொல்லி -தன்னுடை சோதிக்கு -சூட்டு நன் மாலைகள் –அடலாயர் தம் கொம்பினுக்கே அனைத்தும் மாயம் –
5 அம்சம்
அடுத்து 6 அம்சம் -கலி படுத்தும் பாடு -வர்ணாஸ்ரம ஆஸ்ரமம் குலைந்து விவாகம் குலம் பார்க்காமல் பலவான் வென்று -தர்மம் குறைந்து
வீடு கட்ட கடன் -உழைத்து த்யானம் இல்லாமல் -கங்கை கரையில் -மூன்று முழுக்கு -சூதரர் மிகவும் உயர்ந்தவர் வியாசர் சொன்னது –
திருநாம சங்கீர்த்தனம் -பெண்கள் சிறந்தவர்கள் அடுத்து -என்றார் -கலி உயர்ந்தது என்றார் –
கலி -10 ஆண்டுகள் -1 ஆண்டு -1 மாசம் -1 நாள் நான்கு யுகம் -ருக்மிணி திருக் கல்யாணம் –குண்டினி புரம் ராஜா -பீஷ்மகன் -ருக்மி -சிசுபாலன் –
விதர்ப தேச்ம் -ருக்மிணி சந்தேசம் -7 ஸ்லோகங்கள் -குல தேவி யாத்ரை -பாஞ்ச ஜன்யம் ஒலி கொண்டு -கூட்டிக் கொள்ள வேண்டும் –
தேரில் -கண்ணாலம் கொதித்து கண்ணி –திண்ணாந்து — இருக்கவே -ஆங்கு அவளைக் கைப் பிடித்த பெண்ணாளன் பேணும் ஊர் அரங்கமே –
ருக்மி மொட்டை அடித்து -விட்டு விட -ராசாச விவாகம் த்வாபரையில் திரு மனம் -செங்கண் திருமாலால் எங்கும் திருவருள் பெற்று விளங்கும் –
ருக்மிணி பிராண நாதாயா பார்த்த சாரதியாய மங்களம்
அல்லிக் கமலக் கண்ணன் -நல்ல பதத்தால் மனை வாழ்வார் கொண்ட பெண்டிர் மக்களே

————————————————————————————————————————————————————

ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
பெரிய பிராட்டியார் பெரிய பெருமாள் ஆண்டாள் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்