Archive for the ‘Geetha Saaram’ Category

ஸ்ரீ உத்தவர் கீதை–அத்யாயம் -3-

May 22, 2020

ஶ்ரீப்3ராஹ்மண உவாச
பரிக்3ரஹோ ஹி து3:கா2ய யத்3யத்ப்ரியதமம் ந்ருணாம் |
அனந்தம் ஸுக2மாப்னோதி தத்3வித்3 வான்யஸ்த்வகிஞ்சன: || 1 ||

பரிக்3ரஹம் – தேவைக்கு மேல் வைத்துக் கொள்வது, இன்பத்தை தரும் பொருட்கள் அதிகமாக வைத்திருத்தல்.
இந்தக் குணம் பயத்தைக் கொடுக்கும், அடிமைப்படுத்தி விடும், அவைகளை பராமரிப்பதற்கு காலமும், சக்தியும் செலவிட வேண்டியதாக இருக்கும்.
பரிக்ரஹம் என்ற குணம் துன்பத்தைத்தான் கொடுக்கும். இதை அறிந்தவர்கள்
ந்ருணாம் யத் யதிப்ரியதமம் – மனிதர்களுக்கு எதையெல்லாம் விரும்பி அதை அதிகமாக சேர்த்துக் கொள்வதாலும் துன்பம் உண்டாகிறது.
பொருளே இல்லாத, அல்லது தேவைப்படும் அளவுக்கு குறைவாக வைத்துக் கொண்டிருக்கும் அறிவாளி எல்லையில்லாத இன்பத்தைப் பெறுகிறான்.

ஸாமிஷம் குரரம் ஜக்3னுர்ப3லினோSன்யே நிராமிஷா: |
ததா3மிஷம் பரித்யஜ்ய ஸ ஸுக2ம் ஸமவிந்த3த || 2 ||

குரரம் என்ற பறவை ஒரு மாமிசத்துண்டை தன் வாயில் வைத்துக் கொண்டிருந்தது. அதைக் கண்ட மற்ற பறவைகள்
அதைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தன. அந்தப்பறவை மாமிசத் துண்டை கீழே போட்டதும், துரத்திய பறவைகள் கீழே போடப்பட்ட
மாமிசத்துண்டை நோக்கி சென்று விட்டன. இந்தப் பறவை சுகத்தை அடைந்தது.
பொருட்களை சேர்த்து வைத்துக் கொள்வது துன்பங்களுக்கு வேர் என்பதுதான் இதன் கருத்து.

ந மே மானாபமானௌ ஸ்தோ ந சிந்தா கே3ஹபுத்ரிணாம் |
ஆத்மக்ரீத3 ஆத்மரதிர்விசராமீஹ பா3லவத் || 3 ||

கூர்ந்து கவனிக்கும் திறமையானது அறிவைக் கொடுக்கும். முடிவு பண்ணும் திறமையானது அறிவை வளர்க்காது.
ஞானியும், குழந்தைகளும் எப்பொழுதுமே நிகழ்காலத்தில்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.
ந மே மானாபமானௌ ஸ்தஹ – எனக்கு மான-அவமானம் என்ற பேத புத்தி கிடையாது
ந சிந்தா கே3ஹபுத்ரிணாம் – வீடு, மக்கள் இவர்களிடம் பற்றற்று இருப்பவர்களுக்கு கவலைகள் எதுவும் இருக்காது
பா3லவத் – குழந்தையைப் போல
விசாரம் இஹ – இங்கே வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்
ஆத்மக்ரீட3 – தன்னிடத்திலே விளையாடிக் கொண்டிருப்பான்;
ஆர்மரதி – தன்னிடத்திலே மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பான், முழுமனநிறைவுடன் இருப்பான்.

த்3வாவேவ சிந்தயா முக்தௌ பரமானந்த3 ஆப்லுதௌ |
யோ விமுக்3தோ4 ஜடோ3 பா3லோ யோ கு3ணேப்4ய: பரம் க3த: || 4 ||

த்வௌ ஏவ சிந்தயா முக்தௌ – இரண்டு பேர்தான் மனதிற்குள் வரும் துயரங்களில் இருந்து விடுபட்டவர்கள்
பரமானந்த3 ஆப்லுதௌ – அதேபோல பரமானந்தத்தில் மூழ்கியிருப்பார்கள்
விமுக்3த4ஹ – சூதுவாது அறியாத
ஜடஹ – எதையும் திட்டமிட்டு செயல்படாமல், தன்னிச்சையாக செயல்படும்
பா4லஹ – குழந்தையைப் போல இருக்கும் ஞானி
யஹ கு3ணேப்4யஹ பரம் க3த: – குணங்களையெல்லாம் கடந்து விட்டு மேலான நிலையை அடைந்துள்ளார்.

க்வசித்குமாரீ த்வாத்மானம் வ்ருணானான்கு3ஹமாக3தான் |
ஸ்வயம் தானர்ஹயாமாஸ க்வாபி யோதேஷு ப3ந்து4ஷு || 5 ||

இதில் தனிமையில் அவசியத்தைப் பற்றி விளக்கப்படுகிறது.
ஒரு கன்னிகையைப் பெண் பார்ப்பதற்காக சிலர் அவள் விட்டுக்கு வந்தார்கள். அந்த சமயத்தில் வீட்டிலிருக்கும்
பெற்றொர் வெளியே சென்றிருப்பதால் தானே விருந்தாளிகளை வரவேற்று உபசரித்தாள்.

தேஷாமப்4யவஹாரார்த2ம் ஶாலீப்3ரஹஸி பார்தி2வ |
அவக்3னந்த்யா: ப்ரகோஷ்த2ஸ்தா2ஶ்சக்ரு: ஶங்கா2: ஸனம் மஹத் || 6 ||

அவர்களுக்கு உணவளிப்பதற்காக வீட்டில் தனியே ஓரிடத்தில் நெல்லைக் குத்தும்போது,
கைகளில் அணிந்திருந்த சங்கு வளையல்கள் பெரிய ஒலியை எழுப்பின.

ஸா தஜ்ஜுகு3ப்ஸிதம் மத்வா மஹதீ வ்ருர்ட3டிதா தத: |
ப3ப4ஞ்ஜைகைகஶ: ஶங்கா2ந்தவௌ த்3வௌ பாண்யோரஶேஶயத் || 7 ||

அதனால் வெட்கமடைந்த அவள் மிகவும் வருந்தினாள். எனவே கைகளில் இரண்டு இரண்டு வளையல்களை
மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு மற்றவைகளை உடைத்துப் போட்டாள்

உப4யோரப்யபூ4த்3கோ4ஷோ ஹயவக்3னந்த்யா: ஸ்வஶங்க2யோ: |
த்த்ராப்யேகம் நிரபி4த3 தேகஸ்மான்னாப4வத்3த்4வனி: || 8 ||

பின் அவள் மறுபடியும் நெல் குட்ட தொடங்கியதும், இரண்டு வளையல்களின் உரசலினால் சத்தம் உண்டாயிற்றூ.
ஒவ்வொரு வளையலைக் கழற்றிப் போட்டாள். மீதமிருந்த ஒரு வளையலிருந்து சத்தம் எதுவும் வரவில்லை

அன்வஶிக்ஶமிமம் தஸ்யா உபதே3ஶமரிந்தம் |
லோகான்னுசரன்னேதான்லோகத த்த்வ்விவித்ஸயா || 9 ||

அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து இந்தப் பாடத்தைக் கற்றுக் கொண்டேன் அரசே! இந்த உலகத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டு,
உலகம் நடைமுறைகளை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பத்தால் மக்களிடையே சுற்றி வந்தபோது இது நடந்தது.

வாஸே ப3ஹூனாம் கலஹோ ப4வேத்3வார்தா த்3வயோரபி |
ஏக ஏவ வஸேத்தஸ்மாத்குமார்யா இவ கங்கண: || 10 ||

பல பேர்களுடன் சேர்ந்து வசித்தால் சண்டை-சச்சரவு ஏற்படும். இரண்டு பேர் இருந்தால் வீண் பேச்சு வரலாம்.
ஆகவே பெண்ணின் கைக்கங்கணத்தைப் போல தனியாக இருக்க வேண்டும்.;

மன ஏகத்ர ஸம்யுஞ்ஜ்யாஜ்ஜிதஶ்வாஸோ ஜிதாஸன: |
வைராக்3யாப்4யாஸயோகே3ன த்4ரியமாணமதந்த்ரித: || 11 ||

ஏகத்ர – எடுத்துக் கொண்ட விஷயத்தில்
மன: ஸம்யுஜ்யாத் – மனதை பொருத்த வேண்டும்
ஜிதாஸன – ஆஸனத்தில் வெற்றியடைய வேண்டும். குறிப்பிட்ட நேரம் தியான காலத்தில் ஒரே நிலையில் அசையாமல்
அமர்ந்து பழக வேண்டும். உடலிலிருந்து மனதுக்கு எந்த தொந்தரவும் வரக்கூடாது
ஜிதஶ்வாஸஹ – சுவாசத்தில் வெற்றியடைய வேண்டும். மூச்சுக்காற்றின் அமைதி மனதை அமைதியாக இருக்க வைக்கும். பிராணன சீராக வைத்திருத்தல்
ஜிதேந்த்ரியஹ – புலன்களை வென்றிட வேண்டும் அவைகளை அமைதியாக இருக்குமாறு பழக்கியிருக்க வேண்டும்
வைராக்கியம் – மனதை ஒரு இடத்தில் நிறுத்தி பழக்க வேண்டுமென்றால், விஷயங்களில் வைராக்கியத்தை அடைய வேண்டும்.
சித்தத்திலிருந்து எண்ணங்களை எடுத்துக் கொண்டு மனம் அலை பாய்ந்து கொண்டிருக்கும்.
அப்4யாஸம் – இடைவிடாமல் பயிற்சி செய்து மனதை ஒரு இடத்தில் நிறுத்தி முயற்சிக்க வேண்டும்.
மனதை ஒரு இடத்தில் இருக்குமாறு பயிற்சி செய்து பழக வேண்டும். ஜபம் என்பது ஒரு முக்கியமான சாதனமாக இதற்கு கருதப்படுகிறது.
பக்தி – வைராக்கியம், அப்யாஸம் சித்3தி4க்க பகவான் மீது பக்தி செலுத்தி கொண்டிருக்க வேண்டும்.
த்4ரியமாணம் – இவ்விதமாக பயிற்சி கொடுத்து மனதை ஒரிடத்தில் நிலைநிறுத்தி பழக வேண்டும்.
அதந்த்ரிதஹ – சோம்பலற்றவனாகவும் இருக்க வேண்டும். தமோ குணத்திலிருந்து நீங்கியவனாக இருக்க வேண்டும்.

யஸ்மின்மனோ லப்3த4பத3ம் யதே3தச்ச2னை: ஶனைர்முஞ்சதி கர்மரேணூன் |
ஸத்த்வேன வ்ருத்3தே4ன ரஜஸ்தமஶ்ச விதூ4ய நிர்வாணமுபைத்ய நிந்த4னம் || 12 ||

யஸ்மின் – நிர்குண பிரம்மனிடத்தில், பரமாத்மாவிடத்தில்
ஶனைஹி ஶனைஹி – கொஞ்ச கொஞ்சமாக
யதே3தத் மனோலப்3த4பத3ம் – எந்த மனமானது நிலைபெற்று விட்டதோ
கர்மரேணூன் விமுஞ்சதி – கர்மவாசனைத் துகள்கள் அவனைவிட்டு நீங்குகின்றன.
நான் கர்த்தாவாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் நீங்கும். நான் இதைத்தான் செய்ய வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் கிடையாது
ஸத்த்வேன வ்ருத்3தே4ன – சத்துவ குணம் மேலோங்கியிருந்தால்தான் இவ்வாறு இருக்க முடியும்.
ரஜஸ் தமஹ ச விதூ4ய – ரஜோ, தமோ குணங்களுடைய ஆதிக்கத்தை நீக்கி விட வேண்டும்.
நிர்வாணம் உபைதி – முடிவில்லா முழுமையான மன அமைதியை அடைகிறான். ஜீவன் முக்தியை அடைகிறான்.
அநிந்த4னம் – அக்னி எரிவதற்கு மரக்கட்டை இல்லாததால் அமைதி அடைவதுபோல இது இருக்கின்றது.
மன ஒருமுகப்பாட்டினாலும், சத்துவ குணத்தினாலும், ஞானம் அடையப்படுகின்றது. விறகு உள்ளவரைதான் அக்னியும் இருக்கும்,
கர்மவாஸனை உள்ளவரை மனம் கொந்தளிப்பாக இருக்கும், விறகு இல்லாத அக்னி தானாக அடங்கி விடுவதைப் போல
மனமும் தானாக அமைதி அடைந்து விடும்.

ததை3வமாத்மன்யவருத்3த4சித்தோ ந வேத3 கிஞ்சித்3 ப3ஹிரந்தரம் வா |
யதே2ஶுகாரோ ந்ருபதிம் வ்ரஜந்தமிஷௌ க3தாத்மா ந த3த3ர்ஶ பார்ஶ்வ || 13 ||

அவ்வாறே ஆத்மாவிலேயே நன்றாக மனதை ஒருமுகப்படுத்தியுள்ளவர், வெளியேயும், உள்ளேயும் உள்ள எதையும் அறியமாட்டான்.
இவைகள் எல்லாம் அநித்யம், மித்யா என்பதை அறிந்திருப்பான், நிலையற்றது என்பதையும் புரிந்து கொண்டிருப்பான்.
அவைகளால் பாதிக்கப்படமாட்டான்.
யதா2 இஷுகாரோ – எவ்வாறு அம்பை செய்து கொண்டிருப்பவன்
ந்ருபதிம் வ்ரஜந்தமிஶௌ – தன்னை மறந்து வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது
க3தாத்மா ந த3த3ர்ஶ பார்ஶ்வே – அரசன் பரிவாரங்களுடன் தன்னருகே சென்றதைக் கூட அறியாமல் இருப்பான்.

ஏகசார்யனிகேத: ஸ்யாதப்ரமத்தோ கு3ஹாஶய: |
அலக்ஷ்யமாண ஆசாரைர் முனிரேகோSல்ப்பா4ஷண: || 14 ||

பாம்பிடமிருந்து சந்நியாஸி, சாதகன் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய ஏழு பாடங்களைக் கூறுகிறார்.
பாம்பிடம் உள்ள குணங்கள்
ஏகசாரி – தனித்திருக்கும்
அனிகேத: – சொந்தமான இருப்பிடம் கிடையாது
அப்ரமத்தஹ – மிக கவனமாக இருக்கும்
கு3ஹாஶய: – மலைக்குகை, மரப்பொந்தில் வசிக்கும், தான் இருக்கும் இடத்தை வசிக்கும் இருப்பிடமாக வைத்துக் கொள்ளும்
அலக்ஷ்யமாண ஆசாரை – தன்னை மறைத்துக் கொள்ளும்
ஏகஹ – அனைத்தையும் தானே செய்து கொள்ளும், தன்னைத்தானே பாதுகாத்துக் கொள்ளும்
அல்ப பா4ஷண – எந்த சப்தத்தையும் உருவாக்காது. அல்ப – பயனற்ற, சிறிது

சாதகன், சந்நியாஸியிடம் இருக்கும் பாம்பின் குணங்களை பொருத்தி பார்க்கலாம்
தனித்தே சென்று வருபவன், தனித்தே வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவன்
குடியிருக்கும் வீட்டின் மீது பற்றில்லாமல் வசித்துக் கொண்டிருப்பான்
எச்சரிக்கையாக இருத்தல். தான் கொண்டிருக்கும் லட்சியத்திற்கு வரும் தடைகளால் பாதிக்காமல் மிகவும் கவனமாக இருப்பான்
கிடைப்பதில் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பான், திருப்தியுடன் இருப்பான்
தன்னை மறைத்துக் கொள்வான். புகழுக்காக எதையும் செய்ய மாட்டான். தன்னை யாருமே கண்டு கொள்ளாமல்
இருக்கும்படி நடந்து கொள்வான். விதவிதமான தவங்களை செய்து கொண்டிருக்கின்றோம் என்பதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ள மாட்டான்
தேவையில்லாமல் மற்றவர்கள் உதவியை நாட மாட்டான் 0அளவுடன் பேசுவான்

க்3ருஹாரம்போ4 ஹி து3:கா2ய விப2லஶ்சாத்4ருவாத்மன: |
ஸர்ப: பரக்ருதம் வேஶ்ம ப்ரவிஶ்ய ஸுக2மேத4தே || 15 ||

அதிக காலம் வாழாத இந்த உடலுக்காக இருக்க வீடு கட்டுவது என்பது வெகு சிரமமானது, துன்பத்தைக் கொடுப்பது, பயனற்றது.
எப்படி பாம்பானது வேறொன்றினால் கட்டப்பட்ட வீட்டில் புகுந்து கொண்டு சுகமாக இருக்கின்றதோ
அதுபோல கிடைத்த இடத்தை இருப்பிடமாக கொண்டு சுகித்துக் கொண்டிருப்பான் ஞானி

ஏகோ நாராயணோ தே3வ: பூர்வஸ்ருஷ்டம் ஸ்வமாயயா |
ஸம்ஹ்ருத்ய காலகலயா கல்பாந்த இத3மீஶ்வர: || 16 ||

ஏகோ நாராயணஹ – மனிதனுடைய இறுதி லட்சியமான ஈஸ்வரன் ஒருவராகத்தான் இருக்கிறார்.
தன்னுடைய ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, லயம் இவைகளுக்கு யாருடைய உதவியும் அவருக்கு தேவையில்லை.
தே3வ: – சைதன்ய ஸ்வரூபமானவர், உணர்வு பூர்வமானவர்
கல்பாந்த – கல்பத்தின் முடிவில்
ஸ்வமாயயா – தன்னிடத்திலுள்ள, தன்னைச் சார்ந்துள்ள மாயா சக்தியினால்
பூர்வஸ்ருஷ்டம் இத3ம் – படைக்கப்பட்ட இந்த பிரபஞ்சத்தை
காலகலயா – கால சக்தியினல்
ஸம்ஹ்ருத்ய – தனக்குள் இழுத்துக் கொள்ளப் போகிறார்

ஏக ஏவாத்3விதீயோSபூ4தா3த்மாதா4ரோSகி2லாஶ்ரய: |
காலேனாத்மானுபா4வேன ஸாம்யம் நீதாஸு ஶக்திஷு |
ஸத்த்வாதி3ஶ்வாதி3புருஷ: ப்ரதா4னபுருஷேஶ்வர: || 17 ||

ஏக ஏவ அத்3விதீய அபூ4த் – தான் மட்டும் இரண்டற்றதாக இருக்கின்றார்.
ஆத்மாதா4ரஹ – தனக்குத்தானே ஆதாரமாக இருப்பவர்
அகி2லாஶ்ரயஹ – அனைத்துக்கும் ஆதாரமாக இருக்கின்றார்
ப்ரதா4ன புருஷ ஈஶ்வரஹ – மாயையாகவும், புருஷனாகவும் இருக்கின்ற ஈஸ்வரன்
ஆதி3புருஷ: – என்றும் இருப்பவர்
காலேன ஆத்மானுபா4வேன – தனக்கு வேறில்லாத காலத்தின் துணைக்கொண்டு
ஸத்த்வாதி4ஷு – சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கின்ற சக்திகள்
ஸாம்யம் நீதாஸு – சமநிலையை அடையும் போது பிரளயகாலம் ஏற்படுவதால் அனைத்தையும் இழுத்துக் கொள்கிறார்.
பிறகு இரண்டற்றவராக தான் மட்டும் ஒருவராகவும் இருக்கிறார். பிரளயம் மூன்று சக்திகளும் சமநிலை அடையும் போது ஏற்படுகின்றது.
தன்னிடத்தினின்று வேறில்லாத கால சக்தியின் துணைக் கொண்டு பிரளயம் ஏற்படுகின்றது.
அப்போது அனைத்தும் அவருக்குள் ஒடுங்கி விட்ட நிலையில் அவர் மட்டும் இருக்கிறார்.

பராவராணாம் பரம ஆஸ்தே கைவலஸஞ்ஜித: |
கேவலானுப4வானந்த3 ஸந்தோ3ஹோ நிருபாதி4க: || 18 ||

இதில் ஈஸ்வர ஸ்வரூபத்தை விளக்குகிறார்.
பரவராணாம் – மேலான, கீழான ஜீவர்கள். சரீரத்தின் அடிப்படையில் இவ்வாறு கூறப்படுகிறது
பரமஹ ஆஸ்தே – இந்த ஜீவர்களை காட்டிலும் மேலானவராக இருக்கிறார் ஈஸ்வரன்
கைவல்ய ஸஞ்ஜிதஹ – மோட்சம் அல்லது முக்தி என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகின்றார்.
பிரம்மத்தை அடைதலும், மோட்சத்தை அடைதலும் ஒன்றுதான். ஈஸ்வரனே மோட்ச ஸ்வரூபமாக இருக்கின்றார்.
கேவல அனுப4வ ஆனந்த3 – தூய்மையான ஆனந்த ஸ்வரூபமாகவும்
ஸந்தோ3ஹ – சைதன்ய ஸ்வரூபமாகவும் சேர்ந்து இருப்பவர்
நிருபாதி4கஹ – உண்மையில் மாயை என்கின்ற உபாதிகளையும் அற்றவராக இருக்கிறார்

கேவலாத்மானுபா4வேன ஸ்வமாயாம் த்ரிகு3ணாத்மிகாம் |
ஸங்க்ஷோப4யன்ஸ்ருஜத்யாதௌ தயா ஸூத்ரமரிந்தம் || 19 ||

அரிந்த3ம் – ஓ அரசே!
கேவலாத்மானுபா4வேன – தன்னுடைய சக்தியினால் மட்டுமே
ஸ்வமாயாம் த்ரிகு3ணாத்மிகாம் – தன்னிடத்திலுள்ள மூன்று குணங்களையுடைய மாயையில் உள்ள
ஸங்க்ஷோப4யன் – குணங்களிடையே மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி
ஆதௌ – முதலில்
ஸூத்ர – சூத்ராத்மாவான ஹிரண்யகர்ப்பனை
ஸ்ருஜத்ய – தோற்றுவித்தார்

தாமாஹுஸ்திகு3ணவ்யக்திம் ஸ்ருஜந்தீம் விஶ்வதோமுக2ம் |
யஸ்மின்ப்ரொதமித3ம் விஶ்வம் யேன ஸம்ஸரதே புமான் || 20 ||

தாம் ஆஹு த்ரிகுணவ்யக்திம் – ஹிரண்யகர்ப்பன் மூன்று குணத்தையுடைய மாயையிலிருந்து வந்தவர் என்றும்
விஶ்வதோமுக2ம் ஸ்ருஜந்தீம் – இந்த ஸ்தூல உலகத்தையும் படைத்தவர் என்றும் கூறுகிறார்கள்
யஸ்மின் – இந்த சூத்ராத்மாவான ஹிரண்யகர்ப்பனோடு
ப்ரோதமிதம் விஶ்வம் – இந்த ஸ்தூல உலகம் கோர்க்கப்பட்டுள்ளது
புமான் யேன ஸம்ஸ்ரதே – இந்த உலகத்தில் ஜீவர்கள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள்

யதோ3ர்ணனாபி4ர்ஹ்ருத3யாதூர்ண ஸந்தத்ய வக்த்ரத: |
தயா ஹிஹ்ருத்ய பூ4யஸ்தாம் க்3ரஸத்யேவம் மஹேஶ்வர: || 21 ||

எவ்வாறு சிலந்தி பூச்சியானது தன் உடலிலிருந்து வாய் வழியாக நூலைக் கொண்டு வந்து வலையை பின்னுகின்றது.
அதிலேயே வாழ்கிறது. பிறகு அதை தனக்குள் இழுத்துக் கொள்கிறது. அது போல மஹேஸ்வரன் தானே
உபாதான காரணமாகவும், நிமித்த காரணமாகவும் இருந்து இந்த உலகத்தை ஸ்ருஷ்டித்து, லீலைகள் புரிந்து,
கல்ப முடிவில் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறார்.

யத்ர யத்ர மனோ தே3ஹீ தா4ரயேத்ஸகலம் தி4யா |
ஸ்னெஹாத்3 த3வேஷாத்3 ப4யாத்3வாபி யாதி தத்தத்ஸ்வ ரூபதாம் || 22 ||

தே3ஹி – ஜீவாத்மாவான நாம்
யத்ர யத்ர மனோ தா4ரயேத் – எந்தெந்த இடத்தை மனதில் தொடர்ந்து
ஸகலம் தி4யா – முழுமையாக, அறிவுடன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றோமோ
தத்தத் ஸ்வரூபதாம் – அதையே அடைகின்றான். அந்த தன்மையை அடைகின்றான்
ஸ்னேஹாத், த3வேஷாத், ப4யாத் – அன்பினால், வெறுப்பினால், பயத்தினால் நமக்குள் இருக்கும் மூன்று சக்தியின்
உணர்வுகளின் தூண்டுதலினால் இவ்வாறு தொடர்ந்து ஒன்றையே நினைக்க வைக்கின்றது. அவைகள் பற்று போன்ற
ஏதோ ஒரு குணத்தினாலோ, வெறுப்பினாலோ, பயத்தினாலோ ஒன்றையே தொடர்ந்து நினைத்துக் கொண்டிருக்க வைக்கும்.

கீட: பேஶஸ்க்ருதம் த்4யாயன்குட்3யாம் தேன ப்ரவேஶித: |
யாதி த்த்ஸாத்மதாம் ராஜன் பூர்வரூபமஸந்தயஜன் || 23 ||

அரசே! வண்டினுடைய கூட்டினுள் அடைக்கப்பட்ட புழுவானது வண்டையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தது.
அதன் விளைவாக தன் சரீரத்தை விடாமலே தானும் வண்டாகி மாறிவிடுகிறது. வண்டின் குணத்தை அடைந்து விடுகிறது.

ஏவம் க்3ருப்4ய ஏதேப்4ய ஏஷா மே ஶிக்ஷிதா மதி: |
ஸ்வாத்மோபஶிக்ஷிதாம் பு3த்3தி4ம் ஶ்ருணு மே வத3த: ப்ரபோ4 || 24 ||

அரசே! இவ்விதம் மேற்சொன்னபடி இந்த குருமார்களிடமிருந்து என் அறிவைக் கொண்டு அந்தந்த பாடங்களை கற்றுக் கொண்டேன்.
நான் என்னுடைய சரீரத்திலிருந்து கற்றுக் கொண்ட படிப்பினையைக் கேட்பாயாக.

தே3ஹோ கு3ருர்மம விரக்திவிவேகஹேதுர்
பி3ப்4ரத்ஸ்ய ஸத்த்வநித4னம் ஸத்தார்த்யுதர்கம் |
தத்த்வான்யனேன விம்ருஶாமி யதா2 ததா2பி
பாரக்யமித்யவஸிதோ விசராம்யஸங்க3: || 25 ||

இந்த தேகமும் எனக்கு குருவாகின்றது. இது வைராக்கியத்தை அடைவதற்கும், விவேகத்தை அடைவதற்கும் காரணமாக இருக்கின்றது.
இந்த உடல் அடிக்கடி துன்பத்தை தரக்கூடியது. இதனால் வைராக்கியத்தை அடைய வேண்டுமேயொழிய,
வெறுப்பையோ, பயத்தையோ அடையக் கூடாது. பாவம் செய்ய தூண்டுவதிலிருந்து நீங்கி இருக்க வேண்டும்.
இந்த உடல் பிறப்பு-இறப்பு தன்மையை உடையது. இந்த காரணங்களினால் நான் வைராக்கியத்தை அடைந்தேன்.
இந்த உடலின் துணைக் கொண்டுதான் தத்துவ விசாரம் செய்கின்றேன். இருந்தாலும் இந்த உடல் பிறர்க்கு உரியது என்று
முடிவு செய்து இந்த உடலின் மீது பற்று இல்லாதவனால் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன்.

ஜாயாத்மதார்த2பஶுப்4ருத்யக்3ருஹாப்தவர்கா3ன்
புஷ்னாதி யத்ப்ரியசிகீர்ஶயா விதன்வன் |
ஸ்வாந்தே ஸக்ருச்ச்3ரமவருத்3த4 த4ன: ஸ தே3ஹ:
ஸ்ருஷ்த்வாஸ்ய பீ3ஜமவஸீத3தி வ்ருக்ஷ த4ர்ம: || 26 ||

இந்த உடலைக் கொண்டு மனிதன் மனைவி, மக்கள், செல்வம், வீடு, நிலம், பசு, பணியாள், நண்பர்கள், உறவினர்கள்
ஆகியோரிடமிருந்து சுகத்தை எதிர்பார்த்து இவைகளை கஷ்டப்பட்டு பெருக்கி பராமரித்துப் போஷிக்கிறான்.
சந்தோஷத்தை அடைந்தானா என்று கேட்டால் இல்லைதான் என்பான். இவன் அனுபவித்த கஷ்டங்கள் என்னவாகின்றன.
கடைசியில் இந்த தேகமானது அடுத்த பிறவிக்கு விதையை விதைத்துவிட்டு இறந்து போகின்றது.
இந்த உடலுக்கு சுகத்தை கொடுக்க வேண்டும் என்ற விவகாரத்தில் பாவங்களைத்தான் சேர்த்து வைக்கப்படுகின்றது.
எப்படி ஒரு மரம் விதையை உற்பத்தி செய்தபின், அழிந்து விடுகிறதோ அதுபோலதான் இந்த சரீரமும் இருக்கின்றது.

ஜிஹவைகதோSமுமபகர்ஷதி கர்ஹி தர்ஷா
ஶிஶ்னோSன்யதஸ்த்வகு3த4ரம் ஶ்ரவணம் குதஶ்சித் |
க்4ரானோSன்யதஶ்சபலத்3 த3க்க்வ ச கர்மஶக்திர்
ப3ஹவ்ய: ஸ்பத்ன்ய இவ க்ஹபதிம் லுனந்தி || 27 ||

இந்த புருஷனை கண், காது, நாக்கு, தோல், மூக்கு ஆகிய ஞானேந்திரியங்களும், ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும்
நாலாபக்கமும் இழுத்து துன்புறுத்தப்படுகின்றான். எப்படி ஒருவனுக்கு பல மனைவிகள் இருந்தால் ஒவ்வொருவரும்
அவனை தன்னிடத்து இழுக்க முயற்சி செய்து அவனை அலைக்கழிக்கின்றார்களோ
அதுபோல இந்தப் புலன்கள் மனிதனை அலைகழிக்கும்.

ஸ்ருஷ்ட்வா புராணி விவிதா3ன்ய ஜயாத்மஶக்த்யா
வ்ரிக்ஷான்ஸரீஸ்ருப்பஶூன்க2 க3த3ந்த3 ஶூகான் |
தைஸ்தைரதுஷ்டஹ்ருதய: புருஷம் விதா4ய
ப்3ரஹ்மாவலோகதி4ஷணம் முத3மாப தேவ: || 28 ||

பகவான் தன்னுடைய மாயாசக்தியின் துணைக் கொண்டு விதவிதமான உடல்களைப் படைத்தார்.
அவைகள் மரங்கள், ஊர்வன, விலங்குகள், பறவைகள், கொசுக்கள், நீரில் வாழ்பவைகள் ஆகியவைகளை தோற்றுவித்தார்.
இந்தப் படைப்புக்களால் அவர் மனதில் திருப்தி ஏற்படவில்லை.
எனவே பிரம்மத்தை புரிந்து கொள்கின்ற புத்தியுடைய மனிதனை படைத்து மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

லப்3த்4வா ஸுது3ர்லப4மிதம் ப3ஹுஸம்ப4வாந்தே
மானுஷ்யமர்த2 த3மநித்யமபீஹ தீ4ர: |
தூர்ணம் யதேத ந பதேத3னும்ருத்யு யாவன்
நி:ஶ்ரேயஸாய விஷய: க2லு ஸர்வத: ஸ்யாத் || 29 ||

இந்த கிடைத்தற்கரிய இந்த மனித உடல் பல பிறவிகளுக்கு பிறகுதான் கிடைக்கும். இது நிலையற்றதாக இருந்தாலும்
இதைக் கொண்டுதான் இப்பிறவியிலேயே புருஷார்த்தங்களைப் பெற முடியும் என்பதை அறிவாளி (தீர புருஷன்) உணர வேண்டும்.
எனவே உடல் சக்தியை இழப்பதற்கு முன் விரைவில் பகவத் பிராப்தி என்கின்ற மகத்தான பேரின்பத்தை அடைய முயல வேண்டும்.
ஏனென்றால் மற்ற இன்பங்கள் எந்த ஜந்துவாக பிறந்தாலும் கிடைக்கும். பேரின்பத்தை மனித உடலால் மட்டுமே அடைய முடியும்.
விலை மதிக்க முடியாத மனிதப் பிறவியை வீணாக்க கூடாது.

ஏவம் ஸஞ்தாதவைராக்3யோ விக்3ஞானாலோக ஆத்மனி |
விசராமி மஹீமேதாம் முக்தஸங்கோ3Sனஹங்க்ருத: || 30 ||

இவ்வாறு நான் வைராக்கியம் அடைந்தவனாக இருக்கின்றேன். ஆத்ம ஞானத்தை ஓளியாக கொண்டு என்னிடத்திலே
வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கின்றேன். எதனிடத்திலும் பற்றில்லாதவனாகவும், அகங்காரமற்றவனாகவும்,
கர்வமற்றவனாகவும் இருக்கின்றேன். இந்த உலகத்திலே கவலையில்லாமல் பரம சாந்தமாய் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றேன்.

ந ஹயேகஸ்மாத்3 கு3ரோர்ஞானம் ஸுஸ்தி2ரம் ஸ்யத்ஸுபுஷ்கலம் |
ப்3ரஹ்மைத3த்3விதீயம் வை கீ3யதே ப3ஹுதா3ர்ஷிபி4: || 31 ||

ஒரே ஒரு ஆசாரியரிடமிருந்து முழுமையாக நிலையானதைப் பெற முடியாது. இரண்டற்றதான, ஒன்றாகவே இருக்கின்ற
பிரம்மத்தை பல வித்தில் ரிஷிகள் விளக்கி இருக்கிறார்கள்

ஶ்ரீப4கவான் உவாச
இத்யுக்த்வா ஸ யது3ம் விப்ரஸ்தமாமந்த்ரய க3பீ4ரதீ4: |
வந்தி3த: ஸ்வர்சிதோ ராஜா ய்யௌ ப்ரீதோ யதா2 க3தம் || 32 ||

ஶ்ரீபகவான் கூறுகிறார்.
இவ்விதம் ஆழ்ந்த அறிவுடைய ஆத்ம ஞானத்தையுடைய அவதூத அந்தணர் யது மன்னருக்கு உபதேசித்தார்.
மன்னரால் மிகவும் கௌரவிக்கப்பட்ட அவர் தான் வந்தபடியே மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பிச் சென்றார்.

அவதூ4தவச: ஶ்ருதா பூர்வேஷாம் ந: ஸ பூர்வஜ: |
ஸர்வஸங்க3வினிர்முக்த: ஸ்வசித்தோ ப3பூ4வ ஹ || 33 ||

இந்த அவதூதருடைய உபதேசத்தை கேட்டு நம்முடைய முன்னோர்கள் எல்லா பற்றுக்களையும் நீக்கிவிட்டு
மன ஒருமைப்பட்டை, மன அமைதியை அடைந்தார்கள்

————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உத்தவர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கீதாச்சார்யன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ உத்தவர் கீதை–அத்யாயம் -2-

May 22, 2020

ஸுக2மைந்த்3ரியகம் ராஜன் ஸ்வர்கே3 நரக ஏவ ச |
தே3ஹினாம் யத்3யதா2 து3:க2ம் தஸ்மான்னேச்சே2த தத3 பு3த4: || 1 ||

ஹே! ராஜன் எப்படி துன்பமானது மனிதர்களுக்கு முயற்சியின்றி வருவதைப்போல இன்பமும் வருகிறது.
புலன்கள் வழியாக அடையப்படும் இன்ப-துன்பங்கள் சுவர்க்கத்தில் கிடைப்பது போல நரகத்திலும் கிடைக்கின்றன.
பிராரப்தம் இவைகளை இயற்கையாக கொடுத்து விடுகின்றது.
ஆகவே சாதகன், விவேகியானவன் அனாத்ம சுகங்களை நோக்கி செயல்பட்டு காலத்தையும், சக்தியையும் வீணாக்க வேண்டாம்.

க்3ராஸம் ஸும்ருஷ்டம் விரஸம் மஹாந்தம் ஸ்தோகமேவ வா |
யத்3ருச்ச2யைவாபதிதம் க்3ரஸேதா3ஜக3ரோSக்ரிய: || 2 ||

அஜக3ரஹ – மலைப்பாம்பு
க்3ராஸம் – அன்னம் போன்று அனுபவிக்கப்படும் மற்றவைகளும்
ஸும்ருஷ்டம் – பார்ப்பதற்கு உண்ண வேண்டும் என்ற வகையில் இருப்பது, சுவையாக இருக்கின்ற உணவு
விரஸம் – சுவையில்லாததாக, விரும்பத்தகாத வாசனையுடைய உணவு
மஹாந்தம் – நிறைய, அதிக அளவு
ஸ்தோகம் யத்3ருச்ச2யா – குறைவாகவோ, எது கிடைக்கிறதோ
ஆபதிதம் – கிடைத்தால்
அக்ரியஹ – விருப்பு-வெறுப்பு இல்லாமல், சஞ்சலமில்லாமல்
தானாக எது கிடைக்கிறதோ அதையே புசித்து யோகியானவன், சாதகன் திருப்தியுடன் இருக்க வேண்டும்.
கிடைத்த உணவில் சுவை இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் நிறையவோ, குறைவாகவோ கிடைத்தாலும்,
மலைப்பாம்பு தன் இடத்தில் அசையாமலிருந்தவாறே, தனக்கு கிடைக்கும் உணவை உண்டு வாழ்வதைப் போல வாழ வேண்டும்

ஶயீதாஹானி பூ4ரீணீ நிராஹாரோSனுபக்ரம: |
யதி3 நோபனயேத்3 க்3ராஸோ மஹாஹிரிவ தி3ஷ்டபு4க் || 3 ||

தொடர்ந்து பல நாட்கள் உணவு கிடைக்காவிட்டாலும், தேவையானது தேவையான நேரத்தில் கிடைக்காமல் போகலாம்,
ஆனால் கிடைக்காமல் போகாது. அதுவரையில் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்.
ப்ராரப்தத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு உதாசீனத்தோடு, மன சஞ்சலம் இல்லாமல் மலைப்பாம்பு போல இருக்க வேண்டும்.

ஓஜ:ஸஹோப3லயுதம் பி3ப்4ரத்3 தே3ஹமகர்மகம் |
ஶயானோ வீதனித்3ரஶ்ச நேஹேதேந்த்4ரியவானபி || 4 ||

நம் உடலில் தேவையான சக்தியிருந்தாலும் காத்திருந்து பழக வேண்டும். இந்தி3ரிய சக்தி, மனோபலம், உடல் பலம் ஆகிய இவை
மூன்றும் ஒருவனுக்கு சேர்ந்திருந்தால் எந்த செயலும் செய்யாமல் பொறுமையாக காத்திருக்க வேண்டும்.
மலைப்பாம்பு உறங்காமல் காத்துக் கொண்டிருப்பதை போல அனைத்து இந்தி3ரிய சக்திகள் இருக்கும் போதும்
மனோபலம், இந்திரிய பலம், சரீர பலம் ஆகியவைகள் பெற்றிருந்தாலும் அத்துடன் செயல்படுவதற்கான சாமர்த்தியம்
இந்திரியங்களுக்கு இருந்தாலும் எப்போதும் உறங்கிக் கொண்டிருப்பவனைப் போல செயலற்ற இருக்க வேண்டும்.

முனி: ப்ரஸன்னக3ம்பீ4ரோ து3ர்விகா3ஹயோ து3ரத்யய: |
அனந்தபாரோ ஹயக்ஷோப்4ய: ஸ்திமிதோத3 இவார்ணவ: || 5 ||

இதில் கடலை ஞானிக்கு ஒப்பிடுகின்றார். இதில் ஏழு குணங்களை ஞானிக்கும் இருப்பதாக எடுத்துக் காட்டுகின்றார்.
இது ஞானப்பலன்களாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். கடலின் ஏழு குணங்கள் இதில் கூறப்பட்டிருக்கிறது.
முனி – ஜீவன் முக்தன்
அர்ணவ இவ – கடலைப் போல இருக்கிறாள்
பிரஸன்னஹ – தெளிந்த, அமைதியான, எளிமையான
க3ம்பீ4ரஹ – ஆழ்ந்த, கம்பீரமாகவும்
து3ர்விகா3ஹயோ – உண்மையான தன்மையை அறிந்து கொள்ள முடியாது
து4ரத்யம் – கடலை கடக்க முடியாது
அனந்தபாரம் – கரையற்றதாகவும்
அக்ஷோப்4ய – விகாரபடுத்த முடியாது
ஸ்திமித உத3ஹ – அசைவற்ற நீருடன் இருப்பது

இந்தக் குணங்களை ஞானியின் குணங்களுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது:
அமைதியான, தெளிந்த மனதுடையவன், எளிதில் மகிழ்ச்சியடைகின்றவன், ஞானத்தை அடைந்திருந்தும் அதனால்
கர்வப்படாமல் பணிவுடன் இருப்பான். மிகவும் எளிமையாக காட்சியளிப்பான்
கம்பீரமாகவும் இருப்பான், வணங்கத்தக்கவனாக காட்சியளிப்பான், ஆழ்ந்து சிந்தித்து செயல்படுவான்.
ஞானியையும் சுலபமாக புரிந்து கொள்ள முடியாது. நீ மற்றவர்களைப்பற்றி என்ன சொல்லுகிறாயோ அது மாதிரித்தான் நீ இருக்கின்றாய்.

ஸம்ருத்3த4காமோ ஹீனோ வா நாராயணபரோ முனி: |
நோத்ஸர்பேத ந ஶுஷ்யேத ஸரித்3பி4ரிவ ஸாக3ர: || 6 ||

ஸரித்3பி4ஹி ஸாக3ர – பலவிதமான நதிகள் கடலில் வந்து கலப்பதாலும்
ந ஸர்பேத – நீர் பெருகி விடுவதில்லை
ந ஶுஷ்யேத – நீர் குறைந்தும் விடுவதில்லை. அதேபோல நாராயணரை பரம்பொருளாக கொண்டுள்ள ஞானி;
காமஹ – தனக்கு இன்பத்தைக் கொடுக்கின்ற பொருட்கள் இருக்கின்ற நிலை
ஸம்ருத்3த4 – தேவைக்கும் அதிகமான, நிறைந்த
ஹீனஹ – அடிப்படை தேவையான பொருட்கள் இல்லாத நிலை
இந்த இரண்டு நிலைகளிலும் மனநிலை சமமாக இருக்கும். இவனது மனநிலை வெளிச்சூழலைப் பொறுத்து இருக்காது.
ஞானிக்கு ஆசைகள் நிறைவேறினால் மகிழ்ச்சியடையவோ, நிறைவேறாதபோது கலக்கம் அடையவோ மாட்டான்.
இருமைகளை கடந்தவான் என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.

த்3ருஷ்ட்வா ஸ்த்ரியம் தேவமாயாம் தத்3ப4வைர ஜிதேந்த்ரிய: |
ப்ரலோபி4த: பதத்யந்தே4 தமஸ்யக்3னௌ பதங்க3வத் || 7 ||

இதில் புலனடக்கத்தின் அவசியத்தை, தேவையை எடுத்துக் காட்டுகின்றார். நம்மிடத்திலுள்ள ஞானேந்திரியங்களை
அளவுடன் பயன்படுத்தினால் அறிவை அடைகின்றோம். சுகத்தையும் அனுபவிக்கின்றோம்,
அதற்கு அடிமையாகி அளவுக்கு மீறி பயன்படுத்தினால் துன்பத்தை அனுபவிப்போம்.
சரீர-மன-புத்தி இவைகளை பலவீனப்படுத்தும் விஷயங்களிலிருந்து நீங்கியிருத்தல் என்பது த3மஹ என்று அழைப்படும்.
புலன்களை வெற்றி கொள்ளாதவன் மாயை வடிவமுடைய பெண்ணுடலை கவரப்பட்டு பயங்கரமான இருளில்(துன்பத்தில்),
மோகத்தில் விழுந்து விடுகிறான். தீயில் வீழ்ந்து மாய்ந்து போகும் விட்டிற் பூச்சியைப் போல

யோஷித்3தி4ரண்யாப4ரணாம்ப3ராதி3 த்3ரவ்யேஷு மாயாரசிதேஷு மூட4: |
ப்ரலோபி4தாத்மா ஹ்யுபபோ4க3பு3த்3த்4யா பதங்க3வன்னஶ்யதி நஷ்ட த்3ருஷ்டி: || 8 ||

கண்ணுக்கு இன்பம் தருவது போல காட்சியளிக்கும் எந்த பொருட்களையும் அடைய விரும்பி அடிமையாகிவிட்டால்
அதனால் அழிவை அடைவோம். மாயையால் உண்டாக்கப்பட்ட பெண், பொன், ஆபரணங்கள், ஆடை முதலிய பொருட்களால்
வசீகரிக்கப்பட்டு அக்ஞானி ( அவைகளை அனுபவித்து இன்பம் காணும் நோக்கத்துடன் ) தன் அறிவை இழந்து
அவைகளை அனுபவிக்க ஈடுபட்டு விட்டிற்பூச்சியைப் போல அழிந்து போகிறான்.

ஸ்தோகம் ஸ்தோகம் க்3ரஸேத்3க்3ராஸம் தே3ஹோ வர்தேத யாவதா |
க்3ருஹானஹிம்ஸன்னதிஷ்டே2த்3வ்ருத்திம் மாது4கரீம் முனி: || 9 ||

மற்றவர்கள கஷ்டத்திற்குள்ளாக்கி எதையும் அவர்களிடமிருந்து பெறக்கூடாது.
எப்படி தேனீ மலரை நாசம் செய்யாமல் தேனெடுக்கின்றதோ அது போல இருக்க வேண்டும்,
தேனீயைப் போல சுறுசுறுப்பாக இருக்க வேண்டும்.
தேனி தூய்மையான மலரின் மட்டும்தான் அமரும் அதேபோல ஞானியும் எப்போதும் சாத்விகமான எண்ணங்களுடன்தான் இருப்பான்.
ஆனால் அக்ஞானியோ ஈயைப்போல நல்லது, கெட்டது இரண்டிலும் அமர்வதைப்போல நல்லது-கெட்டதுமான செயல்களில் ஈடுபடுவான்.
க்3ராஸம் ஸ்தோகம் ஸ்தோகம் – உணவை சிறிது சிறிதாக
க்3ரஸேதி – ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்
யாவதா – எவ்வளவு எடுத்துக் கொண்டால்
தேஹோ வர்தேத – சரீரத்தை காப்பாற்றி வைத்துக் கொள்ள முடியுமோ
சந்நியாஸியானவன் பிக்ஷை போடுபவர்களுக்கு துன்பம் கொடுக்காமல் உணவை பெற வேண்டும்.
எவ்வாறு தேனி மலர்களை நாசம் செய்யாமல் தேனெடுக்கின்றதோ அதுபோல இருக்க வேண்டும்.

அணுப்4யஶ்ச மஹத்3ப்4யஶ்ச ஶாஸ்த்ரேப்4ய: குஶலோ நர: |
ஸர்வத: ஸாரமாத3த்3யாத்புஷ்பேப்4ய இவ ஷட்பத3: || 10 ||

யாரிடமிருதும் அறிவை பெறுவதில் ஆர்வமாக இருக்க வேண்டும். அறிவை பெற விரும்பும் மனிதன் அது எங்கிருந்து கிடைத்தாலும்,
எதனிடமிருந்து கிடைத்தாலும், யாரிடமிருந்து கிடைத்தாலும் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
எவ்வாறு தேனீ கொஞ்ச கொஞ்சமாக வெவ்வேறு மலர்களிடமிருந்து தேனை எடுக்கின்றதோ அதுபோல அறிவை அடைய வேண்டும்.

ஸாயந்தனம் ஶ்வஸ்தனம் வா ந ஸங்க்3ருணீத ஹி4க்ஷிதம் |
பாணிபாத்ரோத3ராமத்ரோ மக்ஷிகேவ ந ஸங்க்3ரஹீ || 11 ||

தேவைக்கு மேல் பொருட்களை வைத்திருக்கக்கூடாது. தேனீ தேனை சேர்த்து வைத்திருப்பதால் தானும் அழிந்து கஷ்டபட்டு
சேர்த்து வைத்த தேனையும் இழந்து விடுகிறது.
எனவே தேவைக்கு அதிகமாக வைத்திருக்க கூடாது. சந்நியாஸி பிச்சையெடுத்து வந்த ஆகாரத்தை அடுத்த வேளைக்கு,
நாளைக்கு என்று சேர்த்து வைக்கக்கூடாது. இல்லறத்தில் இருப்பவர்கள் தேவையற்ற பொருத்களை சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளக்கூடாது.
சந்நியாஸிக்கு கைகளே பிச்சை பாத்திரமாக இருக்கின்றது. அதனை வைக்குமிடம் வயிறாக இருக்கின்றது.
வயிறு நிறையும் வரைதான் பிச்சை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
தர்மமான முறையில் புலன்களின் சுகத்தை அனுபவிக்கும் போது நாம் அதற்கு அடிமையாகவில்லை என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.
புலன்களின் இன்பத்திற்கு அடிமையாகி விடக்கூடாது.

ஸாயந்தனம் ஶ்வஸ்தனம் வா ந ஸங்க்3ருஹணீத பி4க்ஷுக: |
மக்ஷிகா இவ ஸங்க்3ருஹணன்ஸஹ தேன வினஶ்யதி || 12 ||

துறவி தனக்கு கிடைத்த அன்னத்தை அடுத்த வேளைக்கோ, நாளைக்கோ என்று சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது.
தான் சேகரித்ததை சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளும் தேனீ, தானும் அதனுடன் சேர்ந்து அழிந்து விடுவதைப் போல
அன்னத்தை சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளும் துறவியும் அழிந்து விடுவான்

யதா3பி யுவதீம் பி4க்ஷுர் ந ஸ்ப்ருஶேத்3 தா3ரவீமபி |
ஸ்ப்ருஶன் கரீவ ப3த்4யேத கரிண்யா அங்க3ஸங்க3த: || 13 ||

சந்நியாஸி சரீர சுகத்தை நாடக்கூடாது. அப்படி நாடினால் ஆண்யானைப் போல சம்சாரத்தில் விழுந்து விடுவான்.
பெண் யானையை கண்டு மோகித்து செல்லும் ஆண் யானையானது தன்னை பிடிப்பதற்காக வெட்டியுள்ள குழியில்
விழுந்து விடுவது போல துறவியும் பெண் மோகத்தால் சம்சாரத்தில் விழுந்துவிடுவான்.

நாதி4க3ச்சே2த் ஸ்த்ரியம் ப்ராஞ: கர்ஹிசின் ம்ருத்யுமாத்மன: |
ப3லாதி4கை: ஸ ஹன்யேத க3ஜைரன்யைர் க3ஜோ யதா2 || 14 |

பெண் யானையின் உறவுக்கு ஆசைப்பட்டு அதனருகே செல்லும் யானையானது, அதே பெண் யானையிடம் மோகம் கொண்ட
வேறொரு பலசாலியான ஆண்யானையினால் கொல்லப்படுவது போல நல்லறிவு படைத்தவன் தனக்கு ஒரு காலத்தில் எமனாக
மாறக் கூடிய பெண்ணின் சரீர சுகத்திற்கு நாடிச் செல்லக்கூடாது.

ந தே3யம் நோப்போ4க்3யம் ச லுப்3தை4ர்ய து3:க2ஸஞ்சிதம் |
பு4ங்க்தே தத3பி தச்சான்யோ மது4ஹேவார்தா2வின்மது4 || 15 ||

லுப்3தை4ர்ய – லோபியானவன்
து3:க2ஸஞ்சிதம் – கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த செல்வத்தை
ந தே3யம் – பிறருக்கும் கொடுப்பதில்லை
நோப்போ4க்3யம் ச – தானும் அனுபவிப்பதில்லை
தச்சான்யோ – வேறொருவன்
தத3பி – அதை
பு4ங்க்தே – அனுபவிக்கின்றான்.
மது4ஹேவார்தா2வின்மது4 – எவ்விதம் தேனெடுப்பவனிடமிருந்து வாங்கி வேறொருவன் அனுபவிக்கின்றானோ அதுபோல இருக்கின்றது.
லோபியாக இருக்கக்கூடாது என்ற பாடத்தை இந்தக் குருவிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டேன்.

ஸுது3:கோ2பார்ஜிதைர் வித்தைராஶாஸானாம் க்3ருஹாஶிஷ: |
மது3ஹேவாக்3ரதோ பு4ங்க்தே யதிர் வை க்3ருஹமேதி4னாம் || 16 ||

வைராக்கியம் உடையவன் உலகத்தை நன்கு அனுபவிப்பான். மிகவும் கஷ்டப்பட்டு சேர்த்த செல்வத்தினால்,
விதவிதமான ஆசைகளுடன் இல்லறத்தில் இருப்பவர்கள் எப்படி தேனை எடுப்பவன் முதலிலனுபவிக்கின்றானோ அதுபோல
இல்லறத்தில் இருப்பவர்களின் செல்வத்தை முதலில் அதன் மீதுள்ள வைராக்கியத்தை உடைய துறவிக்கு கொடுத்துவிட்டு
நன்கு அனுபவிக்கின்றான். நாம் சேர்த்த செல்வத்தின் மீது அதிக பற்றிருந்தால் அதை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியாது.

க்3ராம்யகீ3தம் ந ஶ்ருணுயாத்3 யதிர்வனசர: க்வசித் |
ஶிக்ஷேத ஹரிணாத் ப3த்3தா4ன் ம்ருக3யோர்கீ3த மோஹிதாத் || 17 ||

காதுக்கு அடிமையாகி விடக்கூடாது.
காட்டில் வாழும் துறவியானவன் ஒருபொழுதும் உலக இன்ப சம்பந்தமான பாடல்களைக் கேட்க கூடாது.
வேடனின் இசையில் மயங்கி வலையில் சிக்கிக் கொள்ளும் மானிடமிருந்து இந்த பாடத்தைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
அதாவது ரஜோ, தமோ குண அடிப்படையில் இருக்கும் பாடல்களை இசையை கேட்கக்கூடாது.

ந்ருத்யவாதி3த்ரகீ3தானி ஜுஷன் த்3ராம்யாணி யோஷிதாம் |
ஆஸாம் க்ரீட3னகோ வஶ்ய ருஷ்யஶ்ருங்கோ3 ம்ருகீ3ஸுத: || 18 ||

ரிஷ்யஸ்ருங்கர் என்ற தபஸ்வியானவர் இசைக்கு மயங்கியிருப்பவர். பெண்களின் மோகத்தை கொடுக்கின்ற
உலகாயுத ஆட்டம், பாட்டங்களில் மனம் வசப்பட்டுவிட்டதால் அவர்கள் வசத்துக்கு ஆளாகி கைப்பாவையாக ஆனார்.
அதனால் அவரது தவ வாழ்க்கையே அழிந்து விட்டது

ஜிஹ்வயாதிப்ரமாதி2ன்யா ஜனோ ரஸவிமோஹித: |
ம்ருத்யு ம்ருச்ச2த்ய ஸத்3பு3த்3தி4ர் மீனஸ்து ப3டி3ஶைர் யதா2 || 19 ||

ஜனஹ – மனிதர்கள்
ஜிஹ்வயா – நாக்கினால்
அதிப்ரமாதி2ன்யா – மிகவும் கெடுதலை கொடுக்கக்கூடிய
ரஸவிமோஹிதஹ – சுவையென்று சுகத்தில் மோகம் அடைந்து இருக்கிறார்கள், சுவைக்கு அடிமையாகி இருக்கிறார்கள். அதனால்
ம்ருதியும் இச்சதி – நோயினால் பீடிக்கப்பட்டு மரணத்தை அடைகிறார்கள்.
அஸத் புத்தி – இவர்கள் அறிவில்லாதவர்கள்; உண்மையை உணராதவர்கள்
மீனானது தூண்டிலில் இருக்கும் உணவுக்கு ஆசைப்பட்டு உயிரிழப்பதை போல இது இருக்கிறது.

இந்த்3ரியாணி ஜயந்த்யாஶு நிராஹாரா மனீஷிண: |
வர்ஜயித்வா து ரஸனம் தன்னிரன்னஸ்ய வர்த4ர்தே || 20 ||

மனீஷிணஹ – அறிவாளிகள், விவேகிகள்
நிராஹார – மற்ற இந்திரியங்களுக்கு உணவு கொடுக்காமல்
வர்ஜயித்வா து ரஸனம் – நாக்கை மட்டும் விட்டுவிட்டு
இந்திரியாணி ஜயந்தி – எளிதில் புலன்களை வென்று விடுகிறார்கள்
தத்3 நிரன்னஸ்ய வர்த்தே – இந்த நாவின் மீதுள்ள பற்றானது மேலும் பலமான வேட்கையை உண்டு பண்ணுகிறது.

தாவஜ்ஜிதேந்த்ரியோ ந ஸ்யாத்விஜிதான்யேந்த்ரிய: புமான் |
ந ஜயேத்3 ரஸனம் யாவ்ஜ்ஜிதம் ஸ்ர்வம் ஜிதே ரஸே || 21 ||

ஜிதே ரஸே – நாக்கை வென்று விட்டால்
ஸர்வம் இதம் – அனைத்து புலன்களையும் வென்று விடலாம்
நாக்கைத் தவிர மற்ற எல்லா இந்திரியங்களையும் வென்று விடலாம். சுவை புலனை அடக்காத வரையில் எவனொருவனும்
எல்ல புலன்களையெல்லாம் வென்றவனாக கருதப்பட மாட்டான் ஆனால் நாக்கை மட்டுமே கட்டுப்படுத்திவிட்டவன்,
மற்ற இந்திரியங்களையும் கட்டுப்படுத்திவிட்டவனாக எண்ணத்தக்கவன்.

பிங்கலா நாம வேஶ்யாஸீத்3 விதேஹ நக3ரே புரா |
தஸ்யா மே ஶிக்ஷிதம் கிஞ்சின்னிபோ3த4 ந்ருப நந்தன || 22 ||

அரசே! முன்பு ஒரு காலத்தில் விதேக நகரில் பிங்களா என்கின்ற வேசி வாழ்ந்து வந்தாள்.
அவளிடமிருந்தும் நான் ஒரு சிறுபாடம் கற்றுக் கொண்டேன். அதைக் கேள்!
இதிலிருந்து அறிந்து கொள்ள வேண்டியது எவ்வளவு கீழ்நிலையிலிருந்தாலும் பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்திருந்தாலும்
ஞானத்தை அடையமுடியும் என்ற கருத்து. வைராக்கியத்தை அடைந்தால் தான் உண்மையான ஆனந்தத்தை அடைய முடியும்.
உன்னை நீயேதான் உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும். யார் மீதும் குறை சொல்லக் கூடாது.

ஸா ஸ்வைரிண்யேக்தா3 காந்தம் ஸத்கேத உபனேஷ்யதீ |
அபூ4த்காலே ப3ஹிர் த்3வாரே பி3ப்4ரதீ ரூபமுத்தமம் || 23 ||

வேசியான அவள் ஒரு நாள் தன்மனதிற்கு பிடித்த நாயகனை படுக்கையறைக்கு அழைத்துப் போக விருப்பங்கொண்டவளாய்
சிறந்த அலங்காரத்தை செய்து கொண்டவளாய் இரவு வேளையில் வெளியில் வாயிற்படியில் நின்றாள்.

மார்க3 ஆகச்ச2தோ வீக்ஷ்ய புருஷான் புருஷர்ஶப4 |
ஹான்ஶுல்கதான்வித்தவத: காந்தான்மேனேSர்த2காமுகி || 24 ||

பணத்தில் ஆசைகொண்ட அவள் வழியில் வருகின்ற புருஷர்களைப் பார்த்து செல்வந்தர்களும்,
தனக்கு வேண்டிய பொருட்களை கொடுப்பவர்களுமான அவர்களையே போகத்திற்குரியவர்கள் என்று எண்ணினாள்

ஆகதேஷ்வபயாதேஷு ஸட்3கெதோபஜீவினி |
அப்யன்யோ வித்தவான்கோSபி மாம்பைஷ்யதி பூ4ரித3: || 25 ||

ஏவம் துராஶயா த்4வஸ்த நித்3ரா த்3வார்யவலம்ப3தீ |
நிர்க3ச்ச2ந்தீ ப்ரவிஶதீ நிஶீத2ம் ஸமபத்3யத || 26 ||

வந்தவர்கள் எல்லோரும் போனபொழுது ரகசியமாக பரபுருஷர்களிடத்தில் கிரீடை செய்து அதனால் கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு
ஜீவனம் நடத்தும் அவள் பணமுள்ளவனும் அதனால் அதிகம் பொருளை கொடுப்பவனுமான எவனாவது ஒருவன்
என்னை அடையமாட்டானா என்ற கெட்ட எண்ணத்தினால் நித்திரையிழந்தவளாய் வாயிற்படியில் நிற்கின்றவளாயும்
உள்ளுக்கும், வெளியேயும் போய் வந்து கொண்டு இருந்ததில் நடுஇரவை அடைந்து விட்டது

தஸ்யா வித்தாஶயா ஶுஷ்யத்3 வக்த்ராயா தீ3னசேதஸ: |
நிர்வேத3: பரமோ ஜக்ஞே சிந்தாஹேது: ஸுக2வஹ: || 27 ||

பணத்திலாசையினால் வாடின முகமுடையவளும், வருத்தமுற்ற மனமுடையவளுமான அவளுக்கு விசாரத்திற்கு காரணமானதும்
சுகத்தை தருவதுமான மேலான வைராக்கியம் உண்டாயிற்று
பணத்தையே லட்சியமாக கொண்டு வாழ்ந்த அவருடைய முகம் வாடிப் போயிற்று, மிகவும் கவலை கொண்டாள்.
மேலான உண்மையான, நிலையான உண்மையான பரம் பொருளை நாடுவதற்கான வைராக்கியத்தை அடைந்தாள்.
போகத்தில் இருக்கும் நிலையாமை, துயரத்தை தரக்கூடியது என்று ஆராய்ந்தறிவதால், மனதை நிறைக்க முடியாது
என்று நினைத்ததினால் வைராக்கியத்தை அடைந்தாள்.

தஸ்யா நிர்விண்ணசித்தாயா கீ3தம் ஶ்ருணு யதா2 மம |
நிர்வேத3 ஆஶாபாஶானாம் புருஷஸ்ய யதா2 ஹயஸி: || 28 ||

வைராக்கியம் அடைந்த மனமுடையவளான அவளுடைய வார்த்தையை உள்ளபடி என்னிடமிருந்து கேட்பாயாக,
ஏனென்றால் மனிதனுடைய ஆசாபாசங்களுக்கு வைராக்கியமானது கத்திபோல் நாசகரமாகிறது
புருஷஸ்ய – மனிதர்களின்
ஆஶாபாஶானாம் – மனதிலுள்ள அனைத்து ஆசைகளை வெட்டுவதற்கான
நிர்வேத3 ஹ்யஸி – வைராக்கியம் என்பது பெரிய கத்தியாக அமைகிறது
ஆஶா – சோபான அதியாயம்; பாஶம் – அதிகப்பற்று

ந ஹயங்கா3ஜாத நிர்வேதோ3 தே3ஹப3ந்த4ம் ஜிஹாஸதி |
யதா2 விக்ஞானரஹிதோ மனுஜீ மமதாம் ந்ருப || 29 ||

ஓ அரசே! ஆத்ம ஞானமில்லாத மனிதன் எவ்விதம் மமகாரத்தை விடமுடியாதவனாகிறானோ அவ்விதமே
வைராக்கியமுண்டாகதவனால் தேகத்தின் மீதுள்ள அபிமானத்தை விட விரும்ப மாட்டான்.
வைராக்கியம்தான் பஞ்ச கோசத்திலிருந்து நம் அபிமானத்தை விடவைக்கும்.
அஜாத நிர்வேத – வைராக்கியம் அடையாதவனால்
தேஹபந்தம் – தேகத்திலுள்ள அபிமானத்தை
ந ஜிஹாஸதி – விடமுடியாது.

வேசி பிங்க3லா உவாச
அஹோ மே மோஹவிததிம் பஶ்யதாவிஜிதாத்மன: |
யா காந்தாத3ஸத: காமம் காம்யே யேன பா3லிஶா || 30 ||

பிங்களா கூறினாள்.
அஹோ! ஆகா என்னுடைய மோகத்தின் விளைவைப் பாருங்கள்.
அவிஜிதாத்மனஹ – மனம், புலன்களை வெற்றிக் கொள்ளாத நான்,
ஒழுக்கமில்லாத மனிதர்களிடமிருந்து சிறுபிள்ளைத்தனமாக காமத்தை அடைய விரும்பினேன்.

ஸந்தம் ஸமீபே ரமணம் ரதிப்ரத3ம் வித்தப்ரத3ம் நித்யமிமம் விஹாய |
அகாமத3ம் து3:க2 ப4யாதி4ஶோக மோஹப்ரத3ம் துச்ச2மஹம் ப4ஜேSஞா || 31 ||

எப்பொழுதும் உடனிருப்பவர், நல்ல மனிதர், ஆனந்த வடிவினர் உண்மையான இன்பம் வழங்குபவர்;
தேவையான நேரத்தில் செல்வம் அளிப்பவர்; அழிவில்லாமல் நான் விட்டு விட்டேன்.
அகாமதம் – உண்மையான இன்பத்தை கொடுக்காதவர்கள்
துக்கம், பயம், மன உளைச்சல், உடல்நோய், துயரம், மனமயக்கம் இவைகளைக் கொடுக்கின்ற இழிந்த செயலில்
மதியில்லாதவளான நான் ஈடுபட்டிருந்தேனே!

அஹோ மயாத்மா பரிதாபிதோ வ்ருதா2
ஸாங்கேத்ய வ்ருத்த்யாதி விக3ஹர்யவார்தயா |
ஸ்த்ரைணான்னராத்3யார்த2 த்ருஷோSனுஶோச்யாத்
க்ரீதேன வித்தம் ரதிமாத்மனேச்ச2தீ || 32 ||

அந்தோ! நான் என்னையே துயரப்படுத்திக் கொண்டேன், இதனால் எந்தப் பயனுமில்லை.
என்னுடைய மனதையும், உடலையும் வீணாக நானே வருத்திக் கொண்டேன். சரீரத்திலுள்ள இன்பத்தை மட்டுமே பார்ப்பவர்கள்,
அனுபவிக்க விரும்புபவர்கள், வெறும் பணத்தை மட்டும் லட்சியமாக கொண்டவர்கள், துயரத்தை தானும் அனுபவித்துக் கொண்டு
மற்றவர்களுக்கு துயரத்தை கொடுக்கும் மட்டமான மனிதர்களிடம் உறவு கொண்டேன்.
இந்தக் உடலைக் கோண்டு செல்வம் சேர்க்கவும், இன்பம் அனுபவிக்கவும் மிகவும் இகழ்ச்சிக்குரிய வேசித் தொழிலை மேற்கொண்டேனே!

யத3ஸ்தி2வி4ர் நிர்மிதவம்ஶவம்ஸ்ய
ஸ்தூ2ணம் த்வசா ரோமனகை2: பினத3த4ம் |
க்ஷரன்னவத்3வாரமகா3ரமேதத்3
விண்மூத்ரபூர்ண மது3பைதி கான்யா || 33 ||

குறுக்கும் நெடுக்குமாக மூங்கில்கள் போல எலும்புகள் தூண்களாக இந்த உடல் பின்னப்பட்டு உள்ளது.
இந்த உடல் தோல், ரோமம், நகங்கள் முதலியவைகளால் மூடப்பட்டுள்ளது. உடலாகிற வீட்டில் ஒன்பது வாயில்களும்,
உள்ளே மலஜலம் நிரம்பியுள்ளது. மோகம் வரும் போது இவ்வாறாக எண்ணிக் கொள்ள வேண்டும்.
இவ்வளவு மோசமான உடலின் மீது மோகம் கொள்ளக் கூடாது.

விதே3ஹானாம் புரே ஹ்யஸ்மின்னஹமேகைவ மூட4தீ4: |
யான்யமிச்ச2ந்த்யஸத்யஸ்மாதா3த்மதா3த்காம மச்யுதாத் || 34 ||

இந்த விதேக நகரத்தில் நான் ஒருத்திதான் அதிமுட்டாள். என்னையே எனக்கு திருப்பிக் கொடுக்கின்ற பகவான் கொடுக்கும்
இன்பத்தை விட்டுவிட்டு வெளியேயுள்ள மனிதர்களிடம் விருப்பம் கொண்டேனே வேறொரு கீழான இன்பத்தை நாடிச் சென்றுவிட்டேன்.
நல்ல புத்தியில்லாதவளாக இருந்ததால் இப்படி செய்துவிட்டேன்.

ஸுஹ்ருத்ப்ரேஷ்ட2தமோ நாத2 ஆத்மா சாயம் ஶரீரிணாம் |
விக்ரியாத்மனைவாஹம் ரமேSனேன யதா2 ரமா || 35 ||

ஸுஹ்ருத் – நண்பன், நம் நன்மைக்காக உதவும் குணமுடையவன். பகவான் நண்பனாக இருந்து கொண்டு வேதங்கள்,
சாஸ்திரங்கள் மூலம் நம்முடைய நன்மைக்காக உபதேசம் செய்திருக்கிறார்.
ப்ரேஷ்த2தமஹ – நாம் அன்பு செலுத்துவதற்கு உயர்ந்தவர், நம் நலனை விரும்புபவர்
நாத2 – தலைவர், கர்ம பலனை தருபவர்
யதா2 ரமா – எவ்வாறு லட்சுமிதேவி பகவானிடத்தில் இருக்கின்றாளோ அது போல
ஆத்மா ச அயம் ஶரீரிணாம் – ஆத்மாவாகவும், மேலும் இந்த விஷ்ணுபகவான் எல்லா உடல்களிலும் வீற்றிருக்கிறார்
விக்ரியாத் ஆத்மனா அஹம் – என்னையே அவருக்கு சமர்ப்பணம் செய்து அவரோடே சுகித்திருப்பேன்.

கியத்ப்ரியம் தே வ்யப4ஜன்காமா யே காமதா3 நரா: |
ஆத்3யந்தவந்தோ பா4ர்யாயா தே3வா வா காலவித்3ருதா: || 36 |

பா4ர்யாயா – பெண்ணான எனக்கு
கியத் ப்ரியம் தே வ்யப4ஜன் காமா யே – இன்பத்தைத் தரும் பொருட்களால் எவ்வளவு இன்பத்தைத்தான் எனக்கு கொடுத்து விட முடியும்.
காமதா3 நரா: – மனிதர்களாலும் எவ்வளவு சுகத்தை கொடுக்க முடியும்?
தே3வா வா – தேவர்களாலும் எவ்வளவு சுகத்தை கொடுக்க முடியும்?
காலவித்3ருதா: – காலத்திற்கு உட்பட்டவர்களான மனிதர்கள், தேவர்கள்
ஆத்யந்தவந்தஹ – தொடக்கமும் முடிவும் என்ற எல்லையுடைய மனிதர்கள், பொருட்கள், தேவர்கள்

நூனம் மே ப4கவான் ப்ரிதோ விஷ்ணு: கேனாபி கர்மணா |
நிர்வெதோ3Sயம் து3ராஶாயா யன்மே ஜாத: ஸுகா2வஹ: || 37 ||

என்னிடத்தில் பகவான் விஷ்ணு மகிழ்ச்சி அடைந்திருக்க வேண்டும். எனக்கு தெரியாத ஏதோவொரு நற்கர்மாவினால்
பகவானின் கருணை பெற்று இருக்கிறேன். எனவே அவரது கருணையால்தான்
துராஶயா – துர்நடத்தையுள்ளவளான எனக்கு
நிர்வேதோSயம் மே ஜாதஹ ஸுகா2வஹ: – எனக்கு இந்த உண்மையான சுகத்தை, வைராக்கியத்தை வந்தது.

மைவம் ஸ்யுர்மந்த3பா4க்3யாயா: க்லேஶா நிர்வேத3ஹேதவ: |
யேனானுப3ந்த4ம் நிர்ஹ்ருத்ய புருஷ: ஶமம்ருச்ச2தி || 38 ||

மைவம் ஸ்யுஹ மந்த3ப4க்3யாயா: இவ்விதம் துர்பாத்தியசாலியான என்னிடத்தில் மாற்றம் நடந்திருக்காது
க்லேஶா நிர்வேத3 ஹேதவ: – வைராக்கியத்தை அடைவதற்கு காரணமாக இருந்தது மனத்துயரங்கள்
யேன – இந்த வைராக்கியம்
அனுபந்த3ம் – அனைத்து பொருட்களிடத்தில் இருக்கும் பந்தத்தில் கட்டுண்டு இருத்தல்
நிர்ஹ்ருத்ய – விடுவிக்கின்றது. அதனால்
புருஷ: ஶமம்ருச்ச2தி – மனிதன் மன அமைதியை அடைகின்றான்.

தேனோபக்ருதமாதா3ய ஶிரஸா க்3ராம்யஸங்க3தா: |
த்யக்த்வா துராஶா: ஶரணம் வ்ரஜமி தமதீ4ஶ்வரம் || 39 ||

தேன உபக்ருதம் ஶிரஸா ஆதா3ய – இறைவனால் வழங்கப்பட்ட நல்ல புத்தியை தலைமீது எடுத்துக் கொண்டு,
தலை வண‘ங்கி மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொண்டு
க்3ராம்ய ஸங்க3தா: – இதுவரை வாழ்ந்து வந்த அதர்மமான வாழ்க்கை முறையை
து3ராஶா: – தீய எண்ணங்களையும்
த்யக்த்வா – விட்டுவிட்டு
தம் அதீ4ஶ்வரம் – அந்த உலகநாயகனை
ஶரணம் வ்ரஜாமி – சரணடைகின்றேன்.

ஸந்துஷ்டா ஶ்ரத்3த3 த4த்யேதத்3யதா2லாபே4ன ஜீவதீ |
விஹராம்யமுனைவாஹமாத்மனா ரமணேன வை || 40 ||

ஸந்துஷ்டா யதாலாபேன – எனக்கு கிடைப்பதைக் கொண்டு திருப்தியடைந்து
ஜீவதி – வாழ்ந்து கொண்டிருப்பேன்.
ஶ்ரத்த3தி4 – சிரத்தையுடையவனாகவும்
என்னுடைய வாழ்க்கையை ஆத்மாவாகிய இறைவனுடன் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வேன்.

ஸம்ஸாரகூபே பதிதம் விஷயைர்முஷிதேக்ஷணம் |
க்3ரஸ்தம் காலாஹினாத்மானம் கோSன்யஸ்த்ராதுமதீ4ஶ்வர: || 41 ||

ஜீவர்கள் சம்சாரம் (அறியாமை, மோஹம்) என்ற கிணற்றில் விழுந்திருக்கிறார்கள். புலன்களுக்கு போகம் தரும்
உலக விஷயங்களால் எல்லா புலன்களும் களவாடப்பட்டு விட்டது.
க்3ரஸ்தம் காலாஹினா – காலம் என்ற மலைப்பாம்பின் பிடியில் இருக்கின்றார்கள்.
இந்த நிலையிருக்கும். ஜீவர்கள் பகவானைத் தவிர வேறு யாரால் காப்பாற்ற முடியும்.

ஆத்மைவ ஹயாத்மனோ கோ3ப்தா நிர்வித்3யேத யதா3கி2லாத |
அப்ரமத்த இத3ம் பஶ்யேத்3 க்3ரஸ்தம் காலாஹினா ஜக3த் || 42 ||

உன்னை நீயேதான் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். கவனமாக இருக்க வேண்டும். சத்துவ குணத்தில் மனதை வைத்திருக்க வேண்டும்.
யதா2 காலாஹினா ஜகத் – எவ்வாறு காலம் என்ற பாம்பினால் இந்த உலகம் பீடிக்கப்பட்டு இருக்கின்றது. இது உலகத்தில் நிலையாமை குறிக்கின்றது.
அகி2லாத் நிர்வேத்3யேத – எல்லாவித உலக இன்பங்களிலிருந்து வைராக்கியம் அடைய வேண்டும்

ஶ்ரீப்3ரஹ்மணா உசாவ
ஏவம் வ்யவஸிதமதிர்து3ராஶாம் காந்த தர்ஶஜாம் |
சி2த்த்வோபஶமமாஸ்தா2ய ஶய்யாமுபவிவேஶ ஸா || 43 ||

ஶ்ரீபகவான் கூறினார்.
இவ்வாறு நிச்சயம் செய்து கொண்ட மன உறுதியடைந்த அவர் தீய எண்ணங்களை, உலகத்தில் உள்ள இன்பங்களையும்
வெட்டி தள்ளி விட்டு மன அமைதியை அடைந்து, தன்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்

ஆஶா ஹி பரமம் து3:க2ம் நைராஶ்யம் பரமம் ஸுக2ம் |
யதா2 ஸஞ்சி2த்3ய காந்தாஶாம் ஸுக2ம் ஸுஷ்வாப பிங்க3லா || 44 ||

ஆஶா – மனப்பாடம் செய்ய வேண்டும்
மனதிலுள்ள பேராசைகளே பெருந்துக்கம் பற்றற்ற மனநிலையே மேலான சுகம்.
ஆஶா – 1. எதிர்பார்ப்பு (ப்ரதிக்ஷா) துயரத்திற்குக் காரணமாக அமையும்,
2. விருப்பம், வேண்டும் இதுவும் துயரத்திற்கு காரணமாக அமையும்,
3. நம்பிக்கை – அனாத்மா பொருட்களின் மீதுள்ள நம்பிக்கை அவைகள் எனக்கு திருப்தியை, சுகத்தைக் கொடுக்கும்.
அவள் அனைத்து உலக இன்பங்களையும் துறந்துவிட்டு நிம்மதியாக உறங்கினாள்.

————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உத்தவர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கீதாச்சார்யன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ உத்தவர் கீதை–அத்யாயம் -1-

May 22, 2020

ஸ்ரீ ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய அறிவை கொடுப்பது. அதனால் அடையும் பலன் மோட்சம்..

யதா3த்த2 மாம் மஹாபா4க்3 தச்சிகீர்ஷிதமேவ மே |
ப்ரஹ்மா ப4வோ லோகபாலா: ஸ்வர்வாஸம் மேSபி4காங்க்ஷிண: || 1 ||

ஹே உத்தவா! என்னுடைய விஷயத்தில் என்ன பேசினாயோ அது என்னால் விரும்பபட்டதுதான்
(யது குலத்தின் நாசம், அவதார தோற்றத்தை விட்டு விடுதல்). பிரம்மாவும் சிவனும் மேலும் மற்ற தேவர்களான இந்திரன்
போன்ற லோக பாலகர்களும் நான் வைகுண்டத்துக்கு வந்துவிட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்.

மயா நிஷ்பாதி3தம் ஹயத்ர தே3வகார்யமஶேஷத: |
யத3ர்த2மவதீர்ணோSஹமம்ஶேன ப்3ரஹமணார்தித: || 2 ||

பூலோகத்தில் என்னால் தேவ காரியங்களும் குறைவில்லாமல் முடிக்கப்பட்டுவிட்டன.
என்னுடைய ஒரு அம்சமான பலராமனுடன் சேர்ந்து, பிரம்ம தேவரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி
எந்தக் காரணத்திற்காக நான் அவதாரம் எடுத்தேனோ அது முடிவடைந்துவிட்டது.

குலம் வை ஶாப நிர்த3க்3த4ம் நங்க்ஷ்யத்யன்யோன்யவிக்3ரஹாத் |
ஸமுத்3ர: ஸப்தமே ஹயேனாம் புரீம் ச ப்லாவயிஷ்யதி || 3 ||

அந்தணர் சாபத்திற்கு ஆளாகிவிட்ட இந்த யதுகுலம் பரஸ்பர சண்டைகளினால் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடப்போகின்றது.
இன்றிலிருந்து ஏழாவது நாளில் சமுத்திரமானது இந்த நகரை மூழ்கடிக்கப்போகிறது.

யஹர்யேவாயம் மயா த்யக்தோ லோகோSயம் நஷ்டமங்க3ல: |
ப4விஷ்யத்யசிராத்ஸாதோ4 கலினாபி நிராக்ருத: || 4 ||

நான் இந்த பூமியை விட்டு சென்ற பிறகு இந்த நகரமானது தர்மத்தை இழந்து விடும்.
இது உடனடியாக நடக்கப்போகிறது. பிறகு உலகமானது கலியினால் வியாபிக்கப் போகின்றது.

ந வஸ்தவ்யம் த்வயைவேஹ மயா த்யக்தே மஹீதலே |
ஜனோSப4த்3ர்ரூசிர்ப4த்3ர ப4விஷ்யதி கலௌ யுகே3 || 5 ||

நான் இந்த பூமியை விட்டு சென்ற பின், நீ இங்கே இருக்கத்தகாது.
ஹே உத்தவா! கலியுகத்தில் மக்கள் அதர்மத்தில் பற்று கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள்

த்வம் து ஸர்வம் பரித்யஜ்ய ஸ்னேஹம் ஸ்வஜனப3ந்து4ஷு |
மய்யாவேஶ்ய மன: ஸம்யக்ஸமத்3ருக்3விசரஸ்வ கா3ம் || 6 ||

நீ அனைத்தையும் ( பொருட்களையும், உறவினர்களையும் ) துறந்து விடு, முழுமையாக தியாக செய்துவிடு.
உன்னுடைய உற்றார், உறவினர்களிடம் கொண்டுள்ள பற்றை தியாக செய்து விடு. என்னிடமே மனதை நன்றாக நிலைநிறுத்தி,
எல்லா பிராணிகளிடத்திலும் சமநோக்குடன் உலகத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிரு.

யதி3த3ம் மனஸா வாசா சக்ஷுர்ப்4யாம் ஶ்ரவணாதி3பி4: |
நஶ்வரம் க்3ருஹ்யமாணம் ச வித்3தி4 மாயாமனோமயம் || 7 ||

யத்3 இத3ம் – நாம் பார்த்து அனுபவிகின்ற இவைகள்
க்3ருஹ்யமாணம் – அனுபவிக்கப்படுகின்றதோ, கிரகிக்கப்படுகின்றதோ
நஶ்வரம் – அழியக்கூடியது
மாயா மனோமயம் – ஜாக்ரத் உலகத்தில் அனுபவிக்கப்படும் பொருட்கள் ஈஸ்வரனின் மாயையினால்
தோற்றுவிக்கப்பட்டு இருக்கிறது.

பும்ஸோSயுக்தஸ்ய நானார்தோ2 ப்4ரம: ஸ கு3ணதோ4ஷபா4க் |
கர்மாகர்மவிகர்மேதி கு3ணதோ3ஷதி4யோ பி4தா3 || 8 ||

பும்ஸஹ – ஜீவனுக்கு;
அயுக்தஸ்ய – சேராதிருப்பவன், ஞானமில்லாதவன், ஆத்ம ஞானத்துடன் இல்லாத ஜீவனுக்கு, அஞானத்துடன் கூடியிருப்பவனுக்கு
நானார்த2: ப்4ரமஹ – அப்ரஹ்மாத்மகமாக ஒன்றுமே இல்லையே
ஸ கு3ணதோ3ஷ பா4க்3 – இது நல்லது, இது கெட்டது என்ற பாகுபாடும் தோன்றுகின்றது
பொருளிடத்தில் குணதோஷம் இருக்கிறதா அல்லது மனதிலிருந்து வருகின்றதா என்று பார்க்கும் போது
இது ஒன்றையொன்று சார்ந்திருக்கின்றது என்று அறியலாம்.
மனதிலிருந்தால் ராக-துவேஷம் என்றும், பொருட்களிலிருந்தால் அதுவே குண-தோஷம் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றது.
கு3ணதோ3ஷதி4யஹ – முக்குண வசப்பட்டு
பி4தா3 – கர்ம – செயலில் ஈடுபடுதல்
அகர்ம – செய்ய வேண்டிய செயல்களை செய்யாமல் இருத்தல்
விகர்ம – செய்யக்கூடாத செயலை தவறாக செய்தல்
புத்தியில் குண-தோஷம் உள்ளவனுக்கு மேலே கூறப்பட்ட செயல் வேறுபாடுகள் தோன்றுகிறது.
செயல்களினால் பாவ-புண்ணியங்களை அடைகின்றோம். இவைகள் சுக-துக்கத்தை கொடுத்துத்தான் தீரும்.
எனவே அதற்கேற்ற உடல் எடுத்தாக வேண்டும். இவ்வாறு பிறப்பு எற்படுகின்றது.
மீண்டும் கர்மம்àபாவ-புண்ணியங்கள்àபிறப்பு இவ்வாறு சம்சார சக்கரத்தில் ஜீவன் சுழன்று கொண்டிருப்பான்

தஸ்மாத3 யுக்தேந்த்3ரியக்3ராமோ யுக்தசித்த இத3ம் ஜகத் |
ஆத்மநீக்ஷஸ்வ விததமாத்மானம் மய்யாதீ4ஶ்வரே || 9 ||

இதில் ஶமஹ (மனக்கட்டுபாடு), த3மஹ – இந்திரியக் கட்டுப்பாடு என்ற சாதனங்களைப் பயன்படுத்தி
ஞானத்தை அடைய வேண்டும் என்று பகவான் கூறுகின்றார்.
தஸ்மாத்3 – ஆகவே, சம்சார சக்கரத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும்.
யுக்த இந்திரிய கி3ராமஹ – அனைத்து இந்திரியங்களையும் கட்டுப்படுத்தியவனாக இரு, உன் வசத்துக்குள் கொண்டு வா.
ஞான இந்திரியங்கள் பிரத்யக்ஷ பிரமாணமாகவும், போகத்தை அனுபவிக்கும் கருவியாகவும் பயன்படுத்துகின்றோம்.
யுக்த சித்த – மனமும் உன் வசத்துக்குள் இருக்க வேண்டும்.
விததம் ஆத்மானாம் – எங்கும் வியாபித்திருக்கின்ற உன்னை
ஆத்மனீக்ஷஸ்வ – உன்னிடத்திலே காண்பாயாக.
மயி அதீ4ஶ்வரே – அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருக்கின்ற என்னிடத்திலும் பார்.

கனவில் தோன்றியிருக்கும் அனைத்தும் என்னால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. என்னாலே அழிக்கப்பட்டு,
என்னிடத்திலே லயமடைந்திருக்கின்றது. அதேபோல ஜாக்ரத் அவஸ்தையில் இந்த உலகம் பிரம்மனான என்னால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.
என்னாலே அழிக்கப்படும், என்னிடத்திலே லயமடைகின்ற என்ற உணர்வு பூர்வமான அறிவை அடைய வேண்டும்.

ஞானவிக்ஞான ஸம்யுக்த ஆத்மபூ4த: ஶரீரிணாம் |
ஆத்மானுப4வதுஷ்டாத்மா நாந்தராயைர்விஹன்யஸே || 10 ||

ஞான விக்ஞான ஸம்யுக்த – ஞானத்துடனும், விக்ஞானத்துடனும் (ஞான நிஷ்டையில் இருக்கும் நிலை) இருப்பவன்,
ஞான நிஷ்டையை அடைந்திருக்கும் ஞானியானவன்.
ஆத்மபூ4த ஶரீரிணாம் – சரீரங்களையுடைய எல்லா ஜீவராசிகளிடத்திலும் தன்னையே பார்க்கின்றான்
ஆத்ம அனுப4வ துஷ்ட ஆத்மா – ஆத்ம ஞானமே அனுபவமாக கொண்டதினால், ஆத்ம அபரோக்ஷ ஞானத்தை அடைந்திருப்பதால்
மன திருப்தியை அடைந்திருப்பான் ஞானி
ந விஹன்யஸே அந்தராயஹ – பிராரப்தத்தினால் உனக்கு வரும் கஷ்டங்களினாலும், தடைகளாலும் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பாய் உத்தவா!

தோ3ஷபு3த்3யோ ப4யாதீதோ நிஷேதா4ன்ன நிவர்ததே |
கு3ணபு3த்3த்4யா ச விஹிதம் ந கரோதி யதா2ர்ப4க: || 11 ||

யதா2 அர்ப4கஹ – ஞானியானவன் சிறு குழந்தையைப் போல
உப4யாதீதஹ – இரண்டையும் கடந்தவன், நன்மை-தீமை, தர்ம-அதர்மம் போன்ற இருமைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன்,
இருமையை கடந்தவன்
தோ3ஷ புத்3தி4 – தோஷ புத்தியினால், அதர்மம், கோபம், வெறுப்பு போன்ற தீயகுணங்களுடைய புத்தியிருப்பதால்
நிஷேதா4த் ந நிவர்த்தே – செய்யக்கூடாததை செய்யாமல் விலகுவதில்லை
குணபுத்3த்4யா – குண புத்தியால், நல்லது, தர்மம்
ச விஹிதம் ந கரோதி – செய்ய வேண்டியதை செய்வதும் இல்லை
இவனுக்கு விதி நிஷேதம் எதுவும் கிடையாது

ஸர்வபூ4தஸுஹ்ருச்சா2ந்தோ ஞானவிக்3ஞான நிஶ்சய: |
பஶ்யன்மதா3த்மகம் விஶ்வம் ந விபத்3யேத வை புன: || 12 ||

ஸுஹ்ருத் – நண்பன் – எதிர்ப்பார்ப்பின்றி நட்புடன் பழகுபவன்
ஸர்வபூத – எல்லா ஜீவராசிகளினுடைய மகிழ்ச்சியினால் மகிழ்ந்திருப்பான்–மனம் சாந்தத்துடன் இருப்பான், மனம் மென்மையாக இருக்கும்
ஶாந்தஹ – அவனுடைய மனம் என்றும் அமைதியுடன் இருந்து கொண்டு இருக்கும். அவனுடைய சித்தமும் அமைதியாக இருக்கும்
ஞான விக்ஞான நிஶ்சய – ஞானத்திலும், ஞான நிஷ்டையிலும் உறுதியை அடைந்து விட்டான்.
பஶ்யன் மதா3த்மகம் விஶ்வம் – இந்த உலகத்தை என் ஸ்வரூபமாகவே பார்க்கின்றான்
ந விபத்3யேத வை புன: – இதனால் சம்சாரத்தில் மீண்டும் வீழ்ந்து விட மாட்டான்

ஶ்ரீஶுக உவாச
இத்யாதி3ஷ்டோ ப3க3வதா மஹாபா4க3வதோ ந்ருப |
உத்3த4வ: ப்ரணிபத்யாஹ தத்3 த்வம் ஜிக்3ஞாஸுரச்யுதம் || 13 ||

ஶ்ரீஶுகர் கூறுகிறார்
கிருப – ஹே பரீக்ஷித் ராஜனே!
இதி ஆதி3ஷ்டஹ – இவ்விதம் உபதேசிக்கப்பட்டபின்
மஹாபாகவதஹ – பரமபக்தரான, பக்தர்களுக்குள் மேலானவரான, மோட்சத்தை அடைய விரும்புகின்ற பக்தனான
உத்தவ – உத்தவர்
தத் த்வம் ஜிக்ஞாஸு – ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்து கொள்ள விரும்புபவனாக
ப்ரணிபத்யாஹ அச்யுதம் – அச்சுதனான ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானை பணிவுடன் வணங்கிக் கேட்டார்.

ஶ்ரீஉத்3த4வ உவாச
யோகே3ஶ யோகா3வின்யாஸ யோகா3த்மன்யோக3ஸம்ப4வ |
நி:ஶ்ரேயஸாய மே ப்ரோக்தஸ்த்யாக3: ஸன்னயாஸலக்ஷண: || 14 ||

உத்தவர் கேட்கிறார்
யோகே3ஶ – யோகத்திற்கு தலைவரே! எல்லா சாதனங்களுக்கும் பலனை தருபவரே
யோகவின்யாஸ – சாதகர்களை காப்பாற்றுபவர்; பக்தர்களை ரக்ஷிப்பவர்
யோகா3த்மன் – சாதனங்களின் ஸ்வரூபமாக இருப்பவரே
யோக3ஸம்ப4வ – சாதனங்களின் தோற்றத்திற்கும் காரணமானவரே1
ஸந்ந்யாஸ லக்ஷண – சந்நியாஸ ஸ்வரூபமானது
தியாகஹ – தியாகமானது
நிஶ்ரெயஸாய – மோட்சத்தைப் பற்றி, ஆன்மீக மேன்மைக்காக
மே ப்ரோக்தஹ – எனக்கு உங்களால் உபதேசிக்கப்பட்டது

த்யாகோ3Sயம் துஷ்கரோ பூ4மன்காமானாம் விஷயாத்மபி4: |
ஸதராம் த்வயி ஸர்வாத்மன்னப4க்தைரிதி மே மதி: || 15 ||

பூமன் – எல்லையற்றவரே! பிரஹ்ம ஸ்வரூபமாக இருப்பவரே!
காமானாம் விஷயாதமபி4: – புலனுகர் இன்பங்களில் பற்றுக் கொண்டு பற்பல விஷயங்களில் சிக்கியுள்ளவர்களால்
அயம் த்யாக3ஹ – இந்த தியாகத்தை செயல்படுத்துவது மிகவும் கடினம்
த்வயி அபக்தைஹி ஸுதராம் – அதிலும் தங்களிடம் பக்தி செலுத்தாதவர்களுக்கு கண்டிப்பாக மிகவும் கடினம்.
ஸர்வாத்மா – அனைத்துமாக இருக்கின்றவரே!
இதி மே மதி: – இது என்னுடைய கருத்து

ஸோSஹம் ம்மாஹமிதி மூட4மதிர்விகா3ட4ஸ்
த்வன்மாயயா விரசிதாத்மனி ஸானுபந்தே4 |
தத்த்வஞ்தஸா நிக3தி3தம் ப4வதா யதா2ஹம்
ஸம்ஸாத4யாமி ப4க3வன்னனுஶாதி4 ப்4ருத்யம் || 16 ||

ப்4ருத்யம் – உங்கள் சேவகனான எனக்கு
ப4வதா நிக3தி3தம் – உங்களால் உபதேசிக்கப்பட்ட தியாகத்தை
யதா2 அஹம் – எவ்விதம் நான்
அஞ்ஜஸா ஸம்ஸாத4யாமி – உடனடியாக, நன்கு அடையமுடியுமோ
பகவன் அனுஶாதி4 – பகவானே அதை உபதேசித்து அருளுங்கள்
மூ4டமதிஹி – தவறான புத்தியுடையவனாக, அறியாமையுடனும், மோகத்தில் இருக்கின்றேன்
ஸஹ அஹம் – இப்படிபட்ட நான்
அஹம மம இதி = நான் என்னுடையது என்று புத்தியை உடையவனாக, இந்த அனாத்மாவான உடலில்
நான் என்னுடையது என்ற மதிமயக்கத்தில் மூழ்கி இருக்கின்றேன்.
த்வன் மாய்யா விரசித ஆத்மனி – உங்களுடைய மாயையினால் உருவக்கப்பட்ட இந்த சரீரத்தில்
விகா3த4 – மூழ்கி இருக்கின்றேன்
ஸானுப3ந்தே4 – உற்றார்-உறவினர்களிடத்திலும் நான், என்னுடையது என்ற பற்றில் மூழ்கியவனாக இருக்கின்றேன்.

ஸத்யஸ்ய தே ஸ்வத்3ருஶ ஆத்மன ஆத்மனோSன்யம்
வக்தாரமீஶ விபு3தே4ஷ்வபி நானுசக்ஷே |
ஸர்வே விமோஹித்தி4யஸ்தவ மாய்யேமே
ப்3ரஹமாத3யஸ்தனுப்4ருதோ ப3ஹிர்ர்த2பா4வா: || 17 ||

இதில் உத்தவருக்கு பகவானிடத்தல் இருக்கும் சிரத்தையை எடுத்துக் காட்டுகின்றது.
ஈஶ – ஈஶ்வரரே
ஆத்மனஹ – எனக்கு
விபு3தே4ஷ் அபி – தேவர்களுக்குள்ளும் கூட
அன்யம் வக்தாரம் – உங்களைத் தவிர உபதேசிப்பவர் வேறொருவரை
ந அனுசக்ஷே – பார்க்கவில்லை
ஸத்யஸ்ய – என்றும் இருக்கின்ற
ஸ்வத்3ருஶ – சுயமாக பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கின்ற சைதன்ய ஸ்வரூபமாக
ஆதமன – ஆத்ம தத்துவமாக இருக்கின்ற பகவானே
மாயயா – உங்களுடைய வசத்தினால்
ஸர்வே விமோஹித தி4ய – எல்லா ஜீவராசிகளும் ஆத்மா-அனாத்மா விஷயத்தில் மோக வசப்பட்டுள்ள புத்தியை
உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள்
தனுப4ருதோ – உடலைத் தாங்கியுள்ள
ப்3ரஹ்மாத4யஹ – பிரம்மா முதலிய எல்லோரும்
ப4ஹிரர்த2பா4வா – எல்லா ஜீவராசிகளும் வெளி விஷயத்தையே பார்க்கும் உணர்வு உடையவர்களாக
இயற்கையாகவே இருக்கிறார்கள். யாருமே உட்புறமாக மனதை திருப்பி விசாரம் செய்வதில்லை

தஸ்மாத்3 ப4வந்தமனவத்3யமனந்தபாரம்
ஸர்வக்3ஞமீஶ்வரமகுண்ட2விகுண்ட2தி4ஷ்ண்யம் |
நிர்விண்ணதீ4ரஹமு ஹே வ்ருஜினாபி4தப்தோ
நாராயணம் நரஸக2ம் ஶரணம் ப்ரபத்3யே || 18 ||
ஶரணம் ப்ரபத்3யே – நான் சரணடைகிறேன்.

தஸ்மாத்3 ப4வந்தம் – ஆகவே உங்களை
அனவத்யம் – குற்றமற்றவர், குறையொன்றுமில்லாதவர், வஞ்சகமற்றவர்
அனந்தபாரம் – காலத்தாலும், தேசத்தாலும் வரையறுக்கப்படாதவர், நித்யமானவர். இது குரு அடைந்துள்ள ஞானத்தை குறிக்கின்றது)
ஸர்வஞம் – அனைத்தையும் அறிந்தவர், ஆத்ம தத்துவத்தை உபதேசிக்க தேவையான அனைத்து அறிவையும் கொண்டவர்.
இது பகவானுக்கு பொருந்தாது மற்ற ஸத்குருவிற்கு பொருந்தும்.
ஈஶ்வரம் – பகவானைக் குறிக்கும் போது இது ஸ்துதியாக இருக்கின்றது.
குருவைக் குறிக்கும் போது சாமர்த்தியம் உடையவராக இருப்பதை குறிக்கும்.
மன்னிக்கும் குணமும், பொறுமையும் உடையவர். சிஷயனிடத்தில் இருக்கும் குறைகளை நீக்கி
அரவனைத்து உயர்த்தும் சாமார்த்தியம் உடையவர்
அகுண்ட2விகுண்ட2 த்4ருஷ்ன்யம் – அழிவில்லாத வைகுண்டத்தை இருப்பிடமாக கொண்ட பகவானே!
பிரம்ம நிலையில் குரு இருக்குமிடம் அழியாததாகும். அதாவது பிரம்மனாகவே இருக்கின்றவர்.
நாராயணம் – பகவானை குறிக்கும் போது நீங்கள் நாராயணனாக இருக்கிறீர்கள்.
நாரம் என்ற சொல்லுக்கு மனித சமூகம், அயணம் என்பது இருப்பிடம், லட்சியம் குறிக்கின்றது.
எல்லா ஜீவர்களுக்குள்ளும் இருக்கின்ற சாட்சி ஸ்வரூபமாக இருப்பவர்
ஜீவர்கள் அடைய வேண்டிய லட்சியமாக இருப்பவர்
நரஸக2ம் – எல்லா மனிதர்களுக்கும் நண்பராக இருப்பவர், அஜாதசத்ருவாக இருக்கும் தங்களை நான் சரணடைகின்றேன்.
நிர்விண்ணதீ4ரஹம் – நான் துயரமடைந்த மனதுடையவனாக இருக்கின்றேன்
வ்ரஜின அபிதப்தஹ – பாவத்தினால் கூட நான் வாடிக் கொண்டிருக்கின்றேன்.
மனதிலிருக்கும் விருப்பு-வெறுப்பு, பொறாமை போன்ற தீய குணங்களினால் வதைக்கப்பட்டு கொண்டு இருக்கின்றேன்.

ஶ்ரீப4கவான் உவாச
ப்ராயேண மனுஜா லோகே லோகதத்த்வ்விசக்ஷணா: |
ஸமுத்3த4ரந்தி ஹயாத்மானமாத்மனைவாஶுபா4ஶயாத் || 19 ||

ஶ்ரீபகவான் கூறினார்.
மனிதர்கள் தம்மைத்தாமே உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவருடைய முன்னேற்றத்திற்கு அவனே தான் காரணமாக இருக்கின்றான்.
ஒரு விஷயத்தில் முடிவெடுப்பதற்கு முன்னர் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.
ப்ராயேண – பொதுவாக எப்பொழுதும்
லோகே மனுஜா – இந்த உலகத்திலுள்ள மனிதர்கள்
லோகதத்த்வ விசக்ஷணா: – இந்த உலகத்திலுள்ள விஷயங்களை, தத்துவங்களை ஆராய்ந்து முடிவெடுக்கிறார்கள்.
அஶுப4 ஆஶயாத் – அவர்களிடத்திலிருக்கும் விஷய, அசுப வாஸனைகளிலிருந்து, எல்லாவித தீய குணங்களிலிருந்து
ஆத்மானாம் ஆத்மனா ஏவ – தன்னை தன்னாலேயே
ஸமுத்3த4ராந்தி – உயர்த்திக் கொள்கிறார்கள்
நிகழ்காலத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள்தான் வருங்காலத்தில் ஊழ்வினையாக வருகின்றது.
எனவே ஆராய்ந்து அறியும் பழக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆத்மனோ கு3ருராத்மைவ புருஷஸ்ய விஶேஷத: |
யத்ப்ரத்யக்ஷானுமானாப்4யாம் ஶ்ரேயோSஸாவனுவிந்ததே || 20 ||

ஆத்மனஹ – ஜீவனான எனக்கு (ஸ்தூல, சூட்சும, காரண சரீரங்களை உடையவன்)
ஆத்மா ஏவ குரு – புத்தியானது குருவைப்போல உள்ளது. எல்லா பிரமாணங்களுக்கும் பின்னால் மனம்
இருந்து கொண்டு இருக்கின்றது. புத்தியானது அறிவைக் கொடுக்கும் பொதுவான பிரமாணமாக இருக்கின்றது.
யத் – எப்படி குருவாக இருப்பது என்றால்
பிரதியக்ஷ, அனுமானம் இவைகளின் மூலமாக தனக்கு தானே நன்மையை தேடிக் கொள்கின்றான்-
குருவினுடைய கிருபையை பணிவு மூலம் அடைய வேண்டும். சாஸ்திரத்தின் கிருபையை அடைய வேண்டும்.
ஆத்ம கிருபையை அடைய வேண்டும். அதாவது நம்மிடத்தில் நமக்கே கிருபையிருக்க வேண்டும்.
ஈஸ்வர, குரு கிருபை அடைந்தவர்களுக்கு இந்த ஆத்ம கிருபை நிச்சயமாக கிடைக்கும்

புருஷத்வே ச மாம் தீ4ரா: ஸாங்க்2ய்யோக3விஷாரதா3: |
ஆவிஸ்தராம் ப்ரபஶ்யந்தி ஸர்வஶக்த்யுப ப்3ரும்ஹிதம் || 21 ||

இதில் பகவான் மனிதப்பிறவியின் மதிப்பைக் கூறுகின்றார்.
புருஷத்வே – மனிதனுடைய ஜென்மத்தில்தான்
தீ4ரா: – விவேகமுடையவர்கள்
ஸாங்க்2ய யோக3 – சாங்கியத்திலும், யோகத்திலும்
விஶாரதா3: – தேர்ச்சி அடைந்தவர்களாக இருப்பதால்
ஸர்வஶக்த்யுப ப்3ரும்ஹிதம் – அனைத்து ஆற்றலும் கொண்ட பரமாத்வான
மாம் ஆவிஸ்தராம் ப்ரபஶ்யந்தி – என்னை அடைகின்றார்கள்

ஏகத்3வித்ரிசதுஸ்பாதோ3 ப3ஹுபாத3ஸ்ததா2பத3: |
ப3ஹவ்ய: ஸந்தி புர: ஸ்ருஷ்டாஸ்தாஸாம் மே பௌருஷீ ப்ரியா || 22 ||

படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளில் மனிதப்பிறவிதான் எனக்கு பிடித்தமானது.
ஒரு கால்களுடையவைகள், இரண்டு கால்களுடையவைகள், மூன்று கால்களுடையவைகள், நான்கு கால்களுடையவைகள்,
பல கால்களுடையவைகள், கால்களே இல்லாதவைகள் என பலவகைப்பட்ட படைப்புக்கள் உருவாக்கப்பட்டு இருக்கின்றது.
அவைகளிலே எனக்கு மனித சரீரம்தான் பிடித்தமானது

அத்ர மாம் ம்ருக3யந்த்யத்3தா4 யுக்தா ஹேதுபி4ஶ்வரம் |
க்3ருஹயமாணௌர்கு3ர்ணௌர்லிங்கை3ர் க்3ராஹயமனுமானக்த: || 23 ||

மனித சரீரத்திலிருந்து கொண்டு புத்தியின் துணைக்கொண்டு என்னை அறிகின்றார்கள்.
சரியான பிரமாணத்தை பயன்படுத்தி புத்தியில் என்னை அடையும் வழியை அறிகின்றார்கள்.
வெறும் புலன்களைக் கொண்டு என்னை அறியமுடியாது.

அத்ராப்யுதா3ஹரந்தீம்மிதிஹாஸம் புராதனம் |
அவதூ4தஸ்ய ஸ்ம்வாத3ம் யதோ3ரமித்தேஜஸ: || 24 ||

இந்த விஷயமாக மிகப் பழமையான ஒரு இதிகாசத்தை, கதையை நம் முன்னோர்கள் கூறி இருக்கின்றார்கள்.
அது யது மகராஜாவுக்கும், மிகுந்த தேஜஸ்வியான அவதூதருக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலாக இருக்கின்றது.

அவதூ4தம் த்3வியம் கஞ்சிச்சரந்தமகுதோப4யம் |
கவிம் நிரீக்ஷ்ய தருணம் யது3: பப்ரச்ச2 த4ர்மவித் || 25 ||

த்3விஜம் – இருபிறப்பாளர் (பிராமணர்), ஞானத்தினால் வேறொரு பிறப்பை எடுத்த
கஞ்சித் சரந்தம் – யாரோ ஒருவர் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தார்
அகுதோப4யம் – எதனாலும் பயப்படுத்த முடியாதவர்; எதைக் கண்டும் பயப்படாதவர்
கவிம், தருணம் – ஆத்ம ஞானி, அறிவாளி, இளம் வயதுடையவர்
நிரீக்ஷ்ய – இப்படிப்பட்டவரை பார்த்து
த4ர்மவித் – தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்த
யது3: – யது3 என்ற அரசன்
ப்ப்ரச்ச2 – கீழ்கண்ட கேள்விகளை கேட்டார்

ஶ்ரீயது3ருவாச
குதோ பு3த்3தி4ரியம் ப்3ரஹ்மன்னகர்து: ஸுவிஶாரதா3 |
யாமாஸாத்3ய ப4வால்லோகம் வித்3வாம்ஶ்சரதி பா3லவத் || 26 ||

யது மகராஜன் கேட்டான்.
அவதூ3தர் – சந்நியாஸ ஆசிரமத்தில் இருக்கும் ஒரு வகையினர். இதற்கு நன்கு அனைத்தையும் துறந்து விடுதல் என்று பொருட்படும்.
அ – அக்ஷரத்வாத் – அழியாத ஞானத்தை உடையவர்
வ – வரேன்யாத் – நாடப்பட வேண்டியவர்
தூ3 – தூ3த சம்சாராத் – சம்சாரத்தை விட்டவர்
த – தத்வமஸி என்ற வாக்கியத்தை உணர்ந்தவர்.
குதஹ இயம் ஸுவிஶாரதா3 புத்3தி4 – எங்கிருந்து இந்த மிகமிக நுட்பமான, ஆழ்ந்த, தெளிவான அறிவை அடைந்தீர்கள்?
ப்ரஹமன் ப4வான் – ஹே பிராம்மணரே, தாங்கள்
யாம் ஆஸாத்3ய – எந்த அறிவை அடைந்து
பா4லவத் சரதி – பாலகனைப் போல சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்
அகர்து – எந்த செயலையும் செய்யாமல், செயல் எதுவும் செய்வதில்லை, இன்பத்திற்காகவும்,
அறிவை அடைவதற்காகவும் எந்தச் செயலும் செய்வதில்லை
லோகம் வித்3வான் – இந்த உலகத்தின் தன்மை நன்கு அறிந்து கொண்டு, இந்த உலகத்திற்கு இன்பத்தை,
சுகத்தைக் கொடுக்கும் சக்தி கிடையாது- நிலையற்றது என்று தெரிந்தும் சந்தோஷமாக எப்படி இருக்கின்றீர்கள்.

ப்ராயோ த4ர்மா4ர்த2காமேஷு விவித்ஸாயாம ச மானவா: |
ஹேதுனைவ ஸமீஹந்த ஆயுஷோ யஶஸ: ஶ்ரிய: || 27 ||

ப்ராயஹ – பொதுவாக
தர்ம அர்த்த2 காமேஷு – புருஷார்த்தமான அறம், பொருள், இன்பம் இவைகளை அடைவதற்கு,
புண்ணியத்தை அடைவதற்கான தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்தும், வாழ்க்கைக்கு தேவையான பொருட்களை அடைவதிலும்,
சுகத்திற்கு தேவையான பொருட்களை அடைவதிலும் செயல்படுகிறார்கள்
விவித்ஸா – இவைகளை அடைவதற்கு தேவையான அறிவை நாடுகிறார்கள்
மானவா ஹேதுனா ஏவ – மனிதர்கள் இதற்காகவே
ஸமீஹந்த – முயற்சி செய்கிறார்கள்
ஆயுஶஹ, யஶஹ, ஶ்ரியஹ – நீண்ட ஆயுளோடும், புகழோடும், செல்வ செழிப்போடும்
இருக்க வேண்டும் என்று முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். செயலில் ஈடுபட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்

த்வம் து கல்ப: கவிர்த3க்ஷ: ஸுப3கோ3 அம்ருதபா4ஷண: |
ந கர்தா நேஹஸே கிஞ்சிஜ்ஜடோ3ன்மத்தபிஶாசவத் || 28 ||

த்வம் து கல்ப: – நீங்கள் செயல்திறன் படைத்தவர், அறிவு திறன் படைத்தவராக இருக்கிறீர்கள்,
சாஸ்திர ஞானமும் இருக்கிறது, சாமர்த்தியம் கொண்டவர்
ஸுப4க3: – பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் இருக்கிறீர்கள்
அம்ருதபா4ஷண – நல்ல பேச்சாற்றல் உடையவராக இருக்கிறீர்கள், மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் வகையில்
பேசும் திறன் உடையவராக இருக்கிறீர்கள்
ந கர்தா – ஆனால் எதையும் செய்வதில்லை
ந ஈஹஸே கிஞ்சித் – எதற்கும் ஆசைப்படாமல் இருக்கிறீர்கள்
ஜ்ட3ம் – உயிரற்ற பொருள் போலவும்
உன்மத்த – சித்தம் கலங்கியவரைப் போலவும்
பிஶாசவத் – தீயசக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனைப் போலவும், பிசாசைப் போலவும் இருக்கிறீர்கள்.

ஜனேஷு த3ஹயமானேஷு காமலோப3த3வாக்3னினா |
ந தப்யஸேSக்3னினா முக்தோ க3ங்கா3ம்ப4:ஸ்த2 இவ த்3விப: || 29 ||

கங்கையின் நீருக்குள் இருக்கும் யானையானது சுற்றி எரியும் காட்டு நெருப்பால் பாதிக்கப்படாதது போல
இந்த உலகிலிருக்கும் மனிதர்கள் காமம், லோபம், என்கின்ற காட்டுத் தீயினால் எரிக்கப்படுகிறார்கள்.
காமம், கோபம், மதம், மோஹம், மாத்ஸர்யம் போன்ற துன்பத்தைக் கொடுக்க்க்கூடிய உணர்வுகளால், எண்ணங்கள் –
காட்டு தீக்கு உவமையாக கூறப்படுகிறது-ஆனால் இந்த அக்னியால் எரிக்கப்படாமல் முற்றிலும் விடுபட்டவராக நீங்கள் ஆனந்தமாய நிற்கிறீர்கள்.

த்வம் ஹி ந: ப்ருச்ச2தாம் ப்3ரஹ்மன்னாத்மன்யானந்தகாரணம் |
ப்3ரூஹி ஸ்பர்ஶாவிஹீனஸ்ய ப4வத: கேவலாத்மன: || 30 ||

ஹே பிரம்மனே! கேட்கின்ற எங்களுக்கு நீங்கள் உபதேசம் செய்ய வேண்டும்.
உங்களிடத்திலேயே நீங்கள் ஆனந்தமாக இருப்பதற்கும், எந்த பொருட்களில்லாமல் தனிமையிலே இருந்து கொண்டும்,
சுகம் தரும் விஷயங்களை எதுவும் இல்லாமல் இருந்து கொண்டும் எவ்வாறு ஆனந்தமாக இருக்கிறீர்கள்.
எங்களுக்குத் தாங்கள் தயவு செய்து உபதேசித்தருள வேண்டும்.

ஶ்ரீபகவான் உவாச
யது3னைவம் மஹாபா4கோ3 ப்3ரஹ்மண்யேன ஸுமேத4ஸா |
ப்ருஷ்ட: ஸபா4ஜித: ப்ராஹ ப்ரஶ்ரயாவனதம் த்3விஜ: || 31 ||

ஶ்ரீபகவான் கூறுகிறார்.
ஹே உத்தவா! வேதத்தையும், குருவையும் மதிக்கின்றவரும், புரிந்து கொள்ளும் ஆற்றலமுடைய யது மன்னனால்
பணிவுடனும், பக்தியுடனும் வணங்கிக் கேட்கப்பட்டதும் அவர் கீழ்கண்டவாறு உபதேசம் செய்யத் தொடங்கினார்.
சிஷ்யனுக்கு இருக்க வேண்டிய தகுதிகளை பகவான் இங்கு குறிப்பால் உணர்ந்து இருக்கின்றார்.

ஶ்ரீப்3ராஹ்மண உவாச
ஸந்தி மே கு3ரவோ ராஜன் ப3ஹவோ பு3த்3த்4யுபஶ்ரிதா: |
யதோ பு3த்3தி4முபாதா3ய முக்தோSடாமீஹ தான்ஶ்ருணு || 32 ||

ஶ்ரீபிராமணர் பதிலளிக்கிறார்.
ஹே அரசே! எனக்கு பல குருமார்கள் எனக்கு இருக்கிறார்கள். அவர்களிடமிருந்து அறிவைப் பெற்றேன்.
இவர்கள் என்னுடைய புத்தியினால் அடையப் பெற்றவர்கள். அந்த குருமார்களிடம் இருந்து ஞானத்தை அடைந்து
இந்த உலகத்தில் முக்தனாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றேன். அந்த குருமார்களை பற்றிக் கூறுகிறேன். கேட்பாயாக!

ப்ருதி3வீ வாயுராகாஶமாபோSக்3னிஶ்சந்த்3ரமா ரவி: |
கபோதோSஜகர: ஸிந்து4: பதங்கோ3 மது4க்ருத்3க3ஹ: || 33 ||
மது4ஹா ஹரிணோ மீன: பிங்க3லா குர்ரோSர்ப4க: |
குமாரீ ஶரக்ருத்ஸர்ப ஊர்ணனாபி4: ஸுபேஶக்ருத் || 34 ||

இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்களில் அவருடைய குருமார்களாக யார் யார் என்று கூறியிருக்கின்றார்.
நிலம், வாயு, ஆகாஶம், நீர், அக்னி, சந்திரன், சூரியன், புறா(கபோதஹ), மலைப்பாம்பு (அஜகர), ஸிந்து4-கடல்,
பதங்க3-விட்டிற்பூச்சி, மது4க்ருத்-தேனி, க3ஜ-யானை, மது4ஹா-தேனெடுப்பவன், ஹரிண-மான், மீனஹ-மீன்,
பிங்க3லா-வேசி, குரா-ஒருவிதமான பறவை, அர்ப4கஹ-குழந்தை, குமாரீ-இளம்பெண், ஶரக்ருத்-அம்பு தொடுப்பவன்,
ஸர்பஹ-பாம்பு, ஊர்ணநாபி4-சிலந்தி, ஸுபோஶக்ருத்- குளவி.

ஏதே மே கு3ரவோ ராஜன் சதுர்விஶதிராஶ்ரிதா: |
ஶிக்ஷா வ்ருத்திபி4ரேதேஷாமன்வஶிக்ஷமிஹாத்மன: || 35 ||

அரசே! இந்த 24 குருமார்களிடமிருந்து எந்தெந்த அறிவைப் பெற்றேன் என்பதைச் சொல்கிறேன்.
இவைகளின் செயல்களை கவனித்து படிப்பினையைக் கற்றுக் கொண்டேன்.

யதோ யதனுஶிக்ஶாமி யதா2 வா நாஹுஷாத்மஜ |
தத்ததா2 புருஷவ்யாக்4ர நிபோ3த4 கத2யாமி தே || 36 ||

எந்த குருவிடமிருந்து எந்த அறிவை நான் கற்றுக் கொண்டேனோ எவ்விதம் கற்றுக் கொண்டேன்.
ஹே நாஹுஶாத்மஜ! யயாதி மகராஜனின் மகனே! யயாதி குலத்தென்றலே!
அதை அவ்விதம் உனக்கு நான் சொல்லப்போகிறேன். வீரபுருஷனே! கவனமாக கேள்.

பூ4தைராக்ரம்யமாணோSபி தீ4ரோ தை3வ வஶானுகை: |
த்த்3வித்3வான்ன சலேன்மார்காதன்வஶிக்ஷம் க்ஷிதேர்வ்ரதம் || 37 ||

இதில் பூமியிடமிருந்து பொறுமை என்ற பண்பைக் கற்றுக் கொண்டேன் என்று கூறியிருக்கிறார்.
பொறுமையானது பலமும், சகிப்புத்தன்மையும் கலந்திருக்கும் ஒரு குணம்.

ஶஶ்வத்பரார்த2ஸர்வேஹ: பரார்தை2காந்தஸம்ப4வ: |
ஸாது4: ஶிக்ஷேத பூ4ப்4ருத்தோ நக3ஷிஷ்ய பராத்மதாம் || 38 ||

மரங்களும், மலைகளும் பரோபகார சிந்தனையைக் கற்பிக்கின்றன. பூமியின் எல்லா செயல்களும் பிறர் நன்மைக்காகவே நடைபெறுகின்றன.
இவ்வாறு மலைகள், மரங்கள் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்தல் என்கின்ற பண்பைக் கற்றுக் கொடுக்கின்றது

ப்ராணவ்ருத் த்யைவ ஸந்துஷ்யேன்முனிர் நைவேந்த்3ரிய ப்ரியை: |
ஞானம் யதா2 ந நஶ்யேத நாவகீர்யேத வாங்மன: || 39 ||

புலன்களை சந்தோஷப்படுத்தும் உணவை அதிகமாக உட்கொள்ளக் கூடாது. \
நம் அறிவுத்திறன் இழந்துவிடாத அளவுக்கு உணவை உட்கொள்ள வேண்டும்.
மேலும் வாக்கும், மனமும் அறிவையும், சக்தியையும் இழக்காதவாறு உணவை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

விஷயேஷ்வாவிஶன்யோகீ3 நானாத4ர்மேஷு ஸர்வத: |
கு3ணதோ3ஶவ்யபேதாத்மா ந விஷஜ்ஜேத வாயுவத் || 40 ||

ஒரு மனிதன், சாதகன் விஷயங்களை அனுபவிக்கும் போது, எதிர்நோக்கும் போது
ஆவிஶன் – விஷயங்களை சந்திக்கும் போது
நானாத4ர்மேஷு – விதவிதமான தர்மத்தையுடைய, குணத்தையுடைய விஷயங்கள்
ஸர்வதஹ – எல்லா இடங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தாலும்
ஆத்மா – அந்தக் கரணம்
குண-தோஷ வ்யபேதா – அந்தந்த விஷயங்களில் உள்ள இன்ப-துன்பங்களால் பாதிக்கப்படாமல்
வாயுவத் – காற்றைப் போல
ந விஷஜ்ஜேத – பற்றற்று இருக்க வேண்டும்.
காற்று எல்லா இடங்களிலும் வீசிக் கொண்டிருந்தாலும் எதனுடன் ஒட்டுறவு கொள்வதில்லை.
பிற பொருட்களின் மணத்தை தாங்கிச் சென்றாலும் பிறகு விட்டுவிடுகின்றது.

பார்தி2வேஷ்விஹ தேஹேஷு ப்ரவிஷ்டஸ்தத்3 கு3ணாஶ்ரய: |
கு3ணைர் ந யுஜ்யதே யோகீ3 க3ந்தை4ர்வாயுரிவாத்ம த்3ருக் || 41 ||

இந்த ஸ்தூல சரீரத்தில் நான் என்று அபிமானம் வைக்காமல், இது நான் பயன்படுத்தும் கருவி என்று நினைக்க வேண்டும்.

பார்தி2வேஷு இஹ – பஞ்ச பூதங்களால் உருவான இந்த
தே3ஹேஷு ப்ரவிஷ்டஹ – உடலுக்குள் பிரவேசித்தவர்கள், ஜீவர்கள்
தத்3 குண ஆஶ்ரயஹ – அதனுடைய குணங்களை சார்ந்திருந்தாலும் கூட
க3ந்தை4வாயுஃ இவாதி – காற்று எப்படி வாஸனைகளுடன் எப்படி ஒட்டுவதில்லையோ,
கு3ணைஹி ந யுஜ்யதே யோகீ – யோகியும் நான் என்ற புத்தியை உடல் மீது வைப்பதில்லை
ஆத்ம த்3ருக் – ஆத்மாவை அறிந்த ஞானியும் இதே மாதிரி இருப்பான்
அக்ஞானி உடல் மீது அபிமானம் வைக்கின்றான், சாதகன் அதை ஒரு கருவியாக கருதுகின்றான்.
ஞானிக்கு அதுவே வேடிக்கைப் பொருளாக இருக்கின்றது.

அந்தர்ஹிதஶ்ச ஸ்தி2ர ஜங்க3மேஷு
ப்3ரஹ்மாத்ம பா4வேன ஸமன்வயேன |
வ்யாப்த்யாவ்யவச்சே2த3மஸங்க3மாத்மனோ
முனிர்னப4ஸ்த்வம் விததஸ்ய பா4வயேத் || 42 ||

ஆகாசத்திடமிருந்து ஆத்மாவின் சில லட்சணங்களைக் கண்டு கொண்டார். இதில் ஆத்ம தியானத்தை கூறுகின்றார்.
ஆத்மாவிற்கும், ஆகாசத்திற்கும் பொருந்திவரும் லட்சணங்கள்
அந்தர்யாமி – அனைத்துக்குள்ளும் ஊடுருவி இருப்பது
ப4ரஹ்மன் – பெரியது
வியாபித்தல் – எல்லா இடத்திலும் வியாபித்திருக்கின்றது
பூரணஹ – முழுமையாக இருப்பது
அஸங்காஹ – எதனோடும் ஒட்டாமல் இருப்பது
ஸ்தி2ரஜங்க3மேஷு – அசைவதும், அசையாமல் இருப்பதுமான படைப்புக்கள் அனைத்துக்கும்
அந்தர்ஹிதஹ ச ஆத்மா – உள்ளே வீற்றிருப்பது ஆத்மா;
பிரஹ்மாத்ம பா4வேன – பிரம்ம ஸ்வரூபமாக நான்
ஸமன்வயேன – வெற்றிடம் இல்லாமல் முழுவதுமாக
வ்யாப்த்யா – அனைத்தையும் வியாபிப்பவன்
அவ்யவச்சேதம் – பிளவுப்படாதவன், பூரணமானவன்
அஸங்கம் – எதனுடனும் ஒட்டுதல் இல்லாதது, சம்பந்தப்படாதது
விததஸ்ய ஆத்மா – எங்கும் நிறைந்திருக்கின்ற ஆத்மா
முனி நப4ஸ்த்வம் – ஆகாசத்தின் இந்த லட்சணமாக ஆத்மாவில்
பா4வயேத – இருப்பதாக பாவிக்க வேண்டும்.

தேஜோSப3ன்னமயைர்பா4வைர் மேகா4த்3யைர் வாயுனேரிதை: |
ந ஸ்ப்ருஶ்யதே ந ப4ஸ்த த்3வத்காலஸ்ருஷ்டைர் கு3ணை: புமான் || 43 ||

தேஜோ, ஆப அன்னம் – நீர், நெருப்பு, அன்னம் இவைகளைப் போன்ற பஞ்சபூதங்களை
பா4வைஹி – உருவாக்கப்பட்ட இந்த உடல்
மேகா4த்3யைஹி வாயுனஹ ஈரிதை: – காற்றினால் அலைக்கழிக்கப்படுகின்ற மேகங்கள்
ந ஸ்ப்ருஶ்யதே – ஆகாசத்தில் ஒட்டுவதில்லை
தத்3வத்3 – அதைப்போல
காலஸ்ருஷ்டை கு3ண: – பிராரப்தத்தினால் உருவான உடலினால்
புமான் ந ஸ்ப்ருஶ்யதே – மனிதன் என்று பாதிப்பதில்லை என்று அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஸ்வச்ச2: ப்ரக்ருதித: ஸ்னிக்3தோ4 மாது4ர்யஸ்தீர்த2பூ4ர் ந்ருணாம் |
முனி: புனாத்யபாம் மித்ரமீக்ஷோபஸ்பர்ஶகீர்தனை: || 44 ||

நீருக்குள் நான்கு குணங்களை ஞானியிடத்துப் பார்க்கலாம் என்று கூறுகிறார். அவைகள்
ஸ்வச்ச2: ப்ரக்ருதித – .தூய்மையானது இயற்கையில்
ஸ்னிக்3தோ4 – இணைத்து வைக்கும் குணத்தையுடையது, ஒன்றையொன்றுடன் சேர்க்கும் குணம்,
மாது4ர்யஸ் – இயற்கையிலே சுவையென்ற குணத்தையுடையது
தீர்த2பூ3ர் ந்ருணாம் – மனிதர்களை தூய்மைப்படுத்துவது (ஸம்ஸ்கார ரூபமாக நீரை தூய்மைபடுத்துதல் )
ஈக்ஷணம் – புனித நீரை பார்த்தாலே நம்மிடத்திலே உள்ள பாவங்கள் குறையும்
உப ஸ்பர்ஶ – புனித நீரை தலையில் தெளித்துக் கொள்ளுதல், நீராடினால் புண்ணிய கிடைக்கும்
கீர்த்தனம் – புனித நீரை புகழ்ந்து பாடுதல்,
இவைகள் மூலமாக தூய்மைப்படுத்தப்படுத்தப்படுகின்றது. நீரினுடைய குணங்கள் தன்னிடத்திலே கொண்டுள்ள
ஞானி மக்களை தூய்மைப்படுத்துகிறார்.

ப்ரக்ருதித: – ஞானியானவன் முழுமையாக, சுபாவமாக
ஸ்வச்சஹ – தூய்மை அடைந்தவன். குழந்தையைப் போல யாரையும் வஞ்சிக்காத குணமுடையவன்,
தர்மவான்- யாரிடமும் விருப்பு-வெறுப்பு கொள்ளாதவர், நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமானவர்
நல்ல ஸம்ஸ்காரத்தினால் நல்லவனாக இருப்பவன் கெட்டவனாக மாறிவிடலாம்.
ஆனால் ஞானத்தினால் தூய்மை அடைந்து இருப்பதால் அவன் எப்பொழுதுமே அப்படியேதான் இருப்பான்.
ஸ்னிக்4த4ஹ – இணைப்பது, நட்புணருவுடையவன், யாரிடமும் வெறுப்பு கொள்ள மாட்டான்
மாது4ர்யஹ – சொல்லிலும், செயலிலும் மென்மையானவன், மற்றவர்களை சொற்களாலும், மனதாலும் துன்புறுத்தமாட்டான்.
தீர்த2பூ4ஹு ந்ருணாம் – மற்றவர்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிறான்
அபாம் மித்ரம் – நீருக்கு நண்பனாக இருப்பதால் நீரைப்போல மூன்று விதத்தில் மற்றவர்களை தூய்மைப்படுத்துகிறான்.
ஞானியைப் பார்த்தாலே புண்ணியம் கிடைக்கும். அவருடைய ஆசிர்வாததை பெறுவதாலும், தொடுவதாலும், புகழ்வதினாலும் நாம் தூய்மை அடையலாம்.

தேஜஸ்வீ தபஸா தீ3ப்தோ தீ3ப்தோ து3ர்த4ர்ஷோத3ரபா4ஜன: |
ஸர்வப4க்ஷ்யோSபி யுக்தாத்மா நாத3த்தே மலமக்3னிவத் || 45 ||

இனி அக்னியை ஞானியுடன் ஒப்பிட்டு கூறுகின்றார். இதில் நெருப்பினுடைய ஐந்து குணங்களைக் கூறி
அதை ஞானியிடத்து இருக்கும் சில குணங்களோடு ஒப்பிட்டு கூறுகின்றார்.
அக்னியின் 5 குணங்கள்
தேஜஸ்வீ தபஸா = அக்னியிடம் இருக்கும் உஷ்ணத்தன்மை, உஷ்ணத்தால் உருக்கும் தன்மை
தபஸா தீ3ப்தஹ – வெளிச்சம்
து3த4ர்ஷஹ – நெருங்க முடியாது; அருகில் செல்ல முடியாது
உத3ரபா4ஜனஹ – வயிற்றையே பாத்திரமாகக் கொண்டுள்ளது. எரிந்து கொண்டிருக்கும் தீயில் எதைப் போட்டாலும் பொசுக்கி விடும்
ஸர்வ ப4க்ஷ அபி மல மத்3னிவத் நாத3த்தே – யாகத்தில் இருக்கும் அக்னியின் போகும் பொருட்கள் நல்லதாக இருந்தாலும்,
கெட்டதாக இருந்தாலும் அதனால் அக்னிக்கு தோஷம் வராது, அசுத்தம் வராது (மலம் அக்னிவத் ந ஆதத்தே)
ஞானியின் லட்சணங்கள்
தேஜஸ்வீ தபஸா = தவத்தால் வைராக்கியம் உடையவர்; வைராக்கியத்தையே காட்டிக் கொள்ள மாட்டார்
தபஸா தீ3ப்தஹ – விவேகம், ஞானத்தினால் ஓளிர்ந்து கொண்டிருப்பவர்
து3த4ர்ஷஹ – சம்சாரம் ஞானியை நெருங்காது; அசுர குணங்கள் இவனை நெருங்காது, தன்னைத் தானே சந்திக்கும் சக்தி உடையவன்
உத3ரபா4ஜனஹ – அபரிக்ரஹம் – தேவைக்கு மேல் எதையும் வைத்திருக்க மாட்டான்
ஸர்வ ப4க்ஷ்யோ அபி அக்னிவத் – அஸத் ப்ரதிக்ரஹம் தோஷம் – பாவிகளிடம் இருந்து உணவை பெற்றுக் கொண்டால்
வரும் தோஷம் இவருக்கு கிடையாது. அதர்மமான வழியில் சேர்த்து செல்வத்தை பெற்றாலும் தோஷம் வரும்,
தீயவர்கள் கொடுக்கும். உணவும் பாவத்தைக் கொடுக்கும். ஞானிக்கு இப்படிப்பட்ட தோஷங்கள் எதுவும் கிடையாது.

க்வசிச்ச3ன்ன: க்வசித ஸ்பஷ்ட உபாஸ்ய: ஶ்ரேய இச்ச2தாம் |
பு3ங்க்தே ஸ்ர்வத்ர தா3த்ருணாம் த3ஹன்ப்ராகு3த் தராஶுப4ம் || 46 ||

அக்னியின் குணங்கள்
க்வசிச்ச2ன்னஹ – சாம்பலால் மறைக்கப்பட்டிருக்கும் அக்னி
க்வசித ஸ்பஷ்ட – சில இடங்களில் தெளிவாக தெரியும்
உபாஸ்யஹ – வணங்கதக்கது
ஶ்ரேய இச்ச2தாம் – மேன்மையை விரும்புபவர்களால்
தஹன் – எரித்து விடுதல்
ஞானியிடத்து இருக்கும் இந்த குணங்கள்
சில ஞானிகள் தன்னை மறைத்துக் கொள்வார்கள்
சில ஞானிகள் தன்னை உள்ளபடிக் காட்டிக் கொள்வார்கள்
ஞானிகள் வணங்கதக்கவர்கள், யாருக்கு நன்மை வேண்டுமோ அவர்களால் வணங்கத்தக்கவர்கள்
ஞானிக்கும் பிறருடைய பழைய, புதிய, வரப்போகின்ற பாவங்களை எரித்து விடும் சக்தி உடையவர்.
யார் அவரை வணங்குகின்றார்களோ அவர்களுடைய பாவங்களை எரித்து விடுவார்கள்

ஸ்வமாயயா ஸ்ருஷ்டமித3ம் ஸத3ஸல்லக்ஷணம் விபு4: |
ப்ரவிஷ்ட ஈயதே தத்தத் ஸ்வரூபோSக்3னிரிவைதா4ஸி || 47 ||

விபு: – பரமாத்மா, பரம்பொருள்
ஸ்வமாயயா – தன்னிடம் இருக்கின்ற மாயையின் துணைக்கொண்டு
இத3ம் ஸ்ருஷ்டம் – இந்த உலகத்தை படைத்தார்.
ஸத் – புலன்களுக்கு புலப்படுவது, காரியம் – உருவம்
அஸத் – புலன்களுக்கு புலப்படாதது – காரணம் – அருவம்
லக்ஷணம் – தன்மையுடைய
ப்ரவிஷ்டஹ – இந்த உலகத்தினுள் பரமாத்மா நுழைந்திருக்கிறார்
தத் தத் ஸ்வரூப ஈயதே – அந்தந்த உருவமாக இருப்பதாக தோன்றுகின்றது. இந்த உலகமாகவே அவர் இருப்பதாக நினைக்கிறேன்
அக்னி இவ ஏதஸி – அக்னி எந்தப் பொருளோடு சம்பந்தம் வைக்கும்போது அதன் உருவமாக காட்சியளிப்பது போல இருக்கிறது

விஸர்க3த்3யா: ஶ்மஶானாந்தா பா4வா தே3ஹஸ்ய நாத்மன: |
கலானாமிவ சந்த்3ரஸ்ய காலேனாவ்யக்தவர்த்மனா || 48 ||

காலேன – காலத்தினால் இவ்வாறு
கலானாமிவ சந்த்ரஸ்ய – சந்திரனுடைய பகுதிகளாக தோன்றுவது
சந்திரனின் வளர்பிறை; தேய்பிறை இவைகளெல்லாம் நாம் நிலவின் மீது ஏற்றி வைத்திருக்கும் கற்பணையான எண்ணம்.
உண்மையில் நிலவு எப்பொழுதும் முழுமையாகத்தான் இருக்கிறது
அவ்யக்த வர்தமனா – கண்ணுக்கு புலப்படாமல் ஓடிக்கொண்டு இருக்கின்றது. அதுபோல்

தேஹஸ்ய – இந்த உலகினுடைய
விஸர்கா3த3யா – பிறப்பில் ஆரம்பித்து
ஶ்மஶானாந்தா – மயானத்திற்கு செல்லப்படும் வரையில்
பா4வா – வருகின்ற மாற்றங்கள் (இருத்தல், பிறத்தல், வளர்தல்)
ந ஆத்மனஹ – ஆத்மாவாகிய எனக்கல்ல
நம் உடலுக்கு வரும் கஷ்ட-நஷ்டங்கள், மாற்றங்கள் அனைத்தையும் நாம் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
இவைகள் ஆத்மாவான எனக்கு ஒரு சம்பந்தமில்லை என்று தியானம் செய்ய வேண்டும்.

காலேன ஹயோக4வேகே3ன பூ4தானாம் ப்ரப4வாப்யயௌ |
நித்யாவபி ந த்3ருஶ்யேதே ஆத்மனோSக்3னேர்யதா3ர்சிஷாம் || 49 ||

காலேன ஹயோக4வேகேன – கால வெள்ளத்தைப் போல
பூதானாம் – எல்லா ஜீவராசிகளின்
ப்ரப4வாப்யௌ – பிறப்பு-இறப்பும் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும்
நித்யா அபி – எப்பொழுதும் இருந்தாலும் கூட
ந ஆத்மத்3ருஶ்யதே – ஆத்மாவுக்கு இது சம்பந்தமில்லை
அக்னேர்யதா2ர்சிஷாம் – அக்னியிலிருந்து புறப்படும் ஜுவாலைகள் தோன்றினாலும் மறைகின்றன.
ஆனால் அக்னிக்கு இதற்கு சம்பந்தமில்லை.

கு3ணைர்கு3ணானுபாத3த்தே யதா2காலம் விமுஞ்சதி |
ந தேஷு யுஜ்யதே யோகீ3 கோ3பி4ர்கா3 இவ கோ3பதி: || 50 ||

கோ3பதி – ஒளிப்பொருந்திய சூரியனுடைய
கோ3பி4ஹ – கிரணங்களின் மூலம்
கா3 இவ – நீரை உறிஞ்சி
யதா2காலம் விமுஞ்சதி – தண்ணீரையே சில காலம் கழித்து மழையாக பொழிகிறது
யோகீ3 – அதுபோல ஒரு சாதகன்
குணைஹி – இந்திரியங்களின் மூலம்
குணான் – விஷயங்களை
உபாத3த்தே – அனுபவிக்கின்றோம்
யதா2 காலம் – சரியான நேரத்தில், தேவையான காலத்தில்
விமுஞ்சதி – விட்டுவிட வேண்டும்
ந தேஷு யுஜ்யதே – தன்னிடத்திலே வைத்திருக்க கூடாது

பு3த்4யதே ஸ்வே ந பே4தே3ன வ்யக்திஸ்த2 இவ தத்3 க3த: |
லக்ஷ்யதே ஸ்தூ2லமதிபி4ராத்மா சாவஸ்தி2தோSர்கவத் || 51 ||

நாம் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்ற பயன்படுத்துகின்ற மனிதர்கள், பொருட்கள் மீது பற்று வைக்கக்கூடாது.
அர்கவத் ஆத்மா – சூரியனைப் போல ஆத்மாவானது
வியக்திஸ்த2 – அந்தந்த உடலில் தனித்தனியான உடலில்
ச அவஸ்தி2தஹ – இருந்து கொண்டிருக்கின்றது
இவ தத்3க3தஹ – அதற்குள் இருப்பது போல தெரிகின்றது
லக்ஷ்யதே – இவ்விதம் கருதப்படுகிறது
ஸ்தூ2லமதி பிஹி – ஸ்தூல புத்தியையுடையவர்கள், சூட்சுமமான அறிவில்லாதவர்கள்,
அனுபவத்தை மட்டும் வைத்து முடிவு செய்பவர்கள்.
ஸ்வே ந பே3தே3ன – தானே ஒவ்வொரு உடலிலும் பிளவுபட்டதாக, ஆத்மாவை உடலிலிருந்து வேறுபட்டதாக அறிவதில்லை.

நாதிஸ்னேஹ: ப்ரஸங்கோ3 வா கர்தவ்ய: க்வாபி கேனசித் |
குர்வன்விந்தே3த ஸந்தாபம் கபோத இவ தீ3னதீ4: || 52 ||

அதி ஸ்னேஹம் – அதிகமான பற்றுடைய உறவு
ப்ரஸங்கஹ – ஸ்தூலமாக அது இருக்க வேண்டும் என்று அதிகமன பற்றும்
க்வாபி கேனசித் – எந்த மனிதர்களிடனும், பொருட்களிடனும் ஜடப்பொருளான வீடு, இடம், உறவுகள் மீது வைத்திருக்கும்
அதிகமான பற்று வைக்கக்கூடாது.
குர்வன் – அப்படி வைத்தால்
விந்தே3த ஸந்தாபம் – துயரத்தை அடைவாய்
கபோத இவ – புறாவைப் போல
தீ3னதீ4: – அடிமைப்பட்ட மனதையுடையவன்; தாபத்தை அடைவான்
அஶக்தி – யாரும் என்னைச் சார்ந்தவர்களல்ல என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
அனபிஷிவங்கஹ – நாமும் யாரையும் சார்ந்திருக்க கூடாது.

கபோத: கஶ்சனாரண்யே க்ருதனீதோ3 வனஸ்பதௌ |
கபோத்யா பா4ர்யா ஸா4த4முவாஸ் கதிசித்ஸமா: || 53 ||

கபோதஹ க்ருதனீடோ3 – காட்டில் ஒரு புறா
கபோத்யா பா4ர்யயா ஸார்த4ம் – மனைவியான பெண் புறாவுடன்
கதிசித்ஸமா: உவாஸ – சிலவருடங்கள் வசித்து வந்தது.

கபோதௌ ஸ்னேஹகு3ணித ஹ்ருதயௌ கு3ஹத4ர்மிணௌ |
த்3ரிஷ்டம் த்3ருஷ்த்யாங்க3மங்கே3ன பு3த்3தி4ம் பு3த்3த்4யா ப3ப3ந்த4து: || 54 ||

நட்பு என்பது மனதளவில் பற்று வைத்திருப்பது.
இரண்டு புறாக்களும் அன்பினால் சேர்ந்துள்ளது. இல்லறத்தில் ஈடுபட்ட அந்த இரண்டு புறாக்களுக்கும் இடையே
அன்பு வளர்ந்து கொண்டே வந்தது. பரஸ்பர மரியாதையுடனும் இருவருடைய ஒரே குறிக்கோளையும்,
இப்படிபட்ட ஒரே பண்புகளூடனும் சேர்ந்து வாழ்ந்து வந்தன.

ஶய்யாஸனாடனஸ்தா2ன வார்தா க்ரிடா3ஶனாதி3கம் |
மிது2னீபூ4ய விஶ்ரப்3தௌ4 சேரதுர்வனராஜிஷு || 55 ||

ஒருவருக்கொருவர் முழு நம்பிக்கையுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்து வந்தார்கள். ஒரே கூட்டில் ஒன்றாக படுத்து உறங்கின.
அமர்ந்திருந்தன, பேசிக் கொண்டிருந்தன, சாப்பிடுவார்கள், சுற்றித்திரிந்தன.

யம் யம் வாஞ்ச2தி ஸா ராஜன் தர்பயந்த்யனுகாம்பிதா |
தம் தம் ஸமனயத்காமம் க்ருச்ச்2ரேணாப்யஜிதேந்த்3ரிய: || 56 ||

ஹே ராஜன்! ஆண்புறாவால் அரவனைக்கப்பட்ட ஆண்புறாவை திருப்திபடுத்திய பெண்புறா எதையெல்லாம் விரும்பியதோ
அவைகளனைத்தும் இந்திரிய சுகத்திற்கு அடிமையாகிவிட்ட ஆண்புறா நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தது.
இதிலிருந்து ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருக்கும் நிலைக்கு சென்று விட்டன. அதில் தர்ம-அதர்மத்தை விட்டுவிட்டார்கள்.

கபோதீ ப்ரத2மம் க3ர்ப4ம் க்3ருஹணந்தீ கால ஆக3தே |
அண்டா3னி ஸுஷுவே நீடே3 ஸ்தபத்யு: ஸன்னிதௌ4 ஸதீ | 57 ||

உரிய காலத்தில் பெண்புறா கருவுற்று ஆண் புறா இருக்கும்போதே முட்டைகளை போட்டது.

தேஷு காலே வ்யஜாயந்த ரசிதாவயவ ஹரே: |
ஶக்திபி4ர்து3ர்விபா4வ்யாபி4: கோமலாங்க3தனூருஹா: || 58 ||

உரிய காலத்தில் அந்த முட்டைகளிலிருந்து குஞ்சுகள் பொரிந்தன. இறைவனின் சக்தியால் உருவாக்கப்பட்ட உடலுறுப்புக்களுடன்
நம்மால் புரிந்து கொள்ளாத வகையில் குஞ்சுகள் தோன்றின. அவைகள் மென்மையான அங்கங்களையும், இறகுகளுமுடையதான இருந்தன.

ப்ரஜா: புபுஶது: ப்ரீதௌ த3ம்பதீ புத்ரவத்ஸலௌ |
ஶ்ருண்வந்தௌ கூஜிதம் தாஸாம் நிர்வ்ருதௌ கலபா4ஷிதை: || 59 ||

புறாத் தம்பதிகள் தம் குஞ்சுகளிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு சீராட்டி வளர்த்தன.
அவைகளின் குரலைக் கேட்டு கேட்டு மகிழ்ந்தன.

தாஸாம் பதத்ரை: ஸுஸ்பர்ஶை: கூஜிதைர்முக்3த4சேஷ்டிதை: |
ப்ரத்யுத்3க3மைரதீ3னானாம் பிதரௌ முத3மாபது: || 60 ||

புறா பெற்றோர்கள் தன்னையே சார்ந்துள்ள தம்முடைய குஞ்சுகளினுடைய மென்மையான சிறகுகளை தொட்டுப் பார்த்தும்,
கலகலவென்ற மழலை குரலையும், வேடிக்கையான விளையாட்டையும், தத்தி தத்தி நடந்து வருவதைப் பார்த்தும் மகிழ்ச்சி அடைந்தன.

ஸ்னேஹானு ப3த்3த4 ஹ்ருத3யாவன்யோன்யம் விஷ்ணுமாயயா |
விமோஹிதௌ தீ3னதி4யௌ ஶிஶூன்புபுஷது: ப்ரஜா: || 61 ||

ஸ்னேஹம் – பாசம், பற்று; மோஹம் – தீ3ன பா4வம்

ஏக்த3 ஜக்3மதுஸ்தாஸாமன்னர்த2ம் தௌ குடும்பி3னௌ |
பரித: கானனே தஸ்மின்னர்தி2னௌ சேரதுஶிசரம் || 62 ||

ஒரு நாள் அந்த இரண்டு பறவைகள் குஞ்சுகளுக்கு உணவை தேடி கூட்டை விட்டு, காட்டில் வெகுதூரம் சுற்றித் திரிந்தன.

த்3ருஷ்ட்வா தான்லுப்3த4க: கஶ்சித்3யத்3ருச்சா2தோ வனேசர: |
ஜக்3ருஹே ஜாலமாதத்ய சரத: ஸ்வாலயாந்திகே || 63 ||

ஒரு சமயம் வேடன் ஒருவன் தற்செயலாக புறாக்கூடு இருந்த மரத்தின் பக்கமாக வந்தான். அந்தக் குஞ்சுகளை வலைவீசி பிடித்தான்.

கபோதஶ்ச கபோதீ ச ப்ரஜாபோஷே ஸ்தோ3த்ஸுகௌ |
க3தௌ போஶணமாதா3ய ஸ்வனீட3முபஜக்3மது: || 64 ||

அந்த ஆண்-பெண் புறாக்கள், தம் குஞ்சுகளின் பராமரிப்பில் ஆர்வமுடையதாக இருந்து கொண்டு
அவைகளுக்கு உணவை எடுத்துக் கொண்டு தம் கூட்டுக்குத் திரும்பி வந்தன.

கபோதீ ஸ்வாத்ம ஜான்வீக்ஷ்ய பா3லகான் ஜாலஸம்வ்ருதான் |
தானப்4யதா4வத் க்ரோஶந்தீ க்ரோஶதோ ப்4ருஶ து3:கி2தா || 65 ||

வலையில் சிக்கியிருந்த தன் குஞ்சுகளை கண்ட பெண்புறா முனகிக் கொண்டிருக்கும் அவைகளை
மிகவும் துயரத்துடன் அரற்றிக் கொண்டு ஒடிற்று.

ஸாஸக்ருத்ஸ்னேஹகு3ணிதா தீ3னசித்தாஜமாயயா |
ஸ்வயம் சாப3த்4யத ஶிசா ப3த்3தா4ன்பஶ்யந்த்ய பஸ்ம்ருதி: || 66 ||

பாசக் கயிற்றினால் இறுக்கிக் கட்டப்பட்டதும் பந்த த்தில் வீழ்ந்து கிடக்கும் பெண்புறா, பகவானுடைய மாயையினால்
தன் நினைவு, அறிவை இழந்த துமான பெண்புறா, குஞ்சுகள் சிக்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து தானும் வலையில் விழுந்தது.
மோக வலையில் வீழ்ந்து விட்டால் அதுவரை அடைந்த அறிவெல்லாம் நினைவுக்கு வராது.

கபோத: ஸ்வாத்ம ஜான்ப3த்3தா4னாத்மனோSப்யதி4கான் ப்ரியான் |
பா4ர்யாம் சாத்மஸமாம் தீ3னோ வில்லாபாதி து3:கி2த: || 67 ||

தன் உயிருக்கும் மேலான குஞ்சுகளும் தன் உயிருக்கு உயிரான மனைவியும் வலையில் மாட்டிக் கொண்டு விட்டதைப் பார்த்து,
உள்ளம் கலங்கிய ஆண்புறா மிக்க துயரத்துடன் புலம்பத் துவங்கியது.

அஹோ மே பஶ்யதாபாயமல்ப புண்யஸ்ய து3ர்மதே: |
அத்ருப்தஸ்யா க்ருதார்த2ஸ்ய க்3ருஹஸ்த்ரைவர்கி3கோ ஹத: || 68 ||

அய்யோ! எனக்கு வந்த கஷ்டத்தைப் பாருங்கள். நான் அற்பமான புண்ணியத்தை உடையவன். கெட்ட மதியுடையவன்,
அறிவில்லாதவன், வாழ்க்கையில் மனத்திருப்தி ஏற்படவேயில்லை. செய்ய வேண்டியவைகளை செய்யாதவன்.
ஆசைகள் எதுவும் நிறைவேறவில்லை. இல்லற ஆசிரமத்தில் மூன்று லட்சியங்களான தர்ம-அர்த்த-காமம் இவைகள் அழிந்து போய்விட்டதே

அனுரூபானுகூலா ச யஸ்ய மே பதிதே3வதா
பூ4ன்யே க்3ருஹே மாம் ஸந்த்யஜ்ய புத்ரை: ஸ்வர்யாதி ஸாது4பி4: || 69 ||

அனுரூபா – ஒரே மாதிரியாக சிந்திப்பவன், என் விருப்பபடி நடப்பவன்
அனுகூலா – எல்லா வகையில் எனக்கு இணையாக இருந்தாள்
ச யஸ்ய மே பதிதே3வதா – மேலும் என்னுடைய மனைவிக்கு நானே இஷ்ட தேவதை
ஸூன்யே க்3ருஹே மாம் ஸந்த்3யஜ்ய – பாழடைந்த கூட்டில் என்னை தவிக்க விட்டுவிட்டு
புத்ரை: ஸ்வர்யாதி ஸாது4பி4: – நல்ல குஞ்சுகளுடன், அவள் மேலுலகம் செல்லப் போகிறாள்

ஸோSஹம் பூ4ன்யே க்3ருஹே தீ3னோ ம்ருத்தரோ ம்ருதப்ரஜ: |
ஜிஜீவிஷே கிமர்த2ம் வா விது4ரோ து3:க2ஜீவித: || 70 ||

இப்படிபட்ட நான் பாழடைந்த வீட்டில் நான் இப்பொழுது பரிகாபத்திற்குட்பட்டவனாக இருக்கிறேன். மனைவியை பறிகொடுத்தவன்.
குழந்தைகளையும் பறிகொடுத்தவனாக, இனி எதற்காக நான் வாழ வேண்டும் அனாதையாகி விட்டேன். எனது வாழ்க்கையே துயரமாக மாறிவிட்டது.

தாம்ஸ்ததை2வாவ்ருதான்ஶிக்3பி4ர்ம்ருத்யுக்ரஸ்தான்விசேஷ்டத: |
ஸ்வயம் ச க்ருபணா: ஶிக்ஷு பஶ்யன்னப்யபு3தோ4Sபதத் || 71 ||

வலையில் சிக்கிக் கொண்ட புறாக்கள், மரணத்தின் பிடியில் அகப்பட்டு தவித்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தும்,
மதி கேட்டுப் போன ஆண்புறா அறிவை இழந்து வலையில் விழுந்தது.

தம் லப்3த்4வா லுப்3த4க்: க்ரூர்: கபோதம் த்3ருஹமேதி4னம் |
கபோதகான்கபோதீம் ச ஸித்3தா4ர்த2: ப்ரயயௌ த்3ருஹம் || 72 ||

மனைவி குழந்தைகளோடு கூடிய இல்லறத்தில் இருந்த சம்சாரியான அந்த ஆண்புறாவை குரூரமான வேடன்
எடுத்துக் கொண்டு, தான் வந்த வேலை முடிந்துவிட்ட திருப்தியுடன் தன் வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்

ஏவம் குது3ம்ப்3யஶாந்தாத்மா த3வந்த்3வாராம: பத்த்ரிவத் |
புஷ்ணான்குது3ம்ப3ம் க்ருபண: ஸானுப3ந்தோ4Sவஸீத3தி || 73 ||

இவ்வாறுதான் இல்லறத்தில் இருக்கும் மூட மனிதன், மனம், புலன்கள் கட்டுப்பாடு இல்லாதவன் இருமைகளில் மூழ்கியிருப்பவனாக,
புறாக்களைப் போல தன் குடும்பத்தினரின் பராமரித்துக் கொண்டு, சுயநலத்துடன் இருந்து கொண்டு,
குடும்பத்துடன் சேர்ந்து அழிந்து போகிறான். இல்லறத்தில் இருந்து கொண்டு சுயநலவாதியாக இருக்க கூடாது.
மனம் விரிவடைந்திருக்க வேண்டும். தூய்மை அடைந்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான் நீதி.

ய: ப்ராப்ய மானுஷம் லோகம் முக்தித்3வாரமபாவ்ருதம் |
க்3ருஹேஷு க2த3வத்ஸக்தஸ்தமாரூட4ச்யுதம் விது3: || 74 ||

இதில் மனிதப்பிறவியின் மகத்துவத்தை கூறுகின்றார்.
மனிதனுடைய உண்மையான இறுதி லட்சியம் எது என்பதையும் எடுத்துக் காட்டுகின்றார்.

எவனொருவன் மனித சரீரத்தை அடைந்து, முக்தி அடைவதற்காக திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் வாயில் போன்றது.
புறாவைப்போல உலகப் பற்றில் ஆழ்ந்திருப்பவர், ஆன்மீக உன்னதப் படிகளில் ஏறி வழுக்கி விழுந்தவர் ஆவார்.
அடைந்த மனித சரீரத்தை வீணாக்கி விட்டவனாக இருக்கிறான்

————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உத்தவர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கீதாச்சார்யன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு – -3-கர்ம யோகம் –

December 14, 2019

ஸ்ரீ மந் நாராயணன்
ஸ்வரூபம் -சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம – ஆனந்தமயம் -ஸ்வாவாவிகம் -ஞானமயம் –
சதா ஏக ரூபம் -அவிகாராய ரூபாயா -ஸ்வரூப ஸ்வ பாவ விகாரங்கள் இல்லாமல் –
ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷணன்
அகில ஹேய ப்ரத்யநீக-கல்யாணைக ஸ்வரூபன்
ரூபம் -திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் –

ஸ்வ தர்ம ஜ்ஞ்ஞான வைராக்ய சாத்ய பக்த்யேக கோசர
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– -1-

ஜீவனுக்கு உரிய தர்ம-கர்ம – ஞானங்களால் -மற்றும் வேறு விஷயங்களில் பற்று இல்லாத நிலையாலும்
பக்தி யோகம் கை கூடும் –
இப்படி பக்தி யோகத்துக்கு மட்டும் இலக்காகும் பர ப்ரஹ்மம் ஸ்ரீ மன் நாராயணன்
ஸ்ரீ பகவத் கீதையில் நன்றாக அருளிச் செய்யப் பட்டுள்ளன –

———————————-

ஜ்ஞான கர்மாத்மிகே நிஷ்டே யோக லஷ்யே ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதே
ஆத்மாநுபூதி சித்த் யர்த்தே பூர்வ ஷட்கே ந சோதிதே — –2-

ஜீவாத்ம சாஷாத்காரம் -யோகத்தை அடையும் விதத்தையும் -ஆத்ம அனுபவத்தை அடையும் விதத்தையும்-
பகவத் விஷய ஞானம்-இதர விஷய வைராக்யம் -இவற்றால் அலங்கரிக்கப் பட்ட ஞான கர்ம யோகங்கள்
முதல் ஆறு அத்தியாயங்களில் அருளிச் செய்யப் பட்டன

———————————————————

அசக்த்யா லோக ரஷாயை குணேஷ் வாரோப்ய கர்த்ருதாம்
சர்வேஸ்வரே வா ந்யஸ் யோகதா த்ருதீயே கர்ம கார்யதா –ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹம்–7-

உலகோரை ரஷிக்கும் பொருட்டு (3-26-வரை)-முக்குணங்களால் தூண்டப பட்டு செய்கிறோம் என்ற எண்ணத்துடன் –
பகவான் நியமிக்க -இவை தூண்ட
அடுத்த நிலை –பற்று அற்ற கர்ம யோகம் செய்பவன் -கர்ம யோகம் நேராக சாஷாத்காரம் கொடுக்கும் என்றவாறு –
லோக ரக்ஷணத்துக்காக -இந்திரியங்களை அடக்க முடியாதவர்க்கு கர்ம யோகம் -என்றவாறு –
பழகியது -சுலபம் -நழுவாதது -ஞான யோகியும் கர்ம யோகம் சரீரம் நிலைக்க -பல காரணங்கள் சொல்லி —

————–

அர்ஜுந உவாச
ஜ்யாயஸீ சேத்கர்மணஸ்தே மதா புத்திர் ஜநார்தந.–
தத்கிம் கர்மணி கோரே மாம் நியோஜயஸி கேஷவ—৷৷3.1৷-

அர்ஜுந உவாச = அர்ஜுன் கேட்கிறான்
ஜ்யாயஸீ = உயர்ந்தவனே
சேத் = அப்படியானால்
கர்மணா = காரியம் செய்வதுதான்
தே = உன்
மத = எண்ணம் என்றால்
புத்தி = புத்தி, ஞானம், அறிவு
ஜனார்த்தன = ஜனார்தனனே
தத் = அது
கிம் = ஏன்
கர்மணி = கர்மம் செய்வதில்
கோரே = கோரமான
மாம் = நீ
நியோஜயஸி =என்னை ஈடுபடுத்துகிறாய்
கேஸ²வ = கேசவா

ஞான யோகம் கர்ம யோகம் விட உயர்ந்தது என்பாய் ஆனால் -கோரமான கர்ம யோகத்தில் எதற்கு தள்ளுகிறாய் –
அவனுக்கு யுத்தம் தானே ஷத்ரியன்-அந்தணர் பஞ்ச கால பராயணர் -போலே –
ஜனார்த்தனன் -கேசவன் -இரண்டு திரு நாமங்கள் -ஜனங்களுக்கு நல்லதே செய்பவன் -பிறப்பை அறுத்து –
கேசவன் -ப்ரஹ்மாதிகள் ஸ்வாமி -சிலர் வாழ சிலர் தாழ -சிலர் மடிய காரணம் தள்ளலாமோ –
அணுவிலும் அணு-பரமாத்மா -ஸ்தூலா நியாயம் -அருந்ததி -சரீரம் சொல்லி -ஜீவாத்மா சொல்லி -பரமாத்மாவை காட்டி –

வ்யாமிஷ்ரேணேவ வாக்யேந புத்திம் மோஹயஸீவ மே—
ததேகம் வத நிஷ்சத்ய யேந ஷ்ரேயோஹமாப்நுயாம்—৷৷3.2৷৷

புத்தி குழம்பி -ஏத்தி –ஸ்ரேயஸ் கொடுக்குமோ அத்தை சொல்லு

சாங்க்ய யோகம் —அத்யாயம் -2-ஸ்லோகம் -49- சில நினைவுகள் உடன் கூடிய கர்ம யோகமே சிறந்தது என்றதே
தூரேண ஹ்யவரம் கர்ம புத்தியோகாத் தநஞ்ஜய.–
புத்தௌ ஷரணமந்விச்ச கரிபணா பலஹேதவ—৷৷2.49৷৷
தரித்ரர்கள் -தாழ்ந்த பலத்துக்காக பண்ணுபவர்கள் –
தியாக புத்தி உடன் செய்யும் கர்ம யோகமே உயர்ந்தது என்றவாறு –
புத்தியில் புகலிடமாக ஆஸ்ரயிப்பாய் -புத்தியை முதலில் சம்பாதித்து கொள் என்றவாறு

கர்மங்களைச் சொன்னபடி செய்தால் ஆத்மாவின் நினைவு நிலையாய் வரும் -அதனால் ஆத்ம சாஷாத்காரம் கிட்டும்
இடைவிடாத நினைவே சாஷாத்காரத்துக்கு உதவுமே
இடைவிடாமல் ஆத்மாவை நினைக்கும் காலத்தில் வேறு விஷயம் தோன்றாதே –
ஒரு விஷயமும் தோன்றாமல் இருந்தால் தானே ஆத்ம சாஷாத்காரம் கிட்டும் –
எல்லா விஷயங்களையும் கவனித்தால் தானே கர்மம் செய்ய முடியும்
ஒன்றையும் கவனியாமல் இருந்தால் சாஷாத்காரத்துக்கு உதவும் படி எப்படி கர்மங்களைச் செய்ய முடியும்
எல்லா இந்திரியங்களுக்கு வேலை கொடுக்கும் கர்மங்களைச் செய்வது ஆத்மாவை சாஷாத்காரத்துக்கு இடைஞ்சலாக அன்றோ இருக்கும்
நீர் குழம்பும் படி அருளிச் செய்ய மாட்டீர் எனது புத்தி குறைவால் நான் குழம்பி உள்ளேன்
சந்தேகம் தீர்ந்து தெளிவு பெற -இது தான் நீ செய்ய வேண்டியது -செய்து க்ஷேமம் அடைவாய் –
என்று அருளிச் செய்ய வேண்டும் என்கிறான்

——

ஸ்ரீ பகவாநுவாச-
லோகேஸ்மிந்த்விவிதா நிஷ்டா புரா ப்ரோக்தா மயாநக—
ஜ்ஞாநயோகேந ஸாம் க்யாநாம் கர்மயோகேந யோகிநாம்—৷৷3.3৷৷

இரண்டு பாதைகள் -முன்னாடியே சொல்லி உள்ளேன் -கர்ம யோகம் அநாதி -சாஸ்த்ர ஸம்மதம் –
மயா -தன் திரு மார்பை தொட்டு -அருளிச் செய்கிறான்
சர்வஞ்ஞன் -சர்வ சக்தன் பிராப்தன் பூர்ணன் -கருணையால் சொன்னேன் -லோகே –லோகோ பின்ன ருசி –
கர்ம யோகத்தால் பலன் -ஞான யோகத்தை விடலாம்
இந்திரியங்களை அடக்க முடியாதவனுக்கு கர்ம யோகம் -என்றும் -அடக்கியவனுக்கு ஞான யோகமும்

நான் முன்பு சொன்னதை நீ கவனிக்க வில்லை -இங்கு அனைவரும் ஓன்று போலே சக்தி உள்ளவர்கள் இல்லையே
மோக்ஷத்தில் ஆசை வந்த உடனே ஞான யோகம் செய்ய முடியாதே –
கர்மங்களை -அவற்றின் பலன் இல்லாமல் -பகவத் பிரீதி யர்த்தத்துக்காகவே செய்யவே அவன் திரு உள்ளம் புகுந்து –
ரஜஸ்ஸு தமஸ்ஸுக்களைப் போக்கி -இந்திரியங்களை மற்ற விஷயங்களில் போகாமல் அடக்கி
ஆத்மாவின் நினைவு நிலையாய் நிற்கும்படி செய்வான்
இப்படி மனஸு அடங்கின பின்பு தான் ஆத்மாவை நினைத்து -இடைவிடாமல் நினைத்து இருந்து
பின்பு – சாஷாத்காரம் கிட்டும்
ஆகையால் இந்திரியங்கள் அடங்கினவர்களுக்கு ஞான யோகமும் –
அடங்காதவர்களுக்கு கர்ம யோகமும் என்று பிரித்தே முன்பு சொன்னேன்
இந்திரியங்களை அடக்க அவை உதவும் -இடைஞ்சல் அல்ல -நீ கர்மங்களைச் செய்யா விடில் மனஸு அடங்காது –
ஞான யோகம் உன்னால் செய்ய முடியாது –
பலன்களில் ஆசை இல்லாமல் -பகவத் ப்ரீத்யர்த்தத்துக்காகவே என்று எண்ணி செய்வதால் திரு உள்ளம் உகந்து
மனசின் கலக்கத்தை போக்கி அருளுவார் என்று -2-47-என்றும் மீண்டும் -18-46-என்று அருளி மேலே -2-55-தொடங்கி
நான்கு ஸ்லோகங்களால் -ஞானயோகத்தை செய்வதை அருளிச் செய்கிறான் –

கர்மண்யேவாதிகாரஸ்தே மா பலேஷு கதாசந.–
மா கர்மபல ஹேதுர் பூர்மா தே ஸங்கோஸ்த்வ கர்மணி—৷৷2.47৷৷

அகர்மா -பண்ணாமல் இருப்பது –சங்கம் -கூட்டு -நினைக்காதே -செய்தே ஆக வேன்டும் –கர்மா பண்ணுவதில் தான் யோக்யதை —
பலம் எதிர்பார்க்காமல் -ஸ்வர்க்காதி பலன்களில் கண் வைக்காமல் -பலன் கிடைப்பது நம்மால் இல்லை -கார்ய காரண பாவ விசாரம் –
பஞ்ச பிராணன் இந்திரியங்கள் மனஸ் தேகம் ஆத்மா பரமாத்மா -ஐந்தும் சேர்ந்தே -காரியம் –
காரணம் நாமே என்ற நினைவு கூடாதே –
அகர்த்ருத்வ அனுசந்தானாம் -கர்த்ருத்வ -மமதா -பல -தியாகம் மூன்றும் வேண்டுமே-
பல தியாகம் – தாழ்ந்த பலன்களில் கண் வைக்காமல் – மமதா -என்னுடையது -கர்த்ருத்வம் -நான் பண்ணுவது-

ஸ்ரீ பகவாநுவாச–
ப்ரஜஹாதி யதா காமாந் ஸர்வாந் பார்த மநோ கதாந்.–
ஆத்மந்யேவாத்மநா துஷ்ட ஸ்தித ப்ரஜ்ஞஸ்த தோச்யதே—৷৷2.55৷৷

வசீகரம் -கடைசி நிலை -சர்வ ஆசைகளையும் விட்டு -ஆத்ம சாஷாத்காரம் தவிர –
மனசால் ஆத்மா இடமே செலுத்தி ஸந்தோஷம் அடைகிறான்

துகேஷ்வநுத் விக்நமநா ஸுகேஷு விகதஸ்பரிஹ-
வீத ராக பய க்ரோத ஸ்திததீர் முநிருச்யதே–৷৷2.56৷৷

ஏகேந்த்ரம் -மனன சீலன் முனி -ஆத்மா இடமே மனசை செலுத்தி -துக்கம் வந்தால் கலங்காமல் -சுகம் வந்தால் மகிழாமல் —
கீழே சுகம் துக்கம் -இங்கு சுக காரணம் -துக்க காரணம் –
ராகம் பயம் க்ரோதம் மூன்றையும் விட்டு –
அநாகதேஷூ ஸ்ப்ருஹ ராகம் -வர போகும் நல்லது பற்றி இனம் புரியாத ஆசை வருமே அது தான் ராகம்
பிரிய விஸ்லேஷம் அப்ரிய ஆகாத —பயம் முதல் நிலை -அப்புறம் துக்கம் –எதிர்பார்க்கும் நிலையில் –
க்ரோதம் -பயம் -வந்து -செய்யும் செயல்கள் தானே -ஆசை மாறி கோபம் -ஆசை இருந்தால் தானே கோபம் வரும் –

ய ஸர்வத்ராநபிஸ்நேஹஸ் தத்தத் ப்ராப்ய ஷுபாஷுபம்.–
நாபிநந்ததி ந த்வேஷ்டி தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா—–৷৷2.57৷

வ்யதிரேகம் -ஆசையை திருப்புவது –இவன் தான் ஞான யோகி -எங்கும் இருந்து -ஆசை காட்டாமல் உதாசீனனாக -பற்று அற்று –
ஸூபம் அஸூபம் -இன்பமோ துன்பமோ படாமல் -பக்குவப்பட்டு -புகழுவதும் இகழுவதும் இல்லாமல்

யதா ஸம் ஹரதே சாயம் கூர்மோங்காநீவ ஸர்வஷ–
இந்த்ரியாணீந் த்ரியார்தேப் யஸ்தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா—-৷৷2.58৷৷

தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா–அவனுடைய ஞானம் நிலை பெற்றது -மீண்டும் மீண்டும் வரும் –
ஆமை -போலே சுருக்கிக் கொண்டு -விஷயங்களில் இருந்து
இந்திரியங்களை இழுத்து –பகவத் விஷயம் மட்டுமே -கண்டு பேசி கேட்டு -சப்த்தாதிகளில் இருந்து இழுத்து –
அப்பொழுது தான் மனசை ஆத்மா இடம் செலுத்த முடியும் —

விஷயா விநிவர்தந்தே நிராஹாரஸ்ய தேஹிந–.
ரஸ வர்ஜம் ரஸோப்யஸ்ய பரம் தரிஷ்ட்வா நிவர்ததே–৷৷2.59৷৷

ஆத்ம தரிசனத்தால் இந்திரியங்கள் அடக்கலாம் -ஏக ஆஸ்ரய தோஷம் -ரசம் ஆசை தவிர விஷயங்கள் –
சாப்பாட்டை விலக்கி -ஆசை தவிர எல்லாம் போகும் -ஆசை கூட ஆத்மா சாஷாத்காரம் வந்தால் போகும் –
விஷயங்கள் ஆசையை தவிர விலகி போகும் -அதுவும் போகும்

———–

ந கர்மணாமநாரம்பாந்நைஷ்கர்ம்யம் புருஷோஷ்நுதே—-
ந ச ஸம் ந்யஸநாதேவ ஸம்த்திம் ஸமதிகச்சதி—৷৷3.4৷৷

நேராக ஞான யோகம் போக முடியாது -தொடங்கி பாதியில் விட்டாலும் ஞான யோகம் சித்திக்காது –
யுத்தம் -நேராக சொல்லாமல் கர்ம யோகம் –
நைஷ்கர்ம்யம் -செய்யாமல் இருக்கும் ஞான யோகம் -சன்யாசம் -விடுவது -அர்த்தித்தவம் ஆசை -வேன்டும் –
ஆசை இருந்தாலும் சக்தியும் வேன்டும் -வஸ்துவை அடைய ஆசையும் சக்தியும் வேண்டுமே –

மோக்ஷ ஆசை வந்த உடனே கர்மயோகம் பண்ணாமல் ஞான யோகம் பண்ண முடியாதே –
ஸாஸ்த்ர யுக்தமான கர்மங்களைச் செய்யாமலும் ஆரம்பித்த கர்மங்களை நிறுத்தியும் ஞான யோகம் செய்ய முடியாதே
பகவத் ப்ரீத்யர்த்தம் ஒன்றையே குறித்து கர்மங்களைச் செய்து அவனை சந்தோஷப்படுத்தா விடில்
நெடுநாளாக ஆர்ஜித்த பாப சமூகங்கள் போகாதே -போனால் ஒழிய ஆத்மா நினைவு வராதே
ஆகையால் கர்மயோகம் செய்யாவிடில் மனம் தெரியாது ஞான யோகம் பண்ண முடியாதே

———–

ந ஹி கஷ்சத் க்ஷணமபி ஜாது திஷ்டத்ய கர்மகரித்—
கார்யதே ஹ்யவஷ- கர்ம ஸர்வ-ப்ரகரிதிஜைர் குணை—৷৷3.5৷৷

ஓர் வினாடி யாவது கர்ம யோகம் இல்லாமல் சம்சாரி வாழவே முடியாதே -தூங்குபவனும் –தூங்குவதும் கர்மா தான் –
தூங்கினால் தான் புத்தி கூர்மை
இந்திரியங்கள் பின்பு – பிராணன் உண்டே தூங்கும் பொழுதும் -தெரியாமல் கார்யம் தானே நடந்து கொண்டே இருக்கும் –
கர்ம யோகம் தான் பழகி-பிறந்த குழந்தை அழுகிறதே -சன்யாசிகளும் விடாமல் செய்கிறார்கள் –
முக்குண வஸ்யர் -சத்வம் வெளுப்பு -ரஜஸ் தமஸ்–

முக்குணங்களும் இவனை இழுத்துக் கொண்டு போய் தங்கள் தங்கள் கார்யங்களைச் செய்யத் தூண்டும்
எனவே கர்மங்களை செய்து நெடுநாள் வருகிற பாபங்களைப் போக்கி குணங்களை வசப்படுத்திக் கொண்டு
மனசு தெளிந்தவனுக்குத் தான் ஞான யோகம் செய்ய முடியும் –

————

கர்மேந்த்ரியாணி ஸம் யம்ய ய ஆஸ்தே மநஸா ஸ்மரந்—
இந்த்ரியார்தாந் விமூடாத்மா மித்யாசார ஸ உச்யதே–৷৷3.6৷৷

நிந்தை -மனசை அடக்காமல் -இந்திரியங்களை மட்டும் அடக்கி பொய் ஆசாரம் -மூன்றும் –
சாஸ்த்ர ஸம்மதம் -படி இருக்க வேன்டும் -ஆர்ஜவ குணம்

அவிநிஷ்ட பாபதயா-பூர்வ ஜென்ம பாபங்கள் -அஜித பாஹ்ய அந்தக்கரண —
உள் இந்திரியங்களும் வெளி இந்திரியங்களும் வெல்லப்படாமல் இருக்குமே

கர்ம யோகத்தைச் செய்யாமல் -ஞான யோகம் செய்ய வேணும் என்று ஆரம்பித்தவன் அந்த எண்ணத்துக்குத் தப்பாக நடக்கிறான்
கர்மயோகம் செய்யாமல் பாபங்கள் போகாது -பாபங்கள் போகாமல் இந்திரியங்கள் அடங்காது -இந்திரியங்கள் விஷயங்களில் போகும் –
ஆகையால் அப்படிப்பட்டவன் ஆத்மாவை நினைக்க ஆரம்பித்தால்-மனசு நெடுநாளாக விஷயங்களிலேயே
ஆழ்ந்து இருக்கிறபடியால் ஆத்மாவில் செல்லாமல் விஷயங்களையே நினைத்துக் கொண்டு இருப்பன்
ஆத்மாவை நினைக்க ஆரம்பித்து விஷயங்களை நினைக்கிறபடியால் எண்ணத்துக்கு விரோதமாக நடக்கிறான்
நினைத்தது ஓன்று செய்கிறது ஓன்று -இப்படி இருப்பதும் கூட அறியாமல் ஆத்ம சாஷாத்காரத்துக்கு
இடைஞ்சலாக வேலையைச் செய்வதால் ஆசைப்பட்ட பிரயோஜனத்தை அடைய மாட்டான்

—————–

யஸ்த்விந்த்ரியாணி மநஸா நியம்யாரபதேர்ஜுந.–
கர்மேந்த்ரியை கர்மயோகமஸக்த ஸ விஷிஷ்யதே–৷৷3.7৷৷

புத்தி சாரதி – மனஸ் கடிவாளம் -அடங்கினால் தானே -இந்திரியங்கள் அடங்கும் –
கர்ம யோகம் ஆரம்பித்து -பற்று இல்லாமல் தொடங்கினால்-ஞான யோகி விட சிறந்தவன் –
பள்ள மடை -இதுவே -போகும் வழியில் போனால் திரும்ப கொண்டு வரலாமே -கண் பார்க்கட்டும் -வரையறைக்கு உள்பட்டு
பல காரணங்கள் -பழக்கம் சுலபம் ஞான யோகிக்கும் விட முடியாதே –
பல சொல்லி -மேலே கேட்ட கேள்விக்கு பதில் அடுத்து -நேராக அருளிச் செய்கிறான்

இந்திரியங்களுக்கு விஷயங்களில் போவதே வழக்கம் -அத்தை திடீர் என்று நிறுத்த முடியாதே –
அவைகள் இயற்கையாகவே வேலைகளில் படிந்து இருக்கின்றன -அவைகளை முன் செய்து பழகின வேலைகள் போன்ற
ஸாஸ்த்ர யுக்த கர்மங்களிலே செலுத்தி -ஆத்ம சாஷாத்காரத்தில் உள்ள ஆசையுடன் உள்ள மனசோடு –
கெட்ட கர்மங்களில் போகாமல் தடுத்து கீழே சொன்னபடி பலன்களில் ஆசை இல்லாமல் கர்ம யோகம்
செய்ய ஆரம்பிக்கிறவனுக்கு ஒரு கெடுதியும் நேராது -ஆரம்பித்த கர்மமும் ஒரு நாளும் நிற்காது –
ஆகையால் ஞான யோகம் செய்பவனைக் காட்டிலும் அவன் உயர்ந்தவன்
இரு கரையும் ஒத்துப் போகிற வெள்ளத்தில் நீந்தி அக்கரை போகிறவன் போலே ஞான யோகம் செய்பவன்
பாலம் சுற்றிப் போகிறவன் போலே கர்ம யோகம் செய்கிறவன்
நீந்துகிறவன் நடுவில் கை சளைத்தால் தொந்தரவு -மற்றவனுக்கு அது இல்லையே

———————–

நியதம் குரு கர்ம த்வம் கர்ம ஜ்யாயோ ஹ்யகர்மண–.
ஷரீரயாத்ராபி ச தே ந ப்ரஸித்த்யேத கர்மண—-৷৷3.8৷৷

கர்மத்தை நியதமாக செய் – உயர்ந்தது ஞான யோகத்தை விட -கேள்வியில் உள்ள சப்தம் ஜ்யாயோக –
சக்தி இருந்தாலும் கர்ம யோகம் அனுஷ்ட்டிக்க வேன்டும் –
நழுவவே நழுவாது கர்ம யோகம் – விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடரலாம் அடுத்த ஜன்மாவில் –
ஞான யோகம் அப்படி இல்லை -சரீர யாத்ரைக்கும் இது வேன்டும்
சரீரம் தேகம் வாசி உண்டே – இளைத்து கொண்டு போவது சரீரம் –வளரும் உடம்பு தேகம்
இங்கு சரீர யாத்திரை -இளைத்து போகும் சந்யாசிக்கும் கர்ம யோகம் விட முடியாதே -என்கிறான்
சாதனத்தால் தான் ஆத்ம சாஷாத்காரம் –பிராணன் போனால் கிடைக்காது -அடுத்த ஜன்மா தான் கிடைக்கும்
சரீர யாத்திரை நம் கையில் இல்லையே -நின்றனர் இருந்தனர் –இத்யாதி எல்லாம் அவன் அதீனம் தானே
நியத கர்மா ஒரு வகை –அநியத கர்மா வேறு வகை
அவன் தூண்ட நாம் செய்கிறோம் என்ற நினைவால் செய்ய வேன்டும் -விநயம் உடன் இருக்க வேன்டும் –

முதலில் ஞான யோகம் செய்ய முடியாது -கர்ம யோகம் தான் செய்ய முடியும் என்றும்
கர்ம யோகத்தில் கெடுதி கிடையாது என்றும் சொல்லப்பட்டது –
இப்போது ஞான யோகம் செய்யத் தகுந்தவனும் -கர்ம யோகம் செய்வது லகுவாய் இருப்பதாலும் –
கெடுதி இல்லாமையாலும் -அவனுக்கு கர்மங்களை விட முடியாதாகையாலும் -கர்ம யோகத்தையே செய்ய வேணும் என்கிறார் –
உடம்போடு கூடி இருப்பவனுக்கு வேலை செய்வது வழக்கம் -பந்து அடிப்பதும் யாகம் செய்வதும் இந்திரியங்கள் வேலை –
அத்தை லகுவாக செய்யலாம் -நிற்காமல் நடக்கும்
த்யானம் -பழக்கம் இல்லை -செய்வது வருத்தம் -முழுக்க நடக்காது -எனவே தியானத்தை விட கர்மமே உயர்ந்தது —
கர்மத்தையே நீ செய் –கர்மங்களைச் செய்யும் போது ஆத்மாவை உள்ளபடி அறிந்து செய்ய வேண்டியதால்
நான் செய்யவில்லை என்கிற எண்ணம் இருக்க வேணும் என்று மேலே சொல்லப்படுகிறது –
அதாவது ஸம்ஸாரிகளின் வேலைகளைச் செய்வது ஆத்மாவுக்கு ஸ்வபாவம் இல்லை
உடம்போடு சேர்ந்து இருப்பதாலே செய்கிறான் -இப்படி நினைப்பதால் ஆத்மாவின் நினைவும் கர்மத்தில் அடங்கி இருக்கிறது –

பரம புருஷ ஆராதன விஷயஸ்ய கர்மண -ஸ்ரீ ராமானுஜர் -கடமைகளை செய்வதே ஆராதனம் -duty is worship

இந்த காரணத்தாலும் கர்ம யோகமே சிறந்தது -இதற்கு இன்னும் ஒரு காரணமும் உள்ளது –
உடம்பை வைத்துக் கொண்டு தானே ஞான யோகமும் செய்ய வேண்டும் -சாப்பிட்டால் தானே உடம்பு நிற்கும் –
ப்ரஹ்ம யஜ்ஜம் தேவ யஜ்ஜம் பித்ரு யஜ்ஜம் மனுஷ்ய யஜ்ஜம் பூத யஜ்ஜம் செய்து மிகுதியாக உள்ளவற்றை
உண்ண வேண்டும் -ஆகாரம் கெட்டுப் போனால் மனமும் கெட்டப் போகும் -மனசு கெட்டால் நல்ல நினைவும் வராது
மஹா யஜ்ஜ்ங்களைப் பண்ணாமல் உண்டால் பாபங்களை சாப்பிடுகிறான் என்று மேலே சொல்லப்படும்
ஆகையால் ஞான யோகம் செய்பவனுக்கு கர்மங்களை விட முடியாது –
ஆகையால் ஞான யோகம் செய்யத் தகுந்தவனும் இந்தக் காரணங்களால் கர்ம யோகத்தைச் செய்ய வேண்டும் –

—————————

யஜ்ஞார்தாத் கர்மணோந்யத்ர லோகோயம் கர்ம பந்தந–
ததர்தம் கர்ம கௌந்தேய முக்த சங்க ஸமாசர—৷৷3.9৷৷

கர்மா செய்ய செய்ய பாபங்களும் வருமே என்ன –
யஞ்ஞார்த்தமாக -ஆத்ம சாஷாத்காரம் -பற்று அற்ற கர்மா செய்தால் -பாபங்கள் கிட்டாது –
இதை தவிர மற்ற கர்மாக்கள் தாழ்வு -என்றவாறு -பலத்தை பொறுத்தே -உயர்ந்த அல்லது தாழ்ந்த கர்மா ஆகும்
வர்ணாஸ்ரம தர்மம் -சாஸ்த்ர சம்மத கர்மாக்கள் – பற்று அற்ற -சாஷாத்காரம் பலன் என்ற எண்ணம் வேன்டும் –

கர்மங்களைச் செய்ய வேணுமானால் பணம் சம்பாதிப்பது போன்றவற்றைச் செய்ய வேணுமே –
நான் கெட்டிக்காரன் பணம் என்னுடையது போன்ற கெட்ட எண்ணங்கள் வருமே -அதனால் மனம் கலங்குமே –
மோக்ஷம் வேணும் என்ற ஆசைப் பட்டவனுக்கும் கர்மங்களினுடைய வாசனையினாலே மேன்மேலும் சம்சாரம் தொடர்ந்து வருமே –
முன்னால் உண்டான வாசனை ஒழியாதே- இப்போது செய்கிற செயல்களால் அது வலுப்படும் என்றால்
யஜ்ஜாதி ஸாஸ்த்ர உசித கர்மங்களுக்கு பணம் சம்பாதிப்பது போன்ற செயல்களைச் செய்தால் புது வாசனை உண்டாகாது –
முன் வாசனையும் வலுப்படாது
பகவான் திரு உள்ள உகப்பே ஸூகத்துக்கு காரணம் -இந்த வேலைகள் அவன் திரு உள்ளத்தில் உகப்பை ஏற்படுத்துவதால்
எல்லையற்ற ஸூகத்தைக் கொடுக்கும் ஒழிய கெட்ட வாசனைகளை உண்டாக்காதே
விஷயாந்தரங்களுக்காக பணம் சம்பாதித்தால் தான் கெடுதி உண்டாக்கும்
ஆகையால் யஜ்ஜ்ங்களுக்காக வேலைகளைச் செய் -செய்யும் போது பகவத் பிரீதி உண்டாகும் –
அந்த வேலைகளே இதுக்கு பிரயோஜனம் -எனக்கு அல்ல என்ற எண்ணத்துடன் செய்
இதனால் அவன் ப்ரீதி அடைந்து -நீண்ட நாளாக உள்ள கர்ம வாசனையைப் போக்கி உன்னை
ஆத்மாவை உள்ளபடி பார்க்கும்படி செய்வான் –

————–

ஸஹயஜ்ஞா ப்ரஜா ஸரிஷ்ட்வா புரோவாச ப்ரஜாபதி–
அநேந ப்ரஸவிஷ்யத்வமேஷ வோஸ்த்விஷ்ட காமதுக்—-৷৷3.10৷৷

ஸஹயஜ்ஞா: = வேள்வியுடன்
ப்ரஜா: = மனித குலம்
ஸ்ருஷ்ட்வா = வெளிப்பட்டு
புரோ = முன்பு
உவாச = கூறினான்
ப்ரஜாபதி:| = பிரமன்
அநேந = இதன் மூலம்
ப்ரஸவிஷ்யத்வம் = நீங்கள் பெருகி வளர வேண்டும்
இஷா = அது
வ = உங்கள்
அஸ்து = இருக்க வேண்டும்
இஷ்டகாமதுக்= உங்களுக்கு வேண்டியதை எல்லாம் தரும் காமதேனுவாய் இருக்கும்

மேலே எழு ஸ்லோகங்களில் -யஞ்ஞத்துக்கு சொல்லி வைத்த கர்மங்கள்
பிரஜாபதி -பர ப்ரஹ்மம் -என்றவாறு இங்கு பொருள் என்று இவ்வுலகம் படைத்து -சோம்பாது –
இதுவே பயன் -அதே பயனுக்கு வாழ்தல் சிரமம் இருக்காதே -ஒரே கோணம் ஆகுமே
யாகங்கள் செய்து இஷ்டமான காமங்கள் பெற்று கொள்ளலாம் –
தேவர்கள் உதவுவார் -வருண ஜபம் விராட பர்வம் வாசித்தால் மழை பெய்யும் -என்பர் –சகல வேத அந்தராத்மா பர ப்ரஹ்மம்
ஆனந்தம் பட்டு பலன் -இதை நினைத்து பண்ணினால் கர்ம யோகம் ஆகும்

எந்த புருஷார்த்தத்தை விரும்புகிறவனும் மஹா யஜ்ஜ்ங்களை செய்து மிகுந்த ஆஹாரத்தையே தான் சாப்பிட வேணும்
அப்படிச் செய்யாமல் சாப்பிட்டு உடம்பை வளர்க்கிறவனுக்கு தோஷம் தான் உண்டு –
பிராகிருத பிரளயத்தில் நாம ரூப விபாகம் இல்லாமல் -சேதன அசேதன வாசி இல்லாமல்
ஸூஷ்மமாக அவன் இடம் ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கும்
ஜீவாத்மாவுக்கு -கர்மங்கள் இருக்கும் வரையில் ஞானம் இந்த்ரியத்வாரா சென்று வஸ்துக்களை அறிகிறான்
கர்மங்கள் அடியோடு விட்டு மோக்ஷ தசையில் தான் இந்திரியங்கள் இல்லாமலே விஷயங்களில் பரவும்
பரம காருணிகன் ஆகையால் கரண களேபரங்களைக் கொடுத்து அருளி -தனது ப்ரீத்யர்த்தமாக யஜ்ஜாதிகளைப் பண்ணி
இந்த கர்மங்களால் நீங்கள் மோக்ஷம் அடையலாம் –
இந்த யஜ்ஜ்ங்கள் மோக்ஷத்தையும் அதுக்கு உதவியாக வஸ்துக்களையும் வேண்டியபடி கொடுக்கும் –
எல்லா தேவதைகளையும் உள்ளிருந்து நியமிப்பவன் தானே என்று –
பரம ஹம்ஸ விஞ்ஞான யோகம் —-7-20-ஸ்லோகம் தொடங்கி
நான்கு ஸ்லோகங்களில் மேலே அருளிச் செய்கிறான்

காமைஸ் தைஸ்தைர் ஹ்ருதஜ்ஞாநா: ப்ரபத்ந்தேந்ய தே₃வதா:|–
தம் தம் நியமமாஸ்தா₂யா-ப்ரக்ருத்யா நியதா: ஸ்வயா ॥—20-

ஸ்வயா ப்ரக்ருத்யா – தமது (முக் குணமயப் பொருள்கள் விஷயமான) அநாதி வாஸனையாலே,
நியதா: – எப்போதும் சேர்ந்திருக்கப் பெற்றவர்களாய்
தை தை: – (தம் வாஸநாகுணமான) அந்த அந்த
காமை: – (முக்குணமயமான) விரும்பப்படும் பொருள்களாலே
ஹ்ருதஜ்ஞாநா: – அபஹரிக்கப்பெற்ற (என் ஸ்வரூப விஷயமான) அறிவையுடையவர்களாய்
(அந்த அந்த பொருள்கள் கிடைப்பதற்காக)
அந்யதே₃வதா: – என்னைக் காட்டிலும் வேறுபட்ட தெய்வங்களை
தம் தம் நியமமாஸ்தா₂யா – அந்த அந்த தேவதைகளையே உகப்பிப்பதற்கு உறுப்பான நியமங்களைக் கைக்கொண்டு)
ப்ரபத்ந்தே – அவர்களையே ஆஶ்ரயித்து ஆராதிக்கிறார்கள்.
ஆரோக்யம் பாஸ்கரன் -ஞானம் ருத்ரன் -மோக்ஷம் ஜனார்த்தனன் –
மந்தி பாய் – கங்கா தீரத்தில் இருந்தும் தாகத்துக்கு கிணறு வெட்டுவாரைப் போலே –

யோ யோ யாம் யாம் தநும் ப₄க்த: ஶ்ரத்த₄யார்ச்சிது மிச்ச₂தி ।–
தஸ்ய தஸ்யாசலாம் ஶ்ரத்தா₄ம் தாமேவ வித₃த₃தா₄ம்யஹம் ॥—21-

ய: ய: ப₄க்த: – எந்த எந்த தே₃வதாந்த்ர பக்தன்
யாம் யாம் தநும்- (எனது) ஶரீரமான எந்த எந்த தேவதையை
ஶ்ரத்த₄யா – விஸ்வாஸத்தோடுஅர்ச்சிதும் – ஆராதிப்பதற்கு
இச்ச₂தி – விரும்புகிறானோ
தஸ்ய தஸ்ய – அந்த அந்த பக்தனுக்கு
தாம் ஏவ ஶ்ரத்தா₄ம் – அந்த (தேவதா விஷயமான) விஶ்வாஸத்தையே
அசலாம் – (இடையூறுகளால்) அசையாததாய்
அஹம் – நான்-
அந்தர்யாமி நான் என்ற ஞானத்துடன் ஆச்ரயிப்பவர் சீக்கிரம் விட்டு என்னையே கேட்டு வருவான் –
அப்படி இல்லாதவர்க்கும் – அசைக்க முடியாத ஸ்ரத்தையை நானே உண்டாக்குகிறேன் –
நாஸ்திகன் ஆக்க கூடாதே –கிரமத்தில் வருவார்களே – -கொண்டி மாட்டுக்கு தடி கட்டுவாரைப் போலே
நாட்டினான் தெய்வம் எங்கும் –சேட்டை தன் மடி அகத்து செல்வம் பார்த்து இருக்கின்றார்களே –

ஸ தயா ஷ்ரத்தயா யுக்தஸ் தஸ்யாராதந மீஹதே.—
லபதே ச தத காமாந் மயைவ விஹிதாந் ஹி தாந்৷৷—7.22৷৷

என்னை உள்ளபடி அறியாமல் தேவதாந்த்ர பஜனம் -செய்பவருக்கும் பலனை நானே அளிக்கிறேன் –
என் சரீரத்தை தானே ஆஸ்ரயிக்கிறான் என்று நான் அறிவேன் —
கொடியை பந்தலில் ஏற்றுவது போலே -குச்சியில் ஏற்றி – துளி பக்தி பிறந்ததும் -இவர்களை ஆஸ்ரயித்து
சில சில பலங்களை கொடுத்து –
அவரவர் இறையவர் குறையிலர் -அவரவர் -விதி வழி அடைய நின்றனர் –
அந்தர்யாமியாய் புகுந்து -மஹா க்ரமம்-அவன் திரு நாமம் –
சர்வ தேவதா நமஸ்காரம் கேசவம் பிரதி கச்சதி –ஆகாசம் நீர் கடலுக்கு போவது போலே –

அந்தவத்து ப₄லம் தேஷாம் தத்ப₄வத் யல்பமேத₄ஸாம் |–
தே₃வாந் தே₃வயஜோ யாந்தி மத் ப₄க்தா யாந்தி மாமபி॥—23-

யல்பமேத₄ஸாம் – புல்லறிவாளர்களான அவர்களுக்கு
அந்தவத்து ப₄லம் – அவ்வாராதன பலன் அல்பமாகவும் முடிவுடையதாகவும் ஆகிறது. ஏனெனில்
தே₃வயஜ: தே₃வாந் யாந்தி – தேவர்களை ஆராதிப்பவர்கள் தேவர்களையே அடைகிறார்கள்
மத்ப₄க்தா அபி மாம் யாந்தி – என்னுடைய பக்தர்களும் என்னையே அடைகினறனர்.-
என்னை பிரார்த்தித்து என்னையும் அடைகிறார்கள்
உம்மை தொகையால் -கீழ் அவர்கள் ஒன்றையே அடைகிறார்கள் -அபி சப்தம் -இத்தையே காட்டும் –
மோக்ஷம் பெற்றால் ஆரோக்யம் செல்வம் ஞானம் எல்லாமே கிடைத்ததாகுமே –
அவகாத ஸ்வேதம் போலே -நெல்லு குத்த வியர்வை தானே வருமே –
ஸூ ஆராதன் இவன் -அவர்கள் துராராதர்கள் -இந்திரன் -ஆத்ம ப்ரச்னம் -தலை குப்புற தள்ளி விட இவன்
ஐஸ்வர்யம் அக்ஷரம் பரமபதமும் கொடுத்தும்-வெட்க்கி இருந்து – அடியார்க்கு என் செய்வான் என்றே இருப்பவன் –
பெத்த பாவிக்கு விடப் போமோ –
என்னையும் –அடைந்து திரும்பாமல் பேரின்பம் பெறுகிறார்கள் –கீழே அடி பட்ட பந்து போலே திரும்ப வேண்டுமே —

————

தேவாந் பாவயதாநேந தே தேவா பாவயந்து வ–
பரஸ்பரம் பாவயந்த ஷ்ரேய பரமவாப்ஸ்யத—৷৷3.11৷৷

தேவாந் = தேவர்கள் , தெய்வீகத் தன்மை
பாவயதா = வெளிப்படும்படி
அநேந = அதன் மூலம்
தே = அவர்கள்
தேவா = தேவர்கள், தெய்வீக தன்மை
பாவயந்து = செயல் பட்டு
வ: = உங்களுக்கு
பரஸ்பரம் = ஒருவர்க்கு ஒருவர்
பாவயந்த: = உதவி
ஸ்ரேய: = உயர்நிலை, சிறப்பு நிலை
பரம = இறுதி நிலை, உன்னத நிலை
வாப்ஸ்யத = வாய்க்கப் பெறுவீர்கள்

தேவர்கள் -மழை கொடுப்பர் –ஹவிஸ் வாங்கி –பர்ஜன்ய தேவதை –
பரஸ்பரம் நல்லது செய்து கொண்டு ஸ்ரேயஸ் அடையலாம் –
தானே செய்ததாக சொல்லாமல் பிரஜாபதி -என்கிறான் –
ஆட்டு வாணியன் இல்லையே -சேதனன் சாஸ்திரம் அறிந்து செய்வான் –

யஜ்ஜம் -செய்தது வேறு காலத்தில் எப்படி பலனைக் கொடுக்கும் -ஞானத்தால் மோக்ஷம் என்பதால் –
ஸ்வர்க்காதிகளைக் கொடுக்கும் யஜ்ஜ்ங்களால் எப்படி மோக்ஷம் பெறலாம் –
சம்சாரிகள் வேண்டுகிற மோக்ஷ வ்யதிரிக்த பலங்களால் எவ்வாறு மோக்ஷம் பெறலாம் –
இவைகள் இடைஞ்சல்கள் அன்றோ -இவற்றுக்குப் பதில் இதில்
எனக்கு உடம்பாக தேவதைகளை இந்த யஜ்ஜ்ங்களினால் மகிழ்விக்க —
அவர்கள் மேலும் மகிழ வேண்டிய எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு கொடுப்பார்கள் –
இப்படி ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்து கொண்டு மோக்ஷமாகிற உயர்ந்த புருஷார்த்தை பெறுங்கோள்

—————-

இஷ்டாந் போகாந்ஹி வோ தேவா தாஸ்யந்தே யஜ்ஞ பாவிதா–
தைர்தத்தாந ப்ரதாயைப்யோ யோ புங்க்தே ஸ்தேந ஏவ ஸ—৷৷3.12৷৷

இஷ்டாந் = வணங்கத்தக்க
போகாந் = போகங்களை
ஹி = அதனால்
வோ = உங்களுக்கு
தேவா = தேவர்கள்
தாஸ்யந்தே = தருவார்கள்
யஜ்ஞபாவிதா = யாகத்தில்
தைஹ் = அவர்களால்
தத்தா = தரப்பட்டவை
அப்ரதாயை = தராமல்
ப்யோ = அவர்களுக்கு
யோ = எவன்
புங்க்தே = அனுபவிக்கிறானோ
ஸ்தேந = திருடன்
ஏவ = நிச்சயமாக
ஸ: = அவன்

தனக்காக பயன் படுத்தி -தேவர்களுக்கு கொடுக்காமல் -இவன் தான் பெரிய திருடன் –

திருடு என்பது -ஒருவன் உடையதாய் -அவனது சுகத்துக்காகவே ஏற்பட்ட வஸ்துவை –
யாதொரு சம்பந்தம் இல்லாத இன்னொருவன் தன்னுடையது என்று எண்ணி உபயோகப்படுத்திக் கொள்வது போலே –
கீழ்ச் சொன்னபடி எனது உடம்பாக தேவதைகளை சந்தோஷப்படுத்தாமல் இருந்தால்
மோக்ஷம் ஸித்திக்காது மட்டும் இல்லை நரகம் ஸித்திக்கும்

—————–

யஜ்ஞ ஷிஷ்டாஷிந ஸந்தோ முச்யந்தே ஸர்வ கில்பிஷை-.
புஞ்ஜதே தே த்வகம் பாபாயே பசந்த்யாத்ம காரணாத்—৷৷3.13৷৷

யஜ்ஞஸிஷ்டாஸிந: = யாகத்தின் மீதியை
ஸந்தோ முச்யந்தே = உண்மையான, சந்யாசிகள்
ஸர்வகில்பிஷை:= அனைத்து பாவங்களிலும் இருந்து
புஞ்ஜதே = உண்கிறார்கள்
தே = அவர்கள்
து = அப்புறம்
அகஹம் = பாவம், துன்பம்
பாபா = பாவம் செய்பவர்கள்
யே = அவர்கள்
பசந்த்தி = அவர்கள் சமைக்கிறார்கள்
அத்மகாரணாத் = தங்களுக்காக

திருவாராதனம் பண்ணி -சேஷம் உண்பவன் -பாபம் போக்கி -இல்லாமல் இருந்தால் -உண்பது பாபங்களையே
இந்திராதி ஆத்மனா அவஸ்திதா பரம புருஷ ஆராதனம் –
அத்தையே விவரிக்கிறார் -இந்திராதி தேவதைகளுக்கு ஆத்மாவாய் இருக்கும் பகவத் ப்ரீத்யர்த்தமாகவே த்ரவ்யங்களை
அடைந்து சமைத்து கண்டு அருளிப் பண்ணி மிச்சம் உண்டு உடம்பை வளர்ப்பவர்களுக்கு
ஆத்ம சாஷாத்கார பிரதிபந்தங்களைப் போக்கி அருளுகிறார்
தங்கள் சுகத்துக்காகவே என்று சமைத்து உண்ணுவார்கள் பாபத்தையே உண்கிறார்கள் —
ஆத்ம சாஷாத்காரம் பற்றி யார் உபதேசித்தாலும் அவர்கள் மேல் கோபிப்பார்கள் –
நரகம் போவதற்காகவே இருக்கிறார்கள்

—————–

அந்நாத்பவந்தி பூதாநி பர்ஜந்யாதந்நஸம்பவ–
யஜ்ஞாத்பவதி பர்ஜந்யோ யஜ்ஞ கர்மஸமுத்பவ—৷৷3.14৷৷

அந்நாத் = உணவு
பவந்தி = இருக்கிறது
பூதாநி = உயிர்களுக்கு
பர்ஜந் = மழையின் மூலம்
அதந்நஸம்பவ: = உணவு சம்பவிக்கிறது; உருவாகிறது
யஜ்ஞாத் = வேள்வியினால்
பவதி = இருக்கிறது
பர்ஜந்யோ = மழையின்ய மூலம்
யாங்கய = வேள்வியின் மூலம்
கர்மஸமுத்பவ: = கர்மத்தை செய்வதால் உண்டாகிறது

அன்னத்தால் பூதங்கள் வாழலாம் -இங்கு சுழல் ஒன்றை அருளிச் செய்கிறான் –
பர்ஜன்யம் தேவதை அன்னத்துக்கு மழை
யாகங்கள் செய்தால் மழை -கர்மா தான் யாகம் -கர்மம் பண்ண சரீரம் -ஜீவாத்மா உள்ளே புகுந்து உடல் –
என்றவாறு -சக்கரம்

கர்ம ப்ரஹ்மோத்பவம் வித்தி ப்ரஹ்மாக்ஷரஸமுத்பவம்–
தஸ்மாத்ஸர்வகதம் ப்ரஹ்ம நித்யம் யஜ்ஞே ப்ரதிஷ்டிதம்—৷৷3.15৷৷

கர்ம = செயல்கள்
ப்ரஹ்மோத்பவம் = பிரம்மத்தில் இருந்து வருவது
வித்தி = என்று உணர்
ப்ரஹ்மம் = ப்ரம்மம்
அக்ஷர = அழியாத (க்ஷர என்றால் அழியக் கூடிய) =
ஸமுத்பவம்| = வெளிப்படுகிறது
தஸ்மாத் = எனவே
ஸர்வகதம் = எங்கும் நிறைந்த
ப்ரஹ்ம = பிரமம்
நித்யம் = நிரந்தரமாக இருக்கும்
யஜ்ஞே = யாகத்தில்
ப்ரதிஷ்டிதம் = நிலைத்து நிற்கிறது

சரீரம் எல்லாம் கர்மா எதிர்பார்த்து இருக்கும்

ஏவம் ப்ரவர்திதம் சக்ரம் நாநுவர்தயதீஹ ய–
அகாயுரிந்த்ரியாராமோ மோகம் பார்த ஸ ஜீவதி—৷৷3.16৷৷

ஏவம் = எனவே
ப்ரவர்திதம் சக்ரம்= ஒரு சுழற்சியில் இருக்கும்
நா = இல்லை
அனுவர்தயதி = நடக்கச் செய்தல்
இஹ = இங்கு
ய: = எவன்
அகாயு = பாவம் நிறைந்த
இந்ரிந்த்ரியாராமோ = இந்திரிய சுகங்களில்
மோகம் = ஆசை கொண்டு
பார்த = பார்த்தனே
ஸ = அவன்
ஜீவதி = வாழ்கிறான்

சக்கரம் அனுவர்த்தனம் பண்ண வேன்டும் -இல்லாதவன் வாழ்வது பாபம் -அவன் இந்த்ரியராமன் -ஆவான் –
மேலே மூன்று ஸ்லோகங்களால் கைவல்யார்த்தி பற்றி –

மறுபடியும் லோக அனுபவத்தாலும் -சாஸ்திரத்தாலும் எல்லாம் யஜ்ஜ்ங்களாலே வருகின்றன என்பதைக் காண்பித்துக் கொண்டு
யஜ்ஜ்ங்களைக் கட்டாயம் பண்ண வேண்டும் என்றும் பண்ணாவிட்டால் கெடுத்து உண்டாகும் என்றும் அருளிச் செய்கிறார்
உலகில் பிராணிகள் ஆஹாரத்தாலே தானே வளர்கின்றன -ஆஹார விருத்திக்கு மழை வேணுமே -இது ப்ரத்யக்ஷம் –
யஜ்ஜ்ங்களால் மழை என்று சாஸ்திரம் சொல்லும் -யஜ்ஜ்ங்கள் பணம் சம்பாதிப்பது போன்ற வேலைகளால் உண்டாகிறது –
அந்த வேலை உடம்பால் உண்டாகிறது -உடம்பு இல்லாவிடில் வேலையைச் செய்ய முடியாதே-
உடம்பு உண்டு தண்ணீரை குடித்து யஜ்ஜம் செய்ய ஆத்மாவுக்கு உதவிக்கிறதே –
எல்லா உடல்களும் யஜ்ஜ்ங்களால் உண்டாகின்றன -இப்படி ஒன்றால் ஓன்று சக்கரம் –
ஆத்மாவைப் பார்த்து சுகப்படாமல் இந்த்ரியங்களைப் பார்த்து சுகப்படுபவன் ரஜோ குணம் தமோ குணம் மேலிட்டு –
ஆத்மாவைப் பற்றிய பேச்சால் அலுப்பு உண்டாகி விஷயாந்தர சுகங்களையே அனுபவிக்கிறான்
ஆகையால் ஞானயோகம் முதலியவைகளை ஆரம்பித்தாலும் முறைப்படி செய்யாமல் பிரயத்தனம் வீணாகும் –
அவன் இருந்தும் பிரயோஜனம் இல்லை –

————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் ஸ்லோகங்கள் /ஸ்ரீ வாதிகேஸரி அழகியமணவாளச் சீயர் அருளிச் செய்த “பகவத் கீதை வெண்பா”/ ஸ்ரீ கீதாஶ்லோகார்த்த ஸாரம் —

December 14, 2019

ஸ்ரீ: எம்பெருமானாரருளிச் செய்த ஸ்ரீ: ஆளவந்தார் தனியன்

யத் பதாம்போருஹ த்யாந வித்வஸ்தா ஶேஷ கல்மஷ:
வஸ்துதா முபயாதோஹம் யாமுநேயம் நமாமிதம்

1. கண்ணாநீ பார்த்தர்க்குக் காத்தற் கினிதுரைத்த
திண்ணார் திறபருளுஞ் சீர்கீதை – யெண்ணாரு
நன்பொருளை யெங்கட்கு நாதா வருளுதலாற்
புன்பொருளிற் போகா புலன்.

2. மாதவன் மாமாது மாறனும்வண் பூதூர்வாழ்
போதமுனி யுந்தந்தம் பொன்னடிக்ண் – மீதருள
வுச்சிமேற் கொண்டே யுயர்கீதை மெய்ப்பொருளை
நச்சிமேற் கொண்டுரைப்பன் னான்.

3. நாத னருள்புரியு நற்கீ தைன்படியை
வேதம் வகுத்த வியன்முனிவன் – பூதலத்துப்
பாரதத்தே காட்டும் பதினெட்டோத் தும்பகர்வன்
சீர்த்தழைத்த வெண்பாத் தெரிந்து.

4. வேதப் பொருளை விசயர்க்குத் தேர்மீது
போதப் புயன்ற புகழ்மாயன் – கீதைப்
பொருள்விரித்த பூதூர்மன் பொன்னருளால் வந்த
தெருள்விரிப்ப னந்தமிழாற் றேர்ந்து.

5. தேயத்தோ ருய்யத் திருமா லருள்கீதை
நேயத்தோ ரெண்ணெய் நிறைவித்துத் – தூய
தெருணூல தேபெரிய தீபத்தை நெஞ்சி
லிருணூற வேற்றுகேன் யான்.

———————

ஸ்ரீமத்பகவத்கீதா ஸாரம்:
கீதாஸாரம்:
1) ஸ்வதர்ம ஜ்ஞாந வைராக்ய ஸாத்ய பக்த்யேக கோசர:
நாராயண: பரம் ப்ரஹ்ம கீதாஶாஸ்த்ரே ஸமீரித:

ஸ்வதர்மஜ்ஞாந வைராக்ய ஸாத்ய பக்த்யேக கோசர: –
தன் (வர்ணாச்ரம) தர்மரூபமாயிருக்கும் கர்மயோகத்தாலும், ஞானயோகத்தாலும்,
இதரவிஷயங்களில் பற்றின்மையாலும் உண்டாகும் பக்தியொன்றுக்கே விஷயமாகுமவனாய்
பரம்ப்ரஹ்ம – பரப்ரஹ்மமான, நாராயண: – நாராயணன்,
கீதாஶாஸ்த்ரே – கீதையாகிற ஶாஸ்திரத்தில்,
ஸமீரித: – அறிவிக்கப்பட்டுள்ளான

6. சுத்தியாற் னெஞ்சிற்றந் தொல்கரும ஞானத்தா
லத்தியா தொன்றை யறந்துறந்தோர் – பத்தியா
னண்ணும் பரமனா நாரணனே நற்கீதைக்
கெண்ணும் பொருளா மிசைந்து.

தொல் கரும ஞானத்தால் – பழமையான உபாயங்களான கர்ம யோகத்தாலும், ஞான யோகத்தாலும்,
சுத்தி ஆர் தம் நெஞ்சில் – பரிசுத்தி யடைந்த தம் நெஞ்சில், ஒன்றை அ(ர்)த்தியாது –
(பகவத் கைங்கர்யம் தவிர) வேறொன்றை விரும்பாது,
அறத்துறந்தோர் – மிகவும் வைராக்யமுடையவர்கள்,
பத்தியால் – (முற்கூறிய கர்மஜ்ஞாநவைராக்யங்களாலே உண்டான) பக்தியோகத்தாலே,
நண்ணும் – அடையும்,
பரமன் – பரப்ரஹ்மமாகிற, நாரணனே – நாராயணனே,
நற்கீதைக்கு – மிகச் சிறந்த பகவத் கீதைக்கு,
இசைந்து – (அறிவாளிகள் அனைவரும்) அங்கீகரித்து,
எண்ணும் பொருளாம் – நினைக்கும் பொருளாவான்.

————————–

பூர்வ ஷட்கம்:

2) ஜ்ஞாந கர்மாத்மிகே நிஷ்டே யோக லக்ஷ்யே ஸுஸம்ஸ்க்ருதே
ஆத்மாநுபூதி ஸித்த்யர்த்தே பூர்வஷட்கேந சோதிதே

ஸுஸம்ஸ்க்ருதே – (சேஷத்வஜ்ஞாநம், இதரவிஷயங்களில் பற்றின்மை முதலான புத்திவிஶேஷங்களாலே)
நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட,
ஜ்ஞாநகர்மாத்மிகே நிஷ்டே – ஞானயோகமும், கர்மயோகமும்,
யோகலக்ஷ்யே – (ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற) யோகத்தை அடையும் பொருட்டு்ம்,
ஆத்மாநுபூதி ஸித்த்யர்த்தே – (அதற்குப்பின்) ஆத்மாநுபவத்தை அடையும் பொருட்டும்,
பூர்வஷட்கேந – (கீதையின்) முதல் ஆறு அத்தியாயங்களாலும், சோதிதே – விதிக்கப்பட்டன.

7. ஞானங் கரும நலஞ்சேர் நிலையதனை
யான மனயோகத் தாராய்ந்திங் – கூனமறத்
தன்னா ருயிருணருந் தன்மையினை நற்கீதை
முன்னாறோத் தோதும் முயன்று.

ஞானம் கரும நலம் சேர் நிலையதனை – ஞானயோகத்தையும், கர்மயோகத்தையும்,
ஆன மனயோகத்து – (அவற்றின் காரியம்) ஆன மானஸ ஸாக்ஷாத்காரத்தின் பொருட்டு,
ஆராய்ந்து – எண்ணி அநுஷ்டித்து,
இங்கு – இவ்வுலகிலேயே,
ஊனம் அற – குறைவில்லாமல்,
தன் ஆர் உயிர் உணரும் தன்மையினை – தன் ஆத்மாவை அநுபவிக்கும் தன்மையை,
நற்கீதை – மிகச்சிறந்த கீதையின்,
முன் ஆறு ஓத்து – முற்பட்ட ஆறு அத்தியாயங்கள்,
முயன்று ஓதும் – உறுதியுடன் ஓதும்.

மத்யம ஷட்கம்:
3) மத்யமே பகவத்தத்த்வ யாதாத்ம்யாவாப்தி ஸித்தயே
ஜ்ஞாநகர்மாபி நிர்வர்த்யோ பக்தியோக:ப்ரகீர்த்தித:

மத்யமே – நடு ஆறு அத்தியாயங்களில்,
பகவத் தத்வ யாதாத்ம்ய அவாப்தி ஸித்தயே – பகவானாகிற பரதத்துவத்தின் உண்மையான அநுபவம் உண்டாவதன் பொருட்டு,
ஜ்ஞாந கர்ம அபிநிர்வர்த்ய: – ஜ்ஞாநத்தோடு கூடிய கர்ம யோகத்தாலே உண்டாகும்,
பக்தியோக: – பக்தியோகம்,
ப்ரகீர்த்தித: – சொல்லப்படுகிறது.

8. உள்ளபடி யிறையை யுற்றெய்த முற்றறஞ்சேர்
தெள்ளறிவில் வந்து திகழ் பத்தி – வெள்ள
நடையாடும் யோகத்தை நாதனருள் கீதை
யிடையாறோத் தோது மெடுத்து.

உள்ளபடி இறையை உற்று எய்த – பகவானை யுள்ளபடி அறிந்து அநுபவிப்பதன் பொருட்டு,
முற்று அறம் சேர் தெள் அறிவில் வந்து திகழ் – பரிபூர்ணமான கர்மயோகத்தோடு கூடிய தெளிந்த ஞானத்தால் உண்டாகும்,
பத்திவெள்ளம் நடையாடும் யோகத்தை – பக்திவெள்ளம் பெருகி வரும் பக்தியோகத்தை,
நாதன் அருள் கீதை – ஸர்வ ஸ்வாமியான பகவான் அருளும் கீதையின்,
இடை ஆறு ஓத்து – இடையிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள்,
எடுத்து ஓதும் – அறியும்படி ஓதும்.

அந்திம ஷட்கம்:
4) ப்ரதாந புருஷ வ்யக்த ஸர்வேஶ்வர விவேசநம்
கர்ம தீர் பக்தி ரித்யாதி: பூர்வ ஶேஷோந்தி மோதித:

ப்ரதாந புருஷவ்யக்த ஸர்வேஶ்வர விவேசநம் – ஸுக்ஷ்மமான மூலப்ரக்ருதி, ஜீவன், ஸ்தூலமான அசேதனம்,
ஸர்வேஶ்வரன் ஆகியவற்றைப் பற்றிய விளக்கமும்,
கர்ம: – கர்மயோகமும்,
தீ: – ஜ்ஞாநயோகமும்,
பக்தி: – பக்தியோகமும்,
இத்யாதி: – இவற்றை அநுஷ்டிக்கும் முறை முதலானவையும், (ஆகிய இவற்றில்)
பூர்வஶேஷ: – முன் அத்தியாயங்களில் சொல்லாமல் விடப்பட்டவை,
அந்திமோதித: – கடைசி ஆறு அத்தியாயங்களிலும் சொல்லப்பட்டன.

9. கருமமறி வன்பிவற்றின் கண்ணார் தெளிவில்
வருஞ்சித் தசிதிறையோன் மாட்சி – யருமையற
வென்னாதன் றந்த வெழிற்கீதை வேதாந்தப்
பின்னாறோத் தோதும் பெயர்ந்து.

கருமம் அறிவு அன்பு இவற்றின் கண் ஆர் தெளிவில் வரும் – கர்மயோகம், ஞானயோகம், பக்தியோகம் ஆகிய
இவற்றினால் வரும் தெளிவினாலே அறியப்படும்,
சித்து அசித்து இறையோன் மாட்சி – சேதனம், (ஸூக்ஷ்ம,ஸ்தூலரூபமான) அசேதனம், ஸர்வேச்வரன் ஆகியவற்றின் பெருமையை,
அருமை அற – சிரமம் இல்லாமல்,
என் நாதன் தந்த எழில் கீதை வேதாந்த – என் ஸ்வாமியான கண்ணன் அருளிய அழகிய கீதையாகிற உபநிஷத்தின்,
பின் ஆறு ஓத்து – பின் ஆறு அத்தியாயங்களும், பெயர்ந்து ஓதும் – (முன் சொல்லப்படாத அம்சங்களை) மறுபடியும் ஓதும்.

10. தானமுடன் றீர்த்தந் தவம்பிரித லைவேள்வி
யனமுத லாறு மறமிறைவற் – கேநயந்த
தன்மையாற் றன்னகத்தைச் சங்கமபயன்றுறத்தல்
கன்மயோ கத்தின் கணக்கு.

தானமுடன் தீர்த்தம் தவம் புரிதல் ஐவேள்வி ஆன்முதல் ஆறும் அறம் – தானமளித்தல், தீர்த்தமாடுதல், தவம் செய்தல்,
பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களை அநுஷ்டித்தல் முதலான ஸாதனங்கள் கர்மம் எனப்படுகின்றன.
இறைவற்கே நயந்த தன்மையால் – (இக்கர்மங்களை) ஸர்வேச்வரனுக்குக் கைங்கர்யமாகவே செய்யும் தன்மையால்,
சங்கம பயன் துறத்தல் – (இவற்றில்) பற்றையும், பலனையும் விடுவது,
கன்ம யோகத்தின் கணக்கு – கர்மயோகத்தின் ஸ்வரூபமாகும்.

11. அற்ற முரைக்கி லதுகேண்மி னம்புயத்தாள்
கொற்றவனை நெஞ்சிற் குடியிருத்தி – மற்றொன்றை
யத்தியா தொன்று மவன்பா னலம்புனைதல்
பத்தியோ கத்தின் படி.

அற்றம் உரைக்கில் – உண்மையை உரக்கச் சொன்னால்,
அது கேண்மின் – அதைச் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள்;
அம்புயத்தாள் கொற்றவனை – லக்ஷ்மீ நாதனை,
நெஞ்சில் குடியிருத்தி – நெஞ்சில் அமைத்து,
மற்றொன்றை அ(ர்)த்தியாது – வேறு பலன்களை விரும்பாமல்,
ஒன்றும் அவன் பால் – நம்மிடம் பொருந்தும் அவனிடம்,
நலம் புனைதல் – தியானம், அர்ச்சனம் முதலானவற்றைச் செய்வது,
பத்தியோகத்தின் படி – பக்தியோகத்தின் ஸ்வரூபமாகும்.

12. புலன் பொறியை நீக்கித்தம் புத்தியினிற் செம்மை
யலம்புரிவார்க் குற்றவுயிர் மாட்சி – நலம்புனைந்து
மானயோ கத்திறையை மன்னுநிலை காண்பதே
ஞானயோ கத்தி னலம்.

புலன் பொறியை நீக்கி – விஷயங்களில் மேயாதபடி இந்திரியங்களைத் தவிர்த்து,
தம் புத்தியினில் – தம் நெஞ்சில்,
செம்மை அலம்புரிவார்க்கு – நேர்மைக் குணத்தை மிகுதியாக உடையவர்களுக்கு,
உற்ற – தோன்றும்,
உயிர் மாட்சி நலம் புனைந்து – உயிரின் பெருமையிலே நன்றாக வூன்றி,
மான யோகத்து – யோகமுறைகளினாலே,
இறையை – (தேஹத்துக்கு) ஈச்வரனான ஜீவனுடைய,
மன்னு நிலை – நிலைக்கும் நிலையை,
காண்பதே – அனுபவித்தலே,
ஞான யோகத்தின் நலம் – ஞான யோகத்தின் ஸ்வரூபமாகும்.

13. இந்த வகை யமைந்த யோகங்க ளிம்மூன்றுந்
தந்த மிடையிற் றனித்தனிசே – ரந்தமிலா
வானந்த வின்பத் தணையநெறி யாகுமே
மானந் தருமியல்பால் வாய்ந்து.

ஆய்ந்து மானம் தரும் இயல்வால் – ஆராய்ந்து பார்த்த பிரமாணங்கள் சொல்லுகிறபடி,
இந்த வகை அமைந்த யோகங்கள் இம்மூன்றும் – இப்படிப்பட்ட தன்மைகளையுடைய இந்த மூன்று யோகங்களும்,
தந்தம் இடையே தனித்தனிசேர் – ஒவ்வொரு யோகமும் மற்ற இரு யோகங்களோடு தனித்தனியாகச் சேர்ந்திருப்பதன் மூலம்,
அந்தம் இலா ஆனந்த இன்பத்து அணைய நெறி ஆகுமே – அந்தமில் பேரின்பத்தை அடைய உபாயங்களாகும்.

———————————-

1: அர்ஜுன விஷாத யோகம்:

5) அஸ்தாந ஸ்நேஹ காருண்ய தர்மாதர்மதியாகுலம்
பார்த்தம்ப்ரபந்நமுத்திஶ்ய ஶாஸ்த்ராவதரணம்க்ருதம்

அஸ்தாந ஸ்நேஹ காருண்ய தர்மாதர்மதியா – தகாத பந்துக்களிடம் பற்றினாலும், கருணையினாலும்,
உண்டான தர்மத்தில் அதர்ம புத்தியாலே,
ஆகுலம் – கலங்கி நிற்பவனாய்,
ப்ரபந்நம் – சரணமடைந்தவனான,
பார்த்தம் உத்திஶ்ய – அர்ஜுனனைக் குறித்து,
ஶாஸ்த்ராவதரணம்க்ருதம் – கீதாசாஸ்த்ரம் (முதலத்தியாயத்தில்) சொல்லப்பட்டது.

வேண்டிடத்தி லன்றி வெறுத்து நலமிரக்கம்
பூண்டவற்றைப் பொல்லாப் புலமென்று – மீன்டகன்று
சுற்றமது நோக்கியே சோகித்த தேர்விச
னுற்றமயல் சொல்லுமுத லோத்து.

வேண்டிடத்தில் அன்றி – தகாத இடத்தில்,
நலம் இரக்கம் பூண்டு – அன்பையையும் கருணையையும் கொண்டு,
வெறுத்து – (யுத்தம் முதலான ஸ்வதர்மங்களை) வெறுத்து,
அவற்றை – அந்த ஸ்வதர்மங்களை,
பொல்லா புலம் என்று – தர்மம் அல்லாதவை என்று கூறி,
மீண்டு அகன்று – (யுத்தத்திலிருந்து) மீண்டு விலகிப்போய்,
சுற்றம் அது நோக்கியே – (பற்று வைக்கத் தகாத) அந்த உறவினர்களைப் பார்த்து,
சோகித்த – வருத்தமுற்ற,
தேர் விசயன் – தேரிலுள்ள அர்ஜுனன்,
உற்ற – அடைந்த,
மயல் – மயக்கத்தை,
முதல் ஓத்து சொல்லும் – முதல் அத்தியாயம் உரைக்கும்.

————-

2: ஸாங்க்ய யோகம்:

6) நித்யாத்மாஸங்ககர்மேஹாகோசரா ஸாங்க்யயோகதீ:
த்விதீயேஸ்திததீலக்ஷாப்ரோக்தா தந்மோஹஶாந்தயே

நித்ய ஆத்ம அஸங்க கர்ம ஈஹா கோசரா – நித்யமான ஆத்ம தத்துவமென்ன, பற்றற்ற கர்மாநுஷ்டானமென்ன
இவற்றை விஷயமாகக் கொண்டதாய்,
ஸ்திததீ லக்ஷா – ஸ்திதப்ரஜ்ஞ தசையை லக்ஷியமாகக் கொண்டதான,
ஸாங்க்ய யோகதீ – ஆத்மஜ்ஞானமும், கர்மயோகத்தைப் பற்றிய அறிவும்,
தந் மோஹ ஶாந்தயே – அர்ஜுனனின் மயக்கம் நீங்குவதற்காக,
த்விதீயே – இரண்டாம் அத்தியாயத்தில்,
ப்ரோக்தா – உபதேசிக்கப்படுகிறது.

மேலிரண்டா மோத்தால் விசயன் வெறுப்பகற்றக்
கோலி யுயிருடலின் கூற்றிவைகள் – காலியுடன்
போமாயன் மன்னுயிர்கள் பொன்றாமை முன்னகமா
மாமாயன் சொன்னான் மகிழ்ந்து.

காலியுடன் போம் ஆயன் – பசுக்களின் பின் போகும் இடையனும்,
மா மாயன் – பேராச்சிரியமான ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை யுடையவனுமான கண்ணன்,
விசயன் வெறுப்பு அகற்றக் கோலி – அர்ஜுனனுக்கு (யுத்தத்தினாலுண்டான) வெறுப்பை நீக்க நினைத்து,
மன் உயிரின் பொன்றாமை முன்னகமா – நிலை நிற்கும் ஆத்மாவின் ஆத்மாவின் அழியாமையை முன்னிட்டுக் கொண்டு,
உயிர் உடலின் கூற்றிவைகள் – உயிரினுடையவும், உடலினுடையவும் (அழியாமை, அழியும் தன்மை முதலான) இத்தன்மைகளை,
மேல் இரண்டாம் ஓத்தால் – அடுத்ததான இரண்டாமத்தியாயத் தால், மகிழ்ந்து சொன்னான் – மகிழ்ச்சியுடன் உபதேசித்தான்.

கீதாஶ்லோகார்த்தச் சுருக்கம்:
முதலத்தியாயமும், இரண்டாமத்தியாயத்தில் பத்து ஶ்லோகங்கள் முடியவும்
சாஸ்திரம் அவதரித்த சந்தர்ப்பத்தைக் கூறும் அவதாரிகை யாகிறது.

11-13: ப்ராப்யமான ஆத்மா நித்யமானது; ப்ராப்தி விரோதியான சரீரம் அநித்யமானது.
14-15: ப்ராப்திக்கு உபாயமான யுத்தம் முதலான கர்மங்களை அநுஷ்டிப்பதால் ஏற்படும் இன்ப துன்பம் முதலானவற்றைப்
பொறுத்துக் கொள்ளுகிறவனே மோக்ஷமடையலாம்.
16-25: உத்பத்தி, விநாஶம், பரிணாமம் முதலான தன்மைகள் எல்லாம் தேஹத்தினுடையவையே; ஆத்மாவுக்கு இவை கிடையாது.
26-28: தேஹத்தைக் காட்டிலும் வேறான ஆத்மா இல்லை என்று நினைத்தாலும், நேர்ந்தே தீர வேண்டிய ஜந்ம மரணங்களைக் குறித்து வருந்த இடமில்லை.
29: ஆத்ம நித்யத்வ ப்ரஸம்ஸை.
30: ஆத்ம நித்யத்வம் எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் பொதுவானது.
31-34: யுத்தம் இம்மை மறுமைகளில் நன்மையை விளைக்கும் தர்மமே யொழிய அதர்மமாகாது.
35-37: உறவினர் முதலான தகாதவிட அன்பாலே போர் புரியாமலிருப்பது தவறு.
(இதுவரையில் அஸ்தான ஸ்நேஹ காருண்யமும், தர்மத்தை அதர்மமென மயங்குவதும் போக்கடிக்கப்பட்டது.
இனி, தர்மவிஷயமான உபதேசம்.)

38: மோக்ஷமடைய விரும்பும் க்ஷத்ரியன் இன்ப துன்பங்கள் முதலானவற்றில் ஸம புத்தியுடன் போரிட வேண்டும்.
39-52: பலனில் பற்றற்று, அகர்த்ருத்வாநுஸந்தானத்துடன் (கர்த்ருத்வ, மமதா, பல த்யாகங்கள்) தனக்குரிய கர்மங்களை
அநுஷ்டிப்பதாகிற கர்ம யோகம் மோக் ஷஸாதனமாகும்; பலனில் பற்றுடன் அனுஷ்டிக்கும் கர்மம் தாழ்ந்தது.
53: முற்கூறிய கர்ம யோகத்தின் பலம் ஞான யோகம். ஞான யோகத்தின் பலம் யோகம் எனப்படும் ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரம்.
54-58: ஸ்தித ப்ரஜ்ஞநிலை எனப்படும் ஜ்ஞான யோகத்தின் நான்கு நிலைகளின் விவரணம்.
59-68: ஞானயோகம் அடைய அரியது. திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தோடு கூடிய பரம புருஷனிடம் நெஞ்சு செலுத்துகிறவனுக்கே
அது ஸித்திக்கும். அப்படிச் செலுத்தாதவனுக்கு ஸித்திக்காது.
69-71: ஞான யோகத்தின் பலமான ஆத்ம தர்சனத்தின் பெருமையும், அதை அடையும் மூன்று விதமான அதிகாரிகளும்.
72: அத்தியாயத்தின் ஸாரார்த்தம்.

—————

3: கர்ம யோகம்:

7) அஸக்த்யா லோக ரக்ஷாயை குணேஷ் வாரோப்ய கர்த்ருதாம்
ஸர்வேஶ்வரே வாந்யஸ்யோக்தாத்ருதீயே கர்மகார்யதா

லோகரக்ஷாயை – (ஜ்ஞாநயோகத்தில் அதிகாரமில்லாத) ஜனங்களைக் காப்பதற்காக,
குணேஷு – ஸத்வ ரஜஸ் தமோ குணங்களில்,
கர்த்ருதாம் ஆரோப்ய – தன்னிடமுள்ள கர்த்ருத்வத்தை அநுஸந்தித்து,
ஸர்வேஶ்வரே வாந்யஸ்ய – அந்த குணங்கள் முதலான அனைத்துக்கும் ஈஶ்வரனான பகவானிடத்தில்
அக் கர்த்ருத்வத்தைச் சேர்த்து விட்டு,
அஸக்த்யா – மோக்ஷம் தவிர்ந்த மற்ற பலன்களில் பற்றில்லாமல்,
கர்ம கார்யதா – கர்மங்களைச் செய்யவேண்டுமென்பது,
த்ருதீயே உக்தா – மூன்றாமத்தியாயத்தில் கூறப்பட்டது.

மூன்றாமோத் தாகுமிது முன்னுரைத்த புந்தியினும்
ஏன்றா வதுகரும மென்பதனா – லான்றமைந்து
தன்கருமஞ் செய்யுமதே தக்கதென மிக்குரைக்கும்
வன்கருமந் தீரும் வகை.

முன் உரைத்த புந்தியினும் –
முன் அத்தியாயத்தில் கூறப்பட்ட ஞானயோகத்தைக் காட்டிலும்,
ஏன்று ஆவது கருமம் – (அனைவரும்) ஏற்றுக் கொள்ளத் தக்கதாயிருப்பது கரும யோகமே,
என்பதனால் – என்னும் காரணத்தினால்,
ஆன்று அமைந்து – மற்ற பலன்களில் பற்றில்லாமல் இருந்து கொண்டு, கர்த்ருத்வ த்யாகத்தையும் செய்து கொண்டு,
தன் கருமம் செய்யுமதே – தன்னுடைய வர்ணாச்ரம தர்மங்களைச் செய்வதே,
வன் கருமம் தீரும் வகை – வலியதான புண்ய பாப ரூபமான கர்மங்களைப் போக்கும் வழிகளுள்,
தக்கது – (அனைவருக்கும்) தக்கது,
என – என்று,
மூன்றாம் ஓத்தாகும் இது – இந்த மூன்றாம் அத்தியாயம்,
மிக்கு உரைக்கும் – உறுதியுடன் கூறும்.

1-2 ப்ரவ்ருத்தி மார்க்கமான கர்ம யோகம் ஆத்ம தர்ஶனத்துக்கு நேரே காரணமன்று;
நிவ்ருத்தி மார்க்கமான ஜ்ஞாந யோகமே அதற்கு நேரே காரணம்.
இப்படி ஞான யோகமே சிறந்ததாயிருக்க கர்ம யோகத்தில் ஏன் என்னை ஏவுகிறாய் என்று அர்ஜுனன் கேட்கிறான்.
3-8 எளிதாகச் செய்யத் தக்கதாயிருக்கை, நழுவ இடமில்லாததாயிருக்கை, விட முடியாததாயிருக்கை
முதலான காரணங்களால் கர்ம யோகம் ஜ்ஞாந யோகத்தைக் காட்டிலும் சிறந்தது.
9-16 பகவதாரதனமான யஜ்ஞத்திற்கு உறுப்பாகாத கர்மங்களே இவனை ஸம்ஸாரத்தில் கட்டுப்படுத்தும்;
அதற்கு உறுப்பான கர்மங்கள் புருஷார்த்த ஸாதனமாகுமே யொழிய இவனைக் கட்டுப்படுத்தாது.
17-19 ஆத்ம தர்ஶனம் கைவரப் பெற்ற முக்தனான கைவல்ய நிஷ்டனே வர்ணாஶ்ரம தர்மங்களைச் செய்யாமலிருக்கலாமாகையால்,
அப்படி முக்தனல்லாத நீ கர்மயோகத்தை அனுஷ்டித்தே ஆத்ம தர்ஶனத்தைப் பெற வேணும்.
20 ஜனகர் முதலானோர் கர்ம யோகத்தாலேயே ஆத்ம தர்ஶனத்தைப் பெற்றனர்.
20-26 சான்றோனாகப் புகழ் பெற்றவன், தான் ஜ்ஞான யோகாதிகாரி யாயினும் அதில் அதில் அதிகாரமில்லாதவர்களை
ரக்ஷிப்பதற்காகவும், அவர்களைக் கலக்குவதன் மூலம் தனக்குண்டாகும் அநர்த்தத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவும் கர்ம யோகத்தையே அநுஷ்டிக்க வேண்டும்.
27-30 ‘ஸர்வேஶ்வரனால் தூண்டப்பட்டு, ஸத்வாதி குணங்களுக்கு வசப்பட்டவனாகவே நான் கர்மம் செய்கிறேன்’ என்னும்
அகர்த்ருத்வாநுஸந்தானத்தோடு கூடவே கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். இப்படி கர்ம யோகத்தில் ஞானம் கலந்திருக்கையால்,
ஞான யோகத்தை யிடையிடாமல் அதுவே நேரே ஆத்ம தர்ஶனத்துக்கு உபாயமாகும். ஆகையால் அது ஞான யோகத்தை விடத் தாழ்ந்ததல்ல.
31-32 கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டிப்பாரின் சிறப்பு; அதை அநுஷ்டியாதாரின் தாழ்வு.
33-43 எத்தகைய சிறந்த ஞாந யோகாதிகாரியையும், அநாதி வாஸநையும் அது காரணமாக வரும்
காம க்ரோதங்களும் ஜ்ஞாந யோகத்தினின்றும் நழுவச் செய்துவிடும்.
அநாதி வாஸனை முதலானவற்றுக்கு அடியான பாபங்களைப் போக்கும் கர்மயோகத்தில் ஈடுபடுவதன் மூலமே இவற்றை வெல்ல முடியும்.
ஆகையால் நழுவுதற்கிடமுள்ளதாய், செயற்கரியதான ஜ்ஞான யோகத்தைக் காட்டிலும், நழுவுதற்கிடமற்றதாய்,
செயற்கெளியதான கர்ம யோகமே ஜ்ஞாந யோகாதிகாரியோடு, கர்ம யோகாதிகாரியோடு வாசியற அனைவராலும் கைக் கொள்ளத் தக்கது.

——————–

4: ஜ்ஞான யோகம்:

8) ப்ரஸங்காத் ஸ்வ ஸ்வபாவோக்தி: கர்மணோகர்மதாஸ்ய ச
பேதா:ஜ்ஞாநஸ்ய மாஹாத்ம்யம் சதுர்த்தாத்யாய உச்யதே

சதுர்த்தாத்யாயே – நான்காமத்தியாயத்தில்,
கர்மண: அகர்மதா உச்யதே – (ஞானமடங்கிய) கர்மயோகம் ஞானயோகமாகவேயிருத்தல் சொல்லப்படுகிறது;
அஸ்ய பேதா: ச (உச்யதே) – கர்மயோகத்தின் (ஸ்வரூபமும்) பிரிவுகளும் சொல்லப்படுகின்றன;
ஜ்ஞாநஸ்ய மாஹாத்ம்யம் (உச்யதே) – (கர்மயோகத்தில் அடங்கிய) ஞானபாகத்தின் பெருமையும் கூறப்படுகிறது;
ப்ரஸங்காத் – (தான் சொல்லுமர்த்தம் ப்ராமாணிகமானது என்று நிரூபிக்கவேண்டிய) ப்ரஸங்கம் ஏற்பட்டபடியாலே,
ஸ்வஸ்வபாவோக்தி: – (அவதார தசையிலும் மாறாத) தன் தன்மையைப் பற்றிய பேச்சும் (முதலில்) உள்ளது.

நாரா யணன்கீதை நாலாமோத் திற்றனது
சீரார் பிறவிச் சிறப்புடனே – யேராரும்
யோகத் துடன்கரும முற்றியலு மாறுரைக்கு
மேகப் பலபரிசா வேய்ந்து.

நாராயணன் – (கண்‍ணனாய் அவதரித்த) நாராயணன்,
கீதை நாலாமோத்தில் – கீதையின் நாலாம் அத்தியாயத்தில்,
தனது சீரார் பிறவிச் சிறப்புடனே – பெருமை மிகுந்த தன் அவதாரச் சிறப்போடு கூட,
ஏராரும் யோகத்துடன் – சிறப்புற்ற ஞானத்தோடு,
ஏகம் கருமம் – ஒன்றான கருமம்,
பலபரிசா ஏய்ந்து – பல வகைகளாக இருந்துகொண்டு,
முற்று இயலும் ஆறு – (ஜ்ஞான யோகத்தை இடையிடாமலே) பரிபூர்ண ஸாதனமாயிருக்கும் வகையை,
உரைக்கும் – உபதேசிக்கிறான்.

1-3: கர்மயோகம் ஶுத்தபரம்பராப்ராப்தம்.
4: அர்ஜுனனின் கேள்வி.
5-11: அவதார ரஹஸ்யம்.
12-24: கர்மயோகம்ஜ்ஞாநாகாரமாயிருப்பதை நிரூபிப்பது.
25-30: கர்மயோக வகைகள்.
30-32: கர்மயோகிகளுக்கு நித்யநைமித்திக கர்மங்கள் அநுஷ்டிக்க வேண்டியவையே. அவர்களிடையே பலபேதம் கிடையாது.
33-40: கர்மயோகத்தில் அடங்கியஜ்ஞாநாம்ஶத்தின்ப்ராதாந்யம்.
41-42: முடிவுரை.

5 – கர்ம ஸந்யாஸ யோகம்:

9) கர்மயோகஸ்ய ஸெளகர்யம் ஶைக்ர்யம் காஶ்சந தத்விதா:
ப்ரஹ்மஜ்ஞாநப்ரகாரஶ்ச பஞ்சமாத்யாய உச்யதே

கர்மயோகஸ்ய – கர்மயோகத்தினுடைய,
ஸெளகர்யம் – செயற்கெளிய தன்மையும்,
ஶைக்ர்யம் – விரைவில் பலனளிக்கும் தன்மையும்,
காஶ்சந தத்விதா: – அதற்குறுப்பான சில அங்கங்களும்,
ப்ரஹ்மஜ்ஞாநப்ரகார: ச – ஶுத்தாத்மாக்களைக் ஸமமாகக் காண்கைக்குறுப்பான நிலையும்,
பஞ்சமாத்யாயே – ஐந்தாமத்தியாயத்தில், உச்யதே – கூறப்படுகிறது.

அண்ண லருள்கீதை யஞ்சாமோத் துக்கருமந்
திண்ண முனர்வதனைச் சேர்ந்தமைந்த – வண்ணமது
சிந்தை தெளியத் தெளிவுற் றுரைக்குமதே
முந்தை மறைநெறியை மூண்டு.

அண்ணல் -ஸ்வாமியாகிற கண்ணன்,
அருள் – அருளிச் செய்த,
கீதை – கீதாஶாஸ்திரத்தின்,
அஞ்சாம் ஓத்து – ஐந்தாம் அத்தியாயம்,
முந்தை மறை நெறியை மூண்டு – பழையதான வேதமார்க்கத்தைப் பின்பற்றி,
கருமம் – கர்ம யோகம்,
உணர்வு அதனை திண்ணம் சேர்ந்து அமைந்த வண்ணம் அது – “நான் கர்த்தாவல்லன்” என்னும் அறிவோடு
உறுதியாகச் சேர்ந்து பொருந்தியிருக்கும் தன்மையை,
சிந்தை தெளிய – (அர்ஜுனனுடைய) மனம் தெளிவடையும்படியாக, தெளிவுற்று உரைக்குமதே – மிக விளக்கமாகச் சொல்லுவதாகும்.

1 கர்மஜ்ஞானயோகங்களில் எது சிறந்தது? என்று அர்ஜுனன் கேள்வி.
2-7 செயற்கெளிமையாலும், விரைவில் பலனளிக்கும் தன்மையாலும் கர்மயோகமே ஜ்ஞான யோகத்தைக் காட்டிலும் சிறந்தது என்று கண்ணனின் பதில்.
8-11 அகர்த்ருத்வாநுஸந்தானத்தில் ஒரு வகை – இந்த்ரிய ப்ராணன்களில் கர்த்ருத்வத்தை அந்ஸந்திக்கை.
12 பல த்யாகம் மோக்ஷஹேது.
13 சரீரத்தில் கர்த்ருத்வத்தை அநுஸந்திக்கை. (அகர்த்வாநுஸந்தாதனத்தில் மற்றொரு வகை.)
14-15 ஆத்மாவுக்குக் கர்த்ருத்வமின்மை. ப்ரக்ருதி வாஸனையின் கர்த்ருத்வம். (அகர்த்வாநுஸந்தாதனத்தில் மற்றொரு வகை.)
16 அகர்த்ருதாநுஸந்தானத்தை உள்ளடக்கிய ஆத்மவிஷயஜ்ஞாநத்தின் பெருமை.
17 ஆத்மாநுபவமாகிற மாடத்திற்கு ஏறும் படிக்கட்டாயிருக்கும் அறிவின் படிகளின் வரிசை.
1. ஆத்மதர்ஶனம் வேண்டும் என்ற உறுதியுடையவர்கள்
2. ஆத்மதர்ஶனத்தை குறிக்கோளாகக் கொண்டிருப்பவர்கள்.
3. அதற்காக முயல்பவர்கள்
4. ஆத்மதர்ஶனமே வாழ்க்கையின் பயனாக நினைப்பவர்கள்.
இவர்கள் கர்மவாஸனை நீங்கப் பெற்று மேற்கூறியபடி ஆத்மதர்ஶனத்தைப் பெறுவர்.
18-19 ஆத்மாக்கள் அனைவரும்ஜ்ஞானைகாகாரத்தால் ஸமர் என்னும் அறிவு – ஆத்மஸாக்ஷாத்காரத்தை மறுமையில் விளைப்பது;
இம்மையிலும் மேலான துக்கநிவ்ருத்தியை அளிப்பது.
20-25 ஸம தர்ஶந நிலை ஏற்பட உதவும் ஆறு அநுஷ்டாந முறைகள்.
1. ஆசார்ய உபதேசத்தாலே, ஆத்மாவைப் பற்றியஜ்ஞானத்தைப் பெறுதல்.
2. சரீரத்தை வேறுபடுத்தி ஆத்மாவை எண்ணி மகிழ்தல்.
3. இன்பத்தில் மகிழாமலும் துன்பத்தில் வருத்தமுறாமலும்,

இவை ப்ரக்ருதியின் செயல்களென எண்ணி யிருத்தல்.
4. மனம்ப்ரக்ருதி விஷயங்களினின்றும் நீங்கப்பெற்று ஆத்மாவை அநுபவித்து மகிழ்தல்.
5. ப்ரக்ருதியினால் ஏற்படும் இன்பங்கள் நிலையற்றவையாதலால் துன்பத்திலேயே முடிவுறும்.
6. காமக்ரோதங்களை வென்றால் ஆத்மாநுபவம் இம்மையிலேயே சிறிது ஏற்படும். சரீரத்தை விட்டவுடன் முழுமை பெறும்.
26 ஆத்ம ஸமதர்ஶனம் கைவந்தோர் அனைத்துயிர்களிடமும் அன்பு பாராட்டி, அவற்றின் உஜ்ஜீவனத்துக்கு பாடுபடுவர்.
இத்தகைய ஸமதர்ஶனத்தால் ஆத்மாநுபவம் விரைவில் ஏற்படும்.
27-28 நித்ய நைமித்திக கர்மாநுஷ்டாநம் யோகத்தில் (த்யானத்தில்) நிறைவுறும்.
29 ஸர்வலோக ஸர்வேஶ்வரன் என்று கண்ணனை அறிந்து அவனுக்கு ஆராதனமாக கர்மயோகத்தை செய்வது எளிது.

——————–

6 – அத்யாத்ம யோகம்:

10) யோகாப்யாஸவிதிர் யோகீ சதுர்த்தா யோகஸாதநம்
யோகஸித்தி:ஸ்வயோகஸ்ய பாரம்யம் ஷஷ்ட்ட உச்யதே

யோகாப்யாஸவிதி: – (ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரமாகிற) யோகத்தைப் பழகும் முறையும்,
சதுர்த்தா யோகீ – நாலுவகைப்பட்ட யோகிகளும்,
யோக ஸாதநம் – (முற்கூறிய) யோகத்திற்கு ஸாதநமாகிய அப்யாஸம், வைராக்யம் முதலானவையும்,
யோக ஸித்தி: – (தொடங்கிய) யோகம் (இடையில் தடைபட்டாலும் காலக்ரமத்தில்) ஸித்தியடையும் என்பதும்,
ஸ்வ யோகஸ்ய பாரம்யம் – தன் விஷயமான பக்தியோகத்தின் உயர்வும்,
ஷஷ்ட்டே – ஆறாமத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – கூறப்படுகிறது.

அத்த னருள்கீதை யாறாமோத் தாற்கருமத்
தொத்த தெளிவைத் தெரிந்துரைக்கு
— — — —
— — — — (லுப்தம்)

யோக விதியோகி யோகத்து நாலுவகை
யோகமது மேலா வுயர்நிலைமை – மேகநிக
ரண்ண லருள்கீதை யாறாமோத் தின்பொருளாத்
திண்ண முடிந்ததிது சேர்ந்து.

யோக விதி – யோகமாகிற ஆத்மஸாக்ஷாத்காரத்தைப் பழகும் முறையும்,
யோகி யோகத்து நாலு வகை – அதைப் பழகும் யோகியரிலும், அந்த யோகத்திலும் உள்ள நாலு பிரிவும்,
யோகம் அது – ஸு ப்ரஸித்தமான பக்தி யோகம்,
மேலா உயர் நிலைமை – எல்லா யோகங்களைக் காட்டிலும் மேலாக உயர்ந்து நிற்கும் நிலையும்,
இது சேர்ந்து – ஆகிய இவ்வர்த்தங்கள் சேர்ந்து,
மேகம் நிகர் அண்ணல் அருள் கீதை ஆறாம் ஓத்தின் பொருளா திண்ணம் முடிந்தது – மேகத்தை ஒத்த ஸ்வாமியான
கண்ணன் அருளிய கீதையின் ஆறாம் அத்தியாயத்தின் பொருளாக அறுதியிடப்பட்டு நிறைவடைந்தது.

1-6 ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்திற்கு, ஜ்ஞானத்தை உள்ளடக்கிய கர்மயோகமே காரணம் என்பதை உறுதிப்படுத்துவதற்காக, அக்கர்மயோகத்தை விவரித்தல்.
7-9 யோகாப்யாஸ விதியின் (யோகமாகிற ஆத்மஸாக்ஷாத்காரத்தை பழகும் முறையின்) தொடக்க நிலை.
10-28 யோகாப்யாஸவிதி விவரணம்.
10-12 பாஹ்ய உபகரண நியமம்.
13-14 அந்தரங்க உபகரணங்களான ஶரீர மநஸ்ஸுக்களின் நியமம்.
15 ஶுபாஶ்ரயமான பகவத் விக்ரஹத்தைச் சிந்திப்பது யோகோபகரணங்களில் முக்யமானது.
16-17 மற்றும் சில நியமங்கள் – உண்பது, உழைப்பு, தூக்கம் ஆகியவற்றில் அளவுடன் இருத்தல்.
18 யோகயோக்ய தஶையின் விளக்கம் – ஆத்மாஜ்ஞானத்தின் நன்மையை அறிந்ததால் ஏற்படும் மனவமைதி யோக்யதை.
20-23 யோகாப்யாஸம் மிகச் சிறந்த புருஷார்த்தம்.
24-27 யோகாப்யாஸத்திற்கு உறுப்பான மமகார பரித்யாகம் முதலானவை.
28 ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்தின் பலம்.

29-32 நாலுவகைப்பட்ட யோகிகள்.
1. எல்லா வுயிரிலும் ஆத்மாவைக் காணுதல்
2. எல்லாவற்றிலும் பகவானைக் காணுதல்
3. அந்தர்யாமியைக் காணுதல்
4. ஸுக துக்கங்களிலிருந்து விடுபடுதல்.

33-34 யோக ஸாதனமான அப்யாஸம் (ஆத்மசிந்தனம்), வைராக்யம் முதலானவற்றைத் தெளிவாக அறிவதற்காக அர்ஜுனனின் கேள்வி.
35-36 யோக ஸாதனம் – பகவதாராதனமான அகர்த்ருத்வாநுஸந்தாநத்துடன் கூடிய கர்மாநுஷ்டானத்தாலே மனஶ் ஶுத்தி ஏற்படும். அதன் பிறகு யோகம் ஸித்திக்கும்.
37-39 யோக மாஹாத்ம்யத்தை அறிவதற்காக ‘யோகப்ரஷ்டனுக்கு போகமோக்ஷங்கள் இரண்டுமே கிடைக்காதோ’ என்று அர்ஜுனனின் கேள்வி.
40-45 யோகப்ரஷ்டனுக்கு இரண்டுமே காலக்ரமத்தில் கிடைக்கும் என்று கண்ணனின் பதில். (யோகமாஹாத்ம்யம்)
46 தபஸ்விகள் முதலானோரைக்காட்டிலும் ஜீவாத்மயோகியின் சிறப்பு.
47 தபஸ்விகள் முதலானோர், ஜீவாத்மயோகி ஆகிய அனைவரைக் காட்டிலும் பரமாத்மோபாஸகனின் சிறப்பு (பக்தியோகமாஹாத்ம்யம்).

முதல் ஷட்கத்தின் ஸாரம்:
சோக முயிருணர்வு தொல்கருமச் செய்தியதி
லாகு மறிவுயர்த்தி யார்வகைகள் – யோகமுயிர்
காட்சி யிவற்றின் கருத்துமுத லாறோத்தின்
மாட்சிமை சொல்லும் வகை.

சோகம் – (அர்ஜுனனுடைய) சோகம்,
உயிர் உணர்வு – ஜீவாத்மதத்துவத்தைப் பற்றிய அறிவு,
தொல் கருமச் செய்தி – பழைமையான கர்மயோகாநுஷ்டானம்,
அதில் ஆகும் அறிவுயர்த்தி – அக்கர்மயோகத்தில் அடங்கிய அறிவின் சிறப்பு.
(அதில்) ஆர் வகைகள் – அக்கர்மயோகத்தில் உள்ள சில வகைகள்,
உயிர் காட்சி யோகம் – ஆத்மாவைக் காண்பதாகிற யோகம்,
இவற்றின் கருத்து – ஆகிய இவ்வாறு அர்த்தங்களின் விளக்கமும்,
முதல் ஆறு ஓத்தின் – (முறையே) முதல் ஆறு அத்தியாயங்களின்,
மாட்சிமை சொல்லும் வகை – முக்கியமான அர்த்தங்களைச் சொல்லும் வகையாகும்.

பூர்வமத்யமஷட்கார்த்த ஸங்கதி:
முன்னாறு நல்லுணர்வின் முற்றுங் கருமத்தாற்
றன்னா ருயிருணர்வு தானுரைத்துப் – பின்னார்வத்
தேறு மனத்தா லிறைவன்பா லன்புசெயல்
கூறு நடுவாறுங் கூர்ந்து

முதல் ஆறு – முதல் ஷட்கத்தினால் (ஆறு அத்தியாயங்களால்),
நல்லுணர்வின் முற்றும் கருமத்தால் – (ஆத்மாவைப் பற்றிய) உண்மையறிவினால் நிறைவடையும் கர்மயோகத்தால்,
தன் ஆர் உயிர் உணர்வு தான் உரைத்து – தனது அருமையான ஜீவாத்மஸ்வரூபத்தின் ஸாக்ஷாத்காரம் உண்டாவதாகக் கூறி,
ஆர்வம் தேறு மனத்தால் – அன்பு நிறைந்த நெஞ்சினால்,
இறைவன் பால் அன்பு செயல் – ஸர்வேஶ்வரனிடம் பக்தி செலுத்துவதாகிற பக்தி யோகத்தை,
நடு ஆறும் – (கீதையின்) நடுவிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்களும், கூர்ந்து கூறும் – விரிவாக விளக்கும்.

· அங்கம், ப்ராப்தா ஆகிய இரண்டையும் முதல் ஷட்கத்தில் கூறிய பின்
அங்கி, ப்ராப்யம் ஆகிய இரண்டையும் மத்யமஷட்கத்தில் கூறுகிறது.
· ஞானாம்ஶத்தை உள்ளடக்கிய கர்மயோகத்தை அங்கமாகக் கொண்டு பக்தியோகம் அங்கியாகிறது.
· ஜீவாத்மாவான ப்ராப்தாவுக்கு பரமாத்மா பரமப்ராப்யம்.

—————————–

7 – விஜ்ஞான யோகம்:
11) ஸ்வயாதாத்ம்யம்ப்ரக்ருத்யாஸ்ய திரோதி: ஶரணாகதி:
பக்தபேத:ப்ரபுத்தஸ்யஶ்ரைஷ்ட்யம் ஸப்தம உச்யதே

ஸப்தமே – ஏழாவது அத்தியாயத்தில்,
ஸ்வயாதாத்ம்யம் – (உபாஸிக்கப்படும்) பரமபுருஷனான தன்னைப் பற்றிய உண்மைநிலையும்,
ப்ரக்ருத்யா – மூலப்ரக்ருதியினாலே,
அஸ்யதிரோதி: – இந்நிலை (ஜீவனுக்கு) மறைக்கப் படுவதும்,
ஶரணாகதி: – (அம்மறைவைப் போக்கடிக்கும்) ஶரணாகதியும்,
பக்த பேத: – உபாஸகர்களில் (நாலு) வகையும்,
ப்ரபுத்தஸ்ய ஶ்ரைஷ்ட்யம் – (அந்நால்வரில்) ஞானியின் சிறப்பும்,
உச்யதே – கூறப்படுகிறது.

ஆங்குமுத லேழாமோத் தன்புக் கிலக்காகு
மோங்குமிறை மாயத் தொழிக்குமப் – பாங்கிற்
சரண நெறியடைந்தார் தம்பேத ஞானி
யரணுயர்வு சொல்லு மமைந்து.

ஆங்கு முதல் – அந்த மத்யமஷட்கத்தில் முதல் அத்தியாயமான,
ஏழாம் ஓத்து – ஏழாம் அத்தியாயம்,
அன்புக்கு இலக்காகும் ஓங்கும் இறை – பக்திக்கு விஷயமாகும் தலைசிறந்த ஸர்வேஶ்வரனையும்,
மாயம் – (அவனை ஜீவனுக்கு மறைக்கும்) ப்ரக்ருதியையும்,
ஒழிக்கும் அப்பாங்கில் சரண நெறி – (அம்மறைவைப்) போக்கடிக்கும் தன்மையையுடைய ஶரணாகதியையும்,
அடைந்தார் தம் பேதம் – உபாஸிப்பவர்களின் (நாலு வகையான) உட்பிரிவையும்,
ஞானி அரண் உயர்வு – (அந்நால்வரில்) ஞானி (எம்பெருமானுக்கே) தாரகனாயிருக்கும் சிறப்புற்றவன் என்பதையும்,
அமைந்து சொல்லும் – நன்றாகக் கூறும்.

I 1-12 ஸ்வயாதாத்ம்யம் – பரமபுருஷனைப் பற்றிய உண்மையறிவு.
1 உண்மையறிவைக் கூறுவதாக ப்ரதிஜ்ஞை
2 இவ்வறிவைப் பூர்ணமாகப் பெற்றால், அறியவேண்டியது வேறொன்றுமில்லை.
3 மோக்ஷ ஸித்தியின் பொருட்டுக் கடைசிவரை முயல்பவன் ஆயிரத்தில் ஒருவன்;
அவர்களிலும் ஆயிரத்தில் ஒருவன் பரமபுருஷனையே ப்ராப்யமாய் அறிபவன்.
அவர்களிலும் ஆயிரத்தில் ஒருவனே அவனை ப்ராபகமாகவும் அறிபவன்.
4 எட்டு விதமான அசேதன ஸமஷ்டிப் பொருளும் பரம புருஷ பர தந்த்ரமானது.
5 அசேதந ப்ரக்ருதிக்கு மேற்பட்ட சேதந ஸமஷ்டியும் பரமபுருஷ பரதந்த்ரமானது.
6 முற்கூறிய சேதநாசேதந ஸமஷ்டிகளைக் காரணமாகக் கொண்ட வ்யஷ்டிப் பொருள்களுக்கும் பரமபுருஷனே காரணமாகவும், ஶேஷியாகவுமிருப்பவன்.
7 கல்யாண குணங்களால் ஜீவர்களைக் காட்டிலும் மிகவுயர்ந்தவனும் பரமபுருஷனே.
7 அவனே அனைத்துக்கும் ஶரீரியாகவுமிருப்பவன். இக் காரணங்களால் அவனே இயற்கையான ப்ராப்ய ப்ராபகங்களா யிருப்பவன்.
8-11 சேதநாசேதநப் பொருள்களில் அவற்றின் ப்ராப்யத்வத்திற்கும், ப்ராபகத்வத்திற்கும் உறுப்பாக உள்ள சிறந்த பெருமைகள் பரமபுருஷாதீனமாய் வருபவையே.
12 ஸாத்விகர்களுக்கு ப்ராப்ய ப்ராபகங்களாயிருக்கும் முற்கூறியவை போலே,
ராஜஸ தாமஸர்களுக்கு ப்ராப்யமாகவும், ப்ராபகமாகவுமிருக்கும் பொருள்களின் தன்மைகளும்,
அவ் வப் பொருள்களும் பரமபுருஷாதீநமே; பரமபுருஷன் அவற்றுக்கு அதீனமானவனல்லன்.

II 13-14 பரமபுருஷனைப் பற்றிய முற்கூறிய உண்மை யறிவை – அவனுக்கு அதீனமான ப்ரக்ருதியின் ஸம்பந்தம் ஜீவனுக்கு மறைக்கிறது.

III 14 ஜீவனுக்குள்ள ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தம் பரமபுருஷ ஶரணாகதியாலேயே நீங்குகிறது.
15 மேன்மேலே பாபிஷ்டர்களான நாலுவகைப்பட்ட பாபிகள் பரமபுருஷனை ஶரணமடைவதில்லை.

IV பக்தபேதம்
16 மேன்மேலே புண்ணியமிகுதியால் உண்டாகும் ப்ரபத்திச் சிறப்பாலே சிறப்புற்ற நாலு வகை பக்தர்கள் பரம புருஷனை ஶரணமடைகின்றனர்.
1) ஆர்த்தன், 2) அர்த்தார்த்தீ (இருவரும் சேர்ந்து ஐஶ்வர்யார்த்திகள்), 3) ஜிஜ்ஞாஸூ (கைவல்யார்த்தி), 4) ஜ்ஞாநி (பகவச் சரணார்த்தி)

V 17-27 ஞானியின் சிறப்பு
17 மூவரில், ஸாதனதஶையோடு ஸாத்யதஶையோடு வாசியற எப்போதும் எம்பெருமானுடன் சேர்ந்திருப்பவனாகையாலும்,
எம்பெருமான் ஒருவனிடமே அன்பு பூண்டவனாகையாலும் ஜ்ஞாநியானவன் – ஸாதநதஶையில் மாத்திரம் எம்பெருமானோடு
சேர்ந்திருப்பவர்களும், ஸ்வஸாத்யமான ஐஶ்வர்ய கைவல்யங்களிலும், அவற்றுக்கு ஸாதனமாக எம்பெருமானிடமும் அன்பு
பூண்டவர்களுமான ஐஶ்வர்ய கைவல்யார்த்திகளைக் காட்டிலும் சிறப்புற்றவன். எம்பெருமானிடம் பேரன்பு பூண்டவன்;
எம்பெருமானுக்கு மிகவினியவன்.
18 மூவருமே பகவான் ஒருவனையே பலப்ரதானமாகப் பற்றியவர்களாகையாலே உதாரர்கள்;
ஜ்ஞாநியோவெனில், எம்பெருமானையே பரமப்ராப்யமாகவும் பற்றியவனாகையாலே அவனுக்கே ஆத்மாவாய் (தாரகனாய்) இருப்பவன்.
19 பல ஜன்மங்கள் கழித்து உபாஸகஜ்ஞானிக்குப் பரமபுருஷனைப் பற்றிய உண்மையறிவை அநுஸந்திப்பதாலே ‘
அவனே ப்ராப்யனாகவும் ப்ராபகனாகவு மிருப்பவன்’ என்னும் அறிவு ஏற்பட்டு, அவனையே எல்லாமாகப் பற்றுகிறான்.
இவ்வறிவு ஏற்பட்ட ஜன்மமே இவனுக்குக் கடைசி ஜன்மம். இத்தகைய ஜ்ஞாநி மஹாத்மாவாவான். எம்பெருமானுக்கே கிடைத்தற்கரியவன் இவன்.
20 ராஜஸ தாமஸ நூல்களில் சொன்ன நியமங்களைப்பற்றி நின்று தாழ்ந்த பலன்களுக்காக மற்ற தெய்வங்களை வழிபடுகிறார்கள் பலர்.
21 அவர்களுக்கும் தனது ஶரீரமான அந்த தெய்வங்களிடம் பக்திஶ்ரத்தைகளை எம்பெருமானே ஏற்படுத்துகிறான்.
22 பக்தி ஶ்ரத்தைகளோடு அந்த தெய்வங்களை ஆராதிப்பவர்களுக்கு, அந்த தெய்வங்களுக்கு அந்தர்யாமியான எம்பெருமானே பலனளிக்கிறான்.
23 புல்லறிவாளர்களான அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பலன் அல்பமாகவும் அஸ்திரமாகவுமே இருக்கிறது. பகவத் பக்தர்கள் அநந்த ஸ்திரபலனையே எளிதில் பெறுகிறார்கள்.
24 முற்கூறியவர்களிலும் கீழ்ப்பட்ட அறிவிலிகள் பலர் பரமபுருஷனை ஸாமாந்ய ஜீவனாக நினைக்கிறார்கள்.
25 மனிதவுருக்கொண்டு அவதரித்திருக்கும் ஸர்வேஶ்வரனை இவ்வறிவிலிகள் அறிவதில்லை.
26 பரமபுருஷனை உள்ளபடியறிபவன் முக்காலத்திலும் ஒருவனுமேயில்லை.
27 இதற்குக் காரணம் – அநாதிகாலமாக ஜீவர்கள் ப்ரதமப்ரவ்ருத்தியில் ப்ராக்ருத விஷயமான ஜ்ஞாநேச்சாப்ரயத்னங்களையே செய்து
புண்ய பாப கர்மங்களைக் குவித்து வைத்திருப்பதால், பிறக்கும்போதே ப்ராக்ருத விஷயத்தில் நிற்கையேயாகும்.
VI முடிவுரை
28 இவர்களில் புண்யத்தாலே பாபம் சிறிதுசிறிதாக அழியப் பெற்றவர்கள், தத்தம் புண்ணியத்தின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் ஏற்ப, ஐஶ்வர்யத்தையோ, கைவல்யத்தையோ,
பரமபுருஷனையோ பெற விரும்பி உறுதியுடன் பக்திசெய்கிறார்கள். புண்யபாப லக்ஷணம்.
29 கைவல்யார்த்திக்கு அறியவேண்டிய அர்த்த விஶேஷங்களும், கைவிடவேண்டி யதும் பற்றிய ப்ரஸ்தாவம்.
30 ஐஶ்வர்யார்த்திக்கு அறியவேண்டும் அர்த்தவிஶேஷங்களும் கைக்கொள்ள வேண்டியவையும், ஐஶ்வர்யகைவல்ய பகவச் சரணார்த்திகளான ப்ரவ்ருத்தி பரர் அனைவர்க்கும்
பொதுவாக அறிய வேண்டியவையும், கைக்கொள்ள வேண்டியவையும் பற்றிய ப்ரஸ்தாவம்.

——————————

8 – அப்யாஸ யோகம்:

12) ஐஶ்வர்யாக்ஷர யாதாத்ம்ய பகவச் சரணார்த்திணாம்
வேத்யோபாதேயபாவாநாம் அஷ்டமே பேத உச்யதே

ஐஶ்வர்ய அக்ஷர யாதாத்ம்ய பகவச் சரணார்த்திணாம் – (1) ஐஶ்வர்யார்த்தி, (2) ப்ரக்ருதியினின்று நீங்கிய ஆத்மஸ்வரூபத்தை
அநுபவிக்க விரும்பும் கைவல்யார்த்தி, (3) பகவானுடைய திருவடித்தாமரையைப் பெறவிரும்பும் ஞானி ஆகிய மூவர்க்கும்,
வேத்யோபாதேயபாவாநாம் – அறியவேண்டும் அர்த்த விஷேஷங்கள், கைக்கொள்ள (அநுஷ்டிக்க) வேண்டியவை ஆகியவற்றின்,
பேத: – வேறுபாடு,
அஷ்டமே – எட்டாம் அத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – சொல்லப்படுகிறது.

போக முயிருண்மை பூமகள்கோனைப்பெறுதற்
காக முயல்வார்க் கறிவமர – மேகநிறத்
தெம்மா னருள்கீதை யெட்டாமோத் திற்பொருள்கள்
செய்ம்மா வகையுரைக்குஞ் சேர்ந்து.

போகம் – ஐஶ்வர்ய போகங்கள்,
உயிருண்மை – ப்ரக்ருதியினின்றும் நீங்கிய ஆத்மாநுபவம்,
பூமகள் கோனை – ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிய இம்மூன்று ப்ராப்யங்களில் ஒன்றை,
பெறுதற்காக – பெறுவதற்காக, முயல்வார்க்கு – முயற்சி செய்பவர்களுக்கு,
அறிவு அமர வகை – அறியவேண்டியவைகளையும்,
செய் மா வகை – அநுஷ்டிக்க வேண்டியவைகளையும்,
மேக நிறத்து எம்மான் அருள்கீதை எட்டாம் ஓத்தில் பொருள்கள் – மேகம் போன்ற நிறத்தையுடைய எம்பெருமானான
கண்ணன் அருளிய கீதையின் எட்டாம் அத்தியாயத்தின் ஶ்லோகங்கள், சேர்ந்து உரைக்கும் – ஒன்றுகூடிச் சொல்லும்.

1-2 1. கைவல்யார்த்திகள் அறியவேண்டிய ப்ரஹ்ம, அத்யாத்ம, கர்ம என்பவை யாவை?
2. ஐஶ்வர்யார்த்திகள் அறியவேண்டிய அதிபூதம், அதிதைவம் என்பவை யாவை?
3. மூவகை அதிகாரிகளும் அறியவேண்டிய அதியஜ்ஞம் என்பது யாது? அதற்கு அதியஜ்ஞத்தன்மை எப்படி வந்தது?
4. மூவருக்கும் அந்திம ஸ்ம்ருதி எத்தகையது? – என்று அர்ஜுனனின் கேள்விகள்.
3 முதற் கேள்விக்குக் கண்ணனின் பதில்.
4 முற்பாதியால் இரண்டாவது கேள்விக்கும், பிற்பாதியால் மூன்றாவது கேள்விக்கும் கண்ணனின் பதில்.
5 அந்திமஸ்ம்ருதி பற்றிய நாலாவது கேள்விக்குக் கண்ணனின் சுருக்கமான பதில் –
‘ஈஶ்வரன் விஷயமான அந்திமஸ்ம்ருதி அவரவர் விரும்பும் வகையில் ஈஶ்வரனோடு ஸாம்யத்தை விளைக்கும்’ என்று.
6 இது ஈஶ்வரவிஷயத்தில் மட்டுமல்ல. கடைசிக் காலத்தில் எந்த விஷயத்தை மனிதன் நினைத்தாலும் அந் நினைவுதானே
அடுத்த பிறப்பில் அவ்விஷயம் போன்ற ஒரு நிலையை அவனுக்கு விளைத்து விடும்.
7 ஆகையால் அர்ஜுனன் எப்போதும் தன்னைப்பற்றிய நினைவையும், அதை விளைக்கும் க்ஷத்ரிய தர்மமான யுத்தத்தையும்
செய்ய வேண்டும் என்று கண்ணன் நாலாவது கேள்விக்கு விளக்கமான பதில் கூறுகிறான்.
8-14 அவரவர்க்குரிய அந்திம ஸ்ம்ருதி ஏற்படுவதற்குறுப்பான உபாஸன பேதம்.
8-10 ஐஶ்வர்யார்த்திக்குரிய உபாஸன முறையும், அதையொட்டி ஏற்படும் அந்திம ஸ்ம்ருதியும்.
14 ஜ்ஞாநி பகவானை உபாஸிக்கும் முறையும், அடையும் முறையும்.
15-28 ஜ்ஞாநிக்கும், கைவல்யார்த்திக்கும் இந்த ஸம்ஸாரமண்டலத்திற்குத் திரும்பி வராமையை உடைய அழிவற்ற பலன்.
ஐஶ்வர்யார்த்திக்குக் கர்மபூமிக்கே திரும்பி வரும் அழிவுள்ள பலன்.
15 ஜ்ஞாநியடையும் பலனான பகவதநுபவம் நித்யமானது.
16 தன்னை ப்ராப்யமாயடைந்தவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பலன் நித்யமாயிருப்ப தற்கும், ஐஶ்வர்யார்த்தியின் பலன் அநித்யமாயிருப்பதற்கும் காரணம்.
17-19 ப்ரஹ்மலோகம் ஈறாகவுள்ள உலகங்களுக்கும், அவற்றினுள்ளிருப்பவர் களுக்கும் உத்பத்தி விநாஶங்களின் காலவரம்பு இருக்கையாலே ஐஶ்வர்யம் அநித்யமே.
20-21 கைவல்யாநுபவத்திற்கும் அழிவு இல்லாமையால் அதிலிருந்து மற்றொரு அநுபவத்தை அடைவதாகிற புநராவ்ருத்தி இல்லை.
22 கைவல்யத்தை அடைந்தவனுக்கு ப்ரஹ்மாநுபவம் என்றுமே கிடையாதாகை யால், கேவலாத்மாநுபவமாகிற அவனுடைய அநுபவத்தைக் காட்டிலும்,
பரிபூர்ண ப்ரஹ்மாநுபவமாகிற ஜ்ஞாநியினுடைய அநுபவம் மிகவும் வேறுபட்டது.
23-24 பரமபுருஷ நிஷ்டனும், ப்ரஹ்மாத்மகமாகத் தன் ஆத்மாவை உபாஸிக்கும் பஞ்சாக்னி வித்யா நிஷ்டனுமான இருவகையான ஜ்ஞாநிகள்
ப்ரஹ்மத்தை அடைவதற்கு வழியான அர்ச்சிராதிகதியின் விவரணம்.
25 புண்ணியம் செய்த ஐஶ்வர்யார்த்திகள் ஸ்வர்க்கம் முதலான புண்ணிய லோகங்களுக்குச் செல்லும் வழியான தூமாதிமார்க்கத்தின் விவரணம்.
26 முற்கூறிய இரண்டு கதிகளும் ஶ்ருதிப்ரஸித்தமானவை. அர்ச்சிராதிகதியால் செல்பவன் திரும்பி வருதலில்லாத
பகவதநுபவத்தை அடைகிறான். தூமாதிகதியால் செல்பவன் கர்ம பூமிக்கே திரும்பி வருகிறான்.
27 அர்ச்சிராதிகதி சிந்தனம் தினந்தோறும் ஜ்ஞாநியால் செய்யப்படவேண்டும்.
28 ஏழு, எட்டு அத்தியாயங்களாகிற இரு அத்தியாயங்களில் சொல்லப்பட்ட -ப்ராப்யமாய், ப்ராபகமாய், ஶேஷியாய், காரணமாய்,
ஜ்ஞாநிக்கு தாரக போஷக போக்யமாயிருக்கும் கண்ணனின் பெருமையை அறிபவன் எல்லா ஸாதநாநுஷ்டானங்களைச் செய்தவர்கள்
அடையும் பலனைக் காட்டிலும் சிறந்த பலனை இவ்விபூதியிலேயே பெற்று, மறுமையில் பரமபதத்தையும் அடைகிறான் –
என்னும் அத்யாய த்வயார்த்த சிந்தன பலஶ்ருதி.

———————-

9 – ராஜவித்யா ராஜகுஹ்ய யோகம்:

13) ஸ்வ மாஹாத்ம்யம் மநுஷ்யத்வே பரத்வம் ச மஹாத்மநாம்
விஶேஷோ நவமே யோகோ பக்திரூப:ப்ரகீர்த்தித:

ஸ்வமாஹாத்ம்யம் – தன்னுடைய பெருமை,
மநுஷ்யத்வே பரத்வம் – மனிதனாய் அவதரிக்கும்போதும் மேன்மையையுடைத்தாயிருக்கை,
மஹாத்மநாம் விஶேஷ: -ஜ்ஞாநிகளுக்குள்ள சிறப்பு, (ஆகியவற்றோடு கூடிய),
பக்திரூப: யோக: ச – பக்தியோகம் எனப்படும் உபாஸனம்,
நவமே – ஒன்பதாவது அத்தியாயத்தில்,
ப்ரகீர்த்தித: – நன்றாகச் சொல்லப்பட்டது.

உன்னப் படும்பர னொண்சீர் மருவுயர்த்தி
மன்னப் பயில்ஞானி வாசிதான் – றன்னமர்ந்து
நின்றியலும் பத்தி நிகழ்ந்துரைத்த நற்கீதை
யொன்றியசீ ரொன்பதா மோத்து.

உன்னப்படும் – உபாஸிக்கப்படும்,
பரன் – பரமாத்மாவினுடைய,
ஒண்சீர் மருவு – ஸெளலப்ய ஸெளசீல்யங்களோடு கூடிய,
உயர்த்தி – மேன்மையை,
மன்னப் பயில்ஞானி வாசிதான் – எப்போதும் சிந்திக்கும் ஞானியின் சிறப்போடு,
தன்னமர்ந்து நின்றியலும் பத்தி – தன்னிடத்தில் பொருந்தி நிலையாக உபாஸிப்பதாகிற பக்தியோகத்தை,
நற்கீதை சீர் ஒன்றிய ஒன்பதா மோத்து – நல்ல கீதையின் சிறப்புப் பொருந்திய ஒன்பதாம் அத்தியாயம்,
நிகழ்ந்துரைத்த – நன்கு உரைத்தது.

1 வேதாந்த ரஹஸ்யமான ஸாதன பக்தியை உபதேசிப்பதாகக் கண்ணன் ப்ரதிஜ்ஞை செய்தல்.
2 கர்ம ஜ்ஞான யோகங்களைக் காட்டிலும் பக்தி யோகத்துக்குள்ள சிறப்பு.
3 ஶ்ரத்தை யின்மையால் பக்தி யோகத்தை அநுஷ்டிக்காதவர்கள் மோக்ஷமடையாமல் ஸம்ஸாரத்திலேயே உழல்கின்றனர்.
4-10 பக்தி யோகமாகிற உபாயத்தால் அடையப்படும் (ப்ராப்யமாகிற) எம்பெருமானின் பெருமை. மனிதனாகப் பிறந்த நிலையிலும் பரத்வம்.
4,5 பரம புருஷன் மற்ற பொருள்களால் அறியப்படாமல் அவற்றை ஸங்கல்ப மாத்ரத்தாலே தரிப்பவனாய், நியமிப்பவனாய்,
படைப்பவனாய், அனைத்துக்கும் ஶரீரியாய், ஶேஷியாய் இருப்பவன்.
6 எல்லாப் பொருள்களின் ஸ்திதிப்ரவ்ருத்திகளும் தனக்கு அதீனமானவை என்பதைக் கண்ணன் த்ருஷ்டாந்தம் காட்டி நிரூபித்தல்.
7 அவற்றின் உத்பத்தி ப்ரளயங்களும் தன் அதீனமே என்று கூறல்.
8 ஸமஷ்டி வ்யஷ்டி ரூபமாயுள்ள ஸ்ருஷ்டியின் முறையை விளக்குதல்.
9 கர்மானுகுணமாக ஸ்ருஷ்டிப்பதால் தனக்கு வைஷம்ய நைர்க்ருண்யங்கள் (பக்ஷபாதம், கருணையின்மை) விளையமாட்டா என்று நிரூபித்தல்.
10 தலைவனான தன்னால் தூண்டப்பட்டே மூலப்ரக்ருதி உலகனைத்தையும் படைக்கிறது எனல்.
11,12 ஆஸுர ஸ்வபாவமுள்ளவர்கள் முற்கூறிய தன் பெருமையை உணராத அறிவிலிகளாய் அழிந்து போகிறார்கள் என்று கூறல்.
13 ஸ்வயம் ப்ரயோஜன பக்தி நிஷ்டர்களான மஹாத்மாக்களின் பெருமை.
14,15 ஸாதந பக்தி நிஷ்டர்களான உபாஸக ஜ்ஞானிகளின் பெருமை.
16-19 உபாஸனத்துக்குறுப்பாக – ஒருவனான தானே கார்ய நிலையில் இவ்வுலகிலுள்ள பல பொருள்களை ஶரீரமாகக் கொண்டிருப்பதையும்,
அவற்றின் ஸத்தா ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திகள் தன்னதீனம் என்பதையும் நிரூபித்தல்.
20,21 ஜ்ஞாநிகளுக்கு நேர் எதிர்த் தட்டானவர்களாய், தாழ்ந்த பலன்களை விரும்பும் அறிவிலிகளின் தன்மைகளை விவரித்தல்.
22 தன்னை நினைப்பது தவிர வேறொன்றறியாத மஹாத்மாக்களின் யோக க்ஷேமங்களைத் தானே வஹிப்பதாகக் கூறுதல்.
23 வேதாந்த விதிப்படி மற்ற தேவதைகளுக்கு அந்தர்யாமியாகத் தன்னை அறியாமல் அவர்களிடம் பக்தி செலுத்துகிறவர்களுக்கு அதனாலேயே மோக்ஷம் கிடைப்பதில்லை.
24 தேவதைகளைக் குறித்த யாகங்கள் பரமபுருஷனுக்கே ஆராதனமாகின்றன என அறிந்தவர்களுக்கு மோக்ஷமும்,
அப்படி அறியாதவர்களுக்கு அல்பாஸ்திர பலன்களுக்குமே கிடைக்கும்.
25 முற்கூறியபடி பலனில் வேறுபாடு அவரவர்களின் ஸங்கல்பத்தின் வேறுபாட்டாலே விளைகிறது.
26 தான் ஆராதனைக்கு மிக எளியவன் என நிரூபித்தல்.
27 பக்தி யோகத்திற்கு அங்கமான அநுஸந்தானம் (பகவதர்ப்பணம்-ஶேஷத்வானுஸந்தானம்).
28 அவ்வநுஸந்தானத்தின் பலன் – தன்னை அடைதல்.
29,30 ஜன்மம், ஆகாரம், ஸ்வபாவம், ஜ்ஞாநம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றால் எத்தனை தாழ்ந்தவனாயினும் ஸ்வயம்ப்ரயோஜன பக்தியைச்
செய்தானாகில் அவனிடம் கண்ணனின் ஈடுபாடு.
31 ஒழுக்கத்தில் குறைந்தவனானாலும் பக்தி செய்தால் விரைவில் தர்மாத்மாவாகி நற்பேறு பெறுவான்.
32,33 முற்பிறப்புக்களில் செய்த பாப மிகுதியாலே தாழ்ந்த பிறவியை எடுத்தவர்களும் தன்னை ஆஶ்ரயிப்பதாலேயே மோக்ஷமடையும்போது,
உயற்பிறவியினர் தன்னை ஆஶ்ரயித்து மோக்ஷமடைவது நிச்சயம் என்று கூறி அர்ஜுனனை பக்தி செய்யும்படி விதித்தல்.
34 ஸாதனபக்தியின் தனித்தன்மைகளை விவரித்தல்.

——————-

10 – விபூதி யோகம்:

14) ஸ்வ கல்யாண குணாநந்த்ய க்ருத்ஸ்ந ஸ்வாதீநதாமதி:
பக்த்யுத்பத்தி விவ்ருத்த்யர்த்தா விஸ்தீர்ணா தஶமோதிதா

பக்த்யுத்பத்தி விவ்ருத்த்யர்த்தா – ஸாதநபக்தி உண்டாகி வளர்வதன் பொருட்டு,
ஸ்வ கல்யாணகுண அநந்த்ய க்ருத்ஸ்ந ஸ்வாதீநதா மதி: – தனது கல்யாணகுணங்களின் அளவின்மை பற்றியும்,
அனைத்தும் தனக்கு அதீனமாயிருப்பது பற்றியும் உள்ள அறிவு,
விஸ்தீர்ணா – விரிவாக,
தஶமோதிதா – பத்தாமத்தியாயத்தில் சொல்லப்பட்டது.

அண்ண லுலகி லனைத்துந்தா னாய்நின்ற
வண்ணம் விரித்துரைத்த வண்மையினைத் – திண்ணமாங்
கன்புறவே யோங்க வருள்கீதை பத்தாமோத்
தின்புறவே யோது மெடுத்து.

1-3 தன்னை தேவாதி தேவனாக அநுஸந்திப்பதால், பக்தி உண்டாவதற்குத் தடையான பாபங்கள் நீங்கி, பக்தியுண்டாகும் என்று கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு நிரூபித்தல்.
4-8 தனது ஐஶ்வர்யம், கல்யாணகுணங்கள் ஆகியவற்றை அநுஸந்திப்பதால் பக்தி வளரும் என்பதை கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு நிரூபித்தல்.
9-11 பக்தியின் உச்சநிலையை அடைந்த ஸ்வயம்ப்ரயோஜன பக்திநிஷ்டனின் பெருமையை விளக்குதல்.
12-18 கண்ணனுடைய கல்யாண குணச் சேர்த்தியையும், செல்வச் சிறப்பையும் சுருக்கமாகக் கேட்ட அர்ஜுனன் அதன் விரிவைக் கேட்க விரும்பி வார்த்தை சொல்லுதல்.
12-15 கண்ணன் முன் ஶ்லோகங்களில் சுருங்கச் சொன்ன அர்த்தங்களில் தனக்குள்ள நம்பிக்கையையும்,
அந்த நம்பிக்கையால் அதில் அஸூயை இல்லாமலிருப் பதையும் அர்ஜுனன் காட்டுதல்.
16-18 விபூதிகளை விரிவாகச் சொல்லவேண்டுமென்று அர்ஜுனன் கண்ணனை வினவுதல்.
19 கண்ணன் தனது விபூதிகளை ஒவ்வொன்றாக விரிவாக வர்ணிப்பதும், கேட்பதும் இயலாதாகையால் முக்யமானவற்றைச்
சுருக்கமாக வகைப்படுத்திக் கூறுவதாக ப்ரதிஜ்ஞை செய்தல்.
20 ஶ்லோகத்தின் முற்பாதியில் – தன்னைத் தன் விபூதியான மற்ற பொருள்களோடு அடுத்துள்ள ஶ்லோகங்களில் ஒரே வேற்றுமையில் படிப்பதற்குக் காரணம் –
அவை தனக்கு ஶரீரமாகவும் தான் அவற்றுக்கு ஆத்மாவாகவும் இருப்பதே என்று காட்டி, பிற்பாதியாலே – அனைத்தையும் படைத்தளித்தழிப்பவனா யிருக்கை
முதலான கல்யாண குணங்களே யோகஶப்தத்தால் சொல்லப்படு கின்றன என்றும், அடுத்துள்ள ஶ்லோகங்களாலில் தன்னை
மற்ற பொருள்களோடு ஒரே வேற்றுமையில் படிப்பதற்கு அவை கார்யப்பொருளாகவும், தான் அவற்றுக்குக் காரணமாகவுமிருப்பது
மற்றொரு ஹேதுவாகும் என்றும் கண்ணன் காட்டுதல்.
21-39 பற்பல பொருள்களோடு கண்ணன் தன்னை ஒரே வேற்றுமையில் படித்தல்.
39 தன்னைப் பற்பல பொருள்களோடு ஒரே வேற்றுமையில் படித்ததற்குத் தான் அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமியாயிருப்ப்தே காரணம் என்று நிகமனம் செய்தல்.
40 தன் விபூதிகளுக்கு எல்லையில்லாமையால் ஓரளவுக்கே அவற்றைச் சொன்னேன் என்று கூறல்.
41 இது வரையில் சொல்லப்பட்ட விபூதிகள் – சொல்லப்படாதவையும் அவஶ்யம் சொல்லவேண்டியவையுமான மற்றும் பல முக்ய விபூதிகளுக்கு எடுத்துக்காட்டே என்று கூறி
ப்ரகரணத்தை நிறைவு படுத்தல்.
42 முக்யமானவை, அமுக்யமானவை என்னும் வாசியில்லாமல் பார்க்கும்போது, எல்லா உலகமும் தன்னுடைய ஸங்கல்பத்தின் ஒரு சிறு பகுதியாலே தரிக்கப்படும் விபூதியே
என்று கூறி அத்யாயத்தை முடித்தல்.

—————————

11 – விஶ்வரூப தர்சனம்:

15) ஏகாதஶே ஸ்வ யாதாத்ம்ய ஸாக்ஷாத்காரா வலோகநம்
தத்தமுக்தம் விதிப்ராப்த்யோர் பக்த்யேகோபாயதாததா

ஏகாதஶே – பதினோராமத்தியாயத்தில்,
ஸ்வ யாதாத்ம்ய ஸாக்ஷாத்கார அவலோகநம் – தன்னை உள்ளபடி காண்பதற்குரிய திவ்யமான கண்,
தத்தம் உக்தம் – (அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணனால்) கொடுக்கப்பட்டதெனச் சொல்லப்பட்டது;
ததா – அவ்வண்ணமே,
விதி ப்ராப்த்யோ – (பரம்பொருளை) அறிவது, (காண்பது), அடைவது ஆகியவை,
பக்த்யேகோபாயதா – பக்தியொன்றையே காரணமாகக் கொண்டவை (என்றும்),
உக்தம் – சொல்லப்பட்டது.

பார்த்தனுக்கு மாயனருள் கீதைப் பதினொன்றா
மோத்திவ் வுலகெல்லா முடம்பதனிற் – கோத்தபடி
காட்டுமது தன்னறிவு கண்டடைத றன்பத்தி
கூட்டுமதுஞ் சொல்லுங் குறித்து.

பார்த்தனுக்கு – அர்ஜுனனுக்கு,
மாயன் அருள் – மாயப் பிரானாகிய கண்ணன் அருளிய,
கீதை பதினொன்றாம் ஓத்து – கீதையின் பதினொன்றாம் அத்தியாயம்,
இவ்வுலகெல்லாம் – இவ்வுலகனைத்தையும்,
உடம்பதனில் – தன் சரீரத்தில்,
கோத்தபடி காட்டுமது – (கண்ணனின் ஒரு பகுதியாகக்) கோத்துக் கொண்டிருக்கும் படியைக் காட்டுவதாகும்.
தன் அறிவு கண்டு அடைதல் – தன்னை அறிவதும், காண்பதும், அடைவதுமாகிற பயன்களை,
தன் பத்தி கூட்டுமதும் – தன் விஷயமான பக்தியோகம் கூட்டி வைப்பதையும்,
குறித்துச் சொல்லும் – குறிக்கொண்டு கூறும்.

1-3 அர்ஜுனன் தனது நன்றியையும் ஆஸ்திக்யத்தையும் க்ருஷ்ண பக்தியையும் காட்டுகிறான்.
4 விஶ்வரூபத்தைக் காட்டும்படி அர்ஜுனனுடைய ப்ரார்த்தனை.
5-8 திவ்ய சக்ஷுஸ்ஸை அர்ஜுனனுக்கு அளித்துத் தன் விஶ்வ ரூபத்தைக் கண்ண்னன் அவனுக்குக் காட்டுதல்.
9-13 விஶ்வரூப வர்ணனை.
14-30 அர்ஜுனன் விஶ்வரூபத்தின் பெருமைகளைக் கூறித் துதித்தல்.
31 அர்ஜுனனின் கேள்வி – (பயங்கர உருவத்தின் பயன்)
32-34 கண்ணனின் பதில் – (ஸ்வஸங்கல்ப ஶக்தியின் வீர்யம்)
35-46 அர்ஜுனனின் துதியும், மன்னிப்பு வேண்டுதலும், பிரார்த்தனையும்.
47-49 கண்ணனின் அபயப்ரதானம்.
50 கண்ணன் இயல்வான நான்கு தோள் திருமேனியை எடுத்துக்கொண்டு அர்ஜுனனைத் தேற்றியது.
51 அவ்வுருவைக் கண்ட அர்ஜுனன் தான் இன்புற்றுத் தன்னிலை பெற்றதைக் கூறுதல்.
52-55 கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு பக்தியோகத்தின் பெருமையையும் ஶுபாஶ்ரயமாயிருக்கும்
திருமேனியின் பெருமையையும் பேசுதல்.

———————–

12 – ஸ்ரீ பக்தி யோகம்:

16) பக்தே:ஶ்ரைஷ்ட்ய முபாயோக்தி ரஶக்தஸ் யாத்ம நிஷ்டதா
தத் ப்ரகாராஸ்த்வதிப்ரீதிர் பக்தேத்வாதஶ உச்யதே

பக்தே:ஶ்ரைஷ்ட்யம் – (ஆத்மோபாஸனத்தைக் காட்டிலும்) பகவதுபாஸனமாகிற பக்தியின் சிறப்பும்,
உபாயோக்தி: – அந்த பக்திக்கு உபாயத்தைத் தெரிவித்தலும்,
அஶக்தஸ்ய – பக்தியில் ஶக்தியில்லாதவனுக்கு,
ஆத்மநிஷ்டதா – ஆத்மோபாஸனமும்,
தத் ப்ரகாரா: – கர்ம யோகம் முதலானவற்றுக்கு வேண்டியவைகளான குணங்களின் வகைகளும்,
பக்தே அதிப்ரீதி: து – தன் பக்தனிடம் மிகுந்த ப்ரீதியும்,
த்வாதஶே – பன்னிரண்டாமத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – கூறப்படுகிறது.

பத்தி யறிவாற் கடக்கும் பலவகையு
மத்தி லுகப்பி னதிசயமு – முத்தி தரும்
பண்பி னருள்கீதை பன்னிரண்டா மோத்துரைக்குந்
திண்பயிலுந் சொல்லாற் செறிந்து.

முத்திதரும் பண்பின் அருள் கீதை – வீடு பேற்றைத் தரும் இயல்பால் (கண்ணன்) அருளிய கீதையின்,
பன்னிரண்டாமோத்து – பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம்,
பத்தி யறிவாற்கு – பக்தியோகத்தை அறிபவனுக்கு,
அடக்கும் பல வகையும் – கைக் கொள்ள வேண்டிய பல குணங்களும்,
அத்தில் – அந்த பக்தி யோகத்தில்,
உகப்பின் அதிசயமும் – (எம்பெருமானுக்குள்ள) அன்பின் மிகுதியும்,
திண் பயிலும் சொல்லால் செறிந்து உரைக்கும் – உறுதியானதாய் அனைவராலும் அனுஸந்திக்கத் தக்கதான
சொற்களால் நன்றாகக் கூறும்.

1 பகவதுபாஸகர்கள், ஆத்மோபாஸகர்கள் என்னுமிருவரில் எவர் தம் பயனை விரைவில் அடைவர்கள்?
என்னும் அர்ஜுனனின் கேள்வி.
2 “என்னையே ப்ராப்யமாக நினைத்து உபாஸிப்பவர்கள் ஆத்மோபாஸகர்களைக் காட்டிலும் சிறந்தவர்கள்’
என்னும் கண்ணனின் பதில்.
3-5 முற்கூறிய ஜ்ஞானியைக் காட்டிலும் கைவல்ய நிஷ்டனின் தாழ்வைக் கண்ணன் விளக்குதல்.
6-7 தன்னை உபாஸிப்பவர்கள் சிறந்தவர்கள் என்று முற்கூறியதைக் கண்ணன் மிகத் தெளிவாகக் கூறுதல்.
8 “நீ என்னிடம் பக்தி செய்வாய்” என்று அர்ஜுனனைக் குறித்து விதித்தல்.
9 “என்னிடம் உறுதியான நெஞ்சைச் செலுத்த இயலவில்லை யாகில் என் கல்யான குணங்களை
அனுஸந்திப்பதாகிற அப்யாஸ யோகத்தின் மூலம் பக்தியை யடையலாம்” என்று கூறல்.
10 “அப்யாஸ யோகத்தில் ஶக்தியில்லையாகில் என் விஷயமான கர்மங்களைச் செய்வதில் ஈடுபடுவதால்
விரைவில் அப்யாஸ யோகத்தைப் பெற்று பக்தியைச் செலுத்தி என்னை அடையலாம்” என்று கூறல்.
11 “பக்தி யோகத்தில் ஶக்தியில்லாதவன் அதை ஸாதித்துத் தரும் உபாய பரம்பரையில் எல்லை நிலமான
கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டிக்க வேண்டும்” என்று கூறல்.
12 ஒன்பது, பத்து, பதினொன்று ஶ்லோகங்களை விளக்குதல்.
13-19 பலனில் விருப்பமற்றுச் செய்யப்படும் கர்மயோகத்தில் ஊன்றி நிற்பவன் கைக் கொள்ள வேண்டிய குணங்களை விவரித்தல்.
20 பக்திநிஷ்டன் தனக்கு மிகவினியவன் எனக்கூறல்.

மத்யம ஷட்கத்தின் ஸாரப்பொருள்:
பத்திவகை யாங்கறிந்து சேரப் பரன்பெருமை
யெத்தியலு மாய்நித் ததுவடிவி – லொத்தியலக்
காட்டியது பத்திநலங் கண்ணன் றருகீதை
மாட்டிடையா றொத்தின் வகை.

கண்ணன் தரு கீதை மாட்டு – கண்ணன் அருளிச் செய்த கீதையில்,
இடை ஆறு ஓத்தின் வகை – நடுவிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள்,
எத்தியலுமாய் – கர்ம யோகம் முழுவதையும் அநுஷ்டித்து,
நித்தது வடிவிலொத்தியல – நித்யமான ஆத்மஸ்வரூபத்தை நேரே காண்பது போன்ற காட்சியைக் கண்டு,
பத்தி வகை ஆந்கு அறிந்து – பக்தியோகத்தின் தன்மைகளை அதன்பின் அறிந்து,
பரன் பெருமை சேர – பரம்பொருளின் அனுபவத்தைப் பெறுவதற்காக,
பத்தி நலம் – பக்தி யோகத்தின் பெருமைகளை, காட்டியது – விளக்கிற்று.

மூன்று ஷட்கங்களின் ஸாரப் பொருள்:
கன்ம முயிருணர்வாற் கட்டவரு முன்னாறு
நன்மையிறை பத்தி நடுவாறு – தன்மையுடன்
காயமுயி ரீசன் கருமமறி வன்புவகை
யேயவமைந் தேலுமீ றாறு.

முன் ஆறு – முதல் ஆறு அத்தியாயங்கள்,
கட்டவரும் – முயற்சி செய்ய உண்டாகும்,
கன்மம் உயிருணர்வால் – கர்மஜ்ஞாந யோகங்களால்,
ஏய அமைந்து ஏலும் – பொருந்தி விளங்கி நிற்கும்,
நடு ஆறு – நடுவிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள்,
நன்மை இறை பத்தி – சிறப்புமிக்க பரமாத்ம பக்தியோகத்தால்,
ஏய அமைந்து ஏலும் – பொருந்தி விளங்கி நிற்கும்.
ஈறு ஆறு – கடைசியிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள்,
காயம் உயிர் ஈசன் கருமம் அறிவு அன்பு வகை – உடல், உயிர், ஈச்வரன், கர்ம ஜ்ஞான பக்தி யோகங்கள்,
தன்மையுடன் – இவற்றின் தன்மைகளோடு,
ஏய அமைந்து ஏலும் – பொருந்தி விளங்கி நிற்கும்.

———————

13 – ஸ்ரீ க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞ விபாக யோகம்:

17) தேஹ ஸ்வரூப மாத்மாப்தி ஹேது ஆத்ம விஶோதநம்
பந்த ஹேதுர் விவேகஶ் சத்ர யோதஶ உதீர்யதே

தேஹஸ்வரூபம் – தேஹத்தின் ஸ்வரூபமும்,
ஆத்மாப்திஹேது: – ஜீவாத்ம ஸ்வரூபத்தை அடைவதற்கு உபாயமும்,
ஆத்மவிஶோதநம் – ஆத்மாவை ஆராய்ந்தறிதலும்,
பந்தஹேது: – (ஆத்மாவுக்கு அசித்தோடு) தொடர்பு ஏற்படுவதற்குக் காரணமும்,
விவேக: ச – (ஆத்மாவை அசித்திலிருந்து) பிரித்தநுஸந்திக்கும் முறையும்,
த்ரயோதஶே – பதிமூன்றாவது அத்தியாயத்தில்,
உதீர்யதே – சொல்லப் படுகிறது.

ஈங்கு முதலாகி யேய்ந்தபதின் மூன்றாமோத்
தாங்குடல மாருயி ராப்புறுத – னீங்குநெறி
தன்மையுடன் மற்றுந் தகைமைபெறச் சோதித்து
நன்மையுடன் சொல்லு நயந்து.

ஈங்கு – இந்த கடைசி ஷட்கத்தில்,
முதல் ஆகி ஏய்ந்த பதிமூன்றாம் ஓத்து – முதலாவதாகப் பொருந்தியிருக்கும் பதிமூன்றாம் அத்தியாயம்,
ஆங்கு – இந்த ஸம்ஸாரத்தில்,
ஆர் உயிர் உடலம் ஆப்பு உறுதல் – ஜீவாத்மாவானது உடலிலே கட்டுப்படுவதையும்,
நீங்கு நெறி – அதிலிருந்து விடுபட வழியையும்,
தன்மையுடன் – அந்த தேஹாத்மாக்களின் ஸ்வரூபத்துடன்,
முற்றும் தகைமை பெற – மற்றுமுள்ள ஸ்வபாவங்களையும்,
சோதித்து – ஆராய்ந்து,
நன்மையுடன் நயந்து சொல்லும் – சிறப்பாக விருப்பத்தோடு கூறும்.

1 ஶரீரமே க்ஷேத்ரம் எனப்படும்; அதை அறியும் ஜீவனே க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனப் படுவான்.
2 இரண்டுமே ஸர்வேஶ்வரனுக்கு ஶேஷமானவை என அறிவதே உண்மை யறிவு.
3 இரண்டைப் பற்றியும் சுருக்கமாகச் சொல்லப் போவதாகப் ப்ரதிஜ்ஞை.
4 இவ் வறிவு ஸகல ப்ரமாண ஸித்தம்.
5,6 க்ஷேத்ரத்தைப் பற்றிய உண்மை யறிவைச் சுருங்கக் கூறல்.
7-11 ஆத்ம ஜ்ஞான ஸாதனமான அமாநித்வம் முதலான இருபது குணங்களைக் கூறுதல்.
இது க்ஷேத்ரத்தினால் விளையும் கார்யத்தின் விளக்கமுமாகும்.

அமாநித்வம் அதம்பித்வம் அஹிம்ஸா க்ஷாந்திரார்ஜவம்
ஆசார்யோபாஸநம் ஶெளசம்ஸ்தைர்ய மாத்மவிநிக்ரஹ:

இந்த்ரியார்த்தேஷு வைராக்யமநஹங்கார ஏவ ச
ஜன்மம்ருத்யுஜராவ்யாதி து:கதோஷாநுதர்ஶநம்

அஸக்திரநபிஷ்வங்க: புத்ரதாரக்ருஹாதிஷு
நித்யம் ச ஸமசித்தத்வம் இஷ்டாநிஷ்டோபபத்திஷு

மயி சாநந்யயோகேன பக்திரவ்யபிசாரிணீ
விவிக்ததேஶஸேவித்வம் அரதிர் ஜநஸம்ஸதி

அத்யாத்மஜ்ஞாநநித்யத்வம் தத்வஜ்ஞாநார்ததர்ஶநம்
ஏதத்ஜ்ஞாநமிதிப்ரோக்தம் அஜ்ஞாநம் யததோ (அ)ந்யதா

12-17 க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனப்படும் ஜீவ ஸ்வரூபத்தின் விளக்கம்.
18 கார்யத்தோடு கூடிய க்ஷேத்ரத்தையும், க்ஷேத்ரஜ்ஞனையும் அறிவதின் பலம்.
19-22 ஆத்மா ஶரீரத்தில் கட்டுப்பட்டிருப்பதற்குக் காரணம் ஸத்வாதி குணங்களால் உண்டாகும் இன்ப துன்பங்களில் பற்றே யாகும்.
23 ப்ரக்ருதி புருஷர்களைப் பிரித்தறியும் விவேக ஜ்ஞானத்தின் பலம் பிறவி நீங்குதலே.
24-25 பிரித்தறியும் விவேகிகளின் பல படிகள்.
26 தேஹமும் ஆத்மாவும் பிறவியிலிருந்தே அழுந்தக் கட்டப்பட்டிருப்பதால், அவற்றைப் பிரித்தறிவது அரிது.
27-33 தேஹாத்மாக்களைப் பிரித்தறியும் முறையாகிற விவேகத்தை விளக்குதல்.
34 க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞர்களைப் பிரித்தறியும் ஞானத்தின் பலம் ஆத்ம ப்ராப்தி எனக்கூறி அத்தியாயத்தை நிறைவுறுத்தல்.

—————————

14 – குண த்ரய விபாக யோகம்:

18) குண பந்தவிதா தேஷாம் கர்த்ருத்வம் தந் நிவர்த்தநம்
கதி த்ரயஸ்வ மூலத்வம் சதுர்த் தஶ உதீர்யதே

குணபந்தவிதா – (ஸத்வம் முதலான மூன்று குணங்கள்) ஸம்ஸார பந்தத்துக்குக் காரணமாகும் முறையும்,
தேஷாம் கர்த்ருத்வம் – அந்த குணங்கள் செயலுக்குக் காரணமாயிருக்கும் தன்மையும்,
தந் நிவர்த்தநம் – அந்த குணங்களை நீக்கும் முறையும்,
கதி த்ரயஸ்வ மூலத்வம் – (சிறந்த ஐஶ்வர்யம், கைவல்யம், பகவத்ப்ராப்தி என்னும்) மூன்று ப்ராப்யங்களும்
தன்னிடமிருந்தே கிடைக்கின்றன என்பதும்,
சதுர்த்தஶே – (கீதையின்) பதினாலாமத்தியாயத்தில்,
உதீர்யதே – சொல்லப்படுகிறது.

முக்குணங்கள் பந்தத்து மூட்டுகின்ற நேர்பதுவு
மக்குணங்க ணீங்குவிக்கு மவ்விரகு – மிக்குயர்ந்த
கீதை பதினாலா மோத்துக் கிளர்ந்துரைக்கும்
போதத் தியல்பாற் புரிந்து.

மிக்கு உயர்ந்த கீதை பதினாலாம் ஓத்து – மிகச் சிறந்த கீதையின் பதினாலாம் அத்தியாயம்,
முக்குணங்கள் பந்தத்து மூட்டுகின்ற நேர்பு அதுவும் – (ஸத்வம் முதலிய) மூன்று குணங்கள் ஸம்ஸார பந்தத்தில்
(தாமே செயலுக்குக் காரணமாயிருந்து) நன்றாகக் கட்டிவிடுகின்ற முறையும்,
அக்குணங்கள் நீங்குவிக்கும் அவ்விரகும் – அந்த குணங்களை நீங்கச் செய்யும் முறையையும்,
போதத்து இயல்பால் – அறிவிக்க வேண்டிய முறையில்,
புரிந்து – விருப்பத்தோடு,
கிளர்ந்து உரைக்கும் – உறுதியாகக் கூறும்.

1-2 இவ்வத்தியாயத்தில் கூறப்படும் அறிவைப் புகழ்தல்.
3-4 ஜீவனுக்கு ஶரீர ஸம்பந்தம் ஸ்ருஷ்டியின் தொடக்கத்திலும் அதற்குப் பின்பும்
தன்னாலேயே செய்யப்படுகிறது என்று கண்ணன் உரைத்தல்.
5 முக்குணங்களே பிறவிகள் தொடர்வதற்குக் காரணம்.
6-8 ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் மூன்று குணங்களின் தனித்தன்மையையும்
அவை ஜீவனைக் கட்டும் முறையையும் விளக்குதல்.
9 இக்குணங்கள் ஜீவனைக் கட்டுவதற்குக் காரணங்களில் முக்யமானதைக் காட்டுதல்.
10 ஒவ்வொரு ஶரீரத்தில் இக்குணங்களில் ஒவ்வொன்று மேலோங்கி யிருப்பதால் அதன் விளைவுகளே
அந்த உடலில் உண்டாகின்றன எனக் கூறல்.
11-13 முறையே முக்குணங்களும் மேலோங்கி நிற்பதை அவற்றின் கார்யங் கொண்டு அறியலாம் என்று விளக்குதல்.
14-15 முக்குணங்களில் ஒவ்வொன்று மேலோங்கி யிருக்கும் போது மரணமடைந்தால் உண்டாகும் பலம்.
16-18 மிகுதியான ஸத்வ குணம் முதலானவற்றாலே விளையும் பலன்களை விளக்குதல்.
(இதுவரை குணங்கள் ஜீவனைக் கட்டும் முறை விளக்கப்பட்டது)
19 குணங்களின் கர்த்ருத்வம் (செயல் புரியும் தன்மை) அவசியம் அறியத்தக்கது.
20 குணங்களைக் கடந்து நிற்பவன், மரணம், தோற்றம், வான்பிணி, மூப்பு முதலானவை நீங்கப் பெற்று,
மரணமற்ற தன் ஆத்மாவை அனுபவிக்கிறான்.
21 குணங்கடந்தவனுடைய உள் வெளி அடையாளங்களைப் பற்றியும், குணங்களைக் கடந்து நிற்பது எப்படி?
என்பது பற்றியும் அர்ஜுனனின் கேள்வி.
22-25 அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாக குணங்கடந்தவனின் உள் வெளி அடையாளங்களை விளக்குதல்.
26 குணங்கடந்த நிலைக்குத் தன்னிடம் செய்யப்படும் ஏகாந்த பக்தியே முக்ய காரணம் என்று விவரித்தல்.
27 ஐஶ்வர்ய கைவல்ய பகவத்ப்ராப்திகள் தன்னாலேயே விளைபவை என விவரித்தல்.

————————–

15 – ஸ்ரீ புருஷோத்தம யோகம்:

19) அசிந் மிஶ்ராத் விஶுத்தாச்ச சேதநாத் புருஷோத்தம:
வ்யாபநாத் பரணாத் ஸ்வாம்யாத் அந்ய: பஞ்சத ஶோதித:

அசிந்மிஶ்ராத் (சேதநாத்) – அசேதனமான ப்ராக்ருத ஶரீரத்தோடு சேர்ந்திருக்கும் பத்த ஜீவனைக் காட்டிலும்,
விஶுத்தாத் சேதநாத் ச – ப்ராக்ருத ஶரீரத்திலிருந்து விடுபட்டுப் பரிஶுத்தியடைந்த முக்த ஜீவனைக் காட்டிலும்,
வ்யாபநாத் – (அவர்களை) வ்யாபித்திருக்கையாலும்,
பரணாத் – (அவர்களைத்) தாங்குகையாலும்,
ஸ்வாம்யாத் – (அவர்களை) உடையவனாயிருக்கையாலும்,
அந்ய: – வேறுபட்டவனான,
புருஷோத்தம: – புருஷோத்தமனான ஸ்ரீமந் நாராயணன்,
பஞ்சதஶோதித: – பதினைந்தாவது அத்தியாயத் தில் சொல்லப்பட்டான்.

மன்னும் அசித்தின் மருவி அமர் சித்தினும்
மாறு உன்னும் உயிர் வகையில் – உத்தமனா மன்னி அவை
மீது உள் பரந்து பரித்து இறையாய் மேவினனை
யோதும் பதினைந்தா மோத்து.

மன்னும் அசித்தின் மருவி அமர் சித்தினும் – அனாதி காலமாகச் சேர்ந்திருக்கும் அசேதனமான ப்ராக்ருத சரீரத்தோடு
கூடிய பத்த ஜீவனைக்காட்டிலும்,
மாறு உன்னும் உயிர் வகையில் – அவ்வசித்தை விட்டு நீங்கியதாக அறியப்படும் முக்தாத்மாவைக் காட்டிலும்,
உத்தமனா மன்னி – மேற்பட்டவனாக விளங்கி,
அவை மீது உள் பரந்து – அவ்விரண்டையும் வ்யாபித்து,
பரித்து – அவற்றைத் தாங்கி,
இறையாய் – அவற்றை உடையவனாய்,
மேவினனை – பொருந்தியிருக்கும் புருஷோத்தமனான நாராயணனை,
பதினைந்தாம் ஓத்து – (கீதையின்) பதினைந்தாம் அத்யாயம்,
ஓதும் – கூறும்.

1 ஸம்ஸாரம் ஓர் அரசமரமாக உருவகப்படுத்தப்பட்டு அதை அறிந்தவனே வேதத்தை நன்கறிந்தவன் எனப்படுகிறது.
2 முற்கூறிய உருவகம் மேலும் நீட்டிக்கப்படுகிறது.
3 இந்த மரத்திற்கு குணங்களில் பற்றே காரணமென்றும் குணங்கடந்த நிலையாலேயே இது அழிகிறதென்றும்,
அஜ்ஞானமே இதற்கு ஆதாரமென்றும் ஸம்ஸாரிகளால் அறியப்படுவதில்லை.
3-4 நல்லறிவால் விளைந்த ‘குணங்களில் பற்றின்மை’யாகிற ஆயுதத்தாலே இம்மரத்தை வெட்டி,
ப்ராப்யமான ஆத்மா தேடத்தக்கது.
4 எம்பெருமானை ஶரணமடைவதன் மூலமே பற்றின்மையாகிற ஆயுதத்தைப் பெற்று
ஸம்ஸாரத்தை வெட்டி வீழ்த்தலாம்.
5 எம்பெருமானை ஶரணமடைந்தவர்களுக்கு தேஹாத்ம மயக்கம் நீங்குகை, குணங்களில் பற்றை வெல்லுகை,
ஆத்ம ஜ்ஞானத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருக்கை, மற்ற விஷயங்களில் விருப்பம் நீங்கப் பெற்றவர்களாகை,
இன்ப துன்பங்களாகிற இரட்டைகளிலிருந்து விடுபடுகை முதலானவை அனைத்தும் எளிதாகி
ஆத்மாநுபவமாகிற பலமும் ஸித்திக்கிறது.
6 பரிஶுத்தாத்ம ஸ்வரூபத்தின் பெருமை.
7 எம்பெருமானுடைய செல்வமாயிருக்கும் ஸம்ஸாரி ஜீவன் தான் சேர்த்து வைத்திருக்கும் புண்ய பாப ரூபமான
விலங்குகளாலே வலியக் கட்டப் பெற்று, தன் ஶரீரமாகிற சிறையிலே அடைபட்டிருக்கிறான்.
8 அவன் ஒரு ஶரீரத்திலிருந்து மற்றொரு ஶரீரத்தில் புகுவது முதலான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.
9 இந்த்ரியங்களைக் கொண்டு அவன் விஷம் கலந்த தேன் போன்ற ப்ராக்ருத விஷயங்களை அனுபவித்து உழலுகின்றான்.
10 இத் துன்பங்களை யெல்லாம் அவன் அனுபவிப்பதற்குக் காரணம் ஆத்மாபஹார மாகிற திருட்டே.
இவன் தன் ஸ்வரூபத்தை அறியாமைக்குக் காரணம் தேஹத்தையே ஆத்மா என்று மயங்குவதே.
இந்த மயக்கமில்லாமல் அறிவுக் கண்ணை யுடையவர்கள் ஆத்மாவை அறிவே வடிவெடுத்ததாகக் காண்கிறார்கள்.
11 முன் ஶ்லோகங்களின் விளக்கம்.
12-14 ஸூர்யன், சந்திரன், அக்னி முதலானவற்றுக்குள்ளதான பொருள்களைப் ப்ரகாஶிக்கச் செய்யும் ஶக்தியும்,
பூமியின் தாரண ஶக்தியும், சந்திரனின் போஷண ஶக்தியும் ஜாடராக்னியின் ஜீர்ணம் செய்யும் ஶக்தியும்
இது போல் உலகிலுள்ள எல்லாப் பொருள்களுக்குமுள்ளதான ஒவ்வொரு கார்யத்தைச் செய்யும் ஶக்திகளும்
எம்பெருமானுடையவையே. ஆகையால், ப்ராக்ருதப் பொருள்கள் எல்லாம் எம்பெருமானின் செல்வமே.
15 எல்லாப்பொருள்களையும் எம்பெருமானோடு ஒரே வேற்றுமையில் படிப்பதற்குக் காரணம் அவன்
அனைவருடைய ஹ்ருதயத்திலும் எழுந்தருளி நியமிப்பதே. வேதங்கள் இவ்வர்த்தத்தைச் சொல்லுகின்றன.
எல்லா வேத வாக்யங்களாலும் முக்கியமாக அறியப்படுபவனும் அவற்றில் சொல்லப்பட்ட
கர்மங்களுக்குப் பலம் அளிப்பவனும் எம்பெருமானே.
16 புருஷோத்தம வித்யையின் தொடக்கம்: க்ஷர புருஷனாகிற ஸம்ஸாரி ஜீவன் அக்ஷர புருஷனாகிற முக்தன்
என்று ஜீவர்கள் இருவகைப்படுவர்.
17 அசித், ஸம்ஸாரி ஜீவன், முக்தன் என்னும் மூன்று பொருளையும் வ்யாபித்து, தாங்கி நின்று,
நியமிக்கும் பரமாத்மாவாகிற உத்தம புருஷன் முற்கூறிய க்ஷராக்ஷர புருஷர்களைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவன்.
18 ஸம்ஸாரி ஜீவனைக் கடந்து நிற்பதாலும் முக்தனைக் காட்டிலும் மேலானவனாயிருப்பதாலும் ஶ்ருதி ஸ்ம்ருதிகளில்
“புருஷோத்தமன்” என்று பெயர் பெற்றவன் எம்பெருமானே.
19 இந்தப் புருஷோத்தம வித்யையை அறிந்தவன் எல்லா மோக்ஷோபாயங்களையும் அறிந்தவனாகிறான்.
பக்தி வகைகள் அனைத்தாலும் பக்தியைச் செய்தவனாகிறான்.
20 “உன் தகுதியைப் பார்த்து இந்தப் பரமரஹஸ்யமான ஶாஸ்த்ரத்தை உனக்கு உபதேஶித்தேன்.
இதை அறிந்து அறிய வேண்டியதனைத்தையும் அறிந்தவனாகவும், செய்ய வேண்டியதனைத்தையும்
செய்தவனாகவும் ஆவாயாக” என்று அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணன் உபதேஶித்து அத்தியாயத்தை நிறைவுபடுத்துகிறான்.

——————————-

16 – தேவாசுர ஸம்பத் விபாக யோகம்:

20) தேவாஸுர விபாகோக்தி பூர்விகா ஶாஸ்த்ர வஶ்யதா
தத்வாநுஷ்டாந விஜ்ஞாநஸ்தேம்நே ஷோடஶ உச்யதே

தத்வாநுஷ்டாந விஜ்ஞாநஸ்தேம்நே – (அடையத்தக்க) தத்துவத்தையும், (அதை அடைவிக்கும்) உபாயாநுஷ்டாநத்தையும்
பற்றிய அறிவை உறுதிப்படுத்துவதற்காக,
தேவாஸுர விபாக உக்திபூர்விகா – (மனிதர்க்குள்) தேவப் பிரிவு, அஸுரப் பிரிவு என்னும் இரு பிரிவுகள் இருப்பதை
முன்னிட்டுக்கொண்டு,
ஶாஸ்த்ர வஶ்யதா – (மனிதன்) சாஸ்த்ரத்திற்கு வசப்பட்டவன் எனும் உண்மை,
ஷோடஶே – (கீதையின்) பதினாறாம் அத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – சொல்லப்படுகிறது.

தன்மையாற் றேவ ரசுரரெனச் சார்பிறவி
நன்மைசேர் சாத்திரத்தி னாடுதலும் – தொன்மை
யுரைக்கங் கறிவுரைப்புக் காட்டுதற்குக் கீதை
யுரைக்கும் பதினாறா மோத்து.

கீதை பதினாறாம் ஓத்து – கீதையின் பதினாறாம் அத்தியாயம்,
அங்கு தொன்மை உரைக்கு – அந்த கீதையில் இதுவரை (அடையத்தக்க) தத்துவத்தைப் பற்றியும்
அதை (அடைவிக்கும்) உபாயாநுஷ்டானத்தைப் பற்றியும் சொல்லப்பட்ட விஷயங்களின்,
அறிவு உரைப்பு காட்டுதற்கு – அறிவு உறுதிப்படுவதற்காக,
தன்மையால் தேவர் அசுரர் என சார்பிறவி – (மனிதர்கள்) தம் இயல்வால் தேவர் அசுரர் என இருவகை
பிறவிகளாகப் பிரிவுபட்டிருப்பதையும்,
நன்மை சேர் சாத்திரத்தின் நாடுதலும் – நன்மையை அடைவிக்கும் சாஸ்திரத்திற்கு வசப்பட்டிருக்கும்
தன்மையையும், உரைக்கும் – விளக்குகிறது.

1-3 தெய்வப்பிறவி வகுப்பில் சேர்ந்தவனுக்குரிய முக்கியமான குணங்கள்.
1. பயமின்மை,
2. மனத்தின் பரிசுத்தி,
3. (ப்ரக்ருதியினின்றும் நீங்கிய) ஆத்ம ஸ்வரூபத்தைச் சிந்தித்திருத்தல்,
4. நல்ல வழியில் தேடிய பொருளை நல்லோர்களுக்களித்தல்,
5. மனத்தை ஶப்தாதி விஷயங்களில் பாயாமல் தடுக்கப் பழகுதல்,
6. (பலனில் பற்றற்று பகவதாராதனமாகப்) பஞ்ச மஹா யஜ்ஞம் முதலானவற்றை அனுஷ்டித்தல்,
7. வேதாத்யயனத்தில் ஈடுபடுதல்,
8. ஏகாதசி உபவாஸம் முதலான தவங்களில் ஈடுபடுதல்,
9. மனம் மொழி மெய்களால் ஒருபடிப் பட்டிருத்தல்,
10. எந்த ஜீவராசியையும் துன்புறுத்தாமை,
11. ஜீவராசிகளுக்கு நன்மையான உண்மையையே உரைத்தல்,
12. பிறரைத் துன்புறுத்துவதில் மூட்டும் கோபம் இல்லாதவனாயிருக்கை,
13. தனக்கு நன்மையை விளைக்காத உடைமைகளைக் கை விடுதல்,
14. (மனம் தவிர்ந்த) இந்த்ரியங்களை ஶப்தாதி விஷயங்களில் பாயாமல் தடுக்கப் பழகுதல்,
15. (பிறர்க்குத் தீங்கு விளைக்கும்) கோட்சொல்லுதலைத் தவிர்த்தல்,
16. ஜீவராசிகளின் துன்பங் கண்டு பொறாமலிருத்தல்,
17. விஷயங்களில் பற்றின்மை,
18. (நல்லோர்கள் அணுகலாம்படி) மென்மையுடனிருக்கை,
19. தகாத செயல்களைச் செய்வதில் வெள்கி யிருத்தல்,
20. அருகிலிருக்கும் அழகிய பொருள்களையும் ஆசைப் படாமை,
21. (தீயவர்களால்) வெல்ல வொண்ணாமை,
22. (துன்புறுத்துபவர்களிடமும்) பொறுமை,
23. (பேராபத்து வந்தாலும்) செய்ய வேண்டியதில் உறுதியாயிருக்கை,
24. (மநோ வாக் காயங்களில் சாஸ்த்ரங்களில் சொல்லிய) பரிசுத்தி யாகிற அனுஷ்டானத்
தகுதியை உடையவனாயிருக்கை,
25. பிறர் நற் செயல்களைத் தடுக்காமை,
26. தகாத கர்வம் இன்மை ஆகிய இருபத்தாறு குணங்கள்.

4 அஸுரப் பிறவி வகுப்பில் சேர்ந்தவனுக்குரிய முக்கியமான குணங்கள்:
1. (தார்மிகன் என்னும்) புகழைப் பெற தர்மத்தை அநுஷ்டிப்பது,
2. (ஶப்தாதி விஷ்யங்களை அனுபவிப்பதனால் உண்டாகும்) செருக்கு,
3. அதிகமான கர்வம்,
4. (பிறரைத் துன்புறுத்தம்) கோபம்,
5. (நல்லோர்களை வெறுப்படையச் செய்யும்) கடுமை,
6. தத்வ விஷயத்திலும், செய்யத் தக்கது அல்லது தகாத விஷயத்திலும் அறிவின்மை ஆகிய ஆறு குணங்கள்.

5 எம்பெருமான் ஆணையைப் பின் செல்வதாகிற தேவர்களுக்குரிய செல்வம் ஸம்ஸார விடுதலைக்கும்,
எம்பெருமானுடைய ஆணையை மீறுவதாகிற அசுரர்க்குரிய செல்வம் தாழ்ந்த கதிகளை அடைவதற்கும் உறுப்பாகின்றன.
5* அர்ஜுனன் தேவர்க்குரிய செல்வத்தைப் பெற்றவனே என்று கூறி அவனது வருத்தத்தைப் போக்குதல்.
6 தேவர்க்குரிய ஆசாரம் கர்மஜ்ஞான பக்தியோகங்களைச் சொல்லும்போது விரிவாகக் கூறப்பட்டது.
அசுரர்க்குரிய ஆசாரம் மேலே (18-வது ஶ்லோகம் வரை) சொல்லப்படுகிறது.
7 1) அசுரப்பிறவிகள், ஐஶ்வர்ய ஸாதனமாகவும், மோக் ஷஸாதனமாகவும்
இருக்கும் வைதிக தர்மத்தை அறியமாட்டார்கள்,
2) அவர்களிடம் ஶுத்தி இருக்காது,
3) ஸந்த்யாவந்தனம் முதலான ஆசாரமும் அவர்களிடம் இருக்காது.
4) உண்மை உரைத்தலும் அவர்களிடம் இருக்காது.

8 1) அசுரர்கள் உலகம் ப்ரஹ்மாத்மகம், ப்ரஹ்மத்தில் நிலை நிற்பது,
ப்ரஹ்மத்தால் நியமிக்கப்படுவது என்று சொல்வதில்ல
2) ஆண், பெண் சேர்க்கையால் உண்டாகாதது எதுவுமில்லையாகையால் உலகனைத்தும்
காமத்தையே காரணமாகக் கொண்டது என்று கூறுகிறார்கள்.

9 அசுரர்கள் தேஹத்திலும் வேறுபட்ட ஆத்மாவை அறியாமல் கொடிய செயல்களைச் செய்பவர்களாய்,
உலகம் அழிவதற்குக் காரணமாகிறார்கள்.
10 அசுரர்கள் காமத்தை நிறைவேற்ற அநியாய வழியில் தேடப்பெற்ற பொருள்களைக் கொண்டு
சாஸ்த்ரத்திற்கு முரண்பட்ட விரதங்களைக் கொண்டவர்களாய், டம்பம், துரபிமானம், மதம்
ஆகியவற்றோடு கூடியவர்களாய்ச் செயல்படுகிறார்கள்.
11 அசுரர்கள் அளவிடவொண்ணாத கவலைகளை யுடையவர்களாய், காமாநுபவத்தையே
பரம புருஷார்த்தமாக நினைப்பவர்கள்.
12 1) அசுரர்கள் நூற்றுக்கணக்கான ஆஶாபாஶங்களால் கட்டப்பட்டவர்கள்.
2) காமத்திலும், கோபத்திலுமே ஊன்றி நிற்பவர்கள்.
12. காமாநுபவத்திற்குத் தவறான வழிகளில் பொருளை விரும்பித் தேடுகிறார்கள்.
13 அசுரர்கள் தங்களுடைய இஷ்டப்ராப்தி தம் திறமையாலேயேயொழிய முன்வினையால் அல்ல என்று மயங்கி, காமாநுபவத்தில் பெற்றதையும், பெறவேண்டியதையும் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
*14 அசுரர்கள் ‘ஶத்ரு நிரஶனம்’ முதலான அநிஷ்ட நிவ்ருத்திகளும் தம் திறமையாலேயேயொழிய முன் வினையால் அல்ல என்று மயங்கியிருக்கிறார்கள்.
14*-15 அசுரர்கள் முற்கூறிய தம் திறமையும், மற்றும் பல திறமைகளும் தமக்கு இயல்பாக உள்ளதேயொழிய, புண்யத்தால் உண்டானதன்று என்று மயங்கியிருக்கிறார்கள்.
16 அசுரர்கள் பல கவலைகளையும், மயக்கங்களையும், புலனின்பங்களில் ஈடுபாட்டையும் உடையவர்களாயிருக்கையாலே அசுத்தமான நரகத்தில் விழுகிறார்கள்.
17 1) அசுரர்கள் தம்மைத்தாமே பெருமைபேசிக் கொள்பவர்கள்.
2) பணிவில்லாமல் நிமிர்ந்து நிற்பவர்கள்.
3) பணத்தினாலும் (கல்வி, குடிப்பிறப்பு ஆகியவற்றால் உண்டான)

அபிமானத்தாலும் விளையும் கர்வத்தை உடையவர்கள்.
4) புகழையே பயனாகக் கொண்டு சாஸ்த்ர விதிக்கு முரணாக டம்பத்திற்காக

யாகம் செய்கிறார்கள்.
18 அசுரர்கள் அஹங்காரத்தையும், தன் பலத்தையும், கர்வத்தையும் கோபத்தையும் பற்றி நிற்பவர்களாய், அனைத்தையும் செய்விக்கும் பகவானிடத்தில் பொறாமையுடையவர்களாய் யாகம் செய்கிறார்கள்.
19 பகவானைத்வேஷிப்பவர்களாய், கொடியவர்களாய், மனிதர்களில் கடையானவர்களாய், அமங்களாமானவர்களான அவ்வசுரர்களை எம்பெருமான் பிறவிகளில், அதிலும் ஆஸுரப் பிறவிகளிலேயே தள்ளுகிறான்.
20 முற்கூறியபடி ஆஸுரப்பிறவிகளடைந்த அசுரர்கள் விபரீதஜ்ஞானம் வளரப் பெற்றவர்களாய், மேன்மேலும் தாழ்ந்த கதிகளையே அடைகிறார்கள்.
21 ஆஸுரத்தன்மைக்கு நுழைவாயிலாயிருக்கும் காமம், க்ரோதம், லோபம் என்னும் மூன்றையும் நல்லவர்கள் அவசியம் கைவிடவேண்டும்.
22 இம்மூன்றையும் கைவிடுபவன் தனது நன்மைக்கு முயற்சி செய்து பகவானையே அடைகிறான்.
23 ஆஸுரத்தன்மைக்கு மூலகாரணமான முற்கூறிய மூன்றைக்காட்டிலும் முக்கியமான காரணம் சாஸ்திர நம்பிக்கையின்மையே; சாஸ்திர விதியைக் கைவிடுபவன் இம்மை மறுமைப் பயன்களையும், மேலான கதியையும் அடையவே மாட்டான்.
24 ஆகையால், கைக்கொள்ளத்தக்கதையும் தகாததையும் நிர்ணயிப்பதில் சாஸ்த்ரமே (வேதமே) ப்ரமாணம். ஆகையால் வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட புருஷோத்தமனாகிற தத்துவத்தையும், அவனை அடைய உபாயமான தர்மத்தையும் கைக்கொள்ள வேண்டும்.

——————–

17 – ஸ்ரீ ஶ்ரத்தா த்ரய விபாக யோகம்:

21) அஶாஸ்த்ரமாஸுரம்க்ருத்ஸ்நம் ஶாஸ்த்ரீயம் குணத: ப்ருதக்
லக்ஷணம் ஶாஸ்த்ரஸித்தஸ்யத்ரிதா ஸப்ததஶோதிதம்

க்ருத்ஸ்நம் அஶாஸ்த்ரம் – ஶாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்படாத கர்மம் அனைத்தும்,
ஆஸுரம் – அஸுரர்க்குரியது (ஆகையாலே பயனற்றது என்றும்),
ஶாஸ்த்ரீயம் – சாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்பட்ட கர்மம்,
குணத: – (ஸத்வரஜஸ்தமோ) குணங்கள் மூன்றையிட்டு,
ப்ருதக் – மூன்று விதமாயிருப்பது என்றும்,
ஶாஸ்த்ர ஸித்தஸ்ய – சாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்பட்ட யாகம் முதலான் கர்மங்களுக்கு,
த்ரிதா லக்ஷணம் – “ஓம் தத் ஸத்” என்னும் மூன்று பதங்கள்
(தாம் சேர்வதன் மூலம் அவற்றை மற்ற கர்மங்களினின்றும் வேறுபடுத்தும்) லக்ஷணமாகின்றன (என்னும் விஷயமும்),
ஸப்ததஶோதிதம் – பதினேழாம் அத்தியாயத்தில் சொல்லப்பட்டது.

ஆசுரமா மின்மை சாத்திரந்தான் சாத்திரத்திற்
றேசுடைய கன்மஞ் செறிகுணத்தாற் – பேசு நெறி
சேர்ந்தேயிம் முக்குணங்கள் செப்புமே மூவகையா
வோர்ந்தே பதினேழா மோத்து.

சாத்திரந்தான் இன்மை – சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்படாத கர்மம் அனைத்தும்,
ஆசுரம் ஆம் – அசுரர்க்குரியதாகும்;
சாத்திரத்தில் தேசுடைய கன்மம் – சாத்திரத்தில் விதிக்கப்பட்டிருக்கையாகிற சிறப்புடைய கர்மங்கள்,
செறி குணத்தால் மூவகையா – (தேஹத்தோடு) சேர்ந்திருக்கும் ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும்
மூன்று குணங்களை யிட்டு மூவகையாகவும்,
பேசு நெறி இம்முக்குணங்கள் சேர்ந்தே மூவகையா – (சாஸ்த்ரங்களில் புகழப்படும் ஓம் தத் ஸத் என்னும்)
இந்த மூன்று பதங்களின் சேர்த்தியினால் (மற்ற கர்மங்களைக் காட்டிலும்) மூன்று வகையில் வேறுபட்டிருப்பதாகவும்,
பதினேழாம் ஓத்து – பதினேழாம் அத்தியாயம்,
ஓர்ந்தே செப்புமே – ஆராய்ந்து கூறும்.

1 ஶாஸ்த்ரவிதி இல்லாமற் போனாலும் ஶ்ரத்தையோடு செய்யப்படும் கர்மங்களைப் பற்றி அர்ஜுனனின் கேள்வி.
2 ஶாஸ்த்ரங்களை ஒட்டியிருக்கும் ஶ்ரத்தை குணங்களையிட்டு கர்மம் மூவகைப்படுகிறது.
3 ஶ்ரத்தை எப்படிப்பட்டதோ அதற்குத்தக்க பலனே கிடைக்கும்.
4 ஸத்விக ராஜஸ தாமஸர்களால் ஆராதிக்கப்படுபவர்கள்.
5-6 ஶாஸ்த்ர விதிக்கு முரணான கர்மங்கள் பகவதாஜ்ஞையை மீறுவதால் எப் பயனையும் விளைப்பதில்லை
என்பதோடல்லாமல் அனர்த்தத்தையும் விளைக்கின்றன.
7 ஸத்வ ரஜஸ் தமோ குணங்களையிட்டு ஆஹாரமும், தவமும், தானமும் மூவகைப்பட்டிருக்கும் என்று கூறுதல்.
8 ஸாத்விக ஆஹாரத்தின் விளக்கம்.
9 ராஜஸ ஆஹாரத்தின் விளக்கம்.
10 தாமஸ ஆஹார விளக்கம்.
11 ஸாத்விக யாக விளக்கம்.
12 ராஜஸ யாக விளக்கம்.
13 தாமஸ யாக விளக்கம்.
14 உடலால் செய்யப்படும் தவத்தின் விளக்கம்.
15 வாக்கால் செய்யப்படும் தவத்தின் விளக்கம்.
16 மனத்தால் செய்யப்படும் தவத்தின் விளக்கம்.
17 ஸாத்விக தவத்தின் விளக்கம்.
18 ராஜஸ தவத்தின் விளக்கம்.
19 தாமஸ தவத்தின் விளக்கம்.
20 ஸாத்விக தானத்தின் விளக்கம்.
21 ராஜாஸ தானத்தின் விளக்கம்.
22 தாமஸ தானத்தின் விளக்கம்.
23 வைதிக கர்மங்கள் “ஓம் தத் ஸத்” என்னும் மூன்று ஶப்தங்களோடு இணைந்திருக்க வேண்டு
என்னும் வைதிக கர்ம லக்ஷணம்.
24 மூன்று ஶப்தங்களில் முதலாவதான ப்ரணவம் வைதிக கர்மங்களோடும், வேதங்களொடும்,
மூவர்ணத்தவர்களோடும் சேர்ந்திருக்கும் முறை.
25 வைதிக கர்மம் முதலான மூன்றுக்கும், “தத்” என்னும் ஶப்தத்தோடு சேர்த்தி;
மோக்ஷ ஸாதனமான கர்மங்களுக்கு “தத்” என்னும் ஶப்தத்தோடு சேர்த்திருக்கை லக்ஷணம்.
26 “ஸத்” என்னும் சொல்லின் வழக்குகள் (ப்ரயோகங்கள்).
27 வைதிக கர்மங்கள் முதலான மூன்றுக்கும் “ஸத்” என்னும் ஶப்தத்தோடு சேர்த்தி;
ப்ராக்ருத பல ஸாதனங்களுக்கு “ஸத்” என்னும் ஶப்தத்தோடு சேர்ந்திருக்கை லக்ஷணம்.
28 ஶாஸ்த்ரத்தை யொட்டிச் செய்யப்படுவதானாலும் ஶ்ரத்தையில்லாமல் செய்யப்படும் கர்மம்
“அஸத்” என்று சொல்லப்படும். அதனால் எப்பலனும் இல்லை.

——————–

18 -ஸ்ரீ மோக்ஷ உபதேச யோகம்:

22) ஈஶ்வரே கர்த்ருதா புத்திஸ் ஸத்வோபாதேயதாந்திமே
ஸ்வ கர்ம பரிணாமஶ்ச ஶாஸ்த்ர ஸாரார்த்த உச்யதே

ஈஶ்வரே கர்த்ருதாபுத்தி: – கர்மங்களைச் செய்பவன் ஈஶ்வரனே என்னும் நினைவும்,
ஸத்வ உபாதேயதா – ஸத்வ குணம் கைக்கொள்ளத் தக்கது என்னும் விஷயமும்,
ஸ்வ கர்மபரிணாம: – (முற்கூறிய நினைவுடன் அநுஷ்டிக்கப்படும்) ஸாத்விக கர்மத்தின் பலன் முக்தி என்பதும்,
ஶாஸ்த்ரஸாரார்த்த ச – இந்த கீதா ஶாஸ்த்ரத்தின் ஸாரார்த்தமான பக்தி ப்ரபத்திகளும்,
அந்திமே – கீதையின் கடைசியான பதினெட்டாம் அத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – சொல்லப்படுகிறது.

செய்கருமத் தீசனே கர்த்தாவாச் சிந்திப்பு(ம்)
மெய்கருதுஞ் சத்துவத்தின் மெய்ப்பாடு – முய்கருமஞ்
சாருங்க் கதியுமிச் சாரத்தின் சாரமுமுற்
றோரும் பதினெட்டா மோத்து.

செய் கருமத்து ஈசனே கர்த்தாவா சிந்திப்பும் – அநுஷ்டிக்கப்படும் கர்மத்திற்கு ஸர்வேஶ்வரனே கர்த்தா என்னும் நினைவையும்,
மெய் கருதும் சத்துவத்தின் மெய்ப்பாடும் – உண்மையான ஜ்ஞானத்திற்குக் காரணமான ஸத்வகுணம் கைக்கொள்ளத்தக்கது என்பதையும்,
உய்கருமம் சாரும் கதியும் – முற்கூறிய நினைவுடன் அநுஷ்டிக்கப்படும் ஸாத்விக கர்மத்தின் பலன் முக்தி என்பதையும்,
இச்சாரத்தின் சாரமும் – ஶாஸ்த்ரங்களின் ஸாரமான இந்த கீதையின் ஸாரம் பக்திப்ரபத்திகளே என்பதையும்,
பதினெட்டாம் ஓத்து – (கீதையின்) பதினெட்டாம் அத்தியாயம்,
உற்று ஓரும் – நன்கு ஆராய்ந்துரைக்கும்.

1 ஸந்யாஸ த்யாகங்கள் ஒன்றா வெவ்வேறா, அவற்றின் ஸ்வரூபம் என்ன என்று அறிவதற்காக அர்ஜுனனின் கேள்வி.
2, 3 ஸந்யாஸ த்யாகங்களைப் பற்றிய அறிவாளிகளின் கருத்துக்கள்;
4-6 த்யாகம், ஸந்யாஸம் எனும் இரண்டும் ஒன்றே; கர்மங்களினுடைய ஸ்வரூபத்யாகம் தவறானது. ஸங்கல்பத்தையும் (கர்மம் என்னுடையது என்னும் எண்ணத்தையும்), பலனில் விருப்பத்தையும் விட்டு, கர்மங்கள் அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டியவையே.
7 கர்மஸ்வருபத்யாகம் தாமஸத்யாகம் (தமோகுணத்தால் விளைவது)
8 உடலுக்கு வருத்தம் விளையும் என்னும் அச்சத்தால் கர்மத்தை விடுவது ராஜஸத்யாகம். அதற்குப் பலனில்லை.
9 பலஸங்கங்களை மட்டும் விட்டு நித்யநைமித்திக கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பது ஸாத்விகத்யாகமாகும்.
10 ஸாத்விகத்யாகத்தோடு கூடியவனுடைய ஆத்மகுணங்கள்.
11,12 கர்மபலத்யாகமே உண்மையான த்யாகமாகும். அத்தகையவனிடம் கர்மத்தின் பலன் ஒட்டாது. (இதுவரை அர்ஜுனனின் கேள்விக்குப் பதில் உரைக்கப்பட்டது.)
13-15 கர்த்ருத்வத்யாகத்தை ப்ரஸ்தாபித்தல், கர்மங்களுக்கு ஐந்து காரணங்களைக் காட்டுதல், ஐந்தாவது காரணமான பரமாத்மாவே ப்ரதான காரணம் என்று கூறுதல். (பராயத்தாதிகரணம்)
16,17 கர்த்ருத்வத்யாகத்தை விளக்குதல். (இந்தஶ்லோகம் வரை ‘கர்மங்களைச் செய்பவன் ஈஶ்வரனே’ என்னும் அறிவு விளக்கப்படுகிறது – கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்)
18 கர்மங்களைப் பற்றிய வேதவிதி -ஜ்ஞாநம், ஜ்ஞேயம், ஜ்ஞாதா என்னும் மூன்றுடன் கூடியது. கர்மத்தின் வகை கரணம், கர்மா, கர்த்தா என்று மூன்று.
19 ஜ்ஞாநம் (கர்மத்தைப் பற்றிய அறிவு), கர்மம் (செய்யப்படும் கர்மம்), கர்த்தா (கர்மத்தைச் செய்பவன்) ஆகிய ஒவ்வொன்றும் முக்குணங்களையிட்டு மூன்றாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.
20 ஸாத்விக ஜ்ஞாநத்தின் விளக்கம்.
21 ராஜஸ ஜ்ஞாநத்தின் விளக்கம்.
22 தாமஸ ஜ்ஞாநத்தின் விளக்கம்.
23 ஸாத்விக கர்மத்தின் விளக்கம்.
24 ராஜஸ கர்மத்தின் விளக்கம்.
25 தாமஸ கர்மத்தின் விளக்கம்.
26 ஸாத்விக கர்த்தாவின் விளக்கம்.
27 ராஜஸ கர்த்தாவின் விளக்கம்.
28 தாமஸ கர்த்தாவின் விளக்கம்.
29 புத்தி, த்ருதி ஆகியவை குணத்தையிட்டு மூவகைப்படும் என்று கூறுதல்.
30 ஸாத்விக புத்தியின் விளக்கம்.
31 ராஜஸ புத்தியின் விளக்கம்.
32 தாமஸ புத்தியின் விளக்கம்.
33 ஸாத்விக த்ருதியின் விளக்கம்.
34 ராஜஸ த்ருதியின் விளக்கம்.
35 தாமஸ த்ருதியின் விளக்கம்.
36,37 ஸுகம் குணத்தையிட்டு மூவகைப்படுவதை விளக்கத் தொடங்கி ஸாத்விக ஸுகத்தின் விளக்கம்.
38 ராஜஸ ஸுகத்தின் விளக்கம்.
39 தாமஸ ஸுகத்தின் விளக்கம்.
(ஶ்லோக 18 முதல் 39 வரையில் ஸத்வகுணமே கைக்கொள்ளத்தக்கது என்னும் விஷயம் விளக்கப்படுகிறது – கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்).
40 பத்த ஜீவர்களில் இந்த முக்குணங்களிலிருந்து விடுபட்டவன் எவனுமில்லை.
41 நாலு வர்ணத்தவர்களுக்கும் அவரவர் குலத்துக்கேற்றபடி தொழில்களையும், ஜீவனோபாயங்களையும் விளக்கத் தொடங்குதல்.
42 ப்ராம்மணருக்குரிய செயல்கள்.
43 க்ஷத்ரியருக்குரிய செயல்கள்.
44 வைசிய, சூத்ரர்களுக்குரிய செயல்கள்.
45 அவனவன் வர்ணத்துக்குரிய கர்மங்களில் நிலைநிற்பதால் மோக்ஷத்தையே அடையலாம் என்று விளக்கத் தொடங்குகிறான்.
46 அந்தந்த வர்ணத்துக்குரிய கர்மம் பரமாத்மாவுக்கு ஆராதனமாகையால் மோக்ஷகாரணமாகும்.
47 கர்மயோகமே ஜ்ஞானயோகத்தைக் காட்டிலும் சிறந்தது. அதை அநுஷ்டிப்பவன் ஸம்ஸாரத்தை அடையமாட்டான்.
48 ஜ்ஞானயோகத்தைச் செய்யத் தகுதியுள்ளவனுக்கும் கர்மயோகத்தை அநுஷ்டிப்பதே சிறந்தது.
49 கர்மயோகத்தை அனுஷ்டிப்பதாலேயே ஜ்ஞாநயோகத்தின் பலனாகிய தியான நிஷ்டையை அடையலாம்.
50 இந்தத் தியான நிஷ்டையால் ஆத்மதரிசனத்தைப் பெறும் வழியைக் கூறத் தொடங்குதல்.
51-53 ஆத்ம தரிசனத்தைப் பெறும் வழியைச் சுருக்கமாக விளக்குதல்.
54 ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரத்தாலே பரமபுருஷன் விஷயத்தில் பரபக்தி விளையும்.
55 பரபக்தியாலே பரமபுருஷனை உள்ளபடி அறிகையாகிற பரஜ்ஞாநத்தைப் பெற்று, அதற்குப் பின் அந்தப் பரபக்தியின் முற்றிய நிலையான பரமபக்தியாலே முக்தி நிலையில் பரமபுருஷனோடு ஸாயுஜ்யம் பெறுகிறான் ஜீவன்.
56 காம்யகர்மங்களையும் முற்கூறியபடி மூன்று வகைப்பட்ட பரித்யாகத்தோடு அனுஷ்டித்தால் மோக்ஷபலனை அடையலாம்.
57 ‘மூவகைப்பட்ட பரித்யாகங்களோடு என்னிடம் நெஞ்சை வைத்து உனக்குரிய யுத்தம் முதலான கர்மங்களைச் செய்வாயாக’ என்று அர்ஜுனனை நியமிக்கிறான்.
58 ‘முற்கூறியபடி கர்மங்களைச் செய்தால் ஸம்ஸாரத் துன்பங்களைத் தாண்டலாம், செய்யாவிட்டால் ஆத்மநாசத்தையே அடைவாய்’ என்கிறான்.
59 எப்படியாயினும் நீ போர் புரிவதைத் தவிர்க்க முடியாது என்கிறான்.
60 நீ போர் புரிய மாட்டேன் என்று உறுதிகொண்டாலும் உன் சரீரம் உன்னைப் போர் புரியும்படி நியமித்துவிடும் என்கிறான்.
(இதுவரையில் தனக்குரிய கர்மத்தால் மோக்ஷத்தையே அடையலாம் என்னும் விஷயம் விளக்கப்படுகிறது – கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்.)
61 எல்லா உயிர்களும் ஸர்வேஶ்வரனான என்னால் ஹ்ருதயத்திலிருந்து பூர்வகர்மங்களை அநுஸரித்து சரீரத்தின் வழியில் செல்லும்படி நியமிக்கப்படு கிறார்கள் என்கிறான்.
62 அந்தப் பரமாத்மாவான என்னையே எல்லாவகையாலும் சரணமடைவாய். என் அருளாலே எல்லாக்கர்மங்களிலிருந்தும் விடுபட்டுப் பரமபதத்தையும் அடைவாய் என்கிறான்.
63 நான் இதுவரையில் மோக்ஷஸாதனமாகச் சொன்னவைகளில் உன் தகுதிக்கும் விருப்பத்திற்கும் ஏற்றதை நீ கைக்கொள்வாய் என்கிறான்.
64,65 – 62வது ஶ்லோகத்தில் சொல்லப்பட்ட சரணாகதியை உடனே அர்ஜுனன் ஏற்றுக்கொள்ளாமையால் ப்ரவ்ருத்திபரனான அவனுக்கு பக்தியோகத்தை விதிக்கிறான்.
66 சென்ற ஶ்லோகத்தில் விதிக்கப்பட்ட பக்தியோகத்திற்கு அங்கமாக சரணாகதி சொல்லப்படுகிறது.

(இதுவரை கீதாபாஷ்யத்தையொட்டி 62வது ஶ்லோகம் முதல் 66வது ஶ்லோகம் வரை சுருக்கம் சொல்லப்பட்டது. கத்யங்களில் எம்பெருமானார் திருவுள்ளம் பற்றியபடி அவற்றின் சுருக்கம் பின்வருமாறு.)

62. ஸர்வேஶ்வரனை ஜீவன் பற்றும் பற்றாகிற ஸ்வகத ஸ்வீகாரம் விதிக்கப்படுகிறது.
63. கர்மஜ்ஞானபக்தி யோகங்கள், தான் பற்றும் பற்றில் உபாய புத்தியுடன் ஈஶ்வரனைச் சரணமடைவது ஆகிய இந்த மோக்ஷோபாயங்களில் ஏதாவதொன்றைக் கைக்கொள்வாய் என்கிறான்.
64,65. அர்ஜுனன் வாளாவிருந்ததைக் கண்டு பக்தியோகமே அவனுக்குத் தக்கது என்று நினைத்து பக்தியோகத்தை அவனுக்கு விதிக்கிறான்.
66. “ஸர்வஸ்வாமியாய், அனைவரையும் நியமிக்கும் எம்பெருமான் அவனுக்கு அத்யந்த பரதந்த்ரனான என்னிடம் என்னை ரக்ஷித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை விட்டுவிட்டானே’ என்று கலங்கிய அர்ஜுனனுக்கு ‘இந்த எல்லா உபாயங்களிலும் உபாயபுத்தியை வைக்காமல் என்னைச் சரணடைந்தால், நான் உன்னை எல்லாப் பாபங்களினின்றும் விடுவிக்கிறேன்” என்கிறான்.
(கீதார்த்த ஸங்க்ரஹத்தில் இதுவே ஶாஸ்த்ரார்த்தம் எனப்பட்டது.)

67 ‘நீ இவ்வர்த்தத்தை தகுதியில்லாதவர்களுக்கு உபதேசிக்காதே’ என்று கூறுகிறான்.
68 ‘தகுதியுள்ளவர்களுக்கு இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை அவசியம் பொருளுடன் உபதேசிக்க வேண்டும்’ என்றும், ‘அப்படி உபதேசிப்பவனுக்கு மோக்ஷபலனே ஸித்திக்கும்’ என்றும் கூறுகிறான்.
69 ‘இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை வ்யாக்யானம் செய்பவன் என்னிடம் பரமபக்தியை அடைந்து என்னையே அடைவான் என்று கூறியது பொருந்துமோ’ என்னும் ஐயம் எழ, ‘இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை பக்தர்களுக்குத் தெரிவிப்பதாலேயே ஒரு மஹாத்மாவான ஜ்ஞாநியின் மனநிலையை பெற்றுவிடும் அந்த உபந்யாஸகனைக் காட்டிலும் எனக்கு இனியது செய்பவனோ இனியவனோ முக்காலத்திலும் வேறொருவன் இல்லையாகையாலே இது பொருந்தியதே” என்று சென்ற ஶ்லோகத்தை விளக்குகிறான்.
70 “ஓர் ஆசார்யனிடமிருந்து இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை அர்த்தத்தோடு கேட்பவன் உபாஸகஜ்ஞானியை ஒத்தவனாகிறான்” என்று கூறுகிறான்.
71 “இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை ஓர் ஆசார்யனிடமிருந்து (மூலத்தைக்) கேட்பதை மட்டும் செய்பவன் என்னிடம் பக்திக்குத் தடையான பாபங்கள் நீங்கப் பெற்று இதன் பொருளையும் உணரலாம்படி பக்தர்களின் கூட்டத்தில் சேரப்பெறுகிறான்” என்கிறான்.
72 “இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை ஒருமுகப்பட்ட மனத்தோடு கேட்டாயா? அறிவின்மையால் உனக்கு விளைந்த மயக்கம் தீர்ந்ததா?” என்று கண்ணன் அர்ஜுனனைக் கேட்கிறான்.
73 “உன்னருளால் என்னுடைய விபரீதஜ்ஞாநம் அழிந்தது. உண்மையறிவை அடைந்து ஐயம் நீங்கப்பெற்று நிலைநின்றவனானேன். உன் வார்த்தைப்படி போர் புரிகிறேன்” என்று அர்ஜுனன் கூறுகிறான்.
74-78 ஸஞ்ஜயன் திருதிராஷ்டிரனுக்கு “கண்ணனும் அர்ஜுனனும் இருக்குமிடத்தில்தான் வெற்றி” என்னும் தன்னுடைய அபிப்ராயத்தைக் கூறுகிறான்.
கீதாஶ்லோகார்த்தச் சுருக்கம் நிறைவுற்றது.

———–

த்ருதீய ஷட்கத்தின் ஸாரப் பொருள்:

உடலுயிரின் றன்மை யுறுகுணத்தின் பன்மை
யிடரிலெழி லீசன்ற னேற்றந் திடவசுரர்
தேவ ரியல்வுகுணஞ் சேர்க்கருமண்ய் சார்ந்தமர்வு
மாவனபின் னாறோத் தமர்ந்து.

உடல் உயிரின் தன்மை – உடல் உயிர் ஆகியவற்றின் தன்மைகள்,
உறு குணத்தின் பன்மை – உடலில் சேர்ந்திருக்கும் குணங்கள் மூன்றாயிருக்கை,
இடரில் எழில் ஈசன் தன் ஏற்றம் – குற்றமற்ற நன்மைகளையுடைய ஈசனுடைய பெருமைகள்,
திட அசுரர் தேவர் இயல்வு – (ஒவ்வொரு மனிதனை) உறுதியாகப் பற்றிநிற்கும் அசுரத்தன்மையும் தேவத்தன்மையும்,
குணம் சேர் கருமம் சார்ந்து அமர்வும் ஆவன – குணத்துக்குத் தக்க கருமமுடைய நாலுவர்ணமும் ஆகியவற்றை,
பின் ஆறு ஓத்து அமர்ந்து – கடைசியாக ஆறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட த்ருதீய ஷட்கம் கூறுகிறது.

23) கர்ம யோகஸ் தபஸ் தீர்த்த தாந யஜ்ஞாதி ஸேவநம்
ஜ்ஞாந யோகோ ஜிதஸ்வாந்தை: பரிஶுத்தாத்மநி ஸ்திதி:

கர்மயோக: – கர்மயோகமாவது,
தபஸ் தீர்த்த தாந யஜ்ஞாதி ஸேவநம் – தவம், தீர்த்த யாத்திரை, தானம், யஜ்ஞம் (யாகம்) முதலானவற்றில்
இடைவிடாது ஈடுபடுதலே யாகும்.
ஜ்ஞாந யோக: – ஜ்ஞாந யோகமாவது,
ஜிதஸ்வாந்தை: – தனது மனத்தை வென்றவர்களால்,
பரிஶுத்தாத்மநி ஸ்திதி: – ஶரீரத்தோடு தொடர்பற்ற தம் ஆத்மாவில் (இடைவிடாமல் சிந்திப்பதன் மூலம்) நிலைநிற்றலே யாகும்.

24) பக்தியோக: பரைகாந்த ப்ரீத்யாத்யாநாதி ஷூஸ்திதி:
த்ரயாணாமபி யோகாநாம் த்ரிபி: அந்யோந்ய ஸங்கம:

பக்தியோக: – பக்தியோகமாவது,
பரைகாந்த ப்ரீத்யா – பரமாத்மாவான ஸ்ரீமந் நாராயணனிடமே செலுத்தப்பட்ட அன்போடு கூட,
த்யாநாதிஷூ ஸ்திதி: – தியானித்தல், அர்ச்சனம் செய்தல், வணங்குதல் முதலானவற்றில் நிலைநிற்றலே யாகும்.
த்ரயாணாமபி யோகாநாம் – கர்மம், ஜ்ஞாநம், பக்தி எனப்படும் மூன்று யோகங்களில்,
த்ரிபி: அந்யோந்ய ஸங்கம: – ஒவ்வொரு யோகத்திலும் மற்ற இரண்டும் சேர்ந்திருக்கின்றன.

25) நித்ய நைமித்திகாநாம் ச பராராதந ரூபிணாம்
ஆத்ம த்ருஷ்டேஸ்த்ர யோப்யேதே யோக த்வாரேண ஸாதகா:

பராராதந ரூபிணாம் – பரமபுருஷனுக்கு ஆராதனமாயிருக்கும்,
நித்ய நைமித்திகாநாம் ச – நித்ய நைமித்திக கர்மங்களுக்கும்,
(த்ரிபி: ஸங்கம: – மூன்று யோகங்களிலும் சேர்த்தியுண்டு),
ஏதேத்ரய: அபி – இந்த மூன்று யோகங்களும்,
யோக த்வாரேண – (மனம் ஒருமுகப்பட்டிருக்கையாகிற) ஸமாதி நிலையை விளைப்பதன் மூலம்,
ஆத்ம த்ருஷ்டே – ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரத்திற்கு,
ஸாதகா: – உபாயங்களாகின்றன.

26) நிரஸ்த நிகிலாஜ்ஞாநோத்ருஷ்ட்வாத்மாநம் பராநுகம்
ப்ரதிலப்ய பராம் பக்திம் தயைவாப்நோதி தத்பதம்

நிரஸ்த நிகில அஜ்ஞாந: – (உபாயத்திற்குத் தடையான) எல்லா அஜ்ஞானங்களும் நீங்கப் பெற்றவனாய்,
பராநுகம் – பரம புருஷனுக்கு அடிமைப் பட்டிருக்கும்,
ஆத்மாநம் – தன் ஸ்வரூபத்தை,
த்ருஷ்ட்வா – கண்டு (அதன் விளைவாக),
பராம் பக்திம் – பரபக்தியை,
ப்ரதிலப்ய – அடைந்து,
தயா ஏவ – அந்த மேலான பக்தியாலேயே,
தத் பதம் – அந்த எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை,
ஆப்நோதி – அடைகிறான்.

27) பக்தி யோகஸ் ததர்த்தீசேத் ஸமக்ரைஶ்வர்ய ஸாதக:
ஆத்மார்த்தீ சேத்த்ர யோப்யேதே தத் கைவல்யஸ்ய ஸாதகா:

பக்தியோக: – பக்தியோகமானது,
ததர்த்தீசேத் – மிகச் சிறந்த செல்வத்தை விரும்பினவனாகில்,
ஸமக்ரைஶ்வர்ய ஸாதக: – மிகச் சிறந்த செல்வத்தையளிக்கும்.
ஏதேத்ரய: அபி – இந்த மூன்று யோகங்களுமே,
ஆத்மார்த்தீசேத் – ஆத்மஸ்வரூபத்தை அநுபவிக்க விரும்பினானாகில்,
தத்கைவல்யஸ்ய ஸாதகா: – ஆத்மமாத்ர அநுபவத்தை அளிக்கக் கூடியவை.

28) ஐகாந்த்யம் பகவத் யேஷாம் ஸமாநமதி காரிணாம்
யாவத் ப்ராப்தி பரார்த்தீசேத் ததே வாத்யந்தமஶ்நுதே

ஏஷாம் அதிகாரிணாம் – இந்த மூன்று வகைப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கும்,
பகவதி – எம்பெருமானிடம்,
ஐகாந்த்யம் – மற்ற தெய்வங்களைத் தொழாமல் அவன் ஒருவனையே தொழுமவர்களாயிருக்கும் பக்தி,
ஸமாநம் – பொதுவானது;
யாவத் ப்ராப்தி – பலனை அடைவதற்குள்,
பரார்த்தீசேத் – (ஐஶ்வர்யார்த்தியும், கைவல்யார்த்தியும்) பரம ப்ராப்யமான பரம புருஷனின் திருவடிகளை
அடைய விரும்பினானாகில்,
தத் ஏவ – அந்தத் திருவடியையே,
அத்யந்தம் – எப்போதும்,
அஶ்நுதே – அடைகிறான்.
(உபாஸக ஜ்ஞானி பலனை அடையும் வரையில் எம்பெருமானையே விரும்பினானாகில்,
அவன் திருவடியையே என்றும் அடைகிறான்.)

29) ஜ்ஞாநீ து பரமைகாந்தீ ததாயத்தாத்ம ஜீவந:
தத் ஸம்ஶ்லேஷ வியோகைக ஸுக து:க்கஸ் ததேகதீ:

பரமைகாந்தீ ஜ்ஞாநீ து – பரமைகாந்தியான ஜ்ஞாநியோவெனில்,
ததாயத்தாத்ம ஜீவந: – எம்பெருமானையே பற்றி நிற்கும் தன் வாழ்வை யுடையவனாய்,
தத் ஸம்ஶ்லேஷ வியோகைக ஸுக து:க்க: – அந்த எம்பெருமானோடு சேர்ந்தால் இன்பத்தையும்,
அவனைப் பிரிந்தால் துன்பத்தையும் அடைபவனாய்,
ததேகதீ: – அவன் ஒருவனிடமே தன் அறிவை வைத்தவனாய் இருப்பவன்.

——————-

30) பகவத் த்யாந யோகோக்தி வந்தந ஸ்துதி கீர்த்தநை:
லப்தாத்மா தத் கத ப்ராண மநோ புத்தீந்த்ரிய க்ரிய:

பகவத்த்யாந யோக உக்தி வந்தந ஸ்துதி கீர்த்தநை: – எம்பெருமானைத் தியானிப்பது, காண்பது, அவனைப் பற்றிப் பேசுவது,
அவனை வணங்குவது, துதிப்பது, திரு நாம ஸங்கீர்த்தனம் செய்வது ஆகியவற்றால்,
லப்தாத்மா தத்கதப்ராண மநோபுத்தி இந்த்ரியக்ரிய: – எம்பெருமானிடம் ஈடுபட்ட ப்ராணன், மனம், புத்தி, இந்த்ரியங்கள்
ஆகியவற்றின் செயல்களை உடையவன்.

——————

31) நிஜ கர்மாதி பக்த்யந்தம் குர்யாத் ப்ரீத்யைவ காரித:
உபாயதாம் பரித்யஜ்ய ந்யஸ்யேத் தேவே து தாமபீ:

நிஜகர்மாதி – தனது வர்ணாஶ்ரமங்களுக்குரிய கர்மம் தொடக்கமாக,
பக்த்யந்தம் – பக்தி ஈறாகவுள்ள அனைத்தையும்,
உபாயதாம் பரித்யஜ்ய – இவை ‘உபாயம்’ என்னும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு,
ப்ரீத்யா ஏவ காரித: – (வகுத்த ஸ்வாமியைப் பற்றியவை என்னும்) அன்பாலே தூண்டப்பட்டவனாய்,
குர்யாத் – (பரமைகாந்தியான ஜ்ஞாநி) செய்யக்கடவன்;
அபீ: – பயமற்றவனாய்,
தாம் – அந்த உபாயத்வத்தை,
தேவே து – எம்பெருமானிடமே,
ந்யஸ்யேத் – அநுஸந்திக்க வேண்டும்.

————

அத்தியாயங்களின் ஸாரப் பொருள்:

1-2.9 உறவினர்களிடம் தகாத அன்பினாலும், கருணையினாலும், தனக்கு தர்மமான யுத்தத்தை அதர்மம் என
நினைத்துக் கலங்கிச் சரண் அடைந்த அர்ஜுனனைக் குறித்து அவனது மயக்கம் தெளிவடைவதற்காக
ஸ்ரீ கீதா ஶாஸ்த்ரம் தொடங்கப்பட்டது.

2 ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிய அறிவுடையவனாய், கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டிப்பவனுக்கு ஸ்திதப்ரஜ்ஞ நிலை எனப்படும்
ஜ்ஞாந யோகம் ஏற்பட்டு, அது நிறைவடைந்தால் ஆத்மா (மனத்தால்) நேரே காணப் படுகிறது.

3 ஜ்ஞாந யோகத்தை அநுஷ்டிக்க ஶக்தி யில்லாதவனும், ஶக்தி யிருந்த போதிலும் சான்றோனாகப் புகழ் பெற்றவனும்,
தன்னிடமுள்ள கர்த்ருத்வத்தை (செயல் புரியும் தன்மையை) குணங்களிலோ, ஸர்வேஶ்வரனிடமோ சேர்ப்பதாகிற
கர்த்ருத்வ த்யாகத்தைச் செய்து, மோக்ஷம் தவிர்ந்த மற்ற பலன்களில் பற்றில்லாமல் கர்மங்களைச் செய்வதாகிற
(ஞானத்தோடு கூடிய) கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டிப்பதாலேயே ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரத்தை அடையலாம்.

4 1.அவதார ரஹஸ்யஜ்ஞானம்.
2. ஞானத்தை உள்ளடக்கிய கர்மயோகம் ஞான யோகமாகவே யுள்ளது.
3. கர்ம யோக ஸ்வரூபம்.
4. அதன் வகைகள்.

5 1.கர்மயோகம் செய்வதற்கு எளியது; ஜ்ஞாநயோகத்தைக் காட்டிலும் விரைவில் ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற பலனை அளிப்பது.
2. அந்த கர்மயோகத்தின் அங்கங்கள்.
3. ஶுத்தமான (ஶரீர ஸம்பந்தமற்ற) ஆத்மாக்கள் அனைவரும் ஸமமாயிருப்பவர்கள் என்று காண்பதற்கு உறுப்பான கர்ம யோகியின் நிலை.

6 1-ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்தைப் பழகும் முறை.
2.ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரம் செய்யும் யோகிகளில் நாலு வகை.
3. அவ் வாத்ம ஸாக்ஷாத்காரத்திற்கு ஸாதனமாயிருக்கும் அப்யாஸம்(சிந்தநம்), வைராக்யம் முதலானவை.
4. தொடங்கிய யோகம் இடையில் தடைப் பட்டாலும், அடியோடு அழிந்து விடாமல் கால க்ரமத்தில் ஸித்தி யடையும்.
5. ஸர்வேஶ்வரனை விஷயமாகக் கொண்ட பக்தி யோகம் முற்கூறிய ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்தைக் காட்டிலும் சிறப்புற்றது.

7 -1. பரமபுருஷனைப் பற்றிய உண்மையறிவு.
2.அது ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்தால் ஜீவர்களுக்கு மறைக்கப் பட்டுள்ளது.
3.பரம புருஷனை ஶரணமடைவதால் அம் மறைவு நீங்கும்.
4.பக்தர்களில் நாலு வகை.
5.இந் நால்வரில் ஞானியின் சிறப்பு.

8 -ஐஶ்வர்யத்தை அல்லது கைவல்யத்தை அல்லது பரம புருஷனை அடைய விரும்புகிறவர்கள் அறிய வேண்டியவைகளும்,
கைக் கொள்ள வேண்டியவைகளும் யாவை என்பதன் விளக்கம்.
(பரமபுருஷனே ப்ராப்யம், ப்ராபகம், தாரக போஷக போக்யங்கள் முதலான எல்லாமாயிருப்பவன் என்று உணர்ந்த ஞானிக்கு
உபாயாநுஷ்டாநம் எதையும் எதிர்ப்பாராமல் எம்பெருமானுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையாலேயே
மோக்ஷம் கிடைக்கிறது என்பது 7-8 அத்தியாயங்களின் பரம ஸாரம்.)

9 (1) எம்பெருமானுடைய பெருமை, (2) மனிதனாயிருக்கும்போதே மேன்மையுடையவனாயிருக்கை,
(3) ஜ்ஞானிகளுக்குள்ள சிறப்பு, (4) பக்தியோக மெனப்படும் உபாஸனம் ஆகியவை விளக்கப்பட்டது.

10 ஸாதந பக்தி உண்டாகி வளர்வதற்காக, தனது கல்யாண குணங்கள் அளவற்றவை என்றும்,
எல்லாப் பொருள்களும் தனக்கு வசப்பட்டவை என்றும் விரிவாக உபதேசிக்கப்பட்டது.

11 (1) தன்னை உள்ளபடி காண்பதற்குரிய திவ்யமான கண் அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணனால் கொடுக்கப்பட்டது.
(2) பரம்பொருளை அறிவது, காண்பது, அடைவது ஆகியவை பக்தி ஒன்றையே காரணமாகக் கொண்டவை என்று சொல்லப்பட்டது.

12 (1) ஆத்மாவைப் ப்ராப்யமாக நினைத்து உபாஸிப்பதை காட்டிலும், பகவானை ப்ராப்யமாக நினைத்து உபாஸிக்கிற பக்தியின் சிறப்பு.
(2) இந்த பக்திக்கு உபாயத்தைத் தெரிவித்தல்.
(3) பக்தியில் சக்தியில்லாதவன் ஆத்மாவையே உபாஸிக்க வேண்டும்.
(4) கர்மயோகம் அனுஷ்டிப்பவர்கள் கைக்கொள்ள வேண்டிய ஆத்மகுணங்கள்.

13 (1) தேஹத்தின் ஸ்வரூபம், (2) ஜீவாத்மஸ்வரூபத்தை அடைவதற்கு உபாயம், (3) ஆத்மாவை ஆராய்ந்து அறிதல்,
(4) ஆத்மாவுக்கு அசித்தோடு தொடர்பு ஏற்படுவதற்குக் காரணம், (5) ஆத்மாவை அசித்திலிருந்து பிரித்து அனுஸந்திக்கும் முறை.

14 (1) ஸத்வம் முதலான மூன்று குணங்கள் ஸம்ஸார பந்தத்திற்குக் காரணமாகும் முறை.
(2) அந்த குணங்கள் செயலுக்குக் காரணமாயிருக்கும் தன்மை.
(3) அந்த குணங்களை நீக்கும் முறை.
(4) ஐஶ்வர்யம், கைவல்யம், பகவத் ப்ராப்தி என்னும் மூன்று பலன்களும் எம்பெருமானிடமிருந்தே கிடைக்கின்றன.

15 அசேதனமான ப்ராக்ருத ஶரீரத்தோடு சேர்ந்திருக்கும் பத்தஜீவனைக் காட்டிலும், ப்ராக்ருத ஶரீரத்திலிருந்து விடுபட்டுப்
பரிஶுத்தியடைந்த முக்த ஜீவனைக் காட்டிலும், (அவர்களை) வ்யாபித்திருக்கையாலும், (அவர்களைத்) தாங்குகையாலும்,
(அவர்களை) உடையவனாயிருக்கையாலும் வேறுபட்டவன் புருஷோத்தமனான நாராயணன்.

16 (அடையத்தக்க) தத்துவத்தையும், (அதை அடைவிக்கும்) உபாயாநுஷ்டா நத்தையும் பற்றிய அறிவு உறுதிப்படுவதற்காக,
(மனிதர்களுக்குள்) தேவப்பிரிவு, அஸுரப்பிரிவு என்னும் இருபிரிவுகள் இருப்பதை விளக்கிய பின்
மனிதன் சாஸ்த்ரத்திற்கு வசப்பட்டவன் எனும் உண்மையை விளக்குதல்.

17 (1) ஶாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்படாத கர்மம் அனைத்தும் அஸுரர்க்குரியது; ஆகையால் பயனற்றது.
(2) ஶாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்பட்ட கர்மம் ஸத்வரஜஸ்தமோ குணங்கள் மூன்றையிட்டு மூன்றுவிதமாய் இருப்பது.
(3) “ஓம் தத் ஸத்” என்னும் மூன்று பதங்கள் ஶாஸ்த்ர விஹித கர்மங்களோடு சேர்வதன் மூலம்
(அவற்றை மற்ற கர்மங்களினின்று வேறுபடுத்தும்) லக்ஷணமாகின்றன.

18 (1) கர்மங்களைச் செய்பவன் ஈஶ்வரனே என்னும் நினைவு அவசியம்.
(2) ஸத்வகுணம் கைக் கொள்ளத் தக்கது.
(3) முற்கூறிய நினைவுடன் அனுஷ்டிக்கப்படும் ஸாத்விக கர்மத்தின் பலன் மோக்ஷமாகும்.
(4) இந்த ஸ்ரீ கீதா ஶாஸ்த்ரத்தின் ஸாரார்த்தமான பக்தி ப்ரபத்திகள்.

————————-

ஸ்ரீ கீதை பதினெட்டு அத்தியாயங்களின் பரம ஸாரப்பொருள்:

32) ஏகாத்யாத்யந்த தாஸ்யைக ரதிஸ் தத் பதமாப்நுயாத்
தத் ப்ரதாநமிதம் ஶாஸ்த்ரமிதி கீதார்த்த ஸங்க்ரஹ:

ஏகாத்யாத்யந்த தாஸ்யைக ரதி – எம்பெருமானுடைய முகமலர்த்தியையே பயனாகக் கொண்டதாய்,
எல்லாக் காலத்திலும் செய்யப்படுவதான அடிமையையே விரும்புகின்ற பரமைகாந்தி,
தத் பதம் – (அவ்வடிமைக்குறுப்பாக) எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை,
ஆப்நுயாத் – அடைவான்;
இதம் ஶாஸ்த்ரம் – இந்த கீதா ஶாஸ்த்ரம்,
தத் ப்ரதாநம் – சேதனனைப் பரமை காந்தி யாக்குவதை முக்கியமான குறிக்கோளாகக் கொண்டது.
இதி – இவ்வண்ணமாக,
கீதார்த்த ஸங்க்ரஹ: – கீதையின் பொருளை சுருக்கிக் கூறும் ‘கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்’ என்னும் நூல் நிறைவு பெறுகிறது.

————–

ஸ்ரீ எம்பெருமானே ப்ராப்யம் ப்ராபகம் முதலான அனைத்தும் என்னும் உறுதியுடன்,
அவனிடம் ஸ்வயம் ப்ரயோஜன பக்தி செய்யும் பரமை காந்திக்கு எம்பெருமான் பரம மோக்ஷத்தை நிர் ஹேதுகமாக அருளுகிறான்;
கர்ம யோகம் முதலான உபாயங்கள் அனைத்தும் இத்தகைய பரமை காந்திகளை உருவாக்கும் வழிகளே.

ஸ்ரீ கீதை அத்யாய ஸாரார்த்தம் நிறைவுற்றது.

——————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய மங்கள ஸ்லோகம் -/ ஸ்ரீ கீதா யோக ஸாஸ்த்ர உபோத்காதம் / ஸ்ரீ தாத்பர்ய சந்திரிகை -/ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-

December 13, 2019

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய மங்கள ஸ்லோகம் –

யத்பதாம் போருஹ த்யாநா வித்வஸ்த அசேஷ கல்மஷ
வஸ்துதாம் உபயாத அஹம் யாமுநேயம் நமாமி தம் –

எந்தத் திருவடித் தாமரைகளைப் பணிந்து த்யானம் செய்வதன் மூலம் -தன்னுடைய -என்று எம்பெருமானார் –
பாபங்கள் நீங்கப் பெற்றதோ -எதன் மூலம் இந்த உலகினில் நான் ஒரு பொருளாக மதிக்கப்பட்டு உள்ளேனோ
அந்தத் திருவடிகளைக் கொண்ட ஸ்ரீ யாமுநாச்சார்யாரை நான் வணங்குகிறேன் –

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -தடங்கல் இல்லாமல் நிறைவு பெறவும் -உலகில் பரவவும் தமது ஆச்சார்யரை நமஸ்கரிக்கிறார்
ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ ஆளவந்தாரை ஸ்துதிக்கும் மங்கள ஸ்லோகம்

யத் -என்னும் பதம்
எந்த -என்று பிரசித்தமான -ஆச்சார்ய குண பூர்த்தி உள்ள மேன்மையைக் காட்டும்
பத -அம் போருஹ-
தாமரை மலர் போன்ற என்ற உதாஹரணம் -அந்த திருவடிகள் அனுபவிக்க வல்லவை
அந்த த்யானம் மகிழ்வோடு இணைந்து உள்ளதால் பக்தி என்றும் கூறப்படும்
த்யான
துரோணாச்சார்யாருக்கு ஏகலைவன் போலே தான் ஸ்ரீ ஆளவந்தாருக்கு என்றத்தைக் காட்டும்

த்யான வித்வஸ்த அசேஷ கல்மஷ
அழிக்கப்பட்ட அனைத்து பாபங்களையும் கொண்ட -என்பதால்
ஒரு முறை கடாக்ஷ லேசத்தாலே பலவிதமான பாபங்களும் அழிக்கப் பட்டன –
அதன் பின்னர் இடைவிடாமல் அந்த ஸ்ரீ ஆளவந்தாருடைய திருவடித் தாமரைகளையே எண்ணி இருப்பதால்
அவை வாசனையோடு முழுமையாக நீக்கப் பட்டன -என்றவாறு

வஸ்துதாம்
வஸ்துவாக இருத்தல் –
அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத் வேத சந்த மேநம் ததோ விது –தைத்ரியம் -2-6-1-ப்ரஹ்மத்தை அறிந்து கொண்டவன்
என்றால் அவனை இருக்கிறவனாக அறிகிறார்கள்
அஹம் வஸ்துதாம் உபயாத
நான் அடைந்துள்ளேனா -என்ற வியப்பால் அருளிச் செய்கிறார்
இப்படியாக தனது அநிஷ்டங்களும் அப்ராப்தங்களும் நீங்கப்பெற்று இஷ்டப் பிராப்தி அருளியதற்கு
மனம் வாக்கு காயம் -முக்கரணங்களாலும் ஏவப்பட்டு நமஸ்காரம் செய்கிறார்
இதைக் கேட்பவர்களுக்கும் அநேக மங்களங்களும் உண்டாகும்
இத்தால் ஆச்சார்ய வந்தனம் குரு பரம்பரயா த்யானம் பூர்வகமாக பக்தி செய்ய வேண்டும்
என்று உணர்த்தப்பட்டது

ச சாசார்ய வம்சோ ஜ்ஜேயோ பவதி ஆசார்யாண மஸாவஸாவித்யா வித்யா பகவத்தஸ் –
ரஹஸ்ய ஆம்நாய ப்ராஹ்மணம் -என்று இப்படியாக உள்ள ஆச்சார்யர்களின் பரம்பரையில்
இன்ன ஆச்சார்யர் இன்ன தன்மை உள்ளவர் என்று எம்பெருமான் முடிய உள்ள அனைவரையும் பற்றி
அறிய வேண்டும் என்று ஸ்ருதியிலிலும் கூறப்பட்டது –

——————————

அதன் பின்னர் தனது விருப்பமான பரதேவதையான எம்பெருமானின் ஸ்வரூபம் -அழகான திருமேனி -குணங்கள் –
ஐஸ்வர்யங்கள் ஆகியவற்றை எண்ணியபடி இருப்பதாலும் -அவற்றைக் கூறியபடி இருப்பதாலும் –
சற்றும் இடையில் அழிவற்ற மங்களத்தைச் செய்தபடி உள்ளார் –
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்த
ஸ்வ தர்ம ஜ்ஞ்ஞான வைராக்ய சாத்ய பக்த்யேக கோசர
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– – ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹம்-1-இந்த ஸ்லோகத்தை அடியொட்டி
தன்னால் வ்யாக்யானம் செய்யப்படுகின்ற ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்துக்கு உள்ள அனைத்து ஆழ் பொருளையும் –
அவற்றின் ஸ்வபாவங்களோடு காண்பிக்கிறார் –

இந்த ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரம் தகுந்த பிரமாணம் என்று உணர்த்துவதற்காக -ஸ்ரீ கீதையை அருளிச் செய்த
எம்பெருமானுக்கு உள்ள ஸ்வபாவிதமான சர்வஞ்ஞத்வம் -தயை -சகல ஆஸ்ரித சர்வ ரக்ஷண ஏக சிந்தை –
சங்கல்ப லவ லேசத்தாலே அனைத்தையும் செய்யும் திறல் -சர்வ சக்தித்வம் -ஆகிய பலவும் உள்ளமையைக் காட்டி
விஸ்வசநீயன்-இதுவே ஸ்வயம் பிரமாணம் என்று காட்டி அருளுகிறார்
சதுர்வித புருஷார்த்தங்கள் -அவற்றை அடையும் உபாயம் -பரம புருஷார்த்தமான பகவல் லாபார்த்தியின் மஹிமை –
பர ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் இவற்றையும் காட்டி அருளுகிறார்
சங்கரர் போன்று இல்லாமல் இந்த ஸாஸ்த்ர உபதேசம் பொருந்தும் என்றும் காட்டி அருளுகிறார்

ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் -பலவற்றையும் எடுத்துக் காட்டி –
இவனே த்ரிவித காரண வஸ்து –
வியாபக தோஷம் தட்டாதவன் –
காரண வஸ்துவை தியானிக்க வேண்டும்
ஸமஸ்த இதர விலக்ஷணன்
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம –
பஹுஸ்யாம்
போக்தா பாக்யம் ப்ரேரிதா
பேத அபேத கடக சுருதிகள் கொண்டும் சர்வ சாகா ப்ரத்யய நியாயம் கொண்டும் சாமான்ய விசேஷ நியாயம் கொண்டும் –
மயக்கங்களை வேருடன் அறுத்து யாதாம்ய அர்த்தங்களை ஸ்தாபிக்கிறார்
அனைத்துக்கும் உள்ளும் புறமும் இருந்து -நியமனம் தாரகம் சேஷி -ஸ்ருஷ்டியாதிகள் லீலா வியாபாரம்
தேரோட்டியாக தாழ நிற்பதும் அடியார்களுக்காக
அர்ஜுனனை வியாஜ்யமாகக் கொண்டு தன்னை அடையும் மார்க்கங்களைக் காட்டவே ஸ்ரீ கீதா யோக சாஸ்திரம்
அவனது ஸ்வரூபம் நீங்கலாக மற்ற அனைத்தும் நாரா சப்தார்த்தம் –
அனைத்துக்கும் ஆதாரமாயும் அந்தர்யாமியாயும் உள்ள ஸ்வரூபத்தைக் காட்டி அருளுகிறார் –

—————

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய அவதாரிகை
ஸ்ரீ யபதி–நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணை கதாந்ர-ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷண அனந்த ஞான ஆனந்த ஏக ஸ்வரூபம் –
ஸ்வபாவிக அனவதிக அதிசய ஞான பல ஐஸ்வர்ய வீர்ய சக்தி தேஜஸ் ப்ரப்ருத்ய அசங்க்யேய கல்யாண குண கண மஹோ ததி-
ஸ்வ அபிமத அநுரூப ஏக ரூப அசிந்த்ய திவ்ய அத்புத நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய உஜ்வல்ய ஸுந்தர்ய
ஸுகுமார்ய லாவண்ய யவ்வனத்தி அனந்த குண நிதி -திவ்ய ரூப
ஸ்வ உசித விவித விசித்திர அனந்த ஆச்சர்ய நித்ய நிரவத்ய அபரிமித திவ்ய பூஷண
ஸ்வ அநு ரூப அசங்க்யேய அசிந்த்ய சக்தி நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய கல்யாண திவ்ய திவ்யாயுத
ஸ்வாமி மத் அநு ரூப நித்ய நிரவத்ய ஸ்வரூப ரூப குண விபவ ஐஸ்வர்ய சீலாத்யா அனவதிக அதிசய அசங்க்யேய கல்யாண குண ஸ்ரீ வல்லப
ஸ்வ சங்கல்ப அநுவிதாயி ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதச அசேஷதைகரதி ரூப
நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய ஞான கிரியை ஐஸ்வர்யாத்
அனந்த குண கணா அபரிமித ஸூரிபிர் அனவரத அபிஷ்ருத சரண யுகல
வாங்மனச அபரிச்சேதய ஸ்வரூப ஸ்வபாவ
ஸ்வ உசித விகித விசித்திர அனந்த போக்ய போக உபகரண போக ஸ்தான சம்முத்த அனந்த ஆச்சர்ய அனந்த மஹா விபவ
அனந்த பரிமாண நித்ய நிரவத்ய அஸாக்ஷர பரம வ்யோம நிலய
விவித விசித்திர அனந்த்ய போக்ய போக்த்ரு வர்க்க பரி பூர்ண நிகில ஜகத் உதய விபவ லய லீல
பரம் ப்ரஹ்ம புருஷோத்தம பர நாராயண
ப்ரஹ்மாதி ஸ்தவாரந்த அகிலம் ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்வா
ஸ்வரூபேண அவஸ்தித தக்ஷ ப்ரஹ்மாதி தேவ மனுஷ்யானாம் த்யான ஆராத்யானாம் கோசார
அபார காருண்ய ஸுசீல்ய வாத்சல்ய உதாரய மஹோ ததி ஸ்வ மே ரூபம் தத் தத் சஜாதீய ஸம்ஸ்கானம் ஸ்வ ஸ்வபாவம் அஜஹதேவ குர்வன்
தேஷூ தேஷூ லோகேஷ் வவதீர்ய அவதீர்ய தைஸ்தைராராதித தத் அதிஷ்டான ரூபம் தர்மார்த்த காம மோஷாக்க்யம் பலம் பிரயச்சன்
பூபார அவதாரனதேசேன அஸ்மதாதீநாம் அபி ஸமாச்ரயணித்வாய அவதிர்யோர்வ்யாம் சகல மனுஷ நயன விஜயதாம் கத
பராவர நிகில ஜன மநோ நயன ஹாரி திவ்ய சேஷ்டிதானி குர்வன் பூதநா சாக்கடை யமார்ஜுன அரிஷ்ட ப்ரிலம்ப தேனுக காலீய கேசீ
குவலாயாபீட சாணூர முஷ்டிக தோசல கம்சாதீன் நிஹத்ய
அனவதிக தயா ஸுஹார்த்த அநு ராக கர்ப்ப அவலோகந ஆலாபம்ருதை-விஸ்வமாப் யாயியின் நிரதிசய ஸுந்தர்ய ஸுசீல்யாதி குண கணா
விஷ்ட தாரேண அக்ரூர மாலாகாராதீந் பரம பாகவதான் பூதான் க்ருத்வா

—————

ஸ்ரீ யபதி
உபய லிங்க விசிஷ்டன் -அகில ஹேயபிரத்யநீகன் கல்யாணை ஏக குணாத்மகன் –
ஏஷ நாராயண ஸ்ரீமாந் ஷீரார்ணவ நிகேதன-நாக பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகாதோ
மதுராம் புரீம் –ஸ்ரீ ஹரி வம்சம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம் -54-50–
அர்தோ விஷ்ணுர் இயம் வாணீ –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் —அவன் வார்த்தை மூலமாக அறியப்படுபவன் –
அந்த வார்த்தையாக ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி
நிகிலேத -சமஸ்தருக்கும் ஸமஸ்த ஹேயங்களை நீக்கும் சாமர்த்தியம்
நிரவதிக அதிசய அஸங்க்யேய ஞான பல ஐஸ்வர்யாதிகள் உடையவன்
ஸ்வ இதர ஸமஸ்த இதர வஸ்து விலக்ஷணன்
ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன்

நித்யம் விபும் சர்வகதம் -முண்டகம்
விஸ்வமே வேதம் புருஷ –
அனைத்து இடங்களிலும் -அனைத்து காலத்திலும் -அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமியாய் இருப்பதால்
த்ரிவித -தேச கால வஸ்து பரிச்சேத ரஹிதன் –
அனுகூல ஞானமே ஆனந்தம் -ஞானானந்த மயன்-
ஆனந்த ஞான மயன்-சொல்லாமல் ஞானத்தை முதலில் -சொன்னது
இத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் அறிய வேண்டியது இல்லை என்பதைக் காட்டவே –
இரண்டு பதங்களும் ஸ்வரூபத்தை விளக்க வந்தவை
ஸ்வாபாவிக -நிரதிசய ஞான பல ஐஸ்வர்யம் வீரம் சக்தி தேஜஸ் கொண்டவன் –

குணங்களும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹமும் ஸ்வரூபத்துக்கு விசேஷணங்கள்
விக்ரகங்களைத் தரிப்பதும் ப்ரவர்த்திப்பதும் கல்யாண குணங்களைக் காட்டி அருளவே -என்பதால்
குணங்களை முதலில் அருளிச் செய்கிறார்
அவற்றிலும் ஞானாதி ஆறு குணங்களும் மற்றவற்றுக்கும் ஊற்றுவாய்
தவ அனந்த குணஸ் யாபி ஷட் ஏவ பிரதம குணா யைஸ்த்வயேவ ஜகத் குஷாவந்யே அப்யந்தர் நிவேசிதா–என்று
இவை ஆறும் முதன்மை -இவற்றால் அன்றோ திரு வயிற்றில் வைத்து ரக்ஷித்தாய்

வ்யூஹ மூர்த்திகளான சங்கர்ஷணன் ப்ரத்யும்னன் அநிருத்தன் -மூவருக்கும் இரண்டு இரண்டு பிரதானங்கள்
அனைத்து பொருள்களையும் அனைத்து விதமாக எப்போதும் பார்த்தபடி உள்ளான்-ஞானம்
பார்த்தபடி உள்ள அனைத்தையும் தாங்கியபடி உள்ளான் -பலம்
தாங்கியபடி உள்ள போதே அவற்றை நியமிக்கிறார் -ஐஸ்வர்யம்
தாங்கியும் நியமித்தும் இருந்தாலும் தனக்கு விகாரம் அற்று உள்ளான் -வீர்யம்
சேர இயலாதவற்றையும் எளிதாகச் சேர்த்துக் காட்டுகிறான் -அகடி கடநா சக்தி
இவற்றுக்கு யாரிடமும் எந்த உதவியும் எதிர்பாராமல் -தான் யாருக்கும் அடி பணியாமல் -அனைத்துக்கும் ஸ்வாமி -தேஜஸ்
முக்தருக்கு இவன் அருளால் இவை கிட்டும் இவனுக்கே ஸ்வாபாவிகம்

அநவதி கத்வம் –
மேற்பட்ட எல்லை இல்லாமல் –
பராஸ்ய சக்திர் விவிதை ஸ்ரூயதே ஸ்வாபாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச -ஸ்வேதாஸ்வரம் –6-8-

அஸங்க்யேய -எண்ணிக்கை அற்ற
யதா ரத்நானி ஜலதேர அஸங்க்யேயநி புத்ரக -ததா குண ஹ்ய அநந்தஸ்ய அஸங்க்யேயோ
மஹாத்மந –ஸ்ரீ வாமன புராணம் -74-40-
கல்யாண -பதம்
அவனுக்கு குணங்கள் இல்லை என்கிற சுருதிகள் தாழ்ந்த குணங்கள் இல்லை என்பதையே காட்டும்
உத்சர்க்க அபவாத நியாயம் –
அனைத்து ஹோமங்களும் ஆஹவநீய அக்னியில் சேர்க்க வேண்டும் என்றும் அஸ்வமேத யாகத்தில்
பதே ஜுஹோதி -என்று மீமாம்சத்தில் பதிஹோமத்தை குதிரையின் காலடிச் சுவடில் செய்ய வேண்டும் –
நியாயம் இதே போலே

மேலே ரூப வர்ணனை
ஸ்வ அபிமத -அநு ரூப தனக்கு ஏற்ற -அவிகாராய -எங்கும் காணப்படாத -அத்புத -நித்ய -தோஷம் அற்ற –
தேஜோ ரூப -அழகிய ஸுகந்த்ய-மென்மையான-இனிய இளமை மிக்க -திவ்ய மங்கள விக்ரஹம்
காரண ஸ்ருதி -உபாசனை ஸ்ருதி -அஸ்திர பூஷண அத்யாய ஸ்ருதி வாக்கியங்களில் உள்ளவை போலே
அபிமத அநு ரூப ஏக ரூப
முரண்பாடுகள் அற்று -விரும்புமாயும் ஏற்கத்தக்கதாயும் -வ்யூஹம் விபவங்களிலும்
ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்தவன்
தாழ்ந்த குணங்கள் இல்லாமை -ஆனந்தம் அளிக்கும் -மோக்ஷ பிரதத்வம் —
முமுஷுக்களால் ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி அன்றோ திருவவதார திவ்ய ரூபம் –
அசிந்த்ய
எண்ண இயலாது
அவயவங்களுடன் சேர்ந்தே அவதரித்தாலும் -அழியாதவனாக -நெஞ்சுக்கும் கண்ணுக்கும்
அளவிட்டு அறிய முடியாதவன் –
திவ்ய
விசித்திரம் -பரமபதம் போலே அப்ராக்ருதம் -பிரகிருதியின் பரிமாணம் இல்லையே
அத்புத
ஆச்சார்யமான -அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராவமுதன்
ஆலிலை கண்ணன் -விஸ்வரூப தர்சனம் –
நித்ய
அழிவற்ற –
காலத்துக்கு உட்படாத –
நித்யா லிங்கா ஸ்வபாவ சம்சித்திர் இந்திரிய ஆகார அங்க ப்ரத்யங்க வ்யஞ்ஜ நவதீ –ரஹஸ்ய ஆம் நாயம் -என்று
காலத்தினால் அளவு படாதது -ஆண் பெண் அடையாளம் அற்றது -இச்சா பரிக்ருஹீதம் –
நமது இந்திரியங்கள் போல் அங்க உப அங்கங்கள் கொண்டவன்
நித்ய சித்தே ததாகாரே தத் பரத்தவே ச பவ்ஷ்கர-யஸ் யாஸ்தி சத்தா ஹ்ருதயே தஸ்யாஸவ்
சந்நிதிம் வ்ரஜேத்-ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ர ஸ்ரீ பவ்ஷ்கர சம்ஹிதை -என்று
நித்தியமாக அவரது ரூபத்தில் மேன்மையைக் குறித்து யார் நித்தியமாக உள்ளான் என்று எண்ணுகிறானோ
அவன் அருகில் உள்ள இருப்பை பகவான் அடைகிறான் –இவனும் அவனது சாமீப்யம் அடைகிறான்
நிரவத்ய
தோஷம் அற்ற -மூப்பு இத்யாதிகள் இல்லாமை

மேலே உபாஸ்ய குணங்களின் வர்ணனை
நிரதிசய-எல்லை அற்ற
ஸுவ்ந்தர்ய
ஸுவ்கந்த்ய
சர்வ கந்த சர்வ ரஸ
புஷ்பஹாஸ
ஸூ குமாரோ மஹா பல –ஆரண்ய -19-14-
லாவண்யம் -சமுதாய சோபை
விஸ்வ மாப்யாயயந் காந்த்யா பூர்ணேந்த்வயுத துல்யயா –சாத்விக சம்ஹிதை -2-70-பல பூர்ண சந்த்ர சமமான
தேஜஸ்ஸாலே உலகை நிறைவு பெறச் செய்தது –
பூயிஷ்டம் தேஜ ஏவாத்பிர் பஹுலா பிர்ம்ருதூக்ருதம் சஷுர் ஆனந்த ஜனநம் லாவண்யம் இதி கத்யதே –
அஹிர் புத்ன்ய சம்ஹிதை –52-ஆனந்தம் அளிக்கும் பிரகாசம் லாவண்யம்
யவ்வன
யுவா குமார -யுயஸ்ய குமாரி

மேலே திவ்ய ஆபரணங்களின் வர்ணனை
இவையும் எண்ணிக்கை அற்ற -அபிமத அநு ரூப -அத்புத -அழிவற்ற -அப்ராக்ருதம்
அதே போலே திவ்ய ஆயுதங்களும்
எண்ணிக்கை அற்ற -அபிமத அநு ரூப சக்தி பொருந்தி அழிக்க முடியாத
குறைபாடுகள் இல்லாத திவ்ய அப்ராக்ருத மங்களம் அழிக்க வல்லவையாய் இருப்பன
ஆயதாச்ச ஸூ வ்ருத்தாச்ச பாஹவா பரிகோபமா சர்வ பூஷண பூஷார்ஹா –கிஷ்கிந்தா -3-15-
நாநா வித -விவித -விசித்திர -கிரீட ஹாராதிகள்
எல்லை அற்ற ஆச்சர்யமான -எண்ணிக்கையிலும் -ஒவ் ஒன்றிலும் நாநா விதம் -அபரிமித அளவற்ற -அசிந்த்ய சக்தி

மேலே ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ வல்லபன் -ஸ்வ அபிமத அநு ரூப -நித்ய -ஸ்வரூப ரூப குண -விபவ ஐஸ்வர்ய சீலாதி
ஸ்வரூபஸ்ய நித்யத்வம்
ஸ்வரூபம் நிரவத்யம்
ஸ்வரூபம் அநு ரூபத்வம்
ஸ்வரூபம் நித்யத்வம்
அஸ்யா தேவ்யா யதா ரூபம் தஸ்யேயம் அஸி தேஷணா–ஸூந்தர -15-51-
விஷ்ணோர் தேஹ அநு ரூபாம் வை கரோத் யேஷாத் மநஸ் தனும்–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 1-9-145-
விக்ரஹ குணா நாம் நித்யத்வம்
கநக நகத் யுதீ யுவ தஸாம் அபி முக்த தஸாம் –ஸ்ரீ குணரத்ன கோசம் -29-
தேவ திர்யக் மனுஷ்யேஷு புந் நாம பகவான் ஹரி ஸ்த்ரீ நாம் நீ லஷ்மீர் மைத்ரேய நாநாயோர்
வித்யதே பரம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-8-35-
அஸ்யே ஸாநா ஜகதோ விஷ்ணு பத்னீ -யஜுர்வேதம்
ஈஸ்வரீம் சர்வ பூதானாம் -ஸ்ரீ ஸூக்தம்
துல்ய சீல வாயோ வ்ருத்தாம் -ஸூந்தர -13-5-
உபய அதிஷ்டானம் ஸைகம் சேஷித்வணம்-இருவரும் சேர்ந்தே மிதுன சேஷி
வ்யாபகாவதி சம்ச்லேஷா தேக தத்துவ மிவோதிதவ் -இருவரும் சேர்ந்தே வியாபித்து
ஸ்ரீ வல்லபன்

மேலே திவ்ய நித்ய ஸூரிகளுடைய சேர்த்தி
தனது சங்கல்பத்துக்கு அநு ரூப ஸ்வரூபம் சதி ப்ரவ்ருத்தி -கைங்கர்ய ஸ்ரீ -எண்ணற்றவர்கள்
சரா நாநா விதாச்சாபி தநு ராயத விக்ரஹம் அந்வ கச்சந்த காகுத்ஸ்தம் சர்வே புருஷ விக்ரஹ –உத்தர -109-7-
ஜகத் வியாபார வர்ஜம் ப்ரகரணாத சந்நி ஹிதத் வாச்சா –ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -4-4-7-
சதா பஸ்யந்தி ஸூரயா தத் விப்ராசோ விபன்யவோ ஜாக்ருவாம்ச சமிந்ததே –ஸ்ரீ புருஷ ஸூக்தம்
அநவரத அபிஷ்டுத சரண யுகளம்–எப்போதும் வணங்கப்பட்ட திருவடிகள்

அவனது ஸ்வரூபமும் ஸ்வ பாவமும் வாக்காலும் மனசாலும் கூற இயலாதபடியே இருக்கும் –
யஸ்யாமதம் தஸ்ய மதம் மதம் யஸ்ய ந வேத ச அவ்விஞ்ஞாதம் விஞானதாம் அவிஞாநதாம் –கேந உபநிஷத் -2-3-
ஸோ அங்க வேத யதி வா ந வேத
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்யாஸ மனசா ஸஹ–என்றும் சொல்லி
தத் விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ –தைத்ரியம் -அறிவை ஆசை கொள்வாயாக
மனசா து விசுத்தேன–மநு ஸ்ம்ருதி தூய மனசாலே அறியலாம்
ப்ரஹ்ம வித் –
ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான்
இத்யாதி வாக்யங்களுக்குள் விரோதம் இல்லை
காட்டவே கண்டு -போலே

மேலே ஸ்ரீ வைகுண்ட வர்ணனை
தனக்கு ஏற்றதும் -அத்புதம் -எண்ணற்ற போகப்பொருள்கள் -போக உபகரணங்கள் -போக ஸ்தானம் –
ஐஸ்வர்யங்கள் -நிரதிசய ஆனந்தமயம் -தோஷம் அற்ற -மங்கள ரூபம்
ஸ்வ உசித–யாதி -அநந்த -ஆச்சர்ய -விபவ -அநந்த பரிணாம -நித்ய -நிரவத்ய –
சுத்த சத்வ மயம் -பரம் -தத் அக்ஷரம்

மேலே லீலா விபூதி வர்ணனை
யதோ வா இமாநி பூதாநி –தைத்ரியம்
ஜந்மாத் யஸ்ய யாத –ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்-1-1-2-
விவித விசித்திர -அநந்த -போக்ய-இமாநி -இந்த என்று கையாலே காட்டும்படி –
யாராலும் செய்ய இயலாத –
மேக உதய சாகர சந்நி வ்ருத்திர் இந்தோ பாக ஸ்புரிதாநி வாயோ வித்யுத் பாங்கோ கத முஷ்னாரஸ்மே
இங்கு நிகில -என்று நான்முகாதிகளும் ஸ்ருஷ்யர்களே என்று காட்டி அருளுகிறார்
உதய -பாதத்தால் தானே நேரடியாகவும் இவனைக் கொண்டும் ஸ்ருஷ்ட்டி
விபவ -பதம் -தனது அவதாரம் -அந்தர்யாமியாய் செய்யும் செயல்கள்
லய நித்ய நைம்மித்திகாதிகள்
த்ரிவித காரணமும் இவனே
பஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயேய –சாந்தோக்யம்
ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமே உபாதானம்
தனக்கு விகாரம் இல்லாமல் -இதனாலே லீலா -சப்த பிரயோகம்

இப்படிப்பட்ட ஸ்ரீ மந் நாராயணன் பர ப்ரஹ்மம் புருஷோத்தமன்
சத் -ப்ரஹ்ம -ஆத்மா -பொது சொற்களும் இவனையே சொல்லும்
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம -தைத்ரியம் -ஒட்டியே —
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– -1-ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் ஸ்லோகம்
அர்ஜுந உவாச
பரம் ப்ரஹ்ம பரம் தாம பவித்ரம் பரமம் பவாந்.–
புருஷம் சாஸ்வதம் திவ்யமாதி தேவமஜம் விபும் -ஸ்ரீ கீதை —৷৷10.12৷৷
யஸ்மாத் க்ஷரமதீதோஹம் அக்ஷராதபி சோத்தம–
அதோஸ்மி லோகே வேதே ச ப்ரதித புருஷோத்தம–ஸ்ரீ கீதை —৷৷15.18৷৷
ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மாந் -ஸ்ரீ ஹரி வம்சம்

ப்ரஹ்மாதி ஸ்தாவராந்தம் அகிலம் ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்டி
ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத் ப்ரஹ்ம ந ந ஈச–மஹா உபநிஷத் -1-1-1-
தத்ர ப்ரஹ்மா சதுர்முக்கோ
யோ ப்ராஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோ வை வேதாம்ச் ச ப்ரஹினோதி தஸ்மை –ஸ்வேதாஸ்வர -6-18-

ப்ரஹ்மாதி தேவர்களும் மனிதர்களும் சாஸ்திரத்தில் காட்டியபடி உபாஸனாதிகளைப் பண்ணி தன்னை அடையாமல் இருக்க
தானே அவதரித்து -வாத்சல்யம் -ஸுசீல்யம் -ஸுலப்யம் -தாயாதி குணங்களைக் காட்டி –
அவர்களைத் தன்னை ஆராதிக்கப் பண்ணி அறம் பொருள் இன்பம் வீடு போன்ற புருஷார்த்தங்களை விரும்பிய படியே அளிக்கிறான்
ஸ்வேநேத்யாதிநா அகோசர -ஸ்வரூபத்துடன் கிருபை அடியாக அவதரித்ததும் இழந்தே போகிறார்கள்
யைர் லக்ஷணை ரூபேதோ ஹி ஹரி ரவ்யுக்த ரூபத்த்ருத் யைர் லக்ஷணைர பேதோ ஹி வ்யக்த ரூப தசா யுவான் -என்று
எம்பெருமானுக்கு புலப்படும் நிலை புலப்படாத நிலை இரண்டும் உண்டே –
தத் உபர்யபி பாதராயண சம்பவாத் -1-3-25-ப்ரஹ்ம உபாசனை தேவர்களுக்கும் உண்டே

சமஸ்தா சக்தயச்சைதா ந்ரூப யத்ர ப்ரதிஷ்டிதா தத் விஸ்வ ரூப வைரூப்யம் ரூபம் அந்யத்தரேர்
மஹத் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-7-70-என்று தொடங்கி
ஸமஸ்த சக்தி ரூபாணி தத் கரோதி ஜனேஸ்வர தேவ திர்யக் மனுஷாக்யா சேஷ்டா வந்தி ஸ்வ லீலையா -6-7-71-
இத்தால் ஆதி அம் சோதி உருவுடனே இங்கு அவதரிக்கிறார் -இதையே ஸ்வமேவரூபம் -என்கிறார் இங்கும்
நைஷ கர்ப்பத்வ மாபேதே ந யோந்யா ம வஸத் பிரபு -சபா பர்வம் -61-32-
ந தஸ்ய பிராக்ருதா மூர்த்திர் மாம்சமே தோஸ்தி சம்பவா-வாயு புராணம் -34-40-
ந பூத சம்க சமஸ்தாநோ தேஹோ அஸ்ய பரமாத்மா

அஜோபிஸந் நவ்யயாத்மா பூதாநாம் ஈஸ்வரோபிஸந்.—
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாமதிஷ்டாய ஸம்பவாம் யாத்ம மாயயா—৷৷4.6৷৷

யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்லாநிர் பவதி பாரத—
அப்யுத்தாநம தர்மஸ்ய ததாத்மாநம் ஸருஜாம் யஹம்—৷৷4.7৷৷

பரித்ராணாய ஸாதூநாம் விநாஸாய ச துஷ்க்ருதாம்.–
தர்ம ஸம்ஸ்தாபநார்தாய ஸம்பவாமி யுகே யுகே—৷৷4.8৷৷

ஜந்ம கர்ம ச மே திவ்யமேவம் யோ வேத்தி தத்த்வத–
த்யக்த்வா தேஹம் புநர் ஜந்ம நைதி மாமேதி ஸோர்ஜுந—৷৷4.9৷৷

இந்த கீதா ஸ்லோகார்த்தத்தை திரு உள்ளத்தில் கொண்டே
ஸ்வ ஸ்வ பாவம் அஜஹதே வேதி –தேஷு தேஷூ லோகேஷு அவதீர்ய அவதீர்ய தைஸ்த ஆராராதித–
அவதாரம் செய்து அவதாரம் செய்து ஆராதிக்கப்பட்டவன்
ச உ ஸ்ரேயான் பவதி ஜாயமான–அவதரிக்க அவதரிக்க மேலாக உள்ளான்
யஸ்த அவதார ரூபாணி சமர்ச்சந்தி தேவவ்கச அபஸ்யந்த பரம் ரூபம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-19-80-
உயர்ந்த ஸ்வரூபத்தை பார்க்காமல் அவதார திருமேனியை தேவர்கள் வணங்குகிறார்கள்
தத் தத் இஷ்டா நிரூபம் -விரும்பியவற்றை அளிக்கிறான்
தஸ்மிந் ப்ரசன்னே கிம் இஹஸ்த்ய அலப்யம் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-17-91-கடாக்ஷம் இருந்தால்
அடைய முடியாதது ஏதும் இல்லையே
தன்னை ஆஸ்ரயிக்கவும் பூ பாரம் குறைக்கவும் அவதாரம்
அஸ்மாதாதீநாம் அபி -நம் போல்வாருக்கும் ஆஸ்ரயிக்கலாமே
நிகில ஜன -அனைத்து உயிர்களுக்கும்
திவ்ய சேஷ்டித
உண்ணும் சோறு பார்க்கும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் -தாரகம் போஷகம் போக்யம்
மத் ஸ்வரூப சேஷ்டித அவலோகந ஆலாபாதிதாநே ந தேஷாம் பரித்ராணாய தத் விபரீதா நாம் விநாசாய
ச ஷீணஸ்ய வைதிகஸ்ய தர்மஸ்ய மத் ஆராதன ரூபஸ்ய ஆராத்ய ஸ்வரூப பிரதர்ஸேன ஸ்தாபனாய
ச தேவ மனுஷ்யாதி ரூபேண சம்பவாமி யுகே யுகே -பரம பாகவதர்களுக்காகவே திருவவதாரம்

பூர்வ சரிதங்கள் அனைத்துக் இந்த ஸ்ரீ கீதா உபதேசத்துடன் இணைத்துக் காண்பித்து அருளுகிறார்
பாண்டு தனய யுத்த ப்ரோத்ஸாஹன வ்யாஜேந –
இங்கு வ்யாஜேந -என்றது –
அஸ்தான ஸ்நேக காருண்ய தர்ம அதர்ம தியாகுலம்
பார்த்தம் ப்ரபன்ன முத்திச்ய சாஸ்திரர் அவதரணம் க்ருதம்–ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் -5-உத்திச்ய -பத ப்ரயோகத்தால்
ஸ்வ விஷய -வேதாந்த உதத மோக்ஷ சாதனயா -பரம புருஷார்த்த முக்கிய பலனுக்காகவே உபதேசம்
பக்தி யோகம் ஒன்றையே உபதேசம் -ஞான யோகமும் கர்ம யோகமும் அதுக்கு அங்கங்கள்
வைராக்கியமும் ஞான நிஷ்டை கர்ம நிஷ்டைக்குள் அடங்கும்
ச பகவான் புருஷோத்தம ஸர்வேச்வரேச்வர கிருஷ்ண ஜகத் உபக்ருதிம் அர்த்ய ஆஸ்ரித வாத்சல்ய விவஸ
ஜெகதாம் உபகராயா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ஜகத் உபக்ருதிம் அர்த்யம் கோ விஜேதும் சமர்த்த
பார்த்தம் ரதி நாம் ஆத்மாநம் ச சாரதிம் இதி -சர்வலோக சாஷிகம் இதி
இதை அறியாமல் -புறக் கண்ணும் அகக்கண்ணும் இல்லாமல் த்ருதராஷ்ட்ரன் கேள்வி
த்வாம் சீல ரூப –ஸ்ரீ ஸ்தோத்ர ரத்னம் -15-
சுத்த பாவம் கதோ பக்த்யா சாஸ்த்ராத் வேத்மி ஜனார்த்தன -உத்யோக -68-5-
வ்யாஸ பகவானின் அனுக்ரஹத்தால் நேராக அனைத்தையும் சஞ்சயன் பார்த்து பதில் உரைக்கிறான்

——————-

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்த- ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹம்

ஸ்வ தர்ம ஜ்ஞ்ஞான வைராக்ய சாத்ய பக்த்யேக கோசர
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– -1-

ஜீவனுக்கு உரிய தர்ம-கர்ம – ஞானங்களால் -மற்றும் வேறு விஷயங்களில் பற்று இல்லாத நிலையாலும்
பக்தி யோகம் கை கூடும் –
இப்படி பக்தி யோகத்துக்கு மட்டும் இலக்காகும் பர ப்ரஹ்மம் ஸ்ரீ மன் நாராயணன்
ஸ்ரீ பகவத் கீதையில் நன்றாக அருளிச் செய்யப் பட்டுள்ளன –

———————————-

ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹ ரக்ஷை -ஸ்ரீ தேசிகன் –

மாநத்வம் பகவன் மத்ஸ்ய மஹத பும்சஸ் ததா நிர்ணய
திஸ்ரஸ் சித்தய ஆத்ம சம்வித கிலாதீசாநத் தத்வாஸ்ரயா
கீதார்த்தஸ்ய ச சங்க்ரஹ ஸ்துதியுகம் ஸ்ரீ ஸ்ரீ சயோரித்ய மூன்
யத் க்ரந்தா நனுசந்ததே யதிபதி ஸ்தம் யாமுநேயம் நும —

ஸ்ரீ எம்பெருமான் சித்தாந்தம் ஆகிய பாஞ்ச ராத்ர சாஸ்திரத்துக்கு கீழே உள்ள பலவும் பிரமாணமாக உள்ளன –
அவை யாவன –ஆகம ப்ராமண்யம் -மஹா புருஷ நிர்ணயம் -ஆத்ம சித்தி -சம்வித் சித்தி -ஈஸ்வர சித்தி ஆகிய சித்தி த்ரயம்
கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் -சதுஸ் ஸ்லோஹீ -ஸ்தோத்ர ரத்னம் ஆகிய எட்டும்
இவை அனைத்தையும் யாதிபதியான எம்பெருமானார் எந்த ஆளவந்தாரது அஷ்ட கிரந்தங்கள் என்று
நித்ய அனுசந்தானம் செய்தாரோ அந்த யாமுனாச்சார்யரை ஸ்தோத்ரம் செய்கிறோம்

ஸ்ரீ மத் வேங்கட நாதேந யதா பாஷ்யம் விதீயதே
பகவத் யாமுநேய யுக்தி கீதா ஸங்க்ரஹ ரக்ஷணம்

ஸ்ரீ எம்பெருமானாரது ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தை ஒட்டி கீதார்த்த ஸங்க்ரஹத்துக்கு
ஸ்ரீ மத் வேங்கட நாதரால் ரக்ஷை செய்யப்படுகிறது

————-

தத்வம் ஜிஜிஞ்ஞாசமாநாநாம் ஹேதுபிஸ் சர்வதோமுகை -தத்வமேகோ மஹா யோகீ ஹரீர்
நாராயண பர –சாந்தி பர்வம் -347–83-
உண்மையான வஸ்து என்பதை அறிய வேண்டும் என்னும் ஆசை உள்ளவர்களுக்கு -அனைத்து இடங்களிலும்
நீக்கமற வ்யாபித்துள்ள காரணங்களால் -அனைத்து கல்யாண குணங்களும் நிறைந்த உயர்வான ஸ்ரீ ஹரியான
ஸ்ரீ மந் நாராயணன் ஒருவனே உண்மையான வஸ்து ஆவான்

ஆலோட்ய சர்வ சாஸ்த்ராணி விசார்ய ச புன புன இத மேகம் ஸூ நிஷ் பன்னம் த்யேயோ
நாராயணஸ் சதா –நரசிம்ஹ புராணம் -18–34-
அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்துப் பார்த்து மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்தால் நாராயணன் ஒருவனே
எப்போதும் த்யானிக்கப் பட வேண்டியன் என்பது நிச்சயம் ஆகிறது –
இப்படியாக உள்ள பல பிரமாணங்கள் மூலமாக மஹரிஷிகள் வேதாந்த சாஸ்திரங்கள் அனைத்துக்கும்
சாரமாக உள்ள தத்வ ஹிதங்களை முடிவு செய்தனர்
அனைத்து உபநிஷத்துக்கள் சாரமாக ஸ்ரீ மத் பகவத் கீதை உள்ளது –
இதில் தத்வம் ஹிதம் ஆகிய இரண்டுமே கூறப்படுகிறது என்பதை ஸ்ரீ ஆளவந்தார்
ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹத்தில் நிரூபிக்கப் பட உள்ளார்
இந்த இரண்டிலும் தத்துவமே முக்கியம் என்பதை சாரீரக சாஸ்திரம் முதல் ஸூத்ரம் உரைப்பதால்
ஸ்ரீ ஆளவந்தாரும் முதல் ஸ்லோகத்திலே தத்துவமே முக்கியம் என்கிறார்

ஸ்வ தர்மங்கள் -சாஸ்திரம் சொல்லிய வர்ணாஸ்ரம தர்மம் –
ஸ்வே ஸ்வே கர்மண்ய பிரத சாம் சித்திம் லபதே நர -18-45-என்று தங்கள் தங்கள் கர்மங்களில்
ஈடுபாடு உடையவர்கள் பக்தி சித்தியை அடைகிறார்கள் –

ஞானம் -சேஷத்வ ஞானம் என்றபடி -சேஷத்வமே ஸ்வபாவம் என்று அறிவதே ஞானம்

வைராக்யம்-இதர விஷயங்களில் பற்று அற்ற தன்மை
பரமாத்மநி யோ ரக்தோ விரக்தோ அபரமாத்மநி இதை முமுஷோ–நாரத பரிவ்ராஜக உபநிஷத் –என்று
மோக்ஷத்தில் ஆசை கொண்டவனின் ஸ்வ பாவம் பரமாத்மாவிடம் ஆசையும் இதர விஷய ஆசையின்மையும் உள்ளவனே முமுஷு
த்ருஷ்டா அநுச்ரவிக விஷய வித்ருஷ்ணஸ்ய வசீகார சம்ஞ்ஞா வைராக்யம் – பாதாஞ்சலயோக சாஸ்திரம் -1-15–என்று
கண்களால் பார்க்கப்படும் விஷயங்கள் -வேதங்களால் கேட்கப்படும் இவ்வுலக பயன்கள் ஆகியவற்றில் ஆசை இல்லாதவனுக்கு
வசீகரம் என்பது வைராக்யம் என்றே பொருள் அளிப்பதாக உள்ளது –
காரணம் வைராக்யம் இருந்தால் தான் மோக்ஷம் கை கூடும் -இது இல்லை என்றால் மோக்ஷம் கிட்டாது என்பதை உணர்த்தவே –
தோஷங்களின் அடிப்படையான ஆசையை விலக்கினால்-
ஆசையைப் பற்றியபடி உண்டாகும் கோபம் போன்றவற்றையும் வைராக்யம் நீக்கி விடுமே

இவற்றில் வர்ணாஸ்ரம தர்மமும் ஞானமும் முறையே
கர்ம யோகமாகவும் ஞான யோகமாகவும் இருந்தபடி ஆத்ம சாஷாத்காரத்தை உண்டாக்கும்
அதன் மூலமாக பக்தி யோகத்துக்கு சாதனங்களாக உள்ளன
இந்தக் கருத்தையே ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஆத்ம சித்தியில் –
உபய பரிகர்மித ஸ்வாந்தஸ்ய ஐகாந்திக ஆத்யந்திக பக்தி யோக லப்ய-என்று அருளிச் செய்தார்
கர்ம யோகம் ஞான யோகம் இரண்டாலும் தூய்மை பெற்ற மனம் உடையவனும்
ஒரே நிச்சயம் கொண்டதாக மரண காலம் வரையில் செய்யக் கூடியதான பக்தி யோகம் உண்டாகும்

சாஷாத்காரம் போலவும் -தைலதாராவத் இடைவிடாத நினைவும் -அன்றாடப் பழக்கங்களால்
சத்வ குணம் ஓங்கி வளருவதால் பக்தி யோகமும் வளரும்
ரஜஸ் தமஸ் இரண்டும் இதற்கு பிரதிபந்தங்களாகும் -இவற்றுக்குக் காரணம் வினைகள் –
இவற்றை நீக்கி சத்வ குணத்தை ஒங்கச்செய்து பக்தி யோகத்துக்கு ஸ்வ தர்மமும் ஞானமும் உதவுகின்றன
இதனால் ஆத்மாவின் உண்மையான ஸ்வரூபத்தைப் பற்றிய ஞானம் மூலமாக
பலன்களை எண்ணிக் கர்மங்களைச் செய்வதைக் கை விட்டு
பகவத் கைங்கர்ய -ஆராதனை ரூபமாகவே நித்ய நைமித்திக கர்மங்களைச் செய்வதால் பக்தி யோகம் வளரும்
ஸ்வ தர்மம் ஞானம் மூலம் பக்திக்கு பின்னரும் பலன் உண்டு
இப்படி இவை உதவுவதை எண்ணியே
இயாஜ சோ அபி ஸூ பஹூன் யஞ்ஞான் ஞான வ்யபாசர்ய ப்ரஹ்ம வித்யாம் அதிஷ்டாய தர்தம்
ம்ருத்யு மவித்யயா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-6-12–
என்று ஸ்ரீ பராசர மகரிஷி -கேசித்வஜன் என்ற அரசன் ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவனாய்
ப்ரஹ்ம வித்யை கை கூடப் பெற்று கர்மங்கள் மூலமாக பக்தி யோகத்துக்குத் தடையாக உள்ள
பாவங்களைக் கடப்பதற்காக பல யஜ்ஞங்களை இயற்றினான் என்கிறார் –

உயர்ந்தவர்களைக் கண்டால் உகப்பது -பக்தி ஆகிறது –
ஸ்நேஹ பூர்வம் அநு த்யானம் பக்திரித்ய பிகீயதே–லிங்க புராணம் உத்தர காண்டம் -9-19-என்று
விஸ்வாசத்துடன் இடைவிடாமல் செய்கின்ற தியானமே பக்தியாகிறது –
வேதனம் உபாசனம் த்யானம் -மூலம் பக்தி –என்று பொதுவாகவும் விசேஷமாகவும் உண்டே –
அறிவு ஞானமும் உபாசனம் பொருளிலே பிரயோகம் –
பிருஹத் உபநிஷத் -பகவான் யார் ஒருவனைத் தான் விரும்பும் குணங்களைக் கொண்டவனாக ஆக்குகிறானோ
அவனாலே மட்டுமே பரம புருஷனை அடைய முடியும்
எம்பெருமானால் தனக்குப் பிடித்தவனாக ஆக்கப்படும் தன்மை பக்தியால் மட்டுமே வரும் –
ஆகவே பக்தியே இந்த வேதனம் உபாசனம் த்யானம் -போன்ற அனைத்துப் பதங்களாலும் கூறப்படுகிறது –
எனவே ஸ்ருதியும் ஞானம் தவிர வேறே உபாயம் இல்லை என்றும்

பக்த்யா த்வநந்யயா ஸக்ய மஹமேவஂவிதோர்ஜுந.–
ஜ்ஞாதும் த்ருஷ்டும் ச தத்த்வேந ப்ரவேஷ்டும் ச பரந்தப—৷৷11.54৷৷

எதிரிகளைத் தவிக்கச் செய்யும் அர்ஜுனா நீ என்னை எப்படிக் கண்டு இருக்கிறாயோ அவ்வண்ணம் உள்ளபடி
நான் வேதங்களைக் கொண்டும் காண முடியாதவன் – தவத்தைக் கொண்டும் காண முடியாதவன் –
தானத்தைக் கொண்டும் காண முடியாதவன் – யாகத்தைக் கொண்டும் காண முடியாதவன் –
நான் ஸ்வயம் பிரயோஜன பக்தியாலேயே இவ்வண்ணமாக உள்ளபடி சாஸ்த்ரங்களால்
அறிவதற்கும் காண்பதற்கும் அடைவதற்கும் கூடியவன்
வேதத்தாலோ தபஸாலோ –யாகங்களாலும் முடியாதே -பக்தி ஒன்றை தவிர -அறிவதற்கும் காண்பதற்கும் அடைவதற்கும் –
பக்தி இல்லாத வேதம் தபஸ் யாகம் தானம் மூலம் அடைய முடியாதே
பக்தி ஒன்றாலே முடியும் -எதிரிகளை தப்பிக்க செய்பவன் -பரந்தப –
அறிய பார்க்க அடைய -உண்மையாக -இந்த உருவத்தை பார்க்க பக்தி ஒன்றே –
பர பக்தி பர ஞானம் பரம பக்தி ஞான தரிசன பிராப்தி அவஸ்தைகள் –

எனவே சுருதி ஸ்ம்ருதி வாக்யங்களுக்குள் எந்த வித முரண்பாடும் இல்லை-
இதையே பக்தியேக கோசார -என்று பக்திக்கு மட்டுமே பலனாக உள்ளவன் என்கிறார் –ஸ்ரீ ஆளவந்தார் இந்த ஸ்லோகத்தில்
பக்திக்கு மட்டுமே அவன் பலனாக உள்ளான் -இத்தால் கர்மமும் இணைந்தே மோக்ஷத்துக்கு காரணம் என்ற வாதமும்
ஞானான் மோக்ஷம் என்ற வாதமும் நிரசிக்கப்படுகிறது
இங்கு -கோசரன் -என்றது -பலனாக அடையும்படியாக அவன் உள்ளான் என்றபடி –
பக்தி ஏக லப்ய புருஷே புராணே–ஸ்ரீ கருட புராணம் -219-34- என்று பக்தி ஒன்றால் மட்டுமே
அடையக்கூடியவனாக எப்போதும் உள்ள பரம புருஷன் உள்ளான்
ஆத்ம சித்தியிலும் பக்தி யோக லப்ய–பக்தி யோகத்தினால் மட்டுமே அடையாத தக்கவன் என்பதும் உண்டே
உபாயமாகவும் -உபேயமாகவும் -ஆஸ்ரயமாகவும்-அவன் ஒருவனே
ப்ரயோஜனாந்தம் கொண்டு விலகிப் போகாமல் இருக்கவே ஏக பத பிரயோகம்
ஏக -பக்திக்கு அவன் ஒருவனே விஷயம் –
பூமா வித்யை போன்றவை எல்லை அற்ற மேன்மையுடன் கூடிய உயர்ந்த பரம புருஷார்த்தம் அவனே என்று காட்டும் –
பரம புருஷார்த்த லக்ஷண மோக்ஷ சாதனதயா வேதாந்த உதிதம்
ஸ்வ விஷயம் ஞான கர்ம அநு க்ருஹீத பக்தி யோகம் அவதாரயாமாச -ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்-என்று
உயர்ந்த புருஷார்த்தமாகிய மோக்ஷத்துக்கு சாதனம் என்று வேதாந்தங்களில் கூறப்பட்டதும்
தன்னையே பற்றியதும்
ஞானம் மற்றும் கர்மங்களால் ஏற்படுவதும் ஆகிய பக்தியைப் பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் உபதேசித்தான்
அன்றிக்கே
கோசார -என்று எல்லை அற்ற ஐஸ்வர்யம் கொண்டவன் -அதனால் நமது பக்திக்கு உடையவன் என்றுமாம் –

ஐகாந்திகையாக இருப்பதையே ஏக -சப்தம் –
ஐகாந்திகையாக இருத்தல் என்றால் -உயர்ந்த தத்வம் தாழ்ந்த தத்வம் வேறுபாடுகளை அறிந்த பின்னர்
எங்கு பக்தி செய்ய வேண்டுமோ அங்கு நிலை நிறுத்தி -மற்ற விஷயங்களைப் பற்றாமல் –
ஒரே விஷயத்தையே பற்றியபடி இருத்தலே –

ஆத்யந்திகை -புருஷார்த்தங்களிலே தாழ்ந்தவை உயர்ந்தவை ஆகியவை பற்றி அறிந்து கொண்டு —
அவனே புருஷார்த்தம் என்று இருக்கை-அவனை மட்டுமே அனுபவித்து அதற்கு
மேல் எல்லை இல்லை என்று ஈடுபாட்டுடன் இருத்தலே ஆகும்

ப்ரஹ்ம -போன்ற பொதுச் சொற்கள் -மஹா உபநிஷத் போன்றவற்றில் கூறப்பட்டதும் -மறுக்கப் படாததும் –
வேறே அர்த்தம் கொள்ள முடியாததுமான -நாராயண –என்பதன் விசேஷமான பதத்தின் பொருளையே குறிக்கும்
இதை உணர்த்தவே ஸ்ரீ ஆளவந்தார் முதல் ஸ்லோகத்தில் –
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம-என்று பொதுவாகவும் விசேஷமாகவும் அருளிச் செய்கிறார்
நாராயண அநுவாகத்தில் -நாராயண பர ப்ரஹ்ம -என்று நாராயண சப்தம் வேறுபாடு இல்லாமல் உள்ளது போலே தோன்றினாலும்
முன் பின் வாக்கியங்களில் வேறுபாடு தோன்ற உள்ளதாலும் –
மற்ற சாகைகளில் பிரித்தே கூறப்பட்டதாலும் இங்கும் விசேஷம் பொது என்று பிரித்தே கொள்ள வேண்டும் –
அனைத்து ப்ரஹ்ம வித்யைகளிலும் உபாஸிக்க வேண்டிய விசேஷமான தத்வம் முன்பே வேதங்களில் நிச்சயிக்கப் பட்டதால்
பரத்வம் பற்றி முழங்கும் நாராயண அநு வாகத்தில் கூறப்பட்ட ஸ்ரீமந் நாராயணனே
இந்த ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்திலும் பரக்கப் பேசப்படும் பொருளாகிறான் –
விஸ்வமே வேதம் புருஷ –தைத்ரியம் -11-2- அனைத்து வஸ்துக்களும் புருஷன் என்று கூறப்பட்டது போன்று

அர்ஜுந உவாச-
பஸ்யாமி தேவாம்ஸ் தவ தேவ தேஹே–ஸர்வாம்ஸ் ததா பூத விஸேஷ ஸங்காந்.–
ப்ரஹ்மாணமீஸம் கமலாஸ நஸ்தம்-ருஷீம்ஸ்ச ஸர்வாநுரகாம்ஸ்ச தீப்தாந்—৷৷11.15৷৷

அர்ஜுனன் கூறினான் -தேவனே உனது தேகத்தில் எல்லா தேவர்களையும் காண்கிறேன் –
அவ்வண்ணமே எல்லா பிராணி வகைகளின் கூட்டங்களையும் -பிரமனையும் –
உந்தித் தாமரையில் வீற்று இருக்கும் பிரமனுக்கு அடங்கி நிற்கும் சிவனையும் எல்லா ரிஷிகளையும்
ஒளி வீசும் பாம்புகளையும் காண்கிறேன் –
பார்த்தேன் -தேவ சப்தம் இங்கு ஆதேயம் –உலகு எல்லாம் தாங்கி -தேவர்கள் அத்தனை பேரையும் –
இந்த்ராதிகள் இங்கு -நான்முகன் மேலே -பூதங்கள் விசேஷ -கூட்டங்கள் அனைத்தையும் பார்த்தேன் –
பிராணி வகைகள் பல அன்றோ -கற்றுக் கறவை கணங்கள் பல அன்றோ பல பஹு வசனங்கள் இதில் -அதே போலே –
பூத விஸேஷ ஸங்காந்-நான் முகன் உந்தித் தாமரையில் ருத்ரன் ரிஷிகள் -பாம்புகள் -சேர்த்து சொல்லி -வாசி இல்லையே –
அவன் திருமேனியில் -இருப்பதால்

பரமாத்மாவுடன் சேர்த்துக் கூறப்பட்டதும் –நாரா -என்னும் சொல்லின் பொருளாக உள்ள
நான்முகன் -சிவன் -இந்திரன் -உள்ளிட்டவர்கள் -அவனால் நியமிக்கப்படுகிறவர்கள் -என்று
ப்ரஹ்மாணமீஸம் கமலாஸ நஸ்தம்-உள்ளது
எல்லாமே அவனது விபூதியே-என்றே நாராயண அநு வாகத்தில் நாராயண பர ப்ரஹ்ம -என்று உள்ளது -இதையே
ஸ்வாபாவிக அனவதிக அதிசய ஏசித்ருத்வம் நாராயண த்வயி ந ம்ருஷ்யதி வைதிக –க ப்ரஹ்ம சிவ
சதமக பரம கராடித்யேத அபி யஸ்ய மஹி மார்ணவ விப்ருஷஸ்தே -ஸ்தோத்ர ரத்னம் -11-என்று
இவர்களைக் காட்டிலும் மேலான-கர்மவசப்படாத -முக்தர்களும் இவனது பெருமை என்னும் கடலின் துளியாகவே இருக்க
இவனது ஸ்வ பாவிக மேன்மையான ஐஸ்வர்யத்தை எந்த வைதிகம் பொறுக்க மாட்டான் என்கிறார்

சம்வித் சித்தியில் -அத்விதீயம் —என்னும் ஸ்ருதிக்கு வியாக்யானமாக –
யதா சோழ நிரூப சம்ராட் த்விதீயோ அஸ்தி பூதலே இதை தத் துல்ய ந்ருபதி நிவாரண பரம் வச-
ந து தத் புத்ர தத் ப்ருத்ய கலத்ராதி நிஷேதகம் ததா ஸூர அஸூர நர ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மாண்ட சதகோடய
கிலேச கர்ம விபாகாத்யைர் அஸ்ப்ருஷ்டஸ்ய அகிலேசிதுஸ் –
ஜ்ஞாநாதி ஷாட் குண்ய நிதேர் அசிந்த்ய விப வஸ்ய தா விஷ்ணோர் விபூதி மஹிம சமுத்ரத்ரப் ச விப்ருஷ-உஎன்று
சோழ அரசன் தனக்கு சமமாக யாரும் இல்லாதவன் -ஸார்வ பவ்மனாக உள்ளான் -என்றது
அவனுக்கு நிகராக வேறு அரசர்கள் உள்ளனர் என்னும் கருத்தை நீக்குவதிலேயே முக்கிய நோக்கம் –
புத்ரர்கள் வேலையாட்கள் பத்னி போன்றவர்கள் அவனுக்கு இருப்பதை நீக்குவதில் இல்லையே
அதே போலே அத்விதீயம் என்றது
அகில ஹேயபிரத்ய நீக்க ஸமஸ்த கல்யாண குண நிதி -அப்ரமேய -வாக்குக்கும் மனசுக்கும் எட்டாத மேன்மை –
ப்ரஹ்மாண்டங்கள் கொண்ட லீலா விபூதியும் நித்ய விபத்தியும் கொண்டவன் -என்றதே ஆகும்
இதனாலே பரம் ப்ரஹ்ம புருஷோத்தமோ நாராயண –
மஹா புருஷ நிர்ணயம் என்னும் கிரந்தத்தில் ஸ்ரீ ஆளவந்தார் இத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

இப்படி பரம் ப்ரஹ்ம இரண்டையும் ஸ்ரீ யபதி தொடங்கி
ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யமும் -பரம் ப்ரஹ்ம புருஷோத்தமோ நாராயண – என்று விளக்கி
ஸ்ரீ தாத்பர்ய சந்திரிகையும் இத்தை விளக்கும் – –
பரம் என்னும் விசேஷணம் இல்லாமலேயே ப்ரஹ்மம் -என்றாலே பர ப்ரஹ்மத்தை –
அனைத்தையும் விட பெரியதாகவும் அனைத்தையும் தம்மை ஓக்க பெரியதாக ஆக்கும் திறமையையும் குறிக்கும் –
இருந்தாலும் அவனது லவ கேசம் உள்ளதால் ப்ரஹ்மம் என்று சிலரை உபசாரமாக சொல்வதும்
உண்டாததால் பரம் விசேஷணம் –
மும்மூர்த்திகளை விட வேறே ஓன்று உயர்ந்த வஸ்து உள்ளது போன்ற வாதங்களைத் தள்ளவே
இங்கு பரம் விசேஷணம் என்றுமாம்

ஸ்ரீ கீதை -தத்வம் ஹிதம் -உண்மை -நன்மை -இரண்டையும் உள்ளபடி உபதேசிப்பதால் ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரம்
உபநிஷத்துக்கு சமமாக இருப்பதாலே பெண்பாலில் வழங்கப்படுகிறது –
அத்ர உபநிஷதம் புண்யம்
கிருஷ்ண த்வைபாயனோ அப்ரவீத் -ஆதி பர்வம் -1-279–என்று மஹா பாரத்தில் தூய்மையான உபநிஷத்தாகிய
ஸ்ரீ கீதையை ஸ்ரீ வியாசர் கூறினார் –
கற்றவர்களும் –
யஸ்மின் ப்ரஸாதே ஸூ முகே கவயோ அபி யே தே சாஸ்த்ராண்யசா ஸூரிஹ தான் மஹிமா ஆஸ்ரயாணி
கிருஷ்னேந தேன யதிஹ ஸ்வயம் ஏவ கீதம் சாஸ்த்ரஸ்ய தஸ்ய சத்ருசம் கிமி வாஸ்தி சாஸ்திரம் —என்று
எந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அனுக்ரஹம் காரணமாக பல கவிகளும் அவனுடைய மஹிமையைப் பற்றிய சாஸ்திரங்களை
இந்த உலகில் கூறி வருகிறார்களோ -அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனால் எந்த ஸ்ரீ கீதை இந்த உலகில் தானாகக் கூறப்பட்டதோ
அந்த ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்துக்கு நிகரான சாஸ்திரம் என்ன உள்ளது-என்றனர் –
பாரதே பகவத் கீதா தர்ம சாஸ்த்ரேஷூ மாநவம் வேதேஷூ பவ்ருக்ஷம் ஸூ க்தம் புராணேஷூ ச வைஷ்ணவம் —என்றும்
ஐந்தாம் வேதமான மஹா பாரதத்தில் கீதை உள்ள பகுதியே பிரதான்யம் -என்றும் உரைக்கப் பட்டது –

சமீரித-நன்றாக கூறப்பட்டது என்றபடி
மயர்வு அறுத்து -அஞ்ஞானம் சம்சயயம் விபர்யயம் -இல்லாமல் -அறியாமை சந்தேகம் விபரீத ஞானம் வராமல் தடுத்து
ப்ராப்யமும் ப்ராபகமாகவும் -அடையாக கூடியவன் -அடையச் செய்பவன் –
த்ரி வித காரணமாயும் –சகல இதர வஸ்துக்களும் ஒரே அத்புத அகில காரணன் –
ஸ்திதி சம்ஹாரம் ஸ்ருஷ்டி-அனைத்தையும் செய்து அருளி -தாரகன் -நியாமகன் -சேஷி -வேத ப்ரதிபாத்யன் –
அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகன்-அமலன் -ஆதி பிரான் -விமலன் -நிமலன் நிர்மலன் -புருஷோத்தமன் –
சமன்வய ஸூத்ரத்தில் படியே -எல்லையற்ற மேன்மையைக் கொண்ட பரம புருஷார்த்தம் -சம் -சமீரித- என்றுமாம்
இப்படி இந்த முதல் ஸ்லோகம் மூலமாக ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்தின் ஆழ்ந்த பொருள் சுருக்கமாக உணர்த்தப் பட்டது –

———–

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-

கண்ணா நீ பார்த்ததற்கு காத்தற்கு இனிதுரைத்த
திண்ணார் திறம் அருளும் சீர் கீதை எண்ணாரு
நன்பொருளை எங்கட்க்கு நாதா அருளுதலால்
புன் பொருளில் போகா புலன் -1-

மாதவனும் மா மாது மாறனும் வண் பூதூர் வாழ்
போத முனி யுந்தந்தம் பொன்னடி கண் –மீதருள
வுச்சி மேல் கொண்டே யுயர் கீதை மெய்ப்பொருளை
நச்சி மேல் கொண்டு யுரைப்பன் நான் –2-

நாதன் அருள் புரியு நல் கீதையின் படியை
வேதம் வகுத்த வியன் முனிவன் –பூ தலத்துப்
பாரதத்தே காட்டும் பதினெட்டு ஒத்தும் பகர்வேன்
சீர் தழைத்த வெண்பாத் தெரிந்து –3 —

வேதப் பொருளை விசயற்குத் தேர் மீது
போதப் புகன்ற புகழ் மாயன் -கீதைப்
பொருள் விரித்த பூதூர் மன் பொன்னருளால் வந்த
தெருள் விரிப்பனன் தமிழால் தேர்ந்து –4-

தேயத்தோர் உய்யத் திருமால் அருள் கீதை
நேயத்தோர் எண்ணெய் நிறைவித்துத் –தூய
தெருள் நூலதே பெரிய தீபத்தை நெஞ்சில்
இருள் போக ஏற்றுகேன் யான் –5-

சுத்தியார் நெஞ்சில் அத் தொல் கரும ஞானத்தால்
அத்தியாது ஒன்றை அறந்துறந்தோர்–பத்தியால்
நண்ணும் பரமணாம் நாரணனேநல் கீதைக்கு
எண்ணும் பொருளாம் இசைந்து –6—-முதல் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

———————————-

ஜ்ஞான கர்மாத்மிகே நிஷ்டே யோக லஷ்யே ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதே
ஆத்மாநுபூதி சித்த் யர்த்தே பூர்வ ஷட்கே ந சோதிதே — –2-

ஜீவாத்ம சாஷாத்காரம் -யோகத்தை அடையும் விதத்தையும் -ஆத்ம அனுபவத்தை அடையும் விதத்தையும்-
பகவத் விஷய ஞானம்-இதர விஷய வைராக்யம் -இவற்றால் அலங்கரிக்கப் பட்ட ஞான கர்ம யோகங்கள்
முதல் ஆறு அத்தியாயங்களில் அருளிச் செய்யப் பட்டன

அடுத்துள்ள மூன்று ஸ்லோகங்களால் மூன்று ஷட்கங்களின் அர்த்தங்களை சுருக்கமாக அருளிச் செய்கிறார் –
ஞான நிஷ்டை என்பது ஞான யோகம் -கர்ம நிஷ்டை என்பது கர்ம யோகம் –
அந்த அந்த அதிகாரிகள் தங்களால் செய்யத்தக்க யோகத்தில் நிலையாக நிற்பதே நிஷ்டையாகும்
அல்லது பலன் உண்டாகும் வரையில் உறுதியாகப் பிடிக்கப்பட்ட உபாய அனுஷ்டானம் என்பதாகும் –

இவற்றின் ஸ்வரூபங்களைக் குறித்து
கர்ம யோகஸ்த பஸ் தீர்த்த தான யஜ்ஞாதி சேவனம்
ஜ்ஞான யோகோ ஜிதஸ் வாந்தை பரி ஸூ த்தாத்மநி ஸ்திதி –23-
கர்ம யோகஸ் தபஸ் தீர்த்த –கர்ம யோகம் என்பது -தபமும் தீர்த்த யாத்திரையும் மேலே காட்டுகிறார் –
யோக லஷ்யே–கர்ம யோகம் செய்த பின்னர் -ஞான யோகம் கை கூடப்பெற்று அதன் மூலமாக
ஆத்ம சாஷாத்காரம் பெறுகிறான் என்பது இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் கூறப்பட்ட வரிசையாகும்
ஞான யோகத்தின் போது பழக்கம் இன்மை காரணமாக இடையிலே உண்டாகும் விளையும் தவறுகளால்
அதனைக் கை விட்டு ஆத்ம சாஷாத்காரம் அடைவது வரை
ஆத்ம ஞானத்தை தன்னுள்ளே அடக்கிய கர்ம யோகத்தில் சிலர் இழியக் கூடும்
இத்தகைய கர்ம யோகம் மூலமாக உலகில் சிஷ்டர்கள் என்று பிரசித்தி பெற்றவர்கள் சிலர் உள்ளனர்
மேலும் சிலர் தங்களுடைய அனுஷ்டானத்தையே பிரமாணம் என்று கொண்டு
மற்றவர்களும் அதைப் பின்பற்றும்படியாக உள்ளார்கள்
தவறுகள் இல்லாமல் எளிதாகச் செய்யக் கூடிய உபாயத்தை மீது மட்டுமே ஆசை கொண்டவர்கள் உள்ளனர் –
இவர்கள் அனைவருக்குமே ஞான யோகம் இல்லாமல் கர்ம யோகத்தால் ஆத்ம சாஷாத்காரம்
கை கூடும் என்று மூன்றாம் அத்யாயம் தெரிவிக்கிறது

ஸ்லோகத்தில் உள்ள -யோக லஷ்யே-என்பதில் உள்ள யோகம் என்னும் பதம் –
ஆசனம் பிராணாயாமம்- உள்ளிட்ட அங்கங்களைக் கொண்டதும் – ஆத்ம அவலோகநம் என்ற பெயர் உள்ளதும் ஆகிய
ஆத்மாவை நேரில் காண்பதற்காக மனதை ஆத்மாவிடம் நிலையாக செலுத்தியபடி இருத்தல் –
இவ்விதம் நிலையாக நிற்கும் மனம் மூலம் ஆத்மாவைக் காணுதல் என்பதே யோகம் என்று இங்கு உள்ளது
அதாவது ஆத்ம சாஷாத்காரம் என்பதாகும் –
ஆகவே இடைவிடாமல் ஆத்மாவையே நினைத்தபடி உள்ள இந்த யோகத்திற்குக் காரணமான ஞான யோகம் வேறு –
யோகத்தின் பலனாகிய ஆத்ம சாஷாத்காரம் வேறு -பலனைக் காட்டிலும் யோகம் வேறு என்பதை உணர வேண்டும்

ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதே––எம்பெருமானுக்கு ஆதி பணிந்தது -சேஷத்வ ஞானத்துடனும் -பகவத் ப்ரீதிக்காகவே செய்வதாக –
வேறே ப்ரயோஜனாந்தர புத்தி இல்லாமல் –தனக்கே யாக -என்றபடி
சேஷிக்கு அதிசயமும் ஆனந்தமும் பிரயோஜனம் என்ற உணர்வுடன்-செய்யும் நிலை –

ஸுகமாத்யந்திகம் யத்தத் புத்தி க்ராஹ்ய மதீந்த்ரியம்.–
வேத்தி யத்ர ந சைவாயம் ஸ்திதஸ் சலதி தத்த்வத—৷৷6.21৷৷
இந்திரியங்களுக்கு அப்பால் பட்டதாகவும் -ஆத்ம புத்தியினாலேயே அறியத் தக்கதாயும் ப்ரஸித்தமானதுமான
துன்பம் கலவாத ஆத்ம சாஷாத்கார ஸூகத்தை எந்த யோக அப்யாஸத்தில் அனுபவிக்கிறானோ –
எந்த யோக அப்யாஸத்தில் இருக்கும் இந்த யோகீ அத்தன்மையில் இருந்து ஒரு போதும் நழுவுவது இல்லையோ –

ஆத்மாநுபூதி சித்த் யர்த்தே —
ஸூ கம் ஆத்யந்திகம் யத்தத் –என்று கூறுவதற்கு ஏற்ப புலன்களால் அனுபவிக்கும் சிற்றின்பங்களை விட உயர்ந்தது –
தன்னைத் தவிர உள்ள மற்ற இன்பங்களில் பற்று அற்ற சிந்தனையை அளிக்க வல்ல ஆத்ம சாஷாத்காரம் என்னும்
உயர்ந்த பலனை அளிக்க வல்லதாகும் என்றே பொருள் –

பூர்வ ஷட்கே ந சோதிதே –என்று முன்னமே விதிக்கப் பட்டன
இரண்டாம் அத்யாயம் ந த்வே வாஹம் -வரை உள்ள -11-ஸ்லோகங்கள் முடிய இதே பொருள் என்பதால்
தனியாக ஒரு ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகம் அமைக்கப் பட வில்லை

இப்படியாக இந்த கீதார்த்த ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகம் மூலம் -முதல் ஆறு அத்தியாயங்கள் தாழ்வான ஜீவனைப் பற்றிக்
கூறுகின்றன -என்பதும் -பரம்பரையாக பலனை அளிக்கின்ற உபாயத்தை உரைக்கின்றன என்பதும் ஆகும் –

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-இரண்டாம் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

ஞானம் கர்ம நலம் சேர் நிலையதனை
யான மன யோகத்தார் யாய்நது இங்கு -ஊனம் அறத்
தன்னாருயிர் உணரும் தன்மையினை நல் கீதை
முன் ஓர் ஆறு ஒத்தும் ஓதும் முயன்று –7–

———————————————————

மத்யமே பகவத் தத்தவ யாதாத்ம்யாவாப்தி சித்தயே
ஜ்ஞான கர்மாபி நிர்வர்த்த்யோ பக்தி யோக பிரகீர்த்திதே –3-

மத்திய ஆறு அத்தியாயங்களில் ஞான கர்ம யோகம் மூலம் உண்டாக வல்ல
பர ப்ரஹ்மத்தின் உண்மையான அனுபவம் பெற-ஞான கர்ம யோகங்களால் சாதிக்கப்படும் –
பக்தி யோகம் விரிவாக அருளப்படுகிறது –
ஞானம் த்யானம் உபாசனம்-மூலமே அடையலாம் – -உபநிஷத் சொல்லும்
தமேவ வித்வான் –அம்ருத இஹ பவதி -ஞான யோகத்தால்
ஸ்ரோதவ்யா கேட்டு மந்தவ்ய -நினைத்து -நிதித்யாஸவ்ய -தைல தாராவத் -தியானாதால்
உபாசனம் –ஞானம் வந்து -வேறு ஓன்று நினைவு இல்லாமல்
இங்கு பக்தி –உபாசனத்தில் அன்பு காதல் வேட்கை -கலந்து -வேறு வேறு நிலைகள் –
ஸ்நேஹம் பூர்வம் அநு த்யானம் -பக்தி என்றவாறு –
பீதி இல்லாமல் -பக்தியுடன் திரு – ஆராதனம் –
கேள்விகள் இல்லாமல் -அனுபவம் -இங்கு -கீழே ஞானத்துக்கு கேள்விகள் -தர்க்க ரீதியாக பதில்கள் உண்டு –
7–8–9-பக்தி யோகம் முடியும்–பக்தர் ஏற்றம் -பக்தி பெருமை -பற்றி சொல்லி கடைசியில்
ஒரே ஸ்லோகத்தால் பக்தி யோகம் கௌரவம் தோன்ற -பீடிகை கீழ் எல்லாம் –
மீண்டும் சொல்கிறேன் -கேளு ஆரம்பித்து –9-அத்யாயம் -சொல்ல வந்தால் தடுக்க வில்லையே சொல்கிறேன் -என்பான் –
மேகம் தானே வர்ஷிக்குமே – –

நடுவில் உள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள் மிகவும் உயர்ந்த வஸ்துவைப் பற்றியும் –
நேரிலே பலனை அளிப்பதுமான உபாயம் பற்றியும் கூறுகின்றன –
கடந்த ஸ்லோகத்தில் -பூர்வ ஷட்கேந -இதில் மத்யம ஷட்கேந –
பகவான் -என்ற பதம் -நடு ஆறு அத்தியாயங்களில் கூறியபடி -சர்வத்துக்கும் காரணமாய் –
அகில ஹேயபிரத்ய நீகனாய் கல்யாணை கதனனாய் உள்ள பர ப்ரஹ்மத்தையே சொல்லும் –
பூஜ்ய பதார்த்த யுக்தி பரிபாஷா சமன்வித -சப்தோ அயம் நோபசாரேண த்வன் யத்ர
ஹ்யுபசாரத –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 6-5-77-என்கிற பதங்கள்
பகவான் இவனுக்கே ஸ்வாபாவிகம்-மற்றறவர்களுக்கு உபசாரமாக அன்றோ சொல்வது
ப்ரஹ்மம் பதமும் அவனையே குறிக்கும் –
ஸ்ரீ பாஷ்யத்தின் தொடக்கத்திலேயே எம்பெருமானார் இதனாலே ப்ரஹ்ம பத பிரயோகம் –
பகவத் பக்தர்கள் பாகவதர்கள் -அவர்களால் பக்தி செய்யப்படும் பரமாத்மாவுக்கு பகவான் என்றே பெயர் –
பகவாநேவ தத்வம் –பகவான் ஆகிற வஸ்து –ப்ரமாணங்களால் காட்டப்படும் வஸ்து –
இதுவே பகவத் தத்வம் எனப்படுகிறது –

யாதாத்ம்யாவாப்தி சித்தயே-
இந்த ஸ்லோகத்தில் உள்ள -யாதாத்ம்யாவாப்தி சித்தயே-பதங்கள்
பக்த்யா த்வநந்யயா ஸக்ய மஹமேவஂவிதோர்ஜுந.–
ஜ்ஞாதும் த்ருஷ்டும் ச தத்த்வேந ப்ரவேஷ்டும் ச பரந்தப—৷৷11.54৷৷என்றபடி கூறப் பட்ட பொருளை அளிக்கிறது –
பக்திக்கு பலனாக ஐஸ்வர்யாதிகள் இல்லாமல் அவனே உள்ளான் –என்கிறது –
அவனது திவ்ய ஸ்வரூபம் தேச கால வஸ்து -த்ரிவித பரிச்சேதமும் இல்லாமல் எங்கும் நிறைந்த ஸ்வரூப ஆகும்
அவாப்தி-
அனுபவித்தல் -நிரவதிக அதிசய ஆனந்தமாக அனுபவித்தல் -இதுவே உயர்ந்த பலன் -அனுபவித்தல் சித்தி என்றும்
அனுபவத்தை அடைதல் சித்தி என்றுமாம் –

ஜ்ஞான கர்மாபி நிர்வர்த்த்யோ-
ஞான யோகம் மற்றும் கர்ம யோகம் ஆகியவற்றால் உண்டாகக் கூடிய -என்று ஸ்லோகத்தில் கூறியதால்
முதல் ஷட்கம் -நடுவில் உள்ள ஷட்கம்-என்றுள்ள ஷட்கங்களின் வரிசையானது காரணத்துடன் கூறப்பட்டது –
இதை அடி ஒட்டியே ஏழாவது அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் –
பரம ப்ராப்ய பூதஸ்ய பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ நிரவத் யஸ்ய மஹா விபூதே–ஸ்ரீ மதோ நாராயணஸ்ய
ப்ராப்தயுபாய பூதம் தத் உபாசனம் வக்தும் தத் அங்க பூத ஆத்மஞான பூர்வக கர்ம அனுஷ்டான சாத்யம்
ப்ராப்து -பிரத்யகாத்மநோ யாதாம்ய தர்சனம் யுக்தம் -என்று ஸ்ரீ எம்பெருமானார் -அருளிச் செய்கிறார் –
முதல் ஆறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட ஷட்கம் மூலமாக அனைவரின் குறிக்கோளாக உள்ளவனும் –
பர ப்ரஹ்மமாக உள்ளவனும் -தோஷங்களால் பீடிக்கப்படாமல் உள்ளவனும் –
அனைத்து உலகுக்கும் ஒரே காரணமாக உள்ளவனும் -அனைத்தையும் அறிந்தவனும்-
அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாக உள்ளவனும் -தடையில்லாத ஸத்யஸங்கல்பம் கொண்டவனும் –
உபய விபூதி நாதனும் -ஆகிய ஸ்ரீ மந் நாராயணனை அடையும் உபாயமான அவனைக் குறித்து
உபாசனம் கூறப்பட்டது -இத்தகைய உபாசனத்துக்கு அடிப்படையாக உள்ளதும் –
ஆத்ம ஞானம் என்பதுடன் இணைந்த கர்ம யோகத்தின் மூலமாக அடையப்படும் ஆத்ம சாஷாத்காரம்
என்பது உபாயமாகக் கூறப்பட்டது -என்று அருளிச் செய்தார்

அடுத்துள்ள இரண்டாது ஷட்கம் மூலமாக பர ப்ரஹ்மமாகிய பரம புருஷனின் ஸ்வரூபமும் –
பக்தி என்னும் பதத்துக்குப் பொருளாக அந்தப் பரம புருஷனின் உபாசனமும் கூறப்படுகிறது –

யதம் ப்ரவ்ருத்திர் பூதாநாம் யேந ஸர்வமிதம் ததம்.–
ஸ்வ கர்மணா தமப்யர்ச்ய ஸித்திம் விந்ததி மாநவ—৷৷18.46৷৷

எந்தப் பரம புருஷனிடம் இருந்து எல்லாப் பொருள்களுக்கும் உத்பத்தி முதலான செயல்கள் அனைத்தும் விளைகின்றதோ-
எந்தப் பரம புருஷனாலே இந்தப் பொருள்கள் அனைத்தும் வியாபிக்கப் பட்டுள்ளதோ அந்தப் பரம புருஷனை
தனக்கு உரிய வர்ணாஸ்ரம கர்மத்தால் ஆராதனம் செய்து மேலான ப்ராப்யமான என்னை அடைகிறான் –
முக்தி -அடைகிறான் -எவன் இடம் இருந்து ஜீவ ராசிகள் உத்பத்தியோ அடைகின்றனவோ வியாபிக்க பட்டு இருக்கிறதோ
அந்த பரம் பொருளை -அர்ச்சனை பண்ணி -வர்ணாஸ்ரம கர்மாக்களில் புஷபம் அர்ச்சனை -பிரித்து விட்டு –

ப்ரஹ்ம பூத ப்ரஸந்நாத்மா ந ஸோசதி ந காங்க்ஷதி–
ஸமஸ் ஸர்வேஷு பூதேஷு மத் பக்திம் லபதே பராம்–৷৷18.54৷৷

என்னைத் தவிர்ந்த வேறு எப்பொருளைப் பற்றியும் வருந்துவது இல்லை – வேறு ஒன்றை விரும்புவதும் இல்லை –
என்னைத் தவிர்ந்த மற்ற எல்லாப் பிராகிருதப் பொருள்களிலும் பற்று அற்று இருக்கையில் ஒத்தவனாய்
மேலான என் விஷயமான பக்தியை அடைகிறான் –

இந்த அர்த்தமானது -இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்களிலும் சுருக்கமாக கூறப்பட உள்ளது –
பக்தி என்னும் பதம்
உபாயம் என்று பொருள் தருவதால் –பக்தி யாகிற யோகம் பக்தி யோகம் என்கிறதாகிறது
யோகம் என்னும் பதம் த்யானம் என்னும் பொருள் தரும் போது பக்தி என்னும் த்யானம் என்றதாயிற்று –
இவ்வாறு கூறும் போது த்யானம் என்னும் பதம் இடைவிடாமல் நினைத்தலையே சொல்லும்
பக்தி என்பது ப்ரீதியுடன் நினைத்தலையே உணர்த்தும் -எனவே பக்தியாகிற த்யானம் எனலாம்

ப்ரகீர்தித-மேலானதாக -என்பதன் மூலம்
பக்தி ஸ்வரூபம்
அதன் அங்கம்
அதன் விஷயம்
அதன் பலன் -ஆகியவை அனைத்தும் உயர்வாகவே உள்ளன என்று கூறப்பட்டது –

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-மூன்றாம் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

உள்ளபடி இறையை உற்று எய்த முற்று அறம் சேர்
தெள்ளறிவில் வந்து திகழ் பத்தி –வெள்ள
நடையாடும் யோகத்தை நாதன் அருள் கீதை
இடை ஆறு ஒது ஓதும் எடுத்து –8–

————————————————————————

பிரதான புருஷ வ்யக்த சர்வேஸ்வர விவேச நம்
கர்ம தீர் பக்திரித்யாதி பூர்வ சேஷோ அந்தி மோதித –4-

பிரதான புருஷ வ்யக்த சர்வேஸ்வர விவேச நம் -மூல பிரகிருதி ஜீவன் -பிரக்ருதியில் இருந்து உண்டாகும்
மஹான் போன்றவை -சர்வேஸ்வரன் -பற்றியும் –
கர்ம தீர் பக்திரித்யாதி -பூர்வ சேஷோ அந்தி மோதித –கர்ம ஞான பக்தி யோகங்களில் எஞ்சி உள்ளவற்றையும்
முதல் மூன்றால் -தத்வ ஞானம் விசாரம் — அடுத்த மூன்றால் அனுஷ்டானம் பண்ணும் முறைகள் –
சொல்லி முடித்ததும் பெரிய சோகம் -அர்ஜுனனுக்கு -ஆராய்ந்து பார் -சரியானதை பண்ணு பொறுப்பை தலையில் போட்டான் –
கீழே ஒன்றும் தெரிதா சோகம் –
இங்கு இவன் பெருமையை அறிந்த பின்பு வந்த சோகம் -சரம ஸ்லோகம் சொல்லி -சோக நிவ்ருத்தி-

பிரதான புருஷ வ்யக்த சர்வேஸ்வர
பிரதானம் அல்லது பிரகிருதி -என்பது அனைத்து லோகங்களுக்கும் காரணமாக உள்ள
ஸூஷ்ம -அசேதன -ஜடப் பொருள் ஆகும்
புருஷன் என்னும் ஜீவாத்மா -மேலே கூறப்பட்ட அசேதனங்களுடன் தொடர்பு கொண்டவனும்
அதனுடன் சேராமல் உள்ள தூய்மையான முக்தாத்மாக்களும் ஆவர்
வ்யக்த
பிரகிருதியின் செயல் -என்பது மஹான் தொடக்கமான பஞ்ச பூதங்கள் வரை உள்ள விசேஷங்களும்
அவற்றால் உண்டாகும் -தேவர்கள் -மனிதர்கள் -விலங்குகள் தாவரங்கள் -என்றுள்ள சரீரங்களும் ஆகும்

சர்வேஸ்வரன் என்பது –
உத்தம புருஷஸ் த்வந்ய பரமாத்மேத் யுதாஹருத–
யோ லோக த்ரய மாவிஸ்ய பிபர்த் யவ்யய ஈஸ்வர–৷৷15.17৷৷

எவன் ஒருவன் அசித் பக்த ஜீவன் முக்தாத்மா என்னும் மூன்று பொருள்களையும் வியாபித்து –
அவற்றைத் தாங்குகிறானோ -அவன் அழிவற்றவனாய் -அனைத்தையும் நியமிப்பவனாய் –
பரமாத்மா என்று சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்படுபவனாய் –
இக்காரணங்களால் மிக மிக மேலான புருஷனாய் இருப்பவன் -முற்கூறிய
ஷர அக்ஷர புருஷர்களைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவன்
இவர்களை காட்டிலும் வேறு பட்ட புருஷோத்தமன் -பாரமான ஆத்மா -லோக த்ரயம் –
சித் அசித் ஈஸ்வரன் தத்வ த்ரயங்கள் -சூழ்ந்து தங்குகிறான்
ஸ்வாமி -நியமனம்-ஈசான சீலன் நியமன சாமர்த்தியம் – -வியாபிக்கிறான் -தரிக்கிறான் -தங்குகிறான் –
மற்றவை வியாபிக்கப்படும் – தாங்கப்படும்- நியமிக்கப் படும்
என்று கூறுவதற்கு ஏற்ப உள்ள புருஷோத்தமனை குறிக்கும் –

சர்வேஸ்வரன் -என்பதால்
அவன் உண்டு உமிழ்ந்த தாழ்ந்த ஈஸ்வரர்கள் விலக்கப்பட்டனர்
சர்வேஸ்வரன் –
அஜஸ் சர்வேஸ்வரச்சித்த -ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ர நாமம் -என்ற திரு நாமம் இதனாலே கொண்டவன் –
விவேச நம்-
பகுத்தறிவு –இப்படிப்பட்ட வஸ்துக்களைப் பிரித்து உணர்த்த வல்ல தர்மம் ஆகும்
இதன் மூலமாக அந்தப் பொருள்களை வெவ்வேறானவை என்று தெளிகின்ற விவேகம் பெறலாம்
என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் –
கர்ம தீர் பக்திரித்யாதி–
என்பதன் மூலம் -கர்மயோகம் – ஞானயோகம் – பக்தியோகம் -ஆகியவற்றின் ஸ்வரூபங்கள் தெரிவிக்கப்படுகிறது
ஆதி சப்தத்தால்
இவற்றைச் செய்யும் முறையும் சாஸ்த்ர விதி நிஷேதங்கள் எல்லாம் குறிக்கும்
பூர்வ சேஷ –
எஞ்சியவை என்றவாறு –எஞ்சியவற்றை கூறி -விவரித்து -புநர் யுக்தி இல்லாமல் தெளிவாக்கப்படுகிறது –

இந்த ஸ்லோகம் ஸ்ரீ எம்பெருமானாரால் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தில் -13- அத்யாயம் தொடக்கத்தில் தெளிவாக விவரிக்கிறார்
பூர்வஸ்மிந் ஷட்கே
பரம ப்ராப்யஸ்ய பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ பகவதோ வாஸூ தேவஸ்ய
ப்ராப்த் யுபாய பூத பக்தி ரூப பகவத் உபாசந அங்க பூதம் ப்ராப்துஸ் –
பிரத்யகாத்மநோ யாதாத்ம்ய தர்சனம் -ஞான யோக கர்ம யோக லக்ஷண நிஷ்டாத்வய சாத்யம் யுக்தம் –
மத்யமே
ச பரம ப்ராப்ய பூத பகவத் தத்துவ யாதாத்ம்ய தன் மாஹாத்ம்ய ஞான பூர்வக
ஐகாந்திக ஆத்யந்திக பக்தி யோக நிஷ்டா ப்ரதிபாதிதா-
அதிசய ஐஸ்வர்ய அபேக்ஷமாணாம் ஆத்ம கைவல்ய மாத்ர அபேக்ஷமாணாம் ச பக்தி யோகஸ்
தத்தத் அபேக்ஷித சாதனமிதி சோக்தம்-
இதா நீ முபரிதநே து ஷட்கே
ப்ரக்ருதி புருஷ தத் சம்சர்க்க ரூப பிரபஞ்சேஸ்வர தத் யாதாம்ய
கர்ம ஞான பக்தி ஸ்வரூப தத் உபாதான பிரகாரச்ச ஷட்கத்வ யோதிதா விசோத்யந்தே –என்று
அருளிச் செய்தார் இறே

முதல் ஷட்கத்தில்
பர ப்ரஹ்மமாகவும் -அனைவராலும் அடையப்படும் பொருளாகவும் உள்ள வாஸூ தேவனை ஆராதிப்பதே
ஜீவனின் உண்மையான தன்மை எனப்பட்டது
இது ஞான யோகம் மற்றும் பக்தி யோகம் ஆகிய வழிகளில் அடையப்படும் எனப்பட்டது –
அடுத்து நடு ஷட்கத்தில்
பரம் பொருளான பகவானைப் பற்றி அறிதல்
அவனை முன்னிட்டு பலன் கருதாத பக்தி யோகத்தில் நிலைத்தல் ஆகியவை கூறப்பட்டன
மேலும் ஐஸ்வர்யம் மற்றும் கைவல்யம் விரும்பியவர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பிய பலனை
அடைவிக்க வல்லது பக்தி யோகமே எனப்பட்டது
இறுதி ஷட்கத்தில்
கீழே கூறப்பட்ட பலவற்றையும் விவரித்து –
மூல ப்ரக்ருதி -ஜீவன் -இவை இரண்டும் கூடிய ஸ்தூல உலகம் -சர்வேஸ்வரன் –
இவர்களைப் பற்றிய ஞானம் -கர்ம யோகம் ஞான யோகம் பக்தி யோகம் இவற்றினுடைய ஸ்வரூபம் –
இவற்றைக் கிட்ட உதவும் உபாயங்கள் ஆகியவை விவரிக்கப் படுகின்றன

இதில் பூர்வ த்ரிகம் உத்தர த்ரிகம் -என்று பிரித்து -16-அத்யாய தொடக்கத்தில்
அதீதே நாத்யா யத்ரயேண ப்ரக்ருதி புருஷயோர் விவி பக்த்யோஸ் ஸம்ஸ்ருஷ்ட யோச்சி யாதாம்யம்
தத் சர்க்க வியோக யோச்ச
குண சங்க தத் விபர்யய ஹேது கரத்வம் –சர்வ பிரகாரேண அவஸ்திதயோ –
ப்ரக்ருதி புருஷயோர் பகவத் விபூதித்வம் விபூதி மதோ
பகவதோ விபூதி பூதாதசித்வஸ்துந–அசித் வஸ்து நச்ச பத்த முக்த உபாய
ரூபா தவ்ய யத்வ வ்யாபந பரண ஸ்வாம்யைரர்த் தாந்தரதயா
புருஷோத்த மத்வே நச யாதாம்யம் ச வர்ணிதம் —என்று அருளிச் செய்கிறார் எம்பெருமானார் –

அசித் என்ற பிரகிருதி -சித் என்ற ஜீவன் ஆகிய இரண்டும் -சேர்ந்துள்ள போதும் பிரிந்துள்ள போதும்
அவற்றின் தன்மைகள் என்ன என்று கூறப்பட்டது –
அவை இரண்டும் சேர்ந்து இருப்பது என்பது குணங்களில் உண்டாகும் பற்றுதல் என்பதும்
பிரிந்து இருப்பது என்பது குணங்களில் பற்று நீங்குவதின் மூலம் என்பதும் கூறப்பட்டது –
சித் மற்றும் அசித் ஆகியவை எந்த நிலையில் உள்ள போதிலும் அவை எம்பெருமானின் செல்வங்களே
என்று கூறப்பட்டது
பந்தப்பட்ட நிலை -முக்தி பெற்ற நிலை -ஆகிய நிலைகளில் உள்ள ஷர அஷர புருஷர்களைக் காட்டிலும்
எம்பெருமான் உயர்ந்தவன் ஆவான்
அவன் அழியாமல் எங்கும் உள்ளவனாக அனைத்தையும் நியமித்த படி உள்ளதால் புருஷோத்தமன்
எனப்படுகிறான் என்று கூறப்பட்டது -என்பதாகும்

ஆக இந்த மூன்றாவது அத்தியாயத்தின் முதலில் உள்ள மூன்று அத்தியாயங்கள்
சித் அசித் ஈஸ்வரன் என்கிற தத்துவங்களை ஆராய்வதாகவும்
அடுத்து உள்ள மூன்று அத்தியாயங்கள்
கர்மயோகம் முதலானவற்றைச் செய்ய வேண்டிய முறைகளை ஆராய்வதில் நோக்கம் கொண்டவை
என்ற வேறுபாடு அறிய வேண்டும் –

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-நான்காம் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

கருமம் அறிவு அன்பு இவற்றின் கண்ணார் தெளிவில்
வரும் சித் அசித் இறையோன் மாட்சி -யருமை யற
என்னதான் அன்று அந்த எழில் கீதை வேதாந்தப்
பின்னாறு ஒது ஓதும் பெயர்ந்து –9-

—————————————————————-

ஸ்ரீ தேசிகன் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்கிரகம் —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியுள் -ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வான் ஏறப் போம் அளவும் வாழ்வு –

கட்டப் பொருள் விரித்த காசினியில் நான்மறையில்
இட்டப் பொருள் இயம்பும் இன் பொருளைச் -சிட்டர் தொழும்
வேதாந்த தேசிகனை மேவுவார் தங்கள் திருப்பாதம்
புயம் அடியேன் பற்று –1-

கீதை மொழிந்து அருளும் வேதாந்த தேசிகனார் பாதாரவிந்த மலர் பற்று –2-

கருமமும் ஞானமும் கொண்டு எழும் காதலுக்கோர் இலக்கு என்று
அருமறை உச்சியுள் ஆதரித்தோதும் அரும் பிரமம்
திருமகளோடு வரும் திருமால் என்று தான் உரைத்தான்
தருமம் உகந்த தனஞ்சனயனுக்கு அவன் சாரதியே –1-

———————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்த- ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹம்-ஸ்ரீ கீதார்த்த ரக்ஷை – ஸ்ரீ தாத்பர்ய சந்திரிகை-முதல் அத்யாய சாரம் –

December 12, 2019

ஸ்வ தர்ம ஜ்ஞ்ஞான வைராக்ய சாத்ய பக்த்யேக கோசர
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– -1-

ஜீவனுக்கு உரிய தர்ம-கர்ம – ஞானங்களால் -மற்றும்
வேறு விஷயங்களில் பற்று இல்லாத நிலையாலும் பக்தி யோகம் கை கூடும் –
இப்படி பக்தி யோகத்துக்கு மட்டும் இலக்காகும் பர ப்ரஹ்மம் ஸ்ரீ மன் நாராயணன்
ஸ்ரீ பகவத் கீதையில் நன்றாக அருளிச் செய்யப் பட்டுள்ளன –

———————————-

ஜ்ஞான கர்மாத்மிகே நிஷ்டே யோக லஷ்யே ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதே
ஆத்மாநுபூதி சித்த் யர்த்தே பூர்வ ஷட்கே ந சோதிதே — –2-

ஜீவாத்ம சாஷாத்காரம் -யோகத்தை அடையும் விதத்தையும் –
ஆத்ம அனுபவத்தை அடையும் விதத்தையும்-பகவத் விஷய ஞானம்
இதர விஷய வைராக்யம் -இவற்றால் அலங்கரிக்கப் பட்ட ஞான கர்ம யோகங்கள்
முதல் ஆறு அத்தியாயங்களில் அருளிச் செய்யப் பட்டன

—————————————————————-

அஸ்தான ஸ்நேக காருண்ய தர்ம அதர்ம தியாகுலம்
பார்த்தம் ப்ரபன்ன முத்திச்ய சாஸ்திரர் அவதரணம் க்ருதம்–5-

காட்டக் கூடாத இடத்தில் ஸ்நேஹம் -காருண்யம் -தர்ம அதர்ம விவேகம் இல்லாமல் –மூன்று தோஷங்கள் –

தகாத உறவினவர்கள் இடமும் நண்பர்கள் இடமும் உண்டாகும் அன்பு மற்றும் இரக்கம் காரணமாக
தர்ம யுத்தம் என்பதை அதர்மம் என்று கருதும் மயக்கம் உண்டானது –
இப்படியாகக் கலக்கம் கொண்டவனும் -தன்னைச் சரணம் புகுந்தவனுமாகிய அர்ஜுனனைக் குறித்து
ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்தின் முதல் அத்யாயம் உண்டானது –

ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்தின் முக்கியமான பொருளும்
மூன்று ஷட்கங்களாகப் பிரித்து ஒவ் ஒன்றின் முக்கிய பொருளும்
நான்கு ஸ்லோகங்களில் அருளிச் செய்த பின்
அடுத்து -18-ஸ்லோகங்களால் ஒவ் ஒரு அத்தியாயத்தின் பொருளும் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டுள்ளன –
அர்ஜுனன் துயரம் கொள்வதும் அத்தை பகவான் போக்குவதும் முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களின் பொருள்கள்
முதல் அத்தியாயமும் இரண்டாம் அத்யாயம் -11-ஸ்லோகம் வரையில் அருஜனின் சோகம்
இத்தை ஒரு ஸ்லோகத்தால் மேலே காட்டி அருளுகிறார்

இரண்டாம் அத்யாயம் -9- ஸ்லோகத்தில் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்
ஏவம் அஸ்தாநே சமுபஸ்தித ஸ்நேஹ காருண்யாப்யாம ப்ரக்ருதிம் கதம் க்ஷத்ரியானாம் யுத்தம் பரம தர்மம்
அப்ய தர்மம் மந்வாநம் தர்ம புபுத்சயா ச சரணாகதம் பார்த்தம் உத்திச்ய ஆத்ம யாதாத்ம்ய ஞாநேந
யுத்தஸ்ய பாலாபிசந்தி ரஹிதஸ் யாத்ம ப்ராப்த்யுபாய தஜ் ஞாநேந ச விநா அஸ்ய மோஹோ ந ஸாம்ய தீதீ
மத்வா பகவதா பரம புருஷேண அத்யாத்ம ஸாஸ்த்ர அவதரணம் க்ருதும் தத் உக்திம்-
அஸ்தான ஸ்நேக காருண்ய தர்ம அதர்ம தியாகுலம் பார்த்தம் ப்ரபன்ன முத்திச்ய சாஸ்திரர் அவதரணம் க்ருதம்-

வரக்கூடாத நேரத்தில் உண்டாகிய பாசம் -யுத்தம் செய்வது ஷத்ரிய தர்மம் என்ற போதிலும் யுத்தம் செய்வதை
அதர்மமாக நினைத்தல் -பகவான் இடம் சரணம் என்று புகுந்து தனக்கு உண்டான வழியை உபதேசிக்கும் படி கூறுதல் –
இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் அர்ஜுனன் இருந்தான் –
அவனைப்பார்த்த பகவான் தனது மனதில் -இவனுக்கு ஆத்மாவைப் பற்றிய ஞானம் பிறக்க வேண்டும் –
எந்த விதமான பற்றும் பலனும் எதிர்பாராமல் இப்போது போர் புரிவதன் மூலம் இவனுக்கு ஆத்ம ஞானம் பிறக்கும் –
அதன் பிறகே இவனுக்கு மயக்கம் நீங்கும் என்று எண்ணினான் –
இந்தக்கருத்தையே ஸ்ரீ ஆளவந்தார் இந்த ஸ்லோகத்தில் அருளிச் செய்கிறார்

தகாத இடத்தில் அன்பு -தயை -ஆகியவற்றின் காரணமாக -தர்மத்தில் அதர்மம் என்னும் எண்ணம் உண்டாகியது
என்பது ஸ்ரீ எம்பெருமானாரின் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய சிந்தனை –
இதனை ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தில் முதல் அத்தியாயத்தில் -பந்து ஸ்நேஹ பரயா ச க்ருபயா
தர்ம அதர்ம பயேந ச அதிமாத்ர சன்ன சர்வாங்க –என்று
உறவினர்கள் மேல் கொண்ட ப்ரீதியாலும் அதிகமான கருணையாலும் தர்மத்தை அதர்மம் என்று எண்ணியதால் உண்டான
பயம் காரணமாகவும் ஒடுங்கிய உடல் உறுப்புக்களைக் கொண்டவனாய் -என்று இருப்பதன் மூலம் அறியலாம்
தர்ம அதர்ம பயாகுலம் -என்று படித்து -கயிற்றை பாம்பு என்று என்னும் பயம் போலே -என்று கொள்ள வேண்டும்
உத்திச்ய-ஒரு காரணமாக வைத்தபடி என்னும் பொருள்
ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய தொடக்கத்தில் பாண்டு தநய யுத்தப்ரா உத்ஸாஹந வ்யாஜேந –பாண்டுவின் புத்ரனை
யுத்தத்தில் உத்ஸாஹப்படுத்த வேண்டும்
ப்ரபன்னன் -தன்னைக் குறித்து சரணாகதி செய்தவன் –
அஸ்ய மோஹோ ந ஸாம்ய தீதீ மத்வா-அர்ஜுனனின் மயக்கம் தீராது –

இரண்டாம் அத்யாயம் -11-ஸ்லோகம் வரை இந்த கருத்தே என்பதால் ஸ்ரீ ஆளவந்தார்
இந்த ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகத்தில் முதல் அத்யாயம் என்று குறிக்க வில்லை

———-

நித்யாத்மா சங்க கர்மேஹா கோசரா சாங்க்ய யோகதீ
த்வதீய ஸ்திததீ லஷா ப்ரோக்தா தந்மோஹ சாந்தயே –6-

சாங்க்ய யோகம் -உண்மையான அறிவு -ஆத்மாவை பற்றி –பற்றுதல் இல்லாத கர்ம யோகம் பண்ண –
மோகம் மயக்கம் தீர்க்க -ஞான யோகி-கலக்க மாட்டாத-ஸ்திரமான புத்தி யுடன் -செய்வதை உபதேசிக்கிறார் –
ஞான யோகம் அடைய கர்ம யோகம் -ஆத்மாவின் நித்யத்வம் சொல்லி –உபதேசிக்கிறார் –

இதுக்கு ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்
ஏவம் ஆத்ம யாதாம்யம் யத்தாக் யஸ்ய ச கர்மணஸ் தத் பிராப்தி சாதன தாமஜாநதச் சாரீராத்மா ஞாநேந மோஹிதஸ்ய
தேந ச மோஹிந யுத்தாந் நிவ்ருத்தஸ்ய மோஹ சாந்தயே நித்யாத்ம விஷயா சாங்க்ய புத்திஸ் தத் பூர்விகா
ச அஸங்க கர்ம அனுஷ்டான ரூப கர்ம யோக விஷயா புத்தி ஸ்தித ப்ரஞ்ஞதா யோக சாதன பூதா த்வீதிய அத்யாயே ப்ரோக்தா-என்று
ஆத்மாவின் உண்மை நிலை -இத்தகைய ஆத்மாவை அடைய ஷத்ரியர்களுக்கு யுத்தமே உபாயம் போன்றவற்றை
அர்ஜுனன் அறியாமல் இருந்தான் -மேலும் அவன் இந்த மயக்கம் காரணமாக யுத்தத்தில் இருந்து வெளியேறவும் முயற்சித்தான் –
எனவே அவனுக்கு சாங்க்யம் என்ற ஞானம் அல்லது ஆத்மாவைப் பற்றிய அறிவு போதிக்கப் பட்டது –
மேலும் யோகம் அல்லது பலனில் விருப்பம் இல்லாது கர்மம் இயற்றும் மார்க்கமும் விளக்கப்பட்டது –
இவை இரண்டும் அசைக்க இயலாத ஞானத்தை உண்டாக்குகிறது –
இதையே ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகத்தில் அருளிச் செய்கிறார் –

——————-

கருமமும் ஞானமும் கொண்டு எழும் காதலுக்கோர் இலக்கு என்று
அருமறை உச்சியுள் ஆதரித்தோதும் அரும் பிரமம்
திருமகளோடு வரும் திருமால் என்று தான் உரைத்தான்
தருமம் உகந்த தனஞ்சனயனுக்கு அவன் சாரதியே –1-

உகவை அடைந்த உறவுடையார் பொரலுற்ற அந்நாள்
தகவுடன் அன்பு கரை புரளத் தருமத் தளவில்
மிக உளம் அஞ்சி விழுந்து அடி சேர்ந்த விசயனுக்கோர்
நகையுடன் உண்மை யுரைக்க அமைந்தனன் நாரணனே —2-

மிகவும் கர்வம் கொண்டு இருந்த பந்துக்களான துரியோதனன் உள்ளிட்டவர்கள் பாண்டவர்களுடன்
யுத்தம் தொடங்கிய நேரத்தில் மிகுந்த கருணை காரணமாக அன்பு கரை புரண்டு ஓட-யுத்தம் என்பது
தர்மம் என்ற போதிலும் அச்சம் கொண்டு ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவானின் திருவடித் தாமரைகளில் அர்ஜுனன் விழுந்தான் –
அவனைப்பார்த்த ஸ்ரீ மந் நாராயணனாகிய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் புன்னகை பூத்தபடி உண்மையை உரைக்க நின்றான் –

———————–

த்ருதராஷ்ட்ர உவாச–
தர்ம க்ஷேத்ரே குரு க்ஷேத்ரே ஸம வேதா யுயுத்ஸவ–
மாமகா பாண்டவாஷ்சைவ கிமகுர்வத ஸஞ்ஜய—-৷৷1.1৷৷

த்ருதராஷ்ட்ரன் வாக்யத்துடன் தொடங்கி சஞ்சயன் வாக்யத்துடன் முடியும் -ஸ்ரீ கீதை –
என் பிள்ளைகள் –பாண்டு பிள்ளைகள் –கிம் அர்குவத -என்ன பண்ண -யார் வெல்ல போகிறார் -மனசில் வைத்து கேட்கிறான்-
அதார்மிகர்-தம் பிள்ளைகள் -க்ஷேத்ர சம்பந்தம் -நல்ல புத்தி வந்ததோ -ஆசை இருக்கலாமோ -க்ஷேத்ர மகிமையால்
தர்ம புத்திரர்கள் காண்டீபம் போட்டு விட்டு சண்டை போட்டு பெரும் ராஜ்யம் வேண்டாம் என்று போய் விட்டார்களோ –
கிம் அகுர்வத -எனக்கு வேண்டியதாக என்ன பண்ணுகிறார்கள் -என்றபடி –
மாமர -மமகாராம் தோற்ற பேசி -பாண்டவர் ஒதுக்கி வைத்து பேசி

தர்ம க்ஷேத்ரே –தர்மம் செய்வதற்கு ஏற்றதான இடம் -என்பதன் மூலம் யுத்தம் என்னும் யஜ்ஞம் இயற்றுவதற்கான
இடம் என்று உணர்த்தப் படுகிறது –
குரு க்ஷேத்ரே –பாண்டவர்களுக்கும் த்ருதராஷ்ட்ர புத்ரர்களுக்கும் தங்கள் உறவினர்களுடன் கூடியுள்ளதான
காரணமாக வெகுமானம் செய்ய வேண்டியதான இடம்
ஸம வேதா யுயுத்ஸவ–ஒருவருக்கு ஒருவர் விரோதம் கொண்டபடி யுத்தத்திற்கு அணி வகுத்து நிற்கின்ற
ச மற்றும் ஏவ -இரண்டு பாதங்களும் ஒரே பொருளை உணர்த்தும்
இவ்வுலகில் அனைத்து அரசர்களும் இந்த இரண்டு வகுப்பினருக்கும் உதவி செய்யும் விதமாக கூடியபடியால்
இந்த இருவருமே முக்கியமானவர்கள் என்று உணர்த்தியபடி

—————-

ஸஞ்ஜய உவாச–
த்ருஷ்ட்வா து பாண்டவாநீகம் வ்யூடம் துர்யோதநஸ் ததா.—
ஆசார்யமுப ஸங்கம்ய ராஜா வசநமப்ரவீத்—-৷৷1.2৷৷

அரசனான துரியோதனன் அணிவகுக்கப்பட்ட பாண்டவர்களின் சேனையைப் பார்த்து பின்பு
துரோணாச்சார்யரை அணுகிப் பின் வரும் சொற்களைக் கூறினான்

பஸ்யைதாம் பாண்டு புத்ராணாமாசார்ய மஹதீம் சமூம்.—
வ்யூடாம் த்ருபத புத்ரேண தவ ஸிஷ்யேண தீமதா—৷৷1.3৷৷

உம்முடைய சீடனும் அறிவாளியும் துருபதனின் மகனுமான திருஷ்டத்யும்னனால்
அணி வகுக்கப் பெற்றதாய் மிகப் பெரியதான இந்த பாண்டு புத்திரர்களின் சேனையைப் பாரும்
திருஷ்டத்யும்னன் -பாண்டவர் சேனாபதி -உம் சிஷ்யன் -குத்தி பேசி -பாண்டு புத்ரர்களுக்கு நீர் ஆச்சார்யர்

துரோணரைக் கொல்வதற்காக –யாஜர் மற்றும் உபாயகர் -இரண்டு அந்தணர்களை வைத்து
பாஞ்சால அரசன் துருபதன் யாகம் செய்ததன் விளைவாக பிறந்தவனே திருஷ்டத்யும்னன்
கிருஷ்ணை என்னும் திரௌபதியும் இந்த யாகத்திலேயே தோன்றினாள்

அத்ர ஷூரா மஹேஷ்வாஸா பீமார்ஜுந ஸமா யுதி—
யுயுதாநோ விராடஸ்ச த்ருபதஸ்ச மஹாரத—-৷৷1.4৷৷

இந்தப் பாண்டவ சேனையிலே பெரிய வில்லாளிகளும் போரில் பீமார்ஜுனர்களுக்கு இணையானவர்களும்
ஸூரர்களுமான யுயுதானனும் –சாத்யகியும் -விராட அரசனும் பெரும் தேராளியான துருபதனும் உள்ளனர்

த்ருஷ்டகேதுஷ் சேகிதாந காஸிராஜஷ்ச வீர்யவாந்—
புருஜித் குந்திபோஜஸ் ச ஷைப்யஸ்ச நரபுங்கவ—-৷৷1.5৷৷

த்ருஷ்ட கேதுவும் சேகி நாதனும் வீர்யமுடைய காசி ராஜனும் புருஜித்தும்
குந்தி போஜனும் மனிதருள் சிறந்த சிபி வம்சத்து அரசனும் உள்ளனர்
த்ருஷ்ட கேது-சேதி நாட்டு மன்னன் -இவன் சிசுபாலனின் புத்ரன் –
சேகி நாதன் -வ்ருஷ்ணி வம்சம் –
புருஜித்தும் குந்தி போஜனும் -இருவரும் குந்தியின் உடன் பிறந்தவர்கள் –
சிபி வம்சத்து அரசன்-சைப்யன் – இவரது மகளான தேவிகாவை யுதிஷ்ட்ரர் மணந்தார்

யுதாமந்யுஸ்ச விக்ராந்த உத்தமௌஜாஸ்ச வீர்யவாந்.—
ஸௌபத்ரோ த்ரௌபதேயாஸ்ச ஸர்வ ஏவ மஹாரதா—৷৷1.6৷৷

யுதா மன்யுவும் வீர்யமுடைய யுத்த மவ்ஜனும் சுபத்ரையின் மகனான அபிமன்யவும்
திரௌபதியின் பிள்ளைகளான இளம் பாண்டவர்களும் எல்லாரும் பெரிய தேராளிகளாக உள்ளனர்
யுதா மன்யுவும் – யுத்த மவ்ஜனும்-இருவரும் சகோதரர்கள் -இவர்கள் உறங்கும் போது அஸ்வத்தாமாவால் கொல்லப்பட்டனர்
இளம்-உப பாண்டவர்கள் -பிரதிவிந்த்யன் -ஸூத சோமன் -ச்ருதகர்மா -சதாநீகன் -ஸ்ருதசேனன்-ஆகியவர்கள்
இவர்கள் உறங்கும் பொழுது அஸ்வத்தாமாவால் கொல்லப் பட்டனர் –

அஸ்மாகம் து விஸிஷ்டா யே தாந்நிபோத த்விஜோத்தம.-
நாயகா மம ஸைந்யஸ்ய ஸம்ஜ்ஞார்தம் தாந் ப்ரவீமி தே—৷৷1.7৷৷

அந்தணர் தலைவரே நம்மிடையோ என்னில் என்னுடைய சேனையின் தலைவர்களாக
எவர்கள் உள்ளனரோ அவர்களை உமக்கு நன்கு அறிவதற்காகக் கூறுகிறேன் -கேட்பீராக
த்விஜோத்தம-இரு பிறவி அந்தணர் –

பவாந் பீஷ்மஸ்ச கர்ணஸ்ச க்ருபஸ்ச ஸமிதிஞ்ஜய–
அஷ்வத்தாத்மா விகர்ணஸ்ச ஸௌமதத்திஸ் ததைவ ச—-৷৷1.8৷৷

துரோணராகிய நீரும் பீஷ்மரும் கருணனும் போரில் வெற்றியடைய கிருபரும்
அஸ்வத்தாமாவும் விகர்ணனும் சோமதத்ததின் மகனும்
முதலில் நீர் -துரோணாச்சார்யரை சொல்லி –
சோமதத்ததின் மகன்-பூரிசிரவஸ்-சந்தனு மஹாராஜனின் மூத்த சகோதரரின் பேரன்
கிருபாச்சார்யர் -சரத்வர் மஹரிஷியின் புதல்வர் -சந்தனு மஹாராஜர் கிருபையால் வளர்ந்ததால் கிருபர் என்னும் பெயர்
அஸ்வத்தாமன் துரோணரின் புத்ரன்
விகர்ணன் த்ருதராஷ்ட்ரனின் நூறு புத்ரர்களில் ஒருவன் -இவன் ஒருவனே திரௌபதிக்காக சபையில் பேசினவன்

அந்யே ச பஹவம் ஷூரா மதர்தே த்யக்த ஜீவிதா–
நாநா ஸஸ்த்ரப்ரஹரணா ஸர்வே யுத்தவிஷாரதா—৷৷1.9৷৷

மற்றும் சூரர்கள் பலரும் உள்ளனர் -அவர்கள் எனக்காக உயிரையே விட்டு இருப்பவர்கள் –
பல அஸ்த்ரங்களையும் ஆயுதங்களையும் உடையவர்கள் -எல்லாரும் போரில் வல்லவர்கள்
யுத்த நீதி அறிந்தவர்கள் –

அபர்யாப்தம் ததஸ்மாகம் பலம் பீஷ்மாபிரக்ஷிதம்–
பர்யாப்தம் த்விதமேதேஷாம் பலம் பீமாபிரக்ஷிதம்—৷৷1.10৷৷

ஆகையால் பீஷ்மரால் காக்கப்படும் நமது பீடை அவர்களை வெல்லப் போகாது –
இந்தப் பாண்டவர்களின் படையோ எனில் நம்மை வெல்லப் போதுமானது –
நம்முடைய சேனை அளவில் அடங்காத –பீஷ்மரால் -அங்கு சின்னது பீமனால் –அச்சம் தோன்ற பேசுகிறான் –
மேலே அச்சம் போக்க சங்க நாதம் பீஷ்மர் வருவதால் -பீஷ்மர் -பீமன் ப்ரதிஞ்ஜை அறிவான்-
அபரியாப்தம் -போதாது –அவர்கள் சைன்யம் போதும் என்றவாறு

அயநேஷு ச ஸர்வேஷு யதாபாகமவஸ்திதா–
பீஷ்மமேவாபிரக்ஷந்து பவந்த ஸர்வ ஏவ ஹி—৷৷1.11৷৷

நீங்கள் அனைவருமே வ்யூஹத்தினில் நுழையும் எல்லா வழிகளிலும் உங்கள் பகுதிகளைக்
கை விடாமல் நிற்பவர்களாய் பீஷ்மரையே சூழ்ந்து நின்று காப்பாற்றுங்கள்-என்று துரியோதனன் கூறினான்
பீஷ்மரை ரஷித்தால் நாம் வாழலாம் -என்கிறான் -திருவடி இருந்தால் நாம் வாழலாம் ஜடாயு கேட்டது போலே –

—————

இந்த ஸ்லோகங்களுக்கு ஸ்ரீ பாஷ்யம்
பீமனால் காக்கப்படும் பாண்டவர்களின் சேனையை துரியோதனன் பார்த்தான் -பீஷ்மரால் காக்கப்படும் தனது சேனையையும் பார்த்தான் –
பின்னர் தனது ஆச்சார்யரான துரோணரிடம் -கௌரவர்களான நம்மை அழிக்கத் தயாராக உள்ள பீமனால் ரஷிக்கப் படும் சேனை
கௌரவர்களை அழிக்கப் போதுமானது -ஆனால் பாண்டவர்களை வெற்றி கொள்ள நமது சேனை போதாது -என்றான் –
இதன் மூலம் அவன் மனம் வருத்தம் வெளிப்பட்டது

இதுக்கு தாத்பர்ய சந்திரிகை –
இப்படியாக துரியோதனனின் வெற்றி குறித்து அறிய வேண்டும் என்னும் ஆசையால் த்ருதராஷ்ட்ரன் சஞ்சயன் இடம்
முதல் ஸ்லோகத்தில் உள்ளபடிக் கேட்டான் –
இதற்கு சஞ்சயன் -யத்ர யோகேஸ்வர க்ருஷ்ணோ யத்ர பார்த்தோ தநுர்தர–
தத்ர ஸ்ரீர் விஜயோ பூதிர் த்ருவா நீதிர் மதிர் மம–৷৷18.78৷৷- இறுதி ஸ்லோகத்தில் பதில் உரைக்கும் பொருட்டு –
நடுவில் நடைபெற்ற அனைத்தையும் உரைக்கிறான் –
இரண்டாம் ஸ்லோகத்தில் -த்ருஷ்ட்வா து பாண்டவாநீகம் வ்யூடம்-என்றதன் மூலம் துரியோதனனின் மன உறுதி
குலைவதற்கான காரணம் உணர்த்தப்பட்டது –
து -பதம் அவனது தைர்யம் நழுவியதைக் காட்டும் –
ஸம்ஜ்ஞார்தம்-1-7- நன்கு அறிவதற்காகக் கூறுகிறேன் -என்றது பெயர்களைத் தெரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு என்றவாறு –
பாஷ்யத்தில் அந்தர் விஷன்னோ அபவத் -மனதில் துக்கம் நிறைந்தவனானான் -என்று காட்டப்பட்டது
அபர்யாப்தம் ததஸ்மாகம் 1-10-தனது சேனை பலம் குறைந்ததாக துரியோதனன் எண்ணுகிறான் என்பது இல்லை
தங்கள் சேனை பதினோரு அக்ஷவ்ஹினி-அவர்கள் சேனை ஏழு அக்ஷவ்ஹினி-
நமது சேனையை நாசம் செய்ய அவர் சேனை போதாது என்று அர்த்தம் என்றும் சிலர் சொல்வர்

ஆனால் அப்படி அல்ல -அவர்களைக் கொள்ள மாட்டேன் என்று பீஷ்மர் சபதம் -பீமனோ அனைவரையும் கொல்வேன் என்று சபதம் –
அவர்கள் சேனையை -மஹதீம் சமூம்.1—3-பெரிய சேனை என்று வர்ணித்தான் -தீமதா—சேனாதிபதியை புத்திமான் என்றும் வர்ணித்தான் –
மேலும் -அத்ர ஷூரா மஹேஷ்வாஸா-1-4-ஸர்வ ஏவ மஹாரதா—৷৷1.6৷৷-என்றும் வர்ணித்தான் –
தனது சேனையில் மதர்தே த்யக்த ஜீவிதா–-எனக்காக உயிரையே விட்டு இருப்பவர்கள் –-என்றானே ஒழிய
வெல்வார்கள் என்று சொல்லவில்லையே
மேலும் தஸ்ய ஸஞ்ஜநயந் ஹர்ஷம் குரு வ்ருத்த பிதாமஹ– ஸிம்ஹ நாதம் விநத்யோச்சை ஸங்கம் தத்மௌ ப்ரதாபவாந்—৷৷1.12৷৷
பீஷ்மர் அந்த துரியோதனனுக்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கும் பொருட்டு பலமாக ஸிம்ஹ நாதம் செய்து சங்கை ஊதினார்-என்பதால்
முன்பு துக்கப்பட்டது தெளிவு –
இதுவே இந்த ஸ்லோகார்த்த ஸ்வாரஸ்யம்
மஹா பாரதத்தில் -அகாராதீ நி நாமாநி அர்ஜுனத் ரஸ்த சேதச –என்று அ தொடங்கும் பெயர்களால் அச்சம் என்றானே –

————-

தஸ்ய ஸஞ்ஜநயந் ஹர்ஷம் குரு வ்ருத்த பிதாமஹ–
ஸிம்ஹ நாதம் விநத்யோச்சை ஸங்கம் தத்மௌ ப்ரதாபவாந்—৷৷1.12৷৷

பெரு வீரம் உள்ளவரும் குரு வம்சவத்தர்களில் சிறந்தவரும் பாட்டனாருமான பீஷ்மர் அந்த துரியோதனனுக்கு
மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கும் பொருட்டு பலமாக ஸிம்ஹ நாதம் செய்து சங்கை ஊதினார்

தத ஸங்காஸ்ச பேர்யஸ்ச பணவாநககோமுகா–
ஸஹஸைவாப்யஹந்யந்த ஸ ஸப்தஸ்துமுலோபவத்—৷৷1.13৷৷

பிறகு சங்கங்கள் பேரிகைகள் பணவங்கள் ஆநகங்கள் கோ முகங்கள் முதலிய பல வாத்தியங்களும்
உடனேயே முழங்கப்பட்டன -அந்த ஒலியானது ஆகாசம் வரை மிகப் பெரியதாக ஆயிற்று

தத ஸ்வேதைர்ஹயைர் யுக்தே மஹதி ஸ்யந்தநே ஸ்திதௌ—
மாதவம் பாண்டவஸ்சைவ திவ்யௌ ஸங்கௌ ப்ரதத்மது—-৷৷1.14৷৷

பின்பு திருமகள் மணவாளான ஸ்ரீ கண்ணனும் பாண்டுவின் புதல்வனான அர்ஜுனனும்
வெள்ளைக் குதிரைகள் பூட்டிய பெரிய தேரில் இருப்பவர்களாய் திவ்யமான தங்கள் சங்குகளை ஊதினார்கள்
அடியைத் தொடர்ந்து எழும் ஐவர் கட்க்காய் -அன்று பாரதப் போர் முடியப் -பரி நெடும் தேர் விடும் கோன் –இராமா -51-

பாஞ்சஜந்யம் ஹரிஷீகேஷோ தேவதத்தம் தனஞ்சய —
பௌண்ட்ரம் தத்மௌ மஹா ஸங்கம் பீமகர்மா வ்ருகோதர—৷৷1.15৷৷

ஹ்ருஷீகேசனான ஸ்ரீ கண்ணன் பாஞ்ச ஜன்யம் என்னும் பெரும் சங்கை ஊதினான்
தனஞ்சய-அர்ஜுனன் தேவதத்தன் என்னும் சங்கை ஊதினான்
பயங்கரமான செயல்களை யுடைய வ்ருகோதர-பீமன் பௌண்ட்ரம் என்னும் பெரும் சங்கை ஊதினான்

ஸிம்ஹ நாதம் விநத்ய –ஓதந பாகம் பசதி–கடல் ஓசை எழுந்தது போலே ஸிம்ஹ நாதம் செய்தார்
பீஷ்மரின் ஸிம்ஹ கர்ஜனை சங்கின் ஒலிகளுடன் கலந்து என்றவாறு
ஸர்வேச்வரேச்வர பார்த்த சாரதி -அன்பின் காரணமாக தன்னை தாழ விட்டுக் கொண்டான் என்றபடி
மாதவ -பத பிரயோகம்–இப்படி பரத்வ ஸுலப்யங்களுக்கு நிதானம் பிராட்டியோட்டை சம்பந்தமே
பாண்டவர்கள் வெல்வார் என்று சஞ்சயன் திரு உள்ளத்தைக் காட்டும்
ஸ்யந்தநே ஸ்திதௌ—1-14-தேரில் அமர்ந்தபடி பொதுவாக இருந்தாலும் தேர் ஓட்டுபவனும் யஜமானனும் அமர்ந்து இருந்தமையைச் சொல்லும் –
திவ்யௌ ஸங்கௌ–ஸ்வேதைர்ஹயைர்-1-14-வெண்மை -மூ உலகங்களையும் வெல்வதற்கு ஏற்ப என்றவாறு
திவ்ய -சங்குகளின் மேன்மையைச் சொன்னவாறு –

அநந்தவிஜயம் ராஜா குந்தீபுத்ரோ யுதிஷ்டிர—
நகுல ஸஹதேவஸ்ச ஸுகோஷமணி புஷ்பகௌ—৷৷1.16৷৷

குந்தியின் பிள்ளையும் அரசனுமான தர்ம புத்ரன் அனந்த விஜயம் எனும் சங்கையும்
நகுலனும் சகதேவனும் முறையே ஸூ கோஷம் மணி புஷ்பகம் எனும் சங்கை ஊதினார்கள்

காஸ்யஸ்ச பரமேஷ்வாஸ ஷிகண்டீ ச மஹாரத–
த்ருஷ்டத்யும்நோ விராடஸ்ச ஸாத்யகிஸ் சாபராஜித—৷৷1.17৷৷

சிறந்த வில்லாளியான காசி ராஜனும் மஹா ரதனான சிகண்டியும்
த்ருஷ்டத்யும்னனும் விராடனனும் போரில் தோல்வி அடையாத சாத்யகியும்

த்ருபதோ த்ரௌபதேயாஸ்ச ஸர்வதஸ் ப்ருதிவீபதே.—
ஸௌபத்ரஸ்ச மஹாபாஹு ஸங்காந்தத்மு ப்ருதக் ப்ருதக்—৷৷1.18৷৷

துருபதனும் திரௌபதியின் புதல்வர்களும் நீண்ட கையை யுடைய அபிமன்யுவும்
எல்லாப் பக்கங்களிலும் தனித்தனியாக தம் தம் சங்குகளை ஊதினார்கள்

ஸ கோஷோ தார்தராஷ்ட்ராணாம் ஹ்ருதயாநி வ்யதாரயத்.–
நபஸ்ச ப்ருதிவீம் சைவ துமுலோ வ்யநுநாதயந்—৷৷1.19৷৷

ஆகாசம் பூமி முழுவதும் எதிரொலிக்கச் செய்ததான ஓன்று சேர்ந்த அந்த சங்கு நாதம்
திருதராஷ்டரனின் புதல்வர்களுடைய ஹ்ருதயங்களைப் பிளந்தது
மனசை உளுக்கும் படி -சஞ்சயன் முதல் பதில் -மறைத்து -மேலே மீண்டும் சொல்லுவான் –

ப்ருதக் ப்ருதக்—৷৷1.18৷৷–தனித்தனியே சங்க நாதம் -ஒவ் ஒன்றே இவர்கள் நெஞ்சை உலுக்கப் போதுமானதாய் இருக்க –
வ்யதாரயத்.–நெஞ்சை நன்றாகப் பிளப்பதைச் சொல்லிற்று
ஸர்வேஷாம் ஏவ பவத் புத்ராணாம் –உறுதியான மனம் கொண்டவன் யாருமே இல்லை என்றது –
தனது புத்திரர்கள் வெல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவனுக்கு ஏவம் -இப்படியாக சஞ்சயன் சொன்னார் என்கிறது

அத வ்யவஸ்திதாந் த்ருஷ்ட்வா தார்தராஷ்ட்ராந் கபித்வஜ–
ப்ரவ்ருத்தே ஸஸ்த்ர ஸம்பாதே தநுருத்யம்ய பாண்டவ—৷৷1.20৷৷
கபி- திருவடி கொடி –

அர்ஜுந உவாச–
ஹரிஷீகேஷம் ததா வாக்யமிதமாஹ மஹீபதே—
ஸேநயோருபயோர் மத்யே ரதம் ஸ்தாபய மேச்யுத—৷৷1.21৷৷

திருதராஷ்டரனே -பிறகு ஹனுமக் கொடியோனான அர்ஜுனன் போர் தொடங்கிய அளவில்
முன் அணியில் நிற்கும் திருதராஷ்ட்ர புத்திரர்களை நோக்கி வில்லை எடுத்துக் கொண்டு
அப்போது ஹ்ருஷீகேசனான ஸ்ரீ கண்ணனை நோக்கி பின் வரும் வார்த்தையைச் சொன்னான்
அச்சுதனே இரண்டு சேனைகளும் நடுவில் என்னுடைய தேரை நிறுத்துவாயாக
ராஜாவே -அடியார் -தோள் கண்டார் தோளே காணும் படி -பும்ஸாம் சித்த திருஷ்ட்டி அபகாரம் –
இரண்டாவது பதில் இதில் –
கண்ணன் இவன் சொல்வதை செய்கிறான் -யார் ஜெயிப்பார் சொல்லவும் வேண்டுமோ

யாவதேதாந் நிரீக்ஷேஹம் யோத்து காமாநவஸ்திதாந்.—
கைர்மயா ஸஹ யோத்தவ்யமஸ்மிந் ரணஸமுத்யமே—-৷৷1.22৷৷

இந்தப் போர் முயற்சியில் என்னால் எவர் ஒருவருடன் போர் புரிய நேருமோ யுத்தம் செய்யும் ஆசையுடன்
அணி வகுத்து நிற்கும் இந்த எதிரிப்படை வீரர்களை நான் எது வரையில் காண்கிறேனோ —
அது வரை தேரை நிறுத்துவாயாக

யோத்ஸ்யமாநா நவேக்ஷேஹம் ய ஏதேத்ர ஸமாகதா–
தார்தராஷ்ட்ரஸ்ய துர்புத்தேர்யுத்தே ப்ரியசிகீர்ஷவ —৷৷1.23৷৷

தீய அறிவை யுடைய துரியோதனனுக்குப் போரிலே இனியதைச் செய்ய விரும்பியவர்களாய் எவர்கள் இப்போர் களத்தில்
வந்து கூடி இருக்கிறார்களோ போர் புரிய போகின்ற அவர்களை நான் காண்பேன் -என்று அர்ஜுனன் கூறினான்
துர் புத்தி உள்ளவர்கள் -தர்ம க்ஷேத்ரம் இங்கு அன்றோ நிற்கிறார்கள்

ஸஞ்ஜய உவாச
ஏவமுக்தோ ஹரிஷீகேஷோ குடாகேஷேந பாரத.—
ஸேநயோருபயோர் மத்யே ஸ்தாபயித்வா ரதோத்தமம் —৷৷1.24৷৷

பீஷ்மத்ரோண ப்ரமுகத ஸர்வேஷாம் ச மஹீக்ஷிதாம்.—
உவாச பார்த பஸ்யைதாந் ஸமவேதாந் குரூநிதி—৷৷1.25৷৷

சஞ்சயன் கூறினான்
பாரத குலத்தில் உதித்த திருதராஷ்ட்ரனனே –ஹ்ருஷீகேசனான ஸ்ரீ கண்ணன் தூக்கத்தை வென்ற
அர்ஜுனனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டவனாய்
இரண்டு சேனைகளுக்கும் நடுவில் பீஷ்ம த்ரோணர்களுக்கும் எல்லா அரசர்களுக்கும் முன்னிலையில் சிறந்த தேரை நிறுத்தி
குடாகேசன்-அர்ஜுனா இங்குக் குழுமி உள்ள குரு வம்சத்து உதித்தவர்களைப் பார் என்று கூறினான் –
ஆஸ்ரித வாத்சல்ய விவஸ்திதம் -தேரோட்டியாக அமைத்து -கூடாரை வெல்லும் சீர் –
கூடுவாருக்கு தோற்பான் -கட்டுண்ணப் பண்ணும் பெரு மாயன்
பீஷ்மர் த்ரோணாராதி முன்னால் வேன்டும் என்னும் என்று நிறுத்துகிறான் —

தனக்குச் சாரதியாக அமர்ந்துள்ள ஹ்ருஷீகேசனை நோக்கினான் -சரணாகத வாத்சல்யன் –
ஸ்வாபாவிக ஞானம் பலம் சக்தி தேஜஸ் ஐஸ்வர்யம் வீரம் இவற்றின் இருப்பிடம்
சங்கல்ப லவலேசத்தாலே அனைத்தையும் செய்ய வல்லவன் -ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் லீலையாக செய்பவன்
இந்த்ரியங்களுக்கி நாதன் -உள்ளும் புறமும் வியாபித்து நியமித்து தங்கி சேஷியாக இருப்பவன்
க்ரீடயா ஹ்ருஷ்யதி வ்யக்தமீச சந் ஸ்ருஷ்ட ரூபயா ஹ்ருஷீகேசத்வமீசத்வம் தேவத்வம் சாஸ்ய தத் ஸ்புடம் அவிகாரி தயா
ஜூஷ்டோ ஹ்ருஷிகோ வீர்ய ரூபயா ஈஸஸ் ஸ்வா தந்தர்ய யோகேந நித்யம் ஸ்ருஷ்ட்யாதி கர்மணி ஐஸ்வர்ய வீர்ய ரூபத்வம்
ஹ்ருஷீ கேஸத்வம் உச்யதே –அஹிர்புத்ன்ய சம்ஹிதை -53-44-/46-
அச்யுத-பத பிரயோகம் சரண் அடைந்தவர்களை நழுவ விடாதவன்
அப்படிப்பட்ட சர்வேஸ்வரன் அன்றோ அர்ஜுனன் உத்தரவு இடும்படி தன்னை தாழ்த்திக் கொண்டான்
அனைவரையும் நியமிக்க வல்ல சர்வேஸ்வரன் தன்னை நியாமகனாக ஏறிட்டுக் கொண்டானே
ஸ்வ சாரத்தியே அவஸ்திதம் -அனைவரது இந்திரியங்களை வசப்படுத்தி உள்ளவனுக்கு குதிரைகளை அடக்குவது பெரிய செயலோ
பீஷ்மர் துரோணர் மற்றவர் பார்த்துக் கொண்டு இருக்க அவர்களைக் கண்டு கொள்ளாமல் இவன் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப
நீ வெல்லப்பட வேண்டியவர்களைப் பார் என்று கண்ணன் மறைமுகமாக அர்ஜுனன் இடம் கூறினான் –
வ்யவஸ்திதாந்-1-20-என்பதை விசேஷித்து யுயுத்ஸூந் -யுத்தம் செய்ய -என்றே கொள்ள வேண்டும்
இதையே யோத்து காமாநவஸ்திதாந்.-1-22-என்று விளக்குகிறார்
கபித்வஜ–1-20-லங்கா தஹன வானர த்வஜ -ராவண அரக்கர்கள் போலே நடுங்குவார்கள் என்பதைக் காட்டும்
பஸ்யைதாந் ஸமவேதாந் -1-25-வெற்றியின் இருப்பு இவ்விதம் -என்றவாறு

தத்ரா பஸ்யத் ஸ்திதாந் பார்த்த பித்ரூநத பிதாமஹாந்.–
ஆசார்யாந் மாதுலாந் ப்ராத்ரூந் புத்ராந் பௌத்ராந் ஸகீஂ ஸ்ததா—৷৷1.26৷৷

ஸ்வ ஸூராந் ஸுஹ்ருதஸ்சைவ ஸேநயோருபயோரபி.–

பிறகு அங்கு அர்ஜுனன் இரண்டு சேனையிலும் இருக்கும் பெரிய சிறிய தந்தையர் பீஷ்மர் முதலிய
பாட்டன்மார் துரோணர் முதலிய ஆச்சார்யர்கள் மாமன்மார் அண்ணன் தம்பிகள் பிள்ளைகள் பேரன்கள்
நண்பர்கள் மாமனார் நன்மை செய்தவர்கள் ஆகியோரைப் பார்த்தான்

தாந்ஸமீக்ஷ்ய ஸ கௌந்தேய–ஸர்வாந் பந்தூந வஸ்திதாந்–৷
க்ருபயா பரயாவிஷ்டோ விஷீதந்நித மப்ரவீத்.৷1.27৷৷

குந்தியின் மகனான அந்த அர்ஜுனன் போர் முனையில் நிற்கும் உறவினர்கள் அனைவரையும் நன்கு பார்த்து
மிகக் கருணையினால் நிறைந்தவனாய்த் துன்புற்று பின்வரும் வார்த்தைகளை ஸ்ரீ கண்ணன் இடம் கூறினான்

அர்ஜுந உவாச-
த்ருஷ்ட்வேமம் ஸ்வஜநம் கிருஷ்ண யுயுத்ஸும் ஸமுபஸ்திதம்—৷৷1.28৷৷

ஸீதந்தி மம காத்ராணி முகம் ச பரிஸூஷ்யதி.–
வேபதுஸ்ச ஸரீரே மே ரோமஹர்ஷஸ்ச ஜாயதே—৷৷1.29৷৷

அர்ஜுனன் கூறினான்
கண்ணா போர் புரிய விரும்பியவராய் முன்னே நிற்கும் இந்த உறவினரைப் பார்த்து
என்னுடைய கை கால் முதலிய அவயவங்கள் மெலிகின்றன-முகம் வாடுகிறது -என் உடலில் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது –
மயிர்க் கூச்சம் உண்டாகிறது -கருணையால் பீடிக்கப் பட்டு கண்ண நீர் –
பூமிக்கு ஆனந்தம் செல்வம் கொடுப்பவன் கிருஷ்ண -சப்த பிரயோகம் இங்கு-

காண்டீவம் ஸ்ரம் ஸதே ஹஸ்தாத் த்வக்சைவ பரிதஹ்யதே—
ந ச ஷக்நோம்ய வஸ்தாதும் ப்ரமதீவ ச மே மந—৷৷1.30৷৷

என் கையில் இருந்து காண்டீபம் எனும் என் வில் நழுவுகிறது -என் தோல் முழுவதும் எரிகிறது –
நிலையாக நிற்பதற்கும் வல்லமை அற்றவனாக இருக்கிறேன் -என் மனமும் சுழல்வது போல் உள்ளது –

நிமித்தாநி ச பஸ்யாமி விபரீதாநி கேஸவ.—
ந ச ஸ்ரேயோ அநுபஷ்யாமி ஹத்வா ஸ்வஜநமாஹவே —৷৷1.31৷৷

கேசவனே தீமையைக் குறிக்கும் கெட்ட சகுனங்களையும் நான் பார்க்கிறேன் –
போரில் உறவினரைக் கொன்று நற்பயனை நான் காண்கின்றிலேன்
துர் நிமித்தங்கள்- கேசவ சப்தம் இங்கு -ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் நியாந்தா —

ந காங்க்ஷே விஜயம் கிருஷ்ண ந ச ராஜ்யம் ஸுகாநி ச.–
கிம் நோ ராஜ்யேந கோவிந்த கிம் போகைர் ஜீவிதேந வா—৷৷1.32৷৷

கண்ணா போரில் வெற்றியையோ -அரசையோ -சுகங்களையோ -நான் விரும்ப வில்லை
கோவிந்தன் எங்களுக்கு அரசினால் என்ன பயன் –
போகங்களினாலோ உயிருடன் இருப்பதனாலோ என்ன பயன்
கோவிந்த -சப்தம் -கன்றுகளுக்கு ரக்ஷகனாய் இருந்து வைத்து -பந்துக்களுக்குத் தீமை செய்ய தூண்டவோ

யேஷாமர்தே காங்க்ஷிதம் நோ ராஜ்யம் போகாஸ் ஸுகாநி ச–
த இமேவஸ்திதா யுத்தே ப்ராணாம் ஸ்த்யக்த்வா தநாநி ச—৷৷1.33৷৷

எவர்கள் பொருட்டு எங்களுக்கு அரசும் போகங்களும் சுகங்களும் விரும்பப் படுகின்றனவோ
அவர்கள் இப்போரில் உயிர்களையும் செல்வங்களையும் விடுவதற்குத் தயாராக நிற்கிறார்கள்
கைங்கர்யம் பண்ண வேண்டியவர்கள் அங்கே இருக்க –

ஆசார்யாஸ் பிதரஸ் புத்ராஸ் ததைவ ச பிதாமஹா–
மாதுலாஸ் ஸ்வ ஸூராஸ் பௌத்ராஸ் ஸ்யாலா ஸம்பந்தி நஸ்ததா—৷৷1.34৷৷

ஆச்சார்யர்கள் தந்தையர் பிள்ளைகள் பாட்டன்மார்கள் மாமன்மார்கள் மாமனார்கள் பேரர்கள்
மைத்துனர்கள் சம்பந்திகள் அனைவரும் இங்கு எதிரில் நிற்கின்றனர்

ஏதாந் ந ஹந்துமிச்சாமி க்நதோபி மதுஸூதந.–
அபி த்ரைலோக்ய ராஜ்யஸ்ய ஹேதோஸ் கிம் நு மஹீக்ருதே–৷৷1.35৷৷

மது ஸூதனனே எம்மைக் கொல்லுகிறவர்களாயினும் மூ உலக அரசுக்காகவும் இவர்களை நான் கொல்ல விரும்பவில்லை
பூ வுலகுக்காக இவர்களைக் கொல்ல விரும்பவில்லை என்பதைச் சொல்லவும்வேண்டுமோ
கொல்வதற்கு ஆசை இல்லை -இவர்கள் கொல்ல வந்தாலும் –
மது சூதன சப்தம் இங்கு -மூன்று உலகும் கொடுத்தாலும் வேண்டாம் –

நிஹத்ய தார்தராஷ்ட்ராந்ந கா ப்ரீதி ஸ்யாஜ்ஜநார்தந–
பாபமே வாஸ்ரயே தஸ்மாந் ஹத்வை தாநாததாயிந—৷৷1.36৷৷

ஜனார்த்தனனே திருதராஷ்டர புத்திரர்களைக் கொன்று நமக்கு என்ன மகிழ்ச்சி உண்டாகப் போகின்றது
இந்தப் படு பாவிகளைக் கொன்றால் நம்மைப் பாவம் தான் வந்தடையும்
ஜனார்த்தன -நல்லதே செய்பவன் அன்றோ –

தஸ்மாந்நார்ஹா வயம் ஹந்தும் -தார்தராஷ்ட்ராந் ஸ்வ பாந்தவாந்.–
ஸ்வஜநம் ஹி கதம் ஹத்வா ஸுகிந ஸ்யாம மாதவ—৷৷1.37৷৷

மாதவா ஆகவே நாங்கள் நம் உறவினரான திருதராஷ்ட்ர புத்திரர்களைக் கொல்ல வல்லவர்கள் அல்லோம்
உறவினரைக் கொன்று எப்படி சுகமுடையவர்களாக ஆவோம்
மாதவ -ஸ்ரீ யபதியாய் இருந்து வைத்து -அமங்களம் செய்யத் தூண்டுவதோ –

யத்யப்யேதே ந பஸ்யந்தி லோபோ பஹத சேதஸ–
குலக்ஷய க்ருதம் தோஷம் மித்ர த்ரோஹே ச பாதகம்—-৷৷1.38৷৷

கதம் ந ஜ்ஞேயமஸ்மாபி பாபாதஸ்மாந் நிவர்திதும்–
குலக்ஷயகரிதம் தோஷம் ப்ரபஸ்யத்பிர் ஜநார்தந—৷৷1.39৷৷

ஜனார்த்தனனே ராஜ்யத்தில் பேராசையினால் மதி இழந்த இந்த துரியோதனாதியார் குலத்தின் அழிவினால்
உண்டாகும் பாவத்தையும் நண்பர்களுக்குத் தீங்கு இழைப்பதினால் உண்டாகும் பாவத்தையும் காணவில்லையானாலும்
குலத்தின் அழிவினால் உண்டாகும் தீங்கை நன்கு காண்கின்றவர்களான எங்களால்
இப்பாவங்களில் நின்றும் மீள்வதற்கு எப்படி அறியாமல் இருக்க முடியும் –
குலம் அழியும் -தோஷம் கிட்டும் -மித்ர துரோகம் -அவர்கள் பார்க்க வில்லை -லோபம் பேராசையால் –
குல நாசம் நாங்கள் செய்ய மாட்டோம் -பாபம் போக்கத் தானே கார்யம் செய்ய வேன்டும்-

குலக்ஷயே ப்ரணஸ்யந்தி குலதர்மா ஸநாதநா–
தர்மே நஷ்டே குலம் க்ருத்ஸ்நம தர்மோபிபவத்யுத—৷৷1.40৷৷

குல நாசத்தினால் பழைமையான குல தர்மங்கள் சனாதன தர்மம் மாண்டு போகும்
தர்மம் அழிந்தால் குலம் முழுவதையும் அதர்மம் சூழ்ந்து குலத்தை வெல்கிறது

அதர்மாபிபவாத் க்ருஷ்ண ப்ரதுஷ்யந்தி குலஸ்த்ரிய–
ஸ்த்ரீஷு துஷ்டாஸு வார்ஷ்ணேய ஜாயதே வர்ண ஸங்கர—৷৷1.41৷৷

வ்ருஷ்ணீ குலத்தில் உதித்த கண்ணனே -அதர்மம் சூழ்ந்து கொள்வதால் குலப் பெண்கள் மிகவும் கெடுகின்றனர்
குலப் பெண்கள் கெட்டுப் போன அளவில் நான்கு வர்ணக் கலப்பு உண்டாகும்
ஸ்த்ரீகள் -கெட்டால் -வர்ணாஸ்ரமம் தர்மம் போகும் –

ஸங்கரோ நரகாயைவ குலக்நாநாம் குலஸ்ய ச.–
பதந்தி பிதரோ ஹ்யேஷாம் லுப்த பிண்டோதகக்ரியா—৷৷1.42৷৷

வர்ணக் கலப்பு குலத்தை அழித்தவர்களுக்கும் குலத்திற்கும் நரக வாசம் ஏற்படவே காரணம் ஆகிறது
இவர்களுடைய பித்ருக்களும் பிண்டக் கிரியை உதக கிரியை –சிரார்த்தம் -தர்ப்பணம் -ஆகியவற்றை
இழந்து கீழ் உலகில் வீழ்கின்றனர்
நரகம் நிச்சயம் -பித்ருக்கள் -பிண்ட பிரதானம் செய்ய முடியாமல் தலை குப்புற விழும் படி ஆகும்

தோஷைரேதை குலக்நாநாம் வர்ண ஸங்கரகாரகை-
உத்ஸாத்யந்தே ஜாதிதர்மா குலதர்மாஸ்ச ஸாஸ்வதா—৷৷1.43৷৷

குல நாசம் செய்தவர்களின் இந்த வர்ணக் கலப்பு ஏற்படுகின்ற குற்றங்களினால்
நிலையானவைகளான ஜாதி தர்மங்களும் குல தர்மங்களும்-சனாதன தர்மங்களும் அழிகின்றன

உத்ஸந்ந குல தர்மாணாம் மநுஷ்யாணாம் ஜநார்தந-
நரகேநியதம் வாஸோ பவதீத் யநுஸூஸ்ரும—৷৷1.44৷৷

ஜனார்த்தனனே குல தர்மம் அடியோடு அழியப் பெற்ற மனிதர்களுக்கு நரகங்களில்
எப்போதும் வாசம் ஏற்படுகிறது என்று கேள்விப் படுகின்றோம் -நரக வாஸம் நிச்சயம் –

அஹோ பத மஹத் பாபம் கர்தும் வ்யவஸிதா வயம்–
யத் ராஜ்ய ஸுகலோபேந ஹந்தும் ஸ்வஜந முத்யதா—৷৷1.45৷৷

அந்தோ பாவம் நாம் பெரும் பாவம் செய்ய முனைந்து விட்டோம் -ஏன் என்னில்
ராஜ்ய சுகத்துக்கு ஆசைப்பட்டு நம் உறவினர்களையே கொல்லத் துணிந்து விட்டோம் –
அநியாயம் -பெரிய பாபம் செய்ய அன்றோ -ராஜ்யம் சுகம் பேராசையால் வந்தோம் –

யதி மாம ப்ரதீகாரம ஸஸ்த்ரம் ஸஸ்த்ர பாணய–
தார்தராஷ்ட்ரா ரணே ஹந்யுஸ் தந்மே க்ஷேமதரம் பவேத்–৷৷1.46৷৷

போரில் பழி வாங்காதவனாய் ஆயுதம் அற்றவனான என்னை ஆயுதத்தைக் கையில் ஏந்திய
திருத்ராத்ட்ரா புத்திரர்கள் கொல்வார்கள் ஆகில் அதுவே எனக்கு மிகவும் நன்மையாகும்
என்று அர்ஜுனன் கூறினான்
நான் சண்டை போடாமல் -ஓடினாலும் -என்னை கொன்றாலும் நல்லதே

ஸஞ்ஜய உவாச–
ஏவமுக்த்வார்ஜுந ஸம்க்யே ரதோபஸ்த உபாவிஸத்–
விஸ்ருஜ்ய ஸஸரம் சாபம் ஷோக ஸம் விக்ந மாநஸ—৷৷1.47৷৷

சஞ்சயன் கூறினான்
இவ்வாறு கூறி அம்புடன் கூடிய வில்லைக் கை விட்டு துன்பத்தால் துவளும் மனமுடையவனாய்
போரில் தேரின் மேல் அர்ஜுனன் அமர்ந்து விட்டான் -என்று சஞ்சயன் கூறினான்
ரதம் நடுவில் அமர்ந்து அழ -வில் கீழே விழ -சோகம் பீடித்து -நீர் தளும்ப -சோகம் பட்டு நிற்கிறான் –

மிகவும் பரந்த மனம் உடையவன் -கருணை உடையவன் -உறவினர்களை விரும்புபவன் -தர்மத்தின் வழியில் நிற்பவன் அர்ஜுனன்
இவர்களோ என்னில் அரக்கு மாளிகையில் தீ வைத்து மேலும் பல முறை பல வஞ்சனை செயல்களைச் செய்தவர்கள் –
இருந்தாலும் அவர்கள் மேல் இரக்கமும் கருணையும் அன்பும் கொண்டான் -தர்மத்துக்குப் பயந்தான் –
நான் போர் புரிய மாட்டேன் என்று வில்லைக் கை விட்டான் -கலங்கிய மனத்துடன் தேரில் அமர்ந்தான் –

ந காங்க்ஷே விஜயம்-1-32-வெற்றிகளை துச்சமாக எண்ணுபவன் –
மஹா மந –பெரிய மனம் படைத்தவன் –
க்ருபயா பரயாவிஷ்டோ-1-28-கருணையால் பீடிக்கப்பட்டவன்
அக்னி தோ கரதச்சைவ சஸ்த்ர பாணிர்தநாபஹ -க்ஷேத்ர தார ஹரச்சைவ -ஷடதே ஆத தாயிந -என்று
தீ வைத்தவன் -விஷம் வைப்பவன் -ஆயுதம் தங்கி அழிக்க வருபவன் -செல்வத்தை அபகரித்தவன் -நிலத்தை அபகரித்தவன் –
மற்றவன் மனைவியை அபகரித்தவன் -ஆறு பேர்களும் ஆத தாயிகள்
ஆத தாயி நமாயாந்தம் ஹந்யா தேவா விசாரயன் -நாத தாயிவதே தோஷ ஹந்துர் பவதி கம்சனை –மனு ஸ்ம்ருதி -8-351-
தன்னை அழிக்க வரும் ஆததாயியை எந்த யோசனை இன்றி அழிக்க வேண்டும் -எந்தப்பாவமும் உண்டாகாது
பரம புருஷ சஹாயா -துணையாகக் கொண்ட என்றும் ஸ்ரீ கீதா யோக சாஸ்திரம் வெளியிட வியாஜ்யமாக என்றுமாம்
வில்லையும் அம்பையும் கீழே போட்டு தேர் எஜமானன் அமர வேண்டிய இடத்தை விட்டு கீழ்த் தட்டில் அமர்ந்தான்

———————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு -–ஸ்ரீ பரம ஹம்ஸ விஞ்ஞான யோகம் — -7-அத்யாயம் தொடக்கம் -சங்கதி –

December 11, 2019

ஸ்ரீ யபதி-அடைய வேண்டியது -நிரதிசய அளவில்லா பேரின்பம் அடைய -அதுக்கு த்யானம் வேண்டும் – –
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் முதல் ஆறு அத்யாயங்களினால் அந்த தியானத்துக்கு வேண்டிய ஜீவாத்மா சாஷாத்காரமும்
அதுக்கு ஜீவாத்மாவின் யாதாம்ய உள்ளபடியான ஞானம் வேண்டும் என்றும்
அந்த உள்ளபடி ஞானம் வர கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்றும் முதல் ஆறு அத்தியாயங்களில் -அருளிச் செய்து
நடுவில் உள்ள ஆறு அத்தியாயங்களில் -அடைய வேண்டிய பகவானின் ஸ்வரூபத்தையும்
பக்தி என்று சொல்லப்படுகிற தியானத்தையும் அருளிச் செய்கிறார்
இந்த சங்கதி -18-அத்யாயம் -46-ஸ்லோகம் தொடங்கி -9-ஸ்லோகங்களால் அருளிச் செய்கிறார்

ஸ்வே ஸ்வே கர்மண்ய பிரத ஸம் ஸித்திம் லபதே நர–
ஸ்வ கர்ம நிரத ஸித்திம் யதா விந்ததி தச் ஸ்ருணு–৷৷18.45৷৷

கேள் -தங்கள் தங்கள் கர்மங்களில் ஆசை நிலை நின்று மோக்ஷம் அடைகிறார்கள் –
கர்மங்களில் நிலை நின்றவன் சித்தி அடைவது எப்படி
2-அத்யாயம் தொடங்கிய இடம் மீண்டும் இங்கு -கர்ம யோகம் பண்ணி –

யதம் ப்ரவரித்திர் பூதாநாம் யேந ஸர்வமிதம் ததம்.–
ஸ்வ கர்மணா தமப்யர்ச்ய ஸித்திம் விந்ததி மாநவ—৷৷18.46৷৷

முக்தி -அடைகிறான் -எவன் இடம் இருந்து ஜீவ ராசிகள் உத்பத்தியோ அடைகின்றனவோ – வியாபிக்க பட்டு இருக்கிறதோ
அந்த பரம் பொருளை -அர்ச்சனை பண்ணி -வர்ணாஸ்ரம கர்மாக்களில் புஷபம் அர்ச்சனை -பிரித்து விட்டு –

ஷ்ரேயாந் ஸ்வ தர்மோ விகுண பரதர்மாத் ஸ்வநுஷ்டிதாத்–
ஸ்வபாவ நியதம் கர்ம குர்வந்நாப்நோதி கில்பிஷம்–৷৷18.47৷৷

வர்ணாஸ்ரமமே கர்மா யோகம் -14-வகை கீழே பார்த்தோம் தீர்த்த யாத்திரை போல்வன –
பரிணமித்து பரம பக்தி வரை -உயர்ந்தது
தன் கர்மா உயர்ந்தது -குறைவாக செய்யப் பட்டாலும் இதுவே உயர்ந்தது –
பர தர்மம் ஞான யோகம் -நன்றாக அனுஷ்ட்டிடிக்கப் பட்டத்தை விட -இதுவே பழகியது —

ஸஹஜம் கர்ம கௌந்தேய ஸதோஷமபி ந த்யஜேத்–
ஸர்வாரம்பா ஹி தோஷேண தூமேநாக்நிரிவாவரிதா–৷৷18.48৷৷

தோஷம் -இங்கு உடம்பு வருத்தம் ஞான யோகம் இந்திரியம் அடக்குவது கஷ்டம் -இதுவே சகஜம் –
ஆயாசம் வந்தாலும் விட முடியாதே
எதை ஆரம்பித்தாலும் கர்ம ஞான -அக்னியில் புகை போலே ஆயாசம் இருக்குமே

அஸக்த புத்தி ஸர்வத்ர ஜிதாத்மா விகதஸ் பரிஹ–
நைஷ்கர்ம்ய ஸித்திம் பரமாம் ஸந்யாஸேநாதி கச்சதி–৷৷18.49৷৷

ஞான யோகம் மூலம் அடையும் தியான நிஷ்டையும் கர்ம யோகத்தால் கிட்டும் –
கர்ம யோகத்துக்குள் ஞான பாகம் உண்டே
கர்மம் என்னது இல்லை பலன் என்னது இல்லை ஞானமே தியானத்தின் மூட்டும் –
நைஷ்கர்ம்ய ஸித்திம் -தியாகத்தால் கிட்டும் -த்ரிவித தியாகம் -சந்நியாசம் –

ஸித்திம் ப்ராப்தோ யதா ப்ரஹ்ம ததாப்நோதி நிபோத மே–
ஸமாஸேநைவ கௌந்தேய நிஷ்டா ஜ்ஞாநஸ்ய யா பரா–৷৷18.50৷৷

புத்த்யா விஷுத்தயா யுக்தோ தரித்யாத்மாநம் நியம்ய ச–
ஷப்தாதீந் விஷயாம் ஸ்த்யக்த்வா ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய ச–৷৷18.51৷৷

விவிக்த ஸேவீ லக்வாஷீ யத வாக் காய மாநஸ–
த்யாந யோக பரோ நித்யம் வைராக்யம் ஸமுபாஷ்ரித–৷৷18.52৷

அஹங்காரம் பலம் தர்பம் காமம் க்ரோதம் பரிக்ரஹம்–
விமுச்ய நிர்மம ஷாந்தோ ப்ரஹ்ம பூயாய கல்பதே–৷৷18.53৷৷

ப்ரஹ்மபூத ப்ரஸந்நாத்மா ந ஷோசதி ந காங்க்ஷதி–
ஸம ஸர்வேஷு பூதேஷு மத்பக்திம் லபதே பராம்–৷৷18.54৷৷

சாஷாத்காரம் பற்றி -புத்தி -உண்மையான கலக்கம் அற்ற புத்தி சாத்விக த்ருதி
சப்தாதி விஷயாந்தரங்கள் -விருப்பு வெறுப்பு தொலைத்து -ஏகாந்தமான இடத்தில் -குறைந்த உணவு உண்டு
அடக்கப்பட்ட வாக்கு காயம் மனஸ்-த்யான யோகம் -நித்ய வைராக்யம் கொண்டு அஹங்காரம் பலம் வாசனை –
கர்வம் பேராசை கோபம் உறவுகளை விட்டு-நிர்மம -சாந்தமாக ஆத்மாவே இனியது ப்ரஹ்மம் ஆத்ம அனுபவம் பெறுகிறான் –
என்னை தவிர வேறு ஒன்றில் விருப்பம் இல்லாமல் -சம புத்தி கொண்டு என் பக்தியையும் பெறுகிறான் –
ஆத்ம சாஷாத்காரம் -உண்மை அறிவை பெற்று த்யானம் -பரமாத்மாவுக்கு சரீரம் சேஷ பூதன் நினைக்க நினைக்க -மாறுவான்
ஞான ஆனந்த மயன் விட சேஷத்வமே பிரதானம் -இது முதல் படி -பக்தியில் மூட்டும் –
என் விஷயமான உயர்ந்த பக்தியை அடைகிறான் -மனஸ் கலங்காமல் -என்னையே நினைத்து –
மற்றவை பற்றி நினைக்காமல் விரும்பாமல் -சமமாக ஜீவராசிகளை நினைத்து
எட்டு காரணங்கள்-
1 -ஈஸ்வரன் என்று புரிந்து -ஆட்சி செலுத்துபன் அவனே –
2-காரண வஸ்துவை த்யானம் பண்ண சுருதிகள் சொல்லுமே -நிகில ஜகத் உதயலய லீலா –
3-நிரஸ்த நிகில தோஷ அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகம் கல்யாண ஏக குணாத்மகம் பரம பாவ்யம் பவித்ராணாம் -மங்களங்களுக்கு இருப்பிடம்
4- அனவதிக அதிசய -இதம் பூர்ணம் -சர்வம் பூர்வம் –
5-அழகுக்கு குறை இல்லையே அம்ருத லாவண்ய சாகரம் அன்றோ
6-ஸ்ரீ யபதி -மூவர் ஆளும் உலகமும் மூன்று -நடுவாக வீற்று இருக்கும் நாயகன்
7-புண்டரீக நாயகன் -கீழே லாவண்யம் இங்கு ஸுந்தர்யம்-
அமலங்களாக விழிக்கும் -கமலக் கண்ணன் -தூது செய் கண்கள் -ஜிதந்தே புண்டரீகாஷா
8-ஸ்வாமி -இந்த காரணங்களால் –
தன்னடையே பரமாத்மா சிந்தனைக்கு கூட்டி செல்லும் -தேகமே எல்லாம் என்ற நினைவு மாறுவது தான் கஷ்டம் —

உபநிஷத்துக்களில் –
சில இடங்களில் ஞானான் மோக்ஷம் -அவனைப் பற்றிய அறிவினால் அவனை அடைய வேண்டும் –
இன்னும் ஒரு இடத்தில் அவனது நினைவினால் அவனை அடைய வேண்டும் என்கிறது
இன்னும் ஒரு இடத்தில் இடைவிடாத நினைவினால் அவனை அடையலாம் என்கிறது
ஞானம் அறிவு -ஸ்ம்ருதி நினைவு -நித்யாஸனம் -இடைவிடாத நினைவு –சாஷாத்காரம் —
இவை அனைத்தும் பர்யாயச் சொற்கள் –
இதே போலே வேதத்தில் நாலுகால் பிராணியைக் கொண்டு யாகம் செய் என்றும்
இன்னும் ஒரு இடத்தில் வெள்ளாட்டின் வயிற்றில் இருக்கும் வினையை ஹோமம் பண்ணுவதற்குத்
தகுந்த மந்த்ரத்தைச் சொல்லு என்று அத்த்வர்யு ஹோதாவை ஏவுகிறான் என்றும் சொல்லுகிறது –
இதனால் நாலு கால் பிராணி வெள்ளாடு என்று மீமாம்சையில் நிர்ணயம் -சாமான்ய விசேஷ நியாயம் –
அதே நியாயம் இங்கும் -அறிவு என்றது பொதுச் சொல் -அதில் அடங்கினது நினைவு -இதுவும் பொதுச் சொல் –
இதனுள் அடங்கினது இடைவிடாத நினைவு -அது கண்ணால் பார்ப்பது போலே தெளிவாக இருக்கலாம் –
அல்லது -தெளிவு இல்லாமல் இருக்கலாம் –
ஆகவே இந்த பொதுச் சொற்களுக்கு எல்லாம் கண்ணாலே பார்ப்பது போல் தெளிவாய் இடைவிடாமல் நினைப்பது என்றே பொருள்

மேலும் வேதத்தில் ஒரு இடத்தில் -பெரியவர்கள் இடத்தில் பகவானைப் பற்றி கேட்க வேணும் என்றும் –
கேட்ட சங்கதியை யோசிக்க வேணும் என்றும் – பிறகு பகவானை த்யானம் செய்ய வேண்டும் என்றும் –
தியானத்தால் அவனை அடையலாம் என்றும் சொல்லி இருக்கிறது
இன்னும் ஒரு இடத்தில் பகவானைக் கேட்பதினாலும் -யோசிப்பதினாலும் –த்யானம் பண்ணுவதினாலும் அடைய முடியாது
பின்னை எப்படி அடையலாம் என்றால் அவன் -எவனைக் கூப்பிடுகின்றானோ அவனால் தான் அவனை அடைய முடியும் –
அவனுக்குத் தான் அவன் தன்னைக் காட்டுவன்-என்று சொல்லி இருக்கிறது –
இப்படியும் வேதம் சொல்லுகிறதே -நாம் எத்தை செய்வது -த்யானம் செய்வதா –
வெறுமனே இருந்து அவன் எப்போது கூப்பிடுவான் என்று இருப்பதா –
அன்யோன்ய ஆஸ்ரயம் -ராமன் கிருஷ்ணன் -இருவர் -ஒருவர் மற்றவருக்கு தன் மேல் மிக்க பிரியம் இருந்தால்
கூப்பிடுவான் -இவன் அவன் இடம் ப்ரீதி வைத்தான் ஆகில்,அவன் இவன் இடம் மிக்க பிரியம் வைப்பான் –
ஆகவே இடைவிடாத நினைவு மட்டும் போதாது -பிள்ளை பெண்டாட்டிகள் மேல் பிரியம் வைப்பது போலே
ப்ரீதி உடன் இடைவிடாமல் நினைத்தால் அவனுக்கு நம் மேல் மிக ப்ரீதி உண்டாகும் –
அப்போது அவன் நம்மைகே கூப்பிடுவான் –
எனவே ப்ரீதியுடன் இடைவிடாமல் தியானித்தால் அவனை அடையலாம் என்று கொண்டால்
அனைத்தையும் சமன்வயப்படுத்தலாமே

பகவானுக்கு நம்மிடத்தில் அளவில்லாத ப்ரீதி இருக்கிறது -இன்றோ நேற்றோ அல்ல -அநாதியாய் இருக்கிறது –
நாமோ அநாதி காலமாக அவனை அறியாமலே இருந்தோம் –
அதுக்கும் மேலே அக்ருத்ய க்ருத்யங்களைச் செய்தும் கிருத்ய அக்ருத்யங்களையும் செய்தும்
அவனுக்கு மிக வருத்தம் கொடுக்கும் படி அன்றோ வேலைகளைச் செய்து கொண்டே இருக்கிறோம்
இப்படி இருக்கும் பொழுது -பெரியோர்கள் மூலம் அவனை அறிந்து கொஞ்சம் ப்ரீத்தியை அவன் இடம் பண்ணினால்-
அவனது தயையினால் நம்மிடம் அளவில்லாப் ப்ரீதி வைத்து தன்னிடம் நம்மைச் சேர்த்துக் கொள்கிறான் –
இப்படி ப்ரீதியுடன் -கண்ணாலே காண்பது போலே தெளிவாய் -இடைவிடாமல் நினைப்பதையே பக்தி என்றும் –
பக்தி யோகம் என்றும் சொல்கிறது –

ஜ்ஞான கர்மாத்மிகே நிஷ்டே யோக லஷ்யே ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதே
ஆத்மாநுபூதி சித்த்யர்த்தே பூர்வ ஷட்கே ந சோதிதே — ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்–2-

ஜீவாத்ம சாஷாத்காரம் -யோகத்தை அடையும் விதத்தையும் -ஆத்ம அனுபவத்தை அடையும் விதத்தையும்-
பகவத் விஷய ஞானம் -இதர விஷய வைராக்யம் -இவற்றால் அலங்கரிக்கப் பட்ட
ஞான கர்ம யோகங்கள் முதல் ஆறு அத்தியாயங்களில் அருளிச் செய்யப் பட்டன –

மத்யமே பகவத் தத்தவ யாதாத்ம்யாவாப்தி சித்தயே
ஜ்ஞான கர்மாபி நிர்வர்த்த்யோ பக்தி யோக பிரகீர்த்திதே -ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்–3-

மத்திய ஆறு அத்தியாயங்களில் ஞான கர்ம யோகம் மூலம் உண்டாக வல்ல பர ப்ரஹ்மத்தின் உண்மையான அனுபவம் பெற-
ஞான கர்ம யோகங்களால் சாதிக்கப்படும் -பக்தி யோகம் விரிவாக அருளப்படுகிறது –
ஞானம் த்யானம் உபாசனம்-மூலமே அடையலாம் – -உபநிஷத் சொல்லும்
தமேவ வித்வான் –அம்ருத இஹ பவதி -ஞான யோகத்தால்
ஸ்ரோதவ்யா கேட்டு மந்தவ்ய -நினைத்து -நிதித்யாஸவ்ய -தைல தாராவத் -தியானாதால்
உபாசனம் –ஞானம் வந்து -வேறு ஓன்று நினைவு இல்லாமல்
இங்கு பக்தி –உபாசனத்தில் அன்பு காதல் வேட்கை -கலந்து -வேறு வேறு நிலைகள் –
ஸ்நேஹம் பூர்வம் அநு த்யானம் -பக்தி என்றவாறு –
பீதி இல்லாமல் -பக்தியுடன் திரு – ஆராதனம் –
கேள்விகள் இல்லாமல் -அனுபவம் -இங்கு -கீழே ஞானத்துக்கு கேள்விகள் -தர்க்க ரீதியாக பதில்கள் உண்டு –
7–8–9-பக்தி யோகம் முடியும்–பக்தர் ஏற்றம் -பக்தி பெருமை -பற்றி சொல்லி கடைசியில்
ஒரே ஸ்லோகத்தால் பக்தி யோகம் கௌரவம் தோன்ற -பீடிகை கீழ் எல்லாம் – மீண்டும் சொல்கிறேன் -கேளு
ஆரம்பித்து –9-அத்யாயம் -சொல்ல வந்தால் தடுக்க வில்லையே சொல்கிறேன் -என்பான் -மேகம் தானே வர்ஷிக்குமே – –

————–

ஏழாவது அத்தியாயத்தில்
த்யானம் பண்ண வேண்டிய பகவானின் ஸ்வரூபத்தை உண்மையையும்
உடம்புடன் சேர்ந்து இருப்பதால் அந்த உண்மை நமக்கு மறந்து இருக்கிறது என்றும்
அந்த மறதியைப் போக்க அவனைகே கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொள்ள வேணும் என்றும்
அவனைத் த்யானம் செய்பவர்களின் பிரிவுகளையும் –
அவர்களில் பகவான் தானே வேண்டும் என்று த்யானம் செய்பவர்களின் உயர்த்தையையும் அருளிச் செய்கிறார்

ஸ்வ யாதாத்ம்யம் ப்ரக்ருத்யாஸ்ய திரோதிஸ் சரணாகதி
பக்தபேத ப்ரபுத் தஸ்ய ஸ்ரைஷ்ட்யம் சப்தம உச்யதே -ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்-11-

1–ஸ்வ யாதாத்ம்யம்-தன்னுடைய இயற்கையான தன்மை -பெருமைகள் –12-ஸ்லோகங்கள் வரை
2– ப்ரக்ருத்யாஸ்ய திரோதிஸ்–மாயை -பிரகிருதி -தடுப்பு சுவர் -`13–14-ஸ்லோகங்கள்
3— சரணாகதி –மேலே -18-அத்யாயம் சரணாகதி வேறே -இங்கு பிரக்ருதி திரை போக்க –
அவனை பற்றிய உண்மையான ஞானம் பிறக்க
4—பக்தபேத–வருபவர் நான்கு வகை – வராதவர் நான்கு வகை
5— ப்ரபுத் தஸ்ய ஸ்ரைஷ்ட்யம்–மிகவும் பிடித்த பகவத் லாபார்த்தி ஞானி பக்தன் –

—————-

ஸ்ரீ பகவாநுவாச

மய்யாஸக்தமநா பார்த யோகம் யுஞ்ஜந்மதாஷ்ரய–
அஸம் ஷயம் ஸமக்ரம் மாம் யதா ஜ்ஞாஸ்யஸி தஸ் ஸ்ருணு৷৷—7.1৷৷

என்னிடத்தில் உயர்ந்த ப்ரீதி இருப்பதனால்
என்னுடைய ஸ்வரூப -குணங்கள் -சேஷ்டிதங்கள் -விபவங்கள்-இவற்றை விட்டுப் பிரிந்தால்
அரை க்ஷணம் கூடத் தங்க முடியாமல் இருப்பதால் எப்போதும் என்னையே நினைத்துக் கொண்டும்
என்னாலே எப்போதும் தூக்கப்பட்டும் இருந்து கொண்டு என்னைத் த்யானம் செய்ய ஆரம்பிக்க சந்தேகம் இல்லாமல்
என்னுடைய எல்லா சங்கதிகளையும் எப்படிச் சொன்னால் நீ அறிவாயோ அந்த மாதிரிச் சொல்லுகிறேன் –
நீ ஜாக்ரதையாகக் கேள் -என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் அருளிச் செய்கிறான்

தஸ் ஸ்ருணு-நன்றாக கேளு -முக்கிய விஷயம் என்பதால் உசார் படுத்துகிறான்
மய்யாஸக்தமநா -என்னிடமே செலுத்திய மனசை உடையவனாய் –
என்னை விட்டு க்ஷணம் காலமும் பிரிய அசக்தனாய் -தரியாதவனாய் –
என்னை நெகிழக்கிலும் என்னுடைய நல் நெஞ்சை -அகல்விக்க தானும் கில்லான்-ஆழ்வார்களாதிகளையே சொல்கிறான்
மால் கொள் சிந்தையராய் -மாலே ஏறி மால் அருளால் -அருளிச் செய்த –
மத் ஆஸ்ரய –என்னை அடைந்து -பக்தி யோக நிஷ்டானாய் –
யோகம் யுஞ்ஜந்–பக்தி யோகம் ஆரம்பிக்கும்
சந்தேகம் இல்லாமல் பூர்ணமாக உனக்கு தெரியும் படி சொல்கிறேன் -முதல் மூன்று ஸ்லோகங்கள் அவதாரிகை

ஜ்ஞாநம் தேஹம் ஸவிஜ்ஞாநமிதம் வக்ஷ்யாம் யஷேஷத-
யஜ்ஜ்ஞாத்வா நேஹ பூயோந் யஜ்ஜ்ஞாதவ்ய மவஸிஷ்யதே৷৷—7.2৷৷

நான் உனக்கு என் விஷயமான இந்த ஞானத்தை விசேஷ ஞானத்தோடு கூட முழுவதும் கூறுகிறேன் –
எந்த இந்த அறிவை அறிந்த பின் என் விஷயத்தில் மறுபடியும் அறிய வேண்டியது
வேறு ஒன்றும் மிகுதி இல்லையோ -அந்த ஞான விஞ்ஞானங்களைக் கூறுகிறேன்
திடப்படுத்த -உனக்காக ஞானம் -விசேஷித்த ஞானத்தை சொல்கிறேன் —
விவித விருத்த விசேஷ விசித்திர ஞானம், விஞ்ஞானம் -இங்கு விசேஷ ஞானம்
ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் -முதல் அறிய –இயற்கையை விவரிக்க -வியாவர்த்திக்க -இவற்றைச் சொல்லி –
லக்ஷணம் -அடையாளம் -இன்னான் -ஞானம் -இது -நிரூபித்த ஸ்வரூப விசேஷணங்கள் மேலே –
இனையான்-அருமை பெருமைகள் -விஞ்ஞானம் இது -வைபவம் அறிய -வேத வாக்கியங்களை கொண்டு -சொல்லுகிறேன் –
யத்தை தெரிந்து கொண்டால் வேறு ஒன்றை அறிய வேண்டாமோ அத்தை உனக்கு சொல்கிறேன் –

மநுஷ்யாணாம் ஸஹஸ்ரேஷு கஸ்சித் யததி ஸித்தயே.–
யததாமபி ஸித்தாநாம் கஸ்சிந் மாம் வேத்தி தத்த்வத–৷৷—7.3৷৷

சாஸ்திரங்களைக் கற்கத் தகுதி படைத்தவர்களுக்குள் ஆயிரக் கணக்கானவர்களில் ஒருவனே
பயனை அடையும் வரையில் முயல்கின்றான் –
பயனை அடையும் வரையில் முயல்கின்றவர்களுக்குள் ஆயிரக் கணக்கானவர்களில்
ஒருவனே என்னை உள்ளபடி அறிகிறான்
பக்தனை கொண்டாடிக்கிறான் –மனுஷ்யர் -விசேஷணம் இல்லாமல் -அனைவரும் அதிகாரிகள்
அதில் யாரோ ஒருவன் தான் என்னை உள்ளபடி தெரிந்து அடைகிறான் -துர்லபம் –வாக்குக்கும் மனசுக்கும் எட்டாதவன் –
யாரும் ஒரு நிலைமையன் என அறிவரிய எம்பெருமான் —அவனே காட்டக் காணலாம் –
யாரும் ஒரு நிலைமையன் என அறிவெளிய எம்பெருமான் –

————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பகவத் கீதையில் — சார தம ஸ்லோகங்கள் —

September 10, 2019

ஸ்ரீ கஸ்தூரி திலகம் -லலாட பாடலே வக்ஷஸ்தலே கௌஸ்துபம் நாஸாக்ரே முத்து பல்லாக்கு —
கர தலே வேணு -கரே கங்கணம் -ஸர்வாங்கே ஹரி சந்தனம்
ஸூ லலிதம் -கண்டேஸ் முக்தா வலீ கோப ஸ்த்ரீ பரி வேஷ்டிதோ விஜயதே கோபால சூடாமணி –
விஜய சாரதி -பார்த்த சாரதி தேரோட்டி ஆசைப்பட்டு -தேர்ப்பாகு –

———————

ஸ்ரீ பகவத் கீதை பாலை ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் நமக்கு அளிக்கிறான் -உபநிஷத் பசு மாட்டு பாலை அர்ஜுனன் கன்றாக வியாஜ்யம்
-சர்வ உபநிஷத் காவ -கோபால நந்தன் இடைப்பிள்ளை -பார்த்தோ வத்ஸா —ஞானான் மோக்ஷம் -வேதாந்தம் –
கீதா ஸூ கீதா கர்த்தவ்ய -கிம் அந்யயைகி சாஸ்திரம் -இதை அறிந்தால் வேற வேண்டாம் –
ஸ்வயம் பத்ம நாபஸ்ய முக பத்மத் -திரு முகமே தாமரை

சேயன் –மாயன் அன்று ஓதிய வாக்கு -நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த நிறை ஞாலத்து ஒரு மூர்த்தி –
தத்வம் ஹிதம் புருஷார்த்தம் -மூன்றையும் விசதமாக்கி காட்டி அருளும் –
தத்வ த்ரயம் -ஒவ் ஒன்றை பிரதானம் -கொண்டு –தத்வ ஹித புருஷார்த்தம் -ஹரி நாராயண ஸ்ம்ருதி –
ஆலோக்ய சர்வ சாஸ்த்ராணி விசார புன புன –ஹரி ஒன்றே தத்வம்

———————–

அத்யாயம் -2-சாங்க்ய யோகம் –11,12,13–ஸ்லோகங்கள்

ஸ்ரீ பகவாநுவாச-
அஷோச்யாநந்வஷோசஸ்த்வம் ப்ரஜ்ஞாவாதாம் ஷ்ச பாஷஸே.—கதாஸூநகதாஸூம் ஷ்ச நாநுஷோசந்தி பண்டிதா—-৷৷2.11৷৷

பண்டிதர் வருத்தம் படக் கூடாத விஷயம் -/ இவர்களை பார்த்து வருத்தப் பட கூடாதே -ஞானி போல சில சமயம் பேசுகிறாய் –
நீ எந்த கோஷ்ட்டி அறிய முடிய வில்லையே /
சோகம் படக் கூடாத இடத்தில் சோகம் பட்டு -அஞ்ஞானி / பித்ரு பிண்டம் இல்லாமல் -சொல்லி ஞானி போலவும் பேசி /
குல ஷயம் குல நாசம் அறிந்தவன்
சாஸ்த்ர ஞானம் அறிந்தவன் -போலவும் பேசி -/வாழ்வதே பரமாத்மாவுக்கு தானே /
ஆத்ம தேஹம் வாசி அறிந்தவர் துக்கம் அடைய மாட்டார்களே –
இதுவே ஞானம் -பண்டிதன் போலே நடந்து கொள்-

ந த்வேவாஹம் ஜாது நாஸம் ந த்வம் நேமே ஜநாதிபா—.ந சைவ ந பவிஷ்யாம ஸர்வே வயமத பரம்—৷৷2.12৷৷

நான் நேற்றைக்கு இருந்தேன் இல்லை என்பது இல்லை –அஹம் ஜாது–ந ஆஸம் இது ந /-நீ இன்று இருக்கிறாய் அல்ல என்பது இல்லை –
இரட்டை இல்லை சொல்லி திடமாக -தன்னை -அவனை -ராஜாக்களை -ஜனாதிப -/ ஆத்ம நித்யம் –/ மற்ற புற மதங்களை போக்கி –
சஜாதீய விஜாதீய ஸூகத பேதங்கள் இல்லை என்பர் அத்வைதிகள் -த்ரிவித நிர்விசேஷ திரிவித பேத ரஹித சின் மாத்ர ப்ரஹ்மம் /
நித்யோ நித்யோனாம் சேதன சேதனாம் ஏகோ பஹு நாம் யோ விஹதாதி காமான் / நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் –

————

தேஹிநோஸ்மிந்யதா தேஹே கௌமாரம் யௌவநம் ஜரா—.ததா தேஹாந்தரப்ராப்திர்தீரஸ்தத்ர ந முஹ்யதி—৷৷2.13৷৷

தீரர் சோகப் பட மாட்டார் -தேஹி -ஆத்மாவுக்கு சிசு பாலன் குமார காளை மூப்பு மரணம் போலவே அடுத்த சரீரம் கொள்வதும் –

——————

அத்யாயம் -3-கர்ம யோகம் –13,19,27,37–ஸ்லோகங்கள்

யஜ்ஞஷிஷ்டாஷிந ஸந்தோ முச்யந்தே ஸர்வகில்பிஷை-.புஞ்ஜதே தே த்வகம் பாபா யே பசந்த்யாத்மகாரணாத்—৷৷3.13৷৷

திருவாராதனம் பண்ணி -சேஷம் உண்பவன் -பாபம் போக்கி -இல்லாமல் இருந்தால் -உண்பது பாபங்களையே

தஸ்மாதஸக்த ஸததம் கார்யம் கர்ம ஸமாசர—அஸக்தோ ஹ்யாசரந்கர்ம பரமாப்நோதி பூருஷ—৷৷3.19৷৷

அதனாலே -நீ கைவல்யார்த்தி இல்லையே -அத்தை பிள்ளை –என்னிடம் ஆசை இருக்குமே -/
கண்ணன் என்னும் கரும் தெய்வம் -/ சேராத படியால் வெளுத்து
ஆத்ம சம சஹன் நீ /அசக்தன் -பற்று இல்லாமல் /கர்மம் செய்து -/பலத்தில் ஆசை இல்லாமல் /
அக்ருதவ அனுசந்தானம் உடன் -பரம் அடைகிறான் -ஜீவாத்மா சாஷாத்காரம் அடைகிறான் –

ப்ரகரிதே க்ரியமாணாநி குணை கர்மாணி ஸர்வஷ-அஹங்காரவிமூடாத்மா கர்தாஹமிதி மந்யதே—৷৷3.27৷৷

முக்குணம் -காரணம் /அஹங்காரம் -அஹம் என்று அநஹம்-தேஹாத்ம பிரமம் -அபிமானம் அஹங்காரம் -/
அஹம் கர்த்தா -நானே செய்கிறேன் என்று நினைக்கிறான் -முக்குணங்கள் தூண்ட செய்கிறோம் -என்ற எண்ணம் இல்லையே –
ஸ்வபாவிகமாக ஆத்மா -செய்யமாட்டான் –

———

ஸ்ரீ பகவாநுவாச-
காம ஏஷ க்ரோத ஏஷ ரஜோகுணஸமுத்பவ–மஹாஷநோ மஹாபாப்மா வித்த்யேநமிஹ வைரிணம்–৷৷3.37৷৷

காமம் -ஆசை படுத்தும் பாடு -காமம் க்ரோதம் தூண்டி விட -கிடைக்காத காரணத்தால் / காமம் ரஜஸ் குணத்தால் தூண்ட /
மஹா சனம் –அடி இல்லா குழி போலே -மூட முடியாத -ஆசை -தூராக் குழி தூர்த்து -எனை நாள் அகன்று இருப்பன் -/
மஹா பாப்மா -பாபங்களை செய்ய வைக்கும் க்ரோதம் -கோபம் வசப்பட்டு குருவையும் கொல்ல வைக்கும் /
தாரை -லஷ்மணன் டம் -விசுவாமித்திரர் கோபம் –
காமாதி தோஷ ஹரம் -பராங்குச பாத பக்தன் -/ யயாதி சாபத்தால் முடி இழந்த யதுகுலம்–/
வம்ச பூமிகளை உத்தரிக்க வல்ல அவதாரங்கள் /

———————

அத்யாயம்–4—-ஞான யோகம்-(கர்ம யோகத்துக்குள் உள்ள ஞான பாகம் )2,7,9,34-ஸ்லோகங்கள் –

ஏவம் பரம்பராப்ராப்தமிமம் ராஜர்ஷயோ விது–ஸ காலேநேஹ மஹதா யோகோ நஷ்ட பரந்தப—৷৷4.2৷৷

இந்த அழிவற்ற கர்ம யோகத்தை -நான் விவஸ்வனுக்கு உபதேசித்தேன் —
28-சதுர் யுகங்களுக்கு முன்பு /-அவன் மனுவுக்கு -மனு இஷுவாக்குக்கும் உபதேசம்
பரம்பரையாக வந்துள்ளது –அஸ்வபதி அம்பரீஷர் ராஜ ரிஷிகள் பின் பற்றி வந்தனர் பல காலங்கள் ஆனதாலும்-
த்ரேதா யுகம் –ராமன் -35-ராஜா -கலியுகத்தில் கண்ணன்
புத்தி குறைவாலும் இந்த கர்ம யோகம் அழியும் நிலையில் இப்பொழுது உள்ளது –
நஷ்ட -நலிந்து -என்றவாறு -இன்றும் -பீஷ்மர் துரோணர் உண்டே -தெரிந்தும் சரியாக பண்ண வில்லையே –

————

யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்லாநிர்பவதி பாரத—அப்யுத்தாநமதர்மஸ்ய ததாத்மாநம் ஸரிஜாம்யஹம்—৷৷4.7৷৷

பிறவியின் காலம் முடிவு செய்வார் யார் -நமக்கு கர்மம் -/ தலைக் குனிவு -அழியும் பொழுது என்று சொல்ல வில்லை –
நானே அவதரிக்கிறேன் -எவ்வப் பொழுது -முடிவும் நானே எடுக்கிறேன் -எல்லாம் எனக்கு அடங்கி –
தர்மம் குலைய அதர்மம் தூக்குமே –இச்சா க்ருஹீத அபிமத வேஷம் -நிரபேஷமாக அவதரிக்கிறார் –

————-

ஜந்ம கர்ம ச மே திவ்யமேவம் யோ வேத்தி தத்த்வத–த்யக்த்வா தேஹம் புநர்ஜந்ம நைதி மாமேதி ஸோர்ஜுந—৷৷4.9৷৷

அவதார ரஹஸ்யம் -அனுசந்திப்பவன் -திவ்யம் ஜென்மம் -திவ்யம் கர்மம் -பிறந்தவாறும் வளர்ந்தவாறும் -மாயம் என்ன மாயமே–
உண்மையாக அறிந்து கொண்டால் -ஐயம் இல்லாமல் திரிவு இல்லாமல் -சங்கை இல்லாமல் –
அதே ஜென்மத்தில் –என்னை அடைகிறான் -பிராரப்த கர்மம் அதே சரீரத்தில் முடித்து
மே ஜென்மம் மே கர்மம் மே திவ்யம் -இவனுக்கும் திவ்யமாக இருக்குமே –
ஒளியால் வெண்ணெய் உண்டான் –ஏலா பொய்கள் உரைப்பான் –

—————

தத்வித்தி ப்ரணிபாதேந பரிப்ரஷ்நேந ஸேவயா.—உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநிநஸ்தத்த்வதர்ஷிந—৷৷4.34৷৷

ஞானிகள் பலர் உள்ளார் -நான் தத்வம் -ஆச்சார்யர்கள் தத்வ தர்சி -வசனம் உயர்ந்தது –
கண்ணாலே கண்டு அன்றோ உபதேசிக்கிறார்கள்-
பீஷ்மர் இடம் தர்மரை கேட்டு அறிந்து கொள்ள சொன்னானே -/
திருவடியில் விழுந்து –சுற்றி சுற்றி நின்று கைங்கர்யம் பண்ணி -இதனால் ப்ரீதி அடைந்து
ஆசையுடன் உபதேசம் செய்வார் /நேராக நின்றோ பின் நின்றோ கேட்க கூடாது -பக்கத்தில் இருந்து கேட்க வேன்டும் –
பரீஷை பண்ண கேட்க கூடாது
சங்கைகள் தீர்க்க கேட்க வேன்டும் /நிறைய பேர் இடம் நிறைய தடவை நிறைய கேட்க வேன்டும் -பக்குவம் பெற

————————————-

அத்யாயம்-5-கர்ம சந்யாச யோகம் –18-ஸ்லோகம்

வித்யாவிநய ஸம்பந்நே ப்ராஹ்மணே கவி ஹஸ்திநி—ஷுநி சைவ ஷ்வபாகே ச பண்டிதா ஸமதர்ஷிந—-৷৷5.18৷৷

சம தர்சனம் முக்கியம் -ப்ரஹ்ம ஞானம் -சேஷ பூதர்-அனைவரும் –
வித்யையும் விநயமும் உள்ள -இல்லாத ப்ராஹ்மணர்களுக்குள் வாசி /
கோ ஹஸ்தி பசுவோ யானையோ / நாயை அடித்து உண்ணும் வேடனுக்கு நாயுக்கும் வாசி பார்க்காமல் /
சம தரிசனமே ஆத்ம சாஷாத்காரம் –
இவை எல்லாம் சரீரத்தால் தானே -ஆத்மா இயற்கையாகவே ஞானி -ஏக ஆகாரம் தானே /
புல்லாங்குகள் ஒரே காத்து -சப்த ஸ்வரம் -/ பசுமாடு பல வர்ணங்கள் பால் வெண்மை தானே /

—————————-

அத்யாயம் -6–யோக அப்பியாச யோகம் — —-31/32-ஸ்லோகங்கள்-

ஸர்வபூதஸ்திதம் யோ மாம் பஜத்யேகத்வமாஸ்தித—ஸர்வதா வர்தமாநோபி ஸ யோகீ மயி வர்ததே—৷৷6.31৷৷

என்னிடமே வாழ்கிறான் -யோகம் முடிந்து எழுந்த நிலையிலும் -எப்பொழுதும் சமமாகவே பார்க்கும் –
ஒன்றான தன்மையை நினைத்து
அனைவரும் ப்ரஹ்மாவின் சரீரம் இதில் –பரமாத்மா மூலம் வந்த நினைவு மாறாதே -உயர்ந்த நிலை இது –

———–

ஆத்மௌபம்யேந ஸர்வத்ர ஸமம் பஷ்யதி யோர்ஜுந.—ஸுகம் வா யதி வா துகம் ஸ யோகீ பரமோ மத—৷৷6.32৷৷

பரமமான யோகி -உயர்ந்த நிலை -சுகமும் துக்கமும் ஒன்றாக -ஆத்மாக்கள் எல்லாம் நிகர் –
எல்லா இடத்திலும் சமமாக பார்க்கிறான் –
அவனை யோகி என்று கொண்டாடுகிறேன் -/ எல்லார் சுகம் துக்கங்கள் நம்மதாகும் -முதலில் தோன்றும் –
என்னிடம் மனசை திருப்பு என்கிறேன்
மக்கள் அனைவர் சுகம் துக்கம் உனக்கு என்றால் திரும்புவது கஷ்டம் தானே -அனர்த்தம் ஆகுமே -ஆகையால்
உனக்கு சுகம் வந்தாலும் படாதே -மற்றவர் சுகத்துக்கு சுகப்படாதது போலே –
உனக்கு துக்கம் வந்தாலும் துக்கப் படாமல் -இதுவே சம்யாபத்தி -என்றவாறு –
சுக துக்கம் கூட்டுவதில் நோக்கு இல்லையே -கழிப்பதில் தானே நோக்கு

—————————

அத்யாயம் -7–பரம ஹம்ஸ விஞ்ஞான யோகம் —-1,8,14,19,23-ஸ்லோகங்கள்-

ஸ்ரீ பகவாநுவாச

மய்யாஸக்தமநா பார்த யோகம் யுஞ்ஜந்மதாஷ்ரய–அஸம் ஷயம் ஸமக்ரம் மாம் யதா ஜ்ஞாஸ்யஸி தஸ் ஸ்ருணு৷৷—7.1৷৷

தஸ் ஸ்ருணு-நன்றாக கேளு -முக்கிய விஷயம் என்பதால் உசார் படுத்துகிறான்
மய்யாஸக்தமநா -என்னிடமே செலுத்திய மனசை உடையவனாய் -என்னை விட்டு க்ஷணம் காலமும் பிரிய அசக்தனாய் -தரியாதவனாய் –
என்னை நெகிழக்கிலும் என்னுடைய நல் நெஞ்சை -அகல்விக்க தானும் கில்லான்-ஆழ்வார்களாதிகளையே சொல்கிறான்
மால் கொள் சிந்தையராய் -மாலே ஏறி மால் அருளால் -அருளிச் செய்த –
மத் ஆஸ்ரய –என்னை அடைந்து -பக்தி யோக நிஷ்டானாய் –
யோகம் யுஞ்ஜந்–பக்தி யோகம் ஆரம்பிக்கும்
சந்தேகம் இல்லாமல் பூர்ணமாக உனக்கு தெரியும் படி சொல்கிறேன்

———-

ரஸோஹமப்ஸு கௌந்தேய ப்ரபாஸ்மி ஷஷிஸூர்யயோ–ப்ரணவ ஸர்வவேதேஷு ஷப்த கே பௌருஷம் நரிஷு৷৷—7.8৷৷

லோகத்தில் ப்ராப்யம் பிராபகங்கள் பல உண்டே என்னில் -அனைத்துமே நானே –ரசமாகவும் -சுவை இருந்தால் தான் உண்போம் –
சுவை அனுபவிப்போம் -பிராப்பகம் பிராபகம்-
ஸூர்ய சந்த்ரர்களுக்கு ஒளியாகவும்–இதுவும் ப்ராபக ப்ராப்யம் / வேதத்தில் பிரணவமாகவும் /
ஆகாசத்தில் சப்தமாகவும் -புருஷர்களின் ஆண்மைத்தனமாகவும் நானே உள்ளேன் -/
அனைத்தும் என் இடம் இருந்தே -பிரகாரம் பிரகாரி பாவம் -சரீராத்மா பாவம் -பிரிக்க முடியாதவை -சொல்லி –
அவையும் நானே -பேத அபேத கடக சுருதிகள் உண்டே –

————-

தைவீ ஹ்யேஷா குணமயீ மம மாயா துரத்யயா.–மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே மாயாமேதாம் தரந்தி தே৷৷—7.14৷৷

இந்த முக்குண சேர்க்கை பிரகிருதி மாயா என்னாலே படைக்கப் பட்டது -மிக உயர்ந்தது -தைவ தன்மை கூடியது –
லீலைக்காக -பகவத் ஸ்வரூப திரோதானம் -இது –
மாயா -ஆச்சர்யம் என்றவாறு –மாயாவி -மயக்கும் பகவான் –தாண்டி செல்வது அரியது–மித்யை இல்லை –
மஹா விசுவாசத்துடன் என்னை அடைந்தவர்களுக்கு -பரம காருணிகனான -நான் -இந்த மாயையை தாண்டுவிக்கிறேன்
-தே தரந்தி-அவர்கள் தாண்டுகிறார்கள் -என்னை சரண் அடைந்தவர்கள் —
அகற்ற நீ வைத்த மாய வல் ஐம் புலன்கள் ஆம் அவை நன்கு அறிந்தனன் –அகற்றி நீ என்னை அரும் சேற்றில் அழுத்த –
மாதரார் கயல் கண் என்னும் வலையுள் பட்டு அழுந்துவேன் –மணி வண்ணன் வாசு தேவன் வலையுள்ளே அகப்பட்டேன் –
அரையர் சேவை விருத்தாந்தம்
எம்பார் -கயிற்று வலை காட்டாமல் திருக் கண்களைக் காட்டி -கமலக் கண் என்னும் நெடும் கயிறு -ஆண்டாள் –
கண் வலைப் படாமல் அகவலை அகப்பட வேண்டுமே –
இந்த சரணாகதி -வேறே -சரம ஸ்லோகம் சரணாகதி வேறே – பயன் பக்தி ஆரம்ப விரோதி போக்க –தடைகளை நீக்கி –
பிராயச்சித்தம் பண்ணி போக்க முடியாத
பாப மூட்டைகள் உண்டே -அவற்றை தொலைக்க அங்கு -இங்கு உண்மை அறிவு தெரியாமல் திரை இருக்க -அத்தை நீக்க –
மாயையை விலக்கி -ஞானம் தெளிவு பிறக்க –
நாம் சரம ஸ்லோகம் -ரஹஸ்ய த்ரயத்தில் -அங்க பிரபத்தி இல்லை -நேராக மோக்ஷம் கொடுக்கும் –
சர்வ பாபேப்யோ -சர்வ கர்மங்களும் போக்கி இங்கே –
மாம் -சர்வஞ்ஞன் -சர்வ சக்தன்- பூர்ணன்- பிராப்தன்- காருணிகன்- ஸத்யஸங்கல்பன் -இத்யாதி

———-

ப₄ஹூநாம் ஜந்மநாமந்தே-ஞாநவாந் மாம் ப்ரபத்யந்தே |–வாஸுதே₃வஸ் ஸர்வமிதி-ஸ மஹாத்மா ஸுது₃ர்லப₄ ||—19-

பல புண்ய ஜன்மாக்கள் கழிந்த பின்பே -ஞானம் படைத்தவன் என்னை சரண் அடைகிறான் –
எந்த ஞானம் – உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் -என்று இருப்பவர்கள் –
நம்மாழ்வார், பெரியாழ்வார், ஆண்டாள்,ஆழ்வார்கள் அனைவரும் , பிரகலாதன் ஆகியோர் இத்தகைய மஹாத்மாக்கள் ஆவர்.
பெரிய திருமொழி – 6-1 – ல் எல்லா பாசுரங்களிலும் “ஆண்டாய் உனைக் காண்பதோர் அருள் எனக்கு அருளுதியேல்” என்றும் –
வாமனன் அடியிணை மருவுவரே” — 6-1-10 -என்றும் அவனே ப்ராப்யம், ப்ராபகம் -என்கிறார்.-
எல்லாவித பந்துவும் அவனே என்று இருப்பவர்கள் –மிகவும் துர்லபம் -பாவியேன் பல்லில் பட்டு தெறிப்பதே -பிள்ளான் பணிக்கும்
“வைஷம்ய நைத்ருண்யே ந பாபேக்ஷட்வாட்.”–பல பிறவிகளில் ஒன்றிலே இந்த நிலை -இதனாலே –
கூடிடு கூடல் -முத்து குறி -பட்ட மஹிஷி வட்டத்தின் காலில்-குயில் காலில் – விழும் படி காதல் வளர்த்து த்வரை–

—————-

அந்தவத்து ப₄லம் தேஷாம் தத்ப₄வத்யல்பமேத₄ஸாம் |–தே₃வாந் தே₃வயஜோ யாந்தி மத்ப₄க்தா யாந்தி மாமபி॥—23-

யல்பமேத₄ஸாம் – புல்லறிவாளர்களான அவர்களுக்கு
அந்தவத்து ப₄லம் – அவ்வாராதன பலன் அல்பமாகவும் முடிவுடையதாகவும் ஆகிறது. ஏனெனில்
தே₃வயஜ: தே₃வாந் யாந்தி – தேவர்களை ஆராதிப்பவர்கள் தேவர்களையே அடைகிறார்கள்
மத்ப₄க்தா அபி மாம் யாந்தி – என்னுடைய பக்தர்களும் என்னையே அடைகினறனர்.-
என்னை பிரார்த்தித்து என்னையும் அடைகிறார்கள்
உம்மை தொகையால் -கீழ் அவர்கள் ஒன்றையே அடைகிறார்கள் -அபி சப்தம் -இத்தையே காட்டும் –
மோக்ஷம் பெற்றால் ஆரோக்யம் செல்வம் ஞானம்
எல்லாமே கிடைத்ததாகுமே -அவகாத ஸ்வேதம் போலே -நெல்லு குத்த வியர்வை தானே வருமே –
ஸூ ஆராதன் இவன் -அவர்கள் துராராதர்கள் -/இந்திரன் -ஆத்ம ப்ரச்னம் -தலை குப்புற தள்ளி விட இவன்
ஐஸ்வர்யம் அக்ஷரம் பரமபதமும் கொடுத்தும்-வெட்க்கி இருந்து – அடியார்க்கு என் செய்வான் என்றே இருப்பவன் –
பெத்த பாவிக்கு விடப் போமோ –
என்னையும் –அடைந்து திரும்பாமல் பேரின்பம் பெறுகிறார்கள் –கீழே அடி பட்ட பந்து போலே திரும்ப வேண்டுமே —

————

அத்யாயம் -8– —-3 ,10,15,28–ஸ்லோகங்கள்-

ஸ்ரீ பகவாநுவாச
அக்ஷரம் ப்ரஹ்ம பரமம் ஸ்வபாவோத்யாத்மமுச்யதே.—பூதபாவோத்பவகரோ விஸர்க கர்ம ஸம்ஜ்ஞித—-৷৷8.3৷৷

ப்ரஹ்மம் -அக்ஷரம் –ஸ்ருதி-பிரளயம் பொழுது அவ்யக்தம் அக்ஷரம் இடம் சேரும் என்று சொல்லுமே –
அக்ஷரம் பிரக்ருதியில் நின்றும் வேறு பட்டது அன்றோ –
சரீரமே அத்யாத்ம -ஆத்மா உடன் ஒட்டிக் கொண்டு இருக்குமே-கர்மா -ருசி வாசனை-இத்யாதிகள் –
பஞ்சாக்கினி வித்யையில் சுருதி சொல்லுமே –முமுஷு இவை இரண்டையும் அறிந்து இருக்க வேண்டுமே –
த்யஜிக்க வேண்டியது அது என்றும் – உபாதேயம் இது என்றும் –கர்மா- இவன் செய்யும் கிரிசைகளே –
அத்யாத்ம பிரகிருதி -ஸ்வ பாவம் -பழகியது /-கர்மா ஆண் பெண் சேர்க்கை –உலகம் வளர -/
இவை இரண்டும் விடத் தக்கவை -கைவல்யார்த்திக்கு –
ஸ்வர்க்கம் –ஆகாசம் –மழை-நெல் -ஆண் உடல் -கர்ப்பம் சுற்றி சுற்றி வரும் -துக்க சூழலை நெய் குடத்தை பற்றி ஏறும் எறும்பு
-பகவல் லாபார்த்தி -ஸ்ரீ வைகுண்டம் எதிர் பார்த்து

—-

ப்ரயாணகாலே மநஸாசலேந–பக்த்யா யுக்தோ யோகபலேந சைவ.–ப்ருவோர்மத்யே ப்ராணமாவேஷ்ய ஸம்யக் –ஸ தம் பரம் புருஷமுபைதி திவ்யம்—৷৷8.10৷৷

பிராணன் போகும் பொழுது -அசங்காத மனஸ் -தாழ்ந்த விஷயங்களில் செல்லாமல் இங்கு
அதற்கும் வேறே எங்கும் போகாமல் -இவன் இடம் வந்ததால்
பக்தி யோகம் -அவனை பற்றிய நினைவால் -பக்தி சாதனம் -விடாமல் உபாசனம் பொழுதும் இறுதியிலும் விடாமல் நினைத்து
திரும்பி திரும்பி சொல்லி திடப்படுத்துகிறான் -மேலே சரம காலத்தில் செய்ய வேண்டியது –
பக்தி யோகம் -இரண்டு புருவங்களுக்கு நடுவில்-பிராணனை நிறுத்தி -வைத்து -பர ப்ரஹ்மம் த்யானம் –அவனே சர்வ ஸ்வாமி
அணுவிலும் அணு-அனைத்துக்கும் தாதா -ஷ்ரஷ்டா -முகில் வண்ணன் –
திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விசிஷ்டன் என்று ஐஸ்வர்யமான பாவம் அடைகிறான் –

——–

மாமுபேத்ய புநர்ஜந்ம துக்காலயமஷாஷ்வதம்.–நாப்நுவந்தி மஹாத்மாந ஸம் ஸித்திம் பரமாம் கதா—৷৷8.15৷৷

மூன்றையும் சொல்லி -இதில் பகவல் லாபார்த்தி உடைய ஏற்றம் -சித்தி மூவருக்கும் -சம்சித்தி இவருக்கே –
யாதாம்யா ஸ்வரூப ஞானம் பெற்று -விஸ்லேஷத்தில் தரிக்காமல் -சம்ச்லேஷத்தில் நித்ய மநோ ரதம் கொண்டு –
என்னை அடைந்து பரம ப்ராப்யம் பெறுகிறார்கள் –
மகாத்மாக்கள் இவர்கள் -மற்ற இருவர் கூட சேர்ந்து நினைக்க கூடாதே –
ஜென்மம் தேகம் இனிமேல் இல்லை –கைவல்யார்த்தி மாம் உபாத்தியே இல்லையே-அல்பம் -அவனும் சித்தி -இவர் சம்சித்தி –
தேகம் -துக்கத்துக்கு ஆலயம் -சாஸ்வதம் இல்லாதது —நித்யம் அல்லாதது -புறம் சுவர் ஓட்டை மாடம் -புரளும் பொழுது அறிய மாட்டீர் –
வியன் மூ உலகு பெறினும் தானே தானே ஆனாலும் – சயமே அடிமை -பகவல் லாபம் விட்டு -அடியார் அடியார் -ஆழ்வார்கள் நிலைமை –

———-

வேதேஷு யஜ்ஞேஷு தபஸு சைவ–தாநேஷு யத்புண்யபலம் ப்ரதிஷ்டம்.–அத்யேதி தத்ஸர்வமிதம் விதித்வா-யோகீ பரம் ஸ்தாநமுபைதி சாத்யம்—৷৷8.28৷৷

வேதங்களில் சொல்லப் பட்ட புண்ணியம் -தபஸ் யாகங்கள் -புண்ணியம் விட -இந்த அத்யாய ஞானங்கள் உடையவன்
அனைத்தையும் தாண்டி இவன் இருக்கிறான் –
ஆதியான ஸ்தானம் ஸ்ரீ வைகுண்டம் பரம் ஸ்தானம் அடைகிறான் -7–8-சேஷி ஜகத் காரணம் பிராப்யாம் பிராபகம் –
என்று அறிந்தவன் – மன்னவராய் உலகாண்டு பின்னர் வானவராய் மகிழ்வு எய்துவர் -இவர் வல்லார் முனிவரே –
சிந்தையாலும் செய்கையாலும் சொல்லாலும் தேவ பிரானையே தந்தை தாய் என்று அடைந்து –
பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -மற்று ஓன்று வேண்டேன் –

———————

அத்யாயம் -9–ராஜ வித்யா ராஜ குஹ்யா யோகம் —-10,11,13,14,22 ,34 –ஸ்லோகங்கள்-

மயா அத்யக்ஸேனா ப்ரக்ருதி சுயதே ச சர அசரம் ஹேதுன் அநேந கௌந்தேய ஜகத் விபரிவர்த்ததே –9–10-

உதாசீனமாக இருந்தாய் என்றால் பிரக்ருதியே ஸ்ருஷ்ட்டிக்கலாம் -என்று சொல்லக் கூடாதோ –
நாஸ்திக வாதம் -நான் தலைவனாக இருந்தே
பிரக்ருதியை பரிணாமம் செய்கிறேன் விதை தனக்கு தானே விளைச்சல் கூடாதே -அத்யக்ஸன் -தலைவன் –
சங்கல்ப சக்தியால் பிரகிருதி பரிணாமம் –
கர்மாதீனமாகவே ஸ்ருஷ்ட்டி -அசேஷ சித் அசித் -அனைத்தும் அவன் அதீனம் -இது வரை தன் மஹாத்ம்யம்

———-

அவஜாநந்தி மாம் மூடா மானுசிம் தநும் ஆஸ்ரிதம் பரம் பாவம் அஜா நந்தோ மம பூத மஹேஸ்வரம் –9–11–

பெரியவன் அவன் நம்மை உஜ்ஜீவிக்கவே சஜாதீயனாக -எளியவனாக தாள நின்று அவதரிக்கின்றான் என்று
உணராமல் இழந்து போகிறார்களே –
எளியவனாக அந்த பரத்வமே என்று அறிபவர் நீர் ஒருவரே எம்பார் என்பர் எம்பெருமானார் –
பூத மஹேஸ்வரம் சொல்லியும் சரண் அடையவில்லையே -தனக்காக இட்ட சாரதி வேஷத்தை உணராமல் –

—————-

மஹாத்மானஸ் து மாம் பார்த்த தைவீம் ப்ரக்ருதிம் ஆஸ்ரித -பஜந்தே அநந்ய மனசோ ஞாத்வ பூதாதிம் அவ்யயம் –9–13-

மகாத்மாக்கள் அநந்ய பக்தியால் என்னை உள்ளபடி அறிந்து என்னையே அடைகிறார்கள் –
சாத்ய பக்தர்களை புகழ்கிறான் –
ஆழ்வார்கள் -ஆச்சார்யர்கள் போல்வார் -ஆதி -காரணம் -அழிவற்றவன் -எளியவனான என்னை மிக உயர்ந்தவனாக –
கீழே மூடர்கள் மகேஸ்வரனை எளியவனாக கொள்கிறார்கள்

———–

ஸததம் கீர்தயந்தோ மாம் யதந்தஷ்ச தரிடவ்ரதா-நமஸ்யந்தஷ்ச மாம் பக்த்யா நித்யயுக்தா உபாஸதே৷৷—9.14৷৷

கார் கலந்த மேனியான் –சீர் கலந்த சொல் கொண்டே பொழுது போக்குபவர்கள் -/
திரு நாம சங்கீர்த்தனமே ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக இருப்பவர்கள் -/
அடியார் குழாங்களை உடன் கூடி ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யமே பரம புருஷார்த்தம் என்று இருப்பவர்கள் –
திட சங்கல்பம் கொண்டு பிரயத்தனம் பண்ணி பக்தி -சாதனா பக்தர்கள் –பக்தியால் கீர்த்தனம் அர்ச்சனம் நமஸ்காரம் -மூன்றிலும் பக்தி –
நித்ய யுக்தர் -சேர்வதில் மநோ ரதம் உள்ளவர்வர்கள் என்றபடி -மகாத்மாக்கள் விரஹம் சகிக்க மாட்டானே அவனும் —
மால் கொள் சிந்தையராய் -மயல் மிகு பொழில் சூழ் மால் இரும் சோலை -திவ்ய தேசம் திருமால் -பக்தர்கள் அனைவரும் மயல் –

——————

அநந்யாஷ்சந்தயந்தோ மாம் யே ஜநா பர்யுபாஸதே.–தேஷாம் நித்யாபியுக்தாநாம் யோகக்ஷேமம் வஹாம்யஹம்—৷৷9.22৷৷

அநந்ய சிந்தையராய் என்னையே உபாசித்து -என்னுடனே எப்பொழுதும் இருக்கும் மநோ ரதம் கொண்டவர்களுக்கு –
வேறே பிரயோஜனம் இல்லாமல்-இருப்பவர்களுக்கு நானே – -நித்ய அனுபவம் அருளுகிறேன் –
யோகம் -கிடைக்காதது கிடைக்கப் பெற்று -க்ஷேமம் -கிடைத்தது விலகாமல் நித்யம் என்றவாறு –
ஜனா –பிறப்பை உடைய யாராகிலும் -என்றவாறு -அன்று நான் பிறந்திலேன் பிறந்த பின் மறந்திலேன் –
பக்தி பண்ணாத அன்று பிறந்ததாகவே நினையார் அன்றோ –
சரீர ஜென்மம் -ஞான ஜென்மம் -நின்றதும் இருந்ததும் கிடந்ததும் என் நெஞ்சுள்ளே -மற்று ஒன்றை காணார் –
பர்யுபாசித்தே -நன்றாக விபூதி ரூப குணங்கள் அனைத்தையும் அறிந்து நினைத்து -சாதன திசையிலும் இனியன் –
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவார் பல்லாண்டு -இங்கு உள்ள கைங்கர்யமே அங்கும் –
இங்கு அநித்தியம் -அங்கு நித்யம் -இடையூறு இல்லாமல் –

———————-

மந் மநா பவ மத் பக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ்குரு.–மாமே வைஷ்யஸி யுக்த்வைவ மாத்மாநம் மத் பராயண—৷৷9.34৷৷

பக்தி எப்படி என்று ஒரே ஸ்லோகத்தால் -ஆறு தடவை மத் மம -என்னுடைய நெஞ்சை தட்டி அருளிச் செய்கிறான் –
அஹங்கரிப்பதே அவனுக்கு அழகு-பரதந்த்ரமாக இருப்பதே நமக்கு ஸ்வரூபம்
தைலதாராவத் –என்னையே தியானித்து –அகில ஹேய ப்ரத்ய நீக்கம் -கல்யாண ஏக குணாத்மகன் -ஸத்யஸங்கல்பன்
ஸமஸ்த த்ரிவித காரணத்தவன் -நிஷ் காரணன் -அத்புத காரணன் -பர ப்ரஹ்மம் -பரமாத்மா -புண்டரீகாக்ஷன் -முகில் வண்ணன்
தேஜோ மயன் -ஆராவமுதன் -சதுர்புஜன் -நீண் முடியன் -மகர குண்டலத்தன் -வனமாலை -ஹார நூபுராதிகள் -தயை ஏக சிந்து –
அசரண்ய சரண்யன் –சர்வ சேஷி –அனவதிக அதிசய அசங்க்யேய -இத்யாதி -சேஷ சேஷி பாவம் அறிந்து –
அவன் உகப்புக்காகவே -அசித்வத் பரதந்த்ரனாய் –பரம பிராப்யம்-தாரகம் என்று அறிந்து -திருநாம சங்கீர்த்தனமே ஸ்வயம் –
பிரயோஜனமாக -கொண்டு-ப்ரீதியுடன் பக்தி செய்பவன் –மனசை பழக்கினவன் -என்னை அடைகிறான் –
மனசை பழக்க –திருவடிகளில் பிரார்த்தித்து தானே பெற வேன்டும் –
அர்த்திகளுக்கு அருள தீஷிதை கொண்டு உள்ளான் -அவன் இடமே லயிக்கப் பண்ணி –
மாம் -என்று தனது பெருமைகளை எல்லாம் காட்டி அருளுகிறார்

——————

அத்யாயம்-10–விபூதி அத்யாயம் — 8,9,10,11-ஸ்லோகங்கள்-

அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்த ஸர்வம் ப்ரவர்ததே.–இதி மத்வா பஜந்தே மாம் புதா பாவஸமந்விதா—–৷৷10.8৷৷

அகில காரணன் -ஸ்வபாமிக கல்யாண ஏக குணாத்மிகன்-நித்ய நிரவதிக காருண்யன் -என்பதை அறிந்து –
அநந்ய -பாவம் – கொள்ள வேன்டும் –
இவன் இடம் உத்பத்தி -பிரவ்ருத்தி இவன் அதீனம் -என்று அறிந்து -என்னை உண்மையாக அறிந்து –
ப்ரீதி உடன் பக்தி செய்பவர்கள்

————-

மச் சித்தா மத் கத ப்ராணா போதயந்த பரஸ்பரம்.–கதயந்தஷ்ச மாம் நித்யம் துஷ்யந்தி ச ரமந்தி ச৷৷10.9৷৷

என்னையே சிந்தனம் -பிராணன் போலே -பிரிந்தால் தரிக்க மாட்டார்களே -பரஸ்பரம் திவ்ய குண சேஷ்டிதங்களை பேசி —
பேசும் கேட்க்கும் இரண்டு வர்க்க ஹர்ஷங்கள்-பெற்று இருப்பார்கள் -உன் செய்கை என்னை நைவிக்கும் -அது இது உது எல்லாம் —
பிராணனை அவன் இடம் -தாரகம் என்று உணர்ந்து -/ மனஸ் நெஞ்சு அவன் இடம் முழுவதும் –
சென்னிக்கு அணியும் சேறு -அடியார் -ஆஹ்லாத சீத நேத்ராம்பு –
மச் சித்தா முதல்-10 பாசுரம் திரு நெடும் தாண்டகம் / மத் கத ப்ராணா-அடுத்த பத்தும் -/போதயந்த பரஸ்பரம்-இறுதி பத்தும் –
கொடுக்க- கொள்ள- குறையாத அவன் குணங்கள் -ஞானம் மட்டும் பகிர்ந்து கொண்டால் பெருகும் குறையாது –
வைக்கும் சிந்தையிலும் பெரிதோ நீ அளிக்கும் வைகுந்தம் –

————-

தேஷாம் ஸததயுக்தாநாம் பஜதாம் ப்ரீதிபூர்வகம்.–ததாமி புத்தியோகம் தம் யேந மாமுபயாந்தி தே—-৷৷10.10৷৷

நித்யமாகவே பிரியாமல் கைங்கர்யம் செய்யும் மநோ ரதங்களை கொண்டு இருப்பார்க்கு புத்தி யோகம் அருளி –
தன்னிடம் சேர்ப்பித்துக் கொள்கிறான் –
ஸ்வயம் பிரயோஜனம் -ப்ரீதி உடன் பக்தி -புத்தி யோகம் கொடுக்கிறேன் -எதனால் என்னை அடைகிறார்களோ அந்த புத்தி
கீழே பர பக்தி -இங்கு பர ஞானம் -அடுத்த நிலை –
பர பக்தி அனுஷ்டித்தவனுக்கு பர ஞானம் -சாஷாத்காரம் போலே மனசுக்கு தோற்றி அருளுகிறேன் –
ஞானம் -தரிசன -பிராப்தி அவஸ்தைகள் –பர பக்தி பர ஞானம் -பரம பக்திகள்- –

————

தேஷா மேவாநுகம்பார்த மஹமஜ்ஞாநஜம் தம–நாஷயாம் யாத்மபாவஸ்தோ ஜ்ஞாநதீபேந பாஸ்வதா৷৷10.11৷৷

அநந்ய பக்தர்கள் மேல் பக்ஷ பாதமாக -கர்ம அனுகுணமாக வரும் –மயர்வுகளை அறுத்து மதி நலம் அருளி –
தன்னுடைய அசாதாரண கல்யாண குணங்களை
பிரகாசித்து அருளுகிறார் –பகவத் பக்தி ஞானம் ஒளி கொண்டு இருளை போக்கி அருளுகிறார் -கருணையால் –
அஞ்ஞானத்தால் பிறந்த தமஸ் இருட்டை போக்கி அருளுகிறேன் -ஹிருதய கமலத்தில் சேவை சாதித்து கொண்டு போக்கடிக்கிறேன் –
பரம பக்தி தானே மோக்ஷம் கொடுக்கும் -பர ஞானம் கொண்டு என்னை அடைகிறான் என்கிறான் என்னில்
தானே பரம பக்திக்கு கூட்டிச் செல்கிறான் என்றபடி -அப்படிப்பட்ட பக்தர்கள் ஏற்றம் அறிய அர்ஜுனன் ஆவலாக இருந்தான் –

—————–

அத்யாயம்–11—-விஸ்வ ரூப யோகம் –ஸ்லோகங்கள்–5, 13,24,43,44,45,46–

ஸ்ரீ பகவாநுவாச-
பஷ்ய மே பார்த ரூபாணி ஷதஷோத ஸஹஸ்ரஷ–நாநாவிதாநி திவ்யாநி நாநாவர்ணாகரிதீநி ச–৷৷11.5৷৷
பார் -பஸ்ய –உடனே -பார்க்கும் படி ஆக்குகிறேன் என்றபடி -காணுமாறு என்று உண்டு எனில் அருளாய் -தேவகி கேட்டு பெற்றாள்
-பாலும் சுரந்து இவனும் குடித்தான் -வைதிக காமம் -கிருஷ்ண விஷயம் அன்றோ –
என்னுடைய ரூபங்களை பார்ப்பாய் -எல்லாவற்றையும் ஓர் இடத்தில் -நூறு ஆயிரம் ஆயிரமான ரூபங்கள் –
தோள்கள் ஆயிரத்தாய் –முடிகள் ஆயிரத்தாய் -பர வ்யூஹ விபவ அந்தர்யாமி அர்ச்சை இவற்றுள் உள் பிரிவுகள் /
நின்ற கிடந்த இருந்த நடந்த -பல பல உண்டே -அனைத்தையும் காட்டுகிறேன் -வேவேரே வகை -திவ்யம் -அப்ராக்ருதம் -ஆச்சர்யம்
-நாநா வர்ணங்கள் -நாநா ஆகாரங்கள் -ஒவ் ஒன்றிலும் வேறே வேறே விதங்கள் உண்டே அதனால் நாநா -/ நினைப்பரியன –மாயங்கள் -/
பாலின் நீர்மை செம் பொன் நீர்மை –பசியின் பசும் புறம் போலும் நீர்மை -யுகங்கள் தோறும் -/ எந்நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய் –

——–

தத்ரைகஸ்தம் ஜகத்கரித்ஸ்நம் ப்ரவிபக்தமநேகதா—-அபஷ்யத்தேவதேவஸ்ய ஷரீரே பாண்டவஸ்ததா—৷৷11.13৷৷
நன்றாக பிரிக்கப் பட்ட -வித விதமாக -ஜகத்தை ஒரு மூலையிலே கண்டான் -ஒன்றும் மிச்சம் இல்லாமல் –
லோகம் மட்டும் என்றால் எந்த பகுதி -சங்கை வரும் -அனைத்தும் திரு மேனியில் ஒரு மூலையில் கண்டான்
போகம் போக ஸ்தானம் போக உபகரணங்கள் போக்தா -அனைத்தையும் -ஏக தேசத்தில் -ஒன்றுமே மிச்சம் விடாமல் –
-கண்ணன் மட்டும் இருந்தால்–தன் ஸ்வயம் திருமேனி மட்டும் -இருந்தால் திருவடிகளில் விழுந்து இருந்து இருப்பான் –
இவனோ விஸ்வ ரூபம் கண்டு விசமய நீயானாகி தேவ -தேவர்களுக்கும் எல்லாம் தேவன் அன்றோ

———-

நப ஸ்பரிஷம் தீப்தமநேகவர்ணம் –வ்யாத்தாநநம் தீப்த விஷால நேத்ரம்.–தரிஷ்ட்வா ஹி த்வா–ப்ரவ்யதிதாந்தராத்மா-தரிதிம் ந விந்தாமி ஷமம் ச விஷ்ணோ—৷৷11.24৷৷

ஆகாசம் தொடுவதாய் ஒளி படைத்த -பிளந்த திரு வாய் -பரந்த ஒளி படைத்த திருக் கண்கள் -கண்டு -அந்தராத்மா நெஞ்சு நடுங்கி
மனசும் -தேக தாரணம் -மனஸ் இந்திரிய தாரணங்கள் அடைய வில்லை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை -பயந்தவற்றை விவரிக்கிறான்
ஆகாசம் -தொடுவதாய் -ஆதி நாடி அந்தம் காணவில்லை சொல்லி -பர வ்யோமம் ஸ்ரீ வைகுண்டம் வரை என்றவாறு –
அதை தொடும் திரு மேனி என்றவாறு –
யாராலும் பார்க்க முடியாத ஸ்ரீ வைகுண்டம் –ஸ்ரீ வைகுண்டம் எங்கு இருந்தது என்று இவன் பார்க்க முடியுமோ -ஊகித்து சொல்கிறான் –
என்னால் பார்க்க முடியவில்லை -பரமபதம் எட்ட முடியாமல் இருக்கும் என்று சொல்லி கேள்வி பட்டதால் சொல்கிறான் -என்பதே –
நீல தோயத மத்யஸ்தா -நீர் உண்ட கார் மேக வண்ணன் -செய்யாள் -/
பீதாபா -பீதாம்பரம் -பரபாகம் –செவ்வரத்த உடை ஆடை அதன் மேல் ஒரு சிவலிக்கை கச் என்கின்றாளால்
–இழுத்து பிடித்து -கச்சிதமாக -/பச்சை மா மலை போல் மேனி -பவள வாய் -கமலச் செங்கண் –/தீப்தம் அநேக வர்ணம் /
அந்தாமத்து–செம் பொன் திரு உடம்பு –செந்தாமரை /
கண்கள் சிவந்து பெரிய வாய் வாயும் சிவந்து கனிந்து உள்ளே –மகர குண்டலத்தன் –கொண்டல் வண்ணன் சுடர் முடியன் /
கரு மாணிக்க மலை மேல் –/தீப்த விலாச நேத்ரம்– செவ்வரியோடி நீண்டு மிளிர்ந்த திருக் கண்கள் /விஷ்ணோ -நீக்கமற வியாபித்த-

————

பிதாஸி லோகஸ்ய சராசரஸ்ய—த்வமஸ்ய பூஜ்யஷ்ச குருர்கரீயாந்.—ந த்வத்ஸமோஸ்த்யப்யதிக குதோந்யோ–லோகத்ரயேப்யப்ரதிமப்ரபாவ—৷৷11.43৷৷

கத்ய த்ரயத்தில் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் இத்தை கொள்வார் -மூன்று வேதங்கள் லோகங்கள் -ஒப்பு இல்லாத -சராசரங்கள் உடன் கூடிய லோகத்துக்கு தந்தை
பூஜிக்க தக்க -ஆச்சார்யர் தந்தை நீயே -தாயாய் –மற்றுமாய் முற்றுமாய் -கீழே மன்னிப்பு கேட்டு இதில் தந்தை -பண்ணின தப்பு எல்லாம் செய்து மன்னிப்பு
-பெற்ற தந்தைக்கு கடமை –குணங்களில் உனக்கு சமமானவன் இல்லை -வேறு ஒருத்தன் மேம்பட்டவனும் இல்லை -நிகரற்ற ஒப்பில்லா அப்பன் அன்றோ –
ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் -பொன் அப்பன் மணி அப்பன் முத்து அப்பன் -தன் ஒப்பார் இல்லாத அப்பன் –

தஸ்மாத்ப்ரணம்ய ப்ரணிதாய காயம் –ப்ரஸாதயே த்வாமஹமீஷமீட்யம்.–பிதேவ புத்ரஸ்ய ஸகேவ ஸக்யும் –ப்ரிய ப்ரியாயார்ஹஸி தேவ ஸோடும்—৷৷11.44৷৷

அதனாலே -உடம்பை சுருக்கி கை ஏந்தி பிரார்த்திக்கிறேன் –நீயே ஸ்த்வயன் ஈசன் -அனுக்ரஹிப்பாய் –
சரணாகத வத்சலன் -இருவர் லக்ஷணங்களையும் சொல்லி
பிதா புத்ரன் குற்றங்களை மன்னிப்பது போலே -நண்பனை போலவும் -பிரியம் உள்ளவர் போலவும்

அதரிஷ்டபூர்வம் ஹரிஷிதோஸ்மி தரிஷ்ட்வா–பயேந ச ப்ரவ்யதிதம் மநோ மே.—ததேவ மே தர்ஷய தேவ ரூபம் -ப்ரஸீத தேவேஷ ஜகந்நிவாஸ—৷৷11.45৷৷

தேவர்களுக்கும் காரணம் -ஜகத்துக்கு நிர்வாகன் -பார்க்கப் படாத உருவம் கண்டு-ஹர்ஷம் -பயந்தும் –
பழைய -கண்ணனாக -மயில் பீலி -தரித்து -அருளுவாய் -/
ஆதாரம் நீ பிரார்த்திப்பதை அருள வேன்டும் -அந்த ரூபம் எப்படிப் பட்டது அடுத்த ஸ்லோகம்

கிரீடிநம் கதிநம் சக்ரஹஸ்த–மிச்சாமி த்வாம் த்ரஷ்டுமஹம் ததைவ.–தேநைவ ரூபேண சதுர்புஜேந –ஸஹஸ்ரபாஹோ பவ விஷ்வமூர்தே—৷৷11.46৷৷

ஆயிரம் கைகள் -உலகம் திருமேனி -இப்பொழுது பார்க்கும் விஸ்வ ரூபம் வர்ணனை கொண்டு விளிக்கிறான் /
கிரீடம் கதை -சக்கரம் -எல்லாம் ஏக வசனம் இங்கு
தரித்து சேவை சாதித்து அருளுவாய் –விஸ்வ ரூபம் இல்லை -பழைய ரூபத்துடன் –சதுர்புஜம் -பழைய ரூபம் என்கிறான் –
ஜாதோசி சங்க சக்ர கதா தர
பிறந்த உடனே சதுர் புஜம் -தேவகி மறைத்து கொள் பிரார்த்திக்க வேண்டி இருந்ததே – அப்பூச்சி காட்டும் ஐதீகம் எம்பார்
கையினார் சுரி சங்கு அனல் ஆழியினர் -பெரிய பெருமாளும் -காட்டி அருளினார்

———————–

அத்யாயம்–12–ஸ்லோகம்–5-

க்லேஷோதிகதரஸ் தேஷா மவ்யக்தாஸக்தசேதஸாம்.–அவ்யக்தா ஹி கதிர்துகம் தேஹவத் பிரவாப்யதே–৷৷12.5৷৷

தேகத்துடன் அனைத்தும் செய்து இல்லாதது செய்து பழக்கம் இல்லையே -தேகத்துடன் கைங்கர்யம் செய்யலாமே பக்தி நிஷ்டர் –
மிக வருத்தம் –கிலேச -தர -ஒன்றை காட்டிலும் -பகவத் உபாசனத்தை காட்டிலும் –
அவ்யக்த ஆசக்த நிலை நின்ற மனசை படைத்தவர்களுக்கு
ஆத்மாவே கதி என்று இருப்பவனுக்கு -துக்கம் -நிறைய -துக்கத்துடன் ஆத்மா சாஷாத்காரம் –
அனுபவம் இருவருக்கும் சுகம் -உபாயம் இதில் ஸூகரம் இல்லையே -பக்தி போலே –

——————

அத்யாயம்-15–ஸ்லோகம்–6–

ந தத்பாஸயதே ஸூர்யோ ந ஷஷாங்கோ ந பாவக–யத்கத்வா ந நிவர்தந்தே தத்தாம பரமம் மம–৷৷15.6৷৷

பரிசுத்தமான ஆத்மா -/ஆத்ம சாஷாத்காரம் பெற்று -ஞானம் தேஜஸ் -மிக்கு -ஸூரியன் கொண்டு ஒளி பெற வேண்டாம்
சந்திரன் அக்னி -இல்லாமல் தானே விளங்கும்
எத்தை அடைந்த பின் திரும்பி வர வேண்டாமோ -தாமம் தேஜஸ் -இந்த சொத்து மம -சேர்த்தே சொல்லுவான் /
எதனால் விளங்குகிறான் -யோகத்தால் -ஞான சஷூஸ்-கர்மா விலகியதும் யோகம் வளரும் –
திருவடி பற்றி பற்று அறுக்க பிரார்த்திக்க வேண்டுமே –

—————-

அத்யாயம்–18–ஸ்லோகங்கள்—55,65,66–

பக்த்யா மாமபி ஜாநாதி யாவாந் யஷ்சாஸ்மி தத்த்வத–ததோ மாம் தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா விஷதே ததநந்தரம்–৷৷18.55৷৷

மேலே மேலே பக்தி முற்றும் -பர பக்தி -அத்ருஷ்டார்த்த பிரத்யக்ஷ அபி நிவேசம் -ஆசை ஏற்படும் /
பர ஞானம் -சாஷாத்காரம் பண்ணி அனுபவிக்க /
பரம பக்தி புனர் விஸ்லேஷ பீருத்வம் கிடைத்த அனுபவம் விலகுமோ என்று துடிக்க வைக்கும் /ஞான தரிசன பிராப்தி அவஸ்தைகள் /
யஹா அஸ்மி யாராக -எப்படிப்பட்டவனாக -இன்னான் இணையான் –ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் -நிரூபித்த ஸ்வரூப விசேஷணங்கள்-
இரண்டையும் அறிகிறான் பர பக்தி
சத்யம் ஞானம் அனந்தம் பிரம்மா -இன்னான் -நிர்விகார தத்வம் ஞான மயம் அந்தம் அற்றவன் -ஞான பல -இத்யாதி
இணையான் -அறிந்து கொண்டு
என்னை பெற பக்தியால் தெரிந்து கொள்கிறான் -அதற்கு பின் உண்மையாக தெரிந்து அடைய ஆசை கொள்கிறான்
ஞாத்வா பர ஞானம் -ஞானம் முற்றி முற்றி தர்சன சாஷாத்கார அவஸ்தை -மேலே பரம பக்தி அடைந்து என்னை அனுபவிக்கிறான் –

————-

மந் மநா பவ மத் பக்தோ மத் யாஜீ மாம் நமஸ்குரு–மாமே வைஷ்யஸி ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே ப்ரியோஸி மே–৷৷18.65৷৷

சத்யம் இட்டு ப்ரதிஞ்ஜை செய்து அன்றோ அருளிச் செய்கிறான் -நீ இனியவன் -என்னை அடைவாய் –
உனக்கு நல்லது பக்தி யோகம் தான் -இதற்கும் சோகப் பட்டான் -அதனால் மேல் ஸ்லோகம் –
முதலில் என்ன செய்ய வேண்டும் தர்மம் அதர்மம் மயக்கம் தாசன் சிஷ்யன் கீழ்
தேவன் அசுரர் விபாகம் கேட்டு சோகம் –
இங்கு மூன்றாவது சோகம்

———-

ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஷரணம் வ்ரஜ–அஹம் த்வா ஸர்வ பாபேப்யோ மோக் ஷயிஷ்யாமி மாஸூச–৷৷18.66৷৷

சோகப் படாதே –சரணாகதி விரிவாக கீழே பார்த்தோம் -/என்னை ஒருவனையே பற்று-
சர்வ தடங்கலாக உள்ள எல்லா பாபங்களில் இருந்தும் விடுவிப்பேன் சோகப் படாதே –
பாபங்கள் இருந்ததே என்று தானே சோகப் பட்டு இருக்க வேண்டும் -பக்தி பண்ண -ஆரம்ப விரோதிகள் இருக்குமே
ஆரம்பிக்கவே முடியாதே –அதை கண்டு பயந்து சோகம் –
வர்ணாஸ்ரம கர்மங்கள் பண்ணி கொண்டே பலன்களை விட்டு -சர்வ தர்ம பல பரித்யாகம் –
என்னையே கர்த்தா -ஆராதனாக பற்று -என்றவாறு –
பாபங்களை போக்கும் பிராயச்சித்த தர்மங்களையும் கண்டு பயப்பட்டு சோகம் -இங்கு அவற்றையும் விட்டு –
அந்த ஸ்தானத்தில் சரணாகதி என்றவாறு –
பக்தி தான் ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரம் உபாயம் -அர்ஜுனனுக்கு ஏற்ற உபதேசம் -அங்க பிரபத்தி என்றவாறு –
பிரதான உபாயம் பக்தி யோகம் –
தடங்கலை போக்கி பக்தி தொடங்கி-பக்தி ஒன்றினால் அடையப் படுகிறேன் -ஸ்ரீ கீதா வாக்கியம் –
ரஹஸ்ய த்ரயம் -அர்த்தம் ஸ்வ தந்த்ர பிரபத்தி –
கர்மா ஞான பக்தி யோகங்களை விட்டு -என்னை சரண் அடைந்து –
பண்ணின எண்ணத்தையும் உபாயமாக எண்ணாமல் -என்னை அடைய தடங்கலாக
உள்ள எல்லா பாபங்களையும் கண்டு சோகப் படாதே -இங்கு சோகம் –
இவன் சர்வாத்மா -ஞானம் வந்த பின்பு -ஆராய்ந்த பின் உனக்கு எது சரி -அத்தை செய் –
இது தான் பொறுப்பை தலையில் வைத்த சோகம்-நான் ஸ்வரூப அனுரூபமாக அன்றோ பண்ண வேண்டும் –
பிராரப்த கர்மாக்கள் பக்தி யோகனுக்கு முடிக்க மாட்டார் -பிரபன்னனுக்கு அனைத்தையும் -இந்த சரீரம் தான் கடைசி சரீரம்
சீக்கிரம் பலம் -பஹு ஆனந்தம் -அன்றோ –
கர்மா ஞான பக்தி யோகங்கள் கைங்கர்ய ரூபமாக செய்வான் பிரபன்னன் -உபாய புத்தியால் இல்லை
மாம் -ஸுலப்ய பரம்-ஆஸ்ரயண ஸுகர்ய ஆபாத குணங்கள் / அஹம் -பரத்வ பரம்- -ஆஸ்ரய கார்ய ஆபாத குணங்கள் —

——————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய சாரம் –

February 2, 2019

ஸ்ரீ கீதாபாஷ்யம்

யத் பதாம் போருஹ த்யான வித்வஸ்த அசேஷ கல்மஷ
வஸ்து தாம் உபயாத அஹம் யாமு நேயம் நமாமி தம் –மங்கள ஸ்லோகம் –

யத் -எவன் அவன் –
யத் -பிரசித்தி –ஆச்சார்ய குண பூர்த்தி நிறைந்த –
அம் போருஹ -அனுபவிக்க வல்ல போக்யதை –
பொருள் -தத் விஷய ஞான ரஹித்தையாய் -தத் விஷய ஞான வஸ்து கைங்கர்ய ரதியுமாய் -பண்ணுவான் –
சிஷ்ய சிக்ஷணார்த்தம்-நமக்காக -அசேஷ கல்மிஷதம் போக்கிக் கொள்ள -நித்ய கைங்கர்யம் பெற –
ஸ்தோருணாம் பல சித்தியார்த்தம் –ப்ரஹ்ம ஞானம் பெற்று -பரம புருஷார்த்தம் அடைய -நித்ய கைங்கர்ய பிராப்தி -பெற –
அசல ஸ்ரத்தை வேண்டுமே -நமக்கு -மே மதம் -கிருஷ்ண மதம் –
வஸ்துதாம் – அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத் வேத சந்தமேனம் ததோ விது-
ரகஸ்யாம்நாய ப்ராஹ்மணம் சசாசார்ய வம்சோ ஜ்ஜேயோ பவதி ஆச்சார்யாணமசாவசா வித்யா பகவத்த-
குரு பரம்பரை அனுசந்தான பூர்வகமாக ஆச்சார்ய த்யானம் பண்ண வேண்டும் –

—————————————————————

அவதாரிகை
ஸ்ரீ யபதி–நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணை கதாந்ர-ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷண அனந்த ஞான ஆனந்த ஏக ஸ்வரூபம் –
ஸ்வபாவிக அனவதிக அதிசய ஞான பல ஐஸ்வர்ய வீர்ய சக்தி தேஜஸ் ப்ரப்ருத்ய அசங்க்யேயா கல்யாண குண கண மஹோ ததி-
ஸ்வ அபிமத அநுரூப ஏக ரூப அசிந்த்ய திவ்ய அத்புத நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய உஜ்வல்ய ஸுந்தர்ய ஸுகுமார்ய லாவண்ய யவ்வனத்தி அனந்த குண நிதி –
திவ்ய ரூப ஸ்வ உசித விவித விசித்திர அனந்த ஆச்சர்ய நித்ய நிரவத்ய அபரிமித திவ்ய பூஷண
ஸ்வ அநு ரூப அசங்க்யேய அசிந்த்ய சக்தி நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய கல்யாண திவ்ய திவ்யாயுத
ஸ்வாமி மத் அநு ரூப நித்ய நிரவத்ய ஸ்வரூப ரூப குண விபவ ஐஸ்வர்ய சீலாத்யா அனவதிக அதிசய அசங்க்யேய கல்யாண குண ஸ்ரீ வல்லப
ஸ்வ சங்கல்ப அநுவிதாயி ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதாசே -சேஷதைகரதி ரூப நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய
ஞான கிரியை ஐஸ்வர்யாத் அனந்த குண கணா அபரிமித ஸூரிபிர் அனவரத அபிஷ்ருத சரண யுகல
வாங்மனச அபரிச்சேதய ஸ்வரூப ஸ்வபாவ
ஸ்வ உசித விகித விசித்திர அனந்த போக்ய போக உபகரண போக ஸ்தான சம்முத்த அனந்த ஆச்சர்ய அனந்த மஹா விபவ
அனந்த பரிமாண நித்ய நிரவத்ய அஸாக்ஷர பரம வ்யோம நிலய
விவித விசித்திர அனந்த்ய போக்ய போக்த்ரு வர்க்க பரி பூர்ண நிகில ஜகத் உதய விபவ லய லீல
பரம் ப்ரஹ்ம புருஷோத்தம பர நாராயண
ப்ரஹ்மாதி ஸ்தவாரந்த அகிலம் ஜகாத் ஸ்ருஷ்ட்வா
ஸ்வரூபேண அவஸ்தித தக்ஷ ப்ரஹ்மாதி தேவ மனுஷ்யானாம் த்யான ஆராத்யானாம் கோசார
அபார காருண்ய ஸுசீல்ய வாத்சல்ய உதாரய மஹோ ததி ஸ்வ மே ரூபம் தத் தத் சஜாதீய ஸம்ஸ்கானம் ஸ்வ ஸ்வபாவம் அஜஹதேவ குர்வன்
தேஷூ தேஷூ லோகேஷ் வவதீர்ய அவதீர்யதைஸ்தைராராதித தத் அதிஷ்டான ரூபம் தர்மார்த்த காம மோஷாக்க்யம் பலம் பிரயச்சன்
பூபார அவதாரனதேசேன அஸ்மதாதீநாம் அபி ஸமாச்ரயணித்வாய அவதிர்யோர்வ்யாம் சகல மனுஷ நயன விஜயதாம் கத
பராவர நிகில ஜன மநோ நயன ஹாரி திவ்ய சேஷ்டிதானி குர்வன் பூதநா சாக்கடை யமார்ஜுன அரிஷ்ட ப்ரிலம்ப தேனுக காலீய கேசீ
குவலாயாபீட சாணூர முஷ்டிக தோசல கம்சாதீன் நிஹத்ய
அனவதிக தயா ஸுஹார்த்த அநு ராக கர்ப்ப அவலோகந ஆலாபம்ருதை-விஸ்வமாப் யாயியின் நிரதிசய ஸுந்தர்ய ஸுசீல்யாதி குண கணா
விஷ்ட தாரேண அக்ரூர மாலாகாராதீந் பரம பாகவதான் பூதான் க்ருத்வா

———————————————
மஹா வாக்கியம்
ஸ்ரீ யபதி—-ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் -ஷீரார்ணவ –நிகேத –ஆகதாம் மதுராம் பூராம்
அவதாராயா மாசா -ஸுலப்யம் –
விசேஷ ஞப்தயே–அபிகம்ய ஸித்தயே –ஸமஸ்த மங்களார்த்தம் -ஸ்ரீ பிரதமம் –ஸ்வரூப நிரூபகம்
மது பிரத்யயம் -நித்ய யோகம் -அகலகில்லேன் இறையும்-
சாரூப்பிய/ சாலோக்ய / சாமீப்பிய / சாயுஜ்யம் -நான்கும் உண்டே
-தத்வ சிந்தாம் யத் –பாத சிஹனம் -திரு உடை மார்பம் -விசேஷ ஞப்தி -ஸ்ரீ -ககா புண்டரீக நயனா –புருஷோத்தமா -க ஸ்ரீ ஸ்ரீ ய —
பதி -சேஷி –பதிம் விசுவஸ்ய ஆதமேஸ்வரீம் சர்வ சேஷி -அஹோராத்ரீ பார்ஸ்வே –உபநிஷத் -சேஷி வார்த்தை இருக்காது பதி -உபயோகம் –
பகவான் புருஷ வாஸூதேவ –புருஷ ஏவேதம் சர்வம் –அபிகம்ய சித்தி -புருஷகாரம் –
கிற்பன் கில்லேன் அன்றி இலன் முனை நாள் எல்லாம் -கிருத்யம் செய்யாமல் அக்ருத்யம் செய்தே கழித்தேன்
நித்யம் அஞ்ஞாதம் நிர்க்ரஹம் -அன்றோ அவள் –
ஸமஸ்த மங்களார்த்தம் —
நாராயண -விஷ்ணு வாசு தேவ வியாபக -மந்த்ரங்கள் —
பிரமம் விப்ரலம்பம் பிரமாதம் கவனமின்மை மறவாமை / பரித்ராணாயா -ஸுசீல்யம் காட்ட அவதாரம் -மற்றவை உபரி பலன்கள் –
காரண வாக்கியங்கள் –ஸ்வரூபம் -சோதக வாக்கியங்கள் -உபாசனை வாக்கியங்கள் -பேத அபேத கடக வாக்கியங்கள்
-சமன்வயப்படுத்தி -மஹா வாக்கியம் அருளிச் செய்கிறார்

நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணைக தான —ஸ்ரீ யபதிக்கு அடுத்து -அடுத்து -உபய லிங்கம் –
ஸ்வபாவதோ சா இவனுக்கு இப்படி -தோஷ -அபாவம் இல்லை -ஹேயத்துக்கு எதிர் தட்டு -என்றபடி –
அமலன் -ஆதி பிரான் -என்றவாறு -உயர்வற -அசேஷ தோஷ ப்ரத்ய நீகன் -ஆறாயிரப்படி வியாக்யானம் அங்கும் –
ஸர்வத்ர-இப்படி –சத்யஞ்ச –சேதனம் அசேதனம் ஆனதும் தோஷம் தட்டாமல் –அம்ருத -திஷ்டன் ஆக இருந்தாலும் -வேதமும் கோஷிக்கும் இப்படியே –
ஆவி சேர் உயிரினும் உள்ளான் அவற்றில் ஓர் பற்று இல்லாத –யாவையும் யாவரும் தானாய் -போலே
-சர்வ சாகா பிரத்யகா நியாயம் -நிர்குணன் தோஷங்கள் இல்லாமல் –
ஸ்வரூபம் -குணங்கள் –தர்மி தர்மம் -குணா குணி–ச விசேஷ ப்ரஹ்மம் –
உபய லிங்கம் -அவதாரத்திலும் உண்டே -எல்லா நிலைகளிலும் உண்டே —
அசித்து–ஸ்வரூப பரிணாமம் உண்டே –சித்துக்கு ஸ்வபாவ பரிமாணம் –ஞானம் ஆனந்தம் -தர்ம பூத ஞானம் -விகாரம் –

ஸ்வ இதர ஸமஸ்த விலக்ஷணம் அடுத்து –
ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷணன் — அநந்த ஞான ஆனந்த ஏக ஸ்வரூபம் —
பரமாத்மா -ஸ்வ தந்த்ரன் -மற்ற எல்லாம் பர தந்திரம் — வஸ்து –மாயம் இல்லை -அனைத்தும் நித்யம் –
ஸ்வ அதீன-த்ரிவித சேதன அசேதன -ஸ்வரூப ஸ்திதி பிரவ்ருத்தி -அவன் அதீனம்-
சதா பஸ்யந்தி -அங்கும் -காலம் அங்கும் உண்டு ஆனால் கால வசத்தில் நித்ய முக்தர்கள் இல்லை –அவர்கள் வசத்தில் காலம் -என்றபடி
சுத்த சத்வம் -மிஸ்ர சத்வம்—ரஜஸ் தாமஸ் -சத்வம் மூன்றும் கலந்த — காலம் மூன்றும் த்ரிவித அசேதனங்கள் –
சுத்த சத்வம் -ஸ்வயம் பிரகாசம் —
சரீராத்மா பாவம் -சரீர சரீரி பாவம் -யஸ்ய சேதனஸ்ய யத் த்ரவ்யம் சர்வாத்மனா ஸ்வார்த்தம் நியந்தும் தாரயதும் சக்யம் -சேஷத்தைக ஸ்வரூபம் —
நியமனம் தாரணம் சேஷத்வம் மூன்றும் -உண்டே –
பர கத அதிசய –ஸ்வயம் உத்திஸ்ய –ஸ்ரீ மான் –ஸ்திதி சத்தா நியமனம் எல்லாம் –
பரமம் சாம்யம் உண்டே -விலக்ஷணம் எப்படி என்னில்-போக மாத்ர சாம்யா லிங்காத் –
ஞானம் ஆனந்தம் இரண்டிலும் சாம்யம் -என்றவாறு – -ஜகத் வியாபார வர்ஜம் —

அநந்த -ஞான ஆனந்த ஸ்வரூபம் –ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் –
அநந்தன் – தேச கால வஸ்து பரிச்சேத்யன் -நித்யம் விபும் –அந்தர் பஹிஸ்த சர்வம் -சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் –
சர்வ வஸ்து சாமானாதி கரண்ய யோக்யத்வாத்-தாதாம்யம் –ஐக்கியம் இல்லை -மித்யம் இல்லை –
யோகம் -பரமாத்மா இடம் சேர்வது –கூடாதது கூடினாலும் -அவன் அவனே இவன் இவனே –
த்ரிவித காரணமும் அவனே -ப்ரஹ்மாத்மகம் அனைத்தும் அனைவரும் –
அனுபிரேவசம் -ரூபம் நாமம் கொடுத்து –
அப்பரியவசான வ்ருத்தி –எல்லா வாசகங்களும் அவன் வரை பர்யவசிக்குமே — வாமதேவம் -ப்ரஹ்லாதன் / நம்மாழ்வார்
-கடல் ஞாலம் செய்வேனும் யானே என்னும் -அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி –
தத் தவம் அஸி-தேஹ விசிஷ்ட பரமாத்மா -ச ஏவ சர்வம் –மாயா பூதம் சராசரம் -ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லாத ஒன்றே இல்லையே
குணங்களை சொல்லி திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் –
ஞான பல ஐஸ்வர்ய-வீர்ய சக்தி தேஜஸ் –ஷட் ஏவ பிரதம குணங்கள் -ஷாட் குண்ய பரிபூரணம் /
ஸ்வரூபம் -ஞானம் வேறே —குணம் ஞானம் தர்ம பூத ஞானம் -யோ வேத்தி யுக பத் சர்வம் பிரத்யஷனே -தாரணம் நியமனம் -இத்தைக் கொண்டே –
பல -சிரம பிரசங்க ரஹித தாரணை சாமர்த்தியம் –
ஐஸ்வர்யம் -சர்வ நியந்த்ருத்வம் -அப்ரதிக்கத்தவ ஸத்ய-சங்கல்ப
வீர்ய -விகார விரகோ வீர்யம் / சத்தி -ஜகத் பிரகிருதி பாவ உபாதான காரணம் -/
தேஜஸ் சக கார்ய நிரபேஷ்யம்-பராதிப்பவன சாமர்த்தியம் –மாரீசன் -ரே காரம் கேட்டே நடுங்குவான் –
ஸ்வாபாவிகம் –மகா தத்தி -குணக்கடல் –ரத்னம் ஜலதே -போலே–குண கணங்கள் –அசங்கேயே-கணங்கள் -கல்யாண குணங்கள் –
அடுத்து திவ்ய ரூபம் -திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் -அருளிச் செய்கிறார் –நித்யம் அப்ராக்ருதம் -அதீந்தர்யம் –
அபிமத -அனுரூபம் -ஏக ரூபம் –திவ்ய அத்புத -திவ்ய ரூபம் -வைலக்ஷண்யம்-அப்ராக்ருதம் காட்ட –விசித்திரம்
–அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராவமுதம் -நித்ய நூதன –
நிரவத்யம்-நிரதிசய ஓவ்ஜ்ஜ்வல்யம் -ஸுந்தர்ய ஸுகந்த –சர்வ கந்த சர்வ ரஸா சர்வ போக்ய பூதயா அசாதாரணம்
ஸுகுமார்யம் -லாவண்யம் -சமுதாய சோபை –நித்ய யுவா -அநாதி -யுவ குமாரா —
திவ்யாயுதங்கள் -திவ்ய ஆபரணங்கள் -அடுத்து -விவித விசித்திர -அநந்த ஆச்சர்யம் -அபரிமித -அசிந்த்ய -நித்ய நிரவத்ய
-அபரிமித -கல்யாண திவ்ய -ஆனந்தாவாஹம் இவையும் –
ஸ்ரீ விசிஷ்டாத்த்வம் –அடுத்து -ஸ்ரீ வல்லப -/ கீழே ஸ்ரீ யபதி -ஸ்வரூப நிரூபகம் –விபவம் பரிஜன பரிகரங்கள் –
ஸ்வரூபம் ரூபம் -தத் -குண விபவ ஐஸ்வர்ய சீலாதி –குண கணங்கள் –நித்ய நிரவதிக –அநபாயினி
-அகலகில்லேன் இறையும்–அபிமத அனுரூபம் –சர்வ பிரகார போக்யத்வம் –
-https://www.youtube.com/watch?v=_NPyV6wTccs–4

——————————-

பரித்ராணாயா ஸாதூ நாம்-காண வாராய் என்று என்று
கண்ணும் வாயும் துவர்ந்து – -தளர்ந்து –நினைந்து நைந்து கரைந்து உருகி நிற்கும் ஆழ்வார்களே சாதுக்கள்
சாத்வ -உக்த லக்ஷண -தர்ம சீலா -வைஷ்ணவ அக்ரேஸரா -மத் ஸமாச்ரயேண ப்ரவ்ருத்தா மன் நாம கர்ம ஸ்வரூபணாம்
வாங்மனசா கோசாரதயா மத் தர்ச நேந விநா ஸ்வாத்ம தாரண போஷணாதிகம் அலபமானா
-க்ஷண மாத்திர காலம் கல்ப சஹஸ்ரம் மன்வானா-பிரசிதில சர்வகாத்ரா பவேயுரிதி மத் ஸ்வரூப சேஷ்டித்த அவலோகந
ஆலா பாதிதநேந தேஷாம் பரித்ராணாயா -ஸ்வாமி ஸ்ரீ ஸூ க்தியின் காம்பீர்யம்

தேஷாம் சதத யுக்தா நாம் பஜதாம் ப்ரீதி பூர்வகம் ததாமி புத்தி யோகம் தம் –10–10-
ப்ரீதி பூர்வகம் மாம் பஜதாம் -சங்கரர் /-ஸ்வாமியோ -ப்ரீதி பூர்வகம் ததாமி –வெறிதே அருள் செய்வர் உகந்து-

பஹு நாம் ஜென்ம நாமந்தே ஞானவான் மாம் ப்ரபத்தியதே வா ஸூ தேவஸ் ஸர்வமிதி ச மஹாத்மா ஸூ துர்லப —7–19-
இங்கும் ஸ்வாமி -மச் சேஷத்தைக ரஸ ஆத்ம யாதாம்யா ஞானவான் -மழுங்காத வை நுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய்
தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் புள்ளூன்று தோன்றினானையே மழுங்காத ஞானமே படையாக
மலருலகில் தொழும் பாயார்க்கு அளித்தால் உன் சுடர்ச் சோதி மறையாதே —

அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பம் போன்ற இடங்களில் தேஹ விசிஷ்டா ஆத்மா
அடியேன் சிறிய ஞானத்தன் –காண்பான் அலற்றுவன் -இங்கும் தேஹ விசிஷ்டமே
ஒண் சங்கதை வாள் ஆழியான் ஒருவன் அடியேன் உள்ளான் -இங்கும் விசிஷ்டமே
அடியேன் உள்ளான் உடல் உள்ளான் -இங்கு மட்டுமே அநு பிரவேசம் உடலிலும் ஆத்மாவிலும் என்பதால்
-ஆத்மாவுக்கு சேஷத்வமே அந்தரங்க நிரூபகம்
ஜ்ஜோத ஏவ -ஸூ த்ரத்துக்கு -அயமாத்மா ஜ்ஞாத்ரு ஸ்வரூப ஏவ -என்று அருளிச் செய்தார்
-ஜ்ஞாநீ–பகவத் சேஷ தைக ரஸ ஆத்ம ஸ்வரூபம் இதை ஞாநீ-

யத்யதா சரதி ஸ்ரேஷ்டஸ் தத்த தேவ இதரோ ஜன ச யத்பிரமாணம் குருதே லோகஸ் தத் அனுவர்த்ததே –ஸ்ரீ கீதை -3-21-
யத்பிரமாணம்-பஹு வ்ரீஹி சமாசமாகக் கொண்டு -ஒரே பதமாக -சிரேஷ்டர் அனுஷ்ட்டிக்கும் கர்மத்தையே குறிக்கும் என்பர் நம் பாஷ்யகாரர் –
அந்த கர்மம் செய்கிறார்கள் மட்டும் இல்லாமல் அதே அனுஷ்டான ரீதியில் என்றபடி
மேலையார் செய்வனகள் கேட்டியேல் -மட்டும் இல்லாமல் மேலையார் செய்வனகள் வேண்டுவன கேட்டியேல் -இதையே யத்பிரமாணம் -என்கிறது –

மன்மநாபவ மத் பக்த –மயி சர்வேஸ்வர –நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணைகதாநே –சர்வஞ்ஞஜே –சத்யசங்கல்பே –
-நிகிலா ஜகத் ஏக காரணே–பரஸ்மின் ப்ரஹ்மணி–புருஷோத்தமே –புண்டரீக தலாமலாய தேஷணே-
-ஸ்வச்ச நீல ஜீமுத சங்காஸே யுகபுதுதித தி நகர சஹஸ்ர சத்ருச தேஜஸி லாவண்ய அம்ருத மஹோததவ்
உதார பீவர சதுர் பாஹவ் அத் யுஜ்வல பீதாம்பரே அமல கிரீட மகர குண்டல ஹார கேயூர கடக பூஷிதே அபார காருண்ய
ஸுசீல்ய ஸுந்தர்ய மாதுர்ய காம்பீர்ய உதார வாத்சல்ய ஜலதவ் அநாலோசித விசேஷ அசேஷ லோக சரண்யே
சர்வ ஸ்வாமிநீ தைல தாராவத் அவிச்சேதேந நிவிஷ்ட –மநா பவ -என்ற கம்பீர ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் – -18-விசேஷணங்கள் வைத்து –

-மன்நாம கர்ம ஸ்வரூபணாம் வாக் மனசா கோசரதயா –
மத் தர்சநேந விநா ஸ்வாத்மதாரணா போஷாணாதிகம் அலபமாநா க்ஷணம் மாத்ரம் காலம் கல்ப சஹஸ்ரம்
மன்வானா ப்ரசிதில சர்வகாத்ரா பாவேயுரிதி மத் ஸ்வரூப சேஷ்டிதா வலோகநா ஆலாபாதிதா நேந தேஷாம் பரித்ராணாய –என்பர் நம் பாஷ்யகாரர்
ஆழ்வார்களை நினைத்தே –காண வாராய் என்று என்று கண்ணும் வாயும் துவர்ந்து ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி யாலோ -என்று தளர்ந்து –
நினைந்து நைந்து உள் கரைந்து உருகி நிற்கும் ஆழ்வார்கள் -இவர்களே யுக்த லக்ஷண தர்ம சீலர்கள் -வைஷ்ணவ அக்ரேஸர்கள் –
தர்மஸ்ய வேதோதி தஸ்ய சாதுரீ வர்ணய சாதுராசரம்ய வ்யவஸ்தயா அவஸ்தி தஸ்ய —
மத் ஸமாச்ரயண ப்ரவ்ருத்தா
-துயர் அறு சுடர் அடி தொழுது ஏழு என் மனனே -ஆழி வண்ண நின் அடி இணை அடைந்தேன் -என்பார்களே
-மன்நாம கர்ம ஸ்வரூபணாம் வாக் மனசா கோசரதயா-
என் சொல்லிச் சொல்லுகேன் –நெஞ்சால் நினைப்பரிதால் வெண்ணெய் யூண் என்னும் ஈனச் சொல்லே -என்பார்களே –
மத் தர்சநேந விநா ஸ்வாத்மதாரணா -போஷாணாதிகம் அலபமாநா–
தொல்லை மாலை கண்ணாரக் கண்டு கழிவதோர் காதல் உற்றார்க்கும் உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதலே -என்றும்
காண வாராய் என்று என்று கண்ணும் வாயும் துவர்ந்து -என்றும் அருளிச் செய்வர்களே
க்ஷணம் மாத்ரம் காலம் கல்ப சஹஸ்ரம் -மன்வானா-
ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி யாலோ –ஊழியில் பெரிதால் நாழிகை என்னும் –ஓயும் பொழுது இன்றி ஊழி யாய் நீண்டதால்
-அவனை விட்டு அகன்று உயிர் ஆற்ற கில்லாதவர்கள் அன்றோ
ப்ரசிதில சர்வகாத்ரா-
கால் ஆழும் நெஞ்சு அழியும் கண் சுழலும் –காலும் எழா கண்ணா நீரும் நில்லா உடல் சோர்ந்து நடுங்கி குரல் மேலும் எழா
மயிர் கூச்சம் அறா–என்றும் -உள்ளம் எலாம் உருகி குரல் தழுத்து ஒழிந்தேன் -உரோம கூபங்களாய் கண்ண நீர்கள்
துள்ளம் சோராத் துயில் அணை கொள்ளேன் -என்று சர்வ அவயவ சைத்திலயங்களைக் காட்டினார்கள் –

யதா பரம புருஷ –யதா -நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணை கதாந ஜெகஜ் ஜென்மாதிகாரணம் ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷண
சர்வஞ்ஞ ச ஸத்யஸங்கல்ப ஆஸ்ரித வாத்ஸல்யைக ஜலதி நிரஸ்த சாமாப்யதிக சம்பாவன பரம காருணிக பர ப்ரஹ்ம அபிதான பரம புருஷ -என்ற
விசேஷணங்களை விடாமல் அருளிச் செய்வார்

ஆறாம் அத்யாயம் இறுதி ஸ்லோகம் –
யோகிநாம் அபி ஸர்வேஷாம் மத் கதேன அந்தராத்மநா ஸ்ரத்தாவான் பஜநே யோ மாம் ஸ மே யுக்த தரோ மத -என்பதற்கு
யோகிநாம் அபி ஸர்வேஷாம் ருத்ராதி த்யான பராணம் -மத் கதேன மயி வாஸூ தேவ ஸமாஹிதேன -அந்தராத்மனா அந்த கரணேன
-ஸ்ரத்தாவான் ஸ்ரத்த தானஸ்தன் பஜதே -சேவதே யோமாம் ஸ மே மம யுக்ததம அதிசயேந யுக்த மத அபிப்ரதே

-10–8-அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்தஸ் சர்வம் ப்ரவர்த்ததே
-இதற்கு சங்கர பாஷ்யம் – அஹம் பரம் ப்ரஹ்மம் வாஸூ தேவாக்க்யம்-ஸர்வஸ்ய ஜகத ப்ரபவ உத்பத்தி மத்த ஏவ ஸ்திதிநா
சக்ரியா பாலோப போக லக்ஷணம் விக்ரியா ரூபம் சர்வம் ஜகத் ப்ரவர்த்ததே

–9- -22-அநன்யாச் சிந்தயந்தோ மாம் -என்ற இடத்தில் பரம் தேவம் நாராயணம்–பர்யுபாஸதே –தேஷாம் பரமார்த்த தர்சினாம் –
இப்படி நாராயண விஷ்ணு வா ஸூ தேவம் இட்டே சங்கர பாஷ்யமும்

ஸ்ரீ கீதை -7-19-பஹூ நாம் ஜன்ம நாமந்தே ஞானவான் மாம் ப்ரபத்யதே
வாசு தேவஸ் சர்வம் இதி ச மகாத்மா ஸூ துர்லப –
இங்கும் ஞானி -மத சேஷதைகரச ஆத்மா யாதாம்ய ஞானவான் –
வாசு தேவஸ் சர்வம் இதி ச மகாத்மா ஸூ துர்லப –என்பதற்கு
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம சுருதி ஸ்தலம் போலே அத்வைத பர வியாக்யானம் சங்கரர்
எல்லாம் ப்ரஹ்மம் என்னைப் பணிகின்ற மகாத்மா துர்லபம்
நம் ஸ்வாமி
வாசூதேவ ஏவ மேவ பரம ப்ராப்யம் ப்ரபாகம்ச அத்யதபி
யன்ம நோரதவர்த்தி ச ஏவ மம தத் சர்வம்
உண்ணும் சோறு பருகுநீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன்
ஜகத் சர்வம் வாசுதேவ -என்று சங்கரர் கொள்ள
மம சர்வம் வாசூதேவ -ஸ்வாமி அருள
திருவாய் மொழிக்கு சேர –

-7—20-காமைஸ் தைஸ் தைர் ஹ்ருதஞ்ஞா நா பிரபத்யந்தே அந்நிய தேவதா —அந்தவத் து பலம் தேஷாம் தத்பவத் யல்பமேதஸாம் -என்ற இடத்துக்கு
ஏவம் சமாநே அப்யாஸே மாமேவ ந பிரபத்யந்தே அனந்த பலாய-அஹோ கலு கஷ்டதரம் வர்த்ததே இத் யநுக்ரோசம் தர்சயதி பகவான்
தன்னிடம் நிரதிசய மோக்ஷம் பெறலாம் என்று அறிந்தவர்களும் ஸூத்ர பலன்களுக்காக தேவதாந்த்ர போஜனம் பண்ணுகிறாள் என்று கண்ணீர் விடுகிறானே

–9- -22-அநன்யாச் சிந்தயந்தோ மாம் -என்ற இடத்தில் பரம் தேவம் நாராயணம்–பர்யுபாஸதே –தேஷாம் பரமார்த்த தர்சினாம் –
இப்படி நாராயண விஷ்ணு வா ஸூ தேவம் இட்டே சங்கர பாஷ்யமும்

–9–26-பத்ரம் புஷ்ப்பம் –அஹம் சர்வேஸ்வர நிகில ஜகத் உதய விபவ லயலில-அவாப்த ஸமஸ்த காம -ஸத்யஸங்கல்ப
-அனவதிக அதிசய -அசங்க்யேய கல்யாண குண கண -ஸ்வ பாவிக அனவ-

9-34–மன் மநா பாவ –மயி சர்வேஸ்வரேஸ்வர நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணை கதாநே சர்வஞ்ஞா ஸத்ய சங்கல்ப
-நிகில ஜகத் ஏக காரணே பரஸ்மின் ப்ரஹ்மணி புருஷோத்தமே
புண்டரீக தலாமலாய தாஷே-ஸ்வ இச்சை நீல ஜீமூதே சங்காசே யுகபதுதிததி நகர சஹஸ்ர சத்ருச தேஜஸி லாவண்ய அம்ருத மஹோ ததவ்
உதார பீவர சதுர் பாஹவ் அதி உஜ்வல பீதாம்பரே அமல கிரீட மகர குண்டல ஹார கேயூர கடக பூஷிதே அபார காருண்ய ஸுசீல்ய ஸுந்தர்ய
மாதுர்ய காம்பீர்ய உதார வாத்சல்ய ஜலதவ் அநாலோசித விசேஷ அசேஷ லோக சரண்யே
சர்வ ஸ்வாமிநீ தைல தாராவத் அவிச்சேரூத அநவிஷ்ட மநா பாவ –

-10–8-அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்தஸ் சர்வம் ப்ரவர்த்ததே
-இதற்கு சங்கர பாஷ்யம் – அஹம் பரம் ப்ரஹ்மம் வாஸூ தேவாக்க்யம்-ஸர்வஸ்ய ஜகத ப்ரபவ உத்பத்தி மத்த ஏவ ஸ்திதிநா
சக்ரியா பாலோப போக லக்ஷணம் விக்ரியா ரூபம் சர்வம் ஜகத் ப்ரவர்த்ததே –

ஸ்ரீ கீதை -10-9-
மச்சித்தா மத்கதப்ராணா போதயந்த பரஸ்பரம்
கதயந்தச்ச மாம் நித்யம் துஷ்யந்திச ரமந்திச
சங்கர பாஷ்யம் -துஷ்யந்தி-பரிதோஷம் உபாயந்தி -ரமந்திச -ரதிம் ப்ராப் நுவந்தி ப்ரிய சங்கத்யா இவ –
பரிதோஷம் யாது – ரதி யாது
நம் ஸ்வாமி பாஷ்யம்
வக்தார தத் வசநேன துஷ்யந்தி
ச்ரோதாரச்ச தத் ச்ரவனேன அநவதிக அதிசய பிரியேண ரமந்தே
மூலத்தில் போதயந்த பரஸ்பரம் -இரண்டு வகுப்புக்கள் உண்டே
ஒரு அதிகாரி ஒரு சமயத்தில் பிரவசனம் செய்து சந்தோஷிப்பதும்
அதே அதிகாரியே மற்று ஒரு சமயத்தில் சரவணம் செய்து சந்தோஷிப்பதும்
இரண்டு வித ஆனந்தம் உண்டே
திருமழிசை பிரான்
தெரித்து எழுதி வாசித்தும் கேட்டும் வணங்கி வழிபட்டும் பூரித்தும் போக்கினேன் போது
தெரிகை -தெரிவிக்கை பிரவசனம் பண்ணுகை
ஆழ்வார் கால பேதத்தில் இரண்டும் அனுபவித்தார் என்று காட்டி அருளுகிறார்
தரித்து இருந்தேனாகவே –
இவை இல்லையாகில் ஸ்வ ஆத்மா தாரணம் துர்லபம்
இதையே நம் ஸ்வாமி
மயா விநா ஆத்மா தாரணம் அல்ப மான -என்றும்
மத்கதபிராணா -மூலத்துக்கு தரித்து இருந்தேனாகவே -என்கிற
ஆழ்வார் ஸ்ரீ சூக்தி ஊறிக் கிடந்ததாலேயே

—————————————————————————–

ஸ்ரீ கீதை -10-10-
தேஷாம் சத்த யுக்தாநாம் பஜதாம் ப்ரீதி பூர்வகம் ததாமி புத்தியோகம் தம் –
சங்கரர் -ப்ரீதி -சிநேக -தத் பூர்வம் மாம் பஜதாம் இத்யர்த்த
ஆனால் ஸ்வாமி ப்ரீதி பூர்வம் ததாமி -என்றே அந்வயம் –
சேதனம் சேயும் பஜனத்தில் ப்ரீதி பூர்வகம் கூட்டாமல்
எம்பெருமான் செய்யும் அருளிலே அத்தை கூட்டுகிறார்
என்னை ஆளும பிரானார் வெறிதே அருள் செய்வர் உகந்து –
அவன் உகந்தே அருள் செய்வதாக
கீதாச்சார்யன் திரு உள்ளத்தை
ஆழ்வார் அறிந்து அருளிச் செய்த படியே
நம் ஸ்வாமியும் அருளிச் செய்கிறார்

——————————————————————————————————

மத்யாஜி மத் பக்த மன்மனா பவ -அனுபவ ஜனித அநவதிக  அதிசய ப்ரீதி காரித
அசேஷ அவஸ் தோசித அசேஷ சேஷ தை கரதி -அனுபவிக்க அனுபவிக்க ப்ரீதி உண்டாக –
ப்ரீதி வளர -கைங்கர்யத்தில் மூட்டும் -கைங்கர்யம் செய்து அல்லது தரிக்க முடியாத நிலை
எய்தி -உடலும் மனமும் தளர்ந்து போய் கைங்கர்யம் கூட செய்ய முடியாமல் போனாலும்
பாரிப்பு மட்டும் தொடர்ந்து ஓங்கி வளர -அந்த பாரிப்பே கைங்கர்யம் ஆகும் –
இதுவே த்யானம் -இனி மாம் நமஸ்குரு -கீழே சொல்லிய மூன்று சொற்களையும்
ஏக வசனமாக கூட்டி -ஆத்மா சமர்ப்பணம் வரை அர்த்தம் கொள்ளுவார் -இதையே
பிரணம்ய ஆத்மாநாம் பகவதே நிவேதயேத் -என்று கத்யத்தில் அருளி காட்டுகிறார் ஸ்வாமி –
ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் சரணா கதி பற்றி பேச சூத்தரங்கள் இல்லை
கீதா பாஷ்யத்தில் -அர்ஜுனன் -சாதிமாம் த்வாம் பிரபன்னம் -என்று சரணாகதி செய்தான் –
கீதாசார்யானும் -மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே -தமேவ சாத்யம் புருஷம் ப்ரபத்யே –
தமேவ சரணம் கச்ச -மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ -என்றான் -இதானால் அங்கெ சரணாகதி
பற்ற ஸ்வாமி  க்கு வாய்ப்பு கிட்டியதே –
ஆசார்யன் பெருமையையும் –

தத் வித்தி ——உபதேஷ்யந்தி  தே  ஜ்ஞானம் ஜ்ஞாநின தத்வ தர்சின  -என்று கீதாசார்யன் காட்டி -அருளுகிறான்
ததா ஆத்மாநம் ஸ்ருஜாமி அஹம் -அவனும் அவதரித்து ஆச்சார்யர்களையும் அவதரிப்பிக்கிறான் –
தஸ்மின் கர்ப்பம் ததாம் யஹம் -என்றும் —அஹம் பீஜப்ரத பிதா -என்றும் சிருஷ்டியையும்
சர்வச்ய சாஹம் ஹ்ருதி சந்நிவிஷ்டோ மத்த ஸ்ம்ருதி ஜ்ஞானம் அபோஹனம் ச -என்றும்
ஈஸ்வர சர்வ பூதானாம் ஹ்ருத்தேச அர்ஜுன திஷ்டதி -என்றும் எம்பருமான் ஹிருதயத்தில்
வீற்று இருந்து ஜ்ஞானம் அஞ்ஞானம் மறைவு இவற்றை உண்டு பண்ணுவதாக அருளுகிறான் –
இதனால் சிலருக்கு பகவத் ஜ்ஞானமும் அவன் அருளால் தான் கிட்டுகிறது –
ததாமி புத்தி யோகம் -ஜ்ஞானத்தின் பரிபாகமான பக்தியையும் அவனே அருளுவதாக -சொல்லி
அஹம் அஞ்ஞானம் தம நாசயாமி -என்றும் அருளி -யோக ஷேமம் வஹாம் யஹம் -என்று
இதற்க்கு வேண்டிய போஷணமும் தானே செய்வதாக அருளுகிறான் –
போக்தாரம் யஜ்ச தபஸாம் சர்வலோக மகேஸ்வரம் ஸூ ஹ்ருதம் சர்வ பூதாநாம் ஜ்ஞாத்வா மாம் சாந்திம் ருச்சதி –
என்று ஐந்தாம் அத்யாய இருதியில் -எல்லா தபஸூ முதலிய கர்மாக்களால் ஆராதிக்கப் படுவனாகவும்
அதாவது கர்மம் எனபது பூஜை என்றும் -நான் எல்லோருக்கும் பிரபு என்றும் -அதாவது வகுத்த
சேஷி என்றும் -உனது நண்பன் என்றும் பாவித்தாய்  ஆனால் கர்ம யோகம் பேரின்பம் கொடுக்கும்
அதுவே ஸ்வயம் புருஷார்த்தமாக தோன்றும் -ஸூ ஹ்ருத ஆராத்நாய ஹி சர்வே ப்ரயதந்தே –
நண்பனை ஆராதிக்க என்றால் அனைவரும் முயல்வார்கள் அன்றோ –
இத்தால் பகவத் கைங்கர்ய புருஷார்த்தம் இனிக்கும் என்று காட்டி அருளுகிறார் ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர் –
——————————————

18-அத்யாயம் –
ஞானான் மோக்ஷம் -பக்தி ரூபா பன்ன ஞானம் -ஐ க்கிய ஞானத்தால் இல்லை -சந்நியாசம் தியாகம் -ஓன்று தான்
-ஆனால் -நித்ய நைமித்திய காம்ய – கர்மாக்கள் -இரண்டு சப்தங்கள் -நித்ய நைமித்திய
சந்நியாசம் -மூன்றையும் விடுவது -தியாகம் -நித்ய நை மித்திய காமம் -மூன்றையும் பலத்துடன் விடுவது –
தத்ர சாஸ்திரீய தியாகம் காம்ய கர்மா ஸ்வரூப விஷய -எல்லா கர்மம் பலம் விடுவது -என்ற விவாதம் -அதன் பொருளிலே இதுவும் –
சப்தம் மாற்றினத்தால் பொருள் வேற இல்லை -பர்யாய சப்தங்கள் –கை விடுதல் பொருள் -எத்தை கை விடுதல் –
காம்ய கர்மங்களையா -சர்வ கர்மா பலன்களையா –
நேராக பதி சொல்லாமல் -இரண்டு சப்தங்களை உபயோகித்து -பதில் -கேசவஸ்ய ஆத்மா அர்ஜுனன் அன்றோ புரிந்து கொள்வான்
தியாக சந்யாச சப்த யோக ஒரே பொருள் தான் –
பத்து பத்து -அர்த்தங்கள் -ஞானம் ஞப்தி பலன் முக்தி தலை சேர நிஷ்கர்ஷித்து மோக்ஷ பல விருத்தி -இரண்டாம் பத்தில் முக்தி மோக்ஷம் -இரண்டும் பர்யாயம்
புருஷார்த்த பலன் -மேலே அதே விருத்தி
அந்நிய ருசி -விரக்தி / ராகம் -பிரேமா பல உபாயத்தில் புகுந்து -இப்படி ஒரு பத்துக்கும் இரண்டு சப்தங்கள் போலே
–4-ஸ்லோகம் -இதே அத்யாயம் -சந்நியாசம் தியாகம் –மேலே தியாகம் சப்தத்தால் சொல்லுவான்
தியாக சப்தத்தால் நிர்ணயம் –7-ஸ்லோகம் -சந்நியாசம் -தப்பு என் என்னில் தியாகம் தப்பு என்று சாஸ்திரம் சொல்லுவதால் –
சரணம் பற்று -நமஸ்கரித்தார் -முனிவர் சொன்னதை கேட்டு -பர்யாயம் -பரஸ்பர பர்யாய சப்தங்கள் –
சாங்க்யர்-மூன்று கர்மங்களையும் விடலாம் -என்பர் -அறிவிலிகள் -இதற்கு மூன்றாவது ஸ்லோகம் -முதல் வரியில் -ஏகே மனுஷ்யர் -சிலர் –
முமுஷுக்கள் விட வேண்டும் என்பர் -கபிலர் –வைதிகர் -ராகாதி தோஷவத் பந்தகத்வாத் -/ சர்வ யஞ்ஞா -சாஸ்திரம் விதித்த கர்மங்கள் த்யாஜ்யம் –
த்ரிவித தியாகம் உடன் செய்ய வேண்டும் –
-7-ஸ்லோகம் -மோகம் -தமஸ் குணத்தால் / அன்னம் போலே மனாஸ் -பாஞ்ச இந்திரியங்கள் –
ஆகார சுத்தோ -சத்வ குணம் வளர -த்யானம் வளர்ந்து -முடிச்சுக்கள் அவிழ்ந்து
ஆகார சுத்தி ஆயத்தம் -திருவாராதனம் -ஆ பிராணாயாத் -நித்ய நைமித்திமா கர்மங்கள் செய்ய வேண்டியதே –
ஞான உத்பத்திக்காக கர்மம் -/ சம்சாரம் பந்தம் படுத்துவதாக விபரீத புத்தி மோகம் -பரித்யாகம் இல்லை
தமோ குணம் அடிப்படையாக கொண்ட -தாமச தியாகம் -விபரீத ஞானம் -தமோ தானே அஞ்ஞான மூலம் —
-8-ஸ்லோகம் -ராஜஸம் தியாகம் –

ஸ்ம்ருதி ஞானம் அபோகனம்-மூன்றுக்கும் அவனே காரணம் -பிரகிருதி -இந்திரியம் -சுற்றி விடுகிறான் அவன் -குணத்துக்கு அனுகுணமாக –
நியாந்தா -அவன் -ஜீவாத்மா கர்த்தா -பரமாத்மா ஆயத்தம் -பரா து -தத் ஸ்ருதேகே =ஸூ த்ரம் -ஆதீனம் பட்டு
ஜீவாத்மா கர்த்தா -சாஸ்திரம் -சொல்லி -பரதந்த்ர கர்த்தா என்றால் பொறுப்பு
கிருத பிரதி-விகித -பிரிரிதேஷம் வையர்த்தம் -முதல் முயற்சி எதிர்பார்த்து –
கிருத பிரயத்தனம் அபேக்ஷித்து தான் செய்கிறான்-மூன்று ஸூத்ரங்கள்
–உதாசீனம் -அனுமந்தா -தூண்டி -மூன்று நிலை -அனுமதித்தால் தான் செயல் -அதனாலே ராவணன் பலவானாக ஆனதும் அவனாலே –
நாம் விசேஷ காரணம் -அவன் சாமான்ய காரணம் -விதை பயிர் போலே -உழவன் தண்ணீர் நிலம் சாமான்ய காரணம் -பொது காரணம் –
கர்த்தாவாகவே இருந்தும் அகர்த்தாவாக நினைத்து -கர்த்ருத்வ தியாகம் -ஈஸ்வரனால் தூண்டப பட்டு
ஐவர் காரணம் ஆத்மா முக்கிய காரணம்
பரமாத்மா தூண்ட தேகம் இந்திரியங்கள் பிராணன் மூன்றும் கருவிகள் –
இவை உதவி இல்லாமல் அவன் தூண்டாமல் செய்ய முடியாதே -அதனால் அகர்த்தா –
உதங்க பிரசனத்துக்கு உத்தரம் இல்லை -உத்தரம் ப்ரஹ்ம சூத்ரம் -மூன்று ஸூ த்ரங்கள் —
பராத் து தத் ஸ்ருதே -பரமாத்மாவுக்கு அடங்கியே செயல் -பிரசித்தம்
விஷயம் நைர் காருண்யம் இல்லாமல்
கிருத பிரயத்யனம் சா பேஷாத்–விஹித பிரதி ஷேதம்-சாஸ்திரம் சொல்ல –கர்மம் எதிர் பார்த்து ஸ்ருஷ்டி –
வை ஷம்யம் நைர் க்ருண்யம் ந சாபேக்ஷத்வாத்

விநியோக பிருதக் நியாயம் -வர்ணாஸ்ரம தர்மம் -ஷத்ரியனுக்கு -17-ஸ்லோகம்– அஹங்காரம் இல்லாமல் –
ஞானம் மூன்றுவகை /கர்மம் மூன்று வகை / கர்த்தா மூன்று வகை -இப்படி ஒன்பது ஸ்லோகங்கள் –
யஸ்ய பாவக –யஸ்ய புத்தி -பலனில் விருப்பம் இல்லாமல் –
இமான் லோகான் -நா ஹந்தி-
பரம புருஷ கர்த்ருத்வ அனுசந்தானே -கர்த்ருத்வ விஷய மநோ விருத்தி -நா காம் அபிமானம் கிருதவா -அஹம் கரோமி அறிவு இல்லாமல்
புத்தி -சங்கமம் -அஸ்மின் கர்மணி மம கர்த்ருத்வ அபாவாமி—-ஏதத்தி பலம் —
செயல் புரிபவன் நான் இல்லையே –ந கேவலம் பீஷ்மர் -உலகம் கொன்றாலும் பாபம் வாராது —
தேசத்துக்காக செய்தால் தியாகி பட்டம் உண்டே அதே போலே
கட உபநிஷத் -பிரமாணம் காட்டி அருளுகிறார் –ஷத்ரியன் தர்ம யுத்தத்தில் யாரைக் கொன்றாலும் குற்றம் வாராது –
தியாக விஷய பிரகாரணம் முடிந்து –18-ஸ்லோகம் -அடுத்து –
வர்ணாஸ்ரம வேறுபாடு –உயர்வு குள்ளம் -நிறம் -வேறுபாடு -ஒன்றுக்குள் ஓன்று பல பேதங்கள் –
சர்வ பூதேஷூ –சரீரத்தால் -என்று புரிந்தவன் சாத்விக ஞானி –
அபிபக்தம்-அவ்வயம் – ஏகம்- பாவம் ஒருபடிப்பட்ட ஆத்மா ஞானா காரத்தால் ஒரே ஜாதி -ஈஷதே-தத் ஞானம் சாதிவிக ஞானம்
விபக்த சர்வேஷூ பூதேஷூ -கர்மா அதிகாரேஷூ -எடுத்துக் கொண்ட சரீரத்துக்கு செய்கிறேன் -த்ரிவித தியாக உணர்வுடன் செய்ய வேண்டும் —
ஏகம் ஆத்மாக்யம் பாவம் –அவ்யக்தம் -ஸ்தித தீர்க்க -குண வேறுபாடும் -சரீரத்துக்கே -விபாக ரஹிதம் -அவ்யயம்
-பல அனுபவத்தில் விகாரம் இல்லாமல் –அவிக்ருதம் –பலாதி சங்கானி அவிக்ருதம் –சாத்விக ஞானம் வித்தி
மாடுகள் பல நிறம் -பால் வெண்மை தானே
நாநா பாவான்–ஸ்தித தீர்க்காதி -பலாதி சமயாதி யோக்யான் –ஜீவாத்மாவுக்கே –என்று புரிந்தவன் ராஜஸ ஞானம் உள்ளவள் -ஸ்லோகம் -21-
தாமச -ஞானம் -1–ஏகஸ்மின் க்ருஷ்ணவத் சத்தம் -2-அஹே துகம்- –தப்பான -எண்ணம் -ஈடுபட்டு -அ தத்வார்த்தவது
-உண்மை ஞானம் இல்லாமல் -அல்பஞ்ச -தது -நான்கு அடையாளங்கள்
பொய் நின்ற ஞானம் -யத் து ஞானம் ஏகஸ்மின் கார்த்த்வயே கர்மணி பிரேத பூத கணாதி ஆராதனா ரூபே-அத்யல்ப பலம் க்ருத்ஸ்னா பலமது
வஸ்து தக-அக்ருத்ஸ்னா பலவத்தையா -முழுமையான பலம் கொடுக்காதது -ஆசை மட்டும் கொண்டவன் –
ப்ருதுத்தவாதி உக்தயா -ஜாதி குண வேறுபாடு என்று நினைத்து
மித்யா பூதார்த்த விஷயம் – அத்யல்ப பலம் -இங்கும் அதியல்பம் -பிரேத பூத ஆராதனா -தத் ஞானம் –
அஞ்ஞானமாக இருந்தாலும் விபரீத ஞானம் அந்யதா ஞானம் சொல்லுவோமே -நறு மனம் துர் மணம் போலே ஞான சப்தம் இங்கும் உண்டே
ஏவம் -கர்தவ்ய கர்மா விஷய அதிகார வேளாயாம்-அதிகாரி அம்ச குண -த்ரைவித்யா-கர்மம் மூன்று வகை -23-தொடங்கி
பலத்தில் ஆசை அற்ற -டம்பம் இல்லாமல் -ஸ்வயம் பிரயோஜனம் –
-1-நியதம் -வர்ணாஸ்ரம படி -2- -சங்க ரஹிதம் -பற்று அற்ற -கர்த்தா என்னுடைய –
இரண்டும் பலன் மேலே சொல்வதால் 3–ராக த்வேஷம் இல்லாமல் க்ருதம் –
விருப்பு வெறுப்பு அற்று -புகழிலும் இகழ்ச்சியிலும் -4-அபல ப்ரெப்து க்ருதம் சாத்விக -தாது சாத்வீகம் உச்யத-
நியதம் ஸூ வர்ணாஸ்ரம -/கர்த்ருத்வம் மமதா புத்தி இல்லாமல் கீர்த்தி ராகாத- அகீர்த்தி த்வேஷாத் ச ந க்ருதம் -அடம்பென கிருதம்
-அபலை சாந்தி -அபலை அபிசந்தினை-அபலை ப்ரேப்சுனா–கார்யம் செய்யத் தக்கதே என்ற எண்ணத்தால் செய்யும் கர்மம்
மூன்று தியாகங்களும் ஒன்றுக்கு ஓன்று தொடர்பு உண்டே -மூன்றும் சேர்ந்தே இருக்கும் இல்லாமலும் இருக்கும்
/புகழுக்கு ரஜஸ் -பஹுளா ஆயாசம் -சாத்விக லகு ஆயாசம் -மயைவ க்ரியா கர்த்ருத்வ அபிமானம் –
தத் ராஜஸம் -நான் செய்கிறேன் என்ற எண்ணம் –
அனுபந்தம் -கூடவே வரும் -கர்மம் செய்தாலே துன்பம் வரும் -ஷயம் பொருள் செலவு -பலத்தில் ஆசை வைத்து –

முக்த சங்க பல சங்கத ரஹிதன் கர்த்ருத்வ -அபிமான ரஹிதன் -யாவத் கர்மா சதாப்தி -அவர்ஜனீய கர்மா -சாஸ்த்ரா யுக்த யுக்த கர்மா துக்கம்
த்ருதி உத்ஸாகம் உத் யுக்த உறுதி படைத்த நெஞ்சு -சித்த அசித்தி நிர் விகாரன் -யுத்தத்தி கர்மணி -அவிக்ருத சித்த கர்த்தா சாத்வீகன் –
ராஜஸ கர்த்தா -ராகீ-ஆசைக்கு விரும்பி செய்பவன் -கர்மா பல ப்ரெப்து லுப்தா -கர்மம் பண்ண செலவு செய்ய கருமி —
ஹிம்சாதி அசூசி சுத்தி அற்ற -கர்மா அனுஷ்டானத்துக்கு ஹர்ஷ சோக அன்விதன்-கர்த்தா ராஜஸ
யசஸ் அர்த்தி -கர்மா பல அர்த்தி -லுப்தாகர்மா அபேக்ஷிதா த்ரவ்யம் வியாச ஸ்வபாவ ரஹிதன் –
பரான் பீடயித்வா அவர்களால் கர்மம் செய்து கொண்டு –
அயுக்த -தீர்க்க சூத்ரி –வஞ்சிக்கும் -அபிசார கர்மம் -செய்பவர் -சோம்பல் -தாமச கர்த்தா -கவனம் இன்மை –
–29-முன்னுரை –மேலே புத்தி பற்றி மூன்று த்ருதி பற்றி மூன்று ஸ்லோகங்கள்
பிரகரண-அவதாரிகை – ஏவம் கர்த்தவ்ய கர்மா விஷய ஞானே பார்த்த பின்பு -கரத்வயேச கர்மணி அனுஷ்டாதா -குண தக தரைவித்யா உக்திம் –
புத்தி -வேறே ஞானம் வேறயா -சிந்தனை -சங்கல்பம் நினைவு உறுதி மனஸ் வியாபாரங்கள் –
ஞானம் புத்தி -உறுதி பட்ட ஞானம் -அடைந்தே தீர செயல் படும் பொழுது இடையூறுகள் வந்தால் -தகர்த்து மேலே போவது த்ருதி –
ஞானம் புத்தி த்ருதி -தெளிவாக ஸ்வாமி காட்டி /கீழே ஞானம் மூன்றுவகை போலே /சாத்விக தாமச ராஜஸ புத்தி த்ருதி
சர்வ தத்வ சர்வ புருஷார்த்த நிச்சய ரூபாகா -/ கீழே பார்த்ததும் அறிவு ஞானம் கர்மம் விஷயமாக கொண்ட ஞானம்
இப்பொழுது -தத்வ ஞானம் வந்தால் தானே கர்மம் விஷய ஞானம் விசாரம் செய்து பண்ணுவோம் –
ஆராப்த கிரியா விக்னம் உபநிபாதம் அபி தாரணம் -தாங்கிக் கொண்டு -செய்து -த்ருதி -தர்மத்துக்கு –
ஸ்ரேயர்களுக்கும் விக்னம் வரும் -தாண்டி போகணும் –
தாயோகு–சத்வாதி குணம் -மூவகைப் பட்டு -இரண்டையும் சொல்வேன் -அசேஷண ச்ருணு -விடாமல் முழுவதையும் கேள்
ஞானம் புத்தியின் செயல்பாடு -புத்தி ஞானத்தின் செயல்பாடு –
சாத்விக புத்தி –பிரவ்ருத்தி-நிவ்ருத்தி -பார்த்தா –குரு நந்தன வேறே இடங்களில் இத்தை சொல்ல பார்த்தா -என்பான் –
பிரவ்ருத்தி நிவ்ருந்திஞ்ச கார்ய அகார்ய பயம் அபயம் பந்தமும் மோக்ஷமும் -நான்கையும் –
ஈடு பட்டு செய்யப்படும் தர்மம் விலகும் தர்மம் -இஹ லோக ஐஸ்வர்யா பர லோக சாதனா தர்மம் -ஈடுபட்டால் சம்சாரத்தில் அகப்படுத்தும் -/
க்ருத்ய அக்ருத்ய -செய்யத் தக்கவை செய்ய தகாதவை -இவை இரண்டும் -கீழே உள்ள இரண்டுடன் சேர்த்து அர்த்தம் கொள்ள வேண்டும்
பய அபயம் -பயத்துக்கு காரணம் -பயம் இன்மைக்கு காரணம் -இரண்டையும் –
நிவ்ருத்தியில் ஸ்வதந்த்ர அபிமானம் அபயத்துக்கு காரணம் சொன்னவாறு –
சம்சாரத்தில் கட்டுப் படுத்துவதும் மோக்ஷமும் -சத்வ குணத்தால் ஏற்படும் புத்தி –
தானம் தபஸ் ஆகாரம் எஜ்ஜம் -முதலில் சொல்லி ஞானம் கர்மம் கர்த்தா புத்தி த்ருதி அனைத்தையும் சொல்லி –
யயா பூர்வ யுக்தம் தவிதம் தர்மம் தத் விபரீதம் தன் நிஷ்டாம் தேச கால அவஸ்தை கார்யா அகார்ய மாறாடி நினைத்து ராஜஸ
தர்மத்தில் மாறாட்டம் இங்கு -தர்மியில் மாறாட்டம் தாமச புத்தி -விபரீத புத்தி இது -அந்யதா புத்தி அது
யதாவத் அறியாமல் -ஆத்மாவை தேகமாக நினைத்து தர்ம யுத்தம் அறியாமல் —
மனஸ் இந்திரிய பிராணன்-ஆகியவற்றின் செயல்கள் எந்த த்ரிதியால்- -ஒன்றிலே உறுதியாக –
அவ்யபிசார -உபாசனம் -தியானம் -கர்மங்கள் தொலைய –
யதா திருத்தியா தாராயதா –மோக்ஷத்துக்கு பண்ணப் படும் உபாசனத்தில் நிறுத்தி –உறுதி தான் சாத்விக
யோகேன அப்பியபிசாராய -புருஷாகா தாராயதே –யோகம் மோக்ஷ சாதனா பகவத் உபாசனம்
-யோகேன பிரயோஜன பூதேன–இந்திரிய பிராண மனஸ் வியாபாரங்கள் -ப்ரவ்ருத்தாகா–
மனஸ் த்ரவ்யம் -பிருத்வி அக்னி போலே -குணங்கள் அத்ரவ்யம் கட்டுப் படுத்தினால் தான் மனஸ் கட்டுப்படும் –
சாத்விக அஹங்காரம் -மகான் பிரக்ருதி -மூலம் அன்றோ மனஸ் -உபாதானம் தன்மை மனசில் இருக்குமே –

பிரஸ்தானம் த்ரயம் – உபநிஷத் -வேத வாக்கியம் கீதை வேதியன் -வைதிகர் ப்ரஹ்ம ஸூ த்ரம் -மூன்று மதஸ்தர் வியாக்யானம் –
ப்ரீத்தி ஜனித்த கைங்கர்யம் -நாராயணன் -பரம புருஷார்த்தம் பக்தி ஏக கோசாரம் ஒரே வழி -பக்தி பண்ணுவது எப்படி –
சாஸ்திர யுக்தமான -பக்தி -ஸூ தர்ம ஞான வைராக்ய சாத்திய பக்தி —
வர்ணாஸ்ரம கர்ம-ஸூ தர்ம -/ஸூ சப்தம் -இத்தை காட்டவே-
வைராக்யம் -யோகம் உண்டோ என்னில் -விசேஷித்து சொல்வது -கர்ம ஞான யோகம் செய்ய வைராக்யம் இன்றியமையாதது என்பதால்
நா காங்க்க்ஷதி ஆசைப் பட வில்லை -சப்த்தாதி விஷயங்களில் /ந த்வேஷ்ட்டி -விருப்பு வெறுப்பு இல்லை /
நிர்த்வந்தம்– ப்ரீத்தி துக்கம் இல்லை –இரட்டை இல்லையே –கர்மயோக நிஷ்டன்-
ஆத்ம ஞானம் வந்தால் -சரீரம் விலகி பார்ப்பான் -தேக சம்பந்த ஆசை பாசம் இருக்காதே -நித்ய சந்நியாசி -ஞான நிஷ்டன் என்றபடி –
கர்மயோகத்திலே ஞான நிஷ்டையில் இருப்பவன் என்றபடி –சீக்கிரம் ஆத்மாபிராப்தி அடைகிறான் –
த்வந்தம் ஸஹ பொறுத்துக் கொள்கிறான் இதனாலே / இரண்டும் பயன் அற்று போகும் -சுகப்படுத்தவும் துக்கப்படுத்தவும் முடியாது -இவனை –
பந்தம் விடுபடும் சாதனம் கர்ம யோகம் எளிது -ஞான யோகம் விட -கர்ம யோகத்தில் ஞானம் உள்ளடங்கி இருக்குமே
பர ஏகாந்த ப்ரீதி த்யானம் அர்ச்சனை நிலை நின்று -பக்தி -தாழ்ந்தவனுக்கு உயர்ந்தவன் இடம் -ஸ்நேஹம் -உயர்ந்தவன் தாழ்ந்தவன் இடம் -காட்டுவது
பக்தி -அன்பு –த்யான / அறிவு -ஞானம்-அர்ச்சனை -/கர்மம் -செயல்பாடு -பிராணாமம் -இவற்றில் உறுதியாக இருப்பான் பக்தி யோக நிஷ்டன் –
பிரதிபத்தி வைசேஷியம் -புண்ணியத்தின் அளவு உயர உயர -ஐஸ்வர்யம் -கைவல்யம் -பகவத் பிராப்தி -இவற்றில் ஆசை வளரும் –
பாப புண்யங்கள் கழிந்தாலும் ஸூஹ்ருதம் மிக்கு இருப்பதால் பகவத் லாபார்த்தி உத்க்ருஷ்டன் -கைவல்யன் பிரதிபத்தி வைஷம்யம் -விருப்பத்தில் மாற்றம் –
ஈடுபாட்டில் வேறுபாட்டால் -உத்தர உத்தர ச்ரேஷ்டராக இருக்கிறார்கள் –
ஆர்த்தன்–தொலைந்த ஐஸ்வர்யம் மீள காமன் -ஜிஜிஜ்ஜாசூ–ஞானி -பக்தன் -ஞானம் உடையவன் ஞான ஸ்வரூபன் -கைவல்யன் -சொல்லி
இங்கு பக்தன் -ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபாதி ஞானம் படைத்தவன் -பகவத் சேஷத்தைக ரஸ ஆத்ம ஸ்வரூபம் அறிந்தவன் –
பிரகிருதி -மரம் நிழல் -தங்கி விட்டு போதல் -அபரவஸ்யம் -தேசிகன் -கைவல்யம் -தங்கி இளைப்பாறி -அக்காராக கனியை சேவிக்க காலம் தாளும்
தென்னாச்சார்யார் -சம்ப்ரதாயம் -அபர்வஸ்யன்-கால் தாழ்ந்து அழிந்து போகாமல் -மேலே -8-அத்யாயம் கைவல்யம் விவரித்து அருளுகிறார்

-2-அத்யாயம் நத்யேவாஹம்–பூத பவிஷ்ய காலம் -சொல்லி வர்த்தமானம் சொல்லாமல் –கத்யத்திலும் -நம்பெருமாள்
-ராமோ த்விர் நபாஷ்யதே -சேர பாண்டியன் வார்த்தை பூ பாலா ராயன் -சொல்லும் விடு சுருதியாம் –
நேற்றைக்கு சொல்லவில்லை சொல்ல போவது இல்லை -வர்த்தமானம் இல்லையே -அங்கும் –
இறந்தகாலத்துக்கு நிகழ் காலமே வரும் காலம் -வரும் காலத்துக்கு நிகழ் காலமே இறந்த காலம் -அந்தரகதம் தானே
ஸர்வேச்வரத்வம் நித்யம் -நியாமனாக இருக்க ஷேத்ரஞ்ஞன் -ஈஸித்வய -ஆத்மாக்களும் நித்யம் –

வாயு பிராண –ஹ்ருதயம் /அபானம் ஆசன /சமான நாபி உதான கழுத்து -வியானன் சரீரம் முழுவதும்
வேகமாக பிரகர்ஷேன பாஹியர் -பிராணன் /கீழ் நோக்கி -அபானம் /ஸர்வத்ர ஆனாயதி சமான/
மேல் நோக்கி கூடி -உதானன் /விநயத்தி -வீணாக -விசேஷ பிராஜ்ஜை ஆனயத்தி –
யோகம் அலப்யஸ்ய லாபம் யோகம் / க்ஷேமம் –கிடைத்ததை தக்க வைப்பது -நித்ய அபி யுக்தாம் –
தேஷாம் -யோகம் க்ஷேமம் வஹாம்ய அளிக்கிறேன் –
அநந்ய -அநந்ய பிரயோஜனர் -மத் சிந்தனை ஏக பிரயோஜனம் -சிந்திப்பதை கேட்டு -இதுவே ஸ்வயம் பிரயோஜனம் –

———————–

ஸ்ரீ பகவான் உவாச –
அசோஸ்ய அந்வஸோசஸ் த்வம் ப்ரஜ்ஞா வாதம்ஸ்ச பாஷசே
கதாஸூந கதாஸூம்ஸ்ச நாநுஸோ சாந்தி பண்டிதர் -2-11-

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் கூறினான் -அர்ஜுனா நீ வருந்தாது தகாதவர்களைக் குறித்து வருந்தினாய் –
மிகவும் அறிவுள்ளவன் போல் பேசுகிறாய்
அறிவாளிகள் உயிர் அற்ற உடல்களைக் குறித்தும் உயிருள்ள ஜீவர்களைக் குறித்தும் வருந்துவது இல்லை –

வேதாந்த தாத்பர்யங்களை -வருத்தம் இல்லாமல் -குழைந்தை கூட அறியும்படி லகுவாக -ரசமாக அருளிச்ச செய்கிறான் –
கதாஸூந் -என்று உயிர் போனதையும் -இயற்கையான உடம்பையும் –
அகதாஸூந் என்று உய்ய போகாதது என்று -நித்தியமான ஆத்மாவையும் -சொல்லப்பட்டது –
ஸ்வ பாவம் அறியாமல் அறிந்தவன் போலே பேசுகிறாய்
தர்மம் – அதர்மம்-அறியாமல் பேசுகிறாய் –
வர்ணாஸ்ரம தர்மம் ஷத்ரியனுக்கு போர் செய்து அதன் மூலம் ஆத்ம சாஷாத்காரம் -உள்ளபடி அறியும் உபாயமே இது –
பலத்தில் கண் வைக்காமல் செய்ய வேண்டுமே –
ஆத்மா அவயவம் அற்றது-ஆகவே அவை பிரிந்து அழிவது இல்லை -நித்யம் -அத்தைப் பற்றி வருத்தப்பட நியாயம் இல்லையே
உடம்போ அறிவில்லாதது -சிறிதாகும் பெரிதாகும் -இளைக்கும் – பேருக்கும் -பிறப்பும் இறப்பும் ஸ்வ பாவம் -ஷட் பாவ விகாரங்கள் உண்டே
ஏரியில் நீர் தேங்குகிறதே என்றும் நதியில் நீர் ஓடுகிறதே என்றும் கவலைப்படுவார் உண்டோ -அதே போலே இவற்றுக்கும் இவை ஸ்வ பாவம் –

———————————-

ந த்வேவாஹம் ஜாது நாஸம் ந த்வம் நேமே ஜநாதிபா-
ந சைவ ந பவிஷ்யாம ஸர்வே வயமத பரம்—৷৷2.12৷৷

சர்வேஸ்வரனான நான் முற்காலத்தில் எப்போதும் இல்லாமல் இருந்தேன் என்பது இல்லை -எப்போதும் நான் உள்ளவனே யாவேன் என்றபடி –
என்னால் ஆளப்படுகிற-ஈஸிதவ்யனான- நீயும் எப்போதும் இல்லாமல் இருந்தாய் என்பது இல்லை –எப்போதும் உள்ளவனே யாவாய் என்றபடி
இவ்வரசர்களும் எப்போதும் இல்லாமல் இருந்தார்கள் என்பது இல்லை -இவர்களும் எப்போதும் உள்ளவர்களே –
ஷேத்ரஞ்ஞர்கள்-
நாம் அனைவரும் இதற்கு மேலுள்ள காலத்திலும் இருக்க மாட்டோம் என்பது இல்லவே இல்லை –
நாம் அனைவரும் எப்போதும் இருக்கவே போகிறோம் என்றபடி –

அர்ஜுனன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் சர்வேஸ்வரன் என்பதை அறிவான் -அவன் நித்யம் என்றும் ரிஷிகள் மூலம் அறிந்தவன் –
ஆத்மா வேறே உடப்பும் வேறே என்றும் அறிந்தவன் -உடம்பு ஆத்மாவுடன் அழியுமோ என்றெண்ண சங்கை மட்டும் கொண்டவன் –
ஆகவே – இங்கே சொல்ல காரணம் அத்தை த்ருஷ்டாந்தமாக்கி -ஜீவர்கள் நித்யத்வத்தை காட்டவே –

ஓவ்பாதிக பேத வாதிகள் -உபாதி அடியாக பேதம் போலே தோன்றும் என்பவர்கள் -வாதம் நிரசனம்-
அஞ்ஞான க்ருத பேத த்ருஷ்ட்டி வாதம் -கண்ணாடியில் தனது பிம்பத்தை பார்த்து அறிவாளி பேசுவானா
கொளுத்தப்பட்ட துணியும் துணி போலே தோன்றினாலும் அத்தை உடுத்திக் கொள்வானோ
கானல் நீர் என்று அறிந்த பின்பும் அது தோன்றினாலும் நீரை எடுக்க குடம் கொண்டு போவானோ
சர்வஞ்ஞனுக்கு பிரமம் -சாஸ்த்ர ஜன்ய ஞானத்தால் போனது என்றும் சொல்ல ஒண்ணாதே -அவன் ஸர்வதா சர்வஞ்ஞனாகையாலே
சஜாதீய விஜாதீய ஸூகத பேதங்கள் இல்லை என்பர் அத்வைதிகள் -த்ரிவித நிர்விசேஷ திரிவித பேத ரஹித சின் மாத்ர ப்ரஹ்மம் /
நித்யோ நித்யோனாம் சேதன சேதனாம் ஏகோ பஹு நாம் யோ விஹதாதி காமான் / நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் –
ஸ்வேதேஸ்வர உபநிஷத் -ஜீவ பர பேதமும் ஜீவர்களுக்குள் பரஸ்பர பேதமும் சொல்லுமே –
நித்யோ நித்யாநாம் சேதநஷ்சேதநா நாமேகோ பஹூநாம் யோ விததாதி காமாந்–
தத்காரணம் சாங்க்ய யோகாதிகம்யம் ஜ்ஞாத்வா தேவம் முச்யதே ஸர்வபாஷை–৷৷6.1.13৷৷

————————–

தேஹி நோஸ்மிந் யதா தேஹே கௌமாரம் யௌவநம் ஜரா—.
ததா தேஹாந்தர ப்ராப்திர் தீரஸ் தத்ர ந முஹ்யதி—৷৷2.13৷৷

இந்த உடலில் இருக்கும் ஆத்மாவுக்கு இளமையும் வாலிபமும் கிழத்தனமும் ஏற்படுகின்றனவே –
அதே போலே இந்த உடலை விட்டவுடன் மற்றொரு உடலை அடைவதுவும் ஏற்பட்டே தீரும் –
அறிவாளியாய் இருப்பவன் இவ்விஷயத்தில் கலங்குவது இல்லை

பிறந்தான் -என்பது உடம்பை அடைந்தான் என்பதே -இறந்தான் என்பதும் உடம்பை விட்டான் என்பது தானே
கர்மம் அடியாக சரீரம் -அத்தை போக்கிக் கொள்ள சாஸ்த்ர விஹித வர்ணாஸ்ரம தர்மப்படி கர்மங்களை-
பலன்களில் ஆசை இல்லாமல் செய்து –
சுகமும் துக்கமும் -மாறி மாறி-வரும் குளிரும் வெப்பமும் போலே –
இந்திரியங்கள் விஷய அனுபவம் பண்ணும் பொழுது -என்று எண்ண வேண்டும்

————————–

மாத்ரா ஸ்பர்ஷாஸ்து கௌந்தேய ஷீதோஷ்ணஸுகதுகதா–
ஆகமாபாயிநோ அநித்யாஸ்தாம் ஸ்திதி க்ஷஸ்வ பாரத৷৷2.14৷৷

குந்தீ புத்திரனே -தன்மாத்ரா கார்யங்களான சப்த ஸ்பர்ச ரூப ரஸா கந்தங்களோடும் –
அவற்றையுடைய பொருள்களோடும் இந்திரியங்களின் சேர்க்கைகள் -குளிர் வெப்பம் முதலானவற்றால் உண்டான
இன்ப துன்பங்களைக் கொடுக்கின்றன-
இவை வெள்ளம் போலே உண்டாகி அழிபவை-மோக்ஷ நிலையில் அடியோடு அழியக்கூடியவை –
அவற்றைப் பொறுத்துக்க கொள்-சுகத்தை பொறுத்துக் கொள்வதாவது கர்வம் போல்வன இல்லாமல் இருப்பது –

யம் ஹி ந வ்யத யந்த்யேதே புருஷம் புருஷர்ஷப—
ஸம துக ஸுகம் தீரம் ஸோ அம்ருதத்வாய கல்பதே—৷৷2.15৷৷

புருஷர்களிலே சிறந்தவன் சுக துக்கங்களை சமமாக எண்ணுபவனாய் தைர்யம் யுடையவனான எந்த புருஷன்
இவைகள்- புலன்கள் -மற்றும் போகங்களின் சேர்க்கைகள் -இவை அநித்தியம் என்று அறிந்து கலங்காமல் இருப்பவனே-
அம்ருதத்வாய கல்பதே- மோக்ஷத்தை அடைய வல்லபன் ஆகிறான் –

இந்த இன்ப துன்பங்கள் தவிர ஒண்ணாதவை -என்று அறிந்து வர்ணாஸ்ரம கர்மங்களை பலன்களில்
ஆசை வைக்காமல் -இருப்பவனே மோக்ஷத்துக்கு அதிகாரி

நாஸதோ வித்யதே பாவோ நாபாவோ வித்யதே ஸத-
உபயோரபி-த்ருஷ்டோந்த ஸ்த்வநயோஸ் தத்த்வதர்ஷிபி–৷৷2.16৷৷

அசத்-அசத் -நிலை இல்லாத என்றபடி -இல்லது எனப்படும் உடலுக்கு உள்ளத்தின் தன்மையாகிற நித்யத்வம் உண்டாகாது –
உடல் அநித்யமானது என்றவாறு
சத் -உள்ளது எனப்படும் ஆத்மாவுக்கு இல்லத்தின் தன்மையாகிற அநித்யத்வம் உண்டாகாது -ஆத்மா நித்தியமானது என்றவாறு
உடல் ஆத்மா என்னும் இவ்விரண்டைப் பற்றிய முடிவானது உண்மை அறிவாளிகளால் இவ்வாறு அறியப்பட்டுள்ளது

———————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-