Archive for the ‘Geetha Saaram’ Category

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை –ஸ்ரீ பாரதியார் – எட்டாம் அத்தியாயம் அக்ஷர பிரம்ம யோகம்–

February 21, 2021

முற்கூறிய நான்குவித பக்தர்களும் தனித்தனியே கைப்பற்ற வேண்டிய பக்தி வழிகளும்,
அவைகளுக்குள் வித்தியாசமும் கூறப்படுகின்றன. ஆக்கையினின்றும் ஆவி கிளம்புங்கால் எத்தகைய எண்ணம்
மனிதனின் மனதுக்குள் இருக்கின்றதோ, அத்தகைய பலனையே மறுபிறவியில் பெறுவானாதலால்
பக்தர்கள் இறக்கும் தருணத்தில், கடவுளைத் தியானித்திருப்பது அவசியம்.
வாழ்நாட்களில் மனதுக்குக் கடவுளிடம் நிலைத்திருக்கும் பழக்கத்தை உண்டு பண்ணினால் தான் அம் மனம்
மரண காலத்தில் கடவுளிடம் நிலைபெறும். ஆகையால் பக்தர் அனைவரும் தங்கள் வாழ்நாட்களில் மனதால்
கடவுளை தியானம் செய்து கொண்டே தங்கள் கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.
நான்காவது வகையான பக்தர்கள் பெறும் பரமபதம் தான் அழிவற்றது. மற்ற பலனெல்லாம் அழிவுற்றது.
பக்தர்கள் இறந்த பிறகு ஆத்மா செல்லும் வழி இருவகைப் பட்டிருக்கும்.
ஒன்றில் சென்றால் என்றைக்கும் திரும்பி வராத வீட்டைப் பெறலாம்.
மற்றொன்றில் சென்றால், காலக்கிரமத்தில் திரும்பி வரவேண்டிய இடத்தை அடையலாம்.

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:
1. அந்த பிரம்மம் எது? ஆத்ம ஞானம் யாது? புருஷோத்தம, கர்மமென்பது யாது? பூதஞானம் யாது? தேவஞானம் என்பது எதனை?

2. யாக ஞானம் என்பதென்ன? தம்மைத் தாம் கட்டியவர்களால் இறுதிக் காலத்திலேனும் இவ்வுலகத்தில்
நீ அறியப்படுவ தெங்கனம்? ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்:

3. அழிவற்ற பரம்பொருளே பிரம்மம், அதனியல்பை அறிதல் ஆத்ம ஞானமெனப்படும்.
உயிர்த் தன்மையை விளைவிக்கும் இயற்கை கர்மமெனப்படுகிறது.

4. அழிவுபடும் இயற்கையைக் குறித்தது பூதஞானம். புருஷனைப் பற்றியது தேவஞானம்.
உடம்பெடுத்தோரில் உயர்ந்தவனே! உடம்புக்குள் என்னை யறிதல் யாகஞானம்.

5. இறுதிக் காலத்தில் உடம்பைத் துறந்து எனது நினைவுடன் இறப்போன் எனதியல்பை எய்துவான், இதில் ஐயமில்லை.

6. ஒருவன் முடிவில் எவ்வெத் தன்மையை நினைப்பனாய் உடலைத் துறக்கின்றானோ,
அவன் எப்போதும் அத்தன்மையிலே கருத்துடையவனாய் அதனையே எய்துவான்.

7. ஆதலால் எல்லாக் காலங்களிலும் என்னை நினை, போர் செய். என்னிடத்தே மனத்தையும்,
புத்தியையும் அர்ப்பணம் செய்வதனால் என்னையே பெறுவாய்.

8. வேறிடஞ் செல்லாமலே யோகம் பயிலும் சித்தத்துடன் சிந்தனை செய்து கொண்டிருப்போன்
தேவனாகிய பரம புருஷனை அடைகிறான்.

9. கவியை, பழையோனை, ஆள்வோனை, அணுவைக் காட்டிலும் அணுவை, எல்லாவற்றையும் தரிப்பவனை,
எண்ணுதற்கரிய வடிவுடையோனை, இருளுக்கப்பால் கதிரோனது நிறங்கொண்டிருப்பானை, எவன் நினைக்கிறானோ;

10. இறுதிக் காலத்தில் அசைவற்ற மனத்துடன், புருவங்களிடையே உயிரை நன்கேற்றி பக்தியுடனும், யோக பலத்துடனும்,
எவன் நினைக்கிறானோ, அவன் அந்தக் கடவுளாகிய பரம புருஷனை அடைகிறான்.

11. எந்த நிலையை வேதமுணர்ந்தோர் அழிவற்றதென்பர், விருப்பமற்ற முனிகள் எதனுட் புகுவர்,
எதை விரும்பி பிரம்மச்சரிய விரதம் காக்கப்படும், அந்த நிலையை உனக்குச் சுருக்கமாகச் சொல்லுகிறேன்.

12. எல்லா வாயில்களையும் நன்கு கட்டி, மனதை உள்ளத்தில் நிறுத்தி,
உயிரைத் தலையின் உச்சியில் நிலையுறுத்தி யோக தாரணையில் உறுதிபெற்று,

13. “ஓ” என்ற பிரம்ம எழுத்தை ஒன்றையே ஜபித்துக் கொண்டு என்னை ஸ்மரிப்பவனாய்
உடம்பைத் துறப்போன் பரமகதி பெறுகின்றான்.

14. நித்திய யோகத் திசைந்து, பிரிது நினைப்பின்றி என்னை எப்பொழுதும் எண்ணும் யோகிக்கு
நான் எளிதில் அகப்படுவேன், பார்த்தா,

15. என்னை யடைந்து பரம சித்தி பெற்ற மகாத்மாக்கள், மறுபடி நிலையற்றதும் துன்பத்தின் ஆலயமும்
ஆகிய மறுபிறப்பை யடையமாட்டார்.

16. அர்ஜுனா! பிரம்மலோகம் வரை எல்லா உலகங்களும் மறுபிறப்பு உடையன.
குந்தி மகனே! என்னை அடைந்தவனுக்கு மறுபிறப்பு இல்லை.

17. பிரம்மத்துக்கு ஆயிரம் யுகம் ஒரு பகல், ஆயிரம் யுகம் ஓரிரவு. இதை யறிந்தோரே இராப்பகலின் இயல்பறிவார்.

18. ‘அவ்யக்தம்’, அதாவது மறைவுபட்ட உலகத்தினின்றும் தோற்றப் பொருள்கள் வெளிப்படுகின்றன.
*இரவு வந்தவுடன் அந்த மறைவுலகத்துக்கே மீண்டும் கழிந்து விடுகின்றன.

19. இந்த பூதத் தொகுதி ஆகியாகித் தன் வசமின்றியே * இரவு வந்தவுடன் அழிகிறது;
பார்த்தா! *பகல் வந்தவுடன் இது மீண்டும் பிறக்கிறது.
(*இங்கு, பகலும் இரவுமான மேற்கூறியபடி பிரம்மத்தின் பகலிரவுகளாகிய யுக சகஸ்ரங்கள்.)

20. அவ்யக்தத்தினும் அவ்யக்தமாய் அதற்கப்பால் சநாதன பதமொன்றிருக்கிறது.
எல்லா உயிர்களும் அழிகையில் அப்பதம் அழியாது.

21. அவ்யக்தம் அழிவற்றதெனப்படும். அதனையே பரமகதி யென்பர்.
எதை எய்தியபின் மீள்வதில்லையோ, அதுவே என் பரமபதம்.

22. வேறிடஞ் செல்லாத பக்தியால், பார்த்தா! அந்தப் பரமபுருஷன் எய்தப்படுவான்.
அவனுள்ளே எல்லாப் பொருள்களும் நிலைகொண்டன. அவன் இவ்வுலகமெங்கும் உள்ளூரப் பரந்திருக்கிறான்.

23. யோகிகள் இறப்பதால் எக்காலத்தில் மீளா நிலையும் மீளும் நிலையும் பெறுவாரோ, அக்காலத்தைச் சொல்லுகிறேன்.

24. தீ, ஒளி, பகல், சுக்கில பக்ஷம், உத்தராயணத்தின் ஆறு மாதங்கள்;
இவற்றில் இறக்கும் பிரம்ம ஞானிகள் பிரம்மத்தையடைகிறார்கள்.

25. புகை, இரவு, கிருஷ்ண பக்ஷம், தக்ஷிணாயனத்தின் ஆறு மாதங்கள்;
இவற்றில் இறக்கும் யோகி சந்திரனொளியைப் பெற்றிருந்து மீளுகிறான்.

26. உலகத்தில் இந்த ஒளி வழியும், இருள் வழியும் சாசுவதமாகக் கருதப்பட்டன.
இவற்றுள் ஒன்றினால் மனிதன் மீளாப் பதம் பெறுவான். மற்றொன்று மீளும் பதந்தருவது.

27. இவ்வழிகளிரண்டையும் உணர்ந்தால் அப்பால் யோகி மயக்கமுறுவதில்லை.
ஆதலால், அர்ஜுனா, எப்போதும் யோகத்தில் கலந்திரு.

28. இதனை யறிவதால் யோகி வேதங்களிலும், தவங்களிலும், தானங்களிலும் காட்டிய
தூய்மைப் பயனைக் கடந்து, ஆதி நிலையாகிய பரநிலையை எய்துகிறான்.

—————-———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை –ஸ்ரீ பாரதியார் – ஏழாம் அத்தியாயம் ஞான விஞ்ஞான யோகம்–

February 21, 2021

பக்தி யோகத்திற்கு இலக்கான இறைவனுடைய சொரூபம், சுபாவம், மேன்மை முதலியன
இந்த அத்தியாயத்தில் விளக்கிக் கூறப்படுகின்றன. மனிதன் இவைகளை அறியவொட்டாமல் பிரகிருதி சம்பந்தம்
தடுத்துக் கொண்டிருப்பதால் இதை நீக்க வேண்டியது அவசியம்.
ஆனால், இறைவனைச் சரண் புகுந்தாலன்றி இத் தடையை நீக்க இயலாது.
பக்தர்களில், துன்புற்றார், செல்வத்தை விரும்புவோர், ஞான சொரூப நிலையை விரும்புவோர் ஈசுவர தத்துவத்தை யுணர்ந்தவர்
என நான்கு வகையுண்டு. அவர்களில் நான்காம் வகுப்பினரே மேலானவர்.
அந்த நிலையைப் பெறுவதற்கு வெகு பிறப்புகள் எடுத்தாக வேண்டும்.
இறைவனை தவிர்த்து மற்ற தெய்வங்களைத் தொழுபவர்களும் உண்மையில் இறைவனளிக்கும் பயனையே தான் பெறுகின்றனர்.
ஆனால், அவ்விதமான பயன்கள் அழிவுற்றிருக்கும். இறைவனையே வணங்குகிறவர்கள்,
இறைவனையே யடைந்து அழிவிலா ஆனந்தத்தைப் பெறுகின்றனர். ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்:

1. பார்த்தா!, என்பால் இசைந்த மனத்தினனாய், என்னைச் சார்ந்து, யோகத்திலே அமர்ந்தானாய், என்னை முழுதும் உணருமாறு சொல்லக் கேளாய்.

2. ஞானத்தையும், விஞ்ஞானத்தையும் சம்பூரணமாக உனக்குச் சொல்லுகிறேன். இதை அறிந்தால் பிறகு நீ அறிய வேண்டியது மிச்சமொன்றுமில்லை.

3. பல்லாயிர மனிதரில் ஒருவன் சித்தி பெற முயல்கிறான். முயற்சியுடைய சித்தர் பலரில் ஒருவன் என்னை உள்ளபடி அறிகிறான்.

4. மண், நீர், தீ, காற்று, வான், மனம், மதி, *அகங்காரம், இவ்வெட்டு வகையாக என் இயற்கை பிரிந்து தோன்றுகிறது.
(*அகங்காரம் — எல்லாச் சேதன உயிர்களுக்குமுள்ள “நான்” என்ற கொள்கை.)

5. இது என் கீழியற்கை. இதினின்றும் வேறுபட்டதாகிய என் மேலியற்கையை அறி; அதுவே உயிராவது;
பெருந்தோளாய்! அதனால் இவ்வுலகு தரிக்கப்படுகிறது.

6. எல்லா உயிர்களுக்கும் அது காரணமென்றுணர். அதனால் நான் உலக முழுமைக்கும் ஆக்கமும் அழிவுமாவேன்.

7. தனஞ்ஜயா! என்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்த பொருள் வேறெதுவுமில்லை.
நூலில் மணிகளைப் போல் இவ்வையகமெல்லாம் என்மீது கோர்க்கப்பட்டது.

8. நான் நீரில் சுவை; இந்து மகனே! நான் ஞாயிற்றிலும், திங்களிலும் ஒளி;
எல்லா வேதங்களிலும் நான் பிரணவம். வானில் ஒலி நான்; ஆண் மக்களிடத்து நான் ஆண்மை.

9. மண்ணில் தூய நாற்றமும், தீயில் சுடரும் யான். எல்லா உயிர்களிலும் உயிர்ப்பு நான், தவஞ்செய்வோரின் தவம் யான்.

10. எல்லா உயிர்களுக்கும் நான் சாதனமாகிய விதையென்றுணர். பார்த்தா! புத்தியுடையோரின் புத்தி நான். ஒளியுடையோரின் ஒளி நான்.

11. வல்லோரிடத்தே விருப்பமும் விழைவுந் தீர்ந்த வலிமை நான். பரதரேறே! உயிர்களிடத்து நான் கடமை தவறாத விருப்பமாவேன்.

12. சத்வ ரஜஸ் தமோ குணங்களைச் சார்ந்த மன நிலைகளெல்லாம் என்னிடத்தே பிறந்தன.
அவை என்னுள் இருக்கின்றன. நான் அவற்றுள் இல்லை.

13. இந்த மூன்று குணங்களாகிய எண்ணங்களால் இவ்வுலக மெல்லாம் மயங்கிப் போய்,
இவற்றினும் மேலாம் அழியாத இயல்பு கொண்ட என்னை உணராதிருக்கிறது.

14. இந்த குணமயமாகிய எனது தேவமாயை கடத்தற்கரியது. என்னையே யாவர் சரணடைவரோ
அவர்கள் இந்த மாயையைக் கடக்கின்றார்கள்.

15. தீமை செய்யும் மூடர், மானிடரில் கடைப்பட்டார், மாயையால் ஞானமழிந்தோர் அசுரத் தன்மையைப் பற்றி நிற்போர், —
(இணையோர்) என்னைச் சரண் புகார்.

16. நற்செய்கையுடைய மக்களில் நான்கு வகையார் என்னை வழிபடுகின்றனர். பரதரேறே! துன்புற்றார்,
அறிவை விரும்புவோர், பயனை வேண்டுவோர், ஞானிகள் என.

17. அவர்களில் நித்திய யோகம் புண்டு ஒரே பக்தி செலுத்தும் ஞானி சிறந்தவன்.
ஞானிக்கு நான் மிகவும் இனியவன்; அவன் எனக்கு மிகவும் இனியவன்.

18. மேற்சொல்லிய யாவரும் நல்லாரே; எனினும் ஞானியை நான் யானாகவே கொண்டுள்ளேன். அவன்,
யோகத்தில் இசைந்து, உத்தம கதியாகிய என்னைக் கடைப்பிடித்து நிற்கிறான்.

19. பல பிறவிகளில் இறுதியில் ஞானவான், “எல்லாம் வாசுதேவனே” என்று கருதி என்னை
அடைக்கலமாகப் பற்றுகிறான். அவ்வித மகாத்மா கிடைத்தற்கரியவன்.

20. வெவ்வேறு விருப்பங்களால் கவரப்பட்ட அறிவினையுடையோர், தத்தம் இயற்கையால் கட்டுண்டு,
வெவ்வேறு நியமங்களில் நிற்பாராய் அன்னிய தேவதைகளை வழிபடுகின்றனர்.

21. எந்த எந்த பக்தன், நம்பிக்கையுடன் எந்த எந்த வடிவத்தை அர்ச்சிக்க விரும்புகிறானோ அவனுடைய
அசையாத நம்பிக்கைக்குத் தக்க வடிவத்தை நான் மேற்கொள்ளுகிறேன்.

22. அவன் அந்த நம்பிக்கையுடன் கலந்து அவ்வடிவத்தை ஆராதித்து வேண்டுகிறான்.
அதினின்றும் தான் விரும்பினவற்றை எய்துகிறான்; எனினும் அவற்றை வகுத்துக் கொடுப்போன் யானே.

23. எனினும், அற்பமதியுடைய அன்னோர் எய்தும் பயன் இறுதி யுடைத்தாம். தேவர்களைத் தொழுவோர்
தேவர்களை எய்துகின்றனர், என்னடியார் என்னையே எய்துகிறார்கள்.

24. மறைவும் வெளிப்பாடும் உடையோனாக என்னை மதியற்றார் கருதுகின்றனர்.
என் அழிவற்ற உத்தமமாகிய பர நிலையை அன்னார் அறிகிலர்.

25. எல்லாவற்றுக்கும் ஒளியாகிய என்னை, யோகமாயை சூழ்வதில்லை. பிறப்பும், கேடுமற்ற என்னை மூடவுலகம் அறியவில்லை.

26. சென்றன, நிகழ்வன, வருவன ஆகிய உயிர்களையெல்லாம் நானறிவேன், என்னை அறிந்தோர் எவருமிலர்.

27. விருப்பத்தாலும், பகைமையாலும் எழுந்த இருமைகளின் மயக்கத்தால், பாரதா!
எல்லா உயிர்களும் மயங்கிவிடுகின்றன, பகைவரைச் சுடுவோய்.

28. எந்த ஜனங்கள் பாவந் தீர்ந்து புண்ணியச் செயல்கள் செய்கின்றனரோ,
அவர்கள் இருமைகளின் மயக்கந்தீர்ந்து திடவிரதமுடையோராய் என்னை வழிபடுகின்றனர்.

29. மூப்பினின்றும், மரணத்தினின்றும் விடுபடுமாறு என்னை வழிபட்டு முயற்சி செய்வோர்
“அது” என்ற பிரம்மத்தை யுணர்வார்; ஆத்மஞான முழுதையும் உணர்வார்; செய்கையனைத்தையு முணர்வார்.

30. பூத ஞானம், தேவ ஞானம், யாக ஞானம் இவற்றுடன் என்னை யாவர் இறுதிக் காலத்திலேனும்
அறிவாரோ, யோகத்திற் பொருந்திய சித்தமுடைய அன்னோரே அறிஞர்.

——————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை –ஸ்ரீ பாரதியார் – ஆறாம் அத்தியாயம் தியான யோகம்–

February 21, 2021

கர்ம யோக ஞான யோகங்களில் சித்தி பெற்றவனுக்குண்டாகும் ஆத்மானுபவம் இந்த அத்தியாயத்தில் கூறப்படுகிறது.
இவ்வாத்மானுபவத்தில் ஈடுபட்டு ஆதியிலேயே திருப்தியடைந்தவன் வேறு விஷயங்களில் மனதைச் செலுத்தமாட்டான்.
அவனுக்குத் தோழன், பகைவன், பந்து, நல்லவன், கெட்டவன் என்று வேறுபாடின்றி எல்லோரிடமும்
ஒரே விதமான மனப்பான்மை ஏற்படும். அவன் ஜனங்களுடைய சேர்க்கையை வெறுத்துத் தனிமையிலே
விருப்பமுற்றுத் திடமான ஆசனத்திலமர்ந்து தனது ஆத்ம சொரூபத்தை எண்ணி எண்ணி மகிழ்வான்.
இவ்வாத்மானுபவமே பேரானந்தமென்று எண்ணியிருப்பான். எல்லா ஆத்மாக்களும் தேக சம்பந்தத்தை நீக்கிப் பார்த்தால்
ஒருவகைப் பட்டவை என்று எண்ணி, முடிவில் கடவுளும் அவ்வாத்மாக்களும் ஒருவகைப் பட்டவர்களென்றும் உணர்வான்.
இந்நிலை பெற்றவனே யோகிகளில் சிறந்தவன். ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:

1. செய்கையின் பயனில் சார்பின்றிச் செய்யத்தக்கது செய்வோன் துறவி; அவனே யோகி,
தீ வளர்க்காதவனும் கிரியை செய்யாதவனும் அவன் ஆகார்.

2. பாண்டவா! எதனை சந்நியாசமென்கிறார்களோ, அதுவே யோகமென்றறி.
தன் கோட்பாடுகளைத் துறக்காத எவனும் யோகியாக மாட்டான்.

3. யோக நிலையில் ஏற விரும்பும் யோகிக்குத் தொழிலே கருவியாகக் கூறப்படுகிறது.
அந்நிலையில் ஏறிய பின் அவனுக்கு சாந்தம் கருவியாகிறது.

4. ஒருவன் எல்லாக் கோட்பாடுகளையும் துறந்துவிட்டுப் புலன்களிலேனும், செயல்களிலேனும் பற்றுதலின்றியிருப்பானாயின்,
அப்போதவன் ‘யோக நிலையில் ஏறியவன்’ என்று சொல்லப் படுகிறான்.

5. தன்னைத் தான் உயர்த்திக் கொள்க; தன்னைத் தன்னாலிழிவுறுத்த வேண்டா;
தனக்குத் தானே நண்பன்; தனக்குத் தானே பகைவன்.

6. தன்னைத் தான் வென்றவனே தனக்குத் தான் நண்பன்; தன்னைத் தான் வெல்லாதான்
தனக்குத் தான் பகைவன் போற் கேடு சூழ்கிறான்.

7. தன்னை வென்று ஆறுதலெய்தியவனிடத்தே சீதோஷ்ணங்களிலும், சுக துக்கங்களிலும்,
மானாபிமானங்களிலும் சமநிலைப்பட்ட பரமாத்மா விளங்குகிறது.

8. *ஞானத்திலும் விஞ்ஞானத்திலும் திருப்தி கொண்டவனாய், மலை முடிவில் நிற்பான் போன்று, புலன்களை வென்று,
ஓட்டையும் கல்லையும் பொன்னையும் ஒன்று போலே காணும் யோகியே நிலையுற்றானெனப்படுவான்.
(*ஞானமென்பது கடவுளியலைப் பற்றிய அறிவு; விஞ்ஞானமென்பது உலகியலைப் பற்றியது)

9. அன்பர், நட்பார், பகைவர், ஏதிலர், நடுவர், எதிரிகள், சுற்றத்தார், நல்லோர், தீயோர்
எல்லோரிடத்தும் சமபுத்தியுடையான் மேலோனாவான்.

10. மறைவிடத்தில் இருந்து கொண்டு, தனியனாய், உள்ளத்தைக் கட்டி, ஆசையைத் துறந்து,
ஏற்பது நீக்கி எப்போதும் ஆத்மாவில் யோகமுறக் கடவான்.

11. சுத்தமான இடத்தில் அதிக உயரமில்லாமலும், அதிகத் தாழ்வில்லாமலும், துணி, மான் தோல், தர்ப்பை,
இவற்றின்மீது தனக்கோர் உறுதியான ஆசனம் சமைத்துக் கொண்டு,

12. அங்கு மனதை ஒருமுகமாக்கி, உள்ளத்தையும் புறச் செயல்களையும் நன்கு கட்டுப்படுத்தி, ஆசனத்தமர்ந்து,
ஆத்மா நன்கு தூய்மையடையும்படி யோகத்திலே பொருந்தக் கடவான்.

13. உடம்பையும் தலையையும், கழுத்தையும் சமமாக அசைவின்றி வைத்துக் கொண்டு, உறுதி சான்றவனாய்,
மூக்கு நுனியைப் பார்த்துக் கொண்டு, திசைகளை நோக்காமல்,

14. நன்கு சாந்தமெய்தியவனாய், அச்சத்தைப் போக்கி பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைகொண்டு,
மனதை வசப்படுத்தி என்னிடத்தே சித்தத்தை இசைத்து, எனக்கு ஈடுபட்டு யோகத்திலிருக்கக் கடவான்.

15. இங்ஙனம் எப்போதும் மனதைக் கட்டுப்படுத்தி ஆத்மாவில் யோகமுற்றிருக்கும் யோகி, என்பதால்
நிலை பெற்றதாகிய மிகச் சிறந்த விடுதலையிலுள்ள ஆறுதலையறிவான்.

16. மிகைபட உண்போனுக்கு யோகமில்லை; உணவற்றோனுக்கு ஏகாந்தநிலை எய்தாது.
மிகுதியாக உறங்குவோனுக்குமில்லை; அர்ஜுனா! மிகுதியாக விழிப்போனுக்கும் அஃதில்லை.

17. ஒழுங்குக்கு உட்பட்ட உணவும், விளையாட்டும் உடையோனாய், வினைகளில் ஒழுங்குக்குட்பட்ட நடைகளுடையவனாய்,
உறக்கத்திலும் விழிப்பிலும் ஒழுங்குக்குட்பட்டானாயின், அவனுடைய யோகம் துயரை அழிக்கிறது.

18. உள்ளம் கட்டுக்கடங்கித் தனதுள்ளேயே நிலைபெற ஒருவன் எந்த விருப்பத்திலும் வீழ்ச்சியற்றானாயின்,
யோகமுற்றா னெனப்படுவான்.

19. சித்தத்தைக் கட்டி ஆத்ம யோகத்தில் கலந்து நிற்கும் யோகிக்குக் காற்றில்லாத இடத்தில் அசைவின்றி நிற்கும்
விளக்கை முன்னோர் உவமையாகக் காட்டினர்.

20. எங்கு சித்தம் யோக ஒழுக்கத்தில் பிடிப்புற்று ஆறுதலெய்துமோ, எங்கு ஆத்மாவினால்
ஆத்மாவை யறிந்து ஒருவன் ஆத்மாவில் மகிழ்ச்சி யடைகிறானோ,

21. புத்தியால் தீண்டத்தக்கதும், புலன்களைக் கடந்து நிற்பதுமாகிய பேரின்பத்தை எங்குக் காண்பானோ,
எங்கு நிலைபெறுவதால் இவன் உண்மையினின்றும் வழுவுவதில்லையோ,

22. எத்தனை யெய்தியபின் அதைக் காட்டிலும் பெரிய லாபம் வேறிருப்பதாகக் கருத மாட்டானோ,
எங்கு நிலை பெறுவதால் பெரிய துக்கத்தாலும் சலிப்பெய்த மாட்டானோ,

23. அந்நிலையே துன்பத்துடன் கலத்தலை விடுதலாகிய யோக நிலையென்று உணர்.
உள்ளத்தில் ஏக்கமின்றி உறுதியுடன் அந்த யோகத்தை ஒருவன் பற்றி நிற்கக் கடவான்.

24. *சங்கல்பத்தினின்றும் (*சங்கல்பம்=மனத்தீர்மானம்) எழும் எல்லா விருப்பங்களையும் மிச்சமறத் துறந்துவிட்டு
எல்லாப் பக்கங்களிலும் மனத்தால் இந்திரியக் குழாத்தைக் கட்டுப் படுத்தி,

25. துணிந்த மதியுடன் மனதை ஆத்மாவில் நிறுத்தி மெல்ல மெல்ல ஆறுதல் பெறக் கடவான்;
எதற்கும் கவலையுறாதிருக்கக் கடவான்.

26. எங்கெங்கே மனம் சஞ்சலமாய் உறுதியின்றி உழலுகிறதோ, அங்கங்கே அதைக் கட்டுப்படுத்தி
ஆத்மாவுக்கு வசமாக்கிக் கொள்க.

27. மனம் சாந்தமாய், ரஜோ குணம் ஆறி, மாசு நீங்கி, பிரம்மமேயாகிய
இந்த யோகிக்கு மிகச் சிறந்த இன்பம் கிடைக்கிறது.

28. குற்றங்களைப் போக்கி இங்ஙனம் எப்போதும் ஆத்மாவில் கலப்புற்றிருப்பானாயின்,
அந்த யோகி பிரம்மத்தைத் தொடுவதாகிய மிக உயர்ந்த இன்பத்தை எளிதில் துய்க்கிறான்.

29. யோகத்தில் கலந்தவன் எங்கும் சமப் பார்வையுடையவனாய், எல்லா உயிர்களிடத்தும் தானிருப்பதையும்,
தன்னுள் எல்லா உயிர்களுமிருப்பதையும் காணுகிறான்.

30. எவன் எங்கும் என்னைக் காண்கிறானோ, எல்லாப் பொருள்களையும் என்னிடத்தே காண்கிறானோ,
அவனுக்கு நான் அழிய மாட்டேன்; எனக்கவன் அழிய மாட்டான்.

31. ஒருமையில் நிலை கொண்டவனாய் எல்லா உயிர்களிடத்திலுள்ள என்னைத் தொழுவோன்
யாங்கணும் சென்ற போதிலும், அந்த யோகி என்னுள்ளேயே இயலுகிறான்.

32. இன்பமாயினும், துன்பமாயினும் — எதிலும் ஆத்ம சமத்துவம் பற்றி சமப்பார்வை செலுத்துவானாயின்,
அவன் பரம யோகியாகக் கருதப்படுவான். அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:

33. மதுசூதனா! இங்ஙனம் நீ சமத்துவத்தால் ஏற்படுவதாகச் சொல்லிய யோகம்,
ஸ்திரமான நிலையுடையதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை, எனது சஞ்சலத் தன்மையால்.

34. கண்ணா! மனம் சஞ்சலமுடையது; தவறும் இயல்பினது, வலியது; உரனுடையது. அதைக் கட்டுப்படுத்துதல்
காற்றைக் கட்டுவது போல் மிகவும் கஷ்டமான செய்கையென்று நான் மதிக்கிறேன். ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:

35. பெருந்தோளாய்! மனம் கட்டுதற்கரியதுதான், சலனமுடையதுதான்; ஐயமில்லை.
ஆனால் குந்தியின் மகனே! அதைப் பழக்கத்தாலும், விருப்பின்மையாலும் கட்டி விடலாம்.

36. தன்னைக் கட்டாதவன் யோகமெய்துதல் அரிதென்று நான் கருதுகிறேன். தன்னைக் கட்டியவன்,
முயற்சியாலும் உபாயத்தாலும் அதனை எய்த வல்லான். அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:

37. நம்பிக்கை யுடையோயெனினும், தன்னைக் கட்டாமையால் யோகத்தினின்றும் மனம் வழுவியவன்
யோகத்தில் தோற்றுப் போய், அப்பால் என்ன கதியடைகிறான், கண்ணா?

38. ஒரு வேளை அவன் இரண்டுங் கெட்டவனாய், உடைந்த மேகம் போல் அழிகிறானோ? பெருந்தோளாய்!
உறுதியற்றவனாய், பிரம்ம நெறியிலே குழப்பமெய்திய மூடன் யாதாகிறான்?

39. கண்ணா! எனக்குள்ள இந்த ஐயத்தை நீ அறுத்து விடுக. நின்னையன்றி இந்த ஐயத்தை யறுப்போர் வேறெவருமிலர்.

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:
40. பார்த்தா! அவனுக்கு இவ்வுலகிலும், மேலுலகத்திலும் அழிவில்லை; மகனே! நன்மை செய்வோன் எவனும் கெட்ட கதியடைய மாட்டான்.

41. யோகத்தில் தவறியவன், புண்ணியம் செய்வோரின் உலகங்களை யெய்தி, அங்கு கணக்கில்லாத வருஷங்கள் வாழ்ந்து,
தூய்மையுடைய செல்வர்களின் வீட்டில் பிறக்கிறான்.

42. அல்லது, புத்திமான்களாகிய யோகிகளில் குலத்திலேயே பிறக்கிறான். இவ்வுலகில் இது போன்ற பிறவி யெய்துதல் மிகவும் அரிது.

43. அங்கே அவன் பூர்வ சரீரத்துக்குரிய புத்தியைப் பெறுகிறான். குருநந்தனா! அப்பால் அவன் மறுபடியும் வெற்றிக்கு முயற்சி செய்கிறான்.

44. பண்டைப் பழக்கத்தால் அவன் தன் வசமின்றியும் இழுக்கப்படுகிறான். யோகத்தை அறிய வேண்டுமென்ற
விருப்பத்தாலேயே ஒருவன் ஒலியுலகத்தைக் கடந்து செல்லுகிறான்.

45. பாவம் நீங்கியவனாய், ஊன்றி முயல்வானேயாயின், யோகி பல பிறவிகளின் வெற்றிப் பயனாகிய பரகதியை அப்போதடைகிறான்.

46. தவஞ் செய்வோரைக் காட்டிலும் யோகி சிறந்தோன்; ஞானிகளிலும் அவன் சிறந்தோனாகக் கருதப் படுகிறான்;
கர்மிகளிலும் அவன் சிறந்தோன்; ஆதலால் அர்ஜுனா! யோகியாகுக.

47. மற்றெந்த யோகிகளெல்லாரிலும், எவனொருவன் அந்தராத்மாவில் என்னைப் புகுத்தி என்னை
நம்பிக்கையுடன் போற்றுகிறானோ அவன், மிக மேலான யோகியென்பது என்னுடைய கொள்கை.

———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை –ஸ்ரீ பாரதியார் – ஐந்தாம் அத்தியாயம் சந்யாச யோகம்–

February 21, 2021

கர்ம யோகத்தில் ஞான பாகமடங்கி இருப்பதாலும், ஞான யோகத்தில் கர்ம பாகமடங்கி யிருப்பதாலும் இரண்டும் ஒன்றே.
அவை இரண்டும் ஒரே விதமான பலனைக் கொடுக்கக் கூடியவை. அவை வெவ்வேறு பலனை அளிக்கும் என்று கூறுபவர் பலர்.
அவர்கள் அறிவில் தேர்ச்சி பெறாதவர்கள். ஆனால், கர்ம யோகமின்றி, ஞானயோகத்தைப் பெற இயலாது.
சுக துக்கங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் கர்ம யோகத்தையே தழுவியிருந்தால் பலனைக் கடுகப் பெறலாம்.
எல்லா ஆத்மாக்களும் ஒரே மாதிரியானவை. தோற்றும் வேறுபாடுகளெல்லாம் தேக சம்பந்தத்தால்
வந்தவை என்ற உணர்வு வேண்டும்.

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:
1. கண்ணா! செய்கைகளின் துறவைப் புகழ்ந்து பேசுகிறாய்; பின்னர் அவற்றுடன் கலப்பதைப் புகழ்கிறாய்.
இவ்விரண்டில் எதுவொன்று சிறந்ததென்பதை நன்கு நிச்சயப்படுத்தி என்னிடஞ் சொல். ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:

2. துறவு, கர்ம யோகம், இவ்விரண்டும் உயர்ந்த நலத்தைத் தருவன. இவற்றுள் கர்மத் துறவைக் காட்டிலும் கர்மயோகம் மேம்பட்டது.

3. பகைத்தலும் விரும்புதலுமில்லாதவனை நித்திய சந்யாசி என்றுரைக்கக் கடவாய்.
பெருந்தோளுடையாய், இருமை நீங்கி அவன் எளிதில் பந்தத்தினின்று விடுபடுகிறான்.

4. சாங்கியத்தையும் யோகத்தையும் வெவ்வேறென்று சொல்வோர் குழந்தைகள்; பண்டிதர்கள் அங்ஙனம் கூறார்.
இவற்றுள் யாதேனுமொன்றில் நன்கு நிலைபெற்றோன் இரண்டின் பயனையும் எய்துகிறான்.

5. சாங்கியர் பெறும் நிலையையே யோகிகளும் பெறுகிறார்கள். சாங்கியத்தையும் யோகத்தையும்
எவன் ஒன்றாகக் காண்பானோ, அவனே காட்சியுடையான்.

6. பெருந் தோளாய், யோகமில்லாதவன் சந்நியாசம் பெறுதல் கஷ்டம்.
யோகத்தில் பொருந்திய முனி விரைவில் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

7. யோகத்திலே மருவித் தூய்மை யுற்றோன், தன்னை தான் வென்றோன். இந்திரியங்களின் மீது வெற்றி கொண்டோன்,
எல்லா உயிர்களுந்தானேயானவன், அவன் தொழில் கொண்டிருப்பினும், அதில் ஒட்டுவதில்லை.

8. உண்மை அறிந்த யோகி, “நான் எதனையுஞ் செய்வதில்லை” என்றெண்ணக் கடவான்.
காண்கினும், கேட்கினும், தீண்டினும், மோப்பினும், உண்பினும், நடப்பினும், உயிர்ப்பினும், உறங்கினும்,

9. புலம்பினும், விடினும், வாங்கினும், இமைகளைத் திறப்பினும், மூடினும்,
“இந்திரியங்கள் தம்முடைய விஷயங்களில் சலிக்கின்றன” என்று கருதியிருக்கக் கடவான்.

10. செய்கைகளை யெல்லாம் பிரம்மத்தில் சார்த்தி விட்டுப் பற்றுதலை நீக்கி எவன் தொழில் செய்கிறானோ அவன்,
நீரில் தாமரையிலைபோல், பாவத்தால் தீண்டல் பெறுவதில்லை.

11. யோகிகள் பற்றுதலைக் களைந்து, ஆத்ம சுத்தியின் பொருட்டாக உடம்பாலும், மனத்தாலும், புத்தியாலும் அன்றி
வெறும் இந்திரியங்களாலும் தொழில் செய்வார்.

12. யோகத்தில் பொருந்தியவன் கர்மப் பயனைத் துறந்து நிஷ்டைக்குரிய சாந்தியை அடைகிறான்.
யோகத்தில் இணங்காதோன் விருப்பத்துக்கு வசமாய்ப் பயனிலே பற்றுதல் கொண்டு தளைப்படுகிறான்.

13. தன்னை வசங்கொண்ட ஆத்மா எல்லாக் கர்மங்களையும் மனதால் துறந்து, எதனையும் செய்வதுமின்றிச் செய்விப்பதுமின்றி,
ஒன்பது வாயில் கொண்ட உடற்கோட்டையில் இன்புற்றிருக்கிறான்.

14. செய்கைத் தலைமை, செய்கை, செய்கைப் பயன் பெறுதல் — இவற்றுளெதனையும்
கடவுள் மனிதனுக்குத் தரவில்லை. இயற்கையே இயல் பெறுகிறது.

15. எவனையும் பாவி அல்லது நற்செய்கையுடையோனென்று கடவுள் ஏற்பதில்லை.
அஞ்ஞானத்தால் ஞானம் சூழப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் ஜந்துக்கள், மயக்கமெய்துகின்றன.

16. அந்த அஞ்ஞானத்தை ஆத்ம ஞானத்தால் அழித்தவர்களுடைய ஞானம் சூரியனைப் போன்றதாய்ப்
பரம்பொருளை ஒளியுறக் காட்டுகிறது.

17. பிரம்மத்தில் புத்தியை நாட்டி, அதுவே தாமாய், அதில் நிஷ்டையெய்தி, அதில் ஈடுபட்டோர்,
தம்முடைய பாவங்களெல்லாம் நன்கு கழுவப் பெற்றோராய், மீளாப் பதமடைகிறார்கள்.

18. கல்வியும் விநயமும் நன்கு கற்ற பிராமணனிடத்திலும், பசுவினத்தும், யானையினிடத்தும், நாயினிடத்தும்,
நாயைத் தின்னும் புலையனித்தும் பண்டிதர் சமப் பார்வையுடையோர்.

19. மனம் சம நிலையில் நிற்கப் பெற்றோர் இவ்வுலகத்திலேயே இயற்கையை வென்றோராவர்.
பிரம்மம் மாசற்றது. சம நிலையுற்றது ஆதலால் அவர்கள் பிரம்மத்தில் நிலைபெறுகிறார்கள்.

20. விரும்பிய பொருளைப் பெறும்போது களி கொள்வான்; பிரிமற்றதைப் பெறும்போது துயர்ப்பட மாட்டான்;
பிரம்மஞானி ஸ்திர புத்தியுடையோனாய், மயக்கம் நீங்கி, பிரம்மத்தில் நிலை பெறுகிறான்.

21. புறத் தீண்டுதல்களில் பற்றுதல்கள் கொள்ளாமல் தனக்குள்ளே இன்பத்தைக் காண்போன்
பிரம்ம யோகத்தில் பொருந்தி அழியாத இன்பத்தை எய்துகிறான்.

22. புறத் தீண்டுதல்களில் தோன்றும் இன்பங்கள் துன்பத்திற்குக் காரணங்களாகும்.
அவை தொடக்கமும் இறுதியுமுடையான, குந்தி மகனே, அறிவுடையோன் அவற்றில் களியுறுவதில்லை.

23. சரீரம் நீங்குமுன்னர், இவ்வுலகத்திலேயே விருப்பத்தாலும் சினத்தாலும் விளையும் வேகத்தை
எவன் பொறுக்க வல்லானோ அந்த மனிதன் யோகி, அவன் இன்பமுடையோன்.

24. தனக்குள்ளே இன்பமுடையவனாய், உள்ளே மகிழ்ச்சி காண்பவனாய், உள்ளே ஒளி பெற்றவனாகிய யோகி,
தானே பிரம்மமாய், பிரம்ம நிர்வாணமடைகிறான்.

25. *இருமைகளை (*நன்மை – தீமை; குளிர் – சூடு; இன்பம் – துன்பம் என எல்லாப் பொருள்களைப் பற்றி நிற்கும் இரட்டை நிலைகள்)
வெட்டிவிட்டுத் தம்மைத் தாம் கட்டுப் படுத்தி, எல்லா உயிர்களுக்கும் இனியது செய்வதில் மகிழ்ச்சியெய்தும்
ரிஷிகள் பாவங்களொழிந்து பிரம்ம நிர்வாணம் அடைகிறார்கள்.

26. விருப்பமும், சினமும் தவிர்ந்து சித்தத்தைக் கட்டுப்படுத்திய ஆத்ம ஞானிகளாகிய
முனிகளுக்கு பிரம்ம நிர்வாணம் அருகிலுள்ளது.

27. புறத் தீண்டுதல்களை அகற்றிப் புருவங்களுக்கிடையே விழிகளை நிறுத்தி, மூக்கினுள்ளே இயங்கும்
பிராண வாயுவையும் அபான வாயுவையும் சமமாகச் செய்து கொண்டு;

28. “புலன்களை, மனத்தை, மதியையும் கட்டி விடுதலை யிலக்கெனக் கொண்டு
விருப்பமும் அச்சமும் சினமும் தவிர்த்தான் முக்தனே யாவான் முனி.”

29. “வேள்வியும் தவமும் *மிசைவோன் யானே உலகுகட் கெல்லாம் ஒரு பேரரசன் எல்லா உயிர்கட்கு நண்பன் யான்’
என்றறிவான் அமைதி யறிவான். (*மிசைவது = உண்பது)

———–———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை –ஸ்ரீ பாரதியார் – மூன்றாம் அத்தியாயம் கர்ம யோகம்–

February 21, 2021

கர்மயோக, ஞான யோகங்களுள் ஞானயோகமே கடுகப் பலனை அளிக்குமென்றாலும், கர்ம யோகமே செய்யத் தக்கது.
ஆக்கையிருக்கும் வரையில் மனிதனுக்கு ஏதாவதொரு தொழிலைச் செய்வதே இயற்கையாயிருக்கும்.
அவன் துணிந்து வேறு துறைகளிலிருந்த போதிலும் புலன்கள் அவனை இழுத்துச் செய்கையிலேயே கொண்டு வந்து நிறுத்தும்.
இந்திரியங்களை அடக்கி ஞான நிலையில் நிற்கும் திறமை வாய்ந்தவனும் கர்மங்களையே செய்யக் கடவன்.
ஏனெனில்,
இவனது உண்மை நிலையறியாத பாமரர்களும், இவனைக் கண்டு தாங்களும் கர்மங்களை விட்டு ஞானத்துறையில் துணிவுறுவார்கள்.
அதனால் அவர்கள் கர்ம யோகத்தையிழந்ததுமின்றி ஞானயோகத்தையுமிழந்து முன்னிலும் தாழ்ந்த நிலைமைக்கு வந்து விடுவார்கள்.
அவர்கள் கெடுவதற்கு இவனே காரணமாவான்.
ஆகையால் ஞான யோகத்தில் திறமையுள்ளவனுக்கும், திறமையில்லாதவனுக்கும், கர்மயோகமே மேலானது.
கர்மங்களைச் செய்யும் போது, ‘இந்நிலைமை எனக்கு பிரகிருதி சம்பந்தத்தால் வந்தேறியதென்றும்
ஈசுவரனுடைய கட்டளையினால் அவனுதவியைக் கொண்டு அவனுடைய பிரீதிக்காகவே செய்கிறோம்’, என்றும்
எண்ணிச் செய்ய வேண்டும்.

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:
1. ஜநார்த்தன! செய்கையைக் காட்டிலும் புத்தியே சிறந்ததென்பது நின் கொள்கையாயின்
இந்தக் கொடிய செய்கையில் என்னைப் புகுத்துவதென்னே, கேசவா?

2. குழப்பமான பேச்சினால் என் புத்தியை மயங்கச் செய்கிறாய். ஆதலால் எது எனக்கு நன்மை தருமென்பதை
உறுதிப்படுத்தி ஒரே வார்த்தையாகச் சொல். ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:

3. பாபமொன்றுமில்லாத அர்ஜுனா, இவ்வுலகத்தில் இரண்டு வித நிஷ்டை முன்னர் என்னால் கூறப்பட்டது,
ஸாங்கியர்களின் ஞான யோகத்தால் எய்துவது, யோகிகளின் கர்ம யோகத்தால் எய்துவது என.

4. தொழில்களைத் தொடாமலேயிருப்பதனால் மனிதன் செயலற்ற நிலை அடைவதில்லை.
துறவினாலேயே மனிதன் ஈடேற்றம் பெற்றுவிட மாட்டான்.

5. எவனும் ஒரு கணப்பொழுதேனும் செய்கையின்றிருப்பதில்லை. இயற்கையில் விளையும் குணங்களே
எல்லா உயிர்களையும் அவசரமாகத் தொழில் புரிவிக்கின்றன.

6. கர்மேந்திரியங்களை அடக்கிக் கொண்டு, ஆனால் இந்திரிய விஷயங்களை மனத்தால் ஸ்மரித்துக்
கொண்டிருப்போனாகிய மூடாத்மா பொய்யொழுக்கமுடையவனென்று சொல்லப்படுகிறான்.

7. அர்ஜுனா! எவன் இந்திரியங்களை மனத்தால் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, கர்மேந்திரியங்களால்
கர்ம யோகம் பண்ணுகிறானோ, அவன் சிறந்தவன்.

8. விதிக்கப்பட்ட தொழிலை நீ செய். தொழில் தொழிலின்மையைக் காட்டிலும் சிறந்ததன்றோ?
தொழிலின்றி இருப்பதால் உடம்பைக் கொண்டு செலுத்துதல்கூட உனக்கில்லாமல் போய் விடும்.

9. வேள்வியின் பொருட்டென்று செய்யப்படுவது தவிர மற்றைத் தொழில் மனிதருக்குத் தளையாகிறது.
ஆதலால், குந்தி மகனே, பற்றை களைந்து தொழில் செய்து கொண்டிரு.

10. முன்பு பிரம்ம தேவன் வேள்வியுடனே உயிர்க் குலத்தை ஒருமிக்கப் படைத்துச் சொல்லினான்:
“இதனால் பல்குவீர்கள், நீங்கள் விரும்பும் விருப்பங்களையெல்லாம் உங்களுக்கிது கறந்து தரும்.

11. இதனால் தேவர்களைக் கருதக் கடவீர்; அந்த தேவர் உங்களைக் கருதக் கடவர்;
(இங்ஙனம்) பரஸ்பரமான பாவனை செய்வதனால் உயர்ந்த நலத்தை எய்துவீர்கள்.

12. வேள்வியில் பாவனை செய்யப்பட்ட தேவர் உங்களுக்கு விரும்பிய போகங்களையெல்லாம் தருவர்.
அவர்களுக்குக் கைம்மாறு செலுத்தாமல் அவர்கள் கொடுப்பதை உண்போன் கள்வனேயாவான்.

13. வேள்வியின் மிச்சத்தை யுண்ணும் நல்லோர் எல்லாப் பாபங்களினின்றும் விடுபடுகிறார்கள்.
தம்பொருட்டென்று மாத்திரமே உணவு சமைக்கும் பாவிகள் பாவத்தை உண்ணுகிறார்கள்.

14. அன்னத்தால் உயிர்கள் சமைகின்றன. மழையால் உணவு தோன்றுகிறது.
மழை வேள்வியால் ஆகிறது. வேள்வி செய்கையினின்று பிறப்பது.

15. செய்கை பிரம்மத்தினின்றும் பிறப்பதென்றுணர். பிரம்மம் அமிர்தத்தில் தோன்றுகிறது.
ஆதலால் எங்கும் நிறைந்த பிரம்மம் எப்போதும் வேள்வியில் நிலை பெற்றது.

16. இங்ஙனம் சுழலும் வட்டத்தை இவ்வுலகில் பின்பற்றி ஒழுகாதோன் பாப வாழ்க்கையுடையான்,
புலன்களிலே களித்தான்; பார்த்தா, அவன் வாழ்க்கை விழலேயாம்.

17. தன்னிலே தான் இன்புறுவான், தன்னிலே தான் திருப்தியடைவான், தன்னிலே தான் மகிழ்ந்திருப்பான்,
அவனுக்குத் தொழிலில்லை.

18. அவனுக்குச் செய்கையில் யாதொரு பயனுமில்லை; செயலின்றி இருப்பதிலும் அவனுக்குப் பயனில்லை;
எவ்விதப் பயனையுங் கருதி அவன் எந்த உயிரையுஞ் சார்ந்து நிற்பதில்லை.

19. ஆதலால் எப்போதும் பற்று நீங்கிச் செய்யத்தக்க தொழிலைச் செய்து கொண்டிரு.
பற்றில்லாமல் தொழில் செய்து கொண்டிருக்கும் மனிதன் பரம்பொருளை எய்துகிறான்.

20. ஜனகன் முதலியோர் செய்கையாலேயே சித்தி பெற்றார்கள். உலக நன்மையைக் கருதியும் நீ தொழில் புரிதல் தகும்.

21. எதனையெதனை உயர்ந்தோன் செய்கிறானோ, அதையே மற்ற மனிதர் பின்பற்றுகிறார்கள்.
அவன் எதைப் பிரமாணமாக்குகிறானோ, அதையே உலகத்தார் தொடருகிறார்கள்.

22. பார்த்தா! மூன்றுலகத்திலும் எனக்கு யாதொரு கடமையுமில்லை. நான் பெற்றிராத பேறுமில்லை.
எனினும் நான் தொழிலிலேதான் இயங்குகிறேன்.

23. நான் சோம்பரில்லாமல் எப்போதும் தொழில் செய்து கொண்டிராவிடின்,
பார்த்தா, எல்லாப் பக்கங்களிலும் மனிதர் என் வழியையே பின்பற்றுவார்கள்.

24. நான் தொழில் செய்யா விட்டால், இந்த ஜனங்களெல்லோரும் அழிந்து போவார்கள்;
குழப்பத்தை நான் ஆக்கியோன் ஆவேன்; இந்த மக்களையெல்லாங் கொல்வோனாவேன்.

25. பாரதா! அறிவில்லாதார் செய்கையில் பற்றுடையோராய் எப்படித் தொழில் செய்கிறார்களோ
அப்படியே அறிவுடையோன் பற்றை நீக்கி உலக நன்மையை நாடித் தொழில் செய்ய வேண்டும்.

26. அறிவுடையோன் தொழிலில் பற்றுதல் கொண்ட அஞ்ஞானிகளுக்கு புத்தி பேதம் விளைவிக்கக் கூடாது.
அவன் யோகத்தில் நின்று தொழில் செய்து எல்லாத் தொழில்களையும் கவர்ச்சி யுடையனவாக்க வேண்டும்.

27. எங்கும் தொழில்கள் இயற்கையின் குணங்களால் செய்யப்படுகின்றன.
அகங்காரத்தால் மயங்கியவன், “நான் செய்கிறேன்” என்று நினைக்கிறான்.

28. குணம், செய்கை இவற்றினுடைய பிரிவுகளின் உண்மையறிந்தோன்,
‘குணங்கள் குணங்களில் இயலுகின்றன’ என்று கருதிப் பற்றற்றிருப்பான்.

29. இயற்கையில் குணங்களால் மயங்கியவர்கள் குணங்களிலும் தொழில்களிலும் பற்றுதலடைகிறார்கள்.
சிற்றறிவுடைய அந்த மனிதர்களை முழுதுணர்ந்த ஞானி உழல்விக்கக் கூடாது.

30. எல்லாச் செய்கைகளையும் உள்ளறிவினால் எனக்கு அர்ப்பணமாகத் துறந்துவிட்டு, ஆசை நீங்கி,
எனது என்பது அற்று, மனக் காய்ச்சல் தீர்ந்தவனாய்ப் போர் செய்யக் கடவாய்.

31. என்னுடைய இந்த நித்தியமான கொள்கையை எந்த மனிதர் சிரத்தை யுடையோராய்ப் பொறாமை யின்றிப்
பின்பற்றுகிறார்களோ, அவர்களும் தொழில்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.

32. என்னுடைய இக் கொள்கையை யாவர் பொறாமையால் பின்பற்றாது விடுகிறார்களளோ ,
எவ்வித ஞானமுமில்லாத அம்மூடர்களை நாசமடைந்தோராகவே தெரிந்து கொள்.

33. ஞானமுடையவன் கூடத் தன் இயற்கைக்குத் தக்கபடியே நடக்கிறான். உயிர்கள் இயற்கைப்படி நடக்கின்றன.
அடக்குதல் பயன்படாது.

34. இந்திரியத்துக்கு இந்திரிய விஷயத்தில் விருப்பு வெறுப்புக்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன.
இவ்விரண்டுக்கும் ஒருவன் வசப்படலாகாது. இவை இவனுக்கு வழித் தடைகளாம்.

35. நன்றாகச் செய்யப்படும் பர தர்மத்தைக் காட்டிலும் குணமற்றதெனினும், ஸ்வ தர்மமே சிறந்தது.
ஸ்வ தர்மத்தில் இறந்து விடினும் நன்றே யாம். பர தர்மம் பயத்துக்கிடமானது. அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:

36. விருஷ்ணி குலத் தோன்றலே! மனிதனுக்கு இச்சையில்லாத போதும் அவனை வலியக் கொண்டு
புகுத்துவது போல் தூண்டிப் பாவம் செய்விப்பது யாது? பகவான் சொல்லுகிறான்:

37. இஃது விருப்பமும் சினமும், ரஜோ குணத்திற் பிறப்பது; பேரழிவு செய்வது;
பெரும்பாவம். இதனை இங்கு சத்துருவாகத் தெரிந்து கொள்.

38. புகையினால் தீ சூழப்பட்டிருப்பது போலவும், கண்ணாடி அழுக்கால் மாசு படுவது போலவும்,
கர்ப்பத்தைக் கருப்பை சூழ்ந்திருப்பது போலவும் இது இவ்வுலகைச் சூழ்ந்திருக்கிறது.

39. குந்தியின் மகனே, விருப்பமெனப்படும் இந் நிரப்பொணாத் தீ, ஞானிக்கு நித்தியப் பகையாய்
ஞானத்தைச் சூழ்ந்து நிற்கிறது.

40. இந்திரியங்களும், மனமும், புத்தியும் இதற்கு நிலைக்களன் என்பர்.
இவற்றால் இது ஞானத்தைச் சூழ்ந்து மனிதனை மயங்குவிக்கிறது.

41. ஆதலால் பாரத ரேறே, நீ தொடக்கத்தில் இந்திரியங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு
ஞானத்தையும் விஞ்ஞானத்தையும் அழிப்பதாகிய இந்த பாவத்தைக் கொன்று விடு.

42. இந்திரியங்களை உயர்வுடையன வென்பர். அவற்றிலும் மனம் மேல்;
மனத்தைக் காட்டிலும் புத்தி மேல்; புத்திக்கு மேலே அவன் (ஆத்மா).

43. இங்ஙனம் புத்திக்கு மேலான பொருளை (ஆத்மாவை) உணர்ந்து, தன்னைத்தான் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு,
வெல்லற்கரிய விருப்பமாம் பகையைக் கொல்லக் கடவாய், பெருந்தோளுடையாய்!

———-———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை –ஸ்ரீ பாரதியார் – இரண்டாம் அத்தியாயம் ஸாங்கிய யோகம்–

February 21, 2021

போர் புரிய மனம் வராமல் திகைத்துத் தன்னைச் சரணடைந்த அர்ஜுனனை நோக்கிக் கண்ணன் உரைக்கின்றான்:
“அர்ஜுனா, நீ வருந்துவது முற்றிலும் தவறு. எதிரிகளின் ஆன்மாவைப் பற்றி வருந்துகின்றாயா?
அல்லது அவர்களின் உடலைப்பற்றி வருந்துகின்றாயா? இரண்டும் சரியல்ல. ஆன்மா என்றும் அழிவற்றது.
அதைக் கத்தியால் வெட்டவும், தீயினால் எரிக்கவும் முடியாது. உடலோ அழியும் இயல்பு வாய்ந்தது.
நீ அழிக்காவிடினும் அது தானே அழிய வேண்டியதுதான். ஆன்மாவுக்கு ஓருடல் அழிந்ததும், மற்றோருடல் தானே வந்து சேரும்.
ஆத்மாவின் இயற்கையை எண்ணி ஏற்படுத்தப்பட்ட செயல்களை நீ செய்தே தீரவேண்டும்.
அச் செயல்களைச் செய்யுங்கால், நாம் செய்ய வேண்டியதைச் செய்கிறோம், அதுவும் ஈசுவரப் பிரீதிக்காகவே என்று எண்ணிச் செய்.
இதனால் ஆத்ம ஞானம் பெருகி அதில் நிலைபெற்று நற்கதியடைவாய்.
ஈசுவரப் ப்ரீதியைத் தவிர மற்ற பலனைக் கோரினால் சம்சாரக் கட்டிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாது.” சஞ்ஜயன் சொல்லுகிறான்:

1. அவ்வண்ணம் இரக்கமிஞ்சியவனாய் நீர் நிரம்பிய சோக விழிகளுடன் வருந்திய அர்ஜுனனை நோக்கி
மதுசூதனன் சொல்லுகிறான்: ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்.

2. இந்த முட்டுதலில் இவ்வுள்ளச் சோர்வை நீ எங்கிருந்து பெற்றாய்? இஃது ஆரியருக்குத் தகாது.
வானுலகைத் தடுப்பது; அபகீர்த்தி தருவது அர்ஜுனா!

3. பார்த்தா! பேடித் தன்மை யடையாதே! இது நினக்குப் பொருந்தது. இழிபட்ட மனத் தளர்ச்சியை நீக்கி எழுந்து நில்;
பகைவரைச் சுடுவோனே! அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:

4. மதுசூதனா! பீஷ்மரையும், துரோணரையும் போரில் அம்புகளால் எப்படி எதிர்ப்பேன்.
இவர்கள் தொழுதற்குரியவர்; பகைவரை யழிப்போய்!

5. பெரியோராகிய குருக்களைக் கொல்லாமல், உலகத்தில் பிச்சை யெடுத்துண்பதும் நன்று.
பொருளை விரும்பும் குருக்களைக் கொன்று நாம் துய்க்கும் இன்பங்கள் உதிரத்திற் (ரத்தத்தில்) கலந்தனவாம்.

6. மேலும், நாம் இவர்களை வெல்லுதல், இவர்கள் நம்மை வெல்லுதல் — இவற்றுள் எது நமக்கு மேன்மையென்பது விளங்கவில்லை.
எவரைக் கொன்ற பின் நாம் உயிர் கொண்டு வாழ விரும்போமோ, அத்தகைய திருதராஷ்டிரக் கூட்டத்தார் போர் முனையில் வந்து நிற்கிறார்கள்.

7. சிறுமையாகிய குறையால் இயல்பு அழிந்தனவாய், அறம் இன்னது என்றுணராமல் மயங்கிய அறிவுடன்,
யான் உன்னைக் கேட்கிறேன். எது நன்றென்பதை எனக்கு நிச்சயப்படுத்திச் சொல்லுக.
நான் உன் சீடன். உன்னையே சரணமெனப் புகுந்தேன். கட்டளை தருக.

8. பூமியின் மேல் நிகரில்லாத செல்வமுடைய ராஜ்யம் பெறினும், அன்றி வானோர் மிசை ஆட்சி பெறினும்
புலன்களை அடக்கும் இயல்புடைய இந்தத் துயர் எம்மைவிட்டு நீங்குமென்று தோன்றவில்லை. சஞ்ஜயன் சொல்லுகிறான்:

9. “பகைவரைக் கொளுத்தும் பார்த்தனங்கு பசுநிரை காக்கும் பகவனை நோக்கிப்
“போரினிப் புரியேன்” என்று வாய் புதைத்திருந்தான்.”

10. பாரதா, அப்போது கண்ணன் புன்னகை பூத்து இரண்டு படைகளுக்கும் நடுவே துயருற்று நின்ற
பார்த்தனை நோக்கி இவ்வசன முரைக்கிறான்: ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:

11. “துயர்ப்படத் தகாதார் பொருட்டுத் துயர்ப்படுகின்றாய்! ஞான வுரைகளு முரைக்கின்றாய்!
இறந்தார்க் கேனும் இருந்தார்க் கேனுந் துயர் கொளார் அறிஞர்.”

12. இதன் முன் எக்காலத்திலும் நான் இல்லாதிருந்திலேன். நீயும் இங்குள்ள வேண்தர் யாவரும் அப்படியே.
இனி நாம் என்றைக்கும் இல்லாமற்போகவும் மாட்டோம்.

13. ஆத்மாவுக்கு இவ்வுடலில் எங்ஙனம் பிள்ளைப் பிராயமும், இளமையும், மூப்பும் தோன்றுகின்றனவோ,
அங்ஙனமே மற்றொரு சரீரப் பிறப்புத் தோன்றுகிறது. தீரன் அதில் கலங்கமாட்டான்.

14. குந்தியின் மகனே, குளிரையும், வெப்பத்தையும், இன்பத்தையும், துன்பத்தையும் தரும்
இயற்கையின் தீண்டுதல்கள் தோன்றி மறையும் இயல்புடையன, என்றுமிருப்பனவல்ல. பாரதா! அவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்.

15. யாவன் இவற்றால் துயர்ப்படான். இன்பமுந்துன்பமும் நிகரெனக் கொள்வான், அந்த தீரன் சாகாதிருக்கத் தகுவான்.

16. இல்லாதது உண்மையாகாது. உள்ளது இல்லாததாகாது. உண்மையறிவார் இவ்விரண்டுக்குமுள்ள வேற்றுமை யுணர்வார்.

17. இவ்வுலக முழுவதிலும் பரந்து நிற்கும் பொருள் அறிவற்றதென்றறி; இது கேடற்றது; இதனை யழித்தல் யார்க்கும் இயலாது.

18. ஆத்மா நித்தியன்; அழிவற்றான்; அளவிடத்தகாதான் எனினும் அவனுடைய வடிவங்கள் கிறுதியுடையன என்பர்.
ஆதலால் பாரதா, போர் செய்.

19. இவன் கொல்வானென்று நினைப்போனும், கொல்லப்படுவானென்று நினைப்போனும் — இருவரும் அறியாதார்.
இவன் கொல்லுவதுமில்லை, கொலை யுண்பதுமில்லை.

20. இவன் பிறப்பதுமில்லை; எக்காலத்திலும் இறப்பதுமில்லை. இவன் ஒரு முறையிலிருந்து பின்னர் இல்லாது போவதுமில்லை.
இவன் பிறப்பற்றான். அனவரதன். இவன் சாசுவதன்; பழமையோன்; உடம்பு கொல்லப் படுகையில் இவன் கொல்லப்படான்.

21. இப்பொருள் அழிவற்றது, பிறப்பற்றது, என்றுமுளது — இங்ஙனமுணர்வான் கொல்வதெவனை? அவன் கொல்விப்பது எவனை?

22. நைந்த துணிகளைக் கழற்றியெறிந்துவிட்டு மனிதன் புதிய துணிகள் கொள்ளுமாறு போல,
ஆத்மா நைந்த உடல்களைக் களைந்து புதியனவற்றை எய்துகிறது.

23. இவனை ஆயுதங்கள் வெட்டமாட்டா; தீ எரிக்காது; நீர் இவனை நனைக்காது; காற்று உலர்த்தாது.

24. பிளத்தற்கரியவன்; எரித்தற்கும், நனைத்தற்கும், உலர்த்துதற்கும் அரியவன்; நித்தியன். எங்கும் நிறைந்தவன்;
உறுதிய்டையான்; அசையாதான்; என்றுமிருப்பான்.

25. “தெளிதற் கரியான் சிந்தனைக் கரியான் மாறுத லில்லாதா னென்ப! ஆதலால் இவனை
இங்ஙனம் அறிந்துநீ துயர்ப் படாதிருக்கக் கடவாய்.”

26. அன்றி, நீ இவனை நித்தமும் பிறந்து நித்தமும் மடிவானென்று கருதினால்,
அப்போதும் பெருந்தோளுடையாய், நீ இவன் பொருட்டுத் துயருறல் தகாது.

27. பிறந்தவன் சாவது உறுதியெனில், செத்தவன் பிறப்பது உறுதியெனி,
இந்த விலக்கொணாச் செய்திக்கு நீ அழுங்குதல் தகுதியன்று.

28. பாரதா! உயிர்களின் ஆரம்பம் தெளிவில்லை; நடுநிலைமை தெளிவுடையது;
இவற்றின் இறுதியுந் தெளிவில்லை. இதில் துஅர்ப்படுவதென்ன?

29. இந்த ஆன்மாவை, “வியப்பென ஒருவன் காண்கிறான், வியப்பென ஒருவன் சொல்லுகிறான்,
வியப்பென ஒருவன் கேட்கிறான், கேட்கினும் இதனை அறிவான் எவனுமிலன்.”

30. பாரதா! எல்லாருடம்பிலுமுள்ள இந்த ஆத்மா கொல்ல முடியாதவன். ஆதலால் நீ எங்க உயிரின் பொருட்டும் வருந்துதல் வேண்டா!

31. ஸ்வதர்மத்தைக் கருதியும் நீ நடுங்குதல் இசையாது. அறப்போரைக் காட்டிலும் உயர்ந்ததொரு நன்மை மன்னர்க்கில்லை.

32. தானே வந்தெய்வது, திறந்து கிடக்கும் பொன்னுலக வாயில் போன்றது. இத்தகைய போர் கிடைக்கப் பெறும் மன்னர் இன்பமுடையார்!

33. அன்றி நீ இந்தத் தர்ம யுத்தத்தை நடத்தாமல் விடுவாயானால், அதனால் ஸ்வதர்மத்தையும், கீர்த்தியையும் கொன்று பாவத்தை யடைவாய்.

34. உலகத்தார் உனக்கு மாறாத வசையுமுரைப்பார்கள். புகழ் கொண்டோன் பின்னரெய்தும் அபகீர்த்தி மரணத்திலுங் கொடிதன்றோ?

35. நீ அச்சத்தால் போரை விட்டு விலகியதாக மகாரதர் கருதுவார்கள். அவர்களுடைய நன்மதிப்பைப் பெற்ற நீ இதனால் சிறுமையடைவாய்.

36. உனக்கு வேண்டாதார் சொல்லதகாத வார்த்தைகள் பல சொல்லுவார்கள். உன் திறமையைப் பழிப்பார்கள். இதைக் காட்டிலும் அதிகமான துன்பமெது?

37. கொல்லப்படினோ வானுலகெய்துவாய். வென்றால் பூமியாள்வாய். ஆதலால் போர் செயத் துணிந்து நீ எழுந்து நில்.

38. இன்பம், துன்பம், இழவு, பேறு, வெற்றி, தோல்வி இவற்றை நிகரெனக்கொண்டு, நீ போர்க்கொருப்படுக. இவ்வண்ணம் புரிந்தால் பாவமெய்தாய்.

39. இங்ஙனம் உனக்கு ஸாங்கிய வழிப்படி புத்தி சொன்னேன். இனி யோக வழியால் சொல்லுகிறேன்;
கேள். இந்தப் புத்தி கொண்டவன் கர்மத் தளைகளைச் சிதறி விடுவான்.

40. இதில் முயற்சிக்கு அழிவில்லை. இது வரம்பு மீறிய செயற்கையுமன்று. இந்தத் தர்மத்தில் சிறிதிருப்பினும்,
அஃதொருவனைப் பேரச்சத்தினின்று காப்பாற்றும்.

41. குருகுல தோன்றலே! உறுதியுடைய புத்தி இவ்வுலகத்தில் ஒருமையுடையது.
உறுதியில்லாதோரின் மதி பல கிளைப்பட்டது, முடிவற்றது.

42. வேதங்களின் வெளியுரையில் மகிழ்வார் சிலர், பூக்களைப் போன்ற (அலங்காரச்) சொற்கள் பேசுகிறார்கள்.
தமது கொள்கையொழிய மற்றது பிழையென்கிறார்கள்.

43. இவர்கள் காமிகள், சுவர்க்கத்தைப் பாரமாகக் கொண்டோர். பிறப்புக்கும் தொழிலுக்கும் பயன் வேண்டுவோர்;
போகத்தையும் ஆட்சியையும் வேண்டுவோர்; பலவகையான கிரியைகளைக் காட்டிப் பேசுகிறார்கள்.

44. இவர்கள் சொல்லுவதைக் கேட்டு மதி மயங்கி போகத்திலும், ஆட்சியிலும் பற்றுறுவோருடைய நிச்சய புத்தி சமாதியில் நிலை பெறாது.

45. மூன்று குணங்களுக்குட்பட்டனவற்றைக் குறித்து வேதங்கள் பேசுகின்றன.
அர்ஜுனா! நீ மூன்று குணங்களையும் கடந்தோனாகுக.
*இருமைகளற்று (*நன்மை-தீமை; ஒளி-இருள்; குளிர்-வெப்பம் போன்ற இரட்டை நிலைகள்)
எப்போதும் உண்மையில் நின்று, யோக க்ஷேமங்களைக் கருதாமல் ஆத்மாவை வசப்படுத்தியவனாகுக.

46. எங்கும் நீர் நிரம்பிய இடத்தில் ஒரு சிறு குட்டம் என்ன பொருளுடையது;
அன்ன பொருளே ஞானமுடைய பிராமணனுக்கு வேதங்களுமுடையன.

47. தொழில் செய்யத்தான் உனக்கு அதிகாரமுண்டு. அதன் பயன்களில் எப்போதுமே உனக்கதிகாரமில்லை.
செய்கையின் பயனைக் கருதாதே; தொழில் செய்யாமலுமிராதே.

48. தனஞ்ஜயா! யோகத்தில் நின்று பற்றை நீக்கி வெற்றி தோல்விகளை நிகரெனக் கொண்டு தொழில்களைச் செய்க.
நடுநிலையே யோகமெனப்படும்.

49. தனஞ்ஜயா! *புத்தி யோகத்தைக் காட்டிலும் (புத்தியில் லயித்து நிற்றல்) கர்மம் (தொழில்) நெடுந்தொலை தாழ்ந்தது.
புத்தியைச் சரணடை, பயனைக் கருதுவோர் லோபிகள்.

50. புத்தியுடையவன் இங்கு நற்செய்கை, தீச்செய்கை இரண்டையுந் துறக்கிறான்.
ஆதலால் நீ யோகத்திலே பொருந்திவிடு. யோகம் செயல்களில் திறமையாம்.

51. புத்தியுடைய மேதாவிகள் செய்கையில் விளையும் பயனைத் துறந்து,
பிறவித் தளை நீங்கி, ஆனந்தப் பதவி அடைகிறார்கள்.

52. உனது புத்தி மோகக் குழப்பத்தைக் கடந்து செல்லுமாயின், அப்போது கேட்கப்போவது, கேட்கப்பட்டது
என்ற இரண்டிலும் உனக்கு வேதனையேற்படாது.

53. உனது புத்தி, கேள்வியிலே கலக்கமுறாததாய், உறுதிகொண்டு, சமாதி நிலையில் அசையாது நிற்குமாயின்,
அப்போது யோகத்தை அடைவாய். அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:

54. கேசவா! உறுதிகொண்ட அறிவுடன் சமாதியில் நிற்போன் எவ்வாறு பேசுவான்?
ஸ்திர புத்தியுடையவன் என்ன சொல்வான்? எப்படியிருப்பான்? எதனையடைவான்? ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:

55. பார்த்தா! ஒருவன் தன் மனத்தில் எழும் விருப்பங்களனைத்தையும் துறந்து தன்னிலே தான் மகிழ்ச்சி பெறுவானாயின்,
அப்போது ஸ்திர புத்தியுடையவனென்று சொல்லப்படுகிறான்.

56. “துன்பங்களிலே மனங்கெடா தவனாய், இன்பங்களிலே ஆவலற் றவனாய் அச்சமும் சினமுந்
தவிர்த்தவனாயின் அம்முனி, மதியிலே யுறுதி வாய்ந்தவ னென்ப.”

57. எவன் நல்லதும் கெட்டதும் வருமிடத்தே எதனிலும் வீழ்ச்சியற்றவனாய்,
ஆவலுறுவதும் பகைப்பதுமின்றியிருப்பானோ, அவனுடைய அறிவே நிலைகொண்டது.

58. ஆமை தன் அவயவங்களை இழுத்துக் கொள்ளுவது போல், எப்புறத்தும் விஷய பதார்த்தங்களினின்று
புலன்களை யொருவன் மீட்க வல்லானாயின், அவனறிவே நிலை கொண்டது.

59. தம்மைக் கவராத ஜீவனிடமிருந்து விஷயங்கள் தாமே விலகிக் கொள்ளுகின்றன.
எனினும் அவற்றிடமுள்ள சுவையை இவன் மறப்பதில்லை. பரம்பொருளைக் காண்பானாயின் அச்சுவையுந் தீர்ந்துவிடும்.

60. குந்தியின் மகனே! (தவ) முயற்சியுடைய புருஷனிடத்திலேகூட இந்திரியங்கள் வரம்பு கடந்து செல்லும் போது
தம்முடன் மனத்தையும் வலிய வாரிச் செல்கின்றன.

61. அவற்றையெல்லாம் நன்றாக அடக்கி, யோகத்தில் அமர்ந்தவனாய், என்னைப் பரமாகக் கொண்டு,
புலன்களை வசப்படுத்தி வைத்திருப்பவன் எவனோ, அவனுடைய அறிவே நிலைகொண்டது.

62. மனிதன் விஷயங்களைக் கருதும்போது அவற்றில் பற்றுதலுண்டாகிறது.
பற்றுதலால் விருப்பமுண்டாகிறது. விருப்பத்தால் சினம் பிறக்கிறது.

63. சினத்தால் மயக்கம்; மயக்கத்தால் நினைவு தவறுதல்; நினைவுத் தவறுதலால் புத்தி நாசம்;
புத்தி நாசத்தால் அழிகிறான்.

64. விழைதலும் பகைத்தலுமின்றி தனக்கு வசப்பட்ட புலன்களுடன் விஷயங்களிலே ஊடாடுவோனாய்
தன் விதிக்குத் தான் உட்பட்ட மனிதனின் ஆறுதலடைகிறான்.

65. சாந்தி நிலையில் மனிதனுக்கு எல்லாத் துன்பங்களும் அழிகின்றன.
சித்தம் சாந்தி பெற்ற பின் ஒருவனுடைய புத்தி விரைவிலே நிலைப்படுகிறது.

66. யோகமில்லாதவனுக்குப் புத்தியில்லை. யோகமில்லாதவனுக்கு மனோ பாவனையில்லை.
மனோ பாவனையில்லாதவனுக்குச் சாந்தியில்லை. சாந்தியில்லாதவனுக்கு இன்பமேது?

67. இந்திரியங்கள் சலிக்கையில் ஒருவனுடைய மனமும் அவற்றைப் பின்பற்றிச் செல்லுமாயின்
அம் மனம் கடலில் தோணியைக் காற்று மோதுவதுபோல் அறிவை மோதுகிறது.

68. ஆதலால், பெருந்தோளாய், யாங்கணும் விஷயங்களினின்றும் இந்திரியங்களைக் கட்ட வல்லான் எவனோ,
அவனறிவே நிலைகொண்டது.

69. எல்லா உயிர்களுக்கும் இரவாகிய நேரத்தில், (தன்னைக் கட்டிய) முனி விழித்திருக்கிறான்.
மற்ற உயிர்கள் விழித்திருக்கும் நேரமெதுவோ அதுவே முனிக்கிரவு.

70. கடலில் நீர்த் தொகுதிகள் வந்து விழுகையில் அது மேன்மேலும் நிரப்புதற்குரிதாய் அசையா நிலை கொண்டிருப்பது போலே
விருப்பங்கள் தன்னுள்ளே புகும்போது இயல்வான் எவனோ அவன் சாந்தியடைகிறான். விருப்பங்களை விரும்புவோன் அதனை அடையான்.

71. இச்சையற்றான், எல்லா இன்பங்களையும் துறந்தான், எனதென்பதற்றான், யானென்பதற்றான், அவனே சாந்திநிலை அடைகிறான்.

72. பார்த்தா! இது பிரம்ம ஸ்திதி. இதையடைந்தோன் பிறகு மயங்குவதில்லை.
இறுதிக் காலத்திலேனும் இதில் நிலைகொள்வோன் பிரம்ம நிர்வாண மெய்துகிறான்.

———-———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை –ஸ்ரீ பாரதியார் – முதல் அத்தியாயம் : அர்ஜுன விஷாத யோகம்

February 21, 2021

ஸ்ரீ குருக்ஷேத்திரப் போர் நடக்கையிலே, கண்ணில்லாத திருதராஷ்டிரராஜன், தான் அங்கு செல்லக் கூடாமையால்
அஸ்தினாபுரத்தில் தனதரண்மனையில் இருந்து கொண்டே போர்க்களத்தில் நடக்கும் செய்திகளைத் தனக்குச் சொல்லும்படி
சஞ்ஜயன் என்ற மந்திரியை நியமிக்கிறான். வேத வியாசரருளால் ஞான திருஷ்டி பெற்றவனாய் சஞ்ஜயன்
போர்க்களத்துச் செய்திகளை திருதராஷ்டிரனுக்குச் சொல்லுகிறான்.
ஸ்ரீ கண்ணனுக்கும் பார்த்தனுக்கும் போர்த் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்த சம்பாஷணையை சஞ்ஜயன் கூறுவதாகச் சமைக்கப்பட்ட
ஸ்ரீ பகவத் கீதைக்கு இந்த முதலத்தியாயம் பாயிரமாகக் கருதத் தகும்.

திருதராஷ்டிரன் சொல்லுகிறான்:
1. சஞ்ஜயா, அறநிலமாகிய குரு நிலத்தில் போர்செய்ய விரும்பித் திரண்ட நம்மவர்களும் பாண்டவரும் என்ன செய்தனர்? சஞ்ஜயன் சொல்லுகிறான்:

2. அப்போது துரியோதனராஜன் அணிவகுத்து நின்ற பாண்டவர் படையைப் பார்த்துவிட்டு,
ஆசாரிய (துரோண)னிடம் போய் (பின் வரும்) வார்த்தை சொல்லலாயினன்.

3. “குருவே, துருபதன் மகனும் நின் சீடனுமாகிய நிபுணனால் வகுப்புற்ற இப்பெரிய பாண்டவப் படையைப் பார்!”

4. இங்கு சூரரும் பெரிய வில்லாளிகளும் போரில் வீமனையும் பார்த்தனையும் நிகர்த்தவருமாகிய பலர் இருக்கிறார்கள் —
யுயுதானன்; விராடன்; மகாரதனாகிய துருபதன்;

5. திருஷ்டகேது; சேகிதானன்; வீரியமுடைய காசிராஜன்; புருஜித்; குந்தி போஜன்; மனிதரேறாகிய சைவியன்;

6. வலிமை மிக்க யுதாமந்யு; உத்தமெளஜா என்ற வீரன்; சுபத்திரை மகன்; திரெளபதி மக்கள்; எல்லோருமே மகா ரதர்.

7. இனி, எனது படைக்கு நாயகராய், நம்முள்ளே சிறந்தோரையுந் தெரிந்து கொள்.
இருபிறப்பாளரில் மேம்பட்டவனே, குறிப்பின் பொருட்டாக அவர்களை உனக்குச் சொல்லுகிறேன்.

8. நீ; பீஷ்மன், கர்ணன்; பொருநர் கூட்டத்தை வெல்வோனாகிய கிருபன்; அசுவத்தாமன்; விகர்ணன், சோமத்தன் மகன்;

9. இன்னும் வேறு பல சூரர்; என் பொருட்டு வாழ்க்கையை துறந்தோர்;
பலவிதமான ஆயுதங்களும் அம்புகளுமுடையோர்; எல்லோருமே போரில் நிபுணர்.

10. (எனினும்) பீஷ்மனால் காக்கப்படும் நமது படை (கண்ணுக்கு) நிறைந்திருக்கவில்லை.
வீமனால் காக்கப்படும் இவர்களுடைய படையோ நிறைந்திருக்கிறது.

11. நீங்களனைவரும் வகுப்புகளின்படி எல்லா இடங்களிலும் நின்றுகொண்டு பீஷ்மனையே காக்கக் கடவீர்!

12. (அப்போது) துரியோதனனுக்கு மகிழ்ச்சி விளைவிக்குமாறு கீர்த்திமிக்க கெளரவர் கிழவனாகிய பாட்டன்
உயர்ந்த குரலில் சிங்கநாதம் புரிந்து சங்கையூதினான்.

13. அப்பால், சங்குகளும், பேரிகைகளும், தம்பட்டங்களும், பறைகளும், கொம்புகளும் திடீரென ஒலித்தன.
அஃது பேரோசையாயிற்று.

14. பின்பு வெள்ளைக் குதிரைகள் பூட்டிய பெருந்தேரில் நின்ற மாதவனும் பார்த்தனும் (தம்முடைய) தேவச் சங்குகளை யூதினர்.

15. கண்ணன் பாஞ்ஜசன்யத்தை யூதினான். வேத தத்தம் என்ற சங்கை தனஞ்ஜெயன் ஒலித்தான்;
அஞ்சுதற்குரிய செயல்களையுடைய ஓநாய் வயிற்று வீமன் பெளண்ட்ரம் என்ற பெருஞ்சங்கை யூதினான்.

16. குந்தி மகனாகிய யுதிஷ்டிரராஜன் அநந்த விஜயன் என்ற சங்கையும்,
நகுலனும் சகதேவனும் (முறையே) சுகோஷம், மணிபுஷ்பகம் என்ற சங்குகளையும் ஊதினர்.

17. வில்லாளிகளில் மிகச் சிறந்த காசிராஜனும், மகாரதனாகிய சிகண்டியும், திருஷ்டத்யும்நனும்,
விராடனும், வெல்லப்படாத ஸாத்யகியும்,

18. துருபதனும், துரோபதை மக்களும், பெருந்தோளுடையவனாகிய சுபத்திரை மகனும் தனித்தனியே
தத்தம் சங்குகளை ஒலித்தனர், *பூமிக்குத் தலைவனே!
(*இங்கு பூமிக்குத் தலைவனென்று திருதராஷ்டிரனைக் கதை சொல்லி வரும் சஞ்ஜயன் விளிக்கிறான்)

19. அந்தப் பெரு முழக்கம் வானையும் மண்ணையும் உடனொலிக்கச் செய்வதாய் திருதராஷ்டிரக் கூட்டத்தாரின் நெஞ்சுகளைப் பிளந்தது.

20. அப்பால், (இரு திறத்தும்) அம்புகள் பறக்கத் தலைப்பட்டன. அப்போது குரங்குக் கொடியுயர்த்தி
பார்த்தன் திருதராஷ்டிரக் கூட்டத்தாரை நோக்கி வில்லை யேந்திக் கொண்டு,
கண்ணனைப் பார்த்துச் சொல்லுகிறான். அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:

21. “அச்சுதா! படைகளிரண்டுக்கும் நடுவே என் தேரைக் கொண்டு நிறுத்துக!” என்று. (கேளாய் திருதராஷ்டிர ராஜனே!)”

22. “சமரை விரும்பி நிற்கும் இவர்களை நான் பார்க்க வேண்டும். இந்தப் போர்த் தொடக்கத்தில் என்னோடு போர் செய்யக் கடவோர் யார்?

23. கெட்ட மதிகொண்ட துரியோதனனுக்குப் பிரீதி செய்யும் வண்ணம், இங்கு போர் செய்யத் திரண்டு நிற்போரை
நான் காணவேண்டும்” என்றான். சஞ்ஜயன் சொல்லிக் கொண்டு வருகிறான்:

24. (கேளாய்) பரத நாட்டரசே, இங்ஙனம் பார்த்தனுரைத்தது கேட்ட கண்ணன் மிகவும் மேன்மை கொண்ட
அத் தேரை இரண்டு படைகளுக்குமிடையே கொண்டு நிறுத்தினான்.

25. பீஷ்மனுக்கும் துரோணனுக்கும் மற்றெல்லா வேந்தருக்குமெதிரே தேரை நிறுத்திக் கொண்டு,
“பார்த்தா! இங்கு கூடி நிற்கும் கெளரவரைப் பார்!” என்றான்.

26. அங்கு பார்த்தன் தன்னுடைய தந்தையரும், பாட்டன்மாரும், குருக்களும், மாதுலரும், அண்ணன் தம்பிகளும்,
மக்களும், பேரரும், தோழர்களும் நிற்பது கண்டான்.

27. அங்ஙனமே மாமன்மாரும், நண்பர்களும், உறவினரெல்லாரும் இரண்டு படைகளிலும் நிற்கக் கண்டு,
குந்தி மகனாகிய பார்த்தன் — மிகவும் இரக்கமுற்றவனாய்த் துயருடன் சொல்லுகிறான். அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:

28. “கண்ணா! போர் செய்ய வேண்டி இங்கு திரண்டு நிற்கும் சுற்றத்தார்களைக் கண்டு,

29. என் அவயங்கள் சோர்கின்றன. என் வாய் உலர்கிறது. என்னுடம்பு நடுங்குகிறது. மயிர் சிலிர்க்கிறது.

30. *காண்டீபம் கையிலிருந்து நழுவுகிறது. உடம்பில் எரிச்சலுண்டாகிறது. என்னால் நிற்க முடியவில்லை.
என் மனம் சுழலுகிறது. (*காண்டீபமென்பது அர்ஜுனனுடைய வில்லின் பெயர்)

31. கேசவா! விபரீதமான சகுனங்கள் பல காண்கிறேன். போரிலே சுற்றத்தார்களை மடிப்பதில் எனக்கு நன்மை தோன்றவில்லை.

32. கண்ணா! நான் வெற்றியை விரும்புகிறேன்; ராஜ்யத்தையும், இன்பங்களையும் வேண்டுகிறேன்.
கோவிந்தா! நமக்கு ராஜ்யத்தால் ஆவதென்ன? இன்பங்களால் ஆவதென்ன? உயிர் வாழ்க்கையாலேனு மாவதென்னே?

33. யாவர் பொருட்டு நாம் ராஜ்யத்தையும், போகங்களையும், இன்பங்களையும் விரும்புகிறோமோ,
அவர்கள் உயிரையும் செல்வங்களையும் துறந்தோராய் இங்கு வந்து நிற்கிறார்கள்.

34. குருக்களும், தந்தையரும், மக்களும், பாட்டன்மாரும், மாதுலரும், மாமன்மாரும், பேரரும், மைத்துனரும், சம்பந்திகளும் (இங்குளர்).

35. மதுசூதனா! யான் கொல்லப்படினும், இவர்களைக் கொல்ல விரும்புகிலேன்.
மூவுலகின் ஆட்சி பெறுதற் கெனினும் (இது செய்யேன்!) பூமியின் பொருட்டுச் செய்வேனோ?

36. ஜநார்தன! திருதராஷ்டிரக் கூட்டத்தாரைக் கொன்று நாம் என்ன இன்பத்தையடையப் போகிறோம்?
இந்தப் பாதகரைக் கொல்வதனால் நம்மைப் பாவமே சாரும்.

37. ஆதலால், சுற்றத்தாராகிய திருதராஷ்டிர வர்க்கத்தாரைக் கொல்வது நமக்குத் தகாது.
மாதவா! பந்துக்களைக் கொன்ற பின் நாம் இன்புற்றிருப்பதெப்படி?

38. அவாவின் மிகுதியால் அறிவிழந்த இவர்கள் குலத்தையழிப்பதில் விளையும் தீங்கையும்,
நண்பருக்குச் சதி செய்வதிலுள்ள பாதகத்தையும் காண்கிலராயினும்,

39. ஜநார்த்தன! குலநாசத்தால் ஏற்படுங் குற்றத்தையுணர்ந்த நாம் இப்பாவத்தினின்று விலகும் வழியறியாதிருப்பதென்ன?

40. குல நாசத்தால் என்றுமுள்ள குலதர்மங்கள் அழிகின்றன. தர்மம் அழிவதனால் குல முழுதையும் அதர்மம் சூழ்கிறதன்றே?

41. கண்ணா! அதர்மம் சூழ்வதனால் குல ஸ்திரீகள் கெட்டுப் போகிறார்கள்.
விருஷ்ணி குலத் தோன்றலே! மாதர் கெடுவதனால் வர்ணக் குழப்பமுண்டாகிறது.

42. அக்குழப்பத்தால் குலத்தார்க்கும் அதனை அழித்தார்க்கும் நரகமேற்படுகிறது.
இவர்களுடைய பிதிர்க்கள் பிண்டமும் நீருமின்றி வீழ்ச்சி பெறுகிறார்கள்.

43. வர்ணக் குழப்பமுண்டாகும்படி குலக் கேடர் செய்யும் இக்குற்றங்களால் ஜாதி தர்மங்களும்
தொன்றுதொட்டுள்ள குலதர்மங்களும் எடுபட்டுப் போகின்றன.

44. ஜநார்த்தன! குல தர்மங்கள் எடுபட்டுப் போன மனிதருக்கு எக்காலும் நரகத்தில் வாசமென்று கேள்விப் படுகிறோம்.

45. அந்தோ! அரசவின்பத்தை விழைந்து சுற்றத்தாரைக் கொல்ல முற்படும் நாம் பெரிய பாவஞ்செய்யத் தலைப் பட்டோம்.

46. கையிலாயுத மில்லாமல், எதிர்க்காமல் நிற்குமென்னை இந்த திருதராஷ்டிரக் கூட்டத்தார்
ஆயுத பாணிகளாய்ப் போரில் மடித்துவிடினும் அது எனக்குப் பெரிய நன்மையே யாம்.” சஞ்ஜயன் சொல்லுகிறான்:

47. செருக்களத்தில் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பார்த்தன் அம்புகளையும் வில்லையும் எறிந்து போட்டுத்
துயரில் மூழ்கிய மனத்தனாய்த் தேர்ப் பீடத்தின் மேலுட்கார்ந்து கொண்டான்.

———–———————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை–ஸ்ரீ பாரதியாரின் முன்னுரை–

February 21, 2021

ஸ்ரீ பகவத் கீதை–ஸ்ரீ பாரதியாரின் முன்னுரை
1.
புத்தியிலே சார்பு எய்தியவன், இங்கு நற்செய்கை, தீச்செய்கை இரண்டையுந் துறந்து விடுகின்றான்.
ஆதலால் யோக நெறியிலே பொருந்துக, யோகம் செயல்களிலே திறமையானது (கீதை, 2-ஆம் அத்தியாயம், 50-ஆம் ஸ்லோகம்)

புத்தியுக்தோ ஜஹாதீஹ உபே ஸுக்ருததுஷ்க்ருதே
தஸ்மாத்யோகாய யுஜ்யஸ்வ யோக: கர்மஸு கௌஸலம்

புத்தியுக்த:-புத்தியுடையவன்,
ஸுக்ருத துஷ்க்ருதே-நற்செய்கை தீச்செய்கை,
உபே இஹ ஜஹாதி-இரண்டையும் இங்கு துறக்கிறான்,
தஸ்மாத் யோகாய யுஜ்யஸ்வ-ஆதலால் நீ யோகத்திலே பொருந்தி விடு,
யோக: கர்மஸு கௌஸலம்-யோகம் செயல்களில் திறமையாம் (விடுபட உபாயமாகும்).

இஃதே கீதையில் பகவான் செய்யும் உபதேசத்துக் கெல்லாம் அடிப்படையாம்.
புத்தியிலே சார்பு எய்தலாவது, அறிவை முற்றிலுந் தெளிவாக மாசு மறுவின்றி வைத்திருத்தல்,
தெளிவான புத்தியே மேற்படி ஸ்லோகத்திலே புத்தி சொல்லப்படுகிறது.
அறிவைத் தெளிவாக நிறத்திக் கொள்ளுதலாவது யாதென்றால்,
கவலை நினைப்புகளும் அவற்றுக்குக்காதாரமான பாவ நினைப்புகளுமின்றி அறிவை இயற்கை நிலைபெறத் திருத்துதல்.

“நீங்கள் குழந்தைகளைப் போலானாலன்றி, மோக்ஷ ராஜ்யத்தை எய்த மாட்டீர்கள்” என்று இயேசு கிறிஸ்து சொல்லியதும் இதே கருத்துக் கொண்டுதான்.

‘குழந்தைகளைப் போலாய் விடுங்கள்’ என்றால், உங்களுடைய லௌகிக அனுபவங்களை யெல்லாம் மறந்து விடுங்கள்;
நீங்கள் படித்த படிப்பையெல்லாம் இழந்து விடுங்கள்; மறுபடி சிசுக்களைக் போலவே தாய்ப் பால் குடிக்கவும்,
மழலை ச் சொற்கள் பேசவுந் தொடங்குங்கள்’ என்பது கொள்கையன்று.
‘ஹிருதயத்தைக் குழந்தைகளின் ஹிருதயம்போல நிஷ்களங்கமாகவும் சுத்தமாகவும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்பது கருத்து.

ஹிருதயம் தெளிந்தாலன்றி புத்தி தெளியாது. ஹிருதயத்தில் பரிபூரணமான சுத்த நிலையேற்படும் வரை,
புத்தி இடையிடேயே தெளிந்தாலும், மீட்டு மீட்டும் குழம்பிப் போய்விடும்.

ஹிருதயம் சுத்தமானால், தெளிந்த புத்தி தோன்றும். பகவான் சொல்லுகிறார் :-
‘அந்த அறிவுத் தெளிவிலே நிலை பெற்று நில், அர்ஜுனா’ என. அப்போது நீ செய்யும் செய்கை யாதாயினும் அது நற்செய்கையாகும்.
நீ ஒன்றும் செய்யாதே மனம் போனபடியிருப்பின் அஃதும் நன்றாம்.
நீ நற்செய்கை, தீச் செய்கை என்ற பேதத்தை மறந்து உனக்கு இஷ்டப்படி எது வேண்டுமாயினும் செய்யலாம்.
ஏனென்றால், நீ செய்வதெல்லாம் நன்றாகவே முடியும், உனக்குப் புத்தி தெளிந்து விட்டதன்றோ?
புத்தி தெளிவுற்ற இடத்தே, உனக்குத் தீயன செய்தல் ஸாத்தியப் படாது.
ஆதலால், நீ நல்லது தீயது கருதாமல் மனம் போனபடியெல்லாம் வேலை செய்யலாம்.

இனி, இங்ஙனம் உரை கொள்ளாதபடி, நற்செய்கை, தீச்செய்கை, அதாவது எல்லாவிதமான செய்கையையுந் துறந்து விட்டு,
‘அர்ஜுனா, நீ எப்போதும், தூங்கிக்கொண்டேயிரு’ என்று கடவுள் உபதேசம் பண்ணியதாகக் கருதுதல் வெறும் மடமையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

ஏனென்றால், கடவுளே மேலே மூன்றாம் அத்தியாத்தில் பின்வருமாறு சொல்லுகிறார் :-
‘மேலும், எவனும் ஒரு க்ஷணமேனும் செய்கையின்றிருந்தல் இயலாது,
எல்லா உயிர்களும், இயற்கையில் தோன்றும் குணங்களால் தமது வசமின்றியே தொழிலில் பூட்டப்படுகின்றன’ என.

ஆதலால், மனிதன் தொழில் செய்து தான் தீரவேண்டும். எப்போதும் தூங்கக் கும்பகர்ணனாலே கூட இயலாது.
அவனுக்கும் கூட ஆறு மாத காலம் விழிப்பு உண்டு. ஆனால், நீ தொழில் செய்யுமிடத்தே, அதில் ஏற்படும் கஷ்ட நஷ்டங்களுக்கு மனமுடைந்து,
ஓயாமல் துன்பப்பட்டுக் கொண்டே தொழில் செய்யும் உலகத்தாரைப் போல தொழில் செய்யாதே.
ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான் : ‘அர்ஜுனா, உனக்குத் தொழில் செய்யத்தான் அதிகாரமுண்டு,
பயன்களில் உனக்கு எவ்வித அதிகாரமும் எப்போதுமில்லை’ என.

ஆதலால், கடவுள் சொல்லுகிறார் :- ‘கர்மத்தின் பயனிலே பற்றுதலின்றித் தான் செய்ய வேண்டிய தொழிலை எவன் செய்கிறானோ,
அவனே துறவி, அவனே யோகி’ என்று.

அறிவுத் தெளிவைத் தவறவிடாதே. பின் ஓயாமல் தொழில் செய்து கொண்டிரு. நீ எது செய்தாலும் அது நல்லதாகவே முடியும்.
நீ சும்மா இருந்தாலும், அப்போது உன் மனம் தனக்குத் தான் ஏதேனும் நன்மை செய்து கொண்டேயிருக்கும்.
உடம்பினால் செய்யப்படும் தொழில் மாத்திரமே தொழிலன்று. மனத்தால் செய்யப்படும் தொழிலும் தொழிலேயாம்.
ஜபம் தொழில் இல்லையா? படிப்பு தொழில் இல்லையா? மனனம் தொழில் இல்லையா?
சாஸ்திரங்களெல்லாம், கவிதைகளெல்லாம், நாடகங்களெல்லாம், சட்டங்களெல்லாம், வேதங்களெல்லாம், புராணங்களெல்லாம்,
கதைககௌல்லாம், காவியங்களெல்லாம் தொழில்கள் அல்லவா? இவையெல்லாம் உடம்பாற் செய்வதன்றி மனத்தாற் செய்யப் படுவன அன்றோ?

அறிவுத் தெளிவைக் கலங்க விடாதே.

அப்பால், யோகம் பண்ணு. எதன் பொருட்டெனில், யோகமே செய்கையில் திறகையாவது? என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் சொல்லுகிறார்.
தொழிலுக்குத் தன்னைத் தகுதியுடையவனாகச் செய்து கொள்வதே யோகம் எனப்படும்.
யோகமாவது சமத்துவம். ‘ஸமத்வம் யோக உச்யதே’ அதாவது,
பிறிதொரு பொருளைக் கவனிக்குமிடத்து அப்போது மனத்தில் எவ்விதமான சஞ்சலமேனும் சலிப்பேனும் பயமேனும் இன்றி,
அதை ஆழ்த்து, மனம் முழுவதையும் அதனுடன் லயப்படுத்திக் கவனிப்பதாகிய பயிற்சி.

நீ ஒரு பொருளுடன் உறவாடும்போது, உன் மனம் முழுதும் அப்பொருளின் வடிவாக மாறிவிட வேண்டும்.
அப்போதுதான் அந்தப் பொருளை நீ நன்றாக அறிந்தவனாவாய்.

‘யோகஸ்த: குரு கர்மாணி’ என்று கடவுள் சொல்லுகிறார். ‘யோகத்தில் நின்று தொழில்களைச் செய்’ என.

யோகி தன் அறிவைக் கடவுளின் அறிவுபோல விசாலப்படுத்திக் கொள்ளுதல் இயலும்.
ஏனென்றால், ஊன்றிக் கவனிக்கும் வழக்கும் அவனுக்குத் தெளிவாக அர்த்தமாய் விடுகிறது.
ஆதலால் அவனுடைய அறிவு தெய்வீகமான விசாலத் தன்மை பெற்று விளங்குகிறது. அவனுடைய அறிவுக்கு வரம்பே கிடையாது.

எனவே, அவன் எங்கும் கடவுள் இருப்பதை காண்கிறான்.

———–

2.
வேதத்தின் கொள்கைகளை விளக்கும் பொருட்டாகவே பகவத் கீதை செய்யப் பட்டது.
ரிக் வேதத்திலுள்ள புருஷ ஸூக்தம் சொல்லுகிறது, ‘இஃதெல்லாம் கடவுள்’ என்று.
இக்கருத்தையொட்டியே கீதையிலும் பகவான்,
‘எவன் எல்லாப் பொருள்களிலும் ஆத்மாவையும், ஆத்மாவில் எல்லாப் பொருள்களையும் பார்க்கிறானோ அவனே காட்சியுடையான்’ என்கிறார்.

நீயும் கடவுள், நீ செய்யும் செயல்களெல்லாம் கடவுளுடைய செயல்கள், நீ பந்தத்தில் பிறப்பதும் கடவுளுடைய செயல்.
மேன்மேலும் பல தளைகளை உனக்கு நீயே பூட்டிக் கொள்வதும் கடவுளுடைய செயல். நீ முக்தி பெறுவதும் கடவுளுடைய செயல்.

‘ஆனால் நான் எதற்காக தளை நீங்கும்படி பாடுபடவேண்டும்? எல்லாம் கடவுளுடைய செய்கையாய் இருக்கும் போது
முக்தியடையும் படி நான் ஏன் முயற்சி செய்ய வேண்டும்?’ என்று ஒருவன் கேட்பானாயின்,
அதற்கு நாம் கோட்கிறோம், ‘முக்தியாவது யாது?’

எல்லாத் துயரங்களும் எல்லா அம்சங்களும் எல்லாக் கவலைகளும் நீங்கி நிற்கும் நிலையே முக்தி.
அதனை எய்த வேண்டுமென்ற விருப்பம் உனக்குண்டாயின், நீ அதற்குரிய முயற்சி செய்.
இல்லாவிட்டால், துன்பங்களிலே கிடந்து ஓயாமல் உழன்று கொண்டிரு. உன்யை யார் தடுக்கிறார்கள்?
ஆனால், நீ எவ்விதச் செய்கை செய்த போதிலும், அது உன்னுடைய செய்கையில்லை.
கடவுளுடைய செய்கை’ என்பதை அறிந்து கொண்டு செய். அதனால் உனக்கு நன்மை விளையும் என்று சாஸ்திரம் சொல்லுகிறது.
‘ஸர்வம் விஷ்ணு மயம் ஜகத்’ என்பது ஸநாதன தர்மத்தின் சித்தாந்தம்.
எல்லாம் கடவுள் மயம், எல்லாத் தோற்றங்களும், எல்லா வடிவங்களும், எல்லா உருவங்களும், எல்லாக் காட்சிகளும்,
எல்லாக் கோலங்களும், எல்லா நிலைமைகளும், எல்லா உயிர்களும், எல்லாப் பொருள்களும், எல்லா சக்திகளும்,
எல்லா நிகழ்ச்சிகளும், எல்லாச் செயல்களும் – எல்லாம் ஈசன் மயம். (ஆதலால், எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று சமானம்.)

‘ஈசாவஸ்தம் இதன் ஸர்வம் யத் கிஞ்ச ஜகத்யாம் ஜகத்’ என்று ஈசாவாஸ்யோப நிஷத் சொல்லுகிறது.
அதாவது :- ‘இவ்வுலகத்தில் நிகழ்வது யாதாயினும் அது கடவுள் மயமானது’ என்று பொருள்படும்.

இந்தக் கருத்தையே ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பகவத் கீதையில்,
‘இவ்வுலகனைத்திலும் நிரம்பிக் கிடக்கும் கடவுள் அழிவில்லாதது என்று உணர்’ என்று சொல்லுகிறார்.

எனவே எல்லாம் கடவுள் மயமாய், எல்லாச் செயல்களும் கடவுளின் செயலாக நிற்கும் உலகத்தில்,
எவனும் கவலைப்படுதலும், துயர்ப்படுதலும் அறியாமை யன்றோ?

‘எல்லாம் சிவன் செயல்’ என்றால், பின் எதற்கும் நான் ஏன் வருத்தப்பட வேண்டும்?
‘இட்டமுடன்’ என் தலையிலே இன்னபடி யென்றெழுதிவிட்ட சிவன் செத்து விட்டானோ?’

நக்ஷத்திரங்களெல்லாம் கடவுள் வலியால் சுழல்கின்றன. திரிலோகங்களும் அவனுடைய சக்கரத்தில் ஆடுகின்றன.
நீ அவன், உன் மனம், உன் மனத்தின் நினைப்புகள் எல்லாம் அவனே ”ஸர்வம் விஷ்ணுமயம் ஜகத்” –
அங்ஙனமாக, மானுடா, நீ ஏன் வீணாகப் பொறுப்பைச் சுமக்கிறாய்? பொறுப்பையெல்லாம் தொப்பென்று கீழே போட்டு விட்டு,
சந்தோஷமாக உன்னால் இயன்ற தொழிலைச் செய்து கொண்டிரு. எது எப்படியானால் உனக்கென்ன?
நீயா இவ்வுலகத்தைப் படைத்தாய்? உலகமென்னும் போது உன்னைத் தவிர்ந்த மற்ற உலகத்தையெல்லாம் கணக்கிடாதே.
நீ உட்பட்ட உலகத்தை, உனக்கு முந்தியே உன் பூர்வ காரணமாக நின்று
உன்னை ஆக்கி வளர்த்துத் துடைக்கும் உலகத்தை, மானுடா, நீயா படைத்தாய்? நீயா இதை நடத்துகிறாய்?
உன்னைக் கேட்டா நக்ஷத்திரங்கள் நடக்கின்றன? உன்னைக் கேட்டா நீ பிறந்தாய்?
எந்த விஷயத்துக்கும் நீ ஏன் பொறுப்பை வகித்துக் கொள்கிறாய்?”

————-

3.
கடவுள் சொல்லுகிறார் :-
”லோபமும் பயமும் சினமும் அழிந்து, என் மயமாய், என்னைச் சார்ந்தோராய்,
ஞானத் தவத்தால் தூய்மை பெற்றோர் பலர் எனது தன்மை எய்தியுள்ளார்” (கீதை 4-ஆம் அத்தியாயம், 10-ம் ஸ்லோகம்)

வீதராகபயக்ரோதா மந்மயா மாமுபாஸ்ரிதா:
பஹவோ ஜ்ஞாநதபஸா பூதா மத்பாவமாகதா:

வீத ராக பய க்ரோதா- விருப்பத்தையும், அச்சத்தையும், சினத்தையும் துறந்தோராய்,
மந்மயா:-என் மயமாய்,
மாம் உபாஸ்ரிதா:-என்னை அடைக்கலம் புகுந்து,
பஹவ: ஜ்ஞாநதபஸா பூதா-ஞானத் தவத்தால் தூய்மை பெற்று,
மத்பாவம் ஆகதா: பஹவ:-என்னியல்பு எய்தினோர் பலர்.

இந்த ஸ்லோகத்தில் ஒருவன் இக லோகத்திலேயே ஜீவன் முக்தி பெற்று ஈஸ்வரத் தன்மையடைதற்குரிய உபாயம்
பகவானால் குறிப்படப்பட்டுருக்கிறது. ”ஞானத்தைக் கடைப்பிடி. அதனையே தவமாகக் கொண்டொழுகு. சினத்தை விடு.
என்னையே சரணமாகக் கொண்டு என்னுடன் லயித்திரு. நீ எனது தன்னை பெறுவாய்” என்று கடவுள் சொல்லுகிறார்.

எல்லாச் செயல்களையும் கடவுளக்கென்று சமர்ப்பித்து விட்டுப் பற்றுதல் நீக்கி எவன் தொழில் செய்கிறானோ
அவனைப் பாவம் தீண்டுவதில்லை. தாமரையிலை மீது நீர் போலே. (கீதை, 5-ஆம் அத்தியாயம், 10ஆம் ஸ்லோகம்)

ப்ரஹ்மண்யாதாய கர்மாணி ஸங்கம் த்யக்த்வா கரோதி ய:
லிப்யதே ந ஸ பாபேந பத்மபத்ரமிவாம்பஸா

ய: கர்மாணி ப்ரஹ்மணி ஆதாய-எவன் செய்கைகளை யெல்லாம் பிரம்மத்தில் சார்த்தி விட்டு,
ஸங்கம் த்யக்த்வா, கரோதி-பற்றுதலை நீக்கி எவன் தொழில் செய்கிறானோ,
அம்பஸா பத்ம பத்ரம் இவ-நீரில் தாமரையிலை போல்,
ஸ: பாபேந ந லிப்யதே-அவன் பாவத்தால் தீண்டல் பெறுவதில்லை.

சால நல்ல செய்தியன்றோ, மானுடர்காள், இஃது உங்களுக்கு! பாவத்தை செய்யாமலிருக்கும் வழி தெரியாமல் தவிக்கும் மானுடரே!
உங்களுக்கு இந்த ஸ்லோகத்தில் நல்வழி காட்டியிருக்கின்றான் கடவுள். ஈசனைக் கருதி, அவன் செயலென்றும்,
அவன் பொருட்டாகாச் செயல்படுவதென்றும் நன்கு தெளி வெய்தி, நீங்கள் எத்தொழிலைச் செய்யப் புகுந்தாலும், அதில் பாவம் ஒட்டாது.
தாமரையிலை மீது நீர் தங்காமல் நழுவி ஓடிவிடுவது போல்
உங்கள் மதியைப் பாவம் கவர்ந்து நிற்கும் வலியற்றதாய் உங்களை விட்டு நழுவியோடிப் போய்விடும்.

———-

4.
”மனிதனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு செய்கையும் கிடையாது. செய்யுந் திறமையும் அவனுக்குக் கடவுள் ஏற்படுத்தவில்லை.
கர்மப்பயனை அவன் எய்துவதுமில்லை. எல்லாம் இயற்கையின் படி நடக்கிறது.” (கீதை, 5-ஆம் அத்தியாயம், 14-ஆம் ஸ்லோகம்)

ந கர்த்ருத்வம் ந கர்மாணி லோகஸ்ய ஸ்ருஜதி ப்ரபு:
ந கர்ம பல ஸம்யோகம் ஸ்வபாவஸ்து ப்ரவர்ததே

கர்த்ருத்வம்-செயலின் கர்த்தா என்னும் தன்மை,
கர்மாணி-கர்மங்கள்,
கர்ம பல ஸம்யோகம்-செய்கைப் பயன் பெறுதல்,
ப்ரபு: லோகஸ்ய ந ஸ்ருஜதி-(இவற்றுள் எதனையும்) இறைவன் மனிதர்களுக்கு தரவில்லை,
து ஸ்வபாவ: ப்ரவர்ததே-ஆனால் இயல்புதான் செயல்படுகிறது.

எனவே, அவன் செய்கைகளில் எவ்விதப் பொறாமையும் சஞ்சலமும் எய்த வேண்டா.
தன் செயல்களுக்கு இடையூறாக நிற்குமென்ற எண்ணத்தால், அவன் பிற உயிர்களுடன் முரண்படுதலும் வேண்டா.

”கல்வியும் விநயமுமுடைய அந்தணனிடத்திலும், மாட்டினிடத்திலும், யானையினிடத்திலும், நாயினிடத்திலும்,
அதை யுண்ணும் சண்டாளனிடத்திலும் அறிஞர் சமமான பார்வையுடையோர்” (5-ஆம் அத்தியாயம், 18-ஆம் ஸ்லோகம்) என்று பகவான் சொல்லுகிறார்.

வித்யாவிநயஸம்பந்நே ப்ராஹ்மணே கவி ஹஸ்திநி
ஸுநி சைவ ஸ்வபாகே ச பண்டிதா: ஸமதர்ஸிந:

வித்யா விநய ஸம்பந்நே ப்ராஹ்மணே -கவி ஹஸ்திநி ஸுநி ச ஏவ-பசுவினிடத்திலும், யானையினிடத்தும், நாயினிடத்தும் கூட,
ஸ்வபாகே: ச-நாயைத் தின்னும் புலையனிடத்தும்,
பண்டிதா: ஸமதர்ஸிந:-பண்டிதர் சமப் பார்வையுடையோர்.

எனவே, கண்ணபிரான் மனிதருக்குள் ஜாதி வேற்றுமையும், அறிவு வேற்றுமையும் பார்க்கக் கூடாதென்பது மட்டுமேயன்றி
எல்லா உயிர்களுக்குள்ளேயும் எவ்வித வேற்றுயும் பாராதிருத்தலே ஞானிகளுக்கு லக்ஷணமென்று சொல்லுகிறார்.

எல்லாம் கடவுள் மயம் அன்றோ? எவ்வுயிரிலும் விஷ்ணுதானே நிரம்பியிருக்கிறான்?
‘ஸர்வமிதம் ப்ரஹ்ம, பாம்பும் நாராயணன், நரியும் நாராயணன். பார்ப்பானும் கடவுளின் ரூபம், பறையனும் கடவுளின் ரூபம்’,
இப்படியிருக்க ஒரு ஜந்து மற்றொரு ஜந்துவை எக்காரணம் பற்றியும் தாழ்வாக நினைத்தல் அஞ்ஞானத்துக்கு லக்ஷணம்.
அவ்வித மான ஏற்றத் தாழ்வு பற்றிய நினைவுகளுடையோர் எக்காலத்தும் துக்களிலிருந்து நிவர்த்தியடைய மாட்டார்.
வேற்றுமையுள்ள இடத்தில் பயமுண்டு, ஆபத்துண்டு, மரணமுண்டு.
எல்லா வேற்றுமைகளும் நீங்கி நிற்பதே ஞானம். அதுவே முக்திக்கு வழி.

————–

5.
பகவத் கீதை தர்ம சாஸ்திரமென்று மாத்திரமே பலர் நினைக்கின்றார்கள்.
அதாவது, மனிதனை நன்கு தொழில் புரியும்படி தூண்டி விடுவதே அதன் நோக்கமென்று பலர் கருதுகிறார்கள்.
இது சரியான கருத்தன்று. அது முக்கியமான மோக்ஷ சாஸ்திரம்.
மனிதன் சர்வ துக்கங்களிலிருந்தும் விடுபடும் வழியைப் போதித்தலே இந்நூலின் முதற்கருத்து.
ஏனென்றால், தொழில் இன்றியமையாதது.
அங்ஙனமிருக்க, அதனைச் செய்தல் மோக்ஷ மார்க்கத்துக்கு விரோதமென்று பல வாதிகள் கருதலாயினர்.
அவர்களைத் தெளிவிக்கும் பொருட்டாகவே, கண்ணபிரான் கீதையில், முக்கியமாக மூன்றாம் அத்தியாயத்திலும்,
பொதுப்படையாக எல்லா அத்தியாயங்களிலும், திரும்பத் திரும்பத் ‘தொழில் செய்’ ‘தொழில் செய்’ என்று போதிக்கின்றார்.
இதனின்றும், அதனை வெறுமே, தொழில் நூல் என்று பலர் கணித்து விட்டார்கள்.

இங்குத் தொழில் செய்யும்படி தூண்டியிருப்பது முக்கியமன்று. அதனை என்ன நிலையிலிருந்து,
என்ன மாதிரிச் செய்ய வேண்டுமென்று பகவான் காட்டியிருப்பதே மிக மிக முக்கியமாகக் கொள்ளத் தக்கது.

பற்று நீக்கித் தொழில், பற்று நீக்கி, பற்று நீக்கி, பற்று நீக்கி, பற்று நீக்கி – இது தான் முக்கியமான பாடம்.
தொழில் தான் நீ செய்து தீரவேண்டியதாயிற்றே? நீ விரும்பினாலும் விரும்பாவிடினும் இயற்கை உன்னை வற்புறுத்தித் தொழிலில் மூட்டுவதாயிற்றே?
எனவே அதை மீட்டும் சொல்வது கீதையின் முக்கிய நோக்கமன்று. தொழிலின் வலைகளில் மாட்டிக் கொள்ளாதே.
அவற்றால் இடர்ப்படாதே. அவற்றால் பந்தப் படாதே. தளைப்படாதே. இதுதான் முக்கியமான உபதேசம்.
எல்லாவிதமான பற்றுகளையுங் களைந்துவிட்டு, மனச் சோர்வுக்கும் கவலைக்கும் கலக்கத்துக்கும் பயத்துக்கும்
இவையனைத்திலுங் கொடியதாகிய ஐயத்துக்கும் இடங்கொடாதிரு.
‘ஸம்சயாத்மா விநச்யதி’ – ‘ஐயமுற்றோன் அழிவான்’ என்று கண்ணபிரான் சொல்லுகின்றான்.

“ஆத்மாவுக்கு நாசத்தை விளைவிப்பதாகிய நரகத்தின் வாயில் மூன்று வகைப்படும்.
அதாவது காமம், குரோதம், லோபம். ஆதலால் இம்மூன்றையும் விட்டு விடுக.”
இவற்றுள் கவலையையும் பயத்தையும் அறவே விட்டுவிட வேண்டும்.
இந்த விஷயத்தை பகவத் கீதை சுமார் நூறு ஸ்லோகங்களில் மீண்டும் மீண்டும் உபதேசிக்கிறது.
அதற்கு உபாயம் கடவுளை நம்புதல், கடவுளை முற்றிலும் உண்மையாகத் தமது உள்ளத்தில் வெற்றியுற நிறுத்தினாலன்றி,
உள்ளத்தைக் கவலையும் பயமும் அரித்துக் கொண்டு தான் இருக்கும்.
கோபமும் காமமும் அதனை வெதுப்பிக் கொண்டு தானிருக்கும். அதனால் மனிதன் நாசமடையத் தான் செய்வான்.

————

6
“பொலிக, பொலிக, பொலிக, போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம், நலியும் நரகமும் நைந்த நமனுக்கு யாதொன்றுமில்லை;
கலியுங்கெடும், கண்டு கொண்மின்” என்று நம்மாழ்வார் திருவாய் மொழியிற் கூறிய நம்பிக்கையை உள்ளத்தில்
நிலை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இதற்குப் பக்தி தான் சாதனம்.
பக்தியாவது, “ஈசன் நம்மைக் கைவிட மாட்டான்” என்ற உறுதியான நம்பிக்கை.

“வையகத்துக் கில்லை மனமே, யுனக்கு நலஞ்
செய்யக் கருதியது செப்புவேன் – பொய்யில்லை,
எல்லா மளிக்கும் இறை நமையுங் காக்குமென்ற
சொல்லா லழியுந் துயர்”

இவ்விஷயத்தைக் குறித்து ஸ்ரீ பகவான் பின்வருமாறு திருவாய் மலர்ந்தருளி யிருக்கிறான் :-

“எல்லா ரகஸ்யங்களிலும் மேலான பெரிய ரகஸ்யமாகிய என் இறுதி வசனத்தை உனக்கு மீட்டுமொரு முறை சொல்லுகிறேன்,
கேள். நீ எனக்கு மிகவும் இஷ்டனானதால், உனக்கு நன்மை சொல்லுகிறேன்” (கீதை 18-ஆம் அத்தியாயம், 64-ஆம் ஸ்லோகம்)

ஸர்வகுஹ்யதமம் பூய: ஸ்ருணு மே பரமம் வச:
இஷ்டோऽஸி மே த்ருடமிதி ததோ வக்ஷ்யாமி தே ஹிதம்–64-

ஸர்வகுஹ்யதமம்-எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த ரகசியமாகிய,
மே பரமம் வச:-என்னுடைய பரம வசனத்தை,
பூய: ஸ்ருணு-மீட்டுமொருமுறை கேள்,
மே த்ருடம் இஷ்ட: அஸி-நீ திடமான நண்பன்,
தத: ஹிதம் இதி தே வக்ஷ்யாமி-ஆதலால் நல்லது என்று உனக்கு சொல்லுகிறேன்.

“உன் மனத்தை எனக்கு ஆக்கிவிடு. என் பக்தனாயிரு. எனக்குப் பூஜை செய். என்னைக் கும்பிடு. நீ என்னையே எய்துவாய்.
இஃதுண்மை. உனக்குப் பிரதிக்கினை செய்து கொடுக்கிறேன். நீ எனக்குப் பிரியமானவன்.” (கீதை 18-ஆம் அத்தியாயம், 65-ஆம் ஸ்லோகம்)

மந்மநா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ்குரு
மாமேவைஷ்யஸி ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே ப்ரியோऽஸி மே–65-

மந்மநா பவ-உன் மனதை எனக்காக்குக,
மத்பக்த:-என் தொண்டனாகுக,
மத்யாஜீ-எனக்கென வேள்விசெய்க,
மாம் நமஸ்குரு-என்னையே வணங்குக,
மாமேவ ஏஷ்யஸி-என்னையெய்துவாய்,
ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே-உண்மை இஃதே, உனக்கிது சபதமுரைக்கிறேன்,
மே ப்ரிய: அஸி-எனக்கு இனியவனாக இருக்கிறாய்.

“எல்லாக் கடமைகளையும் பரித்யாகம் பண்ணிவிட்டு என்னையே சரண் புகு. நான் உன்னை
எல்லாப் பாவங்களினின்றும் விடுவிக்கிறேன். துயரப் படாதே.” (கீதை 18-ஆம் அத்தியாயம், 66-ஆம் ஸ்லோகம்)

ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஸரணம் வ்ரஜ
அஹம் த்வாம் ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஸுச:–66-

ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய-எல்லா அறங்களையும் விட்டு விட்டு,
மாம் ஏகம் ஸரணம் வ்ரஜ – என்னையே சரண் புகு,
ஸர்வபாபேப்ய:-எல்லாப் பாவங்களினின்றும்,
அஹம் த்வாம் மோக்ஷயிஷ்யாமி-நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன்,
மா ஸுச:-துயரப்படாதே.

நதியினுள்ளே விழுந்துவிட்ட ஒருவன் இரண்டு கையையும் தூக்கி விடுவதுபோல, சம்ஸார வெள்ளத்தில் விழுந்த
ஒவ்வொருவனும் இரண்டு கைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு
(அதாவது, எவ்விதப் பொறுப்புமின்றி எல்லாப் பொறுப்புகளும் ஈசனுக்கென்று துறந்துவிட்டு)
கடவுளைச் சரண்புக வேண்டும் என்று ஸ்ரீ ராமாநுஜாசாரியர் உபதேசம் புரிந்தனர்.

பிரகலாதன் சரித்திரத்திலும், திரௌபதி துகிலிரியும் கதையிலும் இந்த உண்மையே கூறப்பட்டுக்கிறது.

இடுப்பு வஸ்திரத்தில் அவள் வைத்திருந்த இடது கையையும் விட்டுவிட்டு இரண்டு கைகளையும் தூக்கி முடிமீது
குவித்துக் கொண்ட பிறகுதான், கண்ண பிரான் அருளால் திரௌபதிக்கு மான பங்கம் நேராமல்,
அவளுடைய ஆடை மேன்மேலும் வளர்ச்சி பெறத் துச்சாதனன் கை சோர்ந்து வீழ்ந்தான்.

இக்கருத்தைப் பிள்ளைப் பெருமாளையங்கார் –
“மெய்த்தவளச் சங்கெடுத்தான் மேகலை விட்டங்கைதலை
வைத்தவளச்சங் கெடுத்தான் வாழ்வு”–என்ற வரிகளில் மிகவும் அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.
“உண்மையாகிய வெண் சங்கைத் தரித்தவன் பாஞ்சாலி தன் கைகளை மேகலையினின்றும் எடுத்த முடிமீது வைத்த போதில்
அவளுடைய அச்சத்தைக் கெடுத்தவன் ஆகிய திருமாலுக்கு வாழ்விடம் (திருவேங்கடமலை) என்பது அவ்வரிகளின் பொருளாம்.

“சொற்றுணை வேதியன் சோதி வானவன்
பொற்றுணை திருந்தடி பொருந்தக் கைதொழக்
கற்றுணைப் பூட்டியோர் கடலிற் பாய்ச்சினும்
நற்றுணை யாவது நமச் சிவாய வே”–என்று நாவுக்கரசரின் உறுதி சான்ற சொற்களும் பரம பக்தியின் இலக்கணத்தைக் குறிப்பவனவாம்.
“தம்மை ஒரு சுற்றாணுடன் சேர்த்துக் கட்டிக் கடலுக்குள் வீழ்த்திய போதிலும் தமக்கு நம்புவதற்குரிய துணை
நமச்சிவாய (சிவனைப் பணிகிறேன்) என்ற மந்திரமல்லது வேறில்லை என்று திருநாவுக்கரசர் சொல்லுகிறார்.

இனி, இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் ஒன்றாகக் கருதுதல் அவசியமென்கையில், அப்போது கடவுளை நம்புவதெதன் பொருட்டு?
கடவுள் நம்மை அச்சந்தீர்த்துக் காப்பானென்று எதிர்ப்பார்ப்பது எதன் பொருட்டு?
நமக்குத் தீங்கு நேர்ந்தாலும், நன்மை நேர்ந்தாலும், வாழ்வு நேர்ந்தாலும், மரணம் நேர்ந்தாலும் –
எல்லாம் கடவுள் செயலாகையிலே நாம் எல்லாவற்றையும் சமமாகக் கருத வேண்டுமென்று பகவத் கீதை சொல்லுகையிலே,
நமக்குக் கடவுள் துணை எதன் பொருட்டு?
நம்மைக் கற்றாணுடன் வலியக் கட்டி யாரேனும் கடலுள் வீழ்த்தினால், நாம் இதுவும் கடவுள் செயலென்று கருதி
அப்படியே மூழ்கி இறந்து விடுதல் பொருந்துமன்றி, நமச்சிவாய, நமச்சிவாய என்று கூறி
நம்மைக் காத்துக்கொள்ள ஏன் முயல வேண்டும்? என்று சிலர் ஆக்ஷேபிக்கலாம்.

இந்த ஆக்ஷேபம் தவறானது. யாங்ஙனமெனில், சொல்லுகிறேன்.
முந்திய கர்மங்களால் நமக்கு விளையும் நன்மை தீமைகளைச் சமமாகக் கருதி நாம் மனச்சஞ்லத்தை விட்டுக் கடவுளை நம்பினால்,
அப்போது கடவுள் நம்மைச் சில வலிய சோதனைகளுக்கு உட்படுத்துகிறார்.
அந்தச் சோதனைகளில் நாம் மனஞ்சோர்ந்து கடவுளிடம் நம்பிக்கையை இழந்து விடாமல் இருப்போமாயின்,
அப்போது நமக்குள் ஈசனே வந்து குடிபுகிறான். அப்பால் நமக்குத் துன்பங்களே நேர்வதில்லை.
ஆபத்துக்கள் நம்மை அணுகா. மரணம் நம்மை அணுகாது. எல்லாவிதமான ஐயுறவுகளும், கவலைகளும், துயரங்களும்,
தாமாகவே நம்மை விட்டு நழுவிவிடுகின்றன.
இந்த உலகத்திலே நாம் விண்ணவரின் வாழ்க்கை பெற்று நித்தியானந்தத்தை அனுபவிக்கிறோம்.

மேலும், எல்லாவற்றையும் ஞானி சமமாகக் கருதவேண்டுமென்ற இடத்தில், அவன் மனித வாழ்க்கைக்குரிய
விதிகளையெல்லாம் அறவே மறந்து போய்ப் பித்தனாய் விட வேண்டுமென்பது கருத்தன்று.

ஒரு குழந்தையைக் கொல்லுவதும், சிவ பூஜை செய்வதும் – இரண்டும் கடவுளுக்கு ஒரே மாதிரிதான்.
அவன் எல்லா இயக்கங்களும், எல்லாச் செயல்களும் தன் வடிவமாக உடையவன், எனினும்,
மனித வதிப்படி சிசு ஹத்தி பாவமென்பதையும், சிவபூஜை புண்ணியமென்பதையும் கண்ணபிரான் மறுக்கவில்லை.
மனிதன் எல்லாந் துன்பங்களினின்றும் விடுபட்டும், என்றும் மாறாத பேரின்பத்தை நுகர விரும்புகின்றான்.
அதற்குரிய வழிகளையே கீதை காண்பிக்கிறது.
கஷ்ட நஷ்டங்களை நாம் மனோ தைரியத்தாலும் தெய்வ பக்தியாலும் பொறுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.
ஆனால், நாம் மனமாரப் பிறருக்குக் கஷ்ட மேனும் நஷ்ட மேனும் விளைவிக்கக் கூடாது.
உலகத்துக்கு நன்மை செய்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். தன்னுயிரைப்போல் மன்னுயிரைப் பேணவேண்டும்.
நாம் உலகப் பயன்களை விரும்பாமல், நித்திய சுகத்தில் ஆழ்ந்திய பின்னரும், நாம் உலகத்தாருக்கு நல்வழி காட்டும்
பொருட்டுப் புண்ணியச் செயல்களையே செய்து கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று பகவான் கீதையில் உபதேசிக்கின்றார்.

மேலும், நமக்கே துன்பங்கள் நம்மை மீறி எய்தும்போது நாம் அவற்றைப் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே
நன்மையையுந் தீமையையும் நிகராகக் கருதவேண்டுமென்ற உபதேசத்தின் கருத்தாகுமல்லாது,
ஒரேயடியாக ஒருவன் தனக்கு மிகவும் இனிய காதலியை மருவும் இன்பத்துக்கும்
தீராத க்ஷய ரோகத்தி஑ல் நேரும் துன்பத்துக்கும் யாதொரு வேற்றுமையுந் தெரியாமல்
புத்தி மண்ணாய் விட வேண்டுமென்பது அவ்வுபதேசத்தின் கருத்தன்று. ஏனென்றால்,
சாதாரண புத்தியிருக்கும் வரை ஒருவன் காதலின்பத்துக்கும் க்ஷய ரோகத் துன்பத்துக்கும் இடையேயுள்ள
வேற்றுமை உணராதிருத்தல் சாத்தியமன்று.
ஆத்ம ஞானமெய்தியதால் ஒருவன் சாதாரண புத்தியை இழந்து விடுவானென்று நினைப்பது தவறு.
க்ஷய ரோகம் நேரும் போது சாமன்ய மனிதன் மனமுடைந்து போய்த் தன்னை எளிதாகவும் அந்நோயை வலிதாகவும் கருதி,
ஆசையிழந்து நாளடைவில் மேன்மேலும் தன்னை அந்த நோய்க்கிரையாகிக் கொண்டு,
க்ஷயரோகி என்று தனக்கொரு பட்டஞ் சூட்டிக்கொண்டு வருந்து மடிவது போல் ஞானி செய்யமாட்டான்.
ஞானி அத்தகைய நோய், ஏதேனும் பூர்வ கர்ம வசத்தால் தோன்றுமாயின், உடனே
கடவுளின் பாதத்தைத் துணையென்று நம்பித் தன் ஞானத் தீயால் எரித்துத் தள்ளிவிடுவான்.

“ஞானக் நிஸ் ஸர்வ கர்மாணி பஸ்மஸாத் குருதே” –
ஞானத் தீ எல்லா வினைகளையும் சாம்பலாக்குகிறது. கடவுளிடம் தீராத நம்பிக்கை செலுத்த வேண்டும்
கடவுள் நம்மை உலகமாச் சூழ்ந்து நிற்கிறான். நாமாகவும் அவனே விளங்குகிறான்.
அக வாயிலாவேனும் புற வாயிலாலேனும் நமக்கு எவ்வகை துயரமும் விளைக்க மாட்டான்.
ஏன்? நாம் எல்லா வாயில்களாலும் அவனைச் சரண் புகுந்து விட்டோ மாதலின்.

அவனன்றி ஓரணுவு மசையாது. அவன் நமக்குத் தீங்கு செய்ய மாட்டான். தீங்கு செய்யவல்லான் அல்லன்.
ஏன்? நாம் அவனை முழுவதும் நம்பிவிட்டோ மாதலின்.

“கடவுளை நம்பினோர் கை விடப் படார்” இதுவே பக்தி.
அந்தக் கடவுள் எத்தன்மையுடையான்? எல்லா அறிவும், எல்லா இயக்கமும், எல்லாப் பொருளும்,
எல்லா வடிவமும் எல்லாம் தானேயாகி நிற்பான்.

அவனை நம்பினார் செய்யத் தக்கது யாது?
எதற்கும் துயரப்படாதிருத்தல். எதற்கும் கலவைப்படாதிருத்தல். எதனிலும் ஐயுறவு பூணாதிருத்தல்.

“ஸம்சயாத்மா விநச்யதி” – ஐயமுடையோன் அழிவான், நம்பினவன் மோக்ஷமடைவான்.

———

7
குந்தியின் மகனே, சீதம், உஷ்ணம், இன்பம், துன்பம் என்பனவற்றைத் தரும் இயற்கையின் தீண்டுதல்கள் வந்து போகும்
இயல்புடையன. அநித்யமாயின; அவற்றைப் பொறுத்துக் கொள், பாரதா!” (பகவத் கீதை,2-ஆம் அத்தியாயம், 14-ஆம் ஸ்லோகம்)

மாத்ராஸ்பர்ஸாஸ்து கௌந்தேய ஸீ÷க்ஷதாஷ்ணஸுகது:கதா:
ஆகமாபாயிநோऽநித்யாஸ்தாம்ஸ்திதிக்ஷஸ்வ பாரத

கௌந்தேய-குந்தியின் மகனே,
ஸீதோஷ்ண ஸுகது:கதா:-குளிரையும் வெப்பத்தையும், இன்பத்தையும் துன்பத்தையும்,
மாத்ராஸ்பர்ஸா: து-இயற்கையின் தீண்டுதல்கள்,
ஆகமாபாயிந:-உண்டாகி அழிபவை
அநித்யா:-அநித்யமானவை
பாரத – தாந் ஸ்திதிக்ஷஸ்வ-பாரதா, அவற்றைப் பொறுத்துக் கொள்.

“ஆண் காளையே! இவை எந்த மனிதனைத் துன்புறுத்தமாட்டாவோ, இன்பத்தையும் துன்பத்தையும்
நிகராகக் கருதும் அந்தத் தீரன் சாகாதிருக்கத் தகுவான்” (மேற்படி 15-ஆம் ஸ்லோகம்)

யம் ஹி ந வ்யதயந்த்யேதே புருஷம் புருஷர்ஷப
ஸமது:கஸுகம் தீரம் ஸோऽம்ருதத்வாய கல்பதே

ஹி-ஏனெனில்,
புருஷர்ஷப-புருஷர்களில் சிறந்தவனே,
ஸமது:கஸுகம்-இன்பமுந்துன்பமும் நிகரென,
யம் தீரம் புருஷம்-எந்த தீர புருஷன், ந வ்யதயந்தி-கலங்க வைப்பதில்லையோ,
ஸ: அம்ருதத்வாய கல்பதே-அந்த தீரன் சாகாதிருக்கத் தகுவான்.

இஃதே பகவத் கீதையின் சிகரம்.
சாகாதிருத்தல், மண் மீது மாளாமல் மார்க்கண்டேயன் போல் வாழ்தல், இதுவே கீதையின் ரஸம்.
அமரத்தன்மை. இஃதே வேத ரகஸ்யம்.
இந்த வழியைக் காட்டுவது பற்றியே வேதங்கள் இத்தனை மதிக்கப்படுகின்றன.

இறந்து போன ஜீவன் முக்தர்கள் யாவரும் ஜீவன் முக்தியை எய்திய பின் அந்த நிலையினின்றும்
வழுவியவாகளாகவே கருதப் படல்வேண்டும். நித்திய ஜீவிகளாய் மண்மேல் அமரரைப் போல் வாழ்வாரே நித்திய ஜீவன் முக்தராவர்.
அத்தகைய நிலையை இந்த உலகில் அடைதல் சாத்தியமென்று மேற்கூரிய இரண்டு ஸ்லோகங்களிலே கடவுள் போதிததிருக்கிறார்.
அதற்கு உபாயமும் அவரே குறிப்பபிட்டிருக்கிறார்.
குளிர் – வெம்மை, இன்பம் – துன்பம் எனும் இவற்றை விளைக்கும் இயற்கையின் அனுபவங்கள்,
தெய்வ கிருமையால் சாஸ்வதமல்ல. அநித்தியமானவை. தோன்றி மறையும் இயல்புடையன.
ஆதலால் இவற்றைக் கண்டவிடத்தே நெஞ்சமிளகுதலும் நெஞ்சுடைந்து மடிதலும் சால மிகப் பேதமையாமன்றோ?
ஆதலால் இவற்றைக் கருதி எவனும் மனத்துயரப் படுதல் வேண்டா. அங்ஙனம் துயரப் படாதிருக்கக் கற்பான் சாகாமலிருக்கத் தகுவான்.
இஃது ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுடை கொள்கை. இதுவே அவருடைய உபதேசத்தின் சாராம்சம்.
பகவத் கீதையின் நூற்பயன். எனவே பகவத் கீதை அமிர்த சாஸ்திரம்.

—————

8
‘அமிர்த சாஸ்திரம்’ – அதாவது சாகாமலிருக்க வழி கற்றுக் கொடுக்கும் சாஸ்திரமாகிய
பகவத் கீதையைச் சிலர் கொலை நூலாகப் பாவனை செய்கிறார்கள்.
துரியோதனாதிகளைக் கொல்லும்படி அர்ஜுனனைத் தூண்டுவதற்காகவே, இந்தப் பதினெட்டு அத்தியாயமும்
கண்ணபிரானால் கூறப்பட்டனவாதலால், இது கொலைக்குத் தூண்டுவதையே தனி நோக்கமாகவுடைய நூலென்று சிலர் பேசுகிறார்கள்.
கொலை செய்யச் சொல்ல வந்த இடத்தே, இத்ததை வேதாந்தமும், இத்தனை சத்வ குணமும், இத்ததை துக்க நிவர்த்தியும்
இத்தனை சாகாதிருக்க வழியும் பேசப்படுவதென்னே என்பதை அச் சில மூடர் கருதுகின்றனர்.

துரியோதனாதியர் காமக் குரோதங்கள். அர்ஜுனன் ஜீவாத்மா. ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பரமாத்மா.
இந்த ரகசியம் அறியாதவருக்குப் பகவத் கீதை ஒருபோதும் அர்த்தமாகாது.

க்ஷத்திரய அரசர் படித்துப் பயன் பெறச் செய்ய வேண்டுமென்பதே இந்த நூலில் விசேஷ நோக்கம்.
பூ மண்டலத்தாரனைவருக்கும் பொதுமையாகவே விடுதலைக்குரிய வழிகளை உணர்த்த வேண்டுமென்று கருதி எழுதப்பட்டதே பகவத் கீதை.
இதில் ஐயமில்லை. எனினும், இந்த நூல் க்ஷத்திரிய மன்னருக்கு விசேஷமாக உரியது.
இது அவர்களுக்குள்ளேயே அதிகமாக வழங்கி வந்தது வேதங்கள், எப்படி உலகத்துக்கெல்லாம் பொதுவே ஆயினும்,
பிராமணர்களுக்கு விசேஷமாக உரியனவோ அதுபோலே புராணங்கள் க்ஷத்திரியர்களுக்கு உரியன.

மேலும் கீதையைச் சொன்னவன் ராஜா; கேட்டவன் ராஜா.

ஆதலால் க்ஷத்திரிய அரசருக்கு இதில் ரஸம் உண்டாகும் பொருட்டாக இது போர்க்களத்தை முகவுரையாகக் கொண்ட
மகா அற்புத நாடகத் தொடக்கத்துடன் ஆரம்பிக்கிறது. இஃது, இந்நூல் ஞான சாஸ்திர்களில் முதன்மைப் பட்டிருப்பதுபோல்,
காவிய வரிசையிலும் மிக உயர்ந்ததென்பதற்குச் சான்றாகும்.

ஆனால், அதிலிருந்து இது ஞான சாஸ்திரமேயில்லை யென்று மறுக்கும் மூடர்,
முகவுரையை மாத்திரமே வாசித்துப் பார்த்தார்களென்று தோன்றுகிறது.

“முகவுரையில் மாத்திரமன்றே? நூலில், நடுவிலும் இடையிடையே,
‘தஸ்மாத் யுத்யஸ்வ பாரத’- ‘ஆதலால், பாரதா, போர் செய்’, என்ற பல்லவி வந்து கொண்டே
யிருக்கின்றதன்றோ? என்று கூறிச் சிலர் ஆக்ஷேபிக்கலாம்.
அதற்குத்தான் மேலேயே கீதா ரகசியத்தின் ஆதார ரகசியத்தை எடுத்துச் சொன்னேன். அதனை, இங்கு மீண்டும் சொல்லுகிறேன்.
துரியோதனாதிகள் – காமம், குரோதம், சோம்பர், மடமை, மறதி, கவலை, துயரம், ஐயம் முதலிய பாவ சிந்தனைகள்.
அர்ஜுனன் ஜீவாத்மா.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பரமாத்மா.

————-

9
இந்த ரகசியம் உனக்கு எங்ஙனம் தெரிந்ததென்று கேட்பீர்களாயின், சொல்கிறேன்.

கண்ணனை நோக்கி அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:

“நீ வாயு:, நீ சந்திரன்; நீ வருணன்; நீ அனைத்திற்கும் பிதா; பிதாமகன்” (கீதை 11-ஆம் அத்தியாயம், 39-ஆம் சுலோகம் )

வாயுர்யமோऽக்நிர்வருண: ஸஸாங்க:
ப்ரஜாபதிஸ்த்வம் ப்ரபிதாமஹஸ்ச
நமோ நமஸ்தேऽஸ்து ஸஹஸ்ரக்ருத்வ:
புநஸ்ச பூயோऽபி நமோ நமஸ்தே

வாயு: யம: அக்நி: வருண: ஸஸாங்க:-வாயு, யமன், அக்கினி, வருணன், சந்திரன்,
த்வம் ப்ரஜாபதி-நீ பிரம்மன், ப்ரபிதாமஹ: ச-பிரமனுக்கும் தந்தை (பிதாமகன்-பிரம்மன்),
ஸஹஸ்ரக்ருத்வ: நமோ நமஸ்தே அஸ்து-ஆயிரமுறை கும்பிடுகிறேன்,
பூய: அபி-மீண்டும்,
தே நம: – உனக்கு நமஸ்காரம்,
புந: ச நம:-திரும்ப திரும்ப நமஸ்காரம்.

கண்ணன் சொல்லுகிறான்: ‘மறுபடியும், பெருந்தோளுடையாய், எனது பரம வசனத்தைக் கேட்பாய். என் அன்புக்குரிய
நினக்கு நலத்தைக் கருதி அதனைச் சொல்லுகிறேன்.’ (கீதை 10-ஆம் அத்தியாயம், முதல் ஸ்லோகம்)

பூய ஏவ மஹாபாஹோ ஸ்ருணு மே பரமம் வச:
யத்தேऽஹம் ப்ரீயமாணாய வக்ஷ்யாமி ஹிதகாம்யயா

ஸ்ரீபகவாநுவாச-பகவான் சொல்லுகிறான்,
மஹாபாஹோ-பெருந்தோளுடையாய்,
ப்ரீயமாணாய-மிகவும் அன்பு கொண்டவனான,
தே அஹம்-உனக்கு நான்,
ஹிதகாம்யயா-உன் நலம் கருதி,
யத் பூய ஏவ வக்ஷ்யாமி-எதை மீண்டும் கூறுவேனோ,
மே-என்னுடைய
பரமம் வச:-மிகவும் உயரிய அந்த வாசகத்தை,
ஸ்ருணு-கேள்.

‘நான் உலகத்தின் பெரிய கடவுள். பிறப்பற்றவன், தொடக்கமில்லாதவன், இங்ஙனம் என்னை அறிவான்
மனிதருக்குள்ளே மயக்கந் தீர்ந்தான். அவன் எல்லாப் பாவங்களினின்றும் விடுபடுகிறான்’ – (கீதை 10-ஆம் அத்தியாயம், 3-ஆம் ஸ்லோகம்)

யோ மாமஜமநாதிம் ச வேத்தி லோகமஹேஸ்வரம்
அஸம்மூட: ஸ மர்த்யேஷு ஸர்வபாபை: ப்ரமுச்யதே

அஜம் அநாதிம் லோகமஹேஸ்வரம் ச-பிறப்பற்றவன், அநாதியானவன், உலகங்களுக்குத் தலைவன் என்று,
ய: வேத்தி-எவர் அறிகிறாரோ, மர்த்யேஷு அஸம்மூட: ஸ-மானிடருக்குள்ளே மயக்கம் தீர்ந்த – தெளிந்த அறிவுடைய அவர்,
ஸர்வபாபை: ப்ரமுச்யதே-பாவமனைத்தினும் விடுதலைப்பட்டான்.

எனவே, கீதையில் கேட்பான் சொல்வான் என்ற இரு திறத்தினரும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பரமாத்மா என்பதை வற்புறுத்துகிறார்கள்.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பரமாத்மா என்ற மாத்திரத்திலே அர்ஜுனன் ஜீவாத்மா என்பதும்
துரியோதனாதியர் காமக் குரோதிகளென்பதும்
சாஸ்திரப் பயிற்சியும் காவியப் பயிற்சியும் உடையோரால் எளிதில் ஊகித்துக் கொள்ளத்தக்கனவாம்.

‘பிரபோத சந்திரிகை’ என்ற ஒரு நாடக நூல் இருக்கிறது. அதில் விவேகன் என்ற ராஜன்
உலோகாயதன், பௌத்தன் முதலியவர்களுடனே யுத்தம் செய்து வென்றதாகக் கூறப்பட்டிருக்கிறது.
வேதாந்த சாஸ்திரப் பயிற்சியில்லாத ஒரு குழந்தை அந்த நூலைப் பார்த்துவிட்டு, அதாவது, முன்பின் பாராமலே
நடுவிலே மாத்திரம் பார்த்துவிட்டு, மேற்படி யுத்தம் எந்த வருஷத்தில் நடந்ததென்றும்,
அதில் இரு திறத்திலும் எத்தனை உயிர்கள் மடிந்தவென்றும் கேட்கப் புகுவதுபோல்,
சிலர் துரியோதனாதியரைக் கொல்லும் புறப் பொருளிலே கீதையின் உபதேசத்தைக் கொள்ளுகின்றனர்.

ஹிந்துக்களாலே ஹிந்து தர்மத்தின் மூன்று ஆதார நீதிகளாகக் கருதப்படும் பிரஸ்தான திரவியங்களாகிய
உபநிஷத், பகவத் கீதை, வேதாந்த சூத்திரம் – என்பவற்றுள் கீதை இரண்டாவதென்பதை இந்தச் சில மூடர் மறந்து விடுகின்றனர்.
‘இதற்கு – அதாவது, பகவத் கீதைக்கு – சங்கரர், ராமானுஜாசாரியார், மத்வாசாரியார் என்ற மூன்று மத ஸ்தாபகாசாரியரும்
வியாக்கியானமெழுதி, இதனை ஹிந்து தர்மத்தின் ஆதாரக் கற்களில் ஒன்றாக நாட்டியிருக்கிறார்கள்’ என்பதை இந்த மூடர் அறிகின்றிலர்.
கொலைக்குத் தூண்டும் நூலென்றுக்கு சங்கராச்சாரியார் பாஷ்யம் எழுதுவதென்றால்,
அஃது எத்தனை விநோதமாக இருக்குமென்பதைக் கருதித் தம்மைத் தாமே நகைக்குந் திறமையிலர்.

கொலை எவ்வளவு தூரம்! பகவத்பாத சங்கராசாரியார் எவ்வளவு தூரம்!

மேலும், நாம் மேலே கூறியபடி, பகவத் கீதையைக் கொலை நூலென்று வாதாடுவோர்,
அதில் முகவுரை மாத்திரம் படித்தவர்களேயன்றி, நூலின் உட்பகுதியில் நுழைந்து பார்த்தவரல்லர் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஈசனைச் சரணாகதி அடைந்து இக லோகத்தில் மோக்ஷ சாம்ராஜ்யத்தை எய்தி
நிகரற்ற ஆனந்தக் களியில் மூழ்கி வாழும்படி வழிகாட்டுவதே, பகவத் கீதையின் முக்கிய நோக்கம்.
ஆதலால் இஃது கர்ம சாஸ்திரம், இஃது பக்தி சாஸ்திரம், இஃது யோக சாஸ்திரம், இஃது ஞான சாஸ்திரம்,
இஃது மோக்ஷ சாஸ்திரம், இஃது அமரத்துவ சாஸ்திரம்.

—————-

10
இங்ஙனம் மோக்ஷத்தை அடைய விரும்புவோனுக்கு முக்கியமான சத்துரு – ஒரே சத்துரு – அவனுடைய சொந்த மனமேயாம்.
‘தன்னைத்தான் வென்றவன் தனக்குத் தான் நண்பன், தன்னைத்தான் ஆளாதவன் தனக்குத் தான் பகைவன்.
இங்ஙனம் ஒருவன் தானே தனக்குப் பகைவன், தானே தனக்கு நண்பன்’ என்று கடவுள் சொல்லுகிறார்.

தன்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்த நட்பும் தனக்குப் பிறிதில்லை. தன்னையொழியத் தனக்குப் பகையும் வேறு கிடையாது.
ஒருவன் தனக்குத் தான் நட்பாகிய போது, உலக முழுதும் அவனுக்கு நட்பாய் விடுகிறது.
அங்ஙனமின்றித் தான் கட்டியாளாமல் தனக்குத் தான் பகையாக நிற்போனுக்கு வையகமெல்லாம் பகையாகவே முடிகிறது.
உள்ளப் பகையே பகை, புறப் பகை பகையன்று. உள்ளப் பகையின் வெளித் தோற்றமே புறப் பகையாவது.
உள்ளப் பகையை களைந்து விட்டால், புறப்பகை தானே நழுவிப் போய்விடும்.

புறத்தே எல்லாம் கடவுளாகப் போற்றத் தக்கது. உள்ளப் பகையாகிய அஞ்ஞானம் – அதாவது வேற்றுமை உணர்ச்சி –
ஒன்று மாத்திரமே அழித்தற்குரியது.

வேற்றுமை யுணர்ச்சியை நீக்கி, நம்மைச் சூழ நடை பெறும் செயல்களெல்லாம் ஈசன் செயல்களென்றும்,
தோன்றும் தோற்றங்களெல்லாம் ஈசனுடைய தோற்றங்களென்றும் தெரிந்து கொள்ளுமிடத்தே பய நாசம் உண்டாகிறது.

“சொல்லடா ஹரி யென்ற கடவுளெங்கே?
‘சொல்’லென்று ஹரண்யன் தான் உறுமிக் கேட்க
நல்லதொரு மகன் சொல்வான் ‘தூணி லுள்ளான்,
நாராயணன் துரும்பினுள்ளா’ னென்றான்,
வல்லமை சேர் கடவுளிலா இடமொன்றில்லை,
மகா சக்தி யில்லாத வஸ்து இல்லை,
அல்ல லில்லை, அல்ல லில்லை, அல்ல லில்லை,
அனைத்துமே தெய்வ மென்றா லல்ல லுண்டோ ?”

‘தன் மனமே தனக்குப் பகையென்பது பேதைமையன்றோ? எல்லாம் கடவுளாயின், என் மனமும் கடவுள் அன்றோ?
அதனைப் பகைவனாகக் கருதுமாறென்னே?’-எனில் – தன்னைத்தான் வென்று தனக்குத் தான் நன்மை செய்யும் போது,
தன்னுடைய மனம் தனக்குத் தான் தன்மை யுடையாதாகக் கருதிப் போற்றத் தக்கது. மற்றப் போது பகையாம்.

எல்லாம் கடவுளாயின், மனம் தீமை செய்யும் போது கடவுளாகுமன்றோ?
‘எப்பொருள் யாது செய்யுமோயினும் அப்பொருள் கடவுள், அதன் செய்கை கடவுளுடைய செய்கை’ யென்றும்,
விதி மாறாதன்றோ? எனில் –
அவ்வுரை மெய்யே. எனினும், நமக்கு லோகானுபவம் மறுக்கத்தகாத பிரமாணமாகும்.
லோகானுபவத்தில் மனம் நமக்குத் தீமை செய்கிறது. அதை வென்று நன்மை செய்யத் தக்கதாகப் புரிதல் சாத்தியம்.

அங்ஙனம் செய்யும் பொருட்டாகவே, சாஸ்திரங்களும், வேதங்களும் எண்ணிறந்தனவாச் சமைக்கப் பட்டிருக்கின்றன.

மனம் துன்பமிழைப்பதையும், அதனால் உயிர்கள் கோடானு கோடியாக மடிவதையும் நாம் கண் முன்பு காணும்போது,
அதை ஒரேயடியாக மறந்து விடுவதில் பயனில்லை.

மனம் இயற்கையாலும், தீய சகவாசத்தாலும் ஆத்மாவுக்குத் துன்பமிழைத்தல் பிரத்தியம் எல்லாம்
கடவுளுடைய செயலென்பது பொது உண்மை. பரம சத்தியம். ஆயினும் மனிதனுக்குத் துன்பமுண்டு,
எல்லாம் கடவுளுடைய வடிவமென்பது பரம சத்தியம்.
எனினும், ஜீவர்கள் துயரப்படுவதைப் பிரத்தியக்ஷமாகக் காணுகிறோம்.

அதாவது, கடவுளுக்கு எல்லாம் ஒன்று போலவேயாம், எத்தனை கோடி உயிர்கள் வாழ்ந்தாலும், எத்தனை கோடி உயிர்கள் மடிந்தாலும்,
கடவுளுக்கு யாதொரு பேதமுமில்லை. அகண்ட கோடிகள் சிதறுகின்றன. பூகம்பமுண்டாய்த் தேசங்களழிகின்றன.

சூரிய கோளங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதித் தூளாகின்றன. இவையனைத்தும் புதியன புதியனவாகத் தோன்றுகின்றன.
கோடிப் பொருள்கள் –கோடியா? ஒரு கோடியா? கோடி கோடியா?
கோடி கோடி கோடிகோடி கோடி கோடி கோடி கோடி கோடி கோடி கோடி கோடியா? அன்று. அநந்தம். எண்ணத் தொலையாதன.
எண்ணத் தொலையாத பொருள்கள் க்ஷணத்தோறும் தோன்றுகின்றன. எண்ணத் தொலையாத பொருள்கள் க்ஷணத்தோறும் மடிகின்றன.
எல்லாம் கடவுளுக்கு ஒரே மாதிரி. சலித்தல் அவருடைய இயல்பு. அவருடைய சரீரமாகிய ஜகத் ஓயாமல் சுழன்று கொண்டிருத்தல் இயற்கை.
இதனால் அவருக்கு அசைவில்லை. அவருக்கு அழிவில்லை.

கடவுள் எங்குமிருக்கிறார், எப்போதுமிருக்கிறார், யாதுமாவார். எனினும், தனி உயிருக்கு இன்பமும் துன்பமும் இருப்பதைக் காண்கிறோம்.
ஜீவர்கள் அஞ்ஞானத்திலே தான் துன்பங்களேற்படுத்திக் கொள்ளுகிறார்களென்பது மெய்யே.
அவர்களுக்கு யதார்த்தத்தில் தீமைகளேனும் துன்பங்களேனும் இல்லை என்பது மெய்யே.

ஆனாலும், அந்த அஞ்ஞானம் ஒரு தீங்குதானே? அதைத் தொலைக்கத் தானே வேண்டும்?
மனத்தைக் கட்டுதல், மனத்தை வெல்லுதல் என்பதெல்லாம் அஞ்ஞானத்தைத் தொலைத்தல் என்ற பொருளன்று வேறு பொருள் இலதாம்.

————-

11
அஞ்ஞானம் கடவுள் மயந்தானே? அதை ஏன் தொலைக்க வேண்டும்? என்று கேட்டால் –
நீ ‘எல்லாம் கடவுள், ஞானமும் கடவுள், அஞ்ஞானமும் கடவுள்’ என்பதை உண்மையாகத் தெரிந்த அளவில்
உன்னைப் பரம ஞானம் எய்திவிட்டது. உனக்கு அஞ்ஞானமும் நீங்கிப் போய்விட்டது.
அஞ்ஞானமும் அதனாலாகிய துன்பமும் கடவுள் மயம் என்பது மெய்யே எனில் பின்னர் அவை நீங்கி,
நீ ஞானமும் இன்பமும் எய்தியும் கடவுள் செயலென்பதை மறந்து விடாதே. அவ்விடத்து அஞ்ஞானம் நீங்கியது பற்றி வருத்தப் படாதே.

———

12
கடவுளை உபாஸனை செய்தவற்குரிய வழி எங்ஙனமெனில் :- ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் சொல்லுகிறார் –
‘நான் எல்லாவற்றுக்கும் பிதா, என்னிடமிருந்தே எல்லாம் இயங்குகிறது. இந்தக் கருத்துடையோரான அறிஞர்
என்னை வழிபடுகிறார்கள்’ (கீதை 10-ஆம் அத்தியாயம், 8-ஆம் சுலோகம்)

அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்த: ஸர்வம் ப்ரவர்ததே
இதி மத்வா பஜந்தே மாம் புதா பாவஸமந்விதா:

அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவ:-நான் அனைத்திற்கும் தொடக்கம்,
மத்த: ஸர்வம் ப்ரவர்ததே-என்னிடமிருந்தே எல்லாம் இயங்குகிறது,
இதி மத்வா-என்று புரிந்து கொண்டு,
பாவஸமந்விதா: புதா:- நம்பிக்கையும் பக்தியும் கொண்ட அறிஞர்கள்,
மாம் பஜந்தே-என்னை தொழுவார்.

எந்த ஜந்துவுக்கும் இம்ஸை செய்வோர் உண்மையான பக்தராக மாட்டார்.
எந்த ஜீவனையும் பகைப்போர் கடவுளின் மெய்த்தொண்டர் ஆகார்,
எந்த ஜீவனையுங் கண்டு வெறுப்பெய்துவோர் ஈசனுடைய மெய்யன்பரென்று கருததத்தகார்.
மாமிச போஜனம் பண்ணுவோர் கடவுளுக்கு மெய்த்தொண்டராகார்.
மூட்டுப் பூச்சிகளையும் பேன்களையும் கொல்வோர் தெய்வ வதை செய்வோரேயாவார்.

‘அஹிம்ஸா பரமோ தர்ம’ :- ‘கொல்லாமையே முக்கிய தர்மம்’ என்பது ஹிந்து மதத்தின் முக்கியக் கொள்கைளில் ஒன்றாம்.
கொல்லாமையாகிய விரதத்தில் நில்லாதவன் செய்யும் பக்தி அவனை அமரத் தன்மையில் சேர்க்காது.
மற்றோருயிரைக் கொலை செய்வோனுடைய உயிரைக் கடவுள் மன்னிக்க மாட்டார். இயற்கை கொலைக்குக் கொலை வாங்கவே செய்யும்.

இயற்கை விதியை அனுசரித்து வாழ வேண்டும். அதனால் எவ்விதமான தீமையும் எய்த மாட்டாது.
எனவே, சாதாரண புத்தியே பரம மெய்ஞ்ஞானம். இதனை, ஆங்கிலேயர் ‘common sense’ என்பர்.
சுத்தமான – மாசு படாத, கலங்காத, பிழை படாத சாதரண அறிவே பரம மெய்ஞ்ஞானாகும்.

சாதாரண ஞானத்தைக் கைக்கொண்டு நடத்தலே எதிலும் எளிய வழியாம்.
சாதாரண ஞானமென்று சொல்லு மாத்திரத்தில் அது எல்லாருக்கும் பொதுவென்று விளங்குகிறது.
ஆனால் சாதாரண ஞானத்தின்படி நடக்க எல்லாரும் பின் வாங்குகிறார்கள். சாதாரண ஞானத்தின் படி நடக்கவொட்டாமல்
ஜீவர்களைக் காமக் குரோதிகள் தடுக்கின்றன. சாதாரண ஞானத்தில் தௌஒவான கொள்கை யாதெனில்,
‘நம்மை மற்றோர் நேசிக்க வேண்டுமென்றால், நாம் மற்றோரை நேசிக்க வேண்டும்’ என்பது.
நேசத்தாலே நேசம் பிறக்கிறது. அன்பே அன்பை விளைவிக்கும்.

நாம் மற்ற உயிர்களிடம் செலுத்தும் அன்பைக் காட்டிலும் மற்ற உயிர்கள் அதிக அன்பு செலுத்த வேண்டுமென்று விரும்புதல்
சகல ஜீவர்களின் இயற்கையா இயல் பெற்று வருகிறது. இந்த வழக்கத்தை உடனே மாற்றிவிட வேண்டும். இதனால் மரணம் விளைகிறது.

நாம் மற்ற உயிர்களிடம் அன்பு செலுத்த வேண்டும். அதனால் உயிர் வளரும்,
அதாவது நமக்கு மேன் மேலும் ஜீவ சக்தி வளர்ச்சி பெற்றுக் கொண்டு வரும்.
நம்மிடம் பிறர் அன்பு செலுத்த வேண்டுமென்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டும், ஆனால் அதே காலத்தில் நாம் பிறருக்கு
எப்போதும் மனத்தாலும் செயலாலும் தீங்கிழைத்துகொண்டு மிருப்போமாயின் – அதாவது
பிறரை வெறுத்துக் கொண்டும், பகைத்துக் கொண்டும், சாபமிட்டுக் கொண்டும் இருப்போமாயின் –
நாம் அழிந்து விடுவோமென்பதில் ஐயமில்லை.

——–

13
இனி, வேறு சிலர் பகவத் கீதையை சந்நியாச நூலென்று கருதுகிறார்கள்.
அதாவது பெண்டாட்டி பிள்ளைகளைத் துறந்து, தலையை மொட்டையிட்டுக் கொண்டு ஆண்டியாய்த் திரிவோருக்கு
எழுதப்பட்ட நூலென்று நினைக்கிறார்கள். இதைக் காட்டிலும் ஆச்சரியாமான தப்பிதம் நாம் பார்த்ததே கிடையாது.
கீதையைக் கேட்டவனும் சந்நியாசியல்லன், சொல்லியவனும் சந்நியாசியல்லன். இருவரும் பூமியாளும் மன்னர்.
குடும்ப வாழ்விலிருந்தோர். ‘ஆகா! அஃதெப்படிச் சொல்லலாம்? அர்ஜுனன் ஜீவாத்மாவென்றும்,
கண்ணன் பரமாத்மா வென்றும் மேலே கூறிவிட்டு, இங்கு அவர்களை உலகத்து மன்னர்களாக விவரிப்பதற்கு நியாயமென்ன?
எனில் – வேண்டா; அதனை விட்டு விடுக.

பரமாத்மா ஜீவாத்மா இருவருமே உலக காரியங்களில் தளைப் பட்டுத் தானிருக்கிறார்கள்.
கீர்த்தி பெற்ற வங்க கவியாகிய ஸ்ரீமான் ரவீந்திரநாத் தாகூர் கடவுளை நோக்கி
‘ஐயனே, நீயே சம்சார வலையில் அகப்பட்டிருக்கிறாயே?
யான் இதினின்றும் விடுதலை வேண்டும் பேதைமையென்னே?’ என்று பாடியிருக்கிறார்.
சம்சார விருத்திகள் கடவுளுடைய விருத்திகள் செயலெல்லாம் சிவன் செயல்.
‘அவனன்றி ஓரணுவு மசையா’ தெனும் பெரிய ஆப்தர் மொழியுண்டு கண்டீர்.

கீதையிலே பகவான் சொல்லுகிறான் –
”அர்ஜுனா! மூன்றுலகங்களிலும் இனிச் செய்ய வேண்டியதென மிஞ்சி நிற்கும் செய்கையொன்றும் எனக்குக் கிடையாது,
‘அடையத் தக்கது, ஆனால், என்னால் அடையப் படாதது, எனவொரு பேதமில்லை எனினும்,
நான் தொழில் செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறேன்” என.

ஏனெனில், கடவுள் சொல்லுகிறான் –
”நான் தொழில் செய்யாது வாளா இருப்பின், உலகத்தில் எல்லா உயிர்களும் என் வழியையே பின்பற்றும்.
அதனால், இந்த உலகத்துக்கு அழிவு எய்தும். அந்த அழிவுக்கு நான் காரண பூதனாகும்படி நேரும்.
அது நேராதபடி நான் எப்போதும் தொழில் செய்து கொண்டேயிருக்கிறேன்” என.

கடவுள் ஓயாமல் தொழில் செய்து கொண்டிருக்கிறான். அவன் அண்டகோடிகளைப் படைத்த வண்ணமாகவும்
காத்த வண்ணமாகவும் அழித்த வண்ணமாகவும் இருக்கிறான். இத்தனை வேலையும் ஒரு சோம்பேறிக் கடவுள் செய்ய முடியுமா?
கடவுள் கர்ம யோகிகளிலே சிறந்தவன். அவன் ஜீவாத்மாவுக்கும் இடைவிடாத தொழிலை விதித்திருக்கிறான்;
சம்சாரத்தை விதித்திருக்கிறான்; குடும்பத்தை விதித்திருக்கிறான்; மனைவி மக்களை விதித்திருக்கிறான்;
சுற்றத்தாரையும் அயலாரையும் விதித்திருக்கிறான். நாட்டில் மனிதர் கூட்டுறவைத் துறந்து ஒருவன் காட்டுக்குச் சென்ற மாத்திரத்திலே
அங்கு அவனுக்கு உயிர்க் கூட்டத்தின் சூழல் இல்லாமற் போய்விட மாட்டாது.
எண்ணற்ற விலங்குகளும்,பறவைகளும், ஊர்வனவுமாகிய ஜீவர்களும்,மரம், செடி, கொடிகளாகிய உயிர்ப் பொருள்களும்
அவனைச் சூழ்ந்து நிற்கின்றன. சூழ மிருகங்களை வைத்துக் கொண்டு, அவற்றுடன் விவகரித்தல் மனிதக் கூட்டத்தினரிடையே
இருந்து அதனுடன் விவகரிப்பதைக் காட்டிலும் எளிதென்றேனும் கவலைக் குறைவுக்கு இடமாவதென்றேனும்
கருதுவோன் தவறாக யோசனை பண்ணுகிறான்.
மனிதர் எத்தனை கொடியோராயினும், மூடராயினும், புலி, கரடி, ஓநாய் நரிகளுடன் வாழ்வதைக் காட்டிலும்
அவர்களிடையே வாழ்வதும் ஒருவனுக்கு அதிக நன்மை பயக்கத் தக்கது என்பதில் ஐயமில்லை.
ஆனால், ‘கொடுங்கோல் மன்னர் வாழும் நாட்டிற் கடும்புலி வாழும் காடும் நன்றே’ என்று முன்னோர் குறிப்பிட்டபடி,
கடும்புலி வாழும் காட்டைக் காட்டிலும் நாட்டை ஒருவனுக்கு அதிக கஷ்டமாக்கக்கூடிய மனிதரும் இருக்கக் கூடுமென்பது மெய்யே.
ஆனால் இந்நிலையைப் பொது விதியாகக் கருதலாகாது. பொது விதியை ஸ்தாபனம் செய்வதாகிய விதிவிலக்கென்றே கருதத் தகும்.

கதையை வளர்த்துப் பயனில்லை. பெண்டு பிள்ளைகளைத் துறந்துவிட்ட மாத்திரத்திலேயே ஒருவன்
முக்திக்குத் தகுதியுடையவனாக மாட்டான். இஃதே ஸ்ரீபகவத் கீதையில் உபதேசிக்கிற கொள்கை.

பெண்டு பிள்ளைகளையும் சுற்றத்தாரையும் இனத்தாரையும் நாட்டாரையும் துறந்து செல்பவன்
கடவுளுடையய இயற்கை விதிகளைத் துறந்து செல்கிறான். ஜன சமூக வாழ்க்கையைத் துறந்து செல்வோன்
வலிமையில்லாமையால் அங்ஙனம் செய்கிறான். குடும்பத்தை விடுவோன் கடவுளைத் துறக்க முயற்சி பண்ணுகிறான்.

துறவிகளுக்குள்ளே பட்டினத்துப் பிள்ளை சிறந்தவரென்று தாயுமானவர் பாடியுள்ளார்.
அந்தப் பட்டினத்துப் பிள்ளை என்ன சொல்லுகிறார்?

“அறந்தா னியற்றும் அவனிலுங் கோடியதிக மில்லந்
துறந்தான் அவனிற் சதகோடி யுள்ளத் துறையுடையான்
மறந்தா னறக் கற்றறிவோ டிருந்திரு வாதனையற்
நிறந்தான் பெருமையை என் சொல்லுவேன் கச்சியே கம்பனே”

இல்லத் துறவைக் காட்டிலும் உள்ளத் துறவு சககோடி மடங்கு மேலென்று மேலே பட்டினத்தடிகள் சொல்லுகிறார்.
பட்டினத்தடிகள் தாம் துறவியாதலால் இங்ஙனம் கூறினார்.

உள்ளத் துறவு செய்தற்குரியதென்றும் மனைத் துறவு செய்யவொண்ணாததொரு பாவமென்றும் நான் சொல்லுகிறேன்.
பாவமாவது யாது? புண்ணியமென்பதெனனை?
தனக்கேனும் பிறர்க்கேனும் துன்பம் விளைவிக்கத் தக்க செய்கை பாவம்.
தனக்கேனும் பிறர்க்கேனும் இன்பம் விளைவிக்கத்தக்க செயல் புண்ணியச் செயல் எனப்படும்.

ஒருவனுக்கு மனைத் துறவைக் காட்டிலும் அதிகத் துன்பம் விளைவிக்கத்தக்க செய்கை வேறொன்றுமில்லை.

‘இல்லாளகத்திருக்க இல்லாத தொன்றுமில்லை = கற்புடைய மனைவியுடன் காதலுற்று, அறம் பிழையாமல் வாழ்தலே
இவ்வுலகத்தில் சுவர்க்க வாழ்க்கையை ஒத்ததாகும். ஒருவனுக்குத் தன் வீடே சிறந்த வாசஸ்தலம். மலையன்று.
வீட்டிலே தெய்வத்தைக் காணத் திறமையில்லாதவன் மலைச் சிகரத்தையடுத்ததொரு முழையிலே கடவுளைக் காணமாட்டான்.

கடவுள் எங்கிருக்கிறார்? எங்கும் இருக்கிறார். மலைச் சிகரத்திலே மாத்திரமா இருக்கிறார்? வீட்டிலும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்.

“அங்கமே நின் வடிவமான சுகர் கூப்பிட நீ
எங்கும் ‘ஏன்? ஏன்?’ என்ற தென்னே பரா பரமே?”–என்று தாயுமானவர் பாடியுள்ளார்.

எங்ஙனமேனும், கடவுளை நேரில் பார்க்க வேண்டுமென்ற பேராவலுடன், சுகப் பிரம்மரிஷி காட்டு வழியே,
‘கடவுளே, கடவுளே யோ!’ என்று கதறிக்கொண்டு போயினராம்.
அப்போது அங்கிருந்த மலை, சுனை, மேகம், நதி, ஓடை, மரம், செடி, கொடி, இலை, மலர், பறவை, விலங்கு –
எல்லாப் பொருள்களும் ‘ஏன்? ஏன்?’ என்று கேட்டனவாம்.

எங்கும் கடவுள் நிறைந்திருக்கிறார். ‘ஸர்வமிதம் ப்ரஹ்ம’ –
உலகமெல்லாம் கடவுள் மயம் என்று வேதம் சொல்லும் கொள்கையையே மேற்படி கதை விளக்குகிறது.

இங்ஙனமாகையில் வீட்டிலிருந்து பந்துக்களுக்கும் உலகத்தாருக்கும் உபகாரம் செய்துகொண்டு,
மனுஷ்ய இன்பங்களையெல்லாம் தானும் பூஜித்துக்கொண்டு, கடவுளை நிரந்தரமாக உபாசனை செய்து,
அதனால் மனிதத் துன்பங்களினின்றும் விடுபட்டு, ஜீவன் முக்தராய் வாழ்தல் மேலான வழியா?
அல்லது, காட்டிலே போய், உடம்பை விழலாக வற்றடித்து மடித்தும், புலி, பாம்பு முதலிய
துஷ்ட ஜந்துக்களுக்கிரையாய் மடிந்தும், கடவுளைத் தேட முயலுதல் சிறந்த உபாயமா?

சூரியனைக் காண வில்லையென்று ஒருவன் தன் கைப் பெட்டிக்குள்ளே சோதனை போடுதலொக்குமன்றோ,
ஒருவன் கடவுளைக் காணவேண்டிக் காடுகளிலும் இருண்ட முழைகளிலும் புகுந்து வாழ்தல்?

‘இல்லற மல்லது நல்லறமில்லை’
தாயுமானஸ்வாமி, தாம் உயர்ந்த துறவு பூண்டிருந்த போதிலும், இதைனப் பின்வரும் பாடலில் அங்கீகாரம் செய்கிறார்.
அதாவது, முற்றிலும் அங்கீகாரம் புரிய வில்லை. துறவறத்தைக் காட்டிலும் இல்லறமே சிறந்ததென்று அவர்
தெளிவு பட உரைத்துவிடவில்லை. முக்திக்கு இரண்டும் சமசாதனங்கள் என்கிறார். தாயுமானவர் சொல்லுகிறார் –

”மத்த மத கரி முகிற் குல மென்ன நின்றிலகு
வாயிலுடன் மதி யகடு தோய்
மாடகூடச் சிகர மொய்த்த சந்திரகாந்த
மணிமேடை யுச்சிமீது
முத்தமிழ் முழக்கத்துடன் முத்து நகையார்களொடு
முத்து முத்தாய்க் குலாவி
மோகத் திருந்து மென்? யோகத்தினிலைநின்று
மூச்சைப் பிடித் தடக்கிக்
கைத்தல நகைப்படை விரித்த புலி சிங்க மொடு
கரடி நுழை நூழை கொண்ட
கான மலை யுச்சியிற் குகை யூடிருந்து மென்?
கர தலாமலக மென்ன
சத்த மற மோன நிலை பெற்றவர்களுய்வர் காண்!
ஜனகாதி துணிவி தன்றோ?
சர்வபரிபூரண அகண்டதத்துவமான
சச்சிதானந்த சிவமே”

இதன் பொருள் யாதெனில் =

‘மதமேறிய யானைகள் மேகக் கூட்டங்களைப் போல் மலிந்து நிற்கும் வயல்களையுடைய அரண்மனையில்,
சந்திரனை அளாவுவன போன்ற உயரமுடைய மாடங்களும் கூடங்களும் சிகரங்களும் சூழ்ந்திருப்ப,
அவற்றிடையே நிலா விளையாட்டுக்காகச் சமைக்கப்பட்டிருக்கும் சந்திரகாந்த மேடைகளின் மேலே
இனிய தமிழ்ப் பேச்சுக்கும் இனிய தமிழ் பாட்டுக்கும் நாட்டியங்களுக்கு மிடையே முத்தாக உரையாடி
முத்தமிட்டு முத்தமிட்டுக் குலாவிக் காதல் நெறியில் இன்புற்றிருந்தாலென்ன?
அஃதன்றி,
யோக வாழ்விலே சென்று மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு ஆயுதங்களைப் போல் வலிய நகங்களையுடைய
புலி, சிங்கம், கரடி முதலியன பதுங்கிக் கிடக்கும் பொந்துகளுடைய காட்டுமலையுச்சியில் தாமொரு பொந்தில் இருந்தாலென்ன?
உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல விளங்குவதோர் உண்மை கூறுகின்றோம்.

‘சலனமின்றி மனத்திலே சாந்த நிலை பெற்றோர் உய்வார்’ இஃதன்றோ ஜனகன் முதலியோரின் முடுபாவது?
எங்கும் நிறைவற்றதாய்ப் பிரிக்கப்படாத மூலப்பொருளே! அறிவும், உண்மையும், மகிழ்ச்சியும் ஆகிய கடவுளே?’

இங்ஙனம், இல்லறத்தைப் பந்தத்துக்கு அதாவது, தீராத துக்கத்துக்குக் காரணமென்றும்,
துறவறம் ஒன்றே மோக்ஷத்துக்குச் சாதனமென்றும், கூறும் வேறு சில துறவிகளைப்போலே சொல்லாமல்,
இரண்டும் ஒருங்கே மோக்ஷத்துக்குச் சமமான சாதனங்கள் என்று சொல்லியதே நமக்குப் பெரிய ஆறுதலாயிற்று.

சம்சார சுகங்கள் கூடத் துன்பங்களுக்கே வழிகாட்டுகின்றன வென்றும், ஆகவே எல்லா வகையினும்
இகலோக வாழ்க்கை துன்பத்தைத் தவிர வேறில்லையென்றும் சொல்லிச் சில பிற்காலத்துத் துறவிகள்,
‘வீட்டையும் பெண்டு பிள்ளைகளையும் துறந்து விட்ட மாத்திரத்திலேயே ஒருவன்
இகலோக வாழ்வைத் துறந்து விட்டானாகிறான்’ என்ற பிழைக் கருத்து கொண்டவர்களாய்,
ஊர் தோறும் சுற்றிக் கொண்டு, வீடு, வாயில் சுற்றம் துணை இனம் ஏதும் இல்லாதவர்களாய்,
பிச்சையெடுத்து வயிறு வளர்க்கிறார்கள். இக் கூட்டத்தாரின் வாழ்க்கை மகா பரிதாபமானது.

இந்தக் கூட்டத்தாரில் இடையிடையே சிற்சில இடங்களில் சிற்சில மகான்கள் அளவற்ற பக்தியுடையோராகவும்,
வரம்பற்ற ஜீவ காருண்யமுடையோராகவும் தோன்றுகிறார்கள்.
மற்றும் அவர்களில் பெரும்பான்மையோருக்கு ஒரு விதமான முக்தித் தேட்டம் இருக்கத் தான் செய்கிறது.
எனினும், இவர்களில் மிகப் பெரிய மகான்கள் கூட, உலகத்தில்
மானுடர் எய்தற்குரியதாகிய பரிபூரண வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர் எனக் கூறத் தகாது.
வேதகாலத்தில் இந்தத் துறவு வழி ஹிந்துக்களுக்குள்ளே கிடையாது.

வேத காலத்தில், சந்நியாசம் நமக்குள்ளே இருப்பதாக சுவாமி விவேகானந்தர் சொல்லியிருக்கிறார்.
வசிஷ்டர், வாமதேவர் முதலிய வேதரிஷிகள் அத்ததை பேரும் மணம் புரிந்துகொண்டு, மனைவி மக்களுடனேயே இன்புற்று வாழ்ந்தனர்.
புலன்களை அடக்கியாளும் பொருட்டாக, அக்காலத்து ரிஷிகள் பிரம்மசாரிகளாக இருந்து
நெடுங்காலம் பலவகைக் கொடிய தவங்கள் செய்ததுண்டு.
ஆனால், குறிப்பிட்ட காலம் வரை தவங்கள் செய்து முடித்துப் பின்பு இல் வாழ்க்கையுட் புகுதலே
மக ரிஷிகளுக்குள்ள வழக்கமாக நடைபெற்றுவந்தது. மஹாபாரதத்திலும் மற்றப் பூர்வ பூராணங்களிலும்
வேத ரிஷிகளைப் பற்றிய கதைகளும் சரித்திரங்களும் ஒரே சித்தாந்தமாக வேத ரிஷிகளுக்குத் துறவறம் என்ற விஷயமே
இன்னதென்று தெரியாது என்ற என் வார்த்தையை நிலைநிறுத்துகின்றன.

மேலும் சுவாமி விவோகாநந்தர் வேதத்தின் பிற்சேர்க்கைகளாகிய உபநிஷத்துக்களையே முக்கியமாகப் பயின்றவர்.
இந்த உபநிஷத்துக்கள் வேதாந்தம் என்ற பெயர் படைத்தன.
அதாவது வேதத்தின் நிச்சயம் இவை வேத ரிஷிகளால் சமைப்பட்டனவல்ல. பிற்காலத்தவரால் சமைப்பட்டன.
ஸம்ஹிதைகள் என்று மந்திரங்கள் சொல்லப்படுவனவே உண்மையான வேதங்கள். அவையே ஹிந்து மதத்தின் வேர்.
அவை வசிஷ்ட வாமதேவாதி தேவ ரிஷிகளின் கொள்கைகளைக் காட்டுவன.
உபநிஷத்துகள் மந்திரங்களுக்கு விரோதமல்ல. அவற்றுக்குச் சாஸ்திர முடிவு. அவற்றின் சிரோ பூஷணம்.
ஆனால், பச்சை வேதமென்று மந்திரம் அல்லது ஸம்ஸிதை எனப்படும் பகுதியேயாம்.

இந்த மந்திரங்கள் அல்லது ஸம்ஹிதைகள் பழைய மிகப் பழைய ஸம்ஸ்கிருத பாஷையில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.
அதாவது, வேதங்களின் ஸம்ஸ்கிருதம் மதுரைச் சங்கத்துக்கு முந்திய தமிழைப் போலவும்
உபநிஷத்துக்களின் பாஷை சங்கத்துக்குப் பிந்திய தமிழைப் போலவும் இருக்கின்றன.

ஆனால், இந்த உவமானம் முற்றிலும் பொருந்ததாகக் கூறலாகாது. இன்னும் அதை உள்ளபடி விளக்குமிடத்தே.
ஸம்ஸ்கிருத பாஷையிலுள்ள மற்றெல்லா நூல்களும் ஒரு பாஷை,
வேதம் மாத்திரம் – அதாவது, ஸம்ஹிதை அல்லது மந்திரம் மாத்திரம் -தனியான பாஷையாக இருக்கிறது.
இஃதொரு பெருவியப்பு அன்றோ? வேத ஸம்ஸ்கிருதம் வேறெந்த நூலிலும் கிடையாது.
உபநிஷத்தில் சில, மிகச் சில பகுதிகளில், விசேஷமாக வேத மந்திரங்களை மீட்டுமுரைக்குமிடத்தே,
வேத பாஷையைக் காணலாம். மற்றபடி உபநிஷத்துக்கு முழுவதும் பிற்காலத்துப் பாஷையிலேயே சமைந்திருக்கிறது.

இங்ஙனமிருக்கப் பிற்காலத்து ஆசார்யர்களிலே சிலர் வேதத்தைக் கர்ம காண்டம் என்றும்
அதனால் தாழ்ந்த படியைச் சேர்ந்ததென்றும்
உபநிஷத்தே ஞானகாண்டம் என்றும் ஆதலால் அது வேதத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்ததென்றும் கருதுவாராயினர்.

இங்ஙனம் பிற்காலத்து ஆசாரியர்கள் நினைப்பதற்கு உண்டான காரணங்கள் பல.
அவற்றுட் சிலவற்றை இங்கே தருகிறேன்.
முதலாவது காரணம்,வேத பாஷை மிகவும் பழைமைப்பட்டுப் போனபடியால் அதன் உண்மையான பொருளைக் கண்டுபிடித்தல்
மிகவும் துர்லபமாய்விட்டது.
நிருத்தம் என்ற வேத நிகண்டையும் பிராம்மணங்கள் என்று சொல்லப்படும் பகுதிகளே காணப்படும்
வேத மந்திர விளக்கங்களையும் சுற்ற பின்னரே, ஒருவாறு வேத மந்திரங்களின் பொருளையறிதல் சாத்தியமாயிற்று.
வேதம் பிரம்மாண்டமான நூல். அதில் இத்தகைய ஆராய்ச்சி செய்வோர மிக மிகச் சிலரேயாவார்.

இப்போது வேதத்திற்கு விளக்குப் போல நிற்கும் சாயணரென்ற வித்தியாரண்ய சங்கராச்சாரியரின் பாஷ்யம்
பிராம்மணங்களையும் நிருத்தத்தையுமே ஆதாரமாகவுடையது.
பிராம்மணங்களில் பெரும்பாலும் கற்பனைக் கதைகளும் கற்பிதப் பொருளுமே கூறப்பட்டிருக்கின்றன.
நிருத்தத்திலே என்றால் பெரும்பாலும் வேதப் பதங்களுக்குச் சரியான பொருளே கூறப்பட்டிருக்கிறது.
ஆனால், பல இடங்களில் அதன் தாது நிச்சயங்கள் மிகவும் சம்சயத்துக்கு இடமாகவும்
சில இடங்களில் அதன் பொருள்களே பிழைபட்டதாகவும் இருக்கிறது.

வேத மந்திரங்களுக்குச் சரியான அர்த்தம் கண்டி பிடிக்க வேண்டுமென்று தற்காலத்திய
ஐரோப்பாவிலும் இந்தியாவிலும் அநேக பண்டிதர்கள் மிகவும் சிரமப்படுகிறார்கள்.
சில வருஷங்களுக்கு முன்னே காலஞ்சென்ற வராகிய சுவாமி தயாநந்த சரஸ்வதி வேதத்துக்கு தாம்
எப்போதுமில்லாத புதிய அர்த்தமொன்று கற்பித்து அதற்கிணங்க ‘ஆரிய சாமஜம்’ என்ற புது மதக் கொள்கையொன்று ஸ்தாபித்தார்.

ஆனால், சிற்சில பதங்களுக்கு சாயணாசாரியர் சொல்லும் உரை பிரத்தியக்ஷமாகப் பிழையென்று தோன்றினும்,
பொதுப்படையாகச் சொல்லுமிடத்தே தற்காலத்து ஹிந்து வைதிகர்களால் அங்கீகாரம் செய்யப்பட்டிருக்கும்
சாயண பாஷ்யமே பூர்வ வியாக்கியானங்களுக்கு விரோதமில்லாமலும், தெளிவாகவும், உண்மையாகவும் அமைந்திருக்கிறது.

சாயண பாஷ்யமில்லாவிட்டால், வேதம் ஹிந்து ஜாதிக்குப் பயன்படாமலே போயிருக்கும்.
சரியான சமயத்தில் சாயணர் வேதங்களுக்கு பாஷ்யம் எழுதி வைத்தார். எனினும், சாயணாச்சாரியர் கூடத்
தம்முடைய குருக்களைப் போலவே வேதம் கர்ம நூலென்று கருதிவிட்டார்.
அதனால் அது ஹிந்து மதத்துக்கு ஆதிவேர் என்பதை இந்த ஆசாரியர்களால் மறுக்க முடியாவிடினும்,
அதற்கு ஞான நெறியில் எவ்விதப் பிரமாணமுமில்லை யென்று அவர்கள் தவறாக எண்ணும்படி நேர்ந்து விட்டது.
ஏனென்றால், வேதத்தைக் கர்மங்களைப் போற்றும் நூலாகக் கருதிய இவர்கள் கர்மங்களென்ற இடத்தே
யாகங்களைக் கருதிக் கூறினர். அதாவது, யாகங்களுக்கு மாத்திரம் உபயோகப்படும் நூலாக எண்ணி,
கர்மங்கள் என்றால் யாகங்களெனப் பொருள் கொண்டு இவர்கள் வேதத்தைக் கர்ம காண்டம்m என்றார்கள்.

மேற்படி யாகங்களே பெரும்பாலும் பல வதைகளும், குதிரைக் கொலைகளும், ஆட்டுக் கொலைகளும்
முக்கியமாப் பாராட்டிய கொலைச் சடங்குகள். இவ்விதமான கொலைகளைச் செய்தல் மோக்ஷத்துக்கு வழியென்ற
போலி வைதிகரைப் பழி சூட்டி, அந்தக் கொலைச் சடங்குகளால் மனிதன் நரகத்துக்குப் போவான் என்பதை
நிலை நாட்டிய புத்த பகவானும், அவருடைய மதத்தைத் தழுவிய அரசர்களும்
இந்தியாவில் யாகத் தொழிலுக்கு மிகவும் இகழ்ச்சி ஏற்படுத்திவிட்டார்கள்.

அந்தத் தருணத்தில் புத்த மதத்தை வென்று ஹிந்து தர்மத்தை நிலை நாட்ட சங்கராசாரியர் அவதரித்தார்.
அவர் புத்த மதக் கருத்துக்களைப் பெரும்பாலும் ருசி கண்டு சுவைத்துத் தம்முடைய வேதாந்தத்துக்கு ஆதாரங்களாகச் செய்து கொண்டார்.
ஷண்மத ஸ்தாபகராகியராய், சைவம், வைஷ்ணவம் முதலிய ஆறு கிளைகளையும்
வேதாந்தமாகிய வேரையுமுடைய ஹிந்து மதம் என்ற அற்புத விருஷத்தை ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியார் தமது
அபாரமான ஞானத் திறமையாலும் கல்வி வலிமையினாலும் மீள உயிர்ப்பித்து அதற்கு அழியாத சக்தி ஏற்படுத்தி விட்டுப் போனார்.

தம்மாலே வெட்டுண்ட புத்த மதம் என்ற விருக்ஷத்தின் கிளைகள் பலவற்றை ஹிந்து தர்மமாகிய மரத்துக்கு
நல்ல வளர்ச்சி உண்டாகும்படி எருவாகச் செய்து போட்டார்.
இங்ஙனம் புத்த மதக் கொள்கைகள் பலவற்றை ஹிந்து தர்மத்துக்கு ஆதரமாகச் சேர்த்துக்கொண்டது பற்றியே,
சங்கராச்சாரியாரை அவருடைய எதிர்க்கட்சியார் பலர் ‘பிரசன்ன பௌத்தர்’ (மறைவு பட்ட பௌத்தர்) என்று சொன்னார்கள்.
எனினும் அவர் ஹிந்து தர்மத்துக்குச் செய்த பேருபகாரத்துக்காக ஹிந்துக்களிலே பெரும்பாலோர்
அவரைப் பரமசிவனின் அவதாரமாகக் கருதிப் போற்றினார்கள்.

பௌத்த மதமே துறவு நெறியை உலகத்தில் புகுத்திற்று. அதற்கு முன் அங்கங்கே சில மனிதர் துறவிகளாகவும்
சில இடங்களில் சிலர் துறவிக் கூட்டத்தவராகவும் இருந்தனர்.

துறவிகள் மடங்களை இத்தனை தாராளமாகவும் இத்தனை வலிமையுடையனவாகவும் செய்ய வழி காட்டியது பௌத்த மதம்.
எங்கே பார்த்தாலும் இந்தியாவை அம்மதம் ஒரே சந்நியாசி வெள்ளமாகச் சமைத்துவிட்டது.
பாரத தேசத்தை அந்த மதம் ஒரு பெரிய மடமாக்கி வைத்துவிட்டது. ராஜா, மந்திரி, குடி, படை – எல்லாம் மடத்துக்குச் சார்பிடங்கள்.
துறவிகளுக்குச் சரியான போஜனம் முதலிய உபகாரங்கள் நடத்துவதே மனித நாகரிகத்தின் உயர் நோக்கமாக கருதப்பட்டது.
துறவிகள் தாம் முக்கியமான ஜனங்கள்! மற்ற ஜனங்களெல்லாரும் அவர்களுக்குப் பரிவாரம்! மடந்தான் பிரதானம். ராஜ்யம் அதற்குச் சாதனம்.

பாரத தேசத்தில் புத்த மதம் ஜீவகாருண்யம், சர்வ ஜன சமத்துவம் என்ற இரு தர்மங்களையும் நெடுந்தூரம் ஊன்றும்படி செய்தது.
ஆனால், உலக வாழ்க்கையாகிய ஜகத்தில் ஔவை போன்றவளாகிய பத்தினியைத் துறந்தவர்களே மேலோர் என்று வைத்து,
அவர்களுக்குக் கீழே மற்ற உலகத்தை அடக்கி வைத்து உலகமெல்லாம் பொய் மயம் என்றும், துக்க மயம் என்றும் பிதற்றிக் கொண்டு
வாழ்நாள் கழிப்பதே ஞான நெறியாக ஏற்படுத்தி மனித நாகரிகத்தை நாசஞ் செய்ய முயன்றதாகிய குற்றம் புத்த மதத்துக்கு உண்டு.

அதை நல்ல வேளையாக இந்தியா உதறித் தள்ளிவிட்டது. பின்னிட்டுப் புத்த தர்மத்தின் வாய்ப்பட்ட பர்மா முதலிய தேசங்களிலும்
புத்த மதம் இங்ஙனமே மடத்தை வரம்பு மீறி உயர்த்தி மனித நாகரிகத்தை அழித்துக் கொண்டுதான் வந்திருக்கிறது.
பிற்காலத்தில் பௌத்த வழியைத் தழுவி, பலமான மட ஸ்தாபனங்கள் செய்த ரோமன் கத்தோலிக்க மதத்திலும்
குருக்களுடைய சக்தி மிஞ்சிப் போய் மனித நாகரிகத்துக்குப் பேராபத்து விளையும் போலிருந்தது.
அதை ஐரோப்பிய தேசத்தார்கள் பல புரட்சிகளாலும், பெருங் கலகங்களாலும், யுத்தங்களாலும் எதிர்த்து வென்றனர்.
அது முதல் ஐரோப்பாவில் மடாதிபதிகளுக்கு ராஜ்யத்தின் மீதிருந்த செல்வாக்கும் அதிகாரமும்
நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டு வருகின்றன. இது நிற்க.

ஹிந்து தர்மம் புத்த மதத்தை ஜெயிக்கவில்லை யென்றும், பௌத்த மதமே ஹிந்து மதத்தை ஜெயித்து விட்டதாகவும்
சில மாதங்கள் முன்பு, காரைக்குடியில் ஒரு நண்பர் என்னிடம் தாக்கினார்.
சரித்திரத்திலும் பிரத்யக்ஷத்திலும் ஐயமற புத்த மதமழிந்து, ஹிந்து மதம் வெற்றி பெற்று நிற்கும் செய்தி விளங்குகையில்,
பட்டப் பகலை இரவென்று கூறுதல் போல், மேற்படி காரைக்குடி நண்பர் சொல்லியது பச்சைப் பொய்யை
இங்கெடுத்துச் சொல்லவந்த முகாந்தரம் யாதெனில் :-
‘அவர் சொல்லியது பச்சைப் பொய்யன்று. அதில் சிறிதளவு உண்மையும் கலந்திருக்கிறது. எங்ஙனமெனில்,
பௌத்த மார்க்கத்தை களைத்தெறிந்து மிஞ்சி நின்ற ஹிந்து மதம் பல அம்சங்களில் பௌத்த மதக் கொள்கைகளை
முழுமையாகவும் பல அம்சங்களிற் சற்றே மாற்றியும் தன்னுள்ளே சேர்த்துக் கொண்டு விட்டது.
ஆகவே பௌத்த மதம் இந் நாட்டில் இருந்த இடம் தடம் தெரியாமல் மண்ணோடு மண்ணாய் மடிந்து போக வில்லை.
அதன் கொள்கைகளில் பல ஹிந்து மதக் கொள்கைகளுடன் கலந்து இந்நாட்டில் வழங்கி வருகின்றன.

இந்தச் செய்தியையே அந்தக் காரைக்குடி நண்பர் மிகவும் அதிச யோகதியாக மேற்கண்டவாறு பச்சைப் பொய் வடிவத்தில் கூறினார்.
புனர் ஜன்மக் கொள்கை, புலால் மறுத்தல் – இவை இரண்டுமே பௌத்த மதத்திலிருந்து ஹிந்து மதத்துக்குள்
நுழைந்த கொள்கைகளில் முக்கியமானவை என்று கருதப் படுகின்றன.
ஆனால், இக்கொள்கைகள் பௌத்த மதத்திலிருந்து தான் ஹிந்து மதத்துக்குள் புகுந்தன வென்று கூறுவதற்குப் பலமான ஆதாரங்களில்லை.
புனர் ஜன்ம கொள்கை பூர்வ புராணங்களிலேயே இருந்தது.
பௌத்த மதம் அக் கொள்கையை அறிஞர் கண்டு நகைக்கத் தக்க படியாக, வரம்பு மீறி வற்புறுத்திற்று.

பிற்கால ஹிந்து மதத்தில் அக்கொள்கை அளவுக்கு மிஞ்சி, நிரார்த்தகமாக ஏறிப் போய் இப்போது
ஹிந்து நம்பிக்கையிலுள்ள குறைகளிலொன்றாக இயல்கிறது. சாதாரணமாக ஒருவனுக்குத் தலை நோவு வந்தாலுங்கூட,
அதற்குக் காரணம் ‘முதல் நாள் பசியில்லாமல் உண்டதோ, அளவு மீறித் தூக்கம் விழித்ததோ,
மிகக் குளிர்ந்த அல்லது மிக அசுத்தமான நீரில் ஸ்நானம் செய்ததோ என்பதை ஆராயும் முன்பாகவே
அது பூர்வ ஜன்மத்தின் கர்ம பயனென்று ஹிந்துக்களிலே பாமரர் கருதக்கூடிய நிலைமை வந்துவிட்டது.

உலகத்து வியாபார நிலைமையையும், பொருள் வழங்கும் முறைகளையும் மனித தந்திரத்தால் மாற்றி விடலாம் என்பதும்,
அங்ஙனம் மாற்றுமிடத்தே செல்வ மிகுதியாலும் செல்வக் குறைவாலும் மனிதர்களுக்குள்ளே ஏற்படும்
கஷ்டங்களையும், அவமானங்களையும், பசிகளையும், மரணங்களையும் நீக்கிவிடக் கூடும் என்பதும்
தற்காலத்து ஹிந்துக்களிலே பலருக்கு தோன்றவே இடமில்லை.
பிறர் சொல்லிய போதிலும் அது அவர்களுக்கு அர்த்தமாவது சிரமம். ஏனென்றால்,

மண விஷயத்தில் ஏற்பட்ட பயங்கரமான பேதங்களையும், தார தம்மியங்களையும், பாரபக்ஷங்களையும் கண்டு,
அதற்கு நிவக்ஷணம் தேட வழி தெரியாத இடத்திலே தான்,
பெரும்பாலும் இந்தப் பூர்வ ஜன்ம கர்ம விஷயம் விசேஷமாகப் பிரஸ்தாபத்துக்கு வருகிறது.
அற்பாயுள், நீண்ட ஆயுள், நோய், நோயின்மை, அழகு, அழகின்மை, பாடத் தெரிதல், அது தெரியாமை,
படிப்புத் தெரிதல், அது தெரியாமை முதலிய எல்லாப் பேதங்களுக்கும் பூர்வ ஜன்மத்தின் புண்ய பாவச் செயல்களையே
முகாந்தரமாகக் காட்டினார்களெனினும், பண விஷயமான வேறுபாடுகளே இவையெல்லாவற்றைக் காட்டிலும்
மனிதர்களுக்கு உள்ளக் கொதிப்பையும் நம்பிக்கைக் கேட்டையும் விளைத்து,
அவர்களை இந்த ஜன்மத்தின் துக்கங்களுக்குப் பூர்வ ஜன்மத்திலே காரணம் தேடுவதும்,
அடுத்த ஜன்மத்திலே பரிகாரந் தேடுவதுமாகிய விநோதத் தொழிலிலே தூண்டின.

எனவே, இந்தப் பூர்வ ஜன்ம சித்தாந்தத்தைப் பௌத்த மதம் நமது தேசத்தில் ஊர்ஜிதப்படுத்தியது பற்றி
நாம் அதற்கு அதிக நன்றி செலுத்த இடமில்லை.
பௌத்த மதத்தால் நாம் அடைந்த நன்மைகளிலே உண்மையான நன்மை ஒன்று தான். அதாவது,
விக்கிரக ஆராதனையை பௌத்த மதம் ஊர்ஜிதப்படுத்திற்று.
புதிதாக உண்டாக்கவில்லை. ஏற்கனவேயிருந்த வழக்கத்தை மிகவும் விஸ்தாரமாக்கி ஊர்ஜிதப்படுத்திற்று.
பௌத்தர்கள் மனிதருக்கேற்படுத்திய சிலைகளை நம்மவர் தம்முடைய அற்புத ஞான சக்தியின் விரிவாலும்
கற்பனைச் சக்தியின் தௌஒவாலும் தேவர்களுக்குச் சமைத்துக் கொண்டனர்.
தேவர்களைச் சிலைகளில் வைத்து வணங்குதல் முக்திக்கு மகத்தான சாதனங்களிலொன்றாம்.
ஆனால் உண்மையான பக்தியுடன் வணங்க வேண்டும்.

இனி, புத்த மதம் இழைத்த பெருந்தீங்கு யாதெனிலோ இடைக் காலத்து மாயா வாதத்தை நம்முள்ளே எழுப்பிவிட்டது.
உபநிஷத்துக்களிலும் வேதத்திலும் ‘மாயா’ என்ற சொல் பரா சக்தியை குறிப்பது.
இடைக்காலத்தில் மாயை பொய்யென்றதொரு வாதம் உண்டாயிற்று.
இதனால், ஜகத் பொய்; தேவர்கள் பொய்; சூரிய நக்ஷத்திராதிகள் பொய்; மனம் பொய்; சைதந்யம் மாத்திரம் மெய்.
ஆதலால், இந்த உலகத்துக் கடமைகளெல்லாம் எறிந்துவிடத் தக்கன. இதன் இன்பங்களெல்லாம் துறந்துவிடத் தக்கன,
என்றதொரு வாதம் எழுந்தது. ‘இவ்வுலக இன்பங்களெல்லாம் அசாசுவதம்; துன்பங்கள் சாசுவதம்;
இத்தகைய உலகத்தில் நாம் எந்த இன்பங்களையும் தேடப் புகுதல் மடமையாகும்.
எனவே எந்தக் கடமைகளையுஞ் செய்யப் புகுதல் வீண் சிரமமாகும்’ என்ற கட்சி ஏற்பட்டது.

ஆனால், இவர்கள் எல்லா இன்பங்களையுந் துறந்து விட்டதாக நடிக்கிறார்களேயன்றி,
இவர்கள் அங்ஙனம் உண்மையிலே துறக்கவில்லை. இவ்வுலகத்தில் ஜீவர்கள் எல்லா இன்பங்களையும் துறப்பது சாத்தியமில்லை,
கடமைகளைத் துறந்து விட்டுச் சோம்பேறிகளாகத் திரதல் சாத்தியம். அது மிக சுலபமுங்கூட.
இந்தச் சோம்பேறித் தனத்தை ஒரு பெரிய சுகமாகக் கருதியே அநேகர் துறவு பூணுகிறார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

இவர்கள் கடமைகளைத் துறந்தனரேயன்றி இன்பங்களைத் துறக்க வில்லை. உணவின்பத்தைத் துறந்து விட்டார்களா?
சோறில்லாவிட்டால் உயிர் போய் விடுமே என்றால், அப்போது நீங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் பொருட்டுத்
தொழில் செய்து ஜீவிக்க வேண்டும். ஆடையின்பத்தை இவர்கள் துறக்கவில்லை. ஸ்நானவின்பத்தைத் துறக்கவில்லை.
தூக்கவின்பத்தைத் துறக்கவில்லை. கல்வியின்பத்தைத் துறக்கவில்லை. புகழின்பத்தைத் துறக்கவில்லை.
உயிரின்பத்தைத் துறக்கவில்லை. வாதின்பத்தைத் துறக்கவில்லை.
அவர்களில் முக்கியஸ்தர்களாகிய மடாதிபதிகள் பணவின்பத்தையுந் துறக்கவில்லை.
இவர்களுடைய போலி வேதாந்தத்தை அழிக்கும் பொருட்டாகவே பகவத் கீதை எழுதப்பட்டது.

உலகமெல்லாம் கடவுள் மயம் என்ற உண்மையான வேதாந்தத்தைக் கீதை ஆதாரமாக உடையது.
மாயை பொய்யில்லை. பொய் தோன்றாது. பின் மாறுகிறதேயெனில், மாறுதல் இயற்கை. மாயை பொய்யில்லை.
அது கடவுளின் திருமேனி. இங்கு தீமைகள் வென்றொழித்தற்குரியன, நன்மைகள் செய்தற்கும் எய்தற்கும் உரியன.
சரணாகதியால் – கடவுளிடம் தீராத மாறாத பக்தியால் யோகத்தை எய்துவீர்கள். எல்லா ஜீவர்களையும் சமமாகக் கருதக் கடவீர்கள்.
அதனால், விடுதலையடைவீர்கள். சத்திய விரதத்தால் ஆனந்தத்தை அடைவீர்கள். இல்லறத் தூய்மையால் ஈசத்தன்மை அடைவீர்கள்.

இந்த மகத்தான உண்மையையே கீதை உபதேசிக்கிறது.

—————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பாரதியின் ஸ்ரீ பகவத் கீதையும் ஸ்ரீ விநாயகர் நான்மணி மாலையும்–முனைவர் நா.இளங்கோ–

February 12, 2021

ஸ்ரீ பகவத் கீதையில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் சொல்வதாக 620 ஸ்லோகங்களும், அர்ஜுனனின் சொல்வதாக 57, சஞ்சயன் சொல்வதாக 67,
திருதராஷ்டிரன் சொல்வதாக ஒரு ஸ்லோகம் என மொத்தமாக 700 ஸ்லோகங்களையும், 18 அத்தியாயங்களையும் கொண்டதாகும்.

இந்நூலை பிரஸ்தான த்ரயம் என்றும் சொல்வதுண்டு.
இதற்கு ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம சூத்திரம், ஸ்ரீ உபநிஷத்துகள் ஆகியவற்றோடு ஸ்ரீ பகவத் கீதையும் இணைந்து
மூன்று அஸ்திவாரங்கள் என்று பொருள்படி பிரஸ்தானத் திரயம் என்று அழைக்கப்படுகிறது

சின்னசாமி ஐயர் – லட்சுமி அம்மாள் தம்பதிக்கு 1882-ம் ஆண்டு
திருநெல்வேலி மாவட்டம் எட்டயபுரத்தில் பிறந்தார் சுப்ரமணிய பாரதியார்.
பிறப்பிலேயே தமிழின்பால் ஆர்வம் இருப்பதை அறிந்த பெற்றோர், அந்தக் குழந்தைக்கு
தமிழ்க் கடவுளின் பெயரான சுப்ரமணியன் என்ற திருநாமத்தைச் சூட்டினர்.

1897-ம் ஆண்டு பாரதியின் இல்லறத்தில் இனியாளாக பங்கு கொண்டார் செல்லம்மா.
இவர், பாரதியின் இலக்கியப் பணிகளுக்குப் பாலமாக இருந்தார்.
தன் கணவரின் சொல்லுக்கு மறு சொல் பேசாத இவர், வறுமையிலும் வறட்சியிலும் வாடிப் போனாலும்,
அகத்தில் மகிழ்ச்சியையும் முகத்தில் புன் சிரிப்பையுமே தனக்கான அணி கலன்களாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.

`சுதேசமித்திரன்’ என்ற தமிழ் பத்திரிகையில் 1904-ம் ஆண்டு முதல் 1906-ம் ஆண்டு வரை
உதவி ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார்.
இந்துக்களின் சுவாசமாக விளங்கும் பகவத் கீதையை 1912-ல் தமிழில் மொழி பெயர்த்தார்.
கவிதைகள் புனைவதோடு சமுதாயக் கட்டுரைகள், குழந்தைப் பாடல்கள் எனப் பல் வேறு வகையான பாடல்களும் எழுதினார்.
இவற்றில் சிலவற்றையே கண்ணன் பாட்டு, குயில் பாட்டு—போன்றவை.

பாரதியின் காலத்தைச் சுருக்க எத்தனித்த காலன், யானை வடிவில் உருவெடுத்து தமிழ் போற்றும்
நல்லுலகத்திடமிருந்து பாரதியைப் பிடிங்கிச் சென்றான்.
ஆம், சூழ்நிலை காரணமாக, சென்னை திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள பார்த்தசாரதி கோயில் யானையின்
கால்களால் காயமடைந்து, உடல் நலிவடைந்து 1921-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11-ம் நாள் தமிழ் உலகை விட்டு பிரிந்தது

————

1. பாரதியின் பகவத் கீதை முன்னுரையும் பகவத் கீதை உரையும்,
2. பாரதியின் விநாயகர் நான்மணி மாலை.
பாரதியின் புதுவை வாழ்க்கையில் அவர் படைத்த உயர்ந்த இலக்கியங்கள் என்று போற்றப்படும்
கண்ணன் பாட்டு, பாஞ்சாலி சபதம், குயில் பாட்டு என்ற மூன்று இலக்கியங்கள் தோன்றிய
அதே காலக்கட்டத்தில் பாரதி படைத்த மிகச்சிறந்த இலக்கிய, தத்துவப் படைப்புகள் தாம் மேற்குறிப்பிட்ட இரண்டு படைப்புகளும்.
என்ன காரணத்தாலோ கண்ணன் பாட்டு, பாஞ்சாலி சபதம், குயில் பாட்டு என்ற மூன்று இலக்கியங்களும்
பெற்ற விளம்பரத்தை பாரதியின் பகவத் கீதை உரையும், விநாயகர் நான்மணி மாலையும் பெறவில்லை.

பாரதி 1912 ஆம் ஆண்டில் பகவத் கீதையை மொழிபெயர்த்தார் என்று அறிகிறோம்.
1924 -25 ஆகிய இக்காலப் பகுதியில் பகவத் கீதை முன்னுரை, பகவத்கீதை மூலமும் உரையும் ஆகிய நூல்களைப்
பாரதி பிரசுராலயத்தார் முதன் முதலில் பதிப்பித்தனர்.
பாரதி, கீதை உரை நூலுக்கு எழுதிய முன்னுரையை அதன் சிறப்பு நோக்கித் தனி நூலாகப் பாரதி பிரசுராலயத்தார்
பகவத் கீதை முன்னுரை என்ற பெயரில் பதிப்பித்தார்கள்.
பாரதி தாம் எந்தக் கோணத்திலிருந்து கீதையை ஆராய்கிறார் என்பதைப் பகவத் கீதை முன்னுரை புலப்படுத்துகின்றது.

எல்லாம் கடவுள் மயம் அன்றோ? எவ்வுயிரினும் விஷ்ணு தானே நிரம்பியிருக்கிறான்,
ஸர்வமிதம் ப்ரஹம்! பாம்பும் நாராயணன், நரியும் நாராயணன். பார்ப்பானும் கடவுளின் ரூபம், பறையனும் கடவுளின் ரூபம்.
இப்படியிருக்க ஒரு ஜந்துவை எக்காரணம் பற்றியும் தாழ்வாக நினைத்தால் அஞ்ஞானத்திற்கு லட்சணம்.
அவ்விதமான ஏற்றத் தாழ்வு பற்றிய நினைப்புகள் உடையோர் எக்காலத்தும் துக்கங்களிலிருந்து நிவர்த்தியடைய மாட்டார்.
வேற்றுமையுள்ள இடத்தில் பயமுண்டு, ஆபத்துண்டு, மரணமுண்டு, எல்லா வேற்றுமைகளும் நீங்கி நிற்பதே ஞானம்.
அதுவே முக்திக்கு வழி.(பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், ப.11)
எவ்வுயிரிடத்தும் எம்மனிதரிடத்தும் எவ்வித வேற்றுமையும் பாராதிருப்பதே,
அதாவது சமத்துவமே விடுதலைக்குரிய வழி, அதுவே ஞானம் என்கிறார் பாரதி.

பாலகங்காதர திலகர், மகாத்மா காந்தி, அரவிந்த கோஷ், ஜவஹர்லால் நேரு, சுவாமி விவேகானந்தர் போன்ற
பலருக்கும் கீதையே ஆற்றல் மிக்க வழிகாட்டியாக இருந்தது.
பாரதி இவர்கள் அனைவரின் பார்வையிலிருந்தும் முற்றிலும் வேறான நோக்கில் கீதையை தரிசித்தார்

——-

பாரதி கீதையில் தரிசித்த ஆன்மீகத்திற்கு ஒரு வடிவம் கொடுக்க நினைத்து உருவாக்கிய
இலக்கியமே விநாயகர் நான்மணிமாலை.
பாரதி தம் தம்பி விசுவநாத ஐயருக்கு 3-8-1918 இல் எழுதிய கடிதத்தில் விநாயகர் ஸ்தோத்திரம் என்ற
தம் நூலைப்பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றார்.
இந்த விநாயகர் ஸ்தோத்திரம் தான், விநாயகர் நான்மணி மாலை. 1918 க்கு முன் பாரதி புதுவையில் வாழ்ந்த காலத்தில்
புதுவை மணக்குள விநாயகரை முன்னிறுத்திப் பாடிய இந்த நூல் அச்சில் வெளிவந்தது பாரதி மறைவுக்குப் பின் 1929 இல்தான்.

பாரதி வழக்கமான பக்தி இலக்கியமாக இந்நூலைப் படைக்கவில்ல.
மாறாக, தம் தத்துவத் தேடலின் பிரதியாகத்தான் படைத்துள்ளார்.
இவ்வுலகில் கலியைக் கொன்று கிருதயுகத்தினைக் கொணர்ந்து எல்லோரும் இம் மண்ணிலேயே அமரத்தன்மை
எய்தும் வகையைச் சாத்தியமாக்கும் பிரகடணமாகவே இந்நூலைச் சமைத்துள்ளார்.

பாரதியின் கீதை முன்னுரையையும் விநாயகர் நான்மணி மாலை நூலையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்தால்
இரண்டில் முன்னது இலக்கணம் போலவும் பின்னது இலக்கியம் போலவும் படைக்கப்பட்டுள்ள திறன் வியப்புக்குரியதாயுள்ளது.
பாரதி பகவத்கீதை முன்னுரையில் குறிப்பிடும் கீதையின் உட்பொருள்கள் சிலவும்
அதே உட்பொருளை விளக்கும் வகையில் பாரதி பாடிய விநாயகர் நான்மணி மாலைப் பாடல் பகுதிகளும் வருமாறு,

1-உடம்பினால் செய்யப்படும் தொழில் மாத்திரமே தொழிலன்று, மனத்தால் செய்யப்படும் தொழிலும் தொழிலேயாம்.
கவிதைகளெல்லாம் நாடகங்களெல்லாம் சட்டங்களெல்லாம் கதைகளெல்லாம் காவியங்களெல்லாம் தொழில்கள் அல்லவா?
(பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், ப.11)

நமக்குத் தொழில் கவிதை நாட்டிற் குழைத்தல் இமைப் பொழுதும் சோராதிருத்தல்
சிந்தையே இம்மூன்றும் செய் (வி.நா.மா., பா.25)

2. எல்லாத் துயரங்களும், எல்லா அச்சங்களும் எல்லாக் கவலைகளும்
நீங்கி நிற்கும் நிலையே முக்தி. (பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், ப.7)

மறவாதிருப்பாய் மடமை நெஞ்சே கவலைப் படுதலே கருநரகம்மா
கவலை யற்றி ருத்தலே முக்தி (வி.நா.மா., பா.36)

3. சாகாதிருத்தல், மண் மீது மாளாமல் மார்க்கண்டேயன் போல் வாழ்தல், இதுவே கீதையின் ரஸம்.
அமரத்தன்மை, இஃதே வேத ரகஸ்யம். (பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், ப.18)

துயரிலாது இங்கு நிச்சலும் வாழ்ந்து நிலைபெற்று ஓங்கலாம்
அமரத் தன்மை எய்தவும் இங்கு நாம் பெறலாம், இஃது உணர்வீரே! (வி.நா.மா., பா.4)

4. மோஷத்தை அடைய விரும்புவோனுக்கு முக்கியமான சத்துரு அவனுடைய சொந்த மனமேயாம்.
உள்ளப் பகையைக் களைந்து விட்டால் புறப்பகை தானே நழுவிப் போய்விடும்.
(பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், பக்.23,24)

மனமே! எனைநீ வாழ்வித்திடுவாய்!
வீணே உழலுதல் வேண்டா! (வி.நா.மா., பா.12)

மேவி மேவித் துயரில் வீழ்வாய் எத்தனை கூறியும் விடுதலைக் கிசையாய்
பாவி நெஞ்சே! பார்மிசை நின்னை இன்புறச் செய்வேன் எதற்குமினி அஞ்சேல். (வி.நா.மா., பா.36)

5. ஸர்வம் விஷ்ணு மயம் ஜகத் – அங்ஙனமாக, மானுடா, நீ ஏன் வீணாகப் பொறுப்பைச் சுமக்கிறாய்?
பொறுப்பைத் தொப்பென்று கீழே போட்டு விட்டுச் சந்தோஷமாக உன்னால் இயன்ற தொழிலைச் செய்து கொண்டிரு.
எது எப்படியானால் உனக்கென்ன? நீயா இவ்வுலகைப் படைத்தாய்? நீயா இதை நடத்துகின்றாய்?
உன்னைக் கேட்டா நஷத்திரங்கள் நடக்கின்றன? உன்னைக் கேட்டா நீ பிறந்தாய்?
எல்லாச் செயல்களும் கடவுளின் செயலாக நிற்கும் உலகத்தில் எவனும் கவலைப்படுதலும் துயர்ப்படுதலும் அறியாமையன்றோ?
(பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், பக்.8,9)

அச்ச மில்லை அமுங்குத லில்லை
நடுங்குதலில்லை நாணுதலில்லை
பாவமில்லை பதுங்குத லில்லை
ஏது நேரினும் இடர்ப் பட மாட்டோம்
அண்டஞ் சிதறினால் அஞ்ச மாட்டோம்
கடல் பொங்கி எழுந்தால் கலங்க மாட்டோம் (வி.நா.மா., பா.24)

மூட நெஞ்சே! முப்பது கோடி
முறையுனக் குரைத்தேன், இன்னும் உரைப்பேன்
தலையில் இடி விழுந்தால் சஞ்சலப்படாதே
ஏது நிகழினும் நமக்கேன்? என்றிரு,
பாராசக்தி உளத்தின் படியுலகம் நிகழும்
நமக்கேன் பொறுப்பு? (வி.நா.மா., பா.36)

6. கற்புடைய மனைவியுடன் காதலுற்று, அறம் பிழையாமல் வாழ்தலே இவ்வுலகத்தில் சுவர்க்க வாழ்க்கையை ஒத்ததாகும்.
வீட்டிலிருந்து பந்துக்களுக்கும் உலகத்தாருக்கும் உபகாரம் செய்து கொண்டு, மனுஷ்ய இன்பங்களை யெல்லாம்
தானும் புசித்துக் கொண்டு, கடவுளை நிரந்தரமாக உபாசனை செய்து, அதனால் மனிதத் துன்பங்களின்றும் விடுபட்டு
ஜீவன் முக்தராய் வாழ்தல் மேலான வழி…..(பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், பக்.32,33)

துறந்தார் திறமை பெரிது அதனினும் பெரிதாகும் இங்குக்
குறைந்தாரைக் காத்து எளியார்க்கு உணவீந்து குலமகளும்
அறந்தாங்கு மக்களும் நீடூழி வாழ்கென அண்டமெலாம்
சிறந்தாலும் நாதனைப் போற்றிடும் தொண்டர் செயுந்தவமே. (வி.நா.மா., பா.10)

7. எல்லாம் கடவுள் மயம் எல்லாத் தோற்றங்களும் எல்லா வடிவங்களும் எல்லா உருவங்களும்
எல்லாக் காட்சிகளும் எல்லாக் கோலங்களும் எல்லா நிலைமைகளும் எல்லா உயிர்களும்
எல்லாப் பொருள்களும் எல்லாச் சக்திகளும் எல்லா நிகழ்ச்சிகளும் எல்லாச் செயல்களும்
எல்லாம் ஈசன் மயம். (பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், ப.8)

யாதுமாய் விளங்கும் இயற்கைத் தெய்வமே (வி.நா.மா., பா.20)
பல்லுருவாகிப் படர்ந்த வான்பொருளை (வி.நா.மா., பா.12)

8. உலகத்துக்கு நன்மை செய்து கொண்டே யிருக்க வேண்டும்.
தன்னுயிரைப் போல் மன்னுயிரைப் பேணவேண்டும். (பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், ப.16)

மண்மீதுள்ள மக்கள் பறவைகள்
விலங்குகள் பூச்சிகள் புற் பூண்டு மரங்கள்
யாவும் என் வினையால் இடும்பை தீர்ந்தே
இன்புற்று அன்புடன் இணங்கி வாழ்ந்திடவே
செய்தல் வேண்டும் தேவ தேவா! (வி.நா.மா., பா.32)

9. இடைக் காலத்தில் மாயை பொய் என்றதொரு வாதம் உண்டாயிற்று.
மாயை பொய்யில்லை. பொய் தோன்றாது. பின் மாறுகிறதே யெனில்,
மாறுதல் மாயையின் இயற்கை. மாயை பொய்யில்லை.
அது கடவுள் திருமேனி. (பாரதி, பகவத் கீதையின் உட்பொருள், ப.46)

வான முண்டு மாரி யுண்டு
ஞாயிறும் காற்றும் நல்ல நீரும்
தீயும் மண்ணும் திங்களும் மீன்களும்
உடலும் அறிவும் உயிரும் உளவே
தின்னப் பொருளும் சேர்ந்திடப் பெண்டும்
கேட்கப் பாட்டும் காண நல் லுலகமும்
என்றும் இங்குளவாம்……. (வி.நா.மா., பா.32)

—————-

கீதையில் பாரதி கண்ட புதிய தரிசனங்கள்:

பகவத்கீதைக்கு பாரதி முற்றிலும் வேறான முற் போக்கு விளக்கங்கள் கொடுத்து புதிய தரிசனங்களை கீதையில் காண்கிறார்.

1. ஸர்வம் விஷ்ணு மயம் ஜகத் – எல்லா மனிதரும் சமம், மனிதருக்குள் ஏற்றத் தாழ்வு இல்லை.

2. கீதை அமிர்த சாஸ்திரம், அமரத் தன்மை இதுவே வேத ரகஸ்யம்.

3. மனிதனுடைய ஒரே சத்ரு அவனுடைய சொந்த மனமேயாகும். எனவே அச்சப்படாதே, கவலைப்படாதே,

4. எல்லா உயிர்களிடத்தும் அன்பு செய், அன்பே சிறந்த தவம்.

5. துறவைவிட இல்லறமே மேலானது. இல்லறமே சுவர்க்கம்.

6. மாயை பொய்யென்னும் போலி வேதாந்தத்தை அழிக்கும் பொருட்டாகவே பகவத்கீதை எழுதப்பட்டது.
மாயை பொய்யில்லை, அது கடவுளின் திருமேனி.

7. எல்லா வேற்றுமைகளும் நீங்கி நிற்பதே ஞானம். சமத்துவமே விடுதலைக்கு வழி.

பாரதியின் இந்தப் புதிய தரிசனங்களோடு படைக்கப் பட்டிருப்பது தான் விநாயகர் நான்மணி மாலையின் தனிச் சிறப்பு.

முடிவுரை:

பாரதியின் கடைசிப் படைப்பு என்று கருதப்படும் பின்வரும் பாடலில்,

முப்பது கோடி ஜனங்களின் சங்க முழுமைக்கும் பொதுவுடைமை
ஒப்பிலாத சமுதாயம் உலகத்துக்கொரு புதுமை. (பாரத சமுதாயம், பாரதி)

என்று சொன்ன பாரதி, அதே பாடலில் ஒரு புதுமை செய்கிறான்,

எல்லா உயிர்களிலும் நானே இருக்கிறேன் என்றுரைத்தான் கண்ண பெருமான்
எல்லோரும் அமர நிலை எய்தும் நன்முறையை இந்தியா உலகுக்கு அளிக்கும் (பாரத சமுதாயம், பாரதி)

பாரதி இந்தப் பாடலில் சமத்துவத்தையும் பகவத் கீதையையும் இணைத்திருக்கின்றார்.
எல்லா உயிர்களிலும் நானே இருக்கிறேன் என்ற கீதை வாசகம் இங்கே நினைவூட்டப் பட்டிருக்கிறது.
எல்லாம் கடவுள் மயம் என்பதிலிருந்து தான்
பாரதி அன்பை, விடுதலையை, சமத்துவத்துவத்தைக் கட்டமைக்கிறார்.
பாரதி கூறும் அமர நிலை என்பது சமத்துவ சமூகமே.
அதுவே கிருத யுகம். பாரதி ஆன்மீகத்தின் தனித் தன்மையும் இதுவே.

————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –18-61–18-78—

February 12, 2021

வினையின் வேகத்தை முறையாகக் கையாளுதல் என்பதன் பொருள் யாது? விடை வருகிறது:

61. ஈஸ்வர: ஸர்வபூதாநாம் ஹ்ருத்தேஸேऽர்ஜுந திஷ்டதி
ப்ராமயந்ஸர்வபூதாநி யந்த்ராரூடாநி மாயயா

அர்ஜுந-அர்ஜுனா,
யந்த்ராரூடாநி ஸர்வபூதாநி-உடல் என்கிற எந்திரத்தில் ஏற்றி அனைத்து உயிர்களையும்,
ஈஸ்வர:-ஈசுவரன்,
மாயயா ப்ராமயந்-மாயையினால் சுழற்றிக் கொண்டு,
ஸர்வபூதாநாம் ஹ்ருத்தேஸே-எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில்,
திஷ்டதி-நிற்கிறான்.

அர்ஜுனா, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசன் உள்ளத்தில் நிற்கிறான். மாயையால் அவன் எல்லா
உயிர்களையும் சக்கரத்திலேற்றிச் சுழற்றுகிறான்.

கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் போர்க்களத்துக்கு வந்த கோலமே இக்கோட்பாட்டை விளக்குகிறது.
ரதத்தின் மீது அர்ஜுனன் ஏறியிருந்தான். அந்த ரதம் உடலுக்குச் சமானம்; அவன் ஜீவாத்மாவாகிறான். ரதமும் இயங்கியது.
பார்த்தனும் போர் புரிந்தான். இயங்கியதைப் பற்றிய உணர்ச்சி ரதத்துக்கு இல்லை.
சண்டை செய்ததைப் பற்றிய உணர்ச்சி அர்ஜுனனுக்கு இருந்தது. நிகழ்ந்தது தன் செயல் என்று எண்ணியிருந்த
அப்போர்வீரன் அது உண்மையில் ஈசன் செயல் என்று அறிந்து கொள்ளக் கடமைப்பட்டிருந்தான்.
கிருஷ்ணன் தேர் ஓட்டினான்; ஆனால் ஆயுதம் எடுத்துப் போர்புரியவில்லை.
அங்ஙனம் எல்லாருடைய ஹிருதய கமலத்திலும் அவன் சாக்ஷியாக வீற்றிருக்கிறான்.

அர்ஜுனன் என்பது வெள்ளையானவன் அல்லது தூயவன் என்று பொருள்படுகிறது.
தூய மனமுள்ளவன் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வல்லவனாகிறான். ஹிருதயத்தில் வீற்றிருக்கின்ற
சர்வேசுவரனின் சன்னிதான விசேஷத்தால் மாயை இயங்குகிறது. இயங்குகின்ற மாயை அதன்
வசப்பட்டிருக்கிறவர்களையெல்லாம் இயக்குகிறது. சக்கரங்களில் கட்டுண்ட பொம்மைகள் போன்று அவர்கள் அசைகிறார்கள்.
அசைவைத் தங்கள் சொந்தக் கர்மமென்று அவிவேகிகள் எண்ணிக் கொண்டு அதைச் செய்வேன் என்றும்,
இதைச் செய்ய மாட்டேனென்றும் இச்சா சுதந்தரம் பாராட்டுகிறார்கள். அதனால் மாயையில் அவர்கள் அதிகம் கட்டுண்கின்றனர்.
ஈசா, நீ ஆட்டுவிக்கும் விதத்தில் நான் ஆடுகிறேன் என்ற மன நிலை வேண்டும். விதவிதமான ஜீவர்களைக் கருவிகளாகக்
கொண்டு ஈசன் தன் செயலைச் செய்து கொள்கிறான் என்ற எண்ணத்துடன் கர்மம் செய்தலே அதை முறையாகக் கையாளுவதாகும்.

பாம்புக்குப் பல்லில் விஷமிருந்தபோதிலும் அவ்விஷத்தால் அது தீமையை அடைவதில்லை.
ஆனால் அது பிறரைக் கடித்தால் அவ்விஷம் கடியுண்டவனுக்கு மரணத்தைத் தரும். இதைப்போல
ஈசுவரனிடத்திலும் மாயை உள்ளது. ஆனால் அது அவரைப் பந்தப்படுத்தாது.
ஜகத் முழுதையும் அவர் தனக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.

৷৷18.61৷৷ஈஷ்வரஃ ஸர்வநியமநஷீலோ வாஸுதேவஃ ஸர்வபூதாநாஂ ஹரித்தேஷே ஸகலப்ரவரித்திநிவரித்திமூலஜ்ஞாநோதயே தேஷே திஷ்டதி. கதஂ கிஂ குர்வந் திஷ்டதியந்த்ராரூடாநி ஸர்வபூதாநி மாயயா ப்ராமயந் ஸ்வேந ஏவ நிர்மிதஂ தேஹேந்த்ரியாவஸ்தப்ரகரித்யாக்யஂ யந்த்ரம் ஆரூடாநி ஸர்வபூதாநி ஸ்வகீயயா ஸத்த்வாதிகுணமய்யா மாயயா குணாநுகுணஂ ப்ரவர்தயந் திஷ்டதி இத்யர்தஃ.பூர்வம் அபி ஏதத் உக்தம்’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டோ மத்தஃ ஸ்மரிதிர்ஜ்ஞாநமபோஹநஂ ச’ (கீதா 15.15) இதி’மத்தஃ ஸர்வஂ ப்ரவர்ததே’ (கீதா 10.8) இதி ச. ஷ்ருதிஷ்ச — ‘ய ஆத்மநி திஷ்டந்’ (ஷத0 ப்ரா0 1.13.1) இத்யாதிகா.ஏதந்மாயாநிவரித்திஹேதும் ஆஹ —

৷৷18.61৷৷உக்தார்தஸ்தாபநாய த்வய்யுதாஸீநே கதமஹஂ ப்ரவர்தேய ததாத்வே வா கதஂ தவ ஸர்வஹேதுத்வஂ இதி சோத்யம்’ஈஷ்வரஃ’ இதி ஷ்லோகேந பரிஹ்ரியத இத்யாஹ — ‘ஸர்வஂ ஹீதி’. உக்தஂ ஸ்வபாவபாரதந்த்ர்யமபி மத்ப்ரயுக்தம்; மம ச ஸாதாரணகாரணத்வாந்ந கஷ்சித்விரோத இதி பாவஃ. ஈஷ்வரஷப்தஸ்யாத்ரேந்த்ராதிஷப்தவத் அர்வாசீநேஷ்வரவிஷயரூடிஷங்காபரிஹாராய யௌகிகமர்தமந்வர்தஸமாக்யயா ஸ்தாபயதி’ஸர்வநியமநஷீலோ வாஸுதேவ’ இதி.’ஸாபேக்ஷநிரபேக்ஷயோர்நிரபேக்ஷஸம்ப்ரத்யயஃ’ இதி ந்யாயாதீஷ்வரத்வஸ்ய ஸர்வவிஷயத்வஂ ஸித்தம். தஸ்ய ச வ்யாப்திமூலத்வஂ வாஸுதேவஷப்தேந தர்ஷிதம். வக்தரிவிஷயத்வஜ்ஞாபநாய வாஸுதேவஷப்தஃ. ஸர்வேஷ்வரேண’மயா’ இதி ஹ்யதஸ்தாத்தர்ஷிதம். ஸர்வவ்யாப்தஸ்ய ஹரித்தேஷே விஷேஷஸ்திதிவசநஂ கிமர்தஂ இத்யத ஆஹ — ‘ஸகலப்ரவரித்திநிவரித்திமூலஜ்ஞாநோதயப்ரதேஷ’ இதி. ஏதேந ஹரிதயஸ்திதேஃ’ப்ராமயந்’ இத்யத்ரோபயோகோ தர்ஷிதஃ.,’கதமித்யுபகரணாபிப்ராயம்’;’மாயயா’ இதி ஹி ததுத்தரம்.’கிஂ குர்வந்நிதி’ — ஈஷ்வரஷப்தேந நியந்தரிதைகநிரூபணீயதயா ப்ரதிபந்நோஸௌ கீதரிஷஂ நியமநஂ குர்வந்நித்யர்தஃ.’யந்த்ர’ இத்யாதி’ப்ராமயந்’ இத்யந்தமேகஂ வாக்யஂ ப்ரஷ்நவாக்யாதாகரிஷ்டேந திஷ்டதிநாந்வேதவ்யம். ப்ராகுக்தஸர்வபராமர்ஷேந யந்த்ரமாயாதிஷப்தாநாமர்தஂ விவரிணோதி — ‘ஸ்வேநைவ நிர்மிதமித்யாதிநா’. பூதஷப்தேந? ஹரித்ப்ரதேஷநிர்தேஷேந? புருஷப்ரவரித்திவிஷேஷாநுகுண்யாத்? அர்தஸ்வபாவேந ச யந்த்ரஷப்தோத்ர தேஹேந்த்ரியஸங்காதவிஷேஷவிஷயஃ. மஹதஃ பரமவ்யக்தஷப்தேந நிர்திஷ்டம்? தத்ரைவ ச “ஷரீரஂ ரதமேவ ச” [கடோ.3.3] இதி ரதாக்யயந்த்ரத்வேந ரூபிதமிதி ஜ்ஞாபநாய — ‘தேஹேந்த்ரியாவஸ்தஂ ப்ரகரித்யாக்யமித்யுக்தம்’. ததா ச ஷ்ரூயதே — “ஸர்வாஜீவே ஸர்வஸஂஸ்தே ப்ரமந்தே (பரிஹந்தே) தஸ்மிந் ஹஂஸோ ப்ராம்யதே ப்ரஹ்மசக்ரே. பரிதகாத்மாநஂ ப்ரேரிதாரஂ ச மத்வா ஜுஷ்டஸ்ததஸ்தேநாமரிதத்வமேதி” [ஷ்வே.உ.1.6+நா.ப.9.5] இதி. ஏதேந’யந்த்ராரூடாநீவ'(ஷாஂ.)இதீவஷப்தலோபேந வ்யாகுர்வந்தோ நிரஸ்தாஃ.’ஸ்வகீயேதி’ — ஆதௌ’குணமயீ மம மாயா’ [7.14] இதி ஹ்யுக்தம். ஷ்ருதிஷ்ச “அஸ்மாந்மாயீ ஸரிஜதே விஷ்வமேதத்தஸ்மிஂஷ்சாந்யோ மாயயா ஸந்நிருத்தஃ” [ஷ்வேதா.4.9] “மாயாஂ து ப்ரகரிதிஂ வித்யாந்மாயிநஂ து மஹேஷ்வரம்” [ஷ்வேதா.4.10] இதி. ஜீவஸ்ய கர்தரித்வாதிபங்கபரிஹாராய’குணாநுகுணமித்யுக்தம்’. நஹி ஜீவமீஷ்வரோ பூதாவேஷந்யாயேந ப்ரவர்தயதி? அபிது ஸத்த்வாதிகுணமயாந் பாவாந் புரஸ்கரித்ய பூர்வஸித்தவாஸநாவிஷேஷஜநிதஸங்கத்வாரேணேதி ந விரோதஃ. ப்ராமயந்? ப்ரமயந்நித்யர்தஃ. தத்ர ப்ரவரித்திஹேதுதயா மோஹநமந்தர்நீதஂ? ந து ஷாப்தமித்யாஹ — ‘ப்ரவர்தயந்நிதி’. அத்ர ஷப்தேந பரோக்ஷவ்யபதேஷேநாபி வக்தா வாஸுதேவோ நிர்திஷ்ட இதீமமர்தஂ ப்ராகுக்தேந த்ரடயிதுமாஹ — ‘பூர்வமபீதி’. “ய ஆத்மநி திஷ்டந்” [ஷ.ப்ரா.14.5.30] இத்யாதிநிர்திஷ்டோந்தர்யாமீ ஸௌபாலிக்யாமுபநிஷதி நாராயண இதி விஷேஷிதஃ “ஸ ஏஷ ஸர்வபூதாந்தராத்மாபஹதபாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயணஃ” [ஸுபாலோ.7] இதி.

——————

கடவுள் ஆட்டுவிக்கிறார் என்ற கருத்தில் வரும் பயன் இனி விளக்கப்படுகிறது :

62. தமேவ ஸரணம் கச்ச ஸர்வபாவேந பாரத
தத்ப்ரஸாதாத்பராம் ஸாந்திம் ஸ்தாநம் ப்ராப்ஸ்யஸி ஸாஸ்வதம்

பாரத-பாரதா,
ஸர்வபாவேந-எல்லா வடிவங்களிலும்,
தம் ஏவ ஸரணம் கச்ச-அவனையே சரணெய்து!
தத்ப்ரஸாதாத்-அவனருளால்,
பராம் ஸாந்திம் ஸாஸ்வதம் ஸ்தாநம்-பரம சாந்தியாகிய நித்திய ஸ்தானத்தை,
ப்ராப்ஸ்யஸி-அடைவாய்.

அர்ஜுனா, எல்லா வடிவங்களிலும் அவனையே சரணெய்து, அவனருளால் பரம சாந்தியாகிய
நித்திய ஸ்தானத்தை எய்துவாய்.

எல்லாப் பாங்கிலும் அவனையே தஞ்சமடைதல் ஜீவாத்மாவினது செயற்கரிய செயலாகும்.
உடலைத் தன்னுடையது என்று கருதுதல், தன் செயலுக்குத் தான் கர்த்தாவென்று நினைத்தல்,
உலக நடைமுறையில் தனக்குத் தனியந்தஸ்து ஒன்று உண்டு என்று எண்ணுதல் இவையாவும் ஜீவபோதத்தை வளர்க்கின்றன.
அது தஞ்சமாகாது. கடலில் அலை இருப்பதுபோன்று ஜீவாத்மாக்கள் பரமாத்மாவில் இருக்கின்றன.
அலைக்குச் சொந்தமான நீர் கிடையாது. ஜீவனுக்குச் சொந்தமான சரீரம் கிடையாது.
அலைக்கிருக்கின்ற வடிவம் வேளைக்கு ஒன்று. தேகத்துக்கு இருக்கிற வடிவமும் அத்தகையது.
அலையின் செயலோ உண்மையில் கடலின் செயல். கடலுக்கு அன்னியமாக அலை இருக்கமுடியாது.
ஜீவனுடைய செயல்களெல்லாம் உண்மையில் ஈசனுடைய செயல்கள். ஈசனுக்கு அன்னியமாக ஜீவர்கள் இல்லை.
இப்பேருணர்ச்சியில் நிலைபெற்றிருப்பது தஞ்சமாகும்.

பாண்டவர், விதுரர், திரௌபதி, குசேலர் முதலாயினோர் கிருஷ்ணனைத் தஞ்சமடைந்திருந்தனர்.
உடன் பிறந்த சகோதரர்கள் தசரத ராமனைத் தஞ்சமடைந்திருந்தனர்.
குகன், சுக்ரீவன், விபீஷணன் முதலாயினோர் அவனைத் தஞ்சமடைந்தனர்.
அங்ஙனம் அடைக்கலம் புகுந்தவர்க்கு மன அமைதி உடனே உண்டாயிற்று.
கைகேயி, வாலி, ராவணன் முதலியவர்கள் அடைக்கலம் புகவில்லை; அவர்கள் பெருந்துன்பத்துக்கு ஆளாயினர்.

ஈசனுடைய அருள் என்னும் காற்று சதா வீசிக்கொண்டிருக்கிறது. தங்களை முற்றும் ஈசனிடம் ஒப்படைத்தவர்கள்
அக்காற்றைப் பயன்படுத்தும் மாலுமிகளுக்குச் சமமானவர்கள்.
காற்றைப் பயன்படுத்திக் கப்பலைச் செலுத்தும் மாலுமிக்குக் கஷ்டமில்லை.
அருளைப் பயன்படுத்தும் அன்பனுக்கு அல்லல் இல்லை. அவன் கர்மம் செய்வதற்கிடையில் கர்ம பந்தம் கலைகிறது.
சாந்தியும் முக்தியும் அவனுக்கு வாய்க்கின்றன.

ஸ்ரீ ராதை தன் கற்பு நிலையை நிரூபிப்பதற்கு ஆயிரம் துவாரங்கள் உள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் ஜலங்கொண்டு
வரும்படி கட்டளையிடப்பட்டாள். ஒரு துளி ஜலங்கூடக் கீழே விழாமல் அவள் கொண்டுவந்தவுடன்,
அங்கிருந்தவர்கள் எல்லாரும் இவளைப் போல் கற்புடைய ஸ்திரீ ஒருத்தி இதுவரையில் இருந்ததுமில்லை,
இனி இருக்கப்போவது மில்லை என்று வெகுவாகச் சிலாகித்தனர். அப்போது ராதை ஏன் என்னை சிலாகிக்கிறீர்கள்?
கீர்த்தியெல்லாம் கிருஷ்ணனுடையதே என்று சொல்லுங்கள். நான் கேவலம் அவனுடைய பணிப்பெண் என்றாள்.

৷৷18.62৷৷யஸ்மாத் ஏவஂ தஸ்மாத் தம் ஏவ ஸர்வஸ்ய ப்ரஷாஸிதாரம் ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யேந த்வத்ஸாரத்யே அவஸ்திதம்’இத்தஂ குரு’ இதி ச ப்ரஷாஸிதாரஂ மாஂ ஸர்வபாவேந ஸர்வாத்மநா ஷரணஂ கச்ச அநுவர்தஸ்வ. அந்யதா தந்மாயாப்ரேரிதேந அஜ்ஞேந த்வயா யுத்தாதிகரணம் அவர்ஜநீயம்? ததா ஸதி நஷ்டோ பவிஷ்யஸி. அதோ மதுக்தப்ரகாரேண யுத்தாதிகஂ குரு இத்யர்தஃ. ஏவஂ குர்வாணஃ தத்ப்ரஸாதாத் பராஂ ஷாந்திஂ ஸர்வகர்மபந்தோபஷமநஂ ஷாஷ்வதஂ ச ஸ்தாநஂ ப்ராப்ஸ்யஸி. யத் அபிதீயதே ஷ்ருதிஷதைஃ — ‘தத்விஷ்ணோஃ பரமஂ பதஂ ஸதா பஷ்யந்தி ஸூரயஃ.’ (ற0 ஸஂ0 1.2.6.5)’தே ஹ நாகஂ மஹிமாநஃ ஸசந்த யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஃ ஸந்தி தேவாஃ.’ (யஜுஃ ஸஂ0 31.16)’யத்ர றஷயஃ ப்ரதமஜா யே புராணாஃ.”பரேண நாகஂ விஹிதஂ குஹாயாம்’ (மஹாநா0 8.14)’யோ அஸ்யாத்யக்ஷஃ பரமே வ்யோமந்.’ (ற0 ஸஂ0 8.7.17.7)’அத யததஃ பரோ திவோ ஜ்யோதிர்தீப்யதே’ (ச0 உ0 3.13.7)’ஸோத்வநஃ பாரமாப்நோதி தத்விஷ்ணோஃ பரமஂ பதம்’ (க0 உ0 3.9) இத்யாதிபிஃ.

৷৷18.62৷৷’ஸ்வதந்த்ரே ஸ்வமாயயா ப்ரேரயதி? பரதந்த்ரஸ்தாஂ கதஂ நிஸ்தரேத்’ இத்யத்ரோத்தரஂ’தமேவ ஷரணம்’ இதி ஷ்லோக இத்யாஹ — ‘ஏதந்மாயாநிவரித்திஹேதுமாஹேதி’.’யஸ்மாதேவம்’ — அந்யதாபி புத்த்யா நிவர்திதுமஷக்யத்வாதித்யர்தஃ? ஸர்வஸ்யேஷ்வராதீநத்வாதிதி வா.’தமேவ’ இத்யநேந மாயாஂ கோந்யோ நிவர்தயிதுஂ ஷக்நோதீதி ஸூசிதமித்யாஹ — ‘ஸர்வஸ்ய ப்ரஷாஸிதாரமிதி’. அத்யந்தஸ்வதந்த்ரஃ ஸ ஏவ ஹீதாநீஂ ரதிநஸ்தவ ஸாரதித்வேந பரதந்த்ரஃ ப்ரஷாஸ்தீத்யபிப்ராயேண’ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யேநேத்யாதிகமுக்தம்’. ஏவமநுவர்தநீயத்வாய பரத்வஂ ஸௌலப்யஂ ச தர்ஷிதம். பாவஷப்தோத்ர மநோவரித்திபர இத்யாஹ’ஸர்வாத்மநேதி’. ஸர்வப்ரகாரேணேதி வார்தஃ. தேந’வாஸுதேவஃ ஸர்வம்’ [7.19] இத்யுக்தப்ரக்ரியயாந்தர்யாமித்வேநோபதேஷ்டரித்வேந ப்ராப்யத்வப்ராபகத்வாதிபிஷ்சைக ஏவாவஸ்தித இத்யநுஸந்தாநஂ வா விவக்ஷிதம். அத்ர ஷரணஷப்த உபதேஷாதிமுகேந கோப்தரிவிஷயஃ; தேநைவ த்வாரேணோபாயபரோ வா. யதோபதிஷ்டகரணமேவாத்ர ஷரணாகதிரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸர்வாத்மநாநுவர்தஸ்வேதி’.’ந ஷ்ரோஷ்யஸி”ந யோத்ஸ்யே’ இத்யுக்தநிஷேதபரத்வாதநுவர்தநமேவாத்ர ஷரணாகதிரிதி தர்ஷயிதுஂ ப்ரகரிதேந விபர்யயே ப்ரத்யவாயேந யோஜயதி — ‘அந்யதாபீதி’. ப்ரகரிதோபயோகேநாநுவரித்திஂ விஷிஂஷந் விவக்ஷிதமுபஸஂஹரதி — ‘அதஸ்ததுக்தப்ரகாரேணேதி’. ஸ்வவர்ணாஷ்ரமாநரூபததாஜ்ஞாநுவர்தநமேவ ஹி தத்ப்ரீணநமிதி பாவஃ.

உக்தாநுவரித்திஂ ப்ரஸாதஹேதுதயோத்தரார்தேந யோஜயதி — ‘ஏவஂ குர்வாணஸ்தத்ப்ரஸாதாதிதி’.’மத்ப்ரஸாதாத்’ [18.56;58] இத்யுக்த ஏவார்தஃ’தத்ப்ரஸாதாத்’ இத்யத்ர நிர்திஷ்டஃ. தத்ரோக்தஂ ஸர்வதுர்கதரணமிஹ பரா ஷாந்திஃ. ஷாந்தேஷ்சாத்ர பரத்வஂ நிவரித்தஜாதீயகாரணஸாமாநாதிகரண்யவிரஹேணாபுநரங்குரத்வமித்யபிப்ராயேணாஹ’ஸர்வகர்மேதி’. ஸர்வகர்மபந்தோபஷமபரஷாந்திஷப்தேந அநிஷ்டநிவரித்திருக்தா.’ஸ்தாநஂ ப்ராப்ஸ்யஸி’ இதி இஷ்டப்ராப்திருச்யதே. ஷாஷ்வதஷப்தேந ப்ரஹ்மாதிஸ்தாநவ்யவச்சேதஃ. மூலப்ரகரிதிஃ ஸூக்ஷ்மாவஸ்தா? முக்தப்ராப்யஸ்தாநமிதி கேசித்; ஸத்யலோகாதிஷ்வேவ வைஷ்ணவஸ்தாநமிதி சாபரே; தத்ஸ்தாநஷப்தஸ்ய முக்யார்தஸ்வீகாராய? வாதிக்ஷேபாய சாப்ராகரிதஸ்தாநஂ ஷ்ருதிபிருபபாதயதி — ‘யதபிதீயத’ இதி. அதீதவேதாநாஂ ஸம்ப்ரதிபத்த்யதிஷயார்தஂ’ஷ்ருதிஷதைரித்யுக்தம்’. ஏதேந காரணஷ்ருதீநாஂ “ஏகமேவாத்விதீயம்” [சாஂ.உ.6.2.1] இத்யாதீநாஂ ஸ்ரக்ஷ்யமாணகார்யப்ரபஞ்சமாத்ரப்ரலயபரத்வஂ பஹுஷ்ருத்யவிரோதாய தர்ஷிதம்.’தத்விஷ்ணோஃ’ இதி வாக்யஂ ப்ரத்யேகஂ ஸதாபஷ்யதநேகஸூரிவிஷிஷ்டவிதிபரஂ? கரித்ஸ்நஸ்யாப்ராப்தத்வாத்.’விஷ்ணோஃ’ இதி வையதிகரண்யாச்ச நாத்ர ஸ்வரூபபரதா யுக்தா.’யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஃ ஸந்தி’ இத்யத்ராப்யநவச்சேதாந்நித்யஂ ஸந்தீதி ஸித்தம். அத்ர ச’ஷாஷ்வதஂ ஸ்தாநம்’ இதி நிர்திஷ்டஂ பரமாத்மந ஏவ ஸ்தாநமிதி ப்ரகரணாந்தரே வ்யக்தம்.’ரம்யாணி காமசாராணி (திவ்யாநி காமசாரீணி) விமாநாநி ஸபாஸ்ததா. ஆக்ரீடா விவிதா ராஜந்! பத்மிந்யஷ்சாமலோதகாஃ. ஏதே வை நிரயாஸ்தாத! ஸ்தாநஸ்ய பரமாத்மநஃ’ [ம.பா.12.198.4;11] இதி. ஆஹ ச பகவாந் பராஷரஃ — ‘ஏகாந்திநஃ ஸதா ப்ரஹ்மத்யாயிநோ யோகிநோ ஹி யே. தேஷாஂ தத்பரமஂ ஸ்தாநஂ யத்வை பஷ்யந்தி ஸூரயஃ’ [வி.பு.1.6.39] இதி.

—————–

63. இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம் குஹ்யாத்குஹ்யதரம் மயா
விம்ருஸ்யைததஸேஷேண யதேச்சஸி ததா குரு

இதி குஹ்யாத் குஹ்யதரம் ஜ்ஞாநம்-இங்ஙனம் ரகசியத்திலும் ரகசியமாகிய ஞானத்தை,
மயா தே ஆக்யாதம்-என்னால் உனக்கு கூறப்பட்டது,
ஏதத் அஸேஷேண விம்ருஸ்ய-இதனை முற்றிலும் ஆராய்ச்சி செய்து,
யதா இச்சஸி ததா குரு-எப்படி இஷ்டமோ அப்படிச் செய்.

இங்ஙனம் ரகசியத்திலும் ரகசியமாகிய ஞானத்தை உனக்குரைத்தேன்.
இதனை முற்றிலும் ஆராய்ச்சி செய்து எப்படி இஷ்டமோ அப்படிச் செய்.

விளங்காத ஒன்றை இரகசியம் என்றும் மறைபொருள் என்றும் பகர்கிறோம். இயற்கையின் உட்பொருள் முழுதும்
நமக்கு விளங்குகிறதில்லை. அது ரகசியமாய் மறைந்து கிடக்கிறது. இயற்கையைப்பற்றி இக்காலத்தில் நாம்
அறிந்துள்ள பல மர்மங்கள் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மறைந்திருந்தன. உதாரணம் ஒன்று எடுத்துக் கொள்வோம்.
மின் சக்தியை உண்டு பண்ணும் முறை இப்பொழுது நமக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இயற்கையில் இதுகாறும் மறைந்து
கிடந்த விசையானது இப்பொழுது வெளிப்படையாயிற்று. அந்த விசையின் தன்மை எத்தகையதென்றும்,
அதை எப்படி உண்டுபண்ணுவது என்றும், அதை எங்ஙனம் உபயோகப்படுத்தலாம் என்றும் புகட்டுவது சாஸ்திரம்.
விளங்காததை விளக்குவது சாஸ்திரம். இயற்கையைப் பற்றி அப்படி எண்ணிறந்த சாஸ்திரங்கள் இருக்கின்றன.
மானுட வாழ்க்கையைப் பற்றிய சாஸ்திரம் இருக்கிறது. அது பிரம்ம வித்தையென்றும்
யோக சாஸ்திரம் என்றும் பெயர் பெற்று உள்ளது. அனுஷ்டான முறையில் சாஸ்திரம் நமக்கு அளிக்கப்படும்பொழுது
அது உடன்பாட்டு முறையென்றும் எதிர்மறை முறையென்றும் இரண்டுவித வடிவெடுக்கிறது.
இன்னதைச் செய் என்று ஆக்ஞாபிக்கும்பொழுது அது உடன்பாட்டு முறை.
இன்னதைச் செய்யாதே என்று ஆக்ஞாபிக்கும் பொழுது அது எதிர்மறை முறை.
ஏன் ஒரு விதத்தில் ஒழுகவேண்டும், ஏன் மற்றொரு விதத்தில் ஒழுகலாகாது என்பதற்குத் தக்க காரணங்களையும்
அது எடுத்துப் போதிக்கிறது. யுக்தி பூர்வமாகக் புகட்டுவது சாஸ்திரம். குருட்டு நம்பிக்கையை சாஸ்திரம் ஆமோதிப்பதில்லை.
குருட்டு நம்பிக்கையை விரைவில் கலைத்துவிடலாம். ஆனால் யுக்திக்கும் அனுபவத்துக்கும்
ஒத்திருக்கும் கோட்பாட்டை யாரும் அசைக்க முடியாது.

மிக ஆழ்ந்தவைகளான வாழ்க்கைத் தத்துவங்களைக் கருணை கூர்ந்து கிருஷ்ண பகவான் அர்ஜுனனுக்கு எடுத்து வழங்கினார்.
அவர் புகட்டியவைகளை வேண்டியவாறு ஆராய்ச்சி செய்வதற்கான இச்சா சுதந்தரத்தையும் அவனுக்கு அவர் அன்புடன் அளித்தார்.
உண்மையானது எம்மனிதனால் சொல்லப்படுகிறது என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல.
உண்மை தனக்குத் தானே சான்று ஆகிறது. உண்மையை நன்றாக அலசி ஆராய்ந்து நீ விரும்பியதைச் செய் என்கிறார் பகவான்.
உடல் வளர்ச்சிக்கும், அறிவு வளர்ச்சிக்கும், ஆன்ம வளர்ச்சிக்கும் சுதந்தரம் முற்றிலும் அவசியமானது.
அடிமைத் தனத்தில் அடக்கி வைக்கப்பட்ட உயிர் ஓங்கி வளராது. புகட்ட வேண்டிய யாவையும் சொல்லியான பிறகு,
அவைகளுள் விரும்பியதைச் செய் என்று கிருஷ்ணன் அனுமதி கொடுக்கிறார்.
சான்றோர் புகட்டும் செந்நெறியின் சிறப்பு இதுவேயாம்.

৷৷18.63৷৷இதி ஏவஂ தே முமுக்ஷுபிஃ அதிகந்தவ்யஂ ஜ்ஞாநஂ ஸர்வஸ்மாத் குஹ்யாத் குஹ்யதரஂ கர்மயோகவிஷயஂ ஜ்ஞாநயோகவிஷயஂ பக்தியோகவிஷயஂ ச ஸர்வம் ஆக்யாதம். ஏதத் அஷேஷேண விமரிஷ்ய ஸ்வாதிகாராநுரூபஂ யதா இச்சஸி ததா குரு? கர்மயோகஂ ஜ்ஞாநஂ பக்தியோகஂ வா யதேஷ்டம் ஆதிஷ்ட இத்யர்தஃ.

৷৷18.63৷৷ஏவமர்ஜுநஸ்ய யுத்தே ப்ரோத்ஸாஹநவ்யாஜேந ஸர்வாத்யாத்மஷாஸ்த்ரார்தஜாதமுபதிஷ்ய ஸர்வாஸு நிஷ்டாஸு நித்யகர்மணோ துஸ்த்யஜதயாந்தேபி யுத்தகர்தவ்யத்வமேவ ஸ்தாபிதம். அத’ஸ ஹி தர்மஃ ஸுபர்யாப்தோ ப்ரஹ்மணஃ பதவேதநே’ [அநுகீ.1.12] இதி ப்ரத்யபிஜ்ஞாபயிஷ்யமாணப்ரகாரேண ஷ்ரோதவ்யாந்தராபாவஜ்ஞாபநாய ப்ரக்ராந்தநிஷ்டாத்ரயஂ புஷ்கலோபதிஷ்டதயா யதாதிகாரமநுஷ்டேயத்வேந நிகம்யதே’இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம்’ இதி ஷ்லோகேந. வாச்யவசநயோஃ ஸம்யக்த்வஂ பௌஷ்கல்யஂ ச இதிகரணேந விவக்ஷிதமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘இத்யேவமிதி’. தே’யச்ச்ரேயஃ ஸ்யாத்’ [2.7] இத்யாதிவாதிநே ப்ரபந்நாய ஷிஷ்யாயேத்யர்தஃ. அத்ர லௌகிகப்ரமாணப்ரஸித்தவிஷயேப்ய ஆயுர்தநுர்காந்தர்வவேதார்தநீதிஷாஸ்த்ராதிஜந்யேப்யோஜ்ஞாநேப்யஃ ப்ரகரிஷ்டாதீந்த்ரியபாரலௌகிகஸ்வர்காதிபுருஷார்தததுபாயவிஷயஂ வேதாக்யஷாஸ்த்ரமூலஂ விவிதஜ்ஞாநஂ குஹ்யஷப்தேந விவக்ஷிதம். குஹ்யதரஷப்தேந து வேதாந்தநிஷ்பாத்யஂ ததுபபரிஂஹணபூதைதச்சாஸ்த்ரவிஷோதிதஂ முமுக்ஷுபிர்யதாதிகாரமநுஷ்டேயவ்யவஹிதாவ்யவஹிதஸமஸ்தமோக்ஷோபாயஜ்ஞாநஂ ப்ரதர்ஷ்யதே. தத்ர த்ரிவர்கமாத்ரஸக்தேப்யோ கோபநீயதயா குஹ்யதரத்வோக்திரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘முமுக்ஷுபிரதிகந்தவ்யஂ ஜ்ஞாநஂ ஸர்வஸ்மாத்குஹ்யாத்குஹ்யதரமிதி’.நந்வேதச்சாஸ்த்ரோக்தேஷ்வேவ குஹ்யகுஹ்யதரவிபாகஃ ஸ்யாத்; தத்ராப்யந்திமாத்யாயோக்தமேவ குஹ்யதரதயாத்ர நிகம்யத இதி ஷங்காமபாகரோதி’கர்மயோகவிஷயஂ ஜ்ஞாநயோகவிஷயஂ பக்தியோகவிஷயஂ சேதி’.’விமரிஷ்யைததஷேஷேண யதேச்சஸி ததா குரு’ இத்யநந்தரவாக்யபராமர்ஷஸ்வாரஸ்யாத்கீதாஷாஸ்த்ரோக்தஂ கரித்ஸ்நமிஹ குஹ்யதரஷப்தேந விவக்ஷிதமிதி கம்யதே. ததவாந்தரதாரதம்யே து ஸர்வகுஹ்யதமமித்யநந்தரஷ்லோகே வக்ஷ்யத இதி பாவஃ.’ஆக்யாதம்’ இத்யநேந வக்தவ்யாந்தராபாவோ வ்யஞ்ஜித இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஸர்வமாக்யாதமிதி’. மயா ஸ்வதஃ ஸார்வஜ்ஞாதிகுணயோகாதாப்ததமேந ஹிதைஷிணா சேத்யர்தஃ.’அஷேஷேண விமரிஷ்ய’ இத்யநேந விவக்ஷிதமாஹ’ஸ்வாதிகாராநுரூபமிதி’. ஸஹஸைவ பூர்வபூர்வபரித்யாகோ ந யுக்த இதி பாவஃ.’யதேச்சஸி ததா குரு’ இத்யேதந்ந யுத்தகரணாகரணவிஷயம்? நிஷ்டாத்ரயேபி நித்யநைமித்திகாநாஂ வர்ணாஷ்ரமாநுபந்திகர்மணாமவஷ்யாநுஷ்டேயத்வோக்தேஃ?’யத்யஹங்காரமாஷ்ரித்ய’ [18.59] இத்யாதிஷ்லோகாப்யாமர்ஜுநேந யுத்தஸ்ய துஸ்த்யஜதாஂ வததோ பகவதஸ்தந்நிவரித்திவிவக்ஷாநுபபத்தேஷ்ச. அதோத்ர தத்தததிகாராநுரூபமுபதிஷ்டேஷு ஷாஸ்த்ரார்தபர்வஸு புத்திமத்தரஸ்த்வஂ கர்மஜ்ஞாநபக்திஷு கர்மண்யஸ்மிந்மமேதாநீமதிகார இதி பராமரிஷ்ய தஸ்மிந் பர்வணி பரிகரிஹீதஸ்வவர்ணாஷ்ரமதர்ம ஏவ வர்தஸ்வேத்யுச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘கர்மயோகஂ ஜ்ஞாநயோகஂ பக்தியோகஂ வா யதேஷ்டமாதிஷ்டேதி’. ஏதேந’கர்மஜ்ஞாநயோகயோரிதஂ நிகமநம்”ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யாதிநா’பக்தியோகநிகமநம்’ இதி கைஷ்சிதுக்தோ விபாகோ நிரஸ்தஃ.

————————

மனிதனுடைய முயற்சிகளெல்லாம் எதில் முற்றுப் பெறுகின்றன என்ற முடிவான உண்மையை இனி
மூன்று சுலோகங்களில் பகவான் பகர்கின்றார்.

64. ஸர்வகுஹ்யதமம் பூய: ஸ்ருணு மே பரமம் வச:
இஷ்டோऽஸி மே த்ருடமிதி ததோ வக்ஷ்யாமி தே ஹிதம்

ஸர்வகுஹ்யதமம்-எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த ரகசியமாகிய,
மே பரமம் வச:-என்னுடைய பரம வசனத்தை,
பூய: ஸ்ருணு-மீட்டுமொருமுறை கேள்,
மே த்ருடம் இஷ்ட: அஸி-நீ திடமான நண்பன்,
தத: ஹிதம் இதி தே வக்ஷ்யாமி-ஆதலால் நல்லது என்று உனக்கு சொல்லுகிறேன்.

மீட்டுமொருமுறை எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த ரகசியமாகிய எனது பரம வசனத்தைக் கேள்.
நீ திடமான நண்பன். ஆதலால் உனக்கு ஹிதத்தைச் சொல்லுகிறேன்.

நீருக்குள் மிக ஆழமான இடத்தில் எல்லாரும் மூழ்கிப் பார்க்கமுடியாது. அதில் வல்லமை பெற்றவர்க்கே அது இயலும்.
இப்பொழுது பகவான் புகட்டுகிற கோட்பாடு மிகவும் ஆழ்ந்தது. ஏனென்றால் அது ஜீவனுக்குச் சிறப்பை அளிக்கவல்லது.
சிரேயஸைப் பெறவேண்டும் என்று அர்ஜுனன் ஆரம்பத்தில் விண்ணப்பித்தான்.
அதைப் பெறுதற்கு உற்ற வழி இப்பொழுது புகட்டப்படுகிறது. அதைக் குறித்து அவர் பகரும் சொல்லானது-
பரமம் வசனம்- மேலாம் மொழியாகிறது. மகாவாக்கியம் என்று அதை இயம்பலாம்.
வேதங்களில் உள்ள மகா வாக்கியங்கள் ஞானிகளால் நவிலப்பட்டவை. இது பரமாத்மாவானவர் தாமே பகர்கின்ற சொல்லாகிறது.
ஏற்கனவே இயம்பிய கோட்பாட்டை முடிவுரையில் அவர் சித்தாந்தப்படுத்துகிறார்.

புறவுலகின் அமைப்புப் பலர்க்கு மறைபொருளாயிருப்பது போன்று மனத்தகத்து உள்ள தெய்வீக மாண்பும் மறைபொருளாயிருக்கிறது.
எல்லார் உள்ளத்திலும் உறைந்திருக்கும் நல்ல உறவு ஆகின்றான் இறைவன்.
உயிர்களை உய்விப்பதற்கென்றே அவனுடைய அருள் இயங்குகிறது. இயற்கையில் நிகழ்கின்ற நிகழ்ச்சிகள்
அனைத்தும் முடிவில் அந்த ஒரு காரியத்தை நிறைவேற்றி வைக்கின்றன. ஒன்றுக்கும் உதவாத ஜீவனைத்
தனக்கு உகந்தவனாக்கிப் பிறகு அவனைத் தெய்வம் தன்மயமாக்குகிறது. இயற்கையென்னும் பெரிய
தொழிற்சாலையில் இந்த அரும்பணியானது ஓயாது நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.
மக்கள் காலில் மிதியுண்டு ஒன்றுக்கும் உதவாத செத்தையாகப் போகக்கூடிய நாணல் ஒன்றைக் கண்ணன்
கையில் எடுத்துப் புல்லாங்குழலாக மாற்றுகிறான். பிறகு அவன் அதில் உண்டு பண்ணும் கானமோ
மண்ணுலகத்தவரை விண்ணுலகுக்குக் கொண்டுபோக வல்லது. ஜடப்பொருளில் அவன் செய்யும் ஜாலம் அத்தகையது.
பிறகு சேதன வஸ்துவாகிய ஜீவனைத் தனக்குரியவன் என்றே அவன் ஆட்கொள்கிறான்.
இனி, இதிலும் ஆழ்ந்ததொரு கருத்து இயற்கையின்கண் உளது. அது அடுத்த சுலோகத்தில் வருகிறது.

உண்மையான பக்தன் ஒருவன் ஈசுவரனை எவ்விதம் காண்கிறான்? பிருந்தாவனத்திலுள்ள கோபஸ்திரீகள்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவை ஜகந்நாதனாகக் காணாமல் அவர்களுடைய பிரிய கோபிநாதனாகவே கண்டதைப்போல,
பக்தனும் ஈசுவரனைத் தனது நெருங்கிய பிரிய பந்துவாகவே காண்கிறான்.

৷৷18.64৷৷ஸர்வேஷு ஏதேஷு குஹ்யேஷு பக்தியோகஸ்ய ஷ்ரேஷ்டத்வாத் குஹ்யதமம் இதி பூர்வம் ஏவ உக்தம்’இதஂ து தே குஹ்யதமஂ ப்ரவக்ஷ்யாம்யநஸூயவே.’ (கீதா 9.1) இத்யாதௌ. பூயஃ அபி தத்விஷயஂ பரமஂ மே வசஃ ஷ்ரரிணு இஷ்டஃ அஸி மே தரிடம் இதி ததஃ தே ஹிதஂ வக்ஷ்யாமி.

৷৷18.64৷৷அவிஷேஷேண த்ரிவிதேபி ஹி நிகமிதே த்ரயாணாமப்யந்யாபேக்ஷயா குஹ்யதரத்வே சோக்தே த்ரிஷ்வேதேஷு வ்யவஹிதாவ்யவஹிதோபாயவிபாகேந குஹ்யதமாத்யவஸாயார்தஂ? புநஃ ப்ராதாந்யாத்தத்ரைவ ஷாஸ்த்ரதாத்பர்யாதிஷயத்யோதநாய’ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யாதிஷ்லோகத்வயேந பக்தியோகரூபஷாஸ்த்ரஸாரார்தஃ ப்ரதிஸந்தாப்யதே. ததபிப்ராயேண ஹி’ஷாஸ்த்ரஸாரார்த உச்யதே’ [கீ.ஸஂ.22] இதி ஸஂகரிஹீதம். விவரிதஂ சாத்யாயாதௌ. அத்ர’ஸாரார்தஷேஷதயா ஸாரதமஂ ப்ரபதநஂ சரமஷ்லோகேந ப்ரதிபாத்யதே’ இதி ஸோபி’ஷாஸ்த்ரஸாரார்தஃ’ இத்யநேநைவ க்ரோடீகரிதஃ.’ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யத்ர யோகவிபாகவதா’ஸப்தமீ ஷௌண்டைஃ’ [அஷ்டா.2.1.40] இத்யநேந ஸமாஸமபிப்ரேத்ய’ஸர்வேஷ்வேதேஷ்விதி’ ஸப்தமீநிர்தேஷஃ. குஹ்யதமஷப்தப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்பூயஷ்ஷப்தஸ்வாரஸ்யாத்’மந்மநா பவ’ இதி ஷ்லோகஸ்ய சால்பாந்தரஸ்ய பூர்வோக்தஸ்யைவ பாடாத்ஸ ஏவ பக்தியோக இஹ ஷாஸ்த்ராந்தே ஷாஸ்த்ரஸாரத்வஜ்ஞாபநாயோத்த்ரியதே? நத்வர்தாந்தரமித்யபிப்ராயேணாஹ’குஹ்யதமம்’ இதி’பூர்வமேவோக்தமிதி’. அத்ர வாச்யஸ்ய குஹ்யதமத்வமேவ வசஸ்யுபசரிதமித்யாஹ’பூயோபி தத்விஷயமிதி’. ஷ்ரவணமாத்ராவரித்தேஃ’ஷ்ரரிணு’ இத்யநேநைவ ஸாத்யத்வாச்சுதார்தவிஷயத்வபரோத்ர பூயஷ்ஷப்தஃ. வ்யவதாநநைரபேக்ஷ்யேண குஹ்யதமநிஷ்கர்ஷார்ததயா புநர்வசநஂ ஸார்தமிதி பாவஃ. வசஸஃ பரமத்வோக்திஃ நாதஃபரஂ வக்தவ்யமஸ்தி இதி நிகமநாபிப்ராயா. யத்வா வாச்யஸ்ய பரமத்வாத்தத்வசஸோபி ததுச்யதே;’யஸ்மாத்தர்மாத்பரோ தர்மோ வித்யதே நேஹ கஷ்சந’ இதி பகவத்யோகஷ்ச ஸர்வேப்யோ யஜ்ஞாதிப்யஃ பரமஃ? பராந்தர ரஹிதஷ்சோச்யதே; ததா’இஜ்யாசாரதமாஹிஂஸாதாநஸ்வாத்யாயகர்மணாம். அயஂ து பரமோ தர்மோ யத்யோகேநாத்மதர்ஷநம்’ [யா.ஸ்மரி.1.1.8] இதி. ஆத்மா ஹ்யத்ர ஸர்வாந்தராத்மா. உபச்சந்தநஸ்துத்யாதிஷங்காபரிஹாராய’இஷ்டோஸி’ இத்யாதிகம். இஷ்டஃ ப்ரீதிவிஷய இத்யர்தஃ;’ப்ரியோஸி’ [18.65] இத்யநந்தரவத். தரிடமிஷ்டஃ அத்யர்தஂ ப்ரியஃ.’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹஂ ஸ ச மம ப்ரியஃ’ [7.17] இத்யாதிபிஃ ப்ராகுக்தஜ்ஞாநிவததிதரிடமிஷ்டோஸி; யதா குஹ்யதமஂ ப்ரகாஷநீயஂ? ததா ப்ரீதிவிஷயோஸீத்யர்தஃ. இஷ்ட இதி யதஃ? ததஸ்தே ஹிதஂ வக்ஷ்யாமீதி வா.,

———————

பகவான் புகட்டும் நலம்தான் யாது? விடை வருகிறது :

65. மந்மநா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ்குரு
மாமேவைஷ்யஸி ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே ப்ரியோऽஸி மே

மந்மநா பவ-உன் மனதை எனக்காக்குக,
மத்பக்த:-என் தொண்டனாகுக,
மத்யாஜீ-எனக்கென வேள்விசெய்க,
மாம் நமஸ்குரு-என்னையே வணங்குக,
மாமேவ ஏஷ்யஸி-என்னையெய்துவாய்,
ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே-உண்மை இஃதே, உனக்கிது சபதமுரைக்கிறேன்,
மே ப்ரிய: அஸி-எனக்கு இனியவனாக இருக்கிறாய்.

உன் மனதை எனக்காக்குக. என் தொண்டனாகுக. எனக்கென வேள்விசெய்க. என்னையே வணங்குக.
என்னையெய்துவாய், உண்மை இஃதே, உனக்கிது சபதமுரைக்கிறேன், நீ எனக்கினியை.

சத்தியம் சொல்லுகிறேன் என்று சத்தியப் பொருளாகிய பகவான் பகர்கிறார்.
சூரியனிடத்திருந்து கிளம்பி வருவதெல்லாம் அக்கினி சொரூபம். வெப்பத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றும் ஆங்கில்லை.
பரமாத்மா உடல் தாங்கி வந்து உரைப்பது சத்தியமே. அதைப் பின்பற்றுகின்ற சான்றோரது ஜீவிதம்
அதை சத்தியமென்றே நிரூபிக்கிறது. நீ எனக்குப் பிரியமானவன் என்பது மகாவாக்கியம்.
ஜீவர்கள் எல்லாம் இறைவனுக்குப் பிரியமானவர்களே. அந்த அன்பை விளக்குதற்கான பரிபாகம்
வந்தமையும்போது தனிச் சிறப்புடன் அப்பேரிணக்கம் பகரப்படுகிறது. துவைதம், விசிஷ்டாத்வைதம், அத்வைதம்
ஆகிய மூன்று நிலைகளும் பிரியத்தைப் படிப்படியாய் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு போகின்றன.
அன்பிற்கும் உண்டோ பிரித்துவைத்து அடைக்கும் தாழ்? நானே நீ, நீயே நான் என்பதைவிட உயர்ந்ததொரு நிலையில்லை.
இது வெறும் பேச்சில் நிரூபிக்கப்படுவதன்று ; சுவானுபவத்தில் அடையப்பெறுவதாம்.

வண்டியில் ஏறி ஓர் ஊருக்குப் போகிறோம். வண்டியில் செல்லுவது நெறி. ஊரை அடைவது குறி.
கடவுள் விஷயத்தில் நெறியும் குறியும் ஒன்றே. அவனைத் துணையாகக்கொண்டு அவனை அடைகிறோம்.
அவன் அருளால் அவன்தாள் வணங்குகிறோம். பிறகு அவன் அருளால் அவனை அடைகிறோம்.
அவன் யாண்டும் துணைபுரிந்தும், அவன் துணையை ஏற்க நம்மில் பலர் மறுக்கிறோம்.
இதற்கெல்லாம் இடையில் இடைஞ்சலாய் நிற்பது நமது பண்படாத மனது.
அந்த மனது பல ஜன்மாந்தரங்களில் வேறு பல காரியங்களுக்கு உதவிவந்தது.
விழலுக்கு நீர் இறைத்தவாறு அது அநித்தியப் பொருள்களை நாடிநின்றது.
ஆனால் அது கடவுளை அடைதற்கே கருவியாக அமைவது அவசியமாகிறது.
உள்ளம் அவனுக்கே இடமாக வைக்கப்படவேண்டும். மனிதன் செய்யவேண்டிய செயல் அதுவேயாம்.
அவன் மீது பக்தி பண்ணுமளவு மனது மிக உயர்ந்ததாகிறது. பக்தனிடத்து இறைவனே பித்துப்பிடித்தவன் ஆகிறான்.
பக்தன் செய்கிற செயலெல்லாம் இறைவனது ஆராதனையாகிறது. கடவுள் உணர்ச்சியிலேயே அவன் ஊறியிருப்பதால்
செயல்கள் அனைத்தின் வாயிலாக இறைவனுக்கு அவன் இடையறா நமஸ்காரம் செய்கிறான்.
கடலை அணுகிய நதியானது கடலுக்குள் நுழைந்தே ஆகவேண்டும். அங்ஙனம் இத்தகைய பான்மையைப்
பெற்றுள்ள பக்தன் பரம்பொருளை அடைந்தே ஆகவேண்டும். பரமாத்மாவே அதைக் குறித்து சத்தியம் செய்கிறார்.
உறுதிமொழி கூறுகிறார்.

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முப்பத்தொன்றாவது சுலோகத்தில் பக்தன் அழிந்துபட்டுப் போவதில்லை என்பதைப்
பிரகடனம் பண்ணும்படி அர்ஜுனனைத் தூண்டினார். இறுதியில் அப் பேருரையைப் பகர பகவான் தாமே முன் வந்துள்ளார்.

தண்ணீரில் மூழ்கிவிட்டவன் மூச்சு விடுவதற்கு மிகவும் தவிப்பதைப் போல, ஈசுவரனைக் காண்பதற்கு
முன்னால் ஒருவனுடைய மனம் அதற்காக மிகவும் ஆசைகொள்ள வேண்டும்.

৷৷18.65৷৷வேதாந்தேஷு — ‘வேதாஹமேதஂ புருஷஂ மஹாந்தமாதித்யவர்ணஂ தமஸஃ பரஸ்தாத்.’ (ஷ்வே0 உ0 3.8)’தமேவஂ வித்வாநமரித இஹ பவதி.”நாந்யஃ பந்தா வித்யதேயநாய’ (ஷ்வே0 உ0 3.8) இத்யாதிஷு விஹிதஂ வேதநத்யாநோபாஸநாதிஷப்தவாச்யஂ தர்ஷநஸமாநாகாரஂ ஸ்மரிதிஸஂஸந்தாநம் அத்யர்தப்ரியம் இஹ’மந்மநா பவ’ இதி விதீயதே.மத்பக்தஃ அத்யர்தஂ மத்ப்ரியஃ அத்யர்தமத்ப்ரியத்வேந ச நிரதிஷயப்ரியாஂ ஸ்மரிதிஸஂததிஂ குருஷ்வ இத்யர்தஃ. மத்யாஜீ தத்ராபி மத்பக்த இதி அநுஷஜ்யதே. யஜநஂ பூஜநம்? அத்யர்தப்ரியமதாராதநபரோ பவ. ஆராதநஂ ஹி பரிபூர்ணஷேஷவரித்திஃ.மாஂ நமஸ்குரு நமோ நமநஂ மயி அதிமாத்ரப்ரஹ்வீபாவம் அத்யர்தப்ரியஂ குரு இத்யர்தஃ. ஏவஂ வர்தமாநோ மாம் ஏவ ஏஷ்யஸி இதி ஏதத் ஸத்யஂ தே ப்ரதிஜாநே தவ ப்ரதிஜ்ஞாஂ கரோமி? ந உபச்சந்தமாத்ரஂ யதஃ த்வஂ ப்ரியஃ அஸி மே’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹஂ ஸ ச மம ப்ரியஃ’ (கீதா 7.17) இதி பூர்வம் ஏவ உக்தம். யஸ்ய மயி அதிமாத்ரப்ரீதிஃ வர்ததே மம அபி தஸ்மிந் அதிமாத்ரப்ரீதிஃ பவதி இதி தத்வியோகம் அஸஹமாநஃ அஹஂ தஂ மாஂ ப்ராபயாமி? அதஃ ஸத்யம் ஏவ ப்ரதிஜ்ஞாதஂ மாம் ஏவ ஏஷ்யஸி இதி.

৷৷18.65৷৷’மந்மநா பவ’ இத்யஸ்யாவ்யவஹிதபலஸாதநதயா குஹ்யதமாங்கிஸ்வரூபபரத்வஂ தர்ஷயிதுஂ தத்ஸ்வரூபஂ தாவத்ப்ரமாணதஃ ஷிக்ஷயதி’வேதாந்தேஷ்விதி’.’வேதாஹம்’ இத்யாதிபுருஷஸூக்தவாக்யோபாதாநமுபநிஷதந்தராணாஂ ததநுவர்தித்வஜ்ஞாபநார்தம்?’நாந்யஃ பந்தாஃ’ இதி ஹி தத்ஸாத்யோபாயாந்தரவ்யவதாநஷங்காநிராஸார்தம். அத்ர ச’அதோஸ்மி லோகே வேதே ச ப்ரதிதஃ புருஷோத்தமஃ’ [15.18] இதி வக்துஷ்ச வாஸுதேவஸ்ய தத்ப்ரதிபாத்யத்வாத்’மந்மநா பவ’ இதி விஹிதஸ்ய மஹாபுருஷோபாஸநத்வஜ்ஞாபநார்தஂ ச. வேதநஂ ஹ்யத்ரோக்தம்? ந து பக்திரித்யத்ராஹ — ‘த்யாநோபாஸநாதிஷப்தவாச்யமிதி’. ஆதிஷப்தேந தத்தத்ஸ்மரித்யுக்தபக்திஸேவாதிஷப்தக்ரஹணம். ஸமாநப்ரகரணஸ்தாப்யாஂ த்யாநோபாஸநஷப்தாப்யாஂ வேதநஂ ஹி விஷேஷ்யதே. அந்யதா குருலகுவிகல்பாத்யநுபபத்த்யா த்யாநாதிவிதிவையர்த்யப்ரஸங்க இதி பாவஃ. வித்யுபாஸ்யோர்வ்யதிகரேணோபக்ரமோபஸஂஹாரதர்ஷநாச்ச வேதநமுபாஸநஂ இத்யேவ வ்யக்தமுபபாதிதஂ ஷாரீரகபாஷ்யாதிஷு.

கிஞ்ச “த்ரஷ்டவ்யஃ ஷ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாஸிதவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இத்யுக்த்வா தாந்யேவ தர்ஷநாதீந்யநுவதந்தீ ஷ்ருதிஃ விஜ்ஞாநஷப்தேந நிதித்யாஸநமநுவததி — “ஆத்மநோ வா அரே தர்ஷநேந ஷ்ரவணேந மத்யா விஜ்ஞாநேந” [பரி.உ.2.4.5] இதி. ஏவஂ “தஸ்மிந் தரிஷ்டே பராவரே” [முஂ.உ.2.2.8] இதி வாக்யைர்தர்ஷநஂ ந ஸாக்ஷாத்ப்ரத்யக்ஷரூபஂ?,குருலகுவிகல்பாத்யநுபபத்தேரேவ. ந சாதிகாரிபேதேந தத்ஸம்பவஃ? வ்யவஸ்தாபகாபாவாத். ந ச த்வாரித்வாரபாவகல்பநா ஷக்யா? த்ருவாநுஸ்மரிதேர்தர்ஷநஸ்ய சாவிஷேஷேணாவ்யவஹிதஸாதநத்வஷ்ருதேஃ. அத ஐகார்த்யேத்யவஷ்யம்பாவிந்யந்யதரஸ்யௌபசரிகத்வமந்தரேண ததஸம்பவாத்? நிஷ்ப்ரயோஜநஸ்யோபசாரஸ்யாயோகாத்? ஸ்மரிதிஷப்தேந ச ப்ரத்யக்ஷஸ்யோபசாரேதிஷயாஸித்தேஃ? விபர்யயே து தர்ஷநஸமாநாகாரத்வலக்ஷணவைஷத்யவிதாநேந ஸப்ரயோஜநத்வாச்ச.

‘ஸ்வப்நதீகம்யம்’ இத்யாத்யுபபரிஂஹணாபிப்ரேதவைஷத்யவிஷிஷ்ட ஸ்மரிதிரேவ “தஸ்மிந் தரிஷ்டே” “நிசாய்ய தஂ” [கடோ.1.3.15] “த்ரஷ்டவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இத்யாதிபிர்விதீயதஂ இத்யபிப்ராயேணாஹ’தர்ஷநஸமாநாகாரமிதி’.’ஸ்மரிதிஸந்தாநமிதி’ — தேந ஸ்மரிதிஃ ஸந்தந்யதே யத்ரேதி வா ஸ்மரிதேஃ ஸந்தாநோ யத்ரேதி வா வ்யுத்பத்த்யா நபுஂஸகத்வமத்ர ஜ்ஞாதவ்யம். ததஷ்சித்தைகாக்ர்யஷப்தார்தஃ. தேந தந்மூலஜ்ஞாநலக்ஷணயா தைலதாராவதவிச்சிந்நத்வஂ ஸூசிதம். வேதநஂ வா ஸாமாந்யரூபமத்ராந்யபதார்தஃ. தத்ர’வேதநம்’ இதி பாடே ததேவ விஷேஷ்யம். வேதநத்யாநோபாஸநாதி இதி பாடே து ஸ்மரிதிஸந்தாநஸ்ய விஷேஷ்யத்வாத்தஸ்யைவ பக்திரூபத்வாயாஹ — ‘அத்யர்தப்ரியமிதி’. இஹ அவ்யவஹிதமோக்ஷோபாயோபதேஷதஷாயாமித்யர்தஃ. வேதாந்தவிஹிதஸ்யாபி அர்ஜுநேநாவிதிதத்வாத்தஂ ப்ரதி’மந்மநா பவ’ இதி விதிரேவேத்யாஹ — ‘விதீயத’ இதி.

மத்பக்தஷப்தார்தமாஹ — ‘அத்யர்தமத்ப்ரிய’ இதி. அத்யர்தமஹஂ ப்ரீதிவிஷயபூதோ யஸ்ய ஸோத்ராத்யர்தமத்ப்ரியஃ.’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹம்’ [7.17] இதி ஹ்யுக்தம். விதேயஸ்ய கர்தவ்யஸ்ய வைஷிஷ்ட்யாபிப்ராயேண கர்தரி விஷேஷணமித்யாஹ — ‘அத்யர்தமத்ப்ரியத்வேந நிரதிஷயப்ரியாமிதி’.’மத்யாஜீ மாஂ நமஸ்குரு’ இத்யுபாப்யாஂ அங்கிகோடிநிர்தேஷேநாந்தரங்கபரிகரயோக உபலக்ஷ்யத இதி தர்ஷயிதுமாஹ — ‘தத்ராபீதி’. யஜிநாத்ராவிவக்ஷிதஜ்யோதிஷ்டோமாதிப்ரதீதிவ்யுதாஸாய தாதுஷக்திஂ ஸ்மாரயதி — ‘யஜநஂ பூஜநமிதி’. பலிதமாஹ — ‘அத்யர்தப்ரியேதி’. பக்த்யநுப்ரவேஷேந ஸ்வரூபாநுரூபத்வத்யோதநாய? ஸாரதமத்வஸித்த்யை ஸாரார்தக்ராஹகபகவச்சாஸ்த்ராதிசோதிதாஂ ப்ரக்ரியாஂ ஸ்மாரயதி — ‘ஆராதநஂ ஹீதி’. அந்தஃகரணவரித்திவிஷேஷபர்யவஸாநாயாஹ’நமோ நமநமிதி’. ஏதேந ப்ரணிபாதமாத்ரபரத்வவ்யுதாஸஃ. த்ரிவிதா ஹி ப்ரணதிஃ ஷாஸ்த்ரேஷு ஷிஷ்யதே. மத்பக்தபதாநுஷங்கவிஷேஷிதஂ ததபிப்ரேதமாஹ — ‘மயீதி’. ஆத்மாத்மீயஂ ஸர்வஂ பகவத ஏவேத்யநுஸந்தாநாததிமாத்ரப்ரஹ்வீபாவஃ.

‘ஏவஂ வர்தமாந’ இதி — ஏதேநாத்யர்தப்ரியத்வாத்யநுவாதமாத்ரத்வஂ விவக்ஷிதஂ? ந தத்வ்யதிரேகேண ஸ்வாத்மாதாரத்வம்? அவதாரணேநாவ்யவதாநஂ விவக்ஷிதம்.’ஸத்யம்’ இதி ப்ரதிஜ்ஞாவிஷேஷணஂ? ந து ப்ரதிஜ்ஞாதஸ்யோக்திரித்யாஹ — ‘ஏததிதி’.’வாஸ்தோஷ்பதே ப்ரதிஜாநீஹ்யஸ்மாந்’ [றக்ஸஂ.5.4.21.1] இத்யாதிஷ்விவோபஸர்கஸ்ய கத்யபாவவிஷயமவிவக்ஷிதார்தத்வஂ நிராகரோதி — ‘ப்ரதிஜ்ஞாஂ கரோமீதி’.’த்யௌஃ பதேத்பரிதிவீ ஷீர்யேத்திமவாஞ்சகலீபவேத். ஷுஷ்யேத்தோயநிதிஃ கரிஷ்ணே! ந மே மோகஂ வசோ பவேத்’ இத்யாதிபகவத்வாக்யாநுஸாரேணாபிப்ரேதமாஹ’நோபச்சந்தநமாத்ரமிதி’. அத்ர ப்ரியவசநேந ப்ரரோசநரூபார்தவாதத்வஂ த்வயா ந ஷங்கநீயமித்யர்தஃ. ஏவஂ வர்தமாநஸ்ய ஸ்வப்ராப்தௌ ஸ்வப்ரீதிலக்ஷணத்வாரமுபக்ஷிப்யோபச்சந்தநஷங்காபாக்ரியதே’ப்ரியோஸி மே’ இத்யநேநேத்யாஹ — ‘யதஸ்த்வமிதி’. ஸாத்யமபி ஜ்ஞாநித்வஂ ஸித்தவத்கரித்வா’ப்ரியோஸி’ இதி தத்பலோக்திரித்யபிப்ராயேண’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தம்’ [7.17] இதி ஸாமாந்யேந ப்ராகுக்தப்ரயோஜகக்ரஹணம். ஏதேந பூயஷ்ஷப்தஸ்யோக்தார்தபரத்வஂ தர்ஷிதம். உக்தாஸம்பவஷங்காபரிஹாராய லோகதரிஷ்டமீஷ்வராபிப்ராயஂ சாநுஸரித்யோபாத்தவசநார்தமாஹ — ‘யஸ்யேதி’. தத்பலிதமாஹ — ‘இதி தத்வியோகமிதி’. ஹேதுவாக்யார்தஂ ஸாத்யேந ஸங்கமயதி — ‘அதஃ ஸத்யமிதி’.’ப்ரதிஜ்ஞாதமிதி’ பாவே நிஷ்டா.

———————

பகவான் கூறும் அந்த உறுதிமொழிதான் யாது? விடை வருகிறது :

66. ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஸரணம் வ்ரஜ
அஹம் த்வாம் ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஸுச:

ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய-எல்லா அறங்களையும் விட்டு விட்டு,
மாம் ஏகம் ஸரணம் வ்ரஜ – என்னையே சரண் புகு,
ஸர்வபாபேப்ய:-எல்லாப் பாவங்களினின்றும்,
அஹம் த்வாம் மோக்ஷயிஷ்யாமி-நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன்,
மா ஸுச:-துயரப்படாதே.

எல்லா அறங்களையும் விட்டு விட்டு என்னையே சரண் புகு. எல்லாப் பாவங்களினின்றும்
நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன். துயரப்படாதே.

ஜீவன் செய்கிற செயல்களிலெல்லாம் கடைசியான செயல் ஈசனிடத்து அடைக்கலம் புகுதலாம்.
அடைக்கலம் புகுதல் என்பதன் பொருள், தன் முயற்சி போதவில்லை அல்லது பலிதமாக வில்லை;
ஆகையால் தெய்வத்தினிடம் தஞ்சமடைந்து அவர் துணையையும் கொஞ்சம் தேடிக்கொள்ளலாம் என்பதல்ல.
சிற்றோடை பெரிய நதியில் கலந்து பிறகு சமுத்திரத்தில் சங்கமமாவது போன்றது சரணாகதி.
ஜீவனுடைய இச்சா சுதந்தரமெல்லாம் ஈசுவர சங்கற்பத்தில் சேர்ந்துவிடுகிறது.
தனக்கெனத் தனிச் செயல் ஒன்றுமில்லை. ஈசன் செயல் கடலின் செயல் போன்றது. ஜீவன் செயல் அலையின் செயல் போன்றது.
அலையானது கடலுக்கு அன்னியமானதல்ல. ஜீவன் செயலெல்லாம் உண்மையில் ஈசுவரன் செயல்.
கர்மயோகம் ஜீவனை முடிந்த இந்நிலைக்குக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறது.

பக்தன் எப்பொழுதும் தன் தெய்வத்தைச் சார்ந்திருக்கிறான். தனக்கு வரும் நன்மை கேடுகளெல்லாம் கடவுளது ஆணை.
ஆகையால் ஒரு செயலை நன்கு என்றும் மற்றொரு செயலைக் கேடு என்றும் பக்தன் பொருள் படுத்துவதில்லை.
தர்மம் அதர்மம் ஆகிய இரண்டும் ஈசன் செயல் என்ற புனித நிலையை அடைவனவாகின்றன.

அன்றே என்தன் ஆவியும் உடலும் உடைமை எல்லாமுங்
குன்றே அனையாய் என்னை ஆட்கொண்டபோதே கொண்டிலையோ
இன்றோர் இடையூறெனக்குண்டோ எண்தோள் முக்கண் எம்மானே
நன்றே செய்வாய் பிழைசெய்வாய் நானோ இதற்கு நாயகமே!

பக்தர்கள் எல்லாரும் அடைக்கலம் என்னும் பெருநிலையை அடைந்திருக்கிறார்கள். இறைவனது பேரன்பில் அவர்கள்
தங்களை மறந்துவிட்டார்கள். ஞாபகக் குறைவில் ஒருவன் நடுவீதியில் நடப்பானாகில் அவன் ஓடும் வண்டிகளால்
ஆபத்துக்கு உள்ளாவான். பக்தனோ அன்பில் தன்னை மறந்தவன் என்றாலும் ஒரு சிறு செயலிலும் சொப்பனத்திலும்
அவன் பிழைபோவதில்லை. ஒழுங்குப்பாடே வடிவெடுத்ததாக அவனது வாழ்க்கை நடை பெறுகிறது.
தாயின் மார்பில் அணைக்கப்பெற்ற சேய்போன்று அவன் சரணாகதியில் இன்பம் துய்க்கிறான்.

இனி ஞானியின் ஞானோதயமும் சரணாகதி எனப்படுகிறது. கண்ணாடியில் நல்லது கெட்டது ஆகிய இரண்டின் பிம்பங்கள் தோன்றலாம்.
எனினும் கண்ணாடியின் சொரூபம் மாறுவதில்லை. தர்மம் அதர்மம் என்று சொல்லப்படும் கர்மங்களெல்லாம் பிரகிருதியினுடையவைகள்.
அந்தராத்மாவாயிருக்கும் சித் சொரூபம் என்னும் பரவெளியை அவைகள் பாதிக்கமாட்டா.
சுத்த சைதன்யமாகிய தன்னில் தானாயிருப்பவன் உபாதிகளையெல்லாம் தியஜித்து பரவெளியில் ஒன்றாய்விடுகிறான்.
பேரறிவு அல்லது பேருணர்வு ஒன்றே பாக்கியிருக்கிறது. உள்ளும் புறமும் என்கிற பாகுபாடுகள் அப்பரவெளிக்கில்லை.
ஞானியடையும் சரணாகதி இதுவே.

யோகி, பக்தன், ஞானி ஆகிய மூவரும் அடையும் சரணாகதி ஒன்றேயாம். அது மூன்று விதமாக விளக்கப்படுகிறது.
சத் சொரூபத்தில் யோகி லயமாகிறான்; சித் சொரூபத்தில் ஞானி லயமாகிறான்; ஆனந்த சொரூபத்தில் பக்தன் லயமாகிறான்.

சிறு குழந்தையொன்று தாயின் மடியில் உட்கார்ந்திருக்கிறது. அதனிடத்து மற்றவர்கள் காட்டும் அன்பை
அங்கீகரிக்கும் பரிசு அதற்கு வந்திருக்கிறது. ஆனால் அதனுடைய மனது இன்னும் விகாரப்படவில்லை.
எந்த நாட்டுக்கு உரிய குழந்தை எந்த மொழி பேசும் குழந்தை, எத்தகைய பழக்க வழக்கங்களையுடையது
ஆகிய பேதங்களையும் பாகுபாடுகளையும் அது இன்னும் அறியவில்லை. பூர்வ ஜன்மத்திலிருந்து அது கொண்டு
வந்திருக்கும் இயல்புகளும் இன்னும் அவ்யக்தமாக மறைந்து கிடக்கின்றன. அதாவது அதன் மனத்தகத்து இருக்கும்
மனோதர்மங்களெல்லாம் இன்னும் வடிவெடுக்கவில்லை. இந்த நிலையில் குழந்தையானது ஞானிக்கு ஒப்பானது.
அதன்பால் உள்ள அபேத நிலை உயிரனைத்தையும் தனக்குரிய தாக்குகிறது. குழந்தையின் தூய அன்புக்கு வசப்படாத உயிர் இல்லை.

தான் அடைந்துள்ள மன பரிபாகத்தால் ஞானி குழந்தை போன்று ஆகிறான். அந்தக்கரண மடங்கத் துறப்பதுவே
எந்தத் துறவினும் நன்று என்பது கோட்பாடு. ஞானியாவதற்கு முன்பு விதவிதமான இயல்புகள் மனதைப் பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
அவரவர் ஸ்வதர்மம் என்பது அதுவே. ஸ்வதர்மத்தைக் கையாளுதலே ஸ்வதர்மத்தை விட்டொழிப்பதற்கு உற்ற உபாயம்.
நோய் வந்தால் அது தன் வேலையைச் செய்ய இடங் கொடுப்பதே அதை ஒழிப்பதற்கு உபாயமாகிறது.
நோயை அடக்கினால் வேறு ஒரு நோயாக அது வடிவெடுக்கும். வந்துள்ள நோய் உடலில் வேலை செய்தால்
அந்நோய் ஓய்ந்து அறவே அகன்றுபோம். நாம் எடுத்துக்கொண்ட ஸ்வதர்மம் அத்தகையது.
ஸ்வ தர்மத்தைக் கையாண்டு அதன் வேகத்தை ஒழித்து விடுவது நம் குறிக்கோள். மழைபெய்து மேகம் ஒழிந்து போனால்
எஞ்சியிருப்பது வெட்டவெளி. பற்றற்று தர்மம் செய்து தர்மத்தை ஒழித்துவிட்டால் எஞ்சியிருப்பது சுத்த சைதன்யமாகிய ஆத்ம சொரூபம்.

தனக்கு அன்னியமானதெல்லாம் தன்னை வந்து சாரும் பொழுது அது அழுக்கு அல்லது பாபம் ஆகிறது.
ஜீவபோதம் பெற்றிருப்பது பாபம்; அது தனது நிஜ சொரூபமல்ல. கடலுக்குள் வந்த நதியின் நதித்தன்மையை
நீக்கி விட்டுக் கடலின் தன்மையைப் பெறும்படி அது செய்துவைக்கிறது. பரமாத்மாவை சரணடைந்த ஜீவனிடத்திருந்து
ஜீவ போதம் என்ற பாபத்தை அகற்றிவிட்டு பரபோதத்தை அது வழங்குகிறது. ஜீவபோதத்திலிருந்து விடுதலை யடைவதே மோக்ஷமாம்.
பரமாத்மா அமிர்த சொரூபம்; அதனுள் அழிவு என்பதில்லை. அது பரமானந்தம்.
ஆக, அதனுள் துன்பமில்லை. அது பரஞானச்சுடர் ; ஆக, அதனுள் அக்ஞான இருள் இல்லை.
சத்தியம், ஞானம், ஆனந்தம் பிரம்மம். அந்தக்கரணம் அகன்றபின் ஜீவன் பிரம்மமே.

கோழைத்தனத்தை அகற்று ; ஆண்மையுடன் எழுந்திரு; உன் கடமையைச் செய் என்ற கருத்துடன்
கீதா ஆசாரியன் கீதையைத் துவக்கினான். உன் கடமைகளை யெல்லாம் நீத்து விட்டு எனது அகண்ட
சத் சித் ஆனந்த சொரூபத்தில் திளைத்திருப்பாயாக என்று கீதாசாரியன் முடிவு கூறினான்.
இடையில் பகர்ந்துள்ள யாவும் கர்மத்தைக் கடப்பதற்கு உற்ற உபாயங்களாம். அவனைச் சரணடைந்து,
அவன் அருளை நாடி நிற்பவர்க்கு அவனருளால் அவனுடைய போதனையும் நன்கு விளங்கும்.
பிறகு ஜீவபோதத்தைக் கலைத்துவிட்டு அவனுடைய அகண்ட ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபத்தில் இரண்டறக் கலத்தலும் எளிதாகின்றது.

பரிபூரண சரணாகதியின் தன்மை எப்படிப்பட்டது? களைப்படைந்தவன், அன்றைய வேலையை முடித்த பிறகு
தலையணையின் மீது சாய்ந்துகொண்டு, நிம்மதியாய் ஆனந்த நிலையைப் போன்றது அது. துயரமும் துன்பமும் இல்லாத நிலையாகும் அது.

৷৷18.66৷৷கர்மயோகஜ்ஞாநயோகபக்தியோகரூபாந் ஸர்வாந் தர்மாந் பரமநிஃஷ்ரேயஸஸாதநபூதாந் மதாராதநத்வேந அதிமாத்ரப்ரீத்யா யதாதிகாரஂ குர்வாண ஏவ உக்தரீத்யா பலகர்மகர்தரித்வாதிபரித்யாகேந பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் ஏவ கர்தாரம் ஆராத்யஂ ப்ராப்யம் உபாயஂ ச அநுஸஂதத்ஸ்வ.ஏஷ ஏவ ஸர்வதர்மாணாஂ ஷாஸ்த்ரீயபரித்யாகஃ இதி’நிஷ்சயஂ ஷ்ரரிணு மே தத்ர த்யாகே பரதஸத்தம. த்யாகோ ஹி புருஷவ்யாக்ர த்ரிவிதஃ ஸஂப்ரகீர்திதஃ৷৷’ (கீதா 18.4) இத்யாரப்ய’ஸங்கஂ த்யக்த்வா பலஂ சைவ ஸ த்யாகஃ ஸாத்த்விகோ மதஃ.’ (கீதா 18.9)’ந ஹி தேஹபரிதா ஷக்யஂ த்யக்துஂ கர்மாண்யஷேஷதஃ. யஸ்து கர்மபலத்யாகீ ஸ த்யாகீத்யபிதீயதே৷৷’ (கீதா 18.11) இதி அத்யாயாதௌ ஸுதரிடம் உபபாதிதம்.அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி ஏவஂ வர்தமாநஂ த்வாஂ மத்ப்ராப்திவிரோதிப்யஃ அநாதிகாலஸஂசிதாநந்தாகரித்யகரணகரித்யாகரணரூபேப்யஃ ஸர்வேப்யஃ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ ஷோகஂ மா கரிதாஃ.அதவா ஸர்வபாபவிநிர்முக்தாத்யர்தபகவத்ப்ரியபுருஷநிர்வர்த்யத்வாத் பக்தியோகஸ்ய ததாரம்பவிரோதிபாபாநாம் ஆநந்த்யாத் ச தத்ப்ராயஷ்சித்தரூபைஃ தர்மைஃ அபரிமிதகாலகரிதைஃ தேஷாஂ துஸ்தரதயா ஆத்மநோ பக்தியோகாரம்பாநர்ஹதாம் ஆலோச்ய ஷோசதஃ அர்ஜுநஸ்ய ஷோகம் அபநுதந் ஷ்ரீபகவாந் உவாச — ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ இதி.பக்தியோகாரம்பவிரோத்யநாதிகாலஸஂசிதநாநாவிதாநந்தபாபாநுகுணாந் தத்ப்ராயாஷ்சித்தரூபாந் கரிச்ச்ரசாந்த்ராயணகூஷ்மாண்டவைஷ்வாநரப்ராஜாபத்யவ்ராதபதிபவித்ரேஷ்டித்ரிவரிதக்நிஷ்டோமாதிகாந் நாநாவிதாநந்தாந் த்வயா பரிமிதகாலவர்திநா துரநுஷ்டாந் ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய பக்தியோகாரம்பஸித்தயே மாம் ஏகஂ பரமகாருணிகம் அநாலோசிதவிஷேஷஷேஷலோகஷரண்யம் ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யஜலதிஂ ஷரணஂ ப்ரபத்யஸ்வ. அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ யதோதிதஸ்வரூபபக்த்யாரம்பவிரோதிப்யஃ ஸர்வேப்யஃ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி? மா ஷுசஃ.

৷৷18.66৷৷ஏவஂ விஸ்தரேண ஸங்க்ரஹேண சோக்தாநாஂ கர்மயோகாதீநாஂ த்ரயாணாஂ ஸாதாரணஂ ஸாரதமாநுஸந்தாநவிஷேஷமுத்தரித்ய தத ஏவ’மாமேவைஷ்யஸி’ [18.65] இத்யுக்தேஷ்டப்ராப்தேஃ ப்ரதிபந்தகீபூதாநிஷ்டாநாஂ நிவரித்திருச்யதே — ‘ஸர்வதர்மாந்’ இதி ஷ்லோகேந. ததாஹ — ‘கர்மயோகேத்யாதிநா’. ஸர்வஷப்தேந ப்ரகரிதத்ரிகமவிஷேஷாத்கரிஹ்யதே. கர்மயோகாதீநாஂ தரிதிஸாதநத்வலக்ஷணதர்மஷப்தவாச்யத்வமாஹ — ‘பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸஸாதநபூதாநிதி’. யதாயோகஂ பரம்பரயா ஸாக்ஷாச்சேதி ஷேஷஃ. தத்ஸாதகத்வப்ரயோஜகமாஹ — ‘மதாராதநத்வேநேதி’. த்ரிவர்கவைமுக்யஹேதுமாஹ — ‘அதிமாத்ரப்ரீத்யேதி’.’யதேச்சஸி ததா குரு’ [18.63] இதி பூர்வோக்தோபஜீவநேநாஹ — ‘யதாதிகாரஂ குர்வாண’ இதி. க்ரமாத்ஸர்வஂ ஹ்யஸ்யாநுஷ்டேயஂ ஸ்யாதிதி ச பாவஃ.’குர்வாண ஏவேத்யநேந’ ஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷாஸ்தாமஸத்வாதிபிர்நிந்திதா இதி ஸ்மாரிதம். பரித்யாகஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ — ‘உக்தரீத்யேதி’. அத்யாயாரம்பவிஷோதிதப்ரகாரேணேத்யர்தஃ.’பலகர்மகர்தரித்வாதிபரித்யாகேநேதி’ கர்மத்யாகஃ ஸ்வகீயதாபிமாநத்யாகஃ. பக்தியோகேபி ஐஷ்வர்யாதிபலாந்தரஂ த்யாஜ்யமேவ; மோக்ஷாக்யபலஸ்யாபி ஹி ஸர்வஷேஷிபகவச்சேஷத்வதியா ஸ்வஷேஷதாதீஃ பரிஹார்யா. ஆதிஷப்தேந கஞ்சுகபூதேந்த்ராதீநாமாராத்யத்வாபிமாநஃ ஸஂகரிஹீதஃ. கர்மணி கர்தரித்வஂ ஸ்வகீயதாபுத்திராதிஷப்தேந ஸஂகரிஹ்யதே.’பரித்யாகேந பரித்யஜ்யேதி’ விஷேஷேண ஸாமாந்யாவச்சேதஃ. அந்யத்ர ஸ்வாத்மநி கர்தரித்வஂ? ததோந்யஸ்மிந்நிந்த்ராதாவுபாஸ்யத்வஂ? ததுபயாந்யஸ்மிந் ஸ்வர்காதௌ ப்ராப்யத்வஂ? தேப்யோ வ்யதிரிக்தே கர்மணி உபாயத்வஂ சாபிமத்ய ஹ்யநதீதவேதாந்தாஃ ப்ரவர்தந்தே; ந ததா த்வயாநுஸந்தேயம்; ஏதத்ஸர்வமேகஸ்மிந்மய்யநுஸந்தத்ஸ்வேதி’மாமேகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ’ இத்யஸ்யாபிப்ராயஃ; ததாஹ — ‘மாமேகமேவேத்யாதிநா’. அத்ர கர்தரித்வாதிஷு சதுர்ஷு ப்ரத்யேகஂ ஸமுதாயதஃ ஏகோபாதிநா ஷரணஷப்தவாச்யத்வாஸம்பவாத்கர்தரித்வாதிகஂ’மாமேகம்’ இத்யநேநாபிப்ரேதமநூதிதம்.’உபாயம்’ இதி து ஷரணஷப்தார்தோக்திஃ.’கர்தாரஂ’ கர்துஃ ப்ரயோஜகதயாந்தர்யாமித்வேந? அநுமந்தரிதயா ச அவஸ்திதமித்யர்தஃ. ததநுஸந்தாநாத்ஸ்வகர்தரித்வாபிமாநத்யாகஃ. கர்மணாஂ தேவதாந்தரஷேஷத்வஸ்வஷேஷத்வதீத்யாகார்தமாஹ — ‘ஆராத்யமிதி’.’அஹஂ ஹி ஸர்வயஜ்ஞாநாஂ போக்தா ச’ [9.24]’ஸ்வகர்மணா தமப்யர்ச்ய’ [18.46] இத்யாதிகஂ ஹ்யுக்தம்.’ப்ராப்யம்’ ஸாக்ஷாத்பரம்பரயா சேதி ஷேஷஃ. தே ஸ்வர்காதிபலத்யாகஃ. த்ரிவிதத்யாகார்தமநூதிதமாகாரத்ரயமுக்தம்; அத்ர ஷரணஷப்தேந விதித்ஸிதமாஹ — ‘உபாயமிதி’. ஸ ஹி ஸர்வேஷு ஷாஸ்த்ரேஷு ப்ரீதஃ பலஂ ததாதீதி ப்ராகேவ நிர்ணீதம். ஸ்வஸாத்யநஷ்வரயஜ்ஞோபாஸநதாத்வர்தேஷு காலாந்தரபாவிபலஸாதநத்வபுத்திஂ பரித்யஜ்ய ஸித்தே ஸ்தாயிநி ஸர்வஜ்ஞே ஸத்யஸங்கல்பத்வமஹோதாரத்வாதிகுணஷாலிநி ஸகலஷாஸ்த்ரார்தஸமாராத்யே பலப்ரதத்வமநுஸந்தத்ஸ்வேதி ஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷே ப்ரகரணவைகட்யமாஹ — ‘ஏஷ ஏவேதி’.’ஸுதரிடமுபபாதிதமிதி’ — அயமபிப்ராயஃ — ஏதச்ச்லோகாபாதப்ரதீத்யா கூடயுக்திபிஷ்ச யதா வர்ணாஷ்ரமதர்மஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷோ நோதேதி? ததோபபாதிதம் — இதி.

‘அஹம்’ உக்தப்ரகாரேணாராதிதஃ பலப்ரதாநௌபயிகஸார்வஜ்ஞஸர்வஷக்தித்வபரமகாருணிகத்வாதிகுணகணவிஷிஷ்ட இதி பாவஃ. அநுஷ்டிதோபாயாவஸ்தாவிஷேஷவிஷயோத்ர’த்வா’ இதி நிர்தேஷ இத்யாஹ — ‘ஏவஂ வர்தமாநமிதி’. அவ்யவஹிதோபாயஸ்யாபி ஸர்வதர்மஷப்தேநோபாதாநாத்’மாமேவைஷ்யஸி’ [18.65] இத்யநந்தரோக்தத்வாச்ச’மத்ப்ராப்திவிரோதிப்ய’ இத்யுக்தம். அத்ர ப்ரதிபந்தநிவரித்திரேவோபாயஸாத்யா? பகவத்ப்ராப்திஸ்து ஸ்வரூபாவிர்பாவலக்ஷணா ஸ்வத ஏவ ஸ்யாதித்யபிப்ராயஃ. அத்ர ஸர்வஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ’அநாதிகாலேத்யாதிநா’. நநு த்ரிஷ்வபி யோகேஷு நிகதிதேஷு ஸர்வகுஹ்யதமே ச ஷாஸ்த்ரஸாரார்தே புநர்விவிச்ய ப்ரதர்ஷிதே ததோப்யுபரி த்ரயாணாஂ ஸாதாரணாநுஸந்தாநஸ்ய ப்ராக்ப்ரபஞ்சிதஸ்யைவாத்ர புநஃ ப்ரதிபாதநே கிஂ ப்ரயோஜநஂ நசாயமர்தாந்தரபரஃ ஷ்லோகஃ? அப்ரதீதேஃ? ஸங்க்ரஹாதிஷு ததாநுக்தேஷ்ச. ஷாஸ்த்ராதாவப்யுக்தம். பாஷ்யேபி — ‘தமுவாச’ [2.10] இதிஷ்லோகே பரமாத்மயாதாத்ம்யதத்ப்ராப்த்யுபாயபூதகர்மயோகஜ்ஞாநயோகபக்தியோககோசரஂ’நத்வேவாஹஂ ஜாது நாஸம்’ [2.12] இத்யாரப்ய’அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ’ இத்யேததந்தஂ வச உவாசேத்யர்தஃ — இதி. அபிசாத்ர’மா ஷுசஃ’ இத்யேதந்ந ப்ரதமோத்பந்நாஸ்தாநஸ்நேஹாதிமூலஷோகப்ரதிக்ஷேபார்தஂ? தஸ்ய பூர்வமேவ நிஷ்ஷேஷக்ஷாலிதத்வாத்; அதோ யதா’மா ஷுசஃ ஸம்பதஂ தைவீமபிஜாதோஸி’ [5.16] இத்யத்ராவ்யவஹிதப்ரஸ்துதோபாதிகஷோகாபநோதநார்தத்வஂ? ததாத்ராபீதி யுக்தம். ந து ஸூக்ஷ்மதியஃ க்ஷத்ித்ரயஸ்ய தார்மிகாக்ரேஸரஸ்யார்ஜுநஸ்ய ஸர்வஜ்ஞப்ரதர்ஷிதேஷூபாயேஷ்வஜ்ஞாநாதநர்ஹத்வாத்ப்ரதாநாஂஷாநிஷ்சயாத்வா ஷோகோயம். பலஸஂஷயோபி’மாமேவைஷ்யஸி’ இத்யாதிநா நிஷ்ஷேஷநிர்மூலிதஃ.

அதஃ பரிஷேஷாத்தீர்ககாலநைரந்தர்யாதரஸேவநீயோபாயதௌஷ்கர்யாத் பலவிலம்பாத்வா ஷோகோயஂ ஸம்பவேதிதி ததாவிதஷோகப்ரஷமநபரேணாநேந ஷ்லோகேந பவிதவ்யமித்யுக்தார்தாந்தராருசேருசிதஂ ஸ்வாரஸிகத்யாகஷப்தார்தமர்தாந்தரமாஹ — ‘அதவேதி’. அத்ர’ஸர்வபாபவிநிர்முக்தேத்யுபாயவிரோதிஸர்வவிஷயம்’. பாபநிர்மோக்ஷாதத்யர்தபகவத்ப்ரியத்வம்.’நராணாஂ க்ஷீணபாபாநாஂ கரிஷ்ணே பக்திஃ ப்ரஜாயதே’ [பாஂ.கீ.40] இதி ஹ்யுச்யதே.’விக்நாயுதேந கோவிந்தே நரிணாஂ பக்திர்நிவார்யதே’ இத்யாத்யநுஸந்தாநேநாஹ — ‘ததாரம்பவிரோதிபாபாநாமாநந்த்யாதிதி’.’ஜந்மாந்தரஸஹஸ்ரேஷு’ [பாஂ.கீ.40] இத்யாத்யநுஸாரேண’பரிமிதகாலகரிதைரிதி’ பாடே விலம்பாக்ஷமத்வஂ ஸூசிதம்.’அபரிமிதகாலகரிதைரிதி’ பாடே து அபிஷப்தோத்யாஹர்தவ்யஃ. தேநோபாயஸ்ய துஸ்ஸம்பாதத்வவ்யஞ்ஜநம்.’ஷோகமபநுதந்நிதி’ ஷோகாபநோதநாயேத்யர்தஃ.’மந்மநா பவ மத்பக்தஃ’ [18.65] இதி பூர்வஷ்லோகே பக்தியோகஸ்ய ப்ரகரிதத்வாத்ததாரம்பவிரோதித்வேந ஷோகநிமித்தபாபவிஷயோத்ர ஸர்வபாபஷப்தஃ. தத்தந்நிராகரணாயோக்ததர்மவர்கவிஷயஃ ஸர்வதர்மஷப்தஃ யஸ்யைதத்ஸங்க்ரஹஷாஸநஂ “தர்மேண பாபமபநுததி” [மஹாநா.17.6] இதி. பஹுவசநேந ஸர்வஷப்தேந ச வைவித்யமாநந்த்யஂ ச பாபேஷு தர்மேஷு ச வ்யஜ்யதே.

ததிதமாஹ — ‘பக்தியோகாரம்பவிரோதீத்யாதிநா’.’கரிச்ச்ரசாந்த்ராயணேத்யாதிநா’ ஸம்ப்ரதிபந்நபாபநிர்பஹணோதாஹரணம். அக்நிஷ்டோமாதயோபி விநியோகபரிதக்த்வேந அநேகபலஸாதகா இதி ப்ராகேவோக்தம். ஆதிஷப்தேந கர்மயோகாவாந்தரபேததயா’தைவமேவாபரே யஜ்ஞம்’ [4.25] இத்யாதிபிஃ ப்ராக்ப்ரபஞ்சிதாநாமநுக்தாநாஂ ச க்ரஹணம். ஏவஂ ஜ்ஞாநயோகோப்யாதிஷப்தேந ஸங்கரிஹீதஃ? தஸ்யாபி பக்தியோகாரம்பவிரோதிபாபநிபர்ஹணத்வேந ப்ராகேவ ப்ரபஞ்சநாத்.’பரிமிதகாலவர்திநேத்யேகஷரீராபிப்ராயஃ. அதிதுஷ்கராநுஷ்டாநமூலாநேகஜந்மஸஂஸித்தி ஸாத்யத்வநிஷ்சயாதேவ ஹ்யஸ்ய ஷோகஃ.’ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய’ இதி ஸ்வரூபத்யாக ஏவாஸ்யாஂ யோஜநாயாம். ந ச தாவதா நித்யநைமித்திகலோபபப்ரஸங்கஃ? துரநுஷ்டாநப்ராயஷ்சித்தாதிவிஷயத்வோக்தேஃ. துல்யந்யாயதயா து நித்யநைமித்திகேஷ்வபி யாநி துரநுஷ்டாநாநி? தத்ரைவஂ ஸ்யாத்? ஷக்தமதிகரித்யைவ ஷாஸ்த்ரப்ரவரித்தேஃ? அஷக்தஸ்யாகரணே தோஷாபாவாத் அநுகல்பமாத்ரஷக்தௌ ச தஸ்யைவாநுஷ்டேயத்வாத்? இஹ ச முக்யாஷக்தஸ்ய ஸர்வப்ரகாரமுக்யாநுகல்பதயா ஏகஸ்யைவ பகவத்ப்ரபதநஸ்ய விதாநாச்சக்தாஷக்தாதிகாரிபேதாச்ச முக்யாநுகல்பயோஃ ஸர்வத்ர பலாவிஷேஷோபபத்தேஃ. அத ஏவ குருலகுவிகல்பாநுபபத்திப்ரஸங்காபாவஃ; யதா’ப்ரணவஂ வா த்ரிரப்யஸேத்ஸ்மரேத்வா விஷ்ணுமவ்யயம்’ இதி. யதா ச’மாந்த்ரஂ பௌமஂ ததாக்நேயஂ வாயவ்யஂ திவ்யமேவ ச. வாருணஂ மாநஸஂ சேதி ஸ்நாநஂ ஸப்தவிதஂ ஸ்மரிதம்’ இதி விஷ்ணுசிந்தநமேவாவகாஹநாதிஷ்வஸமர்தஸ்யாபி தத்பலஸாதகதயா விதீயதே? ததேஹாபீதி ந கஷ்சித்தோஷ இதி. அத்ர துஷ்கரதயா சிரகாலஸாத்யதயா சால்பஷக்திநா பரிமிதகாலவர்திநா ச துரநுஷ்டாநாநாஂ தர்மாணாமர்தஸித்த ஏவ த்யாகோ பகவதேகோபாயதாவரணவிதேருபகாரித்வேந விதிச்சாயயாநூத்யதே; யதா நிதித்யாஸநோபகாரிதயா ராகப்ராப்தே ஷ்ரவணமநநே “ஷ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இதி. ததேகோபாயதாவரணவிதாநஂ ச ததந்யோபாயபரித்யாகவிஷிஷ்டவிஷயம்; தேந தத்பலஸாதநத்வேந சோதிதாநாமந்யதேவதாவிஷயாணாஂ பகவதி ச தர்மாந்தராணாஂ த்யாகஃ ஸங்கரிஹ்யதே. அர்தஸித்தே ச தேவதாந்தரதர்மநிஷேதே தத்ஸித்த்யர்தஂ நாத்ர வ்யதிகரணஸமாஸஃ ஸமாஷ்ரயணீய இத்யபிப்ராயேண’ஸர்வாந் தர்மாநிதி’ தர்ஷிதம்.

நநு ஷக்தமதிகரித்ய நிஷேதே ஷாஸ்த்ரவையர்த்யம்? அஷக்தஂ ப்ரதி து ந வித்யபேக்ஷேதி சேத்? ந; அஷக்தஂ ப்ரத்யேவ ப்ரஹ்மாஸ்த்ரபந்தாதாவிவோபாயாந்தரபரிக்ரஹஸ்ய தத்விரோதித்வஜ்ஞாபநேநாபேக்ஷிதத்வாத். யத்வா யதர்தஂ ஷரணவ்ரஜ்யாநுஷ்டிதா? ததர்தோபாயாந்தரஷக்தேஃ பஷ்சாத்குதஷ்சித்தேதுவஷாத்ஸம்பவேபி ததர்தஂ ததுபாதாநஸ்யாகர்தவ்யதாஜ்ஞாபநேந ஸார்தம். அத்ர’அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ’ இதி பலஸ்ய பகவதேகாதீநதயா ததேகப்ரபதநமேகஂ பலதயாநுஷ்டேயஂ ஷிஷ்டஂ? ஸர்வதர்மபரித்யாகஸ்ய து வாக்யாத்தச்சேஷத்வஂ ஸித்தம்? பலவத்ஸந்நிதௌ சாபலஂ ததங்கம். தத்ர பூர்வஸித்தாகாரபராமர்ஷே அதிகாரகோடௌ நிவேஷஃ; அந்யதா து லிங்காத்ததேகஷரணவ்ரஜ்யோபயோகிரூபே விஷ்ராந்திஃ. ததேகோபாயதாத்யவஸாயோ ஹி ததந்யோபாயபரிக்ரஹேண விருத்தஃ. அதஸ்த்யாகஸ்யாவஹந்தேஃ ஷேஷ்யபேக்ஷிததண்டுலோபயோகிரூபே பர்யவஸாநவத்ததேகப்ரபதநவிரோதிதர்மத்யாகே பர்யவஸாநாததத்பலார்தா நாமவிரோதிநாஂ நித்யாதீநாஂ த்யாகோஸ்ய நாபேக்ஷித இதி வர்ணாஷ்ரமாத்யநுபந்திஸ்வதந்த்ரவிதிப்ராப்தாஸ்தத்வதேவாவதிஷ்டந்தே. ந ச தேபி ப்ரபதநஸ்யாங்காந்யங்கிநோ வா? ததா நியோகாபாவாத்? அஷக்தஂ ப்ரதி துஷ்கரகர்மாங்ககப்ரபதநவிதாநாஸம்பவாத்? அததங்கஸ்யாபி யஜ்ஞாதேரந்யார்தமாஷ்ரமாத்யர்தஂ சாநுஷ்டாநோபபத்தேஃ. ஸர்வஷப்தநிர்திஷ்டப்ரத்யநீகதயா வா’மாமேகம்’ இத்யேகஷப்தஃ. ததஷ்ச பகவத்ப்ரபதநமேகமேவ ஸர்வப்ராயஷ்சித்தஂ ஸ்யாதித்யுக்தஂ பவதி. ஷரணாகதிஸ்வபாவாத்து ததந்யோபாயபரித்யாகஃ ஸித்த்யேத். யதா லக்ஷயந்தி — ‘அநந்யஸாத்யே ஸ்வாபீஷ்டே மஹாவிஷ்வாஸபூர்வகம். ததேகோபாயதாயாச்ஞா ப்ரபத்திஃ ஷரணாகதிஃ’ இதி. ஷரணஷப்தோத்ரோபாயபர்யாயஃ. யதோக்தஂ ப்ரபத்திப்ரகரணே’உபாயே கரிஹரக்ஷித்ரோஃ ஷப்தஃ ஷரணமித்யயம். வர்ததே ஸாம்ப்ரதஂ த்வேஷ உபாயார்தைகவாசகஃ’ [அஹி.ஸஂ.36.33] இதி. படந்தி ச — ‘ஷரணஂ கரிஹரக்ஷித்ரோருபாயே ச நிகத்யதே’ இதி. உபாயத்வஂ ச காருண்யாதிகுணவிஷிஷ்டஸ்யோபாயஸ்தாநேவஸ்தாய தத்கார்யகரணாதித்யபிப்ராயேண பரமகாருணிகத்வாதிகுணோக்திஃ.’ஏகம்’ இதி நைரபேக்ஷ்யபரஂ வா. தத்ஸித்த்யர்தமபி’மாம்’ இத்யநேநாபிப்ரேததயா காருண்யாதிக்ரஹணம்.’பரமகாருணிகமிதி’ — ‘வதார்ஹமபி காகுத்ஸ்தஃ கரிபயா பர்யபாலயத்’ [ ] இத்யாதிபிஃ கரிபாயாஃ பாரம்யஂ? ததஃ ஷரண்யத்வஂ ச ஸித்தம். தஸ்யாஸங்கோசமாஹ — ‘அநாலோசிதவிஷேஷாஷேஷலோகஷரண்யமிதி’. “ஸர்வஸ்ய ப்ரபுமீஷாநஂ ஸர்வஸ்ய ஷரணஂ ஸுஹரித் (பரிஹத்)” [ஷ்வே.உ.3.17] இதி ஷ்ருதிஃ.’ஸர்வலோகஷரண்யாய’ [வா.ரா.6.17.15] இதி ராவணாவரஜவாக்யம். ஸ்வவாக்யஂ ச’விபீஷணோ வா ஸுக்ரீவ! யதி வா ராவணஃ ஸ்வயம்’ [வா.ரா.6.18.34] இதி. விஷேஷஷப்தோத்ர ஜாதிவர்ணவித்யாவரித்தகுணஸஂஸ்காரபூதபாவ்யுபகாராதிபரஃ. உக்தகுணாவிநாபூதஂ குணாந்தரமாஹ — ‘ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யஜலதிமிதி’.’விதிதஃ ஸ ஹி தர்ம-(ஸர்வ-)ஜ்ஞஃ ஷரணாகதவத்ஸலஃ’ [வா.ரா.5.21.19] இதி ஹ்யுக்தம்.’தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்’ [வா.ரா.6.18.3] இத்யாதிப்ரக்ரியயா தோஷாநாதராய வாத்ஸல்யோக்திஃ. கத்யர்தாநாஂ புத்த்யர்ததயா ப்ரயோகாத்வ்ரஜதிதாதுஃ பூர்வயோஜநாயாமநுஸந்தாநமாத்ரபரதயா வ்யாக்யாதஃ. இஹ து ரக்ஷிஷ்யதீதி மஹாவிஷ்வாஸபூர்வகவிஷிஷ்டாத்யவஸாயலக்ஷணபுத்திவிஷேஷநிரூடபதேந வ்யாசஷ்டே — ‘ப்ரபத்யஸ்வேதி’.

‘அஹஂ த்வேதி’ — ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வஷக்திரஹம் அல்பஜ்ஞமல்பஷக்திஂ ச த்வாமித்யர்தஃ.’மா ஷுசஃ’ — ஏகேந ஸுகரேணாவிலம்பேநாஷேஷபாபநிவரித்திஸித்தேரநந்தைர்துஷ்கரைர்விலம்ப்யகாரிபிஃ ப்ரத்யேகபாபநிபர்ஹணைரிதாநீஂ பக்தியோகாரம்பார்ஹதாஸம்பாதநஸ்யாஷக்யதாநிமித்தஷோகஂ மா கரிதா இத்யர்தஃ. ஏவஂ ஸகலாபிமதஸாதநதயா பகவச்சாஸ்த்ராதிஷு ப்ரஸித்தஂ பகவத்ப்ரபதநமிஹ ப்ரகரிதபக்தியோகாரம்பவிரோதிபாபநிபர்ஹணரூபோதாஹரணவிஷேஷே ப்ரதர்ஷிதம்.’ஸுதுஷ்கரேண ஷோசேத்யோ யேந யேநேஷ்டஹேதுநா. ஸ ஸ தஸ்யாஹமேவேதி சரமஷ்லோகஸங்க்ரஹஃ’. அதஏவாத்ரத்யபாஷ்யக்ரந்தஸ்ய கத்யஸ்துதேஷ்சாவிரோத இதி. யதிஹ’ஷங்கரேணோக்தஂ’ — “‘மந்மநா பவ’ இதி ஷ்லோகேந ஸர்வகர்மயோகநிஷ்டாயாஃ பரமஂ ரஹஸ்யமீஷ்வரஷரணதாமுபஸஂஹரித்யாதேதாநீஂ கர்மயோகநிஷ்டாபலஂ ஸம்யக்தர்ஷநஂ ஸர்வவேதாந்தஸாரஂ விஹிதஂ வக்தவ்யமித்யாஹ — ‘ஸர்வதர்மாநிதி'” இதி. அயமபி’ஸர்வார்தாந் விபரீதாஂஷ்ச’ [18.32] இத்யஸ்யோதாஹரணவிஷேஷஃ? கர்மயோகநிஷ்டாயாஃ பரிதக்த்வேந பக்தியோகநிஷ்டாயாஃ ப்ரதர்ஷிதத்வாதத்ரைவ’ஷரணஂ வ்ரஜ’ இதி கண்டோக்திதர்ஷநேந பூர்வத்ர ததுபஸஂஹாரவாசோயுக்தேரஸங்கதத்வாத்.

யச்சாத்ர’மாமேகஂ ஸர்வாத்மாநஂ ஸமஂ ஸர்வபூதஸ்தமீஷ்வரமஹமேவேத்யேவமேகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ; ந மத்தோந்யதஸ்தீத்யவதாரய’ இத்யுக்தம்; அத்ர தாவந்ந ஷப்தஸ்யைவஂ ஷக்திஃ; ந ச ததுபரோதேந லாக்ஷணிகார்தஸ்வீகாரே ஹேதுஂ பஷ்யாமஃ? ப்ரத்யுத’அஹஂ த்வா ஸர்வாபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி’ இத்யாதிஸ்வாரஸ்யாத்ராகவவிபீஷணாதிவச்சரண்யஷரணாகதயோர்கோப்தரித்வரக்ஷிதவ்யத்வலக்ஷணோ பேதஃ ப்ரதீயதே. ஷாஸ்த்ராந்தராணி சைததவிரோதேந பூர்வமேவ ஸ்தாபிதாநி. யச்சாத்ர’ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய’ இத்யநேந ஸர்வகர்மஸ்வரூபஸந்ந்யாஸவிதிஃ’ இதி? இதமப்யத்யாயாரம்போக்ததாமஸத்யாகஸ்வீகரணம். ஏதந்நிராகரணாயைவ ஸாத்த்விகஸ்த்யாகோத்ர பாஷ்யே (ரா.) தர்ஷிதஃ. நநு கர்மாதிகரிதேஷ்வேவாயஂ ஸாத்த்விகராஜஸதாமஸரூபஸ்த்யாகவிகல்பஃ? ஸர்வகர்மஸந்ந்யாஸிநாஂ தத்த்வவிதாஂ மோஹதுஃகமூலத்யாகாஸம்பவாத்; ஸாத்த்விகத்யாகோபி கர்மநிஷ்டமதிகரித்யைவோச்யத இதி தத்ரைவாஸ்மாபிர்வாக்யாதமிதி சேத்? ததஸத்; ஸாமாந்யதஸ்த்யாகஸந்ந்யாஸரூபவிஷயத்வாத்ப்ரஷ்நஸ்யோத்தரஸ்யாபி ஸாமாந்யவிஷயத்வஂ ப்ரதீயதே? ஜ்ஞாநநிஷ்டாநாமபி நித்யநைமித்திககர்மஸ்வரூபபரித்யாகஸ்ய ப்ராகேவ தூஷிதத்வாச்ச. யச்சாநுகீதாயாமுச்யதே — ‘நைவ தர்மீ ந சாதர்மீ ந சாபி ஹி ஷுபாஷுபீ. யஃ ஸ்யாதேகாஸநே லீநஸ்தூஷ்ணீஂ கிஞ்சிதசிந்தயந்’ [4.7+ம.பா.13.ப.] இதி?’ஜ்ஞாநஂ ஸந்ந்யாஸலக்ஷணம்’ (ஸந்ந்யாஸமித்யேகே) [34.12] இத்யாதி ச.

யச்ச ஷ்ரீமதி’பாகவதே’ புராணே — ‘தஸ்மாத்த்வமுத்தவோத்ஸரிஜ்ய சோதநாஂ ப்ரதிசோதநாம். ப்ரவரித்திஂ ச நிவரித்திஂ ச ஷ்ரோதவ்யஂ ஷ்ருதமேவ ச৷৷மாமேகமேவ ஷரணமாத்மாநஂ ஸர்வதேஹிநாம். யாஹி ஸர்வாத்மபாவேந யாஸ்யஸி ஹ்யகுதோபயம்’ (மயாஸ்யா ஹ்யகுதோபயஃ) [11.12.14;15] இதி. யச்சாந்யத்ர’த்யஜ தர்மமதர்மஂ ச த்யஜ ஸத்யாநரிதே அபி. உபே ஸத்யாநரிதே த்யக்த்வா யேந த்யஜஸி தத்த்யஜ’ [ம.பா.12.329.40+ஸந்ந்யாஸோ.2.12] இதி. ஏவமீதரிஷாநி வசநாநி ஸாத்த்விகத்யாகோக்தப்ரக்ரியயைவ நேதவ்யாநி. ஸமாதிதஷாதத்பரேஷு து வசநேஷு ந கஷ்சித்விரோதஃ.’த்யஜ தர்மமஸங்கல்பாததர்மஂ சாப்யஹிஂஸயா. உபே ஸத்யாநரிதே புத்த்யா புத்திஂ பரமநிஷ்சயாத்’ [ம.பா.12.329.40] இத்யாதிஷு ச ஸாத்த்விக ஏவ தர்மத்யாகஸ்தத்தத்வசநோக்த இதி ஸுவ்யக்தம்.

‘மாமேகம்’ இத்யத்ர ச நிர்விஷேஷசிந்மாத்ரைக்யாதிவிவக்ஷாஂ ஷ்ரரிண்வந்தோ பாலா அபி பரிஹஸேயுஃ. பாஷ்யோக்தஸ்த்வேகஷப்தார்தோ வசநஸ்வாரஸ்யபூர்வாபரஷாஸ்த்ராந்தரஸங்கதஃ. ஏகஷப்தஷ்சாத்யந்தபரிதக்பூதேஷ்வபி தரிஷ்யதே.’அபேத்யாஹமிமாஂ ஹித்வா ஸஂஷ்ரயிஷ்யே நிராமயம். க்ஷமஂ மம ஸஹாநேந நைகத்வமநயா ஸஹ’ [ ] இதி. ததா’க்வ தே ராமேண ஸஂஸர்கஃ கதஂ ஜாநாஸி லக்ஷ்மணம். வாநராணாஂ நராணாஂ ச கதமாஸீத்ஸமாகமஃ’ [வா.ரா.5.35.2] இதி ப்ரஷ்நே’ராமஸுக்ரீவயோரைக்யஂ தேவ்யேவஂ ஸமஜாயத’ [வா.ரா.5.35.51] இத்யாதிஷு. யா து’ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய’ இத்யத்ர விரோதிதர்மமாத்ரத்யாகவிஷயத்வேந யாதவப்ரகாஷாதீநாஂ யோஜநா; ந தத்ரார்தவிவாதஃ. ஸர்வதர்மாநவஷ்யகரணீயாநபி பரித்யஜ்யேதி ஸ்துதிரூபயோஜநா து,அபிஷப்தாத்யாஹாராதிபிரயுக்தா. அநியததர்மபரித்யாகோத்ர விவக்ஷித இதி’நாராயணார்யவ்யாக்யாயாமபி’ நாநுஷ்டாநவிரோதஃ.அபிசாத்ராதிதஃ ப்ரபரிதி ஸம்மரிஷாமஃ — ப்ரதமே தாவதத்யாயேர்ஜுநஸ்யாஸ்தாநஸ்நேஹகாருண்யாதிபிஃ ஷாஸ்த்ரோல்லங்கநப்ரஸங்கேப்ஸுநோபக்ஷிப்தபூர்வபக்ஷபுத்திப்ரஷமநாய த்விதீயேநாத்யாத்மஷாஸ்த்ரமவதாரிதமித்யேதாவதி ஸர்வேஷாமவிவாதஃ.

த்விதீயாத்யாயோக்தஸ்ய யோகாதேரபி பகவாநேவாராத்ய இத்யத்ராபி ந விப்ரதிபத்திஃ. வ்ரீஹ்யாதிவிஷயைஃ ப்ரோக்ஷணாவகாதாதிஷாஸ்த்ரார்தைரபி ஹி ஸ ஏவாராத்யதே. ஸ து தத்ர ந ஸாக்ஷாத்விஷய இதி ப்ரகரணாதிபலாத்? ஸாக்ஷாத்பகவத்யோகிநஷ்ச’யோகிநாமபி ஸர்வேஷாஂ மத்கதேநாந்தராத்மநா’ [6.47] இத்யாதி ப்ரஸ்துத்ய ப்ரதிபாதயிஷ்யமாணத்வாச்ச ஸமர்திதம்.

தரிதீயே யோகாக்யோபாயாஂஷபூதயோஃ க்ரியாயோகபுத்தியோகயோஃ விமர்ஷ இத்யேததபி’ஜ்ஞாநயோகேந ஸாங்க்யாநாஂ கர்மயோகேந யோகிநாம்’ [3.3] இத்யதிகாரிபேதவர்ணநேந நிரஸ்தம். ந ச’தூரேண ஹ்யவரஂ கர்ம’ [2.49] இதி ப்ரதிபாதநாத்துல்யகக்ஷ்யத்வாநுபபத்திரிதி வாச்யஂ? தஸ்ய தத்ப்ரகரணநிந்த்யகாம்யகர்மவிஷயத்வஸ்தாபநாத்.’யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாத்’ [3.17] இத்யாதிஷ்லோகத்வயே தரிஷ்டாநுஷ்ரவிகவிஷயவிதரிஷ்ணஸ்ய பரமாத்மைகரதேஃ புருஷஸ்ய கரித்யாநுஷ்டாநே ப்ரயோஜநாபாவோகரித்யகரணே ப்ரத்யவாயாபாவஷ்ச ப்ரதிபாத்யத இதி யதுச்யதே? ததப்யயுக்தஂ? “நாவிரதோ துஷ்சரிதாத்” [கடோ.2.23] இத்யாதிவிரோதோபபாதநாத்? தத ஏவ’ஹத்வாபி ஸ இமா ఁல்லோகாந்’ [18.17] இத்யாதேரபி வக்ஷ்யமாணஸ்யாத்ரோதாஹரிதஸ்யாந்யவிஷயத்வஸ்தாபநாத். அத சேத்ஸமாதிதஷாயாஂ கர்தவ்யாந்தராபாவோஸ்மிந் ஷ்லோகத்வயே விவக்ஷித இத்யபிப்ராயஃ? ததா து முக்ததஷாயாமிவ விரோதாபாவாதப்யநுஜாநீமஃ. உக்தஂ ச ஸமாதிதஷாவிஷயத்வஂ ஷஷ்டே தைரேவ. ததாஹி — ‘யஂ ஸந்ந்யாஸ இதி ப்ராஹுர்யோகஂ தஂ வித்தி பாண்டவ!’ [6.2] இதி ஷ்லோகே’ஸமாதிவேலாயாமேவ கர்மஸந்ந்யாஸஃ கார்யஃ? நாந்யதேதி யாவத்’ இத்யுக்தம்.’ஆருருக்ஷோர்முநேர்யோகம்’ [6.3] இத்யத்ர சைவஂ வ்யஞ்ஜிதஂ — ‘யஸ்ய வஷிநோ யோகேந ஸகலகர்மகாலோ வ்யாப்தஃ? தஸ்ய கர்மபரித்யாகோ யுக்தஃ? நாந்யஸ்ய’ இதி. ஏததேவ தரிதீயசதுர்தபஞ்சமேஷ்வபி பகவதா ப்ரதிபாதிதமித்யநுஸந்தாதவ்யம். தரிதீயே தாவத்’யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாத்’ இத்யத்ர? சதுர்தேபி’யோகஸந்ந்யஸ்தகர்மாணம்’ [4.41] இத்யத்ர? பஞ்சமே ச’ஸர்வகர்மாணி மநஸா ஸந்ந்யஸ்யாஸ்தே’ [5.13] இத்யத்ர? தேநாத்மரதீநாஂ வஷிநாஂ யோகாரூடாநாமேவ கர்மஸந்ந்யாஸோ யுக்தஃ; தேஷாமபி லோகவிக்யாதாநாஂ ஸர்வலோகாதர்ஷபூதாநாஂ விதுஷாமாத்மாநுக்ரஹாபாவேபி லோகாநுக்ரஹார்தஂ கர்மயோக ஏவ யுக்த இதி பகவதபிப்ராயோ க்ராஹ்ய இதி நிகமிதம். யத்புநர்நிஷித்தாநுஷ்டாநே ப்ரத்யவாயாபாவாத்ததகரணே ப்ரயோஜநஂ நாஸ்தீதி? ஏதத்து தஸ்யாமவஸ்தாயாம் அப்ரஸக்தோபந்யாஸஃ.

யத்து’கர்மணைவ ஹி ஸஂஸித்திமாஸ்திதா ஜநகாதயஃ’ [3.20] இத்யத்ர ராஜ்ஞாமுபந்யாஸஸ்தத்வரித்தாந்தாநாமேவ லோகே ப்ரஸித்தத்வாதிதி? அத்ராயமேவ பாவ உசிதஃ. யத்த்வநந்தரஂ பக்ஷாந்தரமுக்தம்’ஏவஂ பரம்பராப்ராப்தமிமஂ ராஜர்ஷயோ விதுஃ’ [4.2] இதி லிங்காத்ராஜ்ஞாமேவாயஂ யோகிநாஂ கர்மாபரித்யாகோபதேஷஃ? நாந்யேஷாம்’ இதி? தந்மந்தம்? அந்யேஷாமபி கர்மஸ்வரூபாபரித்யாகஸ்ய ஸர்வத்ர ஸுஸ்பஷ்டத்வாத்; அத ஏவ ஹி சதுர்தே ஸ்வயமேவோக்தம். இஹ கேசித்’ராஜர்ஷயோ விதுஃ’ இத்யபிதாநாத்பூர்வஸ்மிந்நத்யாயே நிதர்ஷநார்தஂ ஜநகோபந்யாஸாத்? நவமேத்யாயே’ராஜவித்யா ராஜகுஹ்யம்’ [9.2] இதி வக்ஷ்யமாணத்வாச்ச ராஜ்ஞாமேவாஸ்மிந் பகவதுபதிஷ்டே யோகேதிகாரஃ? நாந்யேஷாமிதி மந்யந்தே; ததயுக்தஂ? நவமேத்யாயே’ஸ்த்ரியோ வைஷ்யாஸ்ததா ஷூத்ராஸ்தேபி யாந்தி பராஂ கதிம்’ [9.32] இதி ஸர்வாதிகாரஸ்ய வக்ஷ்யமாணத்வாத். தஸ்மாத்ப்ரதர்ஷநார்தஂ ராஜ்ஞாஂ ப்ரவரித்திவிஷேஷாத்யுபந்யாஸஃ? நாந்யதேத்யப்யுபகந்தவ்யமிதி.

யத்து பஞ்சமே’ஸந்ந்யாஸஃ கர்மயோகஷ்ச நிஷ்ஷ்ரேயஸகராவுபௌ’ [5.2] இத்யுக்தஸந்ந்யாஸகர்மயோகாப்யாமநந்தரஂ’ஸாங்க்யயோகௌ பரிதக்பாலாஃ’ [5.4] இத்யாத்யுக்தஸாங்க்யயோகயோரர்தாந்தரத்வோபபாதநஂ? ததபி மந்தஂ?’ஜ்ஞாநயோகேந ஸாங்க்யாநாஂ கர்மயோகேந யோகிநாம்’ [3.3] இதி ப்ராகுக்தப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத். ந ச ப்ரஸித்திவிரோதஃ? அஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரே தயோரேவமேவ ப்ரஸித்தேஃ. ந ச’நிஷ்ஷ்ரேயஸகராவுபௌ’ இத்யுக்தேந புநருக்திஃ? ஸங்க்ரஹவிஸ்தரரூபத்வாதிநா தத்பரிஹாராத்? ஸர்வத்ர சைவஂ ஸர்வைரப்யுபகமாத். யதபி’பண்டிதாஃ ஸமதர்ஷிநஃ’ [5.18] இத்யத்ர ஸர்வத்ராஹிஂஸ்யதாபுத்திரநுக்ராஹ்யதாபுத்திஃ ஸர்வேஷாஂ,பூதாநாமீஷ்வராநுக்ராஹ்யதாபுத்திரீஷ்வரவிபூதித்வபுத்திஷ்ச ஸமதர்ஷநமபிப்ரேதமிதி? தாவதி ந விவாதஃ. யத்து தத்ராநந்தரமுக்தஂ’ந புநர்ஹிஂஸாநுக்ரஹேஷு பலஸாம்யபுத்திஃ ப்ராஹ்மண்யாதிவிஷேஷதிரஸ்காரோ வா. குத ஏதத் ஷாஸ்த்ராந்தராநுஸாராத்ப்ரமாணாந்தராநுஸாராச்ச’ இதி? அயமப்யாத்மவ்யதிரிக்தமித்யாத்வாதிவாதிநாஂ மதஸ்யோபாலம்பஃ? ந புநஃ ஸ்வதஃ பரஸ்பரஸமாநாநாஂ ஆத்மநாமௌபாதிகஸத்யவைஷம்யவாதிமதஸ்ய? விஷமதேஹாநாமபி ஸ்வரூபஸாம்யதர்ஷநே ஷாஸ்த்ராந்தரப்ரமாணாந்தரவிரோதாபாவாத்? ப்ரத்யுத தத்ஸஂவாதாச்சேதி.

ஷஷ்டோக்தயோகஸ்ய விஷயவிஷேஷாதிகஂ தத்ரைவ ஸுஸ்பஷ்டமுபபாதிதம். துரபஹ்நவஂ ச தைரபி யோகிநாஂ வைவித்யம். அத ஏவ ஹி’யோகிநாமபி ஸர்வேஷாம்’ [6.47] இதி ஷ்லோகே வ்யாசக்யுஃ’யோகிநஷ்சித்தாலம்பநவைசித்ர்யாத்பஹுவிதாஃ. தேஷு மய்யர்பிதசித்தோ மாமேவ ஷ்ரத்தயா பஜதே? ஸ மே யுக்ததமோ மத இதி ஹ்யாஹ’ இதி. யோஸ்மாபிரிஹ ஸங்க்ஷேபவிஸ்தராப்யாமுபந்யஸ்தோ யோகஃ? ஸ ஸர்வேப்யோ யோகேப்யஃ ஷ்ரேஷ்டதமோ மத இதி ச.’ஷப்தப்ரஹ்மாதிவர்ததே’ [6.44] இத்யேததபி த்ரிவர்காதிலங்கநவிஷயமேவாப்யுபகந்தவ்யம். அத்ர வேதத்வாரா தத்பலவிவக்ஷாயாஂ லக்ஷிதலக்ஷணாஸங்கோசாதிர்மஹாந் க்லேஷஃ. பாஷ்யோக்தப்ரக்ரியா து ஷ்ரரிங்கக்ராஹிகயா விவக்ஷிதஂ வக்தீதி விஷேஷஃ.’தபஸ்விப்யோதிகோ யோகீ’ [6.46] இதி ஷ்லோகே யதுக்தம் — ‘அத்ர தபஷ்ஷப்தேந வாநப்ரஸ்ததர்மாணாஂ பரிக்ரஹஃ; ஜ்ஞாநஷப்தேந ப்ரஹ்மசாரிதர்மாணாஂ? கர்மஷப்தேந கரிஹஸ்ததர்மாணாம்’ இதி? அயஂ விபாகோ நிர்மூலஃ; ஸர்வேஷ்வாஷ்ரமேஷு ஸ்வாஷ்ரமாவிரோதிநாஂ தபோஜ்ஞாநகர்மணாஂ ஸம்பவாத்யதாஷ்ருதவிரோதாபாவாத்வாநப்ரஸ்தாதிலக்ஷணாயாஃ ப்ரயோஜநாபாவாச்ச.

ஸப்தமோக்தசேதநாசேதநரூபப்ரகரிதித்வயஸ்யாபி ப்ரஹ்மஸ்வரூபாதத்யந்தபேதோஸ்மாபிஸ்தத்ரதத்ர ஸமர்திதஃ. அபரப்ரகரிதேரஷ்டதாவிபாகஷ்ச யதாஷ்ருத ஏவோபபந்ந இதி ஸ்தாபிதம். யச்ச’ரஸோஹமப்ஸு’ [7.8] இத்யாதிஸாமாநாதிகரண்யநிர்வாஹாயோக்தஂ’ஸமஸ்தகல்யாணகுணஸமஷ்டிவிக்ரஹோஹம்? அதோ மதஂஷாஃ ஸர்வே ஸர்வத்ர கல்யாணகுணா இத்யபிப்ராயேணாஹ’ இதி; தத்ர தாவத்ராஸிதகல்யாணகுணஸமஷ்டிர்ந பகவத்ஸ்வரூபஂ? நசாப்ராகரிதஸ்ய விக்ரஹஸ்ய ப்ராகரிதரஸாதிமயத்வம்; அதஃ பரிஷேஷாத்ரஸாதீநாமேவ விக்ரஹத்வமுக்தஂ ஸ்யாத்; தத்ர ஸமஷ்டிவ்யஷ்டிபாவேநாஂஷத்வோக்திர்நிஷ்பலா. தஸ்மாத்ததுத்பத்திதாததீந்யாதிபிரேவ ஸாமாநாதிகரண்யகமநிகா ஸமீசீநா. பேதாபேதநயேந கல்யாணகுணதாதாத்ம்யவிவக்ஷாயாமகல்யாணைரபி ஸர்வாத்மநஸ்தஸ்ய தாதாத்ம்யாத் ஸமஸ்தஹேயாஸ்பதத்வாதிதோஷப்ரஸங்கஃ. ஏவமுத்தரேஷ்வபி ஸாமாநாதிகரண்யேஷு பாவ்யம்.

அஷ்டமே ச’கிஂ தத்ப்ரஹ்ம’ [8.1] இத்யாதிப்ரஷ்நாநாமேகாதிகாரிவேத்யவிஷயத்வஂ தத்ரைவாஸ்மாபிர்நிராகரிதம். ப்ரஹ்மாயுர்திவஸகல்பநா பௌருஷாஹோராத்ரகல்பநாமூலமஹாகல்பப்ரக்ரியோபந்யாஸஷ்ச ஸ்மரித்யந்தராநுஸாரேணாஸ்மாபிரப்யப்யுபகமாத்திரண்யகர்பதிவஸாவஸாநே மஹாப்ரலயவாதிநாமயமுபாலம்பஃ.’யத்கத்வா (யஂ ப்ராப்ய) ந நிவர்தந்தே தத்தாம பரமஂ மம’ [15.6] இத்யஸ்ய பரமவ்யோமவிஷயதாயாஂ ஸித்தாந்தவிரோதாபாவேப்யத்ர பரிஷுத்தாத்மவிஷயத்வே யுக்தயஸ்தத்ரைவாவஸ்தாபிதாஃ. யத்புநஃ’அக்நிர்ஜ்யோதிஃ’ [8.24]’தூமோ ராத்ரிஃ’ [8.25] இத்யத்ராக்நிதூமஷப்தாப்யாமஹோராத்ரைகதேஷபூதஃ காலவிஷேஷோ லக்ஷ்யத இதி; ததஸத்? தத்தச்சப்தைரத்ர தேவயாநபிதரியாநாக்யகதித்வயப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்?’நைதே ஸரிதீ’ [8.27] இதி நிகமநாத்?’யத்ர காலே’ [8.23] இத்யுபக்ரமஸ்தகாலஷப்தஸ்ய காலாபிமாநிதேவதாதிவாஹிகபூயஸ்த்வவிவக்ஷயா ஸ்தாபிதத்வாச்ச. அதஃ’உதகயநபூர்வபக்ஷாஹஃபூர்வாஹ்ணஸந்நிபாதே ப்ரஹ்மவித்பிர்யோகிபிரபுநராவரித்தயே ப்ரயாதவ்யம்’ இதி நியமநமஷக்யம். தக்ஷிணாயநாபரபக்ஷாபராஹ்ணராத்ரிஷு ப்ரயாதாநாஂ யோகிநாஂ சாந்த்ரமஸஜ்யோதிஃ ப்ராப்ய புநராவரித்திப்ரதிபாதநமுத்தரேண ஷ்லோகேந கரிதமித்யப்யஸத்’நிஷி நேதி சேந்ந ஸம்பந்தஸ்ய யாவத்தேஹபாவித்வாத்தர்ஷயதி ச’ [ப்ர.ஸூ.4.2.19]’அதஷ்சாயநேபி தக்ஷிணே’ [ப்ர.ஸூ.4.2.20] இத்யதிகரணாப்யாஂ தக்ஷிணாயநராத்ரிமரிதஸ்யாபி யோகிநஸ்தைத்திரீயோக்தப்ரக்ரியயா சந்த்ரஸாயுஜ்யபூர்வகஂ பரப்ரஹ்மப்ராப்த்யபுநராவரித்த்யோஃ ஸமர்திதத்வேநாஸ்ய ஷ்லோகஸ்ய ஸாக்ஷாத் யோகிவ்யதிரிக்ததூமாதிமார்கோசிதாதிகாரிவிஷயத்வவ்யவஸ்தாபநாத். யச்ச கதஂ புநரக்நிஜ்யோதிர்தூமஷப்தயோர்யதோக்தகாலவிஷேஷபரத்வமவகம்யதே இதி பரிசோதநாபூர்வகமுக்தஂ? ஷ்ருதிஷு ச ஸ்மரிதிஷு ச ஸமஸ்தாஸூதகயநபூர்வபக்ஷாஹஃபூர்வாஹ்ணாநாஂ ஸாமாந்யதோ தைவகர்மாங்கத்வோபதேஷாத்ப்ரயாணகாலாநுஸ்மரணஸ்யாபி தைவத்வாவிஷேஷாத் ஷாஸ்த்ராந்தரேஷ்வநயோர்தைவகர்மத்வேந தக்ஷிணாயநாதிஷு வர்ஜநப்ரஸங்காத் இதி.

யத்புநஃ’அஸமாஹிதசித்தாநாமபி ஸுகரஂ ஸுகாவகமஂ க்ஷிப்ரஂ பலஂ ப்ரதி பகவத்ப்ரபத்திப்ரகாரஂ வக்துஂ பகவாநுவாச’ இதி நவமாரம்பே வ்யாக்யாதம்? ததபி பூர்வோக்தஜ்ஞாநிஸாத்யாநந்யபஜநஸ்யைவ ப்ரபஞ்சநபரத்வப்ரதீதேரபாகரிதம். யச்ச’ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந சாப்யந்யே’ [9.15] இதி ஷ்லோகே ப்ரகல்பிதஂ’ஸாங்க்யயோகாப்யாஂ ஸமுச்சிதாப்யாமுபாஸநமேகத்வேந உபாஸநஂ? விகல்பிதாப்யாமுபாஸநஂ பரிதக்த்வேநோபாஸநஂ? புத்தியோகோ வாத்ர ஜ்ஞாநஷப்தேந விவக்ஷிதஃ தத்ராப்யயமர்தஃ’கேசித்கர்மயோகபுத்தியோகாப்யாஂ ஸமுச்சிதாப்யாமுபாஸதே; கேசித்கேவலேந கர்மயோகேந; அபரே கேவலேந புத்தியோகேநேத்யேவஂ பஹுதோபாஸதே’ இதி. அத்ர ஸாங்க்யயோகாதிப்ரஸஞ்ஜகஂ ந கிஞ்சித்தரிஷ்யதே.’அஹஂ க்ரதுஃ’ [9.16] இத்யாத்யநந்தரவிவரணக்ரந்தாநுஸாரேண ஏகத்வபரிதக்த்வயோருபாஸ்யவிஷயத்வஂ ஸுஸ்பஷ்டம்.’அநந்யாஷ்சிந்தயந்தோ மாம்’ [9.22] இத்யாதௌ து நசாவஷ்யம்பாவிநே யோகக்ஷேமாயாபி மத்பக்தைரேகாந்திபிர்தேவதாந்தராணி தர்மாந்தராணி வாபேக்ஷணீயாநீத்யாதிகஂ ஸர்வமங்கீகரிதமஸ்மாபிஃ.

தஷமே ச’விஸ்தரேணாத்மநோ யோகஂ விபூதிஂ ச’ [18] இத்யத்ர யோகஷப்தஸ்ய பகவத்கர்மயோகவிஷயதயா வ்யாக்யாநமயுக்தம்?’பஷ்ய மே யோகமைஷ்வரம்’ [11.8]’ஏதாஂ விபூதிஂ யோகஂ ச’ [10.7] இத்யாதிப்ரத்யபிஜ்ஞாவிரோதாத்? அநந்தரமஸ்மிந்நத்யாயே தத்விஸ்தராதர்ஷநாச்ச.

‘மத்கர்மகரித்’ [55] இத்யாத்யேகாதஷாத்யாயாந்திமஷ்லோகஸ்ததுத்தரமித்யபி தூரவ்யவதாநாத்தத்ராபி விஸ்தராதர்ஷநாச்ச நிரஸ்தம். விபூதிவிஷேஷாணாஂ கரித்ஸ்நஸ்ய ச ஜகதஃ ஸ்வரூபைகதேஷத்வேநாஂஷதயா ஸாமாநாதிகரண்யவர்ணநமபி ப்ராகுக்தஸதோஷத்வாதிப்ரஸங்கப்ரக்ரியயா பராஸ்தம். ஏவஂ ஷ்ரீவிஷ்வரூபவிக்ரஹஸ்யாவயவத்வேந விஷ்வஸ்ய வர்ணநமபி ப்ராகரிதாப்ராகரிதவிபாகாதவதூதம்.த்வாதஷோக்தஸ்யாக்ஷரோபாஸநஸ்ய பகவதுபாஸநாத்பேதஃ ஸ்வவாக்யஸ்வாரஸ்யபுருஷோத்தமத்வாதிப்ரகரணாந்தரைகரஸ்யாதிபிஃ ஸாதிதஃ. யத்புநஃ — பேதவ்யபதேஷாஸ்து கதஞ்சிதவஸ்தாபேதமாஷ்ரித்ய நேதவ்யாஃ; அவஸ்தாபேதஷ்சாத்ர நிர்விஷேஷநிகிலவஸ்துமாத்ரரூபதா? ஆவிர்பூதஸமஸ்தகல்யாணகுணஸமஷ்டிரூபதா ச விவக்ஷிதா — இதி ததேததநேகவிஷயவ்யாகாதவிஸஂஸ்தூலமாகுமாரமபஹாஸ்யம். அந்யத்ர ச தூஷணப்ரபஞ்சநாதிஹோபரம்யதே.

த்ரயோதஷே க்ஷேத்ரஜ்ஞவிஷயே வக்தவ்யஂ ஸர்வஂ பூர்வமேவோக்தம்.’யதஷ்ச தத்’ [13.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. ததாபாடேபி ஜ்ஞாநபராமர்ஷோஸ்வரஸஃ. க்ஷேத்ரஸ்ய நித்யத்வேநாஹேதுகத்வாத்தேதுர்ந நிர்திஷ்ட இத்யுக்தமிதி சேத்? ஸத்யமுக்தஂ? துருக்தஂ து தத்?’மஹாபூதாந்யஹங்காரஃ’ [13.6] இத்யாதிநா வக்ஷ்யமாணஸ்ய க்ஷேத்ரஸ்யாவ்யக்தவ்யதிரிக்தஸ்ய ஸமஸ்தஸ்யாநித்யத்வஸம்ப்ரதிபத்தேஃ?’தஸ்மாதவ்யக்தமுத்பந்நஂ த்ரிகுணஂ த்விஜஸத்தம!. அவ்யக்தஂ புருஷே ப்ரஹ்மந்நிஷ்கலே ஸம்ப்ரலீயதே’ [வி.பு.] இத்யாதிபிர்நித்யஸ்யாப்யவ்யக்தஸ்த பரப்ரஹ்மண்யேகீபாவபரிதக்பாவவசநாச்ச. யச்ச’ப்ரஹ்மஸூத்ரபதைஷ்சைவ’ [13.5] இத்யத்ரோக்தஂ — ‘க்ஷேத்ராதிதத்த்வவ்யவஸ்தாபநபராணி பஞ்சஷிகாதிப்ரணீதாநி ஸூத்ரபதாநி’ இதி? ததப்யநாதேஷிகஂ? பஞ்சஷிகாதிக்ரந்தே ப்ரஹ்மஸூத்ரப்ரஸித்த்யபாவாத். யத்து’மத்பக்த ஏதத்விஜ்ஞாய மத்பாவாயோபபத்யதே’ [13.19] இதி நிகமநாத்பகவாநேவ’ஜ்ஞேயஂ யத்தத் ப்ரவக்ஷ்யாமி’ [13.13] இத்யத்ர ஜ்ஞேயத்வேநோக்த இதி; தந்ந?’இதி க்ஷேத்ரஂ ததா ஜ்ஞாநஂ ஜ்ஞேயஂ சோக்தஂ ஸமாஸதஃ’ [13.19] இதி நிகமிதாநாஂ த்ரயாணாமேதச்சப்தேநாநுவாதாத்? தத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞஜ்ஞாநவத்கர்மவஷ்யக்ஷேத்ரஜ்ஞஜ்ஞாநஸ்யாபி மோக்ஷோபயோகித்வோபபத்தேஃ? க்ஷேத்ராதிஜ்ஞாநரூபஸ்யாபி ஷாஸ்த்ரார்தஸ்ய ஸர்வப்ரஷாஸிதுர்பகவதஃ ஸமாராதநரூபத்வேந’மதபக்த ஏதத்விஜ்ஞாய’ [13.19] இத்யநேந விரோதாபாவாச்ச.

யதபி சதுர்தஷே’மம யோநிர்மஹத்ப்ரஹ்ம தஸ்மிந் கர்பஂ ததாம்யஹம்’ [14.3] இத்யத்ர பராவரப்ரகரித்யோர்ஜீவாவ்யக்தஸஂஜ்ஞயோரஂஷோமிலிதோ கர்ப இத்யுக்தஂ? தத்ர ப்ரஹ்மஷப்தேநாவ்யக்தஸ்ய நிர்திஷ்டத்வாத்தத்ர ததஂஷாதாநவசநஸ்ய ப்ரயோஜநாபாவாத்?’க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞஸஂயோகாத்’ [13.27] இத்யுக்தஸ்ய சாத்ர ப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்? கர்பஷப்தேந சேதநவிவக்ஷைவ யுக்தா.’ஸர்வத்வாரேஷு தேஹேஸ்மிந் ப்ரகாஷ உபஜாயதே. ஜ்ஞாநஂ யதா ததா வித்யாத்விவரித்தஂ ஸத்த்வமித்யுத’ [14.11] இதி ஷ்லோகே ப்ரகாஷஜ்ஞாநஷப்தயோஃ பாஹ்யாந்தரேந்த்ரியவரித்திவிஷயதயா வ்யவஸ்தாபநமஷக்யஂ? விபரிவர்தேபி விரோதபாவாத்வக்ஷ்யமாணராஜஸதாமஸஜ்ஞாநவ்யவச்சேதார்தஂ ப்ரகாஷஷப்தப்ரயோகோபபத்தேஷ்ச. ரஜஃகார்யஷ்லோகே லோபப்ரவரித்திர்லோபோத்பவ இதி ஸமஸ்ததயா வ்யாக்யாநமயுக்தஂ? ததாநத்யயநாத்?’அப்ரகாஷோப்ரவரித்திஷ்ச’ [14.13] இதி தமஃகார்யஷ்லோகே ஸத்த்வகார்யப்ரகாஷநிஷேதவத்ரஜஃகார்யப்ரவரித்திநிஷேதஸ்யாபி பரிதகுபந்யாஸாத்தத்ப்ரதியோகிதயா ப்ரவரித்தேரிஹ பரிதங்நிர்தேஷோபபத்தேஃ?’ஆரம்பஃ கர்மணாம்’ [14.12] இத்யஸ்ய து கோபலீவர்தந்யாயேந நிர்வாஹாத்.

பஞ்சதஷேபி’ப்ரபத்யேயதஃ ப்ரவரித்திஃ’ [15.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. யதபி’மமைவாஂஷோ ப்ரவரித்திஃ’ [15.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. யதபி’மைவாஂஷோ ஜீவலோகே ஜீவபூதஃ ஸநாதநஃ’ [15.7] இத்யத்ர ஸஂஸாரிவ்யதிரிக்தஃ ஸர்வேஷ்வரஸ்யைவ கஷ்சிதஂஷோ ஜீவஷப்தார்ததயா ப்ரதமஂ வ்யாக்யாயி; தத்ர யத்யபி அர்தவிரோதோ நாஸ்தி? ததாபி விபூதிப்ரகரணமத்யபாடாதந்தர்யாமிணஸ்து’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டஃ’ [15.15] இத்யநந்தரமேவ வக்ஷ்யமாணத்வாத்? பரமாத்மாஂஷவிஷேஷே ச ஜீவஷப்தஸ்ய ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷாபாவாத் மாநவாதிஷாஸ்த்ராந்தரப்ரஸித்தேரபி’ஜீவபூதாஂ மஹாபாஹோ!’ [7.5] இதி ஸ்வஷாஸ்த்ரப்ரஸித்தேர்பலவத்த்வேந ஸ்வீகர்துமுசிதத்வாத்’விஷயாநுபஸேவதே’ [15.9] இத்யத்ர ச ப்ரதிகூலோதாஸீநபோகேப்யஃ ஸங்கோசஸ்ய க்லிஷ்டத்வாதுத்க்ரமணாத்யுக்தேஃ? ஹரிதயவ்யாப்தேரந்தர்யாமிணஃ ஸ்வாரஸ்யாதிந்த்ரியாதிஷ்டாநேஷ்வரஷப்தாதேஷ்ச தத்தந்நியந்தரி ஸஂஸாரிண்யப்யுபபத்தேஃ?’ஆத்மந்யவஸ்திதம்’ [15.11] இத்யத்ர சாத்மஷப்தஸ்ய நாநார்தஸ்ய ப்ரகரணோசிதார்தபரிக்ரஹோபபத்தேஃ? பவதுக்தா த்விதீயைவ யோஜநா பாஷ்யகரிதபிமதா ஸமீசீநேதி மந்யாமஹே.’வேதைஷ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்யஃ’ [15.15] இத்யாதௌ வேதவேதாந்தஷப்தயோர்வக்தவ்யஂ ப்ராகேவோக்தம்.’கூடஸ்தோக்ஷரஃ’ [15.16] இத்யஸ்ய ஜீவபூதபரப்ரகரிதிவ்யதிரிக்தே முக்தே வரித்திஷ்ச ஸாதுதரா.

யத்து ஷோடஷே ப்ரோக்தஂ — ப்ரகாராந்தரேணார்ஜுநஸ்ய ஷோகமபநேதுஂ தேவப்ரகரிதீநாஂ ரூபஂ; தேஷாஂ பரமகல்யாணப்ரத்யாஸக்தேரர்ஜுநஸ்ய தைவப்ரகரிதித்வமாஸுரப்ரகரிதீநாஂ ரூபஂ? தந்நிமித்ததா ச ஸகலஸ்யாநர்தஜாதஸ்யோக்தம் — இதி. ததயுக்தஂ? ஷாஸ்த்ராரம்பேர்ஜுநஸ்ய ஸ்வப்ரகரித்யநிர்தாரணமூலஷோகப்ரஸங்காபாவாத்? அத்ர தத்ப்ரஸங்கே ததபநோதநஸ்யாபி ப்ராஸங்கிகஸ்ய யுக்தத்வாத்; அதஃ’தஸ்மாச்சாஸ்த்ரஂ ப்ரமாணஂ தே கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ’ [16.24] இதி நிகமநாநுஸாரேண பகவத்யாமுநேயோக்தப்ரக்ரியயா ஷாஸ்த்ரவஷ்யதைவாத்யாயப்ரதாநார்தஃ.

ஸப்ததஷே ஷ்ரத்தாத்ரைவித்யஂ ஷாஸ்த்ரீயேதரவிஷயமித்யயுக்தம்; அநந்தரம்?’அஷாஸ்த்ரவிஹிதம்’ [17.5] இதி பரிதகபிதாநாத். ந ச தத்ர ஷ்ரத்தாத்ரைவித்யமபி ஸமுச்சேதுஂ ஷக்யஂ? ததநுக்தேஸ்தத்க்லரிப்த்யநுபபத்தேஷ்ச.’ தத்ஸதிதி நிர்தேஷஃ’ [17.23] இத்யத்ர முமுக்ஷூணாஂ யஜ்ஞாதிஷு கிஞ்சிதங்கஂ தேஷாஂ வீர்யாதிஷயார்தமுபதிஷ்யத இத்யயுக்தம்? அமுமுக்ஷூணாமபி ததவிரோதாத்விஷேஷகாபாவாச்ச. அதோ’லக்ஷணஂ ஷாஸ்த்ரஸித்தஸ்ய த்ரிதா’ [கீ.ஸஂ.21] இத்யயமேவார்த உசிதஃ. அஷ்டாதஷே த்யாகஸ்வரூபாதிவிவேகே நாதீவ விரோதஃ? சரமஷ்லோகே வக்தவ்யஂ து ஸர்வஂ ஸக்தமஸ்மாபிஃ. ஏவமந்யேஷ்வபி பூதேஷு பவிஷ்யத்ஸு ச ஷ்ரீமத்கீதாபாஷ்யேஷு பகவத்யாமுநாசார்யபாஷ்யகாரமதாநுஸாரேண திங்மோஹஃ ப்ரஷமயிதவ்யஃ. க்ஷுத்ரஸ்கலிதேஷ்வதூரவிப்ரகரிஷ்டயோஜநாபேதேஷு சோதாஸிதவ்யமித்யலமதிப்ரஸங்கேந.பிஷாச-ரந்திதேவ-குப்த-ஷங்கர-யாதவப்ரகாஷ-பாஸ்கர-நாராயணார்யயஜ்ஞஸ்வாமி-ப்ரபரிதிபிஃ ஸ்வஂ ஸ்வஂ மதமாஸ்திதைஃ பரஷ்ஷதைர்பாஷ்யகரித்பிஃ அஸ்மத்ஸித்தாந்ததீர்தகரைஷ்ச பகவத்யாமுநாசார்யபாஷ்யகாராதிபிரவிகீதபரிகரிஹீதோயமத்ர ஸாரார்தஃ — “பகவாநேவ பரஂ தத்த்வம்? அநந்யஷரணைர்யதாதிகாரஂ ததேகாஷ்ரயணஂ பரமதர்மஃ” இதி.

——————–

இத்துடன் கீதா உபதேசம் முற்றுப் பெறுகிறது. இந்தக் கீதா சாஸ்திரத்தைப் படித்தும் அனுஷ்டித்தும்
பயன் அடைய வல்ல அதிகாரி யார் என்னும் கேள்வி எழுகிறது. அதற்கு விடை வருகிறது :

67. இதம் தே நாதபஸ்காய நாபக்தாய கதாசந
ந சாஸுஸ்ரூஷவே வாச்யம் ந ச மாம் யோऽப்யஸூயதி

தே இதம் கதாசந-உனக்கு (சொல்லப் பட்ட) இதை எப்போதும்,
அதபஸ்காய-தவமிலாதோனுக்கும்,
அபக்தாய ச-பக்தியில்லாதோனுக்கும்,
அஸுஸ்ரூஷவே-கேட்க விரும்பாதோனுக்கும்,
ய: மாம் அப்யஸூயதி-என்பால் பொறாமையுடையோனுக்கும்,
ந வாச்யம்-சொல்லாதே.

இதை எப்போதும் தவமிலாதோனுக்கும், பக்தியில்லாதோனுக்கும், கேட்க விரும்பாதோனுக்கும் என்பால்
பொறாமையுடையோனுக்கும் சொல்லாதே.

வாழ்க்கைத் தத்துவங்கள் அனைத்தும் அடங்கப் பெற்றது பகவத்கீதை. அதை முறையாக எல்லார்க்கும் எடுத்து
வழங்க வேண்டுமென்பதே பகவானது கருத்து. இந்த அறிவு பரவுமளவு வாழ்க்கை திருந்தியமையும்.
ஆனால் இதை யாருக்குப் புகட்டலாகாது என்கிற எச்சரிக்கையை பகவான் பண்ணுகிறார்.
கண்ணில்லாதவர்க்குச் சித்திரம் பயன்படாதது போன்று தவம் அல்லது நெறியான வாழ்க்கை யில்லாதவர்களுக்குக்
கீதோபதேசம் பெரும் பயன் அளிக்காது. வெறும் தவம் மட்டும் போதாது. அது பக்தியோடு கூடியதாயிருக்க வேண்டும்.
பக்தியே தவத்தைத் தூயதாக்குகிறது. பிறகு பக்தியின் அறிகுறியாக சேவை வந்தமைகிறது.
ஈசனிடத்தும் உயிர்களிடத்தும் விருப்பமிருக்குமளவே தொண்டுபுரிய ஒருவன் துணிகிறான்.
தோன்றாத் துணையாயுள்ள ஈசுவர பக்தி பண்ணுகிறவர்களுள் தோற்றத்தில் வந்துள்ள கிருஷ்ணனைச் சாமான்ய மனிதன்
என்று இகழ்பவர் உண்டு. பலவிதச் செருக்கும் தேகாத்ம புத்தியும் உடையவர்கள் அக்காலத்தில் இருந்தது போன்று
எக்காலத்திலும் இருக்கிறார்கள். அப்படி அகங்கரிக்கிறவர்கள் கீதையின் உட்கருத்தை அறிந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.
அத்தகையவர்களுக்கு அதைப் புகட்டுவது பயன்படாது. அசுச்ரூஷவே என்பது கேட்க விருப்பமில்லாதவனுக்கு என்றும் பொருள்படுகிறது.
தன்னைப்பற்றிய பெரிதாக நினைத்துக்கொண்டோ அல்லது வேறு எக்காரணத்தை முன்னிட்டோ இதை
ஊக்கத்தோடு கேட்க மனமில்லாதவனுக்கு இதை உபதேசிக்கலாகாது.

மழைத் தண்ணீர் மேட்டுநிலத்தில் தங்கிநிற்பதில்லை. பள்ளமான இடத்துக்கு ஓடிவந்துவிடுகிறது.
அது போல ஈசுவர கிருபையானது தற்பெருமையும், கர்வமுமுள்ளவர்களுடைய உள்ளத்தில் தங்கிநிற்பதில்லை.
பணிவுள்ளவர்களின் உள்ளத்தில்தான் அது தங்கிநிற்கும்.

৷৷18.67৷৷இதஂ தே பரமஂ குஹ்யஂ ஷாஸ்த்ரஂ மயா ஆக்யாதம் அதபஸ்காய அதப்ததபஸே த்வயா ந வாச்யஂ த்வயி வக்தரி மயி ச அபக்தாய கதாசந ந வாச்யஂ தப்ததபஸே ச அபக்தாய ந வாச்யம் இத்யர்தஃ. ந ச அஷுஷ்ரூஷவே பக்தாய அபி அஷுஷ்ரூஷவே ந வாச்யஂ ந ச மாஂ யஃ அப்யஸூயதி மத்ஸ்வரூபே மதைஷ்வர்யே மத்குணேஷு ச கதிதேஷு யோ தோஷம் ஆவிஷ்கரோதி ந தஸ்மை வாச்யம்? அஸமாநவிபக்திநிர்தேஷஃ தஸ்ய அத்யந்தபரிஹரணீயதாஜ்ஞாபநாய.

৷৷18.67৷৷ஏவஂ ஸ்வோபதேஷேந ப்ரதிஷ்டிததத்த்வஹிதஜ்ஞாநஸ்ய அர்ஜுநஸ்ய கர்தவ்யவிஷேஷோபதேஷவ்யாஜேந ஸம்ப்ரதாயவிதிஸித்த்யதமஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரேநதிகாரிணஸ்தாவத்வ்யநக்தி — ‘இதஂ தே’ இதி ஷ்லோகேந.’இதம்’ இதி ஸாமாந்யேந நிர்திஷ்டஂ பூர்வாபரக்ரந்தஸ்தைஃ பதைர்விவரிணோதி — ‘இத தே பரமஂ குஹ்யஂ ஷாஸ்த்ரஂ மயாக்யாதமிதி’. அத்ர தேஷப்தஃ’இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம்’ [18.63] இதி ஷ்லோகாதாகரிஷ்டஃ; ஷ்லோகஸ்தஸ்ய து தேஷப்தஸ்ய’த்வயேதி’ வ்யாக்ரியா. அதபஸ்கஷப்தேந தபஃப்ராரம்பமாத்ரே கரிதேபி ஷ்ரவணாநதிகாரித்வஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘அதப்ததபஸ’ இதி.’யஸ்ய தேவே பரா பக்திர்யதா தேவே ததா குரௌ’ [ஷ்வே.உ.6.23+ஸுபாலோ.16.2+யோ.ஷி.2.22+ஷாட்யாய.37] இதி ஷ்ருத்யநுஸாரேணாஹ — ‘த்வயி வக்தரி மயி சாபக்தாயேதி’. அபக்தத்வே விஷேஷஸங்கோசகாபாவாத்.’மத்பக்தேஷ்வபிதாஸ்யதி’ [18.68] இத்யநந்தரஂ பக்தாவாதரதர்ஷநாச்ச.

‘கதாசந’ இத்யநேந தபஸி ஸம்யகநுஷ்டிதேபீதி விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘தப்தபஸே சாபக்தாயேதி’. ப்ரத்யேகபரிஹரணீயத்வாய ச நஞ்ப்ரயோகாவரித்திஃ. உத்தரோத்தரதீவ்ரத்வதாத்பர்யேண க்ரமவிஷேஷ இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘பக்தாயாப்யஷுஷ்ரூஷவ’ இதி. அத்ராபி ஸங்கோசஹேத்வபாவாத் பூர்வவத்.’ப்ரப்ரூஹி தஂ ஷ்ரத்ததாநாய மஹ்யம்’ [கடோ.1.1.13] இதி ஷ்ருத்யா ச ஷுஷ்ரூஷாப்ராதாந்யமவகதம்? மாமப்யஸூயதி மஹ்யமப்யஸூயதீத்யர்தஃ.’க்ருததுஹேர்ஷ்யாஸூயார்தாநாஂ யஂ ப்ரதி கோபஃ’ [அஷ்டா.1.4.37] இதி கர்மத்வஸ்யாபி ஸித்தத்வாத் த்விதீயாத்ராநபோதிதா. மாஂ ப்ரத்யஸூயதீத்யுக்தஂ பவதி. விஷயதோ லக்ஷணதஷ்ச அஸூயாஂ வ்யநக்தி’மத்ஸ்வரூப’ இத்யாதிநா.’மாம்’ இதி ஸப்ரகாரபராமர்ஷ இதி பாவஃ.

ப்ரக்ரமாநுரோதேந’நசாப்யஸூயவே’ இதி வக்தவ்யே ப்ரக்ரமபங்கேந விரூபவாக்யகரணஂ கேநாபிப்ராயேணேத்யத்ராஹ — ‘அஸமாநேதி’. “அஸூயகாயாநரிஜவே” [முக்திகோ.1.51]’அஸூயகாய மாஂ மாதாஃ’ [மநுஃ2.114] இத்யாதிபிரஸூயாமாத்ரவதே ப்ரவசநஂ நிஷித்தம். பகவத்யப்யஸூயாவதே து ப்ரவசநமத்யந்தபரிஹரணீயமிதி பாவஃ.’ந ச ৷৷. வாச்யம்’ இத்யநேநாநதிகாரிஷு ப்ரவசநே ப்ரத்யவாயஃ ஸூசிதஃ. அத்ர’மேதாவிநே தபஸ்விநே வா’ இத்யநயோர்விகல்போந்யத்ர தரிஷ்டஃ? பக்தாதேஸ்து ந ததா; அதோ பக்த்யாதிரஹிதாய ந மேதாவிநே நாபி தபஸ்விநே வாச்யம். ஸர்வகுணயோகேபி பகவத்யப்யஸூயாவதே ந வாச்யமித்யுக்தஂ பவதி.

———————

ஈசுவர கைங்கரியமாக கீதா பிரசாரம் செய்பவன் அடையும் நன்மை யாது? விடை வருகிறது:

68. ய இமம் பரமம் குஹ்யம் மத்பக்தேஷ்வபிதாஸ்யதி
பக்திம் மயி பராம் க்ருத்வா மாமேவைஷ்யத்யஸம்ஸய:

ய: மயி பராம் பக்திம் க்ருத்வா-எவன் என்னிடம் உயர்ந்த பக்தி செலுத்தி,
இமம் பரமம் குஹ்யம்-இந்தப் பரம ரகசியத்தை (கீதையை),
மத்பக்தேஷு ய: அபிதாஸ்யதி-என் பக்தர்களிடையே சொல்லுவோனோ,
மாம் ஏவ ஏஷ்யதி-என்னையே எய்துவான்,
அஸம்ஸய:-ஐயமில்லை.

இந்தப் பரம ரகசியத்தை என் பக்தர்களிடையே சொல்லுவோன், என்னிடத்தே பரம பக்தி செலுத்தி
என்னையே எய்துவான். ஐயமில்லை.

மனிதன் பிறர்க்கு எதை எடுத்து மனமுவந்து வழங்குகிறானோ அது அவனுக்குச் சொந்தமாகிறது.
தனக்கென்று எதைப் பிடித்து வைக்கிறானோ அது சொந்தமாவதில்லை. உடலுக்கு இன்றியமையாத ஒன்றை
முதல் சான்றாக எடுத்துக்கொள்வோம். உணவு இல்லாது யாரும் உயிர்வாழ முடியாது.
உணவைத் தனக்கென்று தேடிவைத்துக் கொள்ளுதல் உயிர்களிடத்து அமைந்துள்ள இயல்பு.
ஒருவன் பிறர்க்கு உணவு வழங்கிப் பிறகு தான் உண்கிறான். மற்றொருவன் பிறரைப்பற்றி ஒன்றும் நினையாது
தனக்கென்றே தேடிவைத்து உண்கிறான். இவ் இருவருள் பிறரைப்பற்றி நினைப்பவன் அடைகிற உடல் நலனை மற்றவன் அடையமாட்டான்.
இதை ஒவ்வொருவனும் தன் சொந்த அனுபவத்தில் காணலாம்.

அடுத்தபடியாக அறிவுக்கு உரியது கல்வி. கற்பவர்களுள் நன்கு கற்பவன் யார் என்ற கேள்வி எழுகிறது.
தனக்கு என்று கற்பவனைவிடப் பிறர்க்குப் பயன்படுமாறு புகட்டுதற்குக் கற்பவன் நன்கு கற்கிறான்.
பிறர்க்குப் புகட்டும்பொழுதெல்லாம் தனது அறிவு தெளிவடைகிறது. பிறர்க்கு ஒரு விஷயத்தை விளங்கச் செய்யுமளவு
தனக்கே அது நன்கு விளங்குகிறது. கிணற்றில் நீர் இறைக்குமளவு நீர் ஊறுவதுபோன்று கல்வியைப் புகட்டுமளவு ஒருவனிடத்துக் கல்வி வளர்கிறது.

பகவத் விஷயங்களைப் பக்தர்களிடத்து பக்தி விசுவாசத்தோடு எடுத்தோதுவதே பகவத் சேவையாகிறது.
தன்னை ஓர் ஆசாரியன் என்று அத்தகையவன் அகங்கரிப்பதில்லை. அகங்காரம் கொள்கிறவனுக்கு பக்தி பெருகுவதில்லை.
பகவத் மகிமையானது நல்லார்க்கிடையில் பேசப்பெறுகிறது என்று இன்புறுபவனுக்கு அன்பும் அறிவும் வளர்கின்றன.
அத்தகைய பேச்சாளன் பணிவுடன் செய்யும் பகவத் கைங்கரியமாக அது கருதப்படுகிறது. கடவுளை அடைதலே அதில் விளையும் பயனாகும்.

৷৷18.68৷৷இதஂ பரமஂ குஹ்யஂ மத்பக்தேஷு யஃ அபிதாஸ்யதி? வ்யாக்யாஸ்யதி ஸஃ மயி பரமாஂ பக்திஂ கரித்வா மாம் ஏவ ஏஷ்யதி ந தத்ர ஸஂஷயஃ.

৷৷18.68৷৷அதாதிகாரிவிஷேஷேஷ்வவஷ்யவக்தவ்யத்வஂ தேஷு வசநஸ்யாபவர்காக்யபலபர்யவஸாநஂ சோச்யதே’ய இதம்’ இதி ஷ்லோகேந.’மத்பக்தேஷு’ இத்யநேநைவாதபஸ்கத்வாதிதோஷா தூரோத்ஸாரிதாஃ? ஸ்திதமநஸாஂ தேஷாஂ ததஸம்பவாத்.’ஷ்ராவயேச்சதுரோ வர்ணாந்’ [ம.பா.12.327.48] இத்யேதாவதா ஸர்வேஷு வக்தவ்யம்? தேஷ்வேவ மத்பக்தா ஏவ ஷ்ரவணாதிகாரிண இத்யுக்தஂ பவதி. அத்ர’அபிதாஸ்யதி’ இத்யர்தஷ்ராவணபர்யந்தமித்யாஹ — ‘வ்யாக்யாஸ்யதீதி’. யத்வரித்தவஷாத்’ஸஃ’ இத்யத்யாஹரிதம். யோக்யேஷு வ்யாக்யாநமபி கர்மயோகாதிகோடௌ? பக்தியோகாங்குரே வா நிவிஷ்டஂ பரபக்திஂ ஜநயதீதி’பக்திஂ மயி பராஂ கரித்வா’ இத்யுச்யதே.’மாமேவ’ இத்யவதாரணேந மத்கீதாவ்யாக்யாயிநோ ந க்ஷுத்ரபலேஷு ஸங்கஂ ஜநயாமீத்யபிப்ரேதம். பலிதமாஹ — ‘ந தத்ர ஸஂஷய’ இதி.’அஸஂஷயஃ’ இதி ஸஂஷய ஏவ வா நிஷித்யதே.

———————-

பகவான், பாகவதம் (சாஸ்திரங்கள்), பக்தர்கள் இவையாவும் ஒன்றேயாம்.
சாஸ்திரங்களின் உட்கருத்தை நல்லாரிடம் பரப்புபவனைக் கடவுள் எப்படிப் பொள்படுத்துகிறார்? விடை வருகிறது:

69. ந ச தஸ்மாந்மநுஷ்யேஷு கஸ்சிந்மே ப்ரியக்ருத்தம:
பவிதா ந ச மே தஸ்மாதந்ய: ப்ரியதரோ புவி

தஸ்மாத் மே ப்ரியக்ருத்தம-அவனைக் காட்டிலும் எனக்கினிமை செய்வோன்,
மநுஷ்யேஷு கஸ்சித் ச ந-மானிடருள்ளே வேறில்லை,
புவி தஸ்மாத் மே-உலகத்தில் அவனைக் காட்டிலும் எனக்கு,
ப்ரியதர: அந்ய:-எனக்கு உகந்தவன் வேறு எவனும்,
ந பவிதா-ஆக மாட்டான்.

மானிடருள்ளே அவனைக் காட்டிலும் எனக்கினிமை செய்வோன் வேறில்லை.
உலகத்தில் அவனைக் காட்டிலும் எனக்கு உகந்தவன் வேறெவனுமாகான்.

எல்லாச் செயல்களும் இறைவனுடைய செயல்களே. இயற்கை விளக்குவதெல்லாம் இறைவனுடைய மகிமையையேயாம்.
அவ்விளக்கங்கள் அனைத்திலும் பகவத் கீதையின் விளக்கம் தனிப்பெருமை பெற்றுள்ளது.
இயற்கையின் சிறப்பை அது விளக்குகிறது. வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை அது விவரித்துச் சொல்லுகிறது.
அனைத்துக்கம் மூலப்பொருள் எது என்பதை அது இயம்புகிறது. பரவித்தை அபரவித்தை ஆகிய இரண்டும் கீதையில் அடங்கியிருக்கின்றன.
அதாவது கடவுளை அடைதற்கான வழியும் இவ்வுலக வாழ்க்கையை நன்கு நடாத்துதற்கான வழியும் கீதையினால் புகட்டப்படுகின்றன.
அதன் போதனையைக் கேட்டு அதன்படி நடப்பவன் விரைவில் நல்லான் ஆவது திண்ணம்.
ஆகவே தக்கார்க்கிடையிலே கீதா தத்துவத்தைப் புகட்டுதற்கொப்பான செயல் வேறு எதுவுமில்லை.
அப்படிப் புகட்டுபவனைப் போன்று கடவுளுக்குச் சொந்தமானவனும் வேறு யாருமில்லை.
கடவுளின் மகிமை அவன் மூலம் நன்கு வெளியாவதே அதற்குக் காரணமாகிறது.

வீட்டுக் கூரையின் மேலிருந்து விழும் மழை ஜலம் புலித்தலை போன்ற குழாயின் மூலமாகக் கீழே தரையில் விழும்போது,
பார்வைக்குப் புலித்தலையினின்றும் விழுவதாகத் தோன்றினாலும், வாஸ்தவத்தில் அது ஆகாயத்திலிருந்து விழுகிறது.
அதுபோல, தெய்விகம் வாய்ந்த மனிதர்கள் கூறும் உபதேச மொழிகள் பார்வைக்குக் கேவலம்
மனிதர்களிடமிருந்து வருவனவாகத் தோன்றினாலும், வாஸ்தவத்தில் ஈசுவர ஸன்னிதியினின்றே வருகின்றன.

৷৷18.69৷৷ஸர்வேஷு மநுஷ்யேஷு இதஃ பூர்வஂ தஸ்மாத் அந்யோ மநுஷ்யோ மே ந கஷ்சித் ப்ரியகரித்தமஃ அபூத்? இதஃ உத்தரஂ ச ந பவிதா? அயோக்யாநாஂ ப்ரதமம் உபாதாநஂ யோக்யாநாம் அகதநாத் அபி தத்கதநஸ்ய அநிஷ்டதமத்வாத்.

৷৷18.69৷৷ஸ்வஷாஸ்த்ரவ்யாக்யாநஸ்ய ஸ்வப்ராப்திஸாதநத்வே த்வாரமுச்யதே — ‘ந ச தஸ்மாத்’ இதி ஷ்லோகேந. ப்ரியகரித்தமத்வப்ரியதரத்வயோர்ஹேதுகார்யபாவேந’பவிதா’ இத்யுபாத்தக்ரியயைவாந்வயே ஸம்பவத்யபி காலத்ரயவர்திநிஷேதேர்தகௌரவேண தாத்பர்யஸித்த்யர்தஂ’மநுஷ்யேஷ்விதஃ பூர்வமித்யாத்யுக்தம்’. நநு ஷாஸ்த்ரஸ்யாதிகாரீ அபேக்ஷிதஃ? அதஃ ஸ தாவத்வக்தவ்யஃ; அநதிகாரீ து தத ஏவார்தாத் வ்யுதஸ்யதே; ப்ரதாநதமாததிகாரிணோநந்தரஂ வா வ்யவச்சேத்யதயாநதிகாரீ வக்தவ்யஃ; இஹ து தத்வைபரீத்யே கிஂ நிபந்தநஂ இத்யத்ராஹ — ‘அயோக்யாநாமிதி தத்கதநஸ்ய’ — அயோக்யாந்ப்ரதி கதநஸ்யேத்யர்தஃ.’அநிஷ்டதமத்வாத்’ அநிஷ்டதமத்வஜ்ஞாபநார்தமித்யர்தஃ. யோக்யாநாமகதநஸ்யாநிஷ்டத்வஂ’ப்ரோவாச தாஂ தத்த்வதோ ப்ரஹ்மவித்யாம்’ [முஂ.உ.1.2.13] இதி ப்ரஹ்மவித்யாப்ரவசநஸ்ய வைதத்வாத். ப்ரோவாச ப்ரப்ரூயாதித்யர்தஃ.’சந்தஸி லுங்லங்லிடஃ’ [அஷ்டா.3.4.6] இதி விதாநாத். அந்யதா “ஸ குருமேவாபிகச்சேத்” [முஂ.உ.1.2.12] இதி ப்ரதமேந வாக்யேநாநந்வயாத்.

——————

பிறர்க்கு எடுத்துப் புகட்ட இயலாதவர்க்கும் கீதையின்பால் ஒரு கடமையுண்டு. அது யாதெனின் விடை வருகிறது :

70. அத்யேஷ்யதே ச ய இமம் தர்ம்யம் ஸம்வாதமாவயோ:
ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந தேநாஹமிஷ்ட: ஸ்யாமிதி மே மதி:

இமம் ஆவயோ: தர்ம்யம் ஸம்வாதம்-நம்மிருவருள் நடந்த இந்த தர்மமயமான சம்பாஷணையை,
ய: அத்யேஷ்யதே-எவன் கற்றறிகிறானோ,
தேந ச அஹம்-அவனாலும் நான்,
ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந இஷ்ட: ஸ்யாம்-ஞான யக்ஞத்தால் திருப்தி பெற்றவனாவேன்,
இதி மே மதி:-இஃதென் கொள்கை.

நம்முடைய இந்தத் தர்மமயமான சம்பாஷணையை எவன் படிப்பானோ, அவன் செய்யும் அந்த ஞான யக்ஞத்தால்
நான் திருப்தி பெறுவேன். இஃதென் கொள்கை.

கேள்வியால் கீதையை அறிந்துகொள்வது போன்று சொந்த ஆராய்ச்சியாலும் கீதையை அறிய மனிதன் கடமைப்பட்டிருக்கிறான்.
கீதையை ஓதி அறிவது பகவத் விஷயத்தை அறிவதாகிறது. பகவத் விஷயத்தை நன்கு அறிந்தவனே பகவானை வழுத்த வல்லவனாகிறான்.
உண்மையை அறிந்து அதற்கேற்ற பிரகாரம் வாழுதல் சிறந்த பிரசாரமாகிறது.
வாழ்க்கையைப்பற்றிய மேலாம் தத்துவத்தை உபதேசிப்பவன் ஒருவன் இருக்கிறான்.
அக்கோட்பாட்டின்படி வாழ்பவன் மற்றொருவன் இருக்கிறான். இவ்விருவருள் நல்வாழ்வு வாழ்பவனே நல்ல பிரசாரம் செய்கிறான்.
நல்ல பேச்சைவிடச் சிறந்தது நல்ல பழக்கம். பேசுபவர் ஏராளமாயிருக்கின்றனர்; நல்வாழ்வு வாழ்பவர் மிகச் சிலரே.
கீதையை ஓதும் அவர்களது நல்வாழ்வு மற்றவர்களை நல்வழியில் தூண்டுகிறது.
ஆக, அது ஞான யக்ஞ ஆராதனை என்னும் பெயர் பெறுகிறது.

৷৷18.70৷৷ய இமம் ஆவயோஃ தர்ம்யஂ ஸஂவாதம் அத்யேஷ்யதே? தேந ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந அஹம் இஷ்டஃ ஸ்யாம்; இதி மே மதிஃ. அஸ்மிந் யோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞஃ அபிதீயதே? தேந அஹம் ஏதத் அத்யயநமாத்ரேண இஷ்டஃ ஸ்யாம் இத்யர்தஃ.

৷৷18.70৷৷ஏவமுபதேஷ்டுஃ பலமுக்தம்; அத ஷப்ததோர்ததஷ்ச குருஸகாஷாதத்யேதுஃ பலமுச்யதே — ‘அத்யேஷ்யதே’ இத்யாதிநா ஷ்லோகத்வயேந.’ஷ்ரரிணுயாத்’ இதி பரைரதீயமாநபாடஷ்ரவணமாத்ரஂ வா.’அத்யேஷ்யதே’ இதி — நஹி ஸர்வஜ்ஞஸ்ய பகவதோ பவிஷ்யத்பாரதநிபந்தாவேக்ஷணேந ஸ்வஸஂவாதாத்யயநபாவித்வோக்திஃ; அபிது பூதாவேக்ஷணேந. மஹாபாரதஂ ஹி தரிதராஷ்ட்ராத்யுத்பத்தேஃ ப்ராகேவ பகவத்ப்ரஸாதலப்ததிவ்யசக்ஷுஷா பகவதா வ்யாஸேந நிபத்தம். அநுஜ்ஞாதஂ ச ஷிஷ்யேப்யஃ; தைஷ்ச’நாரதோ ஷ்ராவயத்தேவாநஸிதோ தேவலஃ பிதரி஀ந். கந்தர்வயக்ஷரக்ஷாஂஸி ஷ்ராவயாமாஸ வை ஷுகஃ’ [ம.பா.1.1.7;8] இதி மாநுஷவ்யதிரிக்தேஷு லோகேஷு ப்ரகாஷிதம். மாநுஷே து லோகே ஜநமேஜயபுரஸ்காரேண ப்ரகாஷிஷ்யதே. ததபேக்ஷயோக்தம் — ‘அத்யேஷ்யதே’ இதி. உபநிஷத்ஸாரத்வாதத்யயநோக்திஃ. கதிதஂ சாஷ்ரமவர்ணநே கவிபிஃ’அநவரதாதீதபகவத்கீதம்’ இதி.’ஷ்ரேயாந் த்ரவ்யமயாத்யஜ்ஞாஜ்ஜ்ஞாநயஜ்ஞஃ பரந்தப!’ [4.33] இதி யஃ ப்ரதமஷட்கே ஜ்ஞாநயஜ்ஞோபிஹிதஃ? நாஸாவத்ர விவக்ஷிதஃ; அபிது பக்தியோகப்ரகரணே’ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந சாப்யந்யே யஜந்தோ மாமுபாஸதே’ [9.15] இதி யோ பகவதநுஸந்தாநவிஷேஷரூபோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞ உக்தஃ? ஸ ஏவாத்ர ஷாஸ்த்ரஸாரபூதோ விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அஸ்மிந் யோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞ’ இதி. விதிஜபோபாஂஷுமாநஸாநாஂ ஜ்ஞாநயஜ்ஞோ மாநஸத்வாத்விஷிஷ்டஃ.’ஏததத்யயநமாத்ரேணேதி’ — ‘அயமபிப்ராயஃ’ — ‘யோஷ்வமேதேந யஜதே. ய உ சைநமேவஂ வேத’ [அ.மே.2]’யஂ யஂ க்ரதுமதீதே தேநதேநாஸ்யேஷ்டஂ பவதி’ [ஆர.2] இத்யாதிஷு யதா,தத்தத்க்ரத்வத்யயநஸ்ய தத்துல்யபலதா? ததாத்ராபி ஜ்ஞாநயஜ்ஞவத்பகவத்ப்ரீதிஜநகத்வஂ தத்கீதாத்யயநஸ்ய — இதி.

——————-

தனக்குத் தானே கற்றுக்கொள்ள ஒரு மனிதனுக்கு இயலவில்லை.
அப்பொழுது அவன் என் செய்வது என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதற்கு விடை வருகிறது :

71. ஸ்ரத்தாவாநநஸூயஸ்ச ஸ்ருணுயாதபி யோ நர:
ஸோऽபி முக்த: ஸுபாம்ல்லோகாந்ப்ராப்நுயாத்புண்யகர்மணாம்

ய: நர:-எந்த மனிதன், ஸ்ரத்தாவாந்-நம்பிக்கை உடையவனாக,
அநஸூய: ச-பொறாமை போக்கியவனாக,
ஸ்ருணுயாத் அபி-கேட்பது மட்டுமே செய்வானெனினும்,
ஸ: அபி முக்த:-அவனும் பாவங்களில் இருந்து விடுபட்டு,
புண்யகர்மணாம் ஸுபாந் லோகாந்-புண்ணியம் செய்தவர்கள் அடையும் உலகங்களை,
ப்ராப்நுயாத்-எய்துவான்.

நம்புதல் கொண்டு, பொறாமை போக்கி இதனைக் கேட்பது மட்டுமே செய்வானெனினும், அவனும் விடுதலையடைவான்,
அப்பால் புண்ணியச் செயலினர் நண்ணு நல்லுலகங்களெய்துவான்.

உணவை அலட்சியப்படுத்துபவன் தனது உடல் வாழ்வை அலட்சியப்படுத்துகிறான். உணவுப் பொருளின் தத்தவத்தை
அறிந்து ஒருவன் உணவு உண்கிறான். மற்றொருவன் அதன் தத்துவம் தெரியாது விருப்புடன் அதைப் புசிக்கிறான்.
அறிந்தவன் அறியாதவன் ஆகிய இருவரும் உணவினின்று பெறும் நன்மை ஒன்றேயாம்.
அதே விதத்தில் கீதா சாஸ்திரத்தைச் சிரத்தையோடு கேட்டுத் தெரிந்துகொள்பவன் எல்லா நன்மைகளையும் அடைகிறான்.
பிறர்க்கு எடுத்துப் புகட்டுவதால் அது ஒருவன் மனிதன் நன்கு பதிகிறது.
பக்தி விசுவாசத்துடன் கேட்பதால் இன்னொருவன் மனதில் அது பதிகிறது.
இருவரும் கீதா தத்துவத்தை அறிந்துகொண்டவர் ஆகின்றனர். மனதுக்கு ஊட்டும் நல்லெண்ணங்களுக்கு சம்ஸ்காரங்கள் என்று பெயர்.
பகவத் விஷயங்களைக் கேட்பது சம்ஸ்காரங்களுள் சிறந்த சம்ஸ்காரமாகிறது.
பக்தி சிரத்தையுடன் கேட்பவன் கீழ்மையினின்று விடுதலையடைந்து முன்னேற்றமடைவது உறுதி.

৷৷18.71৷৷ஷ்ரத்தாவாந் அநஸூயஷ்ச யோ நரஃ ஷ்ரரிணுயாத் அபி தேந ஷ்ரவணமாத்ரேண ஸஃ அபி பக்திவிரோதிபாபேப்யோ முக்தஃ புண்யகர்மணாஂ மத்பக்தாநாஂ லோகாந் ஸமூஹாந் ப்ராப்நுயாத்.

৷৷18.71৷৷’ஷ்ரத்தாவாநநஸூயஷ்ச’ இதி சகாராதத்ராநுஷக்தாநாமபி ப்ராகுக்தாநாஂ ப்ரணிபாதபரிப்ரஷ்நஸேவாநாஂ க்ரஹணம்.’ஷ்ரரிணுயாத்’ இத்யநேந ஆசார்யஸகாஷாதிதி கம்யதே. ஷ்ரூயதே ஹி — “தத்விஜ்ஞாநார்தஂ ஸ குருமேவாபிகச்சேத்” [முஂ.உ.1.2.12] இதி. “ஆசார்யாத்த்யேவ வித்யா விதிதா ஸாதிஷ்டஂ ப்ராபத்” [சாஂ.உ.4.9.3] இதி. ஏதேந ஸ்வயஂ க்ரந்தநிரீக்ஷணமந்யாயேநாந்யஸ்மாத்க்ரஹணஂ ச வ்யவச்சித்யதே.’ஸோபி’ இதி விலம்பஃ ஸூச்யதே. தேந’பக்திவிரோதிப்யோ முக்த’ இத்யுக்தம். அந்யதா வித்யந்தரவையர்த்யாதிப்ரஸங்க இதி பாவஃ. அர்தஜ்ஞாநாதிமதஷ்ச கைமுத்யமபி ஷப்தேந வ்யஞ்ஜிதம். ப்ரவசநபடநயோர்மோக்ஷைகாந்தபலஸ்ய பூர்வமுக்தத்வாத் ஸஹபாவேநாக்ர்யப்ராயந்யாயாச்ச்ரவணேபி தாதரிஷபலஂ பகவதபிப்ரேதஂ ஸ்வீகர்துமுசிதம். நரககல்பஸ்வர்காதிப்ராப்தேரநபிமதத்வாந்மத்பக்தாநாஂ’லோகாந்ஸமூஹாநித்யுக்தம்’. அத்ர பாடஷ்ரவணாதிப்ரீதோ பகவாந் ஸ்வபக்தாந் ப்ராபயதி. பகவத்பக்தாநாஂ ப்ராப்திர்ஹி யோகோபதேஷாதித்வாரா மோக்ஷாய ஸ்யாத்.

—————–

மாணாக்கனுக்கு எல்லாம் பிடிபட்டு விட்டதாவென்று ஓர்வது ஆசிரியரின் இயல்பு.
அக்கோட்பாட்டுக்கு இணங்க பகவான் இப்பொழுது கேட்பதாவது:

72. கச்சிதேதச்ச்ருதம் பார்த த்வயைகாக்ரேண சேதஸா
கச்சிதஜ்ஞாநஸம்மோஹ: ப்ரநஷ்டஸ்தே தநஞ்ஜய

பார்த-பார்த்தா,
ஏதத் த்வயா ஏகாக்ரேண சேதஸா-உன்னால் ஒருமுகப் படுத்தப் பட்ட மனதோடு,
கச்சித் ஸ்ருதம்-கேட்கப் பட்டதா?
தநஞ்ஜய! தே அஜ்ஞாநஸம்மோஹ:-தனஞ்ஜயா, உன் அஞ்ஞான மயக்கம்,
கச்சித் ப்ரநஷ்ட:-அழிந்து விட்டதா?

பார்த்தா, சித்தத்தை ஏகாந்தமாக்கி இதை நீ கேட்டு வந்தனையா? தனஞ்ஜயா, உன் அஞ்ஞான மயக்கம் அழிந்ததா?

ஞானோபதேசம் புகட்டுபவர் புகட்டப் பெறுபவனிடத்து எதை எதிர்பார்க்கிறார் என்பது ஈண்டு விளங்குகிறது.
ஒருமை மனது உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளுதற்கு முற்றிலும் அவசியமானது. எவ்வளவு தான் புகட்டினாலும்
சிதறடைந்த மனது போதனையின் உட்பொருளைத் தெரிந்துகொள்ளாது. கொஞ்சம் எடுத்துப் புகட்டினாலும் குவிந்த
மனது புகட்டப்பெறும் கோட்பாட்டை உள்ளபடி வாங்கிக்கொள்கிறது.
புகட்டப்பெறுபவன் அத்தகைய நலன் அடையவேண்டும் என்பதே புகட்டுபவரது எண்ணம்.

குவிந்த மனது ஞானத்துக்கு உரியதாகிறது. சூரியகிரணங்கள் குவிந்து வருமளவு அவை பேரொளி பெறுகின்றன.
ஒளிப்பிழம்பு மற்றப் பொருள்களையும் விளக்க வல்லது; தன்னையும் அது சர்வகாலமும் விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
அங்ஙனம் குவிந்த மனது ÷க்ஷத்ரம் ÷க்ஷத்ரக்ஞனாகிய பொருள்களை உள்ளபடி தெரிந்துகொள்கிறது.
ஞான வெளிச்சமும் அக்ஞான இருளும் ஒன்று சேர்ந்து இருக்கமாட்டா. ஞானவெளிச்சத்தில் பொருள் உள்ளபடி தென்படுகிறது.
அக்ஞான இருளில் அதே பொருள் வெவ்வேறு வடிவெடுத்துத் தென்படுகிறது. இருளில் தென்பட்ட ஒரு வடிவத்தைத்
திருடன் போலீஸ்காரன் என்று நினைத்தான். அதே வடிவத்தைப் போலீஸ்காரன் திருடன் என்று எண்ணினான்.
அச்சம் கொண்ட ஒருவன் அவ்வடிவத்தைப் பிசாசு என்று பொருள்படுத்தினான்.
வெளிச்சத்தில் அதை ஏற்கனவே பார்த்திருந்த ஒரு விவேகி அத்தகைய மயக்கம் ஒன்றும் கொள்ளவில்லை.
அதை ஒரு மரக்கட்டை என்று உள்ளபடி ஓர்ந்தான். ஞானோதயம் பிறந்திருக்குமிடத்து அக்ஞான ஸம்மோஹம்
தானே அகன்றுபோகிறது. அத்தகைய தெளிந்த நிலை அர்ஜுனனுக்கு வந்துவிட்டதாவென்று பகவான் வினவுகிறார்.

৷৷18.72৷৷மயா கதிதம் ஏதத் பார்த த்வயா அவஹிதேந சேதஸா கச்சித் ஷ்ருதம் தவ அஜ்ஞாநஸஂமோஹஃ கச்சித் ப்ரநஷ்டஃ யேந அஜ்ஞாநேந மூடோ ந யோத்ஸ்யாமி? இதி உக்தவாந்.

৷৷18.72৷৷அதார்ஜுநஸ்ய விதிதாஷயோபி பகவாநாதரேணாவிஸ்மரணாயோபதேஷஸாபல்யஂ ஜிஜ்ஞாஸமாந இவ பரிச்சதி — ‘கச்சிதிதி’. ஏததிதி அர்தபர்யந்தத்வாச்ச்ருதமித்யர்தஃ. தீபர்யந்தஂ மத்கதிதமேதத்கிஂ நிரர்தகமித்யபிப்ராயேணைதச்சப்த இத்யாஹ — ‘மயா கதிதமேததிதி’. அஜ்ஞாநஸம்மோஹஃ கச்சித்ப்ரணஷ்ட இதி ஷ்ருதபலாநுயோகஃ. அஜ்ஞாநஹேதுகஂ ப்ராந்திஜ்ஞாநமிஹாஜ்ஞாநஸம்மோஹஃ. யேநாஜ்ஞாநேந மூட இத்யஸ்யாஜ்ஞாநஸம்மோஹ இதி ப்ரதிநிர்தேஷே தேநாஜ்ஞாநேந ஜநிதஸம்மோஹ இத்யந்வயோ பாவ்யஃ.

—————–

நல்லாசிரியரை அடையும் தலைமாணாக்கன் அடையப்பெறும் தகைமையானது அர்ஜுனனுடைய விடையிலிருந்து வெளியாகிறது :

அர்ஜுந உவாச

73. நஷ்டோ மோஹ: ஸ்ம்ருதிர்லப்தா த்வத்ப்ரஸாதாந்மயாச்யுத
ஸ்திதோऽஸ்மி கதஸந்தேஹ: கரிஷ்யே வசநம் தவ

அர்ஜுந உவாச அச்யுத!-அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்,
அச்சுதா, த்வத்ப்ரஸாதாத் மோஹ: நஷ்ட:-நின்னருளாலே மயக்கம் அழிந்தது,
மயா ஸ்ம்ருதி: லப்தா-நான் நினைவு அடைந்தேன்,
கதஸந்தேஹ: ஸ்தித: அஸ்மி-ஐயம் விலகி நிற்கிறேன்,
தவ வசநம் கரிஷ்யே-நீ செய்யச் சொல்வது செய்வேன்.

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்: மயக்க மழிந்தது நின்னருளாலே, அச்சுதா, நான் நினைவு அடைந்தேன்;
ஐயம் விலகி நிற்கிறேன்; நீ செய்யச் சொல்வது செய்வேன்.

போர் புரியமாட்டேன் என்று சொல்லித் தேர்த் தட்டின் மீது அர்ஜுனன் சும்மா இருந்துவிட்டான்.
அப்படிச் சும்மா இருந்தவன் உபதேசம் கேட்ட பிறகு ஒரு சிறந்த செயலைச் செய்தான்.
மிச்சமின்றித் தன்னை மாதவனிடம் ஒப்படைக்கலாயினான். விறகுக்கட்டையானது பச்சையாயிருந்தாலும்
உலர்ந்திருந்தாலும் தன்னைத் தீயினிடம் ஒப்படைத்தால் அது தானே அக்கினி சொரூபத்தை யடைகிறது.
அங்ஙனம் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனுக்கு சிஷ்யன் ஆனான். பிரபத்தியும் பண்ணலானான்.
அதாவது மேலும் நிகழ்வது எதுவானாலும் தான் கண்ணனிடமிருந்து பின் வாங்குவதில்லை;
அதைப்பற்றி நினைப்பதும் இல்லையென்று முடிவு கட்டினான். தீயில் குதிக்கின்ற விட்டில் பூச்சி
அதன் விளைவைப்பற்றி நினைப்பதில்லை. பகவானிடம் பிரபத்தி பண்ணுபவன் மனநிலை அத்தகையது.
செயற்கரிய அச்செயலை தனஞ்ஜயன் செய்தான்.

அத்தகையவனுக்கு கீதோபதேசம் நிகழ்ந்தது. அது நல்லார் அனைவருக்கும் நலம் தரும் அருள் விருந்து.
எக்காலத்துக்கும் உதவுகிற இன்னமுது என்று அதை இயம்பவேண்டும். பெரு வாழ்வுக்கு அதுவே உற்றதுணை.
பிறவிப்பிணியைப் போக்கவல்ல அருமருந்து அது. ஆனால் உலகில் ஒருவர்க்காக ஆயத்தப்படுத்தும் அரிய பொருள்
ஒன்று வேறு யாருக்கோ உதவுவதாக முடிந்துவிடுவதுண்டு. ஓர் இடத்தில் மேகம் கூடி மற்றோர் இடத்தில் போய்
அது பொழிவது போன்று பல சம்பவங்கள் நிகழ்ந்து போவதைக் காண்கிறோம். கீதா சாஸ்திரம் அப்படிப் போய்விடவில்லை.
ஒருவன் பொருட்டு உதித்த அந்த அருள் வெள்ளம் உலகனைத்துக்கும் யாண்டும் அருட்பேறு ஆயிற்று.
யாருக்காக அந்த ஆரமுது உதயமாயிற்றோ அவன் அதை வாய்மடுத்து உண்டு பெரும் பேறு பெறலானான்.
அதன் விளைவை இங்குக் காண்கிறோம். இதுவரையில் அக்ஞானத்திலிருந்த அர்ஜுனன் பெரியதொரு வாக்குமூலம் பண்ணுகிறான்.
அவன் பெற்றபேறு எது என்பதை அந்த வாக்குமூலமே நிரூபிக்கிறது.
அவன் வாயினின்று வந்த ஒவ்வொரு சொல்லிலும் பொருள் ஏராளமாகப் புதைந்து கிடக்கிறது :

அச்யுதா என்று தன்னை ஆட்கொண்டவனை அவன் அழைக்கிறான்.
அச்யுதன் என்பது பெருநிலையினின்று பிறழாதவன் எனப் பொருள்படுகிறது.
தீயில் குதித்த வீட்டில் பூச்சி தீயின் செயலுக்கு இரையாகிறது. அச்யுதனிடம் அடைக்கலம் புகுபவன் தானும்
பிறவி என்னம் படுகுழியில் வீழாத பெருநிலையடைவனன்றோ! அர்ஜுனன் பெற்ற பேறு அதுவே.

மோஹ: நஷ்ட :- மோகம் அழிந்து ஒழிந்தது, அல்லது மயக்கம் போய்விட்டது என்பது முதல் வாக்குமூலம்.
மயக்கம் வரும்பொழுது நடுப்பகலில் விண்ணில் நக்ஷத்திரம் தென்படும். வாமனன் போன்ற சிறிய ஆள் ஈரடியாலே
மூவுலகளக்கும் பெரிய ஆள்போன்று அவனுக்குத் தென்படுவான். அத்தகைய மயக்கம் அர்ஜுனனைப் பிடித்திருந்தது.
இவ்வுலக வாழ்வு அவனுக்கு ஒரு பெரிய தலைச்சுமையாகத் தோன்றியது. அதைக் கீழே இறக்கிவைக்கவும் முடியவில்லை;
தூக்கிக்கொண்டு நடக்கவும் இயலவில்லை. இப்படித் தனக்குத்தானே அவன் கற்பித்துக்கொண்டிருந்த மயக்கம் ஒழிந்தது.

ஸ்ம்ருதி: மயா லப்தா – ஞாபகம் என்னால் அடையப் பெற்றுள்ளது என்பது இரண்டாவது வாக்குமூலம்.
மயங்கியிருப்பவனுக்கு, தான் எங்கு, எக்காரணத்தால், எந்நிலையில் இருக்கிறான் என்பது விளங்காது.
மயக்கம் தெளிந்த பிறகே உண்மையான ஞாபகம் வருகிறது. தான் ஏன் மண்ணில் கிடந்தான் என்பதைப் பிறகு சிந்திக்கிறான்;
எதைப் பிதற்றினான் என்று விசாரிக்கிறான். பின்பு அதையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டுத் தன் எதார்த்த நிலையைப் பற்றி நினைவு கூர்கிறான்.
தனது பேரியல்பைப்பற்றிய ஞாபகம் இப்பொழுது அர்ஜுனனுக்கு வந்துள்ளது. ஒவ்வொரு ஜீவனும் மயக்கத்தால்
ஜனன மரணங்களுக்கு ஆளாயினான். சித்த சுத்தியடைந்த பிறகு உறுதியான ஞாபகம் வருகிறது.
அது தனக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் உள்ள இணக்கத்தைப்பற்றிய ஞாபகமாம்.
ஜீவன் எத்தகைய பெருநிலைக்குரியவன் என்பதை அந்த ஞாபகம் விளக்குகிறது.

த்வத் ப்ரஸாதாத் – உமது பிரசாதத்தால் அல்லது உமது அருளால் என்பது மூன்றாவது வாக்குமூலம்.
மயங்கிக் கிடந்த ஒருவனை மற்றொருவன் கிருபைகூர்ந்து, நீர் தெளித்து, விசிறி வீசிப் பிரக்ஞைக்குக் கொண்டு வருகிறான்
என்று வைத்துக் கொள்வோம். அச்செயல் சாமானியமானதன்று. அது பாராட்டுதற்குரிய பெருஞ்செயலாம்.
ஈண்டு அர்ஜுனனுக்கு மயக்கம் தெளிந்ததும், தனது மேலாம் சொரூப ஞாபகம் வந்ததும் தன் சுயப் பிரயத்தனத்தாலன்று.
அது சுயப்பிரயத்தனம் என்று எண்ணி அவன் செருக்குறலாகாது. அது கண்ணனது காருண்யத்தால் விளைந்தது.
குந்தியின் மகன் அதற்குக் கடப்பாடு உடையவன் ஆனான். முழுமனதோடு அதை எடுத்து அவன் மொழிந்துகொள்கிறான்.
ஜீவாத்மா பரபோதம் பெறும்போது அது பரம்பொருளின் பேரருள் என்று இயம்புகிறான்.
தன் முயற்சியின் சிறுமையும், அவனருளின் பெருமையும் அப்பொழுது உள்ளபடி அவனுக்கு விளங்குகிறது.

ஸ்தித: அஸ்மி- உறுதியாய் இருக்கிறேன் என்பது இதன் பொருள். இது நான்காவது வாக்குமூலம்.
புயல் காற்றும் பெருமழையும் சேர்ந்து வந்தமையுங்கால் மரம், செடி, கொடியெல்லாம் அசைகின்றன,
ஒடிகின்றன வேருடன் பெயர்த்து எடுக்கப்படுகின்றன. அந்நிலைமையில் அவைகளுள் உறுதி பெற்றிருப்பது ஒன்றுமில்லை.
பூமியில் உள்ள மண்ணும் பறித்தெடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் மலையொன்றோ இதற்கெல்லாம் அசைவதில்லை.
அது உறுதியாக நிற்கிறது. ஞானம் அங்ஙனம் உறுதி பெற வேண்டும். அத்தகைய ஞானம் அடையப்பெற்றவன்
ஸ்திதப் பிரக்ஞன் எனப்படுகிறான். அர்ஜுனன் இப்பொழுது ஸ்திதப் பிரக்ஞன் ஆய் உள்ளான்.
தன் சொரூபத்தைப்பற்றி இப்பொழுது அவன் கொண்டுள்ள பேரறிவை யாரும் கலைத்துவிடமுடியாது.
பரஞானம் அடையப்பெற்றபின் அது மறைந்துவிட்டுப் போவதில்லை.

கத ஸந்தேஹ : – சந்தேகங்கள் போய்விட்டன. இது ஐந்தாவது வாக்குமூலம். ஆத்ம சொரூபத்தை அனுபூதி
வாயிலாக சாக்ஷõத்கரித்தவனுக்கு அதைப்பற்றி ஐயம் உண்டாவதில்லை. இன்னும் உயிரோடிருக்கும் ஒருவனுக்குத்
தன் உயிர் வாழ்க்கையைப் பற்றி எப்படிச் சந்தேகம் உண்டாவதில்லையோ அப்படி அனுபூதி
பெற்றவனுக்கு ஆத்ம சொரூபத்தைப்பற்றிச் சந்தேகம் வருவதில்லை.

தவ வசனம் கரிஷ்யே என்பது உமது சொற்படி செய்வேன் என்று பொருள்படுகிறது. இது கடைசி வாக்குமூலம்.
அவன் எதைச் செய்ய ஆரம்பத்தில் மறுத்தானோ, அதைச் செய்ய இப்பொழுது துணிந்தான்.
செய்வது இன்னதென்று இப்பொழுது விளங்கிற்று. மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றதே அதற்குக் காரணமாயிற்று.
சாஸ்திரம் புகட்டுவதும், குரு கிருபை புரிவதும், சாதகன் அனுபவ பூர்வமாகப் பெறுவதும் முடிந்த நிலையில் ஒன்றுபட்டு நிற்கின்றன.

தவளைக்குஞ்சினுடைய வால் விழுந்ததும் அது தண்ணீரிலும் தரையிலும் வாழக்கூடும். அக்ஞானமாகிய வால் மனிதனிடமிருந்து
விழுந்துவிட்டால் அவனுக்க முக்தியுண்டாகிறது. அப்போது அவன் கடவுளிடத்தும்,
அதுபோலவே உலகத்தினிடத்தும் நன்கு வாழக்கூடியவனாகிறான்.

৷৷18.73৷৷அர்ஜுந உவாச — மோஹஃ விபரீதஜ்ஞாந த்வத்ப்ரஸாதாத் மம தத் விநஷ்டம். ஸ்மரிதிஃ யதாவஸ்திததத்த்வஜ்ஞாநஂ த்வத்ப்ரஸாதாத் ஏவ தத் ச லப்தம்.அநாத்மநி ப்ரகரிதௌ ஆத்மாபிமாநரூபோ மோஹஃ? பரமபுருஷஷரீரதயா ததாத்மகஸ்ய கரித்ஸ்நஸ்ய சிதசித்வஸ்துநஃ அததாத்மாபிமாநரூபஃ ச? நித்யநைமித்திகரூபஸ்ய கர்மணஃ பரமபுருஷாராதநதயா தத்ப்ராப்த்யுபாயபூதஸ்ய பந்தத்வபுத்திரூபஃ ச? ஸர்வோ விநஷ்டஃ. ஆத்மநஃ ப்ரகரிதிவிலக்ஷணத்வதத்ஸ்வபாவரஹிததாஜ்ஞாதரித்வைகஸ்வபாவதாபரமபுருஷஷேஷதாதந்நியாம்யத்வைகஸ்வரூபதாஜ்ஞாநம்? பகவதோ நிகிலஜகதுத்பத்திஸ்திதிப்ரலயலீலாஷேஷதோஷப்ரத்யநீககல்யாணைகஸ்வரூபஸ்வாபாவிகாநவதிகாதிஷயஜ்ஞாநபலைஷ்வர்யவீ-ர்யஷக்திதேஜஃ ப்ரபரிதிஸமஸ்தகல்யாணகுணகணமஹார்ணவபரப்ரஹ்மஷப்தாபிதேயபரமபுருஷயாதாத்ம்யவிஜ்ஞாநஂ ச? ஏவஂரூபஂ பராவரதத்த்வயாதாத்ம்யவிஜ்ஞாநததப்யாஸபூர்வகாஹரஹருபசீயமாநபரமபுருஷப்ரீத்யைகபலநித்யநைமித்திககர்மநிஷித்தபரிஹார-ஷமதமாத்யாத்மகுணநிர்வர்த்யபக்திரூபதாபந்நபரமபுருஷோபாஸநைகலப்யோ வேதாந்தவேத்யஃ பரமபுருஷோ வாஸுதேவஃ த்வம் இதி ஜ்ஞாநஂ ச லப்தம்.ததஃ ச பந்துஸ்நேஹகாருண்யப்ரவரித்தவிபரீதஜ்ஞாநமூலாத் ஸர்வஸ்மாத் அவஸாதாத் விமுக்தோ கதஸஂதேஹஃ ஸ்வஸ்தஃ ஸ்திதஃ அஸ்மி. இதாநீம் ஏவ யுத்தாதிகர்தவ்யதாவிஷயஂ தவ வசநஂ கரிஷ்யே யதோக்தஂ யுத்தாதிகஂ கரிஷ்யே இத்யர்தஃ.தரிதராஷ்ட்ராய ஸ்வஸ்ய புத்ராஃ பாண்டவாஃ ச யுத்தே கிம் அகுர்வத இதி பரிச்சதே — ஸஂஜய உவாச —

৷৷18.73৷৷அத கரிதஜ்ஞதாஂஷஂ வ்யஞ்ஜயந்நர்ஜுநஃ ஷ்ருதபலஸித்த்யா ப்ரதிவக்தி’நஷ்டோ மோஹஃ’ இதி. அர்ஜுநேநாஸ்யார்தஸ்யேதஃபூர்வமநவகமாத்வாக்யேந ப்ரதமஂ ஸ்மரிதேரநுதயாத்தந்மூலபூதஷப்தஜந்யோநுபவ இஹ ஸ்மரிதிஷப்தேந லக்ஷ்யத இத்யாஹ — ‘ஸ்மரிதிர்யதாவஸ்திததத்த்வஜ்ஞாநமிதி’.’ஸ நோ தேவஃ ஷுபயா ஸ்மரித்யா ஸஂயுநக்து’ இத்யஸ்ய மந்த்ரஸ்ய’ஸ நோ புத்த்யா ஷுபயா ஸஂயுநக்தி(க்து)’ [ஷ்வே.உ.3.4] இதி ஷாகாந்தரே பாடதர்ஷநாத்ஸ்மரிதிபுத்திஷப்தாவதூரவிப்ரகர்ஷேணேகார்தௌ யுக்தாவிதி பாவஃ. நிவர்த்யமோஹஸ்வரூபஂ சோபதேஷஸ்யாமூலசூடபராமர்ஷேந வ்யநக்தி — ‘அநாத்மநீத்யாதிநா’. ப்ரகரிதிவிலக்ஷணத்வஂ ஸ்வப்ரகாஷத்வாதிபிஃ விகாராத்யபாவாத்தத்ஸ்வபாவரஹிததா. ஸ்வஸ்தஃ ப்ரகரிதிஸ்த இத்யர்தஃ. உபதேஷவசநஸ்ய ஸ்வரூபேணாநநுஷ்டேயத்வாத்தேந தத்ப்ரதிபாத்யஂ லக்ஷ்யத இத்யாஹ — ‘யதோக்தஂ யுத்தாதிகமிதி’.

‘ஏவஂ சாபிப்ராயஃ’ — ஆதிஷப்தேந பக்தியோகபர்யந்தக்ரஹணம். அநநுஷ்டாநஂ து ஸ்மரிதிப்ரஂஷாதிதி ஹி வக்ஷ்யதி — ‘யத்து தத்பவதா (யத்தத்பகவதா) ப்ரோக்தஂ புரா கேஷவ! ஸௌஹரிதாத். தத்ஸர்வஂ புருஷவ்யாக்ர! ப்ரஷ்டஂ மே நஷ்டசேதஸஃ’ [அ.கீ.1.6] இதி. ப்ரதிவக்ஷ்யதி ச பகவாந் — ‘ஷ்ராவிதஸ்த்வஂ மயா குஹ்யஂ ஜ்ஞாபிதஷ்ச ஸநாதநம். தர்மஂ ஸ்வரூபிணஂ பார்த! ஸர்வலோகாஂஷ்ச ஷாஷ்வதாந். அபுத்த்யா மாக்ரஹீர்யத்த்வஂ தந்மே ஸுமஹதப்ரியம்’ [அ.கீ.1.9;10]’ஸ ஹி தர்மஃ ஸுபர்யாப்தோ ப்ரஹ்மணஃ பரிவேதநே’ [அ.கீ.1.12] இதி.

——————-

ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ஜுன ஸம்வாதம் இத்துடன் முடிவடைகிறது.
இனி, இது மற்ற சம்பவங்களுடன் தொடர்வு பெறுவது மேலும் சில சுலோகங்களில் விளக்கப்படுகிறது :

ஸஞ்ஜய உவாச

74. இத்யஹம் வாஸுதேவஸ்ய பார்தஸ்ய ச மஹாத்மந:
ஸம்வாதமிமமஸ்ரௌஷமத்புதம் ரோமஹர்ஷணம்

ஸஞ்ஜய உவாச-சஞ்சயன் சொல்லுகிறான்,
இதி அஹம்-இப்படி நான்,
வாஸுதேவஸ்ய மஹாத்மந: பார்தஸ்ய ச-வாசுதேவனுக்கும் மகாத்மாவாகிய பார்த்தனுக்கும்,
இமம் அத்புதம் ரோமஹர்ஷணம்-இந்த அற்புதமான, மயிர்கூச்செறியும்,
ஸம்வாதம் அஸ்ரௌஷம்-உரையாடலைக் கேட்டேன்.

சஞ்சயன் சொல்லுகிறான்: இப்படி நான் வாசுதேவனுக்கும் மகாத்மாவாகிய பார்த்தனுக்கும் நிகழ்ந்த
அற்புதமான – புளகந் தரக்கூடிய – அந்த சம்பாஷணையைக் கேட்டேன்.

உள்ளத்தில் பேருணர்ச்சி உண்டானால் மயிர்க்கூச்செடுக்கிறது. நல்லது கெட்டது இரண்டும் உடலில் மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும்.
பொதுவாக நல்ல விஷயந்தான் நல்லவர்களுக்கு இப்படிப் புளகாங்கிதம் உண்டாகும்படி செய்யும். பேசுபவனாகிய கிருஷ்ணன்,
பேசப்படுபவனாகிய அர்ஜுனன், பேசும் விஷயமாகிய கீதா தத்துவம் ஆகிய இம்மூன்றும் சேர்ந்து ஸஞ்ஜயன்பால்
புளகாங்கிதம் உண்டாக்கியதில் வியப்பொன்றுமில்லை.
திருதராஷ்டிரனுக்கு அது எவ்வளவு தூரம் பயன்பட்டது என்பதற்குச் சரித்திரமே சான்றாயிருக்கிறது.

அர்ஜுனனை மகாத்மாவென்று மொழிவதன் மூலம் அவன் பக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நேர்மையாக
நடந்து கொள்ளுபவர்கள் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

৷৷18.74৷৷ஸஂஜய உவாச — இதி ஏவஂ வாஸுதேவஸ்ய வஸுதேவஸூநோஃ பார்தஸ்ய ச தத்பிதரிஷ்வஸுஃ புத்ரஸ்ய ச மஹாத்மநோ மஹாபுத்தேஃ தத்பதத்வந்த்வம் ஆஷ்ரிதஸ்ய இமஂ ரோமஹர்ஷணம் அத்புதஂ ஸஂவாதம் அஹஂ யதோக்தம் அஷ்ரௌஷஂ ஷ்ருதவாந் அஹம்.

৷৷18.74৷৷’மாமகாஃ பாண்டவாஷ்சைவ கிமகுர்வத ஸஞ்ஜய!’ [1.1] இதி ப்ரஷ்நே கரித்ஸ்நஂ ஸங்கமயதீத்யாஹ — ‘தரிதராஷ்ட்ராயேதி’.’மஹாத்மநஃ’ இத்யுக்தஂ வ்யநக்தி — ‘தத்பதத்வந்த்வமாஷ்ரிதஸ்யேதி’.’கரிஷ்ணாஷ்ரயாஃ கரிஷ்ணபலாஃ கரிஷ்ணநாதாஷ்ச பாண்டவாஃ’ இதி ஹ்யந்யத்ரோக்தம். அத்ரச’ஷிஷ்யஸ்தேஹஂ ஷாதி மாஂ த்வாஂ ப்ரபந்நம்’ [2.7] இதி. அத்புதத்வாதிஷயாத்ரோமஹர்ஷணத்வம்.’யதோக்தமஷ்ரௌஷமிதி’ — யதா தாப்யாமுக்தஂ? தத்ர மமாஷ்ருதாஂஷோ நாஸ்தீத்யர்தஃ. ஏதேந யதார்ததர்ஷித்வஂ வ்யஞ்ஜிதம். யத்வா யதா தவ மயோக்தம்? ஏவமேவ ஷ்ருதவாநஸ்மி? ததஷ்ச யதாதரிஷ்டார்தவாதித்வஂ வ்யஞ்ஜிதஂ பவதி.

———————-

தொலைவில் போர்க்களத்தில் நிகழ்ந்த இந்தச் சம்பாஷணையைக் கேட்க
ஸஞ்ஜயனுக்கு எப்படி முடிந்தது என்ற கேள்வி பிறக்கிறது. அதற்கு விடை வருகிறது :

75. வ்யாஸப்ரஸாதாச்ச்ருதவாநேதத்குஹ்யமஹம் பரம்
யோகம் யோகேஸ்வராத்க்ருஷ்ணாத்ஸாஷாத்கதயத: ஸ்வயம்

யோகேஸ்வராத் க்ருஷ்ணாத்-யோகக் கடவுளாகிய கண்ணனிடமிருந்து,
பரம் குஹ்யம்-பரம ரகசியமான,
ஏதத் யோகம் ஸ்வயம்-இந்த யோகத்தை தான்,
ஸாஷாத் கதயத:-நேராகவே சொல்லும்போது,
அஹம் வ்யாஸப்ரஸாதாத்-நான் வியாசனருளால்,
ஸ்ருதவாந்-கேட்டேன்.

யோகக் கடவுளாகிய கண்ணன் இந்தப் பரம ரகசியமான யோகத்தைத் தான் நேராகவே சொல்லும்போது
நான் அதை வியாசனருளால் கேட்டேன்.

ஸஞ்ஜயனுக்கு ஞானக் கண்ணை வழங்கியவர் வியாசர். ஆகையால் கிருஷ்ணனுடைய திவ்விய தர்சனத்தைப் பெறவும்
விச்வரூப தர்சனத்தைப் பெறவும் அவர் பகர்ந்ததை யெல்லாம் அப்படியே கேட்கவும் அவனுக்கு இயன்றது.
நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் புல்லுக்கும் பயன் படுவதுபோன்று தான் பெற்ற பேறு யாது,
அது யாருடைய அனுக்கிரகத்தால் ஆயிற்று என்பதை சஞ்ஜயன் தெரிவிக்கிறான்.

৷৷18.75৷৷வ்யாஸப்ரஸாதாத் வ்யாஸாநுக்ரஹேண திவ்யசக்ஷுஃஷ்ரோத்ரலாபாத் ஏதத் பரஂ யோகாக்யஂ குஹ்யஂ யோகேஷ்வராத் ஜ்ஞாநபலைஷ்வர்யவீர்யஷக்திதேஜஸாஂ நிதேஃ பகவதஃ கரிஷ்ணாத் ஸ்வயம் ஏவ கதயதஃ ஸாக்ஷாத் ஷ்ருதவாந் அஹம்.

৷৷18.75৷৷மந்தஸ்ய மோஹநகாலுஷ்யநிவரித்திலக்ஷணப்ரஸாதஸ்யாத்ராபாவாத்’வ்யாஸாநுக்ரஹேணேத்யுக்தம்’. தேவைரப்யதரிஷ்யஸ்ய ஷ்ரீவிஷ்வரூபஸ்ய தர்ஷநார்தஂ தூரஸ்தவாக்யஷ்ரவணார்தஂ ச அநுக்ரஹாவாந்தரவ்யாபாரமாஹ — ‘திவ்யசக்ஷுஷ்ஷ்ரோத்ரலாபாதிதி’. அதீந்த்ரியாதிக்ரஹணஸாமர்த்யாதிமாத்ரேணாத்ர திவ்யத்வம். ஏததிதி நபுஂஸகநிஷ்பத்தயே யோகஷப்தஂ விஷேஷணீகரோதி — ‘யோகாக்யமிதி’.’பரஂ ப்ரஹ்ம’ இத்யகர்மணி யோக்யதாபிப்ராயம். ததாபூதமபி ஹி மயா ஷ்ருதமிதி வ்யாஸமாஹாத்ம்யவ்யஞ்ஜநம்.’யோகேஷ்வராத்’ இத்யத்ர யோகஷப்தஃ கல்யாணகுணயோகபரஃ’ஏதாஂ விபூதிஂ யோகஂ ச’ [10.7] இதி ப்ராகுக்தவதித்யாஹ — ‘ஜ்ஞாநேதி’. ஸ்வயமேவ கதயதஃ? ந து பரைர்வாசயத இத்யர்தஃ. தேந வக்தரிவைலக்ஷண்யோக்திஃ. யதா’பஞ்சராத்ரஸ்ய கரித்ஸ்நஸ்ய வக்தா நாராயணஃ ஸ்வயம்’ [ம.பா.12.348.68] இதி.’ஸாக்ஷாச்ச்ருதவாநஹமிதி’ — ந து விவஸ்வதர்ஜுநாதிதச்சிஷ்யத்வாரேத்யர்தஃ. யத்வா தூரஸ்தோபி ப்ரத்யக்ஷஂ ஷ்ருதவாநிதி.

——————-

அது பெரும்பேறு என்பதற்கு அத்தாட்சி மேலும் வருகிறது :

76. ராஜந்ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்வாதமிமமத்புதம்
கேஸவார்ஜுநயோ: புண்யம் ஹ்ருஷ்யாமி ச முஹுர்முஹு:

ராஜந்-அரசனே,
கேஸவார்ஜுநயோ:-கேசவ அர்ஜுனரின்,
அத்புதம் புண்யம் ச இமம் ஸம்வாதம்-வியப்புக்குரிய இந்த புண்ய சம்பாஷணையை,
ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்ஸ்ம்ருத்ய-நினைத்து நினைத்து,
முஹுர்முஹு:-மீண்டும் மீண்டும்,
ஹ்ருஷ்யாமி-மகிழ்கிறேன்.

அரசனே, கேசவார்ஜுனரின் வியப்புக்குரிய இந்த புண்ய சம்பாஷணையை நினைத்து நினைத்து நான்,
மீட்டு மீட்டும் களிப்பெய்துகிறேன்.

ஸஞ்ஜயன் அடைந்த மகிழ்வு சாஸ்திரத்தின் மகிமையைக் குறிக்கிறது. நலத்தை அடையப்பெற்ற நல்லார்
அந்த நலத்தினின்று உலப்பிலா ஆனந்தத்தை அடைவது இயல்பு.

৷৷18.76৷৷கேஷவார்ஜுநயோஃ இமஂ புண்யம் அத்புதஂ ஸஂவாதஂ ஸாக்ஷாச்ச்ருதஂ ஸ்மரித்வா முஹுஃ முஹுஃ ஹரிஷ்யாமி.

৷৷18.76৷৷அத்புததரத்வமாஹ — ‘ராஜந்’ இத்யாதிநா ஷ்லோகத்வயேந. புண்யஂ ஷ்ரவணமாத்ரேணாபி ஜ்ஞாநயஜ்ஞாதிவத்பாவநம். அத்புதஂ ஷப்ததோர்ததஷ்ச ஆஷ்சார்யாவஹம்.

—————

77. தச்ச ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ரூபமத்யத்புதம் ஹரே:
விஸ்மயோ மே மஹாந் ராஜந்ஹ்ருஷ்யாமி ச புந: புந:

ராஜந்-அரசனே!
ஹரே: அதி அத்புதம்-ஹரியின் மிகவும் அற்புதமான,
தத் ரூபம் ச-அந்த ரூபத்தை,
ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்ஸ்ம்ருத்ய-நினைத்து நினைத்து,
மே மஹாந் விஸ்மய:-எனக்குப் பெரிய ஆச்சரியமுண்டாகிறது,
ச புந: புந: ஹ்ருஷ்யாமி-மீட்டு மீட்டும் களிப்படைகிறேன்.

அரசனே, ஹரியின் மிகவும் அற்புதமான அந்த ரூபத்தை நினைத்து நினைத்து
எனக்குப் பெரிய ஆச்சரியமுண்டாகிறது; மீட்டு மீட்டும் களிப்படைகிறேன்.

பல யோகிகளுக்கும் பக்தர்களுக்கும் காண்பதற்கரிய விசுவரூப தரிசனத்தைத் தற்செயலாய் ஸஞ்ஜயன் கண்டான்.
சூழ்நிலையால் சிலருக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் இது மிகப்பெரியது. விசுவரூப தரிசனத்தின் ஒரு சிறு
பகுதியைக் காணாத ஜீவன் ஜகத்தில் இல்லை. வியப்புக்குரியதும் மனதை மேல் நிலைக்குக் கொண்டு
போகக் கூடியதும் எதுவானாலும் அது இறைவனுடைய மகிமையேயாம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும்
அத்தகைய காட்சிகள் கிடைக்கின்றன. பெரும்பாலார்க்கு அவைகளைப் பயன்படுத்தும் வழி தெரிகிறதில்லை.
திரும்பத் திரும்ப அக்காட்சிகளைப் பற்றி நினைப்பது ஒருவித தியானமாகும். மனது அதனால் நன்கு பண்படுகிறது.
தனது மனதை உயிர்நிலைக்குக் கொண்டுபோன காட்சி எதுவென்று சாதகன் ஒருவன் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
பிறகு அதை பக்தியுடன் ஞாபகத்துக்குக் கொண்டு வரவேண்டும்.

৷৷18.77৷৷தத் ச அர்ஜுநாய ப்ரகாஷிதம் ஐஷ்வரஂ ஹரேஃ அத்யத்புதஂ ரூபஂ மயா ஸாக்ஷாத்கரிதஂ ஸஂஸ்மரித்ய ஸஂஸ்மரித்ய ஹரிஷ்யதோ மே மஹாந் விஸ்மயோ ஜாயதே புநஃ புநஃ ச ஹரிஷ்யாமி.கிம் அத்ர பஹுநா உக்தேந

৷৷18.77৷৷தச்ச ரூபமித்யேதத்ஸர்வஜநப்ரத்யக்ஷவஸுதேவதநயரூபாத்வ்யவச்சேதார்தமித்யாஹ — ‘அர்ஜுநாய ப்ரகாஷிதமைஷ்வரஂ ரூபமிதி’.’ஸஂஸ்மரித்ய’ இத்யஸ்ய ஸமாநகர்தரிகத்வாய ஹரிஷ்யாமீதி ஸமபிவ்யாஹாராநுஸாரேண — ‘ஹரிஷ்யத’ இத்யுபாத்தம். தரிஷ்டஂ ச பலஂ மஹத்தரமித்யஸ்ய ஷ்லோகஸ்ய பாவஃ.

——————

78. யத்ர யோகேஸ்வர: க்ருஷ்ணோ யத்ர பார்தோ தநுர்தர:
தத்ர ஸ்ரீர்விஜயோ பூதிர்த்ருவா நீதிர்மதிர்மம

யத்ர யோகேஸ்வர: க்ருஷ்ண:-எங்கு யோகக் கடவுள் கண்ணனும்,
யத்ர தநுர்தர: பார்த:-எங்கு வில்லினை யேந்திய விஜயன் தன்னோடும் இருக்கிறார்களோ,
தத்ர ஸ்ரீ: விஜய: பூதி:-அங்கு திருவும் ஆக்கமும் வெற்றியும் ஐஸ்வர்யமும்,
த்ருவா நீதி-நிலை தவறாத நீதியும் (இருக்கும்),
மம மதி:-என் உறுதியான கருத்து (இது).

கண்ணன் யோகக் கடவுள், எங்குளன், வில்லினை யேந்திய விஜயன் தன்னோடும்?
அங்கு திருவும் ஆக்கமும் வெற்றியும் நிலை தவறாத நீதியும் நிற்கும்; இஃதென் மதம்.

இது ஸஞ்ஜயனுடைய சொந்த அபிப்பிராயம் என்றாலும் சிறந்த கீதை தத்துவங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
கண்ணன் யோகேசுவரனாதலால் புருஷார்த்தங்களெல்லாம் அவன் மூலம் நிறைவேறுகின்றன.
தர்மம், அதர்மம், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய நான்கில் ஜீவாத்மாவுக்கு எது வாய்க்கப்பெற்றாலும் அது யோகமாகிறது.
அவைகளுள் சிறப்பாயுள்ள மோக்ஷத்தைக் கிருபைகூர்ந்து வழங்க வல்லவன் கிருஷ்ணன்.
முதல் அத்தியாயத்தில் தனுசைத் தூர எறிந்து விட்டவனாக அர்ஜுனன் காட்சி கொடுத்தான்.
முயற்சியற்ற அல்லது முயற்சி குன்றிய வாழ்க்கையை அது எடுத்துக் காட்டுவதாகும்.
இப்பொழுது காண்டீவம் என்னும் வில்லை ஏந்திய அர்ஜுனன் காட்சி கொடுக்கிறான்.
கிருஷ்ணனுடைய யோக வல்லமையும் பார்த்தனுடைய பராக்கிரமமும் சேர்ந்து ஆகாத காரியத்தை ஆக்குவிக்கும்.
இதைக் கேட்ட பிறகாவது திருதராஷ்டிரனுக்கு மனது மாறியிருக்கவேண்டும் ! அதாவது தன் பிள்ளைகளுக்கு வெற்றியுண்டாகாது;
உயிர் நஷ்டமும், பொருள் நஷ்டமும் ஏற்படுவது உறுதி. அதைத் தடுக்க ஒருவிதத்தில் சமாதானம் செய்துகொள்ளலாம்
என்ற எண்ணம் வந்திருக்கவேண்டும். ஆனால் அவிவேகமே வடிவெடுத்திருப்பவனுக்கு அது ஒன்றும் விளங்காது.
கடவுளே அருகிலிருந்து கொண்டு செய்கிற செயலும் அவனுக்குப் புலப்படாது.

தெய்வத்தின் சகாயமும் மனிதனுடைய நேர்மையான முயற்சியும் ஒன்று சேர்ந்திருக்க வேண்டும்.
மனிதனுக்கு ஆகவேண்டியதை யெல்லாம் தெய்வம் செய்துவைக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டு
தன் முயற்சியை நிறுத்திவிடலாகாது. பிறகு துர்யோதனன் கூட்டம் செய்தது போன்று
ஈசுவரனது திட்டத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டுத் தனது சொந்த முயற்சியால் எல்லாம் ஆய்விடும் என்று கருதி வினையாற்றலாகாது.
யாண்டும் கடவுளைச் சார்ந்திருந்து தன் கடமையைக் கடவுள் பொருட்டு முழுமனதுடன் செய்யவேண்டும்.

கார் இருளில் கண் தெரியாது. பேர் ஒளியிலும் கண் தெரியாது. கண்தெரியாமையை முன்னிட்டுக்
கார் இருளையும் பேர் ஒளியையும் ஒன்றாகக் கருதலாகாது. தமோ குணத்தில் புதைந்து கிடப்பவன் வினையாற்ற மாட்டான்.
சத்வகுணத்தில் நிலைத்திருப்பவன் வினையாற்றுவதில்லை. அதை முன்னிட்டு அவர்கள் இருவரும் ஒப்பாகமாட்டார்கள்.
தேகம் எடுத்திருப்பவன் தேகம் இருக்கும் வரையில் நல்வினையாற்றிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.
அவ்வினையை ஈசுவர ஆராதனையாகச் செய்ய வேண்டும். அதனால் ஞான முதிர்ச்சி தானே வந்தமைகிறது.
இகம் பரம் ஆகிய இரண்டிலும் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் இனிது நிறைவேறுகிறது.
பாரமார்த்திக வாழ்வின் பெயரால் சோம்பித் திரிபவனும், சமுதாயத்துக்கு வெறும் சுமையாக வாழ்ந்திருப்பவனும்
கீதா தத்துவத்தை அறிந்தவர்கள் ஆகார். தூக்கி வினையாற்றுபவனே வேதாந்தம் அறிந்தவனாகிறான்.

ஸ்ரீ என்பது இங்கு ராஜ்யலக்ஷ்மி. எடுத்துக்கொண்ட காரியங்களெல்லாம் ஈசுவர சங்கற்பத்துக்கு உட்பட்டவைகளாக இருக்கவேண்டும்.
அப்பொழுது விஜயம் அல்லது வெற்றி நிச்சயமாக வந்தமையும். அதற்குமேல் நல்ல முயற்சியுடையவனுக்குச் செல்வமும் சீரும் சிறப்பும் வளரும்.
வெற்றியையும் ஆக்கத்தையும் முன்னிட்டுக் கடவுளை நம்பியிருப்பவன் முறைதவறி நடந்து கொள்ளமாட்டான்.
நேர்மையையும், நிலைத்த நீதியையும், தெளிந்த ராஜ தர்மத்தையும் அவனிடத்துக் காணலாம்.

ஈசுவர கிருபையும் ஜீவப்பிரயத்தனமும் ஒன்று சேருமானால் இகபரமிரண்டுக்கும் அவை நல்ல சாதனமாகின்றன.
அவைகளின் சேர்க்கையே சிறந்த யோகமாகிறது. மற்ற யோகங்களெல்லாம் அதினின்று உருவெடுக்கின்றன.
ஈசுவர கிருபை சந்ததமும் நம் பொருட்டுக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
அதைப் பயன்படுத்தி நாம் நேர்மையாக முயற்சி செய்வது ஒன்றே பாக்கி. இப்பொழுதே முயலுவது முறை.

சூரிய வெளிச்சம் எங்கும் சமமாய் வீழ்கிறது; ஆனால் ஜலம், கண்ணாடி, மெருகிட்ட உலோகம் இவைபோன்ற
வஸ்துக்களில் அவ்வெளிச்சம் நன்றாகப் பிரதிபலிக்கின்றது. அதுபோலத்தான் தெய்விக ஒளியும்.
அது எல்லாரிடத்தும் சமமாயும் பாரபக்ஷமின்றியும் வருகின்றது. என்றாலும் ந்லலாருடைய தூய மனமும்,
ஸாதுக்களுடைய இருதயமுமே அவ்வொளியை நன்றாய்ப் பிரதிபலிக்கச் செய்கின்றன.

பகவத் பக்திகொண்ட பரிசுத்த பக்தர்களுக்காகவே பகவான் உலகத்தில் அவதாரம் செய்கின்றார்.
அவதார புருஷரோடு வருபவர்கள் நித்திய முக்தர்களாவார்கள்; அல்லது கடைசி ஜன்மம் எடுத்தவர்களாவார்கள்.

৷৷18.78৷৷யத்ர யோகேஷ்வரஃ கரித்ஸ்நஸ்ய உச்சாவசரூபேண அவஸ்திதஸ்ய சேதநஸ்ய அசேதநஸ்ய ச வஸ்துநோ யே யே ஸ்வபாவயோகாஃ தேஷாஂ ஸர்வேஷாஂ யோகாநாம் ஈஷ்வரஃ ஸ்வஸஂகல்பாயத்தஸ்வேதரஸமஸ்தவஸ்துஸ்வரூபஸ்திதிப்ரவரித்திபேதஃ கரிஷ்ணோ வஸுதேவஸூநுஃ யத்ர ச பார்தோ தநுர்தரஃ தத்பிதரிஷ்வஸுஃ புத்ரஃ தத்பதத்வந்த்வைகாஷ்ரயஃ தத்ர ஷ்ரீஃ விஜயோ பூதிஃ நீதிஃ ச த்ருவா நிஷ்சலா இதி மதிஃ மம இதி. ,

৷৷18.78৷৷ஸுயோதநவிஜயபுபுத்ஸயா கரிதஸ்ய ப்ரஷ்நஸ்ய ஸஹஸா ஸாக்ஷாதுத்தரஂ வக்துமஷக்நுவந்’அர்தோக்தாஃ குருபாஞ்சாலாஃ’ இதி மத்வா கூடாபிஸந்திஃ ஸஂவாதாத்புதத்வாதிகமுக்தவாந்; தாவதாப்யஜாநதஃ ஸர்வாத்மநாந்தஸ்ய ஸாக்ஷாதுத்தரமாஹேத்யாஹ — ‘கிமத்ர பஹுநேதி’. அநபிப்ராயஜ்ஞஸ்ய தே பகவதார்ஜுநாயாத்யாத்மோபதேஷவைஷ்வரூப்யப்ரகாஷநாதிபிஃ பாண்டவவிஜயஸூசகைரலம்; ஸூசிதமேவ ஸ்பஷ்டஂ வதாமீத்யுச்யத இதி பாவஃ. யத்ர யஸ்மிந் பக்ஷ இத்யர்தஃ. யோகேஷ்வரஷப்தஸ்ய’கதயதஃ ஸ்வயம்’ இத்யத்ராப்ததமத்வாய ப்ராகுக்தாதர்தாதர்தாந்தரகதநம்? அநேகார்தஸம்பவாத் ப்ரகரணாநுகுண்யேந தத்தத்விஷேஷபரிக்ரஹோபபத்தேஷ்ச. ஈஷ்வரஷப்தஸ்ய நியந்தவ்யஸாகாங்க்ஷதயா யோகஷப்தேந நியந்தவ்யவிஷேஷஸமர்பணஂ ச யுக்ததமம்; அதோ விவக்ஷிதவிஜயாத்யநுகுணமர்தமாஹ — ‘கரித்ஸ்நஸ்யேத்யாதிநா’. தத்ர பலிதமாஹ — ‘ஸ்வஸங்கல்பேதி’. அவஸ்தாந்தரேபி ஷ்யாமபூதஃ; அதஃ கரிஷ்ணஷப்தோத்ராவதாரதஷாயாமபி யோகேஷ்வரத்வேநாஜஹத்ஸ்வஸ்வபாவத்வஸூசநார்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘வஸுதேவஸூநுரிதி’. பார்தஸம்பந்தவிஷேஷோப்யநேந ஸூசிதஃ. அத ஏவ ஹி பார்தஷப்த ஏவஂ வ்யாக்யாயதே — ‘தத்பிதரிஷ்வஸுஃ புத்ர’ இதி.’விஸரிஜ்ய ஸஷரஂ சாபம்’ [1.47] இதி ப்ராகுக்தாவஸ்தாவ்யதிரேகபரோத்ர தநுர்தரஷப்தஃ பகவதநுஷிஷ்டயதோக்தகரணார்ததயா காண்டீவாக்யதநுர்க்ரஹணத்யோதநார்தஃ. தத்ர விஷிஷ்டோபகரணவிஷேஷவீர்யாதிவிஷேஷோப்யந்தர்நீதஃ.’பார்தஸ்ய ச மஹாத்மநஃ’ [18.74] இதி ப்ராகுக்தமஹாமதித்வஂ பார்தஷப்தேந ஸூசிதமித்யாஹ — ‘தத்பதத்வந்த்வைகாஷ்ரய’ இதி. நஹ்யஸௌ த்வத்புத்ரவத்கரிஷ்ணமப்யர்த்ய நிஸ்ஸாராந்பரிகரத்வேந பரிஜக்ராஹேதி பாவஃ.’தத்ர’ இதி ஸாமாந்யநிர்தேஷஃ ப்ரத்யக்ஷபாருஷ்யபரிஹாரார்தஃ. ஷ்ரீஃ ராஜ்யாதிபோக்யஸமரித்திரூபா. விஜயஃ ஷத்ருநிராஸஃ.’தத்ர த்ருவஃ’ இதி விபரிணாமஃ. பூதிஃ ஐஷ்வர்யம்?’விபூதிர்பூதிரைஷ்வர்யம்’ [அமரஃ1.1.38] இதி பர்யாயபாடாத். தேநாஸ்ய புருஷஸ்ய ப்ரபுத்வாதிஷக்தியோகோ விவக்ஷிதஃ. உத்பந்நாயாஃ ஸமரித்தேருத்தரோத்தராபிவரித்திரூபமவநஂ பூதிஃ? நீதிஃ அர்தஷாஸ்த்ரஜந்யகர்தவ்யநிஷ்சயஃ? தச்சோதிதா தர்மாவிருத்தா வா வரித்திஃ; படுப்ரஜ்ஞைரவஹிதைரபி யுஷ்மாபிஷ்சதுர்பிரப்யுபாயைரகம்பநீயோ நயோ த்ருவஷப்தாபிப்ரேத இத்யாஹ — ‘நிஷ்சலேதி’.’மதிர்மம’ இத்யஸ்யாந்வயார்தமிதிஷப்தோத்யாஹரிதஃ. மமைவ மதிஃ’வித்யா (ஷ்ரரிணு) ராஜந்ந தே வித்யா மம வித்யா ந ஹீயதே. வித்யாஹீநஸ்தமோத்வஸ்தோ நாபிஜாநாஸி கேஷவம்’. [ம.பா.5.69.2]’மாயாஂ ந ஸேவே ப்ரதஂ தே ந வரிதா தர்மமாசரே. ஷுத்தபாவஂ கதோ பக்த்யா ஷாஸ்த்ராத்வேத்மி ஜநார்தநம்’ [ம.பா.5.69.5] இதி. அதஸ்தே த்ருவா நைவஂ மதிஃ? மம த்வேவஂ ஸமீசீநா மதிஃ ஸஞ்ஜாதேதி பாவஃ.கரிஷ்ணஸ்தத்த்வஂ பரஂ தத்பரமபி ச ஹிதஂ தத்பதைகாஷ்ரயத்வஂ ஷாஸ்த்ரார்தோயஂ ச ஷட்கைஸ்த்ரிபிரிஹஂ கதிதஸ்தத்ர பூர்வத்ர ஷட்கே.பக்த்யர்தஸ்வாத்மதரிஷ்டேஃ கரயுகலதஷா மத்யமே பக்த்யுபாயஃ ஸ்வோக்தாநுஷ்டாநவரித்திஂ த்ரடயிதுமகிலஂ ப்ரோக்தமந்தேப்யஷோதி৷৷1৷৷அத்யாயைஃ ஷிஷ்யமோஹஸ்ததுபஷமவிதிஃ கர்மயோகோஸ்ய பேதாஸ்தத்ஸௌகர்யாதியோகஸ்ததுசிதமஹிமா பூதிகாமாதிபேதஃ.பக்திஸ்தந்மூலபூமா பஜநஸுலபதா பக்திஷைக்ர்யாதி ஜீவத்ரைகுண்யஂ ஷாஸிதாஜ்ஞா தததிகமபரஃ ஸாரவர்கஷ்ச கீதாஃ৷৷2৷৷৷৷. ৷৷. ৷৷. ৷৷. இத்யாதிஃ ஸர்வயோகோ பகவதி பரமைகாந்த்யஸம்ப்ரீதியுக்தம்.யேஷாமந்யோந்யயோகோ பவதி ச கலயா நித்யநைமித்திகாநாஂ த்ரிஷ்வப்யேதேஷு யோகஂ பரமமிதபலஂ வக்துமந்யத்ப்ரஸக்தம்৷৷3৷৷ஷுத்தாதேஷவஷஂவதீகரிதயதிக்ஷோணீஷவாணீஷதா ப்ரஜ்ஞாதல்பபரிஷ்கரிதஷ்ருதிஷிரஃப்ராஸாதமாஸேதுஷீ.நித்யாநந்தவிபூதிஸந்நிதிஸதாஸாமோததாமோதரத்வித்ராலிங்கநதௌர்லலித்யலலிதோந்மேஷா மநீஷாஸ்து மே৷৷4৷৷தத்த்வஂ யத்ப்ரணவே தநஞ்ஜயரதேப்யக்ரே தரீதரிஷ்யதே தச்சித்தோ புவி வேங்கடேஷ்வரகவிர்பக்தோநுகம்ப்யஃ ஸதாம்.தத்தாதரிக்குருதரிஷ்டிபாதமஹிமக்ரஸ்தேந யச்சேதஸா கீதாவிஷ்ணுபதீ யதீஷ்வரவசஸ்தீர்தைரவாகாஹ்யத৷৷5৷৷

இதி ஷ்ரீகவிதார்கிகஸிஂஹஸ்ய ஸர்வதந்த்ரஸ்வதந்த்ரஸ்ய ஷ்ரீமத்வேங்கடநாதஸ்ய வேதாந்தாசார்யஸ்ய கரிதிஷு ஷ்ரீபகவத்ராமாநுஜவிரசிதஷ்ரீமத்கீதாபாஷ்யடீகாயாஂ தாத்பர்யசந்த்ரிகாயாஂ அஷ்டாதஷோத்யாயஃ৷৷18৷৷ ,

ஸ்ரீ வியாசர் இயற்றிய ஒரு லக்ஷம் சுலோகங்களையுடைய ஸ்ரீ மஹாபாரதத்தில், பீஷ்மபருவத்தில், ஸ்ரீ பிரம்ம வித்தையைப் புகட்டுவதும்,
யோக சாஸ்திரமானதும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ஜுன சம்வாதமாக வந்துள்ளதுமாகிய ஸ்ரீ பகவத்கீதை என்னும்
உபநிஷதத்தின்கண் மோக்ஷ ஸந்யாஸ யோகம் என்ற பதினெட்டாம் அத்தியாயம்.

——————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-