Archive for the ‘Divya desams’ Category

ஸ்ரீகோமளவல்லீ ஸுப்ரபாதம்–ஸ்ரீ ஆசுகவி வில்லூர் ஸ்ரீநிதி ஸ்வாமிகள்–ஸ்ரீ திருக்குடந்தை டாக்டர் ஸ்ரீ.உ.வே. வேங்கடேஷ் ஸ்வாமிகள்–

October 6, 2021

ஸ்ரீகோமளவல்லீ ஸுப்ரபாதம்

ஹேமாபகா தடவிபூஷண கும்பகோணே
ஹேமாபிதான முனிநாத தப: ப்ரபாவாத்
ஹேமாப்ஜினீ கனக பங்கஜ மத்யஜாதே
ஹே மாதர் ஆஸ்ரித ஹிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–1-

ஹேமாபகா –பொன்னி -காவேரிக்கே
தட விபூஷண கும்பகோணே-அணிகலனாக உள்ள திவ்ய தேசம்
ஹேமாபிதான முனிநாத தப: ப்ரபாவாத்–ஹேம ரிஷியின் தபஸ்ஸூ பலனாக -இவரே பிருகு முனிவராக இருந்தார்
ஹேமாப்ஜினீ கனக பங்கஜ மத்யஜாதே–பொற்றாமரைக் குளத்தில் தங்கத் தாமரையில் திரு அவதாரம்
ஹே மாதர் ஆஸ்ரித ஹிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–தாயே -சகல புவன மாதா -ஆஸ்ரிதர்களுக்கு ஸமஸ்த ஹிதங்களையும் அருளுகிறீர்
உனக்கு ஸூப்ரபாதம் –

———————

நாதோ நதௌக நயனாம்ருததாம் கதோயம்
ஆதௌ த்வதீய முக பத்ம விலோகனாய
பத்தாதர: பணிபதௌ நனு மீலிதாக்ஷ:
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–2-

நாதோ நதௌக நயனாம்ருததாம் கதோயம்-காண்பவர்களுக்கு தித்திக்கும் ஆராவமுது -அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா
ஆதௌ த்வதீய முக பத்ம விலோகனாய—முதல் முதலில் உம் திரு முகம் பார்க்கவே ஆசை கொண்டு
பத்தாதர: பணிபதௌ நனு மீலிதாக்ஷ:—ஆதிசேஷன் மேல் உறங்குவான் போல் யோகு செய்து -மென் துயில் கொண்டு
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்—ஸ்ரீ சார்ங்க பாணியின் திவ்ய மஹிஷியே உனக்கு நல் விடிவு –

—————–

மாதா தவாம்ப சுப சீதல மந்தவாதை:
ஆச்லிஷ்ட சீகர கணாக்ருதிராதரேண
த்வாராந்திகம் கில கவேரஸுதா ப்ரபன்னா
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–3-

மாதா தவாம்ப சுப சீதல மந்தவாதை:-நதிகள் கடல் அரசன் மனைவி -திருப்பாற் கடல் தந்தை -நதிகள் தாய் ஸ்தானம்
இவளே அகில புவன தாய் தழ விட்டுக் கொண்டு ஏற்றுக் கொள்கிறாள் கருணையால் –
உனது கோயில் வாசல் வரை வந்து காத்து இருக்கிறாள் -இனிமையான காற்றினால்
ஆச்லிஷ்ட சீகர கணாக்ருதிராதரேண—ஆதரத்துடன் அணைத்துக் கொள்ளப்பட்ட நீர்த்துளிகள்
த்வாராந்திகம் கில கவேர ஸுதா ப்ரபன்னா–காவேரனின் மக்கள் -கோயில் வாசலுக்கு அருகில் வந்து தொண்டு செய்ய வந்து இருக்க
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்-அவளுக்காக நல் விடிவு –

—————-

ஸ்ரீகும்பகோண நகரீம் தவ மாதரேனாம்
த்வன்மாதுரேவ ஸரஸாம்ருத ஸம்வ்ருதாங்கீம்
ஸா ப்ரஹ்மபூரியம் இஹேதி பரம் விதந்தி
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–4-

ஸ்ரீகும்பகோண நகரீம் தவ மாதரேனாம்-உன்னுடைய திருத்தலத்தில் உன்னுடைய தாயான காவேரி
த்வன் மாதுரேவ ஸரஸாம்ருத ஸம்வ்ருதாங்கீம்-ரஸத்துடன் அம்ருதம் போல் நீரால் சூழ்ந்து –
அரசலாறு என்ற ஒரு பிரிவும் காவேரியும் சூழ்ந்த திவ்ய தேசம்
ஸா ப்ரஹ்மபூரியம் இஹேதி பரம் விதந்தி-ப்ரஹ்ம புரம் என்றும் திரு நாமம் உண்டே
வேதம் சொல்லும் அமுதத்தால் சொல்லப்பட்ட ஸ்ரீ வைகுண்டம் -விராஜா நதி -இங்கு காவேரி சூழ
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–உனக்கு நல் விடிவு ஆகட்டும் —

—————-

ஸ்ரீகும்பகோண நகரீம் அம்ருதம் வஹந்தீம்
த்வத் வீக்ஷயா அதிமதுரம் விபுதா: பரீதா:
போக்தும் ஸமாஹித தியச் சுசயோ வஸந்தி
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–5-

ஸ்ரீகும்பகோண நகரீம் அம்ருதம் வஹந்தீம்–ஆராவமுத ஆழ்வான் தாங்கி உள்ள திவ்ய தேசம்
த்வத் வீக்ஷயா அதிமதுரம் விபுதா: பரீதா:-உமது அமுத மயமான கடாக்ஷத்தாலே மேலும் இனிமை -அமுதில் வரும் பெண்ணமுது அன்றோ –
போக்தும் ஸமாஹித தியச் சுசயோ வஸந்தி-தேவர்கள் சூழ்ந்து -33-தேவர்களும் கருவறையில் சேவை உண்டே -காண ஆசை கொண்டு
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–நல் விடுவாகட்டும் -திருப்பள்ளி எழுந்து அருளாய் –

———–

புஷ்பாணி நைக வித வர்ண மநோஹராணி
த்வத் பாத பங்கஜ ஸமாகம லோலுபானி
ஆதாய பக்தநிவஹா: ஸுமுபாகதாஸ்தே
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–6-

புஷ்பாணி நைக வித வர்ண மநோஹராணி-அடியார்களும் பூக்களும் -பலவித வர்ணங்கள் -மனத்தைக் கவறுபவையாக இருந்து
த்வத் பாத பங்கஜ ஸமாகம லோலுபானி-உமது திருவடித் தாமரை சேர காத்து இருக்க
ஆதாய பக்தநிவஹா: ஸுமுபாகதாஸ்தே-பக்தர்களுக்கு அனுக்ரஹம் பண்ணி அருள
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்-திருப்பள்ளி எழுந்து அருளாய் –

————–

ஸ்ரீகோமளாம்ப கனகாம்புஜ ஜாதமூர்த்தே
ஸ்ரீகும்பகோண நகரீ திலகாயமானே
ஸ்ரீஹேம யோகி வர புண்ய க்ருதாவதாரே
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–7-

ஸ்ரீகோமளாம்ப கனகாம்புஜ ஜாதமூர்த்தே–பொற்றாமரையில் தோன்றிய தாயே
ஸ்ரீகும்பகோண நகரீ திலகாயமானே-திலகம் போல் அணிகலனாக
ஸ்ரீஹேம யோகி வர புண்ய க்ருதாவதாரே–ஸ்ரீ ஹேம ரிஷியின் தபஸ்ஸாகிற புண்யம் அடியாக திரு அவதரித்து அருளியவளே
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–திருப்பள்ளி எழுந்து அருளாய் –

———–

மாதர் மதோரபி ரிபோர் மதுரே நிதாந்தம்
மான்யே மநோஹர முகாம்புஜ ஸேவனீயே
மாராரி மௌலித்ருத பாத ஸரோஜ யுக்மே
மானாதிலங்கி விபவே தவ ஸுப்ரபாதம்–8-

மாதர் மதோரபி ரிபோர் மதுரே நிதாந்தம்–ஆராவமுத -மது நிரஸனம் -தேனுக்கும் எதிரி -அதுக்கும் பொறாமை
அவனை விட நீர் இனியவளாக –
மான்யே மநோஹர முகாம்புஜ ஸேவனீயே-எல்லாராலும் கொண்டாடப்பட்டு -சேர்ந்து எழுந்து அருளி -திரு முக சோபை –
மாராரி மௌலித்ருத பாத ஸரோஜ யுக்மே-மன்மதனை -எரித்த ருத்ரனும் உன்னை ஆஸ்ரயித்து
மானாதிலங்கி விபவே தவ ஸுப்ரபாதம்–உமக்கு நல் விடிவு
மா மஹா லஷ்மி எழுத்து கொண்டே இந்த ஸ்லோகம் -கீழ் ஸ்ரீ கொண்டே ஸ்லோகம் –

————

ப்ராக் த்வாரதச்ச பகவான் அத பச்சிமாச்ச
த்வாராந்நிஜேன நயனேன திவாகரேண
ஆலோகதே தவ வபூ ரஜனீகரேண
ஸ்ரீசார்ங்கபாணி தயிதே தவ ஸுப்ரபாதம்–9-

சசி ஸூர்ய நேத்ரம் -தீய சக்திகளைப்போக்கி அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி இஷ்ட பிராப்தி
கிழக்கு வாசலில் ஸூர்ய உதயம்
மேற்கு வாசலில் சந்த்ர உதயம்
இவன் திருக் கண்களை நிறுத்தி உன்னைக் காணவே
இவ்வாறு செய்கிறான் என்று கவி நயத்துடன் இந்த ஸ்லோகம் –

————-

ஸ்ரீஹர்ஷ க்ருத் ஸ்யாம் இதி நாத க்லுப்த
ஸ்ரீபுஷ்ப வர்ஷேண விராஜமானே
ஸாமர்ஷ ப்ருங்காகுல கேசபாசே
ஹேமர்ஷி கன்யே தவ ஸுப்ரபாதம்–10-

ஸ்ரீஹர்ஷ க்ருத் ஸ்யாம் இதி நாத க்லுப்த–அவளுக்கு மகிழ்ச்சிக்காக பூ மாரி பொழிந்து
ஸ்ரீபுஷ்ப வர்ஷேண விராஜமானே-இதனால் அழகாக
ஸாமர்ஷ ப்ருங்காகுல கேசபாசே-இதில் உள்ள தேனைப்பருக வண்டுகள் மொய்க்கும் கூந்தல் உடைய
ஹேமர்ஷி கன்யே தவ ஸுப்ரபாதம்-ஸ்ரீ ஹேம ரிஷிக்கு திருப் புத்திரியான உனக்கு திருப்பள்ளி எழுச்சி —

————-

ஸுதாம்புதி ஸமுத்திதே ஸுமஸமூஹ ஸம்மண்டிதே
ஸுதாகர ஸஹோதிதே ஸுமசரஸ்ய மாதா ரமே
ஸுதாபித ஸஹஸ்திதே ஸுதனுஸங்க ரத்னாயிதே
ஸுராஸுர நமஸ்க்ருதே ஸுகபதம் குருஷ்வானதம்–11-

ஸுதாம்புதி ஸமுத்திதே -திருப்பாற்கடலில் திரு அவதரித்தவள்
ஸுமஸமூஹ ஸம்மண்டிதே–கூட்டமாக பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பற்று
ஸுதாகர ஸஹோதிதே -அமுதை பொழியும் சந்திரனின் சகோதரி
ஸுமசரஸ்ய மாதா ரமே-மன்மதனுக்குத் தாயாக
ஸுதாபித ஸஹஸ்திதே -ஆராவமுத ஆழ்வானுக்கு தர்ம பத்னி
ஸுதனுஸங்க ரத்னாயிதே-ரத்னமயமான ஆபரணங்களை அழகு கொடுப்பவள்
ஸுராஸுர நமஸ்க்ருதே -தேவர் அசுரர்கள் ஆஸ்ரயிக்கும் படி எளிமை
ஸுகபதம் குருஷ்வானதம்–மகிழ்ச்சிக்கு இருப்பிடமாக இருக்க பிரார்திக்கிறார் –

—————

கோமளம் கோமளாம்பாயாஸ் ஸுப்ரபாதம் ப்ரபான்விதம்
படந்த: ஸ்ரீநிதேர் ஜாதம் பவந்தி ஸ்ரீத்ருசாம் பதம்

கோமளம் கோமளாம்பாயாஸ் ஸுப்ரபாதம் ப்ரபான்விதம்
ஆராவமு தாழ்வானைச் சூழ்ந்த அழகான கொடி போல் பிராட்டி பற்றிய ஸூ ப்ரபாதம்
இதுவும் அழகாக அமைந்துள்ளது -தேஜஸ்ஸூ மிக்கு உள்ளது
படந்த: ஸ்ரீநிதேர் ஜாதம் பவந்தி ஸ்ரீத்ருசாம் பதம்-ஸ்ரீ நிதி ஆசு கவி அருளிச் செய்தது
அருள் பார்வைக்கு நிச்சயமாக இலக்காவார்கள் -உஎன்று பல ஸ்ருதி அருளிச் செய்கிறார் –

—————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆசுகவி வில்லூர் ஸ்ரீநிதி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக்குடந்தை டாக்டர் ஸ்ரீ.உ.வே. வேங்கடேஷ் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ திவ்விய தேசம்–தாயார்–மூலவர்–உத்சவர்–திரு நாமங்கள்

September 11, 2021

ஸ்ரீ திவ்விய தேசம்–தாயார்–மூலவர்–உத்சவர்-திரு நாமங்கள் -மண்டலம்–எந்த நகருக்கருகில்

1–ஸ்ரீரங்கம் (திருவரங்கம்)–ஸ்ரீரங்க நாச்சியார்–ஸ்ரீ ரங்கநாதன்–நம்பெருமாள்–சோழ நாடு–திருச்சிராப்பள்ளி

2–திருக்கோழி (உறையூர், நிசுலாபுரி, உரந்தை)–ஸ்ரீ கமலவல்லி நாச்சியார்–ஸ்ரீ அழகிய மணவாளன்–சோழ நாடு–திருச்சிராப்பள்ளி

3–திருக்கரம்பனூர் (உத்தமர் கோவில், கடம்ப க்ஷேத்ரம்)–ஸ்ரீ பூர்வ தேவி–ஸ்ரீ புருஷோத்தமன்–சோழ நாடு–திருச்சிராப்பள்ளி

4–திருவெள்ளறை (வேதகிரி க்ஷேத்ரம்)–ஸ்ரீ செண்பகவல்லி நாச்சியார்–ஸ்ரீ புண்டரீகாக்ஷன்–சோழ நாடு–திருச்சிராப்பள்ளி

5–திரு அன்பில்–ஸ்ரீ அழகிய வல்லி நாச்சியார்–ஸ்ரீ வடிவழகிய நம்பி–ஸ்ரீ சுந்தரராஜன்–சோழ நாடு–திருச்சிராப்பள்ளி

6–திருப்பேர்நகர் , அப்பக்குடத்தான்–ஸ்ரீ கமலவல்லி (இந்திரா தேவி)–அப்பலா ரங்கநாதன்–சோழ நாடு–திருச்சிராப்பள்ளி

7–திருக்கண்டியூர்–ஸ்ரீ கமலவல்லி–ஹர சாப விமோசன பெருமாள்–கமலநாதன்–சோழ நாடு–திருச்சிராப்பள்ளி

8–திருக்கூடலூர்,–ஆடுதுறை பெருமாள் கோவில்–ஸ்ரீ பத்மாசனி (புஷ்பவல்லி)– வையம் காத்த பெருமாள் (ஜகத்ரக்ஷகன்)-சோழ நாடு-கும்பகோணம்

9–திரு கவித்தலம் (கபிஸ்தலம்)–ஸ்ரீ ரமாமணிவல்லி (பொற்றாமரையாள்)–கஜேந்திர வரதன்–சோழ நாடு–கும்பகோணம்

10–திருப்புள்ளம் (பூதங்குடி)–ஸ்ரீ பொற்றாமரையாள் (ஹேமாம்புஜவல்லி)–ஸ்ரீ வல்விலி ராமர்–சோழ நாடு–கும்பகோணம்

11–திரு ஆதனூர்–ஸ்ரீ ரங்கநாயகி–ஸ்ரீ ஆண்டளக்குமையன்–சோழ நாடு–கும்பகோணம்

12–திருக்குடந்தை(பாஸ்கர க்ஷேத்ரம்)–ஸ்ரீ கோமளவல்லி (படிதாண்டா பத்தினி)–ஸ்ரீ சாரங்கபாணி-சோழ நாடு-கும்பகோணம்

13–திருவிண்ணகர்,–ஒப்பிலியப்பன் கோயில்–ஸ்ரீ பூமிதேவி நாச்சியார்–ஸ்ரீ ஒப்பிலியப்பன் (ஸ்ரீநிவாசன்)–சோழ நாடு–கும்பகோணம்

14–திரு நறையூர்,–நாச்சியார் கோயில்–ஸ்ரீ வஞ்சுளவல்லி நாச்சியார்–திருநறையூர் நம்பி–சோழ நாடு கும்பகோணம்

15–திருச்சேறை-ஸ்ரீ சாரநாயகி (சார நாச்சியார்)–ஸ்ரீ சாரநாதன்–சோழ நாடு–கும்பகோணம்

16–திருக் கண்ணமங்கை–ஸ்ரீ அபிஷேக வல்லி–பக்த வத்சல பெருமாள்–சோழ நாடு–கும்பகோணம்

17–திருக்கண்ணபுரம் (கிருஷ்ணாரண்யா, பஞ்சக்ருஷ்ண, சப்த புண்ணிய க்ஷேதரம்)–ஸ்ரீ கண்ணபுர நாயகி–நீல மேகப் பெருமாள்
சௌரிராஜ பெருமாள்–சோழ நாடு-நாகப்பட்டினம்

18–திருக் கண்ணங்குடி–ஸ்ரீ லோகநாயகி (அரவிந்த வல்லி)–ஸ்ரீ லோகநாதன் (சியாமளமேணிப் பெருமாள்)
தாமோதர நாராயணன்–சோழ நாடு–கும்பகோணம்

19–திரு நாகை,–நாகப்பட்டினம்–ஸ்ரீ சௌந்தர்ய வல்லி–நீலமேகப் பெருமாள்–சௌந்தர்யராஜன்–சோழ நாடு–நாகப்பட்டினம்

20–தஞ்சைமாமணி கோயில்–ஸ்ரீ செங்கமல வல்லி–நீலமேகப் பெருமாள்–சோழ நாடு–தஞ்சாவூர்

21–திரு நந்திபுர விண்ணகரம்,–நாதன் கோயில், தக்ஷின ஜகன்னாத்–ஸ்ரீ செண்பக வல்லி தாயார்–
ஸ்ரீ ஜகந்நாதன் (நாதநாதன், விண்ணகர பெருமாள்)–சோழ நாடு-கும்பகோணம்

22-திரு வெள்ளியங்குடி–ஸ்ரீ மரகத வல்லி–கோலவல்வில்லி ராமன்–ஸ்ருங்கார சுந்தரன்–சோழ நாடு–சீர்காழி

23–திருவழுந்தூர்–(தேரழுந்தூர்)–ஸ்ரீ செங்கமல வல்லி–தேவாதிராஜன்–ஆமருவியப்பன்–சோழ நாடு–மயிலாடுதுறை

24–திரு சிறுபுலியூர்–ஸ்ரீ திருமாமகள் நாச்சியார்–அருள்மாக்கடல் (ஜலசயனப் பெருமாள்)–க்ருபா சமுத்ரப் பெருமாள்–சோழ நாடு–மயிலாடுதுறை

25–திரு தலைச் சங்க நாண்மதியம் (தலைச்சங்காடு)–ஸ்ரீ தலைச்சங்க நாச்சியார்–நாண்மதியப் பெருமாள் (வெண்சுடர் பெருமாள்)
வியோமஜோதிப்பிரான் (வெண்சுடர்பிரான், லோகநாதன்)–சோழ நாடு–மயிலாடுதுறை

26–திரு இந்தளூர்–ஸ்ரீ பரிமள ரங்க நாயகி (சந்திர சாப விமோசன வல்லி, புண்டரிக வல்லி)
பரிமள ரங்கநாதன் (மருவினிய மைந்தன், சுகந்தவன நாதன்)–சோழ நாடு–மயிலாடுதுறை

27–திருக் காவளம்பாடி,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ மடவரல் மங்கை–ஸ்ரீ கோபால கிருஷ்ணன் (ராஜ கோபாலன்)–சோழ நாடு–சீர்காழி

28–திருக் காழி ஸ்ரீராம விண்ணகரம், சிர்காழி–ஸ்ரீ லோக நாயகி (மட்டவிழ்குழலி)–திரு விக்ரமன் (தாடாளன்)
த்ரிவிக்ரம நாராயணன்–சோழ நாடு–சீர்காழி

29–திரு அரிமேய விண்ணகரம்,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ அம்ருதகட வல்லி–குடமாடுகூத்தன்–சதுர்புஜங்களுடன் கோபாலன்–சோழ நாடு–சீர்காழி

30–திருவண் புருடோத்தமம்,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ புருஷோத்தம நாயகி–ஸ்ரீ புருஷோத்தமன்–சோழ நாடு–சீர்காழி

31–திரு செம்பொன்செய் கோயில்,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ அல்லிமாமலர் நாச்சியார்–ஸ்ரீ பேரருளாளன்–
ஹேமரங்கர் (செம்பொன்னரங்கர்)–சோழ நாடு–சீர்காழி

32–திருமணிமாடக் கோயில்,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ புண்டரீக வல்லி தாயார்–ஸ்ரீ நாராயணன் (நந்தாவிளக்கு)
நாராயணன், அளத்தற்கரியான்–சோழ நாடு–சீர்காழி

33–திரு வைகுந்த விண்ணகரம்,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ வைகுந்த வல்லி–ஸ்ரீ வைகுந்த நாதன்–சோழ நாடு–சீர்காழி

34–திருவாலி மற்றும் திருநகரி–திருவாலி: ஸ்ரீ அம்ருதகட வல்லி, திருநகரி: ஸ்ரீ அம்ருத வல்லி
திருவாலி: ஸ்ரீ லக்ஷ்மி ந்ருசிம்ஹர் (வயலாளி மணவாளன்), திருநகரி: ஸ்ரீ வேதராஜன்
திருவாலி: ஸ்ரீ திருவாலி நகராளன், திருநகரி: ஸ்ரீ கல்யாண ரங்கநாதன்
சோழ நாடு–சீர்காழி

35–திருத் தேவனார் தொகை,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ கடல் மகள் நாச்சியார், மாதவநாயகி–தெய்வநாயகன்–மாதவப் பெருமாள்–சோழ நாடு–சீர்காழி

36–திருத்தெற்றி அம்பலம்,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ செங்கமல வல்லி–செங்கண் மால் (ரங்கநாதன், ஸ்ரீ லக்ஷ்மிரங்கர்)–சோழ நாடு–சீர்காழி

37–திருமணிக்கூடம் ,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ திருமகள் நாச்சியார் (ஸ்ரீதேவி), பூதேவி–வரதராஜப் பெருமாள் (மணிகூட நாயகன்)–சோழ நாடு–சீர்காழி

38–அண்ணன் கோயில் (திருவெள்ளக்குளம்), திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ அலர்மேல்மங்கை, ஸ்ரீ பூவார் திருமகள் நாச்சியார், பத்மாவதி
ஸ்ரீநிவாசன், கண்ணன், நாராயணன், அண்ணன் பெருமாள்–சோழ நாடு–சீர்காழி

39–திரு பார்த்தன் பள்ளி,–திரு நாங்கூர்–ஸ்ரீ தாமரை நாயகி–ஸ்ரீ தாமரையாள் கேள்வன்–ஸ்ரீ பார்த்தசாரதி–சோழ நாடு–சீர்காழி

40–திருச்சித்திரக் கூடம் ,–சிதம்பரம்–ஸ்ரீ புண்டரீக வல்லி தாயார்–கோவிந்தராஜன்–தேவாதி தேவன் (பார்த்தசாரதி)–சோழ நாடு–சிதம்பரம்

——————-

41–திரு அஹீந்த்ரபுரம்,–ஆயிந்தை–ஸ்ரீ ஹேமாமபுஜ வல்லி தாயார் (வைகுண்ட நாயகி)–ஸ்ரீ தெய்வநாயகன்
ஸ்ரீ மூவராகிய ஒருவன், தேவநாதன்–நடு நாடு–கடலூர்

42–திருக்கோவலூர்–ஸ்ரீ பூங்கோவை நாச்சியார்–த்ரிவிக்ரமன்–ஆயனார், கோவலன் (கோபாலன்)–நடு நாடு–கடலூர்

————

43–திருக்கச்சி,–அத்திகிரி (அத்தியூர், காஞ்சிபுரம், சத்யவ்ரத க்ஷேத்ரம்)–ஸ்ரீ பெருந்தேவி (மகாதேவி) தாயார்
ஸ்ரீ பேரருளாள வரதராஜன்–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

44–அஷ்டபுயகரம்,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ அலர்மேல் மங்கை, பத்மாசனித் தாயார்–ஆதி கேசவ பெருமாள் (சக்ரதரர், கஜேந்திர வரதன்)
தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

45–திருத்தண்கா,–தூப்புல், காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ மரகத வல்லி–ஸ்ரீ தீபப் பிரகாசன் (விளக்கொளிப் பெருமாள், திவ்யப்ரகாசர்)
தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

46–திரு வேளுக்கை,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ வேளுக்கை வல்லி (அம்ருதவல்லி)–அழகியசிங்கர் (ந்ருசிம்ஹர், ஸ்ரீ முகுந்த நாயகன்)
தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

47–திரு நீரகம்,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ நிலமங்கை வல்லி–ஸ்ரீ ஜகதீச்வரர்–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

48–திருப் பாடகம்,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ ருக்மிணி, சத்ய பாமா–பாண்டவ தூதர்–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

49–திரு நிலா திங்கள் துண்டம், காஞ்சிபுரம்–நேர் ஒருவர் இல்லா வல்லி (நிலாத்திங்கள் துண்ட தாயார்)
சந்திர சூட பெருமாள் (நிலாத்திங்கள் துண்டத்தான்)–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

50–திரு ஊரகம்,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ அமுத வல்லி நாச்சியார் (அம்ருதவல்லி)–ஸ்ரீ த்ரிவிக்ரமன் (உலகளந்த பெருமாள்)
தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

51–திரு வெஃகா,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ கோமள வல்லி நாச்சியார்–ஸ்ரீ யதோக்தகாரி (வேகாசேது, சொன்னவண்ணம் செய்த பெருமாள்)
தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

52–திருக் காரகம்,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ பத்மாமணி நாச்சியார் (ரமாமணி நாச்சியார்)–ஸ்ரீ கருணாகர பெருமாள்–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

53–திருக் கார்வானம்,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ கமல வல்லி (தாமரையாள்)–ஸ்ரீ கள்வன்–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

54–திருக் கள்வனூர்,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ அஞ்சில வல்லி நாச்சியார்–ஆதி வராஹப் பெருமாள்–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

55–திருப் பவளவண்ணம்,–காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ பவள வல்லி–ஸ்ரீ பவளவண்ணன்–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

56–திருப் பரமேஸ்வர விண்ணகரம், காஞ்சிபுரம்–ஸ்ரீ வைகுண்ட வல்லி–ஸ்ரீ பரமபதநாதன் (வைகுந்தநாதன்)–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

57–திருப்புட்குழி–ஸ்ரீ மரகத வல்லி தாயார்–ஸ்ரீ விஜய ராகவப் பெருமாள்–ஸ்ரீ விஜய ராகவப் பெருமாள்–தொண்டை நாடு–காஞ்சிபுரம்

58–திரு நின்றவூர்–(தின்னனூர்)–ஸ்ரீ சுதா வல்லி (என்னைப் பெற்ற தாயார்)–ஸ்ரீ பக்தவத்சலப் பெருமாள் (பத்தராவிப் பெருமாள்)
தொண்டை நாடு–சென்னை

59–திரு எவ்வுள்
(புண்யாவ்ருத, வீக்ஷாரண்ய க்ஷேத்ரம்), திருவள்ளூர்–ஸ்ரீ கனக வல்லி (வசுமதி)–வைத்ய வீர ராகவப் பெருமாள்–தொண்டை நாடு–சென்னை

60–திரு அல்லிக் கேணி (திருவல்லிக்கேணி, ப்ரிந்தாரண்ய க்ஷேத்ரம்)–ஸ்ரீ ருக்மிணித் தாயார்–ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணன்
ஸ்ரீ பார்த்தசாரதி–தொண்டை நாடு–சென்னை

61–திரு நீர்மலை–ஸ்ரீ அணிமாமலர் மங்கை–நீர்வண்ணன் (நீலமுகில்வண்ணன்)–தொண்டை நாடு–சென்னை

62–திரு இட வெந்தை–ஸ்ரீ கோமள வல்லி நாச்சியார்–லக்ஷ்மி வராஹப் பெருமாள்–நித்ய கல்யாணப் பெருமாள்–தொண்டை நாடு–சென்னை

63–திருக் கடல் மல்லை,–மஹாபலிபுரம்–ஸ்ரீ நில மங்கை நாயகி–ஸ்தல சயனப் பெருமாள்
ஸ்தலசயனதுரைவார் (உலகுய்ய நின்றான்)–தொண்டை நாடு–சென்னை

64–திருக்கடிகை,–சோளிங்கர்–ஸ்ரீ அம்ருத வல்லி–யோக ந்ருஸிம்ஹன்–அக்காரக்கனி–தொண்டை நாடு–சென்னை

——————–

65–திரு அயோத்தி,–அயோத்யா–ஸ்ரீ சீதாப் பிராட்டி–ஸ்ரீ ராமன் (சக்கரவர்த்தித் திருமகன், ரகுநாயகன்)–வட நாடு–உத்தர் பிரதேஷ்

66–திரு நைமிசாரண்யம்–ஸ்ரீ ஸ்ரீஹரி லக்ஷ்மி (ஸ்ரீ புண்டரீகவல்லி)–ஸ்ரீ ஸ்ரீஹரி (தேவராஜன்)–வட நாடு–உத்தர் பிரதேஷ்

67–திருப் ப்ரிதி (நந்தப் பிரயாக், (ஜோஷி மடம்)–ஸ்ரீ பரிமள வல்லி நாச்சியார்–பரம புருஷன்–வட நாடு–உத்தராஞ்சல்

68–திருக் கண்டமென்னும் கடிநகர் (தேவப்ரயாகை)–ஸ்ரீ புண்டரீக வல்லி தாயார்–ஸ்ரீ நீலமேக பெருமாள் (ஸ்ரீ புருஷோத்தமன்)–வட நாடு–உத்தராஞ்சல்

69–திரு வதரி ஆசிரமம்–(பத்ரிநாத்)–ஸ்ரீ அரவிந்த வல்லி–ஸ்ரீ பத்ரி நாராயணன்–வட நாடு–உத்தராஞ்சல்

70–திரு சாளக்ராமம்(முக்திநாத்)–ஸ்ரீ ஸ்ரீதேவி நாச்சியார்–ஸ்ரீ ஸ்ரீ மூர்த்தி–வட நாடு–நேபால்

71–திரு வட மதுரை–(மதுரா)–ஸ்ரீ சத்ய பாமா நாச்சியார்–கோவர்தனேசன் (பால க்ருஷ்ணன்)–வட நாடு–உத்தர் பிரதேஷ்

72–திருவாய்ப்பாடி,–கோகுலம்–ஸ்ரீ ருக்மிணி மற்றும் சத்ய பாமா–ஸ்ரீ நவ மோகன கிருஷ்ணன்–வட நாடு–உத்தர் பிரதேஷ்

73–திரு த்வாரகை–(துவரை, துவராபதி)–ஸ்ரீ கல்யாண நாச்சியார் (ஸ்ரீ லக்ஷ்மிஸ்ரீ, ருக்மிணி)–
கல்யாண நாராயணன் (த்வாரகாதீசன், த்வாரகாநாத்ஜி)–வட நாடு–குஜராத்

74–திரு சிங்கவேழ்குன்றம், அஹோபிலம்–ஸ்ரீ செஞ்சு லக்ஷ்மி (ஸ்ரீ அம்ருத வல்லி)–ப்ரஹலாதவரதன் (லக்ஷ்மிந்ருசிம்ஹன்)–வட நாடு–ஆந்திரம்

75–திருவேங்கடம்–(திருப்பதி, திருமலை, ஆதிவராஹ க்ஷேத்ரம்)–அலர்மேல் மங்கை (பத்மாவதி)
ஸ்ரீ திருவேங்கமுடையான் (வெங்கடாசலபதி, பாலாஜி)–ஸ்ரீநிவாசன் (மலையப்ப சுவாமி, மலைகுனியன் நின்ற பெருமாள்)
வட நாடு–ஆந்திரம்

————–

76–திரு நாவாய்–ஸ்ரீ மலர் மங்கை நாச்சியார் (சிறுதேவி)–நாவாய் முகுந்தன் (நாராயணன்)–மலை நாடு–கேரளம்

77–திரு வித்துவக்கோடு (திருவிசிக்கோடு, திருவஞ்சிக்கோடு)–ஸ்ரீ வித்துவக்கோட்டு வல்லி (பத்மபாணி நாச்சியார்)
உய்ய வந்த பெருமாள் (அபயப்ரதன்)–மலை நாடு–கேரளம்–மாவட்டம்: பாலக்காடு
தீர்த்தம், : சக்கரதீர்த்தம். -புராண பெயர்: திருமிற்றக்கோடு

78–திருக்காட்கரை–ஸ்ரீ பெருஞ்செல்வ நாயகி (ஸ்ரீ வாத்சல்ய வல்லி நாச்சியார்)–காட்கரையப்பன்–மலை நாடு–கேரளம்
மாநிலம் எர்ணாகுளம்( கொச்சின்) …ஓணம் திருவிழா வெகு விசேஷமாக .

79–திரு மூழிக்களம்–ஸ்ரீ மதுரவேணி நாச்சியார்–திரு மூழிக்களத்தான் (ஸ்ரீ ஸூக்தி நாத பெருமாள், அப்பன்)–மலை நாடு-கேரளம்
அருள்மிகு லெட்சுமணப்பெருமாள் திருக்கோயில், திருமூழிக்களம்-683 572 எர்ணாகுளம் –மங்களாசாசனம், நம்மாழ்வார், திருமங்கையாழ்வார்

80–திரு வல்ல வாழ்–(திருவல்லா, ஸ்ரீ வல்லபா க்ஷேத்ரம்)–ஸ்ரீ வாத்சல்ய தேவி (ஸ்ரீ செல்வ திருக்கொழுந்து) நாச்சியார்–ஸ்ரீ கோலப்பிரான் (திருவல்லமார்பன் , ஸ்ரீவல்லபன்)–மலை நாடு–கேரளம்

81–திருக்கடித்தானம்–ஸ்ரீ கற்பக வல்லி–ஸ்ரீ அம்ருத (அத்புத) நாராயணன்–மலை நாடு–கேரளம்-மாவட்டம்:கோட்டயம்
தீர்த்தம்:பூமி தீர்த்தம்
நம்மாழ்வார் மங்களாசாஸனம்
கோயில் கொண்டான் திருக்கடித்தானத்தை கோயில் கொண்டான் அதனோடு என்னெஞ்சகம்
கோயில் கொள் தெய்வமெல்லாம் தொழ வைகுந்தம் கோயில் கொண்ட குடக்கூத்த அம்மானே.

திருவிழா:
திருக்கார்த்திகையில் 10 நாள் திருவிழா சிறப்பாக கொண்டாடப்படுகிறது.
ஒன்பதாம் நாள் தீபம் ஏற்றும் நிகழ்ச்சி நடத்தப்படுகிறது. இந்த நிகழ்ச்சிக்கு “சங்கேதம்’ என்று பெயர்.
இந்த தீபங்கள் மறுநாள் காலை வரை எரிந்து கொண்டிருக்கும். இதைக்காண ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் கூடுவர்.
இந்த தீபம் ஏற்றும் விழாவிற்கு புராண நிகழ்ச்சியை கூறுகின்றனர்.
முன்னொரு காலத்தில் சிவபெருமான் இப்பகுதியில் தீப்பிழம்பாக தோன்றியதாகவும்,
இந்த வெப்பத்தால் இப்பகுதி அழிந்து விடாமல் இருக்க பிரம்மனும் விஷ்ணுவும் சிவனிடம் வேண்டினர்.
சிவன் சிறிய தீபமாக மாறி அருள்புரிந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. இந்த நிகழ்ச்சி திருக்கார்த்திகை தினத்தில் நடந்தாக கூறப்படுகிறது.
இவை தவிர கோகுலாஷ்டமி மற்றும் பெருமாளுக்குரிய விசேஷங்கள் சிறப்பாக கொண்டாடப்படுகிறது.

தல சிறப்பு:

“கடி’ என்ற சொல் கடிகை என்ற சொல்லிலிருந்து வந்ததாகும்.
பெருமாளின் 108 வைணவத்தலங்களில் கடி என்ற சொல்லைக்கொண்டு மூன்று தலங்கள் விளங்குகின்றன.
அவைகளுள் திருக்கடிகை என்ற சோளிங்கபுரம், வடநாட்டில் உள்ள கண்டமென்னும் கடிநகர், கேரளாவில் திருக்கடித்தானம்.
அதாவது ஒரு கணப்பொழுதில் தூய்மையான மனத்துடன் இறைவனை நினைத்து இத்தலத்தில் பிரார்த்தனை செய்தால்,
எடுத்த காரியத்தில் வெற்றியும், மோட்சமும் கிட்டும் என்பது ஐதீகம்.
இத்தல பெருமாள் அறுபது ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை புதிய சக்தி பெறுவதாகவும்,
கலியுக முடிவில் ஒளியாக மாறி விண்ணில் கலந்து விடும் என்றும் கூறுகிறார்கள்

திறக்கும் நேரம்:

காலை 5 மணி முதல் 11 மணி வரை, மாலை 5 மணி முதல் இரவு 8 மணி வரை திறந்திருக்கும்.

அருள்மிகு அற்புத நாராயணன் திருக்கோயில், திருக்கடித்தானம்- 686 105 கோட்டயம் மாவட்டம், கேரளா மாநிலம்

கோயில் சுற்றுப்பிரகாரத்தில் சாஸ்தா, சுப்பிரமணியர், நாகர் விக்ரகங்கள் உள்ளன.
இத்தலத்து பிரமாண்டமான கோட்டைசுவர்கள் பூதங்களால் கட்டப்பட்டது என கூறுவர்.
இக்கோயிலின் முன் ஒரு மனிதனின் உடல் ஒரு கல்லின் மேல் வைக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கும்.
அதற்கு ஒரு புராண கதை உள்ளது. ஒரு முறை இப்பகுதியை ஆண்ட ராஜா சாமி தரிசனம் செய்ய வந்துள்ளார்.
அவர் வந்த போது நடை சாத்தப்பட்டிருந்தது. ஆனால் கோயில் மெய்க்காப்பாளன் ராஜாவிடம் பணம் வாங்கி கொண்டு
கோயில் நடையை திறந்து விட்டான்.
இதன் தண்டனையாகத் தான் அந்த மெய்க்காப்பாளனின் உடல் கோயில் வாசல் முன் வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பர்.

தலபெருமை
வட்ட வடிவமான ஒரே கர்ப்பகிரகத்தில் பெருமாள் கிழக்கு நோக்கியும், நரசிம்மர் மேற்கு நோக்கியும் அருள்பாலிக்கிறார்கள்.
எனவே இக்கோயிலில் இருவருக்கும் தனித்தனியாக இரண்டு கொடிமரம் உள்ளது. இது இத்தலத்தின் சிறப்பம்சமாகும்.
இதில் நரசிம்மரின் உருவம் பிற்காலத்தில் பிரதிஷ்டை செய்ததாக கூறுவர்.
கருவறையின் தென்பகுதியில் தெற்கு நோக்கி தெட்சிணாமூர்த்தியும், விநாயகரும் அருள்பாலிக்கிறார்கள்.
இவர்களது சன்னதிக்கு கதவுகள் கிடையாது. அங்கு அமைக்கப்பட்டுள்ள மரத்துவாரங்கள் வழியாகத்தான் இவர்களை தரிசிக்க முடியும்.
நரசிம்மருக்கு, அவரது உக்கிரத்தை குறைப்பதற்காக பால் பாயாசம் நைவேத்யம் செய்யப்படுகிறது.
நரசிம்மருக்குரிய ஒவ்வொரு பூஜையின் போதும் “நாராயணீயம்’ சொல்லப்படுகிறது. இத்தல பெருமாள் கிழக்கு நோக்கி அருள்பாலிக்கிறார்.
இவருக்கு மேலே உள்ள விமானம் புண்ணியகோடி விமானம் எனப்படுகிறது.
இந்த பெருமாளை ருக்மாங்கதன் மற்றும் தேவர்கள் தரிசனம் செய்துள்ளனர்.
தல வரலாறு
சூரிய வம்சத்தை சேர்ந்த ருக்மாங்கதன் என்ற மன்னன் இப்பகுதியை ஆண்டு வந்தான்.
இவனது நந்தவனத்தில் அரிய மலர்கள் பூத்து குலுங்கின. இந்த மலர்களை தேவர்கள் பறித்து சென்று பெருமாளுக்கு அணிவித்தனர்.
தினமும் மலர்கள் காணாமல் போனதை அறிந்த காவலர்கள் மன்னனிடம் முறையிட்டனர்.
கோபம் கொண்ட மன்னன் மலர்களை பறிப்பவர்களை கைது செய்யும்படி உத்தரவிட்டான்.
மறுநாள் தேவர்கள் பூ பறிக்க வந்த போது காவலர்கள் தேவர்கள் என தெரியாமல் கைது செய்து மன்னன் முன் நிறுத்தினர்.
உண்மையை அறிந்த மன்னன் அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டு விடுவித்தான்.
இருந்தாலும் மனிதர்களால் கைது செய்யப்பட்ட தேவர்கள் தங்கள் சக்தியை இழந்து வானுலகம் செல்ல இயலாமல் போனது.
இதற்கு என்ன வழி என தேவர்களிடம் மன்னன் கேட்க, “”நீ ஆண்டுதோறும் இருக்கும் ஏகாதசி விரத பலனை எங்களுக்கு அளித்தால்
நாங்கள் வானுலகம் செல்ல முடியும்,”என தேவர்கள் கூறினர். இதைக்கேட்ட மன்னன் மகிழ்ச்சியுடன் தேவர்களை அழைத்துக்கொண்டு,
இத்தலத்து பெருமாளின் முன்னிலையில் தனது ஏகாதசி விரதபலனை தேவர்களுக்கு தானமாக அளித்தான்.
தேவர்களும் வானுலகம் சென்றனர்.
இந்த நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் ஒரு கடிகை நேரத்தில் இத்தலத்தில் நடந்ததால் இத்தலத்திற்கு “திருக்கடித்தானம்’ என பெயர் வந்ததாக கூறுவர்.
இத்தலத்து பெருமாளை சகாதேவன் பிரதிஷ்டை செய்ததாக கூறப்படுகிறது.
இப்பகுதியில் பிரதிஷ்டை செய்ய விக்ரகம் கிடைக்காமல் மனம் வருந்திய சகாதேவன், அக்கினிப்பிரவேசம் செய்ய முயன்றான்.
அப்போது அந்த இடத்தில் பெருமாளின் சிலை தோன்றி சகாதேவனின் துயர் துடைத்ததாம்.
இதன் காரணமாக இத்தல பெருமாள் “அற்புத நாராயணன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.
இப்பகுதியில் சகாதேவன் கட்டிய கோயில் என்றால் தான் அனைவருக்கும் தெரிகிறது.

சிறப்பம்சம்:
அதிசயத்தின் அடிப்படையில்: இத்தல பெருமாள் அறுபது ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை புதிய சக்தி பெறுவதாகவும்,
கலியுக முடிவில் ஒளியாக மாறி விண்ணில் கலந்து விடும் என்றும் கூறுகிறார்கள்

82–திருச்செங்குன்றூர்–(திருச்சிற்றாறு–ஸ்ரீ செங்கமல வல்லி–இமயவரப்பன்–மலை நாடு–கேரளம்
புராண பெயர், : திருச்செங்குன்றூர். ஊர், : திருச்சிற்றாறு. மாவட்டம், : ஆலப்புழா. மாநிலம்

83–திருப்புலியூர்–(குட்டநாடு)–ஸ்ரீ பொற்கொடி நாச்சியார்–மாயப்பிரான்–மலை நாடு-கேரளம்

84–திருவாறன்விளை–(ஆறன்முளா)–ஸ்ரீ பத்மாஸநி நாச்சியார்–திருக்குறளப்பன் (செஷாசனா )–மலை நாடு-கேரளம்

85–திருவண் வண்டுர்–ஸ்ரீ கமல வல்லி நாச்சியார்–பாம்பணை அப்பன்–மலை நாடு–கேரளம்

86–திருவனந்தபுரம்–ஸ்ரீ ஸ்ரீஹரி லக்ஷ்மி–அனந்தபத்மநாபன்–மலை நாடு–கேரளம்

87–திரு வட்டாறு–ஸ்ரீ மரகத வல்லி நாச்சியார்–ஆதி கேசவ பெருமாள்–மலை நாடு–கேரளம்

88–திருவண்பரிசாரம்–ஸ்ரீ கமல வல்லி நாச்சியார்–ஸ்ரீ திருக்குறளப்பன் (திருவாழ்மார்பன்)–மலை நாடு–கேரளம்

——————

89–திருக்குறுங்குடி–ஸ்ரீ குறுங்குடிவல்லி நாச்சியார்–சுந்தர பரிபூரணன் (நின்ற நம்பி)–பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

90–திரு சிரீவர மங்கை (வானமாமலை, தோதாத்ரி க்ஷேத்ரம்,திருசிரீவரமங்கள நகர், நாங்குநேரி)–ஸ்ரீ சிரீவரமங்கை நாச்சியார்
ஸ்ரீ தோதாத்ரிநாதன் (வானமாமலை)–ஸ்ரீ தெய்வநாயகன்–பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

91–ஸ்ரீவைகுண்டம்,–நவதிருப்பதி–ஸ்ரீ வைகுந்தவல்லி–ஸ்ரீ வைகுந்தநாதன் (ஸ்ரீ கள்ளபிரான்)–பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

92–திருவரகுணமங்கை,-நவதிருப்பதி–ஸ்ரீ வரகுண வல்லி தாயார் (ஸ்ரீ வரகுணமங்கை தாயார்)–விஜயாசனப் பெருமாள்–பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

93–திருப்புளிங்குடி,–நவதிருப்பதி–ஸ்ரீ மலர்மகள் நாச்சியார், ஸ்ரீ புளிங்குடி வல்லி–ஸ்ரீ காய்சினவேந்தன்–பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

94–திரு தொலைவில்லிமங்கலம் (ரெட்டைத் திருப்பதி), நவதிருப்பதி-ஸ்ரீ கரும் தடங்கண்ணி நாச்சியார்–ஸ்ரீ அரவிந்த லோசனன், ஸ்ரீநிவாசன் (தேவப்பிரான்)
பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

95–திருக்குளந்தை (பெருங்குளம்), நவதிருப்பதி–ஸ்ரீ அலமேலுமங்கை தாயார், ஸ்ரீ குளந்தை வல்லி–ஸ்ரீ ஸ்ரீநிவாசன்–ஸ்ரீ மாயக்கூத்தன்
பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

96–திருக்கோளூர், நவதிருப்பதி–ஸ்ரீ குமுத வல்லி, ஸ்ரீ கோளூர் வல்லி நாச்சியார்–ஸ்ரீ வைத்த மாநிதி பெருமாள் (நிக்ஷேபவிதன்)
பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

97–திருப்பேரை-(தென் திருப்பேரை), நவதிருப்பதி–ஸ்ரீ குழைக்காது வல்லி, ஸ்ரீ திருப்பேரை நாச்சியார்
ஸ்ரீ மகர நெடும் குழைக்காதன் (ஸ்ரீ நிகரில் முகில் வண்ணன்)–பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

98–திருக்குருகூர்–(ஆழ்வார் திருநகரி), நவதிருப்பதி–ஸ்ரீ ஆதிநாத வல்லி, ஸ்ரீ குருகூர் வல்லி
ஸ்ரீ ஆதிநாதன் (ஸ்ரீ ஆதிப்பிரான்)–ஸ்ரீ பொலிந்து நின்ற பிரான்–பாண்டியநாடு–திருநெல்வேலி

99–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்–ஸ்ரீ ஆண்டாள் (ஸ்ரீ கோதா நாச்சியார்)–ஸ்ரீ வடபத்ரசாயி (ரங்கமன்னார்)–பாண்டியநாடு–விருதுநகர்

100–திருதண்கால் (திருதண்காலூர்)–ஸ்ரீ செங்கமல தாயார் (அன்ன நாயகி, அனந்த நாயகி, அம்ருத நாயகி, ஜாம்பவதி)
ஸ்ரீ நின்ற நாராயணன்–பாண்டியநாடு–விருதுநகர்

101–திருக்கூடல்,–மதுரை–ஸ்ரீ மதுர வல்லி (வகுலவல்லி, வரகுணவல்லி, மரகதவல்லி)–கூடல் அழகர்–பாண்டியநாடு–மதுரை

102–திருமாலிரும் சோலை–(அழகர் கோயில்)–ஸ்ரீ சுந்தர வல்லி (ஸ்ரீதேவி)–திரு மாலிரும் சோலை நம்பி (அழகர், கள்ளழகர், மாலாங்காரர்)
பாண்டியநாடு–மதுரை

103–திரு மோகூர்–ஸ்ரீ மோகூர் வல்லி (மேகவல்லி, மோகன வல்லி–ஸ்ரீ காளமேக பெருமாள்–ஸ்ரீ திருமோகூர் ஆப்தன்–பாண்டியநாடு–மதுரை

104–திருக்கோஷ்டியூர் (கோஷ்டி க்ஷேத்ரம்)–திருமாமகள் நாச்சியார்–ஸ்ரீ உரகமெல்லணையான்–ஸ்ரீ சௌம்யநாராயணன்–பாண்டியநாடு–புதுக்கோட்டை

105–திருப்புல்லாணி, ராமநாதபுரம்–ஸ்ரீ கல்யாண வல்லி, ஸ்ரீ பத்மாஸநித் தாயார்–ஸ்ரீ கல்யாண ஜகந்நாதன் (தெய்வச் சிலையார்)–பாண்டியநாடு–ராமநாதபுரம்

106–திருமெய்யம்–ஸ்ரீ உய்ய வந்த நாச்சியார்–ஸ்ரீ சத்ய கிரிநாதன் (ஸ்ரீ சத்யமூர்த்தி)–ஸ்ரீ மெய்யப்பன்–பாண்டியநாடு–புதுக்கோட்டை

————

107–திருப்பாற்கடல்–ஸ்ரீ கடல் மகள் நாச்சியார் (ஸ்ரீ பூதேவி)–ஸ்ரீ க்ஷீராப்தி நாதன்–விண்ணுலகம்–விண்ணுலகம்

108–பரமபதம்–ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியார்–ஸ்ரீ பரமபத நாதன்–விண்ணுலகம்–விண்ணுலகம்

—————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அநத்யயன காலமும் அத்யயன உத்ஸவமும்–ஸ்ரீரங்கம் முரளீ பட்டர் ஸ்வாமிகள் / ஸ்ரீ உ ,வே ,S , P, புருஷோத்தமன் ஸ்வாமிகள் —

September 7, 2021

ஸ்ரீ திருப்பாணாழ்வார் உள்ளத்தினைக் கவர்ந்த கள்வனான ஸ்ரீ அரங்கன், கள்வனாக மாறிய
ஸ்ரீ திருமங்கையாழ்வார் மனதினையும் கவருகின்றார்.
அரங்கன் கள்ளனுக்கெல்லாம் கள்ளன். இவரது இயற்பெயர் நீலன். கள்ளர் குலத்தவர். சோழபேரரசின் தளபதி.
இவர் திருவாலி என்னும் ஊரில் குறையலூர் என்ற சிற்றூரில் ஆலி நாட்டு பெரிய நீலன் என்ற படைத்தளபதிக்கும்
வல்லித்திரு எனும் நற்குண மங்கைக்கும் மகனாகப் பிறந்தார். போரில் எதிரிகளை கலங்கடித்தவர்.
பின்னர் சோழமன்னன் அவரை ‘திருமங்கை’ என்னும் சிற்றரசுக்கு அரசனாக்கினான்.

வீர இளைஞனான நீலன் திருவெள்ளக்குளம் என்ற ஊரிலுள்ள ஸ்ரீநிவாஸர் கோவிலில் குமுதவல்லி எனும்
கபிலமுனியின் சாபத்தினால் மானுடவாழ்வெடுத்த தேவமகளை, தேவதையை, அழகு என்ற சொல்லுக்கே இலக்கியமானவளை,
மஹாஞானியை பார்க்கின்றாh. தன் மனதினை பறிக்கொடுக்கின்றார். குமுதவல்லி இரண்டு கட்டளையிடுகின்றார்.

1) பஞ்ச சம்ஸ்காரம் செய்து கொண்டு திருமாலடியவனாய் மாறவேண்டும்.
2) அடியார்கள் அனைவருக்கும் தினமும் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்.
பஞ்ச சம்ஸ்காரம் யாரிடம் செய்து கொள்வது?. என்றும் உயர்ந்ததையே நாடும் நீலன் அன்று
திருநறையூர் ஸ்ரீநிவாஸனையே தேர்ந்தெடுத்தார் குருவாக.
மன்னன் சித்தம் கேட்ட பட்டர் செய்வதறியாது திரைசேர்த்து வெளியேறினார்.

கருவறையில் ஸ்ரீநிவாஸன் எதிரே நீலன்!
பிடிவாதமாக அவர்தான் தமக்கு பஞ்சசம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டுமென்று கண்மூடி அசையாது அவரையே தியானித்துக் கொண்டிருந்தார்.
சிறிது நேரம்தான் என்றாலும் கடுமையான தபஸ் அது.
மெய்யுருகி நின்றால் வெண்ணையுண்டவாயன் தான் உருக ஆரம்பித்து விடுவான்.
ஸ்ரீநிவாஸனின் சக்கரக்கையும் சங்கக்கையும் நீலனின் புஜங்களை தீண்டியது. நெற்றியில் ஊர்த்வபுண்டரமிட்டது.
பரகாலன் என்று நாமமிட்டு அழைத்தது. திருமந்திரத்தை உபதேசித்தது. நீலனின் களை மாறியது. தேஜஸ் ஒளிர்ந்தது.
புனித குமுதவல்லியுடன் திருமணம் இனிதே நடந்தது. அன்னதானம் ஆலிநாட்டில் சிறப்பானது.
ஆலிநாடே அதிசயபட்டது. மன்னன் பரகாலன் புகழ் எட்டுதிசைகளிலும் பரவியது.

கப்பம் கட்டாத பரகாலனுடன் போரிட்டு வெல்லமுடியாது என்றறிந்த சோழமன்னன் தந்திரமாக அவனை ஒரு கோவிலில் சிறை வைத்தான்.
மூன்று நாட்களாக உண்ணாவிரதமிருந்த பரகாலனின் கனவில் பேரருளாளன் அத்திகிரி அருளாளப் பெருமாள் வரதன் தோன்றினான்.
காஞ்சிக்கு வரப் பணித்தான். கடனைத் தீர்ப்பதாக அறிவித்தான். அருளாளின் ஆணையை அரசிற்குத் தெரிவித்தார் பரகாலன்.
பரகாலன் சத்தியம் தவறாதவர் என்று நன்குணர்ந்த அரசன் ஒரு சிறு குழுவினை அவரோடு காஞ்சி அனுப்பி வைத்தார்.
மீண்டும் பரகாலன் கனவில் தோன்றிய அருளாளன் ஒரு புதையல் இருக்கும் இடத்தைக் காண்பித்துக் கொடுத்தார்.
வேகவதி ஆற்றங்கரையில் தோண்டினார் பரகாலன். பெரும் புதையலை கண்டெடுத்தார்.
அரசுக்கு செலுத்தவேண்டிய கப்பம் செலுத்தினார். மீதமானதை அன்னதானத்திற்கு எடுத்து வைத்தார்.
திருமங்கை விளைச்சலில் அரசுக்கு சேரவேண்டிய நெல்லைக் கேட்டனர் குழுவினர். அருளாளனின் மீது பாரத்தை போட்டுவிட்டு கண்ணை
மூடிக்கொண்டு உங்களுக்கு எவ்வளவு வேண்டுமோ அவ்வளவு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று ஆற்று மணலைக் காட்டினார் பரகாலன்.
என்ன ஆச்சர்யம்! அவர் காட்டிய இடமெல்லாம் மணல்துகளனைத்தும் நெல்மணிகளாயின!
பரகாலன் பெருமையினை, தெய்வம் துணை நின்றதையறிந்த அரசன் தவற்றுக்கு வருந்தினான்.
அவரை சுதந்திரமாக திருமங்கையை ஆளவிட்டார்.

நீலன் மனப்பூர்வமாக வைணவனாக உறுதி பூண்டார். திருநறையூர் நம்பி அருள் புரிந்தார் இவரின் உறுதி கண்டு!.
அன்னதானத்தின் பயன் அருளாளன் வரதன் அருள்புரிந்தார்.

ஆலிநாட்டின் பொருளாதாரம் வலுவிழந்தது. வளமுள்ளவரிடத்து கொள்ளயடித்தாவது இந்த கைங்கர்யத்தைச் செய்ய துணிபு பூண்டார் பரகாலன்.
வழிப்பறிக் கொள்ளையனாய் மாறினார்.
வயலாளி மணவாளனும் தாயாரும் புதுமணத் தம்பதியனராய் மாறினர். இவர்களின் ஆபரணங்கள் அனைத்தும் கொள்ளையடித்த
பரகாலனால் நம்பெருமாள் கால்விரலில் அணிந்திருந்த விரலணியை கழற்ற இயலவில்லை.
பரகாலன் பல்லால் கடித்தாவது கழற்ற முயலுகின்றார். அவரின் தலை இறையின் பாதங்களில் முட்டுகின்றது.
பல்லினால் கடிக்கின்றார். தீண்டிய வேகத்தில் மெய்வண்ணம் உணர்கின்றார். திருமந்திரம் மீண்டும் உபதேசித்து பேரொளியாய் மறைகின்றான் மாயவன்.

கவி பிறக்கின்றது கள்வனுக்கு!

பொய் வண்ணன் மனத்தகற்றி புலனைந்தும் செலவைத்து
மெய் வண்ணம் நினைந்தவர்க்கு மெய்ந்நின்ற வித்தகனை
மை வண்ணம் கருமுகில் போல் திகழ் வண்ண மரதகத்தின்
அவ்வண்ண வண்ணனை யான் கண்டது தென்னரங்கத்தே

பொய்கள் போன்ற பலவிதமான பாவச் செயல்களை மனதிலிருந்து நீக்கி, ஐந்து புலன்களையும் தகாத வழிகளில்
போகாத வண்ணம் நிலைநிறுத்தி, ஆத்மாவுடன் சேர்ந்து முழு உள்ளத்துடன் தன்னை வணங்குபவர்களுக்கு,
தனது உண்மையான குணங்கள் முழுவதும் காண்பிப்பவனை, கண் மைப் போன்ற கரிய நிறமும், கரியமேகம் போல் ஒளிவீசும் நிறமும்,
மரகதம் என்ற ரத்தினத்தினைப் போன்ற பச்சை நிறமும் உடைய பெரியபெருமாளை, நான் திருவரங்கத்தில் கண்டு வணங்கினேன்.

திருமங்கையாழ்வார் பரம பாக்யசாலி. பகவானால் பஞ்சசம்ஸ்காரம் செய்யப்பட்ட ஒரே வைணவர் இவர்தான்!.
இவர் ஸ்ரீரங்கம் கோவிலுக்குச் செய்த பல கைங்கர்யங்கள் கணக்கிலடங்கா! ஆனால் இந்த கைங்கர்யத்தினை நிறைவேற்ற இவர்
கையாண்ட முறை வித்யாசமானது! எது வேண்டுமானாலும் பகவத் கைங்கர்யத்திற்காக துணிவோடு செய்வார்.
இவர் செய்த கைங்கர்யங்களுள் சாட்சியாகயிருப்பது இவரால் கட்டப்பட்ட மதில்களும், விமான, மண்டப, கோபுரங்களும்
இவர் பாடிய பாசுரங்களும்தாம். திருவரங்கம் திருச்சுற்றில் நான்காவது திருச்சுற்று ஆலிநாடன் திருச்சுற்று என்றே
திருமங்கை மன்னன் திருப்பணியை நினைவுகூறும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

நாகப்பட்டினத்தின் அருகேயுள்ள ஒரு புத்தர் கோவிலிலுள்ள சொர்ணத்தினாலான, எளிதில் திருடவே முடியாத, ஒரு புத்தர் சிலையை
வெகு சாமர்த்தியமாகக் கொள்ளையடித்தார். பயணக்கப்பல் ஒன்றில் தன் பரிவாரங்களோடு பயணமும் செய்து பொய்வழக்காடி
அந்த கப்பல் முதலாளியிடமிருந்து நிறைய தனத்தினைப் பெற்றார். இவையனைத்தையும் திருப்பணிக்காக செலவழித்தும்
ஊழியர்களுக்கு சம்பளபாக்கி!. அவர்களனைவரையும் ஒரு ஓடத்தில் ஏற்றினார்.
அக்கரைச் சேர்ந்தவுடன் தருகிறேன் என்று கூறி கொள்ளிடம் நடு ஆற்றில் ஓடத்தைக் கவிழ்த்து அவர்கள்தம் பிறவிக்கடனை இவர் கழித்தார்.
அவரவர் உறவினர் இவரை மடக்க, இவரது ஸ்வப்னத்தில் (இங்குமா!?), அரங்கன் எழுந்தருளி உறவினர்களளனைவரையும்
காவேரி ஸ்நானம் செய்து அழகிய மணவாளன் திருமண்டபத்திலே நின்று அவரவர் உறவினர் பெயரைக் கூப்பிட்டு காத்திருக்கச் சொல்லி மறைந்தார்.
அவ்வாறே ஆழ்வாரும் ஏற்பாடு செய்தார். மாண்டோர் அனைவரும் மீண்டனர். அவர்களனைவரும் அவர்கள்தம் உறவினர்களிடத்து
‘ஆழ்வாருடைய நிர்ஹேதுக பரம க்ருபையுண்டானபடியினாலே நாங்கள் பெரியபெருமாள் திருவடிகளையடைந்தோம்!
நீங்கள் ஆழ்வார் திருவடிகளிலே அபசாரப்படாதீர்கள். சிலகாலம் இந்த ஸம்ஸார வாழ்க்கையினைக் கழித்து விட்டு
ஆழ்வார் திருவடிகளை ஆஸ்ரயித்து உஜ்ஜீவியுங்கோள்!’ என்று விண்ணப்பித்து மீண்டுபோனார்கள்.

இந்த க்ஷணம் அடியேன் சிலகாலம் முன்பு என் மனதில் போட்டு வைத்திருந்த ஒரு கேள்விக்கு அரங்கன் பதிலளித்துள்ளார்.
ஸ்ரீரங்கம் கோவிலில் முகலாயர்கள் படையெடுப்பின் போது ஆயிரக்கணக்கான வைணவர்கள் இறந்தார்களே?
கோவில் வளாகத்திற்குள்ளேயே இறந்து போனார்களே? அப்பொழுதெல்லாம் ஏன் அரங்கன் அவர்களைக் காப்பாற்றவில்லை?
அரங்கனுக்கு அவர்களைக் காப்பாற்றக் கூடிய சக்தியில்லையா? என்றெல்லாம் தோன்றியது.
என்றாவது ஒரு நாள் பதில் தருவான் என்று மனதின் ஒரு மூலையில் கிடத்திய இக்கேள்விக்கு இன்று பதில் கிடைத்துள்ளது.
அரங்கனுக்குக் கைங்கர்யம் பண்ணிய அடியார்களை ஆற்றில் மூழ்கடித்தார் திருமங்கைமன்னன்.
நம் பார்வைக்கு அநியாயமாகக் கொல்லபட்ட அவர்களை அரங்கன் ஆட்கொண்டான்.
அவர்கள் பெரியபெருமாள் திருவடிகளடைந்ததை பிரத்யட்சமாக அழகிய மணவாளன் மண்டபத்தில் மீண்டு வந்து உணர்த்தினார்கள்.

இதை நாம் பிரமாணமாகக் கொள்ள வேண்டும்! அரங்கநகரப்பனைக் காக்கும் பொருட்டு தன் இன்னுயிர் துறந்தவர்களை சும்மாவா விடுவான் அரங்கன்?
அவர்களைனைவரையும் அரங்கனே அவர்களது ஊழ்வினையறுத்து தம் திருவடிகளில் சேர்த்துக் கொண்டுள்ளார்.
உயிர் கூட்டினை விட்டு சாமான்யர்களின் உயிர்பறவை பிரிவதென்பது வலிதான். இவர்களனைவரும் சற்று கடுமையான வலியினைத் தாங்கியுள்ளனர்.
எவர் மூலமோ கொடுவாள் எடுத்து ஊழ்வினையறுத்து, அவனது நிர்ஹேதுக கிருபையினால் அவன் திருவடிகளையடைந்துள்ளனர்.
அவனது திருவடிகளடைந்து பரமபதம் சென்றாலும் அவர்கள் அவ்வப்போது திருவரங்கமும் வந்து சென்று அரங்கனை தரிசிக்கின்றார்கள்.
இதனை நான் சொல்லவில்லை. ஆழ்வாரே அறிவிக்கின்றார்! இதோ அவர் பாடல்!

ஏனமீனாமையோடு அரியும் சிறுகுறளுமாய்
தானுமாய தரணித்தலைவனிடமென்பரால்
வானும் மண்ணும் நிறையப்புகுந்து ஈண்டி வணங்கும்- நல்
தேனும் பாலும் கலந்தன்னவர்சேர் தென்னரங்கமே!

பரமபதத்தில் உள்ளவர்களும், இந்த பூமியிலுள்ளவர்களும் ஊர் முழுவதும் நிறைந்துள்ளது போல் இங்கு வந்து ஒன்றாகத்
திரண்டு வணங்கும் இடமும், சுவையும் மதுரமும் உள்ள தேனும் பாலும் இரண்டற ஒன்றாகக் கலந்தது போல்
இங்கு உள்ள அடியார்கள் சேர்ந்து நிற்கவும் ஆகிய திருவரங்கமானது – வராகமாகவும், மீனாகவும், ஆமையாகவும்,
நரசிம்மமாகவும், வாமனனாகவும் அவதாரங்கள் எடுத்துப் பின்னர் தானே ஒரு பூர்ணமான அவதாரம் எடுத்தப் பூமியின் தலைவனும்,
சக்ரவர்த்தித் திருமகனாம் ஆகிய இராமபிரானின் இடமாகும்.

திருமங்கையாழ்வார் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரைச் சந்தித்திருக்கிறார். திருமதிள் அமைக்கும் போது இவரது நந்தவனத்திற்கு
எந்த ஊறும் ஏற்படாவண்ணம் திருமதிளை நந்தவனத்தை வளைத்துக் கட்டியுள்ளார். இதனைக் கண்டு மகிழ்ந்த தொண்டரடிப்பொடிகள்
அவரை வாழ்த்தி, தான் பூக்களைப் பறிக்கும் சிறுகத்தி போன்ற ஆயுதத்திற்கு,
திருமங்கைமன்னனின் மற்றொரு பெயரான ‘அருள்மாரி’ என்ற பெயரை வைத்துள்ளார்.

திருமங்கையாழ்வார் அரங்கனிடத்து சில வரங்களை யாசிக்கின்றார். அவற்றுள் சில

– தசாவதாரங்களையும் தரிசிக்க வேண்டும்
– திருமங்கைமன்னன் படித்துறைக்கு (மயானம்) எந்தவித தோஷங்களும் கூடாது.
அது எப்போதும் தோஷற்றதாக விளங்க வேண்டும்.

அரங்கன் ஆழ்வாரது கோரிக்கையை சந்தோஷமாக ஏற்கின்றான். எம்பெருமானின் தசாவதாரங்களையும் பாடிக் கொண்டிருந்த
திருமங்கையாழ்வாருக்கு அந்த அவதாரங்களை தானும் ஸேவிக்க மிகுந்த ஆசையுண்டாயிற்று.
ஆழ்வார்கள் வேண்டி அரங்கன் ஏதும் மறுப்பானோ? ஆழ்வார் உய்ய, அவர் பொருட்டு நாம் உய்ய அர்ச்சாரூபமான (சிலா ரூபத்தில்)
தசாவதாரங்களையும் காண்பித்தருளினான். அப்போதே திருமங்கையாழ்வார் விக்ரஹத்தையும் தோன்றச் செய்தார்.
இவருக்குக் காட்சியளித்த விக்ரஹங்களனைத்தையும் இன்றும் ஸ்ரீரங்கத்தில் அஹோபில மடத்தின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள
‘தசாவதார ஸந்நிதியில்’ அதிவிசேஷமாகக் காணலாம்.
(இத்திருக்கோவில் ஒரு காலத்தில் கோயிலண்ணன் கட்டுப்பாட்டிலிருந்ததாகவும், 18ம் பட்டம் அழகியசிங்கர் காலத்தில் கைமாறியதாகவும் சொல்லுவர்).
இங்குள்ள திருமங்கையாழ்வார் விக்ரஹம்தான் ஸ்ரீரங்கத்தில் அத்யயன உற்சவத்தின் போது எழுந்தருளப் பண்ணியதாகவும்,
இந்த உற்சவம் முழுவதும் வடக்குச் சித்திரை வீதியிலுள்ள ஒரு மண்டபத்தில் தங்கியிருந்ததாகவும் சொல்லுவர்.
அடுத்தமுறை ஸ்ரீரங்கம் வரும்போது இந்த ஸந்நிதியினை ஸேவிக்கத் தவறாதீர்கள்!

இக்கலியனை மிகவும் கவர்ந்த திவ்யதேசங்கள் திருநறையூர், திருக்கண்ணபுரம், திருவரங்கம், திருவேங்கடம், திருக்குடந்தை
ஆகிய திவ்யக்ஷேத்திரங்களாகும். இவர் நாலுகவிப் புலவராவார். அவையாவன ஆசுகவி, மதுரகவி, சித்திரகவி, விஸ்தாரகவி என்பதாகும்.
திருவரங்கத்தில் ஆழ்வார்களின் தீந்தமிழுக்கு, திருவாய் மொழித் திருநாள் ஏற்படுத்தி, பெருவிழா எடுத்த முதல்வர் இவர்தான்.
திருக்குடந்தை ஆராவமுதன் குறித்து இவர் இயற்றிய ‘திருவெழுக்கூற்றிருக்கை” ஒரு அற்புத சித்ரகவியாகும்.
காடு, மேடு, ஆறுகள், குன்றுகள் பலவற்றைக் கடந்து எண்பதிற்கும் மேலான திவ்யதேசத்து எம்பெருமான்களைப் பற்றி பாடியுள்ளார்.
அதிக திவ்யக்ஷேத்திரத்து எம்பெருமான்களை பாடிய பெருமை இவரையேச் சாரும்.
இவரது வாழ்க்கையும், பாக்களும் மிகவும் சுவாரசியமானவை. பாசுரங்கள் காந்தம் போன்று மனதினை கவர்ந்துவிடும்.

ஏழை ஏதலன் கீழ்மகனென்று எண;ணாது
இரங்கி மற்றவற்கு இன்னருள் சுரந்து
மாழை மான்மட நோக்கி உன் தோழி
உம்பியெம்பியென்றொழிந்தில்லை – உகந்து
தோழன் நீ எனக்கு இங்கொழியென்ற
சொற்கள் வந்து அடியேன் மனந்திருந்திட –
ஆழிவண்ண! நின்னடியினையடைந்தேன்
அணிபொழில் திருவரங்கத்தம்மானே!

ஞானமில்லாதவன், பகைவன், தாழ்ந்த பிறவியுடையவன் என்று சிறிதும் நினைக்காமல் மனதில் இரக்கம் கொண்டு,
அதற்கும் மேலே அந்த குகனுக்கு உனது இனிய அருளையும் கொடுத்தாய். கள்ளம் கபடம் இல்லாத மானுடைய
இனிமையான பார்வை போன்று கனிவான பார்வையுடைய ‘இந்த சீதை உனக்கு தோழியென்றும்,
என்னுடைய தம்பியான இலக்குவன் உனக்கும் தம்பியாவான்’ என்று கூறினாய்.
இதோடு நிற்காமல் மிகவும் உவகையுடன், ‘நீ எனக்குத் தோழன்’ என்று குகனைப் பார்த்துக் கூறினாய்.
உனது தம்பியான பரதன் ஆட்சி செய்யும் காலத்தில் அவனுக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்க எண்ணி ‘நீ அங்கேயே இரு’ என்றாய்.
இவ்விதமான நீ அருளிய சொற்கள் பெரியோர்கள் மூலம் அடியேன் காதில் விழுந்து எனது மனதிலேயே தங்கிவிட்டது.
கடல் போன்ற நிறமும் மனதும் உடையவனே! அழகான சோலைகளை உடைய திருவரங்கப் பெரிய பெருமாளே!
உனது திருவடிகளே சரணம் என்று நான் வந்தேன்.

நம் தேகமே ஆத்மா, ஆத்மா நம்முடையது, நாம் சுதந்திரமானவர்கள் என்று எண்ணுகின்றோமே அதுதான் ஒரு பெரிய களவு.
எப்போது மெய்ஞானம் தோன்றி அரங்கனிடத்து ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ணுகின்றோமோ அன்றுதான் நமக்கு விடுதலை!

———–

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸத் ஸம்ப்ரதாயம் உபய வேதாந்தத்தைச் சார்ந்துள்ளது.
உபய என்றால் ‘சேர்ந்து’ அல்லது ‘இரண்டும் சேர்ந்து’ என்றும்,
அந்தம் என்றால் முடிவு அதாவது வேதத்தின் முடிவு பகுதியே வேதாந்தம் என்றும் காண்கிறோம்.

ஸம்ஸ்க்ருத மொழியிலுள்ள ரிக், யஜுர், ஸாம அதர்வண வேதங்களும்,
உபநிஷத்துகளான வேதாந்தமும் சேர்ந்தே காண்பது போல்,
தமிழில் த்ராவிட வேதம் என்றழைக்கப்படும் திவ்ய ப்ரபந்தமும்,
அவற்றின் வ்யாக்யானமாக தமிழ் வேதாந்தத்தையும் சேர்த்தே நம் பூர்வாசார்யர்கள் போற்றினார்கள்.

உபய வேதாந்தமும் இரண்டு கண்களாகக் கருதப்படுகின்றன.
எம்பெருமானால் ‘மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்ற’ ஆழ்வார்கள், அற்புதமான திவ்ய ப்ரபந்தத்தை அருளிச் செய்து,
அதன் மூலம் ஸம்ஸ்க்ருத வேதத்தின் ஸாரார்த்தத்தை தெளிவாக்கி, இவ்வுலகோர் உய்ய வழி காட்டியருளினார்கள்.
அவர்கள் மீது நம் ஆசார்யர்களும், நாமும் ப்ரேமத்தோடே பேணி அநுஸந்திக்க இதுவே காரணமாகத் தட்டில்லை.

அத்யயனம் என்றால் கற்றுக்கொள்வது, படிப்பது, பலமுறை சொல்லிப் பார்ப்பது.
வேதத்தை நாம் ஆசார்யரிடமிருந்து செவிவழி கேட்டு, மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லிப் பார்த்து கற்றுக் கொள்வது.
பிறகு நித்யாநுஷ்டான முறையில் கற்றுக்கொண்ட வேதத்தை அனுதினமும் ஒத வேண்டும்.

அநத்யயனம் என்றால் அத்யயனம் செய்யாமல் இருத்தல். வருடத்தில் சில காலங்கள் நாம் வேதம் ஒதுவதில்லை.
இந்த சில காலங்களில் ஸ்ம்ருதி, இதிஹாஸ புராணங்கள் முதலியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வர்கள் .
மேலும், அமாவாசை, பௌர்ணமி, ப்ரதமை போன்ற நாட்கள் வேதம் கற்றுக் கொள்ள ஏற்றவையல்ல.

த்ராவிட வேதமும் ஸம்ஸ்க்ருத வேதத்திற்கு இணையாகக் கருதப்படுவதால், இதற்கும் அநத்யயன காலம் உள்ளது.
த்ராவிட வேதத்திற்கு எவ்வாறு இந்த அநத்யயன காலம் ஏற்பட்டது என்பதைப் பற்றி மேலே காண்போம்.

அநத்யயன காலத்திலேயே நாம் அத்யயன உத்ஸவம் கொண்டாடுவது வழக்கம்.
நம்மாழ்வார் பரமபதம் சென்ற நாளை அத்யயன உத்ஸவமாக போற்றிக் கொண்டாடுவது நம் ஸம்ப்ரதாய வழக்கம்.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாயத்தில் இவற்றுக்கு உண்டான விசேஷ தொடர்பு பற்றி
பெரியவாச்சான் பிள்ளை ‘கலியன் அருள் பாடு’ என்ற க்ரந்தத்தில் விரிவாக விளக்கியுள்ளார்.

இந்த க்ரந்தத்தின் விரிவுக்கஞ்சி, நம் தலைப்பிற்குத் தொடர்பான சில முக்கிய விஷயங்களை மட்டும் நாம் மேலே பார்க்கலாம்.
பரம்பொருள் ஸ்ரீமந்நாராயணன், தன் நிர்ஹேதுக க்ருபையால் சகல ஜீவாத்மாக்களும் ஸம்ஸாரம் என்ற கரையைக் கடக்க,
பரமபதத்திலிருந்து இறங்கி வந்து அர்ச்சாவதார திருமேனியுடன் அதாவது,
எளியவர்களும் பார்க்கும்படியாகவும், கைங்கர்யம் செய்ய ஹேதுவாகவும் கோயில், திருமலை, பெருமாள் கோயில் என்று
ப்ரஸித்தமாக போற்றப்படும், ஸ்ரீரங்கம், திருவேங்கடம், காஞ்சிபுரம் போன்ற இடங்களில் அவதரித்து அருள் செய்கின்றான்.

ஆழ்வார்களுள் கடைசியாக அவதரித்த திருமங்கையாழ்வார், எம்பெருமானால் திருத்திப் பணிகொள்ளப்பட்டு,
பகவானின் அர்ச்சா மூர்த்திகளில் ஆழ்ந்து, மங்களாசாசனம் செய்து, ஸ்ரீரங்கம் சென்று சேர்ந்து பல கைங்கர்யங்களில்
தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். இருந்தமிழ் நூல் (திருவாய்மொழி) புலவன் மங்கையாளன் என்று தன்னைப் பற்றிக் கூறியவர்,
ஆழ்வாரின் பாசுரங்களில் மிகவும் ஆழ்ந்து அநுபவித்து, ஸேவித்து வந்தார்.

பொதுவாக நாம் கார்த்திகை மாதத்தில் கார்த்திகை நக்ஷத்ரத்தில், பௌர்ணமி திதி அன்று திருக்கார்த்திகை தீபம் கொண்டாடுகின்றோம்.
அப்படி ஒரு திருக்கார்த்திகை அன்று, நம்பெருமாளும் ஸ்ரீதேவி பூதேவி நாச்சிமார்களும் திருமஞ்சனம் கண்டருளி,
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ பக்த கோஷ்ட்டியில் எழுந்தருளியிருக்கும் காலத்தே,
திருமங்கையாழ்வார் திருநெடுந்தாண்டகம் என்ற ப்ரபந்தத்தை இயற்றி, எம்பெருமானுக்கு இசையோடு பாடிக் காண்பித்தார்.
மேலும், திருவாய்மொழியிலிருந்தும் சில பாசுரங்களை திவ்யமான இசையோடு பாடினார்.

இதைக் கேட்ட நம்பெருமாள் மிகவும் உகந்து, உமக்கு ஏதேனும் விருப்பம் இருந்ததாகில் கேளும்
அதை நாம் நிறைவேற்றி அருளுவோம் என்று திருமங்கையாழ்வாரிடம் கூறினார்.

திருமங்கையாழ்வார் தனக்கு இரண்டு விருப்பங்கள் என்று மேலே விண்ணப்பிக்கிறார்:
1-எம்பெருமான் வைகுண்ட ஏகாதசி,
அதாவது, மார்கழி மாதம் சுக்ல பக்ஷம் அன்று அத்யயன உத்ஸவம் கொண்டருளும்போது
வேத பாராயணத்துடன், திருவாய்மொழியை முழுவதுமாக கேட்டு அநுபவிக்க வேண்டும்.
2-திருவாய்மொழியை உலகோர் உணர ஸம்ஸ்க்ருத வேதத்திற்கு இணையானது என்று அறிவிக்க வேண்டும்

எம்பெருமான் திருவுள்ளம் உகந்து இரண்டு விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றினார்.
கலியன் தொடர்ந்து பாடியதால் அவருடைய குரல்வள சிரமத்தைக் கண்ட எம்பெருமான்,
திருக்கார்த்திகை தீபமன்று தன் திருமேனியில் சார்த்தியது போக உள்ள எண்ணெயை
அவருக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்று உடனடியாக உத்தரவு பிறப்பித்தார்.

மேலும், ஆழ்வார் திருநகரியில் உள்ள அர்ச்சா ரூபத்திலுள்ள ஸ்வாமி நம்மாழ்வாருக்குத் திருமுகம் (தகவல்) அனுப்பப்பட்டு,
அவர் உடனடியாக கிளம்பி ஸ்ரீரங்கம் வந்து சேர்ந்தார்.

திருமங்கையாழ்வார், வைகுண்ட ஏகாதசி தொடக்கமாக தொடர்ந்து பத்து நாட்கள்,
காலையில் வேத பாராயணமும், மாலையில் திருவாய்மொழி கோஷ்டியும் நடந்தேற வழி செய்தார்.

உத்ஸவத்தின் கடைசி நாளன்று, ஆழ்வார் திருவடி தொழல், அதாவது, நம்மாழ்வார் நம்பெருமாளின் திருவடியைத்
தன் திருமுடியால் தீண்டும் நன்னாளை பக்தியுடன் கொண்டாடும் ஸம்ப்ரதாயத்தை அன்று ஏற்படுத்தினார்.
பிறகு, நம்மாழ்வார் ஆழ்வார் திருநகரிக்கு புறப்பட்டுச் செல்கிறார். இப்படிச் சிலகாலம் சென்றது.

கலியுகத்தின் கோலம், காலப் போக்கில் திவ்ய ப்ரபந்தம் தாற்காலிகமாக மறைந்து,
ஆழ்வாரும் ஸ்ரீரங்கத்துக்கு எழுந்தருளுவது நின்றது.
நாதமுநிகள் அவதரித்து, எம்பெருமானின் க்ருபையால், ஆழ்வாரைப் பற்றியும் திவ்ய ப்ரபந்தத்தைப் பற்றியும் அறிந்து,
ஆழ்வார் திருநகரி அடைந்து, மதுரகவியாழ்வாரின் ஆசார்ய பக்தி தெள்ளத் தெளிவாகத் தோற்றும்
கண்ணி நுண் சிறுத் தாம்பை கற்றுக் கொண்டு, அதன் மூலம் நம்மாழ்வாரின் பரம க்ருபையைப் பெற்று,
நாலாயிரமும் ஸம்ப்ரதாய அர்த்தத்துடன் கற்று நம்மையெல்லாம் உய்வித்தார்.

நாதமுநிகள் தன் சிஷ்ய கோடிகளுக்கு அத்யயனம் செய்து வைத்து,
ஸ்ரீரங்கத்தில் மறுபடியும் அத்யயன உத்ஸவத்தை ஆரம்பித்து வைத்தார்.
திவ்ய ப்ரபந்தத்தின் ஏற்றத்தையும், ஆழ்வார்களின் பெருமைகளையும் நம்மாழ்வார் மூலம் அறிந்த ஸ்ரீமந்நாதமுநிகள்,
நம்மாழ்வார் ஸ்ரீரங்கம் எழுந்தருளும்படி வழி செய்தார்.
வேதத்திற்கு இணையானது திருவாய்மொழி என்ற எம்பெருமானின் நியமனத்தை அநுசரித்து,
நாதமுநிகள் திருவாய்மொழிக்கும் மற்ற ப்ரபந்தங்களுக்கும் அநத்யயன காலத்தை ஏற்படுத்தினார்.

திவ்ய ப்ரபந்தங்களுக்கு, அநத்யயன காலம் திருக்கார்த்திகை தீப நாளிலிருந்து தொடங்கி
அத்யயன உத்ஸவ நாளுக்கு முன்பாக முடியும்.
அத்யயன காலம் அத்யயன உத்ஸவ முதல் நாளில் தொடங்கித் திருக்கார்த்திகை தீபமன்று முடியும்.
நாதமுனிகள் நின்று போயிருந்த அத்யயன உத்ஸவத்தைத் தொடங்கும் பொருட்டு,
எம்பெருமானிடம் இருந்து ஆழ்வாருக்கு ஸ்ரீமுகம் (தகவல்) செல்லும்படியும்,
பெரிய பெருமாள் ஆழ்வார் பாசுரங்களை அத்யயன உத்ஸவத்தில் கேட்டு முடிக்கும் வரை
ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அவற்றை நெஞ்சினால் நினைந்தும் வாயினால் மொழியாமல் இருக்கும்படிக்கும் ஏற்பாடு செய்தார்.

மேலும், திருக்கார்த்திகை தீபம் அன்று எம்பெருமானுக்குச் சாத்திய எண்ணெய்க்காப்பு சேஷத்தை
நம்மாழ்வார் தொடக்கமான மற்றைய ஆழ்வார் ஆசார்ய்களுக்குச் சாத்தி
அந்த சேஷத்தை ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்குக் ப்ரசாதிக்குமாறு செய்தார்.

நம்மாழ்வாரின் திருவிருத்தம், திருவாசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி மற்றும் திருவாய்மொழி நான்கு வேதங்களுக்கு ஸமமாகவும்
மற்றைய ஆழ்வார்களின் திவ்ய ப்ரபந்தங்கள் வேதத்தின் அங்க (சீக்ஷா, கல்பம், வ்யாகரணம், நிருக்தம், சந்தஸ், ஜ்யோதிஷம்)
உபாங்ககளாகவும் கருதப்படுகிறது. இந்த ப்ரபந்தங்கள் திருமந்திரம், த்வயம் மற்றும் சரம் ச்லோகத்தின் அர்த்தங்களையும் விளக்குகின்றன.

மேலும், நாதமுனிகள் பின்வரும் நியமனங்களைச் செய்தார்.
அத்யயன உத்ஸவத்தின் முதல் 10 நாட்கள் (அமாவாஸ்யை தொடங்கி வைகுண்ட ஏகாதசி வரை)
முதலாயிரம் (திருப்பல்லாண்டு, பெரியாழ்வார் திருமொழி, நாச்சியார் திருமொழி, பெருமாள் திருமொழி,
திருச்சந்த விருத்தம், திருமாலை, திருப்பள்ளியெழுச்சி, அமனாதிபிரான், கண்ணிநுண் சிறுத் தாம்பு),
பெரிய திருமொழி, திருக்குறுந்தாண்டகம், திருநெடுந்தாண்டகம் ஆகியவை) சேவிக்கப்படும்.

வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று, திருவாய்மொழி தொடக்கம் செய்யப்படும்.
10 நாட்களும், காலையில் வேத பாராயணமும் மாலையில் திருவாய்மொழியும் (ஒரு நாளைக்கு ஒரு பத்து வீதம்) சேவிக்கப்படும்.
கடைசி நாள் நம்மாழ்வார் திருவடி தொழல் உயர்ந்த சாற்றுமுறையுடன் கொண்டாடப்படும்.

21ஆம் நாள் இயற்பா (முதல் திருவந்தாதி, இரண்டாம் திருவந்தாதி, மூன்றாம் திருவந்தாதி, நான்முகன் திருவந்தாதி,
திருவிருத்தம், திருவாசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி, திருவெழுக்கூற்றிருக்கை, சிறிய திருமடல், பெரிய திருமடல்) பூர்த்தியாகச் சேவிக்கப்படும்.

(குறிப்பு: இராமானுச நூற்றந்தாதி நம்பெருமாளின் ஆணையின் பேரில் எம்பெருமானார் காலத்திலேயே இயற்பாவில் சேர்க்கப்பட்டது.
21ஆம் நாள் அன்று இரவு புறப்பாட்டில் சேவிக்கப்படும்).

மேலும், நாதமுனிகள் எப்படி ப்ராஹ்மணன் தவறாமல் வேதம் கற்றுக் கொள்கிறானோ,
அது போல ப்ரபந்நர்களான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் திவ்ய ப்ரபந்தங்களை அவசியம் கற்றுக் கொள்ளுதல் வேண்டும் என்று நியமிக்கிறார்.

மேலும், மார்கழி மாதத்தில், அதிகாலையில் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின் திருப்பள்ளியெழுச்சியும்
ஆண்டாளின் திருப்பாவையும் சேவிக்கப்படுகிறது (அநத்யயன காலமாக இருந்தாலும் இந்த இரு ப்ரபந்தங்களும்
முறையே பகவானையும் பாகவதர்களையும் துயிலெழுப்புவதால், இவற்றைச் சேவிக்கத் தடை ஏதும் இல்லை).

இவ்வாறு உய்யக்கொண்டார், மணக்கால் நம்பி, ஆளவந்தார், பெரிய நம்பி மற்றும் எம்பெருமானாரின் காலம் வரை சென்றது.
எம்பெருமானார் காலத்தில் ஒரு முறை ஏதோ சில காரணங்களினால் நம்மாழ்வார் ஸ்ரீரங்கம் எழுந்தருள முடியவில்லை.
எம்பெருமானார் நம்மாழ்வாரின் அர்ச்சா திருமேனியையும் மற்றைய ஆழ்வார்களின் திருமேனிகளையும்
எல்லா திவ்ய தேசங்களிலும் ப்ரதிஷ்டை பண்ணும்படி நியமித்தார்.
திருமலையே எம்பெருமானின் திருவுடம்பாகக் கருதப்படுவதால் ஆழ்வார்களை திருவேங்கட மலையடிவாரத்தில் ப்ரதிஷ்டை பண்ணச் செய்தார்.
மேலும் அனைத்து திவ்ய தேசங்களிலும் அத்யயன உத்ஸவம் சிறப்பாகக் கொண்டாடும்படி நியமித்தார்.

திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளான் எம்பெருமானாரின் நியமனத்துடன் திருவாய்மொழிக்கு ஒரு வ்யாக்யானம் எழுதி அவரிடம் சமர்ப்பிக்கிறார்.
எம்பெருமானார் மிகவும் உகந்து அனைவரும் ஸ்ரீ பாஷ்யத்துடன் இதையும் கற்கும்படி நியமிக்கிறார்.
எம்பெருமானார் ஸ்ரீரங்கத்தில் பலகாலம் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின் பெருந்திரளில் வாழ்ந்தார்.
அவர்களுக்கு ஸாரார்த்தங்களை விளக்கிக் கொண்டும் பெரிய பெருமாளுக்கு மங்களாசாஸனம் செய்து கொண்டும் வாழ்ந்தார்.

எம்பெருமானார் பரமபதத்துக்கு எழுந்தருளிய பிறகு, ஆழ்வானின் திருக்குமாரரும் பெரிய பெருமாள் மற்றும் பெரிய பிராட்டியின்
ஸ்வீகார புத்ரரான பட்டர், எம்பெருமானாரின் அபிமான புத்ரரான பிள்ளான், அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானார், எம்பார்,
கந்தாடை ஆணடான், முதலியவர்கள் கூடி எம்பெருமானின் ஆணைக்கேற்ப எம்பெருமானாரின் அர்ச்சா விக்ரஹத்தை
அனைத்துலகின் வாழ்ச்சிக்காக ஏற்படுத்தி வைத்தனர். இது போல அனைத்து திவ்ய தேசங்களிலும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

நாதமுனிகள் கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பின் ஏற்றத்தை அறிந்து 4000 திய்வ ப்ரபந்தத்தில் அதைச் சேர்த்தார்போல்
எம்பெருமானும் இராமானுச நூற்றந்தாதியை 4000 திவ்ய ப்ரபந்தத்தில் சேர்க்கும்படி ஆணையிடுகிறான்.
எப்படி ப்ராஹ்மணன் அநுதினமும் காயத்ரி ஜபம் செய்வது அவசியமோ அது போல ப்ரபந்நன் அநுதினமும் ப்ரபந்ந காயத்ரி
என்று போற்றப்படும் இராமானுச நூற்றந்தாதியை ஒரு முறையேனும் சொல்லுதல் அவசியம்.

இவ்வாறு பிற்பட்ட ஆசார்யர்கள் எம்பெருமானார் உரைத்த ஸாரார்த்தங்களை அனைத்துலகும் வாழ உபதேசித்துப் போந்தார்கள்.
இவ்வாறாக கலியன் அருள் பாடு என்னும் க்ரந்தம் முடிவடைகிறது.

பின்பு, பராசர பட்டர் திருநாராயணபுரத்துக்குச் சென்று வேதாந்தியிடம் வாதம் செய்து,
வாதத்தில் ஜெயித்து அவரை சிஷ்யராக ஏற்றுக் கொள்கிறார்.
வேதாந்தியும் பட்டரைத் தன் ஆசார்யனாக ஏற்றுக்கொண்டு சந்யாஸம் பெற்றுக் கொள்கிறார்.
பிற்காலத்தில் நஞ்ஜீயர் என்று ப்ரசித்தமாக அழைக்கப்படுகிறார்.
பட்டர் வேதாந்தியை வாதத்தில் வென்று அத்யயன உத்ஸவத்தின் முதல் நாள் ஸ்ரீரங்கத்தை அடைகிறார்.
பெரிய பெருமாள் பட்டரிடம் வாதத்தைப் பற்றி விசாரிக்க பட்டர் வேதாந்தியை திருமங்கை ஆழ்வாரின் திருநெடுந்தாண்டகம்
திவ்ய ப்ரபந்தத்தை வைத்து வென்றேன் என்கிறார்.
பெரிய பெருமாள் மிகவும் திருவுள்ளம் உகந்து பட்டரை மிகவும் பெருமைப்படுத்தவேண்டும் என்று நியமிக்கிறார்.
மேலும் ஸ்ரீரங்கத்தில் அத்யயன உத்ஸவம் திருநெடுந்தாண்டகத்துடன் தொடங்க வேண்டும் என்று நியமிக்கிறார்.
இவ்வாறு நம் ஸத் ஸம்ப்ரதாயத்தின் அத்யயன உத்ஸவத்தைச் சுருக்கமாக அனுபவித்தோம்.

பொதுவாக, பல திவ்ய தேசங்களில் அத்யயன உத்ஸவம் 21 நாட்களாகக் கொண்டாடப் படுகிறது.
எம்பெருமான், நாச்சியார்கள், ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஆசார்யர்கள் 21 நாட்களும் பெரிய ஓலக்கத்தில் (சபையில்) எழுந்தருளியிருப்பர்கள்.
எம்பெருமானும் நாச்சியார்களும் ஓலக்கத்தின் நடுவில் வீற்றிருப்பர்கள்.
ஆழ்வார்களும் ஆசார்யர்களும் எம்பெருமானுக்கு இரு புறமும் எதிரெதிராக வீற்றிருப்பர்கள்.
பல திவ்ய தேசங்களில், நம்மாழ்வார் ஆழ்வார் கோஷ்டிக்கு முதல்வராக இருப்பார்.
அவருடன் திருமங்கை ஆழ்வாரும் எம்பெருமானாரும் எழுந்தருளியிருப்பர்கள்
(ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸத் ஸம்ப்ரதாயத்திற்கு இவர்கள் செய்த பேருபகாரத்தை நினைவில் கொண்டு இவர்கள் முதலில் எழுந்தருளிருப்பர்).
மற்றைய ஆழ்வார் ஆசார்யர்கள் தொடர்ந்து எழுந்தருளிருப்பர்.

வானமாமலை திருக்குறுங்குடி போன்ற சில திவ்ய தேசங்களி நம்மாழ்வாருக்குத் தனியாக அர்ச்சா விக்ரஹம் இல்லாததால்
கலியனும் எம்பெருமானாரும் கொண்டாட்டங்களை முன்னின்று நடத்திப் போவர்கள்.

ஸ்ரீபெரும்பூதூரில் எம்பெருமானாருக்கு முக்கியத்துவம் உள்ளதாலும், ஆண்டாள் நாச்சியார் எம்பெருமானாரை
“நம் கோயில் அண்ணர்” என்று அழைத்துத் தன் அண்ணனாக ஏற்றுக் கொண்டதாலும்,
அவர் எம்பெருமானாருக்கு அடுத்து ஆழ்வார் கோஷ்டியில் முதன்மையாக எழுந்தருளுகிறார்.
வைகுண்ட ஏகாதசி தொடங்கி மாலை வேளையில் பரமபத வாசல் திறக்கப்படும்.
நம்மாழ்வார் பரமபத வாசலுக்கு வெளிப்புறம் நின்று, வாசல் திறக்கும்போது எம்பெருமானுக்கு மங்களாசாஸனம் செய்து
பின்பு எம்பெருமானுடன் புறப்பாடு கண்டருள்வர்.
சில திவ்ய தேசங்களில், மற்றைய ஆழ்வார் ஆசார்யர்களும் பரமபத வாசல் சேவைக்கு எழுந்தருளுகின்றனர்.

பகல் பத்து மற்றும் திருமொழித் திருநாள் எனப்படும் முதல் 10 நாட்கள் முதலாயிரமும் பெரிய திருமொழியும் சேவிக்கப்படும்.
திருவீதிப் புறப்பாடு இருக்கும் திவ்ய தேசங்களில் புறப்பாட்டின்போது உபதேச ரத்தின மாலை சேவிக்கப்படும்.
வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று தொடங்கி 10 நாட்கள் இரவில் திருவாய்மொழி சேவிக்கப்படும்.
இந்தப் பத்து நாட்கள் இராப்பத்து என்றும் திருவாய்மொழித் திருநாள் என்றும் போற்றப்படுகிறது.
இருபதாவது நாள் ஆழ்வார் திருவடித் தொழல் மற்றும் திருவாய்மொழி சாற்றுமுறையுடன் இனிதே முடியும்.
திருவடித் தொழலின் போது நம்மாழ்வார் அர்ச்சகர்கள் நம்மாழ்வாரைக் கைத்தலமாக எம்பெருமானிடம்
எழுந்தருளப் பண்ணிக் கொண்டு சென்று எம்பெருமானின் திருவடியில் ஆழ்வாரின் திருமுடி படும்படிச் சேர்த்து விடுவர்.
பின்பு ஆழ்வார் திருத்துழாயால் முழுவதும் மூடப்படுவர்.

21ஆம் நாள் மாலை – இயற்பா சேவிக்கப்படும்
இரவு – இராமானுச நூற்றந்தாதி கோஷ்டி மற்றும் இயல் சாற்றுடன் வீதி புறப்பாடு.

22ஆம் நாள் – திருப்பல்லாண்டு தொடக்கம். இன்று முதல் ஸந்நிதிகளில் 4000 திவ்ய ப்ரபந்தம் சேவித்தல் ஆரம்பம்.

ஓரொரு திவ்ய தேசங்களில் அத்யயன உத்ஸவதில் சில விசேஷ அம்ஸங்கள் காணப்படுகின்றன.
அவற்றில் சிலவற்றை இப்பொது காண்போம்.

ஸ்ரீரங்கம்
22 நாட்கள் கொண்டாட்டம் – பகல் பத்துக்கு முந்தைய நாள் திருநெடுந்தாண்டகம் சேவிக்கப்படும்.
தொடர்ந்து 21 நாட்கள் அத்யயன உத்ஸவம்.
பாசுரங்களை அரையர்களே அபிநயத்துடன் நாட்டிய நாடகம் போல நம்பெருமாள், நாச்சியார்கள் மற்றும்
ஆழ்வார் ஆசார்யர்களின் ஓலக்கத்தில் சேவிக்கின்றனர்.
அரையர் ஸேவையின் போது நம்பெருமாளும் நாச்சியார்களும் உயர்ந்த மண்டபத்தில் வீற்றிருக்க
ஆழ்வார் ஆசார்யர்கள் நம்பெருமாளை நோக்கிக் கொண்டு எழுந்தருளியிருப்பர்கள்.

—————-

ஆழ்வார் திருநகரி
அபிநயத்துடன் அரையர் சேவை. முதல் நாள் அரையர் சேவிப்பதை மறுநாள் அத்யாபகர்கள் கோஷ்டியாகச் சேவிப்பர்கள்.
பகல் பத்தில் 10ஆம் நாள் வைகுண்ட ஏகாதசிக்கு முந்தைய தசமி அன்று
நம்மாழ்வாரும் எம்பெருமானாரும் சேர்ந்து அற்புதமான ஒரு சேவை –
நம்மாழ்வார் அழகிய மணவாளனாக சயன திருக்கோலத்திலும் எம்பெருமானார் ஸ்ரீ ரங்க நாச்சியாராக
ஆழ்வாருடைய திருவடித் தாமரைகளிலும் எழுந்தருளியிருப்பர்.

இராப்பத்து சாற்றுமுறை அன்று அனைத்து திவ்ய தேசங்களிலும் திருவடித் தொழல்
அதாவது நம்மாழ்வார் எம்பெருமானின் திருவடித் தாமரைகளில் சென்று சேர்தல்.
ஆனால் இங்கு மட்டும் திருமுடித் தொழல் அதாவது
அர்ச்சகர்கள் எம்பெருமானைக் கைத்தலமாக எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு சென்று
ஆழ்வாரின் திருமுடியில் எம்பெருமானின் திருவடியைப் பதிப்பர்கள்.
கண்கொள்ளாக் காட்சியான இது நம் ஸம்ப்ரதாயத்திற்கு உயிரான பரகத ஸ்வீகாரத்தை நேரே தெளிவாக உணர்த்துகிறது.
பரகத ஸ்வீகாரமாவது எம்பெருமான் தான் விரும்பி ஜீவாத்மாவை தன்னுடன் சேர்த்துக் கொள்வது.

22 நாட்கள் கொண்டாட்டம் – கடைசி நாளான்று “வீடு படைத் திருமஞ்சனம்” நடக்கும்.
இந்த நாளன்று, பொலிந்து நின்ற பிரான் நம்மாழ்வாரை அனைத்துலகின் உஜ்ஜீவனத்திற்காக
லீலா விபூதியிலேயே இருக்குமாறு பணிக்கிறான்.

இதன் பின்பு வரும் முதல் திருவிசாகத்தன்று திருப்பல்லாண்டு தொடக்கம் செய்யப்படும்.

—————

திருத்துலைவில்லி மங்கலம்
நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் தேவபிரான் எம்பெருமானே தனக்குத் தன்தை மற்றும் தாய் என்று கூறுகிறார்.
அவருக்கு தேவபிரானிடம் மிகுன்த ஈடுபாடு.
முற்காலங்களில் ஆழ்வார் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து திரும்பும்போது துலைவில்லி மங்கலத்தை அடைந்து
மாசி விசாகத்தின் வரை இங்கே இருந்துவிட்டு பின்பு ஆழ்வார் திருநகரிக்குத் திரும்புவர் என்று சொல்லப்படுகிறது.

இதன் நினைவாக, இன்றளவும் நம்மாழ்வார் மாசி விசாகத்தன்று
(மாசி மாதம் 13 நாட்கள் ஆழ்வார் திருநகரியில் கொண்டடப்படும் உத்ஸவத்தின் இறுதியில்) இங்கே எழுந்தருளுகிறார்.
எம்பெருமானுடன் அன்று முழுதும் கூடி இருந்து திருமஞ்சனம், கோஷ்டி முதலியவை கண்டருளி மாலையில்
எம்பெருமானிடம் பிரியா விடை பெற்றுச் செல்கிறார்.

இதன் மறுநாள் இங்கே திருப்பல்லாண்டு தொடக்கம் (அது வரை இங்கு அநத்யயன காலமே).

————

திருவாலி/திருநகரி மற்றும் திருநாங்கூர் திவ்ய தேசங்கள்

பொதுவாக திருக்கார்த்திகை தீபமும் கலியன் திருநக்ஷத்ரமான கார்திகையில் கார்திகையும் சேர்ந்தே வரும்.
ஆனால் சில சமயங்களில் கார்த்திகை மாதத்தில் இரு முறை கார்த்திகை நக்ஷத்ரம் இருந்தால்
இரண்டாவது கார்த்திகையே திருமங்கை ஆழ்வார் திருநக்ஷத்ரமாகக் கொண்டாடப்படும்.
மற்றைய திவ்ய தேசங்களில் திருக்கார்த்திகை தீபத்தன்று அநத்யயன காலம் தொடங்கினாலும்,
இங்கே திருமங்கை ஆழ்வார் திருநக்ஷத்ரம் முடிந்த பிறகே தொடங்கப்படுகிறது.
ஆழ்வார் திருநக்ஷத்ரத்துக்கு 4000 திவ்ய ப்ரபந்தம் சேவித்து சிறப்பாகக் கொண்டாடவே இந்த ஏற்பாடு.

————-

திருமெய்யம்
மற்றைய திவ்ய தேசங்களில் நடக்கும் 21 நாட்கள் கொண்டாட்டத்துக்கு மேலாக,
பகல் பத்தின் கடைசி நாள் கலியன் திருவடித் தொழல் உத்ஸவமும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

———–

ஸ்ரீபெரும்பூதூர்
குரு புஷ்யம் தை மாதம் பூசம் அன்று முடியும்படி 3 நாட்கள் கொண்டாடப்படுகிறது.
ஸ்ரீபெரும்பூதூரில் எம்பெருமானார் அர்ச்சா திருமேனி ப்ரதிஷ்டை பண்ணப்பட்ட நாளே இது.
இது இங்கே முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.
அத்யயன உத்ஸவமும் குரு புஷ்யமும் சேர்ந்து வந்தால் அத்யயன உத்ஸவம் முன்னதாகக் கொண்டாடப்படும்.

————–

திருச்சேறை, திருமழிசை முதலிய திவ்ய தேசஙளிலும் ப்ரஹ்மோத்ஸவமோ ஆழ்வார் உத்ஸவமோ
அத்யயன உத்ஸவ சமயத்தில் வந்தால் அத்யயன உத்ஸவம் முன்னதாகக் கொண்டாடப்படும்.

————-

பொதுவாக கோயில்களில் இயற்பா சாற்றுமுறைக்கு மறுநாள் திருப்பல்லாண்டு சேவித்து
வழக்கமான திவ்ய ப்ரபந்த சேவாகாலம் தொடங்கப்படும்.
பல திவ்ய தேசங்களில் மேலும் பல விசேஷ அநுஷ்டானங்கள் காணப்படுகிறது.
க்ருஹங்களில் அநத்யயன காலத்தில் திவ்ய ப்ரபந்த சேவாகால க்ரமம் திவ்ய தேசத்துக்கேற்ப மாறுபடுகிறது.

———-

பல திவ்யதேசங்களில், க்ருஹங்களின் சேவாகாலம் கோயில் க்ரமத்தையே பின்பற்றுகிறது.
அதாவது கோயில்களில் அநத்யயன காலம் தொடங்கிய பின் க்ருஹங்களில் திவ்ய ப்ரபந்தம் சேவிக்கப்ப் படுவதில்லை.
கோயில்களில் என்று திருப்பல்லாண்டு தொடக்கம் ஆகிறதோ
அன்றிலிருந்து க்ருஹங்களிலும் மீண்டும் திவ்ய ப்ரபந்தம் சேவிக்கப் படுகிறது.

கூரத்தாழ்வான் திருநக்ஷத்ரமான தை ஹஸ்தத்துக்குப் பிறகே க்ருஹங்களில் திய்வ ப்ரபந்தம் சேவிக்கப் படவேண்டும்
என்று சிலர் கருதுகின்றனர். இதன் காரணம் – முற்காலங்களில் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீரங்கத்தில் சென்று
நம்பெருமாள் மற்றும் ஆழ்வாருடன் இருந்து அத்யயன உத்ஸவத்தைச் சேவித்து வருவர்.
உத்ஸவம் முடிந்து அவர்கள் தங்கள் க்ருஹங்களுக்குத் திரும்ப பல நாட்கள் ஆகும்.
இதன் நினைவாக, க்ருஹங்களில் தை ஹஸ்தத்தன்று திவ்ய ப்ரபந்தம் சேவித்தல் தொடக்கம் என்ற ஏற்பாடு.
அவரவர் தங்கள் தங்கள் பெரியோர்களிடம் கேட்டறிந்து தங்கள் திவ்ய தேசம் மற்றும் குடும்ப வழக்கத்தை நடைமுறைப் படுத்துதல் சாலச் சிறந்தது.

——————–

அநத்யயன காலத்தில் என்ன கற்றுக் கொள்ள மற்றும் சேவிக்க?
சில உபயோகமான குறிப்புகள்:
பொதுவாக கோயில்களில் அநத்யயன காலத்தில், திருப்பாவைக்கு பதில் உபதேச ரத்தின மாலையும்
கோயில் திருவாய்மொழி மற்றும் இராமானுச நூற்றந்தாதிக்கு பதில் திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதியும் சேவிக்கபடும்.
மார்கழி மாதத்தில், திருப்பள்ளியெழுச்சி மற்றும் திருப்பாவை சேவித்தல் தொடரும்.

கோயில்களில், அத்யயன உத்ஸவத்தின் போது, 4000 பாசுரங்களும் ஒரு முறை பூர்த்தியாகச் சேவிக்கப்படும்.
க்ருஹங்களில் அநத்யயன காலத்தில் திருவாராதனத்தின்போது, 4000 திவ்ய ப்ரபந்த பாசுரங்கள் சேவிப்பதில்லை
(மார்கழி மாதத்தில் கோயில்களில் போல திருப்பாவை மற்றும் திருப்பள்ளியெழுச்சி சேவிக்கலாம்).

கோயில் ஆழ்வார் திருக்காப்பு நீக்கும்போது (திறக்கும் போது),
ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம் (முதல் 2 ச்லோகங்கள்), “கௌஸல்யா ஸுப்ரஜா ராம” ச்லோகம், “கூர்மாதீந்” ச்லோகம்
(இவை எல்லா காலங்களிலும் சேவிக்கப்படுகிறது) ஆகியவை சேவித்துக் கொண்டு திருக்காப்பு நீக்கவும்.
கதவைத் திறக்கும்போது ஆழ்வார்கள் பாசுரங்களை வாயால் சொல்லுவதில்லையே
ஆயினும் மனதால் நினைக்கலாம் த்யானிக்கலாம்.

திருமஞ்சன காலங்களில், பொதுவாக ஸூக்தங்களை சேவித்தபின் “வெண்ணெய் அளைந்த குணுங்கும்” பதிகமும்
சில பாசுரங்களும் சேவிப்பது வழக்கம். ஆனால் அநத்யயன காலத்தில் ஸூக்தங்களுடன் நிறுத்திக் கொள்ளவும்.

பொதுவாக மந்த்ர புஷ்பத்தின்போது, “சென்றால் குடையாம்” பாசுரம் சேவிக்கப்படும்.
அநத்யயன காலத்தில், “எம்பெருமானார் தரிசனம் என்றே” பாசுரம் சேவிக்கப்படும்.

பொதுவாக சாற்றுமுறையில், “சிற்றம் சிறுகாலே“, “வங்கக் கடல்” மற்றும் “பல்லாண்டு பல்லாண்டு” பாசுரங்கள் சேவிக்கப்படும்.
அநத்யயன காலத்தில், உபதேச ரத்தின மாலை மற்றும் திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி சாற்று பாசுரங்களைச் சேவிக்கவும்.
தொடர்ந்து “ஸர்வ தேச ஸதா காலே…” என்று தொடங்கி வாழி திருநாமங்கள் வரை சேவிக்கவும்.

பூர்வாசார்ய ஸ்தோத்ர க்ரந்தங்களையும் அவர்களின் தமிழ் ப்ரபந்தங்களான ஞான ஸாரம், ப்ரமேய ஸாரம், ஸப்த காதை,
உபதேச ரத்தின மாலை, திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி முதலியவைகளையும் கற்கவும் சேவிக்கவும் நல்ல சமயம்.
மேலும் பூர்வாசார்யர்களின் தனியன்கள் மற்றும் வாழி திருநாமங்களை கற்கவும் சேவிக்கவும் நல்ல சமயம்.
ரஹஸ்ய க்ரந்தங்களை கற்றுத் தேறவும் இது நல்ல சமயம்.

அநத்யயன காலத்தில் அருளிச் செயல் அந்வயம் இல்லாவிடினும் ஆனந்தப்படக்கூடிய (பகவத்) விஷயங்கள் பல உள்ளன.
சிலவற்றை இங்கே காண்போம்:
அனைவராலும் எதிர்பார்க்கப்படும் அதி அற்புதமான அத்யயன உத்ஸவம் –
இதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்குத் தலையான உத்ஸவம் – இருபதுக்கும் மேற்பட்ட அற்புதமான பகவத் அனுபவம் நிறைந்த நாட்கள்
அனைவராலும் எதிர்பார்க்கப்படும் அழகான மார்கழி மாதம் மற்றும் ஆண்டாள் நாச்சியாரின் அருளால் கிடைக்கும் திருப்பாவை அனுபவம்
சாஸ்த்ரத்தின் ஸாரார்த்தங்களை மிக எளிமையாக வெளியிடும் பூர்வாசார்யர்களின் ஸம்ஸ்க்ருத மற்றும் தமிழ் ஸ்ரீ ஸூக்திகளை கற்றுத் தேற ஒரு அரிய வாய்ப்பு.

நம்மாழ்வாரின் பெருமைகளும் திருவாய்மொழியின் பெருமைகளும் உச்சத்தை எட்டியது மணவாள மாமுனிகளின் அவதரித்த பின்னே.
திவ்ய ப்ரபந்தங்களில் உள்ள ஸாரமான அர்த்தங்களைப் பிறர்க்கு எடுத்து உரைத்து அனைவரையும் உஜ்ஜீவிப்பதிலேயே
தன்னுடைய பொழுதைப் போக்கினார் மாமுனிகள்.
அது மட்டுமல்லாமல் ஆழ்வார் ஆசார்யர்களின் உயர்ந்த ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் படி நடந்து ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் எப்படி
இருக்க வேண்டும் என்று வாழ்ந்தும் காட்டியுள்ளார்.
இதனாலேயே நம்பெருமாள் தானே மாமுனிகளின் உயர்ந்த நிலையை அங்கீகரித்து,
திருவாய்மொழிக்கு உண்டான நம்பிள்ளை ஈடு மற்றும் இதர வ்யாக்யானங்களையும் கொண்டு
பகவத் விஷய காலக்ஷேபம் தன்னுடைய ஸந்நிதியின் முன்னே ஒரு வருட காலம் செய்யும்படி மாமுனிகளை நியமித்தார்.
காலக்ஷேப சாற்றுமுறை தினமான சிறந்த ஆனித் திருமூலத்தன்று, ஸ்ரீ ரங்கநாதன் ஒரு பாலகனாகத் தோன்றி
மிக ஆச்சர்யமான “ஸ்ரீ சைலேச தயாபாத்ரம்” தனியனைச் சமர்ப்பித்து மாமுனிகளைத் தன் ஆசார்யனாக ஏற்றுக் கொண்டான்.

————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ ,வே ,S , P, புருஷோத்தமன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீரங்கம் முரளீ பட்டர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பழைய சீவரம் ஸ்ரீ பரிவேட்டை உற்சவம்–

August 26, 2021

ஸ்ரீபுரி, ஸ்ரீபுரம், சீயபுரம், சீவரம், ஜீயர்புரம், விண்ணபுரம், பழைய சீவரம் மற்றும்
திரிபுவன வீர சதுர்வேதி மங்கலம் என்று பலவாறு அழைக்கப்பட்ட திருத்தலம் பழைய சீவரம்.
ஊர் பெயரிலேயே பழைய என்ற சொல் உள்ளது. பல்லவர் காலம் தொட்டு பழைமை மிக்க ஊராக பழைய சீவரம் திகழ்ந்துள்ளது.
முதலாம் பராந்தக சோழன் காலம் (கி.பி.907-957) இவ்வூர் முற்கால சோழரது ஆட்சியில் இருந்துள்ளது.
கோப்பரகேசரி முதலாம் பராந்தகனின் 15வது ஆட்சி கல்வெட்டு (கி.பி.922) இவ்வூரில் கிடைத்துள்ளது.

இவ்வூர் இரண்டாம் குலோத்துங்கன் காலத்தில் (கி.பி. 1080-1) சீயபுரம் என வழங்கப்பட்டது.
மூன்றாம் குலோத்துங்கன் காலத்தில் சீயபுரம் என்ற ஊர் திரிபுவன வீர சதுர்வேதி மங்கலம் என்று மாற்றப்பட்டுள்ளது.
திரிபுவன வீரன் என்பது மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழனுடைய விருது பெயராகும்.
இடைச்சோழர் காலத்தில் ராஜேந்திர சோழன் பெயரில் ராஜேந்திர சோழ விண்ணகர் என்று அழைக்கப்பட்டுள்ளது.
இவ்வூர் இறைவன் ராஜேந்திர சோழ விண்ணகர ஆழ்வார், திருமாலிருஞ்சோலை ஆழ்வார் என்று சோழர் காலத்தில் அழைக்கப்பட்டுள்ளார்.
கி.பி.1729-ல் ஜீயபுர லக்ஷ்மி நரசிம்மர் என இறைவன் வழங்கப்பட்டுள்ளார்.
சோழர்கள் முதல் தனி நபர்கள் வரை பலர் இக்கோயிலுக்கு தானம் தந்துள்ளனர்.

மூலவர் பற்றிய செவி வழிச் செய்தி ஒன்று குறிப்பிடத்தக்கது.
தற்போது காஞ்சிபுரத்தில் இருக்கும் ஸ்ரீவரதராஜப் பெருமாளின் மூலவர் பழைய சீவரத்தில் உள்ள
மேல் மலையிலிருந்து எடுத்துச் சென்றதாக செவி வழிச் செய்தி கூறுகிறது.

அடுத்து சுமார் 300 வருடங்களுக்கு முன்னர் வட இந்தியர்கள் யாத்திரை வந்தனர்.
அதில் ஒருவருக்கு தீராத வயிற்றுவலி இருந்திருக்கிறது. இங்கு வரும்போது இறைவன் கனவில் தோன்றி,
இவ்விடத்தில் ஒரு மண்டலம் தங்கினால் நோய் குணமாகும் என்று கூறியுள்ளார்.
அதன்படியே இங்குள்ள பிப்பிலி மரத்தினடியில் தங்கி, ஆற்றில் நீராடி ஒரு மண்டலம் வழிபட்டிருக்கிறார்.
நோயும் நீங்கி இருக்கிறது. அதன் பிறகு கோயிலின் ஒரு முக்கிய பிரமுகராக அவர் இருந்திருக்கிறார்.

பழைய சீவரம் மலைக் கோயில் போன்று திகழ்கிறது.
மூலஸ்தானத்தில் ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நரசிம்மர் மேற்கு திருமுகமாக வீற்றருள்கிறார்.
இக்கோயில் மூலஸ்தானம், விமானம், அந்தராளம், அர்த்தமண்டபம், மகாமண்டபம், கொடிமரம், பலிபீடம்,
திருச்சுற்று பிராகாரம், கருடாழ்வார் சந்நதி, யாகசாலை, கண்ணாடி அறை, மடப்பள்ளி, ராஜகோபுரம்,
நான்குகால் மண்டபம், வாகன மண்டபம், ஆகிய பகுதிகளைக் கொண்டு விளங்குகிறது.
இக்கோயில் மூலஸ்தானம் செவ்வக வடிவுடையது.
மூலஸ்தானத்தில் வீற்றிருக்கும் லட்சுமி நரசிம்மர் இடக்காலை மடித்து வலக்காலை தொங்கவிட்டு பத்ம பீடத்தில் ஊன்றிய
நிலையில் சதுர் புஜங்களுடன் ஸ்ரீலட்சுமி தேவியை இடது தொடையின் மீது அமர்த்தி ஆலிங்கனம் செய்த வண்ணம்
மேற்கு திசையை நோக்கி அருட்பாலிக்கிறார். நரசிம்மரின் மேல் வலக்கரம் கத்தரி முத்திரையில் சக்கராயுதத்தைப் பற்றியுள்ளது.
அவ்வாறு மேல் இடக்கரம் கத்தரி முத்திரையில் சங்கினை ஏந்தியுள்ளது.

கீழ் வலக்கரம் அபயஹஸ்தம் காட்டுகிறது.
கீழ் இடக்கரம் இடது தொடையில் வீற்றிருக்கும் திருமகளை ஆலிங்கனம் செய்த வண்ணம் அமைந்துள்ளது.
அத்ரி மகரிஷிக்கு காட்சி தந்த நரஹரி இவர். நரசிம்மரின் திருமுக மண்டலம் சிம்ம முகமாக அமைந்துள்ளது.
சிங்கபிரானின் தலையை கிரீடமகுடம் அலங்கரிக்கிறது. திருமார்பில் மகரகண்டிகையும், கௌஸ்துபமும் அலங்கரிக்கிறது.
புஜங்களில் கேயூரமும், பாஜிபந்தமும், முன்கரங்களில் வளைகளும், நாபியின் மேல் உதரபந்தமும்,
இடையிலிருந்து முழங்கால் வரை வஸ்திர அலங்காரமும் பாதங்களில் பாதசரமும் அணிந்து வனப்போடு காட்சியளிக்கிறார்.

ஸ்ரீலட்சுமியாகிய திருமகள் சிங்கபிரானின் இடது தொடைமீது இரு கரங்களுடன் அமர்ந்துள்ளாள்.
அவளது இடக்கரம் கடக ஹஸ்தத்தில் தாமரை மலரைப் பற்றியுள்ளது. வலக்கரம் அழகிய சிங்கபிரானை அணைத்து
ஆலிங்கனம் செய்த வண்ணம் காட்சியளிக்கிறது. திருமகளின் தலையை கரண்ட மகுடம் அலங்கரிக்கிறது.
காதிலும், கழுத்திலும், மார்பிலும், இடையிலும், திரு பாதத்திலுமாக குண்டலங்கள், கண்டாபரணம், முத்துவடம்,
மணிவடம், ஒட்டியாணம், மேகலை, வஸ்திர கட்டு, கொலுசு, சதங்கையாவும் அணி செய்ய எழிலுருவாய் காட்சியளிக்கிறாள்.
ஸ்ரீலட்சுமி நரசிம்மரின் திருவுருவம் சுமார் 6 அடி உயரத்தில் வீற்றிருந்த நிலையில் எழுந்தருளியுள்ளது.

மூல விக்கிரகத்திற்கு முன்பு பிரகலாதவரதன் எனும் பெயரில் அழைக்கப்படும் திருமால், ஸ்ரீதேவி, பூதேவி சமேதராக
நின்ற கோலத்தில் தலையை கிரீடமகுடம் அலங்கரிக்க, மேற்கரங்களில் சங்கு சக்கரம் தரித்து,
கீழ் வலக்கரத்தில் அபயஹஸ்தம் காட்டி அருட்பாலிக்கிறார். இடக்கரம் கட்யவலம்பித ஹஸ்தத்தில் அமைந்துள்ளது.
வலப்புறம் ஸ்ரீதேவி நாச்சியார் வலது கரத்தை லோல ஹஸ்தமாகக் கொண்டு
இடக் கரத்தில் தாமரை மலரை கடக ஹஸ்தத்தில் கொண்டுள்ளாள்.
இடப்புறம் உள்ள ஸ்ரீதேவி நாச்சியார் வலக்கரம் நீலோற்பலம் பற்றியும், இடக்கரம் லம்ப ஹஸ்தமாக கொண்டு
திரிபங்கியாக நின்ற கோலத்தில் காட்சியளிக்கிறாள்.

இங்கு தனிக்கோயில் நாச்சியார் அகோபிலவல்லித் தாயார் என்ற பெயரில் பத்மா சனத்தில் அமர்ந்த கோலத்தில் காட்சியளிக்கிறார்.
உற்சவராகிய இவரது மேற்கரங்கள் இரண்டும் தாமரை மலரை தாங்கிய வண்ணம் காட்சியளிக்கிறது.
கீழ் கரங்கள் இரண்டும் அபய ஹஸ்தத்திலும், வரத ஹஸ்தத்திலும் அமைந்துள்ளது.
பெருமாளுக்கு இடப்புறம் உள்ள ஆண்டாள் திரிபங்கியாக நின்ற கோலத்தில் தரிசனம் அளிக்கிறார்.
இவளது வலக்கரம் நீலோற்பலமலரைப் பற்றியுள்ளது. இடக்கரம் லம்ப கரமாக நீண்டுள்ளது.
தலையில் வசீகரிக்கும் ஆண்டாள் கொண்டையும், காதுகளில் குண்டலங்களும், கழுத்திலும், மார்பிலும் ஆபரணங்களும்,
இடையில் கச்சையும் அணிந்து திரிபங்கியாக ஆண்டாள் அற்புத வடிவில் அருட்கோலம் கொண்டு காட்சியளிக்கிறாள்.

பழைய சீவரம் மலையின் மேல் உள்ள மண்டபத்தில் எழுந்தருளி அலங்காரத் திருமஞ்சனம் கண்டருளுகின்றார்.
பின் அம் மண்டபத்தில் பூரண அலங்காரத்தில் பக்தர்களுக்கு சேவை சாதித்தருளுகின்றார்.
ஆங்கிலேயன் ராபர்ட் கிளைவ் அளித்த மகர கண்டியுடன் எழிலாக பக்தர்களுக்கு சேவை சாதித்து அருளுகின்றார்.
மண்டபத்தில் பெருமாளுக்கு மிக அருகில் நின்று நாம் திவ்யமாக இங்கு சேவிக்கலாம் என்பதால்
ஆயிரக்கணக்கில் பக்தர்கள் பரிவேட்டை உற்சவத்தன்று பழைய சீவரம் வருகின்றனர்.

அந்தி சாயும் நேரம், புது அலங்காரத்துடன் மலையிலிருந்து கீழே இறங்கி முதலில்
பழைய சீவரம் லக்ஷ்மி நரசிம்மர் ஆலயத்திற்கு எழுந்தருளுகிறார் வரதர்.
அவரை லக்ஷ்மி நரசிம்மர் எதிர் கொண்டு அழைக்கிறார்.
இவ்வாலயத்தில் சிறிது நேரம் இருந்த பின் இரு பெருமாள்களும். பாலாற்றின் அக்கரையில் அமைந்துள்ள
திருமுக்கூடல் ஸ்ரீநிவாசப்பெருமாள் ஆலயத்திற்கு எழுந்தருளுகின்றனர்.
பகதர் அனைவரும் கோவிந்தா! கோவிந்தா! என்ற முழக்கத்துடன், ஆனந்த பரவசத்துடன் உடன் செல்கின்றனர்

சிறிது நேரம் பழைய சீவரம் ஆலயத்தில் சேவை சாதிக்கின்றார் வரதர்,
பின்னர் இரு பெருமாள்களுமாக திருமுக்கூடல் அப்பன் ஆலயத்திற்கு எழுந்தருளுகின்றனர்.
சாலை வழியாக செல்லாமல் ஆற்றைக் கடந்தே இருவரும் வருகின்றனர்.
அப்போது வாண வேடிக்கைகள் சிறப்பாக நடைபெறுகின்றன

தொண்டை மண்டலத்திற்கே உரிய தூங்கானை மாட வடிவில் காணப்படும் கருவறையில் பெருமாள்
வடக்கு நோக்கி திருமுகம் காட்டி நின்ற கோலத்தில் ஆஜானுபாவனாய் காட்சி தரும் அற்புதக் கோலம்.
திருமுக்கூடலில் எழுந்தருளும் வெங்கடேசப்பெருமாள் மூம்மூர்த்தி ரூபமாக சேவை சாதிக்கின்றார்.
திருக்கரங்களில் சங்கமும், சக்கரமும் ஏந்தியுள்ளதால் விஷ்ணு ரூபமாகவும்,
தலையில் ஜடாமுடியும், நெற்றிக்கண்ணும் உள்ளதால் சிவரூபமாகவும்,
திருக்கரங்களிலும், திருவடியிலும் தாமரை மலர் இருப்பதால் பிரம்ம ரூபமாகவும் அருள் பாலிக்கின்றார் வேங்கடேசப் பெருமாள்.
பெருமாளின் திருவடியில் பூமாதேவியும் மார்க்கண்டேயரும் அமா்ந்து வழிபடுகின்றனா்.
பெருமாளின் திருமார்பில் அலர்மேல் மங்கைத் தாயார் ஒருபுறமும், பத்மாவதித் தாயார் மறுபுறமும் உறைகின்றனர்.
உற்சவர் திருநாமம் ஸ்ரீநிவாசப்பெருமாள்.
திருவேங்கட மலையில் இருக்கும் வேங்கடவனின் தரிசனத்தைக் கண்ட மன நிறைவு இங்கும் ஏற்படுகின்றது.

தொண்டை மண்டலத்தை ஆண்ட தொண்டைமான் சக்கரவர்த்தி என்ற அரசர் ,
திருவேங்கடமலையில் அருளும் எம்பெருமானிடம் அளவற்ற பக்தி கொண்டிருந்தார். அ
ந்தப் பக்தியின் வெளிப்பாடாக திருமலை தெய்வத்துக்கு ஏராளமான திருப்பணிகளை மனமுவந்து செய்துவந்தார்.

ஒருமுறை திருமலையில் நடைபெறும் திருப்பணிகளைப் பார்வையிடச் சென்றார் மன்னர்.
இந்தச் சந்தா்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி, தொண்டை நாட்டின் மீது படையெடுத்து வந்த பகை மன்னன், நாட்டை முற்றுகையிட்டுவிட்டான்.
மன்னர் நாட்டில் இல்லாத நிலையில், மேற்கொண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் கலங்கி நின்றனர் அமைச்சர்கள்.
ஒற்றர்கள் மூலம் மன்னருக்குத் தகவல் சென்றது.
ஆனாலும், பகையரசன் முற்றுகை யிட்டுவிட்ட நிலையில், மன்னர் மட்டும் என்னதான் செய்யமுடியும்?

பெருமாளிடம் பேரன்பும், மாசற்ற பக்தியும் கொண்டிருந்த தொண்டைமான், வேங்கடவனிடமே சரணடைந்தார்.
மனமுருகப் பிரார்த்தித்தார். பக்தர்களிடம் வாத்சல்யம் கொண்டிருப்பதால், பக்தவத்சலன் என்று போற்றப் பெறும் வேங்கடவன்,
தன் பக்தனைக் காப்பாற்றத் திருவுள்ளம் கொண்டுவிட்டார். தன் திருக்கரங்களில் ஏந்தியிருக்கும் பாஞ்சஜன்யம் என்னும் சங்கினையும்,
சுதர்சனர் என்னும் சக்கரத்தாழ்வாரையும் களம் காணச் செய்து பகைவர்களை விரட்டி, மன்னரையும் நாட்டையும் காப்பாற்றினார்.

திருமுக்கூடல் திரும்பிய பல்லவ மன்னர், தனது நித்ய ஆராதனை மூா்த்தியான முக்கூடல் அழகனைத் தரிசிக்க திருக்கோயிலுக்கு வந்தார்.
திருமலையில் வேங்கடவனின் திருக்கரங்களை அலங்கரிக்கும் சங்கும் சக்கரமும் திருமுக்கூடலில் இருப்பதைக் கண்டு வியப்படைந்து,
தன் வேண்டுதலுக்கு இரங்கி, திருவேங்கடமுடையானே பகையரசனை விரட்டிய அற்புதத்தை குறிப்பால் உணர்ந்தார்.

திருமலை தெய்வத்தின் பெருங்கருணையை எண்ணி வியந்த மன்னர் மெய்சிலிர்த்து,
‘என் அப்பனே!’ என்று பெருங்குரலில் இறைவனை அழைத்து, எம்பெருமானின் திருவடிகளில்
நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்து வணங்கினார். அன்று முதல் சான்றோர் நிறைந்த தொண்டை நாட்டின் மக்களும்
மன்னரது வழியைப் பின்பற்றி, திருமுக்கூடல் வெங்கடேசப் பெருமாளை
‘அப்பன் வெங்கடேசப் பெருமான்’ எனப் போற்றி வணங்குகின்றனா்.

பல்லவா், சோழா், விஜயநகர மற்றும் நாயக்க மன்னா்களின் காலத்தைச் சேர்ந்த 20-க்கும் மேற்பட்ட கல்வெட்டுகள்
இந்தத் தலத்தின் புராதனத்தை எடுத்துக் கூறுகின்றன.
இந்தக் கல்வெட்டுகளிலிருந்து இத்தலத்தின் எம்பெருமான்,
‘விஷ்ணு படாரா்’, ‘திருமுக்கூடல் ஆழ்வார்’, ‘திருவேங்கடமுடையான்’ மற்றும் ‘ஸ்ரீவெங்க டேசுவர ஸ்வாமி’ எனப்
பல திருநாமங்களில் வணங்கப்பட்டுள்ளதை அறிய முடிகின்றது.

ஸ்ரீதேவிக்கும், பூமாதேவிக்கும் தனிச்சன்னதிகள் உள்ளன. மேலும் தாயார் அலர்மேல் மங்கை, ஆண்டாள் நாச்சியார்,
சக்கரத்தாழ்வார், கருமாணிக்க வரதர் மற்றும் கர்ண குண்டல அனுமார் சன்னதியும் அமைந்துள்ளது.
இத்தலத்தில் ஸ்ரீஅனுமன் ‘கா்ணகுண்டலம்’ அணிந்து வித்தியாசமாகக் காட்சி தருகின்றார்.

பக்தா்கள், தங்கள் கடன் தொல்லைகளிலிருந்து விடுபட, திருமுக் கூடல் பெருமாளையும், இங்கு தனிச் சந்நிதியில் அருளும்
கர்ண குண்டல ஸ்ரீஅனுமனையும் பக்தியோடு வழிபடுகின்றனா்.
இங்கு இவருக்கு ‘வடை மாலை’க்கு பதில் தேன்குழல் மாலை சாத்தப்படுகிறது.

முற்காலத்தில் திருக்கோயில்கள் போர், வெள்ளம், வறட்சிக் காலங்களில் பாதுகாப்பான காவல் அரணாகவும்,
மக்களைக் காப்பாற்றும் மையங்களாகவும் திகழ்ந்தன. மேலும், மக்கள் நலன் சார்ந்த மருத்துவமனைகளாகவும்
கலைகளை வளர்க்கும் மன்றங்களாகவும் அக்கால ஆலயங்கள் அமைந்திருந்தன.
குறிப்பாக ஆலயங்களில் மருத்துவத்துக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் தரப்பட்டி ருந்தது.
ஆலயங்களிலிருந்த மருத்துவமனைகள், ‘ஆதுலர் சாலை’ என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்டன.

இவ்வாறு மருத்துவமனையையும் தன்னகத்தே கொண்டு திகழ்ந்த ஆலயங்களில் ஒன்றுதான்,
திருமுக்கூடல் அப்பன் வேங்கடேசப் பெருமாள் திருக்கோயில்!.
தற்போது இந்தக் கோயில் தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் மிகச்சிறப்புடன் பராமரிக்கப்படுகிறது.
திருப்பதி சென்று வேங்கடவனை மனம் குளிர தரிசிக்க இயலாத அன்பா்கள், திருமலை தெய்வத்தை
தம் மனக்கண் முன் நிறுத்தி திருமுக்கூடல் அப்பன் வெங்கடேசப் பெருமாளை தரிசனம் செய்யலாம்.

திருமுக்கூடலில் உள்ள அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபங்களில் சாலவாக்கம் சீனிவாசப் பெருமாள் மற்றும்
காவாந்தண்டலம் லக்ஷ்மி நாராயணப் பெருமாள் ஆகியோருடன் திருமுக்கூடல் அப்பன் வேங்கடேசப் பெருமாளும்
எழுந்தருளி, காஞ்சி வரதரும், பழைய சீவரம் லக்ஷ்மி நரசிம்மரும் வருவதற்காக காத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

பாலாற்றைக் கடந்து வரும் இரு பெருமாள்களையும் எதிர் கொண்டழைக்கிறார் திருமுக்கூடல் வெங்கடேசப்பெருமாள்,
பின்னர் திருமுக்கூடல் ஆலயத்தின் உள்ளே உள்ள மண்டபத்தில் எழுந்தருளி சேவை சாதிக்கின்றார் வரதர்.
ஐந்து பெருமாள்களையும் சேவித்து மகிழ்கின்றனர் பக்தர்கள்.

திருமுக்கூடலில் பக்தர்களுக்கு சேவை சாதித்த பின்னர் காஞ்சி வரதர் சாலவாக்கம் எழுந்தருளுகிறார்.
பின்னர் அங்கிருந்து இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து திருக்கச்சி அடைகின்றார்.
இவ்வாறு மாட்டுப் பொங்கலன்று பழைய சீவரம் பரிவேட்டை உற்சவம் மிகவும் சிறப்பாக நடைபெறுகின்றது.

———-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பேர் அருளாளனும் -ஸ்ரீ ஆழ்வார்களும் —

August 10, 2021

பர்த்தாவின் திரு நாமம் ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்யாமல்
அருளிச் செய்துள்ளார்கள் அன்றோ –

வரம் தரும் மா மணி வண்ணன்
பேர் அருளாளன்
தேவாதி ராஜன்
அமரரர்கள் அதிபதி
இமையோர் தலைவா
தூவி அம் புள்ளுடையான் அடல் ஆழி அம்மான் -போல் இவனுக்கு மங்களா சாசனம்

பெரிய ஆள் பெருமாள் கோயில் அன்றோ -ஆகவே பரதவ சப்தங்கள் கொண்டே இவனுக்கு மங்களா சாசனம்
நீர்மையிலும் மிகப் பெரியவன் அன்றோ
பேர் அருளாளன் அன்றோ
ஆகவே வரதன் -பேர் அருளாளன் -வரம் தரும் மா மணி வண்ணன் -போன்றவற்றாலும் மங்களா சாசனம்

நாயகனைக் குறிப்பால் உணர்த்தும் பராங்குச நாயகி
என்னை மனம் கவர்ந்த ஈசனை
பேர் அருளாளன் சீர் பேசக் கற்றவன் தாம் நிரூபகம்
பாட்டுப் பித்தன் –

———–

திருவோணத்தான்
முன்னை அமரர் முதல் தனி வித்தினை
தேவ பிரானுக்கு
ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும் மாறு இல் மா மணி வண்ணன்
அண்டத்து அமரர் பெருமான் ஆழியான்

கதிர் ஆயிரம் இரவி கலந்து எறித்தால் ஒத்த நீள் முடியன்
முற்ற உலகு எல்லாம் நீயேயாகி மூன்று எழுத்தாய முதல்வனேயோ
உம்பர் கோன் உலகு ஏழும் அளந்தாய் ஊழி யாயினாய் ஆழி முன்னேந்தி கம்ப மா கரி கோள் விடுத்தானே காரணா
பறவை ஏறு பரம் புருடா
என் மனக்கடலில் வாழ வல்ல மாய மணாளா நம்பீ

விண் கடந்த சோதியாய் விளங்கு ஞான மூர்த்தியாய் பண் கடந்த தேசு பாவ நாச நாதனே –
திருக்கலந்து சேரு மார்ப தேவ தேவ தேவனே இருக்கலந்த வேத நீதி யாகி நின்ற நின்மலா
தேவபிரானுடைக் கரிய கோலத் திரு உரு

——

எம்பிரான் எந்தை என்னுடைச் சுற்றம் எனக்கு அரசு என்னுடை வாழ் நாள்
நந்தா விளக்கே ! அளத்தற்கு அரியாய் ! நர நாரணனே ! கருமா முகில் போல் எந்தாய் !
பேரணிந்து உலகத்தவர் தொழுது ஏத்தும் பேரருளாளன் எம்பிரானை
மறைப் பெரும் பொருளை வானவர் கோனை
கடல் நிற வண்ணன் தன்னை

உயர் மணி மகுடம் சூடி நின்றானை
காமனைப் பயந்தான் தன்னை
அல்லி மா மலராள் தன்னோடும்
அஞ்சனக் குன்றம் நின்றது ஒப்பானை
கோயிலின் உள்ளே மன்றது பொலிய மகிழ்ந்து நின்றானை

கோயிலின் உள்ளே வளம் கொள் பேரின்பம் மன்னி நின்றானை
கோயிலினுள்ளே வானவர் கோனை
நாடி என் தன் உள்ளம் கொண்ட நாதன் என்றும் நான் மறைகள் தேடி என்றும் காண மாட்டாச் செல்வன் என்றும்
பெரியானை யமரர் தலைவற்கும் பிரமனுக்கும் உரியானை உகந்தான் அவனுக்கும் உணர்வதனுக்கு அரியானை
திருத்தாய் செம்போத்தே திரு மா மகள் தன் கணவன் மருத்தார் தொல் புகழ் மாதவனை

தம்மையே நாளும் வணங்கித் தொழுவார்க்குத் தம்மையே ஒக்க அருள் செய்வர்
வானவர் தங்கள் கோனும் மலர் மிசை அயனும் நாளும் தே மலர் தூவி ஏத்தும் சேவடிச் செங்கண் மாலை
அலம்புரிந்த நெடுந்தடக்கை அமரர் வேந்தன் அஞ்சிறைப்புள் தனிப்பாகன்
கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி மேய களிறென்றும் கடல் கிடந்த கனியே என்றும்,

———–

அமரர்கள் அதிபதி
அருளாத நீர்
அருளாழி புட் கடவீர்
அருளாழி அம்மான்
அயர்வு இல் அமரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை-

உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ தேவருக்குக் கண்ண பிராற்கு
வண்ண மாமணிச் சோதியை அமரர் தலை மகனைக் கண்ணனை நெடு மாலை
ஆளும் பரமனைக் கண்ணனை ஆழிப் பிரான் தன்னைத் தோளும் ஓர் நான்குடைத் தூ மணிவண்ணன் எம்மான் தன்னை
தூவி அம் புள்ளுடையான் அடல் ஆழி அம்மான்
கலி யுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே தன்னடியார்க்கு அருள் செய்யும் மலியும் சுடரொளி மூர்த்தி மாயப் பிரான் கண்ணன் தன்னை

தூ முதல் பத்தர்க்குத் தான் தன்னைச் சொன்ன என் வாய் முதல் அப்பனை
பெருந்தாட் களிற்றுக்கு அருள் செய்த பெருமான்
அரியாய அம்மானை அமரர் பிரானைப் பெரியானைப் பிரமனை முன் படைத்தானை
ஆழியான் ஆழி யமரர்க்கும் அப்பாலான் ஊழியான் ஊழி படைத்தான்
எனக்கு ஆரா அமுதமாய் எனது ஆவியை இன்னுயிரை

முதல் தனி வித்தேயோ முழு மூ உலகு ஆதிக்கெல்லாம் முதல் தனி யுன்னை

——-

மூரி நீர் வண்ணன் -முதலாய நல்லான்
தேவாதி தேவன் எனப்படுவான்
உலகு ஏத்தும் ஆழியான் அத்தி ஊரான்
அத்தி யூரான் புள்ளை யூர்வான்
எங்கள் பெருமான் இமையோர் தலைமகன் நீ செங்கண் நெடுமால் திரு மார்பா

மாலே நெடியானே கண்ணனே விண்ணவர்க்கு மேலா
அண்டர்கோன்
இமையோர் பெருமான்
ஈசற்க்கும் நான்முகற்கும் தெய்வம்
இமையோர் தலைவா

பொங்கு முந்நீர் ஞாலப் பிரான் விசும்புக்கும் பிரான் மற்றும் நல்லோர் பிரான் கோலம்கரிய பிரான் எம்பிரான்
வானோர் தலைமகனாம்
எம் மீசர் விண்ணோர் பிரானார்
பாரளந்த பேரரசே எம் விசும்பரசே எம்மை நீத்து வஞ்சித்த ஓரரசே
இமையோர் தமக்கும் தன் சார்விலாத தனிப் பெரு மூர்த்தி

————————–

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார்

பேணிச் சீருடை பிள்ளை பிறந்தினில்
காணத் தாம் புகுவார் புக்கு போதுவார்
ஆண் ஒப்பர் இவர் நேரில்லை காண் திரு
வோணத்தான் உலகாளும் என்பார்களே -1 -1 -3-

சாமுத்ரிக லஷணம் போவார் இவனைப் பார்த்து பும்ஸ்வத்த சாம்யம்
உடையவர்களில் இவனுக்கு சத்ருசர் இல்லை காண் என்பாரும் –
இவனுடைய லஷணம் இருந்தபடியால் திருவோணத்தான் ஆன சர்வேஸ்வரனுடைய லோகம் எல்லாம்
இவன் ஆளும் என்பாராய்-இப்படி பிரீதி வ்யஹாரம் பண்ணினார்கள் என்கை-

———

பின்னை மணாளனை பேரில் கிடந்தானை
முன்னை அமரர் முதல் தனி வித்தினை
என்னையும் எங்கள் குடி முழுது ஆள் கொண்ட
மன்னனை வந்து குழல் வாராய் அக்காக்காய்
மாதவன் தன் குழல் வாராய் அக்காக்காய் -2 5-1 –

யத்ர பூர்வே சாத்யாஸ் ஸந்தி தேவா -என்கிறபடியே
பகவத் அனுபவத்துக்கு முற்பாடரான -(நீதி வானவர் ) நித்ய ஸூரிகளுக்கு சேஷித்வேன பிரதானனாய்
அவர்களுடைய சத்தாதிகளுக்கும் தாரகாதிகளுக்கும் தானே ஹேதுவானவனை

———-

கறுத்து எதிரிட்டு நின்ற கஞ்சனை கொன்றான்
பொறுத்திட்டு எதிர் வந்த புள்ளின் வாய் கீண்டான்
நெறித்த குழல்களை நீங்க முன்னோடி
சிறுக்கன்று மேய்ப்பாற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
தேவ பிரானுக்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா – 2-6-3-

ஆசுர ப்ரக்ருதிகளான கம்சாதிகளை அழிய செய்கையாலே தேவர்களுக்கு உபகாரகன் ஆனவனுக்கு

——–

காறை பூணும் கண்ணாடி காணும் தன் கையில் வளை குலுக்கும்
கூறை உடுக்கும் அயர்க்கும் தன் கோவைச் செவ்வாய் திருத்தும்
தேறித் தேறி நின்று ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்
மாறு இல் மா மணி வண்ணன் மேல் இவள் மாலுருகின்றாளே – 3-7-8- –

தேவோ நாம சஹஸ்ரவான் -என்கிறபடியே
(தேவ -திவி கிரீடா கிரீஷா ஸ்தோத்ரம் பண்ணத்தக்கவர் ஆனந்தம் கொண்டவர் -பல அர்த்தங்கள் உண்டே )
தன் குண சேஷ்டிதங்களுக்கு வாசகமான ஆயிரம் திரு நாமங்களை உடையவனாய் –
அவை எல்லா வற்றிலும் மநோஹரமான வடிவு அழகை உடையனாய் –
அவனுடைய பிரகாரங்களை -அவற்றினுடைய ரஸ்யதையாலே-கலங்கி அடைவு கெட பேசா நிற்கும்
மாறில் -இத்யாதி
ஆகையால் ஒப்பு இல்லாத நீல ரத்னம் போன்ற வடிவு அழகை உடையவன் விஷயமாக இவள் இப்படி பிச்சேறா நின்றாள்-

————

அண்டத்து அமரர் பெருமான் ஆழியான் இன்று என் மகளைப்
பண்டப் பழிப்புக்கள் சொல்லிப் பரிசற ஆண்டிடும் கொலோ
கொண்டு குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து கோவலர் பட்டம் கவித்துப்
பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே பாது காவல் வைக்கும் கொலோ – 3-8- 7-

———–

கதிர் ஆயிரம் இரவி கலந்து எறித்தால் ஒத்த நீள் முடியன்
எதிரில் பெருமை இராமனை இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல்
அதிரும் கழல் பொரு தோள் இரணியன் ஆகம் பிளந்து அரியாய்
உதிரம் அளைந்த கையோடு இருந்தானை உள்ளவாறு கண்டார் உளர் – 4-1- 1-

சகஸ்ர கிரணங்கள் ஆன ஆயிரம் ஆதித்யர்கள் சேர பிரகாசித்தால் போலே
இருக்கும் தேஜசை உடைத்தாய் –
ஆதி ராஜ்ய ஸூசுகமான ஒக்கத்தை உடைத்தான திரு அபிஷேகத்தை உடையவன் –

————

ஒற்றை விடையனும் நான் முகனும் உன்னை அறியா பெருமையோனே
முற்ற உலகு எல்லாம் நீயேயாகி மூன்று எழுத்தாய முதல்வனேயோ
அற்றது வாழ் நாள் இவருக்கு என்று எண்ணி யஞ்ச நமன் தமர் பற்றலுற்ற
வற்றைக்கு நீ என்னை காக்க வேண்டும் அரங்கத்து அரவணை பள்ளியானே -4 -10-4 –

ஸ்வ வ்யதிரிக்த சமஸ்த வஸ்துக்களும் பிரகாரமாக -தான் பிரகாரியாக இருக்கையாலே –
ஓன்று ஒழியாதபடி சகல லோகங்களும் நீயேயாய் – சர்வம் கல்விதம் பிரம -என்றும் –
புருஷ ஏவேதம் ஸ்ர்வம்-என்னக் கடவது இறே –
மூன்று எழுத்தாய முதல்வனேயோ-
அஷய த்ரயாத்மகமான -பிரணவத்துக்கு வாச்யனாய் கொண்டு -சர்வ காரண பூதனாய் இருக்கிறவனே
மூன்று எழுத்தாய -என்கிற -சாமாநாதி கரண்யம் -வாச்ய வாசக பாவ சம்பந்த நிபந்தனம் –
பிரணவம் தான் -சப்த பிரதான்யத்தாலே -ஜீவ பரமாய் – அர்த்த ப்ராதான்யத்தாலே பகவத்பரமாய் இறே இருப்பது –
ஓங்காரோ பகவான் விஷ்ணு -என்றும் –
ஓம் இத் ஏக அஷரம் பிரம வ்யாஹரந்மா மநுச்மான்-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே –
அதில் பிரதம அஷரத்தில் பிரக்ர்த்யம் இறே சர்வ காரணத்வம் –

———–

நம்பனே நவின்று ஏத்த வல்லார்கள் நாதனே நரசிங்கமதானாய்
உம்பர் கோன் உலகு ஏழும் அளந்தாய் ஊழி யாயினாய் ஆழி முன்னேந்தி
கம்ப மா கரி கோள் விடுத்தானே காரணா கடலைக் கடைந்தானே
எம்பிரான் என்னை ஆளுடைத் தேனே ஏழையேன் இடரைக் களைவாயே – 5-1 -9-

உம்பர் கோன் –
இங்கு உள்ளார் ஸ்வரூபத்துக்கு அஞ்சியும் தண்டத்து அஞ்சியும் இறே ஏத்துவது
பரவி வானவர் ஏத்த நின்ற பரமனை -என்று ராக ப்ராப்தமாக ஏத்துவார் அங்கு உள்ளார் இறே –

உலகு ஏழும் அளந்தாய்-
ஏத்த ஏழு உலகம் கொண்ட –

உம்பர் கோன் உலகு ஏழும் அளந்தாய் –
இந்த்ரனுக்காக உலகு ஏழும் அளந்தாய் -என்னுதல்
நான்முகனார் பெற்ற நாடு-என்கிறபடியே ப்ரஹ்மாவானவன் சதுர்தச புவனத்தையும் அளந்தாய் -என்னுதல்-

ஊழி யாயினாய்-
ஊழி -காலம் -ஸ்ருஷ்ட்டி -வாழ்த்துவார் பலராக -இத்யாதி –
ஆழி முன்னேந்தி –
விரோதி வருவதற்கு ஏற்கவே -திரு ஆழியை தரித்து –

கம்ப மா கரி கோள் விடுத்தானே-
கோள் முதலை துஞ்சக் குறித்து எறித்த சக்கரம் -என்கிறபடியே திரு ஆழியைக் கொண்டு
கார்யம் கொண்ட படி -கம்பம் -நடுக்கம் -நடுங்கா நின்றவர்களை என்னுதல் –
முதலை நீரிலே இழுக்க -ஆனை கரையிலே இழுக்க பட்ட அசைவு என்னுதல் –
மா -பெருமை -துக்கம் படாமாற்றாமைக்கு விரோதியை போக்கினவனே –
தட மலர் பொய்கை புக்கு நாகத்தின் நடுக்கம் தீர்த்தாய் –

என் ஆர் இடரை நீக்காய் –
கோள்-சிறை -கோள் விட்டது -என்னக் கடவது இறே

காரணா –
மூன்று ஆபத்திலே ஒன்றிறே இது
இப்போது காரணத்வம் -ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானைப் பெற்றதும் –
ஈஸ்வரத்வம் நிலை நின்றதுவும் இப்போது என்கை

———-

பறவை ஏறு பரம் புருடா நீ என்னைக் கை கொண்ட பின்
பிறவி என்னும் கடலும் வற்றிப் பெரும் பதம் ஆகின்றதால்
இறவு செய்யும் பாவக்காடு தீக்கொளீஇ வேகின்றதால்
அறிவை என்னும் அமுதவாறு தலைப் பற்றி வாய்க் கொண்டதே -5- 4-2 –

பெரிய திருவடியை வாகனமாக உடைய புருஷோத்தமனே –

———-

பனிக்கடலில் பள்ளி கோளைப் பழக விட்டு ஓடி வந்து என்
மனக்கடலில் வாழ வல்ல மாய மணாளா நம்பீ
தனிக்கடலே தனிச் சுடரே தனி உலகே என்று என்று
உனக்கு இடமாய் இருக்க என்னை உனக்கு உரித்து ஆக்கினையே -5- 4-9 –

என் மனக்கடலில் வாழ வல்ல-
அது பனிக் கடல் ஆகையாலே குளிர்ந்து இருக்கும்
இது மனக் கடல் ஆகையாலே குளிர் கெட்டு இருக்கும்
அது ஊற்று மாறினாலும் இது ஊற்று மாறாது
பனிக் கடலையும் தனக்கு உள்ளே அடக்கும் கடல் இறே -பரவைத் திரை பல மோதி -இத்யாதி
இக்கடலை கண்ட வாறே பனிக் கடல் காட்டுத் தீயோடு ஒத்தது –

வாழ வல்ல–
செருக்கரான ராஜாக்கள் பழைய படை வீடை விட்டு -தாங்களே காடு சீய்த்து சமைத்த –
படை வீட்டிலே இறே ஆதாரத்தோடு இருப்பது –
சாதன தசை போலே அன்று இறே போக தசை
பனிக் கடலையும் விரும்புகைக்கு அடி -இவரை சேர்த்துக் கொள்ளுகைக்கு
யோக நிந்த்ரை சிந்தை செய்க்கைக்கு இறே –
மனக்கடலில் வாழ வல்ல –

வாழ வல்ல வாசு தேவா –
அக்கடல் எங்கும் வாழ்ச்சி இறே
கீழில் பாட்டில் -வாழச் செய்தாய் -என்று -ஸ்ரீ ஆழ்வாரை வாழ்வித்து அவ் வாழ்வு கண்டு
தான் வாழுகிற படி

மாய மணாளா நம்பீ –
இவர் திரு உள்ளத்திலே புகுந்த பின்பு இறே -குணங்களும் -திரு மேனியில் செவ்வியும் பூர்த்தி பெற்றது

————-

விண் கடந்த சோதியாய் விளங்கு ஞான மூர்த்தியாய்
பண கடந்த தேசு மேவு பாவ நாச நாதனே
எண் கடந்த யோகினோடு இரந்து சென்று மாணியாய்
மண் கடந்த வண்ணம் நின்னை யார் மதிக்க வல்லரே –27-

விண் கடந்த சோதியாய் –
பரம பதத்துக்கு அவ்வருகாய் ஸ்வயம் பிரகாசமான திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை உடையையாய்
இத்தால் த்ரிபாத் விபூதியும் தனக்குள்ளே யாம்படியான ஸ்வரூபவைபவத்தை சொல்லுகிறது
விளங்கு ஞான மூர்த்தியாய்
ஞானம் விளங்குகிற மூர்த்தியை உடையையாய் -திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை ஆஸ்ரயமாக
உடைய ஜ்ஞானத்துக்கு பிரகாசமான திவ்ய விக்ரஹத்தை உடையையாய்
இந்த ஜ்ஞானம் ஷட் குணங்களுக்கும் உப லஷணம் –ஷாட் குண்ய விக்ரஹம் தேவம் –
என்னக் கடவது இ றே

பண் கடந்த தேசு பாவ நாச நாதனே –
சுருதியால் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாத பரமபதத்தில் நித்ய வாசம் பண்ணுபவனாய்
சம்சாரிகளுடைய தோஷத்தை போக்க வல்ல ஹேய பிரத்யநீகத்தை உடைய சர்வேஸ்வரனே

——-

திருக்கலந்து சேரு மார்ப தேவ தேவ தேவனே
இருக்கலந்த வேத நீதி யாகி நின்ற நின்மலா
கருக்கலந்த காள மேக மேனி யாய நின் பெயர்
உருக்கலந்து ஒழிவிலாது உரைக்குமாறு உரை செயே -103-

திருக்கலந்து சேரு மார்ப –
பிராட்டி தேவரீர் உடன் சம்ச்லேஷித்து -அந்த சம்ச்லேஷத்தில் அதி சங்கித்து –
அகலகில்லேன் இறையும் -என்று நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற திரு மார்பை உடையவனே –
பக்தரோடு முக்தரோடு நித்யரோடு -வாசியற -ஈஸ்வரீம் சர்வ பூதாநாம் -என்கிறபடியே
சர்வருக்கும் அபாஸ்ரய பூதை யான பிராட்டி -தான் நித்ய சாபேஷை யாம் படி யன்றோ
தேவரீர் உடைய பெருமை –

தேவ தேவ தேவனே –
யத்ர பூர்வே சாத்யாஸ் ஸந்தி தேவா -என்கிறபடியே
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு மோஷ ருசி பிறந்தவன்று -ப்ராப்யரான நித்ய சூரிகளுக்கு
நித்ய அனுபாவ்யனாய்க் கொண்டு நிர்வாஹகன் ஆனவனே –
தேவரீரும் பிராட்டியும் சேர்ந்த சேர்த்தியிலே -எடுத்துக் கை நீட்டுகையே -யாத்ரையாய்
இருக்கும் நித்ய சூரிகளுக்கு நிர்வாஹகன் -என்கை-

இருக்கலந்த வேத நீதி யாகி நின்ற நின்மலா –
ரிக் ப்ரசுரமான வேதத்தால் பிரதிபாதிக்கையையே ஸ்வபாவமாக உடையையாய் நின்ற
ஹேய ப்ரத்யநீகனே –
நீதி -ஒழுக்கம் -அதாகிறது -ஸ்வபாவம் –
ஹரீச்சதே லஷ்மீச்சபத்ன்யௌ -என்றும் –
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் சதா பஸ்யந்தி ஸூ ரய -என்றும்
அபஹதபாப்மா -என்றும் -இத்யாதி வாக்யங்களாலே –
1-ஸ்ரீ ய பதித்வம் -என்ன
2-ஸூ ரி போக்யதை -என்ன –
3-ஹேய ப்ரத்யநீகை -என்ன –இப்படிகளாலே வேதைக ஸமதிகம்யன் -என்கை-

———–

ஸ்ரீ மதுர கவி ஆழ்வார்

திரி தந்தாகிலும் தேவபிரானுடைக்
கரிய கோலத் திரு உருக் காண்பன் நான்
பெரிய வண் குருகூர் நகர் நம்பிக்கு ஆள்
உரியனாய் யடியேன் பெற்ற நன்மையே -3-

தேவபிரானுடைக் கரிய கோலத் திரு உருக் காண்பன் நான்-
இவர் தாம் நின்ற நிலை குலைந்து பகவத் விஷயத்திலே நிற்கும் போதும் நித்ய ஸூ ரிகளுடைய யாத்ரையே யாய்த்து இருப்பது
தேவ பிரான்
நித்ய ஸூ ரிகளுக்குத் தன்னை முற்றூட்டாக அனுபவிக்கக் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கும் உபகாரகன் –
தேவபிரானுடைக் கரிய கோலத் திரு உரு-
யோகப்ரஷ்டர் ஊர்வசியினுடைய வடிவழகை வர்நிக்குமா போலே சொல்லுகிறார்
கோலமே தாமரைக் கண்ணன் ஓர் அஞ்சன நீலமே -என்று ஆழ்வார் சொல்லக் கேட்டிருக்கும் செவி ஏற்றாலே சொல்லுகிறார்
காண்பன் –
யோகப்ரஷ்டனுக்கு விஷயம் கண்ணுக்கு இலக்காமா போலே ஆழ்வாரை விட்டால் பகவத் விஷயமாய்த்து இவர் காண்பது
யான்
இப்படி சந்யசித்துப் போந்த நான்-

———————–

எம்பிரான் எந்தை என்னுடைச் சுற்றம் எனக்கு அரசு என்னுடை வாழ் நாள்
அம்பினால் அரக்கர் வெருக்கொள நெருக்கி யவர் உயிர் செகுத்த எம் அண்ணல்–1-1-6-

நந்தா விளக்கே ! அளத்தற்கு அரியாய் ! நர நாரணனே ! கருமா முகில் போல்
எந்தாய் ! எமக்கே அருளாய் என நின்று இமையோர் பரவும் இடம்–3-8-1-

பேரணிந்து உலகத்தவர் தொழுது ஏத்தும் பேரருளாளன் எம்பிரானை
வாரணிமுலையாள் மலர் மகளோடு மண் மகளும் உடன் நிற்ப–4-3-1-

கண்டு கொண்டு உய்ந்து ஒழிந்தேனே/ வாழ்ந்து ஒழிந்தேனே /அல்லல் தீர்ந்தேனே —
பாசுரங்கள் தோறும் உண்டே -கண்களால் தரிசித்து -காதால் மட்டும் கேட்டுப் போகாமல் க்ருதார்த்தன் ஆனேன் –

நாங்கையில் நடுவில் உள்ள திவ்ய தேசம்
ஹேம ரேங்கர் -செம் பொன் கோவில் -பேர் அருளாளன் -ஸ்ரீ காஞ்சி தேவ ராஜனே இங்கு –

மறைப் பெரும் பொருளை வானவர் கோனைக் கண்டு நான் வாழ்ந்து ஒழிந்தேனே—4-3-2-
கடல் நிற வண்ணன் தன்னை நான் அடியேன் கண்டு கொண்டு உய்ந்து ஒழிந்தேனே –4-3-3-
உயர் மணி மகுடம் சூடி நின்றானைக் கண்டு கொண்டு உய்ந்து ஒழிந்தேனே—4-3-4-
காமனைப் பயந்தான் தன்னை நான் அடியேன் கண்டு கொண்டு உய்ந்து ஒழிந்தேனே —4-3-5-
அல்லி மா மலராள் தன்னோடும் அடியேன் கண்டு கொண்டு அல்லல் தீர்ந்தேனே–4-3-6-
அஞ்சனக் குன்றம் நின்றது ஒப்பானைக் கண்டு கொண்டு அல்லல் தீர்ந்தேனே–4-3-7-
கோயிலின் உள்ளே மன்றது பொலிய மகிழ்ந்து நின்றானை வணங்கி நான் வாழ்ந்து ஒழிந்தேனே–4-3-8-
கோயிலின் உள்ளே வளம் கொள் பேரின்பம் மன்னி நின்றானை வணங்கி நான் வாழ்ந்து ஒழிந்தேனே–4-3-9-
கோயிலினுள்ளே வானவர் கோனைக் கண்டமை சொல்லும் மங்கையார் வாள் கலிகன்றி–4-3-10

நாடி என் தன் உள்ளம் கொண்ட நாதன் என்றும் நான் மறைகள்
தேடி என்றும் காண மாட்டாச் செல்வன் என்றும் –4-8-7-

பெரியானை யமரர் தலைவற்கும் பிரமனுக்கும்
உரியானை உகந்தான் அவனுக்கும் உணர்வதனுக்கு அரியானை–7-6-6-

திருத்தாய் செம்போத்தே
திரு மா மகள் தன் கணவன்
மருத்தார் தொல் புகழ் மாதவனை வரத்
திருத்தாய் செம்போத்தே –10-10-1-

தம்மையே நாளும் வணங்கித் தொழுவார்க்குத்
தம்மையே ஒக்க அருள் செய்வராதலால்
தம்மையே நாளும் வணங்கித் தொழுது இறைஞ்சி
தம்மையே பற்றா மனத்து என்றும் வைத்தோமே -11-3-5-

வானவர் தங்கள் கோனும் மலர் மிசை அயனும் நாளும்
தே மலர் தூவி ஏத்தும் சேவடிச் செங்கண் மாலை
மான வேல் கலியன் சொன்ன வண் தமிழ் மாலை நாலைந்தும்
ஊன மதி இன்றி வல்லார் ஒளி விசும்பு ஆள்வர் தாமே–ஸ்ரீ திருக் குறும் தாண்டகம்-20-

அலம்புரிந்த நெடுந்தடக்கை அமரர் வேந்தன் அஞ்சிறைப்புள் தனிப்பாகன் அவுணர்க் கென்றும்,
சலம்புரிந்தங் கருளில்லாத் தன்மை யாளன் தானுகந்த வூரெல்லாம் தந்தாள் பாடி,
நிலம்பரந்து வரும்கலுழிப் பெண்ணை யீர்த்த நெடுவேய்கள் படுமுத்த முந்த வுந்தி,
புலம்பரந்த பொன்விளைக்கும் பொய்கை வேலிப் பூங்கோவ லூர்த்தொழுதும் போது நெஞ்சே–திரு நெடும் தாண்டகம்-6

கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி மேய களிறென்றும் கடல் கிடந்த கனியே என்றும்,
அல்லியம் பூ மலர்ப் பொய்கைப் பழன வேலி அணியழுந்தூர் நின்றுகந்த அம்மான் என்றும்,
சொல்லுயர்ந்த நெடு வீணை முலை மேல் தாங்கித் தூ முறுவல் நகையிறையே தோன்ற நக்கு,
மெல் விரல்கள் சிவப்பெய்தத் தடவி யாங்கே மென்கிளி போல் மிக மிழற்றும் என் பேதையே–திரு நெடும் தாண்டகம்-6

———————–

உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் யவனவன்
மயர்வற மதி நலம் அருளினன் யவனவன்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி யவனவன்
துயரறு சுடரடி தொழுதெழு என்மனனே! –– திருவாய்மொழி (1-1-1),

அதன் கடைசி வரிகள் “ துயரறு சுடரடி தொழுது எழு என் மனனே!” என ஆழ்வார்
தனது நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது.
தற்போது கலியனின் கனவில் ஆழ்வார் தோன்றி, தனக்கு விருப்பமானதைத் தெரிவித்தார்.
அதன்படி பார்த்தால் நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியின் முதல் நூறு பாடல்களை
வரதன் விஷயமாகவே அருளியது தெள்ளென விளங்குகிறது.
வரதனின் திருவடியன்றி வேறு புகலறியாத ஆழ்வார், தனது நெஞ்சத்தில் கைவைத்து,
தனது உள்ளக் கருத்தை உலகோர் அறிய வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டார்.
அதனால்தான் கலியன் வடித்த ஆழ்வாரின் சிற்பம், கைமாறிய கோலத்தில் காட்சி தந்தது.

இவ் வுண்மையை நன்கு தெளிவாகப் புரிந்து கொண்ட ஆலி நாடன், உடனடியாக ஆழ்வாரின் தெய்வீகத் திருவுருவை
நம்மாழ்வார் விரும்பிய நிலையிலேயே ப்ரதிஷ்டை செய்தார்.
அந்தத் திருவுருவமே இன்றும் நாம் சேவிக்கும் மகிழ்மாறனின் எழிலுருவம்.

————

அருளாத நீர் அருளி அவராவி துவரா முன்
அருளாழி புட் கடவீர் அவர் வீதி ஒரு நாள் என்று
அருளாழி அம்மானைக் கண்டு இது சொல்லி
அருளாழி வரி வண்டே யாமும் என் பிழைத்தோமே -1-4-6-

அருளாத நீர்-
ஏதத் விரதம் மம ( ‘என்னை வணங்குகின்றவனை நான் பாதுகாக்கிறேன்; இது எனக்கு நோன்பு,’ )
என்று திருவருள் புரிவதற்குச் சங்கற்பித்திருக்குமாறு போன்று, அருளாமைக்குச் சங்கற்பித்திருக்கிற நீர்.
‘மயர்வற மதிநலம் அருளினன்’ என்று நெஞ்சுருகிக் கிடக்குமவர், ‘அருளாத நீர்’ என்கிறது என்ன நிலை விசேஷம் என்று அறிகிலோம்;
அருளாத நீர்’ என்று ஒரு திருப்பெயர் சாற்றுகிறாள்.
அருள் ஆழி அம்மானை –
‘தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகு உரைக்குமேல் என் அடியார் அது செய்யார்,’ என்னும்படி அருட் கடலானவன்.
இதனால், பெரிய திருவடியும் மிகை என்கிறாள்,
இனி அருளை இறைவனுக்கு அடைமொழியாக்காது, ஆழிக்கு அடைமொழியாக்கி,
ஆழி என்பதற்குச் சக்கரம் என்று கொண்டு,
அருளை நிரூபகமாகவுடைய திருவாழியைக் கையிலேயுடையவன்’ என்று பொருள் கூறலுமாம்.
‘ஆயின், ஆழி அருளை நிரூபகமாக வுடையதாய் இருக்குமோ?’ எனின்,
அருளார் திருச்சக்கரம்’ என்ப ஆதலின், சர்வேஸ்வரனுக்கும் ‘கைக்குறியாப்பை வாங்குவது இங்கே யன்றோ!
சர்வேஸ்வரன் பக்கல் அருள் மறுத்தாலும் அருள் கூடு கட்டி நிற்கும் இடமன்றோ இது?
இப்பொருளால், ‘பெரிய திருவடி ஒருவனுமேயோ!
அங்குக் கையாளாக உள்ளார் அடைய நம் பரிகரம் அன்றோ?’ என்று தெரிவிக்கிறாள்.

———

மயர்வு அற என் மனத்தே மன்னினான் தன்னை
உயர் வினையே தரும் ஒண் சுடர்க் கற்றையை
அயர்வு இல் அமரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை என்
இசைவினை என் சொல்லி யான் விடு வேனோ?–1-7-4-

அயர்வு இல் அமரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை-
இறைவனை நுகரும் நுகர்ச்சிக்கு-பகவத் அனுபவ விஸ்ம்ருதிக்கு ப்ராக பாவத்தை யுடையராய் –
மறதி என்பதனை எப்பொழுதும் இல்லாதவர்களாய்,
அந்நுகர்ச்சிக்குப் பிரிவு வருமோ என்ற ஐயமும் இல்லாதவர்களாய்-பகவத் அனுபவத்துக்கு விச்சேத சங்கை இன்றிக்கே –
தாங்கள் பலராய் இருக்கின்ற நித்திய ஸூரிகட்குத்
தாரகம் முதலானவைகள் எல்லாம் தானேயாய் இருக்கின்றவன்.
இதனால், தான் அருளாத அன்று, தங்கள் -சத்தை கொண்டு -ஆன்மாவைக் கொண்டு ஆற்ற மாட்டாதாரை
ஒரு நாடாக வுடையவன் என்கிறார்.

————-

உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ தேவருக்குக் கண்ண பிராற்கு
இச்சையில் செல்ல யுணர்த்தி வண் குருகூர்ச் சடகோபன்
இச் சொன்ன வாயிரத்துள் இவையுமோர் பத்து எம்பிராற்கு
நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய நீள் கழல் சென்னி பொருமே–1-9-11–

உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ தேவருக்குக்
அமரர் சென்னிப் பூவான தான் என் சென்னிக்கு அவ் வருகு கந்தவ்ய பூமி இல்லை -என்று
என் உச்சியுள்ளே வர்த்தியா நின்றான்
என் உச்சியுள்ளே நிற்கையாலே தேவ தேவன் ஆனான் என்றுமாம்
உள்ளே நிற்கும்
இனி அவ்வருகு போக்கில்லை
தேவ தேவருக்குக்
அயர்வரும் அமரர்கள் அதிபதியாய் இருக்கிற இருப்பையும் நினைக்கிறிலன்
கண்ண பிராற்கு
உபகார சீலனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு

————-

வண்ண மாமணிச் சோதியை அமரர் தலை மகனைக்
கண்ணனை நெடு மாலைத் தென் குருகூர்ச் சடகோபன்
பண்ணிய தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள் இவை பன்னிரண்டும்
பண்ணில் பன்னிரு நாமப் பாட்டு அண்ணல் தாள் அணைவிக்கும–2-7-13-

வண்ணம் மா மணிச் சோதியை –
அழகிய நிறத்தையுடைத்தாய்ப் பெரு விலையதான இரத்தினம் போலே இருக்கிற விக்கிரகத்தை உடையவனை.
‘நீலரத்தினம் போன்ற வடிவில் தேஜஸ்ஸை – ஒளியை உடையவன்’ எனலுமாம்.
வண்ணம் – நிறம்./ மா-கருமை. /இவ்வடிவழகினைக் கொள்ளை கொள்ளும் போக்தாக்களைச் சொல்லுகிறார் மேல்:
அமரர் தலைமகனை –
ஒரு நாடாக அனுபவித்தாலும் தன் அழகினைப் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாதிருக்கின்றவனை.
கண்ணனை –
அவர்களே அனுபவித்துப் போகாமல் இங்குள்ளாரும் அனுபவிக்கும்படி கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்தவனை.
நெடுமாலை –
ஒருவனை அங்கீகரித்தால் அவன் அளவில் முடிவு பெறாத வியாமோகத்தையுடையவனை.

———-

ஆளும் பரமனைக் கண்ணனை ஆழிப் பிரான் தன்னைத்
தோளும் ஓர் நான்குடைத் தூ மணிவண்ணன் எம்மான் தன்னைத்
தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணியுமவர் கண்டீர்
நாளும் பிறப்பிடை தோறு எம்மை ஆளுடை நாதரே–3-7-2-

ஆளும் பரமனை –
நாம் உகந்ததை உகக்கிறோம்: இவ்வாத்மாவை ஆளுமிடத்தில் இங்ஙனம் அவனைப் போன்று ஆள வல்லார் இலர்;
‘ஆயின், இவன் இவ்வாத்மாவை அடியார்க்கு ஆட்படுத்தி ஆள்வானோ?’ என்னில்,
‘அடியார்கட்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன் விண்ணவர் கோன்’ என்னக் கடவது அன்றோ?
‘இவ் வுகப்புக்கு அடி அவன்,’ என்கிறார்.
ததீயரை அடியாரை விரும்புவது அவன் அடியாக அன்றோ?
கண்ணனை –
ஆட்செய்து அடிமை கொள்ள வல்லார் அவனைப் போன்றார் இலர்.
‘அப்படி ஆட்செய்து அடிமை கொண்டானோ?’ என்னில்,
‘அஞ்சேல் என்று அடியேனை ஆட்கொள்ள வல்லானை’ என்றும்,
ஆட்கொள்ளத் தோன்றிய ஆயர் தம் கோவினை’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே,
தான் தூதனாயும் சாரதியாயும் இருந்து அடிமை செய்தன்றோ அடிமை கொண்டது?
‘எதிர் சூழல் புக்கு ஒரு பிறவியிலே இவனை அடிமை கொள்ளுகைக்காகத் தான் பல பிறவிகளை எடுத்துத் திரிகின்றவன்’ என்றபடி.
ஆழிப் பிரான் தன்னை –
தான் தாழ நின்று ஆட்கொள்ளுமிடத்து, பகலை இரவாக்குகைக்கும்,
‘ஆயுதம் எடேன்’ என்று ஆயுதம் எடுக்கைக்கும் பெருநிலை நிற்கும்-பரிகரத்தை- கருவியை உடையவனை.
ஸூதர்சனம் சிந்தித மாத்ரமா சு தஸ்யாக்ர ஹஸ்தம் ஸ்வயம் ஆருரோஹ ‘நினைத்த மாத்திரத்தில் உடனே
கண்ண பிரானுடைய திருக்கையில் உச்சியில் தானாகவே வந்து அடைந்தார்’ என்கிறபடியே,
ஒரு கையிலே ஏறி விரோதிகளை அழியச் செய்பவன் அன்றோ?
‘நினைவு அறிந்து காரியம் செய்யுமவன்’ என்பதாம்.
கையும் திருவாழியுமான அழகினை ஆஸ்ரிதற்கு ஆக்கி
அதனைக் கொண்டு விரோதியைப் போக்குவார்க்கு விரோதியைப் போக்கி
அது தன்னைக் கையில் கண்டு அனுபவிப்பார்க்கு அனுபவிப்பிக்கும் உபகாரகன் ஆதலின்,‘ஆழிப்பிரான்’ என்கிறார்.
தோளும் ஓர் நான்குடை –
விரோதி போக்குகைக்கும் அழகுக்கும் வேறொன்று வேண்டாதே, தோள்கள் தாமே அமைந்திருக்கை.
ஆயதாச்சா ஸூ வ்ருத்தாச்ச கிமர்த்தம் -‘நீண்டனவாயும் அழகோடு திரண்டனவாயும் இரும்புத்தூண்களை ஒத்தனவாயும்
எல்லா ஆபரணங்களாலும் (கண்ணெச்சில் வாராதபடி) அலங்கரிக்கப்படத் தக்கனவாயுமிருக்கிற திருத்தோள்கள்
என்ன பிரயோஜனத்திற்காக அலங்கரிக்கப்படவில்லை?’என்றான் திருவடி.
இதனால், ‘கோலின காரியத்தின் அளவல்ல இப்பாரிப்பு’ என்றபடி.
நான்கு
பட்டர் திருக் கோட்டியூரிலே எழுந்தருளியிருக்கும் போது அனந்தாழ்வான் கண்டு,
‘பரமபதத்தில் சர்வேஸ்வரன் நாற்றோளனாயோ, த்வி- இரு தோளனாயோ எழுந்தருளியிருப்பது?’ என்ன,
‘ஏகாயநர் இரு தோளன் என்னா நின்றார்கள்; நம்முடையவர்கள் நாற்றோளன் என்னா நின்றார்கள்,’ என்ன,
‘இரண்டிலும் வழி யாது?’ என்ன,
‘இரு தோளனாய் இருந்தானாகில் பெரிய பெருமாளைப் போலே இருக்கிறது;
நாற்றோளன் என்று தோன்றிற்றாகில் பெருமாளைப் போலே இருக்கிறது,’ என்று அருளிச்செய்தார்;
நம்மளவு அன்றியே தெரியக் கண்டவர்கள் ‘கையினார் சுரிசங்கு அனல் ஆழியர்’ என்றார்கள் அன்றோ பெரிய பெருமாளை?
‘ஆயின், சாதாரண மக்களுக்கு அங்ஙனம் தோன்ற இல்லையே?’ எனின்,
ஆயர் பெண்களுக்கு நான்காய்த் தோன்றி, உகவாத கம்சன் முதலியோர்களுக்கு இரண்டாய்த் தோன்றுமாறு போலே கொள்க.
‘நான்காகத் தோன்றுகைக்கு நாற்றோளனாய் அவதரித்தானோ?’ எனின்,
ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்தவிடத்து நாற்றோளனாய் அன்றோ வந்து அவதரித்தது?
உப ஸம்ஹர -‘மறைத்துக்கொள்க’ என்ன, மறைத்தான் மற்றைத் தோள்களை.
நிலாத்துக்குறிப் பகவர், பட்டரை நோக்கி, ‘ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் நாற்றோளனாய் இருக்கும் என்னுமிடத்துக்குப் பிரமாணம் உண்டோ?’ என்ன,
தாமஸ பரமோ தாத சங்கு சக்ர கதா தர – ‘பிரகிருதி மண்டலத்திற்கு மேலேயுள்ள ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இருப்பவர்,
சங்கு சக்கரம் கதை இவற்றைத் தரித்திருப்பவர், போஷகர்’ என்று உண்டாய் இருந்ததே?’ என்ன,
வேறு பதில் சொல்ல முடியாமையாலே -விக்ருதனாக -வேறுபட்டவராய் இருக்க,
‘பிரமாணப் போக்கு இதுவாயிருந்தது பொறுக்கலாகாதோ?’ என்று அருளிச் செய்தார்.
கற்பக தரு பணைத்தால் போல் அத்விதீயமான நான்கு தோள்களை யுடைய
தூ மணிவண்ணன் எம்மான் தன்னை –
பழிப்பு அற்ற நீலமணி போலே இருக்கிற வடிவழகைக் காட்டி என்னைத் தனக்கே உரிமை–அநந்யார்ஹன் ஆக்கினவனை –
இதனால், சிலரை அகப்படுத்துகைக்குத் தோள்கள் தாமும் மிகையாம்படி இருக்கிற வடிவழகைத் தெரிவித்தபடி.
‘அடியார் பக்கல் அன்புடையராய்ச் செல்லும் இவர் இவனை ‘எம்மான்’ என்பான் என்?’ எனின்,
ததீயர் -அடியார் பக்கலிலே சென்ற மனத்தையுடையராய்ப்-அபஹ்ருதராய் – போவாரை நடுவே
வழி பறிக்கும் வடிவழகுடையவன் ஆதலின், ‘எம்மான்’ என்கிறார்.
அன்றியே, ‘அடியாரை விரும்பும்படி செய்ததும் இவ் வடிவழகாலே யாதலின், ‘எம்மான்’ என்கிறார்’ என்னலுமாம்.

————-

மேவி நின்று தொழுவார் வினை போக மேவும் பிரான்
தூவி அம் புள்ளுடையான் அடல் ஆழி அம்மான் றனை
நா வியலால் இசை மாலைகள் ஏத்தி நண்ணப் பெற்றேன்;
ஆவி என் ஆவியை யான் அறியேன் செய்த ஆற்றையே–4-5-4-

பிரான் –
உபகாரமே–சீலமாம்படி – இயல்பு என்னும்படி -இருக்குமவன்
ஆக, முதலடியில், முன்பு சில நாள்கள் ப்ரயோஜனாந்தர பரராய் (வேறு பிரயோஜனங்களைக் கருதினவர்களாய் ) இருந்து,
பின்பு தன்னையே பிரயோஜனமாக விரும்பினார் திறத்தில் உபகரிக்கும்படி சொல்லிற்று.
முதலிலேயே வேறு பிரயோஜனங்களில் நெஞ்சு செல்லாதபடி இருக்கின்ற
திருவனந்தாழ்வான் பெரிய திருவடி முதலானவர்களை உடையனாயிருக்கும் படி சொல்லுகிறது மேல் :

தூவி அம் புள் உடையான் –
‘தூவி’ என்ற அடைமொழியால்,
நினைத்த இடத்திலே கொண்டு ஓடுகைக்கு அடியான கருவியை யுடையவன் என்பதனையும்,
‘அம் புள்’ என்றதனால்,
த்வத் அங்க்ரி சம்மர்த்த கிணாங்க ஸோபி நா–ஸ்தோத்திர ரத்நம், 41. ‘தேவரீர் திருவடிகளாலே நெருக்கி அழுத்தின
தழும்பினாலே சோபிக்கிறவன்’ என்கிறபடியே, சோபிக்கிற அழகையுடையவன் ஆகையாலே வந்த
ஏற்றத்தை யுடையவன் என்பதனையும் தெரிவித்தபடி.
தூவி – சிறகு. அம் -அழகு.

அடல் ஆழி –
அஸ்த்தாநே பய சங்கை – ‘பரமபதத்திலும் கூட அவனுக்கு என்வருமோ என்று அச்சம் கொண்டிருப்பவன் ஆகையாலே,
எப்போதும் ஒக்க யுத்த உன்முகனாய் ( சந்நத்தனாய் )இருப்பவன்’ என்பார்
அடல் ஆழி’ என்கிறார். அடல் – மிடுக்கு.
(ஆங்கார வார மதுகேட்டு அழலுமிழும் பூங்கார ரவணையான் பொன்மேனி – யாங்காண
வல்லமே யல்லமே மா மலரான் வார் சடையான் வல்லரே யல்லரே? வாழ்த்து.’)

அம்மான் தன்னை –
‘பெரிய திருவடி திருத்தோளிலே பெயராதிருத்தல், திருவாழியைச் சலியாதே பிடித்தல் செய்ய வல்லவனே –
சர்வாதிகன் (எல்லார்க்கும் தலைவன் )ஆவான் என்பார்,
‘தூவியம் புள்ளுடையான் அடலாழி அம்மான்’ என்று ஒரு சேர அருளிச்செய்கிறார்.

———-

கலியுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே தன்னடியார்க்கு அருள் செய்யும்
மலியும் சுடரொளி மூர்த்தி மாயப் பிரான் கண்ணன் தன்னைக்
கலி வயல் தென்னன் குருகூர்க் காரி மாறன் சடகோபன்
ஒலி புகழ் ஆயிரத்து இப்பத்து உள்ளத்தை மாசறுக்குமே–5-2-11-

கலியுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே-
கலௌ கிருதயுகம் தஸ்ய கலிஸ் தஸ்ய கிருதே யுகே
யஸ்ய சேதஸி கோவிந்தோ ஹ்ருதயே யஸ்ய ந அச்யுத:”
எவனுடைய மனத்தில் கோவிந்தன் இருக்கிறானோ அவனுக்குக் கலியுகம் கிருதயுகமாக இருக்கிறது;
எவனுடைய மனத்தில் கிருஷ்ணன் இல்லையோ அவனுக்குக் கிருதயுகம் கலியுகம் ஆகிறது”
என்கிறபடியே, கலி தோஷங்கள் ஒன்றும் வாராதபடி தன் அடியார்க்கு அருள் செய்யும்.
நாட்டுக்கு இட்ட அஃகம் அல்லவே யன்றோ அந்தப் புரத்துக்கு இடுவது.

மலியும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி-
சுடர் என்றும் ஒளி என்றும் பரியாயமாய், இரண்டாலும் மிகுதியைச் சொல்லுகிறது.
மலிதல்-நிறைதலாய், மிக்க தேஜஸ்ஸாலே -ஒளியாலே நிறைந்த வடிவு என்றபடி.
இதனால், அருள் செய்யாது ஒழிந்தாலும் விட ஒண்ணாத வடிவழகைக் கூறியபடி.

மாயம் பிரான் கண்ணன் தன்னை-
ஆச்சரியமான குணங்களையும் சேஷ்டிதங்களையும் -செயல்களையுமுடைய கண்ணனை
ஆயிற்றுக் கவி பாடிற்று.

————-

ஆ முதல்வன் இவன் என்று தன் தேற்றி என்
நா முதல் வத்து புகுந்து நல் இன் கவி
தூ முதல் பத்தர்க்குத் தான் தன்னைச் சொன்ன என்
வாய் முதல் அப்பனை என்று மறப்பனோ!–7-9-3-

ஆம் முதல்வன் இவன் என்று தன் தேற்றி-
முதல்வன் ஆம் இவன்,’ என்று தன் பக்கலிலே எனக்குத் தெளிவு உண்டாம் படியாகச் செய்து: என்றது,
காரண வாக்கியங்களில் உபாஸ்யனாக -உபாசிக்கத் தக்கவனாகச் சொல்லப் படுகிறான் தானே என்று
தன் பக்கலிலே நான் தெளியச் செய்து,’ என்றபடி.
அன்றிக்கே, ‘பரம பதத்தைப் போன்று, சம்சாரத்தையும் திருத்த நினைத்தோம்.
அதற்கு இவன் முதலாம் -அடி ஆம் இவன், என்று என் பக்கலிலே தன் ஸ்வரூபம் முதலானவைகளைத் தெளியச் செய்து என்னுதல்.
இங்கே அருளிச் செய்யும் வார்த்தை:
திருப் புற்றுக்குக் கிழக்கே கரிய மாணிக்காழ்வார் திரு முன் பின் -சோபாநத்திலே -படிக் கட்டிலிலே
ஆள வந்தார் எழுந்தருளி யிருக்க, உடையவர் திருப் புற்றுக்குக் கிழக்காக எழுந்தருளி நிற்கிறவரைக் கண்டு,
ஆம் முதல்வன் இவன்’ என்று அருளிச் செய்தாராம்’ என்பது.

என் நா முதல் வந்து புகுந்து –
சர்வேஸ்வரன் ப்ரஹ்மாவை -கடாக்ஷித்து திருவருள் செய்ய- அவன் பின்னர்
மச் சந்தாதேவ தே ப்ரஹ்மந் ப்ரவ்ரத்தேயம் ஸரஸ்வதீ
ராமஸ்ய சரிதம் ஸர்வம் குரு த்வம் ரிஷிஸத்தம’-ஸ்ரீராமா. பால. 2 : 31
முனிவரே! இந்தச் சரஸ்வதியானது என்னுடைய அருளாலேயே உமக்கு உண்டாயிற்று;
நீர் ராம சரிதம் முழுதினையும் செய்யும்,’ என்கிறபடியே
அவன் சரஸ்வதியை ஏவி, இப்படி நாலிரண்டு நிலை நின்றே அன்றோ ஸ்ரீ வால்மீகி பகவானைப் பேசுவித்தது?
அங்ஙனம் ஓர் இடையீடு இன்றிக்கே, என்னுடைய நாக்கிலே முற்பாடனாய் வந்து புகுந்து.
அன்றிக்கே, என் நாவுக்கு அடியாய் வந்து புகுந்து’ என்னுதல்.

நல் இன் கவி –
லக்ஷனோபேதமாய் – லக்ஷணங்கள் எல்லாம் நிறைந்தவனாய்,
அந்த லக்ஷணங்கள் கிடக்கச் செய்தே, சொல்லில் இனிமை தானே ஆகர்ஷகமாய் -கவர்ச்சி கரமாம்பாடி
இனியவான கவிகளை.

தூ முதல் பத்தர்க்கு –
அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தரான -சம்சார சம்பந்தம் சிறிதும் இல்லாத நித்ய ஸூரிகளுக்கு,
கேட்டு ஆரார் வானவர்கள்’ திருவாய். 10. 7 : 11.-என்கிறபடியே அவர்கள் கொண்டாடும்படி சொன்ன.
அன்றிக்கே, ‘சம்சாரத்திலே தலை நின்ற முழுக்ஷூக்களுக்கு’ என்னுதல்.

தான் தன்னைச் சொன்ன –
தானே சொல்லுதல், நானே ஒரு படி சொல்லுதல் செய்கை அன்றிக்கே,
என் நா முதல் வந்து புகுந்து தான் தன்னைச் சொன்னான் ஆயிற்று.

என் வாய் முதல் அப்பனை –
எனக்கு வாயத்த காரணனான மஹோபகாரகளை.
அன்றிக்கே, ‘என் நா முதல்’ என்றது தன்னையே அனுபாஷித்து -பின் மொழிந்து,
என் வாக்குக்கு முதலான அப்பனை’ என்கிறார்.என்னுதல்.

என்று மறப்பேனோ –
முன்பு அநாதி காலம் மறந்து போந்ததாகில் இனி மேல் நினைக்கைக்குக் காரணமான காலத்தை எல்லாம்
மறக்கைக்கு உடலாக்கினால் தான் மறப்பனோ?’ என்றது,
முன்பு நினைக்கையில் உள்ள அருமையோ பாதியும் போரும் இனி மறக்கையில் உள்ள அருமையும்:
இனி ஏதேனும் ஒரு நாள் தான் என்னாலே மறக்கப்போமோ?’ என்றபடி.

————–

இருந்தான் கண்டு கொண்டே என தேழை நெஞ்சாளும்
திருந்தாத வோரைவரைத் தேய்ந்தற மன்னி
பெருந்தாட் களிற்றுக்கு அருள் செய்த பெருமான்
தருந்தானருள் தான் இனி யானறியேனே—8-7-2-

பெருந்தாட் களிற்றுக்கு
பெரிய தாள்களை உடைய களிற்றுக்கு அருளின சர்வேஸ்வரன்
வடிவில் கனமும் நோவில் பாடு அற்ற ஒண்ணாமைக்கு காரணம் ஆதலின் -பெரும் தாள் -என்கிறார் –

அருள் செய்த பெருமான் -தருந்தானருள் தான்-
பெருமான் தான் தரும் அருள் தான் –
தரும் என்கிற இது – தந்த -தருகின்ற -தரும் -என முக்காலத்திலும் சொல்லலாய் இருக்கையாலே
தரும் அருள் -என்கிறார்
ஆஸ்ரிதற்கு -அடியாருக்கு செய்ததும் தமக்குச் செய்ததாக அன்றோ இவர் நினைத்து இருப்பது
ஆதலின் -கொடுத்த என்னாது – தரும் -என்கிறார்-

—————–

அரியாய அம்மானை அமரர் பிரானைப்
பெரியானைப் பிரமனை முன் படைத்தானை
வரி வாள் அரவின் அணைப் பள்ளி கொள்கின்ற
கரியான் கழல் காணக் கருதும் கருத்தே–9-4-5-

அம்மானை
சர்வேஸ்வரனை –

அமரர் பிரானைப்
நித்ய ஸூரிகளுக்கு தன்னைக் காட்டிக் கொடுத்து அனுபவிப்பிக்கும் உபகாரகனை –

பெரியானைப் –
அவர்களுடைய ஸ்வரூபம் ஸ்திதி முதலானவைகள் தனக்கு அதீனமாய் உரிமைப் பட்டவையாய்
தன்னை அவர்களால் அளவிட்டு அறிய முடியாமல் இருப்பவனை –

பிரமனை முன் படைத்தானை –
பிரமனை முன்னே உண்டாக்கினவனை -ஜனகனாய் உள்ளவனை -–

——————–

ஆழியான் ஆழி யமரர்க்கும் அப்பாலான்
ஊழியான் ஊழி படைத்தான் நிரை மேய்த்தான்
பாழி யம் தோளால் வரை எடுத்தான் பாதங்கள்
வாழி என் நெஞ்சே மறவாது வாழ் கண்டாய்–10-4-8-

ஆழியான் –
ஸர்வேஸ்வரத்வ ஸூசகமான -பரத்வ சின்னமான திரு ஆழியைக் கையிலே உடையவன் –

ஆழி யமரர்க்கும் அப்பாலான் –
அத் திரு வாழி ஆழ்வானைப் போன்று கம்பீர ஸ்வபாவரான -பெருமிதத்தை உடைய நித்ய ஸூரிகளுடைய
ஸ்வரூபம் ஸ்திதி முதலானவைகள் தன் அதீனமாய் இருக்குமவன் –

ஊழியான் –
நித்ய ஸூரிகளும் தானுமாய் பரம பதத்தில் பேர் ஒலக்கமாய் இருப்பவன் –
இங்கு உண்டான கார்ய வர்க்கம் – பொருள்களின் கூட்டம் அடங்கலும் அழிந்து
காலம் சேஷமான -மாத்ரம் இருக்கும் காலத்திலேயே தான் வந்து தோற்றுமவன் –

ஊழி படைத்தான் –
காலோபலஷிதமான காலத்தாலே அழிக்கப் பட்ட எல்லா பொருள்களையும்
பஹுஸ்யாம் -சங்கல்பத்தாலே உண்டாக்கினவன் –

————-

எனக்கு ஆரா அமுதமாய் எனது ஆவியை இன்னுயிரை
மனக்கு ஆராமை மன்னி உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய்
புனக்காயா நிறத்த புண்டரீகக் கண் செங்கனி வாய்
உனக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பா என் அன்பேயோ–10-10-6-

எனக்கு ஆரா அமுதமாய் –
தேவ ஜாதியினுடைய உப்புச் சாறு போலே அன்றியே-சதா ஸேவ்யமாய் – எப்பொழுதும் அனுபவிக்கத் தகுந்ததாய்
நித்ய ஸூரிகள் கூட அனுபவிக்கும் உன்னை-நித்ய சம்சாரியான – பிறவியிலே உழந்து திறக்கிற எனக்கு தந்தாய் –

எனது ஆவியை –
என்னுடையது என்னுமதுவே காரணமாக
அபிமத விஷயத்தில் -காதலியின் அழுக்கு உகக்கும் காமுகனைப் போலே
என் உடம்பை விரும்பினாய் –

இன்னுயிரை –
பகவான் உடைய அபிப்ராயத்தாலே-தவதவ நாறுகிற படி –
தவ -பாரதந்த்ர்யம்
மற்றொரு தவ -உரிச் சொல்
அன்றிக்கே
செவ்வாய் கிழமை மங்கள வாரம் என்னுமா போலே -ப்ரக்ருதியோடே சம்பந்திக்கையாலே –
சரீரத்தோடு சேர்ந்து இருக்கையாலே தண்ணிது -என்று சொல்கிறார் -என்னவுமாம்

——————

முதல் தனி வித்தேயோ முழு மூ உலகு ஆதிக்கெல்லாம்
முதல் தனி யுன்னை யுன்னை எனை நாள் வந்து கூடுவன் நான்
முதல் தனி எங்கும் இங்கும் முழு முற்று உறு வாழ் பாழாய்
முதல் தனி சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடுவிலீயோ–10-10-9-

முழு மூ உலகு ஆதிக்கு எல்லாம் முதல் தனி வித்தேயோ –
மூன்று உலகங்கள் தொடக்கமான ஓன்று ஒழியாமல் – எல்லாவற்றுக்கும்
மூன்று விதக் காரணங்களும் ஆனவனே
இதனால் -ரஷிக்க -காப்பாற்ற என்று புக்கால்-ரஷ்ய வர்க்கம் – காப்பாட்ட படுகின்ற பொருள்களின்-
ஸஹ கரிக்க – துணை வேண்டாதவனே -என்பதனைத் தெரிவித்த படி –
முதல் -நிமித்த காரணம்
தனி -ஸஹ காரி -துணைக் காரணம்
வித்து -உபாதான -முதல் காரணம்

முதல் தனி உன்னை –
பிரதானனாய் -முதன்மை பெற்றவனாய்
ஒப்பற்றவனாய்
குணம் விபூதி முதலியவற்றால் நிறைந்து பரிபூர்ணனாய் – இருக்கின்ற நீயான உன்னை

——–

ஸ்ரீ பொய்கையார்

முதலாவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும்
முதலாவான் மூரி நீர் வண்ணன் -முதலாய
நல்லான் அருள் அல்லால் நாம நீர் வையகத்துப்
பல்லார் அருளும் பழுது —-15-

முதலாவார் மூவரே –
இவர் இவர் எம்பெருமான் என்று இருந்ததே குடியாக ஆஸ்ரயணீயராகை தவிர்ந்து முன்னம்
மூவரோடு சேரப் பெற்றோம் இறே-இனி இருவரைக் கழிக்க அமையும் இறே -என்று கருத்து –

அம்மூவருள்ளும் முதலாவான் மூரி நீர் வண்ணன் –
இவர்கள் மூவருக்கும் அவ்வருகே ஒருவன் பிரதானன் ஆகிறானும் அன்று
அன்றிக்கேமூவரும் கூட பிரதானர் ஆகிராரும் அன்று
இனித் தான் மூவரும் கூட ஓன்று ஆகிராரும் அன்று –
அந்த மூவரிலும் வைத்து கொண்டு பிரதானனவன்
சஞ்சரியா நின்றுள்ள கடல் போலே இருந்துள்ள வடிவை உடையவன்
ப்ரஹ்ம ருத்ரர்களுக்கு ஜீவவ்யதா நேன அந்தர்யாமியாயும்
தன் பக்கலிலே ஸ்வேன ரூபேணவும் நின்று ரஷிக்கிறான்-

முரி நீர் வண்ணன் –
ஓருருவம் பொன்னுருவம் ஓன்று செந்தீ -திரு நெடும் தண்டகம் -2-என்கிற அவற்றைக் கழித்து
மா கடல் உருவம் -என்கிற அத்தையே பிடிக்கிறார் –
முதலாய நல்லான் அருள் அல்லால் -நாம நீர் வையகத்துப் –
இதுக்கு அடங்க காரண பூதனுமாய்
இவற்றை உடையானும் ஆகையாலே
இவற்றின் பக்கல் வத்சலனுமாய் இருந்துள்ள
அவனுடைய அருள் அல்லது
பிரசித்தியை யுடைத்தான நீர் சூழ்ந்த பூமியில் உள்ள –

பல்லார் அருளும் பழுது –
பலருடைய பிரசாதமும் பழுது -வ்யர்த்தம்
இவனை ஒழிந்த மற்றை இருவருடைய அருளோடு கீழ்ச் சொன்னவர்கள் அருளோடு
வாசி யடைய வ்யர்த்தம்

அன்றிக்கே
நீர் சூழ்ந்த பூமியில் நாம மாத்ரமான பல்லார் அருளும் பழுது -என்றதாகவுமாம் –
பழுது தான் பலியாமையே அல்ல
பகவத் பிரசாதத்தையும் இழப்பிக்கும்
அத் தேவதைகள் உடைய உபேஷையும் இவ்வாத்மாவுக்கு பகவத் பிரசாதத்தோடு ஒக்கும்
திருவடி நாமம் மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் -நான்முகன் திரு -68-
மார்க்கண்டேயனை ருத்ரன் கை விட
ராவணன் தம்பியைக் கைவிடக் க்ருதார்த்தனானாப் போலே க்ருதார்த்தனாய்த்து இலனோ
தேவ தாந்தரங்களுக்கும்
உபாயாந்தரங்களுக்கும்
தானே உள்ளீடாய் நிற்கையால் தான் காண வேண்டாதவரை
அவற்றிலே ருசியை வர்த்திப்பித்துத் தன்னை யகற்றும்
தான் உகந்தாரை அவற்றில் ருசிகளை விட்டுத் தன்னை உகக்கும் படி பண்ணும்-

———–

ஸ்ரீ பூதத்தாழ்வார்

மனத்துள்ளான் வேங்கடத்தான் மா கடலான் மற்றும்
நினைப்பரிய நீள் அரங்கதுள்ளான்-எனைப் பலரும்
தேவாதி தேவன் எனப்படுவான் முன்னொரு நாள்
மாவாய் பிளந்த மகன் ————-28-

இவர் திரு உள்ளம் இப்படி அபி நிவேசித்த வாறே -பார்த்த இடம் எங்கும் தனக்கு வாஸ ஸ்தானமாய் இருக்கச் செய்தே
அவ்விடங்கள் போல் அன்றிக்கே இவர் திரு உள்ளத்தை தனக்கு இருப்பிடமாக ஆதரித்துக் கொண்டு வந்து புகுந்தானாய் இருக்கிறது –
இவர் திரு உள்ளத்துக்கு அவ்வருகு போக்கு இன்றிக்கே இருக்கிற படி யாவது –
இவர் அவன் பிரியா நிலத்தை விரும்பிப் புக்க வாறே அவன் இவருடைய மனஸை விரும்பினான் -என்கிறது-

வேதங்களும் வைதிக புருஷர்களும் எல்லாம் -தமீச்வராணம் பரமம் மகேஸ்வரம் -ஸ்வே -6-7-என்றும்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி -என்றும் பிரசித்தமாகச் சொல்லப் படுகிறவன்
முன்பு ஒரு கால விசேஷத்திலே கேசி வாயைக் கிழித்த பிள்ளை -என்னுதல்
மனிச்சு என்னுதல் –
நெஞ்சிலே புகுராமைக்கு வரும் விக்நம் போக்குவானும் தானே
தேவாதி தேவன் எனப்படுவானாய் –மா கடல் நீர் உள்ளானாய்-மா வாய் பிளந்த மகனாய் -நினைப்பரிய நீள் அரங்கத்து உள்ளானாய் –
வேங்கடத்தானவன் -மனத்து உளனானவன் –
நித்ய ஸூரிகளுக்கு நிர்வாஹகனானவன் -ஜகத் ரஷணத்துக்காக திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து -கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து
விரோதி நிரசனம் பண்ணி -தேவாதி தேவன்–என் நெஞ்சு விரும்பிப் போகிறிலன் –

——–

ஜகத் காரண பூதனாய் சர்வ லோக சரண்யன் ஆனவன் திரு வத்தியூரிலே நின்றருளி
என்னுடைய சர்வ அவயவங்களிலும் புகுந்தான் -என்கிறார் –
அவன் இவரை யல்லது அறியாது இருக்கிறபடி-

என் நெஞ்சமேயான் என் சென்னியான் தானவனை
வன்னெஞ்சம் கீண்ட மணி வண்ணன் -முன்னம் சேய்
ஊழியான் ஊழி பெயர்த்தான் உலகு ஏத்தும்
ஆழியான் அத்தி ஊரான் -95-

திரு வத்தி யூரிலே நின்று அருளினவன் –
அத்தியூரான் என் நெஞ்சமேயான் –
திருப் பாற் கடலோடு ஒத்தது திரு வத்தி யூரும் –
ஆழியான் அத்தியூரான் என்னெஞ்சமேயான் –
இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டு என்பால் இடவகை கொண்டனையே -பெரியாழ்வார் -5-4-10-என்னும்படியே –

———–

உபய விபூதி யுக்தன் கிடீர் என்கிறது —

அத்தி யூரான் புள்ளை யூர்வான் அணி மணியின்
துத்தி சேர் நாகத்தின் மேல் துயில்வான் -முத்தீ
மறையாவான் மா கடல் நஞ்சுண்டான் தனக்கும்
இறையாவான் எங்கள் பிரான் –96-

அத்தி யூரான் புள்ளை யூர்வான்-
அவனே கருட வாஹனன் –
அணி மணியின் துத்தி சேர் நாகத்தின் மேல் துயில்வான் –
அணியப்பட்ட மணிகளையும் துத்தி என்று பொறியையும் யுடைய திரு வநந்த ஆழ்வான் மேலே
கண் வளர்ந்து அருளுமவன் -அனந்த சாயி -இவை இரண்டாலும் சர்வேஸ்வரன் -என்றபடி –
முத்தீ மறையாவான் –
மூன்று அக்னியையும் சொல்லா நின்றுள்ள வேதத்தாலே சமாராத் யதயா பிரதிபாதிக்கப் பட்டவன் –
பகவத் சமாஸ்ரயண கர்மங்களை பிரதிபாதியா நின்றுள்ள வேதங்கள் -அன்றிக்கே –
முத்தி மறையாவான் -என்றதாகில் மோஷத்தைப் பிரதிபாதிக்கிற வேதத்தாலே பிரதிபாத்யன் ஆனவன் –
மா கடல் நஞ்சுண்டான் தனக்கும் இறையாவான் –
அரியன செய்து அபிமானியான ருத்ரனுக்கும் ஈஸ்வரனும் ஆனவன் –
பெரிய கடலிலே பிறந்த விஷத்தைப் பானம் பண்ணி அந்த சக்தி யோகத்தாலே தன்னை ஈஸ்வரனாக
அபிமானித்து இருக்கிற ருத்ரனுக்கும் ஈஸ்வரன் ஆனவன் –
விபூதியில் பிரசித்தரான ருத்ரனுக்கும் நிர்வாஹகன் ஆனவன் -தேவ ராஜன் -என்றபடி –
எங்கள் பிரான் –அத்தியூரான் –
அத்தி யூரிலே நின்று அருளின உபகாராகன் -எங்கள் பிரான் ஆகைக்காக அத்தி யூரான் ஆனான் –

————-

என்னை விஷயீ கரிக்கைக்காகத் திருக் குடந்தையிலே ஸூலபனாய் வந்து
பள்ளி கொண்டு அருளினான் -என்கிறார் –

எங்கள் பெருமான் இமையோர் தலைமகன் நீ
செங்கண் நெடுமால் திரு மார்பா -பொங்கு
பட மூக்கின் ஆயிர வாய்ப் பாம்பணை மேல் சேர்ந்தாய்
குட மூக்கில் கோயிலாகக் கொண்டு–97-

எங்கள் பெருமான் –
ஆஸ்ரிதரான எங்களுக்கு நாயகன் –
இமையோர் தலைமகன் நீ-
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி –
செங்கண் நெடுமால் திரு மார்பா –
இவை எல்லாம் நித்ய ஸூ ரிகளுக்கு போக்யமானபடி –
செங்கண் நெடுமால் –
ஸ்ருதி பிரசித்தமான கண்களை யுடையவன் –புண்டரீகாஷனான சர்வேஸ்வரன் –
வ்யாமோஹம் எல்லாம் கண்ணிலே தோற்றுகை -அவாப்த சமஸ்த காமன் கிடீர் குறைவாளன் ஆகிறான் –
திரு மார்பா –
ஸ்ரீ யபதியே -இமையோர் தலைமகனாய் வைத்து எங்களை அடிமை கொள்ளுகைக்கு அடி -பிராட்டி சம்பந்தம் –

—————

பிரயோஜனாந்தர பரர் நம்மை ஆஸ்ரயிக்கும் படி சொன்னீர் -உமக்குச் செய்வது சொல்லீர் -என்ன
அன்பை ஆஸ்ரயத்து அளவாக்கித் தர வேணும் -என்கிறார்-

மாலே நெடியானே கண்ணனே விண்ணவர்க்கு
மேலா வியன் துழாய்க் கண்ணியனே -மேலாய்
விளவின் காய் கன்றினால் வீழ்த்தவனே என்தன்
அளவன்றால் யானுடைய வன்பு –100-

மாலே –
சர்வாதிகனே -ஆஸ்ரித வ்யாமுக்தனே -என்றுமாம் –
நெடியானே-
அபரிச்சேத்யனானவனே-வ்யாமோஹத்துக்கு எல்லை இல்லாதவனே -என்றுமாம் –
கண்ணனே-
கீழ்ச் சொன்னவற்றின் கார்யம் -ஆஸ்ரித பவ்யனே -சர்வ நிர்வாஹகனே -என்னுதல்-
விண்ணவர்க்கு மேலா வியன் துழாய்க் கண்ணியனே –
ஐஸ்வர் யத்துக்கு எல்லை இல்லாமை –
நித்ய ஸூரி களுக்கு அவ்வருகாய் ஐஸ்வர்ய ஸூசகமான திருத் துழாய் மாலை யுடையவனே –
அவர்களுக்கு தோள் மாலை இட்டு ஒப்பித்துக் காட்டினபடி –

————-

ஸ்ரீ பேயாழ்வார்

ஆஸ்ரித விரோதிகளைப் போக்கும் ஸ்வ பாவனான எம்பெருமான் திருவடிகளே
நமக்கு பரம பிராப்யம் என்கிறார் –

தொட்ட படை யெட்டும் தோலாத வென்றியான்
அட்ட புயகரத்தான் அந்நான்று-குட்டத்துக்
கோள் முதலை துஞ்சக் குறித்தெறிந்த சக்கரத்தான்
தாள் முதலே நங்கட்குச் சார்வு ——99-

தொட்ட படை யெட்டும் தோலாத வென்றியான் –
கையிலே திவ்யாயுதங்களைப் பிடித்தால் ஓரிடத்தில் தோலக் கடவது அன்றிக்கே
வெல்லும் ஸ்வ பாவன் ஆனவன்
எடுத்த திவ்யாயுதங்கள் எட்டாலும் புக்க போரில் எதிரிகளுக்குத் தோலாதே வெற்றியை யுடையவன் –
ஆண் பிள்ளை -என்றபடி –
சர்வ சக்தியைப் பற்ற வேண்டாவோ -பயம் கெடும் போது –
அட்ட புயகரத்தான் –
திரு அட்டபுயகரத்திலே எழுந்து அருளி இருக்கின்றவன் –
எட்டுத் திருத் தோள்களிலும்–எட்டுத் திவ்யாயுதம் உண்டு –அம்மிடுக்கோடே சந்நிஹிதன் ஆனான் –

அந்நான்று-குட்டத்துக் கோள் முதலை துஞ்சக் குறித்தெறிந்த –
அனுஷ்டானமும் உண்டு –

அந்நான்று-
ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் உடைய ஆபத் தசையிலே

குட்டத்துக் கோள் முதலை துஞ்சக் –
மடுவிலே கிடந்தது முடிக்கக் கடவதான முதலை சிதிலமாம் படி –

குறித்தெறிந்த –
ஸ்ரீ கஜேந்த ஆழ்வான் திருவடிகளிலே படாமல் முதலை பிளப்புண்ணும் படி
எறிந்த –
அப்பதற்றத்தாலே கலங்காதே-ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் பக்கலிலே பரிவாலே
இலக்குத் தப்பாமே எறிந்த –

சக்கரத்தான் –
திரு வாழியை யுடையவன் –

தாள் முதலே நங்கட்குச் சார்வு –
பிரதானமான திருவடிகளே நமக்குப் புகலிடம் –
த்வத் பாத மூலம் சரணம் ப்ரபத்யே –ஸ்தோத்ர ரத்னம் -22-என்னும்படியே
ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுக்கு -உதவினவன் திருவடிகளே நமக்கு ஸூ பாஸ்ரயம்-

முதலே –
நம்முடைய சஹாயம் வேண்டா
உண்டானவன்று -பலியாமையே யன்று விரோதியேயாம் அத்தனை –
ஒன்றினுடைய விநாசம் ஒன்றுக்கு உத்பத்தி-ஸ்வாதந்த்ர்ய பார தந்த்ர்யங்களுக்கு
சஹாவ ஸ்தானம் இல்லை இறே –ஈரரசு உண்டோ

நங்கட்கு –
ஸ்வ பலம் அற்றார்க்கு –

———————————————

ஆறு சடைக் கரந்தான் அண்டர்கோன் தன்னோடும்
கூறுடையன் என்பதுவும் கொள்கைத்தே -வேறொருவர்
இல்லாமை நின்றானை எம்மானை எப்பொருட்கும்
சொல்லானைச் சொன்னேன் தொகுத்து–-நான்முகன் திருவந்தாதி -4

தாம் அறிந்தபடியை உபபாதிக்கிறார் –
ஆறு சடைக் கரந்தான் அண்டர்கோன் தன்னோடும் கூறுடையன் என்பதுவும் கொள்கைத்தே
ஜடையிலே கங்கையை தரித்து-சாதகனான ருத்ரன்-சர்வ சேஷி யானவனோடு ஒக்க
சேஷித்வத்திலே கூறு உடையன் என்று-இதுவும் சேதனருக்கு புத்தி பண்ணப் படுமோ
வேறொருவர் இல்லாமை நின்றானை-
அஹம் சர்வச்ய ஜகத பிரபவ
பிரளயச்த தா -மத்த பரதரம் நாந்யத் கிஞ்சித ஸ்த்தி தனஞ்சய–என்னும்படி நின்றவனை

திருவடிகளை விளக்கின கங்கா ஜலத்தைத் தலையிலே தரித்து சாதகனான ருத்ரன் ப்ரஹ்மா ச
ர்வேஸ்வரன் உடன் ஒக்க ஈஸ்வரர்கள் என்னும் இதுவும் கொள்ளப் படுவதோ -அன்றிக்கே
ஜகத் ஐஸ்வர் யத்தை கூறுடையர் என்னும் இவ்வர்த்தம் கொள்ள முடியுமோ என்றுமாம்
வேறு -இத்யாதி
ஆதித்ய சன்னிதியில் நஷத்ரங்கள் யுண்டாய்-வைத்தே இல்லாதார் கணக்கானாப் போலே
தன்னுடைய உயர்த்திக்கு ஈடாக சகல பதார்த்தங்களும் யுண்டாய்
வைத்தே இல்லாதார் கணக்காம் படி நிற்பதும் செய்து தனக்கு பிரகாரமான
சகல பதார்த்தங்களையும் வஹிக்கிற வாசக சப்தங்களுக்கும் வாச்யனாம் படி
இருக்கிற படியைக் காட்டி என்னை யடிமை கொண்டவனைத் திரளச் சொன்னேன்
எப்பொருட்கும் சொல்லானை –
அவதரித்து எல்லார்க்கும் ஸ்துதி சீலனாய் நின்றவனை -என்றுமாம் –

————-

இவையா பிலவாய் திறந்து எரி கான்ற
இவையா வெரிவட்டக் கண்கள் -இவையா
வெரி பொங்கிக் காட்டும் இமையோர் பெருமான்
அரி பொங்கிக் காட்டும் அழகு–21-

இவையா வெரி பொங்கிக் காட்டும் இமையோர் பெருமான்-
அக்நி போலே உஜ்வலமான திருமேனியை உடையனாய்-நித்ய சூரிகளுக்கு நிர்வாஹன் ஆனவன்
அன்றிக்கே
அக்நி கொடுக்கும் ஹவிசை உடைய இந்த்ராதிகளுக்கு நிர்வாஹகன் –
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியான நரசிம்ஹத்தின் யுடைய மிக்க வழகியவை –

————-

இனி அறிந்தேன் ஈசற்க்கும் நான்முகற்கும் தெய்வம்
இனி அறிந்தேன் எம்பெருமான் உன்னை -இனி அறிந்தேன்
காரணன் நீ கற்றவை நீ கற்பவை நீ நற்கிரிசை
நாரணன் நீ நன்கு அறிந்தேன் நான் –96-

இப்போது ஈசனுக்கும் நான்முகனுக்கும் தெய்வம் என்று எனக்கு கை வந்தது –
இப்போது நீ யானபடியே உன்னை அறிந்து இருந்தேன்
சர்வத்துக்கும் காரணன் நீ
இதுக்கு முன்பு அறிந்தனவும்
இனி மேல் அறியக் கடவ பதார்த்தங்களும் எல்லாம் நீ இட்ட வழக்கு
நற்கிரிசை – நிர்ஹேதுகமாக ரஷிக்கும் ஸ்வ பாவனாய்- அதுக்கடியான சேஷியான நாராயணன் நீ
நன்கு அறிந்தேன் நான்-இப்பொருள் எனக்கு அழகியதாக கை வந்தது என்கிறார்-

எம்பெருமான் உன்னை – இப்போது ருத்ரனுக்கும் பிரமனுக்கும் தெய்வமாக திடமாகத் தெரிந்து கொண்டேன்
காரணன் நீ –சகல ஜகத்துக்கும் காரண புதன் நீ –
கற்றவை நீ-இதற்கு முன்பு அறியப் பட்ட பொருள்கள் எல்லாம் நீ
கற்பவை நீ -இனி மேல் அறியப் படும் பொருள்களும் நீ
இனி அறிந்தேன்-என்பனவற்றை எல்லாம் அறிந்தேன்
நற்கிரிசை-நிர்ஹேதுக ரக்ஷணம் ஆகிய நல்ல வியாபாரத்தை யுடைய
நாரணன் நீ நன்கு அறிந்தேன் நான் –நாராயணன் நீ -நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டேன்

சகல பிரபஞ்சத்துக்கும் காரணனான நாராயணனே பர தெய்வம் என்று முதல் பாட்டிலே ப்ரதிஜ்ஜை பண்ணி
சுருதி ஸ்ம்ருதி இதிகாசம் நியாயம் இவற்றாலும் -ஸ்ரீ யபதித்தவாதி சின்னங்களாலும்
அத்தையே நெடுக உபபாதித்திக் கொண்டு வந்து
அடியில் பண்ணின ப்ரதிஜ்ஜைக்குத் தகுதியாக ஸ்ரீ மன் நாராயண பரத்வத்தை நிலை நாட்டித் தலைக் கட்டுகிறார்
தேவதாந்த்ர பரத்வ ப்ரமத்தை தவிர்த்து
ஸ்ரீ மன் நாராயணன் இடத்திலே பரத்வத்தை ஸ்தாபிப்பதிலேயே இப் பிரபந்தத்தின் முழு நோக்கு –

———–

பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும்
இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை உயிர் அளிப்பான்
எந்நின்ற யோனியுமாய்ப்ப் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா
மெய்ந்நின்று கேட்டருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே –1–

இமையோர் தலைவா –
இப்படி பிறந்தவன் குறைவாளனாய் இன்றிக்கே
அமரர்கள் அதிபதி
சூட்டு நன் மாலைப்படி ஒரு நாடாக தனக்கு என்று இருப்பவன் கிடீர்
அசங்குசித ஜ்ஞானரையும் துடிப்பித்துக் கொண்டு நிர்வாஹகனாய் இருக்கிறபடி –

————-

நீல தட வரை மேல் புண்டரீக நெடும் தடங்கள்
போல பொலிந்து எமக்கு எல்லா இடத்தவும் பொங்கு முந்நீர்
ஞாலப் பிரான் விசும்புக்கும் பிரான் மற்றும் நல்லோர் பிரான்
கோலம் கரிய பிரான் எம்பிரான் கண்ணின் கோலங்களே -39-

பொங்கு முந்நீர் ஞாலப் பிரான் –
பொங்கா நின்ற மூன்று வகைப் பட்ட நீரை உடைத்தான கடல் சூழ்ந்த பூமிக்கு எல்லாம் உபகாரகன் –
பிரளய ஆபத்திலே ரஷித்தவன்-
விசும்புக்கும்பிரான் – இவர்களுக்கு ஜனகனான ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் நிர்வாகனானவன்
மற்றும் நல்லோர் பிரான்-நித்ய ஸூரிகளுக்கும் நிர்வாகனானவன்
கோலம் கரிய பிரான்-இக் கண்ணுக்கு வளைத்து கொடுக்கும் உடம்பு –
நித்ய ஸூரிகளுக்கு முற்றூட்டாக அனுபவிக்க கொடுக்கும் உடம்பு
இவ் வடிவை காட்டி இறே அவர்களை பிச்சேற பண்ணுவது –
எம் பிரான்-அவர்களுக்கு நாயகன் ஆனாற் போலே எனக்கும் நாயகன் ஆனபடி

திரி தந்தாகிலும் –தேவ பிரானுடைய கரிய கோலத் திரு உருக் காண்பன் நான் –
என்றார் அன்றோ மதுரகவி ஆழ்வாரும்

———

ஒண்ணுதல் மாமை ஒளி பயவாமை விரைந்து நன் தேர்
நண்ணுதல் வேண்டும் வலவ கடா கின்று தேன் நவின்ற
விண் முதல் நாயகன் நீண் முடி வெண் முத்த வாசிகைத்தாய்
மண் முதல் சேர்வுற்று அருவி செய்யா நிற்கும் மா மலைக்கே – 50-

விஷ்ணோ பதே பரமே மத்வ உத்ஸ-என்கிறபடயே-தேனாக சொல்லப்பட்ட -விண் முதல் நாயகன் -என்னுதல் –
நீண் முடி இத்யாதி -பிரிந்த நாளில் ச்ரமம் எல்லாம் ஆறும்படியாய் காண் தேசம் இருப்பது –
ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனுடைய நீண் முடி உண்டு -திரு அபிஷேகம் -அதில் வெண் முத்து வாசிகைஉண்டு-
வெளுத்த முத்து ஒழுங்கு -அத்தன்மையதாய்-அதின் படியை உடைத்தாய் –
திருமலை வ்ருத்தாந்தத்துக்கு ஸ்ரீ வைகுண்ட படியை திருஷ்டாந்தமாக சொல்லாம் படி யாய் ஆயிற்று –

—————

வாராயின முலையாள் இவள் வானோர் தலைமகனாம்
சீராயின தெய்வ நல் நல் நோயிது தெய்வத் தண் அம் துழாய்
தாராயினும் தழை யாயினும் தண் கொம்பதாயினும் கீழ்
வேராயினும் நின்ற மண்ணாயினும் கொண்டு வீசுமினே -53 –

வானோர் தலைமகனாம் சீராயின நல் நோய் -என்கிறது –
சீராயின -கனவிய நோய் –ஒருவரால் பரிகரிக்கிறோம் என்று தொடங்க அரிய நோய்
தெய்வ நோய் -அப்ராக்ருதமான நோய்
நல் நோய் -கைக் கூலி கொடுத்து கொள்ள வேணும் நோய் –
அன்றிக்கே
நித்ய சூரிகளுக்கு நிர்வாஹனான மேன்மையையும் -கல்யாண குணங்களையும் உடைய-
பர தேவதை அடியாக வந்த நோய் -என்னுதல்

————-

வீசும் சிறகால் பறத்தீர் விண்ணாடு நுங்கட்கு எளிது
பேசும்படி யன்ன பேசியும் போவது நெய் தொடு வுண்
டேசும்படி யன்ன செய்யும் எம்மீசர் விண்ணோர் பிரானார்
மாசின் மலரடிக் கீழ் -எம்மை சேர்விக்கும் வண்டுகளே -54 –

அமரர்கள் அதிபதியாய் இருந்து வைத்து -பூமியிலே வந்து அவதரித்து –
தன் பக்கல் ஆசாலேசம் உடையாருடைய ஸ்பர்சம் உள்ள த்ரவ்யத்தால் அல்லது-தரியாதானாய் –
அது தான் நேர் கொடு நேர் கிடையாமையாலே களவு கண்டு அமுது செய்து –
தன்னை உகவாத சிசுபாலாதிகள் ஏசும்படியாய் இருக்கிறவர்-
நித்ய ஸூரிகளுக்கு நிர்வாஹனான மேன்மையாலும் -ஆஸ்ரித ஸ்பர்சம் உள்ள-த்ரவ்யத்தால் அல்லது தரியதானாய் இருக்கிற
சீலாதி அதிசயத்தாலும் ஆக என்னை-அனந்யார்ஹை ஆக்கினவர்

———–

சீரரசாண்டு தன் செங்கோல் சில நாள் செலீ இ க்கழிந்த
பார் அரசு ஒத்து மறைந்தது நாயிறு பாரளந்த
பேரரசே எம் விசும்பரசே எம்மை நீத்து வஞ்சித்த
ஓரரசே அருளாய் இருளாய் வந்து உறுகின்றதே – -80 –

பார் அளந்த பேர் அரசே -இருளின் கையில் அகப்பட்ட ஆதித்யனை மீட்கும் போது –
மகா பலி-கையிலே அகப்பட்ட பூமியை மீட்டவனே வேணும் போலே காணும் –
அளந்த -பூமிப் பரப்படைய அளந்த திருவடிகளைக் கொண்டு இவ்விருளையும் அளந்தால் ஆகாதோ –
இருளார் வினை கெட இறே செங்கோல் நடத்துகிறது –
பேரரசே -எளிய செயல்கள் செய்யுமவன் அல்லனே -செய்யுமவை அடங்க பெருத்தாயிற்று இருப்பது –
எம் விசும்பரசே -பகவத் விஷயத்தில் ஜ்ஞானம் பிறந்த பின் சம்சாரத்தில் காட்டில் பரம பதம் அணித்தாய் காணும் இவருக்கு இருப்பது –
பொன் உலகு ஆளீரோ -என்று முதல்-அதுவே இறே கொடுத்தது –
எம்மை நீத்து வஞ்சித்து ஓரரசே -உபய விபூதிக்கும் தனித் தனியே கடவனோபாதி-என்னை அகற்றி-
முடிக்கைக்கும் தனி முடி சூடி இருக்கிறவனே -என்று பிள்ளான் –
என்னை அகற்றி -அது செய்கிற போது பிரியேன் என்று வைத்து பிரித்து -இஸ் ஸ்வபாவதுக்கு புறம்பு-
என்னோடு ஒப்பார் யார் -என்று இருக்கிறவன் ஆயிற்று –என்னால் அல்லது செல்லாதவரை பொகட-வல்லார் யார் –
என்னோபாதி இல்லையே -என்று இதுக்கும் தனி முடி சூடி இருக்கிறவன் ஆயிற்று-என்று பட்டர்-

————

துஞ்சா முனிவரும் அல்லாதவரும் தொடர நின்ற
எஞ்சாப் பிறவி இடர் கடிவான் இமையோர் தமக்கும்
தன்சார்விலாத தனிப் பெரு மூர்த்தி தன் மாயம் செவ்வே
நெஞ்சால் நினைப்பரிதால் வெண்ணெய் ஊண் என்னும் ஈனச் சொல்லே – -98 – –

ப்ரஹ்மாதிகள் தங்கள் துக்க-நிவ்ருத்திக்கு உடலாக தன்னை ஆஸ்ரிக்கிறவோபாதி-
தான் வேறு சிலரை ஆஸ்ரயநீயராக உடையன் அன்றிக்கே இருக்குமவன்
சர்வேஸ்வரனாய்-ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் கூட ஆஸ்ரயநீயனாய்-அவாப்த சமஸ்த காமனாய் இருக்கிறவன் –

———

———-

ஆனையின்‌ துயரம்‌ தீரப்‌ புள்ளூர்ந்த (கருடன்‌ மீதேறிய) வரதன்,‌ கஜேந்த்ர வரதனாக விளங்குகிறான்‌.
வடமொழியில்‌ ‘ஹஸ்தீ’ என்றால்‌ ‘யானை‘ என்று பொருள்‌.
யானையே மலையாக இருந்து எம்பெருமானைத்‌ தாங்குவதால்‌, வரதன்‌ ‘ஹஸ்தீசன்’ ‌– ‘யானைமலையரசன்‘‌.
மேலும்‌ அஷ்டதிக்கஜங்கள்‌ அவனை ஆராதித்ததனால்‌ ‘ஹஸ்தீசன்‘.
ஹஸ்த நக்ஷத்ரத்தில்‌ பிறந்ததினால்‌ ‘ஹஸ்தீசன்’.. அனைவர்க்கும்‌ வாரி வழங்குவதால்‌ ‘ஹஸ்தீசன்’..
பின்னர்‌ த்ரேதாயுகத்தில்‌ முதலையால்‌ கஷ்டமடைந்த யானையை மீட்டு பரதத்வ நிர்ணயம்‌ –
வரதனைத்‌ தவிர்த்து மற்றோர்‌ தெய்வம்‌ பரதைவமில்லை

இன்றும்,‌ தேவப்‌ பெருமாள்‌ ப்ரம்மோத்ஸவம்‌ ஆறாம்‌ திருநாள்‌ மாலை புறப்பாட்டில்,‌
யானை மீது ஆரோகணித்து எழுந்தருளும்‌ அழகு அவச்யம்‌ சேவிக்க வேண்டியது.
அதில்‌ யானை வாகனத்திற்குக்‌ கால்கள்‌ இல்லாமலிருப்பது ஓர்‌ சிறப்பம்சம்‌
(முதலையால்‌ இழுக்கப்பட்டுத்‌ தண்ணீரில்‌ கால்கள்‌ மூழ்கியுள்ளதைக்‌ காண்பிப்பதாக).
பர தத்வ நிர்ணயமாக ஏகாம்பரேச்வரர்‌ திருக்கோயில்‌ வாசலில்‌ ஏசலும்‌ நடைபெறுகிறது.

இதை யடி யொற்றியே ஏனைய விஷ்ணுவாலயங்களிலும்‌ இவ் வழக்கம்‌ இன்றளவும்‌ பின்பற்றப் பட்டு வருகின்றது.

————-

பத்தி முதலாமவற்றில்‌ பதி யெனக்குக்‌ கூடாமல்‌
எத்திசையு முழன்றோடி இளைத்து விழும்‌ காகம் போல்‌
முத்தி தரும்‌ நகரேழில்‌ முக்கியமாம்‌ கச்சி தன்னில்‌
அத்திகிரி அருளாளர்க்கு அடைக்கலம்‌ நான்‌ புகுந்தேனே–– அடைக்கலப்பத்து (1), ஸ்ரீஸ்வாமி தேசிகன்

பகவத்‌ ராமாநுஜர்‌ ஸ்ரீரங்கத்தில்‌ நம்பெருமாள்‌ ஸன்னிதியில்‌ சரணாகதி செய்தாலும்‌,
அங்கும்,‌ அர்த்தி கல்பக, ஆபத்ஸக, ப்ரணதார்த்தி ஹர என்றே அநுஸந்தித்தார்‌.

அவரின்‌ மறு அவதாரமான நம்‌ ஸ்வாமி, வரதன்‌ திருவடியில்‌ நேரிடையாக சரணாகதி செய்து,
இதுவே மோக்ஷமெனும்‌ பெரும் பயன்‌ பெறும் வழியென்று காட்டினார்

இன்றைக்கும்‌ இக்கலியில், தன்‌ பக்தர்களுக்கு அபீஷ்டங்களை வாரி வழங்குபவனாக, ஸ்ரீஸ்வாமி சாதித்தபடி,
வாரண வெற்பின்‌ மழை முகிலாகக், கேட்டதைக்‌ காட்டிலும்‌ அதிகமாகத்‌ தருகிறான்.

மாம்‌ மதீயம் ச நிகிலம்‌ சேதனா சேதனாத்மகம்‌ |
ஸ்வ கைங்கர்யோபகரணம்‌ வரத ஸ்வீகுரு ஸ்வயம்‌ ||–– ந்யாச தசகம் (7), ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர்

———

ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகள்,‌ தானருளிய ஸ்தோத்ரத்தில்‌ குறிப்பிடுகிறார் :

ஸ்ரீகாஞ்சீ பூர்ணமிச்ரேண ப்ரீத்யா ஸர்வாபி பாஷிணே |
அதீத அர்ச்சா வ்யவஸ்தாய ஹஸ்த்யத்ரீசாய மங்களம்‌ ||

——–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ திருவல்லிக்கேணி அனுபவம் —

August 8, 2021

ஸ்ரீ மூன்றாம் திருவந்தாதி -பாசுரம் -16 –
அவதாரிகை –

திருப்பாற் கடலிலே நின்றும்
தம் திரு வுள்ளத்துக்கு வருகிற போது
நடுவு வழி வந்த படியை அருளிச் செய்கிறார் –

அனந்தன் அணைக் கிடக்கும் -என்றாரே
இப்படி வந்து கிடைக்கைக்கு அடி
பிராட்டியோட்டை சம்பந்தம்–என்கிறார் –

—————————————————————————————–

வந்துதித்த வெண் திரைகள் செம்பவள வெண் முத்தம்
அந்தி விளக்காம் மணி விளக்காம் -எந்தை
ஒரு வல்லித் தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன்
திருவல்லிக் கேணியான் சென்று —-16–

—————————————————————————————–

வியாக்யானம் –

வந்துதித்த வெண் திரைகள் –
வந்து உதையா நின்றுள்ள
வெள்ளத் திரைகளாலே தள்ளப் படுகிற –

செம் பவள வெண் முத்தம் –
சிவந்த பவளங்களும்
நீர்மையை உடைத்தான முத்துக்களும் –

அந்தி விளக்காம் மணி விளக்காம் –
சந்த்யைக்கு பிரகாசஹமான
மங்கள தீபத்தை யுடை த்தான –

எந்தை –
எனக்கு ஸ்வாமி-

ஒரு வல்லித் தாமரையாள் –
நிரதிசய போக்யையான பெரிய பிராட்டியாரானவள்
ஒரின்னிள வஞ்சிக் கொடி-பெரிய திருமடல் -என்னுமா போலே
கொள் கொம்போடு சேர்ந்தால் அல்லது தரிக்க மாட்டாமை
அவன் புருஷோத்தமன்
ஆனாப் போலே
இவள் நாரீணாம் உத்தமை –

தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன்-
மலர்மகள் விரும்புகையாலே
சர்வாதிகத்வம் ஆகை-

ஒரு வல்லித் தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன்-
பஸ்யதாம் வரவா தேவா நாம் யயௌ வஷ ஸ்தலம் ஹரே -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-9-105-
அநாதரே சஷ்டி –
பிரஜைகள் பார்த்து இருக்க
பர்த்தாவின் படுக்கையைக் கணிசித்து ஏறும் தாயைப் போலே
தேவர்கள் பார்த்து கிடக்கத் திரு மார்விலே ஏறினாள்
தயா அவலோகிதா தேவா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-9-106-
பின்னை சர்வேஸ்வரன் இவர்கள் உடைய அலமாப்பைப் பாராய் என்று
திரு உள்ளத்தாலே நினைத்த படி தோற்ற
பின்னை அவளாலே பார்க்கப் பட்டார்கள்
முன்பு கடாஷியா விட்டது என் என்னில் -தன் ஸ்வரூபத்தை பெற்று பிறரை ரஷிக்க வேணுமே –

பிரதேஹி ஸூ பகே ஹாரம் -யுத்த -131-80-என்று
அவன் நினைவும் சொலவும் அறிந்து இ றே
ஒருவரைக் கடாஷிப்பதும்
ஒருவருக்கு ஒன்றைக் கொடுப்பதும்
இவள் பிரிந்து இருக்கையாலே
பெருமாள் கடாஷம் பெற்றுப் பின்பு
பிராட்டி கடாஷம் பெற்றான் திருவடி
ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் முந்துற பிராட்டி கடாஷம் பெற்றுப் பின்னைப் பெருமாள் கடாஷம் பெற்றான்
ஸ்ரீ குஹப் பெருமாள் இரண்டும் ஒருக்காலே பெற்றார்
நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திரு வருளும் கொண்டு -திருவாய்மொழி -9-2-1-

திருவல்லிக் கேணியான் எந்தை -சென்று
திரு வல்லிக் கேணியிலே எழுந்து அருளி இருந்து எனக்கு நாதனானவன் –

எந்தை
பெறாப் பேறு பெற்றாப் போலே

ஒரு வல்லித் தாமரையாள் சென்று
ஒன்றிய சீர் மார்வனுமாய்
திருவல்லிக் கேணி யானுமானவன்
எந்தை –
அந்தி விளக்கும் அணி விளக்காம் திருவல்லிக் கேணியான்-

——-

ஒரு வல்லித் தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன் சென்று
சர்வேஸ்வரன் இவர்களுடைய அலமாப்பைப் பாராய் என்று திரு உள்ளத்தால் நினைத்த படி -தோற்றப்
பின்னை அவளாலே பார்க்கப் பட்டவர்கள் –
ப்ரதேஹி ஸூபகே ஹாரம் -அவன் நினைவும் சொல்லும் அறிந்து இறே
சிலரைக் கடாக்ஷிப்பதும் -சிலரைக் கொண்டு கொடுப்பதும் –
பெரிய பிராட்டியார் தானே சென்று அடையும் திரு மார்பை யுடையனாய் திரு-

———-

அழகிய அல்லியை யுடைத்தான தாமரையை இருப்பிடமாக யுடையளாய் –
நிரதிசய போக்யையான பெரிய பிராட்டியார்
அமிருத மதன சமயத்திலே நிற்கிற தேவர்களை மதியாமல் சென்று –
இறையும் அகலகில்லேன் -என்று பொருந்தி வர்த்திக்கும் படியான அழகிய
திரு யுடைத்தான திரு வல்லிக் கேணியிலே தங்கினவன் எனக்கு ஸ்வாமி –

ஒரு வல்லித் தாமரையாள் -சென்று- ஒன்றிய சீர் மார்வனாய் –
வெண் திரைகள்–வந்துதித்த-செம்பவள வெண் முத்தம்
அந்தி விளக்காம் மணி விளக்கான -திருவல்லிக் கேணியான் –எந்தை-என்று அந்வயம் –

———————————————————————————————

திருவல்லிக் கேணியிலே வாய் திறவாதே ஏக ரூபமாகக் கண் வளர்ந்து அருளக் கண்டு
இது திரு யுலகு அளந்து அருளின ஆயாசத்தால் என்று இறே பயப்படுகிறார் –

தாளால் உலகம் அளந்த அசைவே கொல்
வாளா கிடந்தருளும் வாய் திறவான் -நீளோதம்
வந்தலைக்கும் மா மயிலை மா வல்லிக் கேணியான்
ஐந்தலை வாய் நாகத்தணை–நான்முகன் திருவந்தாதி –35-

போக ப்ரதர்க்கு வர்த்திக்கலாம் படியான மயிலாப்பூரிலே
நீர் வாய்ப்பான திரு வல்லிக் கேணியிலே
திரு வநந்த வாழ்வான் ஆகிற குளிர்ந்த படுக்கையிலே சேஷ்டியாதே -வாய் திறவாதே -கிடவா நின்றான் –
இதுக்குக் காரணம்
பிறந்த அன்றே ஸூகுமாரமான திருவடிகளாலே லோகத்தை அளந்த ஆயாசமோ -என்கிறார் –
வாய்ப்பான படுக்கையில் அலை எறிவாயிலே கண் வளருகிறது வ்யசன அதிசயத்தால் -என்று கருதுகிறார்
நீளோதம்-பெரிய ஓதம் –

பிராட்டிக்கும் கூசித் தொட வேண்டும் திருவடிகளை கொண்டு-
காடும் மேடும் அளந்து திருமேனி அலற்றதோ-
நீர்க்கரையைப் பற்றி கண் வளருகிறதும் ஸ்ரமத்தின் மிகுதி என்று இருக்கிறார்-
மங்களாசாசனம் பண்ணாத -லௌகிகர் படியைக் கண்டு வெறுப்பனோ –என்கிறார்-

அர்ச்சாவதாரத்தில் ஒருபடிப்பட -நிற்பதும் இருப்பதும் கிடப்பதும் -செய்து
ஒரு நாளும் சோதி வாய் திறந்து பேசாமல் இருப்பான் என்று அறிந்து வைத்தும் –
பிரேமத்தின் கனத்தால் -அர்ச்சாவதார சமாதியையும்
குலைத்து பரிமாறப் பாரிப்பார்களே ஆழ்வார்கள் –

கொடியார் மடக் கோளூரகத்தும் புளிங்குடியும் மடியாது இன்னே நீ துயில் மேவி மகிழ்ந்தது தான்
அடியால் அல்லல் தவிர்த்த அசைவோ -அன்றேல் இப்படி தான் நீண்டு தாவிய அசைவோ பணியாயே–திருவாய் -8-3-5-என்றும்

கிடந்த நாள் கிடந்தாய் எத்தனை காலம் கிடத்தி உன் திரு உடம்பு அசையத் தொடர்ந்து குற்றேவல் செய்து
தொல்லடிமை வழி வரும் தொண்டர்க்கு அருளித் தடம் கொள் தாமரைக் கண் விழித்து நீ எழுந்து உன் தாமரை மங்கையும் நீயும்
இடம் கொள் மூ உலகும் தொழ இருந்து அருளாய் திருப் புளிங்குடி கிடந்தானே–9 -2-3-

இவரே -நடந்த கால்கள் நொந்தவோ –காவிரிக் கரைக் குடைந்தையுள் கிடந்தவாறு எழுந்து இருந்து பேசி வாழி கேசனே-என்கிறார்

அசைவு -அசவு -அயர்வு -பர்யாயம் –
கைரவிணி-புஷ்கரிணி பெயராலே திவ்ய தேசம் –
குடும்பத்தோடு சேவை சாதித்து அருளுகிறார்
மா மயிலை மா வல்லிக்கேணியான் -என்றே ஆழ்வார்கள் ஈடுபடுவார்கள்

————————

(நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த ஸ்ரீ கீதாச்சார்யன் இன்றும் நாம் சேவிக்கும்படி-
ஸ்ரீ பார்த்த சாரதி -ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணன்
நின்றும் நடந்தும் கிடந்தும் இருந்தும் பரந்தும் ஐவர் சேவை –
ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணன் பலராமன் சாத்விகி அநிருத்தன் பிரத்யும்னன் இப்படியும் ஐவர்
நம்மாழ்வார் -தேர் கடவிய பெருமான் கனை கழல் சேவிக்கப் பெறுவேன் -நம்மாழ்வார் மங்களாசாசனம்
பெற்றே புறப்பாடு இன்றும் -திருத்தேர் புறப்பாடும் நம்மாழ்வார் சந்நிதிக்கு அருகிலே –

கீழே இவரை வசீகரித்த ராம கிருஷ்ண அவதாரமும்
கிடை அழகையும்
சிங்க வேழ் குன்றம் ஸ்ரீ நரசிம்மம்
திரு வேங்கடத்தில் கஜேந்திர வ்ருத்தாந்தம் கஜேந்திர வரணும் இங்கே சேவை
தேனும் பாலும் நெய்யும் கன்னலும் அமுதும் -ஐவரும்
மன்னாதன் -சயனம் -திரு எவ்வுள் போலே
இப்படி இரண்டு வித சங்கதி )

ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன சீலனாய் –
ஆஸ்ரித சம்ச்லேஷ ஏக ஸ்வபவனாய் –
ஆஸ்ரித சுலபனாய் –
இதர விஸாஜதீயனாய் –
இருக்கிற சர்வேஸ்வரன்
இக் குணங்கள் தான் தர்மி அனுவர்த்திறவோபாதி
எங்கும் அனுவர்த்திக்குமவை இறே –

இப்படி இருக்கிறவன் மனுஷ்யராய் இருப்பார்
புஷ்பாதி உபகரணங்களைக் கொண்டு ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி-( இண்டை கொண்டு பாசுரம் கீழே பார்த்தோம் )
வந்து கிடந்த மாத்ரம் அன்றிக்கே-

ஒரு திர்யக்குக்கு இப் பூவில் செவ்வி அழியாதபடி திருவடிகளில் பரிமாற வேணும்
என்று இடர் பட -(மீனமர் பொய்கை பாசுரம்)
அவ்விடர் தீர்க்கைக்காக-
அது இடர் பட்ட மடுவின் கரையிலே-
அரை குலையத் தலை குலைய வந்து விழுந்து-
அத்தை ஆற்றி-

இன்னமும் இப்படி இடர் படுவார் உண்டோ என்று
சாய்ந்து அருளினான் கண்டேனே -என்கிறார் –
(மன்னாதன் தானே இங்கே முன்னம் )

——————————————

விற் பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழ
செற்றவன் தன்னைப் புரமெரி செய்த சிவனுறு துயர் களை தேவை
பற்றலர் வீயக் கோல் கையில் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன்னின்றானை
சிற்றவை பணியால் முடி துறந்தானைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே–-ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி-2-3-1-

சிற்றவை-நடுவில் ஆய்ச்சி -மாற்றுத் தாய்-
தேவை–ஸ்வாமியை –

——————

வியாக்யானம் –

விற் பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் –
விற் பெரு விழா வாயிற்று
சத்ரு நிரசனம் பண்ண நினைக்கிறான் ஆகையாலே -பெருக்கக் கோலினான் -ஆயிற்று –
அத்தைக் கோலின கம்சனும்

அவனுக்கு பலமாய் மலை துள்ளினாற் போலே
பெரிய கிளர்த்தியோடே கூடின மல்ல வர்க்கமும் –

அவர்கள் பார்க்கிலும் கண் பாராதே இடையற வீசும்படி
மதிப்பித்து ( மதமூட்டி ) வழியிலே நிறுத்தின ஆனையும்

அத்தை தள்ளினாலும் அது தன்னை உயிர்ப்புள்ளது போலே
நடத்த வல்ல -பாகனும் –

வீழ செற்றவன் தன்னை-
ஏக உத்யோகத்திலே நிரசித்தாற் போலே
வினை செய்த சடக்கு-
(வார் கெடா -கஞ்சனை குஞ்சி பிடித்து -வரிசையாக நம்மாழ்வார் -இங்கு அக்ரமம் )

புரமெரி செய்த சிவனுறு துயர் களை தேவை –
திரிபுர தஹந அபதாநத்தாலே சஞ்சாத அபிமாநனான -ருத்ரன்
பிதாவுமாய் -லோக குருவுமாய் -இருக்கிறவன் தலையை அறுத்து -பாதகியாய் இருக்கும் –
மதிப்பனாய் இருக்கிறவன் எளி வரவு பட ஒண்ணாதே -என்று அத்தைப் போக்கி
அத்தாலே லோகத்துக்கு எல்லாம் தானே ஆஸ்ரயணீயன் என்னும் இடத்தை- வெளி -இட்டவன் –

தத்ர நாராயண ஸ்ரீ மான் மயா பிஷதாம் ப்ரயா சித விஷ்ணு பிரஸாதாத் –
சர்வேஸ்வரன் பிரஸாதத்தாலே
ஸூஸ்ரோணி
அவனைக் கிட்டுகையாலே உன் வடிவு அழகு சுலபமாக பெற்றது இறே-என்கிறான்-

(மாத்ஸ்ய புராணம் -வாம அங்குஷ்ட நகத்தால் கிள்ளப்பட்டது -கபாலித்தவம் பவிஷ்யதி சாபம் –
பூ தல புண்ய க்ஷேத்ரம் போனேன் ஹிமாசலம் சென்றேன் -பதரி விசால் பெருமானைப் பிரார்த்தித்தேன்
ரத்தம் வியர்வை கபாலம் பட்டு வெடிக்க ஸ்வப்ன தனம் போல் கபாலம் தொலைந்தது
இதனாலே உன் வடிவு அழகு சுலபமாக பெற்றது என்று பார்வதி இடம் சொன்னானே )

பற்றலர் வீயக் கோல் கையில் கொண்டு –
பற்றலர் -உண்டு -சத்ருக்கள்
அவர்கள் முடிந்து போம் படி
ஆயுதம் எடுக்க ஓட்டோம் என்றவாறே
குதிரைகளை நடத்தும் கோலைக் கையிலே கொண்டு –

பார்த்தன் தன் தேர் முன்னின்றானை –
ரதியைச் சீறினால்
சாரதியை இறே அழியச் செய்வது
அவனை பின்னே இட்டு -தன்னை அம்புக்கு இலக்காக்கி –
நின்றவனை

சிற்றவை பணியால் முடி துறந்தானை-
மாற்றுத் தாய் சொன்ன வார்த்தைக்காக
ப்ராப்தமாய் வருகிற முடியை சந்யசித்தவனை

ந நூநம் மம கைகேயி
சக்கரவர்த்தி வார்த்தை சொல்ல மாட்டாமையாய் இருக்கிறான் அத்தனை-
உம்முடைய தம்பிக்கு ராஜ்யத்தைக் கொடுத்தான்-
உம்மைக் காடேறப் போகக் காணும் அவன் நினைத்து இருப்பது –
என்று சக்கரவர்த்தி கருத்தைச் சொல்ல

அத்தைக் கேட்டு நடுவில் ஆய்ச்சி –
திருவடிகளிலே அழகியதாய் ஸூஸ் ரூஷித்தோம் என்று இருந்தோம்
நம் பக்கல் ஒரு குணம் உண்டாக நினைத்து இராமை இறே
தாம் போகச் சொல்லாமே அய்யர் கருத்தாக அருளிச் செய்தது -என்று
ஐயரோ பாதியாகவோ உம்மை நினைத்து இருப்பது –
அவரை ஈஸ்வரராகவும்
உம்மை ஈஸ்வர தரையாகவும் இறே நினைத்து இருப்பது -என்றார் இறே-

(ஒவ் ஒரு பாசுரத்துக்கும் ஸ்வா பதேசமும் அருளிச் செய்கிறார் )
விரோதி வர்க்கத்தை கிழங்கு எடுக்குமவனாய் –
ஈஸ்வர அபிமாநிகளுக்கு இடர் வந்தால் போக்குமவனாய் –
தனக்கு ஸ்நேஹிதர் ஆனார்க்காகத் தன்னை அழிய மாறுமவனாய் –
போலியான ஸ்நேஹிகளுக்கும் ஏவிற்றுச் செய்யுமவனானவனை –

திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே
திருவல்லிக்கேணியிலே காணப் பெற்றேன்
என்கிறார்

—————————————————————-

வேதத்தை வேதத்தின் சுவைப் பயனை விழுமிய முனிவர் விழுங்கும்
கோதிலின் கனியை நந்தனார் களிற்றைக் குவலயத்தோர் தொழுது ஏத்தும்
ஆதியை யமுதை யென்னை யாளுடை யப்பனை ஒப்பவரில்லா
மாதர்கள் வாழும் மாட மா மயிலைத் திரு வல்லிக் கேணிக் கண்டேனே–2-3-2-

மயிலாப்பூர் படைவீடு
திரு வல்லிக்கேணி ஆரண்யம்

கனி-நிரதிசய போக்யம்
நந்தனார் களிற்றை-வேழ போதகம் -யானைக் குட்டி
யாளுடை யப்பனை-அடிமை கொண்ட உபகாரகன்
மா-செல்வம் நிறைந்த மாதவன் கேசவன் பார்த்தசாரதி உள்ளடக்கிய செல்வம்

———————————————————–

வியாக்யானம் –

வேதத்தை –
த்ரை குண்ய விஷயா வேதா –
என்கிறபடியே எல்லார்க்கும் ஹிதம் சொல்லப் போந்த
வேதத்தை தனக்கு விபூதியாக உடையவன்

வேதத்தின் சுவைப் பயனை –
வேதோக்தமான கர்மங்களை அநுஷ்டித்து
ராஜசராயும் தாமசராயும் சாத்விகராயும் உள்ளாருக்கு
அவ்வவருடைய ருசி அநு கூலமாக பல பிரதானம் -பண்ணுமவன் –
(அ சாஸ்திரம் படி செய்பவர் அசுரர்
சாஸ்திரம் முக் குணம் உள்ளோருக்கும் )

விழுமிய முனிவர் விழுங்கும் கோதிலின் கனியை-
கர்ம பாவனை யாதல் உபய பாவனை யாதல் அன்றிக்கே
கேவலம் ப்ரஹ்ம பாவனையாயே இருக்கும்
சநகாதிகளுக்கு நிரதிசய போக்யனாய் உள்ளவனை –

நந்தனார் களிற்றை-
ஸ்ரீ நந்த கோபர்க்கு தன்னுடைய
அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களாலே
எப்போதும் ஒக்க இனியனானவனை –

குவலயத்தோர் தொழுது ஏத்தும் ஆதியை-
பூமியில் உள்ளார் -காரணந்து த்யேய -என்கிறபடியே
தன்னையே ஆஸ்ரயிக்கும் படி
ஜகத் காரண பூதனாய் உள்ளவனை –

யமுதை-
அவர்களுக்கு பிராப்யனாய் உள்ளவனை –

யென்னை யாளுடை யப்பனை-
அவர்களுக்கு எல்லாம் புறம்பாய் இருக்கிற என்னை
அடிமை கொண்ட உபகாரகனை –

ஒப்பவரில்லா மாதர்கள் வாழும் மாட மா மயிலை-
ஒரு வல்லித் தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்பன்
என்று பிராட்டி ப்ராதான்யமேயான ஊராகையாலே
பிராட்டி பரிகரமே யாயிற்று –

நா நயோர் வித்யதே பரம் -என்று
அவள் விபூதியும் ஈஸ்வர விபூதியுமாய்
இரண்டு கூறாய் இறே இருப்பது –
(தேவர் திர்யக் மனுஷ -புருஷன் ஹரி -ஸ்த்ரீ தன்மை ஸ்ரீ லஷ்மீ -மைத்ரேயருக்கு )

மயிலாப்பூர் என்று படை வீட்டுக்கு பேர் –
திரு வல்லிக்கேணிக் கண்டேனே –

———————————————————————-

நந்தனார் களிறு என்றவர் மற்ற பிள்ளைச் சேவகங்களையும் அனுபவிக்கிறார் –

வஞ்சனை செய்யத் தாயுருவாகி வந்த பேயலறி மண் சேர
நஞ்சமர் முலை யூடுயிர் செக வுண்டநாதனைத் தானவர் கூற்றை
விஞ்சை வானவர் சாரணர் சித்தர் வியந்துதி செய்யப் பெண்ணுருவாகி
அஞ்சுவை யமுத மன்றளித்தானைத் திரு வல்லிக் கேணிக் கண்டேனே-2-3-3-

விஞ்சை வானவர் -வித்யாதரர்
வியந்துதி-வியந்து துதி – கடைக்குறை

————————————————————–

வியாக்யானம் –

வஞ்சனை இத்யாதி –
தாய் வடிவு கொண்டு வஞ்சிக்க வந்த
பூதனை கதறிக் கொண்டு போய்
பூமியிலே விழும்படியாக
விஷம் நிரம்பின முலை வழியே
அவளுடைய பிராணன்கள் போம் படி அமுது செய்த –

நாதனை –
தனக்கு சேராத வடிவு கொண்டு
உலகத்துக்கு பிராணனான தன்னை நலிய வந்தவளை
முடித்து தன்னைத் தந்தவன்
ஸ்தந் யம்தத் -(விடமும் அமுதமும் சமம் -பிராணன் உடன் சேர்ந்து குடித்தார் -ரசமாக இருந்ததாம்
ஜகத் குருவுக்கு -விஷ்ணு புராணம்
பன்னிரண்டு மைல் நீளமாக உடல் விழுந்ததாம் வில் கடை தூரம் அன்று –
கொழு மோர் கொடுத்தாள் தாய் பரிந்து இவன் அச்சம் தீர்க்க )

தானவர் கூற்றை –
ஆசூர வர்க்கத்துக்கு ம்ருத்யு வானவனை

வித்யாதரர் சாரணர் ஸித்தர் உள்ளிட்ட
தேவ வர்க்கம் அடைய விஸ்மிதராய்
ஸ்தோத்ரம் பண்ணும்படி –

புருஷோத்தமனான தனக்கு சேராத வடிவைக் கொண்டு
அம்ருதத்தை அனுகூலரை புஜிக்கும் படி பண்ணினவனை –

————–

(பூதனை நிரசனத்து அளவு இன்றிக்கே த்ரை லோக இந்திரன் கல் மழை பொழிய –
கடுங்கால் மாரி கல்லே பொழிய -கோவர்த்தன விருத்தாந்தம் அனுபவம் இதில் )

இந்திரனுக்கென்று ஆயர்கள் எடுத்த எழில் விழவில் பழ நடை செய்
மந்திர விதியில் பூசனை பெறாது மழை பொழிந்திடத் தளர்ந்து ஆயர்
எந்தமோடு இனவானிரை தளராமல் எம்பெருமான் அருள் என்ன
அந்தமில் வரையால் மழை தடுத்தானைத் திருவல்லிக் கேணிக் கண்டேனே –2-3-4-

———————————————————————

வியாக்யானம் –

இந்திரனுக்கென்று ஆயர்கள் எடுத்த எழில் விழவில் –
திரு ஆய்ப்பாடியில் உள்ளார் த்ரை லோக்ய ஈஸ்வரனான
இந்த்ரனுக்காக வருஷார்த்தமாக ஆண்டுக்கு ஒரு
விருந்திடக் கடவர்களாய் –

நாம் பிறந்து வளருகிற ஊரிலே
புரோடாசத்தை நாய் தின்றாற் போலே
ஒரு தேவதை வந்து புஜிக்க யாவது என் -என்று
நீங்கள் செய்யப் புகுகிறது தான் என்ன -என்று கேட்டான் –

நாங்கள் இந்தரனுக்கு வருஷார்த்தமாக விருந்திடப் புகுகிறோம் என்றார்கள்

இந்த மலை யன்றோ நமக்கும் பசுக்களுக்கும்
ஒதுங்க இடமும் தந்து -புல்லும் தருகிறது
ஆரேனுக்குமோ பிரத்யுபகாரம் பண்ணுவது இம் மலைக்கு இடுங்கோள் -என்றான் –

முகத்தைப் பார்த்து ஓன்று சொன்னால் மறுக்கலாம் படி அன்றே இருப்பது –
ஒன்றாகக் கொடு வந்து குவித்தார்கள் –
(வாய் திறந்து ஓன்று பணித்தது ஓன்று -அழகைக் கண்டவள் ஏது என்று அறிய மாட்டாளே )

இந்த்ரன் இத்யாதி –
இந்தரனுக்கு என்று இடையர் எடுத்த
எழில் உடைத்தான விழவிலே
முன்பு செய்து போரும் படியிலே
மந்த்ரோக்தமான படியே பண்ணுகிற
அநுஷ்டான ரூபமான பூஜையை பெறாமையாலே

அவன்
பசி க்ராஹத்தாலே கோபித்து மஹா வர்ஷமாக வர்ஷிப்பிக்க –
அத்தாலே இடையரானவர்கள் தளர்ந்து

ரஷகரான எங்களோடே
எங்கள் உடைய ரஷ்யமான பசுக்களும் தளராதபடி
நோக்கி அருள வேணும் -என்ன –

இத்தால்
புறம்புண்டான ரஷ்ய ரஷக பாவமும்
அப்ரயோஜகம் என்றபடி –

அந்தமில் –
அந்த மழையின் அளவு அல்லாத
பெரிய மலையாலே
மழையைத் தடுத்து –

(தேவதாந்த்ர பிரசாதம் தனது அநந்யார்ஹ பக்தர்களுக்கு கூடாதே -தானே உண்டான் -அவனுக்கு எல்லாம் ஆகுமே )

அப்படியே
பஹுதா சந்தத துக்க வர்ஷிணி -என்கிற
என்னுடைய சம்சாரம் ஆகிற வருஷத்தை
பரிகரிக்க வந்தவன்..

——————————————————————–—————————————————————

அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களை அனுபவித்து -ஸ்ரீ பூமா நீளா தேவி நாயகனாய் இருந்து
வைத்தும் தூது சென்றான் என்று ஈடுபடுகிறார்

இன் துணைப் பதுமத் தலர்மகள் தனக்குமின்பன் நற் புவி தனக்கிறைவன்
தன் துணை யாயர் பாவை நப்பின்னை தனக்கிறை மற்றை யோர்க்கெல்லாம்
வன் துணை பஞ்ச பாண்டவர்க்காகி வாயுரை தூது சென்றியங்கும்
என் துணை எந்தை தந்தை தம்மானைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே–2-3-5-

நற் புவி-ஷமை பிருத்வி சமாயா –
தன் துணை யாயர் பாவை-தன்னையே துணை இவளுக்கு மட்டும் தந்தை சுல்கம் வைத்து பற்றினான்

———————————————————-

வியாக்யானம் –

இன் துணைப் பதுமத் தலர்மகள் –
நெஞ்சுக்கு இனிய துணையாய் இருக்கிற
பதுமத்தலர் மகள் உண்டு –
தாமரைப் பூவை உத்பத்தி ஸ்தானமாக உடைய பெரிய பிராட்டியார்
அவளுக்கு இன்பனானவன் –

தனக்குமின்பன் —
எல்லார்க்கும் ஸ்ப்ருஹணீயையாய் இருக்கிற
பெரிய பிராட்டியார் தான் -அகலகில்லேன் -என்று
விரும்பி வர்த்திக்கும்படி அவளுக்கு ஸ்ப்ருஹணீயனானவன் –

நற் புவி தனக்கிறைவன் –
சர்வேஸ்வரனான தனக்கும் கூட
பொறைக்கு உவத்தாய் இருக்கிற
பூமிப் பிராட்டியாருக்கு வல்லபனானவன் –
(புவிக்கு இல்லாமல் புவி தனக்கும் என்பதால் -பொறுமைக்கு இவள் சம்பந்தமே காரணம் )

தன் துணை யாயர் பாவை நப்பின்னை தனக்கிறை-
தன்னையே துணையாக உடையாளான
ஆயர் பாவை உண்டு -நப்பின்னை பிராட்டி –
அவளுக்கு ஸ்வாமி யானவன் –
(சர்வேஸ்வரன் -நீர் வார்த்து கொடுத்துப் பெற்றான் -இவளையே -ஆகவே தன் துணை இவளுக்கு விசேஷணம் )

மற்றை யோர்க்கெல்லாம் வன் துணை –
இப்படி இருக்கையாலே
அல்லாதார் எல்லார்க்கும் வலிய துணை யானவன் –

பஞ்ச பாண்டவர்க்காகி வாயுரை தூது சென்றியங்கும் என் துணை-
ஆஸ்ரிதரான பாண்டவர்களுக்காக
அவர்கள் வாயில் சொல்லி விட்ட வார்த்தையை அங்கே சென்று சொல்லுவது –
இங்கே வந்து அறிவிப்பதாய் –
இப்படி ஆஸ்ரித விஷயத்தில்
தாழ நின்ற நிலையாலே தானே துணை என்னும் இடத்தை
(தூது இயங்கும் என் துணை -என்பதால் )
எனக்கு அறிவித்தவன் –

எந்தை –
எனக்கு ஸ்வாமியாய் –

தந்தை தம்மானைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே –
என் குலத்துக்கு நாதன் ஆனவன் -.

—————————————————————

தூது சாரத்யங்கள் பண்ணிற்றும் திரௌபதி உடைய மங்கள ஸூத்ரத் தக்காகவே -பிரதான ஹேது –

அந்தகன் சிறுவன் அரசர் தமரசற் கிளையவன் அணி யிழையைச் சென்று
எந்தமக்குரிமை செய்யெனத் தரியாது எம்பெருமான் அருள் என்ன
சந்தமில் குழலாள் அலக் கண் நூற்றுவர் தம் பெண்டிரும் எய்தி நூல் இழப்ப
இந்திரன் சிறுவன் தேர் முன் நின்றானைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே -2-3-6-

அரசர் தம் அரசன் ராஜ ராஜன் -துரியோதனன் அவன் நினைவால்
அணி யிழை-அப்படிப்பட்டவள் இப்படி மூன்று நாள்கள் இருக்கும் பொழுதும்
அலக்கண் -துக்கத்தை
இந்திர புத்ரன் -அர்ஜுனன் -வாலி -அங்கு
சூர்ய புத்ரன் -கர்ணன் -சுக்ரீவன் -அங்கு

——————————————————-

வியாக்யானம் –

அந்தகன் சிறுவன்
குருடன் பெற்ற பிள்ளை யாயிற்று
இத்தால் அறிவு கேடு வழி வழி வருகிறது என்கை –
பிதாவானவன் கண் அஞ்ச வளர்க்க வளருகை அன்றிக்கே
தான் கண்டபடி மூலையடையே திரிந்தவன் –

அரசர் தமரசற் கிளையவன்
ராஷச ராஜாவான துரி யோதனனுக்கு பின் பிறந்தவன் –
துச்சாதனன் -என்றபடி –
அவன் கொண்டாடி வளர்க்க -செருக்காலே வளர்ந்தவன் என்று
தீம்புக்கு உறுப்பாக சொல்லுகிறது –
(யவ்வனம் -தன சம்பத்- பிரபுத்வம் – அவி விவேகம் நான்கும் இருந்தால் கேட்க வேண்டுமோ )

அணி யிழையைச் சென்று —
மஹோ உத்சவம் ஆகையாலே
ஆபரணங்களாலே அலங்க்ருதையாய் நின்றவள்
பக்கலிலே கிட்டி –

எந்தமக்குரிமை செய்யென-
சூதிலே உன்னையும் தோற்றார்கள்
நீ போந்து எங்களுக்கு இழி தொழில் செய் -என்ன –

தரியாது –
அவள் அந்ய சேஷத்வத்தை பொறுத்து இலள் ஆயிற்று –
இவ்வளவில் ஸ்வாமி யான நீ என் பக்கல் கிருபை பண்ண -வேணும் என்ன

ஆண் பிள்ளைகளான பர்த்தாக்கள் சந்நிதிஹிராய் இருக்க
தூரஸ்தனான கிருஷ்ணன் பேரைச் சொல்லுவான் என் என்று
எம்பாரைக் கேட்க
அறிந்தோமே -முன்பே சில ஸூரு ஸூரூ கேட்டு வைத்தாள் -போலும்
மஹத்யாபதி யம்ப்ராப்தே ஸ்மர்தவ்யோ பகவான் ஹரி –என்று
(வசிஷ்டர் சொல்ல கேட்டு இருக்கிறாளே )

இது தன்னைப் பட்டரைக் கேட்க
பர்த்தாவின் கையைப் பிடித்துப் போகா நின்றாலும்
இடறினால் அம்மே -என்னக் கடவது காண் -என்று அருளிச் -செய்தார்
அர்த்தம் அதாய் இருக்கச் செய்தே
விசைப்பு கிடந்தபடி காணும் -விசைப்பு -ஸ்நேஹாதிக்யம்
(எவ்வுயிர்க்கும் தாயாய் இருக்கும் வண்ணமே )

சந்தமல் குழலாள் –
சந்தம் என்று நிறம்
அல் -என்கிற இத்தால் இருளை லஷித்து ( அல்லும் பகலும் இருளும் பகலும் )
நிறம் இருண்ட குழலை உடையவள் என்னுதல் –
அன்றிக்கே
சந்தமல் குழலாள் –
சந்தனப் பூ மாறாத குழலை உடையவள் என்னுதல்

அவள் பட்ட அல்லல் உண்டு –துக்கம் அத்தை
துர் யோதாநாதிகள் உடைய ஸ்திரீகள் பட்டு –
அதில் தன்னேற்றமாக நூலும் இழந்தார்கள் ஆயிற்று –
அவர்களுக்கு துக்கம் நிலை நிற்கும்படி பண்ணினான் ஆயிற்று –

இந்திரன் -இத்யாதி -(ஸ்வாபதேசம் )
வலியார் சிலரை அபாஸ்ரயமாக பற்றினாலும்
தானே தாழ நின்று ரஷகனாக வல்லன் என்னும் இடத்தை சொல்லுகிறது–
த்ரௌபதிக்கு பர்த்தாகள் உதவிற்று இலர்-
அர்ஜுனனுக்கு இந்த்ரன் உதவிற்று இலன் –

——————————————————————–

(ஈஸ்வரன் தானும் ஆச்சார்ய பதத்தில் ஆசை கொண்டு தேர் தட்டிலும் குரு பரம்பரையில் இடம் பிடித்தான்
சிற்றவை பணியால் முடி துரந்தானே -கீழே பெருமாள் மங்களாசானம் இதில் விரித்து ச குடும்பமாக

ப்ருந்தாரண்ய துளசிக் காடு -நிவாஸாய –
கைரவணி புஷ்கரணி –மீன்கள் இல்லாதது
துர்வாசர் சாபத்தால் விஸ்வகர்மா-உடல் அற்று கீழே விழ சபித்து -அ ரஜ நதிக்கரையில் –
சாபம் போக இங்கு தபஸ் அங்கங்கள் பெற்றார்
ஆர்த்ரேயர் வியாசர் இருவரும் -வியாசர் எழுந்து அருளப்பண்ணிய வேங்கட கிருஷ்ணம்
வலது திருக்கையில் பாஞ்ச ஜன்யம்
இடது திருக்கையில் தான ஹஸ்தம் வைகுண்டம் ஹஸ்தம் ஞான முத்திரை
ஒரு திருவடி முன் வைத்து பார்த்தனை கடாக்ஷித்து -சாட்டை வைத்து பார்த்தசாரதி சேவை
சேஷ பீடத்தில் ஒட்டியாணம் நாகாபரணம் தரித்து ஹிரண்ய மீசை
சுமதி அரசன் -இரண்டு தோள் அமுது
அத்ரி முனிவர் தபஸ் -அத்ரி குமாரர் ஆர்த்ரேயர் நரசிம்மர் )

ஸ்ரீ கிருஷ்ண அனுபவம் நடுவில் வழி பரிப்பாரைப் போல் -பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரிணாம் -சிற்றவை –
நெஞ்சுக்குள் புகுந்து பாடல் பெறுகிறார் இங்கு –

பரதனும் தம்பி சத்ருக்கனனும் இலக்குமனோடு மைதிலியும்
இரவு நன் பகலும் துதி செய்ய நின்ற இராவணாந்தகனை யெம்மானை
குரவமே கமழும் குளிர் பொழிலூடு குயிலொடு மயில்கள் நின்றால
இரவியின் கதிர்கள் நுழைதல் செய்தறியாத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே—2-3-7–

காட்டுக்கு கூட சென்றவர்களும் செல்லாதவர்களும் பிரித்து-

————————-

வியாக்யானம் –

பரதனும் தம்பி சத்ருக்கனனும்-
ஸ்ரீ பரதாழ்வானும்
அவனோடே கையடைப்பான ஸ்ரீ சத்ருக்ந ஆழ்வானும் –
(கச்சதா மாதுல குலம் அ ந க -என்பதால் இங்கு தம்பி-உடைவாள் போல்வான் )

இலக்குமனோடு மைதிலியும் –
இதுவும் இங்கனே ஒரு சேர்த்தி –
ஸீதே ஸ லஷ்மணாம் -என்கிறபடியே தாயும் பிள்ளையுமாய் இருக்கிற சேர்த்தி –
பெருமாளைப் பிரியில் தரியாமையால் உண்டான சேர்த்தியுமாம் -( அக்குளத்தில் மீன் முஹுர்த்தம் அபி ஜீவிதம் )
ராவண வதத்தின் அன்று விஜய கோஷத்தின் சடக்கு கேட்டு இருக்கையில் உண்டான சேர்த்தியுமாம் –

இரவு நன் பகலும் துதி செய்ய நின்ற-
சமரம் காலத்திலே கண்டு அனுபவித்தார்களோடு –
கேட்டார் வாய் கேட்டாரோடு வாசி யற ஏத்தா நிற்பர்கள் ஆயிற்று –
தேசிகர் அடங்கலும் திரள் திரளாக நின்றாயிற்று ஏத்துவது –
(சத்ருக்களும் கொண்டாடும் பெருமாள் -வேண்டியவர்களுக்கு கை விடுவார்கள் கண்ணனை-
தீர்த்த யாத்திரை போனார் நம்பி மூத்தபிரான் –
கேட்டார் கேட்ட வாய் ஸ்தோத்ரம் பரத சத்ருக்னர்கள்
ராவண விஜயம் கேட்டவர்களும்-கேட்ட வாய் கேட்டவர்களும்
முதலிகளும் தேவர்களும் ரிஷிகளும் )

இரவு நன் பகலும் துதி செய்ய நின்ற-
நமக்கும் ஓர் காலம் நெஞ்சு ஒழிந்த போது ஏத்துவது என்று ஓன்று அன்றோ
அங்கன் இன்றிக்கே
திவ ராத்ர விபாகமற கிட்டினதனையும் ஆழம் கால் படுகைக்கு
உடலான வித்தனை -( கண்டு அறிவாரும் கேட்டு அறிவாரும் )

இராவணாந்தகனை –
இப்படி ஏத்துவது தான் ராவண வதம் பண்ணின
அபதானம் ஒன்றுமே ஆயிற்று –

யெம்மானை –
அவர்களோபாதி நானும் தோற்று
ஏத்தும்படி -பண்ணினவனை

குரவமே கமழும் குளிர் பொழிலூடு குயிலொடு மயில்கள் நின்றால
குரவம் கமழா நிற்பதாய்
ஸ்ரமஹரமான
பொழிலின் ஊடே
குயில்களோடே கூட
மயில்கள் ஸ ஸம் ப்ரம ந்ருத்தம் பண்ண –

இரவியின் கதிர்கள் நுழைதல் செய்தறியாத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே –
ஈஸ்வர ஆஞ்ஞை நடை யாடாத தேசம் ஆயிற்று –
பீஷோ தேதி -தைத்ரியம் -என்றது அவ்விடத்தை ஒழிய யாயிற்று-
(ராவணனுக்கு அஞ்சிய ஸூர்யன் ராவணாந்தகனுக்கு அஞ்சுவது சொல்ல வேண்டுமோ-
பகதர்கள் பாகவதர்கள் ஆணை நடமாடும் இடம் )

——————————————————–

பள்ளியில் ஓதி வந்த தன் சிறுவன் வாயில் ஓர் ஆயிர நாமம்
ஒள்ளியவாகிப் போத வாங்கு அதனுக்கு ஒன்றுமோர் பொறுப்பிலனாகி
பிள்ளையைச் சீறி வெகுண்டு தூண் புடைப்பப் பிறை எயிற்று அனல் விழிப் பேழ் வாய்
தெள்ளிய சிங்கமாகிய தேவைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே—-2-3-8-

ஒள்ளியவாகி-அழகாக
ஆஹ்வாத ஹஸ்தம்-பூரிப்புடன் திரு முகம்

—————————————————————

வியாக்யானம் –

பள்ளியில் ஓதி வந்த தன் சிறுவன் –
பள்ளி ஓதும் பருவத்தில் சொன்னவை அடங்கலும்
சிரஸா வஹிக்க வேண்டும்படி இருக்கும் –
இதாயிற்று பருவம் -இருந்தபடி –
அதுக்கு மேலே தன் வயிற்றில் பிறந்த பிரஜை
சொன்னவை அடையப் பொறுக்க வேணும் –

வாயில் ஓர் ஆயிர நாமம் –
அவன் அப்போது சொல்லிற்று
நால் இரண்டாகிலும்
பருவத்துக்கு தக்க அளவல்லாதபடி
இருக்கையாலே குவாலாகச் -சொல்லுகிறார் –

நால் இரண்டு -திரு அஷ்டாஷரம் ஆகவுமாம்
நாராயண -ஹரி என்றுமாம்
விஷ்ணு ஷட் அஷரி-யாகவும் –

ஒள்ளியவாகிப் போத –
வயிற்றில் பிறந்தவன் சொல்லுகையாலே
இனிதாய் இருக்குமே –

வாங்கு –
அவ்விடத்தில் –

அதனுக்கு ஒன்றுமோர் பொறுப்பிலனாகி –
பள்ளியில் ஓதும் பருவத்தில் சொல்லுவது எல்லாம் பிரியமாய் இருக்கும் –
தன் வயிற்றில் பிறந்தவன் சொல்லிற்று எல்லாம் இனிதாய் இருக்கும் –
சத்ருவே சொன்னாலும் சிரசா வஹிக்க வேண்டுமத்தை சொல்லிற்று –
அசஹ்ய அபசார ப்ராசுர்யத்தாலே
திரு நாமம் கேட்டுப் பொறுக்க மாட்டாமையாலே
முனிந்தான் ஆயிற்று –

பிள்ளையை-
திரு நாமம் சொன்னதுவே ஹேதுவாக வயிற்றில் பிறந்தவனை
கை விட்டான் அவன் –
திரு நாமம் சொன்னாரோடே தமக்கு சம்பந்தமாக நினைத்து
இருக்கிறபடியாலே -பிள்ளையை –என்கிறார்

சீறி வெகுண்டு தூண் புடைப்ப-
கோபத்தாலே செய்வது அறியாதே
தூணைத் தட்ட –

பிறை எயிற்று அனல் விழிப் பேழ் வாய் –
பிறை போலே இருந்த எயிற்றையும்
அக்நி போலே இருந்த கண்களையும்
புறப்பட விடா நின்றுள்ள பெரிய வாயையும்- உடைய -( இவையாய் பிலவாய் )

தெள்ளிய சிங்கமாகிய தேவை திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே –
ஹிரண்யன் உடைய முரட்டு வடிவைக் கண்டு பிற் காலியாதே
நரசிம்ஹமாய்
அவ்வழியாலே தானே ஆஸ்ரயணீயன்
என்னும் இடத்தை வெளி இட்டான் –

————————————————————

ஆண் பிள்ளை ஐவருக்கும் பெண் பிள்ளைக்கும் சிறுக்கனுக்கும் உதவியது அன்றிக்கே
திர்யக்குக்கும் ஒரு திரியக்கால் வந்த நோவுக்கு அரை குலையத் தலை குலைய வந்த
மஹா குணத்தில் கட்டுண்டு அனுபவிக்கிறார்

மீனமர் பொய்கை நாண் மலர் கொய்வான் வேட்கையினோடு சென்று இழிந்த
கானமர் வேழம் கை எடுத்து அலறக் கரா வதன் காலினைக் கதுவ
ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று ஆழி தொட்டானை
தேனமர் சோலை மாட மா மயிலைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே-2-3-9-

———————————————

வியாக்யானம் –

மீனமர் பொய்கை நாண் மலர் கொய்வான் வேட்கையினோடு சென்று இழிந்த –
நெடுநாள் பூத் தேடி பெறாமையாலே
இடர் பட்டுத் திரிந்த விது –
பூத்த தடாகத்தைக் கண்டு –
ஷூத்ர மத்ஸ்யத்துக்கு மேற்பட துஷ்ட தத்வம் உண்டு என்று மதியாதே
வந்து செவ்விப் பூவைப் பறிக்கைகாக பெரிய அபிநிவேசத்தோடே
வந்து இழிந்த –

கானமர் வேழம் கை எடுத்து அலறக் கரா வதன் காலினைக் கதுவ –
காட்டிலே ஸ்வ சஞ்சாரம் பண்ணக் கடவ யானையானது
கை எடுத்துக் கூப்பிடும்படியாக
முதலை யானது இதின் காலைக் கதுவ –
முதலைக்கு தன்னிலமாய்
இதுக்கு வேற்று நிலமாயிற்று –

ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று ஆழி தொட்டானை –
ஆனை நெடு நாள் பட்ட இடர் எல்லாம்
போம்படியாக
பெரிய திருவடியை மேற் கொண்டு வந்து
ஆனைக்கு இடர் இன்றிக்கே
முதலைக்கே இடர் ஆம்படியாக
திரு வாழியை ஏவினான் ஆயிற்று –

தேனமர் சோலை மாட மா மயிலைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே –
வண்டுகள் அமர்ந்த சோலையையும்
மாடங்களையும் உடைத்தான
மயிலாப்பூரில் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே –

—————————————————————

மன்னு தண் பொழிலும் வாவியும் மதிளும் மாட மாளிகையும் மண்டபமும்
தென்னன் தொண்டையர் கோன் செய்த நன் மயிலைத் திருவல்லிக்கேணி நின்றானை
கன்னி நன் மாட மங்கையர் தலைவன் காமரு சீர்க் கலிகன்றி
சொன்ன சொல் மாலை பத்துடன் வல்லார் சுகமினி தாள்வர் வானுலகே—2-3-10-

பாண்டிய தேச அரசர் வம்சம் -தென்னன்
நின்றானை-ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணனை –
இவர் பாடலே இவனுக்கு அரண் -ஆகவே மதிள் மங்கை நாட்டில் இருக்க வேண்டுமே
சீர்-ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ
சொல் மாலை -ஸப்த சந்தர்பமான

——————————-

வியாக்யானம் –

மன்னு தண் பொழிலும் வாவியும் மதிளும் மாட மாளிகையும் மண்டபமும்
நித்யமாய்
குளிர்ந்து இருந்துள்ள பொழிலும்
நீர் நிலங்களும்
அரணாகப் போரும்படியான மதிள்களும்
மாடங்களும்
மாளிகைகளும்
மண்டபங்களும்-

தென்னன் தொண்டையர்கோன் செய்த நன் மயிலைத் திருவல்லிக்கேணி நின்றானை –
இன்னமும் சொல்லிச் சொல்லாத நன்மைகளும் எல்லாம்-( நன் மயிலை-சொல்லாத நல்லவைகளும் )
உண்டாம்படி யாயிற்று
தொண்டமான் சக்கரவர்த்தி ஏற்றிற்று –

கன்னி நன் மாட மங்கையர் தலைவன் –
அரணாகப் போரும்படியாய்
நன்றாய் இருக்கிற மாடங்களை உடைய
திருமங்கைக்கு ப்ரதானர் –

காமரு சீர்க் கலிகன்றி -சொன்ன சொல் மாலை பத்துடன் வல்லார்-
ஸ்ப்ருஹணீயமான ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீயை உடைய
ஆழ்வார் அருளிச் செய்த பத்தையும்
அப்யசிக்க வல்லார்கள் –

சுகமினி தாள்வர் வானுலகே –
நித்ய அனுபவம் பண்ணலாம் படியான
நித்ய விபூதியைப் ப்ராபிக்க பெறுவர் .

————

ஸ்ரீமத் சிறுமாமனிசராய், சௌசீல்ய நிதியாய், நம்பிள்ளை போன்று போது போக்குவது அருளிச் செயலிலேயாய்,
தற்போது காஞ்சீ வாதிகேஸரி மடாதிபதியாய் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்வாமி,
திருவாய்மொழிக்கு நூற்றந்தாதி போன்று திருமொழிக்கு நூற்றந்தாதி அருளிச் செய்துள்ளார்.
அதில் இந்த பதிகத்திற்கு இவ்வளவு அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கி அருளிச் செய்துள்ளது.

வில் நுதல் அண்டர் கரிக்கு சார்வு பற்றாய் நீக்கியவர்
அல்லல் கிடந்தது இருந்து நின்று புள்ளூர் -செல்வனாம்
ஓர் அஞ்சுவை அமுதைக் கண்டான் கலிகன்றி
சீர் அல்லிக் கேணியுள் அன்று–13-

சார்வு -ரக்ஷகத்வம் /பற்று -சரண்யத்வம்/ஓர் -அத்விதீயம் -ஓர்தல் -என்றுமாம் -/
புள்ளூர் செல்வன் -கஜேந்திர வரத்தான் நித்ய சேவை /
கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் -ஒரே திவ்யதேச சேவையால் வந்த சீர்மை –
எம்பெருமானாராக அவதரித்த சீர்மையும் உண்டே –
கண்ணனும் ராமனும் குடும்ப ஸஹித சேவையால் வந்த சீர்மையும் உண்டே
அஞ்சுவை அமுதம் -மன்னாதன் கிடந்து-தெள்ளிய சிங்கர் இருந்தும் -பார்த்த சாரதி நின்றும் –
புள்ளூர் செல்வன் வரதன் -மனத்துக்கு இணையான நின்றும் –
கலிகன்றி கண்ட அஞ்சுவை அமுதம் அன்றோ இவர்கள் –
வில் நுதல் -திரௌபதி /அண்டர் தேவர் இடையர் -இருவர் இடர் தீர்த்தமை பாசுரங்களில் உண்டே –

———————————————————–

திரிந்து உழலும் சிந்தை தனிச் செவ்வே நிறுத்தி
புரிந்து புகன்மின் புகன்றால் மருந்து ஆம்
கருவல்லிக்கு ஏணி ஆம் மாக்கதிக்கு கண்ணன்
திருவல்லிக்கேணி யான் சீர் -திரு நூற்று எட்டு திருப்பதி அந்தாதி ––94-

திரிந்து உழலும்-ஐம் புலன் ஆசைகளில் சென்று அலைகின்ற
சிந்தை தனிச் செவ்வே நிறுத்தி
திருவல்லிக்கேணி யான்-கண்ணன் – சீர் -பார்த்த சாரதி-வேங்கட கிருஷ்ணன் உடைய கல்யாண குணங்களை
புரிந்து புகன்மின் -விரும்பிக் கூறுமின்
புகன்றால்
கருவல்லிக்கு -கர்ப்பம் ஆகிய கொடிக்கு மருந்து ஆம்
மாக்கதிக்கு ஏணி ஆம்-

—————————————————————————-

ஸ்ரீ திருவல்லிக்கேணி கண்டேனே -பாடல் தோறும் கண்டு ஹர்ஷித்து அருளிச் செய்கிறார் ஸ்ரீ திருமங்கை மன்னன்

பாடல் ஸ்தலம் வைப்பு ஸ்தலம் -சைவர்கள் பதிகம் பெற்ற ஸ்தலத்துக்கும் துணுக்கு பாசுரத்துக்கும் வாசி சொல்வர் –
நாமோ அனைத்தும் ஸ்ரீ திவ்ய தேசங்கள் -பாசுரம் பெற ஸ்ரீ பெருமாள் முயன்று பெற்றார்கள் அன்றோ –
ஸ்ரீ ஆழ்வார்களின் ஏற்றம் அவனால் ஏற்படுத்தப் பட்டது அன்றோ –

ஸ்ரீ கோயில் ஸ்ரீ திருமலை ஸ்ரீ பெருமாள் கோயில் மூவரையும் ஸ்ரீ திருவல்லிக்கேணியில் சேவை
ஸ்ரீ பஞ்சாம்ருதம் போலே ஐவர் சேவை –

ஸ்ரீ கஜேந்திர வரதன் பரத்வமாக
சதுர்புஜ ஸ்ரீ என்னை ஆளுடை அப்பன் வ்யூஹம்
ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ண விபவம்-இருவருமே குடும்ப ஸஹிதமாக
தெள்ளிய சிம்மம் -தூணுக்கும் அந்தர்யாமி -குடும்பம் -தாயார் உடன்
அர்ச்சா -வேங்கட கிருஷ்ணன் -சுமதி ஆசைப்பட்ட படி -fusion music போலே

மனத்துள்ளான் மா கடல் நீறுதான் மலராள்
தனத்துள்ளான் தண் துழாய் மார்வன் -சினத்துச்
செருநர் உகச் செற்று உகந்த ஓங்கோத வண்ணன்
வரு நரகம் தீர்க்கும் மருந்து — ஐவரையும் ஸ்ரீ பூதத்தாழ்வார்

விண் மீது இருப்பாய் மலை மேல் நிற்பாய் கடல் சேர்ப்பாய் மண் மீது உழல்வாய் இவற்றுள் எங்கும் மறைந்து உறைவாய்
எண் மீதி யன்ற புற வண்டத்தாய் எனதாவி உள் மீதாடி உருக்காட்டாதே ஒளிப்பாயோ —-திருவாய் -6-9-5- போலே

ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன சீலத்தவமே இந்த திவ்ய தேசத்தில் ஸ்ரீ ஆழ்வார்களுக்குக் காட்டி அருளிய குணம்

வந்து உதைத்த வெண் திரைகள் செம்பவள வெண் முத்தம்
அந்தி விளக்கு மணி விளக்காம் எந்தை
ஒரு வல்லித் தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன் திருவல்லிக்கேணி யான் சென்று -16-ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார் –
வேங்கடத்தான் மேல் ஆழ்ந்து ஸ்ரீ திருவல்லிக்கேணி மங்களா சாசனமும் –
சென்று –
தானே சென்று மார்பிலே ஒன்றிக் கொண்டாள் அன்றோ –
இவள் சந்நிதியாலே தானே ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் –

ஸ்ரீ பேயாழ்வார் ஸ்ரீ திருவேங்கடத்திலும் ஸ்ரீ கண்ணன் மேலும் ஒன்றி இவரையே மங்களா ஸாஸனம் –
இவர் அருளிச் செய்த திருவேங்கட மங்களா சாசன பாசுரங்களும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார பாசுரங்களும்
ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணனை திரு உள்ளத்தில் கொண்டே மங்களா ஸாஸனம்
ஸ்ரீ சரம ஸ்லோகம் அருளியவனும் முத்ரா மூலம் காட்டியவனும் இருவரும் ஒன்றே தானே

ஸ்ரீ திவ்ய தேசம் -ஆழ்வார் அவதாரம் -ஆச்சார்யர் -மூவர் -அவதாரம் ஸ்ரீ பார்த்த சாரதியே ஸ்ரீ எம்பெருமானார்
ஸ்ரீ ஆழ்வார் திரு நகரி போலே முப்புரியூட்டிய திவ்ய தேசம்-அங்கு போல் இங்கும் மூலவருக்கும் உத்சவருக்கும் மங்களாசானம்
ஸ்ரீ ராமர் உடன் எழுந்து அருளும் பொழுது அருகிலே எழுந்து அருளுவார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் இங்கு ஆதி சேஷன் அவதாரம்
ஸ்ரீ பார்த்த சாரதி எழுந்து அருள மாட்டார் ஸ்ரீ எம்பெருமானார் உத்சவத்துக்கு

தாளால் உலகம் அளந்த அசைவே கொல்
வாளா கிடந்து அருளும் வாய் திரிவான் -நீளோதம்
வந்து அலைக்கும் மா மயிலை மா வல்லிக் கேணியான்
ஐந்தலை வாய் நாகத்தணை-35- ஸ்ரீ திருமழிசைப் பிரான் –
தர்மி ஐக்கியம் சயன கோலம் -ஸ்ரீ மன்னாதான் என்றுமாம் –
இங்கே சேவை பெற்று கிடந்த கோலத்தில் ஆழ்ந்து – அடுத்து ஒரே பாசுரத்தியல் பல சயன திருக்கோலம்
நாகத்தணைக் குடந்தை வெக்கா திருஎவ்வுள்
நாகத்தணை யரங்கம் பேர் அன்பில் -நாகத்
தணைப் பாற் கடல் கிடக்கும் ஆதி நெடுமால்
அணைப்பார் கருத்தனாவான் -36-

விற் பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழ
செற்றவன் தன்னைப் புரம் எரி செய்த சிவன் உறு துயர் களை தேவை
பற்றலர் வீயக் கோல் கையில் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன் நின்றானை
சிற்றவை பணியால் முடி துறந்தானைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே —
ஆஸ்ரித விரோதி நிரசனத்தவம் -வாத்சல்யம் – சீலத்தவம் –ஸ்ரீ திருவல்லிக்கேணி பதிகத்தில் பிரதான கல்யாண குணம்
முன் நின்றானை -சாரதி உடகாராமல் நின்று -ரஷித்து-முன் -முன்னால் -வடுக்களை திரு முக மண்டலத்தில் -திரு மேனியில் சேவை
முன் சென்று கப்பம் தவிர்த்தது / மாதலி தேர் முன்-/போலே
ஸ்ரீ வீர ராகவன் -வெண்ணெய் உண்டான் இவன் என்று ஏச நின்ற எம்பெருமான் எவ்வுள் கிடந்தானே
அங்கு ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அனுபவம்-இங்கு சிற்றவை பணியால் முடி துறந்தான்-ஸ்ரீ ராமர் அனுபவம் தர்மி ஐக்கியம்

பரதனும் தம்பி சத்ருக்கனனும் இலக்குமனோடு மைத்திரியும்
இரவு நன் பகலும் துதி செய்ய நின்ற இராவணாந்தகனை எம்மானை
குரவமே கமழும் குளிர் பொழிலூடு குயிலொடு மயில்கள் நின்றால
இரவியின் கதிர்கள் நுழைதல் செய்து அறியாத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே
ராவணாந்தகன் -இங்கும் விரோதி நிரசன சீலத்தவம்

பள்ளியில் ஓதி வந்த தன் சிறுவன் வாயில் ஓர் ஆயிர நாமம்
ஒள்ளியவாகிப் போத வாங்கு அதனுக்கு ஒன்றுமோர் பொறுப்பிலனாகி
பிள்ளையைச் சீறி வெகுண்டு தூண் புடைப்பைப் பிறை எயிற்று அனல் விழிப் பேழ் வாய்
தெள்ளிய சிங்கமாகிய தேவைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே —
ஆங்கு அதனுக்கு-சொன்னது நல்ல விஷயம் -தன் பிள்ளை வேறே -தன் சிறுவன் -வாயில் ஓர் ஆயிரம் நாமம் –
ஸ்ரீ அழகிய சிங்கர் -அழகியான் தானே அரி உருவான தானே -இங்கும் விரோதி நிரசன சீலத்தவம் –

மீனவர் பொய்கை நாண் மலர் கொய்வான் வேடிக்கையினோடு சென்று இழிந்த
கானமர் வேழம் கை எடுத்து அலறக் கரா வதன் காலினைக் கதுவ
ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று ஆழி தொட்டானை
தேனமர் சோலை மாட மா மயிலைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே
கஜேந்திர வரதன் -யானையின் துயரம் தீர புள்ளூர்ந்து -அனைத்தும் விரோதி நிரசனம் -ஆஸ்ரித சம்ரக்ஷணம்

வேதத்தை வேதத்தின் சுவைப் பயனை விழுமிய முனிவர் விழுங்கும்
கோதிலின் கனியை நந்தனார் களிற்றைக் குவலயத்தோர் தொழுது ஏத்தும்
ஆதியை யமுதை என்னை யாளுடை யப்பனை ஒப்பவர் இல்லா
மாதர்கள் வாழும் மாட மா மயிலைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே
பிருகு முனிவர் புதல்வி -பெரிய பிராட்டியார் ஆசைப்பட அவளுக்காக -ஸ்ரீ மன்னாதன் –
ஆஸ்ரித வாத்சல்ய கார்யம் தானே இதுவும்

ஸ்ரீ பிராட்டி -தேவர் -பார்த்தன் -அசுரர் சிறுவன் -திர்யக் -அதிகாரி நியமம் இல்லாமல்
ரஷிக்கும் குணமே ஆஸ்ரித வாத்சல்யம் –

————————–——————-

திருக்கருவறையில்
திருத் தேவிமார் ஸ்ரீ ருக்மிணிப் பிராட்டியார் -பெருமாளுக்கு வலப்பக்கம்
திரு அண்ணன் -ஸ்ரீ பலராமன் -தாயார் பக்கம் வடக்கு நோக்கி கலப்பை ஒரு திருக் கையிலும் வரத ஹஸ்தமாகவும்
திருத் தம்பி ஸ்ரீ சாத்யகி -பெருமாளுக்கு இடப்பக்கம்
திருப் பிள்ளை -ஸ்ரீ ப்ரத்யும்னர்-தெற்கு நோக்கி
திருப் பேரன் -ஸ்ரீ அநிருத்தன் -தெற்கு நோக்கி
உடன் சேவை

வியாச முனிவரால் பிரதிஷடை
ஆத்ரேய முனிவருக்கு அருளப்பெற்றார்

மூலவரின் திருவடி வாரத்தில்
பஞ்ச பேரங்கள் -நித்ய உத்சவர் -பலி பேரர் -சயன பேரர் -நவநீத கண்ணன் -ஸூதர்சனர்
ஸ்ரீ ரெங்கம்
ஸ்ரீ திருப்பதி
ஸ்ரீ காஞ்சிபுரம்
ஸ்ரீ அஹோபிலம்
ஸ்ரீ அயோத்தியை
ஐந்து திவ்ய தேசங்களும் இங்கே சேவிக்கலாம்

சுமதி சோழ ராஜனுக்கு ஸ்ரீ பார்த்த சாரதி ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணன் ப்ரத்யக்ஷம்
அத்ரி முனிவருக்கு -ஸ்ரீ தெள்ளிய சிங்கர்
மதுமானுக்கு -ஸ்ரீ சக்ரவர்த்தி திருமகன் குடும்பத்துடன்
ஸப்த ராமருக்கு -ஸ்ரீ கஜேந்திர வரதர்

கலவ் வேங்கட நாயகம் -கிருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும்-இரண்டு திவ்ய உருவங்களும் ஓன்று திரண்டு ஸ்ரீ வேங்கட கிருஷ்ணன் –
கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் மூவருடன் அயோத்யா அஹோபிலம் ஐவருக்கும்
மங்களா ஸாஸன பாசுரங்கள் அருளிச் செய்யப்பட்டுள்ளனவே –

ஸ்ரீ மந் மஹாத பூத புரியிலே ஆஸூரி கேசவப் பெருமாள் -மாக -வைகாசி -மாதத்தில்
மயிலாபுரியிலே கைரவணீ தீரத்தில்
மஹ்தாஹ்வய ருடைய அபிமான ஸ்தலத்திலே
அஹம் ஹி ஸர்வ யஜ்ஞா நாம் போக்தா சம்ரபூரேவச -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அவன் அபீஷ்டத்தைக் கொடுக்குமவன் ஆகையால் அப்படியே
பார்த்தன் தன தன தேர் முன் நின்றானாய்
அன்று ஐவர் தைவத் தேரினில் செப்பிய கீதை -என்னும்படி உபதேசித்து
அருளின ஸ்ரீ ஹீதா உபநிஷத் ஆச்சார்யன் தானே கேசவ சோமயாஜியாரின் பத்தினியான
காந்திமதி அம்தன்மையாரின் கர்ப்பத்தில் சோமயாஜீ ஸ்வாமி செய்த
புத்ர காமேஷ்டி யஜ்ஜத்தின் பலனாகவே ஸ்வாமி திரு அவதாரம்
ஸ்ரீ பார்த்த சாரதியை கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரியப் பாரினில் சொன்ன இராமானுசனாக எழுந்து அருளினார் –
ஸ்ரீ ராமானுஜ திவ்ய சரிதை -ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் –

ப்ரஹ்ம உத்சவத்தில்
முதல் நாள் காலை -தர்மாதி பீடம் -மாலை -பின்னை மர வாஹனம் -வேணு கோபாலன் திருக்கோலம்
இரண்டாம் நாள் -காலை -சேஷ வாஹனம் -பரமபத திருக்கோலம் –மாலை ஸிம்ஹ வாஹநம்
மூன்றாம் நாள் -காலை கருட வாஹநம் -மாலை ஹம்ஸ வாஹநம்
நான்காம் நாள் -காலை ஸூர்ய பிரபை -மாலை சந்த்ர பிரபை
ஐந்தாம் நாள் நாச்சியார் திருக்கோலம் -மாலை -ஹனுமந்த வாஹநம்
ஆறாம் நாள் -ஆனந்த வாஹநம் -சூர்ணபாபிஷேகம் -மாலை யானை வாஹனம்
ஏழாம் நாள் -திருத்தேர் -மாலை தோட்ட திருமஞ்சனம்
எட்டாம் நாள் -வெண்ணெய் தாழி சேவை பல்லக்கில் -மாலை குதிரை வாஹநம்
ஒன்பதாம் நாள் -ஆளும் பல்லக்கு -மாலை கண்ணாடி பல்லக்கு
பத்தாம் நாள் சப்தாவரணம் -வெட்டி வேர் சப்பரம்

பகல் பத்து திருக்கோலங்கள்
1-வேங்கட கிருஷ்ணன் –மூலவர் திருக்கோலம்
2-வேணு கோபாலன்
3-காளிங்க நர்த்தனம்
4-கோதண்ட ராமன்
5-ஏணிக் கண்ணன்
6-பரமபத நாதன்
7-பகாசுர வதம்
8-பட்டாபிராமன் ‘
9-முரளிக் கண்ணன்
10-நாச்சியார் திருக்கோலம் –

——————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பேர் அருளாளன் மஹாத்ம்யம் -ஸ்ரீ அநந்த பத்ம நாப ஸ்வாமிகள் –

July 19, 2021

ஆனையின்‌ துயரம்‌ தீரப்‌ புள்ளூர்ந்த (கருடன்‌ மீதேறிய) வரதன்,‌ கஜேந்த்ர வரதனாக விளங்குகிறான்‌.
வடமொழியில்‌ ‘ஹஸ்தீ’ என்றால்‌ ‘யானை‘ என்று பொருள்‌.
யானையே மலையாக இருந்து எம்பெருமானைத்‌ தாங்குவதால்‌, வரதன்‌ ‘ஹஸ்தீசன்’ ‌– ‘யானைமலையரசன்‘‌.
மேலும்‌ அஷ்டதிக்கஜங்கள்‌ அவனை ஆராதித்ததனால்‌ ‘ஹஸ்தீசன்‘.
ஹஸ்த நக்ஷத்ரத்தில்‌ பிறந்ததினால்‌ ‘ஹஸ்தீசன்’.. அனைவர்க்கும்‌ வாரி வழங்குவதால்‌ ‘ஹஸ்தீசன்’..
பின்னர்‌ த்ரேதாயுகத்தில்‌ முதலையால்‌ கஷ்டமடைந்த யானையை மீட்டு பரதத்வ நிர்ணயம்‌ –
வரதனைத்‌ தவிர்த்து மற்றோர்‌ தெய்வம்‌ பரதைவமில்லை

இன்றும்,‌ தேவப்‌பருமாள்‌ ப்ரம்மோத்ஸவம்‌ ஆறாம்‌ திருநாள்‌ மாலை புறப்பாட்டில்,‌
யானை மீது ஆரோகணித்து எழுந்தருளும்‌ அழகு அவச்யம்‌ சேவிக்க வேண்டியது.
அதில்‌ யானை வாகனத்திற்குக்‌ கால்கள்‌ இல்லாமலிருப்பது ஓர்‌ சிறப்பம்சம்‌
(முதலையால்‌ இழுக்கப்பட்டுத்‌ தண்ணீரில்‌ கால்கள்‌ மூழ்கியுள்ளதைக்‌ காண்பிப்பதாக).
பர தத்வ நிர்ணயமாக ஏகாம்பரேச்வரர்‌ திருக்கோயில்‌ வாசலில்‌ ஏசலும்‌ நடைபெறுகிறது.

இதை யடி யொற்றியே ஏனைய விஷ்ணுவாலயங்களிலும்‌ இவ் வழக்கம்‌ இன்றளவும்‌ பின்பற்றப் பட்டு வருகின்றது.

————-

ஸ்ரீ ஆலிநாடனுக்கு பேர் அருளாளன் அருள் -.

கனவில் வந்த கருணாகரன் (நதியில் கிடைத்த நிதி)
பல நாட்களாகப் பட்டினி இருந்த களைப்புடன் மெதுவாகக் கண்களை மூடினார் ஆலிநாடன்.
இமையோர் தலைவனை உள்ளத்தில் த்யானம் செய்துகொண்டே அவரின் இமைகள் மெதுவாக மூடின.

பரம்பொருளை எளிதில் அறிய முடியாது என்கிறது வேதம்.
இதனை நாமறிய ஒரு அழகிய உதாரணத்தையும் உரைக்கிறது.
புதையலை விரும்பாத மனிதன் உலகினில் உண்டா?
பெரும்புதையலுக்கு ஆசைப்பட்டு எல்லோரும் பூமியில் புதையுண்டு போகின்றனர்.
“பல ஆண்டுகளாக நாம் வசிக்கும் வீட்டிலேயே புதையல் மறைந்திருக்கிறது“ என்றால் எவராவது நம்பிக்கையுடன் ஏற்பார்களா?

எட்டெழுத்து எனும் மகாமந்திரம் கொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டு பார்த்தால் உள்ளத்தே உறையும் திருமாலை உணரலாம்.
மந்திர மையினால் புதையலை அறிவது போன்று எட்டெழுத்து மந்திர மகிமையால் வரதனை அடையலாம்.
கண்களை மூடிக் கொண்ட கலியன், கார்மேனி அருளாளனின் திருமேனியைத் தனது உட்கண்ணால் சேவித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அமைதியான அவரின் த்யானத்திற்கு இடையூறு செய்ய விரும்பாத துறிஞ்சல்கள் (வௌவால்கள்) தம் இறகுகளைக் கூட அசைக்காமல் மௌனம் காத்தன.
பிணியவிழ் தாமரை மொட்டலர்த்துவது போன்று அவரின் இதயத்தாமரை மெதுவாக இதழ் விரித்தது.
தாமரையினுள் உறங்கும் கருவண்டு போன்று கரியமாணிகத்தைத் தன் இதயத்துள் கண்டார்.

“வையமெலாம் மறைவிளங்க வாள், வேல் ஏந்திய மன்னவனே! ஏனிந்த மனக்கலக்கம்?” எனும் குரல் கம்பீரமாக ஒலித்தது.
அடங்காத தன் கரணங்களை (புலன்களை) அடக்க முயன்று பிரமன் தவித்த போது, ஓர் அற்புத ஆகாசவாணி உரைத்ததே!
அஃதே போன்ற குரல் இன்று நெஞ்சத்துள்ளும் நியமித்தது!!

“தொண்டை நாட்டின் பெருநதியான வேகவதியின் கரையினில் நிதி நிறைந்துள்ளது. நீர் அங்கு வாரும்!!”
என ஒலித்த குரல் அடங்கியது. மங்கை மன்னனின் இதயத்தாமரையும் இதழ் மூடியது.

திடுக்கிட்டுக் கண் விழித்தார் திருமங்கையாழ்வர். “தயாநிதியே! தேவதேவா!” எனத் தொழுதார்.

“யாரங்கே!…..” அவரின் அதிகாரக் குரலில் பாழடைந்த மாளிகை பலமாகக் குலுங்கியது.
மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருந்த துறிஞ்சல்கள் துடிதுடித்துப் பறந்தன.
வாசலில் காத்திருந்த சேவகர்கள் விரைந்து வந்தனர். “கட்டுண்டு கிடந்தவர் கட்டளை யிடுகின்றாரே!” எனத் திகைத்தனர்.

“சேவகர்களே! விரைவாக என்னை காஞ்சிக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்
மன்னன் கேட்ட கப்பத்தினை அங்கு செலுத்துகிறேன்… ம்…. ஆகட்டும்…“ என அவரின் கட்டளை தொனியைக் கேட்ட
காவலர்கள், கிடுகிடுத்துப் போனார்கள்.

உடனடியாக மன்னனிடம் செய்தி தெரிவிக்கப்பட்டது. ஆச்சர்யத்துடன், நடப்பதைக் காணும் ஆவலுடன்
அவனும் உடன்வர சம்மதித்தான். வழியெங்கும் நிற்காமல் விரைந்து காஞ்சியை அடைந்தனர்.

வரதனை திருவடி தொழுது ஆழ்வார், “ஸ்ரீநிதி, ஸ்ரீநிதி“ என உள்குழைந்தார்.
“நிதியைப் பொழியும் முகிலாக நீயிருக்க, நீசர்தம் வாசல் அடைவேனோ!” என உரத்த குரலில் உணர்ச்சியுடன் உரைத்த போது,
அருகே நின்றிருந்த சோழ மன்னன் தலை குனிந்தான்.

அடுத்து வேகவதியின் கரைக்கு விரைந்தார் கலியன்.
ஆர்ப்பரித்துப் பெருகும் சரஸ்வதி, அன்று அலைகளால் அமைதியாகத் திரண்டாள்.
அருள்மாரியாம் கலியனின் காலடிபட்ட பாக்கியத்தை உணர்ந்து, அவளின் ப்ரவாகம் பொறுமையானது போலும்!!
அழகான அன்னங்கள் ஆங்காங்கு நீந்திக் கொண்டிருந்தன.
நதியின் நடுவிலிருந்த மணல் திட்டுக்களில் நாரைக்குஞ்சுகள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தன.
நாணற்புதர்களின் வெண்பூக்கள் வேகவதியின் நுரையுடன் கலந்து மேலும் வெண்மையாகத் தண்ணீரில் மிதந்தன.

கரைக்கு வந்த கலியன், வேகவதியின் வெள்ளத்தினை உற்றுப் பர்த்தார். அவர் கண்களின் கூர்மை இருகரைகளையும் தொட்டது.
அங்குலம் அங்குலமாகத் தனது விழிகளை அகல விரித்து உருட்டியவர், குறிப்பிட்ட இடம் வந்தவுடன் நிலைத்து நிறுத்தினார்.
நதிக்கரையில் நிதி இருக்கும் இடத்தை கருணாநிதியான வரதன் கனவில் குறிப்பிட்டிருந்தானே!,
அந்த இடத்தை நெருங்கியவர், “அரசே! இங்கு தோண்டச் செய்யுங்கள்!!” என்றார்.

அடையார்சீயமாம் ஆழ்வாரின் கட்டளைக்கு அரசனும் கீழ்படிந்தான்.
தோண்டத் தோண்ட புதையல் வெளிவந்தது!!!!
தங்கம், வைரம், வைடூரியம் என அரசன் கப்பமாக எதிர்பார்த்ததை விட, நதியின் வெள்ளத்தைக் காட்டிலும் மேலான நிதி தென்பட்டது.

“அரசே! தங்களுக்குத் தேவையானதை அளித்து விட்டேன். இனிமேலாவது பாகவத கைங்கர்யத்துக்கு
எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள் என உரைத்த கலியன், அரசனின் உத்தரவுக்குக் காத்திராமல் அங்கிருந்து விலகினார்.

“மங்கையர்கோனே! இவையனைத்தும் எனக்கா! செலுத்த வேண்டிய தொகையைவிட அதிகம் உள்ளதே!” என்றான் சோழன்.

“ஆம் மன்னா! என் நிதி ஸ்ரீநிதியாம் வரதன். இனி இடையூரின்றி அவன் கைங்கர்யம் எனது வாழ்க்கையின் வைபவம்“
என்ற மங்கை மன்னன் அத்திகிரி நோக்கி நடந்தான்.

ஆழ்வார் சென்ற திசை நோக்கி கைதொழுவது தவிர சோழனால் வேறென்ன செய்திட முடியும்?

—————

அனந்தசரஸின் அழகிய தோற்றம் நிலவொளியில் நன்கு தெரிந்தது.
இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்னர் தான் பௌர்ணமி தினமாதலால் சந்திரனின் ஒளி இன்னமும் குறையவில்லை.
குளத்தில் ஆங்காங்கு சிறிதுசிறிதாகத் தேங்கியுள்ள தண்ணீரில், நிலவின் பிம்பத்தைக் காணும்போதும்,
சிறு காற்றின் அசைவில் அத்தண்ணீர் அசையும்போது நிலவின் பிம்பம் அசைவதையும் கண்டால்,
அக்குளத்தினுள் சந்திரன் எதையோ தேடுவது போன்றிருந்தது.

இன்று சந்திரனும் என்னைப் போன்றுதான் இளைத்து வருகிறானோ?
சுக்லபட்சத்தில் சுடர்விட்டு ப்ரகாசித்தவன், இப்போது தேய்பிறையில் ஏனோ தேம்புகிறான்!

நைவாய எம்மே போல் நாள் மதியே! நீ இந்நாள்
மைவானிருள கற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்
ஐவாய ரவணை மேல் ஆழிப் பெருமானார்
மெய் வாசகம் கேட்டு உன் மெய்ந் நீர்மை தோற்றாயே! – திருவாய்மொழி 2.1.6)

முழுமதி இளைத்துள்ளது கண்டு ஆழ்வார் வினவுகிறார்.
வரதனைப் பிரிந்த ஏக்கத்தில் தலைமகளாக (பராங்குச நாயகியாக) ஆழ்வாரின் பிரிவுத்துயர் பாசுரம் இது.
“என்னைப் போன்றே சந்திரனே! நீயும் இளைத்துள்ளாயே!” என வினவுகிறார்.
“நிற்கின்றதெல்லாம் நெடுமால்“ என எல்லாவற்றிலும் எம்பெருமானைக் காணும் ஆழ்வார்,
இப்போது சந்திரனும் பெருமாளின் பிரிவினால் வாடுகிறதோ! என்று எண்ணுகிறார்.

“அமுதைப்பொழியும் நிலவே! நீ இப்போது இந்த இருளை ஏன் அகற்றவில்லை? உன் ஒளி ஏன் மங்கியது?
உன் மேனியின் வாட்டத்தின் காரணம்தான் என்ன? ஓ… நீயும் என்னைப் போன்று எம்பெருமானின் வார்த்தையில்
நம்பிக்கை வைத்துப் பின்னர் அவனால் ஏமாற்றத்திற்குள்ளானாயோ?”
“மாசுச:” “கவலைப்படாதே” என்று அபய முத்திரை அளித்தவன் ஏமாற்றினானே.

“ஓ அவன் பழகுமவர்களின் இயல்பினைப் பெற்றிருப்பவன் தானே“ என்ற ஆழ்வார்,
“அப்படி யாருடன் பெருமாள் பழகினான்? அவர்களைப் போன்று இவனும் எப்படி பொய்யனானான்?”
விதியின் பிழையால் ஒளியிழந்த மதியின் நிலை கண்டு மேலும் விவரிக்கிறார் ஆழ்வார்.

“நம் வரதன் கொடுமையான இக்கலியுகத்தில் “அனந்தன்” எனும் ஆதிசேஷனால் ஆராதிக்கப்படுகிறானல்லவா!
மேலும் அனந்தசயனனாக ஆதிசேஷன் மீது (அனந்தசரஸில்) பள்ளி கொள்கிறானன்றோ!
அனந்தன் எனும் பாம்புக்கு இரண்டு நாக்குகள் உண்டோ? அதாவது,
‘பொய் பேசுபவரை இரட்டை நாக்குடையவர்‘ என்பர் பெரியோர்.
அனந்தனான ஆதிசேஷனுடன் பழகுபவனான வரதனும் பொய் பேசி உன்னை ஏமாற்றினானோ வெண்ணிலவே!” என்கிறார்.

“மேலும், வரதனின் ஆயுதங்கள் அழகு. அவற்றினுள் அழகோ அழகு சுதர்ஸந சக்ரம்.
எதுவொன்று மேன்மேலும் பார்க்கத் தூண்டுமோ, அதுதானே சுதர்ஸனம்”. அந்த திவ்ய சக்ரத்தின் கதையைக் கேளுங்கள்.
“கௌரவ, பாண்டவ யுத்தத்தில் அபிமன்யுவை அந்யாயமாகக் கொன்றான் ஜெயத்ரதன்.
இன்று சூரிய அஸ்தமனத்திற்குள் அவனைக் கொல்கிறேன் என சபதம் செய்தான் அர்ஜுனன்.
அர்ஜுனனின் சபதம் காக்க “சுதர்ஸந சக்ரம் சூரிய ஒளியை மறைத்து, பகலின் நடுவே இரவு வந்தது போன்றதொரு
மாயத் (பொய்த்) தோற்றத்தை விளைவித்தது. “இருள் சூழ்ந்தது“ என எண்ணி குதூகலித்த ஜயத்ரதன் வெளியே வர,
சுதர்ஸன சக்ரம் விலகி, சூரியன் ஒளிவிட, அர்ஜுனன் அவரைக் கொன்றான்.”

இப்படி “பகல் நடுவே இரவழைக்க வல்லான்“ சுதர்ஸனன் செய்ததும் வஞ்சனை தானே.
இருநாக்கு பாம்புடனும், வஞ்சனை செய்யும் சக்கரத்துடன் பழகும் வரதன், ஏமாற்றாமலிருப்பானா!”

ஆழ்வார் ப்ராகாரத்தின் நடுவே கம்பீரமாகத் தோன்றும் நம்மாழ்வாரின் சன்னிதியும்,
அதன் மேலே முகிழ்த மதியும் கண்ட போது, நமக்குள்ளும் ஆழ்வாரின் இந்த பாசுரமும், அர்த்தமும் தோன்றியது.
அப்படியானால் வரதன் வஞ்சனை செய்பவந்தானா! நாயகி நிலையில் ஆழ்வார் பாடியது நம்மைப் பொறுத்த வரையில்
இன்று நிஜமாகத் தோன்றுகிறதே! என் விதியை என் என்பது?
“எப்போதும் உடன் இருப்பதாகச் சொன்னவன், இன்று விட்டுச் சென்றுவிடுவானோ?
அப்படியெனில் “கவலைப்படாதே“ என்பதின் பொருள் ப்ரமையா?

தொண்டரடிப் பொடியில் பூத்துக் குலுங்கும் மகிழ மரத்தின் சுகந்த பரிமள வாசனையை சுமந்து வரும் காற்று, நெஞ்சத்தை நிறைத்தது.
சோகத்தால் கனத்திருந்த நம் இதயத்தில் நுழைந்து, நுரையீரலில் புகுந்த அந்த வாசனை, சற்றே ஆறுதலளித்தது.
இதுபோன்ற அமைதியான சூழலில், ஆழ்வார் பாசுரங்களையும், ச்லோகங்களையும் அர்த்தத்துடன் அசை போடுவது ஆனந்தமளிக்கும்.
ஆனால் இப்போதோ, உள்ளத்தில் ஓசையில்லை… உதடுகள் ஒட்ட மறுக்கின்றன. ஒளியில்லாத பார்வையுடன்,
எதையும் கவனிக்கும் மனநிலையின்றி, ஒலியில்லாத வார்த்தைகள் இதழின் ஏக்கத்தைத் தெரிவித்தன.
இதயம் கனத்திருந்தால் இதழால் இயம்ப முடியுமா? உலர்ந்த உதடுகள் ஒலியின்றி உச்சரித்தன. “வ…. ர….. தா…. வ….ர…..தா….” என்று…

பாக்கியத்தின் பக்குவத்தில் எழுந்த ஓசையெனில் விண்ணதிர “வரதா“ என ஒலித்திருக்கும்.
சோகத்தின் சாயலில் சுவாரஸ்யமின்றி சுருண்டன அந்த வார்த்தைகள்.
ஆம்… இன்னும் சற்று நேரத்தில் எம் அத்திவரதன் அனந்தசரஸினுள் அமிழப் போகிறான்!!
சம்சார சாகரத்தில் அமிழ்ந்த எம்மைக் காக்கப் பிறந்தவன், பாற்கடலுள் பையத்துயிலும் பரமன்,
அனந்தன் மீது பள்ளிகொள்ளும் ஆதிப்பிரான், அனந்த கல்யாணகுணங்களுடையவன்,
அனந்தசரஸினுள் மீண்டும் செல்லப் போகிறான்!!

பிரியமானவனைப் பிரிய மனமின்றி பிரியாவிடை கொடுக்கத் தெரியாமல் தவியாகத் தவிக்கும் போது,
உதடுகள் உலர்ந்துதானே போகும்… தனிமையில் உள்ளத்துள் அழுவதை இந்த ஊருக்குப் புரிய வைத்திட முடியுமா?
ஆயாசத்தின் ஆதிக்கத்தால், நெஞ்சத்தின் பாரத்தை சுமக்க முடியாமல் நூற்றுக்கால் மண்டபத்தின் குளக்கரைப் படிகளில் அமர்ந்தேன்.
கனத்த இதயம் கண்களைத் தானாக மூடியது. “வ….ர….தா…“ என ஒருமுறை வாயால் சொன்னாலும்
மூச்சுக்காற்றின் வெம்மை உள்ளத்தின் வெறுமையைக் காட்டியது.

கலக்கத்தில் கண்கள் மூடினவேயன்றி களைப்பில் மூடவில்லையன்றோ! அதனால் உறக்கம் எப்படி வரும்?
சில நொடிகள் சென்றிருக்கும். சிலீரென்று ஒரு ஸ்பரிசம்!!!! இதுவரையிலும் உணர்ந்திராதது!!
ஆயிரம் வெண்மதியின் அனைத்து குளிர்ச்சியும் ஓரிடத்தில் ஸ்பரிசித்தால் எப்படி இருக்குமோ அதுபோன்று…
மேனி சிலிர்த்த அந்த ஸ்பரிசம் தொடர்ந்திடாதா? என ஏங்க வைத்தது.

‘தனிமையில் தவிக்கும் நம்மைத் தொடுபவர் யார்?’ என தலையைத் திருப்பினால்….
திசைகள் அனைத்தும் எழும்பிட ஒரு திகைப்பு உண்டானது. இது திகைப்பா! அல்லது தித்திப்பா?
என் எதிரே நிற்பவன் …. நிற்பவன்…. தடுமாறித்தான் போனது உள்ளம்..

“என் எதிரே நிற்பவன் தேவாதிராஜனா!!!. அத்திவரதனா!!! மும்மறையின் முதல்வனா!!! மூலமென ஓலமிட நின்றவனா!!!”
திருவபிஷேகமும், திருக்குழைக்காதுகளில் கர்ணபத்ரமும், பங்கயக்கண்களும், பவளச் செவ்வாயும்,
திருக்கையின் திவ்ய ஆயுதங்களும், காண்தகு தோளும், திருமார்பு நாச்சியாரும், அனந்தநாபியும், அரைச்சிவந்த ஆடையும்,
ஆதிவேதத்தின் அனுபவம் கமழும் பாதகமலங்களும் சோதிவெள்ளமென சுடரிடும் ஆபரணங்களுடன் அருள்வரதன்
என் முன்னே நின்ற பெருமையை எவ்வண்ணம் பேசுவேன்? எவரிடம் விளக்குவேன்?

என்னைத் தொட்ட கைகள் இமையோர் தலைவனதா? கருடனையும், அனுமனையும் அணைத்த கைகளா?
பெருந்தேவியுடன் பிணைந்த கைகளா? ஹஸ்திகிரிநாதனின் ஹஸ்தமா(கையா) அடியேனை ஸ்பரிசித்தது!!!!!
என் உள்ளத்தை உணர்ந்தான் உரக மெல்லணையான்-
ஓதநீர் வண்ணன் மெலிதாக நகைத்தான். மந்தகாசப் புன்னகையின் மாறாத பொருள் “கவலைப்படாதே“..
“வ…. ர….. தா..” திகைத்தவன், திடுக்கிட்டு நான் எழுவதற்குள், தோளைத் தொட்டு அழுத்தி அமர வைத்தான் துழாய் முடியான்.
அவனும் அருகே அமர்ந்ததை யாரிடம் சொன்னால் நம்புவர்?!!!!!!

பிரமனின் யாகத்தில் “வபை“ எனும் திரவியம் சேர்த்த போது அவதரித்தான் வரதன்.
அதனால் அவனது அதரத்தில் இன்றும் வபையின் பரிமளம் வீசுகிறது. வபையின் வாசனை,
பெருந்தேவியின் தழுவலில் அவளின் திருமார்பக சந்தனத்தைத், தான் ஏற்றதால் வந்த பரிமளம்,
“தனக்கு நிகர் எவருமில்லை“ என தன்னொப்பாரைத் தவிர்த்திடும் துளசிமாலையின் திவ்யசுகந்தம்
என வேதக்கலவையின் பொருளானவன் இன்று வாசனைக் கலவியில் வந்தமர்ந்தான்.

இமைக்க மறந்து இமையோர் தலைவனைக் கண்டேன்! எழுதவறியாத எம்பெருமானைக் கண்டேன்.
ஓவியத்தில் எழுதவொண்ணா உருவத்தைக் கண்டேன். ஆர்ப்பரிக்கும் உணர்ச்சிகள் உந்தித்தள்ள நிலைதடுமாறின என்னை,
மென்மையாக ஆச்வாசம் செய்தான் ஆனைமலை நாயகன்.

“முப்பது நாட்களுக்கு முன்பு நமது உரையாடலை நாடறியச் செய்தாயே! இன்று உனக்கு என்ன ஆயிற்று? ஏன் இந்த வாட்டம்?”
அனைத்துலகும் காக்கும் அருளாளன், அனைத்துக்கும் அதிபதியானவன், அடியேனை ஆறுதல்படுத்தக் கேட்கிறான்.
இது உண்மையா? அல்லது பிரமையா?

“வரதா….. வரதா…. என் ப்ரபோ! தேவாதிராஜா! “மாயம் செய்யேல் என்னை“…. உன்னைப் பெற்று அடியேன் எப்படி இழப்பேன்“ என்று தேம்பினேன்.

“என்னது என்னைப் பிரிகிறாயா? யார் சொன்னது? உன்னையும், என்னையும் பிரிக்க யாரால் முடியும்?” சற்றே குரலில் கடுமையுடன் வரதன்.

“இல்லை வரதா! இன்னும் சற்று நேரத்தில் நீ குளத்தில் எழுந்தருளி விடுவாயே!
அப்புறம் உனைக்காணும் பாக்கியம் எனக்குண்டா?” அந்த ஏக்கம் எனக்கில்லையா?” என்றேன்.

நிவந்த நீண்முடியன் சற்றே குனிந்து எனது முகத்தை நிமிர்த்தி என் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

அம்புஜலோசனின் பார்வையின் கூர்மை தாளாமல் தலையை கவிழ்த்துக் கொண்டேன்.

“இந்த உலகம்தான் பைத்தியக்காரத்தனமாக உளறுகிறது என்றால், உனக்கென்ன ஆயிற்று?” வரதன் குரலில் கடுமை…

புரியாமல் பார்த்தேன்.
“உன்னுள் மறைந்திருக்கும் நான், இக்குளத்தினுள் மறைந்தால், வாடுவாயோ?”
“இதோ…. தூர்வாரி, பழுதுகளை நீக்கி பராமரித்து, தெளிந்த தீர்த்தத்துடன் உள்ள இக்குளத்தில் இருப்பது
போன்றுதானே உன் மனதிலும் மூழ்கிட ஆசைகொண்டேன்…“
“கோபம், பொறாமை, ஆசை, கள்ளம், கபடம் என்று மனதில்தான் எத்தனை வகையான சேறுகள்!!
அதையெல்லாம் தூர்வாரி துடைத்தெறிந்து என்னை அனுபவிக்கத் தெரியாத நீ,
குளத்தினுள் நான் செல்ல கவலைப்படுகிறாயா? முட்டாள்….” என்று சீறினான் வரதன்.

வ….ர….தா…. என நான் பேசத் தொடங்குமுன், “நில்.. குறுக்கே பேசாதே! நாற்பது நாட்களுக்கு மேலாக
மலையில் சென்று மூலவரையும், உற்சவரையும் சேவிக்க முடியவில்லையே! என்று ஏங்கியவன்தானே நீ!!…” – வரதன்.

“ ஆமாம்..” – அடியேன்.
அங்குள்ளவனும் நான்தானே! என்னை வெளியே வைத்தாலும், உள்ளே வைத்தாலும் உற்சவரின்
உற்சவங்களால்தானே காஞ்சிக்கும் எனக்கும் பெருமை….” – வரதன்.

தலையாட்டினேன் “ஆமாம்“ என்று.

“இப்போது எந்த உற்சவமாவது பழைய பொலிவுடன் பெருமையுடன் கம்பீரமாக நடந்ததா? சொல்…“ என்றான்.

“ஆனால் வரதா! அத்திவரதரை தரிசிக்கத் தான் நாள்தோறும் பக்தர்கள் அலையலையாகப் படையெடுக்கின்றனரே!”

“நான் அதையும் கவனித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். இந்த மண் பக்தி மணம் கமழும் மண் என்பது
மறுபடியும் நிரூபணம் ஆகியுள்ளது. ஆனாலும் இந்த மக்களின் செயல்பாடு சற்று வருத்தமளிக்கிறது“ – வரதன்.

வரதனே பேசட்டும் என மௌனம் காத்தேன்.
“இப்போது ஓடோடி வருபவர்கள் இதே பக்தியினை இனியும் வெளிப்படுத்துவார்களா?
அத்திவரதர் ஊடகங்களுக்குச் செய்தியாகிவிட்டார். “அத்திவரதர் உள்ளே போகலாமா? கூடாதா?” என்றும்
பட்டிமன்ற பொருளாகிவிட்டார்? ஆதியுகத்து அயன் கண்ட அற்புத உற்சவங்களைத் தடுப்பதற்கு அவதரித்தவராகி விட்டார்“.

எம்பெருமானின் இந்தப் பேச்சின் வேகத்தில் திடுக்கிட்ட சில பறவைகள், ராஜகோபுரத்தின் பொந்திலிருந்து படபடத்துப் பறந்தன.
“இப்படியெல்லாம் ஊரார் என்னைப் பேசும்படி செய்துவிட்டனர் சிலர்.
நான் பத்திரமாக உள்ளே எழுந்தருள வேண்டும் என நீயும்தானே விரும்பினாய்?” வரதனின் கேள்வி.

“நிச்சயமாக வரதா! அதுவும் உனது திருவுள்ளம்தானே! உனது தரிசனம் பக்தி வளர்த்தது நிதர்சனம்.
ஆனால் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத திட்டங்களை சிலர் செயல்படுத்த முனைந்தனர்.
அவ்விதம் நிகழ்வது பல பெரிய குழப்பங்களை உண்டாக்கும்.
ஆதலால் நன்கு தீர்மானித்து எல்லோரும் விரும்பும்படியான ஒரு நல்ல தீர்வை எடுக்க வேண்டும் என்றுதான் நானும் விரும்புகிறேன்.
ஆ……னா….ல்….

“ஆனால் என்ன?”… வரதன்.

“எனது கருத்தில் முக்யமானதை விட்டுவிட்டு, அவரவர்கள் தங்களுக்குத் தோன்றியதையெல்லாம் பேசவாரம்பித்து விட்டனர்.
இது வருத்தத்தினால் விளைந்த கருத்து என்பதை உணராமலேயே தங்களின் சுய காழ்ப்புணர்ச்சியை விமர்சனமெனும் பெயரில் வெளியிட்டனர்.”
“இங்குள்ள மக்களும் இங்கு வரும் பக்தர்களும் படும்பாட்டைக் காணும்போது, எவருக்குமே இது புரியுமே!!
அதற்காக உன்னைப் பிரிய நாங்கள் இசைந்தோம் என்பது பொருளாகிவிடுமா?
நடைமுறையின் சில அசாத்யங்களை இவ்வுலகம் உணரவில்லையே!
ஏறத்தாழ ஒரு நாஸ்திகனின் நிலையில் அடியேனை விமர்சிக்கின்றனரே!” – அழுகையுடன் அடியேன்….

ஹா…… ஹ…… ஹா….. எனச் சிரித்தான் அருளாளன்.
“இதற்குத்தான் வருத்தப்படுகிறாயா என் குமரா?!!” என்றான்.

விழிகளின் ஈரத்திரைகளின் ஊடே புரியாமல் அவன் முகத்தைப் பார்த்தேன். புன்னகை மாறாமல் பேசினான் புண்யகோடீச்வரன்.

“நல்லதொரு ஆசார்யன் மூலமாக நம் சம்ப்ரதாய அர்த்தங்களை அறிந்தவன் தானே நீ?” வரதனின் கேள்வி.

“என்ன சொல்ல வருகிறான் எம்பிரான்?” எனப் புரியாமல் “ஆ..மா..ம்“ என மெதுவாகத் தலையசைத்தேன்.

“கீதையில் நான் சொன்னதை உனது ஆசார்யார் விளக்கியிருப்பாரே!” நினைவுபடுத்திகிறேன் கேள்.
‘அர்ஜுனா! இன்னமும் இந்த உலகம் என்னைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. மனித பாவனையுடனே என்னைப் பார்ப்பதால்
எனக்குரிய மதிப்பளிப்பதுமில்லை‘ என்று சொன்னேனே…. என்னையும், எனது உபதேசங்களையும் புரிந்து கொள்ளாத இவ்வுலகம்,
உன்னைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமாம்!! இன்னமும் நான் நாலாயிரம் அவதாரம் எடுத்தாலும் இவர்கள் இப்படித்தான்….”

சத்ய வ்ரதன் சத்யமான உலகியல்பைப் பேசினான்.

“ஆம் ப்ரபோ! எனது சுவாமி தேசிகனும் உன் விஷயமான ஸ்தோத்ரத்தில்,
“நிலையில்லா மனமுடைய மாந்தர், நிலையான உன்னை, உன் உண்மையை உணரவில்லையே!” என ஏங்குகிறாரே!” – அடியேன்.

“ம்ம்.. சரிதான். இதையெல்லாம் அறிந்துமா உனக்கு வருத்தம்! ராமனையும், கண்ணனையும் ஏன்
ராமானுஜனையும் தேசிகனையுமே குறைகூறும் இவ்வுலகம், உன்னை மட்டும் ஏற்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறாயா?”

பதில் சொல்லத் தெரியாமல் மௌனமாகத் தலை குனிந்தேன்.

“ஸர்வஜ்ஞனாகிய (எல்லாம் அறிந்தவனாகிய) என்னாலேயே இவர்களைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. சாமான்யன் உன்னால் முடியுமா?”
“அது சரி, நான் இன்னமும் எவ்வளவு நாட்கள் தரிசனம் தந்தால் எல்லோரும் விரும்புவார்கள்?” என்றான் வரதன்.

“ஒருசிலர் நூற்றியெட்டு என்கின்றனர். வேறு சிலர் நிரந்தரமாகவே நீ வெளியே சேவையாக வேண்டுமென்கின்றனர்.
உன் திருவுள்ளம் என்ன வரதா?” – அடியேன்.

மறுபடியும் ஹா…. ஹ….. ஹா…… என்றவன், “என்னை என்றுமே அனுபவிக்க வேண்டுமெனும் ஆவலில் அவர்கள் பேசுகின்றனர்.
அதிலொன்றும் தவறில்லை. ஆனால் எனது இந்த அர்ச்சா மூர்த்தியும் அவதாரம் தானே?!” – வரதன்.

“அதிலென்ன சந்தேகம் வரதா! ஆகமங்கள் உனக்கு ஐந்து நிலைகளை அவதாரங்களாக அறிவிக்கின்றன.” – அடியேன்.

“அப்படியானால் ராம க்ருஷ்ண அவதாரங்களைப் போன்று, ஒரு காரண கார்யத்தில் அவ்வப்போது
அவதரிக்கும்(தோன்றும்) நான், அது முடிந்தவுடன் அந்த அவதாரத்தை முடித்துக் கொள்கிறேனல்லவா!” – வரதன்.

நான் மௌனமாகவே இருந்தேன்.

“நாற்பதாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை இக் குளத்திலிருந்து வெளியே வந்து அருள் பாலிப்பது ஒரு அவதாரம் போன்று தானே!
அது முடிந்தவுடன் மறுபடியும் மறைகிறேன். இதை உலகம் புரிந்து கொள்ளாமல் போகலாம். உனக்குமா புரியவில்லை?” – வரதன்.

“ராமனும், கண்ணனும் தங்களது அவதாரத்தை முடித்துக் கொண்டு சென்றபோது, இவ்வுலகம் பட்டபாட்டை
புராணங்களில் அறிகிறோமே வரதா!!! அதுபோன்றுதான் உன்னைப் பிரிய மனமின்றி தவிக்கிறோம்“ – எனது ஏக்கம்.

மீண்டும் ஹா….. ஹா…..

“ஊருக்கெல்லாம் உபந்யாசம் செய்யும் திறமை பெற்றவன் நீ – எனக்கும் நன்கு உபதேசிக்கிறாய்!” – வரதன்.

“ஐயோ! ப்ரபோ! ப்ரபோ! அபசாரம்…..” பதறினேன்.

“ஏனடா பதறுகிறாய்? நான் பழக்கி வைத்ததை, ஒரு கிளி போன்று என்னிடம் பேசுகிறாயே!
நான் ரசித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன்“ இது உனது ஆசார்யன் சொன்னதுதானே!.”

“அடியேன்… தேசிகனல்லால் தெய்வமில்லை..”

“ம்ம்…. ம்….” என வரதன் விழிகளைச் சுழற்றி உதடுகளைக் குவித்தது அதியத்புதமாக இருந்தது.
அந்த அழகில் மயங்கி அப்படியே நின்றேன்.

“ஏன் பேசவில்லை பிள்ளாய்? உன் மொழி கேட்கத்தானே நான் வந்தேன்“… வரதன்.

“என்னுடை இன்னமுதே! வானவர்தம் ஈசனே! மெய்நின்று கேட்டருள். அடியேனின் விண்ணப்பம்…
ராமாவதாரத்தில், உன்னைப் பிரிய மனமின்றி நதிகளும், குளங்களும், மரங்களும், பறவைகளும், மீன்களும்கூட கதறியழுதன என்றில்லையா!”
“கண்ணனாக மாயம் செய்த உன்னைக் காணாமல் உயிர் தரியேன் என உத்தவர் ஓலமிட்டு அழவில்லையா?
நாங்கள் தபோவலிமையற்றவர்தாம்…. ஆனால் உனது பிரிவு எங்களுக்கு இனிக்குமா?
இத்தனை நாட்களும் உன் பெருமை பேசிவிட்டு இனி வெறுமையாக எப்படி இருப்பது?”

“நன்று நன்று..” என ஆனந்தமாகத் தலை யசைத்தான் ஆனையின் துயர் தீர்த்தவன்.

“ராமாவதாரம் போன்று என்னுடன் எல்லோரும் வருவதற்குத் தயாராகவுள்ளனரா?
அல்லது க்ருஷ்ணாவதாரத்தில் கோபிகளைப் போன்று என் நினைவிலேயே இருப்பவர் எத்தனை பேர்?” வரதன் வினவினான்.

“உண்மைதான்… அந்த அளவிற்குப் பக்குவப்பட்ட பிறவிகள் இல்லை நாங்கள். ஆனாலும் உனது பிரிவு பேரிழப்புதானே” – அடியேன்.

“பிரிகிறேன், பிரிகிறேன் என்கிறாயே! நான் எங்கு செல்கிறேன்? இதே குளத்தினுள்தானே!.
மேலும் எனது ஏனைய நிலைகள் மூலவர், உற்சவர் என்றுமே உங்களுடன்கூடியது தானே… ராம, க்ருஷ்ண அவதாரம் போன்று
ஒட்டு மொத்தமாக விடுத்துச் செல்லாமல், என்றுமே என்னை அனுபவிக்க அளித்த அர்ச்சையின்
மேன்மைதனை எப்பொழுது புரிந்து கொள்ளப் போகிறீர்கள்?”
“அத்திவரதனாகிய நான், உனது அந்தர்யாமி. உன் உள்ளத்துள் உறைபவன் தானே…
ஏதோ காரண காரியத்தால் இக்குளத்தினுள் அமிழ்ந்துள்ளேன். இது தேவரகசியம்!!!!
தேவாதிதேவன் எனக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்!! உள்ளே செல்லும் எனக்கு வெளியே வரத் தெரியாதா?
நான் எந்த அரசாணைக்குக் காத்திருக்க வேண்டும்?
“தர்மத்தை நிலைநிறுத்த எனது அவதாரம். அதைத்தான் எவ்வளவு பேர்கள் புரிந்து கொண்டு அதன்படி நடக்கின்றனர்?
இந்த நாற்பது நாட்கள் என்னைக் கொண்டாடுமவர்கள், தொன்று தொட்ட பழக்கங்களான உற்சவங்கள்
செவ்வனே நடைபெறவில்லை என்று உணர்ந்தனரா!”

வரதனின் வார்த்தைகள் நடுவே குறுக்கிடுவது கூடாது என்று அமைதி காத்தேன்.

சற்றே வேகம் தணிந்தவனாக என்னைப் பார்த்து கனிவான குரலில் மீண்டும் பேசினான்.

“அதுசரி! என்னை நினைத்திருக்கும் நீ நித்யோத்சவரை மறந்து விட்டாயா? அவர்தானே என்றுமே உங்களுடன் கலந்திருப்பவர்!!”.

திடீர் தாக்குதலாக வரதனின் கேள்வியில் நிலைகுலைந்து போனேன்.

“என்ன! என் பெருமானை மறப்பதா? அவனை சேவிக்க முடியவில்லையே எனும் ஏக்கத்தில்தானே ஓர் அறிக்கை சமர்ப்பித்தேன்.
ஆனால் அதன் கருத்தை ஆஸ்திகர்கள்கூட சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லையே!
இன்னமும் என்னை திட்டித் தீர்த்து வருகின்றனர்“ என் இயலாமையைக் கொட்டினேன்.

ஆறுதலாகக் கரம் பிடித்து ஆச்வாசம் செய்தான் அரவிந்தலோசனன்.

“நீ பெரியோர்கள் தாள் பணிந்து சம்ப்ரதாய பொருள் அறிந்தவன்தானே!
இவர்கள் உன்பால் கொண்ட விரோதம் உனது பாபங்களைப் போக்குமென்பதை நீ அறியாயோ?”

வாஞ்சையுடன் வரதன் விரல் பிணைத்தான். அந்தத் தீண்டுமின்பத்தில் திளைத்த அடியேன் திக்குமுக்காடிப் போனேன்.

“வரதா! ஒரு பாசுரம் பாடட்டுமா?” என்றேன்.

ஹா.. ஹா… எனச் சிரித்தவன், “நான் வருவதற்கு முன்பு நம்மாழ்வார் பாசுரத்தைக் கொண்டு சந்திரனைக் கண்டாயே!
அது போன்று மறுபடியும் பாசுரமா?” வினவினான் வரதன்.

வெட்கத்தில் தலை கவிழ்ந்தேன். “என் உள்ளத்துள் உறையும் இவனை அறியாது ரகசியமாக
என் எண்ணங்களை வளர்த்தேனே! இஃதென்ன முட்டாள்தனம்!”.

என் மௌனம் கலைத்து ஆதிப்பிரான் பேசினான்.
“நானன்றி உன்னை உரிமையுடன் யார் சீண்டுவார்? சரி.. சரி.. அந்த பாசுரத்தைச் சொல்.
உன் உபந்யாசத்தை நான் ரசிப்பேன்“ – வரதன்.

“விடுவேனோ? என் விளக்கை என் ஆவியை
நடுவே வந்து உய்யக்கொள்கின்ற நாதனை”–(திருவாய்மொழி 1–7–5)
என்று முடிப்பதற்குள் முந்திக் கொண்ட வரதன், “இதற்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்றான்.

“வரதா! பூர்வர்கள் காட்டிய விரிவுரை ஒருபுறம்…. இங்கு இப்போது எனது அனுபவம் மறுபுறம்“ என்றேன்.

“அதைத்தான் சற்று விளக்கமாகக் கூறேன்..” என்றான் ஆழியான்.

“என் விளக்கை – அதாவது, வரதா, எனக்கு ஜ்ஞானம் தந்து ஆட்கொண்ட விளக்கு நம் வரதன்.
கரி கிரி மேல் நின்றனைத்தும் காக்கும் கண்ணன்..“.

“ம்… சரி…“ வரதன்.

“என் விளக்கை விடுவேனோ! – என் வரதனை மறப்பேனா?”.
“என் ஆவியை விடுவேனோ? – என் ஆவி பெருந்தேவி…
இந்த ஆத்மாவுக்கு உயிரளித்து என்னைக் காக்கும் அன்னை.. அவளை விடுவேனா.. மறப்பேனா?..” அடியேன்.

“அடடே… ம்… அப்புறம் மேலே சொல்…. “ வரதன்.

“நடுவே வந்து உய்யக்கொள்கின்ற நாதனை விடுவேனோ?” – என அத்தி வரதனைக் கை காட்டினேன்…

“பேஷ்…. பேஷ்…“ என்றான்.

“வரதா….
இவர்கள் நடுவே வந்து என்னை உய்யக் கொண்டாய்…
என் வாழ்வின் நடுவே வந்து உய்யக் கொண்டாய்…
குளத்தின் நடுவே வந்து உய்யக் கொண்டாய்…
நாற்பது நாட்கள் நடுவே வந்து உய்யக் கொண்டாய்…“
மேலே சொல்ல முடியாமல் தழுதழுத்த என் தலை கோதின தேவராஜன்,
“உன் மனது எனக்குத் தெரியும் பிள்ளாய்..” என இதயம் வருடுகிற வார்த்தைகளை ஒலித்தான்.

“வரதா! தரிசனம் காக்கவே இன்று தரிசனம் தந்தாய் நீ… ஆனால் தரிசு நிலமான இம்மனசில் உன் அனுபவம்
இன்னமும் நிறையவில்லையே என ஏங்குகிறேன்“ என்று தேம்பினேன்.

“அதை அனுபவிக்க ஆழ்வார்களே ஆசைப்பட்டனர். நீ எம்மாத்திரம்“ எனப் புன்னகைத்தான்…

“பிள்ளாய்… உரையாடல்கள் போதும். உள்ளத்தில் வருத்தத்தை விடு..
உயர்வான உற்சவங்களும், உற்சாகமான உபய வேத கோஷ்டியும் காத்திருக்கிறது.
இனியென்ன கலக்கம்?” வரதன் விழி துடைத்தான்.

உண்மைதான். மயர்வற (சந்தேகமற) என் மனத்தே மன்னினான் அத்திவரதன்.
அயர்வில் அமரர் ஆதிக் கொழுந்தாகச் சுடர்விட்டவனை, பாதாதிகேசம் தொழுதேன். எனது துயரங்கள் பறந்தோடின.
நான் ஏன் கலங்க வேண்டும்? எனக்கென்ன குறை!! ஆள்கின்றான் ஆழியான்… ஆரால் குறை நமக்கு?…
இதோ இக்குளமும் உண்டு. இக்குளத்தில் நித்யகர்மானுஷ்டானம் செய்யும் பரமைகாந்திகளின் குலமும் உண்டு…
என்றுமே வரதன் எமக்கெதிரே சேவையாகிறான்… என் பாட்டனாராம் ப்ரம்மதேவன் சேர்த்த அழியாத பெருஞ்செல்வம்,
அத்திமலையில் நிரந்தரமாகக் குவிந்துள்ளதே…. அள்ள அள்ளக் குறையாத செல்வமன்றோ!
துயரறு சுடரடி தொழுதேன்.. வரதா…. வரதா…. என்றேன்..

இப்போது அவனது திருக்கையில் “மாசுச: – கவலைப்படாதே” எனும் எழுத்துக்கள் தெளிவாக மின்னியது..
திவ்யமான தேஜோமயமாகத் திருக்குளத்தினுள் இறங்கினான் அத்திகிரியான்.
சரயூவில் இறங்கிய ராமனைத் தழுவிய சரயூ போன்றும், கண்ணனின் காலடி வைப்பில் களித்த யமுனை போன்றும்,
அனந்தசரசின் புன்ணியதீர்த்தம் வரதனின் திருமேனியைத் தீண்டி மகிழ்ந்தது.
அனந்தனாம் நாகராஜன் அழகிய படுக்கையாகக் காத்திருந்தான்.
வரதனின் முழுதிருவுருவமும் நீருக்குள் மறைந்தது. குளத்தின் தண்ணீர் போன்று என் நெஞ்சமும் தெளிந்தது.

ஆம்… வரதன் அனந்தசரஸினுள் புகவில்லை. இந்த அனந்தன் எனும் அடியேனின் உள்ளக் குளத்தினுள் அமிழ்ந்தான் –
திருமாமகளைப் பெற்றும் என் நெஞ்சகம் கோயில்கொண்ட பேரருளாளனார்.
இருபத்திநான்கு படிகளிலும் நீர் நிறைந்தது. இருபத்திநான்கு அதிர்வேட்டுக்கள் முழங்கின!!!
விழிகளின் ஓரம் திரண்ட துளிகளைத் துடைத்துக் கொண்டேன். இது சோகத்தின் வடிவமல்ல… ஆனந்தத்தின் அலைகள்.
ஆகையால் இந்தக் கண்ணீரை வரதனும் விரும்புவான்.

ராமனைப் பிரிகிறோமோ என்று குளத்து மீன்கள் வெந்தன அயோத்தியில்!
வரதனைத் தாங்கள் மீண்டும் பெற்றோமே என்று அனந்தசரஸ் மீன்கள் துள்ளிக் குதித்தன!!
மீன்களாம் நித்யசூரிகளுக்கு இங்கேயும் வரதானுபவம்!!
பொழுது புலரும் பின்மாலைப் பொழுதாகியது. இப்பொழுது பார்த்தபோது வானத்து சந்திரன் சுடர்விட்டுத்தான் விளங்கினான்.
எனது கலக்கம் நீங்கியது போன்று அவனது களங்கமும் நீங்கியது. கதிரவன் தனது கிரணங்களை புண்யகோடி விமானத்தின் மீது படரவைத்தான்.

ஏறத்தாழ ஒரு மண்டலம் தவிர்ந்து வைதிகர்கள் தங்கள் நித்யகர்மானுஷ்டானத்திற்கு திருக்குளத்தில் நீராட வந்தனர்.
அடியேன் மெதுவாக திருக்குளத்தை வலம் வந்தேன். தூரத்தே உடல், திருச்சின்னம் சப்தம் கச்சியின் மதிள்களில் எதிரொலித்தது.
ஆஹா, இதைக் கேட்டு எவ்வளவு நாட்களாகி விட்டன. அமைதியான காலையில் ராமானுஜரின் சாலைக்கிணறு தீர்த்தம்
வரதனுக்கு சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது. அதற்காகத்தான் திருச்சின்னம் ஊதுகின்றனர்.
சோதி யனந்தனாக, கலியில் ஸ்ரீராமானுஜர் அன்றோ வரதனுக்கு திருவாராதனம் செய்கிறார்!
இனி தீர்த்தாமாடி மலைக்குச் சென்று, பெருமாளையும் பெருந்தேவியையும் சேவிக்கவேண்டும்.
காஞ்சியின் வீதிகளில், பெண்கள் கோலமிடத் தொடங்விட்டனர். வேதபாராயணம் மாடவீதி ப்ரதக்ஷிணம் செய்கின்றனர்.
ஆனிரைகளும் அழகாகச் சாலைகளில் படர்கின்றன. இனி வாசலில் எழுந்தருளப் போகும் வரதனை வரவேற்கக் காத்திருப்போம்!!

———–

உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் யவனவன்
மயர்வற மதி நலம் அருளினன் யவனவன்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி யவனவன்
துயரறு சுடரடி தொழுதெழு என்மனனே! –– திருவாய்மொழி (1-1-1),

அதன் கடைசி வரிகள் “ துயரறு சுடரடி தொழுது எழு என் மனனே!” என ஆழ்வார்
தனது நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது.
தற்போது கலியனின் கனவில் ஆழ்வார் தோன்றி, தனக்கு விருப்பமானதைத் தெரிவித்தார்.
அதன்படி பார்த்தால் நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியின் முதல் நூறு பாடல்களை வரதன் விஷயமாகவே அருளியது தெள்ளென விளங்குகிறது.
வரதனின் திருவடியன்றி வேறு புகலறியாத ஆழ்வார், தனது நெஞ்சத்தில் கைவைத்து,
தனது உள்ளக் கருத்தை உலகோர் அறிய வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டார்.
அதனால்தான் கலியன் வடித்த ஆழ்வாரின் சிற்பம், கைமாறிய கோலத்தில் காட்சி தந்தது.

இவ்வுண்மையை நன்கு தெளிவாகப் புரிந்து கொண்ட ஆலிநாடன், உடனடியாக ஆழ்வாரின் தெய்வீகத் திருவுருவை
நம்மாழ்வார் விரும்பிய நிலையிலேயே ப்ரதிஷ்டை செய்தார்.
அந்தத் திருவுருவமே இன்றும் நாம் சேவிக்கும் மகிழ்மாறனின் எழிலுருவம்.

————

பத்தி முதலாமவற்றில்‌ பதி யெனக்குக்‌ கூடாமல்‌
எத்திசையு முழன்றோடி இளைத்து விழும்‌ காகம் போல்‌
முத்தி தரும்‌ நகரேழில்‌ முக்கியமாம்‌ கச்சி தன்னில்‌
அத்திகிரி அருளாளர்க்கு அடைக்கலம்‌ நான்‌ புகுந்தேனே–– அடைக்கலப்பத்து (1), ஸ்ரீஸ்வாமி தேசிகன்

பகவத்‌ ராமாநுஜர்‌ ஸ்ரீரங்கத்தில்‌ நம்பெருமாள்‌ ஸன்னிதியில்‌ சரணாகதி செய்தாலும்‌,
அங்கும்,‌ அர்த்தி கல்பக, ஆபத்ஸக, ப்ரணதார்த்தி ஹர என்றே அநுஸந்தித்தார்‌.

அவரின்‌ மறு அவதாரமான நம்‌ ஸ்வாமி, வரதன்‌ திருவடியில்‌ நேரிடையாக சரணாகதி செய்து,
இதுவே மோக்ஷமெனும்‌ பெரும் பயன்‌ பெறும் வழியென்று காட்டினார்

இன்றைக்கும்‌ இக்கலியில், தன்‌ பக்தர்களுக்கு அபீஷ்டங்களை வாரி வழங்குபவனாக, ஸ்ரீஸ்வாமி சாதித்தபடி,
வாரண வெற்பின்‌ மழை முகிலாகக், கேட்டதைக்‌ காட்டிலும்‌ அதிகமாகத்‌ தருகிறான்.

மாம்‌ மதீயம் ச நிகிலம்‌ சேதனா சேதனாத்மகம்‌ |
ஸ்வ கைங்கர்யோபகரணம்‌ வரத ஸ்வீகுரு ஸ்வயம்‌ ||–– ந்யாச தசகம் (7), ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர்

———

ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகள்,‌ தானருளிய ஸ்தோத்ரத்தில்‌ குறிப்பிடுகிறார் :

ஸ்ரீகாஞ்சீ பூர்ணமிச்ரேண ப்ரீத்யா ஸர்வாபி பாஷிணே |
அதீத அர்ச்சா வ்யவஸ்தாய ஹஸ்த்யத்ரீசாய மங்களம்‌ ||

——–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அநந்த பத்ம நாப ஸ்வாமிகள் – திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ மதுரை கள்ளழகர் திருக்கோவில்–

June 26, 2021

ஸ்ரீ மதுரை கள்ளழகர் திருக்கோவில்

மூலவர் ஸ்ரீ பரம ஸ்வாமி
உற்சவர் ஸ்ரீ சுந்தர்ராஜப் பெருமாள் ( ரிஷபாத்ரி நாதர்), ஸ்ரீ கல்யாணசுந்தர வல்லி
அம்மன்/தாயார் ஸ்ரீதேவி, பூதேவி
தல விருட்சம் ஜோதி விருட்சம், சந்தனமரம்.
தீர்த்தம் நூபுர கங்கை
புராண பெயர் திருமாலிருஞ்சோலை
ஊர் அழகர்கோவில்
மாவட்டம் மதுரை

அழகர் திருக்கோவில் மதுரையிலிருந்து 21 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கும் அழகர் மலையில் அமைந்துள்ள திருமால் கோவிலாகும்.
இக்கோவில் ஆழ்வார்களால் மங்களாசாசனம் (பாடப்பெற்ற) செய்யப்பட்ட 108 வைணவ திவ்யதேசங்களுள் ஒன்றாகும்.

இந்த மலையில் திருமால், “அழகர்”ன்ற பெயரில் கோவில் கொண்டிருப்பதால் இது அழகர் மலை என்று சொல்லப்படுகிறது.
இதற்குத் திருமாலிருஞ்சோலை, உத்யான சைலம், சோலைமலை, மாலிருங்குன்றம், இருங்குன்றம், வனகிரி,
விருஷபாத்திரி அல்லது இடபகரி முதலிய பல பெயர்கள் உண்டு.

இது கிழக்கு மேற்காக 18 கி.மீ நீளமும் 320 மீட்டர் உயரமும் உடையது.
அதிலிருந்து பல சிறிய மலைகள், நாலா பக்கமும் பிரிந்து போகின்றன.
இதன் தென்புறம் அடிவாரத்தில் தான் அழகர் கோவில் இருக்கிறது.
இம்மலையில் பலவகை மரங்களும், செடிகொடிகளும் பச்சைப்பசேலெனக் காட்சியளிக்கின்றன.
இதில் இயற்கையாகவே பல சோலைகள் அமைந்திருப்பதால் இதைச் சோலைமலை, திருமாலிருஞ்சோலை, வனகிரி, எனச் சொல்லப்படுகிறது.

இந்த கோவிலை சுற்றி நிறைய வளர்ச்சிப்பணிகள், மாற்றங்கள் எல்லாம் நடந்ததிருக்கு.
இந்த கோவிலின் காலம் சரியாக தெரியவில்லை என்றாலும் இந்த திருக்கோவிலை பாண்டிய மன்னர்கள் கட்டியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
கி.பி 1251 முதல் 1563 வரை இந்தத் திருக்கோவில் பாண்டிய மன்னர்களின் வசம் இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

இந்தக் காலக் கட்டத்தில்தான் இந்தத் திருக்கோவிலை குலசேகர பாண்டியனின் மைந்தனான மலையத்துவஜா பாண்டியன்
புதுப்பித்தாக வரலாற்று ஆய்வாளர்களால் சொல்லப்படுகிறது.
அதன்பிறகு கி.பி1251 முதல் 1270 வரை மதுரையை ஆண்ட ஜடாவர்மன் சுந்தர பாண்டியன், கோவிலுக்கு பொன்னாலான விமானத்தை அமைத்தாராம்.
அதன்பின்னர் விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தின் கீழ் மதுரை வந்தபோது, கிருஷ்ணதேவராயர் இந்த கோவிலில் பல புணரமைப்பு பணிகள் செய்து,
ஆண்டுதோறும் திருவிழாக்கள் நடத்த ஏற்பாடு செய்தாராம். அதன்பின் ஆட்சி செய்த நாயக்கர்கள் அழகர் கோவிலை
பாண்டிய, விஜயநகர மன்னர்களைப் போல நன்றாக பராமரித்தார்கள்.
அதன்பிறகு கிபி 1558 முதல் 1563 வரை ஆண்ட விஷ்வநாத நாயக்க மன்னன் இந்தக் கோவிலில் பல திருப்பணிகளை செய்தாராம்.
சங்க சிறப்புப் பெற்ற இத்தலத்தைப் பற்றி ஆழ்வார்கள் தங்கள் பாடலில் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
நக்கீரர் உள்பட பல புலவர்கள் அழகர் கோவிலைப் பற்றி பல பாடல்கள் இயற்றியுள்ளனர்.

எப்பொழுது தோன்றியது என்ற சொல்ல முடியாத பழமை உடையது இக்கோவில்.
மிகவும் பழைய தமிழ் நூல்களிலும், வடமொழிப் புராணங்களிலும் கூட இதன் பெருமை சொல்லப்பட்டு இருக்கு.
இங்கே உள்ள மூர்த்தி, தலம், தீர்த்தம், ஆகியவை பற்றிய வராக புராணம், பிரம்மாண்டமான புராணம், வாமன புராணம்,
ஆக் நேய புராணம் முதலியவற்றிலும் சிறப்பாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.
அவற்றை தொகுத்து ஒன்று சேர்த்து “விருஷ பாத்திரி மகாத்மியம்” என்ற ஸ்தல புராணத்தில் இத்தலத்தின் புராணப் பெருமைகளை
விரிவாக எடுத்து சொல்லப்பட்டு இருக்கு. இங்குக் கோவில் கொண்டு உறைகின்ற இறைவன் அழகர் என்று சொல்லபடுகிறார்.
இவரே வடமொழியில் சுந்தர ராஜன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

இந்த திருத்தலம் இரண்டு கோட்டைகளால் சூழப்பட்டு இருக்கு.
கோவில் அமைந்துள்ள உட்கோட்டை இரணியங் கோட்டை எனவும்,
வெளிக்கோட்டை அழகாபுரிக் கோட்டை எனவும் சொல்லப்படுகிறது.
நாட்டுப்புறப் பாடல்களில் உட்கோட்டையை நலமகராசன் கோட்டை என்று இத்தலத்தினைப் பெரியாழ்வார் பாடுவதால்
அவர் காலத்திலேயே இக்கோவிலைச் சுற்றி ஒரு மதில் இருந்திருக்க வேண்டுமென தோன்றுகிறது.
இங்குள்ள வெளிக்கோட்டை கி.பி. 14 – ஆம் நூற்றாண்டில் இப்பகுதியை அரசாண்ட வானாதிராயர்களால் கட்டப்பட்டது.

பெரியாழ்வார் குறிப்பிடும் மதில் இரணியம் கோட்டை எனப்படும் உட்கோட்டை மதிலாகும்.
இதற்குள் பண்டைக்காலத்தில் பிள்ளைப் பல்லவராயன் என்பவரால் ஏற்படுத்தப்பட்ட அக்கிரஹாரம் ஒன்று இருந்தததாம்.
அது சமாந்தநாராயண சதுர்வேதமங்கலம் என்ற பெயருடன் அழைக்கப்பட்டதாம். வெளிக்கோட்டைப் பகுதியில் தேர் மண்டபம் இருக்கு.

தேர் மண்டபத்தைத் தாண்டிச் சென்றால் உட் கோட்டையின் தெற்கு வாசலான இரணியம் வாசலை அடையலாம்.
இவ்வாசலை தாண்டி உள்ளே நுழைந்தால் இடப்புறம் இருப்பது யானை வாகன மண்டபம்.
இந்த மண்டபத்தின் வடக்கே கோபுரம் அமைந்திருக்கிறது.
இந்த கோபுரவாசலில் உள்ள கல்வெட்டுகளில் கி.பி. 1513 – ல் ஆண்ட விஜயநகர மன்னர் கிருஷ்ணதேவ மகாராஜாவின் கல்வெட்டே முக்கியமானதாகும்.
எனவே இக்கோபுரம் 16 – ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கலாம் எனத் தெரிகிறது. இக்கோபுர வாசலை மக்கள் பயன்படுத்த முடியாது.
எப்போதும் அடைத்தேக் கிடக்கும். இதற்கு முன்னர் பக்கச் சுவர்களோடு கூடிய இரட்டைக் கதவுகள் உள்ளன.
இவையே பதினெட்டாம் படிக் கருப்பணசாமியாக வழிப்படப்படுகிறது.

இதன் எதிரில் உள்ள பதினாறு கால் மண்டபம் ஆண்டாள் மண்டபம், அல்லது சமய மண்டபம் எனப்படுது.
ஆடி, சித்திரை, திருவிழாக்களில் இக்கோவில் ஆச்சாரியர்களான ஆண்டாள் இம்மண்டபத்தில் வீற்றிருப்பார்.
இதற்கு வடப்புறத்தில் உள்ளது கொண்டப்பநாயக்கர் மண்டபமாகும்.
இதற்கு வடப்புறம் சென்று மேற்கே திரும்பினால் வண்டிவாசல் என்ற வாசல் காணப்படுகிறது .
இதன் வழியாக நுழைந்து மேற்கு நோக்கி சென்றால் எதிராசன் திருமுற்றம் என்று வழங்கப்படும் பரந்த வெளியை அடையலாம்.

இங்கே பெருமாள், சுந்தரராஜராக அருள் பாலிக்கிறார். இந்தக் கோவிலின் முக்கிய தெய்வமாகக் கருதப்படும்
பரமஸ்வாமியும், சுந்தரராஜ பெருமாளான கள்ளழகர்யும் தங்கத்தினால் ஆனதாகும்.
பெருமாளுக்கு வலப்புறமாக கல்யாண சுந்தரவல்லியும், இடப்புறமாக ஆண்டாளும் காட்சி தருகிறார்கள்.
ஆண்டாள் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரிலிருந்து தன் தந்தை பெரியாழ்வாருடன் இத்தலத்திற்கு வந்து பெருமானை தரிசித்ததாக
புராணங்களில் சொல்லப்படுகின்றது. இக்கோவிலில், சுதர்சனனார், யோக நரசிம்மர், கருப்பசாமி ஆகியோருக்கு
தனித்தனி கருவறைகள் இருப்பது இத்தலத்தின் சிறப்பம்சமாகும். கடைசியாக பெருமான் சந்நதி உள்ளது.

அடுத்து வருவது எதிராசன் திருமுற்றம். இம்முற்றம் ஸ்ரீ ராமானுஜர் பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது.
இந்த முற்றத்தின் நடுவில் திருக்கல்யாணமண்டபம் உள்ளது.
பங்குனி உத்திரத்தில் இங்குதான் திருக்கல்யாண உற்சவம் நடைப்பெறுகிறது.
இம்மண்டபத்தை விஜயநகர மன்னர் காலச்சிற்பங்கள் அழகாக செதுக்கப்பட்டு பார்ப்பதற்கு கலைநயத்தோடு இருக்கிறது .
இத்திருமுற்றத்தில் பல மடங்கள் சமயப் பணியாற்றின. அதில் முக்கியமானது இராமானுஜர் காலத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்ட
திருமாலிருஞ்சோலை ஜூயர் மடம் இந்த நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை தொடர்ந்து பல ஜீயர்கள் இங்கே தொண்டாற்றினார்களாம்.

திருக்கல்யாண மண்டபத்தை அடுத்துள்ள தொண்டைமான் கோபுரம், செல்வத்தூர் காதியந்தர் மகனான தொண்டைமான்
என்பவரால் கட்டப்பட்டுள்ளன என்பதற்கு கல்வெட்டு குறிப்புகள் இருக்கு.
இந்த கோபுரவாசலை அடுத்து உள்ளே காணப்படும் மண்டபத்தை சுந்தரபாண்டியன் கட்டினான் என்றும்,
அதனால் இவருக்கு பொன் மேய்ந்த பெருமாள் என்றும் அழைக்கபட்டாராம்.

கொடிக்கம்பத்தை அடுத்து இருக்கும் கருடமண்டபம், ஆரியன் மண்டபம் என்றழைக்கப்படுகிறது.
இதற்கு படியேற்ற மண்டபம் என்றும் பெயர் உண்டு. இந்த மண்டபத்தை தோமராச அய்யன் மகனான ராகவராஜா என்பவர் கட்டி முடித்தாராம்.
படியேற்ற மண்டபத்தை அடுத்துள்ளது முனைய தரையன் திருமண மண்டபமாகும்.
இதற்கு அலங்கார திருமண மண்டபம் என்றும் ஒரு பெயர் வழங்கப்படுகிறது.
இம்மண்டபத்தைக் கட்டியவன் ”மிழலைக் கூற்றது நடுவிற் கூறு புள்ளுர்க் குடி முனையதரையனான பொன் பற்றுடையான்
மொன்னப் பிரான் விரதம் முடித்தப் பெருமான்” என்று கல்வெட்டுக்கள் மூலம் சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது.

மூலவர் தெய்வ பிரதிஷ்டை அணையா விளக்கு இத்தலத்தில் எரிந்து கொண்டே இருக்கும்.
மற்ற தலங்களில் நின்ற கோலத்தில் மட்டுமே காட்சி தரும் ஆண்டாள் இங்கு அமர்ந்தக் கோலத்தில் காட்சித் தருகிறார்.
பஞ்சாயுதம் (சங்கு, சக்கரம், கதை, வில், வாள்) தாங்கிய நிலையில் நின்ற திருக்கோலத்தில் பெருமாள் காட்சி தருகிறார்.
பெருமாள் சப்தரிஷிகள், சப்த கன்னிகள், பிரம்மா, விகனேஷ்வர் ஆகியோரால் ஆராதிக்கப்படுகிறார்.
6 ஆழ்வார்களாலும் பாடல் பெற்ற முக்கிய திவ்ய தேசம். சக்கரத்தாழ்வார் சப்த கன்னிகளால் ஆராதிக்கப்படுகின்றார்.

மதுரையில் நடக்கும் சித்திரை திருவிழாவில் முக்கியமானது மீனாட்சிக்கு திருக்கல்யாணமும், அழகர் ஆற்றில் இறங்கும் வைபவமும் ஆகும்.
அழகர் ஆற்றில் இறங்கும் விழா என்பது மகாவிஷ்ணு இந்த உலகை அளக்க தனது திருவடியை தூக்கினார்.
அப்போது பிரம்மன், திருமாலின் தூக்கிய திருவடியை கழுவி பூஜை செய்தார். அப்படி கழுவிய போது மகாவிஷ்ணுவின்
கால்சிலம்பு (நூபுரம்) அசைந்து அதிலிருந்து நீர்த்துளி தெளித்து அழகர்மலை மீது விழுந்தது.
கங்கையை விட புனிதமான இந்த தீர்த்தமே, இந்த தீர்த்தத்தில் அமர்ந்து தான் சுதபஸ் என்ற மகரிஷி பெருமாளை நினைத்து தியானத்தில் இருந்தார்.

அப்போது மகரிஷியை காண துர்வாச முனிவர் வந்தார். பெருமாளின் நினைப்பில் இருந்ததால், துர்வாசரை சரியாக உபசரிக்கவில்லை.
கோபமடைந்த துர்வாசரோ, “மண்டூக பவ” அதாவது “மண்டூகமான நீ மண்டூகமாகவே (தவளை) போ” என சாபமிட்டார்.
சாபம் பெற்ற சுதபஸ், “துர்வாசரே! பெருமாளின் நினைப்பில் இருந்ததால் தங்களை கவனிக்க வில்லை.
எனக்கு சாப விமோசனம் தந்தருள வேண்டும்”, என வேண்டினார். அதற்கு துர்வாசர், வேதவதி என்கிற வைகை ஆற்றில் தவம் செய்.
அழகர்கோவிலில் இருந்து பெருமாள் வருவார். அப்போது உனக்கு சாப விமோசனம் கிடைக்கும், என்றார்.
அழகர் கோவிலிலிருந்து பெருமாள் கிளம்பி மதுரை தல்லாகுளத்தில் ஆண்டாள் தொடுத்த மாலையை சூட்டிக் கொண்டு
குதிரை வாகனத்தில் ஆற்றில் இறங்குகிறார். சித்ரா பவுர்ணமிக்கு மறுநாள் தேனூர் மண்டபத்தில் கருட வாகனத்தில்
மண்டூக மகரிஷிக்கு காட்சி தந்து சாபவிமோசனம் தருகிறார்.
அழகர் கோவிலிலிருந்து மதுரை வந்து, மீண்டும் கோவில் திரும்பி செல்லும் வரை அழகர் சுமார் 7 வாகனங்கள் மாறுகிறார்.

மண்டூக மகரிஷிக்கு காட்சி கொடுப்பதற்காக அழகர் கோவிலிலிருந்து பெருமாள் தேனூர் மண்டபத்தில்,
சித்ரா பவுர்ணமிக்கு மறுநாள் காட்சிதரும் சித்திரை திருவிழா ஒரு பக்கம் நடந்து கொண்டிருந்தது.
அதே போல் மீனாட்சி திருக்கல்யாணம் திருமலை நாயக்கர் காலத்திற்கு முன்பு வரை மாசிப்பெருவிழாவாக கொண்டாடப்பட்டு வந்தது.
சைவத்திற்கு தனிவிழா, வைணவத்திற்கு தனிவிழா என கொண்டாடப்பட்டு வந்தது.
திருமலை நாயக்கர் இரண்டு விழாவையும் ஒன்றாக்கி, சைவ, வைணவ ஒற்றுமை திருவிழா ஆக்கிவிட்டார்.
அழகர்கோவிலில் தான் லட்சுமி, பெருமாளைக் கைப்பிடித்தாள். அன்று முதல் கல்யாண சுந்தரவல்லி என்னும் பெயர்பெற்றாள் அன்னை.
இந்தத் திருமணக்கோலம் அனைவர் மனதையும் திருடிக் கொண்டது. மக்கள் மனதை கொள்ளையிட்டதால் இவர் “கள்ளழகர்” ஆனார்.

அழகரின் அபூர்வ வரலாறாக சொல்லப்படுவது, ஒரு காலத்தில் இந்த உலகில் இறப்பு என்பதே இல்லாமல் இருந்தது.
ஏனெனில் யாரும் தவறு செய்வதே கிடையாது. இருந்தும் ஒருவன் ஒரு பெண்ணை பலாத்காரம் செய்வதற்காக துரத்தி வரும்போது,
அங்கு வந்த தர்மதேவன் அவனை ஒரே அடியில் வீழ்த்தினார்.
இந்த விஷயத்தை கேள்விப்பட்ட சிவன், உலகில் தர்ம, நியாயம் அழிந்து விடக்கூடாது. அதை பாதுகாப்பது உன் பொறுப்பு.
எனவே அதற்குரிய உருவத்தை உனக்கு தருகிறேன் என கூறி தர்மதேவனுக்கு, பற்கள் வெளியே தெரியும்படி
ஒரு கொடூரமான உருவத்தை வழங்கி விட்டார். இதைக்கண்ட உயிர்கள் நாம் தப்பு செய்தால் தர்மதேவன் அழித்து விடுவான் என்று பயம் கொண்டன.
நல்லது செய்யப்போய் நமது உருவம் இப்படி ஆகி விட்டதே என கவலை கொண்டான் தர்மதேவன்.

சரி! நமது உருவம் தான் இப்படி ஆகி விட்டது. நாம் தினமும் எழுந்தவுடன் விழிக்கும் முகமாகவது மிகவும் அழகாக இருக்க வேண்டும்
என இந்த அழகர்கோவில் மலையில் தவம் இருந்தான். இவனது தவத்திற்கு மகிழ்ந்த அழகின் தெய்வமான விஷ்ணு,
இவனுக்கு காட்சி கொடுத்து “வேண்டியதை கேள்” என்று கூறினார். அதற்கு தர்மதேவன், நான் இந்த மலையில் தவம் செய்தபோது காட்சி கொடுத்தீர்கள்.
எனவே நீங்கள் நிரந்தரமாக இங்கேயே எழுந்தருளவேண்டும். அத்துடன் தினமும் ஒரு முறையாவது உங்களுக்கு
பூஜை செய்யும் பாக்கியத்தை எனக்குத் தரவேண்டும் என்றான்.

தர்மதேவனின் வேண்டுக்கோளின்படி மகாவிஷ்ணு சுந்தரராஜப்பெருமாளாக இந்த மலையில் எழுந்தருளினார்.
சுந்தரம் என்றால் “அழகு”. எனவே அழகர் என்ற பெயரே நிலைத்து விட்டது.
அத்துடன் தர்மதேவனுக்கு காட்சி கொடுத்த மலை அழகர் மலை என்றானது. இன்றும் கூட அழகர் கோவிலில் அர்த்தஜாம பூஜையை தர்மதேவனே செய்வதாக ஐதீகம்.

அழகர்கோவிலின் சிறப்பம்சம் கருப்பண்ணசுவாமி இத்தலத்தில் காவல் தெய்வமாக விளங்கும் கருப்பண்ணசுவாமி மிகவும் சக்தி வாய்ந்த தெய்வம்.
பதினெட்டாம் படியான் என்று பக்தர்கள் மிகவும் பயபக்தியோடு அழைக்கப்படுகிறார். இவரை கும்பிட்டால் நினைத்த காரியங்கள் கைகூடும்.
இப்பகுதி விவசாயிகள் அறுவடைக்கு முன்பு தங்கள் நிலத்தில் குறிப்பிட்ட இடத்தில் கோட்டை கட்டி
அதில் இருக்கும் தானியங்களை அழகருக்கு காணிக்கையாக செலுத்துவார்கள்.

வசந்த மண்டபத்திற்கு கிழக்கே சற்றுத் தொலைவில் கட்டி முடிக்கப்படாமல் அரை குறையாக ஒரு கோபுரம் தெற்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது.
இதிலுள்ள ஒரு கல்வெட்டு விசய நகர மன்னர்களின் வம்சத்து அரசர்களைக் குறிப்பிடுகிறது.
இதன் காலம் கி.பி. 1646 ஆகும். எனவே கி.பி. 16 – ஆம் நூற்றாண்டு தொடங்கப் பெற்று பாதியிலேயே நின்று விட்டது என்று அறியலாம்.
இதனை இராய கோபுரம் என்று மக்கள் வழங்குவர்.

நேர்த்திக்கடன்: தங்கள் பிரார்த்தனைகளை நிறைவேற்றி கொடு்த்த அழகருக்கு பக்தர்கள் தங்கள் நேர்த்திகடனாக முடி காணிக்கை தருகின்றனர்.
எடைக்கு எடை நாணயம், எடைக்கு எடை தானியங்கள் ஆகியவற்றை தருகின்றனர். இத்தலத்தில் துலாபாரம் மிகவும் சிறப்பு.
பெருமாளுக்கு தூய உலர்ந்த ஆடை சாத்தலாம்.
ஊதுவத்தி, வெண்ணெய் சிறு விளக்குகள், துளசி தளங்கள், பூக்கள் பூ‌மாலைகள் முதலியன படைக்கலாம்.
பிரசாதம் செய்து அழகருக்கு பூஜை செய்து பக்தர்களுக்கு கொடுக்கலாம்.
இது தவிர கோவிலுக்கு வரும் பக்தர்களுக்கு அன்னதானம் செய்யலாம்.

————–

புராண அடிப்படையில் கள்ளழகர், மீனாட்சியம்மனின் உடன்பிறந்தவர்.
சித்திரைத் திருவிழாவின்பொழுது, கள்ளழகர் கோவிலிலிருந்து புறப்பட்டு மீனாட்சி திருக்கல்யாணத்திற்கு மதுரை நகருக்கு வருகிறார்.
கள்ளர் கொண்டை, கொண்டையில் குத்தீட்டி, கையில் வலைதடி (வளரி), இடுப்பில் ஜமதாடு (ஒருவகை கத்தி) என
விதவிதமான ஆயுதங்களுடன் மதுரை நோக்கிப் புறப்படுகிறார் கள்ளழகர்.
அழகர் கள்ளர் வேடத்தில் வருவதால், அழகர் என்ற பெயர் கள்ளழகர் என மாறியது.
இதனால் கள்ளர் இனத்திற்கு தலைவராகவும் குல தெய்வமாகவும் அழகர் இருக்கிறார்.
வைகை ஆறு வரை வந்து பின் வண்டியூர் சென்று அழகர்மலை திரும்புகிறார்.
திருமலை மன்னர் காலத்திற்கு முன் கள்ளழகர் வைகை ஆற்றில் இறங்கும் விழா சித்திரை மாதத்தில் முழு நிலவன்று
மதுரையை அடுத்துள்ள தேனூரில் நடைபெற்றது.
மன்னர் திருமலை நாயக்கர் காலத்தில், கள்ளழகரை மதுரை வைகையாற்றில் எழுந்தருளச் செய்து, மதுரை சித்திரைத் திருவிழாவாக நடத்தியவர்.

சித்திரைத் திருவிழாவின் போது கள்ளழகர் மதுரைக்கு வரும் நிகழ்வை எதிர் சேவை என்று கொண்டாடப்படுகிறது.
முக்கிய விழாவாக கள்ளழகர் வைகை ஆற்றில் இறங்கும் நிகழ்வு ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்படுகிறது.

கள்ளழகருக்கு செங்குந்தர் கைக்கோள முதலியார் மரபினர்கள் தொன்று தொட்டு சீர்பாத சேவை செய்து வருகின்றனர்.

தேரோட்டம்
ஆண்டுதோறும் ஆடி மாதம் பௌர்ணமி அன்று நடைபெறும் அழகர் கோயில் தேரோட்டம் புகழ் பெற்றது.

தலவரலாறு
சுதபமுனிவர் திருமாலிருஞ்சோலையில் உள்ள நூபுர கங்கை எனும் சிலம்பாற்றில் நீராடும்போது
எதிர்பட்ட துர்வாசர் முனிவரை கவனியாது இருக்கக்கண்டு கோபமுற்ற துர்வாசர் சுதபமுனிவரை
மண்டூகமாக (தவளை) மாறும்படி சாபமிட்டார். சாபம் நீங்க சுதபமுனிவர் வைகை ஆற்றில் மண்டூக வடிவில்
நீண்டகாலம் தவமியற்றி திருமாலால் சாபம் நீங்கப்பெற்றார்.
முனிவர் கண்டு வணங்கிய அவ்வுருவே சுந்தரபாஹூ என்று வடமொழியிலும் அழகர், மாலிருஞ்சோலைநம்பி என்று தமிழிலும் அழைக்கப்படுகிறார்.

சிலப்பதிகாரத்தில்
அவ்வழி படரீர் ஆயின்,இடத்து செவ்வழி பண்ணிற் சிறைவண்டு அரற்றும் தடந்தால் வயலொடு
தண்பூங் காவொடு கடம்பல கிடந்த காடுடன் கழிந்து திருமால் குன்றத்து செல்குவிர் ஆயின்
பெருமால் கெடுக்கும் பிலமுண்டு. என சிலப்பதிகாரத்தில் இளங்கோவடிகள் அழகர் கோவிலின் சிறப்பு பற்றி கூறுகிறார்.

மேலும் விண்ணோர் ஏத்தும் வியத்தகு மரபில்
புண்ணிய சரவணம்,பவகாரணி யோடு இட்டசித்தி எனும் பெயர் போகி விட்டு நீங்கா விளங்கிய பொய்கை
முட்டாச் சிறப்பின் மூன்றுள ஆங்கு என்று மூன்று பொய்கைகள் இருப்பதாகவும் கூறுகிறார் .
ஆனால் நாம் அறிந்தது நூபுர கங்கை என அழைக்கப்படும் ஒரே ஒரு பொய்கை.
இதன் மூலம் சிலப்பதிகாரத்திற்கு முன்பே ஆழகர் கோவில் அமைக்கப்பட்டது என தெரியவருகிறது.
ஆழ்வார்களின் காலத்திற்கு பிறகும் கோட்டைகள் கட்டப்பட்டதாக கல்வெட்டுகள் தெரிவிக்கின்றன.

ஜ்வலா நரசிம்மர்

ஜ்வால நரசிம்மர், அழகர் கோவில்
கோவிலின் பிரகாரத்தில் உள்ள ஜ்வலா யோக நரசிம்மர் பிரசித்த பெற்றதாகும்.
இவர் உக்கிர ரூபத்தில் உள்ளதால் நரசிம்மரின் உக்கிரத்தை தனிப்பதற்காக தினமும் நூபுர கங்கை நீர், தயிர், வெண்நெய், தேன்
முதலியவைகளால் திருமஞ்சனம் நடைபெறுகிறது .
யோக நரசிம்மரின் கோபத்தை தனித்து சாந்தி அடைவதற்காக சன்னதிக்கு மேல் காற்று வருவதற்காக அடிக்கூரை திறந்த நிலையில் உள்ளது.
மற்ற விஷ்ணு கோயிலில் நரசிம்மர் முலவரின் இடது ஓரத்தில் இருப்பார். இங்கு நரசிம்மர் மூலவர்க்கு நேர் பின்புறம் உள்ளார்

தலத் தகவல்
மூலவர் – அழகர் அல்லது அழகியத்தோளுடையான் (தமிழில்), சுந்தரபாஹூ (வடமொழியில்)
தாயார் – சுந்தரவல்லி (தனிக்கோயில் நாச்சியார்)
காட்சி – சுதபமுனி, தர்மதேவன், மலையத்வஜ பாண்டியன்
திசை – கிழக்கே திருமுக மண்டலம்
தீர்த்தம் – நூபுர கங்கை எனும் சிலம்பாறு
விமானம்- சோமசுந்தர விமானம்
உற்சவர் – கள்ளழகர்
மூலவர் சிறப்பு
மூன்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மூலவர் சுந்தரராஜபெருமாளுக்கு நடத்தப்படும் தைலப் பிரதிஷ்டை மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகின்றது.
இந்தப் பிரதிஷ்டை உற்சவம் தை அமாவாசை தொடங்கி ஆடி அமாவாசை வரை ஆறுமாதக் காலத்துக்கு நடைபெறும்.
இந்த நாட்களில் பக்தர்கள் உற்சவரை மட்டும் வழிபட அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

நைவேத்தியம்
அழகர் மலை அழகருக்கு வித்தியாசமாக தோசை நைவேத்தியம் செய்யப்படுகின்றது.
அரிசி, உளுந்து, மிளகு, சீரகம், நெய் கலந்த சிறப்பு தோசை தயாரிக்கப்படும்.

பாடல்கள்
பெரியாழ்வார் – 24 பாடல்கள்
ஆண்டாள் – 11 பாடல்கள்
பேயாழ்வார் – 1 பாடல்
திருமங்கையாழ்வார் – 33 பாடல்கள்
பூதத்தாழ்வார் – 3 பாடல்கள்
நம்மாழ்வார் – 36 பாடல்கள்

சிந்துரச் செம்பொடிப்போல் திருமாலிருஞ் சோலையெங்கும்
இந்திர கோபங்களே எழுந்தும்பரந் திட்டனவால்
மந்தரம் நாட்டியன்று மதுரக்கொழுஞ் சாறுகொண்ட
சுந்தரத் தோளுடையான் சுழலையினின் றுய்துங்கொலோ. -நாச்சியார் திருமொழி

ஆக மொத்தம் 108 பாடல்கள்.
இவைத்தவிர உடையவர் இராமானுசர், கூரத்தாழ்வார், மணவாள மாமுனிகளும் இவரை மங்களாசாசனம் செய்துள்ளனர்.

பரிபாடலில்
இக்காலத்தில் இம் மலையடி திருமாலை கள்ளழகர் என்கின்றனர்.
இதற்கு அடிப்படையாக அமைந்த பரிபாடல் அடிகள்

பாடல் (மூலம்) செய்தி
கள்ளணி பசுந்துளவினவை கருந்துளசி மாலை அணிந்தவன்
கருங்குன்று அனையவை கருங்குன்றம் போன்றவன்
ஒள்ளொளியவை ஒளிக்கு ஒளியானவன்
ஒரு குழையவை ஒரு காதில் குழை அணிந்தவன்
புள்ளணி பொலங்கொடியவை பொலிவுறும் கருடக்கொடி உடையவன்
வள்ளணி வளைநாஞ்சிலவை மேலும் கீழும் வளைந்திருக்கும் கலப்பை கொண்டவன்
சலம்புரி தண்டு ஏந்தினவை சிலம்பாறு என்னும் நீர் வளைந்தோடும் வில்லை உடையவன்
வலம்புரி வய நேமியவை சங்கும், சக்கரமும் கொண்டவன்
வரிசிலை வய அம்பினவை வரிந்த வில்லில் வலிமை மிக்க அம்பு கொண்டவன்
புகர் இணர் சூழ் வட்டத்தவை புள்ளி புள்ளியாக அமைந்த பூங்கொத்து விசிறி கொண்டவன்
புகர் வாளவை புள்ளி போட்ட வாள் ஏந்தியவன்

———-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ திருமாலிருஞ்சோலை மலை ஸ்ரீ அழகர் பிள்ளைத் தமிழ்–ஆசிரியர்: ஸ்ரீ கவி காளருத்திரர்–

May 6, 2021

ஸ்ரீ திருமாலிருஞ்சோலைமலை அழகர் பிள்ளைத் தமிழ்
இது மதுரை தமிழ்ச் சங்கத்துச் “செந்தமிழ்” பத்திராதிபர்
ஸ்ரீ திரு. நாராயணையங்காரால் பரிசோதிக்கப் பெற்றுப் பதிப்பிக்கப்பட்டது.

முகவுரை

அமிழ்தினுமினிய தமிழ்மொழியகத்தே, அன்பும், இன்பும், அறனும், மறனும் சான்ற அகத்திணை புறத்திணை
தழுவிய துறைவகைகளில் தொன்றுதொட்ட வழக்காயுள்ள பனுவல்கள் எத்துணையோ பலவுள்ளன;
அவற்றுள் ‘பிள்ளைத்தமிழ்’ என்னும் பிரபந்தவகையுமொன்று.

‘பிள்ளைத்தமிழ்’என்பது, பெறலருஞ் சிறப்புவாய்ந்த மக்கட் குழவியைப் பாராட்டிப்பாடும் இனிய பாடல்களாலாகிய பிரபந்தம் என்று பொருள்படும்.
இங்கு ‘தமிழ்’ என்னுஞ் சொல் பிரபந்தத்தை யுணர்த்துமென்பதை, இந்நூலாசிரியர் தம் ஞானாசிரியர் வணக்கத்துள்,
‘வேதப்பாட்டிற்றருந் தமிழ்’ என்று திவ்யப்பிரபந்தங்களை வழங்குதலாலும்,
இயலிசைநாடக நூல்களை இயற் றமிழ், இசைத் தமிழ், நாடகத்தமிழ் எனவும், முத்தமிழ் எனவும் வழங்குதலாலுமறிக.

இப்பிரபந்தம், புறப்பொருள் வகையாகிய பாடாண் திணையில் ‘குழவிமருங்கினுங் கிழவதாகும்’ என்ற
தொல்காப்பியச் சூத்திரத்தாற் கொள்ளப்பட்ட *காமப் பகுதியின் பாற்பாட்டு மக்கட் குழவிக்குரித்தாக வழங்கப்படுமாயினும்,
ஒரோவழி, தெய்வத் தோற்றமாகிய மக்கட் குழவியின் பருவத்தை ஆரோபித்தலால், அக்குழவியோ டொற்றுமையுடைய
தெய்வத்துக்கும் உரியதாக வழங்கப்படும். இச்சூத்திரத்தில், கிளப்பதாகும் என்னாது ‘கிழவதாகும்’ என்ற குறிப்பால்
குழவிப்பருவங்கழிந்த முதியரை அவரது குழவிப்பருவம்பற்றிப் பாராட்டிப்பாடினும்,
அப்பாட்டில், அம்முதியரோ-டொற்றுமையுடைய அக்குழவிக்கு உரிமையுடைமையால் அது வழுவாகாதென்று கொள்ளப்படும்.

இப்பனுவலைப் பன்னிருபாட்டியலுடையார் பிள்ளைப்பாட்டென வழங்கி, இலக்கணம் பல தர மியம்பியும்,
ஆன்றோர் கூறிய சில இலக்கணங்களை யெடுத்துக்காட்டியும் போந்தனர்;
வெண்பா மாலை யுடையார் ‘இளமைந்தர் நலம்வேட்ட வளமங்கையர் வகையுரைத்தல்’ என்னும்
குழவிக்கட்டோன்றிய காமப்பகுதியின் பாற்படுப்பர்.

———–

(இளமைந்தர் நலம் வேட்ட வளமங்கையர் வகையுரைத்தலாவது) கண்ணபிரானது இளமைப்பருவ விளையாட்டின்பத்தை
விரும்பிய யசோதைப்பிராட்டியும் இடைப்பெண்களும் பாராட்டியபடியைப் பெரியாழ்வார் அனுகரித்தல் போல்வது.

‘வழக்கொடு சிவணியவகைமையான’ என்ற தொல்காப்பியச் சூத்திரத்துள்,
‘சான்றோர் செய்த புலனெறிவழக்கோடே பொருந்தி வந்த பகுதிக் கண்ணேயான பொருள்களுள்’
குழவிமருங்கினுங் கிழவதாகிய பிள்ளைப்பாட்டுப் பொருள்களையும் அகப்படுத்துக் கூறியிருத்தலால்
இப்பிரபந்தவகை தொல்காபியர்காலத்துக்கு முற்பட்ட சான்றோராற் செய்துபோந்த பழையவழக்குடையதென விளங்குகின்றது.
இதற்கு தாரணமாகப் பெரியாழ்வார் திருமொழியுட் பலவேறு பொருள் வகைகளாலும் பிள்ளைப்பாட்டுப் பாடப் பெற்றிருப்பது காணத்தகும்.
அதன்கண், தால், சப்பாணி, செங்கீரை முதலியவற்றுடன் இக்காலப் பிள்ளைத்தமிழி லில்லாத பிறப்பின் உவகை,
பாதாதிகேசக்காட்சி, தளர் நடை, அச்சோவச்சோ, புறம்புல்கல் அப்பூச்சிகாட்டல், நீராட்டல், பூச்சூடல், காப்பிடல்,
அம்மமூட்டல், முதலிய பலவேறு பொருள் பற்றிய பாராட்டல்கள் உள்ளன.

இங்ஙனம் பல பொருள்களிருப்பவும், ஒருபொருள்பற்றிப் பாராட்டும் பாட்டுப் தனித்தனி பதிகமாகவும்,
பிரபந்தமுழுதும் சதகமாகவும் ஓரளவுடையதாக முடிக்க வேண்டிக் காப்புமுதற் சிறுதேரிறுதியான பத்துப்பொருள்களை
இப்பிரபந்தத்துக்-குரியனவாகப் பிற்காலத்தார் தெரிந்தெடுத்து நியமித்துப் போந்தனர்போலும்.

இங்ஙனம் பழமையும் அருமையும் வாய்ந்த பிரபந்தவகையிற் சேர்ந்த பிள்ளைத்தமிழ்களிற் சிறந்தவற்றுள்
இத் திருமாலிருஞ் சோலை மலை அழகர் பிள்ளைத் தமிழும் ஒன்றென்றெண்ணத் தக்கது.

இவ்வழகர் பிள்ளைத்தமிழ், காப்புமுதற் சிறுதேரிறுதியாகப் பத்துப் பருவப் பாராட்டலையு முடையதாய்ப் பலவேறு சந்தப் பாடல்களாற் சிறந்தது.
காவியங்கற்பார்க்கு, இலக்கிய விலக்கண வழக்கு வகை பலவுமெளிதுனுணர்த்திச் சொற்பொருளுணர்ச்சியைத் திட்பமுறச் செயயுந் திறமையுடையது;
செய்யுட் செய்வார்க்கு விடயமில்லாவிடத்தும் பொருத்தமுள்ள விசேடணங்களை வருத்தமின்றித் தொடுத்துப் பொருளை விசேடித்துப்
பலபடியாகச் செய்யுளை யழகுபெறச்செய்து முடிக்குமாற்றலையளிக்கவல்லது, ஐந்திணை மயக்கம், நானிலவருணனை, கற்பனை,
அலங்காரமுதலிய பலநயங்களமைந்தது. திருமாலினவதாரமாக வந்த கண்ணபிரானது குழவிப்பருவத்தை ஒற்றுமைபற்றி அழகர் மேல்வைத்து,
அக்கண்ணபிரானது இளமைநலம்வேட்ட யசோதைப் பிராட்டியுமிடைப் பெண்களுமாகிய “வளமங்கையர்” படியை அத்தியவசித்து
மிகவும் பாராட்டிப் பாடப்பெற்றுள்ளது.

இப்பிரபந்தத்தின் பாயிரச்செய்யுளில் ‘வள்ளைத்தமிழ்கூர் வேம்பத்தூர் வருமாண்புலவோர்வகுத்தது’ என்று
சொல்லப்பட்டிருத்தலால் இதனையியற்றியவர் பிறந்தவூர் வேம்பத்தூர் என வெளியாகிறது.
இவ்வூரின்கட் டொன்றுதொட்டே ஆசு, மதுர, சித்ர, விஸ்தார கவிகளும், பிரபந்தங்களு மியற்றிப்போந்த பலபுலவர்களிருந்து
வந்திருக்கின்றனரென்பதை, திருவாலவாயுடையார் திருவிளையாடற் புராணப் பதிப்பின் முகவுரையில் மஹாமஹோபாத்தியாய
பிரும்மஸ்ரீ வெ. சாமிநாதையரவர்களெழுதி-யிருப்பதால் அறியலாம்.
இப்பாயிரச்செய்யுளில் “புலவோர்வகுத்தது” என்ற பன்மைக்கிணங்க வேம்பத்தூர்ச் சங்கப்புலவர்
பலர்கூடி இப்பிரபந்தத்தை யியற்றினரென்று சிலர் ஓர் ஐதிகம் சொல்வது முண்டு.

பழிச்சினர்ப்பரவலின் பன்னிரண்டாம் செய்யுளிலே “பேசுபய வேதாந்ததேசிகன் றாடொழுவல் பேரழகனூறழையலே” என்று
தொழுவலென்னும் ஒருமையால் அழகனூலாகிய இப்பிரபந்தமுழுதும் தழைதற்கு மங்களங்கூறியிருத்தலாலும் மற்றும்
சில பாடல்களிலும் மங்களங்கூறியவிடங்களிலெல்லாம் இவர் இப்பிரபந்தத்தை “என்கவி” என்று தாமே கூறியிருத்தலாலும்,
இப்பிரபந்தம் ஒரேபுலவராற் பாடப் பெற்றிருக்கலாமென்று தோன்றுகின்றது.

இதற்கனுகுணமாகவே சேதுசமஸ்தானவித்வான் ஸ்ரீமத் ரா. ராகவையங்காரவர்கள் அரிதின் ஆராய்ச்சிசெய்தெழுதிச்
“செந்தமிழில்” வெளியிட்ட சேதுநாடும் தமிழும்* என்ற வியாசத்தில் இந்நூலியற்றியவரது பெயர், சாமிகவிகாளருத்திரர் என்று எழுதியுள்ளார்கள்.
கவிகாளருத்ரர் என்பது பிறரால் வெல்லப்படாத ஆற்றல்பற்றி வழங்கும் “கவிராக்ஷஸன்” என்பதுபோல
இவரது கவித்திறமைபற்றிப் பின்பு வந்த சிறப்புப்பெயராயிருக்க வேண்டுமாதலால்,
அப்பெயர்க்குமுற்பட்டு “மாந்தரக் கொங்கேனாகி” என்பழிப்போலப் பண்புத்தொகை நிலைமொழியாய்நின்ற சாமி என்னும் பெயரே
இவரது இயற்பெயராயிருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகின்றது.

பழிச்சினார்ப்பரவலின் பதினான்காம்பாட்டில் இவர் தாம் அழகர் கோவிற் புரோகித நிர்வாகம் பெற்றிருந்த
தோழப்பர் என்னும் ஸ்ரீவைஷணவரால் “தொண்டர்குழுவாகிய அத்தியாபககோஷ்டியிற் சேர்க்கப்பட்டவரென்று கூறியிருத்தலால்,
இவர் பஞ்சசமஸ்காரம் பெற்றுத் திவ்யப் பிரபந்தங்களோதிச் சாத்தினவரென்பதும்
“வேதப்பாட்டிற்றருந் தமிழுமிருநாலெழுத்தும்”……”அலங்காரர் படிவும் என்னெஞ்சகத்துள்நாட்டி” என்றமையால்
பகவத்விபாதிகிரந்தஎங்களும், திருமந்த்ரார்த்த வியாக்யானமும், அர்த்தபஞ்சகாதி ரஹஸ்யங்களும் தோழப்பரிடம் அதிகரித்தவரென்பதும்
“நற்றமிழ்ச்சீர்பதிப்போன் ” என்றதனால் அரிய தமிழிலக்கிய விலக்கணங்களையும் அத்தோழப்பரிடமேகேட்டு நெஞ்சிற் பதியக்
கொண்டவரென்பதும் விளங்குகின்றன. இதனால் இவரது காலம் இற்றைக்குச் சற்றேறத்தாழ நூற்றைம்பது வருடங்கற்குமுன்பு
திருமாலை யாண்டார் சந்ததியாருள் ஒருவர்க்கு மாதுலராய்வந்து அழகர் கோவிற்புரோஹித நிர்வாஹம் பெற்றிருந்த
தோழப்பர்கால மென்றறியத்தக்கது.

இவர் வேதாந்ததேசிகரையும் மணவாளமாமுனிகளையும் வழிபடும் பாசுரங்களால் வடகலை தென்கலையென்னு
முபயவேதாந்தங்களுக்கும் முறையே பிரவர்த்தர்களான அவ்விருவரையும் வழிபாடுபுரியும்
தென்கலை வைஷ்ணவரென அறியலாம்.

————-

இந்நூலிலுள்ள பலபாடல்களையும் பார்க்கும்போது, சங்கநூல்முதலிய பழைய தமிழ்நூற் பயிற்சியிற் றேர்ச்சியுற்ற
பெரும்புலவரென்பதும், பலரும் சொல்லாத வண்ணச் சந்தங்களைக் கற்பித்துக்கொண்டு சொல்லின்பமும் பொருளின்பமும்
சுவையும் அலங்காரமு மிலங்கக் கௌடவிருத்தியிலும் கவிகளியற்று மாற்றலுடையவரென்பதும் விளங்கும்.

இவர் வைஷ்ணவத்தில் மிக்க ஊற்றமுடையராயிருப்பினும் காப்புப் பருவப்பாராட்டிற் பரவுதற்குரியரென விதிக்கப்பட்ட
சிவபெருமான், விநாயகர், முருகவேள் முதலியோரையும் நன்கு பரவுதலால் விதிமுறைதவறாதொழுகு மியல்புடையவரென்பதும் விளங்கும்.

இந்நூல் சிலபத்தாண்டுகளுக்கு முன்னரே ஒருவாறச்சிடப் பட்டிருப்பினும் இப்பொழுது அச்சுப்புத்தகம் எங்கும் கிடைக்காமையால்
இதனை அச்சிட்டாற் காவியங் கற்பார்பலர்க்கும் மிகப்பயன்படுமென்று கருதி மதுரைத் தமிழ்ச்சங்கத்திலிருந்த
இரண்டு குறைப்பிரதிகளையாம் ஓரச்சுப் புத்தகத்தையும் வைத்துப் பரிசோதித்துச் “செந்தமிழ்” வாயிலாக வெளியிடலாயிற்று.

இந்நூற் பரிசோதனைக்குக்கிடைத்த இரண்டொரு பிரதிகளும் பிழைமலிந்திருந்தமையால் அவற்றுள் தெரிந்தவற்றைத்
திருத்தித் தெரியாதவற்றை யிருந்தபடியே வைத்துப் பதிப்பிக்கலாயிற்று.
ஆதலாற் செந்தமிழ்ப்பயிற்சியிற் றேர்ச்சியடைந்த பெரியோரிதனைக் கண்ணுற்று, சுத்தப்பிரதிகொண்டு,
திருத்தவேண்டுமவற்றைத் திருத்தி எனது தவற்றைப் பொறுத்தருள வேண்டுகிறேன்.

இதனை அச்சிடுதற்குத் தமிழ்ச்சங்கக் கலாசாலை யுபாத்தியாயர் நல்லசிவன்பிள்ளை பிரதி எடுத்துக்கொடுத்தும்,
அச்சுச் சேர்க்கையை ஒப்பு நோக்கித் திருத்தியும் உதவிபுரிந்தது பாராட்டற்பாலது.

திரு. நாராயணையங்கார்.

————-

திருமாலிருஞ்சோலை மலை அழகர் பிள்ளைத்தமிழ்

பாயிரம்

துதிகவி

அருசீர்க்கழிநெடிலடி ஆசிரியவிருத்தம்

வெள்ளைத்தமிழ்கொடுலகினிற்பல்புலவர் விருப்பால்விளம்பேனைப்
பிள்ளைத்தமிழ்பிள்ளைத்தமிழேபெருமானலங்காரன்பொருட்டால்
வள்ளைத்தமிழ்கூர்வேம்பத்தூர்வருமாண்புலவோர்வகுத்ததனைப்
பிள்ளைத்தமிழேயெனுஞ்சிறுமைபெருமைபெரியதமிழெனுமால்.

காப்பு

நேரிசைவெண்பா.

செய்யாடிருமார்பன் செங்கமலக் கண்ணினான்
மையா ரழகன் மலர்த்தாளின்-மெய்யாகச்
செப்புபிள் ளைத்தமிழ்க்குச் சிந்துரமுன் வந்தளித்த
துப்பனைய பாதந் துணை.

அவையடக்கம்

நீரறா மானதப பெருவாவி பூத்ததொளை
நெடுநாள* முளரியேறி
நீறுபடு பொற்சுண்ண மாடிமது வுண்டு
#மகிழ் நிலவுதெரி தூவியன்னம்.
ஆரறா யுகளவும் புனலறு கருஞ்சேற்றி
னடைவாடு புல்லிதழ்ப்பூ
வாம்பலின் மணந்தது கடுக்குமறை யொருநான்
கரற்றுநெடு மாலாயிரம்
பேரறா தோதுநா வீறுபெறு குருகைமுனி
பிரமன் பாதசரன்முதற்
பெற்றமுனி முதலாம் வரத்தினர் முகத்தினிற்
பெரு(1)விழவு கொண்டிருக்கும்
வாரறா தண்ணாந் தெழுந்ததுணை முலைவாணி
மதிதவழ வமுதுபாயும்
மாலிருஞ் சோலைமலை மாலலங் காரனை
வழுத்துமென் னாவாழ்ந்ததே. (1)

—————–

ஆகத் திளந்தென்ற றைவரச் செந்தழ
லரும்பிலைச் சூதத்தின்வாழ்
அஞ்சிறைய யாழிசை மிடற்று(2)குயி லோசையென்
னமிர்தமிசை யுண்டசெவிகள்
காகத்தின் வெம்புலாற் பகுவாய் திறந்தலறு
கடியகுர லாயதீய
கடுவூண் மிசைந்தது நிகர்க்குமருண் மாலையிற்
கதிரொளி பரப்பு(3) மங்கண்
மாகத்து மீன்கண நறுந்துண ரொளிப்பவிசை
வண்டுழு படப்பைமுதலின்
வாவியலை கரை(4)தாவி மீனொளிக் கும்புதுவை
வல்லிதமிழ் கேட்டுநாக
போகத்து வெண்டிரைப் பாற்கடலின் விழிதுஞ்சு
பூந்துழாய்க் கொண்டல்சோலைப்
பொருப்புறையு மாயவன் மாலலங் காரனென்
புன்கவிச் சொற்கொண்டதே. (2)

1) விழைவு-பி-ம்
2) குயில்கூவுமின்னமிர்தமொழி பி-ம்
3) பரப்பியங்கண்.பி-ம்
4) தூவ பி-ம்

————

வழியும் பசுந்தேன் பெருக்கா றெடுத்தோட
மலர்விண்ட முள்ளரைத்தாள்
மரகதத் தண்பா சடைக்கமல வீட்டுறையு
மறைய*வன் சென்னிமுதல்பா
இழியுங் குலத்தினவர் கழிமுடைத் தலைகடை
யிரந்துமண் கொள்ளமறைநான்
கிருக்குந் துணைத்தாள் பதித்தது நிகாக்குமட
விளையநில வேறுகண்டற்
கழியும் புனற்*சுழியும் வலையுழுஞ் சோலைமலை
காவலன் றுளவநெடுமால்
கண்ணகன் கோநகர்ப் புதுவைகுடி வாழிளங்
கன்னியுந் தாய்முலைக்கண்
பொழியும் பசும்பாலுறாமழலை மாறன்+முதல்
புலவர்பதின் மரும்வழுத்திப்
புனையுந் தமிழ்ப்பாடல் கொண்டதோ ளடியென்மொழி
புன்கவித் தொடைகொண்டதே. (3)

விரவுந் திரைப்புனற் கங்கையங் கடவுணதி
வெள்ளம் பரந்திருப்ப
வினைபுரி குறுந்தொழுவர் தருமிழி கலந்துநீர்
விதுரனின் றாள்சொரிந்தெட்
டரவுங் குலக்கிரியு மணையும்வண் கடல்வேலி
யவனிதிரு வயிறிருப்ப
அவன்மனைப் புன்சுவைச் சிற்றடிசி லன்றுனக்
கவனளித் ததுநிகர்க்கும்
குரவும் ப*கந்துளவு மணநாறு கொந்தவக்
கொடியிடைப் புதுவைவாழும்
கோதையுஞ் சங்கணி துறைக்குருகை மாநகர்க்
குழவிமுத லவாபதின்மரும்
பரவும் பழம்பாடன் மறைமொழிச் செந்தமிழ்ப்
பாமாலை கொண்டதோளிற்
பழவடியென் வழுவுடைச் சொன்மாலை சூட்டியது
பைந்துழாய் மலையழகனே. (4)

அவையடக்கமுற்றும்.

—–

*மறையயன். பி.ம். +முதல்புலவர்-வினைத்தொகை.

பழிச்சினர்ப்பரவல்.
முதலாழ்வார் மூவர்.

*தெங் களைந்தடிய ருயிரொடு மணப்புற்ற
விருவினை தணப்பவோரேழ்
இசைமுறை பழுத்தவந் தாகிகொடு நெடியமா
லிருசரண மேததுபொய்கை
பூதந் தவங்கொள்பே யாழ்வா ரிமூவரைப் போதி*ச‌ண்
**டி*மை வழுத்திப்
பூந்தா மரைத்தாள் வணங்குவென் றெய்வப்
புரந்தர னுலோகபாரி*
சாதங் கொணர்ந்தெழிற் பின்னைக்கு விளையாடு
தளையவிழ் படப்பையாக்கத்
தாழ்சிறைப் புட்கபூத் தேறிமணி வாய்வைத்த
சங்கவெண் மிடறுகக்கும்
நாதங் கொழித்தமரா* கூட்டங்கள் சிதறவவர்
நாட்டங்கள் கூட்டுவித்த
நாரணனை மாலலங் காரனை வழுத்துமென்
னாத்தருஞ் சொற்றழையவே. (1)

பெரியாழ்வார்.

மறுத்தலை துடைத்தமதி மலர்*முகத் தேனுடன்
வண்டுவ*வ மதுமாலையும்
மாயவன் றிருமார்பு பொற்பக் கொடுத்துவள
மதுரையிற் *றாங்குகிழிதான்
அறுத்தலைச் செய்திப வெறுத்தத் துலாப்புரிந்
தாரணந் தமிழ்படுத்தி
ஆழி*மா லிருபதமும் வாழிபா டும்புதுவை*
யந்தணன் றாடுதிப்பென்
கருத்தலை நெடும்புணரி யேழ்விசும் பேறியிரு
சபையழிந் தொழுகிநின்ற
கன்மாரி காப்பப் பசுந்தா மரைச்சிறிய
கைக்கொண்ட வரையேழுநாள்
பொறுத்தலைச் செய்திடையர் சுற்றமுங் கன்றும்
புனிற்றாவு நின்றளித்த
பொங்கர்த் தடஞ்சோலை மலையலங் காரனைப்
புகழுமென் கவிதழையவே. (2)

நம்மாழ்வார்.

மறைவாக் குரைத்தபொரு ளுள்ளவை யடங்கலும்
வைத்துநா மணிமுறத்தில்
வழுவறத் தெள்ளியவை கோதற வடித்திரதம்
வாய்ப்பவள நாறுதமிழின்
துறைவாக் கெனுங்கலன் பெய்தன்பு நீரிற்
றுழாய்மணப் பதநோக்கிமால்
தொண்டர்க ளருந்தவிய லமுதினை வடித்தமுனி
துணையடி துதிப்பென்மதுவோர்
முறைவாக்கி வைத்தபைங் கழைநிறைத் திலவென்று
முதுகுடுமி யிடறியொழுகும்
முழுமதியி னமுதமுங் குறவர்மட மகளிரொரு
முறையாக்கி வழியவார்த்து
நிறைவாக்கி விளையாடு மலையலங் காரர்பத
நித்தலும் வழுத்தியேத்த
நிறைவாக்கு நாளும் பெருக்கா றெடுத்தோடி
நிலைபெற்று வாழ்வதற்கே. (3)

குலசேகராழ்வார்.

கெடப்பா யொளிச்செக்கர் மணியார நறவுபாய்
கிளைதுழாய்க் கொண்டலடியார்
கேண்மைகொள் பவர்ருகு மணுகாத வுரைசெவிக்
கேற்பதன்றென்று பகுவாய்க்
குடப்பால் விடப்பெரும் பாந்தள்வாய் கையிட்ட
கோவேந்த னரசரேறு
கோப்பெருஞ் சேரமா னடியிணை வழுத்துவென்
குழுமிவா னுலவுதெய்வ
மடப்பாவை மார்பொய்தல் வண்டலாட் டயரவுகை
மணிபூச லாடமேலை
மங்குல்வாய் நெஞ்சம் பிளக்கவுயர் சிமயத்து
மதிவந்து போனவழியே
நடப்பாக வந்துசதி ரிளமாதர் தம்மோடு
நாளும்விளை யாடுமலைவாழ்
நாரணனை மாலலங் காரனை வழுத்துமென்
னன்கவிதை வாழ்கவென்றே. 4

திருமங்கையாழ்வார்.

பொருமட னெடுஞ்சுடர்ப் போராழி மால்கரப்
பொன்னாழி கொளவந்தமால்
புட்பிடர் வரக்கண்டு மெய்ஞ்ஞான வெள்ளம்
புறம்பொங்க வுட்களித்துத்
திருமடனெடுந்தாண்டகங்குறுந் தாண்டகச்
செய்யுண்முதல் பலவுரைக்கும்
திருமங்கை முனிகலிய னாற்கவிக் கொண்டல்பூஞ்
சேவடி துதிப்பென்முந்நீர்
இருமடங் கூறுங் கடாங்கவுட் டூங்கவிழி
யிருகடையும் வடவைதூங்க‌
இருசெவித் தலைகடைத் தாறூங்க மாமன்விடு
மிகல்கரி மருப்புவாங்கி
வ‌ருமடங் கற்குருளை மாலிருஞ்சோலமலை
மாலலங் காரர்பச்சை
வண்டுழாய் மணநாறு மிருதோள் மிருதாளும்
வாழ்த்துமென் கவிதழையவே. 5

திருமழிசையாழ்வார்.

சூட்டுநா கப்பணப் பள்ளிப் பெரும்பாய்
சுருட்டித் தமிழ்க்கச்சியிற்
றுளவக் கருங்கட னடைப்பக் குடைந்தையிற்
றுயிலுமுகி றலையணப்பப்
பாட்டுநா வுரைசெயுந் திருமழிசை வேந்தன்
பரந்துலாஞ் சிந்தைபொறியின்
பாலணு குறாவகை நிறுத்துமுனி தாமரைப்
பாதந் துதிப்பென்மலர்பூ
வீட்டுநான் முகமுனியு நாட்டமா யிரமுடைய
வேந்தனும் விபுதர்குழுவும்
வெட்சியந் தெரியல்புனை வேளும்வா ரணமுகனும்
வெள்ளிவெண் கோடுகூடாக்
கோட்டுநா கிளமதிக் கண்ணியங் கடவுளுங்
கூண்டுவலம் வந்திறைஞ்சும்
குலமலைத் தலையறையு மாமலங் காரனைக்
கூறுமென் கவிதழையவே. (6)

தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்.

இருமாலை யாகப் பரந்தபூங் காவிரி
யிரண்டிடைச் சூட்டுநெற்றி
யெரிமணிப் பாம்பணைத் துயில்கொள்ளு மொருமாலை
யிசைமுறை பழுத்தசெஞ்சொற்
றிருமாலை சூட்டுபவர் தொண்டர்த மடிப்பொடித்
தெய்வமுனி யறிவின்வடிவாம்
செந்தா மரைத்தா ளுளத்தா மரைத்தலஞ்
சேர்த்துவென் றன்னைமுன்னாட்
டருமாலை யப்புணரி நீத்திளந் தெய்வமான்
றருணமணி யாரமார்பிற்
றார்பட்ட தண்டுழாய்க் காட்டுள்விளை யாடமகிழ்
சங்கேந்து கொண்டல்கன்னற்
பொருமாலை விண்டசா றோடமத வேழம்
புழைக்கர மெடுத்துநீந்தும்
பொங்கர்மலி யிடபகிரி மாலலங் காரனைப்
புகழுமென் கவிதழையவே. (7)

திருப்பாணாழ்வார்.

விழித்தா மரைத்துணையின் வேறுநோக் கலமென்று
விரிதிரைப் பொன்னிநாப்பண்
விழிதுயில் கருங்கொண் டலைப்பரவி யானந்த‌
வெள்ளத்து மூழ்கியியலின்
மொழித்தாம மொருபத்து மிருதோ ளணிந்தந்த‌
முகிலின்வடி வுட்கரந்த‌
முனிவன் றுணைப்பதம் வழுத்துவென் கொல்லையம்
முல்லைப் புலத்துலாவித்
தெழித்தா மழக்கன்று தேடிமுலை யமுதந்
தெருத்தலை நனைப்பவோடிச்
செல்லமருண் மாலையிற் பின்செலுங் கண்ணனைத்
திசைமுக னிருக்குமுந்திச்
சுழித்தா மரைக்கடவுண் மாலலங் காரனைச்
சோலைமலை வீற்றிருக்கும்
சுந்தரத் தோளனைத் தொண்டனேனுரை செயுஞ்
சொற்பாடல் வளர்வதற்கே. (8)

சூடிக்கொடுத்தநாச்சியார்.

பாடற் *கரும்புழு துழாய்வாட வெயினின்று
பவளவா யீரமாறாப்
பச்சைப் பசுஞ்சொற் புதுப்பாட லுஞ்சுருள்
பனிக்குழன் முடித்துதி*ர்க்கும்
வாடற் பழஞ்சருகும் வேட்டரங் கேசனும்
மலைகுனிய நின்றமுகிலும்
மாலலங் காரனு மிரப்பவருள் புதுவைவரு
வல்லியிரு தாடுதிப்பென்
*சேடற் பெரும்பள்ளி விழிதுஞ்சு பாற்கடற்
சேர்ப்பற்கு மணிவரன்றிச்
சிலம்பாறு பாயுஞ் சிலம்பற்கு வெள்ளவொளி
தேங்கியலை வைகுந்தவா
னாடற்கு முல்லைப் புலத்தா நிரைப்பின்
னடந்ததா ளண்ணலுக்கு
நான்மறைப் பொருளாய வழகற் குரைக்குமென்
னன்கவிதை வாழவென்றே. (9)

* சேடற்பெரும்பள்ளி – ஒன்றியற்கிழமைக்கண்வந்த ஆறாம்வேற்றுமைத்
தொகை, றகரம், வலித்தல் விகாரம்.

————

மதுரகவியாழ்வார்.

மட்டோ லிடுந்தொங்கல் வகுளமண நா றுதோண்
மாறன்வண் டமிழ்படுத்தி
வனசவீட் டுறையுமுனி தன்னுலு மெழுதொணா
மறைநாலு மெழுதுவிக்கப்
பட்டோலை யெழுதியாங் கவனையீ ரைந்துகவி
பாடிநெடு மாறன்னையும்
பாடாத மதுரகவி யிருதா டுதிக்குவென்
பைங்குவளை மென்றுமேதி
நெட்டோடை யுட்புகச் சுரிசங்கு துண்ணென்
நிலாமணிக் கருமுதிர்ந்து
நெடுவரம் புந்தவழந் தேறிவிளை வயல்புகுத
நெற்குலை யரிந்தமன்*வர்
கட்டோடு தலைமீதி லாகியுதிர் நெலலுடன்
கதிர்மணி யுகுக்கும்யாணர்க்
காமலையின் மாலலங் காரனைப் பாடுமென்
கவிதழைத் தோங்கவென்றே. 10

எம்பெருமானார்.

மறைமயக் கெவரும் புலப்பட வுணர்ந்தறிய
வாய்மைபெறு பொருளுரைத்து
மாறுபடு சமயங்கள் வாக்கினால் வென்றுதிரை
வாரிதி வளாகத்தின்வாய்
இறைமயக் கந்தவிர்த் தியாவர்க்கும் யாவைக்கு
மேபிரா னாழிசங்கம்
ஏந்துமா லென்றுறுதி யாக்கிரா மானுசன்
னிருசரண நெஞ்சுள்வைப்பென்
பிறைமயக் குங்குறு நுதற்கோவி மார்குழிசி
பெய்தவளை யெற்றுபந்து
பிறழொளி மணிக்கழங் கிவைகொண்டு நாளும்
பெருங்கலக மிட்டுமுடனே
குறைமயக் குங்கண் பிசைந்தழு தசோதைதன்
கோபந் தணிப்பமணிவாய்க்
+ குறுநகை விரித்தமுகின் மாலலங் காரனைக்
கூறமென் கவிதழையவே. (11)

வேதாந்ததேசிகர்.

திருமாற் பயோதகி*த திருமந்*த்ர வமுதினைத்
திருமகட் குயின்முகந்து
சேனைமுத லிக்கோப் பெயக்காரி *ரேய்ச்சுனைத்
தேங்கிநா தமுனி யாகும்
அருமாற் சடம்வார்ந் துயக்கொண்ட வள்ளன்மடு
வார்ந்துசீ ராமரென்வா
யால்வழீஇ யாமுனா ரியவுந்தி யூர்ந*துபூர்
ணாரியக் காலினொழுகிக்
கருமாற் றிராமா னுசக்குளங் கழுமியெழு
பானான்கு தூம்புகாலக்
காசினிப் பாணையுயிரக் கூழ்வளர வயன்மதக்
காராக்சண் மேயந்தடாது
பெருமாற்கு விளையுள்வீ டடையப் புற*நதுரும்
பெருவேலி யாமெம்பிரான்
பேக*பய வேதாந்த தேசிகன் றாடொழுவல்
பேரழக னுறழையவே. (12)

+ கோபம் – பி-ம்.

————-

மணவாளமாமுனிகள்

குணவா யதித்தெற்று வேலைஞா லத்திருட்
கொள்ளைவெயில் சீத்தகற்றும்
கோகனக மணவாள னெனவடியர் தொல்லைநாட்
கொண்டவினை யிருளகற்றும்
மணவாள மாமுனிவன் மகிழ்வுடன் கருணைபொழி
மலர்விழியி னெம்மைநோக்கி
வயிறுபசி யாமனா வறளாம னாளுமறை
வாய்த்தவிரு நாலெ ழுத்தே
உணவாக நஞ்செவியி லிருபுறமும் வழியவார்த்
துயிர்தளிர்ப் பித்தவெங்கோன்
ஒளியீட்டு திருநாட்டு வழிகாட்டு தாட்கமல
முளமீது வைப்பனெட்டைப்
பணவா ளராவுலக முடைநாறு வெண்ணெய்பேய்ப்
பாவைதன் முலையுளமுதம்
பருகிச் செவந்தவாய் மாலலங் காரனைப்
பாடுமென் கவிதழையவே. (13)

ஞானாசாரியர்.

ஒட்டிக் கடிந்துநெடு நாடொட்டு வருதீய
வூழ்வினைக டம்வயத்தில்
ஒடுமைம் புலனையு மனத்தோடு நெறியினின்
றொருவழிப் படநிறுத்திக்
கூட்டித் தடஞ்சோலை மலைநிழன் மலர்கரங்
கோத்துவலம் வந்துகண்ணீர்
கொழிப்பமெய்ம் மயிர்பொடித் துளமுருகு தொண்டர்தங்
குழுவுடன் கூட்டிவேதப்
பாட்டிற் றருந்தமிழு மிருநா லெழுத்தும்
பசுந்தேன் பெருக்கெடுக்கும்
பைந்துழாய்ப் பள்ளியந் தாமத் தலங்காரர்
படிவுமென் னெஞ்சகத்துள்
நாட்டித் தளிர்ப்பித்த திருவாளர் தோழப்பர்
நற்றமிழ்ச் சீர்பதிப்போன்
நலமருவு மழகன் பரோகிதன் புனிதபத
நாண்மலர் வழுத்துவேனே. (14)

அடியார்கள்.

அண்டர்க்கு நான்முகக் கடவுட்கும் வானநீ
ராறுபாய் சடிலருக்கும்
ஐரா வதப்பெரும் பாகற்கு மெட்டாத
வாழிமால் பதமிலையுநற்
றொண்டர்க்கு மன்புபுரி தொண்டர்தந் தொண்டர்க
டுணைத்தா டுதிப்பெனலைவாய்ச்*
*சுரிசங்க மூசலா டுங்கடற் பள்ளநீர்*ச்
சூற்கொண்டு திங்கணிறையும்
கொண்டற் குலஞ்சொரியு முத்துங் கழைக்கண்
கொழிக்கின்ற முத்தும்வேழக்
கோடுசொரி முத்தமும் பூகத்தின் முத்தமுங்
குறமகளிர் பொய்தல*யரும்
வண்டற் குரற்புகா வரிசியா கர*சந்த
மதுமலர்க் கறியமைக்கும்
மாலிருஞ் சோலைமலை மாலலங் காரனை
வழுத்துமென் னாவாழ்வதே. (15)

பாயிரம் முற்றும்.

——————-

1. காப்புப்பருவம்.

திருமால்.

நீர்கொண்ட நெடுந்தாரை குறுங்கை தோய
நேமிவரைப் பெருவேலி சூழு மேழு
பார்கொண்ட தாளாள னோங்குஞ் சோலைப்
பருப்பதத்த னலங்காரன் றமிழைக் காக்க
கார்கொண்ட காரொன்று கட லிரண்டோர்
காலத்துத் தலைமணந்த தென வசோதை
ஏர்கொண்ட கண்ணினிழல் பாயக் கைம்மீ
தேந்துமலர்ச் செந்துவர்வா யிளைய மாலே. (1)

திருமகள்.
வேறு.

வளர்க்கும் பசுங்கிளிக் கமுதமும் பூவைக்கு
வரிமிடற் றளியலம்பும்
வளர்தருச் சோலையும் புறவுக்கு நிழலுமிழ்
மணிததூது மானுக்குவான்
விளக்குங் கலைத்திங்க ளும்பெடை யனத்துக்கு
விரிபொகுட் டருகுகுக்கும்
விளைநறைக் கமலமுங் கொண்டுவெண் டிரையின்வரு
மெல்லிய லளிக்கமேருத்
துளங்குங் கடுங்கான் முகந்திறைக் குஞ்சிறைத்
துகள்பம்பி யுத்திகண்டச்
சுழன்றிமை கரிக்கக் கடைக்கண் டழற்கற்றை
*தாண்டர் சினத்தபுள்வாய்
பிளக்கும் பிரானிசை முரன்றிதழ் குடைந்தூது
பிள்ளைவண் டாடுதுளபப்
பிரசமெறி சுந்தரத் தோளாவன் மறைமுதற்
பேராள னிசைதழையவே. (2)

பிரமதேவர்

ஆட்டுந் திரைக்குண்டு நீரக ழிலங்கைக்கு
ளாறுகால் பாயநறவம்
ஆறுபாய் தாமரைக் குலமாதை யுங்கடவு
வாழியங் கதிரோனையும்
கூட்டுங் கடுங்கார் முகக்கொண்ட லைத்தழைக்
கொய்துழாய்ச் சாச*னமேருக்
குவடுபடு சுந்தரத் தோளனைத் திருமங்கை
கொண்கனைக் காத்தளிப்பான்
*ஈட்டும் பிழம்பனற் குளியா துலைக்கொல்ல
னில்லம் புகாதரத்தால்
எறியுணா தொலிபொங்க வடியுணா துயர்தட்டி
லேறாது கூர்மழுங்கா
தூட்டுந் துகிற்றலையி னெய்யுணா துறைபுகா
துடல்கறை படாதிருந்தும்
உடற்றும் பெரும்படை தொலைக்கும்வாக் காயுதத்
தொருகமல மறைமுனிவனே. (3)

சிவபெருமான்
வேறு.

அருமறைமொழியு நூலினைநறிய கமலக்கரங்கள் யாப்பவும்
அளியுளர்பதும மாளிகைமுனிவன் வதுவைச்சடங்கு காட்டவும்
அருள்விளையிமய மாதுலனொழுகு புனலைத்தடங்கை வார்க்கவும்
அடைபொதிதுளவ நாரணன்வெளிய பொரியைக்கொணர்ந்து தூற்றவும்
இருவருநறுநெய் தூவியவெளிய வலனிற்சுழன்று போற்றவும்
இருகரமுளரி நாண்மலர்சிலையின் மயில்பொற்பதங்க ளேற்றவும்
எழுகதிருலவு வான்வடதிசையி லுடுமுற்றம்வந்து காட்டவும்
இடுதுகின்முகப டாமுலைபுணர வுமையைப்பரிந்து வேட்டவர்
மருமலர்பொதுளி வானுழைவளர மருதைத்தவழ்ந்து சாய்த்திடை
மடவியரிழுது தோய்முடைவிரவு துகிலைக்குருந்து சேர்த்துளம்
மகிழ்வருகுரவை நாடகமயர விரலைத்தெரிந்து கோத்திலை
மனைநடுவுறியின் வாயளைகளவு கொளவற்றநின்று பார்த்தலை
பெருகமுதுகொள வானிரைவயிறு நிறையப்பசும்புன் மேய்த்தரை
பிணையணைகயிறு நார்முடைபடலு மடையப்பிணைந்து தூக்கிய
பிடவணைபடலை யாயனைவிபுல வெளிதொட்டணைந்த கோட்டயல்
பிறைதவழிடப மால்வரையுறையு முகிலைப்பரிந்து காக்கவே. (4)

தேவேந்திரன்

வேறு.

நறைகமழ் $ காழகில்சுட்டபுனமுழப்
பதம்வாய்ப்பமதனெழுசீயப்போத்துகள்
நடையடிகானவரொற்றிநடவையிற்
சுவடேய்ப்பவிடைபறழ்நாலத்தாய்க்கலை
நனைவிளை தாழ்சினைதத்தி * முழைமுடக்
குடில்சாய்ப்பமடமயில்கூடிக்கூத்தெழ
நரையுருமேறுசிலைப்பமுடிவிதிர்த்
தரவாற்றல்கெடவிடர்தேடிப்போய்ப்புக
உறைநுகர்சாதகம்விக்கல்விடவிடைக்
குலமாக்கள்படன்முடையோலைக்கீழ்ப்புக
ஒளியெழுகோபநிரைப்பநிலவுபுட்
சிறையாட்டி மகிழ்பெடைமூடிச்சேக்கையில்
உறைதரவோசனைபட்டமணமுதைப்
புனம்வீக்கமுனிவரர்சாலைப்பாட்டிள
வுழைகலையோடுதெவிட்டவனசமொட்
டிருள்சீக்குமிளவெயில்காணற்கேக்கற
அறைகடனீர்விளையிப்பிவிழுமழைத்
துளியேற்றுநிலவுமிழாச்சக**சூற்கொள
அகன்மடல்கோடல்விரிப்பவெயிறுநட்
டுளை காற்றிநெடுமயிரேனச்சாத்துழ
அகழ்படுகூவல்கொழிக்குமமுதுவெப்
பெழமாத்துவதிகுயில்வாயைத்தாட்கொள
அகமகிழ்கேள்வர் தமக்குமரிவையர்க்
குளமூட்டுமளவறுகாமத்தீச்சுட
மறைமொழியாளர்வழுத்தியனலொழுக்
கவியேற்றுவலம்வருமோதைக்கார்ப்புயல்
மலர்நிலமாதுகுளிப்பமழைகொழித்
தெழநோக்குசுரர்பதிதாளைப்போற்றுதும்
மணிநிரைமேயவெடுத்தகழைமிடற்
றிசையூற்றிமலர்புரைதாளூட்சேப்புற
வனநடுவோடியிளைத்தவழகனைப்
பொழில்வாய்த்தகுலமலைமாலைக்காக்கவே. (5)

$ காரகில் பி-ம் * யுறைமுடக் பி-ம்

————-

ஆதித்தன்
வேறு
பரியரை யுரற்பிறை நகப்பிண ரடிக்கைப்
பருப்பதந் தண்டுறைதொறும்
படியமடை படுகரட வாய்திறந் திழிமதம்
பாயமணி யமுனைதோயும்
முரிதிரைப் பகிரதி கடுக்குஞ் சிலம்பாற்று
முதல்வனைக் கடவுள்வேத
முறையிடுந்தாமரைத் தாளானை வண்டுழாய்
முகிலைப் புரக்கவெள்ளைப்
புரிமுக வலம்புரி முழங்கச் சகோரவெண்
புட்கிரை யளிக்கும்வானம்
பூத்தமதி கரமொழிய விளைஞரைக் காமன்
பொருள்கணை துறப்பவெழுபண்
தெரிவண்டு சிறைவிட் டுவப்பக் குணாதுவளர்
திக்குவெள் ளணியெடுப்பத்
தேமுளரி தளைவிடப் புவியிரவு விடவலைத்
திருவவ தரித்தசுடரே. (6)

விநாயகக்கடவுள்

ஊற்றும் பசுந்தே னகிற்கா டெறிந்தெயின
ருழுபுனந் தினைவிதைப்ப
ஊட்டழ லிடுஞ்சாரன் மலைமுதுகு பொதிவெப்ப
முடைதிரைத் திவலைதூற்றி
ஆற்றும் புனற்சிலம் பாற்றருகு விளையாடி
யாயிரம் பொங்கர்தங்கி
யாயிரம் குண்டுநீர் மடுவுட் படிந்துவரு
மானையைக் காக்ககங்கை
தூற்றுந் தரங்கவொலி யிற்றுஞ்சி யறுகிவந்
தோட்டிணர்* விழைந்து செங்கைத்
$ துணைச்சிறு பறைக்குர லெ*திர்ந்திதழி நெடுவனஞ்
சூழ்ந்துடலி னிலவுவெள்ளம்
காற்றும் பொடிப்பூழி கால்சீத் தெறிந்திறைவி
கழைசெ*டுந் தோள்வரிக்கும்
கரும்பினிற் கைவைத்து வெள்ளிப் பொருப்பெந்தை
களிகூரவரும் வேழமே. (7)

*வனைந்து. பி-ம் $ தொளை. பி-ம்

————-

முருகவேள்

வள்ளைகா னீக்கிச் செழுங்குவளை மென்றுகய
வாயெருமை குழவியுள்ளி
மடிவளஞ் சொரியமுது மடுநிறைப் பக்கமல
மண்டபத் தரசவன்னப்
பிள்ளையா லும்புன றுறந்தமு தருந்திவெண்
பேட்டினந் தாயெகினம்வாய்
பெய்யிரை தெவிட்டுமகன் மாலிருஞ் சோலைப்
பிறங்கன்முகி லைப்புரக்க
கள்ளையூ றுந்தருத் தறியுணா மற்றேவ
கன்னியர் களஞ்சூழுநாண்
கழலாம லைரா வதப்பெரும் பகடழற்
கானம் புகாமலமுதம்
கொள்ளைபோ காமற் புரந்தரன் படுசிறைக்
கூடம் புகாமல்வெந்தீக்
கொளுந்தாம லகனெடும் பொன்னக ரளிக்கின்ற
கோழிப் பதாகையானே. (8)

வைரவன்

வேறு.

புடைவள ராரப் பரியரை பேரப்
புதறலை சாயத் துடிபட விருகரை
புகர்மணி வாரிக் குனிதிரைவீசிப்
புனலுமிழ்வாவிக் குருகெழநடுவுயர்
திடரகழாய்நெட் டகழ்திடராகச்
சிறைபொரும்யாணர்ப் பரிபுரநதிவரு
சினைவளர்சோலைத் திருமலைவாழ்கைச்
சிலைமுகில்காவற் புரவலன்வெளிபொதி
கடையிருள்வேர்விட் டெழுமுழுமேனிக்
கடல்விடுசோரிப் புலவெழுவடிபுரி
கவைபடுசூலப் படைதொடுபாணிக்
கனலபிழிவேணிச் சுடாமணிநிறைவிரி
படமுடிநாகப் புரியுபவீதப்
பலிகொள்கபாலப் புயலுருமெறிகுரல்
படுசுருடோகைக் கழலவிழி ஞாளிப்
பணைமுதுகேறித் திரிதருமிறைவனே. (9)

சத்தமாதர்.

வேறு.

வருபுனலவனி புதைப்பக்கோட்டின்
முழுகிநிமிர வலைவறவெடுத்தவள்
மதமழைகரட முடைத்துச்சாய்க்கும்
வெளியகரியின் முதுபிடர்புரப்பவள்
மரகதவளறு திரட்டிக்கோட்டு
நெடியபசிய களமயிலுகைப்பவள்
மலர்பொதுளிதழி தழைப்பப்பூக்கு
மமுதமொழுகு மதிவகிர்முடிப்பவள்

இருகடைவிழியு நெருப்பைக்காற்று
மலகைசுழல வருபிணனுகைப்பவள்
இமையவர்வயிறு நிறைப்பத்தேக்கு
மமுதகருணை கடைவிழிபழுத்தவள்
எறிவளியுதறு சிறைக்கொத்தேற்றை
யெகினநடவு மறைமொழிமிடற்றினள்
எனவிவருலகு துதித்துப்போற்று
மெழுவர்முளரி யடிமுடியிருத்துதும்

அரன்முதலெவரு நினைத்துப்பார்த்து
மறியவரிய விழைபெருமயக்கனை
அகிலமுமுதர மடுக்கடபூத்த
கமலநறிய நறைவழிபொகுட்டனை
அழகியகுரவை நடத்துக்கேற்ப
வொருகைநடுவ ணலமருகுடத்தனை
அலைகடலமலை யுதித்துத்தோற்ற
வுருவுவிளையு மளவறுகளிப்பனை

விரியொளியுததி கொழித்துக்கோத்த
வழிவில்பரம பதமுதுபுரத்தனை
விடையுரமுழுத மருப்புக்கீற்றி
லிடையர்மகளி ருழுமுலைமுகட்டனை
விரிதலையருவி தெழித்துத்தாக்கு
மெழிலிதவழ நிலவியபொருப்பனை
விளையிளநறவு சுழித்துத்தூற்று
துளவமுகிலை யழகனையளிக்கவே. (10)

முப்பத்துமூவர்

வேறு.

விரிதடமத்தகத் துச்சிதாழ்சுழிக்கடல்
விளைகடம்விட்டொழுக் கெட்டுவாரணத்தினர்
விரியுளை நெற்றியிற் கொட்டும்வாலெழிற்குரம்
விரைபெரிபெற்றிரட் டித்தவான்மருத்துவர்.

இருகடையுட்குழைத் தொற்றைமேருவிற்றொடும்
இறையவர் பத்தொடொற் றித்தவேறுகைப்பவர்
இருபதிலெட்டொழிப் பித்ததேர்துரப்பவர்
எனவிவர்தொக்களித் தற்கியாம்வழுத்துதும்.

சொரிபருமுத்திணர்க் கக்குபூகநெட்டிலை
தொடுசடைநெற்குலைக் குப்பைநாவளைத்துழு
கரிவளைமட்கரைப் பற்றிமேதியுட்குளி
தொடுகுளமுக்குளித் தெற்றுநீரொலிப்பெழ

மரையுயர்பொற்பறக் கொட்டைபாழ்படச்சிறை
மடவனம்விட்டெழப் பெட்டவாளைசெய்ப்புகும்
மலர்வதிபுட்குலக் கத்தறாததொத்தளி
வளர்பொழில்வெற்பினிற் பச்சைமாறழைக்கவே. (11)

காப்புப்பருவம் முற்றும்

———–

இரண்டாவது – செங்கீரைப்பருவம்

சுருள்விரிமுழுமுதல் வாழைக்கூனற்
குலையினின்மிடறுடை பூகப்பாளைத்
தலையினிலறைநடு விண்டாழுஞசீதச்

சுனையினின்முகைநெகிழ் காவித்தாழிப்
புடையினினெடுமணல் வாரித்தூதைக்
கலனணிமகளிர்க ரங்கோலுஞ்சாலைச்

சுவரினிலலமரு மூசற்காலிற்
படுவினிலொழுகிய சோனைத்தேனிற்
சுழல்படுமளிகள்கு டைந்தாடுங்காவிற்

சொரியுமுளுடல்பொதி யோலைததாழைப்
பரியரையினின்மறி நாகைத்தேடிக்
கவரிகண்முலையில்வ ழிந்தூறும்பாலிற்

கரைதவழ்முரிதிரை பாய்நெட்டோடைச்
சுழியினில்வழியினி னீர்குத்தோதைச்
சிறையினின்மளவர லம்பாயுஞ்சாலிற்

கழனியிலரைதிரள் காய்நெற்சோலைத்
தலைவளைகுலையரி தூரிற்றூமக்
குழலிடைமடவியர் வண்டோடுஞ்சூடிக்

கடையினிலுதறிய தாரீற்றாவிப்
புலவெழுமுதுசுற வாளைப்பாயசுற
றகழியிலருமழை கண்சூழும்பானுக்

கதிரெழுபுரிசையி லூரிற்போரிற்
றெளியினினடவினில் யாணாக்கானற்
றுறையினின்மதரம்வி ளைந்தோடும்பாகிற்

பொருபுனலெழுவரி வாளைப்பூசற்
படவிடுபெருமடை வாயிற்சாதித்
தொடரிணர்நறுவழை சிந்தாரம்போலும்

பொதிமுகையவிழ்மலர் வேரிப்பாயற்
றுணைவிழிதுயில்வதி மேதிப்பாழிச்
சுவலினில்வனச முகங்காலுந்தாதிற்

புழைபடுநெடுநிலை நாளப்பானற்
கழியினின்மதனடு சாபக்கானிற்
சரிகயலணவியெ ழுந்தேறுஞ்சாரிற்

புதல்படுதுகிர்கொடி மூடித்தீகக்
கடவியிலிளவெயி றோய்பொற்பூழித்
தெருவினிலிளைஞர்க ணின்றூருந்தேரிற்

றிருவளர்கடிமனை மாடத்தேணிப்
பழுவினினிலவுமிழ் தூவிப்பேடைக்
குருகெழுநதியலை சென்றேறுங்கூலத்

தினில்விளைபுனவிதண் மீதிற்கால்பட்
டுடலுளைமணிபொதி சூலைக்காலச்
சுரிமுகவரிவளை வந்தூருஞ்சாரற்

றிருமலையழகர்த டாகத்தோடைப்
புகர்முகமதகரி கூவச்சேனப்
பிடர்வருமழைமுகில் செங்கோசெங்கீரை

திருமடமகண்மகிழ் கூரப்பாடக்
குருமணியிடறிய மார்பிற்பீடத்
தினையிடுமழைமுகில் செங்கோசெங்கீரை (1)

வேறு.

தொளைபடுகரட மூற்றெழத்தேங்கி
வழிமதம் வண்டோடுஞ்சாயச்
சுழல்வருபெடையெ னாக்கரத்தூர்ந்த
புயறொடல் கண்டூடுங்காதற்

களிவருபிடித ழீப்பணைச்சார்ந்த
கறையடி மென்றார்வங்கூரக்
கவுளுழைசெருகி நாட்பிறைப்போன்ற
நகநுதி மண்சீவுந்தூளைக்

குளிர்புனலலைய வாட்டுடற்பாங்கர்
வழியவெ றிந்தாரந்தூவக்
குளிறியவருவி நீர்க்குரற்கேன்று
கரிநிரை கண்சாயுஞ்சாரற்

றெளிமதுவொழுகு காக்கிரித்தோன்று
மழைமுகில் செங்கோசெங்கீரை
திருமலையழக வாக்கிசைக்காம்ப
மழைமுகில் செங்கோசெங்கீரை. (2)

வேறு

இருவிழிசெவந்து கயலொடுமயங்க
வெறியுமாநீ ரோடைகுடைந்தா*யு
இடைவெளிநுடங்க விருபுறம்விழுந்த
கயிறுகால்பூ ணூசலுதைந்தாடி

ஒருமுறையகங்கை யொருமுறைபுறங்கை
யறையவோவா நால்வருபந்தாடி
யொருபதமகண்ட நிலவு* புகழ்கொண்ட
முதன்மைபாடா வேழுகழங்காடி

வருகுறவர்தந்த மடமகளிர்வண்டல
விழவுமாறா நீர்பொதிமஞ்சாடு
மதியுழவழிந்த வமுதநதிபொங்க
வருடைகாலாழ் வேரலிளஞ்சாரல்

அருவிவரைநின்ற வழகவிதழ்பம்பு
துளவமாலே யாடுகசெங்கீரை
அருமறைவிரிஞ்ச னிமயமயிலகொண்க
னமரர்கோவே யாடுகசெங்கீரை (3)

*(வெளி பி-ம்)

————

முலையமுதலம்பி விழநெடுவரம்பு
குறியகாலாழ் மேதிகயம்பாய
முருகிதழ்பொதிந்த குவளைகண்மயங்க
விடறிவாலால் வாளைவெருண்டோடி

இலைதலைவிரிந்த கமுகமடல்விண்ட
மிடறுவாய்சூழ் பாளைபிளந்தேகி
இமையவரருந்து மதியமுதகும்ப
முடையநீர்மேய் மேக$விகம்பூறி

மலையுடல்குளிர்ந்து விடவெளியெழுந்து
முழுகுதீயா டாலைநறும்பாகு
வழியும்வயன்மஞ்ச ளிலைமிசைவிழுந்து
களிறுபோலே சாரன்மணந்தோதை

அலையருவிதுஞ்சு மிடபமலைநின்ற
துளவமாலே யாடுகசெங்கீரை
அருமறைவிரிஞ்ச னிமயமயில் கொண்க
னமரர்கோவே யாடுகசெங்கீரை (4)

$ (மேகமசும்பூறி, பி-ம்.)

————

வேறு

இருகுழைமதர்விழிகிழிப்ப வலமருமகிழ்குரவை
தொட்ட பொதுவிய ரோதிபுறந்தாழ
இளநிலவுமிழ்மதிபகுத்த சிறுநுதல்குறுவெயர்முளைப்ப
வமைபொரு தோள்புளகங்கூர

மரகதவரையகலமுற்ற தினிவருசுரர்பதிவருத்தம்
இலையென வார்வம்விளைந்தோடு
வரைவெளிகுழுமிநடமிட்ட தெனவொசிகொடியிடையொளிப்ப
இளையப யோதரநின்றாட

விரியுலகமுமுலகொடுக்கு முதரமுமசையவலர்செக்கர்
மலர்புரை தாள்கள்செவந்தேற
விரைகெழுதுளவு நறைகக்க வொருகரமிசைகுடமுருட்டி
இசைவழி யாடுபரந்தாம

அருவினைபுறமிடவெருட்டி யடியவரளவினருள்வைத்த
மழைமுகி லாடுகசெங்கீரை
அளியுழுபொழில்புடையுடுத்த வுடுபதிதவழிடபவெற்பின்
மழைமுகி லாடுகசெங்கீரை. (5)

வேறு.

முளைக்குந் திருப்பாற் கடற்பெருஞ் சூன்முலை
முகக்கண் கறாமல்வட்ட
முகமதி வெளுப்புறா மற்பச்சை மரகதம்
முகடிளகி யொழுகுபாடம்

விளைக்குங் குழம்புதோய்த் தெற்றுபல நூலென்ன
மெய்ப்பசு நரம்பெடாமல்
வேய்நெடுந் தோள்கண்மெலி யாமலா லிலைவயிறு
வீங்காமன் மனைமதிற்பால்

வளைக்கும் புகைப்படலை மண்டொடா மற்சால
வயவுநோய் கூராமனாள்
வளர்திங்கள் பத்தும் புகாமற் பெருந்தூணம்
வாய்த்தகோ ளரிகளித்துத்

திளைக்கும் பெடைக்குருகு சூழ்சிலம் பாற்றிறைவ
செங்கீரை யாடியருளே
தேவர்க்கு மலர்வருந் தேவிக்கு நாயகன்
செங்கீரை யாடியருளே. (6)

சாய்க்குங்* கடும்புனல் பரந்தோட வுரகனற்
றருணமணி யணவுசூட்டுத்
தாழ்கடம் பிற்குதித் தாடலுங் கொங்கையந்
தடநெடுங் கிரிசுமந்து

மாய்க்குமெ னுசு*ப்பிளங் கோவியர் வளைக்கர
மலர்த்துணை பிணைத்தாடலும்
வட்டவாய் முடைபடுங் குழிசியிற் றீயாடி
வழியுமின் பால்பதத்திற்

றோய்க்குந் தயிர்த்தலையின் மத்தெறியு மிழுதுணத்
துளவோடு கரியமேனி
துவளநின் றாடனும் முன்புள்ள விப்போது
தொண்டர்தம் வினையிரண்டும்

தேய்க்குந் திருத்தாள் குனித்துநின் றழகனே
செங்கீரை யாடியருளே
தேவர்க்கு மலர்வருந் தேவிக்கு நாயகன்
செங்கீரை யாடியருளே. (7)

* (பெரும், பி-ம்)

————-

முருகுண்டு நாகிளம் பெடைவண் டியாழினிசை
முரலவளி தடவவாடும்
முகைமுக முறுக்குடைந் தவிழ்தரும் பூவைகிரி
முதுகுவலம் வந்துவீழ்ந்து

கருகுந் திரைப்பரவை மேய்ந்தகல் விசும்பாடு
கருவிமழை யாடுகொள்ளைக்
கண்ணகன் பொய்கைக் கருங்காவி யாடிளங்
கருவிளந் தொகுதிபிள்ளைக்

குருகுஞ் சலஞ்சலமும் விழிதுஞ்சு துஞ்சாக்
கொழுந்திரை கொழித்ததிவலைக்
குளிர்புனல் பரந்தாடு காளிந்தி யெனவலை
கொதிப்பக் கடுங்கார்முகம்

செருகுங் கணைக்குரிசி றிருமேனி துவளநீ
செங்கீரை யாடியருளே
தேவர்க்கு மலர்வருந் தேவிக்கு நாயகன்
செங்கீரை யாடியருளே. (8)

கறைபாய்ந்த குலிசப் படைப்பாக சாதனக்
கடவுளும் விபுதர்குழுவுங்
கடும்பொடு கடும்பசி கெடுத்தருந் தப்பணக்
கட்செவிப் பாப்பெயிற்றுப்

பிறைவாய்ந்து காந்துங் கடுங்காள கூடவெம்
பேழ்வாய் திறந்துறுத்துப்
பிடித்துக் குதட்டியுமிழ் மிச்சிலும் போகமலர்
பிரசங் கொழித்திறைக்கும்

அறைபாய்ந்த நீருடற் கழுவிநெடு வெண்ணிலா
வமுதுணா மதியளிக்கும்
ஆடுதலை யருவிபாய் திசைநான்கும் வெளியின்றி
யளிகோடி புடையலைக்கும்

சிறைபாய்ந்த வளிதருஞ் சோலைமலை யழகனே
செங்கீரை யாடியருளே
தேவர்க்கு மலர்வருந் தேவிக்கு நாயகன்
செங்கீரை யாடியருளே. (9)

ஈற்றுவண் டறுகால் குடைந்தாடு பொங்கர்விளை
யிளநறாத் துளிதூங்கியும்
இறாலுடன் முரக்கலை குதிப்பப் பசுந்தே
னிழிந்துமதி தவழநடுவு

தூற்றுவெண் டிரையமுது சுழியெறிந் துந்திரைத்
தொடுகடற் புனன்முகந்து
சூற்கொண்ட கருவிமுகி லிடறியுந் நாளத்
தொளைக்கைப் பொருப்புந்தியை

ஊற்றுவெங் கடநீர் கொழித்துமக விதழ்நெரிந்
துடையும்வண் டுளவமாலை
யொழியாது மதுவோட வுனதுசெந் திருவின்முலை
யுழுதலா லிளகுகளபச்

சேற்றுறு புயம்போ லசும்பறா மலைவாண
செங்கீரை யாடியருளே
தேவர்க்கு மலர்வருந் தேவிக்கு நாயகன்
செங்கீரை யாடியருளே. (10)

குரைக்குந் திரைத்தரைப் புரவுபூண் டரசிளங்
கோமக னெடுத்த செங்கோல்
கோநக ரிலங்கையிற் பரிதிதேர் பூண்டவேழ்
குரகதந் தூண்டுமுட்கோல்

கரைக்குங் கடாக்களிற் றமரேச னேகநாட‌
கடுஞ்சிறை கிடந்தகூடக்
கபாடந் திறக்கின்ற திறவுகோ னறவொழுகு
கமல‌மகள் விழியினுளவாய்

உரைக்குங் குழம்புபடு மஞ்சனக் கோல்பிலத்
துள்வீழ் நான்மறைக்கும்
ஊன்றுகோ லாகமுடி பத்துடைய கள்வன்மே
லொருகோ லெடுத்துமுகிலைத்

திரைக்குந் துணர்ச்சோலை யிடபகிரி நின்றமுகில்
செங்கீரை யாடியருளே
தேவர்க்கு மலர்வருந் தேவிக்கு நாயகன்
செங்கீரை யாடியருளே. (11)

செங்கீரைப்பருவ முற்றும்.

————-

மூன்றாவது – தாலேலோ பருவம்.

உடலியலவுண னாட்டியநெடிய தூணாவேசாநால்
உகம்வருமளவு தோறியவீருண நானாரூபாநாள்
முடியிடைமுதலி லாத்தனியுறையு மூவாமூதாளா
முனிமகமுடிவு காத்திடுசரண சாலாகார்வானா
மடிநிரைபுரவு மேய்ததுழலிளைய கோபாலேசாவான்
மகிதலநிறைவு காட்டியகரிய மாயாமாகாயா
அடியிணைகருதி யேத்திடுமழக தாலோ தாலேலோ
அரவணையுததி மேற்றுயிலழக தாலோ தாலேலோ. (1)

அடியவரளவி னோக்கியகருணை யாசாபாசாபூ
வயனொடுவயிறு சூற்கொளுமுதிய லோகாலோகாதே
மடழவிழ்கமல வீட்டுறைவனிதை லீலாகாராநேர்
வருசக‌டுடைய நீட்டியசிறிய தாளாதாள்சூடா
முடியுடையவுண ரோட்டெழநடவு சேனாரூடாபாண்
முரலளிநறவு வாக்கியதுளவு தோடோயாமோதர‌
உடுபதியிடறு காக்கிரியழக தாலேதாலேலோ
உடைதிரையமளி மேற்றுயிலழக தாலேதாலேலோ. 2

வெருவரநிய மூட்டியகொடிய தீவாய்வீழாதே
விழைவுறுமடியர் வீட்டுறநயமில் கோதாய்வேதாநால‌
அருமறைமுதன்மை கீழ்ப்படவமுத மாராவாயாலே
அருள்குடமுனிவ னாத்தமிழ்புனையு நூலாலோவாதே
இருபுயம்வகுள நாற்றியமதலை மாறாபாடாய்நீ
யெமையெனவழுதி நாட்டுளகுருகை மூதூராழ்வார்பால்
உருகெழுசிறுக னீர்ததிடநடவு தாளாதாலேலோ
உடைதிரையமளி மேற்றுயிலழக தாலேதாலேலோ 3

தொடுகடலலையின் மோத்துறுமுதிய கோண்மீன்மேயாமே
துகள்வெளிவயிறு போய்ப்புகநிலவு தீயேழ்நாமேயா
அடுபசிதணிய வேற்றெறிவளியி னாவாயோடாமே
அரிதுகிர்பொரிய மோட்டுடல‌லகை யூர்த்தேரோடாநீர்
இடுமணல்சுழல வார்த்திரநிவக மேகாவாய்காவாய்
இருநிலம்விடவெ டாச்சிலைவலிய கால்பூணான்வாயே
விடுமடல்புனைவி ழாப்பொலிசயில நாடாதாலேலோ
விரிதலையருவி தூக்கியசயில நாடாதாலேலோ 4

ம‌ழைபடிகடலு லாத்திரிபடவு சூழ்பாய்மீதேபோய்
மடமயிலகவி யாட்டெழவளைகள் கால்சூறூதாயா
அழகியபுறவு கூட்டுணவரிகொள் போர்மேல்வாமானேர்
அடிவிழவுகள வீற்றுளவிளைய சேதாவாய்பாய்பால்
எழுதினைகவர வேட்டுவர்வலைகள் பீறாவாலாலே
எறிசுறவறைய நாட்டிதணடுவு சூழ்கால்கீழ்மேலாய்
விழநிலம்விரவு கரப்பயில்சயில நாடாதாலேலோ
விரிதலையருவி தூக்கியசயில நாடாதாலேலோ 5

வேறு

முடக்குந் திரைப்பா லாழிநெடு
முகட்டிற்றுயில விருசெவியில்
மூல மென்னுங் குரல்புகுமுன்
முளரிப் பொகுட்டு வீட்டிலொற்றை

வடக்குங் கமச்சேற் றிருகொங்கை
மங்கை விளைந்த தெதுவென்று
மலர்க்கை நெரிப்ப வரவர*க
வணங்க வுதறி விசும்பிமைப்பிற்

கடக்குங் குடகாற் றெறிசிறையக்
கலழச் சேவற் பருமபிடர்க்
கழுத்தின் மேற்கொண் டப்புள்ளைக்
கால்கொண் டணைத்து விண்பறந்து
தடக்குஞ் சரத்தின் முன்சென்ற
தலைவா தாலோ தாலேலோ
சங்கத் தழகா விடபகிரித்
தலைவா தாலோ தாலேலோ. (6)

எடுக்கு மிழுதோ டழுதோடி
யேகத் தொடரு மசோதைகரத்
தெட்டப் படவு மொருவருக்கு
மெட்டப் படாத புயல்புயலைக்

கடுக்குந் திருமே னியினடிபுக்குங்
கைம்மா றிருப்பப் பின்னுதவும்
கைம்மா றிலாத கடலபசிய
கனக வுடுக்கைத் திருமங்கை

உடுக்கும் பாசங் கிடப்பவுளத்
தொன்றின் பாச மிலாதபச்சை
யோங்க லென்று மறைநாலு
முரைப்ப விரவி யுருட்டாழி

தடுக்குந் திருமா லிருஞ்சோலைச்
சயிலப் புயலே தாலேலோ
சங்கத் தழகா விடபகிரித்
தலைவா தாலோ தாலேலோ. (7)

யாழுங் குழலும் பழித்தமொழி
யிடையர் மகளிர் குழைகிழிய
வெறிந்து செவந்த விழிவாளி
யிருக்கும் பகுவாய்த் தூணியலை

சூழுங் கடலீன் றளித்தமணி
தூற்றுங் கதிர்வெப் பொழியநிலத்
தோகை முகத்து மகரந்தந்
துளிக்குஞ் சிவிறி திருமார்பில்

வாழுங் கமலப் பொகுட்டுமயின்
மலர்த்தாட் டுணையிற் பொதிந்ததுகள்
மாற்றும் பசும்பட் டாடையென
வரைத்தோள் கிடக்கு மளிப்படலம்

தாழுந் துளபத் திருப்பள்ளித்
தாமப் புயலே தாலேலோ
சங்கத் தழகா விடபகிரித்
தலைவா தாலோ தாலேலோ. (8)

நறைக்கட் பொகுட்டு மலர்குவிய
நளினந் திகைப்ப முகைக்குமுதம்
நாட்பூ வெடிப்பத் திகைப்பவெறி
நளிநீர்க் கயத்து ளுறைநேமிச்

சிறைப்புட் பேடை யுடல்பிரியத்
திகைப்பச் சகோர நிலவேட்கத்
திகைப்ப விலங்கு வதிதேடத்
திகைக்கப் பறவை பார்ப்புள்ளிப்

பறப்பத் திகைப்ப நறைப்பொழில்கள்
படியத் திகைப்ப வேள்சிலையிற்
பாணங் கொளுவத் திகைப்பவெயில்
பம்புஞ் சுடரை யெல்லெனவான்

மறைப்பத் திகிரி தொடுஞ்சோலை
மலையிற் புயலே தாலேலோ
மந்தா கினியும் பரிபுரமும்
வளரும் பதத்தாய் தாலேலோ. (9)

வேறு.

மகரங் குளிறுங் கனைகடன் மேய்ந்துயர் மலையின் றலைதுஞ்சும்
மழைமுகி லென்றெக் காலமுமிதழி மலர்ந்தலர் பொன்றூற்றச்
சிகரந் தொறுமட மயினட மாடச் செக்கர்க் கோபமெழச்
சினைவளர் காயா வகமட லூழ்ப்பச் சிதறுந் தளிபகுவாய்
நுகருஞ் சாதக மவத்தளவந் நுனைமுகை விடமின்போல்
நுண்ணிடை துவளச் சதிரிள மங்கையர் நுரைவிரி சுனைகுடையத்
தகரங் கமழும் குலமலை தங்குந் தலைவா தாலேலோ
சங்கந் தவழும் பரிபுர நதியின் றலைவா தாலேலோ. (10)

வேறு.

அளிக்குந் தரைக்கங் காந்தவுண
னகங்கை நிறைந்த நீர்வார்க்க
ஆழிப் பொருப்பு வேலியுல
கடிக்கொண் டோங்கி மழைக்கருணை

துளிக்குங் கமல மிரண்டுமறை
தோயுங் கமல மொன்றுமொளி
தூற்றுஞ் செக்கர்த் துகிருமிரு
சுடருஞ் சுரும்பி னிரைபரந்து

களிக்குந் தோட்டு நறைத்துளவக்
கானுஞ் சுமந்து வெளிவளரும்
கரிய பூவை மதிதவழ்ந்து
காலு மமுதப் பெருக்கிலுடல்

குளிக்குஞ் சிமய விடபநெடுங்
குவட்டுக் குரிசி றாலேலோ
குன்ற மெடுத்து மழைதடுத்த
கோவே தாலோ தாலேலோ (11)

தாற்பருவமுற்றும்

———–

நான்காவது – சப்பாணிப்பருவம்

ஒருமுறையுனது வயிற்றுமலர்க்கு ளுத்தவனப்பாகன்
உமைமடமயிலை யிடத்திலிருத்தி யிருக்கும்வலப்பாகன்
உடலியலவுண ருடற்கறைகக்க வழுத்துமுகிர்ச்சேனம்
உததியினடுவு துயிற்சுவைமுற்றிய வட்டவணைச்சேடன்

இருள்புறமிரிய நிரைக்கதிர்விட்ட வலக்கண்வெயிற்பானு
இதழ்பொதிகுமுத மலர்த்துமிடக்க ணொழுக்கமுதப்பானு
எழுதுதலரிய மறைத்தமிழ்முற்ற வடித்தவிசைப்பாணன்
இழுதெழுமுடைகமழ் கொச்சையிடைச்சியர் பெற்றகுலப்பூவை

முருகுடைகமல மலர்த்தவிசுச்சி யிருக்குமனைத்தீபம்
முகின்முதுகிடறு கடற்றலைவட்ட மளிக்கும்வெதிர்க்கோலன்
முகைநெகிழ்தொடையன் முடித்துதறித்தரு சொற்புதுவைக்கோ
முதுகிடவிபுதர் மிடற்றுமுழக்கு குரற்கடவுட்கோடு

குருகுலநிருப ரமர்க்கணிருட்டை யழைத்தபகட்டாழி
குரைகழலடியை வழுத்தியுளத்தின் மகிழ்ச்சியுறப்பாடு
குனிதிரையெறியரு விக்குலவெற்பிறை கொட்டுகசப்பாணி
குவலயம்வெளியற வைத்தபதப்புயல் கொட்டுகசப்பாணி. (1)

விழிதுயில்பெறமணி நெற்றிகுயிற்றிய தொட்டிலலைத்தேமும்
விரைகெழுபுழுகுநெய் பொத்திமுகத்தலை பித்தைமுடித்தேமும்
எழுகதிர்விழுபொழு துப்பிலைசுற்றி யனற்றலையிட்டேமும்
இளநிலவுமழ்மதி சுட்டுமுனக்கெதிர் முற்றமழைத்தேமும்

அழுகுரறணிய மருட்டியணைத்தொசி யொக்கலைவைத்தேமும்
அடிதொழுமிமையவர் வர்க்கமுமொப்ப வுவப்பமுடத்தாழை
கொழுமடனகவளி புக்குழுவெற்பிறை கொட்டுகசப்பாணி
குவலயம்வெளியற வைத்தபதப்புயல் கொட்டுகசப்பாணி. (2)

திருவயிறமைவர வைத்தருள்வைத்த வளப்பிலுயிர்ப்பால
திரைவிரிபுனல்வெளி பொத்துவடத்திலை முற்றுதுயிற்பால
வரிசிலைகடைகுழை யக்கடல்சுட்ட விழிக்கடையுட்கோப
மழைமுகிலெறிதுளி தட்டுமலைக்குடை யிட்டநிரைக்கோப

முருகெழுமிளநறை கக்குபசுத்தபு னத்துளபத்தாம
முடைகமழிடைமகள் கட்டவொடுக்கிய சிற்றுதரத்தர்ம
குருகுகடலையரு வித்துயில்வெற்பிறை கொட்டுகசப்பாணி
குளிர்மதிதவழ்பொழில் கற்றியவெற்பிறை கொட்டுகசப்பாணி (3)

திருமகடழுவிய பச்சையுடற்புற முத்தவெயர்ப்பேறத்
திரைதருமமுதென லுற்றிதழிற்றுளி சுற்றுதரத்தாரக்
கருகியசுரிகுழ லுச்சிமுடிப்பிணி விட்டுமுகத்தாடக்
கதிரிளவெயிலெழு முச்சிமிலைச்சிய சுட்டிநுதற்றாழப்

பெருகிளநிலவுமிழ் கொத்துவளைக்குல மிட்டபுயத்தாலப்
பிணிநெகிழ்நறைபிழி செக்கமலத்துணை யுட்கைசெவப்பூறக்
குரைமதுவொழுகு தொடைத்துளபப்புயல் கொட்டுகசப்பாணி
குளிர்மதிதவழ்பொழில் சுற்றியவெற்பிறை கொட்டுகசப்பாணி. (4)

வேறு.

இடைதடுமாறக் குழல்புறமலைய மெய்ப்பூணொலிப்பவொலியா
இருகுழையூசற் றெழில்வரநிலவு முத்தாரமொப்பமுலைமேல்

முடைகமழ்தாழிப் புறமெறிதிவலை தொத்தாவெளுப்பமதிபோல்
முகம்வியர்வாடக் கயிறுடல்வரியு மத்தாலுழக்கியுறைபால்

கடையுமசோதைக் கருள்வரவிழிகள் பொத்தாமயக்கியுடனே
கரமலர்கோலித் தடவினிலிழுது தொட்டோடுபச்சைமுகிலே

தடமலிசோலைத் திருமலையழகா சப்பாணிகொட்டியருளே
தழையவிழ்தாமத் துளவணியழகா சப்பாணிகொட்டியருளே. (5)

வேறு

வாராட்டு கொங்கைக் குறுங்கண் டிறந்தூறி
வழியுமின் பாலருத்த
மலர்விழிக் கஞ்சனங் குவளையெழில் படவெழுத
வரிகுழற் புழுகுபெய்ய

நீராட்ட மஞ்சட் பசும்பொற் பொடித்திமிர
நிரைவளை கரந்தொடுப்ப
நிலவொழுகு* வேண்ணீறு பிறைநுதல் விரிப்பவெயி
னிழன்மணித் தொட்டிலாட்டிப்

பாராட்ட வெவருமற் றண்டகோ ளகைவிண்டு
பாய்பெரும் புனலிலாலம்
பாசிலைப் பள்ளியிற் றுயில்பசுங் குழவியேழ்
பாட்டளி சிறைக்காற்றினால்

தாராட்ட வண்டுளவு தேனொழுகு மணிமார்ப
சப்பாணி கொட்டியருளே
தரையேழு மொருபொழுது போனகங் கொண்டமுகில்
சப்பாணி கொட்டியருளே. (6)

——————–
*வெண்ணீறு-புழுதிக்காப்பு. இது “சீரார்செழும்புழுதிக்காப்பு: என்று தமிழ்மறை நுதலியது.

பாட்டா யிரஞ்சுரும் பறைபொழிற் புதுவையிற்
பாவைகுழல் சூடியுதறும்
பனிமலர்ச் சருகுதே டிக்குப்பை நாடொறும்
பயிலாம லவள்புனைந்த

தோட்டா ரிதழ்ச்செல்வி மாலைதரு வேமணிச்
சூட்டரா வணைசுருட்டிச்
சொற்றமிழ்ப் பின்புசெல் லாமல்வண் டமிழ்மாலை
சூட்டுபதின் மரையழைப்பேம்

கோட்டா வெருத்துகட் குடிலில்வெண் ணெய்க்கிளங்
கோவிமார் கன்றுகட்டும்
குறுங்கயிற் றணையுண்டு நில்லாம லாயிரங்
குடவெண்ணெய் கொள்ளையிடுவேம்

தாட்டாழை வேலித் தடஞ்சோலை மலைவாண
சப்பாணி கொட்டியருளே
தரையேழு மொருபொழுது போனகங் கொண்டமுகில்
சப்பாணி கொட்டியருளே. (7)

பூக்கும் பொலன்றா மரைத்தாளின் முன்பொத்து
புவியடங் கலுமுந்தியின்
புடைவைத்த தொப்பல வழைக்கைக் கெனப்பழம்
புனிதமறை யாளனாட்டத்

தேக்குந் திரைக்கங்கை நீராடு தண்டையஞ்
சீரடி யெடுத்துமழலைச்
செய்யவா யிதழ்பெரு விரற்றலை சுவைத்துவெண்
டெண்ணிலா மூரல்கான்று

கோக்குந் தழைக்கூரை முடையாடை யிற்றுயிற்
கொண்டமுகி லுழவரோட்டும்
கூனுட லலம்பாய வெளிதாவு பகுவாய்க்
குறுங்கண்ண வாளைவாலால்

தாக்குண்ட சூன்மேகம் விழிதுஞ்சு மலைவாண
சப்பாணி கொட்டியருளே
தரையேழு மொருபொழுது போனகங் கொண்டமுகில்
சப்பாணி கொட்டியருளே. (8)

திங்கட் புகுந்துபெற் றுவகைமலி தாய்தந்தை
தீஞ்சுவைச் சோறளிப்போர்
செங்கதிர்ப் பொன்கொடுத் துத்தொண்டு கொண்டவர்
செழும்புகைப் படலைவானில்

பொங்கக் கிளைத்தெழு கடுந்தழ னெடுங்குப்பை
புயலுறு முடன்பகைத்துப்
பொருகுரற் பகுவாய ஞமலிநள் ளிருளுடற்
பொசிகழுது கடையுருட்டு

வெங்கட் குறுங்கா னரிக்கொள்ளை குடவள்ளி
விரைந்தெடுத் தெழவிறைக்கும்
விரிசிறைப் புட்குல மெமக்கெமக் கென்னுமுடன்
மீளவு மெடாம‌லடியார்

தங்கட்கினருள்சுரந் தெழுபிறப்ப‌டருமுகில்
சப்பாணி கொட்டியருளே
தரையேழு மொருபொழுது போனகங் கொண்டமுகில்
சப்பாணி கொட்டியருளே 9

எட்டுவகை யோகத் தினிற்பிரம ரந்திர‌
மெழுந்தங்கி யங்கடவுணாள்
ஈரைந்தொ டைந்துவெண் ணிறவைகல் வடவயன‌
மீரிரண் டோடிரண்டு

பட்டுவளர் திங்கள்வரு டம்பவனனாதவன்
பனிமதி தடித்துவருணன்
பாகசா தனன்மறைக் கடவுள்வழி காட்டநீர்
பாய்ந்தாடு விரசைபுக்கு

விட்டுமூ துடலமா ன‌ன்றீண்ட வாதனையும்
விட்டழிவின் மெய்படைத்து
வெண்சங்கு மாழியுங் கைக்கொண்டு பரமபத‌
மேவுநின் றொண்டர்மீளல்

தட்டுமணி மண்டபத் துடனுறைய வைக்குமுகில்
சப்பாணி கொட்டியருளே
தரையேழு மொருபொழுது போனகங் கொண்டமுகில்
சப்பாணி கொட்டியருளே 10

அகையுந துணர்த்தழைக் குடிலிருந் தந்தணர்க‌
ளரியகட வுளரைவேள்வி
அவியமுது கொள்ளப் பழம்பாடன் மறைகொண்
டழைக்குங் குரற்கற்றுநாள்

முகையுண்டு வண்டறை பொதும்பரி னிளங்கிள்ளை
முகமலர்ந் தெழவிளிப்ப
மும்மைமூ துலகமும் பாழ்படத் தேவரும்
முனிவரும் வந்துபம்பிப்

புகையுந் தழற்குழியும் யூபமுஞ் *சா**யம்*
பொரியிடுங் கலனுநெய்வான்
பொங்கிவழி குழிசியுங் காணாம லலமரும்
புணரியெழு மிரவிபொற்றேர்

தகையுந் தடங்குடுமி யிடபநெடு மலைவாண
சப்பாணி கொட்டியருளே
தரையேழு மொருபொழுது போனகங் கொண்டமுகில்
சப்பாணி கொட்டியருளே. (11)

சப்பாணிப்பருவ முற்றும்.
———

ஐந்தாவது – முத்தப்பருவம்.

முருகொழுகிறாலி னறவுகுதிபாய மழுவறுத்தகவட்டகில்
முருடுசுடுவாச மெழுபுகைவியோம வுடல்புதைப்பமதுத்துளி
முகிழநெகிழ்சாதி மலர்குளவிமூடு புதலருக்குபுனத்திடை
முகடுபுதைபூழி யெழவெயினர்மூரி யெருதுறப்பிவிடப்புனம்

அரவரசுசூடு குருமணிநிகாய மெனவுடுப்பமுகக்கொழு
அயின்முழுகுகூன னுதியின்மணியேற வலனுழைத்துமுழுத்திடா
அவல்வயிறுதூர நிரவிமுளைநாறு விதைபிடித்துவிதைத்திள
அளிவிளரிபாடு மடைபொதுள்படீர முதறறித்துவணக்கிய

கரியகுரலேனல் புரவுபெறவேலி புறனிரைத்துநிரைக்கிளி
கடிகவணிலேன மிரியமணியார ம்ந்றியமத்தவிபக்கிளை
கதழெரியலாத மெனவெருவியோட விழைபுனிற்றுமடப்பிடி
சுயமுனியைநாடி நடவையெதிர்மீள வரவொருத்தல்குழித்தலை

சரிகரையையோடி யுயர்கரையிலேற விடவழுத்துகுறத்தியர்
தமதுகுலம்வாழ வுனதுபுகழ்பாடி மடையளிப்பமதிக்குறை
தவளவளமேவு மிடபமலைவாண தவளமுத்தமளிக்கவே
தபனவெயிலேறு பவளவிதழூறு தவளமுத்தமளிக்கவே. (1)

வேறு.

வருமதபொருப்பு நடுவளைமருப்பு வயிறுதருமுத்த
மொளிகளைத்த பழுப்புறும்
வரைமுளியமுற்று மனலெழுவனத்து வளரும்வெதிர்முத்த
முடல்கொதிப்ப வெதுப்பெழும்
வரியளியிசைக்கு மனமுருகிமொட்டு மலர்வனசமுத்த
நிலவுசெக்கர் முகத்தெழும்
மகிணர்கரமுற்ற கலவியிலிறுக்கு மகளிர்களமுத்த
முருளுமுச்சி யதுக்குணும்

உருகெழவெளுத்த பிறைபுரையெயிற்ற வுரகமணிமுத்தம்
விடவழற்பொடி பட்டிடும்
உலகுடலிருட்டு முகிறுளிதுவற்ற வுடனொழுகுமுத்த
மொழுகிருட்டொளி யுட்படும்
உடைதிரையுடைப்ப வுவரிவிளையிப்பி யுமிழுமணிமுத்த
நெடியவெக்கர் மணற்படும்
ஒழுகமடைபட்ட மதுமடலுடைக்கு முயர்கமுகமுத்த
மரகதத்த பசுப்பெழும்

வெருவிவலைகட்ட வணவியலைதத்தி விழுசுறவமுத்த
மயினுதித்தலை முட்படும்
மிடறொலியெடுப்ப வெழும்வளியுலர்த்த வெளியவளைமுத்த
மறவெறித்தெழு நெய்ப்பறும்
விளைகழனிநெற்கண் விரவுபருமுத்த முலவியவெருத்த
கவையடிப்பட விட்புணும்
விரிகதிர்பரப்ப விலைதழையுமிக்கு விளையுமுழுமுத்த
முரலரைப்ப விழைப்புணும்

இருநிலமடுத்து முகமுழுகளிற்றி னெயிருசொரிமுத்த
முருபரற்க ணறுப்புறும்
இவைதவிரமுத்த மணிசிலவிரட்டை படுமொளிமறுக்கு
மெனவனைத்து முவக்கிலெம்
எறிபுனலுடுத்த தலையருவிசுற்று மிடபநெடுவெற்ப
விதழின்முத்த மளிக்கவே
இளமதியொழுக்கு மமுதருவிசுற்று மிடபநெடுவெற்ப
விதழின்முத்த மளிக்கவே. (2)

வேறு.

உலகைகரிவெப்பு வனமடைகுழைப்ப வெதிரிசையழைத்தும்விடவாய்
உரகனைவரித்த கொடிநிருபனுட்க வரிவளை குறித்துமுரிதோய்

கலனுதரமெத்த விடைமகளிர்வைத்த முடையளைகுடித்துமவர்தாழ்
கயிறரையிறுக்கி யுரலுடனணைப்ப வழுதிதழ்நெளித்துமனையாம்

அலகையுயிரொக்க வமுதொடுகுடிப்ப முலைதலைசுவைத்துமெறிநீர்
அலைசலதிவட்ட மகிதரைமடுத்து மகவிதழ்செத்ததுவர்வாய்

மலரெமர்பொருட்டு மொருமுறைசெவப்ப மழலைமணிமுத்தமருளே
மதியமுதொழுக்கு மிடபநெடுவெற்ப மழலைமணிமுத்தமருளே. (3)

வேறு.

ஆகத்து ணீங்கியுயிர் யாதனை யுடற்புக்
கனற்புகை யிருண்டகங்குல்
ஆரிருட் பக்கமறு திங்கடெற் கயனநில
வலர்திங்கள் வழிகாட்டமீ

மாகத்து நரகம் புகீஇப்பயன் றுய்த்தொழியும்
வழிநாளி லந்தவுருவம்
மாயமூ தாவியொடு தபனகிர ணத்திமைய
வரையிமத் துடனடைந்து

மேகத் துவந்துகும் பெயலினிற் பாரிடன்
வீழ்ந்துநளி புனலோடுநா
விழையும் பொருட்டொறு மணைந்துபல் லுடறொறும்
மேவியிங் ஙனமளவினாள்

போகத் திரிந்துவர விளையாடல் புரியுமுகில்
பூங்குமுத முத்தமருளே
பொறிவண்டு கண்படுக் குஞ்சோலைசூழும்
பொருப்பமணி முத்தமருளே 4

ஈட்டும் பெருந்தவ முனிப்புனித னென்புடல‌
மிரலையுட லதளுடுப்ப‌
வெரிவிழிப் பிணருடற் பிலவாய் நெடும்பே
யிபத்தோ லுடுப்பமுனிவன்

மூட்டுந் தழற்குழியினெய்சொரிய நரியுதர‌
மூளெரிக் குழியிலுட‌லம்
முழுகுநிண நெய்விடத் தவமுனி தருப்பையடி
முறைப்படுப் பக்குடற்கோத்

தாட்டுஞ் சிறைப்பருந் தடிபடுப் பத்தவத்
தரியமுனி கடவுள்யாவும்
அழைப்பவெங் காகங் கரைந்தின மழைப்பமுனி
யனன்மகங் காத்தெடுப்பக்

கோட்டுஞ் சிலைக்கணையி னிருதரைக் காய்ந்தமுகில்
குழைபவள முத்தமருளே
கூராழி கைக்கொண்ட வாயிரம் பேராள‌
குழைபவள முத்தமருளே. 5

வரையெடுத் தேழுநா ணின்றநீ கோபால‌
மகளிர்சிறு சோற்றினுக்கு
மடிமண லெடுத்ததா லுடலிளைத் தும்வானின்
மந்தார மலர்கொய்தநீ

விரையெடுத் தெறிபூங் கறிக்குமல ரெட்டாமல்
விரல்குந்தி யடிகன்றியும்
வேழவெண் கோட்டைப் பிடுங்குநீ வண்டன்மனை
விளையாடு பாவைக்குவெண்

திரையெடுத் தெறிபுணற் காய்பிடுங் கிக்கரஞ்
சேந்துமுன னொந்தவென்று
செய்கின்ற மாயங்க ளறிகிலேங் குறமகளிர்
செங்கணிழல் குருகுநோக்கி

இரையெடுத் தல்லாமையாலழியு மருவிமலை
யிறைவமணி முத்தமருளே
யெற்றுந் திரைச்சிலம் பாறுசூ ழிடபகிரி
யிறைவமணி முத்தமருளே 6

மட்பாவை தோயுந் துழாய்ப்பள்ளி யந்தாம‌
மார்பின்கண் வாய்த்தவந்த‌
மதியத்து மார்பினு மிருந்தா னெனப்பருதி
வருபுலத் தொருநான்குதோட்

புட்பாக னும்மறலி யுறைபுலம் வெண்ணிறப்
புனிதனும் வருணராசன்
புலத்தினிற் பச்சுடற் றேவும்வெள் ளிதழ்நறும்
பூங்குமுத பதிபுலத்தில்

கட்பா சடைப்பற் பராகவொளி கான்றமெய்க்
கடவு முடன்விதிக்கில்
காவல்பூண் செயமங்கை பூதம்வெம் புலிகொடுங்
கனைகுரற் சீயம்நிற்ப‌

விட்பால் வருந்திங்க ளுருவுகொள் விமானத்தின்
மேவுமுகின் முத்தமருளே
வெண்ணிலா மதிதுஞ்சு தண்ணிலா வாரம‌
வெற்பமணி முத்தமருளே. 7

வேறு

படைத்துத் திருவைத் தருந்தேவர்
பாக சாலை சுட்டிலங்கைப்
பாடி தொலைத்துக் கரும்பேய்க்குப்
பாக சாலை யளித்தறத்தைப்

புடைத்துத் தருக்கு மரக்கர்குழுப்
போக நரக வழிதிறந்து
புலவுச் சுடர்வெம் மழுப்படைக்கைப்
புனிதன் போக நரகவழி

அடைத்து முதன்மை முறைமாற்றி
யடைவு கெடுக்குந் தனிப்பகழி
ஆடற் சிலையி னாண்கொழிக்கு
மழுக்குப் போகக் கொடிவிசும்பைத்

துடைத்துத் திவளு மலையிறைவ‌
துவர்வாய் முத்த மளித்தருளே
தோணான் கைந்து படைசுமக்குந்
தோன்றன் முத்த மளித்தருளே. 8

வேறு

தாள்பற்றி யேத்தப் புரந்தரன் கரிமுகன்
சதுமுகப் பதுமயோனி
தண்ணறுஞ் செச்சையந் தார்முருக னிமையவர்
தடஞ்சுறாக் கொடியுயர்க்கும்

வேள்பற்று தீயிற் குளிப்ப*நு/துத னாப்பண்
விழித்தகட் சூலிசெம்பொன்
வெயின்முடிச் சேனைநா தன்பிரம் படிதாக்க‌
மீதிலெழு மணிகடொத்திக்

கோள்பற்று வடபுலக் குன்றெனப் பத்துமுன்
கொண்டவெண் படிமணந்த‌
கொண்டறுஞ் செழுநிலத் திருவாசல் பொலிநங்கள்
குன்றின் றுழாய்ப்படப்பைத்

தோள்பற்று சுந்தரத் தோகையொடு வாழுமுகி
றுகிரில்விளை முத்தமருளே
தொடுகடல் வெதுப்பவொரு சிலைகடை குழைத்தவன்
றுகிரில்விளை முத்தமருளே. 9

சேடற் கெருத்துளுக் கக்கடற் பள்ளத்
திரைத்தலை வரைத்தலையனைத்
தெசமுகக் கபடனை வெகுண்டெழும் வானரச்
சேனா பராகமண்ட

கூடத் தெழுந்துவான் கங்கைக்கு மண்கட்டு
கூலம் பசுந்தகட்டுக்
கொய்துணர்த் தருவினுக் காலவா லஞ்சங்கு
கொட்டுமா னதவாவியல்

பாடற் சுரும்பூது முவரிநெடு நாளமுதல்
பதிகொள்ள வள்ளறெய்வப்
பாவையரை யமரர்புரி வதுவைக்கு முளைநாறு
பாலிகைப் பூழியாக

ஆடற் கருஞ்சிலையி னிருகடை குனித்தவன்
னம்பவள முத்தமருளே
அருள்பெருகி யலையெறுயு மரவிந்த லோசனன்
னம்பவள முத்தமருளே. (10)

உடைக்குந் திரைக்கொ ளராவணைத் துயில்கொளு
முனைக்கடு தொடற்கஞ்சியே
ஒழுகுமளை முடைநாறு மணையாடை பலகாலு
முதறிப் படுத்துமீளப்

படைக்கும் பெரும்புவன மீரேழு முண்டநின்
பண்டிக்கு மலைகுடிக்கும்
பால்செறித் தற்குப் பசும்பரைத் தூட்டியும்
பைம்பொற் பொருப்புநீறாப்

புடைக்குஞ் சிறப்புட்க டாய்வரு முனக்குமொரு
புட்டோடம் வந்ததென்று
புனல்சொரிந் தும்பொதுவர் மங்கையர் மயக்குறப்
பொதுவினின் மயக்கியிழிவைத்

துடைக்குந் துணிர்ச்சோலை யிடபகிரி நின்றமுகில்
துகிரில்விளை முத்தமருளே
தொடுகடல் வெதுப்பவொரு சிலைகடை குழைத்தவன்
துகிரில்விளை முத்தமருளே. (11)

முத்தப்பருவமுற்றும்.
——

ஆறாவது – வாரானைப்பருவம்.

மடலவிழ்பொழின் முதன்மேற்பட நிமிர்தலைகவிழ்ந்து
பார்பூப்பவெறியுமகில்சுடு
மணமெழுபுனம்விளைகாய்த்தினை கவரமழகன்று
நாநீட்டவகவியலம்வரும்
மடமயிலுகள்விடையேற்றிமி னெடுமுகடிருந்து
தாள்பேர்ப்பவிளையகுறவர்தம்
மடவியர்விழுகிளியோச்சிய விதண்முதல்பறிந்து
கீழ்நாற்றநடுவுதுறுமிய

விடரகம்வெறுவயிறாய்ப்பெரு வெளிபடமுழங்கு
கோளேற்றையுழுவையரிவிழ
விரிபொரியவிர்தலைதூக்கர வருணமணிதுன்று
வாய்காற்றவிருளுமுகமுசு*
வெளியினில்விழுகிசிறுபார்ப்பினை விசையுறவெழுந்து
தாயேற்பவமுதநதிபடி
விடுமடிநிரைகடைவாய்ப்புற** மிசையுறுபசும்பு
லீயோட்டவெயினர்தறியணை

கடகரிகுனியிருகோட்டிள நுதியுழவிழந்து
கார்காட்டவயிரம்வெயில்விடு
கதிர்மணிமரகதமீர்த்திழி யருவிகள்பரந்து
வீழ்நாட்டவெறியும்வளிதரு
கருகியசிறுசிறையீக்கண மலமறவழிந்தி
றாறூற்றுநறவம்விழவிரு
கரைதவழ்மறிதிரையாட்டிய புனல்சுனைமறிந்து
வாய்சா *ய்ப்பநறியகுவளைகள்

புடைவிடுமடன்மதுவூற்றெழ வகன்மழைபொழிந்து
நீராட்டமகரமலையொடு
பொருகடல்கவர்புயலீட்டிய புறன்மழைதடிந்து
தோடூழ்த்தமுளரிநடுவுயர்
பொகுடெனவரையெழுநாட்பொழு தொருசிறுபசுங்கை
மீதேறறகுரிசில்வருகவே
புகர்முகமதமலை நூற்றுவர் கெடவிசயனின்ற
தேரோட்டுமழகன்வருகவே. (1)
——————-
** (அசையிடு, பி-ம்)

வேறு.

முடையுறிபொறுத்த சுவலினர்வெளுத்த நறியதளவிள
முகையெனு*மெயிற்றின் வழுவிரவுகொச்சை யுடையமொழியினர்
முடலைபடுநெட்டை யுடலினரழுக்கு முறுகுமறுவையர்
முருகொழுகுவெட்சி யிதழிநறைகக்கு பிடவமதுமலர்
இடைவிரவியிட்ட குழையினர்குலத்தின் முதன்மையறன்வழி
எமதுமகள்சுற்க மிதுவெனவிதிப்ப முதலுமொருபகல்
இமின்முகடசைத்து விழியெரிபரப்பி யுதறியுடலினை
இடியெதிர்சிலைத்து நிமிர்செவிகுவித்து நெடியகவைபடும்

அடிகொடுதுகைத்த துகள்வெளிபரப்பி யறவியறுமுகன்
அயிலொருபுறத்து மழுவொருபுறத்து முறையிலிருபுறம்
அலைவறவிருத்தி வடிபுரி மருப்பின் வயிரநுதியினின்
அறுபதினிரட்டி யிடையர்கள்புயத்து முரீ*ணும்விடையெழு

தொடைமணியெருத்த நெரிபடவுழக்கி யருணமணிபொதி
சுறவெறிமழைக்க ணிடைமகள்களித்து மகிழவடமிடு
துணைமுலையுழக்க வதுவைசெய்புயத்தி னழகன்வருகவே
துணர்சினைவிரித்த பொழில்வளர்பொருப்பி னழகன்வருகவே. (2)
———
*(மெயிற்றா பி-ம்)

வேறு.

மணிபொதியுமோலி புனையுமுடிதாழ விழுதுவிட்டவிர்சடைமுடி
வனையவொளிர்பீத வுடையினையுடாது திருவரைப்புறன்மரவுரி

அணியமலர்மாது கரம்வருடநாணி யுடல்சிறுப்பெழுமலர்புரை
அடிகருகவான மழைபருவமாறு மயினுதிப்பரலடவியின்

உணர்வுவறிதாய வறம்வழுவும்வாய்மை யுடையசிற்றவைவிடைதர
உவகையொடுபோன வருமயிலைநாளு முலையளித்துனதருள்பெறும்

பணிவிடை செய்தாய ரெமதுரைமறாது பழமறைப்பொருள்வருகவே
பருவமழையாடு குடுமிமலைமேவு பழமறைப்பொருள்வருகவே (3)

வேறு

வினைபுரியுங் கடியவிடப மழல்கடை
விழியுதறுங் கொடியகுருகு வெளியுழு
சினையிணர்பம் புபயமருது புடையுருள்
திகிரிதொடும் பரியசகடு முலைதர
அனையெனவந் தடருமலகை யிவையிவை
யவுணன்விடும் பணியில்வருமுன் விரைவினில்
நனைபொதியுந் துளவனழகன் வருகவே
நமதுபுறந் தழுவவழகன் வருகவே. (4)

தடவமுதம் புகையின்முழுகு மனைமுலை
தறிபயில்கன்றலகு செருகு நிரையுடன்
அடவிபுகும் பொதுவன்வருவ னவனுடன்
அரியவிருந் துவகைபொழியு மழன்முகம்
இடுமிழுதின் பதமுமுறுகு மிலைமனை
யிடைதமியன் புகுமுன்முலையி லமுதுண
மடல்பொதுளுந் துளவவழகன் வருகவே
மறைகதறுங் கடவுளழகன் வருகவே. (5)

இணைவிழியும் பொலிவுவரவு மடியர்தம்
எழிலுடலம் புளகம்வரவு முகபடம்
மணிமுலைபொங் கமுதம்வரவு நிறைமதி
வதனமலர்ந் துவகைவரவு முனதரை
அணிமணிபம் பரவம்வரவு மொருமுறை
அடியிணைநொந் தருணம்வரவு முயர்கண
பணவுரகந் துயிலுமழகன் வருகவே
பழமறையின் கடவுளழகன் வருகவே. (6)

எமதுகருங் குழிசியமுத முறைதயிர்
எமதுபொலன் குயிலெமரிய குழமகன்
எமதிடுமண் புனையுமணிய டிசில்கறி
எமதெறிபந் திழுதுமுறையி னிறைதுகில்
எமதுகழங் குனதுமதலை திருடினன்
எனவெவரும் பொதுவர்மகளிர் குழுமினர்
அமையுமிடுங் கலகம‌ழகன் வருகவே
அமலைபழங் கொழுநனழகன் வருகவே. (7)

வேறு

திருநாட்டு வந்தெவரு மருள்பெறற் கரிதெனத்
தெண்டிரைப் பாற்கடற்கட்
டெய்வநா கணயினிற் றுயில்கொண்டு மீன்முதற்
றிருவுருப் பத்தெடுத்தும்

பெருநாட் டுளங்குநீ ருலகிற் படாதன‌
பிறந்துபட் டுங்குருதிநீர்
பெய்யும் புலாற்கூட்டை யிழிவெனா தணுவொளி
பிறங்கவுட் டாமரைப்பால்

உருநாட்டி யும்நமது பேரூர் மற‌ந்தானு
மொருகா லுரைப்பர்கொலெனா
உபயகா வேரிநீ ராற்றினும் வேங்கடத்
துச்சியினு மடியர்தங்கள்

கருநாட்ட மறவிடப மலைமீது நின்றறாக்
கருணைபொழி முகில்வருகவே
கங்கையுந் தொல்லைப் பழம்பாடன் மறையுங்
கறங்குதாண் முகில்வருகவே. (8)

தொழக்களி வருந்தொண்டர் பாசவெம் புரசைசுவல்
சூழவைம் புலனடக்கும்
தோட்டிவென் றெழுமதம் பயின்மனக் கரிநிரை
தொடர்ந்துசிற் றடியைமுற்ற‌

மழக்களிற் றினமும் புனிற்றிளம் பிடிகளும்
வழியருவி யோதைவீங்க‌
மழைமதந் தூங்குங் கவுட்கரி யொருத்தலும்
வந்தரு குலாவவிண்ட‌

பழக்களி தீஞ்சுளைப் பலவுசொரி தேனாறு
பாயுஞ் சிலம்பாற்றயற்
பாசடைத் தாமரைப் பள்ளநீ ரள்ளலிற்
பாயுமேற் றெருமையேய்ப்ப‌

உழக்களிப் பூந்துணர்ச் சினையபுத் திரதீப‌
முறையுமா ளரிவருகவே
உபயசர ணம்பரவு மடியருக் கிருவினை
யொழிக்குமழை முகில்வருகவே. 9

வேறு

தளவு காட்டும் வெண்முறுவ‌
றவழுந் துவர்வா யசோதைபச்சைத்
தழைக்கூ ரையினின் முடைப்பகுவாய்த்
தடவுத் தாழி நெட்டுறியின்

அளவு காட்ட நிமிர்ந்துவெண்ணெ
யருந்து மளவி லவளதுகண்
டடிக்குந் தாம்புக் கஞ்சியழு
தரையி லார்க்கு மணிபொத்தித்

துளவு காட்டுந் திருமேனி
துவளத் திருத்தாண் முன்செல்லத்
துணைக்கட் கமலம் பின்கிடப்பத்
துண்ணென் றோடுஞ் சிறுவாவுன்

களவு காட்டே மெம்மிரண்டு
கண்ணுங் களிக்க வருகவே
கருணை சுரந்து மடைதிறந்த‌
கண்ணா வருக வருகவே. 10

வேறு.

கோட்டிற் பகுத்தமதி வைத்தனைய குறுநுதற்
கோற்றொடி யசோதைவாழைக்
குறங்கிற் குடங்கையி னெடுத்தணைத் துச்சிறிய‌
கொடிபட்ட நுண்மருங்குல்

வாட்டிப் பணைத்தமுது சூற்கொண்டு வெச்சென்ற‌
வனமுலைக் கண்டிறந்து
வழியுமின் பான்முதற் றரையூற்றி வெண்சங்கு
வார்த்துவ யிதழதுக்கி

ஊட்டித் தலைப்புறஞ் சங்குமும் முறைசுற்றி
யொருமுறை நிலங்கவிழ்த்தி
உடலங் குலுக்கிப் பசும்பொடி திமிர்ந்துதிரை
யூடெற்று தண்டுளிநனீர்

ஆட்டிப் பொலன்றொட்டின் மீதுவைத் தாட்டவள‌
ராயர்குல முதல்வருகவே
அருள்பெருகி ய‌லையெறியு மரவிந்த லோசனன்
னழகன்மா தவன் வருகவே. 11

வாரானைப்பருவ முற்றும்.
—————-

ஏழாவது – அம்புலிப்பருவம்.

விடங்கலு ழெயிற்றரா வாலிலைப் பள்ளியுள்
விழித்துணை முகிழ்த்தடங்கா
வெளிமூடு வெள்ளத்து மலர்மண்ட பத்தயனும்
வேதமுங் கடவுணதியும்

கடங்கலுழ் புழைக்கரக் களிறெட்டு மெட்டுக்
களிற்றுப் பெரும்பாகரும்
காளகூடக்களத் திறைவர்பதி னொருவருங்
கதிரவர்கள் பன்னிருவரும்
மடங்கலும் வெண்டிரையும் வெண்டிரை வளாகமும்
வானுமெறி வளியுமனலும்
மன்னுயிர்ப் பன்மையும் வகுத்தளித் துப்பின்னர்
மாய்க்கும் மயக்கவிளையாட்

டடங்கலு மொழிந்துன்கண் விளையாடல் கருதினா
னம்புலீ யாடவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவாவே (1)

பொங்குவா லுளையேழு பரிமாத் தொடக்குபொற்
றேருகைத் திருளொதுங்கப்
பொழிகதிர்த் தபனமண் டலமூ டறுத்துநீ
போதுதற் குண்மயங்கில்

வெங்கண்மால் கூரலை கருங்கடற் குண்டுநீர்
விரிதிரை யிலங்கைமூதூர்
விட்டுப் பெருங்கிளைக் குழுவொடும் பொருசேனை
வெள்ளத்தி னொடுநிறைந்த

திங்கணான் மாலைவெண் குடையவுணன் வானமீச்
செல்லவத் தபனனாகம்
திறந்தெழும் பெருநடவை யூடிழிந் தின்றுநீ
சேணொடு விசும்புகைவிட்

டங்கண்மா நிலமுந்தி பூத்தவன் றன்னுடன்
னம்புலீ யாடவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவாவே (2)

முளைக்குங் கலாநிலா வமுதநிறை மண்டலம்
முழுகுதர மறைகிடக்கும்
முடக்கும் பகட்டுட னிமிர்ந்துவெம் புகையரா
முள்ளெயிறு நட்டமுத்தித்

தொளைக்கும் பெரும்பாழி வாய்கக்கு நஞ்சினித்
துண்டப் படைக்கொடிப்புட்
டூவியஞ் சேவற் கிரிந்துபோ மயிர்பொறித்
துள்ளுமான் பிள்ளைமற்றோள்

வளைக்குங் கருங்கார் முகங்கண் டெழத்தாவும்
வல்லிருட் பொசிவானின்வாய்
வட்டவா ழிப்படை வெயிற்பட வொதுங்குமேழ்
மண்ணுக்கு மத்துழக்கும்

அளைக்குந் திருப்பவள மங்காக்கு மாலுடன்
னம்புலீ யாடவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவாவே. (3)

வளிநான்ற மணிமுறத் தழைசெவிச் சிறுகவுளில்
வண்டோ டிரண்டுபாடும்
மழைபாய் கடாக்கரிக் கண்கொடுத் தும்பச்சை
மரகதத் துச்சிபூத்த

ஒளிநான்ற நற்படிவ மலயப்பெருந்துவச
னுட்களிப் புறவளித்தும்
ஒருஞான்று பேரடிசில் வாய்மடுப் பச்செம்பொ
னுடைநெகிழ்த் தும்மலைத்தேன்

துளிநான்ற வாலவாய் வேப்பிணர்த் தென்னர்முன்
றொடைநறுங் குழல்விரித்தும்
தொல்லைநாள் செய்தவையி னரியதன் றேயிருட்
டோய்ந்தநின் மறுவொழித்தல்

அளிநான்ற பூந்துழாய் மணிமார்ப னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவாவே. (4)

கறைபட்ட முக்கவைச் சூலவே லெறிபடைக்
கடவுள்சடி லத்திருந்து
கண்டத்தி லூற்றெழு விடத்தா லுணங்கியுங்
கங்கைப் பெருக்கெடுத்துத்

துறைபட்ட வெண்டலைத் திரையினடு வுடலந்
துளங்கியுந் நுதல்கிழித்துத்
தூற்றுங் கடுந்தழற் சூடுண்டும் வளைபிறைத்
தொளையெயிற் றரவுகண்டும்

குறைபட்ட வட்டவுட னிறையா திருந்துங்
கொதிக்கும் வெதுப்புமாறக்
கொய்துழாய்ச் சோலைநிழல் குடிபுக்கு வாழலாங்
கோதிலா வேதநான்கும்

அறைபட்ட தாட்கமல மலையலங் காரனுட
னம்புலீ யாடவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவாவே. (5)

கோலுந் திரைப்புணரி யுதரத்தி னுடன்வந்த
கொத்தளிப் பத்திலக்கம்
குடைந்தாடு பொற்றருக் கிளைகிளர் படப்பைசெங்
கொள்ளைவெயில் புடைததும்பக்

காலுங் கதிர்கடவுண் மணிவண்டல் படுகலவை
கமழு*மணி மார்பிலாரம்
கள்ளுடைத் தொழுகங்க மடல்விண்ட பைந்துளவு
கடிமலர்த் தாமம்வேலும்

சேலுங் கெடுத்தவிழி மலர்மண்ட பந்தருந்
திருமாது தேவிவெள்ளைத்
தெண்ணிலா வுமிழ்கின்ற நீயுமிவண் மைத்துனன்
சினைவரா லுகளவெகினம்

ஆலும் புனற்சிலம் பாற்றலங் காரனுட‌
ன‌ம்புலீ யாடவாவே.
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
அம்புலீ யாடவாவே. 6
————-
*வரை (பி-ம்)

உடைதிரைக் கடன்முளைத் துலகுவலம் வருமொற்றை
யுருள்பெருந் திகிரியிரவி
யுடனுறையி னென்றவனு வொளிமாழ்கு மிளநறவ‌
முமிழமடல் விண்டதுளபத்

தொடைகமழ் திருப்புயத் தாயிரந் தேரிரவி
சொரிகதிர்க் குப்பைகக்கித்
தூற்றுஞ் சுடர்ப்பாழி யாழியெதிர் யான்வரத்
துணியுமா றெங்ஙனென்னில்

புடையுமிழு மாயிரம் மணிவெண் ணிலாக்கற்றை
பொங்குவெண் கதிருடுக்கும்
புரிமுகக் கடவுட் டனிச்சங்க முண்டுநீ
போதுதற் கஞ்சறகுவர்

அடையவிரி யச்சங்கம வாய்வைத்த வாயனுட‌
னம்புலீ யாடவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
அம்புலீ யாடவாவே. 7

மாலைவாய் நறவுபாய் கொந்தளச் சதிரிள‌
மடந்தையர் முகத்தையொத்து
மலைதல்கொண் டிடபகிரி யருகுவரி லீயீட்டி
வளரிறா லென்றழித்தும்

சூலைவாய் வளைகதறு நூபுர நதிப்புகிற்
றுவளுநுரை யென்றுடைத்தும்
சூழல்வாய் வரிலிளைய வெள்ளையம் புயமென்று
சூழ்ந்துகொய் துங்கிளிக்குப்

பாலைவாய் விடவெள்ளி வெண்கிண்ண மென்றுகைப்
பற்றியுங் கதிர்ததும்பப்
பார்க்கின்ற பேராடி யென்றெடுத் தும்பகை
விளைப்பரென் றஞ்சறுஞ்சா

ஆலைவா யொழுகுபா காறுபாய் மலையனுட
னம்புலீ யாடவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவாணவே. (8)

காயுங் கடுங்கதிர் விரித்தொற்றை யாழியங்
கடவுளலை தலைபிளந்து
கனைகடற் பெருவயி றுதித்தெழக் கனியவிளை
கனியென்று புகவிழுங்கப்

பாயுங்கவிக்குலத் தொண்டர்நா யகனைநின்
பால்வர விடுப்பனன்றேற்
பாழிவா யங்காந்து கவ்வியிரு கவுளுட்
படுத்துக் குதட்டவாலம்

தோயும் பிறப்பற் சுருட்டுடற் பாயல்வெஞ்
சூட்டரா வினைவிடுப்பன்
துளபத் துணர்க்கண்ணி யெந்தைகீழ் நின்றுநாற்
சுருதிதொழு தாள்செவப்ப

ஆயுந் தமிழ்ச்சங்க மீதிருந் தானுடன்
னம்புலீ யாடவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன்
னிவனுடன் அம்புலீ யாடவாவே. (9)

துள்ளக் குறுந்திவலை வெள்ளிவெண் டிரையாடு
தொடுகடற் றலைதுயின்றும்
தொளைக்குங் கழைக்குழ லெடுத்திசை யெழுப்பியுந்
தொல்லைமா ஞாலமேழும்

கொள்ளப் பரந்துமறை மழலைவாய் நான்முகக்
குழவியைப் பெற்றெடுத்தும்
கொடியா டிலங்கையிற் பேயாட விற்கடை
குழைத்தும் பரந்துபூக்கும்

வெள்ளத் தடங்கமலம் யானருகு வரின்முருகு
விரிமுகங் குவியுமென்று
வெருவர லிவன்கரிய கடவுண்மே கத்துடலம்
விளைகமல வனமனஞ்சூழ்

அள்ளற் பெரும்பள்ளம் வந்ததன் றிவனுடன்
னம்புலீயாயவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவாவே. (10)

விரியுங் கதிர்க்கற்றை யமுதூற நீவந்த
வேலைப் பெரும்பள்ளநீர்
வெஞ்சிலை குழைத்திவன் கணைதொட வறண்டது
விழைந்துநீ யரசுநாளும்

புரியும் பகட்டுவெளி யிவன் மலர்த் தாமரைப்
பொற்றா ளெடுத்துநீட்டப்
பொலனுடல் பிளந்ததட லிரவியொடு நீயரும்
புகலென்ன வடையும்வெற்பு

சொரியும் புயற்றலை தடுக்கைக்கி வன்னகந*
தொடவடி பறிந்ததிவனைத்
தொண்டையங் குதலைவாய் மதலையென் றெண்ணலஞ்
சூற்கமுகு வெண்பாளைவாய்

அரியும் பசுந்தே னரும்புமலை வாணனுட
னம்புலீ யாடவாவே
ஆரணந் தொழுகின்ற காரணன் னிவனுடன்
னம்புலீ யாடவாவே. (11)

அம்புலிப்பருவமுற்றும்.
——

எட்டாவது – சிற்றிற்பருவம்.

ஏட்டிற் பொறிச்செஞ் சுரும்பறுகால்
எறிய நறைபாய் செழுங்கமலத்
திறைவன் முதலா மிமையவர்கள்
இறைஞ்சு மெளலி யேந்துதலை

ஒட்டிற் பொறித்து வலனாழி
ஒருங்க வடிமை கொண்டதுபோல்
உனது மலர்த்தா ளுட்கிடக்கும்
ஒற்றைக் கடவுட் சங்குவண்டல்

வீட்டிற் பொறித்தின் றெங்களையும்
விழைந்தாட் கொள்ள நடந்ததிரு
விளையாட் டிதுநன் றன்றலைபாய்
வேலை யுதித்த திருவின்முலைக்

கோட்டிற் பொறித்த சுவடெழுதோட்
கொண்டல் சிற்றில் சிதையேலே
கொண்ட லுரங்குஞ் சோலைமலைக்
கோமான் சிற்றில் சிதையேலே. (1)

கொழித்துக் கிரணஞ் சொரிகழற்காற்
கோக னகத்தி லுறைகங்கை
குதித்துத் திரைநீர்ப் பெருக்கெடுத்துக்
கோட்டும் வண்டற் பாவையினை

அழித்துச் சமைத்த மலர்க்கறியை
அரித்துத் தூதைக் கலத்துமணல்
அடுஞ்சோ றெடுத்து மணிப்பந்தும்
ஆடுங் கழங்கு மம்மனையும்

சுழித்துப் பசும்பொற் குழமகவைச்
சுழியிற் படுத்துச் சிற்றடியேம்
துயர முறவே நடுவுடலம்
சுருட்டுங் கடவுட் பாம்பணையின்

விழித்துத் துயிலு முகின்முன்றின்
மிதித்துச் சிற்றில் சிதையேலே
விதுரன் மனைக்கு மிதிலைக்கும்
விருந்தன் சிற்றில் சிதையேலே. (2)

வாழி யெடுத்து நிற்பரவு
மறைநான் கரற்று நான்குமுகன்
வடிவு மெடுத்துப் படைத்துநிறை
மதியங் கொழிக்கு நிலாவென்னப்

பூழி யெடுத்த திருமேனிப்
புலவுக் கவைவேன் மழுப்படைக்கைப்
புனித னுருக்கொண் டழித்துவலம்
புரியு முகச்சங் குடன்வட்ட

ஆழி யெடுத்த வுருவெடுத்தால்
அளித்துப் பயிலுந் திருவிளையாட்
டன்றி யழித்த லியல்பன்றே
அணக்குங் குடுமித் தலைத்துயில்கான்

கோழி யெழுப்புஞ் சோலைமலைக்
கோமான் சிற்றில் சிதையேலே
கொண்ட லுறங்குஞ் சோலைமலைக்
கோமான் சிற்றில் சிதையேலே (3)

இளைத்துத் துவளு மிடைமடவார்
எண்ணில் பதினா றாயிரவர்
இழைக்குங் குமத்தோ டமைநெருக்கி
இலவத் துவர்வா யமுதருந்தித்

திளைத்துக் கெஞ்சிப் பெரும்புலவி
திருத்தித் தேய்ந்தும் மகளிர்முலை
தீண்டி யறியே னென்றுபொய்யே
தேவர் தெளிய முன்னையுயிர்

முளைத்துத் தழைப்பக் கரிக்கட்டை
முதுகு மிதித்தாய் சிற்றடியேம்
முன்றிற் புறத்தி லெதுதெளிய
முளரித் தாளான் மிதிப்பதுதேன்

வளைத்துச் சுழிக்குந் துழாய்ப்புயல்யாம்
வகுத்குஞ் சிற்றில் சிதையேலே
வானம் பிளக்குஞ் சோலைமலை
மன்னன் சிற்றில் சிதையேலே. (4)

அலம்பாய் விளைநெற் பழனத்தில்
அள்ளன் மடுவிற் றுள்ளுகயல்
ஆடுந் தரங்கக் கருங்கழியில்
அறையுஞ் சிறகர்ப் பேட்டெகினக்

குலம்பாய் குவளைக் கோட்டகத்திற்
குண்டு சுனையிற் றொட்டநெடுங்
குளத்திற் குறுந்தாட் கருமேதிக்
குழியி லுனது பேர்யாணர்ச்

சிலம்பாற் றயலி லாயிரநீர்த்
தெய்வத் தடத்தி னன்றிமுன்றிற்
றெள்ளிப் பரப்பு மணற்குவையிற்
செக்கர்க் கமல மலராது

வலம்பாய் திகிரி முகின்மித்து
வளைக்குஞ் சிற்றில் சிதையேலே
வாரி மகட்கு நிலமகட்கும்
மன்னன் சிற்றில் சிதையலே (5)

கோவை மணிப்பந் தெறிந்தாடும்
கொடிபொற் கழங்கு பனல்வாவி
கொட்குங் கிரணச் செய்குன்று
கொய்பூந் தளவப் பந்தல்வண்டற்

பாவை யுகைக்கும் பொன்னூசல்
பராரைக் குரவந் தேன்கொழுக்கும்
படப்பை குதிக்கு மான்கன்று
பசும்பொற் கிள்ளைப் பிள்ளையிளம்

பூவை யிவையுன் பதத்தூளி
பொதியப் பெருவீ டுறிலடியேம்
பொய்த லொழியு மலர்வனசப்
பொகுட்டி லிருக்கு நான்குமுகத்

தேவைத் திரவுந் தியிலளித்த
சிறுவன் சிற்றில் சிதையேலே
தெள்ளுந் தரங்கப் பாலாழிச்
சேர்ப்பன் சிற்றில் சிதையேலே. (6)

வேறு

கொள்ளைநீர்க் குவளைக் கோட்டக மறந்தும்
குழந்தைவெண் மதிக்கோட்டுக்
குன்றொடுங் குயில்போற் கூவுதன் மறந்தும்
கூருகி ரிளங்கிள்ளைப்

பிள்ளையை மறந்து மயினட மறந்தும்
பேட்டிளம் புறவோடும்
பிணையினை மறந்தும் ஊசலை மறந்தும்
பிள்ளைவண் டிதழுந்தக்

கள்ளைவா யொழுக்கும் வெள்ளிவெண் ணிலவு
காற்றிள முகைமுல்லைக்
கன்றினை மறந்து மிழைத்தயாம் வருந்தக்
கன்னியர் மனைவாயின்

வளளையா லனங்கண் டுயின்மலைக் கிறைவன்
மணற்சிற்றில் சிதையேலே
வண்டமர் துளவன் மாலலங்காரன்
மணற்சிற்றில் சிதையேலே (7)

சுழித்தெறி தரங்கத் திருச்சிலம் பாற்றுத்
தூற்றிய திரை யீட்டும்
சொரிநிலாக் கிளைக்கும் வெண்மணற் குப்பைச்
சுட்பொலன் முறத்திட்டுக்

கொழித்துவெண் டுகிலிற் றலைமடிக் கொட்டிக்
குவித்ததோ ழியரோடும்
குருமணி முன்றிற் பரப்பிமெய் துவளக்
கோல்வளைக் குரலேங்கக்

கழித்தடங் கமலத் துணைக்கரஞ் சேப்பக்
கலைமதி முகம்வேர்ப்பக்
கண்ணிமைப் புறாம லிழைத்தயாம் வருந்தக்
கடைவளை யலம்பாயும்

வழித்தலை மலர்த்தேன் சொரிமலைக் கிறைவன்
மணற்சிற்றில் சிதையேலே
மாலிருஞ் சோலை மலையலங் காரன்
மணற்சிற்றில் சிதையேலே (8)

வேறு

வரியுங் கடுங்கார் முகங்கண்டு
வளர்க்கும் பிணைக்கன் றகலுமது
மடற்பூந் துளபத் திருமேனி
மழைக்கார் காட்டக் குயிற்பிள்ளை

இரியும் வள்வாய் நெடுந்திகிரி
எறிக்கும் வெயிலை முதுவேனில்
என்று கலாவ முள்ளொடுக்கி
இளைய மயிற்பே டெம்மைவிட்டுப்

பிரியுந் தவளத் தரளமணி
பிறழு நிலவுப் பெருவெள்ளம்
பெருகு முன்றிற் றலைவந்து
பெய்யும் பசும்பொ னொளிபரந்து

சொரியுங் கழற்காற் றுணைக்கமலம்
துவளச் சிற்றில் சிதையேலே
சோலை மலைக்கு நான்மறைக்கும்
தோன்றல் சிற்றில் சிதையேலே. 9

ஒடுங் கலுழி விடப்பாந்தள்
உட‌லங் கிழியத் தூண்டுசக‌
டுச்சி மிதிப்பப் பேரரக்கன்
உருவ மெடுத்த தெழுந்துபுகை

ஆடுந் தழன்மெய்க் கரிக்கட்டை
அகல மிதிப்பக் குருகுலத்தில்
அரச ரிளங்கோ வானததர்
அருங்கான் படர்கற் றலைமிதிப்பத்

தோடுஞ் சுரும்புந் ததும*புகுழற்
றோகை யுருவ மெடுத்ததொளி
சொரியுந் தவளத் திருமுன்றிற்
றுவைக்கின் முன்னை வடிவிழக்கும்

பாடு மறைநான் குடுத்தபதம்
பதித்துச் சிற்றில் சிதையேலே
பார்த்தன் றேர்க்கும் புள்ளிற்கும்
பாகன் சிற்றில் சிதையேலே. 10

முடங்காப் புரண்டு நிமிருரகன்
முடியிற் கிடக்கும் புவியேழும்
முந்நீ ரேழும் வரையேழும்
முழங்கு மருவிப் பெருக்கெடுப்பக்

கடங்காற் றியமா திரமெட்டும்
கனகக் குடுமிப் பொலன்வரையும்
ககன மேழு முட்கிடப்ப‌க்
கமலத் திருத்தாள் பொத்தியநாள்

அடங்காப் புவியோ குற்றேவல்
அடியோ மாரை யயர்முன்றில்
அளக்க விற்றைக் கடிவைப்ப‌
தலைநீ ருடலந் தழல்பரப்பத்

தடங்கார்ச் சிலையிற் பகழிதொடும்
தலைவன் சிற்றில் சிதையேலே
சங்கத் தழக னிடபகிரித்
தலைவன் சிற்றில் சிதையேலே. 11

சிற்றிற்பருவமுற்றும்.
—————

ஒன்பதாவது – சிறுபறைப்பருவம்.

மறுதலையரக்க ருயிரயில்குடிப்ப‌
வமரரையளித்த நெடுவேள்
மதனழியவெற்*று சிறுவயிறலைத்து
மயில்வரைபறப்ப வனல்போய்
மறிதிரைவயிற்றின் முழுகிமுதுவெப்பு
முமிழுடல்குளிர்ப்ப வரிதா
வடதிசைபுரக்கு மகள்புறமளிப்ப‌
மழைதுளிமறுத்த வனமீ

தெறுழ்வலியிருப்பு நெடுநுதிமருப்பு
முதுகலைதெறிப்ப வடல்வாய்
எறிபடைபிடித்த கரம்விடவுடுத்த‌
புலியதணிலத்து விழலான்
இடிபடவரற்று தமருகம்வெடித்த
குரலவியநெட்டை யரவூர்
எரிவிழுதுவிட்ட சடைபிணிநெகிழ்ப்ப
மரகதம்விரித்த விலைசூழ்

அறுகிதழிகொக்கி னிறகுதிரவட்ட
மதியின்வகிர்பட்ட நுதன்மீ
தலையும்வெயர்நெற்றி விழியழலவிப்ப
வமரநதியெற்றி விழுநீர்
அறைதிரைகொழிப்ப வுடல்பொதிவெளுத்த
பொடிகழுவவொற்றை ரதமூர்
அருணவெயில்கக்கு பழையவொளிகட்ப
வரன்முதுகளிப்ப முதனாள்

தெறுமுனைமுகத்தி லவுணனெழுவொத்த
திரள்புயமதுற்ற கறைநீர்
சிகரவரைவிட்ட வுவியைநிகர்ப்ப
வெரிதிகிரிவிட்ட மதிதோய்
திருமலைபுரக்கு மழககுணிலெற்று
சிறுபறைமுழக்கியருளே
திருவரைவணங்கி யழககுண்லெற்று
சிறுபறைமுழக்கி ருளே. (1)

வேறு,

ஒளிபெருகித்துளும்பு பரமபதத்திறைவா
உகளமுதைச்சுரந்த வெளியகடற்றுறைவா
அளியுழுபற்பவுந்தி யெழுதரணிப்புரவா
அயனுமைவைத்தபங்கன் விபுதகுலக்குரவா
விளைநகையுட்டதும்பு திகிரிசெலுத்துழவா
விழுநகைகக்குபொங்க ரிடபமலைக்கிழவா
குளிரமலர்க்கைகொண்டு சிறுபறைகொட்டுகவே
குணிறலையெற்றிநின்று செறுபறைகொட்டுகவே (2)

வேறு

செக்கரி லொளிகெழு துப்பினை யெறிகடல்
செற்றிய தழலெனவே
திக்குள சுறவகை நெற்குலை சடைபடு
செய்த்தலை விழவருசேல்

மொக்கிய குருகெழ வுட்பொதி சினைசிறை
முத்திட வளைதவழா
முக்கெறி குரல்தனை விட்டுயிர் நிகர்பெடை
முற்பயில் வெளியெனவால்

எக்கரி னிலவிய வுச்சியி லிளமல
ரிற்புற மளவிருகால்
எட்டடி யிடவிழை பெட்டையி னொடுதிரை
யெற்றிய முதுபுனல்வாழ்

குக்குட மலமரு வெற்புறை மழைமுகில்
கொட்டுக சிறுபறையே
கொத்தளி நிரையுழு மைத்துள வணிமுகில்
கொட்டுக சிறுபறையே. (3)

வேறு

வெண்டிரைப் பாற்கடல் விடப்பாம் புடற்றாம்பு
வெற்புமத் தெரிமுழக்கும்
விண்கிழிக் குங்குடுமி நொச்சிசூழ் மிதிலைவாய்
வின்முடக் கியமுழக்கும்

புண்டிரைக் குருதிநீ ராறுபட வாடகன்
பொன்மார்பி லுகிரழுத்தப்
புடைக்கும் பெருந்தூண் பிளந்தெழுமுழக்கமும்
பொங்கர்மது வாய்மடுத்து

வண்டிரைத் திதழ்குதட் டுந்துணர்த் தருவூழ்த்த
மலர்கொணர்ந் தமரரறிய
வாய்வைத்த வெள்வளை முழக்கமும் கேட்டுளம்
வாழ்ந்தயா மின்றுமகிழத்

தெண்டிரைப் பரிபுர நதித்தலைவ குணிலெற்று
சிறுபறை முழக்கியருளே
செகமலையு மெனவுதர மணைகயிறு வரியுமுகில்
சிறுபறை முழக்கியருளே. (4)

வேறு.

புள்ளுந் திரையும் பொருபுனல் குடையும்
பூந்தொடி மங்கையர்தேம்
பொதிவண் டலையுங் குமுதத்திளநகை
பொங்கொளி சொரிநிலவும்

கள்ளுண் சிறைவண் டினமும் பரவுங்
கற்றைக் குழல்செருகும்
கடிகமழ் பித்திகை விடுமலர் தூற்றுங்
கலைநில வும்மிடையைத்

தள்ளுங் கொங்கைகத் தரளக் குவைசொரி
தண்ணில வும்பருகிச்
சற்றும் படுபசி தணியா திளைய
சகோரக் குலமுலவும்

தெள்ளும் புனனூ புரநதி யிறைவன்
சிறுபறை கொட்டுகவே
செம்பொற் சாரற் குலமலை யிறைவன்
சிறுபறை கொட்டுகவே. (5)

வேறு.

கரைகடந் திறைக்கு நீத்தநீர்க் குழியிற்
கால்விழ மருப்பேற்றும்
கழித்தலைக் குமுத வாயிதழ் மடுத்துங்
கட்செவி கிடவாமல்

விரைகமழ் துளவப் பொதும்பரி னீழல்
வெப்பறப் புயம்வைத்தும்
விடுமடற் கமல வுந்தியிற் பூத்தும்
விண்ணுட றொடுமெட்டு.

வரையரா விருத்து நூற்றுவர் கூற்றின்
வாய்புகச் சுமைதீர்த்தும்
மலர்ப்பதந் தாவி யளந்துகைக் கொண்டு
மற்றொரு பொதுநீங்கக்

குரைகடல் வளாக மெமதெனக் குரிசில்
கொட்டுக சிறு பறையே
குலமலை வாணன் மாலலங் காரன்
கொட்டுக சிறுபறையே. 6

காட்டியுமுடலந் துண்ணெனப் புரிந்து
கண்களைத் திசைவைத்தும்
கரத்தினான் மீளப் புடைத்தெழுங் குரற்குக்
காந்தளஞ் செவிதாழ்த்தும்

நீட்டியுந் திரைத்து மெதுவென நகைத்து
நெஞ்சயர்ந் தலமந்தும்
நின்றுலாங் குரிசில் புறவினிற் பரப்பி
நிரையினைக் கழையூதிக்

கூட்டியும் யமுனைக் கரைவருங் களிறு
கொட்டுக சிறுபறையே
குலமலை வாணன் மாலலங் காரன்
கொட்டுக சிறுபறையே. . 7

வேறு

விழுத்தலை வடித்தநெட் டூசிநட் டுங்குப்பை
வெந்தீப் பிழம்பிலிட்டும்
வெண்ணிணத் தீந்தடி யரிந்துசெம் புண்னின்வாய்
வெள்ளுப்பு நீரிறைத்தும்

சுழித்தலை பரந்தாடு முதிரநீத் தத்தினிற்
றுயருழப் பத்தள்ளியும்
சுடர்வா ளிலைக்கள்ளி மீதெறிந் துந்நாசி
தூண்டுமூச் சுள்ளடங்கக்

குழித்தலை தலைக்கீ ழுறப்புதைத் தும்புலாற்
குருதியுடல் போட்டுநாயின்
கோள்வாய்ப் புகுந்துமா தண்டமயர் மறலிபதி
குறுகாம லடியருக்காத்

தெழித்தலை யறாவருவி மலைவந்து நின்றமுகில்
சிறுபறை முழக்கியருளே
செகமலையு மெனவுதர மணைகயிறு வரியுமுகில்
சிறுபறைமுழக்கியருளே. 8

பாந்தளிற் பஃறலைச் செம்மணிக் குப்பையிற்
படர்வெயிற் குடல்வெதும்பிப்
பாண்சுரும் பறுகால் கிளைக்கும் பசுந்துழாய்ப்
பள்ளியந் தாமநீழற்

சாந்தள றெடுத்துக் கொழிக்கும் பணைப்புயந்
தவிசுநடு வீற்றிருக்கும்
தரைமகள் விரும்பியெக் காலமுந் நிலவெழுந்
தவளவொண் சங்குடுக்கும்

காந்தளங் கையேந்து பாவையிப் பறையொலி
கறங்கமெலி யசுணமல்லள்
கனிவாயின் மொழிகற்று வளர்கிளிப் பிள்ளைசூற்
கருவிமுகில் கண்படுப்பத்

தேந்தழைப் பாயலரு ணற்சோலை மலைவாண‌
சிறுபறை முழக்கியருளே
செகமலையு மெனவுதர மணைகயிறு வரியுமுகில்
சிறுபறை முழக்கியருளே. 9

துளிகொண்ட வெள்ளமிர்த மிடையறா தொழுகிவிளை
துகிர்பழுத் தனையசெய்ய
தூயவா யூறலு முகத்தலை குழற்றலை
துவற்றிவிழு புழுகுநெய்யும்
அளிகொண்ட தண்டுழாய்ப் பள்ளித் திருத்தொங்க
லகவிதழ் வரிந்தோடுதேன்
அலையும் புனற்படத் தட்பமுற் றெழுகுர
லவிந்ததே னருகுபாயும்

ஒலிகொண்ட கடவுட் கவுத்துவச் செக்கர் மணி
யுச்சியிற் கற்றைவெயில்வாய்
ஒலிபொங்க வென்றதள் வெதுப்புங் கருங்கொண்ட
லுடுபதிக் குழவிதவழும்
தெளிகொண்ட தலையருவி துஞ்சுகுல மலைவாண
சிறுபறை முழக்கியருளே
செகமலையு மெனவுதர மணைகயிறு வரியுமுகில்
சிறுபறை முழக்கிஇருளே. (10)

சிறுபறைப்பருவ முற்றும்
—————–

பத்தாவது – சிறுதேர்ப்பருவம்

இருகரமுஞ்செவப்ப வலனோடிளைத்துவிளைதேன்
எழுதளவம்பதித்த கொடிவேரொதுக்கிமலரால்
மருவெழுபந்தரிட்டு வெயில்வான் மறைத்துமலிதூள்
மடியமுகந்துகொட்டி யிறைநீர்மழைக்கண்மடவார்

நிறையளகங்குலைப்ப விழுதாதொதுக்கியடியேம்
நிலவியமுன்றில்வட்ட நடுவேநிறுத்திமரைவாழ்
திருவுறைபொங்கர்வெற்ப சிறுதேருருட்டியருளே
திகிரியிணைநதணைத்த சிறுதேருருட்டியருளே. (1)

பொறையுடலம்பிளப்ப வுழுசாறுவைத்தும் வருசேல்
பொருகதவந்திறக்கு மடைவாயடைத்துநுரைபாய்
அறைபுனல்பொங்கியெற்று நிறைகாலுடைத்தும்வயறோய்
அளறுபெறுங்குருத்து முளைநாறழித்துமணியால்

மறையவரம்புமுற்று முதுசூலுகுத்தும்வளையேர்
மளவருடன்பகைத்த புனனாடுடுத்தவளிசூழ்
சிறையெறிபொங்கர்வெற்ப சிறுதேருருட்டியருளே
திருவளரும்புயத்த சிறுதேருருட்டியருளே. (2)

வேறு

புழுதியளைந்து தெருத்தலையின்
புறம்போ யறையின் மணியசைத்தும்
புனிற்றா வந்த தெனவுரைத்தும்
பொங்க லெனச்சே றடியிழுக்கும்

தொழுவி லுரலைப் பிணிப்பொழித்தும்
துள்ளுங் குழக்கன் றெருத்தணைத்தும்
தொடர்பாய்ந் தறுத்த தெனவுரைத்து
சொரியும் விழிநீர் மெய்போர்**

அழுது பொருமி நின்றுபொய்யே
அடித்தா ரென்று மிலைமனையில்
அசோதை பதறி யோடிவர
அழைத்து நகைக்கு மழலைமுகில்

கொழுது மளிதோய் சோலைமலைக்
கோமான் சிறுதே ருருட்டுகவே
குளிருஞ் சிலம்பா றுடையமறைக்
கோமான் சிறுதே ருருட்டுகவே. (3)

மீன்கோட் டலைக்கும் பெருவாரி
வெள்ளத் தெழுந்த வெற்பும்வட
வெற்பு மழுந்த முன்னாளில்
வெள்ளை வராகப் பெரும்போத்துக

கூன்கோட் டிரட்டை நுதிமடுத்துக்
குழியில் வீழு நிலமகளைக்
கொண்டு நிமிர நாற்புறமும்
கொழிக்குந் தரங்கப் புனல்போல

வான்கோட் டிளைய மதியமுது
வழிக்கு மிரத நெடுஞ்சிகர
மருங்கு தொடுக்கு மிறால்பிளக்க
வழியுங் கடவா ரணங்குத்தித்

தேன்கோட் டிழிய வருஞ்சோலைச்
சிலம்பன் சிறுதே ருருட்டுகவே
தெள்ளுந் தரங்கப் பாலாழிச்
சேர்ப்பன் சிறுதே ருருட்டுகவே. (4)

அண்ட ருவலைக் குடிற்படல்வாய்
அனைத்துந் திறந்து தோற்றவுறி
அலைந்து தோற்ற வுரன்மிதித்த
அடியின் சுவடு தோற்றமுதிர்

வண்ட லளைபா னிறைந்ததடா
வயிறு குறைந்து தோற்றவிடை
மகளிர் துவர்வா பலர்தோற்ற
வதனம் வெகுளி தோற்றவிளந்

துண்ட மதிவா ணுதற்பவளத்
துவர்வா யசோதை கைமாறு
தோற்ற வுடனே யருடோற்றத்
துணைக்கண் மைநீர் தோற்றவளை

உண்ட களவு தோற்றாமல்
உலக மேழு முண்டதிரு
உதரங் குழைய வழுதமுகில்
ஒட்டுஞ் சிறுதே ருருட்டுகவே. (5)

வேறு

களிக்கக் குலப்பொதுவ ரெண்ணிலா யிரவராங்
கன்னியரி லொருவரைமலர்க
கண்ணருள் புரிந்துமலர் மணிமுடியி லொருவரிரு
கால்வைத்து மொருவர்முலைதோள்

குளித்துக்களிப்பக் கலந்துமலர் கற்பகக்
கொடியொருவர் கொங்கைமுற்றக்
கோட்டியு முரக்களப வள்ளல்லா யொருவரிடு
குறியொருவர் காண்குறாமல்

ஒளித்துப் பெருந்துளி யொழித்துமய லொருவருட
னூடியும் பகலொன்றின்வாய்
உவலையக் குடிலடங் கத்திரியு மிளையமுகி
லொழுகுமொளி மணியரைத்துத்

தெளித்துக் குழைத்தனைய மழலைவா யழகனே
சிறுதே ருருட்டியருளே
சிலைவிசயன் விடுபெருந் தேர்கடவு மழகனே
சிறுதே ருருட்டியருளே. (6)

பூநறா வாறுபாய் சந்தனக் கொம்பர்ப்
புறத்துங் கடற்பிறந்து
பொன்பரப் புந்துணர்க் கற்பகக் கொம்பர்ப்
புறத்தும் வடந்துவக்கி

மீனறா வொழுகுமணி நூபுர நதிக்குவளை
விண்டபொற் றாதின்வெள்ளி
வெண்டிரைக் கங்கையின் பொற்றா மரைத்தாதின்
வேரியங் கால்கொழிப்பக்

கானறா வண்டுமுரல் கொந்தளக குற**க்
கன்னியரும் வானநாட்டுக்
கன்னியரு மிருமருங் காட்டிடச் சதிரிளங்
கன்னியர்க ளூசலாடும்

தேனறா வினையிறா னாலறா மலைவாண
சிறுதே ருருட்டியருளே
சிலைவிசயன் விடுபெருந தேர்கடவு மழகனே
சிறுதே ருருட்டியருளே. (7)

அலையெடுத் திருகரை நெரித்துச் சுறாக்கதற
வறைபுனல் வறண்டுநெட்டை
ஆழியிற் கானலந் தேர்புக விலங்கைக்கு
ளாதவன் றேர்ககடாவக்

கொலையெடுக் கும்படை யரக்கருடல் வெய்யபுட்
குலமேற வுயிர்விமானக்
கொடுஞ்சிப் பொலந்தே ருகைப்பவா னவமாதர்
குங்குமச் சேதகத்து

மலையெடுக் கும்புளகம் விளையவா வெங்கணும்
மாறா விழாவெடுப்ப
மாரவே டென்றலந் தேரூர மாதலி
மணித்தேர் நடாத்திவெற்றிச்

சிலையெடுக் குங்கொண்டல் பரிமா தொடக்குபொற்
சிறுதே ருருட்டியருளே
சிலைவிசயன் விடுபெருந் தேர்கடவு மழகனே
சிறுதே ருருட்டியருளே. (8)

—————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ நாராயணையங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ கவி காளருத்திரர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருமாலிருஞ் சோலைமலை அழகர் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ வில்லி புத்தூர் ஸ்ரீ மார்கழி நீராட்ட உத்ஸவம்–

May 6, 2021

ஆண்டாள் திருப்பாவை முதல் பாசுரத்திலேயே ‘நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்’ என்று ரகசியத்தை அடியவர்களுக்கு உபதேசித்து விடுகிறாள்.
நான்கு செயல்களை மனிதன் தினமும் தவறாமல் செய்ய வேண்டும் என்கிறது சாஸ்திரம்.

• 1. துயிலெழும் போது ஹரி ஹரி என்று எழுந்திருக்கவேண்டும். (‘உத்திஷ்ட சிந்தய ஹரிம்’)
• 2. குளிக்கும் போது கேசவனின் நாமம் சொல்லி குளிக்க வேண்டும். (‘வ்ரஜன் சிந்தய கேசவம்’)
• 3. உண்ணும் போது கோவிந்தனை மனதில் நினைத்து உண்ணவேண்டும். (‘புஞ்சன் சிந்தய கோவிந்தம்’)
• 4. தூங்க போகும் முன் மாதவனை நினைக்க வேண்டும். (‘ஸ்வபன் சிந்தய மாதவம்’) .

இந்த நான்கு செயல்களையும் செய்வதால் எவருக்கும் எந்தவிதமான கஷ்டமோ நஷ்டமோ கிடையாது.
மாறாக அமைதியான வாழ்க்கை நிச்சயமாக கிட்டும். இந்த நான்கு செயல்களையும் மக்கள் முந்தய காலத்தில் தவறாமல்
செய்துவந்தனர் என்பதை விளக்குமாப் போல ஆண்டாள் நாச்சியார் கோதையின் கீதை (திருப்பாவை பாசுரங்கள்) திகழ்கிறது.
1. துயில் எழும்போது ஹரி ஹரி என்பது புள்ளும் சிலம்பின காண் என்கிற பாசுரத்தில் உள்ளத்துக் கொண்டு
”முனிவர்களும் யோகிகளும் மெள்ள எழுந்து ஹரி என்ற பேரரவம் உள்ளம் புகுந்து குளிர்ந்தேலோ” (பாசுரம் – 6) என்கிறார்.
2. பெண்கள் எல்லாம் வந்து நாட்காலோ நீராடி வந்து விட்டார்கள். தற்சமயம் தயிர் கடைந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் கேசவனைப் பாடுதல் உன் காதில் விழவில்லையா?”கேசவனைப் பாடவும் நீ கேட்டே கிடத்தியோ?” (பாசுரம் – 7)
3. பாற்சோறு மூட நெய் பெய்து முழங்கை வழிவார கூடியிருந்து உண்பவர்கள் கூடாரை வெல்பவராகிய கோவிந்தனைப் பாடுகிறார்கள். (பாசுரம் – 27)
4. நன்கு தூங்க வேண்டுமானால் மாதவன் பெயரைச் சொல்லி இருப்பாள் போல் இருக்கிறது இந்தப் பெண்.
ஏமப் பெரும் துயில் மந்திரப் பட்டாளோ, மா மாயன் மாதவன் வைகுந்தன் என்றென்று நாமம் பலவும் நவின்றேலோ.(பாசுரம் – 9)

———-

சூரியமான முறையில் கணிக்கப்படும் தமிழ் காலக் கணிப்பு முறைப்படி ஆண்டின் ஒன்பதாவது மாதம் மார்கழி ஆகும்.
சூரியன் தனுர் இராசியுட் புகுந்து அதைவிட்டு வெளியேறும் வரையிலான 29 நாள், 20 நாடி, 53 விநாடி கொண்ட கால அளவே இம் மாதமாகும்.
வசதிக்காக இந்த மாதம் 29 நாட்களை உடையதாகக் கொள்ளப்படும்.
குளிர் காலத்தின் துவக்கமாக மார்கழி மாதம் கருதப்படுகிறது. இந்த மார்கழி மாதத்தை “பீடுடை மாதம்” என்று அழைப்பார்கள்.
இந்த சொல் நாளடைவில் திரிந்து ‘பீடை மாதம்’ என்று வழக்கில் வந்துவிட்டது.
பீடுடை மாதம் எனில் சிறந்த, பெருமை வாய்ந்த, மதிப்புள்ள மாதம் என்று பொருள்.

ப்³ருஹத்ஸாம ததா² ஸாம்நாம் கா³யத்ரீ ச²ந்த³ஸாமஹம் |
மாஸாநாம் மார்க³ஸீ²ர்ஷோऽஹம்ருதூநாம் குஸுமாகர: || 10- 35||

மாஸாநாம் மார்க³ஸீ²ர்ஷ: அஹம் = மாதங்களில் நான் மார்கழி [ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை அத்தியாயம் – 10; ஸ்லோகம் – 35]
“மாதங்களில் நான் மார்கழியாக இருக்கிறேன்” என்று பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தனது கீதையில் இம்மாதத்தை சிறப்பித்துக் கூறியிருக்கிறார்.

ஓசோன் படலமானது பூமிக்கு மிகஅருகில் இம்மாதத்தில் தான் காணப்படுகிறது. எனவே சுத்தமான காற்றை சுவாசித்து
உடல்நலனைப் பேணும் பொருட்டு அதிகாலை வழிபாடு இம்மாதத்தில் மேற்கொள்ளப்படுகிறது என்றும் கூறுவர்.

————

கிழக்கு நோக்கியுள்ள ஶ்ரீஆண்டாள் கோயிலின் முதல் மண்டபமாகிய கொட்டகை போல கல்லாலே கட்டப்பட்ட பந்தல்
அமைப்புடைய பந்தல் மண்டபம், மற்றும் திருமலை நாயக்கரின் அத்தையும்,
இரகுவீரமுத்து விஜயரங்க சொக்கப்ப நாயக்கரின் மகளுமான சிங்கம்மாள் கட்டிய குறடு உள்ளது.
இவர் பெயரால் சிங்கம்மாள் புரம் தெரு (சிங்க மாடத் தெரு) என்னும் அக்கிரகாரமும் இவ்வூரில் உள்ளது.
“சிங்கம்மாள் குறடு” என்னும் மண்டபம் தாண்டி, பங்குனி உத்திர திருக் கல்யாண மண்டபம் உள்ளது.
இம் மண்டபத்தின் உட்புற உச்சியில் இராமாயணக் கதை முழுவதும் வண்ண ஓவியங்களாக தீட்டப்பட்டுள்ளது.
இம் மண்டபத்தில் ஆண்டு தோறும் பங்குனி மாதம், ஶ்ரீஆண்டாள் திருக் கல்யாண மகோத்ஸவம் நடைபெறுகிறது.

—————–

ஸ்ரீ வில்லி புத்தூர் ஸ்ரீ மார்கழி நீராட்ட உற்ஸவம்–

இவ்வுற்சவம் தொடங்குவதற்கு முந்தைய நாள் இரவு ஶ்ரீஆண்டாள் சர்வாலங்கார பூஷிதையாக வடபெருங்கோயிலுக்கு எழுந்தருளி
வடபத்ரசாயியிடம் மார்கழி நோன்பு நோற்க, அனுமதிகேட்கும் “பிரியாவிடை” நடைபெறுகிறது.
ஶ்ரீஆண்டாள், வடபத்ரசயனர் பெரியபெருமாள் சந்நிதியின் மஹாமண்டபத்திற்கு எழுந்தருளி, ஏகாந்த திருமஞ்சனம் கண்டருள்வார்.
பின்னர் குடை,சாமரங்களுடன், புஷ்பமாரி பொழிய ஸ்வஸ்திவாசனம் கோஷிக்க கைத்தல சேவையாக மூலஸ்தானம் எழுந்தருளுகிறாள். ஆண்டாளுக்கும்,வடபெருங்கோயிலுடையானுக்கும் திருவாராதனம், வேதவிண்ணப்பம் நடைபெறும்.
பின்னர் திருக்கதவம் தாளிடப்படும். அப்போது ஶ்ரீஆண்டாள் மார்கழி நீராட்டத்திற்கு எம்பெருமானிடம் அனுமதி கேட்பதாக ஐதீகம்.
பின்னர் திருக்கதவம் நீக்க, அரையருக்கு அருளப்பாடு சாதிக்க, அவரும் திருப்பாவை முப்பது பாசுரங்களையும்
அமுததொழுக, தாளத்தோடு சேவித்து, முதல்பாட்டுக்கு வியாக்யானம் செய்வார்.
பின்னர் ஸ்தலத்தார் உற்சவ வைபவம் மற்றும் பஞ்சாங்கம் வாசிப்பர்.
ஆண்டாள் அங்கிருந்து புறப்பட்டு, பெரியாழ்வார் மங்களாசாசனம் முடிந்து நாச்சியார் திருமாளிகையை அடைவார்.

நீராடல் உத்ஸவத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் தங்கப் பல்லக்கில் வட பெருங்கோவிலின் ராஜகோபுர வாசலில்
ஸ்ரீ ஆண்டாள் எழுந்தருள, நாள்பாட்டு’ வைபவம் நடைபெறும். அதாவது,
ஒவ்வொரு நாளும் அந்த நாளுக்கான திருப்பாவைப் பாடல் பாடப்படுவதே இந்த நிகழ்ச்சி.

மறுநாள் காலையில், ஶ்ரீஆண்டாள் தங்கப் பல்லக்கிலே எழுந்தருளி பெரிய கோபுர வாசலை அடைகிறாள். அன்று
நாட்பாட்டு ‘மாலே மணிவண்ணா’ பாசுரத்தை ஸ்ரீ ஆண்டாளே சொல்வதாக ஐதீகம்.
இந்தப் பாடல், “ஆலின் இலை யாய் அருளேலோ எம்பாவாய்” என்று முடிவுறும்.
சமஸ்கிருதத்தில் ‘வட விருட்சம்’ என்றால் ஆலமரம் என்றும், ‘பத்ரம்’ என்றால் இலை என்றும் பொருள் ஆகும்.
‘வடபத்ரசாயி’ என்பதையே, ‘ஆலின் இலையாய்’ என்று அழகுத் தமிழில் ஆண்டாள் கூறுகிறாள்.
அரையர் நாள் பாசுரம் சேவித்த பிறகு, அங்கிருந்து புறப்பட்டு பல விடையாத்து மண்டபங்களை முடித்துக்கொண்டு
திருமுக்குளக்கரையில் உள்ள எண்ணெய் காப்பு மண்டபம் எழுந்தருளுகிறாள்.
இவ்வாறு பல்லக்கிலே எழுந்தருளும் போது ஶ்ரீஆண்டாள் தினமும் ஒரு திருக் கோலத்துடன் விளங்குவார்.

ஸ்ரீ ஆண்டாள் நீராடல் உற்சவத்தின்
2ஆம் நாள் கள்ளழகர் திருக்கோலம்.
3ஆம் நாள் கண்ணன் கோலம்,
4ஆம் நாள் முத்தங்கி சேவை,
5ஆம் நாள் பெரிய பெருமாள் கோலம்,
6ஆம் நாள் மஹாராணியாக அமர்ந்த கோலம்,
7ஆம் நாள் தங்க கவச சேவை
என தரிசனம் தருவது சிறப்பு.

திருமுக்குளம் கரையில் உள்ள நீராட்ட மண்டபத் தில், மாலை 3 மணிக்கு ஆண்டாளுக்கு ‘எண்ணெய் காப்பு’ வைபவம் நடை பெறும்.
அழகான தோற்றத்துடன் சௌரிக் கொண்டையுடனும், சர்வ ஆபரணங்களுடனும், ஶ்ரீஆண்டாள் அமர்ந்தபடி இருக்க
அர்ச்சகர்களும், பரிசாரகர்களும் இணைந்து அனைத்து உபசாரங்களுடன் எண்ணெய் காப்பு சாற்றுதல் என்னும் வைபவத்தை தொடங்குகிறார்கள்.
முதலில் ஶ்ரீஆண்டாளின் திருவடிகளை விளக்கி, கைகளை விளக்கி அர்க்யம், பாத்யம் முதலியவைகளை சமர்ப்பிக்கிறார்கள்.
பின்பு ஶ்ரீஆண்டாளின் தலை யலங்காரமாக உள்ள சூரிய-சந்திரன், நெற்றிச்சரம், துராய் இழுப்புச் சங்கிலி,
தங்க மல்லிகை மொட்டு, தங்க கமலம், ரத்ன ராக்கொடி, ரத்னஜடை, முதலான தலையணிகளையும்,
காசு மாலை, பவளமாலை, வைரப்பதக்க மாலை முதலிய ஆபரணங்களையும் படி களைந்து,
பின் ஶ்ரீகோதையின் சௌரிக் கொண்டையை அவிழ்த்துக் கோதி விட்டு சிடுக்கு நீக்கி, சீப்பினால் தலை வாரி,
மூலிகைகளால் காய்ச்சப்பட்ட தைலத்தை சாற்றுகிறார்கள். இவ்வாறு மூன்று முறை செய்யப்படுகிறது.
ஒரு மஹாராணிக்கு செய்யும் சகல உபசாரங்களும் நம் அன்னை ஶ்ரீகோதை ஆண்டாளுக்கு செய்கிறார்கள்.
(பக்தர்களுக்கு தைலம் ப்ரசாதமாக வழங்கப்படுகிறது.)

பின்னர் பத்தி உலாத்தல் முடிந்து திருமஞ்சன குறட்டிற்கு எழுந்தருளுகிறாள்.
அங்கு நவகலசத்தினால், வேதகோஷங்கள், முழங்க, வாத்ய கோஷங்களுடன் ஶ்ரீஆண்டாளுக்கு திருமஞ்சனம் செய்யப்படுகிறது.
பிரபல நாடகக் கலைஞரான கன்னையா நாயுடு அவர்களால் சமர்பிக்கப்பட்ட தங்கக் குடம் இதில் பிரதான கலசமாகும்.
பின்னர் தினம் ஒரு வாகனத்தில் சௌரிக் கொண்டையுடன் திருவீதி வலம் வந்து வடபெருங்கோயிலை அடைகிறாள்.
அங்கு நாள் பாட்டு நடைபெறும்.

அந்த உற்சவத்தின் ஆறு மற்றும் எட்டாம் நாட்களில் நடக்கும் சவுரித் திருமஞ்சனம் விசேஷமானது.
அப்போது ஒரு நாள், மூக்குத்தி சேவை நடைபெறும். ஸ்ரீ ஆண்டாளின் மூக்கருகே, தங்க மூக்குத்தியைக் கொண்டு சென்றதும்,
அது தானாகவே ஆண்டாளின் மூக்குடன் ஒட்டிக் கொள்கிறது.

கவிச்சக்ரவர்த்தி கம்பர் ஒரு முறை ‘மார்கழி நீராடல்’ உற்சவத்தைக் காண ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூருக்கு வந்துள்ளார் என்பதையும்,
நீராடல் வைபவத்தைக் கம்பர் காண வேண்டும் என்பதற்காக, இந்த வைரமூக்குத்தியை வைத்து ஸ்ரீஆண்டாள் நடத்திய திருவிளையாடல்
தை மாதப்பிறப்பன்று, ஸ்வாமி மணவாளமாமுனிகளுக்காக எண்ணெய் காப்பு உற்சவத்தின் நிறைவுத்திருநாள் கொண்டாடப்படுகிறது.
எண்ணெய்க் காப்பு, நீராட்டம் முடிந்து பல்லக்கிலே வடபெருங் கோயிலுக்கு ஶ்ரீஆண்டாள் எழுந்தருளி நாள்பாட்டு முடிந்தவுடன்
கவிச் சக்ரவர்த்தி கம்பர் சார்பாக “கம்பன் கொச்சு” என்னும் கம்பன் குஞ்சலம் சாற்றப்படுகிறது.
பின்பு மணவாள மா முனிகள் சந்நிதியை அடைகிறாள். மா முனிகள் எழுந்தருளி வந்து ஶ்ரீஆண்டாளுக்கு மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.

———–

“வங்கக்கடல் கடைந்த மாதவனை, கேசவனை…” திருப்பாவையின் முப்பதாவது பாசுரம்.
திருப்பாவை சொல்லும் அடியார்கள் ஶ்ரீகண்ணபிரானின் ப்ரேமைக்கும், க்ருபைக்கும் பாத்திரமாகி,
பரமாத்ம ஆனந்தம் அடைவர் என்ற ‘பலஸ்ருதி ‘ பாசுரம் இது வாகும்.
இப்பாடலில் தான் தன்னை யாரென்று “பட்டர்பிரான் கோதை” ஆண்டாள் அறிவிக்கிறாள்.
முதல் பாசுரத்திலும் “நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்” என்று நூற்பயனைச் சொல்லுகிறாள்.
அதற்கு இறைவனாம் கண்ணனின் கார்மேனி, கதிர்மதிய முகத்தை தியானிக்கச் சொல்லுகிறாள்.
இந்தக் கடைசி பாசுரத்திலும் ” செங்கண் திருமுகத்துச் செல்வத் திருமாலை” எண்ணி தியானித்து வணங்கி
சரணம் செய்பவர்கள், “எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர்” என்று நூற்பயன் சொல்லி முடிக்கிறாள்.

தேவர்களும் அசுரர்களும் அமரத்துவம் தருகின்ற அமுதத்தை வேண்டிப் பாற்கடலைக் கடைவதான செயலுக்குக்
கண்ணனிடம் (திருமால்) உதவி வேண்ட, அதைக் காரணமாக வைத்து, அந்த நாராயணன் தன்னுடைய மனதிற்கு
உகந்தவளாகிய பிராட்டியெனும் பெண்ணமுதைப் பெற்றான். அதைக் குறிக்கும்படி ‘மாதவன்’ என்ற பெயரைச் சொல்கிறாள் ஆண்டாள்.

முக்கண்ணன்,சிவனோ நஞ்சுண்ண, விண்ணவர் அமுதுண்ண, கண்ணன் பெண்ணமுது கொண்டான் என்பதாக
‘ஶ்ரீபராசர பட்டர்’ விளக்கம் தருகிறார்.
உண்மையிலேயே அமுதத்தை அடைந்தவன் திருமால் மட்டுமே.
(கேசவனை)சுருள் முடி கொண்டவனை.
கேசவன் மற்றும் மார்கழி மாதத்தின் தொடர்பு பற்றி அறிமுகப் பகுதியிலேயே அறிந்தோமல்லவா?
அடியவருக்குத் துன்பமுண்டாக்கும் கேஸி (குதிரை வடிவம்) முதலான பல அசுரர்களை அழித்தவனை.

(திங்கள் திருமுகத்து சேய்இழையார்) பால்நிலா முகமும், நகைகளும் அணிந்த ஆயர்பாடிப் பெண்டிர்.
ஶ்ரீகண்ணனைக் கண்டதாலே குளிர்ச்சியும், மலர்ச்சியும், மகிழ்ச்சியுமான பற்பல செல்வநலங்களை அடைந்த
அழகிய திங்கள் முகம் அந்த ஆயர் குலப் பெண்களுக்கு !
27 ஆம் பாசுரத்திலே மார்கழி நோன்பிருந்து பெற்ற சூடகம், பாடகம் முதலான பற்பல அணிகலன்களை அணிந்த பெண்கள் அல்லவா?
ஆகவே “சேயிழையார்” என்கிறாள் ஶ்ரீஆண்டாள்.

(சென்று இறைஞ்சி) 29 பாசுரங்களில் சொன்னதெல்லாம் செய்து, வணங்கி
அங்கு (அப் பறை கொண்ட ஆற்றை) கண்ணனளித்த பறையினைப் பெற்ற வழிமுறைகளை. அங்கு
(அப்பறை ) ஆயர்பாடியில், ஆயர்குலப் பெண்டிர், நந்தகோபனது மாளிகையில் இருந்த ஶ்ரீகண்ணனைக் கண்டு,
அவன் மனைவியாகிய ஶ்ரீநப்பின்னை தேவியை முன்னிட்டுப் பெற்றப் பறை, அந்தப் பறை,
அதுபோல வேறொன்று இல்லாத சிறப்பான பறை. அப்பேர்பட்ட பறை.

(அணிபுதுவைப் பட்டர்பிரான் கோதை) இந்த பூவுலகிற்கே அணியான புதுவை என்கிற ஶ்ரீவில்லிபுத்தூரில் வாழ்ந்த
விஷ்ணுசித்தர் பெரியாழ்வாரின் திருமகள் கோதை பிற்காலத்தில் பக்தியால் உணர்ந்து பாடினாள்.
ஊரும் பேரும் சொல்லிப் பெருமை செய்கிறாள் ஶ்ரீஆண்டாள்.

(பைங்கமலத் தண்தெரியல்) குளிர்ச்சி பொருந்திய தாமரை மாலை அணிந்தவள்.
அலங்கல், ஆரம், இண்டை, கண்ணி, கோதை, தாமம், தார்,தொங்கல், தொடையல், பிணையல், வடம், தெரியல்
இவை பலவகை மாலைகள். அதில் தெரியல் என்பது தொங்குமாலை.
இப்போது அது “ஆண்டாள் மாலை”யென்றே வெகுஜனங்களால் குறிக்கப்படுகின்றது.

(சங்கத் தமிழ்மாலை) வடமொழி கோலோச்சிய காலத்தில் வாழ்ந்தாலும், வடமொழி நன்கு தெரிந்தவளாயிருந்தாலும்,
அதிலே யாப்பிசைத்தால் பெருமையுண்டு என்று தெரிந்திருந்தாலும், எல்லோருக்கும் புரியும் வகையிலே,
தெய்வத் திருமொழியாம், இனிமைத் தமிழிலே ‘ஶ்ரீஆண்டாள்’ தனது மேலான திருப்பாவையைப் பாடினாள்.
சங்கம் என்றால் கூட்டம் என்று பொருள். தமிழ்ப் புலவர்கள், அறிஞர்கள் பலர் கூடியிருந்த அவைக்கு சங்கம் என்று பெயர்.
தமிழகத்தின் சங்க காலத்தில், புலவர்கள் இயற்றிய இலக்கியங்களைத் தரம் ஆராய்ந்து, இயற்றியவரைக் கேள்விகள் கேட்டு
விளக்கம் பெற்று, ஏற்றுக் கொள்வதா, புறந்தள்ளுவதா என்று சங்கப் புலவர்கள் கூடி முடிவு செய்வார்கள்.
வேறொரு விதத்தில் கூட்டமாய்க் கூடி அடியவர்களெல்லாம் ஒன்றாக பாராயணம் செய்யப்பட்ட
“திருப்பாவை என்னும் தோத்திர மாலை” என்று கொள்ளலாம் என்பர்

(முப்பதும் தப்பாமே) ஒரு இரத்தினமாலையில், ஒரு மணி குறைந்தாலும் அதன் அழகுக்குக் குறைவு ஏற்படுமல்லவா?
ஆகவே உயர்ந்த பாமாலையான இந்த 30 பாசுரங்களில் ஒன்றும் குறையாமல், அத்தனையும் பாட வேண்டும்.
முப்பதையும் இல்லாவிட்டாலும் 29 ஆவது பாசுரம் சிற்றஞ் சிறுகாலையை யாவது சொல்ல வேண்டுமென்பது பெரியோர் கூற்று.

(இங்குஇப் பரிசுரைப்பார்) – இம்மண்ணுலகிலேயே ஓதிவர, இறைவன் எங்கே எங்கே என்று அலைய வேண்டிய அவசியமில்லை.
அவனுடைய அருளைப் பெறுவதற்கு, இம்மண்ணுலகிலேயே கோதை யளித்தத் திருப்பாவையினை ஓதினால் போதுமே!
நாம் ஆயர்பாடியிலிருந்த இடைச்சிகளாகவோ, பரந்தாமனைப் பாடிய ஆழ்வார்களாகவோ,
அவன் பணியிலே இருக்கும் ஆச்சார்யர்களாகவோ , ஆண்டாளைப் போல அவனையே மணாளனாக வரிக்கின்றவர்களாகவோ
இல்லாமல் போனாலும், இந்த திருப்பாவை முப்பதும் தப்பாமல் சொன்னோமானால், இறையருள் பெறலாம்.

(ஈரிரண்டு மால்வரைதோள்) வரை = மலை போன்ற பெரிதான நான்கு தோளுடைய. செங்கண் திருமுகத்துச்
(செல்வத் திருமாலால்)- செவ்வரியோடிய விழிகளும், அழகுமுகமும் கொண்ட, திருமகள் நாயகன் பரமன் அருளால்
(எங்கும் திருவருள்பெற்று இன்புறுவர்) எல்லா உலகிலும் இன்பமுற்று வாழ்வர்.
செங்கண், அங்கண், என்றெல்லாம் சொல்லுவது இறைவனது அருட்பார்வை மீதில் அடியவருக்கு இருக்கும் ஆசையினால் !
இறைவனது கண்களைத் தாமரைக்கு ஒப்பாகவே பலரும் பாடியிருக்கிறவாறு ஆண்டாளும் பாடியுள்ளாள்.

(சேயிழையார்) ஆச்சார்யர் உபதேசம் பெற்று, அடியவர் குழுவோடு கூடி சரணாகதி செய்து, இறைத் தொண்டு
செய்கின்றவர்களே சேயிழையார், நேரிழையீர் !

கோவிந்த நாமத்தைப் போலவே கோதா நாமத்திற்கு பொருளுண்டு.
கோ என்றால் நல்ல உயர்ந்த கருத்துகள் என்று பொருள் கொண்டால், ததாயதே – தா- என்றால் தருவது என்று கொண்டால்,
கோதா – அத்தகைய “உயர்ந்த கருத்துக்களைத் தந்தவள்” என்று பொருள்.
திருப்பாவை முழுதுமே மிகவுயர்ந்த வேத ஸாரத்தை உள்ளடக்கியது தான்.

(பைங்கமலத் தண் தெரியல் பட்டர் பிரான் கோதை சொன்ன) பசுமை பொருந்திய திருத்துழாய் மாலையும்,
செந்தாமரை மாலையும் அணிந்து, ஒரு வைணவன் பரமனையும், தாயாரையும் சேர்த்தே வணங்க வேண்டும் என்ற
உண்மையினை ஒரு குருவாய் , தந்தையாய் கோதைக்கு உபதேசம் செய்தவர் ஶ்ரீபெரியாழ்வார்.

ஶ்ரீவில்லிப்புத்தூர் பட்டர் பிரானாகிய பெரியாழ்வார் ஆண்டாளின் தந்தை மட்டுமல்ல, ஆச்சார்யரும் அவரே !
இங்கே தன்னை ஆண்டாள் குருவின் சிஷ்யையாகத் தான் அடையாளங் கூறிக்கொள்கிறாள்.
ஶ்ரீமதுரகவியாழ்வார் தன்னுடைய ஆசிரியரான ஶ்ரீநம்மாழ்வாரை முன்னிட்டே பாசுரங்கள் இயற்றியதைப் போலவே,
ஶ்ரீஆண்டாளும் தன்னுடைய ஆசிரியரை முன்னிட்டே, சரணாகத சாரமாக விளங்கும் இந்தத் திருப்பாவையைப் பாடியிருக்கிறாள்.
இதுவே திவ்வியபிரபந்தங்களுள், திருப்பாவைக்கு இருக்கும் தனிச்சிறப்பு என்று ஶ்ரீவைஷ்ணவ குருபரம்பரையினர் கருத்து.

(ஈரிரண்டு மால்வரைதோள்) சங்கும் சக்கரமும் தாங்கும் இருகரங்கள், அபயமும் வரமும் அருளும் இருகரங்கள்
என்று நான்கு கரங்களைத் தாங்கும் அகண்ட பெருந்தோள்கள்.

(செல்வத் திருமாலால்) இப்பாசுரம் தொடங்கும் போதும் திருமகள் தொடர்பு,
முடியும் போதும் திருமகளுடன் கூடிய திருமால் என்று உறுதியிடப் படுகிறது.

திருப்பாவை முப்பதுக்கும் வங்கக்கடல் கடைந்த மாதவன் தான் லக்ஷ்ய பூதன். கண்ண பிரானை லக்ஷ்ய பூதனாகக் கொள்ளுமவர்கள்
தேவர்களின் பிரார்த்தனையினால் கடலைக் கடைந்து அமுதம் கொடுத்து,
“பலேக்ரஹிர் ஹி கமலாலாபேந ஸர்வச் ச்ரம:” என்று பட்டரருளிச்செய்த படியே பிராட்டியையும் பெற்று மகிழ்ந்த
எம்பெருமானைப் பொருளாகக் கொள்க.
திருப்பாவை ஜீயரென்ற திருநாமத்திற்கேற்ப எம்பெருமானாரையே திருப்பாவைக்கு லக்ஷ்ய பூதராகக் கொள்ளுமவர்கள்
இங்ஙனே பொருள் காண்க:− “நிர்மத்த்ய ஸ்ருதி ஸாகராத்” என்றும்
“நாமாம்யஹம் த்ராவிட வேத ஸாகரம்” என்றும் கடலாகச் சொல்லப்பட்ட ஸம்ஸ்க்ருத த்ராவிட உபய வேதங்களையும்
திருநாவின் மந்த்ரத்தால் கடைந்து “வஸஸ்ஸுதாம் வஸுமநஸோ பௌம: பிபந்த்வந்வஹம்” என்று ஸ்வாமி
தாமே அருளிச்செய்தபடி நிலத்தேவர்கள் நித்யாநுபவம் பண்ண அமுதமளித்தவர் ஸ்வாமி.

(மாதவனை) மா- மஹத்தான; தவனை- தவத்தையுடையவரை; மஹாதவத்தையுடைய எம்பெருமானாரை என கொள்க.

(இங்கு இப்பரிசுரைப்பார்) இங்ஙனே முப்பது பாசுரங்களுக்கும் நாம் காட்டின நிர்வாஹமும்
அணி புதுவை பைங்கமலத் தண்டெரியல் பட்டர்பிரான் கோதை திருவுள்ளமுகந்ததேயென்று,
கொண்டு உபந்யாஸ கோஷ்டிகளிலெடுத் துரைக்குமவர்கள்.

(செங்கண் திருமுகத்துச் செல்வத் திருமாலால் எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர்)
“பீதகவாடைப்பிரானார் பிரமகுருவாகி வந்து” [பெரியாழ். திரு.5-2-8] என்ற பெரியாழ்வாரின் அருளிச் செயலின்படியும்,
“ஸா மூர்த்திர் முரமர்த நஸ்ய ஜயதி” என்ற யதிராச ஸப்ததி [ஸ்லோ:63] யின்படியும்,
ஸாக்ஷாத் ஶ்ரீமந்நாராயண அவதாரமான ஸ்வாமி எம்பெருமானாருடைய திருவருளை எங்கும் பெற்று
“அம்ருதஸாகராந்தர் நிமக்ந ஸர்வாவயவாஸ் ஸுகமாஸீரந்” என்று தலைக் கட்டி யாயிற்று.

‘பகவதா ஆத்மீயம் ஸ்ரீமத் பாதாரவிந்த யுகளம் ஸிரஸி க்ருதம் த்யாத்வா அம்ருத ஸாகராந்தர்
நிமக்ந ஸர்வாவயவஸ் ஸூகமாஸீத‘ (எம்பெருமானால் தன்னுடைய பரம போக்யமான திருவடித் தாமரைகளை தன் தலையில்
வைக்கப்பட்டதாக த்யாநம் பண்ணி ஆனந்தமாகிற அமுதக் கடலுக்குள்ளே மூழ்கிய எல்லா அவயங்களையும்
உடையவனாய்க் கொண்டு ஸுகமாக இருக்கக் கடவன்) என்று
ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யத்தில் எம்பெருமானார் ஸ்வாமி ஶ்ரீராமாநுஜர், ஶ்ரீமந்நாராயணன் விஷயத்தில் அருளிச்செய்தார்.

————–

ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் மங்களாசாசன பாசுரங்கள் —

மின்னனைய நுண்ணிடையார் விரிகுழல் மேல் நுழைந்த வண்டு
இன்னிசைக்கும் வில்லிபுத்தூர் இனிதமர்ந்தாய் உன்னைக் கண்டார்
என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவளைப் பெற்ற வயிறுடையாள்
என்னும் வார்த்தை எய்து வித்த இருடீ கேசா முலையுணாயே–[பெரியாழ்வார் திருமொழி: 2-2-6]

மென்னடை யன்னம் பரந்து விளையாடும் வில்லிப் புத்தூருறை வான்றன்
பொன்னடி காண்பதோ ராசையினாலென் பொருகயற் கண்ணினை துஞ்சா
இன்னடி சிலோடி பாலமு தூட்டி எடுத்தவென் கோலக் கிளியை
உன்னோடு தோழமை கொள்வன் குயிலே உலகளந் தான்வரக் கூவாய்!–[நாச்சியார் திருமொழி:5-5]

ஶ்ரீதேசிகன் பிரபந்தம் – ஸ்வாமி ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் அருளியவை

வேயர்புகழ் வில்லிபுத்தூர் ராடிப்பூரம்
மேன்மேலும் மிகவிளங்க விட்டுசித்தன்
தூயதிரு மகளாய் வந்த ரங்கனார்க்குத்
தூழாய்மாலை முடிசூடித் கொடுத்த மாதே!
நேயமுடன் திருப்பாவை பாட்டாறந்தும்
நீயுரைத்த தையொரு திங்கட்பாமாலை
ஆயபுகழ் நூற்றுநாற்பத்து மூன்றும்
அன்புடனே யடியேனுக்குகருள் செய்நீயே

ஸ்வாமி ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகள் தன்னுடைய உபதேச ரத்தினமாலையில் ( 22,23,24 ) ஆண்டாளை இவ்வாறு புகழ்கிறார்

இன்றோ திருவாடிப்பூர மெமக்காக
அன்றோவிங் காண்டா ளவதரித்தாள் – குன்றாத
வாழ்வாக வைகுந்த வான்போகந் தன்னையிகழ்ந்து
ஆழ்வார் திருமகளாராய். (22)

பெரியாழ்வார் பெண்பிள்ளையாய் ஆண்டாள் பிறந்த
திருவாடிப் பூரத்தின் சீர்மை – ஒருநாளைக்
குண்டோமனமே யுணர்ந்துபார் ஆண்டாளுக்
குண்டாகி லொப்பிதற்கு முண்டு (23)

அஞ்சு குடிக்கொரு சந்ததியாய் ஆழ்வார்கள்
தஞ்செயலை விஞ்சிநிற்கும் தன்மையளாய் – பிஞ்சாய்ப்
பழுத்தாளை ஆண்டாளைப் பக்தியுடன் நாளும்
வழுத்தாய் மனமே மகிழ்ந்து (24)

[ஶ்ரீஆண்டாள் மங்கள ஸ்லோகங்கள்]

ச்வோச்சிஷ்ட மாலிகா பந்த கந்த பந்துர ஜிஷ்ணவே|
விஷ்ணு சித்த தனுஜாயை கோதாயை நித்ய மங்களம்||

மாத்ருசா (அ)கிஞ்சன த்ராண பத்த கங்கண பாணயே|
விஷ்ணு சித்த தனுஜாயை கோதாயை நித்ய மங்களம்||

ஸ்ரீ மத்யை விஷ்ணு சித்தார்ய மநோ நந்தன ஹேதவே|
நந்த நந்தன ஸூ ந்த்ர்யை கோதாயை நித்ய மங்களம்||

நல்ல திருமல்லி நாடியார்க்கு மங்களம்!
நால் திசையும் போற்றும் எங்கள் நாச்சியார்க்கு மங்களம்!
மல்லிகை தோள் மன்னனாரை மணம் புரிந்தார்க்கு மங்களம்!
மாலை சூடிக் கொடுத்தாள் மலர் தாள்களுக்கு மங்களமே!!

[ பெரியாழ்வார் வாழித்திருநாமம் ]

நல்ல திருப்பல்லாண்டு நான்மூன்றோன் வாழியே !
நானூற்று அறுபத்தொன்றும் நமக்குரைத்தான் வாழியே !
சொல்லரிய லானிதனிற் சோதிவந்தான் வாழியே !
தொடை சூடிக்கொடுத்தாளைத் தொழுமப்பன் வாழியே !
செல்வநம்பி தனைப்போலச் சிறப்புற்றான் வாழியே !
சென்று கிழியறுத்து மால் தெய்வமென்றான் வாழியே !
வில்லிபுத்தூர் நகரத்தை விளங்கவைத்தான் வாழியே !
வேதியர்கோன் பட்டர்பிரான் மேதினியில் வாழியே!.

[ ஆண்டாள் வாழித்திருநாமம் ]

திருவாடிப் பூரத்துச் செகத்துதித்தாள் வாழியே!
திருப்பாவை முப்பதூஉம் செப்பினாள் வாழியே!
பெரியாழ்வார் பெற்றெடுத்த பெண்பிள்ளை வாழியே!
பெரும்பூதூர் மாமுனிக்குப் பின்னானாள் வாழியே!
ஒருநூற்று நாற்பத்து மூன்றுரைத்தாள் வாழியே!
உயரரங்கர்க் கேகண்ணி யுகந்தளித்தாள் வாழியே!
மருவாரும் திருமல்லி வளநாடு வாழியே!
வண்புதுவை நகர்க்கோதை மலர்ப்பதங்கள் வாழியே!

[ வாழி வாழி மதிள ரங்கேசனார்
வாழி வாழி மலை அலங்காரனார்
வாழி வாழி வட வேங்கடவனார்
வாழி வாழி வடபெருங் கோயிலான்
வாழி வாழி மருவாரும் மன்னனார்
வாழி வாழி வளர்கோதை வாண்முகம்
வாழி வாழி மருங்காரும் கொய்சகம்
வாழி வாழி வளர் குங்குமக் கொங்கை
வாழி வாழி மலர் தாள்கள் இரண்டுமே.]

[ஶ்ரீ உடையவர் வாழித் திருநாமம் ]

சீராரும் எதிராசர் திருவடிகள் வாழி!
திருவரையில் சாத்திய செந்துவராடை வாழி!
ஏராரும் செய்ய வடிவு எப்பொழுதும் வாழி!
இலங்கிய முந்நூல் வாழி! இணைத் தோள்கள் வாழி!
சோராத துய்ய செய்ய முகச் சோதி வாழி!
தூ முறுவல் வாழி! துணை மலர்க் கண்கள் வாழி!
ஈராறு திரு நாமம் அணிந்த எழில் வாழி!
இனி திருப் போடு எழில் ஞான முத்தரை வாழியே!

அறு சமயச் செடி யதனை யடி யறுத்தான் வாழியே!
அடர்ந்து வரும் குதிட்டிகளை யறத் துரந்தான் வாழியே!
செறு கலியை சிறிதும் அறத் தீர்த்து விட்டான் வாழியே!
தென்னரங்கர் செல்வம் முற்றும் திருத்தி வைத்தான் வாழியே!
மறையதனில் பொருள் அனைத்தும் வாய் மொழிந்தான் வாழியே!
மாறனுரை செய்த தமிழ் மறை வளர்ந்தான் வாழியே!
அறம் மிகு நற் பெறும் பூதூர் அவதரித்தான் வாழியே!
அழகாரும் எதிராசர் அடி இணைகள் வாழியே!

ஶ்ரீமதே ரம்யஜாமாத்ரு முனீந்த்ராய மஹாத்மநே|
ஶ்ரீரங்க வாஸிநே பூயாத் நித்யஶ்ரீ நித்ய மங்களம்||

————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –