Archive for the ‘Desihan’ Category

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம்–இரண்டாம் சர்க்கம் -ஸ்லோகார்த்தங்கள்-

January 20, 2020

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணாய பரப்ரம்ஹணே நமஹ

ப்ரமாணம் லக்ஷ்மண முநி: ப்ரதிக்ருஹ்யாத மாமகம்
ப்ரஸாதயதி யத்ஸூக்தி: ஸ்வாதீந பதிகாம் ஸ்ருதிம்

ஸ்ரீமாந் வேங்கடநாதார்ய: கவிதார்க்கிக கேஸரி
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹரி:

ஸ்ரீ கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹஸ்ய ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரஸ்ய
ஸ்ரீமத் வேங்கடநாயகஸ்ய வேதாந்தாசார்யஸ்ய யாதவாப்யுதய காவ்ய க்ருதிஷு

———-

இந்த ஸர்கத்தில் தேவகீ வர்ணனம், மற்றும் கிருஷ்ண ப்ராதுர் பாவம் முதலானவற்றை ஸ்வாமி தேசிகன் விவரிக்கிறார்।
இதில் தொண்ணூற்றேழுஸ்லோகங்கள் உள்ளன.

1. அதாகமாநாம் அநகேந பூம்நா தர்மஸ்ய பூர்ணேந தநாகமேந
திவௌகஸாம் தர்சயதா விபூதிம் தேவீ பபௌதௌ ஹ்ருத லக்ஷணேந

தேவியான தேவகி கர்ப்பவதி யானாள். அதன் அடையாளம் தோன்றுகிறது.
ஆகமங்களின் தூய்மை கலந்த நிறைவோ தர்மத்தின் பூரணமான பணப்பெருக்கோ
தேவர்களின் வைபவத்தைக் காண்பிக்கும் குறியோ எனலாம் படி இருக்கின்றது இந்த கர்ப்ப லக்ஷணம்.

2. ச்ருங்கார வீராத்புத சித்ர ரூபம் கர்ப்பே த்ரிலோகைக நிதிம் வஹந்த்யா:
பராவர க்ரீடித கர்புராணி த்வேதா பவந்தௌ ஹ்ருத லக்ஷணாநி

இதற்கு முன் ஸ்லோகத்தில் கர்ப்ப சின்னங்களைக் கூறும் பொழுது மூன்று பெருமைகளைக் கூறினார்.
இங்கு அவைகளை இரண்டு கூறாக பகுத்து அறியலாம் என்கிறார்.
ச்ருங்காரம்,வீரம்,அத்புதம் என்ற மூன்று வகையான ரஸங்களை கலந்த சித்திர மேனி யுடையவனான்.
மூவுலகங்களுக்கும் ஒரே நிதியாய் விளங்குபவன். இத்தகைய எம்பிரானை தேவகி கர்ப்பத்தில் தரிக்கிறாள்.
பரத்துவத்தைக் காண வல்ல குறிகளும், சாதாரணத்துவம்(அவரத்துவம்) காண வல்ல குறிகளும் இணைந்து விளங்கின.
இரண்டு விதமான விளையாட்டைச் செய்பவனாக விளங்கினான்.

3. அசேஷ வேதைர் அதிகம்ய பூம்நா ஸித்தேந ஸித்தைஸ் ச நிஷேவிதேந
அமாநுஷீ நூநம் அபூத் அயத்நாத் க்ருஷ்ணேந கேநாபி ரஸாயநேந

எல்லா வேதங்களாலும் போற்றப் பெற்ற பெருமை யுடையதும், எப்போதுமே ஸித்தமாயிருப்பதும்,
ஸித்த புருஷர்களாலே உபயோகிக்கப் பெற்றதுமான கருப்பு நிற ரசாயனம் ஒன்றை தேவகி உட்கொண்டு விட்டாள் போலும்.
வேறு ஓர் முயற்சியுமின்றி அவள் அமாநுஷியாகிவிட்டாள்.

4.ஸத ஹ்ரதா பந்துரயா ஸ்வ காந்த்யா ஸஞ்சாரி ஜாம்பூநத பிம்ப கல்பா
த்ரய்யந்த ஸித்தேந ரஸாயநேந காலேந பேஜே கலதௌத லக்ஷ்மீம்

முன் ஸ்லோகத்தில் பரத்வத்தைக் காண்பிக்க வல்ல கர்ப்ப லக்ஷணத்தை விளக்கினார்.
இதில் வெளிப்படையான உலக ரீதியில் கர்ப்பவதிகளின் உடலில் ஏற்படும் மாறுதல்களையும் அதன் பொலிவையும் விளக்குகிறார்.
தேவகியின் திருமேனி தனிப் பொலிவுடன் விளங்கியது. அவளது காந்தி மின்னல் போன்றதொரு அழகைப் பெற்று விட்டது.
தங்கப் பதுமையும் நடந்து வருமோ என்று எண்ணவல்ல நிலை.
அவள் வேதாந்தங்களில் ஏற்பட்டதொரு ரஸாயனத்தை உள்ளே கொண்டுள்ளாள்.
அதனாலே அவள் கால க்ரமத்தில் மேனியில் வெண்மையைப் பெற்றுள்ளாள். இதுவும் எவ்வளவு லக்ஷ்மீகரமா யிருக்கிறது.

5. மயூர பிஞ்ச்ச த்யுதிபிர் மயூகை:தத் காந்திர் அந்தர் வஸதஸ் த்ரிதாம்ந:
ச்யாமா பஹிர் மூலஸிதாப பாஸே மங்கல்ய ரத்நாங்குர பாலிகேவ

தேவகியின் திருமேனியில் ஒரு பொலிவு ஏற்பட்டுள்ளது. அந்த சோபையை கவி தனது கண்களால் பார்க்கிறார்.
கருவுக்குள் வசிப்பவன் மூன்று வகையான சோதி வடிவுடையான். அவ்வொளி வெளியில் தோற்றம் அளிக்கிறது.
மயில் தோகையின் நிலையும் நிறமும் எனலாம்படி இருக்கிறது. திருமேனி வெளுப்பு.
ஆனால் அதன் பளபளப்பு கறுப்பு எனும்படி உள்ளது. மங்கல கார்யங்களுக்கு சுப ஸூஸகமாக பாலிகை வளர்ப்பார்கள்.
அது முளைக்கின்ற போது அடியில் வெளுத்தும் நுனியில் கருத்தும் இருக்கும்.
அது போல் தேவகியின் திருமேனி வெளுப்பு நிறம் பெற்று அதன் மேலும் கறுப்பு நிறமும் ஓடுகிறது.
கர்ப்ப ஸ்திரீகளின் காந்தி மாற்றம் உன்னிப்பாக கவனிப்பவர்களுக்கே விளங்கும்.

6. காலே பபாஸே வஸுதேவ பத்ந்யா: கர்பூர லிப்தேவ கபோல சோபா
சசி ப்ரபா ஸப்தம கர்ப்ப காந்தி:ச்யுதா வசிஷ்டே வசநைர் உதீர்ணா

தேவகியின் கபோல பாகம்(கன்னம்) மிகவும் அழகாக விளங்கியது.கர்ப்பம் வளர வளர இத்தகைய சோபை ஏற்படுவது இயற்கை.
கர்ப்பூரத்தினால் பூசப்பட்டதோ என்று சொல்லத் தக்கதான காந்தி. ஏழாவது கர்ப்பத்தில் ஏற்பட்ட வெளுப்பு ஏற்கனவே மிஞ்சி யிருந்தது.
இப்பொழுது அது மெல்லியதாக தோன்றும் படியானதாக தற்போதைய காந்தி இருந்தது.
இந்த வெளுப்பு சந்திரனின் ஒளியை ஒத்திருந்தது. இது சந்திர வம்சத்தின் அம்சம் எனும்படியாக இருந்தது.

7. நவேந்து நிஷ்யந்த நிபஸ்ச காஸே வர்ண: ப்ரதீகேஷு மதுத்ர வாங்க்யா:
அந்தஸ் ஸ்த்திதேந ப்ரதமேநபும்ஸா ப்ரவர்த்திதம் ஸத்வம் இவாவதாதம்

தேவகியின் திருமேனி மதுமயமாயிற்று.அவளது அங்கங்களில் ஒரு அழகான வர்ணம் ஓடுகிறது.
புதியதான சந்திரனிடமிருந்து பெருக்கெடுத்த அமுதத்தின் பெருக்கோ என்று சொல்லும் படியான அழகு!
உள்ளே ஆதிபுருஷன் அமர்ந்து இருக்கிறான். அவன் தான் மேலே ஸத்வ குணத்தை ப்ரவர்த்தனம் பண்ணுகிறான் போலும்.
(ஸத்வம் என்பதற்கு வெளுப்பும் பொருளன்றோ).

8. கரம்பிதா கிஞ்சிதிவ ப்ரஸ்ருப்தை:தேஜோபிர் அந்தர் வஸதஸ் த்ரிதாம்ந:
மரீசிபி: ஸ்வைர பவத் ப்ரஜாநாம் மங்கல்ய ரத்நாங்குர பாலிகேவ

தேவகியின் திருமேனியில் தனித்ததொரு ஒளி படர்ந்திருக்கிறது. மேற் புறம் சிறிதே படர்ந்தததால் நிறங்கள் கலந்தே நிற்கின்றன.
உள்ளே வசிக்கும் த்ரிதாமாவினால் ஏற்பட்ட ஒளிகள் இவை. தேவகியின் திருமேனி காந்திகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தன.
அப்பொழுது மங்கள காரியத்திற்கு அமைக்கப் பெற்ற பாலிகை போல் அவள் திருமேனி விளங்கியது.
(தேவகியின் திருமேனியை ஐந்தாவது ஸ்லோகத்தில் வர்ணித்தார் ஸ்வாமி. இப்பொழுதும் அந்த அனுபவம் கண்ணை விட்டு அகலாததாலும்,
மங்கல பாலிகை மனதை விட்டு அகலாததாலும் மேன்மேலும் அந்த தாத்பர்யத்தையே திருவுள்ளத்தில் இறுத்தி உவந்து விவரிக்கிறார்)

9. தஸ்யாஸ் ஸுதோல்லாஸ ஜுஷ:கடாக்ஷா:ஸங்க்ஷுப்த துக்தோததி ஸௌம்ய பாஸ:
ஜகத் த்ரயீ ஸௌதவிலேபநார்ஹாம் விதேநிரே வர்ணஸுதாம் அபூர்வாம்

ரஸ ரூபியாகவும், தேஜோ ரூபியாகவும் எம்பெருமான் கர்ப்பத்தில் எழுந்தருளி இருக்க தேவகி பெற்ற திருமேனிப் பொலிவை
பல கோணங்களில் ஸ்வாமி வர்ணித்து வருகிறார். தேவகியின் கடைக் கண் பார்வைகள் திருப்பாற் கடல் அமுதம் போல் விளங்குகின்றன.
பார்வைகள் விழும் இடமெல்லாம் அபூர்வமான வர்ணம் பூசப்பட்டது போல் காட்சி யளிக்கிறது.
மூன்று உலகங்களின் உப்பரிகைகளும் சுண்ணாம்பு அடிக்கப் பெற்றது போல காட்சி அளித்தது.
(மூன்று உலகங்களும் தனி நிறம் பெறப் போகின்றன என்பது ஸ்வாமியின் திருவுள்ளம்).

10.ரக்ஷாவிதௌ ராக்ஷஸ தாநவாநாம் காராக்ருஹே கம்ஸ நியோகபாஜாம்
ஸம்பச்யமாநா ஸக்ருதீக்ஷிதாவா ஸங்க்ஷோபயாமாஸ மநாம்ஸிஸைஷா

இவள் காரா க்ருஹத்தில் ரக்ஷைக்காக கம்சனால் அமர்த்தப்பட்ட அஸுரர், மற்றும் ராக்ஷதர்களுக்கு பெருங்குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி விட்டாள்.
ஒரு முறை இவள் பார்த்தாலும் சரி, அல்லது அவர்களால் பார்க்கப்பட்டாலும் சரி, அவர்கள் நடுங்கலாயினர்.
9 ஸ்லோகம் வரை தேவகியின் கர்ப்ப லக்ஷணத்தை விவரித்தார். இதில் அவளைக் காண்பவர்களின் நிலையைக் கூறுகிறார்.

11. புக்தா புரா யேந வஸுந்தரா ஸா ஸ விச்வ போக்தா மம கர்ப்ப பூத:
இதி த்ருவம் ஸூசநம் ஆசரந்தீ தத் தாத்ருசம் நாடிதகம் ததாந

இதற்கு முன் எவனால் பூமி அனுபவிக்கப் பெற்றதோ அவனே(உலகத்தை அனுபவித்தவனே) எனது கர்ப்பத்தில் எழுந்தருளி விட்டான்.
இந்த உண்மையை குறிப்பிடும் வகையில் விலக்ஷணமானதொரு செயலைச் செய்தாள்.
கர்ப்பிணிகள் இயற்கையாகவே மண்ணை ருசித்து சாப்பிடுவதுண்டு. இந்த நிலையை தேவகி அடைந்தாள்.
மேலும் தேவகி மண்ணையுண்டாள் என்றால் அதன் காரணத்தை ஊகித்துக் கொள்ள வேண்டும்.
(ஆதி வராஹாதி ரூபேண தேவதா ரூபா வா, ரகுநாதாதி ரூபேண கோலக ரூபா வா உப பக்தா)
ஆதி வராகனாயிருந்து கையில் மண்ணை ஏந்தி வந்ததும், பண்டு ஆலிலையில் துயில் கொண்ட பொழுது வயிற்றில் பூமியை
வைத்திருந்தவனுமான பெருமான் என் வயிற்றில் பிறக்கப் போகிறான், ஆதலால் தான் மண் வாசனை தேவகியை ஈர்த்தது போலும்)

12. ஸமாதி ஸுக்ஷேத்ர க்ருஷீ வலாநாம் ஸந்தோஷ ஸஸ்யோதய மேக காந்த்யா
சகாஸ தஸ்யா ஸ்தந சூசுகாபா கர்ப்ப த்விஷா காடம் இவாநுலிப்தா

ஸமாதி என்பது நல்ல நிலம். அதில் க்ருஷி செய்பவர்கள் யோகிகள். அவர்களுக்கு ஏற்படும் ஸந்தோஷம் என்கிற பயிருக்கு
மேகம் போல் ஒளிபெற்றது கர்ப்ப காந்தி. அந்த காந்தியினால் ஓர் வகையான பூச்சைப் பெற்றதோ என்று சொல்லவல்லதாய் இருப்பது
தேவகியின் ஸ்தனங்களின் நுனி பாகம். மேகம் எவ்வளவு கறுத்திருக்கிறதோ அவ்வளவு ப்ரகாசம் உண்டு.
அதே போல் ஸாலம்பந யோகத்தால் இந்த கர்ப்ப காந்தி மேகத்தை ஒத்து விளங்கியது.

13. கஸ்தூரிகா காம்ய ருசிஸ் ததீயா ரம்யா பபௌ சூசுக ரத்ந காந்தி:
தத் கர்ப்ப ஸந்தர்சந லோலுபாநாம் அந்தர் த்ருசாம் அஞ்சந கல்பநேவ

ஒளி மயமான ஸ்லோகம். கஸ்தூரியே விரும்ப வல்ல காந்தி என்று பொருள். கஸ்தூரியின் நிறம் கறுப்பு.
கறுப்பின் அழகு வேறெதிலும் இல்லை. கறுப்புக்கு வேறு உதாரணம் கூறலாம். ஆனால் இங்கு இவ்வாறு கூறியதில் பல ரஸமுண்டு.
கஸ்தூரி விலை உயர்ந்த வஸ்து. எம்பெருமான் திலகம் தரிப்பது கஸ்தூரியினால் தான். கஸ்தூரி திலகம் லலாடபாகே என்று கூறுவர்.
தேவகியின் முலை நுனி இந்திர நீல மணிகளின் காந்தி போன்று இருந்தது. கஸ்தூரியே அந்த காந்தியைப் பெற விரும்பியது போல இருந்தது.
அவளது கர்ப்பத்தினால் ஏற்பட்ட நிலை அது. எம்பெருமானை சேவிக்க வேண்டும் என விரும்பியோர்க்கு அஞ்சனம் பூசியது போன்று அது திகழ்ந்தது.
பூமியின் உள்ளிருக்கும் புதையலை காண நேத்ராஞ்சனம் இடுவது போல் அஞ்சன வண்ணனை காண வேண்டும் என்ற
உள் நோக்கு உடையோர்க்கு மைப்பூச்சாக அமைந்ததோ!

14. பராவராணாம் ப்ரபவஸ்ய பும்ஸ: ப்ரகாசகத்வம் ப்ரதிபத்யமாநாம்
அபாவயந் பாவித சேதஸஸ் தாம் வித்யாமயீம் விஷ்வ பிதாமஹீஞ்ச

பரிபக்குவமான நிர்மலமான உயர் மதிநலம் படைத்த மஹான்கள் அண்ட சராசரங்களுக்கெல்லாம் காரணமான பரம புருஷனை
வெளிப்படுத்தும் சிறந்த நிலையில் உள்ள அத் தேவகியை வித்யையாகவும் விச்வங்களுக்கெல்லாம் பிதாமஹியாகவும் கண்டு கொண்டனர்.
பகவான் இவ் வுலகத்திற்கெல்லாம் தந்தையாக விளங்குபவன். அவனுக்கே தாயென்றால் மற்றவர்களுக்கு பிதாமஹிதானே!

15. லிலேக விச்வாநி ஜகந்த்யபிக்ஞா லீலாஹ்ருதே சித்ரபடே யதார்ஹம்
ப்ராய: ப்ரஜாநாம் பதய: ப்ரதீதா: யந் மாத்ருகா: ஸ்வேஷு விதிஷ்வபூவந்

எல்லாம் நன்கே அறிந்து வைத்திருந்த தேவகி லீலைக்காக கொண்டு வரப்பட்ட சித்திர படத்தில் ஓவியம் தீட்டவல்ல துணியில்
உலகங்கள் அனைத்தையும் ஏற்றவாறு வரைந்தாள். ப்ரஜாபதிகள் என்று ப்ரஸித்தி பெற்ற ஸ்ருஷ்டிகர்த்தர்கள் இந்த சித்திரத்தையே
மனதில் கொண்டு அமைந்தனரோ அல்லது தங்கள் தங்கள் செயல்களில் இவற்றையே மாத்ருகையாக கொண்டனரோ
என்று சொல்லும் பாங்கில் அமைந்தது தேவகி தீட்டிய ஓவியம்.

16. நிராசிஷாம் பத்ததிம் ஆததாநா நைச்ரேயஸீம் நீதிம் உபக்நயந்தீ
புண்யாசயா பூர்வ யுகப்ரரோஹம் இயேஷ தேவீ புவநே விதாதும்:

எதிலும் அபிலாஷை இல்லாத விரக்தர்களின் மார்க்கத்தை அடைந்தவளான தேவகி முக்திக்கு உபயோகமானதொரு நீதியை அடைந்தவளாயும்,
வெளியில் மனத்தைச் செலுத்தாத நிலையை பெறுகின்றவளாயும், நல்ல உள்ளம் படைத்தவளாயும் விளங்கினாள்.
உலகின் முந்தைய யுகத்தின்(க்ருதயுகம்) முளைத்தலாகிய தோற்றத்தை ஏற்படுத்த விளங்கினாள்.

17. அநாப்த பூர்வம் கிம் அபேக்ஷிதும் தே கிம் வோபதத்யாம் அதவாதுநேதி
வயஸ்யயா பாவவிதாநுயுக்தா ந கிஞ்சித் இத்யேவ ஜகாத நாதா

இதுவரை நீ அடைந்திராத ஏதாகிலும் வேண்டும் என்று நினைக்கின்றாயோ அல்லது இதுவரை நீ அநுபவித்ததில் உனக்கு மிகவும்
பிடித்தமானது ஏதாகிலும் வேண்டுமா? என்ன வேண்டும் என்று சுவடறிந்த தோழி கேட்கின்றாள்.
ஒன்றும் வேண்டாம் என்று பதில் கூறினாள் தேவகி. அவள் நாதையன்றோ! அவளை வற்புறுத்த இயலுமோ?

18. அநாதரே தேவி ஸகீ ஜநாநாம் கதம் ந தூயேத தயா தவேதி
உபஹ்வரே ஸல்லபிதா மநோக்ஞை:ஆலோகதை: உத்தரம் ஆசசக்ஷே

தேவகியின் ஸகிகள் பலர்.அவளது அன்பிற்கு அடிமையானவர்கள். தேவகி தேவியாகின்றாள். அவளது அந்தஸ்து மிகப் பெரியது.
அதைப் பெறும் பேறாக நினைப்பவர்கள் அவள் தோழிகள். அவர்களிடம் சுள்ளென்று ஒன்றும் வேண்டாம் என சொல்லலாமோ?
அதனால் தோழிமார்களுக்கு பெரும் கலக்கம் ஏற்பட்டது. தோழிமார்களை இவ்வாறு அநாதரம் செய்யலாமோ?
அப்பொழுது அழகு ததும்பும் பார்வையால் அவள் பதிலளித்தாள். வாயினால் தான் பதிலளிக்க வேண்டும் என்றில்லை.
கர்ப்பத்தின் வளர்ச்சியாலும் சரீரத்தின் தளர்ச்சியாலும் வாயால் சொல்லாமல், எனக்கு ஏன் தயையில்லை?
என் வயிற்றில் இருப்பவன் தயைக்கு சொந்தக்காரன் ஆயிற்றே! அவனைச் சுமப்பவளான நானும் அதே போல் தயை செய்வேன் என்று
அழகாக அவர்களைப் பார்த்தாள். இதுவே அவர்களுக்கு பேரின்பத்தை அளித்துவிட்டது.

19. அசேத ஸா காமம் அஜாத நித்ரா மாதும் ப்ரவ்ருத்தேவ பதாநி சக்ரே
அத்யாஸ்த லோகாந் அவதீரயந்தி பத்ராஸநம் பாவித பாரமேஷ்ட்யா

இந்த ஸ்லோகத்தில் கர்ப்பிணிகளின் அவஸ்தைகளை விவரிக்கிறார். மூன்று அவஸ்தைகள். சயனம், கமநம், ஆசநம் முதலியன.
கமநம் என்பதற்கு விருப்பம் போல் என்று பொருள். தூக்கமேயில்லாத தேவகி எப்பொழுதும் சயனித்து இருந்தாள்.
சில சமயங்கள் மெள்ள மெள்ள அடிமேல் அடிவைத்து நடந்தாள். யாருமே அவளுக்கு லக்ஷியத்தில் இல்லை. யாரையும் மதிக்கவில்லை.
எங்கு தோன்றுகிறதோ அங்கு உட்காரலானாள். உலகை நடத்தும் பெரிய ராணி மாதிரியே உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் அமர்ந்தாள்.
இவையெல்லாம் கர்ப்பவதிகளின் அவஸ்தைகள்.

20. பரிக்ரம ப்ரேக்ஷித பாஷிதாத்யை: அந்யாத்ருசை: ஆப்த விபாவநீயை:
மதோப பந்நா மதலாலஸா வா ஜித ச்ரமாவேதி ஜநை: சசங்கே

சுற்றிச் சுற்றி வருதல், கூர்ந்து கூர்ந்து பார்த்தல், கச்சிதமாகப் பேசுவது முதலான செயல்கள் விலக்ஷணமாய் இருந்தன.
இதைக் கண்ட மற்றவர்கள் பலவாறு எண்ணத் தொடங்கினர். இவளுக்கு மதம் ஏற்பட்டுவிட்டதோ, அல்லது ச்ரமம் தெரியாமல் இருக்க
மத்யபானம் பண்ணியிருப்பாளோ! மதலாலஸையோ! அல்லது ச்ரமத்தை வென்றிருப்பாளோ?
(லாலஸா- கர்ப்பிணிகளுக்கு ஏற்படும் பெரிய ஆசை உற்சாகம் எனக் கொள்ளலாம்).

21. சேஷே சயாநாம் கருடேந யாந்திம் பத்மே நிஷண்ணாம் அதி ரத்ந பீடம்
ஹயாநநை: ஆச்ரிதவந்தி க்ருத்யாம் ஸ்வாம் ஆக்ருதிம் ஸ்வப்ந த்ருசா ததர்ச

இதற்கு முன் ஸ்லோகத்தில் தூக்கமே இல்லாமல் சயனித்திருந்தாள். இப்போதோ ஆதி சேஷனில் சயனித்திருப்பதாகவும்,
கருடனுடன் செல்வதாகவும் ரத்ன சிம்ஹாசனங்களில் தாமரை மலரில் அமர்ந்திருப்பதாகவும் கின்னரர்களால் துதிக்கப்படுவதாகவும்
தனது உருவம் இருப்பதாக கனவு கண்டாள். எப்பெருமானைத் தவிர வேறு எவரையும் சுமக்காத கருடன்
தன்னைச் சுமப்பதாக தேவகி கனவு கண்டாள்.
உள்ளே இருக்கும் எம்பெருமானுக்கே யுரிய வாஹந கமநாசன ஸுகத்தை தமக்கே அமைந்து விட்டதை உணர்ந்தாள்.

22. அந்த ஸ்திதம் யஸ்ய விபோ: அசேஷம் ஜகந் நிவாஸம் தததீதம் அந்த:
ததாத்மநோ விச்வம் அபச்யதந்த: தர்காதிகம் தாத்ருசம் அத்புதம் ந:

எந்த எம்பெருமானின் உள்ளே அசேஷமான உலகமும் அமைந்துள்ளதோ அததகையவனை தன்னுள்ளே தரிக்கின்றாள் தேவகி.
அந்த க்ருஷ்ணனின் வயிற்றில் இருக்கும் ப்ரபஞ்சத்தை தன்னுடைய வயிற்றில் கண்டாள். இது எப்படி பொருந்தும்?
இது நமது தர்க்கத்திற்கும் விஞ்சிவிட்ட அத்புதம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

23. ஸுராஸுராதீச்வர மௌளிகாதாத் விசீர்ண ஜாம்பூநத வேத்ர ச்ருங்கம்
ஆலக்ஷ்ய ஸந்தோஷம் அலக்ஷ்யம் அந்யை:அநீகநேதாரம் அவைக்ஷதாராத்.

விஷ்வக்ஸேநர் தன் அருகில் இருப்பதைக் கண்டாள். அவரும் எம்பெருமானை ஸேவிக்க திரண்டு வந்து மேலே விழும்
தன்மையுடைய தேவர்களின் தலைவர்களையும், அஸுரர்களின் தலைவர்களையும் நெரிசலைத் தவிர்ப்பதற்காக பிரம்பினால் கிரீடங்களில் அடிப்பார்.
அவ்வாறு அடிப்பதாலேயே அவர் கையில் இருந்த பிரம்பின் பொன் நுனி சிதறி இருக்கிறது. அடிபட்டவர்கள் அழவில்லை. அழியவில்லை.
ஆனால் எங்கும் சந்தோஷம் தான் தென்படுகிறது. இவரை பிறரால் காணமுடியாது. இவர்தானே ஸேநாபதி.
இத்தகைய விஷ்வக்சேனரை தன் அருகில் கண்டாள்.

24. த்ரிலோக மாங்கல்ய நிதேஸ் த்ரிவேத்யா: ஸஞ்சீவநீம் வாசம் உதீரயந்தி
நியோக யோக்யாந் அநக ப்ரஸாதா நாகௌகஸாம் நாமபி: ஆஜுஹாவ

மூன்று உலகங்களுக்கும் உயிர்ப்பிக்க வல்ல மூன்று வேதங்களுக்கும் நிதி போல் அமைந்ததான வகையில் பேசுகின்றாள் தேவகி.
அங்கு தனது பரிஜனங்களை அனுக்ரஹிப்பவளாய் தேவ லோக வாஸிகளின் பெயர்களைக் கொண்டே அழைக்கலானாள்.
இவர்கள் பெயர் மறந்துவிட்டதா? இவர்களை பெருமையுடன் அழைக்கிறாளா! செல்லமாய் அழைக்கிறாளா? குழப்பத்தினால் அழைக்கிறாளா?
அல்லது தனது பரிஜனங்களுக்கு அந்த அந்த அந்தஸ்தை அளிக்க அழைக்கின்றாளோ என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.

25.யத்ருச்சயா யாதவ தர்ம பத்நீ யாமாஹ தர்மேஷூ பராவரேஷு
அத்ருஷ்ட பூர்வாபரயாபி வாசா ப்ரதிச்ருதா நூநம் அபாவி தஸ்யா:

முன் ஸ்லோகத்தில் வேதங்களையும் இவளுடைய வார்த்தை உயிர் பெறச் செய்கின்றது என்றார்.
இதில் இவள் வார்த்தைகளை வேதங்கள் ப்ரதித்வனிக்கின்றன என்கிறார்.
யாதவ தர்ம பத்நியான தேவகி தனக்குத் தோன்றியபடி சிறியதும், பெரியதுமான தர்மங்களில் என்னென்ன சொன்னாளோ
அதெல்லாம் வேத வாக்கியம் எதிரொலிப்பது போலவே இருந்தது.

26. க்ரியாம் உபாதித்ஸத விச்வ குப்த்யா க்ருதாபராதேபி க்ருபாம் அகார்ஷீத்
முநீந்த்ர வ்ருத்யா முகரீ பவந்தீ முக்தி க்ஷமாம் வக்தும் இயேஷ வித்யாம்

உலக ரக்ஷணத்திற்கு ஏற்றதையே செய்ய நினைத்தாள். தவறு செய்தவரிடத்தும் க்ருபை பண்ணினாள்.
வேதாந்த விசாரமுடையவளாய் ஏதோ சொல்பவளாய் முக்திக்கு ஏற்றதான வித்யையை சொல்ல விரும்பினாள்.
இதற்கு முன் ஸ்லோகங்களில் வேத த்ரய ஸஞ்சீவனமான வாக்கு என்றவர்
இதில் உபநிஷத் ரூபமாய் அவள் வாக்கு அமைந்தது என்று கூறுகிறார்.

27. ஸதாம் சதுர்வர்க பல ப்ரஸூதௌ நாராயணே கர்ப்பகதே நதாங்கீ
அபங்குராம் உந்நதிம் ஆச்ரயந்தீ ஸர்வஸ்ய ஸாதித்ஸத ஸர்வம் ஏகா

நல்லோர்க்கு நான்கு விதமான புருஷார்த்தங்களையும் நல்குமவனான நாராயணன் கர்ப்பத்தில் நேர்த்தியாய் எழுந்தருளிவிட்டபடியால்
நதாங்கியாய் ஸ்தன பாரத்தால் குனிந்து வணங்கின அங்கமுடையவளாய் இருந்தாள்.
அவள் உடல் வணங்கியதே யன்றி உள்ளத்தில் சிதறாத உயர்வினைப் பெற்று விட்டாள்.
தான் ஒருத்தியே எல்லோருக்கும் எல்லாவற்றையும் அளிக்க விருப்பங்கொண்டாள்.

28. க்ருசோதரீ கார்ச்யம் அதீத்ய காலே கேநாபி தாம்நா க்ருத வ்ருத்தி யோகா
பராம் அபிக்யாம் க்ரமச: ப்ரபேதே தாராபிநந்த்யா தநுரைந்தவீவ

இயற்கையாகவே மெல்லிய மேனியுடையவள். இடையும் அப்படியே. கர்ப்பம் வளர வளர மெல்லிய நிலை மாறிவிட்டது.
ஏதோ ஒரு தேஜோ விஷேசத்தினால் நாளுக்கு நாள் வ்ருத்தியாகிக் கொண்டு இருக்கிறது.
நாளடைவில் உயர்ந்த அழகினைப் பெற்று பொலிவுடன் விளங்குகின்றாள்.
இவளது மேனி தாரை கொண்டாடும் சந்திரனின் மேனி போலன்றோ இருக்கின்றது.
இங்கு தாரா என்பது கண்ணில் உள்ள தாரை என்று பொருள். எந்த கண் தான் இவளது திருமேனியை பார்த்து மகிழாது.
பல நக்ஷத்ரங்கள் இருந்தாலும் ஒரு சந்திர பிம்ப சோபை ஏற்படுமோ! நக்ஷத்திரங்களால் கொண்டாடப் பெற்றது எனவும் சொல்லலாம்.
அவனாலும் அபிநந்தனம் பண்ணப்படும் மேனிப் பொலிவு எனவும் சொல்லலாம்.

29. நிகூடம் அந்தர் தததா நிவிஷ்டம் பத்மா பரிஷ்கார மணிம் ப்ரபூதம்
மத்யேந தஸ்யா: ப்ரசிதேந காலே மஞ்ஜூஷயா ரூப்ய புவா பபூவே

உள்ளே மறைந்ததாய் இருப்பதும் உன்னதமானதும் லக்ஷ்மிக்கு அணிகலனான ரத்னம் போன்று இருப்பதுமான
பெருமானை தரிக்கின்றது தேவகியின் இடை. அதுவும் காலத்தோடு புஷ்டமாய் வளர்ந்துள்ளது.
அவ் விடை வெள்ளிப் பேழையோ என்னலாம்படி அமைந்துள்ளது. எம்பெருமானை மணியாக நிரூபணம் பண்ணுவது ஸர்வ ஸம்மதம்.
பொன்னை மாமணியை என்றும்,
சிந்தாமணியே திருவேங்கடம் மேய எந்தாய என்பதும்,
பச்சை மாமலை போல் மேனி என்பதும்
மாணிக்கமே என் மணியே என்றும்
கருமாணிக்கமே என்றும் பலவிதமாக ஆழ்வார்கள் அனுபவித்துள்ளனர்.
மஞ்சூஷிகா மரகதம் பரிசிந்வதாம் த்வாம் என்கிறார் வரதராஜ பஞ்சாசத்தில். வரை மேல் மரகதமே என்கிறார்.
இங்கு தேவகியின் இடையை உபநிஷத் சாம்யத்தினைப் பெறுகிறது.
ஸாலக்ராமங்களை வெள்ளி கோயிலாழ்வாரில் எழுந்தருளப் பண்ணுவது போல் அவளின் இடையில்
(ரூப்யம்- வெள்ளி-அழகு)பெருமான் எழுந்தருளப் பண்ணுகிறார்.

30. ஸநை: ஸநைஸ்தாம் உபசீயமாநாம் தர்சாந்த தீப்தாம் இவ சந்த்ர லேகாம்
அந்தஸ்த்த க்ருஷ்ணாம் அவலோகயந்த:சக்ருஸ் சகோராயிதம் ஆத்ம நேத்ரை:

அமாவாஸ்யை கழிந்த பிறகு சந்திரனின் கலை ஒளி பெற்று மெள்ள மெள்ள வளர்ச்சி யடையும்.
வளர வளர சந்திரனின் கலைகளில் கறுப்பு நிறம் தெரியும். அம்மாதிரி வளர்ச்சி யடைந்து வரும் தேவகியை சகோர பக்ஷிகள் போல்
தங்கள் கண்களால் கண்டனர்.க்ருஷ்ணாம் என்பது சந்திரனின் காணப்படும் கறுப்பு நிறம். க்ருஷ்ணம்ருகம் என்றும் கூறுவர்.
உள்ளே இருப்பவன் கண்ணன். இந்த ரஹஸ்யத்தை தெரிந்து கொண்டனர் போலும்.
சந்திரனின் கிரணத்தினை நுகர்வது போல் தேவர்கள் க்ருஷ்ணாம்ருதத்தை உண்டனர்

31. மயி ஸ்திதே விச்வகுரௌ மஹீயாந் மாபூத் புவோ பார இதீவ மத்வா
ஸகீ ஜநாநாம் அவலம்ப்ய ஹஸ்தாந் ஸஞ்சார லீலாம் சநகைஸ் சகார

அவன் பெருமான், விஸ்வ குரு என்னிடம் வஸிக்கிறான். அவன் அவனையும் என்னையும் தாங்க வேண்டுமானால்
பூமிக்கு எவ்வளவு பாரம் அதிகமாகும் என்று எண்ணுவாள் போல் தோழிகளின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு
மெல்ல சஞ்சாரம் செய்தாள். இதுவும் ஒரு லீலையன்றோ!

32. முகுந்த கர்ப்பா முகுரேஷு தேவீ நாபச்யத் ஆத்மாநம் அவாப்த பூஷா
நாதத்விஷா நந்தக தர்பணேந அதி த்ருக்ஷத் ஆத்மாநம் அத்ருச்யம் அந்யை:

முகுந்தனை கர்ப்பத்தில் கொண்டுள்ள தேவகி நன்கு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப் பெற்று தன்னை கண்ணாடிகளில் காணவில்லை.
பெண்டிர் தம்மை நன்கு அலங்கரித்து அதுவும் இது போன்ற கர்ப்ப நிலையில் ஆபரணம் பூண்ட பெண்டிர் தங்களைக் கண்ணாடியில் பார்ப்பது இயல்பு.
ஆனால் அவளோ முகுந்தனையே தன் ஆபரணமாக தரித்துள்ளவள். அவள் பல ஆபரணங்கள் அணிந்திருந்தும் அதை பெரிதாக நினைக்கவில்லை.
ஆனால் முகுந்தனை தரித்துள்ளதால் அவள் தன்னைப் பார்க்க விரும்பினாள்.
ஆகவே நாதனின் ஒளியான அவனுடைய வாள் என்ற கண்ணாடியின் மூலமாக தன்னைக் காண விரும்பினாள்.
நந்தகம் நாம ஹரே: ப்ரதீப்தம் கட்கம் என்பர். ப்ரதீப்தம் என்றால் அது கண்ணாடி போல் பளபளக்கும்.
கண்ணனையே ஒளியாகக் கொண்ட நந்தகத்தில் பார்த்தால் கண்ணனையும் பார்க்கலாம் என எண்ணினாள் போலும்.

33. ஸ்ரஜ: ப்ரபூதா ந ச(ஷ)ஷாக வோடும் தூரே கதா ரத்நவிபூஷணாநாம்
பவிஷ்யதி க்ஷோணி பராபநோதே ப்ரத்யாயநம் ப்ராதமிகம் ததாஸீத்

முதல் ஸ்லோகத்தில் ஆபரணங்களை அணியவில்லை என்றார்.
இதில் ஆபரணங்களைக் காட்டிலும் மெல்லியதான மாலைகளை கூட அணிய இயலாதவளாக ஆகிவிட்டாள்.
பண்டைய நாட்களில் மாலைகளை அணிந்து சஞ்சரிப்பது வழக்கம். கர்ப்ப பாரம் தவிர்க்க முடியாது. மாலைகளின் பாரம் வேறு வேண்டுமா?
இது எவ்வாறு இருக்கின்றது எனில் பிறக்கப் போகும் மகனால் பூமியின் பாரம் குறையப் போகிறது.
அதை முன்கூட்டியே உறுதிப் படுத்தும் அடையாளமாக இருந்தது என்பதாம்.

34 திவௌகஸோ தேவக வம்ச லக்ஷ்மீம் விலோக்ய தாம் லோகநி தாந கர்ப்பாம்
விபூதிம் அக்ரேஸர வேத வாதா: வ்யாசக் யுரஸ்யா விவித ப்ரகாராம்

தேவ தேவன் கர்ப்பத்தில் எழுந்தருளி விட்டான். இதை உணர்ந்த தேவர்கள் தேவக வம்சத்தின் லக்ஷ்மியெனத் திகழ்ந்த தேவகியை
உலகங்களின் ஆதி காரணமான வஸ்துவை கர்ப்பத்தில் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு வேத வாக்கியங்களை
முன் மொழிபவர்களாய பலவகையான இவளுடைய வைபவத்தை துதிக்கலாயினர்.

35. பதி: ஸ ஸத்வாம் அபி தத் ப்ரபாவாத் அதுக்கசீ(sh)லாம் ஸமயே பவித்ரீம்
ஸுகைகதாநாம் அவலோக்ய தேவீம் ஸ்வ ஸம்பதம் ஸூசயதீதி மேநே

இதுவரை தேவகியின் கர்ப்ப லக்ஷண ப்ரபாவங்கள் கூறப்பட்டன.
இதில் பூரண கர்ப்பிணியாய் ப்ரஸவ காலம் நெருங்கும் சமயத்தில் தேவகியின் மநோ நிலையும் அப்போது
வஸுதேவரின் மனோநிலையும் எப்படி இருந்தன என்று கூறுகிறார்.
தேவகியின் பதியான வஸுதேவர் பூரண கர்ப்பிணி யாயிருந்தும் அந்த கர்ப்பத்தின் ப்ரபாவத்தினால் எந்த விதமான
ச்ரமமோ துக்கமோ இல்லாமல் இருந்து ப்ரஸவ சமயத்தில் ஸுகமாக இருப்பாள் என்றும் கண்டு
தனது பவித்திரமான செல்வத்தை அது காண்பிப்பதாக உணர்ந்தார்.

36. பித்ருத்வம் ஆஸாத்ய ஸுராஸுராணாம் பிதாமஹத்வம் ப்ரதிபத்ஸ்யமாத:
அநந்த கர்ப்பாம் அவலோக்ய தேவீம் அதுஷ்யத் அந்யேஷு கதாபிலாஷ:

முன்னம் கச்யபராக இருந்தவர் இப்பொழுது வஸுதேவர். திதி, அதிதி மூலம் அவர்களுக்கு பிறந்தவர்கள் தேவர்களும் அசுரர்களும்.
பகவான் உபேந்திரனாக அவதரித்ததும் கச்யபருக்குத்தான்.
வாமனனுக்கோ, த்ரிவிக்ரமனுக்கோ க்ருஹஸ்த தர்மமோ, சந்ததியோ சிந்திக்கப்படுவதில்லை.
ஆனால் கண்ணன் விஷயத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்டுவிட்டது. முன்பு அவர் தேவர்களுக்கு பிதாவாக இருந்தார்.
இப்போது பிதாமஹத்வம் பெற்றுவிட்டார். அனந்தனை கர்ப்பத்தில் கொண்ட தனது தேவியை பார்த்து
வேறு எதிலும் அபிலாஷை இல்லாதவராய் அகமகிழ்ந்தார் வஸுதேவர்.

அந்திப் பொழுது வர்ணனம் (37-43)

37. தாபோபசாந்திம் ஜகதாம் திசந்தீ ஸந்த்யாபரா ஸாதுஜந ப்ரதீக்ஷ்யாம்
தாம் ஈத்ருஷீம் விச்வபிது: ப்ரஸூதிம் ஸம்வேதயந்தீவ ஸமாஜகாம

இது வரை தேவகியின் கர்ப்ப லக்ஷணங்களை தெரிவித்தார்.
இனி சாயங்காலம் தொடக்கமாக நள்ளிரவு வரையிலான வர்ணனங்கள் வரிசையாக இடம் பெறுகின்றன.
உலகங்களின் தாபத்திற்கு சாந்தியை அளிப்பதான, ஸாது ஜனங்களால் எதிர்பார்க்கப்படுவதாய் உள்ள மாலை வேளை
விச்வ பிதாவின் இத்தகைய அவதாரத்தினைக் காண்பிப்பது போல வந்து சேர்ந்தது.

38. ஸுவர்ண பீதாம்பர வாஸிநீ ஸா ஸ்வதாம ஸஞ்ச்சாதித ஸூர்யதீப்தி:
உபாஸநீயா ஜகதாம் பபாஸே முரத்விஷோ மூர்த்திரிவ த்விதீயா

முந்திய ஸ்லோகத்தில் ஸாயம் ஸ்ந்த்யையின் வருகையை வர்ணித்தார்.
இதில் ஸ்ந்த்யா என்பவளைப் பெண்ணாகவே அழகான முறையில் வர்ணிக்கிறார். அழகான பீதாம்பரத்தை அணிந்திருக்கிறாள்.
மனோஹரமான ஸுவர்ணத்தோடு கூடியதான (அந்தி போல் நிறத்தாடை) பட்டுப்புடவை எனக் கொள்ளலாம்.
ஸந்த்யா ப்ரகாசத்திலே சூரிய ப்ரகாசம் மறைவது இயற்கை. தனது ப்ரகாசத்தினால் ஸூரியனுடைய ஒளியை மறைப்பவளாய்
முரன் என்ற அசுரனைக் கொன்ற பகவானின் இரண்டாவது உருவமோ என்னும் வகையில் அமைந்தவளாய்
உலகங்களுக்கு உபாஸிக்க வேண்டியவளாகி விட்டாள்.
( இன்னும் பெருமான் அவதரிக்கவில்லை. எப்படி இருப்பான் என தெரியாது) அதனால் ஸந்த்யையே இரண்டாவது ரூபமாக இருந்தாள் என்கிறார்.

39. ப்ரஸக்தபாதஸ் சரமாம்புராசௌ ரக்தோருபிம்போ ரவி: அஸ்தசைலாத்
திநாந்த நாகேந த்ருடப்ரணுந்நம் மநஸ்ஸிலா(manashshila) ச்ருங்க மிவாப பாஸே

சூரியன் மாலையில் அஸ்தமன மலையில் இருந்து மேற்கு கடலில் சிவந்த பெரிய உருவத்துடன் விழத் தொடங்கினான்.
பகலின் முடிவு- மாலை என்றொரு யானையினால் வேகமாக எறியப்பட்ட மநஸ்ஸிலா ச்ருங்கம் போலிருந்தது என்கிறார்.
( மநஸ்ஸிலா அல்லது மனshஸிலா – மலையில் ஒரு விதமான தாதுப்பொருள் உண்டு. அது சிவந்த நிறத்தில் இருக்கும்.
பெரிய பெரிய குன்றுகளாக இருக்கும். மாலையை யானை என வர்ணிக்கிறார்.
கறுப்பு நிறம். மலைச் சிகரத்தையே வீழ்த்தும் யானை என்று வர்ணிக்கிறார் காளிதாசன்.
அத்தகையதைப் போன்ற மாலையானது ப்ரகாசத்தின் அதிபதியான சூரியனை திடமாக எழுந்திருக்க முடியாமல் தள்ளியது என்கிறார்.
ஆஹா! ஆஹா!

40. நிமஜ்ஜதா வாரிநிதௌ ஸவித்ரா கோ நாம ஜாயேத கரக்ரஹீதா
ததேதி ஸம்பாவநயைவ நூநம் தூராத் உதக்ஷேபி கராக்ரம் உச்சை:

பெருங்கடலில் சூரியன் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனாலும் ஆகாயத்தில் அவனுடைய கிரணங்கள் தெரிவிக்கப்பட்டன.
தனக்கு யாராவது கை கொடுத்து தூக்கிவிட மாட்டார்களா என்று எண்ணி தனது கைகளை வெகு தூரம் வரை மேல் நீட்டுகிறான் போலும்.

41. ஸ்ப்புரத் ப்ரபா கேஸரம் அர்க பிம்பம் மமஜ்ஜ ஸிந்தௌ மகரந்த தாம்ரம்
ஸந்த்யாகுமார்யா ககநாம் புராசே: க்ரீடாஹ்ருதம் க்ஷிப்தமிவாரவிந்தம்

கேஸரங்கள் பூவின் தாதுக்கள். அவைபோல் விளங்குகின்ற ஒளியுடைய சூரிய பிம்பம். அது தாமரை மலர் போல் சிவந்த நிறமுடையது.
அது கடலில் மூழ்கிவிட்டது. ஸந்த்யை என்ற சிறுமி ஆகாயம் என்ற கடலிலிருந்து விளையாட்டாகப் பறித்து எறிந்து விட்ட
தாமரைப் பூப் போலே ஆயிற்று. இது ஒரு அத்புதமான ஸ்லோகம்.
ஸந்த்யா காலத்தினைக் குமாரியாகவும், சூரியனைத் தாமரைப் பூவாகவும் ஆகாயத்தைக் கடலாகவும் நிரூபணம் செய்வது ஸ்வாமியின் தனிப்பாங்கு.
சூரியன் மறைந்தால் தாமரைப்பூ மூடிக் கொள்ளும்.சூரியனே தாமரைப் பூவானால் மூழ்குவது என்ற நிலையாம்.
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிற என்றும் இதில் மூழ்கிவிட்டது என்றும் தெரிவித்ததை கவனிக்க வேண்டும்.

42. பணாமணிப்ரேக்ஷ்ய கராம்சுபிம்ப: ஸந்த்யா ஸுபர்ணிம் அவலோக்ய பீத:
தாபாதிகோ வாஸரபந்நகேந்த்ர: ப்ராயேண பாதாள பிலம் விவேச

பகல் என்கிற பெரியதொரு பாம்பு தாபம் அதிகமாகி தனது தலையில் உள்ள மணியினால் கதிரவனோ என பயந்து
ஸந்த்யை என்ற கருட பக்ஷியின் தாயைக் கண்டு நடுங்கி பாதாளம் என்ற பொந்தில் புகுந்துவிட்டது போல் ஆயிற்று.
ஸந்த்யா காலத்தை ஸுபர்ணீம் என்கிறார். ஆகவே பெண்பாலாக வர்ணித்து விட்டமையால் கருடனுடைய தாய் என்கிறார்.
சூரியன் மூழ்கும் போது அவனுடைய உருவம் தலை போல் இருக்கும். உடனே இருட்டிவிடும். இதை அழகாக விவரிக்கிறார் ஸ்வாமி.
அதிகமான தாபத்தை உடையது பகல். அதை போக்க வேண்டுமே. விஷத்தை அதிகமாக பெற்றிருப்பதால் கொதிப்பு அதிகம் உடையது பாம்பு.
(வாஸரம் – பகல்). வாஸர என்பது பாம்பின் வகை. (பந்நகம், வாஸர போன்ற பாம்புகள் ஜனமேஜயனின் யாகத்தில்
வந்து விழுந்ததாக பாரதம் குறிப்பிடுகிறது. ஆகவே தாபத்தை தணித்துக் கொள்ள பாதாளத்தில் ஒளிந்து விட்டதாக கூறுகிறார்.

43. ப்ரதோஷ ராகாருண ஸூர்ய லோகாத் திசா கஜோ த்ருப்த இவாதிகோர:
காலோபநீதம் மதுநா ஸமேதம் அபுங்க்த மந்யே கபலம் பயோதி:

மாலை வேளை-சிவந்த நிறம். அப்பொழுது கதிரவன் கடலில் மூழ்கி மறைகின்றான். இதை வர்ணிக்கிறார்.
கடல் என்கிற ஒரு பெரிய மதம் தோய்ந்த திக்கஜமொன்று காலம் கொடுத்த தேனில் தோய்ந்த கவளம் போலே
சூரியனை விழுங்கிவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். ஒவ்வொரு படியாக மாலை வேளையை வர்ணிக்கிறார்.
கதிரவன் கடலில் மூழ்கும் நிலையை வர்ணிக்கிறார். அதிகோரமானதும் மதம் பிடித்ததுமான திக்கஜம் என்கிறார்.
மாலையானதால் மேற்குத் திக்கில் இருக்கும் யானைக்கு அஞ்சனம் என்று பெயர். (கிழக்கில் ஐராவதம்). அஞ்சனம் கறுப்பு நிறம்.
உருவத்தாலும் செயலாலும் கொடூரமானது. மேலும் காலோபநீதம் மதுநா என்கிறார். மது சிகப்பாயிருக்கும். சூரியனும் சிவப்பு.
திக்கோ வாருணீ. யானையோ அஞ்சனம். ஆகவே கடல் கபலத்தை விழுங்கிவிட்டது என்று பொருளாகும்.

44. ததா தம: ப்ரோஷித சந்த்ரஸூர்யே தோஷாமுகே தூஷித ஸர்வ நேத்ரம்
வியோகிநாம் சோகமயஸ்ய வந்ஹே: ஆசாகதோ தூம இவாந்வபாவி

அந்த சமயத்தில் சூரியனும் இல்லை. சந்திரனும் இல்லை. இரவு தொடங்குகிறது. தோஷாமுகம் என்பது இரவின் தொடக்கம்.
எல்லோருடைய கண்களையும் மறைப்பது தோஷாமுகத்தின் ப்ரபாவம். வஸ்துக்களும் உள்ளன. கண்களும் உள்ளன.
ஆனால் அக் கண்களால் வஸ்துக்களைக் காண இயலவில்லை. இருள் சூழ்ந்து கொண்டது.
தம்பதிகள் அல்லது காதலர்கள் கால வசத்தால் பிரிந்து இருக்கின்றனர். அவர்களுடைய சோகம் பெருகி பாதிக்கிறது.
சோகம் பெருகி நெருப்பு போல் எரிகிறது. வெளியில் ஜ்வாலை படராத நெருப்பு என கவி வர்ணிக்கிறார்.
வெளியில் தெரிந்தால் தணிக்கலாம். ஆனால் அது வெளிக் கிளம்புமா? உள்ளேயே புகைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.
புகையே இருள். இரவு தொடக்கமாதலால் இரண்டு எதிர் திக்குகளில் கிளம்பின சோகப் புகையே
எங்கும் பரவி விட்டதோ என்னலாம் படியுள்ளது.

45. ஸதாரபுஷ்பா த்ருதபல்லவஸ்ரீ: ப்ரச்சாய நீரந்த்ரதம: ப்ரதாநா
விச்வாபிநந்த்யா வவ்ருதே ததாநீம் வைஹாயஸீ காபி வஸந்த வந்யா

முன் ஸ்லோகத்தில் இருள் பரவியதைக் கூறினார். இப்பொழுது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நக்ஷத்திரங்கள் தோன்றுவது
முதலான அழகினை வர்ணிக்கிறார். ஸந்த்யையின் ஒளியினால் சிவப்பு நிறமும் கறுத்தும் இருக்கும் தளிரின் ஒளி போன்ற ஆகாயம்.
அது ஒரு வனம் போல விலக்ஷணமான வசந்தவன சோபையுடன் திகழ்கிறது. அதில் நக்ஷத்திரங்கள் பூக்கள் போல திகழ்கிறது.
வனத்தின் சோபையை வானத்திலிருந்துதான் பார்க்க இயலும். ஆனால் வானத்தின் வன சோபையை இங்கிருந்தே நாம் அனுபவிக்கலாம்.

46. அலக்ஷ்யத ச்யாமலம் அந்தரிக்ஷம் தாராபிர் ஆதர்சித மௌக்திகௌகம்
நிவத்ஸ்யதோ விச்வபதேர் அவந்யாம் காலேந ப்ருத்யேந க்ருதம் விதாநம்

வானம் கறுத்து காணப்பெற்றது.கறுநிறமுள்ள ஆகாயம் விதானமாக காட்சியளித்தது.அங்கு முத்துக்களைக் குவித்தது போல்
நக்ஷத்திரங்கள் காட்சி யளிக்கின்றன.விதானத்தில் மேற்பரப்பில் அழகான முத்துக்களை அமைப்பது உண்டு.
இங்கு காலம் என்ற பணியாள் வானத்தையே விதானமாக்கி முத்துப் பந்தல் அமைக்கிறது!
ப்ரபு வருவதற்கு முன்னம்தான் பந்தல் போடுவது,விதானம் கட்டுவது வழக்கம். இங்கு பூமியில் வாசம் செய்ய விச்வபதி வருகிறான்.
பூமியில் வசிக்கப் போவதால் வானமே விதாநம் ஆயிற்று.

47. அப்ருங்கநாத ப்ரதிபந்ந மௌநா நிமேஷபாஜோ நியதம் வநஸ்த்தா:
தூரம் கதே ஸ்வாமிநி புஷ்கரிண்ய: தத் ப்ராப்தி லாபாய தபோ விதேநு:

சூரியன் மறைந்ததும் இயற்கையாகவே தாமரை மலர்கள் வாய் கூம்பும். மலர்கள் மூடி விட்டதால் வண்டுகள் முரலாமல் அடங்கி விட்டன.
இனி நாதம் இல்லை. மௌனம் முனிவரின் செயல். தவம் புரிவோர் கண்களை மூடிக் கொண்டு இருப்பர். அசைவில்லாமல் இருப்பர்.
சிலர் நீரில் நின்றும் அசைவற்று இருப்பர்.அதே போல் தனது கணவனான சூரியன் வெகுதூரம் சென்று விட்டபடியால்
தாமரையானது தவக் கோலத்தில் இருக்கிறதாம். தாமரைக்கும் சூரியனுக்கும் பதி-பத்னி பாவம். ஸ்வாமி எங்கோ சென்றுவிட்டார்.
அவரை அடைய கடுந்தவம் புரிந்து தான் ஆகவேண்டும்.
(சுத்தமான தீர்த்தத்தை புஷ்கரிணி என்பார்கள். தூயமையும் தவமும் கொண்ட படியால் தாமரை ஓடைகளை ஸ்வாமி புஷ்கரிணி என்பார்கள். )

48. நிமீலிதாநாம் கமலோத் பலாநாம் நிஷ்பந்த ஸக்யைரிவ சக்ர வாகை:
விமுக்த போகைர் விததே விஷண்ணை: விபோத வேலாவதிகோ விலாப:

தாமரை மலர்களும் கரு நெய்தல்களும் கண்களை மூடிக்கொண்டு விட்டன. இரவில் கருநெய்தல் மலரத் தானே வேண்டும்.
ஆனாலும் மலரவில்லை. இதைக்கண்டு சக்ரவாக பக்ஷிகள் தமக்குள்ளே பிரிந்து அழுகின்றன.இரவில் சக்ரவாகம் பிரிந்தே இருக்கும்.
விடியும்வரை அவை வாய்விட்டு அழுத வண்ணம் இருக்கும். இதன் காரணம் வேறாயிருந்தும் ஸ்வாமி அழகான கவிமரபால் விளக்குகிறார்.
தாமரை மலரும் கருநெய்தல் மலரும் பதியைப் பிரிந்த துக்கத்தில் கண்மூடிக் கிடக்கின்றனவே,
தாம் மட்டும் போகத்தை அனுபவிக்கலாகது என்றெண்ணி அவை உயிர் பெற்று எழவேண்டும் என்று வாய் ஓயாமல் கூவுகின்றன போலும்.

49. தமிஸ்ர நீலாம்பர ஸம்வ்ருதாங்கீ ச்யாமா பபௌ கிஞ்சித் அதீத்ய ஸந்த்யாம்
ப்ராசீநசைலே ஸமயாந் நிகூடம் ஸமுத்யதா சந்த்ர மிவாபிஸர்தும்

இருளாகிற கறுப்பு சேலை அணிந்து அதனால் தன்னைப் போர்த்திக் கொண்டு ச்யாமா(நல்ல வயதுடைய பருவப் பெண்)
ஸந்த்யா காலம் கழிந்ததும் தன் ஆசைநாயகன் கிழக்கு மலையில் ஒளிந்திருக்க அவனிடம் காதல் கொண்டு குறிப்பிட்ட சமயத்தில்
குறிப்பிட்ட இடத்துக்குச் செல்லும் அபிஸாரிகையை போல் சந்திரனை அணுக முயற்சி செய்தாள்.
(கிழக்கு மலையில் ஒளிந்திருப்பவன் சந்திரன். அஷ்டமியாதலால் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பின்னே தான் தோன்றுவான்.)

50 நிசாகரேண ப்ரதிபந்நஸத்வா நிக்ஷிப்ததேஹேவ பயோதிதல்பே
ஜகத் ஸமீக்ஷ்யா ஜஹதீச கார்ச்யம் ப்ராசீ திசா பாண்டரதாம் அயாசீத்

சந்திரனோடு சேர்ந்துவிட்டாள் ஒரு பெண். பும்யோகம் ஏற்பட்டால் கர்ப்பம் தரிக்க நேரமாகுமோ!
கடலெனும் படுக்கையில் கிடக்கிறாள் போலே இருக்கிறாள்.சந்த்ரோதயம் ஆகப் போகிறது.
அதனால் தனது க்ருசத் தன்மையை விட்டுவிட்டு உலகமெலாம் காணத் தகுந்தவளாய் ஆகப் போகிறாள்.
எவ்வளவு உடல் வெளுத்துவிட்டது. அது வேறு யாரும் இல்லையாம். கிழக்கு திக்கு என்பதேயாம்.

51. தம:ப்ரஸங்கேந விமுச்யமாநா கௌரப்ரபா கோத்ரபிதாபி நந்தயா
விதூதயாரம்ப விசேஷத்ருச்யா ப்ராசீ திசா பாஸத தேவகீவ

கீழ் ஸ்லோகத்தில் கிழக்கு திக்கு கர்ப்பவதியாயிற்று என்றார். இதில் மேலும் கிழக்கு திக்கு அடைந்த பெருமைகளைக் குறிக்கிறார்.
கோத்ரம் என்றால் மலை என்றும் வம்சம் என்றும் பொருள். மலைகளை பிளந்தவன் இந்திரன். அவனது திசை கிழக்கு.
க்ருஷ்ண பக்ஷ அஷ்டமியில் அர்த்த ராத்திரியில் தான் சந்திரன் உதயமாகும்
அப்பொழுது இருள் அகன்று கிழக்கு தனி ஒளியைப் பெறுவது இயற்கை.
சந்திரன் உதிக்க ஆரம்பித்ததால் கிழக்கு வெளுத்த ஒளி உடையதாய் , அதற்கு அதிபதியான இந்திரனால் கொண்டாடப்படுவதாய் உள்ள
கிழக்கானது தேவகி போல் விளங்கியது. இந்த ஸ்லோகத்தில் கூறப்படும் ஒவ்வொரு விசேஷணமும் இரண்டு அர்த்தங்கள் கொண்டது.
தேவகியைப் போலே கிழக்கு திக்கு ஒளிமிக்கதாயிருந்தது. எம்பெருமான் கர்பத்தில் எழுந்தருளி விட்டபடியால்
தமோ குணத்தின் பலிதமான சோகமோ பயமோ இல்லாமல் இருந்தாள் தேவகி.
கோத்ர பிதா என்பதற்கு கண்ணனால் என்று பொருள்.
(ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து ஒருத்தி மகனாய் வாழ்ந்ததால் கோத்ரத்தை பேதித்து வாழ்பவன்).
விது என்றால் ஹ்ருஷிகேசனையும் விதூதயம் சந்திரனையும் குறிக்கும்.
விதூதயம் என்பதற்கு சமீபத்தில் அவதரிக்கப் போவதால் மிகுந்த அழகுடையவளாய் இருந்தாள் எனவும் கொள்ளலாம்.
ஆகவே தேவகி கிழக்கு திக்கு போல் இருந்தாள் எனக் கூறாமல் கிழக்கு தேவகீ போல் இருந்தது என்கிறார்.

52. அபத்யலாபம் யது வீரபத்ந்யா: மஹோததௌ மக்ந ஸமுத்திதேந
தத்வம்சமாந்யேந ஸமீக்ஷ்ய பூர்வம் ப்ராப்தம் ப்ரதீதேந புரோதஸேவ

யதுவின் வம்சத்தில் மிகவும் சிரேஷ்டராய் விளங்கும் வஸுதேவரின் பத்நியான தேவகிக்கு புத்திரன் பிறக்கப் போகிறான்
என்பதை அறிந்து கொண்டு கடலில் நீராடிவிட்டு வெளியே வரும் சந்திரன் முன்னமே விஷயம் தெரிந்து வரும்
புரோஹிதன் போல் வந்து விட்டான். யதுவம்சம் சந்திர வம்சம் தானே.
அதில் கௌரவத்துடன் விளங்குவதால் அவனே வருவது பெருமை எனப்பட்டது.

53. க்ஷ்வேலோபமே ஸந்தமஸே நிரஸ்தே ஸோமம் ஸுதாஸ்தோமம் இவோத்வமந்தீ
துக்தோத வேலேவ துதோஹ லக்ஷ்மீம் ஆசா மநோக்ஞாம் அமரேந்த்ரமாந்யா

விஷம் போன்றதொரு காரிருள் நீங்கி விட்டது. சந்திரன் தோன்றி விட்டான். இது அமுதப் பெருக்கு என்னலாம்படி உள்ளது.
க்ஷீர ஸமுத்திரத்தின் கரை போன்ற அழகான கிழக்குதிக்கு அழகான சோபையை பொழிகிறது.
ஒருக்கால் கிழக்கு சந்திரனை உமிழ்ந்து விட்டதோ என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

சந்திரோதய வர்ணனை (53-67)

54. தமஸ் ஸமாக்ராந்தி வசேந பூர்வம் ஜக்ஞே நிமக்நைரிவ பூததாத்ர்யம்
ததஸ் துஷாராம்சுகராவகூடை: உத்தப்யமாநைரிவ சைல ச்ருங்கை:

முன்னம் இருள் பரவியதன் காரணமாக பூமியில் மலைகளின் சிகரங்கள் மூழ்கிவிட்டது போல் இருந்தன.
பிறகு சந்திரனின் கிரணங்கள் படிந்த பொழுது மறுபடியும் அவை வெளிக் கிளம்புவன போல் ஆயின.

55. திசஸ் ததாநீம் அவநீதராணாம் ஸகைரிகை: பாரத பங்க லேபை:
சகா சிரே சந்த்ர மஸோ மயூகை: பஞ்சாயுதஸ்யேவ சரை: ப்ரதீப்தை:

அப்பொழுது திக்குகள் எல்லாம் மிகவும் பொலிந்து விளங்கின.காரணம் சந்திரனின் கிரணங்கள் மலைகளின் சிகரங்களில்
படிகின்றன.கைரிகம் என்பது தாதுப்பொருள். கைரிகம் என்பது தங்கத்தையும் குறிக்கும். பாரதம் என்பது பாதரஸத்தைக் குறிக்கும்.
பாதரஸத்தில் கலந்து தங்கம் பூசப்பட்டது போல கிரணங்களினால் சிகரங்கள் விளங்கின.
அப்போது அவை மன்மதனின் பாணங்கள் போல் ஜொலித்தன.திக்குகளாகிற பெண்கள் சந்திர கிரணங்களாகிற பூக்களை சூட்டி
மகிழ்வது போலும், சந்திர கிரணங்கள் மன்மத சரங்களைப் போலவும் தோற்றமளித்தன.

56. ஸமுந்நமந்தீ குடிலாயதாத்மா சசாங்க லேகோதய த்ருச்யகோடி:
வியோகிசேதோலவநே ப்ரவீணா காமோத்யதா காஞ்சந சங்குலேவ

சந்திரனின் ரேகை, உதயமாகும் போது அழகான நுனி தோன்றுகின்றது. வளைந்தும் நீண்டும் வெளிக் கிளம்புகின்றதாய்,
சந்திரன் கோடு தோன்றும் போது தோன்றும் அழகான நுனி, பிரிந்த காதலர்களின் மனதை அறுப்பதில் கை தேர்ந்தவனான
காமனால் ஏந்தப்பட்ட தங்க அரிவாள் போல் இருந்தது.

57. தமாம்ஸி துர்வாரபலஸ் ஸ கால: ப்ராயோ விலோப்தும் ஸஹஸா திசாம் ச
மநாம்ஸி காமஸ்ச மநஸ்விநீநாம் ப்ராயுங்க்த சைத்யாதிகம் அர்த்தசந்த்ரம்

காலத்தின் பலத்தை எவ்வாறு அறிய இயலும். அதன் பலத்தை தடுத்து நிறுத்த யாராலும் இயலாது. அது விரைகிறது.
திக்குகள் வரை படர்ந்துள்ள இருட்களை முழுதுமாக போக்கிட முனைந்து விட்டது. அதுமட்டுமல்ல. காலத்தைப் போலவே காமனும் பலசாலி.
தைரியசாலிகளான ஸ்தீரிகளின் உள்ளங்களை அடக்குவதற்கும் முனைந்து விட்டான். இருவரும் செய்வது என்ன?
அர்த்த சந்திர ப்ரயோகம் தான். தோன்றியது அஷ்டமி சந்திரன். அர்த்த சந்திரனானபடியால் வர்ணனம்.

58. கரேண ஸங்கோசிதபுஷ்கரேண மதப்ரதிச்சந்த கலங்கபூமா
க்ஷிப்த்வா தமஸ்(sh) சைவலம் உந்மமஜ்ஜ மக்நோ திசாநாக இவேந்து: அப்தே:

சந்திரன் கடலிலிருந்து தோன்றுகிறான். அவன் திக்நாகம் போல் இருக்கிறான். திக்கஜம் கடலில் மூழ்கி வெளிவருவது போல் உள்ளது.
இருள் கடலில் படர்ந்த பாசி போல் உள்ளது. அவற்றை விலக்கிக் கொண்டு வருவது போல் சந்திரனுக்கும் யானைக்கும் அவ்வளவு பொருத்தம்.
சந்திரன் தனது கையினால்(வருகை) தாமரை மலரை மூடச் செய்கிறான். யானையும் தனது தும்பிக்கையை மடக்கி கிளம்பும்.
யானைக்கு மதஜலம் பெருகும். சந்திரனின் களங்கம் மதஜலம் போல் தோன்றும்.

59. மதோதயா தாம்ர கபோலபாஸா சக்ரஸ்ய காஷ்ட்டா சசிநா சகாஸே
உதேயுஷா வ்யஞ்ஜயிதும் த்ரிலோகீம் நாதஸ்ய ஸா நாபிரிவாம்புஜேந

இந்திரனுடைய திக்கான கிழக்கு மூன்று உலகங்களையும் விளங்கச் செய்யத் தோன்றிய சந்திரனால் மிகவும் ப்ரகாசித்தது.
மேலும், தோன்றும்போது கொஞ்சம் சிவப்பு நிறம் கலந்திருக்கும். ஆஸவம் போன்ற மதுவின் சேர்க்கையினால் கொஞ்சம் சிவந்து
ஒளி பெற்ற கன்னமுடையவனாகத் தோன்றினான். அவனால் கிழக்கு விளங்கியது. இது எப்படி இருக்கிறது என்று வர்ணிக்கிறார்.
பத்மநாபனுடைய நாபியானது தாமரைப் பூவால் எத்தகைய சோபை அடையுமோ அத்தகையது என்பதாம்.
நாபி கமலமானது ப்ரம்மனைத் தோற்றுவித்து அவன் வாயிலாக மூன்று உலகங்களையும் தோற்றுவிக்குமோ
அத்தகைய தாமரை போல சந்திரன் விளங்கினான்.

60. ஸமீபத: ஸந்தமஸாம்புராசே பபார சங்காக்ருதிர் இந்துபிம்ப:
பித்தோபராகாதிவ பீதிமாநம் தோஷாவில ப்ரோஷித த்ருஷ்டிதத்தாத்

இருள் என்ற பெருங்கடலில் சங்க வடிவில் உள்ள சந்திர பிம்பம் மஞ்சள் நிறத்தை ஏந்தி நின்றதாம்.
இந்த மஞ்சள் நிறம் பித்த சம்பந்தத்தினால் ஏற்படுவதாம். பிரிந்து வாழும் காதலர்கள் கண்கள் விழித்து அதனால்
கண்களில் தோஷங்கள் ஏற்பட அதன் காரணமாக பித்த சம்பந்தம் அதிகமாக சந்திரபிம்பமும் மஞ்சள் நிறமாகத் தோன்றுகிறது.

61. க்ருசோதரீ லோசந க்ருஷ்ணலக்ஷ்மா ராத்ர்யாஸ் ஸமித்தோதயராக இந்து:
கஸ்தூரிகா குங்கும சித்ரிதாத்மா கர்ப்பூர விந்யாஸ இவாந்வபாவி

மெல்லிய இடையுடைய மங்கைகளின் கண்கள் போல் கறுத்து இருப்பதையே அடையாளமாகக் கொண்டவனும்
உதய காலத்தில் ஒரு விதமான சிவப்பு நிறமுடையவனுமான சந்திரன், கஸ்தூரியும் குங்குமமும் இழைத்து
ராத்திரி என்கிற் பெண்ணுக்கு இடப்பட்ட கர்ப்பூரதிலகம் போல காட்சியளித்தான்.
ஸாமுத்ரிகா லக்ஷணத்தில் க்ருசோதரீ என்று வர்ணிக்கப்படும் பெண்களின் கண்கள் கறுத்து இருக்கும்.
அதேபோல் சந்திரனின் களங்கம் தெளிவாகத் தெரிவதாம். க்ருஷ்ணதாரை என்றும் கூறுவர்.
தனது வம்சத்தின் அடையாளமாக க்ருஷ்ணனையே பெற்ற பெருமை சந்திரனையே சேரும் எனக் கொள்ளலாம்.
உதய காலத்தில் ஒரு வகையான சிவப்பு நிறமாயிருக்கும். கஸ்தூரி குங்குமம் ஆகிய இரண்டும் சேர்த்து விசித்திரமாக அமைந்தது.
சந்திரன் வெளுப்பான கர்ப்பூரமானான். சந்திரனுடைய களங்கம் கஸ்தூரியாயிற்று.
இரவு கறுத்த நிறப்பெண்ணான படியால் சந்திரனைத்தான் திலகமாகப் பெற்றாளோ?

62. ப்ரஸாதம் அந்தக்கரணஸ்ய தாதா ப்ரத்யக்ஷயந் விச்வமிதம் ப்ரகாசை:
தமஸ்ச ராகஞ்ச விதூய சந்த்ர: ஸம்மோதநம் ஸத்வமிவோல்லலாஸ

முன் ஸ்லோகத்தில் சந்திரன் இரவென்னும் பெண்ணுக்கு திலகமாகத் தோன்றினான். சிவப்பும், கறுப்பும் கலந்த நிலை.
இங்கு நல்ல வெளுப்பான நிலையை அழகாக வர்ணிக்கிறார். இருளையும், சிவந்த நிறத்தையும் உதறித் தள்ளிய சந்திரன்
ஆனந்தத்தை அளிக்கும் ஸத்வகுணம் போல் விளங்கினான். ஸம்மோதநம் என்பதற்கு ஸத்துக்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாய் என்று கொள்ளலாம்.
அன்றியும் ஸத்துக்கள் என்பதற்கு நக்ஷத்திரம் என்றும் பொருள். சந்திரன் நன்றாகத் தோன்றியதும்
நக்ஷத்திரங்கள் அளவில்லா மகிழ்ச்சியை அடைந்தன என்பதாம்.
வ்ருத்தி யடைந்த ஸத்வம் விச்வத்தை தனது ஞானப் ப்ரகாசத்தாலே காணச் செய்கிறது என்று கொள்ள வேண்டும்.

63. நிசாகரோ வாரிதி நிஸ்வநாநாம் நிஷ்பாதக: குந்தருசிஸ் சகாசே
உதேஷ்யதஸ் சக்ரப்ருதோ நியோகாத் ப்ராதுர்பவந் ப்ராகிவ பாஞ்சஜந்ய:

சந்திரனின் உதயத்தால் கடலில் ஓசை கிளம்புகிறது. இத்தகைய நிசாகரன் குருக்கத்திப்பூ போல் விளங்கினான்.
குருக்கத்தி வெண்மையானது. அதன் வெண்மை நிறம் போன்று ஒளி பெற்று விளங்கினான்.
60 வது ஸ்லோகத்தில் சங்கின் வடிவொத்த சந்திரன் என்றார். இதில் சந்திரன் பாஞ்சஜன்யமாகவே இருக்குமே என்கிறார்.
சக்ர தாரி பிறக்கப் போகிறான் என்பதை அறிந்து கொண்டு ஞான சாரமான சங்கம் முன்னமே தோன்றிவிட்டது.
நித்ய யோகத்தை உடைய சங்கம் இப்படி பிரிந்து வரலாமோ என்றால் அதற்கு விடையாக நியோகாத் என்கிறார்.
அதுவும் அவனுடைய ஆக்ஞையே என்றார். அவனுடைய கையில் உள்ள பாஞ்சஜன்யம் போல் தோன்றினான் என்கிறார்.
பாஞ்சஜன்யம் ஒலித்த வண்ணம் இருக்கும். கடலும் அவ்வாறேயாம். கடலில் பிறந்தவன் பாஞ்சஜன்யன் என்ற நிலையும் உண்டு.
அந்த சங்கை கண்ணனே தேடி எடுக்கிறார் அல்லவா? அதேபோல் நித்ய யோகமுடைய பாஞ்சஜன்யம் நியோகத்தினால் முன்னம் தோன்றியது.
இப்போது சந்திரனை வர்ணிப்பதால் அதனையே உபமானமாக்கி யிருக்கிறார்.

64. ம்ருகேண நிஷ்பந்ந ம்ருகாஜிநஸ்ரீ: ஸ்வபாத விக்ஷேப மிதாந்தரிக்ஷ:
முரத்விஷோ வாமநமூர்த்திபாஜ:பர்யாயதா மந்வகமத் சசாங்க:

சந்திரனில் ஒருவகையான கறுப்பு தென்படுகிறது. பார்ப்பதற்கு முயல் போல் இருப்பதால் சசாங்கன் என்று சந்திரன் அழைக்கப்படுகிறான்.
அந்த மிருகம் போர்வை போல் அமைந்திருக்கும். கறுப்பாய் இருப்பதால் க்ருஷ்ண அஜினமாய்த் தோன்றும்.
முயல் வெண்மையாய் இருப்பினும் சந்திரனுடைய காந்தியில் அது கறுப்பு நிலையை அடைந்துவிட்டது.
நோக்கும் போது அது க்ருஷ்ணாஜினத்தை மார்பில் போர்த்தியிருப்பது போல் தோன்றும்.
வாமனனும் க்ருஷ்ணாஜினத்தை தரித்து யக்ஞவாடத்தில் தோன்றியது போல் சந்திரனும் தோன்றினான்.
தனது கிரணங்கள் எங்கும் படுவதால் ஆகாசம் முழுவதும் நிறைந்துவிட்டது போல் இருந்தான்.
வாமன மூர்த்தி இவ்வுலகை அளந்த போது அவர் திருவடி படாத இடமே இல்லை என்பது போல் சந்திரனும் ஆகாசத்தில்
அடி வைத்த போதே ஆகாசம் முழுவதையும் வ்யாபித்துவிட்டான். இவ்வாறு சந்திரனும் வாமன ஸாத்ருச்யத்தை அடைவான் போலும்.

65. ஜிகாய சங்காச்ரித சைவலாப: சாருத்யுதேஸ் சந்தரமஸ: கலங்க:
உதீயமாநஸ்ய மஹோர்மி யோகாத் ஸாமிச்யுதம் ஸாகரமூலபங்கம்

சந்திரன் எவ்வளவு ஒளியுடன் இருக்கிறான். அவன் உதயமாகும் போது களங்கத்துடனேயே தோன்றுகிறான்.
முன்பு அவனை சங்கெனக் கூறினார். இப்போது களங்கத்துடன் கூடிய சந்திரன் பாசையுடன் கூடிய சங்கம் போல் உளன் என்கிறார்.
மேலும் களங்கத்தினை ஒரு போதும் அழிக்க முடியவில்லை. எவ்வளவு அலைகளைக் கொண்டு அலம்பினாலும் அதைப் போக்க இயலவில்லை.
பாதாளத்திலிருந்து உண்டான சேறு சந்திரன் மீது படிந்து விட்டது. எந்த அலைகளாலும் அழிக்க முடியவில்லை.
பாதி தான் போயிருக்கிறது. மீதி வெற்றியோடு விளங்குகிறது.

66. உதேத்ய துங்காத் உதயாத்ரி ச்ருங்காத் தமோகஜாந் அக்ர கரேண நிக்நந்
நிசாகரஸ் தந்மத லேப லக்ஷ்மா ஸிதாபிசு: ஸிம்ஹதசாம் அயாஸீத்

உதயமலையில் உன்னதமான சிகரத்தை அடைந்த சந்திரன் தனது கிரணங்களைப் பரப்பி இருளாகிற யானைகளை அழிக்கலானான்.
அந்த யானைகளின் மதஜலமானது சந்திரன் மீது அழியாத களங்கமாகப் பதிந்துவிட்டது.
அதனால் அவன் ஓர் வகையான சிங்கத் தன்மையைப் பெற்று விட்டான். சூரியனுக்கு உதயாஸ்த சமயங்கள் உண்டு.
ஆனால் சந்திரனுக்கு அப்படிச் சொல்ல இயலாது. பௌர்ணமி தொடக்கமாக கிழக்கும் சுக்ல பக்ஷத்தில் மேற்கும் தோற்றமாகும்.
இப்போது க்ருஷ்ண பக்ஷம் ஆனபடியால் சந்திரனுக்கு உதயாத்ரி. சிங்கம் சிகரத்தில் ஏறி வேரி மயிர் முழங்க எப்பாடும் பேர்ந்து உதறி
மூரி நிமிர்ந்து புறப்படுமாப்போலே உலகில் உள்ள இருளனைத்தும் போக்க சந்திரன் இருளாகிற யானைகளைத்
தனது நுனிக் கரங்களால் பிளப்பது போல் புறப்படுகிறான்.

67. நிசீத லக்ஷ்ம்யா இவ புண்டரீகம் நிர்வேச ஸிந்தோரிவ பேநசக்ரம்
தம் அந்வவைக்ஷந்த விலாஸ தந்த்ரா: தாராமணீநாமிவ ஸூதி சுக்திம்

அழகான அர்த்த ராத்திரி என்ற லக்ஷ்மியின் கையில் விளங்கும் வெண்டாமரையோ என்கிறார்.
லழ்மியின் கையில் இருக்கும் தாமரை சிவந்ததாயிற்றே. நான்முகனுக்கும்,கலைமகளுக்கும் அல்லவா வெண் தாமரை என்று கேட்கலாம்.
இங்கு புண்டரீகம் என்கிறார். இதற்கு வெள்ளைக் குடை என்றும் பொருளாகும்.
ஆகவே லக்ஷ்மிக்கு பிடிக்கப்பட்ட வெண் குடை என்றும் கொள்ளலாம். ஆனந்தம் என்ற கடலின் நுரைக் குவியலோ,
நக்ஷத்திரங்களாகிற முத்துக்கள் பிறக்கும் முத்துச் சிப்பியோ என்று சந்திரனை பலவாறு ரசித்தனர்.

உச்சிக்கு வந்த அஷ்டமி சந்த்ர வர்ணனை 68-88

68. உதார தாராகண புத்புதௌக: சந்த்ரேண ஸம்பந்ந ஸுதாப்ரஸூதி:
அசேஷத்ருச்யாம் அதிகம்ய லக்ஷ்மீம் ஆலோக துக்தோததிரா பபாஸே

சந்திரனின் ஒளி எங்கும் பரவிவிட்டது. அவ்வொளிப் பரப்பே பாற்கடலோ என்னும்படியாக இருந்தது.
பாற்கடலின் தன்மைகள் பல இதில் காணப் பெற்றன. கடலெனில் குமிழிகள் இருக்கும்.
இங்கும் நக்ஷத்திரங்களின் கூட்டங்கள் குமிழெனக் காணப்பட்டன. அமுதம் தோன்றியது.
சந்திரனே அக்கடலில் தோன்றிய அமுதெனக் காணப்பட்டான். அங்கு கமலை பிறந்தாள்.
இங்கும் உலகெலாம் நேரிடையாகக் கண்டு களிக்கும் சோபை-அழகு-லக்ஷ்மீகரம் நிலைத்திருந்தது.

69. ப்ரகாசயந் விச்வமிதம் யதாவத் சந்த்ரோதயோத்தீபித ஸௌம்யதார:
ஆஸீந் நிசீதோ ஜகத: ப்ரபூதாத் அந்தஸ்ய தைவாதிவ த்ருஷ்டிலாப:

இரவு ஒளி பெற்று விளங்குகிறது. உலகத்தையே விளங்கச் செய்கிறது. சந்திரோதயத்தினால் மேலும் பளபளப்பு பெற்ற
நக்ஷத்திரங்கள் உலகின் சிறந்ததொரு அத்ருஷ்டமே. குருடனுக்கு கண்பார்வை கிடைத்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்?
அவ்வண்ணமே அந்நள்ளிரவு திகழ்ந்தது.

70. விசோதிதாத் விஷ்ணுபதாத் க்ஷரந்தீ விஷ்வங்முகீ ஸாகர வ்ருத்தி ஹேதோ:
தமோமயீம் ஸூர்யஸுதாம் நிகீர்ய ஜ்யோத்ஸ்நா நதீ சோணமபி வ்யமுஞ்சத்

நிலவின் பெருமையை இங்கு ஆறாக நிரூபணம் பண்ணுகிறார். விஷ்ணு பதம் என்கிற ஆகாயத்தில் பெருகிய கங்கை போல்
ஸமுத்ரம் வ்ருத்தியடைய வேண்டுமென்று விரும்பிய சந்திர நதி நாலா புறமும் பாய்ந்ததாம். மேலும் கறுப்பான யமுனையை விழுங்கி விட்டு
சிவப்பு நிறமான சோணையை விட்டு விட்டது. சந்திரன் வெளுத்திருப்பதால் ஸத்வமயம். யமுனை கறுத்திருப்பதால் தமோ மயம்.
ஸத்வம் பாய்கிற போது தமஸ்ஸும் ரஜஸ்ஸும் நிற்பதில்லை.
கங்கை யமுனையோடும், சோணையோடும் கலந்தும், பிரிந்தும் செல்வது நாம் அறிந்ததே!
சந்திர நதி ஓடுவதால் இருளும் இல்லை. சிவப்பு நிற்மும் இல்லை.(சோணா தற்போது சோன் என்று அழைக்கப்ப்டுகிறது).

71. ப்ரியாமுகை ஸ்தோமயது ப்ரதிஷ்டம் பீத்வா நவம் ப்ரீத இவாம்புராசி:
ஸமேத்ய சந்த்ரயுதி நர்த்தகீபி: தரங்கிதம் தாண்டவம் ஆததாந

நிலவினை கங்கையாகவும்,யமுனை,சோனையைக் கடந்து பின் கடலோடு கலந்தது என்று கூறுகிறார்.
இங்கு ஆறுகள் புகுந்தபின் கடலில் ஏற்படும் பரம் போக்யமான நிலையை வர்ணிக்கிறார்.
பிரியையான ஆறுகள் கொடுத்த நீரை மதுவாக வர்ணிக்கிறார். ப்ரியை கொடுத்த தோயமும் மதுவாகலாம்.
கடலை புருஷனாகவும், நதிகளை பெண்களாகவும் வர்ணிப்பது மரபன்றோ!. இங்கு சமுத்திர ராஜன் தனது ப்ரியைகள் கொடுத்த
மதுவை நன்றாக குடித்துவிட்டு சந்திரனின் கிரணங்களாகிற நாட்டியக்காரிகளுடன் கூடி தானும் அலை மோதும் தாண்டவத்தைச் செய்யலாயிற்று.

72. கலங்க சித்ரீக்ருதம் இந்துகண்டம் தமஸ் ஸமத்யாஸித ஸத்வகல்பம்
அசுஷ்க சைவாலமிவாபபாஸே ஸித்தாபகா ஸைகதம் அர்த்தத்ருச்யம்

சந்திரனின் பாதியுருவம் கலங்கத்தினால் நன்றாகவே தோற்றம் அளிக்கிறது. தமஸ்ஸும், ஸத்வமும் கலந்ததாய் தோன்றுகிறது.
உலராத பாசியை யுடைய ஆகாச கங்கையின் மணற்பரப்போ என்று சொல்லும்படி விளங்குகின்றது.

73. ஸ்வமத்ய ஸம்பந்ந விசுத்ததாமா ச்யாமாச ஸா தேவகநந்திநீ ச
தம: க்ஷிபந்த்யௌ ஜகதாம் த்ரயாணாம் அந்யோந்ய ஸம்வாதம் இவாந்வபூதாம்

ஸ்வ சப்தம் ஸ்யாமா என்பது இரவைக் குறிக்கிறது. இரவின் மத்யம் நள்ளிரவு. அப்போது ஒரு விசுத்தமான தெளிவு.
ஆயிரம் ஆயிரம் நக்ஷத்திரங்கள் இருந்தாலும் ஒரு சந்திரன் இருந்தால் எவ்வளவு சோபை ஏற்படுகிறது.
அஷ்டமி சந்திரன் ஆனாலும் பாதி தான் படும் என்பதில்லை. இவ்வாறு தனது இடையிலேயே விசுத்தமான ஒளியை உடைய அந்த இரவும்,
தனது இடையிலேயே விசுத்தமான தேஜஸ்ஸையுடைய தேவகியும் மூவுலகங்களில் இருக்கும் இருளை அகற்றியவாறு
ஒருவருக்கொருவர் நிகரோ என்று சொல்லலாம்படி அனுபவிக்கப் பெற்றது.

74. சாகாவகாசேஷு க்ருதப்ரவேசை: சந்த்ராதபை: ஆச்ரித சாருக்ருத்யை:
ஹதாவசிஷ்டாநி தமாம்ஸி ஹந்தும் ஸ்தாநம் ததாக்ராந்தம் அம்ருக்யதேவ

கிளைகளின் இடையே சந்திரனுடைய கிரணங்கள் விழுகின்றன. இலைகளின் நிழலும் அங்கு தென்படுகிறது.
கிளைகளின் வழியாகச் சென்ற அந்த கிரணங்கள் அழிந்தது போக மிச்சமுள்ள இருளை தேடி அலைகிறது.
சந்திரனால் விரட்டப்பட்ட இருளானது எங்கெங்கு ஒளிந்து கொள்ள அவகாசம் கிடைக்குமென தேடி கிளைகளின்
அந்தரங்களில் வந்து ஒளிந்து கொண்டன. இந்த இருளினால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட இடத்தை கண்டுபிடிக்க ஒற்றர்கள் போல்
கிரணங்கள் செயல்பட்டு அவை சென்றவிடத்தில் சென்று தேடுகின்றன போலும்.

75. பராக்ருத த்வாந்த நிகாய பங்கை: பர்யாப்த தாராகண பேந புஞ்ஜை:
அசோபதத்யௌ ரஸமாயுதஸ்ய யச:ப்ரவாஹைர் இவ சந்த்ரபாதை:

ஆகாயம் மிகவும் அழகாக விளங்கிற்று. சந்திரனின் கிரணங்கள் அவ்வாறு படிகின்றன. அவை சாதாரணமானவை அல்ல.
இருளான சேற்றை அறவே அழித்துவிட்டன. எங்கும் குவியல் குவியலாக இருக்கும் நக்ஷத்திரங்கள் நுரையின் குவியல்களோ
என்னலாம்படியாக உள்ளது. மேலும் மன்மதனின் புகழ் என்னும் ப்ரவாகமோ என்பது போலவும் இருக்கிறது.
அஸமாயுதஸ்ய என்பதற்கு மன்மதனுடைய என்று பொருள். ஐந்து பாணங்களை உடையவன். மலரையே பாணமாகக் கொண்டவன்.
அம்மாதிரி பிறர் வைத்துக் கொள்ள இயலாது.மேலும் அஸம என்பதற்கு நிகரற்ற என்றும் கொள்ளலாம்.
இங்கு அஸமாயுதன் என்பது பகவானையும் குறிக்கும். அவனுடைய ஆயுதங்கள் எல்லாம் நிகரற்றவை.
ஆதலால் கர்ப்பத்திலேயும் தரித்து வருவான் போலும். தனக்கு சரியில்லாத வேல் முதலானவற்றை கொண்டு
கோஸஞ்சாரம் பண்ணுவானாதலால் இவன் அஸமாயுதன்.
அவன் வருவதற்கு முன்பே அவன் புகழ் ப்ரவஹித்துவிட்டது போன்று சந்திர கிரணங்கள் இருந்தது.

76. ததாநயா திக்ஸரிதாம் ப்ரஸாதம் ப்ரஸக்த ஹம்ஸாகமயா ஸ்வகாந்த்யா
அபாக்ருத த்வாந்தகந ப்ரவ்ருத்யா சரத்த்விஷா சந்த்ரிகயா சகாசே

நிலவு மிகவும் ஒளி பெற்றிருந்தது. சரத்ருதுவில் எத்தகைய ஒளி இருக்குமோ அத்தகையதாக இருந்தது.
ஆறு போன்ற திக்குகள் எல்லாம் தெளிவைப் பெற்றன. அன்னங்களும் வரத் தொடங்கிவிட்டன-
இருள் அறவே அகன்று விட்டபடியால் காரிருளோ, கருமேகமோ வர வாய்ப்பில்லை. ஹம்சாகமயா என்கிறார்.
அன்னங்கள் வந்து சேரும்படியான தனது ஒளியினால் என்று கொள்ளலாம்.

77. கலாவதா காம விஹார நாட்யே காலோசிதம் கல்பயதேவ நர்ம
அமோக மாயாபலிதங்கரண்ய: ப்ராயோ திசாம் தீதிதய: ப்ரயுக்தா:

கலைகளில் வல்லவன் சந்திரன்.அவன் மன்மத லீலைகள் என்பதொரு நாட்டியத்தில் அக்காலத்திற்கேற்ப ஒரு கூத்து நடத்துவான் போலும்.
அவனுக்கு பிறரைப் பரிஹஸிக்கும் தன்மையும் எதையும் மாற்றிச் சொல்லும் பெருமையும் உண்டு.
நாட்டியஸில்பம் தெரிந்த சூத்ரதாரன் அவன். திக்குகளில் அவன் கிரணம் படிகிறது. அவை வெளுத்துக் காணப்படுகின்றன.
திக்குகளாகிற பெண்களின் தலை மயிர்கள் எல்லாம் நரைத்து விட்டன போல் செய்து விட்டான்.
இது காமவிஹார நாட்டியத்தில் சந்திரன் செய்த கேலிக் கூத்தாக அமைந்தது.

77. கதம்பமாலாபி: அதீதலாஸ்ய: கல்யாண ஸம்பூதிர் அபூத் ப்ரஜாநாம்
ப்ரியோதயஸ்பீதருசோ ரஜந்யா: ஸந்தோஷ நிச்வாஸ நிப: ஸமீர:

இந்த ஸ்லோகத்தில் சந்திர கலையும், சுகமான காற்றும் கலந்து அதனால் ஏற்படும் சோபையை சொல்கிறார்.
கடம்ப மரங்கள் வரிசை வரிசையாக இருந்து ந்ருத்யம் பயில்கின்றனவோ! இது காற்றின் விசேஷணத்தினைக் குறிக்கிறது.
ஆட்டம் கற்பது கதம்பம். ஆட்டி வைப்பது காற்று. இதனால் மக்களுக்கு ஒருவிதமான ஆனந்தோதயம் ஏற்பட்டது.
தனது ப்ரியனான சந்திரனின் உதயத்தால் வெளிச்சம் மிகப்பெற்ற இரவென்னும் மங்கையின் ஸந்தோஷமென்னும்
மூச்சுக் காற்றுக்கு நிகராக தெள்ளிய இரவின் மெல்லிய காற்று அமைந்தது.

79. ப்ராயேண ஹம்ஸை: அவதூதஸங்கா சாருஸ்மிதா ஸம்ப்ருத ப்ருங்கநாதா
ஸர்வோபபோக்யே ஸமயே ப்ரஸுப்தம் குமுத்வதீ கோகநதம் ஜஹாஸ

இரவில் தாமரை உறங்கும்.ஆம்பல் அலரும்.அன்னங்கள் தாமரையில் நாட்டமுடையவை. ஆதலால் அவை இரவில் ஸஞ்சரிப்பதில்லை.
ஆம்பல் ஓடைக்குத் தான் இரவின் பெருமை எல்லாம். ஹம்ஸங்களால் உதறித் தள்ளப்பட்ட ஆம்பல் ஓடை வண்டுகளின் ரீங்காரமும்,
சந்திரனின் கதிரும் பெற்று புன்னகை செய்கிறது. எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் நேரத்தில் கமலம் உறங்குவதேனோ!.
ஆம்பல் தன்னொளியால் தாமரையைப் பார்த்து நகைக்கிறது.

80. கலங்க லக்ஷேண ஸமைக்ஷி காசித் கஸ்தூரிகா பத்ர விசேஷகாந்தி:
ஸுதாம்சு பிம்ப வ்யபதேச த்ருச்யே முக்தே ரஜந்யா முக புண்டரீகே

இவ்வளவு வர்ணித்தும் சந்திரனின் களங்கம் மனதை ஈர்க்கிறது. அதுவும் ஒரு அழகாகத்தான் உள்ளது.
ஒரு பெண்ணின் நெற்றியில் அணிந்த கஸ்தூரிகா பத்ரம் போலுள்ளது. இரவு என்ற பெண்ணின் அழகான,
தாமரைப்பூ போன்ற முகத்தில் இடப் பட்டதாம். சந்திரபிம்பம் இங்கு முகமாகி விட்டது.

81. தலேஷ்வவேபந்த மஹீருஹாணாம் சாயாஸ் ததா மாருத கம்பிதாநாம்
சசாங்கஸிம்ஹேந தமோகஜாநாம் லூநாக்ருதீநாமிவ காத்ரகண்டா:

இதில் சந்திரனை சிங்கமாகவும், நிழலை யானைகளாகவும் குறிப்பதோடு நிற்காமல் மரத்தடிகளில் ஏற்படும் அசைவுகளை
அழகாக வர்ணிக்கிறார். சந்திரன் சிங்கமானான். அவன் இருளென்னும் யானைகளைக் கொன்று தோலை உரித்து எறிந்துவிட்டான்.
கீழே விழுந்த யானையின் அறுபட்டு விழுந்த பாகங்கள் துடிப்பது போல மரங்களின் கீழ் பகுதிகளில்
வெளுப்பும் கறுப்புமாக அசைவுகள் ஏற்படுகிறதை வர்ணிக்கிறார்.

82. தமஸ் தரங்காந் அவஸாதயந்த்யா ஸமேயுஷீ சந்த்ரிகயா மஹத்யா
ச்யாமா பபௌ ஸாந்த்ர நவோத்பலஸ்ரீ:ஸுரஸ்ரவந்த்யேவ கலிந்த கந்யா

முந்திய ஸ்லோகத்தில் நிழல்களின் அசைவுகளைக் கூறினார். இப்போதோ கங்கையும் யமுனையும் கலந்ததோ என்பது போன்று
அந் நிலவுடை இரவு விளங்கியதாம். இரவு ய்முனையைப் போன்று கறுத்தும் நிலவு தேவ கங்கையைப் போன்று வெளுத்தும் இருக்கிறது.
நிலவின் ஒளியில் இருள் அடங்கிவிட்டது. கங்கையின் வெளுப்பு கலந்தபோது யமுனையின் கறுப்பு அடங்கிவிடும்.
சந்திரிகையோடு கலந்த ச்யாமா கங்கையோடு கலந்த யமுனை ஆயிற்று. ச்யாமா – நல்ல வயதுடைய பெண்ணாக இருளை வர்ணிக்கிறார்.
இருளாகிற அலைகளை அடக்குவதாயும், மிகப் பெரியதாயும் உள்ள தேவகங்கை போன்றதொரு நிலவுடன் கறு நெய்தல்கள் பூத்துத்
தனிச் சிறப்புடைய இரவு என்ற ய்முனை கலந்து ஒரு பெண்ணுக்கு அடங்கின மற்றோர் பெண் போல விளங்கினாள்.

83. ஸ்வவிப்ரயோக வ்யஸநாத் நிபீதம் ப்ருங்காபதேசேந குமுத்வதீபி:
ஸுதாபிராப்லாவ்ய கரஸ்திதாபி:ப்ரச்யாவ யாமாஸ விஷம் ஸுதாம்சு:

தனது பிரிவினால் துயருற்று, ஆம்பல் ஓடைகள் வண்டுகளை வாயில் போட்டுக் கொண்டு விட்டன.
வாழமுடியாது என்றெண்ணி விஷத்தையும் குடித்துவிட்டன.
(பகலில் ஆம்பல்கள் மலருவதில்லை. மொட்டித்தே இருக்கும். அப்பொழுது அதில் வண்டு சிக்கிக்கொண்டு அதிலேயே இருக்கும்.
ஆம்பல் வண்டெனும் விஷத்தைக் குடித்துவிட்டன போலும்). சந்திரன் தோன்றினான். தனது காதலிகள் விஷம் குடித்துவிட்டதை அறிந்தான்.
தனது கையில் உள்ள அமுதத்தை அவர்கள் மீது கொட்டினான். குமுதங்கள் வாய் திறந்தன.
அப்பொழுது வண்டுகள் வெளியேறிவிட்டன. ஓஷதீசன் ஆனபடியால் விஷத்தைக் கக்க வைத்துவிட்டான் போலும்.

84. சகாசிரே பத்ர கலா ஸம்ருத்யா வ்யோமோபமே வாரிணி கைரவாணி
கலங்க த்ருச்ய ப்ரமராணி காலே ஸ்வநாத ஸாதர்ம்யம் உபாகதாநி

ஓடைகளில் நீர் ஆகாயம் போலுள்ளது. அதில் ஆம்பல் மலர்கள் மலர்ந்துள்ளன.
அம் மலர்களிலும் இதழ்கள் கலைகள் போல் நிறைந்து காணப்படுகின்றன. அவற்றில் வண்டுகள் அமர்கின்றன.
வெளுத்த அம்மலர்களில் கறுத்த அவ்வண்டுகள் அமரும்போது ஆம்பல்கள் இரவில் தனது கணவனான சந்திரனோடு நிகரான
தன்மையையும் பெற்றுவிட்டது போல் இருக்கிறது. ஆகாயமும் நீரும் ஒன்று. சந்திரனும் ஆம்பல் மலரும் ஒன்று.
சந்திரனில் உள்ள கலங்கமும் மலரில் உள்ள வண்டும் ஒன்று. ஆக ஆம்பல் சந்த்ரஸாம்யம் பெற்றுவிட்டது.

85. ஸரிந் முகோபாஹ்ருதம் அம்புராசி:பீத்வேவ தோயம் மது ஜாதஹர்ஷ:
சகார சந்த்ரப்ரதிபிம்பிதாநாம் கரக்ரஹை:காமபி ராஸலீலாம்

ஆறுகளின் வாயிலாக அளிக்கப்பெற்றதான இனிய நீரினை மது அருந்துவது போல் அருந்திவிட்டு மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்த
கடலானது சந்திரனின் ப்ரதிபிம்பங்களின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு விலக்ஷணமான ராஸலீலை புரிந்தது.

86. ப்ரஸாத பாஜோரு பயோரபூதாம் உபாவநிர்த்தார்ய மிதோ விசேஷௌ
நபஸ் ஸ்தலே சீதருசிஸ் ஸதாரே ஸகைரவ தத்ப்ரதிமா ச தோயே

இரண்டு இடங்களிலும் தெளிவு உள்ளது. எது உயர்ந்தது, எது தாழ்ந்தது? என்று உறுதியாகச் சொல்ல இயலாது!.
வானில் சந்திரன். அவனைச் சுற்றி நக்ஷத்திரங்கள். அவ்வாறே நீர்நிலையில் ஆம்பல் கூட்டம். அதன் நடுவில் சந்திரன் ப்ரதி பிம்பம்.
பிம்பம் நன்றாக உள்ளதா? ப்ரதிபிம்பம் நன்றாக உள்ளதா? தீர்மானிக்க இயலாத வகையில் அமைந்துவிட்டது.

87. நபஸ் துஷாராம்சு மயூக யோகாத் தமிஸ்ரயா மோக்ஷம் அவிந்ததேவ
அத்ருப்யத: தத்வ விதோ நிசாயாம் அந்தர் முகம் சித்தம் இவாத்ம யோகாத்

ஆகாயம் சந்திரனுடைய கிரணம் பெற்ற யோகத்தினால் இருளிலிருந்து விடுதலையை அடைந்தது போலிருந்தது.
இதற்கு ஓர் உதாரணம். தத்வஞானிக்கு புற விஷயங்களில் திருப்தி ஏற்படுவதில்லை.
ஆத்மாவில் ஏற்பட்ட யோகத்தினால் இரவிலும் அவருடைய உள்ளம் அந்தர்முகமாகவே உள் நோக்கியே இருக்கும்.
அந்த அஞ்ஞானம் அவரை அண்டுவதில்லை.

88. ஸஹோதிதா சந்த்ரமஸா பபாஸே ஜ்யோத்ஸ்நா பயோதேர் உபஜாதராகா
ததாதநே ஸஞ்ஜநநேபி சௌரே:ஸஹாயிநீ ஸாகர ஸம்பவேவ

சந்திரன் உண்டானான். அவனோடு அவன் ஒளியும் தோன்றியது. அப்பொழுது அது சிவப்பு கலந்திருந்தது.
உதயமாகும் பொழுது அந்த ராகம் இருந்தே தீரும். நிறம் மாறினாலும் நிலவில் அதன் குணம் மாறுவதில்லை.
இதுதான் ஜ்யோத்ஸ்னா என்ற நிலவு. இப்போது சௌரி பிறக்கப் போகிறான். ராகமுடைய நிலவு அப்போது ஸஹாயமாகவே தோன்றியது.
இந்த நிலவு ஸமுத்திரத்தில் தோன்றிய லக்ஷ்மி போல் விளங்கியது. அவளும் சந்திர சஹோதரி.
பிறக்கும்போது அனுராகத்துடன் பிறந்தவள் என்பதாம். வக்ஷஸ்தலத்தை அடைந்ததும் வித்யில்லேகை போலானவள்.
கிருஷ்ணனாக பிறக்கும்போது அவள் ருக்மிணியாக வருவாள் என்பர். இங்கு ஸஹாயினி என்பதற்கும் அதே பொருள்தான்.

89. ப்ரபுத்த தாரா குமுதாப்தி சந்த்ரே நித்ராண நிச்சேஷ ஜநே நிசீதே
ஸ தாத்ருசோ தேவபதே: ப்ரஸூதிம் புஷ்யந் பபௌ புண்யதமோ முஹூர்த்த: (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/2)

நக்ஷத்திரங்கள், ஆம்பல், கடல், சந்திரன், ஆகியவை விழிப்புடன் உள்ளன. மற்றைய உலகெல்லாம் உறங்குகிறது.
அத்தகைய நள்ளிரவில் அவ்வளவு சிறப்பான ஒரு முஹூர்த்த வேளை.
தேவநாதனின் ப்ரஸவத்தை பலப்படுத்திக் கொண்டு ஏற்பட்டுவிட்டது. இதல்லவோ புண்யதமமான முஹூர்த்தம். பகவதவதார ஸமயம்.

90. பாகேந பூர்வேண தமோமயேந ப்ரகாச பூர்ணேந ச பஸ்சிமேந
ததா நிசீத: ஸ ஸதாம் ப்ரஸத்யை ஸம்ஸார முக்த்யோரிவ ஸந்திர் ஆஸீத்

முன் பகுதியில் இருள் மயமானது.பின் பகுதியில் விசேஷமான ப்ரகாசம் உடையது.
இத்தகைய இரவு ஸத்துக்களின் உள்ளம் தெளிய அமைந்துவிட்டது.
மேலும் இதை ஸம்ஸாரம்- முக்தி இவைகளின் இணைப்பு வேளை என்றே சொல்லலாம்.

91. ப்ராகேவ ஜாதேந ஸிதேந தாம்நா மத்யோபலக்ஷ்யேண ச மாதவேந
ப்ரகாமபுண்யா வஸுதேவபத்ந்யா ஸம்பந்நஸாம்யேவ நிசா பபாஸே

இந்த இரவு சாதாரணமானதல்ல. முதலிலேயே வெளுப்பு தோன்றியது. இடையில் மாதவனையும் காண்பிக்கிறது. எவ்வளவு புண்யம்.
வஸுதேவரின் மனைவியோடு இது ஸாம்யத்தையும் பெற்றுவிட்டது. இது எப்படி விளங்காமல் இருக்கும்?
பெருமாளுக்கு முன்னமே தோன்றினான் சந்திரன். ஜோதி வெளுப்பாகத் தானே இருக்கும்.
க்ருஷ்ணன் என்ற ஜோதி கறுப்பாக அல்லவோ இருக்கும்! அவ்வாறில்லை.
இங்கு தாம்நா என்பது பலராமனைக் குறிக்கும். சந்திரன் பலராமன் லக்ஷ்யமாகிறான்.

92. ஸஹ ப்ரதிச்சந்த சசாங்க பேதை: ஸரஸ்வதாம் தாண்டவிந: தரங்கா:
அவேக்ஷ்ய சௌரேர் அவதார வேலாம் ஸந்தோஷ நிக்நா இவ ஸம்ப்ரணேது: (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/7)

இதற்கு முன் ஸ்லோகத்தில் நள்ளிரவினை தேவகியோடு ஒப்பிட்டார். இப்போது அவதார காலம் நெருங்குவதால் நீர் நிலைகளில்
ஏற்படும் பூரிப்பினை வர்ணிக்கிறார். கடல்களில் கிளம்பும் அலைகள் அவதார வேளையை அறிந்து கொண்டு
ஸந்தோஷம் தாங்க முடியாதவைகளாய் சந்திரனின் ப்ரதிபிம்பங்களோடு கலந்து குதிப்பும் கும்மாளமுமாக இரைச்சலிடுகின்றன.

93. அவாதிதோதீரித வாத்ய கோஷம் திசாபிர் ஆம்ரேடித திவ்ய கீதம்
ஸதாம் உபஸ்தாபித ஸத்வலாஸ்யம் ஸங்கீத மங்கல்யம் அபூத் ததாநீம்

ஒரு அழகான சங்கீத விழாவே அப்பொழுது நடைபெற்றது எனலாம்.வாசிக்காமலேயே வாத்ய கோஷம் ஏற்பட்டது.
திக்குகள் எல்லாம் சேர்ந்து பாட்டின் ஒலியை ப்ரதிபலிக்கின்றன. ஸத்துக்களுக்கு ஸத்வகுணம் நடமாடுகிறது.
மூன்றும் சேர்ந்துதானே சங்கீத விழா.

94. ப்ரதீபிதை: கம்ஸக்ருஹேஷு தீபை:தாபைஸ்ச பாவேஷு தபோதநாநாம்
அலப்யத க்ஷிப்ரம் அலப்தபங்கை:அஹேது நிர்வாண தசாநுபூதி:

முன் ஸ்லோகத்தில் வாத்ய கீதங்களை வர்ணித்தார். இங்கு கம்சனுக்கு ஏற்பட்ட அநிஷ்டங்களையும் அதனால் ஸாதுக்களுக்கு
ஏற்பட்ட நன்மைகளையும் வர்ணிக்கிறார்.கம்ஸனுடைய மாளிகைகளில் ஏற்றப்பட்டு இருந்த விளக்குகள் யாவும்,
தபஸ்விகளின் உள்ளங்களில் அணையாது பெருகி வந்த தாபங்களும் காரணமேயில்லாமல் அணையும் தன்மையை அடைந்துவிட்டன.

95. அஜ: ஸ்வஜந்மார்ஹதயாநுமேநே யாம் அஷ்டமீம் யாதவபாவமிச்சந்
த்விதீயயா பாவித யோகநித்ரா ஸாபூத் ததாநீம் ப்ரதமா திதீநாம்

அஜன் இப்போது யாதவனாகப் பிறக்கப் போகிறான். தனது பிறப்பிற்கு ஏற்றதாக அஷ்டமி திதியை ஸங்கல்பித்துக் கொண்டான்.
அஷ்டமி இதனால் ப்ரதமையாகி விட்டாள். ஆதலால்தான் யோக நித்ரை நவமியில் தோன்றினாள். நவமி த்விதியை ஆகிவிட்டது.
எட்டாவது கர்ப்பம் கொல்லப்போகிறது என்ற ஆகாச வாணியை ஸத்யமாக்க எட்டிலேயே பிறக்க எண்ணினார்.
எட்டாவதாகப் பிறக்கப் போவதாலும் அஷ்டமியை வரித்தார். அஷ்ட வஸுக்களுக்கும் வஸுதேவர், தேவர் என்பதால்
அந்நிலையை உணர்த்த அஷ்டமியை விரும்பினார்.
எட்டு எட்டு என்று எண்ணியே கம்சன் எட்டாத இடத்தை அடையப் போகிறபடியால் அஷ்டமியை தனது ஜன்மத்திற்கு ஏற்றதாக்கினார்.
அந்த அஷ்டமி திதிகள் எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் சிறப்புற்று விளங்கியது. அஷ்டமி ப்ரதமையாவதும் நவமி த்விதியை ஆவதும் ஆச்சர்யம் தானே!.

96. அத ஸிதருசிலக்நே ஸித்த பஞ்சக்ரஹோச்சே வ்யஜநயத் அநகாநாம் வைஜயந்த்யாம் ஜயந்த்யாம்
நிகில புவந பத்மக்லேச நித்ராபநுத்யை திநகரம் அநபாயம் தேவகீ பூர்வ ஸந்த்யா (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/8)

பிறகு சந்திரலக்னத்தில் ஐந்து க்ரஹங்கள் உச்சமாயிருக்கும்போது நல்லவர்களுக்கு வெற்றியை அளிப்பதும் அதனாலேயே
ஜயந்தி என்ற பெயர் பெற்றதுமான வேளையில் தேவகி என்ற கிழக்கு ஸந்த்யை அழிவில்லாத சூர்யனை உண்டாக்கிவிட்டது.
ஸிதருசி- சந்திரன் அவனும் அப்போதுதான் உதயம் ஆகவே லக்னம் வ்ருஷபமாயிற்று.
சந்திரன், செவ்வாய், புதன், குரு,சனி ஆகிய ஐந்து க்ரஹங்கள் உச்சமாயிருக்கின்றன.
ரிஷபம், மகரம், கந்யா, கடகம், துலாம் ஆகியவை உச்ச ஸ்தானங்கள்.
ஐந்து க்ரஹங்கள் உச்சமானால் அவன் லோகநாயகன். அத்புதமாக அவதரித்த அவதார ஸ்லோகம்.

97. அவதரதி முகுந்தே ஸம்பதாம் ஏககந்தே ஸுரபித ஹரிதந்தாம் ஸ்வாது மாத்வீக திக்தாம்
அபஜத வஸுதேவ ஸ்த்தாநம் ஆனந்த நிக்நை: அமர மிதுந ஹஸ்தைர் ஆஹிதாம் புஷ்பவ்ருஷ்டிம்

முகுந்தன் அவதரித்து விட்டான். ஸகல விதமான ஐஸ்வர்யங்களுக்கும் ஒரே காரணமாயிருக்கும் முகுந்தன் அவதரித்து விட்டான்.
முகுந்தன் எனபதற்கு போகங்களையும் மோக்ஷத்தையும் அளிப்பவன் என்று பொருள். கிழங்கு போன்றவன். மூலகந்தே எனபர்.
முதற்கிழங்கு என்றும் கொள்ளலாம். முகுந்தன் தான் மூலகந்தம். அவன் அவதரித்தபோது எங்கும் மணம் கமழ்ந்தது.
இனிமயும் எங்கும் தோய்ந்தது. ஆனந்த பரவசர்களான தேவர் குழாமெல்லாம் மிதுனங்களாக சொரிந்த மலர் மழையை
வஸுதேவ ஸ்தானமானது ஏற்று ஏற்றம் பெற்றுவிட்டது. கம்ஸனின் காராக்ருஹமாக இருந்த போதிலும் வஸுதேவ ஸ்தானமாதலால் புஷ்பவ்ருஷ்டி.
தேவ புஷ்பங்களானதால் கம்ஸாதிகளுக்குப் புலப்படுவதில்லை.
இப்போது ஆனந்த நிக்னர்கள் பரவசத்துடன் தம்பதிகளாய் இணைந்து தமது நான்கு கரங்களாலும் மலர்மாரி பொழிந்தனர்.

புஷ்ப வ்ருஷ்டியுடன் இந்த ஸர்கம் இனிதே நிறைவுற்றது.

ஸ்ரீ கவிதார்க்கிக சிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம:

———————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம்–முதல் சர்க்கம் -ஸ்லோகார்த்தங்கள்-

January 20, 2020

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணாய பரப்ரம்ஹணே நமஹ

ப்ரமாணம் லக்ஷ்மண முநி: ப்ரதிக்ருஹ்யாத மாமகம்
ப்ரஸாதயதி யத்ஸூக்தி: ஸ்வாதீந பதிகாம் ஸ்ருதிம்

ஸ்ரீமாந் வேங்கடநாதார்ய: கவிதார்க்கிக கேஸரி
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹரி:

ஸ்ரீ கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹஸ்ய ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரஸ்ய
ஸ்ரீமத் வேங்கடநாயகஸ்ய வேதாந்தாசார்யஸ்ய யாதவாப்யுதய காவ்ய க்ருதிஷு

யாதவாப்யுதயம் (ஸ்ரீ கிருஷ்ண சரித்ரம்)

யாதவாப்யுதயம்,-ஸ்ரீபாகவதம்,விஷ்ணு புராணம்,ஹரிவம்சம்,முதலிய புராண இதிகாசங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு
கவிதார்க்கிக சிம்ஹம் என்று போற்றப்பட்ட ஸ்ரீமந் நிகமாந்த மஹாதேசிகனால் இயற்றப்பட்டது.
வேதாந்த தேசிகர் இயற்றிய மகத்தானதொரு காவியம் யாதவாப்யுதயம்.
இதில் 24 சர்க்கங்கள் உள்ளன।மொத்தம் 2642 ஸ்லோகங்கள்.
இந்த காவியம் பல காவியங்களில் கையாளப்பட்ட முறைகளை மேற்கொண்டதோடு நிற்காமல் அத்புதமான பரிஷ்காரத்தைச் செய்து காண்பிக்கிறது.
சாஸ்திரீயமான அனுபவம்தான் ச்ரேஷ்டமானது.அதுதான் எற்றைக்கும் நிலைத்து நிற்கும்.
இந்த நிலையை ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திலும் காணலாம்..

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் ஸர்கம் எண்:1

(காவ்யாரம்பம்,பூமி பிரார்த்தனா,தேவ ஸ்துதி: பகவத்தர்ஸனம்,பாஷணம்)

1. வந்தே ப்ருந்தாவநசரம் வல்லவீஜந வல்லபம்!
ஜயந்தீஸம்பவம் தாமவைஜயந்தீ விபூஷணம்!!

கோகுலாஷ்டமியில் தோன்றியவனும் ।வைஜயந்தி என்ற வனமாலையை அணிந்தவனும்
பிருந்தாவனத்தில் சஞ்சாரம் செய்த இடைச்சிறுமிகளுக்கு வல்லபனாய் திகழ்ந்த சோதியான கண்ணனை வணங்குகிறேன்।
(ஆவணி மாதம் க்ருஷ்ண பக்ஷ ரோஹிணியோடு கூடிய அஷ்டமி நாளுக்கு ஜெயந்தி என்று பெயர்.
ப்ருந்தம் என்றால் கூட்டம். கூட்டம் கூட்டமாக கூடும் இடம். அவனம் என்றால் காத்தல்.
கூட்டம் கூட்டமாக காத்த இடம் என்றும் கொள்ளலாம். எட்டாவதாக அவதரிக்கின்றவன் அஷ்டமியை வரித்தான்.

2. யத் ஏகைக குணப்ராந்தே ச்ராந்தாநிகமவந்திந;
யதாவத் வர்ணநே தஸ்ய கிமுதாந்யேமிதம்பசா:

யாருடைய குணங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் ஒருசில பகுதிகளைச் சொல்வதிலேயே வேதங்களாகிய ஸ்துதி பாடகர்கள்
ஓய்ந்து போய் விட்டனவோ அத்தகைய பெருமை யுடையவனின் குணங்களை உள்ளதை உள்ளபடி சொல்வதற்கு
சாதாரண மனிதர்களுக்கு எங்ஙனே இயலும்?

3. சக்த்யா ஸௌரிகதாஸ்வாத: ஸ்த்தாநேமந்ததியாம் அபி!
அம்ருதம் யதி லப்யேத கிம் ந க்ருஹ்யேதமாநவை:

மிதமான அறிவு பெற்றவர்களானாலும் தமது சக்திக்கு ஏற்ப கிருஷ்ணனுடைய கதைகளை அனுபவிப்பது உசிதம்தான்.
அமுதம் கிடைக்குமேயானால் சாதாரணமானவர்கள் அதை பருகாமல் விட்டு விடுவோமா என்ன?.

4. வஸுதாச்ரோத்ரஜே தஸ்மிந் வ்யாஸேச ஹ்ருதயே ஸ்திதே!அந்யேபி கவய: காமம் பபூவு: அநபத்ரபா!!

புவியின் செவியில் பிறந்த வால்மீகியும்,வியாசரும் இதயத்திலேயே இருக்கும் போது பிறரும் கவிகளாகி விட்டார்களே!
ஐயோ பாவம் என்ற நிலையன்றோ இவர்களுடையது.

5.ஸ கவி: கத்யதே ஸ்ரஷ்டா ரமதே யத்ரபாரதீ!
ரஸ பாவ குணீ பூதைர் அலங்காரைர் குணோதயை:

எங்கு பாரதி(சரஸ்வதி)விளையாடுகின்றாளோ அவன் அன்றோ கவி எனப்படுவான்?
எத்தனை படைப்புகளைச் செய்கின்றான் அக்கவி! ரஸம்- அவைகளுக்கு ஏற்ற அலங்காரங்கள்,அற்புதமான குணப்பெருக்கங்கள்,
இவைகளுடன் நிரம்பப் பெற்ற ஸரஸ்வதி விளையாடி மகிழ்விக்கின்ற போது அவன் பற்பல சிருஷ்டிகளைச் செய்து விடுகிறான்.

6. ததாத்வே நூதனம் ஸர்வம் ஆயத்யாம் சபுராதநம்
ந தோஷாயை தத் உபயம் ந குணாய ச கல்பதே!!

பழமையானவை என்பதால் ஒன்றிற்கு ஏற்றம் கிடைத்து விடுவதில்லை. தோன்றிய நாளில் அவையும் புதியவையே.
நாட்கள் கழியக்கழிய அவை பழமை பெற்றுவிடுகின்றன.புதுமை என்பது குற்றமோ,குறையோ ஆகாது.
யதுவம்சம் தோன்றியபின் ராமாயணப் பெருமை குறையவில்லை.
ஆதிகவி கூறாததை மஹாகவி கூறிவிட்டான் என்று யாரும் மோஹிப்பதில்லை.
அதைப் பின்பற்றி வாழ்வு பெறும் காவியங்களே சிலாக்கியமானவை. .

7. ப்ரவ்ருத்தாம் அநகே மார்கே ப்ரமாத்யந்தீமபி க்வசித்!
ந வாசம் அவமந்யந்தே நர்த்தகீம் இவ பாவுகா:

மேடு பள்ளம் இல்லாத ஒரு மார்க்கத்தில் ஒரு நர்த்தகி ஆடுகின்றாள்.ரஸிகர்கள் ஆரவாரிக்கின்றனர்.
அப்பொழுது கதியில் ஒரு சிறு குறை ஏற்பட்டுவிட்டது. இருந்தாலும் அதை பொருட் படுத்துவதில்லை.
அதனால் அவள் நடனம் கற்கவில்லை என்று அவமதிப்பதில்லை.
ஏதோ ஒரு சில இடங்களில் சப்தார்த்த குணதோஷம் ஏற்பட்டாலும் bhaபாவ நோக்குடையவர்கள் கதியில் மதியை செலுத்துவதில்லை.

8. விஹாய ததஹம் வ்ரீடாம் வ்யாஸ வேதார்ண வாம்ருதம்!வக்ஷ்யே விபுத ஜீவாதும் வஸுதேவ ஸுதோதயம்!!

ஆகவே நான் வெட்கத்தை விட்டுவிட்டேன். வியாசரின் வேதமாகிறது மஹாபாரதம். அது கடல் போன்றது.
அதில் அமுதமாய் விளங்குவது வஸுதேவகுமாரனின் உதயம். அது கவிகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் உணவாகிறது.
வாழ்க்கைக்கு மிகவும் போக்யமானது.அத்தகைய பிரபந்தத்தை நான் கூறப் போகிறேன்

9. க்ரீடா தூலிகயா ஸ்வஸ்மிந் க்ருபாரூஷிதயா ஸ்வயம்!
ஏகோ விச்வமிதம் சித்ரம் விபு:ஸ்ரீமாந் அஜீஜநத்!!

ஸ்ரிய:பதி பெரிய பணக்காரன்.அவன் எதையும் செய்யும் ஆற்றல் பெற்றவன்.எங்கும் இருப்பவன்.தனக்கு நிகர் எவருமில்லாத தனிப்பட்டவன்.
முதலில் தானே தன்னிடத்திலேயே ஒரு சித்திரம் தீட்டுகிறான்.சித்திரம் வரைவதற்கு எழுதுகோலும்,வர்ணமும் வேண்டும்.
விளையாட்டு அவனுக்கு எழுதுகோல்.வர்ணம் அவனது கருணை.அவன் எழுதிய சித்திரம்தான் படைப்பு. அதுதான் இவ்வுலகம்.

10. ஜகத் ஆஹ்லாதனோ ஜக்ஞே மநஸஸ் தஸ்ய சந்த்ரமா:
““பரிபாலயிதவ்யேஷு ப்ரஸாத இவ மூர்த்திமான்!!

உலகை மகிழ்விக்க சந்திரன் அவனுடைய மனதிலிருந்து உண்டானான்.
தெளிவே உருவம் எடுத்துக்கொண்டதோ என்று சொல்லும் வகையில் அவன் அமைந்தான்.
காப்பாற்றப்பட வேண்டியவர்களிடத்தில் காப்பாற்றுபவனுக்கு தேவையானது இன்முகம் காட்டலே என்பர். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/14/3) சந்திரோதயம்

11.யத்பத்ய ஸமுத்பூத:புண்ய கீர்த்தி:புரூரவா:
ஸதாம் ஆஹித வஹ்நீநாம் விஹாரஸ்த் தேயதாம் யயௌ!!

யாருடைய குமாரனுக்கு குமாரன் தோன்றினானோ அவனும் புண்யகீத்தியானான்.
(சந்திரனின் குமாரன் புதன்,புதனின் புத்திரன் புரூரவஸ்) அவன் மஹான்களாய் ஆஹிதாக்னிகளாய் இருப்பவர்க்கு
பெரிய தைரியம் அளிப்பவனாக இருந்தான்.அக்னி நிர்ணயம் பண்ணுவதில் ஆதாரமாகவும், சாதகமாகவும் பலானுபவ ப்ராப்தியில்
நிர்ணேதாகவும் விளங்கினான்.(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/14/5)

12. ஸமவர்த்தத தத்வம்ஸ: உபர்யுபரி பர்வபி:
யஸோ முக்தாபலைர் யஸ்ய திசோ தச விபூஷிதா:

அவருடைய வம்சம் நன்றாக செழித்து வளர்ந்தது.படிப்படியாக ஏற்றம் பெற்று பரவலாயிற்று.
ஒவ்வொருவரும் புகழை வளர்த்தனர். முத்துக்களைப் போல புகழ் பெற்று பத்து திக்குகளிலும் அவற்றால் அலங்கரிக்கப் பெற்றன.
(சந்திரவம்சம் கிளைத்தல் ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/5/1 – 9/8/1) (9/17 – சந்திர வம்ச வ்ருட்சம்)

13.பபூவ நஹுஷஸ் தஸ்மிந் ஐராவத இவாம்புதௌ!
யமிந்த்ர விகமே தேவா: பதே தஸ்ய ந்யவீவிசந்!

அத்தகையதொரு வம்சத்திலே பாற்கடலில் ஐராவதம் தோன்றியதைப் போல நஹுஷன் என்ற அரசன் தோன்றினான்.
இந்திரனைக் காணாத தேவர்கள் இவனே தகுதி பெற்றவன் என்று தீர்மானித்து இந்திரனுடைய ஸ்தானத்தில்
இவனை அமரச் செய்தார்கள். (பாகவதம் 9/18/1)

14. நரேந்த்ரா:ப்ருத்வீசக்ரே நாமசிந்ஹைர் அலங்க்ருதா:
ஜங்கமாஸ் தஸ்ய வீரஸ்ய ஜயஸ்தம்பா இவாபவந்!!

நஹுஷன் மிகவும் பராக்ரமுடையவன்.பூமண்டலத்தின் பல மன்னர்கள் பெயராலும் அடையாளங்களாலும் அலங்கரிக்கப் பெற்று
அந்த வீரனின் நடமாடும் ஜயஸ்தம்பங்களோ என்று சொல்லும் வகையில் விளங்கினர்.

15. சக்திர் அப்ரதிகா தஸ்ய ஸாத்ரவைர் அபிதுஷ்டுவே!
யதாவத் ஸாதகஸ்யேவ யாவதர்த்தா ஸரஸ்வதீ!!

அவனுடைய சக்தி தடங்கலற்றது. சேர்ந்தவர்கள் மட்டும் கொண்டாடப்படுவதன்று.சத்ருவாலும் போற்றப்பட்டது.
சாதகனின்(சரஸ்வதி அருள் பெற்ற) வாக்கு எவ்வளவு பொருளுடையதோ
அதுவும் எவ்வளவு பொருத்தமானதோ அவ்வளவு சிறந்ததாக இருந்தது.

16. வீரோ ரஸ இவோத்ஸாஹாத் நஹுஷாத் அப்யஜாயத!
யயாதிர் நாம யேநைந்த்ரம் அர்த்தாஸநம் அதிஷ்டிதம்!!

அந்த நகுஷனிடமிருந்து யயாதி தோன்றினான்.உத்ஸாஹத்திலிருந்து உண்டாகும் வீர ரஸமோ என்று சொல்லும் பாங்கினைப் பெற்றான்.
இவன் வீர்யத்திற்கு வேறு எடுத்துக்காட்டு என்ன வேண்டும்?
இந்திரனுடன் அவன் ஸிம்ஹாசனத்திலேயே ஏறி அமர்ந்து விட்டான். (9/18/3 –ஸ்ரீமத் பாகவதம்)

17. விசால விபுலோத்துங்கே யத்பாஹு சிகராந்தரே!
ஆஸீத் வீரச்ரியா ஸார்த்தம் பூமிர் அர்த்தாஸனே ஸ்திதா!!

யயாதியின் தோள் பட்டையானது விசாலமாயும் உயர்ந்ததாயும் விளங்கியது.
அவனுடைய தோளில், வீரலக்ஷ்மியும்,பூமியும் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர்.

18. நிதேசம் தஸ்ய ராஜாந: ந சேகுர் அதி வர்த்திதும்!
ப்ராப்த ஸ்வபர நிர்வாஹம் ப்ரமாணம் இவவாதிந:

அரசர்கள் யயாதியின் கட்டளையை மீறி நடக்க இயலாதவர்களாகவே ஆகிவிட்டனர்.
இது உண்மைதான்.வாதிகள் தம் பக்ஷத்திற்கும் பிறருடைய பக்ஷத்திற்கும் ஏற்றவாறு அமைந்துவிட்ட
ப்ரமாண வாக்கியத்தை மீறி எதுவும் சொல்ல முடியாது. ஓய்ந்துவிடுவர்.

19. தடாகமிவ தாபார்த்தா: தமிந்த்ரம் இவநிர்ஜரா:
பாவா இவ ரஸம்பவ்யா: பார்த்திவா: பர்யுபாஸத!!

தாபத்தினால் வெதும்பியவர்கள் அழகான நீர் நிரம்பிய தடாகத்தை அடைந்து நீராடி தாபத்தைத் தணித்துக் கொள்வர்.
தேவர்கள் இந்திரனைத் தமக்குப் புகலிடமாகக் கொண்டு தேவலோக இன்பத்தை அடைவர்.
கருத்துக்கள் (பாவங்கள்) ரஸத்தை அடைந்து நிறைவுறும்.
அதுபோலே பாரில் உள்ள மன்னர்கள் அனைவரும் யயாதியை அடைந்து வாழ்ந்தனர்.

20. யதுர் நாம ததோ ஜக்ஞே யத்ஸந்ததி ஸமுத்பவை:
““ஸமாநகணனாலேக்யே நிஸ்ஸமாநைர் நிஷத்யதே!!

யயாதியின் குமாரனாக யது என்பவன் தோன்றினான்.இந்த வம்சத்தில் உண்டானவர்கள் எல்லாருமே நிகரற்றவர்கள்.
யார் யாருக்கு நிகர் என்றால் எல்லோருமே தனக்கு நிகர் ஒருவர் இல்லாதவர்களாகவே அமைந்து விட்டனர்.
சித்திரத்தில் தீட்டும் போது தான் இது காணக் கிடைக்கிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/18/33)

21. தேஹீதி வததாம் ப்ராய: ப்ரஸீதந் ப்ரத்யுவாச ஸ;
லலித த்வநிபி: லக்ஷ்மீ லீலாகமல ஷட்பதை:

யது தானவீரன்.யாசகன் யாசிக்கின்ற போதே அவன் தெளிவை அடைகிறான்.அதாவது அவன் பதிலே சொல்லவில்லை.
அவன் கொடுத்த தானத்தினால் தானம் வாங்கினவன் வீட்டில் லக்ஷ்மி குடியேறிவிட்டாள்.
அவள் கையில் தாமரைப்பூ. அதில் வண்டினம் முரல்கிறது. அந்த வண்டின் ஒலியே இவன் அளித்த பதிலாம்.

22. ஸ ச வ்ருத்தவிஹீநஸ்ய ந வித்யாம்பஹ்வமந்யத!
ந ஹி சுத்தேதி க்ருஹ்யேத சதுர்த்தீசந்த்ர சந்த்ரிகா!!

யது ஆசார சீலமில்லாதவனின் கல்வியை ஏற்பதில்லை,சதுர்த்தீ சந்திரனின் நிலவு சுத்தமென்று யாரும் ஏற்பதில்லையே!

23. அபுந: ப்ரார்த்தநீயஸ்ய ப்ரார்த்திதாதிகதாயிந:
அர்த்திந: ப்ரதமே தஸ்யசரமாந் பர்யபூரயந்!!

யதுவிடம் ஒருமுறை பிரார்த்தித்தால் போதும்.தான் வேண்டியதைக் காட்டிலும் வேண்டிய அளவில் அளித்து விடுவான்.
அவனிடம் யாசகம் பெற்றவர்கள் அவனிடம் பெற்ற செல்வத்தைக் கொண்டே தாங்களும் கொடையாளி ஆகிவிடுவார்கள்.
எத்தனை பேர் வந்தாலும் அவர்களுக்கு வேண்டியதை அளித்து பூர்த்தி செய்து வைத்து விடுகின்றனர்.

24. ஸராணாம் ஸாத்ரவாணாஞ்ச ஸந்தாநேந மஹௌஜஸ!
தஸ்ய நிர்தூத லக்ஷேண த்வி: க்வசித் நாப்யபூயத!!

அவன் மிகவும் ஓஜஸ்வியானவன்.பாணங்களை அவன் ப்ரயோகிப்பது ஒரு முறையே. அது குறி தவறியதில்லை.
தானவீரன் என்பதால் அவன் சரங்களை வாரிவாரி விடுவதில்லை. ஒரு குறிக்கு ஒரே பாணம்தான்.
சத்ருக்கள் அவனிடம் வந்தால் அவர்களை அழித்து விடுவதில்லை. மாறாக அவர்களை அரவணைப்பதில் பின் தங்கியதில்லை.
பாணங்களுக்கும் குறி தவறியதில்லை.ஸந்திக்கும் குறிப்பு தவறியதில்லை.
ஆதலால் இரு விஷயங்களிலும் இரண்டாம் தரம் என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டது.

25.யுக்த தண்டம் அமித்ராணாம் க்ருதாந்தம் ஸமவர்த்திநம்!
தக்ஷிணம் லோக பாலம் தம் அமந்யந்ததிவௌகஸ:

அவன் லோக பாலனாகவே திகழ்ந்தான்.சத்ருக்களுக்கு அவன் யமனாகவே காட்சி யளித்தான்.யமன் லோக பாலர்களில் ஒருவன்.
யுக்தமான தண்டனை விதிப்பவன்.ஒரு முடிவு எடுத்தால் அதற்கு மாறுபாடு இல்லாதவன்.
வேறுபாடில்லாமல் சமமாக நடப்பவன்.இந்த அம்சங்களைக் கொண்டு அவனை லோக பாலனாகவே தேவர்கள் தீர்மானித்தவர்.

26. யஸ: ப்ரஸூந ஸுரபி: யதுஸந்தாந பாதப:
பபூவ விபுத ப்ரீத்யை பஹுஸாக:க்ஷமாதலே!!

யதுவின் சந்ததியானது ஒரு அழகான தேவதருவான சந்தான வ்ருக்ஷமான கல்பதருவாகவே அமைந்தது.
அந்த மரத்தில் புகழ் என்னும் மலர் பூத்து நறுமணம் வீசியது.இதைக் கண்டு தேவர்களும், அறிவாளிகளும் ப்ரீதியை அடைந்தனர்.
ஆனால் இந்த தேவ தருவானது பூமியில்தான் பல கிளைகளை உடையதாகத் திகழ்கிறது.

27. வம்சே ஸமபவத் தஸ்ய வஸுதேவ: க்ஷிதீச்வர:
ஜநக: ப்ராக்பவே யோபூத் தேவதாநவ யூதயோ

அத்தகைய யதுவின் வம்சத்தில் பூமியை ஆள்கின்ற மன்னனாக வசு தேவர் தோன்றினார்.இவர் யாரோவென எண்ண வேண்டாம்.
முற்பிறவியில் இவரே தேவர்களுக்குன் அசுரர்களுக்கும் தந்தையாக விளங்கினார். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/24/29)

28. ஆநகாநாஞ்ச திவ்யாநாம் துந்துபீநாஞ்ச நிஸ்வநை:
ஸஹஜாதம் யமாசக்யு: ஆக்யயாநகதுந்துபிம்!!

திவ்யமான துந்துபிகள்,படஹ வாத்தியங்கள் இவர் பிறக்கும் சமயத்தில் முழங்கிய வண்ணம் இருந்தன.
ஆகவே இவர் ஆநக துந்துபி என்றே அழைக்கப்பட்டார்.

29. தேந நிர்மல ஸத்வேந விநிவ்ருத்த ரஜஸ்தமா:
ஜகதீ சாந்த மோஹேவ தர்மோச்ச்வாஸவதீ பபௌ!!

அத்தகைய வஸுதேவர் பிறந்த பொழுது பூமியானவள் நன்கு சோபித்தாள்.அவர் அப்பழுக்கற்ற ஸத்வ குணமுடையவர்.
அவரைப் பெற்ற படியால் ரஜஸ்ஸும் தமஸும் நீங்கப் பெற்றாள். மோஹம்,மயக்கம் அற்றவளாய் தர்ம்மாகிற மூச்சு விடுபவளாய் பூமி ஆயிற்று.

30. ஸ விஷ்ணு: இவ லோகாநாம் தபநஸ் தேஜஸாமிவ!
ஸமுத்ர இவ ரத்நாநாம் ஸதாம் ஏகாச்ரயோபவத்.!!

உலகங்களுக்கெல்லாம் விஷ்ணு போலவும், தேஜஸ்ஸுகளுக்கெல்லாம் சூரியன் போலவும்,
ரத்னங்களுக்கெல்லாம் கடல் போலவும் நல்லவர்களுக்கு ஒரே உறைவிடமாக இருந்தார்.

31. ப்ரக்யாத விபவே பத்ந்யௌ தஸ்ய பூர்வம் ப்ரஜாபதே: ரோஹிணீ
தேவகீ ரூபே மநுஷ்யத்வே பபூவது

அவருக்கு இரு மனைவிகள். இவர்களின் பெருமைகளைச் சொல்ல இயலாது.
முன் மன்வந்தரத்தில் கச்யப ப்ரஜாபதியின் பத்னிகள். மநுஷ்ய ரூபத்தில் வரும் பொழுது ரோஹிணி தேவகிகளாக அவதரித்தனர்.
அதிதி – தேவகி, சுரபி- ரோஹிணி

32. அக்ஷுத்ர கதி சாலிந்யோ:தயோர் அந்யோந்ய ஸக்தயோ:
ஐகரஸ்யம் அபூத் பத்யா கங்கா யமுநயோர் இவ!!

அவர்கள் இருவரும் மட்டமான போக்கு இல்லாதவர்கள். ஒருவரோடு ஒருவர் இணைந்து வாழ்ந்தனர்.
வஸுதேவரை அடைந்த அவர்கள் அந்நியோன்னியமாய் வாழ்ந்தனர்.
கங்கையும், யமுனையும் இணைந்து ஒரே ரஸமாக விளங்குவது போன்றேயாயிற்று இவர்களின் ரஸமான வாழ்க்கை.

33. ஸ தாப்யாம் அநுரூபாப்யாம் ஸமநுஷ்யத் ஸமேயிவாந்!
வ்யக்திஹேதுர் அபூத்தேந ஸபர்யங்கஸ்ய சார்ங்கிண:

இவ்விரு மனைவியரையும் அநுரூபமாகப் பெற்று வஸுதேவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்.
மேலும் ஆதிசேஷனுடன் கூடிய சார்ங்கியான பகவானுடைய அவதாரத்திற்கு தோற்றத்திற்கு காரணமாக ஆனார்.

34. அலிப்ஸத ந ஸாம்ராஜ்யம் ஸோர்த்தகாமபராங்முக:
யத்ருச்சாகதம் ஐச்வர்யம் ஆந்ருண்யருசிர் அந்வபூத்!!

வஸுதேவர் மன்னர் ஆயினும் அவர் சாம்ராஜ்யத்தை விரும்பவில்லை.
தனது முயற்சியில்லாமல் கிடைத்ததைக் கொண்டு அவர் வாழ்க்கை நடத்தினார்.
தேவதைகளுக்குட்பட்ட கடனைக் கழிக்க அவர் யக்ஞம் செய்தார்.
பித்ருக்களுக்கு ஏற்பட்ட கடனைத் தொலைக்க முயற்சித்தார்.
அதற்காக விஹிதமான ப்ராப்தமான ஸுகங்களை அனுபவித்தார். இது உத்தமர்களின் லக்ஷணம்.

35. கயாசித் அசரீரிண்யா வாசா வ்யவஸிதாயதி:
தேவகீம் வஸுதேவஞ்ச கம்ஸ: காராம் அயோஜயத்!!

முன்பின் தெரியாத ஒரு அசரீரி வாக்கு உண்டாயிற்று.
அதனைக் கேட்டான் கம்சன். தனது வருங்காலம் பாழாக இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டான்.
தேவகி, வஸுதேவர் ஆகிய இருவரையும் சிறைக்கூடத்தில் அடைத்துவிட்டான். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10-1/29-55)

36. ஸ காலாதிபல: கம்ஸ: காலநேமிர் அநேஹஸா!
ஸர்வ தைதேய ஸத்வாநாம் ஸமாஹார இவோதித:

கம்ஸன் நமனைக் காட்டிலும் விஞ்சிய பலத்தை உடையவன்.
முன் பிறவியில் காலநேமி யாயிருந்தவன் தானே இப்போது கம்சனாக இருக்கிறான்.
உலகில் உள்ள அஸுரபலமெல்லாம் இணைந்து கம்ஸ வடிவத்தில் உள்ளது போல் இருந்தான்.

37. ஏதஸ்மிந் நந்தரே தேவீ மேருமத்யம் உபேயுஷ:
ப்ராஜபதிமுகாந் தேவாந் ப்ராஹ ஸாகர மேகலா!!

இவ்வாறிருக்க பூமா தேவி மேரு மலையின் மத்தியில் இருக்கும் பிரமன் முதலான தேவர்களைக் கண்டு
இவ்வாறு கூறினாள். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/1/16)

38. விதிதம் பவதாம் தேவா: விச்வரூபேண விஷ்ணுநா!
மஹீயாந் தர்மசீலேஷு பாரோ யத்தந்நிவேசித:

விச்வ ரூபியான விஷ்ணுவினால் தர்ம சீலர்களிடத்தில் பெரிய பாரம் வைக்கப்பட்டுள்ளது
என்பதனை தேவர்களாகிய நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்.

39. அதர்ம நிக்நைர் அதுநா தர்மஸேது விபேதகை:
அஸங்க்யைர் அத்புதைஸ் துங்கை: க்ரம்யே ராக்ஷஸ பர்வதை:

அதர்மத்திற்கு ஆட்பட்டு, தர்ம மரியாதைகளையே சின்னா பின்னமாக்கி, கணக்கே யில்லாத அத்புதமான உயர்ந்த்தான
ராக்ஷஸ பர்வதங்களாலே நான் இப்போது ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளேன்.

40. அத ஆலோசித ஜகத்திதை: ஸுரகணை: ஸ்வயம்!
ந பதாமி ந பித்யே ச யதாஹம் க்ரியதாம் ததா!!

உலகுக்கு நன்மை ஏற்பட வேண்டும். அதற்காக தேவர்கள் குழாம் குழாமாகக் கூடி தாமே யோசிக்கத் தொடங்கிவிட்டனர்.
நான் பிளக்கப் பெற்று சிதறிப் போகாமலும் விழுந்து மடியாமலும் இருக்கும் வண்ணம் ஏதாகிலும்
நீர் தான் செய்தருள வேண்டும் என்று பூமியானவள் பிரார்த்தித்தாள்.

41. இதி தே பூததாரிண்யா நிஸ்ருஷ்டார்த்தா திவௌகஸ:
அவிதுஸ் தத்ப்ரியஸ்யைவ தத்பாரஹரணம் க்ஷமம்.!!

இவ் வண்ணம் பூமா தேவியால் வேண்டிக் கொள்ளப்பட்ட தேவர்கள் யோசித்தனர்.
அவளுடைய பாரத்தினைப் போக்குவது நம்மால் ஆவதில்லை. அவளுடைய ப்ரிய பர்த்தாவினால்தான் அது இயலும் என்று தீர்மானித்தனர்.

42. புரஸ்க்ருத்ய ஜகத்தாத்ரீம் மனஸோபி புரஸ்ஸரா:
துக்தோத் அதிசயம் தேவம் தூரமேத்யாபி துஷ்டுவு:

நலிவுற்ற பூமா தேவி முன்னே செல்ல, மனஸ்ஸைக் காட்டிலும் வேகமாக முன் செல்பவர்களாய் திருப் பாற்கடலில்
நன்றே சயனித்திருக்கும் தேவனை வெகு தூரத்தில் நின்ற வண்ணம் துதிக்கலாயினர். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/1/19)

43-64 ஸ்லோகங்கள் தேவர்கள் ஸ்துதி:

43. த்ரிவேதீ மத்ய தீப்தாய த்ரிதாம்நே பஞ்ச ஹேதயே!
வரதாய நமஸ்துப்யம் பாஹ்யாந்தர ஹவிர்புஜே!!

த்ரிவேதி மத்தியில் விளங்குபவனும் மூன்று இடங்களை இருப்பிடமாகப் பெற்றவனும்,
ஐந்து ஆயுதங்களைக் கரங்களில் கொண்டவனும் உள்ளும் புறமுமாக அமையும் ஹவிர்பாகத்தை நன்றே உண்பவனும்
வரதனுமான உனக்கு எங்கள் வணக்கம்.

44. அநந்யாதீந மஹிமா ஸ்வாதீந பரவைபவ:
தயாதீந விஹாரஸ் த்வம் ப்ரணதாந் பரிபாஹி ந:

பிறரை நாடி நின்றே பெருமை பெற வேண்டிய சாதாரண நிலையில்லாதவனும்,
பிறருடைய வைபவத்துக் கெல்லாம் தானே காரணமாயிருப்பவனும்,
தயைக்கு உட்பட்டு விளையாட்டை செய்பவனுமான நீ சரணாகதர்களான எம்மை நன்றே காத்தருளுகின்றாய்.

45. ஸ பவாந் குண ரத்நௌகை: தீப்யமாநோ தயாம்புதி:
தநோதி வ்யூஹ நிவஹை: தரங்கைர் இவ தாண்டவம் !!

அத்தகைய தேவரீர் குணங்கள் நிரம்பப் பெற்றவர். குணங்களும் ரத்தினங்கள் போல் ஜ்வலிப்பவை.
தயா சமுத்ரன். உன்னிடம் உண்டாகும் வ்யூஹங்களே அலைகள்போல் எழும்பும்.
இதை பார்க்கின்றபொழுது நீர் ஒரு திவ்யமான தாண்டவத்தையே செய்து வருகிறீர் என்று தோன்றுகிறது.

46. த்வதேக வ்யஞ்ஜிதைர் ஆதௌ த்வதந்யேஷ்வநிதம்பரை:
நிகமைர் அநிகம்யம் த்வாம் க: பரிச்சேத்தும் அர்ஹதி!!

வேதங்கள் உன்னாலயே முதலில் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. அதற்கு பல ப்ரமாணங்கள் இருந்தாலும் முதலில்
அப்படியப்படியே தோற்றிவித்தவன் நீ. அத்தகைய நியமங்களாலேயே உன்னை அறிய முடியவில்லை என்றால்
யார் தான் உன்னை வரையறுத்துச் சொல்ல முடியும்?

47. அமிதஸ்ய மஹிம்நஸ்தே ப்ரயாதும் பாரம் இச்சதாம்
விததா வேத பாந்தாநாம் யத்ர ஸாயங்க்ருதா கதி:

நீ எதற்கும் கட்டுக்கடங்காதவன். உனது மஹிமையை பூராவும் சொல்ல வேண்டும் என்று எண்ணுவது மிகவும் கேவலமானது.
மஹிமையை சொல்ல வேதங்கள் முற்படுகின்றன. சொல்லிக் கொண்டே போகின்றன.
யாத்திரிகன் மாலை வேளையில் ஒரிடத்தில் தங்கிவிடுவான். மேலே செல்ல இயலாது. எங்கே இருட்டுகிறதோ அங்கேயே தங்கி விடுவான்.
மஹிமையின் அக்கரையைத் தாண்டிவிடுவேன் என்பது அஸ்தமிக்கிறவரை ப்ரயாணம் செய்து அங்கேயே தங்கிவிடுவேன் என்பது போன்றதாகும்.

48. நம்யஸ்ய நமத: க்ஷுத்ராந் வரதஸ்ய வரார்த்திந:
பத்ரை: பித்ருமத: க்ரீடா கதம் தே கேந வர்ண்யதே!!

இவனுடைய லீலைகள் விசித்திரமாக உள்ளது . உலகெலாம் வணங்கும் நீ ஒரு சிலரை வணங்குகிறாய்.
உலகுக்கெல்லாம் வரத்தை அளிக்கும் நீ சாதாரண ப்ரம்ஹாதிகளிடம் வரம் கேட்கிறாய்.
உனது பிள்ளை பிரமன். அவனுடைய பிள்ளை ருத்திரன். இவ்வாறிருக்க, அத்தகைய ஒரு சிலரைத் தகப்பனாராகச் செய்து கொள்கிறாய்.
உன் விளையாட்டை என்ன என்று சொல்வது. யாரால் தான் சொல்ல இயலும்.

49. நடவத் பூமிகாபேதை: நாத தீவ்யந் ப்ருதக்விதை:
பும்ஸாம் அநந்ய பாவாநாம் புஷ்ணாஸி ரஸம் அத்புதம்!!

நடிப்பவன் பல வேஷங்களை ஏற்று நடிக்கிறான். நீயோ அத்புதமான பல வேஷங்களைப் போடுகிறாய்.
எந்த வேஷமாக இருந்தாலும் பொருத்தமானதாகவும் ஜாஜ்வல்யமானதாகவும் அமைகிறது. இத்தனைக்கும் நீ நாதன்.
உன் விளையாட்டு இது என்றால் யாரால் கேட்க இயலும். ஆனால் உன்னையே கண்ணிலும் கருத்திலும் கொண்ட
ரசிகர் மன்றத்திற்கு அத்புதமான ரஸத்தை ஏற்படுத்தி மகிழச் செய்கிறாய்!

50. ப்ரஹ்மாதி ஸ்தம்ப பர்யந்த விசித்ராங்குர சாலிநாம்!
ஸலிலம் கர்ம கந்தாநாம் க்ரீடைவ தவ கேவலம்!!

பிரமன் முதலாகவும் கோரைப்புல் முடிவாகவும் உள்ளது இந்த பிரபஞ்சம். இந்த பிரபஞ்சம் எனும் முளைக்கு மூலமானது
கர்மமெனும் கிழங்கு. அது செழித்து முளைவிட்டு வளர உமது விளையாட்டு என்பதே நீராகும்.

51.நிராதார நிஜஸ்தேம்ந: நிருபாதிக ஸேஷிண:
நிரபேக்ஷ நியந்துஸ்தே நிஸ்ஸமாப்யதிகா குணா:

மற்றொருவரை அண்டாத தன்னுடைய நிலையை உடையவர். ஸ்வாபாவிகமாகவே சேஷியாய் விளங்குபவர்.
ஸ்வதந்திரமாகவே நியமனம் செய்பவர். அத்தகைய குணங்கள் ஈடு இணையில்லாதவை.

52. அநாவிலதியாம் அந்தஸ் சிந்தாமணிரிவ ஸ்புரந்!
திசஸ்யபிமதம் ஸர்வம் அதிரஸ்கார்ய தீதிதி:

கலக்கமில்லாத ஞானமுடையவர்களின் இதயத்தில் நீ சிந்தாமணி போல விளங்குகிறாய்.
உனது ஒளியோ யாராலும் ஒழிக்க ஒழியாதது.ஆதலால் அத்தகைய ஞானிகளின் அபிமதமானது அனைத்தையும் அளித்து வருகிறாய்.

53. ஸம்ஸார மரு காந்தாரே பரிச்ராந்தஸ்ய தேஹின:
த்வத் பக்த்யம்ருதவாஹின்யான் ஆதிஷ்டம் அவகாஹநம்.!!

ஸம்ஸாரம் என்பது பெரியதொரு பாலைவனம். இதில் ஜீவன் பரிச்ரமப்படுகிறான். உனது பக்தியாகிற அமுதவாற்றின் பெருக்கினால்
அதில் அவன் அவகாஹனம் பண்ணுவான்.
(இங்கு பக்தி வெள்ளம் அமுதனை நம்மிடம் சுமந்து வருகிறது என்ற ரஸமான பொருளை உணரலாம்.

54. துரிதோதந்வதாவர்த்தே கூர்ணமாநஸ்ய துக்யத:
ஸமக்ரகுண ஸம்பந்ந: தாரகஸ் த்வம் ப்லவோ மஹாந்!!

தீவினைகள் என்பவை வற்றாத கடலாகி விடுகின்றன. மேலும் அதில் பல சுழல்கள். சூழல்கள்.
இதில் ஆட்பட்டு தவிக்கிறான் ஜீவன். தத்தளிக்கிறான். துக்கம் தவிர வேறெதையும் அறியான்.
குணங்கள் பல கொண்ட நீதான் தாண்டிவைக்கும் பெரியதொரு படகாக இருந்து அனைவரையும் கரை சேர்ப்பிப்பவன்.

55. அபரிச்சித்யமாநஸ்ய தேசகாலாதிபிஸ்தவ!
நிதர்சனம் த்வமேவைக: த்வதந்யத் வ்யதிரேகத:

தேசத்தினாலோ காலத்தினாலோ அளவிட முடியாத உனக்கு நீதான் உதாரணம்.
உன்னைத் தவிர மற்றவை, அவை நீ போல் இல்லை எனக் காட்டவே!

56. அகர்த்தும் அகிலம் கர்த்தும் அந்யதாகர்த்துமப்யலம்
ஸங்கல்ப ஸ சிவ: காலே சக்தி லேச: ஸ தாவக:

எதையும் செய்யாமல் இருக்கவோ,அல்லது எதையும் செய்யவோ அல்லது மாற்றிச் செய்யவோ உனக்குத்தான் சக்தி உண்டு.
உன்னுடைய சங்கல்பம் தான் அதற்கு மந்திரி போல.
சக்தியின் துளியிருப்பினும் அது செய்யும்பாடு சொல்ல இயலாது. (அதிமாநுஷ ஸ்தவம் 7)

57. யந்மூலம் அகிலம் கார்யம் யதமூலம் அதீமஹே
லக்ஷ்யம் ததஸி யோகாநாம் லக்ஷ்மீ கௌஸ்துப லக்ஷணம்.!!

உலகம் எல்லாம் எதனால் ஏற்பட்டதோ.அதாவது உலகமனைத்துக்கும் காரணப்பொருள் எதுவோ எது,
தனக்கு ஒரு மூலப்பொருள் பெற்றதில்லையோ,எது யோகிகளுக்கு தோற்றமளிக்கிறதோ,
எது லக்ஷ்மியையும்,கௌஸ்துப மணியையும் தனக்கு அடையாளமாக பெற்றதோ அதுதானே நீ!!

58. த்ரிவர்கம் அபவர்கம் வா ப்ரதிலப்தும் ப்ரயஸ்யதாம்!
ப்ரலயேஷ்வபி தீர்க்காயு: ப்ரதிபூஸ் த்வத் அநுக்ரஹ:

தர்மம்,அர்த்தம் காமம் என்ற த்ரிவர்க்கங்களையும், அல்லது அபவர்கம் எனப்படும் மோக்ஷத்தையும் அடைய ஆசைப்படுபவர்களுக்கும்
முயற்சி செய்வோருக்கும் உனது அனுக்ரஹம் மட்டும் ப்ரளய காலத்திலும் அழிவதில்லை.
அவ்வளவு தீர்க்காயுஸாக இருந்து உத்தரவாதம் அளிக்கிறது.

59.யத் ஏகம் அக்ஷரம் ப்ரம்ஹ ஸர்வாம்நாயஸமந்விதம்
தாரகம் ஸர்வ ஜந்தூநாம் தத் த்வம் தவ ச வாசகம்!!

ஒரு எழுத்துதான் எல்லா வேதங்களோடும் இணைந்து வாழ்கிறது. அந்த அக்ஷரம்தான் பெரியது.
ஸர்வ ஜந்துக்களையும் அக்கரையில் சேர்த்து வைப்பது. அந்த அக்ஷரம் நீதான். உன்னைதான் அது உரைக்கிறது.
ஓம் என்பதே அந்த அக்ஷரம். அந்த அக்ஷரமே ப்ரஹ்மம் எனப் பெற்றது. அது நீதான்.

60. த்வதாலம்பித ஹஸ்தாநாம் பவாத் உந்மஜ்ஜதாம் ஸதாம்
மஜ்ஜத: பாபஜாதஸ்ய நாஸ்தி ஹஸ்தாவலம்பநம்!!

ஸம்ஸாரத்திலிருந்து கொண்டே மூழ்கிப் போகும் ஸத்துக்கள் உன்னைத் தமது கரங்களாலே நன்றாகப் பிடித்துக் கொண்டு விடுவர்.
அவர்களின் பாபங்கள் மூழ்க ஆரம்பித்து விடுகின்றன. அவைகளுக்கு கை கொடுத்து தூக்கி விடுவாரில்லை.

61. அநந்யரக்ஷா வ்ரதிநம் சாதக வ்ரத சாரிண:
பவந்தம் அவலம்பந்தே நிராலம்பந பாவநம்!!

தன்னை அடைந்தவர்களை ரக்ஷிப்பதையே வ்ரதமாகக் கொண்டவன் நீ!. ஆனால் இந்த வ்ரதத்தில் விசேஷம் உண்டு.
என்னையே குலமகள் போல் தஞ்சமாகப் பற்றினவர்களுடைய யோக க்ஷேமங்களை வஹிப்பதே எனது வ்ரதம் என்றான்.
இத்தகைய வ்ரதமுடையவன் தன்மையறிவார் இவனையன்றி பிறரை பற்றுவதில்லை. இதற்கு சாதக விரதம் என்று பெயர்.
இங்கு ஸ்வாமி ப்ரயோகிப்பது ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தில் பிரமன் துதியில் காணுவது.

62. அநிதம் பூர்வ நித்ராணாம் அநஸ்தமயபாநுமாந்!
ஆபாதயஸி பும்ஸாம் த்வம் அபுநஸ்வாப ஜாகரம்.

அநாதி காலமாகவே ஸம்ஸாரமென்ற நித்திரையில் உறங்கியவண்ணம் இருக்கும் சேதனர்களுக்கு அஸ்தமனமேயில்லாத
சூரியனாகவே ஆகிறாய். அன்றியும் மறுபடியும் தூக்கம் -மறுபடியும் விழித்தல் என்ற நிலையில்லாமல்
எற்றைக்கும் விழிப்பேயான மோக்ஷத்தை அளிப்பவன் நீயே.(பரம வியோம பாஸ்கர: )

63. த்வதேக சரணாநாம் த்வம் சரணாகத ஜீவந;
விபதம் ந: க்ஷிப க்ஷிப்ரம் தமிஸ்ராமிவ பாஸ்கர:

சரணாகதர்கள் உம்மையே ஜீவனமாக கொண்டவர்கள். நாங்கள் உம்மையன்றி ஒருவரையும் ஆச்ரயிக்காதவர்கள்.
எங்களுடைய ஆபத்தை சீக்கிரமே தொலைக்கவேண்டும்.
சூரியன் வந்தவுடனே இருள் மாள்வது போல் எமது ஆபத்துக்களும் அழிய வேண்டும்.

64. ஸதி ஸூர்யே ஸமுத்யந்த: ப்ரதிஸூர்யா இவாஸுரா:
ஜகத் பாதாய ஜாயந்தே ஜஹி தாந் ஸ்வேந தேஜஸா!!

ஸூர்யன் இருக்கும் போதே உலகில் ப்ரதி சூர்யர்களாய் அசுரர்கள் தோன்றுகின்றனர். அவர்கள் உலகை அல்லல் படுத்துகின்றனர்.
நீ உனது பராக்கிரமத்தாலேயே அவர்களை தொலைக்க வேண்டும்.ஒரு தேஜஸினால் அந்த போலியான பிரதி சூரியர்கள் ஒழிய வேண்டும்.
(ப்ரதி சூர்யர்கள் என்பது சூர்ய மண்டலத்தைச் சுற்றி ஒரு குறி ஏற்படுவதாகும். ப்ரதி சூர்யர்கள் ஏற்பட்டால் திருட்டு பயம்,
ஒருவிதமான குமுறல், ஆந்தரமான பயம், அரசனுக்கு கெடுதி என்று ப்ருஹத் ஸ்ம்ஹிதை கூறுகிறது).

65. ஸ தைத்யஹத்யாம் இச்சத்பி: ஸுரைரேவ மபிஷ்டுத:
அநந்ய த்ருச்ய: ஸஹஸா தயயா தர்சநம் ததௌ!!

இப்படியாக எம்பெருமான்,அஸுரர்களை அழிக்க விரும்புகின்ற தேவர் குழாங்களாலே துதிக்கப் பெற்றான்.
தம்மைச் சேர்ந்தவரன்றி பிறர் கண்களுக்குப் புலனாகாத அவன் தயையினால் உடனே சேவை சாதித்தான்.

66. ததஸ்தம் தத்ருசுர் தேவா: சேஷ பர்யங்கம் ஆஸ்த்திதம்!!
அதிரூடசரந்மேகம் அந்யாத்ருசம் இவாம்புதம்!!

சேஷ பர்யங்கத்தில் திருவணையில் எழுந்தருளியிருக்கும் அவனை தேவர்கள் அனைவரும் ஸேவித்தனர்.
திரை திறந்தவுடன் எவ்வாறு எல்லோருடைய பார்வையும் எம்பெருமான் ஒருவனையே நோக்குமோ அவ்வாறே அவனை ஸேவித்தனர்.
இது மேகமோ? காரொத்ததோ? கடலொத்ததோ? ஆழியில் கிடக்கும் ஊழிமுதல்வனே! அவன் கீழ் ஒரு வெளுத்த மேகம்.
சரத் காலத்தில் பேய்ந்து ஓய்ந்து லேசாக வானவீதியில் சஞ்சரிக்கும் பூ போன்ற வெளுத்த மேகம்.
அதன் மேல் வர்ஷித்த கார்மேகம் போல் பெருமான் வீற்றிருந்தான்.

67. பத்ந்யா ஸஹ நிஷேதுஷ்யா பத்ம லக்ஷண லக்ஷ்யயா!
ஸவேச்சயைவ சரீரிண்யா ஸூசி தைச்வர்ய ஸம்பதம்!!

சேஷ பர்யங்கத்தில் எழுந்தருளி யிருக்கும் எம்பெருமான் தனது அருகில் அமர்ந்திருக்கும் பத்னியால் மிகுந்த செல்வம்
உடையவனாக தோற்றுவிக்கப்படுகிறான் .
கறுப்பான மேகம். மேகத்தின் மெருகு மின்னல்!மேகம் எவ்வளவுக் கெவ்வளவு கறுப்போ அதில் அத்தனைக் கத்தனை மின்னலின் அழுத்தம் உண்டு.
திருப்பாற்கடலில் திருவனந்தாழ்வான் திருப்பள்ளியில் திருமாலின் திருமேனியுடன் எத்தகைய சேவை!
பெருமாளுக்கு அடையாளம் பிராட்டியானால், பிராட்டிக்கு அடையாளம் சொல்ல வேண்டாமா? ஆகவேதான் பத்ம லக்ஷண லக்ஷ்யயா என்கிறார்.

68. ஸுகுமார ஸுகஸ்பர்ச ஸுகந்திபிர் அலங்க்ருதம்
ஸ்வ விக்ரஹகுணாராம ப்ரஸுநைரிவ பூஷணை:

திருமேனியாகிற ஒரு அழகான பூங்காவில் பூத்துக் குலுங்கும் பூக்கள் இவை என்று சொல்லும் வண்ணம் அமைந்திருப்பவை திருவாபரணங்கள்.
நவரத்ன கசிதமானவை. கண்களைக் கவரும் வண்ணம் ஸுகுமாரமாய் இருப்பவை.உறுத்தக் கூடியவை போலன்றி ஸுக ஸ்பர்சமாய் அமைந்தவை.
அன்றியும் அவை ஸுகந்திகள். ஸுவர்ண புஷ்பமாய் மட்டுமன்றி அவைகளில் நறுமணமும் உண்டு போலும்.

69. ஆரஞ்சித ஜகந்நேத்ரை: அந்யோந்ய பரிகைமிதை:
அங்கைரமித ஸௌந்தர்யை: அநுகல்பித பூஷணம்!!

திருவாபரணப் பொலிவினை முன் ஸ்லோகத்தில் சாதித்தார்.இதில் திருமேனியின் ஸௌந்தர்யத்தை அனுபவிக்கிறார்.
முதலில் திருவாபரணங்களில் தான் பார்வை சென்றது. பின் அவை அமர்ந்திருக்கும் திருமேனியில் அழுந்தியது.
உலகில் உள்ள கண்கள் கோடியும் கண்டால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி குதூகலித்தது.
தோள் கண்டார் தோளே கண்டார் முடிவினைக் கண்டார் யாரே என்ற வாக்கினை போல் அவயங்களின் அமைப்பும்,
இணைப்பும் அம்மம்மா! ஆபரணங்கள் இந்த ஸ்வாபாவிக அழகின் முன் எம் மாத்திரம்.

70. உத்தேஜித ஜயோத்ஸாஹம் ஆயுதைர் அநகோத்யமை:
ஸௌர்ய விக்ரம சக்த்யாத்யை: ஸஹஜை: ஸ்வ குணைரிவ!!

திவ்யாயுதங்களோடு ஸேவை சாதிக்கிறான் எம்பெருமான். அவை சுறுசுறுப்போடு எம்பெருமானுக்கு உத்சாகத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன.
வெற்றிக்காகத் துண்டுகின்றன. அவை எம்பெருமானுடைய சஹஜமான ஸௌர்யம்,விக்ரமம்,சக்தி முதலிய குணங்களாகும்.
அவை தூய்மையானவை. ஆயுதங்கள்,குணங்கள் இரண்டுமே ஜயோத்ஸாகத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன.

71. ஸ்வகாந்தி ஜலதேர் அந்தஸ் ஸித்த ஸம்ஹநநம் ஸ்வத:
மஹிம்நா ஜாத வைசித்ர்யம் மஹாநீலம் இவோதிதம்.!!

இவன் சயனித்திருப்பது வெண் நிறக் கடலில். அவன் சயனித்திருக்கும் அனந்தனும் வெளுப்பு.
அவன் திருமேனியின் நிறமோ கருப்பு. திவ்யாபரணங்களின் காந்தியும், திருவின் நிறமும் ஸ்வர்ணமயம். இந்த காந்தி கடல் போன்றது.
இந்த காந்தி மண்டலத்திற்குள் அழகான திருமேனிப் பொலிவு. தானாகவே அமைந்த திருமேனிப் பொலிவு.
தனது தனிப்பட்ட மஹிமையினாலேயே தோன்றிய திருமேனி. அவயங்களின் அமைப்புகள் தானாகவே ஸுந்தரமானவை.
இத் திருமேனி மஹா நீல மணியை ஒத்தது. அதுவும் சமுத்திரத்திலிருந்து தானாகவே உண்டாகும் நீலமணியை ஒத்தது.

72. ச்ருதி ரூபேண வாஹேந சேஷ கங்கண சோபிநா!
ஸ்வாங்க்ரி ஸௌரப திக்தேந தத்த ஸங்க்ராமதோஹளம்!!

ஒரு சிலரை பார்த்தவுடன் ஒரு சிலருக்கு ஒரு வேகம் உண்டாவது வழக்கம்.
அனந்தன்,கருடன்,விஷ்வக்ஸேனர் ஆகியோர், நித்யஸூரிகள்,ஸ்வஸ்வகார்ய துரந்தரர்கள்.
இதில் கருத்மான் திவ்யமான ஸ்தானத்தை வகிக்கிறார். அவர் அருகில் இருந்தாலே எல்லாருக்கும் அளவிடமுடியாத உத்ஸாகம் ஏற்படும்.
ஏனெனில் பெருமான் ப்ரயாணத்திற்கு சித்தமாயிருக்கிறார். இனி அஸுர பயமில்லை என்ற திடமான நம்பிக்கையூட்டுவதாக இருக்கும்.
அவரின் பெருமையை சொல்லத் தான் வேண்டும். சேஷனை கையில் கங்கணமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பவர்.
அதுவும் அவரின் திருமேனியை மினுமினுக்கச் செய்கிறது. அவரின் திருமேனியில் தனித்ததொரு பரிமளம் வீசுகிறது.
அது ச்ருதி பரிமளமோ? இந்த மணம் வேறெங்கும் கிடையாதே? எம்பெருமானின் திருவடிகளை அவர் தன் கைகளில் ஏந்துகிறார்.
வேத மணம் கமழும் அவர்தம் திருவடிகளை தாங்கியதால் தான் இவரின் மேலும் அந் நறு மணம் கமழ்கிறது போலும்.
பெருமாள் திருவடியில் தோய்ந்து மணம் பூசியதால்தான் இவர் பெரிய திருவடியானார் போலும்!

73. ஸ்வவேத்ர ஸ்பந்த நிஸ்பந்த நேத வ்யேந நிவேதிதம்!
பக்தி நம்ரேண ஸேநாந்யா ப்ரதி ச்ருண் வந்தம் இங்கிதை:

விஷ்வக்ஸேனர் எழுந்தருளியிருக்கிறார். அவர் தனது பிரம்பின் அசைவினால் ப்ரவேசிக்கின்ற தேவர்களை அசைவற்றவர்களாக்கி விடுகின்றார்.
அவர் நிவேதனம் செய்வார். நிவேதனம் செய்கின்றபோது விரைத்து முறைத்து நிர்காமல் உடல் முழுவது எப்படித்தான் நிற்கிறது.
இதற்கு காரணம் பயமல்ல. பக்தியே! இத்தகைய விஷ்வக்ஸேநர் செய்யும் விஞ்ஞாபனத்தை தமது இங்கிதங்களால் ஏற்றுக் கொள்ளும்
பொலிவுடன் சேவை சாதிக்கும் எம்பெருமானை தேவர்கள் சேவித்தனர்.
(விஷ்வக்சேன விஹார வேத்ர லதிகா-பாதுகா சஹஸ்ரம் – ப்ரபாவ பத்ததி 8)

74. அநபாயம் தம் ஆதித்யம் அக்ஷயம் தாரகாதிபம்!
அபாரம் அம்ருதாம்போதிம் அமந்யந்த திவௌகஸ:

தேவர்கள் பெருமானை பலவாறு சேவித்தனர். அவன் அஸ்தமனமே இல்லாத சூர்யன். ராகு கேது க்ரஹணாபாயம் அற்றவன்.
ஆகவே அதிஸய சூர்யனாக ஸேவித்தனர். க்ஷயமே இல்லாத சந்திரன். கரையே யில்லாத அமுதக் கடல்.
இவ்வாறு யார் யாருக்கு எவ்விதம் ஸேவிக்கத் தோன்றியதோ அவ்விதம் ஸேவித்தனர்.
அநபாயம்,அக்ஷயம்,அபாரம் என்கிற மூன்று விசேஷங்களும் அத்புதம்!

75. அபயோதார ஹஸ்தக்ரம் அநகஸ்வாகதஸ்மிதம்!
அவேக்ஷ்ய விபுதா தேவம் அலபந்த த்ருசோ: பலம்!!

திருக்கரம் அபயமளிக்கும் பொலிவுடனும் ஔதார்யத்துடனும் விளங்குகிறது.
பார்த்த மாத்திரத்திலேயே பாபங்களைத் தொலைக்கும் தூயதான புன்முறுவலுடன் கூடிய திருமுக மண்டலம்.
இத்தகைய பெருமைகளை யுடைய எம்பெருமானை சேவித்து கண்கள் பெற்றதன் பயனை அடைந்தனர் தேவர்கள்!.

76. தஸ்மை விக்ஞாபயாமாஸு: விதிதார்த்தாய நாகிந:
நிஹதாசேஷ தைத்யாய நிதாநம் ஸ்வாகதே:புந:

எம்பெருமானுக்கு புலனாகாத விஷயம் என்று ஒன்றில்லை. ஆயினும் நமது ஸ்வரூபம் நாம் இதற்காக வந்திருக்கிறோம்
என்று விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டும். எல்லாம் அறிந்த பெருமானிடம் எல்லாம் அவன் அறிந்ததே என்று தெரிந்தும் விண்ணப்பிக்கின்றனர்.
இதற்கு முன்னமே அவன் அவதரித்து பல அஸுரர்களை அழித்தவன். இப்போது நாக லோக வாசிகள் அனைவரும் திரண்டு வந்து
தாங்கள் வந்த காரணத்தை விளக்கலாயினர். (அசேஷ தைத்யாய என்பதற்கு அசுரர்கள் அத்தனை பேரையும் அழித்தவன் என்று பொருள். )

77. த இமே க்ஷத்ரியா பூத்வா க்ஷோபயந்தி க்ஷமாமிமாம்!
தவ தேஜஸி யைர் நாத தநுஜை: சலபாயிதம்!!

நாதனே! உமது தேஜஸ்ஸில் முன்பு விட்டில் பூச்சிகளாக விழுந்து மாண்ட அத்தனை அசுரர்களும் இப்பொழுது
பூமியில் அசுரர்களாக பிறந்து இந்த பூமியை படாதபாடு படுத்தி வருகின்றனர்.

78. சதுர்ணாம் புருஷார்த்தாநாம் ப்ரஸவோ யத் ஸமாச்ரயாத்!
ஹவ்ய கவ்ய ப்ரஸூரேஷா தீர்யதே தைத்ய பாரத:

தர்மம், அர்த்தம்,காமம்,மோக்ஷம் என்று புருஷார்த்தங்கள் நான்கு. இவை நான்கும் உண்டாவது பூமியை ஆச்ரயித்தால் தானே உண்டாகும்.
யாக யக்ஞங்கள் மனிதர்களால் தானே செய்யப்பட வேண்டும். அவர்களுக்கு ஆச்ரயமளிப்பவள் பூமி.
புருஷார்த்தங்களையும் ப்ரஸவிப்பவள் அவளே. பித்ருக்களின் ஆராதனத்திற்கும்,வேள்விக்கு வேண்டியதையும் அவள் தானே அளிக்கிறாள்.
யாக யக்ஞ ச்ரார்த்தாதிகள் இல்லை என்றால் ஸர்வ லோக க்ஷோபம் ஏற்படும். இவளுக்கு கஷ்டம் ஏற்பட்டால் என்ன ஆவது.
அஸுரர்கள் இதை அறிந்துவிட்டபடியால் அவளைச் சிதற அடிக்கின்றனர். அஸுரர்கள்தான் பூமிக்கு பாரமானவர்கள்.
எல்லாம் தாங்கும் இயல்புடையவள் ஆயினும் பாரம் சுமக்க முடியாமல் அவதிப்படுகிறாள்

79. ஜாதா நிகில வேதாநாம் உத்தமாங்கோபதாநத:
த்வத்பாத கமலாதேஷா த்வதேகாதீநதாரணா!!

உமது திருவடியில் பிறந்தவள் தானே பூமி. பத்ப்யாம் பூமி: என்று புருஷ ஸூக்தம் பேசுகிறது. நீர் தானே இவளை தரிக்க வேண்டும்.
உன் திருவடி தாமரையை ஒத்து எவ்வளவு மிருதுவாக இருக்கிறது! அந்த மெல்லிய இடத்தில் இருந்து தோன்றியவளன்றோ!
அத் திருவடியையும் வேதங்கள் தமது சிரஸ்ஸில் தாங்குகின்றன. மேலும் வேதங்களுக்கு தலையணையன்றோ உமது திருவடி.
அத்திருவடியை அடைந்தவர்களை காப்பது உமது தர்மம் அன்றோ!
ஆதலால் இவள் உம்மாலேயே காப்பாற்றப்பட்டு நிலைக்க வேண்டியவள் என்று பிரார்த்தித்தனர்.

80. யதி ந த்வரதே நாத பாரவ்யபநயே பவாந்!
ப்லாவயிஷ்யந்த்யுதந்வந்த: ப்ருதிவீம் ப்ருதுவீசயே!!

த்விரை என்றால் வேகம். எம்பெருமானே நீர் த்வரிக்க வேண்டும். பூமியிம் பாரம் விரைவில் இறங்க வேண்டும்.
பத்னியின் பாரத்தை பதி தானே போக்க வேண்டும். ஆகவே அவளை ரக்ஷிக்காது விட்டுவிட்டால் , அவள் மூழ்கிப் போவது திண்ணம்.
கடல்கள் எல்லாம் பொங்கி எழுந்து கொந்தளித்து பேரலைகள் மோத அவள் இருக்குமிடம் தெரியாமல் மூழ்கடிக்கபடப் போகிறாள்.

81. கருணாதீநசித்தேந கர்ணதாரவதீ த்வயா
மாவஸீதது ப்ருத்வீயம் மஹதீ நௌரிவாம்பஸி

நீயோ கருணையுள்ளம் படைத்தவன். தயைக்கு அதீனமானவன். இந்த பூமி பெருங்கப்பலாகத் திகழ்கிறாள்.
படகோட்டியில்லாத கப்பல்தான் மூழ்கிவிடும். நீ பெரும் படகோட்டி. இந்த பூமியாகிற பெரும் படகு தவிக்கலாகாது.
(கர்ணதாரன் என்றால் இவ்விடத்தில் படகோட்டி). சிறு கப்பலானால் சேதம் குறைவு. மஹத்தான கப்பலானால் சேதம் மதிப்பிடவே முடியாது.
இத்தகைய ஆபத்திலிருந்து பூமி துயரப் படாமல் நீதான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

82. ரசநா ரத்ந ரூபேண பயோதி ரசநா த்வயா!
ப்ரசாந்த தநுஜ க்லேசா பரிஷ்கரணம் அர்ஹதி!!

இவள் ஸமுத்திரங்களையே ஒட்டியாணமாகக் கொண்டவள்.
(ரசநா என்பதற்கு ஒட்டியாணம் என்றும் ஆபரணம் என்றும் பொருள். இதை காஞ்சீ என்றும் கூறுவர்).
ஒட்டியாணத்தில் ரத்தினங்களுக்கு குறைவில்லை. ஆனால் அவை ஒன்றும் தென்படுவதில்லை. அதில் நடுநாயகமாக மணியொன்றிருக்கும்.
அது நீர்தான், நீர்தான் அதில் பதிக்கப்பெற்ற நடுநாயக நீலமணியாகத் திகழ்கிறீர்.
ஆனால் அவள் அழுது கொண்டிருக்கிறாள். விம்முகிறாள். அவளுடைய கிலேசம் தொலைய வேண்டுமானால் அஸுரர்கள் அழிந்தாக வேண்டும்.
ஆதலால் தேவரீர் அவளை அழகுறச் செய்ய வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தனர்.

83. கம்ஸ ப்ரப்ருதிபிஸ் ஸேயம் சல்யைர் இவ ஸமுத்த்ருதை:
சிரம் பவது தே ப்ருத்வீ சேஷமூர்த்தே: சிகண்டக:

கம்ஸன் முதலானவர்கள் பூமியில் தைக்கும் முட்கள் போன்றவர்கள். அவற்றைப் பிடுங்கித் தான் ஆக வேண்டும்.
அவர்கள் அழிந்தால் அவள் பாரம் நீங்கி லேசாக ஆகி விடுவாள் சேஷி ரூபியாயிருந்து நீ அவளைத் தலையில் தாங்குகிறாய்
( சேஷாத்மநா து பவதீம் சிரஸா ததாதி-ஸ்ரீ பூஸ்துதி) .
சிக ண்டகம் என்பது சிகையில் ஒரு பகுதியை எடுத்து அலங்காரமாக ஒரு முடிச்சாகப் போடுவது. அது தலைக்கு பாரமாவதில்லை.
அது போல் இந்த பூமியும் உமது சிரஸ்ஸில் நீடூழிகாலம் பாங்காகத் திகழ வேண்டும்.

84. ப்ரபோத ஸுபகை: ஸ்மேரை: ப்ரஸந்நை: சீதலைஸ்ச ந:
கடாக்ஷை: ப்லாவய க்ஷிப்ரம் க்ருபைகோதந்வத் ஊர்மிபி:

நீ கடாக்ஷிக்க வேண்டும். உனது கடாக்ஷங்களுக்குத் தான் எவ்வளவு பெருமை! நீ விரைந்து கடாக்ஷித்தருள வேண்டும்.
கடாக்ஷத்தினால் நனைத்தருள வேண்டும். பள்ளி யெழுந்தருளும்போது கண்மலர்கின்ற அழகினை யாரே அளக்க இயலும்.
கள்ள நித்திரை செய்தாலும் விழித்தெழுவது பரம் போக்யமாயிருக்கும். மேலும் அவற்றின் பெருமைகள் கூறப்படுகின்றன.
ஸ்மேரை:- புன்முறுவல் செய்கின்றன. தெளிவாக இருக்கின்றன. அனுக்கிரஹம் செய்கின்றன. சில்லென்று இருக்கின்றன.
மேலும் கருணையென்னும் கடலின் அலைகள் போலிருக்கின்றன. அத்தகைய கடாக்ஷங்களாலே நீ எங்களை நனைத்தருள வேண்டும்.

85. த்வயி ந்யஸ்தபராணாம் ந: த்வமேவதாம் க்ஷந்தும் அர்ஹஸி!
விதிதாசேஷவேத்யஸ்ய விக்ஞாபந விடம்பநாம்.!!

நாங்கள் யார்? உன்னைச் சேர்ந்தவர்கள். உன்னிடம் பர ஸமர்ப்பணம் பண்ணியவர்கள். ரக்ஷிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.
யோக க்ஷேமம் வஹாம் யஹம் என்று சொன்னவன் நீ. யாருக்கு எப்போது எது செய்ய வேண்டும் என்பதை நன்றாகவே அறிந்தவன் நீ!
இதில் நாங்கள் சொல்ல வேண்டியதென்று ஒன்றுமே யில்லை. விண்ணப்பம் செய்வது எங்களின் பகட்டான பதட்டமான செயல்.
இதை மன்னித்தருள வேண்டும்.

86. இத்தம் வததி தேவாநாம் ஸமாஜே வேதஸா ஸஹ!
வவந்தே ப்ருதிவீ தேவம் விநத த்ராண தீக்ஷிதம்!!

இவ்வாறு தேவர்களின் கூட்டமானது பிரமனுடன் சேர்ந்து முறையிட்டது. அப்பொழுது ப்ருத்வீ யானவள் தேவனை வணங்கினாள்.
அவரும் வணங்கியவர்களை ரக்ஷிப்பதிலே திக்ஷையுடையவ்ன் ஆயிற்றே!

87. தநு மத்யா விசாலாக்ஷீ தந்வீ பீநபயோதரா
மாயேவ மஹதீ தஸ்ய வநிதாரத்ந ரூபிணீ!!

பூமிதான் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாள். மெல்லிய இடை. விசாலமான அகன்ற கண்கள். ஒல்லியான வடிவு.
பருத்த திரு முலைத் தடங்கள். (தந்வீ துங்கஸ்தந பரநதா- கோதா ஸ்துதி). பெரியதொரு மாயை போன்று தோற்றமளிக்கிறாள்.
அவனே பெரிய மாயன். அவனை சேர்ந்தவளன்றோ! வநிதாரத்னமாகத்தானே அவனின் மாயை தோற்றமளிக்கிறாள்.
அதிசயம்! மங்கையர் திலகம். பெண் குலத்துக்கே ரத்னம் போல் திகழ்கிறாள்.

88. ஆபத்த மண்டலைர் ப்ருங்கை: அலகாமோத மோஹிதை:
அயத்ந லப்தாம் பிப்ராணா மாயூரச்சத்ர ஸம்பதம்!

அவள் குனிந்து ஸேவிக்கின்றாள். அப்படி குனிந்து எழுந்திருக்கும் நிலையில் ஒரு அனுபவம்.
கந்தவதீ ப்ருத்வீ என்பது போல் அவளுக்கு ஸ்வாபாவிகமான நறுமணம் உண்டு. அவளுடைய முன்னுச்சி மயிர்களில் ஒரு வாசனை.
(மௌளி கந்த ஸுபகாம்-கோதாஸ்துதி) . அவற்றால் ஈர்க்கப்படுகின்றன வண்டினங்கள். அவற்றில் பல கோஷ்டிகள்.
இது பூமியின் சிரஸ்ஸில் உள்ள மலர்களின் மணமோ அல்லது அலக மணமோ என்று! அவை மொய்க்கின்றன.
அதனால் பல மண்டலங்கள்(வட்டங்கள்). ஆகவே அவளின் முயற்சியின்றியே அவள் தலையில் மயில் கண் குடை அமைந்து விட்டதாம்.

89. ப்ரிய ஸந்தர்சநாநந்த ஜநிதைர் அச்ரு பிந்துபி:
ந்யஸ்த மௌக்திக நைபத்யை: பரிஷ்க்ருதபயோதரா!!

கணவனைக் கண்ட மகிழ்ச்சிதான் என்னே! அவை கண்ணீர்த் துளிகளாக உதிர்கின்றன. அவை முத்துக்களாய் திருமார்பில் படிகின்றன.
அன்றியும் அவள் மார்பகத்திற்கு ஒரு முத்தாடையாக திகழ்கிறது. திரு மார்பகமும் எவ்வளவு பரிஷ்காரமாக இருக்கிறது.

90.ப்ரஸ்புரந்தம் ப்ரியஸ்யேவ பரிரம்பாபிலாஷிணம்
தக்ஷிணாதிதரம் பாஹும் தக்ஷிணா பஹ்வமந்யத

அழகான சகுனம். இடது கை துடிக்கின்றது. இவள் ஸமர்த்தை. தனது ப்ரியனின் கரம் துடிப்பதை கண்டாள்.
தனக்கும் அதே நிலை தானே. இதற்கு பலம் பர்த்தாவின் அணைத்தல் தானே. இத் துடிப்பினால் அவளுக்கு ப்ரியனிடத்தில் போலே
தனது இடது கையிலும் பஹுமானம் ஏற்பட்டுவிட்டது.

91. விபதஞ் ச ஜகாதைஷா விபஞ்சீமதுரஸ்வநா
விலக்ஷ ஸ்மிதஸம்பிந்ந மௌக்திகாதர வித்ருமா

இவளுடைய குரலில்தான் என்னே அழகு! விபஞ்சி-வீணாநாதம் போன்ற குரல்.
யாழின் இசையொத்த இனிய குரலுடன் விண்ணப்பம் செய்கின்றாள்.
அப்போது அவளுக்கு ஏற்பட்டது விலக்ஷ ஸ்மிதம்- ஆச்சர்யத்துடம் கூடிய அல்லது வெட்கத்துடன் கூடிய சிரிப்பு எனக் கொள்ளலாம்.
அதோடு இணைந்தது உதட்டின் சோபை. அது பவளம் போன்றது. ”சாருததீ” . பல்வரிசை முத்துக்கள் கோர்த்தன போல்
அமைந்தது போல் அந்த சோபைக்கு அந்தமேயில்லை.
புன்முறுவல்,துல்லியமான தெரிந்தும் தெரியாததுமான பல் வரிசை,பவளப் பொலிவுடன் உதடு,அத்தகைய வாயில் உண்டாகும்
திவ்யமான ஒலி. அத்தகைய திவ்ய சௌந்தர்யத்துடன் தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் விபத்தைக் கூறலானாள்.

92. அத தாந் பவ்யயா வாசா பகவாந் ப்ரத்யபாஷத
ப்ரதி ச்ருத் ப்ராப்த நிர்ஹ்ராத பாஞ்சஜந்யாபிநந்த்யயா

பிறகு எம்பெருமாள் க்ஷேமகரமான வார்த்தையால் அத் தேவர்களுக்கும் தன் தேவிக்குமாக பதில் அளித்தான்.
அவன் வார்த்தை அருகில் திருக் கரத்தில் குடியேறி வீற்றிருக்கும் சங்கினில் புகுந்து
அச் சங்கும் ஆம் ஆம் என்று ஆமோதிப்பது போன்றே கம்பீரமாயிருந்தது.

93. மாபைஷுர் அஸுராநீகாத் பவந்தோ மதுபாச்ரயா:
மதாக்ஞாம் அநவக்ஞாது: பரிபூத்யா ந பூயதே

நீங்கள் அனைவரும் என்னைச் சேர்ந்தவர்கள் (மாபைஷு) . ப்ரபன்னர்களுக்கு பயமேன். என்னை மதிப்பவனுக்கு பரிபவம் ஏற்படாது.
எனது கட்டளையை மீறுபவன் யாராயிருந்தாலும் அவன் எனக்குத் துரோஹி. அவன் நிம்மதி அடையமாட்டான்.
ஆக்ஞயை பரிபாலனம் பண்ணிவருகிற உங்களுக்கு பயமேன்?

94. அவதார்ய புவோபாரம் அவதாரோ மமாமரா:
அநாதி நிதநம் தர்மம் அக்ஷதம் ஸ்தாபயிஷ்யதி

அவதாரம் என்ற சொல்லின் பொருளை விளக்கும் ஸ்லோகம். அவதாரம் என்றால் இறங்கி வருதல்.
நான் இறங்குவது இறக்கி வைக்கவும் ஏற்றி வைக்கவுமே! பூமியினுடைய பாரம் இனி இறங்கி விடும்.
அன்றியும் ஆதி அந்தமில்லாத தர்மத்தை நலிவு பெறாமல் என் அவதாரம் செய்து விடப் போகிறது.

95. யாவதிஷ்டபுஜோ யாவத் அதிகாரம் அவஸ்த்திதா:
பரிபாலயத ஸ்வாநி பதாநி விகதாபத:

உங்களுக்கு இனி ஆபத்துக்கள் இல்லை. தங்கள் தங்கள் ஸ்தானத்தில் இருந்து பரிபாலனம் பண்ணுங்கள்.
உங்களில் யார் யார் எவ்வளவு யாக யக்ஞங்கள் பண்ணி யிருக்கிறீர்களோ அதற்கேற்றவாறு பலனை அனுபவியுங்கள்.
மேலும் யார் யாருக்கு என்ன என்ன அதிகாரம் கொடுக்கப் பட்டுள்ளதோ அதற்கேற்றவாறு நடந்து கொண்டு ஆட்சி செலுத்தி வாருங்கள்.

96. தமநாத் தநுஜேந்த்ராணாம் த்ரக்ஷ்யத த்ரிதசாரிபா:
பூயோபி லகுதாம் ப்ராப்தாம் புவம் உல்லாகிதாமிவ

தநுஜர்களின் (அசுரர்கள்) தலைவர்களை நான் அழித்து விடுகிறேன். தேவர்களின் அதிபர்களாக இருக்கும் நீங்கள்
பூமியின் பாரம் குறைந்து லேசாக இருக்கப் போவதையும் வியாதியிலிருந்து விடுபட்ட மங்கை போல்
இப் பூமி ஆகப்போவதையும் காணப்போகிறீர்கள். (தமநம் என்றால் அடக்குதல்,அல்லது அழித்தல்)
த்ரிதசாதிபர்கள் என்று ப்ரமன் முதலியோரைக் குறிப்பதும்
தநுஜேந்திரர்கள் என்று கம்சன் முதலானோரைக் குறிப்பதும் என்பதாக ஸ்வாமி குறிப்பிடுகிறார்.

97. தைதேய ம்ருகஸங்காதே ம்ருகயாரஸபாகிபி:
பவத்பிர் அபி மேதிந்யாம் பவிதவ்யம் நராதிபை:

அஸுரர்களை மிருகங்களுக்கு சம்மாக பாவிக்கிறார். ஸங்காதம் என்பதற்கு கூட்டம் என்பதோடு அழித்தல் என்றும் பொருள்.
ம்ருகயா ரஸம் என்பது வேட்டையாடுபவர்களுக்குத்தான் விளங்கும். அந்த ரஸத்தில் நீங்களும் பங்கு பெற வேண்டாமா?
நீங்களும் மேதினிக்கு பரிந்த படியால் பூமியில் பிறக்க வேண்டும். வேட்டை என்பது விளையாட்டு.
நான் அவர்களை அழிக்கப் போவதும் விளையாட்டே! இதில் எந்த ச்ரமமும் இல்லை.
இருப்பினும் அவ் வேட்டையில் நீங்களும் பங்கு கொண்டால் அநத ரசானுபாவத்தை அடையலாம்.
த்ரிதசாதிபர்களே என்று யோசிக்க வேண்டாம். அங்கும் நராதிபர்களாகத் தோன்றி இதில் பங்கு கொள்ளுங்கள்.

98. இதி தாந் அநகாதேச: ஸமாதிச்ய ஜநார்தந:
அவதீரித துக்தாப்தி: மதுராயாம் மநோ ததே

இவ்வாறு ஜநார்த்தனன் தூயதான கட்டளையை பிறப்பித்து அவர்களுக்கு உத்தரவிட்டு அடுத்தகணமே திருப்பாற்கடலில் ஆசையற்று,
மதுரையில் பிறக்க மனதை வைத்துவிட்டான். ஜநார்த்தனன் என்ற திருநாமம் மிகவும் அழகானது.
ஜனங்களை பீடிப்பவன் என்று பொருள். இச்சப்தத்தை கீதையில் அனுபவித்தல் அழகு.

99. ஆச்வாஸ்ய வாக் அம்ருதவ்ருஷ்டிபி: ஆதிதேயாந்
தைதேய பார நமிதாம் ப்ருதிவீஞ்ச தேவீம்
ப்ராதுர்புபூஷுர் அநகோ வஸுதேவ பத்ந்யாம்
பத்மாபதி: ப்ரணிததே ஸமயம் தயாயா:

இவ்வாறு தேவர் குழாம்களைத் தனது அமுதம் பொழியும் வாக்குகளால் ஸமாதானப்படுத்தி,
அஸுரர்களின் பாரத்தினால் கூனியிருக்கும் பூமாதேவியையும் ஆச்வாஸப்படுத்தி
வஸுதேவ பத்னியிடம் பிறக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டு ச்ரியப்பதியான எம்பெருமான் தயையின் சங்கேதத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

100. ஸாதூநாம் ஸ்வபதஸரோஜ ஷட்பதாநாம்
தர்மஸ்ய ஸ்திதிம் அநகாம் விதாது காம:
யத்கர்ப்பே ஜகத் அகிலம் ஸ ஏவ கர்ப:
தேவக்யாஸ் ஸமஜநி தேவதேவவந்த்ய

தனது திருவடித் தாமரைகளில் வண்டென விளங்கும் ஸாதுக்களை ரக்ஷிக்கவும்
தர்மத்தை ஸ்திரமாக நிலைக்கச் செய்யவும்
எவனுடைய வயிற்றில் உலகமெலாம் அடங்கியுள்ளதோ அவனே தேவகியின் கர்ப்பமாக ஆனான்.
அந்த கர்ப்பம் தேவாதி தேவர்களெல்லாம் ஸேவிக்கத் தக்கதாயிற்று.

————

ஸ்ரீ கவிதார்க்கிக சிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம:

———————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம்-முதல் ஏழு சர்க்கங்கள்-

January 20, 2020

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம்

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணாய பரப்ரம்ஹணே நமஹ

ப்ரமாணம் லக்ஷ்மண முநி: ப்ரதிக்ருஹ்யாத மாமகம்
ப்ரஸாதயதி யத்ஸூக்தி: ஸ்வாதீந பதிகாம் ஸ்ருதிம்

ஸ்ரீமாந் வேங்கடநாதார்ய: கவிதார்க்கிக கேஸரி
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹரி:

ஸ்ரீ கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹஸ்ய ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரஸ்ய
ஸ்ரீமத் வேங்கடநாயகஸ்ய வேதாந்தாசார்யஸ்ய யாதவாப்யுதய காவ்ய க்ருதிஷு

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (ஸ்ரீ கிருஷ்ண சரித்ரம்)
ஸ்ரீ பாகவதம்,விஷ்ணு புராணம்,ஹரிவம்சம்,முதலிய புராண இதிகாசங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு
கவிதார்க்கிக சிம்ஹம் என்று போற்றப்பட்ட ஸ்ரீமந் நிகமாந்த மஹாதேசிகனால் இயற்றப்பட்டது.
வேதாந்த தேசிகர் இயற்றிய மகத்தானதொரு காவியம் ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம்.
இதில் 24 சர்க்கங்கள் உள்ளன–மொத்தம் 2642 ஸ்லோகங்கள்.
இந்த காவியம் பல காவியங்களில் கையாளப்பட்ட முறைகளை மேற்கொண்டதோடு நிற்காமல் அத்புதமான பரிஷ்காரத்தைச் செய்து காண்பிக்கிறது.
சாஸ்திரீயமான அனுபவம்தான் ச்ரேஷ்டமானது.அதுதான் எற்றைக்கும் நிலைத்து நிற்கும்.
இந்த நிலையை ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திலும் காணலாம்..

—————

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (ஸர்கம்-1-.காவ்யாரம்பம், பூமி ப்ரார்த்தனா-1-100 ஸ்லோகங்கள்)

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் ( ஸர்கம் 2) (101-197 ஸ்லோகங்கள்)-தேவகி கர்ப்பவர்ணநம், க்ருஷ்ண ப்ராதுர்பாவம்:

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் ( ஸர்கம்-3) (198-265 ஸ்லோகங்கள்)=68 ஸ்லோகங்கள்
தேவர்களின் மகிழ்ச்சி, வஸுதேவ ஸ்துதி, கோகுலப் ப்ரவேசம்,யோகமாயா தோன்றுதல். கோபர்களின் கொண்டாட்டம்)

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (ஸர்கம்-4)-(266 – 392 ஸ்லோகங்கள் )= 127ஸ்லோகங்கள்
(அசுர வதம்,தாமோதரபந்தநம்,காளியமர்தநம், நப்பினை விவாஹம்: )

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (5வது ஸர்கம்) (393 –490 ஸ்லோகங்கள்) = 98 -ஸ்லோகங்கள்
கோடைகால,கார்கால,சரத்கால வர்ணநம், துஷ்டமிருக வேட்டை:

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (ஆறாவது ஸர்கம்) (சித்ர ஸர்கம்) (491-602 ஸ்லோகங்கள்)-112-ஸ்லோகங்கள்
கண்ணன் கோவர்த்தனத்தின் பெருமை கூறல்)

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் ( ஏழாவது ஸர்கம்) (603 – 711 ஸ்லோகங்கள் ) 108 ஸ்லோகங்கள்
கோவர்த்தநோதாரணம்: (நாராயணீயம் – தசகம் 63)

————-

1. காவ்யாரம்பம்-1-100-ஸ்லோகங்கள்

2. க்ருஷ்ண ப்ராதுர்பாவம்

3. கோகுல ப்ரவேசம்

4. பால்ய லீலைகள்,காளிய மர்த்தனம்

5. பருவகாலங்கள், இந்த்ரபூஜா ஆரம்பம்

6. கோவர்த்தந வர்ணநம்

7. கோவர்த்தநோத்தாரணம், கோவிந்த பட்டாபிஷேகம்

8. வேணுகானம், ராஸக்க்ரீடா

9. அக்ரூரர் வருதல், அக்ரூர ஸ்துதி

10. மதுரா ப்ரவேசம், கம்ஸ வதம்

11. த்வாரகா நிர்மாணம்

12. ருக்மிணி ப்ராதுர்பாவ வர்ணநம்

13. ருக்மிணி பரிணயம்

14. ஜாம்பவதி பரிணயம், சத்யபாமா பரிணயம்

15. ராஜசூய யாகம் – சிசுபால முக்தி

16. நரகாஸுர வதம்

17. பாரிஜாதாபஹரணம்

18. ப்ரதிமார்க்க வர்ணநம்

19. க்ருஷ்ண ப்ராபோதிகம்

20. பாணாசுர வதம், உஷா பரிணயம்

21. பௌண்ட்ரக வதம்,காசிராஜ தஹநம், த்விவிதவதம்

22. ஸாத்யகி திக்விஜயம்

23. குருக்ஷேத்ரம்

24. ச்ருங்கார சாம்ராஜ்யம், யோகாப்யுதயம்

—————

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (ஸர்கம்-1-.காவ்யாரம்பம், பூமி ப்ரார்த்தனா-1-100 ஸ்லோகங்கள்)

1.வந்தே3 ப்3ருந்தாவநசரம் வல்லவீ ஜநவல்லபம்!
ஜயந்தீ ஸம்ப4வம் தா4ம வைஜயந்தீ விபூ4ஷணம்!!

2.யத் ஏகைக குணப்ராந்தே ச்ராந்தா நிகமவந்திந;
யதாவத் வர்ணநே தஸ்ய கிமுதாந்யே மிதம்பசா

3.சக்த்யா ஸௌரி கதாஸ்வாத: ஸ்த்தாநே மந்ததி4யாம் அபி!
அம்ருதம் யதி3 லப்4யேத கிம் ந க்3ருஹ்யேத மாநவை:

4.வஸுதா4 ச்ரோத்ரஜே தஸ்மிந் வ்யாஸே ச ஹ்ருதயே ஸ்திதே!
அந்யேபி கவய: காமம் ப3பூ4வு: அநபத்ரபா:

5.ஸ கவி: கத்யதே ஸ்ரஷ்டா ரமதே யத்ர பா4ரதீ
ரஸ பா4வ குணீ பூ4தைர் அலங்காரைர் குணோதயை:

6.ததாத்வே நூதனம் ஸர்வம் ஆயத்யாம் ச புராதநம்
ந தோ3ஷாயை தத் உப4யம் ந கு3ணாய ச கல்பதே!!

7.ப்ரவ்ருத்தாம் அநகே4 மார்கே3 ப்ரமாத்4யந் தீமபி க்வசித்
ந வாசம் அவமந்யந்தே நர்த்தகீம் இவ பா4வுகா:

8.விஹாய தத3ஹம் வ்ரீடாம் வ்யாஸ வேதார்ணவாம்ருதம்!
வக்ஷ்யே விபு3த4ஜீவாதும் வஸுதே3வ ஸுதோதயம்!!

9.க்ரீடா தூலிகயா ஸ்வஸ்மிந் க்ருபாரூஷிதயா ஸ்வயம்!
ஏகோ விச்வமித3ம் சித்ரம் விபு4: ஸ்ரீமாந் அஜீஜநத்!!

10.ஜகத்3 ஆஹ்லாத3னோ ஜக்ஞே மநஸஸ் தஸ்ய சந்த்ரமா:
பரிபாலயிதவ்யேஷு ப்ரஸாத3 இவ மூர்த்திமான்!!

11.யத்பத்ய ஸமுத்பூத: புண்யகீர்த்தி: புரூரவா:
ஸதாம் ஆஹிதவந்ஹீநாம் விஹாரஸ்த்தேயதாம் யயௌ

12.ஸமவர்த்தத தத்வம்ஸ: உபர்யுபரி பர்வபி:
யஸோ முக்தாபலைர் யஸ்ய திசோ தச விபூஷிதா:

13.பபூவ நஹுஷஸ் தஸ்மிந் ஐராவத இவாம்புதௌ!
யமிந்த்ர விகமே தேவா: பதே தஸ்ய ந்யவீவிசந்!!

14.நரேந்த்ரா: ப்ருத்வீசக்ரே நாமசிந்ஹைர் அலங்க்ருதா:
ஜங்க3மாஸ் தஸ்ய வீரஸ்ய ஜயஸ்தம்பா இவாபவந்!!

15.சக்திர் அப்ரதிகா தஸ்ய ஸாத்ரவைர் அபி துஷ்டுவே!
யதாவத் ஸாதகஸ்யேவ யாவதர்த்தா ஸரஸ்வதீ

16.வீரோ ரஸ இவோத்ஸாஹாத் நஹுஷாத் அப்யஜாயத!
யயாதிர் நாம யேநைந்த்ரம் அர்த்தாஸநம் அதிஷ்டிதம்

17.விசால விபுலோத்துங்கே யத்பாஹு சிகராந்தரே!
ஆஸீத் வீரச்ரியா ஸார்த்தம் பூமிர் அர்த்தாஸனே ஸ்திதா!!
18.நிதேசம் தஸ்ய ராஜாந: ந சேகுர் அதிவர்த்திதும்!
ப்ராப்த ஸ்வபர நிர்வாஹம் ப்ரமாணமிவ வாதிந:

19.தடாகமிவ தாபார்த்தா: தமிந்த்3ரம் இவ நிர்ஜரா:
பா4வா இவ ரஸம் ப4வ்யா: பார்த்திவா: பர்யுபாஸத!!

20.யதுர் நாம ததோ ஜக்ஞே யத்ஸந்ததி ஸமுத்பவை:
ஸமாந கணனாலேக்யே நிஸ்ஸமாநைர் நிஷத்4யதே!!

21.தேஹீதி வததாம் ப்ராய: ப்ரஸீதந் ப்ரத்யுவாச ஸ;
லலித த்வநிபி: லக்ஷ்மீ லீலா கமலஷட்பதை:

22.ஸ ச வ்ருத்தவிஹீநஸ்ய ந வித்யாம் பஹ்வமந்யத!
ந ஹி சுத்தேதி க்ருஹ்யேத சதுர்த்தீ சந்த்ர சந்த்ரிகா!!

23.அபுந: ப்ரார்த்தநீயஸ்ய ப்ரார்த்திதாதிக தாயிந:
அர்த்திந: ப்ரதமே தஸ்ய சரமாந் பர்யபூரயந்!!

24.சராணாம் ஸாத்ரவாணாஞ்ச ஸந்தாநேந மஹௌஜஸ!
தஸ்ய நிர்தூதலக்ஷேண த்வி:க்வசித் நாப்யபூயத!!

25.யுக்ததண்டம் அமித்ராணாம் க்ருதாந்தம் ஸமவர்த்திநம்!
தக்ஷிணம் லோகபாலம் தம் அமந்யந்த திவௌகஸ:

26.யஸ: ப்ரஸூந ஸுரபி: யதுஸந்தாந பாதப:
பபூவ விபுத ப்ரீத்யை பஹுஸாக: க்ஷமாதலே!!

27.வம்சே ஸமபவத் தஸ்ய வஸுதேவ: க்ஷிதீச்வர:
ஜநக: ப்ராக்பவே யோபூத் தேவதாநவ யூதயோ:

28.ஆநகாநாஞ்ச திவ்யாநாம் துந்துபீநாஞ்ச நிஸ்வநை:
ஸஹஜாதம் யமாசக்யு: ஆக்ய யாநகதுந்துபிம்!!

29.தேந நிர்மல ஸத்வேந விநிவ்ருத்த ரஜஸ்தமா:
ஜகதீ சாந்த மோஹேவ தர்மோச் ச்வாஸவதீ பபௌ!!

30.ஸ விஷ்ணுரிவ லோகாநாம் தபநஸ் தேஜஸாமிவ!
ஸமுத்ர இவ ரத்நாநாம் ஸதாம் ஏகாச்ரயோபவத்.!!

31.ப்ரக்யாத விபவே பத்ந்யௌ தஸ்ய பூர்வம் ப்ரஜாபதே:
ரோஹிணீ தேவகீ ரூபே மநுஷ்யத்வே பபூவது:

32.அக்ஷுத்ர கதி சாலிந்யோ: தயோர் அந்யோந்ய ஸக்தயோ:
ஐகரஸ்யம் அபூத் பத்யா கங்கா யமுநயோரிவ!!

33.ஸ தாப்யாம் அநுரூபாப்யாம் ஸமநுஷ்யத் ஸமேயிவாந்!
வ்யக்திஹேதுர் அபூத்தேந ஸபர்யங்கஸ்ய சார்ங்கிண:

34.அலிப்ஸத ந ஸாம்ராஜ்யம் ஸோர்த்தகாமபராங்முக:
யத்ருச்சாகதம் ஐச்வர்யம் ஆந்ருண்யருசிர் அந்வபூத்!!

35.கயாசித் அசரீரிண்யா வாசா வ்யவஸிதாயதி:
தேவகீம் வஸுதேவஞ்ச கம்ஸ: காராம் அயோஜயத்!!

36.ஸ காலாதிபல: கம்ஸ: காலநேமிர் அநேஹஸா!
ஸர்வ தைதேய ஸத்வாநாம் ஸமாஹார இவோதித:

37.ஏதஸ்மிந் நந்தரே தேவீ மேருமத்யம் உபேயுஷ:
ப்ரஜாபதிமுகாந் தேவாந் ப்ராஹ ஸாகர மேகலா!!

38.விதிதம் பவதாம் தேவா: விச்வரூபேண விஷ்ணுநா!
மஹீயாந் தர்மசீலேஷு பாரோ யத்தந் நிவேசித:

39.அதர்ம நிக்நைர் அதுநா தர்மஸேது விபேதகை:
அஸங்க்யைர் அத்புதைஸ் துங்கை: க்ரம்யே ராக்ஷஸ

40.அத ஆலோசித ஜகத்திதை: ஸுரகணை: ஸ்வயம்!
ந பதாமி ந பித்யே ச யதாஹம் க்ரியதாம் ததா!!

41.இதி தே பூததாரிண்யா நிஸ்ருஷ்டார்த்தா திவௌகஸ:
அவிதுஸ் தத்ப்ரியஸ்யைவ தத்பா4ரஹரணம் க்ஷமம்.!!

42.புரஸ்க்ருத்ய ஜகத்தாத்ரீம் மனஸோபி புரஸ்ஸரா:
துக்தோத் அதிசயம் தேவம் தூரமேத்யாபி துஷ்டுவு:

43.த்ரிவேதீ மத்யதீப்தாய த்ரிதாம்நே பஞ்சஹேதயே
வரதாய நமஸ்துப்யம் பாஹ்யாந்தர ஹவிர்புஜே

44.அநந்யாதீந மஹிமா ஸ்வாதீநபரவைபவ:
தயாதீநவிஹாரஸ் த்வம் ப்ரணதாந் பரிபாஹி ந:

45.ஸ பவாந் குண ரத்நௌகை: தீப்யமாநோ தயாம்புதி:
தநோதி வ்யூஹ நிவஹை: தரங்கைர் இவ தாண்டவம் !!

46.த்வதேக வ்யஞ்ஜிதைர் ஆதௌ த்வதந்யேஷ்வநிதம்பரை:
நிகமைர் அநிகம்யம் த்வாம் க: பரிச்சேத்தும் அர்ஹதி!!

47.அமிதஸ்ய மஹிம்நஸ்தே ப்ரயாதும் பாரம் இச்சதாம்
விததா வேத பாந்தாநாம் யத்ர ஸாயங்க்ருதா கதி:

48.நம்யஸ்ய நமத: க்ஷுத்ராந் வரதஸ்ய வரார்த்திந:
பத்ரை: பித்ருமத: க்ரீடா கதம் தே கேந வர்ண்யதே!!

49.நடவத் பூமிகாபேதை: நாத தீ3வ்யந் ப்ருதக்விதை:
பும்ஸாம் அநந்ய பா4வாநாம் புஷ்ணாஸி ரஸம் அத்புதம்!!

50.ப்ரஹ்மாதி ஸ்தம்ப பர்யந்த விசித்ராங்குர சாலிநாம்!
ஸலிலம் கர்ம கந்தாநாம் க்ரீடைவ தவ கேவலம்!!

51.நிராதார நிஜம்ஸ்தேம்ந: நிருபாதிக ஸேஷிண:
நிரபேக்ஷ நியந்துஸ்தே நிஸ்ஸமாப்யதிகா குணா:

52.அநாவிலதியாம் அந்தஸ் சிந்தாமணிர் இவ ஸ்புரந்!
திசஸ்யபிமதம் ஸர்வம் அதிரஸ்கார்யதீதிதி:

53.ஸம்ஸார மரு காந்தாரே பரிச்ராந்தஸ்ய தேஹின:
த்வத் பக்த்யம்ருதவாஹின்யான் ஆதிஷ்டம் அவகாஹநம்.!!

54.துரிதோதந்வத் ஆவர்த்தே கூர்ணமாநஸ்ய துக்யத:
ஸமக்ர குணஸம்பந்ந: தாரகஸ் த்வம் ப்லவோ மஹாந்!!

55.அபரிச்சித்யமாநஸ்ய தேசகாலாதிபிஸ் தவ!
நிதர்சனம் த்வமேவைக: த்வதந்யத் வ்யதிரேகத:

56.அகர்த்தும் அகிலம் கர்த்தும் அந்யதாகர்த்துமப்யலம்
ஸங்கல்பஸசிவ: காலே சக்தி லேச: ஸ தாவக:

57.யந்மூலம் அகிலம் கார்யம் யதமூலம் அதீமஹே
லக்ஷ்யம் ததஸி யோகாநாம் லக்ஷ்மீ கௌஸ்துப

58.த்ரிவர்கம் அபவர்கம் வா ப்ரதிலப்தும் ப்ரயஸ்யதாம்!
ப்ரலயேஷ்வபி தீர்க்காயு: ப்ரதிபூஸ் த்வத் அநுக்ரஹ:

59.யதேகம் அக்ஷரம் ப்ரம்ஹ ஸர்வாம்நாய ஸமந்விதம்
தாரகம் ஸர்வ ஜந்தூநாம் தத் த்வம் தவ ச வாசகம்!!

60.த்வதாலம்பித ஹஸ்தாநாம் பவாத் உந்மஜ்ஜதாம் ஸதாம்
மஜ்ஜத: பாபஜாதஸ்ய நாஸ்தி ஹஸ்தாவலம்பநம்!!

61.அநந்யரக்ஷா வ்ரதிநம் சாதக வ்ரதசாரிண:
பவந்தம் அவலம்பந்தே நிராலம்பந பா4வநம்!!

62.அநிதம் பூர்வநித்ராணாம் அநஸ்தமய பாநுமாந்!
ஆபாதயஸி பும்ஸாம் த்வம் அபுநஸ்வாப ஜாகரம்.

63.த்வதேக சரணாநாம் த்வம் சரணாகத ஜீவந;
விபதம் ந: க்ஷிப க்ஷிப்ரம் தமிஸ்ராம் இவ பாஸ்கர:

64.ஸதி ஸூர்யே ஸமுத்யந்த: ப்ரதிஸூர்யா இவாஸுரா:
ஜகத் பாதாய ஜாயந்தே ஜஹி தாந் ஸ்வேந தேஜஸா!!

65.ஸ தைத்யஹத்யாம் இச்சத்பி: ஸுரைர் ஏவம் அபிஷ்டுத:
அநந்ய த்ருச்ய: ஸஹஸா தயயா தர்சநம் ததௌ!!

66.ததஸ்தம் தத்ருசுர் தேவா: சேஷபர்யங்கம் ஆஸ்த்திதம்!!
அதிரூட சரந்மேகம் அந்யாத்ருசம் இவாம்புதம்!!

67.பத்ந்யா ஸஹ நிஷேதுஷ்யா பத்மலக்ஷணலக்ஷ்யயா!
ஸ்வேச்சயைவ சரீரிண்யா ஸூசிதைச்வர்ய ஸம்பதம்!!

68.ஸுகுமார ஸுகஸ்பர்ச ஸுகந்திபிர் அலங்க்ருதம்
ஸ்வ விக்ரஹ குணாராம ப்ரஸுநைர் இவ பூஷணை:

69.ஆரஞ்சித ஜகந்நேத்ரை: அந்யோந்ய பரிகைமிதை:
அங்கைர் அமித ஸௌந்தர்யை: அநுகல்பித பூஷணம்!!

70.உத்தேஜித ஜயோத்ஸாஹம் ஆயுதைர் அநகோத்யமை:
ஸௌர்ய விக்ரம சக்த்யாத்யை: ஸஹஜை:

71.ஸ்வகாந்தி ஜலதேர் அந்த: ஸித்தஸ் ஸம்ஹநநம் ஸ்வத:
மஹிம்நா ஜாதவைசித்ர்யம் மஹாநீலம் இவோதிதம்.!!

72.ச்ருதி ரூபேண வாஹேந சேஷ கங்கண சோபிநா!
ஸ்வாங்க்ரி ஸௌரப திக்தேந தத்த ஸங்க்ராமதோஹளம்!!

73.ஸ்வவேத்ர ஸ்பந்த நிஸ்பந்த நேதவ்யேந நிவேதிதம்!
பக்தி நம்ரேண ஸேநாந்யா ப்ரதி ச்ருண்வந்தம் இங்கிதை:

74.அநபாயம் தம் ஆதித்யம் அக்ஷயம் தாரகாதிபம்!
அபாரம் அம்ருதாம்போ4திம் அமந்யந்த திவௌகஸ:

75.அபயோதார ஹஸ்தாக்ரம் அநக ஸ்வாகதஸ்மிதம்!
அவேக்ஷ்ய விபுதா தேவம் அலபந்த த்ருசோ: பலம்!!

76.தஸ்மை விக்ஞாபயாமாஸு: விதிதார்த்தாய நாகிந:
நிஹதாசேஷ தைத்யாய நிதாநம் ஸ்வாகதே: புந:

77.த இமே க்ஷத்ரியா பூத்வா க்ஷோபயந்தி க்ஷமாமிமாம்!
தவ தேஜஸி யை: நாத தநுஜை: சலபாயிதம்!!

78.சதுர்ணாம் புருஷார்த்தாநாம் ப்ரஸவோ யத்ஸமாச்ரயாத்!
ஹவ்ய கவ்ய ப்ரஸூரேஷா தீர்யதே தைத்யபாரத:

79.ஜாதா நிகில வேதாநாம் உத்தமாங்கோபதாநத:
த்வத்பாத கமலாதேஷா த்வதேகாதீந தாரணா!!

80.யதி ந த்வரதே நாத பா4ர வ்யபநயே பவாந்!
ப்லாவயிஷ்யந்த் யுதந்வந்த: ப்ருதிவீம் ப்ருதுவீசயே!!

81.கருணாதீந சித்தேந கர்ணதாரவதீ த்வயா
மாவஸீதது ப்ருத்வீயம் மஹதீ நௌர் இவாம்பஸி

82.ரசநா ரத்நரூபேண பயோதி ரசநா த்வயா!
ப்ரசாந்த தநுஜ க்லேசா பரிஷ்கரணம் அர்ஹதி!!

83.கம்ஸ ப்ரப்ருதிபிஸ் ஸேயம் சல்யைரிவ ஸமுத்த்ருதை:
சிரம் பவது தே ப்ருத்வீ சேஷமூர்த்தே: சிகண்டக:

84.ப்ரபோத ஸுபகை: ஸ்மேரை: ப்ரஸந்நை: சீதலைஸ்ச ந:
கடாக்ஷை: ப்லாவய க்ஷிப்ரம் க்ருபைகோதந்வத் ஊர்மிபி:

85.த்வயி ந்யஸ்தபராணாம் ந: த்வமேவதாம் க்ஷந்தும்
விதிதாசேஷவேத்யஸ்ய விக்ஞாபந விடம்பநாம்

86.இத்தம் வததி தேவாநாம் ஸமாஜே வேதஸா ஸஹ!
வவந்தே ப்ருதிவீ தேவம் விநத த்ராண தீக்ஷிதம்!!

87. தநுமத்4யா விசாலாக்ஷீ தந்வீ பீநபயோத4ரா
மாயேவ மஹதீ தஸ்ய வநிதாரத்ந ரூபிணீ!!

88.ஆபத்தமண்டலைர் ப்ருங்கை: அலகாமோத மோஹிதை:
அயத்நலப்தாம் பி3ப்4ராணா மாயூரச் சத்ர ஸம்பதம்!!

89.ப்ரிய ஸந்தர்சநாநந்த ஜநிதைர் அச்ரு பிந்துபி:
ந்யஸ்த மௌக்திக நைபத்யை: பரிஷ்க்ருத பயோதரா!!

90.ப்ரஸ்புரந்தம் ப்ரியஸ்யேவ பரிரம்பாபிலாஷிணம்
தக்ஷிணாதிதரம் பாஹும் தக்ஷிணா பஹ்வமந்யத

91.விபதஞ் ச ஜகாதைஷா விபஞ்சீ மதுரஸ்வநா
விலக்ஷ ஸ்மிதஸம்பிந்ந மௌக்திகாதர வித்ருமா

92.அத தாந் பவ்யயா வாசா பகவாந் ப்ரத்யபாஷத
ப்ரதிச்ருத் ப்ராப்த நிர்ஹ்ராத பாஞ்சஜந்யாபிநந்த்யயா

93.மாபைஷுர் அஸுராநீகாத் பவந்தோ மதுபாச்ரயா:
மதாக்ஞாம் அநவக்ஞாது: பரிபூத்யா ந பூயதே

94.அவதார்ய புவோபாரம் அவதாரோ மமாமரா:
அநாதி நிதநம் தர்மம் அக்ஷதம் ஸ்தாபயிஷ்யதி

95.யாவத் இஷ்டபுஜோ யாவத் அதிகாரம் அவஸ்த்திதா:
பரிபாலயத ஸ்வாநி பதாநி விகதாபத:

96.தமநாத் தநுஜேந்த்ராணாம் த்ரக்ஷ்யத த்ரிதசாரிபா:
பூயோபி லகுதாம் ப்ராப்தாம் பு4வம் உல்லாகிதாம் இவ

97.தைதேய ம்ருகஸங்காதே ம்ருக3யா ரஸபாகிபி4:
பவத்பிர் அபி மேதி3ந்யாம் ப4விதவ்யம் நராதி4பை:

98.இதி தாந் அநகாதேச: ஸமாதிச்ய ஜநார்தந:
அவதீரித துக்தாப்தி: மது4ராயாம் மநோ ததே4

99.ஆச்வாஸ்ய வாக்3 அம்ருதவ்ருஷ்டிபி: ஆதிதேயாந்
தைதேய பா4ர நமிதாம் ப்ருதிவீம் ச தேவீம்
ப்ராதுர் புபூஷுர் அநகோ வஸுதேவ பத்ந்யாம்
பத்மாபதி: ப்ரணிததே ஸமயம் தயாயா:

100.ஸாதூநாம் ஸ்வபத ஸரோஜ ஷட்பதாநாம்
தர்மஸ்ய ஸ்திதிம் அநகாம் விதாது காம:
யத்கர்ப்பே ஜகதகிலம் ஸ ஏவ கர்ப:
தேவக்யாஸ் ஸமஜநி தேவதேவ வந்த்ய:

வந்தே எனத் தொடங்கி வந்த்ய: என இனிதே நிறைவுற்றது

——————

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் ( ஸர்கம் 2) (101-197)-தேவகி கர்ப்பவர்ணநம், க்ருஷ்ண ப்ராதுர்பாவம்:

1.அதாக3மாநாம் அநகே4ந பூ4ம்நா
த4ர்மஸ்ய பூர்ணேந த4நாகமேந
தி3வௌகஸாம் த3ர்சயதா விபூ4திம்
தே3வீ ப3பௌ 4 தௌ3ஹ்ருத லக்ஷணேந

2.ச்ருங்கார வீராத்பு4த சித்ரரூபம்
கர்ப்பே4 திரிலோகைகநிதிம் வஹந்த்யா
பராவர க்ரீடித கர்ப்பு3ராணி
த்3வேதா4பவந் தௌஹ்ருத லக்ஷணேந

3. அசேஷவேதைர் அதிகம்யபூம்நா
ஸித்தேந ஸித்தைஸ்ச நிஷேவிதேந
அமாநுஷீ நூநம் அபூத் அயத்நாத்
க்ருஷ்ணேந கேநாபி ரஸாயநேந

4.ஸத ஹ்ரதா பந்துரயா ஸ்வகாந்த்யா
ஸஞ்சாரி ஜாம்பூநத பிம்பகல்பா
த்ரய்யந்த ஸித்தேந ரஸாயநேந
காலேந பேஜே கலதௌதலக்ஷ்மீம்

5.மயூர பிஞ்ச்ச த்யுதிபிர் மயூகை:
தத்காந்திர் அந்தர்வஸதஸ் த்ரிதாம்ந:
ச்யாமா பஹிர் மூலஸிதா பபாஸே
மங்கல்ய ரத்நாங்குர பாலிகேவ

6.காலே பபாஸே வஸுதேவபத்ந்யா
கர்பூர லிப்தேவ கபோல சோபா
சசிப்ரபா ஸப்தம கர்ப்பகாந்தி
ச்யுதாவசிஷ்டேவ சநை: உதீர்ணா

7.நவேந்து நிஷ்யந்த நிபஸ் சகாஸே
வர்ண: ப்ரதீகேஷு மதுத்ரவாங்க்யா:
அந்தஸ் ஸ்த்திதேந ப்ரதமேந பும்ஸா
ப்ரவர்த்திதம் ஸத்வம் இவாவதாதம்

8.கரம்பிதா கிஞ்சித் இவ ப்ரஸ்ருப்தை:
தேஜோபிர் அந்தர்வஸதஸ் த்ரிதாம்ந:
மரீசிபி: ஸ்வைர் அபவத் ப்ரஜாநாம்
மங்கல்ய ரத்நாங்குர பாலிகேவ

9.தஸ்யாஸ் ஸுதோல்லாஸ ஜுஷ: கடாக்ஷா:
ஸங்க்ஷுப்த துக்தோததி ஸௌம்ய பாஸ:
ஜகத் த்ரயீ ஸௌத விலேபநார்ஹாம்
விதேநிரே வர்ணஸுதாம் அபூர்வாம்

10.ரக்ஷாவிதௌ ராக்ஷஸதாநவாநாம்
காராக்ருஹே கம்ஸநியோகபாஜாம்
ஸம்பச்யமாநா ஸக்ருதீக்க்ஷிதாவா
ஸங்க்ஷோபயாமாஸ மநாம்ஸி ஸைஷா.

11.புக்தா புரா யேந வஸுந்தரா ஸா
ஸ விச்வபோக்தா மம கர்ப்பபூத
இதி த்ருவம் ஸூசநம் ஆசரந்தீ
தத்தாத்ருசம் நாடிதகம் ததாந

12.ஸமாதி ஸுக்ஷேத்ர க்ருஷீவலாநாம்
ஸந்தோஷ ஸஸ்யோதய மேககாந்த்யா
சகாஸ தஸ்யாஸ்தந சூசுகாபா
கர்ப்பத்விஷா கா3டம் இவாநுலிப்தா

13.கஸ்தூரிகா காம்ய ருசிஸ்ததீயா
ரம்யா பபௌ சூசுகரத்ந காந்தி:
தத்கர்ப்ப ஸந்தர்சந லோலுபாநாம்
அந்தர்த்ருசாம் அஞ்சந கல்பநேவ

14.பராவராணாம் ப்ரபவஸ்ய பும்ஸ:
ப்ரகாசகத்வம் ப்ரதிபத்யமாநாம் !!
அபாவயந் பாவித சேதஸஸ் தாம் !
வித்யாமயீம் விஷ்வ பிதாமஹீம் ச!!

15.லிலேக விச்வாநி ஜகந்த்யபிக்ஞா
லீலாஹ்ருதே சித்ரபடே யதார்ஹம்
ப்ராய: ப்ரஜாநாம் பதய: ப்ரதீதா:
யந் மாத்ருகா: ஸ்வேஷு விதிஷ்வபூவந்

16.நிராசிஷாம் பத்ததிம் ஆததாநா
நைச்ரேயஸீம் நீதிம் உபக்நயந்தீ
புண்யாசயா பூர்வ யுக ப்ரரோஹம்
இயேஷ தே3வீ புவநே விதாதும்:

17.அநாப்த பூர்வம் கிம் அபேக்ஷிதும் தே
கிம் வோபதத்யாம் அதவாதுநேதி
வயஸ்யயா பாவவிதா நுயுக்தா
ந கிஞ்சித் இத்யேவ ஜகாத நாதா

18.அநாதரே தே3வீ ஸகீஜநாநாம்
கதம் ந தூ3யேத த3யா தவேதி
உபஹ்வரே ஸம்லபிதா மநோக்ஞை:
ஆலோகதை: உத்தரம் ஆசசக்ஷே

19.அசேத ஸா காமம் அஜாத நித்3ரா
மாதும் ப்ரவ்ருத்தேவ பதாநி சக்ரே
அத்யாஸ்த லோகாந் அவதீரயந்தி
பத்ராஸநம் பாவித பாரமேஷ்ட்யா

20.பரிக்ரம ப்ரேக்ஷித பா4ஷிதாத்யை:
அந்யாத்3ருசை: ஆப்த விபா4வநீயை:
மதோபபந்நா மதலாலஸா வா
ஜிதச்ரமா வேதி ஜநை: சசங்கே

21.சேஷே சயாநாம் க3ருடேந யாந்திம்
பத்மே நிஷண்ணாம் அதிரத்நபீடம்
ஹயாநநை: ஆச்ரிதவந்தி க்ருத்யாம்
ஸ்வாம் ஆக்ருதிம் ஸ்வப்ந த்ருசா ததர்ச

22.அந்த ஸ்திதம் யஸ்ய விபோர் அசேஷம்
ஜகந்நிவாஸம் தததீதம் அந்த:
ததாத்மநோ விச்வம் அபச்யதந்த:
தர்காதிகம் தாத்ருசம் அத்புதம் ந:

23.ஸுராஸுராதீச்வர மௌளிகாதாத்
விசீர்ண ஜாம்பூநத வேத்ர ச்ருங்கம்
ஆலக்ஷ்ய ஸந்தோஷம் அலக்ஷ்யம் அந்யை:
அநீகநேதாரம் அவைக்ஷதாராத்.

24.த்ரிலோக மாங்கல்ய நிதேஸ் த்ரிவேத்யா:
ஸஞ்சீவநீம் வாசம் உதீரயந்தி
நியோக யோக்யாந் அநக ப்ரஸாதா
நாகௌகஸாம் நாமபி: ஆஜுஹாவ

25.யத்ருச்சயா யாதவ தர்மபத்நீ
யாமாஹ தர்மேஷூ பராவரேஷு
அத்ருஷ்ட பூர்வாபரயாபி வாசா
ப்ரதிச்ருதா நூநம் அபா4வி தஸ்யா:

26.க்ரியாம் உபாதித்ஸத விச்வகுப்த்யா
க்ருதாபராதேபி க்ருபாம் அகார்ஷீத்
முநீந்த்ரவ்ருத்யா முகரீபவந்தீ
முக்திக்ஷமாம் வக்தும் இயேஷ வித்யாம்

27.ஸதாம் சதுர்வர்கபல ப்ரஸூதௌ
நாராயணே கர்ப்பகதே நதாங்கீ
அபங்குராம் உந்நதிம் ஆச்ரயந்தீ
ஸர்வஸ்ய ஸாதித்ஸத ஸர்வம் ஏகா

28.க்ருசோதரீ கார்ச்யம் அதீத்ய காலே
கேநாபி தாம்நா க்ருத வ்ருத்தியோகா
பராம் அபிக்யாம் க்ரமச: ப்ரபேதே
தாராபி நந்த்யா தநுர் ஐந்தவீவ

29.நிகூடம் அந்தர்தததா நிவிஷ்டம்
பத்மா பரிஷ்காரமணிம் ப்ரபூதம்
மத்யேந தஸ்யா: ப்ரசிதேந காலே
மஞ்ஜூஷயா ரூப்யபுவா பபூவே

30.ஸநை: ஸநைஸ்தாம் உபசீயமாநாம்
தர்சாந்த தீப்தாமிவ சந்த்ரலேகாம்
அந்தஸ்த்த க்ருஷ்ணாம் அவலோகயந்த:
சக்ருஸ் சகோராயிதம் ஆத்மநேத்ரை:

31.மயி ஸ்திதே விச்வகுரௌ மஹீயாந்
மாபூத் புவோ பார இதீவ மத்வா
ஸகீஜநாநாம் அவலம்ப்ய ஹஸ்தாந்
ஸஞ்சாரலீலாம் சநகைஸ் சகார

32.முகுந்த கர்ப்பா முகுரேஷு தேவீ
நாபச்யத் ஆத்மாநம் அவாப்தபூஷா
நாதத்விஷா நந்தக தர்பணேந
அதித்ருக்ஷதாத்மாநம் அத்ருச்யம் அந்யை:

33.ஸ்ரஜ: ப்ரபூ3தா ந ச(ஷ)ஷாக வோடும்
தூரே கதா ரத்நவிபூஷணாநாம்
பவிஷ்யதி க்ஷோணி பராபநோதே
ப்ரத்யாயநம் ப்ராதமிகம் ததாஸீத்

34.திவௌகஸோ தேவக வம்சலக்ஷ்மீம்
விலோக்ய தாம் லோகநிதாந கர்ப்பாம்
விபூதிம் அக்ரேஸர வேதவாதா:
வ்யாசக்யுர் அஸ்யா விவிதப்ரகாராம்

35.பதி: ஸஸத்வாம் அபி தத்ப்ரபாவாத்
அதுக்கசீ(sh)லாம் ஸமயே ப4வித்ரீம்
ஸுகைகதாநாம் அவலோக்ய தே3வீம்
ஸ்வஸம்பதம் ஸூசயதீதி மேநே

36.பித்ருத்வம் ஆஸாத்4ய ஸுராஸுராணாம்
பிதாமஹத்வம் ப்ரதிபத்ஸ்யமாத:
அநந்த கர்ப்பாம் அவலோக்ய தேவீம்
அதுஷ்யத் அந்யேஷு கதாபிலாஷ:

37.தாபோபசாந்திம் ஜக3தாம் திசந்தீ
ஸந்த்4யாபரா ஸாதுஜந ப்ரதீக்ஷ்யாம்
தாம் ஈத்ருஷீம் விச்வபிது: ப்ரஸூதிம்
ஸம்வேதயந்தீவ ஸமாஜகாம

38.ஸுவர்ண பீதாம்பர வாஸிநீ ஸா
ஸ்வதாம ஸஞ்ச்சாதித ஸூர்யதீப்தி:
உபாஸநீயா ஜகதாம் பபாஸே
முரத்விஷோ மூர்த்திர் இவ த்விதீயா

39.ப்ரஸக்தபாதஸ் சரமாம்புராசௌ
ரக்தோருபிம்போ ரவி: அஸ்த சைலாத்
திநாந்த நாகேந த்ருடப்ரணுந்நம்
மநஸ்ஸிலா(manashshila) ச்ருங்கம் இவாபபாஸே

40.நிமஜ்ஜதா வாரிநிதௌ ஸவித்ரா
கோ நாம ஜாயேத கரக்ரஹீதா
ததேதி ஸம்பாவநயைவ நூநம்
தூராத் உதக்ஷேபி கராக்ரம் உச்சை:

41.ஸ்ப்புரத் ப்ரபா கேஸரம் அர்கபிம்பம்
மமஜ்ஜ ஸிந்தௌ மகரந்ததாம்ரம்
ஸந்த்யாகுமார்யா ககநாம்புராசே:
க்ரீடாஹ்ருதம் க்ஷிப்தம் இவாரவிந்தம்

42.பணாமணிப்ரேக்ஷ்ய கராம்சுபிம்ப:
ஸந்த்யா ஸுபர்ணீம் அவலோக்ய பீத:
தாபாதிகோ வாஸரபந்நகேந்த்ர:
ப்ராயேண பாதாள பிலம் விவேச

43.ப்ரதோஷராகாருண ஸூர்யலோகாத்
திசாகஜோ த்ருப்த இவாதிகோர:
காலோபநீதம் மதுநா ஸமேதம்
அபுங்க்த மந்யே கபலம் பயோதி:

44.ததா தம: ப்ரோஷித சந்த்ரஸூர்யே
தோஷாமுகே தூஷித ஸர்வ நேத்ரம்
வியோகிநாம் சோகமயஸ்ய வந்ஹே:
ஆசாகதோ தூ4ம இவாந்வபா4வி

45.ஸதாரபுஷ்பா த்ருதபல்லவஸ்ரீ:
ப்ரச்சாய நீரந்த்ரதம: ப்ரதாநா
விச்வாபிநந்த்யா வவ்ருதே ததாநீம்
வைஹாயஸீ காபி வஸந்த வந்யா

46.அலக்ஷ்யத ச்யாமலம் அந்தரிக்ஷம் !
தாராபிர் ஆதர்சித மௌக்திகௌகம் !!
நிவத்ஸ்யதோ விச்வபதேர் அவந்யாம்!
காலேந ப்ருத்யேந க்ருதம் விதாநம் !!

47.அப்ருங்கநாத ப்ரதிபந்ந மௌநா
நிமேஷபாஜோ நியதம் வநஸ்த்தா:
தூரம் கதே ஸ்வாமிநி புஷ்கரிண்ய:
தத்ப்ராப்தி லாபாய தபோ விதேநு:

48.நிமீலிதாநாம் கமலோத்பலாநாம்
நிஷ்பந்த ஸக்யைரிவ சக்ரவாகை:
விமுக்த போகைர் விததே விஷண்ணை:
விபோத வேலாவதிகோ விலாப:

49.தமிஸ்ர நீலாம்பர ஸம்வ்ருதாங்கீ
ச்யாமா பபௌ கிஞ்சித் அதீத்ய ஸந்த்யாம்
ப்ராசீநசைலே ஸமயாந் நிகூடம்
ஸமுத்யதா சந்த்ரம் இவாபிஸர்தும்

50.நிசாகரேண ப்ரதிபந்நஸத்வா
நிக்ஷிப்ததேஹேவ பயோதிதல்பே
ஜகத் ஸமீக்ஷ்யா ஜஹதீச கார்ச்யம்
ப்ராசீ திசா பாண்டரதாம் அயாசீத்

51.தம:ப்ரஸங்கேந விமுச்யமாநா
கௌரப்ரபா கோத்ரபிதாபி நந்த்4யா
விதூ4தயாரம்ப விசேஷத்3ருச்யா
ப்ராசீ திசா(S)பா4 ஸத தேவகீவ

52.அபத்யலாபம் யது வீரபத்ந்யா:
மஹோததௌ மக்ந ஸமுத்திதேந
தத்வம்சமாந்யேந ஸமீக்ஷ்ய பூர்வம்
ப்ராப்தம் ப்ரதீதேந புரோதஸேவ

53.க்ஷ்வேலோபமே ஸந்தமஸே நிரஸ்தே
ஸோமம் ஸுதாஸ்தோமம் இவோத்வமந்தீ
துக்தோத வேலேவ துதோஹ லக்ஷ்மீம்
ஆசா மநோக்ஞாம் அமரேந்த்ரமாந்யா

54.தமஸ் ஸமாக்ராந்திவசேந பூர்வம்
ஜக்ஞே நிமக்நைர் இவ பூததாத்ர்யம்
ததஸ் துஷாராம்சு கராவகூ3டை:
உத்தப்4யமாநைர் இவ சைலச்ருங்கை3:

55.திசஸ் ததாநீம் அவநீதராணாம்
ஸகைரிகை: பாரதபங்கலேபை:
சகாசிரே சந்த்ரமஸோ மயூகை:
பஞ்சாயுதஸ்யேவ சரை: ப்ரதீப்தை:

56.ஸமுந்நமந்தீ குடிலாயதாத்மா
சசாங்க லேகோதய த்ருச்யகோடி:
வியோகி சேதோலவநே ப்ரவீணா
காமோத்யதா காஞ்சந சங்குலேவ

57.தமாம்ஸி துர்வாரபலஸ் ஸ கால:
ப்ராயோ விலோப்தும் ஸஹஸா திசாம் ச
மநாம்ஸி காமஸ்ச மநஸ்விநீநாம்
ப்ராயுங்க்த சைத்யாதிகம் அர்த்தசந்த்3ரம்

58.கரேண ஸங்கோசித புஷ்கரேண
மத ப்ரதிச்சந்த கலங்கபூமா
க்ஷிப்த்வா தமச்(sh) (shai)சைவலம் உந்மமஜ்ஜ
மக்நோ திசாநாக இவேந்து: அப்தே:

59.மதோதயா தாம்ர கபோல பாஸா
சக்ரஸ்ய காஷ்ட்டா சசிநா சகாசே
உதேயுஷா வ்யஞ்ஜயிதும் த்ரிலோகீம்
நாதஸ்ய ஸா நாபிர் இவாம்புஜேந

60.ஸமீபத: ஸந்தமஸாம்புராசே:
பபார சங்காக்ருதிர் இந்துபிம்ப:
பித்தோபராகாத் இவ பீதிமாநம்
தோஷாவில ப்ரோஷித த்ருஷ்டிதத்தாத்

61.க்ருசோதரீ லோசந க்ருஷ்ணலக்ஷ்மா
ராத்ர்யா:s ஸமித்தோதயராக இந்து:
கஸ்தூரிகா குங்கும சித்ரிதாத்மா
கர்பூர விந்யாஸ இவாந்வபாவி

62.ப்ரஸாதம் அந்தக் கரணஸ்ய தாதா
ப்ரத்யக்ஷயந் விச்வமிதம் ப்ரகாசை:
தமஸ் ச ராகம் ச விதூய சந்த்ர:
ஸம்மோதநம் ஸத்வம் இவோல்லலாஸ

63.நிசாகரோ வாரிதி4 நி: ஸ்வநாநாம்
நிஷ்பாதக: குந்தருசிஸ் சகாசே
உதேஷ்யதஸ் சக்ரப்4ருதோ நியோகா3த்
ப்ராதுர்ப4வந் ப்ராக்3 இவ பாஞ்சஜந்ய:

64.ம்ருகேண நிஷ்பந்ந ம்ருகாஜிநஸ்ரீ:
ஸ்வபாத விக்ஷேப மிதாந்தரிக்ஷ:
முரத்விஷோ வாமநமூர்த்திபாஜ:
பர்யாயதாம் அந்வகமத் சசாங்க:

65.ஜிகாய சங்காச்ரித சைவலாப:
சாருத்யுதேஸ் சந்த்ரமஸ: கலங்க:
உதீயமாநஸ்ய மஹோர்மி யோகா3த்
ஸாமிச்யுதம் ஸாக3ர மூலபங்கம்

66.உதேத்ய துங்கா3த் உதயாத்ரி ச்ருங்கா3த்
தமோக3ஜாந் அக்ர கரேண நிக்4நந்
நிசாகரஸ் தந்மத லேப லக்ஷ்மா
ஸிதாபிசு: ஸிம்ஹதசாம் அயாஸீத்

67.நிசீத லக்ஷ்ம்யா இவ புண்டரீகம்
நிர்வேச ஸிந்தோரிவ பேநசக்ரம்
தம் அந்வவைக்ஷந்த விலாஸ தந்த்ரா:
தாராமணீநாம் இவ ஸூதி சுக்திம்

68.உதா3ர தாராகண பு3த்பு3தௌக4 :
சந்த்ரேண ஸம்பந்ந ஸுதாப்ரஸூதி :
அசேஷத்ருச்யாம் அதிக3ம்ய லக்ஷ்மீம்
ஆலோக து3க்தோ4ததி: ஆப3பா4ஸே

69.ப்ரகாசயந் விச்வமிதம் யதாவத்
சந்த்ரோதயோத் தீபித ஸௌம்ய தார:
ஆஸீந் நிசீதோ ஜகத: ப்ரபூதாத்
அந்தஸ்ய தைவாதிவ த்ருஷ்டிலாப:

70.விசோதி4தாத் விஷ்ணுபதாத் க்ஷரந்தீ
விஷ்வங்முகீ ஸாகர வ்ருத்தி ஹேதோ:
தமோமயீம் ஸூர்ய ஸுதாம் நிகீர்ய
ஜ்யோத்ஸ்நா நதீ சோணம் அபி வ்யமுஞ்சத்

71.ப்ரியாமுகை ஸ்தோயமது ப்ரதிஷ்டம்
பீத்வா நவம் ப்ரீத இவாம்புராசி:
ஸமேத்ய சந்த்ரத்யுதி நர்த்தகீபி:
தரங்கிதம் தாண்டவம் ஆததாந

72.கலங்க சித்ரீக்ருதம் இந்துகண்டம்
தமஸ் ஸமத்யாஸித ஸத்வகல்பம்
அசுஷ்க சைவாலம் இவாபபாஸே
ஸித்தாபகா ஸைகதம் அர்த்த த்ருச்யம்

73.ஸ்வமத்ய ஸம்பந்ந விசுத்ததாம்நா
ச்யாமா ச ஸா தேவக நந்தநீ ச
தம: க்ஷிபந்த்யௌ ஜகதாம் த்ரயாணாம்
அந்யோந்ய ஸம்வாதம் இவாந்வபூதாம்

74.சாகாவகாசேஷு க்ருதப்ரவேசை:
சந்த்ராதபை: ஆச்ரித சாரக்ருத்யை:
ஹதாவசிஷ்டாநி தமாம்ஸி ஹந்தும்
ஸ்தாநம் ததாக்ராந்தம் அம்ருக்யதேவ

75.பராக்ருத த்வாந்த நிகாய பங்கை:
பர்யாப்த தாராகண பேந புஞ்சை:
அசோபத த்யௌர் அஸமாயுதஸ்ய
யச: ப்ரவாஹைர் இவ சந்த்ரபாதை:

76.ததாநயா திக்ஸரிதாம் ப்ரஸாதம்
ப்ரஸக்த ஹம்ஸாக3மயா ஸ்வகாந்த்யா
அபாக்ருத த்வாந்த கந ப்ரவ்ருத்யா
சரத்த்விஷா சந்த்ரிகயா சகாசே

77.கலாவதா காம விஹார நாட்யே
காலோசிதம் கல்பயதேவ நர்ம
அமோக மாயா பலிதங்கரண்ய:
ப்ராயோ திசாம் தீதிதய: ப்ரயுக்தா:

78.கதம்பமாலாபி: அதீதலாஸ்ய:
கல்யாண ஸம்பூதிர் அபூத் ப்ரஜாநாம்
ப்ரியோதய ஸ்பீத ருசோ ரஜந்யா:
ஸந்தோஷ நிச்வாஸ நிப: ஸமீர:

79.ப்ராயேண ஹம்ஸை: அவதூதஸங்கா
சாருஸ்மிதா ஸம்ப்ருத ப்ருங்கநாதா
ஸர்வோப போக்யே ஸமயே ப்ரஸுப்தம்
குமுத்வதீ கோகநதம் ஜஹாஸ

80.கலங்க லக்ஷேண ஸமைக்ஷி கார்ஷீத்
கஸ்தூரிகா பத்ர விசேஷகாந்தி:
ஸுதாம்சு பிம்ப வ்யபதேச த்ருச்யே
முக்தே ரஜந்யா முக புண்டரீகே

81.தலேஷ்வவேபந்த மஹீருஹாணாம்
சாயாஸ் ததா மாருத கம்பிதாநாம்
சசாங்க ஸிம்ஹேந தமோகஜாநாம்
லூநாக்ருதீநாம் இவ காத்ரகண்டா:

82.தமஸ் தரங்காந் அவஸாதயந்த்யா
ஸமேயுஷீ சந்த்ரிகயா மஹத்யா
ச்யாமா பபௌ ஸாந்த்ர நவோத்பலஸ்ரீ:
ஸுரஸ்ரவந்த்யேவ கலிந்த கந்யா

83.ஸ்வவிப்ரயோக வ்யஸநாத் நிபீதம்
ப்ருங்காபதேசேந குமுத்வதீபி:
ஸுதாபி: ஆப்லாவ்ய கரஸ்திதாபி:
ப்ரச்யாவ யாமாஸ விஷம் ஸுதாம்சு:

84.சகாசிரே பத்ர கலா ஸம்ருத்யா
வ்யோமோபமே வாரிணி கைரவாணி
கலங்க த்ருச்ய ப்ரமராணி காலே
ஸ்வநாத ஸாதர்ம்யம் உபாகதாநி

85.ஸரிந் முகோபாஹ்ருதம் அம்புராசி:
பீத்வேவ தோயம் மது ஜாதஹர்ஷ:
சகார சந்த்ர ப்ரதிபிம்பிதாநாம்
கரக்ரஹை: காமபி ராஸலீலாம்

86.ப்ரஸாத பாஜோ: உபயோ: அபூதாம்
உபாவநிர்த்தார்ய மிதோ விசேஷௌ (உபௌ அநி)
நபஸ் ஸ்தலே சீதருசிஸ் ஸதாரே
ஸகைரவே தத்ப்ரதிமா ச தோயே

87.நபஸ் துஷாராம்சு மயூக யோகாத்
தமிஸ்ரயா மோக்ஷம் அவிந்ததேவ
அத்ருஷ்யத: தத்வ விதோ நிசாயாம்
அந்தர் முகம் சித்தம் இவாத்மயோகாத்

88.ஸஹோதிதா சந்தரமஸா பபாஸே
ஜ்யோத்ஸ்நா பயோதேர் உபஜாதராகா
ததாதநே ஸஞ்ஜநநேபி சௌரே:
ஸஹாயிநீ ஸாகர ஸம்பவேவ

89.ப்ரபுத்த தாரா குமுதாப்தி சந்த்ரே
நித்ராண நிச்சேஷ ஜநே நிசீதே
ஸ தாத்3ருசோ தே3வபதே: ப்ரஸூதிம்
புண்யந் பபௌ புண்யதமோ முஹூர்த்த:

90.பாகேந பூர்வேண தமோமயேந
ப்ரகாச பூர்ணேந ச பஸ்சிமேந
ததா நிசீத: ஸ ஸதாம் ப்ரஸத்யை
ஸம்ஸார முக்த்யோரிவ ஸந்திர் ஆஸீத்

91.ப்ராகேவ ஜாதேந ஸிதேந தாம்நா
மத்யோப லக்ஷ்யேண ச மாதவேந
ப்ரகாமபுண்யா வஸுதேவபத்ந்யா
ஸம்பந்ந ஸாம்யேவ நிசா பபாஸே

92.ஸஹ ப்ரதிச்சந்த சசாங்க பேதை:
ஸரஸ்வதாம் தாண்டவிந: தரங்கா:
அவேக்ஷ்ய சௌரே: அவதார வேளாம்
ஸந்தோஷ நிக்நா இவ ஸம்ப்ரணேது:

93.அவாதிதோதீரித வாத்ய கோஷம்
திசாபிர் ஆம்ரேடித திவ்ய கீதம்
ஸதாம் உபஸ்தாபித ஸத்வலாஸ்யம்
ஸங்கீத மங்கல்யம் அபூத் ததாநீம்

94.ப்ரதீபிதை: கம்ஸக்ருஹேஷு தீபை:
தாபைஸ்ச பா4வேஷு தபோத4நாநாம்
அலப்4யத க்ஷிப்ரம் அலப்த4ப4ங்கை:
அஹேது நிர்வாண தசாநுபூதி:

95.அஜ: ஸ்வஜந்மார்ஹத யாநுமேந (அநுமேந)
யாம் அஷ்டமீம் யாதவபாவமிச்சந்
த்விதீயயா பாவித யோகநித்ரா
ஸாபூத் ததாநீம் ப்ரதமா திதீநாம்

96.அத ஸிதருசிலக்நே ஸித்தபஞ்ச க்3ரஹோச்சே
வ்யஜநயத் அநகாநாம் வைஜயந்த்யாம் ஜயந்த்யாம்
நிகிலபுவந பத்ம க்லேச நித்ராபநுத்யை:
திநகரம் அநபாயம் தேவகீ பூர்வஸந்த்யா

97.அவதரதி முகுந்தே ஸம்பதாம் ஏககந்தே
ஸுரபித ஹரிதந்தாம் ஸ்வாது மாத்வீக திக்தாம்
அபஜத வஸுதேவஸ் ஸ்தாநம் ஆனந்த நிக்நை:
அமர மிதுந ஹஸ்தை: ஆஹிதாம் புஷ்பவ்ருஷ்டிம்

————————————–

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் ( ஸர்கம்-3) (198-265)=68
தேவர்களின் மகிழ்ச்சி, வஸுதேவ ஸ்துதி, கோகுலப் ப்ரவேசம்,யோகமாயா தோன்றுதல். கோபர்களின் கொண்டாட்டம்)

1.அத ஜகந்தி பபூவு: அநாவிலாநி
அதிமிரா ஹரித: ப்ரசகாசிரே
அபஜதேவ நிசா திவஸ ச்ரியம்
ஜநநபாஜிநி தேவதிவாகரே

2.நந்ருது: அப்ஸரஸோ திவி நந்திதா:
கிமபி கீதம் அகீயத கிந்நரை:
ச்ருதி ஸுகைஸ் ஸமதோஷயத ஸ்வநை:
அமரதுந்துபி: ஆநகதுந்துபிம்

3.தசஸு தத்ர திசாஸ்வசரீரிணி
ஜய ஜயேதி பபூவ ஸரஸ்வதீ
அஜிதம் ஏகம் அகோசரயத் ஸ்வயம்
ஸ்வரஸ வ்ருத்தி: அஸௌ அஸுராந்தகம்

4.அநதிவேல ஸமீரண சோதிதை:
சிசிர சீகர சீபரிதாம்பரை:
ஜலதரை: அபிதோ திவி தத்வநே
ஸுரகஜை: இவ ஸூசிதமங்களை:

5.வவுரதோ மருதஸ் த்ரிதசாங்கநா
வதந ஸௌரப ஸாரப்ருத: சுபா:
முதித நிர்ஜர முக்த ஸுரத்ரும
ப்ரஸவ வ்ருஷ்டி மதுத்ரவ மேதுரா:

6.மதுரிபோ: அவதார மஹோத்ஸவே
முமுதிரே மதுராபுர தேவதா:
யதபிகந்தரி பக்தஜநே வரம்
ததுர் அசேஷம் அதந்த்ரித சேதஸ:

7.அவததாநதியோ முநயஸ் ததா
யதநதீதம் அதீதவத் அஞ்ஜஸா!
நிகமஜாதம் அசேஷம் அவேக்ஷ்ய தத்!!
நிரவிஷந்நிவ முக்திமயீம் தசாம்

8.ப்ரஸதநம் சரதாகம ஸம்பவம்
நபஸி மாஸி நதீபிர் உபாததே
மஹித யோக விதாம் மதிபிஸ் ஸமம்
ச்ருதிபிர் அப்யநுபப்லவ நீதிபி:

9.நிகில சேதந மாநஸ நிஸ்ஸ்ருதா:
கலுஷதா: ஸமுதேத்ய கில க்ஷணாத்
விவிசு: அம்ப இவ ஸ்வயம் ஆபகா:
ஜலநிதே: இவ போஜபதே: மந:

10.அஸுரவீர க்ருஹாணி ப்ருதக்விதை:
அசுப சம்ஸிபி: ஆநசிரே முஹு:
அமர ராஜபுரேஷு ஜஜ்ரும்பிரே
சுபநிமித்த சதாநி புந: புந:

11.சரமதஸ் ச ருணாதிவ தேவகீ-
பதி: அமுச்யத ச்ருங்கலத: ஸ்த்திராத்
நிகிலபந்த நிவர்தக ஸந்நிதௌ
விகளநம் நிகலஸ்ய கிம் அத்புதம்

12.உதிதம் ஆத்மநி தேவக ஸம்பவா
தநுஜ பேதநம் அங்ககதம் ததௌ
கமபி காஞ்சந பூப்ருத் அதித்யகா
ஹரி ஹயோபல ச்ருங்கம் இவாத்புதம்

13.வித்ருத சங்க்க ரதாங்க கதாம்புஜ:
சபலிதஸ் சு(sh)பயா வநமாலயா!!
பிது: அஸூத முதம் ப்ருதுகஸ் ததா!
ஜலதி டிம்ப நிபோ ஜநநீத்ருத:!!

14.பிதரம் அப்ஜபுவாம் அநபாயிநீம்
ப்ரிய தமாங்ககதம் பரிபஸ்யதா
ஸ விபு: ஆநகதுந்துபிநா மஹாந்
அவிததை: ஸ்வகுணைர் அபிதுஷ்டுவே

15.ப்ரணிபதாமி பவந்தம் அநந்யதீ:
அகிலகாரணம் ஆச்ரித தாரணம்
அநுகமாத் அநிதம் ப்ரதமா கிர:
கிமபி யத்பதம் ஏகம் அதீயதே

16.விஷம கர்ம விபாக பரம்பரா
விவச வ்ருத்திஷு தேஹிஷு துஸ்தரம்
கருணயா தவ தேவ கடாக்ஷிதா:
கதிசித் ஏவ தரந்தி பவார்ணவம்

17.த்வதநுபாவ மஹோததி சீகரை:
அவசபாதிபிர் ஆஹித சக்தய:
அவதி பேதவதீம் உப புஞ்ஜதே
ஸ்வபத ஸம்பதம் அப்ஜபவாதய:

18.ச்ருதி கிரீட சுபாச்ரய விக்ரஹ:
பரம ஸத்வநிதி: ப்ரதிபத்யஸே
ஜகத் அநுக்ரஹ மாருத சோதித:
விவிதரூப தரங்க விகல்பநாம்

19.த்வயி ந தேவ யதாயததே ந தத்
ஜகதி ஜங்கமம் அந்யத் அதாபி வா
இதி மஹிம்நி தவ ப்ரமிதே பரம்
விபஜநே விவிதை: ஸ்திதம் ஆகமை:

20.அகிலலோக பிது: தவ புத்ரதாம்
அஹம் அயாசம் அநந்ய மநோரத:
வரத வாஞ்ச்சித தாந த்ருதவ்ரதே
த்வயி ததேவம் அயத்நம் அபச்யத

21.அவநி பார நிராகரணார்த்திநாம்
க்ரதுபுஜாம் அபிலாஷம் அவந்த்யயந்
ஜிதரிபூணி பஹூநி தயாநிதே
விஹரணாநி விதாதும் இஹார்ஹஸி

22.தநுஜ மோஹந தோஹளிநா த்வயா
ஸஹஜ லாஞ்ச்சந ஸம்வரணம் க்ஷமம்
தததுநா சமயந் மம ஸாத்வஸம்
யவநிகாம் அதிகச்ச யதேப்ஸிதம்

23.இதி ஸபீதம் அவேக்ஷ்ய தயாநிதி:
ஸ்மிதமுகோ வஸுதேவம் அபாஷத
த்வமஸி மே ஜநக: கிமிஹாந்யதா
கிமபி தாத முதா கதிதம் த்வயா

24.இயம் அமர்த்ய பிது: தவ கேஹிநீ
திவிஷதாம் ஜநநீ மம சாநகா
அபிமதம் யுவயோர் அநவக்ரஹம்
ஸமயபாவி மயைவ ஸமர்த்யதே

25.யதி பிபேஷி பஜாமி மநுஷ்யதாம்
அத ச மாம் நய நந்தக்ருஹம் க்ஷணாத்
துஹிதரம் ச ஸமாநய தஸ்ய தாம்
கதபயோ பவ தூரகதே மயி

26.அத நிசம்ய நியோகம் அபங்குரம்
மதுஜிதோ மதுராக்ஷர மந்த்தரம்
ஹிதம் இதம் ப்ரதிபத்ய தமாததே
குருதரம் க்ருபயா லகுதாம் கதம்

27.து3ஹிநபாநு தி3வாகர லோசநம்
நிகம நிச்வஸிதம் ஸ்வஸுதஸ்ய தத்
அநுபபூவ முஹுர் முஹு: ஆதராத்
அநகம் ஆநநம் ஆநகதுந்துபி:

28.ச்ருதி ஸுகந்தி ததாநந சந்த்ரிகா
முஷித மோஹதமா முநிஸந்நிப:
அதிஜகாம ஸ: தந்மயதாம் க்ஷணாத்
அநிமிஷத்வம் உத ப்ரதிஸந்ததே4

29.ஜிகமிஷு: ஸ திசோ தச யாதவ:
ஸக்ருத் அவைக்ஷத ஸாத்வஸ விஹ்வல:
அநகவைபவம் அர்ப்பகம் உத்வஹந்
அமிதகுப்தி நிருத்தகதௌ க்ருஹே

30.விஜகடே ஸஹஸைவ கவாடிகா
வ்ரஜம் அத வ்ரஜதோ யதுபூப்ருத:
உபல கல்பம் அசேரத ரக்ஷகா:
ஸரணிம் ஆதிதிசு: க்ருஹதேவதா:

31.க்ஷரதஸூநிவ யாமிக ரக்ஷகாந்
முஷித மஞ்ஜுகிர: சுக சாரிகா:
யது குலேந்து: அபச்யத் அமீலிதாந்
பரிஜநாந் அபி சித்ரக3தாநிவ

32.உபயதோ விசிகாம் ஸதநாந்தராத்
குவலயாப குமார தநுத்விஷா
சதமகோபல மேசகயா த்ருதம்
சமித ஸந்தமஸா ஹரிதோ பபு:

33.ச்ருதிமயோ விஹக: பரித: ப்ரபும்
வ்யசரத் ஆசு: விதூத நிசாசர:
அநுஜகாம ச பூ4தர பந்நக:
ஸ்ப்புட பணாமணி தீபகணோத்வஹ:

34.திநகரோபம தீதிதிபிஸ் ததா
தநுஜ தேஹ விதாரண தாருணை:
பரிகத: கில பஞ்சபிர் ஆயுதை:
யதுபதி: ப்ரஜஹௌ அஸஹாயதாம்

35.ப்ரகுணம் இந்து நிவேதிதபத்ததி:
யது குலேந்து: அதோ யமுநாநதீம்
பரம பூருஷம் அக்ஷத பௌருஷ:
பதக ராஜ இவாசு வஹந் யயௌ

36.தநு தரங்க ப்ருஷத் கண சீதள:
ஸுரபி கைரவ ஸௌஹ்ருத வாஸித:
அபிஸமேதம் அஸேவத மாருதோ
யமுநயா ப்ரஹிதோ யதுபுங்கவம்

37.பவந கம்பித பல்லவ பாணிகா
ப்ரஹித புஷ்பபரா பதவீமுகே
உபஜுஹாவ கில ப்ரமரஸ்வநை:
யதுபதிம் யமுநோபவநஸ்தலீ

38.நிமிஷிதாஸித நீரஜலோசநா
முகுளிதாப்ஜமுகீ ஸவிது: ஸுதா
லலித தீந ரதாங்க யுக ஸ்வநா
குஹக தைந்யம் அசோசத் இவ ப்ரபோ:

39.விகச கைரவ தாரகிதாக்ருதிம்
தநுமதீம் இவ சாரத யாமிநீம்
த்வரிதம் அம்புநிதே: அபிஸாரிகாம்
தரிதும் ஐஹத ஸத்ய ஸமீஹித:

40.பவதி கிந்நு பவிஷ்யதி வா கிம் இதி
அநவதாரித சௌரி விஹாரயா
சகிதயேவ விரோசந கந்யயா
விதுத வீசிகரம் கில விவ்யதே

41.கநதம: பரிபாக மலீமஸை:
குருபி: ஊர்மிகணை: அநுபப்லுத:
அதிததார திநாதிபதே: ஸுதாம்
அநக யோக மநா இவ ஸம்ஸ்ருதிம்

42.யதுபதேர் யமுநா த்வரிதம் யத:
ப்ரதிதயஸ் ச ஸமர்ப்பித பத்ததி:
ஸ்வயம் அமர்த்ய மதாவல மஜ்ஜநீ
சரண லங்க்யஜலா ஸமஜாயத

43.அஜநி பஸ்சிமதோ ப்ருசம் உந்நதா
ரவிஸுதா புரத: ஸ்த்தல சேஷிதா
அதிருரோஹ பதம் கிம் அசௌ ஹரே:
ப்ரதியயௌ யதிவா பிதரம் கி3ரிம்

44.அக்ருத ஸேதும் அநாகலித ப்லவாம்
ஜநந ஸிந்து த்ருடப்லவம் உத்வஹந்
ரவி ஸுதாம் அதிலங்க்ய ரமாபதிம்
ஸபதி கோஷஸமீபம் உபாநயத்

45.அத கயாசந காரண நித்ரயா
விவச ஸுப்த ஜநம் வ்ரஜம் ஆவிசத்
த4நத3பத்தந ஸம்பதி யத்ர ஸா
ஸ்வஸுதம் அக்ர்யம் அஸூயத ரோஹிணீ

46.உபகதே வஸுதேவ ஸுதே(அ)ந்திகம்
நரக வைரிணி நந்த குடும்பிநீ
அரணி ஸம்பவ பாவக ஸங்க3மாத்
அபஜதா(அ)த்வர வேதிர் இவ ச்ரியம்

47.ந்யதித நந்தவதூ4 ஸவிதே ஸுதம்
த்3ருதம் உபாதி3த கோபகுமாரிகாம்
அத நிநாய ச தேவகநந்தநீ
சயநம் ஆநகதுந்துபி: ஆசு தாம்

48.அநவபு3த்4த3 ஜநார்தந கந்யகா-
விநிமயஸ்த்வத(து அத) போஜகணேச்வர:
த்ருஷதி தாம் அபிஹந்தும் அபாதயத்
ப்ரதிஜகா4ந ச ஸா சரணேந தம்

49.ந்ருபதி: ஆசு பதா நிஹதஸ் தயா
நிபதிதோதித கந்துகவத் ப4வந்
தவ ஸமாவ்ருத சைலநிப: க்ருதா
தரநிமீலித த்ருஷ்டிர் அதூயத

50.உதபதத் தி3வம் உக்3ரகந ஸ்வநா
யுவதிரூப யுகாத்யய சர்வரீ
அஸுர கா4திபி: அஷ்டபி: ஆயுதை:
அலகுபி: சபலாபி: இவாச்ரிதா

51.அத ச போஜநியந்து: அயந்த்ரிதா
தநுஜ ஹந்து: உதந்தம் உதைரிரத்
படு – கபீரம் – உதாரம் – அநாகுலம்
ஹிதம் அவிஸ்தரம் அர்த்யம் அவிப்லவம்

52.அஹம் அசேஷ ஸுராஸுர மோஹநீ
யவநிகா மதுகைடப மர்திந:
ப்ரபல சும்ப நிசும்ப நிஷூதநே
ப்ரணிஹிதா ஹதயா தவ கிம் மயா!

53.வஸதி நந்த3க்ருஹே விபுத த்விஷாம்!
தமயிதா வஸுதேவ ஸமுத்பவ:!
அயம் அஸௌ தவ நாசயிதா இதி (நாசயிதேதி)
ஸா தரம் உதீர்ய ஜகாம யதேப்ஸிதம்

54.மது ஹிரண்ய நிபோ மதுராபதி:
திநஹுதாசந தீநதசாம் கத:
ச்வஸித – ஜல்பித- வேபித- ஹூங்க்ருதை:
அரதிம் ஆயத பீ4தி: அஸூசயத்

55.ஜடமதிஸ் ஸ ஜநார்த்தந மாயயா
விஹஸித: த்ரபயா ஜநிதவ்யத:
அபக்ருதம் வஸுதே3வம் அமோசயத்
தயிதயா ஸஹ தீந விலபயா

56.கிமபி சிந்திதம் ஆக3தம் அந்யதா
கிமிதம் இத்யவசாத் உபஜாதயா
விஷ விதூஷிதயேவ மநீஷயா
முஹுர் அதூ3யத மோஹ விசேஷ்டித:

57.அவிஷயே விபதாம் அஸுராந்தகே
புந: இயேஷ நிகார பரம்பராம்
நியதி: ஏகமுகீ துரதிக்ரமா
க்ருததியா கிமுத் ஆவிலசேதஸா

58.பரிபபூவ சுகோப விஸிஷ்மயே
பரிஜஹாஸ ஹரிம் ப்ரகர்ஜ ச
பரிணதேந பவாந்தர வாஸநா
க்ரஹ குணேந பஜந் பவிதவ்யதாம்

59.க்வசந தாமநி கம்ஸ நிவேதிதே
ஸபயம் ஆநகதுந்துபி: ஆவஸத்
ஸ்ம்ருதி கதேந ஸுதேந ஸஜீவிதா
திநசதாநி நிநாய ச தேவகீ

60.விகத கந்யகயா ச யசோதயா
நியதி ஸம்ப்ருத நிர்ப்பர நித்ரயா
சிர ஸமாகத ஜாகரயா(அ)ந்திகே
ஹரி: அபத்யம் அத்ருச்யத தந்யயா

61.யத் அவபுத்த நிராகுல நீதிபி:
முநிகணை: அதுநாபி விம்ருக்யதே
ததிதம்(தத் இதம்) ஆகம மௌளி விபூஷணம்
விதி வசாத் அபவத் வ்ரஜபூஷணம்

62.அநக வத்ஸம் அநாகுல தேநுகம்
ப்ரசுர துக்தம் அசோர பயோத்பவம்
வ்ரஜம் அநாமய விச்வஜநம் விபு:
க்ருத யுகாஸ்பத கல்பம் அகல்பயத்

63.அஜநி கோபக்ருஹேஷு மநோரமை:
அமித காந்திபி: அப்ஸரஸாம் கணை:
யதநுபூதி ரஸேந ஸமேஷ்யத:
சரண யாதவ சைசவ யௌவநே

64.ஸுர மஹீஸுர தோஷணம் ஆதராத்
நவம் உபாதித நந்த உதாரதீ:
தரல கோப கணாகம ஸங்குலம்
தநய ஜன்ம மஹோத்ஸவம் அத்புதம்

65.அதிசகார வதாந்ய மணே: ச்ரியம்
வ்யதித கல்பதரோ: அநுகல்பதாம்
அஜநயத் ச ஸுத ப்ரஸவோத்ஸவே
மஹதி மேக விகத்தந மோகதாம்

66.நிதிம் அநந்தமிவ ஸ்வயம் உத்திதம்
நிரவதிம் நிஜபாகம் இவோத்திதம்
வ்ரஜபுவ: ப்ரதிலப்ய ரமாபதிம்
ஜஹஸு: ஐந்த்ரம் அஸார தரம் பதம்

67.புத்ரம் ப்ரஸூய தபஸா புருஷம் புராணம்
காலம் சிரம் விதிவசாத் க்ருத விப்ரகர்ஷௌ
சங்கா கலங்கித தியாவபி தம்பதீ தௌ
தத் வைபவ ஸ்மரண சாந்தருஜௌ அபூதாம்

68.நந்த ஸத்மநி நவேந்து ஸந்நிபௌ
வாஸம் ஏத்ய வஸுதேவ நந்தநௌ
வ்ருத்திம் ஆபது: அநேஹஸா ஸ்வயம்
ஸ்வாது போகஜநநீம் ஸுபர்வணாம்

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் மூன்றாவது ஸர்கம் நிறைவுற்றது.
புஷ்ப வ்ருஷ்டியில் தொடங்கி க்ருஷ்ண பலராம வ்ருத்தியில் நிறைவுற்றது
———————-

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (ஸர்கம்-4)-266 – 392 = 127
(அசுர வதம்,தாமோதரபந்தநம்,காளியமர்தநம், நப்பினை விவாஹம்: )

1.மநீஷிதம் கைதவ மாநுஷஸ்ய
ச்ருத்வா பய க்ரோத பரிப்லுதாத்மா
கம்ஸ: சிரம் ப்ராக்பவ காலநேமி:
சிந்தார்ணவே மக்ந இவாவதஸ்தே
(இவ அவதஸ்தே)

2.ஸ துர்தமாந் ஆஸுர ஸத்வ பேதாந்
நேதா ஸமாஹூய ந்ருசம்ஸசேதா:
ப்ரஸ்த்தாபயாமாஸ பரைர் அத்ருஷ்யம்
நந்தாஸ்பதம் நாதவிஹாரகுப்தம்

3.கதாசித் அந்தர்ஹித பூதநாத்மா
கம்ஸ ப்ரயுக்தா கில காபி மாயா
நித்ரா பராதீந ஜநே நிசீதே
வ்ரஜம் யசோதாக்ருதிர் ஆவிவேச

4.ஸ்தந்யேந க்ருஷ்ணஸ் ஸஹ பூதநாயா:
ப்ராணாந் பபௌ லுப்த புநர்பவாயா:
யத் அத்புதம் பாவயதாம் ஜநாநாம்
ஸ்தநந்தயத்வம் ந புநர் பபூவ

5.நிசம்ய தஸ்யா: பருஷம் நிநாதம்
ரூக்ஷம் யசோதா ருதிதம் ச ஸூநோ:
ஸ ஸம்ப்ரமா வேகமுபேத்ய பீதா
தம் அக்ரஹீத் துர்க்ரஹம் ஆகமாநாம்

6.நந்தஸ் ச தீவ்ரேண பயேந ஸத்ய:
ஸமேத்ய பச்யந் அநகம் குமாரம்
தேநைவ தஸ்ய த்ரிஜகந் நியந்து:
ப்ராயுங்க்த ரக்ஷாம் பரமார்த்தவேதீ

7.கோபாஸ் ச ஸம்பூய குஹோபமாக்ஷீம்
ஸ்வகோஷ நிர்ஹ்ராதித விச்வகோஷாம்
கதாஸும் ஐக்ஷந்த நிசாசரீம் தாம்
பீமாக்ருதிம் பைமரதீம் இவாந்யாம்

8.பரச்வதைஸ் தத்க்ஷண சாதிதைஸ்தாம்
விச்சித்ய விந்த்யாசல ஸாநுகல்பாம்
அந: ப்ரவ்ருத்யா பஹிர் ஆசு நிந்யு:
க்ரவ்யாத்பலிம் ப்ராஜ்யமிவ க்ஷிபந்த:

9.க்3ரஹாதி தோ3ஷாந் அபஹந்துகாமா
கோ3ப்துஸ் ஸதாம் கோ3பதயஸ் ஸமேதா:
ஸுவர்ண ஸூத்ர க்ரதிதாபிராமாம்
பஞ்சாயுதீம் ஆபரணம் பபந்து:

10.ரம்யாணி ரத்நாநி ரதாங்கபாணே:
ஆகல்பதாம் நூநம் அவாப்நுவந்தி
ததங்க ஸம்ஸ்பர்ச ரஸாத் ப்ரகாமம்
ரோமாஞ்சிதாநி அம்சுகணைர் அபூவந்.

11.ஸ சாயித: க்ஷேமவிதா ஜநந்யா
பர்யங்கிகாயாம் ப்ரருதந் குமார:
சிக்ஷேப துங்கம் சகடம் பதாப்யாம்
காடா(அ)பிகாதேந கிரீந்த்ரஸாரம்

12.விதாரிதஸ் தஸ்ய பதாக்ரயோகாத்
விகீர்யமாணோ பஹுதா ப்ருதிவ்யாம்
சப்தாயமாந: சகடாக்ய தைத்ய:
ஸங்க்ஷோபயாமாஸ ஜகந்த்யபீக்ஷ்ணம்

13.யத்ருச்சயோத்க்ஷிப்தபதே குமாரே`
சைலோபலக்ஷ்யே சகடே நிரஸ்தே
ஸரோஜ கர்ப்போபம் அஸௌகுமார்யம்
பஸ்பர்ச தத் பாததலம் யசோதா

14.அதாங்கணே ஜாநு பதாக்ரஹஸ்தை`:
சக்ராயுதே சங்க்ரமண ப்ரவ்ருத்தே
ப்ராயோ தரித்ரீ பரிஷஸ்வஜே தம்
ஸாபத்ரபா ஸாந்த்ர ரஜஸ்ச்சலேந

15.நிர்வ்யாஜ மந்தஸ்மித தர்சநீயம்
நீராஜிதம் குண்டல ரத்னபாஸா
நந்தஸ் ததாநீம் ந ஜகாம த்ருப்திம்
முக்தாக்ஷரம் ப்ரேக்ஷ்ய முகம் ததீயம்

16.விச்வாநி விச்வாதிக சக்திர் ஏக:
நாமாநி ரூபாணி ச நிர்மிமாண:
நாமைக தேச க்ரஹணேபி மாது:
பபூவ க்ருஷ்ணோ பஹுமாந பாத்ரம்

17.தரங்கிதா(அ)நுச்ரவ கந்தம் ஆதௌ
தஸ்யாத்புதம் ஸல்லபிதம் ஸகீபி:
வர்ணஸ்வராதி வ்யவஸாய பூம்நா
சிக்ஷாவிதாம் சிக்ஷணம் அக்ர்யம் ஆஸீத்

18.தம் ஈஷத் உத்தாய நிலீநம் ஆராத்
ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய தந்தாங்குர சாருஹாஸம்
ஸநாதநீம் த்ருஷ்டிம் அநந்ய த்ருஷ்டி:
ஸாநந்தம் ஆலோகத நந்தபத்நீ

19.பதை: த்ரிபி: க்ராந்த ஜகத்த்ரயம் தம்
பவ்யாசயா பாவித பாலபாவம்
கரேண ஸங்க்ருஹ்ய கராம்புஜாக்ரம்
ஸஞ்சாரயாமாஸ சநைர் யசோதா

20.ஸ்கலத்கதிம் த்வித்ரபத ப்ரசாராத்
ஜாநுக்ரமே ஜாதருசிம் குமாரம்
புக்நே ஸமாவேச்ய வலக்நபாகே
ஸ்தந்யம் முதா பாயயதே ஸ்ம தந்யா

21.க்ரமேண பூயோபி விஹாரகாங்க்ஷீ
நந்தஸ்ய தாரைர் அபிநந்த்யமாந:
நித்யாநுபூதம் நிகமாந்த ப்ருங்கை:
நிஜம் பதாப்ஜம் நிததே ப்ருதிவ்யாம்

22.ஸ ஸஞ்சரந் ஸாதுஜந ப்ரதீபை:
மா புஜ்யதாம் ஸேயமிதீவ மத்வா
சக்ராதிபி: பாதஸரோஜ சிந்ஹை:
ஆமுத்ரயாமாஸ மஹீம் அநந்யை:

23.ஆலம்ப்ய மாது: கரபல்லவாக்ரம்
சநை: சநை: ஸஞ்சரதோ முராரே:
பபார சித்ராமிவ பத்ரரேகாம்
தந்யா பதந்யா ஸமயீம் தரித்ரீ

24.அகர்ம நிக்நோ புவநாந்யஜஸ்ரம்
ஸங்கல்ப லேசேந நியம்ய தீவ்யந்
ப்ரசாரித: ப்ரஸ்நுதயா ஜநந்யா
பதே பதே விச்ரமம் ஆசகாங்க்ஷே
(புவநாநி அஜஸ்ரம்)

25.ஸுரப்ரஸூநை: ஸுரபீ க்ருதாநாம்
ஆரோஹணாந்யங்கண வேதிகாநாம்
தம் ஆருருக்ஷும் தரலாங்க்ரி பத்மம்
தாதாரம் ஆரோஹயத் ஆசு தாத்ரீ

26.தலேஷு தஸ்யாங்கண பாதபாநாம்
தாலாநுகூலேஷு க3தாக3தேஷு
வ்ரஜஸ்த்திதா: ஸ்வர்கஸதாம் அச்ருண்வந்
தூ3ரோதி3தாந் து3ந்து3பி4 தூர்யநாதாந்

27.ய ஏஷ லோகத்ரய ஸூத்ரதார:
பர்யாய பாத்ராணி சராசராணி
ஆநர்தயத் யத்புத சேஷ்டிதோஸௌ
நநர்த்த கேலம் நவநீதகாங்க்ஷீ

28.க்ருஹேஷு தத்நோ மதந ப்ரவ்ருத்தௌ
ப்ருஷத்கணைர் உத்பதிதை: ப்ரகீர்ண:
நிதர்சயாமாஸ நிஜாம் அவஸ்த்தாம்
ப்ராசீம் ஸுதாசீகர யோகசித்ராம்

29.த்ரஸ்யந் முகுந்தோ நவநீத சௌர்யாத்
நிர்புக்ந காத்ரோ நிப்ருதம் சயாந:
நிஜாநி நிச்சப்த தசாம் யயாசே
பத்த்4வாஞ்சலிம் பா3லவிபூஷணாநி

30.ஆரண்யகாநாம் ப்ரபவ: பலாநாம்
அரண்ய ஜாதாநி பலாந்யபீப்ஸந்
விஸ்ரம்ஸி தாந்யாஞ்சலிநா கரேண
வ்யாதாத்மஜாம் விச்வபதி: ஸிஷேவே

31.ஸுஜாத ரேகாத்மக சங்க்க சக்ரம்
தாம்ரோதரம் தஸ்ய கராரவிந்தம்
விலோகயந்த்யா: பலவிக்ரயிண்யா:
விக்ரேதும் ஆத்மாநம் அபூத் விமர்ச:

32.அபூரயத் ஸ்வாது பலார்பணேந
க்ரீடாசிசோர் ஹஸ்தபுடம் கிராதீ
ரத்நைஸ்ததா கௌஸ்துப நிர்விசேஷை:
ஆபூரிதம் தத் பலபாண்டம் ஆஸீத்

33.முஹு: ப்ரவ்ருத்தம் நவநீத சௌர்யே
வத்ஸாந் விமுஞ்சந்தம் அதோஹகாலே
உலூகலே குத்ரசித் ஆத்தபுண்யே
பந்தும் ஸதாம் பந்தும் இயேஷ மாதா

34.ஆநீதம் அக்ரே நிஜபந்தநார்த்தம்
தாமாகிலம் ஸம்ஹிதம் அப்யபூர்ணம்
நிரீக்ஷ்ய நிர்விண்ணதியோ ஜநந்யா:
ஸங்கோச சக்த்யா ஸ பபூவ பந்த்ய:

35.பத்தம் ததா பாவயதாம் முகுந்தம்
அயத்ந விச்சேதிநி கர்மபந்தே
தபஸ்விநீ தத்க்ரதுநீதி: ஆத்யா
ஸவ்ரீடம் ஆரண்ய கதாஸு தஸ்த்தௌ

36.உலூகலே ப்ரக்ரதிதேந தாம்நா
நிபத்தம் ஆஸ்ராவிலலோல நேத்ரம்
ஸஹாஸம் ஐக்ஷந்த ஜநாஸ் ஸமந்தாத்
ஆலாநிதம் நாகம் இவாநபிக்ஞா:

37.அநாதராக்ருஷ்டம் உலூகலம் தத்
யாவர்ஜுநௌ சைலநிபௌ பபஞ்ஜ
பபூவது: ப்ரம்ஹ ஸுதஸ்ய சாபாத்
முக்தௌ முநேர் யக்ஷவரௌ ததா தௌ

38.சாபாவதிம் ப்ரம்ஹ ஸுதேந தத்தம்
ஸம்ப்ராப்ய தௌ சௌரி ஸமாகமேந
தேஹேந திவ்யேந விதீப்யமாநௌ
ஸ்துத்வா ஹரிம் தாம ஸமீயது: ஸ்வம்

39.அத்ருஷ்ட பூர்வம் புவி பூதநாதே:
உதந்தம் உத்பாதம் உதீக்ஷமாணா:
ஸமேத்ய கோபா: ஸஹ மாதவேந
ப்ருந்தாவநம் ஸத்வரம் அப்யகச்சந்

40.யேநௌஷதீநாம் அதிபம் புரஸ்தாத்
ஆஹ்லாதஹேதும் ஜகதாம் அகார்ஷீத்
தேநைவ தத்யௌ மநஸா வநம் தத்
க்ருஷ்ணோ க3வாம் க்ஷேம ஸம்ருத்திம் இச்சந்

41.அநுக்ரஹாப்தே: இவ வீசிபேதை:
ஆப்யாயயாமாஸ சுபை: அபாங்கை:
வநம் ப்ருதிவ்யா இவ யௌவநம் தத்
கோப்தா ஸதாம் கோ தந வம்ச சந்த்ர:

42.ஆஸீத் நிஷேவ்யா ப்ருதிவீ பசூநாம்
புண்ட்ரேஷு ரம்யாணி த்ருணாந்யபூவந்
தஸ்மிந் அரண்யே தருபி: ப்ரபேதே
கல்பத்ருமாணாம் அநுகல்பபா4வ:

43.அத்ருஷ்டபூர்வை: அதிகாம் விசேஷை:
ஆலக்ஷ்ய வந்யாம் அமரேந்த்ர மாந்யாம்
நந்தோபநந்த ப்ரமுகைர் நநந்தே
நாகாதிரூடைர் இவ நாதபூம்நா

44.தைத்யஸ் த்ருணாவர்தமுகை: அயத்நாத்
முஹுர் நிரஸ்தைர் முதிதோ முகுந்த:
அபுங்க்த ராமேண ஸஹாத்புதம் தத்
புண்யம் வநம் புண்ய ஜநேந்த்ர மாந்யம்

45.ஸபக்ஷ கைலாஸ நிபஸ்ய கோபா:
பகஸ்ய பக்ஷாந் அபிதோ பபந்து:
வநே ததந்யாந் அபி கோரவ்ருத்தீந்
க்ஷேப்தும் ப்ரவ்ருத்தா இவ கேதுமாலா:

46.புரஸ்க்ருதம் மங்களகீத வாத்யை:
பும்ஸ: ப்ரஸத்யை ஜகதாம் ப்ரஸூதே:
கயாபி தத்ர ஸ்ப்ருஹயாந்வதிஷ்ட்டந்
கந்யாவ்ரதம் கிஞ்சந கோபகந்யா:

47.நிசாத்யய ஸ்நாந ஸமுத்யதாநாம்
நிக்ஷிப்தம் ஆபீர கிசோரிகாணாம்
கூலாத் உபாதாய துகூலஜாலம்
குந்தாதிரூடோ முமுதே முகுந்த:

48.ஸ சைகஹஸ்த ப்ரணதிம் விதூந்வந்
க்ஷௌமார்த்திநீநாம் ஹரிரங்கநாநாம்
அந்யோந்ய ஹஸ்தார்ப்பண ஸம்ப்ரவ்ருத்தம்
ஆஸாம் ஜஹாஸாஞ்சலிம் அப்யபூர்வம்

49.ஸ சாத்ம சண்டாதக மாத்ரபாஜாம்
க்ஷௌமார்த்திநீநாம் ஸ்வயம் அர்த்யமாநை:
அநந்ய ஹஸ்தார்பண ஸம்ப்ரவ்ருத்தை:
தாஸாம் ஜஹாஸாஞ்சலிபிஸ் ததீயை:

50.ப்ரஸுப்தம் உத்போதயதா பரத்வம்
வீரச்ரியோ விப்ரமமண்டநேந
நீலாதி நிர்வேச நிதாந தாம்நா
நாதோ பபாஸே நவயௌவநேந

51.விஹார பர்வக்ரம சாரு சௌரே:
கல்யம் வய: காமக்ருஹீதி யோக்யம்
மநோபிர் ஆஸ்வாத்யதமம் ப்ரபேதே
மாதுர்யம் இக்ஷோரிவ மத்யபாக:

52.வம்சஸ்வநோ வத்ஸ விஹாரபாம்ஸு:
ஸந்த்4யாக3மஸ் தஸ்ய ச வந்யவேஷ:
ஆயாதி க்ருஷ்ணே வ்ரஜ ஸுந்தரீணாம்
ஆஸீத் சது: ஸ்கந்த4ம் அநங்க ஸைந்யம்

53.ஸமாச்ரிதாம் விப்ரம ஸைந்யபேதை:
காந்த்யா ஸ்வயா கல்பித சாருவப்ராம்
வ்ரஜ ஸ்த்ரிய: க்ருஷ்ணமயீம் வ்யஜாநந்
க்ரீடார்களாம் க்ஷேமபுரீம் அபூர்வாம்

54.அநுச்ரவாணாம் அவதம்ஸபூதாம்
பர்ஹாவதம்ஸேந விபூஷயந்தீ
அதிவ்யயா சர்மத்ருசைவ கோபீ
ஸமாதிபாஜாம் அபஜத் ஸமாதிம்

55.கலாபிநாம் கல்பித மால்யபாவை:
பத்ரைஸ்ததா பத்ரல தேஹகாந்திம்
அவாப்ய ஸஞ்சாரி தமாலம் ஆத்யம்
சாயாத்மகாம் ப்ராபுர் இவாஸ்ய காவ:

56.விதந்வதா மாந்மதம் இந்த்ரஜாலம்
பிஞ்ச்சேந தாபிஞ்ச்சநிபோ பபாஸே
அநேக ரத்நப்ரபவேந தாம்நா
சாராத்மநா சைல இவேந்த்ரநீல:

57.முஹு: ஸ்ப்ருசந்தீ முமுகே யசோதா
முக்தாங்கநா மோஹந வாம்சிகேந
மநீஷிணாம் மாங்களிகேந யூநா
மௌலௌ த்ருதாம் மண்டநபர்ஹமாலாம்

58.க்ருதாஸ்பதா க்ருஷ்ணபுஜாந்தராலே
ப்ராலம்ப பர்ஹாவலிர் ஆப்பாஸே
விசுத்த ஹேமத்யுதி: அப்திகந்யா
ச்யாமாயமாநேவ தத் அங்க காந்த்யா

59.ஸாசீக்ருதாநி ப்ரணய த்ரபாப்யாம்
வ்யாவ்ருத்த ராஜீவ நிபாநி சௌரி:
ஸ ப்ரூவிலாஸாநி ததர்ச தாஸாம்
வக்த்ராணி வாசால விலோசநாநி

60.நிரங்குச ஸ்நேஹ ரஸாநுவித்தாந்
நிஷ்பந்த மந்தாலஸ நிர்நிமேஷாந்
வம்சேந க்ருஷ்ண: ப்ரதி ஸம்பபாஷே
வார்த்தாஹராந் வாமத்ருசாம் கடாக்ஷாந்

61.அசிக்ஷிதம் தும்புரு நாரதாத்யை:
ஆபீ4ரநாட்யம் நவம் ஆஸ்திதேந
ஜகே ஸலீலம் ஜகத் ஏக தா4ம்நா
ராகாப்தி4நா ரஞ்சயதேவ விச்வம்

62.அபத்ரபா ஸைகதம் ஆச்ரிதாநாம்
ராகோ3ததௌ க்ருஷ்ணமுகேந்து நுந்நே
ஹஸ்தாவலம்போ ந பபூவ தாஸாம்
உத்பக்ஷ்மணாம் உத்கலிகா(ஆ)ப்லுதாநாம்

63.அயந்த்ரித ஸ்வைர க3தி: ஸ தாஸாம்
ஸம்பா4விதாநாம் கரபுஷ்கரேண
ப்ரஸ்விந்ந க3ண்ட: ப்ரணயீ சகாசே
மத்யே வசாநாம் இவ வாரணேந்த்ர:

64.விமோஹநே வல்லவ கே3ஹிநீநாம்
ந ப்ரம்ஹசர்யம் பி3பி4தே ததீயம்
ஸம்பத்ஸ்யதே பா3லக ஜீவநம் தத்
ஸத்யேந யேநைவ ஸதாம் ஸமக்ஷம்

65.ஸ்வஸம்பவம் க்ருஷ்ணம் அவேக்ஷமாண:
ப3ந்து4 ப்ரஸூதம் ச பலம் வ்ரஜேச:
நிஸர்க3மைத்ர்யா நியதைக பாவௌ
ந்யயுங்க்த தௌ வத்ஸகுலாநி கோப்தும்

66.அநந்யதந்த்ர: ஸ்வயமேவ தேவாந்
பத்மாஸநாதீந் ப்ரஜநய்ய ரக்ஷந்
ஸ ரக்ஷகஸ் ஸீரப்4ருதா ஸஹாSSஸீத்
நேதா க3வாம் நந்த நியோக வர்த்தீ

67.கதம் வ்ரஜேத் சர்கரிலாந் ப்ரதேசாந்
பத்ப்யாம் அஸௌ பல்லவ கோமளாப்யாம்
இதி ஸ்நுத ஸ்தந்ய ரஸா யசோதா
சிந்தார்ணவே ந ப்லவம் அந்வவிந்தந்

68.விஹார வித்ராஸித துஷ்டஸத்வௌ
ம்ருகேந்த்ர போதௌ இவ தீரசேஷ்டௌ
பபூவது: சாச்வதிகேந பூம்நா
பா3லௌ யுவாநௌ இவ தௌ பலாட்யௌ

69.ஸிந்தூரிதௌ வத்ஸ பராகஜாலை:
ஸிதாஸிதௌ பா3ல கஜாவிவ த்வௌ
உதாரலீலௌ உபலக்ஷ்ய கோப்ய:
ஸர்வா: ததாநந்யவசா பபூவு:

70.கோபாயமாநே புருஷே பரஸ்மிந்
கோ3 ரூபதாம் வேதகி3ரோ பஜந்த்ய:
பவ்யைர் அஸேவந்த பதம் ததீயம்
ஸ்தோப4 ப்ரதிச்சந்த நிபை: ஸ்வசப்தை:

71.அபா3லிசோ பாலிசவத் ப்ரஸாநாம்
ப்ரக்யாபயந் ஆத்மநி பாரதந்த்ர்யம்
ந்யதர்சயத் விச்வபதி: பசூ(sh)நாம்
பந்தே ச மோக்ஷே ச நிஜம் ப்ரபுத்வம்

72.ஆத்மோபமர்தேப் யநுமோதமாநாத்
ஆத்மாதிகம் பாலயதஸ்ச வத்ஸாந்
கா3வ: ததாநீம் அநகாம் அவிந்தந்
வாத்ஸல்ய சிக்ஷாமிவ வாஸுதேவாத்
(மர்தேபி அநுமோத)

73.யோஸௌ அநந்த ப்ரமுகைர் அநந்தை:
நிர்விச்யதே நித்யம் அநந்தபூமா
வைமாநிகாநாம் ப்ரதமஸ் ஸ தேவ:
வத்ஸைர் அலேலிஹ்யத வத்ஸலாத்மா
( யோஸாவநந்த)

74.மஹீயஸா மண்டித பாணிபத்மம்
தத்4யந்ந ஸாரேண மதுப்லுதேந
த்ருஷ்ட்வா நநந்து: க்ஷுதயா(அ)ந்விதா: தம்
வத்ஸாநுசர்யாஸு வயஸ்யகோபா:

75.ஸ்வாதூநி வந்யாநி பலாநி தைஸ்தை:
ஸ்நிக்தைர் உபாநீய நிதர்சிதாநி
ராமாய பூர்வம் ப்ரதிபாத்ய சேஷை:
ஸ பிப்ரியே ஸாதரபுஜ்யமாநை:

76.தாப்யாம் ததா நந்த நிதேசிதாப்யாம்
ரக்ஷாவதீம் ராம ஜநார்தநாப்யாம்
விசேஷ போக்யாம் அபஜத் விபூதிம்
ப்ருந்தாவநம் வ்யாப்ருத தே4நு ப்3ருந்தம்

77.அகாத காஸாரம் அஹீநசஷ்பம்
அதீக்ஷ்ண ஸூர்யம் ததசண்டவாதம்
ப்ரச்சாய நித்ராயித தே4நுவத்ஸம்
ப்ரௌடே நிதாகேபி பபூவ போக்யம்
(தத் அசண்டவாதம்)

78.ந வ்யாதிபீடா ந ச தைத்யசங்கா
நாஸீத் க3வாம் வ்யாக்ர ப4யம் ச தஸ்மிந்
ஸ்வபாஹு கல்பேந பலேந ஸார்த்தம்
நாராயணே ரக்ஷதி நந்தலக்ஷ்மீம்

79.நிரீதயஸ்தே நிரபாயவாஞ்ச்சா:
நிச்ரேயஸாத் அப்யதிக((அபி அதிக) ப்ரமோதா:
ப்ரபேதிரே (அ)பூர்வ யுகாநுபூதிம்
கோபாஸ்ததா கோப்தரி வாஸுதேவே

80.வத்ஸாநுசர்யா சதுரஸ்ய காலே
வம்சஸ்வநை: கர்ணஸுதாம் விதாது:
கதாகத ப்ராணதசாம் அவிந்தந்
கோபீஜநாஸ் தஸ்ய கதாகதேஷு

81.ஆக்ராத வர்த்மாநம் அரண்யபாகேஷு
ஆரண்யகை: ஆச்ரித தேநுபாவை:
கேநாபி தஸ்யாபஹ்ருதம் கிரீடம்
ப்ரத்யாஹரந் ப்ரைக்ஷத பத்ரிநாத:
(தஸ்ய அபஹ்ருதம்)

82.தேவஸ்ய துக்தோதசயஸ்ய தைத்யாத்
வைரோசநாத் வ்யாலபுஜோபநீத:
க்ருஷ்ணஸ்ய மௌளௌ க்ருதபர்ஹசூடே
ந்யஸ்த: கிரீடோ நிபிடோ பபூவ

83.ஸமாஹிதை: அக்நிஷு யாயஜூகை:
ஆதீயமாநாநி ஹவீம்ஷி போக்தா
பக்தைகலப்யோ பகவாந் கதாசித்
பத்நீபி: ஆநீதம் அபுங்க்த போஜ்யம்

84.கராம்புஜ ஸ்பர்ச நிமீலிதாக்ஷாந்
ஆமர்சநை: ஆகலிதார்த்த நித்ராந்
வத்ஸாந் அநந்யாபிமுகாந் ஸ மேநே
ப்ரஹ்வாக்ருதீந் பக்தி பராவநம்ராந்

85.ரோமந்த பேநாஞ்சித ஸ்ருக்விபாகை:
அஸ்பந்தநை: அர்த்த நிமீலிதாக்ஷை:
அநாத்ருத ஸ்தந்ய ரஸைர் முகுந்த:
கண்டூதிபி: நிர்வ்ருதிம் ஆப வத்ஸை:

86.ஸிஷேவிரே சாத்வலிதாந் ப்ரதேசாந்
க்ருஷ்ணஸ்ய தாம்நா மணிமேசகேந
வஸுந்தராயாம் அபி கேவலாயாம்
வ்யாபாரயந்தோ வதநாநி வத்ஸா:

87.நவ ப்ரஸூதாஸ்ஸ ததா வநாந்தே
பயஸ்விநீ: அப்ரதிமாந தோஹா:
பரிப்ரம ச்ராந்த பதாந் அதூராத்
ப்ரத்யாகதாந் பாயயதே ஸ்ம வத்ஸாந்

88.நிவிச்ய மூலேஷு வநத்ருமாணாம்
நித்ராயிதாநாம் நிஜதர்ணகாநாம்
அங்காநி கா: ஸாதரம் ஆலிஹந்தீ:
அமம்ஸ்த ஸம்பாவ்யகுணா: ஸ்வமாது:

89.ஸ நைசிகீ: ப்ரத்யஹம் ஆதபாந்தே
ப்ரத்யுக்தகோஷா இவ வத்ஸநாதை:
மதூநி வம்சத்வநிபி: ப்ரயச்சந்
நிநாய பூயோபி நிவாஸபூமிம்

90.ஸமாவ்ரஜந் விச்வபதிர் வ்ரஜாந்தம்
கோபிஸ் ஸமம் கோபவிலாஸிநீநாம்
உல்லாஸஹேது: ஸ பபூவ தூராத்
உத்யந் விவஸ்வாந் இவ பத்மிநீநாம்

91.நிவர்த்தயந் கோகுலம் ஆத்தவம்ச:
மந்தாயமாநே திவஸே முகுந்த:
ப்ரியாத்ருசாம் பாரணயா ஸ்வகாந்த்யா
பர்ஹாவ்ருதம் வ்யாதநுதேவ விச்வம்
(வ்யாதநுத இவ)

92.பாலம் தருண்யஸ் தருணம் ச பாலா:
தம் அந்வரஜ்யந்த ஸமாநபாவா:
ததத்புதம் தஸ்ய விலோபநம் வா
தஸ்யைவ ஸர்வார்ஹ ரஸாத்மநா வா

93.அவேதிஷாதாம் ப்ருதுகௌ பித்ருப்யாம்
தாருண்ய பூர்ணௌ தருணீஜநேந
வ்ருத்தௌ புராவ்ருத்த விசேஷவித்பி:
க்லுப்தேந்த்ர ஜாலாவிவ ராமக்ருஷ்ணௌ

94.அதாபதாநம் மதநஸ்ய தாதும்
ஆதாதும் ஆலோகயதாம் மநாம்ஸி
நவம் வயோ நாதஸமம் ப்ரபேதே
குணோத்தரம் கோபகுமாரிகாபி:

95.அநங்க ஸிந்தோர் அம்ருத ப்ரதிம்நா
ரஸஸ்ய திவ்யேந ரஸாயநேந
மஹீயஸீம் ப்ரீதிம் அவாப தாஸாம்
யோகீ மஹாந் யௌவந ஸம்பவேந

96.விஜ்ரும்பமாண ஸ்தந குட்மலாநாம்
வ்யக்தோந்மிஷத் விப்ரம ஸௌரபாணாம்
மதுவ்ரதத்வம் மதுராக்ருதீநாம்
லேபே லதாநாம் இவ வல்லவீநாம்

97.அதிப்ரஸங்காத் அவதீரயந்த்யா
ப்ராசீநயா ஸம்யமிதோ நியத்யா
பாஞ்சால கந்யாம் இவ பஞ்சபுக்தாம்
தர்மஸ் ஸதீர் ஆத்ருத தாத்ருசீஸ்தா:

98.திசாகஜாநாம் இவ சாக்வராணாம்
ச்ருங்காக்ர நிர்பிந்ந சிலோச்சயாநாம்
ஸ தாத்ருசா பாஹுபலேந கண்டாந்
நிபீட்ய லேபே பணிதேந நீலாம்

99.கரேண தம்போளி கடோரதுங்காந்
தேஹாந் ப்ருதூந் தாநவ துர்வ்ருஷாணாம்
விம்ருத்ய நூநம் விததே முகுந்த:
ப்ரியா ஸ்தந ஸ்பர்ச விஹாரயோக்யாம்

100.ஆத்மீய பர்யங்க புஜங்க கல்பௌ
அக்ஷேப்ய ரக்ஷா பரிகௌ ப்ருதிவ்யா:
நீலோபதாநீகரணாத் ஸ மேநே
பூயிஷ்ட தந்யௌ புஜபாரிஜாதௌ

101.ராகாதி ரோக ப்ரதிகாரபூதம்
ரஸாயநம் ஸர்வதசாநுபாவ்யம்
ஆஸீத் அநுத்யேயதமம் முநீநாம்
திவ்யஸ்ய பும்ஸோ தயிதோபபோக:

102.அநுத்ருதா நூநம் அநங்கபாணை:
ஸுலோசநா லோசந பாகதேயம்
ப்ரத்யக்ரஹீஷு: ப்ரதி ஸந்நிவ்ருத்தம்
த்யக்தேதரை: அக்ஷிபிர் ஆத்மநா ச

103.வ்ரஜோபகண்டே விபுதாநுபாவ்யோ
கோபீஜநை: ஆத்ம குணாவதாதை:
ஸமாவ்ருதோ நந்தஸுத: சகாசே
தாராகணை: இந்து: இவாந்தரிக்ஷே
(இவ அந்தரிக்ஷே)

104.ஹத்வா ஸயூதம் த்ருணராஜஷண்டே
ராமாச்யுதௌ ராஸபதைத்யமுக்ரம்
அதோஷயேதாம் ப்ருசம் ஆத்மப்ருத்யாந்
ஸ்வாத்யை: ஸுதாபிண்டநிபை: பலௌகை:

105.கதாசித் ஆஸாதித கோபவேஷ:
க்ரீடாகுலே கோபகுமார ப்ருந்தே
ஸ்கந்தேந ஸங்க்ருஹ்ய பலம் பலீயாந்
தைத்ய: ப்ரலம்போ திவம் உத்பபாத

106.பபாத பூமௌ ஸஹஸா ஸ தைத்ய:
தந்முஷ்டிநா தாடித சீர்ண மௌளி:
மஹேந்த்ர ஹஸ்த ப்ரஹிதேந பூர்வம்
வஜ்ரேண நிர்பிந்ந இவா சலேந்த்ர:

107.ஸ்வவாஸஸா க்லுப்த கலங்கலக்ஷ்மீ:
காந்த்யா திச: சந்த்ரிகயேவ லிம்பந்
ரராஜ ராமோ தநுஜே நிரஸ்தே
ஸ்வர்பாநுநா முக்த இவோடுராஜ:

108.விநைவ ராமேண விபு: கதாசித்
ஸஞ்சாரயந் தேநுகணம் ஸவத்ஸம்
வநச்ரியா தூர விலோபிதாக்ஷ:
கஞ்சித் யயௌ கச்சம் அத்ருஷ்டபூர்வம்

109.யத்ருச்சயா சாரித தேநுசக்ர:
கூலாந்திகே விச்வ ஜநாநுகூல:
கலிந்தஜாம் காளிய பந்நகஸ்ய
க்ஷ்வேலோத்கமை: கஜ்ஜலிதாம் ததர்ச

110.விஷாக்நிநா முர்முரித ப்ரதாநே
வைரோசநீ தீரவநாவகாசே
அஹீந்த்ரம் ஆஸ்கந்திதும் அத்யருக்ஷத்
காஷ்ட்டாக்ருதிம் கஞ்சந நீபவ்ருக்ஷம்

111.மதுத்ரவை: உல்பண ஹர்ஷபாஷ்பா
ரோமாஞ்சிதா கேஸர ஜாலகேந
பத்ராங்குரை: சித்ரதநு: சகாசே
க்ருஷ்ணாச்ரிதா சுஷ்க கதம்பசாகா

112.நிபத்ய ஸங்க்ஷிப்த பயோதிகல்பே
மஹாஹ்ரதே மந்தரபோத ரம்ய:
விஷ வ்யபோஹாத் அம்ருதம் விதாதும்
ஸ்வாதூதயம் க்ஷோபயதிஸ்ம ஸிந்தும்

113.க்ருதாஹதி: க்ருஷ்ணநிபாத வேகாத்
ஆநந்தரூபா விததைஸ் தரங்கை:
ஸர்பாப ஸாரௌக்ஷதி ஸம்ப்ரயுக்தா
பேரீவ ஸா பீமதரம் ரராஸ

114.ப்ரஸக்த க்ருஷ்ண த்யுதிபிஸ் ததீயை:
ப்ருஷத்கணை: உத்பதிதை: ப்ரதூர்ணம்
அத்ருச்யத் ஆத்யோதிதம் அந்தரிக்ஷம்
பீதாந்தகாரை: இவ தாரகௌகை:

115.உதக்ர ஸம்ரம்பம் உதீக்ஷ்ய பீதா:
தார்க்ஷ்ய த்வஜம் தார்க்ஷ்யம் இவாபதந்தம்
ப்ரபேதிரே ஸாகரம் ஆச்ரிதௌகா:
காகோதரா: காளியமாத்ர சேஷா:

116.அதாம்பஸ: காளியநாகம் உக்ரம்
வ்யாத்தாநநம் ம்ருத்யும் இவோஜ்ஜிஹாநம்
போகேந பத்நந்தம் அபோஹ்ய சௌரி:
ப்ரஹ்வீக்ருதம் தத்பணம் ஆருரோஹ

117.ஸத்யோ மஹாநீலமயீம் முகுந்த:
ஸபத்மராகாம் இவ பாதபீடீம்
க்ராமந் பணாம் காளிய பந்நகஸ்ய
க்ரஸ்தோதிதோ பாநு: இவாபபாஸே

118.பணாமணீநாம் ப்ரபயோப ரக்தே
கேலந் பபௌ சக்ரிணி சக்ரபாணி:
ப்ரதோஷ ஸிந்தூரிதம் அம்புவாஹம்
ப்ராசேதஸோ நாக இவோபம்ருத்நந்
(உபம்ருத்நன்)

119.ப்ரணேமுஷாம் ப்ராணப்ருதாம் உதீர்ணம்
மநோ விநேஷ்யந் விஷமாக்ஷ வக்த்ரம்
அகல்பயத் பந்நக மர்தநேந
ப்ராயேண யோக்யாம் பதகேந்த்ரவாஹ:

120.தத்போகப்ருந்தே யுகபந் முகுந்த:
சாரீ விசேஷேண ஸமைக்ஷி ந்ருத்யந்
பர்யாகுலே வீசிகணே பயோதே:
ஸங்க்ராந்த பிம்போ பஹுதேவ சந்த்ர:

121.தத் உத்தமாங்கம் பரிகல்ப்ய ரங்கம்
தரங்க நிஷ்பந்ந ம்ருதங்கநாதம்
ப்ரசஸ்யமாந: த்ரிதசை: அகார்ஷீத்
அவ்யாஹதாம் ஆரபடீம் முகுந்த:

122.ஏகேந ஹஸ்தேந நிபீட்ய வாலம்
பாதேந சைகேந பணாம் உதக்ராம்
ஹரிஸ்ததா ஹந்தும் இயேஷ நாகம்
ஸ ஏவ ஸம்ஸாரம் இவாச்ரிதாநாம்

123.ஸ பந்நகீநாம் ப்ரணிபாதபாஜாம்
த்ரவீபவந் தீநவிலாபபேதை:
ப்ரஸாதித: ப்ராதித பர்த்ரு பிக்ஷாம்
கிமஸ்ய நஸ்யாத் அபதம் தயாயா:

124. லோலாபதச்சரண லீலாஹதிக்ஷரித
ஹாலாஹலே நிஜபணே
ந்ருத்யந்தம் அப்ரதிக க்ருத்யம் தமப்ரதிமம்
அத்யந்த சாருவபுஷம்
தேவாதிபிஸ் ஸமய ஸேவாதரத்வரித
ஹேவாக கோஷமுகரை:
த்ருஷ்டாவதாநம் அத துஷ்டாவ சௌரிம்
அஹி: இஷ்டவரோத ஸஹித:

125.ஹரிசரண சரோஜ ந்யாஸ தந்யோத்தமாங்க:
சமித கருடபீதி: ஸாநுபந்தஸ் ஸ நாக:
யுக விரதி தசாயாம் யோகநித்ராநுரூபாம்
சரணம் அசரணஸ் ஸந் ப்ராப சய்யாம் ததீயாம்

126.விவிதமுநி கணோபஜீவ்யதீர்த்தா (உபஜீவ்ய)
விகமித ஸர்பக3 ணா பரேண பும்ஸா
அபஜத யமுநா விசுத்திம் அக்ர்யாம்
சமித பஹிர்மத ஸம்ப்லவா த்ரயீவ

127.அவதூத புஜங்க ஸங்கதோஷா
ஹரிணா ஸூர்ய ஸுதா பவித்ரிதா ச
அபி தத்பத ஜந்மந: ஸபத்ந்யா:
பஹுமந்தவ்யதரா ப்ருசம் பபூவ

கோகுல ப்ரவேசத்தில் ஆரம்பித்து காளிங்க நர்த்தனத்தில் நிறைவுற்றது.
ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் நான்காவது ஸர்கம் சம்பூர்ணம்

——————

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (5வது ஸர்கம்) (393 –490) = 98 -ஸ்லோகங்கள்
கோடைகால,கார்கால,சரத்கால வர்ணநம், துஷ்டமிருக வேட்டை:

1.தத: ஸமாநீத ரஸாலபாக:
ஸம்வீஜயந் பாடல க3ந்த4வாஹை:
நிரூட மல்லி விப4வோ நிதா3க4:
ஸீராயுதம் ஸௌரிஸகம் ஸிஷேவே

2.அபி3ப்4ரதீநாம் குசகும்ப கக்ஷ்யாம்
ஆலிப்த கர்ப்பூர ஹிமோதகாநாம்
ஸ ஸுப்4ருவாம் தே3ஹகு3ணேந யூநாம்
ஆஸீத் வஸந்தாதபி மாநநீய:

3.விஹார யூநா பஜதா ஸ்வயம் தத்
வ்ரஜாங்கநா விப்ரம கிங்கரத்வம்
நிதாந்த தந்யா: ஸ்வகுணை: அபூவந்
நிர்விச்யமாநா க்ருதவ: க்ரமேண

4.க்ருதாவஸேகா இவ க்ருஷ்ண கீதை:
வநத்ருமா வர்த்தித துங்க ச்ருங்கா:
அயத்ந லப்தா4நி க 3வாம் பபூவு:
ஸ்தாயீநி வர்ஷாத் அபவாரணாநி

5.ப3ப4ஞ்ச வாத: ப்ரபலோ ந வ்ருக்ஷாந்
ந திக்ம ரச்மி: ஸலிலம் ததாப
ததாஹ வந்யாம் ந ச தத்ர தாவ:
ஸம்ரக்ஷிதா யத்ர கவாம் ஸ தேவ:

6.காவோ மஹிஷ்யஸ்ச கபீரநாதா:
ஸஞ்சாரிதா: சார்ங்கப்ருதா யதார்ஹம்
களிந்த கந்யாம் அவகாஹ்ய காலே
தர்மாபதா ஸம்பதமேவ பேஜு:

7.கதேபி பூயிஷ்ட குணே வஸந்தே
கோபா: ஸுகம் சாரித கோதநாஸ்தே
கலிந்த ஜாநூப ஸமீப பாஜ:
காலம் கடோராத் அபமத்யநைஷு:

8.விதேநிரே ஜங்கமதாம கல்பை:
அநோபிர் அத்யாஸித சத்வராணி
நிதாகவர்ஷாநுகுணாநி கோபா:
ஸ்தாநாநி கோவத்ஸ கணோசிதாநி

9.அகாலகால்யேந பரேண பும்ஸா
ஸாம்யம் கதாநாம் இவ வல்லவீநாம்
ஸுகாய ஸர்வே ஸமயா பபூவு:
ஸ்வைர் ஸ்வைர் அவிச்சந்ந குணைர் விசேஷை:

10.ஸுதாப்லவ ஸ்வைரஸகீம் அபிக்யாம்
வநாச்ரிதே வர்ஷதி க்ருஷ்ணமேகே
மத்யம் திநேப்யாததிரே விஹாராந்
கா4வ : ப்ரகாமம் கததர்மதாபா:

11.தாபாபஹந்து: ஸ்வபதாச்ரிதாநாம்
தத்தாத்ருசா தஸ்ய ஸமீக்ஷணேந
ந தஸ்ய கோபாத்யுஷிதஸ்ய ஜக்ஞே
வநஸ்ய வாதாத் அபவஹ்நிபீடா

12.ப்ரஸாதிதாம் பாடலபுஷ்பஜாலை:
ப்ரச்சாய நித்ரா சமிதோபதாபா:
திகாவஸாநஸ்நபநேந சீதா:
கோப்ய: ப்ரியைர் நிர்விவிஸுர் நிஷீதாம்

13.நிதாகதைக்ஷ்ண்யாத் இஹ துஷ்டஸத்வா:
க்ஷோபம் கவாம் குர்யுர் அதிக்ஷுதார்தா:
இதீக்ஷமாண: ஸஹஜேந ஸார்தம்
வ்யதத்த நாதோ ம்ருகயா விஹாரம்

14.ப்ரஸக்த கங்கா யமுநாநு சக்த்யா
பாஸா தயோர் ஆஹித காடமோஹா:
அயத்நலப்யோபகமாஸ் ததாஸந்
வ்யாலா: க்ஷணாத் அர்பக வேகயோக்யா:

15.அநுப்ரயாதைர் இவ தேவமாயாம்
அச்சேதநீயைர் அபி திக்கஜாநாம்
வநம் தத் அந்தர்கத ஸத்வஜாதம்
பாசைர் அவாருந்தத வத்ஸபாலா:

16.அநந்த லீலோசித பூமிகாப்தை:
ஆவேதிதாந் வேத வநேசரேந்த்ரை:
பத: ஸமாஸ்தாய க்ருஹீதசாபா
குப்தஸ்திதிம் கோபஸுதா விதேநு:

17.க்ஷணாத் அநிர்தாய நிதாநபேதம்
தத்தாபஹாஸைர் வநதேவதாபி:
ம்ருகாயிதம் தத்ர ம்ருகேந்த்ர முக்யை:
ஸிம்ஹாயிதம் கோகுல ஸாரமேயை:

18.பரிஸ்புரத் க்ருத்ரிம ஸத்வஜாதை:
ப்ரஸாரிதை: ச்யாம படைர் வநாந்தே
ஸ்வயம் திரோதாய ததர்ஹ சப்தா
கோபா ம்ருகாந் கூடசராச்சகர்ஷு:

19.சதாவரீதாம நிபத்த மூர்த்ந:
சார்ங்கத்வ நித்ராஸித ஸிம்ஹயூதாந்
அநீகநாத ப்ரமுகாந் அகார்ஷீத்
அக்ரேஸராந் வ்யாததநூந் அநந்த:

20.விமுக்தபாஷா மதுவைரி ப்ருத்யை:
ஜிஹ்வால துர்தர்ச கராலவக்த்ரா:
நிபேதுர் அந்யோந்ய விமுக்த ரோஷா:
ஸ்வாநோ வராஹேஷு நிசாத தம்ஷ்ட்ரா:

21.ஸம்பூய கோபா: ப்ரஸமம் ப்ரயுக்தை:
ஸத்வாநி வந்யாநி ஸமக்ர ஸத்வா:
குஹாமுகாம்ரேடித தீவ்ர கோஷை:
கோலாஹலைர் ஆகுலயாம் பபூவு:

22.அம்ருஷ்யதோ மானுஷ ஸிம்ஹநாதம்
கிரீந்த்ரரோதை4ர் அபி துர்நிரோதாந்
பபஞ்ச த்ருப்தோ பலபத்ர ஸிம்ஹ:
ஸிம்ஹாந் த்விபேந்த்ராந் இவ துர்நிவார:

23.குஞ்சாகலாப ப்ரதிப3த்த கேஷை:
ஆகுல்பம் ஆலம்பித பிஞ்ச்சஜாலை:
நிஷங்கிபிஸ் சாரு ப்ருஷத்கசாபை;
குப்தோ பபௌ கோப ஸுதைர் முகுந்த:

24.ஆக்ராந்த்ய கம்பேஷு நகேஷு தைர்யம்
சௌர்ய க்ரமம் ஸ்வாபத விக்ரமேஷு
அசிக்ஷயத் க்ஷேம விதாத்ம ப்ருத்யாந்
விஹாரகோபோ ம்ருகயாபதேசாத்

25.ஆதாய லூநாநி முகுந்த பாணை:
ச்ருங்காணி சீக்ரம் வநகாசரணாம்
சார்ங்க ப்ரமாணாநி சநைர் அகார்ஷு:
தைரேவ சாரூணி தநூம்ஷி பாலா:

26.மநுஷ்ய மாம்ஸ ஸ்ப்ருஹயா ஸரோஷம்
க்ருஹாந்ததுத்ய திதும் ப்ரவ்ருத்தாந்
சி(sh)லீமுகை: கீலித சைலகண்டாந்
க்ருஷ்ணத்ததா கேசரிணஸ் சகார

27.நவாஹ்ருதைர் நாத பரிஷ்க்ரியார்ஹாம்
குஞ்சாச்ரஜம் கோபகுமாரவீரா:
விபிந்நவந்யத்விப கும்பமுக்தை:
முக்தாபலைர் அந்தரயாம் பபூவு:

28.சராஹ்ருதாநாம் விபிநே ம்ருகாணாம்
ஆர்த்ரா ஹ்ருதைஸ் சர்ம பிரத்தா ஹர்ஷா:
அகல்பயந் நஸ்தரணாநி கோபா:
ஸம்வேஷயோந்யாநி ஸஹாயிநீநாம்

29. அபிந்நபார்ஷ்வேஷ்வவகாச பேதாந்
பிந்நஸ்திதீந் பீதிம் அபோஹ்ய வத்ஸாந்
நிரஸ்த ஸிம்ஹேஷு குஹாக்ருஹேஷு
ந்யவீவிஸந்நாத நியோகபாஜ:

30.அயாதயாமைர் அசிர ப்ரதாபாத்
ஸும்ருஷ்டபாகைர் அதிஷல்ய ச்ருங்கம்
மாம்ஸைர் ம்ருகாநாம் மதுநாவ ஸிக்தை:
நந்தஸ்ய ப்ருத்யா விபிநே நநந்தும்

31.நிவேத்யமாநாந் வநதேவதாபி:
ஸங்க்ருஹ்ய வந்யாந் உபதாவிசேஷாந்
ஸமம் சுஹ்ருத்ப்ய: ஸஹஸா விபேஜே
ராமாநுரோதேந ரமாஸஹாய:

32.த்ராணம் ஸதாம் துஷ்க்ருதிநாம் விநாசம்
தந்வந் அபீஷ்டம் ம்ருகயாச்சலேந
ஸ்வச்சந்தசர்யாநு குணம் கவாம் தத்
சக்ரே வநம் சாந்த ம்ருகாவசேஷம்

33.நிஸர்க காருண்ய தரங்க வ்ருத்யா
நிர்வைரிதாம் நைகம கோபத்ருஷ்ட்யா
ஸம்ப்ராபிதா: ப்ராபுர் இவைகஜாத்யம்
கேசித் கவாம் கேசரி தந்தி முக்யா:

34.விதூந்வதா தூளி கதம்ப ரேணூந்
தாரா கதம்பாங்குர காரணேந
நிந்யு: ச்ரமம் நிர்ஜர விந்துபாஜா
நபஸ்வதா நந்தஸுதாநுயாதா:

35.அமர்த்ய யக்ஷேஷ்வர தா4மபாஜோ:
ஆராமயோர் ஏகம் இவாவதாரம்
ப்ரஷாந்த க4ர்மாதி ச(ஷ)யம் ப்ரபாவாத்
ப்ருந்தாவநம் நந்தஸுதோ விதேநே

36.திச(ஷ)ம் ஸமாக்ரம்ய கரைர் உதீசீம்
தேவே ரவௌ தக்ஷிணத: ப்ரவ்ருத்தே
நிதாக க்லுப்த்யா நிக்ருஹீத தேஹாந்
வ்ருஷ்டிம் புந: ஸ்ரஷ்டும் இயேஷ சௌரி:

37.அதாவிராஸீத் அபஸாரயந்தீ
தாபம் க3வாம் சண்டகர ப்ரஸூதம்.
விசித்ர ஸஸ்யோதய மேசகாங்கீ
மேகாவிலா மாதவ யோக3வேலா

38.மஹீப்ருத: ஸம்ப்ருத தீர்த்த தோயை:
அம்போதரைர் ஆசரிதாபிஷேகா:
ப்ரயுக்த வித்யுத் வலயை: புநஸ்தை:
ப்ராயேண நீராஜநம் அந்வபூவந்

39.தௌ4தாவதா3தை: க்ரகசச்சதாநாம்
பத்ரைர் அவிச்ராந்த ஷடங்க்ரி நாதை:
வ்யதாரயத் புஷ்பசர: ப்ரதூர்ணம்
மாநக்ரஹம் மாநவதீ ஜநாநாம்

40.பயோமுசோ ஸேகவதாம் ஸ்தலாநாம்
வீருத்ப்ரரோஹா விவிதா பபூவு:
ஸமீக்ஷிதாநாம் மதுஸூதநேந
ச்ரத்தாதயாத்யா இவ ஸத்குணௌகா:

41.சி(ஷி)தேந பஞ்சேஷு சரேண பிந்நாத்
வியோகிநீ மாநஸதோ விகீர்ணா:
ததேந்த்ரகோபத்வம் இவாதிஜக்மு:
சோணா: க்ஷிதௌ சோணித பி3ந்துபேதா:

42.மதுத்ருதேர் உல்பண த3ந்தவீணா
மேகாநிலே மேதுரபிந்துஜாலே
ப்ரபூ4தகம்பா: ப்ரதயாம் பபூவு:
சீ(sh) தாலுதாம் கண்டகிந: கதம்பா3:

43.சதஹ்ருதா சஸ்த்ர விலாஸ தீப்தா
தீரப்ரணாதா த்ருதசித்ரசாபா
கநத் பலாகா த்வஜ பங்க்திராஸீத்
காதம்பிநீ காமசமூர் அபூர்வா

44.ம்ருதங்க தீரஸ்தநிதோ விஹாயா:
ஸௌதா3மிநீ ஸம்ப்4ருத சாருலாஸ்ய:
பபௌ நவாநாம் ப்ரபவோ ரஸாநாம்
ரதிப்ரியஸ்யேவ நடஸ்ய ரங்க:

45.அசிந்ததோபஸ்தித ஜீவநாநாம்
ஆஸேதுஷாம் அப்யதிகாம் ஸம்ருத்திம்
தோயாஷயாநாம் பரிவாஹஜன்யா
ஸ்வகுப்திர் அந்யோபசய ப்ரதாபூத்

46.குஹாஸு கோ3வர்த்தந ஸம்பவாஸு
ப்ரகாம விஸ்தீர்ண ஸமஸ்தலீஷு
குணாதி4கோ விச்வஸ்ருஜா ப்ரவர்ஷே
வாஸ: ஸமாதீயத வல்லவாநாம்

47.தரீஷு கோப்ய: ப்ரஸமீக்ஷ்ய க்ருஷ்ணம்
திசாஸு ஜீமூதகணம் மயூர்ய:
அக்ரேபதீநாம் அதிகீதிநாதம்
விதேநிரே சாரு விஹாரலாஸ்யம்

48.பயோதலக்ஷ்ய ப்ரஹிதாக்ர ஹஸ்தாம்
க்ருஷ்ண: ஸ்வநேத்ரே இவ சந்த்ர சூர்யௌ
திரோத3தா4நாம் ப்ரதிரோத்தும் ஐச்சத்
ஸ்வைரீ ஸ்வலீலாம் இவ ஜாதலீலாம்

49.அதாஞ்சந ஸ்நிக்த நப4: ப்ரகாச(ஷ):
க்ஷணத்விஷாம் கல்பித லாஸ்யப4ங்கா:
திசா முகோல்லாஸந த்ருஷ்டதாக்ஷ்யா
தீநாம்புவாஹா திவஸா பபூவு:

50.அலக்ஷ்யதீ வ்ராதபம் அந்தரிக்ஷம்
ஸிதாஸிதைர் அம்புதரை: சகாஸே
விவேகம் ஆஸாதயதாம் இவாதௌ
சித்தம் விதர்கை: அநிவர்தமாநை:

51.விஹாய ஸத்ய: குடஜார்ஜுநாதீந்
விப்லாவிதாந் கால விபர்யயேண
புநர்பபந்து: ப்ரணயம் த்விரேபா:
கோசோபபந்நேஷு குசேசயேஷு

52.தரங்க லோலாம்புஜ தாலவ்ருந்தா
பர்ஹாதபத்ராயித ப்4ருங்கயூதா:
விதூத ஹம்ஸாவலி சாமரௌகா
நத்4ய: ஸமாதந்வத நாதஸேவாம்

53.தாபாநுபந்த ப்ரஸமாய பும்ஸாம்
சய்யார்த்திநா சார்ங்கப்ருதோபஹூதா
பயோதமாலா வ்யபதேச த்3ருஷ்யா
ப்ராயஸ் திரோதீ4யத யோக3நித்3ரா

54.இதஸ்தத: ப்ராப்த சரத்விஹாரம்
கோபீஸகம் த்ரஷ்டும் அதீவ ஹர்ஷாத்
அசோபி நேத்ரைர் இவ ஜ்ரும்பமாணை:
சீணைர் தரித்ரீ சிகிநாம் கலாபை:

55.சராசரேஷ்வாஹித ஜீவநாநாம்
அநுஜ்ஜதாம் ஸத்பதம் அம்புதாநாம்
சுசித்வம் அந்தர் பஹிரப்ய யத்நாத்
அப்யாகதைர் ஹம்ஸகணை: சசம்ஸே

56.ஸம்ஸ்காரபேதை: கலமாதிகாநாம்
க்ரமேண லப்தோ பசயஸ்திதீநாம்
தர்மம் நிஜம் ஸாதயிதும் க்ஷமாணாம்
ஸமுந்நதி: ஸந்நதி ஹேதுர் ஆஸீத்

57.விஹார கோபஸ்ய குணாந் க்ருணத்பி:
க்ஷீபாச(ஷ)யா கீதபதைர் உதாரை:
சகாஸுர் ஆஸாதித பக்திபேதா:
ஸாமோபஷாகா இவ சா(ஷ)லிகோப்ய:

58.விகஸ்வரேந்த்ராயுத பர்ஹதாம்ந:
ச்யாமீக்ருதம் க்ருஷ்ண க4நஸ்ய தாம்நா
சரத் ப்ரஸங்கேபி ததா ததாஸீத்
ப்ருந்தாவநம் பத்த மயூர லாஸ்யம்

59.ஸமக்ர பந்தூக ரஜ: ஸமேதம்
ஸ்மேராதஸீமேசகம் அந்தரிக்ஷம்
பீதாம்பரேண ப்ரபுணா ததாநீம்
அயத்ந ஸம்பூதம் அவாப ஸாம்யம்

60.ஸமக்ர ஸப்தச்சத ரேணு கீர்ணை:
ஸ்ரோதோபி: உந்நீத மதப்ரவாஹ:
ஸ்வகாநநே ஸ்வைர ஜுஷாம் கஜாநாம்
கோவர்தநோ யூதபதிர் பபூவ

61.அதோமுகைச்ச ப்ரதிபிம்பரூபை:
அப்யுந்நதை: ஆத்மபிர் அப்யசம்ஸந்
த்ரிவிக்ரமஸ்ய ஸ்திதம் உந்நதம் ச
பதத்3வயம் பாதஸி ரக்தபத்3மா:

62.பங்கக்ஷயே ப்ராக்தந வர்த்திநீநாம்
வக்ரேதரா வ்யக்திர் அபூத் ப்ருதிவ்யாம்
பஹிர்மத ப்ரத்யயிநாம் வ்யபோஹே
வேதோதிதாநாம் இவ ஸத்க்ரியாணாம்

63.மதப்ரபூதத்வநயோ மஹோக்ஷா
ரோதோ விபேதோல்பண துங்கஸ்ருங்கா:
தர்பஸ்ய தேஹோ இவ யோகஸித்தா:
தந்தாவலாந் அந்தரயாம் பபூவு:

64.ஸரோருஹாம் ரக்தஸிதா ஸிதாநாம்
ச்(ஷ்)ரியா பபௌ சாரதவாஸரஸ்ரீ:
விஹாரபாஜா குணபேதயோகாத்
வ்யக்தீக்ருதா விஷ்வஸ்ருஜேவ மாயா

65.ஆரக்த கல்ஹார விலோசந ஸ்ரீ:
க்லாந்தா ப்ருஷம் கேலகதி: ஸ்ஸ்வலந்தீ
உந்நாலநாலீக மதூபபோகாந்
மத்தேவ மார்தாண்டஸுதா பபாஸே

66.வலக்ந லக்நோர்மி வலீவிபங்காம்
காலே யதாஸ்தாந க்ருஹீத கார்ஷ்யாம்
அரம்ஸ்த பஷ்யந் அநகோSநுரூபாம்
ச்யாமாம் ஸுத்ருஷ்டாம் அபி சூர்யகந்யாம்

67.சோணாக்ருதிம் கோகநதைர் உதாரை:
இந்தீவரைர் ஆகலிதாத்மகாந்திம்
சிதாம்புஜை: ஸூசித ஜாஹ்நவீதாம்
ஏகாம் அனேகாம் இவ தாமபு4ங்க்த

68.குமுத்வதீம் ப்ரேக்ஷ்ய கலிந்த கந்யாம்
தாரா பரிஷ்காரவதீம் த்ரியாமாம்
நப: ஸ்தலீம் ச ஸ்புடஹம்ஸமாலாம்
நாதஸ் த்ரிதா4பூ4தம் அமந்யத் ஐகம்

69.பந்தூகஜாலை: பரிதாந சோபாம்
இந்தீவரை: அப்ரதிமாம் அபி4க்யாம்
முகச்ரியம் தாமரஸைர் முராரே:
ஸம்ப்4ருத்ய லேபே ச(ஷ)ரதாநுரூப்யம்

70.பயோத4ராணாம் பலிதங்கரண்யா
திவச்ச தாருண்யம் இவார்பயந்த்யா
விசித்ர பூம்நா சரதா ஸ்வசக்திம்
விக்யாபயாமாஸ விஹாரகோ3ப:

71.குமுத்வதீ கல்பித ப்4ருங்ககீ3த:
ஸந்தர்சயந் தர்பணம் இந்துபிம்பம்
ஸ சாமரச் சந்த்ரிகயா ஸிஷேவே
தம் ஈஸ்வரம் தத்ர சரத்ப்ரதோஷ:

72.ஸரோருஹாம் ரக்தஸிதாஸிதாநாம்
ஸ்தாநேஷு ப்ருங்கத்வநிபி: ப்ரதேநே
ஜிகீஷத: பஞ்சசரஸ்ய விஷ்வம்
தூர்ணம் ப்ரவ்ருத்தைர் இவ தூர்யகோஷை:

73.நிர்முக்த போகீந்த்ரநிபை: பயோதை:
நப:ஸ்தலீ வ்யாப்த தநுர் பபாஸே
அநங்க யோக்யைர் ஹரிநீலபூமி:
தௌத ப்ரகீர்ணைரிவ சாமரௌகை:

74.விபாவ்ய பந்தூக விபாதஸங்க்யாம்
காலோசிதம் கல்பயிதும் விஹாரம்
த்விஜைர் உபாதாவி நிஸர்க சுத்தை:
அங்கீக்ருதாநாவில தீர்த்ததோயை:

75.அநிந்திதாம் க்லாநிம் இவோ(உ)த்வஹந்த்ய:
விதேநிரே மந்ததராந் ப்ரசாராந்
வர்ஷா நிசீதே தயிதேந புக்தா:
ச்ராந்திம் ப்ரயாதா இவ சைவலிந்ய:

76.ச்ரியா ஸமம் பாவித பத்மபூம்நா
கநாகமாத் உல்லஸித: பயோதே:
ரராஜ நீலே ரவி: அந்தரிக்ஷே
மணீஸ்வரோ மாதவ வக்ஷஸீவ

77.அவாப்ய ஸங்கோசம் அதீவ பூய:
காலாகமாத் உந்மிஷதோ நபஸ்த:
விபாகம் ஆபு: வி திசோ திஷச்ச
ப்ரஜா: ப்ரஸந்நாதிவ விஷ்வதாம்ந:

78.ஸமுத்யத: திக்மருசோ கநாப்தேர்
உந்நித்ரதாம் பூர்வமுபாஜகாம
ரதாங்கபாணேர் இவ ஸிந்துஜந்மா
ஸரோஜிநீ சாரு ஸரோஜலக்ஷ்யா

79.உத்ஸாரயந் ஜீர்ண ஸிலீந்த்ர (ஷிலீந்த்ர) ஜாலம்
ப்ராயோ மதை: பேசகிநாம் ப்ரஸிஞ்சந்
சகார ஸப்தச்சத ரேணுஜாலை:
காலோ மஹிம் காம விஹாரயோக்யாம்

80.க்ருதோதயா: க்ருஷ்ணவலாஹகேந
ஸ்ரோதோவஹா: ஸ்வைர விஹாரபாஜ:
த்ரபாமிவ ஸ்தாநகதி ப்ரதீக்ஷ்யா:
ஸ்வாபாவிகீம் ஸ்வச்சதசா(ஷா)ம் அவாபு:

81.ஸுகாவகாஹ்யை: ஸுத்ருஷாம் அதுஷ்யத்
ஸ்வாதோத்தரை: சௌரி: அபேதபங்கை:
ப்ரஸந்ந சீதைர் அநகை: பயோபி:
ஸ்வபக்த சித்தைர் இவ யாமுநீயை:

82.அநுல்பணைர் அந்வஹம் ஊர்மிபேதை:
ஸம்பந்நரேகா : ஸரிதாமகோத:
ஸ்ரியோ தது: பத்மவநாவதாரே
ஸோபாநதாம் ஸைகத ஸந்நிவேஸா:

83.ப்ரஸாதபாஜா ஸமயேந தத்தா:
த்ரைலோக்ய லக்ஷ்ம்யா: தரலஸ்வபாவ:
பயோதர ஸ்தாநகதா விரேஜு: (இவ ரேஜு)
ஹாரா: ப்ரபூதா இவ ஹம்ஸமாலா:

84.ஜலாதப த்யாக ஸமாகமாப்யாம்
ப்ராசீம் அவக்ராம் ப்ரக்ருதிம் பஜந்த்ய:
ததந்வய த்யாகவசாத் அவாப்தை:
பங்கைர் அமுச்யந்த சநை: பதவ்ய:

85.ஸ்தாநே விநித்ரா: ஸ்தலபத்மகோசா:
ப்ராயோ கதிம் பாந்தஜநஸ்ய ரோத்தும்
அருந்துதாந் ஆமுமுசு: பராகாந்
ஆஷ்யாந பங்கேஷு மஹாபதேஷு

86.பதத்ரலீலாஹத புஷ்கராந்தை:
பத்மாலயாநூபுர ஸௌம்யநாதை:
சுபை4 : அபா4வி ஸ்வபதஸ் த்ரிதாம்ந:
ப்ரத்யூஷ தூர்யைர் இவ ராஜஹம்ஸை:

87.கல்ஹார நிஷ்பாதித கர்ணபூரா
விதீர்ண பந்தூக விசேஷகஸ்ரீ:
ஆமுக்த பத்மோத்பல ரேணு: ஆஸீத்
ஸைரந்த்ரிகா காபி சரத் த்ரிதாம்ந:

88.ஸரோஜ கோசா(ஷா)ந்மிஷத: ப்ரபுக்நாந்
சாலீந் விபாகாநத பிஞ்சராக்ராந்
சுகாம்ஸ்ச தேஷ்வாபததோநுமேநே ( அநுமேநே)
ஸௌரி: ஸயூத்யாந் இவ சோணதுண்டாந்

89.ஸ்வவேக ஸம்சந்ந க3பீ4ரபா4வம்
ஸ்ரோதஸ்விநீநாம் அபஹாய தோயம்
காலுஷ்யம் ஆயோத4நகால யோகாத்
வீராங்கநாநாம் ஹ்ருதயம் விவேஷ

90.நவ ப்ரரூடைர் நலிநீபலாஷை:
சா(ஷா)ராணி வேஷந்த ஜலாந்யவாபு:
ஸ்புரத்கலங்கஸ்ய துஷாரதாம்ந:
சா2யாபி4ர் அந்யாபிர் இவா விசேஷம்

91.வர்ஷீயஸீநாம் அபி பத்மிநீநாம்
ஸௌம்யேந வர்ஷாந்தர ஸாயநேந
ஸாமோத மந்தஸ்மிதஹார்ய ப்ருங்கம்
யுக்தம் ஸ்ரியா யௌவநம் ஆவிராஸீத்

92.சரத்விபூதிம் குமுதாவதாநாம்
ஸம்வீத நீலாம்பர தர்ஷநீயாம்
அமம்ஸ்த நிர்தூதகந ப்ரலம்பாம்
மூர்திம் ப3லஸ்யேந ஷுபாம் முகுந்த:

93.நித்ராயிதேவ ப்ரதமம் பயோதை:
ப்ரஷாந்த நித்ரேவ சரத் ப்ரஸாதாத்
ஜகத்ரயி தத்வ்ரதிநீவ பேஜே
ஜாதோத்மயம் ஜாகரணே முகுந்தம்

94.நித்ராபதேஷேந ஜகத்விபூதிம்
விபாவயந் நித்ய விதூ4தநித்யம்
ப்ரபுத்யமாந: ஸ விபு4 : ப்ரஜாநாம்
ப்ராதாத் ஸ்வதர்மாநுகுணம் ப்ரபோதம்

95.அவ்யாஸங்கம் ஜலதி சயநாத் உத்திதஸ்யாத்மதாம்ந:
பத்யு: புண்யம் ப்ரதமநயநஸ்பந்திதம் ப்ராப்துகாமா
நித்யாபூர்வ ஸ்ருதிபரிமளம் ந்யஸ்த லீலாரவிந்தா
பாதாம்போஜம் ஸஹ வஸுதயா தா4ரயாமாஸ பத்மா

96.அநுசரித விதிக்ஞை: ஆத்ருதாம் பூர்வ பூர்வை:
மஹிதிதம் அநபாயம் மங்கலம் மந்யமாநா:
ப்ரசித விவித4போக்யாம் ப்ராரப4ந்த ப்ரதீதாம்
வலமதந ஸபர்யாம் வல்லவா நந்த முக்யா:

97.வாஹேஷு கோ4ஷு த்3விரதேஷு சாக்3ர்யாம்,
தத்ஜந்யயா ஜீவிகயோபபந்நா: (உபபந்நா)
ததர்ஹ ஸம்பா4ரவதீம் ஸபர்யாம்
க்ஷிப்தாபதம் க்ஷேமவிதோ விதேநு:

98.ஆபால ப்ரேக்ஷணீயம் ப்ரணதம் அநிமிஷைர்
அத்புதாநாம் ப்ரதாநம்
தூ4த த்ரைலோக்யதோ3ஷம் த்வஜம் அமரபதேஸ்
தூர்ண முத்தா பயந்த:
க்4ருஷ்டீநாம் அர்சநாபி: ஸ்துதி குணநிகயா
கீதந்ருத்தோபஹாரை:
உத்வேல ப்ரீதிலோலா வித3து4ர் அவிகலைர்
உத்ஸவம் கோபப்ருந்தா:

————————–

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் (ஆறாவது ஸர்கம்) (சித்ர ஸர்கம்) (491-602)-112-ஸ்லோகங்கள்
கண்ணன் கோவர்த்தனத்தின் பெருமை கூறல்)

1.ச(ஷ)மயதா புருஹூத மஹோத்ஸவம்
வ்ரஜபதி: ஸஹ வல்லவயூதபை:
நிப்ருதமஞ்ஜுகிரா நிஜஸூநுநா
நிஜகதே ஜகதேக குடும்பிநா

2.விதிதவாநிவ விக்ஞபயாம்யஹம்
ச்ருணுதமே ச(ஷ)குநேர் இவ பா4ஷிதம்
ப்ருதுக புத்திர் அஹம் ப்ருதுசேதஸ:
ப்ரப4வதோ ப4வதோ நஹி சிக்ஷயே

3.நிக3ம த்ருஷ்டமிதம் நிகிலேந வ:
க்வசந விஷ்வதநோ புருஷே ஸ்திதே
ய இஹ யாம் உபஜீவதி தத்தநும்
ஸ ஹி தயா ஹிதயா பு4வி நாதவாந்

4.அதியஜேத நிஜாம் யதி தேவதாம்
உபயதஸ்ச்யவதே ஜுஷதேப்யகம் (ஜுஷத் அப்யகம்)
க்ஷிதிப்ருதைவ ஸதைவதகா வயம்
வநவதாSநவதா கிமஹித்ருஹா

5.அநகஷாத்3வல காநநஸம்பதா
நத நதீஹ்ருத நிர்ஜரசா(ஷா)லிநா
பஹுபஷு: பஷுபாலக ஸந்ததி:
மஹிப்ருதா ஹி ப்ருதா ந மருத்வதா

6.அசலம் அர்சத கிம் விபு3தை: சலை:
சு(ஷ)ப4வநம் ப4வநம் ச திவௌகஸாம்
க்ஷமம் அநேந வநே பரிரக்ஷிதே
ந ஹரிணா ஹரிணாந் அபி பா3தி4தும்

7.கி3ரிஷு விஷ்ணு விபூ4திஷு யுஜ்யதே
நிகிலதேவமயீஷு ச கோ3ஷு ந
:ததுபயாச்ரித வ்ருத்யுபஜீவிநாம்
கு3ரு சிரம் ருசிரம் ச ஸமர்சநம்

8.அபி4மதம் கி3ரய: க்ருதஸத்க்ரியா
த3த3தி தர்ஷித தைவத பூ4மிகா:
ஹரித –ரக்ஷு – முகைர் அபி விக்ரஹை:
அஹிதம் ஆஹித மாந விபர்யயா:

9.பஷுபி: அத்ரிசரைர் உபகல்பிதே
வ்ரஜநயே ஜநயேம ந விப்லவம்
க்ஷிதிப்4ருதேஷ ஸமீஹித ஸித்4த3யே
ஜநம் இதம் ந மிதம்பசதாம் நயேத்

10.அபி ச ஸாது4 க4வாம் அபி4வர்தநாத்
அந்ருதஹாநி ஜயா நிஜயாSSக்யயா
பஜதி கோ3பக3ணைர் அபிராத்யதாம்
வநமயம் நமயந் ப(ph)லஸம்பதா

11.ஹரதி தாபமஸௌ உபஸேதுஷாம்
மஹிமவாந் ஹிமவாநிவ த3க்ஷிண:
விதநுதே மணிரச்மிபிர் அப்யஸௌ
ஸுரபதே: அபதேஜ இவாஸ்பதம்

12.ப்ரதிஷதா மது4மூல ஃபலாநி ந:
ஸதருணா தருணாத்பு4த வீருதா4
உபக்ருதம் கி3ரிணா ததிஹார்ஷ்யதாம்
ரஸ ததம் ஸததம் ஹவி: ஆஹ்ருதம்

13.ஸமருதா மரு – தாப – ஜிதாமுநா
நதவதா தவ – தாந்தி தவீயஸா
ஸ்ரம ஹதா மஹதா க்ருதவிச்ரமா
வயமிதோ யமிதோல்பண ஷாக்வரா:

14.ப3ஹுமதோ மநுஜா த3த4தே த்4ருதிம்
பஹுமதோ S யம் அநந்யத்ருதி: ஸதாம்
கி3ரி – சதோந்நதிமாந் அதிகோஹ்யஸௌ
கிரிச தோஷ க்ருதோபி மஹீப்4ருத:

15.ஸநக3ரா நக3 ராஜிமதாமுநா
குஹரிணா ஹரிணா ஸமஸம்பதா
ஸததம் ஆதத மாந மஹீயஸீ
வஸுமதீ ஸுமதீஷ்வர தா4ர்யதே

16.ஸுரஸ கந்த விபூ4திநிதே ஹிதம்
பரிக்ருஹாண நிஜே பசுபாலநே
ஸுரஸகந்தவிபூதி நிதேஹி தம்
ஹரிம் அவேத்ய கி3ரிம் ஹவி: உத்தமம்

17.விசுத்ததோயௌக பரீதபார்ச்வே
சு(ஷ)த்தாஷயா: ஸ்வேத இவாந்தரீபே
நிராசிஷோ நித்யமிஹாச்ரயந்தே
நை: ச்ரேயஸம் தாத நிவ்ருத்தி த4ர்மம்

18.இஹ வாஸமஹீ ஸமஹீந கு3ணே
ஸ்த்திர குஞ்சக்3ருஹே ஜக்3ருஹே விபு3தை:
அயமாநமதாம் ந மதாம் ந தநும்
க்ஷிதிப்4ருத் பஜதே பஜ தேந த்4ருதிம்

19.தடபூமிர் அஸௌ ஜயதி த்ரிதிவம்
பவநாக3த தாப வநாக3 ததா
இஹ தே3வகணைர் அநிசாத்யுஷிதா
யுதகோகநதாயுத கோகநதா

20.ப்ரக்ருஷ்ட வம்சோதய மாநநீய:
ப்ரபூ4ததோய ப்ரதிதாநுரூப்ய:
ப்ரவால முக்தாமணி சித்ரதாங்கீ:
பத்நீர் அயம் ப்ராபயதே பயோதி4ம்

21.நந்த நீதித4ந ஸர்வநந்தநீ
தத்த்வ யாத – மதிபூ4ஷ தத்த்வயா
ஸாதுநா க்ஷிதிப்4ருதோ ரஸாதுநா
ஸேவ்யதாம் இஹ க3தேந ஸேவ்யதாம்

22.நம்யதேஹ நியதா விபூதயே
பூ4தயேஷ்வரதயா விராஜதே
ராஜதேத்ருஷ தடீ மஹீயஸே
ஹீயஸே ந யதி நாம நம்யதே

23.அயோகநித்ரஸ்ய ஹரே: இதாநிம்
மாந்யே பதே மாநஸத: ப்ரவ்ருத்தா:
த்வதாசயஸ்வச்ச ஸரித்ப்ரவாஹே
ஹம்ஸை: ஸமம் வாஸம் இவாஸ்ரயேம

24.நிசாகரஸ்ய ஸ்படிகேஷ்விஹாதிகம்
ஸுஜாத ரூபா ஸ்ரயதோ விபா4 ஸிதா
ரவிப்ரபா4 ச ஸ்ப்ருஷதீவ ஸாந்த்யதாம்
ஸுஜாதரூபாஸ்ரயதோ விபா4ஸிதா (ஸ்படிகேஷு அதிகம்)

25.ந த3ந்திநோஸ்மிந் முதிதா நதந்தி நோ
வநஸ்தலீலாஸ்த்விஹ தேவநஸ்தலீ
வ்ரஜாதி4பாகோ4ந்நதி – தீவ்ரஜாதி- பா
ப்ரபா4த தாம்ராஷ்ம கணப்ரபாததா

26.மஹீயஸி கோ3பக3ணாஸ்ரிதா மஹீ
வநைருபேதா ப(ph)லபுஷ்பபா4வநை:
ரஸௌக4 ரம்யை: அபி நிர்ஜரைர் அஸௌ
சகாஸ்த்யமுஷ்மிந் யவஸைச்ச மேசகா

27.ஸதோந்நதாய ப்ரணமத்யமுஷ்மை:
ஸதாம் கநிஷ்டா ப்ரதமாங்கநிஷ்டா
நிசாமயாஸ்மிந் ஸரிதச்ச ரத்ந-
ப்ரபா- ஸமாநா: ப்ரதிபா4ஸமாநா:

28.இஹ வம்ஸலதா விலக்3நவாலா:
ப்ரியவாலா நதகந்த4ராஸ் சமர்ய:
சப3ரீகப3ரீ நிரீக்ஷணேந
த்ரபமாணா இவ நிஸ்சலா ப4வந்தி

29.ஹரிநீலருசா லஸத்தமிஸ்ர:
தி3வஸேபி ஸ்புரதோஷதி4 ப்ரதீப:
நிஷி சைஷ தபோத4நாங்க தீப்த்யாதி
நமோஹாத் அவிப4க்த கோகயுக்ம:

30.வ்ரஜவைரவதீஷு வல்லவாநாம்
ப்3ருஷ! ஸேநாஸு ஸதாநவாஸு தேவ:
அசலாக்ருதிநாஷு நைஷ கோப்தா
வ்ருஷஸேநாஸு ஸதா ந வாஸுதேவ:

31.மது4நா ஸவிபவ ஸந்தம்
மதநதநம்யம் வதந்தி சு(ஷ)ப4திவஸம்
தம்நியதம் இஹைவ வஸந்தம்
நிஷ்காமதியோபி நிர்விசந்தி வஸந்தம்

32.காநநம் த3த4த் அஸௌ ஸதோந்நமத்
காஞ்சநார ககுபம் ஸத்ருக்ஷக:
மந்தரஸ்ய மஹதா ஸ்வவர்ஷ்மணா
காம் ச நாSSர ககுப4ம் ஸத்ருக்ஷக:

33.அநேஹஸா ஹாநிர் உபைதி நேஹ ஸாந்
கந்தரஸ் தஸ்ய திசத்யகம் த3ர:
அபாஸ்ய தாம் பீ4திம் அஸௌ உபாஸ்யதாம்
ஸதா நவா பூ4மிர் இயம் ஸதா3நவா

34.ஸமிந்த4தேஸ்மிந் அஜஹத் ஸமாதிகா:
ஸமாதிகா தீததி4ய: ஸ்திராஷயாஸ்
திராசயாச்ச வ்ரதிந: ஸதாரஸா:
ஸதார ஸாத்4யேஷு தபஸ் ஸ்வவஸ்த்திதா:

35.வஸத்யமுஷ்மிந் வநதேவதாத்பு4தா
விபாதிபாஸ்வத் திலகாலிகாநநா
விசித்ர ரத்நா மஹதீ ச மேகலா
விபாதி பாஸ்வத் திலகாலிகாநநா

36.தபஸ்விநாம் ஆத்மவிதாம் நிவாஸை:
ஸமாநபூ4மௌ அஸமாநபூ4மா
இஹாடவீ காஞ்சநகர்ணிகார
பராக தாம்ராப்ய பராகதாம்ரா (ஸமாநபூமாவஸமாநபூமா)

37.ஸரஸ்ஸு ஜாதைர் நலிநை: ஸுஜாதை:
அபாம் தரங்கைச்ச ஸுதா4ந்தரங்கை:
இஹாஸமேதி வ்ரததௌ ஸமேதி
மருத் துஷார: ச்ரம ருத்துஷார: (ச்ரம: உத்துஷார:)

38.யம் அபிப்லுதம் அம்புதரைர் அபி4த:
ஸரஸா ஸ-ரஸா-ஸ ரஸாSSஸ ரஸா
ஸ்திரத4ர்ம தயா கிரிராத்ரியதே
ஸ மயா ஸமயாஸம யா ஸமயா

39.ப்ரணம தமிமம் அசலம் அமர
மஹித மஹித மஹித மஹிதபஜநம்
அலகு விபலம் இஹ ந
ஸதய! ஸதய! ஸதய ! ஸதய !

40.ரத்நோபஸங்கடித ஸ்ருங்க ப2ணாஸஹஸ்ர:
ஸ்பாரோதித ஸ்படிக ரஸ்மி விசுத்தகாய:
நித்யம் வஹந் நிஜபலேந மஹீமஹீந:
புஷ்யத்யஸௌ மது4ரிபோ: அபி போ4க3யோக3ம் (உப ஸங்கடித)

41.மருத்கண ஸமாச்ரிதோ மகவரத்ந நீலத்யுதி:
விபாதி வநமாலயா விதத நித்ய துங்காக்ருதி:
கநத்யபிகத: ச்ரியா கநகரச்மி பீதாம்பர:
கரோதி வித்ருதிம் பு4வ: கதம் அஸௌ ந விஷ்வம்பர:

42.முஹுர் அவதீரிதோபி பஜதீஹ யுவா கணயந்
ஹிதமதிபூ4ரி – தாந – வஸுதே வநிதாம் தரஸா
ஸபதி விஹாய மாநமிய ம்ருச்சதி தம் ப்ரதிஸம்
ஹித – மதி – பூ4ரிதா நவ- ஸுதேவ நிதாந்த – ரஸா

43.இஹ மருதோ வஹந்தி ஸுரஸிந்து ஸகந்தஸரித்
விகஸித ஹேம கோகநத ஸௌரபஸார ப்ருத:
ப்ரதுகர மௌலிதக்ந மததந்துர தந்திக4டா
கரட கடாஹ வாஹிகந சீ(ஷ)கர சீ(ஷ)பரிதா: (யதிராஜ சப்ததி -34)

44.மந: ப்ரியமிஹ ப்ரபோ! மது4 – ரஸாதரம் ஸாதரம்
விதத்ஸ்வ – ஹவிர் அர்ப்பயந் வ்ரத ஸுபா4வநாம் பா4வநாம்
குருஷ்வ ச கு3ருஷ்வக4 க்ஷபண தக்ஷிணாம் தக்ஷிணாம்
ப்ரயச்சதி தவேப்ஸிதம் ப்ரணயபர்வத: பர்வத:

45.கிரிபஜநோதித ப்ரியவிகாஸமயே ஸமயே
ஜநித நப: ப்ரசார ஜலபத்ரிதசை: த்ரிதசை:
ஸஹ யதி ந: ஸமேதி ஹரி: அப்ரதிக ப்ரதிக:
ப்ரதிஹதிமேது து3ஷ்டவத தோஹலிநா ஹலிநா

46.ப்ரத்யக்ஷம் கோ3த்ரம் ஆஸந்நம் கிம் அநாத்ருத்ய கோ3த4நை:
அத்ருச்யோ கோத்ரபித கஸ்சித் கத: ஸ்வர்கம் க3வேஷ்யதே

47.அஹார்யோ விவிதை3ர் போ4கை3ர் ஆகர்ஷந் விபு3தாநபி
அபரிச்சிந்ந மூலோஸௌ ஸஸார: ஸர்வதுக்க க்ருத்

48.நந்தகோபப்ரபோ4 த4ர்மைர் வ்ரஜ வ்ருத்தார்ய ஸத்கதிம்
பஜதாமேவ புத்வாத்ரிம் தநு த்ராணே ரதிம் கவாம்

49.நாநாபல வநாலிகே நாலிகேத்தாமிதோதகே
தோதகே ச க்ஷுதா4மத்ர தாம4 த்ரஸ்தஹிதம் விது:

50.ஸஹஸா ஸஹ ஸார்தை2ர் மா தரஸேதரஸேவநம்
தநு தாத நுதாத்வஜ்ரீ நக3தோ ந க3தோர்ச்யதாம்
.
51.ஜுஷதாமிஹ தீ4 : ஸுர்யஸமா ஹி தவ ஸுந்தரீம்
ரக்ஷார்தம் இஹ யக்ஷேண ஸமாஹிதவஸும் தரிம்

52.ஸபா4 – ஜநம் வதாம்யேதத் க3வ்யை: ஸரஸ–பா4ஜநம்
ஸபா4ஜநம் கிரேர் அர்த்யம் ஸ்வவ்ருத்யுல்லாஸ – பாஜநம்

53.ப4வதா ப4வ – தாபக்நே பா4விதே பா4வி – தேஜஸா
ஸு – தரா ஸுதராம் அஸ்மிந் ஸுரபீ4 : ஸுரபீ4ஸ்வர

54.பஹுவித்ப்ய: ஸமக்ராஹி ஸமக்ரா ஹி மதிஸ்த்வயா
அதோ அந்யஜநஸந்திக்தே ந ஸந்திக்தே ஹிதாஹிதே

55.கோவர்தந ப்ரகாஷிந்யா கோவர்தந ஸமாக்யயா
ஸமக்ஷேபி கிரேர் அஸ்ய ஸமக்ஷேபி க்ஷமா ஸ்துதி:

56.வயம் தே4நுஷதை: ஸார்த்தமத்ரா ஸங்கடகாந்வய:
அந்வபூம நிராபாதம் அத்ராஸம் கடகாந்வயா: (அத்ர அஸங்கட அந்வய)

57.அநந்தமஹிமா ஸோயம் ஸமஸ்த – வஸுதா – த4ர:
மௌலிமண்டநமஸ்யேந்து: ஸமஸ்தவ ஸுதா4த4ர:

58.தபோதநை: அயம் சைலோ மஹாபாக மஹீயதே
கோ3தநைரபி ந த்வத்ர மஹாபாகம ஹீயதே

59ரோதோரோதோஜ்ஜிதைர் ஏதைர் உத்ஸைர் உத்ஸைகதைர் அஸௌ
மஹீமஹீநாம் தநுதே க்ராவா க்ராவாப்த தாரக:

60.திசநாதீத! திசண லோகநீத்யாஸ்து லோகநீ
ஸுதரேஸ்மிந் வஸு – தரே தாத தேஜஸ்விதா ததே

61.பாத3பாத3 ப்4ரபர்யந்தா தீநாதீநாம் அஸௌ க3தி:
கோ3ப கோ3பந – யோக்யாஸ்மிந் காந்தா காந்தாரபூ4ரபி

62.இஹ புஷ்பௌக3 நிஷ்பந்ந வ்ரஜாமோதே வநே ஹிதே
ப்4ருஷம் உத்ஸவ ஸந்தோஷம் வ்ரஜாமோ தேவநேஹிதே

63.ப்ரயதஸ்வ கி3ரே: அஸ்ய வ்ரஜதே3வ ! ஸபா4ஜநே
க2புஷ்பகல்பே மா ப4க்திம் வ்ரஜ தேவ – ஸபா4 – ஜநே

64.தே3வஸ்தாநம் இவேந்தா4நம் பராயணம் அவாரிதம்
கோவர்த4நம் அவேஹ்யேநம் நாராயணம் இவாக3தம் (இவேந்தாநம்)

65.மோகா4சோ மகவாந் தேவ: ஸ்யாத் அத்ரத்யஸ்ய ஸாத3நே
மேகா4நாம் அபி வா பா4வ: ஸாத3மேத்ய த்ரிஸாத3நே

66.அசஞ்சலா(அ)ங்கஸத்தா கச்சலாசல க4நாதத:
அசல: கஸ்ய நாகல்ய: ஸாத்4யாநந்த3ஸ்ய ஸித்4திக்ருத்

67.அக3: ஸநக3 ஆஸந்ந: ஸாலதால லதாதத:
ஸததம் ஸம்ஹதக3ந : ஸங்கதாநந்த ஸாத4க:

68.அஹஹாங்க க2க3ங்கா3க கா3ஹ காங்கா3ங்கா கா3க3க:
அகா3கா கா3ங்ககா கா3ங்க கா3ங்க காக3க2கா3ங்க3க:

69.ரஜத கை3ரிக ரத்நக3ணைர் அயம்
கநதி காந்த லதாஞ்சித காநந:
த்ரிஜகத் ஏகநிதா4நதயாதி4கஸ்
த்ரிதசராஜ த4ராத4ர தல்லஜாத்

70.ஸஹேத பர்வதோயம் வோ கோ3ப்தும் க்வசந கந்தரே
அதரித்ரா வஸாமோத்ர ஸர்வஹேதோர் இவோதரே

71.க4நாக4நா க4நாக4நாத்பு4தேஹ சாகிஸந்ததி:
வநா வநா வநா வநாநு ரூப ஸத்பலாவ்ருதா

72.வ்ருதேஹ பா4தி ஹேமபூ4ர் நமேருணா ஸமந்தத:
ப்ரதீஹி நைநம் அத்புதம் ந மேருணா ஸமம் தத:

73.இஹ ப்ரபூ4த வாஹிநீவநே வநே வநே வநே
ப2லேந பூ4யதே ஸ்வயம் நதேந தேந தேந தே

74.அஹார்யமேதிசேதநா ஸிதா ஸிதா நராஜ தே
அஹார்யமேதி சேதநா ஸிதாஸிதா ந ராஜதே

75.ஸமக்ரகு3ணபூமாSஸௌ ஸாநுமாநாக3மாநித:
ஸமாஹிததி4யாம் ஸேப்3ய: ஸாநுமாநாகமாநித:

76.யாசலே ஜரஸாநேதா தாநே ஸாரஜலே சயா
காலிமாநவஸாயாமா மாயா ஸா வநமாலிகா

77.அப்4ராந்தம் அதிசய்யேஷு விராஜிததமாகமே
நிஷாமயாலீநகநம் ஸாலௌக4ம் அதிநந்தநம்
அப்4ராந்தமதி சய்யேஹவிராஜி ததமாகமே
நிஷாமயாலீநகநம் ஸாலௌக4ம் அதிநந்தநம்

78.சாருசீரீருசா ரோசீ ருருசாரை: அசர்சரு:
சிரோச்சரோசி ரசரோ ருசிரோ ருசிராசர:

79.நீதிநேத்ரு (நீதிநேத்ர) நதாநந்த நிதாந்தோந்நததாநத:
தாதேதோSதநுதோSநீ தம் ந நுத்தைநோநுதாந்தத

80.ஸராஸஸாரஸாஸாரை: ஸூரோஸ்ரஸருஸாரஸை:
ரஸஸூ: ஸரஸஸம்ரஸை: ஸர: ஸாரரஸைர் அஸௌ

81.தீ4ர தீ4ரது4ராதா4ரீ தா4ராத4ர த4ரோSத4ரே
ரோதோ4த4ரா ரோத4ரோதி4 தா4ராதா4ரோ தராதர:

82.பூ4ப்ருத் நிபே4ப4 பா4நேந அநேந பூ4நாபி4நேநப4
பா4நுபா4நுப4பா4பி4ந்நம் நுந்நம் நூநம் ந நோ நப4 :

83.தத்ர தத்ராதிதாரேSத்ர தாராதீததரூத்தரே
தரேத் தாதாரதீரேதா ததே த்ராதரீ தே ரதி:

84.விததீதாவ்ருதிவ்ருதே வீதாதீதாவ்ருதாவ்ருதௌ
தாதாவாதாதிவ்ருத்தேSதி வாதோSதீவா ததேSவதி

85.நுந்நைநஸாம் நிநம்ஸூநாம் ஸாநூநாஸந ஸாநுநா
ஸாநஸாம் ந: ஸஸேநாநாம் ஸாSநேநாSSஸந்நஸூ: ஸநி:

86.கல்லோலோல்லோல கீலாலே கேகாகலகலாகுலே
காலிகாகலிலாலோகே காலே காலே கிலைககு:

87.பத்தா பததோபேத: பதிதோத்பதிதாதப:
பாதா பீதோபதாபோSபி தப: பூதபதே பித:

88.பூ4த பூ4தே பூ4தப்4ருதோ பீ4ததாபீ4தி பூ4திபூ:
பா4தீதோ பூ4ப்4ருதோ பா4ப்ருத் பா4தா பா4தா து பூ4தித:

89.மருமுர்முர மர்மாரிம் மாரமாரே மராமரே
ரமாராமே முராரௌ ருராமேமம் உருமேருமம் (ரு: ஆமேமம்)

90.ரவீரேராவராவாரோSவர வைரிவிராவர
விவராராவிவிவரோ வீர வவ்ரே வரைர் உரு:

91.மாநயாநந்யநியமோ மாந்யம் ஏநம் அநாமய:
யமிநாம் நாம நம்யோSயம் அமேயோ மௌந மாநிநாம் ( மாந்ய அநந்யநியம:)

92.நி:ஸமாநேந மாநேந ஸுமநோமாநஸை: ஸம:!
ஸோமஸீமாஸமாஸந்ந ஸாநுமாந் ஸாநுமாந் அஸௌ!!

93.தாதேதாதீ திதாதீத: கேகாகா – குககேகிக:
பாபோப பாபபாபாபோ நாநாநாநாந்ந நாந்நநீ:

94.யயே யா யாய யோ யோய: ஸ ஸோSஸௌ ஸாஸ ஸாஸுஸூ:
மம மாமோSமமாமாம கோ3கா3கோ3கா3 க 3கோ3க3கு3:

95.ருரு ரூருர் இராரோSரம் து3தா3தீ3ம் த3த3 தா3தி3த3 :
லாலி லோலா லிலீலாலோ ஹாஹா ஹூஹூ ஹஹேஹ ஹி

96.நாநாநாநா நாநாநாநா நாநாநாநா நாநாநாநா
நாநாநாநாநாநாநாநா நாநாநா நாநா நாநாநா

97.இதி தத்த்வம் அதத்த்வம் ச யதாவத் அவகா3டயா
அர்ச்யாநர்ச்யௌ தி4யா பி4ந்தந் கோ3த4நாந்யவ கா3டயா

98.நயாநயாநயாநயா நயாநயாநயாநயா
நயாநயாநயாநயா நயாநயாநயாநயா
யாந யாந யாந யாந யாந யாந யாந யாந
யாந யாந யாந யாந யாந யாந யாந யாந

99.மாயாபா4ஸா ஸாபா4யாமா யாஸூதாயா யாதாஸூயா
பா4தாயாயா யாயாதாபா4 ஸா யாயாகே3 கே3யாயாஸா

100.ஸேவா மாநநம் ஆவாஸே வாஸிதாஹி ஹிதாஸிவா
மாதா பிதா தாபிதாமா நஹிதாதததா ஹி ந

101.கே3ஹா தேவவதேஹகே3 ஹாஸதாந நதாஸஹா
தே3தாநயாயாSSநதாதே3வ நயாத தயாSSநவ

102.நதீ3ஸாரஸமேதாத்ர தீ3ப்தா பா4ஸா நராவ்ருதா!
ஸாபா4நாஸௌ மாபி4ராமே ரஸா ஸௌம்யா ஸுமாநஸ!!

103.வஸுதா3 த்ரஸதா3நந்த தீ4ஸுதாந்த முதா3 நதா
நாநதா3 முக்திதா ரம்யா ஸநதாத்ர ஸதா3 ரஸா

104.ஸத்தைவேSங்குர யாதவைபவ லதா சோப்4யுச்ச நாநாக3மே
ப4வ்யங்கர்ம ஸதார்ச்சிதோத்ப4வ நதீ யாதஸ் ஸநாதீக்ருதே
சித்ராடவ்யநு வாஹிவாத வலந ச்ரேய: ப்ரசேயோத்ஸவே
வேதோக்த்யா ஸமயே ப4ஜே சுசி கி3ரௌ மேரூந் நதேSஸ்மிந் த்4ருவே

105.வாஸே நாஸ்மிந் பூஜாSதேவா வாதே! ஜாதாதோத்4யாராவா
வாராத்4யா விர்பூ4தாஜீவா வாஜீதாத்ரா தீ3நா ஸேவா

106.ஸாநுமாந யம தீததாரக:
ஸாநுமாநய மதீத தாரக:
ஸாநுமாநயம் – அதீத தாரக:
ஸாநுமாநயமதீததாரக:

107.விராஜமாநா தஸமாந பூ4 – மா –
விராஜமாநாதஸமாநபூமா
வி – ராஜமாநாதஸமாநபூ4 மா
வி-ரா ஜ மாநாதஸ மா ந பூ4மா

108.அக்லிஷ்ட சித்ரமிதம் அத்ரம் அநாகி3வோக்தம்
சித்ராயுதாநி ஸுவசாநி புநஸ்ததாபி
க்ருத்யம் விபோ4: நிகமநீயம் அநந்ய ப4க்தை:
ஆராத்4யதாம் ஹரி: அஸௌ ப்ருதிவீத4ராத்மா

109.இதி கதயதி க்ருஷ்ணே கோ3பவ்ருத்4தா நித3த்4யு:
சரணம் அசரணநாநாம் சாத்3வல ச்யாமளாங்க4ம்
புலகித வநமாலம் புஷ்பகிஞ்சல்க ஜாலை:
புருஷம் அசல ச்ருங்கே புண்டரீகாயதாக்ஷம்

110.சதமக மணிசைல: ஸ்யாத் அஸௌ தேவதாத்மா
சரதி3 ஸமுதி3தம் வா தோயகாலஸ்ய தோகம்
சிரபரிசித பூர்வம் சேதஸாம் கிம் ந பா4க்3யம்
ந கிமித3ம் இதி சிந்தாம் ந வ்யதீயாய நந்த3:

111.ஆத்4யம் கிமேதத் அதி4தை3வதம் அத்பு4தாநாம்
ஆகாலிகம் ப2லம் உதைகம் இத3ம் சுபா4நாம்
ஏகீபவந் நிதி4ர் அஸௌ கிம் அபீ4ப்ஸிதாநாம்
இத்யந்வ பா4வி ஸவிதோ4பக3தை: ஸ தே3வ:

112.பீதாம்சுகே ப்ருதுலபா3ஹு புஜாந்தராலே
மேகா4பி4ஜந்மநி மித: ப்ரதி பி3ம்ப3 பு3த்4த்3யா
த4ந்யாநி கோ3ப நயநாநி ததாந்வபூ4வந்
க்ருஷ்ணே ச தத்ர ச கியந்தி க3தாக3தாநி

———————-

ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் ( ஏழாவது ஸர்கம்) (603 – 711) 108 ஸ்லோகங்கள்
கோவர்த்தநோதாரணம்: (நாராயணீயம் – தசகம் 63)

1.வ்ரஜௌகஸோ விஸ்மய மந்தராக்ஷா
பா3லார்கவர்ணம் வஸநம் வஸாநம்
சைலோதிதம் தேவம் அதோபஸேது:
ஷ்யாமம் யுவாநம் சதபத்ர நேத்ரம்

2.யமாஹுர் அந்தர்பஹிர் அப்யலக்ஷ்யம்
யோகே3ச்வரம் யோகி3பிர் ஏவ த்ருச்யம்
தம் அத்ரிச்ருங்கே3 ஸமுதீக்ஷமாணா
கோ3பம் ஸதாம் கோ3பக3ணா: ப்ரணேமு:

3. ஸ தாந் அசேஷாந் ஸுத4யேவ த்ருஷ்ட்யா
ப்ரஹர்ஷயந் ப்ரத்யயித ப்ரஸாத:
ஸராமக்ருஷ்ணாந் ஸநகாதிக3ம்ய:
ஸ்வாமீ ஸதாம் ஸ்வாகதம் அந்வயுங்க்த

4. சரத்ப்ரவ்ருத்யேவ சசாங்கபா4ஸோ
வாசா ஹரேர் கோ3பதி4ய: ப்ரஸந்நா:
மிதோவிமர்சை: குமுதைர் இவாSSஸந்-
மிஷத்பி4ர் ஆஸாதித நிர்மலாஷா:

5. விதா4ந த3க்ஷா விபிநாச்ரயாஸ் தே
தத3ந்ய ஸம்ராத4ந வீதஸங்கா:
தமர்சயாமாஸுர் அதீநஸத்த்வா:
ஸம்ப்ரீணநை: சக்ர மகோபநீதை:

6. அநந்ய யோகா3த் அயஜந்த சைநம்
க்ருஷ்ணேந தேநைவ க்ருதாநுசாரா:
ஸமேக3கைலாஸ நிபை4: அஸங்க்யை:
ஸவ்யஞ்ஜநே: ஸாதரம் அன்னகூடை:

7. நிர்தா4ரிதார்தே2ஷு நிஜோபதே3சாத்
ந்யஸ்தோபஹாரேஷு மஹீத4ரார்த2ம்
அர்ச்யத்வம் ஆசார்யகம் அப்யயாஸீத்
கோ3பேஷு க்ருஷ்ணோ பு4வநேஷு கோ3ப்தா

8.உபாஹரந் யாதி ஸபா¬4ஜநார்தம்
ப3லத்விஷோ வல்லவ வம்சவ்ருத்4தா:
பரேண பும்ஸா பரிக்ருஹ்யமாணை:
ப்ராப்தம் ப2லம் புஷ்ப ப2லாதிபி4ஸ்தை:

9. ம்ருத்யூபஸிக்தை: பு4வநைர் அசேஷை:
அநந்ய த3த்தைர் அபி ஹவ்யகவ்யை:
அலப்த4 பூர்வாம் அப4ஜத் ததா3நீம்
கோ3பா ஹ்ருதைர் ப்ரீதிம் அசேஷ கோ3ப்தா

10. விதிப்ரயுக்தே ஹவிஷி ப்ரபூ4தே
ஸம்பு4ஜ்யமாநே ஹரிணா ஸமக்ஷம்
அநாக3ம ச்ராந்ததி4யோSபி தத்ர
ச்ரத்4தா3ம் அவிந்த3ந்த ஸமக்3ரதோஷா:

11. அம்ருஷ்யமாணோ விஹதாம் ஸ்வபூஜாம்
அக்ஷ்ணாம் ஸஹஸ்ரேண ததா3 மஹேந்த்3ர:
அநேஹஸம் ரக்த சிலீந்த்4ர ஜாலை:
ஆகாலிகை: அஞ்சிதம் அந்வகார்ஷீத்

12.அவாஞ்சிதாந்யூநபய: ப்ரதா3நாந்
ஆராத4காந் காலம் இயந்தம் இந்த்ர:
ஆஹாரகர்ஷாத் அபிஹந்தும் ஐச்சத்
க்ருதாந் அபிக்ஞேஷு கிம் ஆந்ருசம்ஸ்யம்

13. அதாSSஜுஹாவ ப்ரதிகா4நுஷங்காத்
கோ4ராசயோ கோ4பவிமர்த3 காங்க்ஷீ
ஸமேஷ்யதாம் ஸம்ப4வம் அர்ணவாநாம்
ஸம்வர்தகம் நாம க3ணம் க4நாநாம்

14.ப்ரதீபிதாந் கோபஹுதாசபூ4ம்நா
பீதோததீ4ந் வாரித4: ஆயுதௌ4கா4ந்
மருத்பு4ஜேந த்வரிதம் மருத்வாந்
ப்ராயுங்க்த கோ4ஷாபி4முகம் ஸகோ4ஷாந்

15. ப்ரகல்பயந்த: பரிவேஷ சக்ரம்
ப்ருந்தாவநே விஹ்வல கோ3பப்3ருந்தே
ஸமீரநுந்நா: ஸஹஸா பயோதா:
சக்ரஸ்ய தே சாஸநம் அந்வதிஷ்டந்

16. தடித் ஸஹஸ்ரேண விதீப்த நேத்ர:
ஸமேத வஜ்ரோ த்4ருதசித்ரசாப:
அதர்க்யதேந்த்ர: ஸ்வயம் அப்4ரவாஹ:
காலாத்மநா பூ4மிகயேவ கேலந்

17. அஸூயதா வஜ்ரப்4ருதா ப்ரயுக்தாம்
ஆகாலிகீம் ப்ராவ்ருஷம் ஆதி3தே3வ:
ஆஷாநிரோத4ம் ஜகதாம் திஷந்தீம்
நிரோத்4தும் ஐச்சந் நிஜயா ந சக்த்யா

18. வியத்பயோதி4ம் பரித: பயோதை
வேலாதமாலைர் இவ வர்த4மாநை:
ஜிகா4ம்ஸதா கோ3பக3ணாந் மகோ4நாத்
சந்நேந தஸ்தே ம்ருக3யார்த்திநேவ

19. அத்ருஷ்யரூப: ஸ ததா மருத்வாந்
அம்போ4முசாம் அந்தரதோSவதஸ்தே
அபாரயந் த்3ரஷ்டுமிவ த்ரிதா4ம்ந:
தீ3ப்திம் தி3வாபீ4த இவாதிஸூர்யாம்

20. அமர்ஷவேகா3த் அசமத்க்ரியோத்தாத்
ஜிக்ருக்ஷதா வஜ்ரம் அகுண்டவீ ர்யம்
அலக்ஷி ஜீமூதரதே மகோ4நா
மோக4க்ரியோ முக்த இவேந்த்3ரசாப:

21.ஸுதீவ்ர ஹுங்கார ப்4ருதோ நிநாதை:
ஸௌதா3மநீ தர்சித தர்ஜநீகா:
மருத்வதாக்ஞா விமுகாந் அபீ4க்ஷ்ணம்
நிர்ப4ர்த்ஸயாம் ஆஸுர் இவாம்பு3வாஹா:

22.க்ஷண ப்ரபா4: தத்க்ஷணம் அந்தரிக்ஷே
ப்ராயேண கோ4பாந் க்3ரஸிதும் ப்ரவ்ருத்தா:
ப3பா4ஸிரே வாஸவரோஷ வஹ்நே:
ஜ்வாலாக்ர ஜிஹ்வா இவ ஜாதலௌல்யா:

23.கிம் அந்தரிக்ஷேண க4நீப3பூ4வே
கிம் உத்திதம் த்4வாந்தம் அஹீந்த்3ரலோகாத்
மூலம் கிமேதத் ப்ரளயார்ணவாநாம்
இதீவ மேநே மலிநாப்4ரமாலா

24.வ்ரஜோபமர்தம் ஸமயோ விதா4ஸ்யந்
ப3பா4ர நம்ரேண பயோத மூர்த்4நா
மஹீயஸீம் வாஸவசாபலேகாம்
மாயாப்ரதிஷ்டாம் இவ மால்யசேஷாம்

25.கடோர க3ர்ஜாபடஹ ப்ரணாத:
கரப்ரஸூநைர் அவகீர்ய ப்ருத்வீம்
க்ஷணப்ரபா4பி4ர் க4டிதாங்க3ஹார:
கால: ப்ரதுஷ்டாவ யுகாந்த ந்ருத்தம்

26.ப்ரணுத்4யமாநா: ப்ரப3லைர் ஸமீரை:
ஆப்லாவயாமாஸு: (ர்) அமந்தகோ4ஷா:
மஹீம் அபர்யாய நிபீதமுக்தை:
ஆத3ந்வதைர் அம்பு3பி4ர் அம்பு3வாஹா:

27.அங்கா3ர ரூக்ஷஸ்தநயித்நு பூர்ணாத்
ஐரம்மதே தேஜஸி தப்யமாநாத்
விஹாயஸோ நூநம் அபூ4த் விலீநாத்
விஷ்வங்முகீ வ்ருஷ்டிர் அவாரணீயா

28.ப்ரதீ3ப்த வித்4யுத்க3ண துர்நிரீக்ஷாந்
ஸோடும் வ்ரஜா: ச்ரோத்ர விகா4திகோ4ஷாந்
ந சேகுர் ஆவர்ஜித சக்ரசாபாந்
தா4ராசர ச்ரேணிமுச: பயோதாந்

29.ஸஹுங்க்ருதா: ஸாமி நிமீலிதாக்ஷா
தீ3ர்கோ4ருச்ருங்கா3 த3ரபு4க்நவக்த்ரா:
ப்ரத்யக்3ரஹீஷு: ப்ரதிபந்நரோஷா
தா4ரா: க்ஷணம் தை4ர்யப்4ருதோ மஹோக்ஷா:

30.ஸ்தநாஹித ஸ்வஸ்திக பா3ஹுப3ந்தா4:
ஸ்த்யாநாலகா: ஸந்நதவக்த்ர பத்மா:
விலக்3நதே3ஹா வஸநைர் ந்யஷீத3ந்
வ்ரஜ ஸ்த்ரியோ வாதி3த த3ந்தவீணா:

31.சலத்4பலாகோல்ப3ண சங்கமாலா
பயோத4ர வ்யக்தித4ரோர்மிஹாரா
ப்ராவ்ருட்புந: ஸம்வவ்ருதேதி கோ4ரா (வவ்ருத அதிகோரா)
ஸம்வர்த ஸிந்தோ4ர் இவ த4ர்மபத்நீ

32.க3ம்பீ4ர க3ர்ஜாபடஹ ப்ரணாத3ம்
ப்ராரப்3த4 ஜஞ்ஜாநில நாத3கீ3தம்
தடித்பி4ர் ஆபாதி3த தாண்டவம் தத்
காலஸ்ய ஸங்கீ3தம் அபூர்வம் ஆஸீத்

33.வித்யுத்க3ணைர் ஸம்திதயா ஸமந்தாத்
வ்ரஜே மருத்வாந் ம்ருக3யாம் இவேச்சந்
ஸமாவ்ருணோத் ஸாந்த்ரதமிஸ்ர தா4ம்நா
மேகா4த்மநா வாகு3ரயா வநாத்3ரீந்

34.ஆஸார தா4ராச்சுரிதேந்த்ர சாபை:
மேகை4ர்திஷா மாக4வதீ சகாஷே
ஆமுக்த முக்தா கு3ணரத்நதா¬3மை:
ஸிந்தோ4ர் அபத்யைர் இவ தீ4ரநாதை:

35.ஹுங்காரவந்த: ஸ்தநிதைர் உதா3ரை:
க்ஷணப்ரபா4 காஞ்சந வேத்ரபா4ஜ:
புரந்தரஸ்யேவ புர: ஸராஸ்தே
ப்ரசேருர் உத்ஸாரித கோ3பவர்கா3:

36.ப்ரக்ருஷ்ட வஜ்ராயுத4 சாபசிஹ்நாம்
பௌரஸ்த்யவாதேந க்ருதப்ரகம்பாம்
காலஸ்ய க்ருஷ்ணாம் இவ கேதுமாலாம்
காதம்பி3நீம் ப்ரேக்ஷ்ய ஜநச் சகம்பே

37.பயோமுசாம் பங்க்திர் அஸஹ்யதா4ரா
பூ4ப்4ருத்க3ணாந் பே4த்தும் இவ ப்ரவ்ருத்தா
விடம்ப3யாமாஸ விசேஷ பீ4மாம்
க்ருதாந்த கோபோல்லஸிதாம் க்ருபாணீம்

38.பயோதபா4ரை: நமிதம் நப4: கிம்
சேஷாஹிநா பூ4மிர் உத ப்ரணுந்நா
அதூ3ரத: ஸம்புடபா4வபா4ஜோ:
ஆஸீத் தயோர் அந்தரம் அல்பசேஷம்

39.ப்ராய: ப்ரகீர்ணாசநி விஷ்புலிங்கை:
லோகாஸ்ததா3 லோசநரோத4ம் ஆபு:
பயோதரூபேண விவர்தமாநை:
பர்ஜந்ய கோபாநல தூ4மஜாலை:

40.அலாதகல்பா: கரகாஸ் த்ரிலோகீம்
ஆபூரயந் அத்பு4த பீ4மரூபா:
யுகா3ந்த வாத்யாரபஸாவதூ4தா:
ஸம்பூ4ய தாரா இவ ஸம்பதந்த்ய:

41.சகாஸ சஞ்சத்கரகாஸ்திமாலா
காதம்பிநீ கண்டகபீ4ஷணா த்4யௌ:
வஜ்ரௌக4 நிஷ்பேஷம் அஹாட்டஹாஸா
மூர்த்திஸ்ததா மோஹகரீவ ரௌத்3ரீ

42.சதஹ்ருதா3பி4ர் த்4ருதஹேமகக்ஷ்யா
தா4ராத4ரா: ஸேந்த்ரத4நுஷ் பதாகா:
அதப்4ரகோ4ரத்வநயோSSநு சக்ரு:
ஸப்தஸ்ருதாம் சக்ர மதங்க3ஜாநாம்

43.அஹீந்த்ர போ4க3ப்ரதிமா: பதந்த்ய:
தா4ராஸ்ததா கோ4¬ரமருத் ப்ரணுந்நா:
அபா4வயந் பீ4ம பயோத நக்ரம்
வ்யோமார்ணவம் வீசிக3ணாவகீர்ணம்

44.ஆஸார துர்லக்ஷ தடித் ப்ரகாஷம்
அந்யோந்ய ஸங்கீர்ண ஹரித்விபா4க3ம்
ஆஸீத் அஸஹ்யஸ்தநிதம் ப்ரஜாநாம்
அபி4ந்ந நக்தம் திவம் அந்தரிக்ஷம்

45.தடித் ஸ்வபா4வேந தம: ப்ரக்ருத்யா
நிர்ஹ்ராத ரூபேண ஜலாத்மநா ச
விவர்ததே விச்வம் இதீவ கோ3பா:
ப்ராயோ ந சிந்தார்ணவ பாரம் ஆபு:

46.ப்ரவர்த்தமாநாந் ப்ரதிஸர்க3 க்லுப்தௌ
பஷ்யந் க4ணாந் பாசப்4ருதாSப்யவார்யாந்
அபீ4தி முத்ரா மது4ரேண கோ3பாந்
ஆச்வாஸயாமாஸ கரேண சௌரி:

47.யத் அர்ச்சநாதாத் ஆபதி3யம் ப்ரஸக்தா
தேநைவ கோ3பாலக3ணஸ்ய கு3ப்திம்
அரோசயத் கர்தும் அசேஷகோ3ப்தா
ராமேண ஸம்மந்த்ர்ய ரதாங்க3பாணி:

48.ஸ லீலயா மேரும் இவ த்விதீயம்
கோ3வர்தநம் கோ3பகுல ப்ரதீ3ப:
நவப்ரரூடம் நிஹிதைக ஹஸ்த:
நாகோ3 நலஸ்தம்பம் இவோஜ்ஜஹார

49.அதோ4முகாவஸ்தித மேருகல்பம்
சைலம் தம் உத்காய சரண்ய கோ3ப:
உதஞ்சயந் ஸத்வரம் ஊர்த்4வமூலம்
சக்ரே மஹேந்த்ரம் சமிதார்த்த4 க3ர்வம்

50.ப2ணாபி4ராம ப்ரஸ்ருதாங்கு3லீக:
ப்ரியாங்க3ராக வ்யதிஷங்க பாண்டு:
பு4ஜஸ்ததீயோ கி3ரிணா பபாஸே
பூ4மண்டலேநேவ பு4ஜங்கராஜ:

51.ஆ(அ)பு4க்ந ரக்தாங்குலி பஞ்ஜரம் தத்
ரத்னோர்மிகா ரச்மி சலாகமந்த:
நவோதக க்ஷௌம வ்ருதம் வ்யபா4ஸீத்
சத்ரப்ரகாண்டம் ஹரிபா3ஹுத3ண்டே4

52.விஹாரபத்ம ஸ்ப்ருஹயேவ க்ருஷ்ண:
பு4ஜாத்ரிணா பூ4மித4ரம் த3தா4ந:
ஸ்வசேஷபூ4தஸ்ய ஹலாயுத4ஸ்ய
ப்ராசீம் அவஸ்தாம் ப்ரதயாம் ப3பூ4வ

53.நிவாஸபூ4தே நிகிலஸ்ய தஸ்மிந்
பா3லாக்ருதௌ பி3ப்4ரதி சைலம் ஏகம்
ஸவிஸ்மயாந் வீக்ஷ்ய ஜஹாஸ கோ3பாந்
ஸம்ப்ரீதி லக்ஷ்யேண ததக்3ரஜந்மா

54.ஸ காலிகா காலக்ருபாணிகாநாம்
தா4ராசதைர் ஆஹத ஸந்தி4ப3ந்த:
அவாஸ்ருஜத் க்ஷிப்ரதரம் க்ஷரத்பி4:
தா4து த்ரவைர் நூநம் அஸ்ருஞ்சி சைல:

55.ஸகை3ரிக: தஸ்ய கி3ரே: ஸமந்தாத்
விலம்பி3தோ வர்ஷபய: ப்ரவாஹ:
விதாநபர்யந்தஜுஷோ விதேநே
விடம்ப3நாம் வர்ண திரஸ்கரிண்யா:

56.ஐரம்மதார்ச்சி வ்யதிஷங்க3 தீ3ப்த:
பாணௌ ஹரேர் அத்ரிபதிஸ் சகாசே
ப்ரத்யச்ரமிந்த்ரேண முமுக்ஷிதாநாம்
ப்ரயுக்தம் உத்காத இவாசநீநாம்

57.ஸ பா3ஹுத3ண்டேந வஹந் ஸலீலம்
ப்ரவால கல்பாங்குலி பஞ்ஜரேண
மஹீத4ர ச்சத்ரம் அநந்யவாஹ்யம்
மாயாமயீம் வ்யாகுருதேவ லீலாம்

58.கரால ரூக்ஷா (ஆ) க்ருதி வர்ணபே4தாந்
காலாக்னி நிர்வாபணகல்ய வ்ருத்தீந்
ருரோத4 சைலீக்ருதயா ஸ்வசக்த்யா
ப்ராயோ க4நாந் பர்வத கூடகல்பாந்

59.ப்ருத்வ்யா யதாவத் ப4ரிதம் கி3ரே: தத்
மூலம் நிவாஸாய க3வாம் ப3பூ4வ
க்3ராஸாநுபா4வக்ரஹணார்ஹம் ஆஸீத்
அக்ரம் ச தஸ்யாநதிவிப்ரக்ருஷ்டம் (தஸ்ய அநதி)

60.உதஞ்சிதஸ்யா(ஆ)த்ரிபதேர் உபாந்தே
பய: ப்ரவாஹா நிபி3டம் பதந்த:
அதந்வத ஸ்பாடிக வப்ரசோபாம்
அந்தர்க3தைர் அஸ்தப4யை: அவேக்ஷ்யாம்

61.அலப்த4 ஸூர்யேந்துகர ப்ரவேஷே
மூலே கி3ரே: ஆவஸதாம் ஜநாநாம்
ஸ்வலோசந த்3வந்த்3வ விஹாரபே4தாத்
நக்தம் திநாந்யாSSதநுதே ஸ்ம நாத:

62.முகுந்தகா3த்ரம் மணிதர்பணாப4ம்
சாயாபதேஷேந விகா3ஹமாநை:
ஸகோ3த4நைஸ் தத்ர ஸுரேந்த்ரபீ4த்யா
கோ3பைஸ்ததா கூ3டம் இவாவதஸ்தே

63.பி3ப4ர்த்தி க்ருஷ்ண: ஸுகுமார கா3த்ர:
க்ஷமாத4ரம் தேந விபா4வயாம:
ததக்ரஜோஸௌ பி3ப்4ருயாத் அசேஷாம்
ப3ல: க்ஷமாம் இத்யவதந் வ்ரஜஸ்தா:

64.ப3பு4 : ஸ்வசாகாக்3ரதிதாக்ரபாதை3:
தபோத4நை: ஸாகம் அத4: சிரோபி4:
க்ருதாபி4முக்யா: க்ருதிநோ முகுந்தே
தப: ப்ரவ்ருத்தா இவ தத்ர வ்ருக்ஷா:

65.அதோ4முக2ஸ்யாத்ரிபதே: த்ருணாநி
ஸ்ப்ருஷ்ட்வா முகுந்தே3ந நித3ர்சிதாநி
ஜாதஸ்ப்ருஹா ஜக்3ரஸிரே ஸஹர்ஷம்
கா3வஸ் ததா கிஞ்சித் இவோந்நமந்த்ய:

66.மணிப்ரதீ3பைர் அதமாம்ஸி கோ3ப்ய:
ப்ரவிஷ்ய ரம்யாணி கு3ஹாக்3ருஹாணி
அஸ்ப்ருஷ்ட சீதோஷ்ணம் அயத்ந லப்த4ம்
ஸ்வஸ்தா2சயா: ஸ்வர்க3ம் இவாந்வபூ4வந்

67.யதா2புரம் தத்ர ஸபுத்ரதா3ரை:
அச்சிந்ந கோ3தோ3ஹந மந்தநாத்4யை:
ஸ்வப்நாவபோ3த4 ப்ரப்4ருதீநி கோ3பை:
ஸிஷேவிரே விஸ்ம்ருத பூர்வவாஸை:

68.அஸ்ப்ருஷ்ட தா4ரா ஜலபி3ந்து3ஸேகை:
அகம்பமாநைர் அபத3ந்தவீணை:
கோ3பீஜநைர் ஆததி4ரே விஹாரா
கிரீந்த்3ரமூலே க்3ருஹ நிர்விசேஷம்

69.வநேசரா கோ3பக3ணைர் ஸமேதா
விமுக்த பர்ஜந்ய ப4யா விசேரு:
மஹீதரச்சத்ரதரே முகுந்தே
வந்யாநி ஸத்வாநி ச தத்ர கோ3பி4 :

70.ப்ரபூ4த தா4ரா ப்ரதிபந்ந சைத்யம் (அபி)
(ஆப்தார) ப்ராப்தாரம் அத்ரிம் ப்ரபு4ர் அத்பு4தாநாம்
ஸுதர்சனாத் அப்யதி4காம் அநைஷீத்
பவித்ரதாம் பாணிஸரோஜயோகா3த்

71.முகுந்த ஹஸ்தாம்பு3ருஹாதி4 ரோஹாத்
ப்ராப்த: ச்ரியம் மேருமுகைர் அலப்4யாம்
வர்ஷாபதேசேந கி3ரி: ஸ லேபே4
நகா3தி4பத்யார்ஹம் இவாபி4ஷேகம்

72.மதோ3ல்ப3ணாநாம் இவ வல்லவீநாம்
கீ3தம் க3ணை: சௌரி கு3ணாநுப3ந்த4ம்
கு3ஹா விசேஷைர் த்4ருவம் அந்வவாதீத்
கோ3வர்த4நோ கோ3பக3ணாபிநந்த்4ய:

73.கராக்ரயந்த்ரே க4டிதேந க்ருஷ்ண:
ஸவாரிணா ஸாநுமதாSபி4கு3ப்தாந்
அலம்ப4யத் கோ3பகணாந் ஸதாராந்
தா4ரா க்3ருஹாப்4யந்தர வாஸ ஸௌக்யம்

74.அசிந்த்ய சக்தேர் அகுமாரயூந:
கௌமார லீலா கவசேந குப்தம்
ப3லம் ததக்3ராங்குலி ஸம்ச்ரிதாத்3ரே:
தாவத் பரிச்சிந்நம் அபோ3தி4 கோ3பை:

75.நிமேஷநிஷ்ட்யூத யுகா3நி யாஸாம்
யேப்4யோ நிரோத4வ்யஸநாந்யபூ4வந்
தாஸாம் ஸ தை: ஸார்த4ம் அபூ4த் ஸமீக்ஷ்ய:
வாமப்4ருவாம் வல்லவ யூதநாத:

76.க்ருதார்தபா4வம் ப்4ருஷம் ஆத3தா4நே
க்ருஷ்ணாங்க3 ஸம்ஸ்பர்ச விலோகநாதௌ
அயந்த்ரிதாபிஸ் சிரம் ஆசஷம்ஸே
வர்ஷாநு வ்ருத்திர் வ்ரஜஸுந்தரீபி4 :

77.தா4ராநிபாதை: ஸ்தநதாம் க4நாநாம்
அக்ஷப்ரமாணைர் அபி4ஹந்யமாந:
ஆகஸ்மிகீம் அந்வப4வத் ஸ சைல:
வஜ்ரவ்யதா2ம் வாஸவரோஷ ஜாதாம்

78.தம் ஏக ஹஸ்தாங்குலி யந்த்ர லக்3நம்
தா4ராஹதம் தா4ரயதஸ் த்ரிதா4ம்ந:
அமுக்தபா3ல்யஸ்ய ஸமக்3ர சக்தே:
க்ஷணார்த4வத் ஸப்த திநாந்யதீயு:

79.ஸ தாத்ருசாந்ஸ் தோயப்4ருதோ யுகா3ந்தே
ஸ்வாஸாநிலை: சோஷயிதும் க்ஷமோபி
மஹேந்த்ர தர்பாத்யய மாத்ரகாங்க்க்ஷி
ப்ரக்யாபயாமாஸ கிரே: ப்ரபாவம்

80.ஏகத்ர ஸம்ரக்ஷித க்ருஷ்ணமேகே4
கோ3த்ரேண சைகேந க3வாம் குலாநி
அசேஷ கோ3த்ரௌகபி4தா நியுக்தை:
மேகா4யுதைர் மோக4தமைர் பபூ4வே

81.வ்ரஜோபமர்தே விததே ஸுரேந்த்ர:
ஸ்வயம் வ்ருதோபத்ரபயா பி4யா ச
துநோதி மாம் இந்த்ரபதம் து3ரந்தம்
கிம்பௌருஷம் கேவலம் இத்யதுக்க்யத்

82.நிவ்ருத்தரோஷே நிப்4ருதேபி சக்ரே
ஸந்தர்ஷித ஸ்வாமி நிதேசஸங்க்கா3:
வவர்ஷுர் உக்3ராம் முஹுர் அஷ்ம வ்ருஷ்டிம்
வைரோபபந்நா இவ வாரிவாஹா:

83.நிவார்ய துர்வாரஜவாந் பயோதாந்
நாத2ம் ஸதாம் நந்தஸுதம் ப்ரபித்ஸு:
கரம்பி3த ப்ரீதிப4ய: க்ஷணார்த்தம்
வ்யக்திம் ப4ஜந் வ்யோமதலேSவதஸ்தே

84.க்ரமேண ப்ருத்வீம் அபி4க3ந்துகாம:
ஸ்வேதா ப்4ரபர்யாய க3ஜாதி4ரூட:
விலோசநைர் வ்யஞ்சித பத்ம ஸம்பத்
வர்ஷாத்யயோ மூர்த இவாப3பா4ஸே

85.புந: ப்ரஸந்நாம் புருஹூததா3ந்த்யா
பச்யந் தி3வம் ப்ராணப்4ருதாம் அதீ4ச:
தமத்ரிம் அவ்யாஹத திவ்யலீல:
ஸந்தோலயாமாஸ நிவேசயிஷ்யந்

86.விலக்ஷவ்ருத்யைவ திரோஹிதேஷு
மேகே4ஷு விச்ராந்த விகத்தநேஷு
ஸ்தாநே நிவேசாத் அசலீ சகார
ச்சத்ராசலம் சௌரி: அகி2ந்நபா3ஹு:

87.உத்க்ஷிப்யமாண: பரிவர்த்யமாந:
ஸம்ஸ்தாப்யமாநோபி ததைவ பூ4ய:
ஸ தஸ்ய ஸங்கல்பவசேந பே4ஜே
சைலோ ந சைதில்ய கதா ப்ரஸங்கம்

88.வ்யபேத சைல வ்யவதா4ந த்ருச்ய:
விபூ4ஷித: ஸ்வேதகணை: ஸ பா3ல:
திசாப்திர் ஆமோதம் அபௌ4ம போ4க்யம்
தி3வ்யைர் அவாகீர்யத புஷ்பவர்ஷை:

89.நிவேஷ்ய க்ருஷ்ணம் சகடீ ரதாக்ரம்
நாதோபசாரைர் உபஸேதிவாம்ஸ:
ஸகோத4நா: ஸ்வம் வ்ரஜம் ஆவ்ரஜந்த:
ஸங்கீத லீலாம் அப4ஜந்த கோ3பா:

90.கச்சிந்ந கிந்நோஸி வஹந் கிரீந்த்ரம்
கச்சிந்ந விம்லாயதி பாணிபத்மம்
இதி ப்3ருவாணா: ஸுஹ்ருதோ முகுந்த3ம்
பர்யாகுலா: பஸ்ப்ருஷு: அங்கம் அங்கம்

91.அதாவதீர்ய ஸ்வயம் அந்தரிக்ஷாத்
அநுஞ்சிதைர் ஆவததாந் அவர்ஷாத்
விலக்ஷசித்தோ வஸுதேவஸூநும்
வல்கு3ஸ்மிதம் வஜ்ரப்4ருத் ஆஸஸாத3

92.புரோததா4ந: ஸுரபி4 ம் ப்ரதீக்ஷ்யாம்
ஆஜக்முஷீம் ஆத்மபு4வோ நியோகா3த்
அபத்ரபா க3த்க3தம் ஆப3பா4ஸே
ப3த்3த்4வாஞ்சலிம் பா3லம் உபேந்த்ரம் இந்த்ர:!!

93.நாத த்வயா நர்மவிஹாரபா4ஜா
விமோஹிதோ விப்ரதிஸாரிதச்ச
அகிஞ்சநஸ் த்வாம் அஹமாச்ரித: ஸந்
க்ஷிப்தாபகாரோ ந ப3ஹிஷ்க்ரியார்ஹ:

94.க்ருதாபராதே4ஷ்வபி ஸாநுகம்பம்
க்ஷேமங்கரம் க்ஷேத்ர விவேசகாநாம்
விஷ்வோபகாராத்4வர ப3த்4த3தீக்ஷம்
வேத்4யம் பரம் வேதவிதோ விது3ஸ்த்வாம் (வதந்தி)

95.நிக்ருஹ்ணதஸ் தே ஸ்ருஜதச்ச வர்ஷம்
நிமித்தபா4வே நிஹிதைஸ் த்வயைவ
ப்ரவர்த்த தே நிஷ்ப்ரதிகோ4 விஹார:
ஸ்வயம் ப்ரயுக்தைர் இவ யந்த்ரபே4தை:

96.அநந்ய ஸாதா4ரண பாரமேஷ்ட்யாத்
அந்யாந் அசேஷாந் அதிஸந்ததா4நாத்
கோ3பாயிதும் பாரயதி த்ரிலோகீம்
கோ3பாயமாணாத் அபி ந த்வதந்ய:

97.வ்ரஜௌகஸாம் நாத திவௌகஸாம் வா
விபத்ப்ரஸங்கே3 விஹிதாவதார:
ஏகஸ்த்வமேவ ஸ்வயம் ஈப்ஸிதாநாம்
த3யாஸஹாயோ நியமேந தா3தா

98.ஸ்வரூபதோ விக்ரஹதச்ச விஷ்வம்
நித்யம் த்வயைகேந த்4ருதம் யதேதத்
ததேகதேசோத் வஹநாத் அமுஷ்மாத்
ந விஸ்மயம் தத்வவிதோ3 ப4ஜந்தி

99.ப்ரயோஜிதோஹம் த்வயி ப4க்திப3ந்தா4த்
கோ3பி4 : ஸ்வலோகாத் உபஸேதுஷீபி4 :
இச்சாமி ஸம்ரக்ஷித கோ3வ்ரஜம் த்வாம்
ஸ்தாநே க3வாம் இந்த்ர தயாபிஷேக்தும்

100.திரோஹிதாம் அம்ப4ஸி விந்ததா கா3ம்
பூர்வ த்வயா போத்ரிவரேண லப்தா4
நிருக்த நிஷ்ணாத க்ருதாப்யநுக்ஞா
வ்யக்திம் புநர்யாது சுபா4 த்வதாக்யா

101.உபேந்த்ர பூ4தாத் பவதோபி பூ4ம்நா
மாந்யோ மநுஷ்யாபி4நயே மயா த்வம்
அப்யர்தநாம் ஆதரதஸ் ததேநாம்
ப்ரதிச்ச விஷ்வம்பர விஷ்வபூ4த்யை

102.இதி ப்3ருவாணோ மக4வாந் த்4ருதாத்ரே:
ச்ராந்திம் ஜகத்தாதுர் இவாபநேஷ்யந்
த்யாதோபயாதாம் த்ரிதச ப்ரணேதா
திவ்யாபகா3ம் தர்ஷயதி ஸ்ம தேவீம்

103.அபௌம கங்காபயஸா ப்ரபூர்ணாம்
ஆவர்ஜயந் வாரணராஜ க4ண்டாம்
அசேஷ ஸாம்ராஜ்ய பதாபிஷிக்தம்
கு3ப்த்யை க3வாம் கோத்ரபி4த் அப்யசிஞ்ஜத்

104.ததங்க ஸம்ஸ்பர்ச வசேந த4ந்யை:
ஆப்லாவ்யமாநாம் அபிஷேகதோயை:
அபேதபா4ராம் இவ பூ4ததா4த்ரீம்
உல்லாகி4தாம் ப்ரைக்ஷத நாகநாத:

105.க்ருதாபிஷேக: க்ருதிநா மகோ4நா
கு3ப்தேந கோவிந்த இதி ஸ்வநாம்நா
க்ருதப்ரஸாத: ப்ரஜிகா4ய க்ருஷ்ண:
ஸ்வர்கா3திரோஹாய புந: ஸுரேந்த்ரம்

106.ப்ரதிக3தவதி யூதே புஷ்கலாவர்த்தகாநாம்
திவி புவி ச நியத்யா தீர்க4 நித்ரோஜ்ஜிதாநாம்
குணக3ரிம ஸம்ருத்தம் கோகுலம் வீக்ஷ்ய துஷ்யந்
குருபிர் அபிநியுக்தாம் ஆசிஷம் ப்ரத்யக்ருண்ஹாத்

107.முகுளித ரவிதா4ம்நா தேஹதீப்த்யைவ முஷ்ணந்
ஜலத கதந ஜாதம் ஜீவலோகஸ்ய ஜாட்யம்
வ்யசரத் அசலபோ4கே3 சாரயந் தே4நுசக்ரம்
பிசுநித நிஜமாயாம் பூ4ஷயந் பிஞ்சமாலாம்

108.ப்ரணிஹிதம் அதி4ரோஹந் ப்ராக் இவாத்ரிம்
அவமத புருஹூதை: அர்ச்சிதோ கோ3ப ப்3ருந்தை:
வ்ரஜபதிர் உபஸீதந் பா3லயோக்யாந் விஹாராந்
வநசர பரிப3ர்ஹாம் வத்ஸபாலை: ஸிசேவே

109.நாத: ஸோயம் சிஷுரபி ஸதாம்
நந்தகோபஸ்ய ஸூநு:
ப்ராய: சைல: ப்ரதிநிதி4ர் அஸௌ
பத்மநாபஸ்ய பும்ஸ:
கிம் ந ஸாத்யம் ஸுரபதி முகை:
கிம்பசாநைஸ் ததந்யை:
ஸாகம் தா3ரைர் இதி கில ஜகுஸ்தத்ர
ஸம்பூ4ய கோ3பா:

ஸ்ரீ கோவர்த்தந வர்ணனையில் ஆரம்பித்து ஸ்ரீ கோவர்த்தநோற்சவத்தில் நிறைவுற்றது

——————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் ஸ்லோகங்கள் /ஸ்ரீ வாதிகேஸரி அழகியமணவாளச் சீயர் அருளிச் செய்த “பகவத் கீதை வெண்பா”/ ஸ்ரீ கீதாஶ்லோகார்த்த ஸாரம் —

December 14, 2019

ஸ்ரீ: எம்பெருமானாரருளிச் செய்த ஸ்ரீ: ஆளவந்தார் தனியன்

யத் பதாம்போருஹ த்யாந வித்வஸ்தா ஶேஷ கல்மஷ:
வஸ்துதா முபயாதோஹம் யாமுநேயம் நமாமிதம்

1. கண்ணாநீ பார்த்தர்க்குக் காத்தற் கினிதுரைத்த
திண்ணார் திறபருளுஞ் சீர்கீதை – யெண்ணாரு
நன்பொருளை யெங்கட்கு நாதா வருளுதலாற்
புன்பொருளிற் போகா புலன்.

2. மாதவன் மாமாது மாறனும்வண் பூதூர்வாழ்
போதமுனி யுந்தந்தம் பொன்னடிக்ண் – மீதருள
வுச்சிமேற் கொண்டே யுயர்கீதை மெய்ப்பொருளை
நச்சிமேற் கொண்டுரைப்பன் னான்.

3. நாத னருள்புரியு நற்கீ தைன்படியை
வேதம் வகுத்த வியன்முனிவன் – பூதலத்துப்
பாரதத்தே காட்டும் பதினெட்டோத் தும்பகர்வன்
சீர்த்தழைத்த வெண்பாத் தெரிந்து.

4. வேதப் பொருளை விசயர்க்குத் தேர்மீது
போதப் புயன்ற புகழ்மாயன் – கீதைப்
பொருள்விரித்த பூதூர்மன் பொன்னருளால் வந்த
தெருள்விரிப்ப னந்தமிழாற் றேர்ந்து.

5. தேயத்தோ ருய்யத் திருமா லருள்கீதை
நேயத்தோ ரெண்ணெய் நிறைவித்துத் – தூய
தெருணூல தேபெரிய தீபத்தை நெஞ்சி
லிருணூற வேற்றுகேன் யான்.

———————

ஸ்ரீமத்பகவத்கீதா ஸாரம்:
கீதாஸாரம்:
1) ஸ்வதர்ம ஜ்ஞாந வைராக்ய ஸாத்ய பக்த்யேக கோசர:
நாராயண: பரம் ப்ரஹ்ம கீதாஶாஸ்த்ரே ஸமீரித:

ஸ்வதர்மஜ்ஞாந வைராக்ய ஸாத்ய பக்த்யேக கோசர: –
தன் (வர்ணாச்ரம) தர்மரூபமாயிருக்கும் கர்மயோகத்தாலும், ஞானயோகத்தாலும்,
இதரவிஷயங்களில் பற்றின்மையாலும் உண்டாகும் பக்தியொன்றுக்கே விஷயமாகுமவனாய்
பரம்ப்ரஹ்ம – பரப்ரஹ்மமான, நாராயண: – நாராயணன்,
கீதாஶாஸ்த்ரே – கீதையாகிற ஶாஸ்திரத்தில்,
ஸமீரித: – அறிவிக்கப்பட்டுள்ளான

6. சுத்தியாற் னெஞ்சிற்றந் தொல்கரும ஞானத்தா
லத்தியா தொன்றை யறந்துறந்தோர் – பத்தியா
னண்ணும் பரமனா நாரணனே நற்கீதைக்
கெண்ணும் பொருளா மிசைந்து.

தொல் கரும ஞானத்தால் – பழமையான உபாயங்களான கர்ம யோகத்தாலும், ஞான யோகத்தாலும்,
சுத்தி ஆர் தம் நெஞ்சில் – பரிசுத்தி யடைந்த தம் நெஞ்சில், ஒன்றை அ(ர்)த்தியாது –
(பகவத் கைங்கர்யம் தவிர) வேறொன்றை விரும்பாது,
அறத்துறந்தோர் – மிகவும் வைராக்யமுடையவர்கள்,
பத்தியால் – (முற்கூறிய கர்மஜ்ஞாநவைராக்யங்களாலே உண்டான) பக்தியோகத்தாலே,
நண்ணும் – அடையும்,
பரமன் – பரப்ரஹ்மமாகிற, நாரணனே – நாராயணனே,
நற்கீதைக்கு – மிகச் சிறந்த பகவத் கீதைக்கு,
இசைந்து – (அறிவாளிகள் அனைவரும்) அங்கீகரித்து,
எண்ணும் பொருளாம் – நினைக்கும் பொருளாவான்.

————————–

பூர்வ ஷட்கம்:

2) ஜ்ஞாந கர்மாத்மிகே நிஷ்டே யோக லக்ஷ்யே ஸுஸம்ஸ்க்ருதே
ஆத்மாநுபூதி ஸித்த்யர்த்தே பூர்வஷட்கேந சோதிதே

ஸுஸம்ஸ்க்ருதே – (சேஷத்வஜ்ஞாநம், இதரவிஷயங்களில் பற்றின்மை முதலான புத்திவிஶேஷங்களாலே)
நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட,
ஜ்ஞாநகர்மாத்மிகே நிஷ்டே – ஞானயோகமும், கர்மயோகமும்,
யோகலக்ஷ்யே – (ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற) யோகத்தை அடையும் பொருட்டு்ம்,
ஆத்மாநுபூதி ஸித்த்யர்த்தே – (அதற்குப்பின்) ஆத்மாநுபவத்தை அடையும் பொருட்டும்,
பூர்வஷட்கேந – (கீதையின்) முதல் ஆறு அத்தியாயங்களாலும், சோதிதே – விதிக்கப்பட்டன.

7. ஞானங் கரும நலஞ்சேர் நிலையதனை
யான மனயோகத் தாராய்ந்திங் – கூனமறத்
தன்னா ருயிருணருந் தன்மையினை நற்கீதை
முன்னாறோத் தோதும் முயன்று.

ஞானம் கரும நலம் சேர் நிலையதனை – ஞானயோகத்தையும், கர்மயோகத்தையும்,
ஆன மனயோகத்து – (அவற்றின் காரியம்) ஆன மானஸ ஸாக்ஷாத்காரத்தின் பொருட்டு,
ஆராய்ந்து – எண்ணி அநுஷ்டித்து,
இங்கு – இவ்வுலகிலேயே,
ஊனம் அற – குறைவில்லாமல்,
தன் ஆர் உயிர் உணரும் தன்மையினை – தன் ஆத்மாவை அநுபவிக்கும் தன்மையை,
நற்கீதை – மிகச்சிறந்த கீதையின்,
முன் ஆறு ஓத்து – முற்பட்ட ஆறு அத்தியாயங்கள்,
முயன்று ஓதும் – உறுதியுடன் ஓதும்.

மத்யம ஷட்கம்:
3) மத்யமே பகவத்தத்த்வ யாதாத்ம்யாவாப்தி ஸித்தயே
ஜ்ஞாநகர்மாபி நிர்வர்த்யோ பக்தியோக:ப்ரகீர்த்தித:

மத்யமே – நடு ஆறு அத்தியாயங்களில்,
பகவத் தத்வ யாதாத்ம்ய அவாப்தி ஸித்தயே – பகவானாகிற பரதத்துவத்தின் உண்மையான அநுபவம் உண்டாவதன் பொருட்டு,
ஜ்ஞாந கர்ம அபிநிர்வர்த்ய: – ஜ்ஞாநத்தோடு கூடிய கர்ம யோகத்தாலே உண்டாகும்,
பக்தியோக: – பக்தியோகம்,
ப்ரகீர்த்தித: – சொல்லப்படுகிறது.

8. உள்ளபடி யிறையை யுற்றெய்த முற்றறஞ்சேர்
தெள்ளறிவில் வந்து திகழ் பத்தி – வெள்ள
நடையாடும் யோகத்தை நாதனருள் கீதை
யிடையாறோத் தோது மெடுத்து.

உள்ளபடி இறையை உற்று எய்த – பகவானை யுள்ளபடி அறிந்து அநுபவிப்பதன் பொருட்டு,
முற்று அறம் சேர் தெள் அறிவில் வந்து திகழ் – பரிபூர்ணமான கர்மயோகத்தோடு கூடிய தெளிந்த ஞானத்தால் உண்டாகும்,
பத்திவெள்ளம் நடையாடும் யோகத்தை – பக்திவெள்ளம் பெருகி வரும் பக்தியோகத்தை,
நாதன் அருள் கீதை – ஸர்வ ஸ்வாமியான பகவான் அருளும் கீதையின்,
இடை ஆறு ஓத்து – இடையிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள்,
எடுத்து ஓதும் – அறியும்படி ஓதும்.

அந்திம ஷட்கம்:
4) ப்ரதாந புருஷ வ்யக்த ஸர்வேஶ்வர விவேசநம்
கர்ம தீர் பக்தி ரித்யாதி: பூர்வ ஶேஷோந்தி மோதித:

ப்ரதாந புருஷவ்யக்த ஸர்வேஶ்வர விவேசநம் – ஸுக்ஷ்மமான மூலப்ரக்ருதி, ஜீவன், ஸ்தூலமான அசேதனம்,
ஸர்வேஶ்வரன் ஆகியவற்றைப் பற்றிய விளக்கமும்,
கர்ம: – கர்மயோகமும்,
தீ: – ஜ்ஞாநயோகமும்,
பக்தி: – பக்தியோகமும்,
இத்யாதி: – இவற்றை அநுஷ்டிக்கும் முறை முதலானவையும், (ஆகிய இவற்றில்)
பூர்வஶேஷ: – முன் அத்தியாயங்களில் சொல்லாமல் விடப்பட்டவை,
அந்திமோதித: – கடைசி ஆறு அத்தியாயங்களிலும் சொல்லப்பட்டன.

9. கருமமறி வன்பிவற்றின் கண்ணார் தெளிவில்
வருஞ்சித் தசிதிறையோன் மாட்சி – யருமையற
வென்னாதன் றந்த வெழிற்கீதை வேதாந்தப்
பின்னாறோத் தோதும் பெயர்ந்து.

கருமம் அறிவு அன்பு இவற்றின் கண் ஆர் தெளிவில் வரும் – கர்மயோகம், ஞானயோகம், பக்தியோகம் ஆகிய
இவற்றினால் வரும் தெளிவினாலே அறியப்படும்,
சித்து அசித்து இறையோன் மாட்சி – சேதனம், (ஸூக்ஷ்ம,ஸ்தூலரூபமான) அசேதனம், ஸர்வேச்வரன் ஆகியவற்றின் பெருமையை,
அருமை அற – சிரமம் இல்லாமல்,
என் நாதன் தந்த எழில் கீதை வேதாந்த – என் ஸ்வாமியான கண்ணன் அருளிய அழகிய கீதையாகிற உபநிஷத்தின்,
பின் ஆறு ஓத்து – பின் ஆறு அத்தியாயங்களும், பெயர்ந்து ஓதும் – (முன் சொல்லப்படாத அம்சங்களை) மறுபடியும் ஓதும்.

10. தானமுடன் றீர்த்தந் தவம்பிரித லைவேள்வி
யனமுத லாறு மறமிறைவற் – கேநயந்த
தன்மையாற் றன்னகத்தைச் சங்கமபயன்றுறத்தல்
கன்மயோ கத்தின் கணக்கு.

தானமுடன் தீர்த்தம் தவம் புரிதல் ஐவேள்வி ஆன்முதல் ஆறும் அறம் – தானமளித்தல், தீர்த்தமாடுதல், தவம் செய்தல்,
பஞ்ச மஹா யஜ்ஞங்களை அநுஷ்டித்தல் முதலான ஸாதனங்கள் கர்மம் எனப்படுகின்றன.
இறைவற்கே நயந்த தன்மையால் – (இக்கர்மங்களை) ஸர்வேச்வரனுக்குக் கைங்கர்யமாகவே செய்யும் தன்மையால்,
சங்கம பயன் துறத்தல் – (இவற்றில்) பற்றையும், பலனையும் விடுவது,
கன்ம யோகத்தின் கணக்கு – கர்மயோகத்தின் ஸ்வரூபமாகும்.

11. அற்ற முரைக்கி லதுகேண்மி னம்புயத்தாள்
கொற்றவனை நெஞ்சிற் குடியிருத்தி – மற்றொன்றை
யத்தியா தொன்று மவன்பா னலம்புனைதல்
பத்தியோ கத்தின் படி.

அற்றம் உரைக்கில் – உண்மையை உரக்கச் சொன்னால்,
அது கேண்மின் – அதைச் சொல்லுகிறேன் கேளுங்கள்;
அம்புயத்தாள் கொற்றவனை – லக்ஷ்மீ நாதனை,
நெஞ்சில் குடியிருத்தி – நெஞ்சில் அமைத்து,
மற்றொன்றை அ(ர்)த்தியாது – வேறு பலன்களை விரும்பாமல்,
ஒன்றும் அவன் பால் – நம்மிடம் பொருந்தும் அவனிடம்,
நலம் புனைதல் – தியானம், அர்ச்சனம் முதலானவற்றைச் செய்வது,
பத்தியோகத்தின் படி – பக்தியோகத்தின் ஸ்வரூபமாகும்.

12. புலன் பொறியை நீக்கித்தம் புத்தியினிற் செம்மை
யலம்புரிவார்க் குற்றவுயிர் மாட்சி – நலம்புனைந்து
மானயோ கத்திறையை மன்னுநிலை காண்பதே
ஞானயோ கத்தி னலம்.

புலன் பொறியை நீக்கி – விஷயங்களில் மேயாதபடி இந்திரியங்களைத் தவிர்த்து,
தம் புத்தியினில் – தம் நெஞ்சில்,
செம்மை அலம்புரிவார்க்கு – நேர்மைக் குணத்தை மிகுதியாக உடையவர்களுக்கு,
உற்ற – தோன்றும்,
உயிர் மாட்சி நலம் புனைந்து – உயிரின் பெருமையிலே நன்றாக வூன்றி,
மான யோகத்து – யோகமுறைகளினாலே,
இறையை – (தேஹத்துக்கு) ஈச்வரனான ஜீவனுடைய,
மன்னு நிலை – நிலைக்கும் நிலையை,
காண்பதே – அனுபவித்தலே,
ஞான யோகத்தின் நலம் – ஞான யோகத்தின் ஸ்வரூபமாகும்.

13. இந்த வகை யமைந்த யோகங்க ளிம்மூன்றுந்
தந்த மிடையிற் றனித்தனிசே – ரந்தமிலா
வானந்த வின்பத் தணையநெறி யாகுமே
மானந் தருமியல்பால் வாய்ந்து.

ஆய்ந்து மானம் தரும் இயல்வால் – ஆராய்ந்து பார்த்த பிரமாணங்கள் சொல்லுகிறபடி,
இந்த வகை அமைந்த யோகங்கள் இம்மூன்றும் – இப்படிப்பட்ட தன்மைகளையுடைய இந்த மூன்று யோகங்களும்,
தந்தம் இடையே தனித்தனிசேர் – ஒவ்வொரு யோகமும் மற்ற இரு யோகங்களோடு தனித்தனியாகச் சேர்ந்திருப்பதன் மூலம்,
அந்தம் இலா ஆனந்த இன்பத்து அணைய நெறி ஆகுமே – அந்தமில் பேரின்பத்தை அடைய உபாயங்களாகும்.

———————————-

1: அர்ஜுன விஷாத யோகம்:

5) அஸ்தாந ஸ்நேஹ காருண்ய தர்மாதர்மதியாகுலம்
பார்த்தம்ப்ரபந்நமுத்திஶ்ய ஶாஸ்த்ராவதரணம்க்ருதம்

அஸ்தாந ஸ்நேஹ காருண்ய தர்மாதர்மதியா – தகாத பந்துக்களிடம் பற்றினாலும், கருணையினாலும்,
உண்டான தர்மத்தில் அதர்ம புத்தியாலே,
ஆகுலம் – கலங்கி நிற்பவனாய்,
ப்ரபந்நம் – சரணமடைந்தவனான,
பார்த்தம் உத்திஶ்ய – அர்ஜுனனைக் குறித்து,
ஶாஸ்த்ராவதரணம்க்ருதம் – கீதாசாஸ்த்ரம் (முதலத்தியாயத்தில்) சொல்லப்பட்டது.

வேண்டிடத்தி லன்றி வெறுத்து நலமிரக்கம்
பூண்டவற்றைப் பொல்லாப் புலமென்று – மீன்டகன்று
சுற்றமது நோக்கியே சோகித்த தேர்விச
னுற்றமயல் சொல்லுமுத லோத்து.

வேண்டிடத்தில் அன்றி – தகாத இடத்தில்,
நலம் இரக்கம் பூண்டு – அன்பையையும் கருணையையும் கொண்டு,
வெறுத்து – (யுத்தம் முதலான ஸ்வதர்மங்களை) வெறுத்து,
அவற்றை – அந்த ஸ்வதர்மங்களை,
பொல்லா புலம் என்று – தர்மம் அல்லாதவை என்று கூறி,
மீண்டு அகன்று – (யுத்தத்திலிருந்து) மீண்டு விலகிப்போய்,
சுற்றம் அது நோக்கியே – (பற்று வைக்கத் தகாத) அந்த உறவினர்களைப் பார்த்து,
சோகித்த – வருத்தமுற்ற,
தேர் விசயன் – தேரிலுள்ள அர்ஜுனன்,
உற்ற – அடைந்த,
மயல் – மயக்கத்தை,
முதல் ஓத்து சொல்லும் – முதல் அத்தியாயம் உரைக்கும்.

————-

2: ஸாங்க்ய யோகம்:

6) நித்யாத்மாஸங்ககர்மேஹாகோசரா ஸாங்க்யயோகதீ:
த்விதீயேஸ்திததீலக்ஷாப்ரோக்தா தந்மோஹஶாந்தயே

நித்ய ஆத்ம அஸங்க கர்ம ஈஹா கோசரா – நித்யமான ஆத்ம தத்துவமென்ன, பற்றற்ற கர்மாநுஷ்டானமென்ன
இவற்றை விஷயமாகக் கொண்டதாய்,
ஸ்திததீ லக்ஷா – ஸ்திதப்ரஜ்ஞ தசையை லக்ஷியமாகக் கொண்டதான,
ஸாங்க்ய யோகதீ – ஆத்மஜ்ஞானமும், கர்மயோகத்தைப் பற்றிய அறிவும்,
தந் மோஹ ஶாந்தயே – அர்ஜுனனின் மயக்கம் நீங்குவதற்காக,
த்விதீயே – இரண்டாம் அத்தியாயத்தில்,
ப்ரோக்தா – உபதேசிக்கப்படுகிறது.

மேலிரண்டா மோத்தால் விசயன் வெறுப்பகற்றக்
கோலி யுயிருடலின் கூற்றிவைகள் – காலியுடன்
போமாயன் மன்னுயிர்கள் பொன்றாமை முன்னகமா
மாமாயன் சொன்னான் மகிழ்ந்து.

காலியுடன் போம் ஆயன் – பசுக்களின் பின் போகும் இடையனும்,
மா மாயன் – பேராச்சிரியமான ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளை யுடையவனுமான கண்ணன்,
விசயன் வெறுப்பு அகற்றக் கோலி – அர்ஜுனனுக்கு (யுத்தத்தினாலுண்டான) வெறுப்பை நீக்க நினைத்து,
மன் உயிரின் பொன்றாமை முன்னகமா – நிலை நிற்கும் ஆத்மாவின் ஆத்மாவின் அழியாமையை முன்னிட்டுக் கொண்டு,
உயிர் உடலின் கூற்றிவைகள் – உயிரினுடையவும், உடலினுடையவும் (அழியாமை, அழியும் தன்மை முதலான) இத்தன்மைகளை,
மேல் இரண்டாம் ஓத்தால் – அடுத்ததான இரண்டாமத்தியாயத் தால், மகிழ்ந்து சொன்னான் – மகிழ்ச்சியுடன் உபதேசித்தான்.

கீதாஶ்லோகார்த்தச் சுருக்கம்:
முதலத்தியாயமும், இரண்டாமத்தியாயத்தில் பத்து ஶ்லோகங்கள் முடியவும்
சாஸ்திரம் அவதரித்த சந்தர்ப்பத்தைக் கூறும் அவதாரிகை யாகிறது.

11-13: ப்ராப்யமான ஆத்மா நித்யமானது; ப்ராப்தி விரோதியான சரீரம் அநித்யமானது.
14-15: ப்ராப்திக்கு உபாயமான யுத்தம் முதலான கர்மங்களை அநுஷ்டிப்பதால் ஏற்படும் இன்ப துன்பம் முதலானவற்றைப்
பொறுத்துக் கொள்ளுகிறவனே மோக்ஷமடையலாம்.
16-25: உத்பத்தி, விநாஶம், பரிணாமம் முதலான தன்மைகள் எல்லாம் தேஹத்தினுடையவையே; ஆத்மாவுக்கு இவை கிடையாது.
26-28: தேஹத்தைக் காட்டிலும் வேறான ஆத்மா இல்லை என்று நினைத்தாலும், நேர்ந்தே தீர வேண்டிய ஜந்ம மரணங்களைக் குறித்து வருந்த இடமில்லை.
29: ஆத்ம நித்யத்வ ப்ரஸம்ஸை.
30: ஆத்ம நித்யத்வம் எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் பொதுவானது.
31-34: யுத்தம் இம்மை மறுமைகளில் நன்மையை விளைக்கும் தர்மமே யொழிய அதர்மமாகாது.
35-37: உறவினர் முதலான தகாதவிட அன்பாலே போர் புரியாமலிருப்பது தவறு.
(இதுவரையில் அஸ்தான ஸ்நேஹ காருண்யமும், தர்மத்தை அதர்மமென மயங்குவதும் போக்கடிக்கப்பட்டது.
இனி, தர்மவிஷயமான உபதேசம்.)

38: மோக்ஷமடைய விரும்பும் க்ஷத்ரியன் இன்ப துன்பங்கள் முதலானவற்றில் ஸம புத்தியுடன் போரிட வேண்டும்.
39-52: பலனில் பற்றற்று, அகர்த்ருத்வாநுஸந்தானத்துடன் (கர்த்ருத்வ, மமதா, பல த்யாகங்கள்) தனக்குரிய கர்மங்களை
அநுஷ்டிப்பதாகிற கர்ம யோகம் மோக் ஷஸாதனமாகும்; பலனில் பற்றுடன் அனுஷ்டிக்கும் கர்மம் தாழ்ந்தது.
53: முற்கூறிய கர்ம யோகத்தின் பலம் ஞான யோகம். ஞான யோகத்தின் பலம் யோகம் எனப்படும் ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரம்.
54-58: ஸ்தித ப்ரஜ்ஞநிலை எனப்படும் ஜ்ஞான யோகத்தின் நான்கு நிலைகளின் விவரணம்.
59-68: ஞானயோகம் அடைய அரியது. திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தோடு கூடிய பரம புருஷனிடம் நெஞ்சு செலுத்துகிறவனுக்கே
அது ஸித்திக்கும். அப்படிச் செலுத்தாதவனுக்கு ஸித்திக்காது.
69-71: ஞான யோகத்தின் பலமான ஆத்ம தர்சனத்தின் பெருமையும், அதை அடையும் மூன்று விதமான அதிகாரிகளும்.
72: அத்தியாயத்தின் ஸாரார்த்தம்.

—————

3: கர்ம யோகம்:

7) அஸக்த்யா லோக ரக்ஷாயை குணேஷ் வாரோப்ய கர்த்ருதாம்
ஸர்வேஶ்வரே வாந்யஸ்யோக்தாத்ருதீயே கர்மகார்யதா

லோகரக்ஷாயை – (ஜ்ஞாநயோகத்தில் அதிகாரமில்லாத) ஜனங்களைக் காப்பதற்காக,
குணேஷு – ஸத்வ ரஜஸ் தமோ குணங்களில்,
கர்த்ருதாம் ஆரோப்ய – தன்னிடமுள்ள கர்த்ருத்வத்தை அநுஸந்தித்து,
ஸர்வேஶ்வரே வாந்யஸ்ய – அந்த குணங்கள் முதலான அனைத்துக்கும் ஈஶ்வரனான பகவானிடத்தில்
அக் கர்த்ருத்வத்தைச் சேர்த்து விட்டு,
அஸக்த்யா – மோக்ஷம் தவிர்ந்த மற்ற பலன்களில் பற்றில்லாமல்,
கர்ம கார்யதா – கர்மங்களைச் செய்யவேண்டுமென்பது,
த்ருதீயே உக்தா – மூன்றாமத்தியாயத்தில் கூறப்பட்டது.

மூன்றாமோத் தாகுமிது முன்னுரைத்த புந்தியினும்
ஏன்றா வதுகரும மென்பதனா – லான்றமைந்து
தன்கருமஞ் செய்யுமதே தக்கதென மிக்குரைக்கும்
வன்கருமந் தீரும் வகை.

முன் உரைத்த புந்தியினும் –
முன் அத்தியாயத்தில் கூறப்பட்ட ஞானயோகத்தைக் காட்டிலும்,
ஏன்று ஆவது கருமம் – (அனைவரும்) ஏற்றுக் கொள்ளத் தக்கதாயிருப்பது கரும யோகமே,
என்பதனால் – என்னும் காரணத்தினால்,
ஆன்று அமைந்து – மற்ற பலன்களில் பற்றில்லாமல் இருந்து கொண்டு, கர்த்ருத்வ த்யாகத்தையும் செய்து கொண்டு,
தன் கருமம் செய்யுமதே – தன்னுடைய வர்ணாச்ரம தர்மங்களைச் செய்வதே,
வன் கருமம் தீரும் வகை – வலியதான புண்ய பாப ரூபமான கர்மங்களைப் போக்கும் வழிகளுள்,
தக்கது – (அனைவருக்கும்) தக்கது,
என – என்று,
மூன்றாம் ஓத்தாகும் இது – இந்த மூன்றாம் அத்தியாயம்,
மிக்கு உரைக்கும் – உறுதியுடன் கூறும்.

1-2 ப்ரவ்ருத்தி மார்க்கமான கர்ம யோகம் ஆத்ம தர்ஶனத்துக்கு நேரே காரணமன்று;
நிவ்ருத்தி மார்க்கமான ஜ்ஞாந யோகமே அதற்கு நேரே காரணம்.
இப்படி ஞான யோகமே சிறந்ததாயிருக்க கர்ம யோகத்தில் ஏன் என்னை ஏவுகிறாய் என்று அர்ஜுனன் கேட்கிறான்.
3-8 எளிதாகச் செய்யத் தக்கதாயிருக்கை, நழுவ இடமில்லாததாயிருக்கை, விட முடியாததாயிருக்கை
முதலான காரணங்களால் கர்ம யோகம் ஜ்ஞாந யோகத்தைக் காட்டிலும் சிறந்தது.
9-16 பகவதாரதனமான யஜ்ஞத்திற்கு உறுப்பாகாத கர்மங்களே இவனை ஸம்ஸாரத்தில் கட்டுப்படுத்தும்;
அதற்கு உறுப்பான கர்மங்கள் புருஷார்த்த ஸாதனமாகுமே யொழிய இவனைக் கட்டுப்படுத்தாது.
17-19 ஆத்ம தர்ஶனம் கைவரப் பெற்ற முக்தனான கைவல்ய நிஷ்டனே வர்ணாஶ்ரம தர்மங்களைச் செய்யாமலிருக்கலாமாகையால்,
அப்படி முக்தனல்லாத நீ கர்மயோகத்தை அனுஷ்டித்தே ஆத்ம தர்ஶனத்தைப் பெற வேணும்.
20 ஜனகர் முதலானோர் கர்ம யோகத்தாலேயே ஆத்ம தர்ஶனத்தைப் பெற்றனர்.
20-26 சான்றோனாகப் புகழ் பெற்றவன், தான் ஜ்ஞான யோகாதிகாரி யாயினும் அதில் அதில் அதிகாரமில்லாதவர்களை
ரக்ஷிப்பதற்காகவும், அவர்களைக் கலக்குவதன் மூலம் தனக்குண்டாகும் அநர்த்தத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவும் கர்ம யோகத்தையே அநுஷ்டிக்க வேண்டும்.
27-30 ‘ஸர்வேஶ்வரனால் தூண்டப்பட்டு, ஸத்வாதி குணங்களுக்கு வசப்பட்டவனாகவே நான் கர்மம் செய்கிறேன்’ என்னும்
அகர்த்ருத்வாநுஸந்தானத்தோடு கூடவே கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். இப்படி கர்ம யோகத்தில் ஞானம் கலந்திருக்கையால்,
ஞான யோகத்தை யிடையிடாமல் அதுவே நேரே ஆத்ம தர்ஶனத்துக்கு உபாயமாகும். ஆகையால் அது ஞான யோகத்தை விடத் தாழ்ந்ததல்ல.
31-32 கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டிப்பாரின் சிறப்பு; அதை அநுஷ்டியாதாரின் தாழ்வு.
33-43 எத்தகைய சிறந்த ஞாந யோகாதிகாரியையும், அநாதி வாஸநையும் அது காரணமாக வரும்
காம க்ரோதங்களும் ஜ்ஞாந யோகத்தினின்றும் நழுவச் செய்துவிடும்.
அநாதி வாஸனை முதலானவற்றுக்கு அடியான பாபங்களைப் போக்கும் கர்மயோகத்தில் ஈடுபடுவதன் மூலமே இவற்றை வெல்ல முடியும்.
ஆகையால் நழுவுதற்கிடமுள்ளதாய், செயற்கரியதான ஜ்ஞான யோகத்தைக் காட்டிலும், நழுவுதற்கிடமற்றதாய்,
செயற்கெளியதான கர்ம யோகமே ஜ்ஞாந யோகாதிகாரியோடு, கர்ம யோகாதிகாரியோடு வாசியற அனைவராலும் கைக் கொள்ளத் தக்கது.

——————–

4: ஜ்ஞான யோகம்:

8) ப்ரஸங்காத் ஸ்வ ஸ்வபாவோக்தி: கர்மணோகர்மதாஸ்ய ச
பேதா:ஜ்ஞாநஸ்ய மாஹாத்ம்யம் சதுர்த்தாத்யாய உச்யதே

சதுர்த்தாத்யாயே – நான்காமத்தியாயத்தில்,
கர்மண: அகர்மதா உச்யதே – (ஞானமடங்கிய) கர்மயோகம் ஞானயோகமாகவேயிருத்தல் சொல்லப்படுகிறது;
அஸ்ய பேதா: ச (உச்யதே) – கர்மயோகத்தின் (ஸ்வரூபமும்) பிரிவுகளும் சொல்லப்படுகின்றன;
ஜ்ஞாநஸ்ய மாஹாத்ம்யம் (உச்யதே) – (கர்மயோகத்தில் அடங்கிய) ஞானபாகத்தின் பெருமையும் கூறப்படுகிறது;
ப்ரஸங்காத் – (தான் சொல்லுமர்த்தம் ப்ராமாணிகமானது என்று நிரூபிக்கவேண்டிய) ப்ரஸங்கம் ஏற்பட்டபடியாலே,
ஸ்வஸ்வபாவோக்தி: – (அவதார தசையிலும் மாறாத) தன் தன்மையைப் பற்றிய பேச்சும் (முதலில்) உள்ளது.

நாரா யணன்கீதை நாலாமோத் திற்றனது
சீரார் பிறவிச் சிறப்புடனே – யேராரும்
யோகத் துடன்கரும முற்றியலு மாறுரைக்கு
மேகப் பலபரிசா வேய்ந்து.

நாராயணன் – (கண்‍ணனாய் அவதரித்த) நாராயணன்,
கீதை நாலாமோத்தில் – கீதையின் நாலாம் அத்தியாயத்தில்,
தனது சீரார் பிறவிச் சிறப்புடனே – பெருமை மிகுந்த தன் அவதாரச் சிறப்போடு கூட,
ஏராரும் யோகத்துடன் – சிறப்புற்ற ஞானத்தோடு,
ஏகம் கருமம் – ஒன்றான கருமம்,
பலபரிசா ஏய்ந்து – பல வகைகளாக இருந்துகொண்டு,
முற்று இயலும் ஆறு – (ஜ்ஞான யோகத்தை இடையிடாமலே) பரிபூர்ண ஸாதனமாயிருக்கும் வகையை,
உரைக்கும் – உபதேசிக்கிறான்.

1-3: கர்மயோகம் ஶுத்தபரம்பராப்ராப்தம்.
4: அர்ஜுனனின் கேள்வி.
5-11: அவதார ரஹஸ்யம்.
12-24: கர்மயோகம்ஜ்ஞாநாகாரமாயிருப்பதை நிரூபிப்பது.
25-30: கர்மயோக வகைகள்.
30-32: கர்மயோகிகளுக்கு நித்யநைமித்திக கர்மங்கள் அநுஷ்டிக்க வேண்டியவையே. அவர்களிடையே பலபேதம் கிடையாது.
33-40: கர்மயோகத்தில் அடங்கியஜ்ஞாநாம்ஶத்தின்ப்ராதாந்யம்.
41-42: முடிவுரை.

5 – கர்ம ஸந்யாஸ யோகம்:

9) கர்மயோகஸ்ய ஸெளகர்யம் ஶைக்ர்யம் காஶ்சந தத்விதா:
ப்ரஹ்மஜ்ஞாநப்ரகாரஶ்ச பஞ்சமாத்யாய உச்யதே

கர்மயோகஸ்ய – கர்மயோகத்தினுடைய,
ஸெளகர்யம் – செயற்கெளிய தன்மையும்,
ஶைக்ர்யம் – விரைவில் பலனளிக்கும் தன்மையும்,
காஶ்சந தத்விதா: – அதற்குறுப்பான சில அங்கங்களும்,
ப்ரஹ்மஜ்ஞாநப்ரகார: ச – ஶுத்தாத்மாக்களைக் ஸமமாகக் காண்கைக்குறுப்பான நிலையும்,
பஞ்சமாத்யாயே – ஐந்தாமத்தியாயத்தில், உச்யதே – கூறப்படுகிறது.

அண்ண லருள்கீதை யஞ்சாமோத் துக்கருமந்
திண்ண முனர்வதனைச் சேர்ந்தமைந்த – வண்ணமது
சிந்தை தெளியத் தெளிவுற் றுரைக்குமதே
முந்தை மறைநெறியை மூண்டு.

அண்ணல் -ஸ்வாமியாகிற கண்ணன்,
அருள் – அருளிச் செய்த,
கீதை – கீதாஶாஸ்திரத்தின்,
அஞ்சாம் ஓத்து – ஐந்தாம் அத்தியாயம்,
முந்தை மறை நெறியை மூண்டு – பழையதான வேதமார்க்கத்தைப் பின்பற்றி,
கருமம் – கர்ம யோகம்,
உணர்வு அதனை திண்ணம் சேர்ந்து அமைந்த வண்ணம் அது – “நான் கர்த்தாவல்லன்” என்னும் அறிவோடு
உறுதியாகச் சேர்ந்து பொருந்தியிருக்கும் தன்மையை,
சிந்தை தெளிய – (அர்ஜுனனுடைய) மனம் தெளிவடையும்படியாக, தெளிவுற்று உரைக்குமதே – மிக விளக்கமாகச் சொல்லுவதாகும்.

1 கர்மஜ்ஞானயோகங்களில் எது சிறந்தது? என்று அர்ஜுனன் கேள்வி.
2-7 செயற்கெளிமையாலும், விரைவில் பலனளிக்கும் தன்மையாலும் கர்மயோகமே ஜ்ஞான யோகத்தைக் காட்டிலும் சிறந்தது என்று கண்ணனின் பதில்.
8-11 அகர்த்ருத்வாநுஸந்தானத்தில் ஒரு வகை – இந்த்ரிய ப்ராணன்களில் கர்த்ருத்வத்தை அந்ஸந்திக்கை.
12 பல த்யாகம் மோக்ஷஹேது.
13 சரீரத்தில் கர்த்ருத்வத்தை அநுஸந்திக்கை. (அகர்த்வாநுஸந்தாதனத்தில் மற்றொரு வகை.)
14-15 ஆத்மாவுக்குக் கர்த்ருத்வமின்மை. ப்ரக்ருதி வாஸனையின் கர்த்ருத்வம். (அகர்த்வாநுஸந்தாதனத்தில் மற்றொரு வகை.)
16 அகர்த்ருதாநுஸந்தானத்தை உள்ளடக்கிய ஆத்மவிஷயஜ்ஞாநத்தின் பெருமை.
17 ஆத்மாநுபவமாகிற மாடத்திற்கு ஏறும் படிக்கட்டாயிருக்கும் அறிவின் படிகளின் வரிசை.
1. ஆத்மதர்ஶனம் வேண்டும் என்ற உறுதியுடையவர்கள்
2. ஆத்மதர்ஶனத்தை குறிக்கோளாகக் கொண்டிருப்பவர்கள்.
3. அதற்காக முயல்பவர்கள்
4. ஆத்மதர்ஶனமே வாழ்க்கையின் பயனாக நினைப்பவர்கள்.
இவர்கள் கர்மவாஸனை நீங்கப் பெற்று மேற்கூறியபடி ஆத்மதர்ஶனத்தைப் பெறுவர்.
18-19 ஆத்மாக்கள் அனைவரும்ஜ்ஞானைகாகாரத்தால் ஸமர் என்னும் அறிவு – ஆத்மஸாக்ஷாத்காரத்தை மறுமையில் விளைப்பது;
இம்மையிலும் மேலான துக்கநிவ்ருத்தியை அளிப்பது.
20-25 ஸம தர்ஶந நிலை ஏற்பட உதவும் ஆறு அநுஷ்டாந முறைகள்.
1. ஆசார்ய உபதேசத்தாலே, ஆத்மாவைப் பற்றியஜ்ஞானத்தைப் பெறுதல்.
2. சரீரத்தை வேறுபடுத்தி ஆத்மாவை எண்ணி மகிழ்தல்.
3. இன்பத்தில் மகிழாமலும் துன்பத்தில் வருத்தமுறாமலும்,

இவை ப்ரக்ருதியின் செயல்களென எண்ணி யிருத்தல்.
4. மனம்ப்ரக்ருதி விஷயங்களினின்றும் நீங்கப்பெற்று ஆத்மாவை அநுபவித்து மகிழ்தல்.
5. ப்ரக்ருதியினால் ஏற்படும் இன்பங்கள் நிலையற்றவையாதலால் துன்பத்திலேயே முடிவுறும்.
6. காமக்ரோதங்களை வென்றால் ஆத்மாநுபவம் இம்மையிலேயே சிறிது ஏற்படும். சரீரத்தை விட்டவுடன் முழுமை பெறும்.
26 ஆத்ம ஸமதர்ஶனம் கைவந்தோர் அனைத்துயிர்களிடமும் அன்பு பாராட்டி, அவற்றின் உஜ்ஜீவனத்துக்கு பாடுபடுவர்.
இத்தகைய ஸமதர்ஶனத்தால் ஆத்மாநுபவம் விரைவில் ஏற்படும்.
27-28 நித்ய நைமித்திக கர்மாநுஷ்டாநம் யோகத்தில் (த்யானத்தில்) நிறைவுறும்.
29 ஸர்வலோக ஸர்வேஶ்வரன் என்று கண்ணனை அறிந்து அவனுக்கு ஆராதனமாக கர்மயோகத்தை செய்வது எளிது.

——————–

6 – அத்யாத்ம யோகம்:

10) யோகாப்யாஸவிதிர் யோகீ சதுர்த்தா யோகஸாதநம்
யோகஸித்தி:ஸ்வயோகஸ்ய பாரம்யம் ஷஷ்ட்ட உச்யதே

யோகாப்யாஸவிதி: – (ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரமாகிற) யோகத்தைப் பழகும் முறையும்,
சதுர்த்தா யோகீ – நாலுவகைப்பட்ட யோகிகளும்,
யோக ஸாதநம் – (முற்கூறிய) யோகத்திற்கு ஸாதநமாகிய அப்யாஸம், வைராக்யம் முதலானவையும்,
யோக ஸித்தி: – (தொடங்கிய) யோகம் (இடையில் தடைபட்டாலும் காலக்ரமத்தில்) ஸித்தியடையும் என்பதும்,
ஸ்வ யோகஸ்ய பாரம்யம் – தன் விஷயமான பக்தியோகத்தின் உயர்வும்,
ஷஷ்ட்டே – ஆறாமத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – கூறப்படுகிறது.

அத்த னருள்கீதை யாறாமோத் தாற்கருமத்
தொத்த தெளிவைத் தெரிந்துரைக்கு
— — — —
— — — — (லுப்தம்)

யோக விதியோகி யோகத்து நாலுவகை
யோகமது மேலா வுயர்நிலைமை – மேகநிக
ரண்ண லருள்கீதை யாறாமோத் தின்பொருளாத்
திண்ண முடிந்ததிது சேர்ந்து.

யோக விதி – யோகமாகிற ஆத்மஸாக்ஷாத்காரத்தைப் பழகும் முறையும்,
யோகி யோகத்து நாலு வகை – அதைப் பழகும் யோகியரிலும், அந்த யோகத்திலும் உள்ள நாலு பிரிவும்,
யோகம் அது – ஸு ப்ரஸித்தமான பக்தி யோகம்,
மேலா உயர் நிலைமை – எல்லா யோகங்களைக் காட்டிலும் மேலாக உயர்ந்து நிற்கும் நிலையும்,
இது சேர்ந்து – ஆகிய இவ்வர்த்தங்கள் சேர்ந்து,
மேகம் நிகர் அண்ணல் அருள் கீதை ஆறாம் ஓத்தின் பொருளா திண்ணம் முடிந்தது – மேகத்தை ஒத்த ஸ்வாமியான
கண்ணன் அருளிய கீதையின் ஆறாம் அத்தியாயத்தின் பொருளாக அறுதியிடப்பட்டு நிறைவடைந்தது.

1-6 ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்திற்கு, ஜ்ஞானத்தை உள்ளடக்கிய கர்மயோகமே காரணம் என்பதை உறுதிப்படுத்துவதற்காக, அக்கர்மயோகத்தை விவரித்தல்.
7-9 யோகாப்யாஸ விதியின் (யோகமாகிற ஆத்மஸாக்ஷாத்காரத்தை பழகும் முறையின்) தொடக்க நிலை.
10-28 யோகாப்யாஸவிதி விவரணம்.
10-12 பாஹ்ய உபகரண நியமம்.
13-14 அந்தரங்க உபகரணங்களான ஶரீர மநஸ்ஸுக்களின் நியமம்.
15 ஶுபாஶ்ரயமான பகவத் விக்ரஹத்தைச் சிந்திப்பது யோகோபகரணங்களில் முக்யமானது.
16-17 மற்றும் சில நியமங்கள் – உண்பது, உழைப்பு, தூக்கம் ஆகியவற்றில் அளவுடன் இருத்தல்.
18 யோகயோக்ய தஶையின் விளக்கம் – ஆத்மாஜ்ஞானத்தின் நன்மையை அறிந்ததால் ஏற்படும் மனவமைதி யோக்யதை.
20-23 யோகாப்யாஸம் மிகச் சிறந்த புருஷார்த்தம்.
24-27 யோகாப்யாஸத்திற்கு உறுப்பான மமகார பரித்யாகம் முதலானவை.
28 ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்தின் பலம்.

29-32 நாலுவகைப்பட்ட யோகிகள்.
1. எல்லா வுயிரிலும் ஆத்மாவைக் காணுதல்
2. எல்லாவற்றிலும் பகவானைக் காணுதல்
3. அந்தர்யாமியைக் காணுதல்
4. ஸுக துக்கங்களிலிருந்து விடுபடுதல்.

33-34 யோக ஸாதனமான அப்யாஸம் (ஆத்மசிந்தனம்), வைராக்யம் முதலானவற்றைத் தெளிவாக அறிவதற்காக அர்ஜுனனின் கேள்வி.
35-36 யோக ஸாதனம் – பகவதாராதனமான அகர்த்ருத்வாநுஸந்தாநத்துடன் கூடிய கர்மாநுஷ்டானத்தாலே மனஶ் ஶுத்தி ஏற்படும். அதன் பிறகு யோகம் ஸித்திக்கும்.
37-39 யோக மாஹாத்ம்யத்தை அறிவதற்காக ‘யோகப்ரஷ்டனுக்கு போகமோக்ஷங்கள் இரண்டுமே கிடைக்காதோ’ என்று அர்ஜுனனின் கேள்வி.
40-45 யோகப்ரஷ்டனுக்கு இரண்டுமே காலக்ரமத்தில் கிடைக்கும் என்று கண்ணனின் பதில். (யோகமாஹாத்ம்யம்)
46 தபஸ்விகள் முதலானோரைக்காட்டிலும் ஜீவாத்மயோகியின் சிறப்பு.
47 தபஸ்விகள் முதலானோர், ஜீவாத்மயோகி ஆகிய அனைவரைக் காட்டிலும் பரமாத்மோபாஸகனின் சிறப்பு (பக்தியோகமாஹாத்ம்யம்).

முதல் ஷட்கத்தின் ஸாரம்:
சோக முயிருணர்வு தொல்கருமச் செய்தியதி
லாகு மறிவுயர்த்தி யார்வகைகள் – யோகமுயிர்
காட்சி யிவற்றின் கருத்துமுத லாறோத்தின்
மாட்சிமை சொல்லும் வகை.

சோகம் – (அர்ஜுனனுடைய) சோகம்,
உயிர் உணர்வு – ஜீவாத்மதத்துவத்தைப் பற்றிய அறிவு,
தொல் கருமச் செய்தி – பழைமையான கர்மயோகாநுஷ்டானம்,
அதில் ஆகும் அறிவுயர்த்தி – அக்கர்மயோகத்தில் அடங்கிய அறிவின் சிறப்பு.
(அதில்) ஆர் வகைகள் – அக்கர்மயோகத்தில் உள்ள சில வகைகள்,
உயிர் காட்சி யோகம் – ஆத்மாவைக் காண்பதாகிற யோகம்,
இவற்றின் கருத்து – ஆகிய இவ்வாறு அர்த்தங்களின் விளக்கமும்,
முதல் ஆறு ஓத்தின் – (முறையே) முதல் ஆறு அத்தியாயங்களின்,
மாட்சிமை சொல்லும் வகை – முக்கியமான அர்த்தங்களைச் சொல்லும் வகையாகும்.

பூர்வமத்யமஷட்கார்த்த ஸங்கதி:
முன்னாறு நல்லுணர்வின் முற்றுங் கருமத்தாற்
றன்னா ருயிருணர்வு தானுரைத்துப் – பின்னார்வத்
தேறு மனத்தா லிறைவன்பா லன்புசெயல்
கூறு நடுவாறுங் கூர்ந்து

முதல் ஆறு – முதல் ஷட்கத்தினால் (ஆறு அத்தியாயங்களால்),
நல்லுணர்வின் முற்றும் கருமத்தால் – (ஆத்மாவைப் பற்றிய) உண்மையறிவினால் நிறைவடையும் கர்மயோகத்தால்,
தன் ஆர் உயிர் உணர்வு தான் உரைத்து – தனது அருமையான ஜீவாத்மஸ்வரூபத்தின் ஸாக்ஷாத்காரம் உண்டாவதாகக் கூறி,
ஆர்வம் தேறு மனத்தால் – அன்பு நிறைந்த நெஞ்சினால்,
இறைவன் பால் அன்பு செயல் – ஸர்வேஶ்வரனிடம் பக்தி செலுத்துவதாகிற பக்தி யோகத்தை,
நடு ஆறும் – (கீதையின்) நடுவிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்களும், கூர்ந்து கூறும் – விரிவாக விளக்கும்.

· அங்கம், ப்ராப்தா ஆகிய இரண்டையும் முதல் ஷட்கத்தில் கூறிய பின்
அங்கி, ப்ராப்யம் ஆகிய இரண்டையும் மத்யமஷட்கத்தில் கூறுகிறது.
· ஞானாம்ஶத்தை உள்ளடக்கிய கர்மயோகத்தை அங்கமாகக் கொண்டு பக்தியோகம் அங்கியாகிறது.
· ஜீவாத்மாவான ப்ராப்தாவுக்கு பரமாத்மா பரமப்ராப்யம்.

—————————–

7 – விஜ்ஞான யோகம்:
11) ஸ்வயாதாத்ம்யம்ப்ரக்ருத்யாஸ்ய திரோதி: ஶரணாகதி:
பக்தபேத:ப்ரபுத்தஸ்யஶ்ரைஷ்ட்யம் ஸப்தம உச்யதே

ஸப்தமே – ஏழாவது அத்தியாயத்தில்,
ஸ்வயாதாத்ம்யம் – (உபாஸிக்கப்படும்) பரமபுருஷனான தன்னைப் பற்றிய உண்மைநிலையும்,
ப்ரக்ருத்யா – மூலப்ரக்ருதியினாலே,
அஸ்யதிரோதி: – இந்நிலை (ஜீவனுக்கு) மறைக்கப் படுவதும்,
ஶரணாகதி: – (அம்மறைவைப் போக்கடிக்கும்) ஶரணாகதியும்,
பக்த பேத: – உபாஸகர்களில் (நாலு) வகையும்,
ப்ரபுத்தஸ்ய ஶ்ரைஷ்ட்யம் – (அந்நால்வரில்) ஞானியின் சிறப்பும்,
உச்யதே – கூறப்படுகிறது.

ஆங்குமுத லேழாமோத் தன்புக் கிலக்காகு
மோங்குமிறை மாயத் தொழிக்குமப் – பாங்கிற்
சரண நெறியடைந்தார் தம்பேத ஞானி
யரணுயர்வு சொல்லு மமைந்து.

ஆங்கு முதல் – அந்த மத்யமஷட்கத்தில் முதல் அத்தியாயமான,
ஏழாம் ஓத்து – ஏழாம் அத்தியாயம்,
அன்புக்கு இலக்காகும் ஓங்கும் இறை – பக்திக்கு விஷயமாகும் தலைசிறந்த ஸர்வேஶ்வரனையும்,
மாயம் – (அவனை ஜீவனுக்கு மறைக்கும்) ப்ரக்ருதியையும்,
ஒழிக்கும் அப்பாங்கில் சரண நெறி – (அம்மறைவைப்) போக்கடிக்கும் தன்மையையுடைய ஶரணாகதியையும்,
அடைந்தார் தம் பேதம் – உபாஸிப்பவர்களின் (நாலு வகையான) உட்பிரிவையும்,
ஞானி அரண் உயர்வு – (அந்நால்வரில்) ஞானி (எம்பெருமானுக்கே) தாரகனாயிருக்கும் சிறப்புற்றவன் என்பதையும்,
அமைந்து சொல்லும் – நன்றாகக் கூறும்.

I 1-12 ஸ்வயாதாத்ம்யம் – பரமபுருஷனைப் பற்றிய உண்மையறிவு.
1 உண்மையறிவைக் கூறுவதாக ப்ரதிஜ்ஞை
2 இவ்வறிவைப் பூர்ணமாகப் பெற்றால், அறியவேண்டியது வேறொன்றுமில்லை.
3 மோக்ஷ ஸித்தியின் பொருட்டுக் கடைசிவரை முயல்பவன் ஆயிரத்தில் ஒருவன்;
அவர்களிலும் ஆயிரத்தில் ஒருவன் பரமபுருஷனையே ப்ராப்யமாய் அறிபவன்.
அவர்களிலும் ஆயிரத்தில் ஒருவனே அவனை ப்ராபகமாகவும் அறிபவன்.
4 எட்டு விதமான அசேதன ஸமஷ்டிப் பொருளும் பரம புருஷ பர தந்த்ரமானது.
5 அசேதந ப்ரக்ருதிக்கு மேற்பட்ட சேதந ஸமஷ்டியும் பரமபுருஷ பரதந்த்ரமானது.
6 முற்கூறிய சேதநாசேதந ஸமஷ்டிகளைக் காரணமாகக் கொண்ட வ்யஷ்டிப் பொருள்களுக்கும் பரமபுருஷனே காரணமாகவும், ஶேஷியாகவுமிருப்பவன்.
7 கல்யாண குணங்களால் ஜீவர்களைக் காட்டிலும் மிகவுயர்ந்தவனும் பரமபுருஷனே.
7 அவனே அனைத்துக்கும் ஶரீரியாகவுமிருப்பவன். இக் காரணங்களால் அவனே இயற்கையான ப்ராப்ய ப்ராபகங்களா யிருப்பவன்.
8-11 சேதநாசேதநப் பொருள்களில் அவற்றின் ப்ராப்யத்வத்திற்கும், ப்ராபகத்வத்திற்கும் உறுப்பாக உள்ள சிறந்த பெருமைகள் பரமபுருஷாதீனமாய் வருபவையே.
12 ஸாத்விகர்களுக்கு ப்ராப்ய ப்ராபகங்களாயிருக்கும் முற்கூறியவை போலே,
ராஜஸ தாமஸர்களுக்கு ப்ராப்யமாகவும், ப்ராபகமாகவுமிருக்கும் பொருள்களின் தன்மைகளும்,
அவ் வப் பொருள்களும் பரமபுருஷாதீநமே; பரமபுருஷன் அவற்றுக்கு அதீனமானவனல்லன்.

II 13-14 பரமபுருஷனைப் பற்றிய முற்கூறிய உண்மை யறிவை – அவனுக்கு அதீனமான ப்ரக்ருதியின் ஸம்பந்தம் ஜீவனுக்கு மறைக்கிறது.

III 14 ஜீவனுக்குள்ள ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தம் பரமபுருஷ ஶரணாகதியாலேயே நீங்குகிறது.
15 மேன்மேலே பாபிஷ்டர்களான நாலுவகைப்பட்ட பாபிகள் பரமபுருஷனை ஶரணமடைவதில்லை.

IV பக்தபேதம்
16 மேன்மேலே புண்ணியமிகுதியால் உண்டாகும் ப்ரபத்திச் சிறப்பாலே சிறப்புற்ற நாலு வகை பக்தர்கள் பரம புருஷனை ஶரணமடைகின்றனர்.
1) ஆர்த்தன், 2) அர்த்தார்த்தீ (இருவரும் சேர்ந்து ஐஶ்வர்யார்த்திகள்), 3) ஜிஜ்ஞாஸூ (கைவல்யார்த்தி), 4) ஜ்ஞாநி (பகவச் சரணார்த்தி)

V 17-27 ஞானியின் சிறப்பு
17 மூவரில், ஸாதனதஶையோடு ஸாத்யதஶையோடு வாசியற எப்போதும் எம்பெருமானுடன் சேர்ந்திருப்பவனாகையாலும்,
எம்பெருமான் ஒருவனிடமே அன்பு பூண்டவனாகையாலும் ஜ்ஞாநியானவன் – ஸாதநதஶையில் மாத்திரம் எம்பெருமானோடு
சேர்ந்திருப்பவர்களும், ஸ்வஸாத்யமான ஐஶ்வர்ய கைவல்யங்களிலும், அவற்றுக்கு ஸாதனமாக எம்பெருமானிடமும் அன்பு
பூண்டவர்களுமான ஐஶ்வர்ய கைவல்யார்த்திகளைக் காட்டிலும் சிறப்புற்றவன். எம்பெருமானிடம் பேரன்பு பூண்டவன்;
எம்பெருமானுக்கு மிகவினியவன்.
18 மூவருமே பகவான் ஒருவனையே பலப்ரதானமாகப் பற்றியவர்களாகையாலே உதாரர்கள்;
ஜ்ஞாநியோவெனில், எம்பெருமானையே பரமப்ராப்யமாகவும் பற்றியவனாகையாலே அவனுக்கே ஆத்மாவாய் (தாரகனாய்) இருப்பவன்.
19 பல ஜன்மங்கள் கழித்து உபாஸகஜ்ஞானிக்குப் பரமபுருஷனைப் பற்றிய உண்மையறிவை அநுஸந்திப்பதாலே ‘
அவனே ப்ராப்யனாகவும் ப்ராபகனாகவு மிருப்பவன்’ என்னும் அறிவு ஏற்பட்டு, அவனையே எல்லாமாகப் பற்றுகிறான்.
இவ்வறிவு ஏற்பட்ட ஜன்மமே இவனுக்குக் கடைசி ஜன்மம். இத்தகைய ஜ்ஞாநி மஹாத்மாவாவான். எம்பெருமானுக்கே கிடைத்தற்கரியவன் இவன்.
20 ராஜஸ தாமஸ நூல்களில் சொன்ன நியமங்களைப்பற்றி நின்று தாழ்ந்த பலன்களுக்காக மற்ற தெய்வங்களை வழிபடுகிறார்கள் பலர்.
21 அவர்களுக்கும் தனது ஶரீரமான அந்த தெய்வங்களிடம் பக்திஶ்ரத்தைகளை எம்பெருமானே ஏற்படுத்துகிறான்.
22 பக்தி ஶ்ரத்தைகளோடு அந்த தெய்வங்களை ஆராதிப்பவர்களுக்கு, அந்த தெய்வங்களுக்கு அந்தர்யாமியான எம்பெருமானே பலனளிக்கிறான்.
23 புல்லறிவாளர்களான அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பலன் அல்பமாகவும் அஸ்திரமாகவுமே இருக்கிறது. பகவத் பக்தர்கள் அநந்த ஸ்திரபலனையே எளிதில் பெறுகிறார்கள்.
24 முற்கூறியவர்களிலும் கீழ்ப்பட்ட அறிவிலிகள் பலர் பரமபுருஷனை ஸாமாந்ய ஜீவனாக நினைக்கிறார்கள்.
25 மனிதவுருக்கொண்டு அவதரித்திருக்கும் ஸர்வேஶ்வரனை இவ்வறிவிலிகள் அறிவதில்லை.
26 பரமபுருஷனை உள்ளபடியறிபவன் முக்காலத்திலும் ஒருவனுமேயில்லை.
27 இதற்குக் காரணம் – அநாதிகாலமாக ஜீவர்கள் ப்ரதமப்ரவ்ருத்தியில் ப்ராக்ருத விஷயமான ஜ்ஞாநேச்சாப்ரயத்னங்களையே செய்து
புண்ய பாப கர்மங்களைக் குவித்து வைத்திருப்பதால், பிறக்கும்போதே ப்ராக்ருத விஷயத்தில் நிற்கையேயாகும்.
VI முடிவுரை
28 இவர்களில் புண்யத்தாலே பாபம் சிறிதுசிறிதாக அழியப் பெற்றவர்கள், தத்தம் புண்ணியத்தின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் ஏற்ப, ஐஶ்வர்யத்தையோ, கைவல்யத்தையோ,
பரமபுருஷனையோ பெற விரும்பி உறுதியுடன் பக்திசெய்கிறார்கள். புண்யபாப லக்ஷணம்.
29 கைவல்யார்த்திக்கு அறியவேண்டிய அர்த்த விஶேஷங்களும், கைவிடவேண்டி யதும் பற்றிய ப்ரஸ்தாவம்.
30 ஐஶ்வர்யார்த்திக்கு அறியவேண்டும் அர்த்தவிஶேஷங்களும் கைக்கொள்ள வேண்டியவையும், ஐஶ்வர்யகைவல்ய பகவச் சரணார்த்திகளான ப்ரவ்ருத்தி பரர் அனைவர்க்கும்
பொதுவாக அறிய வேண்டியவையும், கைக்கொள்ள வேண்டியவையும் பற்றிய ப்ரஸ்தாவம்.

——————————

8 – அப்யாஸ யோகம்:

12) ஐஶ்வர்யாக்ஷர யாதாத்ம்ய பகவச் சரணார்த்திணாம்
வேத்யோபாதேயபாவாநாம் அஷ்டமே பேத உச்யதே

ஐஶ்வர்ய அக்ஷர யாதாத்ம்ய பகவச் சரணார்த்திணாம் – (1) ஐஶ்வர்யார்த்தி, (2) ப்ரக்ருதியினின்று நீங்கிய ஆத்மஸ்வரூபத்தை
அநுபவிக்க விரும்பும் கைவல்யார்த்தி, (3) பகவானுடைய திருவடித்தாமரையைப் பெறவிரும்பும் ஞானி ஆகிய மூவர்க்கும்,
வேத்யோபாதேயபாவாநாம் – அறியவேண்டும் அர்த்த விஷேஷங்கள், கைக்கொள்ள (அநுஷ்டிக்க) வேண்டியவை ஆகியவற்றின்,
பேத: – வேறுபாடு,
அஷ்டமே – எட்டாம் அத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – சொல்லப்படுகிறது.

போக முயிருண்மை பூமகள்கோனைப்பெறுதற்
காக முயல்வார்க் கறிவமர – மேகநிறத்
தெம்மா னருள்கீதை யெட்டாமோத் திற்பொருள்கள்
செய்ம்மா வகையுரைக்குஞ் சேர்ந்து.

போகம் – ஐஶ்வர்ய போகங்கள்,
உயிருண்மை – ப்ரக்ருதியினின்றும் நீங்கிய ஆத்மாநுபவம்,
பூமகள் கோனை – ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிய இம்மூன்று ப்ராப்யங்களில் ஒன்றை,
பெறுதற்காக – பெறுவதற்காக, முயல்வார்க்கு – முயற்சி செய்பவர்களுக்கு,
அறிவு அமர வகை – அறியவேண்டியவைகளையும்,
செய் மா வகை – அநுஷ்டிக்க வேண்டியவைகளையும்,
மேக நிறத்து எம்மான் அருள்கீதை எட்டாம் ஓத்தில் பொருள்கள் – மேகம் போன்ற நிறத்தையுடைய எம்பெருமானான
கண்ணன் அருளிய கீதையின் எட்டாம் அத்தியாயத்தின் ஶ்லோகங்கள், சேர்ந்து உரைக்கும் – ஒன்றுகூடிச் சொல்லும்.

1-2 1. கைவல்யார்த்திகள் அறியவேண்டிய ப்ரஹ்ம, அத்யாத்ம, கர்ம என்பவை யாவை?
2. ஐஶ்வர்யார்த்திகள் அறியவேண்டிய அதிபூதம், அதிதைவம் என்பவை யாவை?
3. மூவகை அதிகாரிகளும் அறியவேண்டிய அதியஜ்ஞம் என்பது யாது? அதற்கு அதியஜ்ஞத்தன்மை எப்படி வந்தது?
4. மூவருக்கும் அந்திம ஸ்ம்ருதி எத்தகையது? – என்று அர்ஜுனனின் கேள்விகள்.
3 முதற் கேள்விக்குக் கண்ணனின் பதில்.
4 முற்பாதியால் இரண்டாவது கேள்விக்கும், பிற்பாதியால் மூன்றாவது கேள்விக்கும் கண்ணனின் பதில்.
5 அந்திமஸ்ம்ருதி பற்றிய நாலாவது கேள்விக்குக் கண்ணனின் சுருக்கமான பதில் –
‘ஈஶ்வரன் விஷயமான அந்திமஸ்ம்ருதி அவரவர் விரும்பும் வகையில் ஈஶ்வரனோடு ஸாம்யத்தை விளைக்கும்’ என்று.
6 இது ஈஶ்வரவிஷயத்தில் மட்டுமல்ல. கடைசிக் காலத்தில் எந்த விஷயத்தை மனிதன் நினைத்தாலும் அந் நினைவுதானே
அடுத்த பிறப்பில் அவ்விஷயம் போன்ற ஒரு நிலையை அவனுக்கு விளைத்து விடும்.
7 ஆகையால் அர்ஜுனன் எப்போதும் தன்னைப்பற்றிய நினைவையும், அதை விளைக்கும் க்ஷத்ரிய தர்மமான யுத்தத்தையும்
செய்ய வேண்டும் என்று கண்ணன் நாலாவது கேள்விக்கு விளக்கமான பதில் கூறுகிறான்.
8-14 அவரவர்க்குரிய அந்திம ஸ்ம்ருதி ஏற்படுவதற்குறுப்பான உபாஸன பேதம்.
8-10 ஐஶ்வர்யார்த்திக்குரிய உபாஸன முறையும், அதையொட்டி ஏற்படும் அந்திம ஸ்ம்ருதியும்.
14 ஜ்ஞாநி பகவானை உபாஸிக்கும் முறையும், அடையும் முறையும்.
15-28 ஜ்ஞாநிக்கும், கைவல்யார்த்திக்கும் இந்த ஸம்ஸாரமண்டலத்திற்குத் திரும்பி வராமையை உடைய அழிவற்ற பலன்.
ஐஶ்வர்யார்த்திக்குக் கர்மபூமிக்கே திரும்பி வரும் அழிவுள்ள பலன்.
15 ஜ்ஞாநியடையும் பலனான பகவதநுபவம் நித்யமானது.
16 தன்னை ப்ராப்யமாயடைந்தவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பலன் நித்யமாயிருப்ப தற்கும், ஐஶ்வர்யார்த்தியின் பலன் அநித்யமாயிருப்பதற்கும் காரணம்.
17-19 ப்ரஹ்மலோகம் ஈறாகவுள்ள உலகங்களுக்கும், அவற்றினுள்ளிருப்பவர் களுக்கும் உத்பத்தி விநாஶங்களின் காலவரம்பு இருக்கையாலே ஐஶ்வர்யம் அநித்யமே.
20-21 கைவல்யாநுபவத்திற்கும் அழிவு இல்லாமையால் அதிலிருந்து மற்றொரு அநுபவத்தை அடைவதாகிற புநராவ்ருத்தி இல்லை.
22 கைவல்யத்தை அடைந்தவனுக்கு ப்ரஹ்மாநுபவம் என்றுமே கிடையாதாகை யால், கேவலாத்மாநுபவமாகிற அவனுடைய அநுபவத்தைக் காட்டிலும்,
பரிபூர்ண ப்ரஹ்மாநுபவமாகிற ஜ்ஞாநியினுடைய அநுபவம் மிகவும் வேறுபட்டது.
23-24 பரமபுருஷ நிஷ்டனும், ப்ரஹ்மாத்மகமாகத் தன் ஆத்மாவை உபாஸிக்கும் பஞ்சாக்னி வித்யா நிஷ்டனுமான இருவகையான ஜ்ஞாநிகள்
ப்ரஹ்மத்தை அடைவதற்கு வழியான அர்ச்சிராதிகதியின் விவரணம்.
25 புண்ணியம் செய்த ஐஶ்வர்யார்த்திகள் ஸ்வர்க்கம் முதலான புண்ணிய லோகங்களுக்குச் செல்லும் வழியான தூமாதிமார்க்கத்தின் விவரணம்.
26 முற்கூறிய இரண்டு கதிகளும் ஶ்ருதிப்ரஸித்தமானவை. அர்ச்சிராதிகதியால் செல்பவன் திரும்பி வருதலில்லாத
பகவதநுபவத்தை அடைகிறான். தூமாதிகதியால் செல்பவன் கர்ம பூமிக்கே திரும்பி வருகிறான்.
27 அர்ச்சிராதிகதி சிந்தனம் தினந்தோறும் ஜ்ஞாநியால் செய்யப்படவேண்டும்.
28 ஏழு, எட்டு அத்தியாயங்களாகிற இரு அத்தியாயங்களில் சொல்லப்பட்ட -ப்ராப்யமாய், ப்ராபகமாய், ஶேஷியாய், காரணமாய்,
ஜ்ஞாநிக்கு தாரக போஷக போக்யமாயிருக்கும் கண்ணனின் பெருமையை அறிபவன் எல்லா ஸாதநாநுஷ்டானங்களைச் செய்தவர்கள்
அடையும் பலனைக் காட்டிலும் சிறந்த பலனை இவ்விபூதியிலேயே பெற்று, மறுமையில் பரமபதத்தையும் அடைகிறான் –
என்னும் அத்யாய த்வயார்த்த சிந்தன பலஶ்ருதி.

———————-

9 – ராஜவித்யா ராஜகுஹ்ய யோகம்:

13) ஸ்வ மாஹாத்ம்யம் மநுஷ்யத்வே பரத்வம் ச மஹாத்மநாம்
விஶேஷோ நவமே யோகோ பக்திரூப:ப்ரகீர்த்தித:

ஸ்வமாஹாத்ம்யம் – தன்னுடைய பெருமை,
மநுஷ்யத்வே பரத்வம் – மனிதனாய் அவதரிக்கும்போதும் மேன்மையையுடைத்தாயிருக்கை,
மஹாத்மநாம் விஶேஷ: -ஜ்ஞாநிகளுக்குள்ள சிறப்பு, (ஆகியவற்றோடு கூடிய),
பக்திரூப: யோக: ச – பக்தியோகம் எனப்படும் உபாஸனம்,
நவமே – ஒன்பதாவது அத்தியாயத்தில்,
ப்ரகீர்த்தித: – நன்றாகச் சொல்லப்பட்டது.

உன்னப் படும்பர னொண்சீர் மருவுயர்த்தி
மன்னப் பயில்ஞானி வாசிதான் – றன்னமர்ந்து
நின்றியலும் பத்தி நிகழ்ந்துரைத்த நற்கீதை
யொன்றியசீ ரொன்பதா மோத்து.

உன்னப்படும் – உபாஸிக்கப்படும்,
பரன் – பரமாத்மாவினுடைய,
ஒண்சீர் மருவு – ஸெளலப்ய ஸெளசீல்யங்களோடு கூடிய,
உயர்த்தி – மேன்மையை,
மன்னப் பயில்ஞானி வாசிதான் – எப்போதும் சிந்திக்கும் ஞானியின் சிறப்போடு,
தன்னமர்ந்து நின்றியலும் பத்தி – தன்னிடத்தில் பொருந்தி நிலையாக உபாஸிப்பதாகிற பக்தியோகத்தை,
நற்கீதை சீர் ஒன்றிய ஒன்பதா மோத்து – நல்ல கீதையின் சிறப்புப் பொருந்திய ஒன்பதாம் அத்தியாயம்,
நிகழ்ந்துரைத்த – நன்கு உரைத்தது.

1 வேதாந்த ரஹஸ்யமான ஸாதன பக்தியை உபதேசிப்பதாகக் கண்ணன் ப்ரதிஜ்ஞை செய்தல்.
2 கர்ம ஜ்ஞான யோகங்களைக் காட்டிலும் பக்தி யோகத்துக்குள்ள சிறப்பு.
3 ஶ்ரத்தை யின்மையால் பக்தி யோகத்தை அநுஷ்டிக்காதவர்கள் மோக்ஷமடையாமல் ஸம்ஸாரத்திலேயே உழல்கின்றனர்.
4-10 பக்தி யோகமாகிற உபாயத்தால் அடையப்படும் (ப்ராப்யமாகிற) எம்பெருமானின் பெருமை. மனிதனாகப் பிறந்த நிலையிலும் பரத்வம்.
4,5 பரம புருஷன் மற்ற பொருள்களால் அறியப்படாமல் அவற்றை ஸங்கல்ப மாத்ரத்தாலே தரிப்பவனாய், நியமிப்பவனாய்,
படைப்பவனாய், அனைத்துக்கும் ஶரீரியாய், ஶேஷியாய் இருப்பவன்.
6 எல்லாப் பொருள்களின் ஸ்திதிப்ரவ்ருத்திகளும் தனக்கு அதீனமானவை என்பதைக் கண்ணன் த்ருஷ்டாந்தம் காட்டி நிரூபித்தல்.
7 அவற்றின் உத்பத்தி ப்ரளயங்களும் தன் அதீனமே என்று கூறல்.
8 ஸமஷ்டி வ்யஷ்டி ரூபமாயுள்ள ஸ்ருஷ்டியின் முறையை விளக்குதல்.
9 கர்மானுகுணமாக ஸ்ருஷ்டிப்பதால் தனக்கு வைஷம்ய நைர்க்ருண்யங்கள் (பக்ஷபாதம், கருணையின்மை) விளையமாட்டா என்று நிரூபித்தல்.
10 தலைவனான தன்னால் தூண்டப்பட்டே மூலப்ரக்ருதி உலகனைத்தையும் படைக்கிறது எனல்.
11,12 ஆஸுர ஸ்வபாவமுள்ளவர்கள் முற்கூறிய தன் பெருமையை உணராத அறிவிலிகளாய் அழிந்து போகிறார்கள் என்று கூறல்.
13 ஸ்வயம் ப்ரயோஜன பக்தி நிஷ்டர்களான மஹாத்மாக்களின் பெருமை.
14,15 ஸாதந பக்தி நிஷ்டர்களான உபாஸக ஜ்ஞானிகளின் பெருமை.
16-19 உபாஸனத்துக்குறுப்பாக – ஒருவனான தானே கார்ய நிலையில் இவ்வுலகிலுள்ள பல பொருள்களை ஶரீரமாகக் கொண்டிருப்பதையும்,
அவற்றின் ஸத்தா ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திகள் தன்னதீனம் என்பதையும் நிரூபித்தல்.
20,21 ஜ்ஞாநிகளுக்கு நேர் எதிர்த் தட்டானவர்களாய், தாழ்ந்த பலன்களை விரும்பும் அறிவிலிகளின் தன்மைகளை விவரித்தல்.
22 தன்னை நினைப்பது தவிர வேறொன்றறியாத மஹாத்மாக்களின் யோக க்ஷேமங்களைத் தானே வஹிப்பதாகக் கூறுதல்.
23 வேதாந்த விதிப்படி மற்ற தேவதைகளுக்கு அந்தர்யாமியாகத் தன்னை அறியாமல் அவர்களிடம் பக்தி செலுத்துகிறவர்களுக்கு அதனாலேயே மோக்ஷம் கிடைப்பதில்லை.
24 தேவதைகளைக் குறித்த யாகங்கள் பரமபுருஷனுக்கே ஆராதனமாகின்றன என அறிந்தவர்களுக்கு மோக்ஷமும்,
அப்படி அறியாதவர்களுக்கு அல்பாஸ்திர பலன்களுக்குமே கிடைக்கும்.
25 முற்கூறியபடி பலனில் வேறுபாடு அவரவர்களின் ஸங்கல்பத்தின் வேறுபாட்டாலே விளைகிறது.
26 தான் ஆராதனைக்கு மிக எளியவன் என நிரூபித்தல்.
27 பக்தி யோகத்திற்கு அங்கமான அநுஸந்தானம் (பகவதர்ப்பணம்-ஶேஷத்வானுஸந்தானம்).
28 அவ்வநுஸந்தானத்தின் பலன் – தன்னை அடைதல்.
29,30 ஜன்மம், ஆகாரம், ஸ்வபாவம், ஜ்ஞாநம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றால் எத்தனை தாழ்ந்தவனாயினும் ஸ்வயம்ப்ரயோஜன பக்தியைச்
செய்தானாகில் அவனிடம் கண்ணனின் ஈடுபாடு.
31 ஒழுக்கத்தில் குறைந்தவனானாலும் பக்தி செய்தால் விரைவில் தர்மாத்மாவாகி நற்பேறு பெறுவான்.
32,33 முற்பிறப்புக்களில் செய்த பாப மிகுதியாலே தாழ்ந்த பிறவியை எடுத்தவர்களும் தன்னை ஆஶ்ரயிப்பதாலேயே மோக்ஷமடையும்போது,
உயற்பிறவியினர் தன்னை ஆஶ்ரயித்து மோக்ஷமடைவது நிச்சயம் என்று கூறி அர்ஜுனனை பக்தி செய்யும்படி விதித்தல்.
34 ஸாதனபக்தியின் தனித்தன்மைகளை விவரித்தல்.

——————-

10 – விபூதி யோகம்:

14) ஸ்வ கல்யாண குணாநந்த்ய க்ருத்ஸ்ந ஸ்வாதீநதாமதி:
பக்த்யுத்பத்தி விவ்ருத்த்யர்த்தா விஸ்தீர்ணா தஶமோதிதா

பக்த்யுத்பத்தி விவ்ருத்த்யர்த்தா – ஸாதநபக்தி உண்டாகி வளர்வதன் பொருட்டு,
ஸ்வ கல்யாணகுண அநந்த்ய க்ருத்ஸ்ந ஸ்வாதீநதா மதி: – தனது கல்யாணகுணங்களின் அளவின்மை பற்றியும்,
அனைத்தும் தனக்கு அதீனமாயிருப்பது பற்றியும் உள்ள அறிவு,
விஸ்தீர்ணா – விரிவாக,
தஶமோதிதா – பத்தாமத்தியாயத்தில் சொல்லப்பட்டது.

அண்ண லுலகி லனைத்துந்தா னாய்நின்ற
வண்ணம் விரித்துரைத்த வண்மையினைத் – திண்ணமாங்
கன்புறவே யோங்க வருள்கீதை பத்தாமோத்
தின்புறவே யோது மெடுத்து.

1-3 தன்னை தேவாதி தேவனாக அநுஸந்திப்பதால், பக்தி உண்டாவதற்குத் தடையான பாபங்கள் நீங்கி, பக்தியுண்டாகும் என்று கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு நிரூபித்தல்.
4-8 தனது ஐஶ்வர்யம், கல்யாணகுணங்கள் ஆகியவற்றை அநுஸந்திப்பதால் பக்தி வளரும் என்பதை கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு நிரூபித்தல்.
9-11 பக்தியின் உச்சநிலையை அடைந்த ஸ்வயம்ப்ரயோஜன பக்திநிஷ்டனின் பெருமையை விளக்குதல்.
12-18 கண்ணனுடைய கல்யாண குணச் சேர்த்தியையும், செல்வச் சிறப்பையும் சுருக்கமாகக் கேட்ட அர்ஜுனன் அதன் விரிவைக் கேட்க விரும்பி வார்த்தை சொல்லுதல்.
12-15 கண்ணன் முன் ஶ்லோகங்களில் சுருங்கச் சொன்ன அர்த்தங்களில் தனக்குள்ள நம்பிக்கையையும்,
அந்த நம்பிக்கையால் அதில் அஸூயை இல்லாமலிருப் பதையும் அர்ஜுனன் காட்டுதல்.
16-18 விபூதிகளை விரிவாகச் சொல்லவேண்டுமென்று அர்ஜுனன் கண்ணனை வினவுதல்.
19 கண்ணன் தனது விபூதிகளை ஒவ்வொன்றாக விரிவாக வர்ணிப்பதும், கேட்பதும் இயலாதாகையால் முக்யமானவற்றைச்
சுருக்கமாக வகைப்படுத்திக் கூறுவதாக ப்ரதிஜ்ஞை செய்தல்.
20 ஶ்லோகத்தின் முற்பாதியில் – தன்னைத் தன் விபூதியான மற்ற பொருள்களோடு அடுத்துள்ள ஶ்லோகங்களில் ஒரே வேற்றுமையில் படிப்பதற்குக் காரணம் –
அவை தனக்கு ஶரீரமாகவும் தான் அவற்றுக்கு ஆத்மாவாகவும் இருப்பதே என்று காட்டி, பிற்பாதியாலே – அனைத்தையும் படைத்தளித்தழிப்பவனா யிருக்கை
முதலான கல்யாண குணங்களே யோகஶப்தத்தால் சொல்லப்படு கின்றன என்றும், அடுத்துள்ள ஶ்லோகங்களாலில் தன்னை
மற்ற பொருள்களோடு ஒரே வேற்றுமையில் படிப்பதற்கு அவை கார்யப்பொருளாகவும், தான் அவற்றுக்குக் காரணமாகவுமிருப்பது
மற்றொரு ஹேதுவாகும் என்றும் கண்ணன் காட்டுதல்.
21-39 பற்பல பொருள்களோடு கண்ணன் தன்னை ஒரே வேற்றுமையில் படித்தல்.
39 தன்னைப் பற்பல பொருள்களோடு ஒரே வேற்றுமையில் படித்ததற்குத் தான் அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமியாயிருப்ப்தே காரணம் என்று நிகமனம் செய்தல்.
40 தன் விபூதிகளுக்கு எல்லையில்லாமையால் ஓரளவுக்கே அவற்றைச் சொன்னேன் என்று கூறல்.
41 இது வரையில் சொல்லப்பட்ட விபூதிகள் – சொல்லப்படாதவையும் அவஶ்யம் சொல்லவேண்டியவையுமான மற்றும் பல முக்ய விபூதிகளுக்கு எடுத்துக்காட்டே என்று கூறி
ப்ரகரணத்தை நிறைவு படுத்தல்.
42 முக்யமானவை, அமுக்யமானவை என்னும் வாசியில்லாமல் பார்க்கும்போது, எல்லா உலகமும் தன்னுடைய ஸங்கல்பத்தின் ஒரு சிறு பகுதியாலே தரிக்கப்படும் விபூதியே
என்று கூறி அத்யாயத்தை முடித்தல்.

—————————

11 – விஶ்வரூப தர்சனம்:

15) ஏகாதஶே ஸ்வ யாதாத்ம்ய ஸாக்ஷாத்காரா வலோகநம்
தத்தமுக்தம் விதிப்ராப்த்யோர் பக்த்யேகோபாயதாததா

ஏகாதஶே – பதினோராமத்தியாயத்தில்,
ஸ்வ யாதாத்ம்ய ஸாக்ஷாத்கார அவலோகநம் – தன்னை உள்ளபடி காண்பதற்குரிய திவ்யமான கண்,
தத்தம் உக்தம் – (அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணனால்) கொடுக்கப்பட்டதெனச் சொல்லப்பட்டது;
ததா – அவ்வண்ணமே,
விதி ப்ராப்த்யோ – (பரம்பொருளை) அறிவது, (காண்பது), அடைவது ஆகியவை,
பக்த்யேகோபாயதா – பக்தியொன்றையே காரணமாகக் கொண்டவை (என்றும்),
உக்தம் – சொல்லப்பட்டது.

பார்த்தனுக்கு மாயனருள் கீதைப் பதினொன்றா
மோத்திவ் வுலகெல்லா முடம்பதனிற் – கோத்தபடி
காட்டுமது தன்னறிவு கண்டடைத றன்பத்தி
கூட்டுமதுஞ் சொல்லுங் குறித்து.

பார்த்தனுக்கு – அர்ஜுனனுக்கு,
மாயன் அருள் – மாயப் பிரானாகிய கண்ணன் அருளிய,
கீதை பதினொன்றாம் ஓத்து – கீதையின் பதினொன்றாம் அத்தியாயம்,
இவ்வுலகெல்லாம் – இவ்வுலகனைத்தையும்,
உடம்பதனில் – தன் சரீரத்தில்,
கோத்தபடி காட்டுமது – (கண்ணனின் ஒரு பகுதியாகக்) கோத்துக் கொண்டிருக்கும் படியைக் காட்டுவதாகும்.
தன் அறிவு கண்டு அடைதல் – தன்னை அறிவதும், காண்பதும், அடைவதுமாகிற பயன்களை,
தன் பத்தி கூட்டுமதும் – தன் விஷயமான பக்தியோகம் கூட்டி வைப்பதையும்,
குறித்துச் சொல்லும் – குறிக்கொண்டு கூறும்.

1-3 அர்ஜுனன் தனது நன்றியையும் ஆஸ்திக்யத்தையும் க்ருஷ்ண பக்தியையும் காட்டுகிறான்.
4 விஶ்வரூபத்தைக் காட்டும்படி அர்ஜுனனுடைய ப்ரார்த்தனை.
5-8 திவ்ய சக்ஷுஸ்ஸை அர்ஜுனனுக்கு அளித்துத் தன் விஶ்வ ரூபத்தைக் கண்ண்னன் அவனுக்குக் காட்டுதல்.
9-13 விஶ்வரூப வர்ணனை.
14-30 அர்ஜுனன் விஶ்வரூபத்தின் பெருமைகளைக் கூறித் துதித்தல்.
31 அர்ஜுனனின் கேள்வி – (பயங்கர உருவத்தின் பயன்)
32-34 கண்ணனின் பதில் – (ஸ்வஸங்கல்ப ஶக்தியின் வீர்யம்)
35-46 அர்ஜுனனின் துதியும், மன்னிப்பு வேண்டுதலும், பிரார்த்தனையும்.
47-49 கண்ணனின் அபயப்ரதானம்.
50 கண்ணன் இயல்வான நான்கு தோள் திருமேனியை எடுத்துக்கொண்டு அர்ஜுனனைத் தேற்றியது.
51 அவ்வுருவைக் கண்ட அர்ஜுனன் தான் இன்புற்றுத் தன்னிலை பெற்றதைக் கூறுதல்.
52-55 கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு பக்தியோகத்தின் பெருமையையும் ஶுபாஶ்ரயமாயிருக்கும்
திருமேனியின் பெருமையையும் பேசுதல்.

———————–

12 – ஸ்ரீ பக்தி யோகம்:

16) பக்தே:ஶ்ரைஷ்ட்ய முபாயோக்தி ரஶக்தஸ் யாத்ம நிஷ்டதா
தத் ப்ரகாராஸ்த்வதிப்ரீதிர் பக்தேத்வாதஶ உச்யதே

பக்தே:ஶ்ரைஷ்ட்யம் – (ஆத்மோபாஸனத்தைக் காட்டிலும்) பகவதுபாஸனமாகிற பக்தியின் சிறப்பும்,
உபாயோக்தி: – அந்த பக்திக்கு உபாயத்தைத் தெரிவித்தலும்,
அஶக்தஸ்ய – பக்தியில் ஶக்தியில்லாதவனுக்கு,
ஆத்மநிஷ்டதா – ஆத்மோபாஸனமும்,
தத் ப்ரகாரா: – கர்ம யோகம் முதலானவற்றுக்கு வேண்டியவைகளான குணங்களின் வகைகளும்,
பக்தே அதிப்ரீதி: து – தன் பக்தனிடம் மிகுந்த ப்ரீதியும்,
த்வாதஶே – பன்னிரண்டாமத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – கூறப்படுகிறது.

பத்தி யறிவாற் கடக்கும் பலவகையு
மத்தி லுகப்பி னதிசயமு – முத்தி தரும்
பண்பி னருள்கீதை பன்னிரண்டா மோத்துரைக்குந்
திண்பயிலுந் சொல்லாற் செறிந்து.

முத்திதரும் பண்பின் அருள் கீதை – வீடு பேற்றைத் தரும் இயல்பால் (கண்ணன்) அருளிய கீதையின்,
பன்னிரண்டாமோத்து – பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம்,
பத்தி யறிவாற்கு – பக்தியோகத்தை அறிபவனுக்கு,
அடக்கும் பல வகையும் – கைக் கொள்ள வேண்டிய பல குணங்களும்,
அத்தில் – அந்த பக்தி யோகத்தில்,
உகப்பின் அதிசயமும் – (எம்பெருமானுக்குள்ள) அன்பின் மிகுதியும்,
திண் பயிலும் சொல்லால் செறிந்து உரைக்கும் – உறுதியானதாய் அனைவராலும் அனுஸந்திக்கத் தக்கதான
சொற்களால் நன்றாகக் கூறும்.

1 பகவதுபாஸகர்கள், ஆத்மோபாஸகர்கள் என்னுமிருவரில் எவர் தம் பயனை விரைவில் அடைவர்கள்?
என்னும் அர்ஜுனனின் கேள்வி.
2 “என்னையே ப்ராப்யமாக நினைத்து உபாஸிப்பவர்கள் ஆத்மோபாஸகர்களைக் காட்டிலும் சிறந்தவர்கள்’
என்னும் கண்ணனின் பதில்.
3-5 முற்கூறிய ஜ்ஞானியைக் காட்டிலும் கைவல்ய நிஷ்டனின் தாழ்வைக் கண்ணன் விளக்குதல்.
6-7 தன்னை உபாஸிப்பவர்கள் சிறந்தவர்கள் என்று முற்கூறியதைக் கண்ணன் மிகத் தெளிவாகக் கூறுதல்.
8 “நீ என்னிடம் பக்தி செய்வாய்” என்று அர்ஜுனனைக் குறித்து விதித்தல்.
9 “என்னிடம் உறுதியான நெஞ்சைச் செலுத்த இயலவில்லை யாகில் என் கல்யான குணங்களை
அனுஸந்திப்பதாகிற அப்யாஸ யோகத்தின் மூலம் பக்தியை யடையலாம்” என்று கூறல்.
10 “அப்யாஸ யோகத்தில் ஶக்தியில்லையாகில் என் விஷயமான கர்மங்களைச் செய்வதில் ஈடுபடுவதால்
விரைவில் அப்யாஸ யோகத்தைப் பெற்று பக்தியைச் செலுத்தி என்னை அடையலாம்” என்று கூறல்.
11 “பக்தி யோகத்தில் ஶக்தியில்லாதவன் அதை ஸாதித்துத் தரும் உபாய பரம்பரையில் எல்லை நிலமான
கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டிக்க வேண்டும்” என்று கூறல்.
12 ஒன்பது, பத்து, பதினொன்று ஶ்லோகங்களை விளக்குதல்.
13-19 பலனில் விருப்பமற்றுச் செய்யப்படும் கர்மயோகத்தில் ஊன்றி நிற்பவன் கைக் கொள்ள வேண்டிய குணங்களை விவரித்தல்.
20 பக்திநிஷ்டன் தனக்கு மிகவினியவன் எனக்கூறல்.

மத்யம ஷட்கத்தின் ஸாரப்பொருள்:
பத்திவகை யாங்கறிந்து சேரப் பரன்பெருமை
யெத்தியலு மாய்நித் ததுவடிவி – லொத்தியலக்
காட்டியது பத்திநலங் கண்ணன் றருகீதை
மாட்டிடையா றொத்தின் வகை.

கண்ணன் தரு கீதை மாட்டு – கண்ணன் அருளிச் செய்த கீதையில்,
இடை ஆறு ஓத்தின் வகை – நடுவிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள்,
எத்தியலுமாய் – கர்ம யோகம் முழுவதையும் அநுஷ்டித்து,
நித்தது வடிவிலொத்தியல – நித்யமான ஆத்மஸ்வரூபத்தை நேரே காண்பது போன்ற காட்சியைக் கண்டு,
பத்தி வகை ஆந்கு அறிந்து – பக்தியோகத்தின் தன்மைகளை அதன்பின் அறிந்து,
பரன் பெருமை சேர – பரம்பொருளின் அனுபவத்தைப் பெறுவதற்காக,
பத்தி நலம் – பக்தி யோகத்தின் பெருமைகளை, காட்டியது – விளக்கிற்று.

மூன்று ஷட்கங்களின் ஸாரப் பொருள்:
கன்ம முயிருணர்வாற் கட்டவரு முன்னாறு
நன்மையிறை பத்தி நடுவாறு – தன்மையுடன்
காயமுயி ரீசன் கருமமறி வன்புவகை
யேயவமைந் தேலுமீ றாறு.

முன் ஆறு – முதல் ஆறு அத்தியாயங்கள்,
கட்டவரும் – முயற்சி செய்ய உண்டாகும்,
கன்மம் உயிருணர்வால் – கர்மஜ்ஞாந யோகங்களால்,
ஏய அமைந்து ஏலும் – பொருந்தி விளங்கி நிற்கும்,
நடு ஆறு – நடுவிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள்,
நன்மை இறை பத்தி – சிறப்புமிக்க பரமாத்ம பக்தியோகத்தால்,
ஏய அமைந்து ஏலும் – பொருந்தி விளங்கி நிற்கும்.
ஈறு ஆறு – கடைசியிலுள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள்,
காயம் உயிர் ஈசன் கருமம் அறிவு அன்பு வகை – உடல், உயிர், ஈச்வரன், கர்ம ஜ்ஞான பக்தி யோகங்கள்,
தன்மையுடன் – இவற்றின் தன்மைகளோடு,
ஏய அமைந்து ஏலும் – பொருந்தி விளங்கி நிற்கும்.

———————

13 – ஸ்ரீ க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞ விபாக யோகம்:

17) தேஹ ஸ்வரூப மாத்மாப்தி ஹேது ஆத்ம விஶோதநம்
பந்த ஹேதுர் விவேகஶ் சத்ர யோதஶ உதீர்யதே

தேஹஸ்வரூபம் – தேஹத்தின் ஸ்வரூபமும்,
ஆத்மாப்திஹேது: – ஜீவாத்ம ஸ்வரூபத்தை அடைவதற்கு உபாயமும்,
ஆத்மவிஶோதநம் – ஆத்மாவை ஆராய்ந்தறிதலும்,
பந்தஹேது: – (ஆத்மாவுக்கு அசித்தோடு) தொடர்பு ஏற்படுவதற்குக் காரணமும்,
விவேக: ச – (ஆத்மாவை அசித்திலிருந்து) பிரித்தநுஸந்திக்கும் முறையும்,
த்ரயோதஶே – பதிமூன்றாவது அத்தியாயத்தில்,
உதீர்யதே – சொல்லப் படுகிறது.

ஈங்கு முதலாகி யேய்ந்தபதின் மூன்றாமோத்
தாங்குடல மாருயி ராப்புறுத – னீங்குநெறி
தன்மையுடன் மற்றுந் தகைமைபெறச் சோதித்து
நன்மையுடன் சொல்லு நயந்து.

ஈங்கு – இந்த கடைசி ஷட்கத்தில்,
முதல் ஆகி ஏய்ந்த பதிமூன்றாம் ஓத்து – முதலாவதாகப் பொருந்தியிருக்கும் பதிமூன்றாம் அத்தியாயம்,
ஆங்கு – இந்த ஸம்ஸாரத்தில்,
ஆர் உயிர் உடலம் ஆப்பு உறுதல் – ஜீவாத்மாவானது உடலிலே கட்டுப்படுவதையும்,
நீங்கு நெறி – அதிலிருந்து விடுபட வழியையும்,
தன்மையுடன் – அந்த தேஹாத்மாக்களின் ஸ்வரூபத்துடன்,
முற்றும் தகைமை பெற – மற்றுமுள்ள ஸ்வபாவங்களையும்,
சோதித்து – ஆராய்ந்து,
நன்மையுடன் நயந்து சொல்லும் – சிறப்பாக விருப்பத்தோடு கூறும்.

1 ஶரீரமே க்ஷேத்ரம் எனப்படும்; அதை அறியும் ஜீவனே க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனப் படுவான்.
2 இரண்டுமே ஸர்வேஶ்வரனுக்கு ஶேஷமானவை என அறிவதே உண்மை யறிவு.
3 இரண்டைப் பற்றியும் சுருக்கமாகச் சொல்லப் போவதாகப் ப்ரதிஜ்ஞை.
4 இவ் வறிவு ஸகல ப்ரமாண ஸித்தம்.
5,6 க்ஷேத்ரத்தைப் பற்றிய உண்மை யறிவைச் சுருங்கக் கூறல்.
7-11 ஆத்ம ஜ்ஞான ஸாதனமான அமாநித்வம் முதலான இருபது குணங்களைக் கூறுதல்.
இது க்ஷேத்ரத்தினால் விளையும் கார்யத்தின் விளக்கமுமாகும்.

அமாநித்வம் அதம்பித்வம் அஹிம்ஸா க்ஷாந்திரார்ஜவம்
ஆசார்யோபாஸநம் ஶெளசம்ஸ்தைர்ய மாத்மவிநிக்ரஹ:

இந்த்ரியார்த்தேஷு வைராக்யமநஹங்கார ஏவ ச
ஜன்மம்ருத்யுஜராவ்யாதி து:கதோஷாநுதர்ஶநம்

அஸக்திரநபிஷ்வங்க: புத்ரதாரக்ருஹாதிஷு
நித்யம் ச ஸமசித்தத்வம் இஷ்டாநிஷ்டோபபத்திஷு

மயி சாநந்யயோகேன பக்திரவ்யபிசாரிணீ
விவிக்ததேஶஸேவித்வம் அரதிர் ஜநஸம்ஸதி

அத்யாத்மஜ்ஞாநநித்யத்வம் தத்வஜ்ஞாநார்ததர்ஶநம்
ஏதத்ஜ்ஞாநமிதிப்ரோக்தம் அஜ்ஞாநம் யததோ (அ)ந்யதா

12-17 க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனப்படும் ஜீவ ஸ்வரூபத்தின் விளக்கம்.
18 கார்யத்தோடு கூடிய க்ஷேத்ரத்தையும், க்ஷேத்ரஜ்ஞனையும் அறிவதின் பலம்.
19-22 ஆத்மா ஶரீரத்தில் கட்டுப்பட்டிருப்பதற்குக் காரணம் ஸத்வாதி குணங்களால் உண்டாகும் இன்ப துன்பங்களில் பற்றே யாகும்.
23 ப்ரக்ருதி புருஷர்களைப் பிரித்தறியும் விவேக ஜ்ஞானத்தின் பலம் பிறவி நீங்குதலே.
24-25 பிரித்தறியும் விவேகிகளின் பல படிகள்.
26 தேஹமும் ஆத்மாவும் பிறவியிலிருந்தே அழுந்தக் கட்டப்பட்டிருப்பதால், அவற்றைப் பிரித்தறிவது அரிது.
27-33 தேஹாத்மாக்களைப் பிரித்தறியும் முறையாகிற விவேகத்தை விளக்குதல்.
34 க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞர்களைப் பிரித்தறியும் ஞானத்தின் பலம் ஆத்ம ப்ராப்தி எனக்கூறி அத்தியாயத்தை நிறைவுறுத்தல்.

—————————

14 – குண த்ரய விபாக யோகம்:

18) குண பந்தவிதா தேஷாம் கர்த்ருத்வம் தந் நிவர்த்தநம்
கதி த்ரயஸ்வ மூலத்வம் சதுர்த் தஶ உதீர்யதே

குணபந்தவிதா – (ஸத்வம் முதலான மூன்று குணங்கள்) ஸம்ஸார பந்தத்துக்குக் காரணமாகும் முறையும்,
தேஷாம் கர்த்ருத்வம் – அந்த குணங்கள் செயலுக்குக் காரணமாயிருக்கும் தன்மையும்,
தந் நிவர்த்தநம் – அந்த குணங்களை நீக்கும் முறையும்,
கதி த்ரயஸ்வ மூலத்வம் – (சிறந்த ஐஶ்வர்யம், கைவல்யம், பகவத்ப்ராப்தி என்னும்) மூன்று ப்ராப்யங்களும்
தன்னிடமிருந்தே கிடைக்கின்றன என்பதும்,
சதுர்த்தஶே – (கீதையின்) பதினாலாமத்தியாயத்தில்,
உதீர்யதே – சொல்லப்படுகிறது.

முக்குணங்கள் பந்தத்து மூட்டுகின்ற நேர்பதுவு
மக்குணங்க ணீங்குவிக்கு மவ்விரகு – மிக்குயர்ந்த
கீதை பதினாலா மோத்துக் கிளர்ந்துரைக்கும்
போதத் தியல்பாற் புரிந்து.

மிக்கு உயர்ந்த கீதை பதினாலாம் ஓத்து – மிகச் சிறந்த கீதையின் பதினாலாம் அத்தியாயம்,
முக்குணங்கள் பந்தத்து மூட்டுகின்ற நேர்பு அதுவும் – (ஸத்வம் முதலிய) மூன்று குணங்கள் ஸம்ஸார பந்தத்தில்
(தாமே செயலுக்குக் காரணமாயிருந்து) நன்றாகக் கட்டிவிடுகின்ற முறையும்,
அக்குணங்கள் நீங்குவிக்கும் அவ்விரகும் – அந்த குணங்களை நீங்கச் செய்யும் முறையையும்,
போதத்து இயல்பால் – அறிவிக்க வேண்டிய முறையில்,
புரிந்து – விருப்பத்தோடு,
கிளர்ந்து உரைக்கும் – உறுதியாகக் கூறும்.

1-2 இவ்வத்தியாயத்தில் கூறப்படும் அறிவைப் புகழ்தல்.
3-4 ஜீவனுக்கு ஶரீர ஸம்பந்தம் ஸ்ருஷ்டியின் தொடக்கத்திலும் அதற்குப் பின்பும்
தன்னாலேயே செய்யப்படுகிறது என்று கண்ணன் உரைத்தல்.
5 முக்குணங்களே பிறவிகள் தொடர்வதற்குக் காரணம்.
6-8 ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் மூன்று குணங்களின் தனித்தன்மையையும்
அவை ஜீவனைக் கட்டும் முறையையும் விளக்குதல்.
9 இக்குணங்கள் ஜீவனைக் கட்டுவதற்குக் காரணங்களில் முக்யமானதைக் காட்டுதல்.
10 ஒவ்வொரு ஶரீரத்தில் இக்குணங்களில் ஒவ்வொன்று மேலோங்கி யிருப்பதால் அதன் விளைவுகளே
அந்த உடலில் உண்டாகின்றன எனக் கூறல்.
11-13 முறையே முக்குணங்களும் மேலோங்கி நிற்பதை அவற்றின் கார்யங் கொண்டு அறியலாம் என்று விளக்குதல்.
14-15 முக்குணங்களில் ஒவ்வொன்று மேலோங்கி யிருக்கும் போது மரணமடைந்தால் உண்டாகும் பலம்.
16-18 மிகுதியான ஸத்வ குணம் முதலானவற்றாலே விளையும் பலன்களை விளக்குதல்.
(இதுவரை குணங்கள் ஜீவனைக் கட்டும் முறை விளக்கப்பட்டது)
19 குணங்களின் கர்த்ருத்வம் (செயல் புரியும் தன்மை) அவசியம் அறியத்தக்கது.
20 குணங்களைக் கடந்து நிற்பவன், மரணம், தோற்றம், வான்பிணி, மூப்பு முதலானவை நீங்கப் பெற்று,
மரணமற்ற தன் ஆத்மாவை அனுபவிக்கிறான்.
21 குணங்கடந்தவனுடைய உள் வெளி அடையாளங்களைப் பற்றியும், குணங்களைக் கடந்து நிற்பது எப்படி?
என்பது பற்றியும் அர்ஜுனனின் கேள்வி.
22-25 அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாக குணங்கடந்தவனின் உள் வெளி அடையாளங்களை விளக்குதல்.
26 குணங்கடந்த நிலைக்குத் தன்னிடம் செய்யப்படும் ஏகாந்த பக்தியே முக்ய காரணம் என்று விவரித்தல்.
27 ஐஶ்வர்ய கைவல்ய பகவத்ப்ராப்திகள் தன்னாலேயே விளைபவை என விவரித்தல்.

————————–

15 – ஸ்ரீ புருஷோத்தம யோகம்:

19) அசிந் மிஶ்ராத் விஶுத்தாச்ச சேதநாத் புருஷோத்தம:
வ்யாபநாத் பரணாத் ஸ்வாம்யாத் அந்ய: பஞ்சத ஶோதித:

அசிந்மிஶ்ராத் (சேதநாத்) – அசேதனமான ப்ராக்ருத ஶரீரத்தோடு சேர்ந்திருக்கும் பத்த ஜீவனைக் காட்டிலும்,
விஶுத்தாத் சேதநாத் ச – ப்ராக்ருத ஶரீரத்திலிருந்து விடுபட்டுப் பரிஶுத்தியடைந்த முக்த ஜீவனைக் காட்டிலும்,
வ்யாபநாத் – (அவர்களை) வ்யாபித்திருக்கையாலும்,
பரணாத் – (அவர்களைத்) தாங்குகையாலும்,
ஸ்வாம்யாத் – (அவர்களை) உடையவனாயிருக்கையாலும்,
அந்ய: – வேறுபட்டவனான,
புருஷோத்தம: – புருஷோத்தமனான ஸ்ரீமந் நாராயணன்,
பஞ்சதஶோதித: – பதினைந்தாவது அத்தியாயத் தில் சொல்லப்பட்டான்.

மன்னும் அசித்தின் மருவி அமர் சித்தினும்
மாறு உன்னும் உயிர் வகையில் – உத்தமனா மன்னி அவை
மீது உள் பரந்து பரித்து இறையாய் மேவினனை
யோதும் பதினைந்தா மோத்து.

மன்னும் அசித்தின் மருவி அமர் சித்தினும் – அனாதி காலமாகச் சேர்ந்திருக்கும் அசேதனமான ப்ராக்ருத சரீரத்தோடு
கூடிய பத்த ஜீவனைக்காட்டிலும்,
மாறு உன்னும் உயிர் வகையில் – அவ்வசித்தை விட்டு நீங்கியதாக அறியப்படும் முக்தாத்மாவைக் காட்டிலும்,
உத்தமனா மன்னி – மேற்பட்டவனாக விளங்கி,
அவை மீது உள் பரந்து – அவ்விரண்டையும் வ்யாபித்து,
பரித்து – அவற்றைத் தாங்கி,
இறையாய் – அவற்றை உடையவனாய்,
மேவினனை – பொருந்தியிருக்கும் புருஷோத்தமனான நாராயணனை,
பதினைந்தாம் ஓத்து – (கீதையின்) பதினைந்தாம் அத்யாயம்,
ஓதும் – கூறும்.

1 ஸம்ஸாரம் ஓர் அரசமரமாக உருவகப்படுத்தப்பட்டு அதை அறிந்தவனே வேதத்தை நன்கறிந்தவன் எனப்படுகிறது.
2 முற்கூறிய உருவகம் மேலும் நீட்டிக்கப்படுகிறது.
3 இந்த மரத்திற்கு குணங்களில் பற்றே காரணமென்றும் குணங்கடந்த நிலையாலேயே இது அழிகிறதென்றும்,
அஜ்ஞானமே இதற்கு ஆதாரமென்றும் ஸம்ஸாரிகளால் அறியப்படுவதில்லை.
3-4 நல்லறிவால் விளைந்த ‘குணங்களில் பற்றின்மை’யாகிற ஆயுதத்தாலே இம்மரத்தை வெட்டி,
ப்ராப்யமான ஆத்மா தேடத்தக்கது.
4 எம்பெருமானை ஶரணமடைவதன் மூலமே பற்றின்மையாகிற ஆயுதத்தைப் பெற்று
ஸம்ஸாரத்தை வெட்டி வீழ்த்தலாம்.
5 எம்பெருமானை ஶரணமடைந்தவர்களுக்கு தேஹாத்ம மயக்கம் நீங்குகை, குணங்களில் பற்றை வெல்லுகை,
ஆத்ம ஜ்ஞானத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருக்கை, மற்ற விஷயங்களில் விருப்பம் நீங்கப் பெற்றவர்களாகை,
இன்ப துன்பங்களாகிற இரட்டைகளிலிருந்து விடுபடுகை முதலானவை அனைத்தும் எளிதாகி
ஆத்மாநுபவமாகிற பலமும் ஸித்திக்கிறது.
6 பரிஶுத்தாத்ம ஸ்வரூபத்தின் பெருமை.
7 எம்பெருமானுடைய செல்வமாயிருக்கும் ஸம்ஸாரி ஜீவன் தான் சேர்த்து வைத்திருக்கும் புண்ய பாப ரூபமான
விலங்குகளாலே வலியக் கட்டப் பெற்று, தன் ஶரீரமாகிற சிறையிலே அடைபட்டிருக்கிறான்.
8 அவன் ஒரு ஶரீரத்திலிருந்து மற்றொரு ஶரீரத்தில் புகுவது முதலான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.
9 இந்த்ரியங்களைக் கொண்டு அவன் விஷம் கலந்த தேன் போன்ற ப்ராக்ருத விஷயங்களை அனுபவித்து உழலுகின்றான்.
10 இத் துன்பங்களை யெல்லாம் அவன் அனுபவிப்பதற்குக் காரணம் ஆத்மாபஹார மாகிற திருட்டே.
இவன் தன் ஸ்வரூபத்தை அறியாமைக்குக் காரணம் தேஹத்தையே ஆத்மா என்று மயங்குவதே.
இந்த மயக்கமில்லாமல் அறிவுக் கண்ணை யுடையவர்கள் ஆத்மாவை அறிவே வடிவெடுத்ததாகக் காண்கிறார்கள்.
11 முன் ஶ்லோகங்களின் விளக்கம்.
12-14 ஸூர்யன், சந்திரன், அக்னி முதலானவற்றுக்குள்ளதான பொருள்களைப் ப்ரகாஶிக்கச் செய்யும் ஶக்தியும்,
பூமியின் தாரண ஶக்தியும், சந்திரனின் போஷண ஶக்தியும் ஜாடராக்னியின் ஜீர்ணம் செய்யும் ஶக்தியும்
இது போல் உலகிலுள்ள எல்லாப் பொருள்களுக்குமுள்ளதான ஒவ்வொரு கார்யத்தைச் செய்யும் ஶக்திகளும்
எம்பெருமானுடையவையே. ஆகையால், ப்ராக்ருதப் பொருள்கள் எல்லாம் எம்பெருமானின் செல்வமே.
15 எல்லாப்பொருள்களையும் எம்பெருமானோடு ஒரே வேற்றுமையில் படிப்பதற்குக் காரணம் அவன்
அனைவருடைய ஹ்ருதயத்திலும் எழுந்தருளி நியமிப்பதே. வேதங்கள் இவ்வர்த்தத்தைச் சொல்லுகின்றன.
எல்லா வேத வாக்யங்களாலும் முக்கியமாக அறியப்படுபவனும் அவற்றில் சொல்லப்பட்ட
கர்மங்களுக்குப் பலம் அளிப்பவனும் எம்பெருமானே.
16 புருஷோத்தம வித்யையின் தொடக்கம்: க்ஷர புருஷனாகிற ஸம்ஸாரி ஜீவன் அக்ஷர புருஷனாகிற முக்தன்
என்று ஜீவர்கள் இருவகைப்படுவர்.
17 அசித், ஸம்ஸாரி ஜீவன், முக்தன் என்னும் மூன்று பொருளையும் வ்யாபித்து, தாங்கி நின்று,
நியமிக்கும் பரமாத்மாவாகிற உத்தம புருஷன் முற்கூறிய க்ஷராக்ஷர புருஷர்களைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவன்.
18 ஸம்ஸாரி ஜீவனைக் கடந்து நிற்பதாலும் முக்தனைக் காட்டிலும் மேலானவனாயிருப்பதாலும் ஶ்ருதி ஸ்ம்ருதிகளில்
“புருஷோத்தமன்” என்று பெயர் பெற்றவன் எம்பெருமானே.
19 இந்தப் புருஷோத்தம வித்யையை அறிந்தவன் எல்லா மோக்ஷோபாயங்களையும் அறிந்தவனாகிறான்.
பக்தி வகைகள் அனைத்தாலும் பக்தியைச் செய்தவனாகிறான்.
20 “உன் தகுதியைப் பார்த்து இந்தப் பரமரஹஸ்யமான ஶாஸ்த்ரத்தை உனக்கு உபதேஶித்தேன்.
இதை அறிந்து அறிய வேண்டியதனைத்தையும் அறிந்தவனாகவும், செய்ய வேண்டியதனைத்தையும்
செய்தவனாகவும் ஆவாயாக” என்று அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணன் உபதேஶித்து அத்தியாயத்தை நிறைவுபடுத்துகிறான்.

——————————-

16 – தேவாசுர ஸம்பத் விபாக யோகம்:

20) தேவாஸுர விபாகோக்தி பூர்விகா ஶாஸ்த்ர வஶ்யதா
தத்வாநுஷ்டாந விஜ்ஞாநஸ்தேம்நே ஷோடஶ உச்யதே

தத்வாநுஷ்டாந விஜ்ஞாநஸ்தேம்நே – (அடையத்தக்க) தத்துவத்தையும், (அதை அடைவிக்கும்) உபாயாநுஷ்டாநத்தையும்
பற்றிய அறிவை உறுதிப்படுத்துவதற்காக,
தேவாஸுர விபாக உக்திபூர்விகா – (மனிதர்க்குள்) தேவப் பிரிவு, அஸுரப் பிரிவு என்னும் இரு பிரிவுகள் இருப்பதை
முன்னிட்டுக்கொண்டு,
ஶாஸ்த்ர வஶ்யதா – (மனிதன்) சாஸ்த்ரத்திற்கு வசப்பட்டவன் எனும் உண்மை,
ஷோடஶே – (கீதையின்) பதினாறாம் அத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – சொல்லப்படுகிறது.

தன்மையாற் றேவ ரசுரரெனச் சார்பிறவி
நன்மைசேர் சாத்திரத்தி னாடுதலும் – தொன்மை
யுரைக்கங் கறிவுரைப்புக் காட்டுதற்குக் கீதை
யுரைக்கும் பதினாறா மோத்து.

கீதை பதினாறாம் ஓத்து – கீதையின் பதினாறாம் அத்தியாயம்,
அங்கு தொன்மை உரைக்கு – அந்த கீதையில் இதுவரை (அடையத்தக்க) தத்துவத்தைப் பற்றியும்
அதை (அடைவிக்கும்) உபாயாநுஷ்டானத்தைப் பற்றியும் சொல்லப்பட்ட விஷயங்களின்,
அறிவு உரைப்பு காட்டுதற்கு – அறிவு உறுதிப்படுவதற்காக,
தன்மையால் தேவர் அசுரர் என சார்பிறவி – (மனிதர்கள்) தம் இயல்வால் தேவர் அசுரர் என இருவகை
பிறவிகளாகப் பிரிவுபட்டிருப்பதையும்,
நன்மை சேர் சாத்திரத்தின் நாடுதலும் – நன்மையை அடைவிக்கும் சாஸ்திரத்திற்கு வசப்பட்டிருக்கும்
தன்மையையும், உரைக்கும் – விளக்குகிறது.

1-3 தெய்வப்பிறவி வகுப்பில் சேர்ந்தவனுக்குரிய முக்கியமான குணங்கள்.
1. பயமின்மை,
2. மனத்தின் பரிசுத்தி,
3. (ப்ரக்ருதியினின்றும் நீங்கிய) ஆத்ம ஸ்வரூபத்தைச் சிந்தித்திருத்தல்,
4. நல்ல வழியில் தேடிய பொருளை நல்லோர்களுக்களித்தல்,
5. மனத்தை ஶப்தாதி விஷயங்களில் பாயாமல் தடுக்கப் பழகுதல்,
6. (பலனில் பற்றற்று பகவதாராதனமாகப்) பஞ்ச மஹா யஜ்ஞம் முதலானவற்றை அனுஷ்டித்தல்,
7. வேதாத்யயனத்தில் ஈடுபடுதல்,
8. ஏகாதசி உபவாஸம் முதலான தவங்களில் ஈடுபடுதல்,
9. மனம் மொழி மெய்களால் ஒருபடிப் பட்டிருத்தல்,
10. எந்த ஜீவராசியையும் துன்புறுத்தாமை,
11. ஜீவராசிகளுக்கு நன்மையான உண்மையையே உரைத்தல்,
12. பிறரைத் துன்புறுத்துவதில் மூட்டும் கோபம் இல்லாதவனாயிருக்கை,
13. தனக்கு நன்மையை விளைக்காத உடைமைகளைக் கை விடுதல்,
14. (மனம் தவிர்ந்த) இந்த்ரியங்களை ஶப்தாதி விஷயங்களில் பாயாமல் தடுக்கப் பழகுதல்,
15. (பிறர்க்குத் தீங்கு விளைக்கும்) கோட்சொல்லுதலைத் தவிர்த்தல்,
16. ஜீவராசிகளின் துன்பங் கண்டு பொறாமலிருத்தல்,
17. விஷயங்களில் பற்றின்மை,
18. (நல்லோர்கள் அணுகலாம்படி) மென்மையுடனிருக்கை,
19. தகாத செயல்களைச் செய்வதில் வெள்கி யிருத்தல்,
20. அருகிலிருக்கும் அழகிய பொருள்களையும் ஆசைப் படாமை,
21. (தீயவர்களால்) வெல்ல வொண்ணாமை,
22. (துன்புறுத்துபவர்களிடமும்) பொறுமை,
23. (பேராபத்து வந்தாலும்) செய்ய வேண்டியதில் உறுதியாயிருக்கை,
24. (மநோ வாக் காயங்களில் சாஸ்த்ரங்களில் சொல்லிய) பரிசுத்தி யாகிற அனுஷ்டானத்
தகுதியை உடையவனாயிருக்கை,
25. பிறர் நற் செயல்களைத் தடுக்காமை,
26. தகாத கர்வம் இன்மை ஆகிய இருபத்தாறு குணங்கள்.

4 அஸுரப் பிறவி வகுப்பில் சேர்ந்தவனுக்குரிய முக்கியமான குணங்கள்:
1. (தார்மிகன் என்னும்) புகழைப் பெற தர்மத்தை அநுஷ்டிப்பது,
2. (ஶப்தாதி விஷ்யங்களை அனுபவிப்பதனால் உண்டாகும்) செருக்கு,
3. அதிகமான கர்வம்,
4. (பிறரைத் துன்புறுத்தம்) கோபம்,
5. (நல்லோர்களை வெறுப்படையச் செய்யும்) கடுமை,
6. தத்வ விஷயத்திலும், செய்யத் தக்கது அல்லது தகாத விஷயத்திலும் அறிவின்மை ஆகிய ஆறு குணங்கள்.

5 எம்பெருமான் ஆணையைப் பின் செல்வதாகிற தேவர்களுக்குரிய செல்வம் ஸம்ஸார விடுதலைக்கும்,
எம்பெருமானுடைய ஆணையை மீறுவதாகிற அசுரர்க்குரிய செல்வம் தாழ்ந்த கதிகளை அடைவதற்கும் உறுப்பாகின்றன.
5* அர்ஜுனன் தேவர்க்குரிய செல்வத்தைப் பெற்றவனே என்று கூறி அவனது வருத்தத்தைப் போக்குதல்.
6 தேவர்க்குரிய ஆசாரம் கர்மஜ்ஞான பக்தியோகங்களைச் சொல்லும்போது விரிவாகக் கூறப்பட்டது.
அசுரர்க்குரிய ஆசாரம் மேலே (18-வது ஶ்லோகம் வரை) சொல்லப்படுகிறது.
7 1) அசுரப்பிறவிகள், ஐஶ்வர்ய ஸாதனமாகவும், மோக் ஷஸாதனமாகவும்
இருக்கும் வைதிக தர்மத்தை அறியமாட்டார்கள்,
2) அவர்களிடம் ஶுத்தி இருக்காது,
3) ஸந்த்யாவந்தனம் முதலான ஆசாரமும் அவர்களிடம் இருக்காது.
4) உண்மை உரைத்தலும் அவர்களிடம் இருக்காது.

8 1) அசுரர்கள் உலகம் ப்ரஹ்மாத்மகம், ப்ரஹ்மத்தில் நிலை நிற்பது,
ப்ரஹ்மத்தால் நியமிக்கப்படுவது என்று சொல்வதில்ல
2) ஆண், பெண் சேர்க்கையால் உண்டாகாதது எதுவுமில்லையாகையால் உலகனைத்தும்
காமத்தையே காரணமாகக் கொண்டது என்று கூறுகிறார்கள்.

9 அசுரர்கள் தேஹத்திலும் வேறுபட்ட ஆத்மாவை அறியாமல் கொடிய செயல்களைச் செய்பவர்களாய்,
உலகம் அழிவதற்குக் காரணமாகிறார்கள்.
10 அசுரர்கள் காமத்தை நிறைவேற்ற அநியாய வழியில் தேடப்பெற்ற பொருள்களைக் கொண்டு
சாஸ்த்ரத்திற்கு முரண்பட்ட விரதங்களைக் கொண்டவர்களாய், டம்பம், துரபிமானம், மதம்
ஆகியவற்றோடு கூடியவர்களாய்ச் செயல்படுகிறார்கள்.
11 அசுரர்கள் அளவிடவொண்ணாத கவலைகளை யுடையவர்களாய், காமாநுபவத்தையே
பரம புருஷார்த்தமாக நினைப்பவர்கள்.
12 1) அசுரர்கள் நூற்றுக்கணக்கான ஆஶாபாஶங்களால் கட்டப்பட்டவர்கள்.
2) காமத்திலும், கோபத்திலுமே ஊன்றி நிற்பவர்கள்.
12. காமாநுபவத்திற்குத் தவறான வழிகளில் பொருளை விரும்பித் தேடுகிறார்கள்.
13 அசுரர்கள் தங்களுடைய இஷ்டப்ராப்தி தம் திறமையாலேயேயொழிய முன்வினையால் அல்ல என்று மயங்கி, காமாநுபவத்தில் பெற்றதையும், பெறவேண்டியதையும் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
*14 அசுரர்கள் ‘ஶத்ரு நிரஶனம்’ முதலான அநிஷ்ட நிவ்ருத்திகளும் தம் திறமையாலேயேயொழிய முன் வினையால் அல்ல என்று மயங்கியிருக்கிறார்கள்.
14*-15 அசுரர்கள் முற்கூறிய தம் திறமையும், மற்றும் பல திறமைகளும் தமக்கு இயல்பாக உள்ளதேயொழிய, புண்யத்தால் உண்டானதன்று என்று மயங்கியிருக்கிறார்கள்.
16 அசுரர்கள் பல கவலைகளையும், மயக்கங்களையும், புலனின்பங்களில் ஈடுபாட்டையும் உடையவர்களாயிருக்கையாலே அசுத்தமான நரகத்தில் விழுகிறார்கள்.
17 1) அசுரர்கள் தம்மைத்தாமே பெருமைபேசிக் கொள்பவர்கள்.
2) பணிவில்லாமல் நிமிர்ந்து நிற்பவர்கள்.
3) பணத்தினாலும் (கல்வி, குடிப்பிறப்பு ஆகியவற்றால் உண்டான)

அபிமானத்தாலும் விளையும் கர்வத்தை உடையவர்கள்.
4) புகழையே பயனாகக் கொண்டு சாஸ்த்ர விதிக்கு முரணாக டம்பத்திற்காக

யாகம் செய்கிறார்கள்.
18 அசுரர்கள் அஹங்காரத்தையும், தன் பலத்தையும், கர்வத்தையும் கோபத்தையும் பற்றி நிற்பவர்களாய், அனைத்தையும் செய்விக்கும் பகவானிடத்தில் பொறாமையுடையவர்களாய் யாகம் செய்கிறார்கள்.
19 பகவானைத்வேஷிப்பவர்களாய், கொடியவர்களாய், மனிதர்களில் கடையானவர்களாய், அமங்களாமானவர்களான அவ்வசுரர்களை எம்பெருமான் பிறவிகளில், அதிலும் ஆஸுரப் பிறவிகளிலேயே தள்ளுகிறான்.
20 முற்கூறியபடி ஆஸுரப்பிறவிகளடைந்த அசுரர்கள் விபரீதஜ்ஞானம் வளரப் பெற்றவர்களாய், மேன்மேலும் தாழ்ந்த கதிகளையே அடைகிறார்கள்.
21 ஆஸுரத்தன்மைக்கு நுழைவாயிலாயிருக்கும் காமம், க்ரோதம், லோபம் என்னும் மூன்றையும் நல்லவர்கள் அவசியம் கைவிடவேண்டும்.
22 இம்மூன்றையும் கைவிடுபவன் தனது நன்மைக்கு முயற்சி செய்து பகவானையே அடைகிறான்.
23 ஆஸுரத்தன்மைக்கு மூலகாரணமான முற்கூறிய மூன்றைக்காட்டிலும் முக்கியமான காரணம் சாஸ்திர நம்பிக்கையின்மையே; சாஸ்திர விதியைக் கைவிடுபவன் இம்மை மறுமைப் பயன்களையும், மேலான கதியையும் அடையவே மாட்டான்.
24 ஆகையால், கைக்கொள்ளத்தக்கதையும் தகாததையும் நிர்ணயிப்பதில் சாஸ்த்ரமே (வேதமே) ப்ரமாணம். ஆகையால் வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட புருஷோத்தமனாகிற தத்துவத்தையும், அவனை அடைய உபாயமான தர்மத்தையும் கைக்கொள்ள வேண்டும்.

——————–

17 – ஸ்ரீ ஶ்ரத்தா த்ரய விபாக யோகம்:

21) அஶாஸ்த்ரமாஸுரம்க்ருத்ஸ்நம் ஶாஸ்த்ரீயம் குணத: ப்ருதக்
லக்ஷணம் ஶாஸ்த்ரஸித்தஸ்யத்ரிதா ஸப்ததஶோதிதம்

க்ருத்ஸ்நம் அஶாஸ்த்ரம் – ஶாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்படாத கர்மம் அனைத்தும்,
ஆஸுரம் – அஸுரர்க்குரியது (ஆகையாலே பயனற்றது என்றும்),
ஶாஸ்த்ரீயம் – சாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்பட்ட கர்மம்,
குணத: – (ஸத்வரஜஸ்தமோ) குணங்கள் மூன்றையிட்டு,
ப்ருதக் – மூன்று விதமாயிருப்பது என்றும்,
ஶாஸ்த்ர ஸித்தஸ்ய – சாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்பட்ட யாகம் முதலான் கர்மங்களுக்கு,
த்ரிதா லக்ஷணம் – “ஓம் தத் ஸத்” என்னும் மூன்று பதங்கள்
(தாம் சேர்வதன் மூலம் அவற்றை மற்ற கர்மங்களினின்றும் வேறுபடுத்தும்) லக்ஷணமாகின்றன (என்னும் விஷயமும்),
ஸப்ததஶோதிதம் – பதினேழாம் அத்தியாயத்தில் சொல்லப்பட்டது.

ஆசுரமா மின்மை சாத்திரந்தான் சாத்திரத்திற்
றேசுடைய கன்மஞ் செறிகுணத்தாற் – பேசு நெறி
சேர்ந்தேயிம் முக்குணங்கள் செப்புமே மூவகையா
வோர்ந்தே பதினேழா மோத்து.

சாத்திரந்தான் இன்மை – சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்படாத கர்மம் அனைத்தும்,
ஆசுரம் ஆம் – அசுரர்க்குரியதாகும்;
சாத்திரத்தில் தேசுடைய கன்மம் – சாத்திரத்தில் விதிக்கப்பட்டிருக்கையாகிற சிறப்புடைய கர்மங்கள்,
செறி குணத்தால் மூவகையா – (தேஹத்தோடு) சேர்ந்திருக்கும் ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும்
மூன்று குணங்களை யிட்டு மூவகையாகவும்,
பேசு நெறி இம்முக்குணங்கள் சேர்ந்தே மூவகையா – (சாஸ்த்ரங்களில் புகழப்படும் ஓம் தத் ஸத் என்னும்)
இந்த மூன்று பதங்களின் சேர்த்தியினால் (மற்ற கர்மங்களைக் காட்டிலும்) மூன்று வகையில் வேறுபட்டிருப்பதாகவும்,
பதினேழாம் ஓத்து – பதினேழாம் அத்தியாயம்,
ஓர்ந்தே செப்புமே – ஆராய்ந்து கூறும்.

1 ஶாஸ்த்ரவிதி இல்லாமற் போனாலும் ஶ்ரத்தையோடு செய்யப்படும் கர்மங்களைப் பற்றி அர்ஜுனனின் கேள்வி.
2 ஶாஸ்த்ரங்களை ஒட்டியிருக்கும் ஶ்ரத்தை குணங்களையிட்டு கர்மம் மூவகைப்படுகிறது.
3 ஶ்ரத்தை எப்படிப்பட்டதோ அதற்குத்தக்க பலனே கிடைக்கும்.
4 ஸத்விக ராஜஸ தாமஸர்களால் ஆராதிக்கப்படுபவர்கள்.
5-6 ஶாஸ்த்ர விதிக்கு முரணான கர்மங்கள் பகவதாஜ்ஞையை மீறுவதால் எப் பயனையும் விளைப்பதில்லை
என்பதோடல்லாமல் அனர்த்தத்தையும் விளைக்கின்றன.
7 ஸத்வ ரஜஸ் தமோ குணங்களையிட்டு ஆஹாரமும், தவமும், தானமும் மூவகைப்பட்டிருக்கும் என்று கூறுதல்.
8 ஸாத்விக ஆஹாரத்தின் விளக்கம்.
9 ராஜஸ ஆஹாரத்தின் விளக்கம்.
10 தாமஸ ஆஹார விளக்கம்.
11 ஸாத்விக யாக விளக்கம்.
12 ராஜஸ யாக விளக்கம்.
13 தாமஸ யாக விளக்கம்.
14 உடலால் செய்யப்படும் தவத்தின் விளக்கம்.
15 வாக்கால் செய்யப்படும் தவத்தின் விளக்கம்.
16 மனத்தால் செய்யப்படும் தவத்தின் விளக்கம்.
17 ஸாத்விக தவத்தின் விளக்கம்.
18 ராஜஸ தவத்தின் விளக்கம்.
19 தாமஸ தவத்தின் விளக்கம்.
20 ஸாத்விக தானத்தின் விளக்கம்.
21 ராஜாஸ தானத்தின் விளக்கம்.
22 தாமஸ தானத்தின் விளக்கம்.
23 வைதிக கர்மங்கள் “ஓம் தத் ஸத்” என்னும் மூன்று ஶப்தங்களோடு இணைந்திருக்க வேண்டு
என்னும் வைதிக கர்ம லக்ஷணம்.
24 மூன்று ஶப்தங்களில் முதலாவதான ப்ரணவம் வைதிக கர்மங்களோடும், வேதங்களொடும்,
மூவர்ணத்தவர்களோடும் சேர்ந்திருக்கும் முறை.
25 வைதிக கர்மம் முதலான மூன்றுக்கும், “தத்” என்னும் ஶப்தத்தோடு சேர்த்தி;
மோக்ஷ ஸாதனமான கர்மங்களுக்கு “தத்” என்னும் ஶப்தத்தோடு சேர்த்திருக்கை லக்ஷணம்.
26 “ஸத்” என்னும் சொல்லின் வழக்குகள் (ப்ரயோகங்கள்).
27 வைதிக கர்மங்கள் முதலான மூன்றுக்கும் “ஸத்” என்னும் ஶப்தத்தோடு சேர்த்தி;
ப்ராக்ருத பல ஸாதனங்களுக்கு “ஸத்” என்னும் ஶப்தத்தோடு சேர்ந்திருக்கை லக்ஷணம்.
28 ஶாஸ்த்ரத்தை யொட்டிச் செய்யப்படுவதானாலும் ஶ்ரத்தையில்லாமல் செய்யப்படும் கர்மம்
“அஸத்” என்று சொல்லப்படும். அதனால் எப்பலனும் இல்லை.

——————–

18 -ஸ்ரீ மோக்ஷ உபதேச யோகம்:

22) ஈஶ்வரே கர்த்ருதா புத்திஸ் ஸத்வோபாதேயதாந்திமே
ஸ்வ கர்ம பரிணாமஶ்ச ஶாஸ்த்ர ஸாரார்த்த உச்யதே

ஈஶ்வரே கர்த்ருதாபுத்தி: – கர்மங்களைச் செய்பவன் ஈஶ்வரனே என்னும் நினைவும்,
ஸத்வ உபாதேயதா – ஸத்வ குணம் கைக்கொள்ளத் தக்கது என்னும் விஷயமும்,
ஸ்வ கர்மபரிணாம: – (முற்கூறிய நினைவுடன் அநுஷ்டிக்கப்படும்) ஸாத்விக கர்மத்தின் பலன் முக்தி என்பதும்,
ஶாஸ்த்ரஸாரார்த்த ச – இந்த கீதா ஶாஸ்த்ரத்தின் ஸாரார்த்தமான பக்தி ப்ரபத்திகளும்,
அந்திமே – கீதையின் கடைசியான பதினெட்டாம் அத்தியாயத்தில்,
உச்யதே – சொல்லப்படுகிறது.

செய்கருமத் தீசனே கர்த்தாவாச் சிந்திப்பு(ம்)
மெய்கருதுஞ் சத்துவத்தின் மெய்ப்பாடு – முய்கருமஞ்
சாருங்க் கதியுமிச் சாரத்தின் சாரமுமுற்
றோரும் பதினெட்டா மோத்து.

செய் கருமத்து ஈசனே கர்த்தாவா சிந்திப்பும் – அநுஷ்டிக்கப்படும் கர்மத்திற்கு ஸர்வேஶ்வரனே கர்த்தா என்னும் நினைவையும்,
மெய் கருதும் சத்துவத்தின் மெய்ப்பாடும் – உண்மையான ஜ்ஞானத்திற்குக் காரணமான ஸத்வகுணம் கைக்கொள்ளத்தக்கது என்பதையும்,
உய்கருமம் சாரும் கதியும் – முற்கூறிய நினைவுடன் அநுஷ்டிக்கப்படும் ஸாத்விக கர்மத்தின் பலன் முக்தி என்பதையும்,
இச்சாரத்தின் சாரமும் – ஶாஸ்த்ரங்களின் ஸாரமான இந்த கீதையின் ஸாரம் பக்திப்ரபத்திகளே என்பதையும்,
பதினெட்டாம் ஓத்து – (கீதையின்) பதினெட்டாம் அத்தியாயம்,
உற்று ஓரும் – நன்கு ஆராய்ந்துரைக்கும்.

1 ஸந்யாஸ த்யாகங்கள் ஒன்றா வெவ்வேறா, அவற்றின் ஸ்வரூபம் என்ன என்று அறிவதற்காக அர்ஜுனனின் கேள்வி.
2, 3 ஸந்யாஸ த்யாகங்களைப் பற்றிய அறிவாளிகளின் கருத்துக்கள்;
4-6 த்யாகம், ஸந்யாஸம் எனும் இரண்டும் ஒன்றே; கர்மங்களினுடைய ஸ்வரூபத்யாகம் தவறானது. ஸங்கல்பத்தையும் (கர்மம் என்னுடையது என்னும் எண்ணத்தையும்), பலனில் விருப்பத்தையும் விட்டு, கர்மங்கள் அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டியவையே.
7 கர்மஸ்வருபத்யாகம் தாமஸத்யாகம் (தமோகுணத்தால் விளைவது)
8 உடலுக்கு வருத்தம் விளையும் என்னும் அச்சத்தால் கர்மத்தை விடுவது ராஜஸத்யாகம். அதற்குப் பலனில்லை.
9 பலஸங்கங்களை மட்டும் விட்டு நித்யநைமித்திக கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பது ஸாத்விகத்யாகமாகும்.
10 ஸாத்விகத்யாகத்தோடு கூடியவனுடைய ஆத்மகுணங்கள்.
11,12 கர்மபலத்யாகமே உண்மையான த்யாகமாகும். அத்தகையவனிடம் கர்மத்தின் பலன் ஒட்டாது. (இதுவரை அர்ஜுனனின் கேள்விக்குப் பதில் உரைக்கப்பட்டது.)
13-15 கர்த்ருத்வத்யாகத்தை ப்ரஸ்தாபித்தல், கர்மங்களுக்கு ஐந்து காரணங்களைக் காட்டுதல், ஐந்தாவது காரணமான பரமாத்மாவே ப்ரதான காரணம் என்று கூறுதல். (பராயத்தாதிகரணம்)
16,17 கர்த்ருத்வத்யாகத்தை விளக்குதல். (இந்தஶ்லோகம் வரை ‘கர்மங்களைச் செய்பவன் ஈஶ்வரனே’ என்னும் அறிவு விளக்கப்படுகிறது – கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்)
18 கர்மங்களைப் பற்றிய வேதவிதி -ஜ்ஞாநம், ஜ்ஞேயம், ஜ்ஞாதா என்னும் மூன்றுடன் கூடியது. கர்மத்தின் வகை கரணம், கர்மா, கர்த்தா என்று மூன்று.
19 ஜ்ஞாநம் (கர்மத்தைப் பற்றிய அறிவு), கர்மம் (செய்யப்படும் கர்மம்), கர்த்தா (கர்மத்தைச் செய்பவன்) ஆகிய ஒவ்வொன்றும் முக்குணங்களையிட்டு மூன்றாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.
20 ஸாத்விக ஜ்ஞாநத்தின் விளக்கம்.
21 ராஜஸ ஜ்ஞாநத்தின் விளக்கம்.
22 தாமஸ ஜ்ஞாநத்தின் விளக்கம்.
23 ஸாத்விக கர்மத்தின் விளக்கம்.
24 ராஜஸ கர்மத்தின் விளக்கம்.
25 தாமஸ கர்மத்தின் விளக்கம்.
26 ஸாத்விக கர்த்தாவின் விளக்கம்.
27 ராஜஸ கர்த்தாவின் விளக்கம்.
28 தாமஸ கர்த்தாவின் விளக்கம்.
29 புத்தி, த்ருதி ஆகியவை குணத்தையிட்டு மூவகைப்படும் என்று கூறுதல்.
30 ஸாத்விக புத்தியின் விளக்கம்.
31 ராஜஸ புத்தியின் விளக்கம்.
32 தாமஸ புத்தியின் விளக்கம்.
33 ஸாத்விக த்ருதியின் விளக்கம்.
34 ராஜஸ த்ருதியின் விளக்கம்.
35 தாமஸ த்ருதியின் விளக்கம்.
36,37 ஸுகம் குணத்தையிட்டு மூவகைப்படுவதை விளக்கத் தொடங்கி ஸாத்விக ஸுகத்தின் விளக்கம்.
38 ராஜஸ ஸுகத்தின் விளக்கம்.
39 தாமஸ ஸுகத்தின் விளக்கம்.
(ஶ்லோக 18 முதல் 39 வரையில் ஸத்வகுணமே கைக்கொள்ளத்தக்கது என்னும் விஷயம் விளக்கப்படுகிறது – கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்).
40 பத்த ஜீவர்களில் இந்த முக்குணங்களிலிருந்து விடுபட்டவன் எவனுமில்லை.
41 நாலு வர்ணத்தவர்களுக்கும் அவரவர் குலத்துக்கேற்றபடி தொழில்களையும், ஜீவனோபாயங்களையும் விளக்கத் தொடங்குதல்.
42 ப்ராம்மணருக்குரிய செயல்கள்.
43 க்ஷத்ரியருக்குரிய செயல்கள்.
44 வைசிய, சூத்ரர்களுக்குரிய செயல்கள்.
45 அவனவன் வர்ணத்துக்குரிய கர்மங்களில் நிலைநிற்பதால் மோக்ஷத்தையே அடையலாம் என்று விளக்கத் தொடங்குகிறான்.
46 அந்தந்த வர்ணத்துக்குரிய கர்மம் பரமாத்மாவுக்கு ஆராதனமாகையால் மோக்ஷகாரணமாகும்.
47 கர்மயோகமே ஜ்ஞானயோகத்தைக் காட்டிலும் சிறந்தது. அதை அநுஷ்டிப்பவன் ஸம்ஸாரத்தை அடையமாட்டான்.
48 ஜ்ஞானயோகத்தைச் செய்யத் தகுதியுள்ளவனுக்கும் கர்மயோகத்தை அநுஷ்டிப்பதே சிறந்தது.
49 கர்மயோகத்தை அனுஷ்டிப்பதாலேயே ஜ்ஞாநயோகத்தின் பலனாகிய தியான நிஷ்டையை அடையலாம்.
50 இந்தத் தியான நிஷ்டையால் ஆத்மதரிசனத்தைப் பெறும் வழியைக் கூறத் தொடங்குதல்.
51-53 ஆத்ம தரிசனத்தைப் பெறும் வழியைச் சுருக்கமாக விளக்குதல்.
54 ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரத்தாலே பரமபுருஷன் விஷயத்தில் பரபக்தி விளையும்.
55 பரபக்தியாலே பரமபுருஷனை உள்ளபடி அறிகையாகிற பரஜ்ஞாநத்தைப் பெற்று, அதற்குப் பின் அந்தப் பரபக்தியின் முற்றிய நிலையான பரமபக்தியாலே முக்தி நிலையில் பரமபுருஷனோடு ஸாயுஜ்யம் பெறுகிறான் ஜீவன்.
56 காம்யகர்மங்களையும் முற்கூறியபடி மூன்று வகைப்பட்ட பரித்யாகத்தோடு அனுஷ்டித்தால் மோக்ஷபலனை அடையலாம்.
57 ‘மூவகைப்பட்ட பரித்யாகங்களோடு என்னிடம் நெஞ்சை வைத்து உனக்குரிய யுத்தம் முதலான கர்மங்களைச் செய்வாயாக’ என்று அர்ஜுனனை நியமிக்கிறான்.
58 ‘முற்கூறியபடி கர்மங்களைச் செய்தால் ஸம்ஸாரத் துன்பங்களைத் தாண்டலாம், செய்யாவிட்டால் ஆத்மநாசத்தையே அடைவாய்’ என்கிறான்.
59 எப்படியாயினும் நீ போர் புரிவதைத் தவிர்க்க முடியாது என்கிறான்.
60 நீ போர் புரிய மாட்டேன் என்று உறுதிகொண்டாலும் உன் சரீரம் உன்னைப் போர் புரியும்படி நியமித்துவிடும் என்கிறான்.
(இதுவரையில் தனக்குரிய கர்மத்தால் மோக்ஷத்தையே அடையலாம் என்னும் விஷயம் விளக்கப்படுகிறது – கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்.)
61 எல்லா உயிர்களும் ஸர்வேஶ்வரனான என்னால் ஹ்ருதயத்திலிருந்து பூர்வகர்மங்களை அநுஸரித்து சரீரத்தின் வழியில் செல்லும்படி நியமிக்கப்படு கிறார்கள் என்கிறான்.
62 அந்தப் பரமாத்மாவான என்னையே எல்லாவகையாலும் சரணமடைவாய். என் அருளாலே எல்லாக்கர்மங்களிலிருந்தும் விடுபட்டுப் பரமபதத்தையும் அடைவாய் என்கிறான்.
63 நான் இதுவரையில் மோக்ஷஸாதனமாகச் சொன்னவைகளில் உன் தகுதிக்கும் விருப்பத்திற்கும் ஏற்றதை நீ கைக்கொள்வாய் என்கிறான்.
64,65 – 62வது ஶ்லோகத்தில் சொல்லப்பட்ட சரணாகதியை உடனே அர்ஜுனன் ஏற்றுக்கொள்ளாமையால் ப்ரவ்ருத்திபரனான அவனுக்கு பக்தியோகத்தை விதிக்கிறான்.
66 சென்ற ஶ்லோகத்தில் விதிக்கப்பட்ட பக்தியோகத்திற்கு அங்கமாக சரணாகதி சொல்லப்படுகிறது.

(இதுவரை கீதாபாஷ்யத்தையொட்டி 62வது ஶ்லோகம் முதல் 66வது ஶ்லோகம் வரை சுருக்கம் சொல்லப்பட்டது. கத்யங்களில் எம்பெருமானார் திருவுள்ளம் பற்றியபடி அவற்றின் சுருக்கம் பின்வருமாறு.)

62. ஸர்வேஶ்வரனை ஜீவன் பற்றும் பற்றாகிற ஸ்வகத ஸ்வீகாரம் விதிக்கப்படுகிறது.
63. கர்மஜ்ஞானபக்தி யோகங்கள், தான் பற்றும் பற்றில் உபாய புத்தியுடன் ஈஶ்வரனைச் சரணமடைவது ஆகிய இந்த மோக்ஷோபாயங்களில் ஏதாவதொன்றைக் கைக்கொள்வாய் என்கிறான்.
64,65. அர்ஜுனன் வாளாவிருந்ததைக் கண்டு பக்தியோகமே அவனுக்குத் தக்கது என்று நினைத்து பக்தியோகத்தை அவனுக்கு விதிக்கிறான்.
66. “ஸர்வஸ்வாமியாய், அனைவரையும் நியமிக்கும் எம்பெருமான் அவனுக்கு அத்யந்த பரதந்த்ரனான என்னிடம் என்னை ரக்ஷித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை விட்டுவிட்டானே’ என்று கலங்கிய அர்ஜுனனுக்கு ‘இந்த எல்லா உபாயங்களிலும் உபாயபுத்தியை வைக்காமல் என்னைச் சரணடைந்தால், நான் உன்னை எல்லாப் பாபங்களினின்றும் விடுவிக்கிறேன்” என்கிறான்.
(கீதார்த்த ஸங்க்ரஹத்தில் இதுவே ஶாஸ்த்ரார்த்தம் எனப்பட்டது.)

67 ‘நீ இவ்வர்த்தத்தை தகுதியில்லாதவர்களுக்கு உபதேசிக்காதே’ என்று கூறுகிறான்.
68 ‘தகுதியுள்ளவர்களுக்கு இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை அவசியம் பொருளுடன் உபதேசிக்க வேண்டும்’ என்றும், ‘அப்படி உபதேசிப்பவனுக்கு மோக்ஷபலனே ஸித்திக்கும்’ என்றும் கூறுகிறான்.
69 ‘இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை வ்யாக்யானம் செய்பவன் என்னிடம் பரமபக்தியை அடைந்து என்னையே அடைவான் என்று கூறியது பொருந்துமோ’ என்னும் ஐயம் எழ, ‘இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை பக்தர்களுக்குத் தெரிவிப்பதாலேயே ஒரு மஹாத்மாவான ஜ்ஞாநியின் மனநிலையை பெற்றுவிடும் அந்த உபந்யாஸகனைக் காட்டிலும் எனக்கு இனியது செய்பவனோ இனியவனோ முக்காலத்திலும் வேறொருவன் இல்லையாகையாலே இது பொருந்தியதே” என்று சென்ற ஶ்லோகத்தை விளக்குகிறான்.
70 “ஓர் ஆசார்யனிடமிருந்து இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை அர்த்தத்தோடு கேட்பவன் உபாஸகஜ்ஞானியை ஒத்தவனாகிறான்” என்று கூறுகிறான்.
71 “இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை ஓர் ஆசார்யனிடமிருந்து (மூலத்தைக்) கேட்பதை மட்டும் செய்பவன் என்னிடம் பக்திக்குத் தடையான பாபங்கள் நீங்கப் பெற்று இதன் பொருளையும் உணரலாம்படி பக்தர்களின் கூட்டத்தில் சேரப்பெறுகிறான்” என்கிறான்.
72 “இந்த ஶாஸ்த்ரத்தை ஒருமுகப்பட்ட மனத்தோடு கேட்டாயா? அறிவின்மையால் உனக்கு விளைந்த மயக்கம் தீர்ந்ததா?” என்று கண்ணன் அர்ஜுனனைக் கேட்கிறான்.
73 “உன்னருளால் என்னுடைய விபரீதஜ்ஞாநம் அழிந்தது. உண்மையறிவை அடைந்து ஐயம் நீங்கப்பெற்று நிலைநின்றவனானேன். உன் வார்த்தைப்படி போர் புரிகிறேன்” என்று அர்ஜுனன் கூறுகிறான்.
74-78 ஸஞ்ஜயன் திருதிராஷ்டிரனுக்கு “கண்ணனும் அர்ஜுனனும் இருக்குமிடத்தில்தான் வெற்றி” என்னும் தன்னுடைய அபிப்ராயத்தைக் கூறுகிறான்.
கீதாஶ்லோகார்த்தச் சுருக்கம் நிறைவுற்றது.

———–

த்ருதீய ஷட்கத்தின் ஸாரப் பொருள்:

உடலுயிரின் றன்மை யுறுகுணத்தின் பன்மை
யிடரிலெழி லீசன்ற னேற்றந் திடவசுரர்
தேவ ரியல்வுகுணஞ் சேர்க்கருமண்ய் சார்ந்தமர்வு
மாவனபின் னாறோத் தமர்ந்து.

உடல் உயிரின் தன்மை – உடல் உயிர் ஆகியவற்றின் தன்மைகள்,
உறு குணத்தின் பன்மை – உடலில் சேர்ந்திருக்கும் குணங்கள் மூன்றாயிருக்கை,
இடரில் எழில் ஈசன் தன் ஏற்றம் – குற்றமற்ற நன்மைகளையுடைய ஈசனுடைய பெருமைகள்,
திட அசுரர் தேவர் இயல்வு – (ஒவ்வொரு மனிதனை) உறுதியாகப் பற்றிநிற்கும் அசுரத்தன்மையும் தேவத்தன்மையும்,
குணம் சேர் கருமம் சார்ந்து அமர்வும் ஆவன – குணத்துக்குத் தக்க கருமமுடைய நாலுவர்ணமும் ஆகியவற்றை,
பின் ஆறு ஓத்து அமர்ந்து – கடைசியாக ஆறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட த்ருதீய ஷட்கம் கூறுகிறது.

23) கர்ம யோகஸ் தபஸ் தீர்த்த தாந யஜ்ஞாதி ஸேவநம்
ஜ்ஞாந யோகோ ஜிதஸ்வாந்தை: பரிஶுத்தாத்மநி ஸ்திதி:

கர்மயோக: – கர்மயோகமாவது,
தபஸ் தீர்த்த தாந யஜ்ஞாதி ஸேவநம் – தவம், தீர்த்த யாத்திரை, தானம், யஜ்ஞம் (யாகம்) முதலானவற்றில்
இடைவிடாது ஈடுபடுதலே யாகும்.
ஜ்ஞாந யோக: – ஜ்ஞாந யோகமாவது,
ஜிதஸ்வாந்தை: – தனது மனத்தை வென்றவர்களால்,
பரிஶுத்தாத்மநி ஸ்திதி: – ஶரீரத்தோடு தொடர்பற்ற தம் ஆத்மாவில் (இடைவிடாமல் சிந்திப்பதன் மூலம்) நிலைநிற்றலே யாகும்.

24) பக்தியோக: பரைகாந்த ப்ரீத்யாத்யாநாதி ஷூஸ்திதி:
த்ரயாணாமபி யோகாநாம் த்ரிபி: அந்யோந்ய ஸங்கம:

பக்தியோக: – பக்தியோகமாவது,
பரைகாந்த ப்ரீத்யா – பரமாத்மாவான ஸ்ரீமந் நாராயணனிடமே செலுத்தப்பட்ட அன்போடு கூட,
த்யாநாதிஷூ ஸ்திதி: – தியானித்தல், அர்ச்சனம் செய்தல், வணங்குதல் முதலானவற்றில் நிலைநிற்றலே யாகும்.
த்ரயாணாமபி யோகாநாம் – கர்மம், ஜ்ஞாநம், பக்தி எனப்படும் மூன்று யோகங்களில்,
த்ரிபி: அந்யோந்ய ஸங்கம: – ஒவ்வொரு யோகத்திலும் மற்ற இரண்டும் சேர்ந்திருக்கின்றன.

25) நித்ய நைமித்திகாநாம் ச பராராதந ரூபிணாம்
ஆத்ம த்ருஷ்டேஸ்த்ர யோப்யேதே யோக த்வாரேண ஸாதகா:

பராராதந ரூபிணாம் – பரமபுருஷனுக்கு ஆராதனமாயிருக்கும்,
நித்ய நைமித்திகாநாம் ச – நித்ய நைமித்திக கர்மங்களுக்கும்,
(த்ரிபி: ஸங்கம: – மூன்று யோகங்களிலும் சேர்த்தியுண்டு),
ஏதேத்ரய: அபி – இந்த மூன்று யோகங்களும்,
யோக த்வாரேண – (மனம் ஒருமுகப்பட்டிருக்கையாகிற) ஸமாதி நிலையை விளைப்பதன் மூலம்,
ஆத்ம த்ருஷ்டே – ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரத்திற்கு,
ஸாதகா: – உபாயங்களாகின்றன.

26) நிரஸ்த நிகிலாஜ்ஞாநோத்ருஷ்ட்வாத்மாநம் பராநுகம்
ப்ரதிலப்ய பராம் பக்திம் தயைவாப்நோதி தத்பதம்

நிரஸ்த நிகில அஜ்ஞாந: – (உபாயத்திற்குத் தடையான) எல்லா அஜ்ஞானங்களும் நீங்கப் பெற்றவனாய்,
பராநுகம் – பரம புருஷனுக்கு அடிமைப் பட்டிருக்கும்,
ஆத்மாநம் – தன் ஸ்வரூபத்தை,
த்ருஷ்ட்வா – கண்டு (அதன் விளைவாக),
பராம் பக்திம் – பரபக்தியை,
ப்ரதிலப்ய – அடைந்து,
தயா ஏவ – அந்த மேலான பக்தியாலேயே,
தத் பதம் – அந்த எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை,
ஆப்நோதி – அடைகிறான்.

27) பக்தி யோகஸ் ததர்த்தீசேத் ஸமக்ரைஶ்வர்ய ஸாதக:
ஆத்மார்த்தீ சேத்த்ர யோப்யேதே தத் கைவல்யஸ்ய ஸாதகா:

பக்தியோக: – பக்தியோகமானது,
ததர்த்தீசேத் – மிகச் சிறந்த செல்வத்தை விரும்பினவனாகில்,
ஸமக்ரைஶ்வர்ய ஸாதக: – மிகச் சிறந்த செல்வத்தையளிக்கும்.
ஏதேத்ரய: அபி – இந்த மூன்று யோகங்களுமே,
ஆத்மார்த்தீசேத் – ஆத்மஸ்வரூபத்தை அநுபவிக்க விரும்பினானாகில்,
தத்கைவல்யஸ்ய ஸாதகா: – ஆத்மமாத்ர அநுபவத்தை அளிக்கக் கூடியவை.

28) ஐகாந்த்யம் பகவத் யேஷாம் ஸமாநமதி காரிணாம்
யாவத் ப்ராப்தி பரார்த்தீசேத் ததே வாத்யந்தமஶ்நுதே

ஏஷாம் அதிகாரிணாம் – இந்த மூன்று வகைப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கும்,
பகவதி – எம்பெருமானிடம்,
ஐகாந்த்யம் – மற்ற தெய்வங்களைத் தொழாமல் அவன் ஒருவனையே தொழுமவர்களாயிருக்கும் பக்தி,
ஸமாநம் – பொதுவானது;
யாவத் ப்ராப்தி – பலனை அடைவதற்குள்,
பரார்த்தீசேத் – (ஐஶ்வர்யார்த்தியும், கைவல்யார்த்தியும்) பரம ப்ராப்யமான பரம புருஷனின் திருவடிகளை
அடைய விரும்பினானாகில்,
தத் ஏவ – அந்தத் திருவடியையே,
அத்யந்தம் – எப்போதும்,
அஶ்நுதே – அடைகிறான்.
(உபாஸக ஜ்ஞானி பலனை அடையும் வரையில் எம்பெருமானையே விரும்பினானாகில்,
அவன் திருவடியையே என்றும் அடைகிறான்.)

29) ஜ்ஞாநீ து பரமைகாந்தீ ததாயத்தாத்ம ஜீவந:
தத் ஸம்ஶ்லேஷ வியோகைக ஸுக து:க்கஸ் ததேகதீ:

பரமைகாந்தீ ஜ்ஞாநீ து – பரமைகாந்தியான ஜ்ஞாநியோவெனில்,
ததாயத்தாத்ம ஜீவந: – எம்பெருமானையே பற்றி நிற்கும் தன் வாழ்வை யுடையவனாய்,
தத் ஸம்ஶ்லேஷ வியோகைக ஸுக து:க்க: – அந்த எம்பெருமானோடு சேர்ந்தால் இன்பத்தையும்,
அவனைப் பிரிந்தால் துன்பத்தையும் அடைபவனாய்,
ததேகதீ: – அவன் ஒருவனிடமே தன் அறிவை வைத்தவனாய் இருப்பவன்.

——————-

30) பகவத் த்யாந யோகோக்தி வந்தந ஸ்துதி கீர்த்தநை:
லப்தாத்மா தத் கத ப்ராண மநோ புத்தீந்த்ரிய க்ரிய:

பகவத்த்யாந யோக உக்தி வந்தந ஸ்துதி கீர்த்தநை: – எம்பெருமானைத் தியானிப்பது, காண்பது, அவனைப் பற்றிப் பேசுவது,
அவனை வணங்குவது, துதிப்பது, திரு நாம ஸங்கீர்த்தனம் செய்வது ஆகியவற்றால்,
லப்தாத்மா தத்கதப்ராண மநோபுத்தி இந்த்ரியக்ரிய: – எம்பெருமானிடம் ஈடுபட்ட ப்ராணன், மனம், புத்தி, இந்த்ரியங்கள்
ஆகியவற்றின் செயல்களை உடையவன்.

——————

31) நிஜ கர்மாதி பக்த்யந்தம் குர்யாத் ப்ரீத்யைவ காரித:
உபாயதாம் பரித்யஜ்ய ந்யஸ்யேத் தேவே து தாமபீ:

நிஜகர்மாதி – தனது வர்ணாஶ்ரமங்களுக்குரிய கர்மம் தொடக்கமாக,
பக்த்யந்தம் – பக்தி ஈறாகவுள்ள அனைத்தையும்,
உபாயதாம் பரித்யஜ்ய – இவை ‘உபாயம்’ என்னும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு,
ப்ரீத்யா ஏவ காரித: – (வகுத்த ஸ்வாமியைப் பற்றியவை என்னும்) அன்பாலே தூண்டப்பட்டவனாய்,
குர்யாத் – (பரமைகாந்தியான ஜ்ஞாநி) செய்யக்கடவன்;
அபீ: – பயமற்றவனாய்,
தாம் – அந்த உபாயத்வத்தை,
தேவே து – எம்பெருமானிடமே,
ந்யஸ்யேத் – அநுஸந்திக்க வேண்டும்.

————

அத்தியாயங்களின் ஸாரப் பொருள்:

1-2.9 உறவினர்களிடம் தகாத அன்பினாலும், கருணையினாலும், தனக்கு தர்மமான யுத்தத்தை அதர்மம் என
நினைத்துக் கலங்கிச் சரண் அடைந்த அர்ஜுனனைக் குறித்து அவனது மயக்கம் தெளிவடைவதற்காக
ஸ்ரீ கீதா ஶாஸ்த்ரம் தொடங்கப்பட்டது.

2 ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிய அறிவுடையவனாய், கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டிப்பவனுக்கு ஸ்திதப்ரஜ்ஞ நிலை எனப்படும்
ஜ்ஞாந யோகம் ஏற்பட்டு, அது நிறைவடைந்தால் ஆத்மா (மனத்தால்) நேரே காணப் படுகிறது.

3 ஜ்ஞாந யோகத்தை அநுஷ்டிக்க ஶக்தி யில்லாதவனும், ஶக்தி யிருந்த போதிலும் சான்றோனாகப் புகழ் பெற்றவனும்,
தன்னிடமுள்ள கர்த்ருத்வத்தை (செயல் புரியும் தன்மையை) குணங்களிலோ, ஸர்வேஶ்வரனிடமோ சேர்ப்பதாகிற
கர்த்ருத்வ த்யாகத்தைச் செய்து, மோக்ஷம் தவிர்ந்த மற்ற பலன்களில் பற்றில்லாமல் கர்மங்களைச் செய்வதாகிற
(ஞானத்தோடு கூடிய) கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டிப்பதாலேயே ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரத்தை அடையலாம்.

4 1.அவதார ரஹஸ்யஜ்ஞானம்.
2. ஞானத்தை உள்ளடக்கிய கர்மயோகம் ஞான யோகமாகவே யுள்ளது.
3. கர்ம யோக ஸ்வரூபம்.
4. அதன் வகைகள்.

5 1.கர்மயோகம் செய்வதற்கு எளியது; ஜ்ஞாநயோகத்தைக் காட்டிலும் விரைவில் ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற பலனை அளிப்பது.
2. அந்த கர்மயோகத்தின் அங்கங்கள்.
3. ஶுத்தமான (ஶரீர ஸம்பந்தமற்ற) ஆத்மாக்கள் அனைவரும் ஸமமாயிருப்பவர்கள் என்று காண்பதற்கு உறுப்பான கர்ம யோகியின் நிலை.

6 1-ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்தைப் பழகும் முறை.
2.ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரம் செய்யும் யோகிகளில் நாலு வகை.
3. அவ் வாத்ம ஸாக்ஷாத்காரத்திற்கு ஸாதனமாயிருக்கும் அப்யாஸம்(சிந்தநம்), வைராக்யம் முதலானவை.
4. தொடங்கிய யோகம் இடையில் தடைப் பட்டாலும், அடியோடு அழிந்து விடாமல் கால க்ரமத்தில் ஸித்தி யடையும்.
5. ஸர்வேஶ்வரனை விஷயமாகக் கொண்ட பக்தி யோகம் முற்கூறிய ஆத்ம ஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்தைக் காட்டிலும் சிறப்புற்றது.

7 -1. பரமபுருஷனைப் பற்றிய உண்மையறிவு.
2.அது ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்தால் ஜீவர்களுக்கு மறைக்கப் பட்டுள்ளது.
3.பரம புருஷனை ஶரணமடைவதால் அம் மறைவு நீங்கும்.
4.பக்தர்களில் நாலு வகை.
5.இந் நால்வரில் ஞானியின் சிறப்பு.

8 -ஐஶ்வர்யத்தை அல்லது கைவல்யத்தை அல்லது பரம புருஷனை அடைய விரும்புகிறவர்கள் அறிய வேண்டியவைகளும்,
கைக் கொள்ள வேண்டியவைகளும் யாவை என்பதன் விளக்கம்.
(பரமபுருஷனே ப்ராப்யம், ப்ராபகம், தாரக போஷக போக்யங்கள் முதலான எல்லாமாயிருப்பவன் என்று உணர்ந்த ஞானிக்கு
உபாயாநுஷ்டாநம் எதையும் எதிர்ப்பாராமல் எம்பெருமானுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையாலேயே
மோக்ஷம் கிடைக்கிறது என்பது 7-8 அத்தியாயங்களின் பரம ஸாரம்.)

9 (1) எம்பெருமானுடைய பெருமை, (2) மனிதனாயிருக்கும்போதே மேன்மையுடையவனாயிருக்கை,
(3) ஜ்ஞானிகளுக்குள்ள சிறப்பு, (4) பக்தியோக மெனப்படும் உபாஸனம் ஆகியவை விளக்கப்பட்டது.

10 ஸாதந பக்தி உண்டாகி வளர்வதற்காக, தனது கல்யாண குணங்கள் அளவற்றவை என்றும்,
எல்லாப் பொருள்களும் தனக்கு வசப்பட்டவை என்றும் விரிவாக உபதேசிக்கப்பட்டது.

11 (1) தன்னை உள்ளபடி காண்பதற்குரிய திவ்யமான கண் அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணனால் கொடுக்கப்பட்டது.
(2) பரம்பொருளை அறிவது, காண்பது, அடைவது ஆகியவை பக்தி ஒன்றையே காரணமாகக் கொண்டவை என்று சொல்லப்பட்டது.

12 (1) ஆத்மாவைப் ப்ராப்யமாக நினைத்து உபாஸிப்பதை காட்டிலும், பகவானை ப்ராப்யமாக நினைத்து உபாஸிக்கிற பக்தியின் சிறப்பு.
(2) இந்த பக்திக்கு உபாயத்தைத் தெரிவித்தல்.
(3) பக்தியில் சக்தியில்லாதவன் ஆத்மாவையே உபாஸிக்க வேண்டும்.
(4) கர்மயோகம் அனுஷ்டிப்பவர்கள் கைக்கொள்ள வேண்டிய ஆத்மகுணங்கள்.

13 (1) தேஹத்தின் ஸ்வரூபம், (2) ஜீவாத்மஸ்வரூபத்தை அடைவதற்கு உபாயம், (3) ஆத்மாவை ஆராய்ந்து அறிதல்,
(4) ஆத்மாவுக்கு அசித்தோடு தொடர்பு ஏற்படுவதற்குக் காரணம், (5) ஆத்மாவை அசித்திலிருந்து பிரித்து அனுஸந்திக்கும் முறை.

14 (1) ஸத்வம் முதலான மூன்று குணங்கள் ஸம்ஸார பந்தத்திற்குக் காரணமாகும் முறை.
(2) அந்த குணங்கள் செயலுக்குக் காரணமாயிருக்கும் தன்மை.
(3) அந்த குணங்களை நீக்கும் முறை.
(4) ஐஶ்வர்யம், கைவல்யம், பகவத் ப்ராப்தி என்னும் மூன்று பலன்களும் எம்பெருமானிடமிருந்தே கிடைக்கின்றன.

15 அசேதனமான ப்ராக்ருத ஶரீரத்தோடு சேர்ந்திருக்கும் பத்தஜீவனைக் காட்டிலும், ப்ராக்ருத ஶரீரத்திலிருந்து விடுபட்டுப்
பரிஶுத்தியடைந்த முக்த ஜீவனைக் காட்டிலும், (அவர்களை) வ்யாபித்திருக்கையாலும், (அவர்களைத்) தாங்குகையாலும்,
(அவர்களை) உடையவனாயிருக்கையாலும் வேறுபட்டவன் புருஷோத்தமனான நாராயணன்.

16 (அடையத்தக்க) தத்துவத்தையும், (அதை அடைவிக்கும்) உபாயாநுஷ்டா நத்தையும் பற்றிய அறிவு உறுதிப்படுவதற்காக,
(மனிதர்களுக்குள்) தேவப்பிரிவு, அஸுரப்பிரிவு என்னும் இருபிரிவுகள் இருப்பதை விளக்கிய பின்
மனிதன் சாஸ்த்ரத்திற்கு வசப்பட்டவன் எனும் உண்மையை விளக்குதல்.

17 (1) ஶாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்படாத கர்மம் அனைத்தும் அஸுரர்க்குரியது; ஆகையால் பயனற்றது.
(2) ஶாஸ்த்ரத்தில் விதிக்கப்பட்ட கர்மம் ஸத்வரஜஸ்தமோ குணங்கள் மூன்றையிட்டு மூன்றுவிதமாய் இருப்பது.
(3) “ஓம் தத் ஸத்” என்னும் மூன்று பதங்கள் ஶாஸ்த்ர விஹித கர்மங்களோடு சேர்வதன் மூலம்
(அவற்றை மற்ற கர்மங்களினின்று வேறுபடுத்தும்) லக்ஷணமாகின்றன.

18 (1) கர்மங்களைச் செய்பவன் ஈஶ்வரனே என்னும் நினைவு அவசியம்.
(2) ஸத்வகுணம் கைக் கொள்ளத் தக்கது.
(3) முற்கூறிய நினைவுடன் அனுஷ்டிக்கப்படும் ஸாத்விக கர்மத்தின் பலன் மோக்ஷமாகும்.
(4) இந்த ஸ்ரீ கீதா ஶாஸ்த்ரத்தின் ஸாரார்த்தமான பக்தி ப்ரபத்திகள்.

————————-

ஸ்ரீ கீதை பதினெட்டு அத்தியாயங்களின் பரம ஸாரப்பொருள்:

32) ஏகாத்யாத்யந்த தாஸ்யைக ரதிஸ் தத் பதமாப்நுயாத்
தத் ப்ரதாநமிதம் ஶாஸ்த்ரமிதி கீதார்த்த ஸங்க்ரஹ:

ஏகாத்யாத்யந்த தாஸ்யைக ரதி – எம்பெருமானுடைய முகமலர்த்தியையே பயனாகக் கொண்டதாய்,
எல்லாக் காலத்திலும் செய்யப்படுவதான அடிமையையே விரும்புகின்ற பரமைகாந்தி,
தத் பதம் – (அவ்வடிமைக்குறுப்பாக) எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை,
ஆப்நுயாத் – அடைவான்;
இதம் ஶாஸ்த்ரம் – இந்த கீதா ஶாஸ்த்ரம்,
தத் ப்ரதாநம் – சேதனனைப் பரமை காந்தி யாக்குவதை முக்கியமான குறிக்கோளாகக் கொண்டது.
இதி – இவ்வண்ணமாக,
கீதார்த்த ஸங்க்ரஹ: – கீதையின் பொருளை சுருக்கிக் கூறும் ‘கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம்’ என்னும் நூல் நிறைவு பெறுகிறது.

————–

ஸ்ரீ எம்பெருமானே ப்ராப்யம் ப்ராபகம் முதலான அனைத்தும் என்னும் உறுதியுடன்,
அவனிடம் ஸ்வயம் ப்ரயோஜன பக்தி செய்யும் பரமை காந்திக்கு எம்பெருமான் பரம மோக்ஷத்தை நிர் ஹேதுகமாக அருளுகிறான்;
கர்ம யோகம் முதலான உபாயங்கள் அனைத்தும் இத்தகைய பரமை காந்திகளை உருவாக்கும் வழிகளே.

ஸ்ரீ கீதை அத்யாய ஸாரார்த்தம் நிறைவுற்றது.

——————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய மங்கள ஸ்லோகம் -/ ஸ்ரீ கீதா யோக ஸாஸ்த்ர உபோத்காதம் / ஸ்ரீ தாத்பர்ய சந்திரிகை -/ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-

December 13, 2019

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய மங்கள ஸ்லோகம் –

யத்பதாம் போருஹ த்யாநா வித்வஸ்த அசேஷ கல்மஷ
வஸ்துதாம் உபயாத அஹம் யாமுநேயம் நமாமி தம் –

எந்தத் திருவடித் தாமரைகளைப் பணிந்து த்யானம் செய்வதன் மூலம் -தன்னுடைய -என்று எம்பெருமானார் –
பாபங்கள் நீங்கப் பெற்றதோ -எதன் மூலம் இந்த உலகினில் நான் ஒரு பொருளாக மதிக்கப்பட்டு உள்ளேனோ
அந்தத் திருவடிகளைக் கொண்ட ஸ்ரீ யாமுநாச்சார்யாரை நான் வணங்குகிறேன் –

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -தடங்கல் இல்லாமல் நிறைவு பெறவும் -உலகில் பரவவும் தமது ஆச்சார்யரை நமஸ்கரிக்கிறார்
ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ ஆளவந்தாரை ஸ்துதிக்கும் மங்கள ஸ்லோகம்

யத் -என்னும் பதம்
எந்த -என்று பிரசித்தமான -ஆச்சார்ய குண பூர்த்தி உள்ள மேன்மையைக் காட்டும்
பத -அம் போருஹ-
தாமரை மலர் போன்ற என்ற உதாஹரணம் -அந்த திருவடிகள் அனுபவிக்க வல்லவை
அந்த த்யானம் மகிழ்வோடு இணைந்து உள்ளதால் பக்தி என்றும் கூறப்படும்
த்யான
துரோணாச்சார்யாருக்கு ஏகலைவன் போலே தான் ஸ்ரீ ஆளவந்தாருக்கு என்றத்தைக் காட்டும்

த்யான வித்வஸ்த அசேஷ கல்மஷ
அழிக்கப்பட்ட அனைத்து பாபங்களையும் கொண்ட -என்பதால்
ஒரு முறை கடாக்ஷ லேசத்தாலே பலவிதமான பாபங்களும் அழிக்கப் பட்டன –
அதன் பின்னர் இடைவிடாமல் அந்த ஸ்ரீ ஆளவந்தாருடைய திருவடித் தாமரைகளையே எண்ணி இருப்பதால்
அவை வாசனையோடு முழுமையாக நீக்கப் பட்டன -என்றவாறு

வஸ்துதாம்
வஸ்துவாக இருத்தல் –
அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத் வேத சந்த மேநம் ததோ விது –தைத்ரியம் -2-6-1-ப்ரஹ்மத்தை அறிந்து கொண்டவன்
என்றால் அவனை இருக்கிறவனாக அறிகிறார்கள்
அஹம் வஸ்துதாம் உபயாத
நான் அடைந்துள்ளேனா -என்ற வியப்பால் அருளிச் செய்கிறார்
இப்படியாக தனது அநிஷ்டங்களும் அப்ராப்தங்களும் நீங்கப்பெற்று இஷ்டப் பிராப்தி அருளியதற்கு
மனம் வாக்கு காயம் -முக்கரணங்களாலும் ஏவப்பட்டு நமஸ்காரம் செய்கிறார்
இதைக் கேட்பவர்களுக்கும் அநேக மங்களங்களும் உண்டாகும்
இத்தால் ஆச்சார்ய வந்தனம் குரு பரம்பரயா த்யானம் பூர்வகமாக பக்தி செய்ய வேண்டும்
என்று உணர்த்தப்பட்டது

ச சாசார்ய வம்சோ ஜ்ஜேயோ பவதி ஆசார்யாண மஸாவஸாவித்யா வித்யா பகவத்தஸ் –
ரஹஸ்ய ஆம்நாய ப்ராஹ்மணம் -என்று இப்படியாக உள்ள ஆச்சார்யர்களின் பரம்பரையில்
இன்ன ஆச்சார்யர் இன்ன தன்மை உள்ளவர் என்று எம்பெருமான் முடிய உள்ள அனைவரையும் பற்றி
அறிய வேண்டும் என்று ஸ்ருதியிலிலும் கூறப்பட்டது –

——————————

அதன் பின்னர் தனது விருப்பமான பரதேவதையான எம்பெருமானின் ஸ்வரூபம் -அழகான திருமேனி -குணங்கள் –
ஐஸ்வர்யங்கள் ஆகியவற்றை எண்ணியபடி இருப்பதாலும் -அவற்றைக் கூறியபடி இருப்பதாலும் –
சற்றும் இடையில் அழிவற்ற மங்களத்தைச் செய்தபடி உள்ளார் –
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்த
ஸ்வ தர்ம ஜ்ஞ்ஞான வைராக்ய சாத்ய பக்த்யேக கோசர
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– – ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹம்-1-இந்த ஸ்லோகத்தை அடியொட்டி
தன்னால் வ்யாக்யானம் செய்யப்படுகின்ற ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்துக்கு உள்ள அனைத்து ஆழ் பொருளையும் –
அவற்றின் ஸ்வபாவங்களோடு காண்பிக்கிறார் –

இந்த ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரம் தகுந்த பிரமாணம் என்று உணர்த்துவதற்காக -ஸ்ரீ கீதையை அருளிச் செய்த
எம்பெருமானுக்கு உள்ள ஸ்வபாவிதமான சர்வஞ்ஞத்வம் -தயை -சகல ஆஸ்ரித சர்வ ரக்ஷண ஏக சிந்தை –
சங்கல்ப லவ லேசத்தாலே அனைத்தையும் செய்யும் திறல் -சர்வ சக்தித்வம் -ஆகிய பலவும் உள்ளமையைக் காட்டி
விஸ்வசநீயன்-இதுவே ஸ்வயம் பிரமாணம் என்று காட்டி அருளுகிறார்
சதுர்வித புருஷார்த்தங்கள் -அவற்றை அடையும் உபாயம் -பரம புருஷார்த்தமான பகவல் லாபார்த்தியின் மஹிமை –
பர ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் இவற்றையும் காட்டி அருளுகிறார்
சங்கரர் போன்று இல்லாமல் இந்த ஸாஸ்த்ர உபதேசம் பொருந்தும் என்றும் காட்டி அருளுகிறார்

ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் -பலவற்றையும் எடுத்துக் காட்டி –
இவனே த்ரிவித காரண வஸ்து –
வியாபக தோஷம் தட்டாதவன் –
காரண வஸ்துவை தியானிக்க வேண்டும்
ஸமஸ்த இதர விலக்ஷணன்
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம –
பஹுஸ்யாம்
போக்தா பாக்யம் ப்ரேரிதா
பேத அபேத கடக சுருதிகள் கொண்டும் சர்வ சாகா ப்ரத்யய நியாயம் கொண்டும் சாமான்ய விசேஷ நியாயம் கொண்டும் –
மயக்கங்களை வேருடன் அறுத்து யாதாம்ய அர்த்தங்களை ஸ்தாபிக்கிறார்
அனைத்துக்கும் உள்ளும் புறமும் இருந்து -நியமனம் தாரகம் சேஷி -ஸ்ருஷ்டியாதிகள் லீலா வியாபாரம்
தேரோட்டியாக தாழ நிற்பதும் அடியார்களுக்காக
அர்ஜுனனை வியாஜ்யமாகக் கொண்டு தன்னை அடையும் மார்க்கங்களைக் காட்டவே ஸ்ரீ கீதா யோக சாஸ்திரம்
அவனது ஸ்வரூபம் நீங்கலாக மற்ற அனைத்தும் நாரா சப்தார்த்தம் –
அனைத்துக்கும் ஆதாரமாயும் அந்தர்யாமியாயும் உள்ள ஸ்வரூபத்தைக் காட்டி அருளுகிறார் –

—————

ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய அவதாரிகை
ஸ்ரீ யபதி–நிகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணை கதாந்ர-ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷண அனந்த ஞான ஆனந்த ஏக ஸ்வரூபம் –
ஸ்வபாவிக அனவதிக அதிசய ஞான பல ஐஸ்வர்ய வீர்ய சக்தி தேஜஸ் ப்ரப்ருத்ய அசங்க்யேய கல்யாண குண கண மஹோ ததி-
ஸ்வ அபிமத அநுரூப ஏக ரூப அசிந்த்ய திவ்ய அத்புத நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய உஜ்வல்ய ஸுந்தர்ய
ஸுகுமார்ய லாவண்ய யவ்வனத்தி அனந்த குண நிதி -திவ்ய ரூப
ஸ்வ உசித விவித விசித்திர அனந்த ஆச்சர்ய நித்ய நிரவத்ய அபரிமித திவ்ய பூஷண
ஸ்வ அநு ரூப அசங்க்யேய அசிந்த்ய சக்தி நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய கல்யாண திவ்ய திவ்யாயுத
ஸ்வாமி மத் அநு ரூப நித்ய நிரவத்ய ஸ்வரூப ரூப குண விபவ ஐஸ்வர்ய சீலாத்யா அனவதிக அதிசய அசங்க்யேய கல்யாண குண ஸ்ரீ வல்லப
ஸ்வ சங்கல்ப அநுவிதாயி ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதச அசேஷதைகரதி ரூப
நித்ய நிரவத்ய நிரதிசய ஞான கிரியை ஐஸ்வர்யாத்
அனந்த குண கணா அபரிமித ஸூரிபிர் அனவரத அபிஷ்ருத சரண யுகல
வாங்மனச அபரிச்சேதய ஸ்வரூப ஸ்வபாவ
ஸ்வ உசித விகித விசித்திர அனந்த போக்ய போக உபகரண போக ஸ்தான சம்முத்த அனந்த ஆச்சர்ய அனந்த மஹா விபவ
அனந்த பரிமாண நித்ய நிரவத்ய அஸாக்ஷர பரம வ்யோம நிலய
விவித விசித்திர அனந்த்ய போக்ய போக்த்ரு வர்க்க பரி பூர்ண நிகில ஜகத் உதய விபவ லய லீல
பரம் ப்ரஹ்ம புருஷோத்தம பர நாராயண
ப்ரஹ்மாதி ஸ்தவாரந்த அகிலம் ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்வா
ஸ்வரூபேண அவஸ்தித தக்ஷ ப்ரஹ்மாதி தேவ மனுஷ்யானாம் த்யான ஆராத்யானாம் கோசார
அபார காருண்ய ஸுசீல்ய வாத்சல்ய உதாரய மஹோ ததி ஸ்வ மே ரூபம் தத் தத் சஜாதீய ஸம்ஸ்கானம் ஸ்வ ஸ்வபாவம் அஜஹதேவ குர்வன்
தேஷூ தேஷூ லோகேஷ் வவதீர்ய அவதீர்ய தைஸ்தைராராதித தத் அதிஷ்டான ரூபம் தர்மார்த்த காம மோஷாக்க்யம் பலம் பிரயச்சன்
பூபார அவதாரனதேசேன அஸ்மதாதீநாம் அபி ஸமாச்ரயணித்வாய அவதிர்யோர்வ்யாம் சகல மனுஷ நயன விஜயதாம் கத
பராவர நிகில ஜன மநோ நயன ஹாரி திவ்ய சேஷ்டிதானி குர்வன் பூதநா சாக்கடை யமார்ஜுன அரிஷ்ட ப்ரிலம்ப தேனுக காலீய கேசீ
குவலாயாபீட சாணூர முஷ்டிக தோசல கம்சாதீன் நிஹத்ய
அனவதிக தயா ஸுஹார்த்த அநு ராக கர்ப்ப அவலோகந ஆலாபம்ருதை-விஸ்வமாப் யாயியின் நிரதிசய ஸுந்தர்ய ஸுசீல்யாதி குண கணா
விஷ்ட தாரேண அக்ரூர மாலாகாராதீந் பரம பாகவதான் பூதான் க்ருத்வா

—————

ஸ்ரீ யபதி
உபய லிங்க விசிஷ்டன் -அகில ஹேயபிரத்யநீகன் கல்யாணை ஏக குணாத்மகன் –
ஏஷ நாராயண ஸ்ரீமாந் ஷீரார்ணவ நிகேதன-நாக பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகாதோ
மதுராம் புரீம் –ஸ்ரீ ஹரி வம்சம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு பர்வம் -54-50–
அர்தோ விஷ்ணுர் இயம் வாணீ –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் —அவன் வார்த்தை மூலமாக அறியப்படுபவன் –
அந்த வார்த்தையாக ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி
நிகிலேத -சமஸ்தருக்கும் ஸமஸ்த ஹேயங்களை நீக்கும் சாமர்த்தியம்
நிரவதிக அதிசய அஸங்க்யேய ஞான பல ஐஸ்வர்யாதிகள் உடையவன்
ஸ்வ இதர ஸமஸ்த இதர வஸ்து விலக்ஷணன்
ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன்

நித்யம் விபும் சர்வகதம் -முண்டகம்
விஸ்வமே வேதம் புருஷ –
அனைத்து இடங்களிலும் -அனைத்து காலத்திலும் -அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமியாய் இருப்பதால்
த்ரிவித -தேச கால வஸ்து பரிச்சேத ரஹிதன் –
அனுகூல ஞானமே ஆனந்தம் -ஞானானந்த மயன்-
ஆனந்த ஞான மயன்-சொல்லாமல் ஞானத்தை முதலில் -சொன்னது
இத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் அறிய வேண்டியது இல்லை என்பதைக் காட்டவே –
இரண்டு பதங்களும் ஸ்வரூபத்தை விளக்க வந்தவை
ஸ்வாபாவிக -நிரதிசய ஞான பல ஐஸ்வர்யம் வீரம் சக்தி தேஜஸ் கொண்டவன் –

குணங்களும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹமும் ஸ்வரூபத்துக்கு விசேஷணங்கள்
விக்ரகங்களைத் தரிப்பதும் ப்ரவர்த்திப்பதும் கல்யாண குணங்களைக் காட்டி அருளவே -என்பதால்
குணங்களை முதலில் அருளிச் செய்கிறார்
அவற்றிலும் ஞானாதி ஆறு குணங்களும் மற்றவற்றுக்கும் ஊற்றுவாய்
தவ அனந்த குணஸ் யாபி ஷட் ஏவ பிரதம குணா யைஸ்த்வயேவ ஜகத் குஷாவந்யே அப்யந்தர் நிவேசிதா–என்று
இவை ஆறும் முதன்மை -இவற்றால் அன்றோ திரு வயிற்றில் வைத்து ரக்ஷித்தாய்

வ்யூஹ மூர்த்திகளான சங்கர்ஷணன் ப்ரத்யும்னன் அநிருத்தன் -மூவருக்கும் இரண்டு இரண்டு பிரதானங்கள்
அனைத்து பொருள்களையும் அனைத்து விதமாக எப்போதும் பார்த்தபடி உள்ளான்-ஞானம்
பார்த்தபடி உள்ள அனைத்தையும் தாங்கியபடி உள்ளான் -பலம்
தாங்கியபடி உள்ள போதே அவற்றை நியமிக்கிறார் -ஐஸ்வர்யம்
தாங்கியும் நியமித்தும் இருந்தாலும் தனக்கு விகாரம் அற்று உள்ளான் -வீர்யம்
சேர இயலாதவற்றையும் எளிதாகச் சேர்த்துக் காட்டுகிறான் -அகடி கடநா சக்தி
இவற்றுக்கு யாரிடமும் எந்த உதவியும் எதிர்பாராமல் -தான் யாருக்கும் அடி பணியாமல் -அனைத்துக்கும் ஸ்வாமி -தேஜஸ்
முக்தருக்கு இவன் அருளால் இவை கிட்டும் இவனுக்கே ஸ்வாபாவிகம்

அநவதி கத்வம் –
மேற்பட்ட எல்லை இல்லாமல் –
பராஸ்ய சக்திர் விவிதை ஸ்ரூயதே ஸ்வாபாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச -ஸ்வேதாஸ்வரம் –6-8-

அஸங்க்யேய -எண்ணிக்கை அற்ற
யதா ரத்நானி ஜலதேர அஸங்க்யேயநி புத்ரக -ததா குண ஹ்ய அநந்தஸ்ய அஸங்க்யேயோ
மஹாத்மந –ஸ்ரீ வாமன புராணம் -74-40-
கல்யாண -பதம்
அவனுக்கு குணங்கள் இல்லை என்கிற சுருதிகள் தாழ்ந்த குணங்கள் இல்லை என்பதையே காட்டும்
உத்சர்க்க அபவாத நியாயம் –
அனைத்து ஹோமங்களும் ஆஹவநீய அக்னியில் சேர்க்க வேண்டும் என்றும் அஸ்வமேத யாகத்தில்
பதே ஜுஹோதி -என்று மீமாம்சத்தில் பதிஹோமத்தை குதிரையின் காலடிச் சுவடில் செய்ய வேண்டும் –
நியாயம் இதே போலே

மேலே ரூப வர்ணனை
ஸ்வ அபிமத -அநு ரூப தனக்கு ஏற்ற -அவிகாராய -எங்கும் காணப்படாத -அத்புத -நித்ய -தோஷம் அற்ற –
தேஜோ ரூப -அழகிய ஸுகந்த்ய-மென்மையான-இனிய இளமை மிக்க -திவ்ய மங்கள விக்ரஹம்
காரண ஸ்ருதி -உபாசனை ஸ்ருதி -அஸ்திர பூஷண அத்யாய ஸ்ருதி வாக்கியங்களில் உள்ளவை போலே
அபிமத அநு ரூப ஏக ரூப
முரண்பாடுகள் அற்று -விரும்புமாயும் ஏற்கத்தக்கதாயும் -வ்யூஹம் விபவங்களிலும்
ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்தவன்
தாழ்ந்த குணங்கள் இல்லாமை -ஆனந்தம் அளிக்கும் -மோக்ஷ பிரதத்வம் —
முமுஷுக்களால் ஆஸ்ரயிக்கலாம் படி அன்றோ திருவவதார திவ்ய ரூபம் –
அசிந்த்ய
எண்ண இயலாது
அவயவங்களுடன் சேர்ந்தே அவதரித்தாலும் -அழியாதவனாக -நெஞ்சுக்கும் கண்ணுக்கும்
அளவிட்டு அறிய முடியாதவன் –
திவ்ய
விசித்திரம் -பரமபதம் போலே அப்ராக்ருதம் -பிரகிருதியின் பரிமாணம் இல்லையே
அத்புத
ஆச்சார்யமான -அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராவமுதன்
ஆலிலை கண்ணன் -விஸ்வரூப தர்சனம் –
நித்ய
அழிவற்ற –
காலத்துக்கு உட்படாத –
நித்யா லிங்கா ஸ்வபாவ சம்சித்திர் இந்திரிய ஆகார அங்க ப்ரத்யங்க வ்யஞ்ஜ நவதீ –ரஹஸ்ய ஆம் நாயம் -என்று
காலத்தினால் அளவு படாதது -ஆண் பெண் அடையாளம் அற்றது -இச்சா பரிக்ருஹீதம் –
நமது இந்திரியங்கள் போல் அங்க உப அங்கங்கள் கொண்டவன்
நித்ய சித்தே ததாகாரே தத் பரத்தவே ச பவ்ஷ்கர-யஸ் யாஸ்தி சத்தா ஹ்ருதயே தஸ்யாஸவ்
சந்நிதிம் வ்ரஜேத்-ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ர ஸ்ரீ பவ்ஷ்கர சம்ஹிதை -என்று
நித்தியமாக அவரது ரூபத்தில் மேன்மையைக் குறித்து யார் நித்தியமாக உள்ளான் என்று எண்ணுகிறானோ
அவன் அருகில் உள்ள இருப்பை பகவான் அடைகிறான் –இவனும் அவனது சாமீப்யம் அடைகிறான்
நிரவத்ய
தோஷம் அற்ற -மூப்பு இத்யாதிகள் இல்லாமை

மேலே உபாஸ்ய குணங்களின் வர்ணனை
நிரதிசய-எல்லை அற்ற
ஸுவ்ந்தர்ய
ஸுவ்கந்த்ய
சர்வ கந்த சர்வ ரஸ
புஷ்பஹாஸ
ஸூ குமாரோ மஹா பல –ஆரண்ய -19-14-
லாவண்யம் -சமுதாய சோபை
விஸ்வ மாப்யாயயந் காந்த்யா பூர்ணேந்த்வயுத துல்யயா –சாத்விக சம்ஹிதை -2-70-பல பூர்ண சந்த்ர சமமான
தேஜஸ்ஸாலே உலகை நிறைவு பெறச் செய்தது –
பூயிஷ்டம் தேஜ ஏவாத்பிர் பஹுலா பிர்ம்ருதூக்ருதம் சஷுர் ஆனந்த ஜனநம் லாவண்யம் இதி கத்யதே –
அஹிர் புத்ன்ய சம்ஹிதை –52-ஆனந்தம் அளிக்கும் பிரகாசம் லாவண்யம்
யவ்வன
யுவா குமார -யுயஸ்ய குமாரி

மேலே திவ்ய ஆபரணங்களின் வர்ணனை
இவையும் எண்ணிக்கை அற்ற -அபிமத அநு ரூப -அத்புத -அழிவற்ற -அப்ராக்ருதம்
அதே போலே திவ்ய ஆயுதங்களும்
எண்ணிக்கை அற்ற -அபிமத அநு ரூப சக்தி பொருந்தி அழிக்க முடியாத
குறைபாடுகள் இல்லாத திவ்ய அப்ராக்ருத மங்களம் அழிக்க வல்லவையாய் இருப்பன
ஆயதாச்ச ஸூ வ்ருத்தாச்ச பாஹவா பரிகோபமா சர்வ பூஷண பூஷார்ஹா –கிஷ்கிந்தா -3-15-
நாநா வித -விவித -விசித்திர -கிரீட ஹாராதிகள்
எல்லை அற்ற ஆச்சர்யமான -எண்ணிக்கையிலும் -ஒவ் ஒன்றிலும் நாநா விதம் -அபரிமித அளவற்ற -அசிந்த்ய சக்தி

மேலே ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ வல்லபன் -ஸ்வ அபிமத அநு ரூப -நித்ய -ஸ்வரூப ரூப குண -விபவ ஐஸ்வர்ய சீலாதி
ஸ்வரூபஸ்ய நித்யத்வம்
ஸ்வரூபம் நிரவத்யம்
ஸ்வரூபம் அநு ரூபத்வம்
ஸ்வரூபம் நித்யத்வம்
அஸ்யா தேவ்யா யதா ரூபம் தஸ்யேயம் அஸி தேஷணா–ஸூந்தர -15-51-
விஷ்ணோர் தேஹ அநு ரூபாம் வை கரோத் யேஷாத் மநஸ் தனும்–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 1-9-145-
விக்ரஹ குணா நாம் நித்யத்வம்
கநக நகத் யுதீ யுவ தஸாம் அபி முக்த தஸாம் –ஸ்ரீ குணரத்ன கோசம் -29-
தேவ திர்யக் மனுஷ்யேஷு புந் நாம பகவான் ஹரி ஸ்த்ரீ நாம் நீ லஷ்மீர் மைத்ரேய நாநாயோர்
வித்யதே பரம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-8-35-
அஸ்யே ஸாநா ஜகதோ விஷ்ணு பத்னீ -யஜுர்வேதம்
ஈஸ்வரீம் சர்வ பூதானாம் -ஸ்ரீ ஸூக்தம்
துல்ய சீல வாயோ வ்ருத்தாம் -ஸூந்தர -13-5-
உபய அதிஷ்டானம் ஸைகம் சேஷித்வணம்-இருவரும் சேர்ந்தே மிதுன சேஷி
வ்யாபகாவதி சம்ச்லேஷா தேக தத்துவ மிவோதிதவ் -இருவரும் சேர்ந்தே வியாபித்து
ஸ்ரீ வல்லபன்

மேலே திவ்ய நித்ய ஸூரிகளுடைய சேர்த்தி
தனது சங்கல்பத்துக்கு அநு ரூப ஸ்வரூபம் சதி ப்ரவ்ருத்தி -கைங்கர்ய ஸ்ரீ -எண்ணற்றவர்கள்
சரா நாநா விதாச்சாபி தநு ராயத விக்ரஹம் அந்வ கச்சந்த காகுத்ஸ்தம் சர்வே புருஷ விக்ரஹ –உத்தர -109-7-
ஜகத் வியாபார வர்ஜம் ப்ரகரணாத சந்நி ஹிதத் வாச்சா –ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -4-4-7-
சதா பஸ்யந்தி ஸூரயா தத் விப்ராசோ விபன்யவோ ஜாக்ருவாம்ச சமிந்ததே –ஸ்ரீ புருஷ ஸூக்தம்
அநவரத அபிஷ்டுத சரண யுகளம்–எப்போதும் வணங்கப்பட்ட திருவடிகள்

அவனது ஸ்வரூபமும் ஸ்வ பாவமும் வாக்காலும் மனசாலும் கூற இயலாதபடியே இருக்கும் –
யஸ்யாமதம் தஸ்ய மதம் மதம் யஸ்ய ந வேத ச அவ்விஞ்ஞாதம் விஞானதாம் அவிஞாநதாம் –கேந உபநிஷத் -2-3-
ஸோ அங்க வேத யதி வா ந வேத
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்யாஸ மனசா ஸஹ–என்றும் சொல்லி
தத் விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ –தைத்ரியம் -அறிவை ஆசை கொள்வாயாக
மனசா து விசுத்தேன–மநு ஸ்ம்ருதி தூய மனசாலே அறியலாம்
ப்ரஹ்ம வித் –
ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான்
இத்யாதி வாக்யங்களுக்குள் விரோதம் இல்லை
காட்டவே கண்டு -போலே

மேலே ஸ்ரீ வைகுண்ட வர்ணனை
தனக்கு ஏற்றதும் -அத்புதம் -எண்ணற்ற போகப்பொருள்கள் -போக உபகரணங்கள் -போக ஸ்தானம் –
ஐஸ்வர்யங்கள் -நிரதிசய ஆனந்தமயம் -தோஷம் அற்ற -மங்கள ரூபம்
ஸ்வ உசித–யாதி -அநந்த -ஆச்சர்ய -விபவ -அநந்த பரிணாம -நித்ய -நிரவத்ய –
சுத்த சத்வ மயம் -பரம் -தத் அக்ஷரம்

மேலே லீலா விபூதி வர்ணனை
யதோ வா இமாநி பூதாநி –தைத்ரியம்
ஜந்மாத் யஸ்ய யாத –ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்-1-1-2-
விவித விசித்திர -அநந்த -போக்ய-இமாநி -இந்த என்று கையாலே காட்டும்படி –
யாராலும் செய்ய இயலாத –
மேக உதய சாகர சந்நி வ்ருத்திர் இந்தோ பாக ஸ்புரிதாநி வாயோ வித்யுத் பாங்கோ கத முஷ்னாரஸ்மே
இங்கு நிகில -என்று நான்முகாதிகளும் ஸ்ருஷ்யர்களே என்று காட்டி அருளுகிறார்
உதய -பாதத்தால் தானே நேரடியாகவும் இவனைக் கொண்டும் ஸ்ருஷ்ட்டி
விபவ -பதம் -தனது அவதாரம் -அந்தர்யாமியாய் செய்யும் செயல்கள்
லய நித்ய நைம்மித்திகாதிகள்
த்ரிவித காரணமும் இவனே
பஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயேய –சாந்தோக்யம்
ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமே உபாதானம்
தனக்கு விகாரம் இல்லாமல் -இதனாலே லீலா -சப்த பிரயோகம்

இப்படிப்பட்ட ஸ்ரீ மந் நாராயணன் பர ப்ரஹ்மம் புருஷோத்தமன்
சத் -ப்ரஹ்ம -ஆத்மா -பொது சொற்களும் இவனையே சொல்லும்
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம -தைத்ரியம் -ஒட்டியே —
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– -1-ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் ஸ்லோகம்
அர்ஜுந உவாச
பரம் ப்ரஹ்ம பரம் தாம பவித்ரம் பரமம் பவாந்.–
புருஷம் சாஸ்வதம் திவ்யமாதி தேவமஜம் விபும் -ஸ்ரீ கீதை —৷৷10.12৷৷
யஸ்மாத் க்ஷரமதீதோஹம் அக்ஷராதபி சோத்தம–
அதோஸ்மி லோகே வேதே ச ப்ரதித புருஷோத்தம–ஸ்ரீ கீதை —৷৷15.18৷৷
ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மாந் -ஸ்ரீ ஹரி வம்சம்

ப்ரஹ்மாதி ஸ்தாவராந்தம் அகிலம் ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்டி
ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத் ப்ரஹ்ம ந ந ஈச–மஹா உபநிஷத் -1-1-1-
தத்ர ப்ரஹ்மா சதுர்முக்கோ
யோ ப்ராஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோ வை வேதாம்ச் ச ப்ரஹினோதி தஸ்மை –ஸ்வேதாஸ்வர -6-18-

ப்ரஹ்மாதி தேவர்களும் மனிதர்களும் சாஸ்திரத்தில் காட்டியபடி உபாஸனாதிகளைப் பண்ணி தன்னை அடையாமல் இருக்க
தானே அவதரித்து -வாத்சல்யம் -ஸுசீல்யம் -ஸுலப்யம் -தாயாதி குணங்களைக் காட்டி –
அவர்களைத் தன்னை ஆராதிக்கப் பண்ணி அறம் பொருள் இன்பம் வீடு போன்ற புருஷார்த்தங்களை விரும்பிய படியே அளிக்கிறான்
ஸ்வேநேத்யாதிநா அகோசர -ஸ்வரூபத்துடன் கிருபை அடியாக அவதரித்ததும் இழந்தே போகிறார்கள்
யைர் லக்ஷணை ரூபேதோ ஹி ஹரி ரவ்யுக்த ரூபத்த்ருத் யைர் லக்ஷணைர பேதோ ஹி வ்யக்த ரூப தசா யுவான் -என்று
எம்பெருமானுக்கு புலப்படும் நிலை புலப்படாத நிலை இரண்டும் உண்டே –
தத் உபர்யபி பாதராயண சம்பவாத் -1-3-25-ப்ரஹ்ம உபாசனை தேவர்களுக்கும் உண்டே

சமஸ்தா சக்தயச்சைதா ந்ரூப யத்ர ப்ரதிஷ்டிதா தத் விஸ்வ ரூப வைரூப்யம் ரூபம் அந்யத்தரேர்
மஹத் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-7-70-என்று தொடங்கி
ஸமஸ்த சக்தி ரூபாணி தத் கரோதி ஜனேஸ்வர தேவ திர்யக் மனுஷாக்யா சேஷ்டா வந்தி ஸ்வ லீலையா -6-7-71-
இத்தால் ஆதி அம் சோதி உருவுடனே இங்கு அவதரிக்கிறார் -இதையே ஸ்வமேவரூபம் -என்கிறார் இங்கும்
நைஷ கர்ப்பத்வ மாபேதே ந யோந்யா ம வஸத் பிரபு -சபா பர்வம் -61-32-
ந தஸ்ய பிராக்ருதா மூர்த்திர் மாம்சமே தோஸ்தி சம்பவா-வாயு புராணம் -34-40-
ந பூத சம்க சமஸ்தாநோ தேஹோ அஸ்ய பரமாத்மா

அஜோபிஸந் நவ்யயாத்மா பூதாநாம் ஈஸ்வரோபிஸந்.—
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாமதிஷ்டாய ஸம்பவாம் யாத்ம மாயயா—৷৷4.6৷৷

யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்லாநிர் பவதி பாரத—
அப்யுத்தாநம தர்மஸ்ய ததாத்மாநம் ஸருஜாம் யஹம்—৷৷4.7৷৷

பரித்ராணாய ஸாதூநாம் விநாஸாய ச துஷ்க்ருதாம்.–
தர்ம ஸம்ஸ்தாபநார்தாய ஸம்பவாமி யுகே யுகே—৷৷4.8৷৷

ஜந்ம கர்ம ச மே திவ்யமேவம் யோ வேத்தி தத்த்வத–
த்யக்த்வா தேஹம் புநர் ஜந்ம நைதி மாமேதி ஸோர்ஜுந—৷৷4.9৷৷

இந்த கீதா ஸ்லோகார்த்தத்தை திரு உள்ளத்தில் கொண்டே
ஸ்வ ஸ்வ பாவம் அஜஹதே வேதி –தேஷு தேஷூ லோகேஷு அவதீர்ய அவதீர்ய தைஸ்த ஆராராதித–
அவதாரம் செய்து அவதாரம் செய்து ஆராதிக்கப்பட்டவன்
ச உ ஸ்ரேயான் பவதி ஜாயமான–அவதரிக்க அவதரிக்க மேலாக உள்ளான்
யஸ்த அவதார ரூபாணி சமர்ச்சந்தி தேவவ்கச அபஸ்யந்த பரம் ரூபம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-19-80-
உயர்ந்த ஸ்வரூபத்தை பார்க்காமல் அவதார திருமேனியை தேவர்கள் வணங்குகிறார்கள்
தத் தத் இஷ்டா நிரூபம் -விரும்பியவற்றை அளிக்கிறான்
தஸ்மிந் ப்ரசன்னே கிம் இஹஸ்த்ய அலப்யம் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-17-91-கடாக்ஷம் இருந்தால்
அடைய முடியாதது ஏதும் இல்லையே
தன்னை ஆஸ்ரயிக்கவும் பூ பாரம் குறைக்கவும் அவதாரம்
அஸ்மாதாதீநாம் அபி -நம் போல்வாருக்கும் ஆஸ்ரயிக்கலாமே
நிகில ஜன -அனைத்து உயிர்களுக்கும்
திவ்ய சேஷ்டித
உண்ணும் சோறு பார்க்கும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் -தாரகம் போஷகம் போக்யம்
மத் ஸ்வரூப சேஷ்டித அவலோகந ஆலாபாதிதாநே ந தேஷாம் பரித்ராணாய தத் விபரீதா நாம் விநாசாய
ச ஷீணஸ்ய வைதிகஸ்ய தர்மஸ்ய மத் ஆராதன ரூபஸ்ய ஆராத்ய ஸ்வரூப பிரதர்ஸேன ஸ்தாபனாய
ச தேவ மனுஷ்யாதி ரூபேண சம்பவாமி யுகே யுகே -பரம பாகவதர்களுக்காகவே திருவவதாரம்

பூர்வ சரிதங்கள் அனைத்துக் இந்த ஸ்ரீ கீதா உபதேசத்துடன் இணைத்துக் காண்பித்து அருளுகிறார்
பாண்டு தனய யுத்த ப்ரோத்ஸாஹன வ்யாஜேந –
இங்கு வ்யாஜேந -என்றது –
அஸ்தான ஸ்நேக காருண்ய தர்ம அதர்ம தியாகுலம்
பார்த்தம் ப்ரபன்ன முத்திச்ய சாஸ்திரர் அவதரணம் க்ருதம்–ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் -5-உத்திச்ய -பத ப்ரயோகத்தால்
ஸ்வ விஷய -வேதாந்த உதத மோக்ஷ சாதனயா -பரம புருஷார்த்த முக்கிய பலனுக்காகவே உபதேசம்
பக்தி யோகம் ஒன்றையே உபதேசம் -ஞான யோகமும் கர்ம யோகமும் அதுக்கு அங்கங்கள்
வைராக்கியமும் ஞான நிஷ்டை கர்ம நிஷ்டைக்குள் அடங்கும்
ச பகவான் புருஷோத்தம ஸர்வேச்வரேச்வர கிருஷ்ண ஜகத் உபக்ருதிம் அர்த்ய ஆஸ்ரித வாத்சல்ய விவஸ
ஜெகதாம் உபகராயா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ஜகத் உபக்ருதிம் அர்த்யம் கோ விஜேதும் சமர்த்த
பார்த்தம் ரதி நாம் ஆத்மாநம் ச சாரதிம் இதி -சர்வலோக சாஷிகம் இதி
இதை அறியாமல் -புறக் கண்ணும் அகக்கண்ணும் இல்லாமல் த்ருதராஷ்ட்ரன் கேள்வி
த்வாம் சீல ரூப –ஸ்ரீ ஸ்தோத்ர ரத்னம் -15-
சுத்த பாவம் கதோ பக்த்யா சாஸ்த்ராத் வேத்மி ஜனார்த்தன -உத்யோக -68-5-
வ்யாஸ பகவானின் அனுக்ரஹத்தால் நேராக அனைத்தையும் சஞ்சயன் பார்த்து பதில் உரைக்கிறான்

——————-

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்த- ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹம்

ஸ்வ தர்ம ஜ்ஞ்ஞான வைராக்ய சாத்ய பக்த்யேக கோசர
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– -1-

ஜீவனுக்கு உரிய தர்ம-கர்ம – ஞானங்களால் -மற்றும் வேறு விஷயங்களில் பற்று இல்லாத நிலையாலும்
பக்தி யோகம் கை கூடும் –
இப்படி பக்தி யோகத்துக்கு மட்டும் இலக்காகும் பர ப்ரஹ்மம் ஸ்ரீ மன் நாராயணன்
ஸ்ரீ பகவத் கீதையில் நன்றாக அருளிச் செய்யப் பட்டுள்ளன –

———————————-

ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹ ரக்ஷை -ஸ்ரீ தேசிகன் –

மாநத்வம் பகவன் மத்ஸ்ய மஹத பும்சஸ் ததா நிர்ணய
திஸ்ரஸ் சித்தய ஆத்ம சம்வித கிலாதீசாநத் தத்வாஸ்ரயா
கீதார்த்தஸ்ய ச சங்க்ரஹ ஸ்துதியுகம் ஸ்ரீ ஸ்ரீ சயோரித்ய மூன்
யத் க்ரந்தா நனுசந்ததே யதிபதி ஸ்தம் யாமுநேயம் நும —

ஸ்ரீ எம்பெருமான் சித்தாந்தம் ஆகிய பாஞ்ச ராத்ர சாஸ்திரத்துக்கு கீழே உள்ள பலவும் பிரமாணமாக உள்ளன –
அவை யாவன –ஆகம ப்ராமண்யம் -மஹா புருஷ நிர்ணயம் -ஆத்ம சித்தி -சம்வித் சித்தி -ஈஸ்வர சித்தி ஆகிய சித்தி த்ரயம்
கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் -சதுஸ் ஸ்லோஹீ -ஸ்தோத்ர ரத்னம் ஆகிய எட்டும்
இவை அனைத்தையும் யாதிபதியான எம்பெருமானார் எந்த ஆளவந்தாரது அஷ்ட கிரந்தங்கள் என்று
நித்ய அனுசந்தானம் செய்தாரோ அந்த யாமுனாச்சார்யரை ஸ்தோத்ரம் செய்கிறோம்

ஸ்ரீ மத் வேங்கட நாதேந யதா பாஷ்யம் விதீயதே
பகவத் யாமுநேய யுக்தி கீதா ஸங்க்ரஹ ரக்ஷணம்

ஸ்ரீ எம்பெருமானாரது ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தை ஒட்டி கீதார்த்த ஸங்க்ரஹத்துக்கு
ஸ்ரீ மத் வேங்கட நாதரால் ரக்ஷை செய்யப்படுகிறது

————-

தத்வம் ஜிஜிஞ்ஞாசமாநாநாம் ஹேதுபிஸ் சர்வதோமுகை -தத்வமேகோ மஹா யோகீ ஹரீர்
நாராயண பர –சாந்தி பர்வம் -347–83-
உண்மையான வஸ்து என்பதை அறிய வேண்டும் என்னும் ஆசை உள்ளவர்களுக்கு -அனைத்து இடங்களிலும்
நீக்கமற வ்யாபித்துள்ள காரணங்களால் -அனைத்து கல்யாண குணங்களும் நிறைந்த உயர்வான ஸ்ரீ ஹரியான
ஸ்ரீ மந் நாராயணன் ஒருவனே உண்மையான வஸ்து ஆவான்

ஆலோட்ய சர்வ சாஸ்த்ராணி விசார்ய ச புன புன இத மேகம் ஸூ நிஷ் பன்னம் த்யேயோ
நாராயணஸ் சதா –நரசிம்ஹ புராணம் -18–34-
அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்துப் பார்த்து மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்தால் நாராயணன் ஒருவனே
எப்போதும் த்யானிக்கப் பட வேண்டியன் என்பது நிச்சயம் ஆகிறது –
இப்படியாக உள்ள பல பிரமாணங்கள் மூலமாக மஹரிஷிகள் வேதாந்த சாஸ்திரங்கள் அனைத்துக்கும்
சாரமாக உள்ள தத்வ ஹிதங்களை முடிவு செய்தனர்
அனைத்து உபநிஷத்துக்கள் சாரமாக ஸ்ரீ மத் பகவத் கீதை உள்ளது –
இதில் தத்வம் ஹிதம் ஆகிய இரண்டுமே கூறப்படுகிறது என்பதை ஸ்ரீ ஆளவந்தார்
ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹத்தில் நிரூபிக்கப் பட உள்ளார்
இந்த இரண்டிலும் தத்துவமே முக்கியம் என்பதை சாரீரக சாஸ்திரம் முதல் ஸூத்ரம் உரைப்பதால்
ஸ்ரீ ஆளவந்தாரும் முதல் ஸ்லோகத்திலே தத்துவமே முக்கியம் என்கிறார்

ஸ்வ தர்மங்கள் -சாஸ்திரம் சொல்லிய வர்ணாஸ்ரம தர்மம் –
ஸ்வே ஸ்வே கர்மண்ய பிரத சாம் சித்திம் லபதே நர -18-45-என்று தங்கள் தங்கள் கர்மங்களில்
ஈடுபாடு உடையவர்கள் பக்தி சித்தியை அடைகிறார்கள் –

ஞானம் -சேஷத்வ ஞானம் என்றபடி -சேஷத்வமே ஸ்வபாவம் என்று அறிவதே ஞானம்

வைராக்யம்-இதர விஷயங்களில் பற்று அற்ற தன்மை
பரமாத்மநி யோ ரக்தோ விரக்தோ அபரமாத்மநி இதை முமுஷோ–நாரத பரிவ்ராஜக உபநிஷத் –என்று
மோக்ஷத்தில் ஆசை கொண்டவனின் ஸ்வ பாவம் பரமாத்மாவிடம் ஆசையும் இதர விஷய ஆசையின்மையும் உள்ளவனே முமுஷு
த்ருஷ்டா அநுச்ரவிக விஷய வித்ருஷ்ணஸ்ய வசீகார சம்ஞ்ஞா வைராக்யம் – பாதாஞ்சலயோக சாஸ்திரம் -1-15–என்று
கண்களால் பார்க்கப்படும் விஷயங்கள் -வேதங்களால் கேட்கப்படும் இவ்வுலக பயன்கள் ஆகியவற்றில் ஆசை இல்லாதவனுக்கு
வசீகரம் என்பது வைராக்யம் என்றே பொருள் அளிப்பதாக உள்ளது –
காரணம் வைராக்யம் இருந்தால் தான் மோக்ஷம் கை கூடும் -இது இல்லை என்றால் மோக்ஷம் கிட்டாது என்பதை உணர்த்தவே –
தோஷங்களின் அடிப்படையான ஆசையை விலக்கினால்-
ஆசையைப் பற்றியபடி உண்டாகும் கோபம் போன்றவற்றையும் வைராக்யம் நீக்கி விடுமே

இவற்றில் வர்ணாஸ்ரம தர்மமும் ஞானமும் முறையே
கர்ம யோகமாகவும் ஞான யோகமாகவும் இருந்தபடி ஆத்ம சாஷாத்காரத்தை உண்டாக்கும்
அதன் மூலமாக பக்தி யோகத்துக்கு சாதனங்களாக உள்ளன
இந்தக் கருத்தையே ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஆத்ம சித்தியில் –
உபய பரிகர்மித ஸ்வாந்தஸ்ய ஐகாந்திக ஆத்யந்திக பக்தி யோக லப்ய-என்று அருளிச் செய்தார்
கர்ம யோகம் ஞான யோகம் இரண்டாலும் தூய்மை பெற்ற மனம் உடையவனும்
ஒரே நிச்சயம் கொண்டதாக மரண காலம் வரையில் செய்யக் கூடியதான பக்தி யோகம் உண்டாகும்

சாஷாத்காரம் போலவும் -தைலதாராவத் இடைவிடாத நினைவும் -அன்றாடப் பழக்கங்களால்
சத்வ குணம் ஓங்கி வளருவதால் பக்தி யோகமும் வளரும்
ரஜஸ் தமஸ் இரண்டும் இதற்கு பிரதிபந்தங்களாகும் -இவற்றுக்குக் காரணம் வினைகள் –
இவற்றை நீக்கி சத்வ குணத்தை ஒங்கச்செய்து பக்தி யோகத்துக்கு ஸ்வ தர்மமும் ஞானமும் உதவுகின்றன
இதனால் ஆத்மாவின் உண்மையான ஸ்வரூபத்தைப் பற்றிய ஞானம் மூலமாக
பலன்களை எண்ணிக் கர்மங்களைச் செய்வதைக் கை விட்டு
பகவத் கைங்கர்ய -ஆராதனை ரூபமாகவே நித்ய நைமித்திக கர்மங்களைச் செய்வதால் பக்தி யோகம் வளரும்
ஸ்வ தர்மம் ஞானம் மூலம் பக்திக்கு பின்னரும் பலன் உண்டு
இப்படி இவை உதவுவதை எண்ணியே
இயாஜ சோ அபி ஸூ பஹூன் யஞ்ஞான் ஞான வ்யபாசர்ய ப்ரஹ்ம வித்யாம் அதிஷ்டாய தர்தம்
ம்ருத்யு மவித்யயா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-6-12–
என்று ஸ்ரீ பராசர மகரிஷி -கேசித்வஜன் என்ற அரசன் ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவனாய்
ப்ரஹ்ம வித்யை கை கூடப் பெற்று கர்மங்கள் மூலமாக பக்தி யோகத்துக்குத் தடையாக உள்ள
பாவங்களைக் கடப்பதற்காக பல யஜ்ஞங்களை இயற்றினான் என்கிறார் –

உயர்ந்தவர்களைக் கண்டால் உகப்பது -பக்தி ஆகிறது –
ஸ்நேஹ பூர்வம் அநு த்யானம் பக்திரித்ய பிகீயதே–லிங்க புராணம் உத்தர காண்டம் -9-19-என்று
விஸ்வாசத்துடன் இடைவிடாமல் செய்கின்ற தியானமே பக்தியாகிறது –
வேதனம் உபாசனம் த்யானம் -மூலம் பக்தி –என்று பொதுவாகவும் விசேஷமாகவும் உண்டே –
அறிவு ஞானமும் உபாசனம் பொருளிலே பிரயோகம் –
பிருஹத் உபநிஷத் -பகவான் யார் ஒருவனைத் தான் விரும்பும் குணங்களைக் கொண்டவனாக ஆக்குகிறானோ
அவனாலே மட்டுமே பரம புருஷனை அடைய முடியும்
எம்பெருமானால் தனக்குப் பிடித்தவனாக ஆக்கப்படும் தன்மை பக்தியால் மட்டுமே வரும் –
ஆகவே பக்தியே இந்த வேதனம் உபாசனம் த்யானம் -போன்ற அனைத்துப் பதங்களாலும் கூறப்படுகிறது –
எனவே ஸ்ருதியும் ஞானம் தவிர வேறே உபாயம் இல்லை என்றும்

பக்த்யா த்வநந்யயா ஸக்ய மஹமேவஂவிதோர்ஜுந.–
ஜ்ஞாதும் த்ருஷ்டும் ச தத்த்வேந ப்ரவேஷ்டும் ச பரந்தப—৷৷11.54৷৷

எதிரிகளைத் தவிக்கச் செய்யும் அர்ஜுனா நீ என்னை எப்படிக் கண்டு இருக்கிறாயோ அவ்வண்ணம் உள்ளபடி
நான் வேதங்களைக் கொண்டும் காண முடியாதவன் – தவத்தைக் கொண்டும் காண முடியாதவன் –
தானத்தைக் கொண்டும் காண முடியாதவன் – யாகத்தைக் கொண்டும் காண முடியாதவன் –
நான் ஸ்வயம் பிரயோஜன பக்தியாலேயே இவ்வண்ணமாக உள்ளபடி சாஸ்த்ரங்களால்
அறிவதற்கும் காண்பதற்கும் அடைவதற்கும் கூடியவன்
வேதத்தாலோ தபஸாலோ –யாகங்களாலும் முடியாதே -பக்தி ஒன்றை தவிர -அறிவதற்கும் காண்பதற்கும் அடைவதற்கும் –
பக்தி இல்லாத வேதம் தபஸ் யாகம் தானம் மூலம் அடைய முடியாதே
பக்தி ஒன்றாலே முடியும் -எதிரிகளை தப்பிக்க செய்பவன் -பரந்தப –
அறிய பார்க்க அடைய -உண்மையாக -இந்த உருவத்தை பார்க்க பக்தி ஒன்றே –
பர பக்தி பர ஞானம் பரம பக்தி ஞான தரிசன பிராப்தி அவஸ்தைகள் –

எனவே சுருதி ஸ்ம்ருதி வாக்யங்களுக்குள் எந்த வித முரண்பாடும் இல்லை-
இதையே பக்தியேக கோசார -என்று பக்திக்கு மட்டுமே பலனாக உள்ளவன் என்கிறார் –ஸ்ரீ ஆளவந்தார் இந்த ஸ்லோகத்தில்
பக்திக்கு மட்டுமே அவன் பலனாக உள்ளான் -இத்தால் கர்மமும் இணைந்தே மோக்ஷத்துக்கு காரணம் என்ற வாதமும்
ஞானான் மோக்ஷம் என்ற வாதமும் நிரசிக்கப்படுகிறது
இங்கு -கோசரன் -என்றது -பலனாக அடையும்படியாக அவன் உள்ளான் என்றபடி –
பக்தி ஏக லப்ய புருஷே புராணே–ஸ்ரீ கருட புராணம் -219-34- என்று பக்தி ஒன்றால் மட்டுமே
அடையக்கூடியவனாக எப்போதும் உள்ள பரம புருஷன் உள்ளான்
ஆத்ம சித்தியிலும் பக்தி யோக லப்ய–பக்தி யோகத்தினால் மட்டுமே அடையாத தக்கவன் என்பதும் உண்டே
உபாயமாகவும் -உபேயமாகவும் -ஆஸ்ரயமாகவும்-அவன் ஒருவனே
ப்ரயோஜனாந்தம் கொண்டு விலகிப் போகாமல் இருக்கவே ஏக பத பிரயோகம்
ஏக -பக்திக்கு அவன் ஒருவனே விஷயம் –
பூமா வித்யை போன்றவை எல்லை அற்ற மேன்மையுடன் கூடிய உயர்ந்த பரம புருஷார்த்தம் அவனே என்று காட்டும் –
பரம புருஷார்த்த லக்ஷண மோக்ஷ சாதனதயா வேதாந்த உதிதம்
ஸ்வ விஷயம் ஞான கர்ம அநு க்ருஹீத பக்தி யோகம் அவதாரயாமாச -ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்-என்று
உயர்ந்த புருஷார்த்தமாகிய மோக்ஷத்துக்கு சாதனம் என்று வேதாந்தங்களில் கூறப்பட்டதும்
தன்னையே பற்றியதும்
ஞானம் மற்றும் கர்மங்களால் ஏற்படுவதும் ஆகிய பக்தியைப் பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் உபதேசித்தான்
அன்றிக்கே
கோசார -என்று எல்லை அற்ற ஐஸ்வர்யம் கொண்டவன் -அதனால் நமது பக்திக்கு உடையவன் என்றுமாம் –

ஐகாந்திகையாக இருப்பதையே ஏக -சப்தம் –
ஐகாந்திகையாக இருத்தல் என்றால் -உயர்ந்த தத்வம் தாழ்ந்த தத்வம் வேறுபாடுகளை அறிந்த பின்னர்
எங்கு பக்தி செய்ய வேண்டுமோ அங்கு நிலை நிறுத்தி -மற்ற விஷயங்களைப் பற்றாமல் –
ஒரே விஷயத்தையே பற்றியபடி இருத்தலே –

ஆத்யந்திகை -புருஷார்த்தங்களிலே தாழ்ந்தவை உயர்ந்தவை ஆகியவை பற்றி அறிந்து கொண்டு —
அவனே புருஷார்த்தம் என்று இருக்கை-அவனை மட்டுமே அனுபவித்து அதற்கு
மேல் எல்லை இல்லை என்று ஈடுபாட்டுடன் இருத்தலே ஆகும்

ப்ரஹ்ம -போன்ற பொதுச் சொற்கள் -மஹா உபநிஷத் போன்றவற்றில் கூறப்பட்டதும் -மறுக்கப் படாததும் –
வேறே அர்த்தம் கொள்ள முடியாததுமான -நாராயண –என்பதன் விசேஷமான பதத்தின் பொருளையே குறிக்கும்
இதை உணர்த்தவே ஸ்ரீ ஆளவந்தார் முதல் ஸ்லோகத்தில் –
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம-என்று பொதுவாகவும் விசேஷமாகவும் அருளிச் செய்கிறார்
நாராயண அநுவாகத்தில் -நாராயண பர ப்ரஹ்ம -என்று நாராயண சப்தம் வேறுபாடு இல்லாமல் உள்ளது போலே தோன்றினாலும்
முன் பின் வாக்கியங்களில் வேறுபாடு தோன்ற உள்ளதாலும் –
மற்ற சாகைகளில் பிரித்தே கூறப்பட்டதாலும் இங்கும் விசேஷம் பொது என்று பிரித்தே கொள்ள வேண்டும் –
அனைத்து ப்ரஹ்ம வித்யைகளிலும் உபாஸிக்க வேண்டிய விசேஷமான தத்வம் முன்பே வேதங்களில் நிச்சயிக்கப் பட்டதால்
பரத்வம் பற்றி முழங்கும் நாராயண அநு வாகத்தில் கூறப்பட்ட ஸ்ரீமந் நாராயணனே
இந்த ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்திலும் பரக்கப் பேசப்படும் பொருளாகிறான் –
விஸ்வமே வேதம் புருஷ –தைத்ரியம் -11-2- அனைத்து வஸ்துக்களும் புருஷன் என்று கூறப்பட்டது போன்று

அர்ஜுந உவாச-
பஸ்யாமி தேவாம்ஸ் தவ தேவ தேஹே–ஸர்வாம்ஸ் ததா பூத விஸேஷ ஸங்காந்.–
ப்ரஹ்மாணமீஸம் கமலாஸ நஸ்தம்-ருஷீம்ஸ்ச ஸர்வாநுரகாம்ஸ்ச தீப்தாந்—৷৷11.15৷৷

அர்ஜுனன் கூறினான் -தேவனே உனது தேகத்தில் எல்லா தேவர்களையும் காண்கிறேன் –
அவ்வண்ணமே எல்லா பிராணி வகைகளின் கூட்டங்களையும் -பிரமனையும் –
உந்தித் தாமரையில் வீற்று இருக்கும் பிரமனுக்கு அடங்கி நிற்கும் சிவனையும் எல்லா ரிஷிகளையும்
ஒளி வீசும் பாம்புகளையும் காண்கிறேன் –
பார்த்தேன் -தேவ சப்தம் இங்கு ஆதேயம் –உலகு எல்லாம் தாங்கி -தேவர்கள் அத்தனை பேரையும் –
இந்த்ராதிகள் இங்கு -நான்முகன் மேலே -பூதங்கள் விசேஷ -கூட்டங்கள் அனைத்தையும் பார்த்தேன் –
பிராணி வகைகள் பல அன்றோ -கற்றுக் கறவை கணங்கள் பல அன்றோ பல பஹு வசனங்கள் இதில் -அதே போலே –
பூத விஸேஷ ஸங்காந்-நான் முகன் உந்தித் தாமரையில் ருத்ரன் ரிஷிகள் -பாம்புகள் -சேர்த்து சொல்லி -வாசி இல்லையே –
அவன் திருமேனியில் -இருப்பதால்

பரமாத்மாவுடன் சேர்த்துக் கூறப்பட்டதும் –நாரா -என்னும் சொல்லின் பொருளாக உள்ள
நான்முகன் -சிவன் -இந்திரன் -உள்ளிட்டவர்கள் -அவனால் நியமிக்கப்படுகிறவர்கள் -என்று
ப்ரஹ்மாணமீஸம் கமலாஸ நஸ்தம்-உள்ளது
எல்லாமே அவனது விபூதியே-என்றே நாராயண அநு வாகத்தில் நாராயண பர ப்ரஹ்ம -என்று உள்ளது -இதையே
ஸ்வாபாவிக அனவதிக அதிசய ஏசித்ருத்வம் நாராயண த்வயி ந ம்ருஷ்யதி வைதிக –க ப்ரஹ்ம சிவ
சதமக பரம கராடித்யேத அபி யஸ்ய மஹி மார்ணவ விப்ருஷஸ்தே -ஸ்தோத்ர ரத்னம் -11-என்று
இவர்களைக் காட்டிலும் மேலான-கர்மவசப்படாத -முக்தர்களும் இவனது பெருமை என்னும் கடலின் துளியாகவே இருக்க
இவனது ஸ்வ பாவிக மேன்மையான ஐஸ்வர்யத்தை எந்த வைதிகம் பொறுக்க மாட்டான் என்கிறார்

சம்வித் சித்தியில் -அத்விதீயம் —என்னும் ஸ்ருதிக்கு வியாக்யானமாக –
யதா சோழ நிரூப சம்ராட் த்விதீயோ அஸ்தி பூதலே இதை தத் துல்ய ந்ருபதி நிவாரண பரம் வச-
ந து தத் புத்ர தத் ப்ருத்ய கலத்ராதி நிஷேதகம் ததா ஸூர அஸூர நர ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மாண்ட சதகோடய
கிலேச கர்ம விபாகாத்யைர் அஸ்ப்ருஷ்டஸ்ய அகிலேசிதுஸ் –
ஜ்ஞாநாதி ஷாட் குண்ய நிதேர் அசிந்த்ய விப வஸ்ய தா விஷ்ணோர் விபூதி மஹிம சமுத்ரத்ரப் ச விப்ருஷ-உஎன்று
சோழ அரசன் தனக்கு சமமாக யாரும் இல்லாதவன் -ஸார்வ பவ்மனாக உள்ளான் -என்றது
அவனுக்கு நிகராக வேறு அரசர்கள் உள்ளனர் என்னும் கருத்தை நீக்குவதிலேயே முக்கிய நோக்கம் –
புத்ரர்கள் வேலையாட்கள் பத்னி போன்றவர்கள் அவனுக்கு இருப்பதை நீக்குவதில் இல்லையே
அதே போலே அத்விதீயம் என்றது
அகில ஹேயபிரத்ய நீக்க ஸமஸ்த கல்யாண குண நிதி -அப்ரமேய -வாக்குக்கும் மனசுக்கும் எட்டாத மேன்மை –
ப்ரஹ்மாண்டங்கள் கொண்ட லீலா விபூதியும் நித்ய விபத்தியும் கொண்டவன் -என்றதே ஆகும்
இதனாலே பரம் ப்ரஹ்ம புருஷோத்தமோ நாராயண –
மஹா புருஷ நிர்ணயம் என்னும் கிரந்தத்தில் ஸ்ரீ ஆளவந்தார் இத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

இப்படி பரம் ப்ரஹ்ம இரண்டையும் ஸ்ரீ யபதி தொடங்கி
ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யமும் -பரம் ப்ரஹ்ம புருஷோத்தமோ நாராயண – என்று விளக்கி
ஸ்ரீ தாத்பர்ய சந்திரிகையும் இத்தை விளக்கும் – –
பரம் என்னும் விசேஷணம் இல்லாமலேயே ப்ரஹ்மம் -என்றாலே பர ப்ரஹ்மத்தை –
அனைத்தையும் விட பெரியதாகவும் அனைத்தையும் தம்மை ஓக்க பெரியதாக ஆக்கும் திறமையையும் குறிக்கும் –
இருந்தாலும் அவனது லவ கேசம் உள்ளதால் ப்ரஹ்மம் என்று சிலரை உபசாரமாக சொல்வதும்
உண்டாததால் பரம் விசேஷணம் –
மும்மூர்த்திகளை விட வேறே ஓன்று உயர்ந்த வஸ்து உள்ளது போன்ற வாதங்களைத் தள்ளவே
இங்கு பரம் விசேஷணம் என்றுமாம்

ஸ்ரீ கீதை -தத்வம் ஹிதம் -உண்மை -நன்மை -இரண்டையும் உள்ளபடி உபதேசிப்பதால் ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரம்
உபநிஷத்துக்கு சமமாக இருப்பதாலே பெண்பாலில் வழங்கப்படுகிறது –
அத்ர உபநிஷதம் புண்யம்
கிருஷ்ண த்வைபாயனோ அப்ரவீத் -ஆதி பர்வம் -1-279–என்று மஹா பாரத்தில் தூய்மையான உபநிஷத்தாகிய
ஸ்ரீ கீதையை ஸ்ரீ வியாசர் கூறினார் –
கற்றவர்களும் –
யஸ்மின் ப்ரஸாதே ஸூ முகே கவயோ அபி யே தே சாஸ்த்ராண்யசா ஸூரிஹ தான் மஹிமா ஆஸ்ரயாணி
கிருஷ்னேந தேன யதிஹ ஸ்வயம் ஏவ கீதம் சாஸ்த்ரஸ்ய தஸ்ய சத்ருசம் கிமி வாஸ்தி சாஸ்திரம் —என்று
எந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அனுக்ரஹம் காரணமாக பல கவிகளும் அவனுடைய மஹிமையைப் பற்றிய சாஸ்திரங்களை
இந்த உலகில் கூறி வருகிறார்களோ -அந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணனால் எந்த ஸ்ரீ கீதை இந்த உலகில் தானாகக் கூறப்பட்டதோ
அந்த ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்துக்கு நிகரான சாஸ்திரம் என்ன உள்ளது-என்றனர் –
பாரதே பகவத் கீதா தர்ம சாஸ்த்ரேஷூ மாநவம் வேதேஷூ பவ்ருக்ஷம் ஸூ க்தம் புராணேஷூ ச வைஷ்ணவம் —என்றும்
ஐந்தாம் வேதமான மஹா பாரதத்தில் கீதை உள்ள பகுதியே பிரதான்யம் -என்றும் உரைக்கப் பட்டது –

சமீரித-நன்றாக கூறப்பட்டது என்றபடி
மயர்வு அறுத்து -அஞ்ஞானம் சம்சயயம் விபர்யயம் -இல்லாமல் -அறியாமை சந்தேகம் விபரீத ஞானம் வராமல் தடுத்து
ப்ராப்யமும் ப்ராபகமாகவும் -அடையாக கூடியவன் -அடையச் செய்பவன் –
த்ரி வித காரணமாயும் –சகல இதர வஸ்துக்களும் ஒரே அத்புத அகில காரணன் –
ஸ்திதி சம்ஹாரம் ஸ்ருஷ்டி-அனைத்தையும் செய்து அருளி -தாரகன் -நியாமகன் -சேஷி -வேத ப்ரதிபாத்யன் –
அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகன்-அமலன் -ஆதி பிரான் -விமலன் -நிமலன் நிர்மலன் -புருஷோத்தமன் –
சமன்வய ஸூத்ரத்தில் படியே -எல்லையற்ற மேன்மையைக் கொண்ட பரம புருஷார்த்தம் -சம் -சமீரித- என்றுமாம்
இப்படி இந்த முதல் ஸ்லோகம் மூலமாக ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்தின் ஆழ்ந்த பொருள் சுருக்கமாக உணர்த்தப் பட்டது –

———–

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-

கண்ணா நீ பார்த்ததற்கு காத்தற்கு இனிதுரைத்த
திண்ணார் திறம் அருளும் சீர் கீதை எண்ணாரு
நன்பொருளை எங்கட்க்கு நாதா அருளுதலால்
புன் பொருளில் போகா புலன் -1-

மாதவனும் மா மாது மாறனும் வண் பூதூர் வாழ்
போத முனி யுந்தந்தம் பொன்னடி கண் –மீதருள
வுச்சி மேல் கொண்டே யுயர் கீதை மெய்ப்பொருளை
நச்சி மேல் கொண்டு யுரைப்பன் நான் –2-

நாதன் அருள் புரியு நல் கீதையின் படியை
வேதம் வகுத்த வியன் முனிவன் –பூ தலத்துப்
பாரதத்தே காட்டும் பதினெட்டு ஒத்தும் பகர்வேன்
சீர் தழைத்த வெண்பாத் தெரிந்து –3 —

வேதப் பொருளை விசயற்குத் தேர் மீது
போதப் புகன்ற புகழ் மாயன் -கீதைப்
பொருள் விரித்த பூதூர் மன் பொன்னருளால் வந்த
தெருள் விரிப்பனன் தமிழால் தேர்ந்து –4-

தேயத்தோர் உய்யத் திருமால் அருள் கீதை
நேயத்தோர் எண்ணெய் நிறைவித்துத் –தூய
தெருள் நூலதே பெரிய தீபத்தை நெஞ்சில்
இருள் போக ஏற்றுகேன் யான் –5-

சுத்தியார் நெஞ்சில் அத் தொல் கரும ஞானத்தால்
அத்தியாது ஒன்றை அறந்துறந்தோர்–பத்தியால்
நண்ணும் பரமணாம் நாரணனேநல் கீதைக்கு
எண்ணும் பொருளாம் இசைந்து –6—-முதல் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

———————————-

ஜ்ஞான கர்மாத்மிகே நிஷ்டே யோக லஷ்யே ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதே
ஆத்மாநுபூதி சித்த் யர்த்தே பூர்வ ஷட்கே ந சோதிதே — –2-

ஜீவாத்ம சாஷாத்காரம் -யோகத்தை அடையும் விதத்தையும் -ஆத்ம அனுபவத்தை அடையும் விதத்தையும்-
பகவத் விஷய ஞானம்-இதர விஷய வைராக்யம் -இவற்றால் அலங்கரிக்கப் பட்ட ஞான கர்ம யோகங்கள்
முதல் ஆறு அத்தியாயங்களில் அருளிச் செய்யப் பட்டன

அடுத்துள்ள மூன்று ஸ்லோகங்களால் மூன்று ஷட்கங்களின் அர்த்தங்களை சுருக்கமாக அருளிச் செய்கிறார் –
ஞான நிஷ்டை என்பது ஞான யோகம் -கர்ம நிஷ்டை என்பது கர்ம யோகம் –
அந்த அந்த அதிகாரிகள் தங்களால் செய்யத்தக்க யோகத்தில் நிலையாக நிற்பதே நிஷ்டையாகும்
அல்லது பலன் உண்டாகும் வரையில் உறுதியாகப் பிடிக்கப்பட்ட உபாய அனுஷ்டானம் என்பதாகும் –

இவற்றின் ஸ்வரூபங்களைக் குறித்து
கர்ம யோகஸ்த பஸ் தீர்த்த தான யஜ்ஞாதி சேவனம்
ஜ்ஞான யோகோ ஜிதஸ் வாந்தை பரி ஸூ த்தாத்மநி ஸ்திதி –23-
கர்ம யோகஸ் தபஸ் தீர்த்த –கர்ம யோகம் என்பது -தபமும் தீர்த்த யாத்திரையும் மேலே காட்டுகிறார் –
யோக லஷ்யே–கர்ம யோகம் செய்த பின்னர் -ஞான யோகம் கை கூடப்பெற்று அதன் மூலமாக
ஆத்ம சாஷாத்காரம் பெறுகிறான் என்பது இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் கூறப்பட்ட வரிசையாகும்
ஞான யோகத்தின் போது பழக்கம் இன்மை காரணமாக இடையிலே உண்டாகும் விளையும் தவறுகளால்
அதனைக் கை விட்டு ஆத்ம சாஷாத்காரம் அடைவது வரை
ஆத்ம ஞானத்தை தன்னுள்ளே அடக்கிய கர்ம யோகத்தில் சிலர் இழியக் கூடும்
இத்தகைய கர்ம யோகம் மூலமாக உலகில் சிஷ்டர்கள் என்று பிரசித்தி பெற்றவர்கள் சிலர் உள்ளனர்
மேலும் சிலர் தங்களுடைய அனுஷ்டானத்தையே பிரமாணம் என்று கொண்டு
மற்றவர்களும் அதைப் பின்பற்றும்படியாக உள்ளார்கள்
தவறுகள் இல்லாமல் எளிதாகச் செய்யக் கூடிய உபாயத்தை மீது மட்டுமே ஆசை கொண்டவர்கள் உள்ளனர் –
இவர்கள் அனைவருக்குமே ஞான யோகம் இல்லாமல் கர்ம யோகத்தால் ஆத்ம சாஷாத்காரம்
கை கூடும் என்று மூன்றாம் அத்யாயம் தெரிவிக்கிறது

ஸ்லோகத்தில் உள்ள -யோக லஷ்யே-என்பதில் உள்ள யோகம் என்னும் பதம் –
ஆசனம் பிராணாயாமம்- உள்ளிட்ட அங்கங்களைக் கொண்டதும் – ஆத்ம அவலோகநம் என்ற பெயர் உள்ளதும் ஆகிய
ஆத்மாவை நேரில் காண்பதற்காக மனதை ஆத்மாவிடம் நிலையாக செலுத்தியபடி இருத்தல் –
இவ்விதம் நிலையாக நிற்கும் மனம் மூலம் ஆத்மாவைக் காணுதல் என்பதே யோகம் என்று இங்கு உள்ளது
அதாவது ஆத்ம சாஷாத்காரம் என்பதாகும் –
ஆகவே இடைவிடாமல் ஆத்மாவையே நினைத்தபடி உள்ள இந்த யோகத்திற்குக் காரணமான ஞான யோகம் வேறு –
யோகத்தின் பலனாகிய ஆத்ம சாஷாத்காரம் வேறு -பலனைக் காட்டிலும் யோகம் வேறு என்பதை உணர வேண்டும்

ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதே––எம்பெருமானுக்கு ஆதி பணிந்தது -சேஷத்வ ஞானத்துடனும் -பகவத் ப்ரீதிக்காகவே செய்வதாக –
வேறே ப்ரயோஜனாந்தர புத்தி இல்லாமல் –தனக்கே யாக -என்றபடி
சேஷிக்கு அதிசயமும் ஆனந்தமும் பிரயோஜனம் என்ற உணர்வுடன்-செய்யும் நிலை –

ஸுகமாத்யந்திகம் யத்தத் புத்தி க்ராஹ்ய மதீந்த்ரியம்.–
வேத்தி யத்ர ந சைவாயம் ஸ்திதஸ் சலதி தத்த்வத—৷৷6.21৷৷
இந்திரியங்களுக்கு அப்பால் பட்டதாகவும் -ஆத்ம புத்தியினாலேயே அறியத் தக்கதாயும் ப்ரஸித்தமானதுமான
துன்பம் கலவாத ஆத்ம சாஷாத்கார ஸூகத்தை எந்த யோக அப்யாஸத்தில் அனுபவிக்கிறானோ –
எந்த யோக அப்யாஸத்தில் இருக்கும் இந்த யோகீ அத்தன்மையில் இருந்து ஒரு போதும் நழுவுவது இல்லையோ –

ஆத்மாநுபூதி சித்த் யர்த்தே —
ஸூ கம் ஆத்யந்திகம் யத்தத் –என்று கூறுவதற்கு ஏற்ப புலன்களால் அனுபவிக்கும் சிற்றின்பங்களை விட உயர்ந்தது –
தன்னைத் தவிர உள்ள மற்ற இன்பங்களில் பற்று அற்ற சிந்தனையை அளிக்க வல்ல ஆத்ம சாஷாத்காரம் என்னும்
உயர்ந்த பலனை அளிக்க வல்லதாகும் என்றே பொருள் –

பூர்வ ஷட்கே ந சோதிதே –என்று முன்னமே விதிக்கப் பட்டன
இரண்டாம் அத்யாயம் ந த்வே வாஹம் -வரை உள்ள -11-ஸ்லோகங்கள் முடிய இதே பொருள் என்பதால்
தனியாக ஒரு ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகம் அமைக்கப் பட வில்லை

இப்படியாக இந்த கீதார்த்த ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகம் மூலம் -முதல் ஆறு அத்தியாயங்கள் தாழ்வான ஜீவனைப் பற்றிக்
கூறுகின்றன -என்பதும் -பரம்பரையாக பலனை அளிக்கின்ற உபாயத்தை உரைக்கின்றன என்பதும் ஆகும் –

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-இரண்டாம் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

ஞானம் கர்ம நலம் சேர் நிலையதனை
யான மன யோகத்தார் யாய்நது இங்கு -ஊனம் அறத்
தன்னாருயிர் உணரும் தன்மையினை நல் கீதை
முன் ஓர் ஆறு ஒத்தும் ஓதும் முயன்று –7–

———————————————————

மத்யமே பகவத் தத்தவ யாதாத்ம்யாவாப்தி சித்தயே
ஜ்ஞான கர்மாபி நிர்வர்த்த்யோ பக்தி யோக பிரகீர்த்திதே –3-

மத்திய ஆறு அத்தியாயங்களில் ஞான கர்ம யோகம் மூலம் உண்டாக வல்ல
பர ப்ரஹ்மத்தின் உண்மையான அனுபவம் பெற-ஞான கர்ம யோகங்களால் சாதிக்கப்படும் –
பக்தி யோகம் விரிவாக அருளப்படுகிறது –
ஞானம் த்யானம் உபாசனம்-மூலமே அடையலாம் – -உபநிஷத் சொல்லும்
தமேவ வித்வான் –அம்ருத இஹ பவதி -ஞான யோகத்தால்
ஸ்ரோதவ்யா கேட்டு மந்தவ்ய -நினைத்து -நிதித்யாஸவ்ய -தைல தாராவத் -தியானாதால்
உபாசனம் –ஞானம் வந்து -வேறு ஓன்று நினைவு இல்லாமல்
இங்கு பக்தி –உபாசனத்தில் அன்பு காதல் வேட்கை -கலந்து -வேறு வேறு நிலைகள் –
ஸ்நேஹம் பூர்வம் அநு த்யானம் -பக்தி என்றவாறு –
பீதி இல்லாமல் -பக்தியுடன் திரு – ஆராதனம் –
கேள்விகள் இல்லாமல் -அனுபவம் -இங்கு -கீழே ஞானத்துக்கு கேள்விகள் -தர்க்க ரீதியாக பதில்கள் உண்டு –
7–8–9-பக்தி யோகம் முடியும்–பக்தர் ஏற்றம் -பக்தி பெருமை -பற்றி சொல்லி கடைசியில்
ஒரே ஸ்லோகத்தால் பக்தி யோகம் கௌரவம் தோன்ற -பீடிகை கீழ் எல்லாம் –
மீண்டும் சொல்கிறேன் -கேளு ஆரம்பித்து –9-அத்யாயம் -சொல்ல வந்தால் தடுக்க வில்லையே சொல்கிறேன் -என்பான் –
மேகம் தானே வர்ஷிக்குமே – –

நடுவில் உள்ள ஆறு அத்தியாயங்கள் மிகவும் உயர்ந்த வஸ்துவைப் பற்றியும் –
நேரிலே பலனை அளிப்பதுமான உபாயம் பற்றியும் கூறுகின்றன –
கடந்த ஸ்லோகத்தில் -பூர்வ ஷட்கேந -இதில் மத்யம ஷட்கேந –
பகவான் -என்ற பதம் -நடு ஆறு அத்தியாயங்களில் கூறியபடி -சர்வத்துக்கும் காரணமாய் –
அகில ஹேயபிரத்ய நீகனாய் கல்யாணை கதனனாய் உள்ள பர ப்ரஹ்மத்தையே சொல்லும் –
பூஜ்ய பதார்த்த யுக்தி பரிபாஷா சமன்வித -சப்தோ அயம் நோபசாரேண த்வன் யத்ர
ஹ்யுபசாரத –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 6-5-77-என்கிற பதங்கள்
பகவான் இவனுக்கே ஸ்வாபாவிகம்-மற்றறவர்களுக்கு உபசாரமாக அன்றோ சொல்வது
ப்ரஹ்மம் பதமும் அவனையே குறிக்கும் –
ஸ்ரீ பாஷ்யத்தின் தொடக்கத்திலேயே எம்பெருமானார் இதனாலே ப்ரஹ்ம பத பிரயோகம் –
பகவத் பக்தர்கள் பாகவதர்கள் -அவர்களால் பக்தி செய்யப்படும் பரமாத்மாவுக்கு பகவான் என்றே பெயர் –
பகவாநேவ தத்வம் –பகவான் ஆகிற வஸ்து –ப்ரமாணங்களால் காட்டப்படும் வஸ்து –
இதுவே பகவத் தத்வம் எனப்படுகிறது –

யாதாத்ம்யாவாப்தி சித்தயே-
இந்த ஸ்லோகத்தில் உள்ள -யாதாத்ம்யாவாப்தி சித்தயே-பதங்கள்
பக்த்யா த்வநந்யயா ஸக்ய மஹமேவஂவிதோர்ஜுந.–
ஜ்ஞாதும் த்ருஷ்டும் ச தத்த்வேந ப்ரவேஷ்டும் ச பரந்தப—৷৷11.54৷৷என்றபடி கூறப் பட்ட பொருளை அளிக்கிறது –
பக்திக்கு பலனாக ஐஸ்வர்யாதிகள் இல்லாமல் அவனே உள்ளான் –என்கிறது –
அவனது திவ்ய ஸ்வரூபம் தேச கால வஸ்து -த்ரிவித பரிச்சேதமும் இல்லாமல் எங்கும் நிறைந்த ஸ்வரூப ஆகும்
அவாப்தி-
அனுபவித்தல் -நிரவதிக அதிசய ஆனந்தமாக அனுபவித்தல் -இதுவே உயர்ந்த பலன் -அனுபவித்தல் சித்தி என்றும்
அனுபவத்தை அடைதல் சித்தி என்றுமாம் –

ஜ்ஞான கர்மாபி நிர்வர்த்த்யோ-
ஞான யோகம் மற்றும் கர்ம யோகம் ஆகியவற்றால் உண்டாகக் கூடிய -என்று ஸ்லோகத்தில் கூறியதால்
முதல் ஷட்கம் -நடுவில் உள்ள ஷட்கம்-என்றுள்ள ஷட்கங்களின் வரிசையானது காரணத்துடன் கூறப்பட்டது –
இதை அடி ஒட்டியே ஏழாவது அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் –
பரம ப்ராப்ய பூதஸ்ய பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ நிரவத் யஸ்ய மஹா விபூதே–ஸ்ரீ மதோ நாராயணஸ்ய
ப்ராப்தயுபாய பூதம் தத் உபாசனம் வக்தும் தத் அங்க பூத ஆத்மஞான பூர்வக கர்ம அனுஷ்டான சாத்யம்
ப்ராப்து -பிரத்யகாத்மநோ யாதாம்ய தர்சனம் யுக்தம் -என்று ஸ்ரீ எம்பெருமானார் -அருளிச் செய்கிறார் –
முதல் ஆறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட ஷட்கம் மூலமாக அனைவரின் குறிக்கோளாக உள்ளவனும் –
பர ப்ரஹ்மமாக உள்ளவனும் -தோஷங்களால் பீடிக்கப்படாமல் உள்ளவனும் –
அனைத்து உலகுக்கும் ஒரே காரணமாக உள்ளவனும் -அனைத்தையும் அறிந்தவனும்-
அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாக உள்ளவனும் -தடையில்லாத ஸத்யஸங்கல்பம் கொண்டவனும் –
உபய விபூதி நாதனும் -ஆகிய ஸ்ரீ மந் நாராயணனை அடையும் உபாயமான அவனைக் குறித்து
உபாசனம் கூறப்பட்டது -இத்தகைய உபாசனத்துக்கு அடிப்படையாக உள்ளதும் –
ஆத்ம ஞானம் என்பதுடன் இணைந்த கர்ம யோகத்தின் மூலமாக அடையப்படும் ஆத்ம சாஷாத்காரம்
என்பது உபாயமாகக் கூறப்பட்டது -என்று அருளிச் செய்தார்

அடுத்துள்ள இரண்டாது ஷட்கம் மூலமாக பர ப்ரஹ்மமாகிய பரம புருஷனின் ஸ்வரூபமும் –
பக்தி என்னும் பதத்துக்குப் பொருளாக அந்தப் பரம புருஷனின் உபாசனமும் கூறப்படுகிறது –

யதம் ப்ரவ்ருத்திர் பூதாநாம் யேந ஸர்வமிதம் ததம்.–
ஸ்வ கர்மணா தமப்யர்ச்ய ஸித்திம் விந்ததி மாநவ—৷৷18.46৷৷

எந்தப் பரம புருஷனிடம் இருந்து எல்லாப் பொருள்களுக்கும் உத்பத்தி முதலான செயல்கள் அனைத்தும் விளைகின்றதோ-
எந்தப் பரம புருஷனாலே இந்தப் பொருள்கள் அனைத்தும் வியாபிக்கப் பட்டுள்ளதோ அந்தப் பரம புருஷனை
தனக்கு உரிய வர்ணாஸ்ரம கர்மத்தால் ஆராதனம் செய்து மேலான ப்ராப்யமான என்னை அடைகிறான் –
முக்தி -அடைகிறான் -எவன் இடம் இருந்து ஜீவ ராசிகள் உத்பத்தியோ அடைகின்றனவோ வியாபிக்க பட்டு இருக்கிறதோ
அந்த பரம் பொருளை -அர்ச்சனை பண்ணி -வர்ணாஸ்ரம கர்மாக்களில் புஷபம் அர்ச்சனை -பிரித்து விட்டு –

ப்ரஹ்ம பூத ப்ரஸந்நாத்மா ந ஸோசதி ந காங்க்ஷதி–
ஸமஸ் ஸர்வேஷு பூதேஷு மத் பக்திம் லபதே பராம்–৷৷18.54৷৷

என்னைத் தவிர்ந்த வேறு எப்பொருளைப் பற்றியும் வருந்துவது இல்லை – வேறு ஒன்றை விரும்புவதும் இல்லை –
என்னைத் தவிர்ந்த மற்ற எல்லாப் பிராகிருதப் பொருள்களிலும் பற்று அற்று இருக்கையில் ஒத்தவனாய்
மேலான என் விஷயமான பக்தியை அடைகிறான் –

இந்த அர்த்தமானது -இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்களிலும் சுருக்கமாக கூறப்பட உள்ளது –
பக்தி என்னும் பதம்
உபாயம் என்று பொருள் தருவதால் –பக்தி யாகிற யோகம் பக்தி யோகம் என்கிறதாகிறது
யோகம் என்னும் பதம் த்யானம் என்னும் பொருள் தரும் போது பக்தி என்னும் த்யானம் என்றதாயிற்று –
இவ்வாறு கூறும் போது த்யானம் என்னும் பதம் இடைவிடாமல் நினைத்தலையே சொல்லும்
பக்தி என்பது ப்ரீதியுடன் நினைத்தலையே உணர்த்தும் -எனவே பக்தியாகிற த்யானம் எனலாம்

ப்ரகீர்தித-மேலானதாக -என்பதன் மூலம்
பக்தி ஸ்வரூபம்
அதன் அங்கம்
அதன் விஷயம்
அதன் பலன் -ஆகியவை அனைத்தும் உயர்வாகவே உள்ளன என்று கூறப்பட்டது –

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-மூன்றாம் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

உள்ளபடி இறையை உற்று எய்த முற்று அறம் சேர்
தெள்ளறிவில் வந்து திகழ் பத்தி –வெள்ள
நடையாடும் யோகத்தை நாதன் அருள் கீதை
இடை ஆறு ஒது ஓதும் எடுத்து –8–

————————————————————————

பிரதான புருஷ வ்யக்த சர்வேஸ்வர விவேச நம்
கர்ம தீர் பக்திரித்யாதி பூர்வ சேஷோ அந்தி மோதித –4-

பிரதான புருஷ வ்யக்த சர்வேஸ்வர விவேச நம் -மூல பிரகிருதி ஜீவன் -பிரக்ருதியில் இருந்து உண்டாகும்
மஹான் போன்றவை -சர்வேஸ்வரன் -பற்றியும் –
கர்ம தீர் பக்திரித்யாதி -பூர்வ சேஷோ அந்தி மோதித –கர்ம ஞான பக்தி யோகங்களில் எஞ்சி உள்ளவற்றையும்
முதல் மூன்றால் -தத்வ ஞானம் விசாரம் — அடுத்த மூன்றால் அனுஷ்டானம் பண்ணும் முறைகள் –
சொல்லி முடித்ததும் பெரிய சோகம் -அர்ஜுனனுக்கு -ஆராய்ந்து பார் -சரியானதை பண்ணு பொறுப்பை தலையில் போட்டான் –
கீழே ஒன்றும் தெரிதா சோகம் –
இங்கு இவன் பெருமையை அறிந்த பின்பு வந்த சோகம் -சரம ஸ்லோகம் சொல்லி -சோக நிவ்ருத்தி-

பிரதான புருஷ வ்யக்த சர்வேஸ்வர
பிரதானம் அல்லது பிரகிருதி -என்பது அனைத்து லோகங்களுக்கும் காரணமாக உள்ள
ஸூஷ்ம -அசேதன -ஜடப் பொருள் ஆகும்
புருஷன் என்னும் ஜீவாத்மா -மேலே கூறப்பட்ட அசேதனங்களுடன் தொடர்பு கொண்டவனும்
அதனுடன் சேராமல் உள்ள தூய்மையான முக்தாத்மாக்களும் ஆவர்
வ்யக்த
பிரகிருதியின் செயல் -என்பது மஹான் தொடக்கமான பஞ்ச பூதங்கள் வரை உள்ள விசேஷங்களும்
அவற்றால் உண்டாகும் -தேவர்கள் -மனிதர்கள் -விலங்குகள் தாவரங்கள் -என்றுள்ள சரீரங்களும் ஆகும்

சர்வேஸ்வரன் என்பது –
உத்தம புருஷஸ் த்வந்ய பரமாத்மேத் யுதாஹருத–
யோ லோக த்ரய மாவிஸ்ய பிபர்த் யவ்யய ஈஸ்வர–৷৷15.17৷৷

எவன் ஒருவன் அசித் பக்த ஜீவன் முக்தாத்மா என்னும் மூன்று பொருள்களையும் வியாபித்து –
அவற்றைத் தாங்குகிறானோ -அவன் அழிவற்றவனாய் -அனைத்தையும் நியமிப்பவனாய் –
பரமாத்மா என்று சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்படுபவனாய் –
இக்காரணங்களால் மிக மிக மேலான புருஷனாய் இருப்பவன் -முற்கூறிய
ஷர அக்ஷர புருஷர்களைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவன்
இவர்களை காட்டிலும் வேறு பட்ட புருஷோத்தமன் -பாரமான ஆத்மா -லோக த்ரயம் –
சித் அசித் ஈஸ்வரன் தத்வ த்ரயங்கள் -சூழ்ந்து தங்குகிறான்
ஸ்வாமி -நியமனம்-ஈசான சீலன் நியமன சாமர்த்தியம் – -வியாபிக்கிறான் -தரிக்கிறான் -தங்குகிறான் –
மற்றவை வியாபிக்கப்படும் – தாங்கப்படும்- நியமிக்கப் படும்
என்று கூறுவதற்கு ஏற்ப உள்ள புருஷோத்தமனை குறிக்கும் –

சர்வேஸ்வரன் -என்பதால்
அவன் உண்டு உமிழ்ந்த தாழ்ந்த ஈஸ்வரர்கள் விலக்கப்பட்டனர்
சர்வேஸ்வரன் –
அஜஸ் சர்வேஸ்வரச்சித்த -ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ர நாமம் -என்ற திரு நாமம் இதனாலே கொண்டவன் –
விவேச நம்-
பகுத்தறிவு –இப்படிப்பட்ட வஸ்துக்களைப் பிரித்து உணர்த்த வல்ல தர்மம் ஆகும்
இதன் மூலமாக அந்தப் பொருள்களை வெவ்வேறானவை என்று தெளிகின்ற விவேகம் பெறலாம்
என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் –
கர்ம தீர் பக்திரித்யாதி–
என்பதன் மூலம் -கர்மயோகம் – ஞானயோகம் – பக்தியோகம் -ஆகியவற்றின் ஸ்வரூபங்கள் தெரிவிக்கப்படுகிறது
ஆதி சப்தத்தால்
இவற்றைச் செய்யும் முறையும் சாஸ்த்ர விதி நிஷேதங்கள் எல்லாம் குறிக்கும்
பூர்வ சேஷ –
எஞ்சியவை என்றவாறு –எஞ்சியவற்றை கூறி -விவரித்து -புநர் யுக்தி இல்லாமல் தெளிவாக்கப்படுகிறது –

இந்த ஸ்லோகம் ஸ்ரீ எம்பெருமானாரால் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தில் -13- அத்யாயம் தொடக்கத்தில் தெளிவாக விவரிக்கிறார்
பூர்வஸ்மிந் ஷட்கே
பரம ப்ராப்யஸ்ய பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ பகவதோ வாஸூ தேவஸ்ய
ப்ராப்த் யுபாய பூத பக்தி ரூப பகவத் உபாசந அங்க பூதம் ப்ராப்துஸ் –
பிரத்யகாத்மநோ யாதாத்ம்ய தர்சனம் -ஞான யோக கர்ம யோக லக்ஷண நிஷ்டாத்வய சாத்யம் யுக்தம் –
மத்யமே
ச பரம ப்ராப்ய பூத பகவத் தத்துவ யாதாத்ம்ய தன் மாஹாத்ம்ய ஞான பூர்வக
ஐகாந்திக ஆத்யந்திக பக்தி யோக நிஷ்டா ப்ரதிபாதிதா-
அதிசய ஐஸ்வர்ய அபேக்ஷமாணாம் ஆத்ம கைவல்ய மாத்ர அபேக்ஷமாணாம் ச பக்தி யோகஸ்
தத்தத் அபேக்ஷித சாதனமிதி சோக்தம்-
இதா நீ முபரிதநே து ஷட்கே
ப்ரக்ருதி புருஷ தத் சம்சர்க்க ரூப பிரபஞ்சேஸ்வர தத் யாதாம்ய
கர்ம ஞான பக்தி ஸ்வரூப தத் உபாதான பிரகாரச்ச ஷட்கத்வ யோதிதா விசோத்யந்தே –என்று
அருளிச் செய்தார் இறே

முதல் ஷட்கத்தில்
பர ப்ரஹ்மமாகவும் -அனைவராலும் அடையப்படும் பொருளாகவும் உள்ள வாஸூ தேவனை ஆராதிப்பதே
ஜீவனின் உண்மையான தன்மை எனப்பட்டது
இது ஞான யோகம் மற்றும் பக்தி யோகம் ஆகிய வழிகளில் அடையப்படும் எனப்பட்டது –
அடுத்து நடு ஷட்கத்தில்
பரம் பொருளான பகவானைப் பற்றி அறிதல்
அவனை முன்னிட்டு பலன் கருதாத பக்தி யோகத்தில் நிலைத்தல் ஆகியவை கூறப்பட்டன
மேலும் ஐஸ்வர்யம் மற்றும் கைவல்யம் விரும்பியவர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பிய பலனை
அடைவிக்க வல்லது பக்தி யோகமே எனப்பட்டது
இறுதி ஷட்கத்தில்
கீழே கூறப்பட்ட பலவற்றையும் விவரித்து –
மூல ப்ரக்ருதி -ஜீவன் -இவை இரண்டும் கூடிய ஸ்தூல உலகம் -சர்வேஸ்வரன் –
இவர்களைப் பற்றிய ஞானம் -கர்ம யோகம் ஞான யோகம் பக்தி யோகம் இவற்றினுடைய ஸ்வரூபம் –
இவற்றைக் கிட்ட உதவும் உபாயங்கள் ஆகியவை விவரிக்கப் படுகின்றன

இதில் பூர்வ த்ரிகம் உத்தர த்ரிகம் -என்று பிரித்து -16-அத்யாய தொடக்கத்தில்
அதீதே நாத்யா யத்ரயேண ப்ரக்ருதி புருஷயோர் விவி பக்த்யோஸ் ஸம்ஸ்ருஷ்ட யோச்சி யாதாம்யம்
தத் சர்க்க வியோக யோச்ச
குண சங்க தத் விபர்யய ஹேது கரத்வம் –சர்வ பிரகாரேண அவஸ்திதயோ –
ப்ரக்ருதி புருஷயோர் பகவத் விபூதித்வம் விபூதி மதோ
பகவதோ விபூதி பூதாதசித்வஸ்துந–அசித் வஸ்து நச்ச பத்த முக்த உபாய
ரூபா தவ்ய யத்வ வ்யாபந பரண ஸ்வாம்யைரர்த் தாந்தரதயா
புருஷோத்த மத்வே நச யாதாம்யம் ச வர்ணிதம் —என்று அருளிச் செய்கிறார் எம்பெருமானார் –

அசித் என்ற பிரகிருதி -சித் என்ற ஜீவன் ஆகிய இரண்டும் -சேர்ந்துள்ள போதும் பிரிந்துள்ள போதும்
அவற்றின் தன்மைகள் என்ன என்று கூறப்பட்டது –
அவை இரண்டும் சேர்ந்து இருப்பது என்பது குணங்களில் உண்டாகும் பற்றுதல் என்பதும்
பிரிந்து இருப்பது என்பது குணங்களில் பற்று நீங்குவதின் மூலம் என்பதும் கூறப்பட்டது –
சித் மற்றும் அசித் ஆகியவை எந்த நிலையில் உள்ள போதிலும் அவை எம்பெருமானின் செல்வங்களே
என்று கூறப்பட்டது
பந்தப்பட்ட நிலை -முக்தி பெற்ற நிலை -ஆகிய நிலைகளில் உள்ள ஷர அஷர புருஷர்களைக் காட்டிலும்
எம்பெருமான் உயர்ந்தவன் ஆவான்
அவன் அழியாமல் எங்கும் உள்ளவனாக அனைத்தையும் நியமித்த படி உள்ளதால் புருஷோத்தமன்
எனப்படுகிறான் என்று கூறப்பட்டது -என்பதாகும்

ஆக இந்த மூன்றாவது அத்தியாயத்தின் முதலில் உள்ள மூன்று அத்தியாயங்கள்
சித் அசித் ஈஸ்வரன் என்கிற தத்துவங்களை ஆராய்வதாகவும்
அடுத்து உள்ள மூன்று அத்தியாயங்கள்
கர்மயோகம் முதலானவற்றைச் செய்ய வேண்டிய முறைகளை ஆராய்வதில் நோக்கம் கொண்டவை
என்ற வேறுபாடு அறிய வேண்டும் –

ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வெண்பா-நான்காம் சங்க்ரஹண ஸ்லோகார்த்தம் –

கருமம் அறிவு அன்பு இவற்றின் கண்ணார் தெளிவில்
வரும் சித் அசித் இறையோன் மாட்சி -யருமை யற
என்னதான் அன்று அந்த எழில் கீதை வேதாந்தப்
பின்னாறு ஒது ஓதும் பெயர்ந்து –9-

—————————————————————-

ஸ்ரீ தேசிகன் அருளிச் செய்த ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்கிரகம் —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியுள் -ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வான் ஏறப் போம் அளவும் வாழ்வு –

கட்டப் பொருள் விரித்த காசினியில் நான்மறையில்
இட்டப் பொருள் இயம்பும் இன் பொருளைச் -சிட்டர் தொழும்
வேதாந்த தேசிகனை மேவுவார் தங்கள் திருப்பாதம்
புயம் அடியேன் பற்று –1-

கீதை மொழிந்து அருளும் வேதாந்த தேசிகனார் பாதாரவிந்த மலர் பற்று –2-

கருமமும் ஞானமும் கொண்டு எழும் காதலுக்கோர் இலக்கு என்று
அருமறை உச்சியுள் ஆதரித்தோதும் அரும் பிரமம்
திருமகளோடு வரும் திருமால் என்று தான் உரைத்தான்
தருமம் உகந்த தனஞ்சனயனுக்கு அவன் சாரதியே –1-

———————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ வாதி கேசரி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச் செய்த- ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹம்-ஸ்ரீ கீதார்த்த ரக்ஷை – ஸ்ரீ தாத்பர்ய சந்திரிகை-முதல் அத்யாய சாரம் –

December 12, 2019

ஸ்வ தர்ம ஜ்ஞ்ஞான வைராக்ய சாத்ய பக்த்யேக கோசர
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம கீதா சாஸ்திரே சமீரித– -1-

ஜீவனுக்கு உரிய தர்ம-கர்ம – ஞானங்களால் -மற்றும்
வேறு விஷயங்களில் பற்று இல்லாத நிலையாலும் பக்தி யோகம் கை கூடும் –
இப்படி பக்தி யோகத்துக்கு மட்டும் இலக்காகும் பர ப்ரஹ்மம் ஸ்ரீ மன் நாராயணன்
ஸ்ரீ பகவத் கீதையில் நன்றாக அருளிச் செய்யப் பட்டுள்ளன –

———————————-

ஜ்ஞான கர்மாத்மிகே நிஷ்டே யோக லஷ்யே ஸூ ஸம்ஸ்க்ருதே
ஆத்மாநுபூதி சித்த் யர்த்தே பூர்வ ஷட்கே ந சோதிதே — –2-

ஜீவாத்ம சாஷாத்காரம் -யோகத்தை அடையும் விதத்தையும் –
ஆத்ம அனுபவத்தை அடையும் விதத்தையும்-பகவத் விஷய ஞானம்
இதர விஷய வைராக்யம் -இவற்றால் அலங்கரிக்கப் பட்ட ஞான கர்ம யோகங்கள்
முதல் ஆறு அத்தியாயங்களில் அருளிச் செய்யப் பட்டன

—————————————————————-

அஸ்தான ஸ்நேக காருண்ய தர்ம அதர்ம தியாகுலம்
பார்த்தம் ப்ரபன்ன முத்திச்ய சாஸ்திரர் அவதரணம் க்ருதம்–5-

காட்டக் கூடாத இடத்தில் ஸ்நேஹம் -காருண்யம் -தர்ம அதர்ம விவேகம் இல்லாமல் –மூன்று தோஷங்கள் –

தகாத உறவினவர்கள் இடமும் நண்பர்கள் இடமும் உண்டாகும் அன்பு மற்றும் இரக்கம் காரணமாக
தர்ம யுத்தம் என்பதை அதர்மம் என்று கருதும் மயக்கம் உண்டானது –
இப்படியாகக் கலக்கம் கொண்டவனும் -தன்னைச் சரணம் புகுந்தவனுமாகிய அர்ஜுனனைக் குறித்து
ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்தின் முதல் அத்யாயம் உண்டானது –

ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரத்தின் முக்கியமான பொருளும்
மூன்று ஷட்கங்களாகப் பிரித்து ஒவ் ஒன்றின் முக்கிய பொருளும்
நான்கு ஸ்லோகங்களில் அருளிச் செய்த பின்
அடுத்து -18-ஸ்லோகங்களால் ஒவ் ஒரு அத்தியாயத்தின் பொருளும் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டுள்ளன –
அர்ஜுனன் துயரம் கொள்வதும் அத்தை பகவான் போக்குவதும் முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களின் பொருள்கள்
முதல் அத்தியாயமும் இரண்டாம் அத்யாயம் -11-ஸ்லோகம் வரையில் அருஜனின் சோகம்
இத்தை ஒரு ஸ்லோகத்தால் மேலே காட்டி அருளுகிறார்

இரண்டாம் அத்யாயம் -9- ஸ்லோகத்தில் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்
ஏவம் அஸ்தாநே சமுபஸ்தித ஸ்நேஹ காருண்யாப்யாம ப்ரக்ருதிம் கதம் க்ஷத்ரியானாம் யுத்தம் பரம தர்மம்
அப்ய தர்மம் மந்வாநம் தர்ம புபுத்சயா ச சரணாகதம் பார்த்தம் உத்திச்ய ஆத்ம யாதாத்ம்ய ஞாநேந
யுத்தஸ்ய பாலாபிசந்தி ரஹிதஸ் யாத்ம ப்ராப்த்யுபாய தஜ் ஞாநேந ச விநா அஸ்ய மோஹோ ந ஸாம்ய தீதீ
மத்வா பகவதா பரம புருஷேண அத்யாத்ம ஸாஸ்த்ர அவதரணம் க்ருதும் தத் உக்திம்-
அஸ்தான ஸ்நேக காருண்ய தர்ம அதர்ம தியாகுலம் பார்த்தம் ப்ரபன்ன முத்திச்ய சாஸ்திரர் அவதரணம் க்ருதம்-

வரக்கூடாத நேரத்தில் உண்டாகிய பாசம் -யுத்தம் செய்வது ஷத்ரிய தர்மம் என்ற போதிலும் யுத்தம் செய்வதை
அதர்மமாக நினைத்தல் -பகவான் இடம் சரணம் என்று புகுந்து தனக்கு உண்டான வழியை உபதேசிக்கும் படி கூறுதல் –
இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் அர்ஜுனன் இருந்தான் –
அவனைப்பார்த்த பகவான் தனது மனதில் -இவனுக்கு ஆத்மாவைப் பற்றிய ஞானம் பிறக்க வேண்டும் –
எந்த விதமான பற்றும் பலனும் எதிர்பாராமல் இப்போது போர் புரிவதன் மூலம் இவனுக்கு ஆத்ம ஞானம் பிறக்கும் –
அதன் பிறகே இவனுக்கு மயக்கம் நீங்கும் என்று எண்ணினான் –
இந்தக்கருத்தையே ஸ்ரீ ஆளவந்தார் இந்த ஸ்லோகத்தில் அருளிச் செய்கிறார்

தகாத இடத்தில் அன்பு -தயை -ஆகியவற்றின் காரணமாக -தர்மத்தில் அதர்மம் என்னும் எண்ணம் உண்டாகியது
என்பது ஸ்ரீ எம்பெருமானாரின் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய சிந்தனை –
இதனை ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்தில் முதல் அத்தியாயத்தில் -பந்து ஸ்நேஹ பரயா ச க்ருபயா
தர்ம அதர்ம பயேந ச அதிமாத்ர சன்ன சர்வாங்க –என்று
உறவினர்கள் மேல் கொண்ட ப்ரீதியாலும் அதிகமான கருணையாலும் தர்மத்தை அதர்மம் என்று எண்ணியதால் உண்டான
பயம் காரணமாகவும் ஒடுங்கிய உடல் உறுப்புக்களைக் கொண்டவனாய் -என்று இருப்பதன் மூலம் அறியலாம்
தர்ம அதர்ம பயாகுலம் -என்று படித்து -கயிற்றை பாம்பு என்று என்னும் பயம் போலே -என்று கொள்ள வேண்டும்
உத்திச்ய-ஒரு காரணமாக வைத்தபடி என்னும் பொருள்
ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய தொடக்கத்தில் பாண்டு தநய யுத்தப்ரா உத்ஸாஹந வ்யாஜேந –பாண்டுவின் புத்ரனை
யுத்தத்தில் உத்ஸாஹப்படுத்த வேண்டும்
ப்ரபன்னன் -தன்னைக் குறித்து சரணாகதி செய்தவன் –
அஸ்ய மோஹோ ந ஸாம்ய தீதீ மத்வா-அர்ஜுனனின் மயக்கம் தீராது –

இரண்டாம் அத்யாயம் -11-ஸ்லோகம் வரை இந்த கருத்தே என்பதால் ஸ்ரீ ஆளவந்தார்
இந்த ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகத்தில் முதல் அத்யாயம் என்று குறிக்க வில்லை

———-

நித்யாத்மா சங்க கர்மேஹா கோசரா சாங்க்ய யோகதீ
த்வதீய ஸ்திததீ லஷா ப்ரோக்தா தந்மோஹ சாந்தயே –6-

சாங்க்ய யோகம் -உண்மையான அறிவு -ஆத்மாவை பற்றி –பற்றுதல் இல்லாத கர்ம யோகம் பண்ண –
மோகம் மயக்கம் தீர்க்க -ஞான யோகி-கலக்க மாட்டாத-ஸ்திரமான புத்தி யுடன் -செய்வதை உபதேசிக்கிறார் –
ஞான யோகம் அடைய கர்ம யோகம் -ஆத்மாவின் நித்யத்வம் சொல்லி –உபதேசிக்கிறார் –

இதுக்கு ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்
ஏவம் ஆத்ம யாதாம்யம் யத்தாக் யஸ்ய ச கர்மணஸ் தத் பிராப்தி சாதன தாமஜாநதச் சாரீராத்மா ஞாநேந மோஹிதஸ்ய
தேந ச மோஹிந யுத்தாந் நிவ்ருத்தஸ்ய மோஹ சாந்தயே நித்யாத்ம விஷயா சாங்க்ய புத்திஸ் தத் பூர்விகா
ச அஸங்க கர்ம அனுஷ்டான ரூப கர்ம யோக விஷயா புத்தி ஸ்தித ப்ரஞ்ஞதா யோக சாதன பூதா த்வீதிய அத்யாயே ப்ரோக்தா-என்று
ஆத்மாவின் உண்மை நிலை -இத்தகைய ஆத்மாவை அடைய ஷத்ரியர்களுக்கு யுத்தமே உபாயம் போன்றவற்றை
அர்ஜுனன் அறியாமல் இருந்தான் -மேலும் அவன் இந்த மயக்கம் காரணமாக யுத்தத்தில் இருந்து வெளியேறவும் முயற்சித்தான் –
எனவே அவனுக்கு சாங்க்யம் என்ற ஞானம் அல்லது ஆத்மாவைப் பற்றிய அறிவு போதிக்கப் பட்டது –
மேலும் யோகம் அல்லது பலனில் விருப்பம் இல்லாது கர்மம் இயற்றும் மார்க்கமும் விளக்கப்பட்டது –
இவை இரண்டும் அசைக்க இயலாத ஞானத்தை உண்டாக்குகிறது –
இதையே ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகத்தில் அருளிச் செய்கிறார் –

——————-

கருமமும் ஞானமும் கொண்டு எழும் காதலுக்கோர் இலக்கு என்று
அருமறை உச்சியுள் ஆதரித்தோதும் அரும் பிரமம்
திருமகளோடு வரும் திருமால் என்று தான் உரைத்தான்
தருமம் உகந்த தனஞ்சனயனுக்கு அவன் சாரதியே –1-

உகவை அடைந்த உறவுடையார் பொரலுற்ற அந்நாள்
தகவுடன் அன்பு கரை புரளத் தருமத் தளவில்
மிக உளம் அஞ்சி விழுந்து அடி சேர்ந்த விசயனுக்கோர்
நகையுடன் உண்மை யுரைக்க அமைந்தனன் நாரணனே —2-

மிகவும் கர்வம் கொண்டு இருந்த பந்துக்களான துரியோதனன் உள்ளிட்டவர்கள் பாண்டவர்களுடன்
யுத்தம் தொடங்கிய நேரத்தில் மிகுந்த கருணை காரணமாக அன்பு கரை புரண்டு ஓட-யுத்தம் என்பது
தர்மம் என்ற போதிலும் அச்சம் கொண்டு ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவானின் திருவடித் தாமரைகளில் அர்ஜுனன் விழுந்தான் –
அவனைப்பார்த்த ஸ்ரீ மந் நாராயணனாகிய ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் புன்னகை பூத்தபடி உண்மையை உரைக்க நின்றான் –

———————–

த்ருதராஷ்ட்ர உவாச–
தர்ம க்ஷேத்ரே குரு க்ஷேத்ரே ஸம வேதா யுயுத்ஸவ–
மாமகா பாண்டவாஷ்சைவ கிமகுர்வத ஸஞ்ஜய—-৷৷1.1৷৷

த்ருதராஷ்ட்ரன் வாக்யத்துடன் தொடங்கி சஞ்சயன் வாக்யத்துடன் முடியும் -ஸ்ரீ கீதை –
என் பிள்ளைகள் –பாண்டு பிள்ளைகள் –கிம் அர்குவத -என்ன பண்ண -யார் வெல்ல போகிறார் -மனசில் வைத்து கேட்கிறான்-
அதார்மிகர்-தம் பிள்ளைகள் -க்ஷேத்ர சம்பந்தம் -நல்ல புத்தி வந்ததோ -ஆசை இருக்கலாமோ -க்ஷேத்ர மகிமையால்
தர்ம புத்திரர்கள் காண்டீபம் போட்டு விட்டு சண்டை போட்டு பெரும் ராஜ்யம் வேண்டாம் என்று போய் விட்டார்களோ –
கிம் அகுர்வத -எனக்கு வேண்டியதாக என்ன பண்ணுகிறார்கள் -என்றபடி –
மாமர -மமகாராம் தோற்ற பேசி -பாண்டவர் ஒதுக்கி வைத்து பேசி

தர்ம க்ஷேத்ரே –தர்மம் செய்வதற்கு ஏற்றதான இடம் -என்பதன் மூலம் யுத்தம் என்னும் யஜ்ஞம் இயற்றுவதற்கான
இடம் என்று உணர்த்தப் படுகிறது –
குரு க்ஷேத்ரே –பாண்டவர்களுக்கும் த்ருதராஷ்ட்ர புத்ரர்களுக்கும் தங்கள் உறவினர்களுடன் கூடியுள்ளதான
காரணமாக வெகுமானம் செய்ய வேண்டியதான இடம்
ஸம வேதா யுயுத்ஸவ–ஒருவருக்கு ஒருவர் விரோதம் கொண்டபடி யுத்தத்திற்கு அணி வகுத்து நிற்கின்ற
ச மற்றும் ஏவ -இரண்டு பாதங்களும் ஒரே பொருளை உணர்த்தும்
இவ்வுலகில் அனைத்து அரசர்களும் இந்த இரண்டு வகுப்பினருக்கும் உதவி செய்யும் விதமாக கூடியபடியால்
இந்த இருவருமே முக்கியமானவர்கள் என்று உணர்த்தியபடி

—————-

ஸஞ்ஜய உவாச–
த்ருஷ்ட்வா து பாண்டவாநீகம் வ்யூடம் துர்யோதநஸ் ததா.—
ஆசார்யமுப ஸங்கம்ய ராஜா வசநமப்ரவீத்—-৷৷1.2৷৷

அரசனான துரியோதனன் அணிவகுக்கப்பட்ட பாண்டவர்களின் சேனையைப் பார்த்து பின்பு
துரோணாச்சார்யரை அணுகிப் பின் வரும் சொற்களைக் கூறினான்

பஸ்யைதாம் பாண்டு புத்ராணாமாசார்ய மஹதீம் சமூம்.—
வ்யூடாம் த்ருபத புத்ரேண தவ ஸிஷ்யேண தீமதா—৷৷1.3৷৷

உம்முடைய சீடனும் அறிவாளியும் துருபதனின் மகனுமான திருஷ்டத்யும்னனால்
அணி வகுக்கப் பெற்றதாய் மிகப் பெரியதான இந்த பாண்டு புத்திரர்களின் சேனையைப் பாரும்
திருஷ்டத்யும்னன் -பாண்டவர் சேனாபதி -உம் சிஷ்யன் -குத்தி பேசி -பாண்டு புத்ரர்களுக்கு நீர் ஆச்சார்யர்

துரோணரைக் கொல்வதற்காக –யாஜர் மற்றும் உபாயகர் -இரண்டு அந்தணர்களை வைத்து
பாஞ்சால அரசன் துருபதன் யாகம் செய்ததன் விளைவாக பிறந்தவனே திருஷ்டத்யும்னன்
கிருஷ்ணை என்னும் திரௌபதியும் இந்த யாகத்திலேயே தோன்றினாள்

அத்ர ஷூரா மஹேஷ்வாஸா பீமார்ஜுந ஸமா யுதி—
யுயுதாநோ விராடஸ்ச த்ருபதஸ்ச மஹாரத—-৷৷1.4৷৷

இந்தப் பாண்டவ சேனையிலே பெரிய வில்லாளிகளும் போரில் பீமார்ஜுனர்களுக்கு இணையானவர்களும்
ஸூரர்களுமான யுயுதானனும் –சாத்யகியும் -விராட அரசனும் பெரும் தேராளியான துருபதனும் உள்ளனர்

த்ருஷ்டகேதுஷ் சேகிதாந காஸிராஜஷ்ச வீர்யவாந்—
புருஜித் குந்திபோஜஸ் ச ஷைப்யஸ்ச நரபுங்கவ—-৷৷1.5৷৷

த்ருஷ்ட கேதுவும் சேகி நாதனும் வீர்யமுடைய காசி ராஜனும் புருஜித்தும்
குந்தி போஜனும் மனிதருள் சிறந்த சிபி வம்சத்து அரசனும் உள்ளனர்
த்ருஷ்ட கேது-சேதி நாட்டு மன்னன் -இவன் சிசுபாலனின் புத்ரன் –
சேகி நாதன் -வ்ருஷ்ணி வம்சம் –
புருஜித்தும் குந்தி போஜனும் -இருவரும் குந்தியின் உடன் பிறந்தவர்கள் –
சிபி வம்சத்து அரசன்-சைப்யன் – இவரது மகளான தேவிகாவை யுதிஷ்ட்ரர் மணந்தார்

யுதாமந்யுஸ்ச விக்ராந்த உத்தமௌஜாஸ்ச வீர்யவாந்.—
ஸௌபத்ரோ த்ரௌபதேயாஸ்ச ஸர்வ ஏவ மஹாரதா—৷৷1.6৷৷

யுதா மன்யுவும் வீர்யமுடைய யுத்த மவ்ஜனும் சுபத்ரையின் மகனான அபிமன்யவும்
திரௌபதியின் பிள்ளைகளான இளம் பாண்டவர்களும் எல்லாரும் பெரிய தேராளிகளாக உள்ளனர்
யுதா மன்யுவும் – யுத்த மவ்ஜனும்-இருவரும் சகோதரர்கள் -இவர்கள் உறங்கும் போது அஸ்வத்தாமாவால் கொல்லப்பட்டனர்
இளம்-உப பாண்டவர்கள் -பிரதிவிந்த்யன் -ஸூத சோமன் -ச்ருதகர்மா -சதாநீகன் -ஸ்ருதசேனன்-ஆகியவர்கள்
இவர்கள் உறங்கும் பொழுது அஸ்வத்தாமாவால் கொல்லப் பட்டனர் –

அஸ்மாகம் து விஸிஷ்டா யே தாந்நிபோத த்விஜோத்தம.-
நாயகா மம ஸைந்யஸ்ய ஸம்ஜ்ஞார்தம் தாந் ப்ரவீமி தே—৷৷1.7৷৷

அந்தணர் தலைவரே நம்மிடையோ என்னில் என்னுடைய சேனையின் தலைவர்களாக
எவர்கள் உள்ளனரோ அவர்களை உமக்கு நன்கு அறிவதற்காகக் கூறுகிறேன் -கேட்பீராக
த்விஜோத்தம-இரு பிறவி அந்தணர் –

பவாந் பீஷ்மஸ்ச கர்ணஸ்ச க்ருபஸ்ச ஸமிதிஞ்ஜய–
அஷ்வத்தாத்மா விகர்ணஸ்ச ஸௌமதத்திஸ் ததைவ ச—-৷৷1.8৷৷

துரோணராகிய நீரும் பீஷ்மரும் கருணனும் போரில் வெற்றியடைய கிருபரும்
அஸ்வத்தாமாவும் விகர்ணனும் சோமதத்ததின் மகனும்
முதலில் நீர் -துரோணாச்சார்யரை சொல்லி –
சோமதத்ததின் மகன்-பூரிசிரவஸ்-சந்தனு மஹாராஜனின் மூத்த சகோதரரின் பேரன்
கிருபாச்சார்யர் -சரத்வர் மஹரிஷியின் புதல்வர் -சந்தனு மஹாராஜர் கிருபையால் வளர்ந்ததால் கிருபர் என்னும் பெயர்
அஸ்வத்தாமன் துரோணரின் புத்ரன்
விகர்ணன் த்ருதராஷ்ட்ரனின் நூறு புத்ரர்களில் ஒருவன் -இவன் ஒருவனே திரௌபதிக்காக சபையில் பேசினவன்

அந்யே ச பஹவம் ஷூரா மதர்தே த்யக்த ஜீவிதா–
நாநா ஸஸ்த்ரப்ரஹரணா ஸர்வே யுத்தவிஷாரதா—৷৷1.9৷৷

மற்றும் சூரர்கள் பலரும் உள்ளனர் -அவர்கள் எனக்காக உயிரையே விட்டு இருப்பவர்கள் –
பல அஸ்த்ரங்களையும் ஆயுதங்களையும் உடையவர்கள் -எல்லாரும் போரில் வல்லவர்கள்
யுத்த நீதி அறிந்தவர்கள் –

அபர்யாப்தம் ததஸ்மாகம் பலம் பீஷ்மாபிரக்ஷிதம்–
பர்யாப்தம் த்விதமேதேஷாம் பலம் பீமாபிரக்ஷிதம்—৷৷1.10৷৷

ஆகையால் பீஷ்மரால் காக்கப்படும் நமது பீடை அவர்களை வெல்லப் போகாது –
இந்தப் பாண்டவர்களின் படையோ எனில் நம்மை வெல்லப் போதுமானது –
நம்முடைய சேனை அளவில் அடங்காத –பீஷ்மரால் -அங்கு சின்னது பீமனால் –அச்சம் தோன்ற பேசுகிறான் –
மேலே அச்சம் போக்க சங்க நாதம் பீஷ்மர் வருவதால் -பீஷ்மர் -பீமன் ப்ரதிஞ்ஜை அறிவான்-
அபரியாப்தம் -போதாது –அவர்கள் சைன்யம் போதும் என்றவாறு

அயநேஷு ச ஸர்வேஷு யதாபாகமவஸ்திதா–
பீஷ்மமேவாபிரக்ஷந்து பவந்த ஸர்வ ஏவ ஹி—৷৷1.11৷৷

நீங்கள் அனைவருமே வ்யூஹத்தினில் நுழையும் எல்லா வழிகளிலும் உங்கள் பகுதிகளைக்
கை விடாமல் நிற்பவர்களாய் பீஷ்மரையே சூழ்ந்து நின்று காப்பாற்றுங்கள்-என்று துரியோதனன் கூறினான்
பீஷ்மரை ரஷித்தால் நாம் வாழலாம் -என்கிறான் -திருவடி இருந்தால் நாம் வாழலாம் ஜடாயு கேட்டது போலே –

—————

இந்த ஸ்லோகங்களுக்கு ஸ்ரீ பாஷ்யம்
பீமனால் காக்கப்படும் பாண்டவர்களின் சேனையை துரியோதனன் பார்த்தான் -பீஷ்மரால் காக்கப்படும் தனது சேனையையும் பார்த்தான் –
பின்னர் தனது ஆச்சார்யரான துரோணரிடம் -கௌரவர்களான நம்மை அழிக்கத் தயாராக உள்ள பீமனால் ரஷிக்கப் படும் சேனை
கௌரவர்களை அழிக்கப் போதுமானது -ஆனால் பாண்டவர்களை வெற்றி கொள்ள நமது சேனை போதாது -என்றான் –
இதன் மூலம் அவன் மனம் வருத்தம் வெளிப்பட்டது

இதுக்கு தாத்பர்ய சந்திரிகை –
இப்படியாக துரியோதனனின் வெற்றி குறித்து அறிய வேண்டும் என்னும் ஆசையால் த்ருதராஷ்ட்ரன் சஞ்சயன் இடம்
முதல் ஸ்லோகத்தில் உள்ளபடிக் கேட்டான் –
இதற்கு சஞ்சயன் -யத்ர யோகேஸ்வர க்ருஷ்ணோ யத்ர பார்த்தோ தநுர்தர–
தத்ர ஸ்ரீர் விஜயோ பூதிர் த்ருவா நீதிர் மதிர் மம–৷৷18.78৷৷- இறுதி ஸ்லோகத்தில் பதில் உரைக்கும் பொருட்டு –
நடுவில் நடைபெற்ற அனைத்தையும் உரைக்கிறான் –
இரண்டாம் ஸ்லோகத்தில் -த்ருஷ்ட்வா து பாண்டவாநீகம் வ்யூடம்-என்றதன் மூலம் துரியோதனனின் மன உறுதி
குலைவதற்கான காரணம் உணர்த்தப்பட்டது –
து -பதம் அவனது தைர்யம் நழுவியதைக் காட்டும் –
ஸம்ஜ்ஞார்தம்-1-7- நன்கு அறிவதற்காகக் கூறுகிறேன் -என்றது பெயர்களைத் தெரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு என்றவாறு –
பாஷ்யத்தில் அந்தர் விஷன்னோ அபவத் -மனதில் துக்கம் நிறைந்தவனானான் -என்று காட்டப்பட்டது
அபர்யாப்தம் ததஸ்மாகம் 1-10-தனது சேனை பலம் குறைந்ததாக துரியோதனன் எண்ணுகிறான் என்பது இல்லை
தங்கள் சேனை பதினோரு அக்ஷவ்ஹினி-அவர்கள் சேனை ஏழு அக்ஷவ்ஹினி-
நமது சேனையை நாசம் செய்ய அவர் சேனை போதாது என்று அர்த்தம் என்றும் சிலர் சொல்வர்

ஆனால் அப்படி அல்ல -அவர்களைக் கொள்ள மாட்டேன் என்று பீஷ்மர் சபதம் -பீமனோ அனைவரையும் கொல்வேன் என்று சபதம் –
அவர்கள் சேனையை -மஹதீம் சமூம்.1—3-பெரிய சேனை என்று வர்ணித்தான் -தீமதா—சேனாதிபதியை புத்திமான் என்றும் வர்ணித்தான் –
மேலும் -அத்ர ஷூரா மஹேஷ்வாஸா-1-4-ஸர்வ ஏவ மஹாரதா—৷৷1.6৷৷-என்றும் வர்ணித்தான் –
தனது சேனையில் மதர்தே த்யக்த ஜீவிதா–-எனக்காக உயிரையே விட்டு இருப்பவர்கள் –-என்றானே ஒழிய
வெல்வார்கள் என்று சொல்லவில்லையே
மேலும் தஸ்ய ஸஞ்ஜநயந் ஹர்ஷம் குரு வ்ருத்த பிதாமஹ– ஸிம்ஹ நாதம் விநத்யோச்சை ஸங்கம் தத்மௌ ப்ரதாபவாந்—৷৷1.12৷৷
பீஷ்மர் அந்த துரியோதனனுக்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கும் பொருட்டு பலமாக ஸிம்ஹ நாதம் செய்து சங்கை ஊதினார்-என்பதால்
முன்பு துக்கப்பட்டது தெளிவு –
இதுவே இந்த ஸ்லோகார்த்த ஸ்வாரஸ்யம்
மஹா பாரதத்தில் -அகாராதீ நி நாமாநி அர்ஜுனத் ரஸ்த சேதச –என்று அ தொடங்கும் பெயர்களால் அச்சம் என்றானே –

————-

தஸ்ய ஸஞ்ஜநயந் ஹர்ஷம் குரு வ்ருத்த பிதாமஹ–
ஸிம்ஹ நாதம் விநத்யோச்சை ஸங்கம் தத்மௌ ப்ரதாபவாந்—৷৷1.12৷৷

பெரு வீரம் உள்ளவரும் குரு வம்சவத்தர்களில் சிறந்தவரும் பாட்டனாருமான பீஷ்மர் அந்த துரியோதனனுக்கு
மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கும் பொருட்டு பலமாக ஸிம்ஹ நாதம் செய்து சங்கை ஊதினார்

தத ஸங்காஸ்ச பேர்யஸ்ச பணவாநககோமுகா–
ஸஹஸைவாப்யஹந்யந்த ஸ ஸப்தஸ்துமுலோபவத்—৷৷1.13৷৷

பிறகு சங்கங்கள் பேரிகைகள் பணவங்கள் ஆநகங்கள் கோ முகங்கள் முதலிய பல வாத்தியங்களும்
உடனேயே முழங்கப்பட்டன -அந்த ஒலியானது ஆகாசம் வரை மிகப் பெரியதாக ஆயிற்று

தத ஸ்வேதைர்ஹயைர் யுக்தே மஹதி ஸ்யந்தநே ஸ்திதௌ—
மாதவம் பாண்டவஸ்சைவ திவ்யௌ ஸங்கௌ ப்ரதத்மது—-৷৷1.14৷৷

பின்பு திருமகள் மணவாளான ஸ்ரீ கண்ணனும் பாண்டுவின் புதல்வனான அர்ஜுனனும்
வெள்ளைக் குதிரைகள் பூட்டிய பெரிய தேரில் இருப்பவர்களாய் திவ்யமான தங்கள் சங்குகளை ஊதினார்கள்
அடியைத் தொடர்ந்து எழும் ஐவர் கட்க்காய் -அன்று பாரதப் போர் முடியப் -பரி நெடும் தேர் விடும் கோன் –இராமா -51-

பாஞ்சஜந்யம் ஹரிஷீகேஷோ தேவதத்தம் தனஞ்சய —
பௌண்ட்ரம் தத்மௌ மஹா ஸங்கம் பீமகர்மா வ்ருகோதர—৷৷1.15৷৷

ஹ்ருஷீகேசனான ஸ்ரீ கண்ணன் பாஞ்ச ஜன்யம் என்னும் பெரும் சங்கை ஊதினான்
தனஞ்சய-அர்ஜுனன் தேவதத்தன் என்னும் சங்கை ஊதினான்
பயங்கரமான செயல்களை யுடைய வ்ருகோதர-பீமன் பௌண்ட்ரம் என்னும் பெரும் சங்கை ஊதினான்

ஸிம்ஹ நாதம் விநத்ய –ஓதந பாகம் பசதி–கடல் ஓசை எழுந்தது போலே ஸிம்ஹ நாதம் செய்தார்
பீஷ்மரின் ஸிம்ஹ கர்ஜனை சங்கின் ஒலிகளுடன் கலந்து என்றவாறு
ஸர்வேச்வரேச்வர பார்த்த சாரதி -அன்பின் காரணமாக தன்னை தாழ விட்டுக் கொண்டான் என்றபடி
மாதவ -பத பிரயோகம்–இப்படி பரத்வ ஸுலப்யங்களுக்கு நிதானம் பிராட்டியோட்டை சம்பந்தமே
பாண்டவர்கள் வெல்வார் என்று சஞ்சயன் திரு உள்ளத்தைக் காட்டும்
ஸ்யந்தநே ஸ்திதௌ—1-14-தேரில் அமர்ந்தபடி பொதுவாக இருந்தாலும் தேர் ஓட்டுபவனும் யஜமானனும் அமர்ந்து இருந்தமையைச் சொல்லும் –
திவ்யௌ ஸங்கௌ–ஸ்வேதைர்ஹயைர்-1-14-வெண்மை -மூ உலகங்களையும் வெல்வதற்கு ஏற்ப என்றவாறு
திவ்ய -சங்குகளின் மேன்மையைச் சொன்னவாறு –

அநந்தவிஜயம் ராஜா குந்தீபுத்ரோ யுதிஷ்டிர—
நகுல ஸஹதேவஸ்ச ஸுகோஷமணி புஷ்பகௌ—৷৷1.16৷৷

குந்தியின் பிள்ளையும் அரசனுமான தர்ம புத்ரன் அனந்த விஜயம் எனும் சங்கையும்
நகுலனும் சகதேவனும் முறையே ஸூ கோஷம் மணி புஷ்பகம் எனும் சங்கை ஊதினார்கள்

காஸ்யஸ்ச பரமேஷ்வாஸ ஷிகண்டீ ச மஹாரத–
த்ருஷ்டத்யும்நோ விராடஸ்ச ஸாத்யகிஸ் சாபராஜித—৷৷1.17৷৷

சிறந்த வில்லாளியான காசி ராஜனும் மஹா ரதனான சிகண்டியும்
த்ருஷ்டத்யும்னனும் விராடனனும் போரில் தோல்வி அடையாத சாத்யகியும்

த்ருபதோ த்ரௌபதேயாஸ்ச ஸர்வதஸ் ப்ருதிவீபதே.—
ஸௌபத்ரஸ்ச மஹாபாஹு ஸங்காந்தத்மு ப்ருதக் ப்ருதக்—৷৷1.18৷৷

துருபதனும் திரௌபதியின் புதல்வர்களும் நீண்ட கையை யுடைய அபிமன்யுவும்
எல்லாப் பக்கங்களிலும் தனித்தனியாக தம் தம் சங்குகளை ஊதினார்கள்

ஸ கோஷோ தார்தராஷ்ட்ராணாம் ஹ்ருதயாநி வ்யதாரயத்.–
நபஸ்ச ப்ருதிவீம் சைவ துமுலோ வ்யநுநாதயந்—৷৷1.19৷৷

ஆகாசம் பூமி முழுவதும் எதிரொலிக்கச் செய்ததான ஓன்று சேர்ந்த அந்த சங்கு நாதம்
திருதராஷ்டரனின் புதல்வர்களுடைய ஹ்ருதயங்களைப் பிளந்தது
மனசை உளுக்கும் படி -சஞ்சயன் முதல் பதில் -மறைத்து -மேலே மீண்டும் சொல்லுவான் –

ப்ருதக் ப்ருதக்—৷৷1.18৷৷–தனித்தனியே சங்க நாதம் -ஒவ் ஒன்றே இவர்கள் நெஞ்சை உலுக்கப் போதுமானதாய் இருக்க –
வ்யதாரயத்.–நெஞ்சை நன்றாகப் பிளப்பதைச் சொல்லிற்று
ஸர்வேஷாம் ஏவ பவத் புத்ராணாம் –உறுதியான மனம் கொண்டவன் யாருமே இல்லை என்றது –
தனது புத்திரர்கள் வெல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவனுக்கு ஏவம் -இப்படியாக சஞ்சயன் சொன்னார் என்கிறது

அத வ்யவஸ்திதாந் த்ருஷ்ட்வா தார்தராஷ்ட்ராந் கபித்வஜ–
ப்ரவ்ருத்தே ஸஸ்த்ர ஸம்பாதே தநுருத்யம்ய பாண்டவ—৷৷1.20৷৷
கபி- திருவடி கொடி –

அர்ஜுந உவாச–
ஹரிஷீகேஷம் ததா வாக்யமிதமாஹ மஹீபதே—
ஸேநயோருபயோர் மத்யே ரதம் ஸ்தாபய மேச்யுத—৷৷1.21৷৷

திருதராஷ்டரனே -பிறகு ஹனுமக் கொடியோனான அர்ஜுனன் போர் தொடங்கிய அளவில்
முன் அணியில் நிற்கும் திருதராஷ்ட்ர புத்திரர்களை நோக்கி வில்லை எடுத்துக் கொண்டு
அப்போது ஹ்ருஷீகேசனான ஸ்ரீ கண்ணனை நோக்கி பின் வரும் வார்த்தையைச் சொன்னான்
அச்சுதனே இரண்டு சேனைகளும் நடுவில் என்னுடைய தேரை நிறுத்துவாயாக
ராஜாவே -அடியார் -தோள் கண்டார் தோளே காணும் படி -பும்ஸாம் சித்த திருஷ்ட்டி அபகாரம் –
இரண்டாவது பதில் இதில் –
கண்ணன் இவன் சொல்வதை செய்கிறான் -யார் ஜெயிப்பார் சொல்லவும் வேண்டுமோ

யாவதேதாந் நிரீக்ஷேஹம் யோத்து காமாநவஸ்திதாந்.—
கைர்மயா ஸஹ யோத்தவ்யமஸ்மிந் ரணஸமுத்யமே—-৷৷1.22৷৷

இந்தப் போர் முயற்சியில் என்னால் எவர் ஒருவருடன் போர் புரிய நேருமோ யுத்தம் செய்யும் ஆசையுடன்
அணி வகுத்து நிற்கும் இந்த எதிரிப்படை வீரர்களை நான் எது வரையில் காண்கிறேனோ —
அது வரை தேரை நிறுத்துவாயாக

யோத்ஸ்யமாநா நவேக்ஷேஹம் ய ஏதேத்ர ஸமாகதா–
தார்தராஷ்ட்ரஸ்ய துர்புத்தேர்யுத்தே ப்ரியசிகீர்ஷவ —৷৷1.23৷৷

தீய அறிவை யுடைய துரியோதனனுக்குப் போரிலே இனியதைச் செய்ய விரும்பியவர்களாய் எவர்கள் இப்போர் களத்தில்
வந்து கூடி இருக்கிறார்களோ போர் புரிய போகின்ற அவர்களை நான் காண்பேன் -என்று அர்ஜுனன் கூறினான்
துர் புத்தி உள்ளவர்கள் -தர்ம க்ஷேத்ரம் இங்கு அன்றோ நிற்கிறார்கள்

ஸஞ்ஜய உவாச
ஏவமுக்தோ ஹரிஷீகேஷோ குடாகேஷேந பாரத.—
ஸேநயோருபயோர் மத்யே ஸ்தாபயித்வா ரதோத்தமம் —৷৷1.24৷৷

பீஷ்மத்ரோண ப்ரமுகத ஸர்வேஷாம் ச மஹீக்ஷிதாம்.—
உவாச பார்த பஸ்யைதாந் ஸமவேதாந் குரூநிதி—৷৷1.25৷৷

சஞ்சயன் கூறினான்
பாரத குலத்தில் உதித்த திருதராஷ்ட்ரனனே –ஹ்ருஷீகேசனான ஸ்ரீ கண்ணன் தூக்கத்தை வென்ற
அர்ஜுனனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டவனாய்
இரண்டு சேனைகளுக்கும் நடுவில் பீஷ்ம த்ரோணர்களுக்கும் எல்லா அரசர்களுக்கும் முன்னிலையில் சிறந்த தேரை நிறுத்தி
குடாகேசன்-அர்ஜுனா இங்குக் குழுமி உள்ள குரு வம்சத்து உதித்தவர்களைப் பார் என்று கூறினான் –
ஆஸ்ரித வாத்சல்ய விவஸ்திதம் -தேரோட்டியாக அமைத்து -கூடாரை வெல்லும் சீர் –
கூடுவாருக்கு தோற்பான் -கட்டுண்ணப் பண்ணும் பெரு மாயன்
பீஷ்மர் த்ரோணாராதி முன்னால் வேன்டும் என்னும் என்று நிறுத்துகிறான் —

தனக்குச் சாரதியாக அமர்ந்துள்ள ஹ்ருஷீகேசனை நோக்கினான் -சரணாகத வாத்சல்யன் –
ஸ்வாபாவிக ஞானம் பலம் சக்தி தேஜஸ் ஐஸ்வர்யம் வீரம் இவற்றின் இருப்பிடம்
சங்கல்ப லவலேசத்தாலே அனைத்தையும் செய்ய வல்லவன் -ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் லீலையாக செய்பவன்
இந்த்ரியங்களுக்கி நாதன் -உள்ளும் புறமும் வியாபித்து நியமித்து தங்கி சேஷியாக இருப்பவன்
க்ரீடயா ஹ்ருஷ்யதி வ்யக்தமீச சந் ஸ்ருஷ்ட ரூபயா ஹ்ருஷீகேசத்வமீசத்வம் தேவத்வம் சாஸ்ய தத் ஸ்புடம் அவிகாரி தயா
ஜூஷ்டோ ஹ்ருஷிகோ வீர்ய ரூபயா ஈஸஸ் ஸ்வா தந்தர்ய யோகேந நித்யம் ஸ்ருஷ்ட்யாதி கர்மணி ஐஸ்வர்ய வீர்ய ரூபத்வம்
ஹ்ருஷீ கேஸத்வம் உச்யதே –அஹிர்புத்ன்ய சம்ஹிதை -53-44-/46-
அச்யுத-பத பிரயோகம் சரண் அடைந்தவர்களை நழுவ விடாதவன்
அப்படிப்பட்ட சர்வேஸ்வரன் அன்றோ அர்ஜுனன் உத்தரவு இடும்படி தன்னை தாழ்த்திக் கொண்டான்
அனைவரையும் நியமிக்க வல்ல சர்வேஸ்வரன் தன்னை நியாமகனாக ஏறிட்டுக் கொண்டானே
ஸ்வ சாரத்தியே அவஸ்திதம் -அனைவரது இந்திரியங்களை வசப்படுத்தி உள்ளவனுக்கு குதிரைகளை அடக்குவது பெரிய செயலோ
பீஷ்மர் துரோணர் மற்றவர் பார்த்துக் கொண்டு இருக்க அவர்களைக் கண்டு கொள்ளாமல் இவன் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப
நீ வெல்லப்பட வேண்டியவர்களைப் பார் என்று கண்ணன் மறைமுகமாக அர்ஜுனன் இடம் கூறினான் –
வ்யவஸ்திதாந்-1-20-என்பதை விசேஷித்து யுயுத்ஸூந் -யுத்தம் செய்ய -என்றே கொள்ள வேண்டும்
இதையே யோத்து காமாநவஸ்திதாந்.-1-22-என்று விளக்குகிறார்
கபித்வஜ–1-20-லங்கா தஹன வானர த்வஜ -ராவண அரக்கர்கள் போலே நடுங்குவார்கள் என்பதைக் காட்டும்
பஸ்யைதாந் ஸமவேதாந் -1-25-வெற்றியின் இருப்பு இவ்விதம் -என்றவாறு

தத்ரா பஸ்யத் ஸ்திதாந் பார்த்த பித்ரூநத பிதாமஹாந்.–
ஆசார்யாந் மாதுலாந் ப்ராத்ரூந் புத்ராந் பௌத்ராந் ஸகீஂ ஸ்ததா—৷৷1.26৷৷

ஸ்வ ஸூராந் ஸுஹ்ருதஸ்சைவ ஸேநயோருபயோரபி.–

பிறகு அங்கு அர்ஜுனன் இரண்டு சேனையிலும் இருக்கும் பெரிய சிறிய தந்தையர் பீஷ்மர் முதலிய
பாட்டன்மார் துரோணர் முதலிய ஆச்சார்யர்கள் மாமன்மார் அண்ணன் தம்பிகள் பிள்ளைகள் பேரன்கள்
நண்பர்கள் மாமனார் நன்மை செய்தவர்கள் ஆகியோரைப் பார்த்தான்

தாந்ஸமீக்ஷ்ய ஸ கௌந்தேய–ஸர்வாந் பந்தூந வஸ்திதாந்–৷
க்ருபயா பரயாவிஷ்டோ விஷீதந்நித மப்ரவீத்.৷1.27৷৷

குந்தியின் மகனான அந்த அர்ஜுனன் போர் முனையில் நிற்கும் உறவினர்கள் அனைவரையும் நன்கு பார்த்து
மிகக் கருணையினால் நிறைந்தவனாய்த் துன்புற்று பின்வரும் வார்த்தைகளை ஸ்ரீ கண்ணன் இடம் கூறினான்

அர்ஜுந உவாச-
த்ருஷ்ட்வேமம் ஸ்வஜநம் கிருஷ்ண யுயுத்ஸும் ஸமுபஸ்திதம்—৷৷1.28৷৷

ஸீதந்தி மம காத்ராணி முகம் ச பரிஸூஷ்யதி.–
வேபதுஸ்ச ஸரீரே மே ரோமஹர்ஷஸ்ச ஜாயதே—৷৷1.29৷৷

அர்ஜுனன் கூறினான்
கண்ணா போர் புரிய விரும்பியவராய் முன்னே நிற்கும் இந்த உறவினரைப் பார்த்து
என்னுடைய கை கால் முதலிய அவயவங்கள் மெலிகின்றன-முகம் வாடுகிறது -என் உடலில் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது –
மயிர்க் கூச்சம் உண்டாகிறது -கருணையால் பீடிக்கப் பட்டு கண்ண நீர் –
பூமிக்கு ஆனந்தம் செல்வம் கொடுப்பவன் கிருஷ்ண -சப்த பிரயோகம் இங்கு-

காண்டீவம் ஸ்ரம் ஸதே ஹஸ்தாத் த்வக்சைவ பரிதஹ்யதே—
ந ச ஷக்நோம்ய வஸ்தாதும் ப்ரமதீவ ச மே மந—৷৷1.30৷৷

என் கையில் இருந்து காண்டீபம் எனும் என் வில் நழுவுகிறது -என் தோல் முழுவதும் எரிகிறது –
நிலையாக நிற்பதற்கும் வல்லமை அற்றவனாக இருக்கிறேன் -என் மனமும் சுழல்வது போல் உள்ளது –

நிமித்தாநி ச பஸ்யாமி விபரீதாநி கேஸவ.—
ந ச ஸ்ரேயோ அநுபஷ்யாமி ஹத்வா ஸ்வஜநமாஹவே —৷৷1.31৷৷

கேசவனே தீமையைக் குறிக்கும் கெட்ட சகுனங்களையும் நான் பார்க்கிறேன் –
போரில் உறவினரைக் கொன்று நற்பயனை நான் காண்கின்றிலேன்
துர் நிமித்தங்கள்- கேசவ சப்தம் இங்கு -ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் நியாந்தா —

ந காங்க்ஷே விஜயம் கிருஷ்ண ந ச ராஜ்யம் ஸுகாநி ச.–
கிம் நோ ராஜ்யேந கோவிந்த கிம் போகைர் ஜீவிதேந வா—৷৷1.32৷৷

கண்ணா போரில் வெற்றியையோ -அரசையோ -சுகங்களையோ -நான் விரும்ப வில்லை
கோவிந்தன் எங்களுக்கு அரசினால் என்ன பயன் –
போகங்களினாலோ உயிருடன் இருப்பதனாலோ என்ன பயன்
கோவிந்த -சப்தம் -கன்றுகளுக்கு ரக்ஷகனாய் இருந்து வைத்து -பந்துக்களுக்குத் தீமை செய்ய தூண்டவோ

யேஷாமர்தே காங்க்ஷிதம் நோ ராஜ்யம் போகாஸ் ஸுகாநி ச–
த இமேவஸ்திதா யுத்தே ப்ராணாம் ஸ்த்யக்த்வா தநாநி ச—৷৷1.33৷৷

எவர்கள் பொருட்டு எங்களுக்கு அரசும் போகங்களும் சுகங்களும் விரும்பப் படுகின்றனவோ
அவர்கள் இப்போரில் உயிர்களையும் செல்வங்களையும் விடுவதற்குத் தயாராக நிற்கிறார்கள்
கைங்கர்யம் பண்ண வேண்டியவர்கள் அங்கே இருக்க –

ஆசார்யாஸ் பிதரஸ் புத்ராஸ் ததைவ ச பிதாமஹா–
மாதுலாஸ் ஸ்வ ஸூராஸ் பௌத்ராஸ் ஸ்யாலா ஸம்பந்தி நஸ்ததா—৷৷1.34৷৷

ஆச்சார்யர்கள் தந்தையர் பிள்ளைகள் பாட்டன்மார்கள் மாமன்மார்கள் மாமனார்கள் பேரர்கள்
மைத்துனர்கள் சம்பந்திகள் அனைவரும் இங்கு எதிரில் நிற்கின்றனர்

ஏதாந் ந ஹந்துமிச்சாமி க்நதோபி மதுஸூதந.–
அபி த்ரைலோக்ய ராஜ்யஸ்ய ஹேதோஸ் கிம் நு மஹீக்ருதே–৷৷1.35৷৷

மது ஸூதனனே எம்மைக் கொல்லுகிறவர்களாயினும் மூ உலக அரசுக்காகவும் இவர்களை நான் கொல்ல விரும்பவில்லை
பூ வுலகுக்காக இவர்களைக் கொல்ல விரும்பவில்லை என்பதைச் சொல்லவும்வேண்டுமோ
கொல்வதற்கு ஆசை இல்லை -இவர்கள் கொல்ல வந்தாலும் –
மது சூதன சப்தம் இங்கு -மூன்று உலகும் கொடுத்தாலும் வேண்டாம் –

நிஹத்ய தார்தராஷ்ட்ராந்ந கா ப்ரீதி ஸ்யாஜ்ஜநார்தந–
பாபமே வாஸ்ரயே தஸ்மாந் ஹத்வை தாநாததாயிந—৷৷1.36৷৷

ஜனார்த்தனனே திருதராஷ்டர புத்திரர்களைக் கொன்று நமக்கு என்ன மகிழ்ச்சி உண்டாகப் போகின்றது
இந்தப் படு பாவிகளைக் கொன்றால் நம்மைப் பாவம் தான் வந்தடையும்
ஜனார்த்தன -நல்லதே செய்பவன் அன்றோ –

தஸ்மாந்நார்ஹா வயம் ஹந்தும் -தார்தராஷ்ட்ராந் ஸ்வ பாந்தவாந்.–
ஸ்வஜநம் ஹி கதம் ஹத்வா ஸுகிந ஸ்யாம மாதவ—৷৷1.37৷৷

மாதவா ஆகவே நாங்கள் நம் உறவினரான திருதராஷ்ட்ர புத்திரர்களைக் கொல்ல வல்லவர்கள் அல்லோம்
உறவினரைக் கொன்று எப்படி சுகமுடையவர்களாக ஆவோம்
மாதவ -ஸ்ரீ யபதியாய் இருந்து வைத்து -அமங்களம் செய்யத் தூண்டுவதோ –

யத்யப்யேதே ந பஸ்யந்தி லோபோ பஹத சேதஸ–
குலக்ஷய க்ருதம் தோஷம் மித்ர த்ரோஹே ச பாதகம்—-৷৷1.38৷৷

கதம் ந ஜ்ஞேயமஸ்மாபி பாபாதஸ்மாந் நிவர்திதும்–
குலக்ஷயகரிதம் தோஷம் ப்ரபஸ்யத்பிர் ஜநார்தந—৷৷1.39৷৷

ஜனார்த்தனனே ராஜ்யத்தில் பேராசையினால் மதி இழந்த இந்த துரியோதனாதியார் குலத்தின் அழிவினால்
உண்டாகும் பாவத்தையும் நண்பர்களுக்குத் தீங்கு இழைப்பதினால் உண்டாகும் பாவத்தையும் காணவில்லையானாலும்
குலத்தின் அழிவினால் உண்டாகும் தீங்கை நன்கு காண்கின்றவர்களான எங்களால்
இப்பாவங்களில் நின்றும் மீள்வதற்கு எப்படி அறியாமல் இருக்க முடியும் –
குலம் அழியும் -தோஷம் கிட்டும் -மித்ர துரோகம் -அவர்கள் பார்க்க வில்லை -லோபம் பேராசையால் –
குல நாசம் நாங்கள் செய்ய மாட்டோம் -பாபம் போக்கத் தானே கார்யம் செய்ய வேன்டும்-

குலக்ஷயே ப்ரணஸ்யந்தி குலதர்மா ஸநாதநா–
தர்மே நஷ்டே குலம் க்ருத்ஸ்நம தர்மோபிபவத்யுத—৷৷1.40৷৷

குல நாசத்தினால் பழைமையான குல தர்மங்கள் சனாதன தர்மம் மாண்டு போகும்
தர்மம் அழிந்தால் குலம் முழுவதையும் அதர்மம் சூழ்ந்து குலத்தை வெல்கிறது

அதர்மாபிபவாத் க்ருஷ்ண ப்ரதுஷ்யந்தி குலஸ்த்ரிய–
ஸ்த்ரீஷு துஷ்டாஸு வார்ஷ்ணேய ஜாயதே வர்ண ஸங்கர—৷৷1.41৷৷

வ்ருஷ்ணீ குலத்தில் உதித்த கண்ணனே -அதர்மம் சூழ்ந்து கொள்வதால் குலப் பெண்கள் மிகவும் கெடுகின்றனர்
குலப் பெண்கள் கெட்டுப் போன அளவில் நான்கு வர்ணக் கலப்பு உண்டாகும்
ஸ்த்ரீகள் -கெட்டால் -வர்ணாஸ்ரமம் தர்மம் போகும் –

ஸங்கரோ நரகாயைவ குலக்நாநாம் குலஸ்ய ச.–
பதந்தி பிதரோ ஹ்யேஷாம் லுப்த பிண்டோதகக்ரியா—৷৷1.42৷৷

வர்ணக் கலப்பு குலத்தை அழித்தவர்களுக்கும் குலத்திற்கும் நரக வாசம் ஏற்படவே காரணம் ஆகிறது
இவர்களுடைய பித்ருக்களும் பிண்டக் கிரியை உதக கிரியை –சிரார்த்தம் -தர்ப்பணம் -ஆகியவற்றை
இழந்து கீழ் உலகில் வீழ்கின்றனர்
நரகம் நிச்சயம் -பித்ருக்கள் -பிண்ட பிரதானம் செய்ய முடியாமல் தலை குப்புற விழும் படி ஆகும்

தோஷைரேதை குலக்நாநாம் வர்ண ஸங்கரகாரகை-
உத்ஸாத்யந்தே ஜாதிதர்மா குலதர்மாஸ்ச ஸாஸ்வதா—৷৷1.43৷৷

குல நாசம் செய்தவர்களின் இந்த வர்ணக் கலப்பு ஏற்படுகின்ற குற்றங்களினால்
நிலையானவைகளான ஜாதி தர்மங்களும் குல தர்மங்களும்-சனாதன தர்மங்களும் அழிகின்றன

உத்ஸந்ந குல தர்மாணாம் மநுஷ்யாணாம் ஜநார்தந-
நரகேநியதம் வாஸோ பவதீத் யநுஸூஸ்ரும—৷৷1.44৷৷

ஜனார்த்தனனே குல தர்மம் அடியோடு அழியப் பெற்ற மனிதர்களுக்கு நரகங்களில்
எப்போதும் வாசம் ஏற்படுகிறது என்று கேள்விப் படுகின்றோம் -நரக வாஸம் நிச்சயம் –

அஹோ பத மஹத் பாபம் கர்தும் வ்யவஸிதா வயம்–
யத் ராஜ்ய ஸுகலோபேந ஹந்தும் ஸ்வஜந முத்யதா—৷৷1.45৷৷

அந்தோ பாவம் நாம் பெரும் பாவம் செய்ய முனைந்து விட்டோம் -ஏன் என்னில்
ராஜ்ய சுகத்துக்கு ஆசைப்பட்டு நம் உறவினர்களையே கொல்லத் துணிந்து விட்டோம் –
அநியாயம் -பெரிய பாபம் செய்ய அன்றோ -ராஜ்யம் சுகம் பேராசையால் வந்தோம் –

யதி மாம ப்ரதீகாரம ஸஸ்த்ரம் ஸஸ்த்ர பாணய–
தார்தராஷ்ட்ரா ரணே ஹந்யுஸ் தந்மே க்ஷேமதரம் பவேத்–৷৷1.46৷৷

போரில் பழி வாங்காதவனாய் ஆயுதம் அற்றவனான என்னை ஆயுதத்தைக் கையில் ஏந்திய
திருத்ராத்ட்ரா புத்திரர்கள் கொல்வார்கள் ஆகில் அதுவே எனக்கு மிகவும் நன்மையாகும்
என்று அர்ஜுனன் கூறினான்
நான் சண்டை போடாமல் -ஓடினாலும் -என்னை கொன்றாலும் நல்லதே

ஸஞ்ஜய உவாச–
ஏவமுக்த்வார்ஜுந ஸம்க்யே ரதோபஸ்த உபாவிஸத்–
விஸ்ருஜ்ய ஸஸரம் சாபம் ஷோக ஸம் விக்ந மாநஸ—৷৷1.47৷৷

சஞ்சயன் கூறினான்
இவ்வாறு கூறி அம்புடன் கூடிய வில்லைக் கை விட்டு துன்பத்தால் துவளும் மனமுடையவனாய்
போரில் தேரின் மேல் அர்ஜுனன் அமர்ந்து விட்டான் -என்று சஞ்சயன் கூறினான்
ரதம் நடுவில் அமர்ந்து அழ -வில் கீழே விழ -சோகம் பீடித்து -நீர் தளும்ப -சோகம் பட்டு நிற்கிறான் –

மிகவும் பரந்த மனம் உடையவன் -கருணை உடையவன் -உறவினர்களை விரும்புபவன் -தர்மத்தின் வழியில் நிற்பவன் அர்ஜுனன்
இவர்களோ என்னில் அரக்கு மாளிகையில் தீ வைத்து மேலும் பல முறை பல வஞ்சனை செயல்களைச் செய்தவர்கள் –
இருந்தாலும் அவர்கள் மேல் இரக்கமும் கருணையும் அன்பும் கொண்டான் -தர்மத்துக்குப் பயந்தான் –
நான் போர் புரிய மாட்டேன் என்று வில்லைக் கை விட்டான் -கலங்கிய மனத்துடன் தேரில் அமர்ந்தான் –

ந காங்க்ஷே விஜயம்-1-32-வெற்றிகளை துச்சமாக எண்ணுபவன் –
மஹா மந –பெரிய மனம் படைத்தவன் –
க்ருபயா பரயாவிஷ்டோ-1-28-கருணையால் பீடிக்கப்பட்டவன்
அக்னி தோ கரதச்சைவ சஸ்த்ர பாணிர்தநாபஹ -க்ஷேத்ர தார ஹரச்சைவ -ஷடதே ஆத தாயிந -என்று
தீ வைத்தவன் -விஷம் வைப்பவன் -ஆயுதம் தங்கி அழிக்க வருபவன் -செல்வத்தை அபகரித்தவன் -நிலத்தை அபகரித்தவன் –
மற்றவன் மனைவியை அபகரித்தவன் -ஆறு பேர்களும் ஆத தாயிகள்
ஆத தாயி நமாயாந்தம் ஹந்யா தேவா விசாரயன் -நாத தாயிவதே தோஷ ஹந்துர் பவதி கம்சனை –மனு ஸ்ம்ருதி -8-351-
தன்னை அழிக்க வரும் ஆததாயியை எந்த யோசனை இன்றி அழிக்க வேண்டும் -எந்தப்பாவமும் உண்டாகாது
பரம புருஷ சஹாயா -துணையாகக் கொண்ட என்றும் ஸ்ரீ கீதா யோக சாஸ்திரம் வெளியிட வியாஜ்யமாக என்றுமாம்
வில்லையும் அம்பையும் கீழே போட்டு தேர் எஜமானன் அமர வேண்டிய இடத்தை விட்டு கீழ்த் தட்டில் அமர்ந்தான்

———————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ சதுஸ் ஸ்லோகீ—ஸ்ரீ நிகமாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த வியாக்யானம் –

December 10, 2019

ஸ்ரீ மத் கிருஷ்ண சமாஹ்வாய நமோ யாமுன ஸூநவே
யத் கடாஷைக லஷ்யாணாம் ஸூலப ஸ்ரீ தரஸ் சதா –

—————-

ஸ்வ சேஷ சேஷார்த்தோ நிரவதிக நிரப்பாத மஹிமா
பலாநாம் ததா ய பலம் அபி ச சரீரகமித
ஸ்ரியம் தத் சத்நிஸீம் தத் உபசதந த்ராச சமநீம்
அபிஷ்டவ்தி ஸ்துத்யாம் அவிதத மதிர் யாமுந முனி –

ஸ்ரீ யபதி -சர்வேஸ்வரன் -ஓத்தார் மிக்கார் இலாய மா மாயன் -சர்வபல ப்ரதன்-தானே பலத்தை அனுபவிப்பவன் –
சரீர சாஸ்த்ரத்தால் பிரதி பாதிக்கப்படுபவன் -அவனை உபாசிப்பதில் அச்சத்தைப் போக்கி
அருளுபவளான ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியாரை -க ஸ்ரீ ஸ்ரீய -என்றபடி திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வன் அன்றோ-
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரம் பண்ணி அருளுகிறார்

———————————————

காந்தஸ் தே புருஷோத்தம
பணி பதிஸ் சய்யா ஆசனம் வாஹனம்
வேதாத்மா விஹகேச்வரோ
யவ நிகா மாயா ஜகன் மோஹிநீ
ப்ரஹ்மே ஸாதி ஸூ ராவ் ரஜஸ்
சத யிதஸ் த்வத் தாஸ தாஸீ கண
ஸ்ரீரித் யேவ ச நாம தே பகவதி
ப்ரூம கதம் த்வாம் வயம்–1-

————————–

காந்தஸ் தே புருஷோத்தம—-
காந்தன் -அனைத்து விதத்திலும் சேரும்படி உள்ளவன் என்றபடி -பிரியமாக உள்ளவன் –
தே -அனைத்து மங்களுக்கும் காரணமாக
ப்ரமாணங்களிலே கூறப்படும் உனக்கு
காந்தஸ் தே -இரண்டாலும் தேவதேவ திவ்ய மஹிஷீம்-ஸ்ரீ சரணாகதி கத்யம் -என்றது கூறப்பட்டது

புருஷோத்தம –
த்வவ் இமவ் புருஷவ் லோகே –ஸ்ரீ கீதை -15-16-என்றபடி இதர ஸமஸ்த விலக்ஷணன் என்பதால்
இந்த திருநாம பிரயோகம் –இங்கு பல சமாசங்கள் கொண்டு விளக்கலாம்
அவதாரத்திலும் நாரீணாம் உத்தம –ஸ்ரீ பாலா -1-27-
இவ்வாறு அவனது சம்பந்தம் மூலமாகவே இவளுக்கு உத்க்ருஷ்டம்

பணி பதிஸ் சய்யா ஆசனம் வாஹனம் வேதாத்மா விஹகேச்வரோ
பணி பதிஸ் சய்யா–அவனுக்கு விபூதிகளால் வந்த மேன்மை இவளுக்கும் உண்டு என்பதால்
நித்ய ஸூரீகள் அனைவரும் இவளுக்கும் சேஷபூதர்கள் என்கிறார்
பணி பதி என்பதன் மூலம் நறுமணம் மேன்மை குளிர்ச்சி விசாலம் உயர்த்தி -தன்மைகளைச் சொல்லி

கல்பாந்தே யஸ்ய வக்த்ரேப்ய விஷ அநல ஸிக உஜ்ஜ்வல –சங்கர்ஷண ஆத்மகோ ருத்ரோ நிஷ்கர்ம்ய அத்தி ஜகத் த்ரயம் –
ஆஸ்தே பாதாள மூலஸ்த சேஷ அசேஷ ஸூரார்ஜித-தஸ்ய வீர்யம் பிரபாவம் ச ஸ்வரூபம் ரூபம் ஏவ ச –
ந ஹி வர்ணயிதும் சக்யம் ஞாதும் வா த்ரிதசை அபி -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –2-5-21-

பிரளயத்தின் போது ஆதி சேஷன் வாயில் இருந்து விஷம் நிறைந்த அக்னி வெளிவர -அதன் ஜ்வாலையில் ஒளியில்
சங்கர்ஷண ரூபியான ருத்ரன் பிரகாசித்தபடி இருந்து மூன்று லோகங்களை விழுங்க –
இப்படி ஆதி சேஷன் பூ மண்டலங்களை சிரஸூக்கு அலங்காரமாக கொண்டு தேவர்கள் வணங்க பாதாளத்தின் அடியில் உள்ளான் –
அவனது வீர்யம் மேன்மை ஸ்வரூபம் ரூபம் இவற்றை தேவர்களால் அறிவதும் உரைப்பதும் அரிது என்றபடி

தயா ஸஹ ஆஸீநம் அநந்த போகிநீ -ஸ்ரீ ஸ்தோத்ர ரத்னம் -39-
ஆசனம் வாஹனம்-இத்தை காகாஷி நியாயம் போலே இரண்டு இடங்களிலும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்
போக ப்ரியா போகவதீ போகீந்த்ர சயன ஆசன என்றும்
அஜிதா ஆகர்ஷனி நீதி கருடா கருடாஸனா -ஸ்ரீ லஷ்மீ சஹஸ்ர நாமம் -என்று யாராலும் வெல்லப்படாத பகவானை
தன் வசம் கொண்டவள் -கருடை என்னும் திரு நாமம் கொண்டவள் -கருடனை இருக்கையாகக் கொண்டவள் – என்றும் உண்டே

வேதாத்மா விஹகேச்வரோ-
வஹேயம் யஜ்ஜம் ப்ரவிசேயம் வேதாந் –என்கிறபடி
யஜ்ஜ்ங்களில் வஹித்து வேதங்களில் புகுந்து -வேதங்களுக்கு ஆதாரமாக -ஸ்வரூபமாக உள்ள திருவடி
இப்படி அனைத்து வேதங்களுக்கும் அபிமான தேவதை என்பதால் பெரிய திருவடியையே சர்வஞ்ஞன் –
அமிர்தத்தை கொண்டு வந்ததால் சர்வ சக்தி பலம் இத்யாதி குணங்கள் வெளிட்டு அருளினான்
விஹகேஸ்வர-என்றது
சத்ய ஸூபர்னோ கருட தார்க்ஷ யஸ்து விஹகேஸ்வர –ஸ்ரீ சாத்வத சம்ஹிதை -என்றபடி
பஞ்ச பிராணங்களுக்கும் அபிமான தேவதை -என்றவாறு

பணி பதி விஹகேஸ்வர
இத்தால் இருவரும் பரஸ்பர விரோதம் இல்லாமல் ஒரே நேரத்தில் வணங்கும்படி உள்ளவள்
கைமுதிக நியாயத்தால் இத்தால் முக்தர்களையும் சொல்லி அனைவரும் சாமரம் போன்று இருப்பார்கள் என்றதாயிற்று
சேஷ சேஷாசநாதி சர்வம் பரிஜனம் –ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யம் –
இத்தால் நித்ய விபூதி இவளுக்கு சேஷ பூதம் என்றதாயிற்று

யவ நிகா மாயா ஜகன் மோஹிநீ
லீலா விபூதியில் அசித் வர்க்கமும் இவளுக்கு சேஷ பூதம் என்றதாயிற்று
யவநிகா –திரை -பகவத் ஸ்வரூப திரேதாநகரீம் -ஸ்ரீ கத்யம் -திவ்ய தம்பதிகள் இருவரையும்
பிரகிருதி மறைத்து இருப்பத்தை அருளிச் செய்தபடி-
மாயா -என்றது
மாயாம் து ப்ரக்ருதிம் வித்யாத் –ஸ்வேதர -4-10-மாயை என்பதால் பிரக்ருதியைச் சொன்னவாறு
ஜகன் மோஹிநீ
பிரகிருதி பல விசித்திர ஸ்ருஷ்டிகளுக்கு சாதனமாக இருந்து வியக்க வைப்பதாலும்
ஜீவ பர தத்வம் பற்றி விபரீத ஞானத்துக்கு காரணம் என்பதும் சபித்தாதிகளால் விசித்திரமாக
போக்ய புத்தியைப் பிறப்பிப்பதாலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டது
இப்படி பிரக்ருதியால் மயங்கி கர்ம வசப்பட்டு உள்ள அனைவரும் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மிக்கு சேஷ பூதர்களே
கைமுதிக நியாயத்தாலே அனைவரும் சேஷ பூதர் என்றதாயிற்று

ப்ரஹ்மே ஸாதி ஸூ ராவ் ரஜஸ் சத யிதஸ் த்வத் தாஸ தாஸீ கண
ஏதவ் த்வவ் விபுதஸ்ரஷ்டவ் –சாந்தி பர்வம் 350-10-என்று இருவருமே அவனிடம் இருந்தே உண்டானார்கள்
இவர்களும் அக்னி இந்திரன் போன்றவர்களே என்று உணர்த்தவே வ்ரஜ -குண -போன்ற பாதங்கள் பிரயோகம்
சதயித-பத்னிகளுடன் என்று அருளிச் செய்தாலும்-தாஸீ -என்பதும் பத்தினிகள் என்றதே ஆகும் –
ஸ்ரீரித் யேவ ச நாம தே
இவை அனைத்தையும் உணர்த்த இவளுக்கே உரித்தான திரு நாமங்கள் போதும் என்றதாயிற்று
ஸ்ரயந்தீம் ஸ்ரியமாணாம் ச ஸ்ருண்வதீம்
பகவதி ஸ்ருணதீம் –ஸ்ரீ அஹிர்புத்ன்ய சம்ஹிதை -21-8-என்று தான் சென்று அடைந்துள்ள மற்றவர்களால்
அடையப்படுகின்றதும் கேட்கப்படுவதும் ஆகிய பாபங்களை விலக்குகின்ற என்றும்
ஸ்ருணாதி நிகிலம் தோஷம் ஸ் ரீணாதி ச குணை ஜகத் ஸ் ரீயதே ச அகிலை நித்யம்
ஸ்ரேயதே ச பரம் பதம் –அஹிர்புதன்ய சம்ஹிதை -51-62-என்று அனைத்து விதமான தோஷங்களையும் போக்குகிறாள் –
தனது கல்யாண குணங்களால் லோகத்தை நிரப்புகிறாள் -அனைவராலும் எப்போதும் அந்தப்படுகிறாள் –
எப்போதும் பகவானை அண்டி நிற்கிறாள் -என்னக் கடவது இறே-
நிஸ் சங்கல்பா நிராஸ்ரயா–ஸ்ரீ லஷ்மீ சஹஸ்ர நாமம் -18—சங்கல்பம் இல்லாதவள் -ஆதாரம் அற்றவள் போன்ற திரு நாமங்கள்
ஸ்ரயதே ச பரம் பதம் -அஹிர்புத்ந்ய சம்ஹிதை -51-62-என்று கூறப்பட்ட பிரமாணத்துக்கு விரோதம் ஏற்படாமல்
இருப்பதற்காக அர்த்தம் கொள்ளப்படுவதாகும்

அகலங்கா அம்ருத தாரா -17-களங்கம் அற்றவள் -பகவானை ஆதாரமாகக் கொண்டவள் –
அம்ருத என்று பகவானையே சொன்னவாறு
இதனாலே அவன் ஸ்ரீ நிவாஸன் என்று ஸ்ரீ தரன் என்றும் கொண்டாடப்படுகிறான்
யத அஹம் ஆஸ்ரய ச அஸ்யா மூர்த்தி மம ததாத் மிகா –ஸ்ரீ ஸாத்வத சம்ஹிதை -என்று எந்த ஒரு காரணத்தால்
நான் இவளுக்கு ஏற்ற இடமாக உள்ளேனோ அதன் விளைவாக எனது இந்த திருமேனி அவளையே
தனது ஸ்வரூபமாகக் கொண்டதாய் உள்ளது –
எந்த சொல்லைச் சேர்ப்பதன் மூலம் மற்ற அனைத்தைக் காட்டிலும் மிக உத்க்ருஷ்டமாக எண்ணுகிறோமோ
அந்தச் சொல்லே எனது திரு நாமம் ஆகும் -என்ற கருத்தே -ஸ்ரீ இதி -ஏவ -என்பதால் கூறப்பட்டது

பகவதி
எந்தவித தோஷங்களும் இல்லாமல் அனைத்து மங்களமான கல்யாண குணங்களுக்கு இருப்பிடம் என்பதை
உணர்த்தவே -பகவதே -என்று ஸ்லோகத்தில் கூறப்பட்டது –

ப்ரூம கதம் த்வாம் வயம்–
இவ்விதமாக பல மேன்மைகளைக் கொண்ட இவளை உள்ளது உள்ளபடி ஸ்துதிக்க இயலாது என்கிறார் –
த்வாம்
கீழே உரைத்த படி ஸ்ரீ மஹா விஷ்ணுவுக்கு பத்னியாகவும் அவனைத் தவிர உள்ள மற்ற அனைவருக்கும் ஸ்வாமிநி யாயும் –
அவற்றுக்கு ஏற்ற படியான திரு நாமங்களைக் கொண்டவளாயும் பிரசித்தி பெற்றவளாக
ந தே வர்ணயிதும் சக்தா குணாந் ஜிஹ்வாபி வேதச –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்- 1-9-133-என்று
நான்முகனுடைய வாக்குகள் கூட சக்தி அற்றவை
வயம்
அளவுபடுத்தப்பட்ட ஞானம் மற்றும் சக்தி கொண்டவர்கள் –
ப்ரஹ்மாத்யா சகலதேவா முந யச்ச தபோதனா த்வாம் ஸ்தோதும் அபி நேகாநா -த்வத் பிரசாத லபம் விநா —
உனது அனுக்ரஹம் இன்றி உன்னை ஸ்துதிக்க சக்தி அற்றவர்கள் –
தாமும் இந்த கோஷ்ட்டி என்று உணர்த்தவே பன்மை பத பிரயோகம்
கதம் ப்ரூம
உன்னை முழுமையாக வர்ணிப்பது இயலாது
அளவுபட்டு உரைப்பதும் சரி இல்லை -என்று பொருள்

தே –த்வாம்
ஒரு சிலர் அனைத்தையும் ஸ்ருஷ்டிப்பவனாகிய பகவானால் அதிஷ்டானம் செய்யப்படும் பிரக்ருதியே
ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி ஆவாள் -என்று கூறுகிறார்கள் –
வேறு சிலர் பகவானுடைய -இருப்பு -அஹங்காரம் -பிரகாரம் -சக்தி -வித்யை -இச்சை-மற்றும் அனைத்தையும்
அனுபவிக்கும் தன்மை ஆகியவையே ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ என்று கூறுகிறார்கள்
ஸ்ரீ சாஸ்திரங்களில் -ஸ்ரீ அஹிர்புத்ந்ய சம்ஹிதை ஸ்ரீ லஷ்மீ தந்திரம் -இவற்றில் இவ்வாறு கூறப்படுவதாக கூறுகிறார்கள்
அந்த சாஸ்த்ரங்களே ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி சேதன வஸ்து ஆவாள் என்று முரண்பாடு
இன்றி உரைக்கப் பட்டதால் அவர்களும் அவர்களுடைய கருத்துக்களும் தள்ளப்படுகின்றன
ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ சேதன வஸ்துவே என்று காட்டவே தே -உனக்கு என்றும் த்வாம் உன்னை என்றும் பதங்கள் பிரயோகம்
அவனுடைய இருப்பாகவே இவள் உள்ளாள் என்பது போன்ற கருத்துக்கள்
இவளிடம் அவனுக்கு அந்தரங்கமான விசேஷம் உண்டு என்றும் இவள் விசேஷமாக உள்ளாள் என்பதாலும் கூறப்படுகின்றன
தே -யவனிகா -உனக்குத் திரை
இவள் பிரக்ருதியைக் காட்டிலும் வேறு பட்டவள் -தே -யவனிகா -உனக்குத் திரை -என்பதன் மூலம் உணர்த்தப்பட்டது
பிரகிருதி என்ற சொல்லால் கூறப்பட்டாள்-என்பதால் மட்டுமே முக்குண பிரகிருதி இவளே ஆவாள் என்பது சரி இல்லை
வாஸூ தேவ பரா ப்ரக்ருதி -வாஸூ தேவனே உயர்ந்த பிரகிருதி என்றும்
ப்ரக்ருதிச் ச ப்ரதிஜ்ஞா த்ருஷ்டாந்த அநுப ரோதாத் –ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -1-4-23– ப்ரஹ்மமே உபாதான காரணம் போன்று
பகவானையே இவ்வாறு கூறப்பட வேண்டியதாகும் என்பதால் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியே பிரகிருதி என்பது பொருத்தம் அல்ல-

ஆகவே -ஜகத் உத்பாதிகா சக்தி தவ ப்ரக்ருதி இத்யாதே ச ஏவ நாம ஸஹஸ்ரைஸ் து லஷ்மீ
ஸ்ரீ இதி கீர்த்யதே–ஸ்ரீ ஸநத்குமார சம்ஹிதை -இந்த ஜகத்தை உத்பத்தி செய்யக் கூடிய உனது சக்தியே
இங்கு பிரகிருதி என்று கூறப்படுகிறது -ஆகவே பல நாமங்களாக ஸ்ரீ லஷ்மீ என்று கூறப்படுகிறது -என்றும்
மூல ப்ரக்ருதி ஈஸாநீ -ஸ்ரீ லஷ்மீ சஹஸ்ர நாமம் -55-அவளே மூல ப்ரக்ருதி அனைத்தையும் நியமிப்பவள் என்றும்
ப்ரக்ருதி புருஷாச்ச அந்ய த்ருதீயோ ந இவ வித்யதே –ஸ்ரீ ஸநத்குமார சம்ஹிதை -பிரகிருதி புருஷன் இருவரையும்
தவிர மூன்றாவது ஏதும் அறியப்பட வில்லை -என்றும் உள்ள நான்முகன் சொற்கள் அனைத்தும்
ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ மற்றும் ஸ்ரீ நாராயணன் இருவரும் பிரகிருதி மற்றும் புருஷன் என்பதான வெவ்வேறாக உள்ள
விபூதிகளுக்கு அபிமானி தேவதைகளாக உள்ளனர் என்கிற கருத்தில் சொல்லப்பட்டவை

ரஹஸ்ய ஆம்நயத்தில்-பிரகிருதி மற்றும் ஸ்ரீ லஷ்மீ ஆகிய இருவரிடம் வித்யா என்கிற பதம் பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளது –
என்று கூறப்படுகிறது -இதன் பின்னரும் இந்த இருவருக்கும் ஸ்வரூப ஐக்கியம் உண்டு என்று கூறுதல் கூடாது –
அதாவது சத்வ குணம் நன்கு வளர்ந்து அதன் மூலமாக வித்யைக்கு காரணமான சூழல் ஏற்படுவதால்
ப்ரக்ருதியைக் குறித்து வித்யா என்ற சொல் கூறப்பட்டது –
ஆனால் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ வித்யையை அளிப்பவள் என்பதால் அவள் விஷயத்தில் இந்த சொல் பயன்படுத்தப் படுகிறது-

ஒரு சிலர் இருப்பு முதலியவற்றுடன் கூடியுள்ள பகவானே ஸ்ரீ லஷ்மீ என்று கூறப்படுகிறான் என்றும் –
ஒரு சிலர் ஸ்திரீயாக உள்ள நித்தியமான ஒரு சரீரம் கொண்ட பலவான் ஸ்ரீ லஷ்மீ என்று கூறப்படுகிறான் என்றும்
ஒரு சிலர் அசுரர்களை மயக்குவதற்காக மோகினி ரூபம் எடுத்தது போன்று தனது இன்பத்திற்காக ஒரு சில நேரங்களில்
அவன் பெண் வடிவை ஏற்கிறான் -அந்த ரூபத்துடன் உள்ள பகவானே ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ ஆவாள் என்றும் கூறுகிறார்கள்
இந்தக்கருத்துக்கள் அனைத்தும் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீயைக் காட்டிலும் வேறாக உள்ள ஜீவாத்மாக்கள் என்று கூறும்
அந்த சாஸ்த்ரங்களாலே தள்ளப்படுகின்றன

உத்தர நாராயண அநுவாகத்தில்-ஹ்ரீச்ச தே லஷ்மீச்ச பத்ந்யவ் -என்று
ஸ்ரீ பூமா தேவியும் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீயும் பத்னிகள் ஆவார்கள் என்பதாகக் கூறும் சுருதிகள்
பர்த்தா மற்றும் பத்னி ஆகிய இவருடைய ஸ்வரூபமும் வெவ்வேறு என்று கூறுகின்றன –
இங்குள்ள -காந்த –தே -என்பதிலும் பிரித்தே கூறப்பட்டது காணலாம் –

ஒரு சிலர் பகவானுடைய ஸ்வரூபத்தில் உள்ள ஒரு பகுதியே பரஸ்பரம் இன்பத்தை அனுபவிக்கும் விதமாக
தனியான ஒரு பெண் பாகத்தை அடைகிறது -இதுவே ஸ்ரீ லஷ்மீ என்ற சொல்லிற்கான பொருள் ஆகும் –
இவ்விதம் கூறுவதின் மூலம் பேத அபேத ஸ்ருதிகளை சமன்வயப் படுத்துவர் –
இந்தக் கருத்து ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் பிரிக்க இயலாது என்பதால் தள்ளப்படும்
ஆனால் ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம புராணத்தில் -நர நாரீ மயன் ஹரி -என்று
ஸ்ரீ ஹரி புருஷனாகவும் ஸ்திரீயாகவும் உள்ளான் என்று உள்ளதே என்னில்
ஸ்ரீ ஸநத்குமார சம்ஹிதையில் -ஜ்யோத்ஸ்நேவ ஹிம தீதே -சந்திரனுக்கு நிலவு போன்றது -ப்ரகாசத்துக்கு ஆதாரமாக உள்ள
வஸ்துவை ப்ரகாசமயமாக உள்ளது என்னுமா போலே ஸ்வரூபங்களில் பேதம் கொள்ள இடம் அளிக்காமல் பொருள் கொள்ள வேண்டும்
இதன் மூலம் விதையாக உள்ளவற்றின் முளைக்கக் கூடிய பகுதிகள் தனியாக வளர்கின்றன –
இதே போன்று காரியப் பொருள்களாக பரிணாமம் அடைவதற்கு உபாதான காரணமாக உள்ள உபாதான காரணமாக உள்ள
ப்ரஹ்ம ரூபத்தின் ஒரு பகுதியே -தனது ஸ்வ பாவத்தால் தனியாகப் பிரிந்து ஸ்ரீ லஷ்மீ என்றதாகிறது
என்று கூறப்படும் கருத்தும் தள்ளப்படுகிறது –
மேலும் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்தில் மாற்றம் ஏற்படுவது இல்லை என்று
ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்தில் நிரூபிக்கப் பட்டதால் இந்தக்கருத்து நிராகரிக்கப் பட்டது

ஒரு சிலர் கூறுவது -வேறு ஒரு காரணப் பொருளுடன் சேர்ந்துள்ள ஒரு பாகமானது முற்றிலுமாக வேறுபட்டு நிற்கிறது -என்பதாகும் –
ஒரு நதியில் இருந்து குடத்தின் மூலமாக எடுக்கப்பட்ட நீரை வேறு ஒரு இடத்துக்குப் பிரிக்கப்பட்டு எடுத்துச் செல்ல இயலும் –
அதற்கு தனிப்பெயர் கூறப்படுவது இல்லை –
ஆனால் குடத்துக்குள் காணப்படும் ஆகாசத்துக்கு குடாகாசம் -என்று தனிப்பெயரே வழங்கப் படுகிறது
அதனைப் போன்றே சரீரம் முதலான உபாதிகள் உள்ள போது -அவயவங்கள் அற்றதான ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபத்தில்
உபாதியுடன் சேர்ந்த பாகங்கள் அல்லாமல் -மற்ற பகுதிகளானவை அந்த உபாதிகளுடன் சேரும் போது
முன்பு இன்பங்களை அனுபவித்த பாகம் இருப்பது இல்லை –
ஆகவே முன்பு அனுபவிக்கப்பட்ட இன்பங்களை அந்த பாகங்கள் எண்ணி இருப்பது பொருந்தாது –
ஆனால் அந்த பாகங்கள் அனைத்தும் ஒரே ஜாதியைச் சேர்ந்த அம்சங்கள் என்பதால் ஓர் அம்சத்தால் அனுபவிக்கப்பட்ட அனைத்தும்
மற்ற அம்சங்களுக்கும் பொருந்தும் அல்லவோ என்ற கேள்வி எழலாம் –
இவ்விதம் கொண்டால் பவ்தர்களுடைய கருத்து தொனிக்கும் என்பதால் நித்தியமான ஜீவாத்மா என்பதை ஏற்க இயலாமல் போய் விடும் –
இது மட்டும் அல்லாமல் பகவானுடைய அவதாரம் என்று கூறுபவர்களும்
ஸ்வரூபத்தை மாறுதல்கள் யாகும் என்று கூறுபவர்களும்
ஸ்ரீ லஷ்மிக்கு நித்தியமான திருமேனி உள்ளது என்று உரைக்கும் பிரமாணங்களால் தள்ளப்படுகிறார்கள் –
இவை அனைத்தும் இந்த ஸ்லோகத்தில் பிரித்து குறைக்கப்பட்டு இருப்பதால் வெளிப்படு கிறது
ஸ்ரீ வாக்ச நாரீணாம் –ஸ்ரீ கீதை -11-34-பெண்களில் கீர்த்தியும் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியும் வாக்கும் நானே ஆவேன் -என்றுள்ள
இடங்களில் சேர்த்துக் கூறப்பட்டது காணலாம்
இங்கும் முன்பு கூறப்பட்டது போன்று ஸ்வரூபம் வெவ்வேறாக உள்ள போதிலும் –
சேஷன் -சேஷி -என்கிற சம்பந்தத்தைக் காரணமாக் கொண்டு உரைக்கப் பட்டது என்று கருத்து

விஷ்ணோர் ஸ்ரீ அநபாயிநீ–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-8-17- என்றுள்ள வாக்கியங்கள் மூலம் பேதம் வெளிப்பட்டது
இப்படிச் சொல்லும் போது ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியும் கர்மவசப்பட்டவள் ஆகிறாள் என்று ஆகுமே என்னில் அது அப்படி அல்ல
ஆதித்யாநாம் அஹம்—ஸ்ரீ கீதை -10-21-
வ்ருஷ்ணீநாம் வா ஸூ தேவ -10-37-
அநந்தா அஸ்மி நாகாநாம் வைநயேதச்ச பஷீணாம் -10-29–இவ்வாறு பிரித்து உரைக்கலாமே ஒரே ஜாதியாக இருந்தாலும்
இத்தால் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி நித்யருக்குள் அதிகர் என்றும் சர்வேஸ்வரன் ஸ்வரூபம் வேறு பட்டது என்றும் தெளிவாகும்
அவனது ரூபத்தில் பாதி இவளது என்பதும் உண்டே

அடுத்து ஸ்ரீ விஷ்ணு வைபவ அதிகாரத்தில்
த்வம் யாத்ருச அஸி கமலாம் அபி தாத்ருசம் தே தாரா -வதந்தி யுவயோ ந து பேத கந்த மாயா விபக்த யுவதீ தநும்
ஏகம் ஏவ த்வாம் மாதரம் ச பிதரம் ச யுவா நாம் ஆஹு –நீ எவ்வாறு ஆகிறாயோ அதே போலே ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியும்
உனது பத்நியாக ஆகிறாள் என்று கூறுகிறார்கள் –
உங்களுக்கு பேத வாசனை என்பது இல்லை -மாயையால் பிரிந்துள்ள பெண் சரீரத்தைக் கொண்ட இளமையாக உள்ள உன்னையே
தாய் மற்றும் தந்தை என்றும் கூறுகிறார்கள் –என்று கூறப்பட்டுள்ளதே என்று கேட்பதும் சரியில்லை –
அவர்கள் இவருடைய விருப்பம் காரணமாகவே சரீரத்தை மட்டுமே ஒன்றாக சேர்த்தபடி உள்ளது பொருந்தும் என்பதாலும்
ஆகவே ஸ்வரூபத்தில் ஒற்றுமை இல்லை என்றாலும் இது பொருந்தும் என்பதால்
ஒரே சரீரமாக உள்ளது என்பது ஸ்ருதிகளுக்கு முரணாக உள்ளது என்பதும் பொருந்தாது
ஆனால் ஒரே பரமாத்மாவே அனைத்தையும் செய்ய இயலும் என்று உள்ள போது வேறு ஒரு ஆத்மா உள்ளது என்று
ஏற்பதால் என்ன பயன் உள்ளது -என்று கேட்பதும் சரியில்லை
ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸ்ம்ருதியானது -99-6-
ஆஸ்ரம்ய ஸர்வாந்து யதா திரிவோகீம் திஷ்டத் வயம் தேவ வர அஸிதாஷீ ததா ஸ்திதா த்வம் வரதே தாதாபி –என்று
சர்வ வ்யாபியான அவனைப் போலே சர்வ அபீஷ்டங்களையும் கொடுக்கும் அஸீ தேக்ஷிணையாய் உள்ள நீயும் உள்ளாய் –
என்பது போன்றும் உள்ளவை காணலாம்
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-8-35-ந அநயோ வித்யதே பரம் -என்றும்
அஹிர் புத்ன்ய சம்ஹிதை 3-26–ஏக தத்வம் இவ உதிதவ் –என்று ஸ்ரீ பகவத் சாஸ்திரமான ஸ்ரீ பாஞ்சராத்திலும்
இவர்களுடைய ஸ்வரூபம் ஒன்றே என்ற வாதம் தள்ளுபடியாகும்
வசனங்களை மட்டும் ஆதாரமாகக் கொண்டால் அனைத்து ஆத்மாக்களும் ஒன்றே எனக் கொள்ளலாம்
ஆனால் இவ்விதம் கொள்ளுதல் கூடாது அல்லவோ
ஜீவாத்மாக்கள் அனைவரும் வெவ்வேறு ஆனவர்களே ஆவர் என்பதை ஏற்காதவர்கள் ஸ்ரீ பாஷ்யாதிகளில் தள்ளப்பட்டனர்
இங்கும் திவ்ய தம்பதிகளுக்கும் ஒருவருக்கு ஒருவர் உள்ள பேதமும் நிலை நாட்டப்பட்டது –
இத்தால் லஷ்மி நாராயணன் இருவரும் ஒருவரே வாதமும் தள்ளப்பட்டது
பிராட்டி இடம் திருவடி சுக்ரீவனும் பெருமாளும் ஒன்றாகவே ஆனார் என்று சொல்லியது போலே உரைப்பர்
மேலும் நிர்விசேஷ சின் மாத்ர ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபத்தை மறைத்துள்ள உண்மையற்ற மாயை என்பதான விசேஷத்தை
அடைந்ததாகவும் ப்ரஹ்மத்தின் பிரதிபிம்பத்தை கொண்டதாகவும் உள்ள வஸ்துவே லஷ்மி போன்ற வாதங்களும் தள்ளப்படும்

மேலும் நிர்விசேஷ சின்மாத்ர ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபத்தை மறைத்துள்ள உண்மை அற்ற மாயை என்பதான
விசேஷத்தை அடைந்ததாகவும் ப்ரஹ்மத்தின் பிரதிபிம்பத்தைக் கொண்டதாகவும் உள்ள வஸ்துவே
லஷ்மீ என்று கூறப்படுகிறாள் என்பர் சிலர்
ஆனால் இப்படி மறைக்கப்பட்ட ஸ்வரூபம் கொண்ட ப்ரஹ்மம் -மற்றும் அதற்கு ஒரு மறைவு ஆகிய இரண்டுமே
தள்ளப்படுவதால் அந்தக்கருத்து நிரசனம்
மாயை மஹா லஷ்மி மற்றும் அவளுடைய நாயகன் இருவரையும் தவிர மற்ற அனைத்து லோகங்களையும்
மயக்கியபடி உள்ளது என்பதாலும் மேலே உள்ள கருத்து தள்ளப்பட்டது –

ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியின் பார்வையை அவளுக்கு வசப்பட்ட செயல்களைக் கொண்ட ப்ரக்ருதி திரையைப் போலே
மறைக்கும் என்பது தப்பான வாதம் –
பாபங்கள் காரணமாகவே ஷேத்ரஞ்ஞர்கள் ப்ரக்ருதியான மாயையில் சிக்கி ஞான சுருக்கம் அடைகிறார்கள்
யுக கோடி சஹஸ்ராணி விஷ்ணும் ஆராத்ய பத்மபூ புந த்ரை லோக்ய தாத்ருத்வம் ப்ராப்த வாந் இதி சுச்ரும —
என்பதால் ப்ரஹ்மாதிகளும் கர்மவசப்பட்டவர்களே
அவர்கள் பத்னிகளும் கர்ம வசப்பட்டவர்கள் –
மஹா லஷ்மியும் அவர்களுடன் கூடி ஸஹ படிதமாக இருப்பதால் இவளுக்கும் ஞானம் சங்கோசம் என்பர் –
கீர் தேவதா இதி கருடத்வஜ வல்லப இதி –கனகதாரா ஸ்தோத்ரம் -10-என்று உள்ளதே –

இவ்வாறு கூறுவது பொருத்தம் அல்ல –
அவர்கள் மூவரையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து சாமானாதி கரண்யமாகப் படித்தது ஏன் என்றால்
யத் தத் விபூதி சத்வம் –ஸ்ரீ கீதை -10-41-எது எது சிறப்பாக உள்ளதோ -விபூதி அத்தியாயத்தில் கூறப்பட்ட
நியாயம் மூலமே கொள்ள வேண்டும்
தாபநீய உபநிஷத்தில் க்ருத ஸூக்தத்தில் -மஹா லஷ்மியிடம் அந்த சொற்கள் அனைத்தும் அர்த்தத்தை
சிறப்புக்கள் மற்றும் அவற்றைத் தனது விபூதியாகக் கொண்டவன் என்ற காரணம் –
என்பதால் கூறப்பட்டதாக உரைக்கப் பட்டத்தைக் காணலாம்
காயத்ரீ கல்பத்தினைப் பொறுத்த வரை மஹா லஷ்மியின் செல்வமாகிய காயத்ரீ தேவதைக்கே
பல்வேறு ஸந்த்யைகளிலே வைஷ்ணவீ முதலானவர்களுக்குத் தகுந்த வாஹனம் ரூபம் போன்றவற்றை
ஏற்கும் சக்தி உள்ளது -என்று மேன்மையைக் கூறுவதில் கருத்து
த்ரு ஹிணாதிஷு கேஷாம் சித் ஈஸ்வர வ்யக்திதா பிரமாத் தத் பத்நீஷ்வபி லஷ்ம்யாம்ச வாதஸ் ஸ்ருத்யாதி பாதித–என்று
இவர்களே ஈஸ்வரர் என்ற பிரமம் உண்டாகி இவர்கள் பத்தினிகள் லஷ்மியின் அம்சம் உள்ளது –
இதனால் சுருதிகள் பாதிக்கப் படலாம் என்பதால் இக்கருத்தை சுருதிகள் தள்ளுகின்றன -என்ற கருத்து உண்டே
இவர்கள் இருவரும் மஹா லஷ்மிக்கு வசப்பட்டவர்களே

——————308

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நிகமாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ மத் ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் –சம்பிரதாய ப்ரக்ரியா பாகம் –அதிகாரம் -31–ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமி–

November 25, 2019

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேசரீ
வேதாந்தாசார்ய வர்யோமே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியில் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு –

—————————————————————————

அஸிதில குரு பக்தி தத் ப்ரஸம்சாதி சீல
பிரசுர பஹு மதி தத் வஸ்து வாஸ்து ஆதிகே அபி
குணவதி விநி யோக்தும் கோபயந் சம்ப்ரதாயம்
க்ருதவித் அநக வ்ருத்தி கிம் ச விந்தேத் நிதாநம்

இவ்வர்த்தங்களை எல்லாம் மிடியனுக்கு அகத்துக்குள்ளே மஹா நிதியைக் காட்டிக் கொடுக்குமா போலே
வெளியிடுகையாலே மஹா உபகாரகனான ஆச்சார்யன் திறத்தில் சிஷ்யன்

க்ருதஞ்ஞனாய் இருக்க வேண்டும் என்றும் -த்ரோஹம் பண்ணாது ஒழிய வேண்டும் என்றும் –
சாஸ்திரங்கள் சொன்ன இடம் -இரண்டு விபூதியும் விபூதி மானும் இவனைச் சீச் சீ என்னும் படியுமாய் –
ஹிதம் சொன்ன ப்ரஹ்லாத விபீஷணாதிகளுக்குப் பிரதிகூலரான ஹிரண்ய ராவணாதிகளோடே துல்யனுமாய்
வித்யா சோரோ குருத்ரோஹீ வேதேஸ்வர விதூஷக –த ஏதே பஹு பாப்மாந -சத்யோ தண்டயோ இதி சுருதி –என்கிறபடியே
தண்டியனும் ஆகாமைக்காக அத்தனை –பிரதியுபகாரம் சொன்னபடி அன்று

சரீரம் அர்த்தம் பிராணம் ச ஸத் குருப்யோ நிவேதயத் –விஹஹேச்வர சம்ஹிதை –என்றும்
சர்வஸ்வம் வா ததர்த்தம் வா ததர்த் தார்த்தார்த்தம் ஏவ வா டு குரவே தக்ஷிணாம் தத்யாத் யதா சக்த்யபி வா புந –என்றும்
இப்புடைகளில் சொல்லுகிறவையும்
பிரணிபாத அபிவாத நாதிகளைப் போலே இவனுக்கு சில கர்த்தவ்யங்களைச் சொல்லிற்று அத்தனை போக்கி
க்ருபயா நிஸ்ப்ருஹோ வதேத்—சாண்டில்ய ஸ்ம்ருதி -1-115-என்னும்படி இருக்கிற
அநந்ய ப்ரயோஜனனான ஆச்சார்யனுக்குப் பிரதியுபகாரம் சொன்னபடி அன்று

பகவான் பக்கல் போலே ஆச்சார்யன் பக்கலிலே வர்த்திப்பான் என்றும் அவனுக்கு நல்லன் ஆனால் போலே
ஆச்சார்யனுக்கும் நல்லனாய் இருப்பான் என்றும் வேதாந்தங்களில் சொன்னதும்
ந பிரமாத்யேத் குரவ் சிஷ்யோ வாங் மன காயா கர்மபி டு அபி பஜ்யாத்மநா ஆச்சார்யம் வர்த்ததே அஸ்மின் யதா அச்யுதே
தேவ மிவாசார்யம் உபாஸீத -என்று சாண்டில்ய ஆபஸ்தம்பாதிகள் சொன்னதாவும் ஆச்சார்யனுக்கு பிரதியுபகாரம் சொன்னபடி அன்று
ஸாஸ்த்ர சஷுஸ் ஸான இவன் விழி கண் குருடன் ஆகாமைக்கும் பகவத் அனுபவம் போலே
விலக்ஷணமான இவ்வனுபவத்தை ஜென்ம பிஷுவான இவன் இழவாமைக்கும் சொல்லிற்று அத்தனை

இப்படி இவ்விஷயத்தில் பிரதியுபகாரம் இல்லை என்னும் இடத்தை
ப்ரஹ்ம வித்யா பிரதாநஸ்ய தேவைரபி ந சக்யதே -பிரதி பிரதானம் அபி வா தத்யாத் சக்தித ஆதாராத் -1-117–என்று
சாண்டில்ய பகவான் அருளிச் செய்தான் –
இதில் யதா சக்தி தாநம்–சொன்னதுவும் தன் ஆதாரத்துக்குப் போக்கு வீடாகச் சொன்னது அத்தனை
இவ்வளவைக் கொண்டு பிரதியுபகாரம் பண்ணினானாகத் தன்னை நினைத்து இருக்கப் பெறான்

இவன் உபதேசித்த அர்த்தங்களை
கபாலஸ்தம் யதா தோயம் ஸ்வ த்ருதவ் ச யதா பயஸ் த்ருஷ்டம் ஸ்யாத் ஸ்தாந தோஷேண
வ்ருத்தி ஹீநே ததா ஸ்ருதம் –சாந்தி பர்வம் -35-42-மண்டை ஓட்டில் தண்ணீரும் நாய் தோலால் செய்யப்பட பையில்
உள்ள பாலும் உள்ள இடங்கள் காரணமாக தோஷம் ஆவது போலே ஒழுக்கம் இல்லாவனுக்கு உபதேசமும் -என்கிறபடியே
தன் விபரீத அனுஷ்டானங்களாலே கபாலஸ்த தோயாதிகளைப் போலே அனுப ஜீவ்யம் ஆக்காது ஒழியவும்

யச்ச் ருதம் ந விராகாய ந தர்மாய ந சாந்தயே -ஸூ பத்தமபி சப்தேந காகவசிதமேவ தத் –எந்த கல்வியானது
வைராக்யம் தர்மம் அடக்கம் ஆகியவற்றை அளிக்க வில்லையோ அது காக்கையின் ஒலி போலே பயன் அற்றதே ஆகும் –
என்கிறபடியே கற்றதே பிரயோஜனம் ஆகாது ஒழியவும்
இவற்றைக் கொண்டு–கக்கியதை உண்பவது போலே – வாந்தாசியாகாது ஒழியவும்-வியாபாரம் ஆக்குதல் கூடாது
இவற்றை எல்லாம்
பண்டிதை ரர்த்த கார்பண்யாத் பண்ய ஸ்த்ரீபிரிவ ஸ்வயம் -ஆத்மா சம்ஸ்க்ருத்ய சம்ஸ்க்ருத்ய பரோபகரணீ க்ருத —
விலைமாதர்கள் உடம்பைக் கொடுத்து பணம் பெறுவது போலே -கல்வியை பொருளாசைக்கு பயன் படுத்துவது போலே —
இத்யாதிகளில் பரிகசிக்கும் படி
கணிக அலங்காரம் ஆக்குதல் -விலைச் சாந்தம் ஆக்குதல் -அம்பலத்தில் அவல் பொறி ஆக்குதல் –
குரங்கின் கையில் பூ மாலை ஆக்குதல் செய்யாது ஒழியவும்

அடியிலே வித்யை தான் சேவதிஷ்டே அஸ்மி ரக்ஷ மாம் –மனு ஸ்ம்ருதி -2-114-நான் உனக்கு சேம நிதியாகவே
எப்போதும் இருப்பேன் -என்னை நீ காப்பாயாக – என்று ப்ராஹ்மணனை அபேக்ஷித்த படியே முன்பே
அஸூயாதிகளைக் கைப்பிடித்து வைப்பார் கையில் காட்டிக் கொடுக்காதே ரக்ஷித்துக் கொள்ளவும்

பிறவிக் குருடனான தன்னை அயர்வறும் அமரர்கள் பரிஷத்துக்கு அர்ஹனமாம் படி திருத்தின மஹா உபாகாரகனுக்குச்
செய்யலாம் பிரதியுபகாரம் இல்லை என்னும் இடத்தை தெளிந்து
ஏகாந்தீ வ்யபதேஷ்டவ்யோ நைவ க்ராம குலாதிபி -விஷ்ணு நா வ்யபதேஷ்டவ்ய தஸ்ய சர்வம் ச ஏவ ஹி —
ஸ்ரீ விஷ்வக் சேந சம்ஹிதை —என்கிற நிலையிலும் காட்டில்
வசிஷ்ட வ்யபதேசிந –பால காண்டம் -19-2-வசிஷ்டரைக் கொண்டு உன்னை கூறிக் கொள்கின்ற – என்கிறபடியே
சரண்யனான பெருமாள் வம்ச க்ரமா கதமாகப் பிறந்து படைத்துக் கைக்கொண்ட நிலை இந் நிலை–
ஆச்சார்யரைக் கொண்டே அடையாளப்படுத்தி கொள்வது என்று பரிக்ரஹித்து
என்னைத் தீ மனம் கெடுத்தாய் உனக்கு என் செய்கேன் –திருவாய் -6-7-8-என்று இருக்கவும் பிராப்தம்

தான் இப்படிப் பெற்ற ரஹஸ்யத்ரய சாரார்த்தமான மஹா தனத்தை முன்னில் அதிகாரத்தில் சொன்னபடியே
உசித ஸ்தானம் அறிந்து சமர்ப்பிக்கும் போது
கதயாமி யதா பூர்வ தஷாத்யைர் முனி சத்தமை–ப்ருஷ்ட ப்ரவோச பகவான் அப்ஜயோநி விதாமஹ சைத்தோக்தம்
புருகுத்ஸாய பூபுஷே நர்மதாதடே -ஸாரஸ்வதாய தே நாபி மம சாரஸ்வ தேந ச -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 1-2-8-/-9—
முன்பு தாமரையில் உதித்த நான்முகன் தக்ஷர் போன்ற முனிவர்களால் கேட்கப்பட்டு அவர்களுக்கு உரைக்க –
அவர்களால் நர்மதையின் கரையில் புருகுத்சன் என்ற அரசனுக்கு உபதேசிக்க -அந்த அரசன் ஸாரஸ்வதனுக்கு உபதேசிக்க –
அதனை நான் உனக்குக் கூறுகிறேன் – என்று ஸ்ரீ பராசர ப்ரஹ்மரிஷி மைத்ரேய பகவானுக்கு அருளிச் செய்தது போலே
குரு பரம்பரையைப் பிரகாசிப்பித்துக் கொண்டு தன் க்ருதஜ்ஞதையும் அர்த்தத்தை சீர்மையும் தோற்ற உபதேசிக்க வேண்டும் –

அத்யாத்ம ரஹஸ்யங்களைச் சொல்லுமவன் சம்ப்ரதாயம் இன்றிக்கே இருக்க -ஏடு பார்த்தாதல் -சுவர் ஏறிக் கேட்டதாதல் –
சொல்லுமாகில் -களவு கொண்டு ஆபரணம் பூண்டால் போலே கண்டார்க்கு எல்லாம் தான் அஞ்ச வேண்டும்படியாம்
யத்ருச்சயா ஸ்ருதோ மந்த்ரஸ் சந்நே நாதச் சலேந வா பத்ரேஷிதோ வா வ்யர்த்த –
ஸ்யாத் ப்ரத்யுதா நார்த்ததோ பவேத் —பாத்ம சம்ஹிதை –இத்ய