Archive for the ‘Desihan’ Category

ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம் –வ்யாக்யானம்–ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் தொகுத்து -அளித்தவை –அதிகாரம் 7—–முமுக்ஷுத்வ அதிகாரம்–

April 12, 2021

ஸ்ரீமான் வேங்கட நாதார்ய : கவிதார்கிக கேஸரீ |
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி ||

———–

அதிகாரம் 7—–முமுக்ஷுத்வ அதிகாரம்-முமுக்ஷுவுக்கு ,மோக்ஷத்தில் விருப்பம் உண்டாவதைச் சொல்கிறது

அதிகாரத்திலிருந்து
கால ஆவர்த்தாந் ப்ரக்ருதி விக்ருதீ : காமபோகேஷு தோஷாந்
ஜ்வாலா கர்த்த ப்ரதிம துரித உதர்க்க துக்க அநுபூதிம்
யாதாதத்யம் ஸ்வபரிநியதம் யச்ச திவ்யம் பதம் தத்
காராகல்பம் வபுரபி விதந் கஸ்திதிக்ஷேத பந்தம்

வ்யாக்யானம்
சுழலைப்போல மறுபடியும் மறுபடியும் வருகின்ற காலங்கள் , ப்ரக்ருதி , மற்றும் அதன்
மாற்றமான மஹத் போன்ற தத்வங்கள் , இவ்வுலகம் மற்றும் அவ்வுலகம் ஆகியவற்றில்
உள்ள சுகங்களில் மறைந்து இருக்கிற தோஷங்கள், நெருப்பு ஜ்வாலையால்
குழியில் நிரம்ப உள்ள பாவங்களின் பலனாக தொடர்ந்து வருகிற துன்பங்கள் ,
தன்னிடமும் பகவானிடமும் எப்போதும் சேர்ந்து இருக்கும் உண்மையான ஸ்வபாவங்கள்,
ப்ரஸித்தமான பரமபதம்,சிறைபோல் இருக்கிற சரீரம் –இவையெல்லாம் அறிந்த /அறிகிற
யார் ஒருவன் * /எவன்தான் , இந்த ஸம்ஸார பந்தத்தைப் பொறுத்துக்கொள்வான் ?
( ஒருவரும் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டான்—)

புத்தியால் அறிவது—-
இந்தப் புத்திக்கு எட்டு வகையான சிறப்பு –இவற்றால் அறிதல்
1.கேட்க ஆவல் , 2. கேட்டல், 3.கேட்டதை புத்தியில் நன்கு வாங்கிக் கொள்ளுதல்
4.அப்படி வாங்கிக்கொண்டதைத் தரித்தல் , 5.சேர்க்க வேண்டியதை ஊகித்துச்
சேர்த்தல், 6.தள்ளவேண்டியதை விளக்குதல், 7.ஒவ்வொரு வஸ்துவிலும் உள்ள
விசேஷங்களை அறிதல், 8.உண்மையான அறிவைப் பெறுதல்
புத்தி என்கிறோமே , இது எட்டு வகை
1.சீக்ரத்தில் க்ரஹிப்பது , 2. மறக்காமல் தரிப்பது , 3.சமயத்தில் நினைவுபடுத்திக்கொள்வது
4.பிறருக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பது , 5.ஊகித்துத் தானாகவே சரியாகத் தெரிந்துகொள்வது
6.ஸமயோசிதமாய் மாற்றுவது, 7.பகுத்து அறிவது , 8.தத்வ ஜ்ஞானம்
மேற்கண்டவற்றையெல்லாம் இப்படிப் புத்தியால் அறிகிறோம்.
முக்யமாக எதை அறிகிறோம் ?
இப்படிச் சுழலில் சிக்கி, காலம் காலமாகச் ”ஸுகத்”தில் மறைந்துள்ள தோஷங்கள்–
குற்றங்களைச் செய்து, அதன்மூலம், நெருப்பு போன்ற ”பாவம் ” என்கிற பலனைப் பெறுகிறோம்.
———————————————————-
அதிகாரத்திலிருந்து
——————————–
இப்படி, இவ்வர்த்தங்களை அத்யாத்ம சாஸ்த்ரங்களாலே தெளிந்து,ஸ்வயம் ப்ரகாசத்வ,
ஜ்ஞாத்ருத்வ , கர்த்ருத்வ ,போக்த்ருத்வ, சரீரித்வ , அணுத்வ, நித்யத்வ, நிரவயத்வ ,
ச்சேதந , தஹந , க்லேதந , சோஷணாத்யநர்ஹத்வ , வ்ருத்திஹ்ரஸா ரஹித ,
ஸ்வரூபத்வாதிகளாலே , ஆத்மாவுக்கு விசேஷணபூத தேஹேந்த்ரியாதி
வைலக்ஷண்யத்தைக் கண்டு இவனுடைய பரலோககமந தேஹாந்தரப்ராப்தி
யோக்யத்வநிச்சயத்தாலே , ஸாமாந்யேந ,லோகோத்தீர்ண புருஷார்த்தயோக்யராய்,
நரக பதநாதி ஜந்மாந்தர க்லேசங்களுக்கு அஞ்சி ,அவற்றின் காரணங்களான
கர்மங்களினின்றும் நிவ்ருத்தராய் , ஆதேயத்வ ,விதேயத்வ , சேஷத்வ, அல்பசக்தித்வ ,
அணுத்வ, அஜ்ஞான , ஸம்சய , விபர்யய , துக்காதியோக்யத்வ , அசுபாச்ரயத் வாதிகளாலே
உண்டான விசேஷ்யபூத, ஈச்வர, வ்யாவ்ருத்திநிச்சயத்தாலே , பகவத் கைங்கர்ய ரூபமான
ஸ்வரூப ப்ராப்த வைபவத்தை அபேக்ஷிக்கைக்கு யோக்யராய் ——
வ்யாக்யானம்
இப்படி, இவ்வர்த்தங்களை அத்யாத்ம சாஸ்த்ரங்களாலே தெளிந்து—

அத்யாத்ம சாஸ்த்ரங்கள் =ஆத்மாவைப்பற்றி விளக்கிச் சொல்கிற சாஸ்த்ரங்கள் —
இவற்றை நன்கு படித்து ,அல்லது படித்தவர்கள் மூலமாக நன்கு அறிந்து ,தெளிவு பெற்று —
ஸ்வயம் ப்ரகாசத்வ, =ஆத்மா தானாகவே ப்ரகாஸிக்கும்
ஜ்ஞாத்ருத்வ = ஜ்ஞானம் உள்ள ஆத்மா
கர்த்ருத்வ =கர்மாக்களைச் செய்யும்
போக்த்ருத்வ = அனுபவிக்கும்
சரீரித்வ =இந்த சரீரத்தால் இவற்றைச் செய்யும் ( ஆத்மா )
அணுத்வ = அணுஅளவானது ,
நித்யத்வ ==எப்போதும் இருப்பது அழிவில்லாதது
நிரவயத்வ =உடலுறுப்புகளற்ற
ச்சேதந , தஹந , க்லேதந , = அறுக்க ,எரிக்க, காயப்படுத்த இயலாத
சோஷணாத்யநர்ஹத்வ =உணரவைக்க இயலாத ,
வ்ருத்திஹ்ரஸா ரஹித =எந்த வகையிலும் மாற்ற இயலாத ( ஆத்மா விரிவதோ,
சுருங்குவதோ இல்லை )
ஸ்வரூபத்வாதிகளாலே , ஆத்மாவுக்கு விசேஷணபூத தேஹேந்த்ரியாதி
வைலக்ஷண்யத்தைக் கண்டு = ஸ்வரூபம் முதலியவற்றாலே இப்படியாக
ஆத்மாவுக்கும், தேகம் இந்த்ரியங்களுக்கும் விசேஷமாக சொல்லப்படும்
விவரங்களால் ,
ஆத்மாவானது, வேறு உடலையோ, அல்லது வேறு உலகத்துக்குச் சென்று
அங்கு வேறு சரீரத்தையோ எடுக்கும் என்கிற நிச்சயத்தாலே,இப்படியான
ஜன்மங்களில் ஏற்படும் துக்கம், கஷ்டம் இவற்றுக்குப் பயப்பட்டு ,
இவ்வுலகில் பெரும் பலன்களைக் காட்டிலும், உயர்ந்த பலன்கள் இருக்கின்றன
என்பதை உணர்ந்து,நரகவாதனைக்குப் பயப்பட்டு,துக்கம் துன்பம் கஷ்டம்
இவற்றை உண்டாக்கும் பாவச் செயல்களைத் தவிர்க்கிறான்.

ஆதேயத்வ ,விதேயத்வ , சேஷத்வ, அல்பசக்தித்வ ,
அணுத்வ, அஜ்ஞான , ஸம்சய , விபர்யய , துக்காதியோக்யத்வ , அசுபாச்ரயத் வாதிகளாலே
உண்டான =
தான் , பகவானால் நியமிக்கப்பட்டு இருந்தாலும்,
மிக அற்பமானவன் , அறியாமையில் இருப்பவன், சந்தேகம் நிரம்பியவன் ,
குற்றங்கள் செய்பவன், துன்பம் மற்றும் துக்கத்தில் இருப்பவன், அசுத்தங்கள் இருப்பிடம்
என்பதை நன்கு உணர்கிறான்.
இதனால், தான், ஈச்வரனைவிட வேறுபட்டவன் என்றுத் தெளிவாக அறிகிறான்.
இந்த ஜ்ஞானத்தால், மேன்மேலும் கைங்கர்யங்கள் செய்து, பகவானை அடையும்படியான
அபேக்ஷைக்கு —விருப்பத்துக்குத் தகுதி பெற்று ———

———–
அதிகாரத்திலிருந்து
திருமந்த்ரார்த்த அனுஸந்தானத்தால் அஹங்காரம் முதலியன அழிவது–
ஸர்வாபேக்ஷித ஸங்க்ரஹமான திருமந்த்ரத்தைக் கொண்டு
ஸாரதமார்த்தங்களை அநுஸந்திக்கும்போது
1.ப்ரதமபதத்தில் த்ருதீயாக்ஷரத்திலே ப்ரதிபந்நமான ஞானத்வாத்யநுஸந்தானத்தாலே
தேஹ ததநுபந்திகளில் வரும் அஹங்கார மமகாரங்களையும்
2. ப்ரதமாக்ஷரத்தில் லுப்த சதுர்த்தியாலே ப்ரதிபந்நமான தாதர்த்யத்தாலே தேஹாதிரிக்த
ஆத்மஸ்வரூப ததுகுணங்களில் த்வம் மே அஹம் மே என்கிற ச்லோகத்தின்படியே
தனக்குரிமையுண்டாக நினைக்கிற
அஹங்கார மமகாரங்களையும்
3.மத்யமாக்ஷரத்தில் அவதாரணார்த்தத்தாலே அந்யசேஷபூதோ அஹம் என்றும்
மமாந்ய : சேஷி என்றும் வரும் அஹங்கார மமகாரங்களையும்
4. மத்யமபதத்தில் ப்ரதிபந்நமானநிஷேதவிசேஷத்தாலே ஸ்வரக்ஷணவ்யாபாரத்தைப் பற்ற
வரும் நிரபேக்ஷஸ்வாதந்த்ர்ய நிரூபாதிக சேஷித்வாபிமானரூபங்களான
அஹங்கார மமகாரங்களையும்
5. இந்நிஷேத ஸாமர்த்யந்தன்னாலே த்ருதீய பதத்தில் சதுர்த்தியாலே அபிப்ரேதமாய்
பாவியான கைங்கர்யபர்யந்தாநுபவமாகிற பலத்தைப் பற்ற இப்போது
பலாந்தராநுபவ ந்யாயத்தாலே வரும் ஸ்வாதீநகர்த்ருவ போக்த்ருவ ஸ்வார்த்த கர்த்ருத்வ
போக்த்ருத்வ ப்ரமரூபங்களான அஹங்கார மமகாரங்களையும் யதா யோக்யம்
ஆர்த்தமாகவும் சப்தமாகவும் அடியறுத்து இப்படி ஸ்திரப்ரதிஷ்ட ஞானராய் —

————-
வ்யாக்யானம்
எவற்றைத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டுமோ அவையனைத்தின் ஸாரமாக உள்ள
திருமந்த்ரத்தின் மூலமாக தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய தத்வங்களை, முழுவதுமாகத்
தெரிந்துகொள்கிறான்
இம்மந்த்ரத்தின் முதல் பதமான ஓம் என்பதன் மூன்றாவது எழுத்தான ”ம ” என்பதன்
மூலம், ஆத்மா ,ஞானஸ்வரூபமானது என்று தெளிகிறான். இந்த சரீரமே , நான் , என்கிற
அஹங்காரத்தையும் , இவை எனக்குச் சொந்தமானவை என்று சரீரம் மூலமாகத்
தோன்றும் மமகாரத்தையும் விட்டுவிடுகிறான்.
இந்தத் திருமந்த்ரத்தின் முதல்பதமான ஓம் என்பதன் முதல் எழுத்தான ”அ ” என்பதில்,
நான்காம் வேற்றுமை நீக்கப்பட்டதன் மூலமாக ஜீவன் பகவானுக்காகவே இருக்கிறான்
என்பதை உணர்கிறான்.
இதன் மூலமாக, *** பராசர பட்டர், அருளிய ”திருமஞ்சனக் கட்டிய” ச்லோகத்தில்,
நம்பெருமாள் , ஜீவனிடம் , ”நீ என்னுடையவன் ” என்று சொல்லும்போது,
ஜீவன், ”அல்ல, நான் என்னுடையவன் ”என்று மறுப்பது போன்ற வார்த்தைகளை
நினைக்கிறான் . இதைப்போன்று,” தான் தனக்கே சொந்தமானவன் ” என்கிற
அஹங்கார மமகாரங்களையும் விட்டொழிக்கிறான் .
திருமந்ரத்தின் முதல் பதமான ஓம் என்பதன் நடு எழுத்தான ”உ ” என்பதன் மூலமாக,
”மட்டுமே ”என்னும் பொருள் வெளிப்படுகிறது. இப்படி வரும் பொருளால்,
நான் பகவானைத் தவிர மற்றவர்க்கு உரியவன்–அடிமை –என்கிற அஹங்காரமும் ,
பகவானையல்லால், தனக்கு வேறொருவர் யஜமானன் என்கிற மமகாரமும் ஒழிகிறது.
திருமந்ரத்தின் நடுப் பதமான ”நமோ ”–அதாவது–ந –மம –நான் என்னுடையவன்
அல்லன் —- என்கிற அர்த்தம் வரும் பதத்தின் மூலமாக ”தனக்கு ( ஜீவாத்மாவுக்கு )
எந்த ஸ்வதந்த்ரமும் இல்லை என்றும் தெளிகிறான். இதன்மூலமாக, என்னை ,நானே
காப்பாற்றிக்கொள்ள ஸ்வதந்த்ரம் உடையவன் என்கிற அஹங்காரமும் ,
இப்படி என்னை நானே காப்பாற்றிக்கொள்ளும் செயல், முழுதும் என்னைச்
சார்ந்தது என்கிற மமகாரமும் ஒழிகிறது .
” நமோ ”என்கிற வார்த்தையைச் சொல்வதன் மூலம், பரமபதம் சென்று, பகவானுக்குக்
கைங்கர்யங்கள் செய்வதுவரையிலான பலன்களில் ஏற்படும் விபரீத எண்ணங்கள்
தொலைகின்றன. இவ்விபரீத எண்ணங்கள் —நான் ஸ்வதந்த்ரன்; என்னை யாரும்
அனுபவிக்க இயலாது; இதனை நானே செய்கிறேன்; இதனை நானே அநுபவிப்பேன்
போன்றவையாகும்
அடியேன்
திருமஞ்சன சமயத்தில், ஸ்ரீ ரங்கநாதன் ,ஈரமான மஞ்சள் வஸ்த்ரத்தையும்
ஒரே ஒரு துளஸி மாலையையும் சாத்திக்கொண்டு , அபயஹஸ்தத்துடன்
நெய்விளக்கின் ஜாஜ்வல்யமான ப்ரகாஸத்தில் எழுந்தருளி இருப்பதை
ஸேவித்த பட்டர் இந்தச் ச்லோகத்தைச் சொல்கிறார்.
***
த்வம் மே அஹம் மே குதஸ்தத் தபி குத இதம் வேத மூல ப்ரமாணாத்
ஏதச் சரணாதி சித்தா தநுபவ விபவாத் ஸோபி ஸாக்ரோஸ ஏவ
காக்ரோஸ :கஸ்ய கீ தாதி ஷு மம விதித :கோத்ர ஸாக்ஷீ ஸுதீ ;ஸ்யாத்
ஹந்த த்வத் பக்ஷ பாதீ ஸ இதி ந்ருக லஹே ம்ருக்ய மத்யஸ் தவத் த்வம்
இதன் அர்த்தச் சுருக்கம்
நம்பெருமாள் = நீ எனக்கு சேஷன்
ஜீவாத்மா =நான் எனக்கே சேஷன்
நம்பெருமாள் =நீ இப்படிச் சொல்வதற்குக் காரணம் என்ன
ஜீவாத்மா = தேவரீர் ,சொல்வதற்கு என்ன காரணம்
நம்பெருமாள் =நான் சொன்னது வேதத்தை மூலமாகக் கொண்ட ப்ரமாணத்தால்
ஜீவாத்மா =நான் சொன்னது ,அனாதையாக ஏற்பட்ட அநுபவத்தின் பெருமையால்
நம்பெருமாள் =உன் அநுபவம் ஆக்ஷேபிக்கப்பட்டிருக்கிறது
ஜீவாத்மா =எங்கே எவரால் ஆக்ஷேபிக்கப்பட்டது
நம்பெருமாள் =கீதை முதலிய நூல்களில் ஆக்ஷேபிக்கப்பட்டிருக்கிறது
ஜீவாத்மா =இவ்விஷயத்தில் யார் சாக்ஷி
நம்பெருமாள் =மஹாஜ்ஞானிகளான வ்யாஸர் ,பராசரர் போன்றோர்
ஜீவாத்மா = ஆனால்,அவர்கள் உன்னிடம் பக்ஷபாதம் உள்ளவர்கள்
இவ்வாறு , ஜீவாத்மாவுக்கும் ஸம்வாதம் ஏற்பட்டபோது, நீர் எங்கு தேடியும்
இரண்டு கக்ஷிக்கும் பொதுவான ஒருவர் கிடைக்காததால் ,
ஸத்யப்ரமாணம் செய்ய முயற்சிப்பவரைப்போல ,ஸேவை ஸாதிக்கிறீர்
என்பதாக இந்த ச்லோகத்தை ஸ்ரீ பட்டர் அருளினார் என்பர்

———
அதிகாரத்திலிருந்து
அற்பசாரங்களவை சுவைத்தகன்றொழிந்தேன் , கண்டு கேட்டுற்று
மோந்துண்டுழலும் ஐங்கருவி கண்ட இன்பம் தெரிவரிய அளவில்லாச்
சிற்றின்பம், தஸ்மிந் ப்ரஸந்நே கிமிஹாஸ்த்யலப்யம்
தர்மார்த்தகாமைரலமல்பகாஸ்தே , அந்தவஸ்து பலம் தத்பவத்யல்ப மேதஸாம் ,
அநித்யமஸுகம் லோகம் இமம் ப்ராப்ய பஜஸ்வ மாம் , மஹா பலாந்
மஹாவீர்யான் அநந்ததந ஸத்ஜயாந் கதாந் காலேந மஹதா
கதாசேஷாந்நராதிபாந் ச்ருத்வா ந புத்ரதாராதௌ க்ருஹக்ஷேத்ராதிகே
அபி வா த்ரவ்யாதௌ வா க்ருதப்ரஜ்ஜோ மமத்வம் குருதே நர :, ஸர்வம்
துக்கமயம் ஜகத் , ஸ்வர்க்கே அபி பாதபீதஸ்ய க்ஷயிஷ்ணோர்நாஸ்தி நிர்வ்ருத்தி :
ராஜ்யே க்ருத்நந்த்யவித்வாம்ஸோ மமத்வாஹ்ருத சேதஸ : அஹம்மாந
மஹாபாந மதமத்தா ந மாத்ருசா : , ஆப்ரஹ்மபவநாதேதே தோஷா : ஸத்தி
மஹா புநே அத ஏவ ஹி நேச்சந்தி ஸ்வர்க்கப்ராப்திம் மநீஷிணா : ,
ப்ரஹ்மணா : ஸதநாதூர்த்வம் தத்விஷ்ணோ :பரமம் பதம் சுத்தம் ஸநாதநம்
ஜ்யோதி :பரம் ப்ரஹ்மேதி ந தத்ர பூதா கச்சந்தி புருஷா விஷயாத்மகா :
டம்ப லோப மத க்ரோத த்ரோஹ மோஹைரபி த்ருதா : நிர்மமா
நிரஹங்காரா நிர்த்வந்த்வா : ஸம்யதேந்த்ரியா : த்யாநயோகரதாச்சைவ
தத்ர கச்சந்தி ஸாதவ : , ரம்யாணி காமசாராணி விமாநாநி ஸமாஸ்ததா
ஆக்ரீடா விவிதா ராஜாந் பத்மிந்யச்ராமலோதகா : , ஏதே வை நிரயாஸ்தாத
ஸ்தாநஸ்ய பரமாத்மந :, இத்யாதி ப்ரமாணங்களாலே அல்பத்வ ,
அஸ்திரத்வ ,துக்கமூலத்வ , துக்கமிச்ரத்வ , துக்கோதர்க்கத்வ ,
விபரீதாபிமாநமூலத்வ , ஸ்வாபாவிகாநந்தவிருத்தத்வங்களாகிற
அசித்விஷயானுபவ தோஷஸப்தகத்தையும் இவற்றில் யதாஸம்பவம்
உண்டான சேதநமாத்ராநுபவ தோஷங்களையும் இவ்வநுபவங்களுக்கு
எதிர்த்தட்டான பகவதநுபவத்தின் வைலக்ஷணத்தையும் விசதமாக
அநுஸந்தித்து , பரமாத்மநி யோ ரக்தோ விரக்த : அபரமாத்மநி
என்கிற அவஸ்தையையுடையராய் .
ப்ரவ்ருத்தி லக்ஷணம் தர்மம் ப்ரஜாபதிரதாப்ரவீத் என்கிற ப்ரவ்ருத்தி
தர்மங்களில் நின்றும் நிவ்ருத்தராய் நிவ்ருத்தலக்ஷணம் தர்மம்
ருஷிர்நாராயணோ அப்ரவீத் என்கிற நிவ்ருத்தி தர்மங்களிலே
ப்ரவ்ருத்தரானவர்கள் முமுக்ஷுக்களான அதிகாரிகள்

—————
வ்யாக்யானம்
ஸ்வாமி தேசிகன் இங்கு பதின்மூன்று ப்ரமாணங்களைச் சொல்கிறார்
1.திருவாய்மொழி ( 3–2–6 )
கிற்பன் கில்லே னென்றிலன் முனநாளால்
அற்ப சாரங்க ளவை சுவைத்தகன்றொழிந்தேன்
பற் பல்லாயிரமுயிர் செய்த பரமா !—நின்
நற் பொற் சோதித்தாள் நணுகுவ தெஞ்ஞான்றே ?
இதற்கு முன் எல்லா நாட்களிலும் ,எதைச் செய்யவேண்டுமோ அதில்,
செய்யவல்லேன் என்று அதில் கவனம் செலுத்தவில்லை.எனக்குக்
கூடாதவற்றில், என்னால் செய்யவல்லேன் என்று, செய்யாமலிருக்கவில்லை.
ஸ்வல்ப ஸாரமே இருக்கிற அந்த செய்யக்கூடாத விஷயங்களைச் செய்து
அநுபவித்து ,உன்னை விட்டே ஒழிந்தேன்.அவற்றின் தோஷங்களை அறிந்து
அவற்றைக் கைவிட்டேன்.
எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான ஜீவன்களை ஸ்ருஷ்டித்த
ஸர்வேச்வரனே —மிகச் சிறந்த, மிக அழகிய ,மிகவும் ஒளி பொருந்திய
உனது திருவடிகளை, அடியேன் என்றைக்கு அடைவது ?அதை அருள்வாயாக !

2.திருவாய்மொழி ( 4–9–10 )–(பார்க்க–அதிகாரம் 1—உபோத் காத அதிகாரம் )
கண்டு கேட்டுற்று மோந்துண்டுழலும் ஐங்கருவி
கண்ட இன்பம் , தெரிவரிய அளவில்லாச் சிற்றின்பம்
ஒண்தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப
—————————————————————————-
கண்டசதிர் கண்டொழிந்தேன் அடைந்தேன் உன் திருவடியே
————–திருவாய்மொழி (4-9-10)
பஞ்சேந்த்ரியங்களால் பெறும் இன்பம் மற்றும் ஆத்மாநுப இன்பம்
இவற்றைக் கைவிட்டேன்;அழகிய வளையல்களை அணிந்த பிராட்டியும் , நீயும் ,
உங்களைத் தவிர வேறு ஈச்வரர்களில்லை என்னும்படியாக ஸேவை சாதிக்க
நித்ய ஸூரிகளைப்போல எல்லா ஆத்மாக்களும் உன்னை அநுபவித்துக்
கைங்கர்யம் செய்யும்படியான –இப்படி உன்னால் ஏற்பட்ட புருஷார்த்தத்தை
நான் ஸாக்ஷாத்கரித்தேன்
ஸ்ரீ உத்தமூர் ஸ்வாமி, தன்னுடைய பிரபந்த ரக்ஷையில் கூறுகிறார்—
பொருள் அழிவு, ஆயுள் முடிவு, பேராசை பரஹிம்ஸை பலநரக பாதையான
ஸம்ஸாரத்திலே , ஐங்கருவி( ரூபம்,சப்தம், ஸ்பர்சம் ,வாஸனை , ரஸம் ) இன்பத்தை
அநுபவித்து அதன் வாசனையால் மேன்மேல் திரிகின்ற பஞ்சேந்த்ரியங்களால்
மறுபடியும் மறுபடியும் சிற்றின்பத்தை நுகர்ந்து, அவை அற்பமாய் துயரமாகவே
இருப்பதையும் , ஆத்ம அனுபவமென்கிற ”கைவல்யம் ”எம்பெருமானைப்
பற்றிய அறிவு சிறிதும் அப்போது இல்லாததால் மிகக் கேவலமே என்றும்,
அவற்றில் இழிந்தாரோடு ஸ்நேஹம் அனர்த்தம் விளைவிக்கும் என்றும்
இவைகளை விட்டொழித்து,நேராக உன் திருவடிகளை ஆச்ரயித்தேன்

3.விஷ்ணு புராணம்
தஸ்மிந் ப்ரஸந்நே கிமிஹாஸ்த்யலப்யம் தர்மார்த்தகாமைரலமல்பகாஸ்தே =
தஸ்மிந் =அந்த பகவான்
ப்ரஸந்நே =அநுக்ரஹிக்கும்போது
இஹ அலப்யம் = இங்கு அடைய முடியாதது
கிம் அஸ்தி = என்ன இருக்கிறது !
தர்மார்த்தகாமைரலமல்பகா =தர்மம், அர்த்தம், காமம் மூன்றும் வேண்டாம்,
அவை அல்ப புருஷார்த்தங்கள்;அவற்றால் ஆவது ஏதுமில்லை

4. ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 7–23 )
அந்தவத்து பலம் தேஷாம் தத்பவத்யல்ப மேதஸாம்
தேவாந்தே வயஜோ யாந்தி மத்பக்தா யாந்தி மாமபி
தேவதாந்தரர்களின் பக்தர்கள்,சிற்றறிவு உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் பூஜிக்கும் தேவதாந்தரங்கள் அல்ப பலனையே கொடுக்கின்றன .
இது அழியக்கூடியது

5.ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 9–33 )
கிம் புநர் ப்ராஹ்மணா : புண்யா பக்தா ராஜர்ஷயஸ்ததா |
அநித்ய ஸுகம் லோகம் இமம் ப்ராப்ய பஜஸ்வமாம் ||
ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் , அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறார் —
புண்யம் செய்து ப்ராம்மணப் பிறவி எடுத்த ப்ராம்மணர்களும்,பக்தர்களான ராஜரிஷிகளும் ,
இந்த உலகம் அநித்யம் ,இங்கு ஸுகம் இல்லை, என்பதைத் தெளிந்து உணர்ந்து ,நித்யலோகப்
ப்ராப்திக்காக என்னை ஆச்ரயிப்பதைப்போல, நீயும் , என்னைப் பூஜிப்பாயாக .

6. விஷ்ணு புராணம்
மஹா பலாந் மஹாவீர்யான் அநந்ததந ஸத்ஜயாந் கதாந் காலேந மஹதா
கதாசேஷாந்நராதிபாந் ச்ருத்வா ந புத்ரதாராதௌ க்ருஹக்ஷேத்ராதிகே
அபி வா த்ரவ்யாதௌ வா க்ருதப்ரஜ்ஜோ மமத்வம் குருதே நர :
மிக்க மனோபலம், வீர்யம் ,அளவற்ற தானம் , உடையவர்களாக இருந்தும்,
நராதிபாந் =உலகங்களை ஆண்ட அரசர்கள் , கதாந் = மாண்டவர்களாய்
மஹதா காலோ =அவர்கள் காலம் ஜீவிதம் அதிகமாக இருந்தாலும்
கதாஸேஷாந் ச்ருத்வா =அவர்களின் கதைகளைமட்டில் கேட்டு ,
எல்லாம் அல்பம், அநித்யம் என்று தெளிவு உடையவன்
ந புத்ரதாராதௌ க்ருஹக்ஷேத்ராதிகே அபி வா = மக்கள், மனைவி,
வீடு,வயல், பணம் போகம் இவற்றில் அபிமானமின்றி
எல்லாம் என்னுடையது என்கிற மமதை கொள்ளமாட்டான்.

7.விஷ்ணு புராணம்
ஸர்வம் துக்கமயம் ஜகத்
இந்த உலகம் முழுதும் துக்கமயமானது

8.விஷ்ணு புராணம்
ஸ்வர்க்கே அபி பாதபீதஸ்ய க்ஷயிஷ்ணோர்நாஸ்தி நிர்வ்ருத்தி :
புண்யம் செய்து ஸ்வர்க்கத்தில் உள்ளவன் , ஸுகத்தை அனுபவித்தாலும் அந்தப் புண்யபலன் குறைந்து, தீர்ந்துவிட்டால், தான் கீழே விழுந்து
பூமியில் துன்பம் அனுபவிக்க நேரிடுமே என்கிற பயம் காரணமாக முழுமையான ஸுகம் அநுபவிக்க முடிவதில்லை

9.விஷ்ணு புராணம்

ராஜ்யே க்ருத்நந்த்யவித்வாம்ஸோ மமத்வாஹ்ருத சேதஸ : அஹம்மாந
மஹாபாந மதமத்தா ந மாத்ருசா : =
அஹங்காரம் கொண்டவர்கள் மட்டுமே ,அந்த அஹங்காரத்தால் ,ராஜ்யம் ,
ப்ரதேசம் இவைகளில் ஆசையுடன் இருப்பர்.என் போன்றவர்கள்
அவைகளுக்காக ஏங்குவதில்லை

10. இதிஹாச சமுச்சயம்
ஆப்ரஹ்மபவநாதேதே தோஷா : ஸத்தி
மஹா புநே அத ஏவ ஹி நேச்சந்தி ஸ்வர்க்கப்ராப்திம் மநீஷிணா : =
ஹே –ரிஷியே ! ப்ரம்மலோகம் முதலாக எல்லா உலகங்களிலும் மிக அல்பமான தோஷங்களே பரவி இருக்கின்றன.
ஆதலால்,அறிவாளிகள், ஸ்வர்க்கத்துக்கு ஆசைப்படுவதில்லை

11. மஹாபாரதம்
ப்ரஹ்மணா : ஸதநாதூர்த்வம் தத்விஷ்ணோ :பரமம் பதம் சுத்தம் ஸநாதநம்
ஜ்யோதி :பரம் ப்ரஹ்மேதி ந தத்ர பூதா கச்சந்தி புருஷா விஷயாத்மகா :
டம்ப லோப மத க்ரோத த்ரோஹ மோஹைரபி த்ருதா : நிர்மமா
நிரஹங்காரா நிர்த்வந்த்வா : ஸம்யதேந்த்ரியா : த்யாநயோகரதாச்சைவ
தத்ர கச்சந்தி ஸாதவ : =
ப்ரம்மலோகத்தின் மேலே விஷ்ணுவின் பரமபதம் இருக்கிறது.தூய்மையாகவும் , நித்யமாயும் , ஜ்யோதிஸ்ஸாகவும் இருக்கிறது.
பரம்பொருளை அனுபவிக்கத் தகுந்ததாக ”பதம் ”
இங்கு, டம்பம் , லோபம் , ஆணவம் , கோபம் , த்ரோகம் , ஆசை இவற்றுக்கு
ஆளான அறிவு இல்லாதவர்கள் இங்கு செல்வதில்லை;செல்ல இயலாது.
அஹங்கார ,மமகாரம் அற்றவர்கள் , இன்பதுன்பங்களில் சமநிலையில்
இருப்பவர்கள், புலன்களை அடக்கியவர்கள், பகவானைத் த்யானித்தபடி
இருப்பவர்கள் –இவர்கள்தான்–இப்படிப்பட்ட சாதுக்கள்தான் -அவர்கள்
மட்டுமே அங்கு செல்கிறார்கள்.

12. மஹாபாரதம்
ரம்யாணி காமசாராணி விமாநாநி ஸமாஸ்ததா
ஆக்ரீடா விவிதா ராஜாந் பத்மிந்யச்ராமலோதகா : =
பரமபதத்தில் இஷ்டப்படி செல்லக்கூடிய அழகிய விமானங்கள், அழகான மண்டபங்கள்,பற்பலவகையான தோட்டங்கள்,
தெளிந்த நீருள்ள தடாகங்கள் ஆகியவை இருக்கின்றன

13. மஹாபாரதம்
ஏதே வை நிரயாஸ்தாத ஸ்தாநஸ்ய பரமாத்மந : =
பகவானின் பரமபதத்துக்கு முன்பாக, மற்ற எல்லா உலகங்களும் நரகம் போன்றவையே
மேற்சொல்லப்பட்ட, பல ப்ரமாணங்கள் மூலமாக,அசித் பொருள்களால் —
அசேதனத்தால் ,வருகிற இன்பம் யாவும் , ஏழு தோஷங்கள்–குற்றங்கள்
உடையவை
இவை —-
1கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிக்க வேண்டியதாக இருப்பது
2.துக்கத்துடன் கலந்திருப்பது
3.துக்கத்துக்கு மேலும் காரணமாக இருப்பது
4.. அல்பமானவை,
5 நிலையற்றவை,அதாவது–அழியக்கூடியது.
6.ஆத்மஸ்வரூபத்தை அதற்கு மாறுபட்டதாக எண்ணுவது
7.மோக்ஷ ஆனந்தத்துக்கு வேறாக இருப்பது
இதே தோஷங்கள் , ஒருவன் தன்னுடைய ஆத்ம அனுபவத்தில் திளைக்கும்போதும் உண்டாகும் என்றும் அறியவேண்டும்.
இவற்றுக்கு எதிராக உள்ளது யாதெனில்,
பகவத் அநுபவத்தின் மூலம் ஏற்படும் ஆனந்தம் . இவற்றின் நன்மைகளை அறிந்து, அதில் இழியவேண்டும்.
பார்ஹஸ்பத்ய ஸ்ம்ருதி
பரமாத்மநி யோ ரக்தோ விரக்த : அபரமாத்மநி =
இப்படி இழிந்தால்,பகவானிடம் மட்டுமே ப்ரேமை;மற்றவற்றில் வெறுப்பு என்கிற
நிலைக்கு முமுக்ஷு வந்துவிடுவான்
மஹாபாரதம்
ப்ரவ்ருத்தி லக்ஷணம் தர்மம் ப்ரஜாபதிரதாப்ரவீத்
நிவ்ருத்தலக்ஷணம் தர்மம் ருஷிர்நாராயணோ அப்ரவீத்
ப்ரவ்ருத்தி தர்மங்களை ப்ரம்மன் சொன்னான் என்று உள்ள ப்ரவ்ருத்தி தர்மங்களைக் கைவிட்டும் ( ப்ரவ்ருத்தி தர்மம் =பயனை வேண்டிச் செய்யும்
தர்மங்கள் ), நாராயண ரிஷி என்பவர்,நிவ்ருத்தி தர்மங்களை உரைத்தார் என்னும்படியான தர்மங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்
நிவ்ருத்தி தர்மம் =மோக்ஷத்தை விரும்பிச் செய்யப்படும் தர்மங்கள் ) இவை,
மோக்ஷத்தை விரும்புபவர்கள் –முமுக்ஷுக்கள்—இவர்களுக்கு இருக்கவேண்டிய தகுதிகள்

————
அதிகாரத்திலிருந்து
கீழ்ச் சொன்னபடியிலே பராவரங்களான தத்வங்களும் புருஷார்த்தங்களும்
தெளிந்தாலும் , இப்படி வைராக்யபூர்வமாக பரம புருஷார்த்தோபாய
அநுஷ்டானத்தில் ப்ரவர்த்தியானாகில் சீல வ்ருத்த பலம் ச்ருதம் , சமார்த்தம்
ஸர்வசாஸ்த்ராணி விஹிதாநி மநீஷிபி : தஸ்மாத் ஸ ஸர்வசாஸ்த்ரஜ்ஜோ
யஸ்ய சாந்தம் மந : ஸதா
என்கிற ச்ருத பலத்தையும் இழந்து ,நாச்சாதயதி கௌபீநம் ந தம்ச மசகாபஹம்
சுந : புச்சாமிவாநர்த்தம் பாண்டித்யம் தர்மி வர்ஜிதம்
என்கிறபடியே ஹாஸ்யனாம் .
ஆகையால் வயஸ : கர்மணோ அர்த்தஸ்ய ச்ருதஸ்யாபிஜநஸ்ய ச வேஷவாக்வ்ருத்தி
ஸாருப்யமாசரந் விசரேஹித
என்கிறபடியே ச்ருதாநுரூபமாக ஸ்வோசிதமான பரம புருஷார்த்தோபாயநுஷ்டானத்திலே
த்வரிக்குமவர்கள் ”தன் கருமஞ்செய்யப் பிறருகந்தார் ” என்கிறபடியே , தம் தேவா
ப்ரஹ்மாணம் விது : ப்ரணமந்தி தேவதா :
இத்யாதிகளிற் சொல்லும் ஏற்றம் பெறுவர்கள்

வ்யாக்யானம்
ஒருவன், எது உயர்ந்த தத்வம் ,எது தாழ்ந்தது ; எது உயர்ந்த புருஷார்த்தம் ,எது தாழ்ந்தது என்று அறிய இயலும்.
ஆனாலும், உயர்ந்த புருஷார்த்தத்தைத் தெரிந்துகொண்டு, அதனை அனுசரிக்கவேண்டும்;இல்லையெனில்
மஹாபாரதம்
சீல வ்ருத்த பலம் ச்ருதம் =சாஸ்த்ர அறிவால் ஏற்படும் ஞான பலன்களான ஆத்மகுணம் நல்லொழுக்கம் இவற்றை இழக்க நேரிடும்.
இதிஹாச ஸமுச்சயம்
, சமார்த்தம் ஸர்வசாஸ்த்ராணி விஹிதாநி மநீஷிபி : தஸ்மாத் ஸ ஸர்வசாஸ்த்ரஜ்ஜோ
யஸ்ய சாந்தம் மந : ஸதா =மனஸ்ஸைக் கட்டுப்படுத்த பல சாஸ்த்ரங்கள்
ஞானிகளால் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதனால், எவ்வளவு சாஸ்த்ரங்களைத்
தெரிந்துவைத்திருந்தாலும், மனஸ்ஸை அடக்காதவன் சாஸ்த்ரஜ்ஞன்
என்கிற பெயரையும் இழக்கிறான் .
நாச்சாதயதி கௌபீநம் ந தம்ச மசகாபஹம்
சுந : புச்சாமிவாநர்த்தம் பாண்டித்யம் தர்மி வர்ஜிதம்
நாயின் வால் மறைக்கப்பட வேண்டிய இடத்தை மறைக்கவேண்டும்.ஈ ,கொசு இவற்றையும் விரட்டவேண்டும்;
அதைப்போல, தர்மானுஷ்டானமில்லாத அறிவு இருந்தும் ப்ரயோஜனமில்லை
மநு ஸ்ம்ருதி

வயஸ : கர்மணோ அர்த்தஸ்ய ச்ருதஸ்யாபிஜநஸ்ய ச வேஷவாக்வ்ருத்தி
ஸாருப்யமாசரந் விசரேஹித
வயது, கர்மம் , அதன் பிரயோஜனம் , சாஸ்த்ரஜ்ஞாநம் நற்குடியில் பிறப்பு
இவைகளுக்கு ஏற்றபடி,வயதுக்கேற்ற வேஷமும் வயதுக்கேற்ற பேச்சும்
வயதுக்கேற்ற செயலும் இருக்கவேண்டும்.
இப்படியாக உயர்ந்த புருஷார்த்தத்தைக் கொடுக்கிற உபாயத்தைக்
கடைப்பிடிப்பவர்கள் ஏற்றம் என்னவெனில் —–

”தன் கருமஞ்செய்யப் பிறருகந்தார் ” =
தனது கடமைகளை ஒருவன் செய்தானென்றால் எல்லோராலும் புகழப்படுவான்
மஹாபாரதம்
தம் தேவா ப்ரஹ்மாணம் விது : =
ஒரு சண்டாளன் நல்ல ஒழுக்கத்துடன் இருந்தால் அவன் தேவர்களால் பிராம்மணன் என்றே கொள்ளப்படுவான்
விஷ்ணு தர்மம்
ப்ரணமந்தி தேவதா : =
அப்படிப்பட்டவனை தேவர்கள் துதிக்கின்றனர்
அதிகாரத்திலிருந்து
நின்ற புராணன் அடியிணை ஏந்தும் நெடும்பயனும்
பொன்றுதலே நிலை என்றிடப் பொங்கும் பவக்கடலும்
நன்று இது தீயது இது என்று நவின்றவர் நல்லருளால்
வென்று புலன்களை வீடினை வேண்டும் பெரும்பயனே
விஷமது பஹிஷ்குர்வந் தீரோ பஹிர்விஷயாத்மகம்
பரிமிதரஸ ஸ்வாத்ம ப்ராப்தி ப்ரயாஸ பராங்முக :
நிரவதி மஹாநந்த ப்ரஹ்மாநுபூதி குதூஹலீ
ஜகதி பவிதா தைவாத் கச்சித் ஜிஹாஸித ஸம்ஸ்ருதி :
வ்யாக்யானம்
மோக்ஷமாகிய உயர்ந்த புருஷார்த்தம் , பகவானின் திருவடிகளைத் தன்னுடைய ஸிரஸ்ஸில் தரித்து அவனுக்கு கைங்கர்யம் செய்தல்
வளர்ந்துகொண்டே இருப்பதும், அழிவதை இயல்பாக உடையது—–ஸம்ஸாரம் .
இவ்விரண்டில் மோக்ஷம் நன்மை; ஸம்ஸாரம் என்பது தீமை.
இப்படி ஒருவன் அறிவது,ஆசார்யன் மூலமாகவேயாகும் . ஆசார்யர்களின்
கருணையால்,இந்த்ரிய நிக்ரஹம் செய்து மிக உயர்ந்த புருஷார்த்தமான
மோக்ஷத்தை விரும்பியிருப்பவன் –முமுக்ஷு
கலக்கமில்லா மனதுடையவன்;விஷம் கலந்த தேன் போன்றுள்ளஉலக விஷயங்களை ஒதுக்குபவன்;
அல்ப சுகத்தை அளிக்கும் ஆத்மானுபவத்தை வெறுப்பவன்;ஸர்வேச்வர அனுபவம் எல்லையில்லா ஆனந்தம் அளிக்கும்
என்பதில் ஆவல் கொண்டு பகவானின் அநுக்ரஹத்துடன் ஸம்ஸாரத்திலிருந்து
விடுபட ஆசையுள்ளவன்

——————————–

கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே |
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம : ||

——————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம் –வ்யாக்யானம்–ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் தொகுத்து -அளித்தவை –அதிகாரம் 6—–பரதேவதாபாரமார்த்த்யாதிகாரம் —

April 12, 2021

ஸ்ரீமான் வேங்கட நாதார்ய : கவிதார்கிக கேஸரீ |
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி ||

———–

அதிகாரம் 6—–பரதேவதாபாரமார்த்த்யாதிகாரம் —

பரதேவதை யார் என நிர்ணயித்து விளக்குகிறது

திவ்யதம்பதிகளே பரதேவதை –ப்ராப்யமும் , சரண்யரும்

அதிகாரத்திலிருந்து

ஆத்மைக்யம் தேவதைக்யம் த்ரிகஸமதிகதா துல்யதைக்யம் த்ரயாணாம்
அந்யத்ர ஐச்வர்யம் இத்யாதி அநிபுணா பணிதீ :ஆத்ரியந்தே ந ஸந்த : |
த்ரயந்தை : ஏககண்டை : தத் அநுகுண மநு வ்யாஸ முக்ய உக்திபி : ச
ஸ்ரீமாந் நாராயணோ ந :பதி : அகிலதநு : முக்தித : முக்தபோக்ய : ||

1.வ்யாக்யானம்

1. சாஸ்த்ர அறிவு முற்றும் அற்றவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் எனில் ,
ஆத்மாக்கள் எல்லாம் ஒன்றே ; தேவதைகள் யாவரும் ஒன்றே ;
த்ரிமூர்த்திகளின் தன்மையும் ஒன்றே;இவர்களின் ஆத்மஸ்வரூபமும்
ஒன்றே; இந்த மூவரையும்விட மேலாக இருப்பவன் ஒருவனே ஈச்வரன்.

ஆனால், இது ஸாரமுள்ளது , இது ஸாரமில்லாதது என்று பிரித்து
அறியும் வல்லமையுடையவர்கள், இவைகளை ஏற்பதில்லை.
ஒரே கருத்தைச் சொல்லும் உபநிஷத்துக்களினாலும் ,அவைகளோடு
ஒத்திருக்கிற , மநு , வ்யாஸர் முதலியவர்களின் ஸூக்திகளாலும் ,
எல்லாவற்றையும் சரீரமாக உடையவனும் ,மோக்ஷத்தை அளிப்பவனும்,
முக்தர்களால் அநுபவிக்கப்படுபவனுமான பிராட்டியுடன் எப்போதும்
பிரியாமல் இருக்கிற நாராயணனே , நமக்கும் அனைவருக்கும்
எஜமானன் –சேஷீ என்பதாகும் .

2.அதிகாரத்திலிருந்து

பரதேவதை யார் என்று ஏன் நிர்ணயிக்கவேண்டும் ?

உக்தவைதர்ம்யங்களாலே பொதுவிலே ப்ரக்ருதி —புருஷ –ஈச்வர –விவேகம்
பண்ணினாலும் , ஒன்றுந்தேவும் இத்யாதிகளிற்படியே பர தேவதாவிசேஷ
நிச்சயமில்லாதபோது , உன்னித்து மற்றொரு தெய்வம் தொழாள்
அவனையல்லால் என்கிற பரமைகாந்தித்வம் கூடாமையாலும் ,
பரமைகாந்திக்கல்லாது வ்யவதாந ரஹிதமாக மோக்ஷம் கிடையாமையாலும்
ஈச்வரன் இன்ன தேவதாவிசேஷமென்று நிஷ்கரிக்க வேணும்

2. வ்யாக்யானம்

இதுவரையில் சொல்லப்பட்ட பல விளக்கங்கள் /விவரங்கள் மூலமாக ,
எல்லாத் தத்வங்களும் , ப்ரக்ருதி—புருஷன் —ஈச்வரன் என்று
பிரிக்கட்டுள்ளதை அறிந்தோம்.இப்படியாகப் ,பிரித்து அறியும்
ஜ்ஞானம் இருந்தால்கூட , இவர்தான் யாவற்றிலும் உயர்ந்த தெய்வம்
என்பதை , திருவாய்மொழியில் ”ஒன்றுந்தேவும்…” அருளியதைப்போன்று
நம்மால் உணர இயலாது; இவர்தான் பரதெய்வம் என்று முடிவுகாண ,
”உன்னித்து மற்றொரு தொழாள் , அவனையல்லால் –” என்கிற அதே
திருவாய்மொழிப் பாசுரத்தின் ,ஜ்ஞானமும் அவச்யமாகும்.
இப்படியான, பரமைகாந்தி நிலையில் உள்ளார்க்கு அல்லாது,
வேறு எவருக்கும் மோக்ஷமானது கிடைப்பதில்லை. ஆகவேதான், இவர்தான்
பரதெய்வம் என்பது நிரூபிப்பது அவச்யமாகிறது.

திருவாய்மொழி ( 4–10–1 )
ஒன்றும் தேவும் உலகும் உயிரும் மற்றும் யாதுமில்லா
அன்று, நான்முகன் தன்னோடு தேவருலகோடு உயிர் படைத்தான்
குன்றம்போல் மணிமாட நீடு திருக்குருகூரதனுள்
நின்ற ஆதிப்பிரான் நிற்க மற்றைத் தெய்வம் நாடுதிரே

நீங்கள் நாடுகின்ற தேவதைகளும் ,வசிப்பதற்கு இடமான
உலகங்களும்
உயிர் உம் = வசிக்கும் பிராணிகளும், ஜந்துக்களும்
மற்ரும் =போக்யங்கள், அவற்றுக்கான உபகரணங்களும்
அன்று = அந்த மஹாபிரளயம் ஏற்பட்ட வேளையிலே
நான்முகன் தன்னோடு தேவர் உலகோடு உயிர் படைத்தான் =
ஸமஷ்டியைப் படைத்து, ப்ரஹ்மாண்டத்தைப் படைத்து,
ப்ரஹ்மாவையும் படைத்து, அதோடு நிற்காமல்,
தேவருலகங்களையும் , தேவர்களையும் படைத்து ,
உயிர் படைத்தான் = மனுஷ்ய,திர்யக் , தாவரங்களையும்
படைத்தான்; ஸ்ருஷ்டித்தான்.
அவன்
மலைகள் போல மணிகளால் ஆன சிறந்த வீடுகளால் அழகு
பொருந்திய திருக்குருகூர் திவ்ய தேசத்தில் , எழுந்தருளியிருக்கின்ற
ஆதிப்பிரான் என்கிற ஸ்ரீமந் நாராயணன் .
நிற்க =நீங்கள் வந்து ஸேவிப்பீர்கள் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்து நிற்க,
மற்று எத்தெய்வம் நாடுதிர் = மற்ற எந்தத் தெய்வத்தை
ஆச்ரயிக்கலாம் என்று தேடுகிறீர்கள் ?

நீங்கள் தேடும் தெய்வங்கட்குப் ”பரத்வம் ” இல்லை. உங்களைப்போலவே
அவர்களும் யுகப் ப்ரளயத்தில் அழிந்தவர்களே ! இப்படி,யுகப் ப்ரளயம்
முடிந்து எல்லாம் அழிந்து எதுவுமில்லாத சமயத்திலே , ஜீவாத்மாக்களிடம்
கருணையுடன் , மறுபடியும் ப்ரஹ்மாண்டம் ப்ரஹ்மா தேவர்கள் மநுஷ்யர்கள்
விலங்குகள் தாவரங்கள் இவர்கள் வசிக்க உலகங்கள்—எல்லாவற்றையும்
ஸ்ருஷ்டி செய்தான். ஸ்ருஷ்டி செய்துகொண்டுமிருக்கிறான் . அவர்கள்
அனைவர்க்கும், அந்தராத்மாவாகவும் இருக்கிறான். இப்படிப்படைப்பதற்குக்
காரணமானவனை விட்டு விட்டு அவனால் படைக்கப்பட்ட தெய்வங்களை
நாடுகிறீர்களே ? பரத்வம் இருக்கலாம்; ஸௌலப்யம் இல்லையே
என்று சொன்னால் அது தவறு—இவனை ஆச்ரயித்த பாகவதர்கள்
வசிக்கும் மணிமாடங்கள் மலைபோல் விளங்குகிற ஊர்
உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா ! அங்கு, உங்கள் வருகைக்காக
ஆதிப்பிரான் நிற்கிறான்; அவனை ஸேவித்து உய்வதை விட்டுவிட்டு,
வேறு தெய்வங்களை நாடலாமா —என்கிறார் ஆழ்வார்.

ஈடு வ்யாக்யானம்
வாஸுதேவம் பரித்யஜ்ய யோந்யம்தேவம் உபாஸதே |
த்ருஷிதோ ஜாஹ்நவீதீரே கூபம் அநதி துர்மதி ||

கங்கை பெருகி ஓடுகிறது; தாகம் உள்ளவன் நீரை அள்ளிக்குடித்துத்
தாகம் தீர்த்துக்கொள்ளலாம் . அதன் கரையில் , குந்தாலி கொண்டு
கிணறு கல்லித் தன் விடாய்க்கு உதவ நாக்கு நனைக்க இருக்குமாப்போலே
ப்ராப்தனுமாய் ஸுலபனுமாய் , ஸுசீலனுமான இவனைவிட்டு
திருவில்லாத் தேவரைத்தேடுதிரே —

திருவாய்மொழி ( 4–6–10 )

உன்னித்து மற்றொரு தெய்வம் தொழாள் அவனையல்லால்
நும்மிச்சைச் சொல்லி நும்தோள் குலைக்கப்படுமன்னைமீர் !
மன்னப்படு மறைவாணனை வண்துவராபதி
மன்னனை , ஏத்துமின் ஏத்தலும் தொழுதாடுமே

அவனையல்லால் உன்னித்து மற்றொரு தெய்வம் தொழாள் =
அந்தப் பெரிய தெய்வத்தை விட்டுவிட்டு , வேறு ஒரு தெய்வத்தையும்
ஒரு பொருட்டாக நினைத்து, தொழாள் –நினைக்கமாட்டாள் —
கைகூப்பி வணங்கமாட்டாள் .
உங்களுக்குத் தோன்றியதையெல்லாம் சொல்லி, உங்கள்
தோள்கள் குலுங்கி அதனால் ஆயாசப்படுபவர்களே !
எல்லாம் நிலைபெறத்தோன்றியுள்ளவன்; வேதங்களில்
வாழ்கிறவன்; விலக்ஷணமான த்வாரகாநாதன் ; கண்ணன்;
அவனைத் துதிக்க வாருங்கள் ;நீங்கள் துதித்தவுடன்,
இவளும் அவனைத் தரித்து வணங்கி ஆனந்தமாக ஆடுவாள் .

இந்தப் பெண் வேறு தெய்வத்தை வணங்கமாட்டாள்; மனத்தில்
நினைக்கமாட்டாள்; த்வாரகாதீசன் கண்ணனைத்
தொழுகின்றாள்; நீங்கள் வேறு தெய்வத்தை அவளுக்குக்
காட்டாதீர்கள்; நீங்கள், உங்கள் மனஸ்ஸில் தோன்றிய
தெய்வத்தையெல்லாம் , உங்கள் உடல் , தோள் குலுங்க
கைகளை ஆட்டிஆட்டிச் சொன்னாலும், அவள், அதை,
ஒரு பொருட்டாக மதிக்கமாட்டாள். ஆதலால், அதைவிடுத்து,
க்ருஷ்ணனைத் துதியுங்கள் ; இவளும் உத்ஸாகமாக ஆடுவாள்.
அவன் விஷயத்திலே மோஹித்துக் கிடக்கிறாள் .
இதை நினைவுபடுத்தினால், மகிழ்ந்து ,தெளிந்து, எழுந்து
உடனே தொழுவாள்; ஆடுவாள்; பாடுவாள்; ஆனந்திப்பாள்.

3.அதிகாரத்திலிருந்து

பகவான் விஷயமாகப் பலமாதங்கள் கண்டனவாதங்கள்

அவ்விடத்தில் சேதநாசேதநங்களுடைய அத்யந்த பேதம் ப்ரமாண
ஸித்தமாகையாலே எல்லாம் பரதேவதையாயிருக்கிற
ப்ரஹ்மதெய்வமென்கிற பக்ஷம் தடியாது .
ஸ்வபாவஸித்தமான ஜீவேச்வரபேதமும் அப்படியே தேவாதிரூபரான
ஜீவர்களுடைய அந்யோந்யபேதமும் ஸுக துக்காதி வ்யவஸ்தையிலே
ப்ரமாணிகமாகையால் ஸர்வந்தர்யாமி ஒருவனேயாகிலும்
ப்ரஹ்ம ருத்ரேந்தாதி ஸர்வதேவதைகளும் ஈச்வரனோடும்
தன்னில்தானும் அபிந்நர் என்கிற பக்ஷம் கூடாது.

3.வ்யாக்யானம்

சேதநங்கள் , அசேதநங்கள் –இவையெல்லாம் வெவ்வேறானவை
என்பதை , ப்ரமாணங்கள் மூலமாகத் தெளிந்து அறிந்ததால் ,
எல்லாமே ப்ரஹ்மத்தின் அங்கமென்பது ஏற்க இயலாததாக
ஆயிற்று. ப்ரமாணங்கள் மூலமாகவே ஜீவனுக்கும் ஈச்வரனுக்கும்
வேறுபாடு உள்ளதென்றும் , தேவர்களாக உள்ள ஜீவாத்மாக்களுக்கும்
இடையே வேறுபாடு உள்ளதென்றும் , எல்லா ஜீவாத்மாக்களுக்கும்
அந்தர்யாமியாக ஈச்வரன் இருக்கிறானென்றும் , உணரலாயிற்று
ப்ரஹ்மா , ருத்ரன் ,இந்த்ரன் இவர்களுக்கும் ஈச்வரனுக்கும்
பேதம் இல்லை என்கிற வாதமும் இவர்களுக்கு இடையேயும்
ஒருவருக்கொருவர் பேதமில்லை என்கிற வாதமும் ,ஏற்க முடியாததாயிற்று .

4.அதிகாரத்திலிருந்து
——————————-

ப்ரஹ்மன் , ருத்ரன் இவர்கள் –பரதேவதையல்ல

இத்தேவதைகளில் ப்ரதானராகச் சொல்லுகிற ப்ரம்மருத்ரேந்தாதிகளுக்குத்
கார்யத்வ கர்மவச்யத்வங்கள் ப்ரமாணிகங்களாகையாலும் ,

ஆபூதஸம்ப்லவே ப்ராப்தே ப்ரலீனே ப்ரக்ருதெள மஹாந்
ஏகாஸ்திஷ்டதி விச்வாத்மா ஸ து நாராயண : ப்ரபு :

ஆத்யோ நாராயணோ தேவ : தஸ்மாத் ப்ரஹ்மா த்தோ பவ :

பரோ நாராயணோ தேவ : தஸ்மாத் ஜாதச்சதுர்முக :
தஸ்மாத் ருத்ரோ அபவதேவி

இத்யாதிகளிலே

ததஸ்த்வமாபி துர்தர்ஷ : தஸ்மாத் அபவாத் ஸநாதனம்
ரக்ஷார்த்தம் ஸர்வபூதானாம் விஷ்ணுத்வமுபஜக்மிவாந்

என்கிறபடியே ஸ்வேச்சாவதீர்ணனாய் த்ரிமூர்த்தி மத்யஸ்தனான
விஷ்ணு நாராயணாதி சப்தவாச்யன் தானே தன்னுடைய பூர்வாவஸ்தையிலே
ஸர்வஜகத்துக்கும் காரணமென்கையாலும்

நித்யம் ஹி நாஸ்தி ஜகதி பூதம் ஸ்தாவர ஜங்கமம்
ருதே தமேகம் புருஷம் வாஸுதேவம் ஸநாதனம்

என்கிறபடியே அவனே நித்யனென்கையாலும் , த்ரிமூர்த்திகளும் ஸமரென்றும்
த்ரிமூர்த்திகள் ஏகதத்த்வமென்றும் த்ரிமூர்த்யுத்தீர்ணன் ஈச்வரனென்றும்
த்ரிமூர்த்திகளுக்குள்ளே ப்ரஹ்மாவாதல் ருத்ரனாதல் ஈச்வரனென்று
சொல்லுகிற ஸாம்ய ஐக்ய உத்தீர்ண வ்யக்த்யந்தரபக்ஷங்கள் தடியா

4. வ்யாக்யானம்

தேவதைகளில் ப்ரதானராகச் சொல்லப்படுகிற ப்ரம்மன் ,ருத்ரன் , இந்த்ரன் ,
ஆகிய எல்லோரும் கர்மத்தின் வசப்பட்டவர்களே என்பதைப்
பலப் ப்ரமாணங்கள் தெளியலாம்

மஹாபாரதம் —-
ஆபூதஸம்ப்லவே ப்ராப்தே ப்ரலீனே ப்ரக்ருதெள மஹாந்
ஏகாஸ்திஷ்டதி விச்வாத்மா ஸ து நாராயண : ப்ரபு :

பஞ்சபூதங்களும் லயத்தை அடைந்து, மஹத் என்பது
ப்ரக்ருதியில் லயத்தை அடைந்தபோது , அனைத்துக்கும்
ஆத்மாவான ஒருவன் மட்டுமே இருக்கிறான்; அவனே
அனைத்துக்கும் ப்ரபுவான நாராயணன்

வராஹ புராணம் —–

ஆத்யோ நாராயணோ தேவ : தஸ்மாத் ப்ரஹ்மா த்தோ பவ :

தொடக்கத்தில் , நாராயணன் மட்டுமே இருக்கிறான் ; அவனிடமிருந்து
பிரம்மனும் அவனிடமிருந்து ருத்ரனும் ( சிவன் ) தோன்றினார்கள்.

இதுவும் வராஹ புராணமே —

பரோ நாராயணோ தேவ : தஸ்மாத் ஜாதச்சதுர்முக :
தஸ்மாத் ருத்ரோ அபவதேவி

ஹே , தேவி, நாராயணனே எல்லோர்க்கும் மேலான தெய்வம்—
அவனிடமிருந்து நான்முகனும். நான்முகனனிடமிருந்து ,சிவனும்
தோன்றினர்.

மேலும்,

ஸ்ரீமத் ராமாயணம் –உத்தரகாண்டம் –ப்ரஹ்மா சொல்கிறார்—

ததஸ்த்வமாபி துர்தர்ஷ : தஸ்மாத் அபவாத் ஸநாதனம்
ரக்ஷார்த்தம் ஸர்வபூதானாம் விஷ்ணுத்வமுபஜக்மிவாந்

அடியேன் உபாஸனையால் , ஒருவராலும் வெல்ல இயலாத தேவரீர் ,
எப்போதுமிருக்கிற அந்தப் பரரூபத்திலிருந்து ,எல்லாப் பிராணிகளையும்
ரக்ஷிக்க , த்ரிமூர்த்திகளில் நடுவான ”விஷ்ணு ” வாகத் தோன்றினீர்
இவைபோன்றவற்றின் மூலமும் , நாராயணன், விஷ்ணு போன்ற
பலத் திருநாமங்களால் அனைத்து நிலைகளிலும் இருக்கிறான்.

மஹாபாரதம்

நித்யம் ஹி நாஸ்தி ஜகதி பூதம் ஸ்தாவர ஜங்கமம்
ருதே தமேகம் புருஷம் வாஸுதேவம் ஸநாதனம்

எப்போதும் இருக்கிற புருஷன் என்று சொல்லப்படுகிற
அந்த வாஸுதேவன் ஒருவனைத் தவிர , உலகில்,
ஸ்தாவரமோ ஜங்கமமோ , நிரந்தரமாக இருப்பதில்லை என்று கூறியதன்
மூலம், இவன் ஒருவனே நித்யன் என்று விளங்குகிறது.

இப்படியான ப்ரமாணங்களால், மும் மூர்த்திகளும் சமம்,
மும்மூர்த்திகளும் ஒன்றே, மும்மூர்த்திகளுக்கும் மேலானவன்
ப்ரம்மனோ ,ருத்ரனோ என்கிற வாதங்கள் தள்ளப்படுகின்றன .
இப்படிப்பட்ட வாதங்கள் மூலமாக வெளிப்படும் ”ஸமத்வம் ”
ஒரே தன்மை, இவற்றைக்காட்டிலும் உயர்ந்த ஒன்று
போன்ற கருத்துக்கள் எல்லாமும் ப்ரமாணங்களுக்கு விரோதமாக
உள்ளன.

5.அதிகாரத்திலிருந்து
———————————-
ப்ருஹ்ம ருத்ராதிகள் ஈச்வரனின் படைப்பே

ப்ரம்மருத்ராதிகள் ஸர்வேச்வரனுக்குக் கார்யபூதரென்னுமிடம் ,
தத்விஸ்ருஷ்டஸ்ஸ புருஷோ லோகே ப்ரஹ்மேதி கீர்த்யதே
இத்யாதிகளாலும்
ஸங்க்ஷிப்ய ச புரா லோகாந் மாயயா ஸ்வயமேவ ஹி
மஹார்ணவே சாயாந : ஆப்ஸு மாம் த்வம் பூர்வமஜீஜந :

க இதி ப்ரஹ்மணோ நாம ஈச : அஹம் ஸர்வதேஹிநாம்
ஆவாம் தவாங்கே ஸம்பூதெள தஸ்மாத் கேசவ நாமவாந்

அஹம் ப்ரஸாத ஜஸ்தஸ்ய கஸ்மிம்ச்சித் காரணாந்தரே
த்வம் ச ஏவ க்ரோதஜஸ்தாத் பூர்வஸர்க்கே ஸநாதனே

என்று எதிரி கையாலே விடுதீட்டானபடியே அவர்கள் தங்கள்
பாசுரங்களாலும் ஸித்தம்

5.வ்யாக்யானம்

ப்ரம்மன் ,ருத்ரன் இவர்களெல்லாம் பகவானிடமிருந்து தோன்றியவர்கள்
என்று ”மநு ஸ்ம்ருதி கூறுகிறது

தத்விஸ்ருஷ்டஸ்ஸ புருஷோ லோகே ப்ரஹ்மேதி கீர்த்யதே

நாராயணனிடமிருந்து உண்டான அந்தப்புருஷன், ப்ரம்மன் என்று
சொல்லப்படுகிறான் . என்கிற பிரமாணங்கள் மூலமும் அறியலாம் .

ஸ்ரீமத் ராமாயணம்

ஸங்க்ஷிப்ய ச புரா லோகாந் மாயயா ஸ்வயமேவ ஹி
மஹார்ணவே சாயாந : ஆப்ஸு மாம் த்வம் பூர்வமஜீஜந :

முன்பு தேவரீரே , உமது ஸங்கல்பத்தாலே உலகங்களை அழித்து,ப்ரளய
ஸமுத்ரத்தில் படுத்து இருந்து, முதலில் என்னைப் படைத்தீர்
( ப்ரஹ்மா , தன்னைக் குறித்து பகவானிடம் சொன்னது )

ஹரி வம்சம்
க இதி ப்ரஹ்மணோ நாம ஈச : அஹம் ஸர்வதேஹிநாம்
ஆவாம் தவாங்கே ஸம்பூதெள தஸ்மாத் கேசவ நாமவாந்

சிவன் சொல்வது–
”க ” என்று ப்ரம்மனுக்குப் பெயர்; நான் எல்லாப் பிராணிகளுக்கும்
ஈசன் ; நாங்கள் இருவரும், தேவரீருடைய திருமேனியிலிருந்து
உண்டானவர்கள் ; ஆதலால் , தேவரீர் ,”கேசவன் என்கிற திருநாமமுடையவர்

மஹாபாரதம்

அஹம் ப்ரஸாத ஜஸ்தஸ்ய கஸ்மிம்ச்சித் காரணாந்தரே
த்வம் ச ஏவ க்ரோதஜஸ்தாத் பூர்வஸர்க்கே ஸநாதனே

ப்ரம்மன் சொல்வது —-
குழந்தாய் —-எம்பெருமான் மகிழ்வுடன் இருந்த சமயம் ,நான் அவரால் தோன்றினேன் .
ஒரு சமயம் அவர் கோபத்தில் இருக்கும்போது நீ முன் ஸ்ருஷ்டியில்
அந்தக் கோபத்தால் உண்டானாய் .

மேலே சொல்லப்பட்டவை யாவுமே, பல தேவதைகளும் ,
தங்களுக்குத் தாங்களே பகவானால் படைக்கப்பட்டவர்கள் என்று
வாக்குமூலம் கொடுப்பதைப்போன்று உள்ளதை உணர்க

6.அதிகாரத்திலிருந்து
————————————-

இவர்கள் கர்மவச்யர்களாய் சில கர்மவிசேஷங்களாலே ஸர்வேச்வரனை
ஆராதித்துத் தத்தம் பெற்றார்களென்னுமிடம்

ஸர்வதேவா வாஸுதேவம் யஜந்தே ஸர்வே தேவா வாஸுதேவம் நமந்தே

ஸப்ருஹ்மகாஸ்சருத்ராச்ச ஸேந்த்ர தேவா மஹர்ஷய :
அர்ச்சயந்தி ஸுரச்ரேஷ்டம் தேவம் நாராயணம் ஹரிம்

சிந்தயந்தோ ஹி யம் நித்யம் ப்ரஹ்மே சாநாதய : ப்ரபும்
நிச்சயம் நாதிகச்சந்தி தமஸ்மி சரணம் கத :

பத்மே திவ்யே அர்க்கஸங்காசோ நாப்யாமுத்பாத்ய மாமபி
ப்ராஜாபத்யம் த்வயா கர்ம ஸர்வம் மயி நிவேசிதம்
ஸோ அஹம் சந்ந்யஸ்த பாரோ ஹி த்வாமுபாஸே ஜகத்பதிம்

யுககோடி ஸஹஸ்ராணி விஷ்ணுமாராத்ய பத்மபூ :
புனஸ்த்ரைலோக்ய தாத்ருத்வம் ப்ராப்தவாநித சுச்ரும

விச்வரூபோ மஹாதேவ : ஸர்வமேதே மஹாக்ரதௌ
ஜுஹாவ ஸர்வபூதாநி ஸ்வயமாத்மாநமாத்மநா

மஹாதேவ : ஸர்வமேதே மஹாத்மா ஹ்ருத்வா ஆத்மாநம் தேவதேவோ ப்பூவ
விச்வான் லோகாந் வ்யாப்ய விஷ்டப்ய கீர்த்யா விராஜதே துதிமாந் க்ருத்திவாஸா :

யோ மே யதா கல்பிதவாந் பாகமஸ்மிந் மஹாக்ரதௌ
ஸ ததா யஜ்ஞபாகர்ஹோ வேதஸுத்ரே மயா க்ருத :

இத்யாதிகளிலே ப்ரஸித்தம்

6.வ்யாக்யானம்
———————

ஸர்வதேவா வாஸுதேவம் யஜந்தே ஸர்வே தேவா வாஸுதேவம் நமந்தே
எல்லாத் தேவர்களும் வாஸுதேவனையே ஆராதிக்கிறார்கள். எல்லாத்

தேவர்களும் வாசுதேவனையே நமஸ்கரிக்கிறார்கள்.

மஹாபாரதம்
ஸப்ருஹ்மகாஸ்சருத்ராச்ச ஸேந்த்ர தேவா மஹர்ஷய :
அர்ச்சயந்தி ஸுரச்ரேஷ்டம் தேவம் நாராயணம் ஹரிம்

ப்ரஹ்மா சிவன் இந்த்ரன் தேவர்கள் ரிஷிகள் யாவரும் தேவர்களுக்கெல்லாம்
தேவனான ஸ்ரீ ஹரியாகிய நாராயணனையே ஆராதிக்கிறார்கள்

மஹாபாரதம்
சிந்தயந்தோ ஹி யம் நித்யம் ப்ரஹ்மே சாநாதய : ப்ரபும்
நிச்சயம் நாதிகச்சந்தி தமஸ்மி சரணம் கத :

ப்ரஹ்மா ,சிவன் முதலானோர் நாராயணனை எப்போதும் ஆராதித்து வந்தாலும்
அவனது தன்மை இத்தகையது என்பதை இன்னமும் அறியவில்லை;
இப்படிப்பட்ட நாராயணனை வணங்குகிறேன்

ஸ்ரீமத் ராமாயணம் —
பத்மே திவ்யே அர்க்கஸங்காசோ நாப்யாமுத்பாத்ய மாமபி
ப்ராஜாபத்யம் த்வயா கர்ம ஸர்வம் மயி நிவேசிதம்
ஸோ அஹம் சந்ந்யஸ்த பாரோ ஹி த்வாமுபாஸே ஜகத்பதிம்

ப்ரஹ்மா கூறுவதாவது —-
தேவரீரின் திருநாபியில் உண்டான ஸுர்யன் போல ஜ்வலிக்கும்
தாமரைப் புஷ்பத்தில் என்னையும் உண்டாக்கி , ப்ரஜாபதி என்னும்
அதிகாரி செய்யவேண்டிய காரியங்களையும் அடியேனை செய்விக்க வைத்து
பெரும் பாரத்தைக்கொண்டவனாக அடியேனை ஆக்கிய
ஜகத்பதியாகிய உன்னை, (வணங்குகிறேன் ) த்யானம் செய்கிறேன்

மஹாபாரதம்

யுககோடி ஸஹஸ்ராணி விஷ்ணுமாராத்ய பத்மபூ :
புனஸ்த்ரைலோக்ய தாத்ருத்வம் ப்ராப்தவாநித சுச்ரும
ஆயிரம் கோடி யுகங்கள் எம்பெருமானை ஆராதித்து ப்ரஹ்மா மறுபடியும்
மூன்று உலகங்களைப் படைக்கும் அதிகாரத்தைப் பெற்றான் என்று
நாம் கேள்விப்பட்டுள்ளோம்

மஹாபாரதம்

விச்வரூபோ மஹாதேவ : ஸர்வமேதே மஹாக்ரதௌ
ஜுஹாவ ஸர்வபூதாநி ஸ்வயமாத்மாநமாத்மநா

விச்வரூபன் என்கிற பெயர் கொண்ட ருத்ரன் ”ஸர்வமேதம் ” என்கிற
பெரிய யாகத்தில், எல்லாப் பூதங்களையும் , தன்னையும் ,மனத்தாலே
ஹோமம் செய்தான்

மஹாபாரதம்

மஹாதேவ : ஸர்வமேதே மஹாத்மா ஹ்ருத்வா ஆத்மாநம் தேவதேவோ ப்பூவ
விச்வான் லோகாந் வ்யாப்ய விஷ்டப்ய கீர்த்யா விராஜதே துதிமாந் க்ருத்திவாஸா :

ஸர்வமேதம் என்கிற பெரிய யாகத்தில், ருத்ரன் இப்படியாகத் தன்னையும்
அர்பணித்துக்கொண்டு ,தேவர்களில் உயர்ந்தவன் என்கிற பெயர் பெற்றான்.
இதன்மூலமாக, யானைத் தோலைத் தனது வஸ்த்ரமாகக் கொண்டு ,தன்னுடைய
ஜ்ஞானம் மூலமாக எல்லா உலகங்களிலும் வியாபித்து, எட்டுவித மூர்த்திகளைத்
தாங்கி காந்தியுடன் கீர்த்தியுடன் ப்ரகாசிக்கிறான்

மஹாபாரதம்

யோ மே யதா கல்பிதவாந் பாகமஸ்மிந் மஹாக்ரதௌ
ஸ ததா யஜ்ஞபாகர்ஹோ வேதஸுத்ரே மயா க்ருத :

இப்படியான பெரிய யாகத்தில், யார் , எனக்குக் கொடுக்கவேண்டிய ஹவிர்பாகத்தை
முறைப்படி கொடுத்தாரோ , அவன் யஜ்ஞ பாகத்தைப் பெறுவதற்குத்
தகுந்தவன் என்று வேதத்திலும், ஆபஸ்தம்ப ஸூத்ரத்திலும் சொல்லி
ஏற்படுத்தியிருக்கிறேன்

.7.அதிகாரத்திலிருந்து
———————————

ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் எம்பெருமானின் மாயைக்கு வசப்பட்டவர்;குணங்களுக்கு
வசப்பட்டவர்; அறிவின் ஏற்றச்சுருக்கமுடையவர்

இவர்கள் பகவந் மாயா பரதந்த்ர்ரராய் குணவச்யராய் ஞானஸங்கோச
விகாஸவான்களாயிருப்பார்களென்னுமிடம் வேதாபஹராதி வ்ருத்தாந்தங்களிலும்

ப்ரஹ்மாத்யாஸ்ஸகலா தேவா மனுஷ்யா: பசவஸ்ததா
விஷ்ணுமாயா மஹாவர்த்த மோஹாந்த தமஸாவ்ருதா :

ப்ரஹ்மா விச்வஸ்ருஜோ தர்மா மஹாந் அவ்யக்தமேவ ச
உத்தமாம் ஸாத்த்விகீமேதாம் கதிமாஹுர்மநீஷிணா :

இத்யாதிகளிலும் ப்ரஸித்தம்

7. வ்யாக்யானம்

ப்ரஹ்மன் ,ருத்ரன் இவர்களெல்லாம் நாராயணனின் மாயைக்கு
வசப்பட்டவர்கள். இவர்களின் ஜ்ஞானம் விரிவதும் ,சுருங்குவதுமாகவே
உள்ளது. இவை அனைத்தையும் ப்ரஹ்மா ,வேதங்களைத் தொலைத்த
சம்பவம் மூலமாகவும் கீழே சொல்லப்பட்டவை மூலமாகவும் அறியலாம்

விஷ்ணு புராணம்
ப்ரஹ்மாத்யாஸ்ஸகலா தேவா மனுஷ்யா: பசவஸ்ததா
விஷ்ணுமாயா மஹாவர்த்த மோஹாந்த தமஸாவ்ருதா :

பிரம்மன் உள்ளிட்ட தேவர்கள், மனிதர்கள்,மிருகங்கள் ஆகிய எல்லாமும்
விஷ்ணுவின் மாயை ( மாயை என்பது ப்ரக்ருதி ) என்கிற இருளால் சூழப்பட்டுள்ளனர்

மநு ஸ்ம்ருதி
————————–

ப்ரஹ்மா விச்வஸ்ருஜோ தர்மா மஹாந் அவ்யக்தமேவ ச
உத்தமாம் ஸாத்த்விகீமேதாம் கதிமாஹுர்மநீஷிணா :

முந்தைய ஜன்மத்தில் ஸத்வ குணத்தால் சிறந்த புண்யம் செய்தவர்களால்
பிரம்மா, ஒன்பது ப்ரஜாபதிகள், தர்மதேவதை , மஹத் தேவதை , அவ்யக்த தேவதை
என்கிற உயர்ந்த பிறவிகள் அடையப்படுகின்றன

8.. அதிகாரத்திலிருந்து
———————————–
ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் பகவானிடம் ஜ்ஞானம் பெற்றுக் கைங்கர்யம் செய்பவர்கள்

இவர்கள் தங்களுக்கு அந்தராத்மாவான அவன் கொடுத்த ஞானாதிகளைக்
கொண்டு அவனுக்கு ஏவல் தேவை செய்கிறார்களென்னுமிடம்

ஏதௌ விபுதச்ரேஷ்ட ப்ரஸாத க்ரோதஜெள ஸம்ருதௌ
ததாதர்சித பந்நாநௌ ஸ்ருஷ்டி ஸம்ஹார காரகெள

என்று சொல்லப்பட்டது

8.வ்யாக்யானம்
————————–
ப்ரம்மன் முதலானவர்கள் தங்களுக்கு அந்தர்யாமியான ஸ்ரீமந் நாராயணன்
அளித்த ஜ்ஞானத்தைக் கைக்கொண்டு அந்த ஜ்ஞானத்தின் மூலம்
அவனுக்கு ஏற்ற கைங்கர்யங்களைச் செய்துவருகின்றனர் .
இதை மஹாபாரதம் சொல்கிறது

ஏதௌ விபுதச்ரேஷ்ட ப்ரஸாத க்ரோதஜெள ஸம்ருதௌ
ததாதர்சித பந்நாநௌ ஸ்ருஷ்டி ஸம்ஹார காரகெள

பகவானின் சந்தோஷத்தாலும், கோபத்தாலும் தோன்றியவர்களான
தேவர்களில் உயர்ந்தவர்களான பிரம்மனும் சிவனும் ,பகவான் அளித்துள்ள
ஜ்ஞானத்தின் மூலம் ஸ்ருஷ்டியையும் , ஸம்ஹாரத்தையும்
செய்து வருகின்றனர் .

9.அதிகாரத்திலிருந்து
————————————–
ப்ரஹ்மருத்ராதிகள் த்யானிக்கத் தகுந்தவரல்லர்

இவர்களுக்கு சுபாச்ரயத்வமில்லை யென்னுமிடத்தை

ஹிரண்யகர்ப்போ பகவான் வாஸவோ அத ப்ரஜாபதி :
என்று தொடங்கி ,
அசுத்தாஸ்தே ஸமஸ்தாஸ்து தேவாத்யா : கர்மயோநய : என்றும்

ஆப்ரஹ்ம ஸ்தம்பபர்யந்தா ஜகதந்தர்வ்யவஸ்திதா :
ப்ராணின : கர்மஜனித ஸம்ஸார வசவர்த்திந : என்றும்

கர்மணாம் பரிபாகத்வாத் ஆவிரிஞ்சாதமதங்களம்
இதி மத்வா விரக்தஸ்ய வாஸுதேவ : பராகதி : என்றும்

பராசர சௌநக சுகாதிகள் ப்ரதிபாதித்தார்கள்

9.வ்யாக்யானம்
————–

ப்ரம்மன் முதலான இவர்கள், தூய்மையற்றவர்கள் த்யானம்
செய்யத் தகுதி இல்லாதவர்கள் என்பவைகளை இப்போது
அறியலாம்

விஷ்ணுபுராணம்

ஹிரண்யகர்ப்போ பகவான் வாஸவோ அத ப்ரஜாபதி :
என்று தொடங்கி ,
அசுத்தாஸ்தே ஸமஸ்தாஸ்து தேவாத்யா : கர்மயோநய :

ப்ரம்மன் இந்த்ரன் ப்ரஜாபதிகள் தேவர்கள் ஆகியோர் பூர்வகர்மத்தின்
பயனாக பிறவி எடுத்தவர்கள்—ஆதலால், தூய்மையற்றவர்கள்

யோகிகள் த்யானம் செய்வதாயிருந்தால் , ப்ராணாயாமத்தினால்
வாயுவையும், ப்ரத்யாஹாரத்தினால் இந்த்ரியங்களையும் வசப்படுத்தி
மனஸ்ஸைப் பகவானிடம் செலுத்தவேண்டும் . இப்படி த்யானிக்கப்படும்
எம்பெருமானின் ஸ்வரூபம் , மூர்த்தம் , அமூர்த்தம் என்று இரண்டு
வகையாக உள்ளது. இவை மூர்த்த ப்ரஹ்மத் த்யானம் ,அமூர்த்த
ப்ரஹ்மத் த்யானம் என்றும் சொல்லப்படும்.
மூர்த்தம் —-ஹிரண்யகர்பன் , ப்ரஜாபதி ,மருத்துக்கள்,வஸுக்கள் ,ருத்ரர்கள் ,
ஸூர்யன் ,நக்ஷத்ரங்கள் , கந்தர்வ,யக்ஷ தேவ வர்க்கங்கள், மனிதன், விலங்கு,
மலைகள் ,கடல்கள், மரங்கள், இவையெல்லாம் உள்ள பூமி –இவைகள்
யாவும் அசுத்தமானவை–”மூர்த்தம் ”.
இவை எல்லாமும் ,ப்ரஹ்மத்தை ஆத்மாவாக உடையதாகத் த்யானம்
செய்வது—-மூர்த்த ப்ரஹ்மத் த்யானம்

ப்ரஹ்மத்தை ”ஸத் ” ஸ்வரூபமாக தோஷங்கள் இல்லாததாக ,ஸ்வயம்
ப்ரகாசமான ஜ்ஞான ஸ்வரூபமாகத் த்யானம் செய்வது–அமூர்த்த
ப்ரஹ்மத் த்யானம்

மேற்சொன்ன இருவிதத் த்யானங்களும் மிகக் கடுமையானவை

எளியது, சிறந்தது எதுவெனில் அழகான திவ்யமங்கள விக்ரஹத்தோடு
அனந்தகல்யாணகுணங்களோடு , த்யானிப்பது . இது, சுபாச்ரய
ப்ரஹ்மத் த்யானம் எனப்படும்.

விஷ்ணு தர்மம்

ஆப்ரஹ்ம ஸ்தம்பபர்யந்தா ஜகதந்தர்வ்யவஸ்திதா :
ப்ராணின : கர்மஜனித ஸம்ஸார வசவர்த்திந :

ப்ரம்மன் முதலாகத் துரும்புவரை –சிறிய புல் வரை—-இருக்கிற
அனைத்து ஜீவன்களும் கர்மவினைகாரணமாகப் பிறவி எடுத்தவர்களே .
ஆதலால், அவர்களும் ஸம்ஸார சுழற்சிக்கு உட்பட்டவர்களே

ஸ்ரீமத் பாகவதம்

கர்மணாம் பரிபாகத்வாத் ஆவிரிஞ்சாதமதங்களம்
இதி மத்வா விரக்தஸ்ய வாஸுதேவ : பராகதி :

உலகப்பற்றுக்களே இல்லாதவன், ப்ரம்மன் முதலானோர் ,எந்தப்
பாவத்தையும் போக்கவல்லமை இல்லாதவர்கள் என்று தெளியவேண்டும்.
ஏனெனில், அவர்கள் தூய்மையற்றவர்கள் . ஆதலால், வாஸுதேவனையே ,தங்களுடைய
உயர்ந்த லக்ஷ்யமாகக் கொள்ளவேண்டும்

இப்படியெல்லாமே பராசரர் சௌநகர் சுகர் முதலானோர் உபதேசித்தனர் .

10.அதிகாரத்திலிருந்து
————————————-
ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் பகவானை ஆச்ரயித்தவர்கள்

இவர்களுக்குப் பகவான் ஆச்ரயணீயனென்னுமிடத்தையும் ,பகவானுக்கு
ஓர் ஆச்ரயணீயர் இல்லையென்னுமிடத்தையும்

ருத்ரம் ஸமாச்ரிதா தேவா ருத்ரோ ப்ரஹ்மாணமாச்ரித :
ப்ரஹ்மா மாமாச்ரிதோ ராஜந் அஹம் கஞ்சிதுபாச்ரித :
மமாச்ரயோ ந கச்சித்து ஸர்வேஷாமாச்ரயோ ஹி அஹம்
என்று தானேயருளிச் செய்தான்

10.வ்யாக்யானம்
——————————–

ப்ரஹ்மா முதலானோர் தங்களுடைய பாதுகாப்புக்கு ,பகவானையே
அண்டியிருக்கின்றனர். ஆனால், பகவானோ,யாரையும் எதற்கும்
அண்டியிருக்கவேண்டியதில்லை –இக்கருத்தை
மஹாபாரதத்தில் பகவானே சொல்கிறான் —
ஹே ராஜன்—தேவர்கள் தங்களுடைய பாதுகாப்புக்கு , ருத்ரனை
அண்டுகின்றனர்; ருத்ரன் ,ப்ரஹ்மனை அண்டுகிறான் ;
ப்ரஹ்மனோ ,தன பாதுகாப்புக்காக என்னை அடைகிறான்.
நான் எனது பாதுகாப்புக்கு யாரையும் அண்ட வேண்டியதில்லை.
நானே எல்லோருக்கும் புகலிடமாக இருப்பதால், என்னால்
அடையப்படும் இடம் என்று ஏதுமில்லை.

11. அதிகாரத்திலிருந்து
———————————–

ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகள் பகவானின் விபூதிகள்

இவர்கள் உபாயவிபூதிநாதனான ஸர்வேச்வரனுக்கு விபூதிபூதரென்னுமிடம்
ப்ரஹ்மா தக்ஷாதய : கால : ருத்ர : காலாந்தகாத்யாச்ச இத்யாதிகளிலே
மற்றுமுள்ளோரோடு துல்யமாகச் சொல்லப்பட்டது

11.வ்யாக்யானம்
—————————–

நித்யவிபூதி, லீலாவிபூதி இரண்டிற்கும் தலைவன் –எம்பெருமான். இவனின்
விபூதிகளாக, ப்ரம்மன் ருத்ரன் முதலானோர் இருக்கின்றனர் .
இதை , விஷ்ணுபுராணம் சொல்கிறது

ப்ரஹ்மா தக்ஷாதய : கால
ப்ரம்மன் , தக்ஷன் ,காலம் போன்றவை எம்பெருமானின் விபூதிகளாக இருந்து
உலகை உண்டுபண்ணக் காரணமாக இருக்கிறார்கள்

ருத்ர : காலாந்தகாத்யாச்ச

ருத்ரன் யமன் போன்றவர்கள் பகவானின் விபூதிகளாக இருந்து,
நான்கு விதமான ப்ரளயங்களுக்குக் காரணமாக இருக்கின்றனர் .

12. அதிகாரத்திலிருந்து

இப்படி வஸ்த்வந்தரம்போல இவர்களும் ஸர்வசரீரியான ஸர்வேச்வரனுக்கு
ப்ரகாரபூதரென்னுமிடம் வஸ்த்வந்தரங்களுக்கும் இவர்களுக்கும் சேர
நாராயணாதிசப்த ஸாமாநாதிகரண்யத்தாலே ஸித்தம்

12.வ்யாக்யானம்

மற்ற பொருள்களைப் போலவே ப்ரம்மன் முதலிய அனைத்தையும் தனது சரீரமாகக்
கொண்டுள்ளவர் பகவான் . இவர்கள் எல்லாமும் ,அவனுக்கு விசேஷணமாக உள்ளனர்
இதனை,நாராயண என்கிற சப்தத்துடன் மற்ற பொருள்கள் கூறப்படுவதைப்போல
இவர்களும் அவ்வாறே கூறப்படுகின்றனர் என்பதை அறியலாம்

13.அதிகாரத்திலிருந்து
———————————
ப்ரஹ்மருத்ராதிகள் ,பகவானுக்கு சேஷர்கள்

இவர்கள் சரீரமாய் அவன் ஆத்மாவாயிருக்கிறபடியை ,

தவாந்தராத்மா மம ச யே ச அந்யே தேஹிஸம்ஞிதா :
ஸர்வேஷாம் ஸாக்ஷிபூத : அஸௌ ந க்ராஹ்ம : கேநசித் க்வசித்

என்று ப்ரஹ்மா ருத்ரனைக் குறித்துக் கூறினான்

13.வ்யாக்யானம்
——————————
ப்ரஹ்மா முதலானோர் பகவானின் சரீரமாக உள்ளத்தையும்,
அவன் இவர்களுக்கெல்லாம் ஆத்மாவாக இருப்பதையும்

மஹாபாரதம் சொல்கிறது —
தவாந்தராத்மா மம ச யே ச அந்யே தேஹிஸம்ஞிதா :
ஸர்வேஷாம் ஸாக்ஷிபூத : அஸௌ ந க்ராஹ்ம : கேநசித் க்வசித்

ப்ரஹ்மா ,ருத்ரனிடம் சொன்னதாவது—
உனக்கும் எனக்கும்,சரீரமெடுத்த எல்லோருக்கும் ஆத்மாவாக பகவான்
இருந்து, எல்லோருடைய செயல்களையும் எப்போதும் பார்க்கிறான்.
ஆனால்,அவனை யாராலும் எளிதில் இயலாது.

14.அதிகாரத்திலிருந்து
———————————–

ப்ரஹ்மருத்ராதிகள் ,பகவானின் தொண்டர்கள்

இவர்கள் சேஷபூதர் , அவன் சேஷி என்னுமிடத்தை

தாஸபூதாஸ்ஸ்வதஸ்ஸர்வே ஹி ஆத்மாந : பரமாத்மந :
அத : அஹம் அபி தே தாஸ இதி மத்வா நமாமி அஹம்

என்று மந்த்ர ராஜபத ஸ்தோத்ரத்திலே சர்வஜ்ஞனான ருத்ரன் தானே
சொன்னான்

14.வ்யாக்யானம்
————————–

ப்ரஹ்மா முதலானோர் தொண்டர்கள் என்பதையும் பகவானே
இவர்களின் எஜமானன் என்பதையும் அனைத்துமறிந்த சிவன்
மந்த்ரராஜபத ஸ்தோத்ரத்தில் சொல்கிறான்

தாஸபூதாஸ்ஸ்வதஸ்ஸர்வே ஹி ஆத்மாந : பரமாத்மந :
அத : அஹம் அபி தே தாஸ இதி மத்வா நமாமி அஹம்

அனைத்து ஆத்மாக்களும் இயற்கையாகவே பகவானுக்கு அடிமைகள்.
இந்த ஜ்ஞானமுடைய நானும்,உன் தொண்டனான நானும்
உன்னை வணங்கி நிற்கிறேன்

மந்த்ரராஜபத ஸ்தோத்ரம்

ஸ்ரீ லக்ஷ்மிந்ருஸிம்ஹனுக்கான மந்த்ரங்கள் நிறைய உள்ளன
ஸ்ரீ ந்ருஸிம்ஹ மந்த்ரங்களை மனத்தில் பதியவைப்பது மிகக்கஷ்டம் .
ஆனால், ஸ்ரீ ருத்ரபகவான் , ஸ்ரீ ந்ருஸிம்ஹ மந்த்ரமான ”அநுஷ்டுப் ”
மந்த்ரத்தை அநுஷ்டுப் சந்தஸ்ஸில் உள்ள
உக்ரம் வீரம் மஹாவிஷ்ணும் ஜ்வலந்தம் ஸர்வதோமுகம்
ந்ருஸிம்ஹம் பீஷணம் பத்ரம் ம்ருத்யு ம்ருத்யும் நமாம்யஹம்

என்பதான மந்த்ரத்துக்கு ,பதம் பதமாக விவரித்து ஸ்தோத்ரம்
அருளியிருக்கிறார்.
மந்த்ரங்களுக்குள்ளே இது ராஜா .இதில் உள்ள பதினோரு
பதங்களுக்கு விவரம் உள்ள ஸ்தோத்ரம். 32 அக்ஷரங்கள் உள்ள
மந்த்ரம் . 32 ப்ரஹ்ம வித்யைகள் இதில் அடக்கம். 11 பதங்களுக்கு
11 ச்லோகங்கள் . பலச்ருதி ஒரு ச்லோகம் .ஆக 12 ச்லோகங்கள்.
இதில் 11 வது ச்லோகத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் இங்கு சொல்கிறார்.
அஹிர்புத்ந்ய ஸம்ஹிதையில் 54 முதல் 56 அத்தியாயங்கள் வரை
இந்த மந்த்ரத்தின் விளக்கத்தைச் சொல்கிறது

15.அதிகாரத்திலிருந்து
———————————–

ஸ்ரீமந் நாராயணன் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாதவன்

இப்படி ஸர்வப்ரகாரத்தாலும் நாராயணன் ஸமாதிக தரித்ரன் என்னுமிடத்தை
1.
ந பரம் புண்டரீகாக்ஷாத் த்ருச்யதே புருஷர்ஷப :
2.
பரம் ஹி புண்டரீகாக்ஷாத்பூதம் ந பவிஷ்யதி :
3.
ந விஷ்ணோ : பரமோ தேவோ வித்யதே ந்ருபஸத்தம :
4.
ந வாஸுதேவாத் பரம் அஸ்தி மங்களம்

ந வாஸுதேவாத் பரம் அஸ்தி பாவநம்

ந வாஸுதேவாத் பரம் அஸ்தி தைவதம்

ந வாஸுதேவாத் ப்ரணிபத்ய ஸீததி

5.
த்ரைலோக்யே தாத்ருசா : கச்சித் ந ஜாதோ ந ஜநிஷ்யதே

6.
ந தைவம் கேசவாத்பரம்

7.
ராஜாதி ராஜஸ் ஸர்வேஷாம் விஷ்ணுர் ப்ரஹ்மமயோ மஹாந்
ஈச்வரம் தம் விஜாநீம : ஸ பிதா ஸ ப்ரஜாபதி :

இத்யாதிகளாலே பலபடியும் சொன்னார்கள்

15.வ்யாக்யானம்
———————-

இப்படியாக எல்லா விதங்களிலும் தனக்கு ஒப்பாகவும் ,தனக்கு
மேலாகவும் யாருமே இல்லாதவனாகவும் நாராயணன் இருக்கிறான்
என்பதை இப்போது ப்ரமாணங்களில் பார்க்கலாம்

மஹாபாரதம்

1.
ந பரம் புண்டரீகாக்ஷாத் த்ருச்யதே புருஷர்ஷப :

புருஷச்ரேஷ்டனே ! செந்தாமரைக் கண்ணனான எம்பெருமானைக்
காட்டிலும் உயர்ந்தவன் எவருமில்லை

மஹாபாரதம்
2.
பரம் ஹி புண்டரீகாக்ஷாத்பூதம் ந பவிஷ்யதி :

செந்தாமரைக் கண்ணனான எம்பெருமானைக் காட்டிலும்
உயர்ந்தவர்கள் இல்லை; இனியும் உண்டாகப் போவதில்லை.
3.
ந விஷ்ணோ : பரமோ தேவோ வித்யதே ந்ருபஸத்தம :

அரசர்களில் ச்ரேஷ்டனே ! காட்டிலும் உயர்ந்த தேவர் எவருமில்லை

4.
ந வாஸுதேவாத் பரம் அஸ்தி மங்களம்

ந வாஸுதேவாத் பரம் அஸ்தி பாவநம்

ந வாஸுதேவாத் பரம் அஸ்தி தைவதம்

ந வாஸுதேவாத் ப்ரணிபத்ய ஸீததி

வாஸுதேவனை விடச் சிறந்த மங்களம் யாதுமில்லை ; வாஸுதேவனைக்
காட்டிலும் நமது பாபத்தை அழித்து தூய்மையாக்குபவர் யாருமில்லை;
வாஸுதேவனைக் காட்டிலும் உயர்ந்த தெய்வம் யாருமில்லை
வாஸுதேவனைஅடைந்து ஒருவரும் வருத்தமடைகிறதில்லை

5.
த்ரைலோக்யே தாத்ருசா : கச்சித் ந ஜாதோ ந ஜநிஷ்யதே

மூன்று உலகங்களிலும் பகவானுக்கு நிகராக யாரும் இல்லை ;
இனியும் உண்டாகப் போவதில்லை.

ஸ்ரீ ந்ருஸிம்ஹ புராணம்
6.
ந தைவம் கேசவாத்பரம்

கேசவனை விட உயர்ந்த தெய்வம் வேறு எதுவும் இல்லை

மஹாபாரதம்

7.
ராஜாதி ராஜஸ் ஸர்வேஷாம் விஷ்ணுர் ப்ரஹ்மமயோ மஹாந்
ஈச்வரம் தம் விஜாநீம : ஸ பிதா ஸ ப்ரஜாபதி :

அனைத்து உயிர்களுக்கும் அரசனைப் போன்றுள்ள ப்ரஹ்மாவுக்கும்
அரசனாக விஷ்ணு இருக்கிறான். அவனே ப்ரஹ்மம்; அவனே மிகவும்
உயர்ந்தவன்;ஆதலால், நாம் அவனை ஈச்வரன் என்று அறிகிறோம்;
அவனே அனைத்துக்கும் தந்தை;அவனே ப்ரஜாபதி–அனைத்தையும்
படைப்பவன் அவனே.

16.அதிகாரத்திலிருந்து
———————————–
பகவானுக்கும் பிற தேவதைகளுக்கும் உள்ள வேறுபாடுகள்

கருவிலே திருவுடையார்களாய் ஜாயமானதசையிலே ராஜஸ்தம :
ப்ரசமஹேதுவான மதுஸுதநனுடைய கடாக்ஷமுடையவர்கள்
முமுக்ஷுக்களாவார்களென்னுமிடமும் , ப்ரஹ்மருத்ர த்ருஷ்டரானவர்கள்
ரஜஸ்தம : பரதந்த்ரராவார்களென்னுமிடமும்
ஜாயமானம் ஹி புருஷம் யம் பச்யேந் மதுஸுதந :
ஸாத்த்விகஸ்ஸது விஜ்ஞ்ஏயஸ்ஸ வை மோக்ஷர்த்தசிந்தக :
பச்யத்யேநம் ஜாயமானம் ப்ரஹ்மா ருத்ர :அதவா புந :
ரஜஸா தமஸா ச அஸ்ய மானஸம் ஸமபிப்லுதம்
என்று விபஜிக்கப்பட்டது

இவர்கள் முமுக்ஷுக்களுக்கு அநுபாஸ்யரென்னுமிடமும் ,இவர்களுக்குக்
காரணபூதனான ஸர்வேச்வரனே இவர்களுக்கும் மற்றுமுள்ள
முமுக்ஷுக்களுக்கும் உபாஸ்யரென்னுமிடமும்
ஸம்ஸாரார்ணவ மக்நாநாம் விஷயாக்ராந்த சேதஸாம்
விஷ்ணுபோதம் விநா நாந்யத் கிஞ்சித் அஸ்தி பராயணம்
என்றும்
ப்ரஹ்மாணாம் சிதிகண்டம் ச யாச்சாந்யா தேவதாஸ்ஸ்ம்ருதா :
ப்ரதிபுத்தா ந ஸேவந்தே யஸ்மாத் பரிதிதம் பலம்
என்றும்
ஹரிரேக : ஸதா த்யேயோ பவத்பி : ஸத்த்வ ஸம்ஸ்திதை :
உபாஸ்ய : அயம் ஸதா விப்ரா உபாய : அஸ்மி ஹரே : ஸ்ம்ருதௌ

என்றும் சொல்லப்பட்டது

இத்தாலே இவர்களை மோக்ஷோபகாரகராகச் சொன்னவிடங்களும்
ஆசார்யாதிகளைப் போலே ஞானாதிஹேதுக்களாகையாலே என்றும்
நிர்ணிதம் . இவ்வர்த்தம்
ஸுர்யஸ்யைவ து யோ பக்த : ஸப்த ஜன்மாந்தரம் நர :
தஸ்யைவ து ப்ரஸாதேந ருத்ர பக்த : ப்ரஜாயதே
சங்கரஸ்ய து யோ பக்த : ஸப்த ஜன்மாந்தரம் நர :
தஸ்யைவ து ப்ரஸாதேந விஷ்ணு பக்த : ப்ரஜாயதே
வாசுதேவஸ்ய யோ பக்த : ஸப்த ஜன்மாந்தரம் நர :
தஸ்யைவ து ப்ரஸாதேந வாஸுதேவ ப்ரலீயதே

என்கிற இடத்திலும் விவ்க்ஷிதம் .

இப்படி ஸூர்யபக்தாயாதிகள் பரஸ்பரயா பகவத்பக்யாதிகளிலே
மூட்டுவதும் ,பராவர தத்த்வங்களிலே ஏக்யபுத்தியும் ,வ்யத்யயபுத்தியும்
ஸமத்வபுத்தியும் மற்றும் இப்புடைகளிலே வரும் மதிமயக்கங்களும்
ஆஸுரஸ்வபாவத்தாலே ஒரு விஷயத்தில் ப்ரத்வேஷாதிகளுமின்றிக்கே
ஸுர்யாதிகளைப் பற்றுமவர்களுக்கே என்னுமிடத்தை
யே து ஸாமாந்ய பாவேந மந்யந்தே புருஷோத்தமம்
தே வை பாஷாண்டிதோ ஜ்ஞ்ஏயா : ஸர்வகர்ம பஹிஷ்க்ருதா :
இத்யாதிகளிலே கண்டுகொள்வது

இப்படி ஞானாதிகளில் மாறாட்டம் உடையார்க்கு தேவதாந்தரபக்தி
உண்டேயாகிலும் பகவந் நிக்ரஹத்தாலே ப்ரத்யவாயமே பலிக்கும்.
ஆகையால்,
த்வம் ஹி ருத்ர மஹாபாஹோ மோஹ சாஸ்த்ராணி காரய
தர்சயித்வா அல்பமாயாஸம் பலம் சித்ரம் ப்ரதர்சய
என்கிறபடியே மோஹனஸாஸ்த்ரங்களிலே த்ருஷ்டபல ஸித்தியை
உண்டாக்கினதுவும் அவற்றையிட்டு மோஹிப்பித்து நரகத்திலே
விழவிடுகைக்காகவத்தனை

ஸத்யஸங்கல்பனான பகவான் , ஒருவனை நிக்ராஹவனாக்கக் கோலினால்
ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூச்சதுராநநோ வா ருத்ராஸ் த்ரிநேத்ரஸ் த்ரிபுராந்தகோ
வா இந்த்ரோ மஹேந்த்ர : ஸுரநாயகோ வா த்ராதும் ந ஸக்தா யுதி ராமவத்யம்
என்கிறபடியே
தேவதாந்தரங்கள் ரக்ஷிக்க சக்தரல்லர்கள் . ஸர்வதேவதைகளும்
ஸுக்ரீவமஹாராஜாதிகளைப்போலே தனக்கு அந்தரங்கபூதராயிருப்பாரும்
தன்னையடைந்தானொருவனை நலிய நினைத்தால் ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய
என்கிறபடியே
ஸத்யப்ரதிஜ்ஞநான தன் வ்ரதம் குலையாமைக்காக ராவணாதிகளைப்போலே
துஷ்ப்ரக்ருதிகளாய் நிராகரிக்க வேண்டுவாரை நிராகரித்தும் ,ஸ்ரீவானர
வீரர்களைப்போலே ஸத்ப்ரவ்ருத்திகளாய் அநுகூலிப்பிக்க வேண்டுவாரை
அநுகூலிப்பித்தும் ஸர்வேச்வரன் ரக்ஷிக்கும் .

தேவதாந்தரங்கள் பக்கல்
காங்க்ஷந்த : கர்மணாம் ஸித்தம் யஜந்த இஹ தேவதா :
க்ஷிப்ரம் ஹி மானுஷே லோகே ஸித்திர்பவதி கர்மஜா
என்கிறபடியே
விஷமது துல்யங்களான க்ஷுத்ரபலன்கள் கடுக ஸித்திக்கும் .
அவைதாமும்
லபதே ச தத : காமாந் மயைவ விஹிதாந் ஹி தாந்
ஏஷ மாதா பிதா சாபி யுஷ்மாகம் ச பிதாமஹ :
மயா அநுசிஷ்டோ பவிதா ஸர்வம்பூத வரப்ரத :
அஸ்ய சைவாநுஜோ ருத்ரோ லலாடாத்ய :ஸமுத்தித :
ப்ரஹ்மானுசிஷ்டோ பவிதா ஸர்வஸத்த்வ வரப்ரத :
இத்யாதிகளிற்படியே பகவத்தீனங்கள் .
யஸ்மாத் பரிமிதம் பலம் ஸாத்விகேஷு து கல்பேஷு
மஹாத்ம்யமாதிதம் ஹரே : தேஷ்வேவ யோக ஸம்ஹித்தா
கமிஷ்யந்தி பராம் கதிம்
என்கையாலே அவர்கள் பக்கல் மோக்ஷம் விளம்பித்தும்
கிடையாது

ஸர்வேச்வரன் பக்கல் யுககோடி ஸஹஸ்ராணி விஷ்ணுமாராத்ய பத்மபூ :
இத்யாதிகளிற்படியே அதிசயிதமான ஐச்வர்யாதிகளும் வரும்.
பின்பு விடாய்த்தீரக் கங்காஸ்நானம் பண்ணப் பாபம் போமாப்போலே
விஷயஸ்வபாவத்தாலே ஆனுஷங்கிககமாகப் பாபக்ஷயம் பிறந்து
ரஜஸ் தமஸ்ஸுக்கள் தலைசாய்ந்து ஸத்த்வோந்மேஷமுண்டாய் ஜநக
அம்பரீஷ கேகயாதிகளுக்குப் போலே க்ரமேண மோக்ஷபர்யந்தமாய் விடும்.
மோக்ஷோபாய நிஷ்டனாம்போது

பஹுனாம் ஜன்மநாமந்தே ஞானவாத் மாம் ப்ரபத்யதே |

யே ஜந்மகோடிபி : ஸித்தா :தேஷாமந்தே அத்ர ஸம்ஸ்திதி :

ஜன்மாந்தர ஸஹஸ்ரேஷு தபோ த்யான ஸமாதிபி :
நரணாம் க்ஷீணபாபாநாம் க்ருஷ்ணே பக்தி : ப்ரஜாயதே

என்கிறபடியே விளம்பமுண்டு. மோக்ஷருசி பிறந்து வல்லதோருபாயத்திலே
மூண்டால்
தேஷாமஹம் ஸமுத்தர்த்தா ம்ருத்யு ஸம்ஸார ஸாகராத்
பவாமி ந சிராத் பார்த்த மய்யாவேசித சேதஸாம்
என்கிறபடியே மோக்ஷஸித்திக்கு விளம்பமில்லை

ஸ்வதந்த்ர ப்ரபத்தி நிஷ்டனுக்கு தான் கோலினதேயளவு , வேறு விளம்பா
விளம்பங்களுக்குக் குறையில்லை . இந்நியமங்களெல்லாம்
ஸ்வாதந்தர்யமைச்வரமபர்யநுயோஜ்யமாஹு : என்கிற நிரங்குச
ஸ்வச்சந்ததையாலே ஸித்தங்களென்று ப்ரமாண பரதந்த்ரருக்கு ஸித்தம் .
இவ்வர்த்தங்கள் இப்படித் தெளியாதார்க்கே தேவதாந்தரங்கள்
ஸேவ்யங்களென்னுமிடம் ப்ரதிபுத்தவர்ஜம் ஸேவ்யந்து என்று
வ்யவஸ்தை பண்ணப்பட்டது .

இத்தேவதாந்தரங்களை பகவச்சரீரமென்று அறியாதே பற்றினார்க்குச்
சார்வாகனாயிருப்பான் ஒரு ஸேவகன் ராஜாவினுடம்பிலே
சந்தனாதிகளைப் ப்ரயோகிக்க ராஜசரீரத்தில் ஆத்மாப்ரீதனமாப்போலே
வஸ்துவ்ருத்தியில் ஸர்வேச்வரனே ஆராத்யனானாலும் ,
யே அப்யந்யதேவதாபக்தா : யஜந்தே ச்ரத்தயா அந்விதா :
தே அபி மாமேவ கௌந்தேய யஜந்த்யவிதி பூர்வகம்
என்கிறபடியே சாஸ்த்ரார்த்த வைகல்யமுண்டானபடியாலே அவற்றிற்
சொன்ன பலம் விகலமாம் . பகவச்சரீரங்களென்றறிந்து க்ஷுத்ர
பலங்களைக் கடுகப்பெறவேணுமென்கிற ராகவிசேஷத்தாலே
அவர்களை உபாஸிப்பார்க்கு அவ்வோ பலங்கள் பூர்ணங்களாம் .
இப்படி அறிந்தால் பகவான் தன்னையே ஆர்த்தோ ஜிஜ்ஞாஸுரர்தார்த்தி
என்கிறபடியே பலாந்தரங்களுக்காகவும் பற்றினால் அந்த பலங்கள்
அதிசயிதங்களாம் . அநந்யப்ரயோஜனராய்ப் பற்றினார்க்கும்
சரீராரோக்யமர்த்தாம்ச்ச போகாம் ச்சைவ ஆநுஷங்கிகாந் ததாதி
த்யாயினாம் நித்யம் அபவர்க்கப்ரதோ ஹரி :
என்கிறபடியே பலாந்தரங்கள் ஆநுஷங்கிகமாக வரும்.
இவ்வர்த்தத்தை ஆநுஷங்க ஸித்தைச்வர்யரான ஸ்ரீ குலசேகரப்
பெருமாளும்
நின்னையே தான் வேண்டி நீள்செல்வம் வேண்டாதான்
தன்னையே தான் வேண்டும் செல்வம் போல்
என்று அருளிச் செய்தார்.
அபிலஷித துராப யே புரா காமயோகா ஜலதிமிவ ஜலெளதாஸ்தே
விசாந்தி ஸ்வயம் ந :
என்று ஈசாண்டாலும் தாமருளிச் செய்தஸ்தோத்ரத்திலே நிபந்தித்தார் .
இது வித்யாவிசேஷ ராகவிசேஷாதிநியதம் .

16.
வ்யாக்யானம்
————————–

மதுஸூதனனின் கடாக்ஷமானது , ராஜஸ தாமஸ குணங்களை அறுத்துவிடும் .
பாக்யவான் , தாயின் கர்ப்பவாஸத்திலேயே மதுஸூதனனின் கடாக்ஷத்தைப்
பெறுகிறான். –இதுவே ஜாயமான கடாக்ஷம் . இவன் முமுக்ஷுவாகவே இருப்பான்.
பிறக்கிறபோது ப்ரஹ்மன் , ருத்ரன் பார்வையைப் பெற்றவர்கள் ராஜஸ தாமஸ
குணம் உள்ளவர்களாக இருப்பர் .

மஹாபாரதம் சொல்கிறது

ஜாயமானம் ஹி புருஷம் யம் பச்யேந் மதுஸுதந :
ஸாத்த்விகஸ்ஸது விஜ்ஞ்ஏயஸ்ஸ வை மோக்ஷர்த்தசிந்தக :
பச்யத்யேநம் ஜாயமானம் ப்ரஹ்மா ருத்ர :அதவா புந :
ரஜஸா தமஸா ச அஸ்ய மானஸம் ஸமபிப்லுதம் .

ஒருவன் பிறக்கும்போதே மதுஸூதனன் கடாக்ஷித்தால் அவன் ஸத்வகுணத்துடன்
மோக்ஷத்தைப் பற்றியே எண்ணியபடி இருப்பான். ஆனால்,ப்ரம்மனோ,
ருத்ரனோ பார்த்தால் ராஜஸ, தாமஸ குணங்கள் மேலோங்கி இருக்கும்.

முமுக்ஷுக்கள் –மோக்ஷத்தில் ஆர்வமுடையவர்கள்—ப்ரம்மன் ,ருத்ரன் போன்றோரை
வழிபட அவச்யமில்லை.இவர்களுக்கு எல்லாம் காரணமான நாராயணனையே
இவர்களும் முமுக்ஷுக்களும் உபாஸிக்கவேண்டும் என்பது ப்ரமாணங்களில்
காணலாம்

விஷ்ணுதர்மம்

ஸம்ஸாரார்ணவ மக்நாநாம் விஷயாக்ராந்த சேதஸாம்
விஷ்ணுபோதம் விநா நாந்யத் கிஞ்சித் அஸ்தி பராயணம்

ஸம்ஸாரக் கடலில் மூழ்கி உலக விஷயங்களில் அகப்பட்டுள்ள மனம்
படைத்தவர்களுக்கு இந்தக் கடலிலிருந்து கரையேற்றும் ஓடம் விஷ்ணுவைத்
தவிர வேறொன்றில்லை

மஹாபாரதம்

ப்ரஹ்மாணாம் சிதிகண்டம் ச யாச்சாந்யா தேவதாஸ்ஸ்ம்ருதா :
ப்ரதிபுத்தா ந ஸேவந்தே யஸ்மாத் பரிதிதம் பலம்

நல்லறிவுள்ள முமுக்ஷுக்கள் , ப்ரம்மனையும் சிவனையும் மற்ற தேவர்களையும்
வணங்குவதில்லை; காரணம் ,இவர்கள் அளிக்கும் பலன் மிக அற்பமானதாகும்

ஹரிவம்ஸம்

ஹரிரேக : ஸதா த்யேயோ பவத்பி : ஸத்த்வ ஸம்ஸ்திதை :

சிவன் –சொல்வது-
ஸத்வ குணம் உள்ள அந்தணர்களே ! உங்களால் எப்போதும் த்யானிக்கப்பட
வேண்டியவன், ஸ்ரீ ஹரி ஒருவனே

ஹரிவம்ஸம்

உபாஸ்ய : அயம் ஸதா விப்ரா உபாய : அஸ்மி ஹரே : ஸ்ம்ருதௌ

சிவன் மேலும் சொல்வது —

ஸ்ரீ ஹரி ஒருவனே உபாஸிக்கத்தக்கவன்;அவனைத் த்யானம் செய்வதற்கு
ஏற்ற வழிகாட்டியாக நான் இருக்கிறேன்

ஒரு சில இடங்களில் ப்ரம்மன் ,சிவன் போன்றவர்கள் மோக்ஷத்துக்கான
உபாயங்கள் என்பதைப்போல சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், அவர்கள்
ஆசார்யனைப் போன்று மோக்ஷத்துக்கான ஜ்ஞானத்தை மட்டுமே
அளிக்கிறார்கள் என்பதை உணரவேண்டும்.
இதனை ,இந்த ச்லோகம் சொல்கிறது–

ஸுர்யஸ்யைவ து யோ பக்த : ஸப்த ஜன்மாந்தரம் நர :
தஸ்யைவ து ப்ரஸாதேந ருத்ர பக்த : ப்ரஜாயதே
சங்கரஸ்ய து யோ பக்த : ஸப்த ஜன்மாந்தரம் நர :
தஸ்யைவ து ப்ரஸாதேந விஷ்ணு பக்த : ப்ரஜாயதே
வாசுதேவஸ்ய யோ பக்த : ஸப்த ஜன்மாந்தரம் நர :
தஸ்யைவ து ப்ரஸாதேந வாஸுதேவ ப்ரலீயதே

ஒருவன் , ஏழு ஜன்மங்களில் ஸூர்யனிடம் பக்தி செலுத்தினால்,அவன்
ஸூர்யனின் அருளால் ருத்ரனின் பக்தனாகிறான். இவனே ,ஏழு பிறவிகளில்
ருத்ர பக்தனாக நீடித்தால், ருத்ரனின் க்ருபையால் , விஷ்ணுபக்தனாகிறான்.
இப்படி இவனே ஏழு ஜென்மங்களில் விஷ்ணு பக்தனாக இருந்தால்,
வாஸுதேவனின் அருளால் அவனையே அடைகிறான்.

இங்ஙனம் ஸூர்யனிடம் பக்தி முதலியவை ,பகவானை அடைய உதவும்
என்றாலும் இவனுக்கு பகவானின் மேன்மையைப் பற்றிய சந்தேகமோ
பகவானின் தாஸர்களான மற்ற ஜீவாத்மாக்களைப் பற்றிய சந்தேகமோ
இருக்கக்கூடாது. சந்தேகம் எதுவும் இல்லாமல் அவ்வாறு இருந்தாலே,
அவனது பக்தி வாஸுதேவனிடம் இட்டுச் செல்லும்.
சந்தேகங்கள் என்றால் —
பகவானும் இவர்களும் ஒன்றே ;ஜீவாத்மாவே பகவான்;இவையாவும்,
பகவானுக்கு நிகரான மேன்மை உடையவை;இவர்களிடம் அசுரகுணம்
கிடையாது —போன்றவையாகும்
இதைச் சொல்லும் ச்லோகம்

யே து ஸாமாந்ய பாவேந மந்யந்தே புருஷோத்தமம்
தே வை பாஷாண்டிதோ ஜ்ஞ்ஏயா : ஸர்வகர்ம பஹிஷ்க்ருதா :

புருஷோத்தமனாகிய எம்பெருமானும் மற்ற தேவதைகளும் ஒன்றே என
நினைப்பவர்கள் –பாஷாண்டிகள் –வேஷதாரிகள் என்று உணர வேண்டும்.
அவர்களுக்கு எவ்விதமான கர்மம் இயற்றும் அதிகாரமும் இல்லை என்பதை
அறியவேண்டும்

இப்படி உள்ளவர்கள் ,மற்ற தேவதைகளிடம் அறிவு மயக்கத்தால் ,
பக்திசெலுத்தினால் , பகவானால் தண்டிக்கப்படுவர்; பாவம் செய்தவர்களாவர்
வராஹ புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது —–

த்வம் ஹி ருத்ர மஹாபாஹோ மோஹ சாஸ்த்ராணி காரய
தர்சயித்வா அல்பமாயாஸம் பலம் சித்ரம் ப்ரதர்சய

நீண்ட கரங்களுடைய ருத்ரனே !நீ , ஜனங்களுக்கு மோஹமுண்டாகும்படி
மக்கள் மயங்கும்படியான சாஸ்த்ரங்களை இயற்றுவாயாக ! அவற்றில் உள்ள
கொஞ்ச ச்ரமத்தை அனுபவித்து,சீக்ரமாகப் பலனடையலாம் என்று காண்பி.

இவைபோன்றவை, மனிதர்களை மயக்கி நரகத்தில் விழவைக்கும் என்பதை
அறியவேண்டும்.

பகவான் ஸத்யஸங்கல்பன் அவன் ஒருவனைத் தண்டிக்கத் தீர்மானித்துவிடில்
அந்த மனிதனை,எந்தத் தேவர்களாலும் காக்க இயலாது.

ஸ்ரீமத் ராமாயணம் –ஸுந்தர காண்டச் ச்லோகம் சொல்கிறது

ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூச்சதுராநநோ வா ருத்ராஸ் த்ரிநேத்ரஸ் த்ரிபுராந்தகோ
வா இந்த்ரோ மஹேந்த்ர : ஸுரநாயகோ வா த்ராதும் ந ஸக்தா யுதி ராமவத்யம்

யுத்தத்தில் ராமனால் ஒருவன் கொல்ல உத்தேசிக்கப்பட்டால் , அவனை,
நான்முகனான ப்ரஹ்மாவாலும் காப்பாற்றமுடியாது.முக்கண்ணனாய்
மூன்று பட்டணங்களை நாசம்செய்த ருத்ரனாலும் காப்பாற்றமுடியாது.
தேவர்களின் அதிபதியான இந்த்ரனாலும் ரக்ஷிக்க முடியாது.

ஆனால், ஒருவன் பகவானிடம் சரணம் என்று வந்துவிடில் ,அந்த மனிதனை
எல்லாத் தேவர்களும் , வானர அரசனான ஸுக்ரீவன்போன்ற நெருங்கிய நண்பரும்
எதிர்த்தாலும், பகவான் நிச்சயம் ரக்ஷிப்பான்

ஸ்ரீமத் ராமாயணம் யுத்தகாண்டத்தில் ” ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய ——”
என்கிறபடியே ஒரு தடவை சரணாகதி செய்தாலும் –என்கிற சொற்களுக்கு
ஏற்ப ஸத்யத்தைக் காக்கவேண்டும்என்கிற உறுதி குலையாமல்
இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக சரணம் என்றவரைக் காத்தே தீருவான்.
ராவணன் போன்று அழிக்கப்படவேண்டியவர்களை அழித்தும் , வானரர்கள்
போன்றவர்களிடம் ஹிதமாகப் பேசியும் விபீஷணனைக் காத்தான் அல்லவா !

மற்ற தேவதைகளைப் பூஜிக்கும்போது அற்பமான பலன்கள்விரைவில் கிடைத்துவிடும்;
ஆனால் அவை இனிப்பு மேலே தடவிய விஷம் போன்றவை.
ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை —
காங்க்ஷந்த : கர்மணாம் ஸித்தம் யஜந்த இஹ தேவதா : |
க்ஷிப்ரம் ஹி மானுஷே லோகே ஸித்திர்பவதி கர்மஜா ||

மனிதர்கள் பலன் வேண்டுமென்று கோரி தேவதைகளை ஆசையுடன் கர்மாக்களைச்
செய்து பூஜிக்கிறார்கள் . இந்த உலகத்தில் ,இப்படிப்பட்ட தேவதைகளை
பலன் ஸித்திக்க வேண்டுமென்று கர்மாக்களை செய்து பூஜித்தால்
பலன் விரைவில் கிடைக்கிறது.

அந்தத் தேவதைகள் எல்லாமும் , மனிதர்களுக்குப் பலன் அளிக்க , பகவானையே
அண்டியிருக்கின்றன
இதை பார்க்கலாம்
ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 7–22 )
ஸதயா ஸ்ரத்தயா யுக்தஸ் தஸ்யாராதந மீஹதே |
லபதே ச தத : காமாந் மயைவ விஹிதாந் ஹி தாந் ||

அந்த மனிதன் ச்ரத்தையுடன் அந்தத் தேவதையைப் பூஜிக்கிறான். நானே,அந்தத்
தேவதை மூலமாகப் பலனைக் கொடுக்கிறேன். பலனை என்னிடமிருந்து பெற்று
அந்தத் தேவதை அவனுக்குக் கொடுக்கிறது.

மஹாபாரதம் —
ஏஷ மாதா பிதா சாபி யுஷ்மாகம் ச பிதாமஹ :
மயா அநுசிஷ்டோ பவிதா ஸர்வம்பூத வரப்ரத :
அஸ்ய சைவாநுஜோ ருத்ரோ லலாடாத்ய :ஸமுத்தித :
ப்ரஹ்மானுசிஷ்டோ பவிதா ஸர்வஸத்த்வ வரப்ரத :

பகவான் தேவர்களிடம் சொன்னது —
இந்த நான்முகன் ,உங்களுக்குத் தாயாகவும் தந்தையாகவும்,பிதாமகனாகவும்
உள்ளான்;எனது கட்டளைக்கு ஏற்ப, எல்லா வரங்களையும் உங்களுக்கு அளிப்பான் ;
எனது நெற்றியிலிருந்து தோன்றியவனும் ப்ரம்மனுக்குப் பின்னால்
வந்தவனுமான சிவன்,ப்ரம்மனின் ஆணைக்கு ஏற்ப அனைவருக்கும்
வரங்களை அளிப்பான்.

மஹாபாரதம் —
யஸ்மாத் பரிமிதம் பலம் ——-
ப்ரம்மன் முதலானோர் அளிக்கும் பலன்கள் அற்பமானவை

மத்ஸ்ய புராணம்
ஸாத்விகேஷு து கல்பேஷு மஹாத்ம்யமாதிதம் ஹரே : தேஷ்வேவ யோக ஸம்ஹித்தா
கமிஷ்யந்தி பராம் கதிம் —

ஸத்வ குணம் மிகுந்த கல்பங்களில் பகவானுடைய பெருமை அதிகமென்று சொல்வர்.
அவைகளிலேயே மனதை நிறுத்தி சாஸ்த்ரவிஹிதமாக யோகம் செய்பவர்கள் மிக
உயர்ந்த கதியை அடைகின்றனர்.
இதன்மூலமாக எவ்வளவு காலம் ஆனாலும் மற்ற தேவதைகளால் மோக்ஷம்
அளிக்க இயலாது என்பது தெளிவாகிறது.

பகவானைப் பூஜித்தால் அளவற்ற ஐச்வர்யம் கிடைக்கும் என்பதை மஹாபாரதம் சொல்கிறது
யுககோடி ஸஹஸ்ராணி விஷ்ணுமாராத்ய பத்மபூ :—-
ப்ரம்மன், ஆயிரம்கோடி யுகங்கள் விஷ்ணுவைக் குறித்துத் தவம் செய்து ப்ரம்ம பதவி
பெற்றான்.
அதன்பின்பாக, தனது தண்ணீர்த் தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ள கங்கையில்
இறங்கியவனின் பாபம் , மறைமுகமாகக் கழிவதைப்போல ,இவனது பாபங்களும்
கழிகின்றன .அவனது ராஜஸ தாமஸ குணங்கள் மெதுவாக மறைந்து ,ஸத்வ குணம்
வளர்ந்து அந்த மனிதன், ஜநகன் , அம்பரீஷன் , கேகயன் போன்றவர்கர்களைப்போல
மோக்ஷம் பெறுகிறான். ஆனால், இவ்விதமான மோக்ஷம் வர ,தாமதம் ஏற்படலாம்

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 7–19 )

பஹுனாம் ஜன்மநாமந்தே ஞானவாந்மாம் ப்ரபத்யதே |
வாஸுதேவா ஸர்வமிதி ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லப : ||

பலப் பலப் பிறவிகள் எடுத்து ,புண்யம் செய்து செய்து கடைசியில்
”ஸகலமும் வாஸுதேவனே ” என்கிற ஜ்ஞானத்தைப் பெற்று ,என்னையே
சரணம் அடைகிறான் .அத்தகையவன் கிடைத்தற்கு அரியவன்

பௌஷ்கர ஸம்ஹிதை

யே ஜந்மகோடிபி : ஸித்தா :தேஷாமந்தே அத்ர ஸம்ஸ்திதி :

பலகோடிப் பிறவிகளில் பகவானிடமிருந்து ஐச்வர்யம் போன்றவற்றைப்
பெற்றவர்களே பக்தி முதலியவற்றில் நிலைத்திருப்பர் .

பாஞ்சராத்ரம்

ஜன்மாந்தர ஸஹஸ்ரேஷு தபோ த்யான ஸமாதிபி :
நரணாம் க்ஷீணபாபாநாம் க்ருஷ்ணே பக்தி : ப்ரஜாயதே

பல்லாயிரம் ஜன்மங்களில் செய்த தபஸ் ,த்யானம் , யோகம் ஆகியவற்றால்
தங்களின் பாபங்கள் யாவும் நீங்கப் பெற்றவர்களுக்கே ,க்ருஷ்ணனிடம்
பக்தி உண்டாகிறது.

ஆனால் மோக்ஷத்தில் மிகுந்த ருசி உண்டாகி சிறந்த உபாயத்தைக் கைக்கொள்ளும்போது
மோக்ஷம் உடனடியாகக் கிட்டுகிறது
கண்ணன் , ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில் ( 12–7 )
தேஷாமஹம் ஸமுத்தர்த்தா ம்ருத்யு ஸம்ஸார ஸாகராத்
பவாமி ந சிராத் பார்த்த மய்யாவே சித சேதஸாம்

என்னிடம் மனஸ்ஸைச் செலுத்தி, பக்தி செய்பவர்களை ஜனன ,மரணமாகிற
ஸம்ஸாரக் கடலிலிருந்து உடனே கரை சேர்க்கிறேன் —
என்கிறார்

இங்கு ஜநக,அம்பரீஷ கேகயாதிகளைச் சொல்லவேணும் —

ஜநகன் —–சிறந்த கர்மயோகி ;ராஜரிஷி;நிமி வம்சம் .பல யாகங்களைச்
செய்திருக்கிறார். ஆத்ம ஜ்ஞானம் நிரம்பியவர். மிதிலையை ஆண்டபோது ,
தினமும் வனத்துக்குச் சென்று யாஜ்ஞவல்க்ய மஹரிஷியிடம் வேதாந்தப்பாடம்
கற்றுக்கொண்டு வந்தார் . பலரிஷிகள் ,சிஷ்யர்கள் கூடவே கற்றனர் .
யாஜ்ஞவல்க்யர் , ஜநகர் வந்தபிறகுதான் பாடம் ஆரம்பிப்பார்.இது ,
சிஷ்யர்களுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.
ஒருநாள்—வேதாந்த பாடம் நடந்துகொண்டிருந்தது.ராஜதூதன் அந்தச்
சமயத்தில் பாடம் நடக்கும் இடத்துக்கு வந்து ”மிதிலா நகரமே தீப்பிடித்துப்
பற்றி யெறிகிறது என்று பதட்டத்துடன் கத்தினான்.
ஸந்யாஸிகள் ,சிஷ்யர்கள் உடனே அரக்கப்பரக்க எழுந்து ஓடினார்கள்.
தாங்கள் தங்கியிருக்கும் மடத்துக்கு ஓடினார்கள்.
ஆசார்யனிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஏன் இந்த அவசரம் தெரியுமா ?
பிக்ஷா பாத்ரம் , உலர்த்தியுள்ள வஸ்த்ரங்கள் இவையெல்லாம் தீயில் எரிந்து
சாம்பலாகிவிட்டால் என்ன செய்வது என்று பயந்து ,அவைகளை எடுக்க ஓடினார்கள்.

ஜநகர் , துளிக்கூட அசையவில்லை. யாஜ்ஞவல்க்யருக்கு ஆச்சர்யம் ,.
”ஹே—–ராஜன்-ஆண்டிகள் தங்கள் உடைமை என்று நினைத்து சிலவற்றைப்
பாதுகாக்க ஓடுகிறார்கள். மிதிலா நகரமே உம்முடையது—நீ , ஏன்
ஓடவில்லை –? ” என்று கேட்டார் .
அதற்கு ஜநகர் ,
” ஹே–ஆச்சார்ய—என்னுடைய சொத்துக்கள் அழிவில்லாதது.இவ்வுலக சொத்துக்கள்
என்னுடையதல்ல.மிதிலை தீக்கிரையானாலும் என்னுடையது கொளுத்தப்படவில்லை.
ஆத்மாவை எரிக்கவோ வெட்டவோ, நனைக்கவோ ,உலர்த்தவோ முடியாது.
அனைத்தும் பகவானின் சொத்து. ..” என்கிறார்.திரும்பி வந்த துறவிகளிடம் ,
யாஜ்ஞவல்க்யர் , வேதாந்தபாடம் கேட்கும் உங்களுக்கு தத்வ ஜ்ஞானம்
வரவில்லையே—அரசனைப்போன்று உங்களால் இருக்கமுடியவிலையே —
அரசர் கர்மயோகி மாத்ரமல்ல , ப்ரஹ்மஜ்ஞானி –அதனால்தான் எனக்கு
அவரிடம் பரிவு. ” என்றாராம்.

அம்பரீஷன் —ஸ்ரீமத் பாகவதம் சொல்கிறது

அம்பரீஷர்–உலகம் முழுவதற்கும் சக்ரவர்த்தி. அதே சமயத்தில்
பகவானிடமும் ,பாகவதர்களிடமும் அசஞ்சலமான பக்திகொண்டவர்.
பற்பல யஜ்ஞங்கள் செய்து பகவானை ஆராதித்தவர்.
க்ரு ஹம் , தாரம்,புத்ரன் ,பந்து,ராஜ்யம் இவைகளை ஒதுக்கி
பகவத் பக்தி கொண்டவர். ஏகாந்த பக்தி. பகவான் இந்த பக்தியைப்
பாராட்டி , ஸ்ரீ ஸுதர்சன சக்ரத்தை இவருக்குப் பாதுகாப்பாக
அளித்திருந்தார்.
ஒரு சமயம்.த்வாதசீ வ்ரதம். உபவாஸம் . உபவாஸம் முடிந்து
பாரணைக்குப் போகும்போது , துர்வாஸ மஹரிஷி வந்தார்.
அவரைப் பாரணைக்கு அம்பரீஷர் அழைத்தார். தீர்த்தமாடிவிட்டு,
வருகிறேன் என்று போன ரிஷி ,ரொம்ப நாழிகை ஆகியும் வரவில்லை.
பாரணை காலம் முடிவதற்குள் ஆசார்யன் அநுமதி பெற்று ,
தீர்த்தத்தை ஸ்வீகரித்துக்கொண்டார் . பாரணை செய்தமாதிரி
ஆகும்.துர்வாஸர் , இதைத் தெரிந்து கோபம் கொண்டு , அதிதி ஸத்காரம்
தெரியாத உன்னை , இந்தப் பேய் அழிக்கும் என்று ஜடாமுடியினின்று
ஒரு கேசத்தை எடுத்து அம்பரீஷன் பேரில் ஏவினார்.பேய் துரத்திற்று.
ஸுதர்சன சக்ரம் வெறுமனே இருப்பாரா— சக்ரத்தாழ்வார் ,
பேய் ரிஷி இருவரையும் துரத்தினார்.
துர்வாஸர் , ஸத்யலோகம் சென்றார்;ப்ரஹ்மா என்னால் உம்மைக்
காப்பாற்ற முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார். கைலாஸம் சென்றார்.
ருத்ரனும் என்னால் காப்பாற்ற இயலாது என்று சொல்லிவிட்டார்.
நாங்களும் பகவானுக்கு உட்பட்டவர்கள். பகவானிடம் அடைக்கலம்
என்று சொல்லி அவரிடம் செல்லுங்கள் என்று சொன்னார்கள்.
ஸ்ரீ வைகுண்டம் சென்றார்.
பகவானிடம் ப்ரார்த்தித்தார்
பகவான், ”என்னைச் சரணம் என்று அடைந்த என் பக்தர்களுக்கு
நான் வசப்பட்டவன்;அம்பரீஷனிடமே சென்று மன்னிப்புக் கேளும் ”
என்றார்.துர்வாஸர் ,அம்பரீஷனை நமஸ்கரிக்க ,அம்பரீஷன்
ஸ்ரீ ஸுதர்சனரைப் ப்ரார்த்திக்க , துர்வாஸர் ஆபத்திலிருந்து
விடுபட்டார்.

கேகயன் –கேகய நாட்டு அரசன்.பெயர் யுதாஜித் .பரதனுக்கு அம்மான்.
கர்மயோகம் செய்து பரம பக்தராகி,மோக்ஷம் பெற்றார்.
————————————

ப்ரபத்தி செய்துகொண்டவன் , மோக்ஷத்தைத் தாமதிக்க நினைத்தாலோ
மோக்ஷம் வேண்டாம் என்று நினைத்தாலோ அல்லாமல் , மோக்ஷம்
கைகூடாமை என்பதில்லை.இவை ப்ரமாணங்களை ஏற்பவர்களால்
ஒப்புக்கொள்ளப்படும்.இவைபோன்றவை யாராலும் தடுக்க இயலாத
ஈச்வரனின் ஸங்கல்பத்தால் நடைபெறுகின்றன.
ஸ்ரீ வைகுண்டஸ்தவம் (55 ) இப்படிக் கூறுகிறது

ரூபப்ரகார பரிணாம க்ருத வ்யவஸ்த்தம்
விச்வம் விபர்யஸிதும் அந்யத் அஸத் ச கர்தும் |
க்ஷாம்யன் ஸ்வபாவநியமம் கிமுதீக்ஷஸே த்வம் ?
ஸ்வாதந்த்ர்யம் ஐச்வரம் அபர்யநு யோஜ்யமாஹு : ||

உரு மாறுவது,தன்மை மாறுவது என்ற வ்யவஸ்தைகளை உடைய
சேதநம், அசேதநம் எல்லாவற்றையும் மாற்றி அமைப்பதற்கும் வேறாகப்
படைப்பதற்கும் இல்லாமல் செய்யவும் தகுதி உள்ளவராக தேவரீர் ,
இது இது இந்த ஸ்வபாவத்தால் இப்படித்தான் ஆகும் என்கிற
வ்யவஸ்தையை ஏன் எதிர்பார்க்கிறீர் ? பகவானைச் சேர்ந்தவர்களை
அவர் விருப்பப்படி நடத்துவது என்பதை, ஏன் என்று கேட்கமுடியாது
என்று பெரியோர்களும் ,வேதங்களும் சொல்கின்றன.

கல் பெண்ணாவது ,கரிக்கட்டை குழந்தையாவது –இவை
ஸ்வபாவ நியமத்துக்கு மாறுபட்டு பகவானின் ஸ்வாதந்தர்யத்தில் நடந்தது.
பகவானின் ஸ்வாதந்தர்யம் =சிலரை ஸம்ஸார வாசனையே இல்லாமல்
நித்யராக்குவது.ஸம்ஸார பயங்களுக்கு அஞ்சி அடைக்கலம்
அடைந்தவர்களை முக்தர்களாக ஆக்குவது.சிலரை ஸம்ஸாரிகளாகவே
வைத்திருப்பது. பகவானின் ஈச்வரத்தன்மை சுதந்திரமானது.யாராலும்
கேள்வி கேட்க இயலாது.இப்படிப்பட்ட ஆழ்ந்த பொருளை அறியாதவர்களே
மற்ற தேவதைகளைப் பூஜிக்கின்றனர்.
தேவதைகளை ஆராதிப்பது—-ப்ரதி புத்தவர்ஜம் –விவேகம் இல்லாதவர்களாலே
மற்ற தேவதைகள் ஆராதிக்கப்படுகின்றனர்

ஒரு சிலர், மற்ற தேவதைகள் யாவும் பகவானுக்குச் சரீரம் என்பதை அறியாமல்
அந்தத் தேவதைகளைப் பூஜிப்பர் . இவர்கள், ஆத்மா என்று ஒன்றுமில்லை ,
உடல் மட்டுமே உண்மையானது என்று கருதுகிற அரச சேவகன் ,தன்னுடைய
அரசனுக்கு, சந்தனம் பூசுதல் போன்றவைகளைச் செய்யும்போது,
அரசனின் ஆத்மா மகிழ்கிறது என்று உணர்வதில்லை.மற்ற தேவதைகளைப்
பூஜிக்கும்போது, அந்தத் தேவதைகளைச் சரீரமாக உடைய பகவானே மகிழ்கிறான் .
ஆனால் இந்தத் தேவதைகள் மூலமாக அடையும் பலன்கள் மிகச் சொற்பமே.
அல்பமானவை;முழுமை இல்லாதவை.

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 9–23 )

யே அப்யந்யதேவதாபக்தா : யஜந்தே ச்ரத்தயாந் விதா : |
தே அபி மாமேவ கௌந்தேய யஜந்த்யவிதி பூர்வகம் ||

அர்ஜுனா—-யார் யார் வேறு தேவதைகளிடம் பக்திகொண்டு பூஜிக்கிறார்களோ
அவர்களும் முறைதவறி , என்னையே பூஜிக்கிறார்கள்

ஆனாலும் அவர்கள் ஸாஸ்த்ர நெறிகளின்படி செய்யாதவர்கள் .
ஆனால், இப்படிப்பட்ட தேவதைகள் பகவானின் சரீரம் என்று உணர்ந்து
பலன்களை சீக்கிரம் பெறவேண்டும் என்று எண்ணி அத்தேவதைகளின்
பூஜையின் மூலம் பெறப்படும் பலன்கள் மிக உயர்ந்தவை மற்றும் முழுமையானவை

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 7–16 )

சதுர்விதா பஜந்தேமாம் ஜநா : ஸுக்ருதிநோர்ஜூந |
ஆர்த்தோ ஜிஜ்ஞாஸுரர்தார்த்தீ ஜ்ஞாநீ ச பரதர்ஷப ||

அர்ஜுனா —துயரம் உள்ளவன் ,பகவத் தத்வத்தை அறிய விழைபவன்
பொருளை விரும்புபவன் பகவத் தத்வ ஜ்ஞானம் உள்ளவன் –என்று
நான்கு வகையான மநுஷ்யர்கள் என்னையே துதிக்கிறார்கள்

வேறு பலன் எதையும் கோராமல் மோக்ஷத்தை மட்டுமே விரும்பி பகவானை
அடைபவர்களைக் குறித்து
விஷ்ணு தர்மம் சொல்கிறது—

சரீராரோக்யமர்த்தாம்ச்ச போகாம் ச்சைவ ஆநுஷங்கிகாந்
ததாதி த்யாயினாம் நித்யம் அபவர்க்கப்ரதோ ஹரி :

தன்னைத் த்யானித்தபடி இருப்பவர்களுக்கு ஸ்ரீ ஹரி ,அவர்கள் வேண்டும் மோக்ஷம்
மட்டுமல்லாமல் அவர்களுக்குத் தேவையான ஆரோக்யம் , செல்வம்,
போகம் யாவையும் அளிக்கிறான் .ஆக , இவர்களுக்கு,இத்தகைய நலன்கள்
அவர்கள் வேண்டாமையிலேயே கிட்டுகிறது.

இத்தகைய செல்வங்கள் கிடைக்கப் பெற்ற குலசேகர ஆழ்வார் ,
பெருமாள் திருமொழியில் ( 5—9 ) கூறுகிறார்.
நின்னையே தான் வேண்டி நீள் செல்வம் வேண்டாதான்
தன்னையே , தான் வேண்டும் செல்வம்போல் , மாயத்தால்
மின்னையே சேர்திகிரி விற்றுவக்கோட்டம்மா ,
நின்னையே தான் வேண்டி நிற்பன் அடியேனே

ஸ்ரீ குலசேகரர் சேரநாட்டு மன்னர்.
பகவானைமட்டுமே வேண்டுகிறார்
நீ தான்வேண்டும், என்று வேண்டுகிறார் நீள் செல்வம் ==பட்டியலிடும்
செல்வம் வேண்டியதில்லை . அந்தச் செல்வங்கள், அப்போது உன்
கருணையால் ,தன்னைத்தானே வேண்டி அனைத்துச் செல்வங்களும்
தாங்களாகவே விரும்பி வந்து சேரும்.

ஈசாண்டன் —சொல்வது-

அபிலஷித துராப யே புரா காமயோகா
ஜலதிமிவ ஜலெளதாஸ்தே விசாந்தி ஸ்வயம் ந :

எந்தச் செல்வங்களெல்லாம் ,முன்பு நாம் விரும்பியபோது
கிடைக்காமல் இருந்தனவோ ,அவை யாவும் , நதிப் பெருக்கம்
தானாகவே கடலில் சென்று சேர்வதைப்போல ,இப்போது , நாம்
எவ்வித முயற்சியும் செய்யாமல் இருக்கும்போது ,நம்மை
அடைகின்றன.

ஆனால், ஒரு கேள்வி வரலாம் —
மோக்ஷம் மட்டுமே விரும்பியோர்க்கு ஏன் மற்ற செல்வங்கள் கிட்டுவதில்லை ?
இதற்கு காரணம், மோக்ஷம் மட்டுமே விரும்பியோர் செய்த , ஒருவகைத் ”த்யானம் ”
அல்லது பழைய ஜன்மங்களில் ஏற்பட்ட விருப்பம் ,அல்லது பின்பற்றிய
ஒருவகை வித்யை —

17. அதிகாரத்திலிருந்து
————————————
பகவானுக்கும் பிற தேவதைகளுக்கும் உள்ள வேறுபாடுகள்–
ஆழ்வார்களின் ஸ்ரீஸூக்திகளில்

இப்படி ஸர்வேச்வரனுக்கும் ப்ரஹ்மருத்ராதிகளுக்கும் உண்டான விசேஷங்களை

எம்பெருமான் உண்டு உமிழ்ந்த எச்சில் தேவரல்லாதார் தாமுளரே என்றும்

நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் ,நான்முகனும் தான்முகமாய்ச்
சங்கரனைத்தான் படைத்தான் என்றும்
மேவித் தொழும் பிரமன் சிவன் இந்திரனாதிக்கெல்லாம் நாவிக்கமல
முதற்கிழங்கு என்றும் ,
தீர்த்தன் உலகளந்த சேவடிமேல் பூந்தாமஞ்சேர்த்தி அவையே
சிவன் முடிமேல் தான் கண்டு பார்த்தன் தெளிந்தொழிந்த பைந்துழாயான்
பெருமை என்றும்,
வானவர் தம்மை ஆளுபவனும் நான்முகனும் சடை முடியண்ணலும்
செம்மையானவன் பாதபங்கயம் சிந்தித்தேத்தித் திரிவரே என்றும் ,
பேச நின்ற சிவனுக்கும் பிரமன் தனக்கும் பிறர்க்கும் நாயகன் அவனே என்றும்
ஒற்றைவிடையனும் நான்முகனும் உன்னையறியாப் பெருமையோனே என்றும்,
எருத்துக் கொடியுடையானும் ,பிரமனும்,இந்திரனும் மற்றுமொருத்தரும்
இப்பிறவியென்னும் நோய்க்கு மருந்தறிவாருமில்லை என்றும்
பலமுகங்களாலே அருளிச் செய்தார்கள்

17. வ்யாக்யானம்
——————————–

இப்படியாகப் ப்ரஹ்மா ருத்ரன் முதலானோர்க்கும் பகவானுக்கும் உள்ள
வேறுபாடுகளை, ஆழ்வார்கள்,அருளிச் செய்துள்ளதைப் பார்ப்போம்

பெரிய திருமொழி ( 11–6-2 )

நில்லாத பெருவெள்ளம் நெடுவிசும்பின் மீதோடி நிமிர்ந்த காலம்
மல்லாண்ட தடக்கையால் பகிரண்டம் அகப்படுத்த காலத்து, அன்று
எல்லாரும் அறியாரோ ? எம்பெருமான் உண்டுமிழ்ந்த எச்சில் தேவர்
அல்லாதார் தாம் உளரே ?அவன் அருளே உலகாவது அறியீர்களே !

திருமங்கை ஆழ்வார் பெரிய திருமொழியில் கூறுகிறார்
யுகப்பிரளயம் —எல்லாக் கடல்களும் கொந்தளித்து
நீள்விசும்பின் மீதோடி =ஆகாயத்தையும் தொட்டு அதன்மீது ஓடி,
நிமிர்ந்து நின்ற சமயம் —-பகவான் தன் தடக்கையால் அண்டபகிரண்டம்
எல்லாம் எடுத்து அதை வாயில்வைத்து உண்டு , பிறகு வயிற்றில் வைத்துக்
காத்து ,மறுபடியும் ஸ்ருஷ்டிக்கச் ஸங்கல்பிக்கும்போது ,வெளியே
உமிழ்கிறான். ஆக ,அண்டபகிரண்டம் எல்லாம் அவன் எச்சில்.
இப்படிச் செய்யும் அகடிதகடினா ஸாமர்த்யம் உள்ள தேவர் வேறு யார்
இருக்கிறார்கள் !ஒருவரும் இல்லை.இவ்வுலகங்கள் எல்லாம் அவன் அருள் —

நான்முகன் திருவந்தாதி ( 1 )

நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் , நான்முகனும்
தான்முகமாய்ச் சங்கரனைத் தான் படைத்தான்—- யான்முகமாய்
அந்தாதி மேலிட்டு அறிவித்தேன் ஆழ்பொருளை
சிந்தாமல் கொண்மின் நீர் தேர்ந்து

பகவான் ,ப்ரஹ்மாவைப் படைத்தான்; ப்ரஹ்மா தன்னுடையதாகச் சங்கரனைப்
படைத்தான்.அடியேன் ,ஒருமுகமாக இந்த அந்தாதியில் இதைமேலிட்டு
அறிவிக்கிறேன் . ஆழ்ந்த இந்தப் பொருளைச் சிந்தாமல் தேர்ந்து எடுப்பீராக !

திருவாய்மொழி ( 10–10–3 )

கூவிக்கொள்ளாய் வந்து அந்தோ ! என் பொல்லாக் கருமாணிக்கமே
ஆவிக்கோர் பற்றுக்கொம்பு நின்னலால் அறிகின்றிலேன் நான்
மேவித்தொழும் பிரமன் சிவன் இந்திரனாதிக்கெல்லாம்
நாவிக்கமல முதற்கிழங்கே !உம்பரந்ததுவே

தங்கள் அதிகாரத்தில் விருப்பமுற்று ஆசையுடன் வணங்குகிற பிரமன், சிவன், இந்திரன்
முதலிய தேவர்களுக்கு எல்லாம், நாபியில் இருக்கும் தாமரைப் புஷ்பத்திற்கு
கிழங்கு போன்று உள்ள ஆதி காரணனே ! அதற்கும் மேலான பரமபதத்துக்கும்
கிழங்கு போன்றவனே !என் ஆத்மாவுக்குப் பிடிப்பான,பற்றிக்கொள்ளக் கொம்பாக ,
உன்னைத் தவிர வேறு எவரையும் அறிகிலேன் . எனக்குப் போக்யமான
கருமாணிக்கமே !நீயே வந்து உன் குரலாலே என்னை அழைத்துக் கொள்வாயாக

திருவாய்மொழி ( 2–8–6 )

தீர்த்தன் உலகளந்த சேவடிமேல் பூத்தாமம்
சேர்த்தி அவையே சிவன்முடிமேல் தான் கண்டு
பார்த்தன் தெளிந்தொழிந்த பைந்துழாயான் பெருமை
பேர்த்தும் ஒருவரால் பேசக்கிடந்ததே

தீர்த்தன் = பரிசுத்தமாக்குகிற கண்ணன்
த்ரிவிக்ரம அவதாரத்திலே உலகம் அனைத்தும் தனதாக்கிக்கொண்ட
செவ்விய திருவடியின் மேலே சேர்க்கப்பட்ட புஷ்பமாலைகள் ,
பிறகு தனக்குத் தர்சனம் அளித்த சிவனார் முடியின்மேல்
இருக்க அர்ஜுனன் கண்டு, மிகவும் திடமாகத் தெளிந்து, சந்தேகம் நீங்கி,
திருத்துழாய் மாலையை அணிந்த பகவானின் ஸர்வேச்வரத் தன்மையை
வேறுபடுத்திப் பேசுவதற்கு வழி இல்லாமல், எந்த விவாதத்துக்கும்
இடமில்லாமல் உணர்ந்தான்.

பிரபந்த ரக்ஷையிலிருந்து —

தீர்த்தன் = பாகவதர்கள் உள்ளத்திலே குடி கொண்டிருக்கிறான்.
பகவானை எப்போதும் தங்களுடைய ஹ்ருதயத்தில் பூஜிக்கிற
பாகவதர்கள் , கங்கை நதிகளில் ஸ்நானம் செய்கிறார்கள்.
கங்கைநீர் , பகவானும் ஸ்நானம் செய்வதாலே தீர்த்தமாகிறது.
அவை, தீர்த்தங்கள் ; பகவான், தீர்த்தன் .
”தீர்த்தா நா மபி தீர்த்தோஸௌ —-”

தீர்த்தீ குர்வந்தி தீர்த்தாநி ஸ்வாந் தஸ்தேன கதாப்ருதா———
என்று தீர்த்தங்கள் , தீர்த்தன் இவைகளைப் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது .

திருவாய்மொழி ( 3–6–4 )

வைம்மின் நும்மனத்தென்றி யான் உரைக்கின்ற மாயவன் சீர்மையை
எம்மனோர்கள் உரைப்பது என் ? அதுநிற்க நாடொறும், வானவர்
தம்மை ஆளும் அவனும் நான்முகனும் , சடைமுடி அண்ணலும்
செம்மையால், அவன் பாதபங்கயம் சிந்தித்து ஏத்தித் திரிவரே

உங்கள் மனத்தில் ஸ்திரமாக வையுங்கள் ! என்னால் விரித்து
உரைக்கப்படும் கண்ணனின் ஸௌலப்ய சௌசீல்யாதிகளை ,
என்னைப்போன்ற அநந்ய பக்தர்கள் உரைப்பது எதுவானாலும்
உங்களுக்கு அவை, போதாது.
ஆகையால்,அவை அப்படியே இருக்க,ஒவ்வொரு நாளும்
தேவர்கள் யாவரையும் ஆளும் இந்திரனும் ,பிரம்மனும் ,பசுபதியும்
அநந்ய பக்தர்களைப்போல அந்தக் கண்ணனின் –மாயனின்
திருவடித் தாமரைகளைத் த்யானித்து ,ஸ்தோத்தரித்து , நர்த்தித்து
ஓடி ஆடுவர் .

திருவாய்மொழி ( 4–10–4 )
பேசநின்ற சிவனுக்கும் பிரமன் தனக்கும் பிறர்க்கும்
நாயகன் அவனே ,கபாலம் நல் மோக்கத்தில் கண்டுகொண்மின்
தேசமாமதிள் சூழ்ந்த அழகாய திருக்குருகூர் அதனுள்
ஈசன்பால் ஓர் அவம் பறைதல் என்னாவது இலங்கியர்க்கே

அவரவர்களால் ஈச்வரன் என்று பேசப்படுகிற பரமசிவனுக்கும், அவனுக்கும்
மேலான ப்ரம்மனுக்கும் ,அவர்கட்குக் கீழான தேவர்கட்கும் நாதனாக
இருப்பவன் அகார வாச்யனான நாராயணனே .இதை, சிவன் கபாலத்திலிருந்து
விடுபட்டதன் மூலமாக நன்கு தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.
ஒளியும் பெருமையும் உள்ள மதிள்களால் சூழப்பட்ட அழகே உருவான
திருக்குருகூர் என்கிற திவ்யதேசத்தில் எழுந்தருளியுள்ள ஸர்வேச்வரனிடம்
குறைகளைக் கண்டு கோஷிப்பது,அநுமானம் செய்து வாதிடுபவர்களுக்கு
என்ன பயன் அளிக்கும் ? ( ஒரு பயனும் அளிக்காது )

பெரியாழ்வார் திருமொழி ( 4–10–4 )

ஒற்றை விடையனும் நான்முகனும் உன்னையறியாப் பெருமையோனே !
முற்ற உலகெல்லாம் நீயேயாகி மூன்றெழுத்தாய முதல்வனேயோ !
அற்றது வாணாள் இவற்கென்றெண்ணி அஞ்ச நமன் தமர் பற்றல் உற்ற
அற்றைக்கு நீயென்னைக் காக்கவேண்டும் அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே !

அரங்கத்து அரவணையில் பள்ளிகொண்டவனே !காளை வாகனத்துச் சிவனும்,
பிரம்மனும் அறியாப் பெருமை உடையோனே !எல்லா உலகங்களுக்கும்
நீயே ஆகி, மூன்றெழுத்துக்களால் ஓங்காரமானவனே !எமபட்டார்கள்,
இவனுக்கு ஆயுள் முடிந்தது என்று நினைத்துப் பிடிக்கும்போது அன்று நீ
என்னைக் காத்தருளவேண்டும்.

பெரியாழ்வார் திருமொழி ( 5–3–6 )

எருத்துக்கொடியுடையானும் பிரமனும் இந்திரனும் மற்றும்
ஒருத்தரும் இப்பிறவியென்னும் நோய்க்கு மருந்தறிவாருமில்லை
மருத்துவனாய் நின்ற மாமணிவண்ணா ! மறுபிறவி தவிரத்
திருத்தி, உன்கோயிற்கடைப்புகப்பெய் திருமாலிருஞ்சோலையெந்தாய் !

காளைமாட்டைத் தன் கொடியாகக் கொண்ட சிவனும், பிரம்மனும், இந்திரனும்,
ஆகிய யாரும் ஸம்ஸாரம் என்கிற பிறவிப் பிணிக்கு மருந்து அறிந்தவர் அல்லர்

18.அதிகாரத்திலிருந்து
—————————————–
நாராயணனே உயர்ந்த தெய்வம் என்பது ரஹஸ்யத்ரயத்தில் உள்ள இடங்கள்

இப்பரதேவதா பாரமார்த்தம் திருமந்திரத்தில் ப்ரதமாக்ஷரத்திலும் ,
நாராயண சப்தத்திலும் , த்வயத்தில் ஸவிசேஷணங்களான நாராயண
சப்தங்களிலும் ,சரம ச்லோகத்தில் ”மாம் , அஹம் , ” என்கிற சப்தங்களிலும்
அநுஸந்தேயம்

18.வ்யாக்யானம்

நாராயணனே உயர்ந்த தெய்வம் என்கிற விஷயமானது,திருமந்திரத்தில்
உள்ள முதல் எழுத்தான ”அ ‘ என்பதிலும்,( ஓம் என்பதில் உள்ள ”அ ” எழுத்து )
நாராயண என்பதிலும் காணலாம்.இதைத் ”த்வய ” மந்திரத்தில் உள்ள
”ஸ்ரீ ” என்பதுடன் கூடிய நாராயண சப்தத்தில் காணலாம். சரம ச்லோகத்தில்
”நான்” என்கிற பதத்தில் காணலாம்.

19. அதிகாரத்திலிருந்து
—————————————
பரதேவதா நிச்யமில்லாதவனுக்கு அநந்ய சரணத்வம் இல்லை

இத்தேவதா விசேஷ நிச்சயமுடையவனுக்கல்லது
”கண்ணன் கண்ணல்லதில்லையோர் கண்ணே ” என்றும் ,
களைவாய் துன்பம் களையாதொழிவாய் களைகண் மற்றிலேன் ” என்றும்
ஆவிக்கு ஓர் பற்றுக்கொம்பு நின்னலால் அறிகின்றிலேன் யான் என்றும்
தருதுயரம் தடாயேல் என்கிற திருமொழி முதலானவற்றிலும்
சொல்லும் அநந்ய சரணத்வாவஸ்தை கிடையாது.

19. வ்யாக்யானம்

நாராயணன் மாத்ரமே காக்கவல்லவன் என்கிற நிலையானது
ஆழ்வார் பாசுரங்களில் வெளிப்படுகிறது

திருவாய்மொழி

திண்ணன் வீடுமுதல் முழுதுமாய்
எண்ணின்மீதியன் எம்பெருமான்
மண்ணும் விண்ணும் எல்லாம் உடனுண்ட , நம்
கண்ணன் கண்ணல்லது இல்லையோர் கண்ணே

திண்ணன் = இது திடமானது —–எது ?
வீடுமுதல் முழுதுமாய் =மோக்ஷம் முதலான எல்லாப் புருஷார்த்தங்களுமாக ஆகி ,
எண்ணின் மீதியன் = சிந்தைக்கு மேலான
எம்பெருமான் = எமது ஸ்வாமி
மண்ணும் விண்ணும் எல்லாம் உடன் உண்ட = கீழுலகு ,மேலுலகு எல்லாவற்றையும்
ஒரேசமயத்தில் உண்டவனான
நம்கண்ணன் =நமக்குப் ப்ரத்யக்ஷமான கண்ணனே நம்மை நிர்வஹிப்பான்
அல்லது இல்லை ஓர் கண்ணே = அவனல்லாது வேறு நிர்வஹிப்பாரில்லை

திருவாய்மொழி

களைவாய் துன்பம் களையாதொழிவாய் களைகண் மற்றிலேன்
வளைவாய் நேமிப்படையாய் ! குடந்தைக் கிடந்த மாமாயா ! ,
தளராவுடலும் எனது ஆவி சரிந்து போம்போது ,
இளையாது உனதாள் ஒருங்கப்பிடித்துப் போத இசை நீயே

எங்கும் சூழ்ந்து கூர்மையான சக்ரத்தை ஆயுதமாக உடையவனே !
திருக்குடந்தையிலே சயனத்திருக்கோலத்திலே இருக்கும் ஆச்சர்யமான
திருமேனி உடையவனே !
நீ , எனது துன்பங்களைப் போக்கினாலும் ,போக்காமலே இருந்தாலும்
துன்பத்தைப் போக்கிக்கொள்ளும் இடம் அடியேனுக்கு வேறொன்றும் இல்லை.
எனது சரீரம் தளர்ந்து, அதிலுள்ள என் ப்ராணன் நிலைகுலைந்து போகும்போது,
நான் மேலும் பலவீனமாகாமல் உடனே உன் திருவடிகளை உறுதியாகப்
பிடித்திருக்கும்படி நீயே அருள வேணும் ( இசைய வேணும் ) என்கிறார்

திருவாய்மொழி ( 10–=10–3 )

திருவாய்மொழி ( 10–10–3 )

கூவிக்கொள்ளாய் வந்து அந்தோ ! என் பொல்லாக் கருமாணிக்கமே
ஆவிக்கோர் பற்றுக்கொம்பு நின்னலால் அறிகின்றிலேன் நான்
மேவித்தொழும் பிரமன் சிவன் இந்திரனாதிக்கெல்லாம்
நாவிக்கமல முதற்கிழங்கே !உம்பரந்ததுவே

தங்கள் அதிகாரத்தில் விருப்பமுற்று ஆசையுடன் வணங்குகிற பிரமன், சிவன், இந்திரன்
முதலிய தேவர்களுக்கு எல்லாம், நாபியில் இருக்கும் தாமரைப் புஷ்பத்திற்கு
கிழங்கு போன்று உள்ள ஆதி காரணனே ! அதற்கும் மேலான பரமபதத்துக்கும்
கிழங்கு போன்றவனே !என் ஆத்மாவுக்குப் பிடிப்பான,பற்றிக்கொள்ளக் கொம்பாக ,
உன்னைத் தவிர வேறு எவரையும் அறிகிலேன் . எனக்குப் போக்யமான
கருமாணிக்கமே !நீயே வந்து உன் குரலாலே என்னை அழைத்துக் கொள்வாயாக

பெருமாள் திருமொழி

தருதுயரம் தடாயேல் உன்சரணல்லால் சரணில்லை
விரை குழுவு மலர்பொழில் சூழ் விற்றுவக்கோட்டம்மானே !
அரிசினத்தால் ஈன்றதாய் அகற்றிடினும் , மற்றவள்தன்
அருள் நினைந்தேயழும் குழவியதுவே போன்றிருந்தேனே

என் கர்மாக்களுக்கு ஏற்றபடி எனக்கு ஏற்படும் துன்பங்களைத் தடுக்க ,
உன் திருவடி சரணம் என்பதைத் தவிர வேறு சரண் இல்லை.
பகவானே சரணம், அவன்தான் ரக்ஷகன், பகவானைத் தவிர வேறு ரக்ஷணம்
கிடையாது, என்கிற விஷயத்தை,ஸ்ரீ குலசேகரர் இப்பாசுரத்தில்
சொல்கிறார்.
தான்பெற்ற குழந்தையைத் தாயானவள் கோபத்தால் உதைத்துத் தள்ளினாலும்
அந்தக் குழந்தை, தாயின் காலையே பிடித்துக்கொண்டு அழுவதைப்போல ,
நீ, எனக்குப் பலதுன்பங்களைக் கொடுத்து விரட்டினாலும் ,உன் திருவடியையே
பிடிப்பேன். எனக்கு வேறு உபாயம் இல்லை என்பதை இப்பாசுரத்தின் மூலம்
சொல்கிறார்.

இது மாத்திரமல்ல—ஆழ்வார் , இதைப்போன்றுப் பல உதாரணங்களை
இத்திருமொழிப் பாசுரங்களில் சொல்கிறார்
1. பத்தினிப் பெண், தனக்குப் பிரியனான கணவன் ,தன்னைக் கண்டவர்கள்
இகழும்படி அடித்து, உதைத்துத் தள்ளினாலும், அவள், அவனைஅன்றி , மற்றோருவனைச்
சரணம் என நினைக்கமாட்டாள்.
2. நாட்டில், அரசன், எவ்வளவு கொடுமை செய்தாலும் , குடிமக்கள்,அரசனின்
நன்மையையே விரும்புவர்.
3.கட்டி முதலியவற்றை,வைத்யன் , கத்தியால் அறுத்தாலும் , நோயாளி
வைத்யனிடம் அன்பு செலுத்துவான்
4.நங்கூரம் ஆகியிருந்த பெரியகப்பலின் உயர்ந்த கம்பத்தில் உட்கார்ந்த காகம்
கப்பல் புறப்பட்டு நடுக்கடலுக்குச் சென்றதை அறியாமல், அப்போது,அங்கிருந்து
கரைசேரக்கருதி நான்குபுறமும் பறந்து சென்று கரையைக் காணாமல்,
மீண்டும் கப்பலின் கொடிக்கம்பத்துக்கு வருகிறது.
5. மிக மென்மையானது தாமரை புஷ்பம். ஆனால்,ஸுர்யனோ மிகுந்த வெப்பம்
உள்ளவன் . உதிக்கும்போது உஷ்ணத்தை அள்ளிவீசிக்கொண்டே உதிக்கிறான் .
தண்ணீரின்மேல் கூம்பி இருக்கும் தாமரை , இப்போது மலர்கிறது.குளிர்ந்த
கிரணங்களை உடைய சந்த்ரனைக் கண்டால் மலர்வதில்லை.
6.ஆகாயத்தில் மேகமே இல்லாமல் மழைபெய்யத்து இருந்தாலும்
பூமியில் உள்ள பயிர்கள்,ஆகாயத்தில் கருத்த மேகங்களை எதிர்பார்த்திருக்கும்.
7.நதிகள், பெரியன—சிறியன —எல்லாம், ஸமுத்ரத்தில்தான் சேரும் .
8. செல்வத்துக்கு ஒரு இயல்பு. தன்னை விரும்பாமல் பகவானையே பெறவிரும்பி
இருப்பானை, செல்வம் விரும்பும்.செல்வம் தன்னை வேண்டாதவனை விரும்பும்.
அடியேனும்,என்னை விரும்பாத உன்னையே அண்டி நிற்கிறேன்

இதுவே ”அநந்ய சரணத்வா அவஸ்தை ” என்பது. அதாவது, பரதேவதா விச்வாஸம்
வேண்டும்;பரதேவதை நாராயணன் என்கிற உறுதி வேண்டும்.

20 அதிகாரத்திலிருந்து

பகவத் சேஷத்வம்–தேவதாந்த்ர த்யாகம்

இந்தப் பரதேவதாபாரமார்த்தத்தைத் திருமந்த்ரத்திலே கண்டு ததீய
பர்யந்தமாக தேவதாந்த்ரத் த்யாகமும் ததீய பர்யந்தமாக பகவச்சேஷத்வமும்
ப்ரதிஷ்ட்திமானபடியை மற்றுமோர் தெய்வம் உளதென்றிருப்பாரோடு
உற்றிலேன் உற்றதும் உன்னடியார்க்கடிமை என்கிற பாட்டிலே
ஸர்வேச்வரன் பக்கலிலே ஸர்வார்த்தக்ரஹணம் பண்ணின ஆழ்வாரருளிச்செய்தார் .

இவர் ”பாருருவி நீரெரிகால் ” என்கிற பாட்டிலே பரிசேஷக்ரமத்தாலே விவாதவிஷயமான
மூவரை நிறுத்தி, அவர்கள் மூவரிலும் ப்ரமாநு ணானுஸந்தாநத்தாலே இருவரைக்
கழித்துப் பரிசேஷித்த பரஞ்ஜ்யோதிஸ்ஸான ஒருவனை ”முகிலுருவம்
என் அடிகளுருவம் ” என்று நிஷ்கர்ஷித்தார் . இந்த ரூபவிசேஷத்தையுடைய பரமபுருஷனே
ஸர்வவேத ப்ரதிபாத்யமான பரதத்த்வமென்னும் இடத்தை ஸர்வவேத ஸார பூத ப்ரணவ
ப்ரதி பாத்யதையாலே ”மூலமாகிய ஒற்றையெழுத்தை மூன்று மாத்திரை
உள்ளெழ வாங்கி வேலை வண்ணனை மேவுதிராகில் –” என்று பெரியாழ்வார்
அருளிச் செய்தார்.

20. வ்யாக்யானம்

இதில் ஸர்வேச்வரன் பக்கலிலே ஸர்வார்த்த க்ரஹணம் பண்ணின ஆழ்வார் —
என்று திருமங்கை ஆழ்வாரைச் சிறப்பித்துக் கூறுகிறார், ஸ்வாமி தேசிகன்.
ஸர்வேச்வரன் பக்கலிலே ஸர்வார்த்த க்ரஹணம்—என்றால் என்ன ?
ஆழ்வார், எம்பெருமானிடமிருந்து ஸகல அர்த்தங்களையும் க்ரஹித்தார் ;அறிந்தார்;
பெற்றுக்கொண்டார் . பகவானே இந்த ஆழ்வாருக்கு ஆசார்யனாக இருந்து
ஸகல அர்த்தங்களையும் உபதேசித்தார். இது மஹாபாக்யம் .

திருவாலி க்ஷேத்ரத்துக்கு அருகே ,பகவான் பிராட்டியோடு விவாஹக்கோலத்தோடு
எழுந்தருள்கிறார். ஆழ்வாரைப் பணிகொள்ள இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பத்தை
ஏற்படுத்திக்கொள்கிறார்.
பகவத் ஆராதனத்துக்குப் பணம் சம்பாதிப்பதையே குறியாகக் கொண்ட ஆழ்வார்,
வழியில் பதுங்கி இருக்கிறார் ;இரவு நேரம்;கல்யாண கோலத்தில் வரும் பகவானையும்
பிராட்டியையும் –சாதாரண மநுஷ்யர்கள் என்று எண்ணி வாளைக்காட்டி ,
அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தி ,மிரட்டி எல்லா ஆபரணங்களையும் பறித்துக் கொள்கிறார்.
கடைசியில் பகவானின் திருவடி விரலில் அணிந்திருந்த ”பீலி ” என்கிற மோதிரத்தைப்
பறிக்க முயற்சிக்கிறார். மோதிரத்தைக் கரத்தால் கழட்ட முடியவில்லை. தன்னுடைய
வாயால், எம்பெருமானின் திருவடி விரலில் உள்ள மோதிரத்தைக் கவ்வி இழுக்கிறார்.
அப்போது, எம்பெருமான், ஆழ்வார் முன்பாகப் ப்ரஸந்நமாகிறார் .
திருமந்த்ரம் —–அதன் அர்த்தம்——–இவற்றை ஆழ்வாருக்கு உபதேசிக்கிறார்.
லௌகீகமான திருவாபரணம் முதலான அர்த்தங்களையும் ( -பொருள்—செல்வம் )
திருமந்த்ரமான வைதீக அர்த்தங்களையும் எம்பெருமான் பக்கலிலே இருந்து
க்ரஹிக்கிறார் –இதுவே ”பரதேவதா பாரமார்த்யத்தைத் திருமந்திரத்தில் கண்டு ”

ததீய பர்யந்தமாக தேவதாந்தர த்யாகம்

ததீய பர்யந்தம் =எம்பெருமானைப் பற்றுவது அவனை அர்ச்சிப்பது ; அவனின்
அடியார்களைப் பற்றுவது.
இதற்கு விரோதமாக இருக்கும் –தேவதாந்தரத்தைத் தியாகம் செய்வது—
தேவதாந்தரம்—மற்ற தேவதைகள் –பிரம்மா, ருத்ரன் ,இந்த்ரன் போன்றவர்கள்
இவற்றை நாடாமல் இருப்பது.இவர்களுடைய பக்தர்களையும் நாடாமலிருப்பது
இது, ததீய பர்யந்தமாக தேவதாந்த்ர த்யாகம் .
ததீய பர்யந்தமாக பகவத் சேஷத்வம்—–எம்பெருமானைப் பற்றுவது;அவன்
அடியார்களைப் பற்றுவது.

———————————————————–

பகவானிடமிருந்து ,நேரிடையாகவே உபதேசம் பெற்ற திருமங்கை ஆழ்வார்,
பகவானைப் உண்மையைத் ”திருமந்திரம் ” மூலம் உணர்ந்தார்.இவர், மற்ற தேவதைகளை
விட்டுவிட்டு,பகவானுக்கு மட்டுமே அடிமை என்கிற நிலையை அடைந்தார்.
பெரியதிருமொழியில்
மற்றும் ஓர் தெய்வம் உளதென்று இருப்பாரோடு
உற்றிலேன் , உற்றதும் உன்னடியார்க்கடிமை ,
மற்றெல்லாம் பேசினும் நின் திருவெட்டெழுத்தும்
கற்று, நான் கண்ணபுரத்துறையம்மானே

ஹே –கண்ணபுரத்து அம்மானே ! உன்னைத் தவிர உபாஸிக்க வேறு தெய்வம்
இருக்கிறதென்று எண்ணுகிறவர்களுடன் நான் சேரமாட்டேன்.நான் விரும்பி
ஏற்றுக்கொண்டதும், உன் அடியார்களுக்கு அடிமையாய் இருப்பதே.

இதே ஆழ்வார், திருநெடுந்தாண்டகத்தில் கூறுகிறார் :–

பாரருவி நீரெரிகால் விசும்புமாகிப் பல்வேறு சமயமுமாய்ப் பரந்து நின்ற நீ
ஏருருவில் மூவருமே யென்ன நின்ற இமையவர்தம் திருவுருவேறெண்ணும்போது
ஒருவரும் பொன்னுருவம் ஒன்று செந்தி ஒன்று மாகடலுருவம் ஒத்துநின்ற
மூவுருவும் கண்டபோது ஒன்றாம் சோதி முகிலுருவம் எம்மடிகளுருவந்தானே

மூன்று தெய்வமே முக்கியம் எனப்படும் பிரமன், சிவன், விஷ்ணு இவர்களில்,
பிரமன் திருமேனி பொன் போன்றதென்றும், சிவனின் திருமேனி
சிவந்த நெருப்பு போன்றதென்றும் விஷ்ணுவின் திருமேனி
பெரிய கருங்கடல் போன்றதென்றும், சொல்வர். இவைகளைப்
ப்ரமாணங்களைக் கொண்டு ஆராயும்போது, பஞ்சபூதங்களையும் , பல
வரையறைகளை உடைய உலகைப் படைத்து, அதனுள் அந்தர்யாமியாய்
நிற்கும் பரஞ்ஜோதி என ஓதப்படும் ஸ்ரீமந் நாராயணனின் திருமேனி
காளமேகம் போல் இருக்கும்.

பெரியாழ்வார் கூறுகிறார்

மேலெழுந்ததோர் வாயுக்கிளர்ந்து மேல்மிடற்றினை உள்ளெழவாங்கி
காலுங்கையும் விதிர்விதிர்த்தேறிக் கண்ணுறக்கமதாவதன் முன்னம்
”மூலமாகிய ஒற்றையெழுத்தை மூன்று மாத்திரை உள்ளெழ வாங்கி
வேலை வண்ணனை மேவுதிராகில் விண்ணகத்தினில் மேவலுமாமே

வேதங்களுக்கு மூலமான ஒரு எழுத்தான ப்ரணவத்தை ,மூன்று
மாத்ரையுடன் ஒருவருக்கும் காதில் கேட்காதபடி சொல்லி,கடல்வண்ணனான
பகவானைப் ப்ரீதியுடன் த்யானித்தால் பரமபதம் ஏகலாம்

மூலமாகிய ஒற்றை எழுத்தை —-”ஓம் ”—-
இது ப்ரணவம்.இதில் மூன்று எழுத்துக்கள் . ”அ , உ , ம ” எழுத்துக்கள்.
மஹரிஷிகள் ,ரிக் வேதத்தை ,புத்தியாகிய மத்தால் கடைந்தார்கள் .
எட்டு அக்ஷரங்கள் கிடைத்தன.இதைப்போலக் கடைந்தபோது,யஜுர்
வேதத்திலிருந்து எட்டு அக்ஷரங்களும், ஸாம வேதத்திலிருந்து
எட்டு அக்ஷரங்களும் கிடைத்தன. 3 x 8 =24 எழுத்துக்கள் .இதுவே
காயத்ரி மந்த்ரம்.
இதையும் சுருக்கினார்கள்
ரிக்வேத எட்டு அக்ஷரங்களிலிருந்து, ”பூ ”—இதிலிருந்து ”அ ”காரம்
யஜுர் வேத எட்டு அக்ஷரங்களிலிருந்து ”புவ :”. இதிலிருந்து ”உ ”காரம்
ஸாம வேத எட்டு அக்ஷரங்களிலிருந்து ”ஸுவ : ”.இதிலிருந்து ”ம ”காரம்
இந்த மூன்று அக்ஷரங்களையும் இன்னும் சுருக்கி ஒன்றாக்கினார்கள் —
”இப்பத்து,ஓம் ” காரம் பிறந்தது.

இது ப்ரணவம். வேதமூலம் ; வேதஸாரம் ஒற்றை எழுத்து.
கண்ணுறக்கம் ஆவதன் முன்னம் =மரணம் நெருங்குவதற்கு முன்பாக
கண்ணுறக்கம் =மரணம் ; மீண்டும் உயிர் பெற இயலாத உறக்கம்
இந்த உடல் அவ்வளவுதான்
மூன்று மாத்ரை = கண் இமைக்கும் நேரம் ;நொடிப்பொழுது.
மாத்ரை என்கிற கால அளவு .
உரக்கச் சொல்லாமல் உச்சரிக்கவேண்டும்.
ப்ரணவத்தை உச்சரிக்கும்போது ”ம் ” என்கிற எழுத்து வருகிறதே ,
அது சேர்க்காமல்,மூன்று மாத்ரை
ஓ ———ம் என்று உச்சரிக்கும்போது ”ம் ” என்கிற எழுத்து
உதட்டை இணைப்பதால் வெளியே அவ்வளவாக சப்தம் கேட்காது.
இப்படி உச்சரித்து கடல்நிறவண்ணனை உபாஸிக்கவேண்டும்.
இவன் பெரியபிராட்டியாருடன் இருப்பவன்.ஸ்ரீ ய :பதி. இவன்தான்
பரமபுருஷன்.பரதேவதை. இப்படித் திவ்ய தம்பதியரே
அனைத்துமாக உள்ளனர்

21. அதிகாரத்திலிருந்து
————————————–

அனைத்தும் திவ்யதம்பதியர்

தைத்திரீயத்தில் ஸ்ரீய: பதித்வ சிஹ்நத்தாலே மஹாபுருஷனுக்கு வ்யாவ்ருத்தி
ஓதினபடியே நினைத்துத் ” திருக்கண்டேன் பொன்மேனிகண்டேன் ”
என்று உபக்ரமித்துச் ” சார்வு நமக்கு ” என்கிற பாட்டிலே ப்ரதிபுத்தரான
நமக்குப் பெரிய பிராட்டியாருடனே இருந்து என்றும் ஒக்கப் பரிமாறுகிற
இவனையொழிய ப்ராப்யாந்தரமும் சரண்யாந்தரமுமில்லை .
இத்தம்பதிகளே ப்ராப்யரும் சரண்யரும் என்று நிகமிக்கப்பட்டது .

இவ்வர்த்தத்தை தேவதா பாரமார்த்யம் ச யதாவத்வேத்ஸ்யதே பவாந்
புலஸ்த்யேந யதுக்தம் தே ஸர்வமேதத்பவிஷ்யதி என்று புலஸ்த்ய வஸிஷ்ட
வரப்ரஸாதத்தாலே பரதேவதா பாரமார்த்ய ஞானமுடையனாய் ,
பெரியமுதலியார் தஸ்மை நமோ முநிவராய பராசராய என்று
ஆதரிக்கும்படியான ஸ்ரீ பராசரப்ரஹ்மர்ஷி பரக்கத் பேசி தேவ திர்யங்
மநுஷ்யேஷு புந்நாம பகவான் ஹரி : ஸ்த்ரீநாம்நி லக்ஷ்மீமைத்ரேய
நாநயோர்வித்யதே பரம் என்று பரமரஹஸ்ய யோக்யனான ஸச்சிஷ்யனுக்கு
உபதேசித்தான்.

இத்தை மயர்வற மதிநலமருளப் பெற்று ஆத்யஸ்ய ந : குலபதே : என்கிறபடியே
ப்ரபந்நஸந்தாந கூடஸ்தரான நம்மாழ்வாரும் ”ஒண்டொடியாள் திருமகளும்
நீயுமே நிற்பக்கண்ட சதிர்கண்டு ” என்று அருளிச் செய்தார்.
இவ்விஷயத்தில் வக்த்வ்யமெல்லாம் சது :ச்லோகீ வ்யாக்யானத்திலே
பரபக்ஷ ப்ரதிசேஷப்பூர்வகமாகப் பரக்கச் சொன்னோம். அங்கு கண்டுகொள்வது .

21. வ்யாக்யானம்

தைத்திரீய உபநிஷத்தில் நாராயண அநுவாகத்தில் சொல்லியிருப்பது–
குறைவில்லா வீர்யமுடைய பூமிப்பிராட்டியும், எல்லா லக்ஷணங்களும்
உடையவளும் அனைவராலும் ஆச்ரயிக்கத் தக்கவளுமான பெரியபிராட்டியும்
அனைவரையும் காப்பது என்கிற யாகத்துக்குத் தீக்ஷிதனான உனக்கு
கூடவே இருந்து உதவுவதில் அவர்களும் தீக்ஷிதர்களாக உள்ளனர்.
இந்த அநுவாகம் ஸ்ரீ ய : பதியே உயர்ந்த தத்வம் என்று கோஷிக்கிறது.

மூன்றாம் திருவந்தாதி —பேயாழ்வார்

திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன் , திகழும்
அருக்கனணி நிறமும் கண்டேன் —-செருக்கிளரும்
பொன்னாழி கண்டேன் புரிசங்கம் கைக்கண்டேன்
என்னாழி வண்ணன்பால் இன்று

மஹாலக்ஷ்மியைக் கண்டேன்; ஸ்வர்ணம் போன்ற அழகியத் திருமேனி கண்டேன்;
பகவானைக் கண்டேன்; சக்ரம் சங்கமும் கண்டேன்
என்றெல்லாம், திருக்கோயிலூர் தேஹளீசனைத் தர்ஸித்துப் பாடுகிறார்.

இப்படித் தொடங்கியவர்,
சார்வு நமக்கு என்றும் சக்கரத்தான் , தண்துழாய்த்
தார்வாழ்வரைமார்பன் தான் முயங்கும் —காரார்ந்த
வானமருமின்னிமைக்கும் வண்தாமரை நெடுங்கண்
தேனமரும் பூமேல் திரு .
என்று முடிக்கிறார்.

சக்கரக்கையன்; துழாய்மாலை அணிந்த மலைபோன்ற திருமார்பை
உடையவன்;இவன் எம்பெருமான். இவனே மோஹித்து ,அதனால்
எப்போதும் கூடவே இருப்பவளாய் ஆகாசத்தில் நிலைத்து நிற்கும்
மின்னலைப் போன்றுள்ளவளாய் ,பங்கஜநேத்ரமுள்ளவளாய் ,
தேன் நிறைந்த தாமரைப் புஷ்பத்தில் வசிப்பவளாய் உள்ள
பெரியபிராட்டியார் நமக்கு இலக்கும் சரணமும் ஆவார் .

இந்த மிக உசந்ததான தத்வத்தை ஸ்ரீ பராசர மஹரிஷி , தன்னுடைய
சிஷ்யனுக்கு உபதேசித்தார்.
தேவ திர்யங் மநுஷ்யேஷு புந்நாம பகவான் ஹரி : ஸ்த்ரீநாம்நி லக்ஷ்மீமைத்ரேய
நாநயோர்வித்யதே பரம்”

மைத்ரேயரே—தேவர்கள், மிருகங்கள், மனிதர்கள், இப்படியாக உள்ள
பலவற்றில் ஆண்வர்க்கம் எல்லாமும் எம்பெருமானுக்கும்
பெண்வர்க்கம் எல்லாமும் மஹாலக்ஷ்மிக்கும் அடங்கியவை.
என்று பரமரஹஸ்ய யோக்யனான ஸச்சிஷ்யனுக்கு( மைத்ரேயனுக்கு )
சொன்னார்.இந்த ரஹஸ்யம் , யாவும் , புலஸ்த்யர் ,வசிஷ்டர் மூலமாக
இவர் அடைந்தார்.

விஷ்ணு புராணம்
தேவதா பாரமார்த்யம் ச யதாவத்வேத்ஸ்யதே பவாந்

புலஸ்த்யர் , பராசரருக்குச் சொன்னது—-
பரதேவதையைப் பற்றியா உண்மையை நீ தெரிந்துகொள்

வசிஷ்டர், பராசரருக்குச் சொன்னது—
புலஸ்த்யேந யதுக்தம் தே ஸர்வமேதத்பவிஷ்யதி
புலஸ்த்யர் உனக்கு உபதேஸித்தது எல்லாமே உனக்குக் கைகூடும்

ஸ்ரீ ஆளவந்தார், ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில்
தத்வேந யஸ்சிதசிதீஸ்வரதத் ஸ்வபாவ போகாபவர்க ததுபாயகதீருதார :
ஸந்தர்சயந் நிரமிமீத புராண ரத்னம் தஸ்மை நமோ முனிவராய பராசராய

எந்த மஹரிஷி , சித் , அசித் , ஈச்வரன் , இம்மூன்றின் தன்மைகள்,
இவற்றின் அநுபவங்களான கைவல்ய,ஐச்வர்ய,புருஷார்த்தம் ,
மோக்ஷம் , இவற்றுக்கான உபாயம், இவற்றையெல்லாம் தெளிவாகச்
சொல்லும் புராண ரத்னத்தை இயற்றினாரோ அந்த பராசரருக்கு
வந்தனம் —என்கிறார்

நமக்கு லக்ஷ்யமாக , நாம் சரணம் அடையுமிடமாக ,பகவானுடன் சேர்ந்து
பெரியபிராட்டியும் இருக்கிறாள் என்பதை,ப்ரபத்தி பரம்பரையில்
முதலாவதாக உள்ளவரும் பகவானிடம் இருந்து தடுமாற்றமில்லாத
ஞானத்தைப் பெற்றவருமான நம்மாழ்வார், திருவாய்மொழியில் சொல்கிறார்

கண்டு கேட்டுற்று மோந்துண்டுழலும் ஐங்கருவி
கண்ட இன்பம் , தெரிவரிய அளவில்லாச் சிற்றின்பம்
ஒண்தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப
—————————————————————————-
கண்டசதிர் கண்டொழிந்தேன் அடைந்தேன் உன் திருவடியே
————–திருவாய்மொழி (4-9-10)

அழகிய வளையல்களை அணிந்த பிராட்டியும் , நீயும் ,
உங்களைத் தவிர வேறு ஈச்வரர்களில்லை என்னும்படியாக ஸேவை சாதிக்க
நித்ய ஸூரிகளைப்போல எல்லா ஆத்மாக்களும் உன்னை அநுபவித்துக்
கைங்கர்யம் செய்யும்படியான –இப்படி உன்னால் ஏற்பட்ட புருஷார்த்தத்தை
நான் ஸாக்ஷாத்கரித்தேன்
ஸ்ரீ உத்தமூர் ஸ்வாமி, தன்னுடைய பிரபந்த ரக்ஷையில் கூறுகிறார்—
பொருள் அழிவு, ஆயுள் முடிவு, பேராசை பரஹிம்ஸை பலநரக பாதையான
ஸம்ஸாரத்திலே , ஐங்கருவி( ரூபம்,சப்தம், ஸ்பர்சம் ,வாஸனை , ரஸம் ) இன்பத்தை
அநுபவித்து அதன் வாசனையால் மேன்மேல் திரிகின்ற பஞ்சேந்த்ரியங்களால்
மறுபடியும் மறுபடியும் சிற்றின்பத்தை நுகர்ந்து, அவை அற்பமாய் துயரமாகவே
இருப்பதையும் , ஆத்ம அனுபவமென்கிற ”கைவல்யம் ”எம்பெருமானைப்
பற்றிய அறிவு சிறிதும் அப்போது இல்லாததால் மிகக் கேவலமே என்றும்,
அவற்றில் இழிந்தாரோடு ஸ்நேஹம் அனர்த்தம் விளைவிக்கும் என்றும்
இவைகளை விட்டொழித்து,நேராக உன் திருவடிகளை ஆச்ரயித்தேன்

22. அதிகாரத்திலிருந்து

வாதியர் மன்னும் தருக்கச் செருக்கின் மறைகுலையைச்
சாது சனங்கள் அடங்க நடுங்கத் தனித்தனியே
ஆதி எனாவகை ஆரணதேசிகர் சாற்றினார் —நம்
போதமரும் திருமாதுடன் நின்ற புராணனையே

ஜநபத புவநாதி ஸ்தாந் ஜைத்ராஸநஸ்தேஷு
அநுகத நிஜவார்த்தம் நச்சரேஷு ஈச்வரேஷு
பரிசித் நிகமாந்த : பச்யதி ஸ்ரீ ஸஹாயம்
ஜகதி கதிம் அவித்யா தந்துரே ஜந்துரேக :


வ்யாக்யானம்

தவறான வாதம் செய்பவர்கள் தங்களுடைய தர்க்கம் செய்யும் திறமை
காரணமாக முயற்சி செய்தது யாதெனில்,
வேதங்கள் நடுங்கும்படியாக, பகவானின் அடியவர்கள் நடுங்கும்படியாக
அவரவர் எண்ணப்படி பிரம்மன் ,சிவன் முதலானோர் தாம் இவ்வுலகின் காரணம்
என்று கூறத் தொடங்கினர் . ஆனால், அவர்கள் அவ்விதம் கூற இயலாதபடி
வேதாந்த ஸாஸ்த்ர நிபுணர்களான நமது ஆசார்யர்கள் , தாமரை மலரில்
அமர்ந்துள்ள பெரியபிராட்டியின் நாயகனான ஆதி புருஷனான
நாராயணனே இவ்வுலகின் காரணம் என்பதை நிரூபித்தனர்

கர்மவசப்பட்ட உலகில், ஞானம் முழுமையாக இல்லாத உலகில்,
ஜயம் மற்றும் சுகம் இவை சூசகங்களாக உள்ள சிம்மாசனத்தில்
அமர்ந்த ஈச்வரர்கள் தங்களுடைய கதைகளும் தங்களுடன்
நாசமடையும்படி போகும்போது , வேதாந்தங்களை அடிக்கடி
படிக்கிற ஒரு ப்ராணி , ஸ்ரீமந் நாராயணனை ரக்ஷகனாக அறிகிறான்

அதிகாரம் 6—–பரதேவதாபாரமார்த்த்யாதிகாரம் நிறைவு

——————-

கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே |
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம : ||

——————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம் –வ்யாக்யானம்–ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் தொகுத்து அளித்தவை —அதிகாரம் 5–தத்த்வ த்ரய சிந்தந அதிகாரம் –

April 12, 2021

ஸ்ரீமான் வேங்கட நாதார்ய : கவிதார்கிக கேஸரீ |
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி ||

———–

அதிகாரம் 5–தத்த்வ த்ரய சிந்தந அதிகாரம் –

அதிகாரத்திலிருந்து —–

ப்ரக்ருதி ஆத்மாப்ராந்தி : களதி சித் அசித் லக்ஷண தியா
ததா ஜீவ ஈச ஐக்ய ப்ரப்ருதி கலஹ : தத் விபஜனாத்
அத : போக்தா போக்யம் தத் உபய நியந்தா நிகமை :
விபக்தம் ந : தத்த்வத்ரயம் உபதிசந்தி அக்ஷததிய :

வ்யாக்யானம் —–

சேதநங்கள் , அசேநதங்கள் —இவைபற்றிய ஜ்ஞானம் ஏற்படும்போது,-இதுவரை எண்ணியிருந்த, இந்த சரீரமும், இந்த்ரியங்களுமே ஆத்மா
என்கிற மதி மயக்கம் அகலும்; அதாவது, சித் , அசித் இவைபற்றிய ஜ்ஞானம். ஆத்மா வேறு; உடல் இந்திரியங்கள் வேறு என்கிற
உண்மையான ஜ்ஞானம் ஏற்படும்.
ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஒன்று என்கிற தவறான வாதம் , இவற்றின் குணங்களால் உணரப்படும்போது
அகன்றுவிடும்.அதாவது, ஜீவாத்மா வேறு, பரமாத்மா வேறு என்கிற உண்மையான ஜ்ஞானம்.
இந்த ஜ்ஞானம் , எப்போது ஏற்படும் என்றால், நமது ஆசார்யர்கள் நமக்கு ,சாஸ்த்ரங்கள் சொல்லும் மூன்று தத்வங்களை
நன்கு உபதேசம் செய்யும்போது ஏற்படும்.

இந்த மூன்று தத்வங்கள் —
1. சேதநன் —சுகதுக்கங்களை அனுபவிப்பவன்–போக்தா
2. அசேதநம் —சேதநனால் அனுபவிக்கப்படுவது
3 ஈச்வரன் –சேதந ,அசேதநங்களை நியமிப்பவன் –நியந்தா

அதாவது—போக்தா–சேதநன் –அவனுக்கு வருகிற சுகம்; துக்கம் இவைகளை அவனே அனுபவித்துத் தீர்ப்பது.
போக்யம் —இதுவே அசேதநம் —சேதநன் அனுபவிக்கிறானே ,அவை.
நியந்தா —அதாவது–பகவான்—அனுபவிப்பவன், அனுபவிக்கப்படுவை இவற்றை நியமிப்பவன் .
போக்தா என்கிற அநுபவிப்பவன் , போக்யம் என்கிற அனுபவிக்கப்படும் வஸ்துக்கள், இவற்றையெல்லாம்,
ப்ரேரிதா என்கிற ஈச்வரன்– —-பொருளை –வஸ்துக்களை அனுபவிக்கும்படியாக , சேதநனை ஆக்குபவன்
இவற்றை, போக்ருத்வம், போக்யத்வம் , நியம்க்ருத்வம் என்றும் சொல்வர் .
பகவான், சேதநன் அசேதநம் இரண்டிலும் வியாபித்து ( இவை இரண்டும் பகவானுக்குச் சரீரம் ) அரணிக் கட்டையில் அக்நியைப்
போலவும், எள்ளில் எண்ணையைப் போலவும், பாலில் நெய் போலவும் மறைந்து நின்று , கர்மாநுகூணமான பலனைப் பெறச் செய்கிறான்.
ச்வேதாச்வசர உபநிஷத் இப்படிக்கு கூறுகிறது—
பகவான் தன்னை அறிய ஸங்கல்ப குணங்களோடும் , தன்னை அறிந்தவனை வாழ்விக்க வாத்ஸல்யம் , காருண்ய குணங்களோடும் இருக்கிறான்.
இவற்றை உள்ளபடி அறிந்து, பக்தியில் ப்ரஹ்ம ஜ்ஞானம் ஏற்படும்போது, புண்ய ,பாப கர்மாக்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

அதிகாரத்திலிருந்து—–

தத்வத்ரயம் —இதை எதற்காகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் ?

ஸம்பந்தமும் அர்த்தபஞ்சகமுங்கூட ஆறு அர்த்தமறிய வேண்டியிருக்க , இவற்றில் ஏகதேசமான தத்வத்ரயத்தை முமுக்ஷுவுக்கு விசேஷித்து
அறியவேண்டுமென்று ஆசார்யர்கள் உபதேசித்துப் போருகைக்கு அடியெனென்னென்னில் —–
அதுக்கடி ப்ரக்ருதி ஆத்ம க்ரமமும் ஸ்வதந்த்ர ஆத்ம க்ரமமும் , இதுக்கு நிதானமான அநீச்வரவாதருசியுமான
மஹா விரோதிகளை முற்படக் கழிக்கப் ப்ராப்தமாகை .
இத்தை நினைத்து போக்த்ரு போக்ய நியந்த்ரு ரூபத்தாலே சாஸ்த்ரங்களிலே தத்த்வ விவேகம் பண்ணுகிறது

இவற்றில் வைத்துக்கொண்டு
”அசேதநா பரார்த்தா ச நித்யா ஸததவீக்ரியா
த்ரிகுணா கர்மிணாம் க்ஷேத்ரம் ப்ரக்ருதே ரூபமுச்யதே அநாதிர்பகவான்
காலோ நாந்தோ அஸ்ய த்விஜ வித்யதே, கலா முஹுர்த்தாதி மயச்ச காலோ
ந யத்விபூதே :பரிணாம ஹேது : ஞானானந்தமயா லோகா :காலம் ஸ
பசதே தத்ர ந காலஸ்தத்ர வை ப்ரபு :”–இத்யாதிகளாலே த்ரிகுண கால சுத்த ஸத்வரூபங்களான த்ரிவித
அசேதநங்களுடைய ஸ்வபாவஞ் சொல்லிற்று

புமாந் ந தேவோ ந நர : நாயம் தேவோ ந மர்த்யோ வா
க்ஷரஸ்ஸர்வாணி பூதாநி கூடஸ்த :
அக்ஷர உச்யதே ,
யத்வை பச்யந்தி ஸுரய :–இத்யாதிகளாலே த்ரிவித ஜீவர்களுடைய ப்ரகாரம் விவேகிக்கப்பட்டது.

ஸர்வஜ்ஞ: ஸர்வக்ருத் ஸர்வம் சக்தி ஞான பல,
க்லம தந்த்ரீ பய க்ரோத காமாதிபிரஸம்யுத :–இத்யாதிகளாலே ஈச்வர ஸ்வபாவம் உபதிஷ்டமாயிற்று

இவ் ஈசோசிதவ்ய ரூபமான தத்வத்ரயம் நிற்கும் நிலையை
ஸ்வாதீந த்ரிவித சேதந அசேதந ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திபேதம்–என்று சுருங்க அருளிச் செய்தார்.
த்ரிவிதசேதனரென்றது பத்தரையும் , முக்தரையும் , நித்யரையும்
த்ரிவித அசேதனமென்றது த்ரிகுணத்ரவ்யத்தையும் காலத்தையும் சுத்த ஸத்வமான த்ரவத்தையும்

வ்யாக்யானம்

ஸம்பந்தம் —-அதாவது ,ஜீவ , ஈச்வர ஸம்பந்தம்
அர்த்தபஞ்சகம் —மேற்படி ஸம்பந்தத்துடன் கூடிய ஆறு தத்வங்கள் ,
முமுக்ஷுவால் அறியப்பட வேண்டியவையாகும். சொல்லப்படும் மூன்று தத்வங்களும், ஆறு தத்வங்களில் உள்ளன.

இப்படி இருக்கும்போது, மேற்கூறியவற்றை ஆசார்யர்கள் விசேஷித்துச் சொல்லக் காரணம் என்னவெனில்,
1. சரீரமே ஆத்மா என்கிற மயக்கமும், இந்த ஜீவாத்மா ஸ்வதந்த்ரமானவன் என்கிற மயக்கமும், அகலவேண்டும் என்பதற்காகவே —
இப்படிப்பட்ட மயக்கம் ஏன் ஏற்படுகிறது என்றால்,
பகவான் என்பவரே இல்லை என்று எண்ணுவதாகும். இப்படி, இவை எல்லாமே ஒரு ஜீவாத்மா மோக்ஷம் அடையத் தடைகளாகின்றன.
இதனால்தான், சாஸ்த்ரங்கள் தத்வங்களை மூன்றாகப் பிரித்துச் சொல்கின்றன —அவையே–சேதநன் என்கிற அநுபவிப்பவன் ,
அசேதநம் என்கிற ”அநுபவிக்கப்படும் வஸ்துக்கள் ”
மற்றும், ஈச்வரன் –இவற்றையெல்லாம் நியமிப்பவன் அதாவது, பகவான்

மேலே சொல்லப்பட்ட, அசேதநங்களான,அனுபவிக்கப்படும் பொருள்கள் மூன்று வகை—-
1. ஸத்வ ,ரஜோ , தாமஸ குணங்களுடன் கூடிய ப்ரக்ருதி , 2.காலம் ,3. ஸுத்தஸத்வம்
இவற்றில் ப்ரக்ருதியின் தன்மை, பரம ஸம்ஹிதையில்

”அசேதநா பரார்த்தா ச நித்யா ஸததவீக்ரியா
த்ரிகுணா கர்மிணாம் க்ஷேத்ரம் ப்ரக்ருதே ரூபமுச்யதே”–என்று சொல்லப்படுகிறது. அதாவது,
ப்ரக்ருதி , அறிவில்லாதது, எப்போதும் மற்றவர்களுக்காகவே உள்ளது,-தனது ஸ்வரூபத்துக்கு அழிவு இல்லை ,
எப்போதும் மாறுகிற குணம் உள்ளது,–ஸத்வம் ,ரஜஸ், தாமஸம் என்கிற மூன்று குணங்களை உடையது,
கர்மாக்களைச் செய்கிறார்களே–சேதநர்கள் —-அவர்களுக்கு,-அந்தக் கர்மாக்களின் பலனை அநுபவிக்கும் சரீரமாக உள்ளது.

காலம் —இதை விஷ்ணு புராணம் சொல்கிறது

அநாதிர்பகவான் காலோ நாந்தோ அஸ்ய த்விஜ வித்யதே, கலா முஹுர்த்தாதி மயச்ச
காலோ ந யத்விபூதே :பரிணாம ஹேது :

பகவானுக்குச் சரீரமாக உள்ள, காலம் என்பதற்கு, தொடக்கமும் இல்லை; முடிவும் இல்லை; மற்றும், வினாடி, முஹூர்த்தம் என்று காலப்
பரிணாமங்களைச் சொல்கிறோமே இவை, எம்பெருமானின் நித்யவிபூதியில் எந்தவிதமான மாற்றங்களையும் செய்வதில்லை–உண்டாக்குவதில்லை.

ஸுத்த ஸத்வம்—–ப்ரக்ருதி என்று பார்த்தோமே –உலகங்கள்—இவற்றுக்கு அப்பாலே வெகு தொலைவில் உள்ள எம்பெருமானின் ”நித்ய விபூதி”யில்
யாவுமே (அசேதநங்களாக இருந்தாலும் ), ஸுத்தஸத்வத்தால் ஆனவை.
ஆதலால், இவை ”ஞானானந்தமயா லோகா :” ஜ்ஞானமும் , ஆனந்தமும் முற்றிலும் நிறைந்தவை

காலம் ஸ பசதே தத்ர ந காலஸ்தத்ர வை ப்ரபு :” ( மஹா பாரதம் –சாந்தி பர்வம் )
நித்யவிபூதியில் ,காலமானது எம்பெருமானுக்குக் கட்டுப்பட்டது. அவன்தான் காலத்தை நிர்ணயிக்கிறான்.நித்யவிபூதியில்,
”காலம் ” எவ்வித மாறுதல்களையும் ஏற்படுத்த இயலாது.
இப்படியாக, ப்ரக்ருதி ,கால, ஸுத்தஸத்வம் என்கிற மூன்று அசேதனங்களின் தன்மை விவரிக்கப்பட்டது.

(பித்ருக்களுக்கு—கிருஷ்ண பக்ஷம் இரவு –ராத்ரி ; சுக்ல பக்ஷம் –பகல்.
தேவர்களுக்கு / தேவதைகளுக்கு—-தக்ஷிணாயணம் –இரவு –ராத்ரி .உத்தராயணம் —-பகல்
நமக்கு ஒரு வருஷம் என்பது, அவர்களுக்கு ஒரு நாள் ( அஹோராத்ரம் ) இப்படி, 360 நாட்கள், அவர்களுக்கு ஒரு வருஷம் )

நிமிஷம் —ஒரு மாத்ரை ;15 நிமிஷங்கள் –ஒரு காஷ்டை ;30 காஷ்டை –ஒரு கலை
15 கலை —ஒரு நாழிகை ;2 நாழிகை –ஒரு முஹூர்த்தம் ;
30 முஹூர்த்தம் –ஒரு நாள்; 30 நாள் –ஒரு மாதம்; 12 மாதம்–ஒரு வருஷம்.

இதைப்போல,
17, 28,000 வருஷங்கள் –க்ருத யுகம் –பிறகு யுக ப்ரளயம் –யுக சந்தி என்றும் சொல்வர்
12, 96,000 வருஷங்கள் –த்ரேதா யுகம் –பிறகு யுக ப்ரளயம் ”
8,64,000 வருஷங்கள் –த்வாபர யுகம் —பிறகு யுகப்ரளயம் ”
4,32,000 வருஷங்கள் –கலியுகம் —பிறகு யுகப்ரளயம் ”

இப்படி காலச் சுழற்சி ஏற்படுகிறது.
இப்படி ஏற்படும் சுழற்சியில், நான்காயிரம் யுகம் ( 1000 சதுர் யுகம் )–ப்ரஹ்மாவுக்கு ஒரு பகல் ;
அடுத்த நான்காயிரம் யுகம் ( 1000 சதுர் யுகம் )–ஒரு ராத்ரி –இவற்றை ”கல்பம் ”என்பர்
பகல் ஒரு கல்பம்; இரவு ஒரு கல்பம்.
கல்பத்தின் முடிவில், நைமித்திக ப்ரளயம் — காலம்,நிமித்தமாக இருப்பதால், நைமித்திகம் இப்படி ப்ரஹ்மாவுக்கு ஒரு நாள்

14 கல்பங்கள்–ஒரு மன்வந்த்ரம் ; மொத்தம் 14 மன்வந்த்ரங்கள்.
இப்போது நாம் இருப்பது, வைவஸ்வத மன்வந்த்ரம் எனப்படும்.
இது ஏழாவது மன்வந்த்ரம். ;இதுவரை, 1.ஸ்வாயம்புவன் , 2. ஸ்வாரோசிஷன் ,
3. உத்தமன், 4.தாமஸன் , 5. ரைவதன் , 6. சரஸுக்ஷன் என்கிற மன்வந்த்ரங்கள் முடிந்துள்ளன.

வ்யாக்யானம் —-
ஜீவாத்மாவைப் பற்றி ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் இப்படிச் சொல்கிறது—
புமாந் ந தேவோ ந நர :—–மனிதனும் அல்லன்; தேவனும் அல்லன்.

நாயம் தேவோ ந மர்த்யோ வா —தேவனும் அல்லன் ; மனிதனும் அல்லன்
சேதநர் , மூன்று பிரிவுகளாவர் இதை,ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை சொல்கிறது—-

க்ஷரஸ்ஸர்வாணி பூதாநி கூடஸ்த :அக்ஷர உச்யதே , ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 15–16 )
த்வாமிமௌ புருஷெள லோகே க்ஷரஸ் ஸாக்ஷர ஏவ ச |
க்ஷவ : ஸர்வாணி பூதானி கூடஸ்தோக்ஷர உச்யதே ||
கர்மவசத்துக்கு உட்பட்டவர்கள் –க்ஷரன் /க்ஷரம்-அதாவது, பத்தர் ,கர்மவசப்பட்டவர்கள் . முக்தர்–கர்மஸம்பந்தம்
இல்லாமல் இருப்பவர்–அக்ஷரர் . நித்யஸூரிகள் –அக்ஷரர் –கர்மவசத்துக்கு உட்படாதவர்கள்
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் சொல்கிறது—
யத்வை பச்யந்தி ஸுரய : நித்ய ஸூரிகள் பார்த்தபடி உள்ள இடம்

இவ்வாறாக, மூன்று வித ஜீவர்களின் தன்மைகள் விவரிக்கப்பட்டன.

அடுத்து, ஈச்வர தத்வம் சொல்லப்படுகிறது
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலிருந்தே ,ஸ்வாமி தேசிகன் மேற்கோள் காட்டுகிறார்

ஸர்வஜ்ஞ: ஸர்வக்ருத் ஸர்வம் சக்தி ஞான பல,
க்லம தந்த்ரீ பய க்ரோத காமாதிபிரஸம்யுத :

ஈச்வரன் —-பகவான் –இவன் ஸர்வஜ்ஞன் –அனைத்தும் அவனே இவன் ஸர்வக்ருத் —எல்லாம் அறிந்தவன்
இவன் ஸர்வ ——சக்தி, ஜ்ஞான ,பல , ஐச்வர்ய , குணாதிகள் நிறைந்தவன்;
களைப்பு, சோம்பல், பயம், கோபம், காமம் போன்றவை இல்லாதவன்
இப்படியாக ஈச்வர ஸ்வபாவம் விளக்கப்பட்டது.

அடுத்து, ஈச்வரன் , அவனால் நியமிக்கப்படுபவை இவற்றையெல்லாம் நமது
ஆசார்யர்கள் சுருக்கமாகச் சொல்லியுள்ளதாக, ஸ்வாமி தேசிகன் அருள்கிறார்.

எம்பெருமானாரின் ”வைகுண்ட கத்யம் ” , ஸ்ரீ ஆளவந்தாரின் ”ஆத்ம ஸித்தி ” எடுத்துச் சொல்லப்படுகிறது.
ஸ்வாதீன த்ரிவித சேதநாசேதன ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதம் , க்லேசகர்மாதி
அஸேஷதோஷா ஸம்ஸ்ப்ருஷ்டம் , ஸ்வாபாவிக அநவதிகாதிஸய , ஜ்ஞான
பல , ஐச்வர்ய , வீர்ய , சக்தி , தேஜ :, ப்ரப்ருதி அஸங்க்யேய கல்யாண குணகணெளக
மஹார்ணவம் , பரமபுருஷம் , பகவந்தம் , நாராயணம் , ஸ்வாமித்வேன ,
ஸுஹ்ருத்வேன , குரூத்த்வேன ச பரிக்ருஹ்ய ————

சம்ஸாரி , முக்தன் , நித்ய ஸூரி என்றும், 3 வித ஜீவராசிகளுடையவும் ,
த்ரிகுண ப்ரக்ருதி , காலம்,நித்ய விபூதி என்றும் 3 வித அசேதனங்களுடையவும்
ஸ்திதி, ப்ரவ்ருத்தி , நிவ்ருத்தி இவைகளைத் தாமிட்ட வழக்காக உடையவரும் ,
5 வித க்லேசங்களும், புண்ய பாபரூபமான கர்மங்களும் எனப்படும் எவராலும் மாசுபடாதவரும் , மிக உயர்ந்தவரும்,
இந்த்ரியங்களின் உதவியே இல்லாமல் காண்பது, மூலகாரணமாகப் பொருளாக ஆகும் ஆற்றல், அனைத்தையும்
எவ்வித ச்ரமமும் இன்றி தரிக்கும் வலிமை , எல்லாரையும் /எல்லாவற்றையும் ஸங்கல்பத்தின்படி நடத்தும் தலைமை ,
சிறிதும் சோர்வு அடையாத பெருமை , அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொள்ளும் ஒளி —-இவைகள் எல்லாம்
நிறைந்தவரும், ஸமஸ்த ஜீவாத்மாக்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவரும்,
பகவானான ஸ்ரீமந் நாராயணனை ,நம்மையெல்லாம் அடிமையாக்கிக்கொண்ட ஸ்வாமியாகவும் , ஆசார்யனாகவும் ——————–

த்ரிவித சேதநர் என்பது—சம்ஸார பந்தத்தில் உள்ள ”பத்தர் ‘, மோக்ஷமடைந்த முக்தர் , மற்றும் நித்ய ஸூரிகள்
த்ரிவித அசேதநம் என்பது—-ப்ரக்ருதி, காலம், ஸுத்தஸத்வம்

அதிகாரத்திலிருந்து ——-

ஸ்வரூபம் —ஸ்திதி —ப்ரவ்ருத்தி –இவற்றின் விவரம்

ஸ்வரூபமென்றது
ஸ்வாஸதாரண தர்மத்தாலே நிரூபிதமான தர்மியை

ஸ்திதியாவது
இதனுடைய காலாந்தரானுவ்ருத்தி . இதுதான் நித்ய வஸ்துக்களுக்கு நித்யையாயிருக்கும் .
அநித்ய வஸ்துக்களுக்கு ஈச்வர ஸங்கல்பத்துக்கு ஈடாக ஏறியும் சுருங்கியும் இருக்கும்.
இங்கு,ப்ரவ்ருத்தியாவது
ப்ரவ்ருத்தி –நிவ்ருத்தி ரூபமான வியாபாரம் . இவையெல்லாம், வஸ்துக்கள் தோறும் ப்ரமாண ப்ரதிநியதமாயிருக்கும் .
ப்ரமாணங்கள் வஸ்துக்களைக் காட்டும் போது
அவ்வோ வஸ்துக்களின் ஸ்வரூபத்தையும் , ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்களையும் , நிரூபித ஸ்வரூப விசேஷணங்களையும் , வ்யாபாரங்களையும் காட்டும்.
அதில் ஸ்வரூபத்தை ஸ்வரூபநிரூபக தர்மங்களாலே விசிஷ்டமாகவே காட்டும்.
அந்த ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லும்போது அவ்வோ தர்மங்களை இட்டல்லது சொல்லவொண்ணாது .
அவற்றைக் கழித்துப் பார்க்கில் சச விஷாண துல்யமாம் .

வ்யாக்யானம்

ஸ்வரூபம் —என்பது, ஒரு வஸ்துவின் தனித் தன்மையைக் குறிக்கும் . அதனுடைய அசாதாரண தன்மையையும் குறிக்கும்.
உதாரணம் —மரம் — இது அசேதநம் . ஆலமரம் என்று வைத்துக்கொள்வோம் .
இதன் ஸ்வரூபம் –ஆலமரம் . இதன் தனித்தன்மை –சிறிய இலைகள்; சிறிய பழங்கள் .
அசாதாரணத் தன்மை—விழுதுகள் பூமியில் பரவி , அரசனின் ”ரத ,கஜ ,துரக ,பதாதிகள் ” தங்குவதற்கு நிழல் தரும் தன்மை .

ஸ்திதியாவது —-ஸ்வரூபத்தின் நீடிப்பு எனலாம். காலத்தின் போக்கில் அப்படியே இருக்கும். ஆனால், நித்யமில்லாத வஸ்துக்களுக்கு விரிவதும் ,சுருங்குவதுமான
தன்மைகள் இருக்கும். இவை ஈச்வரனின் ஸங்கல்பத்தின்படி ஏற்படும். நித்யமில்லாத வஸ்து; அசேதநம் ; வளரும், சுருங்கும்,பட்டுப்போகும் .

ப்ரவ்ருத்தி —–
செயலாற்றுவது , செயலாற்றாமலும் இருப்பது. இவை கால நிலைக்கு ஏற்ப , அதாவது,
மழை,வெய்யில், வசந்தம் ; இலைகள் துளிர்ப்பது , பட்டுப்போவது.சில காலங்களில் துளிர்வது, பட்டுப்போவது இல்லாமல் அப்படியே இருப்பது.
ஆக ,மேற்சொன்ன மூன்றும் பற்பல ப்ரமாணங்கள் மூலமாக, பொருளுக்குப் பொருள்
( வஸ்துக்கள் ) வேறுபடும்.ப்ரமாணம் என்பது, ஒரு வஸ்துவின் ஸ்வரூபம்,அதன் தன்மை , அதன் செயல்பாடு இவற்றைச் சொல்வது.
ஸ்வரூபத்தைப்பற்றிச் சொல்லும்போது, அந்த ஸ்வரூபத்தின் தன்மைகளும் சொல்லப்படும்.
ஒரு வஸ்துவின் ஸ்வரூபத்தின் தன்மைகளைக் குறிப்பிடாமல் , அந்த வஸ்துவைப் பற்றி மட்டுமே சொல்வது, முயலின் காது பற்றிப் பேசுவதற்கு ஒப்பாகும்.

அதிகாரத்திலிருந்து——

ஜீவதத்வ நிரூபணம் —
ஜீவனின் ஸ்வரூபம்
ஆகையால் ஜீவஸ்வரூபத்தை ஞானத்வம் , ஆனந்தத்வம் ,அமலத்வம் , அணுத்வம் இத்யாதிகளான நிரூபக தர்மங்களையிட்டு
நிரூபித்து ஞானம், ஆனந்தம், அமலம், அணு என்று இம்முகங்களாலே சொல்லக்கடவது .

வ்யாக்யானம்

ஆகவே , ஜீவனின் ஸ்வரூபத்தை, ஞானம் , ஆனந்தம் , அமலம் ( தூய்மை ), அணு ஆகிய தன்மைகளைக் கொண்டு சொல்லலாம் .
அதாவது—-ஜீவன், ஞானமயமானவன் , ஆனந்தமயமானவன், தூய்மையானவன் , அணுவைப்போன்றவன் என்றெல்லாம் சொல்லலாம்.

அதிகாரத்திலிருந்து—-

ஜீவதத்வம் –திருமாலுக்கே இயல்பாக அடிமை

இஜ்ஜீவதத்த்வம் ஸர்வேச்வரனுக்குச் சேஷமாயேயிருக்குமென்றும் அவனுக்கே நிரூபாதிகசேஷமென்றும் அயோகாந்ய யோக வ்யவச்சேதங்களாலே ப்ரதமபதத்திலே
தோன்றின சேஷத்வம் ஸம்பந்தரூபமாகையாலே ஸம்பந்திஸ்வரூபம் நிரூபிதமானாலல்லது அறியவொண்ணாமையாலே ஜீவனுக்கு இது நிரூபித ஸ்வரூப
விசேஷணமென்னலாம் . அணுத்வே ஸதி சேதநத்வம் போலே ஸ்வத : சேஷத்வே ஸதி சேதநத்வமும் ஜீவலக்ஷணமாகவற்றாகையாலே இச்சேஷத்வம் ஜீவனுக்கு
ஸ்வரூப நிரூபகமென்னவுமாம் . இப்படி விபுத்வேஸதி சேதநத்வமும் , அனன்யாதீனத்வ நிரூபாதிகசேஷித்வாதிகளும் ஈச்வர லக்ஷணங்கள் .
ஜீவேச்வரரூபமான ஆத்மவர்க்கத்துக்கெல்லாம் பொதுவான லக்ஷணம் சேதநத்வமும் ப்ரத்யக்த்வமும் .
சேதநத்வமாவது ஞானாச்ரயமாகை . ப்ரத்யக்த்வமாவது தனக்குத்தான் தோற்றுகை .
அப்போது தர்மபூதஞான நிரபேக்ஷமாக நான் என்று தோற்றும் .
இப்படி சேதநத்வாதிகள் ஈச்வரனுக்கும் ஜீவனுக்கும் பொதுவாகையாலே அவனிற்காட்டில் வ்யாவ்ருத்தி தோற்றுகைக்காக
ஜீவலக்ஷணத்தில் ஸ்வதச்சேஷத்வாதிகள் சொல்லுகிறது .
ப்ரதமாக்ஷரத்தில் சதுர்த்தியில் தோற்றின தாதர்த்யத்துக்கு உபாதியில்லாமையாலே ஸர்வரக்ஷகனான
ஸ்ரீய :பதிக்கு ஜீவாத்மா நிரூபாதிகசேஷமாயே யிருக்குமென்று இப்படி யாவத்ஸ்வரூபம் ஸம்பந்தம் சொல்லுகை அயோக வ்யவச்சேதம் —
மத்யமாக்ஷரத்தில் அவதாரண ஸாமர்த்யத்தாலே அவனுக்கே நிரூபாதிக சேஷம் . வேறொருத்தருக்கு நிரூபாதிகசேஷமென்கை
அந்யயோக வ்யவச்சேதம் . இச் சேஷத்வம் பாகவதசேஷத்வ பர்யந்தமாக வளரும்படி மேலே சொல்லக்கடவோம்

வ்யாக்யானம்

ஜீவன் என்கிற தத்வம், எப்போதும் எம்பெருமானுக்கு அடிமையாக இருப்பதே .
எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல், பகவானுக்கு அடிமையாக உள்ளான்
எப்போதும் அவனுக்காகவே ஜீவன் இருக்கிறான். இதுவே அயோக வ்யவச்சேதம் .
மற்றவர்களுக்காக அல்ல , இது அந்யயோக வ்யவச்சேதம் .

திருமந்த்ரத்தின் முதல் பதமான ப்ரணவத்தின் மூலம் ஜீவன் பகவானுக்கு அடிமை என்பது தெளியலாயிற்று .
இதனால்,ஜீவனுக்கும் பகவானுக்கும் உள்ள ஸம்பந்தம் சொல்லப்பட்டது. இத்தகைய ஸம்பந்தமின்றி ஜீவனைப்பற்றி , ஏதும்
சொல்ல இயலாது. ஜீவனின் தன்மைகள் ”அணு ” என்றும் , ”அறிவுள்ளது ” என்றும் சொல்வதைப்போல
பகவானுக்கு, ஜீவன் அடிமை என்பதும் ஒரு தன்மையே . ஆகவே ,அடிமையாக இருப்பதும் ஜீவனுக்கு ஒரு அடையாளம்
இதைப்போன்றே , அறிவுடன் உள்ளதும், எங்கும் உள்ளதும் ( விபுத்வம் ) ஈச்வரனின் தன்மையாகிறது.
தவிரவும்,பகவான் மற்ற எதனையும் சார்ந்து இல்லை என்பதும், சுதந்திரமாக உள்ளான் என்பதும் , மற்றவற்றிலிருந்து எதையும் எதிர்பாராமல்
உள்ளான் என்பதும், இங்கு அறியப்படவேண்டியவை.
ஜீவன், ஈச்வரன் –ஆத்ம வஸ்துக்கள்—இவற்றிற்கு சேதநத்வம், ப்ரத்யக்த்வம் இரண்டும் பொருந்தும்.

சேதநத்வம்—–ஞானத்துடன் உள்ள நிலை. ப்ரத்யக்த்வம்—-தன்னைப்பற்றிய அறிவுடன் உள்ள நிலை
தர்மபூதஞானம் —-ஜீவனிடம் உள்ள ஞானம் –இவற்றின் மூலமாக , ஜீவன் எல்லாவற்றையும் அறிகிறான்.
அதேசமயம் , தன்னைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள இந்த தர்மபூதஞானம் அவச்யமில்லை.
ஜீவனுக்கும், ஈச்வரனுக்கும் . சேதநத்வம், ப்ரத்யக்த்வம் இரண்டும் பொதுவாக இருந்தாலும், ஜீவனின் தன்மையை, ஈச்வரனின் தன்மையிலிருந்து
வேறுபடுத்திக்காட்ட ,ஜீவன் இயல்பாகவே ஈச்வரனின் அடிமை என்று .சொல்லப்படுகிறான்
ஆக , திருமந்த்ரத்தின் முதல் பதமான ப்ரணவத்தின் ”அ ” என்கிற அக்ஷரத்தின் மூலம்
ஜீவன் எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி ஈச்வரனின் அடிமை என்பது உணர்த்தப்படுகிறது.
இந்த ஸம்பந்தம் ,ஜீவன் உள்ளவரையில் எப்போதுமே இருக்கும் இந்த ஸம்பந்தம் , அயோக வ்யவச்சேதம் எனப்படுகிறது.
ப்ரணவத்தின் நடு அக்ஷரமான ”உ ” என்பதன் பொருள் –”மட்டும் ” எனப்படுகிறது.
அதாவது, ஜீவன், ஈச்வரனுக்காக மட்டுமே உள்ளான் என்றும் மற்றவர்க்காக உள்ளான் என்பது மறுக்கப்படவும் செய்கிறது.
இந்த மறுப்பானது—–அந்யயோக வ்யவச்சேதம் .என்று சொல்லப்படுகிறது.
‘இப்படிப்பட்ட” சேஷத்வம்” பகவான் முதலாக அவன் அடியார்கள் –பாகவதர்கள் வரை
நீடிப்பதை நாம் வேறு ஒரு இடத்தில் விளக்குவோம்

அதிகாரத்திலிருந்து——

சேதநனின் ப்ரவ்ருத்தி

இப்படியிருக்க , சேதநருக்குப் ப்ரவ்ருத்தியாவது ——–பராதீனமுமாய் பரார்த்தமுமான கர்த்ருத்வமும் போக்த்ருத்வமும் , ஈச்வரன் தன்
போக்த்ருத்வார்த்தமாக இவர்களுக்குக் கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வங்களை உண்டாக்குகையால் இவை பரார்த்தங்கள்

வ்யாக்யானம்

சேதனர்களின் செயல்கள் ,பகவானின் ஸங்கல்பத்துக்கு இணங்க கர்மாக்களைச் செய்வதாகும்.அந்தக் கர்மாக்களின் பலனை அனுபவிப்பதுமாகும் .
இவையிரண்டும், பகவானின் சங்கல்பத்தின் காரணமாகவே நடப்பதால், சேதநர்கள் , பகவானுக்காகவே இருக்கின்றனர்;
தங்களுக்காகவோ மற்றவர்களுக்காகவோ அல்ல .

அதிகாரத்திலிருந்து

பத்த —முக்த–நித்யர் …..மூன்றுவகைச் சேதநர்களும் ,ப்ரவர்த்திகளும் ,வேறுபாடுகளும்

பத்த சேதநருக்கு நீங்கியுள்ளாரில் பேதம் அவித்யா கர்ம வாஸனா ருசி ப்ரக்ருதிஸம்பந்த யுக்தராயிருக்கை.
இவர்களுக்கு, அன்யோன்யம் வரும் ஞானஸுகாதிபேதத்தை ப்ரஹ்மாதி ஸ்தம்ப பர்யந்தகளான வகுப்புகளிலே கண்டுகொள்வது.
இப்பத்த சேதநர் தந்தாமுக்குக் கர்மாநுரூபமாக ஈச்வரன் அளித்த சரீரங்களை தர்மிஸ்வரூபத்தாலும் தரியா நிற்பார்கள் .
தர்மியால் வருகிற தாரணம் சரீரத்தினுடைய ஸத்தைக்குப் ப்ரயோஜனமாயிருக்கும்
ஜாக்ரதாத்யவஸ்தையில் தர்மபூத ஞானத்தாலே வருகிற சரீரதாரணம் புருஷார்த்த ததுபாயாநுஷ்டானங்களுக்கும் ,
க்ருதோபாயனான பரமைகாந்திக்கு பகவதனுபவ கைங்கர்யங்களுக்கும் உபயுக்தமாயிருக்கும் .
பாபக்ருத்துக்களுக்கு இச்சரீரதாரணம் விபரீத பலத்துக்கு ஹேதுவாயிருக்கும் . இஜ்ஜீவர்கள் இச்சரீரத்தை விட்டால் இதின்
ஸங்காதம் குலையுமித்தனை . சரீரத்துக்கு உபாதானமான த்ரவ்யங்கள் ஈச்வர சரீரமாய்க் கொண்டு கிடக்கும். பத்தசேதநருக்கு இதரரிற் காட்டில்
ஸ்திதிபேதம் யாவந்மோக்ஷம் அனுவர்த்திக்கை . ப்ரவர்த்திபேதம் புண்யபாப அநுபயரூபங்களான த்ரிவித ப்ரவ்ருத்திகளும் .

முக்தருக்கு நீக்கியுள்ளாராகில் பேதம் ப்ரதிபந்தக நிவ்ருத்தியாலே ஆவீர்பூத ஸ்வரூபராயிருக்கை. ஸ்திதிபேதம் பூர்வாவதியுண்டான ஆவிர்பாவத்துக்கு
உத்தராவதியன்றிக்கேயிருக்கை . இவர்களுக்கு அன்யோன்யம் ஸ்திதிபேதம் ஆவிர்பாவத்தில் முற்பாடு பிற்பாடுகளால் உண்டான முன்புற்ற
ஏற்றச் சுருக்கம் . ப்ரவ்ருத்திபேதம் அநாதிகாலம் இழந்து பெற்ற பரிபூர்ண பகவதனுபவஜநித ப்ரீதிகாரிதமான யதாபிமத கைங்கர்ய விசேஷங்கள்

நித்யருக்கு நீக்கியுள்ளாரில் பேதம் அநாத்யா ஆவீர்பூத –ஸ்வரூபராய் பரதந்த்ரராய் இருக்கை . இவர்களுக்கு நீக்கியுள்ளாரிற்காட்டில் ஸ்திதிபேதம்
அநாத்யனுவ்ருத்தமான சேஷிதத்வ அநுபவம் . இது நித்யருக்கு எல்லாம் பொதுவானபடியாலே இவர்களுக்கு அன்யோன்யம் ஸ்திதியில்
வைஷம்யம் இல்லை. இவர்களுக்குப் ப்ரவர்த்திபேதம் ”அநாதி ப்ரவாஹ நித்யங்”களான கைங்கர்ய விசேஷங்கள்

வ்யாக்யானம்

பத்தர்—சம்ஸார பந்தம் என்கிற பிடியில் சிக்கியுள்ள சேதநர்கள் –இவர்களுக்கும்
மற்ற சேதநர்களான முக்தர், நித்யர்களுக்கும் வேறுபாடு ஏதென்னில் —
பந்தத்தில் உள்ள சேதநர்கள் அறியாமை ( பகவானைப் பற்றியது ), கர்மாக்கள் அவற்றின் பாப புண்ய அனுபவங்கள், பூர்வ கர்மாக்களின் வாஸனை,
உலக –லௌகிக விஷயங்களில் ஈடுபாடு , இவ்வுலகத்தொடர்பு –இப்படி யாவற்றையும் கொண்டுள்ளனர். ப்ரஹ்மா முதலாக , புல் பூண்டு வரை
ஜீவாத்மாக்களின் ஞானம் ,ஸுக துக்க அனுபவங்கள் முதலியவற்றில் வேறுபாடுகள் இருப்பதைக் காணலாம்
அவரவர்களுடைய கர்மவினைப்பயன் காரணமாக பகவான் அளித்த சரீரங்களைப் பெற்று , அவற்றை ஆதரித்து,அவரவர் ஸ்வரூபம் மூலமாகவும்
தர்மபூத ஞானம் மூலமாகவும் சரீரத்தைப் போஷிக்கின்றனர்.
ஸ்வரூபம் மூலமாகத் தாங்கப்படுவதால்,சரீரம் இருக்கிறது; விழித்திருக்கும்போது தர்மபூதஞானத்தின் மூலமாக ,இந்தச் சரீரமானது,வாழ்வின் புருஷார்த்தங்களைத்
தேடுகிறது. பெறவும் முயற்சி செய்கிறது.பரமைகாந்திகளுக்கு ( மோக்ஷத்தைத் தவிர, பகவானிடம் வேறு எதையும் ப்ரார்த்திக்காதவர்கள் ), தர்மபூதஞானம்
மூலமாக இந்த உடல்,பகவத் அனுபவத்திலும் , அவனுடைய கைங்கர்யத்திலும் ஈடுபடுத்தப்படுகிறது.
பாபிகளுக்கு, இந்தச் சரீரம் மேன்மேலும் பாபம் செய்யக் காரணமாக இருக்கிறது. ஜீவன் வெளியேறும்போது, இந்தச் சரீரம் அழியத் துவங்குகிறது.
சரீரம் ஏற்படக் காரணமாக இருந்த ”பஞ்ச பூதங்”களும் பகவானின் சரீரமாக ஆகிவிடுகின்றன. பத்த சேதநர்களின் ஸ்திதி—நீடிப்பு –என்பது,
பகவானை அடையும்வரை —மோக்ஷம் பெறும்வரை —சரீரத்துடன் தொடர்பு கொண்டவையாகவே இருக்கும் ( பாப ,புண்ய பலன்களுக்கு ஏற்றவாறு
வெவ்வேறு சரீரங்கள் ) இந்த பத்தசேதநர்களின் ப்ரவ்ருத்தி—- செயல்கள்— மூன்று வகை. பாபம் , புண்யம் , இரண்டும் இல்லாதது.

முக்தர்கள்–முக்தி பெற்றவர்கள் –இவர்களுக்கும் மற்ற ஜீவர்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு யாதென்னில் —
முக்தி பெற்றவர்கள், தங்களுடைய தடைகளைக் கடந்து , தங்களுடைய முக்தர் என்கிற ஸ்வரூபத்தை அடைந்தவர்கள்.
இவர்களுடைய ஸ்திதி அதாவது நீடிப்பு —அடையப்பட்ட ஸ்வரூபத்துடன் முடிவில்லாமல் அப்படியே நீடித்திருப்பது .
இவர்களுடைய ப்ரவ்ருத்தி—செயல்கள்—கணக்கில்லாக் காலமாக இழந்து வருந்திய , பகவானிடம் பக்திகொண்டு
அன்பு காரணமாக, கைங்கர்ய பாக்யத்தை மறுபடியும் பெறுதலேயாகும்

அநாதி ப்ரவாஹ நித்யம் –விளக்கம்
நித்யர்கள்—அநாதியாக எப்போதும் ஸ்ரீவைகுண்டவாஸிகள். இவர்களின் இருப்புக்கு ஆதி கிடையாது, எப்போதும் கைங்கர்யம் செய்துகொண்டு இருப்பதால்
இப்போதுதான் ஆரம்பித்தார்கள் என்று கைங்கர்யத்துக்கு ஆதி –அதாவது –ஆரம்பம் சொல்லமுடியாது. ஆதலால்,நித்யரின் கைங்கர்யங்கள்,
அநாதியானவை . நித்யமானவை.எப்போதும் கைங்கர்யம் செய்துகொண்டு இருப்பதால் கைங்கர்யமும் நித்தியமானது.கைங்கர்யம் என்பது
பணிவிடை (அல் ) செய்கை, செயல், க்ரியை . இது நொடிதோறும் மாறுபட்டது.
இது நித்யம் என்று எப்படிச் சொல்லலாம் ,மாறுபட்டுக்கொண்டிருப்பது எப்படி நித்யமாகும் என்றால்,
ஆற்றில் வெள்ளம் வருகிறது; அதிலிருந்து வருபவனை ”வெள்ளம் எப்படி இருக்கிறது ” என்று கேட்டால் ,அப்படியேதான் இருக்கிறது என்பான்.
அதிகப்படியான தண்ணீரின் ஓட்டம் வெள்ளம்; அது மறுநாள் குறையலாம் . நேற்று பார்த்த வெள்ள நீர் கடலில் கலந்து இருக்கும் . ஆனால், ஜீவ நதிகளில்
நீர் என்றும் நித்யமாகவே இருக்கும். நீர் வெவ்வேறாயினும் மாற்றி மாற்றி நீர் ஓட்டம் இருந்துகொண்டே இருக்கும்
இதுதான் ,”ப்ரவாஹ நித்யம் ”.ஒருபொருள் அழிவில்லாமல் இருப்பது , ”ஸ்வரூப நித்யம் ”.

அதிகாரத்திலிருந்து ——

முக்தர்கள்,நித்யர்கள்—- இவர்களுக்கு ஸித்திக்கும் கைங்கர்யங்கள்

அனந்த கருடாதிகளுக்கு அதிகார விசேஷங்களும் ததுசித் கைங்கர்யங்களும் வ்யவஸ்திதங்களாயிருக்க , நித்யருக்கும் முக்தருக்கும் ஸர்வவித கைங்கர்ய
ஸித்தியுண்டென்கிற அர்த்தம் கூடுமோவென்னில் —-
ஸ்வாமியினுடைய அபிப்ராயத்துக்கு ஈடாக தனக்கு அபிமதங்களான கைங்கர்யங்களிலே கிடையாதவை ஒன்றுமில்லையாலும் , ஓரோருத்தருக்கு
வ்யவஸ்திதங்களான கைங்கர்யங்களைத் தாங்கள் அநுஷ்டிக்கிற வேணுமென்கிற அபிஸந்தி வேறொருத்தருக்குப் பிறவாமையாலும்
ஆரேனுமொருவர் அநுஷ்டிக்கும் கைங்கர்யமும் ஸ்வாமிக்குப் ப்ரியமானபடியாலே ததுசித் கைங்கர்யங்களும் ஸர்வருக்கும் ப்ரியமாய் கைங்கர்ய பலமான
ப்ரீதியில் வாசியில்லாமையாலும் ஸர்வருக்கும் ஸர்வவித கைங்கர்ய ஸித்தி உண்டென்கையில் விரோதமில்லை .

வ்யாக்யானம்

ஆதிசேஷன் ,கருடன் முதலான நித்யர்கள் —நித்யஸூரிகள் —இவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட கைங்கர்யங்களைச் செய்கிறார்கள் எனச் சொல்வதுண்டு.
ஆனால்,எம்பெருமானார் கூறுவதான –நித்யஸூரிகளும் முக்தர்களும் அனைத்துக் கைங்கர்யங்களையும் செய்கின்றனர் –என்பதில் முரண்பட்டு தோன்றுகிறதே
என்னில் ,
அவரவர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமான கைங்கர்யங்களைச் செய்ய எந்தத் தடையும் இல்லை; அதேசமயம், ஒருவர் செய்யும் கைங்கர்யத்தைத் தானே
செய்யவேண்டும் என்கிற போட்டி மனப்பான்மை –அதாவது எண்ணம் — அவர்களிடம் இல்லை என்பதே கருத்து. இவர்களில் யார் எந்தக் கைங்கர்யம்
செய்தாலும், எம்பெருமானுக்கு உகப்பே வரும். ஒருவர் செய்யும் கைங்கர்யத்தைப் பார்த்து, மற்றவர்க்கு மகிழ்ச்சியே ஏற்படும் ; அந்த மகிழ்ச்சியில் எந்த
வேறுபாடும் இல்லை; அனைவருக்கும், அனைத்துக் கைங்கர்யமும் உண்டு என்கிற எம்பெருமானார் கூற்றில் முரண்பாடு இல்லை.

பத்தர், முக்தர் இவர்களைக் காட்டிலும், நித்யருக்கு வாசி அதிகம்.
நித்யருடைய கைங்கர்யங்கள், அநாதியானவை. முக்தருடைய கைங்கர்யங்கள் அநாதிகாலமாக இல்லாமல் பின்னால் பெறப்பட்டவை .

கைங்கர்யங்கள்–சேஷத்வம் குன்றாதபடி செய்யவேண்டும். சேஷியின் உகப்புக்குச் செய்யவேண்டும். சேஷியின் உகப்புக்கு ஆகாததைச் செய்யக்கூடாது .
சேஷத்வத்திலேயே நோக்கம் இருக்கவேண்டும். தனக்கு வரும் பெருமையில் நோக்கம் தகாது.

அதிகாரத்திலிருந்து —

தர்மபூத ஜ்ஞான நிரூபணம்

இவ்வாத்மாக்களெல்லாருக்கும் தர்மிஸ்வரூபம் போலே தர்மபூதஜ்ஞானமும் த்ரவ்யமாயிருக்க , இதன் ஸ்வரூபத்தைத் தனித்து இங்கு அருளிச் செய்யாதொழிந்தது
சேதநரென்று எடுத்த விசிஷ்டத்திலே விசேஷணமாய் சொருகி நிற்கையடியாக

வ்யாக்யானம்

எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஸ்வரூபம் என்பது அடிப்படையாக இருப்பதைப்போல தர்மபூதஜ்ஞானமும் அடிப்படையாக இருக்கிறது.
இப்படியான , தர்மபூதஜ்ஞானத்தின் ஸ்வரூபத்தை இங்கு சொல்லாமல் இருப்பதன் காரணம், சேதநன் என்று சொல்லும்போது
அந்த வார்த்தையிலேயே ஸ்வரூபமும் அடங்கி இருப்பதாகும்

அதிகாரத்திலிருந்து—-

தர்மபூதஜ்ஞானத்தின் ஸ்வரூப–ஸ்திதி–ப்ரவ்ருத்திகள்

இத் தர்மபூதஜ்ஞானம் விஷயப்ரகாஸதசையிலே ஸ்வாச்ரயத்துக்கு ஸ்வயம் ப்ரகாசமாயிருக்கும்
இது ஈச்வரனுக்கும் நித்யருக்கும் நித்யவிபுவாயிருக்கும் . மற்றுமுள்ளோருக்கு ஸம்ஸாராவஸ்தையில் கர்மாநுரூபமாக பஹுவித ஸங்கோச விகாஸவத்தாய்
முக்தாவஸ்தையிலே ஏகவிகாஸத்தாலே பின்பு யாவத்காலம் விபுவாயிருக்கும்

இதுக்கு ப்ரவ்ருத்தியாவது விஷயங்களை ப்ரகாசிப்பிக்கையும் ,ப்ரயத்நாவஸ்தையிலே சரீராதிகளைப் ப்ரேரிக்கையும் , பத்த தசையில் ஸங்கோச விகாரங்களும் ,
ஆனுகூல்ய ப்ரதீகூல்ய ப்ரகாசமுகத்தாலே போகமென்கிற அவஸ்தையை அடைகையும் . போகமாவது தனக்கு அனுகூலமாகவாதல் ஒன்றை அனுபவிக்கை

வ்யாக்யானம்

தர்மபூதஜ்ஞானம் என்னும் இது, அந்தந்த ஆத்மாவிற்குத் தகுந்த காலத்தில் தானாகவே வெளிப்படும். எம்பெருமானுக்கும் ,நித்யர்களுக்கும் எங்கும் எப்போதும்
சகலத்தையும் அறியும் விதமாகஇது விளங்கும்.முக்தர்களுக்கு, ஒருமுறை நன்கு மலர்ந்து, மறுபடியும் சுருங்காமல் நீடித்து இருக்கும். பத்தர்களுக்கு, அவரவர்
கர்மவினைகளுக்கு ஏற்ப விரிவடைந்தும் , சுருங்கியும் விளங்கும்.

தர்மபூத ஜ்ஞானத்தின் ப்ரவ்ருத்தி என்பது, எல்லா விஷயங்களையும் குறித்த ஜ்ஞானத்தை ஏற்படுத்துவது. சரீரத்தையும் புலன்களையும் கட்டளைக்கு
உட்படுத்துவது, அதற்கான விருப்பத்தை ஏற்படுத்துவது, ஸம்ஸாரத்தில் விரிவடைவது; சுருங்குவது. இப்படி விஷயங்களை அனுபவிக்கும்போது,
எதை ஏற்பது என்பனவற்றையும் அனுபவிப்பதில் எது ஏற்புடைத்து என்பதையும் உணர்த்துவது.

அதிகாரத்திலிருந்து

தர்மபூதஜ்ஞானம் பற்றி மேலும் சில விளக்கங்கள்

ஈச்வர விபூதியான ஸர்வ வஸ்துவுக்கும் ஆனுகூல்யம் ஸ்வபாவமாய் இப்படி ஈச்வரனும் நித்யரும் முக்தரும் அனுபவியா நிற்க , ஸம்ஸாரிகளுக்குக்
காலபேதத்தாலும் புருஷபேதத்தாலும் தேசபேதத்தாலும் அல்பானுகூலமாயும் ப்ரதிகூலமாயும் உதாஸீனமாயுமிருக்கிற இவ்விபாகங்களெல்லாம்
இவ்வஸ்துக்களுக்கு ஸ்வபாவ ஸித்தங்களல்ல . இது இவர்களுடைய கர்மங்களுக்கீடாக ஸத்ய ஸங்கல்பனான ஈச்வரன் இவர்களுக்கு
பலப்ரதானம் பண்ணினப் ப்ரகாரம்

இக்கர்மபலம் அனுபவிக்கைக்குப் பத்தருக்கு ஸ்வரூப யோக்யதையும் ஸஹகாரியோக்யதையுமுண்டு. ஸ்வரூப யோக்யதை பரதந்த்ரசேதநத்வம் .
ஸஹகாரி யோக்யதை ஸாபராதத்வம். நித்யருக்கும் முக்தருக்கும் பரதந்த்ர சேதநதையாலே ஸ்வரூபயோக்யதையுண்டேயாகிலும்
ஈச்வராநபிமத விபரீதாநுஷ்டானமில்லாமையாலே ஸஹகாரி யோக்யதை இல்லை . ஈச்வரன் ஸர்வம்ப்ரசாஸிதவாய்த் தானொருத்தருக்கு
சாஸநீயனன்றிக்கே நிற்கையாலே பரதந்த்ர சேதநத்வமாகிற ஸ்வரூப யோக்யதையுமில்லை . ஸ்வதந்த்ராஞாதிலங்கனமாகிற ஸஹகாரி
யோக்யதையுமில்லை

ஜீவேச்வரரூபரான ஆத்மாக்களெல்லாருடையவும் ஸ்வரூபம் ஸ்வஸ்மை ஸ்வயம்ப்ரகாஸம் . இத்தர்மிஸ்வரூப ப்ரகாசத்துக்குப் பத்தருக்குமுள்பட
ஒரு காலத்திலும் ஸங்கோச விகாஸங்களில்லை . ஸர்வாத்மாக்களுடையவும் தர்மபூதஜ்ஞானம் விஷயப்ரகாசனவேளையிலே ஸ்வாச்ரயத்துக்கு
ஸ்வயம்ப்ரகாஸமாயிருக்கும் . ஜ்ஞானத்தவமும் ஸ்வயம்ப்ரகாஸத்வமும் தர்மதர்மிகளுக்கு ஸாதாரணம் . தர்மபூதஜ்ஞானத்துக்கு விஷயித்வமேற்றம் .
தர்மியான ஆத்மஸ்வரூபத்துக்குப் ப்ரத்யக்த்வம் ஏற்றம். ஜ்ஞானத்வமாவது கஸ்யசித் ப்ரகாசத்வம் ,
அதாவது தன்னுடையவாகவுமாம் , வேறொன்றினுடைய வாகவுமாம் ஏதேனுமொன்றினுடைய வ்யவஹாரானுகுண்யத்தைப்பண்ணுகை
ஸ்வயம்ப்ரகாஸத்வமாவது தன்னை விஷயீகரிப்பதொரு ஞானாந்தரத்தால் , அபேக்ஷையறத்தானே ப்ரகாசிக்கை .
தர்மபூதஜ்ஞானத்துக்கு விஷயித்வமாவது தன்னையொழிந்ததொன்றைக் காட்டுகை. ஆத்மாக்களுக்குப் ப்ரத்யக்தமாவது ,ஸ்வஸ்மைபாஸமானத்வம் .
அதாவது தன் ப்ரகாசத்துக்குத்தான் பலியாயிருக்கை என்றபடி ஏதேனுமொரு வஸ்துவின் ப்ரகாசத்துக்குப் பலியென்கிற ஸாமான்யாகாரத்தைத்
தன் ப்ரகாசத்துக்குத் தான் பலியென்று விசேஷித்தவாறே ப்ரத்யக்த்வமாம் .
இவ்விசேஷமில்லாத வஸ்துவுக்கு இஸ்ஸாமான்யமும் இத்தோடு வ்யாப்தமான சேதனத்வமுமில்லை . இத்தர்ம தர்மிகளிரண்டும் ஸ்வயம்பிரகாசமாயிருந்தாலும்
நித்யத்வாதி தர்மவிசேஷ விசிஷ்டரூபங்களாலே ஞானாந்தர வேத்யங்களுமாம் . தன்னுடைய தர்மபூதஜ்ஞானம் தனக்கு ஞானாந்தர வேத்யமாம்போது
ப்ரஸரணபேதமாத்ரத்தாலே ஞானாந்தர வ்யபதேசம் .

வ்யாக்யானம்

ஈச்வரனின் –பகவானின்–விபூதியான எல்லாப் பொருட்களுமே , அவற்றின் இயல்பு மாறாமல், எல்லோராலும் ஏற்கப்படும் தன்மையில் உள்ளன.
ஈச்வரன், நித்யர்கள், முக்தர்கள் ஏற்கிறார்கள். ஆனால்,பத்தருக்கு– ஸம்ஸாரிகளுக்கு இந்தப்பொருள்கள் ( விபூதிகள் ) , சில நேரங்களில் ,
சில இடங்களில் , ஒரு சில பத்தருக்கு ஏற்கும்படியாகவும்,வேறு சில நேரங்களில், சில இடங்களில் சில பத்தருக்கு ஏற்காதபடியும் உள்ளன.
ஆனால், இந்த முரண்பாடுகள் ,அந்தப் பொருட்களிடம் இயற்கையாகவே இருப்பதில்லை. இப்படி நேருவது, அந்தந்த பத்தர்களின் கர்மவினை காரணமாக
ஈச்வரனின் மாற்ற இயலாத ஸங்கல்பத்தினால் ஏற்படுகின்றன.

இங்கு காலபேதம் –என்பதாவது—-சீதகாலத்தில் அநுகூலமான அக்நி , உஷ்ண காலத்தில் பிரதிகூலமாக இருப்பதைப்போலே . ஒட்டகத்துக்கு, முள்
அநுகூலமென்றால் மாட்டுக்குப் புல் அநுகூலமானதைப் போலே —

பத்தர்கள் –ஸம்ஸாரிகள் –இப்படிக் கர்மவினைகளை அநுபவித்தலென்பது , ஈச்வரனுக்கு அடங்கியவர்கள் என்பதால் இயற்கை , வேறு சில காரணங்களுமுண்டு
என்பதால், பகவானுக்கு எதிரான பாபச் செயல்களைச் செய்வதாகும்.
நித்யர்கள், முக்தர்களுக்கும் ஈச்வரனுக்குக் கட்டுப்பட்டு இருப்பதால், கர்மபலன் அனுபவித்தல் என்பது அவர்களுக்கும் உண்டு. ஆனால், பகவானின்
விதிகளை மீறாமல் இருப்பதால், வேறு காரணங்கள் என்பவை இவர்களுக்கு இல்லை.
பகவான், அனைத்தையும் நியமிப்பவன் ; எவருக்கும் கட்டுப்பட்டு இல்லாதவன் , ஆகையால், பகவானுக்குக் இப்படியான அனுபவித்தல் என்பது இயற்கையாகவே
இல்லை. இப்படித்தான் செயலாற்றவேண்டும் என்று பகவானைச் சொல்ல யாரும் கிடையாது; ஆதலால்,மற்ற காரணங்களால் என்கிற பேச்சும்
இவருக்கு இல்லை.
ஸ்வரூப யோக்யதை—-கர்மபலனை இயற்கையாகவே அனுபவிப்பது
ஸஹகாரி யோக்யதை–கூடவே உள்ள வேறு காரணங்களான , பகவானுக்கு எதிராகப் பாபச் செயல்களைச் செய்வது

ஜீவ , ஈச்வர ரூப ஆத்மாக்கள் –(ஜீவாத்மாக்கள் எண்ண இயலாதவை ; ஈச்வரன் ஒருவனே)
இவை யாவும் ஸ்வயம் ப்ரகாசமுள்ளவை –அதாவது, தங்களுக்குத் தாங்கள்
ப்ரகாசமானவை. இது,ஸம்ஸாரிகள் உட்பட, யாருக்கும் எப்போதும்
விரிவதோ சுருங்குவதோ இல்லை.
ஆத்மாவுக்கு இயற்கையாகவே உள்ள ஜ்ஞானம் —ஸ்வரூப ஜ்ஞானம்
இதைத் தவிர தர்மபூதஜ்ஞானம் உள்ளது. இரண்டுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை யாதெனில்,
இவை இரண்டுமே , மற்ற எவற்றின் உதவியில்லாமலே , ப்ரகாசிப்பவை( ஸ்வயம்பிரகாசம் )
.தர்மபூதஜ்ஞானத்தின் விசேஷம்—-பொருள்களை உணர்த்துவது –விஷயித்வம் .
ஸ்வரூபஜ்ஞானத்தின் விசேஷம் —தன்னைத்தானே உணர்த்துவது —ப்ரத்யக்த்வம்
இவையிரண்டுக்கும் பொதுவாக உள்ள ஜ்ஞானம் — தன்னைப்பற்றியோ,
மற்றொன்றைப் பற்றியோ உணர்த்துவது ;தன் மீதோ ,மற்றவற்றின் மீதோ
செயலாற்ற வைக்கிறது.
ஸ்வயம்ப்ரகாசம் என்பது, தன்னை உணர்த்த /விளக்க/ அறிய,
மற்ற ஏதோ ஒரு ஜ்ஞானம் அவச்யமில்லாமல் தானாகவே தன்னை உணர்த்துதல்
தர்மபூதஜ்ஞானம் —தன்னை அல்லாமல், மற்றொரு பொருளை உணர்த்துவது.
ஸ்வரூப ஜ்ஞானம் —தன்னையே உணர்த்துவது
இவை பொதுவான கருத்து.
ஒரு ஆத்மாவின் ஸ்வரூபஜ்ஞானம் தன்னையே அறிந்து அதனால் தானே
பலனடைவது–இது ப்ரத்யக்த்வம் என்று பார்த்தோம். இப்படி ப்ரத்யக்த்வம் இல்லாதவை
சேதநன் என்று கூற இயலாது.
தர்மபூதஜ்ஞானமும் ,இது உள்ள ஆத்மாவும் (சேதநன்). தங்களைத் தாங்களே
வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் ஆற்றல் பெற்றிருந்தாலும் , சாஸ்த்ரம் மூலமாக
வெளிப்படுத்தி, நித்யத் தன்மை போன்றவற்றை விளக்கும்.
தானே வெளிப்படும் தர்மபூதஜ்ஞானமும், மற்ற ஒரு ஜ்ஞானத்தின்
மூலமாகவும் விளக்கப்படலாம் –இப்படிப்பட்ட ஜ்ஞானம் என்பது
தர்மபூதஜ்ஞானத்தின் ஒரு பகுதியே ஆகும்

அதிகாரத்திலிருந்து

மூன்று வகை அசேதநங்கள் –நிரூபணமும், இலக்கணமும்

த்ரிவிதாசேதனங்களும் பரருக்கே தோன்றக்கடவனவாயிருக்கும் அசேதநத்வமாவது
ஞானாச்ரயமன்றிக்கேயொழிகை . பிறருக்கே தோன்றுகையாவது தன்
ப்ரகாசத்துக்குத்தான் பலியன்றிக்கேயொழிகை . இவையிரண்டும் தர்மபூத
ஞானாதிகளுக்கும் துல்யம்

த்ரிவிதாசேதனங்களென்றெடுத்தவற்றில் ப்ரக்ருதியும் காலமும் ஜடங்கள் .
ஸுத்தஸத்வமான த்ரவ்யத்தையும் ஜடமென்று சிலர் சொல்லுவார்கள்
ஜடத்வமாவது ஸ்வயம்பிரகாசமன்றிக்கேயிருக்கை . பகவத்சாஸ்த்ராதி
பராமர்சம் பண்ணினவர்கள் ஞானாத்மகத்வம் சாஸ்வ ஸித்தமாகையாலே
ஸுத்தஸத்வத்ரயத்தையும் ஸ்வயம்ப்ரகாசமென்பார்கள்

இப்படி ஸ்வயம்ப்ரகாசமாகில் ஸம்ஸாரிகளுக்கு சாஸ்த்ரவேத்யமாக வேண்டாதே
தானே தோன்ற வேண்டாவோவென்னில் ஸர்வாத்மாக்களுடையவும்
ஸ்வரூபமும் தர்மபூத ஞானமும் ஸ்வயம்ப்ரகாசமாயிருக்க ஸ்வரூபம்
தனக்கே ஸ்வயம்பிரகாசமாய் வேறெல்லார்க்கும் ஞானாந்தரவேத்யமானாற்
போலவும் தர்மபூத ஞானம் ஸ்வாச்ரயத்துக்கே ஸ்வயம்ப்ரகாசமாய்
இதரருக்கு ஸ்வயம்ப்ரகாசம் அல்லாதாப்போலவும் , இதுவும் நியதவிஷயமாக
ஸ்வயம்ப்ரகாசமானால் விரோதமில்லை

யோ வேத்தி யுகபத்ஸர்வம் ப்ரத்யக்க்ஷேண ஸதா ஸ்வத :
தம் ப்ரணம்ய ஹரிம் சாஸ்த்ரம் ந்யாயதத்வம் ப்ரஸக்ஷ்மஹே
என்கிறபடியே தர்மபூத ஞானத்தாலே ஸர்வத்தையும் ஸாக்ஷாத்கரித்துக்
கொண்டிருக்கிற ஈச்வரனுக்கு ஸுத்தஸத்வத்ரயம் ஸ்வயம்ப்ரகாசமாயிருக்கிறபடி
எங்ஙனேயென்னில் —-
இவனுடைய தர்மபூத ஞானம் திவ்யாத்மஸ்வரூபம் ஸ்வயம்ப்ரகாசமாயிருக்கிறாப்போல
இதுவும் ஸ்வயம் ப்ரகாசமாயிருக்கலாம் . இப்படி நித்யருக்கும் துல்யம் .
விஷயப்ரகாச காலத்திலே தர்மபூத ஞானம் ஸ்வாச்ரயத்துக்கே ஸ்வயம்ப்ரகாசமானாற்போலே
முக்தருக்கும் அவ்வவஸ்தையிலே இதுவும் ஸ்வயம் ப்ரகாசமானால் விரோதமில்லை
தர்மபூத ஞானத்தினுடைய ஸ்வாத்ம ப்ரகாசன சக்தியானது ,விஷயப்ரகாசமில்லாத
காலத்தில் கர்மவிசேஷங்களாலே ப்ரதிபத்தையானாற்போலே ஸுத்தஸத்வத்தினுடைய
ஸ்வாத்ம ப்ரகாசன சக்தியும் பத்ததசையில் ப்ரதிபத்தையாகையாலே , ஸுத்தஸத்வம்
பத்தருக்கு ப்ரகாசியாதொழிகிறது

திய : ஸ்வயம்ப்ரகாசத்வம் முக்தொள ஸ்வாபாவிகம் யதா
பத்தே கதாஸித்ஸம்ருத்தம் ததா அத்ராபி நியம்யதே

இவ்வளவு அவஸ்தாந்தராபத்தி விகாரித்ரவ்யத்துக்கு விருத்தமன்று . ஆகையாலே
ப்ரமாணப்ரதிபந்நார்தத்துக்கு யுக்திவிரோதம் சொல்ல வழியில்லை .
இங்ஙனன்றிக்கே உபசாரத்தாலே நிர்வஹிக்கப்பார்க்கில் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திலும்
ஞானாதிசப்தங்களை அன்யப்பரங்களாக்கலாம் . ஸ்வயம்ப்ரகாசத்துக்கு
ரூபரஸாதிகுணங்களுக்கும் அவையடியாக வந்த ப்ருதிவ்யாதி விபாகமும் பரிணாமாதிகளும்
கூடுமோவென்கிற சோத்யமும் தர்மபூத ஞானத்துக்கும் தர்மிஞானத்துக்குமுண்டான
வைஷ்மயங்களை ப்ரதிபந்தியாகக் கொண்டு ப்ரமாணபலத்தாலே பரிஹ்ருதம் .
இப்படி ஸ்வயம்ப்ரகாசமான ஸுத்தஸத்வ த்ரயத்தை ஞாத்ருத்வமில்லாமையாலே
த்ரிவிதாசேதநங்களென்று சேரக்கோத்தது

இவ்வசேதனங்கள் மூன்றுக்கும் ப்ரவ்ருத்தியாவது ஈச்வரஸங்கல்பானுரூபங்களான விசித்ர பரிணாமாதிகள்

வ்யாக்யானம்

ப்ரக்ருதி, காலம்,ஸுத்தஸத்வம் –மூன்று வகையான அசேதனங்கள்

மூன்று வகையான அசேதனங்கள் –பரருக்கே –மற்ற ஜீவன்களுக்கே தோன்றுகின்றன
தங்களுக்காக அல்ல.
அசேதனம் என்பது— ஞானம் இல்லாமலிருப்பது
மற்றவர்களுக்காகவே தோன்றுவது என்பது — அவை,தங்களுக்குத் தாங்களே
பலன் அளித்துக்கொள்வதில்லை என்பதாகும் . ஞானம் இல்லாமலிருப்பது ,
தனக்காக இல்லாமலிருப்பது –இவையிரண்டும்—இவர்களுடைய தர்மபூத ஞானம்
என்பதற்குப் பொருந்தும்.

மூன்று வகையான அசேதனங்கள் என்று பார்த்தோம் . இவற்றில் ப்ரக்ருதி , காலம்
இரண்டும் ஜடப்பொருள்கள் , ஒரு சிலர் ஸுத்தஸத்வத்தையும் ஜடப்பொருள் என்று
சொன்னாலும்,அது அப்படியல்ல
ஜடப்பொருள் என்றால் தன்னைத் தானே வெளிப்படுத்த முடியாத பொருள்
என்று அர்த்தம்.
சாஸ்த்ரங்கள் சொல்கின்றன; பாஞ்சராத்ரம் முதலான ஆகம வல்லுநர்கள்
-சொல்வது—–ஸுத்தஸத்வம் என்பது ஜ்ஞானம் முழுவதும் உள்ள அசேதநம் —
ஆதலால் இது ஜடம் அல்ல , தானாகவே வெளிப்படக்கூடியது –இது ஸுத்தஸத்வம்
(அதாவது, முழுவதும் ஸத்வமயம் .பரமபதம் என்கிற ஸ்ரீவைகுண்டம்
முழுதும் ஸுத்தஸத்வம் — )

ஸுத்தஸத்வம் தானாகவே வெளிப்படும் திறனுள்ளது;சாஸ்த்ரங்கள் மூலமாக
தெரிந்துகொள்ளத் தேவையில்லையெனில் ,ஸம்ஸாரிகளுக்கு –பத்தர்களுக்கு —
ஏன் புலப்படவில்லை என்றால்—–
ஜீவனின் ஸ்வரூபம் –பத்தர் –அவரவர்க்கு மட்டுமே வெளிப்படும். ஸ்வயம்ப்ரகாசம்
என்று பார்த்தோம். இயற்கையாகவே ஆத்மாவிற்கு–சேதநன் –பத்தன் —
என்று எந்தப் பெயரிட்டுச் சொன்னாலும்–ஸம்ஸாரிகளுக்கு இயற்கையாகவே
உள்ளது. இந்த ஆத்மா–ஸம்ஸாரி —மற்றவர்களை அறிய தர்மபூத ஞானம் உதவுகிறது.
இந்த தர்மபூத ஞானம்அந்தந்த ஆத்மாவுக்கு மட்டுமே புலப்படும்.
ஸுத்தஸத்வம் என்பது,, ஈச்வரன், நித்யர் முக்தர் –இவர்களுக்கு மட்டுமே
தானாகவே வெளிப்படும். மற்றவர்களுக்கு வெளிப்படாது.

ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் அருளிய ”ந்யாய தத்வத்”தின் மங்கள ச்லோகத்தை
ஸ்வாமி தேசிகன் இங்கு சொல்கிறார்
யோ வேத்தி யுகபத்ஸர்வம் ப்ரத்யக்க்ஷேண ஸதா ஸ்வத :
தம் ப்ரணம்ய ஹரிம் சாஸ்த்ரம் ந்யாயதத்வம் ப்ரஸக்ஷ்மஹே

எந்த ஸர்வேச்வரன் , எல்லாவற்றையும் ஒரே சமயத்தில் தனது ஸ்வபாவம்
மூலமாக அறிகிறானோ அந்த ஸ்ரீ ஹரியை நமஸ்கரித்து , ந்யாயதத்வம்
என்கிற இந்த சாஸ்த்ரத்தைக் கூறுகிறோம்
ஒரு சந்தேகம் வரலாம் —-
ஸுத்தஸத்வம் , பகவானின் தர்மபூத ஞானம் மூலமாக அவனுக்குப்
புலப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொண்டால் , ,பகவானுக்கு , அது ,தானாகவே
புலப்படுவது என்று கூறுவது சரியா ?
பகவானின் தர்மபூத ஞானம் அவனுடைய திவ்ய ஸ்வரூபம் உட்பட
எல்லாவற்றையும் புலப்படவைக்கிறது . என்றாலும் , அவனது ஸ்வரூபம் தானாகவே
வெளிப்படவல்லது என்று அறுதியிட்டுச் சொல்வதைப்போல
ஸுத்தஸத்வமும் , தர்மபூத ஞானம் மூலமாக வெளிப்பட்டாலும்
தானாகவே வெளிப்படுவதாகவே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது
சாஸ்த்ர முடிவு.நித்ய ஸூரிகளுக்கும் இப்படியே
ஒரு பொருளைத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டிய சமயத்தில் , ஆத்மாவிற்கு ,
தர்மபூத ஞானம் தானாகவே வெளிப்படுவதைப்போல ,
முக்தர்களுக்கு , ஸுத்தஸத்வமும், தானாகவே வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் .
இதில் முரண்பட்டு ஏதுமில்லை.
ஆனால், பத்தனுக்கு , ஸம்ஸாரிகளுக்கு , கர்மவினை காரணமாக ,
ஒரு பொருளை உணர்த்தவேண்டிய சமயத்தில், தர்மபூத ஞானம் தடைப்படும் .
இதைப்போலவே, ஸம்ஸாரத்தில் உள்ளவர்களுக்கு ஸுத்தஸத்வமும்
தானாகவே வெளிப்படுத்த இயலாமல் போகும்.

திய : ஸ்வயம்ப்ரகாசத்வம் முக்தொள ஸ்வாபாவிகம் யதா
பத்தே கதாஸித்ஸம்ருத்தம் ததா அத்ராபி நியம்யதே

மோக்ஷ வேளையில் , தானாகவே வெளிப்படும் தர்மபூத ஞானம்
ஸம்ஸாரத்தில் சில நேரங்களில் தடைப்படுகிறது . இதைப்போலவே
ஸுத்தஸத்வ விஷயத்திலும் நேருகிறது.

இவ்வளவு — அவஸ்தாந்தராபத்தி—-வேறு ஒரு நிலையை அடைவதானது —
பொருள்கள் மாற்றமடையும்போது அவை ஒரு சிலரால் ஏற்கப்படுவதோ
நிராகரிக்கப்படுவதோ நிகழலாம். மற்றவர்கட்கும் இப்பொருள் குறித்து
இதே போன்ற நிலை ஏற்படலாம் இதில் முரண்பட்டு ஏதுமில்லை .
சாஸ்த்ரங்களைப் ப்ரமாணமாக எப்போதும் ஏற்கவேண்டும்.
ஸுத்தஸத்வம் , சேதநன் மேலும் அறிபவன் ஆகிய இரண்டின்
தன்மையும் இல்லாமலிருப்பதால் , அசேதனத்தில் சேர்க்கப்பட்டது.

இந்த மூன்று அசேதனங்களின் ப்ரவ்ருத்தி என்பது, பகவானின்
ஸங்கல்பத்தின்படி தொடர்ந்து மாறியபடியே இருப்பதே இவற்றின்
பரிணாமம்

அதிகாரத்திலிருந்து —

த்ரிகுண த்ரவ்யத்தின் ஸ்வரூப –ஸ்திதி

இவற்றில் த்ரிகுண த்ரவ்யத்துக்கு ஸ்வரூப பேதம் குணத்ரயாச்ரயத்வம்
ஸததபரிணாமசீலமான இத்த்ரவ்யத்துக்கு ஸத்த்வரஜஸ்தமஸ்ஸுக்கள்
அன்யோன்யம் ஸமமானபோது மஹாப்ரளயம் . விஷமமானபோது ஸ்ருஷ்டி
ஸ்திதிகள் . குணவைஷம்யமுள்ள ப்ரதேசத்திலே மஹதாதி விகாரங்கள் . இதில்
விக்ருதமல்லாத ப்ரதேசத்தையும் விக்ருதமான ப்ரதேசத்தையுங்கூட
ப்ரக்ருதி மஹதஹங்கார தன்மாத்ர பூதேந்த்ரியங்களென்று இருபத்துநாலு
தத்வங்களாகச் சாஸ்த்ரங்கள் வகுத்துச் .சொல்லும் சில விவக்ஷா விசேஷங்களாலே
ஓரோரிடங்களில் அவாந்தர வகுப்புக்களும் அவற்றின் அபிமானி தேவதைகளும்
அவ்வோ உபாஸநாதிகாரிகளுக்கு அறிவெனும். ஆத்மாவுக்கு அவற்றிற்காட்டில்
வ்யாவ்ருத்தியறிகை இங்கு நமக்குப் ப்ரதானம்

வ்யாக்யானம்

மூன்று அசேதனங்களில் ,ப்ரக்ருதியின் ஸ்வரூபம் என்பது மூன்று குணங்களுடன் உள்ளது .
இந்தப் ப்ரக்ருதி எப்போதும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.ப்ரக்ருதியில் உள்ள
ஸத்வ ,ரஜஸ் ,தாமஸ குணங்கள் யாவும் சரிசமமாக இருக்கும்போது
மஹா.ப்ரளயம் ஏற்படுகிறது . இவற்றில் வேறுபாடு இருக்கும்போது ஸ்ருஷ்டி
உண்டாகிறது. இந்தக் குணங்களில் ஏற்றத்தாழ்வு உண்டாகும்போது ,
”மஹத்” முதலானவைகளாக மாறுகிறது.
மாறாமல் உள்ள ப்ரக்ருதியின் பகுதி, மாறும் ப்ரக்ருதியின் பகுதி –இவற்றை,
சாஸ்த்ரங்கள் 24 தத்வங்களாகப் பிரிக்கின்றன.
இந்தப் பிரிவுகளைப் பற்றிய விவரங்களையும், ஒவ்வொரு பிரிவுக்கான தேவதையையும்
இவற்றைத் த்யானம் செய்யத் தகுதி உள்ளவர்கள் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்
இவை யாவும், ஆத்மாவைக் காட்டிலும் வேறானவை. அந்த வேறுபாடு என்ன என்பதையும்
அறியவேண்டும்

அதிகாரத்திலிருந்து —-

தத்வங்கள் ,ஈச்வரனுக்கு ஆயுதங்களாகவும், ஆபரணங்களாகவும் இருப்பது

இவையெல்லாம் ஸர்வேச்வரனுக்கு அஸ்த்ரபூஷணாதி ரூபங்களாய் நிற்கும் நிலையை

புருடன் மணிவரம் ஆக பொன்றா மூலப் பிரகிருதி மறுவாக மான் தண்டாகத்
தெருள் மருள்வா ளுறையாக வாங்கா ரங்கள் சார்ங்கஞ்சங் காகமனம் திகிரியாக
விருடிகங்க ளீரைந்துஞ் சரங்களாக இருபூத மாலை வனமாலையாகக்
கருடன் உருவாம் மறையின் பொருளாம் கண்ணன் கரிகிரிமேல் நின்று அனைத்தும் காக்கின்றானே

என்கிற கட்டளையிலே அறிகை உசிதம்

இருபத்துநாலு தத்வங்களுக்கும் அன்யோன்ய ஸ்வரூபபேதமும் அவ்வோ
லக்ஷணங்களாலே ஸித்தம் . இவற்றில் கார்யமான இருபத்துமூன்று
தத்வங்களுக்கும் இவற்றால் ஆரப்தங்களானவற்றுக்கும் ஸ்திதியில்
வரும் ஏற்றச் சுருக்கங்கள் புராணங்களிலே ப்ரஸித்தமானபடியே கண்டு
கொள்வது.
ஸ்வஸத்தா பாஸகம் ஸத்த்வம் குணஸத்த்வாத்விலக்ஷணாம்
தமஸ : பரமோ தாதா அப்ராக்ருதம் ஸுரைர்வந்த்யம்

இத்யாதிகளாலே தமஸ்ஸுக்கு மேலான தேசவிசேஷம் ஸித்திக்கையாலே

அனந்தஸ்ய ந தஸ்யாந்த : ஸங்க்யானம் வா அபி வித்யதே
ததனந்தபஸங்க்யாத ப்ரமாணம் சாபி வை யத :

இத்யாதிகள் நித்யவிபூதியில் அவச்சின்னமல்லாத ப்ரதேசத்தாலே மூலப்ரக்ருதிக்கு
ஆனந்த்யம் சொல்லுகின்றன

வ்யாக்யானம்

இந்த 24 தத்வங்களும் எம்பெருமானுக்கு ஆயுதங்களாகவும், ஆபரணங்களாகவும்
இருப்பதை , ”புருடன் மணிவரமாக —” என்னும் பாசுரம் சொல்கிறது.

ஸ்வாமி தேசிகனின் ”அதிகார சங்க்ரஹம் ”–பாசுரம் 41

கருடனுடைய சரீரம் வேதங்கள்; இந்த வேதங்களின் பொருள் கண்ணன்.

ஜீவன் –கௌஸ்துப ரத்னம் ;மூல ப்ரக்ருதி –ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மறு ; மஹத்வம் —
கௌமோதகி என்கிற கதை ; ஜ்ஞானமும் ,அஜ்ஞானமும் —கந்தகம் என்கிற கத்தி ,
அதன் உறை ; ஸாத்விக அஹங்காரம்—சார்ங்கம் என்கிற வில் ;தாமஸ அஹங்காரம் —
சங்கம் ; மனஸ் —சக்ரம் ; ஈரைந்து இந்த்ரியங்கள் —-பாணங்கள் ;
தன்மாத்ரை 5ம் பூதங்கள் 5ம் —வனமாலை;

இப்படியாக, சகல தத்வங்களும் ,ஆயுதமாகவும் ஆபரணமாகவும்
இருக்க,ஹஸ்திகிரியின் மேலே எல்லோரும் தரிசிக்கும்படி நின்று
எல்லாவற்றையும் காப்பாற்றுகிறான்

ஈரைந்து இந்த்ரியங்கள் —- ஜ்ஞானேந்திரியங்கள் 5ம் கர்மேந்த்ரியங்கள் 5ம் — பாணங்கள் ;
தன்மாத்ரை 5ம்—ஸப்தம் , வாயு, தேஜஸ், ஜலம் , மண்.
பூதங்கள் 5ம் — ஆகாசம் , காற்று,நெருப்பு, ஜலம் ,மண் ஆக 10ம் —வனமாலை;

இந்த 24 தத்வங்களின் ஸ்வரூபம் அவற்றின் இலக்கணம் தெரிந்துகொள்ளவேணும்
இவற்றில் 23 தத்வங்கள் , ப்ரக்ருதியின் மாறுதல்களால் ,ப்ரக்ருதியின் கார்யமாக
வெளியாகிறது . மேலும் இவை ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு மாறுதல்களை
ஏற்படுத்துகின்றன இவற்றின் விளைவுகளும் வேறானவை.இவை புராணங்களில் உள்ளன.

ஸ்வஸத்தா பாஸகம் ஸத்த்வம் குணஸத்த்வாத்விலக்ஷணாம்—பௌஷ்கர ஸம்ஹிதை
ஸுத்தஸத்வம் என்பது தானாகவே வெளிப்படுவது; இந்த ஸுத்தஸத்வம்,
ரஜஸ் ,தமஸ் இவற்றுடன் உள்ள ஸத்வம் என்பதைக் காட்டிலும் வேறானது

தமஸ : பரமோ தாதா———– ஸ்ரீமத் ராமாயணம்
தமஸ்ஸுக்கும் அப்பால் உள்ளவன் பரமாத்மா –எம்பெருமான்

அப்ராக்ருதம் ஸுரைர்வந்த்யம்———ஜிதந்தே ஸ்தோத்ரம்
நித்யவிபூதி என்பது, ப்ரக்ருதியைக் காட்டிலும் வேறானது;நித்யஸூரிகள் இருக்கும் இடம் ;
அவர்களால் போற்றப்படுவது

ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் —
அனந்தஸ்ய ந தஸ்யாந்த : ஸங்க்யானம் வா அபி வித்யதே
ததனந்தபஸங்க்யாத ப்ரமாணம் சாபி வை யத :

ப்ரக்ருதிக்கு அழிவு கிடையாது ; கால அளவும் கிடையாது . இப்படி அளவிட இயலாதது

இப்படியாக, நித்ய விபூதிக்கு உட்படாத ப்ரக்ருதியின் எல்லையின்மை கூறப்பட்டது.
(உத்தமூர் ஸ்வாமி —–ஸத்வம் ,ரஜஸ் ,தமஸ் —மூன்று குணங்கள் . ஸத்வ குணம்
தத்வஜ்ஞானத்துக்குக் காரணமானாலும் ரஜஸ், தமஸ் அதிகமானால்,
ஸத்வம் அடங்கிவிடும் )

அதிகாரத்திலிருந்து —

மூன்று குணங்களின் ப்ரவ்ருத்தி பேதங்கள்

த்ரிகுணத்ரயத்துக்குப் ப்ரவ்ருத்தி பேதம் பத்த சேதநருடைய போகாப வர்கங்களுக்கும்
ஈச்வரனுடைய லீலாரஸத்துக்குமாக ஸமமாகவும் விஷமமாகவும் பரிணாம
ஸந்ததியையுடைத்தாய் தேஹேந்த்ரியாதிரூபத்தாலே அவ்வோ வ்யாபாரங்களையும்
பண்ணுகை . இது ரஜஸ்தமஸ்ஸுக்களையிட்டுப் பத்தர்க்குத் தத்த்வங்களிலுண்மையை
மறைத்து விபரீத ஜ்ஞானத்தை உண்டாக்குகிறது போகார்த்தமாக . இதுதானே
அபவர்க்கார்த்தமாக ஸத்த்வ விவ்ருத்தியாலே தத்த்வங்களை யதாவத் ப்ரகாசிப்பிக்கிறது
இவையெல்லாமீச்வரனுக்கு லீலாரஸாவஹமாயிருக்கும்

வ்யாக்யானம்

மூன்று குணங்களும் ப்ரக்ருதியும் –ப்ரக்ருதியின் செயல்கள்
1. ஸத்வம் ,ரஜஸ் ,தமஸ் மூன்று குணங்களும் சமமாக ,ஒரே அளவில் இருக்கும்போது
ப்ரளயம் உண்டாகிறது.
2. ப்ரக்ருதியின் செயல்கள் பேதப்பட்டு ( ஒன்று அதிகமாதல்,இன்னொன்று குறைதல்,இப்படி )
ப்ரக்ருதியும் மாறுதல் அடைந்து ஸ்ருஷ்டி ஏற்படுகிறது
3. ஸ்ருஷ்டி சமயத்தில் ஜீவன்கள் ஸம்ஸாரத்தில் கட்டுப்பட்டு அநுபவத்தை அடைகிறது
4. அநுபவம் மூலமாக ஜீவன்கள் ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுபடுகிறது
5. இவை யாவும் பகவானின் லீலைக்காக ஏற்படுகிறது
6. லீலைக்கு ஏற்றவகையில் –அதற்கு ஏற்றவாறு பெயர் மற்றும் உருவம் எடுக்கிறது
( மொத்தத்தில் லீலா விபூதி )
7. ஜீவன்கள் அடையும் உடல்–சரீரம் காரணமாக ரஜோ தாமஸ குணங்களால்
உண்மையான தத்வத்தை , இவை மறைத்து ,தவறான ஜ்ஞானத்தைக் கொடுக்கிறது.
8. ஜீவனுக்கு ,ஸத்வகுணம் மேலோங்கும்போது அவனுக்கு உண்மையான ஜ்ஞானம்
புலப்படுகிறது
9. இந்த உண்மையான ஜ்ஞானம் , மோக்ஷத்தை அடையும் வழியில் ஜீவனை முயற்சிக்கச்
செய்கிறது.
இவை யாவும் பகவானின் லீலை

அதிகாரத்திலிருந்து ——

ஸுத்தஸத்வத்தின் ஸ்வரூபம், ஸ்திதி, ப்ரவ்ருத்தி

ஸுத்தஸத்வத்துக்கு ஸ்வரூபபேதம் ரஜஸ்தமஸ்ஸுக்களோடு கலவாத
ஸத்த்வகுணாச் ரயமாயிருக்கை . இதின் ஸ்திதிபேதம் நித்யமான மண்டப
கோபுராதிகளிலும் ஈச்வரனுடையவும் நித்யருடையவும் விக்ரஹவிசேஷங்களிலும்
நித்யமாயிருக்கும் .நித்யருடையவும் முக்தருடையவும் ஈச்வரனுடையவும்
அநித்யேச்சையாலே வந்த விக்ரஹாதிகளில் அநித்யமாயிருக்கும் . இதின்
ப்ரவ்ருத்திபேதம் இவர்களுடைய இச்சைக்கீடான பரிணாமாதிகளிலே
சேஷிக்கு போகோபகரணமாயும் சேஷபூதனுக்கு கைங்கர்யோபகரணமாயும்
நிற்கை

வ்யாக்யானம்

ஸுத்தஸத்வத்தின் ஸ்வரூபம் என்பது,ரஜஸ் தமஸ் கலவாத/சேராத/ ஸுத்த
ஸத்வமாகும் . இது ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இருக்கிற மண்டபம், கோபுரம் ஈச்வரனின்
விக்ரஹம் , நித்யர்களின் சரீரம் என்கிற தன்மைகளில் நிரந்தரமாக இருக்கும்.
ஆனால் ,
ஈச்வரன் , நித்யர் , முக்தர் இவர்களின் தாற்காலிக விருப்பத்தின்படி விக்ரஹம்
போன்றவற்றில் நித்யமாக இருப்பதில்லை .ஈச்வரனின் விருப்பப்படி ஸுத்தஸத்வமான
ஒரு போகம் இன்னொரு போகமாக மாறுதல் அடையும் .நித்யரின் ப்ரார்த்தனைப்படி
ஸுத்தஸத்வமான ஒரு பொருள் —உதாரணமாக——ஆலவட்டம்—
சாமரமாக மாறும் ; மாறுபாடு அடையும் , முக்தனின் வேண்டுகோளின்படி
ஸுத்தஸத்வமான ஒரு புஷ்பம் , இன்னொரு புஷ்பமாக மாறுதல் அடையும்
இத்தகைய மாறுதல்கள் மூலமாக ஸுத்தஸத்வமானது எஜமானானாகிய
எம்பெருமானுக்கு அனுபவிக்கும் பொருளாகவும் , நித்யர் முக்தர்களுக்கு கைங்கர்யம்
செய்வதற்கான பொருளாகவும் இருக்கிறது

அதிகாரத்திலிருந்து

காலத்தின் ஸ்வரூப–ஸ்திதி–ப்ரவ்ருத்தி பேதங்கள்

காலத்துக்கு ஸ்வரூபபேதம் ஜடமாய் விபுவாயிருக்கை . இதன் ஸ்திதி
காலாவச்சேதமில்லாமையாலே நித்யையாயிருக்கும் . இதின் ப்ரவ்ருத்தி பேதம்
கலாகாஷ்டாதி விபாகத்தாலே ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளுக்கு உபகரணமாயிருக்கிறபடியிலே
கண்டு கொள்வது

இத்த்ரவ்யங்களெல்லாம் ஸ்வரூபேண நித்யங்களாயிருக்கும் நாமாந்தரபஜனார்ஹாவஸ்தா
விசேஷ விசிஷ்டதையிட்டுச் சிலவற்றை அநித்யங்களென்கிறது . அழிந்ததோடு
ஸஜாதீயங்களான அவஸ்தாந்தரங்கள் மேலும் முழுக்க வருகையிலே
ப்ரவாஹநித்யங்களென்று சொல்லுகிறது

இப்பதார்த்தங்கள் எல்லாவாற்றினுடையவும் ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதங்கள்
ஈச்வரனுக்கு ஸ்வாதீநங்களாயிருக்கையாவது ஈச்வரஸத்தையையும்
ஈச்வரேச்சையையுமொழிய இவற்றுக்கு ஸத்தாதிகள் கொடாதொழிகை

ஆகையால் ஸமஸ்த வஸ்துக்களுக்கும் ஸ்வபாவ ஸித்தானுகூல்யம் ஈச்வரேச்சாயத்தம் .
இத்தாலே ஈச்வரனுக்கும் நித்யருக்கும் முக்தருக்கும் ஸர்வமும் அநுகூலமாயிருக்கும்
பத்தருக்குக் கர்மாநுரூபமாகப் புருஷபேதத்தாலும் காலபேதத்தாலும் இவற்றில்
ப்ராதிகூல்யங்களும் அல்பானுகூல்யங்களும் நடவாநிற்கும் . இப்பத்தர்
தங்களுக்கும் ஸ்வாத்மஸ்வரூபம் ஸர்வதா அநுகூலமாக ஈச்வரேச்சாஸித்தம் . இப்படி
அநுகூலமான ஆத்மஸ்வரூபத்தோடே ஏகத்வ ப்ரமத்தாலும் கர்மவசத்தாலுமிறே
ஹேயமான சரீரம் ஞானாஹீனருக்கு அநுகூலமாய்த் தோற்றுகிறது .
இவற்றுக்குக் கர்மாபாதிகமான ப்ரதிகூலரூபத்தாலே முமுக்ஷுவைப் பற்ற
த்யாஜ்யத்வம் . ஸ்வாபாவிகமான அநுகூல ரூபத்தாலே முக்தனைப் பற்ற அவை தமக்கே
உபாதேயத்வம் . அஹங்கார மமகாரயுக்தனாய்க் கொண்டு தனக்கென்று
ஸ்வீகரிக்குமவையெல்லாம் ப்ரதிகூலங்களாம் . ஸ்வரூபஜ்ஞானம் பிறந்து
ஸ்வாமிசேஷமென்று காணப்புக்கால் எல்லாம் அநுகூலமாம் . இவ்வர்த்தம் பரிபூர்ண
ப்ரஹ்மானுபவம் சொல்லுமிடத்திலே பரக்கச் சொல்லக்கடவோம்

வ்யாக்யானம்

காலத்தின் ஸ்வரூபம் என்பது தானே வெளிப்படாது; ஆனால் எங்கும் பரவியிருக்கும்
இதற்கு கால அளவு எல்லையில்லாதது; அதனால் என்றும் இருப்பது –ஸ்திதி ஆகிறது
இதன் செயல் ஸ்ருஷ்டிக்கு உதவுகிறது. ( காலத்தின் அளவுகள் மேலேயே கூறினோம் )

இதன் ஸ்வரூபம் —எங்கும் பரவியிருப்பது
இதன் ஸ்திதி—என்றும் இருப்பது
இதன் ப்ரவ்ருத்தி அல்லது செயல்—ஸ்ருஷ்டிக்கு உதவியாக இருப்பது

இத்த்ரவ்யங்களெல்லாம் –வஸ்துக்களெல்லாம் ஸ்வரூபத்தால் என்றுமே இருந்தாலும்
தங்களது நிலையை அவ்வப்போது மாற்றிக்கொள்கின்றன . அதனால், தாற்காலிகமானவை
என்றோ அழியக்கூடியவை என்றோ சொல்ல இயலாது. நிலையை மாற்றுவது என்பது
நீர் ,பனிக்கட்டி ஆதல், பிறகு நீர் ஆதல் , பிறகு ஆவியாதல் . இப்படி மாற்று நிலையில்
வேறுபெயரிட்டாலும் ,பழைய நிலையிலிருந்து ,புதிய நிலைக்கு வரும்போது
இடைவெளியே இல்லாததால், இவை நித்யம் என்றே சொல்லப்படுகின்றன

இப்பதார்த்தங்கள் என்கிற வஸ்துக்களின் ஸ்வரூபம் ஸ்திதி, ப்ரவ்ருத்தி ஆகிய ஈச்வரனின்
இட்ட வழக்காயுள்ளன. ஏனெனில்,அவனில்லாமல் இவை இல்லை;
அவனுடைய ஸங்கல்பமில்லாமல் இவை இல்லை

ஆகையால், ஸமஸ்த வஸ்துக்களுக்கும் ,ஈச்வரனின் ஸங்கல்பம் இயல்பாகவே ஏற்புடைத்து.
ஆனால், ஸம்ஸாரிகளுக்கு –பத்தர்களுக்கு, அவரவர் கர்மவினைகளுக்கு ஏற்ப ஒரு சில
சில சமயங்களில் ஏற்புடையதாகவும்,மற்றச் சில சமயங்களில் அப்படி ஏற்க
இயலாததாகவும் ஆகிவிடும். இவர்களின் ஆத்மஸ்வரூபம் , இவர்களால் ஏற்கப்படுகிறது.
ஒரு சிலருக்கு சரீரம் ஏற்கத்தகுந்தது என்று சிந்தனை வர, அதனால் சரீர அபிமானம்
பெருகி,ப்ரக்ருதி அதன் மாறுபாடுகள் யாவும் கர்மவினை காரணமாக
இந்தச் சிலரை ஸம்ஸார பந்தத்தில் ஆழ்த்திவிடும் மோக்ஷத்தை அடையத் துடிப்பவன்
இந்தப் பற்றுதல்களை விலக்கி ஒழிக்கவேண்டும்.
முக்தனுக்கு ஏற்கெனவே இத்தகைய ப்ரக்ருதியின் மாறுபாட்டால் எந்தப் பாதிப்புமில்லை .

இவை எல்லாமும் ஒருவனுக்கு எப்போது ஏற்புடையதாக ஆகுமென்னில்
நான் , எனது என்கிற எண்ணத்தை விலக்கி தன்னுடைய ஸ்வரூபஜ்ஞானத்தை உணர்ந்து
யாவுமே எம்பெருமானுக்காகவே உள்ளன என்கிற பக்ஷத்தில் , சாத்யமாகும் .
இவைபோன்றவற்றை , ப்ரஹ்மத்தின் பூர்ணம் மற்றும் ஆனந்தம் பற்றிச்
சொல்லும்போது விளக்குவோம்

ஈச்வர தத்வ நிரூபணம் -பகவானுடைய ஐந்து ஸ்வரூப ,நிரூபக விசேஷணங்கள்

அதிகாரத்திலிருந்து

இப்படி ஸ்வாதீன ஸர்வஸத்தாதிகளையுடைவனாயிருக்கிற ஈச்வரனுடைய
ஸ்வரூபம் ஸத்யவாதிகளாகிற ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்களிலே ஸத்யமாய்
ஜ்ஞானமாய் அநந்தமாய் ஆனந்தமாய் அமலமாயிருக்கும் . இவ்வர்த்தத்தை
நந்தாவிளக்கேயளத்தற்கரியாய் என்றும், உணர்முழுநலமென்றும் ,சூழ்ந்ததனிற்
பெரிய சுடர்ஞானவின்பம் என்றும் அமலன் என்றும் இத்யாதிகளாலே
ஆழ்வார்கள் அநுஸந்தித்தார்கள்

மற்றுள்ள குணங்களும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹாதிகளுமெல்லாம் ஈச்வரனுக்கு
நிரூபித ஸ்வரூப விசேஷணங்களாயிருக்கும் . இக்குணங்களில் ஞான ,பல ,
ஐச்வர்ய ,வீர்ய சக்தி தேஜஸ்ஸுக்களென்று ஆறு குணங்கள் பரத்வோபயுக்தங்களாயிருக்கும் .
ஸௌசீல்யவாத்ஸல்யாதிகள் ஸௌலப்யோபயுக்தங்களாயிருக்கும் . இக்குணங்களெல்லாம்
ஸர்வ காலத்திலும் ஸ்வரூபாஸ்ரீதங்களாயிருக்கும்

பர வ்யூஹாதி விபாவங்களில் குணநியமம் சொல்லுகிறதெல்லாம் அவ்வோ
ரூபங்களை அநுஸந்திப்பார்க்கு ஸர்வேச்வரன் ஆவிஷ்கரிக்கும் குணவிசேஷங்கள்
சொல்லுகைக்காகவத்தனை . ஒளபநிஷத் வித்யாவிசேஷங்கள்தோறும் அனுஸந்தேய
குண விசேஷங்கள் நியதங்களானாற்போலே பகவச் சாஸ்த்ரோக்தமான ரூப
விசேஷானுஸந்தானத்துக்கும் குணவிசேஷங்கள் நியதங்கள் . அவ்விடத்தில்
பரரூபத்தில் ஞானாதிகுணங்கள் ஆறும் வேத்யங்கள்

வ்யூஹங்கள் நாலென்றும் மூன்றென்றும் சாஸ்த்ரங்கள் சொல்லும்.
நாலு வ்யூஹமுண்டாயிருக்க வ்யூஹவாஸுதேவரூபத்துக்குப் பரரூபத்திற்காட்டில்
அனுஸந்தேய குணபேதமில்லாமையாலே த்ரிவ்யூஹமென்கிறது.இப்பக்ஷத்தை

குணைஷ்ஷட்பிஸ்த்வேதை : ப்ரதமதர மூர்த்தஸ்தவ பபௌ
ததாஸ்திஸ்ரஸ்தேஷாம் த்ரியுக யுகளைர்ஹி த்ரிப்ரபு :

என்கிற ச்லோகத்தில் ஸங்க்ரஹித்தார்கள் . இப்பரவ்யூஹங்களில் குண க்ரியா
விபவங்கள்

ஷாட்குண்யாத் வாஸுதேவ :பர இதி ஸபவாந் முக்தபோக்யோ பலாட்யாத்
போதாத் ஸங்கர்ஷண : த்வம் ஹரஸி விதனுஷே சாஸ்த்ரம் ஐச்வர்ய வீர்யாத்
ப்ரத்யும்ந : ஸர்க்கதர்மெள நயஸிச பகவந் சக்தி தேஜோநிருத்த :
பிப்ராண: பாஸி தத்வம் கமயஸி ச ததா வ்யூஹ்ய ரங்காதிராஜ

என்கிற ச்லோகத்திலே ஸங்க்ரஹிக்கப்பட்டன . ஜாக்ரதாதிபதபேதங்களிலுள்ள
விசேஷங்களெல்லாம்

ஜாக்ரத்ஸ்வப்னாத்யலஸ துரீயப்ராய த்யாத்ருக்ரமவதுபாஸ்ய :
ஸ்வாமிந் தத்தத்குண பரிவர்ஹ : சாதுர்வ்யூஹம் வஹஸி சதுர்த்தா

என்று ஸங்க்ருஹீதங்களாயிற்று

கேசவாதிகளான பன்னிரண்டு ரூபங்களை வ்யூஹந்தரங்கள் . விபவங்களான
பத்மநாபாதிகளான முப்பத்துச் சின்ன ரூபங்கள். இவற்றில் மத்ஸ்ய கூர்மாதிகளான
அவதாரங்கள் ஒரு ப்ரயோஜனவசத்தாலே விசேஷித்துச் சொல்லப்பட்டன.
இவ்விபவங்களில் ஈச்வரன் அவ்வோ கார்யவிசேஷங்களுக்கு ஈடாகத்தான்
வேண்டின குணங்களை வேண்டியபோது மறைத்தும் வேண்டியபோது
ப்ரகாசிப்பித்தும் நடத்தும். இவற்றில் அவாந்தரபேதங்கள் க்ருஷ்ணரூபாண்ய —
—ஸங்க்யாநி இத்யாதிகளிற்படியே அநந்தங்கள் . இப்படியே விபவாந்தரங்களும்
கண்டுகொள்வது. சில ஜீவர்களை விக்ரஹ விசேஷத்தாலும் சக்தி விசேஷத்தாலும்
அதிஷ்டித்து அதிசயித்த கார்யங்களை நடக்கிறதுவும் விபவபேதம்

பர வ்யூஹாதி ரூபங்கள் தாமே ஆச்ரிதர்க்காக அவர்கள் அபேக்ஷித்தபடியிலே
பிம்பாக்ருத்யாத்மநா ” பிம்பே ஸமாகத்யாவதிஷ்டதே ” என்கிறபடியே
நிற்கிற நிலை அர்ச்சாவதாரம்

ஸர்வருடையவும் ஹ்ருதயங்களிலே ஸுக்ஷ்மாமாயிருப்பதொரு ரூபவிசேஷத்தைக்கொண்டு
நிற்கிற நிலை அந்தர்யாம்யவதாரம் . இது ஸர்வாந்தர்யாமியான திவ்யாத்மஸ்வரூபத்தை
அநுஸந்திக்க இழிவார்க்குத் துறையாக

அஷ்டாங்க யோக ஸித்தாநாம் ஹ்ருத்யாக நிரதாத்மநாம்
யோகிநாமதிகாரஸ்ஸ்யாத் ஏகஸ்மின் ஹ்ருதயேசயே

இத்யாதிகளிலே சொல்லுகையாலே அந்தர்யாமிரூபமென்று சொல்லப்பட்டது

இப்படி அவதரிக்கிற ரூபங்களில் வகைகளெல்லாம் ஸுத்தஸத்வ த்ரவ்யமயங்களாய்
கர்மதத்பலங்களோடு துவக்கற வருகையாலே ஸுத்தஸ்ருஷ்டிஎன்று பேர்பெற்றிருக்கும்

இவ்வவதாரங்களெல்லாம் ஸத்யங்களென்றும் இவற்றில் ஈச்வரனுக்கு ஞானாதி
ஸங்கோசமில்லையென்றும் , இவ்விக்ரஹங்கள் ஸுத்தஸத்வமயங்களென்றும்
இவற்றிற்கு ஈச்வரேச்சாமாத்ரமே காரணமென்றும் , தர்மரக்ஷணம் பண்ணவேண்டும்
காலமே காலமென்றும் ஸாதுபரித்ராணாதிகளிலே ப்ரயோஜனங்களென்றும் இவ்வர்த்தம்
தெளிந்து அநுஸந்திப்பார்க்கு ஏகஜன்மத்திலே ஸ்வாதிகாராநுகுண ஸமீஹிதோபாய —
—பூர்த்தியாலே ஜன்மாந்தரம் அநுபவியாதே முக்தராகலாமென்றும் , பஹுநி மே வ்யதீதாநி
என்று தொடங்கி ஐந்து ச்லோகத்தாலே கீதாசார்யன் அருளிச் செய்தான் .
இது ஸ்வதந்த்ர ப்ரபத்தி நிஷ்டனுக்கு சரண்யகுணாவிசேஷ ஞானமுகத்தாலே
உபாயாநுஷ்டானக்ஷணத்திலே மஹாவிச்வாஸாதிகளை ஸ்த்ரீகரித்து உபகாரகமாம்

வ்யாக்யானம்

இப்படி அனைத்தையும் தன்னைச் சார்ந்துள்ளதாக வைத்துள்ள பகவானின்
ஸ்வரூபமானது, ஸத்யம் , ஜ்ஞானம் , அனந்தம் (முடிவில்லாதது ), முதலியவாகவே
இருப்பதாக ஆழ்வார்கள் அனுபவித்துள்ளனர்

பெரிய திருமொழி ( 3–8–1 )

நந்தா விளக்கே ! அளத்தற்கு அரியாய் !
நரநாரணனே ! கருமாமுகில்போல்
எந்தாய்!எமக்கே அருளாய் எனநின்று
இமையோர் பரவும் இடம் ,எத்திசையும்
கந்தாரம் அந்தேன் இசைபாடமாடே
களிவண்டு மிழற்ற நிழல் துதைந்து
மந்தாரம் நின்று மணமல்கு நாங்கூர்
மணிமாடக்கோயில் வணங்கு என் மனனே

நாசமல்லாததாயும் ,ஸ்வயம்ப்ரகாசமாயும் ,தேச ,கால,வஸ்து இவைகளால்
அளவிட இயலாத ஸ்வரூபத்தை உடையவனே!
——————————————————————————————————-
திருவாய்மொழி (1–1–2 )
மனனக மலமற மலர்மிசை யெழுதரும்
மனனுணர் வளவிலன் பொறி உணர்வு அவையிலன்
இனனுணர் முழுநலம் எதிர்நிகழ் கழிவினும்
இனனில எனனுயிர் மிகு நரையிலனே

மனத்தில் உள்ள காமக்ரோத விஷயாதிகள் அறுந்தபிறகு, மானஸயோக
ஞானத்தாலே ( த்யானிப்பதாலே )ஞானயோகத்தாலே இவ்வளவு என்று அளவிட்டுச்
சொல்ல இயலாத நிலையை உடையவன். இந்த்ரியஞானங்கள் ,தன்விஷயத்தில்
இல்லாதவன். இப்படிப்பட்ட ஒன்றுமில்லாதவன், பூரண ஆனந்த ஸ்வரூபன்.
மூன்று காலங்களிலும் இப்படிப்பட்டவன் என்று ஒன்றும் இல்லாதவன்.
எனக்கு ஆத்மா. இவனுக்கு மேம்பட்டவர், மிகுந்தவர்இல்லை.
முழுவதும் ஜ்ஞானமும் ஆனந்தமும் நிரம்பப்பெற்ற ஸ்வரூபனே
—————————————————————————————————-
திருவாய்மொழி (10–10–10 )

சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடிவில் பெரும் பாழேயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரிய பரநன்மலர்ச் சோதீயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரிய சுடர்ஞான இன்பமேயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரியஎன்னவாவறச் சூழ்ந்தாயே

சூழ்ந்து ,அகன்று, ஆழ்ந்து உயர்ந்த= எல்லாத் திக்குகளிலும் இருந்து
முழுவதும் சூழ்ந்து, குறுக்கில் பரவி நித்யவிபூதிகளோடு பெருமளவுக்கு உயர்ந்து
ப்ரக்ருதியான அவஸ்தை என்றும் குன்றாத ,பல ப்ரஹ்மாண்டங்கள்
என்கிற கார்யமெல்லாம் உண்டாகும்படியாக ப்ரக்ருதிக்கு அந்தர்யாமியே !
எங்கும் பரவி, ப்ரக்ருத்திக்கு மேலாகவும் செல்லும் ,
அசேதனத்துக்கும் சேஷியான ஜ்ஞானானந்த ஸ்வரூபமான மலர்ந்து எங்கும்
பரவுகிற தர்மபூதஜ்ஞானம் உள்ள ஜீவாத்மாவின் அந்தர்யாமியே !
எங்கும் பரவி மலர்ந்த ஜ்ஞானம் உடைய முக்தர்களிலும்
பெரிதான தர்மபூதஜ்ஞானத்தை உடைய ஜ்ஞானாநந்த ஸ்வரூபனே
மேலே சொன்ன வஸ்துக்களையெல்லாம் க்ரஹித்து, அதற்கு மேலாக
நித்யவிபூதி விஷயமாகவும் நின்ற , உன்னைப்பெறவேண்டுமென்கிற
எனது தாகமான ஆவல்,முன்னெல்லாம்போல மீண்டும் மீண்டும்
உண்டாகும்படி இல்லாமல், அது தீர்க்கும்படி, என்னைச் சூழ்ந்து
பூர்ண ஆனந்தானுபவம் அளிப்பவனே
——————————————————————————————————-
அமலனாதிபிரான் ( 1 )

அமலன் ஆதிபிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த
விமலன், விண்ணவர்கோன் ,விரையார் பொழில் வேங்கடவன்
நிமலன், நின்மலன், நீதிவானவன் நீள் மதிளரங்கத்தம்மான் , திருக்
கமலபாதம் வந்து என் கண்ணினுள்ளனவொக்கின்றதே

தூயனாய், ஆதிமூலமாய் தன்னுடைய அடியவர்களுக்கு அடியேனை
ஆட்படுத்துவதால் , சிறந்த ஒளியுடைவனாய் , நறுமணம் சூழ்ந்த
சோலைவாழ் திருவேங்கடவன், முறைவழுவா நிறைகுணத்தன் ,
உயர்ந்த மதில்கள் சூழ் திருவரங்கத்தான் , திருவடித் தாமரைகள்
தாமாகவே வந்து அடியேனின் விழிகளுக்குள் புகுந்தாப்போல்
உள்ளன

————————————————————————————————–

மற்றுள்ள குணங்களும் = எம்பெருமானின் ஏனைய குணங்களும் அவனது
திவ்ய மங்கள விக்ரஹமும் அவனது ஸ்வரூபத்தை நிரூபிக்கின்றன .
இந்தக் கல்யாண குணங்களில், ஜ்ஞானம், பலம், ஐச்வர்யம், வீர்யம்,
சக்தி, தேஜஸ், ஆகிய ஆறு குணங்கள் இவனே பரத்வம் என்று
பறையறிவித்தார்போல் உள்ளன. சௌசீல்யம் ,வாத்ஸல்யம் போன்றவை
அனைவராலும் எளிதில் அணுகக்கூடியவன் என்பதை வெளியிடுகின்றன.
இப்படியாக ,எல்லாக் குணங்களும் எம்பெருமானின் ஸ்வரூபத்தின்
தன்மைகளாக எக்காலத்திலும் உள்ளன.

பர வ்யூஹாதி விபவங்களில் = அதாவது இந்தக் கல்யாண குணங்களில்,
சில எம்பெருமானின் ”பர ” ரூபத்திலும் ( பரவாஸுதேவனாக ), சில ”வ்யூஹ ” ரூபத்திலும்
( வாஸுதேவ , ஸங்கர்ஷண , ப்ரத்யும்ன, அநிருத்த ரூபங்கள் )
சில ”விபவ ரூபத்திலும் ( அவதாரங்கள் )மட்டுமே வெளிப்படும். ஏனெனில்,
எந்த ரூபத்தை உபாஸனம் செய்தாலும், பகவான் தனது குணங்களைக்
காட்டி அருள்கிறான் என்பதை விளக்கவே !
உபநிஷத் , பகவானை உபாஸிக்கப் பற்பல ”வித்யை”களைச் சொல்கிறது.
பாஞ்சராத்ரம் , குறிப்பிட்ட பகவானின் ரூபங்களில், குறிப்பிட்ட
குணங்களை உபாஸிக்கச் சொல்கிறது. ஆனால், எல்லா ரூபங்களிலும்,
இந்த ஆறு கல்யாணகுணங்களும் வெளிப்படும்

வ்யூஹங்கள் நாலென்றும், மூன்றென்றும் சாஸ்த்ரங்கள் சொல்லும்–அதாவது,
பகவானின் வ்யூஹ அவதாரங்கள் , நான்கு என்றும், மூன்று என்றும் சாஸ்த்ர
ரீதியாகச் சொல்லும்போது , நான்கு என்று சொல்லுமிடங்களில், வாஸுதேவன்
நான்கில் ஒருவன் என்று சொல்வர்.
பரவாஸுதேவனுக்கும் , வ்யூஹ வாஸுதேவனுக்கும் த்யானிப்பதில்
குணபேதம் இல்லை என்பர். இதைவைத்து, வ்யூஹங்கள் மூன்று என்றும் சொல்வர்.
இதற்கு ஸ்ரீ வரதராஜ ஸ்தவத்தை மேற்கோள் காட்டுவர்

ச்லோகம் 16–ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வான் அருளியது.

ஸ்ரீ வரதராஜ ஸ்தவம்
தேவப்பெருமாளே திருச்செவி சாத்திய ஸ்தோத்ரம்
எம்பெருமானாரும், மற்றும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களும் ஸ்ரீ வரதன் ஸந்நிதியில்
குழுமியிருக்க தேவப் பெருமாள் , திருமுகப்பில் அரங்கேறிய ஸ்தோத்ரம்

குணை:ஷட்பிஸ்த்வேதை : ப்ரதமதர மூர்திஸ்தவ பபௌ
தத ஸ்திஸ்ரதேஷாம் த்ரியுக 1 யுகலைர் ஹி த்ரிப்ரபு : |
வ்யவஸ்த்தா யா சைஷா நநு வரத ! ஸா$$விஷ்க்ருதி வசாத்
பவாந் ஸர்வத்ரைவ த்வகணித மஹாமங்கல குண : ||

த்ரியுக =மூவிரண்டு குணங்களை உடைய
வரத = தேவப்பெருமாளே
தவ=தேவரீருடைய
ப்ரதமதர மூர்தி =முதன்மையான திருவுருவான பரவாஸுதேவ மூர்த்தி
ஷட்குணை :=அந்த ஆறு குணங்களால்
பபௌ =விளங்கியது
தத :திஸ்ர =அதிலிருந்து தோன்றிய மூன்று மூர்த்திகளான ஸங்கர்ஷண ,
ப்ரத்யும்ன, அநிருத்த ரூபங்கள்
தேஷாம்= அந்த ஜ்ஞான சக்த்யாதி குணங்களுடைய
த்ரிபி: யுகலை =மூன்று இரட்டைகளாகவே
அபு : =ப்ரகாசித்தன
ஏஷாயா வ்யவஸ்த்தா = இத்தகைய யாதொரு கட்டுப்பாடு உண்டோ
ஸா = அது
ஆவிஷ்க்ருதி வசாத் = அந்தந்த மூர்த்திகளின் குணங்களை வெளியிடுவதால்
உண்டானதாகும்
து =ஆனால்
பவாந் =தேவரீர்
ஸர்வத்ர ஏவ =எல்லா நிலைகளிலும்
அகணித =எண்ணில் அடங்காத
மஹா மங்கல குண : =பெரிய மங்களமான குணக்கூட்டங்களை உடையவரே

ஹே வரதனே —உன்னுடைய பரவாஸுதேவ ரூபம் ஆறு குணங்களால் ப்ரஸித்தி .
ஸங்கர்ஷண ,ப்ரத்யும்ன, அநிருத்த ரூபங்கள் , இந்த ஆறு குணங்களிலிருந்து
இரண்டிரண்டு குணங்களை ஸ்வீகரித்துக்கொண்டுள்ளன

ஸ்ரீ ரங்கராஜஸ்த்வம் ( 2–39 )
ஷாட்குண்யாத் வாஸுதேவ :பர இதி ஸபவாந் முக்தபோக்யோ பலாட்யாத்
போதாத் ஸங்கர்ஷண : த்வம் ஹரஸி விதனுஷே சாஸ்த்ரம் ஐச்வர்ய வீர்யாத்
ப்ரத்யும்ந : ஸர்க்கதர்மெள நயஸிச பகவந் சக்தி தேஜோநிருத்த :
பிப்ராண: பாஸி தத்வம் கமயஸி ச ததா வ்யூஹ்ய ரங்காதிராஜ

ஹே ரங்கராஜனே , ஆறு குணங்களை உடையவராய் பரவாஸுதேவன் என்று
கொண்டாடப்படுகிற தேவரீர் முக்தர்களால் இப்படியாக அனுபவிக்கப்படுகிறீர்.
அப்படியே மூன்றாகப் பிரிந்து, ஜ்ஞானம் ,பலம் இந்த இரண்டு குணங்களுடன்
ஸங்கர்ஷணனாக உலகை ஸம்ஹரிக்கிறீர் , சாஸ்த்ரப்ரவசனம் செய்கிறீர்.
ஐச்வர்யம் வீர்யம் இந்த இரண்டு குணங்களுடன் ,ப்ரத்யும்நனாயிருந்து
உலகங்களைப் படைத்து, தர்ம ரக்ஷணம் செய்கிறீர். சக்தி, தேஜஸ் –இரண்டு
குணங்களுடன் அநிருத்தனாயிருந்து ரக்ஷித்து,தத்வ உபதேசம் செய்கிறீர்

ஸ்ரீ ரங்கராஜஸ்த்வம் ( 2–40 )

ஜாக்ரத்ஸ்வப்னாத்யலஸ துரீயப்ராய த்யாத்ருக்ரமவதுபாஸ்ய :
ஸ்வாமிந் தத்தத்குண பரிவர்ஹ : சாதுர்வ்யூஹம் வஹஸி சதுர்த்தா

ஹே ரங்கநாதா —தேவரீரைத் த்யானம் செய்பவர்கள் சிலர், விழித்துக்
கொண்டிருப்பவர்கள் போல இருக்கிறார்கள். சிலர், கனவு காண்பவர்போல
இருக்கிறார்கள். சிலர் தூங்குபவர் போல இருக்கிறார்கள். சிலர்,
மூர்ச்சையடைந்தவர் போல இருக்கிறார்கள்.

[விழித்திருப்பாருக்கு –இந்த்ரியங்கள் வேலை செய்கின்றன
கனவு காண்பவருக்கு –மனம் மாத்ரம் வேலை செய்கிறது
தூங்குபவர்களுக்கு–மனமும் வேலை செய்வதில்லை
மூர்ச்சை நிலையில் —உயிரோடு இருக்கும் அடையாளம்கூட இல்லை ]

இவர்களைப்போல, ஹே பகவந் , நீர்,நான்கு ரூபங்களாகப் பிரிந்து
அந்தந்த ரூபங்களுக்குத் தகுந்த குணங்கள், ஆயுதங்களுடன்
உபாஸிக்கப்படுகிறீர்

வ்யூஹாந்தரங்கள்
———————————
1. வாஸுதேவன் –கேசவன் நாராயணன் மாதவன்
பத்னி –லக்ஷ்மி ஸ்ரீ வாகீச்வரி காந்தீ
2. ஸங்கர்ஷணன் —கோவிந்தன் விஷ்ணு மதுஸூதனன்
பத்னி –கீர்த்தி-9ஜீவன் )–க்ரியா சாந்தி விபூதி :
3. ப்ரத்யும்நன் —— த்ரிவிக்ரமன் வாமநன் ஸ்ரீதரன்
பத்னி–ஜயா (புத்தி ) இச்சா ப்ரீதி : ரதி:
4.அநிருத்தன் — – ஹ்ருஷீகேசன் பத்மநாபன் தாமோதரன்
பத்னி–மாயா(அஹங்காரம் ) மாயா தீ : மஹிமா

நான்கு வ்யூஹம் மற்றும் செயல் [ ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரயஸாரம் —
பெளண்டரீகபுர ஆச்ரம வெளியீடு ]
பரமபதத்தில்—–விசாக ஸ்தம்பம் என்கிற அப்ராக்ருதமான பெரிய
ஸ்தம்பம் உள்ளது. அது நான்கு பாகமாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒவ்வொரு பாகத்துக்கும் நான்கு பக்கங்கள்.
கிழக்கே ஆரம்பித்து, தெற்கு, மேற்கு,வடக்கு என்றுஒவ்வொரு பக்கத்திலும்
வாஸுதேவ, ஸங்கர்ஷண ,ப்ரத்யும்ன, அநிருத்த ரூபங்களாக
பகவான் எழுந்தருளியிருக்கிறான் .
நான்கு பாகங்கள் என்று பார்த்தோமல்லவா —
1.–முதலில்–ஜாக்ரத் ஸ்தானம் –இதில், ஜகத் ஸ்ருஷ்டி, ஆயுதங்கள், வாஹனங்கள்,
சின்னம்
2.அதற்கு மேல் —ஸ்வப்ந ஸ்தானம் —ஆகாரம், வர்ணம், சின்னம் [ஸ்பஷ்டமாகப்
ப்ரகாஸிக்காது; ஜகத் வ்யாபாரமின்றி
இச்சை மாத்திரம் இருக்கும்.
3. அதற்கு மேல் —ஸுஷுப்தி ஸ்தானம் –வர்ணம்,ஆயுதம் இவை இன்றி,
இச்சையுமின்றி ஸ்வாநத்தா அநுபவம்
4. அதற்கு மேல்–துரீய ஸ்தானம்—ஸ்தம்பத்தின் கிளைகள்போலத் தோற்றம்
————————————————————————————————

ஜீவனுக்கு–

1. விழிப்பு நிலை—-அநிருத்தன்
2. ஸ்வப்ந நிலை—ப்ரத்யும்நன்
3. உறக்க நிலை–ஸங்கர்ஷணன்
4. மோக்ஷ நிலை —வாஸுதேவன் , பரவாஸுதேவன்

1. விழித்திருப்பது—
எல்ல இந்த்ரியங்களும் இயங்குகின்றன ;கர்மாவைச் செய்கிறான்

2. ஸ்வப்நம்
ஜீவன் , வேறு ஒரு சரீரத்தில் இருப்பதாக உணர்கிறான் ஸ்வப்ந சமயத்தில்,
ஜீவன் சரீரத்தைவிட்டு வெளியேறினாலும் ,ப்ராணவாயு ( ப்ராணன் ),ஜீவனுடன்கூட
வெளியே செல்வதில்லை.அது ,பழைய சரீரத்திலேயே இருக்கிறது.
அதன்மூலமாக,சரீரம் ரக்ஷிக்கப்படுகிறது.ஸ்வப்நத்தில் , இவன்
எடுத்துக்கொண்ட சரீரம் ,விழித்துக்கொண்டிருக்கும்போது இவனுடன்
இருப்பதில்லை. விழித்திருக்கும்போது உள்ள சரீரம் ,ஸ்வப்நத்தில்
இருப்பதில்லை. ஸ்வப்நத்தில் இவன் இதை விட்டுவிடுகிறான்.
ஆதலால், சரீரத்தைவிட , ஆத்மா வேறு என்பது தெளிவாகிறது

3. உறக்கம்–ஸுஷுப்தி
ஸ்வப்நத்தின்போது , ” ஜீவன்,”ஹிதா ” என்கிற நாடிகளில் இருக்கிறான்.
தூங்கும்போதோ , ஸாக்ஷாத் பரமாத்மாவிடமே இருக்கிறான். அப்போது,
அவனுக்கு அநுகூல ,ப்ரதிகூல விஷயங்கள் தெரியாது.
வெளி உலகம் தெரியாது.சுக துக்கம் தெரியாது. ப்ரியமான ஸ்திரீயால்
அணைக்கப்பட்டு உள்ள நிலையில், தன்னை மறந்து இருப்பதைப் போல
தூக்க நிலையில் ,பரம ப்ரியனான பரமாதவினால் அணைக்கப்பட்டு,
அதிலேயே லயித்து, எல்லாவற்றையும் மறந்து தூங்குகிறான்.
பரமாத்மாவைக் கூட அறிய முடியாமல் தூங்குகிறான். இச்சமயம்
எந்த இந்த்ரியமும் வேலை செய்வதில்லை. மனஸ் ஓய்வில் இருக்கிறது.
ஜ்ஞானமானது ,மனஸ்ஸை அடைந்து ,மனஸ் இந்த்ரியங்களை
ஏவுதல் போன்ற எந்தக் காரியமும் உரக்க நிலையில் இல்லை.

4. மோக்ஷ நிலை—
சமயம் வரும்போது வேறு ஒரு அதிகாரத்தில் பார்ப்போம்

பரவாஸுதேவ , உபாஸனையில் ஆறு குணங்களையும் உபாஸிக்கவேணும்
ஜ்ஞானம் = சாஸ்த்ர நிர்மாணம்
பலம் =ஸம்ஹாரம்
ஐச்வர்யம் =ஸ்ருஷ்டி
வீர்யம் =தர்ம ஸ்தாபனம்
சக்தி = ரக்ஷிப்பது
தேஜஸ் =தத்வத்தை அறிவிப்பது

மாண்டூக்ய உபநிஷத் சொல்கிறது—

ஆத்மா
—————
பதம் நிலை ( தசை ) மூர்த்தி

1. வைச்வாநரன் விழிப்பு அநிருத்தன் (சக்தி,தேஜஸ் –அறிவை அழிப்பது, ரக்ஷணம் )
2. தைஜஸன் ஸ்வப்நம் ப்ரத்யும்நன் ( ஐச்வர்யம், வீர்யம் –ஸ்ருஷ்டி, தர்ம வ்யவஸ்தை )
3. ப்ராஜ்ஞன் உறக்கம் ஸங்கர்ஷணன் (ஜ்ஞானம், பலம்–ஸம்ஹாரம் ,சாஸ்த்ர ப்ரசாரம் )
4. துரீயன் மோக்ஷம் வாஸுதேவன் (பொது–வ்யூஹ வாஸுதேவன் )

—————————————————————————————————-

கேசவாதிகளான பன்னிரண்டு ரூபங்களும் வ்யூஹாந்த்தரங்கள்—–அதாவது-
கேசவ, நாராயண, மாதவ, கோவிந்த, விஷ்ணு, மதுஸூதன ,த்ரிவிக்ரம ,வாமந ,
ஸ்ரீதர , வ்ருஷீகேச , பத்மநாப, தாமோதர,
என்கிற 12 ரூபங்களும் வ்யூஹத்திலிருந்து வெளிப்படும் மற்ற வ்யூஹாந்தரங்க ரூபங்கள்.
விபவங்கள் என்பவை ”பத்மநாபன் ”முதலான முப்பது ரூபங்கள்.
இந்த முப்பது ரூபங்களில், மத்ஸ்யம் ,கூர்மம் போன்றவை, ஒரு குறிப்பிட்ட கார்யத்துக்காக
வெளிப்பட்டவை.
இப்படியான ,விபவ அவதாரங்களில், அந்தந்த அவதார நோக்கத்துக்கு ஏற்ப
ஈச்வரன் தனது சில குணங்களை மட்டுமே வெளிப்படுத்தியும்,
சிலவற்றை மறைத்தும் உள்ளான்.இவற்றில் உட்பிரிவுகளுக்குக் கணக்கில்லை.

க்ருஷ்ணரூபாண்யஸங்க்யாநி –அதாவது, க்ருஷ்ணனாக அவதரித்த எம்பெருமானின்
ரூபங்களுக்குக் கணக்கில்லை என்று ஸ்ரீ பாஞ்சராத்ரம் சொல்லுகிறது.
விபவாவதாரங்களை –பலவற்றை–சாஸ்த்ரங்கள் மூலமாகத் தெளியலாம்.
சில ஜீவன்களில் உள்ளே புகுந்தோ, அல்லது தன்னுடைய சக்தியைப் புகுத்தியோ
அளவிலா அதிசயங்களைச் செய்கிறான். இவைபோன்றவையும், விபவத்துடனே சேரும்.

பர வ்யூஹாதி ரூபங்கள் தாமே ஆச்ரிதர்க்காக —-என்பது–
பர ,வ்யூஹ ,விபவ ரூபங்கள் தன்னை ஆச்ரயித்த சேதநர்களுக்கு ,
பிம்பத்தில் எழுந்தருளி அநுக்ரஹிப்பது –இது அர்ச்சாவதாரமாகும்
ஸாத்வத ஸம்ஹிதை கூறுகிறது—
ஆச்ரிதர்களாக , எம்பெருமானை ஸேவிக்க முயற்சிப்பவர்களுக்கு
” பிம்பே ஸமாகத்யாவதிஷ்டதே ”
பிம்பத்தில்–விக்ரஹரூபமாக — விக்ரஹமா, திருமேனியா என்று
பிரிக்க இயலாதபடி அர்ச்சாவதாரமாக எழுந்தருளியுள்ளான்

அடுத்து, அந்தர்யாமித்வம் என்கிறார் —
ஜீவன்களின் ஹ்ருதயத்திலே சூக்ஷ்ம ரூபமாகபகவான் இருக்கிறான்
என்கிறார்,ஆசார்யன் .
இது அந்தர்யாமி ரூபம்
பகவானின் திவ்ய மங்கள ரூபத்தைத் த்யானிப்பவர்களுக்கு இது
அந்தர்யாமித்வம் . ஸாத்வத ஸம்ஹிதை , இதையும் சொல்கிறது

அஷ்டாங்க யோக ஸித்தாநாம் ஹ்ருத்யாக நிரதாத்மநாம்
யோகிநாமதிகாரஸ்ஸ்யாத் ஏகஸ்மின் ஹ்ருதயேசயே

அஷ்டாங்க யோகத்தைச் செய்து, ஆத்மாவலோகனம் என்கிற
ஸித்தியடைந்தவர்கள் , மானஸ பூஜையை விரும்பி
ப்ரஹ்மோபாஸனம் செய்து, யோகிகளாகி அவர்களின் ஹ்ருதயத்தில்
ஒரு மூர்த்தியாக த்யானிப்பது. மூர்த்தி என்பது, நான்கு வ்யூஹங்களாகப்
பிரியாமலிருக்கிற ரூபம் என்று அர்த்தம்.

அஷ்டாங்க யோகம் என்பதை ”பக்தி யோகம் ”என்றும் சொல்வர் .
1.யமம்
2. நியமம்
3.ஆஸனம்
4.ப்ராணாயாமம்
5.ப்ரத்யாஹாரம்
6.தாரணை
7.த்யானம்
8.ஸமாதி

எம்பெருமானின்
பர ரூபத்தில் ஈடுபட்டவை —-உபநிஷத்துக்கள்
விபவ ரூபத்தில் ஈடுபட்டவை —புராணங்கள்
வ்யூஹம், அர்ச்சை –இரண்டிலும் ஈடுபட்டவை–பாஞ்சராத்ர ஆகமங்கள்
அந்தர்யாமித்வம் –யோகிகளால் மட்டுமே சாக்ஷாத்கரிக்க முடியும்.

இப்படியாக, எம்பெருமான் ஆவிர்பவிக்கும் ரூபங்களனைத்தும் ஸுத்தஸத்வம்
எனப்படும். இவையாவும்,கர்மாக்களுடனோ , அந்தக் கர்மாக்களின்
பலன்களுடனோ சம்பந்தப்பட்டவையல்ல . இவை சுத்த ஸ்ருஷ்டி

இப்படியான அவதாரங்கள் எல்லாமும் ஸத்யமானவை . ஈச்வரனுக்கே உள்ள
ஜ்ஞானம் போன்ற கல்யாண குணங்கள் நிரம்பியவை. இவை, எம்பெருமானின்
ஸங்கல்பத்தால் ஏற்படுபவை.தர்மத்தில் நிலைநிறுத்த , சாதுக்களைக்காப்பற்ற
பகவான் எடுக்கும் அவதாரங்கள்.
நெல் செய்யப் புல் தேயுமாப்போலே என்பார்கள். சாது ரக்ஷணம்
என்கிற நெல்லை பகவான் செய்கிறான்; அந்த ரக்ஷணத்துக்கு இடைஞ்சலாக
இருக்கிற –நெல் வளர இடைஞ்சலாக இருக்கிற புல் —துஷ்ட நிக்ரஹம்
செய்கிறான்.
–இதைத் தெரிந்துகொண்டவர்கள் மோக்ஷம் பெறுவர். அவர்களுக்கு
மேலும் மேலும் பிறவிகள் இல்லை.இவைபற்றி பகவான் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன்
அருளியிருக்கிறார். ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை–4ம் அத்யாயம்

5.பஹு நி மே வியதீதாநி ஜன்மாநி தவ சார்ஜந |
தாந்யஹம் வேத ஸர்வாணி ந த்வம் வேத்த பரந்தப ! ||

பகவான் சொல்கிறார்
அர்ஜுனா ! எனக்கு எத்தனையோ ஜன்மங்கள் கழிந்துவிட்டன .
உனக்கும் அப்படியே.அந்த ஜன்மங்கள் அனைத்தையும் நான் அறிவேன் .
நீ அறியமாட்டாய்

6. அஜோ$பி ஸந்நவ்யயாத்மா பூதாநாமீஸ்வரோபி ஸந் |
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாமதிஷ்டாப ஸம்பவாம்யாத்மமாயயா ||

நான் பிறப்பற்றவன். அழிவு இல்லாதவன்.ஸகல பூதங்களுக்கும் ஈச்வரன் .
இப்படி எல்லாம் இருந்தாலும் என்னுடைய மாயையால்
ஸங்கல்ப மாத்ரத்தில் அவதரிக்கிறேன்

7.யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்லாநிர் பவதி பாரத |
அப்யுத்தாந மதர்மஸ்ய ததாத்மாநம் ஸ்ருஜாம்யஹம் ||

எப்போது எப்போது தர்மம் நிலைகுலைந்துபோய் அதர்மம் வளர்கிறதோ
அந்தச் சமயத்தில் எல்லாம் நான் அவதரிக்கிறேன்

8.பரித்ராணாய ஸாதூனாம் விநாசாய ச துஷ்க்ருதாம் |
தர்ம ஸம்ஸ்தாபநார்தாய ஸம்பவாமி யுகே யுகே ||

ஸாதுக்களைக் காப்பாற்றவும் , துஷ்டர்களை அழிக்கவும்
தர்மத்தை நிலை நிறுத்தவும் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அவதரிக்கிறேன்

9. ஜந்ம கர்ம ச மே தி வ்யமேவம் யோ வேத்தி தத்வதா |
த்யக்த்வா தேஹம் புனர்ஜன்ம நைதி மாமேதி ஸோர்ஜுந ||

அர்ஜுனா என்னுடைய திவ்ய அவதார ரஹஸ்யங்கள் என்னுடைய
செயல்கள் ,எவன் இப்படி உள்ளபடி தெரிந்து கொள்கிறானோ
அவன் (ஆத்மா ), சரீரத்தை விட்டவுடன் மறுபடியும் பிறவி இல்லாமல்
என்னையே அடைகிறான்

10. வீதராக பயக்ரோதா மந்மயா மாமுபாஸ்ரிதா |
பஹவோ ஜ்ஞாநதபஸா பூதா மத்பாவமாகதா ||

விருப்பம், பயம், கோபம் இல்லாதவர்களும் என்னையே
சரணம் என்று அடைந்தவர்களும் ஜ்ஞானம் என்கிற தவத்தால்
மோக்ஷமடைகிறார்கள்

விபாவதாரங்களைத் த்யானம் செய்வதால் அவனுக்கு
அந்த எம்பெருமானின் குணங்கள் பற்றிய ஜ்ஞானம் வருகிறது;
மஹாவிச்வாஸம் உண்டாகிறது; இதனால், மோக்ஷம் அடைவதற்கு
உள்ள உபாயம் ”ப்ரபத்தி ” என்று உணர்கிறான்

அர்ச்சாவதாரமும் மோக்ஷம் அளிக்கவல்லது

அதிகாரத்திலிருந்து

இப்படியே அர்ச்சாவதாரமும் மிறுக்கிற மோக்ஷத்தைத் தருமென்னுமிடத்தை

ஸுரூபாம் ப்ரதிமாம் விஷ்ணோ : ப்ரஸந்ந வதநேக்ஷணாம்
க்ருத்வா ஆத்மந : ப்ரீதிகரீர் ஸுவர்ண ரஜதாதிபி : |
தாமர்சயேத்தாம் ப்ரணமேத்தாம் யஜேத்தாம் விசிந்தயேத்
விசத்யபாஸ்ததோஷஸ்து தாமேவ ப்ரஹ்மரூபிணீம் ||

என்று ஸ்ரீ சௌனகபகவான் அருளிச் செய்தான். ஆழ்வார்களுக்கும்
இவ்வவதார ரஹஸ்யத்தையும் , அர்ச்சாவதார வைலக்ஷண்யத்தையும்
ப்ரசுரமாக அநுஸந்தித்து , இதற்கு பேரணியாக பரத்வத்தைக் கண்டு
போந்தார்கள்

வ்யாக்யானம்

இப்படியே அர்ச்சாவதார ஈடுபாடும் ,எவ்விதக் கஷ்டமும் இன்றி
மோக்ஷம் பெறுவதற்கு உதவுகிறது. இதை ஸ்ரீ சௌனகர்
ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மத்தில் கூறுகிறார்

ஸுரூபாம் ப்ரதிமாம் விஷ்ணோ : ப்ரஸந்ந வதநேக்ஷணாம்
க்ருத்வா ஆத்மந : ப்ரீதிகரீர் ஸுவர்ண ரஜதாதிபி : |
தாமர்சயேத்தாம் ப்ரணமேத்தாம் யஜேத்தாம் விசிந்தயேத்
விசத்யபாஸ்ததோஷஸ்து தாமேவ ப்ரஹ்மரூபிணீம் ||

தங்கத்தாலே விக்ரஹத் திருமேனி, வெள்ளியாலே அப்படித் திருமேனி
தரிசிப்பவர் கண்ணையும் கருத்தையும் ஈர்க்குமாறு வடித்து,
அர்ச்சனம் செய்து த்யானிக்கவேண்டும். இதன்மூலமாக, அனைத்துத்
தோஷங்களும் தொலைந்து ப்ரஹ்ம ரூபமான அதையே
அடைந்து விடுவான் இந்த அர்ச்சாவதார ரஹஸ்யம் ,இதன் மேன்மை
இவற்றை உணர்ந்த ஆழ்வார்கள், அர்ச்சாவதாரத்திலேயே
முழுதும் மூழ்கி ,இதன் மூலமான பரமாத்மாவையே தர்ஸித்தனர் .

இப்படிப்பட்ட அர்ச்சாவதாரம் ,
தெய்வம்
மானுஷம்
ஆர்ஷம்
ஸ்வயம்வக்தம் என்று நான்கு விதமாக உள்ளன.

தெய்வம்—-தேவதைகளால் ப்ரதிஷ்டை செய்யப்பட விக்ரஹங்கள்
மானுஷம் —மநுஷ்யர்கள்,ஆகம சாஸ்த்ர விதிப்படி, தங்கம், வெள்ளி,
தாமிரம்,அல்லது, பஞ்சலோகம்
(தங்கம், வெள்ளி, தாமிரம்,இவற்றுடன் வெண்கலம், இரும்பு சேர்த்தால் பஞ்சலோகம் )
என்கிற உலோகக்கலவையில் ”ஸ்தபதி ”மூலம் விக்ரஹங்களை வார்ப்பது )
இவற்றால் செய்து விசேஷமாகப் ”ப்ரதிஷ்டை ” செய்யப்பட விக்ரஹங்கள்
ஆர்ஷம் —மஹரிஷிகளுக்குப் ப்ரத்யக்ஷமாகி அவர்களால் ப்ரார்த்திக்கப்பட்ட
பிம்பங்களில் பகவான் எழுந்தருளியிருப்பது
ஸ்வயம்வக்தம்—-தானே விரும்பி எழுந்தருளி இருப்பது

அதிகாரத்திலிருந்து

ஈச்வரனுடைய ப்ரவ்ருத்திகள்

இப்படியிருக்கிற ஈச்வரன் தன் ஆனந்தத்துக்கு பரீவாஹமாகப் பண்ணும்
வ்யாபாரங்கள் ஸகலஜகத்ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹார மோக்ஷப்ரதத்வாதிகள்

வ்யாக்யானம்

இப்படியிருக்கிற–மேலே சொல்லப்பட்டவாறு மோக்ஷத்தை அளிப்பவனான
எம்பெருமானின் செயல்களாவது —எல்லா உலகங்களையும் படைத்து,
அவற்றை ரக்ஷித்து,அதன்பிறகு ஸம்ஹரித்து , தன்னுடைய மகிழ்ச்சிக்காக
இவையெல்லாம் செய்கிறான்.

ஸ்ருஷ்டி முதலியவை–பகவானுக்கு விளையாட்டு –லீலை .
இவற்றால் அவனுக்கு ஆனந்தம் ஏற்படுகிறது. இந்தச் செயல்களால்
ஜீவன்களுக்கு மோக்ஷம் அளிக்க , தன்னுடைய வாத்ஸல்யத்தாலே
ஜீவன்களின் கர்மக்களைக் கழிப்பதற்காக, இப்படி இவைகளை லீலைகளாகச்
செய்கிறான்.

அதிகாரத்திலிருந்து

ஈச்வரன் எந்த நிலையிலும் பிராட்டியைப் பிரியாமை

இவ்வீச்வரன் , ”நித்யைவைஷா ஜகன்மாதா விஷ்ணோ : ஸ்ரீ ரநபாயிநீ ..”
இத்யாதிகளிற்படியே , ஸர்வாவஸ்தையிலும் ஸபத்நீகனாய்க் கொண்டேயிருக்கு
மென்னுமிடத்தை தத்த்வேந ய : மாதா பிதா என்கிற ச்லோகங்களிலே
உபகார விசேஷத்தாலே ஸாதரமாக விசேஷித்துச் சொல்லப்பட்ட
பராசர பராங்குச ப்ரபந்தங்களிலே தெளிந்து கொள்வது

வ்யாக்யானம்

எம்பெருமான் எப்போதும் தன்னுடைய பத்நியாகிய பெரியபிராட்டியாருடன்
கூடியவனாகவே உள்ளான் என்பதை ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் சொல்கிறது
‘நித்யைவைஷா ஜகன்மாதா விஷ்ணோ : ஸ்ரீ ரநபாயிநீ ..’
உலகத்துக்கே தாயான ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி , நாயகனான விஷ்ணுவை எப்போதும்
பிரியாமல் உள்ளாள். ( ப்ருகு மஹரிஷிக்குப் பெண்ணான பிறகோ ,
திருப்பாற்கடலில் தோன்றிய பிறகோ பகவானுடன் சேர்ந்தாள் என்பதல்ல–
ஸகல ஜகத் ஸ்ருஷ்டி ,ரக்ஷண ,ஸம்ஹார ,மோக்ஷ தசைகளிலும்
பகவானுடன் கூடவே ஸர்வ அவஸ்தைகளிலும் பகவானுடன் கூடவே இருக்கிறாள் )
இதனை , பராசரர் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தை இயற்றியவர்—
மற்றும் பராங்குசர் –ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்–அருளிச் செயல்—பகவத் விஷயம்—
மூலமாக அறியலாம்.
இதனை ஸ்ரீ ஆளவந்தாரின் ஸ்தோத்ர ரத்னம் 4 மற்றும் 5 வது ச்லோகங்கள்
மூலம் அறியலாம்.

ஸ்ரீ ஆளவந்தாரின் ஸ்தோத்ர ரத்னம் –4 வது ச்லோகம்

தத்வேந யஸ்சிதசிதீஸ்வரதத் ஸ்வபாவ
போகாபவர்க ததுபாயகதீருதார : |
ஸந்தர்சயந் நிரமிமீத புராண ரத்னம்
தஸ்மை நமோ முனிவராய பராசராய ||

எந்த மஹரிஷி , வள்ளல்தன்மையுடன் ஜீவன், அசேதநம் ,ஈச்வரன்
இவர்களின் தன்மை, ஜீவனின் அநுபவம், அசித்தின் அநுபவமான
கைவல்ய, ஐச்வர்ய , புருஷார்த்தங்கள் , மோக்ஷம், அவருக்கான -உபாயம்-வழி
இவற்றையெல்லாம் உள்ளது உள்ளபடியாக தெளிவாகக் காண்பிக்க
புராண ரத்னம் என்பதை இயற்றினாரோ –அந்தப் பராசரருக்கு எனது
வந்தனம்

5 வது ச்லோகம்

மாதா பிதா யுவதயஸ்தநயா விபூதி :
ஸர்வம் யதேவ நியமேந மதந்வயாநாம் |
ஆத்யஸ்ய ந : குலபதேர் வகுளாபிராமம்
ஸ்ரீமத் ததங்கிரியுகளம் ப்ரணமாமி மூர்த்நா ||
இமாதா பிதா யுவதயஸ்தநயா விபூதி :
ஸர்வம் யதேவ நியமேந மதந்வயாநாம் |
ஆத்யஸ்ய ந : குலபதேர் வகுளாபிராமம்
ஸ்ரீமத் ததங்கிரியுகளம் ப்ரணமாமி மூர்த்நா ||
இது ஸ்ரீ நம்மாழ்வாருக்கான தனியன்
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளியது.

ஸ்ரீநம்மாழ்வார்—”ஆத்யஸ்ய ந குலபதே —-”, ப்ரபந்நஜன ஸந்தான கூடஸ்தர் .
”மதன்வயாநாம்—” ஆளவந்தார், தம்மைச் சேர்ந்தவர் எல்லாரையும்
சேர்த்துக்கொண்டு,ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் திருவடிகளே ”சரணம்” என்கிறார்.
எனக்கும், என்னைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் எப்போதும் தாயாகவும், தகப்பனாகவும்,
பிள்ளைகள், ஆகவும், தன்னோடு ஸம்பந்தம் உள்ள –வித்யை,பிறப்பு —

அதாவது ”வித்யா வம்சம்” , ஜன்ம வம்சம்”—வித்யா வம்சம் என்பது—ஆசார்ய சம்பந்தத்தால் வருவது—வளருவது.
ஆசார்யன் —அவனுக்கு ஸத்சிஷ்யர்கள் —அவர்கள், ஆசார்யர்களாகி ,
வித்யைகளைக் கற்றுக்கொடுத்து அடுத்த சிஷ்யர்களை உண்டாக்குவது–

என்று இப்படி வளருவது—-வித்யா வம்சம். எல்லா சிஷ்யர்களும்
சொல்லிக்கொள்ளும்படி இல்லாவிட்டால்கூட ,ஒன்றிரண்டு சிஷ்யர்களால்
இந்த ”வித்யா வம்சம் ”வளரும்.

”ஜன்ம வம்சம்”என்பது, தேஹ சம்பந்தத்தால் வருவது. ”க்ருஹஸ்தாஸ்ரமத்”தில்
இருந்து பிள்ளை பெண், பேரன் , பேத்தி, என்று தொடருவது இந்த வம்சம்.
இப்படி வளரும் இந்த வம்சம், எண்ணத்தொலையாத வம்சங்களைப் போல,
எவ்வித முக்யத்வமும் இன்றி இருப்பதுண்டு.
ஏதோ, சில தலைமுறைகளில் சொல்லிக்கொள்ளும்படியாக சில வம்சத்தவர் இருப்பதுண்டு.
இது, பெரும்பாலும் ”பித்ரு கடன்” தீர்ப்பதற்கே இருக்கும்

இவைகளினால் தன்வம்சத்தைச் சேர்ந்த முன்னோர், பின்னோர், —
யாவருக்கும் பகவான் முதல் ஆசார்யன் . பொதுவானவன்.ஆனால் நமக்கு,
நாதமுனிகள் ஸம்ப்ரதாயம் —ஆதலால் ஆழ்வார் நமக்கு ”அஸாதாரணர் ”
பரதத்வத்தை நிச்சயிக்கும் நம்மாழ்வாரின் அருளிச் செயல்கள்,
எப்போதும் மாறாத உண்மையைச் சொல்கிறது.ஸாத்விகர் ஸமர்ப்பித்த
மகிழம்பூ –இவற்றை மாலையாக அணிந்தவர் .

வேதங்களின் ரஹஸ்ய அர்த்தங்களை எளிமையாகத் தெரிந்துகொள்ளக்
காரணமாயும், அப்போதே பகவானின் திருவுள்ளத்துக்கு உகப்பைக்
கொடுக்கக்கூடியதாயும், மதுரகவி முதலான ஸம்ப்ரதாய ப்ரவர்த்தகர்கள்
புகழ்ந்தும், ஸ்ரீமந் நாதமுநிகளுக்கு பகவானின் ஸங்கல்பத்தினால்
யோகதசையில் ஆவிர்ப்பவித்து, எல்லா வேத ,உபநிஷத்துக்களுக்கும்
ஸாரமான அர்த்தங்களை உபதேசித்தவராயும்,தாய், தகப்பன் ,ஸஹோதரன்
எல்லாமே ,ஸ்ரீமந் நாராயணனே என்கிற உபநிஷத் வாக்கியத்தில் சொல்லப்படுகிற
பகவானுடைய ஸ்வபாவத்தை உடையவராகத் தெரிந்து, தெளிந்து,ஸ்ரீ ஆளவந்தார் இந்தத்
தனியனின் மூலமாக ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரின் திருவடிகளில் ஸேவிக்கிறார் .

ப்ரணமாமி மூர்த்நா —தலையால்—சிரஸ்ஸால் வணங்குகிறேன் என்கிறார்–
விபூதி—வேலைக்காரர்கள், தாஸர்கள் ,பணம், ரத்நம் ,எல்லாமும்—விபூதி –செல்வம்.
இவையெல்லாமிருந்தும் , .
இந்தத் திருவடியே,,நம்மால் அபேக்ஷிக்கப்படுகிற பலன்.
இப்படிப் பகவானின் திருவடி வேண்டுமென்றால், ஆசார்யனின் க்ருபை வேண்டும்,
ஆசார்ய க்ருபை இருப்பின் அச்யுதனின் நிக்ரஹத்தையும் சமன் செய்துவிடலாம்.

பாஷ்யம்(வ்யாக்யானம் ) இப்படிக் கூறுகிறது—-

ஈச்வருகிருபா அநாதிரபி ஆசார்யக்ருபாம் அபேக்ஷதே லீலாரஸ ஸஹசரிதா ச
ஆசார்யக்ருபாது தந்நிக்ரஹமபிசமயதி . அநுக்ரஹைக ரஸா ச . ஈச்வரஸ்ய
க்வசித் அதோ நீநீஷாபிவர்த்ததே அஸாது காரயித்ருத் வம் ச . ஆசார்யஸ்தது
ஸர்வத்ர உந்நிநீஷைவ ஸ ஸாத்வேவ காரயதி —
எம்பெருமானின் தயை ,ஆசார்யனின் தயையை அபேக்ஷித்தே
நமக்கு நன்மையைச் செய்கிறது.சிலபேர்விஷயத்தில், ஈச்வரன் நிக்ரஹமும்
செய்வன் . கெட்ட செயல்களைச் செய்யஇடமளிப்பான்.ஆசார்யனின் க்ருபை
அநுக்ரஹத்தையே செய்யும்.நன்மையையே விளைவிக்கும்.

பகவானுக்குச் சில விஷயங்களில், சிலருக்கு (அஸுரர்களுக்கு ) சாஸ்த்ர வ்ருத்தமான
அர்த்தங்களை ஏற்படுத்தி,பாபகார்யங்களைச்செய்யவைத்து,கீழே தள்ளிவிடும்
ஆசையும் உண்டு. ஆசார்யனுக்கோ,எல்லா சிஷ்யர்களும் உஜ்ஜீவிக்கவேண்டும்
என்கிற ஆசைதான். எந்தச் சமயத்திலும் .சாஸ்த்ர விரோதமான பேச்சே இராது–

குழந்தையை —
தாயார்—தன் த்ரேகம் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாலும் சுமந்து, பெற்று வளர்க்கிறாள்;
எவ்வளவு அலக்ஷ்யம்செய்தாலும் ,அன்பைச் செலுத்துகிறாள் .
தகப்பனார், —-பேச ஆரம்பிக்கும்போது, எடுத்துக் கொஞ்சி, நல்லொழுக்கம், வேதம் ,புராணம் ,
இதிஹாசம் முதலியவற்றைப் போதிக்கிறார் .
மனைவி—யௌவன வயதில் தாய் தந்தைக்கும் மேலாக உதவி, அமைச்சனாகவும்
இருந்து உதவுகிறாள்
பிறக்கும் மக்கள்—-வயதானபோது, அரவணைத்து, ஆதரவு நல்குகிறார்கள் .
இப்படி இவர்கள் எல்லோருடைய மூலமாக சுகங்களும்,(இடர்களையும் சேர்த்து) சேர்ந்து அனுபவிக்க
பந்துக்களும், நண்பர்களும், வேண்டும்;
இவை எல்லாவற்றுக்கும் காரணமாக இருப்பது ”தனம்”—சொத்து.இது ப்ரஜைகளுக்கு
அந்தந்த சமயங்களில் தேவைப்படும்.

ஆனால்,
வித்யா வம்சம், ஜந்ம வம்சம் ஆகிய இரண்டு வம்சங்களில், முன்னேயும் பின்னேயும்
சம்பந்தப்பட்டவருக்கும் ஆசார்ய ,ப்ராசார்ய என்று சம்பந்தப்பட்டவர்கட்கும்,வேண்டிய தனம் —

முதல் குலபதி —-ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்
குலபதி எனில் , பரம்பரை, பரம்பரையாக பல கிளைகளாக வித்யைகள்
பெருக , மூலகாரணமாக இருப்பவர். முதல் ஆசார்யன் எம்பெருமானாக இருந்தாலும்,
பரம்பரை என்று சொல்லப் புகுந்தால், ஸ்ரீ சடகோபனே மூல புருஷராவார் .
அதனாலேயே அவர் ப்ரபந்நஜன ஸந்தான கூடஸ்தர்.

அவரது திருவடிகளைத் தலையாலே வணங்குகிறேன்.
ப்ரணமாமி மூர்த்நா —-
தலையால் வணங்குவது என்பதற்கு, வ்யாக்யானம் செய்யத் தொடங்கினால் ,
இந்தப் ப்ரணாமம் , பஞ்சாங்க ப்ரணாமம், ஷடங்க ப்ரணாமம், அஷ்டாங்க ப்ரணாமம்,
த்வாதசாங்க ப்ரணாமம்,, ஷோடசாங்க ப்ரணாமம், ஸுக்ருத் ப்ரணாமம், தண்டாங்க ப்ரணாமம்,
மஸ்திஷ்க ப்ரணாமம்,, ஸம்புட ப்ரணாமம், ப்ரஹ்வாங்க ப்ரணாமம்என்று பலவகையாக
இருக்கிறது இருப்பினும், மிகவும் அனுஷ்டானத்தில் உள்ள,

”அஷ்டாங்கப் ப்ரணாமத்தைச் சொல்ல வேண்டி வருகிறது.
ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் நித்ய க்ரந்தத்தில்
மனம், அறிவு, எண்ணம், இவைகளுடன் ஆமையைப் போன்று இருகைகளையும்
தரையில் பதியவைத்து,இருகால்களையும் நன்கு நீட்டி,
தலையால் வணங்குவது அஷ்டாங்க ப்ரணாமம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

ஸ்வாமி தேசிகன், நித்ய வ்யாக்யானாதிகாரத்தில்,
மார்பு, தலை, சொல், மனம்,அறிவு, கன்னங்கள், கால்கள், கைகள், —என்று எட்டு அங்கங்கள் சொல்கிறார்.
”ஸ்ரீ” உள்ளவராக, இளையபெருமாளாகிய லக்ஷ்மணன் ,கஜேந்த்ரன் போன்றோரைச்
சொல்கிறோம். எதனால் —பகவத் கைங்கர்யத்தில் எப்போதும் இழிந்து இருந்ததால்.

அவ்வாறே,
ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்யவேண்டுமென
அருளினார். திவ்யதேசம் தோறும் நடந்து , பாடி, கும்பிட்டு, நர்த்தனமாடவேண்டுமென
அருளினார். அதனால் இவரும்”ஸ்ரீ” உள்ளவரே . இது இவருக்கு அழியாச் செல்வம்.
இதற்கு அழியா மணமுள்ள ”மகிழ் மாலை ” யும் பூண்டு அழியாச் செல்வமாயிற்று.
எம்பெருமானுக்கு ”துளஸி ” எப்படியோ, அவ்வாறு, ஆழ்வாருக்கு ”மகிழம்பூ ”
ஆழ்வாருக்கு உண்ணும் சோறு, தின்னும் வெற்றிலை பருகும் நீர் -எல்லாமே கண்ணன்.
நமக்கு, இவை எல்லாமே ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் திருவடி .ஆசார்ய பரம்பரையில் வரும்
ஸ்ரீமந் நாதமுநிகளும் ,மற்றோரும் அவரது திருவடியே.
ஆழ்வார் குலபதி ஆவதால், அவரது திருவடி, நமக்கு, மாதா பிதா எல்லாமே என்பதாம்.

ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ,வாழ்ந்த காலத்தில் அவரது திருமாளிகையில், ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரின்
திருவடி நிலைகள் ”மகிழ்மாலை” சார்த்தப்பட்டு.ஆராதிக்கப்பட்டது என்பதும் குருபரம்பரைச் செய்தி.

ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்— பராசரர் அருளியது–புராண ரத்னம்
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளியது –ஸ்தோத்ர ரத்னம்
த்வய மந்த்ரம்—மந்த்ர ரத்னம்

ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தை, ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ”புராண ரத்னம் ”
என்கிறார். ஸ்வாமி தேசிகன் தன்னுடைய ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தில்
அத்ராஸம் மானதம் ரத்னம் ஸ்திரம் போக்யம் ப்ரகாஸகம் |
மஹார்கம் மங்களம் மான்யம் ஸுரக்ஷம் ஸுக்ரஹம் ந்ருணாம் ||
என்கிறார்
த்ராஸம் என்றால் ரத்னத்துக்கு உள்ள தோஷத்தைச் சொல்வது.
இது ”அத்ராஸம் ”. இந்த ரத்னம் எவ்விதத் தோஷமும் இல்லாதது.
மேலும் வைத்திருப்பவருக்குப் பெருமை முதலியன தருவது.
தோத்ர ரத்னத்தில் , ஸ்ரீ ஆளவந்தார்
முதல் 5 ச்லோகங்களாலே ஜ்ஞானத்தைக் கொடுத்தவர்களை நமஸ்கரிக்கிறார்.
ச்லோகம் 6ம் 7ம் —பரத்வம்
ச்லோகம் 8ம் 9ம் —ஸௌலப்யம்
ச்லோகம் 10 முதல் 21 —நாராயண ஸப்தார்த்தம்
ச்லோகம் 22–ப்ரபத்தி அநுஷ்டித்தது
ச்லோகம் 23—27 =ப்ரபத்திக்கு அதிகாரம் தமக்கு உள்ளதென்கிறார்
ச்லோகம் 28ம் 29ம், —லகு உபாயத்தைச் சொல்கிறார்
ச்லோகம் 30—46 =த்வயத்தில் உத்தரகண்டத்தின் பொருளைச் சொல்கிறார்
ச்லோகம் 47—-பலனில் ஆசையுடன் தகுந்த உபாயம் செய்யாததற்காக வருத்தம்
ச்லோகம் 48—51 =ப்ரபத்தி அளிக்கும்படி வேண்டுகிறார்
ச்லோகம் 52ம் 53ம் —ஸரணாகதி —ஸமர்ப்பணத்தைச் சொல்கிறார்
ச்லோகம் 54—57 =தேஹம் விடும்வரை இருக்க வேண்டுகிறார்
ச்லோகம் 58—63 =பகவானின் காருண்யம் பரத்வம், வாத்ஸல்யம்
ச்லோகம் 64—–வ்ரதம்
ச்லோகம் 65—ஆசார்ய அநுக்ரஹத்தின் பெருமை

இப்படியாக ”ஸ்தோத்ர ரத்ன”த்தின் பெருமை இங்கு சொல்லப்பட்டது.

அதிகாரத்திலிருந்து

திவ்ய -தம்பதிகள்-தங்களுக்குள் பிரித்துக்கொண்ட செயல்கள்

இவ்விடத்தில் தண்டதரத்வமும் புருஷகாரத்வாதிகளும் எம்பெருமானுக்கும்
பிராட்டிக்கும் கூறாக விபஜித்த வ்யாபாரங்கள் .உபசித்யமான தர்மாதாரத்திற்
காட்டில் அதிதிச்யமான தர்மாதாரத்துக்கு விசேஷம் ஸ்வத ;ப்ராப்தம்
என்று உவர் அருளிச் செய்ததுக்கும் இப்படி விபாகத்தால் வந்த
வைஷம்யத்தாலே தாத்பர்யம் . இது யுவத்வாதெள துல்யே அபி
என்கிற ச்லோகத்திலே நிர்ணிதம் . இறை நிலையுணர்வரிது என்று
ஆழ்வார் அருளிச் செய்த நிலத்திலே ஏதேனுமொரு வ்ருதாநிர்ப்பந்தம்
ஆகாது . க்ருசாநர்தாம்ஸ்த : கேசித் க்ருசாம்ஸ்தத்ர குர்வதே
என்கிறபடியே தர்க்கபாண்டியத்தாலே நினைத்ததெல்லாம்
ஸாதிக்கலாயிருக்கச் செய்தேயிறே நாம் ப்ரமாண சரணராய்ப்
போருகிறது . ஆகையால் இவ்வீச்வரத்தையும் ஈசிதவ்யதத்வங்களையும்
யதாப்ரமாணம் தெளியப் ப்ராப்தம்

இவ்விடத்தில் ஸர்வஜ்ஞனாகவும் வேண்டா. அத்யந்தானுபயுக்தங்களிற் போலே
ஸ்வல்போபயுக்தங்கலானவற்றில் அபிஸந்தி பண்ணவும் வேண்டா .
அபரிச்சேத்யமான கடலிலே படகோடுவார் வழி முதலாக வேண்டுவன
தெளியுமாப்போலே இவ்வளவு விவேகிக்கை அவச்யாபேக்ஷிதம் .
இது ப்ரதிஷ்டிதமாகைக்காக இவற்றின் விரிவுகள் எண்ணுகிறது

இப்படி மூன்று தத்வங்களாக வகுத்துச் சிந்தித்தாற்போலே
ஸர்வவிசிஷ்டவேஷத்தாலே ஈச்வரன் ஏகதத்வமாக அநுஸந்திப்பார்க்கும்
ஈச —ஈசிதவ்யங்கள் , ஆத்மா –அநாத்மாக்கள் , உபாய–உபேயங்களென்றாற்போலே
இரண்டு அர்த்தம் ஞாதவ்யமாக வகுப்பார்க்கும் , ரக்ஷ்யம் —ரக்ஷகன் ,
ஹேயம் –உபாதேயம் என்று இப்புடைகளிலே அர்த்தசதுஷ்டயம் ஞாதவ்யமாக
ஸங்க்ரஹிப்பார்க்கும் , முன்பு சொன்னபடியே அர்த்தபஞ்சகம்
ஷடர்த்தங்களென்று விவேகிப்பார்க்கும் , ரஹஸ்ய ஸாஸ்த்ரங்களிலே
ஸப்த —-பதார்த்த —சிந்தாதிகள் பண்ணுவார்க்கும் அவ்வோ
ஞானாநுஷ்டான –ப்ரதிஷ்டாரூபங்களான ப்ரயோஜனவிசேஷங்கள்
கண்டுகொள்வது

முக்யமான ஜ்ஞானம் பெற்று உபாயத்தில் மூளுகை
—————————————————————————-
சாஸ்த்ரஞானம் பஹுக்லேசம் புத்தேச்வலந காரணம்
உபதேசாத்தரிம் புத்தவா விரமேத் ஸர்வகர்மஸு

என்கிறது உபயுக்தமான ஸாராம்ஸத்தைக் கடுக ச்ரவணம் பண்ணி க்ருஷி
பண்ணாதே உண்ண விரகுடையவன் க்ருஷி சிந்தையை விடுமாப்போலே
விரிவுகற்கைக்கு ஈடான சாஸ்த்ராப்யாஸாதிகர்மங்களில் உபரதனாய்க்
கடுக மோக்ஷோபாயத்திலே மூள ப்ராப்தமென்றபடி

உபயுக்தேஷு த்ரிவர்க்க நிரபேக்ஷதா
கராணத்ரய ஸாரூப்யம் இதி ஸெளக்ய ரஸாயனம்

தேற இயம்பினர் சித்தும் அசித்தும் இறையும் என
வேறுபடும் வியன் தத்துவம் மூன்றும், வினை உடம்பில்
கூறுபடும் கொடுமோகமும் தான் இறையாம் குறிப்பும்
மாறநினைந்து அருளால் மறைநூல் தந்த வாதியரே

ஆவாப உத்வாபதஸ்ஸ்யு : கதி கதி கவிதீ சித்ரவத்தத்ததர்தேஷு
ஆனந்த்யாதஸ்திநாஸ்த் யோரநவதி குஹநா யுக்திகாந்தா : க்ருதாந்தா : |
தத்த்வாலோகஸ்து லோப்தும் ப்ரபவதி ஸஹஸா நிஸ்ஸமஸ்தாந் ஸமஸ்தாந்
பும்ஸ்த்வே தத்வேந த்ருஷ்டே புனரபி ந கலு ப்ராணிதா ஸ்தாணுதாதி : ||

வ்யாக்யானம்

இவ்விடத்தில், இப்போது, பெருமானுக்கும் ,பிராட்டிக்கும் செயல்களில்
உள்ள வேறுபாடுகளைப் பார்ப்போம்.
பகவான், தவறு செய்பவர்களைத் தண்டிக்கிறான்
பிராட்டியோ, அவ்வாறு தவறு செய்பவர்களை மன்னிக்கும்படி ,பகவானிடம்
வேண்டுகிறாள்
மீமாம்ஸம் படித்தவர்கள் சொல்வர் —-
ஒரு வஸ்துவானது, எந்தத் தன்மையால் மற்றொரு வஸ்து போன்றே
உள்ளதோ , அதே தன்மையால் அந்த வஸ்துவைக் காட்டிலும் வேறுபட்டதாகவும்
இருக்கும். இங்கு பகவானின் மற்றும் பிராட்டியின் ஸங்கல்பம் என்பது
இவ்விதமே என உணரலாம் ஸ்ரீ பராசர பட்டர் அருளிய ”ஸ்ரீ குணரத்னகோசம் ”
( 34 வது ச்லோகம் )இப்படிக் கூறுகிறது

யுவாத் வா தெள துல்யேப்ய பரவஸதா–ஸத்ரு –ஸமன–
ஸ்த்த்ரவாதீன் க்ருத்வா பகவதி குணான் பும்ஸ்த்வஸுலபான்
த்வயி ஸ்த்ரீத் வைகாந்தான் ம்ரதிம பதி பாரார்த்தய கருணா
க்ஷமாதீன் வா போக்தும் பவதி யுவயோராத்மனிபிதா

ஹே பெரியபிராட்டியாரான ரங்கநாயகி—-
இளமை முதலானவை ஒத்து இருந்தாலும் தனித்துச் செயல்படும்
திறமை,எதிரிகளை அடக்குவது , எடுத்த காரியத்தில் உறுதியோடு
இருப்பது, முதலான நல்ல குணங்கள் ஆண்மைக்கு அநாதிகாலமாக
இருக்க, ஜகன்மாதாவான உம்மிடம் பெண்மைக்கே தகுந்தவை என்று
ஏற்பட்ட மனஸ்ஸின் தன்மை , நாயகனான பகவானின்
திருவுள்ளத்துக்கு மீறாமல் இருப்பது
, பிறர் கஷ்டங்களைத் துடைப்பது, பொறுமை , இவை முதலானவை
அநாதிகாலமாக அமையப்பெற்று ஜீவன்கள் அநுபவிக்க ஏற்றவாறு
உங்கள் இருவரின் ஆத்ம ஸ்வரூபத்தில் பிரித்து அறியும் நிலை
ஏற்பட்டுவருகிறது.
குணங்கள் மூன்று வகை
ஆத்ம குணங்கள் ஞானம் , சக்தி, ஆனந்தம் முதலியவை
திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தை ஆச்ரயித்த குணங்கள் –ஒளஜ்வல்யம்
ஸௌந்தர்யம் , ஸௌகந்த்யம் , ஸௌகுமார்யம் , லாவண்யம் ,
யௌவனம்
திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபம் —இரண்டையும் ஆச்ரயித்த குணங்களான
ஸௌஹார்த்தம் , மாதுர்யம் , சாதுர்யம் , தைர்யம் முதலியன
-நமக்கு-பகவான்–சேஷீ பிராட்டி–சேஷிபூதை
தாயார், பகவானுக்கு மட்டில் =சேஷபூதை

ஈச்வரனின் உண்மையான நிலையை அறிவது கடினம் என்று
ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் கூறுகிறார் –திருவாய்மொழி ( 1–3–6 )

உணர்ந்துணர்ந்திழிந்தகன்று உயர்ந்துருவியந்த இந்நிலைமை
உணர்ந்துணர்ந்துணரிலும் இறைநிலை உணர்வரிது உயிர்காள் !
உணர்ந்துணர்ந்துரைத்துரைத்து அரியயனரனென்றும் இவரை
உணர்ந்துணர்ந்துரைத்துரைத்து இறைஞ்சுமின் மனப்பட்டதொன்றே

உணர்வுள்ளவர்களே ! பகவானின் தன்மையை அறிதல் அரிதாகும் .
அவனை இன்னானென்று அறிய இயலாது.

மஹாபாரதத்தில் சொல்வது —

க்ருசாநர்தாம்ஸ்த : கேசித் க்ருசாம்ஸ்தத்ர குர்வதே
சிலர் சிறிய விஷயங்களையும் பெரிதாக்குகின்றனர் . நாம் நமது
வாதங்களை நமக்குள்ள தர்க்கவாத அறிவைக்கொண்டே
நிரூபித்து விடலாம்.ஆனாலும் சிறிய விஷயங்களாக இருந்தாலும்
சாஸ்த்ர பிரமாணம் தேவைப்படுகிறது. ஆதலால்,இந்த ஈச்வர தத்வத்தையும்
சாஸ்த்ரரூபமாக அறியவேணும்

உபசித்யமான தர்மாதாரத்திற்காட்டில் அதிதிச்யமான
தர்மாதாரத்துக்கு விசேஷம் ஸ்வத ;ப்ராப்தம்= இதற்கான விளக்கம்

சில தர்மங்கள் அவரவர்களுக்கு இயற்கையிலேயே உள்ளன.
பூர்வ மீமாம்ஸையில் , யாகாதிகளை ,ப்ரக்ருதி யாகம், விக்ருதி யாகம்
என்று இரண்டாகச் சொல்வர்.
ப்ரக்ருதி யாகம்= அந்த யாகத்தில் செய்யவேண்டிய தர்மங்களுக்கு எல்லாம்
எதற்கு ஸ்பஷ்டமாக உபதேசம் ஆகியுள்ளதோ அது.
விக்ருதி யாகம் = இங்கு உபதேசிக்காத தர்மங்களையும் இதற்கு முன்பு
சொல்லப்பட்ட ப்ரக்ருதி யாகத்திலிருந்து கொண்டுவரவேண்டுமென்று ஆராய்ந்து
அதைப்போல இதையும் செய்யவேண்டும் என்று நிரூபிக்கிறோமோ அது.
ப்ரக்ருதி யாகம் =ஆக்னேய யாகம் —–அக்னி தேவதா யாகம்
விக்ருதி யாகம் =சௌர்ய யாகம் —ஸூர்ய தேவதா யாகம்
இதைப்போலப் பிராட்டிக்கும் சில விசேஷங்கள்உண்டு,.சில குணங்கள்
பிராட்டிக்கும் , பகவானுக்கும் பொதுவாக இருந்தாலும்
சில குணங்கள் பிராட்டிக்கு மட்டில்; சில குணங்கள் பகவானுக்கு மட்டில்.

இருந்தாலும், நாம் , எல்லாவற்றையும் அறிய வேண்டியதில்லை.
தேவையில்லாத விஷயங்களைக் குறித்து ச்ரமப்படவேண்டியதில்லை.
பெரிய ஸமுத்ரத்தில் படகை ஓட்டுபவனுக்கு , தான் போகவேண்டிய
வழியை அறிந்தாலே போதுமானது. நமக்கு அவச்யமானதை
அறிந்தாலே போதுமானது. இந்தத் தத்வங்களை நன்கு உறுதியாக
அறிய விரிவாகக் கற்பது அவசியமாகிறது

தத்வங்களை மூன்றாகப் பிரித்தாலும் , சிலர் ஈச்வரன் மட்டுமே தத்வம் என்றும்
மற்றவை அவனது தன்மைகள் என்பர்.வேறு சிலர், தத்துவங்கள் இரண்டு என்பர்.
1.ஈச்வரன்—அவனுக்கு அடங்கியவை . ஆத்மா–ஆத்மா அல்லாதவை
2.அடையப்படும் இடம் –அதற்கான வழி
இன்னும் சிலர் நான்கு விதமாகச் சொல்வர்
1. ரக்ஷிப்பவன்
2. ரக்ஷிக்கப்படுவது
3. விலக்கப்பட வேண்டியவை
4. ஏற்கப்பட வேண்டியவை

இதில் விசேஷமென்னவெனில்,
அர்த்தபஞ்சகம் ஐந்து என்பாரும் உளர்;ஆறு என்பாரும் உளர்

ரஹஸ்யார்த்தங்களில் —
ஸப்த —-பதார்த்த —சிந்தாதிகள் பண்ணுவார்க்கும் அவ்வோ
ஞானாநுஷ்டான –ப்ரதிஷ்டாரூபங்களான ப்ரயோஜனவிசேஷங்கள்
கண்டுகொள்வது —இது என்னவெனில்,
1.ஈச்வரன்
2. அவித்யை ( அஞ்ஞானம் )
3. கர்மம் ( ஊழ்வினை )
4.காலம்
5. கடமை ( கர்த்தவ்யதை )
6.செய்யவேண்டிய முறை ( இதி கர்த்தவ்யதை )
7. புலனடக்கம் (ஸம்யமம் )
அவரவர் சிந்தனைக்கு ஏற்றவாறு தத்வங்களை அணுகி அறிந்து
செயல்பட அவற்றுக்கேற்ற நன்மைகளும் , பலன்களும் கிடைக்கிறது

சாஸ்த்ரஞானம் பஹுக்லேசம் புத்தேச்வலந காரணம்
உபதேசாத்தரிம் புத்தவா விரமேத் ஸர்வகர்மஸு

சாஸ்த்ரஜ்ஞானம் ஸம்பாதிப்பதில் மிகவும் கஷ்டம்.
அதனால் மதி கலக்கம். எனவே,ஆசார்யனின் உபதேசத்தைப்
பெற்று, அந்த உபதேசத்தால் எம்பெருமானையும் , மற்றவற்றையும்
தெரிந்து, சாஸ்த்ரஜ்ஞானம் ஸம்பாதிப்பதான மீதி எல்லாச்
செயல்களிலிருந்தும் விலகவேண்டும். மேலும் மேலும் ஆராய்ந்து,
மோக்ஷ பலனை அடைவதை தாமதம் செய்யக்கூடாது.
தனக்குத் தேவையான உணவைப் பெற்றிருப்பவன்,
விவசாயம் இழியமாட்டான் . அதைப்போல , ஆசார்யன்
உபதேசத்தைப் பெற்று இருப்பவன் தாமதமின்றி,
மோக்ஷ உபாயங்களில் இழியவேண்டும்

உபயுக்தேஷு த்ரிவர்க்க நிரபேக்ஷதா
கராணத்ரய ஸாரூப்யம் இதி ஸெளக்ய ரஸாயனம்

எது ஸெளக்ய ரஸாயனம் ( நலத்தைத் தரும் மருந்து ) என்றால்,
தேவையானவற்றில் ஜ்ஞானம், தர்ம ,அர்த்த ,காமப் பற்றை
அறுத்தல், எண்ணம்,சொல் செயல் –மூன்றும் ஒருப்பட்டு இருப்பது.

தேற இயம்பினர் சித்தும் அசித்தும் இறையும் என
வேறுபடும் வியன் தத்துவம் மூன்றும், வினை உடம்பில்
கூறுபடும் கொடுமோகமும் தான் இறையாம் குறிப்பும்
மாறநினைந்து அருளால் மறைநூல் தந்த வாதியரே

வேதமாகிய சாஸ்த்ரத்தை உபதேசித்த ஆசார்யர்கள் , நம்மீது
ஏற்பட்ட அளவற்ற கருணையால் , கர்மவினையால் இந்த சரீரத்தின் மீது
உள்ள -மோகம் – அதாவது சரீரமே ஆத்மா என்கிற எண்ணம்–மற்றும்
நான் சுதந்திரன் என்கிற –கர்வம் இவைகளை நீக்கத் திருவுள்ளம்
பற்றி, சேதநன் , அசேதநம் , ஈச்வரன் என்கிற மூன்று தத்வங்கள்
இவைகளின் வேறுபாடுகள் என்று எல்லாவற்றையும் நமக்குத் ,
துளியும் சந்தேகமின்றி உபதேசித்தார்கள்

ஆவாப உத்வாபதஸ்ஸ்யு : கதி கதி கவிதீ சித்ரவத்தத்ததர்தேஷு
ஆனந்த்யாதஸ்திநாஸ்த் யோரநவதி குஹநா யுக்திகாந்தா : க்ருதாந்தா : |
தத்த்வாலோகஸ்து லோப்தும் ப்ரபவதி ஸஹஸா நிஸ்ஸமஸ்தாந் ஸமஸ்தாந்
பும்ஸ்த்வே தத்வேந த்ருஷ்டே புனரபி ந கலு ப்ராணிதா ஸ்தாணுதாதி : ||

பலபலத் தத்வங்கள் சொல்லப்படுகின்றன . ஒன்றில் இல்லை ;மற்றொன்றில் உளது. இன்னொன்றில் நீக்கல்; வேறொன்றில்
சேர்க்கை.இப்படியாக, அவரவர் வாதங்களால் கேட்பதற்கு அழகாகத்தான் இருக்கிறது .புலவர்களின் எல்லையில்லச் சிந்தனையைப்
போல, தத்வங்கள் எல்லையற்று உள்ளன உண்மையைக் காணும் அறிவு, இவை அனைத்தையும் இருக்குமிடம் தெரியாமல் போக்கிவிடும் .
ஒரு மனிதன் தனக்கு முன்பு உள்ள பொருளை ”மணிதன் எனத் தெளிந்தால் , பின்பு ,அது மிருகமா, கட்டையா என்கிற ஐயம் வராது.
அப்படியே எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணன் எனத் தெளிந்தபிறகு ,ருத்ரனா ,ப்ரம்மனா என்கிற ஐயம் அடியோடு நீங்கும்

அதிகாரம் 5–தத்த்வ த்ரய சிந்தந அதிகாரம்—-நிறைவு —

——————-

கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே |
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம : ||

——————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம் –வ்யாக்யானம்–ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் தொகுத்து -அளித்தவை –அதிகாரம் 4–அர்த்தபஞ்சக அதிகாரம் —

April 11, 2021

ஸ்ரீமான் வேங்கட நாதார்ய : கவிதார்கிக கேஸரீ |
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி ||

———–

அதிகாரம் 4–அர்த்தபஞ்சக அதிகாரம் —-

முமுக்ஷுக்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய 5 தத்வங்கள்

1.ஈச்வர ஸ்வரூபம்
2.ஜீவ ஸ்வரூபம்
3.மோக்ஷோபாயம்–மோக்ஷம் என்கிற பலன்
4.ப்ராப்தி விரோதி
5.அதற்கான பரிகாரம்
இவையே அந்த 5 தத்வங்கள்
இவற்றை விவரிக்கிறார், ஸ்வாமி தேசிகன் இந்த அதிகாரத்தில்–

அதிகாரத்திலிருந்து —-

ஆதெள ப்ராப்யம் பரமம் அநதம் ப்ராப்த்ரு ரூபம் ச மாதெள
இஷ்ட உபாயம் து அயனன மஸோரீர்ப்ஸிதார்த்தம் சதுர்த்யாம்
தத் வ்யாதாதம் மமக்ருதிகிரி வ்யஜ்ஜயந்தம் மனும் தம்
தத்ப்ராயம் ச த்வயம் அபி விதந் ஸம்மத :ஸர்வவேதீ

வ்யாக்யானம் —-

1.ப்ரணவத்திலும் ”அ ” உள்ளது; அஷ்டாக்ஷரத்தில் , நாராயண என்பதிலும் ”அ ” உள்ளது. இவற்றின் மூலமாக, குற்றமே இல்லாததும்,
மிக மிக உயர்ந்ததும், அடையப்படவேண்டிய பொருளாக உள்ளதும் , இருப்பது ”பகவான் ” என்று கூறப்பட்டது.
நாராயணாய என்பதில் உள்ள நான்காம் வேற்றுமை (உ–ம்.விவசாயி மாடுகளுக்குத் தண்ணீர் கொடுக்கிறான் )
அடைய ஆசைப்படும் பகவானைச் சொல்லிற்று.
”அம்பஸ்ய பாரே புவனஸ்ய மத்யே —-” என்று ஆரம்பிக்கிறது ,
மஹா நாராயண உபநிஷத்
2. நம என்கிற பதத்தில் உள்ள ”ம ” என்கிற அக்ஷரத்தின் மூலமாக ,பகவானை அடையவேண்டியஜீவாத்மாவின் ஸ்வரூபம் கூறப்பட்டது.
3.நாராயணாய என்பதில் உள்ள, ”அயநம் ” என்பதன் மூலமாக, பகவானை அடையும், ஸித்தோபாயம் கூறப்பட்டது.
4. நம என்பதன் மூலமாக, இப்படிப்பட்ட உபாயத்துக்கு வேண்டிய முக்கிய அங்கமான சரணாகதி (ஸாத்யோபாயம் ) கூறப்பட்டது.
.5.”நம ” என்பதில் உள்ள ”ம ” என்கிற எழுத்து, பகவானை அடையத் தடையாக உள்ள ”மமகாரத்தைச் சொல்லிற்று .
மமகாரம் என்றால்,நான், என்னுடையது என்கிற எண்ணம்–சிந்தனை–

இங்ஙனம் 5 உன்னத விஷயங்களை விளக்குகின்ற அஷ்டாக்ஷரத்தையும் இதைப்போல , த்வயம் , சரம ச்லோகம்
இவற்றையும் தெளிவாக அறிபவன் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் ஆகிறான்.

அதிகாரத்திலிருந்து—-

ஐந்து அர்த்தங்களைக் கூறுவதற்கும் , ஆறு அர்த்தங்களைக் கூறுவதற்கும் வேறுபாடு இல்லை. நாராயணாதி சப்தங்களிலே விவக்ஷிதமான
ஸம்பந்த விசேஷத்தை ஸித்தாந்தத்துக்குத் தளமாக்கி இத்தை அநுபந்தித்திருக்கும் அர்த்தபஞ்சகத்தைச் சிலர் விசாரித்தார்கள்
இச் சம்பந்தத்தோடே கூட ஷடர்த்தங்களென்று சிலர் அநுஸந்தித்தார்கள்

வ்யாக்யானம்—-

நாராயணாதி ஸப்தங்களிலே —” நாராயண ” , ”ஓம் ” ஆகியபதங்களின் மூலமாக பகவானுக்கும், ஜீவாத்மாவுக்கும் இருக்கிற உறவுமுறை ,
ஆத்மாவுக்கும், சரீரத்துக்கும் இருப்பதைப் போன்றது என்பது இங்கு விவரிக்கப்பட்டது.

இந்தத் தத்வம் , நமது விசிஷ்டாத்வைத ஸித்தாந்தத்திற்கு அடிப்படை என்று பறை சாற்றுபவர்கள் , முமுக்ஷுவால் ( மோக்ஷத்துக்கு ஆசைப்படுபவன் )
தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது, அர்த்தபஞ்சகம் எனக் கருதி, அதை ஆராய்ந்தார்கள். இன்னும் சிலர், ஈச்வரன்—ஜீவன் என்கிற உறவுமுறையும்
நன்கு அறியப்படவேண்டும் என்று உணர்ந்து, ஆறு அர்த்தங்களையும் ஆராய்ந்தனர்

அதிகாரத்திலிருந்து——

அர்த்தபஞ்சகத்தின் விவரம்
———————————————-
இச் சம்பந்தம் போலே , முமுக்ஷுவுக்கு விசேஷித்து அறிய வேண்டுவதாகச் சேர்த்த அர்த்தபஞ்சகம் ஏதென்னில்

ப்ராப்யஸ்ய ப்ரஹ்மணோ ரூபம் ப்ராப்துச்ச ப்ரத்யகாத்மந :
ப்ராப்த்யுபாய பலம் ச ஏவ ததா ப்ராப்தி விரோதி ச
வதந்தி ஸகலா வேதா : ஸ இதிஹாஸ புராணகா :

வ்யாக்யானம் —-
—————————-

ஸ்வாமி தேசிகன், ஹாரீத ஸம்ஹிதையிலிருந்து மேற்கோள் காட்டுகிறார் —
முமுக்ஷுக்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய 5 முக்கிய அம்சங்கள் இதில் சொல்லப்படுகின்றன-
ஜீவாத்மா அறியவேண்டியவை —
1.ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபம்
2.அவனை அடைய விரும்பும் ஜீவனின் ஸ்வரூபம்
3.ப்ரஹ்மத்தை அப்படி அடைவதற்கான உபாயம்
4.ப்ரஹ்மத்தை அடைவதால் பெரும் பயன்
5.ப்ரஹ்மத்தை அப்படி அடைவதற்குத் தடையாக உள்ள விஷயங்கள்

ப்ரஹ்மத்தின்-ஈச்வரனின் ஸ்வரூபம்

அதிகாரத்திலிருந்து—
———————————

இவற்றில் ப்ராப்யமான ப்ரஹ்மத்தினுடைய ஸ்வரூபம் –திருமந்த்ரத்தில் ப்ரதம அக்ஷரத்திலும் நாராயண சப்தத்திலும் ,
த்வயத்தில்
ஸவிசேஷணங்களான நாராயண சப்தங்களிலும் ,சரம ச்லோகத்தில்
மாம் , அஹம் என்கிற பதங்களிலும் அனுஸந்தேயம்

வ்யாக்யானம்
———————-

இவற்றில் –அதாவது–அர்த்த பஞ்சகத்தில்
அடையப்பட வேண்டியதான லக்ஷ்யமான ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபம் திருமந்த்ரத்தின் முதல் அக்ஷரமான –”அ ” என்பதன் வாயிலாகவும்,
”நாராயண ” என்கிற பதத்தின் வாயிலாகவும் நன்கு தெளிவாகிறது.
”த்வய ” மந்த்ரத்தில் இருக்கிற ”ஸ்ரீமந் ” என்கிற பெருமை சேர்க்கும் சொல்லுடன் கூடிய ”நாராயண –” என்கிற சொல் மூலமாகத் தெளியப்படுகிறது.
சரம ச்லோகத்தில் உள்ள ”நான் ”, ”என் ” என்கிற சொற்கள் மூலமும் அறியப்படுகிறது.

அதிகாரத்திலிருந்து——

ஈச்வரன் , பிராட்டியை விட்டுப் பிரியாதவன் , ஜ்ஞானானந்த ஸ்வரூபன்
———————————————————————————————–

அவ்விடங்களில் அநுஸந்திக்கும்போது

1.ஸ்ரீரியா ஸார்த்தம் ஜகத்பதி :
2.ஏஷ நாராயண: ஸ்ரீமாந்
3.பவாந் நாராயணோ தேவ :ஸ்ரீமாந் சக்ரதரோ விபு :
4.ஸ்ரீவத்ஸவக்ஷா நித்யஸ்ரீ :
5.விஷ்ணோ :ஸ்ரீரநபாயிநீ
6.ஸீதா ஸமக்ஷம் காகுத்ஸம் இதம் வசனமப்ரவீத்
7.ஸீதாமுவாசாதியசா ராகவம் ச மஹாவ்ருதம்
8.அலமேஷா பரித்ராதும் ராகவாத்ராக்ஷஸீகணம்
9.பவேயம் சரணம் ஹி வ :
10.பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா
11.தயா ஸஹாஸீநமனந்த போகினி
12.காந்தஸ்தே புருஷோத்தம :
13.ஸ்வபரிசரண போகை :ஸ்ரீமதி ப்ரீயமாணே
14.ஸ்ரீமதே நிர்மலானந்தோ தன்வதே விஷ்ணவே நம :
15.ஸ்ரீய :காந்த :அநந்தோ வரகுணகணைகாஸ்பத வபு :
16.ப்ரஹ்மணி ஸ்ரீநிவாஸோ
17.ஸ்ரீய :பதிர் நிகில ஹேயப்ரத்யநீக கல்யாணைகதாநாநந்த ஞானானந்த ஸ்வரூப :
18.நீயும் திருமகளும் நின்றாயால்
19.ஒண்தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப
20.கோலத் திருமாமகளோடு உன்னை
21.நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும்
22.உன் தாமரை மங்கையும் நீயும்
23.அகலகில்லேன் இறையும்
24.உணர் முழு நலம்
25.நந்தாவிளக்கே அளத்தற்கரியாய்

என்றும் ப்ரமாணங்கள் சொல்லுகிறபடியே ,ஸர்வ ப்ரகாரத்தாலும் ஸர்வாவஸ்தையிலும் ஸஹதர்மசாரிணியான
பெரிய பிராட்டியாரோடு பிரிவில்லாத முழு நலமான அநந்த ஞானானந்த ஸ்வரூபமாக அநுஸந்திக்க வேணும்

வ்யாக்யானம்
——————————

பகவானின் ஸ்வரூபம் ,எல்லையில்லா ஞானம் உள்ளதாகவும், எல்லையில்லா ஆனந்தம் உடையதாகவும் அறியவேண்டும்.
அவன், எப்போதும், எந்த உருவிலும், எந்தச் சூழலிலும் , தனது நாயகியான பெரிய பிராட்டியாரை விட்டுப் பிரியாமல்
இருக்கிறான் என்பதையும் அறியவேண்டும் . பெரிய பிராட்டியார், பகவானுடைய எல்லாச் செயல்களிலும் உதவி–பங்கு பெற்று–
இருக்கிறாள் என்பதையும் அறியவேண்டும். இவற்றைப் பல ப்ரமாணங்கள் மூலமாக அறியலாம்

1. லைங்க புராணம்—-

ஸ்ரீரியா ஸார்த்தம் ஜகத்பதி :—-உலகங்களுக்குப் பதியான நாராயணன்,
ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியுடன் வைகுண்டத்தில் இருக்கிறான்

2.ஹரிவம்ஸம் (113–62 )

ஏஷ நாராயண: ஸ்ரீமாந் —இந்த ஸ்ரீமந் நாராயணன் எப்போதும்
ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி ஸஹிதமாகவே இருக்கிறான்

3.ஸ்ரீமத் ராமாயணம் –யுத்த காண்டம் (6– 120–13 )

பவாந் நாராயணோ தேவ :ஸ்ரீமாந் சக்ரதரோ விபு :—–ராமா —
நீயே மஹாலக்ஷ்மியின் நாயகனும் சக்ரதாரியும் எல்லா உலகங்களுக்கும் எஜமானனுமான நாராயணன் ஆவாய்

4. ஸ்ரீமத் ராமாயணம் –யுத்த காண்டம் (6– 114–15 )

ஸ்ரீவத்ஸவக்ஷா நித்யஸ்ரீ ——-ஸ்ரீ வத்ஸம் என்கிற மறுவை தன்னுடைய திருமார்பில் தரித்தவரும், எப்போதும்
பெரிய பிராட்டியாருடன் கூடியிருப்பவரும் —

5. விஷ்ணு புராணம் ( 1–18–17 )

விஷ்ணோ :ஸ்ரீரநபாயிநீ ——மஹாலக்ஷ்மி எம்பெருமானை விட்டு எப்போதும் பிரியாதவள்

6.ஸ்ரீமத் ராமாயணம் ( 3–15–6 )

–ஸீதா ஸமக்ஷம் காகுத்ஸம் இதம் வசனமப்ரவீத் —-லக்ஷ்மணன், ஸீதையின் முன்பாக, ராமனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.

7.ஸ்ரீமத் ராமாயணம் ( 2–31–2 )

ஸீதாமுவாசாதியசா ராகவம் ச மஹாவ்ருதம் ——தன்னைச் சரணம் என்று அடைந்தவர்களைக் காப்பேன் என்கிற ஸங்கல்பத்தை
உடைய ராமனிடமும், ஸீதையிடமும் ,லக்ஷ்மணன் சொன்னான்

8.ஸ்ரீமத் ராமாயணம் ( 5–58–87 )

அலமேஷா பரித்ராதும் ராகவாத்ராக்ஷஸீகணம் —-ராக்ஷஸிகளின் கூட்டத்தை, ராமனிடமிருந்து காப்பாற்றும் சக்தி ,ஸீதையிடம் உள்ளது.

9. ஸ்ரீமத் ராமாயணம் ( 5–58–90-)
பவேயம் சரணம் ஹி வ :—–ஹே ராக்ஷஸிகளே — உங்களுக்கு நான் சரணம் புகுகின்றவள் ஆவேன் –( சரணம் என்று
அடைந்த ராக்ஷஸிகளைக் காப்பேன் )

10. ஸ்ரீமத் ராமாயணம் (2–31–27 )

பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா —–ஹே ராமா, இந்த மலை அடிவாரத்தில் ஸீதையுடன் சுகமாக இருப்பீராக —
நீர் விழித்து இருந்தாலும், தூங்கினாலும் உங்களுக்கு எல்லாக் கைங்கர்யங்களையும் ,நான் செய்வேன்

11.ஸ்தோத்ர ரத்னம் (39 )–ஸ்ரீ ஆளவந்தார்

தயா ஸஹாஸீநமநந்தபோகிநி
ப்ரக்ருஷ்ட விஜ்ஞாநபலைகதாமநி |
பணாமணி வ்ராதமயூகமண்டல
ப்ரகாசமாநோதர திவ்ய தாமநி ||

தயாஸஹ –பெரிய பிராட்டியுடன் — வீற்றிருக்கிறான் பகவான் எங்கு வீற்றிருக்கிறான்
சிறந்த ஜ்ஞானம் , பலம் என்பனவற்றுக்கு முக்கிய இடமாய், தன்னுடைய படங்களிலிருக்கும் ரத்னக்கூட்டங்களின்
ஒளிவட்டத்தாலே உள்பிரதேசமெல்லாம், பிரகாசமாக இருப்பதான அப்ராக்ருதமான மணிமண்டபத்தை உடையவனுமான
திருவனந்தாழ்வான் என்கிற நாகணைமேல் வீற்றிருக்கிறான்
பெரிய பிராட்டி ,திவ்யமஹிஷி என்று ஸேவிப்போர் அறியும் வண்ணம் வீற்றிருக்கிறான்.

12.சதுச்லோகீ –ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ( 1 )

காந்தஸ் தே புருஷோத்தம: பணிபதி : ஸய்யாஸனம் வாஹனம்
வேதாத்மா விஹகேச்வரோ யவநிகா , மாயா ஜகன்மோஹிநீ |
ப்ரஹ்மேசாதி ஸுரவ்ரஜ :ஸதயித : த்வத்தாஸதாஸீகண :
ச்ரீரித்யேவ ச நாம தே பகவதி ப்ரூம : கதம் த்வாம் வயம் ||

ஹே –பகவதீ —புருஷர்களில் உத்தமனாகிய புருஷோத்தமனாகிய பகவான் , உனக்குக் காந்தன்; ப்ரியன் . கைங்கர்யபதியான
ஆதிசேஷன் சயனமும் ,ஆஸனமும் ஆகிறான். வேதஸ்வரூபியான கருடனும் , உனக்கு வாஹனம் ;ஆஸனம் .
ஹே –ஜகன்மோஹினீ –உலகில் உள்ள ஜீவாத்மாக்களுக்கு, விபரீத ஜ்ஞானத்தைக் கொடுக்கும் மூலப்ரக்ருதி என்கிற தத்வம்
உனக்கு சேஷம்—-அதாவது அடிமை. இது திரைபோல் இருக்கிறது. ஜீவர்கள் உன்னைத் தரிசிக்கவிட்டாமல் தடுக்கிறது. ப்ரஹ்மா,
ருத்ரன் முதலான தேவர்கள் ,அவர்கள் மனைவியரும் உனக்கு ”தாஸத்வம் ” செய்யும் ஸ்த்ரீகளுடன் சேர்ந்து ,
அடிமைக்கூட்டமாக இருக்கிறார்கள். இதில், நீ ”ச்ரீ ” என்று சொல்லப்படுகிறாய்.நாங்கள் யாராக இருந்தாலும்,
உன் பெருமைகளைத் தெளிவாகச் சொல்ல இயலாது.
பெரியபிராட்டியார், தானே விரும்பி, எம்பெருமானுக்கு சேஷமானதையும்,
நித்ய விபூதி, லீலா விபூதி என்கிற மற்ற எல்லாவற்றிலும் அவள், எம்பெருமானுடன் சேர்ந்து சேஷியாகிறாள்

13.ஆத்ம ஸித்தி ( மங்கள ச்லோகம் ) ஸ்ரீ ஆளவந்தார்

ஸ்வபரிசரண போகை :ஸ்ரீமதி ப்ரீயமாணே —–எம்பெருமானுடைய
கைங்கர்யங்களைப் போகமாக எண்ணுகிற நித்யஸூரிகளால்
சந்தோஷப்படுத்தப்பட்ட பெரிய பிராட்டியுடன் கூடிய
பகவானிடத்தில் பக்தி உண்டாகவேணும்

14.வேதாந்த ஸாரம் –மங்கள ச்லோகம் (ஸ்ரீ உடையவர் )

ஸ்ரீமதே நிர்மலானந்தோ தன்வதே விஷ்ணவே நம —
அசேஷ சிதசித் விஷ்ணு சேஷிநே சேஷஸாயிநே
நிர்மலாநந்த கல்யாண நிதயே விஷ்ணவே நம :
மஹாலக்ஷ்மியுடன் கூடியவனும் கெட்ட குணங்களே இல்லாமல் ஆனந்தக் கடல் போலிருப்பவனும் ஆகிய ஸ்ரீ விஷ்ணுவுக்கு நமஸ்காரம் .
( இது 32 அக்ஷரங்களைக் கொண்டது என்றும் , 32 ப்ருஹ்ம வித்யைகளைக் குறிக்கிறது என்றும்,
எல்ல வேதங்களும் இந்த 32 அக்ஷரங்களில் அடக்கம் என்றும் சொல்வர் )

15. வேதாந்த தீபம் –மங்கள ச்லோகம்–( ஸ்ரீ உடையவர் )

ஸ்ரீய :காந்த :அநந்தோ வரகுணகணைகாஸ்பத வபு :—-
மஹாலக்ஷ்மிக்குப் ப்ரியமானவனும் ,எங்கும் நிறைந்தவனும், எல்லையில்லாக் கல்யாண குணங்களுக்கு ஒரே இடமான
திருமேனியை உடையவனுமான எம்பெருமான்—

16.ஸ்ரீபாஷ்யம் –மங்கள ச்லோகம்—ஸ்ரீ உடையவர்

ப்ரஹ்மணி ஸ்ரீநிவாஸோ –மஹாலக்ஷ்மிக்கு இருப்பிடமான பரப்ரஹ்மத்தினிடத்தில்

17.ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் —ஸ்ரீ உடையவர் —

ஸ்ரீய :பதிர் நிகில ஹேயப்ரத்யநீக கல்யாணைகதாநாநந்த ஞானானந்த ஸ்வரூப :—-
லக்ஷ்மிபதியான எம்பெருமான், எல்லாக் கெட்ட குணங்களுக்கும் விரோதியாய், எல்ல நற்குணங்களுக்கும் ஒரே இருப்பிடமாய்,
தேசம், காலம், வஸ்து இவைகளால் அளவில்லா ஜ்ஞானமும் ஆனந்தமுமான ஸ்வரூபத்தை உடையவன்.

18. முதல் திருவந்தாதி ( 86 ) பொய்கை ஆழ்வார்

நீயும் திருமகளும் நின்றாயால், குன்றெடுத்து
பாயும் பனி மறைத்த பண்பாளா —வாசல்
கடைகழியா உள்புகாக் காமர்பூங்கோவல்
இடைகழியே பற்றி இனி .

குன்றெடுத்து மழையைத் தடுத்து, ஆயர்களையும் கோக்களையும்
காத்தவனே—நீ திருமகளுடன் இடைகழியில் நின்றாய்– —
——————————————————————–.
என்னிடம் உள்ள அன்பால் அங்கேயே நின்றாய்—இடைகழியை விட்டு வெளியேயும் வரவில்லை; உள்ளேயும்
புகவில்லை.எங்களுடன் கலந்த மகிழ்ச்சியால் இடைகழியிலேயே நின்றாய்.

19. திருவாய்மொழி ( 4–9–10 ) ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்

ஒண்தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப—-

கண்டு கேட்டுற்று மோந்து உண்டுழலு மைங்கருவி
கண்ட வின்பம் தெரிவரிய வளவில்லாச் சிற்றின்பம்
ஒண்டொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலாநிற்பக்
கண்ட சதிர் கண்டொழிந்தேன் அடைந்தே னுன் திருவடியே

அழகிய முன்கைவளைகளை உடைய பெரியபிராட்டியும் , நாராயணனான நீயும் , நிலாநிற்ப—கைங்கர்யம் பெறுவதற்குச்
சேஷியாய் நிலைத்திருக்க

20. திருவாய்மொழி ( 6–9–3 ) ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்

கோலத் திருமாமகளோடு உன்னை

ஞாலத்தூடே நடந்தும் நின்றும் கிடந்திருந்தும்
சாலப்பலநாள் உகந்தோறு உயிர்கள் காப்பானே
கோலத்திருமாமகளோடு உன்னைக் கூடாதே
சாலப் பலநாள் அடியேன் இன்னும் தளர்வேனோ

மஹாலக்ஷ்மியுடன் பொருந்தியுள்ள உன்னை—–

21. திருவாய்மொழி ( 9–2–1 ) ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்

நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும்

பண்டைநாளாலே நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும்
கொண்டு, நின் கோயில் சீய்த்துப் பல்படிகால் குடிகுடி வழிவந்து ஆட்செய்யும்
தொண்டரோர்க்கருளிச் சோதிவாய் திறந்து உன் தாமரைக் கண்களால் நோக்காய்
தென்திரைப் பொருநல் தண்பணை சூழ்ந்த திருப்புளிங்குடிக் கிடந்தானே

தேவரீருடைய கருணையையும் தாமரையில் வஸிக்கும் பிராட்டியின் கருணையையும் கொண்டு,
தேவரீருடைய கோயிலைச் சுத்தப்படுத்தி ( கைங்கர்யங்கள் செய்து )

22.திருவாய்மொழி ( 9–2–3 ) ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்

.உன் தாமரை மங்கையும் நீயும்

கிடந்த நாள் கிடந்தாய் எத்தனை காலம் கிடத்தி ? உன் திருவுடம்பு அசைய
தொடர்ந்து குற்றேவல் செய்து தொல்லடிமை வழிவரும் தொண்டரோர்க்கருளி
தடங்கொள் தாமரை கண்விழித்து நீ எழுந்து உன் தாமரை மங்கையும் நீயும்
இடங்கொள் மூவுலகும் தொழ இருந்தருளாய் திருப்புளிங்குடிக் கிடந்தானே

உனக்குத் தகுந்த திவ்ய மஹிஷியாய் தாமரைப் பூவிலிருக்கும் பிராட்டியும் , நீயும் (மூன்று உலகங்களும் கைங்கர்யம் செய்யுமாறு
இருந்து அருள வேண்டும் )

23. திருவாய்மொழி ( 6–10–10 ) ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்

அகலகில்லேன் இறையும்

அகலகில்லேன் இறையுமென்று அலர்மேல்மங்கையுறை மார்பா !
நிகரில் புகழாய் ! உலகம் மூன்றுடையாய் ! என்னை ஆள்வானே !
நிகரில் அமரர் முனிக்கணங்கள் விரும்பும் திருவேங்கடத்தானே !
புகல் ஒன்றில்லா அடியேன் உன்னடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே

ஒரு க்ஷண நேரம்கூட உன்னைவிட்டுப் பிரியச் சக்தியில்லையென்று தாமரையில் இருக்கும் பிராட்டி வஸிக்கின்ற திருமார்பை உடையவனே

24. திருவாய்மொழி (1–1–2 ) ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்

உணர் முழு நலம்

மனனக மலமற மலர்மிசை யெழுதரும்
மனனுணர் வளவிலன் பொறியுணர்வவையிலன்
இனனுணர் முழுநலம் எதிர் நிகழ் கழிவினும்
இனனிலனெனனுயிர் மிகுநரையிலனே

எம்பெருமான், முழுவதும் ஞான ஸ்வரூபன் மற்றும் ஆனந்த ஸ்வரூபன்

25. பெரிய திருமொழி ( 3–8–1 )

.நந்தாவிளக்கே அளத்தற்கரியாய்

நந்தா விளக்கே ! அளத்தற்கு அரியாய் !
நரநாரணனே ! கருமாமுகில் போல்
எந்தாய் ! எமக்கே அருளாயென நின்று
இமையோர் பரவும் இடம் , எத்திசையும்
கந்தாரம் அந்தேன் இசை பாட மாடே
களிவண்டுமிழற்ற நிழல் துதைந்து
மந்தாரம் நின்று மணமல்கு நாங்கூர்
மணிமாடக்கோயில் வணங்கு என்மனனே

நாசமல்லாததாயும் , ஸ்வயம் ப்ரகாசமாயும் , தேசம்,காலம், வஸ்து இவைகளின் அளவுகளில்
இல்லாததாயும் ஸ்வரூபத்தை உடையவனே

அதிகாரத்திலிருந்து—–

ஈச்வரன், இழி குணங்களே இல்லாதவன்

இப்படி ஸமஸ்த ஹேய ரஹிதம் விஷ்ண்வாக்யம் பரமம் பதம்
பர :பராணாம் ஸகலா ந யத்ர க்லேசாதயஸ் ஸந்தி பராவரேசே-என்கிறபடியே ஹேய ப்ரத்யநீகமாக அநுஸந்தேயம்

வ்யாக்யானம்
————————–

விஷ்ணு புராணத்திலிருந்து ,ஸ்வாமி தேசிகன் மேற்கோள் காட்டுகிறார்

ஸமஸ்த ஹேய ரஹிதம் விஷ்ண்வாக்யம் பரமம் பதம் ( 1–22– 53 )——-
விஷ்ணு என்கிற திருநாமம் கொண்ட எம்பெருமானின் ஸ்வரூபம் தோஷங்களே இல்லாதது.

பர :பராணாம் ஸகலா ந யத்ர க்லேசாதயஸ் ஸந்தி பராவரேசே ( 6–5–85 )

பகவான் , உயர்ந்தவைகளை விட மிகவும் உயர்ந்தவன்; அவனிடம்,க்லேசங்கள் முதலான தோஷங்களும் கிடையாது.

அதிகாரத்திலிருந்து
———————————–

ஈச்வரன்,அநந்த கல்யாண குணங்களை உடையவன்

1. தைர்யுக்த : ச்ரூயதாம் நர :
2.தமேவம் குண ஸம்பன்னம்
3.ஜ்யேஷ்டம் ச்ரேஷ்டகுணைர்யுக்தம்
4. ஏவம் ச்ரேஷ்டகுணைர்யுக்த :
5.குணைர்விரருசே ராம :
6.தமேவம் குணஸம்பன்னம் அப்ரதத்ருஷ்யபராக்ரமம்
7. பஹவோ ந்ருப கல்யாணகுணா :புத்ரஸ்ய ஸந்தி தே
8. ஆந்ரு சம்ஸ்யமநுக்ரோச :ச்ருதம் சீலம் தமச்சம :ராகவம்
சோபயந்த்யேதே ஷட்குணா :புருஷோத்தமம்
9. விதித :ஸ ஹி தர்மஞ : சரணாகத வத்ஸல :
10. சரண்யம் சரண்யம் ச த்வாம் ஆஹுர்திவ்யா மஹர்ஷய :
11. நிவாஸவ்ருக்ஷ : ஸாதூநாம் ஆபன்னானாம் பரா கதி :
12.தேஜோ ப்லைச்வர்ய மஹாவபோத ஸ்வீர்ய சக்த்யாதி குணைகராசி :
13. ஸர்வபூதாத்ம பூதஸ்ய விஷ்ணோ: கோ வேதிதம் குணான்
14. யதா ரத்னாநி ஜலதே: அஸங்க்யேயாநி புத்த்ரக ததா குணாச்ச தேவஸ்ய த்வஸங்க்யேயா ஹி சக்ரிணா :
15. வர்ணாயுதைர்யஸ்ய குணா ந சக்யா வக்தும் ஸமேதைரபி ஸர்வதேவை :
16. சதுர்முகயுர்யதி கோடிவக்த்ரோ பவேந்நர : க்வாபி விசுத்தசேதா : ஸ தே குணாநாமயுதைகமம்சம் வதேந்ந வா தேவவர ப்ரஸீத
17. தவானந்த குணஸ்யாபி ஷடேவ ப்ரதமே குணா : யைஸ்த்வயேவ ஜகத்குக்ஷொள அந்யேஅப்யந்தர்நிவேசிதா :
18. இஷுக்ஷயாந்நிவர்த்தந்தே நாந்தரிக்ஷ க்ஷிதி க்ஷயாத் மதி க்ஷயாந்நிவர்த்தந்தே ந கோவிந்த குண க்ஷயாத்
19. வல்வினையேனை ஈர்க்கின்ற குணங்களை உடையாய்
20. உயர்வற உயர்நலம் உடையவன்-என்கிறபடியே
ப்ராப்யத்வ ப்ராபகத்வோபயுக்தங்களான குணங்களாலே விசிஷ்டமாக அநுஸந்தேயம்

வ்யாக்யானம்
————————–

ஈச்வரன் –ஸ்ரீமந் நாராயணன் , ஜீவன்களால் அடையக்கூடியவனாக இருப்பதற்கு எந்தெந்தக் குணங்கள் தேவையோ , அப்படி அளவற்ற
கல்யாண குணங்களை உடையவன் என்றும், அவ்விதம் ஜீவன்கள் அடைவதற்கு ஏற்ற உபாயமாக இருப்பதற்கும் , கல்யாண
குணங்களைக் கொண்டுள்ளான் என்றும் , அவற்றுக்கான பற்பல எடுத்துக் காட்டுக்களை ,ஸ்வாமி தேசிகன் சொல்கிறார்

1. ஸ்ரீமத் ராமாயணம் ( 1–1–7 )

தைர்யுக்த : ச்ரூயதாம் நர : ——இப்படிப்பட்ட குணங்கள் அனைத்தையும் கொண்டவரைச் சொல்கிறேன்—கேட்பீராக

2.ஸ்ரீமத் ராமாயணம் ( 2–2–48 )
தமேவம் குண ஸம்பன்னம் ——இப்படி குணங்கள் நிறைந்த அந்த ராமனை–

3. ஸ்ரீமத் ராமாயணம் (1–1–20 )
ஜ்யேஷ்டம் ச்ரேஷ்டகுணைர்யுக்தம்—-மூத்தவனும், இப்படி மிக உயர்ந்த குணங்களை உடைய ராமனை

4.ஸ்ரீமத் ராமாயணம்– 2–1–31
ஏவம் ச்ரேஷ்டகுணைர்யுக்த :—-இப்படி , மிகவும் உன்னதமான குணங்கள் கொண்ட ராமனை

5.ஸ்ரீமத் ராமாயணம்–
குணைர்விரருசே ராம :——கல்யாண குணங்கள் மூலமாக ராமன் விளங்கினான்

6.ஸ்ரீமத் ராமாயணம் —
தமேவம் குணஸம்பன்னம் அப்ரதத்ருஷ்யபராக்ரமம் —இப்படி, எல்லாக் கல்யாண குணங்களின் இருப்பிடமாகவும், யாராலும்
வெல்லப்படாதவனுமான உள்ள ராமன்
7. ஸ்ரீமத் ராமாயணம் —
பஹவோ ந்ருப கல்யாணகுணா :புத்ரஸ்ய ஸந்தி தே –தசரதா , உன் புத்திரனான ராமனுக்குப் பல உயர்ந்த குணங்கள் உள்ளன.

8. ஸ்ரீமத் ராமாயணம்—
ஆந்ரு சம்ஸ்யமநுக்ரோச :ச்ருதம் சீலம் தமச்சம :ராகவம்
சோபயந்த்யேதே ஷட்குணா :புருஷோத்தமம் —–தன்னைச்
சரணம் என்று அடைந்தவர்களைக் காப்பாற்றும் தன்மை (குணம் ) அளப்பரிய கருணை, வேதங்களின் –சாஸ்த்ரங்களின் பொருளை
உணர்ந்திருக்கும் தன்மை, தாழ்ந்தவர்களிடமும் சமமாகப் பழகும் தன்மை, மனத்தை அடக்கும் திறன், இந்த்ரிய நிக்ரஹம்–
அதாவது,புலனடக்கம் –ஆகிய ஆறு குணங்களும் புருஷ ச்ரேஷ்டனான ராமனை அலங்கரிக்கின்றன
9. ஸ்ரீமத் ராமாயணம்—
விதித :ஸ ஹி தர்மஞ : சரணாகத வத்ஸல :—–எல்லாத் தர்மங்களையும் அறிந்த ராமன், தன்னிடம் சரணம்
அடைந்தவர்களிடம் மிகுந்த அன்பு உடையவன் என்று எல்லோராலும் அறியப்பட்டவன் அல்லவா
10. ஸ்ரீமத் ராமாயணம்—
சரண்யம் சரண்யம் ச த்வாம் ஆஹுர்திவ்யா மஹர்ஷய :—-ராமா —-நீயே சரணாகத ரக்ஷகன் என்றும், சரணம் என்று
அடைபவர்களுக்கு ஏற்றவன் என்றும்,சரணம் என்று அடைந்தவர்களைக் காப்பவன் என்றும், ஸநகாதி மஹரிஷிகள் கூறுகின்றனர்
11.ஸ்ரீமத் ராமாயணம்
நிவாஸவ்ருக்ஷ : ஸாதூநாம் ஆபன்னானாம் பரா கதி :—
ஸாதுக்களுக்கு , நிழல் கொடுக்கும் கற்பக மரம் ; ஆபத்தில் உள்ளவர்கள் அடையவேண்டிய உயர்ந்த கதி

12.விஷ்ணு புராணம்
தேஜோ ப்லைச்வர்ய மஹாவபோத ஸ்வீர்ய சக்த்யாதி குணைகராசி : —மிக உயர்ந்த தேஜஸ், பலம், ஐச்வர்யம் ,
ஜ்ஞானம், வீர்யம், சக்தி,இவை முதலான குணங்கள் யாவும் ஒன்று சேர்ந்து இருக்கும் இடம்—ஷாட்குண்ய பரிபூர்ணன்

13.ப்ரஹ்ம புராணம்
ஸர்வபூதாத்ம பூதஸ்ய விஷ்ணோ: கோ வேதிதம் குணான்
எல்லாவற்றுக்கும் ஆத்மாவாக இருக்கிற விஷ்ணுவின் குணங்களை( ருத்ரனையும் ,பார்வதியையும் காட்டில் ), எவன் அறியவல்லவன் !
14. வாமன புராணம்–
யதா ரத்னாநி ஜலதே: அஸங்க்யேயாநி புத்த்ரக ததா
குணாச்ச தேவஸ்ய த்வஸங்க்யேயா ஹி சக்ரிணா : —
ஸமுத்ரத்தில் உள்ள ரத்னக் கற்களைக் கணக்கிட இயலாது; அதைப்போல , சக்ரத்தை ஏந்திய எம்பெருமானின் குணங்களைக் கணக்கிட இயலாது.
15. மஹாபாரதம் —
வர்ணாயுதைர்யஸ்ய குணா ந சக்யா வக்தும் ஸமேதைரபி ஸர்வதேவை : எல்லாத் தேவர்களும் ஒன்றுகூடி,
இருந்து பலப் பதினாயிரம் வருடங்கள் சொன்னாலும்,அவனது குணங்களை முழுமையாகக் கூறிவிட முடியாது.
16. வராஹ புராணம் —-
சதுர்முகயுர்யதி கோடிவக்த்ரோ பவேந்நர : க்வாபி விசுத்தசேதா : ஸ தே குணாநாமயுதைகமம்சம்
வதேந்ந வா தேவவர ப்ரஸீத —–ப்ரஹ்மாவின் ஆயுஸ்ஸும் – பல ஆயிரக்கணக்கான வாய்களும், மிகவும் சுத்தமான
மனமும் உள்ள ஒருவன் எங்கேயாவது இருந்து, அவன், உன்னுடைய குணங்களின் பதினாறாயிரத்தின்
ஒரு பாகத்தையாவது கூற முடியுமோ ? முடியாதோ ?( முடியாது என்பது தேற்றம் )

17. தவானந்த குணஸ்யாபி ஷடேவ ப்ரதமே குணா :
யைஸ்த்வயேவ ஜகத்குக்ஷொள அந்யேஅப்யந்தர்நிவேசிதா :

நீ ,கணக்கற்ற குணங்களை உடையவன்;ஆனாலும், ஜ்ஞானம் , பலம், ஐச்வர்யம் ,வீர்யம்,சக்தி,தேஜஸ் என்கிற
ஆறு குணங்கள் முக்யமானவை .இவ்வுலகை , நீ, வயிற்றில் வைத்திருப்பதைப்போல , இந்த ஆறு குணங்களும் மற்ற
குணங்களைத் தங்களுக்குள் அடக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

18. இஷுக்ஷயாந்நிவர்த்தந்தே நாந்தரிக்ஷ க்ஷிதி க்ஷயாத்
மதி க்ஷயாந்நிவர்த்தந்தே ந கோவிந்த குண க்ஷயாத்

ஆகாசம் முழுவதும் பாணங்களால் நிரப்பவேண்டும் என்று அம்புகளைப் போடும் சிலர், தங்களிடம் பாணங்கள்
தீர்ந்து விடுவதால், ஓய்ந்து போகிறார்களேயன்றி ஆகாசம் , நிரம்புவதால் அல்ல. இதைப்போல,முழுவதும்
சொல்ல புத்தியின் ஆற்றல் இல்லாதவர்கள் கோவிந்தனுடைய குணங்களை சொல்லி ஓய்ந்து
போகிறார்களேயன்றி , குணங்கள் யாவையும் சொல்லி முடிந்துவிட்டதால் அல்ல
19. திருவாய்மொழி
வல்வினையேனை ஈர்க்கின்ற குணங்களை உடையாய்

மணந்த பேராயா ! மாயத்தால் முழுதும் வல்வினையேனையீர்கின்ற
குணங்களையுடையாய் ! அசுரர் வன்கையர் கூற்றமே 1கொடியபுள்ளுயர்த்தாய் !
பணங்களாயிரமு (மு )டைய பைந்நாகப் பள்ளியாய் !பாற்கடல் சேர்ப்பா
வணங்குமாறு அறியேன் மனமும் வாசகமும் செய்கையும் யானும் நீதானே

மிகவும் கொடிய பிரபலமான பாவங்களைச் செய்த என் போன்றவனையும் உன்பால் ஈர்க்கின்ற குணங்களை உடையவனே
பாசுரத்துக்கு,சுருக்கமான பொருள்—-
நப்பின்னையைப் போல ,பல கோபிகைகள் , பேர் ஆயா –கோபர்களின் அரசனே –கண்ணனே
மாயத்தால் முழுதும் வல்வினையேனை ஈர்க்கின்ற குணங்களை உடையாய்
ஆச்ரிய சேஷ்டிதங்கள் அகடதகடினா சாமர்த்யங்கள் இவற்றால் வல்வினையேனை
——கொடிய பாபியான என்னை , சிறிதும் விடாமல் ,பாபங்களைப் பிளந்து எறிகின்ற , கோபிகைகள் அநுபவித்த கல்யாண குணங்களை
உடையவனே–புஜபல பராக்ரமம் உடைய அசுரர்களுக்கு யமனே —கருடக்கொடி உடையவனே
ஆயிரம் படங்களை உடைய ஆதிசேஷன்மீது, திருப்பாற்கடலில் சயனித்து இருப்பவனே
வணங்கும் ஆறு –வழி –அறியேன் –உன்னைத் துதிக்கும் வழி தெரியாதவன்
மனம் ,வாக்கு,செய்கை இவைகளுக்கு அந்தர்யாமியாய் இருப்பவனே — என்கிறார்

20. திருவாய்மொழி
உயர்வற உயர்நலம் உடையவன்

உயர்வற வுயர்நலம் உடையவன் யவனவன்
மயர்வற மதிநலம் அருளினன் யவனவன்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி யவனவன்
துயரறு சுடரடி தொழுதெழு என் மனனே

உயர்வு இவ்வளவுதான் என்று அறுதியிட்டுச் சொல்லமுடியாதபடி, உயர்ந்ததான ஆனந்தம் முதலிய குணங்களை உடையவனே

ஹே—மனஸே —வேறு எவரும் தன்னைவிட ஏற்றமில்லாதபடி இருப்பவனும் உயர்ந்த ஆனந்தமான கல்யாண குணங்களை
எப்போதும் உடையவனும் வேதத்தால் புகழப்படுபவனும் அஞ்ஞானத்தை அகற்றி அறிவையும் பக்தியையும் அளிப்பவனும்
மறதி ,தளர்வு இல்லாத நித்யஸூரிகளுக்கு ஸ்வாமியும் — இப்படிப்பட்ட பகவானுடைய, ஆச்ரிதர்களின் துக்கங்களைப்
போக்கும் குணமுடைய ,ஜ்யோதிஸ் ஸ்வரூபமான திருவடிகளை எப்போதும் வணங்கி உஜ்ஜீவிப்பாயாக —-
என்கிறபடியே ப்ராப்யத்வ ப்ராபகத்வோபயுக்தங்களான
குணங்களாலே விசிஷ்டமாக அநுஸந்தேயம் —

தன்னை அடைவதற்கும் அடைவிப்பதற்கும் தேவையான குணங்களுடன் இருக்கிறான்.
இந்தப் பகவத் குணங்கள், உபயோகத்துக்கு ஏற்ப, ப்ராப்யத்வோபயுக்த குணங்கள் என்றும்,
ப்ராபகத்வோபயுக்த குணங்கள் என்றும்உபயோபயயுக்த குணங்கள் என்றும் மூன்று வகையாகப் பிரிக்கிறார்கள்.
ப்ராப்யத்வோபயுக்த குணங்கள் —எல்லாவற்றிற்கும் சேஷியாக இருப்பது , எல்லை இல்லாத ஆனந்த ஸ்வரூபனாக இருப்பது
ப்ராபகத்வோபயுக்த குணங்கள்—- தயை, வாத்ஸல்யம் , ஒளதார்யம், –முதலிய குணங்களோடு இருப்பது
உபயோபயயுக்த குணங்கள் —ஷாட்குண்யம் — ஜ்ஞானம் , பலம், ஐச்வர்யம் ,வீர்யம்,சக்தி,தேஜஸ் என்கிற ஆறு குணங்கள்
இப்படியாக, எம்பெருமான் ,அளவில்லாக் கல்யாண குணங்களை உடையவனாக இருக்கிறான்.

அதிகாரத்திலிருந்து ———-

ஈச்வரன் ”திவ்ய மங்கள விக்ரஹமுடையவன்

1.ஸதைக ரூப ரூபாய
2. நித்ய ஸித்தே ததாகாரே தத்பரத்வே ச பௌஷ்கர யஸ்யாஸ்தி ஸத்தா ஹ்ருதயே தஸ்யாஸௌ சந்நிதிம் ப்ரஜேத்
3. ஸமஸ்தாச்சக்த்யச்சைதா ந் ருப யத்ர ப்ரதிஷ்டிதா : தத்விச்வரூப வைரூப்யம் ரூபமன்யத்த ரூபமன்யத்தரேர்மஹத்
4. இச்சா க்ருஹீதாபிமதோருதேஹ :
5. ந பூதஸங்க ஸம்ஸ்தாநோ தேஹோ அஸ்ய பரமாத்மாந :
6. ந தஸ்ய ப்ரக்ருதா மூர்த்தி : மாம் ஸமேதோ அஸ்திஸம்பவா
7. பூஜைச்சதுர்பி : ஸமுபேதமேதத்ருபம் விசிஷ்டம் திவி ஸம்ஸ்திதம் ச
8. ருக்மாபம்ஸ்வபந் தீ கம்யம்
9.தத்ரைகஸ்தம் ஜகத் க்ருத்ஸ்நம்
10. பச்யாமி தேவாம்ஸ்தவ தேவ தேஹே
11. அஸ்த்ர பூஷண ஸம்ஸ்தாந ஸ்வரூபம்
12. பூஷணாஸ்த்ர ஸ்வரூபஸ்தம் யதேதமகிலம் ஜகத்
13. தமஸா : பரமோ தாதா சங்கம் சக்ரம் கதா தர :–என்கிறபடியே
ஸர்வ ஜகதாச்ரயமான அப்ராக்ருத திவ்யமங்கள விக்ரஹ விசிஷ்டமாக அநுஸந்தேயம் .
இவ்விக்ரஹம் பர வ்யூஹ விபவ ஹார்த்தர்சாவதார ரூபேண பஞ்சப்ரகாரமாயிருக்கும்படியும்
இவற்றிலுள்ள விசேஷங்களும் பகவச் சாஸ்த்ர ஸம்ப்ரதாயத்தாலே அறியப்படும்

வ்யாக்யானம்
————————-
1. விஷ்ணு புராணம் —
ஸதைக ரூப ரூபாய—எப்போதும் ஒரேவிதமான மாறுதல் இல்லாத திருமேனியை உடையவன்

2. பௌஷ்கர ஸம்ஹிதை
நித்ய ஸித்தே ததாகாரே தத்பரத்வே ச பௌஷ்கர யஸ்யாஸ்தி ஸத்தா ஹ்ருதயே தஸ்யாஸௌ சந்நிதிம் ப்ரஜேத் ————————
ஹே , பௌஷ்கரனே —எப்போதும் இருப்பதுமான திருமேனியை உடையவன் ;அவன் எல்லோருக்கும் மேம்பட்டவன் என்றும் ,
எவனுடைய மனத்தில் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை இருக்கிறதோ, அவன் அருகில் எம்பெருமான் எப்போதும் உள்ளான் .
3. விஷ்ணு புராணம்
ஸமஸ்தாச்சக்த்யச்சைதா ந் ருப யத்ர ப்ரதிஷ்டிதா : தத்விச்வரூப வைரூப்யம் ரூபமன்யத்த ரூபமன்யத்தரேர்மஹத்—
எல்லா சரீரங்களைக் காட்டிலும், வேறான திருமேனியை உடையவன்,
எம்பெருமான்.அந்தத் திருமேனியில், எல்லா சக்திகளும் நிலையாக உள்ளன.
4. விஷ்ணு புராணம்—
இச்சா க்ருஹீதாபிமதோருதேஹ : —
பக்தர்களுக்கு இஷ்டமான , அனைவர்க்கும் இன்பம் தருகிற திருமேனியைத் தன் ஸங்கல்பத்தாலே பகவான் எடுத்துக்கொள்கிறான் .
5. மஹா பாரதம்—சாந்தி பர்வம்—-
ந பூதஸங்க ஸம்ஸ்தாநோ தேஹோ அஸ்ய பரமாத்மாந : —-
இந்தப் பரமாத்மாவின் திருமேனி பஞ்ச பூதங்களின் சேர்க்கையால் உண்டானதல்ல
6.வராஹ புராணம்—
ந தஸ்ய ப்ரக்ருதா மூர்த்தி : மாம் ஸமேதோ அஸ்திஸம்பவா —–
எம்பெருமானின் திருமேனி, மாம்ஸம், மேதஸ் (மஜ்ஜை ) எலும்பு ஆகியவற்றால் ஆனதல்ல
7.மஹாபாரதம்—
பூஜைச்சதுர்பி : ஸமுபேதமேதத்ருபம் விசிஷ்டம் திவி ஸம்ஸ்திதம் ச —
பகவானது திருமேனி, நான்கு திருக்கரங்களுடன் உள்ளது;சிறப்பானது; பரமபதத்தில் நிலையாக உள்ளது.
8.மநு ஸ்ம்ருதி—
ருக்மாபம்ஸ்வபந் தீ கம்யம் —–தங்கம் போன்று ப்ரகாசிப்பவன்; அவனைக் கனவில் காண்பதைப் போல மனத்தால் மட்டுமே நினைக்க முடியும்.
9.ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை—
தத்ரைகஸ்தம் ஜகத் க்ருத்ஸ்நம் ப்ரவிபக்த மநேகதா |
அபஸ்யத் தேவ தேவஸ்ய சரீரே பாண்டவஸ்துதா ||
உலகங்கள் பலவிதமாகப் பிரிந்து இருக்கின்றன.ஆனால், அவையாவும் தேவதேவனான பகவானின்–ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனின் திருமேனியில் ,
ஒரு சிறிய பகுதியாக இருப்பதை அர்ஜுனன் பார்த்தான்.
10.ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை—
பச்யாமி தேவாம்ஸ்தவ தேவ தேஹே ஸர்வாம்ஸ்ததா பூத விசேஷ ஸங்காத் |
ப்ரஹ்மாண மீஸம் கமலாசநஸ்தம்ம்ருஷீம்ஸ்ச ஸர்வானுரகாம்ஸ்ச திவ்யாந் ||
ஆச்சர்யப்பட்டு, மெய்சிலிர்க்க அர்ஜுனன் வணங்கிக் கூறுகிறான்.
—–ஹே தேவாதி தேவனே, க்ருஷ்ணா —உன்னுடைய திருமேனியில் அனைத்துத் தேவதைகளையும் நான் காண்கிறேன்.
பிராணிகளின் கூட்டங்களைப் பார்க்கிறேன்.கமலாஸனத்தில் வீற்றிருக்கும் ப்ரஹ்மாவைப் பார்க்கிறேன்.
ஸகல ரிஷிகளையும் பார்க்கிறேன்.தெய்வத் தன்மை உள்ள ஸர்ப்பங்களையும் பார்க்கிறேன்.
11.விஷ்ணு புராணம்—-
அஸ்த்ர பூஷண ஸம்ஸ்தாந ஸ்வரூபம் ——–ஆயுதங்களும் ஆபரணங்களும் உன் திருமேனியை இருப்பிடமாகக் கொண்டிருக்கின்றன.
12. விஷ்ணு புராணம்—-
பூஷணாஸ்த்ர ஸ்வரூபஸ்தம் யதேதமகிலம் ஜகத் —- உலகங்கள் யாவும் அவனது திருமேனியில் ஆயுதங்களாகவும் ஆபரணங்களாகவும் உள்ளன.
13.ஸ்ரீமத் ராமாயணம்—
தமஸா : பரமோ தாதா சங்கம் சக்ரம் கதா தர :——
ப்ரக்ருதிக்கும் மேலிடத்தில் இருப்பவனாய், சங்க,சக்ர ,கதாதாரியாய் போஷகனாக இருக்கிறான், ஸ்ரீ ராமன்.

என்றெல்லாம் சொல்லுமாப்போலே ,இவற்றிலுள்ள விசேஷங்களும் பக்வச்சாஸ்த்ர ஸம்ப்ரதாயத்தாலே அறியப்படும் ——
இந்த விதங்களில் அமைந்திருக்கும் தனித்வ பெருமைகளும் பகவானைப் பற்றிச் சொல்லும் சாஸ்த்ரங்களும் பாஞ்சராத்ர முதலிய
ஸம்ப்ரதாய க்ரந்தங்களாலே தெளிந்து கொள்ளலாம்

அதிகாரத்திலிருந்து–

பகவான் எல்லையற்ற விபூதிகளை உடையவன்
————————————————————————-

1.விஷ்ணோரேதா விபூதய :
2.மஹா விபூதி ஸம்ஸ்தாந
3.நாந்த : அஸ்தி மம திவ்யானாம் விபூதினாம் பரந்தப இத்யாதிகளுடைய
ஸங்க்ரஹமான
4. யதண்டமண்டாந்தர கோசரம் ச யத்

என்கிற ச்லோகத்தின்படியே அநந்தவிபூதி விசிஷ்டமாக அநுஸந்தேயம்

வ்யாக்யானம்
————————-

1.விஷ்ணு புராணம்—விஷ்ணோரேதா விபூதய :
இவை எல்லாமும் –அதாவது, மநு முதலானோர்,காலம் , எல்லா ஜந்துக்கள் இவையாவும், உலகின் ஸ்திதிக்குக் காரணமான மஹாவிஷ்ணுவின்
விபூதிகள் –ஐச்வர்யங்கள்

2. விஷ்ணு புராணம்— மஹா விபூதி ஸம்ஸ்தாந–மஹா விபூதி எனப்படுகிற நித்ய விபூதியைத் தன்னுடைய இருப்பிடமாகக் கொண்டவனே

3.ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை–
நாந்த : அஸ்தி மமதிவ்யானாம் விபூதினாம் பரந்தப |
ஏஷ தூத்தேஸத : ப்ராக்தோவிபூதேர் விஸ்தரோமயா ||
ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் , அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறான்—–
ஹே—அர்ஜுனா—பகைவரை வாட்டுபவனே ! என்னுடைய திவ்ய விபூதிகளுக்கு முடிவே கிடையாது. இதுவரை நான் சொன்னவை
என்னுடைய விபூதியின் ஓரளவுதான்–சிலவற்றையே சொன்னேன்.

4. ஸ்தோத்ர ரத்னம் —
யதண்டம் அண்டாந்தர கோசரஞ்ச யத்
தசோத்தராண்யா வரணாநி யாநி ச |
குணா : ப்ரதானம் புருஷ : பரம்பதம்
பராத்பரம் ப்ரஹ்ம ச தே விபூதய : ||

தே –விபூதய :–உனது ஐச்வர்யங்கள் எவை என்றால் யத் அண்டம்—எந்த எந்த அண்டங்களோ , அவற்றின் உட்புறங்கள்
எவையோ, அந்த அண்டங்களுக்கு மேன்மேல் ,பத்து மடங்கு அதிக விஸ்தீரணங்கள் உள்ள ,மேலும் மேலும் சூழ்ந்து இருக்கிற
பஞ்ச பூதங்கள்–நீர், நெருப்பு, இவை எவையோ,
குணா : —- ஸத்வ ,ரஜோ ,தாமஸ குணங்களும்
ப்ரதானம் —-அவற்றுக்கு ஆதாரமான மூல ப்ரக்ருதியும்
புருஷ :=பக்த ஜீவர்களும்
பரம்பதம் = ஸுத்த ஸத்வ த்ரவ்யமான ஸ்ரீ வைகுண்டமும்,
பராத்பரம் =இவற்றில் பரம் ஆனதற்கும் மேலாக பூர்ண சைதன்ய
விகாஸம் உடைய முக்தர்களும், நித்யர்களும், இப்படி எல்லாமும்
தே விபூதய : =உனது ஐச்வர்யங்கள்
என்று , ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில் ( 17 ) கூறுகிறார்

அதிகாரத்திலிருந்து—

ஈச்வரனின் லீலா ரூப ஜகத் வ்யாபாரம்
—————————————————————

இவ்விபூதிகளில் ,சேதநங்களாயும் அசேதநங்களாயும் உள்ள இரண்டு வகையும் லீலார்த்தங்களையும் போகார்த்தங்களையும் விபக்தங்களாயிருக்கும்
அநுஸந்தேயம் பொதுவாயிருக்க ரஸ வைஷம்யத்தாலே லீலா-போக–விபாகம் யதாலோகம் கண்டு கொள்வது. அப்படியே ,
1.ஜந்மாத்யஸ்ய யத :
2. க்ரீடா ஹரேரிதம் ஸர்வம்
3. க்ரீடதோ பாலகஸ்யேவ
4. பால :க்ரீடநகைரிவ
5. ஹரே விஹரஸி க்ரீடா கந்துகைரிவ ஐந்துபி :
6. லோகவத்து லீலா கைவல்யம்
என்கிறபடியே லீலாரூப ஜகத்வ்யாபார லக்ஷணமாக அநுஸந்தேயம்

வ்யாக்யானம்
————————-
பகவானின் விபூதிகள், சேதனம், அசேதனம் என்று இருவகைப்படும். இவை, பகவானுடைய லீலைக்காகவும், அவன் அநுபவிப்பதற்காகவும்
உள்ளன. இப்படிப்பட்ட இரண்டு பிரிவு ,அவனது ”ரஸத்”துக்காக மட்டுமே.
அனைத்தும் அவனால் ஏற்கப்படுகிறது.பகவான் இவ்வுலகில் ஈடுபடுவது, அவனது லீலைக்காக என்பதை இப்போது அறியலாம்.

1. ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் —ஜந்மாத்யஸ்ய யத : =கண்ணால் பார்க்கப்படும் இவ்வுலகின் பிறப்பு முதலானவைகளை, யாரிடமிருந்து உண்டாகிறதோ , அவனே ”ப்ரஹ்மம் ”

2.மஹாபாரதம்—சாந்தி பர்வம்–க்ரீடா ஹரேரிதம் ஸர்வம் = இவை யாவும் பகவானுக்கு விளையாட்டு

3. விஷ்ணு புராணம்–க்ரீடதோ பாலகஸ்யேவ = விளையாடும் குழந்தையின் சேஷ்டைகள் போலிருக்கிற ,எம்பெருமானின் லீலைகளைப் பார்.

4. மஹா பாரதம்–ஸபா பர்வம்–பால :க்ரீடநகைரிவ = குழந்தை, விளையாட்டுக் கருவிகளான பொம்மைகளை வைத்து விளையாடுவதைப்
போல, பகவான், நம்மை வைத்து விளையாடுகிறான்.

5. விஷ்ணு தர்மம்—ஹரே விஹரஸி க்ரீடா கந்துகைரிவ ஐந்துபி := பந்துகளை வைத்து விளையாடுவதைப் போல,ஸ்ரீ ஹரியே—உனது விளையாட்டு இருக்கிறது.

6. ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் –லோகவத்து லீலா கைவல்யம் =இவை எல்லாமே அவனது விளையாட்டுக்காகவே

இப்படி, எல்லாமே அவனது, உலக வியாபார லீலா விநோதங்களின் லக்ஷணம் என்று அறியப்படுகிறது.

அதிகாரத்திலிருந்து–
——————————–

ஜீவ ஸ்வரூபம்
————————
இப்படி, லக்ஷ்மி ஸஹாயமாய் அபரிமித ஞானானந்தமாய் , ஹேயப்ரத்யநீகமாய் ,ஞான –சக்த்யாத்யனந்த –மங்களகுண –விசிஷ்டமாய்,
திவ்ய மங்கள–விக்ரஹோபேதமாய்,சரீரபூத–விபூதித்வய –யுக்தமாய் , ஜகத்ஸ்ருஷ்ட்யாதி –வ்யாபார –லீலமாய்க் கொண்டு,
ப்ராப்யமான ப்ரஹ்மத்தை ப்ராபிக்கும் , ப்ரத்யகாத்மாவினுடைய ,பத்த–முக்த –நித்ய–ஸாதாரண– ரூபமும்
உபாயாதிகாரியான தனக்கு இப்போது அஸாதாரணமான ரூபமுமறியவேணும் .

வ்யாக்யானம்
————————

இப்படி, எம்பெருமான் ,மஹாலக்ஷ்மியுடன் எப்போதும் இணைந்தவனாக இருக்கிறான்
அவன், எல்லையில்லா ஜ்ஞானம் உள்ளவன். எல்லையில்லா ஆனந்தம் உள்ளவன். எல்லாத் தாழ்வுகளுக்கும் , எதிராக உள்ளவன்.
ஜ்ஞானம், சக்தி போன்ற அளவற்ற மங்கள குணங்களை உடையவன் . திவ்ய மங்கள விக்ரஹ ஸ்வரூபி.
தன்னுடைய சரீரமாக, லீலா விபூதி, நித்ய விபூதியை உடையவன். படைத்தல், காத்து நிர்வஹித்தல் இவனுக்கு பொழுதுபோக்கு –விளையாட்டு.
இங்ஙனம் அடையவேண்டிய ப்ராப்யமாக –பொருளாக –இருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து அவனை அடைய விரும்பும் ஜீவன்கள் —
பத்தர், முக்தர், நித்யர் என்று மூன்று விதமாக இருப்பதையும் அவர்களுக்குள்ள வேறுபாட்டையும் அறிய வேண்டும்.

அதிகாரத்திலிருந்து

மூன்று வகைச் சேதனர்களின் லக்ஷணம்

இவர்களில்,
பத்தரானவர் அநாதி கர்ம ப்ரவாஹத்திலே ,அனுவ்ருத்த ஸம்ஸாரராய் ப்ரஹ்மாதி ,ஸ்தம்ப ,பர்யந்த ,விபாக ,பாகிகளான க்ஷேத்ரஜ்ஞர்.

முக்தராவார் , சாஸ்த்ர சோதிதங்களான ,உபாய விசேஷங்களாலுண்டான பகவத்ப்ரஸாதத்தாலே , அத்யந்த ,நிவ்ருத்த ,ஸம்ஸாரராய் ,ஸங்கோச
ரஹித பகவதனுபவத்தாலே ,நிரதிசயானந்தராய் இருக்குமவர்கள்

நித்யராவார், ஈச்வரனைப் போலே அநாதியாக ஞானசங்கோசமில்லையாமையாலே
ஸவயஸ இவயே நித்ய நிர்தோஷ கந்தா : என்கிறபடியே
அஸ்ப்ருஷ்ட ஸம்ஸாரராய்க் கொண்டு நித்ய கைங்கர்யம் பண்ணுகிற அநந்த , கருட ,விஷ்வக்ஸேனாதிகள்

இவர்களெல்லார்க்கும் ஸாதாரணமான ரூபம் அணுத்வ ஜ்ஞானானந்த அமலத்வாதிகளும் பகவத் சேஷத்வ பாரதந்த்யாதிகளும் முமுக்ஷுவான
தனக்கு அஸாதாரணமாக அறியவேண்டும் ஆகாரங்கள் உபோதாத்திலே சொன்னோம்.
மேலும் கண்டு கொள்வது

வ்யாக்யானம்
——————–
பத்தர்கள் எனப்படுவோர், கணக்கற்ற முடிவே இல்லாத காலமாகத் தொடர்ந்துகொண்டே வருகிற கர்மாக்கள் காரணமாக, ஸம்ஸாரம்
என்கிற சக்கரத்தில் அகப்பட்டு, அதில் சுழன்று, அதிலேயே உழன்று வருபவர்கள். புல் முதலாக, ப்ரஹ்மா வரையிலும் க்ஷேத்ரஜ்ஞர்.ஆவர்.

முக்தர் என்பவர்கள், சாஸ்த்ரங்களில் சொல்லிய உபாயங்களைச் சரியானபடி பின்பற்றி, எம்பெருமானின் க்ருபையைப் பெற்றவர்கள்.
இவர்கள், ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுபட்டு, வெளியேறி, பகவத் அனுபவத்தில் எல்லையில்லா ஆனந்தத்தில் எப்போதும் திளைத்திருப்பவர்கள்.

நித்யர்கள் என்பவர்கள் , தங்களுடைய ஜ்ஞானம் எப்போதுமே சுருங்காமல், விகஸித்து பிரகாசிக்க, பகவானையே ஒத்து இருப்பவர்கள்.
இதனை ,
ஸ்ரீ பராசர பட்டர் தனது க்ரந்தமான குணரத்ன கோசத்தில் சொல்கிறார் (27 )

தே ஸாத்யா : ஸந்திதேவா : ஜனனி ! குண–வபுர் –வேஷ–வ்ருத்த –ஸ்வரூபை :
போகைர்வா நிர்விசேஷா : ஸவயஸ இவயே நித்ய நிர்தோஷ கந்தா : |
ஹே—ஸ்ரீ : ! ஸ்ரீரங்கபர்த்து : தவச பத பரீசார வ்ருத்த்யை ஸதா பி
ப்ரேம ப்ரத்ராண பாவவில ஹ்ருதய ஹடாத்கார கைங்கர்யபோகா : ||

ஹே–ஜனனீ —தாயே— ஹே–ஸ்ரீ —பெரிய பிராட்டியே–எவர்கள் நல்லகுணங்கள் ,வயசுக்கு ஏற்ற நடத்தைகளுடன் , ஆத்ம ஸ்வரூபத்தாலும்
பகவத் அநுபவங்களாலும் ,வேறுபாடு இல்லாமல், ஒரே வயதுள்ளவர்களாய் எப்போதும் எந்தக் குற்றமும் அற்றவர்களாய்,பகவானிடம் ப்ரீதியுடன்
நல்ல மனஸ்ஸுடன் கைங்கர்யங்களில் ஈடுபடுகிறார்களோ அந்த ஸாத்ய தேவர்கள் எனப்படும் நித்ய ஸூரிகள் ,
உனக்கும், பகவானுக்கும் திருவடிகளில் கைங்கர்யம் செய்துகொண்டு எப்போதும் வைகுண்டத்தில் இருக்கிறார்கள்.இவர்கள், ஆதிசேஷன், கருடன்,
விஷ்வக்ஸேனர் முதலானவர்கள்.

இவர்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவான தன்மைகள் என்னவெனில்—
அணு போன்று அளவுள்ள தன்மை , ஞானமயமாக இருத்தல், ஆனந்த மயமாக இருத்தல், எவ்விதக் குற்றமும் இல்லாமல் இருத்தல்,
முதலியவையாகும்.
இப்படி, இவர்கள் யாவரும் பகவானுக்கு அடிமைகள்.அவனது ஸங்கல்பத்தின்படி பணியாற்றுபவர்கள்.

அதிகாரத்திலிருந்து—-
————————————–

ஜீவனின் ஸ்வரூபத்தை ,ரஹஸ்யத்ரயத்தில் அநுஸந்திப்பது

இப்ராப்தாவினுடைய ஸ்வரூபம், ப்ரணவ நமஸ்ஸுக்களில் மகாரங்களிலும் நார சப்தங்களிலும், ப்ரபத்யே என்கிற உத்தமனிலும் ,வ்ரஜ என்கிற
மத்யமனிலும் , த்வா என்கிற பதத்திலும் , மா சுச : என்கிற வாக்யத்திலும் அநுஸந்தேயம்

மோக்ஷோபாயம் , பற்றி –ரஹஸ்யத்ரயத்தில்
———————————————————————————————————–

ப்ராப்த்யுபாயமும் , இதில் பரிகரங்களும் , பலஸ்வரூபமிருக்கும்படியும் மேலே ப்ராப்த ஸ்தலங்களிலே பரக்கச் சொல்லக் கடவோம்.
இவற்றில் உபாயம் ,
திருமந்த்ரத்தில் நமஸ்ஸிலும் , அயந சப்தத்திலும் த்வயத்தில் பூர்வ கண்டத்திலும் , சரம ச்லோகத்தில் பூர்வார்த்தத்திலும் அநுஸந்தேயம்.
பல ஸ்வரூபம்,
சதுர்த்யந்த பதங்களிலும் த்வயத்தில் நமஸ்ஸிலும் ,ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி என்கிறவிடத்திலும் அநுஸந்தேயம் .

வ்யாக்யானம்
———————

ஜீவனின் ஸ்வரூபம்—அஷ்டாக்ஷரத்தில் ”ஓம் ” என்கிற அக்ஷரத்தின் மூன்றாவது அக்ஷரமான ( எழுத்தான ) , ”ம ” என்பதன் மூலமாகவும், ”
”நம ” என்கிற பதத்தின் மூலமாகவும், ”நாராயணா ” என்பதில் ”நார ” என்பதன் மூலமும், சொல்லப்பட்டது.
த்வயத்தில் , ”ப்ரபத்யே ” என்பதன் மூலம் உணர்த்தப்பட்டது.
சரம ச்லோகத்தில், ”வ்ரஜ ” என்பதன் மூலமும், ”த்வா ” என்பதன் மூலமும் ”மா சுச : ” என்பதன் மூலமும் வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

மோக்ஷோபாயம் போன்றவற்றுக்கு, பகவானை அடையும் உபாயம் ஸம்பந்தமாகவும் அவ்விதம் மோக்ஷம் அடைந்த பிறகு, கிடைக்கின்ற
பலன்கள் பற்றியும் , நாம் போகப்போக விவரிப்பதாக, ஸ்வாமி தேசிகன் அருள்கிறார்.
உபாயம் என்பது,
அஷ்டாக்ஷரத்தில் உள்ள –ஓம் நமோ நாராயணாய — என்பதில் உள்ள ”நம ” என்பதன் மூலமும்,
நாராயணாய என்பதில் உள்ள ”அயந ” என்பதன் மூலமும், அறியக்கடவோம் .

த்வய மந்த்ரத்தில் , ஸ்ரீமந் நாராயண சரணெள சரணம் ப்ரபத்யே — என்கிற முதல் வரியின் மூலம் அறியக்கடவோம் .

சரம ச்லோகத்தில், இரண்டாவது வரியான ”அஹம் த்வா ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா சுச: ” என்பதன் மூலமும் அறியக்கடவோம்

அதிகாரத்திலிருந்து—-
—————————————–

மோக்ஷம் பெறுவதைத் தடுக்கும் விரோதிகள் –பகவன் நிக்ரஹமே முக்ய விரோதி
——————————————————————————————————————-

ப்ராப்தி விரோதியாவது
அவித்யா–கர்ம — வாஸனாதி —ரூபமான மோக்ஷ ப்ரதிபந்தக வர்க்கம்.
இதில் ப்ரதானம் , அநாதியாக ஸந்தன்யமானமான ஆஜ்ஞாதி லங்கன மடியாகப் பிறந்த பகவான் நிக்ரஹம் .
இது, க்ஷேத்ரஜ்ஞர்க்கு –ஞானசங்கோசகரமான , த்ரிகுணாத்மக , ப்ரக்ருதி ஸம்ஸர்க்க விசேஷத்தை உண்டாக்கியும் ,
இப்ப்ரக்ருதி பரிணாம விசேஷங்களான சரீரேந்த்ரியாதிகளோடே துவக்கி,
திண்ணமழுந்தக்கட்டி பல செய்வினை வன்கயிற்றால் புண்ணை மறையவரிந்தென்னைப் போரவைத்தாய் புறமே என்றும்
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழியுழல்வேன் என்றும்–சொல்லுகிறபடியே
தேஹேந்த்ரியாதி பரதந்த்ரனாக்கியும்
அவ்வவஸ்தையிலும் சாஸ்த்ரவச்யதை கூடாத திர்யகாதி தசைகளிலே நிறுத்தியும்
சாஸ்த்ர யோக்யங்களான மனுஷ்யாதி ஜன்மங்களில் பாஹ்யகுத்ருஷ்டி மதங்களாலே கலக்கியும் ,
அவற்றில் இழியாதவர்களையுமுள்பட பகவத் ஸ்வரூப திரோதானகரீம்
விபரீத ஞான ஜனனீம் ஸ்வவிஷயாயாச்ச கோப்யபுத்தேர்ஜனனீம் என்கிறபடியே ,
இம்மூலப்ரக்ருதி முதலான மோஹன பிஞ்சிகை தன்னாலே தத்வஞான விபரீத ஞான விஷய ப்ராவண்யங்களைப் பண்ணியும்
இவையடியாக ஆவி திகைக்க ஐவர் குமைக்கும் சிற்றின்பம் பாவியேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ என்கிறபடியே
ஸுகலவார்த்தமான அக்ருத்ய கரணாதி ரூபமான ஆஜ்ஞாதிலங்கனத்தைப் பண்ணுவித்தும் ,
பாபம் ப்ராஜ்ஞாம் நாசாயதி க்ரியமாணம் புந : புந : நஷ்டப்ரஜ்ஞ : பாபமேவ புநராரபதே நர :என்கிறபடியே
மேலும் அபராத பரம்பரைகளிலே மூட்டி அதன் பலமாக
க்ஷிபாம்யஜஸ்ரம் இத்யாதிகளிற்படியே , கர்ப ,ஜன்ம, ஜரா, மரண , நரகாதி சக்ர பரிவ்ருத்தியிலே பரிப்ரமிப்பித்தும் க்ஷுத்ர ஸுகாதிகளுக்கு
ஸாதனமான ராஜஸ தாமஸ சாஸ்த்ரார்த்தங்களைக்கொண்டு
யக்ஷரக்ஷாம்ஸி ராஜஸா :ப்ரேதான் பூதகணாம்ச்சாந்யே யஜந்தே தாமஸா ஜனா : என்கிறபடியே
தன்னோடு ஒக்கவொழுகு சங்கிலியிலே கட்டுண்டு உழலுகிற க்ஷேத்ரஜ்ஞர் காலிலே விழப்பண்ணியும் ,
அவர்கள் கொடுத்த ஜூகுப்ஸாவஹ க்ஷுத்ர தேவதா புருஷார்த்தங்களாலே க்ருமிகளைப் போலே க்ருதார்த்தராக மயக்கியும்
யோக ப்ரவ்ருத்தரானவர்களையும் க்ஷுத்ர தேவதா யோகங்களிலேயாதல் நாமாத்ய சேதனோபாஸனங்களிலேயாதல்
மூளப்பண்ணிச் சில்வானங்களான பலங்களாலே யோகத்தைத் தலைசாய்ப்பித்தும்
,ஆத்மப்ரவணரையும் ப்ரக்ருதி ஸம்ஸ்ருஷ்டம் , ப்ரக்ருதி வியுக்தமென்கிற இவ்விரண்டு படியிலும் ப்ரஹ்மாத்யஷ்டையாலேயாதல் ,
ஸ்வரூப மாத்ரத்தாலேயாதல் உபாஸிக்க மூட்டி
அவை நாலுவகைக்கும் பலமாக அல்பாஸ்வாதங்களைக் கொடுத்து புனராவ்ருத்தியைப் பண்ணியும்
ப்ரஹ்மாத்மக ஸ்வாத்மசிந்தன ப்ரவ்ருத்தரானவர்களையும் ஸ்வாத்மசரீரக பரமாத்ம சிந்தனபரரையும் அந்தராயமான
ஆத்மாநுபவத்தாலேயாதல் , அஷ்டௌ ஸ்வர்ய ஸித்திகளாலேயாதல்,வஸ்வாதிபதப்ராப்தி ப்ரஹ்மகாயநிஷேவணாதிகளாலேயாதல்
,அபிஷேகத்துக்கு நாளிட்ட ராஜகுமாரனுக்குச் சிறையிலே எடுத்துக் கை நீட்டின சேடிமார் பக்கலிலே கண்ணோட்டமுண்டாமாப் போலே
ப்ராரப்த கர்மபலமான தேஹேந்த்ரியங்களிலும் ததனுபந்திகளான பரிக்ரஹங்களிலும் தன்மூல போகங்களிலும் கால்தாழப்
பண்ணியாதல் அந்யபரராக்கியும் இப்படிப் பல முகங்களாலே பகவத்ப்ராப்திக்கு விலக்காயிருக்கும் .முப்பத்திரண்டு அடியான
துரவுதத்துவார் முன்னடியிலே விழுந்ததோடு முப்பதாமடியிலே அந்தராயமுண்டானாலும் இவன் ஸம்ஸாரத்தைக் கடந்தானாகான்

கர்மயோகாதிகளில் ப்ரவர்த்தனுக்கு நேஹாபிக்ரம நாசோ அஸ்தி இத்யாதிகளிற்படியே இட்டபடை கற்படையாய் என்றேனுமொருநாள்
பலஸித்தியுண்டாமென்கிறவிதுவும் கல்பாந்தர மன்வந்தர யுகாந்தர ஜன்மாந்தராதிகளில் எதிலே யென்று தெரியாது.
அனுகூல்யம் மிகவுமுண்டாயிருக்க வசிஷ்டாதிகளுக்கு விலம்பங்காணா நின்றோம்..
ப்ரதிகூல்யம் மிகவுண்டாயிருக்க வ்ருத்ர க்ஷத்ரபந்து பரப்ருதிகளுக்குக் கடுக மோக்ஷமுண்டாகக் காணா நின்றோம்.
ஆதலால், விலம்பரஹித மோக்ஷஹேதுக்களான ஸுக்ருதவிசேஷங்கள் ஆர்பக்கலிலே கிடக்குமென்றும் தெரியாது .
விலம்ப ஹேதுவான நிக்ரஹத்துக்குக் காரணங்களான துஷ்கர்மவிசேஷங்களும் ஆர்பக்கலிலே கிடைக்குமென்றுந்தெரியாது.

வ்யாக்யானம்
————————-

மோக்ஷம் பெறுவதற்குத் தடையாக உள்ளவை–
1. அவித்யை—சரீரத்தை ஆத்மாவாக நினைத்தல்மற்றும் ஆத்மாவை ஸ்வதந்த்ரன் என்று நினைத்து இறுமாந்து, அஹங்காரம் ,மமகாரம் கொள்ளுதல்
2.கர்மா அல்லது கர்மம் —ஜீவன் செய்யும் புண்ய ,பாபச் செயல்கள்
3.வாசனை —முன்னாலே சொன்ன அவித்யை,கர்மா இவைகளாலே உண்டாகும் ஸம்ஸ்காரம் அதாவது தன்மை
4. ருசி—மேற்சொன்ன வாசனைக்கு ஏற்ப உண்டாகிற விருப்பம் /ஆசை
5. ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தம் —சரீர சம்பந்தத்தாலே ,ஜீவன் மேற்சொன்ன ருசிக்கு ஏற்ப ,உலக விஷயங்களில் ஈடுபடல்

இந்த ஐந்தும் , சேதனனுக்கு ( ஜீவன் )சக்கரச் சூழற்சியைப் போலத் தொடர்ந்து வருகின்றன. இதில் முக்கியமான தடை, பகவானின்
கட்டளைகளை, எல்லையற்ற காலமாகத் தொடர்ந்து மீறியபடி இருப்பது. அதனால், பகவானின் தண்டனைக்கு ஆளாதல்.

ப்ரதிபந்தக வர்க்கம் –அடிக்கடி செய்யப்பட்ட பாபமானது, அறிவை அழிக்கிறது. அறிவை இழந்த ஜீவன், மறுபடியும் பாபத்தையே செய்கிறான்.
இவற்றில் மோக்ஷத்துக்கு முக்யத் தடை யாதெனில்,
காலங்காலமாக பகவானின் கட்டளைகளைத் தொடர்ந்து மீறியபடி இருப்பதால், அவற்றுக்காக அவன் கொடுக்கும் தண்டனைகளே
ஆகும். இதன்காரணமாக, நிகழ்வது பலப்பல—-

1. சேதனனுக்கு,ப்ரக்ருதியுடன் ஏற்படும் தொடர்பு
2. இந்தப் ப்ரக்ருதி ஸத்வம் ,ரஜஸ்,தமஸ் என்கிற மூன்று குணங்களுடன் இருப்பதால், சேதனனின் ஜ்ஞானம் சுருங்குகிறது.
3. ஜ்ஞானம் சுருங்குவதால், சேதனன் ப்ரக்ருதி சம்பந்தமுடைய சரீரத்தோடும் இந்த்ரியங்களோடும் சேர்கிறான்.
4.இதனை ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் ,திருவாய்மொழியில் (5–1–5 ) கூறுகிறார்.

கண்ணபிரானை விண்ணோர்கருமாணிக்கத்தை அமுதை
நண்ணியும் நண்ணகில்லேன் நடுவே ஓர் உடம்பில் இட்டு
திண்ணம் அழுந்தக் கட்டிப் பல செய்வினை வல் கயிற்றால்
புண்ணை மறைய வரிந்து என்னைப் போர வைத்தாய் புறமே

பரமபதத்தில் இருப்பவர்க்கு ,கரிய மாணிக்கம் போல் மதிப்பும் அமுது =போக்யமாயும் உள்ள கண்ணனே –கண்ணனான பகவானே —
மனஸ்ஸால் நினைத்து, அவ்வப்போது செய்யும் கர்மாவுக்கு இணங்க, ப்ராக்ருத சரீரத்தில் இந்த ஜீவனைப் புகுவித்து,
ஜீவன் செய்த (நான் செய்த ) பல பாபங்கள் என்கிற கயிற்றால் இந்த சரீரத்தில் , திண்ணம் அழுந்தக்கட்டி = அமிழ்ந்து
கிடக்கும்படி இறுக்கமாகக் கட்டி , புண்ணை மறைய = உடம்பிலே இருக்கிற ரணங்கள் வெளியே தெரியாதபடி தோலினால் மூடி,
என்னைப் புறமே போரவைத்தாய் = உனக்கு அடிமையான என்னை இந்தப் ப்ரக்ருதியில் உழன்று நீடித்து இருக்கும்படி செய்துவிட்டாய்

5. திருவாய்மொழி ( 3–2–1 )

முந்நீர் ஞாலம் படைத்த எம்முகில் வண்ணனே
அந்நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழி உழல்வேன்
வெந்நாள் நோய் வீய வினைகளை வேரறப் பாய்ந்து
எந்நாள் நான் உன்னை இனி வந்து கூடுவனே

மூன்று விதமான ஜலத்தை உடைய –அதாவது—மழை நீர், ஆற்று நீர், ஊற்று நீர் —பூமியைக் கடல் சூழ்ந்து இருக்குமாறு
படைத்த முகில் வண்ணனே ! ஜீவன்களாகிய எங்களிடம் கருணை கொண்ட காளமேகம் போன்றவனே !
ச்ருஷ்டியின் தொடக்கத்தில், நீ , என் நன்மைக்காக அருளிய ஆக்கையின் வழி உழல்வேன் =உடல் செல்லும்
வழியிலே நடந்து ஸம்ஸாரத்திலே அலைகிறேன் .
வெந்நாள் நோய் வீய= ப்ரளய அக்னி போல எரிக்கின்ற ச்ருஷ்டியின் பாதைகள் அழியும்படி ,
வினைகள் வேர் அறப் பாய்ந்து=என் , புண்ய பாபக் கர்மாக்களை வேரோடு அறுத்து அழித்து
எந்நாள் நான் உன்னை = என்றுதான் நல்ல வழியை அடைந்து என்றைய நாளில் ,அடியேன், உன் திருவடித்தாமரைகளில்
இனி வந்து கூடுவனே = இனி எப்போது வந்து சேர்வேனோ ?

6. ஜீவனை–சேதனனை—ஸாஸ்த்ரங்களின்படி நடக்க இயலாத விலங்கு போன்ற சரீரங்களை எடுக்கும்படி செய்துவிடுகிறது.

7.ஸாஸ்த்ரங்களின்படி நடக்கக் கூடிய மனிதப் பிறவி அளித்தாலும், வேதங்களுக்குத் தவறான விளக்கங்களைக்
கொடுக்கும் மதங்களில்,ஜீவனின் மனஸ்ஸை ஈடுபடுத்துகிறது

8. ஸ்ரீ உடையவர் ஸரணாகதி கத்யத்தில் கூறுகிறார்(கத்ய த்ரயம் )

மதீயானாதி கர்ம ப்ரவாஹ ப்ரவ்ருத்தாம்–பகவத் ஸ்வரூப திரோதானகரீம்–விபரீத ஜ்ஞான ஜனனீம்
ஸ்வவிஷயாயாஸ்ச போக்த புத்தேர் ஜனனீம்–தேஹேந்த்ரியத்வேன–போக்யத்வேன–சூக்ஷ்மரூபேண சாவஸ்திதாம்
தைவீம்–குணமயீம் மாயாம் தாஸபூத சரணாகதோஸ்ம தவாஸ்மி தாஸ : இதி வக்தாரம மாம், தாரய |

இந்தப் ”ப்ரக்ருதி ” இருக்கிறதே , இது ,,அநாதிகாலமாக அடியேன் செய்த கர்மவினை என்கிற ஆற்று வெள்ளத்தில் அடித்துத்
தள்ளப்பட்டு பகவானின் ஸ்வரூபத்தை அறியாதபடி செய்கிறது.
நாராயணன் , பரமன்; அவனுக்கு நாம் நல்லடியோம் என்கிற நல்ல எண்ணங்கள் தோன்றாதபடி தடுத்து, அதற்கு எதிரான
எண்ணங்களை நினைக்கச் செய்கிறது.
ஒரு பொருளை, வேறு ஒரு பொருளாக நினைக்கச் செய்கிறது.
தனக்குத் தானே இன்பமானவன் என்கிற எண்ணத்தைத் தோன்றச் செய்கிறது. மாயாவித்யை செய்பவன்,காண்பவரை
மயக்க , தன் கையில் மயில்தோகை வைத்திருப்பதைப் போன்று ப்ரக்ருதியானது , சரீரத்தையும் , இந்த்ரியங்களையும்
தன்வசம் வைத்து ஜீவனை மயக்கி அவன் உண்மையை அறியாமல் , அவனுக்குத் தவறான அறிவைக்கொடுத்து,
புலன் இன்பங்களில் ஈடுபடச் செய்கிறது.
” நான் உமக்கு அடிமை ; உம்மையே தஞ்சமாகப் பற்றினேன்” என்று சரணாகதி மந்த்ரத்தைச் சொல்லும் அடியேனை ,
இந்தப் ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்திலிருந்து தாண்டும்படி செய்து அருளவேணும்

9. இந்தப் ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தமானது , ஜீவனை, பகவானின் கட்டளைப்படி நடக்கவிடாமல், சாஸ்த்ரங்களால் தடுக்கப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபடவைக்கிறது
திருவாய்மொழி ( 6–9–9 ) பாசுரத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் இங்கு எடுத்துச் சொல்கிறார்

ஆவி திகைக்க ஐவர் குமைக்கும் சிற்றின்பம்
பாவியேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ ?
தாவி வையங்கொண்ட தடந்தாமரை கட்கே
கூவிக்கொள்ளும் காலம் இன்னும் குறுகாதோ ?

என் மனஸ் கலங்கும்படி ஐந்து இந்திரியங்களும் எனக்குத் துக்கத்தை ஏற்படுத்த ,அல்ப ஸுக விஷயங்களை எனக்குத் தோன்றத் செய்து,
உனக்குத் தாஸனான நான் , தாஸத்வம் செய்யாமல், ப்ரக்ருதியில் தங்கும்படி பாபம் செய்த என்னை , உன்னை அநுபவிக்க இயலாமல்,
இந்த உலகத்திலேயே மூழ்கடித்து அழிக்கப் பார்க்கிறாயா ?
உலகங்களை எல்லாம் ,திருவடிகளால் வசப்படுத்திய அந்தத் திருவடிகளுக்குக் கைங்கர்யம் செய்ய ,
நீயே ,என்னைக் கூப்பிட்டு ஆட்கொள்ளும் நாள் நெருங்காதோ ?

10. மஹாபாரதம் –உத்யோக பர்வம் —

பாபம் ப்ராஜ்ஞாம் நாசாயதி க்ரியமாணம் புந : புந : நஷ்டப்ரஜ்ஞ : பாபமேவ புநராரபதே நர :என்கிறபடியே
மறுபடியும் மறுபடியும் தொடர்ந்து செய்கின்ற பாபம் அறிவை அழிக்கிறது;
அறிவை அவன் –ஜீவன்–இழப்பதால், மேலும் மேலும் பாவங்களையே செய்கிறான்.

11. ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை –16ம் அத்யாயம்–19 வது ச்லோகம்

தாநஹம் த்விஷத :க்ரூரான் ஸம்ஸாஸேஷு நராதமாந் |
க்ஷிபாம் யஜஸ்ர மஸுபா ராஸுரீஷ்வேவ யோநிஷு ||

என்னை வெறுக்கிற க்ரூரர்களான மனுஷ்யப் பதர்களை , அசுரப் பிறவிகளில் அடிக்கடித் தள்ளுகிறேன்

இப்படி மேலும் மேலும் பாபம் செய்கிறவர்களை, கர்பவாஸம் , பிறப்பு, கிழத்தன்மை, மரணம், நரகம், என்னும் சுழற்சியில் ஆழ்த்தி விடுகிறான்.

12. க்ஷுத்ர ஸுகங்களில் –மிக அல்பமான ஸுகங்களில் இழிவோர், ராஜஸ —தாமஸ ஸாஸ்திரங்களை அப்யஸித்து
தாங்களும் தங்களைப் போன்றவர்களும் ,தங்களுக்குச் சமமான சங்கிலியால் கட்டப்பட்டவர்களும் ,ஆகிய க்ஷுத்ர தேவதைகளின் கால்களில் விழுகின்றனர்.
இதை .ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில், ஸ்ரீ கண்ணன் சொல்கிறார்

யஜந்தே ஸாத்விகா தேவாந் யக்ஷரக்ஷாம்ஸி ராஜஸா : |
ப்ரேதான் பூதகணாம்ச்சாந்யே யஜந்தே தாமஸா ஜநா : ||

ஸாத்விகர்கள் , தேவர்களையும் , ராஜஸ குணம் உள்ளவர்கள் யக்ஷர்களையும் , தாமஸ குணம் உள்ளவர்கள் ப்ரேதங்களையும்
பூதங்களையும் பூஜிப்பார்கள் .
இந்த க்ஷுத்ர தேவதைகள் இவர்களுக்கு அருவருப்பைத் தரும் மிக்க தாழ்ந்த பலன்களைக் கொடுக்கின்றன. சேற்றில் உள்ள
புழுக்கள் , அந்தச் சேற்றில் மகிழ்வதைப்போல, இந்த அல்பப் பலன்களை , தங்களுக்குக் கிடைத்த உயர்ந்த பலன்களாகக் கருதி மகிழ்கின்றனர்

13. யோக ப்ரவருத்தரானவர்களையும் க்ஷுத்ர தேவதா யோகங்களிலேயாதல்
நாமாத்ய சேதனோபாஸனங்களிலேயாதல் மூளப் பண்ணிச்
சில்வானங்களான பலங்களாலே யோகத்தைத் தலை சாய்ப்பித்தும்—-என்று ஸ்வாமி தேசிகன் கூறுகிறார் . அதாவது—–
யோகம், துக்க நிவ்ருத்திக்குச் சாதகமாகச் சொல்லப்பட்டாலும், யோகத்தில் ஈடுபடும் சிலர், இந்த்ரன் முதலிய தேவர்களையே உபாஸிக்கின்றனர் .
இந்த யோகிகளிலும் சிலர், இந்த்ரன் முதலிய தேவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள் என்று அறிந்து, ”நாமோபாஸன”த்தில் ஈடுபடுகின்றனர்.இது ,
சாந்தோக்யத்தில் ”பூம வித்யை யில் உள்ளது.
இதில், வேதங்களின் சப்தத்தையோ வாக்கு, மனஸ் , ஆகாசம் ,ஜலம் –இந்த அசேதநங்களை, ”ப்ரஹ்ம”மாக உபாஸிப்பது .
இதனால், தன் விருப்பப்படி எங்கும் சஞ்சரிப்பது, போன்ற பலன்களை அடைந்து, இவற்றையே பெரிய பலனாக நினைத்து,
உயர்நிலையை அடையாது தடைப்பட்டு விடுவர் .

பூம வித்யை–சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் உள்ளது–
நாரதர், ஸநத்குமாரரை அணுகி உபதேசம் செய்யும்படி ப்ரார்த்தித்தார் .
அவரது மனஸ் கலங்கியிருந்தது. நாரத மஹரிஷி யாவும் அறிந்தவர். அவருக்கே கலக்கம் என்றால் !
ஸநத்குமாரர் , நாரதரைப் பார்த்து, ”முதலில் உங்களுக்குத் தெரிந்ததை எல்லாம் சொல்லுங்கள் ” என்கிறார்.
நாரதர் =நான் எல்லா ஸப்தங்களையும் அறிந்திருக்கிறேன்
ஸநத்குமாரர் ==இதை ப்ரஹ்மமாக உபாஸித்து ஸப்தம் கேட்கும் இடங்களில், எல்லாம் சஞ்சரித்து ஆனந்தம் அடையலாமே
நாரதர் =இதற்கு மேலும் உண்டா
ஸநத்குமாரர் =ஸப்தம் , வாக்கு, மனஸ் , ஸங்கல்பம் , சித்தம் , த்யானம் , விஜ்ஞானம் , பலம்,அன்னம் , தண்ணீர் , தேஜஸ் , ஆஸயம் ,
நினைவு, ஆசை , என்று 14 ஐயும் ப்ரஹ்மமாக உபாஸிக்கலாம்
நாரதர் = இதற்கும் மேலானது, எது
ஸநத்குமாரர் =”ப்ராணனை ” மேலானதாக உபாஸிக்கலாம்.ப்ராணன் — ஜீவாத்மா–இதை உயர்ந்த புருஷார்த்தமாக உபாசிக்கலாம்.
நாரதர் =இதைவிட உயர்ந்தது உள்ளதா
ஸநத்குமாரர் = ப்ரஹ்மத்தை உபாஸிப்பது சிறந்தது.இதற்கு உபாஸனம்மனனம்; இதில் ச்ரத்தை;இதில் அசைக்கமுடியாத பற்றுதல்;அதற்குத்
தகுந்தவாறு செய்யப்படும் செய்கை;ஊக்கம்; இப்படி இருந்து, ப்ரஹ்மத்தை உபாஸிக்கலாம் . இதற்கு ”பூம வித்யை ”என்று பெயர்.
இதற்கு மேம்பட்டது இல்லை.ப்ரஹ்மம் எல்லாவற்றுக்கும் ஆத்மா.பரமாத்மா.இப்படி உபாஸிப்பவன் , கர்மாக்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
இதற்கு, மனஸ் சுத்தம் வேண்டும். மனஸ் சுத்தமாவதற்கு , சுத்தமான ஆகாரத்தைச் சாப்பிடவேண்டும்.
ஸநத்குமாரரை , ”ஸ்கந்தர் ” என்றும் சொல்வதுண்டு.

ஆத்மாவின் விஷயத்தில் ஈடுபடுவோர்— ஆத்மாவானது ப்ரக்ருதியுடன் தொடர்பு உடையதாகவோ, அல்லது
இல்லாததாகவோ உபாசிப்பர். இப்படி நான்கு த்யானங்கள் — உபாஸனங்கள் சொல்லப்படுகின்றன
1.ப்ரக்ருதியுடன் கூடியதாக, தன்னுடைய ஆத்மாவையே ப்ரஹ்மமாக ஏறிட்டு உபாஸிப்பது
2.ப்ரக்ருதியுடன் கூடிய தன்னுடைய ஆத்மாவை , ப்ரஹ்மம் என்று ஏறிடாமல், ”அஹம் , அஹம் ” ( நான், நான் ) என்று உபாசித்தல்
3.ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தம் அற்ற சுத்த ஜீவாத்ம ஸ்வரூபத்தை ப்ரஹ்மமாக ஏறிட்டு உபாஸித்தல்
4.ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தம் அற்ற சுத்த ஜீவாத்ம ஸ்வரூபத்தை ”அஹம் ,அஹம் ” ( நான் , நான் , ) என்று உபாஸித்தல் .
சேதநாசேதநங்களைசரீரமாக உடைய ப்ரஹ்மத்தினுடைய அவயவமான ஜீவனை உபாஸிப்பதால் ,
இவை நான்கும் ப்ரதீக ( அவயவ ) உபாஸனங்கள் எனப்படுகிறது. இவை, பகவத் அனுபவத்தைத் தராது.
தாழ்ந்த ஆத்ம அனுபவத்தைக் கொடுத்து, மறுபடியும் ஸம்ஸாரத்தில் சிக்குவர் ஸ்ரீ உடையவரின் ஸ்ரீ பாஷ்யம் ( 4–3–5 )
இதுவும் மோக்ஷத்தைத் தராது.

இவை தவிர, த்ருஷ்டி உபாஸனம் போன்ற பல உபாஸனங்கள் உள்ளன.

இன்னும் சிலர், சேதநர்கள் —ப்ரஹ்மத்தையே உபாஸித்தாலும் ,தங்களது ஆத்மாவைத் தியானித்து,( ஆத்மோபாஸனம் ) அந்த ஆத்மாவில் அந்தர்யாமியாக ப்ரஹ்மம்
இருப்பதாகவும் , ஆத்மாவைச் சரீரமாகக் கொண்டுள்ளதாகவும் உபாஸித்தாலும் மறைமுகமாக,தங்களின் ஆத்ம த்யானத்தில் ஈடுபடுவதால், ”கைவல்ய ”
நிலையை அடைகிறார்கள். இதில் அஷ்டமாஸித்திகள் கிடைக்கும்; ”வசு”க்கள் போன்ற ஜன்மங்கள் கிடைக்கும்.அல்லது ப்ரஹ்மா முதலானவர்களின்
சரீரத்தில் புகுகின்ற ஆற்றல் கிடைக்கும். அரசாள்வதற்காக, ”ராஜ கிரீடத்”தைச் சூட்டிக்கொள்ளும் நிலையில் உள்ள அரசகுமாரன், தான் காராக்ருஹத்தில்
( சிறையில் ) இருந்தபோது, தன்னைக் கவனித்துக் கொண்ட வேலைக்காரப் பெண்கள் பக்கம் சாய்வது போலாகும் என்று இதற்கு உதாரணமிட்டுக் கூறுவர்.

இப்படியாக,தங்களுடைய வினைப்பயன் காரணமாக , சரீரத்தாலும், இந்த்ரியங்களாலும் உழன்று அலைந்து, அவற்றால் கிடைக்கும் போகமே நிலை என்பதாக
எண்ணி,புருஷார்த்தத்தை இழந்து, சேதநர்கள் —ஜீவாத்மாக்கள் உள்ளனர்.
மேற்சொன்னவாறு பகவானை அடையப் பற்பலத் தடைகள் உள்ளன. பகவானை அடையச் சரியான வழியில் செல்வதாகச் சொன்னாலும்,
அந்த வழியில்( கிணறு தாண்டுவார் ) முப்பத்திரண்டு படிகள் இருப்பதாக வைத்துக் கொண்டால்,
முதல் படியில் தடுக்கிக் கீழே விழுந்தாலும், முப்பத்திரெண்டாவது படியில் தடுக்கிக் கீழே விழுந்தாலும், எந்த வித்யாஸமும் இல்லை.
இப்படி, எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையாக இருந்தாலும், எந்தக் காலமாக இருந்தாலும், இப்படித் தடைகள் நேரிடில், சேதநன்–ஜீவன் , ஸம்ஸாரத்தில்
உழன்றுகொண்டேதான் இருப்பான்.

கர்மயோகத்தைப் பற்றி.ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் , கீதையில் சொல்லும்போது—
நேஹாபி க்ரமநாஸோஸ்தி ப்ரத்யவாயோ ந வித்யதே |
ஸ்வல்ப மப்யஸ்ய தர்மஸ்ய த்ராயதே மஹதோ பயாத் ||
அதாவது, கர்மயோகத்தை ஒரு சேதநன்—ஜீவாத்மா– முமுக்ஷு ( மோக்ஷத்தில் ஆசையுள்ளவன் ) ஆரம்பித்தால் , அது வீணாகப்போய்விடும் என்பது இல்லை.
ஜன்மங்களின் முடிவிலோ , யுகத்தின் முடிவிலோ , கல்பத்தின் முடிவிலோ , மன்வந்த்ரத்தின் முடிவிலோ —அதன் பயன்–எப்போது கிடைக்கும் என்று
சொல்லமுடியாது. எதிர் பலனும் வராது. ஆனால், இதன் சிறு பகுதிகூட, ஸம்ஸாரம் என்கிற பெரிய பயத்திலிருந்து காக்கும்.
அதாவது, கர்மயோக பலன் என்பது–கல்லால் கட்டப்பட்ட சுவர் போன்றது; என்றும் நிலையாக இருக்கும். ஆனால், அதன் பலன், எப்போது கிட்டும்
என்று உறுதியாகச் சொல்லமுடியாது.
பகவான் உகக்குமாறு பற்பலச் செயல்களைச் செய்த வசிஷ்டர் முதலானோர்கூட, பலகாலம் காத்திருக்கும்படி ஆயிற்று.
ஆனால், பகவானை விரோதித்த வ்ருத்ராஸுரன் , க்ஷத்ரபந்து முதலானோர் மிகவும் எளிதாக,தாமதமின்றி, மோக்ஷம் அடைந்தனர்.

வ்ருத்ராஸுரன் வரலாற்றைச் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம் — ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் இருக்கிறது–
தேவர்களுக்கு, புரோஹிதர் இல்லாத சமயம். த்வஷ்டா என்கிற ரிஷியின் குமாரன் விச்வரூபன் தேவர்களுக்குப் புரோஹிதர் ஆனார்.
சுக்ராச்சார்யரால் ( அசுரர் குரு )அவருடைய வித்யையால் மறைத்துவைக்கப்பட்டிருந்த தேவர்களின் சொத்துக்களை , நாராயண கவசம்
என்கிற வைஷ்ணவ வித்யையை உபாஸித்து , அந்தச் சொத்துக்களை மீட்டு, விச்வரூபன் என்கிற தேவர்களின் புரோஹிதர் ,இந்த்ரனுக்கு
அளித்தார். நாராயண கவசத்தையும் இந்திரனுக்கு உபதேசித்தார் .
இந்த உபாஸனத்தால் , இந்த்ரன் , தன்னுடைய உலகங்களை அசுரர்களிடமிருந்து மீட்டான்.
இந்த விச்வரூபனுக்கு , மூன்று தலைகள். இவர், யாகங்கள் செய்யும்போது, ஹவிர்ப் பாகங்களை ,மறைமுகமாக , அசுரர்களுக்கு
அளித்தார். மேலும், இந்த்ரன் ஆகும் தவ வலிமையும் இவருக்கு இருந்தது.
அதனால்,இந்த்ரன் தன்னுடைய வஜ்ராயுதத்தால் இவர் தலைகளை வெட்டி, இவரைக் கொன்றுவிட்டான்.
விச்வரூபனின் தகப்பனாரான ”த்வஷ்டா ” என்கிற ரிஷி,
இந்த்ரனைக் கொல்லக்கூடிய சத்ரு வேண்டும் என்று ஒரு ஹோமம் வளர்த்து ,அதில், ”இந்த்ர சத்ரோ வர்தஸ்வ ” என்று ஆஜ்யத்தைச் ( நெய் )
சேர்த்தார்.மந்த்ரத்தில் ஸ்வரப்பிழை இருந்ததால்,இந்த்ரனால் கொல்லப்படும் ஒரு புருஷன் கோரமான ரூபத்துடன் தோன்றினான்.
இவன்தான் ”வ்ருத்ராஸுரன் ”.

இவன் செய்த கொடுமைகளைத் தாங்கமுடியாத ரிஷிகளும் தேவர்களும் பகவானிடம் ப்ரார்த்தித்தார்கள் .
பகவான், ரிஷியின் சரீரத்திலிருந்து எலும்பை எடுத்து, விச்வகர்மாவைக் கொண்டு அதை ஆயுதமாகச் செய்து, அந்த ஆயுதத்தைப் ப்ரயோகித்தால்
அவன் மடிவான் என்று அருளினார்.
தேவர்கள், ரிஷியைப் ப்ரார்த்தித்தார்கள் . அவர், பகவானைத் த்யானித்து தன்னுடைய சரீரத்திலிருந்து வெளியே வந்தார்.பகவானின் கட்டளைப்படியே
ரிஷியின் சரீரத்திலிருந்து எலும்பை எடுத்து, விச்வகர்மாவிடம் கொடுத்து , அவர் அதை ஆயுதமாகச் செய்துகொடுக்க அந்த ஆயுதத்தை ஏந்தி,
இந்த்ரன் வ்ருத்ராஸுரனோடு யுத்தம் செய்தான்.
த்ரேதா யுகத்தில், நர்மதா நதி தீரத்தில்,மிகக் கோரமான தேவாஸுர யுத்தம் நடந்தது.சம்பரன் போன்ற அசுரர்கள் பயந்து ஓடினர் .
வ்ருத்ரன் மட்டில், இந்த்ரனை எதிர்த்து சண்டையிட்டான்.அப்போது சொன்னான்—
” இந்த்ரா —-இந்த ஆயுதத்தால் என்னைத் தாக்கு . நான் பாபங்கள் அகன்று மோக்ஷம் அடைவேன். என் மனம் பகவான் நாராயணனின் சரணங்களைப்
பற்றி இருக்கிறது.” என்று சொல்லிக்கொண்டே , பெரிய உருவம் எடுத்து, ஐராவதத்துடன் இந்த்ரனை விழுங்கிவிட்டான்.இந்த்ரன் , அஸுரனின் வயிற்றை
விச்வகர்மா செய்து கொடுத்த ஆயுதத்தால் கிழித்து, வெளியே வந்து வ்ருத்ரனின் தலையை அறுத்து அவனைக் கொன்றான். அஸுரனின்
ஆத்மா, பரமாத்மா ஜ்யோதிஸ்ஸை அடைந்து மோக்ஷம் பெற்றது.

க்ஷத்ர பந்து வ்ருத்தாந்தம் –குருபரம்பரா ஸாரத்தில் முன்னமேயே பார்த்தோம்.
ஆக மோக்ஷத்தை அடையும் விசேஷமான கர்மாக்களை யார் செய்தார்கள் என்றோ, மோக்ஷம் அடையத் தாமதமான கர்மாக்களை
யார் செய்தார்கள் என்றோ, கூற இயலாது.

அதிகாரத்திலிருந்து
———————————-

மோக்ஷத் தடையை விலக்க , சரணாகதியே பரிஹாரம்
—————————————————————————————–

இப்படி அநிஷ்ட பரம்பரைக்கு மூலங்களான அஜ்ஞாதிலங்கனங்களாலே வந்த பகவத் நிக்ரஹ விசேஷமாகிற ப்ரதான விரோதிக்குச் செய்யும்
பரிஹாரத்தை ,தஸ்ய ச வசீகரணம் தச்சரணாகதிரேவ —-என்று கடவல்லியில்வசீகார்த்த பரம்பரையை வகுத்த இடத்திலே ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்
அருளிச் செய்தார்.

மோக்ஷத் தடைகள் பற்றி ரஹஸ்யத்ரயம் சொல்வது—
——————————————————————————

இவ்விரோதி வர்க்கத்தையெல்லாம் ரஹஸ்யத்ரயத்தில் விதிக்கிற அர்த்தங்களுடைய வ்யவச்சேத சக்தியாலும், நமஸ்ஸுக்களில்
மகாரங்களில் ஷஷ்டிகளாலும் ஸர்வபாப ஸப்தத்தாலும் அநுஸந்தித்து ஸம்ஸாரத்தில் அடிச்சூட்டாலே பேற்றுக்குறுப்பான
வழிகளிலே த்வரிக்க ப்ராப்தம்

பொருள் ஒன்று என நின்ற பூமகள்நாதன் அவனடி சேர்ந்து
அருள் ஒன்றும் அன்பன் அவன் கொள் உபாயம் அமைந்த பயன்
மருள் ஒன்றிய வினைவல் விலங்கு என்று இவை ஐந்து அறிவார்
இருள் ஒன்று இலாவகை என் மனம் தேற இயம்பினரே

ப்ராப்யம் ப்ரஹ்ம ஸமஸ்த சேஷி பரமம் ப்ராப்தா அஹம் அஸ்ய உசித :
ப்ராப்தி : தாய தன க்ரமாத் இஹ மம ப்ராப்தா ஸ்வத :ஸூரிவத்
ஹந்த ஏனாம் அதிவ்ருத்தவாந் அஹம் அஹமத்யா விபத்யாச்ரய :
ஸேது :ஸம்ப்ரதி சேஷிதம்பதி பரந்யாஸஸ்து மே சிஷ்யதே

வ்யாக்யானம்
—————————-

மோக்ஷம் அடைவதற்குத் தடையாக இருப்பவனவற்றில் முதன்மையானது எதுவெனில், பகவானின் கட்டளைகளை மீறுவதே ( வேதங்களும் சாஸ்த்ரங்களும்
சொல்வதுதான் பகவானின் கட்டளை )இப்படி மீறிச் செயல்படுவதே, சங்கிலித் தொடர் போன்ற சொல்லொணாத் துன்பங்களுக்குக் காரணம்.
இவற்றை விலக்குவது எப்படி என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் சொல்வது என்னவெனில்,
எம்பெருமானை வசப்படுத்துக —இது ஒன்றே நமக்கு அநுக்ரஹம் பண்ணும்படி பகவானை வசப்படுத்தும்
ஸாதனம் —-அவனிடம் செய்யும் சரணாகதியே
இதனை, கடோபநிஷத்தில் புலன் மனம் போன்றவற்றை அடக்கும் வரிசை கூறும் இடத்தை விளக்கும்போது விவரிக்கிறார்.
யோகத்தில் இழிபவன் எதை வசப்படுத்தவேண்டும் —வசீகரிக்க வேண்டும், எதை விட வேண்டும், எதை வசீகரிப்பதில் ச்ரமம் அதிகம் என்பதையெல்லாம்
இதில் காணலாம்.
புற இந்த்ரியங்களை , மனஸ்ஸிலும் ,மனஸ்ஸைப் புத்தியிலும் புத்தியை ஜீவாத்மாவிலும் , ஜீவாத்மாவைப் பரமாத்மாவிலும் அடக்கவேணும்.
இதுவே வசீகரிக்கும் முறை என்று கடோபநிஷத் கூறுகிறது.
பக்தி யோகத்தால் ,பகவானை வசீகரிக்கலாம் ; பக்தியோகம் செய்ய இந்த்ரியங்களை வெல்ல வேண்டும் ; இந்திரியங்களை வெல்ல பகவானை
வசீகரிக்க வேண்டும். இப்படி ஒன்றையொன்று பிணைத்திருப்பதால் சக்ரக தோஷம் என்பது ஏற்படுகிறது. இதை போக்க, எம்பெருமானைச்
சரணமடைவதே வழி ( ஸ்ரீபாஷ்யம் –ஆநுமாநிகாதிகரணம் )

இவ்விதம் , மோக்ஷத்தைத் தடை செய்யும் விரோதிகளை ”வ்யவச்சேத சக்தியால் ” அதாவது, மறைமுகமாகக் கூறப்படும் கருத்துக்கள்—
”நம” என்பதில் உள்ள மமகாரம் ( நான், எனது ) சரம ச்லோகத்தில் ”ஸர்வ பாபம் ”
இப்படி மறைமுகமாக அறிவதன்மூலமாக ஒரு சேதநன் ,”நாம் ஸம்ஸாரம் என்கிற சூடான மணலில் நடக்கிறோம்;–அடிச்சூடு —
மிகவும் வேகமாக நடந்து இதைக்கடந்து, மகிழ்ச்சிப் பாதையை அடையவேண்டும் என்பதை உணர்வான்

பொருள் ஒன்று என நின்ற பூமகள்நாதன் அவனடி சேர்ந்து
அருள் ஒன்றும் அன்பன் அவன் கொள் உபாயம் அமைந்த பயன்
மருள் ஒன்றிய வினைவல் விலங்கு என்று இவை ஐந்து அறிவார்
இருள் ஒன்று இலாவகை என் மனம் தேற இயம்பினரே

பரமாத்மா இவன் ஒருவனே, தாமரைச் செல்வியின் நாதன் இவனே-இவனே எம்பெருமான்
எம்பெருமானை மிக விரும்பி, அவனது அருளை யாசித்து, அவனது திருவடிகளை சரணம் என்று பற்றியிருக்கும
ஜீவன் இதற்கு, எம்பெருமானை அடைய ஜீவன் கைக்கொள்ளும் உபாயம் எம்பெருமானை அடைந்த பின்னர் பெரும் பலன்
எம்பெருமானை அடைவதற்குத் தடையாக உள்ள அறியாமை போன்ற வினைப்பயன்கள்
இந்த ஐந்து விஷயங்களையும் எல்லாம் அறிந்த நம் ஆசார்யர்கள் ,ஐயம் அற நமக்கு உபதேசித்தனர்

ப்ராப்யம் ப்ரஹ்ம ஸமஸ்த சேஷி பரமம் ப்ராப்தா அஹம் அஸ்ய உசித :
ப்ராப்தி : தாய தன க்ரமாத் இஹ மம ப்ராப்தா ஸ்வத :ஸூரிவத்
ஹந்த ஏனாம் அதிவ்ருத்தவாந் அஹம் அஹமத்யா விபத்யாச்ரய :
ஸேது :ஸம்ப்ரதி சேஷிதம்பதி பரந்யாஸஸ்து மே சிஷ்யதே

நான் அடையவேண்டிய லக்ஷியம் –மிக உயர்ந்ததான ,எல்லாருக்கும் எஜமானான பரமாத்மா. அவனை அடைவதற்கு ஏற்றவன் நான்.
தகப்பனாரின் சொத்து, பிள்ளைக்கு வருவதைப்போல நித்ய சூரிகளுக்குக் கிடைத்த கைங்கர்யம் எனக்கும் கிடைத்திருக்கவேண்டும்.
ஆனால், நான், அறியாமை, அஹங்காரம் இவற்றால் இதனை இழந்துள்ளேன்.
திவ்யதம்பதியரான –எம்பெருமானையும் பிராட்டியையும் சரணாகதி செய்யும்போது, இவை கிடைத்துவிடும்.
சரணாகதி என்பது, இந்த லக்ஷ்யத்தை அடையும் உபாயம் என்பதைத் தெளிந்தேன் .

——————

அதிகாரம் 4–அர்த்தபஞ்சக அதிகாரம் நிறைவு

——————-

கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே |
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம : ||

——————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம் –வ்யாக்யானம்–ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் தொகுத்து -அளித்தவை –அதிகாரம் 1—உபோத்காத அதிகாரம் —

April 11, 2021

ஸ்ரீமான் வேங்கட நாதார்ய : கவிதார்கிக கேஸரீ |
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி ||

ஸமாச்ரயணம் ஆனபிறகு, ”க்ரந்த சதுஷ்டயம் ” என்கிற நான்கு க்ரந்தங்களை,
ஆசார்யனிடம் , ”காலக்ஷேப ” மாகக் கேட்கவேண்டும் என்று ஆசார்யர்கள் கட்டளையிட்டு இருக்கிறார்கள்.
1. ஸ்ரீ பாஷ்யம்—ஸ்ரீ வ்யாஸரின் ”ப்ரஹ்ம ஸுத்ர”த்துக்குஸ்ரீ உடையவரின் வ்யாக்யானம் —உரை
2. ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்—ஸ்ரீமத் பகவத் கீதைக்கு, ஸ்ரீ ராமானுஜர் அருளிய உரை
அதற்கு, ஸ்வாமி தேசிகன் ஸாதித்த ”தாத்பர்ய சந்த்ரிகை ”
3. பகவத் விஷயம் –ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழிக்கு , ஸ்ரீ ராமானுஜர் கட்டளைப்படி, அவருடைய ஞான புத்ரர்
”திருக்குருகைப் பிரான் பிள்ளான் ” அருளிய வ்யாக்யானம் –ஆறாயிரப்படி –மணிப்ரவாள நடையில்
4. ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம் —ஸ்வாமி தேசிகன், நாமெல்லோரும் நல்ல கதியை அடையவேண்டுமென்று விரும்பி ,
தனது அந்திம காலத்தில்,அருளிச் செய்த க்ரந்தம்

இந்த நான்கும், மாறுபட்ட கருத்து ஏதுமில்லாமல், ஒரே குரலில், நமது ஸம்ப்ரதாயக் கொள்கைகளைச் சொல்கின்றன.
இதை ”உபய வேதாந்த ஐக கண்ட்யம் ” என்று சொல்வார்கள்.

——-

ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம்
இது 4 பாகம்—-32 அதிகாரங்கள்
1. அர்த்தாநு சாஸன பாகம்
2.ஸ்த்திரீகரண பாகம்
3. பதவாக்ய யோஜனா பாகம்
4. ஸம்ப்ரதாய ப்ரக்ரியா பாகம்

1-அர்த்தாநு சாஸன பாகத்தில் –22 அதிகாரங்கள்
2-ஸ்த்திரீகரண பாகத்தில் —4 ”
3-பதவாக்ய யோஜனா பாகத்தில் — 3 ”
4. ஸம்ப்ரதாய ப்ரக்ரியா பாகத்தில்–3 ”

——–

அதிகாரம் 1—உபோத்காத அதிகாரம் –

ஆபகவத்த :ப்ரதிதாம் அநத்யாம் ஆசார்ய ஸந்ததிம் |
மனஸி மம யத் ப்ரஸாதாத் வஸதி ரஹஸ்ய த்ரய ஸார : அயம் ||

தோஷங்கள் —அதாவது குற்றங்கள் எதுவுமே இல்லாததும் , மிகவும் ப்ராபல்யமானதும்,
பகவானே முதல் ஆசார்யனாக இருப்பதுமான , இந்தக் குரு பரம்பரையை நமஸ்கரிக்கிறேன் –
அவர்களின் க்ருபையால், அடியேன் மனஸ்ஸில் மூன்று முக்ய ரஹஸ்யங்களின்
( திருவஷ்டாக்ஷரம், த்வயம், சரமஸ்லோகம் ) ஆழ்ந்த உட் கருத்துக்கள் எப்போதுமே நிலைத்து உள்ளன

2. கர்மம் ப்ரஹ்ம ஆத்மகே சாஸ்த்ரே கௌதஸ்குத நிவர்த்தகாந் |
வந்தே ஹஸ்திகிரி ஈசஸ்ய வீதீ சோதக கிங்கராந் ||

கர்மா விசாரம், ப்ரஹ்ம விசாரம் என்று இரண்டு பாகங்களை உடைய வேத சாஸ்த்ரங்களில் , ஹைதுகர்கள் —-
அதாவது, எதற்கும் காரணம் கேட்பவர்கள்–ப்ரமாணங்களை நம்பாதவர்கள்—இவர்களைக் கண்டித்தவர்களும்,
ஸ்ரீ தேவாதிராஜனுடைய திருவீதிக் குப்பைகளைச் சுத்தம் செய்யும் கைங்கர்யங்களைச் செய்பவர்களுமான
ஆசார்யர்களை நமஸ்கரிக்கிறேன்.
இவர் ஸ்ரீ அப்புள்ளார் — ஸ்ரீ தேவப்பெருமாளை அடையும் வழியை–மார்க்கத்தைத் தூய்மை ஆக்கினார்

3. ஆளும் அடைக்கலம் என்று எம்மை அம்புயத்தாள் கணவன்
தாளிணை சேர்ந்து எமக்கும் அவை தந்த தகவுடையார்
மூளும் இருட்கள் விள்ள முயன்று ஓதிய மூன்றின் உள்ளம்
நாளும் உகக்க இங்கே நமக்கு ஓர் விதி வாய்க்கின்றதே

நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டியதாகத் தீர்மானித்து, நம்மைக் காக்கச் சங்கல்பித்து இருக்கிற ,தாமரைப் புஷ்பத்தில்
வசிக்கும் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியின் நாதனான எம்பெருமானின் ஒன்றுக்கொன்று ஒப்பான திருவடிகளை உபாயமாகப் பற்றி,
நமக்கும் அத் திருவடிகளையே உபாயமாகக் காட்டிக் கொடுத்த க்ருபையை உடைய ஆசார்யர்கள் ,
மேலும் மேலும் பெருகுகின்ற அஜ்ஞான இருட்டுக்கள் அழிய வேணுமென்று ஆசைப்பட்டு–முயற்சித்து ,
உபதேசித்த மூன்று ரஹஸ்யங்களின் உள்ளார்ந்த அர்த்தத்தை எந்நாளும் –எப்போதும் நினைத்து
உகக்க இவ்வுலகில் நமக்கு ஒப்புவமை இல்லாத ஒரு விதி–பாக்யம் கிடைக்கிறதே

திருமகள் கேள்வனான எம்பெருமானின் திருவடிகள் மட்டுமே தங்களைக் காக்கும் என்றும் அவன் மட்டுமே தங்களுக்கு
அடைக்கலம் என்றும், அறிந்த நமது ஆசார்யர்கள் அவனது திருவடிகளையே தங்களுக்கு உபாயமாகப் பற்றி,
அந்தத் திருவடிகளே நமக்கும் உபாயம் என்று காட்டிக் கொடுத்தார்கள்.
இப்படிப்பட்ட ஆசார்யர்கள் நமது அறியாமை என்கிற இருளை ஒழிக்க மூன்று ரஹஸ்யங்களின் உட்பொருளை நமக்கு அளித்தார்கள்.
இதைத் தினமும் இடைவிடாது அனுபவித்து சந்தோஷப்படும் பாக்யம் இவ்வுலகில் நாம் எந்தவொரு ப்ரயத்னமும் செய்யாதிருக்க
நமக்கு, ஆசார்ய பரம்பரை மூலமாகக் கிடைத்துள்ளதே !

4. மணிவர இவ சௌரே :நித்ய ஹ்ருத்ய அபி ஜீவ :
கலுஷமதி : அவிந்தந் கிங்கரத்வ ஆதி ராஜ்யம் |
விதி பரிணதி பேதாத் வீக்ஷித :தேந காலே
குருபரிஷத் உபஜ்ஞாம் ப்ராப்ய கோபாயதி ஸ்வம் ||

கௌஸ்துபமணி போன்ற ஜீவாத்மா ,எம்பெருமானுக்குப் பிரியமானவன். எம்பெருமானும் கௌஸ்து பமணிக்குப் பிரியமானவன்.
ஜீவன் , தனது அறியாமையால் புத்தி தடுமாறி எம்பெருமானுக் செய்யும் கைங்கர்யத்தை , ஒரு கால கட்டத்தில் கைவிடும்போது,
எம்பெருமானின் கடாக்ஷத்தால் , ஆசார்யர்களின் உபதேசங்கள் மூலமாக, தனது ஸ்வரூபம் பற்றிய உண்மை அறிவு, –
அதாவது–ஜீவன் எம்பெருமானின் அடிமை, ஜீவன் எம்பெருமானுக்காகவே இருக்கிறான்–என்கிற ஞானம் ஏற்படுகிறது.
இதனால், ஜீவாத்மா தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்கிறான்.

ஜீவாத்மாவின் ”ஸ்வரூப ” யோக்யதை
————————————————————–

ஸ்ரீயப்பதியான ஸர்வேச்வரனுக்கு ஸ்ரீ கௌஸ்துப ஸ்தானீயனாய்க் கொண்டு
ஹ்ருதயங்கமனாய் குமாரனென்றும், புத்ரனென்றும், சிஷ்யனென்றும் ,ப்ரேஷ்யனென்றும் ,சேஷபூதனென்றும் , தாஸபூதனென்றும் ,
அவ்வோ ஸாஸ்த்ரங்களிலே ப்ரதிபன்னனாயிருக்கும் ஜீவாத்மா , இவன் தனக்கு வகுத்த சேஷியாய் ,அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியாய் ,
உயர்வற உயர்நலம் உடையவனாய் ,நமக்கும் பூவின்மிசை நங்கைக்கும் இன்பனாய்
ஞாலத்தார் தமக்கும் வானத்தவர்க்கும் பெருமானான ஸர்வேச்வரன்

வ்யாக்யானம் :—
ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நாயகனான பகவானுக்கு , ஜீவாத்மா பகவானின் கௌஸ்துபமணி போன்று மிகவும் பிரியமானவன் என்றும் .
இவன் , பகவானுக்கு இளவரசன் எனவும் , புத்ரன் எனவும் சிஷ்யன் எனவும் வேலைக்காரன் எனவும் , அவனுக்காக மட்டுமே உள்ளவன் எனவும்,
அடிமை எனவும் பற்பல சாஸ்த்ரங்கள் கூறுகின்றன.
இந்த ஜீவாத்மாவுக்கு , வகுத்த எஜமானனாய் ,அறியாமையே இல்லாத நித்ய ஸூரிகளுக்கு அதிபதியாய், தன்னையொத்தாரும் ,மிக்காரும்
என்று ஏதுமில்லாத கல்யாண குணசாலியாய் , தனது திருமார்பில் தாமரையில் வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியை எந்த அளவுக்கு
விரும்புகிறானோ அந்த அளவுக்கு விரும்புகிறவனாய் இவ்வுலகவாசிகள், அவ்வுலகவாசிகள் அனைவருக்கும் எம்பெருமான் ,ஸர்வேச்வரனாக உள்ளான் .

வைகுண்டேது பரே லோகே ஸ்ரீயா ஸார்த்தம் ஜகத்பதி : ஆஸ்தே என்றும்
ஒண்தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப என்றும் சொல்லுகிறபடியே
பெரிய பிராட்டியாரோடே கூடத் தெளி விசும்பிலே ,
யா அயோத்யா இதி அபராஜிதா இதி விதிதா நாகம் பரேண ஸ்திதா என்கிறபடியே
அயோத்யாதி சப்தவாச்யமான கலங்காப் பெரு நகரிலே ,ஸஹஸ்ரஸ்தூணாதி வாக்யங்களாலே ஓதப்படுகிற திருமாமணி மண்டபத்திலே ,
கௌஷீதகி ப்ராம்மணதிகளிலே ஓதப்படுகிற பர்யங்க விசேஷத்திலே ,
சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம் என்றும்
நிவாஸசய்யாஸந என்றும் சொல்லுகிறபடியே ,
ஸர்வ தேச –ஸர்வ கால –ஸர்வவஸ்தோசித் –ஸர்வ வித கைங்கர்யங்களையும் ,ஸர்வவித சரீரங்களாலே அனுபவித்துச் சேஷத்வமே
தனக்கு நிரூபகமாகையாலே சேஷன் என்றே திருநாமமாகும்படியான திருவனந்தாழ்வானாகிற திருப்பள்ளி மெத்தையிலே
வானிளவரசாய்க் கொண்டு தான் வாழ்கிற வாழ்வை ஸர்வாத்மாக்களும் அநுபவித்து க்ருதார்த்தராக வேணும் என்று ஸஹ்ருதனாயிருக்கிற
இருப்பு அடியாக நித்யானுபவம் பண்ணுகிற அந்தமில் பேரின்பத்தடியரான நித்யஸூரிகளோடு ஒக்கத் தானும்
ஸ்வாமி கைங்கர்யத்துக்கு ஸ்வரூப யோக்யதையாலே இட்டுப் பிறந்து வைத்து அநாதி மாயையாலே ஸுப்தனாய் —
அநேக ஜன்ம ஸாஹஸ் ரீம் ஸம்ஸார பதவீம் வ்ரஜந் மோஹ ச்ரம ப்ரயாதோ அஸௌ வாஸனா ரேணு குண்டித :—- என்கிறபடியே
ப்ரக்ருதியாகிற பாழிலே விழுந்து ஓடியோடிப் பல பிறப்பும் பிறந்து தட்டித்தாவற்று அழுக்கடைந்து, ஒளி அழிந்தபடியாலே
தத்வஹித விஷயமாய் யதாவத் ப்ரகாசா ரஹிதனாய் நிற்க—-

வ்யாக்யானம் :—
வைகுண்டேது பரே லோகே ஸ்ரீயா ஸார்த்தம் ஜகத்பதி : லைங்க புராணம் இப்படிக் கூறுகிறது—-ஸமஸ்த உலகங்களுக்கும்
எஜமானன் ஆக இருக்கிற பகவான் ,வைகுண்டத்தில் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியுடன் விளங்குகிறான்.

கண்டு கேட்டுற்று மோந்துண்டுழலும் ஐங்கருவி
கண்ட இன்பம் , தெரிவரிய அளவில்லாச் சிற்றின்பம்
ஒண்தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப
—————————————————————————-
கண்டசதிர் கண்டொழிந்தேன் அடைந்தேன் உன் திருவடியே –————–திருவாய்மொழி (4-9-10)

அழகிய வளையல்களை அணிந்த பிராட்டியும் , நீயும் , உங்களைத் தவிர வேறு ஈச்வரர்களில்லை என்னும்படியாக ஸேவை சாதிக்க
நித்ய ஸூரிகளைப்போல எல்லா ஆத்மாக்களும் உன்னை அநுபவித்துக் கைங்கர்யம் செய்யும்படியான –
இப்படி உன்னால் ஏற்பட்ட புருஷார்த்தத்தை நான் ஸாக்ஷாத்கரித்தேன்
ஸ்ரீ உத்தமூர் ஸ்வாமி, தன்னுடைய பிரபந்த ரக்ஷையில் கூறுகிறார்—
பொருள் அழிவு, ஆயுள் முடிவு, பேராசை பரஹிம்ஸை பலநரக பாதையான ஸம்ஸாரத்திலே , ஐங்கருவி( ரூபம்,சப்தம், ஸ்பர்சம் ,வாஸனை , ரஸம் )
இன்பத்தை அநுபவித்து அதன் வாசனையால் மேன்மேல் திரிகின்ற பஞ்சேந்த்ரியங்களால் மறுபடியும் மறுபடியும் சிற்றின்பத்தை நுகர்ந்து,
அவை அற்பமாய் துயரமாகவே இருப்பதையும் , ஆத்ம அனுபவமென்கிற ”கைவல்யம் ”எம்பெருமானைப் பற்றிய அறிவு சிறிதும்
அப்போது இல்லாததால் மிகக் கேவலமே என்றும், அவற்றில் இழிந்தாரோடு ஸ்நேஹம் அனர்த்தம் விளைவிக்கும் என்றும்
இவைகளை விட்டொழித்து,நேராக உன் திருவடிகளை ஆச்ரயித்தேன்

ஸ்ரீ குணரத்னகோசம் ( 23 ) ( ஸ்ரீ பராசர பட்டர் அருளியது–)
ஆஜ்ஞாநுக்ரஹ பீமகோமலபுரீபாலா பலம் பேஜுஷாம்
யாயோத்யேத்யபராஜிதேதி விதிதா நாகம் பரேண ஸ்த்திதா |
————————————————————————————————–
பாவை ரத்புத போகபூமகஹநை : ஸாந்த்ரா ஸுதாஸ்யந்திபி :
ஸ்ரீ ரங்கேஸ்வர கேஹ லக்ஷ்மி !யுவயோ :தாம் ராஜதாநீம் விது : ||

ச்ருதி–ஸ்ம்ருதி –இதிஹாஸ –புராண–ஸ்ரீ பாஞ்சராத்ராதிகளிலும் , ஆழ்வார்களின் அருளிச் செயல்களிலும் விவரிக்கும் பரமபதத்தை
இந்த ச்லோகத்தில் , ஸ்ரீ பட்டர் கூறுகிறார்
ஆணையிடுவதும் , வாழ்த்துவதும் ஆகிய செயல்களைச் செய்யும் த்வாரபாலகர்களை உடைய நகரம்—
எம்பெருமானை, -பக்தி-ப்ரபத்தி வழிகளில் ஆச்ரயித்தவர்களுக்கு, அடைய வேண்டிய பயன் ——–
யுத்தம் செய்து வெல்ல இயலாத நகரம்—— என்றும் எவராலும் தோற்கடிக்கப்பட முடியாத நகரம்——–
வேதங்களால் அறியப்பட்ட நகரம் ——— ஸ்வர்காதிகளுக்கும் மேலே உள்ள நகரம் ——–என்றும் நிலைத்திருக்கும் நகரம் ——–
அத்புதமான பகவதனுபவம் நிறைந்த பொருட்களால் செழிப்பான நகரம்———–
அத்தகைய நகரம்–வைகுண்டம் –பரமபதம் என்பது– திவ்ய தம்பதியரான உங்கள் தலைநகர்
என்று வேத விற்பன்னர்கள் புகழ்கிறார்கள்

தலவகாரோபநிஷத் கூறுகிறது—

அயோத்யாதிசப்தவாச்யமான கலங்காப் பெருநகரிலே ,ஸஹஸ்ரஸ்தூணாதி
வாக்யங்களாலே ஓதப்படுகிற திருமாமணி மண்டபத்திலே
————————————————————————————–
வைகுண்டத்துக்கும் அப்பால், அயோத்யா என்றும், எவராலும் வெல்ல இயலாத அபராஜிதா என்றும் கூறப்படும் நகரத்தில்,
ஆயிரமாயிரம் தூண்களையுடைய திருமாமணி மண்டபத்தில்,

கௌஷீதகி
ப்ராம்மணதிகளிலே ஓதப்படுகிற பர்யங்க விசேஷத்திலே ,
——————————————————————————————–
கௌஷீதகி ப்ராம்மணம் போன்றவைகள் சொல்கின்றன—

பர்யங்கம்–உயர்ந்த ஸிம்ஹாஸனத்திலே அமர்ந்துள்ளான்
முக்தனான ஜீவன், அளவற்ற பிரகாசத்தை உடைய ஸிம்ஹாஸனத்தை நெருங்குகிறான்.
அந்த ஸிம்ஹாஸனத்தில் , பரமாத்வாகிய பகவான் வீற்றிருக்கிறான்.

அந்தஸிம்ஹாஸனம் .

— சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம் என்றும்
——————————————————————————————————-
சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம்
நின்றால் மரவடியாம் நீள்கடலுள் —-என்றும்
புணையாம் மணிவிளக்காம் பூம்பட்டாம் புல்கும்
அணையாம் திருமாற்கு அரவு

ஆதிசேஷன், எம்பெருமான் நடந்தால் குடையாகவும், அமர்ந்தால் ஸிம்ஹாஸனம் ஆகவும், இருக்கிறான் .

நிவாஸஸய்யாஸந என்றும் சொல்லுகிறபடியே
———————————————————————————-
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரம் —-ஸ்தோத்ர ரத்னம் ( ச்லோகம் 40 )

நிவாஸசய்யாஸந பாதுகாம்சுக உபதாந வர்ஷாதப வாரணாதிபி : |
———————————
சரீர பேதைஸ்தவ சேஷதாம் கதை :யதோசிதம் சேஷஇதீரிதே ஜநை : ||

ஆளவந்தார் ஸ்தோத்தரிக்கிறார் —
திருக்கோயில், திருப்பள்ளி ,சிங்காசனம் ,திருவடிநிலை, பீதாம்பராதி,தலையணை முதலானவை,
மழையையும் வெய்யிலையும் விலக்கவான குடை,பாதபீடம் முதலாக மாற்றுமான தகுமாறு உனக்கு பணிவிடைக்கான
நிலையைப் பெற்றவனான தனது உருவங்களாலே அந்தந்தக் கார்யங்களுக்குத் தகுந்தாற்போல
எல்லா ஜனங்களாலும் சேஷனென்றே அழைக்கப்படுகிற –ஆதிசேஷன் .
இவ்வாறு, எண்ணற்ற உருவங்களெடுத்து , தனக்கென்று எந்த எண்ணமுமின்றி, பகவானுக்கு மட்டுமே அடிமையாகி,
எல்லாக் கைங்கர்யங்களையும் செய்துவருவதால், சேஷனாயிருப்பவனின் செயல்கள் எல்லாம் இருப்பதாலே,
சேஷன் என்றே பேர் பெற்று, அறிந்தவர், அறியாதார் எல்லோராலும் சேஷன் என்றே பேசப்படுகிறான்

இவ்விதம் , தான் பெறுகின்ற நிலையான கைங்கர்யத்தைப் போன்று, அனைத்து ஆத்மாக்களும் செய்து
தன்னை அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிற திருவுள்ளம் கொண்டவனாக எம்பெருமான் உள்ளான்
—இப்படியாக, ஜீவாத்மா , தன்னுடைய ஸ்வரூபத்துக்கு ஏற்றவாறு , எம்பெருமானுக்கு எப்போதும் கைங்கர்யம் செய்வதில்
எல்லையற்ற பரமானந்தம் உள்ள நித்ய ஸூரிகளைப் போலவே ,கைங்கர்யம் செய்யும் தகுதி உள்ளவனே—
ஆனால், இந்த ஜீவாத்மா, அநாதியான ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்தால் எண்ணிலாப் பிறப்புகள் அடைந்து, தட்டித் தடுமாறி, ஸம்ஸார அழுக்கடைந்து,
சுருங்கிய ஞானத்தை உடையவனாய் , ஒன்றும் விளையா நிலம் போலே ,கிடைக்கவேண்டியது கிடைக்காமல்,
இளைப்பாறும் இடமில்லாதவனாகி,விபரீத வாஸனாருசிகளை அடைந்து, ஸ்வரூபப் பிரகாசத்தையும் இழந்து,உண்மையான ஞானமில்லாமல் இருக்கிறான்
இதை ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் இவ்வாறு சொல்கிறது—
அநேக ஜன்ம ஸாஹஸ் ரீம் ஸம்ஸார பதவீம் வ்ரஜந் மோஹ
ச்ரம ப்ரயாதோ அஸௌ வாஸனா ரேணு குண்டித :

அநேகமாயிரமாயிரம் ஜன்மமெடுத்து, ஸம்ஸார மார்க்கத்தில் சென்று, மோஹத்தில் மூழ்கி, ச்ரமத்தை அடைந்து, தான் யாரென்றே அறியாதபடி,
மயக்கத்தில், கர்மாக்களின் வாஸனையாகிற புழுதியில் அகப்பட்டு, ஞானத்தை இழந்து ஜீவாத்மா உள்ளான் .

இனி, ஸ்வாமி தேசிகன்,” ராஜகுமார த்ருஷ்டாந்தம்” சொல்கிறார்—
வழி தவறிய ராஜகுமாரன் —உதாரணம்

ஒரு ராஜா அந்தப்புரத்துடனே வேட்டைக்குச் சென்று விளையாட்டிலே ஸக்தனான அளவிலே
வார்த்தை அறிவதற்கு முன்பே வழிதப்பின ராஜகுமாரன் எடுத்தார்கையிற் பிள்ளையாய்
ஏதேனும் ஒரு குறிச்சியிலே வளர , அவன் தனக்கில்லாத சபரத்வாதிஜாதிகளை ஏறிட்டுக்கொண்டு ,

மாதா அபி ஏகா பிதா அபி ஏக : மம தஸ்ய ச பக்ஷிண :
அஹம் முநிபி : ஆநீத :கவாசனை :
அஹம் முநீநாம் வசனம் ச்ருணோமி கவாசனானாம் ஸ வச :ச்ருணோதி
ப்ரத்யக்ஷம் ஏதத் பவதா அபி த்ருஷ்டம் ஸம்ஸர்கஜா தோஷ குணா பவந்தி |–என்கிறபடியே
வேடுவச் சேரியிலே கிளிபோலே அவர்கள் பழக்கி வைத்த பாசுரமே தனக்குப் பாசுரமாய் , அவர்களுக்குப் பிறந்தவர்களைப் போலே
அவர்கள் ஊணும் வ்ருத்தியுமே தனக்கு ஊணும் வ்ருத்தியுமாய் ,தன் பிறவிக்கு உரிய போகங்களில் ஆசார ஸம்ஸ்காராதிகளிலும்
புதியது உண்ணாதே ராஜபோக விருத்தங்களான ஜூகுப்ஸித விஷயங்களிலே தனக்குப் பேறுமிழவும் ஹர்ஷ சோகங்களுமாய் ,
ராஜகுமாரனென்று தன்னடி அறிவார் சில ரிஷிப்ராயர் உண்டானாலும் அவர்களுக்குக் கிட்டவொண்ணாத அவஸ்தையையுடையவனாய்
இப்படி ப்ராந்திஸித்த சபரத்வாத்யவஸ்தையோடே யாவஜ்ஜீவனம் நடக்கில் உத்தர ஜன்மங்களிலும் ஒரு யோக்யதை பெற
விரகில்லாதபடியாய்த் தட்டுப்பட்டு நிற்குமாப்போலே , இவனும் தேஹாத்மாபிமானாதிகளாலே தன்னுருக்கொடுத்து
வேற்றுருக்கொண்டு நிற்க —

வ்யாக்யானம் : —

ஒரு அரசன் , தனது அந்தப்புரத்திலுள்ள எல்லோருடனும் வேட்டையாடக் காட்டுக்குச் சென்று, அந்த வேட்டையிலேயே ஆழ்ந்திருக்க ,
அப்போது அந்த அரசனின், சிறுபிள்ளை— அறியாச் சிறுபிள்ளை– பேச்சு வராத சிறுபிள்ளை–
தன்னுடன் ஒருவரும் இல்லாத நிலையில், காட்டில் வழியைத் தவறவிட்டு , அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்க ,
அப்போது அந்தக் காட்டில் இருந்த வேடர்கள் இச் சிறுபிள்ளையைப் பார்த்து, இக்குழந்தையை அழைத்துச் சென்று
தங்கள் இருப்பிடத்தில் வைத்து வளர்த்தார்கள்.
இச் சிறுபிள்ளையும், தான் யார் என்று அறியாத நிலையில், தனக்குப் பொருந்தாத, வேடுவர்கள் வாழ்க்கை வாழலானான் .
விஷ்ணு புராணம் கூறுகிறது—-

மாதா அபி ஏகா பிதா அபி ஏக : மம தஸ்ய ச பக்ஷிண :
அஹம் முநிபி : ஆநீத :கவாசனை :
அஹம் முநீநாம் வசனம் ச்ருணோமி கவாசனானாம் ஸ வச :ச்ருணோதி
ப்ரத்யக்ஷம் ஏதத் பவதா அபி த்ருஷ்டம் ஸம்ஸர்கஜா தோஷ குணா பவந்தி |

விஷ்ணு புராண ச்லோகத்தின் மூலமாக,
தாய் தகப்பனாக கிளிகளின் பெற்றோருக்குப் பிறந்த இரண்டு கிளிகள் பற்றிய சம்பவத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் இங்கு எடுத்துரைக்கிறார்—
கிளி, ஒரு முனிபுங்கவரிடம் சொல்கிறது——-
எனக்கும் இன்னொரு கிளிக்கும் தாயும் ஒருத்தி; தகப்பனும் ஒருவனே !
நான், ஆஸ்ரமவாசிகளான ரிஷிகளாலும், இன்னொரு கிளி பசு மாம்ஸம் தின்பவர்களாலும் வளர்க்கப்பட்டோம்.
நான், தினந்தோறும் முனிவர்களின் பேச்சுக்களைக் கேட்கிறேன்; அந்தக் கிளியோ மாட்டிறைச்சி உண்பவர்களின் பேச்சுக்களைக் கேட்கிறது.
நான் பேசும் பேச்சுக்களின் தன்மையையும், அந்தக்கிளி பேசும் பேச்சுக்களின் தன்மையையும் கேட்டு,
இவற்றிலுள்ள வேறுபாட்டை நீ தெரிந்துகொண்டு இருக்கலாம்.
இவற்றிலிருந்து, குணங்களும் குற்றங்களும் —- நல்ல பண்புகளும், தீய பண்புகளும் , சேர்க்கையால் ஏற்படுகின்றன
என்று சொல்லிற்று

வேட்டுவர்களால் வளர்க்கப்பட்ட கிளியைப் போன்றே , இந்த ராஜகுமாரனும் வேடர்கள் மொழியே தன் மொழியாகவும்,
அவர்கள் எப்படிப் பேசுகிறார்களோ அப்படியே பேசியும் , அவர்களுக்குப் பிறந்தவர்களைப்போல
அவர்கள் உண்ணும் உணவையே உண்டும் வாழலானான்
அரசனுக்கு உரிய ஆசாரங்கள், ஸம்ப்ரதாயம், போகங்கள் –இவற்றை அறவே அறியாமல், ஒரு ராஜகுமாரன் எப்படி நடந்துகொள்வானோ
அதற்கு நேர் எதிரிடையாக , வாழ்ந்தான். அந்த வனத்தில் வசித்த சில ரிஷிகளுக்கு, இவன் ஒரு ராஜகுமாரன் என்று தெரிந்து, இவனைத்
திருத்த முயற்சி செய்தபோதும், இவன் அவர்கள் பக்கலிலேகூடப் போகாமலிருந்தான். இன்னொரு ஜன்மம் எடுக்கும்போதாவது,
உன்னதமான பிறவி எடுக்கவேணும் என்கிற எண்ணமோ , முயற்சியோ இல்லாதவனாக இருந்தான்.

தனது நிஜ ஸ்வபாவத்தை இழந்து, வேறு ஸ்வபாவம் எடுத்த ராஜகுமாரனைப் போன்றே —ஜீவாத்மா—தானும் ,தான் உள்ள உடலும்
ஒன்றே என்கிற மயக்கத்தில், தன்னுடைய நிஜ ஸ்வபாவத்தை இழக்கிறான்.

அதிகாரத்திலிருந்து—–

அந்த ராஜகுமாரனுடைய லக்ஷணாதிகளாலே ஜாதி விசேஷத்தை அறிவார் சில தார்மிகர் . ஒரு விரகாலே இவனை மீட்கப்பெற்று
அபிமானிக்க இவனுக்கு வந்தேறியான ஜாத்யந்தராபிமானத்தை வழிவிலக்கி த்ருஷ்டாத்ருஷ்ட ஸம்ஸ்காராதிகளாலே உத்தரோத்தர போக
ததுபாயங்களுக்கு யோக்யநாம்படி விரகு செய்து , இவனுக்கு ஸ்வஜாத்யனுரூபமான குண வ்ருத்தங்களைத் தங்கள் உபதேச
அநுஷ்டானங்களாலே குடிபுகரவிட்டு இவனுக்கு அநேக தோஷ த்ருஷ்டங்களான சபராதி போக்ய க்ஷுத்ர விஷயங்களை
அருவருப்பித்து ராஜாதி போக்யங்களான அதிசயித புருஷார்த்தங்களை ஆய்ந்து எடுக்கவல்ல அளவுடைமையை உண்டாக்கி நிறுத்துமாப்போலே
இவ்வாத்மாவுக்குச் சில தார்மிகர் பித்ராதி முகேந நொடித்து,

புமாந் ந தேவோ ந நரோ ந பகர் ந ச பாதப :
சரீராக்ருதிபேதா : அஸ்து பூயைதே கர்மயோநய :–என்கிறபடியே உரு வியந்தவிந்நிலைமையை உணர்த்தி ,
அதுக்கு அநுரூபமான புருஷார்த்த ததுபாயங்களிலே அந்வயிக்கிலாம்படி விரகு செய்து உடம்பு தின்றார்படியன்றிக்கே
ஒரு வெளிச்சிறப்புடையார்க்கு வரும் குண வ்ருத்தங்களை உண்டாக்கி ஹேயோபாதேய விபாகக்ஷமனுமாக்கி நிறுத்தினவளவிலே ,

இவனுடைய அடியுடமையையும் சில தார்மிகரடியாக வந்த யோக்யதையும் அளவுடைமையையும் நேராகக் கண்டு பரமகாருணிகனான பரம
சேஷியாலே ப்ரேரிகராய்த் தாங்களும் காருணிகோத்தமராயிருப்பார் சில தேசிகர் .

ஈச்வரஸ்ய ச ஸௌஹார்த்தம் யத்ருச்சா ஸுக்ருதம் ததா
விஷ்ணோ :கடாக்ஷமத்வேஷம் ஆபிமுக்யம் ச ஸாத்த்விகை :
ஸம்பாஷணம் ஷடேதாநி ஹி ஆசார்ய ப்ராப்திஹேதவ :–என்கிறபடியே நேர்பட்டு ——

வ்யாக்யானம் :—
இச்சிறுபிள்ளையின் தேஜஸ் போன்ற முக விலக்ஷணங்களாலே இவன் ராஜகுமாரன் என்று உணர்ந்த சில தார்மிகர்—மஹான்கள்—
இவனை ஏதேனும் ஓர் உபாயத்தால், மீட்க எண்ணி முதலில் அவன் ஒரு வேடன் என்கிற மதி மயக்கத்தைப் போக்கடித்தனர் .
த்ருஷ்ட ஸம்ஸ்காரம்—-ஸ்நானம், வஸ்திரம் இவை
அத்ருஷ்ட ஸம்ஸ்காரம் — செளள , உபநயனங்கள் இவை
ஸாஸ்த்ரப்படி ஸ்நானம் செய்தல், வஸ்திரம் உடுத்தல், ,பிற ஆசாரங்களை அறியும்படி செய்தனர்.
இதன்மூலமாக ராஜகுமாரன் ஒருவன் ,அனுபவிக்கத்தக்க விஷயங்களை அனுபவிக்கும் தகுதியை இந்த ராஜகுமாரன் அடைந்தான்.
அரசகுமாரனுக்கு ஏற்றதான குணங்கள், உருவம் முதலியவற்றை உபதேசம் மூலமாகவும், எடுத்துக்காட்டுக்கள் மூலமாகவும் அறியச் செய்தார்கள்.
இதனால், இவன் இதுவரை கொண்டிருந்த தாழ்வான வாழ்க்கையை வெறுக்கும்படி செய்தனர் .
புருஷார்த்தங்களை ஆராய்ந்து தெளியவும் தேவையான அறிவையும் அளித்தனர்

இந்த ஜீவாத்மாவுக்கு , தந்தை முதலான பித்ருக்கள் மூலமாக, சில தார்மிகர்களின்
தொடர்பு ஏற்படுகிறது அந்த நல்லவர்கள்—மஹான்கள், இந்த ஜீவாத்மாவுக்கு
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தில் உள்ள நல்லதைச் சொல்கிறார்கள்

புமாந் ந தேவோ ந நரோ ந பகர் ந ச பாதப :
சரீராக்ருதிபேதா : அஸ்து பூயைதே கர்மயோநய :

ஜீவாத்மா என்பவன் , தேவன் இல்லை; மனிதன் இல்லை ; மிருகமும் இல்லை; மரமும் இல்லை— ஒவ்வொருவருக்கும் சரீர அமைப்பில்
ஏற்பட்ட வேறுபாடானது, அவரவர் கர்மவினைக்கு ஏற்ப உண்டானவை—
இப்படிப் பலப் ப்ரமாணங்களைச் சொல்லி, ஜீவன் உடலைக்காட்டிலும் வேறுபட்டவன்; ஜீவனின் ஸ்வரூபத்துக்கு ஏற்றதாக உள்ள புருஷார்த்தங்கள் எவை ,
அவற்றை அடையும் உபாயம், இவற்றையெல்லாம் உபதேசிக்கின்றனர்
(ஆத்மா, சரீரத்தைக் காட்டிலும் வேறு என்கிற ஞானம் இல்லாதார் –உடம்பு தின்றார் )
இப்படி உயர்ந்த குணங்களை உண்டாக்கி, எவற்றை ஏற்கவேண்டும் எவற்றை விலக்க வேண்டும் என்கிற விவேகம் வளரும்படி செய்கின்றனர்.

இப்படி இந்த ராஜகுமாரன், அவனுடைய ஸ்வரூபத்துக்கு மாறியிருப்பதையும், சில தார்மிகர்கள் செய்த நல்லுபதேசங்களையும்
அவற்றால் அவனது அறிவு பிரகாசிப்பதையும், பகவானின் கருணையால் சில ஆசார்யர்கள் காண்கிறார்கள்
இப்படிப்பட்ட ஆசார்யர்களின் தொடர்பு எப்படி ஏற்படுமென்றால்

ஈச்வரஸ்ய ச ஸௌஹார்த்தம் யத்ருச்சா ஸுக்ருதம் ததா
விஷ்ணோ :கடாக்ஷமத்வேஷம் ஆபிமுக்யம் ச ஸாத்த்விகை :
ஸம்பாஷணம் ஷடேதாநி ஹி ஆசார்ய ப்ராப்திஹேதவ :

ஜீவர்கள் நன்றாக இருக்கவேண்டுமென்று ஈச்வரன் எண்ணுவது
ஜீவனுக்குத் தற்செயலாக வரும் புண்ய கர்ம பலன்
ஜீவனுக்கு எம்பெருமானின் கடாக்ஷம்
ஜீவனுக்கு, எம்பெருமானிடத்தில் இருந்த த்வேஷம் போவது
ஜீவனுக்கு, எம்பெருமானின் கல்யாணகுணங்களைத் தெரிந்துகொள்வதில் ஆர்வம்
ஜீவனுக்கு, ஸத்வ குணம் உள்ளவர்களுடன் ஸ்நேஹம் —
இந்த ஆறும், ஒருவனை, மிகவும் நல்ல ஆசார்யனிடம் சேர்த்துவிடும் –என்கிறபடி அணுகி,
ஆசார்ய உபதேசம் மூலமாக, முமுக்ஷு தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவன

அதிகாரத்திலிருந்து——
அந்த ராஜகுமாரனுக்குச் சில ராஜாந்தரங்கர் மேற்பட்டு, பிறவியை உணர்த்தி, மேலுள்ள ப்ரிய தமங்களையும் ஹிததமங்களையும் தெளிவித்து
ஒரு விரகாலே அந்த ராஜாவுக்கும் ராஜகுமாரனுக்கும் பரஸ்பர ஸம்ச்லேஷாகாங்க்க்ஷையை உத்தம்பிக்குமாப்போலே ,இவனுக்கும்

நாயம் தேவோ ந மர்த்யா வா ந திர்யக் ஸ்தாவரோ அபி வா
ஞானானந்தமய ஸ்த்வாத்மா சேஷோ ஹி பரமாத்மன :–என்றும்,
தாஸபூதா : ஸ்வதஸ்ஸர்வே ஹி ஆத்மன : பரமாத்மன :-என்றும்,–ப்ரமாணங்கள் சொல்லுகிறபடியே
பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகுமங்காதுஞ்சோராமே ஆள்கின்ற செங்கோலுடைய ஸ்ரீய:பதி நாராயணனுடனே
குடல் துவக்கத்தைத் தெளிவித்து இவனுக்கு தத்ப்ராப்த்யுபாயங்களிலே முயன்று இவன் பெறுகிற பேறே
தங்களுக்குப் பொன்னுலகையும் புவனி முழுவதையுமாளுகையாக உகந்து
அதடியாக அன்று ஈன்ற கன்றுக்கு இரங்கிச் சுரக்கும் தேநுவைப்போல
இத்தேசிகர் இவ்வாத்மாவுக்கு அஜ்ஞான ஸம்சய விபர்யயங்கள் தீரவேண்டுமென்று மிகுந்து குறைவரச் சுரக்கும் பாசுரங்களைக் கொண்டு
தத்த்வேந யச்சித சிதீச்வர தத் ஸ்வபாவ–இத்யாதிகளிற்படியே
ஈச்வரனுடையவும் ஈசிதவ்யங்களுடையவும் ஸ்வரூப, ஸ்வபாவ ஸம்பந்தங்களும்
இவற்றின் த்யாஜ்யோபாதேயங்களான இவற்றினுடைய உபாயங்களும்
இவற்றின் கதிப்ரகாரங்களும் உக்தாநுக்தங்களான மோக்ஷ விரோதிகளுமாகிற
இவ்வர்த்தங்கள் முமுக்ஷுவான இவ்வாத்மாவுக்கு ஞாதவ்யங்கள்
இவ்வர்த்தங்கள் எல்லாம் அத்யாத்ம விஷய ஸப்தராசியில் ஸாரதமமான ரஹஸ்யத்திலே ப்ரதிதந்த்ர ஸாரோத்தாரேண ஸங்க்ரஹிக்கப்படுகின்றன

திருவுடன் வந்த செழுமணிபோல் திருமால் இதயம்
மருவு இடம் என்ன மலரடி சூடும் வகை பெறும் நாம்
கருவுடன் வந்த கடுவினையாற்றில் விழுந்தொழுகாது
அருவுடனைந்தறிவார் அருள் செய்ய அமைந்தனரே

கர்மவித்யாதி சக்ரே ப்ரதிபுருஷமிஹாநாதி சித்ரப்ரவாஹே
தத்தத்காலே விபக்திர்பவதி ஹி விவிதா ஸர்வ ஸித்தாந்த ஸித்தா
தல்லப்த ஸ்வாவகாச ப்ரதபகுரு க்ருபா ம்ருஹ்யமாண : கதாசித்
முக்தைச்வர்ய அந்த ஸம்பத் நிதிரபி பவிதா கச்சிதித்தம் விபச்சித்

வ்யாக்யானம் —–
அவர்கள், இந்த ராஜகுமாரனுக்கு அவனுடைய அரச பிறப்பைக் கூறி, அதற்கு ஏற்றதான நன்மைகள் எவை என்றும், அவற்றை அடைவதற்கான
உபாயங்கள்–வழிகள் –எவை என்றும், உணர்த்தி, அவனும் , ராஜாவும் ஒன்றுசேர்வதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் செய்கின்றனர்.
இதைப்போலவே, ஜீவனுக்கும் ஆச்சார்யர்கள் மூலமாக நடைபெறுகிறது–

நாயம் தேவோ ந மர்த்யா வா ந திர்யக் ஸ்தாவரோ அபி வா
ஞானானந்தமய ஸ்த்வாத்மா சேஷோ ஹி பரமாத்மன :–ப்ரமாணங்கள் சொல்லுகிறபடியே

ஜீவாத்மா என்பவன் , தேவன் இல்லை; மனிதன் இல்லை ; மிருகமும் இல்லை; மரமும் இல்லை— அவன் , ஞானம் மற்றும் ஆனந்தத்தையே ஸ்வரூபமாக
உடையவன். அவன் பகவானுக்கு அடிமை.பகவானையே அண்டி இருக்கிறான். அவனது கைங்கர்யத்துக்காகவே இருக்கிறான்.

தாஸபூதா : ஸ்வதஸ்ஸர்வே ஹி ஆத்மன : பரமாத்மன :

மந்த்ரராஜபத ஸ்தோத்ரத்தில் சிவன் சொல்கிறார் —
எல்லா ஆத்மாக்களும், பரமாத்மாவுக்கு இயற்கையாகவே தாஸர்கள்.ஆகையால், நானும் உனக்குத் தாஸன் என்று நினைத்து வணங்குகிறேன்

பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகும்
அங்காதும் சோராமே ஆள்கின்ற எம்பெருமான்
செங்கோல் உடைய திருவரங்கச் செல்வனார்
எங்கோல் வளையா லிடர் தீர்வ ராகாதே –நாச்சியார் திருமொழியில் ( 11–3 )

”பொங்குகிற ஸமுத்ரத்தால் சூழப்பட்ட பூமியையும், வைகுந்தமென்னும் உலகத்தையும் அவைகளில் ஒன்றும்
விட்டுப்போகாமல் செங்கோல் செலுத்தி ஆளுகின்ற எம்பெருமானான ,லக்ஷ்மிகாந்தனுக்கும், ஜீவனுக்கும் உள்ள—
பிறப்பால் வந்த—-உறவை ஆசார்யர்கள் உபதேசிக்கின்றனர் .
அந்த ஜீவன், பகவானை அடைவதற்கு முயற்சிக்கின்றனர் .இப்படி அந்த ஜீவன் பெறுகின்ற பேறு மூலமாக , தங்களுக்கே
இந்த நித்ய விபூதியும், இவ்வுலகம் முழுவதும் கிடைத்ததாக எண்ணுவர்.
அன்று பிறந்த தன்னுடைய கன்றுக்கு ,பசுவானது , தானே பாலைச் சுரப்பதுபோல, ஜீவனிடம் அன்பு செலுத்துகின்றனர்.
அவனுடைய அஜ்ஞானம், தவறான ஞானம் , சாஸ்த்ர சந்தேகம் இவற்றையெல்லாம்,
தங்களுடைய கச்சிதமான உபதேசங்கள் மூலமாக விலக்குகின்றனர்.

ஸ்வாமி தேசிகன் , ஸ்தோத்ர ரத்னத்திலிருந்து ச்லோகத்தை இங்கு சொல்கிறார் —
தத்த்வேந யச்சித சிதீச்வர தத் ஸ்வபாவ
போகாபவர்க தாதுபாயகதீருதார : |
ஸந்தர்சயந் நிரமிமீத புராணரத்னம்
தஸ்மை நமோ முனிவராய பராசராய ||

ஜீவர்கள், அசேதனம் , ஈச்வரன் என்னும் தத்வத்ரயம் , அவற்றின் ஸ்வபாவங்கள் ( குணங்கள் ) , இவ்வுலக போகங்கள், மோக்ஷம் , மோக்ஷ சாதனங்கள்,
ஜீவன் மோக்ஷத்துக்குச் செல்லும் மார்க்கம், இவைகளையெல்லாம் உள்ளபடி விளக்கி ,எந்த உதார புருஷரான ஸ்ரீ பராசரர் , ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தை
அருளினாரோ , அந்த ருஷிச்ரேஷ்டருக்கு நமஸ்காரம்
இப்படி ஸ்ரீ பராசரர் கூறுவதை போன்று,
ஆசார்யர்கள் ஜீவனுக்கு, சேதன–அசேதனங்களை நியமிப்பவரான பகவானின் குணங்களை உபதேசிக்கின்றனர்.
சேதன–அசேதனங்களின் தனமைகள், அவற்றின் இடையே உள்ள உறவு இவற்றையும் சொல்கின்றனர்.
இவ்வுலக வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கும் சுகம்—துக்கம் இவற்றையும் விளக்கி, இந்தப் பிறவியிலிருந்து விடுபடும் உபாயங்கள், அடையப்படும்
மோக்ஷம், ஜீவன் மோக்ஷத்துக்குச் செல்லும் வழி , அதற்கு ஏற்படும் தடைகள்,
இப்படி ”அர்த்த பஞ்சகத்தை”— விளக்குகின்றனர்.
இவை யாவுமே, மோக்ஷத்தில் ஆசை உடைய ” முமுக்ஷு ”தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை
இவை யாவும் ”ரஹஸ்யத்ரயத்தில் ”சொல்லப்படுகின்றன.

திருவுடன் வந்த செழுமணிபோல் திருமால் இதயம்
மருவு இடம் என்ன மலரடி சூடும் வகை பெறும் நாம்
கருவுடன் வந்த கடுவினையாற்றில் விழுந்தொழுகாது
அருவுடனைந்தறிவார் அருள் செய்ய அமைந்தனரே

ஜீவாத்மாக்களாகிய நாம், பகவானின் திருமார்பில் இருப்பதும், திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியுடன் வெளியே வந்ததுமான
”கௌஸ்துப மணி ”போன்று , பகவானின் திருமார்பில் இருப்பதற்குத் தகுதி உடையவர்களே —
தவிரவும், அவனது தாமரை போன்ற திருவடிகளை , நமது தலையில் கிரீடம் போன்று அணிந்துகொள்ளும் தகுதியும் உள்ளவர்களே
ஆனாலும், தாயின் கர்பத்தில் , நமது கர்மங்கள் என்கிற வெள்ளத்தில் விழுகிறோம். அந்தக் கர்மானுபவ வெள்ளத்தில்
அடித்துச் செல்லாமல் , நம்மைக் காப்பாற்றுவதற்காகவே ”அர்த்த பஞ்சக ” ஞானம் பெற்ற ஆசார்யர்கள் , அவதரித்தனர்

கர்மவித்யாதி சக்ரே ப்ரதிபுருஷமிஹாநாதி சித்ரப்ரவாஹே
தத்தத்காலே விபக்திர்பவதி ஹி விவிதா ஸர்வ ஸித்தாந்த ஸித்தா
தல்லப்த ஸ்வாவகாச ப்ரதபகரு க்ருபா ம்ருஹ்யமாண : கதாசித்
முக்தைச்வர்ய அந்த ஸம்பத் நிதிரபி பவிதா கச்சிதித்தம் விபச்சித்

ஸம்ஸாரத்தில் உழலும் ஒவ்வொரு ஜீவனும் , கர்மாக்கள், அறியாமை போன்ற வினைகளில் சிக்குண்டு ,
எத்தனையோ வருஷங்களாக, அல்லல்படுகிறான். பூர்வ கர்மாக்கள் பலன் கொடுக்கத் தொடங்கும்போது,
பகவானின் கருணை கிடைக்கிறது–இது மிக்க குறைவான ஜீவன்களுக்கே கிடைக்கிறது –
இப்படிப் பெறும் கருணையால், இவன் பெருத்த ஐச்வர்யத்தை அடைகிறான் –
இந்த ஐச்வர்யம் நித்யஸூரிகள் பெரும் ஐச்வர்யத்தைப் போன்றது

———–

கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே |
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம : ||

——————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரம் –வ்யாக்யானம்–ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் தொகுத்து -அளித்தவை –அதிகாரம் 2–ஸாரநிஷ்கர்ஷாதிகாரம் —–

April 11, 2021

ஸ்ரீமான் வேங்கட நாதார்ய : கவிதார்கிக கேஸரீ |
வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹ்ருதி ||

———–

2–ஸாரநிஷ்கர்ஷாதிகாரம் —-
முமுக்ஷு –மோக்ஷத்தில் மிக ஆர்வமுடையவன் —
மிக முக்யமாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிகவும் ஸாரமான விஷயத்தை , நிர்ணயித்துச் சொல்கிறது ரஹஸ்யத்ரயம்—
அதன் பிரயோஜனம்–மோக்ஷம்– மோக்ஷ உபாயம்–இவற்றுக்கு சாஸ்த்ரமே ப்ரமாணம்–
அஸாரம் , அல்பஸாரம் , ஸாரதமம் —இவற்றின் விளக்கம்

அதிகாரத்திலிருந்து—–
ஸ்ருதி பத விபரீதம் க்ஷ்வேள கல்பம் ஸ்ருதை ச
ப்ரக்ருதி புருஷ போக ப்ராபக அம்ச : ந பத்ய :
தத் இஹ விபுத குப்தம் ம்ருத்யுபீதா விசன்வந்தி
உபநிஷத் அம்ருத அப்தே :உத்தமம் ஸார மார்யா :

வ்யாக்யானம் —-
வேதங்கள் காட்டும் வழிக்கு, நேர் எதிராக , அர்த்தங்களையும் வழியையும் சொல்லும் எல்லா மதங்களும் விஷத்துக்குச் சமமானவை.
வேதங்களிலும், இவ்வுலக சௌகர்யங்களையும், கைவல்யம் என்று சொல்லப்படும்
தனது ஆத்மாவையே அனுபவிக்கும் பொருட்டுச் சொல்லப்படும் பகுதிகள் , அனுகூலமற்றவையாகும்.
ஆதலால், ஸம்ஸாரத்தைக் கண்டு அச்சப்படுகிற நல்ல விவேகமுள்ளவர்கள் ,இந்த வேதத்தில்,உபநிஷத்தாகிற திருப்பாற்கடலிலிருந்தும் ,
முன்பு ஆசார்யர்களால் காப்பாற்றப்பட்டு வருகிறதுமான ,
மிகவும் ஸாரமானதை ( ரஹஸ்ய த்ரயத்தை )–இந்த அம்ருதத்தை —-மிகவும் விரும்புகிறார்கள்.

அதிகாரத்திலிருந்து—-
ரஹஸ்யத்ரயத்தின் ப்ரயோஜன விசேஷங்கள்
இந்த ரஹஸ்யத்ரயத்தில் , திருமந்த்ரம் , ஸர்வம் அஷ்டாக்ஷராந்த :ஸ்தம் என்கிறபடியே
தன் அர்த்தத்தை அறிய எல்லா அர்த்தங்களையும் அறிந்து தரும்படியாயிருக்கையாலும்
சரமச்லோகம் ”ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ ” என்று தான் சொல்லுகிற
உபாயம் ஒன்றையுமே அவலம்பிக்க ஸர்வோபாய பலஸித்தி உண்டாம் என்று ஸ்தாபிக்கையாலும் ,
த்வயமும் கட ஸ்ருத்யாதிகளில் சொல்லுகிறபடியே தன்னை ஒருகால் உச்சரித்தவனை
ஸர்வப்ராகாரத்தாலும் க்ருதக்ருத்யனாக்க வல்ல வைபவத்தை உடைத்தாயிருக்கையாலும்
ரஹஸ்யத்ரயமே முமுக்ஷுக்களுக்கு ஆதரணீயம்

வ்யாக்யானம் —–
ரஹஸ்யத்ரயம் –என்கிற மூன்று மந்த்ரங்களில், திருமந்த்ரம் என்று புகழப்படும், அஷ்டாக்ஷரம்
மற்றவற்றின் அர்த்தங்களையும் , அறியும்படி செய்யக்கூடியதாக இருக்கிறது.
ஸ்ரீமதஷ்டாக்ஷரப்ரஹ்ம வித்யை ( நாரதீய கல்பம்–1–9 ) மற்றும் ஹாரீத ஸ்ம்ருதி சொல்கிறது–
ஸர்வம் அஷ்டாக்ஷராந்த :ஸ்தம் –அனைத்துமே அஷ்டாக்ஷரத்தில் உள்ளது–
சரமச்லோகம் ”ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ ” என்கிறது—-
அதாவது, மோக்ஷத்துக்கான அனைத்து உபாயங்களையும் கைவிட்டு, என்னை அடைக்கலமாக அடைவாயாக —என்கிறது.
இப்படி ஒரே வழியைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்;
இதுவே ”சரணாகதி ” –இந்த வழி , மற்ற எல்லா வழிகளின் பலனையும் அளிக்கக்கூடியது.
த்வயம் என்பது, கடோபநிஷத்தில் சொல்வதைப்போல, தன்னை ஒரு தடவை உச்சரித்தவனை, அவன், மோக்ஷம் பெறுவதற்கான
எல்லாக் கர்மாக்களையும் , செவ்வனேவாகவும், மிகச்சிறப்பாகவும் முடிக்க உதவுகிறது—
ஆகவே, முமுக்ஷுக்களுக்கு , ரஹஸ்யத்ரயமே சிறந்தது.

அதிகாரத்திலிருந்து—–
மோக்ஷம், மற்றும் மோக்ஷ உபாயங்களுக்கு , சாஸ்த்ரமே ப்ரதானம்
அஸார மல்பஸாரம் ச ஸாரம் ஸாரதரம் த்யஜேத்
பஜேத் ஸாரதமம் சாஸ்த்ரே (ஸ்த்ரம் ) ரத்நாகர இவாம்ருதம்
பரம புருஷார்த்தமும் ததுபாயமும் ப்ரத்யக்ஷாதி ப்ரமாணங்களால் அறியவொண்ணாத படியாலே இவற்றுக்கு—
சாஸ்த்ராத் வேதிந ஜநார்த்தனம் என்றும்
தஸ்மாத் சாஸ்த்ரம் ப்ரமாண்யம் கார்ய அகார்ய வ்யவஸ்திதொள என்றும்
சப்தப்ரஹ்மணி நிஷ்ணாத : பரம் ப்ரஹ்மாதி கச்சதி என்றும்-சொல்லுகிறபடியே சப்தமே ப்ரமாணம்

வ்யாக்யானம்—-
சாஸ்த்ரங்களில் , 1.அஸாரம் — ஸாரமே இல்லாதது (பலனே இல்லாதது)
2. அல்பஸாரம்—(-கொஞ்சம் ஸாரமுள்ளது) அற்பமான பலனைக் கொடுப்பது
3. ஸாரம் —-( ஸாரமுள்ளது ) பலனைக் கொடுப்பது
4.ஸாரதரம்—(மிகவும் ஸாரமுள்ளது )அதிக பலனைக் கொடுப்பது–இவற்றை விடவேண்டும்.
க்ஷீர சமுத்ரத்தில் அம்ருதம் போல, சாஸ்த்ரங்களில் மிக உயர்ந்த ,உத்தமமான ஸாரத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
ஒருவன், அவனுடைய வாழ்க்கையில், மிக உயர்ந்த புருஷார்த்தமாகிய மோக்ஷம் என்பதையும்
அதை அடையும் உபாயத்தையும், ப்ரத்யக்ஷம் –கண்ணால் காண்பது அல்லது, அநுமானம் –ஊகித்து அறிவதாலோ
இவைகளால், புரிந்துகொள்ள முடியாது.
ஆனால், சாஸ்த்ரமே ப்ரமாணம் என்பதன் மூலம் அறியலாம்
சாஸ்த்ராத் வேதிந ஜநார்த்தனம் —–மஹாபாரதம் –உத்யோக பர்வம் கூறுகிறது
சாஸ்த்ரம் மூலமாக ஜநார்த்தனனை அறிகிறேன்
தஸ்மாத் சாஸ்த்ரம் ப்ரமாண்யம் கார்ய அகார்ய வ்யவஸ்திதொள — ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை ( 16–24 )–ச்லோகம் இதோ—
தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே கார்யாகார்ய வ்யவஸ்திதொள
ஜ்ஞாத்வா சாஸ்த்ர விதாநோக்தம் கர்ம கர்த்து மிஹார்ஹஸி
அர்த்தம்—செய்யத் தக்கது , செய்யத் தகாதது, என்பதை முடிவு செய்வதில்,சாஸ்த்ரம்தான் ப்ரமாணம் –ஆகவே, சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லப்பட்ட
முறையை அறிந்து, கர்மாக்களைச் செய்வாயாக ——
சப்தப்ரஹ்மணி நிஷ்ணாத : பரம் ப்ரஹ்மாதி கச்சதி –மஹாபாரதம்–சாந்தி பர்வம் (276–2 )
சப்தமாகிய வேதங்களை அறிந்தவன், ”ப்ரஹ்ம”த்தை—அதாவது–
ஸ்ரீமந் நாராயணனை அறிந்தவன் ஆகிறான்

அதிகாரத்திலிருந்து —-
அஸாரம் , அல்பஸாரம் —-விளக்கம்
———————————————————
அவ்விடத்தில்,
அனந்தபாரம் பஹு வேதிதவ்யம் அல்பச்ச காலோ பகவச்ச விக்நா :
யத்ஸாரபூதம் ததுபாததீத ஹம்ஸோ யதா க்ஷீரம் இவ அம்புமிச்ரம்–என்கிற ச்லோகத்தில்,
ஸாரபூதம் என்கிற பதத்தாலே பிரதிபன்னமான நிரூபாதிக ஸாரத்தை விஷயீகரிக்கிற ஸாரதம ஸப்தம் உபாதேயம் .
பாஹ்ய குத்ருஷ்டி சாஸ்த்ரங்கள் அத்யந்தா ஸாரங்களாகையாலே அநூபாதேயங்கள்.
வேதத்தில் பூர்வ பாகத்தில், ஐஹிகபலஸாதன ப்ரதிபாதகமான ப்ரதேசம் அத்யல்ப ஸாரமாகையாலே அனுபாதேயம் .
ஆமுஷ்மிகபல ப்ரதிபாதகாம்சம் ஐஹிக பலத்திற்காட்டில், அதிசயித பலத்தை உடைத்தாகையாலே சிலர்க்கு ஸாரம்
என்னவாயிருந்த போதிலும் துக்க மூலத்வாதி தோஷ த்ருஷ்டமாகையாலே அனுபாதேயம்.
ஆத்மதத்ப்ராப்தி தத்ஸாதனமாத்ரத்தை ப்ரதிபாதிக்கும்
அம்சமும் ஸாரதரமாய் இருந்ததேயாகிலும் அதிலும் அத்யந்தாதிசயிதமான பரமாத்மாநுபவ ஸாபேக்ஷர்க்கு அனுபாதேயம் .
பரமாத்ம தத்ப்ராப்தி தாதுபாயங்களை வெளியிடும் ப்ரதேசம் ஸாரதமமாகையாலே விவேகிக்கு உபாதேயம்

வ்யாக்யானம்—
ஸ்வாமி தேசிகன் உத்தவ கீதையிலிருந்து ( 3–10 ) உதாரணம் சொல்கிறார்–
நாம் அறியவேண்டிய வேதாந்த பாகங்கள் பற்பல இருக்கின்றன;இவ்வளவுதான் என்று நிச்சயிக்க முடியாத அளவுக்கு இருக்கின்றன.
ஆனால், அறிவதற்கான ,காலமோ ( ஆயுட்காலம் ) மிகக் குறைவு;தவிரவும், தடங்கல்கள் –இடைஞ்சல்கள் பல உள்ளன;
ஆகவே, அன்னபக்ஷி ,எப்படி பாலிலிருந்து ,தண்ணீரைப் பிரிக்கிறதோ அதைப்போன்று,ஸாாரமில்லாதவைகளுடன் கலந்திருக்கும் ,
மிகவும் ஸாரமானதையே ஒருவன் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.
வேதத்தில் சேராத சாஸ்த்ரங்களும் , வேதத்தை மறுத்துச் சொல்லும் ,வேதத்திற்குப் புறம்பான ஸாங்க்ய, சார்வாக, ஜைன , யோக , பாசுபதாதி
மதவாதிகளாலும் ( இவர்கள் பாஹ்யர் எனப்படுவர் ) , அத்வைத ,பூர்வ மீமாம்ஸா மதவாதிகளாலும் ( இவர்கள் குத்ருஷ்டிகள் ),
செய்யப்பட சாஸ்த்ர விதிகள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் நூல்கள் அடியோடு ஸாரமற்றவை ; உயர்ந்தவை அல்ல ; தள்ளப்படவேண்டியவை.
வேதத்தின் பூர்வ பாகமாகிய முதல் பாகம், கர்ம காண்டத்தைச் சொல்கிறது;
உலக விஷயங்களை –இன்பங்களை –இவைகளை எப்படிப் பெறுவது ,என்பதைச் சொல்கிறது. இவையும் உயர்ந்தவை அல்ல.தள்ளப்படவேண்டியவை.
மேலுலகமான –ஸ்வர்க்கம் –இவற்றைப்பற்றிய பகுதி, உலக இன்பங்களைச் சொல்லும் பகுதியைவிட உயர்வாகத் தோன்றினாலும்,
இவையும் முடிவில் துன்பத்தில் முடிகிறது. ஸ்வர்க்க போகமும் நிலையானதல்ல ! மறுபடியும் பிறவியே–ஆகவே, இதுவும் பயனில்லாதது.
இவற்றைவிட , இன்னும் உசத்தியாகப் புலப்படும், ஆத்மாவை அறியும் பகுதியும் ஆத்மானுபவம்—அதற்கான உபாயத்தைச் சொல்லும் பகுதியும்,
உண்மையில் உயர்ந்தவை அல்ல ; இதுவும் தள்ளப்படவேண்டியதே !
பகவானை மட்டுமே அறியவும் அவனடி அடையவும் ஆவல்கொண்டவனுக்கு– விவேகிக்கு— பரப்ரஹ்மம் பற்றிய வேதப் பகுதிகள்
அவனை அடையும் உபாயம் பற்றிக் கூறும் வேதப் பகுதிகள் மிக மிக முக்கியமானதாகும்.
இதுவே ஸாரதமம்

ஜீவனுடன் சேர்ந்து, அவன் ஜ்ஞானம், கர்மங்கள் , வாஸனை –மூன்றும் தொடர்ந்து வருகின்றன.
ஜ்ஞானம், கர்மங்கள் –இவை, ஜீவனுக்கு அடுத்த பிறவியில், அநுபவிக்க வேண்டிய விஷயங்களைச் சேர்த்துவைக்கின்றன.
இந்த விஷயங்களைக் கையாள, பூர்வ ஜன்ம வாஸனை உதவுகிறது.
இல்லாவிடில், புது ஜன்மத்தில் ,இந்த்ரியங்களின் பழக்கம் இல்லாமலேயே வேலை செய்ய இயலாது. புது ஜன்மத்தில் ,வேலைகளைச் செய்வது,
பூர்வ ஜன்ம வாஸனை இருப்பதால்தான்.
ஜீவன், செயல்படுவதற்கு, பகவான் 16 கலைகளைத் தருகிறான்
1. ப்ராணன் 2. புத்தி 3.த்ரேகம் ( சரீரம் ) 4.ச்ரத்தை 5. ஐந்து பூதங்கள் 10. இந்த்ரியம் 11. மனஸ் 12. அன்னம்
13.வீர்யம் 14.தபஸ் 15.மந்த்ரம் 16.கர்மம் (ஹோமம்,யாகம் போன்றவை ) இவன் ஷோடச கல புருஷன்

அதிகாரத்திலிருந்து—
ஸாரதமமானதால் , ரஹஸ்யத்ரயமே மிகவும் உபாதேயம்
——————————————————————————————-
பஹுப்யச்ச மஹத்ப்யச்ச சாஸ்த்ரேப்யோ மதிமாந்நர :
ஸர்வதஸ்ஸாரமாதத்யாத் புஷ்பேப்ய இவ ஷட்பத :–என்கிறபடியே ரஹஸ்யத்ரயம் முமுக்ஷுவான இவ்வாத்மாவுக்கு மிகவும் உபாதேயமாகக்கடவது

அமையா இவை என்னும் ஆசையினால் அறு மூன்று உலகில்
சுமையான கல்விகள் சூழ வந்தாலும் தொகை இவை என்று
இமையா இமையவர் ஏத்திய எட்டு இரண்டு எண்ணிய —நம்
சமயாசிரியர் சதிர்க்கும் தனி நிலை தந்தனரே

சாகாநாம் உபரி ஸ்திதேந மனுநா மூலேன லப்த ஆத்மக :
ஸத்தாஹேது ஸக்ருத் ஜபேந ஸகலம் காலம் த்வயேந க்ஷிபந்
வேத உத்தாம்ஸ விஹார ஸாரதி தயாகும்பேந விஸ்ரம்பித :
ஸாரஞ்ஓ யதி கச்சத் அஸ்தி புவனே நாத : ஸயூதஸ்ய ந :

வ்யாக்யானம் —-
ஸ்வாமி தேசிகன், மஹாபாரதம்—சாந்தி பர்வத்திலிருந்து ,மேற்கோள் காட்டுகிறார்
பஹுப்யச்ச மஹத்ப்யச்ச சாஸ்த்ரேப்யோ மதிமாந்நர :
ஸர்வதஸ்ஸாரமாதத்யாத் புஷ்பேப்ய இவ ஷட்பத : ( 176–66 )
பற்பல பெரிய சாஸ்த்ரங்கள் இருக்கின்றன—-அவைகளில், வேதாந்தங்கள் ஸாரமானவை . புத்திசாலியானவன், அவைகளிலிருந்தும் ,மிகுந்த
ஸாரமானதை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
தேனீ எப்படி, மலர்களைத் தேடித் தேடிச் சென்று, தேனை உறிஞ்சி எடுக்கிறதோ,அதைப்போல, முக்கியமானவற்றை–மிகவும் ஸாரமானவற்றை
க்ரஹிக்கவேண்டும்.
அதுவே, உள்ளபடியே அறியப்படவேண்டிய தத்வங்கள்—மோக்ஷத்துக்கு உபாயமாக உள்ளவை. தனித்து விளங்குபவை.
அவையே, மூன்று ரஹஸ்யங்கள்– மோக்ஷத்தை விரும்பும் முமுக்ஷுவுக்கு மிக முக்யமானவை
ஸ்வாமி தேசிகன், இதற்குப் பிறகு ஒரு பாசுரமிடுகிறார் —-
அமையா இவை என்னும் ஆசையினால் அறு மூன்று உலகில்
சுமையான கல்விகள் சூழ வந்தாலும் தொகை இவை என்று
இமையா இமையவர் ஏத்திய எட்டு இரண்டு எண்ணிய —நம்
சமயாசிரியர் சதிர்க்கும் தனி நிலை தந்தனரே
இதுவரை, நாம் கற்றவைகள் போதாதென்று, இன்னும் கற்கவேண்டும் என்கிற ஆசையால், உபயோகமில்லாமல், வெறும் சுமையாக இருக்கிற
பதினெட்டு வித்யைகள்— அதாவது–
நான்கு வேதங்கள், சிக்ஷை , வ்யாகர்ணம் , சந்தஸ் , நிருக்தம், ஜோதிடம், கல்பம், மீமாம்ஸை , ந்யாயம் ,
புராணம் , தர்மம், ஆயுர்வேதம், தனுர் வேதம்,காந்தர்வம், அர்த்தசாஸ்த்ரம்
இவை வெறும் எண்ணிக்கை— இவ்வளவு படித்திருக்கிறான் என்கிற கணக்குக்கு மாத்ரம் உபயோகப்படும் –இந்தக் கல்வி–சுமை என்கிறார்
ஆகவே,கண் இமையா–அதாவது ஞானக் குறைவே இல்லாத — நித்ய ஸூரிகள் பெருமையுடன் புகழ்ந்த–கொண்டாடிய —
எட்டு அக்ஷரமுள்ள மூல மந்த்ரத்தையும், மற்றும் இரண்டு— த்வயம், சரம ச்லோகம் இரண்டையும் எப்போதும் மனதில் தரித்துக்கொண்டிருக்கும்
நமது ஸித்தாந்தத்தை எங்கும் பரப்புகின்ற நமது ஆசார்யர்கள் ,சிறிய முயற்சியால் –ப்ரயத்தனத்தால்– ஸர்வார்த்த ஸித்தியைக்
கொடுக்கும், ஸாரத்தையே கொண்டிருக்கிற ஒப்பற்ற இருப்பைத் தந்தனர்—அதாவது—அஷ்டாக்ஷரத்தையும், த்வயம் , சரமச்லோகம்
இவற்றை , நமது ஆசார்யர்கள் நமக்கு அளித்தனர்.

ஸ்வாமி தேசிகனின் ஸம்ஸ்க்ருத ச்லோகம்—-
சாகாநாம் உபரி ஸ்திதேந மனுநா மூலேன லப்த ஆத்மக :
ஸத்தாஹேது ஸக்ருத் ஜபேந ஸகலம் காலம் த்வயேந க்ஷிபந்
வேத உத்தாம்ஸ விஹார ஸாரதி தயாகும்பேந விஸ்ரம்பித :
ஸாரஞ்ஓ யதி கச்சத் அஸ்தி புவனே நாத : ஸயூதஸ்ய ந :
வேதங்களின் மேல் பாகம் , உபநிஷத் என்பர். இதில்,மூல மந்த்ரமான அஷ்டாக்ஷரம் ப்ரகாசிக்கிறது— விவேகியானவன்,
அஷ்டாக்ஷரம் மூலமாகத் தன்னுடைய உண்மையான நிலையை உணர்கிறான்.
இவன், தனது வாழ்நாள் முழுவதும் மிக உயர்ந்த புருஷார்த்தத்தை அளிக்கும் த்வயத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாலோ,
ஒரு தடவை மட்டும் சொன்னாலோ, வேதத்தின் சிரத்துக்கு பூஷணம் போன்றவனும், தனது லீலையாக, அர்ஜுனனுக்கு தேர் சாரத்யம்
செய்தவனுமான ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் , கருணை மேலிட்டுச் சொன்ன சரம ச்லோகத்தில் மஹாவிச்வாஸம் உள்ளவனாக இருந்தாலோ,
இப்படிப்பட்டவன், நமது கூட்டம் அனைத்துக்கும் ஸ்வாமி போன்றவன் .

2ம் அதிகாரமான ஸாரநிஷ்கர்ஷ அதிகாரம் நிறைவு

——————-

கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே |
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம : ||

——————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உருப்பத்தூர் ஸூந்தர ராஜன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ யதிராஜ ஸப்ததி -மங்கள ஸ்லோகங்கள் —

March 25, 2021

ஸ்ரீபாஷ்யம் விரசய்ய ஸம்ய மிவரோ ஜித்வா ஸ்வயம் வாதிந :
பாஹ்யாம்ஸ்சாபி குத்ருஷ்டிகாந் புவிபுந : பாஷ்ய ப்ரதிஷ்டாஸயா |
ஸ்ரீமத் வேங்கடநாத தேஸிக சிரோ ரத்நாத்மநா வீர்பபௌ
இத்யேவம் ச வதந்தி ஹந்த !க்ருதிந :த்ரைகாலிக ஜ்ஞாநி ந : || –5-

ஸ்ரீ உடையவர், ஸ்ரீபாஷ்யத்தை அருளி அவைதிக மதங்களையும் ,பிற மதங்களையும் வாதிட்டு வென்றார்.
இவ்வுலகில், ஸ்ரீபாஷ்யம் நிலை பெற வேண்டும் என்கிற க்ருபையால்,அந்த ஸ்ரீ எம்பெருமானாரே
மறுபடியும், ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனாக அவதரித்தார் என்று, முக்காலத்தையும் உணர்ந்த ஞாநிகள் கூறுகிறார்கள்.
ஸ்வாமி தேசிகன், எம்பெருமானாரின், அவதாரம் என்பதை, ஸ்வாமியின் திருக்குமாரரான ஸ்ரீ நயினாராசார்யர் –
ஸ்ரீமத் வேதாந்த தேசிக மங்களத்தில் புகழ்கிறார் —

வேங்கடசாவதாரோயம் தத் கண்டாம் ஸோதவா பவேத் |
யதீந்த்ராம் ஸோதவேத்யேவம் விதர்க்யா யாஸ்து மங்களம் || –6-

ஸ்வாமி தேசிகன், திருவேங்கடமுடையானுடைய அவதாரமோ?
அவரது திருமணி ஆழ்வாரின் ( கண்டை–கண்டாமணி )அவதாரமோ?
அல்லது, எம்பெருமானார், இப்படி அவதரித்தாரா ? என்று, ஸ்வாமி தேசிகனைத் தரிசிப்போர்
பலபடியாக யூகித்துப் புகழும் ஸ்வாமி தேசிகனுக்கு மங்களம் —–என்கிறார்

ஸ்ரீ பாஷ்யகார : பந்தாந மாத்மநா தர்ஸிதம் புந : |
உத்தர்த்து மாகமதோ நூந மித்யுக்தாயாஸ்து மங்களம் || –7-

உலகுக்கு முன்பு வெளிப்படுத்திய விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தை, மீண்டும் உலகில் தழைக்கச் செய்ய அவதரித்த
யதிராஜரோ இவர் என்று, வித்வான்களெல்லாம் வியந்து பாராட்டும் வேதாந்தாசார்யருக்கு மங்களம் —————-என்கிறார்

இப்படி, யதிராஜரே , கவிராஜராக –கவி ச்ரேஷ்டராக–ஸ்வாமி தேசிகனாக அவதரித்தார் என்பது, பூர்வாசார்யர்கள் துணிபு.
இந்த கவிராஜருக்கு, யதிராஜரிடம் , அளவில்லாத பக்தி.

லக்ஷ்மீ பதேர் யதி பதேஸ்ச தயைக தாம்நோ :
யோஸௌ புரா ஸமஜநிஷ்ட ஜகத்திதார்த்தம் |
ப்ராச்யம் ப்ரகாஸியது வ :பரமம் ரஹஸ்யம்
ஸம்வாத ஏஷ சரணாகதி மந்த்ர ஸார : || கத்ய பாஷ்யத்தில், ஸ்வாமி தேசிகன் அருள்கிறார்—-

வாத்ஸல்ய குண பரனான லக்ஷ்மிபதிக்கும், யதிபதிக்கும்( யதிராஜர் ) உலகத்தாருக்கு நன்மையை அளிக்கும் பொருட்டு,
எந்த ஸம்வாதம் முன்பு நடந்ததோ, த்வய மந்த்ரமான அந்த ஸம்வாதம் ,
முன்னோர்கள் உபதேசித்த அந்தப் பரம ரஹஸ்யத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்துவதாக———என்கிறார்.
( பங்குனி உத்ர நந்நாளில் யதிராஜர், திருவரங்கத்தில், திவ்ய தம்பதிகளிடம் சரணாகதி செய்ததையும்,
அப்போது நடந்த ஸம்வாதத்தையும் குறிப்பிடுகிறார் )

பத்யு ஸம்யமிநாம் ப்ரணம்ய சரணௌ தத்பாத கோடிரயோ
ஸம்பந்தேன ஸமித்யமாந விபவாந் தந்யாம்ஸ் ததாந்யாந்குருந் |
ஸுத்தம் ஸம்ஸ்ரித பாதராய ணதநோர் நாராயணஸ்யோக்திபி :
ஸ்ரீமாந் வேங்கடநாயக : ஸ்திதிபதம் நிர்மாதி நீதே :ஸுபம் || ந்யாய பரிசுத்தியில் , ஸ்வாமி தேசிகன் யதிராஜரை நமஸ்கரிக்கிறார்

ஸ்ரீ யதிராஜரை நமஸ்கரித்து, அவருடைய திருமுடி சம்பந்தத்தாலும் திருவடி சம்பந்தத்தாலும் ,
பெருமைகளையும் பாக்யங்களையும் பெற்ற ஆசார்யர்களை நமஸ்கரித்து ,
பாதராயணராகிய ஸ்ரீ வேத வியாஸரை சரீரமாகக் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய ஸ்ரீஸுக்திகளைக் கொண்டு,
ஸ்ரீவேங்கடநாதன் ( ஸ்வாமி தேசிகன் ), ந்யாயபரிஸுத்தியை எழுதுகிறார் என்கிறார்.

காதா தாதாகதாநாம் களதி கமநிகா காபிலீ க்வாபி லீநா
க்ஷீணா காணாத வாணீ த்ருஹின ஹரதிர: ஸௌரபம் நாரபந்தே |
க்ஷாமா கௌமாரிலோக்திர் ஜகதி குருமதம் கௌரவாத் தூரவாந்தம்
காஸங்கா ஸங்கராதோர் பஜதி யதிபதௌ பத்ரவேதீம் த்ரிவேதீம் || -9. தத்வமுக்தா கலாபத்தில் , ஸ்வாமி தேசிகன் சொல்கிறார் –

யதிராஜர், வேதங்களாகிற பத்ர வேதியை அடைந்த போது,புத்த மதம் நழுவுகிறது ;
கபில மதம் ஓடி ஒளிகிறது ;கணாமதம் அழிகிறது;
ப்ரஹ்மாவால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட யோக மதமும், பசுபதி மதமும் மணம் அற்றதாகிறது;
குமாரில மதம் நசிக்கிறது;குருமதம் , பெருமைக்கு வெகு தொலைவில் எறியப்படுகிறது.
இப்படியிருக்க, சங்கரர் முதலானவர்களின் மதங்களின் நிலையைப் பற்றிச் சந்தேகம் தேவையா ?

உக்த்யா தனஞ்ஜய விபீஷண லக்ஷ்யயாதே
ப்ரத்யாய்ய லக்ஷ்மண முநேர் பவதா விதீர்ணம் |
ச்ருத்வா வரம் ததநுபந்த மதாவலிப்தே
நித்யம் ப்ரஸீத பகவந் மயி ரங்கநாத ||ந்யாஸ திலகத்தில், யதிராஜருடைய ஸம்பந்தத்தால் ,செருக்கு வந்ததாகச் சொல்கிறார்.

பெருமை மிகு திருவரங்கச் செல்வனே ! அர்ஜுனனுக்குச் சொன்ன சரம ஸ்லோகத்தையும் ,
விபீஷணணுக்குச் சொன்ன சரம ஸ்லோகத்தையும் சொல்லி, நம்பச் செய்து,
ஸ்ரீ பாஷ்யகாரருக்கு உன்னால் அளிக்கப்பட்ட வரத்தைக் கேட்டு அறிந்து,
அவரது ஸம்பந்தத்தால் செருக்கு நிறைந்த எனக்கு, எப்போதும் வரம் தந்து அருள்வாயாக !
( வரம் யாதெனில் )
ஸ்ரீ பாஷ்யகாரரின் திருவடிகளிலோ அவரது சிஷ்ய பரம்பரை ஆசார்யர்களிடமோ ,
ப்ரபத்தியாகிய பரண்யாஸத்தைச் செய்தவர்கள் எல்லாருக்கும், பரமபதம் அளிப்பதே
( இன்னும் பல )

ப்ரதிஷ்டாபித வேதாந்த : ப்ரதிக்ஷிப்த பஹிர்மத : |
பூயாஸ் த்ரைவித்ய மாந்யஸ்த்வம் பூரி கல்யாண பாஜநம் || -சங்கல்ப ஸுர்யோதயத்தில் சொல்கிறார்–யதி சிஷ்யனுக்கு ஆசீர்வாதம் செய்கிறார்

நடாதூர் அம்மாள், ஸ்வாமி தேசிகனைப் பால்ய வயதில் அனுக்ரஹித்த ச்லோகம் .
ஸ்வாமி தேசிகன் , சிறு குழந்தையாகத் தன்னுடைய மாதுலர் ( மாமா) அப்புள்ளார் ( ஆத்ரேய ராமாநுஜர் )
கூடவே, நடாதூரம்மாளின் காலக்ஷேபத்துக்கு, கச்சி வாய்த்தான் மண்டபத்துக்குப் போன போது,
நடாதூரம்மாள், குழந்தையான ஸ்வாமி தேசிகனின் திருமுக காந்தியை–முக விலக்ஷணத்தைக் கடாக்ஷித்து ,
அநுக்ரஹித்து,ஆசீர்வாதமாக அருளிய ச்லோகம் .
இதைத் தான் இயற்றிய சங்கல்ப ஸுர்யோதய நாடகத்தில்,ஸ்வாமி தேசிகன் , யதி (ராஜன் ) தனக்கு ( சிஷ்யன் )
ஆசீர்வாதமாகச் சொன்னதாக, ஒரு காக்ஷியை ஏற்படுத்துகிறார்.
இது, ஸ்வாமி தேசிகனுக்கு, யதிராஜரிடம் உள்ள ஆழ்ந்த பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது.

நம்முடையது…ராமாநுஜ ஸித்தாந்தம் –அப்படியென்றால் என்ன ?
சுருக்கமாக ஒரே வரியில் சொல்வதென்றால்,
ஸ்ரீ ராமாநுஜரால் தழுவப்பட்ட கொள்கை; இன்னும் சொல்வதென்றால்,
ஸ்ரீ ராமாநுஜரால் ப்ரமாணிகம் என்று நிச்சயிக்கப்பட்டு, பரப்பப்பட்ட வேதங்களின் அர்த்த விசேஷங்கள்.
இதுவே விசிஷ்டாத்வைத –ராமானுஜ ஸித்தாந்தம் .
ராமாநுஜ ஸித்தாந்தம் என்பது, ஆசார்ய–சிஷ்ய பரம்பரையாகத் தொடர்ந்து வரும் உபதேசங்கள்.

ஸ்தோத்ரங்கள், பாசுரங்கள் இவைகளைச் சொல்வதற்கு முன்பு , ஆசார்ய வந்தனம் செய்துப் பிறகு தொடங்குவது ,
தொன்று தொட்டு இருந்து வரும் மரபு.
ஸ்ரீ ஆளவந்தார், ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில், முதல் மூன்று ச்லோகங்களில்,
ஸ்ரீமந் நாதமுனிகளுக்கு, மங்கள ச்லோகங்கள் இடுகிறார்.

நமோ சிந்த்யாத் புதாக்லிஷ்ட ஜ்ஞாந வைராக்ய ராஸயே |
நாதாய முநயே அகாத பகவத் பக்தி ஸிந்தவே || –1-

சிந்தனைக்கெட்டாத ,ஆச்சர்யமான, அநாயாசமாகத் தோன்றிய ஜ்ஞாநமும், வைராக்யமும் நல்லறிவும்
சேர்ந்த குவியலாக, ஆழமான பகவத் பக்தியின் கடலுமான, ஸ்ரீமந்நாதமுனிகளுக்கு வந்தனம் (நமஸ்காரம்)

தஸ்மை நமோ மதுஜிதங்க்ரி ஸரோஜ தத்வ
ஜ்ஞாநுராஹமஹிமா திசயாந்த ஸீம்நே |
நாதாய நாதமுநயேத்ர பரத்ர சாபி —
நித்யம் யதீய சரணௌ சரணம் மதீயம் || -2-

ஜ்ஞாந ,வைராக்ய, பக்தி நிறைந்தவரும் ,மது என்கிற அசுரனை அழித்த பகவானின் ( ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரின்)
திருவடித் தாமரைகளில் உண்மையான ஜ்ஞாநம் உடையவரும், அன்புக்கும், மேன்மையின் சிறப்புக்கும் ,
அந்த ஸீம்நே —கடைசி எல்லையானவரும், ஸ்ரீ வைணவர்களுக்கு, நாதருமான ஸ்ரீமந்நாதமுனிகளுக்கு நமஸ்காரம்
யாருடைய திருவடிகள், இங்கும் அங்கும் ப்ரக்ருதி மண்டலத்திலும் பரமபதத்திலும் கூட .
மதீயம் சரணம்—எனக்கு உண்டான சரணமாகும்.

பூயோ நமோ பரிமிதாச்யுத பக்திதத்வ —
ஜ்ஞாநாம்ருதாப்தி பரிவாஹ சுபைர் வசோபி : |
லோகேவதீர்ண பரமார்த்த ஸமக்ர பக்தி–
யோகாய நாத முநயே யமிநாம் வராய || –3-

அளவே இல்லாத அச்யுதன் ( ஸ்ரீ தேவநாதன் )விஷயமான பக்தி,தத்வ ஜ்ஞானம் , இவைகளின் அமுதத் தடாகத்தில்( தேக்கம் )
பரிவாஹ —மேலே ததும்புகிற, தமது ஸ்ரீஸுக்திகள், ஆழ்வார்களின் அருளிச் செயல்கள் , இவைகளால்,
இவ்வுலகில் இறங்கிய பகவானைப் பற்றிய பக்தி யோகியும்,
யோகி ஸ்ரேஷ்டருமான ஸ்ரீமந்நாதமுனிகளுக்கு, மேன்மேலும் நமஸ்காரம்.

ஸ்ரீ ஆளவந்தாரின் ஆசார்யன், ஸ்ரீ மணக்கால் நம்பி, இவரின் ஆசார்யன், ஸ்ரீ உய்யக்கொண்டார் ,
அவருடைய ஆசார்யன் ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள்.
மேற்சொன்னவாறு, மூன்று மங்கள ச்லோகங்களை தம் ஆசார்யனின், ஆசார்யனுக்கு ஆசார்யன் ,
என்று மூன்று படிகளுக்கு மேலே –
ஆசார்ய சம்பந்தம் (பிறவியில்) ஏற்படுவதால்,ச்லோகம், ப்ராசார்யனுக்கு என்று–2ம் ச்லோகம்,
அதற்கும் மேலே ஆசார்யன் என்று 3ம் ச்லோகம் என்று மூன்று ச்லோகங்களிலும்
மணக்கால் நம்பியையோ (ஸ்ரீராமமிஸ்ரர் ), உய்யக் கொண்டாரையோ (ஸ்ரீ புண்டரீகாக்ஷர்) வந்திக்காமல்,
அவர்கட்கும் ஆசார்யரான ஸ்ரீமந் நாதமுனிகளைத் துதிக்கிறார்.

இதற்கு, ஸ்வாமி தேசிகன், ஸ்தோத்ர ரத்ன பாஷ்யத்தில் சொல்லும்போது,
ஆசார்யனுடன் ப்ராசார்யனும் இருப்பாரேயானால், ப்ராசார்ய வந்தனம் ப்ரதானம் என்கிறார்.
ஆளவந்தார், இப்படித் தன்னுடைய க்ரந்தங்களில் மங்கள ச்லோகம் இடும்போது,
ஸ்ரீ உடையவரோ கீதாபாஷ்யத்தின் தொடக்கத்தில்,

யத்பதாம் போருஹத்யான வித்வஸ்தா சேஷ கல்மஷ : |
வஸ்துதாமுபயா தோஹம் யாமுநேயம் நமாமிதம் || என்று ஸ்ரீ ஆளவந்தாருக்கு மங்கள ச்லோகம் இடுகிறார்.

குரு பரம்பரைப்படி, ஸ்ரீ ராமாநுஜருக்கு முன்பு , பெரியநம்பிகள் (மஹா பூர்ணர் ); அவருடைய ஆசார்யன் ஸ்ரீ ஆளவந்தார்.
ஸ்ரீ இராமாநுஜர் , தன் ஆசார்யனின் ஆசார்யனுக்கு, மங்கள ச்லோகம் இடுகிறார்.

ஸ்வாமி தேசிகன், தன்னுடைய க்ரந்தங்களில் ( மேலே காண்பிக்கப்பட்ட சில உதாரணங்கள் )
இதே வழியைப் பின்பற்றி இருக்கிறார்.
ஆனால்,யதிராஜ ஸப்ததியில் ,
பிரதம ஆசார்யனான ஸ்ரீமன் நாராயணன் ,
பிறகு , பெரிய பிராட்டி,
பிறகு விஷ்வக்ஸேநர் ,
நம்மாழ்வார்,
நாதமுனிகள்,
உய்யக்கொண்டார்,
மணக்கால் நம்பி
ஆளவந்தார்,
பெரியநம்பி ( மஹா பூர்ணர் ),
யதிராஜர் என்கிற வரிசையில், மங்கள ச்லோகம் இடுகிறார்.

யதிராஜ ஸப்ததி

யதிராஜன் —யதிகளுக்கு ராஜன்; யதீச்வரர்களுக்குத் தலைவன்; அது யார் ! அவரே ஸ்ரீ ராமாநுஜன் .
இந்த யதிராஜரைப் போற்றிப் புகழ்ந்து ஸப்ததி –எழுபது ச்லோகங்கள் இதுவே, யதிராஜ ஸப்ததி
ஸப்ததி—-எழுபது என்று சொன்னாலும், 74 ச்லோகங்கள் அருளி இருக்கிறார், ஸ்வாமி தேசிகன்.

ஸ்ரீ ராமானுஜரைப் பற்றிச் ச்லோகம் இயற்றத் தொடங்கியதும், ஸ்வாமி தேசிகனுக்கு,
ஸ்ரீ உடையவர் 74 ஸிம்ஹாசநாதிபதிகளை நியமித்து,
விசிஷ்டாத்வைதத்தை வேரூன்றி வளரச் செய்தது நினைவுக்கு வர, 74 ச்லோகங்கள் இயற்றினாரோ ? ஸ்வாமி தேசிகனே அறிவார் !

ராமாநுஜ தயாபாத்ரம் ஞானவைராக்ய பூஷணம் |
ஸ்ரீமத் வேங்கடநாதார்யம் வந்தே வேதாந்த தேசிகம் |

நபஸ்ய மாசி ஸிஸ்ரோணாயாம் அநந்தார்ய குரூத்பவம் |
ஸ்ரீவேங்கடேச கண்டாம்சம் வேதாந்தகுரு மாஸ்ரயே ||

ப்ரணாமம் லக்ஷ்மணமுநி :ப்ரதிக்ருஹ்ணாது மாமகம் |
ப்ரஸாதயதி யத்ஸுக்தி : ஸ்வாதீநபதிகாம் ச்ருதிம் ||- ஸ்ரீ ராமாநுஜர் —ஸ்ரீ உடையவர் .

தயாநிக்நம் யதீந்த்ரஸ்ய தேசிகம் பூர்ணமாச்ரயே |
யேந விச்வஸ்ருஜோ விஷ்ணோ : அபூர்யத மநோரத : ||–ஸ்ரீ பெரிய நம்பிகள்

விகாஹே யாமுனம் தீர்த்தம் ஸாதுப்ருந்தாவநே ஸ்திதம் |
நிரஸ்த ஜிஹ்மக ஸ்பர்ஸே யத்ர க்ருஷ்ண : க்ருதாதர : ||–ஸ்ரீ ஆளவந்தார் என்கிற யாமுனாசார்யர்

அநுஜ்ஜித க்ஷமா யோகம் அபுண்யஜந பாதகம் |
அஸ்ப்ருஷ்ட மதராகம் தம் ராமம் துர்யம் உபாஸ்மஹே ||–ஸ்ரீ மணக்கால் நம்பி

நமஸ்யாமி அரவிந்தாக்ஷம் நாதபாவே வ்யவஸ்திதம் |
சுத்த ஸத்வமயம் சௌரே : அவதாரமிவாபரம் ||–ஸ்ரீ உய்யக்கொண்டார்

நாதேந முநிநா தேந பவேயம் நாதவாநஹம் |
யஸ்ய நைகமிகம் தத்த்வம் ஹஸ்தாமலகதாம் கதம் ||– ஸ்ரீமந்நாதமுநிகள்

யஸ்ய ஸாரஸ்வதம் ஸ்ரோதோ வகுலாமோத வாஸிதம் |
ச்ருதீநாம் விச்ரமாயாலம் சடாரிம் தம் உபாஸ்மஹே ||–ஸ்ரீ நம்மாழ்வார்

வந்தே வைகுண்ட ஸேநாந்யம் தேவம் ஸுத்ரவதீ ஸகம் |
யத்வேத்ர சிகரஸ்பந்தே விச்வ மேதத் வ்யவஸ்திதம் ||–ஸ்ரீ விஷ்வக்ஸேநர் .

ஸஹ தர்மசரீம் சௌரே : ஸம்மந்த்ரித ஜகத்திதாம் |
அநுக்ரஹமயீம் வந்தே நித்யமஜ்ஞாத நிக்ரஹாம் ||–10. ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டி –ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி .

கமபி ஆத்யம் குரும் வந்தே கமலாக்ருஹ மேதிநம் |
ப்ரவக்தா சந்தஸாம் வக்தா பஞ்சராத்ரஸ்ய ய : ஸ்வயம் || ஸ்ரீ பகவான்-ஸ்ரீமன் நாராயணன்–ஆதிகுரு . .

——————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் சுவாமி திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் மஹாத்மியம் —

February 23, 2021

ஸ்ரீ தூப்புல் வேதாந்த மஹாதேசிகன் :

செல்ல வேண்டிய திசையை சரியாக காட்டுபவனே தேசிகன்.

ஆசார்யன் என்பதும் இதை போலவே.
சாரி என்றால் சஞ்சரிப்பவன்.
பாத சாரி காலால் நடந்து செல்பவன்.
கஜாச்சாரி யானை மேல் செல்பவன்.
எனவே சரியான பாதையில் நடந்து சென்று மற்றவர்க்கு வழிகாட்டுபவன் ஆசார்யன்.

ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஒரு தேசிகன் பெயருக்காக உயர்ந்தவர் என்றால்
அவரே
நிகமாந்த தேசிகன் என்றும்
சுவாமி தேசிகன் என்றும் பெயர் கொண்ட தூப்புல் வேதாந்த மஹாதேசிகன்.

இவர் ஒரு மஹா ஆசார்யனாய் இருந்து வைணவ சமயம் காத்த உத்தமர்.

ஶ்ரீ தூப்புல் வேதாந்த தேசிகனாகப்பட்டவர்
அனந்தசூரியார் – தோத்தாத்ரி அம்மை தம்பதிக்கு திவ்ய குமாரனாய்
தொண்டைமண்டல
காஞ்சி மாநகரில்
பொய்கையாழ்வார் அவதரித்த விளக்கொளி எம்பெருமான் ஆலய பகுதியான
தூப்புல் எனும்
திருவிடத்தே திருமலை வேங்கடவன் கோயில் மணியின் அம்சமாக
கி.பி. 1268 ஆம் ஆண்டு,
விபவ வருஷம்,
புரட்டாசி மாஸம்,
சிரவணம் நட்சத்திரத்ரம கூடிய
புதன்கிழமையில்
அவதரித்தார்.

ஒரு வெண்கல மணியை பெருமாள் தனக்கு கொடுத்து அதை தான் விழுங்கியதாக கனவு கண்டாள் அவர் தாய்.

ஸ்ரீ ராமானுஜரைப் போன்று இவரால் கணீரென்று வேத நாதம் எங்கும் ஒலிக்க பிரகாசிப்பார் என்று பெருமாளே அருளினார்.
அதனால் தான் பெருமாள் சந்நிதியில் மணி கிடையாது. திருவாராதனம் போது வெளியே உள்ள மணி மட்டும்
இவருக்குப் பெற்றோர் இட்ட பெயர் ஸ்ரீ வேங்கடநாதன் என்பதாம்.

பின்னாளில் இவர் ‘சுவாமி தேசிகன்’,
‘தூப்புல் நிகமாந்த தேசிகன்’,
‘தூப்புல் பிள்ளை’,
‘உபய வேதாந்தாசாரியர்’
‘சர்வ தந்திர சுதந்திரர்’
மற்றும்
‘தூப்புல் வேதாந்த மஹாதேசிகன்’
என்னும் பெயர்களால் அழைக்கப் பெற்றார்.

ஸ்ரீ இராமனுசரின் உறவினரான நடாதூர் அம்மாளின் நேரடிச் சீடரும்
இவரது தாய்மாமனுமான ஸ்ரீ கிடாம்பி அப்புள்ளாரிடம் வடமறையான வேதங்களும்,
தென் மறையான
திவ்ய பிரபந்தமும்,
புராணங்களும் மற்றும்
சாத்திரங்களையும் குறைவறக் கற்றார்.

ஏழாம் வயதில் ஸ்ரீ கிடாம்பி அப்புள்ளாரினால் உபநயனம் செய்விக்கப் பட்டதோடு,கல்வியும் கற்றவர்,
தன் இருபத்தோராம் வயதில் திருமங்கை என்றழைக்கப்பட்ட கனகவள்ளி எனும் மங்கையை மணம் புரிந்தார்.
தன்னுடைய இருப்பத்தேழாம் வயதில் வைணவ குரு எனும் நிலையை அடைந்த இவர்
தன்னுடைய குருவான கிடாம்பி அப்புள்ளாரின் ஆணைப்படி கடலூருக்கு அருகில் உள்ள திருவஹீந்தரபுரம் சென்று சில காலம் வாழ்ந்தார்.
திருப்பதி,
மேல்கோட்டை,
காஞ்சிபுரம்,
அயோத்தியா,
பிருந்தாவனம்,
பத்ரிநாத்,
திருவரங்கம்
உள்ளிட்ட எண்ணற்ற தலங்களுக்கு சென்று ஜெகத்குரு இராமனுசரின் தத்துவங்களை பரப்பினார்.
இறுதியில் தன் மகனான குமார வரத தேசிகனோடு திருவரங்கம் வந்தவர் இப்புவியில் 101 வருஷங்கள் வாழ்ந்தார்.

ஸ்ரீ இராமனுசரின் தத்துவங்களை பரப்புவதையே முழுப்பணியாக கருதியவர் சுமார் நூற்றிருப்பத்து நான்கு நூல்களை
தமிழ், வடமொழி, பிராகிருதம், மணிப்பிரவாள நடையில் அருளியுள்ளார்.

அவர் தமிழில் :
அடைக்கலப்பத்து,
மும்மணிக்கோவை,
நவமணிமாலை,
அதிகார சங்கிரகம்,
ஆகார நியமம்,
அம்ருதரஞ்சனி,
அம்ருதஸ்வாதினி,
அர்த்த பஞ்சகம்,
சரமஸ்லோக சுருக்கு,
த்வய சுருக்கு,
கீதார்த்த சங்கிரகம்,
பரமபத சோபனம்,
பிரபந்த சாரம்,
ஸ்ரீவைஷ்ணவ தினசரி,
திருச்சின்னமாலை,
திருமந்திர சுருக்கு,
உபகார் சங்கிரகம்,
விரோத பரிகாரம்,
பன்னிருநாமம்

வடமொழியில் :
பாதுகா சஹஸ்ரம்,
கோதாஸ்துதி,
யதிராஜ சப்ததி,
வைராக்ய பஞ்சகம்,
அபீதிஸ்தவம்,
ஆதிகாரண சாராவளி,
அஷ்டபுஜ அஷ்டகம்,
பகவத் தியான சோபனம்,
பூஸ்துதி,
சதுஸ்லோகி
பாஷ்யம்,
தசாவதார ஸ்தோத்திரம்,
தயாசதகம்,
வரதராஜ
பஞ்சாசத்,
தெய்வநாயக பஞ்சாசத்,
திவயதேச மங்களாசனம்,
கருட பஞ்சாசத்,
ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்திரம்,
தேசிக மங்களம்,

மணிப்ரவாளத்தில் :
அம்ருதரஞ்சனி ரஹஸ்யம்,
அஞ்சலி பிரபாவம்,
ஹஸ்திகிரி மஹாத்ம்யம்,
குருபரம்பரா சாரம்,
முனிவாகன போகம்,
ஆராதன காரிகா,
ஊசல்பா

ப்ராக்ருதத்தில் :
அச்யுதசதகம்
என பல நூல்களை எழுதியுள்ளார்.

மாமன் அப்புள்ளார் ஐந்து வயதில் அவரை நடாதூர் அம்மாள் பிரசங்கத்திற்கு அழைத்து சென்ற போது அவர் ஒரு கணம் சிறுவனைப் பார்த்து பிரமித்து
”எங்கே பிரசங்கத்தை நிறுத்தினோம்” என்பதை மறந்து போனார்.
மீண்டு யோசிக்கையில், சரியாக அந்த ஸ்லோகத்தை எடுத்து சொன்னார் தேசிகர்.

20 வயதில் சகல சாஸ்திரங்களும் அறிந்தார். அப்புள்ளாரிடம் கருட மந்திர உபதேசம் பெற்றார்.

திருவஹீந்த்ரபுரம் என்ற பெயர் இப்போது சுருங்கி திருவந்திபுரம் ஆகிவிட்டாலும் தேசிகரின் சரித்திரம் கொஞ்சமும் சுருங்கவில்லை.
இங்கு தான் ஒரு சிறு குன்றில் பலநாள் அன்ன ஆகாரமின்றி கருட மந்த்ரம் ஜபித்தார்.
ஶ்ரீ ஹயக்ரீவ மந்திரம் ஜபிக்வே எம்பெருமானும்
திவ்ய தரிசனம் தந்துஅவருக்கு ஹயக்ரீவ மந்திராபதேசம் செய்து
ஶ்ரீ தேசிகன் விருப்பப்படி அவரது நாவில் குடிகொண்டார்.
தனது சிலா ரூபத்தையும் கொடுத்தார்.
அந்த ஹயக்ரீவ விக்ரஹத்தை இன்றும் தேவநாத பெருமாள் சந்நிதியில் காணலாம்.

காஞ்சி விஜயம் செய்து பிறகு பல திவ்ய தேச யாத்ரை சென்ற தேசிகன் ”பிரபத்தி’ எனும் சரணாகதி தத்தவத்தை
விளக்கி வைஷ்ணவ சமூகம் பயன்பெற செய்தவர்.
நியாச விம்சதி,
நியாச தசகம்,
நியாச திலகம் என்று வடமொழியிலும்,
அடைக்கலப் பத்து,
அர்த்த பஞ்சகம் என்று தமிழிலும் அளித்த பெரிய ஞானி.
சகல கலைகளும் கைதேர்ந்து சர்வ தந்திர ஸ்வதந்திரர் என்று அழைக்கப் பட்டார்..

திருப்பதி சென்று தயா சதகம் இயற்றினார். பெருமாளால் வேதாந்தாச்சார்யா என்று கௌரவிக்கப் பட்டவர்.

ஸ்ரீ ரங்கம் போகும் வழியில் ஸ்ரீ பெரும்புதூர் சென்று ஸ்ரீ ராமானுஜரை வழிபட அங்கே யதிராஜ சப்ததி என்ற ஸ்லோகம் உருவானது.

ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ரங்கநாதர் மகிழ்ந்து அளித்த பெயர் தான் வேதாந்த தேசிகர் என்று நாம் இன்றும் அவரை அறிவது..
ரங்கநாயகி தாயார் அளித்த பெருமை தான் சர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர்.

1327ல் அலாவுதினின் தளபதி மாலிக் காப்பூர் தெற்கே பல ஆலயங்களை அழித்தபோது
ஸ்ரீரங்க பெருமாள் திருப்பதிக்கு எடுத்து செல்லப்பட்டும் ஸ்ரீ பாஷ்ய க்ரந்தங்கள் கர்நாடகத்துக்கும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.
இந்த பொறுப்பை தேசிகன் ஏற்றார். ஒரு இரவு செத்த பிணங்களோடு பிணமாக கிடந்து மிலேச்சர்களிடம் இருந்து
அரிய வைஷ்ணவ செல்வங்களை காப்பாற்றியவர் ஶ்ரீ மஹா தேசிகன்

”ஸ்ரீ ரங்கம் மீண்டும் பழம் பொலிவை பெற நீ அருள்வாய்” என்று பெருமாளை அவர் பாடியதே அபிதி ஸ்தவம் என்ற ஸ்லோகம்.

ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ஆழ்வார்களின் விக்ரஹ பூஜை கூடாது அவர்களில் பலர் பிராமணர்களே அல்ல, என்றும்
திவ்ய பிரபந்தம் சமஸ்க்ருதம் அல்ல அதை ஓதக்கூடாது” என்றும் பத்தாம் பசலிகள் சிலர் தடுக்க
அனைவருக்கும் ஆழ்வார்கள் பெருமையை எடுத்துரைத்து, திவ்யப்ரபந்தம் வேத சாரம் என்று நிருபித்து
இனியும் இம்மாதிரி எதிர்ப்புகள் வரக்கூடாதே என்று முன் யோசனையாக கல்வெட்டுகளில் பதித்து
ராப்பத்து
பகல் பத்து உத்சவ மகிமையை இன்றும் நமக்கு விளங்கச் செய்தவர் நம் தேசிகர்.

தேசிகர்
ஸ்ரீ ரங்கத்தில் தான் பெருமாள் திருவரங்கனை பாதாதி கேசம் வரை வர்ணித்த பகவத் த்யான சோபனம் ஸ்தோத்ரம் இயற்றினார்.
இதை படிக்கும் போது திருப்பாணாழ்வாரின் அமலனாதி பிரான் பாசுரங்கள் படிப்பதுபோல் எண்ணம் தோன்றுகிறது.

”தேசிகா, என் பாதுகையிலிருந்து ஆரம்பியேன் ” என்று ஸ்ரீ ரங்கநாதனே எடுத்துக் கொடுக்க, விடிகாலை 4 மணிக்கு எழுத்தாணியை பிடித்தார்.
மூன்றே மணி நேரத்தில் 1008 பாதுகா ஸ்துதி ஸ்லோகம் உருவானது. அதை உச்சரிக்கவே குறைந்தது 7 மணி நேரம் ஆகும் நமக்கு.
மறுநாள் காலை பண்டிதர்கள் அனைவரும் மூக்கில் மேல் விரலை வைக்க மறந்தாலும் தேசிகரை ”கவிதார்க்கிக சிம்ஹம்” என்ற
பட்டத்தை அவருக்கு அளித்து கௌரவிக்க மறக்கவில்லை.

ஸ்ரீ வில்லிப்புத்தூரில் ஆண்டாளை வழிபாட்டு கோதா ஸ்துதி உருவானது.
ஆண்டாள் உத்சவத்தின் போது திவ்ய பிரபந்தத்துடன் ஆண்டாளின் விருப்பப் படியே,
கோதாஸ்துதி ஸ்லோகங்கள் சொல்லப்பட்டு வருகிறதே.

காசு, தங்கம், நாணயம் இதெல்லாம் தேசிகர் பார்த்ததில்லை, வாங்கிக்கொள்ள மாட்டார்.
எனவே உஞ்சவ்ரித்தியில் வாழ்ந்த அவருக்கு அரிசியோடு தங்கமணிகளை கலந்து கொடுத்து,
அதை அவர் மனைவியிடம் கொடுத்து சமைக்க சொல்ல, அவளோ இதெல்லாம் என்ன அரிசியோடு என்று கேட்க,
ஏதாவது பூச்சி முட்டையாக இருக்கும் என்று கையால் கூட தங்கத்தை தொடாமல் தர்ப்பையால் அவற்றை ஓதுக்கி வெளியே எறிந்து விட்டார்.

தேசிகரின் பால்ய நண்பன் வித்யாரண்யன்
விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தில் பெரிய பதவியில் இருந்ததால்,

”தேசிகா, நீ எதற்காக ஏழ்மையில் வாடுகிறாய், வா என்னிடம், இங்கு உனக்கு நிறைய பரிசு வழங்க
ஏற்பாடு செய்கிறேன் என்றான் ” வித்யாரண்யனுக்கு அவர் பதிலாக எழுதியதே நமக்கு பொக்கிஷமாக கிடைத்த
”வைராக்ய பஞ்சகம்”.

”வித்யாரண்யர் நமக்கல்லவோ மிகப்பெரிய பரிசை அளித்துவிட்டார்.”.

ஆதி சங்கரர் ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு பொன் மழை பெய்ய வைத்த கனக தாரா ஸ்தோத்ரம் தெரியுமல்லவா.
அதே போல் இன்னொன்றும் காஞ்சியில் நடந்திருக்கிறதே.

காஞ்சிபுரத்தில் தேசிகர் வாழ்ந்தபோது, அவரை அவமானப் படுத்த சில விஷமிகள்,

ஒரு ஏழைப்பையன் தனது திருமணத்துக்கு உதவி கேட்டபோது ”தம்பி நீ தேசிகர் என்று ஒருவர் ரெண்டு தெரு தள்ளி வசிக்கிறார். பணக்காரர்.
யார் கேட்டாலும் பணம் தருவாரே, அவரைப் போய் கேள்” என்று அனுப்ப,
அந்த அப்பாவி அவரது எளிய வாழ்க்கை நெறி தெரியாமல் அவரை நிதி உதவி கேட்க, அவனை அழைத்துக்கொண்டு
நேராக வரதராஜ பெருமாள் கோவில் சென்று தாயாரின் சந்நிதியில் அவளை உதவி செய் என வேண்டினார் தேசிகர்.

”அவரது மனதைத் தொடும்
”ஸ்ரீ ஸ்துதி” தாயாரை உடனே அங்கே ஒரு பொன்மழை பெய்ய வைக்க காரணமானது..

ஒரு பாம்பாட்டி தேசிகரிடம் ”என்னுடைய விஷ பாம்புகளை உங்களால் சமாளிக்க முடியுமா?” என்று சவால் விட,
அவர் தரையில் ஒரு கோடு போட்டு
” உன் பாம்புகள் இந்த கோட்டைத் தாண்டட்டும்” என்றார்.
சில விஷ பாம்புகள் கோட்டைத் தாண்ட முயன்றபோது தேசிகர் உச்சரித்த கருட மந்திர ஸ்லோகம் கேட்ட கருடன் வந்து
அத்தனை பாம்புகளையும் அன்றைய காலை உணவாகத் தூக்கிக் கொண்டு போய் விட்டான்.

பாம்பாட்டி அவர் காலில் விழுந்து ”என் பிழைப்பே இந்த பாம்புகள் தான் ” தயவு செய்து அவற்றை திரும்ப தரவேண்டும்
என்று கெஞ்சினதால், மீண்டும் கருட மந்த்ரம் சொல்லி கருடனை அந்த பாம்புகளை திரும்ப தர வைத்தார் .

”உங்களால் எல்லாமே செய்ய முடியும் என்கிறார்களே, என்னைப்போல் கட்ட முடியாவிட்டாலும்
ஒரு சாதாரண கிணறு கட்ட முடியுமா உங்களால்?” என்று ஏளனமாக கேட்டானாம் ஒரு மேஸ்திரி.

”சரியப்பா கட்டுகிறேன்”

‘ நான் கொடுக்கும் கற்களை மட்டுமே கொண்டு அதைக் கட்டவேண்டும்”

”ஆஹா அப்படியே.’ என்ற தேசிகர் அவன் கொடுத்த அளவு சரியில்லாத கோணா மாணா கற்களைக் கொண்டே கட்டிய
அந்த வினோத கிணறு இன்றும் திருவஹிந்திர புரத்தில் இருக்கிறது.
எங்கே நீர் வற்றினாலும் அந்த கிணற்றில் நீர் வற்றுவதில்லை. சுவையிலும் குன்றவில்லை.

மற்றொரு சிற்பி தனது பங்குக்கு அவரை சவாலுக்கு இழுக்க, அவன் விரும்பியவாறே, அவன் அமைத்த பீடத்தில்
தனது உருவத்தையே தத் ரூபமாக சிலையாக வடித்துக் காட்டியபோது அசந்து போனான்.
அவனமைத்த பீடம் போதாததால் அங்கங்கே அவர் உருவச்சிலையை உளியால் வெட்டும்போது அவன் வெட்டிய பாகங்கள்
அவருடைய உடலிலிருந்து ரத்தத்தை சிந்த வைக்க, பயந்தே போய் அவர் காலடியில் விழுந்து மன்னிக்க வேண்டினான் அந்த சிற்பி.

தனது உருவத்தை தானே தேசிகர் வடித்த சிலாரூபம் இன்றும் தேவநாதர் ஆலயத்தில் இருக்கிறதே.
மேலே சொன்ன அவர் கட்டிய கிணறையும் பார்க்க தவறவேண்டாம்.
கோவிலுக்கு அருகாமையில் சற்று தள்ளி ஒரு மண்டபத்தில் உள்ளது.

நமது தூப்புல் குலமணியும் ஸாக்ஷாத் திருமலைமால் கண்டாவதாரமும் ராமானுஜ முனி அபராவதாரமாவார்.
அவர் ஆழ்வார் மீது வைத்திருக்கும் பற்றை அளவிடமுடியாது,
வேறு எந்த ஆசார்யனும் தன்னை “சந்தமிகு தமிழ் மறையோன்” என்று பறைசாற்றி கொண்டதில்லை.
அவர் காலத்தில் அத்வைத சித்தாந்தம் தலைஓங்கி நிற்க அதை நிஷ்கர்ஷித்து உண்மை பொருளை நிலை நாட்ட இவர்களுக்கு
ஆழ்வார் ஸ்ரீஸூத்திகள் துணைபுரிந்தன. அதையும் நம் ஸ்வாமி “தெரியாத மறைநிலங்கள் தெளிகின்றோமே” என்றுசாதித்தார்.
ஆளவந்தார் இராமானுஜ முனிகாலம் தொடங்கி தேசிகறது காலம் ஏன் இன்றைய அளவிலும் ஆங்காங்கே
பூர்வபக்ஷம் தலை ஓங்குகிறது அப்பொழுது அவர்கள் வேத வேதாந்தத்தை கொண்டேவாதம் செய்கிறார்கள்.
நமது ஆசார்யர்களோ ஆழ்வார்களோ திவ்ய பிரபந்தங்களைக்கொண்டு உண்மை பொருளை உணர்த்துகின்றனர்.
இது நமது சித்தாந்துக்கே உரிய சிறப்பு.

தேசிகர் 101 வருஷம் வாழ்ந்தார். தனது அந்திம நேரம் நெருங்கியதை உணர்ந்த தேசிகர் தனது குமாரர்
குமார வரதாசாரியாரை அழைத்து அவர் மடியில் தலை வைத்து, அவரை
”திருவாய் மொழி, உபநிஷத் எல்லாம் சொல்லப்பா. கேட்டுக்கொண்டே செல்கிறேன்” என்றார். பரமபதம் அடைந்தார்.
தாயார் ரங்கநாயகி தன்னருகே ஒரு சந்நிதியில் தேசிகரை இருத்திக் கொண்டாள்.
வேறு யாருக்கும் இங்கு இடமில்லை என்ற அவள் ஆணை இன்றும் நிலுவையில் இருக்கிறது.

”ராமானுஜ தயா பாத்ரம், ஞான வைராக்ய பூஷணம்,
ஸ்ரீமத் வேங்கட நாதார்யம் வந்தே வேதாந்த தேசிகம் ”

ஸ்ரீ நிகமாந்த மஹா தேசிகரே ! வேதாந்த தேசிகரே ! வேதாந்தாசார்யரே ! சீரார் தூப்புல் பிள்ளையே !இன்னும் ஒரு நூறாண்டிரும் !

—————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் ..

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –18-61–18-78—

February 12, 2021

வினையின் வேகத்தை முறையாகக் கையாளுதல் என்பதன் பொருள் யாது? விடை வருகிறது:

61. ஈஸ்வர: ஸர்வபூதாநாம் ஹ்ருத்தேஸேऽர்ஜுந திஷ்டதி
ப்ராமயந்ஸர்வபூதாநி யந்த்ராரூடாநி மாயயா

அர்ஜுந-அர்ஜுனா,
யந்த்ராரூடாநி ஸர்வபூதாநி-உடல் என்கிற எந்திரத்தில் ஏற்றி அனைத்து உயிர்களையும்,
ஈஸ்வர:-ஈசுவரன்,
மாயயா ப்ராமயந்-மாயையினால் சுழற்றிக் கொண்டு,
ஸர்வபூதாநாம் ஹ்ருத்தேஸே-எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில்,
திஷ்டதி-நிற்கிறான்.

அர்ஜுனா, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசன் உள்ளத்தில் நிற்கிறான். மாயையால் அவன் எல்லா
உயிர்களையும் சக்கரத்திலேற்றிச் சுழற்றுகிறான்.

கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் போர்க்களத்துக்கு வந்த கோலமே இக்கோட்பாட்டை விளக்குகிறது.
ரதத்தின் மீது அர்ஜுனன் ஏறியிருந்தான். அந்த ரதம் உடலுக்குச் சமானம்; அவன் ஜீவாத்மாவாகிறான். ரதமும் இயங்கியது.
பார்த்தனும் போர் புரிந்தான். இயங்கியதைப் பற்றிய உணர்ச்சி ரதத்துக்கு இல்லை.
சண்டை செய்ததைப் பற்றிய உணர்ச்சி அர்ஜுனனுக்கு இருந்தது. நிகழ்ந்தது தன் செயல் என்று எண்ணியிருந்த
அப்போர்வீரன் அது உண்மையில் ஈசன் செயல் என்று அறிந்து கொள்ளக் கடமைப்பட்டிருந்தான்.
கிருஷ்ணன் தேர் ஓட்டினான்; ஆனால் ஆயுதம் எடுத்துப் போர்புரியவில்லை.
அங்ஙனம் எல்லாருடைய ஹிருதய கமலத்திலும் அவன் சாக்ஷியாக வீற்றிருக்கிறான்.

அர்ஜுனன் என்பது வெள்ளையானவன் அல்லது தூயவன் என்று பொருள்படுகிறது.
தூய மனமுள்ளவன் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வல்லவனாகிறான். ஹிருதயத்தில் வீற்றிருக்கின்ற
சர்வேசுவரனின் சன்னிதான விசேஷத்தால் மாயை இயங்குகிறது. இயங்குகின்ற மாயை அதன்
வசப்பட்டிருக்கிறவர்களையெல்லாம் இயக்குகிறது. சக்கரங்களில் கட்டுண்ட பொம்மைகள் போன்று அவர்கள் அசைகிறார்கள்.
அசைவைத் தங்கள் சொந்தக் கர்மமென்று அவிவேகிகள் எண்ணிக் கொண்டு அதைச் செய்வேன் என்றும்,
இதைச் செய்ய மாட்டேனென்றும் இச்சா சுதந்தரம் பாராட்டுகிறார்கள். அதனால் மாயையில் அவர்கள் அதிகம் கட்டுண்கின்றனர்.
ஈசா, நீ ஆட்டுவிக்கும் விதத்தில் நான் ஆடுகிறேன் என்ற மன நிலை வேண்டும். விதவிதமான ஜீவர்களைக் கருவிகளாகக்
கொண்டு ஈசன் தன் செயலைச் செய்து கொள்கிறான் என்ற எண்ணத்துடன் கர்மம் செய்தலே அதை முறையாகக் கையாளுவதாகும்.

பாம்புக்குப் பல்லில் விஷமிருந்தபோதிலும் அவ்விஷத்தால் அது தீமையை அடைவதில்லை.
ஆனால் அது பிறரைக் கடித்தால் அவ்விஷம் கடியுண்டவனுக்கு மரணத்தைத் தரும். இதைப்போல
ஈசுவரனிடத்திலும் மாயை உள்ளது. ஆனால் அது அவரைப் பந்தப்படுத்தாது.
ஜகத் முழுதையும் அவர் தனக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.

৷৷18.61৷৷ஈஷ்வரஃ ஸர்வநியமநஷீலோ வாஸுதேவஃ ஸர்வபூதாநாஂ ஹரித்தேஷே ஸகலப்ரவரித்திநிவரித்திமூலஜ்ஞாநோதயே தேஷே திஷ்டதி. கதஂ கிஂ குர்வந் திஷ்டதியந்த்ராரூடாநி ஸர்வபூதாநி மாயயா ப்ராமயந் ஸ்வேந ஏவ நிர்மிதஂ தேஹேந்த்ரியாவஸ்தப்ரகரித்யாக்யஂ யந்த்ரம் ஆரூடாநி ஸர்வபூதாநி ஸ்வகீயயா ஸத்த்வாதிகுணமய்யா மாயயா குணாநுகுணஂ ப்ரவர்தயந் திஷ்டதி இத்யர்தஃ.பூர்வம் அபி ஏதத் உக்தம்’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டோ மத்தஃ ஸ்மரிதிர்ஜ்ஞாநமபோஹநஂ ச’ (கீதா 15.15) இதி’மத்தஃ ஸர்வஂ ப்ரவர்ததே’ (கீதா 10.8) இதி ச. ஷ்ருதிஷ்ச — ‘ய ஆத்மநி திஷ்டந்’ (ஷத0 ப்ரா0 1.13.1) இத்யாதிகா.ஏதந்மாயாநிவரித்திஹேதும் ஆஹ —

৷৷18.61৷৷உக்தார்தஸ்தாபநாய த்வய்யுதாஸீநே கதமஹஂ ப்ரவர்தேய ததாத்வே வா கதஂ தவ ஸர்வஹேதுத்வஂ இதி சோத்யம்’ஈஷ்வரஃ’ இதி ஷ்லோகேந பரிஹ்ரியத இத்யாஹ — ‘ஸர்வஂ ஹீதி’. உக்தஂ ஸ்வபாவபாரதந்த்ர்யமபி மத்ப்ரயுக்தம்; மம ச ஸாதாரணகாரணத்வாந்ந கஷ்சித்விரோத இதி பாவஃ. ஈஷ்வரஷப்தஸ்யாத்ரேந்த்ராதிஷப்தவத் அர்வாசீநேஷ்வரவிஷயரூடிஷங்காபரிஹாராய யௌகிகமர்தமந்வர்தஸமாக்யயா ஸ்தாபயதி’ஸர்வநியமநஷீலோ வாஸுதேவ’ இதி.’ஸாபேக்ஷநிரபேக்ஷயோர்நிரபேக்ஷஸம்ப்ரத்யயஃ’ இதி ந்யாயாதீஷ்வரத்வஸ்ய ஸர்வவிஷயத்வஂ ஸித்தம். தஸ்ய ச வ்யாப்திமூலத்வஂ வாஸுதேவஷப்தேந தர்ஷிதம். வக்தரிவிஷயத்வஜ்ஞாபநாய வாஸுதேவஷப்தஃ. ஸர்வேஷ்வரேண’மயா’ இதி ஹ்யதஸ்தாத்தர்ஷிதம். ஸர்வவ்யாப்தஸ்ய ஹரித்தேஷே விஷேஷஸ்திதிவசநஂ கிமர்தஂ இத்யத ஆஹ — ‘ஸகலப்ரவரித்திநிவரித்திமூலஜ்ஞாநோதயப்ரதேஷ’ இதி. ஏதேந ஹரிதயஸ்திதேஃ’ப்ராமயந்’ இத்யத்ரோபயோகோ தர்ஷிதஃ.,’கதமித்யுபகரணாபிப்ராயம்’;’மாயயா’ இதி ஹி ததுத்தரம்.’கிஂ குர்வந்நிதி’ — ஈஷ்வரஷப்தேந நியந்தரிதைகநிரூபணீயதயா ப்ரதிபந்நோஸௌ கீதரிஷஂ நியமநஂ குர்வந்நித்யர்தஃ.’யந்த்ர’ இத்யாதி’ப்ராமயந்’ இத்யந்தமேகஂ வாக்யஂ ப்ரஷ்நவாக்யாதாகரிஷ்டேந திஷ்டதிநாந்வேதவ்யம். ப்ராகுக்தஸர்வபராமர்ஷேந யந்த்ரமாயாதிஷப்தாநாமர்தஂ விவரிணோதி — ‘ஸ்வேநைவ நிர்மிதமித்யாதிநா’. பூதஷப்தேந? ஹரித்ப்ரதேஷநிர்தேஷேந? புருஷப்ரவரித்திவிஷேஷாநுகுண்யாத்? அர்தஸ்வபாவேந ச யந்த்ரஷப்தோத்ர தேஹேந்த்ரியஸங்காதவிஷேஷவிஷயஃ. மஹதஃ பரமவ்யக்தஷப்தேந நிர்திஷ்டம்? தத்ரைவ ச “ஷரீரஂ ரதமேவ ச” [கடோ.3.3] இதி ரதாக்யயந்த்ரத்வேந ரூபிதமிதி ஜ்ஞாபநாய — ‘தேஹேந்த்ரியாவஸ்தஂ ப்ரகரித்யாக்யமித்யுக்தம்’. ததா ச ஷ்ரூயதே — “ஸர்வாஜீவே ஸர்வஸஂஸ்தே ப்ரமந்தே (பரிஹந்தே) தஸ்மிந் ஹஂஸோ ப்ராம்யதே ப்ரஹ்மசக்ரே. பரிதகாத்மாநஂ ப்ரேரிதாரஂ ச மத்வா ஜுஷ்டஸ்ததஸ்தேநாமரிதத்வமேதி” [ஷ்வே.உ.1.6+நா.ப.9.5] இதி. ஏதேந’யந்த்ராரூடாநீவ'(ஷாஂ.)இதீவஷப்தலோபேந வ்யாகுர்வந்தோ நிரஸ்தாஃ.’ஸ்வகீயேதி’ — ஆதௌ’குணமயீ மம மாயா’ [7.14] இதி ஹ்யுக்தம். ஷ்ருதிஷ்ச “அஸ்மாந்மாயீ ஸரிஜதே விஷ்வமேதத்தஸ்மிஂஷ்சாந்யோ மாயயா ஸந்நிருத்தஃ” [ஷ்வேதா.4.9] “மாயாஂ து ப்ரகரிதிஂ வித்யாந்மாயிநஂ து மஹேஷ்வரம்” [ஷ்வேதா.4.10] இதி. ஜீவஸ்ய கர்தரித்வாதிபங்கபரிஹாராய’குணாநுகுணமித்யுக்தம்’. நஹி ஜீவமீஷ்வரோ பூதாவேஷந்யாயேந ப்ரவர்தயதி? அபிது ஸத்த்வாதிகுணமயாந் பாவாந் புரஸ்கரித்ய பூர்வஸித்தவாஸநாவிஷேஷஜநிதஸங்கத்வாரேணேதி ந விரோதஃ. ப்ராமயந்? ப்ரமயந்நித்யர்தஃ. தத்ர ப்ரவரித்திஹேதுதயா மோஹநமந்தர்நீதஂ? ந து ஷாப்தமித்யாஹ — ‘ப்ரவர்தயந்நிதி’. அத்ர ஷப்தேந பரோக்ஷவ்யபதேஷேநாபி வக்தா வாஸுதேவோ நிர்திஷ்ட இதீமமர்தஂ ப்ராகுக்தேந த்ரடயிதுமாஹ — ‘பூர்வமபீதி’. “ய ஆத்மநி திஷ்டந்” [ஷ.ப்ரா.14.5.30] இத்யாதிநிர்திஷ்டோந்தர்யாமீ ஸௌபாலிக்யாமுபநிஷதி நாராயண இதி விஷேஷிதஃ “ஸ ஏஷ ஸர்வபூதாந்தராத்மாபஹதபாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயணஃ” [ஸுபாலோ.7] இதி.

——————

கடவுள் ஆட்டுவிக்கிறார் என்ற கருத்தில் வரும் பயன் இனி விளக்கப்படுகிறது :

62. தமேவ ஸரணம் கச்ச ஸர்வபாவேந பாரத
தத்ப்ரஸாதாத்பராம் ஸாந்திம் ஸ்தாநம் ப்ராப்ஸ்யஸி ஸாஸ்வதம்

பாரத-பாரதா,
ஸர்வபாவேந-எல்லா வடிவங்களிலும்,
தம் ஏவ ஸரணம் கச்ச-அவனையே சரணெய்து!
தத்ப்ரஸாதாத்-அவனருளால்,
பராம் ஸாந்திம் ஸாஸ்வதம் ஸ்தாநம்-பரம சாந்தியாகிய நித்திய ஸ்தானத்தை,
ப்ராப்ஸ்யஸி-அடைவாய்.

அர்ஜுனா, எல்லா வடிவங்களிலும் அவனையே சரணெய்து, அவனருளால் பரம சாந்தியாகிய
நித்திய ஸ்தானத்தை எய்துவாய்.

எல்லாப் பாங்கிலும் அவனையே தஞ்சமடைதல் ஜீவாத்மாவினது செயற்கரிய செயலாகும்.
உடலைத் தன்னுடையது என்று கருதுதல், தன் செயலுக்குத் தான் கர்த்தாவென்று நினைத்தல்,
உலக நடைமுறையில் தனக்குத் தனியந்தஸ்து ஒன்று உண்டு என்று எண்ணுதல் இவையாவும் ஜீவபோதத்தை வளர்க்கின்றன.
அது தஞ்சமாகாது. கடலில் அலை இருப்பதுபோன்று ஜீவாத்மாக்கள் பரமாத்மாவில் இருக்கின்றன.
அலைக்குச் சொந்தமான நீர் கிடையாது. ஜீவனுக்குச் சொந்தமான சரீரம் கிடையாது.
அலைக்கிருக்கின்ற வடிவம் வேளைக்கு ஒன்று. தேகத்துக்கு இருக்கிற வடிவமும் அத்தகையது.
அலையின் செயலோ உண்மையில் கடலின் செயல். கடலுக்கு அன்னியமாக அலை இருக்கமுடியாது.
ஜீவனுடைய செயல்களெல்லாம் உண்மையில் ஈசனுடைய செயல்கள். ஈசனுக்கு அன்னியமாக ஜீவர்கள் இல்லை.
இப்பேருணர்ச்சியில் நிலைபெற்றிருப்பது தஞ்சமாகும்.

பாண்டவர், விதுரர், திரௌபதி, குசேலர் முதலாயினோர் கிருஷ்ணனைத் தஞ்சமடைந்திருந்தனர்.
உடன் பிறந்த சகோதரர்கள் தசரத ராமனைத் தஞ்சமடைந்திருந்தனர்.
குகன், சுக்ரீவன், விபீஷணன் முதலாயினோர் அவனைத் தஞ்சமடைந்தனர்.
அங்ஙனம் அடைக்கலம் புகுந்தவர்க்கு மன அமைதி உடனே உண்டாயிற்று.
கைகேயி, வாலி, ராவணன் முதலியவர்கள் அடைக்கலம் புகவில்லை; அவர்கள் பெருந்துன்பத்துக்கு ஆளாயினர்.

ஈசனுடைய அருள் என்னும் காற்று சதா வீசிக்கொண்டிருக்கிறது. தங்களை முற்றும் ஈசனிடம் ஒப்படைத்தவர்கள்
அக்காற்றைப் பயன்படுத்தும் மாலுமிகளுக்குச் சமமானவர்கள்.
காற்றைப் பயன்படுத்திக் கப்பலைச் செலுத்தும் மாலுமிக்குக் கஷ்டமில்லை.
அருளைப் பயன்படுத்தும் அன்பனுக்கு அல்லல் இல்லை. அவன் கர்மம் செய்வதற்கிடையில் கர்ம பந்தம் கலைகிறது.
சாந்தியும் முக்தியும் அவனுக்கு வாய்க்கின்றன.

ஸ்ரீ ராதை தன் கற்பு நிலையை நிரூபிப்பதற்கு ஆயிரம் துவாரங்கள் உள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் ஜலங்கொண்டு
வரும்படி கட்டளையிடப்பட்டாள். ஒரு துளி ஜலங்கூடக் கீழே விழாமல் அவள் கொண்டுவந்தவுடன்,
அங்கிருந்தவர்கள் எல்லாரும் இவளைப் போல் கற்புடைய ஸ்திரீ ஒருத்தி இதுவரையில் இருந்ததுமில்லை,
இனி இருக்கப்போவது மில்லை என்று வெகுவாகச் சிலாகித்தனர். அப்போது ராதை ஏன் என்னை சிலாகிக்கிறீர்கள்?
கீர்த்தியெல்லாம் கிருஷ்ணனுடையதே என்று சொல்லுங்கள். நான் கேவலம் அவனுடைய பணிப்பெண் என்றாள்.

৷৷18.62৷৷யஸ்மாத் ஏவஂ தஸ்மாத் தம் ஏவ ஸர்வஸ்ய ப்ரஷாஸிதாரம் ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யேந த்வத்ஸாரத்யே அவஸ்திதம்’இத்தஂ குரு’ இதி ச ப்ரஷாஸிதாரஂ மாஂ ஸர்வபாவேந ஸர்வாத்மநா ஷரணஂ கச்ச அநுவர்தஸ்வ. அந்யதா தந்மாயாப்ரேரிதேந அஜ்ஞேந த்வயா யுத்தாதிகரணம் அவர்ஜநீயம்? ததா ஸதி நஷ்டோ பவிஷ்யஸி. அதோ மதுக்தப்ரகாரேண யுத்தாதிகஂ குரு இத்யர்தஃ. ஏவஂ குர்வாணஃ தத்ப்ரஸாதாத் பராஂ ஷாந்திஂ ஸர்வகர்மபந்தோபஷமநஂ ஷாஷ்வதஂ ச ஸ்தாநஂ ப்ராப்ஸ்யஸி. யத் அபிதீயதே ஷ்ருதிஷதைஃ — ‘தத்விஷ்ணோஃ பரமஂ பதஂ ஸதா பஷ்யந்தி ஸூரயஃ.’ (ற0 ஸஂ0 1.2.6.5)’தே ஹ நாகஂ மஹிமாநஃ ஸசந்த யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஃ ஸந்தி தேவாஃ.’ (யஜுஃ ஸஂ0 31.16)’யத்ர றஷயஃ ப்ரதமஜா யே புராணாஃ.”பரேண நாகஂ விஹிதஂ குஹாயாம்’ (மஹாநா0 8.14)’யோ அஸ்யாத்யக்ஷஃ பரமே வ்யோமந்.’ (ற0 ஸஂ0 8.7.17.7)’அத யததஃ பரோ திவோ ஜ்யோதிர்தீப்யதே’ (ச0 உ0 3.13.7)’ஸோத்வநஃ பாரமாப்நோதி தத்விஷ்ணோஃ பரமஂ பதம்’ (க0 உ0 3.9) இத்யாதிபிஃ.

৷৷18.62৷৷’ஸ்வதந்த்ரே ஸ்வமாயயா ப்ரேரயதி? பரதந்த்ரஸ்தாஂ கதஂ நிஸ்தரேத்’ இத்யத்ரோத்தரஂ’தமேவ ஷரணம்’ இதி ஷ்லோக இத்யாஹ — ‘ஏதந்மாயாநிவரித்திஹேதுமாஹேதி’.’யஸ்மாதேவம்’ — அந்யதாபி புத்த்யா நிவர்திதுமஷக்யத்வாதித்யர்தஃ? ஸர்வஸ்யேஷ்வராதீநத்வாதிதி வா.’தமேவ’ இத்யநேந மாயாஂ கோந்யோ நிவர்தயிதுஂ ஷக்நோதீதி ஸூசிதமித்யாஹ — ‘ஸர்வஸ்ய ப்ரஷாஸிதாரமிதி’. அத்யந்தஸ்வதந்த்ரஃ ஸ ஏவ ஹீதாநீஂ ரதிநஸ்தவ ஸாரதித்வேந பரதந்த்ரஃ ப்ரஷாஸ்தீத்யபிப்ராயேண’ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யேநேத்யாதிகமுக்தம்’. ஏவமநுவர்தநீயத்வாய பரத்வஂ ஸௌலப்யஂ ச தர்ஷிதம். பாவஷப்தோத்ர மநோவரித்திபர இத்யாஹ’ஸர்வாத்மநேதி’. ஸர்வப்ரகாரேணேதி வார்தஃ. தேந’வாஸுதேவஃ ஸர்வம்’ [7.19] இத்யுக்தப்ரக்ரியயாந்தர்யாமித்வேநோபதேஷ்டரித்வேந ப்ராப்யத்வப்ராபகத்வாதிபிஷ்சைக ஏவாவஸ்தித இத்யநுஸந்தாநஂ வா விவக்ஷிதம். அத்ர ஷரணஷப்த உபதேஷாதிமுகேந கோப்தரிவிஷயஃ; தேநைவ த்வாரேணோபாயபரோ வா. யதோபதிஷ்டகரணமேவாத்ர ஷரணாகதிரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸர்வாத்மநாநுவர்தஸ்வேதி’.’ந ஷ்ரோஷ்யஸி”ந யோத்ஸ்யே’ இத்யுக்தநிஷேதபரத்வாதநுவர்தநமேவாத்ர ஷரணாகதிரிதி தர்ஷயிதுஂ ப்ரகரிதேந விபர்யயே ப்ரத்யவாயேந யோஜயதி — ‘அந்யதாபீதி’. ப்ரகரிதோபயோகேநாநுவரித்திஂ விஷிஂஷந் விவக்ஷிதமுபஸஂஹரதி — ‘அதஸ்ததுக்தப்ரகாரேணேதி’. ஸ்வவர்ணாஷ்ரமாநரூபததாஜ்ஞாநுவர்தநமேவ ஹி தத்ப்ரீணநமிதி பாவஃ.

உக்தாநுவரித்திஂ ப்ரஸாதஹேதுதயோத்தரார்தேந யோஜயதி — ‘ஏவஂ குர்வாணஸ்தத்ப்ரஸாதாதிதி’.’மத்ப்ரஸாதாத்’ [18.56;58] இத்யுக்த ஏவார்தஃ’தத்ப்ரஸாதாத்’ இத்யத்ர நிர்திஷ்டஃ. தத்ரோக்தஂ ஸர்வதுர்கதரணமிஹ பரா ஷாந்திஃ. ஷாந்தேஷ்சாத்ர பரத்வஂ நிவரித்தஜாதீயகாரணஸாமாநாதிகரண்யவிரஹேணாபுநரங்குரத்வமித்யபிப்ராயேணாஹ’ஸர்வகர்மேதி’. ஸர்வகர்மபந்தோபஷமபரஷாந்திஷப்தேந அநிஷ்டநிவரித்திருக்தா.’ஸ்தாநஂ ப்ராப்ஸ்யஸி’ இதி இஷ்டப்ராப்திருச்யதே. ஷாஷ்வதஷப்தேந ப்ரஹ்மாதிஸ்தாநவ்யவச்சேதஃ. மூலப்ரகரிதிஃ ஸூக்ஷ்மாவஸ்தா? முக்தப்ராப்யஸ்தாநமிதி கேசித்; ஸத்யலோகாதிஷ்வேவ வைஷ்ணவஸ்தாநமிதி சாபரே; தத்ஸ்தாநஷப்தஸ்ய முக்யார்தஸ்வீகாராய? வாதிக்ஷேபாய சாப்ராகரிதஸ்தாநஂ ஷ்ருதிபிருபபாதயதி — ‘யதபிதீயத’ இதி. அதீதவேதாநாஂ ஸம்ப்ரதிபத்த்யதிஷயார்தஂ’ஷ்ருதிஷதைரித்யுக்தம்’. ஏதேந காரணஷ்ருதீநாஂ “ஏகமேவாத்விதீயம்” [சாஂ.உ.6.2.1] இத்யாதீநாஂ ஸ்ரக்ஷ்யமாணகார்யப்ரபஞ்சமாத்ரப்ரலயபரத்வஂ பஹுஷ்ருத்யவிரோதாய தர்ஷிதம்.’தத்விஷ்ணோஃ’ இதி வாக்யஂ ப்ரத்யேகஂ ஸதாபஷ்யதநேகஸூரிவிஷிஷ்டவிதிபரஂ? கரித்ஸ்நஸ்யாப்ராப்தத்வாத்.’விஷ்ணோஃ’ இதி வையதிகரண்யாச்ச நாத்ர ஸ்வரூபபரதா யுக்தா.’யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஃ ஸந்தி’ இத்யத்ராப்யநவச்சேதாந்நித்யஂ ஸந்தீதி ஸித்தம். அத்ர ச’ஷாஷ்வதஂ ஸ்தாநம்’ இதி நிர்திஷ்டஂ பரமாத்மந ஏவ ஸ்தாநமிதி ப்ரகரணாந்தரே வ்யக்தம்.’ரம்யாணி காமசாராணி (திவ்யாநி காமசாரீணி) விமாநாநி ஸபாஸ்ததா. ஆக்ரீடா விவிதா ராஜந்! பத்மிந்யஷ்சாமலோதகாஃ. ஏதே வை நிரயாஸ்தாத! ஸ்தாநஸ்ய பரமாத்மநஃ’ [ம.பா.12.198.4;11] இதி. ஆஹ ச பகவாந் பராஷரஃ — ‘ஏகாந்திநஃ ஸதா ப்ரஹ்மத்யாயிநோ யோகிநோ ஹி யே. தேஷாஂ தத்பரமஂ ஸ்தாநஂ யத்வை பஷ்யந்தி ஸூரயஃ’ [வி.பு.1.6.39] இதி.

—————–

63. இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம் குஹ்யாத்குஹ்யதரம் மயா
விம்ருஸ்யைததஸேஷேண யதேச்சஸி ததா குரு

இதி குஹ்யாத் குஹ்யதரம் ஜ்ஞாநம்-இங்ஙனம் ரகசியத்திலும் ரகசியமாகிய ஞானத்தை,
மயா தே ஆக்யாதம்-என்னால் உனக்கு கூறப்பட்டது,
ஏதத் அஸேஷேண விம்ருஸ்ய-இதனை முற்றிலும் ஆராய்ச்சி செய்து,
யதா இச்சஸி ததா குரு-எப்படி இஷ்டமோ அப்படிச் செய்.

இங்ஙனம் ரகசியத்திலும் ரகசியமாகிய ஞானத்தை உனக்குரைத்தேன்.
இதனை முற்றிலும் ஆராய்ச்சி செய்து எப்படி இஷ்டமோ அப்படிச் செய்.

விளங்காத ஒன்றை இரகசியம் என்றும் மறைபொருள் என்றும் பகர்கிறோம். இயற்கையின் உட்பொருள் முழுதும்
நமக்கு விளங்குகிறதில்லை. அது ரகசியமாய் மறைந்து கிடக்கிறது. இயற்கையைப்பற்றி இக்காலத்தில் நாம்
அறிந்துள்ள பல மர்மங்கள் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மறைந்திருந்தன. உதாரணம் ஒன்று எடுத்துக் கொள்வோம்.
மின் சக்தியை உண்டு பண்ணும் முறை இப்பொழுது நமக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இயற்கையில் இதுகாறும் மறைந்து
கிடந்த விசையானது இப்பொழுது வெளிப்படையாயிற்று. அந்த விசையின் தன்மை எத்தகையதென்றும்,
அதை எப்படி உண்டுபண்ணுவது என்றும், அதை எங்ஙனம் உபயோகப்படுத்தலாம் என்றும் புகட்டுவது சாஸ்திரம்.
விளங்காததை விளக்குவது சாஸ்திரம். இயற்கையைப் பற்றி அப்படி எண்ணிறந்த சாஸ்திரங்கள் இருக்கின்றன.
மானுட வாழ்க்கையைப் பற்றிய சாஸ்திரம் இருக்கிறது. அது பிரம்ம வித்தையென்றும்
யோக சாஸ்திரம் என்றும் பெயர் பெற்று உள்ளது. அனுஷ்டான முறையில் சாஸ்திரம் நமக்கு அளிக்கப்படும்பொழுது
அது உடன்பாட்டு முறையென்றும் எதிர்மறை முறையென்றும் இரண்டுவித வடிவெடுக்கிறது.
இன்னதைச் செய் என்று ஆக்ஞாபிக்கும்பொழுது அது உடன்பாட்டு முறை.
இன்னதைச் செய்யாதே என்று ஆக்ஞாபிக்கும் பொழுது அது எதிர்மறை முறை.
ஏன் ஒரு விதத்தில் ஒழுகவேண்டும், ஏன் மற்றொரு விதத்தில் ஒழுகலாகாது என்பதற்குத் தக்க காரணங்களையும்
அது எடுத்துப் போதிக்கிறது. யுக்தி பூர்வமாகக் புகட்டுவது சாஸ்திரம். குருட்டு நம்பிக்கையை சாஸ்திரம் ஆமோதிப்பதில்லை.
குருட்டு நம்பிக்கையை விரைவில் கலைத்துவிடலாம். ஆனால் யுக்திக்கும் அனுபவத்துக்கும்
ஒத்திருக்கும் கோட்பாட்டை யாரும் அசைக்க முடியாது.

மிக ஆழ்ந்தவைகளான வாழ்க்கைத் தத்துவங்களைக் கருணை கூர்ந்து கிருஷ்ண பகவான் அர்ஜுனனுக்கு எடுத்து வழங்கினார்.
அவர் புகட்டியவைகளை வேண்டியவாறு ஆராய்ச்சி செய்வதற்கான இச்சா சுதந்தரத்தையும் அவனுக்கு அவர் அன்புடன் அளித்தார்.
உண்மையானது எம்மனிதனால் சொல்லப்படுகிறது என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல.
உண்மை தனக்குத் தானே சான்று ஆகிறது. உண்மையை நன்றாக அலசி ஆராய்ந்து நீ விரும்பியதைச் செய் என்கிறார் பகவான்.
உடல் வளர்ச்சிக்கும், அறிவு வளர்ச்சிக்கும், ஆன்ம வளர்ச்சிக்கும் சுதந்தரம் முற்றிலும் அவசியமானது.
அடிமைத் தனத்தில் அடக்கி வைக்கப்பட்ட உயிர் ஓங்கி வளராது. புகட்ட வேண்டிய யாவையும் சொல்லியான பிறகு,
அவைகளுள் விரும்பியதைச் செய் என்று கிருஷ்ணன் அனுமதி கொடுக்கிறார்.
சான்றோர் புகட்டும் செந்நெறியின் சிறப்பு இதுவேயாம்.

৷৷18.63৷৷இதி ஏவஂ தே முமுக்ஷுபிஃ அதிகந்தவ்யஂ ஜ்ஞாநஂ ஸர்வஸ்மாத் குஹ்யாத் குஹ்யதரஂ கர்மயோகவிஷயஂ ஜ்ஞாநயோகவிஷயஂ பக்தியோகவிஷயஂ ச ஸர்வம் ஆக்யாதம். ஏதத் அஷேஷேண விமரிஷ்ய ஸ்வாதிகாராநுரூபஂ யதா இச்சஸி ததா குரு? கர்மயோகஂ ஜ்ஞாநஂ பக்தியோகஂ வா யதேஷ்டம் ஆதிஷ்ட இத்யர்தஃ.

৷৷18.63৷৷ஏவமர்ஜுநஸ்ய யுத்தே ப்ரோத்ஸாஹநவ்யாஜேந ஸர்வாத்யாத்மஷாஸ்த்ரார்தஜாதமுபதிஷ்ய ஸர்வாஸு நிஷ்டாஸு நித்யகர்மணோ துஸ்த்யஜதயாந்தேபி யுத்தகர்தவ்யத்வமேவ ஸ்தாபிதம். அத’ஸ ஹி தர்மஃ ஸுபர்யாப்தோ ப்ரஹ்மணஃ பதவேதநே’ [அநுகீ.1.12] இதி ப்ரத்யபிஜ்ஞாபயிஷ்யமாணப்ரகாரேண ஷ்ரோதவ்யாந்தராபாவஜ்ஞாபநாய ப்ரக்ராந்தநிஷ்டாத்ரயஂ புஷ்கலோபதிஷ்டதயா யதாதிகாரமநுஷ்டேயத்வேந நிகம்யதே’இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம்’ இதி ஷ்லோகேந. வாச்யவசநயோஃ ஸம்யக்த்வஂ பௌஷ்கல்யஂ ச இதிகரணேந விவக்ஷிதமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘இத்யேவமிதி’. தே’யச்ச்ரேயஃ ஸ்யாத்’ [2.7] இத்யாதிவாதிநே ப்ரபந்நாய ஷிஷ்யாயேத்யர்தஃ. அத்ர லௌகிகப்ரமாணப்ரஸித்தவிஷயேப்ய ஆயுர்தநுர்காந்தர்வவேதார்தநீதிஷாஸ்த்ராதிஜந்யேப்யோஜ்ஞாநேப்யஃ ப்ரகரிஷ்டாதீந்த்ரியபாரலௌகிகஸ்வர்காதிபுருஷார்தததுபாயவிஷயஂ வேதாக்யஷாஸ்த்ரமூலஂ விவிதஜ்ஞாநஂ குஹ்யஷப்தேந விவக்ஷிதம். குஹ்யதரஷப்தேந து வேதாந்தநிஷ்பாத்யஂ ததுபபரிஂஹணபூதைதச்சாஸ்த்ரவிஷோதிதஂ முமுக்ஷுபிர்யதாதிகாரமநுஷ்டேயவ்யவஹிதாவ்யவஹிதஸமஸ்தமோக்ஷோபாயஜ்ஞாநஂ ப்ரதர்ஷ்யதே. தத்ர த்ரிவர்கமாத்ரஸக்தேப்யோ கோபநீயதயா குஹ்யதரத்வோக்திரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘முமுக்ஷுபிரதிகந்தவ்யஂ ஜ்ஞாநஂ ஸர்வஸ்மாத்குஹ்யாத்குஹ்யதரமிதி’.நந்வேதச்சாஸ்த்ரோக்தேஷ்வேவ குஹ்யகுஹ்யதரவிபாகஃ ஸ்யாத்; தத்ராப்யந்திமாத்யாயோக்தமேவ குஹ்யதரதயாத்ர நிகம்யத இதி ஷங்காமபாகரோதி’கர்மயோகவிஷயஂ ஜ்ஞாநயோகவிஷயஂ பக்தியோகவிஷயஂ சேதி’.’விமரிஷ்யைததஷேஷேண யதேச்சஸி ததா குரு’ இத்யநந்தரவாக்யபராமர்ஷஸ்வாரஸ்யாத்கீதாஷாஸ்த்ரோக்தஂ கரித்ஸ்நமிஹ குஹ்யதரஷப்தேந விவக்ஷிதமிதி கம்யதே. ததவாந்தரதாரதம்யே து ஸர்வகுஹ்யதமமித்யநந்தரஷ்லோகே வக்ஷ்யத இதி பாவஃ.’ஆக்யாதம்’ இத்யநேந வக்தவ்யாந்தராபாவோ வ்யஞ்ஜித இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஸர்வமாக்யாதமிதி’. மயா ஸ்வதஃ ஸார்வஜ்ஞாதிகுணயோகாதாப்ததமேந ஹிதைஷிணா சேத்யர்தஃ.’அஷேஷேண விமரிஷ்ய’ இத்யநேந விவக்ஷிதமாஹ’ஸ்வாதிகாராநுரூபமிதி’. ஸஹஸைவ பூர்வபூர்வபரித்யாகோ ந யுக்த இதி பாவஃ.’யதேச்சஸி ததா குரு’ இத்யேதந்ந யுத்தகரணாகரணவிஷயம்? நிஷ்டாத்ரயேபி நித்யநைமித்திகாநாஂ வர்ணாஷ்ரமாநுபந்திகர்மணாமவஷ்யாநுஷ்டேயத்வோக்தேஃ?’யத்யஹங்காரமாஷ்ரித்ய’ [18.59] இத்யாதிஷ்லோகாப்யாமர்ஜுநேந யுத்தஸ்ய துஸ்த்யஜதாஂ வததோ பகவதஸ்தந்நிவரித்திவிவக்ஷாநுபபத்தேஷ்ச. அதோத்ர தத்தததிகாராநுரூபமுபதிஷ்டேஷு ஷாஸ்த்ரார்தபர்வஸு புத்திமத்தரஸ்த்வஂ கர்மஜ்ஞாநபக்திஷு கர்மண்யஸ்மிந்மமேதாநீமதிகார இதி பராமரிஷ்ய தஸ்மிந் பர்வணி பரிகரிஹீதஸ்வவர்ணாஷ்ரமதர்ம ஏவ வர்தஸ்வேத்யுச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘கர்மயோகஂ ஜ்ஞாநயோகஂ பக்தியோகஂ வா யதேஷ்டமாதிஷ்டேதி’. ஏதேந’கர்மஜ்ஞாநயோகயோரிதஂ நிகமநம்”ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யாதிநா’பக்தியோகநிகமநம்’ இதி கைஷ்சிதுக்தோ விபாகோ நிரஸ்தஃ.

————————

மனிதனுடைய முயற்சிகளெல்லாம் எதில் முற்றுப் பெறுகின்றன என்ற முடிவான உண்மையை இனி
மூன்று சுலோகங்களில் பகவான் பகர்கின்றார்.

64. ஸர்வகுஹ்யதமம் பூய: ஸ்ருணு மே பரமம் வச:
இஷ்டோऽஸி மே த்ருடமிதி ததோ வக்ஷ்யாமி தே ஹிதம்

ஸர்வகுஹ்யதமம்-எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த ரகசியமாகிய,
மே பரமம் வச:-என்னுடைய பரம வசனத்தை,
பூய: ஸ்ருணு-மீட்டுமொருமுறை கேள்,
மே த்ருடம் இஷ்ட: அஸி-நீ திடமான நண்பன்,
தத: ஹிதம் இதி தே வக்ஷ்யாமி-ஆதலால் நல்லது என்று உனக்கு சொல்லுகிறேன்.

மீட்டுமொருமுறை எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த ரகசியமாகிய எனது பரம வசனத்தைக் கேள்.
நீ திடமான நண்பன். ஆதலால் உனக்கு ஹிதத்தைச் சொல்லுகிறேன்.

நீருக்குள் மிக ஆழமான இடத்தில் எல்லாரும் மூழ்கிப் பார்க்கமுடியாது. அதில் வல்லமை பெற்றவர்க்கே அது இயலும்.
இப்பொழுது பகவான் புகட்டுகிற கோட்பாடு மிகவும் ஆழ்ந்தது. ஏனென்றால் அது ஜீவனுக்குச் சிறப்பை அளிக்கவல்லது.
சிரேயஸைப் பெறவேண்டும் என்று அர்ஜுனன் ஆரம்பத்தில் விண்ணப்பித்தான்.
அதைப் பெறுதற்கு உற்ற வழி இப்பொழுது புகட்டப்படுகிறது. அதைக் குறித்து அவர் பகரும் சொல்லானது-
பரமம் வசனம்- மேலாம் மொழியாகிறது. மகாவாக்கியம் என்று அதை இயம்பலாம்.
வேதங்களில் உள்ள மகா வாக்கியங்கள் ஞானிகளால் நவிலப்பட்டவை. இது பரமாத்மாவானவர் தாமே பகர்கின்ற சொல்லாகிறது.
ஏற்கனவே இயம்பிய கோட்பாட்டை முடிவுரையில் அவர் சித்தாந்தப்படுத்துகிறார்.

புறவுலகின் அமைப்புப் பலர்க்கு மறைபொருளாயிருப்பது போன்று மனத்தகத்து உள்ள தெய்வீக மாண்பும் மறைபொருளாயிருக்கிறது.
எல்லார் உள்ளத்திலும் உறைந்திருக்கும் நல்ல உறவு ஆகின்றான் இறைவன்.
உயிர்களை உய்விப்பதற்கென்றே அவனுடைய அருள் இயங்குகிறது. இயற்கையில் நிகழ்கின்ற நிகழ்ச்சிகள்
அனைத்தும் முடிவில் அந்த ஒரு காரியத்தை நிறைவேற்றி வைக்கின்றன. ஒன்றுக்கும் உதவாத ஜீவனைத்
தனக்கு உகந்தவனாக்கிப் பிறகு அவனைத் தெய்வம் தன்மயமாக்குகிறது. இயற்கையென்னும் பெரிய
தொழிற்சாலையில் இந்த அரும்பணியானது ஓயாது நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.
மக்கள் காலில் மிதியுண்டு ஒன்றுக்கும் உதவாத செத்தையாகப் போகக்கூடிய நாணல் ஒன்றைக் கண்ணன்
கையில் எடுத்துப் புல்லாங்குழலாக மாற்றுகிறான். பிறகு அவன் அதில் உண்டு பண்ணும் கானமோ
மண்ணுலகத்தவரை விண்ணுலகுக்குக் கொண்டுபோக வல்லது. ஜடப்பொருளில் அவன் செய்யும் ஜாலம் அத்தகையது.
பிறகு சேதன வஸ்துவாகிய ஜீவனைத் தனக்குரியவன் என்றே அவன் ஆட்கொள்கிறான்.
இனி, இதிலும் ஆழ்ந்ததொரு கருத்து இயற்கையின்கண் உளது. அது அடுத்த சுலோகத்தில் வருகிறது.

உண்மையான பக்தன் ஒருவன் ஈசுவரனை எவ்விதம் காண்கிறான்? பிருந்தாவனத்திலுள்ள கோபஸ்திரீகள்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவை ஜகந்நாதனாகக் காணாமல் அவர்களுடைய பிரிய கோபிநாதனாகவே கண்டதைப்போல,
பக்தனும் ஈசுவரனைத் தனது நெருங்கிய பிரிய பந்துவாகவே காண்கிறான்.

৷৷18.64৷৷ஸர்வேஷு ஏதேஷு குஹ்யேஷு பக்தியோகஸ்ய ஷ்ரேஷ்டத்வாத் குஹ்யதமம் இதி பூர்வம் ஏவ உக்தம்’இதஂ து தே குஹ்யதமஂ ப்ரவக்ஷ்யாம்யநஸூயவே.’ (கீதா 9.1) இத்யாதௌ. பூயஃ அபி தத்விஷயஂ பரமஂ மே வசஃ ஷ்ரரிணு இஷ்டஃ அஸி மே தரிடம் இதி ததஃ தே ஹிதஂ வக்ஷ்யாமி.

৷৷18.64৷৷அவிஷேஷேண த்ரிவிதேபி ஹி நிகமிதே த்ரயாணாமப்யந்யாபேக்ஷயா குஹ்யதரத்வே சோக்தே த்ரிஷ்வேதேஷு வ்யவஹிதாவ்யவஹிதோபாயவிபாகேந குஹ்யதமாத்யவஸாயார்தஂ? புநஃ ப்ராதாந்யாத்தத்ரைவ ஷாஸ்த்ரதாத்பர்யாதிஷயத்யோதநாய’ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யாதிஷ்லோகத்வயேந பக்தியோகரூபஷாஸ்த்ரஸாரார்தஃ ப்ரதிஸந்தாப்யதே. ததபிப்ராயேண ஹி’ஷாஸ்த்ரஸாரார்த உச்யதே’ [கீ.ஸஂ.22] இதி ஸஂகரிஹீதம். விவரிதஂ சாத்யாயாதௌ. அத்ர’ஸாரார்தஷேஷதயா ஸாரதமஂ ப்ரபதநஂ சரமஷ்லோகேந ப்ரதிபாத்யதே’ இதி ஸோபி’ஷாஸ்த்ரஸாரார்தஃ’ இத்யநேநைவ க்ரோடீகரிதஃ.’ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யத்ர யோகவிபாகவதா’ஸப்தமீ ஷௌண்டைஃ’ [அஷ்டா.2.1.40] இத்யநேந ஸமாஸமபிப்ரேத்ய’ஸர்வேஷ்வேதேஷ்விதி’ ஸப்தமீநிர்தேஷஃ. குஹ்யதமஷப்தப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்பூயஷ்ஷப்தஸ்வாரஸ்யாத்’மந்மநா பவ’ இதி ஷ்லோகஸ்ய சால்பாந்தரஸ்ய பூர்வோக்தஸ்யைவ பாடாத்ஸ ஏவ பக்தியோக இஹ ஷாஸ்த்ராந்தே ஷாஸ்த்ரஸாரத்வஜ்ஞாபநாயோத்த்ரியதே? நத்வர்தாந்தரமித்யபிப்ராயேணாஹ’குஹ்யதமம்’ இதி’பூர்வமேவோக்தமிதி’. அத்ர வாச்யஸ்ய குஹ்யதமத்வமேவ வசஸ்யுபசரிதமித்யாஹ’பூயோபி தத்விஷயமிதி’. ஷ்ரவணமாத்ராவரித்தேஃ’ஷ்ரரிணு’ இத்யநேநைவ ஸாத்யத்வாச்சுதார்தவிஷயத்வபரோத்ர பூயஷ்ஷப்தஃ. வ்யவதாநநைரபேக்ஷ்யேண குஹ்யதமநிஷ்கர்ஷார்ததயா புநர்வசநஂ ஸார்தமிதி பாவஃ. வசஸஃ பரமத்வோக்திஃ நாதஃபரஂ வக்தவ்யமஸ்தி இதி நிகமநாபிப்ராயா. யத்வா வாச்யஸ்ய பரமத்வாத்தத்வசஸோபி ததுச்யதே;’யஸ்மாத்தர்மாத்பரோ தர்மோ வித்யதே நேஹ கஷ்சந’ இதி பகவத்யோகஷ்ச ஸர்வேப்யோ யஜ்ஞாதிப்யஃ பரமஃ? பராந்தர ரஹிதஷ்சோச்யதே; ததா’இஜ்யாசாரதமாஹிஂஸாதாநஸ்வாத்யாயகர்மணாம். அயஂ து பரமோ தர்மோ யத்யோகேநாத்மதர்ஷநம்’ [யா.ஸ்மரி.1.1.8] இதி. ஆத்மா ஹ்யத்ர ஸர்வாந்தராத்மா. உபச்சந்தநஸ்துத்யாதிஷங்காபரிஹாராய’இஷ்டோஸி’ இத்யாதிகம். இஷ்டஃ ப்ரீதிவிஷய இத்யர்தஃ;’ப்ரியோஸி’ [18.65] இத்யநந்தரவத். தரிடமிஷ்டஃ அத்யர்தஂ ப்ரியஃ.’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹஂ ஸ ச மம ப்ரியஃ’ [7.17] இத்யாதிபிஃ ப்ராகுக்தஜ்ஞாநிவததிதரிடமிஷ்டோஸி; யதா குஹ்யதமஂ ப்ரகாஷநீயஂ? ததா ப்ரீதிவிஷயோஸீத்யர்தஃ. இஷ்ட இதி யதஃ? ததஸ்தே ஹிதஂ வக்ஷ்யாமீதி வா.,

———————

பகவான் புகட்டும் நலம்தான் யாது? விடை வருகிறது :

65. மந்மநா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ்குரு
மாமேவைஷ்யஸி ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே ப்ரியோऽஸி மே

மந்மநா பவ-உன் மனதை எனக்காக்குக,
மத்பக்த:-என் தொண்டனாகுக,
மத்யாஜீ-எனக்கென வேள்விசெய்க,
மாம் நமஸ்குரு-என்னையே வணங்குக,
மாமேவ ஏஷ்யஸி-என்னையெய்துவாய்,
ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே-உண்மை இஃதே, உனக்கிது சபதமுரைக்கிறேன்,
மே ப்ரிய: அஸி-எனக்கு இனியவனாக இருக்கிறாய்.

உன் மனதை எனக்காக்குக. என் தொண்டனாகுக. எனக்கென வேள்விசெய்க. என்னையே வணங்குக.
என்னையெய்துவாய், உண்மை இஃதே, உனக்கிது சபதமுரைக்கிறேன், நீ எனக்கினியை.

சத்தியம் சொல்லுகிறேன் என்று சத்தியப் பொருளாகிய பகவான் பகர்கிறார்.
சூரியனிடத்திருந்து கிளம்பி வருவதெல்லாம் அக்கினி சொரூபம். வெப்பத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றும் ஆங்கில்லை.
பரமாத்மா உடல் தாங்கி வந்து உரைப்பது சத்தியமே. அதைப் பின்பற்றுகின்ற சான்றோரது ஜீவிதம்
அதை சத்தியமென்றே நிரூபிக்கிறது. நீ எனக்குப் பிரியமானவன் என்பது மகாவாக்கியம்.
ஜீவர்கள் எல்லாம் இறைவனுக்குப் பிரியமானவர்களே. அந்த அன்பை விளக்குதற்கான பரிபாகம்
வந்தமையும்போது தனிச் சிறப்புடன் அப்பேரிணக்கம் பகரப்படுகிறது. துவைதம், விசிஷ்டாத்வைதம், அத்வைதம்
ஆகிய மூன்று நிலைகளும் பிரியத்தைப் படிப்படியாய் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு போகின்றன.
அன்பிற்கும் உண்டோ பிரித்துவைத்து அடைக்கும் தாழ்? நானே நீ, நீயே நான் என்பதைவிட உயர்ந்ததொரு நிலையில்லை.
இது வெறும் பேச்சில் நிரூபிக்கப்படுவதன்று ; சுவானுபவத்தில் அடையப்பெறுவதாம்.

வண்டியில் ஏறி ஓர் ஊருக்குப் போகிறோம். வண்டியில் செல்லுவது நெறி. ஊரை அடைவது குறி.
கடவுள் விஷயத்தில் நெறியும் குறியும் ஒன்றே. அவனைத் துணையாகக்கொண்டு அவனை அடைகிறோம்.
அவன் அருளால் அவன்தாள் வணங்குகிறோம். பிறகு அவன் அருளால் அவனை அடைகிறோம்.
அவன் யாண்டும் துணைபுரிந்தும், அவன் துணையை ஏற்க நம்மில் பலர் மறுக்கிறோம்.
இதற்கெல்லாம் இடையில் இடைஞ்சலாய் நிற்பது நமது பண்படாத மனது.
அந்த மனது பல ஜன்மாந்தரங்களில் வேறு பல காரியங்களுக்கு உதவிவந்தது.
விழலுக்கு நீர் இறைத்தவாறு அது அநித்தியப் பொருள்களை நாடிநின்றது.
ஆனால் அது கடவுளை அடைதற்கே கருவியாக அமைவது அவசியமாகிறது.
உள்ளம் அவனுக்கே இடமாக வைக்கப்படவேண்டும். மனிதன் செய்யவேண்டிய செயல் அதுவேயாம்.
அவன் மீது பக்தி பண்ணுமளவு மனது மிக உயர்ந்ததாகிறது. பக்தனிடத்து இறைவனே பித்துப்பிடித்தவன் ஆகிறான்.
பக்தன் செய்கிற செயலெல்லாம் இறைவனது ஆராதனையாகிறது. கடவுள் உணர்ச்சியிலேயே அவன் ஊறியிருப்பதால்
செயல்கள் அனைத்தின் வாயிலாக இறைவனுக்கு அவன் இடையறா நமஸ்காரம் செய்கிறான்.
கடலை அணுகிய நதியானது கடலுக்குள் நுழைந்தே ஆகவேண்டும். அங்ஙனம் இத்தகைய பான்மையைப்
பெற்றுள்ள பக்தன் பரம்பொருளை அடைந்தே ஆகவேண்டும். பரமாத்மாவே அதைக் குறித்து சத்தியம் செய்கிறார்.
உறுதிமொழி கூறுகிறார்.

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முப்பத்தொன்றாவது சுலோகத்தில் பக்தன் அழிந்துபட்டுப் போவதில்லை என்பதைப்
பிரகடனம் பண்ணும்படி அர்ஜுனனைத் தூண்டினார். இறுதியில் அப் பேருரையைப் பகர பகவான் தாமே முன் வந்துள்ளார்.

தண்ணீரில் மூழ்கிவிட்டவன் மூச்சு விடுவதற்கு மிகவும் தவிப்பதைப் போல, ஈசுவரனைக் காண்பதற்கு
முன்னால் ஒருவனுடைய மனம் அதற்காக மிகவும் ஆசைகொள்ள வேண்டும்.

৷৷18.65৷৷வேதாந்தேஷு — ‘வேதாஹமேதஂ புருஷஂ மஹாந்தமாதித்யவர்ணஂ தமஸஃ பரஸ்தாத்.’ (ஷ்வே0 உ0 3.8)’தமேவஂ வித்வாநமரித இஹ பவதி.”நாந்யஃ பந்தா வித்யதேயநாய’ (ஷ்வே0 உ0 3.8) இத்யாதிஷு விஹிதஂ வேதநத்யாநோபாஸநாதிஷப்தவாச்யஂ தர்ஷநஸமாநாகாரஂ ஸ்மரிதிஸஂஸந்தாநம் அத்யர்தப்ரியம் இஹ’மந்மநா பவ’ இதி விதீயதே.மத்பக்தஃ அத்யர்தஂ மத்ப்ரியஃ அத்யர்தமத்ப்ரியத்வேந ச நிரதிஷயப்ரியாஂ ஸ்மரிதிஸஂததிஂ குருஷ்வ இத்யர்தஃ. மத்யாஜீ தத்ராபி மத்பக்த இதி அநுஷஜ்யதே. யஜநஂ பூஜநம்? அத்யர்தப்ரியமதாராதநபரோ பவ. ஆராதநஂ ஹி பரிபூர்ணஷேஷவரித்திஃ.மாஂ நமஸ்குரு நமோ நமநஂ மயி அதிமாத்ரப்ரஹ்வீபாவம் அத்யர்தப்ரியஂ குரு இத்யர்தஃ. ஏவஂ வர்தமாநோ மாம் ஏவ ஏஷ்யஸி இதி ஏதத் ஸத்யஂ தே ப்ரதிஜாநே தவ ப்ரதிஜ்ஞாஂ கரோமி? ந உபச்சந்தமாத்ரஂ யதஃ த்வஂ ப்ரியஃ அஸி மே’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹஂ ஸ ச மம ப்ரியஃ’ (கீதா 7.17) இதி பூர்வம் ஏவ உக்தம். யஸ்ய மயி அதிமாத்ரப்ரீதிஃ வர்ததே மம அபி தஸ்மிந் அதிமாத்ரப்ரீதிஃ பவதி இதி தத்வியோகம் அஸஹமாநஃ அஹஂ தஂ மாஂ ப்ராபயாமி? அதஃ ஸத்யம் ஏவ ப்ரதிஜ்ஞாதஂ மாம் ஏவ ஏஷ்யஸி இதி.

৷৷18.65৷৷’மந்மநா பவ’ இத்யஸ்யாவ்யவஹிதபலஸாதநதயா குஹ்யதமாங்கிஸ்வரூபபரத்வஂ தர்ஷயிதுஂ தத்ஸ்வரூபஂ தாவத்ப்ரமாணதஃ ஷிக்ஷயதி’வேதாந்தேஷ்விதி’.’வேதாஹம்’ இத்யாதிபுருஷஸூக்தவாக்யோபாதாநமுபநிஷதந்தராணாஂ ததநுவர்தித்வஜ்ஞாபநார்தம்?’நாந்யஃ பந்தாஃ’ இதி ஹி தத்ஸாத்யோபாயாந்தரவ்யவதாநஷங்காநிராஸார்தம். அத்ர ச’அதோஸ்மி லோகே வேதே ச ப்ரதிதஃ புருஷோத்தமஃ’ [15.18] இதி வக்துஷ்ச வாஸுதேவஸ்ய தத்ப்ரதிபாத்யத்வாத்’மந்மநா பவ’ இதி விஹிதஸ்ய மஹாபுருஷோபாஸநத்வஜ்ஞாபநார்தஂ ச. வேதநஂ ஹ்யத்ரோக்தம்? ந து பக்திரித்யத்ராஹ — ‘த்யாநோபாஸநாதிஷப்தவாச்யமிதி’. ஆதிஷப்தேந தத்தத்ஸ்மரித்யுக்தபக்திஸேவாதிஷப்தக்ரஹணம். ஸமாநப்ரகரணஸ்தாப்யாஂ த்யாநோபாஸநஷப்தாப்யாஂ வேதநஂ ஹி விஷேஷ்யதே. அந்யதா குருலகுவிகல்பாத்யநுபபத்த்யா த்யாநாதிவிதிவையர்த்யப்ரஸங்க இதி பாவஃ. வித்யுபாஸ்யோர்வ்யதிகரேணோபக்ரமோபஸஂஹாரதர்ஷநாச்ச வேதநமுபாஸநஂ இத்யேவ வ்யக்தமுபபாதிதஂ ஷாரீரகபாஷ்யாதிஷு.

கிஞ்ச “த்ரஷ்டவ்யஃ ஷ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாஸிதவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இத்யுக்த்வா தாந்யேவ தர்ஷநாதீந்யநுவதந்தீ ஷ்ருதிஃ விஜ்ஞாநஷப்தேந நிதித்யாஸநமநுவததி — “ஆத்மநோ வா அரே தர்ஷநேந ஷ்ரவணேந மத்யா விஜ்ஞாநேந” [பரி.உ.2.4.5] இதி. ஏவஂ “தஸ்மிந் தரிஷ்டே பராவரே” [முஂ.உ.2.2.8] இதி வாக்யைர்தர்ஷநஂ ந ஸாக்ஷாத்ப்ரத்யக்ஷரூபஂ?,குருலகுவிகல்பாத்யநுபபத்தேரேவ. ந சாதிகாரிபேதேந தத்ஸம்பவஃ? வ்யவஸ்தாபகாபாவாத். ந ச த்வாரித்வாரபாவகல்பநா ஷக்யா? த்ருவாநுஸ்மரிதேர்தர்ஷநஸ்ய சாவிஷேஷேணாவ்யவஹிதஸாதநத்வஷ்ருதேஃ. அத ஐகார்த்யேத்யவஷ்யம்பாவிந்யந்யதரஸ்யௌபசரிகத்வமந்தரேண ததஸம்பவாத்? நிஷ்ப்ரயோஜநஸ்யோபசாரஸ்யாயோகாத்? ஸ்மரிதிஷப்தேந ச ப்ரத்யக்ஷஸ்யோபசாரேதிஷயாஸித்தேஃ? விபர்யயே து தர்ஷநஸமாநாகாரத்வலக்ஷணவைஷத்யவிதாநேந ஸப்ரயோஜநத்வாச்ச.

‘ஸ்வப்நதீகம்யம்’ இத்யாத்யுபபரிஂஹணாபிப்ரேதவைஷத்யவிஷிஷ்ட ஸ்மரிதிரேவ “தஸ்மிந் தரிஷ்டே” “நிசாய்ய தஂ” [கடோ.1.3.15] “த்ரஷ்டவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இத்யாதிபிர்விதீயதஂ இத்யபிப்ராயேணாஹ’தர்ஷநஸமாநாகாரமிதி’.’ஸ்மரிதிஸந்தாநமிதி’ — தேந ஸ்மரிதிஃ ஸந்தந்யதே யத்ரேதி வா ஸ்மரிதேஃ ஸந்தாநோ யத்ரேதி வா வ்யுத்பத்த்யா நபுஂஸகத்வமத்ர ஜ்ஞாதவ்யம். ததஷ்சித்தைகாக்ர்யஷப்தார்தஃ. தேந தந்மூலஜ்ஞாநலக்ஷணயா தைலதாராவதவிச்சிந்நத்வஂ ஸூசிதம். வேதநஂ வா ஸாமாந்யரூபமத்ராந்யபதார்தஃ. தத்ர’வேதநம்’ இதி பாடே ததேவ விஷேஷ்யம். வேதநத்யாநோபாஸநாதி இதி பாடே து ஸ்மரிதிஸந்தாநஸ்ய விஷேஷ்யத்வாத்தஸ்யைவ பக்திரூபத்வாயாஹ — ‘அத்யர்தப்ரியமிதி’. இஹ அவ்யவஹிதமோக்ஷோபாயோபதேஷதஷாயாமித்யர்தஃ. வேதாந்தவிஹிதஸ்யாபி அர்ஜுநேநாவிதிதத்வாத்தஂ ப்ரதி’மந்மநா பவ’ இதி விதிரேவேத்யாஹ — ‘விதீயத’ இதி.

மத்பக்தஷப்தார்தமாஹ — ‘அத்யர்தமத்ப்ரிய’ இதி. அத்யர்தமஹஂ ப்ரீதிவிஷயபூதோ யஸ்ய ஸோத்ராத்யர்தமத்ப்ரியஃ.’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹம்’ [7.17] இதி ஹ்யுக்தம். விதேயஸ்ய கர்தவ்யஸ்ய வைஷிஷ்ட்யாபிப்ராயேண கர்தரி விஷேஷணமித்யாஹ — ‘அத்யர்தமத்ப்ரியத்வேந நிரதிஷயப்ரியாமிதி’.’மத்யாஜீ மாஂ நமஸ்குரு’ இத்யுபாப்யாஂ அங்கிகோடிநிர்தேஷேநாந்தரங்கபரிகரயோக உபலக்ஷ்யத இதி தர்ஷயிதுமாஹ — ‘தத்ராபீதி’. யஜிநாத்ராவிவக்ஷிதஜ்யோதிஷ்டோமாதிப்ரதீதிவ்யுதாஸாய தாதுஷக்திஂ ஸ்மாரயதி — ‘யஜநஂ பூஜநமிதி’. பலிதமாஹ — ‘அத்யர்தப்ரியேதி’. பக்த்யநுப்ரவேஷேந ஸ்வரூபாநுரூபத்வத்யோதநாய? ஸாரதமத்வஸித்த்யை ஸாரார்தக்ராஹகபகவச்சாஸ்த்ராதிசோதிதாஂ ப்ரக்ரியாஂ ஸ்மாரயதி — ‘ஆராதநஂ ஹீதி’. அந்தஃகரணவரித்திவிஷேஷபர்யவஸாநாயாஹ’நமோ நமநமிதி’. ஏதேந ப்ரணிபாதமாத்ரபரத்வவ்யுதாஸஃ. த்ரிவிதா ஹி ப்ரணதிஃ ஷாஸ்த்ரேஷு ஷிஷ்யதே. மத்பக்தபதாநுஷங்கவிஷேஷிதஂ ததபிப்ரேதமாஹ — ‘மயீதி’. ஆத்மாத்மீயஂ ஸர்வஂ பகவத ஏவேத்யநுஸந்தாநாததிமாத்ரப்ரஹ்வீபாவஃ.

‘ஏவஂ வர்தமாந’ இதி — ஏதேநாத்யர்தப்ரியத்வாத்யநுவாதமாத்ரத்வஂ விவக்ஷிதஂ? ந தத்வ்யதிரேகேண ஸ்வாத்மாதாரத்வம்? அவதாரணேநாவ்யவதாநஂ விவக்ஷிதம்.’ஸத்யம்’ இதி ப்ரதிஜ்ஞாவிஷேஷணஂ? ந து ப்ரதிஜ்ஞாதஸ்யோக்திரித்யாஹ — ‘ஏததிதி’.’வாஸ்தோஷ்பதே ப்ரதிஜாநீஹ்யஸ்மாந்’ [றக்ஸஂ.5.4.21.1] இத்யாதிஷ்விவோபஸர்கஸ்ய கத்யபாவவிஷயமவிவக்ஷிதார்தத்வஂ நிராகரோதி — ‘ப்ரதிஜ்ஞாஂ கரோமீதி’.’த்யௌஃ பதேத்பரிதிவீ ஷீர்யேத்திமவாஞ்சகலீபவேத். ஷுஷ்யேத்தோயநிதிஃ கரிஷ்ணே! ந மே மோகஂ வசோ பவேத்’ இத்யாதிபகவத்வாக்யாநுஸாரேணாபிப்ரேதமாஹ’நோபச்சந்தநமாத்ரமிதி’. அத்ர ப்ரியவசநேந ப்ரரோசநரூபார்தவாதத்வஂ த்வயா ந ஷங்கநீயமித்யர்தஃ. ஏவஂ வர்தமாநஸ்ய ஸ்வப்ராப்தௌ ஸ்வப்ரீதிலக்ஷணத்வாரமுபக்ஷிப்யோபச்சந்தநஷங்காபாக்ரியதே’ப்ரியோஸி மே’ இத்யநேநேத்யாஹ — ‘யதஸ்த்வமிதி’. ஸாத்யமபி ஜ்ஞாநித்வஂ ஸித்தவத்கரித்வா’ப்ரியோஸி’ இதி தத்பலோக்திரித்யபிப்ராயேண’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தம்’ [7.17] இதி ஸாமாந்யேந ப்ராகுக்தப்ரயோஜகக்ரஹணம். ஏதேந பூயஷ்ஷப்தஸ்யோக்தார்தபரத்வஂ தர்ஷிதம். உக்தாஸம்பவஷங்காபரிஹாராய லோகதரிஷ்டமீஷ்வராபிப்ராயஂ சாநுஸரித்யோபாத்தவசநார்தமாஹ — ‘யஸ்யேதி’. தத்பலிதமாஹ — ‘இதி தத்வியோகமிதி’. ஹேதுவாக்யார்தஂ ஸாத்யேந ஸங்கமயதி — ‘அதஃ ஸத்யமிதி’.’ப்ரதிஜ்ஞாதமிதி’ பாவே நிஷ்டா.

———————

பகவான் கூறும் அந்த உறுதிமொழிதான் யாது? விடை வருகிறது :

66. ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஸரணம் வ்ரஜ
அஹம் த்வாம் ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஸுச:

ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய-எல்லா அறங்களையும் விட்டு விட்டு,
மாம் ஏகம் ஸரணம் வ்ரஜ – என்னையே சரண் புகு,
ஸர்வபாபேப்ய:-எல்லாப் பாவங்களினின்றும்,
அஹம் த்வாம் மோக்ஷயிஷ்யாமி-நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன்,
மா ஸுச:-துயரப்படாதே.

எல்லா அறங்களையும் விட்டு விட்டு என்னையே சரண் புகு. எல்லாப் பாவங்களினின்றும்
நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன். துயரப்படாதே.

ஜீவன் செய்கிற செயல்களிலெல்லாம் கடைசியான செயல் ஈசனிடத்து அடைக்கலம் புகுதலாம்.
அடைக்கலம் புகுதல் என்பதன் பொருள், தன் முயற்சி போதவில்லை அல்லது பலிதமாக வில்லை;
ஆகையால் தெய்வத்தினிடம் தஞ்சமடைந்து அவர் துணையையும் கொஞ்சம் தேடிக்கொள்ளலாம் என்பதல்ல.
சிற்றோடை பெரிய நதியில் கலந்து பிறகு சமுத்திரத்தில் சங்கமமாவது போன்றது சரணாகதி.
ஜீவனுடைய இச்சா சுதந்தரமெல்லாம் ஈசுவர சங்கற்பத்தில் சேர்ந்துவிடுகிறது.
தனக்கெனத் தனிச் செயல் ஒன்றுமில்லை. ஈசன் செயல் கடலின் செயல் போன்றது. ஜீவன் செயல் அலையின் செயல் போன்றது.
அலையானது கடலுக்கு அன்னியமானதல்ல. ஜீவன் செயலெல்லாம் உண்மையில் ஈசுவரன் செயல்.
கர்மயோகம் ஜீவனை முடிந்த இந்நிலைக்குக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறது.

பக்தன் எப்பொழுதும் தன் தெய்வத்தைச் சார்ந்திருக்கிறான். தனக்கு வரும் நன்மை கேடுகளெல்லாம் கடவுளது ஆணை.
ஆகையால் ஒரு செயலை நன்கு என்றும் மற்றொரு செயலைக் கேடு என்றும் பக்தன் பொருள் படுத்துவதில்லை.
தர்மம் அதர்மம் ஆகிய இரண்டும் ஈசன் செயல் என்ற புனித நிலையை அடைவனவாகின்றன.

அன்றே என்தன் ஆவியும் உடலும் உடைமை எல்லாமுங்
குன்றே அனையாய் என்னை ஆட்கொண்டபோதே கொண்டிலையோ
இன்றோர் இடையூறெனக்குண்டோ எண்தோள் முக்கண் எம்மானே
நன்றே செய்வாய் பிழைசெய்வாய் நானோ இதற்கு நாயகமே!

பக்தர்கள் எல்லாரும் அடைக்கலம் என்னும் பெருநிலையை அடைந்திருக்கிறார்கள். இறைவனது பேரன்பில் அவர்கள்
தங்களை மறந்துவிட்டார்கள். ஞாபகக் குறைவில் ஒருவன் நடுவீதியில் நடப்பானாகில் அவன் ஓடும் வண்டிகளால்
ஆபத்துக்கு உள்ளாவான். பக்தனோ அன்பில் தன்னை மறந்தவன் என்றாலும் ஒரு சிறு செயலிலும் சொப்பனத்திலும்
அவன் பிழைபோவதில்லை. ஒழுங்குப்பாடே வடிவெடுத்ததாக அவனது வாழ்க்கை நடை பெறுகிறது.
தாயின் மார்பில் அணைக்கப்பெற்ற சேய்போன்று அவன் சரணாகதியில் இன்பம் துய்க்கிறான்.

இனி ஞானியின் ஞானோதயமும் சரணாகதி எனப்படுகிறது. கண்ணாடியில் நல்லது கெட்டது ஆகிய இரண்டின் பிம்பங்கள் தோன்றலாம்.
எனினும் கண்ணாடியின் சொரூபம் மாறுவதில்லை. தர்மம் அதர்மம் என்று சொல்லப்படும் கர்மங்களெல்லாம் பிரகிருதியினுடையவைகள்.
அந்தராத்மாவாயிருக்கும் சித் சொரூபம் என்னும் பரவெளியை அவைகள் பாதிக்கமாட்டா.
சுத்த சைதன்யமாகிய தன்னில் தானாயிருப்பவன் உபாதிகளையெல்லாம் தியஜித்து பரவெளியில் ஒன்றாய்விடுகிறான்.
பேரறிவு அல்லது பேருணர்வு ஒன்றே பாக்கியிருக்கிறது. உள்ளும் புறமும் என்கிற பாகுபாடுகள் அப்பரவெளிக்கில்லை.
ஞானியடையும் சரணாகதி இதுவே.

யோகி, பக்தன், ஞானி ஆகிய மூவரும் அடையும் சரணாகதி ஒன்றேயாம். அது மூன்று விதமாக விளக்கப்படுகிறது.
சத் சொரூபத்தில் யோகி லயமாகிறான்; சித் சொரூபத்தில் ஞானி லயமாகிறான்; ஆனந்த சொரூபத்தில் பக்தன் லயமாகிறான்.

சிறு குழந்தையொன்று தாயின் மடியில் உட்கார்ந்திருக்கிறது. அதனிடத்து மற்றவர்கள் காட்டும் அன்பை
அங்கீகரிக்கும் பரிசு அதற்கு வந்திருக்கிறது. ஆனால் அதனுடைய மனது இன்னும் விகாரப்படவில்லை.
எந்த நாட்டுக்கு உரிய குழந்தை எந்த மொழி பேசும் குழந்தை, எத்தகைய பழக்க வழக்கங்களையுடையது
ஆகிய பேதங்களையும் பாகுபாடுகளையும் அது இன்னும் அறியவில்லை. பூர்வ ஜன்மத்திலிருந்து அது கொண்டு
வந்திருக்கும் இயல்புகளும் இன்னும் அவ்யக்தமாக மறைந்து கிடக்கின்றன. அதாவது அதன் மனத்தகத்து இருக்கும்
மனோதர்மங்களெல்லாம் இன்னும் வடிவெடுக்கவில்லை. இந்த நிலையில் குழந்தையானது ஞானிக்கு ஒப்பானது.
அதன்பால் உள்ள அபேத நிலை உயிரனைத்தையும் தனக்குரிய தாக்குகிறது. குழந்தையின் தூய அன்புக்கு வசப்படாத உயிர் இல்லை.

தான் அடைந்துள்ள மன பரிபாகத்தால் ஞானி குழந்தை போன்று ஆகிறான். அந்தக்கரண மடங்கத் துறப்பதுவே
எந்தத் துறவினும் நன்று என்பது கோட்பாடு. ஞானியாவதற்கு முன்பு விதவிதமான இயல்புகள் மனதைப் பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
அவரவர் ஸ்வதர்மம் என்பது அதுவே. ஸ்வதர்மத்தைக் கையாளுதலே ஸ்வதர்மத்தை விட்டொழிப்பதற்கு உற்ற உபாயம்.
நோய் வந்தால் அது தன் வேலையைச் செய்ய இடங் கொடுப்பதே அதை ஒழிப்பதற்கு உபாயமாகிறது.
நோயை அடக்கினால் வேறு ஒரு நோயாக அது வடிவெடுக்கும். வந்துள்ள நோய் உடலில் வேலை செய்தால்
அந்நோய் ஓய்ந்து அறவே அகன்றுபோம். நாம் எடுத்துக்கொண்ட ஸ்வதர்மம் அத்தகையது.
ஸ்வ தர்மத்தைக் கையாண்டு அதன் வேகத்தை ஒழித்து விடுவது நம் குறிக்கோள். மழைபெய்து மேகம் ஒழிந்து போனால்
எஞ்சியிருப்பது வெட்டவெளி. பற்றற்று தர்மம் செய்து தர்மத்தை ஒழித்துவிட்டால் எஞ்சியிருப்பது சுத்த சைதன்யமாகிய ஆத்ம சொரூபம்.

தனக்கு அன்னியமானதெல்லாம் தன்னை வந்து சாரும் பொழுது அது அழுக்கு அல்லது பாபம் ஆகிறது.
ஜீவபோதம் பெற்றிருப்பது பாபம்; அது தனது நிஜ சொரூபமல்ல. கடலுக்குள் வந்த நதியின் நதித்தன்மையை
நீக்கி விட்டுக் கடலின் தன்மையைப் பெறும்படி அது செய்துவைக்கிறது. பரமாத்மாவை சரணடைந்த ஜீவனிடத்திருந்து
ஜீவ போதம் என்ற பாபத்தை அகற்றிவிட்டு பரபோதத்தை அது வழங்குகிறது. ஜீவபோதத்திலிருந்து விடுதலை யடைவதே மோக்ஷமாம்.
பரமாத்மா அமிர்த சொரூபம்; அதனுள் அழிவு என்பதில்லை. அது பரமானந்தம்.
ஆக, அதனுள் துன்பமில்லை. அது பரஞானச்சுடர் ; ஆக, அதனுள் அக்ஞான இருள் இல்லை.
சத்தியம், ஞானம், ஆனந்தம் பிரம்மம். அந்தக்கரணம் அகன்றபின் ஜீவன் பிரம்மமே.

கோழைத்தனத்தை அகற்று ; ஆண்மையுடன் எழுந்திரு; உன் கடமையைச் செய் என்ற கருத்துடன்
கீதா ஆசாரியன் கீதையைத் துவக்கினான். உன் கடமைகளை யெல்லாம் நீத்து விட்டு எனது அகண்ட
சத் சித் ஆனந்த சொரூபத்தில் திளைத்திருப்பாயாக என்று கீதாசாரியன் முடிவு கூறினான்.
இடையில் பகர்ந்துள்ள யாவும் கர்மத்தைக் கடப்பதற்கு உற்ற உபாயங்களாம். அவனைச் சரணடைந்து,
அவன் அருளை நாடி நிற்பவர்க்கு அவனருளால் அவனுடைய போதனையும் நன்கு விளங்கும்.
பிறகு ஜீவபோதத்தைக் கலைத்துவிட்டு அவனுடைய அகண்ட ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபத்தில் இரண்டறக் கலத்தலும் எளிதாகின்றது.

பரிபூரண சரணாகதியின் தன்மை எப்படிப்பட்டது? களைப்படைந்தவன், அன்றைய வேலையை முடித்த பிறகு
தலையணையின் மீது சாய்ந்துகொண்டு, நிம்மதியாய் ஆனந்த நிலையைப் போன்றது அது. துயரமும் துன்பமும் இல்லாத நிலையாகும் அது.

৷৷18.66৷৷கர்மயோகஜ்ஞாநயோகபக்தியோகரூபாந் ஸர்வாந் தர்மாந் பரமநிஃஷ்ரேயஸஸாதநபூதாந் மதாராதநத்வேந அதிமாத்ரப்ரீத்யா யதாதிகாரஂ குர்வாண ஏவ உக்தரீத்யா பலகர்மகர்தரித்வாதிபரித்யாகேந பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் ஏவ கர்தாரம் ஆராத்யஂ ப்ராப்யம் உபாயஂ ச அநுஸஂதத்ஸ்வ.ஏஷ ஏவ ஸர்வதர்மாணாஂ ஷாஸ்த்ரீயபரித்யாகஃ இதி’நிஷ்சயஂ ஷ்ரரிணு மே தத்ர த்யாகே பரதஸத்தம. த்யாகோ ஹி புருஷவ்யாக்ர த்ரிவிதஃ ஸஂப்ரகீர்திதஃ৷৷’ (கீதா 18.4) இத்யாரப்ய’ஸங்கஂ த்யக்த்வா பலஂ சைவ ஸ த்யாகஃ ஸாத்த்விகோ மதஃ.’ (கீதா 18.9)’ந ஹி தேஹபரிதா ஷக்யஂ த்யக்துஂ கர்மாண்யஷேஷதஃ. யஸ்து கர்மபலத்யாகீ ஸ த்யாகீத்யபிதீயதே৷৷’ (கீதா 18.11) இதி அத்யாயாதௌ ஸுதரிடம் உபபாதிதம்.அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி ஏவஂ வர்தமாநஂ த்வாஂ மத்ப்ராப்திவிரோதிப்யஃ அநாதிகாலஸஂசிதாநந்தாகரித்யகரணகரித்யாகரணரூபேப்யஃ ஸர்வேப்யஃ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ ஷோகஂ மா கரிதாஃ.அதவா ஸர்வபாபவிநிர்முக்தாத்யர்தபகவத்ப்ரியபுருஷநிர்வர்த்யத்வாத் பக்தியோகஸ்ய ததாரம்பவிரோதிபாபாநாம் ஆநந்த்யாத் ச தத்ப்ராயஷ்சித்தரூபைஃ தர்மைஃ அபரிமிதகாலகரிதைஃ தேஷாஂ துஸ்தரதயா ஆத்மநோ பக்தியோகாரம்பாநர்ஹதாம் ஆலோச்ய ஷோசதஃ அர்ஜுநஸ்ய ஷோகம் அபநுதந் ஷ்ரீபகவாந் உவாச — ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ இதி.பக்தியோகாரம்பவிரோத்யநாதிகாலஸஂசிதநாநாவிதாநந்தபாபாநுகுணாந் தத்ப்ராயாஷ்சித்தரூபாந் கரிச்ச்ரசாந்த்ராயணகூஷ்மாண்டவைஷ்வாநரப்ராஜாபத்யவ்ராதபதிபவித்ரேஷ்டித்ரிவரிதக்நிஷ்டோமாதிகாந் நாநாவிதாநந்தாந் த்வயா பரிமிதகாலவர்திநா துரநுஷ்டாந் ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய பக்தியோகாரம்பஸித்தயே மாம் ஏகஂ பரமகாருணிகம் அநாலோசிதவிஷேஷஷேஷலோகஷரண்யம் ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யஜலதிஂ ஷரணஂ ப்ரபத்யஸ்வ. அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ யதோதிதஸ்வரூபபக்த்யாரம்பவிரோதிப்யஃ ஸர்வேப்யஃ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி? மா ஷுசஃ.

৷৷18.66৷৷ஏவஂ விஸ்தரேண ஸங்க்ரஹேண சோக்தாநாஂ கர்மயோகாதீநாஂ த்ரயாணாஂ ஸாதாரணஂ ஸாரதமாநுஸந்தாநவிஷேஷமுத்தரித்ய தத ஏவ’மாமேவைஷ்யஸி’ [18.65] இத்யுக்தேஷ்டப்ராப்தேஃ ப்ரதிபந்தகீபூதாநிஷ்டாநாஂ நிவரித்திருச்யதே — ‘ஸர்வதர்மாந்’ இதி ஷ்லோகேந. ததாஹ — ‘கர்மயோகேத்யாதிநா’. ஸர்வஷப்தேந ப்ரகரிதத்ரிகமவிஷேஷாத்கரிஹ்யதே. கர்மயோகாதீநாஂ தரிதிஸாதநத்வலக்ஷணதர்மஷப்தவாச்யத்வமாஹ — ‘பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸஸாதநபூதாநிதி’. யதாயோகஂ பரம்பரயா ஸாக்ஷாச்சேதி ஷேஷஃ. தத்ஸாதகத்வப்ரயோஜகமாஹ — ‘மதாராதநத்வேநேதி’. த்ரிவர்கவைமுக்யஹேதுமாஹ — ‘அதிமாத்ரப்ரீத்யேதி’.’யதேச்சஸி ததா குரு’ [18.63] இதி பூர்வோக்தோபஜீவநேநாஹ — ‘யதாதிகாரஂ குர்வாண’ இதி. க்ரமாத்ஸர்வஂ ஹ்யஸ்யாநுஷ்டேயஂ ஸ்யாதிதி ச பாவஃ.’குர்வாண ஏவேத்யநேந’ ஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷாஸ்தாமஸத்வாதிபிர்நிந்திதா இதி ஸ்மாரிதம். பரித்யாகஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ — ‘உக்தரீத்யேதி’. அத்யாயாரம்பவிஷோதிதப்ரகாரேணேத்யர்தஃ.’பலகர்மகர்தரித்வாதிபரித்யாகேநேதி’ கர்மத்யாகஃ ஸ்வகீயதாபிமாநத்யாகஃ. பக்தியோகேபி ஐஷ்வர்யாதிபலாந்தரஂ த்யாஜ்யமேவ; மோக்ஷாக்யபலஸ்யாபி ஹி ஸர்வஷேஷிபகவச்சேஷத்வதியா ஸ்வஷேஷதாதீஃ பரிஹார்யா. ஆதிஷப்தேந கஞ்சுகபூதேந்த்ராதீநாமாராத்யத்வாபிமாநஃ ஸஂகரிஹீதஃ. கர்மணி கர்தரித்வஂ ஸ்வகீயதாபுத்திராதிஷப்தேந ஸஂகரிஹ்யதே.’பரித்யாகேந பரித்யஜ்யேதி’ விஷேஷேண ஸாமாந்யாவச்சேதஃ. அந்யத்ர ஸ்வாத்மநி கர்தரித்வஂ? ததோந்யஸ்மிந்நிந்த்ராதாவுபாஸ்யத்வஂ? ததுபயாந்யஸ்மிந் ஸ்வர்காதௌ ப்ராப்யத்வஂ? தேப்யோ வ்யதிரிக்தே கர்மணி உபாயத்வஂ சாபிமத்ய ஹ்யநதீதவேதாந்தாஃ ப்ரவர்தந்தே; ந ததா த்வயாநுஸந்தேயம்; ஏதத்ஸர்வமேகஸ்மிந்மய்யநுஸந்தத்ஸ்வேதி’மாமேகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ’ இத்யஸ்யாபிப்ராயஃ; ததாஹ — ‘மாமேகமேவேத்யாதிநா’. அத்ர கர்தரித்வாதிஷு சதுர்ஷு ப்ரத்யேகஂ ஸமுதாயதஃ ஏகோபாதிநா ஷரணஷப்தவாச்யத்வாஸம்பவாத்கர்தரித்வாதிகஂ’மாமேகம்’ இத்யநேநாபிப்ரேதமநூதிதம்.’உபாயம்’ இதி து ஷரணஷப்தார்தோக்திஃ.’கர்தாரஂ’ கர்துஃ ப்ரயோஜகதயாந்தர்யாமித்வேந? அநுமந்தரிதயா ச அவஸ்திதமித்யர்தஃ. ததநுஸந்தாநாத்ஸ்வகர்தரித்வாபிமாநத்யாகஃ. கர்மணாஂ தேவதாந்தரஷேஷத்வஸ்வஷேஷத்வதீத்யாகார்தமாஹ — ‘ஆராத்யமிதி’.’அஹஂ ஹி ஸர்வயஜ்ஞாநாஂ போக்தா ச’ [9.24]’ஸ்வகர்மணா தமப்யர்ச்ய’ [18.46] இத்யாதிகஂ ஹ்யுக்தம்.’ப்ராப்யம்’ ஸாக்ஷாத்பரம்பரயா சேதி ஷேஷஃ. தே ஸ்வர்காதிபலத்யாகஃ. த்ரிவிதத்யாகார்தமநூதிதமாகாரத்ரயமுக்தம்; அத்ர ஷரணஷப்தேந விதித்ஸிதமாஹ — ‘உபாயமிதி’. ஸ ஹி ஸர்வேஷு ஷாஸ்த்ரேஷு ப்ரீதஃ பலஂ ததாதீதி ப்ராகேவ நிர்ணீதம். ஸ்வஸாத்யநஷ்வரயஜ்ஞோபாஸநதாத்வர்தேஷு காலாந்தரபாவிபலஸாதநத்வபுத்திஂ பரித்யஜ்ய ஸித்தே ஸ்தாயிநி ஸர்வஜ்ஞே ஸத்யஸங்கல்பத்வமஹோதாரத்வாதிகுணஷாலிநி ஸகலஷாஸ்த்ரார்தஸமாராத்யே பலப்ரதத்வமநுஸந்தத்ஸ்வேதி ஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷே ப்ரகரணவைகட்யமாஹ — ‘ஏஷ ஏவேதி’.’ஸுதரிடமுபபாதிதமிதி’ — அயமபிப்ராயஃ — ஏதச்ச்லோகாபாதப்ரதீத்யா கூடயுக்திபிஷ்ச யதா வர்ணாஷ்ரமதர்மஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷோ நோதேதி? ததோபபாதிதம் — இதி.

‘அஹம்’ உக்தப்ரகாரேணாராதிதஃ பலப்ரதாநௌபயிகஸார்வஜ்ஞஸர்வஷக்தித்வபரமகாருணிகத்வாதிகுணகணவிஷிஷ்ட இதி பாவஃ. அநுஷ்டிதோபாயாவஸ்தாவிஷேஷவிஷயோத்ர’த்வா’ இதி நிர்தேஷ இத்யாஹ — ‘ஏவஂ வர்தமாநமிதி’. அவ்யவஹிதோபாயஸ்யாபி ஸர்வதர்மஷப்தேநோபாதாநாத்’மாமேவைஷ்யஸி’ [18.65] இத்யநந்தரோக்தத்வாச்ச’மத்ப்ராப்திவிரோதிப்ய’ இத்யுக்தம். அத்ர ப்ரதிபந்தநிவரித்திரேவோபாயஸாத்யா? பகவத்ப்ராப்திஸ்து ஸ்வரூபாவிர்பாவலக்ஷணா ஸ்வத ஏவ ஸ்யாதித்யபிப்ராயஃ. அத்ர ஸர்வஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ’அநாதிகாலேத்யாதிநா’. நநு த்ரிஷ்வபி யோகேஷு நிகதிதேஷு ஸர்வகுஹ்யதமே ச ஷாஸ்த்ரஸாரார்தே புநர்விவிச்ய ப்ரதர்ஷிதே ததோப்யுபரி த்ரயாணாஂ ஸாதாரணாநுஸந்தாநஸ்ய ப்ராக்ப்ரபஞ்சிதஸ்யைவாத்ர புநஃ ப்ரதிபாதநே கிஂ ப்ரயோஜநஂ நசாயமர்தாந்தரபரஃ ஷ்லோகஃ? அப்ரதீதேஃ? ஸங்க்ரஹாதிஷு ததாநுக்தேஷ்ச. ஷாஸ்த்ராதாவப்யுக்தம். பாஷ்யேபி — ‘தமுவாச’ [2.10] இதிஷ்லோகே பரமாத்மயாதாத்ம்யதத்ப்ராப்த்யுபாயபூதகர்மயோகஜ்ஞாநயோகபக்தியோககோசரஂ’நத்வேவாஹஂ ஜாது நாஸம்’ [2.12] இத்யாரப்ய’அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ’ இத்யேததந்தஂ வச உவாசேத்யர்தஃ — இதி. அபிசாத்ர’மா ஷுசஃ’ இத்யேதந்ந ப்ரதமோத்பந்நாஸ்தாநஸ்நேஹாதிமூலஷோகப்ரதிக்ஷேபார்தஂ? தஸ்ய பூர்வமேவ நிஷ்ஷேஷக்ஷாலிதத்வாத்; அதோ யதா’மா ஷுசஃ ஸம்பதஂ தைவீமபிஜாதோஸி’ [5.16] இத்யத்ராவ்யவஹிதப்ரஸ்துதோபாதிகஷோகாபநோதநார்தத்வஂ? ததாத்ராபீதி யுக்தம். ந து ஸூக்ஷ்மதியஃ க்ஷத்ித்ரயஸ்ய தார்மிகாக்ரேஸரஸ்யார்ஜுநஸ்ய ஸர்வஜ்ஞப்ரதர்ஷிதேஷூபாயேஷ்வஜ்ஞாநாதநர்ஹத்வாத்ப்ரதாநாஂஷாநிஷ்சயாத்வா ஷோகோயம். பலஸஂஷயோபி’மாமேவைஷ்யஸி’ இத்யாதிநா நிஷ்ஷேஷநிர்மூலிதஃ.

அதஃ பரிஷேஷாத்தீர்ககாலநைரந்தர்யாதரஸேவநீயோபாயதௌஷ்கர்யாத் பலவிலம்பாத்வா ஷோகோயஂ ஸம்பவேதிதி ததாவிதஷோகப்ரஷமநபரேணாநேந ஷ்லோகேந பவிதவ்யமித்யுக்தார்தாந்தராருசேருசிதஂ ஸ்வாரஸிகத்யாகஷப்தார்தமர்தாந்தரமாஹ — ‘அதவேதி’. அத்ர’ஸர்வபாபவிநிர்முக்தேத்யுபாயவிரோதிஸர்வவிஷயம்’. பாபநிர்மோக்ஷாதத்யர்தபகவத்ப்ரியத்வம்.’நராணாஂ க்ஷீணபாபாநாஂ கரிஷ்ணே பக்திஃ ப்ரஜாயதே’ [பாஂ.கீ.40] இதி ஹ்யுச்யதே.’விக்நாயுதேந கோவிந்தே நரிணாஂ பக்திர்நிவார்யதே’ இத்யாத்யநுஸந்தாநேநாஹ — ‘ததாரம்பவிரோதிபாபாநாமாநந்த்யாதிதி’.’ஜந்மாந்தரஸஹஸ்ரேஷு’ [பாஂ.கீ.40] இத்யாத்யநுஸாரேண’பரிமிதகாலகரிதைரிதி’ பாடே விலம்பாக்ஷமத்வஂ ஸூசிதம்.’அபரிமிதகாலகரிதைரிதி’ பாடே து அபிஷப்தோத்யாஹர்தவ்யஃ. தேநோபாயஸ்ய துஸ்ஸம்பாதத்வவ்யஞ்ஜநம்.’ஷோகமபநுதந்நிதி’ ஷோகாபநோதநாயேத்யர்தஃ.’மந்மநா பவ மத்பக்தஃ’ [18.65] இதி பூர்வஷ்லோகே பக்தியோகஸ்ய ப்ரகரிதத்வாத்ததாரம்பவிரோதித்வேந ஷோகநிமித்தபாபவிஷயோத்ர ஸர்வபாபஷப்தஃ. தத்தந்நிராகரணாயோக்ததர்மவர்கவிஷயஃ ஸர்வதர்மஷப்தஃ யஸ்யைதத்ஸங்க்ரஹஷாஸநஂ “தர்மேண பாபமபநுததி” [மஹாநா.17.6] இதி. பஹுவசநேந ஸர்வஷப்தேந ச வைவித்யமாநந்த்யஂ ச பாபேஷு தர்மேஷு ச வ்யஜ்யதே.

ததிதமாஹ — ‘பக்தியோகாரம்பவிரோதீத்யாதிநா’.’கரிச்ச்ரசாந்த்ராயணேத்யாதிநா’ ஸம்ப்ரதிபந்நபாபநிர்பஹணோதாஹரணம். அக்நிஷ்டோமாதயோபி விநியோகபரிதக்த்வேந அநேகபலஸாதகா இதி ப்ராகேவோக்தம். ஆதிஷப்தேந கர்மயோகாவாந்தரபேததயா’தைவமேவாபரே யஜ்ஞம்’ [4.25] இத்யாதிபிஃ ப்ராக்ப்ரபஞ்சிதாநாமநுக்தாநாஂ ச க்ரஹணம். ஏவஂ ஜ்ஞாநயோகோப்யாதிஷப்தேந ஸங்கரிஹீதஃ? தஸ்யாபி பக்தியோகாரம்பவிரோதிபாபநிபர்ஹணத்வேந ப்ராகேவ ப்ரபஞ்சநாத்.’பரிமிதகாலவர்திநேத்யேகஷரீராபிப்ராயஃ. அதிதுஷ்கராநுஷ்டாநமூலாநேகஜந்மஸஂஸித்தி ஸாத்யத்வநிஷ்சயாதேவ ஹ்யஸ்ய ஷோகஃ.’ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய’ இதி ஸ்வரூபத்யாக ஏவாஸ்யாஂ யோஜநாயாம். ந ச தாவதா நித்யநைமித்திகலோபபப்ரஸங்கஃ? துரநுஷ்டாநப்ராயஷ்சித்தாதிவிஷயத்வோக்தேஃ. துல்யந்யாயதயா து நித்யநைமித்திகேஷ்வபி யாநி துரநுஷ்டாநாநி? தத்ரைவஂ ஸ்யாத்? ஷக்தமதிகரித்யைவ ஷாஸ்த்ரப்ரவரித்தேஃ? அஷக்தஸ்யாகரணே தோஷாபாவாத் அநுகல்பமாத்ரஷக்தௌ ச தஸ்யைவாநுஷ்டேயத்வாத்? இஹ ச முக்யாஷக்தஸ்ய ஸர்வப்ரகாரமுக்யாநுகல்பதயா ஏகஸ்யைவ பகவத்ப்ரபதநஸ்ய விதாநாச்சக்தாஷக்தாதிகாரிபேதாச்ச முக்யாநுகல்பயோஃ ஸர்வத்ர பலாவிஷேஷோபபத்தேஃ. அத ஏவ குருலகுவிகல்பாநுபபத்திப்ரஸங்காபாவஃ; யதா’ப்ரணவஂ வா த்ரிரப்யஸேத்ஸ்மரேத்வா விஷ்ணுமவ்யயம்’ இதி. யதா ச’மாந்த்ரஂ பௌமஂ ததாக்நேயஂ வாயவ்யஂ திவ்யமேவ ச. வாருணஂ மாநஸஂ சேதி ஸ்நாநஂ ஸப்தவிதஂ ஸ்மரிதம்’ இதி விஷ்ணுசிந்தநமேவாவகாஹநாதிஷ்வஸமர்தஸ்யாபி தத்பலஸாதகதயா விதீயதே? ததேஹாபீதி ந கஷ்சித்தோஷ இதி. அத்ர துஷ்கரதயா சிரகாலஸாத்யதயா சால்பஷக்திநா பரிமிதகாலவர்திநா ச துரநுஷ்டாநாநாஂ தர்மாணாமர்தஸித்த ஏவ த்யாகோ பகவதேகோபாயதாவரணவிதேருபகாரித்வேந விதிச்சாயயாநூத்யதே; யதா நிதித்யாஸநோபகாரிதயா ராகப்ராப்தே ஷ்ரவணமநநே “ஷ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இதி. ததேகோபாயதாவரணவிதாநஂ ச ததந்யோபாயபரித்யாகவிஷிஷ்டவிஷயம்; தேந தத்பலஸாதநத்வேந சோதிதாநாமந்யதேவதாவிஷயாணாஂ பகவதி ச தர்மாந்தராணாஂ த்யாகஃ ஸங்கரிஹ்யதே. அர்தஸித்தே ச தேவதாந்தரதர்மநிஷேதே தத்ஸித்த்யர்தஂ நாத்ர வ்யதிகரணஸமாஸஃ ஸமாஷ்ரயணீய இத்யபிப்ராயேண’ஸர்வாந் தர்மாநிதி’ தர்ஷிதம்.

நநு ஷக்தமதிகரித்ய நிஷேதே ஷாஸ்த்ரவையர்த்யம்? அஷக்தஂ ப்ரதி து ந வித்யபேக்ஷேதி சேத்? ந; அஷக்தஂ ப்ரத்யேவ ப்ரஹ்மாஸ்த்ரபந்தாதாவிவோபாயாந்தரபரிக்ரஹஸ்ய தத்விரோதித்வஜ்ஞாபநேநாபேக்ஷிதத்வாத். யத்வா யதர்தஂ ஷரணவ்ரஜ்யாநுஷ்டிதா? ததர்தோபாயாந்தரஷக்தேஃ பஷ்சாத்குதஷ்சித்தேதுவஷாத்ஸம்பவேபி ததர்தஂ ததுபாதாநஸ்யாகர்தவ்யதாஜ்ஞாபநேந ஸார்தம். அத்ர’அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ’ இதி பலஸ்ய பகவதேகாதீநதயா ததேகப்ரபதநமேகஂ பலதயாநுஷ்டேயஂ ஷிஷ்டஂ? ஸர்வதர்மபரித்யாகஸ்ய து வாக்யாத்தச்சேஷத்வஂ ஸித்தம்? பலவத்ஸந்நிதௌ சாபலஂ ததங்கம். தத்ர பூர்வஸித்தாகாரபராமர்ஷே அதிகாரகோடௌ நிவேஷஃ; அந்யதா து லிங்காத்ததேகஷரணவ்ரஜ்யோபயோகிரூபே விஷ்ராந்திஃ. ததேகோபாயதாத்யவஸாயோ ஹி ததந்யோபாயபரிக்ரஹேண விருத்தஃ. அதஸ்த்யாகஸ்யாவஹந்தேஃ ஷேஷ்யபேக்ஷிததண்டுலோபயோகிரூபே பர்யவஸாநவத்ததேகப்ரபதநவிரோதிதர்மத்யாகே பர்யவஸாநாததத்பலார்தா நாமவிரோதிநாஂ நித்யாதீநாஂ த்யாகோஸ்ய நாபேக்ஷித இதி வர்ணாஷ்ரமாத்யநுபந்திஸ்வதந்த்ரவிதிப்ராப்தாஸ்தத்வதேவாவதிஷ்டந்தே. ந ச தேபி ப்ரபதநஸ்யாங்காந்யங்கிநோ வா? ததா நியோகாபாவாத்? அஷக்தஂ ப்ரதி துஷ்கரகர்மாங்ககப்ரபதநவிதாநாஸம்பவாத்? அததங்கஸ்யாபி யஜ்ஞாதேரந்யார்தமாஷ்ரமாத்யர்தஂ சாநுஷ்டாநோபபத்தேஃ. ஸர்வஷப்தநிர்திஷ்டப்ரத்யநீகதயா வா’மாமேகம்’ இத்யேகஷப்தஃ. ததஷ்ச பகவத்ப்ரபதநமேகமேவ ஸர்வப்ராயஷ்சித்தஂ ஸ்யாதித்யுக்தஂ பவதி. ஷரணாகதிஸ்வபாவாத்து ததந்யோபாயபரித்யாகஃ ஸித்த்யேத். யதா லக்ஷயந்தி — ‘அநந்யஸாத்யே ஸ்வாபீஷ்டே மஹாவிஷ்வாஸபூர்வகம். ததேகோபாயதாயாச்ஞா ப்ரபத்திஃ ஷரணாகதிஃ’ இதி. ஷரணஷப்தோத்ரோபாயபர்யாயஃ. யதோக்தஂ ப்ரபத்திப்ரகரணே’உபாயே கரிஹரக்ஷித்ரோஃ ஷப்தஃ ஷரணமித்யயம். வர்ததே ஸாம்ப்ரதஂ த்வேஷ உபாயார்தைகவாசகஃ’ [அஹி.ஸஂ.36.33] இதி. படந்தி ச — ‘ஷரணஂ கரிஹரக்ஷித்ரோருபாயே ச நிகத்யதே’ இதி. உபாயத்வஂ ச காருண்யாதிகுணவிஷிஷ்டஸ்யோபாயஸ்தாநேவஸ்தாய தத்கார்யகரணாதித்யபிப்ராயேண பரமகாருணிகத்வாதிகுணோக்திஃ.’ஏகம்’ இதி நைரபேக்ஷ்யபரஂ வா. தத்ஸித்த்யர்தமபி’மாம்’ இத்யநேநாபிப்ரேததயா காருண்யாதிக்ரஹணம்.’பரமகாருணிகமிதி’ — ‘வதார்ஹமபி காகுத்ஸ்தஃ கரிபயா பர்யபாலயத்’ [ ] இத்யாதிபிஃ கரிபாயாஃ பாரம்யஂ? ததஃ ஷரண்யத்வஂ ச ஸித்தம். தஸ்யாஸங்கோசமாஹ — ‘அநாலோசிதவிஷேஷாஷேஷலோகஷரண்யமிதி’. “ஸர்வஸ்ய ப்ரபுமீஷாநஂ ஸர்வஸ்ய ஷரணஂ ஸுஹரித் (பரிஹத்)” [ஷ்வே.உ.3.17] இதி ஷ்ருதிஃ.’ஸர்வலோகஷரண்யாய’ [வா.ரா.6.17.15] இதி ராவணாவரஜவாக்யம். ஸ்வவாக்யஂ ச’விபீஷணோ வா ஸுக்ரீவ! யதி வா ராவணஃ ஸ்வயம்’ [வா.ரா.6.18.34] இதி. விஷேஷஷப்தோத்ர ஜாதிவர்ணவித்யாவரித்தகுணஸஂஸ்காரபூதபாவ்யுபகாராதிபரஃ. உக்தகுணாவிநாபூதஂ குணாந்தரமாஹ — ‘ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யஜலதிமிதி’.’விதிதஃ ஸ ஹி தர்ம-(ஸர்வ-)ஜ்ஞஃ ஷரணாகதவத்ஸலஃ’ [வா.ரா.5.21.19] இதி ஹ்யுக்தம்.’தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்’ [வா.ரா.6.18.3] இத்யாதிப்ரக்ரியயா தோஷாநாதராய வாத்ஸல்யோக்திஃ. கத்யர்தாநாஂ புத்த்யர்ததயா ப்ரயோகாத்வ்ரஜதிதாதுஃ பூர்வயோஜநாயாமநுஸந்தாநமாத்ரபரதயா வ்யாக்யாதஃ. இஹ து ரக்ஷிஷ்யதீதி மஹாவிஷ்வாஸபூர்வகவிஷிஷ்டாத்யவஸாயலக்ஷணபுத்திவிஷேஷநிரூடபதேந வ்யாசஷ்டே — ‘ப்ரபத்யஸ்வேதி’.

‘அஹஂ த்வேதி’ — ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வஷக்திரஹம் அல்பஜ்ஞமல்பஷக்திஂ ச த்வாமித்யர்தஃ.’மா ஷுசஃ’ — ஏகேந ஸுகரேணாவிலம்பேநாஷேஷபாபநிவரித்திஸித்தேரநந்தைர்துஷ்கரைர்விலம்ப்யகாரிபிஃ ப்ரத்யேகபாபநிபர்ஹணைரிதாநீஂ பக்தியோகாரம்பார்ஹதாஸம்பாதநஸ்யாஷக்யதாநிமித்தஷோகஂ மா கரிதா இத்யர்தஃ. ஏவஂ ஸகலாபிமதஸாதநதயா பகவச்சாஸ்த்ராதிஷு ப்ரஸித்தஂ பகவத்ப்ரபதநமிஹ ப்ரகரிதபக்தியோகாரம்பவிரோதிபாபநிபர்ஹணரூபோதாஹரணவிஷேஷே ப்ரதர்ஷிதம்.’ஸுதுஷ்கரேண ஷோசேத்யோ யேந யேநேஷ்டஹேதுநா. ஸ ஸ தஸ்யாஹமேவேதி சரமஷ்லோகஸங்க்ரஹஃ’. அதஏவாத்ரத்யபாஷ்யக்ரந்தஸ்ய கத்யஸ்துதேஷ்சாவிரோத இதி. யதிஹ’ஷங்கரேணோக்தஂ’ — “‘மந்மநா பவ’ இதி ஷ்லோகேந ஸர்வகர்மயோகநிஷ்டாயாஃ பரமஂ ரஹஸ்யமீஷ்வரஷரணதாமுபஸஂஹரித்யாதேதாநீஂ கர்மயோகநிஷ்டாபலஂ ஸம்யக்தர்ஷநஂ ஸர்வவேதாந்தஸாரஂ விஹிதஂ வக்தவ்யமித்யாஹ — ‘ஸர்வதர்மாநிதி'” இதி. அயமபி’ஸர்வார்தாந் விபரீதாஂஷ்ச’ [18.32] இத்யஸ்யோதாஹரணவிஷேஷஃ? கர்மயோகநிஷ்டாயாஃ பரிதக்த்வேந பக்தியோகநிஷ்டாயாஃ ப்ரதர்ஷிதத்வாதத்ரைவ’ஷரணஂ வ்ரஜ’ இதி கண்டோக்திதர்ஷநேந பூர்வத்ர ததுபஸஂஹாரவாசோயுக்தேரஸங்கதத்வாத்.

யச்சாத்ர’மாமேகஂ ஸர்வாத்மாநஂ ஸமஂ ஸர்வபூதஸ்தமீஷ்வரமஹமேவேத்யேவமேகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ; ந மத்தோந்யதஸ்தீத்யவதாரய’ இத்யுக்தம்; அத்ர தாவந்ந ஷப்தஸ்யைவஂ ஷக்திஃ; ந ச ததுபரோதேந லாக்ஷணிகார்தஸ்வீகாரே ஹேதுஂ பஷ்யாமஃ? ப்ரத்யுத’அஹஂ த்வா ஸர்வாபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி’ இத்யாதிஸ்வாரஸ்யாத்ராகவவிபீஷணாதிவச்சரண்யஷரணாகதயோர்கோப்தரித்வரக்ஷிதவ்யத்வலக்ஷணோ பேதஃ ப்ரதீயதே. ஷாஸ்த்ராந்தராணி சைததவிரோதேந பூர்வமேவ ஸ்தாபிதாநி. யச்சாத்ர’ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய’ இத்யநேந ஸர்வகர்மஸ்வரூபஸந்ந்யாஸவிதிஃ’ இதி? இதமப்யத்யாயாரம்போக்ததாமஸத்யாகஸ்வீகரணம். ஏதந்நிராகரணாயைவ ஸாத்த்விகஸ்த்யாகோத்ர பாஷ்யே (ரா.) தர்ஷிதஃ. நநு கர்மாதிகரிதேஷ்வேவாயஂ ஸாத்த்விகராஜஸதாமஸரூபஸ்த்யாகவிகல்பஃ? ஸர்வகர்மஸந்ந்யாஸிநாஂ தத்த்வவிதாஂ மோஹதுஃகமூலத்யாகாஸம்பவாத்; ஸாத்த்விகத்யாகோபி கர்மநிஷ்டமதிகரித்யைவோச்யத இதி தத்ரைவாஸ்மாபிர்வாக்யாதமிதி சேத்? ததஸத்; ஸாமாந்யதஸ்த்யாகஸந்ந்யாஸரூபவிஷயத்வாத்ப்ரஷ்நஸ்யோத்தரஸ்யாபி ஸாமாந்யவிஷயத்வஂ ப்ரதீயதே? ஜ்ஞாநநிஷ்டாநாமபி நித்யநைமித்திககர்மஸ்வரூபபரித்யாகஸ்ய ப்ராகேவ தூஷிதத்வாச்ச. யச்சாநுகீதாயாமுச்யதே — ‘நைவ தர்மீ ந சாதர்மீ ந சாபி ஹி ஷுபாஷுபீ. யஃ ஸ்யாதேகாஸநே லீநஸ்தூஷ்ணீஂ கிஞ்சிதசிந்தயந்’ [4.7+ம.பா.13.ப.] இதி?’ஜ்ஞாநஂ ஸந்ந்யாஸலக்ஷணம்’ (ஸந்ந்யாஸமித்யேகே) [34.12] இத்யாதி ச.

யச்ச ஷ்ரீமதி’பாகவதே’ புராணே — ‘தஸ்மாத்த்வமுத்தவோத்ஸரிஜ்ய சோதநாஂ ப்ரதிசோதநாம். ப்ரவரித்திஂ ச நிவரித்திஂ ச ஷ்ரோதவ்யஂ ஷ்ருதமேவ ச৷৷மாமேகமேவ ஷரணமாத்மாநஂ ஸர்வதேஹிநாம். யாஹி ஸர்வாத்மபாவேந யாஸ்யஸி ஹ்யகுதோபயம்’ (மயாஸ்யா ஹ்யகுதோபயஃ) [11.12.14;15] இதி. யச்சாந்யத்ர’த்யஜ தர்மமதர்மஂ ச த்யஜ ஸத்யாநரிதே அபி. உபே ஸத்யாநரிதே த்யக்த்வா யேந த்யஜஸி தத்த்யஜ’ [ம.பா.12.329.40+ஸந்ந்யாஸோ.2.12] இதி. ஏவமீதரிஷாநி வசநாநி ஸாத்த்விகத்யாகோக்தப்ரக்ரியயைவ நேதவ்யாநி. ஸமாதிதஷாதத்பரேஷு து வசநேஷு ந கஷ்சித்விரோதஃ.’த்யஜ தர்மமஸங்கல்பாததர்மஂ சாப்யஹிஂஸயா. உபே ஸத்யாநரிதே புத்த்யா புத்திஂ பரமநிஷ்சயாத்’ [ம.பா.12.329.40] இத்யாதிஷு ச ஸாத்த்விக ஏவ தர்மத்யாகஸ்தத்தத்வசநோக்த இதி ஸுவ்யக்தம்.

‘மாமேகம்’ இத்யத்ர ச நிர்விஷேஷசிந்மாத்ரைக்யாதிவிவக்ஷாஂ ஷ்ரரிண்வந்தோ பாலா அபி பரிஹஸேயுஃ. பாஷ்யோக்தஸ்த்வேகஷப்தார்தோ வசநஸ்வாரஸ்யபூர்வாபரஷாஸ்த்ராந்தரஸங்கதஃ. ஏகஷப்தஷ்சாத்யந்தபரிதக்பூதேஷ்வபி தரிஷ்யதே.’அபேத்யாஹமிமாஂ ஹித்வா ஸஂஷ்ரயிஷ்யே நிராமயம். க்ஷமஂ மம ஸஹாநேந நைகத்வமநயா ஸஹ’ [ ] இதி. ததா’க்வ தே ராமேண ஸஂஸர்கஃ கதஂ ஜாநாஸி லக்ஷ்மணம். வாநராணாஂ நராணாஂ ச கதமாஸீத்ஸமாகமஃ’ [வா.ரா.5.35.2] இதி ப்ரஷ்நே’ராமஸுக்ரீவயோரைக்யஂ தேவ்யேவஂ ஸமஜாயத’ [வா.ரா.5.35.51] இத்யாதிஷு. யா து’ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய’ இத்யத்ர விரோதிதர்மமாத்ரத்யாகவிஷயத்வேந யாதவப்ரகாஷாதீநாஂ யோஜநா; ந தத்ரார்தவிவாதஃ. ஸர்வதர்மாநவஷ்யகரணீயாநபி பரித்யஜ்யேதி ஸ்துதிரூபயோஜநா து,அபிஷப்தாத்யாஹாராதிபிரயுக்தா. அநியததர்மபரித்யாகோத்ர விவக்ஷித இதி’நாராயணார்யவ்யாக்யாயாமபி’ நாநுஷ்டாநவிரோதஃ.அபிசாத்ராதிதஃ ப்ரபரிதி ஸம்மரிஷாமஃ — ப்ரதமே தாவதத்யாயேர்ஜுநஸ்யாஸ்தாநஸ்நேஹகாருண்யாதிபிஃ ஷாஸ்த்ரோல்லங்கநப்ரஸங்கேப்ஸுநோபக்ஷிப்தபூர்வபக்ஷபுத்திப்ரஷமநாய த்விதீயேநாத்யாத்மஷாஸ்த்ரமவதாரிதமித்யேதாவதி ஸர்வேஷாமவிவாதஃ.

த்விதீயாத்யாயோக்தஸ்ய யோகாதேரபி பகவாநேவாராத்ய இத்யத்ராபி ந விப்ரதிபத்திஃ. வ்ரீஹ்யாதிவிஷயைஃ ப்ரோக்ஷணாவகாதாதிஷாஸ்த்ரார்தைரபி ஹி ஸ ஏவாராத்யதே. ஸ து தத்ர ந ஸாக்ஷாத்விஷய இதி ப்ரகரணாதிபலாத்? ஸாக்ஷாத்பகவத்யோகிநஷ்ச’யோகிநாமபி ஸர்வேஷாஂ மத்கதேநாந்தராத்மநா’ [6.47] இத்யாதி ப்ரஸ்துத்ய ப்ரதிபாதயிஷ்யமாணத்வாச்ச ஸமர்திதம்.

தரிதீயே யோகாக்யோபாயாஂஷபூதயோஃ க்ரியாயோகபுத்தியோகயோஃ விமர்ஷ இத்யேததபி’ஜ்ஞாநயோகேந ஸாங்க்யாநாஂ கர்மயோகேந யோகிநாம்’ [3.3] இத்யதிகாரிபேதவர்ணநேந நிரஸ்தம். ந ச’தூரேண ஹ்யவரஂ கர்ம’ [2.49] இதி ப்ரதிபாதநாத்துல்யகக்ஷ்யத்வாநுபபத்திரிதி வாச்யஂ? தஸ்ய தத்ப்ரகரணநிந்த்யகாம்யகர்மவிஷயத்வஸ்தாபநாத்.’யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாத்’ [3.17] இத்யாதிஷ்லோகத்வயே தரிஷ்டாநுஷ்ரவிகவிஷயவிதரிஷ்ணஸ்ய பரமாத்மைகரதேஃ புருஷஸ்ய கரித்யாநுஷ்டாநே ப்ரயோஜநாபாவோகரித்யகரணே ப்ரத்யவாயாபாவஷ்ச ப்ரதிபாத்யத இதி யதுச்யதே? ததப்யயுக்தஂ? “நாவிரதோ துஷ்சரிதாத்” [கடோ.2.23] இத்யாதிவிரோதோபபாதநாத்? தத ஏவ’ஹத்வாபி ஸ இமா ఁல்லோகாந்’ [18.17] இத்யாதேரபி வக்ஷ்யமாணஸ்யாத்ரோதாஹரிதஸ்யாந்யவிஷயத்வஸ்தாபநாத். அத சேத்ஸமாதிதஷாயாஂ கர்தவ்யாந்தராபாவோஸ்மிந் ஷ்லோகத்வயே விவக்ஷித இத்யபிப்ராயஃ? ததா து முக்ததஷாயாமிவ விரோதாபாவாதப்யநுஜாநீமஃ. உக்தஂ ச ஸமாதிதஷாவிஷயத்வஂ ஷஷ்டே தைரேவ. ததாஹி — ‘யஂ ஸந்ந்யாஸ இதி ப்ராஹுர்யோகஂ தஂ வித்தி பாண்டவ!’ [6.2] இதி ஷ்லோகே’ஸமாதிவேலாயாமேவ கர்மஸந்ந்யாஸஃ கார்யஃ? நாந்யதேதி யாவத்’ இத்யுக்தம்.’ஆருருக்ஷோர்முநேர்யோகம்’ [6.3] இத்யத்ர சைவஂ வ்யஞ்ஜிதஂ — ‘யஸ்ய வஷிநோ யோகேந ஸகலகர்மகாலோ வ்யாப்தஃ? தஸ்ய கர்மபரித்யாகோ யுக்தஃ? நாந்யஸ்ய’ இதி. ஏததேவ தரிதீயசதுர்தபஞ்சமேஷ்வபி பகவதா ப்ரதிபாதிதமித்யநுஸந்தாதவ்யம். தரிதீயே தாவத்’யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாத்’ இத்யத்ர? சதுர்தேபி’யோகஸந்ந்யஸ்தகர்மாணம்’ [4.41] இத்யத்ர? பஞ்சமே ச’ஸர்வகர்மாணி மநஸா ஸந்ந்யஸ்யாஸ்தே’ [5.13] இத்யத்ர? தேநாத்மரதீநாஂ வஷிநாஂ யோகாரூடாநாமேவ கர்மஸந்ந்யாஸோ யுக்தஃ; தேஷாமபி லோகவிக்யாதாநாஂ ஸர்வலோகாதர்ஷபூதாநாஂ விதுஷாமாத்மாநுக்ரஹாபாவேபி லோகாநுக்ரஹார்தஂ கர்மயோக ஏவ யுக்த இதி பகவதபிப்ராயோ க்ராஹ்ய இதி நிகமிதம். யத்புநர்நிஷித்தாநுஷ்டாநே ப்ரத்யவாயாபாவாத்ததகரணே ப்ரயோஜநஂ நாஸ்தீதி? ஏதத்து தஸ்யாமவஸ்தாயாம் அப்ரஸக்தோபந்யாஸஃ.

யத்து’கர்மணைவ ஹி ஸஂஸித்திமாஸ்திதா ஜநகாதயஃ’ [3.20] இத்யத்ர ராஜ்ஞாமுபந்யாஸஸ்தத்வரித்தாந்தாநாமேவ லோகே ப்ரஸித்தத்வாதிதி? அத்ராயமேவ பாவ உசிதஃ. யத்த்வநந்தரஂ பக்ஷாந்தரமுக்தம்’ஏவஂ பரம்பராப்ராப்தமிமஂ ராஜர்ஷயோ விதுஃ’ [4.2] இதி லிங்காத்ராஜ்ஞாமேவாயஂ யோகிநாஂ கர்மாபரித்யாகோபதேஷஃ? நாந்யேஷாம்’ இதி? தந்மந்தம்? அந்யேஷாமபி கர்மஸ்வரூபாபரித்யாகஸ்ய ஸர்வத்ர ஸுஸ்பஷ்டத்வாத்; அத ஏவ ஹி சதுர்தே ஸ்வயமேவோக்தம். இஹ கேசித்’ராஜர்ஷயோ விதுஃ’ இத்யபிதாநாத்பூர்வஸ்மிந்நத்யாயே நிதர்ஷநார்தஂ ஜநகோபந்யாஸாத்? நவமேத்யாயே’ராஜவித்யா ராஜகுஹ்யம்’ [9.2] இதி வக்ஷ்யமாணத்வாச்ச ராஜ்ஞாமேவாஸ்மிந் பகவதுபதிஷ்டே யோகேதிகாரஃ? நாந்யேஷாமிதி மந்யந்தே; ததயுக்தஂ? நவமேத்யாயே’ஸ்த்ரியோ வைஷ்யாஸ்ததா ஷூத்ராஸ்தேபி யாந்தி பராஂ கதிம்’ [9.32] இதி ஸர்வாதிகாரஸ்ய வக்ஷ்யமாணத்வாத். தஸ்மாத்ப்ரதர்ஷநார்தஂ ராஜ்ஞாஂ ப்ரவரித்திவிஷேஷாத்யுபந்யாஸஃ? நாந்யதேத்யப்யுபகந்தவ்யமிதி.

யத்து பஞ்சமே’ஸந்ந்யாஸஃ கர்மயோகஷ்ச நிஷ்ஷ்ரேயஸகராவுபௌ’ [5.2] இத்யுக்தஸந்ந்யாஸகர்மயோகாப்யாமநந்தரஂ’ஸாங்க்யயோகௌ பரிதக்பாலாஃ’ [5.4] இத்யாத்யுக்தஸாங்க்யயோகயோரர்தாந்தரத்வோபபாதநஂ? ததபி மந்தஂ?’ஜ்ஞாநயோகேந ஸாங்க்யாநாஂ கர்மயோகேந யோகிநாம்’ [3.3] இதி ப்ராகுக்தப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத். ந ச ப்ரஸித்திவிரோதஃ? அஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரே தயோரேவமேவ ப்ரஸித்தேஃ. ந ச’நிஷ்ஷ்ரேயஸகராவுபௌ’ இத்யுக்தேந புநருக்திஃ? ஸங்க்ரஹவிஸ்தரரூபத்வாதிநா தத்பரிஹாராத்? ஸர்வத்ர சைவஂ ஸர்வைரப்யுபகமாத். யதபி’பண்டிதாஃ ஸமதர்ஷிநஃ’ [5.18] இத்யத்ர ஸர்வத்ராஹிஂஸ்யதாபுத்திரநுக்ராஹ்யதாபுத்திஃ ஸர்வேஷாஂ,பூதாநாமீஷ்வராநுக்ராஹ்யதாபுத்திரீஷ்வரவிபூதித்வபுத்திஷ்ச ஸமதர்ஷநமபிப்ரேதமிதி? தாவதி ந விவாதஃ. யத்து தத்ராநந்தரமுக்தஂ’ந புநர்ஹிஂஸாநுக்ரஹேஷு பலஸாம்யபுத்திஃ ப்ராஹ்மண்யாதிவிஷேஷதிரஸ்காரோ வா. குத ஏதத் ஷாஸ்த்ராந்தராநுஸாராத்ப்ரமாணாந்தராநுஸாராச்ச’ இதி? அயமப்யாத்மவ்யதிரிக்தமித்யாத்வாதிவாதிநாஂ மதஸ்யோபாலம்பஃ? ந புநஃ ஸ்வதஃ பரஸ்பரஸமாநாநாஂ ஆத்மநாமௌபாதிகஸத்யவைஷம்யவாதிமதஸ்ய? விஷமதேஹாநாமபி ஸ்வரூபஸாம்யதர்ஷநே ஷாஸ்த்ராந்தரப்ரமாணாந்தரவிரோதாபாவாத்? ப்ரத்யுத தத்ஸஂவாதாச்சேதி.

ஷஷ்டோக்தயோகஸ்ய விஷயவிஷேஷாதிகஂ தத்ரைவ ஸுஸ்பஷ்டமுபபாதிதம். துரபஹ்நவஂ ச தைரபி யோகிநாஂ வைவித்யம். அத ஏவ ஹி’யோகிநாமபி ஸர்வேஷாம்’ [6.47] இதி ஷ்லோகே வ்யாசக்யுஃ’யோகிநஷ்சித்தாலம்பநவைசித்ர்யாத்பஹுவிதாஃ. தேஷு மய்யர்பிதசித்தோ மாமேவ ஷ்ரத்தயா பஜதே? ஸ மே யுக்ததமோ மத இதி ஹ்யாஹ’ இதி. யோஸ்மாபிரிஹ ஸங்க்ஷேபவிஸ்தராப்யாமுபந்யஸ்தோ யோகஃ? ஸ ஸர்வேப்யோ யோகேப்யஃ ஷ்ரேஷ்டதமோ மத இதி ச.’ஷப்தப்ரஹ்மாதிவர்ததே’ [6.44] இத்யேததபி த்ரிவர்காதிலங்கநவிஷயமேவாப்யுபகந்தவ்யம். அத்ர வேதத்வாரா தத்பலவிவக்ஷாயாஂ லக்ஷிதலக்ஷணாஸங்கோசாதிர்மஹாந் க்லேஷஃ. பாஷ்யோக்தப்ரக்ரியா து ஷ்ரரிங்கக்ராஹிகயா விவக்ஷிதஂ வக்தீதி விஷேஷஃ.’தபஸ்விப்யோதிகோ யோகீ’ [6.46] இதி ஷ்லோகே யதுக்தம் — ‘அத்ர தபஷ்ஷப்தேந வாநப்ரஸ்ததர்மாணாஂ பரிக்ரஹஃ; ஜ்ஞாநஷப்தேந ப்ரஹ்மசாரிதர்மாணாஂ? கர்மஷப்தேந கரிஹஸ்ததர்மாணாம்’ இதி? அயஂ விபாகோ நிர்மூலஃ; ஸர்வேஷ்வாஷ்ரமேஷு ஸ்வாஷ்ரமாவிரோதிநாஂ தபோஜ்ஞாநகர்மணாஂ ஸம்பவாத்யதாஷ்ருதவிரோதாபாவாத்வாநப்ரஸ்தாதிலக்ஷணாயாஃ ப்ரயோஜநாபாவாச்ச.

ஸப்தமோக்தசேதநாசேதநரூபப்ரகரிதித்வயஸ்யாபி ப்ரஹ்மஸ்வரூபாதத்யந்தபேதோஸ்மாபிஸ்தத்ரதத்ர ஸமர்திதஃ. அபரப்ரகரிதேரஷ்டதாவிபாகஷ்ச யதாஷ்ருத ஏவோபபந்ந இதி ஸ்தாபிதம். யச்ச’ரஸோஹமப்ஸு’ [7.8] இத்யாதிஸாமாநாதிகரண்யநிர்வாஹாயோக்தஂ’ஸமஸ்தகல்யாணகுணஸமஷ்டிவிக்ரஹோஹம்? அதோ மதஂஷாஃ ஸர்வே ஸர்வத்ர கல்யாணகுணா இத்யபிப்ராயேணாஹ’ இதி; தத்ர தாவத்ராஸிதகல்யாணகுணஸமஷ்டிர்ந பகவத்ஸ்வரூபஂ? நசாப்ராகரிதஸ்ய விக்ரஹஸ்ய ப்ராகரிதரஸாதிமயத்வம்; அதஃ பரிஷேஷாத்ரஸாதீநாமேவ விக்ரஹத்வமுக்தஂ ஸ்யாத்; தத்ர ஸமஷ்டிவ்யஷ்டிபாவேநாஂஷத்வோக்திர்நிஷ்பலா. தஸ்மாத்ததுத்பத்திதாததீந்யாதிபிரேவ ஸாமாநாதிகரண்யகமநிகா ஸமீசீநா. பேதாபேதநயேந கல்யாணகுணதாதாத்ம்யவிவக்ஷாயாமகல்யாணைரபி ஸர்வாத்மநஸ்தஸ்ய தாதாத்ம்யாத் ஸமஸ்தஹேயாஸ்பதத்வாதிதோஷப்ரஸங்கஃ. ஏவமுத்தரேஷ்வபி ஸாமாநாதிகரண்யேஷு பாவ்யம்.

அஷ்டமே ச’கிஂ தத்ப்ரஹ்ம’ [8.1] இத்யாதிப்ரஷ்நாநாமேகாதிகாரிவேத்யவிஷயத்வஂ தத்ரைவாஸ்மாபிர்நிராகரிதம். ப்ரஹ்மாயுர்திவஸகல்பநா பௌருஷாஹோராத்ரகல்பநாமூலமஹாகல்பப்ரக்ரியோபந்யாஸஷ்ச ஸ்மரித்யந்தராநுஸாரேணாஸ்மாபிரப்யப்யுபகமாத்திரண்யகர்பதிவஸாவஸாநே மஹாப்ரலயவாதிநாமயமுபாலம்பஃ.’யத்கத்வா (யஂ ப்ராப்ய) ந நிவர்தந்தே தத்தாம பரமஂ மம’ [15.6] இத்யஸ்ய பரமவ்யோமவிஷயதாயாஂ ஸித்தாந்தவிரோதாபாவேப்யத்ர பரிஷுத்தாத்மவிஷயத்வே யுக்தயஸ்தத்ரைவாவஸ்தாபிதாஃ. யத்புநஃ’அக்நிர்ஜ்யோதிஃ’ [8.24]’தூமோ ராத்ரிஃ’ [8.25] இத்யத்ராக்நிதூமஷப்தாப்யாமஹோராத்ரைகதேஷபூதஃ காலவிஷேஷோ லக்ஷ்யத இதி; ததஸத்? தத்தச்சப்தைரத்ர தேவயாநபிதரியாநாக்யகதித்வயப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்?’நைதே ஸரிதீ’ [8.27] இதி நிகமநாத்?’யத்ர காலே’ [8.23] இத்யுபக்ரமஸ்தகாலஷப்தஸ்ய காலாபிமாநிதேவதாதிவாஹிகபூயஸ்த்வவிவக்ஷயா ஸ்தாபிதத்வாச்ச. அதஃ’உதகயநபூர்வபக்ஷாஹஃபூர்வாஹ்ணஸந்நிபாதே ப்ரஹ்மவித்பிர்யோகிபிரபுநராவரித்தயே ப்ரயாதவ்யம்’ இதி நியமநமஷக்யம். தக்ஷிணாயநாபரபக்ஷாபராஹ்ணராத்ரிஷு ப்ரயாதாநாஂ யோகிநாஂ சாந்த்ரமஸஜ்யோதிஃ ப்ராப்ய புநராவரித்திப்ரதிபாதநமுத்தரேண ஷ்லோகேந கரிதமித்யப்யஸத்’நிஷி நேதி சேந்ந ஸம்பந்தஸ்ய யாவத்தேஹபாவித்வாத்தர்ஷயதி ச’ [ப்ர.ஸூ.4.2.19]’அதஷ்சாயநேபி தக்ஷிணே’ [ப்ர.ஸூ.4.2.20] இத்யதிகரணாப்யாஂ தக்ஷிணாயநராத்ரிமரிதஸ்யாபி யோகிநஸ்தைத்திரீயோக்தப்ரக்ரியயா சந்த்ரஸாயுஜ்யபூர்வகஂ பரப்ரஹ்மப்ராப்த்யபுநராவரித்த்யோஃ ஸமர்திதத்வேநாஸ்ய ஷ்லோகஸ்ய ஸாக்ஷாத் யோகிவ்யதிரிக்ததூமாதிமார்கோசிதாதிகாரிவிஷயத்வவ்யவஸ்தாபநாத். யச்ச கதஂ புநரக்நிஜ்யோதிர்தூமஷப்தயோர்யதோக்தகாலவிஷேஷபரத்வமவகம்யதே இதி பரிசோதநாபூர்வகமுக்தஂ? ஷ்ருதிஷு ச ஸ்மரிதிஷு ச ஸமஸ்தாஸூதகயநபூர்வபக்ஷாஹஃபூர்வாஹ்ணாநாஂ ஸாமாந்யதோ தைவகர்மாங்கத்வோபதேஷாத்ப்ரயாணகாலாநுஸ்மரணஸ்யாபி தைவத்வாவிஷேஷாத் ஷாஸ்த்ராந்தரேஷ்வநயோர்தைவகர்மத்வேந தக்ஷிணாயநாதிஷு வர்ஜநப்ரஸங்காத் இதி.

யத்புநஃ’அஸமாஹிதசித்தாநாமபி ஸுகரஂ ஸுகாவகமஂ க்ஷிப்ரஂ பலஂ ப்ரதி பகவத்ப்ரபத்திப்ரகாரஂ வக்துஂ பகவாநுவாச’ இதி நவமாரம்பே வ்யாக்யாதம்? ததபி பூர்வோக்தஜ்ஞாநிஸாத்யாநந்யபஜநஸ்யைவ ப்ரபஞ்சநபரத்வப்ரதீதேரபாகரிதம். யச்ச’ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந சாப்யந்யே’ [9.15] இதி ஷ்லோகே ப்ரகல்பிதஂ’ஸாங்க்யயோகாப்யாஂ ஸமுச்சிதாப்யாமுபாஸநமேகத்வேந உபாஸநஂ? விகல்பிதாப்யாமுபாஸநஂ பரிதக்த்வேநோபாஸநஂ? புத்தியோகோ வாத்ர ஜ்ஞாநஷப்தேந விவக்ஷிதஃ தத்ராப்யயமர்தஃ’கேசித்கர்மயோகபுத்தியோகாப்யாஂ ஸமுச்சிதாப்யாமுபாஸதே; கேசித்கேவலேந கர்மயோகேந; அபரே கேவலேந புத்தியோகேநேத்யேவஂ பஹுதோபாஸதே’ இதி. அத்ர ஸாங்க்யயோகாதிப்ரஸஞ்ஜகஂ ந கிஞ்சித்தரிஷ்யதே.’அஹஂ க்ரதுஃ’ [9.16] இத்யாத்யநந்தரவிவரணக்ரந்தாநுஸாரேண ஏகத்வபரிதக்த்வயோருபாஸ்யவிஷயத்வஂ ஸுஸ்பஷ்டம்.’அநந்யாஷ்சிந்தயந்தோ மாம்’ [9.22] இத்யாதௌ து நசாவஷ்யம்பாவிநே யோகக்ஷேமாயாபி மத்பக்தைரேகாந்திபிர்தேவதாந்தராணி தர்மாந்தராணி வாபேக்ஷணீயாநீத்யாதிகஂ ஸர்வமங்கீகரிதமஸ்மாபிஃ.

தஷமே ச’விஸ்தரேணாத்மநோ யோகஂ விபூதிஂ ச’ [18] இத்யத்ர யோகஷப்தஸ்ய பகவத்கர்மயோகவிஷயதயா வ்யாக்யாநமயுக்தம்?’பஷ்ய மே யோகமைஷ்வரம்’ [11.8]’ஏதாஂ விபூதிஂ யோகஂ ச’ [10.7] இத்யாதிப்ரத்யபிஜ்ஞாவிரோதாத்? அநந்தரமஸ்மிந்நத்யாயே தத்விஸ்தராதர்ஷநாச்ச.

‘மத்கர்மகரித்’ [55] இத்யாத்யேகாதஷாத்யாயாந்திமஷ்லோகஸ்ததுத்தரமித்யபி தூரவ்யவதாநாத்தத்ராபி விஸ்தராதர்ஷநாச்ச நிரஸ்தம். விபூதிவிஷேஷாணாஂ கரித்ஸ்நஸ்ய ச ஜகதஃ ஸ்வரூபைகதேஷத்வேநாஂஷதயா ஸாமாநாதிகரண்யவர்ணநமபி ப்ராகுக்தஸதோஷத்வாதிப்ரஸங்கப்ரக்ரியயா பராஸ்தம். ஏவஂ ஷ்ரீவிஷ்வரூபவிக்ரஹஸ்யாவயவத்வேந விஷ்வஸ்ய வர்ணநமபி ப்ராகரிதாப்ராகரிதவிபாகாதவதூதம்.த்வாதஷோக்தஸ்யாக்ஷரோபாஸநஸ்ய பகவதுபாஸநாத்பேதஃ ஸ்வவாக்யஸ்வாரஸ்யபுருஷோத்தமத்வாதிப்ரகரணாந்தரைகரஸ்யாதிபிஃ ஸாதிதஃ. யத்புநஃ — பேதவ்யபதேஷாஸ்து கதஞ்சிதவஸ்தாபேதமாஷ்ரித்ய நேதவ்யாஃ; அவஸ்தாபேதஷ்சாத்ர நிர்விஷேஷநிகிலவஸ்துமாத்ரரூபதா? ஆவிர்பூதஸமஸ்தகல்யாணகுணஸமஷ்டிரூபதா ச விவக்ஷிதா — இதி ததேததநேகவிஷயவ்யாகாதவிஸஂஸ்தூலமாகுமாரமபஹாஸ்யம். அந்யத்ர ச தூஷணப்ரபஞ்சநாதிஹோபரம்யதே.

த்ரயோதஷே க்ஷேத்ரஜ்ஞவிஷயே வக்தவ்யஂ ஸர்வஂ பூர்வமேவோக்தம்.’யதஷ்ச தத்’ [13.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. ததாபாடேபி ஜ்ஞாநபராமர்ஷோஸ்வரஸஃ. க்ஷேத்ரஸ்ய நித்யத்வேநாஹேதுகத்வாத்தேதுர்ந நிர்திஷ்ட இத்யுக்தமிதி சேத்? ஸத்யமுக்தஂ? துருக்தஂ து தத்?’மஹாபூதாந்யஹங்காரஃ’ [13.6] இத்யாதிநா வக்ஷ்யமாணஸ்ய க்ஷேத்ரஸ்யாவ்யக்தவ்யதிரிக்தஸ்ய ஸமஸ்தஸ்யாநித்யத்வஸம்ப்ரதிபத்தேஃ?’தஸ்மாதவ்யக்தமுத்பந்நஂ த்ரிகுணஂ த்விஜஸத்தம!. அவ்யக்தஂ புருஷே ப்ரஹ்மந்நிஷ்கலே ஸம்ப்ரலீயதே’ [வி.பு.] இத்யாதிபிர்நித்யஸ்யாப்யவ்யக்தஸ்த பரப்ரஹ்மண்யேகீபாவபரிதக்பாவவசநாச்ச. யச்ச’ப்ரஹ்மஸூத்ரபதைஷ்சைவ’ [13.5] இத்யத்ரோக்தஂ — ‘க்ஷேத்ராதிதத்த்வவ்யவஸ்தாபநபராணி பஞ்சஷிகாதிப்ரணீதாநி ஸூத்ரபதாநி’ இதி? ததப்யநாதேஷிகஂ? பஞ்சஷிகாதிக்ரந்தே ப்ரஹ்மஸூத்ரப்ரஸித்த்யபாவாத். யத்து’மத்பக்த ஏதத்விஜ்ஞாய மத்பாவாயோபபத்யதே’ [13.19] இதி நிகமநாத்பகவாநேவ’ஜ்ஞேயஂ யத்தத் ப்ரவக்ஷ்யாமி’ [13.13] இத்யத்ர ஜ்ஞேயத்வேநோக்த இதி; தந்ந?’இதி க்ஷேத்ரஂ ததா ஜ்ஞாநஂ ஜ்ஞேயஂ சோக்தஂ ஸமாஸதஃ’ [13.19] இதி நிகமிதாநாஂ த்ரயாணாமேதச்சப்தேநாநுவாதாத்? தத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞஜ்ஞாநவத்கர்மவஷ்யக்ஷேத்ரஜ்ஞஜ்ஞாநஸ்யாபி மோக்ஷோபயோகித்வோபபத்தேஃ? க்ஷேத்ராதிஜ்ஞாநரூபஸ்யாபி ஷாஸ்த்ரார்தஸ்ய ஸர்வப்ரஷாஸிதுர்பகவதஃ ஸமாராதநரூபத்வேந’மதபக்த ஏதத்விஜ்ஞாய’ [13.19] இத்யநேந விரோதாபாவாச்ச.

யதபி சதுர்தஷே’மம யோநிர்மஹத்ப்ரஹ்ம தஸ்மிந் கர்பஂ ததாம்யஹம்’ [14.3] இத்யத்ர பராவரப்ரகரித்யோர்ஜீவாவ்யக்தஸஂஜ்ஞயோரஂஷோமிலிதோ கர்ப இத்யுக்தஂ? தத்ர ப்ரஹ்மஷப்தேநாவ்யக்தஸ்ய நிர்திஷ்டத்வாத்தத்ர ததஂஷாதாநவசநஸ்ய ப்ரயோஜநாபாவாத்?’க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞஸஂயோகாத்’ [13.27] இத்யுக்தஸ்ய சாத்ர ப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்? கர்பஷப்தேந சேதநவிவக்ஷைவ யுக்தா.’ஸர்வத்வாரேஷு தேஹேஸ்மிந் ப்ரகாஷ உபஜாயதே. ஜ்ஞாநஂ யதா ததா வித்யாத்விவரித்தஂ ஸத்த்வமித்யுத’ [14.11] இதி ஷ்லோகே ப்ரகாஷஜ்ஞாநஷப்தயோஃ பாஹ்யாந்தரேந்த்ரியவரித்திவிஷயதயா வ்யவஸ்தாபநமஷக்யஂ? விபரிவர்தேபி விரோதபாவாத்வக்ஷ்யமாணராஜஸதாமஸஜ்ஞாநவ்யவச்சேதார்தஂ ப்ரகாஷஷப்தப்ரயோகோபபத்தேஷ்ச. ரஜஃகார்யஷ்லோகே லோபப்ரவரித்திர்லோபோத்பவ இதி ஸமஸ்ததயா வ்யாக்யாநமயுக்தஂ? ததாநத்யயநாத்?’அப்ரகாஷோப்ரவரித்திஷ்ச’ [14.13] இதி தமஃகார்யஷ்லோகே ஸத்த்வகார்யப்ரகாஷநிஷேதவத்ரஜஃகார்யப்ரவரித்திநிஷேதஸ்யாபி பரிதகுபந்யாஸாத்தத்ப்ரதியோகிதயா ப்ரவரித்தேரிஹ பரிதங்நிர்தேஷோபபத்தேஃ?’ஆரம்பஃ கர்மணாம்’ [14.12] இத்யஸ்ய து கோபலீவர்தந்யாயேந நிர்வாஹாத்.

பஞ்சதஷேபி’ப்ரபத்யேயதஃ ப்ரவரித்திஃ’ [15.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. யதபி’மமைவாஂஷோ ப்ரவரித்திஃ’ [15.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. யதபி’மைவாஂஷோ ஜீவலோகே ஜீவபூதஃ ஸநாதநஃ’ [15.7] இத்யத்ர ஸஂஸாரிவ்யதிரிக்தஃ ஸர்வேஷ்வரஸ்யைவ கஷ்சிதஂஷோ ஜீவஷப்தார்ததயா ப்ரதமஂ வ்யாக்யாயி; தத்ர யத்யபி அர்தவிரோதோ நாஸ்தி? ததாபி விபூதிப்ரகரணமத்யபாடாதந்தர்யாமிணஸ்து’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டஃ’ [15.15] இத்யநந்தரமேவ வக்ஷ்யமாணத்வாத்? பரமாத்மாஂஷவிஷேஷே ச ஜீவஷப்தஸ்ய ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷாபாவாத் மாநவாதிஷாஸ்த்ராந்தரப்ரஸித்தேரபி’ஜீவபூதாஂ மஹாபாஹோ!’ [7.5] இதி ஸ்வஷாஸ்த்ரப்ரஸித்தேர்பலவத்த்வேந ஸ்வீகர்துமுசிதத்வாத்’விஷயாநுபஸேவதே’ [15.9] இத்யத்ர ச ப்ரதிகூலோதாஸீநபோகேப்யஃ ஸங்கோசஸ்ய க்லிஷ்டத்வாதுத்க்ரமணாத்யுக்தேஃ? ஹரிதயவ்யாப்தேரந்தர்யாமிணஃ ஸ்வாரஸ்யாதிந்த்ரியாதிஷ்டாநேஷ்வரஷப்தாதேஷ்ச தத்தந்நியந்தரி ஸஂஸாரிண்யப்யுபபத்தேஃ?’ஆத்மந்யவஸ்திதம்’ [15.11] இத்யத்ர சாத்மஷப்தஸ்ய நாநார்தஸ்ய ப்ரகரணோசிதார்தபரிக்ரஹோபபத்தேஃ? பவதுக்தா த்விதீயைவ யோஜநா பாஷ்யகரிதபிமதா ஸமீசீநேதி மந்யாமஹே.’வேதைஷ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்யஃ’ [15.15] இத்யாதௌ வேதவேதாந்தஷப்தயோர்வக்தவ்யஂ ப்ராகேவோக்தம்.’கூடஸ்தோக்ஷரஃ’ [15.16] இத்யஸ்ய ஜீவபூதபரப்ரகரிதிவ்யதிரிக்தே முக்தே வரித்திஷ்ச ஸாதுதரா.

யத்து ஷோடஷே ப்ரோக்தஂ — ப்ரகாராந்தரேணார்ஜுநஸ்ய ஷோகமபநேதுஂ தேவப்ரகரிதீநாஂ ரூபஂ; தேஷாஂ பரமகல்யாணப்ரத்யாஸக்தேரர்ஜுநஸ்ய தைவப்ரகரிதித்வமாஸுரப்ரகரிதீநாஂ ரூபஂ? தந்நிமித்ததா ச ஸகலஸ்யாநர்தஜாதஸ்யோக்தம் — இதி. ததயுக்தஂ? ஷாஸ்த்ராரம்பேர்ஜுநஸ்ய ஸ்வப்ரகரித்யநிர்தாரணமூலஷோகப்ரஸங்காபாவாத்? அத்ர தத்ப்ரஸங்கே ததபநோதநஸ்யாபி ப்ராஸங்கிகஸ்ய யுக்தத்வாத்; அதஃ’தஸ்மாச்சாஸ்த்ரஂ ப்ரமாணஂ தே கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ’ [16.24] இதி நிகமநாநுஸாரேண பகவத்யாமுநேயோக்தப்ரக்ரியயா ஷாஸ்த்ரவஷ்யதைவாத்யாயப்ரதாநார்தஃ.

ஸப்ததஷே ஷ்ரத்தாத்ரைவித்யஂ ஷாஸ்த்ரீயேதரவிஷயமித்யயுக்தம்; அநந்தரம்?’அஷாஸ்த்ரவிஹிதம்’ [17.5] இதி பரிதகபிதாநாத். ந ச தத்ர ஷ்ரத்தாத்ரைவித்யமபி ஸமுச்சேதுஂ ஷக்யஂ? ததநுக்தேஸ்தத்க்லரிப்த்யநுபபத்தேஷ்ச.’ தத்ஸதிதி நிர்தேஷஃ’ [17.23] இத்யத்ர முமுக்ஷூணாஂ யஜ்ஞாதிஷு கிஞ்சிதங்கஂ தேஷாஂ வீர்யாதிஷயார்தமுபதிஷ்யத இத்யயுக்தம்? அமுமுக்ஷூணாமபி ததவிரோதாத்விஷேஷகாபாவாச்ச. அதோ’லக்ஷணஂ ஷாஸ்த்ரஸித்தஸ்ய த்ரிதா’ [கீ.ஸஂ.21] இத்யயமேவார்த உசிதஃ. அஷ்டாதஷே த்யாகஸ்வரூபாதிவிவேகே நாதீவ விரோதஃ? சரமஷ்லோகே வக்தவ்யஂ து ஸர்வஂ ஸக்தமஸ்மாபிஃ. ஏவமந்யேஷ்வபி பூதேஷு பவிஷ்யத்ஸு ச ஷ்ரீமத்கீதாபாஷ்யேஷு பகவத்யாமுநாசார்யபாஷ்யகாரமதாநுஸாரேண திங்மோஹஃ ப்ரஷமயிதவ்யஃ. க்ஷுத்ரஸ்கலிதேஷ்வதூரவிப்ரகரிஷ்டயோஜநாபேதேஷு சோதாஸிதவ்யமித்யலமதிப்ரஸங்கேந.பிஷாச-ரந்திதேவ-குப்த-ஷங்கர-யாதவப்ரகாஷ-பாஸ்கர-நாராயணார்யயஜ்ஞஸ்வாமி-ப்ரபரிதிபிஃ ஸ்வஂ ஸ்வஂ மதமாஸ்திதைஃ பரஷ்ஷதைர்பாஷ்யகரித்பிஃ அஸ்மத்ஸித்தாந்ததீர்தகரைஷ்ச பகவத்யாமுநாசார்யபாஷ்யகாராதிபிரவிகீதபரிகரிஹீதோயமத்ர ஸாரார்தஃ — “பகவாநேவ பரஂ தத்த்வம்? அநந்யஷரணைர்யதாதிகாரஂ ததேகாஷ்ரயணஂ பரமதர்மஃ” இதி.

——————–

இத்துடன் கீதா உபதேசம் முற்றுப் பெறுகிறது. இந்தக் கீதா சாஸ்திரத்தைப் படித்தும் அனுஷ்டித்தும்
பயன் அடைய வல்ல அதிகாரி யார் என்னும் கேள்வி எழுகிறது. அதற்கு விடை வருகிறது :

67. இதம் தே நாதபஸ்காய நாபக்தாய கதாசந
ந சாஸுஸ்ரூஷவே வாச்யம் ந ச மாம் யோऽப்யஸூயதி

தே இதம் கதாசந-உனக்கு (சொல்லப் பட்ட) இதை எப்போதும்,
அதபஸ்காய-தவமிலாதோனுக்கும்,
அபக்தாய ச-பக்தியில்லாதோனுக்கும்,
அஸுஸ்ரூஷவே-கேட்க விரும்பாதோனுக்கும்,
ய: மாம் அப்யஸூயதி-என்பால் பொறாமையுடையோனுக்கும்,
ந வாச்யம்-சொல்லாதே.

இதை எப்போதும் தவமிலாதோனுக்கும், பக்தியில்லாதோனுக்கும், கேட்க விரும்பாதோனுக்கும் என்பால்
பொறாமையுடையோனுக்கும் சொல்லாதே.

வாழ்க்கைத் தத்துவங்கள் அனைத்தும் அடங்கப் பெற்றது பகவத்கீதை. அதை முறையாக எல்லார்க்கும் எடுத்து
வழங்க வேண்டுமென்பதே பகவானது கருத்து. இந்த அறிவு பரவுமளவு வாழ்க்கை திருந்தியமையும்.
ஆனால் இதை யாருக்குப் புகட்டலாகாது என்கிற எச்சரிக்கையை பகவான் பண்ணுகிறார்.
கண்ணில்லாதவர்க்குச் சித்திரம் பயன்படாதது போன்று தவம் அல்லது நெறியான வாழ்க்கை யில்லாதவர்களுக்குக்
கீதோபதேசம் பெரும் பயன் அளிக்காது. வெறும் தவம் மட்டும் போதாது. அது பக்தியோடு கூடியதாயிருக்க வேண்டும்.
பக்தியே தவத்தைத் தூயதாக்குகிறது. பிறகு பக்தியின் அறிகுறியாக சேவை வந்தமைகிறது.
ஈசனிடத்தும் உயிர்களிடத்தும் விருப்பமிருக்குமளவே தொண்டுபுரிய ஒருவன் துணிகிறான்.
தோன்றாத் துணையாயுள்ள ஈசுவர பக்தி பண்ணுகிறவர்களுள் தோற்றத்தில் வந்துள்ள கிருஷ்ணனைச் சாமான்ய மனிதன்
என்று இகழ்பவர் உண்டு. பலவிதச் செருக்கும் தேகாத்ம புத்தியும் உடையவர்கள் அக்காலத்தில் இருந்தது போன்று
எக்காலத்திலும் இருக்கிறார்கள். அப்படி அகங்கரிக்கிறவர்கள் கீதையின் உட்கருத்தை அறிந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.
அத்தகையவர்களுக்கு அதைப் புகட்டுவது பயன்படாது. அசுச்ரூஷவே என்பது கேட்க விருப்பமில்லாதவனுக்கு என்றும் பொருள்படுகிறது.
தன்னைப்பற்றிய பெரிதாக நினைத்துக்கொண்டோ அல்லது வேறு எக்காரணத்தை முன்னிட்டோ இதை
ஊக்கத்தோடு கேட்க மனமில்லாதவனுக்கு இதை உபதேசிக்கலாகாது.

மழைத் தண்ணீர் மேட்டுநிலத்தில் தங்கிநிற்பதில்லை. பள்ளமான இடத்துக்கு ஓடிவந்துவிடுகிறது.
அது போல ஈசுவர கிருபையானது தற்பெருமையும், கர்வமுமுள்ளவர்களுடைய உள்ளத்தில் தங்கிநிற்பதில்லை.
பணிவுள்ளவர்களின் உள்ளத்தில்தான் அது தங்கிநிற்கும்.

৷৷18.67৷৷இதஂ தே பரமஂ குஹ்யஂ ஷாஸ்த்ரஂ மயா ஆக்யாதம் அதபஸ்காய அதப்ததபஸே த்வயா ந வாச்யஂ த்வயி வக்தரி மயி ச அபக்தாய கதாசந ந வாச்யஂ தப்ததபஸே ச அபக்தாய ந வாச்யம் இத்யர்தஃ. ந ச அஷுஷ்ரூஷவே பக்தாய அபி அஷுஷ்ரூஷவே ந வாச்யஂ ந ச மாஂ யஃ அப்யஸூயதி மத்ஸ்வரூபே மதைஷ்வர்யே மத்குணேஷு ச கதிதேஷு யோ தோஷம் ஆவிஷ்கரோதி ந தஸ்மை வாச்யம்? அஸமாநவிபக்திநிர்தேஷஃ தஸ்ய அத்யந்தபரிஹரணீயதாஜ்ஞாபநாய.

৷৷18.67৷৷ஏவஂ ஸ்வோபதேஷேந ப்ரதிஷ்டிததத்த்வஹிதஜ்ஞாநஸ்ய அர்ஜுநஸ்ய கர்தவ்யவிஷேஷோபதேஷவ்யாஜேந ஸம்ப்ரதாயவிதிஸித்த்யதமஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரேநதிகாரிணஸ்தாவத்வ்யநக்தி — ‘இதஂ தே’ இதி ஷ்லோகேந.’இதம்’ இதி ஸாமாந்யேந நிர்திஷ்டஂ பூர்வாபரக்ரந்தஸ்தைஃ பதைர்விவரிணோதி — ‘இத தே பரமஂ குஹ்யஂ ஷாஸ்த்ரஂ மயாக்யாதமிதி’. அத்ர தேஷப்தஃ’இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம்’ [18.63] இதி ஷ்லோகாதாகரிஷ்டஃ; ஷ்லோகஸ்தஸ்ய து தேஷப்தஸ்ய’த்வயேதி’ வ்யாக்ரியா. அதபஸ்கஷப்தேந தபஃப்ராரம்பமாத்ரே கரிதேபி ஷ்ரவணாநதிகாரித்வஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘அதப்ததபஸ’ இதி.’யஸ்ய தேவே பரா பக்திர்யதா தேவே ததா குரௌ’ [ஷ்வே.உ.6.23+ஸுபாலோ.16.2+யோ.ஷி.2.22+ஷாட்யாய.37] இதி ஷ்ருத்யநுஸாரேணாஹ — ‘த்வயி வக்தரி மயி சாபக்தாயேதி’. அபக்தத்வே விஷேஷஸங்கோசகாபாவாத்.’மத்பக்தேஷ்வபிதாஸ்யதி’ [18.68] இத்யநந்தரஂ பக்தாவாதரதர்ஷநாச்ச.

‘கதாசந’ இத்யநேந தபஸி ஸம்யகநுஷ்டிதேபீதி விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘தப்தபஸே சாபக்தாயேதி’. ப்ரத்யேகபரிஹரணீயத்வாய ச நஞ்ப்ரயோகாவரித்திஃ. உத்தரோத்தரதீவ்ரத்வதாத்பர்யேண க்ரமவிஷேஷ இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘பக்தாயாப்யஷுஷ்ரூஷவ’ இதி. அத்ராபி ஸங்கோசஹேத்வபாவாத் பூர்வவத்.’ப்ரப்ரூஹி தஂ ஷ்ரத்ததாநாய மஹ்யம்’ [கடோ.1.1.13] இதி ஷ்ருத்யா ச ஷுஷ்ரூஷாப்ராதாந்யமவகதம்? மாமப்யஸூயதி மஹ்யமப்யஸூயதீத்யர்தஃ.’க்ருததுஹேர்ஷ்யாஸூயார்தாநாஂ யஂ ப்ரதி கோபஃ’ [அஷ்டா.1.4.37] இதி கர்மத்வஸ்யாபி ஸித்தத்வாத் த்விதீயாத்ராநபோதிதா. மாஂ ப்ரத்யஸூயதீத்யுக்தஂ பவதி. விஷயதோ லக்ஷணதஷ்ச அஸூயாஂ வ்யநக்தி’மத்ஸ்வரூப’ இத்யாதிநா.’மாம்’ இதி ஸப்ரகாரபராமர்ஷ இதி பாவஃ.

ப்ரக்ரமாநுரோதேந’நசாப்யஸூயவே’ இதி வக்தவ்யே ப்ரக்ரமபங்கேந விரூபவாக்யகரணஂ கேநாபிப்ராயேணேத்யத்ராஹ — ‘அஸமாநேதி’. “அஸூயகாயாநரிஜவே” [முக்திகோ.1.51]’அஸூயகாய மாஂ மாதாஃ’ [மநுஃ2.114] இத்யாதிபிரஸூயாமாத்ரவதே ப்ரவசநஂ நிஷித்தம். பகவத்யப்யஸூயாவதே து ப்ரவசநமத்யந்தபரிஹரணீயமிதி பாவஃ.’ந ச ৷৷. வாச்யம்’ இத்யநேநாநதிகாரிஷு ப்ரவசநே ப்ரத்யவாயஃ ஸூசிதஃ. அத்ர’மேதாவிநே தபஸ்விநே வா’ இத்யநயோர்விகல்போந்யத்ர தரிஷ்டஃ? பக்தாதேஸ்து ந ததா; அதோ பக்த்யாதிரஹிதாய ந மேதாவிநே நாபி தபஸ்விநே வாச்யம். ஸர்வகுணயோகேபி பகவத்யப்யஸூயாவதே ந வாச்யமித்யுக்தஂ பவதி.

———————

ஈசுவர கைங்கரியமாக கீதா பிரசாரம் செய்பவன் அடையும் நன்மை யாது? விடை வருகிறது:

68. ய இமம் பரமம் குஹ்யம் மத்பக்தேஷ்வபிதாஸ்யதி
பக்திம் மயி பராம் க்ருத்வா மாமேவைஷ்யத்யஸம்ஸய:

ய: மயி பராம் பக்திம் க்ருத்வா-எவன் என்னிடம் உயர்ந்த பக்தி செலுத்தி,
இமம் பரமம் குஹ்யம்-இந்தப் பரம ரகசியத்தை (கீதையை),
மத்பக்தேஷு ய: அபிதாஸ்யதி-என் பக்தர்களிடையே சொல்லுவோனோ,
மாம் ஏவ ஏஷ்யதி-என்னையே எய்துவான்,
அஸம்ஸய:-ஐயமில்லை.

இந்தப் பரம ரகசியத்தை என் பக்தர்களிடையே சொல்லுவோன், என்னிடத்தே பரம பக்தி செலுத்தி
என்னையே எய்துவான். ஐயமில்லை.

மனிதன் பிறர்க்கு எதை எடுத்து மனமுவந்து வழங்குகிறானோ அது அவனுக்குச் சொந்தமாகிறது.
தனக்கென்று எதைப் பிடித்து வைக்கிறானோ அது சொந்தமாவதில்லை. உடலுக்கு இன்றியமையாத ஒன்றை
முதல் சான்றாக எடுத்துக்கொள்வோம். உணவு இல்லாது யாரும் உயிர்வாழ முடியாது.
உணவைத் தனக்கென்று தேடிவைத்துக் கொள்ளுதல் உயிர்களிடத்து அமைந்துள்ள இயல்பு.
ஒருவன் பிறர்க்கு உணவு வழங்கிப் பிறகு தான் உண்கிறான். மற்றொருவன் பிறரைப்பற்றி ஒன்றும் நினையாது
தனக்கென்றே தேடிவைத்து உண்கிறான். இவ் இருவருள் பிறரைப்பற்றி நினைப்பவன் அடைகிற உடல் நலனை மற்றவன் அடையமாட்டான்.
இதை ஒவ்வொருவனும் தன் சொந்த அனுபவத்தில் காணலாம்.

அடுத்தபடியாக அறிவுக்கு உரியது கல்வி. கற்பவர்களுள் நன்கு கற்பவன் யார் என்ற கேள்வி எழுகிறது.
தனக்கு என்று கற்பவனைவிடப் பிறர்க்குப் பயன்படுமாறு புகட்டுதற்குக் கற்பவன் நன்கு கற்கிறான்.
பிறர்க்குப் புகட்டும்பொழுதெல்லாம் தனது அறிவு தெளிவடைகிறது. பிறர்க்கு ஒரு விஷயத்தை விளங்கச் செய்யுமளவு
தனக்கே அது நன்கு விளங்குகிறது. கிணற்றில் நீர் இறைக்குமளவு நீர் ஊறுவதுபோன்று கல்வியைப் புகட்டுமளவு ஒருவனிடத்துக் கல்வி வளர்கிறது.

பகவத் விஷயங்களைப் பக்தர்களிடத்து பக்தி விசுவாசத்தோடு எடுத்தோதுவதே பகவத் சேவையாகிறது.
தன்னை ஓர் ஆசாரியன் என்று அத்தகையவன் அகங்கரிப்பதில்லை. அகங்காரம் கொள்கிறவனுக்கு பக்தி பெருகுவதில்லை.
பகவத் மகிமையானது நல்லார்க்கிடையில் பேசப்பெறுகிறது என்று இன்புறுபவனுக்கு அன்பும் அறிவும் வளர்கின்றன.
அத்தகைய பேச்சாளன் பணிவுடன் செய்யும் பகவத் கைங்கரியமாக அது கருதப்படுகிறது. கடவுளை அடைதலே அதில் விளையும் பயனாகும்.

৷৷18.68৷৷இதஂ பரமஂ குஹ்யஂ மத்பக்தேஷு யஃ அபிதாஸ்யதி? வ்யாக்யாஸ்யதி ஸஃ மயி பரமாஂ பக்திஂ கரித்வா மாம் ஏவ ஏஷ்யதி ந தத்ர ஸஂஷயஃ.

৷৷18.68৷৷அதாதிகாரிவிஷேஷேஷ்வவஷ்யவக்தவ்யத்வஂ தேஷு வசநஸ்யாபவர்காக்யபலபர்யவஸாநஂ சோச்யதே’ய இதம்’ இதி ஷ்லோகேந.’மத்பக்தேஷு’ இத்யநேநைவாதபஸ்கத்வாதிதோஷா தூரோத்ஸாரிதாஃ? ஸ்திதமநஸாஂ தேஷாஂ ததஸம்பவாத்.’ஷ்ராவயேச்சதுரோ வர்ணாந்’ [ம.பா.12.327.48] இத்யேதாவதா ஸர்வேஷு வக்தவ்யம்? தேஷ்வேவ மத்பக்தா ஏவ ஷ்ரவணாதிகாரிண இத்யுக்தஂ பவதி. அத்ர’அபிதாஸ்யதி’ இத்யர்தஷ்ராவணபர்யந்தமித்யாஹ — ‘வ்யாக்யாஸ்யதீதி’. யத்வரித்தவஷாத்’ஸஃ’ இத்யத்யாஹரிதம். யோக்யேஷு வ்யாக்யாநமபி கர்மயோகாதிகோடௌ? பக்தியோகாங்குரே வா நிவிஷ்டஂ பரபக்திஂ ஜநயதீதி’பக்திஂ மயி பராஂ கரித்வா’ இத்யுச்யதே.’மாமேவ’ இத்யவதாரணேந மத்கீதாவ்யாக்யாயிநோ ந க்ஷுத்ரபலேஷு ஸங்கஂ ஜநயாமீத்யபிப்ரேதம். பலிதமாஹ — ‘ந தத்ர ஸஂஷய’ இதி.’அஸஂஷயஃ’ இதி ஸஂஷய ஏவ வா நிஷித்யதே.

———————-

பகவான், பாகவதம் (சாஸ்திரங்கள்), பக்தர்கள் இவையாவும் ஒன்றேயாம்.
சாஸ்திரங்களின் உட்கருத்தை நல்லாரிடம் பரப்புபவனைக் கடவுள் எப்படிப் பொள்படுத்துகிறார்? விடை வருகிறது:

69. ந ச தஸ்மாந்மநுஷ்யேஷு கஸ்சிந்மே ப்ரியக்ருத்தம:
பவிதா ந ச மே தஸ்மாதந்ய: ப்ரியதரோ புவி

தஸ்மாத் மே ப்ரியக்ருத்தம-அவனைக் காட்டிலும் எனக்கினிமை செய்வோன்,
மநுஷ்யேஷு கஸ்சித் ச ந-மானிடருள்ளே வேறில்லை,
புவி தஸ்மாத் மே-உலகத்தில் அவனைக் காட்டிலும் எனக்கு,
ப்ரியதர: அந்ய:-எனக்கு உகந்தவன் வேறு எவனும்,
ந பவிதா-ஆக மாட்டான்.

மானிடருள்ளே அவனைக் காட்டிலும் எனக்கினிமை செய்வோன் வேறில்லை.
உலகத்தில் அவனைக் காட்டிலும் எனக்கு உகந்தவன் வேறெவனுமாகான்.

எல்லாச் செயல்களும் இறைவனுடைய செயல்களே. இயற்கை விளக்குவதெல்லாம் இறைவனுடைய மகிமையையேயாம்.
அவ்விளக்கங்கள் அனைத்திலும் பகவத் கீதையின் விளக்கம் தனிப்பெருமை பெற்றுள்ளது.
இயற்கையின் சிறப்பை அது விளக்குகிறது. வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை அது விவரித்துச் சொல்லுகிறது.
அனைத்துக்கம் மூலப்பொருள் எது என்பதை அது இயம்புகிறது. பரவித்தை அபரவித்தை ஆகிய இரண்டும் கீதையில் அடங்கியிருக்கின்றன.
அதாவது கடவுளை அடைதற்கான வழியும் இவ்வுலக வாழ்க்கையை நன்கு நடாத்துதற்கான வழியும் கீதையினால் புகட்டப்படுகின்றன.
அதன் போதனையைக் கேட்டு அதன்படி நடப்பவன் விரைவில் நல்லான் ஆவது திண்ணம்.
ஆகவே தக்கார்க்கிடையிலே கீதா தத்துவத்தைப் புகட்டுதற்கொப்பான செயல் வேறு எதுவுமில்லை.
அப்படிப் புகட்டுபவனைப் போன்று கடவுளுக்குச் சொந்தமானவனும் வேறு யாருமில்லை.
கடவுளின் மகிமை அவன் மூலம் நன்கு வெளியாவதே அதற்குக் காரணமாகிறது.

வீட்டுக் கூரையின் மேலிருந்து விழும் மழை ஜலம் புலித்தலை போன்ற குழாயின் மூலமாகக் கீழே தரையில் விழும்போது,
பார்வைக்குப் புலித்தலையினின்றும் விழுவதாகத் தோன்றினாலும், வாஸ்தவத்தில் அது ஆகாயத்திலிருந்து விழுகிறது.
அதுபோல, தெய்விகம் வாய்ந்த மனிதர்கள் கூறும் உபதேச மொழிகள் பார்வைக்குக் கேவலம்
மனிதர்களிடமிருந்து வருவனவாகத் தோன்றினாலும், வாஸ்தவத்தில் ஈசுவர ஸன்னிதியினின்றே வருகின்றன.

৷৷18.69৷৷ஸர்வேஷு மநுஷ்யேஷு இதஃ பூர்வஂ தஸ்மாத் அந்யோ மநுஷ்யோ மே ந கஷ்சித் ப்ரியகரித்தமஃ அபூத்? இதஃ உத்தரஂ ச ந பவிதா? அயோக்யாநாஂ ப்ரதமம் உபாதாநஂ யோக்யாநாம் அகதநாத் அபி தத்கதநஸ்ய அநிஷ்டதமத்வாத்.

৷৷18.69৷৷ஸ்வஷாஸ்த்ரவ்யாக்யாநஸ்ய ஸ்வப்ராப்திஸாதநத்வே த்வாரமுச்யதே — ‘ந ச தஸ்மாத்’ இதி ஷ்லோகேந. ப்ரியகரித்தமத்வப்ரியதரத்வயோர்ஹேதுகார்யபாவேந’பவிதா’ இத்யுபாத்தக்ரியயைவாந்வயே ஸம்பவத்யபி காலத்ரயவர்திநிஷேதேர்தகௌரவேண தாத்பர்யஸித்த்யர்தஂ’மநுஷ்யேஷ்விதஃ பூர்வமித்யாத்யுக்தம்’. நநு ஷாஸ்த்ரஸ்யாதிகாரீ அபேக்ஷிதஃ? அதஃ ஸ தாவத்வக்தவ்யஃ; அநதிகாரீ து தத ஏவார்தாத் வ்யுதஸ்யதே; ப்ரதாநதமாததிகாரிணோநந்தரஂ வா வ்யவச்சேத்யதயாநதிகாரீ வக்தவ்யஃ; இஹ து தத்வைபரீத்யே கிஂ நிபந்தநஂ இத்யத்ராஹ — ‘அயோக்யாநாமிதி தத்கதநஸ்ய’ — அயோக்யாந்ப்ரதி கதநஸ்யேத்யர்தஃ.’அநிஷ்டதமத்வாத்’ அநிஷ்டதமத்வஜ்ஞாபநார்தமித்யர்தஃ. யோக்யாநாமகதநஸ்யாநிஷ்டத்வஂ’ப்ரோவாச தாஂ தத்த்வதோ ப்ரஹ்மவித்யாம்’ [முஂ.உ.1.2.13] இதி ப்ரஹ்மவித்யாப்ரவசநஸ்ய வைதத்வாத். ப்ரோவாச ப்ரப்ரூயாதித்யர்தஃ.’சந்தஸி லுங்லங்லிடஃ’ [அஷ்டா.3.4.6] இதி விதாநாத். அந்யதா “ஸ குருமேவாபிகச்சேத்” [முஂ.உ.1.2.12] இதி ப்ரதமேந வாக்யேநாநந்வயாத்.

——————

பிறர்க்கு எடுத்துப் புகட்ட இயலாதவர்க்கும் கீதையின்பால் ஒரு கடமையுண்டு. அது யாதெனின் விடை வருகிறது :

70. அத்யேஷ்யதே ச ய இமம் தர்ம்யம் ஸம்வாதமாவயோ:
ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந தேநாஹமிஷ்ட: ஸ்யாமிதி மே மதி:

இமம் ஆவயோ: தர்ம்யம் ஸம்வாதம்-நம்மிருவருள் நடந்த இந்த தர்மமயமான சம்பாஷணையை,
ய: அத்யேஷ்யதே-எவன் கற்றறிகிறானோ,
தேந ச அஹம்-அவனாலும் நான்,
ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந இஷ்ட: ஸ்யாம்-ஞான யக்ஞத்தால் திருப்தி பெற்றவனாவேன்,
இதி மே மதி:-இஃதென் கொள்கை.

நம்முடைய இந்தத் தர்மமயமான சம்பாஷணையை எவன் படிப்பானோ, அவன் செய்யும் அந்த ஞான யக்ஞத்தால்
நான் திருப்தி பெறுவேன். இஃதென் கொள்கை.

கேள்வியால் கீதையை அறிந்துகொள்வது போன்று சொந்த ஆராய்ச்சியாலும் கீதையை அறிய மனிதன் கடமைப்பட்டிருக்கிறான்.
கீதையை ஓதி அறிவது பகவத் விஷயத்தை அறிவதாகிறது. பகவத் விஷயத்தை நன்கு அறிந்தவனே பகவானை வழுத்த வல்லவனாகிறான்.
உண்மையை அறிந்து அதற்கேற்ற பிரகாரம் வாழுதல் சிறந்த பிரசாரமாகிறது.
வாழ்க்கையைப்பற்றிய மேலாம் தத்துவத்தை உபதேசிப்பவன் ஒருவன் இருக்கிறான்.
அக்கோட்பாட்டின்படி வாழ்பவன் மற்றொருவன் இருக்கிறான். இவ்விருவருள் நல்வாழ்வு வாழ்பவனே நல்ல பிரசாரம் செய்கிறான்.
நல்ல பேச்சைவிடச் சிறந்தது நல்ல பழக்கம். பேசுபவர் ஏராளமாயிருக்கின்றனர்; நல்வாழ்வு வாழ்பவர் மிகச் சிலரே.
கீதையை ஓதும் அவர்களது நல்வாழ்வு மற்றவர்களை நல்வழியில் தூண்டுகிறது.
ஆக, அது ஞான யக்ஞ ஆராதனை என்னும் பெயர் பெறுகிறது.

৷৷18.70৷৷ய இமம் ஆவயோஃ தர்ம்யஂ ஸஂவாதம் அத்யேஷ்யதே? தேந ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந அஹம் இஷ்டஃ ஸ்யாம்; இதி மே மதிஃ. அஸ்மிந் யோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞஃ அபிதீயதே? தேந அஹம் ஏதத் அத்யயநமாத்ரேண இஷ்டஃ ஸ்யாம் இத்யர்தஃ.

৷৷18.70৷৷ஏவமுபதேஷ்டுஃ பலமுக்தம்; அத ஷப்ததோர்ததஷ்ச குருஸகாஷாதத்யேதுஃ பலமுச்யதே — ‘அத்யேஷ்யதே’ இத்யாதிநா ஷ்லோகத்வயேந.’ஷ்ரரிணுயாத்’ இதி பரைரதீயமாநபாடஷ்ரவணமாத்ரஂ வா.’அத்யேஷ்யதே’ இதி — நஹி ஸர்வஜ்ஞஸ்ய பகவதோ பவிஷ்யத்பாரதநிபந்தாவேக்ஷணேந ஸ்வஸஂவாதாத்யயநபாவித்வோக்திஃ; அபிது பூதாவேக்ஷணேந. மஹாபாரதஂ ஹி தரிதராஷ்ட்ராத்யுத்பத்தேஃ ப்ராகேவ பகவத்ப்ரஸாதலப்ததிவ்யசக்ஷுஷா பகவதா வ்யாஸேந நிபத்தம். அநுஜ்ஞாதஂ ச ஷிஷ்யேப்யஃ; தைஷ்ச’நாரதோ ஷ்ராவயத்தேவாநஸிதோ தேவலஃ பிதரி஀ந். கந்தர்வயக்ஷரக்ஷாஂஸி ஷ்ராவயாமாஸ வை ஷுகஃ’ [ம.பா.1.1.7;8] இதி மாநுஷவ்யதிரிக்தேஷு லோகேஷு ப்ரகாஷிதம். மாநுஷே து லோகே ஜநமேஜயபுரஸ்காரேண ப்ரகாஷிஷ்யதே. ததபேக்ஷயோக்தம் — ‘அத்யேஷ்யதே’ இதி. உபநிஷத்ஸாரத்வாதத்யயநோக்திஃ. கதிதஂ சாஷ்ரமவர்ணநே கவிபிஃ’அநவரதாதீதபகவத்கீதம்’ இதி.’ஷ்ரேயாந் த்ரவ்யமயாத்யஜ்ஞாஜ்ஜ்ஞாநயஜ்ஞஃ பரந்தப!’ [4.33] இதி யஃ ப்ரதமஷட்கே ஜ்ஞாநயஜ்ஞோபிஹிதஃ? நாஸாவத்ர விவக்ஷிதஃ; அபிது பக்தியோகப்ரகரணே’ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந சாப்யந்யே யஜந்தோ மாமுபாஸதே’ [9.15] இதி யோ பகவதநுஸந்தாநவிஷேஷரூபோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞ உக்தஃ? ஸ ஏவாத்ர ஷாஸ்த்ரஸாரபூதோ விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அஸ்மிந் யோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞ’ இதி. விதிஜபோபாஂஷுமாநஸாநாஂ ஜ்ஞாநயஜ்ஞோ மாநஸத்வாத்விஷிஷ்டஃ.’ஏததத்யயநமாத்ரேணேதி’ — ‘அயமபிப்ராயஃ’ — ‘யோஷ்வமேதேந யஜதே. ய உ சைநமேவஂ வேத’ [அ.மே.2]’யஂ யஂ க்ரதுமதீதே தேநதேநாஸ்யேஷ்டஂ பவதி’ [ஆர.2] இத்யாதிஷு யதா,தத்தத்க்ரத்வத்யயநஸ்ய தத்துல்யபலதா? ததாத்ராபி ஜ்ஞாநயஜ்ஞவத்பகவத்ப்ரீதிஜநகத்வஂ தத்கீதாத்யயநஸ்ய — இதி.

——————-

தனக்குத் தானே கற்றுக்கொள்ள ஒரு மனிதனுக்கு இயலவில்லை.
அப்பொழுது அவன் என் செய்வது என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதற்கு விடை வருகிறது :

71. ஸ்ரத்தாவாநநஸூயஸ்ச ஸ்ருணுயாதபி யோ நர:
ஸோऽபி முக்த: ஸுபாம்ல்லோகாந்ப்ராப்நுயாத