Archive for the ‘Desihan’ Category

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் மஹாத்மியம் —

February 23, 2021

ஸ்ரீ தூப்புல் வேதாந்த மஹாதேசிகன் :

செல்ல வேண்டிய திசையை சரியாக காட்டுபவனே தேசிகன்.

ஆசார்யன் என்பதும் இதை போலவே.
சாரி என்றால் சஞ்சரிப்பவன்.
பாத சாரி காலால் நடந்து செல்பவன்.
கஜாச்சாரி யானை மேல் செல்பவன்.
எனவே சரியான பாதையில் நடந்து சென்று மற்றவர்க்கு வழிகாட்டுபவன் ஆசார்யன்.

ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஒரு தேசிகன் பெயருக்காக உயர்ந்தவர் என்றால்
அவரே
நிகமாந்த தேசிகன் என்றும்
சுவாமி தேசிகன் என்றும் பெயர் கொண்ட தூப்புல் வேதாந்த மஹாதேசிகன்.

இவர் ஒரு மஹா ஆசார்யனாய் இருந்து வைணவ சமயம் காத்த உத்தமர்.

ஶ்ரீ தூப்புல் வேதாந்த தேசிகனாகப்பட்டவர்
அனந்தசூரியார் – தோத்தாத்ரி அம்மை தம்பதிக்கு திவ்ய குமாரனாய்
தொண்டைமண்டல
காஞ்சி மாநகரில்
பொய்கையாழ்வார் அவதரித்த விளக்கொளி எம்பெருமான் ஆலய பகுதியான
தூப்புல் எனும்
திருவிடத்தே திருமலை வேங்கடவன் கோயில் மணியின் அம்சமாக
கி.பி. 1268 ஆம் ஆண்டு,
விபவ வருஷம்,
புரட்டாசி மாஸம்,
சிரவணம் நட்சத்திரத்ரம கூடிய
புதன்கிழமையில்
அவதரித்தார்.

ஒரு வெண்கல மணியை பெருமாள் தனக்கு கொடுத்து அதை தான் விழுங்கியதாக கனவு கண்டாள் அவர் தாய்.

ஸ்ரீ ராமானுஜரைப் போன்று இவரால் கணீரென்று வேத நாதம் எங்கும் ஒலிக்க பிரகாசிப்பார் என்று பெருமாளே அருளினார்.
அதனால் தான் பெருமாள் சந்நிதியில் மணி கிடையாது. திருவாராதனம் போது வெளியே உள்ள மணி மட்டும்
இவருக்குப் பெற்றோர் இட்ட பெயர் ஸ்ரீ வேங்கடநாதன் என்பதாம்.

பின்னாளில் இவர் ‘சுவாமி தேசிகன்’,
‘தூப்புல் நிகமாந்த தேசிகன்’,
‘தூப்புல் பிள்ளை’,
‘உபய வேதாந்தாசாரியர்’
‘சர்வ தந்திர சுதந்திரர்’
மற்றும்
‘தூப்புல் வேதாந்த மஹாதேசிகன்’
என்னும் பெயர்களால் அழைக்கப் பெற்றார்.

ஸ்ரீ இராமனுசரின் உறவினரான நடாதூர் அம்மாளின் நேரடிச் சீடரும்
இவரது தாய்மாமனுமான ஸ்ரீ கிடாம்பி அப்புள்ளாரிடம் வடமறையான வேதங்களும்,
தென் மறையான
திவ்ய பிரபந்தமும்,
புராணங்களும் மற்றும்
சாத்திரங்களையும் குறைவறக் கற்றார்.

ஏழாம் வயதில் ஸ்ரீ கிடாம்பி அப்புள்ளாரினால் உபநயனம் செய்விக்கப் பட்டதோடு,கல்வியும் கற்றவர்,
தன் இருபத்தோராம் வயதில் திருமங்கை என்றழைக்கப்பட்ட கனகவள்ளி எனும் மங்கையை மணம் புரிந்தார்.
தன்னுடைய இருப்பத்தேழாம் வயதில் வைணவ குரு எனும் நிலையை அடைந்த இவர்
தன்னுடைய குருவான கிடாம்பி அப்புள்ளாரின் ஆணைப்படி கடலூருக்கு அருகில் உள்ள திருவஹீந்தரபுரம் சென்று சில காலம் வாழ்ந்தார்.
திருப்பதி,
மேல்கோட்டை,
காஞ்சிபுரம்,
அயோத்தியா,
பிருந்தாவனம்,
பத்ரிநாத்,
திருவரங்கம்
உள்ளிட்ட எண்ணற்ற தலங்களுக்கு சென்று ஜெகத்குரு இராமனுசரின் தத்துவங்களை பரப்பினார்.
இறுதியில் தன் மகனான குமார வரத தேசிகனோடு திருவரங்கம் வந்தவர் இப்புவியில் 101 வருஷங்கள் வாழ்ந்தார்.

ஸ்ரீ இராமனுசரின் தத்துவங்களை பரப்புவதையே முழுப்பணியாக கருதியவர் சுமார் நூற்றிருப்பத்து நான்கு நூல்களை
தமிழ், வடமொழி, பிராகிருதம், மணிப்பிரவாள நடையில் அருளியுள்ளார்.

அவர் தமிழில் :
அடைக்கலப்பத்து,
மும்மணிக்கோவை,
நவமணிமாலை,
அதிகார சங்கிரகம்,
ஆகார நியமம்,
அம்ருதரஞ்சனி,
அம்ருதஸ்வாதினி,
அர்த்த பஞ்சகம்,
சரமஸ்லோக சுருக்கு,
த்வய சுருக்கு,
கீதார்த்த சங்கிரகம்,
பரமபத சோபனம்,
பிரபந்த சாரம்,
ஸ்ரீவைஷ்ணவ தினசரி,
திருச்சின்னமாலை,
திருமந்திர சுருக்கு,
உபகார் சங்கிரகம்,
விரோத பரிகாரம்,
பன்னிருநாமம்

வடமொழியில் :
பாதுகா சஹஸ்ரம்,
கோதாஸ்துதி,
யதிராஜ சப்ததி,
வைராக்ய பஞ்சகம்,
அபீதிஸ்தவம்,
ஆதிகாரண சாராவளி,
அஷ்டபுஜ அஷ்டகம்,
பகவத் தியான சோபனம்,
பூஸ்துதி,
சதுஸ்லோகி
பாஷ்யம்,
தசாவதார ஸ்தோத்திரம்,
தயாசதகம்,
வரதராஜ
பஞ்சாசத்,
தெய்வநாயக பஞ்சாசத்,
திவயதேச மங்களாசனம்,
கருட பஞ்சாசத்,
ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்திரம்,
தேசிக மங்களம்,

மணிப்ரவாளத்தில் :
அம்ருதரஞ்சனி ரஹஸ்யம்,
அஞ்சலி பிரபாவம்,
ஹஸ்திகிரி மஹாத்ம்யம்,
குருபரம்பரா சாரம்,
முனிவாகன போகம்,
ஆராதன காரிகா,
ஊசல்பா

ப்ராக்ருதத்தில் :
அச்யுதசதகம்
என பல நூல்களை எழுதியுள்ளார்.

மாமன் அப்புள்ளார் ஐந்து வயதில் அவரை நடாதூர் அம்மாள் பிரசங்கத்திற்கு அழைத்து சென்ற போது அவர் ஒரு கணம் சிறுவனைப் பார்த்து பிரமித்து
”எங்கே பிரசங்கத்தை நிறுத்தினோம்” என்பதை மறந்து போனார்.
மீண்டு யோசிக்கையில், சரியாக அந்த ஸ்லோகத்தை எடுத்து சொன்னார் தேசிகர்.

20 வயதில் சகல சாஸ்திரங்களும் அறிந்தார். அப்புள்ளாரிடம் கருட மந்திர உபதேசம் பெற்றார்.

திருவஹீந்த்ரபுரம் என்ற பெயர் இப்போது சுருங்கி திருவந்திபுரம் ஆகிவிட்டாலும் தேசிகரின் சரித்திரம் கொஞ்சமும் சுருங்கவில்லை.
இங்கு தான் ஒரு சிறு குன்றில் பலநாள் அன்ன ஆகாரமின்றி கருட மந்த்ரம் ஜபித்தார்.
ஶ்ரீ ஹயக்ரீவ மந்திரம் ஜபிக்வே எம்பெருமானும்
திவ்ய தரிசனம் தந்துஅவருக்கு ஹயக்ரீவ மந்திராபதேசம் செய்து
ஶ்ரீ தேசிகன் விருப்பப்படி அவரது நாவில் குடிகொண்டார்.
தனது சிலா ரூபத்தையும் கொடுத்தார்.
அந்த ஹயக்ரீவ விக்ரஹத்தை இன்றும் தேவநாத பெருமாள் சந்நிதியில் காணலாம்.

காஞ்சி விஜயம் செய்து பிறகு பல திவ்ய தேச யாத்ரை சென்ற தேசிகன் ”பிரபத்தி’ எனும் சரணாகதி தத்தவத்தை
விளக்கி வைஷ்ணவ சமூகம் பயன்பெற செய்தவர்.
நியாச விம்சதி,
நியாச தசகம்,
நியாச திலகம் என்று வடமொழியிலும்,
அடைக்கலப் பத்து,
அர்த்த பஞ்சகம் என்று தமிழிலும் அளித்த பெரிய ஞானி.
சகல கலைகளும் கைதேர்ந்து சர்வ தந்திர ஸ்வதந்திரர் என்று அழைக்கப் பட்டார்..

திருப்பதி சென்று தயா சதகம் இயற்றினார். பெருமாளால் வேதாந்தாச்சார்யா என்று கௌரவிக்கப் பட்டவர்.

ஸ்ரீ ரங்கம் போகும் வழியில் ஸ்ரீ பெரும்புதூர் சென்று ஸ்ரீ ராமானுஜரை வழிபட அங்கே யதிராஜ சப்ததி என்ற ஸ்லோகம் உருவானது.

ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ரங்கநாதர் மகிழ்ந்து அளித்த பெயர் தான் வேதாந்த தேசிகர் என்று நாம் இன்றும் அவரை அறிவது..
ரங்கநாயகி தாயார் அளித்த பெருமை தான் சர்வ தந்த்ர ஸ்வதந்த்ரர்.

1327ல் அலாவுதினின் தளபதி மாலிக் காப்பூர் தெற்கே பல ஆலயங்களை அழித்தபோது
ஸ்ரீரங்க பெருமாள் திருப்பதிக்கு எடுத்து செல்லப்பட்டும் ஸ்ரீ பாஷ்ய க்ரந்தங்கள் கர்நாடகத்துக்கும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.
இந்த பொறுப்பை தேசிகன் ஏற்றார். ஒரு இரவு செத்த பிணங்களோடு பிணமாக கிடந்து மிலேச்சர்களிடம் இருந்து
அரிய வைஷ்ணவ செல்வங்களை காப்பாற்றியவர் ஶ்ரீ மஹா தேசிகன்

”ஸ்ரீ ரங்கம் மீண்டும் பழம் பொலிவை பெற நீ அருள்வாய்” என்று பெருமாளை அவர் பாடியதே அபிதி ஸ்தவம் என்ற ஸ்லோகம்.

ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ஆழ்வார்களின் விக்ரஹ பூஜை கூடாது அவர்களில் பலர் பிராமணர்களே அல்ல, என்றும்
திவ்ய பிரபந்தம் சமஸ்க்ருதம் அல்ல அதை ஓதக்கூடாது” என்றும் பத்தாம் பசலிகள் சிலர் தடுக்க
அனைவருக்கும் ஆழ்வார்கள் பெருமையை எடுத்துரைத்து, திவ்யப்ரபந்தம் வேத சாரம் என்று நிருபித்து
இனியும் இம்மாதிரி எதிர்ப்புகள் வரக்கூடாதே என்று முன் யோசனையாக கல்வெட்டுகளில் பதித்து
ராப்பத்து
பகல் பத்து உத்சவ மகிமையை இன்றும் நமக்கு விளங்கச் செய்தவர் நம் தேசிகர்.

தேசிகர்
ஸ்ரீ ரங்கத்தில் தான் பெருமாள் திருவரங்கனை பாதாதி கேசம் வரை வர்ணித்த பகவத் த்யான சோபனம் ஸ்தோத்ரம் இயற்றினார்.
இதை படிக்கும் போது திருப்பாணாழ்வாரின் அமலனாதி பிரான் பாசுரங்கள் படிப்பதுபோல் எண்ணம் தோன்றுகிறது.

”தேசிகா, என் பாதுகையிலிருந்து ஆரம்பியேன் ” என்று ஸ்ரீ ரங்கநாதனே எடுத்துக் கொடுக்க, விடிகாலை 4 மணிக்கு எழுத்தாணியை பிடித்தார்.
மூன்றே மணி நேரத்தில் 1008 பாதுகா ஸ்துதி ஸ்லோகம் உருவானது. அதை உச்சரிக்கவே குறைந்தது 7 மணி நேரம் ஆகும் நமக்கு.
மறுநாள் காலை பண்டிதர்கள் அனைவரும் மூக்கில் மேல் விரலை வைக்க மறந்தாலும் தேசிகரை ”கவிதார்க்கிக சிம்ஹம்” என்ற
பட்டத்தை அவருக்கு அளித்து கௌரவிக்க மறக்கவில்லை.

ஸ்ரீ வில்லிப்புத்தூரில் ஆண்டாளை வழிபாட்டு கோதா ஸ்துதி உருவானது.
ஆண்டாள் உத்சவத்தின் போது திவ்ய பிரபந்தத்துடன் ஆண்டாளின் விருப்பப் படியே,
கோதாஸ்துதி ஸ்லோகங்கள் சொல்லப்பட்டு வருகிறதே.

காசு, தங்கம், நாணயம் இதெல்லாம் தேசிகர் பார்த்ததில்லை, வாங்கிக்கொள்ள மாட்டார்.
எனவே உஞ்சவ்ரித்தியில் வாழ்ந்த அவருக்கு அரிசியோடு தங்கமணிகளை கலந்து கொடுத்து,
அதை அவர் மனைவியிடம் கொடுத்து சமைக்க சொல்ல, அவளோ இதெல்லாம் என்ன அரிசியோடு என்று கேட்க,
ஏதாவது பூச்சி முட்டையாக இருக்கும் என்று கையால் கூட தங்கத்தை தொடாமல் தர்ப்பையால் அவற்றை ஓதுக்கி வெளியே எறிந்து விட்டார்.

தேசிகரின் பால்ய நண்பன் வித்யாரண்யன்
விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தில் பெரிய பதவியில் இருந்ததால்,

”தேசிகா, நீ எதற்காக ஏழ்மையில் வாடுகிறாய், வா என்னிடம், இங்கு உனக்கு நிறைய பரிசு வழங்க
ஏற்பாடு செய்கிறேன் என்றான் ” வித்யாரண்யனுக்கு அவர் பதிலாக எழுதியதே நமக்கு பொக்கிஷமாக கிடைத்த
”வைராக்ய பஞ்சகம்”.

”வித்யாரண்யர் நமக்கல்லவோ மிகப்பெரிய பரிசை அளித்துவிட்டார்.”.

ஆதி சங்கரர் ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு பொன் மழை பெய்ய வைத்த கனக தாரா ஸ்தோத்ரம் தெரியுமல்லவா.
அதே போல் இன்னொன்றும் காஞ்சியில் நடந்திருக்கிறதே.

காஞ்சிபுரத்தில் தேசிகர் வாழ்ந்தபோது, அவரை அவமானப் படுத்த சில விஷமிகள்,

ஒரு ஏழைப்பையன் தனது திருமணத்துக்கு உதவி கேட்டபோது ”தம்பி நீ தேசிகர் என்று ஒருவர் ரெண்டு தெரு தள்ளி வசிக்கிறார். பணக்காரர்.
யார் கேட்டாலும் பணம் தருவாரே, அவரைப் போய் கேள்” என்று அனுப்ப,
அந்த அப்பாவி அவரது எளிய வாழ்க்கை நெறி தெரியாமல் அவரை நிதி உதவி கேட்க, அவனை அழைத்துக்கொண்டு
நேராக வரதராஜ பெருமாள் கோவில் சென்று தாயாரின் சந்நிதியில் அவளை உதவி செய் என வேண்டினார் தேசிகர்.

”அவரது மனதைத் தொடும்
”ஸ்ரீ ஸ்துதி” தாயாரை உடனே அங்கே ஒரு பொன்மழை பெய்ய வைக்க காரணமானது..

ஒரு பாம்பாட்டி தேசிகரிடம் ”என்னுடைய விஷ பாம்புகளை உங்களால் சமாளிக்க முடியுமா?” என்று சவால் விட,
அவர் தரையில் ஒரு கோடு போட்டு
” உன் பாம்புகள் இந்த கோட்டைத் தாண்டட்டும்” என்றார்.
சில விஷ பாம்புகள் கோட்டைத் தாண்ட முயன்றபோது தேசிகர் உச்சரித்த கருட மந்திர ஸ்லோகம் கேட்ட கருடன் வந்து
அத்தனை பாம்புகளையும் அன்றைய காலை உணவாகத் தூக்கிக் கொண்டு போய் விட்டான்.

பாம்பாட்டி அவர் காலில் விழுந்து ”என் பிழைப்பே இந்த பாம்புகள் தான் ” தயவு செய்து அவற்றை திரும்ப தரவேண்டும்
என்று கெஞ்சினதால், மீண்டும் கருட மந்த்ரம் சொல்லி கருடனை அந்த பாம்புகளை திரும்ப தர வைத்தார் .

”உங்களால் எல்லாமே செய்ய முடியும் என்கிறார்களே, என்னைப்போல் கட்ட முடியாவிட்டாலும்
ஒரு சாதாரண கிணறு கட்ட முடியுமா உங்களால்?” என்று ஏளனமாக கேட்டானாம் ஒரு மேஸ்திரி.

”சரியப்பா கட்டுகிறேன்”

‘ நான் கொடுக்கும் கற்களை மட்டுமே கொண்டு அதைக் கட்டவேண்டும்”

”ஆஹா அப்படியே.’ என்ற தேசிகர் அவன் கொடுத்த அளவு சரியில்லாத கோணா மாணா கற்களைக் கொண்டே கட்டிய
அந்த வினோத கிணறு இன்றும் திருவஹிந்திர புரத்தில் இருக்கிறது.
எங்கே நீர் வற்றினாலும் அந்த கிணற்றில் நீர் வற்றுவதில்லை. சுவையிலும் குன்றவில்லை.

மற்றொரு சிற்பி தனது பங்குக்கு அவரை சவாலுக்கு இழுக்க, அவன் விரும்பியவாறே, அவன் அமைத்த பீடத்தில்
தனது உருவத்தையே தத் ரூபமாக சிலையாக வடித்துக் காட்டியபோது அசந்து போனான்.
அவனமைத்த பீடம் போதாததால் அங்கங்கே அவர் உருவச்சிலையை உளியால் வெட்டும்போது அவன் வெட்டிய பாகங்கள்
அவருடைய உடலிலிருந்து ரத்தத்தை சிந்த வைக்க, பயந்தே போய் அவர் காலடியில் விழுந்து மன்னிக்க வேண்டினான் அந்த சிற்பி.

தனது உருவத்தை தானே தேசிகர் வடித்த சிலாரூபம் இன்றும் தேவநாதர் ஆலயத்தில் இருக்கிறதே.
மேலே சொன்ன அவர் கட்டிய கிணறையும் பார்க்க தவறவேண்டாம்.
கோவிலுக்கு அருகாமையில் சற்று தள்ளி ஒரு மண்டபத்தில் உள்ளது.

நமது தூப்புல் குலமணியும் ஸாக்ஷாத் திருமலைமால் கண்டாவதாரமும் ராமானுஜ முனி அபராவதாரமாவார்.
அவர் ஆழ்வார் மீது வைத்திருக்கும் பற்றை அளவிடமுடியாது,
வேறு எந்த ஆசார்யனும் தன்னை “சந்தமிகு தமிழ் மறையோன்” என்று பறைசாற்றி கொண்டதில்லை.
அவர் காலத்தில் அத்வைத சித்தாந்தம் தலைஓங்கி நிற்க அதை நிஷ்கர்ஷித்து உண்மை பொருளை நிலை நாட்ட இவர்களுக்கு
ஆழ்வார் ஸ்ரீஸூத்திகள் துணைபுரிந்தன. அதையும் நம் ஸ்வாமி “தெரியாத மறைநிலங்கள் தெளிகின்றோமே” என்றுசாதித்தார்.
ஆளவந்தார் இராமானுஜ முனிகாலம் தொடங்கி தேசிகறது காலம் ஏன் இன்றைய அளவிலும் ஆங்காங்கே
பூர்வபக்ஷம் தலை ஓங்குகிறது அப்பொழுது அவர்கள் வேத வேதாந்தத்தை கொண்டேவாதம் செய்கிறார்கள்.
நமது ஆசார்யர்களோ ஆழ்வார்களோ திவ்ய பிரபந்தங்களைக்கொண்டு உண்மை பொருளை உணர்த்துகின்றனர்.
இது நமது சித்தாந்துக்கே உரிய சிறப்பு.

தேசிகர் 101 வருஷம் வாழ்ந்தார். தனது அந்திம நேரம் நெருங்கியதை உணர்ந்த தேசிகர் தனது குமாரர்
குமார வரதாசாரியாரை அழைத்து அவர் மடியில் தலை வைத்து, அவரை
”திருவாய் மொழி, உபநிஷத் எல்லாம் சொல்லப்பா. கேட்டுக்கொண்டே செல்கிறேன்” என்றார். பரமபதம் அடைந்தார்.
தாயார் ரங்கநாயகி தன்னருகே ஒரு சந்நிதியில் தேசிகரை இருத்திக் கொண்டாள்.
வேறு யாருக்கும் இங்கு இடமில்லை என்ற அவள் ஆணை இன்றும் நிலுவையில் இருக்கிறது.

”ராமானுஜ தயா பாத்ரம், ஞான வைராக்ய பூஷணம்,
ஸ்ரீமத் வேங்கட நாதார்யம் வந்தே வேதாந்த தேசிகம் ”

ஸ்ரீ நிகமாந்த மஹா தேசிகரே ! வேதாந்த தேசிகரே ! வேதாந்தாசார்யரே ! சீரார் தூப்புல் பிள்ளையே !இன்னும் ஒரு நூறாண்டிரும் !

—————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அப்புள்ளார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் ..

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –18-61–18-78—

February 12, 2021

வினையின் வேகத்தை முறையாகக் கையாளுதல் என்பதன் பொருள் யாது? விடை வருகிறது:

61. ஈஸ்வர: ஸர்வபூதாநாம் ஹ்ருத்தேஸேऽர்ஜுந திஷ்டதி
ப்ராமயந்ஸர்வபூதாநி யந்த்ராரூடாநி மாயயா

அர்ஜுந-அர்ஜுனா,
யந்த்ராரூடாநி ஸர்வபூதாநி-உடல் என்கிற எந்திரத்தில் ஏற்றி அனைத்து உயிர்களையும்,
ஈஸ்வர:-ஈசுவரன்,
மாயயா ப்ராமயந்-மாயையினால் சுழற்றிக் கொண்டு,
ஸர்வபூதாநாம் ஹ்ருத்தேஸே-எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில்,
திஷ்டதி-நிற்கிறான்.

அர்ஜுனா, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசன் உள்ளத்தில் நிற்கிறான். மாயையால் அவன் எல்லா
உயிர்களையும் சக்கரத்திலேற்றிச் சுழற்றுகிறான்.

கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் போர்க்களத்துக்கு வந்த கோலமே இக்கோட்பாட்டை விளக்குகிறது.
ரதத்தின் மீது அர்ஜுனன் ஏறியிருந்தான். அந்த ரதம் உடலுக்குச் சமானம்; அவன் ஜீவாத்மாவாகிறான். ரதமும் இயங்கியது.
பார்த்தனும் போர் புரிந்தான். இயங்கியதைப் பற்றிய உணர்ச்சி ரதத்துக்கு இல்லை.
சண்டை செய்ததைப் பற்றிய உணர்ச்சி அர்ஜுனனுக்கு இருந்தது. நிகழ்ந்தது தன் செயல் என்று எண்ணியிருந்த
அப்போர்வீரன் அது உண்மையில் ஈசன் செயல் என்று அறிந்து கொள்ளக் கடமைப்பட்டிருந்தான்.
கிருஷ்ணன் தேர் ஓட்டினான்; ஆனால் ஆயுதம் எடுத்துப் போர்புரியவில்லை.
அங்ஙனம் எல்லாருடைய ஹிருதய கமலத்திலும் அவன் சாக்ஷியாக வீற்றிருக்கிறான்.

அர்ஜுனன் என்பது வெள்ளையானவன் அல்லது தூயவன் என்று பொருள்படுகிறது.
தூய மனமுள்ளவன் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வல்லவனாகிறான். ஹிருதயத்தில் வீற்றிருக்கின்ற
சர்வேசுவரனின் சன்னிதான விசேஷத்தால் மாயை இயங்குகிறது. இயங்குகின்ற மாயை அதன்
வசப்பட்டிருக்கிறவர்களையெல்லாம் இயக்குகிறது. சக்கரங்களில் கட்டுண்ட பொம்மைகள் போன்று அவர்கள் அசைகிறார்கள்.
அசைவைத் தங்கள் சொந்தக் கர்மமென்று அவிவேகிகள் எண்ணிக் கொண்டு அதைச் செய்வேன் என்றும்,
இதைச் செய்ய மாட்டேனென்றும் இச்சா சுதந்தரம் பாராட்டுகிறார்கள். அதனால் மாயையில் அவர்கள் அதிகம் கட்டுண்கின்றனர்.
ஈசா, நீ ஆட்டுவிக்கும் விதத்தில் நான் ஆடுகிறேன் என்ற மன நிலை வேண்டும். விதவிதமான ஜீவர்களைக் கருவிகளாகக்
கொண்டு ஈசன் தன் செயலைச் செய்து கொள்கிறான் என்ற எண்ணத்துடன் கர்மம் செய்தலே அதை முறையாகக் கையாளுவதாகும்.

பாம்புக்குப் பல்லில் விஷமிருந்தபோதிலும் அவ்விஷத்தால் அது தீமையை அடைவதில்லை.
ஆனால் அது பிறரைக் கடித்தால் அவ்விஷம் கடியுண்டவனுக்கு மரணத்தைத் தரும். இதைப்போல
ஈசுவரனிடத்திலும் மாயை உள்ளது. ஆனால் அது அவரைப் பந்தப்படுத்தாது.
ஜகத் முழுதையும் அவர் தனக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.

৷৷18.61৷৷ஈஷ்வரஃ ஸர்வநியமநஷீலோ வாஸுதேவஃ ஸர்வபூதாநாஂ ஹரித்தேஷே ஸகலப்ரவரித்திநிவரித்திமூலஜ்ஞாநோதயே தேஷே திஷ்டதி. கதஂ கிஂ குர்வந் திஷ்டதியந்த்ராரூடாநி ஸர்வபூதாநி மாயயா ப்ராமயந் ஸ்வேந ஏவ நிர்மிதஂ தேஹேந்த்ரியாவஸ்தப்ரகரித்யாக்யஂ யந்த்ரம் ஆரூடாநி ஸர்வபூதாநி ஸ்வகீயயா ஸத்த்வாதிகுணமய்யா மாயயா குணாநுகுணஂ ப்ரவர்தயந் திஷ்டதி இத்யர்தஃ.பூர்வம் அபி ஏதத் உக்தம்’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டோ மத்தஃ ஸ்மரிதிர்ஜ்ஞாநமபோஹநஂ ச’ (கீதா 15.15) இதி’மத்தஃ ஸர்வஂ ப்ரவர்ததே’ (கீதா 10.8) இதி ச. ஷ்ருதிஷ்ச — ‘ய ஆத்மநி திஷ்டந்’ (ஷத0 ப்ரா0 1.13.1) இத்யாதிகா.ஏதந்மாயாநிவரித்திஹேதும் ஆஹ —

৷৷18.61৷৷உக்தார்தஸ்தாபநாய த்வய்யுதாஸீநே கதமஹஂ ப்ரவர்தேய ததாத்வே வா கதஂ தவ ஸர்வஹேதுத்வஂ இதி சோத்யம்’ஈஷ்வரஃ’ இதி ஷ்லோகேந பரிஹ்ரியத இத்யாஹ — ‘ஸர்வஂ ஹீதி’. உக்தஂ ஸ்வபாவபாரதந்த்ர்யமபி மத்ப்ரயுக்தம்; மம ச ஸாதாரணகாரணத்வாந்ந கஷ்சித்விரோத இதி பாவஃ. ஈஷ்வரஷப்தஸ்யாத்ரேந்த்ராதிஷப்தவத் அர்வாசீநேஷ்வரவிஷயரூடிஷங்காபரிஹாராய யௌகிகமர்தமந்வர்தஸமாக்யயா ஸ்தாபயதி’ஸர்வநியமநஷீலோ வாஸுதேவ’ இதி.’ஸாபேக்ஷநிரபேக்ஷயோர்நிரபேக்ஷஸம்ப்ரத்யயஃ’ இதி ந்யாயாதீஷ்வரத்வஸ்ய ஸர்வவிஷயத்வஂ ஸித்தம். தஸ்ய ச வ்யாப்திமூலத்வஂ வாஸுதேவஷப்தேந தர்ஷிதம். வக்தரிவிஷயத்வஜ்ஞாபநாய வாஸுதேவஷப்தஃ. ஸர்வேஷ்வரேண’மயா’ இதி ஹ்யதஸ்தாத்தர்ஷிதம். ஸர்வவ்யாப்தஸ்ய ஹரித்தேஷே விஷேஷஸ்திதிவசநஂ கிமர்தஂ இத்யத ஆஹ — ‘ஸகலப்ரவரித்திநிவரித்திமூலஜ்ஞாநோதயப்ரதேஷ’ இதி. ஏதேந ஹரிதயஸ்திதேஃ’ப்ராமயந்’ இத்யத்ரோபயோகோ தர்ஷிதஃ.,’கதமித்யுபகரணாபிப்ராயம்’;’மாயயா’ இதி ஹி ததுத்தரம்.’கிஂ குர்வந்நிதி’ — ஈஷ்வரஷப்தேந நியந்தரிதைகநிரூபணீயதயா ப்ரதிபந்நோஸௌ கீதரிஷஂ நியமநஂ குர்வந்நித்யர்தஃ.’யந்த்ர’ இத்யாதி’ப்ராமயந்’ இத்யந்தமேகஂ வாக்யஂ ப்ரஷ்நவாக்யாதாகரிஷ்டேந திஷ்டதிநாந்வேதவ்யம். ப்ராகுக்தஸர்வபராமர்ஷேந யந்த்ரமாயாதிஷப்தாநாமர்தஂ விவரிணோதி — ‘ஸ்வேநைவ நிர்மிதமித்யாதிநா’. பூதஷப்தேந? ஹரித்ப்ரதேஷநிர்தேஷேந? புருஷப்ரவரித்திவிஷேஷாநுகுண்யாத்? அர்தஸ்வபாவேந ச யந்த்ரஷப்தோத்ர தேஹேந்த்ரியஸங்காதவிஷேஷவிஷயஃ. மஹதஃ பரமவ்யக்தஷப்தேந நிர்திஷ்டம்? தத்ரைவ ச “ஷரீரஂ ரதமேவ ச” [கடோ.3.3] இதி ரதாக்யயந்த்ரத்வேந ரூபிதமிதி ஜ்ஞாபநாய — ‘தேஹேந்த்ரியாவஸ்தஂ ப்ரகரித்யாக்யமித்யுக்தம்’. ததா ச ஷ்ரூயதே — “ஸர்வாஜீவே ஸர்வஸஂஸ்தே ப்ரமந்தே (பரிஹந்தே) தஸ்மிந் ஹஂஸோ ப்ராம்யதே ப்ரஹ்மசக்ரே. பரிதகாத்மாநஂ ப்ரேரிதாரஂ ச மத்வா ஜுஷ்டஸ்ததஸ்தேநாமரிதத்வமேதி” [ஷ்வே.உ.1.6+நா.ப.9.5] இதி. ஏதேந’யந்த்ராரூடாநீவ'(ஷாஂ.)இதீவஷப்தலோபேந வ்யாகுர்வந்தோ நிரஸ்தாஃ.’ஸ்வகீயேதி’ — ஆதௌ’குணமயீ மம மாயா’ [7.14] இதி ஹ்யுக்தம். ஷ்ருதிஷ்ச “அஸ்மாந்மாயீ ஸரிஜதே விஷ்வமேதத்தஸ்மிஂஷ்சாந்யோ மாயயா ஸந்நிருத்தஃ” [ஷ்வேதா.4.9] “மாயாஂ து ப்ரகரிதிஂ வித்யாந்மாயிநஂ து மஹேஷ்வரம்” [ஷ்வேதா.4.10] இதி. ஜீவஸ்ய கர்தரித்வாதிபங்கபரிஹாராய’குணாநுகுணமித்யுக்தம்’. நஹி ஜீவமீஷ்வரோ பூதாவேஷந்யாயேந ப்ரவர்தயதி? அபிது ஸத்த்வாதிகுணமயாந் பாவாந் புரஸ்கரித்ய பூர்வஸித்தவாஸநாவிஷேஷஜநிதஸங்கத்வாரேணேதி ந விரோதஃ. ப்ராமயந்? ப்ரமயந்நித்யர்தஃ. தத்ர ப்ரவரித்திஹேதுதயா மோஹநமந்தர்நீதஂ? ந து ஷாப்தமித்யாஹ — ‘ப்ரவர்தயந்நிதி’. அத்ர ஷப்தேந பரோக்ஷவ்யபதேஷேநாபி வக்தா வாஸுதேவோ நிர்திஷ்ட இதீமமர்தஂ ப்ராகுக்தேந த்ரடயிதுமாஹ — ‘பூர்வமபீதி’. “ய ஆத்மநி திஷ்டந்” [ஷ.ப்ரா.14.5.30] இத்யாதிநிர்திஷ்டோந்தர்யாமீ ஸௌபாலிக்யாமுபநிஷதி நாராயண இதி விஷேஷிதஃ “ஸ ஏஷ ஸர்வபூதாந்தராத்மாபஹதபாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயணஃ” [ஸுபாலோ.7] இதி.

——————

கடவுள் ஆட்டுவிக்கிறார் என்ற கருத்தில் வரும் பயன் இனி விளக்கப்படுகிறது :

62. தமேவ ஸரணம் கச்ச ஸர்வபாவேந பாரத
தத்ப்ரஸாதாத்பராம் ஸாந்திம் ஸ்தாநம் ப்ராப்ஸ்யஸி ஸாஸ்வதம்

பாரத-பாரதா,
ஸர்வபாவேந-எல்லா வடிவங்களிலும்,
தம் ஏவ ஸரணம் கச்ச-அவனையே சரணெய்து!
தத்ப்ரஸாதாத்-அவனருளால்,
பராம் ஸாந்திம் ஸாஸ்வதம் ஸ்தாநம்-பரம சாந்தியாகிய நித்திய ஸ்தானத்தை,
ப்ராப்ஸ்யஸி-அடைவாய்.

அர்ஜுனா, எல்லா வடிவங்களிலும் அவனையே சரணெய்து, அவனருளால் பரம சாந்தியாகிய
நித்திய ஸ்தானத்தை எய்துவாய்.

எல்லாப் பாங்கிலும் அவனையே தஞ்சமடைதல் ஜீவாத்மாவினது செயற்கரிய செயலாகும்.
உடலைத் தன்னுடையது என்று கருதுதல், தன் செயலுக்குத் தான் கர்த்தாவென்று நினைத்தல்,
உலக நடைமுறையில் தனக்குத் தனியந்தஸ்து ஒன்று உண்டு என்று எண்ணுதல் இவையாவும் ஜீவபோதத்தை வளர்க்கின்றன.
அது தஞ்சமாகாது. கடலில் அலை இருப்பதுபோன்று ஜீவாத்மாக்கள் பரமாத்மாவில் இருக்கின்றன.
அலைக்குச் சொந்தமான நீர் கிடையாது. ஜீவனுக்குச் சொந்தமான சரீரம் கிடையாது.
அலைக்கிருக்கின்ற வடிவம் வேளைக்கு ஒன்று. தேகத்துக்கு இருக்கிற வடிவமும் அத்தகையது.
அலையின் செயலோ உண்மையில் கடலின் செயல். கடலுக்கு அன்னியமாக அலை இருக்கமுடியாது.
ஜீவனுடைய செயல்களெல்லாம் உண்மையில் ஈசனுடைய செயல்கள். ஈசனுக்கு அன்னியமாக ஜீவர்கள் இல்லை.
இப்பேருணர்ச்சியில் நிலைபெற்றிருப்பது தஞ்சமாகும்.

பாண்டவர், விதுரர், திரௌபதி, குசேலர் முதலாயினோர் கிருஷ்ணனைத் தஞ்சமடைந்திருந்தனர்.
உடன் பிறந்த சகோதரர்கள் தசரத ராமனைத் தஞ்சமடைந்திருந்தனர்.
குகன், சுக்ரீவன், விபீஷணன் முதலாயினோர் அவனைத் தஞ்சமடைந்தனர்.
அங்ஙனம் அடைக்கலம் புகுந்தவர்க்கு மன அமைதி உடனே உண்டாயிற்று.
கைகேயி, வாலி, ராவணன் முதலியவர்கள் அடைக்கலம் புகவில்லை; அவர்கள் பெருந்துன்பத்துக்கு ஆளாயினர்.

ஈசனுடைய அருள் என்னும் காற்று சதா வீசிக்கொண்டிருக்கிறது. தங்களை முற்றும் ஈசனிடம் ஒப்படைத்தவர்கள்
அக்காற்றைப் பயன்படுத்தும் மாலுமிகளுக்குச் சமமானவர்கள்.
காற்றைப் பயன்படுத்திக் கப்பலைச் செலுத்தும் மாலுமிக்குக் கஷ்டமில்லை.
அருளைப் பயன்படுத்தும் அன்பனுக்கு அல்லல் இல்லை. அவன் கர்மம் செய்வதற்கிடையில் கர்ம பந்தம் கலைகிறது.
சாந்தியும் முக்தியும் அவனுக்கு வாய்க்கின்றன.

ஸ்ரீ ராதை தன் கற்பு நிலையை நிரூபிப்பதற்கு ஆயிரம் துவாரங்கள் உள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் ஜலங்கொண்டு
வரும்படி கட்டளையிடப்பட்டாள். ஒரு துளி ஜலங்கூடக் கீழே விழாமல் அவள் கொண்டுவந்தவுடன்,
அங்கிருந்தவர்கள் எல்லாரும் இவளைப் போல் கற்புடைய ஸ்திரீ ஒருத்தி இதுவரையில் இருந்ததுமில்லை,
இனி இருக்கப்போவது மில்லை என்று வெகுவாகச் சிலாகித்தனர். அப்போது ராதை ஏன் என்னை சிலாகிக்கிறீர்கள்?
கீர்த்தியெல்லாம் கிருஷ்ணனுடையதே என்று சொல்லுங்கள். நான் கேவலம் அவனுடைய பணிப்பெண் என்றாள்.

৷৷18.62৷৷யஸ்மாத் ஏவஂ தஸ்மாத் தம் ஏவ ஸர்வஸ்ய ப்ரஷாஸிதாரம் ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யேந த்வத்ஸாரத்யே அவஸ்திதம்’இத்தஂ குரு’ இதி ச ப்ரஷாஸிதாரஂ மாஂ ஸர்வபாவேந ஸர்வாத்மநா ஷரணஂ கச்ச அநுவர்தஸ்வ. அந்யதா தந்மாயாப்ரேரிதேந அஜ்ஞேந த்வயா யுத்தாதிகரணம் அவர்ஜநீயம்? ததா ஸதி நஷ்டோ பவிஷ்யஸி. அதோ மதுக்தப்ரகாரேண யுத்தாதிகஂ குரு இத்யர்தஃ. ஏவஂ குர்வாணஃ தத்ப்ரஸாதாத் பராஂ ஷாந்திஂ ஸர்வகர்மபந்தோபஷமநஂ ஷாஷ்வதஂ ச ஸ்தாநஂ ப்ராப்ஸ்யஸி. யத் அபிதீயதே ஷ்ருதிஷதைஃ — ‘தத்விஷ்ணோஃ பரமஂ பதஂ ஸதா பஷ்யந்தி ஸூரயஃ.’ (ற0 ஸஂ0 1.2.6.5)’தே ஹ நாகஂ மஹிமாநஃ ஸசந்த யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஃ ஸந்தி தேவாஃ.’ (யஜுஃ ஸஂ0 31.16)’யத்ர றஷயஃ ப்ரதமஜா யே புராணாஃ.”பரேண நாகஂ விஹிதஂ குஹாயாம்’ (மஹாநா0 8.14)’யோ அஸ்யாத்யக்ஷஃ பரமே வ்யோமந்.’ (ற0 ஸஂ0 8.7.17.7)’அத யததஃ பரோ திவோ ஜ்யோதிர்தீப்யதே’ (ச0 உ0 3.13.7)’ஸோத்வநஃ பாரமாப்நோதி தத்விஷ்ணோஃ பரமஂ பதம்’ (க0 உ0 3.9) இத்யாதிபிஃ.

৷৷18.62৷৷’ஸ்வதந்த்ரே ஸ்வமாயயா ப்ரேரயதி? பரதந்த்ரஸ்தாஂ கதஂ நிஸ்தரேத்’ இத்யத்ரோத்தரஂ’தமேவ ஷரணம்’ இதி ஷ்லோக இத்யாஹ — ‘ஏதந்மாயாநிவரித்திஹேதுமாஹேதி’.’யஸ்மாதேவம்’ — அந்யதாபி புத்த்யா நிவர்திதுமஷக்யத்வாதித்யர்தஃ? ஸர்வஸ்யேஷ்வராதீநத்வாதிதி வா.’தமேவ’ இத்யநேந மாயாஂ கோந்யோ நிவர்தயிதுஂ ஷக்நோதீதி ஸூசிதமித்யாஹ — ‘ஸர்வஸ்ய ப்ரஷாஸிதாரமிதி’. அத்யந்தஸ்வதந்த்ரஃ ஸ ஏவ ஹீதாநீஂ ரதிநஸ்தவ ஸாரதித்வேந பரதந்த்ரஃ ப்ரஷாஸ்தீத்யபிப்ராயேண’ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யேநேத்யாதிகமுக்தம்’. ஏவமநுவர்தநீயத்வாய பரத்வஂ ஸௌலப்யஂ ச தர்ஷிதம். பாவஷப்தோத்ர மநோவரித்திபர இத்யாஹ’ஸர்வாத்மநேதி’. ஸர்வப்ரகாரேணேதி வார்தஃ. தேந’வாஸுதேவஃ ஸர்வம்’ [7.19] இத்யுக்தப்ரக்ரியயாந்தர்யாமித்வேநோபதேஷ்டரித்வேந ப்ராப்யத்வப்ராபகத்வாதிபிஷ்சைக ஏவாவஸ்தித இத்யநுஸந்தாநஂ வா விவக்ஷிதம். அத்ர ஷரணஷப்த உபதேஷாதிமுகேந கோப்தரிவிஷயஃ; தேநைவ த்வாரேணோபாயபரோ வா. யதோபதிஷ்டகரணமேவாத்ர ஷரணாகதிரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸர்வாத்மநாநுவர்தஸ்வேதி’.’ந ஷ்ரோஷ்யஸி”ந யோத்ஸ்யே’ இத்யுக்தநிஷேதபரத்வாதநுவர்தநமேவாத்ர ஷரணாகதிரிதி தர்ஷயிதுஂ ப்ரகரிதேந விபர்யயே ப்ரத்யவாயேந யோஜயதி — ‘அந்யதாபீதி’. ப்ரகரிதோபயோகேநாநுவரித்திஂ விஷிஂஷந் விவக்ஷிதமுபஸஂஹரதி — ‘அதஸ்ததுக்தப்ரகாரேணேதி’. ஸ்வவர்ணாஷ்ரமாநரூபததாஜ்ஞாநுவர்தநமேவ ஹி தத்ப்ரீணநமிதி பாவஃ.

உக்தாநுவரித்திஂ ப்ரஸாதஹேதுதயோத்தரார்தேந யோஜயதி — ‘ஏவஂ குர்வாணஸ்தத்ப்ரஸாதாதிதி’.’மத்ப்ரஸாதாத்’ [18.56;58] இத்யுக்த ஏவார்தஃ’தத்ப்ரஸாதாத்’ இத்யத்ர நிர்திஷ்டஃ. தத்ரோக்தஂ ஸர்வதுர்கதரணமிஹ பரா ஷாந்திஃ. ஷாந்தேஷ்சாத்ர பரத்வஂ நிவரித்தஜாதீயகாரணஸாமாநாதிகரண்யவிரஹேணாபுநரங்குரத்வமித்யபிப்ராயேணாஹ’ஸர்வகர்மேதி’. ஸர்வகர்மபந்தோபஷமபரஷாந்திஷப்தேந அநிஷ்டநிவரித்திருக்தா.’ஸ்தாநஂ ப்ராப்ஸ்யஸி’ இதி இஷ்டப்ராப்திருச்யதே. ஷாஷ்வதஷப்தேந ப்ரஹ்மாதிஸ்தாநவ்யவச்சேதஃ. மூலப்ரகரிதிஃ ஸூக்ஷ்மாவஸ்தா? முக்தப்ராப்யஸ்தாநமிதி கேசித்; ஸத்யலோகாதிஷ்வேவ வைஷ்ணவஸ்தாநமிதி சாபரே; தத்ஸ்தாநஷப்தஸ்ய முக்யார்தஸ்வீகாராய? வாதிக்ஷேபாய சாப்ராகரிதஸ்தாநஂ ஷ்ருதிபிருபபாதயதி — ‘யதபிதீயத’ இதி. அதீதவேதாநாஂ ஸம்ப்ரதிபத்த்யதிஷயார்தஂ’ஷ்ருதிஷதைரித்யுக்தம்’. ஏதேந காரணஷ்ருதீநாஂ “ஏகமேவாத்விதீயம்” [சாஂ.உ.6.2.1] இத்யாதீநாஂ ஸ்ரக்ஷ்யமாணகார்யப்ரபஞ்சமாத்ரப்ரலயபரத்வஂ பஹுஷ்ருத்யவிரோதாய தர்ஷிதம்.’தத்விஷ்ணோஃ’ இதி வாக்யஂ ப்ரத்யேகஂ ஸதாபஷ்யதநேகஸூரிவிஷிஷ்டவிதிபரஂ? கரித்ஸ்நஸ்யாப்ராப்தத்வாத்.’விஷ்ணோஃ’ இதி வையதிகரண்யாச்ச நாத்ர ஸ்வரூபபரதா யுக்தா.’யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஃ ஸந்தி’ இத்யத்ராப்யநவச்சேதாந்நித்யஂ ஸந்தீதி ஸித்தம். அத்ர ச’ஷாஷ்வதஂ ஸ்தாநம்’ இதி நிர்திஷ்டஂ பரமாத்மந ஏவ ஸ்தாநமிதி ப்ரகரணாந்தரே வ்யக்தம்.’ரம்யாணி காமசாராணி (திவ்யாநி காமசாரீணி) விமாநாநி ஸபாஸ்ததா. ஆக்ரீடா விவிதா ராஜந்! பத்மிந்யஷ்சாமலோதகாஃ. ஏதே வை நிரயாஸ்தாத! ஸ்தாநஸ்ய பரமாத்மநஃ’ [ம.பா.12.198.4;11] இதி. ஆஹ ச பகவாந் பராஷரஃ — ‘ஏகாந்திநஃ ஸதா ப்ரஹ்மத்யாயிநோ யோகிநோ ஹி யே. தேஷாஂ தத்பரமஂ ஸ்தாநஂ யத்வை பஷ்யந்தி ஸூரயஃ’ [வி.பு.1.6.39] இதி.

—————–

63. இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம் குஹ்யாத்குஹ்யதரம் மயா
விம்ருஸ்யைததஸேஷேண யதேச்சஸி ததா குரு

இதி குஹ்யாத் குஹ்யதரம் ஜ்ஞாநம்-இங்ஙனம் ரகசியத்திலும் ரகசியமாகிய ஞானத்தை,
மயா தே ஆக்யாதம்-என்னால் உனக்கு கூறப்பட்டது,
ஏதத் அஸேஷேண விம்ருஸ்ய-இதனை முற்றிலும் ஆராய்ச்சி செய்து,
யதா இச்சஸி ததா குரு-எப்படி இஷ்டமோ அப்படிச் செய்.

இங்ஙனம் ரகசியத்திலும் ரகசியமாகிய ஞானத்தை உனக்குரைத்தேன்.
இதனை முற்றிலும் ஆராய்ச்சி செய்து எப்படி இஷ்டமோ அப்படிச் செய்.

விளங்காத ஒன்றை இரகசியம் என்றும் மறைபொருள் என்றும் பகர்கிறோம். இயற்கையின் உட்பொருள் முழுதும்
நமக்கு விளங்குகிறதில்லை. அது ரகசியமாய் மறைந்து கிடக்கிறது. இயற்கையைப்பற்றி இக்காலத்தில் நாம்
அறிந்துள்ள பல மர்மங்கள் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மறைந்திருந்தன. உதாரணம் ஒன்று எடுத்துக் கொள்வோம்.
மின் சக்தியை உண்டு பண்ணும் முறை இப்பொழுது நமக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இயற்கையில் இதுகாறும் மறைந்து
கிடந்த விசையானது இப்பொழுது வெளிப்படையாயிற்று. அந்த விசையின் தன்மை எத்தகையதென்றும்,
அதை எப்படி உண்டுபண்ணுவது என்றும், அதை எங்ஙனம் உபயோகப்படுத்தலாம் என்றும் புகட்டுவது சாஸ்திரம்.
விளங்காததை விளக்குவது சாஸ்திரம். இயற்கையைப் பற்றி அப்படி எண்ணிறந்த சாஸ்திரங்கள் இருக்கின்றன.
மானுட வாழ்க்கையைப் பற்றிய சாஸ்திரம் இருக்கிறது. அது பிரம்ம வித்தையென்றும்
யோக சாஸ்திரம் என்றும் பெயர் பெற்று உள்ளது. அனுஷ்டான முறையில் சாஸ்திரம் நமக்கு அளிக்கப்படும்பொழுது
அது உடன்பாட்டு முறையென்றும் எதிர்மறை முறையென்றும் இரண்டுவித வடிவெடுக்கிறது.
இன்னதைச் செய் என்று ஆக்ஞாபிக்கும்பொழுது அது உடன்பாட்டு முறை.
இன்னதைச் செய்யாதே என்று ஆக்ஞாபிக்கும் பொழுது அது எதிர்மறை முறை.
ஏன் ஒரு விதத்தில் ஒழுகவேண்டும், ஏன் மற்றொரு விதத்தில் ஒழுகலாகாது என்பதற்குத் தக்க காரணங்களையும்
அது எடுத்துப் போதிக்கிறது. யுக்தி பூர்வமாகக் புகட்டுவது சாஸ்திரம். குருட்டு நம்பிக்கையை சாஸ்திரம் ஆமோதிப்பதில்லை.
குருட்டு நம்பிக்கையை விரைவில் கலைத்துவிடலாம். ஆனால் யுக்திக்கும் அனுபவத்துக்கும்
ஒத்திருக்கும் கோட்பாட்டை யாரும் அசைக்க முடியாது.

மிக ஆழ்ந்தவைகளான வாழ்க்கைத் தத்துவங்களைக் கருணை கூர்ந்து கிருஷ்ண பகவான் அர்ஜுனனுக்கு எடுத்து வழங்கினார்.
அவர் புகட்டியவைகளை வேண்டியவாறு ஆராய்ச்சி செய்வதற்கான இச்சா சுதந்தரத்தையும் அவனுக்கு அவர் அன்புடன் அளித்தார்.
உண்மையானது எம்மனிதனால் சொல்லப்படுகிறது என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல.
உண்மை தனக்குத் தானே சான்று ஆகிறது. உண்மையை நன்றாக அலசி ஆராய்ந்து நீ விரும்பியதைச் செய் என்கிறார் பகவான்.
உடல் வளர்ச்சிக்கும், அறிவு வளர்ச்சிக்கும், ஆன்ம வளர்ச்சிக்கும் சுதந்தரம் முற்றிலும் அவசியமானது.
அடிமைத் தனத்தில் அடக்கி வைக்கப்பட்ட உயிர் ஓங்கி வளராது. புகட்ட வேண்டிய யாவையும் சொல்லியான பிறகு,
அவைகளுள் விரும்பியதைச் செய் என்று கிருஷ்ணன் அனுமதி கொடுக்கிறார்.
சான்றோர் புகட்டும் செந்நெறியின் சிறப்பு இதுவேயாம்.

৷৷18.63৷৷இதி ஏவஂ தே முமுக்ஷுபிஃ அதிகந்தவ்யஂ ஜ்ஞாநஂ ஸர்வஸ்மாத் குஹ்யாத் குஹ்யதரஂ கர்மயோகவிஷயஂ ஜ்ஞாநயோகவிஷயஂ பக்தியோகவிஷயஂ ச ஸர்வம் ஆக்யாதம். ஏதத் அஷேஷேண விமரிஷ்ய ஸ்வாதிகாராநுரூபஂ யதா இச்சஸி ததா குரு? கர்மயோகஂ ஜ்ஞாநஂ பக்தியோகஂ வா யதேஷ்டம் ஆதிஷ்ட இத்யர்தஃ.

৷৷18.63৷৷ஏவமர்ஜுநஸ்ய யுத்தே ப்ரோத்ஸாஹநவ்யாஜேந ஸர்வாத்யாத்மஷாஸ்த்ரார்தஜாதமுபதிஷ்ய ஸர்வாஸு நிஷ்டாஸு நித்யகர்மணோ துஸ்த்யஜதயாந்தேபி யுத்தகர்தவ்யத்வமேவ ஸ்தாபிதம். அத’ஸ ஹி தர்மஃ ஸுபர்யாப்தோ ப்ரஹ்மணஃ பதவேதநே’ [அநுகீ.1.12] இதி ப்ரத்யபிஜ்ஞாபயிஷ்யமாணப்ரகாரேண ஷ்ரோதவ்யாந்தராபாவஜ்ஞாபநாய ப்ரக்ராந்தநிஷ்டாத்ரயஂ புஷ்கலோபதிஷ்டதயா யதாதிகாரமநுஷ்டேயத்வேந நிகம்யதே’இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம்’ இதி ஷ்லோகேந. வாச்யவசநயோஃ ஸம்யக்த்வஂ பௌஷ்கல்யஂ ச இதிகரணேந விவக்ஷிதமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘இத்யேவமிதி’. தே’யச்ச்ரேயஃ ஸ்யாத்’ [2.7] இத்யாதிவாதிநே ப்ரபந்நாய ஷிஷ்யாயேத்யர்தஃ. அத்ர லௌகிகப்ரமாணப்ரஸித்தவிஷயேப்ய ஆயுர்தநுர்காந்தர்வவேதார்தநீதிஷாஸ்த்ராதிஜந்யேப்யோஜ்ஞாநேப்யஃ ப்ரகரிஷ்டாதீந்த்ரியபாரலௌகிகஸ்வர்காதிபுருஷார்தததுபாயவிஷயஂ வேதாக்யஷாஸ்த்ரமூலஂ விவிதஜ்ஞாநஂ குஹ்யஷப்தேந விவக்ஷிதம். குஹ்யதரஷப்தேந து வேதாந்தநிஷ்பாத்யஂ ததுபபரிஂஹணபூதைதச்சாஸ்த்ரவிஷோதிதஂ முமுக்ஷுபிர்யதாதிகாரமநுஷ்டேயவ்யவஹிதாவ்யவஹிதஸமஸ்தமோக்ஷோபாயஜ்ஞாநஂ ப்ரதர்ஷ்யதே. தத்ர த்ரிவர்கமாத்ரஸக்தேப்யோ கோபநீயதயா குஹ்யதரத்வோக்திரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘முமுக்ஷுபிரதிகந்தவ்யஂ ஜ்ஞாநஂ ஸர்வஸ்மாத்குஹ்யாத்குஹ்யதரமிதி’.நந்வேதச்சாஸ்த்ரோக்தேஷ்வேவ குஹ்யகுஹ்யதரவிபாகஃ ஸ்யாத்; தத்ராப்யந்திமாத்யாயோக்தமேவ குஹ்யதரதயாத்ர நிகம்யத இதி ஷங்காமபாகரோதி’கர்மயோகவிஷயஂ ஜ்ஞாநயோகவிஷயஂ பக்தியோகவிஷயஂ சேதி’.’விமரிஷ்யைததஷேஷேண யதேச்சஸி ததா குரு’ இத்யநந்தரவாக்யபராமர்ஷஸ்வாரஸ்யாத்கீதாஷாஸ்த்ரோக்தஂ கரித்ஸ்நமிஹ குஹ்யதரஷப்தேந விவக்ஷிதமிதி கம்யதே. ததவாந்தரதாரதம்யே து ஸர்வகுஹ்யதமமித்யநந்தரஷ்லோகே வக்ஷ்யத இதி பாவஃ.’ஆக்யாதம்’ இத்யநேந வக்தவ்யாந்தராபாவோ வ்யஞ்ஜித இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஸர்வமாக்யாதமிதி’. மயா ஸ்வதஃ ஸார்வஜ்ஞாதிகுணயோகாதாப்ததமேந ஹிதைஷிணா சேத்யர்தஃ.’அஷேஷேண விமரிஷ்ய’ இத்யநேந விவக்ஷிதமாஹ’ஸ்வாதிகாராநுரூபமிதி’. ஸஹஸைவ பூர்வபூர்வபரித்யாகோ ந யுக்த இதி பாவஃ.’யதேச்சஸி ததா குரு’ இத்யேதந்ந யுத்தகரணாகரணவிஷயம்? நிஷ்டாத்ரயேபி நித்யநைமித்திகாநாஂ வர்ணாஷ்ரமாநுபந்திகர்மணாமவஷ்யாநுஷ்டேயத்வோக்தேஃ?’யத்யஹங்காரமாஷ்ரித்ய’ [18.59] இத்யாதிஷ்லோகாப்யாமர்ஜுநேந யுத்தஸ்ய துஸ்த்யஜதாஂ வததோ பகவதஸ்தந்நிவரித்திவிவக்ஷாநுபபத்தேஷ்ச. அதோத்ர தத்தததிகாராநுரூபமுபதிஷ்டேஷு ஷாஸ்த்ரார்தபர்வஸு புத்திமத்தரஸ்த்வஂ கர்மஜ்ஞாநபக்திஷு கர்மண்யஸ்மிந்மமேதாநீமதிகார இதி பராமரிஷ்ய தஸ்மிந் பர்வணி பரிகரிஹீதஸ்வவர்ணாஷ்ரமதர்ம ஏவ வர்தஸ்வேத்யுச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘கர்மயோகஂ ஜ்ஞாநயோகஂ பக்தியோகஂ வா யதேஷ்டமாதிஷ்டேதி’. ஏதேந’கர்மஜ்ஞாநயோகயோரிதஂ நிகமநம்”ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யாதிநா’பக்தியோகநிகமநம்’ இதி கைஷ்சிதுக்தோ விபாகோ நிரஸ்தஃ.

————————

மனிதனுடைய முயற்சிகளெல்லாம் எதில் முற்றுப் பெறுகின்றன என்ற முடிவான உண்மையை இனி
மூன்று சுலோகங்களில் பகவான் பகர்கின்றார்.

64. ஸர்வகுஹ்யதமம் பூய: ஸ்ருணு மே பரமம் வச:
இஷ்டோऽஸி மே த்ருடமிதி ததோ வக்ஷ்யாமி தே ஹிதம்

ஸர்வகுஹ்யதமம்-எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த ரகசியமாகிய,
மே பரமம் வச:-என்னுடைய பரம வசனத்தை,
பூய: ஸ்ருணு-மீட்டுமொருமுறை கேள்,
மே த்ருடம் இஷ்ட: அஸி-நீ திடமான நண்பன்,
தத: ஹிதம் இதி தே வக்ஷ்யாமி-ஆதலால் நல்லது என்று உனக்கு சொல்லுகிறேன்.

மீட்டுமொருமுறை எல்லாவற்றிலும் ஆழ்ந்த ரகசியமாகிய எனது பரம வசனத்தைக் கேள்.
நீ திடமான நண்பன். ஆதலால் உனக்கு ஹிதத்தைச் சொல்லுகிறேன்.

நீருக்குள் மிக ஆழமான இடத்தில் எல்லாரும் மூழ்கிப் பார்க்கமுடியாது. அதில் வல்லமை பெற்றவர்க்கே அது இயலும்.
இப்பொழுது பகவான் புகட்டுகிற கோட்பாடு மிகவும் ஆழ்ந்தது. ஏனென்றால் அது ஜீவனுக்குச் சிறப்பை அளிக்கவல்லது.
சிரேயஸைப் பெறவேண்டும் என்று அர்ஜுனன் ஆரம்பத்தில் விண்ணப்பித்தான்.
அதைப் பெறுதற்கு உற்ற வழி இப்பொழுது புகட்டப்படுகிறது. அதைக் குறித்து அவர் பகரும் சொல்லானது-
பரமம் வசனம்- மேலாம் மொழியாகிறது. மகாவாக்கியம் என்று அதை இயம்பலாம்.
வேதங்களில் உள்ள மகா வாக்கியங்கள் ஞானிகளால் நவிலப்பட்டவை. இது பரமாத்மாவானவர் தாமே பகர்கின்ற சொல்லாகிறது.
ஏற்கனவே இயம்பிய கோட்பாட்டை முடிவுரையில் அவர் சித்தாந்தப்படுத்துகிறார்.

புறவுலகின் அமைப்புப் பலர்க்கு மறைபொருளாயிருப்பது போன்று மனத்தகத்து உள்ள தெய்வீக மாண்பும் மறைபொருளாயிருக்கிறது.
எல்லார் உள்ளத்திலும் உறைந்திருக்கும் நல்ல உறவு ஆகின்றான் இறைவன்.
உயிர்களை உய்விப்பதற்கென்றே அவனுடைய அருள் இயங்குகிறது. இயற்கையில் நிகழ்கின்ற நிகழ்ச்சிகள்
அனைத்தும் முடிவில் அந்த ஒரு காரியத்தை நிறைவேற்றி வைக்கின்றன. ஒன்றுக்கும் உதவாத ஜீவனைத்
தனக்கு உகந்தவனாக்கிப் பிறகு அவனைத் தெய்வம் தன்மயமாக்குகிறது. இயற்கையென்னும் பெரிய
தொழிற்சாலையில் இந்த அரும்பணியானது ஓயாது நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.
மக்கள் காலில் மிதியுண்டு ஒன்றுக்கும் உதவாத செத்தையாகப் போகக்கூடிய நாணல் ஒன்றைக் கண்ணன்
கையில் எடுத்துப் புல்லாங்குழலாக மாற்றுகிறான். பிறகு அவன் அதில் உண்டு பண்ணும் கானமோ
மண்ணுலகத்தவரை விண்ணுலகுக்குக் கொண்டுபோக வல்லது. ஜடப்பொருளில் அவன் செய்யும் ஜாலம் அத்தகையது.
பிறகு சேதன வஸ்துவாகிய ஜீவனைத் தனக்குரியவன் என்றே அவன் ஆட்கொள்கிறான்.
இனி, இதிலும் ஆழ்ந்ததொரு கருத்து இயற்கையின்கண் உளது. அது அடுத்த சுலோகத்தில் வருகிறது.

உண்மையான பக்தன் ஒருவன் ஈசுவரனை எவ்விதம் காண்கிறான்? பிருந்தாவனத்திலுள்ள கோபஸ்திரீகள்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவை ஜகந்நாதனாகக் காணாமல் அவர்களுடைய பிரிய கோபிநாதனாகவே கண்டதைப்போல,
பக்தனும் ஈசுவரனைத் தனது நெருங்கிய பிரிய பந்துவாகவே காண்கிறான்.

৷৷18.64৷৷ஸர்வேஷு ஏதேஷு குஹ்யேஷு பக்தியோகஸ்ய ஷ்ரேஷ்டத்வாத் குஹ்யதமம் இதி பூர்வம் ஏவ உக்தம்’இதஂ து தே குஹ்யதமஂ ப்ரவக்ஷ்யாம்யநஸூயவே.’ (கீதா 9.1) இத்யாதௌ. பூயஃ அபி தத்விஷயஂ பரமஂ மே வசஃ ஷ்ரரிணு இஷ்டஃ அஸி மே தரிடம் இதி ததஃ தே ஹிதஂ வக்ஷ்யாமி.

৷৷18.64৷৷அவிஷேஷேண த்ரிவிதேபி ஹி நிகமிதே த்ரயாணாமப்யந்யாபேக்ஷயா குஹ்யதரத்வே சோக்தே த்ரிஷ்வேதேஷு வ்யவஹிதாவ்யவஹிதோபாயவிபாகேந குஹ்யதமாத்யவஸாயார்தஂ? புநஃ ப்ராதாந்யாத்தத்ரைவ ஷாஸ்த்ரதாத்பர்யாதிஷயத்யோதநாய’ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யாதிஷ்லோகத்வயேந பக்தியோகரூபஷாஸ்த்ரஸாரார்தஃ ப்ரதிஸந்தாப்யதே. ததபிப்ராயேண ஹி’ஷாஸ்த்ரஸாரார்த உச்யதே’ [கீ.ஸஂ.22] இதி ஸஂகரிஹீதம். விவரிதஂ சாத்யாயாதௌ. அத்ர’ஸாரார்தஷேஷதயா ஸாரதமஂ ப்ரபதநஂ சரமஷ்லோகேந ப்ரதிபாத்யதே’ இதி ஸோபி’ஷாஸ்த்ரஸாரார்தஃ’ இத்யநேநைவ க்ரோடீகரிதஃ.’ஸர்வகுஹ்யதமம்’ இத்யத்ர யோகவிபாகவதா’ஸப்தமீ ஷௌண்டைஃ’ [அஷ்டா.2.1.40] இத்யநேந ஸமாஸமபிப்ரேத்ய’ஸர்வேஷ்வேதேஷ்விதி’ ஸப்தமீநிர்தேஷஃ. குஹ்யதமஷப்தப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்பூயஷ்ஷப்தஸ்வாரஸ்யாத்’மந்மநா பவ’ இதி ஷ்லோகஸ்ய சால்பாந்தரஸ்ய பூர்வோக்தஸ்யைவ பாடாத்ஸ ஏவ பக்தியோக இஹ ஷாஸ்த்ராந்தே ஷாஸ்த்ரஸாரத்வஜ்ஞாபநாயோத்த்ரியதே? நத்வர்தாந்தரமித்யபிப்ராயேணாஹ’குஹ்யதமம்’ இதி’பூர்வமேவோக்தமிதி’. அத்ர வாச்யஸ்ய குஹ்யதமத்வமேவ வசஸ்யுபசரிதமித்யாஹ’பூயோபி தத்விஷயமிதி’. ஷ்ரவணமாத்ராவரித்தேஃ’ஷ்ரரிணு’ இத்யநேநைவ ஸாத்யத்வாச்சுதார்தவிஷயத்வபரோத்ர பூயஷ்ஷப்தஃ. வ்யவதாநநைரபேக்ஷ்யேண குஹ்யதமநிஷ்கர்ஷார்ததயா புநர்வசநஂ ஸார்தமிதி பாவஃ. வசஸஃ பரமத்வோக்திஃ நாதஃபரஂ வக்தவ்யமஸ்தி இதி நிகமநாபிப்ராயா. யத்வா வாச்யஸ்ய பரமத்வாத்தத்வசஸோபி ததுச்யதே;’யஸ்மாத்தர்மாத்பரோ தர்மோ வித்யதே நேஹ கஷ்சந’ இதி பகவத்யோகஷ்ச ஸர்வேப்யோ யஜ்ஞாதிப்யஃ பரமஃ? பராந்தர ரஹிதஷ்சோச்யதே; ததா’இஜ்யாசாரதமாஹிஂஸாதாநஸ்வாத்யாயகர்மணாம். அயஂ து பரமோ தர்மோ யத்யோகேநாத்மதர்ஷநம்’ [யா.ஸ்மரி.1.1.8] இதி. ஆத்மா ஹ்யத்ர ஸர்வாந்தராத்மா. உபச்சந்தநஸ்துத்யாதிஷங்காபரிஹாராய’இஷ்டோஸி’ இத்யாதிகம். இஷ்டஃ ப்ரீதிவிஷய இத்யர்தஃ;’ப்ரியோஸி’ [18.65] இத்யநந்தரவத். தரிடமிஷ்டஃ அத்யர்தஂ ப்ரியஃ.’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹஂ ஸ ச மம ப்ரியஃ’ [7.17] இத்யாதிபிஃ ப்ராகுக்தஜ்ஞாநிவததிதரிடமிஷ்டோஸி; யதா குஹ்யதமஂ ப்ரகாஷநீயஂ? ததா ப்ரீதிவிஷயோஸீத்யர்தஃ. இஷ்ட இதி யதஃ? ததஸ்தே ஹிதஂ வக்ஷ்யாமீதி வா.,

———————

பகவான் புகட்டும் நலம்தான் யாது? விடை வருகிறது :

65. மந்மநா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ்குரு
மாமேவைஷ்யஸி ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே ப்ரியோऽஸி மே

மந்மநா பவ-உன் மனதை எனக்காக்குக,
மத்பக்த:-என் தொண்டனாகுக,
மத்யாஜீ-எனக்கென வேள்விசெய்க,
மாம் நமஸ்குரு-என்னையே வணங்குக,
மாமேவ ஏஷ்யஸி-என்னையெய்துவாய்,
ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநே-உண்மை இஃதே, உனக்கிது சபதமுரைக்கிறேன்,
மே ப்ரிய: அஸி-எனக்கு இனியவனாக இருக்கிறாய்.

உன் மனதை எனக்காக்குக. என் தொண்டனாகுக. எனக்கென வேள்விசெய்க. என்னையே வணங்குக.
என்னையெய்துவாய், உண்மை இஃதே, உனக்கிது சபதமுரைக்கிறேன், நீ எனக்கினியை.

சத்தியம் சொல்லுகிறேன் என்று சத்தியப் பொருளாகிய பகவான் பகர்கிறார்.
சூரியனிடத்திருந்து கிளம்பி வருவதெல்லாம் அக்கினி சொரூபம். வெப்பத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றும் ஆங்கில்லை.
பரமாத்மா உடல் தாங்கி வந்து உரைப்பது சத்தியமே. அதைப் பின்பற்றுகின்ற சான்றோரது ஜீவிதம்
அதை சத்தியமென்றே நிரூபிக்கிறது. நீ எனக்குப் பிரியமானவன் என்பது மகாவாக்கியம்.
ஜீவர்கள் எல்லாம் இறைவனுக்குப் பிரியமானவர்களே. அந்த அன்பை விளக்குதற்கான பரிபாகம்
வந்தமையும்போது தனிச் சிறப்புடன் அப்பேரிணக்கம் பகரப்படுகிறது. துவைதம், விசிஷ்டாத்வைதம், அத்வைதம்
ஆகிய மூன்று நிலைகளும் பிரியத்தைப் படிப்படியாய் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு போகின்றன.
அன்பிற்கும் உண்டோ பிரித்துவைத்து அடைக்கும் தாழ்? நானே நீ, நீயே நான் என்பதைவிட உயர்ந்ததொரு நிலையில்லை.
இது வெறும் பேச்சில் நிரூபிக்கப்படுவதன்று ; சுவானுபவத்தில் அடையப்பெறுவதாம்.

வண்டியில் ஏறி ஓர் ஊருக்குப் போகிறோம். வண்டியில் செல்லுவது நெறி. ஊரை அடைவது குறி.
கடவுள் விஷயத்தில் நெறியும் குறியும் ஒன்றே. அவனைத் துணையாகக்கொண்டு அவனை அடைகிறோம்.
அவன் அருளால் அவன்தாள் வணங்குகிறோம். பிறகு அவன் அருளால் அவனை அடைகிறோம்.
அவன் யாண்டும் துணைபுரிந்தும், அவன் துணையை ஏற்க நம்மில் பலர் மறுக்கிறோம்.
இதற்கெல்லாம் இடையில் இடைஞ்சலாய் நிற்பது நமது பண்படாத மனது.
அந்த மனது பல ஜன்மாந்தரங்களில் வேறு பல காரியங்களுக்கு உதவிவந்தது.
விழலுக்கு நீர் இறைத்தவாறு அது அநித்தியப் பொருள்களை நாடிநின்றது.
ஆனால் அது கடவுளை அடைதற்கே கருவியாக அமைவது அவசியமாகிறது.
உள்ளம் அவனுக்கே இடமாக வைக்கப்படவேண்டும். மனிதன் செய்யவேண்டிய செயல் அதுவேயாம்.
அவன் மீது பக்தி பண்ணுமளவு மனது மிக உயர்ந்ததாகிறது. பக்தனிடத்து இறைவனே பித்துப்பிடித்தவன் ஆகிறான்.
பக்தன் செய்கிற செயலெல்லாம் இறைவனது ஆராதனையாகிறது. கடவுள் உணர்ச்சியிலேயே அவன் ஊறியிருப்பதால்
செயல்கள் அனைத்தின் வாயிலாக இறைவனுக்கு அவன் இடையறா நமஸ்காரம் செய்கிறான்.
கடலை அணுகிய நதியானது கடலுக்குள் நுழைந்தே ஆகவேண்டும். அங்ஙனம் இத்தகைய பான்மையைப்
பெற்றுள்ள பக்தன் பரம்பொருளை அடைந்தே ஆகவேண்டும். பரமாத்மாவே அதைக் குறித்து சத்தியம் செய்கிறார்.
உறுதிமொழி கூறுகிறார்.

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முப்பத்தொன்றாவது சுலோகத்தில் பக்தன் அழிந்துபட்டுப் போவதில்லை என்பதைப்
பிரகடனம் பண்ணும்படி அர்ஜுனனைத் தூண்டினார். இறுதியில் அப் பேருரையைப் பகர பகவான் தாமே முன் வந்துள்ளார்.

தண்ணீரில் மூழ்கிவிட்டவன் மூச்சு விடுவதற்கு மிகவும் தவிப்பதைப் போல, ஈசுவரனைக் காண்பதற்கு
முன்னால் ஒருவனுடைய மனம் அதற்காக மிகவும் ஆசைகொள்ள வேண்டும்.

৷৷18.65৷৷வேதாந்தேஷு — ‘வேதாஹமேதஂ புருஷஂ மஹாந்தமாதித்யவர்ணஂ தமஸஃ பரஸ்தாத்.’ (ஷ்வே0 உ0 3.8)’தமேவஂ வித்வாநமரித இஹ பவதி.”நாந்யஃ பந்தா வித்யதேயநாய’ (ஷ்வே0 உ0 3.8) இத்யாதிஷு விஹிதஂ வேதநத்யாநோபாஸநாதிஷப்தவாச்யஂ தர்ஷநஸமாநாகாரஂ ஸ்மரிதிஸஂஸந்தாநம் அத்யர்தப்ரியம் இஹ’மந்மநா பவ’ இதி விதீயதே.மத்பக்தஃ அத்யர்தஂ மத்ப்ரியஃ அத்யர்தமத்ப்ரியத்வேந ச நிரதிஷயப்ரியாஂ ஸ்மரிதிஸஂததிஂ குருஷ்வ இத்யர்தஃ. மத்யாஜீ தத்ராபி மத்பக்த இதி அநுஷஜ்யதே. யஜநஂ பூஜநம்? அத்யர்தப்ரியமதாராதநபரோ பவ. ஆராதநஂ ஹி பரிபூர்ணஷேஷவரித்திஃ.மாஂ நமஸ்குரு நமோ நமநஂ மயி அதிமாத்ரப்ரஹ்வீபாவம் அத்யர்தப்ரியஂ குரு இத்யர்தஃ. ஏவஂ வர்தமாநோ மாம் ஏவ ஏஷ்யஸி இதி ஏதத் ஸத்யஂ தே ப்ரதிஜாநே தவ ப்ரதிஜ்ஞாஂ கரோமி? ந உபச்சந்தமாத்ரஂ யதஃ த்வஂ ப்ரியஃ அஸி மே’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹஂ ஸ ச மம ப்ரியஃ’ (கீதா 7.17) இதி பூர்வம் ஏவ உக்தம். யஸ்ய மயி அதிமாத்ரப்ரீதிஃ வர்ததே மம அபி தஸ்மிந் அதிமாத்ரப்ரீதிஃ பவதி இதி தத்வியோகம் அஸஹமாநஃ அஹஂ தஂ மாஂ ப்ராபயாமி? அதஃ ஸத்யம் ஏவ ப்ரதிஜ்ஞாதஂ மாம் ஏவ ஏஷ்யஸி இதி.

৷৷18.65৷৷’மந்மநா பவ’ இத்யஸ்யாவ்யவஹிதபலஸாதநதயா குஹ்யதமாங்கிஸ்வரூபபரத்வஂ தர்ஷயிதுஂ தத்ஸ்வரூபஂ தாவத்ப்ரமாணதஃ ஷிக்ஷயதி’வேதாந்தேஷ்விதி’.’வேதாஹம்’ இத்யாதிபுருஷஸூக்தவாக்யோபாதாநமுபநிஷதந்தராணாஂ ததநுவர்தித்வஜ்ஞாபநார்தம்?’நாந்யஃ பந்தாஃ’ இதி ஹி தத்ஸாத்யோபாயாந்தரவ்யவதாநஷங்காநிராஸார்தம். அத்ர ச’அதோஸ்மி லோகே வேதே ச ப்ரதிதஃ புருஷோத்தமஃ’ [15.18] இதி வக்துஷ்ச வாஸுதேவஸ்ய தத்ப்ரதிபாத்யத்வாத்’மந்மநா பவ’ இதி விஹிதஸ்ய மஹாபுருஷோபாஸநத்வஜ்ஞாபநார்தஂ ச. வேதநஂ ஹ்யத்ரோக்தம்? ந து பக்திரித்யத்ராஹ — ‘த்யாநோபாஸநாதிஷப்தவாச்யமிதி’. ஆதிஷப்தேந தத்தத்ஸ்மரித்யுக்தபக்திஸேவாதிஷப்தக்ரஹணம். ஸமாநப்ரகரணஸ்தாப்யாஂ த்யாநோபாஸநஷப்தாப்யாஂ வேதநஂ ஹி விஷேஷ்யதே. அந்யதா குருலகுவிகல்பாத்யநுபபத்த்யா த்யாநாதிவிதிவையர்த்யப்ரஸங்க இதி பாவஃ. வித்யுபாஸ்யோர்வ்யதிகரேணோபக்ரமோபஸஂஹாரதர்ஷநாச்ச வேதநமுபாஸநஂ இத்யேவ வ்யக்தமுபபாதிதஂ ஷாரீரகபாஷ்யாதிஷு.

கிஞ்ச “த்ரஷ்டவ்யஃ ஷ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாஸிதவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இத்யுக்த்வா தாந்யேவ தர்ஷநாதீந்யநுவதந்தீ ஷ்ருதிஃ விஜ்ஞாநஷப்தேந நிதித்யாஸநமநுவததி — “ஆத்மநோ வா அரே தர்ஷநேந ஷ்ரவணேந மத்யா விஜ்ஞாநேந” [பரி.உ.2.4.5] இதி. ஏவஂ “தஸ்மிந் தரிஷ்டே பராவரே” [முஂ.உ.2.2.8] இதி வாக்யைர்தர்ஷநஂ ந ஸாக்ஷாத்ப்ரத்யக்ஷரூபஂ?,குருலகுவிகல்பாத்யநுபபத்தேரேவ. ந சாதிகாரிபேதேந தத்ஸம்பவஃ? வ்யவஸ்தாபகாபாவாத். ந ச த்வாரித்வாரபாவகல்பநா ஷக்யா? த்ருவாநுஸ்மரிதேர்தர்ஷநஸ்ய சாவிஷேஷேணாவ்யவஹிதஸாதநத்வஷ்ருதேஃ. அத ஐகார்த்யேத்யவஷ்யம்பாவிந்யந்யதரஸ்யௌபசரிகத்வமந்தரேண ததஸம்பவாத்? நிஷ்ப்ரயோஜநஸ்யோபசாரஸ்யாயோகாத்? ஸ்மரிதிஷப்தேந ச ப்ரத்யக்ஷஸ்யோபசாரேதிஷயாஸித்தேஃ? விபர்யயே து தர்ஷநஸமாநாகாரத்வலக்ஷணவைஷத்யவிதாநேந ஸப்ரயோஜநத்வாச்ச.

‘ஸ்வப்நதீகம்யம்’ இத்யாத்யுபபரிஂஹணாபிப்ரேதவைஷத்யவிஷிஷ்ட ஸ்மரிதிரேவ “தஸ்மிந் தரிஷ்டே” “நிசாய்ய தஂ” [கடோ.1.3.15] “த்ரஷ்டவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இத்யாதிபிர்விதீயதஂ இத்யபிப்ராயேணாஹ’தர்ஷநஸமாநாகாரமிதி’.’ஸ்மரிதிஸந்தாநமிதி’ — தேந ஸ்மரிதிஃ ஸந்தந்யதே யத்ரேதி வா ஸ்மரிதேஃ ஸந்தாநோ யத்ரேதி வா வ்யுத்பத்த்யா நபுஂஸகத்வமத்ர ஜ்ஞாதவ்யம். ததஷ்சித்தைகாக்ர்யஷப்தார்தஃ. தேந தந்மூலஜ்ஞாநலக்ஷணயா தைலதாராவதவிச்சிந்நத்வஂ ஸூசிதம். வேதநஂ வா ஸாமாந்யரூபமத்ராந்யபதார்தஃ. தத்ர’வேதநம்’ இதி பாடே ததேவ விஷேஷ்யம். வேதநத்யாநோபாஸநாதி இதி பாடே து ஸ்மரிதிஸந்தாநஸ்ய விஷேஷ்யத்வாத்தஸ்யைவ பக்திரூபத்வாயாஹ — ‘அத்யர்தப்ரியமிதி’. இஹ அவ்யவஹிதமோக்ஷோபாயோபதேஷதஷாயாமித்யர்தஃ. வேதாந்தவிஹிதஸ்யாபி அர்ஜுநேநாவிதிதத்வாத்தஂ ப்ரதி’மந்மநா பவ’ இதி விதிரேவேத்யாஹ — ‘விதீயத’ இதி.

மத்பக்தஷப்தார்தமாஹ — ‘அத்யர்தமத்ப்ரிய’ இதி. அத்யர்தமஹஂ ப்ரீதிவிஷயபூதோ யஸ்ய ஸோத்ராத்யர்தமத்ப்ரியஃ.’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தமஹம்’ [7.17] இதி ஹ்யுக்தம். விதேயஸ்ய கர்தவ்யஸ்ய வைஷிஷ்ட்யாபிப்ராயேண கர்தரி விஷேஷணமித்யாஹ — ‘அத்யர்தமத்ப்ரியத்வேந நிரதிஷயப்ரியாமிதி’.’மத்யாஜீ மாஂ நமஸ்குரு’ இத்யுபாப்யாஂ அங்கிகோடிநிர்தேஷேநாந்தரங்கபரிகரயோக உபலக்ஷ்யத இதி தர்ஷயிதுமாஹ — ‘தத்ராபீதி’. யஜிநாத்ராவிவக்ஷிதஜ்யோதிஷ்டோமாதிப்ரதீதிவ்யுதாஸாய தாதுஷக்திஂ ஸ்மாரயதி — ‘யஜநஂ பூஜநமிதி’. பலிதமாஹ — ‘அத்யர்தப்ரியேதி’. பக்த்யநுப்ரவேஷேந ஸ்வரூபாநுரூபத்வத்யோதநாய? ஸாரதமத்வஸித்த்யை ஸாரார்தக்ராஹகபகவச்சாஸ்த்ராதிசோதிதாஂ ப்ரக்ரியாஂ ஸ்மாரயதி — ‘ஆராதநஂ ஹீதி’. அந்தஃகரணவரித்திவிஷேஷபர்யவஸாநாயாஹ’நமோ நமநமிதி’. ஏதேந ப்ரணிபாதமாத்ரபரத்வவ்யுதாஸஃ. த்ரிவிதா ஹி ப்ரணதிஃ ஷாஸ்த்ரேஷு ஷிஷ்யதே. மத்பக்தபதாநுஷங்கவிஷேஷிதஂ ததபிப்ரேதமாஹ — ‘மயீதி’. ஆத்மாத்மீயஂ ஸர்வஂ பகவத ஏவேத்யநுஸந்தாநாததிமாத்ரப்ரஹ்வீபாவஃ.

‘ஏவஂ வர்தமாந’ இதி — ஏதேநாத்யர்தப்ரியத்வாத்யநுவாதமாத்ரத்வஂ விவக்ஷிதஂ? ந தத்வ்யதிரேகேண ஸ்வாத்மாதாரத்வம்? அவதாரணேநாவ்யவதாநஂ விவக்ஷிதம்.’ஸத்யம்’ இதி ப்ரதிஜ்ஞாவிஷேஷணஂ? ந து ப்ரதிஜ்ஞாதஸ்யோக்திரித்யாஹ — ‘ஏததிதி’.’வாஸ்தோஷ்பதே ப்ரதிஜாநீஹ்யஸ்மாந்’ [றக்ஸஂ.5.4.21.1] இத்யாதிஷ்விவோபஸர்கஸ்ய கத்யபாவவிஷயமவிவக்ஷிதார்தத்வஂ நிராகரோதி — ‘ப்ரதிஜ்ஞாஂ கரோமீதி’.’த்யௌஃ பதேத்பரிதிவீ ஷீர்யேத்திமவாஞ்சகலீபவேத். ஷுஷ்யேத்தோயநிதிஃ கரிஷ்ணே! ந மே மோகஂ வசோ பவேத்’ இத்யாதிபகவத்வாக்யாநுஸாரேணாபிப்ரேதமாஹ’நோபச்சந்தநமாத்ரமிதி’. அத்ர ப்ரியவசநேந ப்ரரோசநரூபார்தவாதத்வஂ த்வயா ந ஷங்கநீயமித்யர்தஃ. ஏவஂ வர்தமாநஸ்ய ஸ்வப்ராப்தௌ ஸ்வப்ரீதிலக்ஷணத்வாரமுபக்ஷிப்யோபச்சந்தநஷங்காபாக்ரியதே’ப்ரியோஸி மே’ இத்யநேநேத்யாஹ — ‘யதஸ்த்வமிதி’. ஸாத்யமபி ஜ்ஞாநித்வஂ ஸித்தவத்கரித்வா’ப்ரியோஸி’ இதி தத்பலோக்திரித்யபிப்ராயேண’ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்தம்’ [7.17] இதி ஸாமாந்யேந ப்ராகுக்தப்ரயோஜகக்ரஹணம். ஏதேந பூயஷ்ஷப்தஸ்யோக்தார்தபரத்வஂ தர்ஷிதம். உக்தாஸம்பவஷங்காபரிஹாராய லோகதரிஷ்டமீஷ்வராபிப்ராயஂ சாநுஸரித்யோபாத்தவசநார்தமாஹ — ‘யஸ்யேதி’. தத்பலிதமாஹ — ‘இதி தத்வியோகமிதி’. ஹேதுவாக்யார்தஂ ஸாத்யேந ஸங்கமயதி — ‘அதஃ ஸத்யமிதி’.’ப்ரதிஜ்ஞாதமிதி’ பாவே நிஷ்டா.

———————

பகவான் கூறும் அந்த உறுதிமொழிதான் யாது? விடை வருகிறது :

66. ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஸரணம் வ்ரஜ
அஹம் த்வாம் ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஸுச:

ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய-எல்லா அறங்களையும் விட்டு விட்டு,
மாம் ஏகம் ஸரணம் வ்ரஜ – என்னையே சரண் புகு,
ஸர்வபாபேப்ய:-எல்லாப் பாவங்களினின்றும்,
அஹம் த்வாம் மோக்ஷயிஷ்யாமி-நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன்,
மா ஸுச:-துயரப்படாதே.

எல்லா அறங்களையும் விட்டு விட்டு என்னையே சரண் புகு. எல்லாப் பாவங்களினின்றும்
நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன். துயரப்படாதே.

ஜீவன் செய்கிற செயல்களிலெல்லாம் கடைசியான செயல் ஈசனிடத்து அடைக்கலம் புகுதலாம்.
அடைக்கலம் புகுதல் என்பதன் பொருள், தன் முயற்சி போதவில்லை அல்லது பலிதமாக வில்லை;
ஆகையால் தெய்வத்தினிடம் தஞ்சமடைந்து அவர் துணையையும் கொஞ்சம் தேடிக்கொள்ளலாம் என்பதல்ல.
சிற்றோடை பெரிய நதியில் கலந்து பிறகு சமுத்திரத்தில் சங்கமமாவது போன்றது சரணாகதி.
ஜீவனுடைய இச்சா சுதந்தரமெல்லாம் ஈசுவர சங்கற்பத்தில் சேர்ந்துவிடுகிறது.
தனக்கெனத் தனிச் செயல் ஒன்றுமில்லை. ஈசன் செயல் கடலின் செயல் போன்றது. ஜீவன் செயல் அலையின் செயல் போன்றது.
அலையானது கடலுக்கு அன்னியமானதல்ல. ஜீவன் செயலெல்லாம் உண்மையில் ஈசுவரன் செயல்.
கர்மயோகம் ஜீவனை முடிந்த இந்நிலைக்குக் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறது.

பக்தன் எப்பொழுதும் தன் தெய்வத்தைச் சார்ந்திருக்கிறான். தனக்கு வரும் நன்மை கேடுகளெல்லாம் கடவுளது ஆணை.
ஆகையால் ஒரு செயலை நன்கு என்றும் மற்றொரு செயலைக் கேடு என்றும் பக்தன் பொருள் படுத்துவதில்லை.
தர்மம் அதர்மம் ஆகிய இரண்டும் ஈசன் செயல் என்ற புனித நிலையை அடைவனவாகின்றன.

அன்றே என்தன் ஆவியும் உடலும் உடைமை எல்லாமுங்
குன்றே அனையாய் என்னை ஆட்கொண்டபோதே கொண்டிலையோ
இன்றோர் இடையூறெனக்குண்டோ எண்தோள் முக்கண் எம்மானே
நன்றே செய்வாய் பிழைசெய்வாய் நானோ இதற்கு நாயகமே!

பக்தர்கள் எல்லாரும் அடைக்கலம் என்னும் பெருநிலையை அடைந்திருக்கிறார்கள். இறைவனது பேரன்பில் அவர்கள்
தங்களை மறந்துவிட்டார்கள். ஞாபகக் குறைவில் ஒருவன் நடுவீதியில் நடப்பானாகில் அவன் ஓடும் வண்டிகளால்
ஆபத்துக்கு உள்ளாவான். பக்தனோ அன்பில் தன்னை மறந்தவன் என்றாலும் ஒரு சிறு செயலிலும் சொப்பனத்திலும்
அவன் பிழைபோவதில்லை. ஒழுங்குப்பாடே வடிவெடுத்ததாக அவனது வாழ்க்கை நடை பெறுகிறது.
தாயின் மார்பில் அணைக்கப்பெற்ற சேய்போன்று அவன் சரணாகதியில் இன்பம் துய்க்கிறான்.

இனி ஞானியின் ஞானோதயமும் சரணாகதி எனப்படுகிறது. கண்ணாடியில் நல்லது கெட்டது ஆகிய இரண்டின் பிம்பங்கள் தோன்றலாம்.
எனினும் கண்ணாடியின் சொரூபம் மாறுவதில்லை. தர்மம் அதர்மம் என்று சொல்லப்படும் கர்மங்களெல்லாம் பிரகிருதியினுடையவைகள்.
அந்தராத்மாவாயிருக்கும் சித் சொரூபம் என்னும் பரவெளியை அவைகள் பாதிக்கமாட்டா.
சுத்த சைதன்யமாகிய தன்னில் தானாயிருப்பவன் உபாதிகளையெல்லாம் தியஜித்து பரவெளியில் ஒன்றாய்விடுகிறான்.
பேரறிவு அல்லது பேருணர்வு ஒன்றே பாக்கியிருக்கிறது. உள்ளும் புறமும் என்கிற பாகுபாடுகள் அப்பரவெளிக்கில்லை.
ஞானியடையும் சரணாகதி இதுவே.

யோகி, பக்தன், ஞானி ஆகிய மூவரும் அடையும் சரணாகதி ஒன்றேயாம். அது மூன்று விதமாக விளக்கப்படுகிறது.
சத் சொரூபத்தில் யோகி லயமாகிறான்; சித் சொரூபத்தில் ஞானி லயமாகிறான்; ஆனந்த சொரூபத்தில் பக்தன் லயமாகிறான்.

சிறு குழந்தையொன்று தாயின் மடியில் உட்கார்ந்திருக்கிறது. அதனிடத்து மற்றவர்கள் காட்டும் அன்பை
அங்கீகரிக்கும் பரிசு அதற்கு வந்திருக்கிறது. ஆனால் அதனுடைய மனது இன்னும் விகாரப்படவில்லை.
எந்த நாட்டுக்கு உரிய குழந்தை எந்த மொழி பேசும் குழந்தை, எத்தகைய பழக்க வழக்கங்களையுடையது
ஆகிய பேதங்களையும் பாகுபாடுகளையும் அது இன்னும் அறியவில்லை. பூர்வ ஜன்மத்திலிருந்து அது கொண்டு
வந்திருக்கும் இயல்புகளும் இன்னும் அவ்யக்தமாக மறைந்து கிடக்கின்றன. அதாவது அதன் மனத்தகத்து இருக்கும்
மனோதர்மங்களெல்லாம் இன்னும் வடிவெடுக்கவில்லை. இந்த நிலையில் குழந்தையானது ஞானிக்கு ஒப்பானது.
அதன்பால் உள்ள அபேத நிலை உயிரனைத்தையும் தனக்குரிய தாக்குகிறது. குழந்தையின் தூய அன்புக்கு வசப்படாத உயிர் இல்லை.

தான் அடைந்துள்ள மன பரிபாகத்தால் ஞானி குழந்தை போன்று ஆகிறான். அந்தக்கரண மடங்கத் துறப்பதுவே
எந்தத் துறவினும் நன்று என்பது கோட்பாடு. ஞானியாவதற்கு முன்பு விதவிதமான இயல்புகள் மனதைப் பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
அவரவர் ஸ்வதர்மம் என்பது அதுவே. ஸ்வதர்மத்தைக் கையாளுதலே ஸ்வதர்மத்தை விட்டொழிப்பதற்கு உற்ற உபாயம்.
நோய் வந்தால் அது தன் வேலையைச் செய்ய இடங் கொடுப்பதே அதை ஒழிப்பதற்கு உபாயமாகிறது.
நோயை அடக்கினால் வேறு ஒரு நோயாக அது வடிவெடுக்கும். வந்துள்ள நோய் உடலில் வேலை செய்தால்
அந்நோய் ஓய்ந்து அறவே அகன்றுபோம். நாம் எடுத்துக்கொண்ட ஸ்வதர்மம் அத்தகையது.
ஸ்வ தர்மத்தைக் கையாண்டு அதன் வேகத்தை ஒழித்து விடுவது நம் குறிக்கோள். மழைபெய்து மேகம் ஒழிந்து போனால்
எஞ்சியிருப்பது வெட்டவெளி. பற்றற்று தர்மம் செய்து தர்மத்தை ஒழித்துவிட்டால் எஞ்சியிருப்பது சுத்த சைதன்யமாகிய ஆத்ம சொரூபம்.

தனக்கு அன்னியமானதெல்லாம் தன்னை வந்து சாரும் பொழுது அது அழுக்கு அல்லது பாபம் ஆகிறது.
ஜீவபோதம் பெற்றிருப்பது பாபம்; அது தனது நிஜ சொரூபமல்ல. கடலுக்குள் வந்த நதியின் நதித்தன்மையை
நீக்கி விட்டுக் கடலின் தன்மையைப் பெறும்படி அது செய்துவைக்கிறது. பரமாத்மாவை சரணடைந்த ஜீவனிடத்திருந்து
ஜீவ போதம் என்ற பாபத்தை அகற்றிவிட்டு பரபோதத்தை அது வழங்குகிறது. ஜீவபோதத்திலிருந்து விடுதலை யடைவதே மோக்ஷமாம்.
பரமாத்மா அமிர்த சொரூபம்; அதனுள் அழிவு என்பதில்லை. அது பரமானந்தம்.
ஆக, அதனுள் துன்பமில்லை. அது பரஞானச்சுடர் ; ஆக, அதனுள் அக்ஞான இருள் இல்லை.
சத்தியம், ஞானம், ஆனந்தம் பிரம்மம். அந்தக்கரணம் அகன்றபின் ஜீவன் பிரம்மமே.

கோழைத்தனத்தை அகற்று ; ஆண்மையுடன் எழுந்திரு; உன் கடமையைச் செய் என்ற கருத்துடன்
கீதா ஆசாரியன் கீதையைத் துவக்கினான். உன் கடமைகளை யெல்லாம் நீத்து விட்டு எனது அகண்ட
சத் சித் ஆனந்த சொரூபத்தில் திளைத்திருப்பாயாக என்று கீதாசாரியன் முடிவு கூறினான்.
இடையில் பகர்ந்துள்ள யாவும் கர்மத்தைக் கடப்பதற்கு உற்ற உபாயங்களாம். அவனைச் சரணடைந்து,
அவன் அருளை நாடி நிற்பவர்க்கு அவனருளால் அவனுடைய போதனையும் நன்கு விளங்கும்.
பிறகு ஜீவபோதத்தைக் கலைத்துவிட்டு அவனுடைய அகண்ட ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபத்தில் இரண்டறக் கலத்தலும் எளிதாகின்றது.

பரிபூரண சரணாகதியின் தன்மை எப்படிப்பட்டது? களைப்படைந்தவன், அன்றைய வேலையை முடித்த பிறகு
தலையணையின் மீது சாய்ந்துகொண்டு, நிம்மதியாய் ஆனந்த நிலையைப் போன்றது அது. துயரமும் துன்பமும் இல்லாத நிலையாகும் அது.

৷৷18.66৷৷கர்மயோகஜ்ஞாநயோகபக்தியோகரூபாந் ஸர்வாந் தர்மாந் பரமநிஃஷ்ரேயஸஸாதநபூதாந் மதாராதநத்வேந அதிமாத்ரப்ரீத்யா யதாதிகாரஂ குர்வாண ஏவ உக்தரீத்யா பலகர்மகர்தரித்வாதிபரித்யாகேந பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் ஏவ கர்தாரம் ஆராத்யஂ ப்ராப்யம் உபாயஂ ச அநுஸஂதத்ஸ்வ.ஏஷ ஏவ ஸர்வதர்மாணாஂ ஷாஸ்த்ரீயபரித்யாகஃ இதி’நிஷ்சயஂ ஷ்ரரிணு மே தத்ர த்யாகே பரதஸத்தம. த்யாகோ ஹி புருஷவ்யாக்ர த்ரிவிதஃ ஸஂப்ரகீர்திதஃ৷৷’ (கீதா 18.4) இத்யாரப்ய’ஸங்கஂ த்யக்த்வா பலஂ சைவ ஸ த்யாகஃ ஸாத்த்விகோ மதஃ.’ (கீதா 18.9)’ந ஹி தேஹபரிதா ஷக்யஂ த்யக்துஂ கர்மாண்யஷேஷதஃ. யஸ்து கர்மபலத்யாகீ ஸ த்யாகீத்யபிதீயதே৷৷’ (கீதா 18.11) இதி அத்யாயாதௌ ஸுதரிடம் உபபாதிதம்.அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி ஏவஂ வர்தமாநஂ த்வாஂ மத்ப்ராப்திவிரோதிப்யஃ அநாதிகாலஸஂசிதாநந்தாகரித்யகரணகரித்யாகரணரூபேப்யஃ ஸர்வேப்யஃ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ ஷோகஂ மா கரிதாஃ.அதவா ஸர்வபாபவிநிர்முக்தாத்யர்தபகவத்ப்ரியபுருஷநிர்வர்த்யத்வாத் பக்தியோகஸ்ய ததாரம்பவிரோதிபாபாநாம் ஆநந்த்யாத் ச தத்ப்ராயஷ்சித்தரூபைஃ தர்மைஃ அபரிமிதகாலகரிதைஃ தேஷாஂ துஸ்தரதயா ஆத்மநோ பக்தியோகாரம்பாநர்ஹதாம் ஆலோச்ய ஷோசதஃ அர்ஜுநஸ்ய ஷோகம் அபநுதந் ஷ்ரீபகவாந் உவாச — ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ இதி.பக்தியோகாரம்பவிரோத்யநாதிகாலஸஂசிதநாநாவிதாநந்தபாபாநுகுணாந் தத்ப்ராயாஷ்சித்தரூபாந் கரிச்ச்ரசாந்த்ராயணகூஷ்மாண்டவைஷ்வாநரப்ராஜாபத்யவ்ராதபதிபவித்ரேஷ்டித்ரிவரிதக்நிஷ்டோமாதிகாந் நாநாவிதாநந்தாந் த்வயா பரிமிதகாலவர்திநா துரநுஷ்டாந் ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய பக்தியோகாரம்பஸித்தயே மாம் ஏகஂ பரமகாருணிகம் அநாலோசிதவிஷேஷஷேஷலோகஷரண்யம் ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யஜலதிஂ ஷரணஂ ப்ரபத்யஸ்வ. அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ யதோதிதஸ்வரூபபக்த்யாரம்பவிரோதிப்யஃ ஸர்வேப்யஃ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி? மா ஷுசஃ.

৷৷18.66৷৷ஏவஂ விஸ்தரேண ஸங்க்ரஹேண சோக்தாநாஂ கர்மயோகாதீநாஂ த்ரயாணாஂ ஸாதாரணஂ ஸாரதமாநுஸந்தாநவிஷேஷமுத்தரித்ய தத ஏவ’மாமேவைஷ்யஸி’ [18.65] இத்யுக்தேஷ்டப்ராப்தேஃ ப்ரதிபந்தகீபூதாநிஷ்டாநாஂ நிவரித்திருச்யதே — ‘ஸர்வதர்மாந்’ இதி ஷ்லோகேந. ததாஹ — ‘கர்மயோகேத்யாதிநா’. ஸர்வஷப்தேந ப்ரகரிதத்ரிகமவிஷேஷாத்கரிஹ்யதே. கர்மயோகாதீநாஂ தரிதிஸாதநத்வலக்ஷணதர்மஷப்தவாச்யத்வமாஹ — ‘பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸஸாதநபூதாநிதி’. யதாயோகஂ பரம்பரயா ஸாக்ஷாச்சேதி ஷேஷஃ. தத்ஸாதகத்வப்ரயோஜகமாஹ — ‘மதாராதநத்வேநேதி’. த்ரிவர்கவைமுக்யஹேதுமாஹ — ‘அதிமாத்ரப்ரீத்யேதி’.’யதேச்சஸி ததா குரு’ [18.63] இதி பூர்வோக்தோபஜீவநேநாஹ — ‘யதாதிகாரஂ குர்வாண’ இதி. க்ரமாத்ஸர்வஂ ஹ்யஸ்யாநுஷ்டேயஂ ஸ்யாதிதி ச பாவஃ.’குர்வாண ஏவேத்யநேந’ ஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷாஸ்தாமஸத்வாதிபிர்நிந்திதா இதி ஸ்மாரிதம். பரித்யாகஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ — ‘உக்தரீத்யேதி’. அத்யாயாரம்பவிஷோதிதப்ரகாரேணேத்யர்தஃ.’பலகர்மகர்தரித்வாதிபரித்யாகேநேதி’ கர்மத்யாகஃ ஸ்வகீயதாபிமாநத்யாகஃ. பக்தியோகேபி ஐஷ்வர்யாதிபலாந்தரஂ த்யாஜ்யமேவ; மோக்ஷாக்யபலஸ்யாபி ஹி ஸர்வஷேஷிபகவச்சேஷத்வதியா ஸ்வஷேஷதாதீஃ பரிஹார்யா. ஆதிஷப்தேந கஞ்சுகபூதேந்த்ராதீநாமாராத்யத்வாபிமாநஃ ஸஂகரிஹீதஃ. கர்மணி கர்தரித்வஂ ஸ்வகீயதாபுத்திராதிஷப்தேந ஸஂகரிஹ்யதே.’பரித்யாகேந பரித்யஜ்யேதி’ விஷேஷேண ஸாமாந்யாவச்சேதஃ. அந்யத்ர ஸ்வாத்மநி கர்தரித்வஂ? ததோந்யஸ்மிந்நிந்த்ராதாவுபாஸ்யத்வஂ? ததுபயாந்யஸ்மிந் ஸ்வர்காதௌ ப்ராப்யத்வஂ? தேப்யோ வ்யதிரிக்தே கர்மணி உபாயத்வஂ சாபிமத்ய ஹ்யநதீதவேதாந்தாஃ ப்ரவர்தந்தே; ந ததா த்வயாநுஸந்தேயம்; ஏதத்ஸர்வமேகஸ்மிந்மய்யநுஸந்தத்ஸ்வேதி’மாமேகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ’ இத்யஸ்யாபிப்ராயஃ; ததாஹ — ‘மாமேகமேவேத்யாதிநா’. அத்ர கர்தரித்வாதிஷு சதுர்ஷு ப்ரத்யேகஂ ஸமுதாயதஃ ஏகோபாதிநா ஷரணஷப்தவாச்யத்வாஸம்பவாத்கர்தரித்வாதிகஂ’மாமேகம்’ இத்யநேநாபிப்ரேதமநூதிதம்.’உபாயம்’ இதி து ஷரணஷப்தார்தோக்திஃ.’கர்தாரஂ’ கர்துஃ ப்ரயோஜகதயாந்தர்யாமித்வேந? அநுமந்தரிதயா ச அவஸ்திதமித்யர்தஃ. ததநுஸந்தாநாத்ஸ்வகர்தரித்வாபிமாநத்யாகஃ. கர்மணாஂ தேவதாந்தரஷேஷத்வஸ்வஷேஷத்வதீத்யாகார்தமாஹ — ‘ஆராத்யமிதி’.’அஹஂ ஹி ஸர்வயஜ்ஞாநாஂ போக்தா ச’ [9.24]’ஸ்வகர்மணா தமப்யர்ச்ய’ [18.46] இத்யாதிகஂ ஹ்யுக்தம்.’ப்ராப்யம்’ ஸாக்ஷாத்பரம்பரயா சேதி ஷேஷஃ. தே ஸ்வர்காதிபலத்யாகஃ. த்ரிவிதத்யாகார்தமநூதிதமாகாரத்ரயமுக்தம்; அத்ர ஷரணஷப்தேந விதித்ஸிதமாஹ — ‘உபாயமிதி’. ஸ ஹி ஸர்வேஷு ஷாஸ்த்ரேஷு ப்ரீதஃ பலஂ ததாதீதி ப்ராகேவ நிர்ணீதம். ஸ்வஸாத்யநஷ்வரயஜ்ஞோபாஸநதாத்வர்தேஷு காலாந்தரபாவிபலஸாதநத்வபுத்திஂ பரித்யஜ்ய ஸித்தே ஸ்தாயிநி ஸர்வஜ்ஞே ஸத்யஸங்கல்பத்வமஹோதாரத்வாதிகுணஷாலிநி ஸகலஷாஸ்த்ரார்தஸமாராத்யே பலப்ரதத்வமநுஸந்தத்ஸ்வேதி ஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷே ப்ரகரணவைகட்யமாஹ — ‘ஏஷ ஏவேதி’.’ஸுதரிடமுபபாதிதமிதி’ — அயமபிப்ராயஃ — ஏதச்ச்லோகாபாதப்ரதீத்யா கூடயுக்திபிஷ்ச யதா வர்ணாஷ்ரமதர்மஸ்வரூபத்யாகாதிபக்ஷோ நோதேதி? ததோபபாதிதம் — இதி.

‘அஹம்’ உக்தப்ரகாரேணாராதிதஃ பலப்ரதாநௌபயிகஸார்வஜ்ஞஸர்வஷக்தித்வபரமகாருணிகத்வாதிகுணகணவிஷிஷ்ட இதி பாவஃ. அநுஷ்டிதோபாயாவஸ்தாவிஷேஷவிஷயோத்ர’த்வா’ இதி நிர்தேஷ இத்யாஹ — ‘ஏவஂ வர்தமாநமிதி’. அவ்யவஹிதோபாயஸ்யாபி ஸர்வதர்மஷப்தேநோபாதாநாத்’மாமேவைஷ்யஸி’ [18.65] இத்யநந்தரோக்தத்வாச்ச’மத்ப்ராப்திவிரோதிப்ய’ இத்யுக்தம். அத்ர ப்ரதிபந்தநிவரித்திரேவோபாயஸாத்யா? பகவத்ப்ராப்திஸ்து ஸ்வரூபாவிர்பாவலக்ஷணா ஸ்வத ஏவ ஸ்யாதித்யபிப்ராயஃ. அத்ர ஸர்வஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ’அநாதிகாலேத்யாதிநா’. நநு த்ரிஷ்வபி யோகேஷு நிகதிதேஷு ஸர்வகுஹ்யதமே ச ஷாஸ்த்ரஸாரார்தே புநர்விவிச்ய ப்ரதர்ஷிதே ததோப்யுபரி த்ரயாணாஂ ஸாதாரணாநுஸந்தாநஸ்ய ப்ராக்ப்ரபஞ்சிதஸ்யைவாத்ர புநஃ ப்ரதிபாதநே கிஂ ப்ரயோஜநஂ நசாயமர்தாந்தரபரஃ ஷ்லோகஃ? அப்ரதீதேஃ? ஸங்க்ரஹாதிஷு ததாநுக்தேஷ்ச. ஷாஸ்த்ராதாவப்யுக்தம். பாஷ்யேபி — ‘தமுவாச’ [2.10] இதிஷ்லோகே பரமாத்மயாதாத்ம்யதத்ப்ராப்த்யுபாயபூதகர்மயோகஜ்ஞாநயோகபக்தியோககோசரஂ’நத்வேவாஹஂ ஜாது நாஸம்’ [2.12] இத்யாரப்ய’அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ’ இத்யேததந்தஂ வச உவாசேத்யர்தஃ — இதி. அபிசாத்ர’மா ஷுசஃ’ இத்யேதந்ந ப்ரதமோத்பந்நாஸ்தாநஸ்நேஹாதிமூலஷோகப்ரதிக்ஷேபார்தஂ? தஸ்ய பூர்வமேவ நிஷ்ஷேஷக்ஷாலிதத்வாத்; அதோ யதா’மா ஷுசஃ ஸம்பதஂ தைவீமபிஜாதோஸி’ [5.16] இத்யத்ராவ்யவஹிதப்ரஸ்துதோபாதிகஷோகாபநோதநார்தத்வஂ? ததாத்ராபீதி யுக்தம். ந து ஸூக்ஷ்மதியஃ க்ஷத்ித்ரயஸ்ய தார்மிகாக்ரேஸரஸ்யார்ஜுநஸ்ய ஸர்வஜ்ஞப்ரதர்ஷிதேஷூபாயேஷ்வஜ்ஞாநாதநர்ஹத்வாத்ப்ரதாநாஂஷாநிஷ்சயாத்வா ஷோகோயம். பலஸஂஷயோபி’மாமேவைஷ்யஸி’ இத்யாதிநா நிஷ்ஷேஷநிர்மூலிதஃ.

அதஃ பரிஷேஷாத்தீர்ககாலநைரந்தர்யாதரஸேவநீயோபாயதௌஷ்கர்யாத் பலவிலம்பாத்வா ஷோகோயஂ ஸம்பவேதிதி ததாவிதஷோகப்ரஷமநபரேணாநேந ஷ்லோகேந பவிதவ்யமித்யுக்தார்தாந்தராருசேருசிதஂ ஸ்வாரஸிகத்யாகஷப்தார்தமர்தாந்தரமாஹ — ‘அதவேதி’. அத்ர’ஸர்வபாபவிநிர்முக்தேத்யுபாயவிரோதிஸர்வவிஷயம்’. பாபநிர்மோக்ஷாதத்யர்தபகவத்ப்ரியத்வம்.’நராணாஂ க்ஷீணபாபாநாஂ கரிஷ்ணே பக்திஃ ப்ரஜாயதே’ [பாஂ.கீ.40] இதி ஹ்யுச்யதே.’விக்நாயுதேந கோவிந்தே நரிணாஂ பக்திர்நிவார்யதே’ இத்யாத்யநுஸந்தாநேநாஹ — ‘ததாரம்பவிரோதிபாபாநாமாநந்த்யாதிதி’.’ஜந்மாந்தரஸஹஸ்ரேஷு’ [பாஂ.கீ.40] இத்யாத்யநுஸாரேண’பரிமிதகாலகரிதைரிதி’ பாடே விலம்பாக்ஷமத்வஂ ஸூசிதம்.’அபரிமிதகாலகரிதைரிதி’ பாடே து அபிஷப்தோத்யாஹர்தவ்யஃ. தேநோபாயஸ்ய துஸ்ஸம்பாதத்வவ்யஞ்ஜநம்.’ஷோகமபநுதந்நிதி’ ஷோகாபநோதநாயேத்யர்தஃ.’மந்மநா பவ மத்பக்தஃ’ [18.65] இதி பூர்வஷ்லோகே பக்தியோகஸ்ய ப்ரகரிதத்வாத்ததாரம்பவிரோதித்வேந ஷோகநிமித்தபாபவிஷயோத்ர ஸர்வபாபஷப்தஃ. தத்தந்நிராகரணாயோக்ததர்மவர்கவிஷயஃ ஸர்வதர்மஷப்தஃ யஸ்யைதத்ஸங்க்ரஹஷாஸநஂ “தர்மேண பாபமபநுததி” [மஹாநா.17.6] இதி. பஹுவசநேந ஸர்வஷப்தேந ச வைவித்யமாநந்த்யஂ ச பாபேஷு தர்மேஷு ச வ்யஜ்யதே.

ததிதமாஹ — ‘பக்தியோகாரம்பவிரோதீத்யாதிநா’.’கரிச்ச்ரசாந்த்ராயணேத்யாதிநா’ ஸம்ப்ரதிபந்நபாபநிர்பஹணோதாஹரணம். அக்நிஷ்டோமாதயோபி விநியோகபரிதக்த்வேந அநேகபலஸாதகா இதி ப்ராகேவோக்தம். ஆதிஷப்தேந கர்மயோகாவாந்தரபேததயா’தைவமேவாபரே யஜ்ஞம்’ [4.25] இத்யாதிபிஃ ப்ராக்ப்ரபஞ்சிதாநாமநுக்தாநாஂ ச க்ரஹணம். ஏவஂ ஜ்ஞாநயோகோப்யாதிஷப்தேந ஸங்கரிஹீதஃ? தஸ்யாபி பக்தியோகாரம்பவிரோதிபாபநிபர்ஹணத்வேந ப்ராகேவ ப்ரபஞ்சநாத்.’பரிமிதகாலவர்திநேத்யேகஷரீராபிப்ராயஃ. அதிதுஷ்கராநுஷ்டாநமூலாநேகஜந்மஸஂஸித்தி ஸாத்யத்வநிஷ்சயாதேவ ஹ்யஸ்ய ஷோகஃ.’ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய’ இதி ஸ்வரூபத்யாக ஏவாஸ்யாஂ யோஜநாயாம். ந ச தாவதா நித்யநைமித்திகலோபபப்ரஸங்கஃ? துரநுஷ்டாநப்ராயஷ்சித்தாதிவிஷயத்வோக்தேஃ. துல்யந்யாயதயா து நித்யநைமித்திகேஷ்வபி யாநி துரநுஷ்டாநாநி? தத்ரைவஂ ஸ்யாத்? ஷக்தமதிகரித்யைவ ஷாஸ்த்ரப்ரவரித்தேஃ? அஷக்தஸ்யாகரணே தோஷாபாவாத் அநுகல்பமாத்ரஷக்தௌ ச தஸ்யைவாநுஷ்டேயத்வாத்? இஹ ச முக்யாஷக்தஸ்ய ஸர்வப்ரகாரமுக்யாநுகல்பதயா ஏகஸ்யைவ பகவத்ப்ரபதநஸ்ய விதாநாச்சக்தாஷக்தாதிகாரிபேதாச்ச முக்யாநுகல்பயோஃ ஸர்வத்ர பலாவிஷேஷோபபத்தேஃ. அத ஏவ குருலகுவிகல்பாநுபபத்திப்ரஸங்காபாவஃ; யதா’ப்ரணவஂ வா த்ரிரப்யஸேத்ஸ்மரேத்வா விஷ்ணுமவ்யயம்’ இதி. யதா ச’மாந்த்ரஂ பௌமஂ ததாக்நேயஂ வாயவ்யஂ திவ்யமேவ ச. வாருணஂ மாநஸஂ சேதி ஸ்நாநஂ ஸப்தவிதஂ ஸ்மரிதம்’ இதி விஷ்ணுசிந்தநமேவாவகாஹநாதிஷ்வஸமர்தஸ்யாபி தத்பலஸாதகதயா விதீயதே? ததேஹாபீதி ந கஷ்சித்தோஷ இதி. அத்ர துஷ்கரதயா சிரகாலஸாத்யதயா சால்பஷக்திநா பரிமிதகாலவர்திநா ச துரநுஷ்டாநாநாஂ தர்மாணாமர்தஸித்த ஏவ த்யாகோ பகவதேகோபாயதாவரணவிதேருபகாரித்வேந விதிச்சாயயாநூத்யதே; யதா நிதித்யாஸநோபகாரிதயா ராகப்ராப்தே ஷ்ரவணமநநே “ஷ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யஃ” [பரி.உ.2.4.5+4.5.6] இதி. ததேகோபாயதாவரணவிதாநஂ ச ததந்யோபாயபரித்யாகவிஷிஷ்டவிஷயம்; தேந தத்பலஸாதநத்வேந சோதிதாநாமந்யதேவதாவிஷயாணாஂ பகவதி ச தர்மாந்தராணாஂ த்யாகஃ ஸங்கரிஹ்யதே. அர்தஸித்தே ச தேவதாந்தரதர்மநிஷேதே தத்ஸித்த்யர்தஂ நாத்ர வ்யதிகரணஸமாஸஃ ஸமாஷ்ரயணீய இத்யபிப்ராயேண’ஸர்வாந் தர்மாநிதி’ தர்ஷிதம்.

நநு ஷக்தமதிகரித்ய நிஷேதே ஷாஸ்த்ரவையர்த்யம்? அஷக்தஂ ப்ரதி து ந வித்யபேக்ஷேதி சேத்? ந; அஷக்தஂ ப்ரத்யேவ ப்ரஹ்மாஸ்த்ரபந்தாதாவிவோபாயாந்தரபரிக்ரஹஸ்ய தத்விரோதித்வஜ்ஞாபநேநாபேக்ஷிதத்வாத். யத்வா யதர்தஂ ஷரணவ்ரஜ்யாநுஷ்டிதா? ததர்தோபாயாந்தரஷக்தேஃ பஷ்சாத்குதஷ்சித்தேதுவஷாத்ஸம்பவேபி ததர்தஂ ததுபாதாநஸ்யாகர்தவ்யதாஜ்ஞாபநேந ஸார்தம். அத்ர’அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ’ இதி பலஸ்ய பகவதேகாதீநதயா ததேகப்ரபதநமேகஂ பலதயாநுஷ்டேயஂ ஷிஷ்டஂ? ஸர்வதர்மபரித்யாகஸ்ய து வாக்யாத்தச்சேஷத்வஂ ஸித்தம்? பலவத்ஸந்நிதௌ சாபலஂ ததங்கம். தத்ர பூர்வஸித்தாகாரபராமர்ஷே அதிகாரகோடௌ நிவேஷஃ; அந்யதா து லிங்காத்ததேகஷரணவ்ரஜ்யோபயோகிரூபே விஷ்ராந்திஃ. ததேகோபாயதாத்யவஸாயோ ஹி ததந்யோபாயபரிக்ரஹேண விருத்தஃ. அதஸ்த்யாகஸ்யாவஹந்தேஃ ஷேஷ்யபேக்ஷிததண்டுலோபயோகிரூபே பர்யவஸாநவத்ததேகப்ரபதநவிரோதிதர்மத்யாகே பர்யவஸாநாததத்பலார்தா நாமவிரோதிநாஂ நித்யாதீநாஂ த்யாகோஸ்ய நாபேக்ஷித இதி வர்ணாஷ்ரமாத்யநுபந்திஸ்வதந்த்ரவிதிப்ராப்தாஸ்தத்வதேவாவதிஷ்டந்தே. ந ச தேபி ப்ரபதநஸ்யாங்காந்யங்கிநோ வா? ததா நியோகாபாவாத்? அஷக்தஂ ப்ரதி துஷ்கரகர்மாங்ககப்ரபதநவிதாநாஸம்பவாத்? அததங்கஸ்யாபி யஜ்ஞாதேரந்யார்தமாஷ்ரமாத்யர்தஂ சாநுஷ்டாநோபபத்தேஃ. ஸர்வஷப்தநிர்திஷ்டப்ரத்யநீகதயா வா’மாமேகம்’ இத்யேகஷப்தஃ. ததஷ்ச பகவத்ப்ரபதநமேகமேவ ஸர்வப்ராயஷ்சித்தஂ ஸ்யாதித்யுக்தஂ பவதி. ஷரணாகதிஸ்வபாவாத்து ததந்யோபாயபரித்யாகஃ ஸித்த்யேத். யதா லக்ஷயந்தி — ‘அநந்யஸாத்யே ஸ்வாபீஷ்டே மஹாவிஷ்வாஸபூர்வகம். ததேகோபாயதாயாச்ஞா ப்ரபத்திஃ ஷரணாகதிஃ’ இதி. ஷரணஷப்தோத்ரோபாயபர்யாயஃ. யதோக்தஂ ப்ரபத்திப்ரகரணே’உபாயே கரிஹரக்ஷித்ரோஃ ஷப்தஃ ஷரணமித்யயம். வர்ததே ஸாம்ப்ரதஂ த்வேஷ உபாயார்தைகவாசகஃ’ [அஹி.ஸஂ.36.33] இதி. படந்தி ச — ‘ஷரணஂ கரிஹரக்ஷித்ரோருபாயே ச நிகத்யதே’ இதி. உபாயத்வஂ ச காருண்யாதிகுணவிஷிஷ்டஸ்யோபாயஸ்தாநேவஸ்தாய தத்கார்யகரணாதித்யபிப்ராயேண பரமகாருணிகத்வாதிகுணோக்திஃ.’ஏகம்’ இதி நைரபேக்ஷ்யபரஂ வா. தத்ஸித்த்யர்தமபி’மாம்’ இத்யநேநாபிப்ரேததயா காருண்யாதிக்ரஹணம்.’பரமகாருணிகமிதி’ — ‘வதார்ஹமபி காகுத்ஸ்தஃ கரிபயா பர்யபாலயத்’ [ ] இத்யாதிபிஃ கரிபாயாஃ பாரம்யஂ? ததஃ ஷரண்யத்வஂ ச ஸித்தம். தஸ்யாஸங்கோசமாஹ — ‘அநாலோசிதவிஷேஷாஷேஷலோகஷரண்யமிதி’. “ஸர்வஸ்ய ப்ரபுமீஷாநஂ ஸர்வஸ்ய ஷரணஂ ஸுஹரித் (பரிஹத்)” [ஷ்வே.உ.3.17] இதி ஷ்ருதிஃ.’ஸர்வலோகஷரண்யாய’ [வா.ரா.6.17.15] இதி ராவணாவரஜவாக்யம். ஸ்வவாக்யஂ ச’விபீஷணோ வா ஸுக்ரீவ! யதி வா ராவணஃ ஸ்வயம்’ [வா.ரா.6.18.34] இதி. விஷேஷஷப்தோத்ர ஜாதிவர்ணவித்யாவரித்தகுணஸஂஸ்காரபூதபாவ்யுபகாராதிபரஃ. உக்தகுணாவிநாபூதஂ குணாந்தரமாஹ — ‘ஆஷ்ரிதவாத்ஸல்யஜலதிமிதி’.’விதிதஃ ஸ ஹி தர்ம-(ஸர்வ-)ஜ்ஞஃ ஷரணாகதவத்ஸலஃ’ [வா.ரா.5.21.19] இதி ஹ்யுக்தம்.’தோஷோ யத்யபி தஸ்ய ஸ்யாத்’ [வா.ரா.6.18.3] இத்யாதிப்ரக்ரியயா தோஷாநாதராய வாத்ஸல்யோக்திஃ. கத்யர்தாநாஂ புத்த்யர்ததயா ப்ரயோகாத்வ்ரஜதிதாதுஃ பூர்வயோஜநாயாமநுஸந்தாநமாத்ரபரதயா வ்யாக்யாதஃ. இஹ து ரக்ஷிஷ்யதீதி மஹாவிஷ்வாஸபூர்வகவிஷிஷ்டாத்யவஸாயலக்ஷணபுத்திவிஷேஷநிரூடபதேந வ்யாசஷ்டே — ‘ப்ரபத்யஸ்வேதி’.

‘அஹஂ த்வேதி’ — ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வஷக்திரஹம் அல்பஜ்ஞமல்பஷக்திஂ ச த்வாமித்யர்தஃ.’மா ஷுசஃ’ — ஏகேந ஸுகரேணாவிலம்பேநாஷேஷபாபநிவரித்திஸித்தேரநந்தைர்துஷ்கரைர்விலம்ப்யகாரிபிஃ ப்ரத்யேகபாபநிபர்ஹணைரிதாநீஂ பக்தியோகாரம்பார்ஹதாஸம்பாதநஸ்யாஷக்யதாநிமித்தஷோகஂ மா கரிதா இத்யர்தஃ. ஏவஂ ஸகலாபிமதஸாதநதயா பகவச்சாஸ்த்ராதிஷு ப்ரஸித்தஂ பகவத்ப்ரபதநமிஹ ப்ரகரிதபக்தியோகாரம்பவிரோதிபாபநிபர்ஹணரூபோதாஹரணவிஷேஷே ப்ரதர்ஷிதம்.’ஸுதுஷ்கரேண ஷோசேத்யோ யேந யேநேஷ்டஹேதுநா. ஸ ஸ தஸ்யாஹமேவேதி சரமஷ்லோகஸங்க்ரஹஃ’. அதஏவாத்ரத்யபாஷ்யக்ரந்தஸ்ய கத்யஸ்துதேஷ்சாவிரோத இதி. யதிஹ’ஷங்கரேணோக்தஂ’ — “‘மந்மநா பவ’ இதி ஷ்லோகேந ஸர்வகர்மயோகநிஷ்டாயாஃ பரமஂ ரஹஸ்யமீஷ்வரஷரணதாமுபஸஂஹரித்யாதேதாநீஂ கர்மயோகநிஷ்டாபலஂ ஸம்யக்தர்ஷநஂ ஸர்வவேதாந்தஸாரஂ விஹிதஂ வக்தவ்யமித்யாஹ — ‘ஸர்வதர்மாநிதி'” இதி. அயமபி’ஸர்வார்தாந் விபரீதாஂஷ்ச’ [18.32] இத்யஸ்யோதாஹரணவிஷேஷஃ? கர்மயோகநிஷ்டாயாஃ பரிதக்த்வேந பக்தியோகநிஷ்டாயாஃ ப்ரதர்ஷிதத்வாதத்ரைவ’ஷரணஂ வ்ரஜ’ இதி கண்டோக்திதர்ஷநேந பூர்வத்ர ததுபஸஂஹாரவாசோயுக்தேரஸங்கதத்வாத்.

யச்சாத்ர’மாமேகஂ ஸர்வாத்மாநஂ ஸமஂ ஸர்வபூதஸ்தமீஷ்வரமஹமேவேத்யேவமேகஂ ஷரணஂ வ்ரஜ; ந மத்தோந்யதஸ்தீத்யவதாரய’ இத்யுக்தம்; அத்ர தாவந்ந ஷப்தஸ்யைவஂ ஷக்திஃ; ந ச ததுபரோதேந லாக்ஷணிகார்தஸ்வீகாரே ஹேதுஂ பஷ்யாமஃ? ப்ரத்யுத’அஹஂ த்வா ஸர்வாபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி’ இத்யாதிஸ்வாரஸ்யாத்ராகவவிபீஷணாதிவச்சரண்யஷரணாகதயோர்கோப்தரித்வரக்ஷிதவ்யத்வலக்ஷணோ பேதஃ ப்ரதீயதே. ஷாஸ்த்ராந்தராணி சைததவிரோதேந பூர்வமேவ ஸ்தாபிதாநி. யச்சாத்ர’ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய’ இத்யநேந ஸர்வகர்மஸ்வரூபஸந்ந்யாஸவிதிஃ’ இதி? இதமப்யத்யாயாரம்போக்ததாமஸத்யாகஸ்வீகரணம். ஏதந்நிராகரணாயைவ ஸாத்த்விகஸ்த்யாகோத்ர பாஷ்யே (ரா.) தர்ஷிதஃ. நநு கர்மாதிகரிதேஷ்வேவாயஂ ஸாத்த்விகராஜஸதாமஸரூபஸ்த்யாகவிகல்பஃ? ஸர்வகர்மஸந்ந்யாஸிநாஂ தத்த்வவிதாஂ மோஹதுஃகமூலத்யாகாஸம்பவாத்; ஸாத்த்விகத்யாகோபி கர்மநிஷ்டமதிகரித்யைவோச்யத இதி தத்ரைவாஸ்மாபிர்வாக்யாதமிதி சேத்? ததஸத்; ஸாமாந்யதஸ்த்யாகஸந்ந்யாஸரூபவிஷயத்வாத்ப்ரஷ்நஸ்யோத்தரஸ்யாபி ஸாமாந்யவிஷயத்வஂ ப்ரதீயதே? ஜ்ஞாநநிஷ்டாநாமபி நித்யநைமித்திககர்மஸ்வரூபபரித்யாகஸ்ய ப்ராகேவ தூஷிதத்வாச்ச. யச்சாநுகீதாயாமுச்யதே — ‘நைவ தர்மீ ந சாதர்மீ ந சாபி ஹி ஷுபாஷுபீ. யஃ ஸ்யாதேகாஸநே லீநஸ்தூஷ்ணீஂ கிஞ்சிதசிந்தயந்’ [4.7+ம.பா.13.ப.] இதி?’ஜ்ஞாநஂ ஸந்ந்யாஸலக்ஷணம்’ (ஸந்ந்யாஸமித்யேகே) [34.12] இத்யாதி ச.

யச்ச ஷ்ரீமதி’பாகவதே’ புராணே — ‘தஸ்மாத்த்வமுத்தவோத்ஸரிஜ்ய சோதநாஂ ப்ரதிசோதநாம். ப்ரவரித்திஂ ச நிவரித்திஂ ச ஷ்ரோதவ்யஂ ஷ்ருதமேவ ச৷৷மாமேகமேவ ஷரணமாத்மாநஂ ஸர்வதேஹிநாம். யாஹி ஸர்வாத்மபாவேந யாஸ்யஸி ஹ்யகுதோபயம்’ (மயாஸ்யா ஹ்யகுதோபயஃ) [11.12.14;15] இதி. யச்சாந்யத்ர’த்யஜ தர்மமதர்மஂ ச த்யஜ ஸத்யாநரிதே அபி. உபே ஸத்யாநரிதே த்யக்த்வா யேந த்யஜஸி தத்த்யஜ’ [ம.பா.12.329.40+ஸந்ந்யாஸோ.2.12] இதி. ஏவமீதரிஷாநி வசநாநி ஸாத்த்விகத்யாகோக்தப்ரக்ரியயைவ நேதவ்யாநி. ஸமாதிதஷாதத்பரேஷு து வசநேஷு ந கஷ்சித்விரோதஃ.’த்யஜ தர்மமஸங்கல்பாததர்மஂ சாப்யஹிஂஸயா. உபே ஸத்யாநரிதே புத்த்யா புத்திஂ பரமநிஷ்சயாத்’ [ம.பா.12.329.40] இத்யாதிஷு ச ஸாத்த்விக ஏவ தர்மத்யாகஸ்தத்தத்வசநோக்த இதி ஸுவ்யக்தம்.

‘மாமேகம்’ இத்யத்ர ச நிர்விஷேஷசிந்மாத்ரைக்யாதிவிவக்ஷாஂ ஷ்ரரிண்வந்தோ பாலா அபி பரிஹஸேயுஃ. பாஷ்யோக்தஸ்த்வேகஷப்தார்தோ வசநஸ்வாரஸ்யபூர்வாபரஷாஸ்த்ராந்தரஸங்கதஃ. ஏகஷப்தஷ்சாத்யந்தபரிதக்பூதேஷ்வபி தரிஷ்யதே.’அபேத்யாஹமிமாஂ ஹித்வா ஸஂஷ்ரயிஷ்யே நிராமயம். க்ஷமஂ மம ஸஹாநேந நைகத்வமநயா ஸஹ’ [ ] இதி. ததா’க்வ தே ராமேண ஸஂஸர்கஃ கதஂ ஜாநாஸி லக்ஷ்மணம். வாநராணாஂ நராணாஂ ச கதமாஸீத்ஸமாகமஃ’ [வா.ரா.5.35.2] இதி ப்ரஷ்நே’ராமஸுக்ரீவயோரைக்யஂ தேவ்யேவஂ ஸமஜாயத’ [வா.ரா.5.35.51] இத்யாதிஷு. யா து’ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய’ இத்யத்ர விரோதிதர்மமாத்ரத்யாகவிஷயத்வேந யாதவப்ரகாஷாதீநாஂ யோஜநா; ந தத்ரார்தவிவாதஃ. ஸர்வதர்மாநவஷ்யகரணீயாநபி பரித்யஜ்யேதி ஸ்துதிரூபயோஜநா து,அபிஷப்தாத்யாஹாராதிபிரயுக்தா. அநியததர்மபரித்யாகோத்ர விவக்ஷித இதி’நாராயணார்யவ்யாக்யாயாமபி’ நாநுஷ்டாநவிரோதஃ.அபிசாத்ராதிதஃ ப்ரபரிதி ஸம்மரிஷாமஃ — ப்ரதமே தாவதத்யாயேர்ஜுநஸ்யாஸ்தாநஸ்நேஹகாருண்யாதிபிஃ ஷாஸ்த்ரோல்லங்கநப்ரஸங்கேப்ஸுநோபக்ஷிப்தபூர்வபக்ஷபுத்திப்ரஷமநாய த்விதீயேநாத்யாத்மஷாஸ்த்ரமவதாரிதமித்யேதாவதி ஸர்வேஷாமவிவாதஃ.

த்விதீயாத்யாயோக்தஸ்ய யோகாதேரபி பகவாநேவாராத்ய இத்யத்ராபி ந விப்ரதிபத்திஃ. வ்ரீஹ்யாதிவிஷயைஃ ப்ரோக்ஷணாவகாதாதிஷாஸ்த்ரார்தைரபி ஹி ஸ ஏவாராத்யதே. ஸ து தத்ர ந ஸாக்ஷாத்விஷய இதி ப்ரகரணாதிபலாத்? ஸாக்ஷாத்பகவத்யோகிநஷ்ச’யோகிநாமபி ஸர்வேஷாஂ மத்கதேநாந்தராத்மநா’ [6.47] இத்யாதி ப்ரஸ்துத்ய ப்ரதிபாதயிஷ்யமாணத்வாச்ச ஸமர்திதம்.

தரிதீயே யோகாக்யோபாயாஂஷபூதயோஃ க்ரியாயோகபுத்தியோகயோஃ விமர்ஷ இத்யேததபி’ஜ்ஞாநயோகேந ஸாங்க்யாநாஂ கர்மயோகேந யோகிநாம்’ [3.3] இத்யதிகாரிபேதவர்ணநேந நிரஸ்தம். ந ச’தூரேண ஹ்யவரஂ கர்ம’ [2.49] இதி ப்ரதிபாதநாத்துல்யகக்ஷ்யத்வாநுபபத்திரிதி வாச்யஂ? தஸ்ய தத்ப்ரகரணநிந்த்யகாம்யகர்மவிஷயத்வஸ்தாபநாத்.’யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாத்’ [3.17] இத்யாதிஷ்லோகத்வயே தரிஷ்டாநுஷ்ரவிகவிஷயவிதரிஷ்ணஸ்ய பரமாத்மைகரதேஃ புருஷஸ்ய கரித்யாநுஷ்டாநே ப்ரயோஜநாபாவோகரித்யகரணே ப்ரத்யவாயாபாவஷ்ச ப்ரதிபாத்யத இதி யதுச்யதே? ததப்யயுக்தஂ? “நாவிரதோ துஷ்சரிதாத்” [கடோ.2.23] இத்யாதிவிரோதோபபாதநாத்? தத ஏவ’ஹத்வாபி ஸ இமா ఁல்லோகாந்’ [18.17] இத்யாதேரபி வக்ஷ்யமாணஸ்யாத்ரோதாஹரிதஸ்யாந்யவிஷயத்வஸ்தாபநாத். அத சேத்ஸமாதிதஷாயாஂ கர்தவ்யாந்தராபாவோஸ்மிந் ஷ்லோகத்வயே விவக்ஷித இத்யபிப்ராயஃ? ததா து முக்ததஷாயாமிவ விரோதாபாவாதப்யநுஜாநீமஃ. உக்தஂ ச ஸமாதிதஷாவிஷயத்வஂ ஷஷ்டே தைரேவ. ததாஹி — ‘யஂ ஸந்ந்யாஸ இதி ப்ராஹுர்யோகஂ தஂ வித்தி பாண்டவ!’ [6.2] இதி ஷ்லோகே’ஸமாதிவேலாயாமேவ கர்மஸந்ந்யாஸஃ கார்யஃ? நாந்யதேதி யாவத்’ இத்யுக்தம்.’ஆருருக்ஷோர்முநேர்யோகம்’ [6.3] இத்யத்ர சைவஂ வ்யஞ்ஜிதஂ — ‘யஸ்ய வஷிநோ யோகேந ஸகலகர்மகாலோ வ்யாப்தஃ? தஸ்ய கர்மபரித்யாகோ யுக்தஃ? நாந்யஸ்ய’ இதி. ஏததேவ தரிதீயசதுர்தபஞ்சமேஷ்வபி பகவதா ப்ரதிபாதிதமித்யநுஸந்தாதவ்யம். தரிதீயே தாவத்’யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாத்’ இத்யத்ர? சதுர்தேபி’யோகஸந்ந்யஸ்தகர்மாணம்’ [4.41] இத்யத்ர? பஞ்சமே ச’ஸர்வகர்மாணி மநஸா ஸந்ந்யஸ்யாஸ்தே’ [5.13] இத்யத்ர? தேநாத்மரதீநாஂ வஷிநாஂ யோகாரூடாநாமேவ கர்மஸந்ந்யாஸோ யுக்தஃ; தேஷாமபி லோகவிக்யாதாநாஂ ஸர்வலோகாதர்ஷபூதாநாஂ விதுஷாமாத்மாநுக்ரஹாபாவேபி லோகாநுக்ரஹார்தஂ கர்மயோக ஏவ யுக்த இதி பகவதபிப்ராயோ க்ராஹ்ய இதி நிகமிதம். யத்புநர்நிஷித்தாநுஷ்டாநே ப்ரத்யவாயாபாவாத்ததகரணே ப்ரயோஜநஂ நாஸ்தீதி? ஏதத்து தஸ்யாமவஸ்தாயாம் அப்ரஸக்தோபந்யாஸஃ.

யத்து’கர்மணைவ ஹி ஸஂஸித்திமாஸ்திதா ஜநகாதயஃ’ [3.20] இத்யத்ர ராஜ்ஞாமுபந்யாஸஸ்தத்வரித்தாந்தாநாமேவ லோகே ப்ரஸித்தத்வாதிதி? அத்ராயமேவ பாவ உசிதஃ. யத்த்வநந்தரஂ பக்ஷாந்தரமுக்தம்’ஏவஂ பரம்பராப்ராப்தமிமஂ ராஜர்ஷயோ விதுஃ’ [4.2] இதி லிங்காத்ராஜ்ஞாமேவாயஂ யோகிநாஂ கர்மாபரித்யாகோபதேஷஃ? நாந்யேஷாம்’ இதி? தந்மந்தம்? அந்யேஷாமபி கர்மஸ்வரூபாபரித்யாகஸ்ய ஸர்வத்ர ஸுஸ்பஷ்டத்வாத்; அத ஏவ ஹி சதுர்தே ஸ்வயமேவோக்தம். இஹ கேசித்’ராஜர்ஷயோ விதுஃ’ இத்யபிதாநாத்பூர்வஸ்மிந்நத்யாயே நிதர்ஷநார்தஂ ஜநகோபந்யாஸாத்? நவமேத்யாயே’ராஜவித்யா ராஜகுஹ்யம்’ [9.2] இதி வக்ஷ்யமாணத்வாச்ச ராஜ்ஞாமேவாஸ்மிந் பகவதுபதிஷ்டே யோகேதிகாரஃ? நாந்யேஷாமிதி மந்யந்தே; ததயுக்தஂ? நவமேத்யாயே’ஸ்த்ரியோ வைஷ்யாஸ்ததா ஷூத்ராஸ்தேபி யாந்தி பராஂ கதிம்’ [9.32] இதி ஸர்வாதிகாரஸ்ய வக்ஷ்யமாணத்வாத். தஸ்மாத்ப்ரதர்ஷநார்தஂ ராஜ்ஞாஂ ப்ரவரித்திவிஷேஷாத்யுபந்யாஸஃ? நாந்யதேத்யப்யுபகந்தவ்யமிதி.

யத்து பஞ்சமே’ஸந்ந்யாஸஃ கர்மயோகஷ்ச நிஷ்ஷ்ரேயஸகராவுபௌ’ [5.2] இத்யுக்தஸந்ந்யாஸகர்மயோகாப்யாமநந்தரஂ’ஸாங்க்யயோகௌ பரிதக்பாலாஃ’ [5.4] இத்யாத்யுக்தஸாங்க்யயோகயோரர்தாந்தரத்வோபபாதநஂ? ததபி மந்தஂ?’ஜ்ஞாநயோகேந ஸாங்க்யாநாஂ கர்மயோகேந யோகிநாம்’ [3.3] இதி ப்ராகுக்தப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத். ந ச ப்ரஸித்திவிரோதஃ? அஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரே தயோரேவமேவ ப்ரஸித்தேஃ. ந ச’நிஷ்ஷ்ரேயஸகராவுபௌ’ இத்யுக்தேந புநருக்திஃ? ஸங்க்ரஹவிஸ்தரரூபத்வாதிநா தத்பரிஹாராத்? ஸர்வத்ர சைவஂ ஸர்வைரப்யுபகமாத். யதபி’பண்டிதாஃ ஸமதர்ஷிநஃ’ [5.18] இத்யத்ர ஸர்வத்ராஹிஂஸ்யதாபுத்திரநுக்ராஹ்யதாபுத்திஃ ஸர்வேஷாஂ,பூதாநாமீஷ்வராநுக்ராஹ்யதாபுத்திரீஷ்வரவிபூதித்வபுத்திஷ்ச ஸமதர்ஷநமபிப்ரேதமிதி? தாவதி ந விவாதஃ. யத்து தத்ராநந்தரமுக்தஂ’ந புநர்ஹிஂஸாநுக்ரஹேஷு பலஸாம்யபுத்திஃ ப்ராஹ்மண்யாதிவிஷேஷதிரஸ்காரோ வா. குத ஏதத் ஷாஸ்த்ராந்தராநுஸாராத்ப்ரமாணாந்தராநுஸாராச்ச’ இதி? அயமப்யாத்மவ்யதிரிக்தமித்யாத்வாதிவாதிநாஂ மதஸ்யோபாலம்பஃ? ந புநஃ ஸ்வதஃ பரஸ்பரஸமாநாநாஂ ஆத்மநாமௌபாதிகஸத்யவைஷம்யவாதிமதஸ்ய? விஷமதேஹாநாமபி ஸ்வரூபஸாம்யதர்ஷநே ஷாஸ்த்ராந்தரப்ரமாணாந்தரவிரோதாபாவாத்? ப்ரத்யுத தத்ஸஂவாதாச்சேதி.

ஷஷ்டோக்தயோகஸ்ய விஷயவிஷேஷாதிகஂ தத்ரைவ ஸுஸ்பஷ்டமுபபாதிதம். துரபஹ்நவஂ ச தைரபி யோகிநாஂ வைவித்யம். அத ஏவ ஹி’யோகிநாமபி ஸர்வேஷாம்’ [6.47] இதி ஷ்லோகே வ்யாசக்யுஃ’யோகிநஷ்சித்தாலம்பநவைசித்ர்யாத்பஹுவிதாஃ. தேஷு மய்யர்பிதசித்தோ மாமேவ ஷ்ரத்தயா பஜதே? ஸ மே யுக்ததமோ மத இதி ஹ்யாஹ’ இதி. யோஸ்மாபிரிஹ ஸங்க்ஷேபவிஸ்தராப்யாமுபந்யஸ்தோ யோகஃ? ஸ ஸர்வேப்யோ யோகேப்யஃ ஷ்ரேஷ்டதமோ மத இதி ச.’ஷப்தப்ரஹ்மாதிவர்ததே’ [6.44] இத்யேததபி த்ரிவர்காதிலங்கநவிஷயமேவாப்யுபகந்தவ்யம். அத்ர வேதத்வாரா தத்பலவிவக்ஷாயாஂ லக்ஷிதலக்ஷணாஸங்கோசாதிர்மஹாந் க்லேஷஃ. பாஷ்யோக்தப்ரக்ரியா து ஷ்ரரிங்கக்ராஹிகயா விவக்ஷிதஂ வக்தீதி விஷேஷஃ.’தபஸ்விப்யோதிகோ யோகீ’ [6.46] இதி ஷ்லோகே யதுக்தம் — ‘அத்ர தபஷ்ஷப்தேந வாநப்ரஸ்ததர்மாணாஂ பரிக்ரஹஃ; ஜ்ஞாநஷப்தேந ப்ரஹ்மசாரிதர்மாணாஂ? கர்மஷப்தேந கரிஹஸ்ததர்மாணாம்’ இதி? அயஂ விபாகோ நிர்மூலஃ; ஸர்வேஷ்வாஷ்ரமேஷு ஸ்வாஷ்ரமாவிரோதிநாஂ தபோஜ்ஞாநகர்மணாஂ ஸம்பவாத்யதாஷ்ருதவிரோதாபாவாத்வாநப்ரஸ்தாதிலக்ஷணாயாஃ ப்ரயோஜநாபாவாச்ச.

ஸப்தமோக்தசேதநாசேதநரூபப்ரகரிதித்வயஸ்யாபி ப்ரஹ்மஸ்வரூபாதத்யந்தபேதோஸ்மாபிஸ்தத்ரதத்ர ஸமர்திதஃ. அபரப்ரகரிதேரஷ்டதாவிபாகஷ்ச யதாஷ்ருத ஏவோபபந்ந இதி ஸ்தாபிதம். யச்ச’ரஸோஹமப்ஸு’ [7.8] இத்யாதிஸாமாநாதிகரண்யநிர்வாஹாயோக்தஂ’ஸமஸ்தகல்யாணகுணஸமஷ்டிவிக்ரஹோஹம்? அதோ மதஂஷாஃ ஸர்வே ஸர்வத்ர கல்யாணகுணா இத்யபிப்ராயேணாஹ’ இதி; தத்ர தாவத்ராஸிதகல்யாணகுணஸமஷ்டிர்ந பகவத்ஸ்வரூபஂ? நசாப்ராகரிதஸ்ய விக்ரஹஸ்ய ப்ராகரிதரஸாதிமயத்வம்; அதஃ பரிஷேஷாத்ரஸாதீநாமேவ விக்ரஹத்வமுக்தஂ ஸ்யாத்; தத்ர ஸமஷ்டிவ்யஷ்டிபாவேநாஂஷத்வோக்திர்நிஷ்பலா. தஸ்மாத்ததுத்பத்திதாததீந்யாதிபிரேவ ஸாமாநாதிகரண்யகமநிகா ஸமீசீநா. பேதாபேதநயேந கல்யாணகுணதாதாத்ம்யவிவக்ஷாயாமகல்யாணைரபி ஸர்வாத்மநஸ்தஸ்ய தாதாத்ம்யாத் ஸமஸ்தஹேயாஸ்பதத்வாதிதோஷப்ரஸங்கஃ. ஏவமுத்தரேஷ்வபி ஸாமாநாதிகரண்யேஷு பாவ்யம்.

அஷ்டமே ச’கிஂ தத்ப்ரஹ்ம’ [8.1] இத்யாதிப்ரஷ்நாநாமேகாதிகாரிவேத்யவிஷயத்வஂ தத்ரைவாஸ்மாபிர்நிராகரிதம். ப்ரஹ்மாயுர்திவஸகல்பநா பௌருஷாஹோராத்ரகல்பநாமூலமஹாகல்பப்ரக்ரியோபந்யாஸஷ்ச ஸ்மரித்யந்தராநுஸாரேணாஸ்மாபிரப்யப்யுபகமாத்திரண்யகர்பதிவஸாவஸாநே மஹாப்ரலயவாதிநாமயமுபாலம்பஃ.’யத்கத்வா (யஂ ப்ராப்ய) ந நிவர்தந்தே தத்தாம பரமஂ மம’ [15.6] இத்யஸ்ய பரமவ்யோமவிஷயதாயாஂ ஸித்தாந்தவிரோதாபாவேப்யத்ர பரிஷுத்தாத்மவிஷயத்வே யுக்தயஸ்தத்ரைவாவஸ்தாபிதாஃ. யத்புநஃ’அக்நிர்ஜ்யோதிஃ’ [8.24]’தூமோ ராத்ரிஃ’ [8.25] இத்யத்ராக்நிதூமஷப்தாப்யாமஹோராத்ரைகதேஷபூதஃ காலவிஷேஷோ லக்ஷ்யத இதி; ததஸத்? தத்தச்சப்தைரத்ர தேவயாநபிதரியாநாக்யகதித்வயப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்?’நைதே ஸரிதீ’ [8.27] இதி நிகமநாத்?’யத்ர காலே’ [8.23] இத்யுபக்ரமஸ்தகாலஷப்தஸ்ய காலாபிமாநிதேவதாதிவாஹிகபூயஸ்த்வவிவக்ஷயா ஸ்தாபிதத்வாச்ச. அதஃ’உதகயநபூர்வபக்ஷாஹஃபூர்வாஹ்ணஸந்நிபாதே ப்ரஹ்மவித்பிர்யோகிபிரபுநராவரித்தயே ப்ரயாதவ்யம்’ இதி நியமநமஷக்யம். தக்ஷிணாயநாபரபக்ஷாபராஹ்ணராத்ரிஷு ப்ரயாதாநாஂ யோகிநாஂ சாந்த்ரமஸஜ்யோதிஃ ப்ராப்ய புநராவரித்திப்ரதிபாதநமுத்தரேண ஷ்லோகேந கரிதமித்யப்யஸத்’நிஷி நேதி சேந்ந ஸம்பந்தஸ்ய யாவத்தேஹபாவித்வாத்தர்ஷயதி ச’ [ப்ர.ஸூ.4.2.19]’அதஷ்சாயநேபி தக்ஷிணே’ [ப்ர.ஸூ.4.2.20] இத்யதிகரணாப்யாஂ தக்ஷிணாயநராத்ரிமரிதஸ்யாபி யோகிநஸ்தைத்திரீயோக்தப்ரக்ரியயா சந்த்ரஸாயுஜ்யபூர்வகஂ பரப்ரஹ்மப்ராப்த்யபுநராவரித்த்யோஃ ஸமர்திதத்வேநாஸ்ய ஷ்லோகஸ்ய ஸாக்ஷாத் யோகிவ்யதிரிக்ததூமாதிமார்கோசிதாதிகாரிவிஷயத்வவ்யவஸ்தாபநாத். யச்ச கதஂ புநரக்நிஜ்யோதிர்தூமஷப்தயோர்யதோக்தகாலவிஷேஷபரத்வமவகம்யதே இதி பரிசோதநாபூர்வகமுக்தஂ? ஷ்ருதிஷு ச ஸ்மரிதிஷு ச ஸமஸ்தாஸூதகயநபூர்வபக்ஷாஹஃபூர்வாஹ்ணாநாஂ ஸாமாந்யதோ தைவகர்மாங்கத்வோபதேஷாத்ப்ரயாணகாலாநுஸ்மரணஸ்யாபி தைவத்வாவிஷேஷாத் ஷாஸ்த்ராந்தரேஷ்வநயோர்தைவகர்மத்வேந தக்ஷிணாயநாதிஷு வர்ஜநப்ரஸங்காத் இதி.

யத்புநஃ’அஸமாஹிதசித்தாநாமபி ஸுகரஂ ஸுகாவகமஂ க்ஷிப்ரஂ பலஂ ப்ரதி பகவத்ப்ரபத்திப்ரகாரஂ வக்துஂ பகவாநுவாச’ இதி நவமாரம்பே வ்யாக்யாதம்? ததபி பூர்வோக்தஜ்ஞாநிஸாத்யாநந்யபஜநஸ்யைவ ப்ரபஞ்சநபரத்வப்ரதீதேரபாகரிதம். யச்ச’ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந சாப்யந்யே’ [9.15] இதி ஷ்லோகே ப்ரகல்பிதஂ’ஸாங்க்யயோகாப்யாஂ ஸமுச்சிதாப்யாமுபாஸநமேகத்வேந உபாஸநஂ? விகல்பிதாப்யாமுபாஸநஂ பரிதக்த்வேநோபாஸநஂ? புத்தியோகோ வாத்ர ஜ்ஞாநஷப்தேந விவக்ஷிதஃ தத்ராப்யயமர்தஃ’கேசித்கர்மயோகபுத்தியோகாப்யாஂ ஸமுச்சிதாப்யாமுபாஸதே; கேசித்கேவலேந கர்மயோகேந; அபரே கேவலேந புத்தியோகேநேத்யேவஂ பஹுதோபாஸதே’ இதி. அத்ர ஸாங்க்யயோகாதிப்ரஸஞ்ஜகஂ ந கிஞ்சித்தரிஷ்யதே.’அஹஂ க்ரதுஃ’ [9.16] இத்யாத்யநந்தரவிவரணக்ரந்தாநுஸாரேண ஏகத்வபரிதக்த்வயோருபாஸ்யவிஷயத்வஂ ஸுஸ்பஷ்டம்.’அநந்யாஷ்சிந்தயந்தோ மாம்’ [9.22] இத்யாதௌ து நசாவஷ்யம்பாவிநே யோகக்ஷேமாயாபி மத்பக்தைரேகாந்திபிர்தேவதாந்தராணி தர்மாந்தராணி வாபேக்ஷணீயாநீத்யாதிகஂ ஸர்வமங்கீகரிதமஸ்மாபிஃ.

தஷமே ச’விஸ்தரேணாத்மநோ யோகஂ விபூதிஂ ச’ [18] இத்யத்ர யோகஷப்தஸ்ய பகவத்கர்மயோகவிஷயதயா வ்யாக்யாநமயுக்தம்?’பஷ்ய மே யோகமைஷ்வரம்’ [11.8]’ஏதாஂ விபூதிஂ யோகஂ ச’ [10.7] இத்யாதிப்ரத்யபிஜ்ஞாவிரோதாத்? அநந்தரமஸ்மிந்நத்யாயே தத்விஸ்தராதர்ஷநாச்ச.

‘மத்கர்மகரித்’ [55] இத்யாத்யேகாதஷாத்யாயாந்திமஷ்லோகஸ்ததுத்தரமித்யபி தூரவ்யவதாநாத்தத்ராபி விஸ்தராதர்ஷநாச்ச நிரஸ்தம். விபூதிவிஷேஷாணாஂ கரித்ஸ்நஸ்ய ச ஜகதஃ ஸ்வரூபைகதேஷத்வேநாஂஷதயா ஸாமாநாதிகரண்யவர்ணநமபி ப்ராகுக்தஸதோஷத்வாதிப்ரஸங்கப்ரக்ரியயா பராஸ்தம். ஏவஂ ஷ்ரீவிஷ்வரூபவிக்ரஹஸ்யாவயவத்வேந விஷ்வஸ்ய வர்ணநமபி ப்ராகரிதாப்ராகரிதவிபாகாதவதூதம்.த்வாதஷோக்தஸ்யாக்ஷரோபாஸநஸ்ய பகவதுபாஸநாத்பேதஃ ஸ்வவாக்யஸ்வாரஸ்யபுருஷோத்தமத்வாதிப்ரகரணாந்தரைகரஸ்யாதிபிஃ ஸாதிதஃ. யத்புநஃ — பேதவ்யபதேஷாஸ்து கதஞ்சிதவஸ்தாபேதமாஷ்ரித்ய நேதவ்யாஃ; அவஸ்தாபேதஷ்சாத்ர நிர்விஷேஷநிகிலவஸ்துமாத்ரரூபதா? ஆவிர்பூதஸமஸ்தகல்யாணகுணஸமஷ்டிரூபதா ச விவக்ஷிதா — இதி ததேததநேகவிஷயவ்யாகாதவிஸஂஸ்தூலமாகுமாரமபஹாஸ்யம். அந்யத்ர ச தூஷணப்ரபஞ்சநாதிஹோபரம்யதே.

த்ரயோதஷே க்ஷேத்ரஜ்ஞவிஷயே வக்தவ்யஂ ஸர்வஂ பூர்வமேவோக்தம்.’யதஷ்ச தத்’ [13.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. ததாபாடேபி ஜ்ஞாநபராமர்ஷோஸ்வரஸஃ. க்ஷேத்ரஸ்ய நித்யத்வேநாஹேதுகத்வாத்தேதுர்ந நிர்திஷ்ட இத்யுக்தமிதி சேத்? ஸத்யமுக்தஂ? துருக்தஂ து தத்?’மஹாபூதாந்யஹங்காரஃ’ [13.6] இத்யாதிநா வக்ஷ்யமாணஸ்ய க்ஷேத்ரஸ்யாவ்யக்தவ்யதிரிக்தஸ்ய ஸமஸ்தஸ்யாநித்யத்வஸம்ப்ரதிபத்தேஃ?’தஸ்மாதவ்யக்தமுத்பந்நஂ த்ரிகுணஂ த்விஜஸத்தம!. அவ்யக்தஂ புருஷே ப்ரஹ்மந்நிஷ்கலே ஸம்ப்ரலீயதே’ [வி.பு.] இத்யாதிபிர்நித்யஸ்யாப்யவ்யக்தஸ்த பரப்ரஹ்மண்யேகீபாவபரிதக்பாவவசநாச்ச. யச்ச’ப்ரஹ்மஸூத்ரபதைஷ்சைவ’ [13.5] இத்யத்ரோக்தஂ — ‘க்ஷேத்ராதிதத்த்வவ்யவஸ்தாபநபராணி பஞ்சஷிகாதிப்ரணீதாநி ஸூத்ரபதாநி’ இதி? ததப்யநாதேஷிகஂ? பஞ்சஷிகாதிக்ரந்தே ப்ரஹ்மஸூத்ரப்ரஸித்த்யபாவாத். யத்து’மத்பக்த ஏதத்விஜ்ஞாய மத்பாவாயோபபத்யதே’ [13.19] இதி நிகமநாத்பகவாநேவ’ஜ்ஞேயஂ யத்தத் ப்ரவக்ஷ்யாமி’ [13.13] இத்யத்ர ஜ்ஞேயத்வேநோக்த இதி; தந்ந?’இதி க்ஷேத்ரஂ ததா ஜ்ஞாநஂ ஜ்ஞேயஂ சோக்தஂ ஸமாஸதஃ’ [13.19] இதி நிகமிதாநாஂ த்ரயாணாமேதச்சப்தேநாநுவாதாத்? தத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞஜ்ஞாநவத்கர்மவஷ்யக்ஷேத்ரஜ்ஞஜ்ஞாநஸ்யாபி மோக்ஷோபயோகித்வோபபத்தேஃ? க்ஷேத்ராதிஜ்ஞாநரூபஸ்யாபி ஷாஸ்த்ரார்தஸ்ய ஸர்வப்ரஷாஸிதுர்பகவதஃ ஸமாராதநரூபத்வேந’மதபக்த ஏதத்விஜ்ஞாய’ [13.19] இத்யநேந விரோதாபாவாச்ச.

யதபி சதுர்தஷே’மம யோநிர்மஹத்ப்ரஹ்ம தஸ்மிந் கர்பஂ ததாம்யஹம்’ [14.3] இத்யத்ர பராவரப்ரகரித்யோர்ஜீவாவ்யக்தஸஂஜ்ஞயோரஂஷோமிலிதோ கர்ப இத்யுக்தஂ? தத்ர ப்ரஹ்மஷப்தேநாவ்யக்தஸ்ய நிர்திஷ்டத்வாத்தத்ர ததஂஷாதாநவசநஸ்ய ப்ரயோஜநாபாவாத்?’க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞஸஂயோகாத்’ [13.27] இத்யுக்தஸ்ய சாத்ர ப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்? கர்பஷப்தேந சேதநவிவக்ஷைவ யுக்தா.’ஸர்வத்வாரேஷு தேஹேஸ்மிந் ப்ரகாஷ உபஜாயதே. ஜ்ஞாநஂ யதா ததா வித்யாத்விவரித்தஂ ஸத்த்வமித்யுத’ [14.11] இதி ஷ்லோகே ப்ரகாஷஜ்ஞாநஷப்தயோஃ பாஹ்யாந்தரேந்த்ரியவரித்திவிஷயதயா வ்யவஸ்தாபநமஷக்யஂ? விபரிவர்தேபி விரோதபாவாத்வக்ஷ்யமாணராஜஸதாமஸஜ்ஞாநவ்யவச்சேதார்தஂ ப்ரகாஷஷப்தப்ரயோகோபபத்தேஷ்ச. ரஜஃகார்யஷ்லோகே லோபப்ரவரித்திர்லோபோத்பவ இதி ஸமஸ்ததயா வ்யாக்யாநமயுக்தஂ? ததாநத்யயநாத்?’அப்ரகாஷோப்ரவரித்திஷ்ச’ [14.13] இதி தமஃகார்யஷ்லோகே ஸத்த்வகார்யப்ரகாஷநிஷேதவத்ரஜஃகார்யப்ரவரித்திநிஷேதஸ்யாபி பரிதகுபந்யாஸாத்தத்ப்ரதியோகிதயா ப்ரவரித்தேரிஹ பரிதங்நிர்தேஷோபபத்தேஃ?’ஆரம்பஃ கர்மணாம்’ [14.12] இத்யஸ்ய து கோபலீவர்தந்யாயேந நிர்வாஹாத்.

பஞ்சதஷேபி’ப்ரபத்யேயதஃ ப்ரவரித்திஃ’ [15.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. யதபி’மமைவாஂஷோ ப்ரவரித்திஃ’ [15.4] இதி பாடோப்ரஸித்தஃ. யதபி’மைவாஂஷோ ஜீவலோகே ஜீவபூதஃ ஸநாதநஃ’ [15.7] இத்யத்ர ஸஂஸாரிவ்யதிரிக்தஃ ஸர்வேஷ்வரஸ்யைவ கஷ்சிதஂஷோ ஜீவஷப்தார்ததயா ப்ரதமஂ வ்யாக்யாயி; தத்ர யத்யபி அர்தவிரோதோ நாஸ்தி? ததாபி விபூதிப்ரகரணமத்யபாடாதந்தர்யாமிணஸ்து’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டஃ’ [15.15] இத்யநந்தரமேவ வக்ஷ்யமாணத்வாத்? பரமாத்மாஂஷவிஷேஷே ச ஜீவஷப்தஸ்ய ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷாபாவாத் மாநவாதிஷாஸ்த்ராந்தரப்ரஸித்தேரபி’ஜீவபூதாஂ மஹாபாஹோ!’ [7.5] இதி ஸ்வஷாஸ்த்ரப்ரஸித்தேர்பலவத்த்வேந ஸ்வீகர்துமுசிதத்வாத்’விஷயாநுபஸேவதே’ [15.9] இத்யத்ர ச ப்ரதிகூலோதாஸீநபோகேப்யஃ ஸங்கோசஸ்ய க்லிஷ்டத்வாதுத்க்ரமணாத்யுக்தேஃ? ஹரிதயவ்யாப்தேரந்தர்யாமிணஃ ஸ்வாரஸ்யாதிந்த்ரியாதிஷ்டாநேஷ்வரஷப்தாதேஷ்ச தத்தந்நியந்தரி ஸஂஸாரிண்யப்யுபபத்தேஃ?’ஆத்மந்யவஸ்திதம்’ [15.11] இத்யத்ர சாத்மஷப்தஸ்ய நாநார்தஸ்ய ப்ரகரணோசிதார்தபரிக்ரஹோபபத்தேஃ? பவதுக்தா த்விதீயைவ யோஜநா பாஷ்யகரிதபிமதா ஸமீசீநேதி மந்யாமஹே.’வேதைஷ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்யஃ’ [15.15] இத்யாதௌ வேதவேதாந்தஷப்தயோர்வக்தவ்யஂ ப்ராகேவோக்தம்.’கூடஸ்தோக்ஷரஃ’ [15.16] இத்யஸ்ய ஜீவபூதபரப்ரகரிதிவ்யதிரிக்தே முக்தே வரித்திஷ்ச ஸாதுதரா.

யத்து ஷோடஷே ப்ரோக்தஂ — ப்ரகாராந்தரேணார்ஜுநஸ்ய ஷோகமபநேதுஂ தேவப்ரகரிதீநாஂ ரூபஂ; தேஷாஂ பரமகல்யாணப்ரத்யாஸக்தேரர்ஜுநஸ்ய தைவப்ரகரிதித்வமாஸுரப்ரகரிதீநாஂ ரூபஂ? தந்நிமித்ததா ச ஸகலஸ்யாநர்தஜாதஸ்யோக்தம் — இதி. ததயுக்தஂ? ஷாஸ்த்ராரம்பேர்ஜுநஸ்ய ஸ்வப்ரகரித்யநிர்தாரணமூலஷோகப்ரஸங்காபாவாத்? அத்ர தத்ப்ரஸங்கே ததபநோதநஸ்யாபி ப்ராஸங்கிகஸ்ய யுக்தத்வாத்; அதஃ’தஸ்மாச்சாஸ்த்ரஂ ப்ரமாணஂ தே கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ’ [16.24] இதி நிகமநாநுஸாரேண பகவத்யாமுநேயோக்தப்ரக்ரியயா ஷாஸ்த்ரவஷ்யதைவாத்யாயப்ரதாநார்தஃ.

ஸப்ததஷே ஷ்ரத்தாத்ரைவித்யஂ ஷாஸ்த்ரீயேதரவிஷயமித்யயுக்தம்; அநந்தரம்?’அஷாஸ்த்ரவிஹிதம்’ [17.5] இதி பரிதகபிதாநாத். ந ச தத்ர ஷ்ரத்தாத்ரைவித்யமபி ஸமுச்சேதுஂ ஷக்யஂ? ததநுக்தேஸ்தத்க்லரிப்த்யநுபபத்தேஷ்ச.’ தத்ஸதிதி நிர்தேஷஃ’ [17.23] இத்யத்ர முமுக்ஷூணாஂ யஜ்ஞாதிஷு கிஞ்சிதங்கஂ தேஷாஂ வீர்யாதிஷயார்தமுபதிஷ்யத இத்யயுக்தம்? அமுமுக்ஷூணாமபி ததவிரோதாத்விஷேஷகாபாவாச்ச. அதோ’லக்ஷணஂ ஷாஸ்த்ரஸித்தஸ்ய த்ரிதா’ [கீ.ஸஂ.21] இத்யயமேவார்த உசிதஃ. அஷ்டாதஷே த்யாகஸ்வரூபாதிவிவேகே நாதீவ விரோதஃ? சரமஷ்லோகே வக்தவ்யஂ து ஸர்வஂ ஸக்தமஸ்மாபிஃ. ஏவமந்யேஷ்வபி பூதேஷு பவிஷ்யத்ஸு ச ஷ்ரீமத்கீதாபாஷ்யேஷு பகவத்யாமுநாசார்யபாஷ்யகாரமதாநுஸாரேண திங்மோஹஃ ப்ரஷமயிதவ்யஃ. க்ஷுத்ரஸ்கலிதேஷ்வதூரவிப்ரகரிஷ்டயோஜநாபேதேஷு சோதாஸிதவ்யமித்யலமதிப்ரஸங்கேந.பிஷாச-ரந்திதேவ-குப்த-ஷங்கர-யாதவப்ரகாஷ-பாஸ்கர-நாராயணார்யயஜ்ஞஸ்வாமி-ப்ரபரிதிபிஃ ஸ்வஂ ஸ்வஂ மதமாஸ்திதைஃ பரஷ்ஷதைர்பாஷ்யகரித்பிஃ அஸ்மத்ஸித்தாந்ததீர்தகரைஷ்ச பகவத்யாமுநாசார்யபாஷ்யகாராதிபிரவிகீதபரிகரிஹீதோயமத்ர ஸாரார்தஃ — “பகவாநேவ பரஂ தத்த்வம்? அநந்யஷரணைர்யதாதிகாரஂ ததேகாஷ்ரயணஂ பரமதர்மஃ” இதி.

——————–

இத்துடன் கீதா உபதேசம் முற்றுப் பெறுகிறது. இந்தக் கீதா சாஸ்திரத்தைப் படித்தும் அனுஷ்டித்தும்
பயன் அடைய வல்ல அதிகாரி யார் என்னும் கேள்வி எழுகிறது. அதற்கு விடை வருகிறது :

67. இதம் தே நாதபஸ்காய நாபக்தாய கதாசந
ந சாஸுஸ்ரூஷவே வாச்யம் ந ச மாம் யோऽப்யஸூயதி

தே இதம் கதாசந-உனக்கு (சொல்லப் பட்ட) இதை எப்போதும்,
அதபஸ்காய-தவமிலாதோனுக்கும்,
அபக்தாய ச-பக்தியில்லாதோனுக்கும்,
அஸுஸ்ரூஷவே-கேட்க விரும்பாதோனுக்கும்,
ய: மாம் அப்யஸூயதி-என்பால் பொறாமையுடையோனுக்கும்,
ந வாச்யம்-சொல்லாதே.

இதை எப்போதும் தவமிலாதோனுக்கும், பக்தியில்லாதோனுக்கும், கேட்க விரும்பாதோனுக்கும் என்பால்
பொறாமையுடையோனுக்கும் சொல்லாதே.

வாழ்க்கைத் தத்துவங்கள் அனைத்தும் அடங்கப் பெற்றது பகவத்கீதை. அதை முறையாக எல்லார்க்கும் எடுத்து
வழங்க வேண்டுமென்பதே பகவானது கருத்து. இந்த அறிவு பரவுமளவு வாழ்க்கை திருந்தியமையும்.
ஆனால் இதை யாருக்குப் புகட்டலாகாது என்கிற எச்சரிக்கையை பகவான் பண்ணுகிறார்.
கண்ணில்லாதவர்க்குச் சித்திரம் பயன்படாதது போன்று தவம் அல்லது நெறியான வாழ்க்கை யில்லாதவர்களுக்குக்
கீதோபதேசம் பெரும் பயன் அளிக்காது. வெறும் தவம் மட்டும் போதாது. அது பக்தியோடு கூடியதாயிருக்க வேண்டும்.
பக்தியே தவத்தைத் தூயதாக்குகிறது. பிறகு பக்தியின் அறிகுறியாக சேவை வந்தமைகிறது.
ஈசனிடத்தும் உயிர்களிடத்தும் விருப்பமிருக்குமளவே தொண்டுபுரிய ஒருவன் துணிகிறான்.
தோன்றாத் துணையாயுள்ள ஈசுவர பக்தி பண்ணுகிறவர்களுள் தோற்றத்தில் வந்துள்ள கிருஷ்ணனைச் சாமான்ய மனிதன்
என்று இகழ்பவர் உண்டு. பலவிதச் செருக்கும் தேகாத்ம புத்தியும் உடையவர்கள் அக்காலத்தில் இருந்தது போன்று
எக்காலத்திலும் இருக்கிறார்கள். அப்படி அகங்கரிக்கிறவர்கள் கீதையின் உட்கருத்தை அறிந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.
அத்தகையவர்களுக்கு அதைப் புகட்டுவது பயன்படாது. அசுச்ரூஷவே என்பது கேட்க விருப்பமில்லாதவனுக்கு என்றும் பொருள்படுகிறது.
தன்னைப்பற்றிய பெரிதாக நினைத்துக்கொண்டோ அல்லது வேறு எக்காரணத்தை முன்னிட்டோ இதை
ஊக்கத்தோடு கேட்க மனமில்லாதவனுக்கு இதை உபதேசிக்கலாகாது.

மழைத் தண்ணீர் மேட்டுநிலத்தில் தங்கிநிற்பதில்லை. பள்ளமான இடத்துக்கு ஓடிவந்துவிடுகிறது.
அது போல ஈசுவர கிருபையானது தற்பெருமையும், கர்வமுமுள்ளவர்களுடைய உள்ளத்தில் தங்கிநிற்பதில்லை.
பணிவுள்ளவர்களின் உள்ளத்தில்தான் அது தங்கிநிற்கும்.

৷৷18.67৷৷இதஂ தே பரமஂ குஹ்யஂ ஷாஸ்த்ரஂ மயா ஆக்யாதம் அதபஸ்காய அதப்ததபஸே த்வயா ந வாச்யஂ த்வயி வக்தரி மயி ச அபக்தாய கதாசந ந வாச்யஂ தப்ததபஸே ச அபக்தாய ந வாச்யம் இத்யர்தஃ. ந ச அஷுஷ்ரூஷவே பக்தாய அபி அஷுஷ்ரூஷவே ந வாச்யஂ ந ச மாஂ யஃ அப்யஸூயதி மத்ஸ்வரூபே மதைஷ்வர்யே மத்குணேஷு ச கதிதேஷு யோ தோஷம் ஆவிஷ்கரோதி ந தஸ்மை வாச்யம்? அஸமாநவிபக்திநிர்தேஷஃ தஸ்ய அத்யந்தபரிஹரணீயதாஜ்ஞாபநாய.

৷৷18.67৷৷ஏவஂ ஸ்வோபதேஷேந ப்ரதிஷ்டிததத்த்வஹிதஜ்ஞாநஸ்ய அர்ஜுநஸ்ய கர்தவ்யவிஷேஷோபதேஷவ்யாஜேந ஸம்ப்ரதாயவிதிஸித்த்யதமஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரேநதிகாரிணஸ்தாவத்வ்யநக்தி — ‘இதஂ தே’ இதி ஷ்லோகேந.’இதம்’ இதி ஸாமாந்யேந நிர்திஷ்டஂ பூர்வாபரக்ரந்தஸ்தைஃ பதைர்விவரிணோதி — ‘இத தே பரமஂ குஹ்யஂ ஷாஸ்த்ரஂ மயாக்யாதமிதி’. அத்ர தேஷப்தஃ’இதி தே ஜ்ஞாநமாக்யாதம்’ [18.63] இதி ஷ்லோகாதாகரிஷ்டஃ; ஷ்லோகஸ்தஸ்ய து தேஷப்தஸ்ய’த்வயேதி’ வ்யாக்ரியா. அதபஸ்கஷப்தேந தபஃப்ராரம்பமாத்ரே கரிதேபி ஷ்ரவணாநதிகாரித்வஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘அதப்ததபஸ’ இதி.’யஸ்ய தேவே பரா பக்திர்யதா தேவே ததா குரௌ’ [ஷ்வே.உ.6.23+ஸுபாலோ.16.2+யோ.ஷி.2.22+ஷாட்யாய.37] இதி ஷ்ருத்யநுஸாரேணாஹ — ‘த்வயி வக்தரி மயி சாபக்தாயேதி’. அபக்தத்வே விஷேஷஸங்கோசகாபாவாத்.’மத்பக்தேஷ்வபிதாஸ்யதி’ [18.68] இத்யநந்தரஂ பக்தாவாதரதர்ஷநாச்ச.

‘கதாசந’ இத்யநேந தபஸி ஸம்யகநுஷ்டிதேபீதி விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘தப்தபஸே சாபக்தாயேதி’. ப்ரத்யேகபரிஹரணீயத்வாய ச நஞ்ப்ரயோகாவரித்திஃ. உத்தரோத்தரதீவ்ரத்வதாத்பர்யேண க்ரமவிஷேஷ இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘பக்தாயாப்யஷுஷ்ரூஷவ’ இதி. அத்ராபி ஸங்கோசஹேத்வபாவாத் பூர்வவத்.’ப்ரப்ரூஹி தஂ ஷ்ரத்ததாநாய மஹ்யம்’ [கடோ.1.1.13] இதி ஷ்ருத்யா ச ஷுஷ்ரூஷாப்ராதாந்யமவகதம்? மாமப்யஸூயதி மஹ்யமப்யஸூயதீத்யர்தஃ.’க்ருததுஹேர்ஷ்யாஸூயார்தாநாஂ யஂ ப்ரதி கோபஃ’ [அஷ்டா.1.4.37] இதி கர்மத்வஸ்யாபி ஸித்தத்வாத் த்விதீயாத்ராநபோதிதா. மாஂ ப்ரத்யஸூயதீத்யுக்தஂ பவதி. விஷயதோ லக்ஷணதஷ்ச அஸூயாஂ வ்யநக்தி’மத்ஸ்வரூப’ இத்யாதிநா.’மாம்’ இதி ஸப்ரகாரபராமர்ஷ இதி பாவஃ.

ப்ரக்ரமாநுரோதேந’நசாப்யஸூயவே’ இதி வக்தவ்யே ப்ரக்ரமபங்கேந விரூபவாக்யகரணஂ கேநாபிப்ராயேணேத்யத்ராஹ — ‘அஸமாநேதி’. “அஸூயகாயாநரிஜவே” [முக்திகோ.1.51]’அஸூயகாய மாஂ மாதாஃ’ [மநுஃ2.114] இத்யாதிபிரஸூயாமாத்ரவதே ப்ரவசநஂ நிஷித்தம். பகவத்யப்யஸூயாவதே து ப்ரவசநமத்யந்தபரிஹரணீயமிதி பாவஃ.’ந ச ৷৷. வாச்யம்’ இத்யநேநாநதிகாரிஷு ப்ரவசநே ப்ரத்யவாயஃ ஸூசிதஃ. அத்ர’மேதாவிநே தபஸ்விநே வா’ இத்யநயோர்விகல்போந்யத்ர தரிஷ்டஃ? பக்தாதேஸ்து ந ததா; அதோ பக்த்யாதிரஹிதாய ந மேதாவிநே நாபி தபஸ்விநே வாச்யம். ஸர்வகுணயோகேபி பகவத்யப்யஸூயாவதே ந வாச்யமித்யுக்தஂ பவதி.

———————

ஈசுவர கைங்கரியமாக கீதா பிரசாரம் செய்பவன் அடையும் நன்மை யாது? விடை வருகிறது:

68. ய இமம் பரமம் குஹ்யம் மத்பக்தேஷ்வபிதாஸ்யதி
பக்திம் மயி பராம் க்ருத்வா மாமேவைஷ்யத்யஸம்ஸய:

ய: மயி பராம் பக்திம் க்ருத்வா-எவன் என்னிடம் உயர்ந்த பக்தி செலுத்தி,
இமம் பரமம் குஹ்யம்-இந்தப் பரம ரகசியத்தை (கீதையை),
மத்பக்தேஷு ய: அபிதாஸ்யதி-என் பக்தர்களிடையே சொல்லுவோனோ,
மாம் ஏவ ஏஷ்யதி-என்னையே எய்துவான்,
அஸம்ஸய:-ஐயமில்லை.

இந்தப் பரம ரகசியத்தை என் பக்தர்களிடையே சொல்லுவோன், என்னிடத்தே பரம பக்தி செலுத்தி
என்னையே எய்துவான். ஐயமில்லை.

மனிதன் பிறர்க்கு எதை எடுத்து மனமுவந்து வழங்குகிறானோ அது அவனுக்குச் சொந்தமாகிறது.
தனக்கென்று எதைப் பிடித்து வைக்கிறானோ அது சொந்தமாவதில்லை. உடலுக்கு இன்றியமையாத ஒன்றை
முதல் சான்றாக எடுத்துக்கொள்வோம். உணவு இல்லாது யாரும் உயிர்வாழ முடியாது.
உணவைத் தனக்கென்று தேடிவைத்துக் கொள்ளுதல் உயிர்களிடத்து அமைந்துள்ள இயல்பு.
ஒருவன் பிறர்க்கு உணவு வழங்கிப் பிறகு தான் உண்கிறான். மற்றொருவன் பிறரைப்பற்றி ஒன்றும் நினையாது
தனக்கென்றே தேடிவைத்து உண்கிறான். இவ் இருவருள் பிறரைப்பற்றி நினைப்பவன் அடைகிற உடல் நலனை மற்றவன் அடையமாட்டான்.
இதை ஒவ்வொருவனும் தன் சொந்த அனுபவத்தில் காணலாம்.

அடுத்தபடியாக அறிவுக்கு உரியது கல்வி. கற்பவர்களுள் நன்கு கற்பவன் யார் என்ற கேள்வி எழுகிறது.
தனக்கு என்று கற்பவனைவிடப் பிறர்க்குப் பயன்படுமாறு புகட்டுதற்குக் கற்பவன் நன்கு கற்கிறான்.
பிறர்க்குப் புகட்டும்பொழுதெல்லாம் தனது அறிவு தெளிவடைகிறது. பிறர்க்கு ஒரு விஷயத்தை விளங்கச் செய்யுமளவு
தனக்கே அது நன்கு விளங்குகிறது. கிணற்றில் நீர் இறைக்குமளவு நீர் ஊறுவதுபோன்று கல்வியைப் புகட்டுமளவு ஒருவனிடத்துக் கல்வி வளர்கிறது.

பகவத் விஷயங்களைப் பக்தர்களிடத்து பக்தி விசுவாசத்தோடு எடுத்தோதுவதே பகவத் சேவையாகிறது.
தன்னை ஓர் ஆசாரியன் என்று அத்தகையவன் அகங்கரிப்பதில்லை. அகங்காரம் கொள்கிறவனுக்கு பக்தி பெருகுவதில்லை.
பகவத் மகிமையானது நல்லார்க்கிடையில் பேசப்பெறுகிறது என்று இன்புறுபவனுக்கு அன்பும் அறிவும் வளர்கின்றன.
அத்தகைய பேச்சாளன் பணிவுடன் செய்யும் பகவத் கைங்கரியமாக அது கருதப்படுகிறது. கடவுளை அடைதலே அதில் விளையும் பயனாகும்.

৷৷18.68৷৷இதஂ பரமஂ குஹ்யஂ மத்பக்தேஷு யஃ அபிதாஸ்யதி? வ்யாக்யாஸ்யதி ஸஃ மயி பரமாஂ பக்திஂ கரித்வா மாம் ஏவ ஏஷ்யதி ந தத்ர ஸஂஷயஃ.

৷৷18.68৷৷அதாதிகாரிவிஷேஷேஷ்வவஷ்யவக்தவ்யத்வஂ தேஷு வசநஸ்யாபவர்காக்யபலபர்யவஸாநஂ சோச்யதே’ய இதம்’ இதி ஷ்லோகேந.’மத்பக்தேஷு’ இத்யநேநைவாதபஸ்கத்வாதிதோஷா தூரோத்ஸாரிதாஃ? ஸ்திதமநஸாஂ தேஷாஂ ததஸம்பவாத்.’ஷ்ராவயேச்சதுரோ வர்ணாந்’ [ம.பா.12.327.48] இத்யேதாவதா ஸர்வேஷு வக்தவ்யம்? தேஷ்வேவ மத்பக்தா ஏவ ஷ்ரவணாதிகாரிண இத்யுக்தஂ பவதி. அத்ர’அபிதாஸ்யதி’ இத்யர்தஷ்ராவணபர்யந்தமித்யாஹ — ‘வ்யாக்யாஸ்யதீதி’. யத்வரித்தவஷாத்’ஸஃ’ இத்யத்யாஹரிதம். யோக்யேஷு வ்யாக்யாநமபி கர்மயோகாதிகோடௌ? பக்தியோகாங்குரே வா நிவிஷ்டஂ பரபக்திஂ ஜநயதீதி’பக்திஂ மயி பராஂ கரித்வா’ இத்யுச்யதே.’மாமேவ’ இத்யவதாரணேந மத்கீதாவ்யாக்யாயிநோ ந க்ஷுத்ரபலேஷு ஸங்கஂ ஜநயாமீத்யபிப்ரேதம். பலிதமாஹ — ‘ந தத்ர ஸஂஷய’ இதி.’அஸஂஷயஃ’ இதி ஸஂஷய ஏவ வா நிஷித்யதே.

———————-

பகவான், பாகவதம் (சாஸ்திரங்கள்), பக்தர்கள் இவையாவும் ஒன்றேயாம்.
சாஸ்திரங்களின் உட்கருத்தை நல்லாரிடம் பரப்புபவனைக் கடவுள் எப்படிப் பொள்படுத்துகிறார்? விடை வருகிறது:

69. ந ச தஸ்மாந்மநுஷ்யேஷு கஸ்சிந்மே ப்ரியக்ருத்தம:
பவிதா ந ச மே தஸ்மாதந்ய: ப்ரியதரோ புவி

தஸ்மாத் மே ப்ரியக்ருத்தம-அவனைக் காட்டிலும் எனக்கினிமை செய்வோன்,
மநுஷ்யேஷு கஸ்சித் ச ந-மானிடருள்ளே வேறில்லை,
புவி தஸ்மாத் மே-உலகத்தில் அவனைக் காட்டிலும் எனக்கு,
ப்ரியதர: அந்ய:-எனக்கு உகந்தவன் வேறு எவனும்,
ந பவிதா-ஆக மாட்டான்.

மானிடருள்ளே அவனைக் காட்டிலும் எனக்கினிமை செய்வோன் வேறில்லை.
உலகத்தில் அவனைக் காட்டிலும் எனக்கு உகந்தவன் வேறெவனுமாகான்.

எல்லாச் செயல்களும் இறைவனுடைய செயல்களே. இயற்கை விளக்குவதெல்லாம் இறைவனுடைய மகிமையையேயாம்.
அவ்விளக்கங்கள் அனைத்திலும் பகவத் கீதையின் விளக்கம் தனிப்பெருமை பெற்றுள்ளது.
இயற்கையின் சிறப்பை அது விளக்குகிறது. வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை அது விவரித்துச் சொல்லுகிறது.
அனைத்துக்கம் மூலப்பொருள் எது என்பதை அது இயம்புகிறது. பரவித்தை அபரவித்தை ஆகிய இரண்டும் கீதையில் அடங்கியிருக்கின்றன.
அதாவது கடவுளை அடைதற்கான வழியும் இவ்வுலக வாழ்க்கையை நன்கு நடாத்துதற்கான வழியும் கீதையினால் புகட்டப்படுகின்றன.
அதன் போதனையைக் கேட்டு அதன்படி நடப்பவன் விரைவில் நல்லான் ஆவது திண்ணம்.
ஆகவே தக்கார்க்கிடையிலே கீதா தத்துவத்தைப் புகட்டுதற்கொப்பான செயல் வேறு எதுவுமில்லை.
அப்படிப் புகட்டுபவனைப் போன்று கடவுளுக்குச் சொந்தமானவனும் வேறு யாருமில்லை.
கடவுளின் மகிமை அவன் மூலம் நன்கு வெளியாவதே அதற்குக் காரணமாகிறது.

வீட்டுக் கூரையின் மேலிருந்து விழும் மழை ஜலம் புலித்தலை போன்ற குழாயின் மூலமாகக் கீழே தரையில் விழும்போது,
பார்வைக்குப் புலித்தலையினின்றும் விழுவதாகத் தோன்றினாலும், வாஸ்தவத்தில் அது ஆகாயத்திலிருந்து விழுகிறது.
அதுபோல, தெய்விகம் வாய்ந்த மனிதர்கள் கூறும் உபதேச மொழிகள் பார்வைக்குக் கேவலம்
மனிதர்களிடமிருந்து வருவனவாகத் தோன்றினாலும், வாஸ்தவத்தில் ஈசுவர ஸன்னிதியினின்றே வருகின்றன.

৷৷18.69৷৷ஸர்வேஷு மநுஷ்யேஷு இதஃ பூர்வஂ தஸ்மாத் அந்யோ மநுஷ்யோ மே ந கஷ்சித் ப்ரியகரித்தமஃ அபூத்? இதஃ உத்தரஂ ச ந பவிதா? அயோக்யாநாஂ ப்ரதமம் உபாதாநஂ யோக்யாநாம் அகதநாத் அபி தத்கதநஸ்ய அநிஷ்டதமத்வாத்.

৷৷18.69৷৷ஸ்வஷாஸ்த்ரவ்யாக்யாநஸ்ய ஸ்வப்ராப்திஸாதநத்வே த்வாரமுச்யதே — ‘ந ச தஸ்மாத்’ இதி ஷ்லோகேந. ப்ரியகரித்தமத்வப்ரியதரத்வயோர்ஹேதுகார்யபாவேந’பவிதா’ இத்யுபாத்தக்ரியயைவாந்வயே ஸம்பவத்யபி காலத்ரயவர்திநிஷேதேர்தகௌரவேண தாத்பர்யஸித்த்யர்தஂ’மநுஷ்யேஷ்விதஃ பூர்வமித்யாத்யுக்தம்’. நநு ஷாஸ்த்ரஸ்யாதிகாரீ அபேக்ஷிதஃ? அதஃ ஸ தாவத்வக்தவ்யஃ; அநதிகாரீ து தத ஏவார்தாத் வ்யுதஸ்யதே; ப்ரதாநதமாததிகாரிணோநந்தரஂ வா வ்யவச்சேத்யதயாநதிகாரீ வக்தவ்யஃ; இஹ து தத்வைபரீத்யே கிஂ நிபந்தநஂ இத்யத்ராஹ — ‘அயோக்யாநாமிதி தத்கதநஸ்ய’ — அயோக்யாந்ப்ரதி கதநஸ்யேத்யர்தஃ.’அநிஷ்டதமத்வாத்’ அநிஷ்டதமத்வஜ்ஞாபநார்தமித்யர்தஃ. யோக்யாநாமகதநஸ்யாநிஷ்டத்வஂ’ப்ரோவாச தாஂ தத்த்வதோ ப்ரஹ்மவித்யாம்’ [முஂ.உ.1.2.13] இதி ப்ரஹ்மவித்யாப்ரவசநஸ்ய வைதத்வாத். ப்ரோவாச ப்ரப்ரூயாதித்யர்தஃ.’சந்தஸி லுங்லங்லிடஃ’ [அஷ்டா.3.4.6] இதி விதாநாத். அந்யதா “ஸ குருமேவாபிகச்சேத்” [முஂ.உ.1.2.12] இதி ப்ரதமேந வாக்யேநாநந்வயாத்.

——————

பிறர்க்கு எடுத்துப் புகட்ட இயலாதவர்க்கும் கீதையின்பால் ஒரு கடமையுண்டு. அது யாதெனின் விடை வருகிறது :

70. அத்யேஷ்யதே ச ய இமம் தர்ம்யம் ஸம்வாதமாவயோ:
ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந தேநாஹமிஷ்ட: ஸ்யாமிதி மே மதி:

இமம் ஆவயோ: தர்ம்யம் ஸம்வாதம்-நம்மிருவருள் நடந்த இந்த தர்மமயமான சம்பாஷணையை,
ய: அத்யேஷ்யதே-எவன் கற்றறிகிறானோ,
தேந ச அஹம்-அவனாலும் நான்,
ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந இஷ்ட: ஸ்யாம்-ஞான யக்ஞத்தால் திருப்தி பெற்றவனாவேன்,
இதி மே மதி:-இஃதென் கொள்கை.

நம்முடைய இந்தத் தர்மமயமான சம்பாஷணையை எவன் படிப்பானோ, அவன் செய்யும் அந்த ஞான யக்ஞத்தால்
நான் திருப்தி பெறுவேன். இஃதென் கொள்கை.

கேள்வியால் கீதையை அறிந்துகொள்வது போன்று சொந்த ஆராய்ச்சியாலும் கீதையை அறிய மனிதன் கடமைப்பட்டிருக்கிறான்.
கீதையை ஓதி அறிவது பகவத் விஷயத்தை அறிவதாகிறது. பகவத் விஷயத்தை நன்கு அறிந்தவனே பகவானை வழுத்த வல்லவனாகிறான்.
உண்மையை அறிந்து அதற்கேற்ற பிரகாரம் வாழுதல் சிறந்த பிரசாரமாகிறது.
வாழ்க்கையைப்பற்றிய மேலாம் தத்துவத்தை உபதேசிப்பவன் ஒருவன் இருக்கிறான்.
அக்கோட்பாட்டின்படி வாழ்பவன் மற்றொருவன் இருக்கிறான். இவ்விருவருள் நல்வாழ்வு வாழ்பவனே நல்ல பிரசாரம் செய்கிறான்.
நல்ல பேச்சைவிடச் சிறந்தது நல்ல பழக்கம். பேசுபவர் ஏராளமாயிருக்கின்றனர்; நல்வாழ்வு வாழ்பவர் மிகச் சிலரே.
கீதையை ஓதும் அவர்களது நல்வாழ்வு மற்றவர்களை நல்வழியில் தூண்டுகிறது.
ஆக, அது ஞான யக்ஞ ஆராதனை என்னும் பெயர் பெறுகிறது.

৷৷18.70৷৷ய இமம் ஆவயோஃ தர்ம்யஂ ஸஂவாதம் அத்யேஷ்யதே? தேந ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந அஹம் இஷ்டஃ ஸ்யாம்; இதி மே மதிஃ. அஸ்மிந் யோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞஃ அபிதீயதே? தேந அஹம் ஏதத் அத்யயநமாத்ரேண இஷ்டஃ ஸ்யாம் இத்யர்தஃ.

৷৷18.70৷৷ஏவமுபதேஷ்டுஃ பலமுக்தம்; அத ஷப்ததோர்ததஷ்ச குருஸகாஷாதத்யேதுஃ பலமுச்யதே — ‘அத்யேஷ்யதே’ இத்யாதிநா ஷ்லோகத்வயேந.’ஷ்ரரிணுயாத்’ இதி பரைரதீயமாநபாடஷ்ரவணமாத்ரஂ வா.’அத்யேஷ்யதே’ இதி — நஹி ஸர்வஜ்ஞஸ்ய பகவதோ பவிஷ்யத்பாரதநிபந்தாவேக்ஷணேந ஸ்வஸஂவாதாத்யயநபாவித்வோக்திஃ; அபிது பூதாவேக்ஷணேந. மஹாபாரதஂ ஹி தரிதராஷ்ட்ராத்யுத்பத்தேஃ ப்ராகேவ பகவத்ப்ரஸாதலப்ததிவ்யசக்ஷுஷா பகவதா வ்யாஸேந நிபத்தம். அநுஜ்ஞாதஂ ச ஷிஷ்யேப்யஃ; தைஷ்ச’நாரதோ ஷ்ராவயத்தேவாநஸிதோ தேவலஃ பிதரி஀ந். கந்தர்வயக்ஷரக்ஷாஂஸி ஷ்ராவயாமாஸ வை ஷுகஃ’ [ம.பா.1.1.7;8] இதி மாநுஷவ்யதிரிக்தேஷு லோகேஷு ப்ரகாஷிதம். மாநுஷே து லோகே ஜநமேஜயபுரஸ்காரேண ப்ரகாஷிஷ்யதே. ததபேக்ஷயோக்தம் — ‘அத்யேஷ்யதே’ இதி. உபநிஷத்ஸாரத்வாதத்யயநோக்திஃ. கதிதஂ சாஷ்ரமவர்ணநே கவிபிஃ’அநவரதாதீதபகவத்கீதம்’ இதி.’ஷ்ரேயாந் த்ரவ்யமயாத்யஜ்ஞாஜ்ஜ்ஞாநயஜ்ஞஃ பரந்தப!’ [4.33] இதி யஃ ப்ரதமஷட்கே ஜ்ஞாநயஜ்ஞோபிஹிதஃ? நாஸாவத்ர விவக்ஷிதஃ; அபிது பக்தியோகப்ரகரணே’ஜ்ஞாநயஜ்ஞேந சாப்யந்யே யஜந்தோ மாமுபாஸதே’ [9.15] இதி யோ பகவதநுஸந்தாநவிஷேஷரூபோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞ உக்தஃ? ஸ ஏவாத்ர ஷாஸ்த்ரஸாரபூதோ விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அஸ்மிந் யோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞ’ இதி. விதிஜபோபாஂஷுமாநஸாநாஂ ஜ்ஞாநயஜ்ஞோ மாநஸத்வாத்விஷிஷ்டஃ.’ஏததத்யயநமாத்ரேணேதி’ — ‘அயமபிப்ராயஃ’ — ‘யோஷ்வமேதேந யஜதே. ய உ சைநமேவஂ வேத’ [அ.மே.2]’யஂ யஂ க்ரதுமதீதே தேநதேநாஸ்யேஷ்டஂ பவதி’ [ஆர.2] இத்யாதிஷு யதா,தத்தத்க்ரத்வத்யயநஸ்ய தத்துல்யபலதா? ததாத்ராபி ஜ்ஞாநயஜ்ஞவத்பகவத்ப்ரீதிஜநகத்வஂ தத்கீதாத்யயநஸ்ய — இதி.

——————-

தனக்குத் தானே கற்றுக்கொள்ள ஒரு மனிதனுக்கு இயலவில்லை.
அப்பொழுது அவன் என் செய்வது என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதற்கு விடை வருகிறது :

71. ஸ்ரத்தாவாநநஸூயஸ்ச ஸ்ருணுயாதபி யோ நர:
ஸோऽபி முக்த: ஸுபாம்ல்லோகாந்ப்ராப்நுயாத்புண்யகர்மணாம்

ய: நர:-எந்த மனிதன், ஸ்ரத்தாவாந்-நம்பிக்கை உடையவனாக,
அநஸூய: ச-பொறாமை போக்கியவனாக,
ஸ்ருணுயாத் அபி-கேட்பது மட்டுமே செய்வானெனினும்,
ஸ: அபி முக்த:-அவனும் பாவங்களில் இருந்து விடுபட்டு,
புண்யகர்மணாம் ஸுபாந் லோகாந்-புண்ணியம் செய்தவர்கள் அடையும் உலகங்களை,
ப்ராப்நுயாத்-எய்துவான்.

நம்புதல் கொண்டு, பொறாமை போக்கி இதனைக் கேட்பது மட்டுமே செய்வானெனினும், அவனும் விடுதலையடைவான்,
அப்பால் புண்ணியச் செயலினர் நண்ணு நல்லுலகங்களெய்துவான்.

உணவை அலட்சியப்படுத்துபவன் தனது உடல் வாழ்வை அலட்சியப்படுத்துகிறான். உணவுப் பொருளின் தத்தவத்தை
அறிந்து ஒருவன் உணவு உண்கிறான். மற்றொருவன் அதன் தத்துவம் தெரியாது விருப்புடன் அதைப் புசிக்கிறான்.
அறிந்தவன் அறியாதவன் ஆகிய இருவரும் உணவினின்று பெறும் நன்மை ஒன்றேயாம்.
அதே விதத்தில் கீதா சாஸ்திரத்தைச் சிரத்தையோடு கேட்டுத் தெரிந்துகொள்பவன் எல்லா நன்மைகளையும் அடைகிறான்.
பிறர்க்கு எடுத்துப் புகட்டுவதால் அது ஒருவன் மனிதன் நன்கு பதிகிறது.
பக்தி விசுவாசத்துடன் கேட்பதால் இன்னொருவன் மனதில் அது பதிகிறது.
இருவரும் கீதா தத்துவத்தை அறிந்துகொண்டவர் ஆகின்றனர். மனதுக்கு ஊட்டும் நல்லெண்ணங்களுக்கு சம்ஸ்காரங்கள் என்று பெயர்.
பகவத் விஷயங்களைக் கேட்பது சம்ஸ்காரங்களுள் சிறந்த சம்ஸ்காரமாகிறது.
பக்தி சிரத்தையுடன் கேட்பவன் கீழ்மையினின்று விடுதலையடைந்து முன்னேற்றமடைவது உறுதி.

৷৷18.71৷৷ஷ்ரத்தாவாந் அநஸூயஷ்ச யோ நரஃ ஷ்ரரிணுயாத் அபி தேந ஷ்ரவணமாத்ரேண ஸஃ அபி பக்திவிரோதிபாபேப்யோ முக்தஃ புண்யகர்மணாஂ மத்பக்தாநாஂ லோகாந் ஸமூஹாந் ப்ராப்நுயாத்.

৷৷18.71৷৷’ஷ்ரத்தாவாநநஸூயஷ்ச’ இதி சகாராதத்ராநுஷக்தாநாமபி ப்ராகுக்தாநாஂ ப்ரணிபாதபரிப்ரஷ்நஸேவாநாஂ க்ரஹணம்.’ஷ்ரரிணுயாத்’ இத்யநேந ஆசார்யஸகாஷாதிதி கம்யதே. ஷ்ரூயதே ஹி — “தத்விஜ்ஞாநார்தஂ ஸ குருமேவாபிகச்சேத்” [முஂ.உ.1.2.12] இதி. “ஆசார்யாத்த்யேவ வித்யா விதிதா ஸாதிஷ்டஂ ப்ராபத்” [சாஂ.உ.4.9.3] இதி. ஏதேந ஸ்வயஂ க்ரந்தநிரீக்ஷணமந்யாயேநாந்யஸ்மாத்க்ரஹணஂ ச வ்யவச்சித்யதே.’ஸோபி’ இதி விலம்பஃ ஸூச்யதே. தேந’பக்திவிரோதிப்யோ முக்த’ இத்யுக்தம். அந்யதா வித்யந்தரவையர்த்யாதிப்ரஸங்க இதி பாவஃ. அர்தஜ்ஞாநாதிமதஷ்ச கைமுத்யமபி ஷப்தேந வ்யஞ்ஜிதம். ப்ரவசநபடநயோர்மோக்ஷைகாந்தபலஸ்ய பூர்வமுக்தத்வாத் ஸஹபாவேநாக்ர்யப்ராயந்யாயாச்ச்ரவணேபி தாதரிஷபலஂ பகவதபிப்ரேதஂ ஸ்வீகர்துமுசிதம். நரககல்பஸ்வர்காதிப்ராப்தேரநபிமதத்வாந்மத்பக்தாநாஂ’லோகாந்ஸமூஹாநித்யுக்தம்’. அத்ர பாடஷ்ரவணாதிப்ரீதோ பகவாந் ஸ்வபக்தாந் ப்ராபயதி. பகவத்பக்தாநாஂ ப்ராப்திர்ஹி யோகோபதேஷாதித்வாரா மோக்ஷாய ஸ்யாத்.

—————–

மாணாக்கனுக்கு எல்லாம் பிடிபட்டு விட்டதாவென்று ஓர்வது ஆசிரியரின் இயல்பு.
அக்கோட்பாட்டுக்கு இணங்க பகவான் இப்பொழுது கேட்பதாவது:

72. கச்சிதேதச்ச்ருதம் பார்த த்வயைகாக்ரேண சேதஸா
கச்சிதஜ்ஞாநஸம்மோஹ: ப்ரநஷ்டஸ்தே தநஞ்ஜய

பார்த-பார்த்தா,
ஏதத் த்வயா ஏகாக்ரேண சேதஸா-உன்னால் ஒருமுகப் படுத்தப் பட்ட மனதோடு,
கச்சித் ஸ்ருதம்-கேட்கப் பட்டதா?
தநஞ்ஜய! தே அஜ்ஞாநஸம்மோஹ:-தனஞ்ஜயா, உன் அஞ்ஞான மயக்கம்,
கச்சித் ப்ரநஷ்ட:-அழிந்து விட்டதா?

பார்த்தா, சித்தத்தை ஏகாந்தமாக்கி இதை நீ கேட்டு வந்தனையா? தனஞ்ஜயா, உன் அஞ்ஞான மயக்கம் அழிந்ததா?

ஞானோபதேசம் புகட்டுபவர் புகட்டப் பெறுபவனிடத்து எதை எதிர்பார்க்கிறார் என்பது ஈண்டு விளங்குகிறது.
ஒருமை மனது உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளுதற்கு முற்றிலும் அவசியமானது. எவ்வளவு தான் புகட்டினாலும்
சிதறடைந்த மனது போதனையின் உட்பொருளைத் தெரிந்துகொள்ளாது. கொஞ்சம் எடுத்துப் புகட்டினாலும் குவிந்த
மனது புகட்டப்பெறும் கோட்பாட்டை உள்ளபடி வாங்கிக்கொள்கிறது.
புகட்டப்பெறுபவன் அத்தகைய நலன் அடையவேண்டும் என்பதே புகட்டுபவரது எண்ணம்.

குவிந்த மனது ஞானத்துக்கு உரியதாகிறது. சூரியகிரணங்கள் குவிந்து வருமளவு அவை பேரொளி பெறுகின்றன.
ஒளிப்பிழம்பு மற்றப் பொருள்களையும் விளக்க வல்லது; தன்னையும் அது சர்வகாலமும் விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
அங்ஙனம் குவிந்த மனது ÷க்ஷத்ரம் ÷க்ஷத்ரக்ஞனாகிய பொருள்களை உள்ளபடி தெரிந்துகொள்கிறது.
ஞான வெளிச்சமும் அக்ஞான இருளும் ஒன்று சேர்ந்து இருக்கமாட்டா. ஞானவெளிச்சத்தில் பொருள் உள்ளபடி தென்படுகிறது.
அக்ஞான இருளில் அதே பொருள் வெவ்வேறு வடிவெடுத்துத் தென்படுகிறது. இருளில் தென்பட்ட ஒரு வடிவத்தைத்
திருடன் போலீஸ்காரன் என்று நினைத்தான். அதே வடிவத்தைப் போலீஸ்காரன் திருடன் என்று எண்ணினான்.
அச்சம் கொண்ட ஒருவன் அவ்வடிவத்தைப் பிசாசு என்று பொருள்படுத்தினான்.
வெளிச்சத்தில் அதை ஏற்கனவே பார்த்திருந்த ஒரு விவேகி அத்தகைய மயக்கம் ஒன்றும் கொள்ளவில்லை.
அதை ஒரு மரக்கட்டை என்று உள்ளபடி ஓர்ந்தான். ஞானோதயம் பிறந்திருக்குமிடத்து அக்ஞான ஸம்மோஹம்
தானே அகன்றுபோகிறது. அத்தகைய தெளிந்த நிலை அர்ஜுனனுக்கு வந்துவிட்டதாவென்று பகவான் வினவுகிறார்.

৷৷18.72৷৷மயா கதிதம் ஏதத் பார்த த்வயா அவஹிதேந சேதஸா கச்சித் ஷ்ருதம் தவ அஜ்ஞாநஸஂமோஹஃ கச்சித் ப்ரநஷ்டஃ யேந அஜ்ஞாநேந மூடோ ந யோத்ஸ்யாமி? இதி உக்தவாந்.

৷৷18.72৷৷அதார்ஜுநஸ்ய விதிதாஷயோபி பகவாநாதரேணாவிஸ்மரணாயோபதேஷஸாபல்யஂ ஜிஜ்ஞாஸமாந இவ பரிச்சதி — ‘கச்சிதிதி’. ஏததிதி அர்தபர்யந்தத்வாச்ச்ருதமித்யர்தஃ. தீபர்யந்தஂ மத்கதிதமேதத்கிஂ நிரர்தகமித்யபிப்ராயேணைதச்சப்த இத்யாஹ — ‘மயா கதிதமேததிதி’. அஜ்ஞாநஸம்மோஹஃ கச்சித்ப்ரணஷ்ட இதி ஷ்ருதபலாநுயோகஃ. அஜ்ஞாநஹேதுகஂ ப்ராந்திஜ்ஞாநமிஹாஜ்ஞாநஸம்மோஹஃ. யேநாஜ்ஞாநேந மூட இத்யஸ்யாஜ்ஞாநஸம்மோஹ இதி ப்ரதிநிர்தேஷே தேநாஜ்ஞாநேந ஜநிதஸம்மோஹ இத்யந்வயோ பாவ்யஃ.

—————–

நல்லாசிரியரை அடையும் தலைமாணாக்கன் அடையப்பெறும் தகைமையானது அர்ஜுனனுடைய விடையிலிருந்து வெளியாகிறது :

அர்ஜுந உவாச

73. நஷ்டோ மோஹ: ஸ்ம்ருதிர்லப்தா த்வத்ப்ரஸாதாந்மயாச்யுத
ஸ்திதோऽஸ்மி கதஸந்தேஹ: கரிஷ்யே வசநம் தவ

அர்ஜுந உவாச அச்யுத!-அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்,
அச்சுதா, த்வத்ப்ரஸாதாத் மோஹ: நஷ்ட:-நின்னருளாலே மயக்கம் அழிந்தது,
மயா ஸ்ம்ருதி: லப்தா-நான் நினைவு அடைந்தேன்,
கதஸந்தேஹ: ஸ்தித: அஸ்மி-ஐயம் விலகி நிற்கிறேன்,
தவ வசநம் கரிஷ்யே-நீ செய்யச் சொல்வது செய்வேன்.

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்: மயக்க மழிந்தது நின்னருளாலே, அச்சுதா, நான் நினைவு அடைந்தேன்;
ஐயம் விலகி நிற்கிறேன்; நீ செய்யச் சொல்வது செய்வேன்.

போர் புரியமாட்டேன் என்று சொல்லித் தேர்த் தட்டின் மீது அர்ஜுனன் சும்மா இருந்துவிட்டான்.
அப்படிச் சும்மா இருந்தவன் உபதேசம் கேட்ட பிறகு ஒரு சிறந்த செயலைச் செய்தான்.
மிச்சமின்றித் தன்னை மாதவனிடம் ஒப்படைக்கலாயினான். விறகுக்கட்டையானது பச்சையாயிருந்தாலும்
உலர்ந்திருந்தாலும் தன்னைத் தீயினிடம் ஒப்படைத்தால் அது தானே அக்கினி சொரூபத்தை யடைகிறது.
அங்ஙனம் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனுக்கு சிஷ்யன் ஆனான். பிரபத்தியும் பண்ணலானான்.
அதாவது மேலும் நிகழ்வது எதுவானாலும் தான் கண்ணனிடமிருந்து பின் வாங்குவதில்லை;
அதைப்பற்றி நினைப்பதும் இல்லையென்று முடிவு கட்டினான். தீயில் குதிக்கின்ற விட்டில் பூச்சி
அதன் விளைவைப்பற்றி நினைப்பதில்லை. பகவானிடம் பிரபத்தி பண்ணுபவன் மனநிலை அத்தகையது.
செயற்கரிய அச்செயலை தனஞ்ஜயன் செய்தான்.

அத்தகையவனுக்கு கீதோபதேசம் நிகழ்ந்தது. அது நல்லார் அனைவருக்கும் நலம் தரும் அருள் விருந்து.
எக்காலத்துக்கும் உதவுகிற இன்னமுது என்று அதை இயம்பவேண்டும். பெரு வாழ்வுக்கு அதுவே உற்றதுணை.
பிறவிப்பிணியைப் போக்கவல்ல அருமருந்து அது. ஆனால் உலகில் ஒருவர்க்காக ஆயத்தப்படுத்தும் அரிய பொருள்
ஒன்று வேறு யாருக்கோ உதவுவதாக முடிந்துவிடுவதுண்டு. ஓர் இடத்தில் மேகம் கூடி மற்றோர் இடத்தில் போய்
அது பொழிவது போன்று பல சம்பவங்கள் நிகழ்ந்து போவதைக் காண்கிறோம். கீதா சாஸ்திரம் அப்படிப் போய்விடவில்லை.
ஒருவன் பொருட்டு உதித்த அந்த அருள் வெள்ளம் உலகனைத்துக்கும் யாண்டும் அருட்பேறு ஆயிற்று.
யாருக்காக அந்த ஆரமுது உதயமாயிற்றோ அவன் அதை வாய்மடுத்து உண்டு பெரும் பேறு பெறலானான்.
அதன் விளைவை இங்குக் காண்கிறோம். இதுவரையில் அக்ஞானத்திலிருந்த அர்ஜுனன் பெரியதொரு வாக்குமூலம் பண்ணுகிறான்.
அவன் பெற்றபேறு எது என்பதை அந்த வாக்குமூலமே நிரூபிக்கிறது.
அவன் வாயினின்று வந்த ஒவ்வொரு சொல்லிலும் பொருள் ஏராளமாகப் புதைந்து கிடக்கிறது :

அச்யுதா என்று தன்னை ஆட்கொண்டவனை அவன் அழைக்கிறான்.
அச்யுதன் என்பது பெருநிலையினின்று பிறழாதவன் எனப் பொருள்படுகிறது.
தீயில் குதித்த வீட்டில் பூச்சி தீயின் செயலுக்கு இரையாகிறது. அச்யுதனிடம் அடைக்கலம் புகுபவன் தானும்
பிறவி என்னம் படுகுழியில் வீழாத பெருநிலையடைவனன்றோ! அர்ஜுனன் பெற்ற பேறு அதுவே.

மோஹ: நஷ்ட :- மோகம் அழிந்து ஒழிந்தது, அல்லது மயக்கம் போய்விட்டது என்பது முதல் வாக்குமூலம்.
மயக்கம் வரும்பொழுது நடுப்பகலில் விண்ணில் நக்ஷத்திரம் தென்படும். வாமனன் போன்ற சிறிய ஆள் ஈரடியாலே
மூவுலகளக்கும் பெரிய ஆள்போன்று அவனுக்குத் தென்படுவான். அத்தகைய மயக்கம் அர்ஜுனனைப் பிடித்திருந்தது.
இவ்வுலக வாழ்வு அவனுக்கு ஒரு பெரிய தலைச்சுமையாகத் தோன்றியது. அதைக் கீழே இறக்கிவைக்கவும் முடியவில்லை;
தூக்கிக்கொண்டு நடக்கவும் இயலவில்லை. இப்படித் தனக்குத்தானே அவன் கற்பித்துக்கொண்டிருந்த மயக்கம் ஒழிந்தது.

ஸ்ம்ருதி: மயா லப்தா – ஞாபகம் என்னால் அடையப் பெற்றுள்ளது என்பது இரண்டாவது வாக்குமூலம்.
மயங்கியிருப்பவனுக்கு, தான் எங்கு, எக்காரணத்தால், எந்நிலையில் இருக்கிறான் என்பது விளங்காது.
மயக்கம் தெளிந்த பிறகே உண்மையான ஞாபகம் வருகிறது. தான் ஏன் மண்ணில் கிடந்தான் என்பதைப் பிறகு சிந்திக்கிறான்;
எதைப் பிதற்றினான் என்று விசாரிக்கிறான். பின்பு அதையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டுத் தன் எதார்த்த நிலையைப் பற்றி நினைவு கூர்கிறான்.
தனது பேரியல்பைப்பற்றிய ஞாபகம் இப்பொழுது அர்ஜுனனுக்கு வந்துள்ளது. ஒவ்வொரு ஜீவனும் மயக்கத்தால்
ஜனன மரணங்களுக்கு ஆளாயினான். சித்த சுத்தியடைந்த பிறகு உறுதியான ஞாபகம் வருகிறது.
அது தனக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் உள்ள இணக்கத்தைப்பற்றிய ஞாபகமாம்.
ஜீவன் எத்தகைய பெருநிலைக்குரியவன் என்பதை அந்த ஞாபகம் விளக்குகிறது.

த்வத் ப்ரஸாதாத் – உமது பிரசாதத்தால் அல்லது உமது அருளால் என்பது மூன்றாவது வாக்குமூலம்.
மயங்கிக் கிடந்த ஒருவனை மற்றொருவன் கிருபைகூர்ந்து, நீர் தெளித்து, விசிறி வீசிப் பிரக்ஞைக்குக் கொண்டு வருகிறான்
என்று வைத்துக் கொள்வோம். அச்செயல் சாமானியமானதன்று. அது பாராட்டுதற்குரிய பெருஞ்செயலாம்.
ஈண்டு அர்ஜுனனுக்கு மயக்கம் தெளிந்ததும், தனது மேலாம் சொரூப ஞாபகம் வந்ததும் தன் சுயப் பிரயத்தனத்தாலன்று.
அது சுயப்பிரயத்தனம் என்று எண்ணி அவன் செருக்குறலாகாது. அது கண்ணனது காருண்யத்தால் விளைந்தது.
குந்தியின் மகன் அதற்குக் கடப்பாடு உடையவன் ஆனான். முழுமனதோடு அதை எடுத்து அவன் மொழிந்துகொள்கிறான்.
ஜீவாத்மா பரபோதம் பெறும்போது அது பரம்பொருளின் பேரருள் என்று இயம்புகிறான்.
தன் முயற்சியின் சிறுமையும், அவனருளின் பெருமையும் அப்பொழுது உள்ளபடி அவனுக்கு விளங்குகிறது.

ஸ்தித: அஸ்மி- உறுதியாய் இருக்கிறேன் என்பது இதன் பொருள். இது நான்காவது வாக்குமூலம்.
புயல் காற்றும் பெருமழையும் சேர்ந்து வந்தமையுங்கால் மரம், செடி, கொடியெல்லாம் அசைகின்றன,
ஒடிகின்றன வேருடன் பெயர்த்து எடுக்கப்படுகின்றன. அந்நிலைமையில் அவைகளுள் உறுதி பெற்றிருப்பது ஒன்றுமில்லை.
பூமியில் உள்ள மண்ணும் பறித்தெடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் மலையொன்றோ இதற்கெல்லாம் அசைவதில்லை.
அது உறுதியாக நிற்கிறது. ஞானம் அங்ஙனம் உறுதி பெற வேண்டும். அத்தகைய ஞானம் அடையப்பெற்றவன்
ஸ்திதப் பிரக்ஞன் எனப்படுகிறான். அர்ஜுனன் இப்பொழுது ஸ்திதப் பிரக்ஞன் ஆய் உள்ளான்.
தன் சொரூபத்தைப்பற்றி இப்பொழுது அவன் கொண்டுள்ள பேரறிவை யாரும் கலைத்துவிடமுடியாது.
பரஞானம் அடையப்பெற்றபின் அது மறைந்துவிட்டுப் போவதில்லை.

கத ஸந்தேஹ : – சந்தேகங்கள் போய்விட்டன. இது ஐந்தாவது வாக்குமூலம். ஆத்ம சொரூபத்தை அனுபூதி
வாயிலாக சாக்ஷõத்கரித்தவனுக்கு அதைப்பற்றி ஐயம் உண்டாவதில்லை. இன்னும் உயிரோடிருக்கும் ஒருவனுக்குத்
தன் உயிர் வாழ்க்கையைப் பற்றி எப்படிச் சந்தேகம் உண்டாவதில்லையோ அப்படி அனுபூதி
பெற்றவனுக்கு ஆத்ம சொரூபத்தைப்பற்றிச் சந்தேகம் வருவதில்லை.

தவ வசனம் கரிஷ்யே என்பது உமது சொற்படி செய்வேன் என்று பொருள்படுகிறது. இது கடைசி வாக்குமூலம்.
அவன் எதைச் செய்ய ஆரம்பத்தில் மறுத்தானோ, அதைச் செய்ய இப்பொழுது துணிந்தான்.
செய்வது இன்னதென்று இப்பொழுது விளங்கிற்று. மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றதே அதற்குக் காரணமாயிற்று.
சாஸ்திரம் புகட்டுவதும், குரு கிருபை புரிவதும், சாதகன் அனுபவ பூர்வமாகப் பெறுவதும் முடிந்த நிலையில் ஒன்றுபட்டு நிற்கின்றன.

தவளைக்குஞ்சினுடைய வால் விழுந்ததும் அது தண்ணீரிலும் தரையிலும் வாழக்கூடும். அக்ஞானமாகிய வால் மனிதனிடமிருந்து
விழுந்துவிட்டால் அவனுக்க முக்தியுண்டாகிறது. அப்போது அவன் கடவுளிடத்தும்,
அதுபோலவே உலகத்தினிடத்தும் நன்கு வாழக்கூடியவனாகிறான்.

৷৷18.73৷৷அர்ஜுந உவாச — மோஹஃ விபரீதஜ்ஞாந த்வத்ப்ரஸாதாத் மம தத் விநஷ்டம். ஸ்மரிதிஃ யதாவஸ்திததத்த்வஜ்ஞாநஂ த்வத்ப்ரஸாதாத் ஏவ தத் ச லப்தம்.அநாத்மநி ப்ரகரிதௌ ஆத்மாபிமாநரூபோ மோஹஃ? பரமபுருஷஷரீரதயா ததாத்மகஸ்ய கரித்ஸ்நஸ்ய சிதசித்வஸ்துநஃ அததாத்மாபிமாநரூபஃ ச? நித்யநைமித்திகரூபஸ்ய கர்மணஃ பரமபுருஷாராதநதயா தத்ப்ராப்த்யுபாயபூதஸ்ய பந்தத்வபுத்திரூபஃ ச? ஸர்வோ விநஷ்டஃ. ஆத்மநஃ ப்ரகரிதிவிலக்ஷணத்வதத்ஸ்வபாவரஹிததாஜ்ஞாதரித்வைகஸ்வபாவதாபரமபுருஷஷேஷதாதந்நியாம்யத்வைகஸ்வரூபதாஜ்ஞாநம்? பகவதோ நிகிலஜகதுத்பத்திஸ்திதிப்ரலயலீலாஷேஷதோஷப்ரத்யநீககல்யாணைகஸ்வரூபஸ்வாபாவிகாநவதிகாதிஷயஜ்ஞாநபலைஷ்வர்யவீ-ர்யஷக்திதேஜஃ ப்ரபரிதிஸமஸ்தகல்யாணகுணகணமஹார்ணவபரப்ரஹ்மஷப்தாபிதேயபரமபுருஷயாதாத்ம்யவிஜ்ஞாநஂ ச? ஏவஂரூபஂ பராவரதத்த்வயாதாத்ம்யவிஜ்ஞாநததப்யாஸபூர்வகாஹரஹருபசீயமாநபரமபுருஷப்ரீத்யைகபலநித்யநைமித்திககர்மநிஷித்தபரிஹார-ஷமதமாத்யாத்மகுணநிர்வர்த்யபக்திரூபதாபந்நபரமபுருஷோபாஸநைகலப்யோ வேதாந்தவேத்யஃ பரமபுருஷோ வாஸுதேவஃ த்வம் இதி ஜ்ஞாநஂ ச லப்தம்.ததஃ ச பந்துஸ்நேஹகாருண்யப்ரவரித்தவிபரீதஜ்ஞாநமூலாத் ஸர்வஸ்மாத் அவஸாதாத் விமுக்தோ கதஸஂதேஹஃ ஸ்வஸ்தஃ ஸ்திதஃ அஸ்மி. இதாநீம் ஏவ யுத்தாதிகர்தவ்யதாவிஷயஂ தவ வசநஂ கரிஷ்யே யதோக்தஂ யுத்தாதிகஂ கரிஷ்யே இத்யர்தஃ.தரிதராஷ்ட்ராய ஸ்வஸ்ய புத்ராஃ பாண்டவாஃ ச யுத்தே கிம் அகுர்வத இதி பரிச்சதே — ஸஂஜய உவாச —

৷৷18.73৷৷அத கரிதஜ்ஞதாஂஷஂ வ்யஞ்ஜயந்நர்ஜுநஃ ஷ்ருதபலஸித்த்யா ப்ரதிவக்தி’நஷ்டோ மோஹஃ’ இதி. அர்ஜுநேநாஸ்யார்தஸ்யேதஃபூர்வமநவகமாத்வாக்யேந ப்ரதமஂ ஸ்மரிதேரநுதயாத்தந்மூலபூதஷப்தஜந்யோநுபவ இஹ ஸ்மரிதிஷப்தேந லக்ஷ்யத இத்யாஹ — ‘ஸ்மரிதிர்யதாவஸ்திததத்த்வஜ்ஞாநமிதி’.’ஸ நோ தேவஃ ஷுபயா ஸ்மரித்யா ஸஂயுநக்து’ இத்யஸ்ய மந்த்ரஸ்ய’ஸ நோ புத்த்யா ஷுபயா ஸஂயுநக்தி(க்து)’ [ஷ்வே.உ.3.4] இதி ஷாகாந்தரே பாடதர்ஷநாத்ஸ்மரிதிபுத்திஷப்தாவதூரவிப்ரகர்ஷேணேகார்தௌ யுக்தாவிதி பாவஃ. நிவர்த்யமோஹஸ்வரூபஂ சோபதேஷஸ்யாமூலசூடபராமர்ஷேந வ்யநக்தி — ‘அநாத்மநீத்யாதிநா’. ப்ரகரிதிவிலக்ஷணத்வஂ ஸ்வப்ரகாஷத்வாதிபிஃ விகாராத்யபாவாத்தத்ஸ்வபாவரஹிததா. ஸ்வஸ்தஃ ப்ரகரிதிஸ்த இத்யர்தஃ. உபதேஷவசநஸ்ய ஸ்வரூபேணாநநுஷ்டேயத்வாத்தேந தத்ப்ரதிபாத்யஂ லக்ஷ்யத இத்யாஹ — ‘யதோக்தஂ யுத்தாதிகமிதி’.

‘ஏவஂ சாபிப்ராயஃ’ — ஆதிஷப்தேந பக்தியோகபர்யந்தக்ரஹணம். அநநுஷ்டாநஂ து ஸ்மரிதிப்ரஂஷாதிதி ஹி வக்ஷ்யதி — ‘யத்து தத்பவதா (யத்தத்பகவதா) ப்ரோக்தஂ புரா கேஷவ! ஸௌஹரிதாத். தத்ஸர்வஂ புருஷவ்யாக்ர! ப்ரஷ்டஂ மே நஷ்டசேதஸஃ’ [அ.கீ.1.6] இதி. ப்ரதிவக்ஷ்யதி ச பகவாந் — ‘ஷ்ராவிதஸ்த்வஂ மயா குஹ்யஂ ஜ்ஞாபிதஷ்ச ஸநாதநம். தர்மஂ ஸ்வரூபிணஂ பார்த! ஸர்வலோகாஂஷ்ச ஷாஷ்வதாந். அபுத்த்யா மாக்ரஹீர்யத்த்வஂ தந்மே ஸுமஹதப்ரியம்’ [அ.கீ.1.9;10]’ஸ ஹி தர்மஃ ஸுபர்யாப்தோ ப்ரஹ்மணஃ பரிவேதநே’ [அ.கீ.1.12] இதி.

——————-

ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ஜுன ஸம்வாதம் இத்துடன் முடிவடைகிறது.
இனி, இது மற்ற சம்பவங்களுடன் தொடர்வு பெறுவது மேலும் சில சுலோகங்களில் விளக்கப்படுகிறது :

ஸஞ்ஜய உவாச

74. இத்யஹம் வாஸுதேவஸ்ய பார்தஸ்ய ச மஹாத்மந:
ஸம்வாதமிமமஸ்ரௌஷமத்புதம் ரோமஹர்ஷணம்

ஸஞ்ஜய உவாச-சஞ்சயன் சொல்லுகிறான்,
இதி அஹம்-இப்படி நான்,
வாஸுதேவஸ்ய மஹாத்மந: பார்தஸ்ய ச-வாசுதேவனுக்கும் மகாத்மாவாகிய பார்த்தனுக்கும்,
இமம் அத்புதம் ரோமஹர்ஷணம்-இந்த அற்புதமான, மயிர்கூச்செறியும்,
ஸம்வாதம் அஸ்ரௌஷம்-உரையாடலைக் கேட்டேன்.

சஞ்சயன் சொல்லுகிறான்: இப்படி நான் வாசுதேவனுக்கும் மகாத்மாவாகிய பார்த்தனுக்கும் நிகழ்ந்த
அற்புதமான – புளகந் தரக்கூடிய – அந்த சம்பாஷணையைக் கேட்டேன்.

உள்ளத்தில் பேருணர்ச்சி உண்டானால் மயிர்க்கூச்செடுக்கிறது. நல்லது கெட்டது இரண்டும் உடலில் மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும்.
பொதுவாக நல்ல விஷயந்தான் நல்லவர்களுக்கு இப்படிப் புளகாங்கிதம் உண்டாகும்படி செய்யும். பேசுபவனாகிய கிருஷ்ணன்,
பேசப்படுபவனாகிய அர்ஜுனன், பேசும் விஷயமாகிய கீதா தத்துவம் ஆகிய இம்மூன்றும் சேர்ந்து ஸஞ்ஜயன்பால்
புளகாங்கிதம் உண்டாக்கியதில் வியப்பொன்றுமில்லை.
திருதராஷ்டிரனுக்கு அது எவ்வளவு தூரம் பயன்பட்டது என்பதற்குச் சரித்திரமே சான்றாயிருக்கிறது.

அர்ஜுனனை மகாத்மாவென்று மொழிவதன் மூலம் அவன் பக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நேர்மையாக
நடந்து கொள்ளுபவர்கள் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

৷৷18.74৷৷ஸஂஜய உவாச — இதி ஏவஂ வாஸுதேவஸ்ய வஸுதேவஸூநோஃ பார்தஸ்ய ச தத்பிதரிஷ்வஸுஃ புத்ரஸ்ய ச மஹாத்மநோ மஹாபுத்தேஃ தத்பதத்வந்த்வம் ஆஷ்ரிதஸ்ய இமஂ ரோமஹர்ஷணம் அத்புதஂ ஸஂவாதம் அஹஂ யதோக்தம் அஷ்ரௌஷஂ ஷ்ருதவாந் அஹம்.

৷৷18.74৷৷’மாமகாஃ பாண்டவாஷ்சைவ கிமகுர்வத ஸஞ்ஜய!’ [1.1] இதி ப்ரஷ்நே கரித்ஸ்நஂ ஸங்கமயதீத்யாஹ — ‘தரிதராஷ்ட்ராயேதி’.’மஹாத்மநஃ’ இத்யுக்தஂ வ்யநக்தி — ‘தத்பதத்வந்த்வமாஷ்ரிதஸ்யேதி’.’கரிஷ்ணாஷ்ரயாஃ கரிஷ்ணபலாஃ கரிஷ்ணநாதாஷ்ச பாண்டவாஃ’ இதி ஹ்யந்யத்ரோக்தம். அத்ரச’ஷிஷ்யஸ்தேஹஂ ஷாதி மாஂ த்வாஂ ப்ரபந்நம்’ [2.7] இதி. அத்புதத்வாதிஷயாத்ரோமஹர்ஷணத்வம்.’யதோக்தமஷ்ரௌஷமிதி’ — யதா தாப்யாமுக்தஂ? தத்ர மமாஷ்ருதாஂஷோ நாஸ்தீத்யர்தஃ. ஏதேந யதார்ததர்ஷித்வஂ வ்யஞ்ஜிதம். யத்வா யதா தவ மயோக்தம்? ஏவமேவ ஷ்ருதவாநஸ்மி? ததஷ்ச யதாதரிஷ்டார்தவாதித்வஂ வ்யஞ்ஜிதஂ பவதி.

———————-

தொலைவில் போர்க்களத்தில் நிகழ்ந்த இந்தச் சம்பாஷணையைக் கேட்க
ஸஞ்ஜயனுக்கு எப்படி முடிந்தது என்ற கேள்வி பிறக்கிறது. அதற்கு விடை வருகிறது :

75. வ்யாஸப்ரஸாதாச்ச்ருதவாநேதத்குஹ்யமஹம் பரம்
யோகம் யோகேஸ்வராத்க்ருஷ்ணாத்ஸாஷாத்கதயத: ஸ்வயம்

யோகேஸ்வராத் க்ருஷ்ணாத்-யோகக் கடவுளாகிய கண்ணனிடமிருந்து,
பரம் குஹ்யம்-பரம ரகசியமான,
ஏதத் யோகம் ஸ்வயம்-இந்த யோகத்தை தான்,
ஸாஷாத் கதயத:-நேராகவே சொல்லும்போது,
அஹம் வ்யாஸப்ரஸாதாத்-நான் வியாசனருளால்,
ஸ்ருதவாந்-கேட்டேன்.

யோகக் கடவுளாகிய கண்ணன் இந்தப் பரம ரகசியமான யோகத்தைத் தான் நேராகவே சொல்லும்போது
நான் அதை வியாசனருளால் கேட்டேன்.

ஸஞ்ஜயனுக்கு ஞானக் கண்ணை வழங்கியவர் வியாசர். ஆகையால் கிருஷ்ணனுடைய திவ்விய தர்சனத்தைப் பெறவும்
விச்வரூப தர்சனத்தைப் பெறவும் அவர் பகர்ந்ததை யெல்லாம் அப்படியே கேட்கவும் அவனுக்கு இயன்றது.
நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் புல்லுக்கும் பயன் படுவதுபோன்று தான் பெற்ற பேறு யாது,
அது யாருடைய அனுக்கிரகத்தால் ஆயிற்று என்பதை சஞ்ஜயன் தெரிவிக்கிறான்.

৷৷18.75৷৷வ்யாஸப்ரஸாதாத் வ்யாஸாநுக்ரஹேண திவ்யசக்ஷுஃஷ்ரோத்ரலாபாத் ஏதத் பரஂ யோகாக்யஂ குஹ்யஂ யோகேஷ்வராத் ஜ்ஞாநபலைஷ்வர்யவீர்யஷக்திதேஜஸாஂ நிதேஃ பகவதஃ கரிஷ்ணாத் ஸ்வயம் ஏவ கதயதஃ ஸாக்ஷாத் ஷ்ருதவாந் அஹம்.

৷৷18.75৷৷மந்தஸ்ய மோஹநகாலுஷ்யநிவரித்திலக்ஷணப்ரஸாதஸ்யாத்ராபாவாத்’வ்யாஸாநுக்ரஹேணேத்யுக்தம்’. தேவைரப்யதரிஷ்யஸ்ய ஷ்ரீவிஷ்வரூபஸ்ய தர்ஷநார்தஂ தூரஸ்தவாக்யஷ்ரவணார்தஂ ச அநுக்ரஹாவாந்தரவ்யாபாரமாஹ — ‘திவ்யசக்ஷுஷ்ஷ்ரோத்ரலாபாதிதி’. அதீந்த்ரியாதிக்ரஹணஸாமர்த்யாதிமாத்ரேணாத்ர திவ்யத்வம். ஏததிதி நபுஂஸகநிஷ்பத்தயே யோகஷப்தஂ விஷேஷணீகரோதி — ‘யோகாக்யமிதி’.’பரஂ ப்ரஹ்ம’ இத்யகர்மணி யோக்யதாபிப்ராயம். ததாபூதமபி ஹி மயா ஷ்ருதமிதி வ்யாஸமாஹாத்ம்யவ்யஞ்ஜநம்.’யோகேஷ்வராத்’ இத்யத்ர யோகஷப்தஃ கல்யாணகுணயோகபரஃ’ஏதாஂ விபூதிஂ யோகஂ ச’ [10.7] இதி ப்ராகுக்தவதித்யாஹ — ‘ஜ்ஞாநேதி’. ஸ்வயமேவ கதயதஃ? ந து பரைர்வாசயத இத்யர்தஃ. தேந வக்தரிவைலக்ஷண்யோக்திஃ. யதா’பஞ்சராத்ரஸ்ய கரித்ஸ்நஸ்ய வக்தா நாராயணஃ ஸ்வயம்’ [ம.பா.12.348.68] இதி.’ஸாக்ஷாச்ச்ருதவாநஹமிதி’ — ந து விவஸ்வதர்ஜுநாதிதச்சிஷ்யத்வாரேத்யர்தஃ. யத்வா தூரஸ்தோபி ப்ரத்யக்ஷஂ ஷ்ருதவாநிதி.

——————-

அது பெரும்பேறு என்பதற்கு அத்தாட்சி மேலும் வருகிறது :

76. ராஜந்ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்வாதமிமமத்புதம்
கேஸவார்ஜுநயோ: புண்யம் ஹ்ருஷ்யாமி ச முஹுர்முஹு:

ராஜந்-அரசனே,
கேஸவார்ஜுநயோ:-கேசவ அர்ஜுனரின்,
அத்புதம் புண்யம் ச இமம் ஸம்வாதம்-வியப்புக்குரிய இந்த புண்ய சம்பாஷணையை,
ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்ஸ்ம்ருத்ய-நினைத்து நினைத்து,
முஹுர்முஹு:-மீண்டும் மீண்டும்,
ஹ்ருஷ்யாமி-மகிழ்கிறேன்.

அரசனே, கேசவார்ஜுனரின் வியப்புக்குரிய இந்த புண்ய சம்பாஷணையை நினைத்து நினைத்து நான்,
மீட்டு மீட்டும் களிப்பெய்துகிறேன்.

ஸஞ்ஜயன் அடைந்த மகிழ்வு சாஸ்திரத்தின் மகிமையைக் குறிக்கிறது. நலத்தை அடையப்பெற்ற நல்லார்
அந்த நலத்தினின்று உலப்பிலா ஆனந்தத்தை அடைவது இயல்பு.

৷৷18.76৷৷கேஷவார்ஜுநயோஃ இமஂ புண்யம் அத்புதஂ ஸஂவாதஂ ஸாக்ஷாச்ச்ருதஂ ஸ்மரித்வா முஹுஃ முஹுஃ ஹரிஷ்யாமி.

৷৷18.76৷৷அத்புததரத்வமாஹ — ‘ராஜந்’ இத்யாதிநா ஷ்லோகத்வயேந. புண்யஂ ஷ்ரவணமாத்ரேணாபி ஜ்ஞாநயஜ்ஞாதிவத்பாவநம். அத்புதஂ ஷப்ததோர்ததஷ்ச ஆஷ்சார்யாவஹம்.

—————

77. தச்ச ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ரூபமத்யத்புதம் ஹரே:
விஸ்மயோ மே மஹாந் ராஜந்ஹ்ருஷ்யாமி ச புந: புந:

ராஜந்-அரசனே!
ஹரே: அதி அத்புதம்-ஹரியின் மிகவும் அற்புதமான,
தத் ரூபம் ச-அந்த ரூபத்தை,
ஸம்ஸ்ம்ருத்ய ஸம்ஸ்ம்ருத்ய-நினைத்து நினைத்து,
மே மஹாந் விஸ்மய:-எனக்குப் பெரிய ஆச்சரியமுண்டாகிறது,
ச புந: புந: ஹ்ருஷ்யாமி-மீட்டு மீட்டும் களிப்படைகிறேன்.

அரசனே, ஹரியின் மிகவும் அற்புதமான அந்த ரூபத்தை நினைத்து நினைத்து
எனக்குப் பெரிய ஆச்சரியமுண்டாகிறது; மீட்டு மீட்டும் களிப்படைகிறேன்.

பல யோகிகளுக்கும் பக்தர்களுக்கும் காண்பதற்கரிய விசுவரூப தரிசனத்தைத் தற்செயலாய் ஸஞ்ஜயன் கண்டான்.
சூழ்நிலையால் சிலருக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் இது மிகப்பெரியது. விசுவரூப தரிசனத்தின் ஒரு சிறு
பகுதியைக் காணாத ஜீவன் ஜகத்தில் இல்லை. வியப்புக்குரியதும் மனதை மேல் நிலைக்குக் கொண்டு
போகக் கூடியதும் எதுவானாலும் அது இறைவனுடைய மகிமையேயாம். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும்
அத்தகைய காட்சிகள் கிடைக்கின்றன. பெரும்பாலார்க்கு அவைகளைப் பயன்படுத்தும் வழி தெரிகிறதில்லை.
திரும்பத் திரும்ப அக்காட்சிகளைப் பற்றி நினைப்பது ஒருவித தியானமாகும். மனது அதனால் நன்கு பண்படுகிறது.
தனது மனதை உயிர்நிலைக்குக் கொண்டுபோன காட்சி எதுவென்று சாதகன் ஒருவன் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
பிறகு அதை பக்தியுடன் ஞாபகத்துக்குக் கொண்டு வரவேண்டும்.

৷৷18.77৷৷தத் ச அர்ஜுநாய ப்ரகாஷிதம் ஐஷ்வரஂ ஹரேஃ அத்யத்புதஂ ரூபஂ மயா ஸாக்ஷாத்கரிதஂ ஸஂஸ்மரித்ய ஸஂஸ்மரித்ய ஹரிஷ்யதோ மே மஹாந் விஸ்மயோ ஜாயதே புநஃ புநஃ ச ஹரிஷ்யாமி.கிம் அத்ர பஹுநா உக்தேந

৷৷18.77৷৷தச்ச ரூபமித்யேதத்ஸர்வஜநப்ரத்யக்ஷவஸுதேவதநயரூபாத்வ்யவச்சேதார்தமித்யாஹ — ‘அர்ஜுநாய ப்ரகாஷிதமைஷ்வரஂ ரூபமிதி’.’ஸஂஸ்மரித்ய’ இத்யஸ்ய ஸமாநகர்தரிகத்வாய ஹரிஷ்யாமீதி ஸமபிவ்யாஹாராநுஸாரேண — ‘ஹரிஷ்யத’ இத்யுபாத்தம். தரிஷ்டஂ ச பலஂ மஹத்தரமித்யஸ்ய ஷ்லோகஸ்ய பாவஃ.

——————

78. யத்ர யோகேஸ்வர: க்ருஷ்ணோ யத்ர பார்தோ தநுர்தர:
தத்ர ஸ்ரீர்விஜயோ பூதிர்த்ருவா நீதிர்மதிர்மம

யத்ர யோகேஸ்வர: க்ருஷ்ண:-எங்கு யோகக் கடவுள் கண்ணனும்,
யத்ர தநுர்தர: பார்த:-எங்கு வில்லினை யேந்திய விஜயன் தன்னோடும் இருக்கிறார்களோ,
தத்ர ஸ்ரீ: விஜய: பூதி:-அங்கு திருவும் ஆக்கமும் வெற்றியும் ஐஸ்வர்யமும்,
த்ருவா நீதி-நிலை தவறாத நீதியும் (இருக்கும்),
மம மதி:-என் உறுதியான கருத்து (இது).

கண்ணன் யோகக் கடவுள், எங்குளன், வில்லினை யேந்திய விஜயன் தன்னோடும்?
அங்கு திருவும் ஆக்கமும் வெற்றியும் நிலை தவறாத நீதியும் நிற்கும்; இஃதென் மதம்.

இது ஸஞ்ஜயனுடைய சொந்த அபிப்பிராயம் என்றாலும் சிறந்த கீதை தத்துவங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
கண்ணன் யோகேசுவரனாதலால் புருஷார்த்தங்களெல்லாம் அவன் மூலம் நிறைவேறுகின்றன.
தர்மம், அதர்மம், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய நான்கில் ஜீவாத்மாவுக்கு எது வாய்க்கப்பெற்றாலும் அது யோகமாகிறது.
அவைகளுள் சிறப்பாயுள்ள மோக்ஷத்தைக் கிருபைகூர்ந்து வழங்க வல்லவன் கிருஷ்ணன்.
முதல் அத்தியாயத்தில் தனுசைத் தூர எறிந்து விட்டவனாக அர்ஜுனன் காட்சி கொடுத்தான்.
முயற்சியற்ற அல்லது முயற்சி குன்றிய வாழ்க்கையை அது எடுத்துக் காட்டுவதாகும்.
இப்பொழுது காண்டீவம் என்னும் வில்லை ஏந்திய அர்ஜுனன் காட்சி கொடுக்கிறான்.
கிருஷ்ணனுடைய யோக வல்லமையும் பார்த்தனுடைய பராக்கிரமமும் சேர்ந்து ஆகாத காரியத்தை ஆக்குவிக்கும்.
இதைக் கேட்ட பிறகாவது திருதராஷ்டிரனுக்கு மனது மாறியிருக்கவேண்டும் ! அதாவது தன் பிள்ளைகளுக்கு வெற்றியுண்டாகாது;
உயிர் நஷ்டமும், பொருள் நஷ்டமும் ஏற்படுவது உறுதி. அதைத் தடுக்க ஒருவிதத்தில் சமாதானம் செய்துகொள்ளலாம்
என்ற எண்ணம் வந்திருக்கவேண்டும். ஆனால் அவிவேகமே வடிவெடுத்திருப்பவனுக்கு அது ஒன்றும் விளங்காது.
கடவுளே அருகிலிருந்து கொண்டு செய்கிற செயலும் அவனுக்குப் புலப்படாது.

தெய்வத்தின் சகாயமும் மனிதனுடைய நேர்மையான முயற்சியும் ஒன்று சேர்ந்திருக்க வேண்டும்.
மனிதனுக்கு ஆகவேண்டியதை யெல்லாம் தெய்வம் செய்துவைக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டு
தன் முயற்சியை நிறுத்திவிடலாகாது. பிறகு துர்யோதனன் கூட்டம் செய்தது போன்று
ஈசுவரனது திட்டத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டுத் தனது சொந்த முயற்சியால் எல்லாம் ஆய்விடும் என்று கருதி வினையாற்றலாகாது.
யாண்டும் கடவுளைச் சார்ந்திருந்து தன் கடமையைக் கடவுள் பொருட்டு முழுமனதுடன் செய்யவேண்டும்.

கார் இருளில் கண் தெரியாது. பேர் ஒளியிலும் கண் தெரியாது. கண்தெரியாமையை முன்னிட்டுக்
கார் இருளையும் பேர் ஒளியையும் ஒன்றாகக் கருதலாகாது. தமோ குணத்தில் புதைந்து கிடப்பவன் வினையாற்ற மாட்டான்.
சத்வகுணத்தில் நிலைத்திருப்பவன் வினையாற்றுவதில்லை. அதை முன்னிட்டு அவர்கள் இருவரும் ஒப்பாகமாட்டார்கள்.
தேகம் எடுத்திருப்பவன் தேகம் இருக்கும் வரையில் நல்வினையாற்றிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.
அவ்வினையை ஈசுவர ஆராதனையாகச் செய்ய வேண்டும். அதனால் ஞான முதிர்ச்சி தானே வந்தமைகிறது.
இகம் பரம் ஆகிய இரண்டிலும் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் இனிது நிறைவேறுகிறது.
பாரமார்த்திக வாழ்வின் பெயரால் சோம்பித் திரிபவனும், சமுதாயத்துக்கு வெறும் சுமையாக வாழ்ந்திருப்பவனும்
கீதா தத்துவத்தை அறிந்தவர்கள் ஆகார். தூக்கி வினையாற்றுபவனே வேதாந்தம் அறிந்தவனாகிறான்.

ஸ்ரீ என்பது இங்கு ராஜ்யலக்ஷ்மி. எடுத்துக்கொண்ட காரியங்களெல்லாம் ஈசுவர சங்கற்பத்துக்கு உட்பட்டவைகளாக இருக்கவேண்டும்.
அப்பொழுது விஜயம் அல்லது வெற்றி நிச்சயமாக வந்தமையும். அதற்குமேல் நல்ல முயற்சியுடையவனுக்குச் செல்வமும் சீரும் சிறப்பும் வளரும்.
வெற்றியையும் ஆக்கத்தையும் முன்னிட்டுக் கடவுளை நம்பியிருப்பவன் முறைதவறி நடந்து கொள்ளமாட்டான்.
நேர்மையையும், நிலைத்த நீதியையும், தெளிந்த ராஜ தர்மத்தையும் அவனிடத்துக் காணலாம்.

ஈசுவர கிருபையும் ஜீவப்பிரயத்தனமும் ஒன்று சேருமானால் இகபரமிரண்டுக்கும் அவை நல்ல சாதனமாகின்றன.
அவைகளின் சேர்க்கையே சிறந்த யோகமாகிறது. மற்ற யோகங்களெல்லாம் அதினின்று உருவெடுக்கின்றன.
ஈசுவர கிருபை சந்ததமும் நம் பொருட்டுக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
அதைப் பயன்படுத்தி நாம் நேர்மையாக முயற்சி செய்வது ஒன்றே பாக்கி. இப்பொழுதே முயலுவது முறை.

சூரிய வெளிச்சம் எங்கும் சமமாய் வீழ்கிறது; ஆனால் ஜலம், கண்ணாடி, மெருகிட்ட உலோகம் இவைபோன்ற
வஸ்துக்களில் அவ்வெளிச்சம் நன்றாகப் பிரதிபலிக்கின்றது. அதுபோலத்தான் தெய்விக ஒளியும்.
அது எல்லாரிடத்தும் சமமாயும் பாரபக்ஷமின்றியும் வருகின்றது. என்றாலும் ந்லலாருடைய தூய மனமும்,
ஸாதுக்களுடைய இருதயமுமே அவ்வொளியை நன்றாய்ப் பிரதிபலிக்கச் செய்கின்றன.

பகவத் பக்திகொண்ட பரிசுத்த பக்தர்களுக்காகவே பகவான் உலகத்தில் அவதாரம் செய்கின்றார்.
அவதார புருஷரோடு வருபவர்கள் நித்திய முக்தர்களாவார்கள்; அல்லது கடைசி ஜன்மம் எடுத்தவர்களாவார்கள்.

৷৷18.78৷৷யத்ர யோகேஷ்வரஃ கரித்ஸ்நஸ்ய உச்சாவசரூபேண அவஸ்திதஸ்ய சேதநஸ்ய அசேதநஸ்ய ச வஸ்துநோ யே யே ஸ்வபாவயோகாஃ தேஷாஂ ஸர்வேஷாஂ யோகாநாம் ஈஷ்வரஃ ஸ்வஸஂகல்பாயத்தஸ்வேதரஸமஸ்தவஸ்துஸ்வரூபஸ்திதிப்ரவரித்திபேதஃ கரிஷ்ணோ வஸுதேவஸூநுஃ யத்ர ச பார்தோ தநுர்தரஃ தத்பிதரிஷ்வஸுஃ புத்ரஃ தத்பதத்வந்த்வைகாஷ்ரயஃ தத்ர ஷ்ரீஃ விஜயோ பூதிஃ நீதிஃ ச த்ருவா நிஷ்சலா இதி மதிஃ மம இதி. ,

৷৷18.78৷৷ஸுயோதநவிஜயபுபுத்ஸயா கரிதஸ்ய ப்ரஷ்நஸ்ய ஸஹஸா ஸாக்ஷாதுத்தரஂ வக்துமஷக்நுவந்’அர்தோக்தாஃ குருபாஞ்சாலாஃ’ இதி மத்வா கூடாபிஸந்திஃ ஸஂவாதாத்புதத்வாதிகமுக்தவாந்; தாவதாப்யஜாநதஃ ஸர்வாத்மநாந்தஸ்ய ஸாக்ஷாதுத்தரமாஹேத்யாஹ — ‘கிமத்ர பஹுநேதி’. அநபிப்ராயஜ்ஞஸ்ய தே பகவதார்ஜுநாயாத்யாத்மோபதேஷவைஷ்வரூப்யப்ரகாஷநாதிபிஃ பாண்டவவிஜயஸூசகைரலம்; ஸூசிதமேவ ஸ்பஷ்டஂ வதாமீத்யுச்யத இதி பாவஃ. யத்ர யஸ்மிந் பக்ஷ இத்யர்தஃ. யோகேஷ்வரஷப்தஸ்ய’கதயதஃ ஸ்வயம்’ இத்யத்ராப்ததமத்வாய ப்ராகுக்தாதர்தாதர்தாந்தரகதநம்? அநேகார்தஸம்பவாத் ப்ரகரணாநுகுண்யேந தத்தத்விஷேஷபரிக்ரஹோபபத்தேஷ்ச. ஈஷ்வரஷப்தஸ்ய நியந்தவ்யஸாகாங்க்ஷதயா யோகஷப்தேந நியந்தவ்யவிஷேஷஸமர்பணஂ ச யுக்ததமம்; அதோ விவக்ஷிதவிஜயாத்யநுகுணமர்தமாஹ — ‘கரித்ஸ்நஸ்யேத்யாதிநா’. தத்ர பலிதமாஹ — ‘ஸ்வஸங்கல்பேதி’. அவஸ்தாந்தரேபி ஷ்யாமபூதஃ; அதஃ கரிஷ்ணஷப்தோத்ராவதாரதஷாயாமபி யோகேஷ்வரத்வேநாஜஹத்ஸ்வஸ்வபாவத்வஸூசநார்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘வஸுதேவஸூநுரிதி’. பார்தஸம்பந்தவிஷேஷோப்யநேந ஸூசிதஃ. அத ஏவ ஹி பார்தஷப்த ஏவஂ வ்யாக்யாயதே — ‘தத்பிதரிஷ்வஸுஃ புத்ர’ இதி.’விஸரிஜ்ய ஸஷரஂ சாபம்’ [1.47] இதி ப்ராகுக்தாவஸ்தாவ்யதிரேகபரோத்ர தநுர்தரஷப்தஃ பகவதநுஷிஷ்டயதோக்தகரணார்ததயா காண்டீவாக்யதநுர்க்ரஹணத்யோதநார்தஃ. தத்ர விஷிஷ்டோபகரணவிஷேஷவீர்யாதிவிஷேஷோப்யந்தர்நீதஃ.’பார்தஸ்ய ச மஹாத்மநஃ’ [18.74] இதி ப்ராகுக்தமஹாமதித்வஂ பார்தஷப்தேந ஸூசிதமித்யாஹ — ‘தத்பதத்வந்த்வைகாஷ்ரய’ இதி. நஹ்யஸௌ த்வத்புத்ரவத்கரிஷ்ணமப்யர்த்ய நிஸ்ஸாராந்பரிகரத்வேந பரிஜக்ராஹேதி பாவஃ.’தத்ர’ இதி ஸாமாந்யநிர்தேஷஃ ப்ரத்யக்ஷபாருஷ்யபரிஹாரார்தஃ. ஷ்ரீஃ ராஜ்யாதிபோக்யஸமரித்திரூபா. விஜயஃ ஷத்ருநிராஸஃ.’தத்ர த்ருவஃ’ இதி விபரிணாமஃ. பூதிஃ ஐஷ்வர்யம்?’விபூதிர்பூதிரைஷ்வர்யம்’ [அமரஃ1.1.38] இதி பர்யாயபாடாத். தேநாஸ்ய புருஷஸ்ய ப்ரபுத்வாதிஷக்தியோகோ விவக்ஷிதஃ. உத்பந்நாயாஃ ஸமரித்தேருத்தரோத்தராபிவரித்திரூபமவநஂ பூதிஃ? நீதிஃ அர்தஷாஸ்த்ரஜந்யகர்தவ்யநிஷ்சயஃ? தச்சோதிதா தர்மாவிருத்தா வா வரித்திஃ; படுப்ரஜ்ஞைரவஹிதைரபி யுஷ்மாபிஷ்சதுர்பிரப்யுபாயைரகம்பநீயோ நயோ த்ருவஷப்தாபிப்ரேத இத்யாஹ — ‘நிஷ்சலேதி’.’மதிர்மம’ இத்யஸ்யாந்வயார்தமிதிஷப்தோத்யாஹரிதஃ. மமைவ மதிஃ’வித்யா (ஷ்ரரிணு) ராஜந்ந தே வித்யா மம வித்யா ந ஹீயதே. வித்யாஹீநஸ்தமோத்வஸ்தோ நாபிஜாநாஸி கேஷவம்’. [ம.பா.5.69.2]’மாயாஂ ந ஸேவே ப்ரதஂ தே ந வரிதா தர்மமாசரே. ஷுத்தபாவஂ கதோ பக்த்யா ஷாஸ்த்ராத்வேத்மி ஜநார்தநம்’ [ம.பா.5.69.5] இதி. அதஸ்தே த்ருவா நைவஂ மதிஃ? மம த்வேவஂ ஸமீசீநா மதிஃ ஸஞ்ஜாதேதி பாவஃ.கரிஷ்ணஸ்தத்த்வஂ பரஂ தத்பரமபி ச ஹிதஂ தத்பதைகாஷ்ரயத்வஂ ஷாஸ்த்ரார்தோயஂ ச ஷட்கைஸ்த்ரிபிரிஹஂ கதிதஸ்தத்ர பூர்வத்ர ஷட்கே.பக்த்யர்தஸ்வாத்மதரிஷ்டேஃ கரயுகலதஷா மத்யமே பக்த்யுபாயஃ ஸ்வோக்தாநுஷ்டாநவரித்திஂ த்ரடயிதுமகிலஂ ப்ரோக்தமந்தேப்யஷோதி৷৷1৷৷அத்யாயைஃ ஷிஷ்யமோஹஸ்ததுபஷமவிதிஃ கர்மயோகோஸ்ய பேதாஸ்தத்ஸௌகர்யாதியோகஸ்ததுசிதமஹிமா பூதிகாமாதிபேதஃ.பக்திஸ்தந்மூலபூமா பஜநஸுலபதா பக்திஷைக்ர்யாதி ஜீவத்ரைகுண்யஂ ஷாஸிதாஜ்ஞா தததிகமபரஃ ஸாரவர்கஷ்ச கீதாஃ৷৷2৷৷৷৷. ৷৷. ৷৷. ৷৷. இத்யாதிஃ ஸர்வயோகோ பகவதி பரமைகாந்த்யஸம்ப்ரீதியுக்தம்.யேஷாமந்யோந்யயோகோ பவதி ச கலயா நித்யநைமித்திகாநாஂ த்ரிஷ்வப்யேதேஷு யோகஂ பரமமிதபலஂ வக்துமந்யத்ப்ரஸக்தம்৷৷3৷৷ஷுத்தாதேஷவஷஂவதீகரிதயதிக்ஷோணீஷவாணீஷதா ப்ரஜ்ஞாதல்பபரிஷ்கரிதஷ்ருதிஷிரஃப்ராஸாதமாஸேதுஷீ.நித்யாநந்தவிபூதிஸந்நிதிஸதாஸாமோததாமோதரத்வித்ராலிங்கநதௌர்லலித்யலலிதோந்மேஷா மநீஷாஸ்து மே৷৷4৷৷தத்த்வஂ யத்ப்ரணவே தநஞ்ஜயரதேப்யக்ரே தரீதரிஷ்யதே தச்சித்தோ புவி வேங்கடேஷ்வரகவிர்பக்தோநுகம்ப்யஃ ஸதாம்.தத்தாதரிக்குருதரிஷ்டிபாதமஹிமக்ரஸ்தேந யச்சேதஸா கீதாவிஷ்ணுபதீ யதீஷ்வரவசஸ்தீர்தைரவாகாஹ்யத৷৷5৷৷

இதி ஷ்ரீகவிதார்கிகஸிஂஹஸ்ய ஸர்வதந்த்ரஸ்வதந்த்ரஸ்ய ஷ்ரீமத்வேங்கடநாதஸ்ய வேதாந்தாசார்யஸ்ய கரிதிஷு ஷ்ரீபகவத்ராமாநுஜவிரசிதஷ்ரீமத்கீதாபாஷ்யடீகாயாஂ தாத்பர்யசந்த்ரிகாயாஂ அஷ்டாதஷோத்யாயஃ৷৷18৷৷ ,

ஸ்ரீ வியாசர் இயற்றிய ஒரு லக்ஷம் சுலோகங்களையுடைய ஸ்ரீ மஹாபாரதத்தில், பீஷ்மபருவத்தில், ஸ்ரீ பிரம்ம வித்தையைப் புகட்டுவதும்,
யோக சாஸ்திரமானதும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ஜுன சம்வாதமாக வந்துள்ளதுமாகிய ஸ்ரீ பகவத்கீதை என்னும்
உபநிஷதத்தின்கண் மோக்ஷ ஸந்யாஸ யோகம் என்ற பதினெட்டாம் அத்தியாயம்.

——————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –18-41–18-60—

February 12, 2021

இனி, மோக்ஷத்துக்கு ஏதுவான மார்க்கங்கள் விளக்கப்படுகின்றன :

41. ப்ராஹ்மணக்ஷத்ரியவிஸாம் ஸூத்ராணாம் ச பரந்தப
கர்மாணி ப்ரவிபக்தாநி ஸ்வபாவப்ரபவைர்குணை:

பரந்தப-எதிரிகளை வாட்டுபவனே,
ப்ராஹ்மண க்ஷத்ரியவிஸாம் ஸூத்ராணாம் ச-பிராம்மணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் இவர்களுடைய,
கர்மாணி-தொழில்கள்,
ஸ்வபாவ ப்ரபவை: குணை:-அவரவரின் இயல்பில் விளையும் குணங்களின்படி,
ப்ரவிபக்தாநி-வகுப்புற்றனவாம்.

பரந்தபா! பிராம்மணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் இவர்களுடைய தொழில்கள் அவரவரின் இயல்பில்
விளையும் குணங்களின்படி வகுப்புற்றனவாம்.

ஸ்வபாவம் என்பது ஈசுவரனுடைய பிரகிருதி அல்லது மாயை. அது முக்குணமயமாயுள்ளது.
குணத்துக்குத் தகுந்தபடி கர்மம் வேறுபடுகிறது. கர்மத்தினின்று பெறுகிற சம்ஸ்காரத்துக்கு ஏற்ப சுபாவம் மாறுகிறது.
அதாவது கர்மமும் சுபாவமும் இணைபிரியாதவைகள். சுபாவம் எப்படியோ அப்படி வருணம் மாறுகிறது.
ஆக, ஒரு மனிதன் எந்த வர்ணத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதை அவனுடைய சுபாவத்தினின்றும் கர்மத்தினின்றும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
சுபாவமோ மிக சூக்ஷ்மமானது. எளிதில் அதைத் தெரிந்துகொள்ள முடியாது.
ஞானிகளுக்கு மட்டும் அது கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் வைத்துள்ள வஸ்துபோன்று நன்கு விளங்கும்.
பின்பு, கர்மமோ ஸ்தூலமானது. ஒருவன் செய்கிற கர்மத்திலிருந்து அவனுடைய வருணத்தைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

வர்ணபேதத்தை பகவான் சிருஷ்டிக்கலாமா, உயர்வு தாழ்வை அவர் உண்டுபண்ணலாமா என்ற கேள்விகள் பிறப்பதுண்டு.
இந்தியாவில் வர்ணபேதமும், மேலோன் கீழோன் என்ற வேற்றுமையும் இருக்கும் வரையில் அந்நாடு சிறந்த நாடு ஆகாது என்று கருதுவாரும் உளர்.

சிருஷ்டி என்பதன் பொருளே பேதத்தை உண்டுபண்ணுவது என்பதாகும். எல்லாம் ஒரே இயல்பை யடைவதும் சம்ஹாரம் ஆவதும் ஒன்று.
ஆக, பேதம் இருந்தாகவேண்டும். உடலில் அவயவ பேதம் உண்டு. வயதில் குழந்தை, யுவன், விருத்தன் என்ற பேதம் உண்டு.
பாலில் ஆண்பால் பெண்பால் என்ற பேதம் உண்டு. மனபரிபாகத்திலும் புரிகின்ற செயலிலும் உள்ள பேதம்
வர்ணபேதம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இது சிருஷ்டி முழுதிலும் அமைந்திருக்கிறது.
அப்படி அமைக்காது சிருஷ்டி செய்யவும் முடியாது. வர்ணபேதம் இயற்கையின் அமைப்பு.
அது இந்தியாவில் பாங்கை உள்ளபடி அறிந்துகொள்ளவில்லை.
ஆக, வர்ணபேதத்தை அங்கீகரிப்பதைத் தவிர மனிதன் வேறு ஒன்றும் செய்யமுடியாது.

உலகில் எங்கும் வர்ணபேதம் இருக்கிறது. ஆனால் மேல் நிலைக்கு வந்திருப்பவன் கீழ் நிலையில் இருப்பவனை
அலட்சியப்படுத்தலாகாது. அப்படி அலட்சியப்படுத்தும் சமூகம் விரைவில் கீழ்நிலைக்கு வந்து சேரும்.
இக்கோட்பாடு எல்லா சமூகங்களுக்கும் பொதுவானது.

৷৷18.41৷৷ப்ராஹ்மணக்ஷத்ரியவிஷாஂ ஸ்வகீயோ பாவஃ ஸ்வபாவஃ; ப்ரஹ்மணாதிஜந்மஹேதுபூதஂ ப்ராசீநஂ கர்ம இத்யர்தஃ. தத்ப்ரபவாஃ ஸத்த்வாதயோ குணாஃ; ப்ராஹ்மணஸ்ய ஸ்வபாவப்ரபவோ ரஜஸ்தமோபிபவேந உத்பூதஃ ஸத்த்வகுணஃ? க்ஷத்ரியஸ்ய ஸ்வபாவப்ரபவஃ ஸத்த்வதமஸோஃ அபிபவேந உத்பூதோ ரஜோகுணஃ? வைஷ்யஸ்ய ஸ்வபாவப்ரபவஃ ஸத்த்வரஜோபிபவேந அல்போத்ரிக்தஃ தமோகுணஃ? ஷூத்ரஸ்ய ஸ்வபாவப்ரபவஃ து ரஜஃஸத்த்வாபிபவேந அத்யுத்ரிக்தஃ தமோகுணஃ. ஏபிஃ ஸ்வபாவப்ரபவைஃ குணைஃ ஸஹ ப்ரவிபக்தாநி கர்மாணி ஷாஸ்த்ரைஃ ப்ரதிபாதிதாநி. ப்ராஹ்மணாதய ஏவஂகுணகாஃ தேஷாஂ ச தாநி கர்மாணி வரித்தயஃ ச ஏதா இதி ஹி விபஜ்ய ப்ரதிபாதயந்தி ஷாஸ்த்ராணி.

৷৷18.41৷৷ஏவஂ ஸர்வேஷாஂ ஸஂஸாரிணாஂ குணத்ரயவஷ்யத்வமுக்தம்; அத தத்தத்குணதாரதம்யவத்தேஹயோகிநாமதிகாரிணாஂ யதாதிகாரஂ ஷாஸ்த்ரைர்விபக்தாநி கர்மாதீநி விவிச்யந்தே. தஸ்ய பரமப்ரஸ்துதேந ஸங்கத்யர்தமத்யாயாரம்பப்ரக்ராந்தஂ ப்ரதர்ஷயதி — ‘த்யாகேநேத்யாதிநா’.’ஸந்ந்யாஸஷப்தார்தாதநந்ய’ இதி — ஷ்ருதாவபி ஹி “த்யாகேநைகே” [மஹாநா.8.14கைவல்யோ.2] “ஸந்ந்யாஸ யோகாத்” [முண்டகோ.3.2.6] இத்யுபாவேகவிஷயாவிதி பாவஃ’ஏவம்பூதஸ்யேதி’ — த்ரிவிதத்யாகயுக்தஸ்யேத்யர்தஃ.’வரித்த்யா ஸஹேதி’ கரிஷிகோரக்ஷ்யாதீநி ஹி வக்ஷ்யமாணாநி [18.44] ஜீவிகாவிஷேஷா இதி பாவஃ.

அத்ர’ப்ராஹ்மணக்ஷத்ித்ரயவிஷாம்’ இதி ஸமாஸோ த்விஜத்வே ஸதி வேதாதிகாராத். ப்ராசீநகர்மாநுரூபஂ ஸத்த்வாதிகுணவரித்திஃ ப்ராகேவ ப்ரபஞ்சிதா? அதஸ்தத்தேதுகஂ கர்மாத்ர தத்தத்குணப்ரசுரபுருஷாஸாதாரணதர்மதயா ஸ்வபாவ இதி தர்ஷிதம். ஏதேந’கர்மவஷ்யா குணா ஹ்யேதே ஸத்த்வாத்யாஃ பரிதிவீபதே!’ [வி.பு.1] இதி வசநாதௌபாதிகாநாஂ குணாநாஂ சாத்ர ஸ்வாபாவிகதோக்திஷங்காபி நிரஸ்தா. குணவிபாகப்ரகாரோ ப்ராஹ்மபுராணாதிஷு ப்ரபஞ்சிதஃ. தஸ்யாயஂ ஸங்க்ஷேபஃ — ‘தமஃ ஷூத்ரே ரஜஃ க்ஷத்த்ரே ப்ராஹ்மணே ஸத்த்வமுத்தமம்’ இதி. அஸ்யார்தஂ வதந்ப்ரகரிதஂ விவரிணோதி — ‘ரஜஸ்தமோபிபவேநோத்பூதஃ ஸத்த்வகுண’ இதி. உத்தமஷப்தஸ்ய’ரஜஃ க்ஷத்த்ரே’ இத்யாதிஷ்வப்யந்வயமாஹ’க்ஷத்ித்ரயஸ்யேத்யாதிநா’.’அல்போத்ரிக்த’ இதி ஷூத்ராத்வ்யவச்சேதாய. அதீந்த்ரியாணாஂ குணாநாமபி ஷாஸ்த்ராதீநவிபாகத்வாத்கர்மப்ரவிபாகே குணாநாஂ கர்தரித்வாத்யஸம்பவாச்ச’குணைஃ ஸஹேத்யுக்தம்’. குணாபேக்ஷயா ஷாஸ்த்ரேண விபக்ததயா குணப்ரவிபக்தத்வோபசாராதயமேவார்த உசித இதி பாவஃ. கைர்விபக்தாநீதி ஷங்காயாஂ’ஷாஸ்த்ரைரிதி’ ஷேஷபூரணம். ஸ்வரூபவிபாகஸ்ய ஷாஸ்த்ராதீநத்வாபாவாதஸங்கீர்ணபோதநஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘ப்ரதிபாதிதாநீதி’. விபஜ்ய ப்ரதிபாதநஂ விவரிணோதி — ‘ப்ராஹ்மணாதய’ இதி. கர்மஷப்த ஏவ ஸாமாந்யதோ வரித்திமபி ஸஂகரிஹ்ணாதி? தாதர்த்யாத்வா ததாக்ஷேப இத்யபிப்ராயேணாஹ’வரித்தயஷ்சேதி’. ஜீவநோபாயா இத்யர்தஃ.

—————————-

வருணத்துக்குரிய கர்மத்தின் பிரிவினை வருமாறு :

42. ஸமோ தமஸ்தப: ஸௌசம் ஷாந்திரார்ஜவமேவ ச
ஜ்ஞாநம் விஜ்ஞாநமாஸ்திக்யம் ப்ரஹ்மகர்ம ஸ்வபாவஜம்

ஸமோ தம: தப:-மன அடக்கமும், புலனடக்கமும், தவமும்,
ஸௌசம்-தூய்மை,
ஷாந்தி-பொறுமை,
ஆர்ஜவம்-நேர்மை,
ஆஸ்திக்யம்-ஆத்திகம்,
ஜ்ஞாநம் விஜ்ஞாநம் ஏவ – ஞானம், அனுபவம் மூலம் உணர்தலும்,
ஸ்வபாவஜம் ப்ரஹ்ம கர்ம-இயல்பிலே தோன்றும் பிராம்மண கர்மங்களாகும்.

அகக் கரணத்தை யடக்குதல், புறக் கரணத்தை யடக்குதல், தவம், தூய்மை, பொறுமை, நேர்மை, ஞானம்,
கல்வி, ஆத்திகம் இவை இயல்பிலே தோன்றும் பிராம்மண கர்மங்களாகும்.

ஒருவன் பிறந்த குடியை முன்னிட்டு ஒருவனை பிராம்மணன் என்கிறது லௌகிகம்.
மனபரிபாகத்தையும் வாழ்க்கை முறையையும் பார்த்து ஒருவனை பிராம்மணனென்கிறது வேதாந்தம்.
எந்த சமூகத்தில் எந்தக் குடியில் எக்காலத்தில் வேண்டுமானாலும் பிராம்மணன் தோன்றலாம்.
ஏனென்றால் பிறப்பு உரிமையில் பொருள் ஒன்றுமேயில்லை. மனபரிபாகமே முக்கியமானது.
வேதாந்தம் விளக்குகிறபடி பிராம்மண இயல்பை அடையப் பெற்றவர்களை உலகில் காண்பது அரிது.
ஆனால் அந்நிலையை அடைய மனிதன் முயலவேண்டும்.

கட்டுப்பாடான வாழ்க்கையே வடிவெடுத்தவன் அந்தணன். மனவடக்கமும் பொறிகளின் அடக்கமும் இயல்பாக
அவனிடத்து அமைந்திருக்கின்றன. பரத்தை நாடித் தவம் புரிதல் ஒன்றே அவன் தொழில்.
தவத்தால் அவனது மனம் மொழி மெய் ஆகிய திரிகரணங்களும் தூய்மையடைகின்றன.
புறவுலகினின்று அவனுக்கு ஏற்படும் இடுக்கண்களிடத்து பிராம்மணன் பொறுமையே வடிவெடுத்தவனாகிறான்.
துன்புறுத்துவார் யாரையும் அவன் நொந்துகொள்வான். தனது சிந்தையிலும் சொல்லிலும் செயலிலும்
அவன் நேர்மையே வடிவெடுத்தவனாகிறான். சாஸ்திர ஞானத்துக்கும் சுவானுபவ ஞானத்துக்கும் அவன் களஞ்சியமாகிறான்.
சாஸ்திரத்தின் உட்கருத்தையும் பிரபஞ்சத்தில் உயிர் வாழ்க்கையின் தத்துவத்தையும் அவனே உள்ளபடி அறிய வல்லவனாகிறான்.
ஆஸ்திக்யம் அல்லது ஈசுவர நம்பிக்கையென்பது கடவுளைச் சார்ந்திருப்பது கடவுளுக்கென்றே உயிர் வாழ்தலாம்.
அந்தணன் அருளுக்கே உரியவன் ஆகிறான். பொருளை அவன் ஒருபொழுதும் தேடான்.
எளிய வாழ்க்கையே வடிவெடுத்தவன் அவன். உடலை அலங்கரிப்பது அந்தணன் செயலன்று.
எல்லா உயிர்களிடத்தும் அவன் அருளைச் சொரிந்து செந்தண்மை பூண்டொழுகுகிறான்.
ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரது ஜீவிதம் அந்தணன் ஒருவனுடைய பாரமார்த்திக வாழ்க்கைக்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டாகும்.
இத்தகைய வாழ்வுடையவனே பிராம்மணன். இங்ஙனம் பண்பாடு அடைந்துள்ள பிராம்மணன் தொகை
அதிகரிக்கின்றவளவு உலகத்துக்கு ÷க்ஷமம் உண்டாகிறது.

৷৷18.42৷৷ஷமஃ பாஹ்யேந்த்ரியநியமநம். தமஃ அந்தஃகரணநியமநம். தபஃ போகநியமநரூபஃ ஷாஸ்த்ரஸித்தஃ காயக்லேஷஃ. ஷௌசஂ ஷாஸ்த்ரீயகர்மயோக்யதா. க்ஷாந்திஃ பரைஃ பீட்யமாநஸ்ய அபி அவிகரிதசித்ததா. ஆர்ஜவஂ பரேஷு மநோநுரூபஂ பாஹ்யசேஷ்டாப்ரகாஷநம். ஜ்ஞாநஂ பராவரதத்த்வயாதாத்ம்யஜ்ஞாநம். விஜ்ஞாநஂ பரதத்த்வகதாஸாதாரணவிஷேஷவிஷயஂ ஜ்ஞாநம். ஆஸ்திக்யஂ வைதிகார்தஸ்ய கரித்ஸ்நஸ்ய ஸத்யதாநிஷ்சயஃ ப்ரகரிஷ்டஃ? கேநாபி ஹேதுநா சாலயிதுமஷக்ய இத்யர்தஃ.பகவாந் புருஷோத்தமோ வாஸுதேவஃ பரப்ரஹ்மஷப்தாபிதேயோ நிரஸ்தநிகிலதோஷகந்தஃ ஸ்வாபாவிகாநவதிகாதிஷயஜ்ஞாநஷக்த்யாத்யஸஂக்யேயகல்யாணகுணகணோ நிகிலவேதவேதாந்தவேத்யஃ ஸ ஏவ நிகிலஜகதேககாரணஂ நிகிலஜகதாதாரபூதோ நிகிலஸ்ய ஸ ஏவ ப்ரவர்தயிதா ததாராதநபூதஂ ச கரித்ஸ்நஂ வைதிகஂ கர்ம? தைஃ தைஃ ஆராதிதோ தர்மார்தகாமமோக்ஷாக்யஂ பலஂ ப்ரயச்சதி? இதி அஸ்ய அர்தஸ்ய ஸத்யதாநிஷ்சயஃ ஆஸ்திக்யம். வேதைஷ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்யஃ.’ (கீதா 15.15)’அஹஂ ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்தஃ ஸர்வஂ ப்ரவர்ததே.’ (கீதா 10.8)’மயி ஸர்வமிதஂ ப்ரோதம்.’ (கீதா 7.7)’போக்தாரஂ யஜ்ஞ தபஸாஂ ৷৷. ஜ்ஞாத்வா மாஂ ஷாந்திமரிச்சதி৷৷’ (கீதா 5.29)’மத்தஃ பரதரஂ நாந்யத்கிஞ்சிதஸ்தி தநஞ்ஜய.’ (கீதா 7.7)’யதஃ ப்ரவரித்திர்பூதாநாஂ யேந ஸர்வமிதஂ ததம். ஸ்வகர்மணா தமப்யர்ச்ய ஸித்திஂ விந்ததி மாநவஃ৷৷’ (கீதா 18.46)’யோ மாமஜமநாதிஂ ச வேத்தி லோகமஹேஷ்வரம்.’ (கீதா 10.3) இதி ஹ்யுச்யதே.தத் ஏதத் ப்ராஹ்மணஸ்ய ஸ்வபாவஜஂ கர்ம.

৷৷18.42৷৷’ஷமோ தமஃ’ இத்யாதௌ பூர்வஂ வ்யாக்யாதநாமபி குணாநாஂ புநர்வ்யாக்யாநஂ வர்ணாநுபந்தேந விதாநேவாந்தரவிஷேஷஷங்காபாகரணார்தஂ’ப்ராஹ்மஂ கர்ம’ இத்யுக்தகர்மத்வஸித்தயே? நியதநாதிரூபேண புருஷவ்யாபாரஸாத்யத்வஜ்ஞாபநார்தஂ ச. அதஃ ஷௌசாவபி ததாபாதநஂ க்ராஹ்யம். அஸ்தி மதிரஸ்யேத்யாஸ்திகஃ; தத்பாவ ஆஸ்திக்யஂ; தச்சாப்ராமாணிகேஷு பவத்தோஷாய; ப்ரத்யக்ஷாதிஸித்தே து நாஸாவதிஷயஃ; ஷாஸ்த்ரீயேஷ்வபி க்வாசித்கஸஂஷயாதௌ குதரிஷ்டித்வப்ரஸங்கஃ; அதோ’வைதிகார்தஸ்ய கரித்ஸ்நஸ்யேத்யுக்தம்’. ஸஹபடிதவிஜ்ஞாநாதேர்பேதஜ்ஞாபநாய ஸத்யதாநிஷ்சயஸ்ய ப்ரகரிஷ்டத்வோக்திஃ. தத்விவரிணோதி — ‘கேநாபீதி’.வைதிகஸ்ய கரித்ஸ்நஸ்யேத்யுக்தஂ குதரிஷ்ட்யாத்யநமதவைதிகார்தஸங்க்ரஹவ்யுதாஸாய ப்ராதாந்யேந ஸங்கலய்ய வ்யநக்தி — ‘பகவாநித்யாதிநா’. அத்ர விஷேஷணாநாஂ ப்ராகேவ வ்யாக்யாதத்வாதேஹ ஸர்வவேதஸாரதயோத்தரிதஸ்யார்தஸ்ய ததுபபரிஂஹணேஸ்மிஂஞ்சாஸ்த்ரே ததாத்வேநைவ ப்ரஸ்பஷ்டதாமாஹ — ‘வேதைஷ்சேதி’. நிகிலவேதவேதாந்தவேத்ய இத்யுக்தார்தக்ரமாநுஸாரேண விப்ரகீர்ணவாக்யோத்தாரக்ரமஃ. ஷ்லோகார்தஂ நிகமயதி — ‘ததேததிதி’. ப்ரஹ்மணஃ கர்ம ப்ராஹ்மம்; ப்ரஹ்மஷப்தோத்ர ப்ராஹ்மணஜாதிபர இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ப்ராஹ்மணஸ்யேதி’.

—————————

43. ஸௌர்யம் தேஜோ த்ருதிர்தாக்ஷ்யம் யுத்தே சாப்யபலாயநம்
தாநமீஸ்வரபாவஸ்ச க்ஷõத்ரம் கர்ம ஸ்வபாவஜம்

ஸௌர்யம்-சூரத் தன்மை,
தேஜ:-ஒளி,
த்ருதி:-உறுதி,
தாக்ஷ்யம் ச-திறமை,
யுத்தே அபி அபலாயநம்-போரில் புறங்காட்டாமை,
தாநம் ஈஸ்வரபாவ: ச-ஈகை, இறைமை (ஆளும் தன்மை),
ஸ்வபாவஜம் க்ஷத்ரம் கர்ம-இயற்கையிலே தோன்றும் க்ஷத்திரிய கர்மங்களாகும்.

சூரத் தன்மை, ஒளி, உறுதி, திறமை, போரில் புறங்காட்டாமை, ஈகை, இறைமை – இவை
இயற்கையிலே தோன்றும் க்ஷத்திரிய கர்மங்களாகும்.

அறம் அல்லது தர்மமே வடிவெடுத்திருப்பவன் க்ஷத்திரியன் ஆகிறான். சமூகத்தினுடைய இகலோக வாழ்க்கையை
ஒழுங்குபடுத்துதல் அவனது வாழ்க்கைக் கடமையாகும். க்ஷத்திரியன் என்பதன் பொருள் உடலில் காயம் பட்டவன் என்பதாகிறது.
நலத்தை நிலைநாட்டுதற்காக உடல் வாழ்க்கையை அவன் ஒப்படைத்திருக்கிறான்.
அப்பெரு முயற்சியின் விளைவாக உடல் அடிக்கடி புண்பட்டாலும் அல்லது சிதைக்கப்பட்டாலும் அதை அவன் பொருள்படுத்தான்.
பீஷ்மர் வதைக்கப்பட்டது போன்று க்ஷத்திரியன் ஒருவனுடைய தேகம் வதைக்கப்படுமானால்,
அதற்கிடையில் அவர் படைத்திருந்த உயர்ந்த மனப்பான்மையை அவன் கொண்டிருப்பானானால் அவ்வரசன் நன்கு வாழ்ந்தவன் ஆவான்.
இனி, எல்லாரும் அரசன் ஆகமுடியுமா என்ற கேள்வி எழலாம். நாடு ஆளும் முறையில் எல்லாரும் அரசர் ஆகவேண்டியதில்லை.
சமூகத்தில் மேலாம் பொறுப்பை நிறைவேற்றும் பாங்கில் பலபேர் அரசர் ஆகலாம்.

கேடும், கேடுடைய மனிதனும் ஒன்றே. நல்லான் ஒருவன் கேடுடைய மனிதனை யாண்டும் எதிர்க்கக் கடமைப் பட்டிருக்கிறான்.
பயிர்களுக்கிடையில் உள்ள களைகளைக் களையக் கிருஷிகன் கடமைப்பட்டிருப்பது போன்று சமூகத்தில்
அறம் பிறழ்பவர்களை அடக்கவும், ஒடுக்கவும், வெல்லவும், ஒழிக்கவும் அறவாளன் கடமைப்பட்டிருக்கிறான்.

எதிரிக்கு அஞ்சாது வீரத்தோடு பாய்ந்து தாக்கவல்லவன் சூரத்தன்மை யுடையவனாகிறான்.
அச்சத்தை அறியாத மனநிலை தேஜஸ் அல்லது துணிவெனப்படுகிறது. எவ்வளவு ஏராளமாக உழைத்தாலும் களைப்பை
அறியாத மனநிலை திருதி அல்லது உறுதி எனப்படுகிறது. காலதேச வர்த்தமானம் அறிந்து எதிரியை வல்லமையோடு
தாக்கக் கூடிய நிலைக்குச் சாதுரியம் என்று பெயர். திடீரென்று எதிரி வந்து தாக்குவானாகிலும்
மனம் தளராது நொடிப் பொழுதில் தூக்கி வினைசெய்வது சாதுரியமாகிறது.
சில வேளைகளில் பின்னோக்கிச் சென்று எதிரியைப் பின்பு வளைத்து அடிப்பதும் சாதுரியமாம்.
ஆனால் பகைவனுக்குப் பயந்து போர்க்களத்தினின்று புறங்காட்டி யோடிப் பிழைக்க நினைப்பவன் க்ஷத்திரியனாகான்.
பகைவனுக்கு அடிமைப்படுவதைவிட வீரத்துடன் எதிர்த்து நின்று அடிபட்டுச் சாவது மேல்.
குடிகளை முறையாக ஓம்புதலே தானமென்று சொல்லப்படுகிறது. வள்ளலாக இருந்து அவர்களுக்கு அரசன்
யாண்டும் பொருளை வழங்கவேண்டும். மக்கள் நேர் கோடாவண்ணம் அவர்களை ஆளுதல் இறைமையாகிறது.
இதற்கு ஈச்வர பாவம் என்பது மூலம். தலைவனாயிருத்தல் என்றும் இச்சொல் பொருள்படும்.
இரண்டு அல்லது மூன்று பேர்களுடன் சேர்ந்து வாழும் பொழுதும் ஒன்றும் தலைவனாகத் திகழலாம்.
எப்பொழுதும் தலைவன் ஆவது தகைமையினாலேயாம். சுயநலம் கருதாது காரியத்தை நிர்வகிப்பவனும்
அதை வெற்றிகரமாகக்கொண்டு சாதிப்பவனும் தலைவன் ஆகிறான். தாய் ஒருத்தி வீட்டுக்குத் தலைவியாகிறாள்.
ஏனென்றால் அன்புடன் பணிவிடை செய்யும் திறமையும், காரியங்களை நன்கு நிர்வகிக்கும் திறமையும் அவளிடத்து உண்டு.
இறைமை வாய்க்கப்பெற்ற மக்கள் மேன்மக்கள் ஆகின்றனர். பகைவரிடத்து நடந்துகொள்ளுகிற முறையும் நாட்டு மக்களிடத்து
நடந்துகொள்ளுகிற முறையும் சேர்ந்து ஈண்டு விளக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தணனுடைய அருளையும் வைசியனுடைய
பொருளையும் அரசன் இனிய முறையில் சேகரிக்கிறான். அவைகளுடன் தனது ஆண்மையை அவன் உவந்து கலக்கிறான்.
பின்பு, இவையாவும் அவன் உலக நன்மைக்கு எடுத்து வழங்குகிறான்.
பாரமார்த்திகத் துறையிலே விவேகானந்த சுவாமிகள் இச்செயலைச் செய்திருக்கிறார்; அவர் ஒரு ராஜரிஷி.

৷৷18.43৷৷ஷௌர்யஂ யுத்தே நிர்பயப்ரவேஷஸாமர்த்யம். தேஜஃ பரைஃ அநபிபவநீயதா. தரிதிஃ ஆரப்தே கர்மணி விக்நோபநிபாதே அபி தத்ஸமாபநஸாமர்த்யம். தாக்ஷ்யஂ ஸர்வக்ரியாநிவரித்திஸாமர்த்யம். யுத்தே ச அபி அபலாயநஂ யுத்தே ச ஆத்மமரணநிஷ்சயே அபி அநிவர்தநம் தாநம் ஆத்மீயஸ்ய த்ரவ்யஸ்ய பரஸ்வத்வாபாதாநபர்யந்தஃ த்யாகஃ? ஈஷ்வரபாவஃ ஸ்வவ்யதிரிக்தஸகலஜநநியமநஸாமர்த்யம்? ஏதத் க்ஷத்ரியஸ்ய ஸ்வபாவஜஂ கர்ம.

৷৷18.43৷৷’ஷூரஂ பீருஂ கவிஂ ஜடம்’ இதி பீருப்ரதியோகிநி ஷூரஷப்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘நிர்பயப்ரவேஷஸாமர்த்யமிதி’. மாநஸஷாரீரஸஂவலநமிதம். ப்ரவிஷ்டஸ்ய பரைஃ பரிபவே ப்ரவேஷோபி தோஷஃ ஸ்யாத்? அதஸ்தத்பரிஹாராய தேஜ இஹோக்தமித்யாஹ’பரைரநபிபவநீயதேதி’. தாக்ஷ்யாத்தரிதேர்விஷேஷோ’விக்நோபநிபாதேபீதி’ தர்ஷிதஃ. ப்ரவரித்திஸாமர்த்யாத்ப்ரவரித்தாபரித்யாகோ ஹ்யந்ய ஏவ.’யுத்தே சாபி’ இத்யத்ராபிஷப்தத்யோதிதஂ தீவ்ரஂ பலாயநநிமித்தமாஹ’ஆத்மமரணநிஷ்சயேபீதி’. அத்ரேஷ்வரபாவஷப்தேந துஷ்டநிக்ரஹஷிஷ்டாநுக்ரஹஷக்திர்விவக்ஷிதேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸ்வவ்யதிரிக்தேதி’.’ஸகலஜநேதி’ ஸ்வராஷ்ட்ராத்யவச்சிந்நவிஷயம்.

—————

44. க்ருஷிகௌரக்ஷ்யவாணிஜ்யம் வைஸ்யகர்ம ஸ்வபாவஜம்
பரிசர்யாத்மகம் கர்ம ஸூத்ரஸ்யாபி ஸ்வபாவஜம்

க்ருஷி கௌரக்ஷ்ய வாணிஜ்யம்-உழவு, பசுக்காத்தல், வணிகம்,
வைஸ்யகர்ம ஸ்வபாவஜம் – இவை இயற்கையிலே பிறக்கும் வைசியக் கர்மங்களாம்,
பரிசர்யாத்மகம் கர்ம-மக்கள் அனைவருக்கும் தொண்டு புரிதல்,
ஸூத்ரஸ்ய அபி-சூத்திரனுக்கு, ஸ்வபாவஜம்-அவனியற்கையாய் ஏற்பட்ட தொழில்.

உழவு, பசுக்காத்தல், வணிகம் இவை இயற்கையிலே பிறக்கும் வைசியக் கர்மங்களாம்.
தொண்டு புரிதல் சூத்திரனுக்கு அவனியற்கையாய் ஏற்பட்ட தொழில்.

பயிர்த்தொழில் புரிவது, ஆடுமாடுகளை வளர்த்தல், வியாபாரம் பண்ணுதல், தொழிற்சாலைகளை நிறுவுதல்
ஆகிய இவையாவும் செல்வத்தை உண்டுபண்ணும் தொழில்களாம். சுதந்திர வாழ்க்கை வாழ்ந்து பணத்தைப்
பெருக்குபவர்களெல்லாம் வைசியர்கள்.
இக்காலத்தில் புதியதாகத் தோன்றியுள்ள வக்கீல்களும் டாக்டர்களும் இடை அல்லது கடைத்தரமான வைசியர்கள்.
இவர்கள் சமூகத்துக்குச் செல்வத்தை உண்டுபண்ணுபவர்களல்லர்; செல்வத்தை ஏற்பவர்களாம்.
இகலோக வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத தன தானியங்களை விருத்தி பண்ணுவதும், மூலப்பொருள்களைச் சேகரிப்பதும்,
அவைகளைப் பண்படுத்திப் பயன்படும் பொருள்களாக மாற்றியமைப்பதும், வாணிகத்தின் மூலம்
பொருள்களை நாலா பக்கங்களிலும் பங்கிட்டுக் கொடுத்தலும் வைசிய தர்மமாகும்.
கஞ்சா, அபினி, மதுபானம் போன்றவை மக்களுடைய நல்வாழ்வைக் கெடுக்கின்றன.
அத்தகைய பொருள்களை உண்டு பண்ணுவதும், அவைகளில் வர்த்தகம் பண்ணுவதும் வைசிய தர்மமாகாது.

பிறரிடத்து வேலைக்காரனாயிருந்து இட்டவேலையைச் செய்து சம்பளம் ஏற்று ஜீவிப்பவன் சூத்திரனாகிறான்.
இக்காலத்துக் குமாஸ்தாக்களெல்லாரும் சூத்திரர்களாம். நல்ல மனப்பான்மையுடன் ஆசிரிய வேலை செய்கிறவர்கள்
பிராம்மண கர்மம் செய்கிறார்கள். அரசாங்கத்தில் முறையாக ஆட்சி முறையைச் செலுத்துபவர்கள் க்ஷத்திரிய கர்மம் இயற்றுகிறார்கள்.
அவர்கள் சம்பளம் ஏற்பதில் குறையில்லை. ஆனால் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காகவென்று அத் தொழில்களை
நாடுவார்களானால் அவர்கள் சூத்திரர்களாகிறார்கள். கைக்கூலி அல்லது லஞ்சமேற்கிற எல்லாரும் சூத்திர்களேயாம்.
உடல் வாழ்க்கை ஒன்றில் மட்டும் கருத்து வைத்திருப்பவன் சூத்திரன். அதற்கு மேல் மேலான சிந்தையும் செயலும்
உடையவன் செய் தொழிலுக்கு ஏற்ப வைசியன், க்ஷத்திரியன் அல்லது பிராம்மணன் ஆகிறான்.

இந்த நான்கு வர்ணங்களும் மனபரிபாகத்தைப் பொறுத்தவைகள். உலகெங்கும் உள்ள ஜன சமூகங்களில் இவைகள்
இயல்பாய் அமைந்திருப்பதைக் காணலாம். ஒரே குடும்பத்தில் பிறந்துள்ள நான்கு சகோதரர்க்கிடையில்
ஒவ்வொருவனும் ஒவ்வொரு வர்ணத்தைச் சேர்ந்தவனாயிருக்கலாம். ஒரு சமுதாயத்தில் உள்ள மக்களுள்
பெரும் பான்மையோர் ஏதேனும் ஒரு வர்ணத்தின் சுபாவத்தை உடைத்திருக்கலாம்.
பள்ளிக்கூடம் ஒன்றில் கீழ் வகுப்பும் மேல் வகுப்பும் இருப்பதுபோன்று சமுதாயத்தில் நான்கு வர்ணத்தாரும் இருக்கிறார்கள்.
மேல் வகுப்பில் இருப்பவனுக்குக் கீழ் வகுப்பின் படாமும் தெரியும். அங்ஙனம் நான்கு வர்ணங்களின் கர்மங்களையும்
நன்கு செய்யத் தெரிந்தவன் அந்தணன். மூன்று வர்ணங்களின் கர்மங்களை நன்கு செய்யத் தெரிந்தவன் க்ஷத்திரியன்.
இங்ஙனம் வினையாற்றும் திறமை கீழே இறங்கி வருகிறது.

கர்மயோகத்துக்கு ஒப்பானது சூத்திரனுடைய தர்மம். ராஜயோகத்துக்கு ஒப்பாகிறது வைசியனுடைய தர்மம்.
ராஜயோகி தன் சொரூபத்தில் உள்ள சக்தியைச் சேகரிக்கிறான். வைசியன் புறவுலகில்
சக்திக்குச் சின்னமாயிருக்கும் பொருளைச் சேகரிக்கிறான். பக்தியோகத்தின் வடிவினன் ஆகிறான் க்ஷத்திரியன்.
சமூகத்தினிடத்து அன்பு கொண்டிருந்தால்தான் அதனிடத்து நல் வாழ்க்கையை அவன் வழங்க முடியும்.
சமூகத்துக்குப் பெருங்கேடு செய்பவன் கொடுங்கோல் வேந்தன். ஞானயோகத்துக்கு எடுத்துக்காட்டாவான் பிராம்மணன்.
சிருஷ்டி முழுதையும் பிரம்ம சொரூபமாக அவன் காண்கிறான். நான்கு யோகமும் ஒரு மனிதனிடத்து ஒழுங்காக அமைந்திருந்தால்
அவன் நிறைமனிதன் ஆகிறான். பின்பு நான்கு வர்ண தர்மங்களையும் ஒருங்கே ஆற்ற வல்லவனே நிறைமனிதன் ஆகிறான்.
நான்கு வர்ணங்களும் ஒரு சமூகத்தில் நன்கு அமைந்திருந்தால் அது தலை சிறந்த சமூகமாகும்.

நல்ல சமூகம் ஒன்றில் உள்ள பாடசாலைகளில் படிப்பைக் கட்டாயப்படுத்தி எல்லாச் சிறுவர்கள் சிறுமிகளுக்கும்
நான்கு வர்ணங்களுக்குரிய பயிற்சிகளைக் கொடுத்து அவரவர் பாங்குக்கு ஏற்ப மேலே வரத் தூண்டுதல் செய்தால்
இரண்டு மூன்று தலை முறைகளுக்குள் அந்தச் சமுதாயத்தைத் தலையாயதாக்கலாம்.

৷৷18.44৷৷கரிஷிஃ ஸஸ்யோத்பாதநகர்ஷணம். கோரக்ஷ்யஂ பஷுபாலநம் இத்யர்தஃ. வாணிஜ்யஂ தநஸஂசயஹேதுபூதஂ க்ரயவிக்ரயாத்மகஂ கர்ம. ஏதத் வைஷ்யஸ்ய ஸ்வபாவஜஂ கர்ம. பூர்வவர்ணத்ரயபரிசர்யாரூபஂ ஷூத்ரஸ்ய ஸ்வபாவஜஂ கர்ம.தத் ஏதத் சதுர்ணாஂ வர்ணாநாஂ வரித்திபிஃ ஸஹ கர்தவ்யாநாஂ ஷாஸ்த்ரவிஹிதாநாஂ யஜ்ஞாதிகர்மணாஂ ப்ரதர்ஷநார்தம் உக்தம். யஜ்ஞாதயோ ஹி த்ரயாணாஂ வர்ணாநாஂ ஸாதாரணாஃ? ஷமதமாதயஃ அபி த்ரயாணாஂ வர்ணாநாஂ முமுக்ஷூணாஂ ஸாதாரணாஃ. ப்ராஹ்மணஸ்ய து ஸத்த்வோத்ரேகஸ்ய ஸ்வாபாவிகத்வேந ஷமதமாதயஃ ஸுகோபாதாநாஃ இதி கரித்வா தஸ்ய ஷமதமாதயஃ ஸ்வபாவஜஂ கர்ம இதி உக்தம். க்ஷத்ரியவைஷ்யயோஃ து ஸ்வதோ ரஜஸ்தமஃப்ரதாநத்வேந ஷமதமாதயோ துஃகோபாதாநாஃ இதி கரித்வா ந தத்கர்ம இதி உக்தம். ப்ராஹ்மணஸ்ய து வரித்திஃ யாஜநாத்யாபநப்ரதிக்ரஹாஃ. க்ஷத்ரியஸ்ய ஜநபதபரிபாலநம். வைஷ்யஸ்ய கரிஷ்யாதயோ யதோக்தாஃ. ஷூத்ரஸ்ய து கர்தவ்யஂ வரித்திஃ ச பூர்வவர்ணத்ரயபரிசர்யா ஏவ.

৷৷18.44৷৷ரூடிஂ வ்யுத்பத்திஂ சாநுஸரித்ய பலதஃ ஸ்வரூபதஷ்ச கரிஷிஂ தர்ஷயதி — ‘ஸஸ்யோத்பாதநஂ கர்ஷணமிதி’. ஏவஂ வாணிஜ்யவ்யாக்யாநேபி க்ராஹ்யம். கௌஃ ரக்ஷ்யா யத்ர? தத்கர்ம கோரக்ஷ்யமித்யபிப்ராயேணாஹ’பஷுபாலநமிதி’. ரக்ஷ்யமிதி பாவார்தஂ வா? ரக்ஷணமித்யர்தஃ. கௌரக்ஷ்யமிதி வா பாடஃ. கா ரக்ஷதீதி கோரக்ஷஃ? தஸ்ய கர்ம கௌரக்ஷ்யஂ பஷுபாலநஂ; வணிஜஃ கர்ம வாணிஜ்யமிதிவத். ஏவஂ விஷஃ கர்ம வைஷ்யஂ;’குணவசநப்ராஹ்மணாதிப்யஃ கர்மணி ச’ [அஷ்டா.5.1.124] இதி ஷ்யஞ்ப்ரத்யயஃ.

ஷாஸ்த்ராந்தராநுஸாரேண பரிசர்யாயாஃ ப்ரகரிதத்ரிதயாநுபந்தித்வமாஹ — ‘பூர்வவர்ணத்ரயேதி’. நநு ஷட்கர்மா ப்ராஹ்மணஃ? த்ரிகர்மாணௌ க்ஷத்ித்ரயவைஷ்யௌ? ஷூத்ரஸ்யாபி’பார்யாரதிஃ ஷுசிர்பரித்யபர்தா ஷ்ராத்தக்ரியாந்விதஃ (க்ரியாரதஃ — க்ரியாபரஃ). நமஸ்காரேண மந்த்ரேண பஞ்சயஜ்ஞாந்ந ஹாபயேத்’ [யா.ஸ்மரி.1.5.121] இத்யாதயோ தர்மா விதீயந்தே; தத்கதமிஹ தத்கர்மணாமியத்தாநிர்தேஷஃ இத்யத்ராஹ — ‘ததேததிதி’. ப்ரதர்ஷநீயாநுதாஹரதி’யஜ்ஞாதயோ ஹீதி’. ப்ரதர்ஷநார்தத்வே ஹேத்வந்தரமாஹ ‘ஷமதமாதயோபீதி’. ஷமாதீநாஂ மோக்ஷார்திவர்ணத்ரயஸாதாரண்யேந கதஂ ப்ராஹ்மணஸ்யைவ ததுக்தமித்யத்ராஹ’ப்ராஹ்மணஸ்ய த்விதி’.’ஸ்வபாவப்ரபவைஃ’ [18.41 இதி பூர்வோக்தாநுவிதாநாத்ஸஹஜத்வவிவக்ஷயாத்ர ஸ்வபாவஜஷப்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸத்த்வோத்ரேகஸ்ய ஸ்வாபாவிகத்வேந ஷமதமாதயஃ ஸுகோபாதாநா’ இதி. வர்ணாந்தரகுணஸம்பேதஂ நிர்வஹதி — ‘க்ஷத்ித்ரயவைஷ்யயோரிதி’. ந தத்கர்மேத்யுக்தமிதி’ தத்கர்மேதி நோக்தமித்யந்வயஃ. உக்தாநாஂ வரித்தீநாஂ ப்ரதர்ஷநார்தத்வாய சதுர்ணாஂ வரித்த்யஂஷஂ விவிச்ய விவிநக்தி’ப்ராஹ்மணஸ்ய து வரித்திரித்யாதிநா’. ஷூத்ரதர்மோ வரித்திஷ்ச யாஜ்ஞவல்க்யேந ஸ்மர்யதே — ‘ஷூத்ரஸ்ய த்விஜஷுஷ்ரூஷா தயாஜீவந்வணிக்பவேத். ஷில்பைர்வா விவிதைர்ஜீவேத்த்விஜாதிஹிதமாசரந்’ [1.5.120] இதி; மநுஸ்தத்ர விஷேஷமாஹ — ‘விப்ரஸேவைவ ஷூத்ரஸ்ய விஷிஷ்டஂ கர்ம கீர்த்யதே’ [10.123] இதி; ததிதமபிப்ரேத்யாஹ — ‘ஷூத்ரஸ்ய து கர்தவ்யஂ வரித்திஷ்ச பூர்வவர்ணஂத்ரயபரிசர்யைவேதி’.

நந்விதமயுக்தஂ’பார்யாரதிஃ’ இத்யாதேருக்தத்வாத்;’மாஂ ஹி பார்த! வ்யபாஷ்ரித்ய’ இத்யாரப்ய’ஸ்த்ரியோ வைஷ்யாஸ்ததா ஷூத்ராஸ்தேபி யாந்தி பராஂ கதிம்’ [9.32] இதி ச ஸ்வயமேவாஹ;’வஸந்தே தீக்ஷயேத்விப்ரம்’ இத்யாரப்ய’ஹேமந்தே ஷூத்ரமேவ ச. ஸ்த்ரியஂ ச வர்ஷாகாலே து பஞ்சராத்ரவிதாநதஃ’ இதி பகவத்ஸமாராதநார்தஂ தீக்ஷா ச விஹிதா; ததா’ப்ராஹ்மணைஃ க்ஷத்ித்ரயைர்வைஷ்யைஃ ஷூத்ரைஷ்ச கரிதலக்ஷணைஃ. அர்சநீயஷ்ச ஸேவ்யஷ்ச நித்யயுக்தைஃ ஸ்வகர்மஸு৷৷ஸாத்த்வதஂ விதிமாஸ்தாய கீதஃ ஸங்கர்ஷணேந யஃ’ [ம.பா.66.39;40] இதி தீக்ஷிதஷூத்ராதேர்பகவதர்சநாதிகஂ ஸ்பஷ்டமுக்தம். ததா யுகதர்மாந் ப்ரக்ரம்யோச்யதே — ‘கரிதஂ நாம யுகஂ பூர்வஂ யத்ர தர்மஃ ஸநாதநஃ. கரிதமேவ ந கர்தவ்யஂ யஸ்மிந் காலே நரோத்தம!. ப்ராஹ்மணாஃ க்ஷத்ித்ரயா வைஷ்யாஃ ஷூத்ராஷ்ச கரிதலக்ஷணாஃ. கரிதே யுகே ஸமபவந் ஸ்வகர்மநிரதாஃ ஸதா৷৷ஏகவேதஸமாயுக்தா ஏகமந்த்ரவிதிக்ரியாஃ. பரிதக்தர்மாஸ்த்வேகவேத்யா தர்மமேகமநுவ்ரதாஃ৷৷சாதுராஷ்ரம்யயுக்தேந கர்மணா காலயோகிநா. அகாமபலஸஂயோகாத் ப்ராப்நுவந்தி பராஂ கதிம்’৷৷[வி.த.108.19] இதி.

ஷ்ரீஸாத்த்வதே ச — ‘அஷ்டாங்கயோகயுக்தாநாஂ ஹரித்யாகநிரதாத்மநாம். யோகிநாமதிகாரஃ ஸ்யாதேகஸ்மிந் ஹரிதயேஷயே৷৷வ்யாமிஷ்ரயாகயுக்தாநாஂ விப்ராணாஂ வேதவாதிநாம். ஸமந்த்ரே து சதுர்வ்யூஹே ஹ்யதிகாரோ ந சாந்யதா৷৷த்ரயாணாஂ க்ஷத்ித்ரயாதீநாஂ ப்ரபந்நாநாஂ ச தத்த்வதஃ. அமந்த்ரமதிகாரஸ்து சதுர்வ்யூஹக்ரியாக்ரமே৷৷ஸக்ரியே மந்த்ரசக்ரே து வைபவீயே விவேகிநாம். மமதாஸந்நிரஸ்தாநாஂ ஸ்வகர்மநிரதாத்மநாம்৷৷கர்மவாங்மநஸைஃ ஸம்யக்பக்தாநாஂ பரமேஷ்வரே. சதுர்ணாமதிகாரோ வை வரித்தே தீக்ஷாக்ரமே ஸதி’ [7.8.9.10.11] இத்யதிகாரவிஷேஷநியமஃ கரிதஃ. ஸப்தமே ச வ்ரதவிதாநபரிச்சேதே’தாநார்சநே து ஷூத்ராணாஂ வ்ரதகர்மணி ஸர்வதா. அஸித்தாந்நஂ து விஹிதஂ ஸித்தஂ வா ப்ராஹ்மணேச்சயா৷৷ஸ்வகர்மணா யதோத்கர்ஷமப்யேதி ச ததார்சநாத். தஸ்மாத்ஸ்வேநாதிகாரேண குர்யாதாராதநஂ ஸதா৷৷ஸர்வத்ராதிகரிதோ விப்ரோ வாஸுதேவாதிபூஜநே. யதா ததா ந க்ஷத்த்ராத்யாஸ்தஸ்மாச்சாஸ்த்ரார்தமாசரேத்৷৷நயேந்நக்தாஷநைர்பக்த்யா திநாந்யேதாநி மௌத்கல!. வ்ரதாத்யந்தே து விஹிதஂ பரிபீடஂ ஹி தஸ்ய வா’৷৷[7.53.54.55.56] இதி வ்ரதவிஷேஷக்ரமோ தர்ஷிதஃ. மௌத்கலேதி பகவச்சாஸ்த்ரே ஷூத்ரநாம. பரிபீடமுபவாஸஃ. ததா மந்த்ரேஷு சைவஂ நியமோந்யத்ர கரிதஃ.’வௌஷட்ஸ்வாஹாவஷட்காரநிஷ்டாநாஂ து ப்ரதிக்ரியா. நமஸ்காரேண விஹிதா’ இதி. ததா நாரதீயே ஷ்ரீமதஷ்டாக்ஷரகல்பே — ‘ந ஸ்வரஃ ப்ரணவோங்காநி நாப்யந்யவிதயஸ்ததா. ஸ்த்ரீணாஂ து ஷூத்ரஜாதீநாஂ மந்த்ரமாத்ரோக்திரிஷ்யதே’ [நா.அ.க.1.120] இதி.

ஏவமேகாதஷீவ்ரதாதயோபி ஸர்வஸாதாரணாஃ புராணாதிஷு பட்யந்தே. ததாந்யேபி வர்ஜ்யாவர்ஜ்யநியமாஃ கதிகதி தர்மஷாஸ்த்ராதிஷு கத்யந்தே. யதா — ‘கபிலாக்ஷீரபாநேந ப்ராஹ்மணீகமநேந ச. ஷூத்ரே வேதாக்ஷரேணைவ நிஷ்கரிதிர்ந விதீயதே (வேதாக்ஷரவிசாரேண ஷூத்ரஸ்ய நரகஂ த்ருவம்)’৷৷[பா.ஸ்மரி.1.74]’ஹரித்கண்டதாலுகாபிஸ்து யதாஸங்க்யஂ த்விஜாதயஃ. ஷுத்யேரந் ஸ்த்ரீ ச ஷூத்ரஷ்ச ஸகரித்ஸ்பரிஷ்டாபிரந்ததஃ”தேஷாஂ ஸ ஏவாசமநகல்ப அதிக அஹரஹஃ(). கேஷஷ்மஷ்ருலோமநகவாபநம்’ இத்யாதி. தஸ்மாத்’ஜபஸ்தபஸ்தீர்தயாத்ரா ப்ரவ்ரஜ்யா மந்த்ரஸாதநம். தேவதாராதநஂ சைவ ஸ்த்ரீஷூத்ரபதநாநி ஷட்’ இத்யாதிகஂ விஹிதவ்யதிரிக்தவர்ணத்ரயஷுஷ்ரூஷாவிருத்தவிஷயமிதி யோஜ்யம். அபி ச — ‘ந ஷூத்ரா பகவத்பக்தா விப்ரா பாகவதாஃ ஸ்மரிதாஃ’ [வி.ஸஂ.24.10] இத்யாதிவசநாஜ்ஜயாக்யஸஂஹிதாதிஷு பாகவதாநாஂ சதுர்ணாஂ ஸமத்வவசநாச்ச பகவத்பரிசர்யாவஷாத்வர்ணத்ரயபரிசர்யாநிவரித்திரபி ஸம்பவேத். அதஃ கதஂ’ஷூத்ரஸ்ய து கர்தவ்யஂ வரித்திஷ்ச பூர்வவர்ணத்ரயபரிசர்யைவ’ இதி பாஷிதம். அத்ர ப்ரூமஃ — யத்யபி விஹிதவ்யதிரிக்தவிஷயாஃ ஸர்வநிஷேதாஃ விஷிஷ்டஸஂஸ்காரகுணவிஷேஷாதிமதாஂ ச ஷூத்ராணாமபி தர்மவிஷேஷா விஹிதாஃ? ததாபி தே ஸர்வே வர்ணத்ரயபரிசர்யாக்யப்ரதாநதர்மாவிரோதேந தந்நியுக்தைஃ ஷூத்ரைஃ தத்பரிசர்யாபாவநயைவாநுஷ்டேயாஃ. அத ஏவ ஹ்யத்ரோச்யதே,’பரிசர்யாத்மகஂ கர்ம’ இதி. அந்யதா பரிசர்யேத்யேவ வக்தவ்யம்; நச நிஷ்ப்ரயோஜநாதிகக்ரஹணஂ யுக்தம்.

ஆமநந்தி ச’ரஹஸ்யாம்நாயவிதஃ’ — ‘ஜ்ஞாநஜ்ஞாபநஸம்ப்ரேஷணகர்மா ப்ராஹ்மணஃ? ஜ்ஞாநபரித்ராணகர்மா க்ஷத்ித்ரயஃ? ஜ்ஞாநபீஜவர்தநகர்மா வைஷ்யஃ? ஜ்ஞாநபர்யுத்தாநகர்மா ஷூத்ரஃ? கரிதயுகஸ்யாந்தே த்ரேதாயுகஸ்யாதௌ ப்ராஹ்மணக்ஷத்ித்ரயவைஷ்யஷூத்ரா பித்யந்தே? தேஷாஂ பிந்நாநாஂ தரிஷ்டிஃ ந ததா பவதி? பத்யா ரஸநா ந ததா பவந்தி; புஷ்பபலமோஷதிவநஸ்பதயோ ந ததா தததே; தாஂ தரிஷ்ட்வா ப்ராஹ்மணக்ஷத்ித்ரயவைஷ்யஷூத்ராணாமஸூயா ப்ராதுர்பபூவ — ஷூத்ரஃ ப்ரதமஜாதிர்ந வஃ பர்யுத்தாஸ்யாமீதி? வைஷ்யோ த்விதீயஜாதிர்ந வோ பீஜாநி வர்தயிஷ்யாமீதி? க்ஷத்ித்ரயஸ்தரிதீயஜாதிர்ந வஃ பரித்ராஸ்ய இதி. தாந் ப்ராஹ்மண இத்யாஹ. ஆஸ்திதா யூயஂ ந வோ வக்ஷ்யாமி’ இதி. அத்ர பர்யுத்தாநஂ பரிசர்யா. ஏவஂ ஷூத்ரஃ ஸாதுஃ இத்யாதிப்ரகரணாந்தராணி ச த்ரஷ்டவ்யாநி. ஏதேந’ந ஷூத்ரா பகவத்பக்தாஃ’ இத்யாதிஸ்துதிவாக்யேந வர்ணத்ரயபரிசர்யாதிநிவரித்திப்ரஸங்கோபி ப்ரத்யுக்தஃ? பகவதேகாந்தஷூத்ரஸ்யைவ பர்யுத்தாநவிதேஃ. பகவத்பக்திஸ்துதிபரத்வாதேவ ஹி’ஸர்வவர்ணேஷு தே ஷூத்ரா யே ஹ்யபக்தா ஜநார்தநே’ [வி.ஸஂ.24.10] இதி வ்யதிரேகநிந்தா. கிஂ தர்ஹ்யத்ர ஸ்துதிநிந்தாலம்பநம் ஆந்தரஃ ஸத்த்வாதிகுணோந்மேஷஃ. யதபேக்ஷயா ப்ராஹ்மணாதேரேவ ப்ரஹ்மண்யாதிகஂ ஷ்ருத்யாதிஷு கீர்த்யதே — “மௌநஂ சாமௌநஂ ச நிர்வித்யாத ப்ராஹ்மணஃ” [பரி.உ.3.5.1] இதி.’விஷ்ணுஂ க்ராந்தஂ (விஷ்ணுக்ராந்தஂ) வாஸுதேவஂ விஜாநந்விப்ரோ விப்ரத்வஂ கச்சதே தத்த்வதர்ஷீ’ [ஷா.உ.+4ம.பா.13.16.2]’சண்டாலமபி வரித்தஸ்தஂ தஂ தேவா ப்ராஹ்மணஂ விதுஃ’ இத்யாதி.

யத்து ஷாரீரஸத்த்வாதிகுணதாரதம்யநிபந்தநஂ ஜாதிரூபஂ ப்ராஹ்மண்யாதிகஂ? தஸ்யாந்தரஸத்த்வோந்மேஷாதாவப்யநுவரித்தேராஷரீரபாதஂ ஜாதிநியமஃ ஸ்தித ஏவ. ததநுபந்திநஷ்ச தர்மாஸ்தத ஏவாவதிஷ்டந்தே. அத ஏவ ஹி விதிதப்ரஹ்மவித்யோபி விதுரஃ ஸ்வஸ்ய தத்வசநேநதிகாரமாஹ — ‘ஷூத்ரயோநாவஹஂ ஜாதோ நாதோந்யத்வக்துமுத்ஸஹே’ [ம.பா.5.41.5] இதி. ஷமாதிகுணபௌஷ்கல்யயோகிநி து ஷூத்ராதௌ ஸ்த்ரீதர்மிண்யாஂ ஜநந்யாமிவாவஜ்ஞாநாதிநிவரித்திமாத்ரவிஷேஷாபேக்ஷயா ஜாதிஸாமாந்யவீக்ஷணப்ரதிஷேத இதி. யதா ஸ்மரந்தி — ‘ஏதைஃ ஸமேதஃ ஷூத்ரோபி வார்தகே மாநமர்ஹதி’ இதி. அத ஏவ’பக்திரஷ்டவிதா ஹ்யேஷா யஸ்மிந் ம்லேச்சேபி வர்ததே. தஸ்மை தேயஂ ததோ க்ராஹ்யஂ ஸ ச பூஜ்யோ யதா ஹ்யஹம்’ [கா.ரு.பூ.க.219.7.8] இத்யாதிகமநுபப்லவபர்யந்ததயாபி நிர்வ்யூடம். ஸாம்யோக்திரபி ஸர்வோத்கர்ஷபலாதிஸாம்யவிஷயா; அபஷூத்ரநயாத்யவிரோதஷ்ச. உக்தஂ சாசார்யைர்பாகவதத்வேந ஷூத்ரஸ்யோத்கர்ஷே ப்ராஹ்மணஸ்யாபி தேநைவோத்கர்ஷ இதி புநர்வைஷம்யமிதி ஸர்வஂ ஸமஞ்ஜஸம். அதஃ ஸுஷ்டூக்தஂ — ‘ஷூத்ரஸ்ய வரித்திகர்தவ்யயோரைக்யம்’ இதி. ,

———————

45. ஸ்வே ஸ்வே கர்மண்யபிரத: ஸம்ஸித்திம் லபதே நர:
ஸ்வகர்மநிரத: ஸித்திம் யதா விந்ததி தச்ச்ருணு

ஸ்வே ஸ்வே கர்மணி-தனக்குத் தானே உரிய கர்மத்தில்,
அபிரத: நர:-மகிழ்ச்சியுறும் மனிதன்,
ஸம்ஸித்திம் லபதே-ஈடேற்றம் பெறுகிறான்,
ஸ்வகர்மநிரத:-தனக்குரிய தொழிலில் இன்புறுவோன்,
யதா ஸித்திம் விந்ததி-எங்ஙனம் சித்தியடைகிறான் என்று,
தத் ஸ்ருணு-அதைக் கேள்.

தனக்குத் தானே உரிய கர்மத்தில் மகிழ்ச்சியுறும் மனிதன் ஈடேற்றம் பெறுகிறான். தனக்குரியதொழிலில்
இன்புறுவோன் எங்ஙனம் சித்தியடைகிறானென்பது சொல்லுகிறேன் கேள்.

பயிற்சியால் எந்தக் கர்மத்துக்குத் தகுதியுடையவனாக மனிதன் தன்னைச் செய்துகொள்கிறானோ அது
அவனுடைய ஸ்வகர்மமாகிறது. ஸ்வதர்மம் என்பதும் அதுவே.
ஸ்வகர்மத்தை மகிழ்வுடனும் ஊக்கத்துடனும் செய்பவன் நல்ல ஆத்ம சாதகன் ஆகிறான்.
அர்ஜுனனுக்குத் தன் ஸ்வதர்மத்தில் வெறுப்பு ஏற்பட்டது சீரிய மனப்பான்மையின் விளைவு அன்று.
தற்காலிகமாகத் தோன்றிய மனக் குழப்பமே அதற்குக் காரணமாயிற்று. பள்ளியில் படிக்கும் மாணாக்கன் ஒருவன்
தனது வகுப்பிலும் பாடத்திலும் மகிழ்வு கொள்ளுதல் வேண்டும். தன் கர்மத்தில் களிப்புறுபவனே முன்னேற்றமடைகிறான்.
படிப்புப் பூர்த்தி யாவதற்குப் பள்ளிப் பிள்ளை மேல் வகுப்புக்குப் போவது அவசியம். மற்று, ஆத்ம சாதகன் பரிபக்குவம்
அடைதற்கு ஸ்வகர்மத்தை மாற்றவேண்டிய அவசியமில்லை. தோட்டி வேலை செய்கிற ஒருவன் அவ்வேலையில் மகிழ்வுறுதல் வேண்டும்.
வேலையில் மேலானது என்பதும் கீழானது என்பதும் கிடையாது. மனத்தகத்து உள்ள மாசு ஆனது கர்மத்தில் மாசு படிந்திருப்பது
போன்று காட்சி கொடுக்கிறது. எத்தொழிலைச் செய்தாலும் நல்ல மன நிலையுடன் அதைச் செய்தால்
மனபரிபாகமடையலாம். அதன் விவரம் வருமாறு:

৷৷18.45৷৷ஸ்வே ஸ்வே யதோதிதே கர்மணி அபிரதோ நரஃ ஸஂஸித்திஂ பரமபதப்ராப்திஂ லபதே. ஸ்வகர்மநிரதோ யதா ஸித்திஂ விந்ததி பரமஂ பதஂ ப்ராப்நோதி ததா ஷ்ரரிணு.

৷৷18.45৷৷வர்ணதர்மவிபாகோ மோக்ஷஷாஸ்த்ரே கிமர்தஂ இத்யத்ராஹ — ‘ஸ்வே ஸ்வே கர்மணீதி’. ஸஂஸித்திஷப்தஸ்யாத்ர பரமபதப்ராப்திவிஷயத்வஂ ப்ரகரணாத்ஸித்தம்.’ஷாஷ்வதஂ பரமவ்யயம்’ [18.56] இதி ஹி வக்ஷ்யதி. யத்வா ஸித்திஷப்தஃ’நைஷ்கர்ம்யஸித்திம்’ [18.49] இதி வக்ஷ்யமாணவிஷயஃ. தத்பர்யவஸாநஜ்ஞாபநாயாத்ர பரமப்ராப்யக்ரஹணம். நநு ஸ்வகர்மநிரதஸ்யாபி ஷூத்ரஸ்ய கதஂ பரமபதப்ராப்திஃ தஸ்ய மோக்ஷஸாதநவித்யாயாமநதிகாரஃ ஷாரீரகே அபஷூத்ராதிகரணே ஷிக்ஷிதஃ. ஸத்யஂ? பவாந்தராதிகாரத்வாரா பரம்பரயா பரமபதப்ராப்தேர்விவக்ஷிதத்வாந்ந விரோதஃ. விதுராதிவஜ்ஜாதிஸ்மரேஷு ஜந்மாந்தரப்ராரப்தபரவித்யாப்ரதிஸந்தாயிஷு ஸ்வகர்மணாமகரணநிமித்தப்ரத்யவாயபரிஹாரார்தத்வஂ ஸாக்ஷாத்ஸஂஸித்தியோக்யத்வஂ த்ரஷ்டவ்யம். யதோக்தஂ பகவதா ஷௌநகேந — ‘தர்மவ்யாதாதயோப்யந்யே பூர்வாப்யாஸாஜ்ஜுகுப்ஸிதே. வர்ணாவரத்வே ஸம்ப்ராப்தாஃ ஸஂஸித்திஂ ஷ்ரமணீ யதா’ [வி.த.102.30] இதி. நநு பரிமிதபலப்ரதாநஸமர்தேந்த்ராத்யாராதநரூபாணாஂ தத்தத்வர்ணாஷ்ரமகர்மணாஂ கதஂ பரமபதப்ராப்திஹேதுத்வஂ இத்யத்ரோத்தரஂ’ஸ்வகர்மநிரத’ இதி.’யதா’ இத்யஸ்ய ப்ரதிநிர்தேஷத்வாத்தச்சப்தஃ ப்ரகாரபராமர்ஷீத்யாஹ — ‘ததா ஷரிண்விதி’.

—————-

46. யத: ப்ரவ்ருத்திர்பூதாநாம் யேந ஸர்வமிதம் ததம்
ஸ்வகர்மணா தமப்யர்ச்ய ஸித்திம் விந்ததி மாநவ:

யத: பூதாநாம் ப்ரவ்ருத்தி-எதிலிருந்து உயிர்கள் உண்டாயினவோ,
யேந இதம் ஸர்வம் ததம் – எதனால் அனைத்தும் வியாபிக்கப் பட்டிருக்கிறதோ,
தம்-அந்த பரமாத்மாவை,
ஸ்வகர்மணா அப்யர்ச்ய-தனக்குரிய கர்மத்தால் பூஜை செய்யும்,
மாநவ: விந்ததி-மனிதன் ஈடேறுகிறான்.

உயிர்களுக்கெலாம் பிறப்பிடமாய், இவ்வையக மனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் கடவுளைத் தனக்குரிய
கர்மத்தால் பூஜை செய்யும் மனிதன் ஈடேறுகிறான்.

இப்பிரபஞ்சத்தை முறையாக இயக்குவது ஈசனுடைய செயல். இதில் பயன்படாத உயிர் என்பது ஒன்றுமில்லை.
ஒவ்வொரு ஜீவனும் அவனவன் தொழிலை முறையாகச் செய்தவன் மூலம் பிரகிருதியின் நடைமுறைக்கு நன்கு துணைபுரிகிறான்.
ஆகையால் அறிவுடைய மனிதன் தான் எக் கர்மத்தை நன்கு செய்ய முடியுமோ அதை ஈசுவர ஆராதனையாகச் செய்யவேண்டும்.
அதன் மூலம் அவன் மனபரிபாகம் அடைகிறான். ஞானத்தைப் பெறுதற்கும் ஈசுவரனை அடைதற்கும் அக்கர்மம் சாதனமாகிறது.

ஈசுவர ஆராதனை வேறு, அவரவர் தொழில் புரிவது வேறு என்று பலர் எண்ணியிருக்கின்றனர்.
கடவுள் வழிபாட்டின் தத்துவம் அறியாதவரே அத்தகைய எண்ணம் கொள்ளுவர்.
செய்கிற ஒவ்வொரு வேலையும் தேகத்துக்கு வலிவு கொடுக்கிறது என்பதை நாம் காண்கிறோம்.
தேகப்பயிற்சியையும் பொருள் சம்பாத்தியத்தையும் ஒரே தொழிலில் அடக்குவது சாத்தியம்.
இனி, அதே தொழிலை தேவாராதனையாகச் செய்யவும் முடியும். வியாதன் ஒருவன் கசாப்புக்கடை வைத்து ஜீவனம் பண்ணினான்.
அதே தொழில் அவனுக்கு சமுதாய சேவையும் ஆயிற்று; தேவாராதனையும் ஆயிற்று. அவன் பரமஞானியானான்.
அவன் ஒரு துறவிக்குச் செய்த உபதேசம் வியாதகீதை என்னும் பெயர் பெற்றுள்ளது.
வயிற்றுப் பிழைப்புக்கு என்பதை அடியோடு மறந்துவிட்டு ஈசுவர ஆராதனை யென்றே கருதி ஒருவன் தன் தொழில் புரியலாம்.
அத்தகைய உணர்ச்சியின் வாயிலாக அவனது தொழில் அதிவிரைவில் அவனை ஈசனிடம் அழைத்துச் செல்கிறது.
உலக வாழ்வே யோகிக்குக் கடவுள் வழிபாடாக வடிவெடுக்கிறது.

தென்னை நெற்று ஒன்றில் தேங்காய், ஓடு, மட்டை முதலியன இருக்கின்றன.
தேங்காயை உண்ண மட்டையை உரித்து ஓட்டை உடைக்கவேண்டும். ஸ்வகர்மத்தை தேவாராதனையாகச் செய்வது
மட்டையை உரித்து ஓட்டை உடைப்பதற்கு ஒப்பாகும். அதனால் தெய்வம் என்னும் தேங்காய் நமக்குரியதாகிறது.

৷৷18.46৷৷யதோ பூதாநாம் உத்பத்த்யாதிகா ப்ரவரித்திஃ? யேந ச ஸர்வம் இதஂ ததஂ ஸ்வகர்மணாஂ தஂ மாம் இந்த்ராத்யந்தராத்மதயாவஸ்திதம் அப்யர்ச்ய மத்ப்ரஸாதாத் மத்ப்ராப்திரூபாஂ ஸித்திஂ விந்ததி மாநவஃ.மத்த ஏவ ஸர்வம் உத்பத்யதே? மயா ச ஸர்வம் இதம் ததம் இதி பூர்வம் ஏவ உக்தம் — ‘அஹஂ கரித்ஸ்நஸ்ய ஜகதஃ ப்ரபவஃ ப்ரலயஸ்ததா৷৷மத்தஃ பரதர நாந்யத்கிஞ்சிதஸ்தி தநஂஜய.’ (கீதா 7.67)’மயா ததமிதஂ ஸர்வஂ ஜகதவ்யக்தமூர்திநா.’ (கீதா 9.4)’மயாத்யக்ஷேண ப்ரகரிதிஃ ஸூயதே ஸசராசரம்৷৷’ (கீதா 9.10)’அஹஂ ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்தஃ ஸர்வஂ ப்ரவர்ததே.’ (கீதா 10.8) இத்யாதிஷு.

৷৷18.46৷৷ஸர்வகாரணபூதஃ ஸர்வாந்தர்யாமீ பரமாத்மா ஸ்வஸரிஜ்யத்வஷரீரபூதேந்த்ராதிவாசகைஃ ஷப்தைராம்நாயத இதி தத்ஸமாராதநத்வாத்ஸஂஸித்திஸாதநத்வஂ வர்ணாஷ்ரமதர்மாணாமுபபந்நமித்யுச்யதே’யதஃ ப்ரவரித்திஃ’ இதி ஷ்லோகேந. ப்ரவரித்திஷப்தஸ்யாத்ர சேஷ்டாமாத்ரபரத்வவ்யுதாஸாயாஹ’உத்பத்த்யாதிகேதி’. சேதநாசேதநவாசிபூதஷப்தஸமந்விதஃ ப்ரவரித்திஷப்தோத்ர விஷேஷகாபாவாத்ஸர்வவிதவ்யாபாரஸங்க்ராஹக இதி பாவஃ. ஸர்வவிதகாரணத்வோபயுக்த ஆகார உச்யதே’யேந ஸர்வமிதஂ ததம்’ இதி. ததஂ நியந்தரித்வேநேதி ஹரிதயம்.’தம்’ இதி பரோக்ஷதயா நிர்திஷ்டஃ’கதஂ மாமிதி’ வ்யாக்யாயதே இதி ஷங்காயாஂ’யதஃ’ இத்யநுவாதஸ்ய ப்ராப்த்யர்தஂ புரோவாதஂ ஸ்மாரயதி — ‘மத்த ஏவேதி’. காரணத்வஸர்வாதிகத்வஸர்வவ்யாபித்வஸர்வநியந்தரித்வாதிஷு யதாஸம்பவஂ வசநாநி யோஜ்யாநி.

———————–

47. ஸ்ரேயாந்ஸ்வதர்மோ விகுண: பரதர்மாத்ஸ்வநுஷ்டிதாத்
ஸ்வபாவநியதம் கர்ம குர்வந்நாப்நோதி கில்பிஷம்

ஸ்வநுஷ்டிதாத் பரதர்மாத்-பிறர்க்குரிய தர்மத்தை நன்கு செய்வதைக் காட்டிலும்,
விகுண: ஸ்வதர்ம: ஸ்ரேயாந்-தனக்குரிய தர்மத்தை குணமின்றிச் செய்தலும் நன்று,
ஸ்வபாவ நியதம் குர்வந்-இயற்கையி லேற்பட்ட தொழிலை,
கில்பிஷம் ந ஆப்நோதி-பாவமடைய மாட்டான்.

பிறர்க்குரிய தர்மத்தை நன்கு செய்வதைக் காட்டிலும் தனக்குரிய தர்மத்தை குணமின்றிச் செய்தலும் நன்று.
இயற்கையி லேற்பட்ட தொழிலைச் செய்வதனால் ஒருவன் பாவமடைய மாட்டான்.

சுபாவத்திலமைந்த கர்மமே ஸ்வதர்மம் அல்லது தனக்கு உகந்த தொழில் எனப்படுகிறது.
அர்ஜுனனுக்கு நன்றாகப் போர்புரிய முடியாவிட்டாலும் யுத்த நெருக்கடியில் அவன் போர் புரிவதே உசிதம்.
துஷ்டர்கள் சமூகத்துக்குக் கேடு செய்து கொண்டிருக்கையில் தான் வனத்துக்குச் சென்று நன்கு தவம் புரிவது அவனுக்கு ஒவ்வாது.
போக்கிரிகளை எதிர்த்துப்போராடி மாய்வது மேல்.

வைத்தியத்தில் பயிற்சிபெற்ற ஒருவன் தனக்கு வாக்குவன்மையிருக்கிறதென்று வழக்கறிஞனாக மாற முயலலாகாது.
விருப்பத்தாலோ அல்லது வெறுப்பினாலோ தூண்டப்பெற்று ஒருவன் தன் தொழிலை மாற்றலாகாது.
அதனால் காலமும் ஆற்றலும் வீணாக்கப்படுகின்றன. குறைந்த முயற்சியில் பரந்த காரியத்தைச் சாதிப்பவன் நல்ல யோகியாகிறான்.
உலக வாழ்க்கையை வெற்றிகரமாக முடிப்பதும் ஈசனுடைய அருளுக்குப் பாத்திரமாவதும் யோகிக்குக் குறிக்கோள்.
எந்த நகையை வேண்டுமானாலும் பொன்னாக மாற்றலாம். பொன்னாக்கும் விஷயத்தில் பாதி வேலையை
ஒரு நகையிலும் மற்றப் பகுதியை இன்னொரு நகையிலும் செய்யலாகாது;
பொருள் நஷ்டம், அறிவின்மை ஆகிய இரண்டும் ஆங்குப் புலப்படும். எக்கர்மத்தை முறையாகச் செய்தாலும் அது கடவுள் வழிபாடாகிறது.
தனக்கு வாய்த்த கர்மத்தையே விடாது செய்வதால் ஸ்திர புத்தி ஏற்படுகிறது. ஸ்திரபுத்தியில்லாதவன் யோகியாக முடியாது.
அப்படியானால் பொல்லாங்கு நிறைந்த போர்க்களத்துக்கென்று தன்னை ஆயத்தப்படுத்தியவன் அதை வேண்டாமென்று
விலக்கிவிட்டுத் தூய்மை திகழும் தவச் செயலில் துணியலாகாதா என்ற கேள்வி பிறக்கலாம். அதற்கு விடை வருகிறது.

৷৷18.47৷৷ஏவஂ த்யக்தகர்தரித்வாதிகோ மதாராதநரூபஃ ஸ்வதர்மஃ ஸ்வேந ஏவ உபாதாதுஂ யோக்யோ தர்மஃ. ப்ரகரிதிஸஂஸரிஷ்டேந ஹி புருஷேண இந்த்ரியவ்யாபாரரூபஃ கர்மயோகாத்மகோ தர்மஃ ஸுகரோ பவதி. அதஃ கர்மயோகாக்யஃ ஸ்வதர்மோ விகுணஃ அபி பரதர்மாத் இந்த்ரியஜயநிபுணபுருஷதர்மாத் ஜ்ஞாநயோகாத் ஸகலேந்த்ரியநியமநரூபதயா ஸப்ரமாதாத் கதாசித் ஸ்வநுஷ்டிதாத் ஷ்ரேயாந்.தத் ஏவ உபபாதயதி — ப்ரகரிதிஸஂஸரிஷ்டஸ்ய புருஷஸ்ய இந்த்ரியவ்யாபாரரூபதயா ஸ்வபாவத ஏவ நியதத்வாத் கர்மணஃ கர்ம குர்வந் கில்பிஷஂ ஸஂஸாரஂ ந ஆப்நோதி அப்ரமாதத்வாத் கர்மணஃ. ஜ்ஞாநயோகஸ்ய ஸகலேந்த்ரியநியமநஸாத்யதயா ஸப்ரமாதத்வாத். தந்நிஷ்டஃ து ப்ரமாதாத் கில்பிஷஂ ப்ரதிபத்யேத அபி; அதஃ கர்மநிஷ்டா ஏவ ஜ்யாயஸீ இதி தரிதீயாத்யாயோக்தஂ ஸ்மாரயதி.

৷৷18.47৷৷ஏவஂ வர்ணாஷ்ரமதர்மாணாஂ ஸ்வரூபேணாபரித்யாஜ்யத்வஂ பரப்ராப்திஸாதநத்வப்ரகாரஷ்ச தர்ஷிதஃ. அத தேஷாமேவ’தைவமேவாபரே யஜ்ஞம்’ [4.25] இத்யாத்யுக்தப்ரதாநதர்மயோகேந நியமவிஷேஷாதியோகேந கர்மயோகாந்தர்பூதாநாஂ ஜ்ஞாநயோகாதிகாரிணாமப்யபரித்யாஜ்யத்வஂ ப்ராகுக்தஂ [3.35] ப்ரத்யபிஜ்ஞாப்யதே — ‘ஷ்ரேயாந் ஸ்வதர்மஃ’ இத்யாதிபிஃ. அத்ர ஸ்வதர்மஷப்தோ ந வர்ணாஷ்ரமநியததர்மபரஃ? ததா ஸதி பரதர்மஷப்தேந வர்ணாந்தராதிதர்மோபாதாநப்ரஸங்காத்; நச தத்யுக்தஂ? தஸ்ய நிஷித்தத்வேநாதர்மதயா ஸ்வதர்மஸ்ய தத்ர ப்ரஷஸ்யதமத்வலக்ஷணஷ்ரேயஸ்த்வவசநாயோகாத். நஹி பாபாத்புண்யஂ ஷ்ரேய இதி கத்யதே; அத ஏவ வேதபாஹ்யதர்மாத்வைதிகஸ்ய தர்மஸ்ய ஷ்ரேயஸ்த்வமுச்யத இத்யபி ந யோஜ்யம்; க்ஷத்ித்ரயஸ்யார்ஜுநஸ்ய’ஷ்ரேயோ போக்துஂ பைக்ஷம்’ [2.5] இத்யுக்தப்ராஹ்மணதர்மபூதப்ரவ்ரஜ்யாப்ரதிஷேதோயமிதி சேத்? ந; தத்ப்ராப்தௌ நிஷேதாயோகாத்; அப்ராப்தௌ பாபத்வாதேவ தத்தோத்தரத்வாத். ஆபத்ஸ்வநந்தரா ச வரித்திர்துஸ்த்யஜா. அதோத்ர ஸ்வதர்மபரதர்மஷப்தௌ ப்ராக்வத்கர்மயோகஜ்ஞாநயோகவிஷயௌ வ்யாக்யாதௌ.’ஏவம்’ இத்யாரப்ய’ஸ்வதர்மஃ’ இத்யந்தமேகஂ வாக்யம்? அந்யதோத்தரக்ரந்தாநந்வயப்ரஸங்காத். ஸ்வஷப்தஸ்ய ஜாதிவிவக்ஷாவ்யுதாஸாயாஹ’ஸ்வேநைவேதி’.’ஸ்வபாவநியதஂ கர்ம’ இத்யநந்தரோக்த்யநுஸாரேண கர்மவிஷயஃ ஸ்வதர்மஷப்தஃ ப்ரகரணாந்நிஷ்காமகர்மவிஷயஃ. தத்ர’ஸ்வேநைவோபாதாதுஂ யோக்ய’ இத்யுக்தஂ விவரிணோதி’ப்ரகரிதீதி’. விகுணஷப்தஸ்ய த்யாஜ்யத்வஷங்காபரத்வமாஹ’விகுணோபீதி’. கத்யந்தராபாவாதமுக்யத்வகல்பத்வேநாநுமதோபீத்யர்தஃ. ஸ்வஷப்தநிர்திஷ்டாத்கர்மயோகார்ஹாதந்யோத்ர பரஃ; ஸ ச ஜ்ஞாநயோகார்ஹ இத்யபிப்ராயேணாஹ’இந்த்ரியஜயேதி’. ஸப்ரமாதஸ்ய ஸ்வநுஷ்டிதத்வஂ கதஂ ஸ்யாத் இத்யத்ராஹ — ‘கதாசிதிதி’.

‘ஸ்வபாவநியதம்’ இத்யத்ர ஜாதிநியதத்வஷங்காவ்யுதாஸாயாஹ — ‘ததேவேதி’. யதா விஷதருநிம்பதிந்திண்யாதிஜாதாநாஂ ஜந்தூநாஂ ஸ்வபாவநியதா ஆஹாரா இதி பாவஃ. கில்பிஷஷப்தோநிஷ்டதமத்வத்யோதநாய ஸஂஸாரஷப்தேந தத்பலபர்யந்ததயா வ்யாக்யாதஃ. ஜ்ஞாநயோகநிஷ்டாஸம்பாவிதநிஷேதாய வா? விஷேஷநிஷேதஃ ஷேஷாப்யநுஜ்ஞாபர இத்யபிப்ராயேண வாஹ — ‘ஜ்ஞாநயோகஸ்யேதி’. அர்தாந்தரபரத்வஷங்காவ்யுதாஸாய ஆதராதிஷயவிவக்ஷயா? புநருக்திபரிஹாராய ச’தரிதீயாத்யாயோக்தஂ (35) ஸ்மாரயதீத்யுக்தம்’.

——————

48. ஸஹஜம் கர்ம கௌந்தேய ஸதோஷமபி ந த்யஜேத்
ஸர்வாரம்பா ஹி தோஷேண தூமேநாக்நிரிவாவ்ருதா:

கௌந்தேய-குந்தி மகனே,
ஸஹஜம் கர்ம ஸதோஷம் அபி-இயல்பான தொழில் குறையுடையதாயினும்,
ந த்யஜேத்-கைவிடலாகாது,
தூமேந அக்நி: இவ-ஏனெனில் புகையால் சூழப் பட்ட தீ போல,
ஸர்வாரம்பா-எல்லா தொழில்களிலும்,
தோஷேண ஆவ்ருதா:-சூழ்ந்தே நிற்கின்றன.

குந்தி மகனே, இயல்பான தொழில் குறையுடையதாயினும், அதை கைவிடலாகாது.
எல்லாத் தொழில்களையும் குறைகள் சூழ்ந்தே நிற்கின்றன.

விருப்பு வெறுப்பு இன்றி நடுவு நின்று ஆராய்பவனுக்கு இப்பேருண்மை விளங்கும்.
அதாவது கேடு இல்லாத கர்மம் இப்பிரபஞ்சத்தில் எங்குமில்லை. சுவாசிக்கின்றோம்;
அதனால் காற்றிலுள்ள அணுப்போன்ற உயிர்கள் மடிகின்றன. உண்கிறோம்;
மற்றொருவருக்கு அவ்வுணவு இல்லாது போகிறது; கருவி கரணங்களை ஒடுக்கித் தவம் புரிகிறோம்.
பிறர் உழைப்பால் வளர்ந்த நம் உடல் பிறருக்கு உழையாது போகிறது. ஆக, தீங்கு இல்லாத கர்மம் இயற்கையில் இல்லை.
அப்படியானால் நல்வினை தீவினை யென்று பிறகு ஏன் பாகுபடுத்துகிறோம் ?
தீவினையகற்றி நல்வினையை நன்கு இயற்றுக, என்று சான்றோர் சாற்றியிருப்பது எதற்காக என்ற கேள்வி எழுகிறது.
விறகுக்கட்டை எரிகிறது. எந்த விறகில் அதிகம் புகையிருக்கிறதோ அது கெட்ட விறகு.
எதில் புகை குறைந்திருக்கிறதோ அது நல்ல விறகு. ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அதிக நலத்தையும் குறைந்த கேட்டையும்
உண்டு பண்ணும் ஒரு வினையானது மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் மிகையான கேட்டையும் குறைந்த நலத்தையும் விளைவிக்கலாம்.
காலத்துக்கும், இடத்துக்கும், சந்தர்ப்பத்துக்கும் ஏற்றவாறு ஒருவினையில் அமைந்துள்ள நலமோ, கேடோ மாறுபாடு அடைகிறது.
வினைப்பயனை விரும்புவர் இவைகளையெல்லாம் தூக்கி வினைசெய்கிறார்கள். யோகியின் இயல்பு மிக உயர்ந்தது.
தனக்கு அமைந்த கடமையை அவன் தேவ ஆராதனையாகச் செய்கிறான். வழிப்போக்கன் ஒருவன் ஒரு சத்திரத்தில்
கிடைத்த விறகைக்கொண்டு சமைத்துப் புசித்துவிட்டுப் புறப்படுகிறான். நல்ல விறகு கிடைக்கவில்லையென்று
ஆங்கு அவன் காத்திருக்க மாட்டான். யோகி ஒருவன் எடுத்த உடல் எக் கர்மத்துக்குத் தகுதியானதோ அக்கர்மத்தை
தேவ ஆராதனையாகச் செய்து முடிக்கிறான். தேகம் தாங்கியுள்ள ஒவ்வொருவனும் ஏதேனும் ஒரு கர்மம் செய்தே ஆகவேண்டும்.
ஆகையால் தன் இயல்புக்கு ஒத்த கர்மம் எதோ அதைச் செய்வது முறை.

৷৷18.48৷৷அதஃ ஸஹஜத்வேந ஸுகரம் அப்ரமாதஂ ச கர்ம ஸதோஷஂ ஸதுஃகம் அபி ந த்யஜேத். ஜ்ஞாநயோகயோக்யஃ அபி கர்மயோகம் ஏவ குர்வீத இத்யர்தஃ. ஸர்வாரம்பாஃ கர்மாரம்பா ஜ்ஞாநாரம்பாஃ ச ஹி தோஷேண துஃகேந தூமேந அக்நிஃ இவ ஆவரிதாஃ. இயாந் து விஷேஷஃ கர்மயோகஃ ஸுகரஃ அப்ரமாதஃ ச? ஜ்ஞாநயோகஃ தத்விபரீதஃ இதி.

৷৷18.48৷৷’ஸஹஜத்வேந’ வாஸநாநியதத்வாதித்யர்தஃ. ததஃ கதஂ த்யாஜ்யத்வாபாவஃ இத்யத்ராஹ’ஸுகரமிதி’. தோஷஷப்தேந பாபவிவக்ஷா ந யுக்தா? விஹிதே ததயோகாத்; ததா ச’ந த்யஜேத்’ இதி ந யுக்தஂ? பாபாஂஷஸ்ய ஸர்வைஃ பரித்யாஜ்யத்வாத்; அதஃ காயக்லேஷாதிமாத்ரகர்பத்வமிஹ ஸதோஷத்வமித்யுச்யதே. தாவந்மாத்ரேப்யலஸாநாஂ த்யாஜ்யதாபுத்திஃ ஸ்யாதித்யபிப்ராயேணாஹ’ஸதுஃகமபீதி’. ஏதேந காபிலமதாந்வாரோஹேண’ஸதோஷமபி’ இத்யநுவாத இதி வ்யாக்யாந்தரஂ நிரஸ்தம். முமுக்ஷோஃ கதஂ ஷாஸ்த்ரீயே ஷ்ரேயஸ்த்வேந சோக்தே க்ஷுத்ரக்லேஷாஸஹத்வேந த்யாஜ்யதாபுத்திஃ அதஃ ப்ரஸங்காபாவாத் ப்ரதிஷேதோ ந யுக்த இத்யத்ராஹ — ‘ஜ்ஞாநயோகயோக்யோபீதி’. அபிஷப்தோந்யஸ்ய கைமுத்யஜ்ஞாபநார்தஃ. அக்லேஷோபாயதர்ஷநே ஸ்வாதிகாரமப்ரதிஸந்தாய தத்ர ப்ரவரித்திஃ ஸ்யாதிதி ததோ நியம்யத இத்யர்தஃ. ஸதுஃகத்வநிர்துஃகத்வலக்ஷணவைஷம்யமந்வாருஹ்யாப்ரமாதத்வாதிபிர்நியம உக்தஃ. அத ஸதுஃகத்வமபி த்வயோஃ ஸமாநமித்யுச்யதே’ஸர்வாரம்பா ஹி’ இத்யர்தேந.’கர்மாரம்பாஃ ஜ்ஞாநாரம்பாஷ்சேத்யநேந’ ஸர்வஷப்தஸ்யாத்ர ப்ரகரிதஷாஸ்த்ரீயகாத்ஸ்ந்ர்யபரத்வமாஹ. துஃகஸாம்யே ஸதி கிமந்யதரநியமேந கதஂ ச ந தத்தஸ்ய ஹேதுஃ இத்யத்ராஹ — ‘இயாநிதி’. கர்மாரம்பேஷு காயக்லேஷமாத்ரஂ? ஜ்ஞாநாரம்பேஷு த்வத்யாஸந்நத்வேபி கபோணிகூடாயமாநப்ரத்யக்விஷயாந்வேஷணேந இந்த்ரியமநோநியமநப்ரயாஸோ துஃகாத்மக இதி பாவஃ.

——————-

தனக்கு அமைந்த கர்மத்தை எப்படிச் செய்வது என்பது இனி விளக்கப்படுகிறது :

49. அஸக்தபுத்தி: ஸர்வத்ர ஜிதாத்மா விகதஸ்ப்ருஹ:
நைஷ்கர்ம்யஸித்திம் பரமாம் ஸந்ந்யாஸேநாதிகச்சதி

அஸக்தபுத்தி:-பற்றற்ற மதியுடன்,
விகதஸ்ப்ருஹ: ஸந்ந்யாஸேந-விருப்பம் தவிர்த்தவனாக,
ஜிதாத்மா-தன்னை வென்றவன்,
ஸர்வத்ர-எங்கும்,
பரமாம் நைஷ்கர்ம்ய ஸித்திம்-செயல் இல்லாத பெரிதும் உயர்ந்த வெற்றியை (கர்மத்தளையிலிருந்து விடுபடும் வெற்றி),
அதிகச்சதி-அடைகிறான்.

யாங்கணும் வீழ்விலா மதியுடையோனாய், தன்னை வென்று விருப்பந் தவிர்ந்து, பின்னர் செயலிலாப்
பெரிதுயர்ந்த வெற்றியைத் துறவினால் எய்துவான்.

கர்மயோகி ஒருவன் ஓயாது வினையாற்றுகிறான். ஓய்வு ஒழிவை அவன் அறிந்தவன் அல்லன்.
அவனைப் பார்ப்பவர் கண்ணுக்கு அவன் இத்தகைய காட்சி கொடுக்கிறான்.
மற்று மனதினுள் அவனுடைய இயல்பு எத்தகையது என்று பார்க்க வேண்டும். எந்த இடத்தையாவது தேசத்தையாவது
தனக்குச் சொந்தமானதென்று அவன் அபிமானிப்பதில்லை. ஊரெல்லாம் அவனுக்குச் சொந்தமெனலாம்;
அல்லது ஓர் ஊரும் இல்லான் எனலாம். பொருள்கள் பல அவனால் கையாளப்படுகின்றன.
அவைகள் வந்ததும் போனதும் அவனுடைய மனதில் ஒரு விகாரத்தையும் உண்டு பண்ணவில்லை.
பாலத்தில் ஒருபுறம் நீர் வருகிறது; மற்றொருபுறம் அது வடிகிறது; நீரில் பற்றற்றுப் பாலம் இருக்கிறது.
பொருளில் யோகியின் மனது அங்ஙனம் பற்றற்று இருக்கிறது. மக்களுள் எத்தனைபேர் தன்னைச் சார்ந்திருக்கின்றனர்,
உதாசீனராயிருப்பவர் யார், பகை கொள்பவர் யார் என்றெல்லாம் அவன் எண்ணுவதில்லை. பற்றற்ற புத்தியின் பாங்கு இதுவாம்.
கடலில் அலைகள் தோன்றுவது போன்று சிந்தையில் ஓயாது எண்ணங்கள் உதிப்பது இயல்பு. திரைகடல் போன்றது உலகத்தவர் உள்ளம்.
யோகியின் உள்ளமோ தேங்கித் திரையற்ற கடல் போன்றது. சிந்தையை அடக்கிச் சும்மா இருப்பவன் என்று அவனை இயம்பவேண்டும்.
போகத்துக்கு உரிய பொருள்களை ஏராளமாகச் சிறு குழந்தையின் முன்னிலையில் கொண்டுவரலாம்.
அவைகளைப் போகவஸ்து என்று குழந்தை பொருள்படுத்துவதில்லை. யோகியின் மனநிலையும் அப்படிப்பட்டது.
ஏனென்றால் அவன் ஆசையற்றவன். நிராசையின் நேர்மை அத்தகையது. அதுபோன்ற மன நிலையுடையவன் சந்யாசி யாகிறான்.
ஏனென்றால் கர்மாதீதத்திலுள்ள பிரம்மத்தில் அவன் நிலைபெற்றவனாகிறான்.
நைஷ்கர்ம சித்தி அல்லது வினையொழிந்த பெருநிலையென்பதும் பரப்பிரம்மம் என்பதும் ஒன்றேயாம்.

৷৷18.49৷৷ஸர்வத்ர பலாதிஷு அஸக்தபுத்திஃ ஜிதாத்மா ஜிதமநாஃ பரமபுருஷகர்தரித்வாநுஸந்தாநேந ஆத்மகர்தரித்வே விகதஸ்பரிஹஃ ஏவஂ த்யாகாத் அநந்யத்வேந நிர்ணீதேந ஸஂந்யாஸேந யுக்தஃ கர்ம குர்வந் பரமாஂ நைஷ்கர்ம்யஸித்திம் அதிகச்சதி. பரமாஂ த்யாநநிஷ்டாஂ ஜ்ஞாநயோகஸ்ய அபி பலபூதாம் அதிகச்சதி இத்யர்தஃ. வக்ஷ்யமாணத்யாநயோகாவாப்திஂ ஸர்வேந்த்ரியகர்மோபரதிரூபாம் அதிகச்சதி.

৷৷18.49৷৷’ஸர்வத்ராஸக்தபுத்திஃ’ இத்யுக்தேபி புநஃ’விகதஸ்பரிஹஃ’ இத்யேதத்பலஸங்கநிவரித்திரூபத்யாகஸஹபடிதகர்தரித்வத்யாகவிஷயத்வௌசித்யாத் ஸ்வப்நாதிஷ்வபி ஸ்வாத்மநி கர்தரித்வாநுஸந்தாநப்ரஸங்கநிவரித்திரூபத்யாககாஷ்டாவிவக்ஷயேத்யாஹ’ஆத்மகர்தரித்வே விகதஸ்பரிஹ’ இதி.’ஸந்ந்யாஸேநாதிகச்சதி’ இதி ந ஜ்ஞாநயோகாதிபரஂ?’கர்ம ந த்யஜேத்’ இதி ப்ரகரிதாநந்வயாத்? அத்யாயாரம்போக்தஸந்ந்யாஸவிஷயத்வௌசித்யாச்சேத்யபிப்ராயேணாஹ’ஏவஂ த்யாகாதநந்யத்வேந நிர்ணீதேநேதி’. அத்ர நைஷ்கர்ம்யஸித்திஷப்தோ ந மோக்ஷவிஷயஃ’ஸித்திஂ ப்ராப்தஃ’ இத்யாதிநா புநஃ கர்தவ்யவிதாநாத்? நாபி ஜ்ஞாநயோகமாத்ரவிஷயஃ?’பரமாம்’ இதி விஷேஷணாந்நைஷ்கர்ம்யஷப்தமாத்ரேண ச தத்விவக்ஷோபபத்தேஃ. அதோத்ர ஜ்ஞாநநிஷ்டாபலப்ராரம்போ விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ’பரமாஂ த்யாநநிஷ்டாமிதி’.’நைஷ்கர்ம்யஸித்திம்’ இதி ஸமாஸவஷாத்பரமத்வவிஷேஷணஷக்த்யா வா ஸித்திஂ,விவரிணோதி — ‘ஜ்ஞாநயோகஸ்யாபி பலபூதாமிதி’. உக்தார்தபரத்வமுத்தரக்ரந்தாநுகுண்யேநாஹ — ‘வக்ஷ்யமாணத்யாநயோகாவாப்திமித்யாதிநா’. நிர்கதகர்மா நிஷ்கர்மா? தஸ்ய பாவோ நைஷ்கர்ம்யமிதி வ்யுத்பத்திஂ வ்யநக்தி’ஸர்வேந்த்ரியகர்மோபரதிரூபாமிதி’.

—————–

50. ஸித்திம் ப்ராப்தோ யதா ப்ரஹ்ம ததாப்நோதி நிபோத மே
ஸமாஸேநைவ கௌந்தேய நிஷ்டா ஜ்ஞாநஸ்ய யா பரா

ஜ்ஞாநஸ்ய பரா நிஷ்டா-ஞானத்தினுடைய உயர்ந்த நிலை,
யா-எதுவோ, ஸித்திம் ப்ராப்த:-(அந்த) நிலையை அடைந்த மனிதன்,
யதா ப்ரஹ்ம ஆப்நோதி-எங்ஙனம் பிரம்மத்தை அடைகிறானோ,
ததா-அந்த நிலையை,
ஸமாஸேந ஏவ-சுருக்கமாக,
மே நிபோத – என்னிடமிருந்து தெரிந்து கொள்,
கௌந்தேய-குந்தி மைந்தனே!

சித்தி யடைந்தவன் எங்ஙனம் பிரம்மத்தில் கலப்பதாகிய மிகச் சிறந்த ஞான நிலை
யெய்துவானென்பதைக் கூறுகிறேன், கேள்.

சித்தியடைதல் என்பது பக்குவப்படுதல் என்று பொருள்படுகிறது. பக்குவப்படுத்துதல் இயற்கையின் இடையறாத் தொழில் ஆகிறது.
சேதனம் அசேதனம் ஆகிய எல்லாப் பொருள்களும் ஓயாது பண்பட்டுக்கொண்டு வருகின்றன.
பூமியிலே ஆழத்தில் புதையுண்டு கிடக்கும் அடுப்புக்கரியானது நாளடைவில் வைரமாக மாறுகிறது.
பளபளப்புடைய ஆபரணமாகி அது காதை அலங்கரித்துக்கொண்டிருக்கும் காட்சியைக் கண்டு களிக்கிறோம்.
அத்தகைய பரிபாகம் அடைதற்கு அது எத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் எடுத்துக்கொண்டது என்பதை நாம் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை.
சுவை நிறைந்த ஆப்பிள் கனியொன்றை உண்டு மகிழ்வடைகிறோம். அது அடைந்துள்ள சித்தியானது நமக்கு ஆனந்தத்தை ஊட்டுகிறது.
மகிழ்வடையும் நாம் சித்தியின் பொருட்டு ஆப்பிள் செடி எடுத்துக்கொண்ட முயற்சியை எண்ணிப்பார்ப்பதில்லை.
வெயிலும், மழையும், பனியும், நீரும், நிலமும், காற்றும் அதன் பண்பாட்டுக்குத் துணைபுரிந்திருக்கின்றன.
ஒவ்வோர் உயிரும் அதனதன் நிலையில் சித்தியடைய முயன்று வருகிறது.

எல்லா உயிர்களின் முயற்சிகளுக்கிடையில் மனிதனது முயற்சி மிக மேலானது.
மற்றவைகளின் சித்தி ஸ்தூல வடிவத்தில் அமைகிறது. ஸ்தூல வடிவத்தோடு அழிந்தும் போகிறது.
மனிதனுடைய பரிபாகம் மனத்தகத்தில் அமைகிறது. ஒரு மனிதனைப்போன்று இன்னொரு மனிதன் இருப்பதில்லை.
எத்தனை மனிதரோ அத்தனைவித மனபரிபாகம் உண்டு எனலாம். பல ஜன்மாந்தரங்களில் அது வந்து அமைகிறது.

யோக சாதனங்கள் எல்லாம் மனதை ஒழுங்குபடுத்துதற்கென்றே அமைந்துள்ளன. திண்ணிய மனதையுடையவனே சித்தன்.
பிறகு அம்மனிதன் பரஞானத்தைப் பெறுதலும் பரத்தை அடைதலும் எளிதில் கைகூடுகின்றன.
ஆகையால் அதை விஸ்தரித்து விளக்க வேண்டியதில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால் போதுமானது.

৷৷18.50৷৷ஸித்திஂ ப்ராப்தஃ ஆப்ரயாணாத் அஹரஹஃ அநுஷ்டீயமாநகர்மயோகநிஷ்பாத்யத்யாநஸித்திஂ ப்ராப்தோ யதா யேந ப்ரகாரேண வர்தமாநோ ப்ரஹ்ம ப்ராப்நோதி ததா ஸமாஸேந மே நிபோத. தத் ஏவ ப்ரஹ்ம விஷிஷ்யதே நிஷ்டா ஜ்ஞாநஸ்ய யா பரா இதி. ஜ்ஞாநஸ்ய த்யாநாத்மகஸ்ய யா பரா நிஷ்டா பரஂ ப்ராப்யம் இத்யர்தஃ.

৷৷18.50৷৷’ஸித்திஂ ப்ராப்தஃ’ இத்யஸ்யோக்தாநுவாததாஂ ஸப்ரகாரஹேதுநிர்தேஷேநாஹ’ஆப்ரயாணாதிதி’. ஸித்திஂ ப்ராப்தஸ்ய ப்ரஹ்மப்ராப்த்யபிதாநாத்தத்வ்யதிரிக்தவிஷயத்வஜ்ஞாபநாய’த்யாநஸித்திமித்யுக்தம்’.’யதா’ இத்யஸ்யாநந்தரக்ரந்தாநுஸாரேண புருஷவ்யாபாரோபாதேயப்ராபகப்ரகாரபரதாமாஹ — ‘யேந ப்ரகாரேண வர்தமாந’ இதி. மே நிபோத மத்தோ நிஷ்சயேநாவதாரயேத்யர்தஃ. பரமே பலே ஹ்யுபாயோ நிதிஷ்டதி; அதஸ்ததேவோபாயபர்யவஸாநபூமிதயா நிஷ்டேத்யுச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ததேவ ப்ரஹ்ம விஷேஷ்யத’ இதி. ஜ்ஞாநஷப்தஸ்யாத்ராநந்தரோச்யமாநத்யாநவிஷ்ராந்திமாஹ — ‘த்யாநாத்மகஸ்யேதி’.

——————–

51. புத்த்யா விஸுத்த்யா யுக்தோ த்ருத்யாத்மாநம் நியம்ய ச
ஸப்தாதீந்விஷயாம்ஸ்த்யக்த்வா ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய ச

விஸுத்த்யா புத்த்யா யுக்த:-தூய்மை பெற்ற புத்தியுடையோனாய்,
த்ருத்யா ஆத்மாநம் நியம்ய ச-உறுதியால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தி,
ஸப்தாதீந் விஷயாந் த்யக்த்வா-ஒலி முதலிய புலன் நுகர் பொருட்களை துறந்து,
ராக த்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய ச-விருப்பு வெறுப்புகளை எறிந்துவிட்டு.

தூய்மை பெற்ற புத்தியுடையோனாய், உறுதியால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தி, ஒலி முதலிய விஷயங்களைத் துறந்து,
விருப்பு வெறுப்புகளை எறிந்துவிட்டு,

சுத்தியடைந்துள்ள ஒரு பொருளில் அதற்கு அன்னியமானது ஒன்றும் இருக்கலாகாது. சுத்த ஜலம் என்று சொல்லுமிடத்து
அது ஜலவாயுவும் பிராணவாயுவும் சேர்ந்து உண்டானது. வேறு எப்பொருளுக்கும் அதில் கலந்திருக்க இடமில்லை.
பரிசுத்தமான புத்தி எது என்பது கேள்வி. தூய கண்ணாடி போன்றது அது. நீலக்கண்ணாடியில் மஞ்சள் வஸ்துவைப் பார்த்தால்
அது பச்சை நிறமுடையது போன்று தென்படும். நிறமில்லாத தூய கண்ணாடியில் பார்த்தால் மஞ்சள் மஞ்சளாகவே தோன்றும்.
புத்தியின்கண் உள்ள கலக்கம் அதை அழுக்குப்படுத்துகிறது. கோணலான புத்தியில் காணப்படு பொருளும் குற்றமுடையதாகத் தென்படும்.
சுத்தியடைந்த புத்தியானது ஐயமும் திரிவும் நீங்கப் பெற்றுள்ளது. இறைவனைப்பற்றிய நினைவு அதனிடத்து இடையறாது நிலைத்திருக்கும்.
உறுதியுடன் உடலையும் உள்ளத்தையும் அடக்கி ஆளுபவன் மேலோன் ஆகிறான்.
மிகைப்பட்ட பொருள்களை ஆத்ம சாதகன் தனக்கென்று வைத்துக் கொள்வதில்லை.
உடல் வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத உணவுப் பொருள், உடை முதலியவைகளைத் தவிர வேறு ஆடம்பரமான
பொருள்களை அவனிடத்துக் காண முடியாது. அப்பொருள்களிடத்தும் அவன் விருப்பு வெறுப்பு அற்றவனாக இருக்கிறான்.
அடக்கமும் எளிய வாழ்வும் வடிவெடுத்தவன் ஆகிறான் அவன். மேலும் :

৷৷18.51৷৷புத்த்யா விஷுத்தயா யதாவஸ்திதாத்மதத்த்வவிஷயயா யுக்தஃ? தரித்யா ஆத்மாநஂ நியம்ய ச,விஷயவிமுகீகரணேந யோகயோக்யஂ மநஃ கரித்வா? ஷப்தாதீந் விஷயாந் த்யக்த்வா அஸந்நிஹிதாந் கரித்வா? தந்நிமித்தௌ ச ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய? விவிக்தஸேவீ ஸர்வைஃ த்யாநவிரோதிபிஃ விவிக்தே தேஷே வர்தமாநஃ; லக்வாஷீ அத்யஷநாநஷநரஹிதஃ? யதவாக்காயமாநஸஃ த்யாநாபிமுகீகரிதகாயவாங்மநோவரித்திஃ? த்யாநயோகபரோ நித்யம் ஏவஂ பூதஃ ஸந் ஆப்ரயாணாத் அஹரஹஃ த்யாநயோகபரஃ? வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ த்யேயதத்த்வவ்யதிரிக்தவிஷயதோஷாவமர்ஷேந தத்ர விராகதாஂ வர்தயந் அஹஂகாரம்? அநாத்மநீ ஆத்மாபிமாநஂ பலஂ தத்விவரித்திஹேதுபூதஂ வாஸநாபலஂ தந்நிமித்தஂ தர்பஂ காமஂ க்ரோதஂ பரிக்ரஹஂ விமுச்ய? நிர்மமஃ ஸர்வேஷு அநாத்மீயேஷு ஆத்மீயபுத்திரஹிதஃ ஷாந்தஃ ஆத்மாநுபவைகஸுகஃ? ஏவஂபூதோ த்யாநயோகஂ குர்வந் ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே ப்ரஹ்மபாவாய கல்பதே ஸர்வபந்தவிநிர்முக்தோ யதாவஸ்திதம் ஆத்மாநம் அநுபவதி இத்யர்தஃ.

৷৷18.51৷৷புத்திஷப்தோத்ர ப்ரஸ்துதப்ரஹ்மஷப்தாபிப்ரேதவிஷயபுத்திகோசரஃ? தஸ்யாஃ ஷுத்திஷ்சாஸமக்ரவிஷயத்வஸஂஷயவிபர்யயரூபதோஷராஹித்யமித்யாஹ’யதாவஸ்திதாத்மதத்த்வவிஷயயேதி’.’தரித்யா’ இதி பூர்வோக்தஸப்ரகாரஸாத்த்விகதரிதிபராமர்ஷமாஹ’விஷயவிமுகீகரணேநேதி’. அத்ர தரித்யா மநோநியமநஂ கர்மோக்தம்; அபி ச பூர்வமேவ த்யக்தவிஷயஸ்ய கோஸௌ ததாநீந்தநஸ்த்யாகஃ இத்யத்ராஹ’அஸந்நிஹிதாந் கரித்வேதி’. விஷயஸந்நிதிர்ஹி விஜிதேந்த்ரியமபி க்ஷோபயேதிதி பாவஃ.’ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய’ இதி வைஷயிகராகத்வேஷயோர்வ்யுதாஸஸ்யாபி தாதாத்விகவிஷயத்வாய’வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ’ இத்யநேந புநருக்திபரிஹாராய சாஹ’தந்நிமித்தாவிதி’. ஏதேந விஷயாஸந்நிதாநபலப்ரதர்ஷநம். யத்வா விப்ரகரிஷ்டேஷ்வபி ஸூக்ஷ்மஸங்கோ நிரோத்தவ்ய இதி பாவஃ.,விவிக்தத்வஂ ரஹிதத்வம்; தத்ப்ரகரிதோபயோகேந விஷிநஷ்டி — ‘ஸர்வைர்த்யாநவிரோதிபிர்விவிக்தே தேஷ’ இதி.’லக்வாஷீ’ இத்யநேந பூர்வோக்தஂ’நாத்யஷ்நதஃ’ [6.16] இத்யாதிகஂ ஸ்மார்யத இத்யத்ராஹ’அத்யஷநாநஷநரஹித’ இதி.’தரித்யாத்மாநஂ நியம்ய ச’ இத்யாதிநா’யதவாக்காயமாநஸஃ’ இத்யஸ்ய புநருக்திபரிஹாராயாஹ’த்யாநாபிமுகீகரிதகாயவாங்மநோவரித்திரிதி’. காயஸ்யாபிமுகீகரணஂ ஸ்திராஸநாதிபரிக்ரஹஃ; வாசஸ்து ப்ரணவாதிவ்யதிரிக்தவர்ஜநம்; மநஸஸ்து ஷுபாஷ்ரயாலம்பநம். உக்தாநாஂ த்யாநயோகஷேஷத்வமாஹ’ஏவம்பூதஃ ஸந்நிதி’. நித்யஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ’ஆப்ரயாணாதஹரஹரிதி”ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய’ இதி வைஷயிகராகத்வேஷயோர்வ்யுதாஸோக்தேஃ’வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ’ இத்யேததாபிமாநிகவிஷயம்? தத்ர ஸம்யகுபாஷ்ரயணஂ பூர்வஸித்தஸ்யாபி ஸம்யகவஸ்தாபநமித்யபிப்ராயேண’விராகதாஂ வர்தயந்நித்யுக்தம்’. ஏவமஹங்காராதிவிமோசநேபி த்ரஷ்டவ்யம்.

ஷரீரமநஃப்ராணாதிபலாநாஂ யோகவிரோதித்வாபாவாத்’வாஸநாபலமிதி’ விஷேஷிதம். தர்போத்ராஹங்காரபலஹேதுகோங்கீகர்தவ்யாநங்கீகாரஃ. யோகித்வஷாந்தத்வாதிநிமித்தோபி தர்பஸ்த்யாஜ்யஃ’ஹரிஷ்டோ தரிப்யதி தரிப்தோ தர்மமதிக்ராமதி’ [ஆ.த.ஸூ.1.13.4] இதி ஸ்மரணாத். மநோவாக்காயவ்யாபாரநிவரித்த்யாதேருக்தத்வாச்சாந்தஷப்தோத்ர ஷமஹேதுவிஷேஷபர இத்யத்ராஹ’ஆத்மாநுபவைகஸுக’ இதி. இந்த்ரியவ்யாபாரோபரதிஃ க்ரோதாதிநிவரித்திஷ்ச பாஹ்யஸுகநிஸ்ஸ்பரிஹத்வாத்? தச்ச ப்ரபூதாத்மஸ்வஸுகலாபாதிதி பாவஃ. உக்தேஷு ஸர்வேஷு த்யாநயோகஸ்யாங்கித்வமாஹ’ஏவம்பூதோ த்யாநயோகஂ குர்வந்நிதி’. த்யாநமேவாத்ர யோகஃ? த்யாநேந வா யோகஃ. அநந்தரஷ்லோகார்தபராமர்ஷேந ப்ரஹ்மஷப்தஸ்யாத்ர ஷுத்தாத்மவிஷயதாமாஹ’ஸர்வபந்தேதி’.

—————–

52. விவிக்தஸேவீ லக்வாஸீ யதவாக்காயமாநஸ:
த்யாநயோகபரோ நித்யம் வைராக்யம் ஸமுபாஸ்ரித:

விவிக்தஸேவீ-தனி இடங்களை நாடுவோனாய்,
லக்வாஸீ-எளிய உணவு உண்பவனாக,
யதவாக்காயமாநஸ:-வாக்கு மனம் இவற்றை வசப்படுத்தி,
நித்யம் த்யாநயோகபர:-தியான யோகத்தில் ஈடுபட்டிருந்து,
வைராக்யம் ஸமுபாஸ்ரித:-பற்றின்மையை நன்கு பற்றியவனாய்.

தனி இடங்களை நாடுவோனாய், ஆசைகள் குன்றி, வாக்கையும் உடம்பையும் மனத்தையும் வென்று,
தியான யோகத்தில் ஈடுபட்டு, அப்போதும் பற்றின்மையை நன்கு பற்றியவனாய்,

விஷயப் பற்றுடன் கூடிய லௌகிக புத்தியுடைய ஒருவன் பலபேருடன் சேர்ந்திருந்து காலங்கழிக்க விரும்புகிறான்.
பேச்சுக்கு ஆள் இல்லாவிட்டால் பைத்தியம் பிடித்தவன் போன்று அவன் ஆகிறான்.
யோகிக்கோ தனித்திருக்குமளவு பெருமகிழ்ச்சி யுண்டாகிறது. புதிதாகத் தனித்திருந்து பழகுபவனுக்கு
மனதைப் பரிசீலனை பண்ண இயலுகிறது. உணவு உடலைப் பேணுவதுபோன்று ஏகாந்தம் மன பரிபாகத்துக்குப் பயன்படுகிறது.
சாதனத்தில் முதிர்ந்தவன் தனித்திருக்கும்போது ஆத்ம போதத்தில் திளைத்திருக்கிறான்.
மிகைபட்ட உணவு உடலுக்குச் சுமையாகிறது; சோம்பலையும் உண்டுபண்ணுகிறது.
குறைபட்ட உணவு பலவீனத்தில் கொண்டுசேர்க்கும். அளவுடன் உண்பவன் யோகியாகிறான்.
மனதில் தெளிவும் உடலில் ஊக்கமும் அதனால் உண்டாகின்றன. யோகியின் ஆணைக்கு உட்பட்ட சித்த விருத்திகளே
அவனுடைய உள்ளத்தில் உண்டாகின்றன. மனது அடங்கியிருப்பதற்கு அது அறிகுறியாகும்.
அவன் மிகைபடப் பேசான். பயன் படாத புன்மொழிகள் அவன் வாயினின்று வரமாட்டா.
மொழியை அடக்கியதன் பயன் அதுவாம். நல்ல சாதகனது உடல் யாண்டும் அசைவற்றிருக்கும்.
அனாவசியமாக அது இயங்காது. ஆத்ம சொரூபத்தில் மனது மகிழ்ந்து குவிந்திருப்பது தியானமாகிறது.
உலக வியவகாரம் பண்ணுவது சாதாரண மனிதனுக்கு எவ்வளவு இயல்பானதோ
அவ்வளவு இயல்பானது அவனுக்குத் தியானம் பண்ணுவது.
வைராக்கியம் என்பது பற்றின்மை. இம்மையிலும் மறுமையிலும் உள்ள விஷய இன்பங்களில்
பற்று வைக்காதிருப்பது யோகத்துக்கு உற்ற உபாயம்.

৷৷18.52৷৷புத்த்யா விஷுத்தயா யதாவஸ்திதாத்மதத்த்வவிஷயயா யுக்தஃ? தரித்யா ஆத்மாநஂ நியம்ய ச,விஷயவிமுகீகரணேந யோகயோக்யஂ மநஃ கரித்வா? ஷப்தாதீந் விஷயாந் த்யக்த்வா அஸந்நிஹிதாந் கரித்வா? தந்நிமித்தௌ ச ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய? விவிக்தஸேவீ ஸர்வைஃ த்யாநவிரோதிபிஃ விவிக்தே தேஷே வர்தமாநஃ; லக்வாஷீ அத்யஷநாநஷநரஹிதஃ? யதவாக்காயமாநஸஃ த்யாநாபிமுகீகரிதகாயவாங்மநோவரித்திஃ? த்யாநயோகபரோ நித்யம் ஏவஂ பூதஃ ஸந் ஆப்ரயாணாத் அஹரஹஃ த்யாநயோகபரஃ? வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ த்யேயதத்த்வவ்யதிரிக்தவிஷயதோஷாவமர்ஷேந தத்ர விராகதாஂ வர்தயந் அஹஂகாரம்? அநாத்மநீ ஆத்மாபிமாநஂ பலஂ தத்விவரித்திஹேதுபூதஂ வாஸநாபலஂ தந்நிமித்தஂ தர்பஂ காமஂ க்ரோதஂ பரிக்ரஹஂ விமுச்ய? நிர்மமஃ ஸர்வேஷு அநாத்மீயேஷு ஆத்மீயபுத்திரஹிதஃ ஷாந்தஃ ஆத்மாநுபவைகஸுகஃ? ஏவஂபூதோ த்யாநயோகஂ குர்வந் ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே ப்ரஹ்மபாவாய கல்பதே ஸர்வபந்தவிநிர்முக்தோ யதாவஸ்திதம் ஆத்மாநம் அநுபவதி இத்யர்தஃ.

৷৷ 18.52 ৷৷புத்திஷப்தோத்ர ப்ரஸ்துதப்ரஹ்மஷப்தாபிப்ரேதவிஷயபுத்திகோசரஃ? தஸ்யாஃ ஷுத்திஷ்சாஸமக்ரவிஷயத்வஸஂஷயவிபர்யயரூபதோஷராஹித்யமித்யாஹ’யதாவஸ்திதாத்மதத்த்வவிஷயயேதி’.’தரித்யா’ இதி பூர்வோக்தஸப்ரகாரஸாத்த்விகதரிதிபராமர்ஷமாஹ’விஷயவிமுகீகரணேநேதி’. அத்ர தரித்யா மநோநியமநஂ கர்மோக்தம்; அபி ச பூர்வமேவ த்யக்தவிஷயஸ்ய கோஸௌ ததாநீந்தநஸ்த்யாகஃ இத்யத்ராஹ’அஸந்நிஹிதாந் கரித்வேதி’. விஷயஸந்நிதிர்ஹி விஜிதேந்த்ரியமபி க்ஷோபயேதிதி பாவஃ.’ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய’ இதி வைஷயிகராகத்வேஷயோர்வ்யுதாஸஸ்யாபி தாதாத்விகவிஷயத்வாய’வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ’ இத்யநேந புநருக்திபரிஹாராய சாஹ’தந்நிமித்தாவிதி’. ஏதேந விஷயாஸந்நிதாநபலப்ரதர்ஷநம். யத்வா விப்ரகரிஷ்டேஷ்வபி ஸூக்ஷ்மஸங்கோ நிரோத்தவ்ய இதி பாவஃ. விவிக்தத்வஂ ரஹிதத்வம்; தத்ப்ரகரிதோபயோகேந விஷிநஷ்டி — ‘ஸர்வைர்த்யாநவிரோதிபிர்விவிக்தே தேஷ’ இதி.’லக்வாஷீ’ இத்யநேந பூர்வோக்தஂ’நாத்யஷ்நதஃ’ [6.16] இத்யாதிகஂ ஸ்மார்யத இத்யத்ராஹ’அத்யஷநாநஷநரஹித’ இதி.’தரித்யாத்மாநஂ நியம்ய ச’ இத்யாதிநா’யதவாக்காயமாநஸஃ’ இத்யஸ்ய புநருக்திபரிஹாராயாஹ’த்யாநாபிமுகீகரிதகாயவாங்மநோவரித்திரிதி’. காயஸ்யாபிமுகீகரணஂ ஸ்திராஸநாதிபரிக்ரஹஃ; வாசஸ்து ப்ரணவாதிவ்யதிரிக்தவர்ஜநம்; மநஸஸ்து ஷுபாஷ்ரயாலம்பநம். உக்தாநாஂ த்யாநயோகஷேஷத்வமாஹ’ஏவம்பூதஃ ஸந்நிதி’. நித்யஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ’ஆப்ரயாணாதஹரஹரிதி”ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய’ இதி வைஷயிகராகத்வேஷயோர்வ்யுதாஸோக்தேஃ’வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ’ இத்யேததாபிமாநிகவிஷயம்? தத்ர ஸம்யகுபாஷ்ரயணஂ பூர்வஸித்தஸ்யாபி ஸம்யகவஸ்தாபநமித்யபிப்ராயேண’விராகதாஂ வர்தயந்நித்யுக்தம்’. ஏவமஹங்காராதிவிமோசநேபி த்ரஷ்டவ்யம்.ஷரீரமநஃப்ராணாதிபலாநாஂ யோகவிரோதித்வாபாவாத்’வாஸநாபலமிதி’ விஷேஷிதம். தர்போத்ராஹங்காரபலஹேதுகோங்கீகர்தவ்யாநங்கீகாரஃ. யோகித்வஷாந்தத்வாதிநிமித்தோபி தர்பஸ்த்யாஜ்யஃ’ஹரிஷ்டோ தரிப்யதி தரிப்தோ தர்மமதிக்ராமதி’ [ஆ.த.ஸூ.1.13.4] இதி ஸ்மரணாத். மநோவாக்காயவ்யாபாரநிவரித்த்யாதேருக்தத்வாச்சாந்தஷப்தோத்ர ஷமஹேதுவிஷேஷபர இத்யத்ராஹ’ஆத்மாநுபவைகஸுக’ இதி. இந்த்ரியவ்யாபாரோபரதிஃ க்ரோதாதிநிவரித்திஷ்ச பாஹ்யஸுகநிஸ்ஸ்பரிஹத்வாத்? தச்ச ப்ரபூதாத்மஸ்வஸுகலாபாதிதி பாவஃ. உக்தேஷு ஸர்வேஷு த்யாநயோகஸ்யாங்கித்வமாஹ’ஏவம்பூதோ த்யாநயோகஂ குர்வந்நிதி’. த்யாநமேவாத்ர யோகஃ? த்யாநேந வா யோகஃ. அநந்தரஷ்லோகார்தபராமர்ஷேந ப்ரஹ்மஷப்தஸ்யாத்ர ஷுத்தாத்மவிஷயதாமாஹ’ஸர்வபந்தேதி’.

——————-

53. அஹங்காரம் பலம் தர்பம் காமம் க்ரோதம் பரிக்ரஹம்
விமுச்ய நிர்மம: ஸாந்தோ ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே

அஹங்காரம் பலம் தர்பம் காமம் க்ரோதம் பரிக்ரஹம்-அகங்காரம், வலிமை, செருக்கு, காமம், சினம், இரத்தல்,
விமுச்ய-விடுத்து,
நிர்மம: ஸாந்த:-மமகாரம் நீங்கி சாந்தநிலை கொண்டவன்,
ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே-பிரம்மமாகத் தகுவான்.

அகங்காரம், வலிமை, செருக்கு, காமம், சினம், இரத்தல் இவற்றை விட்டும் மமகாரம் நீங்கி
சாந்த நிலை கொண்டவன் பிரம்மமாகத் தகுவான்.

மனிதன் வேறு, அவன் அணிந்திருக்கும் உடை வேறு. உடையைத் தன் சொரூபமாக எண்ணி
இன்பமும் துன்பமும் அடைவார் உண்டு. அது ஒருவிதமான அகங்காரம். ஜன்மாந்தரங்களில் தனக்கு வந்தமையும்
எண்ணிறந்த தேகங்களைத் தான் என்று அபிமானித்தல் பிறவிக்கு ஏதுவான அகங்காரமாகும்.
ஆத்ம போதத்தில் வளரும் வன்மை அல்லது பலம் வேண்டப்படுகிறது. அத்தகைய சீரிய பலமில்லாதவன் ஆத்மாவை அடையமாட்டான்.
பின்பு ஆசைக்கு ஒருவிதமான பலம் உண்டு. அதை ஆசையின் வேகம் என்று சொல்லுகிறோம்.
ஆசையின் வேகம் கெட வேண்டும். காமங்களை நிறைவேற்றுதற்கு வருவிக்கப்படும் பலம் வேண்டப்படுவதன்று.
தனக்கு உடல் வலிவு மிகவும் அமைந்திருக்கிறதென்று மகிழ்ந்து ஒருவன் அதர்மத்தில் ஈடுபடுவதுண்டு.
அத்தகைய இயல்பு செருக்கு என்னும் பெயர் பெறுகிறது. குற்றங்கள் பல செய்வதற்குச் சிலர்க்கு உடல் வலிவே முதற்காரணமாகிறது.
இந்திரிய விஷயங்களில் வைத்துள்ள ஆசைக்குக் காமம் என்று பெயர்.
காமத்துக்கு இடைஞ்சல் பண்ணுகிறவனிடத்து சினம் வருகிறது. குரோதம் என்பது இதுவே.
உடல் வாழ்க்கைக்குப் பொருள் தேவை. ஆனால் நான் பொருள் படைத்தவன் என்ற எண்ணம் உதவாது.
ஆத்ம சாதனத்துக்கும் தர்மானுஷ்டானத்துக்கும் அது இடைஞ்சலாகிறது.
பொருள் படைத்தவன் என்ற உணர்வு பரிக்கிரஹமெனப்படுகிறது. வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாததும் எளிதில்
அகப்படுவதுமாகிய பொருளை யோகி ஒருவன் உடைத்திருக்க வேண்டும்.
பின்பு, அதைத் தன்னுடையதென்று அவன் கருதலாகாது. தன்னுடையதென்று கருதாத மனப்பான்மையே நிர்மமகாரமெனப்படுகிறது.
இந்தக் கோட்பாடுகளெல்லாம் யாரிடத்து அமைந்திருக்கின்றனவோ அம்மனிதன் சாந்தியடைகிறான்.
அவனுக்கு மனத்தெளிவு இயல்பாக உண்டாகிறது. அதனால் அவன் பிரம்மத்தையடையத் தகுந்தவனாகிறான். அது எப்படியெனில் :

৷৷18.53৷৷புத்த்யா விஷுத்தயா யதாவஸ்திதாத்மதத்த்வவிஷயயா யுக்தஃ? தரித்யா ஆத்மாநஂ நியம்ய ச,விஷயவிமுகீகரணேந யோகயோக்யஂ மநஃ கரித்வா? ஷப்தாதீந் விஷயாந் த்யக்த்வா அஸந்நிஹிதாந் கரித்வா? தந்நிமித்தௌ ச ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய? விவிக்தஸேவீ ஸர்வைஃ த்யாநவிரோதிபிஃ விவிக்தே தேஷே வர்தமாநஃ; லக்வாஷீ அத்யஷநாநஷநரஹிதஃ? யதவாக்காயமாநஸஃ த்யாநாபிமுகீகரிதகாயவாங்மநோவரித்திஃ? த்யாநயோகபரோ நித்யம் ஏவஂ பூதஃ ஸந் ஆப்ரயாணாத் அஹரஹஃ த்யாநயோகபரஃ? வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ த்யேயதத்த்வவ்யதிரிக்தவிஷயதோஷாவமர்ஷேந தத்ர விராகதாஂ வர்தயந் அஹஂகாரம்? அநாத்மநீ ஆத்மாபிமாநஂ பலஂ தத்விவரித்திஹேதுபூதஂ வாஸநாபலஂ தந்நிமித்தஂ தர்பஂ காமஂ க்ரோதஂ பரிக்ரஹஂ விமுச்ய? நிர்மமஃ ஸர்வேஷு அநாத்மீயேஷு ஆத்மீயபுத்திரஹிதஃ ஷாந்தஃ ஆத்மாநுபவைகஸுகஃ? ஏவஂபூதோ த்யாநயோகஂ குர்வந் ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே ப்ரஹ்மபாவாய கல்பதே ஸர்வபந்தவிநிர்முக்தோ யதாவஸ்திதம் ஆத்மாநம் அநுபவதி இத்யர்தஃ.

৷৷ 18.53 ৷৷புத்திஷப்தோத்ர ப்ரஸ்துதப்ரஹ்மஷப்தாபிப்ரேதவிஷயபுத்திகோசரஃ? தஸ்யாஃ ஷுத்திஷ்சாஸமக்ரவிஷயத்வஸஂஷயவிபர்யயரூபதோஷராஹித்யமித்யாஹ’யதாவஸ்திதாத்மதத்த்வவிஷயயேதி’.’தரித்யா’ இதி பூர்வோக்தஸப்ரகாரஸாத்த்விகதரிதிபராமர்ஷமாஹ’விஷயவிமுகீகரணேநேதி’. அத்ர தரித்யா மநோநியமநஂ கர்மோக்தம்; அபி ச பூர்வமேவ த்யக்தவிஷயஸ்ய கோஸௌ ததாநீந்தநஸ்த்யாகஃ இத்யத்ராஹ’அஸந்நிஹிதாந் கரித்வேதி’. விஷயஸந்நிதிர்ஹி விஜிதேந்த்ரியமபி க்ஷோபயேதிதி பாவஃ.’ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய’ இதி வைஷயிகராகத்வேஷயோர்வ்யுதாஸஸ்யாபி தாதாத்விகவிஷயத்வாய’வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ’ இத்யநேந புநருக்திபரிஹாராய சாஹ’தந்நிமித்தாவிதி’. ஏதேந விஷயாஸந்நிதாநபலப்ரதர்ஷநம். யத்வா விப்ரகரிஷ்டேஷ்வபி ஸூக்ஷ்மஸங்கோ நிரோத்தவ்ய இதி பாவஃ. விவிக்தத்வஂ ரஹிதத்வம்; தத்ப்ரகரிதோபயோகேந விஷிநஷ்டி — ‘ஸர்வைர்த்யாநவிரோதிபிர்விவிக்தே தேஷ’ இதி.’லக்வாஷீ’ இத்யநேந பூர்வோக்தஂ’நாத்யஷ்நதஃ’ [6.16] இத்யாதிகஂ ஸ்மார்யத இத்யத்ராஹ’அத்யஷநாநஷநரஹித’ இதி.’தரித்யாத்மாநஂ நியம்ய ச’ இத்யாதிநா’யதவாக்காயமாநஸஃ’ இத்யஸ்ய புநருக்திபரிஹாராயாஹ’த்யாநாபிமுகீகரிதகாயவாங்மநோவரித்திரிதி’. காயஸ்யாபிமுகீகரணஂ ஸ்திராஸநாதிபரிக்ரஹஃ; வாசஸ்து ப்ரணவாதிவ்யதிரிக்தவர்ஜநம்; மநஸஸ்து ஷுபாஷ்ரயாலம்பநம். உக்தாநாஂ த்யாநயோகஷேஷத்வமாஹ’ஏவம்பூதஃ ஸந்நிதி’. நித்யஷப்தவிவக்ஷிதமாஹ’ஆப்ரயாணாதஹரஹரிதி”ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய’ இதி வைஷயிகராகத்வேஷயோர்வ்யுதாஸோக்தேஃ’வைராக்யஂ ஸமுபாஷ்ரிதஃ’ இத்யேததாபிமாநிகவிஷயம்? தத்ர ஸம்யகுபாஷ்ரயணஂ பூர்வஸித்தஸ்யாபி ஸம்யகவஸ்தாபநமித்யபிப்ராயேண’விராகதாஂ வர்தயந்நித்யுக்தம்’. ஏவமஹங்காராதிவிமோசநேபி த்ரஷ்டவ்யம்.ஷரீரமநஃப்ராணாதிபலாநாஂ யோகவிரோதித்வாபாவாத்’வாஸநாபலமிதி’ விஷேஷிதம். தர்போத்ராஹங்காரபலஹேதுகோங்கீகர்தவ்யாநங்கீகாரஃ. யோகித்வஷாந்தத்வாதிநிமித்தோபி தர்பஸ்த்யாஜ்யஃ’ஹரிஷ்டோ தரிப்யதி தரிப்தோ தர்மமதிக்ராமதி’ [ஆ.த.ஸூ.1.13.4] இதி ஸ்மரணாத். மநோவாக்காயவ்யாபாரநிவரித்த்யாதேருக்தத்வாச்சாந்தஷப்தோத்ர ஷமஹேதுவிஷேஷபர இத்யத்ராஹ’ஆத்மாநுபவைகஸுக’ இதி. இந்த்ரியவ்யாபாரோபரதிஃ க்ரோதாதிநிவரித்திஷ்ச பாஹ்யஸுகநிஸ்ஸ்பரிஹத்வாத்? தச்ச ப்ரபூதாத்மஸ்வஸுகலாபாதிதி பாவஃ. உக்தேஷு ஸர்வேஷு த்யாநயோகஸ்யாங்கித்வமாஹ’ஏவம்பூதோ த்யாநயோகஂ குர்வந்நிதி’. த்யாநமேவாத்ர யோகஃ? த்யாநேந வா யோகஃ. அநந்தரஷ்லோகார்தபராமர்ஷேந ப்ரஹ்மஷப்தஸ்யாத்ர ஷுத்தாத்மவிஷயதாமாஹ’ஸர்வபந்தேதி’.

————–

54. ப்ரஹ்மபூத: ப்ரஸந்நாத்மா ந ஸோசதி ந காங்க்ஷதி
ஸம: ஸர்வேஷு பூதேஷு மத்பக்திம் லபதே பராம்

ப்ரஹ்மபூத: ப்ரஸந்நாத்மா-பிரம்ம நிலை பெற்றோன், ஆனந்த முடையோன்,
ந ஸோசதி ந காங்க்ஷதி-துயரற்றோன், விருப்பற்றோன்,
ஸர்வேஷு பூதேஷு ஸம:-எல்லா உயிர்களையும் சமமாக நினைப்போன்,
பராம் மத்பக்திம் லபதே-உயர்ந்ததாகிய என் பக்தியை அடைகிறான்.

பிரம்ம நிலை பெற்றோன், ஆனந்த முடையோன், துயரற்றோன், விருப்பற்றோன், எல்லா உயிர்களையும்
சமமாக நினைப்போன், உயர்ந்ததாகிய என் பக்தியை அடைகிறான்.

ஞானம் பெரியதா, பக்தி பெரியதா என்னும் கேள்வி பலர் உள்ளத்தில் எழுகிறது. சிலர் ஞானம் பெரியது என்பர்;
இன்னும் சிலர் பக்தி பெரியது என்பர். அப்படி யெல்லாம் பகர்வது அவரவர் மனப்பான்மையை விளக்குகிறது.
முதிர்ந்த நிலையில் பக்தியும் ஞானமும் ஒன்றே. குழந்தை ஒன்றுக்குத் தாயினிடத்து அன்பு பெருக்கெடுத்திருக்கிறது.
தாயும் தன் குழந்தையினிடத்து ஆழ்ந்து அன்பு காட்டுகிறாள். பக்தியின் தோற்றத்தை இருவரிடத்திலும் காண்கிறோம்.
இதில் ஞானம் எங்கே இருக்கிறது என்னும் கேள்வி எழலாம். குழந்தை தாய்க்குரியது;
தாயே அக்குழந்தையாக வடிவெடுத்திருக்கிறாள் என்ற ஞானம் அதில் மறைமுகமாயிருக்கிறது.

ஒரு பணக்காரனிடம் எத்தனையோ யாசகர்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். வந்தவர்களை யார் என்று கவனியாது
அம்மனிதன் தானம் செய்து கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள் தோன்றிய வயிராகிகள் கூட்டத்தில் இருந்த
பதினைந்து வயது இளைஞன் அப்பணக்காரனுடைய மனதைச் சிறிது கவர்ந்தான்.
அவ் இளைஞனது இடக் கன்னத்தில் இருந்த தழும்பும் முகச்சாயலும் ஆராய்ச்சிக்கு உரியவைகளாயின.
பிரக்ஞைகெட்டு ஆற்றங்கரையில் கிடந்த குழந்தையைத் தாங்கள் எடுத்து வளர்த்ததாக வயிராகிகள் சொன்னார்கள்.
பன்னிரண்டு வருஷங்களுக்கு முன்பு படகு விபத்து ஒன்றில் தான் இழந்துவிட்ட குழந்தை இப்பொழுது அகப்பட்டான் !
விசாரித்து உண்மையைத் தெரிந்தவுடன் தந்தையின் மனதில் அன்பு சுரந்தது. ஞானத்தினின்று அன்பு தோன்றுவதற்கு இது சான்று ஆகும்.
ஆக ஞானமுள்ள இடத்தில் பக்தியிருப்பதும், பக்தியுள்ள இடத்தில் ஞானம் இருப்பதும் இயல்பு.
பிரம்ம ஞானத்தில் உறுதி பெறுகின்றவனுக்கு ஈசுவர பக்தி மேலிடுகிறது. தன்னையும் மன்னுயிர்கள் எல்லாவற்றையும்
ஒரே பாங்குடன் அவன் காண்கிறான். ஏனென்றால் எல்லா உயிர்களும் ஈசுவரனுடைய பல்வேறு தோற்றங்கள் என்பது
அவனுக்கு நன்கு விளங்குகிறது. தனக்கு ஏதாவது நஷ்டம் வந்துவிட்டதென்று அவன் துயரப்படுவதுமில்லை;
தான் அடைய வேண்டிய பொருளை இன்னும் அடையவில்லை என்று அவாவுறுவதுமில்லை.
ஏழாம் அத்தியாயம் பதினேழாவது சுலோகத்தில் பகர்ந்த மேலாம் பக்தி ஈண்டுக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

৷৷18.54৷৷ப்ரஹ்மபூதஃ ஆவிர்பூதாபரிச்சிந்நஜ்ஞாநைகாகாரமச்சேஷதைகஸ்வபாவாத்மஸ்வரூபஃ.’இதஸ்த்வந்யாஂ ப்ரகரிதிஂ வித்தி மே பராம்.’ (கீதா 7.5) இதி ஹி ஸ்வஷேஷதா உக்தா.ப்ரஸந்நாத்மா க்லேஷகர்மாதிபிஃ அகலுஷஸ்வரூபோ மத்வ்யதிரிக்தஂ ந கஞ்சந பூதவிஷேஷஂ ப்ரதி ஷோசதி ந கஞ்சந காங்க்ஷதி; அபி து மத்வ்யதிரிக்தேஷு ஸர்வேஷு பூதேஷு அநாதரணீயதாயாஂ ஸமோ நிகிலஂ வஸ்துஜாதஂ தரிணவத் மந்யமாநோ மத்பக்திஂ லமதே பராம்.மயி ஸர்வேஷ்வரே நிகிலஜகதுத்பவஸ்திதிப்ரலயலீலே நிரஸ்தஸமஸ்தஹேயகந்தே அநவதிகாதிஷயாஸஂக்யேயகல்யாணகுணகணைகதாநே லாவண்யாமரிதஸாகரே ஷ்ரீமதி புண்டரீகநயநே ஸ்வஸ்வாமிநி அத்யர்தப்ரியாநுபவரூபாஂ பராஂ பக்திஂ லபதே.தத்பலம் ஆஹ —

৷৷18.54৷৷ஏவஂ கர்மயோகாதிஸாத்யப்ரத்யகாத்மாநுபவஸ்ய பரபக்த்யதிகாராபாதகத்வமுச்யதே’ப்ரஹ்மபூதஃ’ இதி ஷ்லோகேந. ததபிப்ராயேண பரஷேஷதைகஸ்வபாவத்வஸ்யாப்யாவிர்பாவ உக்தஃ. யோகஸாத்யஂ ப்ரஹ்மாக்யமிஹ ப்ரஹ்மத்வமித்யபிப்ராயேணாபரிச்சிந்நஜ்ஞாநாவிர்பாவோக்திஃ. ஷேஷத்வஸ்ய ஸ்வரூபாநுபந்தித்வஂ ப்ராகேவோக்தமித்யாஹ’இதஸ்த்வந்யாமிதி’.’ராகாதிதூஷிதே சித்தே நாஸ்பதீ மதுஸூதநஃ’ [வி.த.9.10] இத்யாத்யுக்தபரபக்த்யநர்ஹதாநிவரித்திஃ’ப்ரஸந்நாத்மா’ இத்யுச்யத இத்யாஹ — ‘க்லேஷகர்மாதிபிரகல்மஷஸ்வரூப’ இதி. ஆதிஷப்தேந விபாகாஷயயோர்க்ரஹணஂ? தயோரபி காலுஷ்யரூபத்வாத்;’க்லேஷகர்மவிபாகாஷயைஃ’ [பா.யோ.1.24] இதி ஸந்நியோகஷிஷ்டத்வாச்ச. அவித்யாஸ்மிதாதயஃ பஞ்ச க்லேஷாஃ? கர்ம புண்யபாபரூபஂ? ஜாத்யாயுர்போகாஃ விபாகாஃ? ஆஷயாஃ ஸஂஸ்காராஃ.’யஸ்மிந் ஸ்திதோ ந துஃகேந குருணாபி விசால்யதே’ [6.22] இதி ப்ராகுக்தஂ’ந ஷோசதி’ இதி பராமரிஷ்டம். ததா’யஂ லப்த்வா சாபரஂ லாபஂ மந்யதே நாதிகஂ ததஃ’ [6.22],இத்யுக்தஂ’ந காங்க்ஷதி’ இதி ஸ்மாரிதம். அத்ர’ந ப்ரஹரிஷ்யதி’ இதி பாடாந்தரமப்ரஸித்தத்வாதநங்கீகரிதம். தத்ராத்மாநுபவஸுகேந பாஹ்யவைதரிஷ்ண்யஂ தாவஜ்ஜாயதே? பரமாத்மநஸ்து ப்ரத்யகாத்மநோப்யதிகஸுகதயா ஷ்ருதத்வாத்ததநுபுபூஷாஸ்தாயிநீத்யபிப்ராயேண மத்வ்யதிரிக்தஷப்தஃ.,ஷோககாங்க்ஷாநுதயஹேதுஃ’ஸமஃ’ இத்யுச்யதே இத்யபிப்ராயேண — ‘அநாதரணீயதாயாஂ ஸம’ இத்யுக்தம். துல்யாநாதர இத்யர்தஃ. பராவரதத்த்வவிவேகபலமந்யாநாதரஸாம்யஂ வ்யநக்தி — ‘நிகிலமிதி’.’வஸ்துஜாதமித்யநேந’ ப்ரஹ்மாதிஸ்தம்பபர்யந்தாநாமேவ மேர்வபேக்ஷயா மாஷஸர்ஷபாதீநாமிவாவாந்தரோத்கர்ஷஸ்யாநாதரயோக்யத்வஂ ஸூசிதம்.’தரிணவதிதி’ — நஹி ரத்நபர்வதமாருருக்ஷோஃ பலாலகூடே ஸங்கஃ ஸ்யாதிதி பாவஃ. அத்ர மச்சப்தேந பரபக்த்யுத்பத்திவிவரித்த்யர்ததயா பூர்வத்ர ஷாஸ்த்ராந்தரேஷு ச ப்ரபஞ்சிதாநாமுபாஸநதஷாயாமநுஸந்தேயாநாஂ சாகாராணாமபிப்ரேதத்வமாஹ’மயி ஸர்வேஷ்வர’ இத்யாதிபிஃ.’ஸர்வேஷ்வர’ — இதி ஈஷிதவ்யஸ்ய பத்தஸ்ய கிஂ ததாபூதைஃ ஈஷிதவ்யாந்தரைரிதி பாவஃ.’நிகிலஜகதுத்பவஸ்திதிப்ரலயலீல’ இதி — “காரணஂ து த்யேயஃ” [அ.ஷிகோ.3] இதி ஹி ஷ்ருதிரிதி பாவஃ. யத்வா கரணகலேவரப்ரதாநாதிபிர்மஹோபகாரகே சதுர்விதஹேதுபூதே தஸ்மிந் திஷ்டதி ஸரிஷ்டிஸஂஹாரகர்மதயைவாவஸ்திதஃ கோந்யஃ ஸமாஷ்ரயணீய இதி பாவஃ.’நிரஸ்தஸமஸ்தஹேயகந்த’ இதி — நஹ்யஸ்மிந்யதாவத்ப்ரதீதே வஸ்த்வந்தரேஷ்விவாவஜ்ஞாவைமுக்யாதிகாரணமஸ்தீதி பாவஃ.’அநவதிகேத்யாதி’ ஏகைககுணப்ரகர்ஷோபி சித்தாகர்ஷகஃ; கிமுதைவஂ ஸம்பூத இதி பாவஃ. யத்தி பரஂ ஸுலபஂ ச ததேவ ஹ்யாஷ்ரயணீயமிதி ஸௌலப்யோபயுக்தகுணாநாமப்யத்ர ஸங்க்ரஹஃ.’லாவண்யாமரிதஸாகர’ இதி ஷுபாஷ்ரய விக்ரஹகுணோபலக்ஷணம்.

‘ஷ்ரீமதீதி’ — ஷ்ரீர்ஹி ஸர்வேஷாமாஷ்ரயணீயா? ஸாப்யேநஂ நித்யமாஷ்ரிதேதி ஹரிதயம். ஷ்ரீயதே ஷ்ரயதே சேதி ஷ்ரீஷப்தோ நிருக்தஃ. மதும்நித்யயோகே. ஷ்ருதிஷ்ச — “ஹ்ரீஷ்ச(ஷ்ரீஷ்ச)தே லக்ஷ்மீஷ்ச பத்ந்யௌ” [யஜுஸ்ஸஂ.31.22] இத்யாதிகா. ஸ்மர்யதே ச — ‘நித்யைவைஷா ஜகந்மாதா விஷ்ணோஃ ஷ்ரீரநபாயிநீ. யதா ஸர்வகதோ விஷ்ணுஸ்ததைவேயஂ ৷৷’ [வி.பு.1.8.17] இதி. ஏதேநோபாஸ்யத்வப்ராப்யத்வாதிகஂ ஸர்வஂ ஸபத்நீகஸ்யேதி ஜ்ஞாபிதம். ஆமநந்தி ச ரஹஸ்யாம்நாயவித இமமேவார்தஂ — ‘நித்யஸந்நிஹிதஷக்திஃ’ இதி.’புண்டரீகநயந’ இத்யவயவஸௌந்தர்யோபலக்ஷணம். “தஸ்ய யதா கப்யாஸஂ புண்டரீகமேவமக்ஷிணீ தஸ்யோதிதி நாம (ஸஃ) ஏஷ ஸர்வேப்யஃ பாப்மப்யஃ உதித உதேதி ஹ வை ஸர்வேப்யஃ பாப்மப்யோ ய ஏவஂ வேத” [சா.உ.1.6.7] இதி ஸர்வபாபவிமோக்ஷகாமஸ்யோபாஸநார்ததயா புண்டரீகாக்ஷத்வமப்யுபதிஷ்டம்.’சக்ஷுஷா தவ ஸௌம்யேந பூதாஸ்மி’ [வா.ரா.3.34.13]’யஂ பஷ்யேந்மதுஸூதநஃ’ இத்யாதிஷு ச தத்வீக்ஷணஸ்ய பாவநதமத்வமுச்யத இதி பாவஃ. பக்த்யுத்பத்த்யாதௌ ஸர்வமிதமேகதஃ? ஸ்வாமித்வஂ சைகதஃ? நசாஸாவேகோநஸர்வஸ்வாமீத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸ்வஸ்வாமிநீதி’.

—————-

55. பக்த்யா மாமபிஜாநாதி யாவாந்யஸ்சாஸ்மி தத்த்வத:
ததோ மாம் தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா விஸதே ததநந்தரம்

மாம் ய: ச-என்னை யார் எனவும்,
யாவாந் அஸ்மி ச-எத்தன்மை உடையவன் என்றும்,
பக்த்யா தத்த்வத: அபிஜாநாதி-பக்தியாலேயே உள்ளபடி அறிகிறான்,
தத: மாம் தத்த்வத: ஜ்ஞாத்வா-என்னை உள்ளபடி அறிந்து கொண்ட பின்னர்,
ததநந்தரம் விஸதே-தத் (அது) எனப்படும் பிரம்மத்தில் புகுவான்.

யான் எவ்வளவுடையேன், யாவன் என என்னை யருவன் உள்ளபடி பக்தியாலேயே அறிகிறான்.
என்னை உள்ளபடி அறிந்து கொண்டபின்னர் தத் (அது) எனப்படும் பிரம்மத்தில் புகுவான்.

ஆகாததை ஆகுமாறு செய்வது அன்பு அல்லது பக்தி. தெரியாததைத் தெரிவிப்பதும் அதே அன்பு.
டாக்டர் ஒருவர் வெறும் நோயை ஆராய்ச்சி பண்ணுவதைவிட நோயாளியிடம் அன்பு கொள்ளுவாராகில்,
அந்த அன்பால் நோயாளியின் வருத்தத்தை உள்ளபடி அறிகிறார். பின்பு அது நோயை உள்ளபடி அறிந்ததாகும்.
அன்பின் மூலம் எதை அறிந்தாலும் அது உண்மையான அறிவாகிறது.

பகவானிடத்து பக்தி பண்ணுபவர் அவரை நன்கு அறிகின்றனர். அவரை அறியுமளவு பக்தி அதிகரிக்கிறது.
ஞானத்தோடுகூடிய பக்தி மிகச் சிறந்தது. அவரே சகுண பிரம்மமாகவும் நிர்க்குணபிரம்மமாகவும் இருக்கிறார் என்பது பக்தனுக்கு விளங்குகிறது.
உலகெல்லாம் அவரிடத்திருந்தே வந்தது. தனக்கும் தன் தலைவனுக்கும் உள்ள தொடர்வு தெரியும்போது பக்தன் பகவானுக்கே உரியவன் ஆகிறான்.
இந்த உண்மையை அறிந்த அக்கணமே பக்தன் பகவானை அடைந்தவன் ஆகிறான்.

ஜீவாத்மாவால் பரமாத்மாவுடன் இரண்டறக் கலக்க முடியும். அப்போதுதான் ஒருவன் அவனே நான் என்று உணர்ந்து சொல்லக் கூடும்.
ஒரு வீட்டில் நெடுநாளாக வேலை செய்து வந்த வேலைக்காரன் ஒருவன், காலக்கிரமத்தில் அவ்வீட்டார்களுள் ஒருவனாகவே பாவிக்கப்படலாம்.
வீட்டு எஜமானன் அவனுடைய வேலைத்திறமையைக் கண்டு மகிழ்ந்து, ஒருநாள் அவனைத் தன்னுடைய ஆசனத்தில் உட்காரச் செய்து
தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களை நோக்கி, இந்த க்ஷணம் முதல் இவனுக்கும் எனக்கும் யாதொரு வித்தியாசமுமில்லை.
நானும் இவனும் ஒன்று. எனது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவதைப்போல இவனுடைய கட்டளைக்கும் நீங்கள் கீழ்ப்படியவேண்டும்.
இல்லாவிட்டால் தண்டிப்பேன் என்று சொல்லலாம். அப்போது அந்த வேலைக்காரன் சங்கோசத்தினால்
இந்தப் புதிய கௌரவத்தைக் காட்டிக்கொள்ளத் தயங்கலாமானாலும், எஜமானன் அவனைக் கட்டாயப்படுத்தி
கௌரவ ஸ்தானத்தில் வைப்பான். ஈசுவரனை நெடுங்காலம் வழிபட்டு அவனுடன் ஐக்கியமான ஜீவனுடைய நிலைமையும் இப்படிப்பட்டதே.
ஈசுவரன் தன்னுடைய மஹிமையை இவர்களுக்கு அருளி, இவர்களைத் தனது ஒப்பற்ற ஸ்தானத்துக்கு உயர்த்துகிறான்.

৷৷18.55৷৷ஸ்வரூபதஃ ஸ்வபாவதஃ ச யஃ அஹஂ குணதோ விபூதிதோ யாவாந் ச அஹஂ தஂ மாம் ஏவஂரூபயா பக்த்யா தத்த்வதோ விஜாநாதி. மாஂ தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா ததநந்தரஂ தத்த்வஜ்ஞாநாநந்தரஂ ததோ பக்திதோ மாஂ விஷதே ப்ரவிஷதி. தத்த்வதஃ ஸ்வரூபஸ்வபாவகுணவிபூதிதர்ஷநோத்தரகாலபாவிந்யா அநவதிகாதிஷயபக்த்யா மாஂ ப்ராப்நோதி இத்யர்தஃ. அத்ர தத இதி ப்ராப்திஹேதுதயா நிர்திஷ்டா பக்திஃ ஏவ அபிதீயதே.’பக்த்யா த்வநந்யயா ஷக்யஃ’ (கீதா 11.54) இதி தஸ்யா ஏவ தத்த்வதஃ ப்ரவேஷஹேதுதாபிதாநாத்.ஏவஂ வர்ணாஷ்ரமோசிதநித்யநைமித்திககர்மணாஂ பரித்யக்தபலாதிகாநாஂ பரமபுருஷாராதநரூபேண அநுஷ்டிதாநாஂ விபாக உக்தஃ. இதாநீஂ காம்யாநாம் அபி கர்மணாம் உக்தேந ஏவ ப்ரகாரேண அநுஷ்டீயமாநாநாஂ ஸ ஏவ விபாக இத்யாஹ —

৷৷18.55৷৷’தத்பலமாஹேதி’ — அவ்யவஹிதஂ வ்யவஹிதஂ சேதி ஷேஷஃ. பூர்வக்ரந்தோக்தஜகத்காரணத்வலக்ஷிதஸர்வேஷ்வராக்யதர்ம்யபிப்ராயேண’யஃ’ இத்யஸ்யார்தமாஹ — ‘ஸ்வரூபத’ இதி. விதிநிஷேதரூபஷோதகவாக்யாவஸிதஸர்வவித்யாநுஸந்தேயஸ்வரூபநிரூபகதர்மயோகஃ’ஸ்வபாவத’ இதி நிர்திஷ்டஃ. ஸ்வரூபநிரூபகதர்மாபாவே அநிரூபிதஸ்வரூபதயா நிஸ்ஸ்வபாவமேவ வஸ்து ஸ்யாத். ஸ்வரூபஷப்தஃ ஸ்வரூபநிரூபகதர்மபரஃ? ஸ்வபாவஷப்தஸ்து ஸௌலப்யபர இதி கேசித். யாவச்சப்தோ ஹி ப்ரகர்ஷநிகர்ஷபராமர்ஷயோக்யாகாரவிஷயோ யுக்த இத்யபிப்ராயேணாஹ’குணதோ விபூதிதோபீதி’.’யாவாஂஷ்சாஹமிதி’ குணஷப்தோத்ர நிரூபிதஸ்வரூபவிஷேஷகஜ்ஞாநஷக்த்யாதிஸமஸ்ததர்மவிஷயஃ.’யாவாந்யஷ்ச’ இத்யநயோர்வ்யுத்க்ரமேண வ்யாக்யாநஂ புத்த்யாரோஹக்ரமப்ரதர்ஷநார்தம்.’தத்த்வதஃ’ இத்யஸ்ய’யாவாந்யஷ்ச’ இத்யத்ராநபேக்ஷணாத்’அபிஜாநாதி’ இத்யத்ர ஸஂஷயாதிவ்யுதாஸாய ததபேக்ஷணாச்ச’தத்த்வதோபிஜாநாதீதி’ யோஜிதம்.

‘மாஂ தத்த்வதோபிஜாநாதி’ இத்யுக்தஸ்யைவ’மாஂ தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா’ இத்யநுபாஷணமுபாயபூதஸ்யாபி ஸ்வாதுதமதயா ஸுதுர்லபத்வேநாதராதிஷயார்தம்.’தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா’ இத்யநேநைவ ஆநந்தர்யஸித்த்யர்தஹேதுபௌஷ்கல்யஜ்ஞாபகாநுவாதஸ்ய ஸித்தத்வாத்?’ததநந்தரம்’ இத்யநேநைவ ப்ரவேஷஸ்யாநந்தர்யகண்டோக்தேஃ?’பக்த்யா த்வநந்யயா’ [11.54] இத்யாதௌ ப்ரவேஷேபி ஹேதுதயா பக்தேரேவ ப்ராகுக்தத்வாச்ச’ததோ பக்திதோ மாஂ விஷதே’ இத்யேவாந்வயோ தர்ஷிதஃ.’ப்ரவேஷ்டும்’ இதி ப்ராகுக்தைகார்த்யஜ்ஞாபநாய பதஸித்தயே ச’ப்ரவிஷதீத்யுக்தம்’. யதாவஜ்ஜ்ஞாநமபி காஷ்டாப்ராப்தபக்தேஃ. அந்யோந்யாஷ்ரயணஂ ச பக்தேஃ பூர்வபேதாத்பரிஹரிதம். ஸைவ து ததாவிதாவஸ்தா ஸாக்ஷாந்மோக்ஷஸாதநமித்யாஹ’தத்த்வத’ இத்யாதிநா.,தர்ஷநஷப்தேநாநுபாஷணாத்’தத்த்வதோபிஜாநாதி’ இத்யஸ்ய ஸாக்ஷாத்காரபரத்வஂ வ்யஞ்ஜிதம்.பரபக்த்யாபி தத்த்வஜ்ஞாநமேவ ஸாத்யஂ? ததேவ து ஸாக்ஷாந்மோக்ஷஸாதநமிதி குதரிஷ்டிமதமபாகரோதி’அத்ரேதி’. ஏவகாரேண தர்ஷநவ்யவச்சேதஃ. யத்யப்யத்ர பக்திஷப்தோ வ்யவஹிதஃ? தத்த்வஜ்ஞாநஂ த்வவ்யவஹிதஂ? ததாபி வ்யவஹிதபராமர்ஷ ஏவ யுக்தஃ; அந்யதா’தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா’ இத்யாதிநா புநருக்திப்ரஸங்காத். அத்ர தர்ஷநஜநகபக்த்யநுவாதே ப்ரயோஜநாபாவாத்ஸைவ ததுத்தராவஸ்தா பராமரிஷ்யத இதி பாவஃ. ப்ராகுக்தஂ ஹேதுமாஹ’பக்த்யா த்வநந்யயேதி’.’அயமபிப்ராயஃ’ — உபக்ரமந்யாயாத்பூர்வஂ ப்ரபலஂ? ஸ்பஷ்டாஸ்பஷ்டயோஷ்ச ஸ்பஷ்டாநுஸாரேணாந்யத்கமயிதவ்யம் — இதி.

——————-

56. ஸர்வகர்மாண்யபி ஸதா குர்வாணோ மத்வ்யபாஸ்ரய:
மத்ப்ரஸாதாதவாப்நோதி ஸாஸ்வதம் பதமவ்யயம்

மத்வ்யபாஸ்ரய:-என்னையே சார்பாகக் கொண்டோன்,
ஸர்வ கர்மாணி-எல்லாத் தொழில்களையும்,
ஸதா குர்வாண: அபி-எப்போதும் செய்து கொண்டிருந்தாலும்,
மத்ப்ரஸாதாத்-எனதருளால்,
ஸாஸ்வதம் அவ்யயம் பதம்-அழிவற்ற நித்தியப் பதவியை,
அவாப்நோதி-எய்துகிறான்.

எல்லாத் தொழில்களையும் எப்போதும் செய்து கொண்டிருந்தாலும், என்னையே சார்பாகக் கொண்டோன்
எனதருளால் அழிவற்ற நித்தியப் பதவியை எய்துகிறான்.

முடிந்த நிலையில் எப்படி ஞானமும் பக்தியும் ஒன்றோ அதை விதத்தில் முடிந்த நிலையில் ஞானமும் கர்மமும் ஒன்றாகின்றன.
சத்வகுணத்தில் நிலைத்திருப்பவன் கர்மத்தைத் தியாகம் பண்ணுவதில்லை; கர்மத்துக்குத் தான் கர்த்தா என்ற
எண்ணத்தைத் தியாகம் செய்கிறான். தான் கர்த்தா என்ற எண்ணம் போய்விடும்பொழுது அத்துடன் ஜீவபோதமும் போயொழிகிறது.
தன்னைக் கர்த்தாவென்று எண்ணிக்கொள்ளாது ஏராளமாகக் கர்மம் செய்பவனுக்கு ஆயாசம் வருவதில்லை.
தன்னைக் கர்த்தா வென்று எண்ணிக்கொள்பவனுக்கோ விரைவில் ஆயாசம் வருகிறது.
அவன் சிறிது வினையாற்றினாலும் அது ஏராளமானதாகத் தோன்றும். மனநிலையே அதற்குக் காரணம்.
ஈசுவரனுக்காகக் கர்மம் செய்பவன் ஈசுவரனை நினைக்கிறான். தன்னை நினைப்பதில்லை.
ஈசுவர நினைவில் தன்னை மறந்திருப்பவன் சரணடைந்தவன் ஆகிறான்.
கடலைச் சென்று அடையும் வரையில் நதிக்குச் சொந்த வியக்தியிருக்கிறது; சொந்தச் செயலும் இருக்கிறது.
கடலினுள் நுழைந்த பிறகு நதி என்று பெயர் போய்விடுகிறது. கடலில் இருக்கிற நீரோட்டத்தில் நதியும் கலந்து கொள்ளலாம்;
நதியினுடையதன்று. ஈசுவரனிடம் அடைக்கலம் புகுந்த ஜீவனது பாங்கு அத்தகையது. சரீரம் என்ற வடிவம் இருக்கிறது எனினும்
அதனுள் இருக்கிற உணர்ச்சி முற்றிலும் பரபோதமாம். அச்சரீரத்தில் நிகழ்கின்ற கிருத்தியங்கள் எல்லாம் ஈசன் செயலேயாம்.
அங்ஙனம் வித விதமான செயல்கள் நிகழலாம். போர் புரிவது போன்ற பயங்கரமான செயல் நடைபெறலாம்.
அக்கர்மங்களைச் சொந்தம் பாராட்டுதற்கு ஜீவபோதம் மிச்சமில்லை. நிலைத்த நித்தியமான பரபோதம் ஜீவனால் அடையப்பெற்றதாகிறது.

கர்மம் செய்தலே வாழ்க்கையின் முடிவன்று; அது ஒரு மார்க்கமே. பற்றுதலற்றுச் செய்யப்படுமானால் அது வாழ்க்கையின்
முடிவான லட்சியமாகிய இறைவனிடம் அழைத்துச் செல்கிறது. மார்க்கத்தையே முடிவென்று மருள் கொள்ளவேண்டாம்.
ஓர் ஊருக்குச் செல்லும் வழி ஊராகிவிடாது என்பதை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்.

৷৷18.56৷৷ந கேவலஂ நித்யநைமித்திககர்மாணி அபி து காம்யாநி அபி ஸர்வாணி கர்மாணி மத்வ்யபாஷ்ரயஃ மயி ஸஂந்யஸ்தகர்தரித்வாதிகஃ குர்வாணோ மத்ப்ரஸாதாத் ஷாஷ்வதஂ பதம் அவ்யயம் அவிகலஂ ப்ராப்நோதி. பத்யதே கம்யதே இதி பதம் மாஂ ப்ராப்நோதி இத்யர்தஃ.யஸ்மாத் ஏவஂ தஸ்மாத் —

৷৷18.56৷৷பூர்வத்ர ஜ்ஞாநநிஷ்டோக்தா? அநந்தரஂ கர்மநிஷ்டோச்யத இதி ஷங்காவ்யுதாஸாய பூர்வத்ராபி கர்மநிஷ்டாயாமேவாவாந்தரவிஷேஷவிபக்திமநுவதந் ஸங்கதிமாஹ — ‘ஏவமிதி’. விபாகோத்ர பூர்வஷ்லோகத்வயோக்தபரபக்திபரஜ்ஞாநபரமபக்திபர்யந்தஃ. விஹிதகர்மணாஂ பூர்வமுக்தத்வாத்ஸர்வகர்மாண்யபீதி நிஷித்தாநுஷ்டாநஂ பகவதநந்யதாஸ்துத்யர்தமுபக்ஷிப்யத இதி ஸ்வைராபிலாஷிஷங்கராதிமதமபாகரோதி’இதாநீஂ காம்யாநாமபி கர்மணாமிதி’. ஸர்வஷப்தோத்ர ஷாஸ்த்ரீயேஷ்வேவாநுக்தஸங்க்ரஹணார்த இதி பாவஃ. ததேவ விவரிணோதி’ந கேவலமித்யாதிநா’. பூர்வஷ்லோகஸ்தப்ராப்யமேவாத்ராபி ஸவிஷேஷணபதஷப்தேந நிர்திஷ்டமித்யபிப்ராயேண நிர்வக்தி’பத்யத’ இதி.

—————-

ஆகையால் நீ வாழவேண்டிய விதமாவது :

57. சேதஸா ஸர்வகர்மாணி மயி ஸந்ந்யஸ்ய மத்பர:
புத்தியோகமுபாஸ்ரித்ய மச்சித்த: ஸததம் பவ

ஸர்வகர்மாணி-செயல்களை யெல்லாம்,
சேதஸா-அறிவினால்,
மயி ஸந்ந்யஸ்ய-எனக்கெனத் துறந்துவிட்டு,
புத்தியோகம் உபாஸ்ரித்ய-புத்தி யோகத்தில் சார்புற்று,
மத்பர:-என்னிடத்தே ஈடுபட்டு,
ஸததம் மத் சித்த: பவ-எப்போதும் என்னைச் சித்தத்தில் கொண்டு இரு.

அறிவினால் செயல்களை யெல்லாம் எனக்கெனத் துறந்துவிட்டு, என்னிடத்தே ஈடுபட்டு, புத்தி யோகத்தில் சார்புற்று,
எப்போதும் என்னைச் சித்தத்தில் கொண்டு இரு.

ஒரு மனிதனை ஓர் அரசாங்க உத்தியோகத்தில் வைத்தால் அந்த அரசாங்கத்துக்குரிய ஆதிக்கம்
அவனிடத்துச் சிறிது வருகிறது. தன் கடமையை முறையாகச் செய்துகொண்டுபோனால் இன்னும் அதிகமான
பொறுப்பும் ஆதிக்கமும் அவனுக்கு வரும். அந்த உத்தியோகஸ்தன் சமூகத்தில் ஆணை செலுத்துதற்கிடையில்
அப்பதவியில் தனக்குச் சொந்தமானது ஒன்றுமில்லையென்றும் எல்லாம் அரசாங்கத்தினுடைய தென்றும் அறிவானாகில்
அவன் தனது பதவியைப்பற்றிய புத்தியோகம் பெற்றவன் ஆகிறான். அதைத் தனது என்று சொந்தம் பாராட்டுவானாகில்
அவன் விவேகத்தைப் பெற்றவன் ஆகான். அதே முறையில் ஜீவாத்மாவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் வியக்தியைப்பற்றிய உண்மையை
ஜீவன் அறிவானானால் அவன் புத்தியோகம் பெற்றவன் ஆகிறான். தான் என்பதற்கு இலக்காகத் தன்னிடத்து இருப்பது
யாது என்று அவன் ஆராய்ந்து பார்க்கவேண்டும். தனது என்பதற்கு இலக்காக இருப்பது எது என்று அடுத்தபடியாக
விசாரித்துப் பார்க்க வேண்டும். கர்மத்தையும் அதே விதத்தில் துருவிப் பார்ப்பது அவசியம்.
தான் என்பதும், தனது என்பதும், தன் செயல் என்பதும் உண்மையில் இல்லை.

புத்தியோகத்தைச் சார்ந்திருப்பவன் இங்கு பகவான் இடுகின்ற ஆணைகளை யெல்லாம் அப்படியே நிறைவேற்றி வைப்பான்.
காயத்தால் அவன் கர்மங்களை விட்டொழிக்க மாட்டான். விவேகத்தின் துணைகொண்டு கர்மத்தில் வைத்த பற்றுதலையே ஒழித்து விடுவான்.
சர்வேசுவரனுடைய கிருத்தியமே யாண்டும் நிகழ்கிறது.
எந்த ஜீவன் அதற்குக் கருவியாயிருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் இறைவன் செயல் நின்றுவிடாது.
ஈசுவரன் செயலை ஈசுவரனுக்காகச் செய்வது சந்நியாசமாகிறது. பரம்பொருளில் ஒடுங்குவதைத் தவிர
ஜீவாத்மாவுக்கு வேறு ஒரு அலுவலும் கிடையாது. அதற்காகத் தனது முழு மனதையும் பரம்பொருளிடத்து நாட்டி வைத்தல் வேண்டும்.

பகவானைக் காணும் பாக்கியம் உனக்குக் கிடைத்தால் நீ அவரிடம் என்ன கேட்பாய்? வைத்திய சாலைகள்,
குளங்கள், பாட சாலைகள், அன்னச் சத்திரங்கள் இவைகள் வேண்டுமென்று இறைஞ்சுவாயா?
இவைகளெல்லாம் நாம் கடவுளைக் காணும் வரையில் நமக்கு உண்மையாகத் தோன்றும்.
ஆனால் கடவுளை நேருக்கு நேர் கண்டதும் இவையனைத்தும் நிலையில்லாதனவாகக் கனவில் காணப்படுவன போலத் தோன்றும்.
ஆகையால் அவனிடம் அன்பு வேண்டியும் அறிவு வேண்டியும் பிரார்த்திப்போம். அவனிடம் அன்பு செலுத்துவதால்
மனிதத் தன்மையிலிருந்து நாம் தெய்வத் தன்மைக்கு உயர்த்தப்படுவோம். அறிவுக்கும் ஆனந்தத்திற்கும் உறைவிடம்
பகவான் என்பதை அவ் அன்பினின்று நாம் அறிவோம். நாம் அவருடைய புதல்வர்கள் என்பதும் அப்பொழுது நமக்கு விளங்கும்.

৷৷18.57৷৷சேதஸா ஆத்மநோ மதீயத்வமந்நியாம்யத்வபுத்த்யா உக்தஂ ஹி’மயி ஸர்வாணி கர்மாணி ஸஂந்யஸ்யாத்யாத்மசேதஸா.’ (கீதா 3.30) இதி ஸர்வகர்மாணி ஸகர்தரிகாணி ஸாராத்யாநி மயி ஸஂந்யஸ்ய மத்பரஃ’அஹம் ஏவ பலதயா ப்ராப்யஃ’ இதி அநுஸஂததாநஃ கர்மாமி குர்வந் இமம் ஏவ புத்தியோகம் உபாஷ்ரித்ய ஸததஂ மச்சித்தோ பவ.ஏவம் —

৷৷18.57৷৷உக்தஂ பரமபுருஷார்தஸாதநத்வமநந்தரோபாயாநுஷாஸநஹேதுரித்யாஹ’யஸ்மாதேவமிதி’. சேதஷ்ஷப்தஸாபல்யாய ததபிப்ரேதஂ சேதஸோ பகவதி கர்மஸந்ந்யாஸகரணத்வஂ யேந ப்ரகாரேண? தமாஹ’ஆத்மநோ மதீயத்வமந்நியாம்யத்வபுத்த்யேதி’. அத்ர சேதஷ்ஷப்தஸ்யைவ தாத்பர்யஂ ப்ராசீநஸவிஷேஷணநிர்தேஷேந ஸ்தாபயதி’உக்தஂ ஹீதி’. அத்யாத்மசேதஸா? பரஷேஷத்வாதிவிஷேஷிதயதாவஸ்திதாத்மகோசரபுத்த்யேத்யர்தஃ. ஸர்வஷப்தேந ஸ்வரூபகாத்ஸ்ந்ர்யவதநுபந்திகாத்ஸ்ந்ர்யமபி ப்ராகுக்தப்ரகாரேணாபிப்ரேதமித்யாஹ’ஸகர்தரிகாணி ஸாராத்யாநீதி’. புத்தியோகஷப்தேந முமுக்ஷோரஸாதாரணஂ கர்தரித்வாநுஸந்தாநாதிகஂ ஸர்வஂ ப்ரத்யபிஜ்ஞாப்யத இத்யாஹ’இமமேவ புத்தியோகமிதி’.

——————–

புத்தியோகத்தால் விளையும் நலன் எது வெனின்:

58. மச்சித்த: ஸர்வதுர்காணி மத்ப்ரஸாதாத்தரிஷ்யஸி
அத சேத்த்வமஹங்காராந்ந ஸ்ரோஷ்யஸி விநங்க்ஷ்யஸி

மத் சித்த:-என்னைச் சித்தத்தில் கொண்டிருப்போனாய்,
ஸர்வதுர்காணி-எல்லாத் தடைகளையும்,
மத்ப்ரஸாதாத்-எனதருளால்,
தரிஷ்யஸி-கடந்து செல்வாய்,
அத அஹங்காராத் த்வம் ந ஸ்ரோஷ்யஸி சேத்-அன்றி நீ அகங்காரத்தால் இதனைக் கேளாது விடுவாயாயின்,
விநங்க்ஷ்யஸி-அழிந்து போவாய்.

என்னைச் சித்தத்தில் கொண்டிருப்போனாய் எல்லாத் தடைகளையும் எனதருளால் கடந்து செல்வாய்.
அன்றி நீ அகங்காரத்தால் இதனைக் கேளாது விடுவாயாயின், பெரிய நாசத்தை அடைவாய்.

உலக வைபவத்தில் இரண்டு பகுதிகள் உண்டு. ஒன்று புறவுலகம்; மற்றது அகவுலகம். விக்கினங்களும்
இடைஞ்சல்களும் வெளியுலகிலும் உண்டு; அகவுலகமாகிய மனதிலும் உண்டு. வெளியுலகைத் திருத்தியமைக்கின்றோம்.
நோய் வரக் கூடிய இடத்தை நோயற்ற இடமாக்கலாம். நீர் இல்லாத இடத்துக்கு நீர் கொண்டு வரலாம்.
வெப்பம் நிறைந்த இடத்தில் வெப்பத்தைக் குறைக்கலாம். இப்படியெல்லாம் செய்வது புறவுலகில் உள்ள விக்கினங்களை அகற்றுவதாகும்.
நவீன பௌதிக சாஸ்திரத்தின் துணைகொண்டு அச்செயல் ஏராளமாகச் செய்யப்படுகிறது.
ஆனால் அதனாலேயே உலகுக்கு இன்பம் வந்தமையாது. வெளியுலகைத் திருத்தியமைப்பதைவிட முக்கியமானது
அகவுலகமாகிய மனதைத் திருத்தியமைப்பது மனதைத் திருத்தியமைக்கத் தெரியாதவனுக்குப் புறவுலகம் எவ்வளவு
நல்லதாயிருந்தாலும் அது இன்பம் தராது. புறவுலகம் எவ்வளவு கெட்டதாயிருந்தாலும் மனதைத்
திருத்தி யமைத்துக் கொண்டவனுக்கு அது கேடு செய்யாது.

இடைஞ்சல்களும் விக்கினங்களும் வெளியுலகிலில்லை; மனிதனுடைய மன நிலையில்தான் இருக்கின்றன.
மனதை ஈசன் பால் வைத்தவர்களுக்கு உலகம் தரும் இடைஞ்சல்களும் ஈசன் செயலாகவே தோன்றும்.
அதற்குச் சிறந்த சான்று அப்பரது வாழ்க்கையில் நிகழ்கிறது. வந்த விக்கினங்களைக் குறித்து அவர் பகர்ந்ததாவது :

நாமார்க்குங் குடி அல்லோம்; நமனை அஞ்சோம்;
நரகத்தில் இடர்ப்படோம்; நடலையில்லோம்;
ஏமாப்போம், பிணி அறியோம்; பணிவோம் அல்லோம்;
இன்பமே எந்நாளும் துன்பமில்லை;
தாமார்க்கும் குடியல்லாத் தன்மையான சங்கரன் நற்
சங்க வெண் குழை ஓர் காதில்
கோமாற்கே நாம் என்றும் மீளா ஆளாய்க்
கொய்ம் மலர்ச் சேவடி இணையே குறுகினோமே.

ஆனால் துன்பங்கள் எல்லாம் அஹங்காரத்தினின்றே வருகின்றன.

என்னதான் முயன்றாலும் ஈசுவரனுடைய கிருபை மட்டும் இல்லாது போனால் உனக்கு ஒன்றும் லபிக்காது.
நீ ஈசுவரனை அடையமாட்டாய். ஆனால் இந்தக் கிருபை எளிதில் கிடைத்து விடும் என்று நம்பாதே.
உனது ஹிருதயத்திலிருந்து அஹங்காரம் முழுவதும் நீங்க வேண்டும். நான் கர்த்தா என்ற எண்ணம்
உன் மனதிலிருந்தால் நீ ஒருபோதும் ஈசுவரனைக் காணமாட்டாய். நானே கர்த்தா வென்று
எவன் நினைக்கின்றானோ அவன் உள்ளத்தில் ஈசுவரன் ஒரு போதும் தோன்றுவதில்லை.

৷৷18.58৷৷மச்சித்தஃ ஸர்வகர்மாணி குர்வந் ஸர்வாணி ஸாஂஸாரிகாணி துர்காணி மத்ப்ரஸாதாத் ஏவ தரிஷ்யஸி. அத த்வம் அஹஂகாராத் அஹம் ஏவ கரித்யாகரித்யவிஷயஂ ஸர்வஂ ஜாநாமி இதி பாவாத் மதுக்தஂ ந ஷ்ரோஷ்யஸி சேத் விநங்க்ஷ்யஸி நஷ்டோ பவிஷ்யஸி. ந ஹி கஷ்சித் மத்வ்யதிரிக்தஃ கரித்ஸ்நஸ்ய ப்ராணிஜாதஸ்ய கரித்யாகரித்யயோஃ ஜ்ஞாதா ஷாஸிதா வா அஸ்தி.

৷৷18.58৷৷’மச்சித்தஃ ஸர்வதுர்காணி’ இத்யத்ர மச்சித்தஷப்தேந பூர்வஷ்லோகோக்தஸ்யைவாநுவாதாத்தத்ர ச புத்திவிஷேஷவிஷிஷ்டகர்மவிதிபரத்வாதுத்தரேஷ்வபி க்ரந்தேஷு யுத்தாக்யஸ்வதர்மப்ரோத்ஸாஹநஸ்யைவ ஸ்புடத்வாதிஹாபி தத்விவக்ஷாமாஹ — ‘ஏவஂ மச்சித்தஃ ஸர்வகர்மாணி குர்வந்நிதி’. மச்சித்தத்வமாத்ரஸ்ய விதேயத்வே அநந்தரஂ யுத்தநிவரித்த்யத்யவஸாயப்ரதிக்ஷேபோ ந ஸங்கச்சத இதி பாவஃ. துர்கஷப்தஸ்ய கிரிவநஜலாதிதுர்கேஷு ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷாத்க்ஷத்ித்ரயஸ்ய சார்ஜுநஸ்ய யுயுத்ஸோஸ்தந்நிஸ்தாராபேக்ஷாஸம்பவாத்தத்விஷயத்வஷங்காமப்யபாகர்துஂ பூர்வாபராநுரோதேந’ஸாஂஸாரிகாணீதி’ விஷேஷிதம்.’மத்ப்ரஸாதாத்’ இத்யநேந வ்யுத்பத்த்யநுஷாஸநஷ்ருதிஸ்மரித்யாதிவிருத்தாபூர்வாதிகல்பநாவ்யுதாஸஃ? ஸ்வஸ்ய பலப்ரதாநே ப்ரதிபந்தநிவரித்த்யாதிமாத்ரஸாகாங்க்ஷத்வஂ ச ஸூச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ’மத்ப்ரஸாதாதேவேதி’. ஏவஂ நித்யநைமித்திககாம்யரூபாணாஂ கர்மணாஂ புத்திவிஷேஷநியமாதியோகேந கர்மயோகஷப்திதாநாஂ பரம்பரயா பரிபூர்ணபகவத்ப்ராப்திபர்யந்தஂ விபாகமுபபாத்ய ஸர்வதா கர்மயோக ஏவ தே கர்தவ்ய இதி நிகமிதம்.,அத ததகரணே ப்ரத்யவாயமாஹ — ‘அத சேத்’ இத்யர்தேந. ஹிதவசநாநாதரஸ்ய நிமித்தபூதமஹங்காரவிஷேஷமாஹ’அஹமேவ கரித்யாகரித்யவிஷயஂ ஸர்வஂ ஜாநாமீதி பாவாதிதி’.’ந ஷ்ரோஷ்யஸீதி’ — ஷ்ரூயமாணேபி ஷ்ருதபலநிவரித்த்யபிப்ராயம்.’விநங்க்ஷ்யஸி’ இத்யநேநாநாதிகாலமநுவரித்தஸ்யாத்மநாஷஸ்யோத்தரகாலேப்யநுவரித்திர்விவக்ஷிதேத்யபிப்ராயேணாஹ’நஷ்டோ பவிஷ்யஸீதி’.’புத்திநாஷாத்ப்ரணஷ்யதி’ [2.63] இதி ப்ராகுக்தப்ரத்யபிஜ்ஞாபநமிதி பாவஃ. அஷ்ரவணாதிநிதாநமாப்தாந்தராதிஸம்பவமபாகுர்வந்’விநங்க்ஷ்யஸி’ இத்யஸ்ய ஷாபவசநதுல்யதாவ்யாவரித்த்யர்தஂ ஸ்வஸ்யைவாப்ததமத்வகதநேந ஸ்வோபதிஷ்டஸ்யார்தஸ்திதிருபதாயாமபிப்ராயமாஹ’நஹி கஷ்சிதிதி’. அந்யே ஹி வக்தாரோ மயா வாசிதாஃ பரிமிதவிஷயஂ கிஞ்சித்வதந்தி; அஹஂ து ஸர்வஸ்யாதிகாரிணஃ ஸர்வவிதஹிதாஹிதவேதா; யாநி ச பரோக்தாநி ஷாஸ்த்ராண்யநுக்தாநி ச ச்சந்தாஂஸி? தாந்யபி மதாஜ்ஞாரூபதயைவ ப்ரமாணபூதாநீதி பாவஃ.

——————

அஹங்காரத்தில் விளையும் கேடு யாது? விடை வருகிறது :

59. யதஹங்காரமாஸ்ரித்ய ந யோத்ஸ்ய இதி மந்யஸே
மித்யைஷ வ்யவஸாயஸ்தே ப்ரக்ருதிஸ்த்வாம் நியோக்ஷ்யதி

யத் அஹங்காரம் ஆஸ்ரித்ய-எந்த அகங்காரத்தின் வசப்பட்டு,
ந யோத்ஸ்யே இதி மந்யஸே-நான் யுத்தம் செய்ய மாட்டேன் என்று நினைக்கிறாயோ,
தே ஏஷ: வ்யவஸாய: மித்யா-இந்தத் தீர்மானம் பொய்யானது,
ப்ரக்ருதி: த்வாம் நியோக்ஷ்யதி-(ஏனெனில்) இயற்கை உன்னை வலுவில் ஈடுபடுத்தும்.

நீ அகங்காரத்திலகப்பட்டு “இனிப் போர் புரியேன்” என்று துணிவாயாயின், நினது துணிவு பொய்மைப்பட்டுப்போம்.
இயற்கை உன்னைப் போரிற் பிணிக்கும்.

கைக்குழந்தை ஒன்றின் முன்னிலையில் கொலையும், களவும், சூதும் நிகழ்கின்றன. கொலை புரிவதைப் பார்த்துக்
குழந்தை சிரித்துக்கொண்டிருக்கலாம். ஏனென்றால் அதனிடத்து இன்னும் அஹங்காரம் தோற்றத்துக்கு வரவில்லை.
பெரியவனாக வளர்ந்த பின் வியாபகத்துக்கு வரக்கூடிய அவனுடைய சுபாவமும் இப்பொழுது குழந்தைப் பருவத்தில்
தோன்றா நிலையில் இருக்கிறது. கொலையையும், களவையும், சூதையும் குழந்தை ஏன் எதிர்த்துப் போராடவில்லை
என்ற கேள்வியை நாம் கேட்க முடியாது. அஹங்காரம் அடையப்பெறாத குழந்தையின் காட்சியில் அக்கொடிய செயல்கள் இல்லை.
ஆனால் கொடுமையை உலகில் காண்பவர்களின் கடமை வேறு. குழந்தை போன்று தாங்கள் ஆயிருப்பதாக
அவர்கள் பாசாங்கு செய்யலாகாது. அர்ஜுனனுக்கு பகவான் பகர்வதாவது :

இன்றுவரை நீ பெற்றுள்ள பண்பும் பயிற்சியும் க்ஷத்திரிய சுபாவத்துக்கு ஒத்தது.
தீமையை எதிர்த்துப் போராடும் பாங்குடையவன் நீ. தீமை தாண்டவமாடுவதைப் பார்த்துக்கொண்டு நீ சும்மாவிருக்க முடியுமா?
தூங்கும்பொழுதும் நம் உடலைக் கொசுக்கடித்தால் நம் கை தானே கொசுவை அடித்து ஓட்டுகிறது.
அங்ஙனம் உன் சுபாவமே போருக்கு எழுந்து நிற்கும். அதற்கு மாறாகத் தீர்மானிப்பது உன் ஆத்ம சக்தியைக் கெடுப்பதாகும்.
எண்ணமும் செயலும் மாறுபடுவதைவிட ஒரு மனிதனுக்குக் கேடு வேறு ஒன்றுமில்லை.

தீமையைப் களைந்தாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் உன் உள்ளத்தில் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
ஆயினும் காயத்தால் செயல் புரிய மாட்டேன் என்று உன் இயல்பைக் கரக்கின்றாய்.
ரஜோகுணத்தில் உதித்த பயன்படாத அகங்காரம் அது. அதன் வசப்பட்டு வீணாகத் தீர்மானிக்காதே.

அஹங்காரம் இருக்கும் வரையில் ஞானமும் முக்தியும் கைகூடா; ஜனன மரணமும் நீங்கா. மேலும் :

৷৷18.59৷৷யத் அஹஂகாரம் ஆத்மநி ஹிதாஹிதஜ்ஞாநே ஸ்வாதந்த்ர்யாபிமாநம் ஆஷ்ரித்ய மந்நியோகம் அநாதரித்ய’ந யோத்ஸ்யே’ இதி மந்யஸே ஏஷ தே ஸ்வாதந்த்ர்யவ்யவஸாயோ மித்யா பவிஷ்யதி. யதஃ ப்ரகரிதிஃ த்வாஂ யுத்தே நியோக்ஷ்யதி; மத்ஸ்வாதந்த்ர்யோத்விக்நமநஸஂ த்வாம் அஜ்ஞஂ ப்ரகரிதிஃ நியோக்ஷ்யதி.தத் உபபாதயதி —

৷৷18.59৷৷ஏவமஷ்ரவணபலபூதயுத்தநிவரித்தேர்விநாஷஹேதுத்வமுக்தம்; அத யுத்தநிவரித்தேரேவாஷக்யத்வமுச்யதே? கிஞ்ச பவது கர்மயோகோ மயா கர்தவ்யஃ; யுத்தவ்யதிரிக்தஂ கிமபி கர்மயோகாந்தரமுபாததாநஸ்ய மே விநாஷோ ந ஸ்யாதிதி,ஷங்காமபாகரோதி’யத்யஹங்காரஂ’ இதி ஷ்லோகேந. அஹங்காரஂ யுத்தநிவரித்த்யாநுகுண்யேந விஷிநஷ்டி’ஆத்மநி ஹிதாஹிதேதி’. அஹங்காராஷ்ரயணபலமாஹ’மந்நியோகமநாதரித்யேதி’.’ந ஷ்ரோஷ்யஸி’ இத்யஸ்யைவாயமர்தஃ.’ஏஷஃ’ இத்யநேந பராமரிஷ்டமாஹ — ‘ஸ்வாதந்த்ர்யவ்யவஸாய’ இதி. ஸ்வாதந்த்ர்யாபிமாநகர்பஸ்தந்மூலோ வா வ்யவஸாயஃ ஸ்வாதந்த்ர்யவ்யவஸாயஃ. ததுபயஂ’மந்யஸே’ இத்யநேந ‘அஹங்காரமாஷ்ரித்ய’ இத்யநேந ச ஸூசிதம். ப்ரகரிதிர்நியோக்ஷ்யதீத்யயுக்தம்? அசேதநத்வாத்தஸ்யாஃ? சேதநவ்யாபாரத்வாச்ச நியோகஸ்யேதி ஷங்காமுபாலம்பாபிப்ராயேண பரிஹரதி — ‘மத்ஸ்வாதந்த்ர்யோத்விக்நஂ த்வாமிதி’. மதுக்தகரணே ஸர்வஜ்ஞஸ்ய மே ஸர்வஂ பரஃ ஸ்யாத்; மந்நியோகாதிக்ரமே து மய்யுதாஸீநே ப்ரகரிதிபரதந்த்ரஸ்த்வமஹிதேஷ்வேவ ப்ரவரித்ஸ்யஸீதி பாவஃ.

——————

60. ஸ்வபாவஜேந கௌந்தேய நிபத்த: ஸ்வேந கர்மணா
கர்தும் நேச்சஸி யந்மோஹாத்கரிஷ்யஸ்யவஸோऽபி தத்

கௌந்தேய-குந்தியின் மகனே!
யத் மோஹாத் கர்தும் ந இச்சஸி-எந்த செயலை மயக்கத்தால் அதனைச் செய்ய விரும்பாயெனினும்,
தத் அபி ஸ்வேந ஸ்வபாவஜேந கர்மணா-அதையும் நீ, உன்னுடைய இயல்பான கர்ம வினையால்,
நிபத்த:-கட்டப் பட்டு,
அவஸ: கரிஷ்யஸி-தன் வசமின்றியேனும் அதைச் செய்யலாவாய்.

இயற்கையில் தோன்றிய ஸ்வகர்மத்தால் கட்டுண்டிருக்கும் நீ, மயக்கத்தால் அதனைச் செய்ய விரும்பாயெனினும்,
தன் வசமின்றியேனும் அதைச் செய்யலாவாய்.

ஒவ்வொரு மனிதனிடத்திலும் அவனது இயல்பு அல்லது சுபாவம் உள்ளுற உறைந்து கிடக்கிறது.
அதன் வேகம் எத்தகையது என்பதற்குச் சான்று ஒன்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு கொடிய நோயைப் போக்குதற்கு
ஒருவன் மருந்து உண்ண வேண்டியது அவசியமாயிற்று. மருத்துவனும் அதற்கேற்ற மருத்தைக் கொடுத்தான்.
பிறகு அதற்குப் பத்தியம் எத்தகையது என்ற கேள்வி எழுந்தது.
நோயாளி மருந்து உண்ணும்போது குரங்கைப்பற்றி நினைக்கலாகாது என்ற நிபந்தனை ஏற்பட்டது. அதுதான் பத்தியம் !
அது மிக எளியது என்று நோயாளி எண்ணிக்கொண்டு பத்தியத்துக்கு உட்பட இசைந்தான்.
காலையில் மருந்து ஜாடியைக் கையில் எடுத்த பொழுதெல்லாம் குரங்கைப்பற்றிய எண்ணம் முன் வந்து நின்றது.
பத்திய நிபந்தனையை நிறைவேற்ற அவனால் இயலவில்லை! எணணத்துக்கு எவ்வளவு வலிவோ அதைவிட
அதிகம் வலிவுண்டு இயல்பில் பிறந்த வினைக்கு.

மற்றொரு சான்றும் இங்குத் தேவையாகிறது. பிறரைத் தாக்கித் துன்புறுத்தும் ஒருவன் தானே அடியுண்ண விரும்புவதில்லை.
அத்தகையவன் பிறரால் தாக்கப்படுவது போன்று கனவு கண்டான். கனவில் அவனுடைய நிலைமை அனுதாபத்துக்கு உரியதாயிருக்கிறது.
உண்மையில் பிறர் யாரும் வந்து அவனைப் புடைக்கவில்லை. அவனது சுபாவத்தினின்று உதித்த சித்த விருத்தி
அச்செயலை வரவழைத்துக்கொண்டது. கனவில் அடிபடுவதினின்று தப்பித்துக்கொள்ள அவனுக்குச் சுதந்தரம் இல்லை.
தன் இயல்பில் பிறந்த வினையின் வன்மை அத்தகையது. சுவர்க்கத்துக்குச் சென்றாலும் நரகத்துக்குச் சென்றாலும்
மனிதன் தன் இயல்பைத் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறான். தன் நிழல் எப்படித் தன்னைவிட்டுப் பிரிவதில்லையோ,
தன் சுபாவமும் அப்படியே தன்னைவிட்டுப் பிரிவதில்லை. அதிலிருந்து உதிக்கும் கர்மத்தை அவன் செய்தே ஆகவேண்டும்.
மற்று அதன் வேகத்தை முறையாகக் கையாளுதலே அதை ஒடுக்குதற்கு உற்ற உபாயமாகும்.

வெள்ளைப் பூண்டின் சாறு வைக்கப்பட்டிருந்த பாத்திரம் எத்தனை தரம் கழுவித் துடைக்கப்பட்ட போதிலும்
அது நாற்றத்தைக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கும். அஹங்காரமானது வெகுபிடிவாதமுள்ள அக்ஞானம்.
எவ்வளவுதான் சிரமப்பட்டபோதிலும் அதை முற்றிலும் போக்குவது முடியாத காரியம்.

৷৷18.60৷৷ஸ்வபாவஜஂ ஹி க்ஷத்ரியஸ்ய கர்ம ஷௌர்யஂ ஸ்வபாவஜேந ஷௌர்யாக்யேந ஸ்வேந கர்மணா நிபத்தஃ தத ஏவ அவஷஃ பரைஃ தர்ஷணம் அஸஹமாநஃ த்வம் ஏவ தத் யுத்தஂ கரிஷ்யஸி; யத் இதாநீஂ மோஹாத் அஜ்ஞாநாத் கர்துஂ ந இச்சஸி.ஸர்வஂ ஹி பூதஜாதஂ ஸர்வேஷ்வரேண மயா பூர்வகர்மாநுகுண்யேந ப்ரகரித்யநுவர்தநே நியமிதம்? தத் ஷ்ரரிணு —

৷৷18.60৷৷புநருக்திபரிஹாராயாஹ — ‘ததுபபாதயதீதி’. ப்ரகரிதேஃ ப்ரேரகத்வப்ரகாரமவாந்தரவ்யாபாரேண தர்ஷயதீத்யர்தஃ.’ப்ரகரிதிஃ’ இதி நிர்திஷ்ட ஏவாயமர்தஃ ஸ்வபாவஷப்தேநாநூதிதஃ. ஸ்வபாவஷப்தஷ்ச’ஸ்வபாவப்ரபவைர்குணைஃ [18.41] இத்யத்ர வ்யாக்யாதஃ. ப்ரகரிதிஷப்தஸ்யாத்ர தேஹாத்யாகாரபரிணதப்ரகரிதிவிஷயத்வேபி ஸ்வபாவஷப்தஃ பூர்வோக்தார்த ஏவ.’ஷௌர்யஂ தேஜஃ’ இத்யாதிகஂ ஸ்மாரயதி’ஸ்வபாவஜஂ ஹீதி’.’ஸ்வேந’ க்ஷத்ித்ரயாஸாதாரணேநேத்யர்தஃ. ஷௌர்யஂ நிர்பயப்ரவேஷஸாமர்த்யஂ; தேந தந்மூலஂ கர்மாத்ர வாஸநாவஷாத்ருசிவிஷயதயா பந்தகத்வேநோக்தம். மதுக்தாநாதரே ப்ரகாராந்தரேணாபி கரிஷ்யஸ்யேவேத்யபிஷப்தார்தஃ. ததபிப்ராயேணாஹ — ‘த்வமேவேதி’.’பரைர்தர்ஷணமஸஹமாந’ இதி விஷேஷணஂ அவஷஸ்ய கதஂ கர்மகர்தரித்வமிதி ஷங்காபரிஹாரார்தம். அமர்ஷசிகீர்ஷாதிஸ்பர்தககுணபாரவஷ்யஂ கர்தரித்வஸ்யோபயுக்தமேவேதி பாவஃ.’கர்துஂ நேச்சஸி யந்மோஹாத்’ இதி வாக்யாந்தர்வாக்யநிவேஷோ ஹாஸ்யகருணரஸாவேஷேந? தத்விவிநக்தி’யதிதாநீமிதி’. ப்ராப்தாவஸரே தர்மயுத்தாநுஷ்டாநஂ பரித்யஜ்யாதிக்ராந்தாவஸரே பரபரிபவவ்ரீடிதோகதஜலஸேதுபந்தஂ கரிஷ்யஸீதி வர்தமாநபவிஷ்யத்வ்யபதேஷயோஸ்தாத்பர்யமிதி பாவஃ.’ந ஷ்ரோஷ்யஸி’ [5.188] இதிவதுபதிஷ்டஸ்ய சித்தாநாரோஹ இஹ மோஹஷப்தேந விவக்ஷித இத்யாஹ — ‘அஜ்ஞாநாதிதி’.

———————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –18-18–18-40—

February 12, 2021

18. ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயம் பரிஜ்ஞாதா த்ரிவிதா கர்மசோதநா
கரணம் கர்ம கர்தேதி த்ரிவித: கர்மஸங்க்ரஹ:

ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயம் பரிஜ்ஞாதா-அறிவு, அறியப்படுபொருள், அறிவோன்,
த்ரிவிதா கர்மசோதநா-இம்மூன்றும் செயல்களைத் தூண்டுவன,
கர்தா கரணம் கர்ம இதி த்ரிவித:-கர்த்தா, கருவி, செய்கை என்று மூன்று விதங்களும்,
கர்மஸங்க்ரஹ:-கர்மத்தின் அமைப்பு ஆகும்.

அறிவு, அறியப்படுபொருள், அறிவோன், என இம்மூன்றும் செயல்களைத் தூண்டுவன.
கருவி, செய்கை, கர்த்தா எனக் கர்மத்தின் அமைப்பு மூன்று பகுதிப்பட்டது.

அறிவு அல்லது ஞானம் என்பது இவ்வுலக சம்பந்தமான ஞானம். அறியப்படுபொருள் அல்லது ஞேயம் என்பது
பொதுவாயுள்ள உலகப் பொருள்கள். அறிபவன் அல்லது பரிக்ஞாதா என்பவன் உபாதிகளோடு கூடியுள்ள ஜீவன்.
இம்மூன்றும் சேர்ந்து திரிபுடி எனப்படுகிறது. ஒன்று உள்ள இடத்தில் மற்ற இரண்டும் இருக்கும்.
அதாவது அறிபவன் ஒருவன் இருந்தால் அறிவு என்னும் இயல்பு அவனுக்குரியதாகிறது.
அத்தகையவன் எதை அறிகிறான் என்ற கேள்வி வருகிறது. முக்கோணம் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருப்பது போன்று
திரிபுடியும் இணைந்திருக்கிறது. இம்மூன்றினுடைய சேர்க்கையால் மனம், மொழி, மெய் ஆகிய மூன்றின் கர்மம் நடைபெறுகிறது.
கர்மத்தில் இனியது எது, இன்னாதது எது என்ற பாகுபாடு திரிபுடியால் ஏற்படுகிறது.

கருவியில் அகக்கருவி, புறக்கருவி என இருவகை உண்டு. மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம் ஆகிய இவை
அந்தக்கரணம் அல்லது அகக்கருவி. மெய், வாய், கண், மூக்கு, காது ஆகிய ஐந்தும் புறக்கருவிகளாம்.
இவைகள் ஞானேந்திரியம் ஐந்து, கர்மேந்திரியம் ஐந்து ஆகப் பரிணமிக்கின்றன.
கர்மம் செய்பவனாகிய ஜீவனே கர்த்தாவாகிறான். இங்ஙனம் ஞானமும் கர்மமும் ஜீவனிடத்து இணைபிரியாது அமைந்திருக்கின்றன.
ஜீவாத்மாவைப் பக்குவப்படுத்துதற்கு ஞானமும் கர்மமும் இன்றியமையாதவைகள்.
படிப்பும் விளையாட்டும் சேர்ந்திருந்தால்தான் சிறுவன் ஒருவன் முன்னேற்றமடைய முடியும்.
அவனது உடலும் உள்ளமும் சேர்ந்தே வளரவேண்டும்.
ஜீவாத்மாவோ ஞான அனுபவம் இருக்கிறவளவு கர்மத்தைச் செவ்வையாகச் செய்கிறான்.
முயன்று வினையாற்றும்பொழுது அது ஞான அனுபவத்தை உண்டுபண்ணுகிறது.
ஆக, ஞான திரிபுடியும் கர்ம திரிபுடியும் அவனுக்குத் தேவை.

৷৷18.18৷৷ஜ்ஞாநஂ கர்தவ்யகர்மவிஷயஂ ஜ்ஞாநம்? ஜ்ஞேயஂ ச கர்தவ்யஂ கர்ம? பரிஜ்ஞாதா தஸ்ய போத்தா இதி த்ரிவிதா கர்மசோதநா; போதபோத்தவ்யபோத்தரியுக்தோ ஜ்யோதிஷ்டோமாதிகர்மவிதிஃ இத்யர்தஃ. தத்ர போத்தவ்யரூபஂ கர்ம த்ரிவிதஂ ஸஂகரிஹ்யதே கரணஂ கர்ம கர்தா இதி. கரணஂ ஸாதநபூதஂ த்ரவ்யாதிகம்? கர்ம யாகாதிகம்? கர்தா அநுஷ்டாதா இதி.

৷৷18.18৷৷ஏவஂ ஸாத்த்விகத்யாகோ விஷோதிதஃ; அத ததர்தஂ’நித்யஸத்த்வஸ்தஃ’ [2.45] இத்யாதிபிர்பஹுதா ப்ராக்ப்ரஸக்தஸத்த்வோபாதேயதா நிரவஷேஷஂ விஷோத்யா; தத்ர மத்யே கர்மசோதநாப்ரகாராதிகதநஂ கதஂ ஸங்கச்சதே இத்யத்ராஹ — ‘ஸர்வமிதி’. கர்மசோதநாப்ரகாரோக்திஸ்ததநுபந்திஷு ஜ்ஞாநாதிஷு குணதஸ்த்ரைவித்யஂ ப்ரபஞ்சயிதுமித்யர்தஃ.’கர்தவ்யகர்மவிஷயமித்யாதி’ ஜ்ஞாநஜ்ஞேயஜ்ஞாதரிஷப்தாஃ ஸாமாந்யவிஷயா அபி கர்மசோதநாத்ரைவித்யார்தத்வாத்விஷேஷபரா இதி பாவஃ. ஏதேந ஜ்ஞாநஷப்தஸ்யாத்ர ஷாஸ்த்ரபரத்வவ்யாக்யா நிரஸ்தா. ப்ரவர்தகவசநரூபசோதநாஸ்வரூபவிலக்ஷணாநாஂ ஜ்ஞாநாதீநாஂ கதஂ சோதநாபேதத்வோக்திஃ இத்யத்ராஹ — ‘போதபோத்தவ்யபோத்தரியுக்த’ இதி. ஜ்ஞாநாதீநாஂ சோதநாநுபந்தித்வமாத்ரேண விதாஷப்தோக்தஂ ப்ரகாரத்வமித்யர்தஃ. ஏவஂ’த்ரிவிதஃ கர்மஸங்க்ரஹஃ’ இத்யத்ர ஹேதுத்வயஸஹிதஸ்வரூபேண த்ரைவித்யம்.அநுக்தவிஷயத்ரைவித்யாந்தரோக்திஷங்காவ்யுதாஸாய த்ரிஷ்வந்யதமஂ விவிச்யத இத்யாஹ — ‘தத்ரேதி’. ஸங்க்ரஹஷப்தஸ்ய கர்மணி வ்யுத்பத்திமாஹ — ‘ஸஂகரிஹ்யத’ இதி. கர்மைவ ஸங்க்ரஹ இதி கர்மதாரயஃ? கர்மணோ வா ஸங்க்ரஹஃ. “வ்ரீஹிபிர்யஜேத” [ஆப.ஷ்ரோ.6.31.24]’தத்நா ஜுஹோதி’ [ஆப.ஷ்ரௌ.6.25.10] இத்யாதிப்ரதிபாதிதஂ க்ரியாகரணமிஹ கரணஷப்தேநோச்யதே. பலாபேக்ஷயா து கர்மண ஏவ கரணத்வாதித்யபிப்ராயேணாஹ’ஸாதநபூதஂ த்ரவ்யாதிகமிதி’. ஆதிஷப்தேந ஜாத்யாதிக்ரஹணம். நந்வத்ர ஜ்ஞாயதேநேநேதி ஜ்ஞாநஂ? ததேவ கரணமித்யுச்யதே; ஜ்ஞாநாதித்ரயமேவ ஹி கரணகர்மகர்தரிஷப்தைர்விவரிதமிதி யுக்தம்; அத ஏவ ஹி’ஜ்ஞாநஂ கர்ம ச கர்தா ச’ இத்யநந்தராநுவாதஸங்கதிரிதி சேத் — மைவஂ? ஷப்தஸ்வாரஸ்யாபாவாத்? உக்தமாத்ரஸ்ய ச ஷப்தாந்தரேண புநரபிதாநே ப்ரயோஜநாபாவாத்; உக்தாவாந்தரவிபஜநஸ்ய து விவேகோபயுக்தத்வாதிதி பாவஃ. கர்தரிகரணஸமபிவ்யாஹாராத்கர்மஷப்தோபி காரகவிஷேஷவிஷய இதி ஷங்காமபாகரோதி’கர்ம யாகாதிகமிதி’. க்ரியாஸ்வரூபஂ ஹி குணதஸ்த்ரிவிதஂ விபஜிஷ்யத இதி பாவஃ. நியோஜ்யாவஸ்ததயா’பரிஜ்ஞாதா’ இதி நிர்திஷ்ட ஏவாநுஷ்டாத்ரவஸ்ததயா புநஃ கர்மஷேஷதயா தத்ப்ரகாரத்வேந’கர்தா’ இதி வ்யபதிஷ்யத இத்யாஹ — ‘கர்தா அநுஷ்டாதேதி’.

————

ஜீவன் பெறுகிற ஞானத்திலும், செய்கின்ற கர்மத்திலும் உயர்ந்தது தாழ்ந்தது என்ற வேறுபாட்டைக் காண்கிறோம்.
இந்த வேறுபாட்டுக்குக் காரணம் யாது? விடை வருகிறது :

19. ஜ்ஞாநம் கர்ம ச கர்தா ச த்ரிதைவ குணபேதத:
ப்ரோச்யதே குணஸங்க்யாநே யதாவச்ச்ருணு தாந்யபி

குணஸங்க்யாநே-குணங்களை யெண்ணுமிடத்தே,
ஜ்ஞாநம் கர்ம ச கர்தா ச-ஞானம், கர்மம், கர்த்தா, குணபேதத:-இவை குண பேதங்களால்,
த்ரிதா ஏவ-மும்மூன்று வகைப்படும் என்று,
ப்ரோச்யதே-சொல்லப் படுகின்றன,
தாநி அபி யதாவத் ச்ருணு-அவற்றையும் உள்ளபடி கேள்.

குணங்களை யெண்ணுமிடத்தே, ஞானம், கர்மம், கர்த்தா இவை பேதங்களால் மும் மூன்று வகைப்படும்.
அவற்றையும் உள்ளபடி கேள்.

ஆறு சாஸ்திரங்களுள் சாங்க்ய சாஸ்திரம் நான்காவது ஸ்தானம் பெறுகிறது. இது கபில முனிவர் இயற்றியது.
பிரகிருதி தத்துவங்களை விளக்குதற்கு இது முடிவான பிரமாணம். ஆகையால் குணங்களின் பாகுபாடுகளை
இந்நூலினின்றே தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். பல புருஷர்கள் இருப்பதாக சாங்க்ய சாஸ்திரம் சொல்லுகிறது.
அவைகளுக்கெல்லாம் மேலாக ஒரு பரமாத்மா உள்ளது என்பதை சாங்க்ய சாஸ்திரம் சொல்லுவதில்லை.
பரபிரம்மத்தை அறிதற்கு சாங்க்ய சாஸ்திரம் பிரமாணமல்ல. அதற்கு வேதாந்த சாஸ்திரமே பிரமாணமாகிறது.
முக்குணமயமாயுள்ள இயற்கைத் தத்துவங்களுக்கு சாங்க்ய சாஸ்திரம் பிரமாணமாகிறது.
அவைகளை உள்ளபடி கேள் என்று பகவான் பகர்வது யுக்திக்கும் அனுபவத்துக்கும் அவைகள் ஒவ்வும் என்பதாம்.

அதிகாரி பேதம் என்பது முக்கியமானதொரு கோட்பாடாகும்.
உத்தமம், மத்திமம், அதமம் என்று அதிகாரியின் பேதம் பிரித்தெடுக்கப்படுகிறது.
தலைமாணாக்கன், இடைமாணாக்கன், கடைமாணாக்கன் என்பது இதுவே.
உத்தம அதிகாரிக்குச் சிறிது புகட்டினாலும் உண்மை விளங்குகிறது.
அவனுக்கு மௌனோப தேசம் ஒப்பற்ற உபதேசமாகிறது. கீழ்நிலைக்குப் போகப் போக உபதேசம் வெவ்வேறு
வடிவெடுத்தாகவேண்டும். பின்பு, புகட்டுகின்றவனிடத்து வல்லமையிருந்தால் மிக மந்த அதிகாரிக்கும்
ஓரளவு உண்மையைப் புகட்டலாம்.

৷৷18.19৷৷கர்தவ்யகர்மவிஷயஂ ஜ்ஞாநம்? அநுஷ்டீயமாநஂ ச கர்ம தஸ்யாநுஷ்டாதா ச ஸத்த்வாதிகுணபேததஃ த்ரிதா ஏவ ப்ரோச்யதே. குணஸஂக்யாநே குணகார்யகணநே யதாவத் ஷ்ரரிணு தாநி அபி — தாநி குணதோ பிந்நாநி ஜ்ஞாநாதீநி யதாவத் ஷ்ரரிணு.

৷৷18.19৷৷’ஜ்ஞாநஂ ஜ்ஞேயஂ பரிஜ்ஞாதா’ [18.18] இத்யுக்தா ஏவ பதார்தாஃ’ஜ்ஞாநஂ கர்ம ச கர்தா ச’ இத்யநூத்யந்தே. ஜ்ஞாதரித்வகர்தரித்வயோரவஸ்தாபேதமாத்ரத்வாத் ஜ்ஞாநோக்த்யைவ ஜ்ஞாதுரபி ஸித்தேரிஹாநுக்திஃ; ஜ்ஞேயஷப்தஸ்ய ச கர்மவிஷயத்வாத். கரணஂ து கர்மாநுப்ரவிஷ்டத்வாந்ந பரிதக்விபஜிஷ்யதே. குணஸங்க்யாநஷப்தேந ஸாங்க்யராத்தாந்தவிவக்ஷாயாஂ ப்ரமாணாபாவாத்ப்ரகரிதே சாநுபயோகாத் குணஸ்வரூபகணநே ச ஜ்ஞாநாதேரநுப்ரவேஷாபாவாத்’குணகார்யகணந’ இத்யுக்தம்.’யதாவச்சரிணு’ யதாவச்ரவணயோக்யமவதாநஂ குர்வித்யர்தஃ.’யதாவத்’ இதி விவக்ஷிதஂ ப்ரகாரமாஹ’குணதோ பிந்நாநீதி’.

——————

20. ஸர்வபூதேஷு யேநைகம் பாவமவ்யயமீக்ஷதே
அவிபக்தம் விபக்தேஷு தஜ்ஜ்ஞாநம் வித்தி ஸாத்த்விகம்

ஏந விபக்தேஷு-எந்த ஞானத்தினால் தனித்தனியான,
ஸர்வபூதேஷு-உயிர்கள் அனைத்திலும்,
அவிபக்தம் அவ்யயம் ஏகம் பாவம்-பிரிவற்ற நாசமற்ற ஒரே இயல்பை,
ஈக்ஷதே – காணுகிறானோ,
தத் ஜ்ஞாநம் ஸாத்த்விகம் வித்தி-அந்த ஞானத்தை சாத்வீகமென்றறி.

பிரிவு பட்டு நிற்கும் எல்லா உயிர்களிலும் பிரிவற்ற நாசமற்ற ஒரே இயல்பைக் காணும் ஞானம் சாத்வீகமென்றறி.

பிரகிருதியின் கூறுகள் வேறுவேறாய்ப் பிரிந்துள்ளன. சராசரங்களனைத்தும், ஜட சேதனங்களனைத்தும் மாயா காரியங்களே.
அவைகளுக்கெல்லாம் ஆதாரமாயிருப்பது பரமாத்மா. அது ஏக வஸ்து. ஆகாசத்தைப் போன்று அது பிளவுபடாதது.
ஜகத் அதனிடத்திருந்து தோன்றி வருவதால் அது குறைவுபடுகிறதில்லை. ஏனென்றால் அது அகண்ட வஸ்து;
கூடுதல் குறைதல் என்பது அதற்கு இல்லை. ஆகையால் அது அழியாதது. ஆகாசமானது பாண்டங்களில் பிளவு படுவதில்லை.
அங்ஙனம் வெவ்வேறு பூதத்திடத்து ஆத்மா வெவ்வேறு ஆத்மாவாக வடிவெடுக்கவில்லை.
துவைதமல்லாத இந்த ஆத்மாவை உள்ளபடி அறிவது சாத்விக ஞானமாம்.

காற்று நல்ல வாசனையையும் கெட்ட வாசனையையும் கொண்டு வீசுமாயினும் அவைகளால் விகாரப்படுவதில்லை.
பரம் பொருளும் அந்தக் காற்றைப் போன்றது.

৷৷18.20৷৷ப்ராஹ்மணக்ஷத்ரியப்ரஹ்மசாரிகரிஹஸ்தாதிரூபேண விபக்தேஷு ஸர்வேஷு பூதேஷு கர்மாதிகாரிஷு யேந ஜ்ஞாநேந ஏகாகாரம் ஆத்மாக்யஂ பாவஂ தத்ர அபி அவிபக்தஂ ப்ராஹ்மணத்வாத்யநேகாகாரேஷு அபி பூதேஷு ஸிததீர்காதிவிபாகவத்ஸு ஜ்ஞாநைகாகாரஂ ஆத்மாநஂ விபாகரஹிதம். அவ்யயஂ வ்யயஸ்வபாவேஷு அபி ப்ராஹ்மணாதிஷரீரேஷு அவ்யயம் அவிகரிதஂ பலாதிஸங்காநர்ஹஂ ச கர்மாதிகாரகேலாயாம் ஈக்ஷதே? தத் ஜ்ஞாநஂ ஸாத்த்விகஂ வித்தி.

৷৷18.20৷৷ஸாத்த்விகஜ்ஞாநாதிகதநஂ கர்தரித்வே குணபாரதந்த்ர்யஜ்ஞாபநார்தம்; ஸர்வபூதஷப்தபிப்ரேதமநாத்மவித்பிரநுஸஂஹிதஂ பாஹ்யவைசித்ர்யமாஹ — ‘ப்ராஹ்மணேத்யாதிநா’. ஜ்ஞாநஷப்தஸ்யாத்ர ப்ரகரிதகர்மசோதநாநுபந்திகர்மாநுஷ்டாநதஷாபாவிஜ்ஞாபநபரத்வாத்’கர்மாதிகாரிஷ்விதி’ பூதாநி விஷேஷிதாநி. பாவஷப்தோத்ர பதார்தபர்யாயஃ.’ஏகமிதி’ ஜாத்யைக்யவிவக்ஷயோச்யதே; ஆத்மபஹுத்வஸ்ய ப்ராகேவ ஸமர்திதத்வாத்? அத்வைததர்ஷநஂ ஸாத்த்விகஜ்ஞாநமிதி பரோக்தஸ்ய நிர்மூலத்வாத்?’நாநாபாவாந்’ [18.21] இதி ச அநந்தரஂ பஹுத்வோக்தேஃ? ஸாம்யாநுஸந்தாநப்ரபஞ்சநஸ்யாத்ர ப்ரத்யபிஜ்ஞாநாத்? கர்தேதி ப்ரகரிதப்ரத்யகாத்மவிஷயத்வௌசித்யேந பரமாத்மபரத்வாயோகாச்சேத்யபிப்ராயேணாஹ’ஆத்மாக்யமிதி’.’ஸிததீர்கேத்யாதிநா’ -‘கவாமநேகவர்ணாநாஂ க்ஷீரஸ்ய த்வேக(க்ஷீரஸ்யாப்யேக)வர்ணதா’ [அ.பிந்தூ.19] இத்யாதிஷ்ருதிஸூசநம். அத்ர ஸர்வபூதஷப்தேந ப்ராஹ்மணத்வாதிஜாதிக்ரஹணாத்குணாத்யவாந்தரவிபாகபரோவிபக்தஷப்த இதி ச பாவஃ. கேநாகாரேணைகத்வம் இத்யத்ராஹ’ஜ்ஞாநாகார’ இதி. ப்ரதிஷித்த்யமாநஸ்ய வ்யயஸ்ய ப்ரஸஞ்ஜகமாஹ’வ்யயஸ்வபாவேஷ்வபீதி’. ப்ராகுக்தஂ பலாதிஸங்கரூபவிகரிதிராஹித்யமப்யவிகரிதத்வபரேணாவ்யயஷப்தேந ஸஂகரிஹீதமித்யாஹ’பலாதிஸங்காநர்ஹஂ சேதி’. ஸங்கோத்ர ஸம்பந்தஃ; அநுபவ இத்யர்தஃ. இச்சாபரத்வேபி போகோர்தஸித்தஃ. கர்மசோதநாநுபந்திஜ்ஞாநபலத்வாத்’கர்மாதிகாரவேலாயாமித்யுக்தம்’.’மயேதஂ கர்தவ்யஂ’ இத்யநுஸந்தாநதஷாயாமித்யர்தஃ. யேந ஜ்ஞாநேநேக்ஷதே விஷயீகரோதீத்யர்தஃ.

——————

21. ப்ருதக்த்வேந து யஜ்ஜ்ஞாநம் நாநாபாவாந்ப்ருதக்விதாந்
வேத்தி ஸர்வேஷு பூதேஷு தஜ்ஜ்ஞாநம் வித்தி ராஜஸம்

து யத் ஜ்ஞாநம்-ஆனால் எந்த ஞானத்தின் மூலமாக,
ஸர்வேஷு பூதேஷு-உயிர்களனைத்திலும்,
ப்ருதக்விதாந் நாநாபாவாந்-வெவ்வேறு வகைப்பட்ட பல இயல்புகள்,
ப்ருதக்த்வேந வேத்தி-பிரித்துக் காணும்,
தத் ஜ்ஞாநம் ராஜஸம் வித்தி-அந்த ஞானம் ராஜசம் என்றுணர்.

உயிர்களனைத்திலும் வெவ்வேறு வகைப்பட்ட பல இயல்புகள் இருப்பதாகப் பிரித்துக் காணும் ஞானம் ராஜசமென்றுணர்.

ஒவ்வொரு தேகத்திலும் ஒரு தனி ஆத்மா இருக்கிறதென்றும், அதற்கு அலாதி லக்ஷணங்கள் இருக்கின்றன
வென்றும் அறிவது ராஜஸ அறிவு. பொன் தாதுவைப் பூமியில் வெவ்வேறு பிரதேசங்களில் வெட்டி யெடுக்கலாம்.
தாதுவில் படிந்துள்ள அழுக்கு தேசத்துக்கு ஒருவிதமாயிருக்கலாம். அவ் அழுக்குகளை யெல்லாம் நீக்குதல் முறை.
அழுக்கு நீங்கப்பெற்ற பின் தூய தங்கம் ஒரே பாங்குடையது. இது இன்ன தேசத்துத் தங்கம் என்ற வேற்றுமை போய்விடுகிறது.
உபாதி பேதத்தால் ஆத்மாக்கள் பலவாகத் தென்படுகின்றன. உபாதிகளுக்கு முதன்மை கொடுப்பது ரஜோகுண அறிவின் இயல்பு.
உபாதிகள் என்ற அழுக்கை நீக்கிவிட்டால் எஞ்சியிருக்கிற சுத்த சைதன்யம் அல்லது ஆத்ம சொரூபம் யாண்டும்
ஒன்றே என்பது விளங்கும். கனவு இல்லாத ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்கு சுழுத்தி என்று பெயர். ஆங்கு வெவ்வேறு பிரக்ஞைகள் இல்லை.
வேற்றுமையைக் கடந்துள்ள அந்நிலையை எண்ணிப்பார்க்கவேண்டும். ஒற்றுமையை உணர அது உதவும்.

৷৷18.21৷৷ஸர்வேஷு பூதேஷு ப்ராஹ்மணாதிஷு ப்ராஹ்மணாத்யாகாரபரிதக்த்வேந ஆத்மாக்யாந் அபி பாவாந் நாநாபூதாந் ஸிததீர்காதிபரிதக்த்வேந ச பரிதக்விதாந் பலாதிஸஂயோகயோக்யாந் கர்மாதிகாரவேலாயாஂ யத் ஜ்ஞாநஂ வேத்தி தத் ஜ்ஞாநஂ ராஜஸஂ வித்தி.

৷৷18.21৷৷’பரிதக்த்வேந ச பரிதக்விதாந்’ பரிதக்த்வேந விஷேஷிதாநித்யர்தஃ. பரிதக்த்வாதிஷப்தாநாஂ புநருக்திபரிஹாராயாஹ’ப்ராஹ்மணாத்யாகாரபரிதக்த்வேநேதி”ஸர்வேஷு பூதேஷு’ இதி விஷிஷ்டாநுவாதஃ; தத்ர’பாவாந்’ இதி விஷேஷ்யநிஷ்கர்ஷ இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஆத்மாக்யாநபி பாவாநிதி’. ஜாதிபேதவிஷேஷ்யபேதகுணாதிபேதபரதயா பரிதக்த்வநாநாத்வபரிதக்விதஷப்தாநாமபுநருக்திஃ. உக்தவ்யதிரேகபரதயா பலாதிஸஂயோகயோக்யத்வோக்திஃ.’ஜ்ஞாநஂ வேத்தீதி’ கர்தரித்வோபசாரஃ.

———————-

22. யத்து க்ருத்ஸ்நவதேகஸ்மிந்கார்யே ஸக்தமஹைதுகம்
அதத்த்வார்தவதல்பம் ச தத்தாமஸமுதாஹ்ருதம்

து யத் ஏகஸ்மிந் கார்யே-ஆனால் எந்த ஞானம் யாதேனும் ஒற்றைக் காரியத்தை,
க்ருத்ஸ்நவத் ஸக்தம்-அனைத்துமாகக் கருதிப் பற்றுத லெய்துவதும்,
தத் அஹைதுகம்-யுக்திக்கு பொருந்தாததும்,
அதத்த்வார்தவத்-உண்மையில் அறியாததும்,
அல்பம் ச-அற்பத் தன்மை உடையதும்,
தாமஸம் உதாஹ்ருதம்-தாமசமென்று கூறப்படும்.

காரணங் கருதாமல், யாதேனும் ஒற்றைக் காரியத்தை அனைத்துமாகக் கருதிப் பற்றுத லெய்துவதும்,
உண்மையிலறியாததும், அற்பத் தன்மையுடையதும் ஆகிய ஞானம் தாமசமென்று கூறப்படும்.

பஞ்ச பூதங்களால் ஆகிய தேகத்தை ஆத்மாவென்று கருதுபவர் இருக்கின்றனர். கடவுள் வழிபாட்டுக்கு விக்கிரகம் துணைபுரிகிறது.
கல்லால் அல்லது மரத்தால் செய்த விக்கிரகத்தையே கடவுளாக நினைப்பவர் உளர்.
அந்த விக்கிரகம் சிதைவுபட்டுப் போனால் கடவுள் அழிந்துபோய்விட்டார் என்பது அத்தகையவர் நம்பிக்கையாகும்.
ஒரு காரியத்தை முழுதுமென்று பற்றிக் கொள்ளுதற்கு இது சான்று ஆகும். தான் தேகத்தைவிட மேலானவன் என்பதையும்,
கடவுள் வடிவங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர் என்பதையும் மந்த புத்தியுள்ள அம்மனிதன் அறியான்.
விக்கிரகமானது கடவுளுடைய சொரூபத்துக்கு வெறும் புறச் சின்னமாகிறது. கடவுள் அவ்வடிவத்தில் அடங்கியவர் அல்லர்.
புல்லறிவாளர்க்கு இது விளங்குகிறதில்லை. தமோ குணத்தில் உதித்துள்ள அவ்வறிவை ஆராய்ந்து பார்த்தால்
அது யுக்திக்குப் பொருந்தாதது என்பது விளங்கும். யுக்திக்கு அது முற்றிலும் முரண்பட்டது.
உண்மைக்கும் அப்புல்லறிவுக்கும் வெகுதூரம். நன்மை ஒன்றும் அவ்வறிவினின்று விளைவதில்லை.
ஆக, அது அற்பமானதென்று இயம்பப்படுகிறது.

৷৷18.22৷৷யத் து ஜ்ஞாநம் ஏகஸ்மிந் கார்யே ஏகஸ்மிந் கர்தவ்யே கர்மணி ப்ரேதபூதகணாத்யாராதநரூபே அத்யல்பபலே கரித்ஸ்நபலவத் ஸக்தம் அஹேதுகஂ வஸ்துதஃ து அகரித்ஸ்நபலவத்தயா ததாவிதஸங்கஹேதுரஹிதம்; அதத்த்வார்தவத் பூர்வவத் ஏவ ஆத்மநி பரிதக்த்வாதியுக்ததயா மித்யாபூதார்த விஷயம்? அத்யல்பபலஂ ச ப்ரேதபூதாத்யாராதநரூபவிஷயத்வாத் அல்பஂ ச? தத் ஜ்ஞாநஂ தாமஸம் உதாஹரிதம்.ஏவஂ கர்தவ்யகர்மவிஷயஜ்ஞாநஸ்ய அதிகாரவேலாயாம் அதிகார்யஂ ஷேந குணதஃ த்ரைவித்யம் உக்த்வா அநுஷ்டேயஸ்ய கர்மணோ குணதஃ த்ரைவித்யம் ஆஹ —

৷৷18.22৷৷கார்யஷப்தோத்ர நோத்பத்திமாத்ரபரஃ? ஸ்வகர்தவ்யவிஷயத்வாத்; ஏகஷப்தஷ்ச ஸங்காநர்ஹத்வாய பலத்வாரா பரிமிதபரஃ; தஸ்யாபி ஹேதுஃ ப்ராகுக்தபரிமிதஷக்தீநாமாராதநத்வமித்யபிப்ராயேணாஹ’ஏகஸ்மிந் கர்தவ்யே கர்மணி ப்ரேதபூதகணாத்யாராதநரூபேத்யல்பபல’ இதி. கர்மஸ்வரூபகார்யமாத்ரஸ்யாபி ஸங்கயோக்யத்வாபாவஃ; தத்ராபி பலவிவக்ஷாயாமாஹ’கரித்ஸ்நபலவதிதி’; கரித்ஸ்நபலஹேதுபூதகர்மணீவேத்யர்தஃ. கார்யபூதஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய ஸங்கஸ்ய வா காரணமாத்ரநிஷேதாயோகாத் ப்ரேக்ஷாவத்ஸங்கஹேதுரிஹ ப்ரதிஷித்யத இத்யாஹ’வஸ்துத’ இதி.’அஹைதுகம்’ இதி பாடேபி ஹைதுகாதந்யத்வவிவக்ஷயாயமேவார்தோ க்ராஹ்யஃ.’பூர்வவதேவேதி’? ராஜஸவதித்யர்தஃ.’ஏகஸ்மிந்கார்யே ஸக்தமஹேதுகம்’ இத்யநேநைவால்பபலத்வஸித்தேஃ கத்யோதப்ரகாஷவத்ஸ்வரூபத ஏவால்பத்வஂ ஸ்வாரஸிகமல்பஷப்தேந விவக்ஷிதமித்யபுநருக்திரித்யபிப்ராயேண’அத்யல்பபலஂ ச ப்ரேதபூதாத்யாராதநரூபவிஷயத்வாதல்பஂ சேத்யுக்தம்’.’ஸத்த்வாத்ஸஞ்ஜாயதே ஜ்ஞாநம்’ [14.17] இதி பூர்வோக்தஂ து ராஜஸதாமஸஜ்ஞாநயோரஜ்ஞாநத்வவிவக்ஷயா. உக்தஂ ஹி’ஏதஜ்ஜ்ஞாநமிதி ப்ரோக்தமஜ்ஞாநஂ யததோந்யதா’ [13.11] இதி.

——————–

23. நியதம் ஸங்கரஹிதமராகத்வேஷத: க்ருதம்
அபலப்ரேப்ஸுநா கர்ம யத்தத்ஸாத்த்விகமுச்யதே

யத் கர்ம-எந்த செய்கை,
நியதம் ஸங்கரஹிதம்-விதிப்படி பற்றுதல் இன்றி,
அபலப்ரேப்ஸுநா-பயனைக் கருதாமல்,
அராகத்வேஷத:-விருப்பு வெறுப்பின்றி,
க்ருதம்-செய்யப் படுகிறதோ,
தத் ஸாத்த்விகம் உச்யதே-அது சாத்விக மெனப்படும்.

பயன்களை வேண்டாதா னொருவன் பற்றுதலின்றி, விருப்பு வெறுப்பின்றிச் செய்யும் விதி தழுவிய செய்கை,
சாத்விக மெனப்படும்.

சுவாசிப்பது உயிர் வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத கர்மமாகிறது. ஆயினும் அது விருப்பு வெறுப்பு அற்றுச் செய்யப்படுகிறது.
ஒருவனுக்கு நியமிக்கப்பட்டுள்ள கர்மமே அவனுடைய நித்திய கர்மமாகிறது. நித்திய கர்மம் மனபரிபாகத்துக்கு ஏற்றபடி மாறுகிறது.
கணிதத்தில் கூட்டல் கழித்தல் போடுவது புதிதாகப் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்ந்திருக்கும் சிறுவன் ஒருவனுக்கு நித்திய கர்மமாகும்.
உயர்நிலைப்பள்ளியில் படிக்கும் மாணாக்கனுக்கு அத்தகைய கணக்குப்போடுவது நித்திய கர்மமாகாது.
அவனது வகுப்புக்கேற்ற மேலான கணக்குகளை அவன் போடவேண்டும். அதுபோன்று அவரவர் பரிபாகத்துக்கு ஏற்றபடி
சமுதாயத்தில் எல்லார்க்கும் கடமையுண்டு. அறப்போர் புரிந்து தீமையைக் களைந்து நலத்தைக் காப்பாற்றுவது
அர்ஜுனனுக்கு நியமிக்கப்பட்ட கர்மமாகும். நம் ஒவ்வொருவருக்கும் அத்தகைய மேலான கடமையுண்டு.
அதை முறையாகச் செய்யவேண்டும்; சுவாசிப்பது போன்று இடைவிடாது செய்யவேண்டும்.
பின்பு, அதில் பற்றுவைக்காது செய்யவேண்டும். பற்று அற்றவன் தன்னை எக்கர்மத்துக்கும்
கர்த்தாவென்று எண்ணுவதில்லை; வெறும் கருவியென உணர்கிறான். அது சாத்விகமான கர்மமாகும்.

சாத்விக இயல்புடையவன் செய்யும் ஆத்ம சாதனங்களை ஆடம்பரமாக மற்றவர்களிடம் காட்டிக் கொள்வதில்லை.
கூடிய வரையில் தனியாக அவன் அவைகளைச் செய்து முடிக்கிறான்.
இரவில் மற்றவர்கள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது அவன் கொசு வலைக்குள் உட்கார்ந்துகொண்டு அமைதியாகத் தியானம் செய்கிறான்.

৷৷18.23৷৷நியதஂ ஸ்வவர்ணாஷ்ரமோசிதஂ ஸங்கரஹிதஂ கர்தரித்வாதிஸங்கரஹிதம்? அராகத்வேஷதஃ கரிதஂ கீர்திராகாத் அகீர்தித்வேஷாத் ச ந கரிதம்? அதம்பேந கரிதம் இத்யர்தஃ; அபலப்ரேப்ஸுநா அபலாபிஸந்திநா கார்யம் இதி ஏவ கரிதஂ யத் கர்ம தத் ஸாத்த்விகம் உச்யதே.

৷৷18.23৷৷’அதிகார்யஂஷேநேதி’ — அவிபக்தத்வவிபக்தத்வாதிவிஷேஷிதகர்மாதிகாரிஸ்வரூபாநுஸந்தாநேநேத்யர்தஃ. விஷிஷ்டே கர்மணி விஷேஷணதயாதிகாரிணோஂஷத்வோக்திஃ. யத்யபி ஸங்கஷப்தோ விபஜ்ய பலஸங்ககர்தரித்வத்யாகப்ரதிபாதநே விஷேஷவிஷயஃ? ததாபி’ஸங்கரஹிதம்’ இத்யத்ர ஸங்கோசகாபாவாதபேக்ஷிதத்வாச்ச கண்டோக்தபலப்ரேப்ஸாதிரிக்தஸாமாந்யவிஷய இத்யாஹ’கர்தரித்வாதிஸங்கரஹிதமிதி’. ஆதிஷப்தேந மமதா கரிஹ்யதே.’முக்தஸங்கோநஹஂவாதீ’ [18.26] இத்யாதிகதிதஃ கர்தரிதர்ம இஹ தத்த்வாரா கர்மவிஷேஷணத்வேந யோஜிதஃ. ப்ரஹ்மணி ராகாத்ஸஂஸாரத்வேஷாச்ச க்ரியமாணஸ்ய கர்மணஃ கதமராகத்வேஷதஃ கரிதத்வஂ இத்யத்ராஹ — ‘கீர்திராகாதகீர்தித்வேஷாச்சேதி’. ஸங்கஷப்தபுநருக்திஷ்சாநேந பரிஹரிதா. அகாரஸ்யாஸமஸ்தத்வவிவக்ஷயா வா பலிதத்வோக்திவிவக்ஷயா வா’ந கரிதமித்யுக்தம்’.’தபோ தம்பேந சைவ யத்’ [17.18] இத்யாத்யுக்தப்ரதிஷேதார்தமிதமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அதம்பேநேதி’.’கார்யமித்யேவேதி’ ஸாத்த்விகத்யாகஸ்மாரணம்.

———————

24. யத்து காமேப்ஸுநா கர்ம ஸாஹங்காரேண வா புந:
க்ரியதே பஹுலாயாஸம் தத்ராஜஸமுதாஹ்ருதம்

து யத் கர்ம-ஆனால் எந்த செயல்,
புந: காமேப்ஸுநா-விருப்பங்களுக்கு வசப்பட்டவனால்,
வா ஸாஹங்காரேண-அல்லது அகங்காரமுடையவனால்,
பஹுலாயாஸம்-செய்யப்படும் மிகுந்த ஆயசத்துக்கிடமான செய்கை,
தத் ராஜஸம் உதாஹ்ருதம்-அது ராஜசம் எனப்படும்.

விருப்பங்களுக்கு வசப்பட்டவனால் அல்லது அகங்காரமுடையவனால் செய்யப்படும் மிகுந்த
ஆயசத்துக்கிடமான செய்கை ராஜசமெனப்படும்.

ஆசையில் இரண்டுவிதமுண்டு. ஒன்று மனிதனுடைய முன்னேற்றத்துக்குத் துணைபுரிவது.
அருள் தாகம், சீலத்தில் விருப்பம், பரோபகாரச் சிந்தனை முதலியன வேண்டப்படும் ஆசைகளாகின்றன.
ஆனால் மனிதனை உலக பந்தத்தில் மேலும் ஆழ்த்தும் கீழான ஆசைகளை அகற்றவேண்டும்.
முறையாக, அளவாகப் பணம் சம்பாதிப்பதும் செலவிடுவதும் திரவிய யக்ஞமாகும்.
ஆனால் பொருந்தாத வழிகளில் மனிதன் பணம் சம்பாதிக்கும் யந்திரமாய் மாறிவிடலாகாது.
அப்பேராசையானது அவனிடத்திருக்கும் மனுஷத்தன்மைகளையெல்லாம் பாழாக்குகிறது.

சரீரம் உடைத்திருப்பதே ஒருவித அகங்காரம். அதை சுகபோகத்துக்கென்றே வைத்திருப்பது, அதை அலங்கரிப்பது,
கொழுக்கச் செய்வது முதலியன கொடிய அகங்காரமாகும். கிடைப்பதற்கு அரிய மானுடப் பிறவி அதனால் அனர்த்தமாய்ப் போகிறது.
தனக்கு நிகரானவர் யார் இருக்கிறார் என்ற எண்ணத்துடன் உடலை வளர்ப்பவருடைய தடித்த அகங்காரம் ரஜோகுணத்திலிருந்து உண்டானது.
சரீரம் ஈசனுடைய ஆலயம் என்ற எண்ணத்தால் அதை வெல்லவேண்டும்.

துஷ்ட அகங்காரம் என்பது யாது? என்னைத் தெரியாதா? எனக்கு அவ்வளவு செல்வமிருக்கிறது;
என்னிலும் மேம்பட்டவர் யார்? என்று சொல்லுகிற அகங்காரந்தான்.

৷৷18.24৷৷யத் து புநஃ காமேப்ஸுநா பலப்ரேப்ஸுநா ஸாஹஂகாரேண வா? வாஷப்தஃ சார்தே? கர்தரித்வாபிமாநயுக்தேந ச? பஹுலாயாஸஂ யத் கர்ம க்ரியதே? தத் ராஜஸம் — ‘பஹுலாயாஸம் இதஂ கர்ம மயா ஏவ க்ரியதே’ இத்யேவஂரூபாபிமாநயுக்தேந யத் கர்ம க்ரியதே தத் ராஜஸம் இத்யர்தஃ.

৷৷18.24৷৷’காமேப்ஸுநா’ இத்யநேந’அபலப்ரேப்ஸுநா’ [18.23] இத்யுக்தவிபரீதோக்தஂ வ்யநக்தி — ‘பலப்ரேப்ஸுநேதி’. ஸம்பந்தஸாமாந்யஷஷ்ட்யாத்ர ஸமாஸஃ. அத்ர விகல்பாத்யஸம்பவாத்’வாஷப்தஷ்சார்த’ இத்யுக்தம். ப்ரவரித்திப்ரதாநரஜோமூலதயாநுபயுக்தப்ரயாஸமிஷ்ரணாத்பஹுலாயாஸத்வம். தத்ர ச ஸர்வத்ர ஸ்வயமேவ ஹேதுரித்யபிமாநஃ ஸாஹங்காரஷப்தேந விவக்ஷிதஃ. தத ஏவ பஹுலாயாஸபதஂ ச ஸப்ரயோஜநமித்யபிப்ராயேணாஹ’பஹுலாயாஸமிதஂ கர்ம மயைவேதி’.

———————

25. அநுபந்தம் க்ஷயம் ஹிம்ஸாமநவேக்ஷ்ய ச பௌருஷம்
மோஹாதாரப்யதே கர்ம யத்தத்தாமஸமுச்யதே

யத் கர்ம அநுபந்தம்-எந்தச் செய்கையின் பின்விளைவையும்,
க்ஷயம்-அதனால் பிறருக்கு நேரக்கூடிய நாசத்தையும்,
ஹிம்ஸாம்-துன்பத்தையும்,
பௌருஷம் ச-செய்வானது திறமையையும்,
அநவேக்ஷ்ய-கருதாமல்,
மோஹாத் ஆரப்யதே-அறிவின்மையால் தொடங்கப்படுகிறதோ,
தத் தாமஸம் உச்யதே -தாமச மெனப்படும்.

செய்கையின் பின்விளைவையும், அதனால் பிறருக்கு நேரக்கூடிய நாசத்தையும், துன்பத்தையும்,
செய்வானது திறமையையும், கருதாமல், அறிவின்மையால் தொடங்கப்படுங் கர்மம் தாமச மெனப்படும்.

தமோகுணம் நிறைந்த மனிதனுக்குத் தான் தொடுத்த கர்மத்தினின்று விளைவது நன்மையா, கேடா என்று
எண்ணிப் பார்க்கும் நல்லறிவு இல்லை. உடலின்கண் உள்ள வலிவு நஷ்டமும், பொருள் நஷ்டமும், ஆயுள் நஷ்டமும்
சேர்ந்து உண்டாகும் என்பது அறிவின்மையில் ஆழ்ந்திருப்பவனுக்கு விளங்காது. அவனுடைய முயற்சி தனக்கு மட்டுமல்ல,
மற்றவர்களுக்கும் துன்பத்தை உண்டு பண்ணும் தன்மையது. தான் படைத்துள்ள திறமையானது தான்
எடுத்துக் கொண்டுள்ள கர்மத்தைச் சமாளிப்பதற்கு ஏற்றதல்ல என்பதை அம்மனிதன் அறியான்.
விவேகமின்மையே அதற்குக் காரணமாகும்.

மிகுந்த தபசுக்குப் பிறகுதான் மனிதர்கள் கபடமற்றவராகவும் தயாளகுணம் வாய்ந்தவராகவும் ஆகின்றார்கள்.
கள்ளங் கபடமற்ற மனதையுடையவராயிருந்தால் கடவுள் காட்சி கிடைக்கும்.
அவ்வித எளிய மனதை யுடையவர்க்கே கடவுள் தம்மைக் காட்டுவிப்பார் என்று பகவான் கூறுவது வழக்கம்.
ஆனால் எளிமை, உண்மை இவற்றின் பேரால் ஒருவன் ஏமாளியாகிவிடக் கூடாதென்று அஞ்சிப் பின்வருமாறு குறிப்பிடுவதும் உண்டு.
பக்தனாக இருக்கவேண்டும்; ஆனால் அதன்பேரில் மூடனாக இருக்கக்கூடாது.
எப்பொழுதும் மெய்ப்பொருளிலிருந்து பொய்ப்பொருளையும், நித்தியத்திலிருந்து அநித்தியத்தையும் அகற்றுவதற்காக
மனதிலே விசாரணை செய்து பார்க்கவேண்டும். பிறகு அநித்தியத்தை அகற்றிவிட்டு நித்திய வஸ்துவின்மீது மனதை நிறுத்த வேண்டும்.

৷৷18.25৷৷கரிதே கர்மணி அநுபத்த்யமாநஂ துஃகம் அநுபந்தஃ? க்ஷயஃ கர்மணி க்ரியமாணே அர்தவிநாஷஃ? ஹிஂஸா தத்ர ப்ராணிபீடா? பௌருஷம் ஆத்மநஃ கர்மஸமாபநஸாமர்த்யம்? ஏதாநி அநவேக்ஷ்ய அவிமரிஷ்ய மோஹாத் பரமபுருஷகர்தரித்வாஜ்ஞாநாத் யத் கர்ம ஆரப்யதே க்ரியதே? தத் தாமஸம் உச்யதே.

৷৷18.25৷৷க்ஷயஷப்தேந தாதாத்விகார்தவ்யயதோஷவிவக்ஷணாதுபஸர்கஷக்த்யா சாநுபந்தஷப்த ஏதத்ஸம்பந்திதயா பஷ்சாத்பாவிதுஃகபர இத்யாஹ’கரிதே கர்மணீதி’. ஹிஂஸா ஸ்வவிஷயா பரவிஷயா சேத்யபிப்ராயேண’தத்ர ப்ராணிபீடேதி’. ஸாமாந்யோக்திஃ. தைவப்ரதிஸம்பந்திநஃ பௌருஷஸ்ய புருஷஸம்பந்திதரிஷ்டஸாமக்ரீஸமவதாநரூபதாமாஹ’ஆத்மநஃ கர்மஸமாபநஸாமர்த்யமிதி’. பவிஷ்யதோநுபந்தாதேஃ ஸாக்ஷாத்காராஸம்பவாத்யுக்திபிராகமைஷ்ச அபராமர்ஷோத்ராநவேக்ஷணமித்யாஹ’அவிமரிஷ்யேதி’. அநுபந்தாத்யஜ்ஞாநஸ்ய ப்ராகுக்தத்வாத்ப்ரக்ராந்தாகர்தரித்வஜ்ஞாநப்ரத்யநீகோத்ர மோஹஷப்தார்த இத்யாஹ — ‘பரமபுருஷேதி’.

——————-

ஞானத்தையும் கர்மத்தையும் பாகுபடுத்தியான பிறகு பகவான் இனி கர்த்தாவைப் பாகுபடுத்துகிறார்.

26. முக்தஸங்கோऽநஹம்வாதீ த்ருத்யுத்ஸாஹஸமந்வித:
ஸித்த்யஸித்த்யோர்நிர்விகார: கர்தா ஸாத்த்விக உச்யதே

முக்தஸங்கோ-பற்றற்றவனாகவும்,
அநஹம்வாதீ-நான் என்னும் எண்ணம் இல்லாதவனாகவும்,
த்ருத்யுத்ஸாஹஸமந்வித:-உறுதியும், ஊக்கமும் உடையவனாகவும்,
ஸித்தி அஸித்த்யோ நிர்விகார:-வெற்றி தோல்வியில் வேறுபாடற்றவனாகவும்,
கர்தா ஸாத்த்விக உச்யதே-உள்ள கர்த்தாவை (செயல் ஆற்றுபவனை) சாத்வீகன் (ஒளியியல்பு) உடையவன் என்பர்.

நசைக ளற்றான், நானென்ப தற்றான், உறுதியுங் களிதரும் ஊக்கமு முடையான்,
வெற்றி தோல்வியில் வேறுபா டற்றான் இங்ஙன மாகித் தொழில்க ளியற்றுவோன்
ஒளியியல் புடையா னென்ப.

எல்லா வடிவங்களும் ஈசன் சொரூபம்; எல்லாச் செயல்களும் அவனுடையவை என்ற எண்ணத்தில் சாதகன் நிலைத்திருக்கிறான்.
எனவே அவன் பற்று நீங்கியவன் ஆகிறான். உடல் தன்னுடையது என்பது அல்லாது அது ஈசனுடைய ஆலயமென்று சாதகன் கருதுகிறான்.
அவ்வுடலின் மூலம் நிகழ்கின்ற கர்மங்களுக்குத் தான் பொறுப்பாளன் அல்லன்;
அது ஈசன் செயல் என்று அவன் உறுதியாக உணர்கிறான். ஆதலால் அவனிடத்து அகங்காரமில்லை.
தன்னை பகவானுடைய தொண்டன் என்று கருதுகிறபடியால் தொடுத்த கர்மங்களில் அவனுக்கு உறுதியும் ஊக்கமும் உண்டாகின்றன.

பற்றுடையார் வெற்றியில் மகிழுறவும், தோல்வியில் துன்புறவும் செய்கின்றனர். கடவுளுடைய செயல் என்று
எண்ணுபவன் கர்மத்துக்குக் கர்த்தாவாகத் தோன்றுகிறானெனினும், மனத்தினுள் எல்லாம் ஈசன் செயல் என்ற
திடநம்பிக்கையிருப்பதால் அவன் நிர்விகாரியாக, மனதின்கண் வேறுபாடு அடையாதவனாக இருக்கிறேன்.

கள்ளங் கபடமற்ற மனமிருந்தால் ஈசுவரனை எளிதில் அடையலாம். கற்கள் இல்லாமல் உழுது பண்படுத்தப்பட்ட
மிருதுவான பூமியில் நடப்படும் வித்து எளிதில் முளைத்துக் கிளம்பி, சீக்கிரத்தில் பயன் அளிப்பதைப் போல,
கள்ளங்கபடமற்ற மனத்தில் ஆத்மீக உபதேசங்கள் எளிதில் பயன் அளிக்கின்றன.

৷৷18.26৷৷முக்தஸங்கஃ பலஸங்கரஹிதஃ? அநஹஂவாதீ கர்தரித்வாபிமாநரஹிதஃ; தரித்யுத்ஸாஹஸமந்விதஃ? ஆரப்தே கர்மணி யாவத்கர்மஸமாப்த்யவர்ஜநீயதுஃகதாரணஂ தரிதிஃ? உத்ஸாஹஃ உத்யுக்தசேதஸ்த்வம்? தாப்யாஂ ஸமந்விதஃ; ஸித்த்யஸித்த்யோஃ நிர்விகாரஃ யுத்தாதௌ கர்மணி ததுபகரணபூதத்ரவ்யார்ஜநாதிஷு ச ஸித்த்யஸித்த்யோஃ அவிகரிசித்தஃ கர்தா ஸாத்த்விக உச்யதே.

৷৷18.26৷৷’அநஹஂவாதீ’ இத்யநேந கர்தரித்வாபிமாநரூபஸங்கஸ்ய பரிதங்நிஷேதாத்’முக்தஸங்கஃ’ இத்யத்ர ஸங்கஷப்தஃ ஸங்குசிதவிஷய இத்யாஹ — ‘பலஸங்கரஹித’ இதி. தத ஏவ கர்மணி ஸ்வகீயதாநுஸந்தாநரூபஸங்கோபி ப்ரதிஷித்தஃ. அஹஂவதநஷீலோஹஂவாதீ? ததந்யோநஹஂவாதீ? தத்ர மநஃபூர்வா ஹி வாகித்யபிப்ராயேணாஹ’கர்தரித்வாபிமாநரஹித’ இதி. கர்தரித்வஸ்ய விவிச்யமாநத்வாத்ததுபயுக்தா தரிதிரிஹ விவக்ஷிதேத்யாஹ’ஆரப்த’ இதி. ப்ரயத்நரூபஸ்யோத்ஸாஹஸ்ய கர்தரிஷப்தேநைவ ஸித்தத்வாத்ராஜஸாதிகர்தரிஸாதாரண்யாச்ச விஷேஷவிவக்ஷாமாஹ — ‘உத்யுக்தசேதஸ்த்வமிதி’.’முக்தஸங்கஃ’ இத்யநேந ஸ்வர்காதிபலஸங்கநிவரித்தேருக்தத்வாத்’ஸித்த்யஸித்த்யோர்நிர்விகாரஃ’ இத்யஸ்ய தரிஷ்டபலவிஷயதாமாஹ’யுத்தாதாவிதி’. முக்தஸங்கத்வபலஂ வா நிர்விகாரத்வம்.

——————-

27. ராகீ கர்மபலப்ரேப்ஸுர்லுப்தோ ஹிம்ஸாத்மகோऽஸுசி:
ஹர்ஷஸோகாந்வித: கர்தா ராஜஸ: பரிகீர்தித:

ராகீ-வேட்கையுடையோன்,
கர்மபலப்ரேப்ஸு-செய்கைப் பயன்களை விரும்புவோன்,
லுப்த:-லோபி (பேராசை உள்ளவன்),
ஹிம்ஸாத்மக:-இடர் செய்வோன்,
அஸுசி:-தூய்மை யற்றோன்,
ஹர்ஷஸோகாந்வித:-இன்பதுன்பத்தால் பாதிக்கப் படுபவன்,
கர்தா ராஜஸ: பரிகீர்தித:-இவ் வண்ணமாகித் தொழில் செய்வோன் ரஜோ குணத்தானென்பர்

வேட்கையுடையோன், செய்கைப் பயன்களை விரும்புவோன், லோபி, இடர் செய்வோன், தூய்மை யற்றோன்,
களிக்குந் துயிலுக்கும் வசப்பட்டோன் – இவ் வண்ணமாகித் தொழில் செய்வோன் ரஜோ குணத்தானென்பர்.

ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் பிறர் பொருளைத் தன்னுடையதாக்கிக் கொள்ள முயலுபவன் உலுத்தன் அல்லது உலோபியாகிறான்.
அதன் பொருட்டு மற்றவர்களைத் துன்புறுத்தவும் அவன் ஆயத்தமாயிருக்கிறான். அத்தகையவன் எண்ணுவதிலும்,
பேசுவதிலும், செய்வதிலும், உடலை வைத்துக்கொள்ளும் முறையிலும் சுத்தமில்லை.
விரும்பியது வந்தமையுங்கால் அவன் விரைவில் மகிழ்வடைகிறான்.
வேண்டாதது வந்தமையுங்கால் அவன் விரைவில் சோகித்துத் துன்பப்படுகிறான்.

ரஜோகுணம் நிறைந்தவனது கர்த்ருத்வம் (கர்த்தா என்று உணரும் பான்மை) இத்தகையதாம்.

வீண் கர்வம் பிடித்தவனாகயிருப்பது கேவலம் தாழ்ந்த சுபாவம். காக்கையைப் பார். தான் சாமர்த்தியமுள்ள பக்ஷியென
அது நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஒருபோதும் அது வலையில் அகப்படுவதில்லை. ஆபத்து வருமென்பதைச்
சற்றுத் தெரிந்துகொண்டதும் பறந்தோடி விடுகிறது. வெகு தந்திரமாக ஆகாரத்தைத் திருடுகிறது. என்றாலும்
மலம் தின்பதில் மட்டும் அதற்கு அருவருப்பில்லை. அதிகச் சமர்த்தாக இருப்பதின் பலன் இதுதான்.

৷৷18.27৷৷ராகீ யஷோர்தீ? கர்மபலப்ரேப்ஸுஃ கர்மபலாதீஂ? லுப்தஃ கர்மாபேக்ஷிதத்ரவ்யவ்யயஸ்வபாவரஹிதஃ; ஹிஂஸாத்மகஃ பராந் பீடயித்வா தைஃ கர்ம குர்வாணஃ? அஷுசிஃ கர்மாபேக்ஷிதஷுத்திரஹிதஃ? ஹர்ஷஷோகாந்விதஃ யுத்தாதௌ கர்மணி ஜயாதிஸித்த்யஸித்த்யோஃ ஹர்ஷஷோகாந்விதஃ கர்தா ராஜஸஃ பரிகீர்திதஃ.

৷৷18.27৷৷’கர்மபலப்ரேப்ஸுஃ’ இத்யநேநாநுஷ்ரவிகஸ்வர்காதிபலார்தீ த்வஸ்யாபிதாநாத்’ராகீ’ இத்யாநுஷங்கிகதரிஷ்டபலஸங்கவிவக்ஷாமாஹ’யஷோர்தீதி’. அபாத்ரவ்யயாதிராஹித்யஸ்ய குணத்வாத்’கர்மாபேக்ஷிதேதி’ விஷேஷிதம்.’காமமாத்மாநஂ பார்யாஂ புத்ரஂ வோபருந்த்யாந்ந த்வேவ தாஸகர்மகரம்’ [ஆ.த.2.4.9.11] இத்யாத்யுக்தவிபரீதஸ்வபாவதாத்ர ஹிஂஸாத்மகஷப்தேந விவக்ஷிதேத்யாஹ’பராந்பீடயித்வேதி’. கர்தரித்வோபயோகாய’தைஃ கர்ம குர்வாண’ இதி பலிதோக்திஃ. ஏவஂ’கர்மாபேக்ஷிதஷுத்திரஹித’ இத்யபி ந ஹி தர்ஷநஸ்பர்ஷநாதியோக்யஷுசித்வமாத்ரேண கர்மண்யதாநிஷ்பத்திரிதி பாவஃ.

—————

28. அயுக்த: ப்ராக்ருத: ஸ்தப்த: ஸடோ நைஷ்க்ருதிகோऽலஸ:
விஷாதீ தீர்கஸூத்ரீ ச கர்தா தாமஸ உச்யதே

அயுக்த:-கட்டுப் படுத்தாத மன நிலை உடையவன்,
ப்ராக்ருத:-அறிவு முதிர்ச்சி அடையதவன்,
ஸ்தப்த:-கர்வமுடையவன்,
ஸட:-வஞ்சகம் உடையவன்,
நைஷ்க்ருதிக:-பிறருடைய வாழ்க்கையை கெடுப்பவன்,
விஷாதீ-கவலை கொண்டவன்,
அலஸ:-சோம்பேறியும்,
தீர்கஸூத்ரீ ச-காலத்தை நீடித்துக்கொண்டே போவோன்,
கர்தா தாமஸ உச்யதே – இவ்வண்ணமாகித் தொழில் செய்வோன் தமோ குணமுடையா னெனப்படுவான்

யோக நிலை பெறாதோன், அநாகரிகன், முரடன், வஞ்சகன், பொறாமையுடையோன், சோம்பேறி,
ஏக்கம் பிடித்தவன், காலத்தை நீடித்துக்கொண்டே போவோன்,
இவ்வண்ணமாகித் தொழில் செய்வோன் தமோ குணமுடையா னெனப்படுவான்.

அடக்கமும், ஒடுக்கமும், சாதனமும் உடைய மனது யோகத்துக்கு உரியது. அத்தகைய நல்லியல்பு ஒன்றும் இல்லாத
மனது ஈண்டு உரைக்கப்படுகிறது. புத்தி வளர்ச்சியடையாது பாமரனாகவும் பாலன் போன்றும் இருப்பவன் பிராகிருதன்.
வணங்க வேண்டிய இடத்தில் வணங்காதிருப்பவன் முரடனாகிறான். வேலை செய்தற்கு விருப்பமில்லாது
தன் வல்லமையை யெல்லாம் மறைத்து வைத்துக்கொள்பவன் வஞ்சகனாகிறான்.
பிறருக்கிடையில் வேண்டுமென்ற பகைமையை உண்டுபண்ணுபவன் பழிகாரனாகிறான்.
செய்ய வேண்டியதை ஒன்றும் செய்யாதிருப்பவன் சோம்பேறி. மனம் தளர்ந்து யாண்டும் துன்பம் துய்க்கும்
தன்மையன் ஒருவன் அரும்பெரும் செயலுக்கு அருகன் ஆகான். துன்பப்படுபவனிடத்திருந்து
பேராற்றல்களெல்லாம் மறைந்துபட்டுப் போகின்றன. தற்காலிகமாகத் துன்பத்தின் வசப்பட்டிருந்த அர்ஜுனனைத் தட்டி
யெழுப்புதற்கே கீதா உபதேசம் நிகழ்வதாயிற்று. ஒரே நாளில் முடிக்கவேண்டிய வேலையை ஒரு மாதத்துக்கு
நீட்டிக்கொண்டு போகிறவன் காலத்தை வீணே கடத்துபவன் ஆகிறான். அதனால் அவனது வாழ்க்கைப் பயன் குன்றுகிறது.

ஒரு செம்படவன் ஆற்றில் வலையை வீசி அநேக மீன்களைப் பிடித்தான். சில மீன்கள் வலைக்குள் அசைவற்றிருந்து
வெளியே போகக் கொஞ்சமேனும் பிரயத்தனப்படாமலிருந்தன. வேறு சில மீன்கள் பிரயத்தனப்பட்டுத் துள்ளிக் குதித்தன.
ஆனால் வெளியே போக முடியவில்லை. இன்னும் சில மீன்கள் எப்படியோ வலையை விட்டுத் தப்பித்துக் கொண்டு போய்விட்டன.
உலகத்திலுள்ள மனிதர்களும் இவ்வாறு மூவகையினராக இருக்கின்றனர்.
1. முக்தியடையப் பிரயத்தனப்படாது பந்தப்பட்டிருப்பவர்கள் 2. பிரயத்தனப்படும் முமுக்ஷúக்கள் 3. விடுதலையடைந்த முக்தர்கள்.

৷৷18.28৷৷அயுக்தஃ ஷாஸ்த்ரீயகர்மாயோக்யஃ விகர்மஸ்தஃ? ப்ராகரிதஃ அநதிகதவித்யஃ? ஸ்தப்தஃ அநாரம்பஷீலஃ? ஷடஃ அபிசாராதிகர்மருசிஃ? நைஷ்கரிதிகஃ வஞ்சநபரஃ? அலஸஃ ஆரப்தேஷு அபி கர்மஸு மந்தப்ரவரித்திஃ. விஷாதீ அதிமாத்ராவஸாதஷீலஃ? தீர்கஸூத்ரீ அபிசாராதிகர்ம குர்வந் பரேஷு தீர்ககாலவர்த்யநர்தபர்யாலோசநஷீலஃ? ஏவஂபூதோ யஃ கர்தா ஸ தாமஸஃ.ஏவஂ கர்தவ்யகர்மவிஷயஜ்ஞாநே கர்தவ்யே ச கர்மணி அநுஷ்டாதரி ச குணதஃ த்ரைவித்யம் உக்தம்? இதாநீஂ ஸர்வதத்த்வஸர்வபுருஷார்தநிஷ்சயரூபாயா புத்தேஃ தரிதேஃ ச குணதஃ த்ரைவித்யம் ஆஹ —

৷৷18.28৷৷அவதாநாபாவாதேஃ’ப்ராகரிதஃ’ இத்யாதிநா ஸித்தேரயுக்தஷப்தேந அநர்ஹத்வஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ’ஷாஸ்த்ரீயேதி’. அஷுசிஷப்தநிர்திஷ்டாத்ராஜஸஸ்யாயோக்யத்வாததிகமயோக்யத்வமிஹ விவக்ஷிதமித்யாஹ’விகர்மஸ்த’ இதி. ஏவஂ ஹி தஸ்யாயோக்யதாதிஷயஃ; யதா’ ஷைவாந்பாஷுபதாந் ஸ்பரிஷ்ட்வா லோகாயதிகநாஸ்திகாந். விகர்மஸ்தாந் த்விஜாஞ்சூத்ராந் ஸசேலோ ஜலமாவிஷேத்’ இதி ஷாஸ்த்ராத்யயநததர்தோபதேஷாதிஜநிதஸாத்த்விககர்மாநுஷ்டாநாநுகுணவிஷேஷராஹித்யஂ ப்ராகரிதஷப்தேந விவக்ஷிதமித்யாஹ’அநதிகதவித்ய’ இதி. பூஜ்யேஷ்வபி த்வரிதாவஷ்யகர்தவ்யயதோசிதப்ரணாமாத்யாரம்பவிபரீதஂ ஸ்திமிதஸ்வபாவத்வமிஹ ஸ்தப்தஷப்தார்த இத்யாஹ’அநாரம்பஷீல’ இதி. கூடவிப்ரியகரித்த்வஂ ஷடத்வஂ; தச்ச ப்ரகரணாச்சாஸ்த்ரோதிததாமஸகர்மத்வாரேத்யாஹ — ‘அபிசாராதிகர்மருசிரிதி’. புநருக்திபரிஹாராய மாயாப்ரதாரணாதிலௌகிககர்மத்வாரா நைகரிதிகத்வமாஹ — ‘வஞ்சநபர’ இதி.’ஷ்வஃ கார்யமத்ய குர்வீத’ [ம.பா.12.321.73] இதி ந்யாயாச்சாஸ்த்ரீயேஷு த்வரிதேந பவிதவ்யம்; தத்வைபரீத்யமிஹாலஸ்யஂ? தத்ராநாரம்பஸ்ய ஸ்தப்தஷப்தேநோக்தத்வாத்’ஆரப்தேஷ்விதி’ விஷேஷிதம்.’விஷாதீ’ இத்யத்ர தாதோரேவாவஸாதார்தத்வாதுபஸர்கேண தத்ப்ரகர்ஷஃ? ப்ரத்யயேந தாச்சீல்யஂ ச விவக்ஷிதமித்யாஹ’அதிமாத்ராவஸாதஷீல’ இதி. அவஸாதஷ்ச லக்ஷிதோ வாக்யகாரேண’தேஷகாலவைகுண்யாச்சோகவஸ்த்வாத்யநுஸ்மரிதேஷ்ச தஜ்ஜஂ தைந்யமபாஸ்வரத்வஂ மநஸோவஸாதஃ’ இதி. ப்ராரப்தகர்மணாஂ ஷீக்ரமஸமாபநரூபமந்தப்ரவரித்தித்வாதேரலஸாதிஷப்தேந நிர்திஷ்டத்வாதவயவஷக்தேஃ ஷாட்யாதிஸமபிவ்யாஹாரஸ்ய சாநுகுணதீர்கஸூத்ரத்வஂ விஷிநஷ்டி’அபிசாராதிகர்ம குர்வந்பரேஷு தீர்ககாலவர்த்யநர்தபர்யாலோசநஷீல’ இதி.’ஸூத்ர ஸூத்ரேண(வேஷ்டநே)’ [தா.பா.10-375] இதி தாதுஃ? ஸூத்ரணஂ சிந்தநஂ; தாச்சீல்யார்தப்ரத்யயஃ; தீர்கஸூத்ரணாத்தீர்கஸூத்ரீ. நிரபராதஷகுந்தாதிக்ரஹணார்ததீர்கஸூத்ரகர்தரிஸமாநதயா தீர்கஸூத்ரீத்யௌபசாரிகக்ரஹணஂ து மந்தமிதி பாவஃ.

——————-

அறிவும் உறுதியும் பெறுகிற படித்தரங்கள் இனி விளக்கப்படுகின்றன:

29. புத்தேர்பேதம் த்ருதேஸ்சைவ குணதஸ்த்ரிவிதம் ஸ்ருணு
ப்ரோச்யமாநமஸேஷேண ப்ருதக்த்வேந தநஞ்ஜய

தநஞ்ஜய-தனஞ்ஜயா,
குணத: ஏவ-குண வகையால்,
புத்தே: த்ருதே: ச-புத்திக்கும் மன உறுதிக்கும்,
த்ரிவிதம் பேதம்-மூன்று விதமான வேறுபாட்டை,
அஸேஷேண ப்ருதக்த்வேந-முழுமையாகவும் பகுத்தும்,
ப்ரோச்யமாநம் ஸ்ருணு-உரைக்கிறேன், கேள்.

குண வகையால் மூன்று விதமாகிய புத்தியின் வேற்றுமைகளையும், மிச்சமின்றிப் பகுத்துரைக்கிறேன்;
தனஞ்ஜயா, கேள்.

திக்விஜயம் செய்தபொழுது அர்ஜுனன் தேவலோகத்திலும் பூலோகத்திலுமுள்ள தனத்தையெல்லாம் ஜயித்தானாதலால்
அவன் தனஞ்ஜயன் என்ற பெயர் பெற்றான். யாருக்கும் பயன் படாது ஓர் இடத்தில் அடைபட்டுக் கிடக்கும்
செல்வத்தைப் பயன்படுகிற இடத்துக்கு மீட்டெடுத்துக்கொண்டு வருவது அரசனுடைய கடமையாகும்.

செய்யத்தக்கது எது, தகாதது எது என்று முடிவுகட்டுந் தன்மையானது அறிவு என்றும் புத்தி என்றும் பகரப்படுகிறது.
அத்தகைய புத்தியினிடத்து மூன்றுவிதமான பாகுபாடுகள் இருக்கின்றன. செய்யவேண்டிய காரியத்தைத் தளர்வுறாது
திட்பத்துடன் செய்வது உறுதி அல்லது திருதி என்று பெயர் பெறுகிறது.
அது போன்ற மனவலிவின்கண் மூன்று படித்தரங்கள் அமைந்திருக்கின்றன.

உப்பினாலும் துணியினாலும் கல்லாலும் செய்யப்பட்ட மூன்று வகைப் பதுமைகள் இருக்கின்றன.
அவைகளைத் தண்ணீரில் அமிழ்த்தினால் முதலாவது பதுமை கரைந்து தன் உருவத்தை இழந்து விடும்.
இரண்டாவது தன் உருவத்துடனிருந்தே நிறையத் தண்ணீரைத் தன்னுள் கிரகித்துக்கொள்ளும்.
மூன்றாவதில் தண்ணீரே நுழையாது.
முதல் பதுமை பரமாத்மாவிடம் சேர்ந்து அதனோடு ஒன்றி ஐக்கியமாய்விடும் மனிதனைக் குறிக்கும். அவன் முக்த புருஷன்.
இரண்டாவது பதுமை திவ்யானந்தத்தையும் திவ்ய ஞானத்தையுமுடைய வாஸ்தவமான பக்தனைக் குறிக்கும்.
மூன்றாவதோ, ஞானமானது கொஞ்சமேனும் நுழையாத ஹிருதயத்தையுடைய உலகப் பற்றுள்ளவனைக் குறிக்கும்.

৷৷18.29৷৷புத்திஃ விவேகபூர்வகஂ நிஷ்சயரூபஂ ஜ்ஞாநம்? தரிதிஃ ஆரப்தாயாஃ க்ரியாயாஃ விக்நோபநிபதிஂ அபி விதாரணஸாமர்த்யம்? தயோஃ ஸத்த்வாதிகுணதஃ த்ரிவிதஂ பேத பரிதக்த்வேந ப்ரோச்யமாநஂ யதாவத் ஷ்ரரிணு.

৷৷18.29৷৷ஜ்ஞாநத்ரைவித்யமுக்தம்; புநர்புத்தித்ரைவித்யஂ வக்ஷ்யதே; தத்ர பர்யாயதயா புநருக்திஷங்காஂ பரிஹர்துமுக்தஸ்ய விஷேஷவிஷயதாமநுவததி’ஏவஂ கர்தவ்யகர்மவிஷயஜ்ஞாந’ இதி. ப்ரகரிதோபயுக்தமநந்தரஂ ப்ரஸ்தூயத இதி ஸங்கத்யபிப்ராயேணாஹ’இதாநீமிதி’. ஜ்ஞாநத்ரைவித்யஂ பூர்வோக்தஂ? புநரிஹ த்ரைவித்யகதநஂ கிமர்தம் இதி ஷங்காயாமநுஷ்டாநதஷாபாவ்யநுஸந்தாநாத்விலக்ஷணஸ்தத்தேதுதயா ததஃ பூர்வபாவிஷாஸ்த்ராதிஜந்யோத்யவஸாய இஹ புத்திஷப்தார்த இத்யாஹ’ஸர்வதத்த்வஸர்வபுருஷார்தநிஷ்சயரூபாயா’ இதி. ஏதேந’ஜ்ஞாநஂ புத்தேர்வரித்திஃ? புத்திஸ்து வரித்திமதீ’ இதி பரோக்தஂ (ஷஂ.) நிரஸ்தம். ததேவ வ்யநக்தி — ‘புத்திர்விவேகபூர்வகஂ நிஷ்சயரூபஂ ஜ்ஞாநமிதி’.’விவேகபூர்வஂ’ பக்ஷாந்தரப்ரதிக்ஷேபபர்யந்தவிசாரபூர்வமித்யர்தஃ. ப்ரஸ்துதத்ரிவிதாநுஷ்டாநோபயுக்தப்ரகாரேண த்ரிவிதாயா தரிதேஃ ஸாதாரணஂ ரூபமாஹ — ‘ஆரப்தாயா’ இதி. அயமபி ஸங்கல்பதார்ட்யாதிரூபோ புத்திஸ்வபாவவிஷேஷ ஏவ. குணதோ விபக்தே வாச்யே? வசநே சாஸங்கீர்ணஸ்வரூபேந்வயாத்ித்ரவிதபரிதக்த்வஷப்தயோரபுநருக்திமாஹ’த்ரிவிதஂ பேதஂ பரிதக்த்வேந ப்ரோச்யமாநமிதி’. ஏவஂ புத்த்யாதிகார்யகாத்ஸ்ந்ர்யபரஸ்ய’அஷேஷேண’ இத்யஸ்ய ஷ்ரவணேந்வயாதபுநருக்திஃ’யதாவச்சரிண்விதி’ தர்ஷிதா. ஸாவதாநஂ ஸஂஷயவிபர்யயரஹிதஂ ஷ்ரரிண்வித்யர்தஃ. திக்விஜயே மாநுஷதைவதநவச்சமாதிதநஂ ச ஜேதவ்யமிதி ஸம்புத்தேர்பாவஃ.

—————–

அவ் அறிவுக்கும் உறுதிக்கும் இனி விளக்கம் வருகிறது :

30. ப்ரவ்ருத்திம் ச நிவ்ருத்திம் ச கார்யாகார்யே பயாபயே
பந்தம் மோக்ஷம் ச யா வேத்தி புத்தி: ஸா பார்த ஸாத்த்விகீ

பார்த-அர்ஜுனா,
யா ப்ரவ்ருத்திம் நிவ்ருத்திம் ச-எது ப்ரவ்ருத்தி மார்க்கம், எது நிவ்ருத்தி மார்க்கம்,
கார்யாகார்யே பயாபயே ச-செய்யத்தக்கது யாது, தகாதது யாது, அச்சமெது, அஞ்சாமை யெது,
பந்தம் மோக்ஷம் ச வேத்தி-பந்தமெது, விடுதலை யெது என்பனவற்றைப் பகுத்தறியும்,
ஸா புத்தி: ஸாத்த்விகீ-அந்த புத்தியே சாத்விக புத்தியாம்.

தொழிலெது, ஒழிவு யாது, செய்யத்தக்கது யாது, தகாதது யாது, அச்சமெது, அஞ்சாமை யெது, பந்தமெது,
விடுதலை யெது என்பனவற்றைப் பகுத்தறியும் புத்தியே, பார்த்தா, சாத்விக புத்தியாம்.

பிரபஞ்சத்தில் ஜீவனைப் பந்தப்படுத்திப் பிறப்பு இறப்பைப் பெருக்கிக்கொண்டுபோகும் கர்மம் பிரவிருத்தி எனப்படுகிறது.
மற்று, மோக்ஷத்துக்கு ஏதுவான கர்மம் நிவிருத்தி என்று சொல்லப்படுகிறது. இதையே அகர்மம் என்றும் சந்நியாசம் என்றும் சொல்லலாம்.
ஏனென்றால் கர்மத்தைக் கடப்பதற்கு அது உறுதுணையாகிறது. கால தேச வர்த்தமானத்தை அனுசரித்து எதைச் செய்தால்
மனிதனுக்கு நலன் வருகிறதோ அது செய்யத் தகுந்த கர்மம். எதைச் செய்தால் கேடு உண்டாகுமோ அது தகாத கர்மமாகிறது.
தகாத கர்மத்தைச் செய்ய மனிதன் பயப்படவேண்டும். பெயரளவில் அது பயமெனப்படுகிறது. உண்மையில் அது வீரத்தின் தோற்றமாம்.
விஷப் பாம்பு, புலி முதலியவைகளுடன் பழகப் பயப்படவேண்டும். அதாவது மடத்தனமாகப் பாதுகாப்பின்றி அவைகளின் அருகில் செல்லலாகாது.
தானாக வந்தமைகிற மரணத்துக்குப் பயப்படலாகாது. பிசாசு, பூதகணங்கள் முதலியவைகளைப்பற்றிப் பயப்படுவதில் பொருளில்லை.
அவைகளைப்பற்றிய பயமெல்லாம் அக்ஞானத்தால் வருவது. இல்லாததை இருப்பதாகக் கோழைநெஞ்சம் கற்பித்துக் கொண்டு அஞ்சுகிறது.
பிரவிருத்தியும், தகாத கர்மமும், பயமும் பந்தத்தை உண்டுபண்ணுகின்றன. நிவிருத்தியும், தக்க கர்மமும், அபயமும் மோக்ஷத்தைத் தருகின்றன.
அக்ஞானத்தால் பந்தம் ஏற்படுகிறது. ஞானத்தால் மோக்ஷம் விளைகிறது. சாத்விக புத்தி இவைகளையெல்லாம் நன்கு ஓர்கிறது.

இவ்வுலகம் அநித்தியமா? நீ ஈசுவரனை அறியாமலிருக்கும் வரையில் அது அநித்தியந்தான். ஏனெனின், நீ ஒவ்வொரு
பொருளிலுமுள்ள ஈசுவரனைக் காண்பதில்லை. ஆகவே, நான், எனது என்ற மனோபாவம் உன்னிடம் ஆழ்ந்துகிடக்க,
நீ உலக வசத்தவனாகிறாய். இவ்விதம் அக்ஞானத்தினால் மதிமயங்கிய நீ, விஷயப்பொருள்களையே கருதுபவனாகி,
மாயையாகிய சமுத்திரத்தில் மேலும் மேலும் ஆழமாக மூழ்கிக்கொண்டேயிருக்கிறாய். வழி நேராக இருப்பினும்,
ஸம்ஸாரத்தினின்று கரையேற வொண்ணாதபடி மாயையானது மனிதர்களுடைய கண்களை முற்றிலும் குருடாக்கி வருகின்றது.
ஸம்ஸாரம் எவ்வளவு அநித்தியமென்பது உனக்கே தெரியும். நாம் வசிக்கிற வீட்டைப் பற்றிச் சற்று யோசனை செய்வோம்.
எத்தனை பேர்கள் அதில் பிறந்து இறந்து போயிருக்கின்றனர்! உலகப் பொருள்கள் ஒரு நிமிஷத்தில் நம் முன்னர் தோன்றி,
அடுத்த நிமிஷத்தில் மறைந்து போகின்றன. பந்துக்கள் என யாரை நீ கருதுகிறாயோ அவர்கள் நீ கண்மூடிய பிறகு
உனக்குப் பந்துக்கள் ஆகிறதில்லை. அப்படியிருந்தும் லௌகிகனுடைய பற்று எவ்வளவு பலமானது !
குடும்பத்தில் அவனுடைய பராமரிப்பை எதிர்பார்ப்பவர் ஒருவருமில்லாத காலத்தில் கூட அவனுக்குக் காசிக்குப்
போய்வரச் சந்தர்ப்பப்படுவதில்லை. பக்தி சாதனம் செய்ய அவனுக்கு அவகாசம் கிடைப்பதில்லை.
பேரன் ஹரீசன் என்ன செய்வான்? என்ற விசாரம் அவனை உலகத்தோடு பிணிக்கின்றது.
மீன்பறியின் வாய் எப்போதும் திறந்திருக்கிறது; என்றாலும் மீன்கள் வெளியே ஓடிப் போவதில்லை.
வண்ணாத்திப்புழு தான் இழைத்த கூண்டிலேயே கிடந்து சாகின்றது. அப்படிப்பட்ட ஸம்ஸாரம் அநித்தியமென்றும்
அழிந்து போகக்கூடியதென்றும் ஏற்படவில்லையா?

৷৷18.30৷৷ப்ரவரித்திஃ அப்யுதயஸாதநபூதோ தர்மஃ? நிவரித்திஃ மோக்ஷஸாதநபூதோ தர்மஃ? தௌ உபௌ யதாவஸ்திதௌ யா புத்திஃ வேத்தி; கார்யாகார்யே ஸர்வவர்ணாநாஂ ப்ரவரித்திநிவரித்திதர்மயோஃ? அந்யதரநிஷ்டாநாஂ தேஷகாலாவஸ்தாவிஷேஷேஷு’இதஂ கார்யம் இதம் அகார்யம்’ இதி ச யா வேத்தி; பயாபயே ஷாஸ்த்ராத் நிவரித்திஃ பயஸ்தாநஂ தத்நுவரித்திஃ அபயஸ்தாநஂ பந்தஂ மோக்ஷஂ ச ஸஂஸாரயாதாத்ம்யஂ தத்விகமயாதாத்ம்யஂ ச யா வேத்தி? ஸா ஸாத்த்விகீ புத்திஃ.

৷৷18.30৷৷கார்யாகார்யஷப்தாப்யாஂ புநருக்திஷங்காபரிஹாராய’ப்ரவரித்திலக்ஷணஂ தர்மஂ ப்ரஜாபதிரதாப்ரவீத். நிவரித்திலக்ஷணஂ தர்மமரிஷிர்நாராயணோப்ரவீத்’ [ம.பா.12.217.2;3] இத்யாத்யநுஸாரேண ப்ரவரித்திநிவரித்திஷப்தயோஃ ப்ரதாநகர்மவிஷயத்வமாஹ — ‘அப்யுதயஸாதநபூத’ இத்யாதிநா. ராஜஸதாமஸபுத்த்யோஃ’அயதாவத்’ இத்யாதிவிஷேஷணாதிஹார்ததஸ்தந்நிவரித்தேர்விவக்ஷிதத்வஜ்ஞாபநாய யதாவஸ்திதத்வோக்திஃ. கார்யாகார்யஷப்தயோரிஹ ப்ரகரிதப்ரதாநகர்மேதிகர்தவ்யதாபூததரிஷ்டாதரிஷ்டவ்யாபாரபரத்வமாஹ — ‘ஸர்வவர்ணாநாமித்யாதிநா’. தத்ர ஸூக்ஷ்மதீவேத்யத்வாய’தேஷகாலாவஸ்தாவிஷேஷேஷ்விதி’ விஷேஷிதம். ஸ்மர்யதே ஹி — ‘ஷரீரஂ பலமாயுஷ்ச வயஃ காலஂ ச கர்ம ச. ஸமீக்ஷ்ய தர்மவித்புத்த்யா ப்ராயஷ்சித்தாநி நிர்திஷேத்’ இதி;’தேஷஂ காலஂ ததாத்மாநஂ’ இத்யாதி ச. அத்ர ஷக்யாஷக்யயோரபி கார்யாகார்யஷப்தாப்யாமேவ க்ரஹணம். பயாபயயோஃ ஸ்வரூபஜ்ஞாநஸ்ய ஸர்வஸாதாரணத்வாதிஹ தந்நிமித்தஜ்ஞாநஂ விவக்ஷிதம்; தச்ச ப்ராகரணிகவிஷேஷவிஷயமாஹ — ‘ஷாஸ்த்ராந்நிவரித்திர்பயஸ்தாநமிதி’. பிபேத்யஸ்மாதிதி பயம்; ஸர்வப்ரஷாஸிதுரீஷ்வராதேவ ஹி தத்த்வவிதாஂ பயமபயஂ ச; நஹி தத்ப்ரேரணமந்தரேண கேநசித்பாதிதுமபாதிதுஂ வா ஷக்யம். ததஸ்ததாஜ்ஞாநுவரித்த்யதிவரித்தீ ஏவ பயாபயநிமித்தமிதி பாவஃ. பந்தமோக்ஷஸத்பாவஜ்ஞாநஸ்யாபி ஸாதாரண்யாத்பந்தஸ்ய மித்யாத்வாதிவாதோ மோக்ஷஸ்ய பாஷாணவத்பாவாதிமதஂ ச யாதாத்ம்யஷப்தேந வ்யுதஸ்தம்.’வேத்தீதி’ கர்தரித்வோபசாரஃ; ஸ்வாச்சந்த்யேந விஷயீகரோதீத்யர்தஃ.,

—————-

31. யயா தர்மமதர்மம் ச கார்யம் சாகார்யமேவ ச
அயதாவத்ப்ரஜாநாதி புத்தி: ஸா பார்த ராஜஸீ

பார்த-பார்த்தா.
யயா தர்மம் அதர்மம் ச-எந்த புத்தியினால் தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும்,
கார்யம் அகார்யம் ஏவ ச-செய்யத் தக்கது, தகாதது,
அயதாவத் ப்ரஜாநாதி-உள்ளபடி அறியாத,
ஸா புத்தி: ராஜஸீ-புத்தி ராஜச மெனப்படும்.

தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும் காரியத்தையும் அகாரியத்தையும் உள்ளபடி அறியாத புத்தி ராஜச மெனப்படும், பார்த்தா.

அசைகின்ற நீரில் பிம்பம் உள்ளபடி தெரிகிறதில்லை. அங்ஙனம் ராஜஸ புத்தியில் சாஸ்திரோக்தமான
தர்மமும் காரியமும் உள்ளபடி தென்படமாட்டா; திரிவுபட்டே தென்படுகின்றன. சூதாடுதலாகிய தகாத காரியத்தைத்
தகுந்த காரியமாக துரியோதனன் எண்ணி தர்மராஜனை அதில் இணைத்துவிட்டான்.
தனக்கு உரியதல்லாத ராஜ்யத்தை உரியதென்று பற்றிக்கொண்டு பாண்டவரைப் போரில் தூண்டியது அதர்மச் செயல்.
ஆயினும் அவன் அதை தர்மமென்று எண்ணினான்.

ரஜோகுணத்தினின்று உதித்த புத்தியுடையவனிடத்துப் பெருமிதமான உழைப்பு இருக்கிறது.
ஆனால் அந்த உழைப்பில் நேர்மையைக் காணமுடியாது.
அயலார் இருவர் கிருஷியோ, வர்த்தகமோ, கைத்தொழிலோ செய்கிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.
அவர்களுள் ரஜோகுண விருத்தியுடையவன் தனது ஆற்றலையும் அறிவையும் ஓயாது உபயோகப்படுத்துவான்.
ஆனால் அம்முயற்சி ஆக்கத்துறையில் இராது. அயலான் சம்பாதித்ததைத் தான் அபகரித்துக்கொள்ள அவன் எத்தனிப்பான்;
அல்லது அயலானுக்கு நலம் செய்வது போன்று வெளிப்படையில் காட்டிக்கொண்டு, மறைமுகமாக அவனைக் கெடுக்க எத்தனிப்பான்;
வெளிப்படையாக அவனோடு போட்டி போட்டும் அவனை அழிப்பான்.
தன்னருகில் அமைதியாக வாழ்ந்திருக்க அவன் யாரையும் விடமாட்டான்;
ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் அயலானை அல்லல்படும்படி செய்துவைப்பான்.
வழக்குக் தொடுப்பதில் ரஜோகுணத்தானுக்கு நிகரானவனைக் காணமுடியாது.
காலமெல்லாம் நீதி மன்றங்களில் வியாச்சியங்களும் வில்லங்கங்களும் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கும்.
மெய்யைப் பொய்யாக்குதலிலும் பொய்யை மெய்யாக்குதலிலும் அவன் வல்லவன்.
முறை தவறிய முயற்சியிலேயே அவன் பெருமகிழ்வடைவான். நேர்மையாக நடந்துகொள்பவர்களை ஒன்றுக்கும்
உதவாத அப்பாவிகளென்று அவன் ஏளனம் பண்ணுவான். நல்லார் அருகில் அவன் ஒருநாளும் செல்லான்.
பாரமார்த்திக வாழ்வு சம்பந்தமான பேச்சு அவனுக்குக் கசப்பாக இருக்கும்.
பிழைக்கத் தெரியாதவர்களது போக்கு அத்தகையது என்று அவன் அனுதாபம் காட்டுவான் அல்லது பராமுகமாய் இருப்பான்.
கெட்ட வழியில் சம்பாதிக்கும் அவன் செல்வம் கெட்ட காரியத்துக்கே ஓயாது போய்க்கொண்டிருக்கும்.
நல்ல காரியத்துக்குச் செல்வத்தைச் சிறிதேனும் அவன் ஈயான்.
ரஜோ குணத்தில் உதித்த அறிவு செய்யும் செயல்கள் இவை போன்றவைகளாம்.

৷৷18.31৷৷யயா பூர்வோக்தஂ த்விவிதஂ தர்மஂ தத்விபரீதஂ ச தந்நிஷ்டாநாஂ தேஷகாலாவஸ்தாதிஷு கார்யஂ ச அகார்யஂ ச யதாவத் ந ஜாநாதி ஸா ராஜஸீ புத்திஃ.

৷৷18.31৷৷தரிதிஸாதநஂ தர்ம இதி வ்யுத்பத்த்யா தர்மஷப்தஸ்ய ப்ரவரித்திநிவரித்திஸாதாரண்யாதுபயப்ரஸங்காச்ச — ‘பூர்வோக்தஂ,த்விவிதமித்யுக்தம்’.

——————

32. அதர்மம் தர்மமிதி யா மந்யதே தமஸாவ்ருதா
ஸர்வார்தாந்விபரீதாம்ஸ்ச புத்தி: ஸா பார்த தாமஸீ

பார்த-பார்த்தா,
யா தமஸா ஆவ்ருதா-எந்த புத்தி இருளால் கவரப்பட்டதாய்,
அதர்மம் தர்மம் இதி ச-அதர்மத்தை தர்மமாகக் கருதுவதும்,
ஸர்வார்தாந் விபரீதாந் ச-எல்லாப் பொருள்களையும் நேருக்கு மாறாக,
மந்யதே-நினைக்கிறதோ,
ஸா புத்தி: தாமஸீ-அது புத்தி தாமச புத்தியாம்.

பார்த்தா, இருளால் கவரப்பட்டதாய், அதர்மத்தை தர்மமாகக் கருதுவதும் எல்லாப் பொருள்களையும்
நேருக்கு மாறாகக் காண்பதும் ஆகிய புத்தி தாமச புத்தியாம்.

நல்லதைக் கெட்டதாகவும், கெட்டதை நல்லதாகவும் நினைப்பது விபரீத புத்தி. நோயாளி ஒருவன் மருந்தை அருந்தமாட்டேன்
என்று நோயை வளர்க்கிற உணவை உண்டால் என்னாகுமோ அதுவே தாமஸபுத்தியின் விளைவு.
அறிவிலியாகிய சிறுவன் ஒருவன் பள்ளிக்கூடத்துக்கு ஒழுங்காகப் போவதில்லை;
துஷ்டப் பிள்ளைகளுடன் கூடிக்கொண்டு வீண்காலம் போக்குகிறான். அவனுக்குப் பள்ளிக்கூடம் போவது கெட்டதாகத் தோன்றுகிறது.
கூடாநட்புக் கொள்வதை நலமென நினைக்கிறான். முதியவர்களில் பலர் உழைத்துப்பாடுபடுவதில்லை;
சோம்பலே வடிவெடுத்திருக்கின்றனர். உழைப்பவர், சுகஜீவனம் பண்ணத் தெரியாதர்கள் என்று அன்னவர் நினைக்கின்றனர்.
கடவுள் வழிபாடு, பாரமார்த்திக விஷய ஆராய்ச்சி ஆகியவைகளில் அவர்களுக்குக் கசப்பு ஏற்படுகிறது.
வேதாந்த விசாரம் செய்தற்கு இப்பொழுது அவசரம் ஒன்றுமில்லை என்பது அவர்களது கருத்து.
விருத்தாப்பியத்தில் அதைப் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று சாக்குச் சொல்லுகின்றனர்.
ஊரார் விஷயங்களைப் பற்றி வீண்பேச்சுப் பேசுவது, அவர்களிடத்துள்ள குணத்தைக் குற்றமாகவும்,
குற்றத்தைக் குணமாகவும் ஓர்தலில் தமோகுண விருத்தியுடையவர்க்குப் பெருமகிழ்வு உண்டாகிறது.
ஆண்மை தரக்கூடிய நல்ல விளையாட்டுகளை அவர்கள் விளையாடமாட்டார்கள்.
சூதாடுவது போன்ற விளையாட்டுகளில் அவர்கள் வீண் காலம் கழித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.
இலவசமாக உணவு கிடைக்கக்கூடிய இடங்களில் அவர்கள் அழைப்பின்றியே வந்து கூடிக் கலந்துகொள்வார்கள்.

৷৷18.32৷৷தாமஸீ து புத்திஃ தமஸா ஆவரிதா ஸதீ ஸர்வார்தாந் விபரீதாந் மந்யதே; அதர்மஂ தர்மஂ தர்மஂ ச அதர்மம்? ஸந்தஂ ச அர்தம் அஸந்தம்? அஸந்தஂ ச அர்தஂ ஸந்தம்? பரஂ ச தத்த்வம் அபரம்? அபரஂ ச தத்த்வஂ பரம்? ஏவஂ ஸர்வஂ விபரீதஂ மந்யதே இத்யர்தஃ.

৷৷18.32৷৷’தாமஸீ’ இத்யநேநைவ தமோமூலத்வஸித்தேஃ’தமஸாவரிதா’ இத்யநேந தாதாத்விகதமோநிருத்தப்ரஸரத்வஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘தமஸாவரிதா ஸதீதி’.’ஸர்வார்தாந்’ இத்யநேந ஸித்தஸாத்யரூபஸமஸ்தாநுக்தஸங்க்ரஹமாஹ — ‘ஸந்தஂ சார்தமஸந்தமஸந்தமித்யாதிநா’. ஏதேந பாஹ்யாநாஂ குதரிஷ்டீநாஂ ச மதஂ தாமஸமிதி தர்ஷிதம். உக்தஂ ச மநுநா — ‘யா வேதபாஹ்யாஃ ஸ்மரிதயோ யாஷ்ச காஷ்ச குதரிஷ்டயஃ. ஸர்வாஸ்தா நிஷ்பலாஃ ப்ரேத்ய தமோநிஷ்டா ஹி தாஃ ஸ்மரிதாஃ’ [மநுஃ12.95] இதி. அத்ர ராஜஸதாமஸபுத்த்யோரியாந்விஷேஷஃ — அஸமக்ரவேதநமந்யதாவேதநஂ ச ராஜஸ்யாஂ’யதாவந்ந ஜாநாதி’ இதி வ்யாக்யாநாத்; தாமஸ்யாஂ து ஸர்வஂ விபரீதஂ மந்யதே?’ஸர்வார்தாந்’ இத்யுக்தேரித்யேகே. அந்யே த்வாஹுஃ — ப்ரகாராந்யதாத்வஂ ப்ரகார்யந்யதாத்வஂ ச விஷேஷஃ. யத்யபி உபயத்ராதிஷ்டாநபூதே தர்மிண்யதத்தர்ம ஏவாத்யாஸ்யதே; ததாபி ஸ்வரூபநிரூபகதர்மவைபரீத்யே தாமஸதா; யதா ஷுக்திரஜதப்ரமே; நிரூபிதஸ்வரூபவிஷேஷகதர்மவைபரீத்யே து ராஜஸதா; யதா பீதஷங்கப்ரம இதி.

—————–

இனி, திருதி விளக்கப்படுகிறது :

33. த்ருத்யா யயா தாரயதே மந:ப்ராணேந்த்ரியக்ரியா:
யோகேநாவ்யபிசாரிண்யா த்ருதி: ஸா பார்த ஸாத்த்விகீ

பார்த-பார்த்தா,
யயா அவ்யபிசாரிண்யா த்ருத்யா:-எந்த பிறழ்ச்சி இல்லாத உறுதியால்,
யோகேந-யோகத்தின் மூலம்,
மந: ப்ராண இந்த்ரியக்ரியா:-மனம், உயிர், புலன்கள் இவற்றின் செயல்களை,
தாரயதே-நிலை நிறுத்துகிறானோ,
ஸா த்ருதி: ஸாத்த்விகீ-அந்த உறுதியே சாத்வீகமாவது.

மனம், உயிர், புலன்கள் இவற்றின் செயல்களைப் பிறழ்ச்சியில்லாத யோகத்துடன்
தரிக்க வல்லதாகிய மன உறுதியே சாத்வீகமாவது, பார்த்தா.

திருதி என்னும் சொல்லை உறுதி என்று மொழி பெயர்த்திருக்கிறோம். மனத்தகத்து அமையும் திட்டம் என்பதும் அதுவே.
நல் வாழ்க்கையில் நிலைத்துள்ள மனதுக்கு அது உண்டாகிறது. சூரிய வெளிச்சம் கிரணங்களாகச் சிதறடைந்து போகிறது.
அக்கிரணங்களைத் திரும்பவும் ஒருமுகப்படுத்தினால் பேரொளி உண்டாகிறது.
அப்பேரொளியை எப்பொருளின்மீது திருப்பினாலும் அப்பொருளை அது நன்கு விளக்கிக் காட்டவல்லது.
அறிவும் ஆற்றலும் ஒன்றுபட்ட அந்தக்கரண நிலை திருதி என்பதாகிறது. திருதி படைத்துள்ள யோகியின் மனதும்,
பிராணனும், இந்திரியங்களும் திருத்தமாகவும் அழுத்தமாகவும் வேலைசெய்ய வல்லவைகளாகின்றன.
இந்தச் செயல்களெல்லாம் பரமாத்மாவினுடைய சேவைக்கென்றே ஒப்படைக்கப்படுகின்றன.
அதாவது மனதில் உண்டாகிற உணர்ச்சியும், பிராணன் உயிர்பிடித்திருப்பதும்,
கர்மேந்திரியங்களும் ஞானேந்திரியங்களும் தத்தம் வேலைகளைச் செய்வதும் ஆகிய இவையெல்லாம்
விதவிதமான ஈசுவர வழிபாடுகளாகின்றன. வஸ்திரத்தில் அமைந்துள்ள நூலானது பல இழைகளைக் கொண்டது.
அங்ஙனம் திருதி என்பது மனம், பிராணன், இந்திரியங்கள் ஆகியவைகளின் உயர்ந்த செயல்களைக் கொண்டது.
நூலானது ஊசியின் காதிலே நுழைதற்கு இழைகள் பிளவுபடாதிருக்க வேண்டும்.
இழைகள் குவிந்து இருந்தால் ஊசியின் காதில் எளிதில் செல்லும்.
ஆனால் ஊசியின் காது அடைபட்டிருந்தால் குவிந்த நூலும் வளைந்துபோய்விடும். உள்ளே நுழையாது.
ஏனென்றால் நூலில் உறுதியில்லை. யோகி ஒருவனுடைய திருதியோ குவிந்த நூல்முனை போன்றும்,
கூரிய உறுதியான ஊசிமுனை போன்றும் இருக்கும். அத்தகைய பண்பட்ட திருதியானது பரமாத்மாவுக்கென்றே ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
வேறு எப்பொருளுக்கும் அது பங்கிட்டுக் கொடுக்கப்பட்டதன்று. காந்த ஊசி யாண்டும் வடதிசையையே நோக்கி
நிற்பது போன்று யோகியின் திருதி எப்பொழுதும் பரமாத்மாவுக்கென்றே ஒப்படைக்கப்பட்டதாகிறது.
அந்த உறுதிப்பாடு சாத்விகமானது. அது மனிதனை மேலோன் ஆக்குகிறது.

৷৷18.33৷৷யயா தரித்யா யோகேந அவ்யபிசாரிண்யா மநஃப்ராணேந்த்ரியாணாஂ க்ரியாஃ புருஷோ தாரயதே; யோகோ மோக்ஷஸாதநபூதஂ பகவதுபாஸநம்; யோகேந ப்ரயோஜநபூதேந அவ்யபிசாரிண்யா யோகோத்தேஷேந ப்ரவரித்தாஃ தத்ஸாதநபூதா மநஃப்ரபரிதீநாஂ க்ரியாஃ யயா தரித்யா தாரயதே? ஸா ஸாத்த்விகீ இத்யர்தஃ.

৷৷18.33৷৷ராஜஸதரிதௌ த்ரிவர்கோக்தேரபவர்கஸாதநபூதோ யோக இஹ விவக்ஷிதஃ? ஸ சாநந்யோபாஸநமேவ ப்ராகநுஷிஷ்டமித்யாஹ — ‘யோகோ மோக்ஷஸாதநபூதஂ பகவதுபாஸநமிதி’. பலாந்தரஸங்கோத்ர வ்யபிசாரஃ; யோகஸ்ய தந்நிரோதகரணஂ ஸ்வரூபதஃ பலதஷ்ச மஹாநந்தரூபத்வேநேத்யாஹ — ‘யோகேந ப்ரயோஜநபூதேநேதி’. யோகாவ்யபிசாரோக்திஸாமர்த்யாத்யதாஸம்பவமுபகாரவிவக்ஷயா — ‘யோகோத்தேஷேந ப்ரவரித்தாஃ தத்ஸாதநபூதா’ இத்யுக்தம். மாநஸீ க்ரியா தாவத்ஸாக்ஷாத்கரணஂ; ப்ராணக்ரியாபி’யத்ர மநஸ்தத்ர வாயுர்யத்ர வாயுஸ்தத்ர மநஃ’ இத்யந்யோந்யபரிஷ்வங்காத்; யதோச்யதே’புநர்வாயுபதஂ ப்ராப்ய மநோ ப்ரமதி வாயுவத்’ இதி; ததா ப்ராணாயாமப்ரக்ரியயா ய யோகவிரோதிக்லேஷபாபாதிஜயஹேதுத்வாத். பாஹ்யேந்த்ரியக்ரியா து’ஸ்வாத்யாயாத்யோகமாஸீத யோகாத்ஸ்வாத்யாயமாமநேத். ஸ்வாத்யாயயோகஸம்பத்த்யா பரமாத்மா ப்ரகாஷதே’ [வி.பு.6.6.2] இத்யாதிபிருத்தாநகாலபாவியோகாங்கநிஷேவணரூபேண ப்ரத்யாஹாரே நிருத்யமாநரூபேண வா.

——————-

34. யயா து தர்மகாமார்தாந்த்ருத்யா தாரயதேऽர்ஜுந
ப்ரஸங்கேந பலாகாங்க்ஷீ த்ருதி: ஸா பார்த ராஜஸீ

து பார்த-ஆனால் பார்த்தா,
அர்ஜுந-அர்ஜுனா,
பலாகாங்க்ஷீ-பயன்களை விரும்புவோன்,
யயா த்ருத்யா-எந்த உறுதியினால்,
ப்ரஸங்கேந-மிகுந்த பற்றோடு,
தர்மகாமார்தாந் தாரயதே-அறம் பொருளின்பங்களை அடைவதிலே உறுதியாக இருக்கிறானோ,
ஸா த்ருதி: ராஜஸீ-அந்த உறுதி ராஜசம் ஆகும்.

பார்த்தா, பற்றுத லுடையோனாய்ப் பயன்களை விரும்புவோன் அறம் பொருளின்பங்களைப்
பேணுவதில் செலுத்தும் உறுதி ராஜச உறுதியாகும்.

புருஷார்த்தம் அல்லது உறுதிப்பொருள் நான்கு, தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் அல்லது
அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்பனவாம் அவை. சாத்விக திருதி மோக்ஷத்தை நாடுகிறது.
தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவைகள் பிரபஞ்ச வாழ்க்கையின் முக்கிய பகுதிகளாகிய இவ்வுலக வாழ்க்கைக்கும்
சுவர்க்க வாழ்க்கைக்கும் உதவுகின்றன. உலகப்பற்றைப் பொதுவாக இரண்டாகப் பிரித்து வைக்கலாம்.
காசு ஆசை அல்லது பொருளில் பற்றுதல்;
இது எவ்வளவு உறுதியாக மனதைப் பற்றிப் பிடித்திருக்கிறது என்பது மனிதனுக்குத் தெரியாது.
உணவையும் உறக்கத்தையும் தியாகம் செய்துவிட்டு மனிதன் அல்லும் பகலும் உழைக்கிறான்.
அதன் பயனாக இன்னும் கொஞ்சம் செல்வம் சேரும் என்ற நம்பிக்கை அவனை அச்செயலில் தூண்டுகிறது.
சொந்த ஊரையும் உற்றாரையும் உறவினரையும் பிரிந்து தூர தேசத்துக்கு ஒருவன் போகிறான்.
அதிகம் திரவியம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை அவனை ஆங்கு இழுத்துச் செல்லுகிறது.
இனி, உடலின் தேவைகளையும் சுருக்கிக்கொண்டு ஒருவன் பாடுபடுகிறான்.
மேலும் செல்வம் சேரவேண்டும் என்ற நோக்கம் அவனை அப்படித் தூண்டுகிறது.
அடுத்தபடியாக இருப்பது இன்பத்தில் வைத்துள்ள பற்றுதல். எல்லா உயிர்களும் இன்பத்தை நாடுகின்றன.
இன்பம் கிடைப்பதாலேயே அவைகள் இவ்வுலக வாழ்க்கையை விரும்புகின்றன.
அவைகள் எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சிகளெல்லாம் காமத்தை நிறைவேற்றுதற்பொருட்டேயாம்.
சலிப்படையாது, தளர்வுறாது எல்லா உயிர்களும் உழைக்கின்றன. இன்பத்தின் பொருட்டே அவைகள் அங்ஙனம் செய்கின்றன.
வெவ்வேறு உயிர்கள் வெவ்வேறு விதங்களில் இன்பத்தைப் பெறலாம். ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் அது அகப்பட்டால் போதுமானது.
உயிரைக் கொடுத்து இன்பத்தைப் பெற அவைகள் எத்தனிக்கின்றனவென்றால் அது மிகையாகாது.
நல்லறம் பயிலுதல் பொருளையும் இன்பத்தையும் பெற்று வைத்திருத்தல் பொருட்டேயாம்.
பொருளோடும் இன்பத்தோடும் கூடிய அறம் இவ்வுலக சம்பந்தமானது. இம்மைக்கு ஏதுவாகிய
அறம் பொருள் இன்பங்களில் பெரும் பற்றுதல் வைப்பது ரஜோகுணத்தின் இயல்பு.
ஆகையால் இம்மூன்றைக் கடைப்படிக்கும் உறுதி ராஜஸமானது. அது மனிதனை உலக பந்தத்திலேயே ஆழ்த்தி வைக்கிறது.

தாபஜுரத்தினால் பிதற்றுகிறவன் சமீபத்தில் குளிர்ந்த ஜலத்தையும் இனிமையான தின்பண்டங்களையும்
வைத்திருந்தால் அவன் அத்தண்ணீரை அருந்தாமலும் தின்பண்டங்களை ருசிபார்க்காமலும் இருப்பானா?
அது போல காமஜுரத்தினால் வாதைப்பட்டுச் சிற்றன்பங்களில் ஆசை வைத்த உலகப்பற்றுள்ளவன்
ரூப லாவண்யங்களின் வனப்பினிடையும் செல்வத்தின் கவர்ச்சியின் மத்தியிலும் இருந்தால்
அவனால் ஆசையை அடக்க முடியாது. அவன் பக்திமார்க்கத்தை விட்டுப் புறம்பே போவது நிச்சயம்.

৷৷18.34৷৷பலாகாங்க்ஷீ புருஷஃ ப்ரகரிஷ்டஸங்கேந தர்மகாமார்தாந் யயா தரித்யா தாரயதே? ஸா ராஜஸீ; தர்மகாமார்தஷப்தேந தத்ஸாதநபூதா மநஃப்ராணேந்த்ரியக்ரியா லக்ஷ்யந்தே;’பலாகாங்க்ஷீ’ இதி அத்ர அபி பலஷப்தேந ராஜஸத்வாத் தர்மகாமார்தா ஏவ விவக்ஷிதாஃ. அதோ தர்மகாமார்தாபேக்ஷயா மநஃப்ரபரிதீநாஂ க்ரியாஃ யயா தரித்யா தாரயதே? ஸா ராஜஸீ இதி உக்தஂ பவதி.

৷৷18.34৷৷ப்ரஸங்கஷப்தோத்ர ந ப்ராஸங்கிகத்வார்தஃ? ததநுபயோகாத். தரிதேஃ ஸ்வவ்யாபாரவிஷயத்வாய ப்ரகரிதப்ரக்ரியாநுஸாராய ச தர்மாதிஷப்தைஸ்தத்தத்ஸாதநலக்ஷணோக்தா. ஸாமாந்யஸ்யாபி பலஷப்தஸ்யாத்ர ஸாத்த்விகபலாதபவர்காத்ஸங்கோசாயாஹ — ‘பலாகாங்க்ஷீத்யத்ராபீதி’. லாக்ஷணிகப்ரயோகாபிப்ரேதஂ விவரிண்வந் ஷப்ததோர்ததஷ்ச பலிதமாஹ — ‘அத’ இதி.

—————–

35. யயா ஸ்வப்நம் பயம் ஸோகம் விஷாதம் மதமேவ ச
ந விமுஞ்சதி துர்மேதா த்ருதி: ஸா பார்த தாமஸீ

யயா-எந்த (மன உறுதியினால்),
ஸ்வப்நம் பயம் ஸோகம்-உறக்கத்தையும் அச்சத்தையும், துயரத்தையும்,
விஷாதம்-ஏக்கத்தையும்,
மதம்-செருக்கையும்,
ந விமுஞ்சதி-விடமுடியவில்லையோ,
பார்த த்ருதி: ஸா தாமஸீ-பார்த்தா, அந்த உறுதி தமோ குணத்தைச் சார்ந்தது.

பார்த்தா, உறக்கத்தையும் அச்சத்தையும், துயரத்தையும் ஏக்கத்தையும், மதத்தையும் மாற்றத்
திறமையில்லாத மூட உறுதி தமோ குணத்தைச் சார்ந்தது.

தமோகுணமும் அக்ஞான இருளும் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்தவைகளாகின்றன. தூங்குகின்ற நிலை ஜட அவஸ்தைக்கு ஒப்பானது.
கனவு காணும் இயல்பும் அதில் அடங்கியிருக்கிறது. பகற் கனவு காணும் தமோகுண முடையவனை உலகில் காணலாம்.
அத்தகையவன் விழித்திருந்து வியவகாரம் செய்வது தூக்கத்தில் சொப்பனம் காண்பது போன்று உறுதியற்றது.
அவன் புரியும் செயல்கள் உலகுக்குப் பயன்படாதவைகளாகும்.

தமோகுண உறுதிக்குத் தக்க சான்று திருதராஷ்டிர மன்னன் ஆவான். அவன் பிறவியிலேயே குருடன்.
தெளிந்த அறிவும் நல்ல விவேகமும் இன்மைக்கு அவன் அந்தகனாயிருந்தது புறச் சின்னமாகும்.
துரியோதனன் முதலாயினோர் அவனுக்குப் புதல்வர்களாயிருந்ததும் பொருத்தமானது.
ஏனென்றால் அக்ஞானத்தினின்றே கேடுகள் அனைத்தும் உதிக்கின்றன. குருட்டு அரசனுக்கு ராஜ்யத்தில் பெரும் பற்றுதல் இருந்தது.
தன் புதல்வர்களின் கையைவிட்டு அது ஒருவேளை போய்விடுமோ என்ற அச்சம் அவன் உள்ளத்தில் அடிக்கடி உண்டாயிற்று.
அவர்கள் புரிந்த அடாத செயல்களை அரசன் கேள்வியுற்றுத் துயரத்தை யடைந்தான்.
ஆனால் புதல்வர்கள் மீது அவன் தீவிரமான நடவடிக்கை ஒன்றும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
தனது புகழுக்கே பங்கம் வந்துகொண்டிருந்ததைக் குறித்து அரசன் மனம் கலங்கினான்.
ஆனால் பீஷ்மர், துரோணர், கிருஷ்ணன் போன்றவர்களது புத்திமதியைக் கேட்க அவன் ஆயத்தமாயில்லை.
எப்படியிருந்தாலும் தானே பேரரசன் என்ற செருக்கும் அவனுடைய உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்தது.
விவேகமில்லாத அவ்வேந்தன் விடாது பிடித்த திருதியானது தமோகுணத்தினின்று உதித்ததாம்.

திருதராஷ்டிரன் போன்ற மக்கள் பலரை இன்று நாம் சமூகத்தில் காணலாம். முன்னோர்கள் தேடி வைத்த செல்வம்
அவர்களுக்குச் சொந்தமானதாயிருக்கிறது. ஆனால் நல்லறிவும் முயற்சியும் அவர்களிடத்து இல்லை.
அந்த அளவில் அவர்கள் குருடரேயாவர். உண்பதும் உறங்குவதுமே அவர்களுக்கு முக்கியமான தொழில்களாகும்.
செல்வத்தை முறையாகக் காக்கவும் வளர்க்கவும் அவர்களுக்குத் தெரியாது.
எனவே அது கைவிட்டுப் போய்விடுமோ என்ற அச்சம் உள்ளத்தை உறுத்திக் கொண்டிருக்கும்.
செல்வத்தில் சில பகுதி விரயமான பிறகே அவர்களுக்கு விஷயம் விளங்குகிறது.
பின்பு அதைக் குறித்து அவர்கள் துன்பத்தில் அழுந்துவார்கள்.
மனக்கலக்கத்துக்கு இங்கு மூலத்தில் விஷாதம் என்னும் சொல் அமைந்திருக்கிறது.
கீதையின் முதல் அத்தியாயத்தின் தலைப்பு அர்ஜுன விஷாதம் என்பதாம். அதாவது தற்காலிகமாக அவனுக்கு மனம் கலங்கிற்று.
தமோகுணத்தில் உதித்த உறுதியுடையவருக்கோ ஓயாத மனக்கலக்கமாம். ஏனென்றால் அவர்களுடைய வாழ்வு
துர்மேதை என்னும் சேற்றில் கட்டிய வீடு போன்றது. ஓயாது அது இடிந்துவிழுந்துகொண்டே இருக்கும்.
இத்தனைவிதக் கேடுகளுக்கிடையில் தங்களைக் குறித்துப் பெருமை பாராட்டும் செருக்கு அவர்களை விட்டு அகலுவதில்லை.
இது தமோகுணத்தினின்று உதித்த உறுதியாம்

৷৷18.35৷৷யயா தரித்யா ஸ்வப்நஂ நித்ராஂ மதஂ விஷயாநுபவஜநிதஂ மதஂ ஸ்வப்நமதௌ உத்திஷ்ய ப்ரவரித்தா மநஃப்ராணாதீநாஂ க்ரியாஃ துர்மேதாஃ ந விமுஞ்சதி தாரயதி. பயஷோகவிஷாதஷப்தாஃ ச பயஷோகாதிதாயிவிஷயபராஃ; தத்ஸாதநபூதாஃ ச பநஃப்ராணாதிக்ரியாஃ யயா தாரயதே? ஸா தரிதிஃ தாமஸீ.

৷৷18.35৷৷ஸ்வப்நஷப்தோத்ர ஸுஷுப்தேரப்யுபலக்ஷக இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘நித்ராமிதி’. தைவாகதோந்மாதாதிவ்யவச்சேதாய துர்நீதிமூலத்வஂ மதஸ்யாத்ர தர்ஷயதி — ‘விஷயாநுபவஜநிதமிதி’. அஸ்வாதீநாநாஂ ஸ்வப்நாதீநாஂ கதஂ புருஷேண தாரணஂ இதி ஷங்காயாமத்ராபி ஹேதுலக்ஷணா பூர்வவதித்யாஹ — ‘ஸ்வப்நமதாவுத்திஷ்யேதி’. ஸ்வப்நமதயோஃ ஸுகாபிமாநாஸ்பததயா பயாதேஃ பரிதக்கரித்ய வ்யாக்யாநம். தாரணமேவாத்ர யோக்தவ்யத்வஸூசநாய’ந விமுஞ்சதி’ இத்யுச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ந விமுஞ்சதி தாரயதீதி’. ந சாத்ர பீரோர்தரிதிர்விருத்தேதி வாச்யம்? ஆகாம்யநவேக்ஷணேந துர்மதேஸ்தத்தேத்வநுவர்தநபரத்வாத். பயதாயிவிஷயோ துர்மாநமூலப்ரபலவிரோதாதிஃ; ஷோகதாயீ து க்ரோதாதிமூலபந்துவதாதிஃ? விஷாததாயீ து வரிதாவித்தவ்யயாதிஃ. துர்மேதாஃ — துர்மேதஸ்த்வாதித்யர்தஃ.

———————

36. ஸுகம் த்விதாநீம் த்ரிவிதம் ஸ்ருணு மே பரதர்ஷப
அப்யாஸாத்ரமதே யத்ர து:காந்தம் ச நிகச்சதி

பரதர்ஷப-பாரதக் காளையே!
இதாநீம் த்ரிவிதம் ஸுகம்-இப்போது மூன்று விதமாகிய இன்பங்களை,
மே ஸ்ருணு-என்னிடமிருந்து கேள்,
யத்ர அப்யாஸாத் ரமதே-எதனிலே ஒருவன் பயிலப் பயில உவகை மிகுதியுறப் பெறுவானோ,
து:காந்தம் ச நிகச்சதி-எதனில் துக்க நாச மெய்துவானோ.

பாரதக் காளையே! இப்போது மூன்று விதமாகிய இன்பங்களைச் சொல்லுகிறேன், கேள்.
எதனிலே ஒருவன் பயிலப் பயில உவகை மிகுதியுறப் பெறுவானோ, எதனில் துக்க நாச மெய்துவானோ,

உயிர் வாழ்க்கைக்கு உற்சாகம் தருவது சுகப்பிராப்தி. சுகம் வேண்டாத உயிர் எவ்வுலகிலும் இல்லை.
அதன் பொருட்டு ஜீவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சிக்கு ஓரளவில்லை. ஆயினும் அதை அடைதலில் தார தம்மியமுண்டு.
மின்னல்போன்று சிலருக்கு அது தோன்றுகிறது. இதோ, சுகம் கிட்டிவிட்டது என்று உணருதற்கு முன்பு அது மாயமாய் மறைந்து போகிறது.
மீண்டுமொரு நீண்ட முயற்சி. இங்ஙனம் பெருமுயற்சிக்கிடையில் இன்பப்பேறு மின்னல் போன்று இடையீடு உடையதாகிறது.
இன்னும் சிலர்க்கு அது ஓட்டைப் பாத்திரத்தில் கொட்டும் ஜலம் போன்று வந்துகொண்டும் போய்க்கொண்டும் இருக்கிறது.
அது எங்கிருந்து வருகிறது என்பது அவர்களுக்கு விளங்குவதில்லை. பிறகு எங்கே போய் மறைகிறது.
ஏன் போகிறது என்பதும் பிடிபடுவதில்லை. பூரணகும்பம் போன்று ஒரு நாளைக்கு இன்பம் நிறைநிலையடையும் என்று நம்பியிருக்கின்றனர்.
அந்த நம்பிக்கையே வாழ்க்கைக்குத் தூண்டுகோலாகிறது. ஏதோ ஒரு சிலர்க்கு வளர்பிறை போன்று சுகம் ஓங்குகிறது.
அது இடர்ப்படுவதில்லை. இன்பம் துய்ப்பதில் வாய்க்கும் இத்தகைய ஏற்றத் தாழ்வுக்குக் காரணம்
ஏதாவது உண்டா என்று ஆராய்ந்து பார்க்கவேண்டும்.

அப்பியாசம் அல்லது பயிற்சியானது வாழ்க்கையை வேண்டியவாறு மாற்றியமைக்க வல்லது. உடலுக்கு ஏற்ற பயிற்சி யுண்டு.
அதே பாங்கில் உள்ளத்துக்கு ஏற்ற பயிற்சிகளும் உண்டு. ஜன்மாந்தரத்தின் வாசனைகள் என்று சொல்லுவது எல்லாம்
பயிற்சியினின்று வந்தவைகள். பயிற்சியை மாற்றினால் வாசனையை மாற்றலாம்.
அப்பியாசத்தின் மூலம் சுபாவத்தையே மாற்றியமைக்கலாம். விலங்கினிடத்து ஒழுங்குப்பாட்டை உண்டு பண்ணுதற்கும் பயிற்சி பயன்படுகிறது.
அதை ஒரு நாள் அல்லது இரண்டு நாளைக்குக் கையாளுவது போதாது. இடையறாப் பழக்கமாக அது வடிவெடுக்க வேண்டும்.
துன்பத்தைத் தவிர்ப்பதற்கும் இன்பத்தைப் பெறுதற்கும் அப்பியாசம் சிறந்ததொரு உபாயமாகிறது.

৷৷18.36৷৷பூர்வோக்தாஃ ஸர்வே ஜ்ஞாநகர்மகர்த்ராதயோ யச்சேஷபூதாஃ? தத் ச ஸுகஂ குணதஃ த்ரிவிதம் இதாநீஂ ஷ்ரரிணு. யஸ்மிந் ஸுகே சிரகாலாப்யாஸாத் க்ரமேண நிரதிஷயாஂ ரதிஂ ப்ராப்நோதி; துஃகாந்தஂ ச நிகச்சதி? நிகிலஸ்ய ஸாஂஸாரிகஸ்ய துஃகஸ்ய அந்தஂ நிகச்சதி.தத் ஏவ விஷிநஷ்டி —

৷৷18.36৷৷அநந்தரக்ரந்தஸங்கத்யர்தஂ துஷப்தத்யோதிதஂ வ்யநக்தி — ‘பூர்வோக்தா’ இதி. பரதர்ஷபஷப்தோத்ர ப்ரகரிஷ்டஸாத்த்விகஸுகஸங்கயோக்யதாஜ்ஞாபநார்தஃ.’இதாநீமிதி’ — ஸாதநபேதஸ்யோக்தஸ்ய ஸாத்யபேதாகாங்க்ஷாவஸர இத்யர்தஃ. ஆபாதமதுரத்வாபாவாத்ஸாத்த்விகஸ்யாப்யாஸஸாபேக்ஷத்வஂ; லோகேப்யாப்யாஸிகீ க்ஷுத்ரா ப்ரீதிரஸ்தி தத்வ்யுதாஸாய’க்ரமேண நிரதிஷயாமித்யுக்தம்’. ரதிம் — அத்யந்தாதரமித்யர்தஃ. துஃகஷப்தஸ்யாத்ர ஸங்கோசகாபாவாத்கரித்ஸ்நவிஷயத்வோக்திஃ.

——————

37. யத்ததக்ரே விஷமிவ பரிணாமேऽம்ருதோபமம்
தத்ஸுகம் ஸாத்த்விகம் ப்ரோக்தமாத்மபுத்திப்ரஸாதஜம்

யத் அக்ரே விஷம் இவ-எது தொடக்கத்தில் விஷத்தை ஒத்ததாய்,
தத் பரிணாமே அம்ருதோபமம்-அது விளைவில் அமிர்தத்துக்கு ஒப்பாக மாறுகிறதோ,
தத் ஸுகம் ஸாத்த்விகம் ப்ரோக்தம்-அந்த இன்பமே சாத்விகம் எனக் கூறப் படுகிறது,
தத் ஆத்ம புத்தி ப்ரஸாதஜம்-அது தன் (பரமாத்மாவைப் பற்றிய தெளிந்த) அறிவில் பிறப்பது.

எது தொடக்கத்தில் விஷத்தை யொத்ததாய், விளைவில் அமிர்தமொப்ப மாறுவதோ,
அந்த இன்பமே சாத்விகமாகும்; அஃது தன் மதியின் விளக்கத்திலே பிறப்பது.

வைராக்கியமும் தியானமும் கூடிய பாரமார்த்திக வாழ்க்கை துவக்கத்தில் துன்பம் நிறைந்ததாகத் தென்படுகிறது.
பிறகு மனத்தெளிவினின்று விளையும் சித் சுகோதயம் ஒப்பு உயர்வு அற்றது.
அது ஒன்றே பிறவிப் பெரும்பயன் என்பது அப்பொழுது விளங்குகிறது.

பாரமார்த்திக வாழ்வினின்று வரும் பேரின்பம் சாதாரண சாதகர்களுக்குப் பிடிபடாது போகலாம்.
ஆனால் நல்லொழுக்கத்தின் பயனை எல்லாரும் எளிதில் காணலாம். விஷயங்களில் விரைந்து செல்லும்
இந்திரியங்களைத் தடுத்து ஆளுதல் ஆரம்பத்தில் கஷ்டமாயிருக்கும். அதில் வெற்றிபெற்றான பிறகு வரும்
நிலைத்த இன்பமானது நிலையற்ற விஷய சுகத்தைவிட மேலானது என்பது விளங்கும்.
யோகிகளுடைய வாழ்க்கையையும் போகிகளுடைய வாழ்க்கையையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்தாலும் இவ்வுண்மை விளங்கும்.

முற்காலத்தில், ஜயபுரியிலிருக்கும் கோவிந்தஜீயின் கோவிலிலிருந்த அர்ச்சகர்கள் கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்வதில்லை
ஆகவே அவர்கள் ஆத்ம சக்தியால் வெகு பலம் படைத்தவர்களாக இருந்தனர்.
ஒரு சமயம் அவ்வூர் அரசன் அவர்களைத் தன்னிடம் வரும் படி சொல்லியனுப்பினான்.
அவர்கள் போகாமல், அரசனைத்தான் எங்களிடம் வரச் சொல்லுங்கள், என்று பதில் அனுப்பினர்.
அப்பால், அவர்கள் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டனர். அதன்பின் அர்ச்சகர்களை அரண்மனைக்கு வரவழைக்க
வேண்டிய அவசியம் அரசனுக்கு இல்லாது போயிற்று. ஏனெனில், அவர்கள் தாமாகவே அரசனிடம் வந்து,
மகராஜ்! நாங்கள் ஆசீர்வாதம் செய்ய வந்திருக்கிறோம். சுவாமிக்குச் சாத்திய புஷ்பங்களைக் கொணர்ந்திருக்கிறோம்.
அங்கீகரிக்கவேண்டும், என்று சொல்ல ஆரம்பித்தனர். அவர்களுக்கு அப்படிப்பட்ட அவசியம் நேர்ந்துவிட்டது பாவம்!
அவர்கள் வேறு என்னதான் செய்வார்கள்! ஒரு நாளைக்கு வீடுகட்டவேண்டியிருந்தது.
இன்னொரு நாள் குழந்தைக்கு அன்னப்பிராசனம் செய்யவேண்டியிருந்தது.
வேறொரு நாள் பெண்ணுக்குக் கல்யாணம் பண்ணவேண்டியிருந்தது.
இப்படியாக அவர்களுக்கு இடைவிடாத பணமுட்டுப்பாடு உண்டாயிற்று. அதனால் ராஜசபைக்குப் போகவேண்டிய அவசியம் நேர்ந்தது.

பிறர்க்கு அடிமையாக வேலை செய்வதன் பயனை நீங்களே நன்கு உணர்வீர்கள்.
ஆங்கிலமும் மேனாட்டுப் பயிற்சியும் பெற்ற வாலிபர்களில் அநேகர் பிறர்க்கு அடிமைவேலை செய்து
தங்கள் எஜமானர்கள் கொடுக்கும் உதைகளை வாய்பேசாது பெற்று அனுபவிக்கின்றார்கள்.
ஏன் அவ்வளவு அவமதிப்புக்கெல்லாம் அவர்கள் உட்பட்டிருக்கின்றார்கள் என்பது தெரியுமா?
அவைகளுக்கெல்லாம் அடிப்படையாக இருப்பது பொதுப்பட பெண்ணாசையே யாகும்.

இந்திரிய நிக்கிரகம் அல்லது புலனடக்கம் பழகுதல் ஒன்றே வளர்பிறை போன்று சுகத்தை வளர்ப்பதற்கு உற்ற உபாயம்.
அம்மனிதன் எவ்வுலகில் எதற்கும் அடிமைப்படான். உலப்பில்லா ஆனந்தம் அவன் பெறும் பேறு ஆகும்.

৷৷18.37৷৷யத் தத் ஸுகம் அக்ரே யோகோபக்ரமவேலாயாஂ பஹ்வாயாஸஸாத்யத்வாத் விவிக்தஸ்வரூபஸ்ய அநநுபூதத்வாத் ச விஷம் இவ துஃகம் இவ பவதி? பரிணாமே அமரிதோபமஂ பரிணாமே விபாகே அப்யாஸபலேந விவிக்தாத்மஸ்வரூபாவிர்பாவே அமரிதோபமஂ பவதி? தத் ச ஆத்மபுத்திப்ரஸாதஜம்? ஆத்மவிஷயா புத்திஃ ஆத்மபுத்திஃ? தஸ்யாஃ நிவரித்தஸகலேதரவிஷயத்வஂ ப்ரஸாதஃ? நிவரித்தஸகலேதரவிஷயபுத்த்யா விவிக்தஸ்வபாவாத்மாநுபவஜநிதஂ ஸுகம் அமரிதோபமஂ பவதி; தத் ஸுகஂ ஸாத்த்விகஂ ப்ரோக்தம்.

৷৷18.37৷৷அப்யாஸஸாபேக்ஷத்வதுஃகாந்தஹேதுத்வயோஃ ப்ரயோஜகரூபமநந்தரமுச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ததேவ விஷிநஷ்டீதி’.’யத்தத்’ இதி தச்சப்தஷிரஸ்கேண யச்சப்தேநாநுவாதஃ ஷ்ருத்யாதிப்ரஸித்ததரத்வத்யோதநாய.’தத்ஸுகம்’ இதி ப்ரீத்யதிதேஃ.’விஷமிவ’ இத்யநேந ஆபாதப்ராதிகூல்யமாத்ரஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘துஃகமிவேதி’. அநேந மந்தமதீநாஂ,ஜிஹாஸாஸ்பதத்வஂ தர்ஷிதம். ந ஹி ஸுகஂ நாம கிஞ்சித்வஸ்து விஷவதமரிதவச்ச பரிணமதே; அதஸ்ததுபசரிதமாஹ — ‘அப்யாஸபலேந விவிக்தாத்மஸ்வரூபாவிர்பாவ’ இதி. புத்தேராத்மீயத்வாதிமாத்ரோக்தேரபலத்வாத்’ஆத்மவிஷயேத்யுக்தம்’. புத்தேரயோக்யவிஷயஸஂஸர்கரூப காலுஷ்யநிவரித்திர்ஹி ப்ரஸாத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘நிவரித்தஸகலேதரவிஷயத்வமிதி’. ஜராமரணாதிநிவர்தகத்வாத்போக்யதமத்வேந ஹாதுமஷக்யத்வாச்சாமரிதோபமத்வம். பரஷேஷதைகரஸஸ்வஸ்வரூபஸ்ய யதாவதாவிர்பாவே பரமாத்மாநுபவஸுகஸ்யாந்தர்நீதத்வாதிஹ பரிதகநுக்திஃ.

—————-

38. விஷயேந்த்ரிய ஸம்யோகாத் யத் ததக்ரேऽம்ருதோபமம்
பரிணாமே விஷமிவ தத்ஸுகம் ராஜஸம் ஸ்ம்ருதம்

யத் விஷயேந்த்ரிய ஸம்யோகாத்-எது விஷயங்களிலே புலன்களைப் பொருத்துவதனால்,
அக்ரே அம்ருதோபமம்-தொடக்கத்தில் அமுதைப் போலிருந்து,
பரிணாமே விஷமிவ – விளைவில் நஞ்சு போன்றதாய் முடியுமோ,
தத்ஸுகம் ராஜஸம் ஸ்ம்ருதம்-அந்த இன்பம் ராஜசம் எனப்படும்.

விஷயங்களிலே புலன்களைப் பொருத்துவதனால் தொடக்கத்தில் அமுதைப் போலிருந்து
விளைவில் நஞ்சு போன்றதாய் முடியும் இன்பம் ராஜசமெனப்படும்.
இந்திரியங்களைக் கொண்டு இந்திரியார்த்தங்களை அணைந்து பெறும் இன்பம் நஞ்சு ஆகிறது. அதனால் பலம் குறைகிறது.
வீரியத்துக்கு விரயம் உண்டாகிறது. அதாவது ஆண்மையோடு செயலாற்ற இயலாது. ரூபம் அல்லது சுந்தர வடிவம் குலைகிறது.
வயோதிகம் விரைவில் வருகிறது. நிறம் மங்குகிறது. இயல்பாக மேதாவியாக வேண்டியவன் விஷய சுகத்தால்
புல்லறிவாளனாகித் தாழ்வுறுகிறான். இறைவனைப்பற்றிய ஞாபகசக்தி ஒழிந்து போகிறது.
செல்வமும் கையைவிட்டுச் சென்று அழிகிறது. ஊக்கத்தோடு வினையாற்றும் வல்லமை வருவதில்லை.
அதர்மமே மேலும் மேலும் தலையெடுக்கிறது. அதனால் வாழ்க்கையே நரகவேதனையாய்க் கழிகிறது.
ஓட்டைப் பாத்திரத்தில் வார்க்கும் ஜலம் போன்று இன்பம் தோன்றவும் மறையவும் செய்கிறது.

வாழ்வு என்னும் பாற்கடலைத் தேவர்களும் அசுரர்களும் கடைந்தார்கள். முதலில் அவர்கள் பெற்ற
உலக விஷயங்களாகிய செல்வம், கல்வி, வண்டி, வாகனம், ஆபரணம் முதலியன அமிர்தம் போன்று இன்பம் கொடுத்தன.
ஒவ்வொரு செயலுக்கும் எதிர்ச் செயல் என்பது உண்டு. யாரும் அதைத் தடுக்க முடியாது. வாழ்வு என்பதற்கு எதிர்ச் செயல் மரணம்.
அது விஷத்துக்கு ஒப்பானது. வாழ்வில் விருப்பங்கொண்டிருந்த தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் பின்பு மரணம் என்னும் விஷம் வந்தது.
அதை ஏற்றுக்கொள்ள அவர்களுக்கு விருப்பம் வரவில்லை. எனவே அவர்கள் மிக வருந்தினார்கள்.
எங்கெங்கேயோ ஓடினார்கள்; என்னென்னவோ செய்து பார்த்தார்கள். ஒன்றும் பயன்படவில்லை.
முன்பு பெற்ற சுகவாழ்வே இப்பொழுது துன்பம் நிறைந்ததாகத் தென்பட்டது. புலனடக்கமே வடிவெடுத்துள்ள துறவி
வேந்தனாகிய சங்கர மகாதேவனிடம் ஓடினார்கள். மரணத்தை வென்றவனாகிய அப்பரம புருஷன் தன்னை வந்தடைந்த
உயிர்களை மரணத்தினின்று காப்பாற்றினான். ரஜோகுண சுகத்தைத் தவிர்த்து சத்வகுண சுகத்துக்குப் போகவேண்டும்.
இறுதியாக குணாதீதத்திலுள்ள சுகத்தைப் பெறவேண்டும்.

৷৷18.38৷৷அக்ரே அநுபவவேலாயாஂ விஷயேந்த்ரியஸஂயோகாத் யத் தத் அமரிதம் இவ பவதி? பரிணாமே விபாகே விஷயாணாஂ ஸுகதாநிமித்தக்ஷுதாதௌ நிவரித்தே தஸ்ய ச ஸுகஸ்ய நிரயாதிநிமித்தத்வாத் விஷம் இவ பீதஂ பவதி? தத் ஸுகஂ ராஜஸஂ ஸ்மரிதம்.

৷৷18.38৷৷’விஷயாணாஂ’ தத்ததிந்த்ரியார்தாநாமந்நபாநாதீநாமித்யர்தஃ.’ஸுகதாநிமித்தக்ஷுதாதௌ நிவரித்தே’ இதி ராஜஸஸுகஸ்ய தரிஷ்டப்ராதிகூல்யநிதாநோக்திஃ. யதுக்தஂ பகவதா பராஷரேண — ‘அக்நேஃ ஷீதேந தோயஸ்ய தரிஷா பக்தஸ்ய ச க்ஷுதா. க்ரியதே ஸுககர்தரித்வஂ தத்விலோமஸ்ய சேதரைஃ’ [வி.பு.1.17.64] இதி.’க்ஷுத்தரிஷ்ணோபஷமஂ தத்வச்சீதாத்யுபஷமஂ ஸுகம். மந்யதே பாலபுத்தித்வாத்துஃகமேவ ஹி தத் புநஃ’৷৷இதி. தரிஷ்டஸுகதாநிமித்தநிவரித்தௌ உபேக்ஷணீயதாமாத்ரவ்யாவரித்த்யர்தஂ துஃகோதர்கத்வஂ’பரிணாமே விஷமிவ’ இத்யநேந வ்யஜ்யதே. பாரதாரிகரஸாதீநி ஹி பயாதிபூயிஷ்டக்ஷணிகக்ஷுத்ரதரஸுகாந்யநந்தரகாலபாவ்யதிகோரநிரதிஷயதுஃகாய பவந்தீத்யாகாமிகஂ விஷத்வமாஹ — ‘நிரயாதிநிமித்தத்வாதிதி’.

——————–

39. யதக்ரே சாநுபந்தே ச ஸுகம் மோஹநமாத்மந:
நித்ராலஸ்யப்ரமாதோத்தம் தத்தாமஸமுதாஹ்ருதம்

யத் ஸுகம் அக்ரே ச அநுபந்தே ச-எந்த சுகம் தொடக்கத்திலும் இறுதியிலும்,
ஆத்மந: மோஹநம்-ஆத்மாவுக்கு மயக்கம் விளைவிப்பதாய்,
நித்ரா ஆலஸ்ய ப்ரமாத: உத்தம் – உறக்கத்தினின்றும் சோம்பலினின்றும் தவறுதலின்றும் பிறக்கும்,
தத் தாமஸம் உதாஹ்ருதம்-அது தாமசமென்று கருதப்படும்,

தொடக்கத்திலும் இறுதியிலும் ஒருங்கே ஆத்மாவுக்கு மயக்கம் விளைவிப்பதாய், உறக்கத்தினின்றும் சோம்பலினின்றும்
தவறுதலின்றும் பிறக்கும் இன்பம் தாமசமென்று கருதப்படும்.

ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் தனக்கு இன்பம்கிடைத்தால் போதுமென்று அறிவிலி ஆர்வத்தோடு அதை நாடுகிறான்.
சுகத்தை அவன் அனுபவிக்க ஆரம்பிக்கும் பொழுதே அது மயக்கத்தைக் கொடுத்துத் துன்பமாக மாறியமைகிறது.
கள் குடித்தல் அல்லது மதுபானத்தை அதற்குச் சான்றாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். அதன் வெறியில் விவேகம் போய்விடுகிறது.
மற்றவர் ஏளனம் செய்வது குடிகாரனுக்குப் புலப்படுவதில்லை. மிகைபட்ட துக்கத்தை அது உண்டுபண்ணுகிறது.
வெறி அடங்கியதும் தளர்வுற்ற மனதும் வலிவற்ற உடலும் மேலும் துன்பத்தை விளைவிக்கின்றன.
அவன் சோம்பலே வடிவெடுத்தவன் ஆகிறான். இங்ஙனம் துவக்கத்திலும் இடைவேளையிலும் இறுதியிலும்
தமோகுணப் பிரவிருத்தி துன்பத்தையே வளர்க்கிறது. மின்னல் போன்று இடையிடையே இன்பம் தோன்றி உடனுக்குடனே மறைந்தது தான் மிச்சம்.

ஒட்டகம் முட்செடியைப் பெருவிருப்பத்தோடு தின்கிறது. முள் தைத்து அதன் உதடெல்லாம் ரத்தம் சொட்டினாலும்
அது முள்ளைத் தின்பதை நிறுத்துவதில்லை. விஷய சுகத்தை நாடுபவர் போக்கு அத்தகையது.

৷৷18.39৷৷யத் ஸுகம் அக்ரே ச அநுபந்தே ச அநுபவவேலாயாஂ விபாகே ச ஆத்மநோ மோஹநஂ மோஹஹேதுஃ பவதி மோஹஃ அத்ர,யதாவஸ்திதவஸ்த்வப்ரகாஷஃ அபிப்ரேதஃ. நித்ராலஸ்யப்ரமாதோத்தஂ நித்ராலஸ்யப்ரமாதஜநிதம்; நித்ராதயோ ஹி அநுபவவேலாயாம் அபி மோஹஹேதவஃ.நித்ராயா மோஹஹேதுத்வஂ ஸ்பஷ்டம்; ஆலஸ்யம் இந்த்ரியவ்யாபாரமாந்த்யம்; இந்த்ரியவ்யாபாரமாந்த்யே ச ஜ்ஞாநமாந்த்யஂ பவதி ஏவ; ப்ரமாதஃ கரித்யாநவதாநரூப இதி தத்த அபி ஜ்ஞாநமாந்த்யஂ பவதி; ததஃ ச தயோஃ அபி மோஹஹேதுத்வம்; தத் ஸுகஂ தாமஸம் உதாஹரிதம்; அதோ முமுக்ஷுணா ரஜஸ்தமஸீ அபிபூய ஸத்த்வம் ஏவ உபாதேயம் இதி உக்தஂ பவதி.

৷৷18.39৷৷அநுபத்யத இத்யநுபந்தோ விபாகஃ? மோஹநஷப்தஸ்யாத்ர பாவார்தாநந்வயாத்கரர்ணார்தத்வமாஹ — ‘மோஹஹேதுரிதி’. நித்ராதிஜந்யஸுகஸ்ய விபரீதஜ்ஞாநஹேதுத்வாபாவாத்’மோஹோத்ர யதாவஸ்திதவஸ்த்வப்ரகாஷ’ இத்யுக்தம். ராஜஸஸுகஸ்ய விபாகே மோஹஹேதுத்வஂ? தாமஸஸுகஸ்ய து ததாநீமபீதி லோகஸித்தமித்யபிப்ராயேணோக்தஂ விவரிணோதி — ‘நித்ராதயோ ஹீதி’.’ஸ்பஷ்டமிதி’ — ந யுக்த்யாகமஸாபேக்ஷமித்யர்தஃ. அலஸஸ்ய ப்ரவரித்த்யபாவமாத்ரஂ தரிஷ்யதே? ந ஜ்ஞாநாபாவ இத்யத்ராஹ — ‘ஆலஸ்யமிந்த்ரியவ்யாபாரமாந்த்யமிதி’. ததஃ கிஂ இத்யத்ராஹ — ‘இந்த்ரியேதி’. கரணவ்யாபாரதாரதம்யாநுகுணஂ ஹி கார்யதாரதம்யம். ஜ்ஞாநஸ்ய மாந்த்யஂ சால்பவிஷயத்வம். தச்ச விஷயாந்தரப்ரகாஷாபாவகர்பமிதி பாவஃ. ப்ரமாதஸ்ய ஸ்வரூபேணைவாபேக்ஷிதாஜ்ஞாநரூபதாமாஹ’கரித்யாநவதாநரூப’ இதி. ஏவமாலஸ்யப்ரமாதயோரஜ்ஞாநாநுவித்தத்வஂ தர்ஷிதஂ; தத்தேதுத்வஂ து கதமித்யத்ராஹ — ‘ததஷ்சேதி’. ஜ்ஞாநஸ்யாபடுத்வஂ ஹி க்ரமாதத்யந்தாஜ்ஞாநே விஷ்ராம்யதீதி பாவஃ. நித்ராயாஃ ஸுகஹேதுத்வமாயாஸவிஷ்ரமஹேதுத்வாதிபிஃ? விச்சேதகேஷு ரோஷாச்ச லோகஸித்தம்? இந்த்ரியவ்யாபாரமாந்த்யஸ்யாப்யங்கஸங்க்ஷோபாதிநிவரித்தித்வாரா அநவதாநஸ்ய து புத்தேரேகாக்ரதாகல்பநரூபப்ரயாஸநிவரித்த்யேதி. ஸுகாபாஸப்ரஸங்கேநாகாலநித்ராதிகஂ நோபாதேயமித்யுக்தஂ பவதி. ஸ்மரந்தி ச — ‘யாமத்வயஂ ஷயாநஸ்து ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே’ இத்யாதி. ஆஹுஷ்சாயுர்வேதவிதஃ — ‘அகாலேதிப்ரஸங்காச்ச ந ச நித்ரா நிஷேவிதா. ஸுகாயுஷீ பராகுர்யாத்காலராத்ரிரிவாபரா’ இதி. குணகரிதவிபாகப்ரகரணதாத்பர்யமநுஷ்டாநபர்யவஸாநரூபப்ரயோஜநேநோபஸஂஹரதி — ‘அத’ இதி.

——————-

40. ந ததஸ்தி ப்ருதிவ்யாம் வா திவி தேவேஷு வா புந:
ஸத்த்வம் ப்ரக்ருதிஜைர்முக்தம் யதேபி: ஸ்யாத்த்ரிபிர்குணை:

ப்ரக்ருதிஜை:-இயற்கையில் தோன்றும்,
ஏபி: த்ரிபி: குணை:-இம்மூன்று குணங்களினின்றும்,
முக்தம்-விடுபட்ட,
யத் ஸத்த்வம் ஸ்யாத்-எந்த உயிர் இருக்குமோ,
தத் ப்ருதிவ்யாம் வா-அது மண்ணுலகத்திலோ,
திவி தேவேஷு வா-வானுலகத்தில் தேவருள்ளேயொ,
புந: ந அஸ்தி-வேறு இடங்களிலோ இல்லை.

இயற்கையில் தோன்றும் இம்மூன்று குணங்களினின்றும் விடுபட்ட உயிர் மண்ணுலகத்திலுமில்லை;
வானுலகத்தில் தேவருள்ளேயுமில்லை.

புல்முதல் பிரம்மா ஈறாக எல்லா உயிர்களும் முக்குண மயமான பிரகிருதியில் கட்டுண்ட ஆத்மாக்களாவார்கள்.
அவர்கள் மக்களாக இருந்தாலும் சரி, தேவர்களாக இருந்தாலும் சரி, முக்குணங்களைக் கடக்கும் வரையில்
அவர்கள் எல்லாரும் பத்தாத்மாக்களேயாம். அதாவது பிறப்பும் இறப்பும் அவர்களுக்கு மாறி மாறி வந்து கொண்டிருக்கின்றன.
குணபேதத்துக்கு ஏற்ப அந்த ஜீவர்களின் பிறப்பு மேலானதாகவோ கீழானதாகவோ அமைவதும் இயல்பு.
ஜீவர்கள் எல்லாரிலும் மிகப்பெரியவர் பிரம்மா. அவர் அடைந்திருப்பது ஒரு பதவியேயொழிய முக்தியல்ல.
அதாவது முக்குணங்களில் அவரும் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார். முக்குணங்களைக் கொண்டல்லாது படைப்புத் தொழில் நிகழாது.
பிரகிருதி லயம் என்பது அவர் பெற்றுள்ள ஒரு பெரிய பதவியாகும். ஆனால் மற்ற ஜீவர்களுக்கு இருப்பது போன்று
பிரம்மாவுக்கு மேலும் பிறப்பு இல்லை. ஒரு கல்பத்தின் முடிவில் பிரம்மாவானவர் கிரமமுக்தியடைகிறார்.
அப்பொழுது அவர் முக்குணங்களைக் கடந்தவர் ஆகிறார்.

ஒருவன் தாழ்ந்த சுபாவத்தோடு நெடுங்காலம் போராடியும் ஆத்ம ஞானத்தின் பொருட்டு இடைவிடாது உழைத்தும்
ஸமாதி நிலையை அடையும் போது அகங்காரம் அடியோடு அகலும். ஆனால் ஸமாதி நிலையை அடைவது மிகவும் கஷ்டம்.
முக் குணத்தில் பிறந்த அகங்காரமானது எளிதில் நீங்குவதில்லை.
அதனால்தான் நாம் இவ்வுலகில் மறுபடியும் பிறந்து துன்பத்தை அனுபவிக்கிறோம்.

৷৷18.40৷৷பரிதிவ்யாஂ மநுஷ்யாதிஷு திவி தேவேஷு வா ப்ரகரிதிஸஂஸரிஷ்டேஷு ப்ரஹ்மாதிஸ்தாவராந்தேஷு ப்ரகரிதிஜைஃ ஏபிஃ த்ரிபிஃ குணைஃ முக்தஂ யத் ஸத்த்வஂ ப்ராணிஜாதஂ ந தத் அஸ்தி.’த்யாகேநைகே அமரிதத்வமாநஷுஃ’ (மஹாநா0 8.14) இத்யாதிஷு மோக்ஷஸாதநதயா நிர்திஷ்டஃ த்யாகஃ ஸஂந்யாஸஷப்தார்தாத் அநந்யஃ? ஸ ச க்ரியமாணேஷு ஏவ கர்மஸு கர்தரித்வத்யாகமூலஃ; பலகர்மணோஃ த்யாகஃ கர்தரித்வத்யாகஃ ச பரமபுருஷே கர்தரித்வாநுஸந்தாநேந இதி உக்தம். ஏதத் ஸர்வஂ ஸத்த்வகுணவரித்திகார்யம் இதி ஸத்த்வோபாதேயதாஜ்ஞாபநாய ஸத்த்வரஜஸ்தமஸாஂ கார்யபேதாஃ ப்ரபஞ்சிதாஃ; இதாநீம் ஏவஂபூதஸ்ய மோக்ஷஸாதநதயா க்ரியமாணஸ்ய கர்மணஃ பரமபுருஷாராதநவேஷதாம்? ததா அநுஷ்டிதஸ்ய ச கர்மணஃ தத்ப்ராப்திலக்ஷணஂ பலஂ ப்ரதிபாதயிதுஂ ப்ராஹ்மணாத்யதிகாரிணாஂ ஸ்வபாவாநுபந்திஸத்த்வாதிகுணபேதபிந்நஂ வரித்த்யா ஸஹ கர்தவ்யகர்மஸ்வரூபம் ஆஹ —

৷৷18.40৷৷ப்ராகரிதகுணாதீதஷுத்தஸத்த்வமயபகவத்ப்ராப்திலக்ஷணமோக்ஷாத் ப்ராங்நியததேஷகாலபலபோகைருச்சாவசைஃ ஸர்வைரபி க்ஷேத்ரஜ்ஞைருக்தஸ்ய த்ரிகுணஸ்ய நிஷ்ஷேஷதுஸ்த்யஜத்வமுகேந குணகார்யப்ரகரணஂ நிகம்யதே — ‘ந ததஸ்தி’ இதி ஷ்லோகேந. குணத்ரயப்ரகரணஂ து நாத்ரோபஸஂஹரிதம்? அநந்தரமபி’ஸ்வபாவப்ரபவைர்குணைஃ’ [18.41] இத்யுக்தேஃ.’திவி தேவேஷு’ இதி ஸத்த்வோத்தரதேஷாதிகாரிணாமுபலக்ஷணம். தத்துல்யதயா’பரிதிவ்யாம்’ [7.9] இத்யத்ராபி’மநுஷ்யாதிஷ்விதி’ ராஜஸதாமஸாதிகாரிவிவக்ஷாக்யாபநம்.’ஹிரண்யகர்போ பகவாந்’ [வி.பு.6.7.56]’ஆப்ரஹ்மஸ்தம்பபர்யந்தாஃ’ [வி.த.104.23] இத்யாத்யநுஸாரேண பஹுவசநாபிப்ரேதமாஹ — ‘ப்ரஹ்மாதிஷ்விதி’. குணப்ரகரணாத் ஸத்த்வஷப்தஸ்ய குணவிஷேஷார்ததாப்ரமவ்யுதாஸாய ப்ராணிஷப்தஃ. ஸமுதாயரூபேணாபி நிர்தார்யமாணேஷு தத்ராபி குணநிர்முக்தஂ ந கிஞ்சித்ஸத்த்வமித்யபிப்ராயேண ஜாதஷப்தஃ. ஜாதமிதி வா வ்யஸ்தம் — ஆஸஂஸாரஂ ஜந்மப்ரபரிதி குணபத்ததாத்யோதநார்தம்.

———————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –18-1–18-17—

February 12, 2021

ஸந்யாஸத்துக்கும் தியாகத்துக்கும் விளக்கம் 1-6 –
தாமஸ, ராஜஸ தியாகம் உதவாது 7-8 –
ஸாத்விக தியாகம் வேண்டும் 9-12 –
கர்மத்துக்கு ஹேதுக்களாவன 13-16 –
ஆத்மாவுக்குக் கர்மம் இல்லை 17 –
முக்குணங்கள் கர்ம வகைகளுக்கு வேகம் தருகின்றன 18-40 –
நான்கு வர்ண தர்மத்தின் விளக்கம் 41-48 –
கர்ம யோகமே கர்மஸந்யாஸமாகிறது 49-57 –
அஹங்காரம் கொடியது 58-60 –
எல்லாம் ஈசன் செயல் 61-62 –
உண்மையை அலசி ஆராய்தற்கு அனுமதி 63 –
சரணாகதி தத்துவம் 64-66 –
கீதைக்கு அதிகாரி யார்? 67-71 –
ஞானோதயம் 72-73 –
ஸஞ்ஜயர் முடிவுரை 74-78.

அர்ஜுந உவாச

1. ஸந்ந்யாஸஸ்ய மஹாபாஹோ தத்த்வமிச்சாமி வேதிதும்
த்யாகஸ்ய ச ஹ்ருஷீகேஸ ப்ருதக்கேஸிநிஷூதந

அர்ஜுந உவாச மஹாபாஹோ-அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான், உயர் புயத்தோய்,
ஹ்ருஷீகேஸ-ஹ்ருஷீகேசா,
கேஸிநிஷூதந-கேசியைக் கொன்றவனே,
ஸந்ந்யாஸஸ்ய தத்த்வம்-சந்நியாசத்தின் இயல்பையும்,
த்யாகஸ்ய ச-தியாகத்தின் இயல்பையும்,
ப்ருதக் வேதிதும் இச்சாமி-பிரித்துக் கேட்க விரும்புகிறேன்.

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்: உயர் புயத்தோய், கண்ணா, கேசியைக் கொன்றாய் சந்நியாசத்தின்
இயல்பையும் தியாகத்தின் இயல்பையும் பிரித்துக் கேட்க விரும்புகிறேன்.

ஏற்கனவே இயம்பியுள்ள முக்கியமான கோட்பாடுகள் முடிவுரையில் மீண்டும் ஒருமுறை விமர்சனம் செய்யப்படுகின்றன.
ஆக, இந்த அத்தியாயத்தின் முதற்பகுதியானது யோகங்களையெல்லாம் தொகுத்து சமரசப்படுத்தும் பாங்கில் அமைகிறது.
ஒரே கோட்பாட்டை சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்றவாறு வேறு வேறு விதங்களில் விளக்கலாம்.
புதிய வடிவம் பெறுமிடத்து அது புதிய கோட்பாடாகவே தென்படும்.
சந்தர்ப்ப பேதத்தை முன்னிட்டும் பழைய கோட்பாடு புதிய போதனை போன்று தென்படுவது இயல்பு.
யானையின் அவயவம் ஒவ்வொன்றுக்கும் தன்னளவில் அழகு இருக்கிறது.
அவைகளையெல்லாம் தொகுத்து யானை வடிவத்தில் பார்க்குங்கால் அவைகளின் அழகு பன்மடங்கு அதிகரிக்கிறது.
பதினெட்டு அத்தியாயங்களும் பதினெட்டு யோகங்கள் என்று பெயர் பெற்றிருக்கின்றன.
அவைகள் அனைத்துக்கும் பொதுவாக யோக சாஸ்திரம் என்னும் பெயர் இந்த அத்தியாயத்தில் பூர்த்தி பெறுகிறது.

கேசி என்ற அசுரன் குதிரை வடிவெடுத்துக் கிருஷ்ணனை விழுங்க வாயைத் திறந்துகொண்டு வந்தான்.
கண்ணனோ தன் கையை அதன் வாயினுள் நீட்டி வயிற்றுக்குள் செலுத்திக் குடலைக் கசக்கிக் கொன்றுவிட்டான்.
ஆதலால் அவனுக்கு கேசி நிஷூதனன் என்ற பெயர் வந்தது.
கை வலிவை இங்குக் காட்டியதால் அவன் மகாபாகு என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்.
இச் செயல்களுக்கிடையில் அவன் இந்திரியங்களுக்கெல்லாம் இறைவனா யிருந்தமையால் ஹிருஷீகேசனாகிறான்.

அத் 5-சுலோ 13, அத் 9-சுலோ 28 இவைபோன்ற இடங்களில் பகவான் சந்நியாசத்தைப் பற்றிப் பகர்ந்தார்.

அத் 4-சுலோ 20, அத் 12-சுலோ 11 இவைபோன்ற இடங்களில் தியாகத்தைப்பற்றிச் சொன்னார்.
இவ்விரண்டுக்குமுள்ள வித்தியாசம் என்ன வென்பது கேள்வி.

வாழ்க்கையைப்பற்றிய கோட்பாடுகளில் சந்நியாசமும் தியாகமும் மிகச் சீரியவைகளாகும்.
அவைகளை வெறும் சாஸ்திரத்தின் மூலம் தெரிந்துகொள்ள முடியாது. தீப்பற்றி எரிவது போன்று படம் வரையலாம்.
ஓவியத்தில் தீட்டிய தீயானது உணவு சமைக்க உதவாது. உண்மையாக எரிந்துகொண்டிருக்கும் தீ ஒன்றே அச்செயலுக்கு உதவும்.
எரிகின்ற தீ போன்றவை தியாகமும் சந்நியாசமும். யார் ஒருவர் சந்நியாசியோ அல்லது தியாக மூர்த்தியோ அவர்தான்
அவ் உயர் நிலையை மற்றவர்க்கு வழங்க முடியும். ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அச் செயலைச் செய்யத் தகுந்தவரா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

அர்ஜுனனால் அவர் ஹிருஷீகேசன் என்றும் மஹாபாகு என்றும் கேசிநிஷூதனன் என்றும் அழைக்கப்பட்டார்.
சிற்றுயிர் பேருயிராகப் பரிணமித்துப் பரிபூரணன் ஆகும் வரையில் உள்ள படித்தரங்கள் எல்லாம் இம் மூன்று சொற்களில் அடங்கியிருக்கின்றன.
அசுரனைக் கொல்லுதல் தீமையை எதிர்த்துப் போராடி வெற்றிபெறுதற்கு அறிகுறியாகும்.
எல்லா உயிர்களும் தீமையை எதிர்த்துப் போராடிக்கொண்டிருக்கின்றன.
ஒவ்வோர் உயிருக்கும் அதனதன் நிலையில் எதிர்ப்பும், பகையும், தீமையும் உண்டு.
இயற்கையில் யாண்டும் இக்காட்சியைக் காணலாம். தீமையை வெல்லுதலில் மற்ற உயிர்கள் ஏகதேசம் வெற்றி பெறுகின்றன;
மனிதனோ பெரும் வெற்றி பெறுதற்கு அடையாளமாகக் கிருஷ்ணன் பெருந் தோள்வலிவு பெற்றவன் (மகாபாகு) ஆகிறார்.
உடல் அமைப்பில் பரிபூரணநிலை அவரிடத்திருக்கிறது. மனத்தகத்து உள்ள கேடுகள் இந்திரியங்கள் மூலம் வெளியாகின்றன.
கிருஷ்ணனோ இந்திரியங்களையும் மனதையும் முற்றிலும் வென்றவர். ஆதலால் அவருக்கு ஹிருஷீகேசன் என்ற பெயர் வந்தது.
ஜன்மம் எடுத்தவனது பரிபூரண நிலைக்கு எடுத்துக்காட்டு ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்.
யோகேசனாகிய அவரே சந்நியாசத்தையும் தியாகத்தையும் விளக்கவல்லவர்.
அத்தகையவரிடம் அர்ஜுனன் இக்கேள்வி கேட்டது முற்றிலும் பொருத்தமானதாம்.

৷৷18.1৷৷அர்ஜுந உவாச — த்யாகஸஂந்யாஸௌ ஹி மோக்ஷஸாதநதயா விஹிதௌ –,’ந கர்மணா ந ப்ரஜயா தநேந த்யாகேநைகே அமரிதத்வமாநஷுஃ’ (மஹாநா0 8.14)’வேதாந்தவிஜ்ஞாநஸுநிஷ்சிதார்தாஃ ஸஂந்யாஸயோகாத்யதயஃ ஷுத்தஸத்த்வாஃ. தே ப்ரஹ்மலோகேஷு பராந்தகாலே பராமரிதாஃ பரிமுச்யந்தி ஸர்வே৷৷’ (மு0 உ0 3.2.6) இத்யாதிஷு. அஸ்ய ஸஂந்யாஸஸ்ய த்யாகஸ்ய ச தத்த்வஂ யாதாத்ம்யஂ பரிதக் வேதிதும் இச்சாமி. அயம் அபிப்ராயஃ — கிம் ஏதௌ ஸஂந்யாஸத்யாகஷப்தௌ பரிதகர்தௌ? உத ஏகார்தௌ ஏவ யதா பரிதகர்தௌ? ததா அநயோஃ பரிதக்த்வேந ஸ்வரூபஂ வேதிதும் இச்சாமி. ஏகத்வே அபி தஸ்ய ஸ்வரூபஂ வக்தவ்யம் இதி.அத அநயோஃ ஏகம் ஏவ ஸ்வரூபம்? தத் ச ஈதரிஷம் இதி நிர்ணேதுஂ வாதிவிப்ரதிபத்திஂ தர்ஷயந் ஷ்ரீபகவாநுவாச —

৷৷18.1৷৷கர்தவ்யவிஷோதநப்ரதாநே அந்திமேத்யாயத்ரிகேஸ்யாத்யாயஸ்ய பஷ்சாத்பாவித்வஜ்ஞாபநாய ஷோடஷஸப்ததஷயோர்தேவாஸுரவிபாகோக்த்யாதிமுகேந ஹேயோபாதேயவிபஜநபரதயா ப்ரகட்டகைக்யமபிப்ரேத்யாஹ — ‘அதீதேநேதி’.’வைதிகஸ்ய கர்மணஃ ஸாமாந்யலக்ஷணஂ ப்ரணவாந்வயஃ? தத்ர மோக்ஷாப்யுதயஸாதநயோர்பேதஸ்தத்ஸச்சப்தநிர்தேஷத்வேநேதி விபஜமாநஸ்வாயமபிப்ராயஃ’ — விஷேஷணாதிஸாமர்த்யலப்தோயஂ விபாகஃ. ப்ரஹ்மணஃ பாரோக்ஷ்யாத்’தத்’ இதி நிர்தேஷஃ. தஜ்ஜ்ஞாநே து ஸந்மாத்ரவிவக்ஷயா ஸச்சப்தஃ. க்ரமாதேதே ஸாத்த்விகராஜஸதாமஸா இதி விபாகஸ்து கஸ்யசிதுத்ப்ரேக்ஷாகல்பிதஃ — இதி. ஏவமுக்தேஷ்வப்யர்தேஷு மோக்ஷஸாதநபூதாஂஷஸ்வரூபஷோதநமுத்தராத்யாயேந க்ரியத இதி ஸங்கத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அநந்தரமிதி’.’ஈஷ்வரே கர்தரிதாபுத்திஃ ஸத்த்வோபாதேயதாந்திமே. ஸ்வகர்மபரிணாமஷ்ச ஷாஸ்த்ரஸாரார்த உச்யதே’ [கீ.ஸஂ.22] இதி ஸங்க்ரஹஷ்லோகே த்யாகஸந்ந்யாஸைக்யதத்ஸ்வரூபாநுக்திரீஷ்வரே கர்தரிதாபுத்தேஃ ஷேஷதயா ததுபந்யாஸாதிதி மந்தவ்யம். ஸத்த்வோபாதேயத்வமத்ர தாத்பர்யவரித்த்யாபிதீயத இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஸத்த்வரஜஸ்தமஸாஂ கார்யவர்ணநேநேதி’.’ஸ்வதர்மஜ்ஞாநவைராக்யஸாத்யபக்த்யேககோசரஃ’ [கீ.ஸஂ.1] இதி ஸங்க்ரஹாரம்போக்தப்ரதாநகர்தவ்யபரோத்ர’ஷாஸ்த்ரஸாரார்தஷப்தஃ’ இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஸாரார்தோ பக்தியோக’ இதி. ஸ்வர்காதிஸாதநாநாஂ யஜ்ஞதாநாதீநாஂ ஸ்வரூபாவிஷேஷேபி யத்யோகாந்மோக்ஷஸாதநத்வஂ? ததிதாநீஂ ஸவிஷேஷஂ ஷோதயிதுமர்ஜுநஃ பரிச்சதீத்யபிப்ராயேண ப்ரகரிதே ப்ரஷ்நஂ ஸங்கமயதி — ‘தத்ர தாவதிதி’. ஸத்த்வவிவரித்திததுபாயாதிகதநஂ த்யாகாதிவிஷிஷ்டமோக்ஷஸாதநகர்மார்ததயா. ஸந்ந்யாஸஷப்தஸ்யாஷ்ரமவிஷேஷாதிரூடேஸ்த்யாகமாத்ரேபி ஷக்தஃ பரிதக்த்வைகத்வஷங்கா. வாதிவிப்ரதிபத்த்யாதிபிஃ ஸ்வரூபவிஷேஷாநிஷ்சயஃ. த்யாகஸந்ந்யாஸயோர்விஷேஷதஸ்தத்த்வபுபுத்ஸாஹேதுமாஹ — ‘த்யாகஸந்ந்யாஸௌ ஹீதி’. கர்மஸ்வரூபே ஸ்வர்காபவர்காதிஸாதாரணே த்யாகாதிஸஂஜ்ஞகவிஷேஷணயோகாதேவ ஹ்யபவர்கஸாதநத்வம். அதஃ ப்ராப்தாப்ராப்தவிவேகேந விஷேஷணே தத்ஸாதநத்வவ்யபதேஷஃ. ஸஂஷயவிபர்யயோபமர்தீ விஷேஷ இஹ தத்த்வஷப்தேந விவக்ஷித இத்யாஹ — ‘யாதாத்ம்யமிதி’. பரிதக்த்வஂ வேதிதுமிச்சாமீத்யுக்தே நிஷ்சிதபரிதக்த்வஸ்ய தத்தத்ஸ்வரூபஜிஜ்ஞாஸா ப்ரதீயதே; ந ச தத்யுக்தஂ? பூர்வத்ர பரிதக்த்வநிஷ்சயஹேத்வபாவாதுத்தரத்ர சைகத்வஸ்யைவ வக்ஷ்யமாணத்வாத். அதோயஂ ப்ரஷ்நோநுபபந்நஃ; ப்ரதிவசநாஸங்கதிஷ்சேத்யத்ராஹ — ‘அயமபிப்ராய’ இதி.’தத்த்வஂ வேதிதுமிச்சாமி’ இத்யேததேவ விவக்ஷிதம்; பரிதக்த்வநிர்தேஷஸ்து ஸஂஷயகோட்யந்யதரோபக்ஷேபமாத்ரபரஃ.’பரிதக்த்வமஸ்தி சேத்தத்வேதிதுமிச்சாமி’ இதி வா வாக்யாவரித்திரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘கிமிதி’.

——————–

ஸ்ரீபகவாநுவாச

2. காம்யாநாம் கர்மணாம் ந்யாஸம் ஸந்ந்யாஸம் கவயோ விது:
ஸர்வகர்மபலத்யாகம் ப்ராஹுஸ்த்யாகம் விசக்ஷணா:

ஸ்ரீபகவாநுவாச-ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்,
காம்யாநாம் கர்மணாம் ந்யாஸம்-விருப்பத்தால் செய்யப்படும் கர்மங்களை துறப்பது,
ஸந்ந்யாஸம் கவய: விது:-சந்நியாசமென்று புலவர் தெரிவித்துளர்,
ஸர்வகர்மபல த்யாகம்-எல்லாவிதச் செயல்களின் பலன்களையும் துறந்துவிடுதல்,
த்யாகம் விசக்ஷணா: ப்ராஹு-தியாகமென்று ஞானிகள் கூறுவர்.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்: விருப்பத்தால் செய்யப்படும் சலுகைகளைத் துறப்பது சந்நியாசமென்று புலவர் தெரிவித்துளர்.
எல்லாவிதச் செயல்களின் பலன்களையுந் துறந்துவிடுதல் தியாகமென்று ஞானிகள் கூறுவர்.

காமிய கர்மம் என்பது இம்மையில் தனக்குப் பட்டம், புகழ், பேர், புத்திர பாக்கியம், செல்வம், தீர்க்காயுள், ஆரோக்கியம்
முதலியன அமையவேண்டுமென்று ஆசைப்படுவதும், மறுமையில் சுவர்க்காதி பதவிகள் வேண்டுமென்று விரும்புவதுமாம்.
இத்தகைய ஆசைகளை ஒழிப்பது சந்நியாசம். இது சில ஞானியர்கள் கருத்து.
வேறு சில ஞானிகள் நித்திய, நைமித்திய, காமியமாகிய எல்லாக் கர்மங்களின் பயனை விட்டுவிடுவதே தியாகம் என்கின்றனர்.
சந்நியாசம் என்பதும் தியாகம் என்பதும் ஒரே கருத்தைத்தான் விளக்குகின்றன. அற்றது பற்று எனில் உற்றது வீடு.
இது விஷயத்தில் பேரறிஞர்களுக்கிடையில் அபிப்பிராய வித்தியாசமில்லை.
தனது முன்னேற்றத்துக்கு இடைஞ்சலா யிருப்பவைகளை யெல்லாம் துறந்துவிட வேண்டும்.
காமிய கர்மங்கள் புதிய பந்தங்களை உண்டுபண்ணுகின்றன. அவைகளை நிறைவேற்றுதற்குப் புதிய பிறவிகள் எடுத்தாகவேண்டும்.
பிறவிப்பிணி வேண்டாமென்கிற விவேகிகள் அதற்குப் புதிய வித்துக்களை விதைக்கலாகாது.
ஏற்கனவே முளைத்து வளர்ந்திருக்கும் விருக்ஷத்துக்கு ஒப்பான இவ்வுடல் வாழ்க்கை தானாகப் பட்டுப்போம்
பரியந்தம் அதைத் தன் போக்கில் விட்டுவிடுவது முறை என்பது சில ஞானிகளின் கோட்பாடு.
வேறு சிலர் புதிய மரத்துக்கு விதையும் நடவேண்டாம், பழைய மரத்தை விட்டும் வைக்கவேண்டாம் என்கின்றனர்.
அனைத்தையும் வேரறக் களைதல் வேண்டும் என்பது அவர்களது கோட்பாடு. கர்மத்தை அறவே ஒழித்துவிடவேண்டுமாம்.

சத்வகுணமுள்ளவர்களுக்குக் கர்மங்கள் செய்யவேண்டிய அவசியமில்லை. கர்மங்கள் தாமாகவே அவர்களைவிட்டு விலகிவிடுகின்றன.
வலிய முயன்றாலும் அவர்களால் கர்மஞ்செய்ய முடியாது. கடவுள் அவர்களைக் கர்மஞ்செய்ய விடமாட்டார்.
கர்ப்பமாயிருக்கும் மருமகப்பெண், வீட்டு வேலைகளிலிருந்து கொஞ்சங் கொஞ்சமாக விடுவிக்கப்படுகிறாள்!
குழந்தை பிறந்த பிறகு அவள் முழுக் கவனத்தையும் குழந்தையைப் பராமரிப்பதிலேயே செலுத்தும்படி விடப்படுகிறாள்.
அதே போல, சத்வகுணமுள்ளவர்களது கர்மங்களையும் பகவான் அகற்றிவிடுகின்றார்.
ஆனால் சத்வகுணம் வாய்க்கப்பெறாத மக்கள், எல்லா உலகக் கடமைகளையும் கவனிக்க வேண்டும்.
ஒரு பணக்காரனுடைய வேலையாள்போலத் தன்னைப் பாவித்துக்கொண்டு, வீட்டு அலுவல்களையெல்லாம் கவனிக்க வேண்டும்.
இதுவே கர்மயோகமெனப்படும். இவ்வித பரித்யாக புத்தியோடு சகல கர்மங்களையும் புரிந்துகொண்டு,
பகவந் நாமத்தை உச்சரித்து அவனை தியானம் செய்வதிலேயே கர்ம யோகத்தின் சாரமெல்லாம் அடங்கும்.

৷৷18.2৷৷ஷ்ரீபகவாநுவாச — கேசந வித்வாஂஸஃ காம்யாநாஂ கர்மணாஂ ந்யாஸஂ ஸ்வரூபத்யாகஂ ஸஂந்யாஸஂ விதுஃ; கேசித் ச விசக்ஷணாஃ நித்யாநாஂ நைமித்திகாநாஂ காம்யாநாஂ ச ஸர்வேஷாஂ கர்மணாஂ பலத்யாக ஏவ மோக்ஷஷாஸ்த்ரேஷு த்யாகஷப்தார்தஃ இதி ப்ராஹுஃ.தத்ர ஷாஸ்த்ரீயஃ த்யாகஃ காம்யகர்மஸ்வரூபவிஷயஃ? ஸர்வகர்மபலவிஷயஃ? இதி விவாதஂ ப்ரதர்ஷயந் ஏகத்ர ஸஂந்யாஸஷப்தம் இதரத்ர த்யாகஷப்தஂ ப்ரயுக்தவாந்; அதஃ த்யாகஸஂந்யாஸஷப்தயோஃ ஏகார்தத்வம் அங்கீகரிதம் இதி ஜ்ஞாயதே.

ததா’நிஷ்சயஂ ஷ்ரரிணு மே தத்ர த்யாகே பரதஸத்தம.’ (கீதா 18.4) இதி த்யாகஷப்தேந ஏவ நிர்ணயவசநாத்.’நியதஸ்ய து ஸஂந்யாஸஃ கர்மணோ நோபபத்யதே. மோஹாத்தஸ்ய பரித்யாகஸ்தாமஸஃ பரிகீர்திதஃ৷৷’ (கீதா 18.7)’அநிஷ்டமிஷ்டஂ மிஷ்ரஂ ச த்ரிவிதஂ கர்மணஃ பலம். பவத்யத்யாகிநாஂ ப்ரேத்ய ந து ஸஂந்யாஸிநாஂ க்வசித்৷৷’ (கீதா 18.12) இதி பரஸ்பரபர்யாயதாதர்ஷநாத் ச தயோஃ ஏகார்தத்வஂ ப்ரதீயதே? இதி நிஷ்சீயதே৷৷

৷৷18.2৷৷பரிதக்த்வைகத்வதத்ஸ்வரூபஜிஜ்ஞாஸயா ப்ரஷ்நஷ்சேத் தத்ர கஸ்மிந்நஂஷே’காம்யாநாம்’ இத்யாதிமதபேதோபந்யாஸஸ்ய ஸங்கதிஃ இத்யத்ராஹ — ‘அதேதி’.’அயமபிப்ராயஃ’ — ந்யாயதோ ஹ்யத்ர நிர்ணயஃ ப்ரதிபாத்யதே; ஸந்திக்தே ச ந்யாயாவதாரஃ; ஸந்தேஹஷ்சாத்ர வாதிவிப்ரதிபத்திநிபந்தந இதி ந்யாயவிஷயவிஷோதநாய விப்ரதிபத்த்யுபந்யாஸஃ — இதி. ஏதேந கதிதார்தயோரபி ஸந்ந்யாஸத்யாகஷப்தயோர்விப்ரதிபத்திப்ரஷமநாய அஸ்மிந்நத்யாயே புநஃ ப்ரஷ்ந இத்யபி ஸூசிதம். ஏகத்வஸ்வீகாரேண ப்ரதிவசநாத் பரிதகத்வப்ரதிக்ஷேபோர்தஸித்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஏகமேவ ஸ்வரூபமிதி’. ஸ்வமதஸ்ய’நிஷ்சயஂ ஷ்ரரிணு’ [17.4] இதி வக்ஷ்யமாணத்வாத்.’கவயஃ”விசக்ஷணாஃ’ இதி பதத்வயஂ நார்தப்ராஷஸ்த்யார்தவக்தரிகௌரவபரம்; அபிது விப்ரதிபத்த்யுபயுக்தவேதநமாத்ரபரமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘கேசந வித்வாஂஸ’ இதி. அநந்தரஷ்லோகேந பேதஸ்ய’ஏகே? அபரே’ இதி வ்யக்தமுக்தத்வாதிஹாபி தத்விவக்ஷேத்யபிப்ராயேண — ‘கேசநேத்யுக்தம்’.’காம்யாநாஂ கர்மணாஂ ந்யாஸம்’ இதி விஷேஷணாதிதரேஷாமபரித்யாகஃ ப்ரதீயதே; உத்தரத்ர ச’ஸர்வகர்மபலத்யாகம்’ இதி விஷேஷணாதத்ர காம்யஸ்வரூபத்யாகஷ்சேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸ்வரூபத்யாகமிதி’. காம்யஸ்வரூபத்யாகஂ’வததாமயமபிப்ராயஃ’ — ந தாவந்நித்யநைமித்திகவத் அகரணே ப்ரத்யவாயாத்கர்மாந்தராநர்ஹதாபத்திபயாத்வா காம்யமநுஷ்டீயதே. ந ச த்ரிவர்கஸாதநாய? தஸ்யாபவர்கப்ரத்யநீகத்வாத். ந ச ததேவ கர்மாபவர்கஸ்யாபி ஸ்வயஂ ஸாதநம்? உபாஸநாதிநைரர்தக்யப்ரஸங்காத். நச விநியோகபரிதக்த்வேந வித்யாங்கதயா தத்பரிக்ரஹஃ? யஜ்ஞாதிஷ்ருதேர்நித்யநைமித்திகமாத்ரவிஷயத்வேபி விரோதாபாவாத். அத ஏவ ஹி’ஸர்வாபேக்ஷா ச யஜ்ஞாதிஷ்ருதேரஷ்வவத்’ [ப்ர.ஸூ.3.4.26] இத்யதிகரணமாஷ்ரமதர்மஸாபேக்ஷதாபரஂ பாஷ்யதே. தஸ்மாத்ஸ்வர்காதிஸஂஜ்ஞநரகஹேதவஃ காம்யாஃ க்ரியா முமுக்ஷுபிர்நாநுஷ்டேயாஃ — இதி.

ஸர்வகர்மபலத்யாகமிதி வததாஂ’த்வயமாஷயஃ’ — பலவிரோதாத்தி காம்யாநாஂ த்யாகஃ ஷங்க்யதே; அதஃ பலமேவ த்யஜ்யதாம்? ந ச நிஷ்பலாநுஷ்டாநப்ரஸங்கஃ? நித்யநைமித்திகவதேவ பகவத்ப்ரீதிமாத்ரார்ததயா ததநுஷ்டாநோபபத்தேஃ. ந சைவஂ ந விதிஃ’யோ வா ஏததக்ஷரஂ கார்க்யவிதித்வா ஜுஹோதி யஜதே தபஸ்தப்யதே பஹூநி வர்ஷஸஹஸ்ராணி அந்தவதேவாஸ்ய தத்பவதி’ [பரி.உ.3.8.10] இத்யாதிநாக்ஷரஷப்தநிர்திஷ்டபரமபுருஷவேதநாவேதநாப்யாமேவ தஸ்யைவ கர்மணோ நித்யாநித்யபலஸாதநத்வஷ்ருதேஃ. அதோ நித்யநைமித்திகாநாமிவ காம்யாநாமபி ந ஸ்வரூபத்யாகஃ — இதி.

விவாதஸ்ய பிந்நவிஷயத்வாயோகாதத்ர த்யாகஸந்ந்யாஸஷப்தயோரேகார்தத்வாவஷ்யம்பாவாத்பரிதகர்தத்வஷங்காபரிஹாரோர்தலப்த இத்யாஹ — ‘தத்ரேதி’. ஏதேந ஸந்ந்யாஸத்யாகஷப்தயோஃ பரிதகர்தத்வமங்கீகரித்ய கஸ்யசித்காம்யஸ்வரூபப்ரஹாணவிஷயதயா கஸ்யசித்து நித்யநைமித்திகபலோபேக்ஷார்ததாஂ ச வதந்தஃ ப்ரத்யுக்தாஃ. நஹ்யத்ர காம்யேதரகர்மபலத்யாகமித்யுச்யதே. ததஷ்ச ஸங்கோசகாபாவாத் த்ரிவிதமபி கர்ம ஸஂகரிஹ்ணாதி. ததிதமுக்தஂ — ‘நித்யாநாஂ நைமித்திகாநாஂ காம்யாநாஂ ச ஸர்வேஷாஂ கர்மணாமிதி’. நித்யாநாமபி’ப்ராஜாபத்யஂ கரிஹஸ்தாநாம்’ [வி.பு.1.6.37] இத்யாதிநா பலஸஂயோகோவகதஃ.

அத்ர ஷ்லோகே த்யாகஸந்ந்யாஸஷப்தயோரர்தபேதவ்யுத்பாதநபரதாஂ நிரஸிதுமைகார்தே ப்ரஸ்பஷ்டஂ ஹேதுத்வயமாஹ — ‘ததேதி’. நஹ்யர்தத்வயவிஷயேத்ர விமர்ஷே அந்யதரஸ்யைவ நிஷ்சய உபபந்ந இத்யபிப்ராயேணோக்தஂ’த்யாகஷப்தேநைவேதி’.’பரஸ்பரபர்யாயதாதர்ஷநாச்சேதி’ — ‘அயமபிப்ராயஃ’ — ‘நியதஸ்ய து ஸந்ந்யாஸஃ கர்மணோ நோபபத்யதே’ [18.7] இதி நிஷித்த ஏவ ஹி ஸந்ந்யாஸஃ.’மோஹாத்தஸ்ய பரித்யாகஃ’ [18.7] இதி த்யாகஷப்தேநாநூத்ய தாமஸத்வேந நிந்த்யதே? அந்யதா ஜரத்கவாதிவாக்யவத்பரஸ்பராநந்வயப்ரஸங்காத். ஏவஂ’பவத்யத்யாகிநாஂ ப்ரேத்ய’ [18.12] இத்யுக்த ஏவார்தஃ’ந து ஸந்ந்யாஸிநாஂ க்வசித்’ [18.12] இதி வ்யதிரேகேண தரிடீக்ரியதே. ந ச ததந்யவிதிரந்யாபாவஸ்ய வ்யதிரேகஃ. அத இமௌ ஷப்தாவத்ராப்யேகார்தாவித்யங்கீகரிதம் — இதி ப்ரதிவக்த்ரா பகவதேதி ஷேஷஃ.

—————–

3. த்யாஜ்யம் தோஷவதித்யேகே கர்ம ப்ராஹுர்மநீஷிண:
யஜ்ஞதாநதப:கர்ம ந த்யாஜ்யமிதி சாபரே

ஏகே மநீஷிண:-சில அறிஞர்,
கர்ம தோஷவத்-கர்மங்கள் அனைத்தும் குற்றம் போலே கருதி,
த்யாஜ்யம் இதி ப்ராஹு-விட்டுவிடவேண்டும் என்கிறார்கள்,
யஜ்ஞ தாந தப: கர்ம-வேள்வி, தானம், தவம் என்ற செயல்களை,
ந த்யாஜ்யம் இதி ச அபரே-விடக்கூடாது என்கிறார்கள் வேறு சிலர்.

சில அறிஞர், செய்கையைக் குற்றம் போலே கருதி விட்டுவிடவேண்டும் என்கிறார்கள்.
வேறு சிலர், வேள்வி, தானம், தவம் என்ற செயல்களை விடக்கூடாது என்கிறார்கள்.

கர்மங்கள் அனைத்திலும் காரணம், காரியம் என்று இரண்டு பிரிவுகள் உண்டு. காரணம் இருக்கும் வரையில் காரியமும் உண்டு.
மழை பெய்கிறது; அது காரணம். பூமி நனைகிறது; புதிதாகக் கட்டுகிற வீடும் நனைகிறது.
இவ்விரண்டும் காரியங்கள். பூமி நனைதல் என்னும் காரியம் கிருஷிகனுக்கு நல்லது.
புதிதாகக் கட்டுகிற வீடு நனைதல் என்பது கட்டுகிறவனுக்குக் கெட்டது.
ஆக, மழைபெய்தல் என்னும் கர்மத்தில் நலம் கேடு ஆகிய இரண்டும் உண்டு. தீபம் எரிகிறது. அது பகவத்கீதை வாசிக்க உதவுகிறது.
அச்செயலை நலம் எனலாம். தீபத்தில் பூச்சிகள் பறந்து வந்து வீழ்ந்து சாகின்றன. அச்செயலோ கொடியது.
ஆக, தீபம் எரிதலில் நலம் கேடு ஆகிய இரண்டும் உண்டு. உயிர் வாழ்ந்திருக்க சுவாசிக்கிறோம்.
உயிர் வாழ்க்கை தேவாராதனைக்கென்றே பயன்படுத்தப்படுகிறது. அது சீரிய செயல்.
சுவாசிக்கும் மனிதன் காற்றிலுள்ள எண்ணிறந்த சிற்றுயிர்களைக் காற்றுடன் உறிஞ்சி ஒழிக்கிறான். அது கொடிய செயல்.
இங்ஙனம் எல்லாச் செயல்களிலும் நலமும் கேடும் நிறைந்திருக்கின்றன. கர்மத்திலுள்ள கேடுகளையெல்லாம் கருத்தில்
வாங்கும் மனிதர் கர்மம் துறத்தற்குரியதென்று பகர்கின்றனர்.
வேள்வி, தானம், தபசு ஆகிய வினைகளில் கேடு இருந்தாலும் அவைகளை விடலாகாது.
மக்கள் அவைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கவேண்டும் என்பது மட்டும் சிலரது கருத்து. ஏனென்றால் வாழ்க்கையிலேயே கேடு இருக்கிறது.
அதை முன்னிட்டு வாழ்க்கையை யாரும் அழித்துவிடுவதில்லை. ரோஜாச் செடியில் முள் உண்டு. முள்செடி என்று எண்ணி
அதைப் பயிர் செய்யாவிட்டால் மணமும் அழகும் நிறைந்த மலர் நமக்குக் கிடைக்காது. விஷம் கொடியது.
உடலினுள் சென்றால் அது உயிரை வாங்கிவிடும். பின்பு அதே விஷத்தை ஒளஷதமாக மாற்றியமைத்தால்,
அதை உடலினுள் செலுத்தலாம்; உயிரையும் அது காப்பாற்றவல்லது. கர்மம் அத்தகையது.
மனிதனை அது பந்தப்படுத்தும் தன்மையுடையது. ஆனால் அதே கர்மத்தை யாகமாகவோ, தபசாகவோ, தானமாகவோ செய்தால்
தோஷம் நீங்கப்பெற்று நலன் உண்டாகும். ஆக, இத்தகைய ஸத் கர்மங்களை நீத்தலாகாது என்பது அவ் அறிஞரது கோட்பாடு.

৷৷18.3৷৷ஏகே மநீஷிணஃ காபிலா வைதிகாஃ ச தந்மதாநுஸாரிணோ ராகாதிதோஷவத் பந்தகத்வாத் ஸர்வஂ யஜ்ஞாதிகஂ கர்ம முமுக்ஷுணா த்யாஜ்யம் இதி ஆஹுஃ. அபரே பண்டிதா யஜ்ஞாதிகஂ கர்ம ந த்யாஜ்யம் இதி ப்ராஹுஃ.

৷৷18.3৷৷ஏவஂ’காம்யாநாம்’ [18.2] இதி ஷ்லோகேந பலவிரோதததபாவத்வாரா விரோதோ தர்ஷிதஃ. அத’த்யாஜ்யஂ தோஷவத்’ இதி ஷ்லோகேந ஸ்வரூபதோ தோஷயோகததபாவாப்யாஂ ப்ரத்யவாயத்வாதிமுகேந விவாதஃ ப்ரதர்ஷ்யதே — வைதஹிஂஸாபி காபிலைர்நிஷித்தத்வேந தோஷதயாங்கீக்ரியதே. யதோக்தமீஷ்வரகரிஷ்ணேந’தரிஷ்டவதாநுஷ்ரவிகஃ ஸ ஹ்யவிஷுத்தஃ க்ஷயாதிஷயயுக்தஃ’ இதி. உக்தஂ ச பஞ்சஷிகாசார்யைஃ — ‘ஸ்வல்பஃ ஸங்கரஃ ஸுபரிஹரஃ ஸப்ரத்யவமர்ஷஃ’ இதி. அதோ வைதஹிஂஸா புருஷஸ்ய தோஷமாவக்ஷ்யதி? கதோஷ்சோபகரிஷ்யதீதி தந்மதம். அதஃ’ஏகே’ இதி ஷப்தேந ஸாமாந்யதோ நிர்திஷ்டாவாதிநஃ’தோஷவத்’ இதி ஹேத்வந்வயாதிஸாமர்த்யாத்தோஷாக்யதரிஷ்டாந்தோக்திபலாத்வா விஷேஷதோ வ்யஜ்யந்த இத்யாஹ’காபிலா வைதிகாஷ்ச தந்மதாநுஸாரிண’ இதி. ஏதேந ஸர்வகர்மஸ்வரூபஸந்ந்யாஸவாதிநாஂ மதமபி வேதபாஹ்யத்வேந தர்ஷிதம்.’ராகாதிதோஷவதிதி’ — ராகாதயோ தோஷா பந்தகா இதி ஸர்வஸைத்தாந்திகஸம்மதத்வாத்ததுதாஹரணம்; யத்வா கர்மைவ ராகாதிதோஷவத்; அத ஏவ பந்தகமித்யபிப்ராயஃ. அஸ்யாஂ யோஜநாயாமாதிஷப்தோ ஹிஂஸாதிகமபி ஸஂகரிஹ்ணாதி.’ஸர்வஂ யஜ்ஞாதிகஂ கர்மேதி’ — கர்மஷப்தோத்ர ஸாமாந்யவிஷயோபி’யஜ்ஞதாநதபஃகர்ம ந த்யாஜ்யம்’ இதி பக்ஷாந்தரே விஷேஷணாச்சாஸ்த்ரசோதிதவிஷயஃ; தத்ர ச விஷேஷகாபாவாத்காம்யவிஷயத்வே பௌநருக்த்யாச்ச ஸர்வவிஷய இதி பாவஃ. ஸர்வைஸ்த்யாஜ்யத்வே தத்விதாயகஸ்ய ஷாஸ்த்ரஸ்யாப்ராமாண்யப்ரஸங்காத்’முமுக்ஷுணேதி’ விஷேஷிதம். அபரஷப்தோத்ர ஸ்வமதாநுஸாரிவிஷயஃ.’யஜ்ஞதாநதபஃகர்ம ந த்யாஜ்யஂ கார்யமேவ தத்’ [18.5] இதி ஹி ஸ்வமதஂ வக்ஷ்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ’பண்டிதா’ இதி; த்யாஜ்யோபாதேயவிபாகதத்த்வவித இத்யர்தஃ.

——————-

அப்படியானால் இவைகளைப் பற்றிப் பகவானது கோட்பாடு யாது? விடை வருகிறது :

4. நிஸ்சயம் ஸ்ருணு மே தத்ர த்யாகே பரதஸத்தம
த்யாகோ ஹி புருஷவ்யாக்ர த்ரிவித: ஸம்ப்ரகீர்தித:

பரதஸத்தம-பாரதரில் சிறந்தவனே,
புருஷவ்யாக்ர-புருஷப் புலியே,
தத்ர த்யாகே மே நிஸ்ச, யம் ஸ்ருணு-தியாக விஷயத்தில் நான் நிச்சயத்தைச் சொல்லுகிறேன் கேள்,
ஹி த்யாக: த்ரிவித: ஸம்ப்ரகீர்தித:-தியாகம் மூன்று வகையாகக் கூறப்பட்டது.

பாரதரில் சிறந்தவனே, புருஷப் புலியே, தியாக விஷயத்தில் நான் நிச்சயத்தைச் சொல்லுகிறேன்;
கேள், தியாகம் மூன்று வகையாகக் கூறப்பட்டது.

சந்நியாசமும் தியாகமும் ஒன்றே என்பது பகவானுடைய கோட்பாடு. தியாகமே வாழ்க்கைக்குப் பற்றுக்கோடு ஆகிறது.
பார்க்குமிடமெங்கும் இயற்கை இக்கோட்பாட்டை விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தன்னிடத்துள்ள வெப்பத்தை சூரியன்
ஓயாது தியாகம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறது. அதனால் கோளங்களில் உள்ள உயிர்கள் வாழ்ந்திருக்க முடிகிறது.
மரத்தைப் பற்றிப் பிடித்திருக்கிற காயானது கனிந்ததும் தனக்குப் பற்றுக்கோடாயிருந்த மரத்தைத் தியாகம் செய்கிறது.
அப்படி அது மரத்தை விடுதலில் பண்பும் பயனும் சேர்ந்தே அமைந்திருக்கின்றன.
தாய் ஒருத்தி தன் சொரூபமாகக் கர்ப்பத்தில் சிசுவை வைத்திருக்கிறாள். பத்து மாசம் ஆனதும் அதை அவள்
தன் உடலினின்று தியாகம் செய்யாவிட்டால் அவளுக்கும் கெடுதல், அக்குழவிக்கும் கெடுதல்.
பழுதுபட்ட சரீரத்தை ஜீவன் தியாகம் செய்கிறான். சுகம் பெறுதற்கு தியாகம் ஒன்றே உற்ற உபாயம்.
மனிதனுக்குப் பாடம் புகட்டுதற்கென்றிருக்கிறது கர்மம். தனக்குப் பயன்படுகிற பள்ளிக்கூடத்தை மாணாக்கன்
ஒருநாள் தியாகம் பண்ணியாகவேண்டும். ஆயுளெல்லாம் அப்பள்ளிக்கூடத்தில் கட்டுண்டு இருப்பது அவனுடைய குறிக்கோள் அன்று.
கர்மத்தை மனிதன் முடிவில் துறந்து அதற்கு அதீதத்தில் போக வேண்டும்.
கர்மத்தை விடுதற்கு முன்பு கர்ம தத்துவத்தைத் தெரிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது. அதாவது :

৷৷18.4৷৷தத்ர ஏவஂ வாதிவிப்ரதிபந்நே த்யாகே த்யாகவிஷயஂ நிஷ்சயஂ மே மத்தஃ ஷ்ரரிணு. த்யாகஃ க்ரியமாணேஷு ஏவ வைதிகேஷு கர்மஸு பலவிஷயதயா? கர்மவிஷயதயா? கர்தரித்வவிஷயதயா ச பூர்வம் ஏவ ஹி மயா த்ரிவிதஃஸஂப்ரகீர்திதஃ — ‘மயி ஸர்வாணி கர்மாணி ஸஂந்யஸ்யாத்யாத்மசேதஸா. நிராஷீர்நிர்மமோ பூத்வா யுத்யஸ்வ விகதஜ்வரஃ৷৷’ (கீதா 3.30) இதி.கர்மஜந்யஂ ஸ்வர்காதிகஂ பலஂ மம ந ஸ்யாத் இதி பலத்யாகஃ. மதீயபலஸாதநதயா மதீயம் இதஂ கர்ம இதி கர்மணி மமதாயாஃ பரித்யாகஃ கர்மவிஷயஃ த்யாகஃ; ஸர்வேஷ்வரே கர்தரித்வாநுஸந்தாநேந ஆத்மநஃ கர்தரிதாத்யாகஃ கர்தரித்வவிஷயஃ த்யாகஃ.

৷৷18.4৷৷’தத்ர’ இதி ஷப்தஃ ப்ரகரிதே விப்ரதிபத்திவிஷயதாநுவாதமுகேந ந்யாயப்ரவரித்திவிஷயஸந்திக்ததாத்யோதக இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஏவஂ வாதிவிப்ரதிபந்ந’ இதி.’மே நிஷ்சயம்’ இத்யநேந மதாந்தரோத்தாநஷங்காவ்யுதாஸாயாஹ’த்யாகவிஷயஂ நிஷ்சயஂ மத்தஃ ஷரிண்விதி’. மத்தஃ ப்ரமாதிதோஷரஹிதாதித்யர்தஃ.’த்யாகோ ஹி’ இத்யாதிகஂ ந வக்ஷ்யமாணஸாத்த்விகத்யாகாதித்ரைவித்யவிஷயஂ? கிந்து ஸாத்த்விகத்யாகாவாந்தரபேதவிஷயஂ’ஸம்ப்ரகீர்திதஃ’ இத்யஸ்ய,ப்ராகுக்ததத்பரத்வஸ்வாரஸ்யாத். ஹிஷப்தேந ஷ்ரோதரிஸம்ப்ரதிபத்த்யாதிப்ரதீதேஷ்சேத்யபிப்ராயேணாஹ’த்யாகஃ க்ரியமாணேஷ்வேவேத்யாதி’.’மயி ஸர்வாணி’ இத்யேக ஏவ ஷ்லோகஸ்த்ரிவிதத்யாகபர இதி அத்ர நிஷ்பலாநுஷ்டாநஸ்வரூபத்யாகஂ? ஸாங்க்யமதஷங்காஂ ச ப்ரதிக்ஷேப்துஂ த்ரயாணாஂ ஸ்வரூபஂ விவிநக்தி’கர்மஜந்யமித்யாதிநா’.’மதீயபலஸாதநதயேத்யாதி’ — ஸ்வகீயப்ரீதிஸாதநதயா ஸ்வார்தமேவ பகவாந் ப்ரவர்தயதீதி ஹி முமுக்ஷோரநுஸந்தாநமிதி பாவஃ. ஸ்வகர்தரித்வஸ்ய தாததீந்யததநுமதிஸாபேக்ஷத்வாதிபிஃ ஸர்வேஷ்வரே கர்தரித்வாநுஸந்தாநம். கர்தரித்வத்யாகஸ்து அநேககர்தரிகே பரப்ரயுக்தஸ்வாத்மகர்தரிகத்வாநுஸந்தாநமித்யுத்தரத்ர விஷோதயிஷ்யதே.

——————

5. யஜ்ஞதாநதப:கர்ம ந த்யாஜ்யம் கார்யமேவ தத்
யஜ்ஞோ தாநம் தபஸ்சைவ பாவநாநி மநீஷிணாம்

யஜ்ஞ தாந தப: கர்ம-வேள்வி, தானம், தவம் என்ற செயல்களை,
ந த்யாஜ்யம்-விடக் கூடாது,
தத் கார்யமேவ-செய்யவே வேண்டும்,
யஜ்ஞ: தாநம் ச தப ஏவ-வேள்வியும் தானமும், தவமும்,
மநீஷிணாம் பாவநாநி-அறிவுடையோரைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன.

வேள்வி, தானம், தவம் என்ற செயல்களை விடக் கூடாது. அவற்றைச் செய்யவே வேண்டும்.
வேள்வியும் தானமும், தவமும் அறிவுடையோரைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன.

பட்டுப்புழு தனக்கென்று கூடு கட்டுகிறது. கட்டிய கூட்டுனுள் பிறகு அது அடைபட்டுப் போகிறது.
சிறைவாசம் செய்வது போன்று நெடுநாள் அதனுள் கிடக்கிறது. தன்னைப் பந்தப்படுத்தும் செயலை அது தனக்குத்தானே செய்துகொள்கிறது.
அப்படித் தன்னை அடைத்து வைப்பதில் பயன் ஒன்று உண்டு. புழுவாக இருந்தது, அழகிய பட்டுப்பூச்சியாக மாறுகிறது.
இனி வெளிச்சத்தையும், காற்றையும், வெட்ட வெளியையும் காண அது வெளியே வந்தாக வேண்டும்.
அதற்காகத் தான் கட்டிய கூட்டை அது தானே உடைத்துத் தள்ளுகிறது. முதலில் கூட்டைக் கட்டுவது எவ்வளவு அவசியமோ
அவ்வளவு அவசியம் பின்பு கூட்டை உடைப்பதில் இருக்கிறது. மனிதனுக்குக் காமிய கர்மங்ளெல்லாம் கூடு கட்டுதற்கு ஒப்பானவை.
காமிய கர்மத்தின் வாயிலாக உலக வாழ்வின் தரத்தை மனிதன் கற்றுக்கொள்கிறான். அவனைப் பக்குவப்படுத்துதற்கு அது பயன்படுகிறது.
பக்குவம் அடையும்போது அவனுக்கு விரக்தி வருகிறது. பக்குவம் அடையும்போது அவனுக்கு விரக்தி வருகிறது;
அதாவது பற்று நீங்குகிறது. இவ்வுலக வாழ்வைக் கடந்து பரத்தினைச் சார வேண்டுமென்ற எண்ணம் உதிக்கிறது.
அதன் பிறகு செய்கிற செயல்கள் யக்ஞமாகவும், தானமாகவும், தபசாகவும் மாறியமைகின்றன.
பட்டுப்பூச்சி கூட்டை உடைத்தல் என்கிற செயலைச் செய்கிறது.
ஆத்ம சாதகனிடத்து அதற்கு நிகரான செயல் யக்ஞம், தானம், தபசு ஆகியவைகளில் அடங்கியிருக்கிறது.
ஆகையால் வேள்வி, தானம், தபசு ஆகியவைகளை எல்லா மனிதர்களும் செய்யவேண்டும்.
அவைகளைச் செய்கின்றவளவு உலகுக்கு நன்மை உண்டாகிறது. இப்பூவுலக வாழ்க்கை அதனால் மேன்மையடைகிறது.
அதற்குமேல் மற்றொரு பிரயோஜனமும் உண்டு. அவைகளைக் கையாளும் வகை தெரிந்துள்ள அறிஞர்களை அவைகள் புனிதப்படுத்துகின்றன.

৷৷18.5৷৷யஜ்ஞதாநதபஃப்ரபரிதி வைதிகஂ கர்ம முமுக்ஷுணா ந கதாசித் அபி த்யாஜ்யம்; அபி து ஆப்ரயாணாத் அஹரஹஃ கார்யம் ஏவ; குதஃ யஜ்ஞதாநதபஃப்ரபரிதீநி வர்ணாஷ்ரமஸம்பந்தீநி கர்மாணி மநீஷிணாஂ மநநஷீலாநாஂ பாவநாநி. மநநம் உபாஸநம். முமுக்ஷூணாஂ யாவஜ்ஜீவம் உபாஸநஂ குர்வதாம் உபாஸநநிஷ்பத்திவிரோதிப்ராசீநகர்மவிநாஷநாநி இத்யர்தஃ.

৷৷18.5৷৷ஏவஂ த்ரிவிதத்யாகாநுவாதஸ்ய ஸ்வரூபத்யாகவ்யவச்சேதார்ததோச்யதே’யஜ்ஞதாந — ‘ இத்யாதிநா. விவிதிஷாத்யுத்பத்தேஃ ப்ராக்யஜ்ஞாதிகமநுஷ்டேயஂ? பஷ்சாத்து பரித்யாஜ்யமித்யாக்யாதீதி கேசித்; தந்மதவ்யுதாஸாயாஹ — ‘ந கதாசிதபீதி’. “ஸ கல்வேவஂ வர்தயந்யாவதாயுஷம்” [சா.உ.8.15.1] இதி ஷ்ருத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அபித்வாப்ரயாணாதிதி’. ததா ச ஸூத்ரம்’ஆப்ரயாணாத்தத்ராபி ஹி தரிஷ்டம்’ [ப்ர.ஸூ.4.1.12] இதி.’அஹரஹரிதி’ சோதிதகாலோபலக்ஷணம். நநு வித்யாநிஷ்டஸ்ய கிமர்தஂ கர்ம ந தாவதாராதுபகாரித்வேந? ஸமுச்சயாதிபக்ஷாநப்யுபகமாத்; நாபி தத்த்வஜ்ஞாநார்தஂ? ஸபரிகராத்ப்ரமாணாதேவ தத்ஸித்தேஃ; ந ச ததநுஸ்மரணரூபோபாஸநார்தஂ? தஸ்யாபி ஸஂஸ்காரபாடவாதிஸாத்யத்வாத்; ந சாந்யத்கிஞ்சித்கர்மஸாத்யஂ முமுக்ஷ்வபேக்ஷிதஂ ப்ரயோஜநஂ பஷ்யாமஃ;’ந ச ப்ரயோஜநமநுத்திஷ்ய மந்தஸ்யாபி ப்ரவரித்திஃ’ இத்யபிப்ராயேண’குத’ இத்யாகாங்க்ஷாப்ரதர்ஷநம். சகாரோநுக்தஸமுச்சயார்த இத்யபிப்ராயேண ப்ரபரிதிஷப்தஃ.’வர்ணாஷ்ரமஸம்பந்தீநீதி’ — நித்யநைமித்திகாநாமபி ஸ்வரூபத்யாக இதி யஃ பலஃ? ஸ இஹ ப்ரதிக்ஷிப்யத இதி பாவஃ. யஜ்ஞாதீநாஂ ஸந்நிபத்யோபகாரத்யோதநாயோபகர்தவ்யஜ்ஞாநஸ்வரூபபரோத்ர மநீஷிஷப்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘மநநஷீலாநாமிதி’. மநஸ ஈஷிணோ மநீஷிண இதி வ்யுத்பத்தௌ பலிதோக்திரியம். ஷ்ரவணாநந்தரபாவியௌக்திகமநநவ்யவச்சேதாயாஹ — ‘மநநமுபாஸநமிதி’.’பாவநாநி மநீஷிணாம்’ இதி ஸமபிவ்யாஹாரஸித்தமுபகாரப்ரகாரஂ வ்யநக்தி — ‘முமுக்ஷூணாமித்யாதிநா’. “ப்ராயணாந்தமே த்யாயீத” [ப்ரஷ்நோ.5.1] இதி ப்ரக்ரம்ய “யஃ புநரேதஂ(ஏதத்)த்ரிமாத்ரேணோமித்யநேநைவாக்ஷரேண(பரஂ பு) பரமபுருஷமபித்யாயீத” [ப்ரஷ்நோ.5.5] இத்யுபாஸநஂ யாவஜ்ஜீவமநுஷ்டேயமிதி கம்யதே. அதஸ்ததங்கமபி யாவஜ்ஜீவமநுஷ்டேயம். தச்ச “ஸ கல்வேவஂ வர்தயந்யாவதாயுஷம்” இத்யாதிபிர்வர்ண்யத இதி பாவஃ. உபாஸநவதுத்தராகநிவர்தகத்வாபாவாத்ப்ராசீநஷப்தஃ.

—————–

அறிஞர் யார்? விடை வருகிறது :

6. ஏதாந்யபி து கர்மாணி ஸங்கம் த்யக்த்வா பலாநி ச
கர்தவ்யாநீதி மே பார்த நிஸ்சிதம் மதமுத்தமம்

து பார்த-ஆனால் பார்த்தா,
ஏதாநி கர்மாணி ஸங்கம் த்யக்த்வா-இச் செயல்களைக்கூட ஒட்டின்றியும்,
பலாநி ச-பயன்களை வேண்டாமலும்,
கர்தவ்யாநி இதி-செய்ய வேண்டும் என்பது,
மே உத்தமம் நிஸ்சிதம் மதம்-என்னுடைய உத்தமமான நிச்சயக் கொள்கை.

ஆனால் பார்த்தா, இச் செயல்களைக்கூட ஒட்டின்றியும், பயன்களை வேண்டாமலும் செய்ய வேண்டும்
என்பது என் உத்தமமான நிச்சயக் கொள்கை.

தாய் ஒருத்தி தன் உடலினின்று பாலை உண்டுபண்ணித் தன் குழந்தைக்கு ஊட்டுகிறாள்.
குழந்தையின் பொருட்டுத் தான் பத்தியம் இருக்கிறாள்; ஊண் உறக்கத்தை ஒழிக்கிறாள்.
பசு ஒன்று தன் கன்றுக்கும் உலகுக்கும் பாலைத் தன் உடலிலிருந்து உண்டுபண்ணிக் கொடுக்கிறது.
இவ்விரண்டும் சுயநலம் கருதாத கர்மத்துக்கு நல்ல சான்றுகளாகின்றன. தியாகத்தின் உச்ச நிலையை ஆங்குக் காணலாம்.
தவத்துக்கு விளக்கமும் அச்செயல்களில் அடங்கியிருக்கிறது. பின்பு அதற்கு நிகரான தானத்தை வேறு எங்கும் காணமுடியாது.
இடையறா யக்ஞம் இவ்வுயிர்களிடத்து ஓயாது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பற்றற்ற செயலின் பண்பை இங்குக் காண்கிறோம்.
கொடுக்கின்றவர், ஏற்கின்றவர் ஆகிய இரு தரத்தாரும் புனிதமடைகின்றனர்.
பற்றுதலையும் பயனையும் ஒழித்தவர்களே மேன்மைக்கு இருப்பிடமாகின்றனர். ஆசையை வென்ற மேலோர்
இவ்வுலகக் கிருத்தியங்களை யக்ஞமாகச் செய்வார்களானால் இவ்வுலகமே பரலோகமாகக் காட்சி கொடுக்கும்.
உலகம் மேன்மையடைதற்கு ஏற்ற கோட்பாடு இதுவாதலால் இது பகவானுடைய நிச்சயமான உத்தமமான கொள்கை யெனப்படுகிறது.

ஈசுவரனை அடைய விரும்புவோரும் ஸாதன மார்க்கத்தில் அபி விருத்தியைக் கோருவோரும் ஆசையாகிய
வலையில் விழாமல் தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவர்கள் ஒருபோதும் பரிபூரணர்களாகார்.

৷৷18.6৷৷யஸ்மாத் மநீஷிணாஂ யஜ்ஞதாநதபஃப்ரபரிதீநி பாவநாநி? தஸ்மாத் உபாஸநவத் ஏதாநி அபி யஜ்ஞாதீநி கர்மாணி மதாராதநரூபாணி ஸங்கஂ கர்மணி மமதாஂ பலாநி ச த்யக்த்வா அஹரஹ ஆப்ரயாணாத் உபாஸநநிர்வரித்தயே முமுக்ஷுணா கர்தவ்யாநி இதி மம நிஷ்சிதம் உத்தமஂ மதம்.

৷৷18.6৷৷ஏவஂ பாவநத்வோக்த்யா’த்யாஜ்யஂ தோஷவத்’ [18.3] இதி பக்ஷஃ ப்ரதிக்ஷிப்தஃ.’நிஷ்சயஂ ஷ்ரரிணு’ [18.4] இத்யாதிநோக்த ஏவார்தஃ’ஏதாந்யபி’ இதி ஷ்லோகேந நிர்தோஷத்வாத்யவஸாயார்தஂ நிகமநாத்மநா தரிடீக்ரியத இத்யபுநருக்திஃ. ஹேதுஸாத்யபாவேந பூர்வோத்தரக்ரந்தௌ ஸங்கமயதி’யஸ்மாதிதி’. மநீஷிஷப்தஸூசிதோபாஸநஸமாநயோகக்ஷேமதாத்யோதநாய அபிஷப்த இத்யாஹ — ‘உபாஸநவதேதாந்யபீதி’. பரமாத்மப்ரீதித்வாரா கர்மணாஂ பாவநத்வாதிஸித்த்யர்தமாஹ’மதாராதநரூபாணீதி’. ஸங்கஷப்தஸ்ய பலத்யாகோக்த்யா புநருக்திஂ பரிஹரதி’கர்மணி மமதாமிதி’.’நிஷ்சிதமிதி’ — நாத்ர புநஸ்த்வயா ஸஂஷயிதவ்யமிதி பாவஃ.’உத்தமமிதி’ — அஸர்வஜ்ஞாநாமந்யேஷாமேதத்விருத்தஂ ஸ்வரூபத்யாகாதிமதஂ ஸர்வமதமத்வாதநாதரணீயமிதி பாவஃ.

————-

7. நியதஸ்ய து ஸந்ந்யாஸ: கர்மணோ நோபபத்யதே
மோஹாத்தஸ்ய பரித்யாகஸ்தாமஸ: பரிகீர்தித:

து நியதஸ்ய கர்மண:-ஆனால் நியமத்தின் படியுள்ள செய்கையை,
ஸந்ந்யாஸ: ந உபபத்யதே-துறத்தல் தகாது,
மோஹாத் தஸ்ய பரித்யாக-மதிமயக்கத்தால் அதனை விட்டுவிடுதல்,
தாமஸ: பரிகீர்தித:-தமோ குணத்தால் நேர்வதென்பர்.

நியமத்தின் படியுள்ள செய்கையைத் துறத்தல் தகாது. மதிமயக்கத்தால் அதனை விட்டுவிடுதல் தமோ குணத்தால் நேர்வதென்பர்.

பருவத்தில் பழுத்த பழங்களை உதிர்த்து உலகுக்கு ஊட்டுவது பழம் உதிர் சோலையின் தியாகமாகும்.
அதற்காகப் பூத்துக் காய்த்துக் கனியாக்குவது அச்சோலையின் நித்திய கர்மமாகும். சோலையின் தியாகத்தை
விரைவில் பயன்படுத்தவேண்டுமென்று எண்ணிய அறிவிலி காய்களை மரங்களினின்று பிடுங்குகின்றான்.
அது பலவந்தத்தில் செய்த தியாகமாகும். அங்ஙனம் பறித்த காய்கள் கனிதற்குப் பதிலாக வெம்பிப்போம்.
சுவையற்ற கனியும் முளைக்கப்போடத் தகுதியற்ற விதையும் அதன் பயனாகும். அறியாமையினால் செய்வித்த கர்மத் தியாகத்தின் விளைவு அது.

மனிதனுடைய பரிபாகத்துக்கு ஏற்றவாறு நித்திய கர்மம் உயர்கிறது. உண்பதும் உறங்குவதும் அறிவிலிக்கு
நித்திய கர்மமாயிருப்பது போன்று விவேகிக்கு யக்ஞம், தானம், தபசு முதலியன நித்திய கர்மமாகின்றன.
உடல் இருக்கும் பரியந்தம் நித்திய கர்மம் நடைபெறவேண்டும். ஏனென்றால் உடல் வாழ்வும் நித்திய கர்மமும் இணைபிரியாதவைகள்.
மேலோனை அது மேலும் மேலும் பரிசுத்தப்படுத்திக்கொண்டே வருகிறது. அவிவேகத்தால் அதை விடுவதால் கேடு விளையும்.
அக்ஞான இருள் இன்னும் அதிகரிக்கும். பணக்காரனைப் போன்று தானும் சுகஜீவனம் செய்ய வேண்டுமென்று
கூலியாள் தன் வேலையை நிறுத்தினால் அவன் வருந்துவான். தமோகுணத்தினின்று உதித்த நித்திய கர்மத் தியாகம் அது போன்றது.

மனம் சச்சிதானந்தத்தில் லயமாகிற வரையில் ஒருவன் பகவந் நாமத்தை உச்சரிப்பதும்,
உலகக் காரியங்களைக் கவனிப்பதும் ஆகிய இரண்டையும் செய்து வரவேண்டும்.

৷৷18.7৷৷நியதஸ்ய நித்யநைமித்திகஸ்ய மஹாயஜ்ஞாதேஃ கர்மணஃ ஸஂந்யாஸஃ த்யாகோ ந உபபத்யதே.’ஷரீரயாத்ராபி ச தே ந ப்ரஸித்த்யேதகர்மணஃ৷৷’ (கீதா 3.8) இதி ஷரீரயாத்ராயா ஏவ அஸித்தேஃ. ஷரீரயாத்ரா ஹி யஜ்ஞஷிஷ்டாஷநேந நிர்வர்த்யமாநா ஸம்யக் ஜ்ஞாநாய ப்ரபவதி. அந்யதா’புஞ்ஜதே தே த்வகஂ பாபாஃ’ (கீதா 3.13) இதி அயஜ்ஞஷிஷ்டாகரூபாஷநாப்யாயநஂ மநஸோ விபரீதஜ்ஞாநாய பவதி.

‘அந்நமயஂ ஹி ஸோம்ய மநஃ’ (சா0 உ0 6.5.4) இதி அந்நேந ஹி மந ஆப்யாயதே.’ஆஹாரஷுத்தௌ ஸத்த்வஷுத்திஃ ஸத்த்வஷுத்தௌ த்ருவா ஸ்மரிதிஃ. ஸ்மரிதிலம்பே ஸர்வக்ரந்தீநாஂ விப்ரமோக்ஷஃ’ (ச0 உ0 7.26.2) இதி ப்ரஹ்மஸாக்ஷாத்காரரூபஂ ஜ்ஞாநம் ஆஹாரஷுத்த்யாயத்தமிதி ஷ்ரூயதே. தஸ்மாத் மஹாயஜ்ஞாதிநித்யநைமித்திகஂ கர்ம ஆப்ரயாணாத் ப்ரஹ்மஜ்ஞாநாய ஏவ உபாதேயம் இதி தஸ்ய த்யாகோ ந உபபத்யதே.

ஏவஂ ஜ்ஞாநோத்பாதிநஃ கர்மணோ பந்தகத்வமோஹாத் பரித்யாகஃ தாமஸஃ பரிகீர்திதஃ. தமோமூலஃ த்யாகஃ தாமஸஃ? தமஃகார்யாஜ்ஞாநமூலத்வேந த்யாகஸ்த தமோமூலத்வம். தமோ ஹி அஜ்ஞாநஸ்ய மூலம்’ப்ரமாதமோஹௌ தமஸோ பவதோஜ்ஞாநமேவ ச৷৷’ (கீதா 14.17) இதி அத்ர உக்தம். அஜ்ஞாநஂ து ஜ்ஞாநவிரோதிவிபரீதஜ்ஞாநம். ததா ச வக்ஷ்யதே — ‘அதர்மஂ தர்மமிதி யா மந்யதே தமஸாவரிதா. ஸர்வார்தாந்விபரீதாஂஷ்ச புத்திஃ ஸா பார்த தாமஸீ৷৷’ (கீதா 18.32) இதி. அதோ நித்யநைமித்திகாதேஃ கர்மணஃ த்யாகோ விபரீதஜ்ஞாநமூல ஏவ இத்யர்தஃ.

৷৷18.7৷৷அத’நியதஸ்ய’ இத்யாதிநா மதாந்தராணாமதமத்வஂ ஸ்வமதஸ்யோத்தமத்வஂ ச ப்ரபஞ்ச்யதே. வர்ணாஷ்ரமப்ரயுக்ததயா துஸ்த்யஜத்வஂ நியதஷப்தேநாபிப்ரேதமித்யாஹ — ‘நித்யநைமித்திகஸ்யேதி’. துஷப்தஸஹிதஃ ஸந்ந்யாஸஷப்தோத்ர’த்யாஜ்யஂ தோஷவத்’ [18.3] இத்யத்ர ஸ்வரூபத்யாகாநுவாதீ? ஸ ஏவ ஹி’மோஹாத்தஸ்ய பரித்யாகஃ’ இத்யுத்தரார்தேந நிந்த்யத இத்யபிப்ராயேண’ஸந்ந்யாஸஸ்த்யாக’ இத்யுக்தஃ. பாவநத்வேநாவஷ்யகர்தவ்யத்வே ஷிஷ்டே புநஸ்த்யாகோ நோபபத்யத இதி ஷாஸநஂ ப்ராக்ப்ரபஞ்சிததரிஷ்டாதரிஷ்டாநுபபத்திஸ்மாரணபரமித்யபிப்ராயேணாநுபபத்திஂ விவரிணோதி — ‘ஷரீரயாத்ராபீதி’. கேவலாஷநாதிநாபி லௌகிகதேஹயாத்ரா ஸித்த்யேதித்யத்ராஹ — ‘ஷரீரயாத்ரா ஹீதி’.’பஞ்சபூதாத்மகைர்போகைஃ பஞ்சபூதாத்மகஂ வபுஃ. ஆப்யாயதே’ இதி ஸ்மரணாத்கதமாஹாரேண மநஸ ஆப்யாயநமித்யத்ராஹ’அந்நமயஂ ஹீதி’. ஸாத்த்விகாஹங்காரகார்யஸ்யாந்நவிகாரத்வாஸம்பவாதாப்யாயநோக்திஃ. “ஸ்மரிதிலம்பே ஸர்வக்ரந்தீநாஂ விப்ரமோக்ஷஃ” [சாஂ.உ.7.26.2] இத்யேதத் “பித்யதே ஹரிதயக்ரந்திஃ” [முஂ.உ.2.2.8] இத்யாதிகயா ஸமாநார்தயா ஷ்ருத்யா தர்ஷநஷப்தேந விஷேஷ்யேத இத்யபிப்ராயேண’ப்ரஹ்மஸாக்ஷாத்காரரூபமித்யுக்தம்’. விஷததமத்வாத்ஸாக்ஷாத்காரோக்திரிஹ பாவ்யா. ஸகரிதநுஷ்டிதஸ்ய வித்யோபகாரித்வஷங்காஂ பரிஹரந்நிகமயதி — ‘தஸ்மாதிதி’.’நோபபத்யதே’ இத்யஸ்ய காரணாபாவே கதஂ கார்யஂ ஸ்யாத் இதி பாவஃ. உக்தப்ரகாரேணாபரித்யாஜ்யத்வநியமவத்த்வஂ தஸ்யேத்யநூத்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஏவஂ ஜ்ஞாநோத்பாதிந’ இதி.’த்யாஜ்யஂ தோஷவத்’ [18.3] இத்யநூதிதஸ்ய மதஸ்யைதத்தூஷணமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘பந்தகத்வமோஹாதிதி’.

‘தத்ர பவஃ’ [அஷ்டா.4.3.53] இத்யண்ப்ரத்யயேந தாமஸஷப்தஂ நிர்வக்தி — ‘தமோமூல’ இதி. ஸம்பந்தமாத்ரேபி தத்திதார்தே பலிதவிஷேஷோயம். தாமஸபுத்திமூலத்வேந ஸத்வாரகஂ தமோமூலத்வஂ விவரிணோதி’தமஃகார்யேதி’. நந்வத்ர ஸமபிவ்யாஹரிதமோஹமூலத்வேநைவ தமோமூலத்வே தர்ஷயிதவ்யே தமஃகார்யாஜ்ஞாநமூலத்வோக்திஃ கிமர்தா ததர்தைவ; நஹ்யுக்தஸ்யைவ புநஷ்ஷப்தாந்தரவ்யஞ்ஜநே ப்ரயோஜநம்? அதிகபோதநஂ து யுக்தஂ? அவிருத்தஂ சேதி. நநு’ப்ரமாதமோஹௌ தமஸோ பவதோஜ்ஞாநமேவ ச’ [14.17] இதி ஷ்லோகே மோஹஷப்தேந விபரீதஜ்ஞாநஸ்ய பரிதகுக்தத்வாதஜ்ஞாநஷப்தேந ஜ்ஞாநாபாவ உச்யத இதி வ்யாக்யாதம்; இஹ புநஃ’அஜ்ஞாநஂ து ஜ்ஞாநவிரோதி விபரீதஜ்ஞாநம்’ இதி கதமுச்யதே இத்தஂ — ஜ்ஞாநாபாவஸ்யாபி வரித்திஹேதுத்வஂ விபரீதஜ்ஞாநத்வாரேதி ப்ரதர்ஷநார்தஂ ஷ்லோகஸ்தமோஹஷப்தஸ்ய ப்ரயோஜநாந்தரவிவக்ஷயா வா ஷ்லோகஸ்தஸ்யாஜ்ஞாநஷப்தஸ்ய மோஹவிஷயத்வஜ்ஞாபநார்தஂ வேதி. தாமஸபுத்தேஃ கர்மத்யாகஹேதுதாஂ வக்ஷ்யமாணேந வ்யநக்தி — ‘ததா சேதி’. தத்த்வவிதோ ந பரித்யஜந்தீத்யபிப்ராயேண தாமஸநிர்தேஷபலிதஂ நிகமயதி — ‘அத’ இதி’நித்யநைமித்திகாதேஃ’ இத்யாதிஷப்தேந பலாபிஸந்திரஹிதகாம்யாநாமபி வக்ஷ்யமாணாநாஂ க்ரஹணம்.’விபரீதஜ்ஞாநேத்யநேநாயதாஜ்ஞாநமூலாத்ராஜஸத்யாகாத்விஷேஷப்ரதர்ஷநம்.’அயதாவத்’ [18.31] இதி ஹி ராஜஸபுத்திர்வக்ஷ்யதே.

——————-

8. து:கமித்யேவ யத்கர்ம காயக்லேஸபயாத்த்யஜேத்
ஸ க்ருத்வா ராஜஸம் த்யாகம் நைவ த்யாகபலம் லபேத்

யத் கர்ம-எது செய்ய வேண்டிய கருமமோ,
து:கம் ஏவ இதி-துன்பமாகக் கருதி,
காய க்லேஸ பயாத்-உடம்புக்கு வருத்தம் நேருமென்ற பயத்தால்,
த்யஜேத்-செய்யாமல் விடுவானேயானால்,
ஸ:-அவன்.
ராஜஸம் த்யாகம் க்ருத்வா-அவன் ராஜஸ தியாகம் செய்து,
த்யாக பலம் ந லபேத் ஏவ-தியாகப் பயனை அடையமாட்டான்.

உடம்புக்கு வருத்தம் நேருமென்ற பயத்தால் ஒரு செய்கையைத் துன்பமாகக் கருதி, அதனை விட்டு விடுவோன்
புரியும் தியாகம் ரஜோ குணத்தின் பாற்பட்டது. அதனால் அவன் தியாகப்பயனை அடையமாட்டான்.

மெய் வருத்தமில்லாத மண்ணுலக வாழ்க்கையில்லை. உலகக் கடமைகளைச் செய்து வருத்தப்பட வேண்டாமென்றும்,
சந்நியாச ஆஸ்ரமம் எடுத்துக்கொண்டு பிறர் செய்யும் உபகாரத்தைப் பெற்று நிம்மதியாக சுகஜீவனம் செய்யலாமென்றும்
தியாகம் பண்ணுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போவது சிரமமென்றெண்ணிச் சிறுவன்
ஒருவன் பள்ளிக்கூட வாழ்க்கையைத் தியாகம் பண்ணுவானாகில், அங்குப் படித்து முடித்தவன் அடைகிற பயனை அவன் அடையமாட்டான்.
அதாவது அவனுக்கு நல்லறிவும் மேலாம் படிப்பும் உண்டாகமாட்டா. பரிபூரணமடைந்தவன் செய்கிற கர்மத்தியாகம் மோக்ஷமாகிறது.
ஆகையால் அதுவே தியாகபலன் எனப்படுகிறது. உழைப்புக்கு அஞ்சுபவனுக்கு அது கிட்டாது.

போர்க்களத்துக்கு யுத்த சன்னத்தனாக வந்த அர்ஜுனனுக்குத் திடீரென்று தியாகபுத்தி வருகிறது.
உற்றாரைக் கொன்று துன்பமடைதல் வேண்டாமென்கிற மனப்பான்மை வருகிறது.
வலிய வந்துள்ள அறப்போர் புரிவது அவனுடைய நித்திய கர்மமாகிறது. நெறிவழுவாத வேந்தனுக்கு உறவினரைவிட அறம் பெரியது.
அறப்போரை அவன் புறக்கணிக்க எண்ணியது ரஜோ குணத்தினின்று உதித்த தியாகம். ஆகவே பகவான் அதற்குச் சம்மதம் கொடுக்கவில்லை.

৷৷18.8৷৷யத்யபி பரம்பரயா மோக்ஷஸாதநபூதஂ கர்ம ததாபி துஃகாத்மகத்ரவ்யார்ஜநஸாத்யத்வாத் பஹ்வாயாஸரூபதயா காயக்லேஷகரத்வாத் ச மநஸஃ அவஸாதகரம் இதி தத்பீத்யா யோகநிஷ்பத்தயே ஜ்ஞாநாப்யாஸ ஏவ யதநீய இதி யோ மஹாயஜ்ஞாத்யாஷ்ரமகர்ம பரித்யஜேத்; ஸ ராஜஸஂ ரஜோமூலஂ த்யாகஂ கரித்வா தத் அயதா அவஸ்திதஷாஸ்த்ரார்தரூபம் இதி ஜ்ஞாநோத்பத்திரூபஂ த்யாகபலஂ ந லபேத்.’அயதாவத்ப்ரஜாநாதி புத்திஃ ஸா பார்த ராஜஸீ৷৷’ (கீதா 18.31) இதி ஹி வக்ஷ்யதே. ந ஹி கர்ம தரிஷ்டத்வாரேண மநஃப்ரஸாதஹேதுஃ. அபி து பகவத்ப்ரஸாதத்வாரேண.

৷৷18.8৷৷ததேவமந்தரங்கதயா ஸ்வரூபஷப்தவ்யபதேஷ்யஸ்வரூபநிரூபகதர்மப்ராணப்ரததர்மவைபரீத்யாபாவேபி நிரூபிதஸ்வரூபவிஷேஷகதர்மவைபரீத்யேந ராஜஸீஂ புத்திஂ வக்ஷ்யமாணாமநுஸ்மரந் ராஜஸத்யாகஂ விவரிணோதி — ‘யத்யபீத்யாதிநா’.’துஃகமித்யேவ’ இத்யவதாரணாத்’காயக்லேஷபயாத்’ இதி சோக்தேரதர்மத்வமோஹோத்ர நாஸ்தீதி பலிதம்.’அர்தாநாமார்ஜநே துஃகம்’ [ம.பா.3.2.44] இத்யாத்யநுஸாரேணாஹ — ‘துஃகாத்மகேதி’.’மநஸோவஸாதகரமிதி’ — அநவஸாதோ ஹி விவேகாதிஸாதநஸப்தகே கணித இதி பாவஃ. அந்தரங்கபஹிரங்கவிரோதே பஹிரங்கத்யாகோ யுக்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஜ்ஞாநாப்யாஸ ஏவேதி’.’யதோக்தாந்யபி கர்மாணி பரிஹாஸ்ய த்விஜோத்தம!. ஆத்மஜ்ஞாநே ஷமே ச ஸ்யாத்வேதாப்யாஸே ச யத்நவாந்’ இத்யநுவாதவாக்யாந்யஸ்ய மூலம்.’ஸ கரித்வா ராஜஸஂ த்யாகம்’ இத்யநுவாதவிவக்ஷிதமாஹ — ‘அயதாவஸ்திதேதி’. வக்ஷ்யமாணஸாத்த்விகத்யாகபலமிஹ த்யாகபலஷப்தேந விவக்ஷிதம்? முமுக்ஷுப்ரகரணத்வாத்கர்மத்யாகே தத்ஸாத்யஸ்வர்காதிபலஸ்ய ப்ரஸங்காபாவாச்சேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஜ்ஞாநோத்பத்திரூபமிதி’. துஃகாத்மகத்வாதிப்ரயுக்தமநோவஸாதஷங்காஂ பரிஹரதி — ‘நஹீதி’.’பலஸம்பிபத்ஸயா ஹி’ இத்யாத்யுக்தக்ரமேண கர்மபிஃ ப்ரஸாதிதோ பகவாந்மநஸோ஀நவஸாதமேவ கரோதீத்யர்தஃ.

——————

9. கார்யமித்யேவ யத்கர்ம நியதம் க்ரியதேऽர்ஜுந
ஸங்கம் த்யக்த்வா பலம் சைவ ஸ த்யாக: ஸாத்த்விகோ மத:

அர்ஜுந நியதம் யத் கர்ம-அர்ஜுனா நியமத்துக் கிணங்கிய செய்கையை,
கார்யம் இதி ஏவ-இது செய்தற்கு உரியது என்னும் எண்ணத்தால்,
ஸங்கம் பலம் ச த்யக்த்வா – ஒட்டுதலையும் பயன் வேண்டலையும் விடுத்து,
க்ரியதே-செய்தால்,
ஸ: ஏவ ஸாத்த்விக த்யாக: மத:-அதுவே சாத்விக தியாகம் எனப்படும்.

நியமத்துக் கிணங்கிய செய்கையை, இது செய்தற்கு உரியது என்னும் எண்ணத்தால் செய்து,
அதில் ஒட்டுதலையும் பயன் வேண்டலையும் ஒருவன் விட்டுவிடுவானாயின் அவனுடைய தியாகமே சாத்விகம் எனப்படும்.

தாமஸத் தியாகத்திலும் ராஜஸத் தியாகத்திலும் கர்மமே செய்யாது விட்டொழிக்கப்படுகிறது.
சாத்விக தியாகத்திலோ கர்மம் நின்றுபோவதில்லை. கர்மம் முறையாக நடைபெறுகிறது.
நித்திய கர்மம் உட்பட எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் கர்மபலன் உண்டு. சாத்விக சாதகனோ கர்மத்துக்குத் தான்
கர்த்தா என்று அபிமானிக்காது, கர்மத்தில் பற்றுவைக்காது, வினைப்பயனை விரும்பாது தன் கடமையென அதைச் செய்து வருகிறான்.
அத்தகைய மனநிலையே அமைதியையும் அந்தக்கரண சுத்தியையும் உண்டுபண்ணுகிறது.

மருத்துவ சாலையில் சிகிச்சை பெறுகிற நோயாளி மருத்துவ சாலையிலேயே இருக்கவேண்டும் என்ற பற்றுதல் உடையவன் அல்லன்;
சிகிச்சை பெற்றுக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற வினைப்பயனை விரும்புபவனும் அல்லன்.
ஆயினும் அங்குத் தங்கியிருந்து தன் கடமையாகிய சிகிச்சை பெறுதல் என்ற கர்மத்தை அவன் முறையாகச் செய்கிறான்.
அவனே உண்மையில் நோயைத் தியாகம் பண்ணியவன் ஆகிறான். கர்மபலத் தியாகம் சாத்விக சாதகனுக்கு அத்தகையதாகிறது.

ஆனால் நோயினிடத்து நோயாளிக்குக் கசப்பு ஏற்படுகிறது. தனது நித்திய கர்மத்தை சாத்விக குணமுடைய
தியாகி மேலான பாங்கில் கருதுகிறான். சுவாசிப்பது உயிர் வாழ்பவைகளுக்கு நித்திய கர்மமாகிறது.
அவ் உயிர் வகைகளுள் ஆரோக்கியமுடைய மனிதன் முறையாக ஆழ்ந்து சுவாசிக்கிறான்.
ஆயினும் சுவாசிப்பதற்குத் தான் கர்த்தா என்ற உணர்ச்சி அவனிடத்தில்லை. உண்மையில் உடல் உணர்ச்சியின்றி
உடல் வாழ்க்கை வாழ்பவனே நோயற்ற நிலையில் இருப்பவன் ஆகிறான். கடவுள் வழிபாடு.
சமூக சேவை. தியானம் முதலியன நல்ல ஆத்மசாதகனது நித்திய கர்மங்களாகின்றன. அவைகளை அவன் ஒழுங்காகச் செய்கிறான்.
அப்படி வினையாற்றுதற்கிடையில் அவன் கர்மத்தைப்பற்றிய உணர்ச்சியில்லாதிருக்கிறான்.
ஆத்ம போதத்தில் அவன் நிலைத்திருக்கிறான். அந்த மனநிலையே சாத்விகத் தியாகமாகிறது.

৷৷18.9৷৷நித்யநைமித்திகமஹாயஜ்ஞாதிவர்ணாஷ்ரமவிஹிதஂ கர்ம மதாராதநரூபதயா கார்யஂ ஸ்வயஂப்ரயோஜநம் இதி மத்வா ஸங்கஂ கர்மணி மமதாஂ பலஂ ச த்யக்த்வா யத் க்ரியதே ஸ த்யாகஃ ஸாத்த்விகோ மதஃ ஸ ஸத்த்வமூலஃ. யதாவஸ்திதஷாஸ்த்ரார்தஜ்ஞாநமூல இத்யர்தஃ.

ஸத்த்வஂ ஹி யதாவஸ்திதவஸ்துஜ்ஞாநம் உத்பாதயதி இதி உக்தம் — ‘ஸத்த்வாத் ஸஞ்ஜாயதே ஜ்ஞாநம்’ (கீதா 14.17) இதி. வக்ஷ்யதே ச — ‘ப்ரவரித்திஂ ச நிவரித்திஂ ச கார்யாகார்யே பயாபயே. பந்தஂ மோக்ஷஂ ச யா வேத்தி புத்திஃ ஸா பார்த ஸாத்த்விகீ৷৷’ (கீதா 18.30) இதி.

৷৷18.9৷৷அத’த்யாகோ ஹி’ [18.4] இத்யாதிநா ஸ்மாரிதமேவோத்தரித்ய ஸத்த்வகார்யயதாவஸ்திதஜ்ஞாநமூலதயா தஸ்யைவ ஷாஸ்த்ரீயத்வஂ த்ரடயதி — ‘கார்யமித்யேவ’ இதி ஷ்லோகேந.’நியதஸ்ய து ஸந்ந்யாஸஃ கர்மணோ நோபபத்யதே’ [18.7] இதி ப்ரக்ரமாதிஹாபி நியதஷப்தஃ கர்மவிஷேஷணமிதி ததர்தமாஹ’நித்யேதி’. ஆஹத்ய கார்யத்வஂ ஹி ப்ரயோஜநஸ்யைவ. ததர்ததயைவ ஹி ஸாதநஸ்ய கார்யதா; தஸ்மாதபலஸ்ய கதஂ கர்தவ்யத்வஂ இத்யத்ராஹ — ‘மதாராதநரூபதயா கார்யமிதி’. ததபிப்ரேதமாஹ’ஸ்வயம்ப்ரயோஜநமிதி’. கர்தரித்வத்யாகோப்யத்ராநுஸந்தேயஃ. அத ஏவ ஹ்யநந்தரஷ்லோகே’த்யாகீ’ இதி ஷப்தஃ ஸங்கபலகர்தரித்வத்யாகீதி வ்யாக்யாயதே.

—————-

அவன் பற்றற்றவன் என்பதை எத்தகைய மனப்பான்மை விளக்குகிறது? விடை வருகிறது :

10. ந த்வேஷ்ட்யகுஸலம் கர்ம குஸலே நாநுஷஜ்ஜதே
த்யாகீ ஸத்த்வஸமாவிஷ்டோ மேதாவீ சிந்நஸம்ஸய:

ஸத்த்வஸமாவிஷ்ட: மேதாவீ-சத்வ குணத்திலிசைந்து மேதாவியாய்,
சிந்நஸம்ஸய: த்யாகீ =ஐயங்களையறுத்த தியாகி,
அகுஸலம் கர்ம-இன்பமற்ற செய்கையை,
ந த்வேஷ்டி-வெறுப்பதில்லை,
குஸலே ந அநுஷஜ்ஜதே-இன்பமுடைய செய்கையில் பற்றுக் கொள்வதில்லை.

சத்வ குணத்திலிசைந்து மேதாவியாய், ஐயங்களையறுத்த தியாகி இன்பமற்ற செய்கையைப் பகைப்பதில்லை.
இன்பமுடைய செய்கையில் நசை யுறுவதில்லை.

சத்வ குணத்திலேயே உறுதியாக நிற்பவன் தெளிந்த மனமுடையவனாகிறான். தூயதும் தெளிந்ததுமாகிய உள்ளத்தில்
ஞானம் உருவெடுக்கிறது. ஆத்ம சொரூபத்தையும் பிரகிருதி சொரூபத்தையும் அவன் உள்ளபடி உணர்கிறான்.
அக்காரணத்தை முன்னிட்டு அவன் மேதாவியென்று அல்லது பேரறிஞனென்று அழைக்கப்படுகிறான்.
அத்தகையவனுக்குக் கர்மமும் அகர்மமும் நன்கு விளங்குகின்றன. நிலைக்கண்ணாடி போன்றது அகர்மமாகிய ஆத்ம சொரூபம்.
பிம்பங்களைக் காட்டும்பொழுதும் காட்டாதிருக்கும்பொழுதும் கண்ணாடி தன்மயமாயிருக்கிறது.
கர்மம் நடைபெறும் பொழுதும் நடைபெறாத பொழுதும் ஆத்ம சைதன்யம் தன்மயமாயிருக்கிறது.
அழகான வடிவம் எதிரில் வருவதால் கண்ணாடிக்குப் புதிய பெருமை யொன்றும் வருவதில்லை.
கோணலானதும் அழுக்குப் படிந்ததுமான வடிவம் எதிரில் வருவதால் கண்ணாடிக்குக் குறையொன்றுமில்லை.
பொருள்களை உள்ளபடி பிரதிபிம்பிப்பதற்கிடையில் கண்ணாடி யாண்டும் தன்மயமாயிருக்கிறது.
ஆத்ம சாக்ஷியின் முன்னிலையில் நிகழும் பிரகிருதியின் செயல் எதுவானாலும் தன் எதார்த்த சொரூபத்தைப்
பற்றிப் பேரறிஞனுக்குச் சந்தேகம் ஒன்றும் உண்டாவதில்லை.

அர்ஜுனனது ஸ்வதர்மம் அறப்போர் புரிவதாம். உழைத்துப் பாடுபடுவது எல்லார்க்கும் ஏற்பட்டுள்ள தர்மம்.
இச்செயல்களைத் துன்பம் நிறைந்தவைகளாகக் கருதுபவர்கள் இருக்கிறார்கள்.
ஆனால் வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை அறிந்த பேரறிஞருக்கு அவைகளைப்பற்றி ஐயம் உண்டாவதில்லை.
அவைகளை வெறுக்காது, மனதை நடுநிலையில் நிறுத்தித் தம் கடமையை அவர்கள் முறையாகச் செய்கின்றனர்.
உண்டு, உடுத்துக் களித்திருப்பது பாமரர்களுக்கு இன்ப வினைகளாகின்றன. அவர்கள் அவைகளைப் பெரிதும் விரும்புகின்றனர்.
ஆனால் சத்வம் நிறைந்த விவேகி அவைகளில் மகிழ்வுறுவது கிடையாது.
இன்ப துன்ப வினைகளைச் சமனாக அவன் நினைக்கின்றான். அதுவே அவனது பற்றற்ற நிலைக்கு அறிகுறியாகும்.

৷৷18.10৷৷ஏவஂ ஸத்த்வஸமாவிஷ்டோ மேதாவீ யதாவஸ்திததத்த்வஜ்ஞாநஃ தத ஏவ சிந்நஸஂஷயஃ கர்மணி ஸங்கபலகர்தரித்வத்யாகீ ந த்வேஷ்டி அகுஷலஂ கர்ம குஷலே ச கர்மணி ந அநுஷஜ்ஜதே.அகுஷலஂ கர்ம அநிஷ்டபலம்? குஷலஂ ச கர்ம இஷ்டரூபஸ்வர்கபுத்ரபஷ்வந்நாதிபலம்; ஸர்வஸ்மிந் கர்மணி மமதாரஹிதத்வாத்; த்யக்தப்ரஹ்மவ்யதிரிக்தஸர்வபலத்வாத்? த்யக்தகர்தரித்வாத் ச தயோஃ க்ரியமாணயோஃ ப்ரீதித்வேஷௌ ந கரோதி. அநிஷ்டபலஂ பாபஂ கர்ம அத்ர ப்ராமாதிகம் அபிப்ரேதம்?’நாவிரதோ துஷ்சரிதாந்நாஷாந்தோ நாஸமாஹிதஃ. நாஷாந்தமாநஸோ வாபி ப்ரஜ்ஞாநேநைநமாப்நுயாத்৷৷’ (கட0 உ0 1.2.24) இதி துஷ்சரிதாவிரதேஃ ஜ்ஞாநோத்பத்திவிரோதித்வஷ்ரவணாத்.அதஃ கர்மணி கர்தரித்வஸங்கபலாநாஂ த்யாகஃ ஷாஸ்த்ரீயஃ த்யாகஃ ந கர்மஸ்வரூபத்யாகஃ.தத் ஆஹ —

৷৷18.10৷৷ஸத்த்வாதிமூலஷாஸ்த்ரீயத்யாகயுக்தஸ்ய’வர்ததே ஸாத்த்விகோ பாவ இத்யுபேக்ஷேத தத்ததா”உதாஸீநவதாஸீநஃ’ [14.23] இத்யாதிப்ரஸித்தஂ விகாராபாவரூபஂ லக்ஷணமுச்யதே — ‘ந த்வேஷ்டி’ இதி ஷ்லோகேந. தேநோக்தலக்ஷணத்யாகஸ்ய ஸத்த்வமூலத்வமப்யுபபாதிதஂ பவதி. தத்ர ஹேதுகார்யக்ரமௌசித்யேந பிந்நக்ரமதயாக்யாக்யாதி’ஸத்த்வஸமாவிஷ்ட’ இத்யாதிநா.’தீர்தாரணாவதீ மேதா’ [அமரஃ1.5.2] இதி நைகண்டுகாஃ. ஷ்ருதிஷ்ச — “மேதா மநீஷேமா விஷதாஂ ஸமீசீ பூதஸ்ய பவ்யஸ்யாவருத்யை” [ஆரண்ய.5.42] இதி. அத ஆசார்யோபதிஷ்டேஷ்வர்தேஷு அப்ரச்யுதேரந்யாஸங்கராச்ச பலிதமாஹ — ‘யதாவஸ்திததத்த்வஜ்ஞாந’ இதி. அத்ர ஷுபாஷுபபர்யாயகுஷலாகுஷலஷப்தாப்யாஂ ப்ரதிஷித்த்யமாநத்வேஷஸங்கஹேத்வநுவாத இத்யபிப்ராயேணாநிஷ்டபலத்வாத்யுக்திஃ.’த்யாகீ’ இத்யுக்தஸ்ய த்யாகஸ்ய ஹேதுதாஂ விவரிணோதி — ‘ஸர்வஸ்மிந்நித்யாதிநா’. யதாந்யதீயேந்யகர்தரிகே கர்மணி ஸ்வஸம்பந்தவிரஹாத்பாதகாத்யபாவநிஷ்சயேந த்வேஷாத்யபாவஃ? ததாத்ராபீத்யபிப்ராயஃ. அநநுஷ்டாநதஷாயாஂ ஹி ஹர்ஷத்வேஷப்ரஸங்காபாவாத்’க்ரியமாணயோரித்யுக்தம்’. நநு’குஷலே நாநுஷஜ்ஜதே’ இத்யேதத்யுக்தஂ?,ஸ்வர்காதிநிஸ்ஸங்கதாமாத்ரேண காம்யாநுஷ்டாநேபி தத்பலாநந்வயஷாஸ்த்ராத்;’ந த்வேஷ்ட்யகுஷலஂ கர்ம’ இதி து விருத்தஂ? பலஸங்காபாவே ஸத்யேவ நிஷித்தாநாஂ பலாந்வயாத்? அந்யதா க்வசிதபி ப்ரத்யவாயாபாவப்ரஸங்காத். ந ஹி நரகாதிகஂ கஸ்யசிதிஷ்டஂ ஸ்யாத். ஏவஂ தரிஷ்டப்ரத்யவாயஹேதுஷ்வப்யத்வேஷோ ந யுக்த இத்யத்ர ப்ராமாதிகவிஷயத்வேந பரிஹார உக்தஃ. நந்வதிகாரிவிஷேஷே புத்திபூர்வைரபி பாபகர்மபிரலேபஃ கிஂ ந ஸ்யாத் இத்யத்ராஹ — ‘நாவிரத’ இதி. ஏதச்ச்லோகார்தஂ ப்ரகரிதஹேதுதயா கடயந்பரமப்ரகரிதஂ நிகமயதி — ‘அத’ இதி.

———————-

பற்றற்றுக் கர்மம் செய்தற்குப் பதிலாகக் கர்மத்தை ஏன் அடியோடு விட்டு விடலாகாது? விடை வருகிறது :

11. ந ஹி தேஹப்ருதா ஸக்யம் த்யக்தும் கர்மாண்யஸேஷத:
யஸ்து கர்மபலத்யாகீ ஸ த்யாகீத்யபிதீயதே

ஹி தேஹப்ருதா-மேலும் உடம்பெடுத்தவனால்,
அஸேஷத: கர்மாணி-முழுதுமே செய்கைகளை,
த்யக்தும் ந ஸக்யம்-விட்டுவிட முடியாது,
ய கர்ம பலத்யாகீ-எவன் செய்கைகளின் பயனைத் துறக்கிறானோ,
ஸ: து த்யாகீ இதி அபிதீயதே-அவனே தியாகி யெனப்படுவான்.

(மேலும்) உடம்பெடுத்தவனால் செய்கைகளை முழுதுமே விட்டுவிட முடியாது. எவன் செய்கைகளின்
பயனைத் துறக்கிறானோ, அவனே தியாகி யெனப்படுவான்.

ஒருவன் ஆகாய விமானத்தில் ஊர்ந்து செல்லுகிறான். அதனுள் அமர்ந்திருக்கும் பரியந்தம் அவனுக்குப் பிரயாணி என்று பெயர்.
அவ் விமானம் அழகான சமவெளிக்கு மேலே பறக்கிறது; ஆபத்து நிறைந்த மலைப்பிரதேசத்துக்கு மேலே பறக்கிறது;
மேகப் படலங்களைப் பொத்துக்கொண்டு போகிறது; மழையில் நனைகிறது; வெயிலில் காய்கிறது;
கடலுக்கு மேலே வானத்தில் நீந்துகிறது; ஆங்கு மேலும் கீழும் ஆக இரண்டு இடங்களிலும் ஆபத்து உண்டு.
விமானத்தின் உள்ளே இருக்கும் பிரயாணி இத்தனைவிதச் செயல்களுக்கும் உட்பட்டாக வேண்டும்.
அவனுக்கு விருப்பமில்லாத இடத்துக்கும் அவன் அஞ்சுகிற இடத்துக்கும் விமானம் செல்லாது இருக்கமுடியாது.
பயணத்தின் திட்டப்படி அது போயாகவேண்டும். விமானத்தின் போக்கில் நிகழ்வனவற்றைப் பற்றிக் கவலையற்றவனாகப்
பிரயாணி தன் அலுவலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். தொல்லையை ஒழிப்பதற்கு அது ஒன்றே உற்ற உபாயம்.
உடல் வாழ்வு என்ற பயணத்தில் ஆத்மா அங்ஙனம் இருந்து பழகவேண்டும்.

தேகம் இருக்கும் வரையில் கர்மமும் உண்டு. மூச்சு விடுவதே கர்மம். சுவாசிக்காது யார் வாழ முடியும்?
உண்பது கர்மம்; உறங்குவது கர்மம். ஆக, உடல் எடுத்தவனுக்குக் கர்மத்தை விடுதல் என்பது வெறும் பேச்சு.
கர்மத்தை விடமுயலுபவன் தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறான். மற்று, கர்மத்தைப் பற்றற்றுச் செய்யவேண்டும்.
விவேகி ஒருவனது விவேகத்துக்கு ஏற்றவாறு பற்றற்றுக் கர்மம் செய்தல் அமைகிறது. உடலில் பட்ட காயத்தை நாம் நன்கு கவனிக்கிறோம்.
அதை ஜாக்கிரதையாகக் கட்டி வைக்கிறோம். அதன் பொருட்டுப் பணச் செலவு செய்து மருந்து முதலியன போடுகிறோம்.
அப்படியெல்லாம் செய்வது அக்காயம் நிலைத்திருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அல்ல;
காயத்தை ஒழித்தல் பொருட்டே அவ்வளவு கவனம் செலுத்துகிறோம். அதில் பற்றற்றிருந்து அதைப் பாங்கு படுத்துகிறோம்.
அவரவர் கர்மத்தை அங்ஙனம் பற்றற்றுச் செய்ய வேண்டும். கர்மத்தை மனிதன் நீத்துவிட முடியாது;
கர்மத்துக்குத் தான் கர்த்தா என்னும் எண்ணத்தை நீத்துவிடவேண்டும். அப்படிச் செய்கின்றவனே தியாகி யாகின்றான்.
பற்றற்றவனுக்கு வினைப்பயன் இல்லை.

৷৷18.11৷৷ந ஹி தேஹபரிதா த்ரியமாணஷரீரேண கர்மாணி அஷேஷதஃ த்யக்துஂ ஷக்யம் தேஹதாரணார்தாநாம் அஷநபாநாதீநாஂ ததநுபந்திநாஂ ச கர்மணாம் அவர்ஜநீயத்வாத்; ததர்தஂ ச மஹாயஜ்ஞாத்யநுஷ்டாநம் அவர்ஜநீயம். யஃ து தேஷு மஹாயஜ்ஞாதிகர்மஸு பலத்யாகீ ஸ ஏவ’த்யாகேநைகே அமரிதத்வமாநஷுஃ (மஹாநா0 8.14) இத்யாதிஷாஸ்த்ரேஷு த்யாகீ இதி அபிதீயதே.பலத்யாகீ இதி ப்ரதர்ஷநார்தஃ? பலகர்தரித்வகர்மஸங்காநாஂ த்யாகீ இதி;’த்ரிவிதஃ ஸஂப்ரகீர்திதஃ’ இதி ப்ரக்ரமாத்.

நநு கர்மாணி அக்நிஹோத்ரதர்ஷபூர்ணமாஸஜ்யோதிஷ்டோமாதீநி மஹாயஜ்ஞாதீநி ச ஸ்வர்காதிபலஸம்பந்திதயா ஷாஸ்த்ரைஃ விதீயந்தே. நித்யநைமித்திகாநாம் அபி’ப்ராஜாபத்யஂ கரிஹஸ்தாநாம்’ (வி0 பு0 1.6.37) இத்யாதிபலஸம்பந்திதயா ஏவ ஹி சோதநா. அதஃ தத்பலஸாதநஸ்வபாவதயா அவகதாநாஂ கர்மணாம் அநுஷ்டாநே பீஜாவாபாதீநாம் இவ அநபிஸஂஹிதபலஸ்ய அபி இஷ்டாநிஷ்டரூபபலஸம்பந்தஃ அவர்ஜநீயஃ; அதோ மோக்ஷவிரோதிபலத்வேந முமுக்ஷுணா ந கர்ம அநுஷ்டேயம் இதி? அத உத்தரம் ஆஹ —

৷৷18.11৷৷’நியதஸ்ய’ [18.7] இத்யாதிப்ரதிபாதிதயுக்திவிவரணபூர்வகஂ பலத்யாகேநோபலக்ஷணேந ப்ராகுக்தஸ்த்ரிவிதோபி ஸாத்த்விகத்யாகோ’நஹி’ இதி ஷ்லோகேந நிகம்யத இத்யாஹ — ‘ததாஹேதி’. அத்ர’தேஹபரிதா’ இதி ந ப்ராணிமாத்ரநிர்தேஷஃ? அநுபயோகாத். அதஃ கர்மஸ்வரூபத்யாகாஷக்யதாஹேதுரவயவார்தோ விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ’த்ரியமாணஷரீரேணேதி’.’ஷக்யம்’ இதி த்யஜநபரத்வாந்நபுஂஸகத்வைகத்வே? ஸாமாந்யரூபவிவக்ஷணாத்வா. தேஹபரித்த்வஹேதுகமஷக்யத்வஂ விவரிணோதி’தேஹதாரணார்தாநாமிதி’. ததநுபந்திநோர்தார்ஜநாதயோ பவந்து லௌகிகாநி; கிஂ ஷாஸ்த்ரீயைஃ இத்யத்ராஹ’ததர்தஂ சேதி’. ஷ்ருதிஸ்வாரஸ்யஹேதுகாஂ ஸ்வரூபத்யாகஷங்காஂ பரிஹர்துஂ’யஸ்து’ இத்யாதிகமுச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ’யஸ்த்விதி’.’அபிதீயதே’ இத்யஸ்ய கைரித்யாகாங்க்ஷாஷமநாய’த்யாகேநைகே’ இத்யாதிஷ்ருத்யுபபாதநம். ப்ரக்ராந்தநிகமநபரத்வேந ப்ரதர்ஷநார்ததாஂ த்ரடயதி — ‘த்ரிவித’ இதி.

——————

பின்பு பற்றுடையவனுக்கோ? விடை வருகிறது :

12. அநிஷ்டமிஷ்டம் மிஸ்ரம் ச த்ரிவிதம் கர்மண: பலம்
பவத்யத்யாகிநாம் ப்ரேத்ய ந து ஸந்ந்யாஸிநாம் க்வசித்

அநிஷ்டம் இஷ்டம் மிஸ்ரம் ச-வேண்டப்படாதது, வேண்டப்படுவது, இரண்டும் கலப்பானது என,
த்ரிவிதம் கர்மண: பலம்-மூன்று வகைப்பட்ட கர்மப் பயன்கள்,
அத்யாகிநாம் ப்ரேத்ய பவதி-தியாகிகளல்லாதோருக்கு இறந்த பின்னர் ஏற்படுகிறது,
ஸந்ந்யாஸிநாம் து க்வசித் ந -சந்நியாசிகளுக்கு எங்கும் பயன் கிடைப்பதில்லை.

வேண்டப்படாதது, வேண்டப்படுவது, இரண்டும் கலப்பானது என மூன்று வகைப்பட்ட கர்மப் பயன்களைத்
தியாகிகளல்லாதோர் இறந்த பின்னர் எய்துகின்றனர். சந்நியாசிகளுக்கு எங்கும் பயன் கிடைப்பதில்லை.

நரகப் பிராப்தியும் விலங்கு இனமாகப் பிறப்பதும் இன்னாதது அல்லது அனிஷ்ட கர்மபலனாகிறது.
சுவர்க்கப் பிராப்தியும் தேவகணப் பிறப்பும் இஷ்ட கர்மத்தின் பலன். பூவுலகப் பிராப்தியும்,
மக்களாகப் பிறத்தலும் கலப்புக் கர்மத்தின் பயனாகும். இனியது, இன்னாதது ஆகிய இரண்டும் சேர்ந்தது கலப்புக் கர்மம்.
கர்ம பலத்தில் பற்று வைக்கிறவர்களுக்குப் பிறவிகள் மாறி மாறி வந்துகொண்டிருக்கின்றன.
அவைகள் வாயிலாக சுகதுக்கங்களுக்கு அவர்கள் ஆளாக வேண்டும்.
கர்மபலனில் பற்று வைக்காதவர்களுக்குப் பிரபஞ்ச சம்பந்தமான இன்பமுமில்லை, துன்பமுமில்லை;
பிறப்பும் இறப்பும் உண்டாவதில்லை. அவர்கள் முக்தியடைகிறார்கள்.

எடுத்த பிறவிகளுள் இது கடைசி ஜன்மம்; இத்துடன் பிறவியை ஒழித்துவிட்டு முக்தியடையும் நிலையில்
இருப்பவர்களைச் சில அறிகுறிகளால் கண்டுகொள்ளலாம். அத்தகைய ஜீவன் முக்தர்கள் எப்பொழுதும் ஆத்ம திருப்தர்களாக இருக்கிறார்கள்.
நிழல் போன்று உடல் அவர்களைச் சார்ந்திருக்கிறது. அவ்வுடலின் மூலம் ஒழுங்காகக் கர்மம் நடைபெறுகிறது.
ஆனால் அதை ஜீவன் முக்தர்கள் கருத்தில் வாங்கிக்கொள்ளார்கள்.

தியாகியல்லாதவர்கள் இனி எடுக்கப்போம் பிறவி எத்தகையது என்பதையும் இப்பொழுது இவ்வுலகிலேயே யூகித்துத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.
தூங்கி எழுந்திருப்பது போன்றவை ஜனன மரணம். தூங்குகிற மனிதன் அதே சரீரத்தில் எழுந்திருக்கிறான்.
செத்தவன் புதிய சரீரத்தில் புதிய இடத்தில் எழுந்திருக்கிறான். படுக்கப்போம்பொழுது கெட்டவனாயிருந்தவன்
தூங்கியெழுந்திருக்கும்போதும் கெட்டவனே. நல்லவனுடைய நிலைமையும் அத்தகையது.
இங்கு இவ்வுலகில் இருக்கும் போதே நரகத்தில் இடர்ப்படுபவர் உண்டு; விலங்கு போன்று வாழ்பவர் உண்டு.
சுவர்க்க வாழ்வை இங்கேயே காண்பவர் உண்டு. இவ்விரண்டுக்கும் இடையில் உள்ள மனுஷ நிலையில் இருப்பாரும் உளர்.
இதே அமைப்பு சரீரத்தை மாற்றும்பொழுதும் தொடர்ந்து வருகிறது. ஆக, இயல்புக்கு ஏற்ற உடல் அமைப்பு உண்டாகிறது.

৷৷18.12৷৷அநிஷ்டஂ நரகாதிபலம்? இஷ்டஂ ஸ்வர்காதி? மிஷ்ரம் அநிஷ்டஸஂபிந்நஂ புத்ரபஷ்வந்நாதி; ஏதத் த்ரிவிதஂ கர்மணஃ பலம் அத்யாகிநாஂ கர்தரித்வமமதாபலத்யாகரஹிதாநாஂ ப்ரேத்ய பவதி; ப்ரேத்ய கர்மாநுஷ்டாநோத்தரகாலம் இத்யர்தஃ. ந து ஸஂந்யாஸிநாஂ க்வசித் ந து கர்தரித்வாதிபரித்யாகிநாஂ க்வசித் அபி மோக்ஷவிரோதி பலஂ பவதி.

ஏதத் உக்தஂ பவதி — யத்யபி அக்நிஹோத்ரமஹாயஜ்ஞாதீநி நித்யாநி ஏவ? ததாபி ஜீவநாதிகாரகாமாதிகாரயோஃ இவ மோக்ஷாதிகாரே ச விநியோகபரிதக்த்வேந பரிஹ்ரியதே? மோக்ஷவிநியோகஃ ச — ‘தமேதஂ வேதாநுவசநேந ப்ராஹ்மணாவிவிதிஷந்தி யஜ்ஞேந தாநேந தபஸாநாஷகேந’ (பரி0 உ0 4.4.22) இத்யாதிபிஃ இதி.தத் ஏவஂ க்ரியமாணேஷு ஏவ கர்மஸு கர்தரித்வாதிபரித்யாகஃ ஷாஸ்த்ரஸித்தஃ ஸஂந்யாஸஃ; ஸ ஏவ ச த்யாக இதி உக்தஃ.இதாநீஂ பகவதி புருஷோத்தமே அந்தர்யாமிணி கர்தரித்வாநுஸஂதாநேந ஆத்மநி அகர்தரித்வாநுஸந்தாநப்ரகாரம் ஆஹ. தத ஏவ பலகர்மணோஃ அபி மமதாபரித்யாகோ பவதி இதி. பரமபுருஷோ ஹி ஸ்வகீயேந ஜீவாத்மநா ஸ்வகீயைஃ ச கரணகலேவரப்ராணைஃ ஸ்வலீலாப்ரயோஜநாய கர்மாணி ஆரபதே. அதோ ஜீவாத்மகதஂ க்ஷுந்நிவரித்த்யாதிகம் அபி பலஂ தத்ஸாதநபூதஂ ச கர்ம பரமபுருஷஸ்ய ஏவ —

৷৷18.12৷৷லௌகிகபலஸாதநகர்மப்ரக்ரியயைவ ஹி வைதிகாநாமபி பலஸாதநத்வவ்யவஸ்தாபநம். லௌகிகாநி ச கர்மாணி பலேச்சாபாவேபி ஸ்வஷக்த்யநுரூபஂ பலந்தி. ஏவஂ வைதிகேஷ்வபீத்யபிப்ராயேண ஷங்கதே — ‘நந்விதி’. நந்வக்நிஹோத்ராதீநாஂ மஹாயஜ்ஞாதீநாஂ ச விநியோகபரிதக்த்வேந ஆஷ்ரமாங்கத்வஸ்வர்காத்யர்தத்வாவிரோதாத் ஸ்வர்காத்யர்ததயாநுஷ்டாநஂ மா பூத்? ஆஷ்ரமார்ததயாநுஷ்டாநே து கோ விரோதஃ இத்யத்ராஹ — ‘நித்யநைமித்திகாநாமபீதி’. பீஜாவாபாதிதரிஷ்டாந்தேந’அகுஷலம்’ [18.10] இத்யுக்தஸ்ய ப்ராமாதிகஸ்யாபி பந்தகத்வஂ ஸூசிதம். ந ஹி பூமௌ ப்ரமாதநிபதிதஂ பீஜஂ ந பலதி (). தஸ்மாதமரிதரஸார்திநோ விஷதருபீஜாவாபதுல்யோயஂ கர்மகலாப இத்யபிப்ராயேண பலிதஂ ஸ்வரூபத்யாகமாஹ — ‘அத இதி’.அமுமுக்ஷூணாமிதமநிஷ்டத்வாதித்ரைவித்யம்? முமுக்ஷ்வபேக்ஷயா ஸ்வர்காதேரப்யநிஷ்டத்வாதித்யபிப்ராயேண நரகஸ்வர்காதிகதநம். காரீர்யாதிஸாத்யவரிஷ்ட்யாதிபலாநாஂ ஜீவத்தஷாபாவித்வஸ்திதேஃ.’ப்ரேத்ய’ இதி ப்ரதர்ஷநார்தம்; அந்யதா தஸ்மிந்நேவ ஷரீரே த்யாகிநாமபி த்ரிவிதஸ்யாபி பலஸ்ய ஆரம்பாநுமதிப்ரஸங்காத்;’ந து ஸந்ந்யாஸிநாஂ க்வசித்’ இதி வ்யதிரேகோக்த்யா தஸ்யாபி பாதாச்சேத்யபிப்ராயேணாஹ’கர்மாநுஷ்டாநோத்தரகாலமிதி’. அத்ராப்யநிஷ்டபலாநந்வயஃ பூர்வோக்தரீத்யா ப்ராமாதிககர்மவிஷயோ பந்தவ்யஃ.,உக்தஸ்ய சோத்யஸ்ய ப்ரதிஜ்ஞாமாத்ரேணோத்தரமிதமுச்யதே; ந து கயாசித்யுக்த்யேத்யத ஆஹ — ‘ஏததுக்தமிதி’. விநியோகபரிதக்த்வஂ விநியோஜகவாக்யபரிதக்த்வேந க்ராஹ்யம். விநியோகாத் பரிதக்த்வேந ஜ்யோதிஷ்டோமாதிஷு பாபக்ஷயாதிநாநாபலத்வஂ ஸித்தம்.’பரிஹ்ரியதே’ — விருத்தபலத்வசோத்யமிதி ஷேஷஃ. நநு “தமேவஂ வித்வாநமரித இஹ பவதி. நாந்யஃ பந்தாஃ” [யஜுஸ்ஸஂ.31.18+தை.ஆ.3.1.3+த்ரி.ம.நா.4.3+சித்த்யு.12.7+13.1+மஹாநா.3] இதி நியமநாத்வேதநமேவ மோக்ஷஸாதநதயா விதீயதே; கர்ம து வ்யவச்சித்யதே; அதஃ கதஂ மோக்ஷாதிகாரே விநியோகோக்திஃ தத்ராஹ — ‘மோக்ஷவிநியோகஷ்சேதி’.’அஸிநா ஜிகாஂஸதி; அஷ்வேந ஜிகமிஷதி’ இத்யாதிஷ்விவார்தஸ்வபாவாதிஹாபீஷ்யமாணதாத்வர்தகரணதயாந்வயஃ. அதோ வேதநோத்பத்தித்வாரேண பரம்பரயா ஸாதநத்வாந்மோக்ஷவிநியோகஃ. அவ்யவஹிதஸாதநவிவக்ஷயா து “நாந்யஃ பந்தாஃ” [ஷ்வேதா.3.8+6.15+நா.ப.9.1+த்ரி.ம.நா.4.3மஹாநா.3+சித்த்யு.12.7] இத்யாதிபிர்நிஷேத இதி பாவஃ. ஏவஂ பரிப்ரஷ்நாபிப்ரேதமந்யதாபி ப்ரதிவக்துமுபக்ரமத இத்யபிப்ராயேண ஸங்கத்யர்தமுக்தமஂஷஂ நிகமநச்சாயயாநுவததி — ‘ததேவமிதி’.’தத்’ — ஸ்வரூபத்யாகாதேஸ்தாமஸத்வாதித்யர்தஃ.’ஏவஂ’ வர்ணாஷ்ரமாதிநியதஸ்ய துஸ்த்யஜத்வப்ரகாரேணேத்யர்தஃ. அஸ்மிந்நேவ ஷ்லோகே’பவத்யத்யாகிநாஂ ப்ரேத்ய ந து ஸந்ந்யாஸிநாஂ க்வசித்’ இதி த்யாகாபாவவிபர்யயஸ்ய ஸந்ந்யாஸஷப்தேநாநுகதநாத்த்யாகஸந்ந்யாஸபரிதக்த்வஷங்கா ச பரிஹரிதேத்யாஹ — ‘ஸ ஏவ ச த்யாக’ இதி.

————————

கர்மத்துக்குத் தன்னைக் கர்த்தாவென்று நினைக்கிறவனுக்குக் கர்ம பலன் உண்டாகிறது.
அவன் சுக துக்கங்களுக்கு ஆளாகிறான் உண்மையில் மனிதன் கர்மத்துக்குக் கர்த்தாவா? இக் கேள்விக்கு விடை வருகிறது :

13. பஞ்சைதாநி மஹாபாஹோ காரணாநி நிபோத மே
ஸாங்க்யே க்ருதாந்தே ப்ரோக்தாநி ஸித்தயே ஸர்வகர்மணாம்

மஹாபாஹோ-பெருந்தோளாய்,
க்ருதாந்தே ஸாங்க்யே-கர்மங்களின் முடிவிற்கான வழியை கூறும் சாங்கிய சாஸ்திரத்தில்,
ஸர்வகர்மணாம் ஸித்தயே-எல்லாச் செயல்களும் நிறைவேறுதற்கு,
ஏதாநி பஞ்சகாரணாநி ப்ரோக்தாநி-ஐந்தாகக் காரணங்கள் கூறப்பட்டன,
மே நிபோத-(அவற்றை) என்னிடம் கேட்டுணர்.

எல்லாச் செயல்களும் நிறைவேறுதற்குரிய காரணங்கள் சாங்கிய சாஸ்திரத்தில் ஐந்தாகக் கூறப்பட்டன.
அவற்றை என்னிடம் கேட்டுணர், பெருந்தோளாய்.

சாங்க்ய சாஸ்திரம் என்பது வேதாந்த சாஸ்திரம். கபில முனிவர் இயற்றியுள்ள சாங்கியம் வேறு.
ஆறு சாஸ்திரங்களில் அது நான்காவது ஸ்தானம் பெறுகிறது. பிரபஞ்சத்தின் அமைப்பைப் பற்றிய கோட்பாடுகளை அது விளக்குகிறது.
வேதாந்தத்தின் கோட்பாட்டின்படி கர்மம் செய்வதெல்லாம் விரைவில் ஒழுங்காகக் கர்மத்தை முடித்துக்கொண்டு
கர்மாதீதத்தில் போவதற்கே யாம். கர்மசொரூபமாயுள்ள இயற்கையானது ஜீவாத்மாவுக்கு ஒரு பள்ளிக்கூடம் போன்று இருக்கிறது.
அறிவு வேண்டுமென்கிற ஒவ்வொரு குழந்தையும் பள்ளிக்கூடத்திற்குப் போகவேண்டும். அங்கு வீண்காலம் கழிக்கலாகாது.
ஒழுங்காகப் பயிற்சி பெறவேண்டும்; அறிவை வளர்க்க வேண்டும். கற்றபின் பள்ளிக் கூடத்தைவிட்டு
வெளியில் வருவதுதான் மாணாக்கனது குறிக்கோள். பள்ளிக்கூடத்தில் இருக்கும்போதே அவ்வுண்மையை
அவன் தெரிந்துகொள்கிறான். மனிதன் கர்ம மயமான உலகில் இருக்கும்போதே கர்மத்தின் இயல்பைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

৷৷18.13৷৷ஸஂக்யா புத்திஃ? ஸாஂக்யே கரிதாந்தே யதாவஸ்திததத்த்வவிஷயயா வைதிக்யா புத்த்யா அநுஸஂஹிதே நிர்ணயே ஸர்வகர்மணாஂ ஸித்தயே — உத்பத்தயே ப்ரோக்தாநி பஞ்ச ஏதாநி காரணாநி நிபோத மே; மம ஸகாஷாத் அநுஸஂதத்ஸ்வ.

வைதிகீ ஹி புத்திஃ ஷரீரேந்த்ரியப்ராணஜீவாத்மோபகரணஂ பரமாத்மாநம் ஏவ கர்தாரம் அவதாரயதி.’ய ஆத்மநி திஷ்டந்நாத்மநோந்தரோ யமாத்மா ந வேத? யஸ்யாத்மா ஷரீரம்? ய ஆத்மாநமந்தரோ யமயதி? ஸ த ஆத்மாந்தர்யாம்யமரிதஃ (ஷ0 ப0 14.5.30)’அந்தஃப்ரவிஷ்டஃ ஷாஸ்தா ஜநாநாஂ ஸர்வாத்மா’ (தை0 ஆ0 3.11.3) இத்யாதிஷு.தத் இதம் ஆஹ —

৷৷18.13৷৷’அநிஷ்டமிஷ்டம்’ [18.12] இத்யாதேரநந்தரஂ காரணபஞ்சகோக்தேஃ கா ஸங்கதிஃ இத்யத்ராஹ — ‘இதாநீமிதி’. ஸாக்ஷாத்ப்ரஷ்நவிஷயே ப்ரத்யுக்தே ஸதீத்யர்தஃ.’பகவதி புருஷோத்தம’ இத்யுமாப்யாஂ ப்ராகுக்தப்ரகாரேண ஸர்வாந்தர்யாமிணஃ தத்கதத்வதத்ப்ரயுக்ததோஷாபாவக்யாபநம்.’ப்ரகாரமாஹேத்யநேநாதரிதீயாத்யாயாதநுக்ராந்தஸ்யாகர்தரித்வாநுஸந்தாநஸ்யாத்ரைவ’ ஸஹேதுகயதாவஸ்திதஸ்வரூபஷோதநமிதி தர்ஷிதம். த்ரிஷு த்யாகேஷு ப்ரக்ராந்தேஷு அந்யதமஸ்ய ப்ரகாரஷோதநமிதி ஸங்கதிஃ. த்ரிவிதேபி த்யாகே ஸாத்த்விகதயா ப்ரக்ராந்தே கிமிதி கர்தரித்வத்யாகப்ரகாரமாத்ரோபபாதநஂ இத்யத்ராஹ — ‘தத ஏவேதி’. இதிஷப்தோத்ர ஹேத்வர்தஃ. றத்விகாதிஷு கர்தரித்வேபி யஜமாநாதேஃ கர்மணி பலே ச மமதா தரிஷ்யதே; தத்வதஸ்யாபி கிஂ ந ஸ்யாத் அதஃ கர்தரித்வத்யாகமாத்ராத்கதஂ கர்மணி பலே ச மமதாபுத்திநிவரித்திஃ இத்யத்ராஹ — ‘பரமபுருஷோ ஹீதி’.’ஹீதி’ ப்ரமாணப்ரஸித்திஸூசநம்.’த்வஂ ந்யஞ்சத்பிருதஞ்சத்பிஃ கர்மஸூத்ரோபபாதிதைஃ. ஹரே! விஹரஸி க்ரீடாகந்துகைரிவ ஜந்துபிஃ”பாலஃ க்ரீடநகைரிவ’ [ம.பா.3.12.54+3.30.37]’கரிஷ்ணஸ்ய ஹி கரிதே பூதமிதஂ விஷ்வஂ சராசரம்’ [ம.பா.2.38.23] இத்யாதிப்ரஸித்தமாஹ — ‘ஸ்வகீயேநேத்யாதிநா’. கரணாதிபாதிபோ ஹி பரமபுருஷஃ ஷ்ரூயதே; அதஃ கரணாநாஂ ஜீவஷேஷத்வதஷாயாமபி கஜதுரகாத்யலங்காரேஷு ராஜ்ஞ இவ பரமபுருஷஸ்ய ஷேஷித்வஂ ந நிவர்தத இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஸ்வகீயைஷ்ச கரணகலேவரப்ராணைரிதி’. ஸங்கோசகாபாவாத்தரிஷ்டாதரிஷ்டபலப்ரதாநாதிகமபி தஸ்ய லீலேத்யாஹ’ஸ்வலீலாப்ரயோஜநாயேதி’.’லோகவத்து லீலாகைவல்யம்’ [ப்ர.ஸூ.2.1.33] இத்யாதிபிரிதஂ மீமாஂஸிதமிதி பாவஃ. லீலாதிப்ரயோஜநாயேதி பாடே து ஆதிஷப்தேந காருண்யாதிமூலபக்தரக்ஷணாதிக்ரஹணம். நநு ஷாஸ்த்ரீயஸ்ய கர்மணஃ பரமபுருஷஸமாராதநதயைவ விதாநாத்பலபர்யந்தஸ்ய தஸ்ய ததீயதா யுக்தா; லௌகிகஂ து கர்ம ந ததா ஷிஷ்டஂ? நாபி ததாத்யக்ஷஂ? க்ஷுந்நிவரித்த்யாதேஃ பலஸ்ய ஜீவகாமித்வேநைவோபலம்பாத்? அதோ லௌகிகாநாஂ பலாநாஂ ஜீவஷேஷத்வே தத்ஸாதநஸ்யாபி கர்மணஸ்ததர்ததா யுக்தா; தஸ்மாத்’ஸித்தயே ஸர்வகர்மணாம்’ இத்யாதிபிஃ ஸர்வவிஷயஸங்கத்யாகாத்யுபபாதநமஷக்யமிதி தத்ராஹ — ‘அத இதி’.’பரமபுருஷஸ்யைவேதி’ — ஷஷ்டீ ஸ்வஸ்வாமிபாவாக்யஸம்பந்தவிஷேஷவிஷ்ராந்தா. யதா பஞ்ஜரஷகுந்தபோஷணாதிகஂ தத்ஸுகாதிகஂ ச ஸார்வபௌமஸ்ய ஷேஷபூதஂ? ததாத்ராபீதி பாவஃ.,’ஸாங்க்யே கரிதாந்தே’ இதி ந ஸாங்க்யஸித்தாந்தோ விவக்ஷிதஃ? தத்ரேஷ்வராநப்யுபகமாத்; கரணாதிரிக்தஸ்ய கர்தரித்வாநப்யுபகமேந’கர்தா கரணஂ பரிதக்விதம்’ இதி கர்தரிகரணவிபாகோக்த்யஸம்பவாத்? தஸ்ய வேதவிருத்தத்வே தத்த்வோபதேஷாய ததுபந்யாஸாயோகாத்? அவிருத்தத்வேபி வேதமூலத்வஸ்யைவாங்கீகர்தவ்யத்வே வேத ஏவ விஷ்ரமாத்? அர்தௌசித்யாய ச ரூடிபரித்யாகேந யௌகிகார்தாவலம்பநஸ்ய ஸர்வஸம்மதேஃ; அதோ வேதேஷ்வேவ யதாவஸ்திததத்த்வநிர்ணயாய ப்ரவரித்தோ பாகஃ ஸாங்க்யகரிதாந்தஷப்தேந விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேண நிர்வக்தி — ‘ஸங்க்யா புத்திரிதி’. ப்ரகரணாநுரோதேந புத்திஂ விஷிநஷ்டி’யதாவஸ்திதேதி’. யதிஹ’ஷங்க்தரேணோக்தஂ”பதார்தாஃ ஸங்க்யாயந்தே யஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரே தத்ஸாங்க்யஂ வேதாந்தஃ? ஸ ஏவ கரிதாந்தஃ? கரிதஸ்ய கர்மணோஸ்மிந்நந்தஃ’ இதி; ததஸத்? வேதாந்தேஷ்வபி கர்மாந்வயஸ்ய ஸ்தாபிதத்வாத்? ரூடிபரித்யாகே சாவஷ்யம்பாவிந்யுசிததமயோகஸ்யைவ க்ரஹீதுஂ யுக்தத்வாத். அந்தஷப்தோ நிஷ்சயபரதயா நைகண்டுகைஃ படிதஃ; ஸ ஏவ புத்திபூர்வஸம்பாதிததயா கரிதஷப்தேந விஷேஷ்யத இத்யபிப்ராயேண’அநுஸஂஹிதே நிர்ணய’ இத்யுக்தம். யத்வா நிர்ணயஷப்தோத்ர நிர்ணீதவஸ்துபரஃ; கரிதாந்தஷப்தஸ்ய ஸித்தாந்தபர்யாயஸ்ய தத்ததப்யுபகதார்தரூடத்வாத். அத ஏவ ஹி — ‘அநுஸஂஹித’ இதி விஷேஷிதம். ந ஹி நிர்ணய ஏவாநுஸந்தாதவ்யஃ. அதவா ப்ராசாஂ நிர்ணயஃ பரைரநுஸஂஹித இதி பாவஃ. நிர்ணாயகஷப்தபரோ வாத்ர நிர்ணயஷப்தஃ. ததாநீஂ’ப்ரோக்தாநி’ இத்யநேந ஸமந்வயஃ. ஸித்திஷப்தேந பலபர்யந்தத்வாதிகமிஹாவிவக்ஷிதம்;’யத்கர்ம ப்ராரபதே? ৷৷. ৷৷. பஞ்சைதே தஸ்ய ஹேதவஃ’ [18.15] இதி கர்மஸ்வரூபோபஸம்பத்தேரேவாநந்தரோக்தேரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘உத்பத்தய’ இதி.’மம காரணாநி’ இத்யஸம்பவாந்மதீயாநி காரணாநீத்யுக்தேரிஹ தைவஷப்தநிர்திஷ்டஸ்ய ஸ்வஸ்ய ஸ்வகீயத்வாபாவேநாநந்வயாதுசிதமந்வயமாஹ — ‘மம ஸகாஷாதநுஸந்தத்ஸ்வேதி’. வக்ஷ்யமாணாநாஂ பஞ்சாநாஂ யதாதர்ஷநஂ விவிக்தே ஹேதுபாவே மநஸ்ஸமாதாநவிதாநார்தமிதமிதி பாவஃ. ஷ஀ட்விஂஷகமநப்யுபகச்சதாஂ பஞ்சவிஂஷகஂ ச கர்தரித்வாரோபமாத்ராதிகரணஂ ப்ரதிபாதயதாஂ ப்ரகரணமிதஂ விருத்தமித்யபிப்ராயேண யௌகிகார்தபரத்வமுபபாதயதி — ‘வைதிகீ ஹீதி’. ஷரீரேந்த்ரியப்ராணஜீவாத்மோபகரணமிதி பஹுவ்ரீஹிஃ. உபகரணஂ விவக்ஷிதகார்யார்ததயோபாத்தஃ பரிகரஃ.

——————–

எது எவ்விதத்தில் கர்மத்துக்குக் காரணமாகிறது என்பது இனிப் பகரப்படுகிறது :

14. அதிஷ்டாநம் ததா கர்தா கரணம் ச ப்ருதக்விதம்
விவிதாஸ்ச ப்ருதக்சேஷ்டா தைவம் சைவாத்ர பஞ்சமம்

அத்ர அதிஷ்டாநம் ச-அவை இடமும்,
கர்தா ச-செயலை செய்பவன்,
ப்ருதக்விதம் கரணம் ச-பலவிதக் கரணங்கள்,
விவிதா: ப்ருதக் சேஷ்டா ச-வெவ்வேறு வகைப்பட்ட செயல் முறைகள்,
தைவம் ச பஞ்சமம்-இயற்கை என ஐந்து (காரணங்கள்).

பொருள் : அவை இடம், கர்த்தா, பலவிதக் கரணங்கள், வெவ்வேறு வகைப்பட்ட செயல் முறைகள், இயற்கை என ஐந்து.

ஒரு மோட்டார் வண்டி ஓடுகிறது. அதன் இயக்கத்துக்கு முகாமையாயிருப்பவைகள் எவை என்று தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
அத்தகைய வண்டி ஒன்றைப் பூட்டுதற்கு முன்பு கணக்கற்ற ஆணிகள், வில்லைகள், தகடுகள், சக்கரங்கள்.
இரும்புச் சட்டங்கள் குவியல் குவியலாகத் தொழிற்சாலையில் வைத்திருப்பதைக் காணலாம்.
மரத்தில் ரப்பர் பால் இருக்கிறது. மண்ணினுள் பெட்ரோல் என்னும் எண்ணெய் இருக்கிறது. மண்ணின்மேல் நீர் இருக்கிறது.
விண்ணில் காற்று இருக்கிறது. இனி, இவைகளை முறையாகப் பொருத்தியமைக்குமிடத்தே வண்டி யுண்டாகிறது.
தொழிற்சாலை அதற்கு அதிஷ்டானம் அல்லது இருப்பிடம். தொழிற்சாலைக்குச் சொந்தக்காரன் அதற்குக் கர்த்தாவாகிறான்.
சக்கரங்கள், ஓட்டும் கருவி, நிறுத்தும் கருவி முதலியன அதன் இந்திரியங்கள் ஆகின்றன.
அதற்கு விசைகொடுக்கும் பெட்ரோல் எண்ணெய் அதன் பிராணன் ஆகிறது. பலப்பல காரியங்களுக்கு அவ்வண்டியைப் பயன்படுத்தலாம்.
அதை ஓட்டும் சாரதி அதற்கு அதிஷ்டான தெய்வமாகிறான். இதே முறையில் தான் உடல் அமைப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

விருப்பு வெறுப்பு, இன்ப துன்பம், ஞானம் முதலியவைகளை விளக்குதற்கு இருப்பிடமாயிருப்பது உடல்.
ஆகையால் அது அதிஷ்டானம் எனப்படுகிறது. இன்ப துன்பங்களாகிய உபாதிகளை ஏற்றுக்கொண்டு
அவைகளை அனுபவிக்கும் அகங்காரமே கர்த்தா எனப்படுகிறது.
ஞானேந்திரியங்கள் ஐந்து, கர்மேந்திரியங்கள் ஐந்து ஆகிய இவைகள் வெவ்வேறு இந்திரியங்களெனப்படுகின்றன.
பிராணன், அபானன் முதலியவைகளின் பலவகைப்பட்ட செயல்கள் அதன்பின் குறிக்கப்படுகின்றன.
பிராணனுடைய துணையின்றி ஒரு செயலும் நடைபெறாது.
அந்த ராத்மாவாகிய தெய்வம் அந்தந்த இந்திரியத்துக்கு அதிஷ்டான தெய்வமாகிச் செயல்புரிகிறது.

৷৷18.14৷৷ந்யாய்யே ஷாஸ்த்ரஸித்தே விபரீதே ப்ரதிஷித்தே வா ஸர்வஸ்மிந் கர்மணி ஷாரீரே வாசிகே மாநஸே ச பஞ்ச ஏதே ஹேதவஃ. அதிஷ்டாநஂ ஷரீரம்? அதிஷ்டீயதே ஜீவாத்மநா இதி மஹாபூதஸஂகாதரூபஂ ஷரீரம் அதிஷ்டாநம். ததா கர்தா ஜீவாத்மா; அஸ்ய ஜீவாத்மநஃ ஜ்ஞாதரித்வஂ கர்தரித்வஂ ச — ‘ஜ்ஞோத ஏவ’ (ப்ர0 ஸூ0 2.3.18)’கர்தா ஷாஸ்த்ரார்தவத்த்வாத்’ (ப்ர0 ஸூ0 2.3.33) இதி ச ஸூத்ரோபபாதிதம். கரணஂ ச பரிதக்விதம் வாக்பாணிபாதாதிபஞ்சகஂ ஸமநஸ்கஂ கர்மேந்த்ரியம்? பரிதக்விதஂ கர்மநிஷ்பத்தௌ பரிதக்வ்யாபாரம். விவிதாஃ ச பரிதக் சேஷ்டாஃ — சேஷ்டாஷப்தேந பஞ்சாத்மா வாயுஃ அபிதீயதே? தத்வரித்திவாசிநா? ஷரீரேந்த்ரியதாரகஸ்ய ப்ராணாபாநாதிபேதபிந்நஸ்ய வாயோஃ பஞ்சாத்மநோ விவிதா ச சேஷ்டா விவிதா வரித்திஃ. தைவஂ ச ஏவ அத்ர பஞ்சமம்? அத்ர கர்ம ஹேதுகலாபே தைவஂ பஞ்சமம் பரமாத்மா அந்தர்யாமீ கர்மநிஷ்பத்தௌ ப்ரதாநஹேதுஃ இதி அர்தஃ உக்தஂ ஹி’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டோ மத்தஃ ஸ்மரிதிர்விஜ்ஞாநமபோஹநஂ ச.’ (கீதா 15.15) இதி. வக்ஷ்யதி ச — ‘ஈஷ்வரஃ ஸர்வபூதாநாஂ ஹரித்தேஷேர்ஜுந திஷ்டதி. ப்ராமயந் ஸர்வபூதாநி யந்த்ராரூடாநி மாயயா৷৷’ (கீதா 18.61) இதி.

பரமாத்மாயத்தஂ ச ஜீவாத்மநஃ கர்தரித்வம் — ‘பராத்து தச்ச்ருதேஃ’ (ப்ர0 ஸூ0 2.3.41) இதி உபபாதிதம்.நநு ஏவஂ பரமாத்மாயத்தே ஜீவாத்மநஃ கர்தரித்வே ஜீவாத்மா கர்மணி அநியோஜ்யோ பவதி இதி விதிநிஷேதஷாஸ்த்ராணி அநர்தகாநி ஸ்யுஃ.

இதம் அபி சோத்யஂ ஸூத்ரகாரேண ஏவ பரிஹரிதம்.’கரிதப்ரயத்நாபேக்ஷஸ்து விஹிதப்ரதிஷித்தாவையர்த்யாதிப்யஃ’ (ப்ர0 ஸூ0 2.3.42) இதி.ஏதத் உக்தஂ பவதி — பரமாத்மநா தத்தைஃ ததாதாரைஃ ச கரணகலேவராதிபிஃ ததாஹிதஷக்திபிஃ ஸ்வயஂ ச ஜீவாத்மா ததாதாரஃ ததாஹிதஷக்திஃ ஸந் கர்மநிஷ்பத்தயே ஸ்வேச்சயா கரணாத்யதிஷ்டாநாகாரஂ ப்ரயத்நஂ ச ஆரபதே; ததந்தஃ அவஸ்திதஃ பரமாத்மா ஸ்வாநுமதிதாநேந தஂ ப்ரவர்தயதி இதி ஜீவஸ்ய அபி ஸ்வபுத்த்யா ஏவ ப்ரவரித்திஹேதுத்வம் அஸ்தி. யதா குருதரஷிலாமஹீருஹாதிசலநாதிபலப்ரவரித்திஷு பஹுபுருஷஸாத்யாஸு பஹூநாஂ ஹேதுத்வஂ விதிநிஷேதபாக்த்வஂ ச இதி.

৷৷18.14৷৷உக்தவிவரணதயா ஷ்லோகத்வயஸ்யாபுநருக்திஂ பரமதே விரோதஂ சாபிப்ரேத்யாஹ — ‘ததிதமாஹேதி’. தத் ஷ்ருதிஸித்தம்? இதஂ விவக்ஷிதமித்யர்தஃ. ந்யாய்யஂ ந்யாயாதாநபேதஂ’தர்மபத்யர்தந்யாயாதநபேதே’ [அஷ்டா.4.4.92] இத்யநுஷாஸநாத். ந்யாயஷப்தஷ்சாத்ர அர்தாந்தராநௌசித்யாத்வ்யுத்பத்த்யநுரோதாச்ச ஷாஸ்த்ரமேவாநுஸந்தத்த,இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஷாஸ்த்ரஸித்த’ இதி. ஷாஸ்த்ரஸித்தேந ஸஹ லௌகிகவிவக்ஷாயாஂ ததந்யத்வேதி வக்தவ்யம். விஹிதே நிர்திஷ்டே விபரீதஷப்தஷ்ச நிஷித்தே ஸ்வரஸஃ; கைமுத்யேந ச லௌகிகஂ லப்யமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ப்ரதிஷித்தே வேதி’.’ஸர்வஸ்மிந் கர்மணீதி’ பலிதோக்திஃ. யதா ஷாரீரமாநஸவாசிகேஷு கர்மஸு ஷரீராதீநாஂ ப்ராதாந்யேந ப்ரதிநியததா; ந ததாமீ பஞ்ச ஹேதவஃ; அபிது ப்ரதிகர்ம பஞ்சாப்யபேக்ஷிதா இத்யபிப்ராயேண ஷாரீரத்வாத்யுக்திஃ. பஞ்சஹேதுகேஷு ஸர்வேஷு கர்மஸு ப்ராதாந்யாதேவ ஹி ஷாரீரத்வாதிவிபாகஃ. யத்யபி ஜகத்ஸரிஷ்ட்யாதிஷு பரமாத்மைவ காரணஂ? ததாபி க்ஷேத்ரஜ்ஞகர்தரிகேஷு பரமாத்மநா ஸ்வேச்சயைவமுபகரணீகரிதாந்யேதாநீத்யபிப்ராயேண ஹேத்வந்தரோக்திஃ.

‘அதிஷ்டாநஂ க்ஷேத்ரமாஹுஃ’ [ம.பா.12.307.14] இதி கராலாயாஹ வஸிஷ்டஃ; ததநுஸாரேணாஹ — ‘அதிஷ்டாநஂ ஷரீரமிதி’. ஷ்ருதிஷ்ச — “மகவந்மர்த்யஂ வா இதஂ ஷரீரமாத்தஂ மரித்யுநா ததேத-(ததஸ்யா)-தமரிதஸ்யாஷரீரஸ்யாத்மநோதிஷ்டாநம்” [சாஂ.உ.8.12.1] இதி ஷரீரேதிஷ்டாநஷப்தஂ ப்ரயுங்க்தே.’கரித்யல்யுடோ பஹுலம்’ [அஷ்டா.3.3.113] இதி கர்மார்ததயா ஷரீரேதிஷ்டாநஷப்தஂ வ்யுத்பாதயதி — ‘அதிஷ்டீயத’ இதி. அதிஷ்டாதுர்ஜீவஸ்யாபி பரமாத்மாதிஷ்டேயத்வாத்தத்வ்யவச்சேதாய’ஜீவாத்மநேதி’ விஷேஷிதம். ஜீவாதிஷ்டேயஸ்யாபி கரணாதேஃ பரிதங்நிர்தேஷாத்தத்ஸங்கோசாயாஹ’மஹாபூதஸங்காதரூபமிதி’.

விஷ்வகர்துரிஹ தைவஷப்தேந பரிதக்க்ரஹணாத் கர்தரிஷப்தஸ்ய சாத்ர’ஷாஸ்த்ரபலஂ ப்ரயோக்தரி’ [பூ.மீ.3.7.18] இதி ந்யாயஸூசநார்தத்வாச்ச’கர்தா ஜீவாத்மேத்யுக்தம்’. நநு கர்தரித்வஂ ஹி ஜ்ஞாநசிகீர்ஷாபூர்வகப்ரயத்நயோகித்வஂ; ஜ்ஞாநமாத்ரஸ்யாத்மநோ ஜ்ஞாதரித்வாஸம்பவாத்தந்மூலஂ கர்தரித்வமபி ந ஸ்யாதேவேத்யத ஆஹ — ‘அஸ்ய ஜீவாத்மநோ ஜ்ஞாதரித்வஂ கர்தரித்வஂ சேதி’.’ஜ்ஞோத ஏவ’ [ப்ர.ஸூ.2.3.18] இத்யாதிஸூத்ரக்ரஹணஂ? ஷ்ருத்யாதேரபி தத ஏவாகர்ஷணாத்.

கர்மோத்பத்திஹேதூபந்யாஸாத்கரணஷப்தோத்ர கர்மேந்த்ரியமாத்ரபர இத்யபிப்ராயேணாஹ’வாகிதி’. யத்யபி ஜ்ஞாநேந்த்ரியாணாஂ தத்தத்விஷயஜ்ஞாநோத்பாதநத்வாரா பரம்பரயா கர்மணி ஹேதுத்வமஸ்தி? ததாபி வஸ்துமாத்ரேஷ்வாலோசிதேஷு மநஸா ஸங்கல்ப்யைவ கர்மகரணாந்மநஸஷ்சாந்யவ்யாபாரவ்யவதாநாபாவாத் — ‘ஸமநஸ்கமித்யுக்தம்’. ஜ்ஞாநேந்த்ரியஸ்யாபி மநஸஃ கர்மேந்த்ரியப்ரவரித்திஷ்வபி ஸாதாரண்யாத்கர்மேந்த்ரியத்வோக்திஃ.’ஷரீரவாங்மநோபிஃ’ இத்யத்ரைவோக்தேஃ மநஸஃ ஸங்கல்பாதிகர்மாபேக்ஷயா வா கர்மேந்த்ரியத்வவாதஃ. ஸாங்க்யைரப்யேவமேவோக்தஂ — ‘புத்தீந்த்ரியாணி சக்ஷுஷ்ஷ்ரோத்ரக்ராணரஸநத்வகாக்யாநி (ஸ்பர்ஷநகாநி). வாக்பாணிபாதபாயூபஸ்தாந்கர்மேந்த்ரியாண்யாஹுஃ. உபயாத்மகமத்ர மநஃ ஸங்கல்பகமிந்த்ரியஂ ச ஸாதர்ம்யாத்’ [ஸாஂ.கா.26;27] இதி.கர்மஹேதுஷூபாதீயமாநேஷு’பரிதக்விதம்’ இதி விஷேஷணஂ ததுபயுக்தவ்யாபாராக்யவிதாபரமித்யாஹ’கர்மநிஷ்பத்தௌ பரிதக்வ்யாபாரமிதி’. வாகாதிஷ்வேகைகஸ்ய வசநாதாநவிஹரணோத்ஸர்காநந்தஸங்கல்பாதிக்ரியாவ்யாபாரோ ஹி மிதோ விலக்ஷணஃ. ப்ரயத்நமூலா ஷரீராதிக்ரியைவ ஹி சேஷ்டேத்யுச்யதே; அதோத்ர கர்மணஸ்ததேவ காரணமித்யாத்மாஷ்ரயஃ ஸ்யாத்; தத்ராஹ — ‘சேஷ்டாஷப்தேந பஞ்சாத்மா வாயுரிதி’.’அபிதீயத’ இதி ஷப்தேந ப்ரதிபாதநமாத்ரஂ விவக்ஷிதம். அத்ர தத்தேதாவந்யஸ்மிந் லக்ஷயிதவ்யே வாகாதீநாஂ கரணாதிஷப்தைருபாத்தத்வாத்ப்ராணஸஂவாதாதிஷு கரணாநாஂ ஷரீரஸ்ய ச ஸ்திதிப்ரவரித்தேஃ ப்ராணாயத்தத்வஷ்ருதேஃ ப்ராணப்ரவரித்திநிமித்தசேஷ்டாவாசிநா ஷப்தேந ப்ராணலக்ஷணாத்ர யுக்தேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘தத்வரித்திவாசிநேதி’. சேஷ்டாஷப்தேநேதி பூர்வேணாந்வயஃ.

ப்ராணஸஂவாதாதிஸ்மாரணேந ப்ராணலக்ஷணாயா ஔசித்யஂ வரித்தேர்வைவித்யஂ ச விவரிணோதி — ‘ஷரீரேந்த்ரியேதி’. பரிதக்சப்தவிவிதஷப்தயோஃ பௌநருக்த்யபரிஹாராயாஹ’ஷரீரேந்த்ரியதாரகஸ்ய ப்ராணாபாநாதிபேதபிந்நஸ்யேதி’. அதிஷ்டாநகர்தரிகரணவ்யாபாராபேக்ஷயா ஷரீரேந்த்ரியவர்கரூபவிஷயபேதேந ச பரிதக்த்வஂ ப்ராணாதிவரித்திபேதப்ரதிநியதோச்ச்வாஸநிமேஷோந்மேஷாதிவ்யாபாரைர்வைவித்யஂ சேதி பாவஃ. பஞ்சாத்மஷப்தோத்ர பஞ்சவரித்தித்வபரஃ; ததா ச ஸூத்ரஂ — ‘பஞ்சவரித்திர்மநோவத்வ்யபதிஷ்யதே’ [ப்ர.ஸூ.2.4.12] இதி. பஞ்சவரித்தித்வோக்திஷ்ச நாககூர்மகரிகரதேவதத்ததநஞ்ஜயரூபவரித்த்யந்தரபஞ்சகஸ்யாபி ப்ரதர்ஷிகா. ‘தைவஂ சைவாத்ர பஞ்சமம்’ இத்யத்ர தைவாக்யப்ரதாநநிர்தாரணார்தமத்ரேத்யநுவாத இத்யாஹ — ‘அத்ர கர்மஹேதுகலாப’ இதி. பரமாத்மநஃ பஞ்சமதயா பரிகணநே ஷ்ருத்யர்தபாடாதிக்ரமாஸம்பவாத்வாசஃ க்ரமவர்தித்வேந யதாஸம்பவஂ பரிகணநேபி’பஞ்சமம்’ இதி பூரணே நிர்தேஷே ப்ரயோஜநாபாவாத் யதா கடவல்ல்யாம் — “இந்த்ரியேப்யஃ பரா ஹ்யர்தாஃ” இத்யுபக்ரம்ய “மஹதஃ பரமவ்யக்தமவ்யக்தாத்புருஷஃ பரஃ. புருஷாந்ந பரஂ கிஞ்சித்ஸா காஷ்டா ஸா பரா கதிஃ’ [1.3.10;11] இதீந்த்ரியாதிஸமஸ்தப்ரவரித்தௌ ப்ரதாநஹேதுஃ பரமபுருஷோ வஷீகரணீயகாஷ்டாத்வேந நிர்திஷ்டஃ? தத்வதிஹாபீத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘பரமாத்மாந்தர்யாமீதி’. நநு’தைவஂ புராகரிதஂ கர்ம”தைவஂ திஷ்டஂ பாகதேயம்’ [அமரஃ1.4.28] இத்யாதிஷு ப்ராசீநகர்மரூபபோக்யபர்யாயதயா தைவஷப்தஂ படந்தி; தஸ்ய ச ஹேதுத்வமுபபந்நம்; அதஃ கதமத்ர பரமாத்மேத்யுச்யதே இத்தஂ ந ஹி ப்ராகேவ விநஷ்டாநாஂ கர்மணாஂ ஸ்வரூபேண ஹேதுத்வஂ ஸம்பவதி; அதஃ கர்மஜந்யாதரிஷ்டரூபபரமபுருஷஸங்கல்பஸ்யைவ ஹேதுத்வஂ வக்தவ்யஂ; ததோ வரஂ தஸ்யைவ தைவஷப்தேந ப்ரதிபாதநம்; அஸ்தி ச தைவஷப்தஸ்ய தைவதபர்யாயதயாபி லோகவேதயோஃ ப்ரஸித்திஃ; யதா — ‘ஸத்யஂ ஸத்யஂ புநஃ ஸத்யமுத்தரித்ய புஜமுச்யதே. வேதஷாஸ்த்ராத்பரஂ நாஸ்தி ந தைவஂ கேஷவாத்பரம்’ [நரி.பு.18.33] இதி. நஹ்யத்ரார்தாந்தரஂ ஸம்பவதி. ஏவஂ ஷ்ரீமத்ராமாயணேபி — ‘ஸ்வாதீநஂ ஸமதிக்ரம்ய மாதரஂ பிதரஂ குரும். அஸ்வாதீநஂ கதஂ தைவஂ ப்ரகாரைரபிராத்யதே’ [வா.ரா.2] இதி. ததா ஸபாபர்வணி — ‘ஷ்ரூயதாஂ பரமஂ தைவஂ துர்விஜ்ஞேயஂ மயாபி ச. நாராயணஸ்து புருஷோ விஷ்வரூபோ மஹாத்யுதிஃ’ இதி. ததா யாஜ்ஞவல்க்யப்ரணீதே யோகஷாஸ்த்ரே — ‘ஆர்ஷஂ சந்தஷ்ச மந்த்ராணாஂ தைவதஂ ப்ராஹ்மணஂ ததா’ இதி. உக்த ஏவார்தஃ புநஃ’ஆர்ஷஂ சந்தஷ்ச தைவஂ ச’ இத்யாதிநாபி நிர்திஷ்யதே. தத்ரைவ தைத்யமோஹநார்தே ப்ரஜாபத்யுபதேஷாநுவாதே’ஆத்மாநஂ பூஜயேந்நித்யஂ பூஷணாச்சாதநாதிபிஃ. ஸ்வதேஹ ஏவ தைவஂ ஸ்யாதந்யத்தைவஂ ந வித்யதே’ [யோ.யா.] இதி. ததா — ‘தைவாதீநஂ ஜகத்ஸர்வஂ மந்த்ராதீநஂ ச தைவதம். தந்மந்த்ரஂ ப்ராஹ்மணாதீநஂ தஸ்மாத்விப்ரா ஹி தைவதம்’. [வி.ஸஂ.22] இதி. அஸ்மிந்நபி ஷாஸ்த்ரே’ஸாதிபூதாதிதேவஂ மாம்’ [7.30] இதி ப்ரஸ்தாவ்ய’அதிதைவஂ கிமுச்யதே’ [8.1] இதி பரிஷ்டமர்தஂ’புருஷஷ்சாதிதைவதம்’ [8.4] இதி ப்ரதிவக்தி. சாந்தோக்யே () ச ஆதித்யாக்யதைவதவர்திநஃ புருஷஸ்யாதிதைவதமிதி நாமோச்யதே — “தஸ்யோபநிஷதஹஃ” [பரி.உ.5.5.3] இத்யதிதைவதஂ “தஸ்யோபநிஷதஹஂ” [பரி.உ.5.5.4] இத்யத்யாத்மம். இதி. ஏவமந்யத்ராபி த்ரஷ்டவ்யம். அந்யைரபி சாத்ர தைவஷப்தஷ்சக்ஷுராத்யநுக்ராஹகாதித்யாதிவிஷயதயா வ்யாக்யாதஃ. வயஂ த்வாதித்யாதீநாமப்யநுக்ராஹகஂ பரமாத்மாநமிஹ தைவஂ ப்ரூம இதி விஷேஷஃ. ப்ரயுக்தஂ ச ஸ்தோத்ரே’ப்ரக்யாததைவபரமார்தவிதாஂ மதைஷ்ச’ [ஸ்தோ.ர.15] இதி. லக்ஷ்மீகல்யாணே ச — ‘தர்மே ப்ரமாணஂ ஸமயஸ்ததீயோ வேதாஷ்ச தத்த்வஂ ச ததிஷ்டதைவம்’ இதி. தஸ்மாத்தேவஷப்தோத்ர தேவதாபர்யாயஃ. ஸ சாத்ர ஸர்வப்ரவர்தகஹேதுபரத்வாத்விஷேஷகாபாவாச்ச பரதேவதாவிஷய உசித இதி’பரமாத்மாந்தர்யாமீ கர்மநிஷ்பத்தௌ ப்ரதாநஹேதுரித்யுக்தம்’. யதாஸௌ ஸர்வேஷாமாத்மா? ந ததாஸ்ய கஷ்சிதித்யதஃ பரமாத்மா. ததா ஷரீராதேஃ ப்ரவரித்தௌ ஜீவஃ ப்ரதாநஹேதுஃ? ததா தஸ்யாப்யஸாவித்யபிப்ராயேணாந்தர்யாமித்வோக்திஃ. தத்விவக்ஷாமத்ர பூர்வாபராப்யாஂ ஸ்தாபயதி — ‘உக்தஂ ஹீத்யாதிநா’. நநு’ஸ்வதந்த்ரஃ கர்தா’ [அஷ்டா.1.3.5] இதி கர்தரிலக்ஷணமநுஷிஷ்டம்; இஹ ச கர்தேதி க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஏவ நிர்திஷ்டஃ; அதஃ காரகாந்தரப்ரயோக்தரித்வஂ காரகாந்தராப்ரயோஜ்யத்வஂ ச தஸ்யாங்கீகர்தவ்யம். தஸ்மாத்தைவமப்யத்ராதிஷ்டாநாதிவத்ததபேக்ஷயா குணீபூதஂ வக்தவ்யமித்யத்ராஹ — ‘பரமாத்மாயத்தஂ சேதி’. உத்பந்நஜ்ஞாநசிகீர்ஷாப்ரயத்நஸ்ய ஹி புருஷஸ்ய காரகாந்தரப்ரயோக்தரித்வாதிகம்; ஜ்ஞாநாத்யுத்பத்திரேவ து பரமாத்மாயத்தேதி ஷ்ருதிஸித்தத்வாத்? ஜீவஸ்ய பராயத்தகர்தரித்வஂ ஸ்வாதந்த்ர்யஂ சாவிருத்தமிதி ஷாரீரகே ஸ்தாபிதமிதி பாவஃ.இமமபிப்ராயமஜாநந்வாயூதகாதிவத்பரமாத்மநஃ ப்ரேரகத்வாச்சோதயதி — ‘நந்வேவமிதி’. ஜ்யோதிஷ்டோமாதிஷு யதி பரமாத்மா ப்ரேரயதி? ததா ந ஜீவஸ்ய கிஞ்சித்விதேயஂ; ந ஹி ப்ரபலேந ஹ்ரியமாணஸ்ய கமநவிதிஃ; அத நிருந்தே? ததாபி ந விதேயஂ; ந ஹி துர்பலஸ்ய ப்ரபலேந நிருத்தஸ்ய கமநவிதிஃ; ஏவஂ யத்ர பரமாத்மா ப்ரவர்தயதி? தத்ர நிவரித்தேரஷக்யத்வாந்நிஷேதோ நிஷ்பலஃ; யத்ர து ந ப்ரவர்தயேத்? தத்ர து ப்ரவரித்தேரேவாஷக்யத்வாந்ந நிஷேதாபேக்ஷேதி பாவஃ. இயமத்ர சார்வாகேதரஸமஸ்தஸித்தாந்தாவலம்பிநீ சோத்யகாஷ்டா — ‘நிக்ரஹாநுக்ரஹாம்நாதபூர்வாதரிஷ்டப்ரசோதிதஃ. நிக்ரஹாநுக்ரஹாத்யர்ஹ இதீதஂ கடதே கதம்’ இதி. ஜீவஸ்ய ஜ்ஞாதரித்வகர்தரித்வபாரதந்த்ர்யாபாவசோத்யவத் பாரதந்த்ர்யேபி விதிநிஷேதவையர்த்யப்ரஸங்கசோத்யமபி பஞ்சமவேதததுபந்ஷிதோர்த்ரஷ்டா பகவாந்பாதராயணஃ ஸ்வயமேவ பரிஜஹாரேத்யாஹ — ‘இதமபீதி’. விஹிதப்ரதிஷித்தாவையர்த்யாதிஹேதுப்ய ஏவ சேதநேந கரிதஂ ப்ரயத்நமபேக்ஷ்ய பரமாத்மா உத்தரோத்தரேஷு ப்ரவர்தயதீதி ஸூத்ரார்தஃ. தத்ர ஸர்வப்ரவரித்திஷு பரமாத்மாதீநாஸு கதஂ கரிதப்ரயத்நாபேக்ஷத்வமுச்யதே வையர்த்யசோத்யஸ்ய சாவையர்த்யாஸித்த்யர்ததயா பரிஹாரே ஸாத்யாவிஷேஷஷ்ச ஸ்யாதிதி ஷங்காயாஂ ஸூத்ரஸ்யாபிப்ராயிகமர்தமாஹ — ‘ஏததுக்தமிதி’.’அயமபிப்ராயஃ’ — யத்தாவதீஷ்வரஸ்ய யந்த்ராதிவத்த்வஸங்கல்பகல்பிதப்ரவரிக்திஷக்தீநாஂ கரணகலேவராணாஂ ஸமர்பணஂ? யச்ச பூதலாதிவத்ஸர்வப்ரவரித்திநிவரித்த்யாநுகுண்யேந ஸ்வரூபதஃ ஸங்கல்பதஷ்ச ஸர்வாதாரதயாவஸ்தாநஂ? யதபி கரணகலேவராத்யதிஷ்டாநஷக்திப்ரதாநஂ? யச்ச ப்ரவரித்த்யாலம்பநபாஹ்யவிஷயபுரஸ்கரணஂ? தத்ஸர்வஂ ஜீவஸ்ய கர்தரித்வாநுகுணஂ ஸர்வப்ரவரித்திநிவரித்திஸாதாரணஂ சேதி ந தத்ர சோத்யாவகாஷஃ. ஏதாவதைவ ஸர்வப்ரவரித்திநிவரித்திஸாதாரணமுதாஸீநத்வஂ பகவத உச்யதே. ஏவஂ லப்தஷக்தேஃ புருஷஸ்ய ப்ரவரித்திகாலே யத்கார்யநிஷ்பத்த்யர்தமீஷ்வரஸ்யாநுமந்தரித்வஂ? ததபி ந ஜீவஸ்ய கர்தரிதாஂ வாரயதி; அபிதூத்தம்நாதீதி ந ததோபி விதிநிஷேதவையர்த்யம். நசைகஸ்மிந்நேவ கர்மணி பரமாத்மாக்யகர்த்ரந்தரஸாஹசர்யஂ ஜீவஸ்யாநியோஜ்யதாகாரணஂ? ப்ரத்யேகமஷக்யேஷு ஸம்பூய பஹுபிரநுஷ்டீயமாநேஷ்வபி லோகே விதிநிஷேததத்பலாதிதர்ஷநாத்ப்ரவரித்திஷக்தஸ்யேச்சாயாமந்யைரநிவார்யத்வேந ஸ்வாதந்த்ர்யாதிஸித்தேஃ. ஏவஂ’கார்யதே ஹ்யவஷஃ கர்ம ஸர்வஃ ப்ரகரிதிஜைர்குணைஃ’ [3.5] இத்யாதிஷ்வபி ஜ்ஞாநேச்சாபுரஸ்காரேண ப்ரவர்தநாதிச்சாவிஷேஷாதேஷ்ச ஸ்வவாஸநாதிவிஷேஷமூலத்வாஜ்ஜீவஸ்ய கர்தரித்வஂ ஸுஸ்திதம். அத ஏவ ஹ்யத்ர ஹேதுபஞ்சகே கர்தேதி ஸமாக்யாஸமாதிநா கர்தரித்வேநைவ ஜீவோ நிரூப்யதே; யத்து கரணகலேவரஷக்திஜ்ஞாநவாஞ்சாதிஷு விஷமப்ரதாநமஹிதப்ரவரித்தாவநிவாரணமநுமநநஂ ப்ரத்யவாயஜநநஂ ச? ததப்யநாதிபூர்வகர்மவைஷம்யோபாதிகதயா நேஷ்வரஸ்ய வைஷம்யநைர்கரிண்யாபாதகம். ப்ரவரித்திவைஷம்யஸ்யாதரிஷ்டவைஷம்யமூலத்வேபி ததேவாதரிஷ்டஂ ஷாஸ்த்ரபுரஸ்காரேணாஸ்ய தரிஷ்டாதிகமாரபதே. ததப்யேவமிதி விதிநிஷேதாவகாஷலாபஃ. ந ஹி பூர்வஂ யஜ்ஞாதிகாரணமதரிஷ்டஂ கரிதமிதி தேநைவேதாநீஂ யஜ்ஞாதிகஂ நிஷ்பத்யதே? ஷாஸ்த்ரஜந்யபுத்த்யாதிஸாபேக்ஷத்வாத்தஸ்ய. ஏவஂ பாபஹேதுபூதமப்யதரிஷ்டஂ ஸ்வபுத்த்யைவ நிவரித்தியோக்யதயா ஷாஸநாநர்ஹதஷாமாபாத்ய பாபே ப்ரவர்தயதி; ததபி ததேதி? அந்யதாதரிஷ்டமூலத்வாத்திதாஹிதப்ரவரித்த்யோர்ந ஷாஸ்த்ராபேக்ஷேதி வாதிநஃ பூர்வாதரிஷ்டேபி ததா ப்ரஸங்காத்ஸ்வவசநவிரோதஃ. அதாதரிஷ்டமூலத்வே ஷாஸ்த்ரவையர்த்யப்ரஸங்கஃ; ஸார்தகஂ ச ஷாஸ்த்ரஂ பரைரப்யுபகம்யத இத்யதரிஷ்டமூலத்வமேவ நோபபத்யேதேதி மந்யஸே; ததபி ந? லௌகிகவிதிநிஷேதயோரபி ததா ப்ரஸங்காத். தத்ராபி ஹி ஸாமக்ரீவைசித்ர்யமூலத்வே ப்ரவரித்திநிவரித்த்யாதிவைசித்ர்யஸ்ய கிஂ’காமாநய’ இத்யாதிநியோகேந அத ஸோபி நியோகஃ ஸ்வஸாமக்ர்யோபநீதஃ ப்ரவரித்திநிவரித்திஸாமக்ரீமத்யமத்யாஸ்த இதி பஷ்யஸி? ஏவஂ வைதிகநியோகோபீதி ஸம்பஷ்யேதாஃ. தர்ஹி லௌகிகமபி நியோகஂ பரித்யஜாம இதி சேத் — ஹந்த பரஸ்பரஸஂவ்யவஹாரவ்யுத்த்பத்த்யாத்யஸம்பவாத்விலீநஂ லோகாயதேநாபீதி மூகீபவ. ஏவஂ ஸாமாந்யதஃ ஸர்வேஷு அதரிஷ்டவைஷம்யமூலேஷ்வபி கர்மஸு ஷாஸ்த்ரே ஸாவகாஷே ததேவ ஷாஸ்த்ரமீஷ்வரபுத்திவிஷேஷஂ சேததரிஷ்டமுபதிஷதி? ததாவிதோயமீஷ்வரஃ ப்ரமாணபலாதகவத இதி ந தத்ர பரிசோதநாவகாஷஃ. ந சைஷ தோஷஃ — ‘யதோக்தமாசார்யைர்வாதிஹஂஸாம்புவாஹைஃ’ — ‘வைஷம்யே ஸதி கர்மணாமவிஷமஃ கிஂ நாம குர்யாத்கரிதீ கிஂவோதாரதயா ததீத வரதோ வாஞ்சந்தி சேத்துர்கதிம்’ இதி.ததயஂ சார்வாகேதரஸமஸ்தஸித்தாந்தநிஷ்டாநாஂ ஸாதாரணபரிஹாரஸாரஃ — ‘தத்ததிஷ்டாதரிஷ்டமூலஷாஸ்த்ரவஷ்யதஷாந்வயாத். புநஸ்ததாததா தரிஷ்டஸம்பத்திருபபத்யதே৷৷புமர்தஸாதநத்வேந ப்ரதீதேஃ ஸ்வேச்சயா புமாந். ப்ரவர்தேதேதி தாதர்த்யாத்ஸாவகாஷாத்ர சோதநா৷৷’ இதி. அத்ர கரணகலேவரப்ரதாநாதிஸாதாரணோபகாரஸாபேக்ஷதயா ஜீவகர்தரித்வஸ்ய பராபேக்ஷத்வஂ’ஸந்நித்யந்தேநோக்தம்’.’கர்மநிஷ்பத்தயே’ இத்யாதிநா து ப்ரவரித்திவிஷேஷே ஜீவஸ்ய ஸ்வாதந்த்ர்யஂ தர்ஷிதம். தத்ராபி பரஸ்ய கிஞ்சித்காரஃ’ததந்தரவஸ்தித’ இத்யாதிநோக்தஃ.’தஂ’ — கரிதப்ரயத்நமித்யர்தஃ.

———————-

15. ஸரீரவாங்‌மநோபிர்யத்கர்ம ப்ராரபதே நர:
ந்யாய்யம் வா விபரீதம் வா பஞ்சைதே தஸ்ய ஹேதவ:

நர: ஸரீர வாக் ‌மநோபி:-மனிதன் உடம்பாலும் வாக்காலும் மனத்தாலும்,
யத் கர்ம ப்ராரபதே-எந்தச் செயலைத் தொடங்கினாலும்,
ந்யாய்யம் வா விபரீதம் வா-அது நியாயமாயினும் விபரீதமாயினும்,
தஸ்ய ஏதே பஞ்ச ஹேதவ:-அதற்கு இந்த ஐந்துமே காரணங்கள்.

மனிதன் உடம்பாலும் வாக்காலும் மனத்தாலும் எந்தச் செயலைத் தொடங்கினாலும்,
அது நியாயமாயினும் விபரீதமாயினும், இவ்வைந்துமே அச்செயலின் ஏதுக்களாம்.

வெவ்வேறு காரணங்களைக் கொண்டு அமைத்துள்ள மோட்டார் வண்டியைக் கொலை, களவின் பொருட்டு
ஒரு சாரார் எடுத்துச் செல்லலாம். ஆபத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டவர்களை மீட்டெடுப்பதற்காக இன்னொரு சாரார்
அவ்வண்டியைச் செலுத்தலாம். நோயாளிக்கு விரைவில் சிகிச்சை செய்வதற்கு அது உதவுகிறது.
களியாட்டத்தில் வீண்பொழுது போக்குதற்கும் அது பயன்படுகிறது. வெவ்வேறு இடங்களுக்குச் சென்று
அறிவைப் பெருக்குதற்கும் அதே வாகனம் உதவுகிறது.

கிட்டத்தட்ட அதே முறையில் உடலை நாம் பயன்படுத்துகிறோம். தர்ம÷க்ஷத்திரம் என்று இவ்வுடல் இயம்பப்படுகிறது.
செய்கின்ற ஸத்கர்மங்கள் அனைத்துக்கும் ஐந்து ஹேதுக்களாலாகிய உடல் வாழ்வு பயன்படுகிறது.
இதே உடலத்தைத் தேவாலயமாகப் பாராட்டிப் பயன்படுத்துபவரும் உளர். இத்தகைய செயல்களெல்லாம் தர்மத்துக்கு உடன்பாடானவைகள்.
ஆகவே அவைகள் நியாயமானவைகள். அதர்மமே வடிவெடுத்து வந்து அடாத செயலைச் செய்தற்கும் இவை காரணங்களாகின்றன.
இவ் ஐந்தின் துணையின்றி நலம் கேடு ஆகிய எச்செயலும் நடைபெறுவதில்லை.

உடலின் மூலம் நிகழ்கின்ற செயல்களைச் சாதாரண வாழ்க்கை முறையில் திரிகரணங்களைக்கொண்டு செய்தவைகள் என்கிறோம்.
மனம், வாக்கு, காயம் ஆகிய மூன்றும் கரணங்களாகின்றன. எண்ணுவதும், பேசுவதும், செய்வதும் ஒவ்வொன்றும்
தன்னளவில் கர்மமாகிறது. எண்ணத்தால் நிகழும் கர்மங்கள் எண்ணிறந்தவை.

৷৷18.15৷৷ந்யாய்யே ஷாஸ்த்ரஸித்தே விபரீதே ப்ரதிஷித்தே வா ஸர்வஸ்மிந் கர்மணி ஷாரீரே வாசிகே மாநஸே ச பஞ்ச ஏதே ஹேதவஃ. அதிஷ்டாநஂ ஷரீரம்? அதிஷ்டீயதே ஜீவாத்மநா இதி மஹாபூதஸஂகாதரூபஂ ஷரீரம் அதிஷ்டாநம். ததா கர்தா ஜீவாத்மா; அஸ்ய ஜீவாத்மநஃ ஜ்ஞாதரித்வஂ கர்தரித்வஂ ச — ‘ஜ்ஞோத ஏவ’ (ப்ர0 ஸூ0 2.3.18)’கர்தா ஷாஸ்த்ரார்தவத்த்வாத்’ (ப்ர0 ஸூ0 2.3.33) இதி ச ஸூத்ரோபபாதிதம். கரணஂ ச பரிதக்விதம் வாக்பாணிபாதாதிபஞ்சகஂ ஸமநஸ்கஂ கர்மேந்த்ரியம்? பரிதக்விதஂ கர்மநிஷ்பத்தௌ பரிதக்வ்யாபாரம். விவிதாஃ ச பரிதக் சேஷ்டாஃ — சேஷ்டாஷப்தேந பஞ்சாத்மா வாயுஃ அபிதீயதே? தத்வரித்திவாசிநா? ஷரீரேந்த்ரியதாரகஸ்ய ப்ராணாபாநாதிபேதபிந்நஸ்ய வாயோஃ பஞ்சாத்மநோ விவிதா ச சேஷ்டா விவிதா வரித்திஃ. தைவஂ ச ஏவ அத்ர பஞ்சமம்? அத்ர கர்ம ஹேதுகலாபே தைவஂ பஞ்சமம் பரமாத்மா அந்தர்யாமீ கர்மநிஷ்பத்தௌ ப்ரதாநஹேதுஃ இதி அர்தஃ உக்தஂ ஹி’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டோ மத்தஃ ஸ்மரிதிர்விஜ்ஞாநமபோஹநஂ ச.’ (கீதா 15.15) இதி. வக்ஷ்யதி ச — ‘ஈஷ்வரஃ ஸர்வபூதாநாஂ ஹரித்தேஷேர்ஜுந திஷ்டதி. ப்ராமயந் ஸர்வபூதாநி யந்த்ராரூடாநி மாயயா৷৷’ (கீதா 18.61) இதி.

பரமாத்மாயத்தஂ ச ஜீவாத்மநஃ கர்தரித்வம் — ‘பராத்து தச்ச்ருதேஃ’ (ப்ர0 ஸூ0 2.3.41) இதி உபபாதிதம்.நநு ஏவஂ பரமாத்மாயத்தே ஜீவாத்மநஃ கர்தரித்வே ஜீவாத்மா கர்மணி அநியோஜ்யோ பவதி இதி விதிநிஷேதஷாஸ்த்ராணி அநர்தகாநி ஸ்யுஃ.

இதம் அபி சோத்யஂ ஸூத்ரகாரேண ஏவ பரிஹரிதம்.’கரிதப்ரயத்நாபேக்ஷஸ்து விஹிதப்ரதிஷித்தாவையர்த்யாதிப்யஃ’ (ப்ர0 ஸூ0 2.3.42) இதி.ஏதத் உக்தஂ பவதி — பரமாத்மநா தத்தைஃ ததாதாரைஃ ச கரணகலேவராதிபிஃ ததாஹிதஷக்திபிஃ ஸ்வயஂ ச ஜீவாத்மா ததாதாரஃ ததாஹிதஷக்திஃ ஸந் கர்மநிஷ்பத்தயே ஸ்வேச்சயா கரணாத்யதிஷ்டாநாகாரஂ ப்ரயத்நஂ ச ஆரபதே; ததந்தஃ அவஸ்திதஃ பரமாத்மா ஸ்வாநுமதிதாநேந தஂ ப்ரவர்தயதி இதி ஜீவஸ்ய அபி ஸ்வபுத்த்யா ஏவ ப்ரவரித்திஹேதுத்வம் அஸ்தி. யதா குருதரஷிலாமஹீருஹாதிசலநாதிபலப்ரவரித்திஷு பஹுபுருஷஸாத்யாஸு பஹூநாஂ ஹேதுத்வஂ விதிநிஷேதபாக்த்வஂ ச இதி.

৷৷ 18.15

৷৷உக்தவிவரணதயா ஷ்லோகத்வயஸ்யாபுநருக்திஂ பரமதே விரோதஂ சாபிப்ரேத்யாஹ — ‘ததிதமாஹேதி’. தத் ஷ்ருதிஸித்தம்? இதஂ விவக்ஷிதமித்யர்தஃ. ந்யாய்யஂ ந்யாயாதாநபேதஂ’தர்மபத்யர்தந்யாயாதநபேதே’ [அஷ்டா.4.4.92] இத்யநுஷாஸநாத். ந்யாயஷப்தஷ்சாத்ர அர்தாந்தராநௌசித்யாத்வ்யுத்பத்த்யநுரோதாச்ச ஷாஸ்த்ரமேவாநுஸந்தத்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஷாஸ்த்ரஸித்த’ இதி. ஷாஸ்த்ரஸித்தேந ஸஹ லௌகிகவிவக்ஷாயாஂ ததந்யத்வேதி வக்தவ்யம். விஹிதே நிர்திஷ்டே விபரீதஷப்தஷ்ச நிஷித்தே ஸ்வரஸஃ; கைமுத்யேந ச லௌகிகஂ லப்யமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ப்ரதிஷித்தே வேதி’.’ஸர்வஸ்மிந் கர்மணீதி’ பலிதோக்திஃ. யதா ஷாரீரமாநஸவாசிகேஷு கர்மஸு ஷரீராதீநாஂ ப்ராதாந்யேந ப்ரதிநியததா; ந ததாமீ பஞ்ச ஹேதவஃ; அபிது ப்ரதிகர்ம பஞ்சாப்யபேக்ஷிதா இத்யபிப்ராயேண ஷாரீரத்வாத்யுக்திஃ. பஞ்சஹேதுகேஷு ஸர்வேஷு கர்மஸு ப்ராதாந்யாதேவ ஹி ஷாரீரத்வாதிவிபாகஃ. யத்யபி ஜகத்ஸரிஷ்ட்யாதிஷு பரமாத்மைவ காரணஂ? ததாபி க்ஷேத்ரஜ்ஞகர்தரிகேஷு பரமாத்மநா ஸ்வேச்சயைவமுபகரணீகரிதாந்யேதாநீத்யபிப்ராயேண ஹேத்வந்தரோக்திஃ.’அதிஷ்டாநஂ க்ஷேத்ரமாஹுஃ’ [ம.பா.12.307.14] இதி கராலாயாஹ வஸிஷ்டஃ; ததநுஸாரேணாஹ — ‘அதிஷ்டாநஂ ஷரீரமிதி’. ஷ்ருதிஷ்ச — “மகவந்மர்த்யஂ வா இதஂ ஷரீரமாத்தஂ மரித்யுநா ததேத-(ததஸ்யா)-தமரிதஸ்யாஷரீரஸ்யாத்மநோதிஷ்டாநம்” [சாஂ.உ.8.12.1] இதி ஷரீரேதிஷ்டாநஷப்தஂ ப்ரயுங்க்தே.’கரித்யல்யுடோ பஹுலம்’ [அஷ்டா.3.3.113] இதி கர்மார்ததயா ஷரீரேதிஷ்டாநஷப்தஂ வ்யுத்பாதயதி — ‘அதிஷ்டீயத’ இதி. அதிஷ்டாதுர்ஜீவஸ்யாபி பரமாத்மாதிஷ்டேயத்வாத்தத்வ்யவச்சேதாய’ஜீவாத்மநேதி’ விஷேஷிதம். ஜீவாதிஷ்டேயஸ்யாபி கரணாதேஃ பரிதங்நிர்தேஷாத்தத்ஸங்கோசாயாஹ’மஹாபூதஸங்காதரூபமிதி’.விஷ்வகர்துரிஹ தைவஷப்தேந பரிதக்க்ரஹணாத் கர்தரிஷப்தஸ்ய சாத்ர’ஷாஸ்த்ரபலஂ ப்ரயோக்தரி’ [பூ.மீ.3.7.18] இதி ந்யாயஸூசநார்தத்வாச்ச’கர்தா ஜீவாத்மேத்யுக்தம்’. நநு கர்தரித்வஂ ஹி ஜ்ஞாநசிகீர்ஷாபூர்வகப்ரயத்நயோகித்வஂ; ஜ்ஞாநமாத்ரஸ்யாத்மநோ ஜ்ஞாதரித்வாஸம்பவாத்தந்மூலஂ கர்தரித்வமபி ந ஸ்யாதேவேத்யத ஆஹ — ‘அஸ்ய ஜீவாத்மநோ ஜ்ஞாதரித்வஂ கர்தரித்வஂ சேதி’.’ஜ்ஞோத ஏவ’ [ப்ர.ஸூ.2.3.18] இத்யாதிஸூத்ரக்ரஹணஂ? ஷ்ருத்யாதேரபி தத ஏவாகர்ஷணாத்.கர்மோத்பத்திஹேதூபந்யாஸாத்கரணஷப்தோத்ர கர்மேந்த்ரியமாத்ரபர இத்யபிப்ராயேணாஹ’வாகிதி’. யத்யபி ஜ்ஞாநேந்த்ரியாணாஂ தத்தத்விஷயஜ்ஞாநோத்பாதநத்வாரா பரம்பரயா கர்மணி ஹேதுத்வமஸ்தி? ததாபி வஸ்துமாத்ரேஷ்வாலோசிதேஷு மநஸா ஸங்கல்ப்யைவ கர்மகரணாந்மநஸஷ்சாந்யவ்யாபாரவ்யவதாநாபாவாத் — ‘ஸமநஸ்கமித்யுக்தம்’. ஜ்ஞாநேந்த்ரியஸ்யாபி மநஸஃ கர்மேந்த்ரியப்ரவரித்திஷ்வபி ஸாதாரண்யாத்கர்மேந்த்ரியத்வோக்திஃ.’ஷரீரவாங்மநோபிஃ’ இத்யத்ரைவோக்தேஃ மநஸஃ ஸங்கல்பாதிகர்மாபேக்ஷயா வா கர்மேந்த்ரியத்வவாதஃ. ஸாங்க்யைரப்யேவமேவோக்தஂ — ‘புத்தீந்த்ரியாணி சக்ஷுஷ்ஷ்ரோத்ரக்ராணரஸநத்வகாக்யாநி (ஸ்பர்ஷநகாநி). வாக்பாணிபாதபாயூபஸ்தாந்கர்மேந்த்ரியாண்யாஹுஃ. உபயாத்மகமத்ர மநஃ ஸங்கல்பகமிந்த்ரியஂ ச ஸாதர்ம்யாத்’ [ஸாஂ.கா.26;27] இதி.கர்மஹேதுஷூபாதீயமாநேஷு’பரிதக்விதம்’ இதி விஷேஷணஂ ததுபயுக்தவ்யாபாராக்யவிதாபரமித்யாஹ’கர்மநிஷ்பத்தௌ பரிதக்வ்யாபாரமிதி’. வாகாதிஷ்வேகைகஸ்ய வசநாதாநவிஹரணோத்ஸர்காநந்தஸங்கல்பாதிக்ரியாவ்யாபாரோ ஹி மிதோ விலக்ஷணஃ. ப்ரயத்நமூலா ஷரீராதிக்ரியைவ ஹி சேஷ்டேத்யுச்யதே; அதோத்ர கர்மணஸ்ததேவ காரணமித்யாத்மாஷ்ரயஃ ஸ்யாத்; தத்ராஹ — ‘சேஷ்டாஷப்தேந பஞ்சாத்மா வாயுரிதி’.’அபிதீயத’ இதி ஷப்தேந ப்ரதிபாதநமாத்ரஂ விவக்ஷிதம். அத்ர தத்தேதாவந்யஸ்மிந் லக்ஷயிதவ்யே வாகாதீநாஂ கரணாதிஷப்தைருபாத்தத்வாத்ப்ராணஸஂவாதாதிஷு கரணாநாஂ ஷரீரஸ்ய ச ஸ்திதிப்ரவரித்தேஃ ப்ராணாயத்தத்வஷ்ருதேஃ ப்ராணப்ரவரித்திநிமித்தசேஷ்டாவாசிநா ஷப்தேந ப்ராணலக்ஷணாத்ர யுக்தேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘தத்வரித்திவாசிநேதி’. சேஷ்டாஷப்தேநேதி பூர்வேணாந்வயஃ.ப்ராணஸஂவாதாதிஸ்மாரணேந ப்ராணலக்ஷணாயா ஔசித்யஂ வரித்தேர்வைவித்யஂ ச விவரிணோதி — ‘ஷரீரேந்த்ரியேதி’. பரிதக்சப்தவிவிதஷப்தயோஃ பௌநருக்த்யபரிஹாராயாஹ’ஷரீரேந்த்ரியதாரகஸ்ய ப்ராணாபாநாதிபேதபிந்நஸ்யேதி’. அதிஷ்டாநகர்தரிகரணவ்யாபாராபேக்ஷயா ஷரீரேந்த்ரியவர்கரூபவிஷயபேதேந ச பரிதக்த்வஂ ப்ராணாதிவரித்திபேதப்ரதிநியதோச்ச்வாஸநிமேஷோந்மேஷாதிவ்யாபாரைர்வைவித்யஂ சேதி பாவஃ. பஞ்சாத்மஷப்தோத்ர பஞ்சவரித்தித்வபரஃ; ததா ச ஸூத்ரஂ — ‘பஞ்சவரித்திர்மநோவத்வ்யபதிஷ்யதே’ [ப்ர.ஸூ.2.4.12] இதி. பஞ்சவரித்தித்வோக்திஷ்ச நாககூர்மகரிகரதேவதத்ததநஞ்ஜயரூபவரித்த்யந்தரபஞ்சகஸ்யாபி ப்ரதர்ஷிகா. ‘தைவஂ சைவாத்ர பஞ்சமம்’ இத்யத்ர தைவாக்யப்ரதாநநிர்தாரணார்தமத்ரேத்யநுவாத இத்யாஹ — ‘அத்ர கர்மஹேதுகலாப’ இதி. பரமாத்மநஃ பஞ்சமதயா பரிகணநே ஷ்ருத்யர்தபாடாதிக்ரமாஸம்பவாத்வாசஃ க்ரமவர்தித்வேந யதாஸம்பவஂ பரிகணநேபி’பஞ்சமம்’ இதி பூரணே நிர்தேஷே ப்ரயோஜநாபாவாத் யதா கடவல்ல்யாம் — “இந்த்ரியேப்யஃ பரா ஹ்யர்தாஃ” இத்யுபக்ரம்ய “மஹதஃ பரமவ்யக்தமவ்யக்தாத்புருஷஃ பரஃ. புருஷாந்ந பரஂ கிஞ்சித்ஸா காஷ்டா ஸா பரா கதிஃ’ [1.3.10;11] இதீந்த்ரியாதிஸமஸ்தப்ரவரித்தௌ ப்ரதாநஹேதுஃ பரமபுருஷோ வஷீகரணீயகாஷ்டாத்வேந நிர்திஷ்டஃ? தத்வதிஹாபீத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘பரமாத்மாந்தர்யாமீதி’. நநு’தைவஂ புராகரிதஂ கர்ம”தைவஂ திஷ்டஂ பாகதேயம்’ [அமரஃ1.4.28] இத்யாதிஷு ப்ராசீநகர்மரூபபோக்யபர்யாயதயா தைவஷப்தஂ படந்தி; தஸ்ய ச ஹேதுத்வமுபபந்நம்; அதஃ கதமத்ர பரமாத்மேத்யுச்யதே இத்தஂ ந ஹி ப்ராகேவ விநஷ்டாநாஂ கர்மணாஂ ஸ்வரூபேண ஹேதுத்வஂ ஸம்பவதி; அதஃ கர்மஜந்யாதரிஷ்டரூபபரமபுருஷஸங்கல்பஸ்யைவ ஹேதுத்வஂ வக்தவ்யஂ; ததோ வரஂ தஸ்யைவ தைவஷப்தேந ப்ரதிபாதநம்; அஸ்தி ச தைவஷப்தஸ்ய தைவதபர்யாயதயாபி லோகவேதயோஃ ப்ரஸித்திஃ; யதா — ‘ஸத்யஂ ஸத்யஂ புநஃ ஸத்யமுத்தரித்ய புஜமுச்யதே. வேதஷாஸ்த்ராத்பரஂ நாஸ்தி ந தைவஂ கேஷவாத்பரம்’ [நரி.பு.18.33] இதி. நஹ்யத்ரார்தாந்தரஂ ஸம்பவதி. ஏவஂ ஷ்ரீமத்ராமாயணேபி — ‘ஸ்வாதீநஂ ஸமதிக்ரம்ய மாதரஂ பிதரஂ குரும். அஸ்வாதீநஂ கதஂ தைவஂ ப்ரகாரைரபிராத்யதே’ [வா.ரா.2] இதி. ததா ஸபாபர்வணி — ‘ஷ்ரூயதாஂ பரமஂ தைவஂ துர்விஜ்ஞேயஂ மயாபி ச. நாராயணஸ்து புருஷோ விஷ்வரூபோ மஹாத்யுதிஃ’ இதி. ததா யாஜ்ஞவல்க்யப்ரணீதே யோகஷாஸ்த்ரே — ‘ஆர்ஷஂ சந்தஷ்ச மந்த்ராணாஂ தைவதஂ ப்ராஹ்மணஂ ததா’ இதி. உக்த ஏவார்தஃ புநஃ’ஆர்ஷஂ சந்தஷ்ச தைவஂ ச’ இத்யாதிநாபி நிர்திஷ்யதே. தத்ரைவ தைத்யமோஹநார்தே ப்ரஜாபத்யுபதேஷாநுவாதே’ஆத்மாநஂ பூஜயேந்நித்யஂ பூஷணாச்சாதநாதிபிஃ. ஸ்வதேஹ ஏவ தைவஂ ஸ்யாதந்யத்தைவஂ ந வித்யதே’ [யோ.யா.] இதி. ததா — ‘தைவாதீநஂ ஜகத்ஸர்வஂ மந்த்ராதீநஂ ச தைவதம். தந்மந்த்ரஂ ப்ராஹ்மணாதீநஂ தஸ்மாத்விப்ரா ஹி தைவதம்’. [வி.ஸஂ.22] இதி. அஸ்மிந்நபி ஷாஸ்த்ரே’ஸாதிபூதாதிதேவஂ மாம்’ [7.30] இதி ப்ரஸ்தாவ்ய’அதிதைவஂ கிமுச்யதே’ [8.1] இதி பரிஷ்டமர்தஂ’புருஷஷ்சாதிதைவதம்’ [8.4] இதி ப்ரதிவக்தி. சாந்தோக்யே () ச ஆதித்யாக்யதைவதவர்திநஃ புருஷஸ்யாதிதைவதமிதி நாமோச்யதே — “தஸ்யோபநிஷதஹஃ” [பரி.உ.5.5.3] இத்யதிதைவதஂ “தஸ்யோபநிஷதஹஂ” [பரி.உ.5.5.4] இத்யத்யாத்மம். இதி. ஏவமந்யத்ராபி த்ரஷ்டவ்யம். அந்யைரபி சாத்ர தைவஷப்தஷ்சக்ஷுராத்யநுக்ராஹகாதித்யாதிவிஷயதயா வ்யாக்யாதஃ. வயஂ த்வாதித்யாதீநாமப்யநுக்ராஹகஂ பரமாத்மாநமிஹ தைவஂ ப்ரூம இதி விஷேஷஃ. ப்ரயுக்தஂ ச ஸ்தோத்ரே’ப்ரக்யாததைவபரமார்தவிதாஂ மதைஷ்ச’ [ஸ்தோ.ர.15] இதி. லக்ஷ்மீகல்யாணே ச — ‘தர்மே ப்ரமாணஂ ஸமயஸ்ததீயோ வேதாஷ்ச தத்த்வஂ ச ததிஷ்டதைவம்’ இதி. தஸ்மாத்தேவஷப்தோத்ர தேவதாபர்யாயஃ. ஸ சாத்ர ஸர்வப்ரவர்தகஹேதுபரத்வாத்விஷேஷகாபாவாச்ச பரதேவதாவிஷய உசித இதி’பரமாத்மாந்தர்யாமீ கர்மநிஷ்பத்தௌ ப்ரதாநஹேதுரித்யுக்தம்’. யதாஸௌ ஸர்வேஷாமாத்மா? ந ததாஸ்ய கஷ்சிதித்யதஃ பரமாத்மா. ததா ஷரீராதேஃ ப்ரவரித்தௌ ஜீவஃ ப்ரதாநஹேதுஃ? ததா தஸ்யாப்யஸாவித்யபிப்ராயேணாந்தர்யாமித்வோக்திஃ. தத்விவக்ஷாமத்ர பூர்வாபராப்யாஂ ஸ்தாபயதி — ‘உக்தஂ ஹீத்யாதிநா’. நநு’ஸ்வதந்த்ரஃ கர்தா’ [அஷ்டா.1.3.5] இதி கர்தரிலக்ஷணமநுஷிஷ்டம்; இஹ ச கர்தேதி க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஏவ நிர்திஷ்டஃ; அதஃ காரகாந்தரப்ரயோக்தரித்வஂ காரகாந்தராப்ரயோஜ்யத்வஂ ச தஸ்யாங்கீகர்தவ்யம். தஸ்மாத்தைவமப்யத்ராதிஷ்டாநாதிவத்ததபேக்ஷயா குணீபூதஂ வக்தவ்யமித்யத்ராஹ — ‘பரமாத்மாயத்தஂ சேதி’. உத்பந்நஜ்ஞாநசிகீர்ஷாப்ரயத்நஸ்ய ஹி புருஷஸ்ய காரகாந்தரப்ரயோக்தரித்வாதிகம்; ஜ்ஞாநாத்யுத்பத்திரேவ து பரமாத்மாயத்தேதி ஷ்ருதிஸித்தத்வாத்? ஜீவஸ்ய பராயத்தகர்தரித்வஂ ஸ்வாதந்த்ர்யஂ சாவிருத்தமிதி ஷாரீரகே ஸ்தாபிதமிதி பாவஃ.இமமபிப்ராயமஜாநந்வாயூதகாதிவத்பரமாத்மநஃ ப்ரேரகத்வாச்சோதயதி — ‘நந்வேவமிதி’. ஜ்யோதிஷ்டோமாதிஷு யதி பரமாத்மா ப்ரேரயதி? ததா ந ஜீவஸ்ய கிஞ்சித்விதேயஂ; ந ஹி ப்ரபலேந ஹ்ரியமாணஸ்ய கமநவிதிஃ; அத நிருந்தே? ததாபி ந விதேயஂ; ந ஹி துர்பலஸ்ய ப்ரபலேந நிருத்தஸ்ய கமநவிதிஃ; ஏவஂ யத்ர பரமாத்மா ப்ரவர்தயதி? தத்ர நிவரித்தேரஷக்யத்வாந்நிஷேதோ நிஷ்பலஃ; யத்ர து ந ப்ரவர்தயேத்? தத்ர து ப்ரவரித்தேரேவாஷக்யத்வாந்ந நிஷேதாபேக்ஷேதி பாவஃ. இயமத்ர சார்வாகேதரஸமஸ்தஸித்தாந்தாவலம்பிநீ சோத்யகாஷ்டா — ‘நிக்ரஹாநுக்ரஹாம்நாதபூர்வாதரிஷ்டப்ரசோதிதஃ. நிக்ரஹாநுக்ரஹாத்யர்ஹ இதீதஂ கடதே கதம்’ இதி. ஜீவஸ்ய ஜ்ஞாதரித்வகர்தரித்வபாரதந்த்ர்யாபாவசோத்யவத் பாரதந்த்ர்யேபி விதிநிஷேதவையர்த்யப்ரஸங்கசோத்யமபி பஞ்சமவேதததுபந்ஷிதோர்த்ரஷ்டா பகவாந்பாதராயணஃ ஸ்வயமேவ பரிஜஹாரேத்யாஹ — ‘இதமபீதி’. விஹிதப்ரதிஷித்தாவையர்த்யாதிஹேதுப்ய ஏவ சேதநேந கரிதஂ ப்ரயத்நமபேக்ஷ்ய பரமாத்மா உத்தரோத்தரேஷு ப்ரவர்தயதீதி ஸூத்ரார்தஃ. தத்ர ஸர்வப்ரவரித்திஷு பரமாத்மாதீநாஸு கதஂ கரிதப்ரயத்நாபேக்ஷத்வமுச்யதே வையர்த்யசோத்யஸ்ய சாவையர்த்யாஸித்த்யர்ததயா பரிஹாரே ஸாத்யாவிஷேஷஷ்ச ஸ்யாதிதி ஷங்காயாஂ ஸூத்ரஸ்யாபிப்ராயிகமர்தமாஹ — ‘ஏததுக்தமிதி’.’அயமபிப்ராயஃ’ — யத்தாவதீஷ்வரஸ்ய யந்த்ராதிவத்த்வஸங்கல்பகல்பிதப்ரவரிக்திஷக்தீநாஂ கரணகலேவராணாஂ ஸமர்பணஂ? யச்ச பூதலாதிவத்ஸர்வப்ரவரித்திநிவரித்த்யாநுகுண்யேந ஸ்வரூபதஃ ஸங்கல்பதஷ்ச ஸர்வாதாரதயாவஸ்தாநஂ? யதபி கரணகலேவராத்யதிஷ்டாநஷக்திப்ரதாநஂ? யச்ச ப்ரவரித்த்யாலம்பநபாஹ்யவிஷயபுரஸ்கரணஂ? தத்ஸர்வஂ ஜீவஸ்ய கர்தரித்வாநுகுணஂ ஸர்வப்ரவரித்திநிவரித்திஸாதாரணஂ சேதி ந தத்ர சோத்யாவகாஷஃ. ஏதாவதைவ ஸர்வப்ரவரித்திநிவரித்திஸாதாரணமுதாஸீநத்வஂ பகவத உச்யதே. ஏவஂ லப்தஷக்தேஃ புருஷஸ்ய ப்ரவரித்திகாலே யத்கார்யநிஷ்பத்த்யர்தமீஷ்வரஸ்யாநுமந்தரித்வஂ? ததபி ந ஜீவஸ்ய கர்தரிதாஂ வாரயதி; அபிதூத்தம்நாதீதி ந ததோபி விதிநிஷேதவையர்த்யம். நசைகஸ்மிந்நேவ கர்மணி பரமாத்மாக்யகர்த்ரந்தரஸாஹசர்யஂ ஜீவஸ்யாநியோஜ்யதாகாரணஂ? ப்ரத்யேகமஷக்யேஷு ஸம்பூய பஹுபிரநுஷ்டீயமாநேஷ்வபி லோகே விதிநிஷேததத்பலாதிதர்ஷநாத்ப்ரவரித்திஷக்தஸ்யேச்சாயாமந்யைரநிவார்யத்வேந ஸ்வாதந்த்ர்யாதிஸித்தேஃ. ஏவஂ’கார்யதே ஹ்யவஷஃ கர்ம ஸர்வஃ ப்ரகரிதிஜைர்குணைஃ’ [3.5] இத்யாதிஷ்வபி ஜ்ஞாநேச்சாபுரஸ்காரேண ப்ரவர்தநாதிச்சாவிஷேஷாதேஷ்ச ஸ்வவாஸநாதிவிஷேஷமூலத்வாஜ்ஜீவஸ்ய கர்தரித்வஂ ஸுஸ்திதம். அத ஏவ ஹ்யத்ர ஹேதுபஞ்சகே கர்தேதி ஸமாக்யாஸமாதிநா கர்தரித்வேநைவ ஜீவோ நிரூப்யதே; யத்து கரணகலேவரஷக்திஜ்ஞாநவாஞ்சாதிஷு விஷமப்ரதாநமஹிதப்ரவரித்தாவநிவாரணமநுமநநஂ ப்ரத்யவாயஜநநஂ ச? ததப்யநாதிபூர்வகர்மவைஷம்யோபாதிகதயா நேஷ்வரஸ்ய வைஷம்யநைர்கரிண்யாபாதகம். ப்ரவரித்திவைஷம்யஸ்யாதரிஷ்டவைஷம்யமூலத்வேபி ததேவாதரிஷ்டஂ ஷாஸ்த்ரபுரஸ்காரேணாஸ்ய தரிஷ்டாதிகமாரபதே. ததப்யேவமிதி விதிநிஷேதாவகாஷலாபஃ. ந ஹி பூர்வஂ யஜ்ஞாதிகாரணமதரிஷ்டஂ கரிதமிதி தேநைவேதாநீஂ யஜ்ஞாதிகஂ நிஷ்பத்யதே? ஷாஸ்த்ரஜந்யபுத்த்யாதிஸாபேக்ஷத்வாத்தஸ்ய. ஏவஂ பாபஹேதுபூதமப்யதரிஷ்டஂ ஸ்வபுத்த்யைவ நிவரித்தியோக்யதயா ஷாஸநாநர்ஹதஷாமாபாத்ய பாபே ப்ரவர்தயதி; ததபி ததேதி? அந்யதாதரிஷ்டமூலத்வாத்திதாஹிதப்ரவரித்த்யோர்ந ஷாஸ்த்ராபேக்ஷேதி வாதிநஃ பூர்வாதரிஷ்டேபி ததா ப்ரஸங்காத்ஸ்வவசநவிரோதஃ. அதாதரிஷ்டமூலத்வே ஷாஸ்த்ரவையர்த்யப்ரஸங்கஃ; ஸார்தகஂ ச ஷாஸ்த்ரஂ பரைரப்யுபகம்யத இத்யதரிஷ்டமூலத்வமேவ நோபபத்யேதேதி மந்யஸே; ததபி ந? லௌகிகவிதிநிஷேதயோரபி ததா ப்ரஸங்காத். தத்ராபி ஹி ஸாமக்ரீவைசித்ர்யமூலத்வே ப்ரவரித்திநிவரித்த்யாதிவைசித்ர்யஸ்ய கிஂ’காமாநய’ இத்யாதிநியோகேந அத ஸோபி நியோகஃ ஸ்வஸாமக்ர்யோபநீதஃ ப்ரவரித்திநிவரித்திஸாமக்ரீமத்யமத்யாஸ்த இதி பஷ்யஸி? ஏவஂ வைதிகநியோகோபீதி ஸம்பஷ்யேதாஃ. தர்ஹி லௌகிகமபி நியோகஂ பரித்யஜாம இதி சேத் — ஹந்த பரஸ்பரஸஂவ்யவஹாரவ்யுத்த்பத்த்யாத்யஸம்பவாத்விலீநஂ லோகாயதேநாபீதி மூகீபவ. ஏவஂ ஸாமாந்யதஃ ஸர்வேஷு அதரிஷ்டவைஷம்யமூலேஷ்வபி கர்மஸு ஷாஸ்த்ரே ஸாவகாஷே ததேவ ஷாஸ்த்ரமீஷ்வரபுத்திவிஷேஷஂ சேததரிஷ்டமுபதிஷதி? ததாவிதோயமீஷ்வரஃ ப்ரமாணபலாதகவத இதி ந தத்ர பரிசோதநாவகாஷஃ. ந சைஷ தோஷஃ — ‘யதோக்தமாசார்யைர்வாதிஹஂஸாம்புவாஹைஃ’ — ‘வைஷம்யே ஸதி கர்மணாமவிஷமஃ கிஂ நாம குர்யாத்கரிதீ கிஂவோதாரதயா ததீத வரதோ வாஞ்சந்தி சேத்துர்கதிம்’ இதி.ததயஂ சார்வாகேதரஸமஸ்தஸித்தாந்தநிஷ்டாநாஂ ஸாதாரணபரிஹாரஸாரஃ — ‘தத்ததிஷ்டாதரிஷ்டமூலஷாஸ்த்ரவஷ்யதஷாந்வயாத். புநஸ்ததாததா தரிஷ்டஸம்பத்திருபபத்யதே৷৷புமர்தஸாதநத்வேந ப்ரதீதேஃ ஸ்வேச்சயா புமாந். ப்ரவர்தேதேதி தாதர்த்யாத்ஸாவகாஷாத்ர சோதநா৷৷’ இதி. அத்ர கரணகலேவரப்ரதாநாதிஸாதாரணோபகாரஸாபேக்ஷதயா ஜீவகர்தரித்வஸ்ய பராபேக்ஷத்வஂ’ஸந்நித்யந்தேநோக்தம்’.’கர்மநிஷ்பத்தயே’ இத்யாதிநா து ப்ரவரித்திவிஷேஷே ஜீவஸ்ய ஸ்வாதந்த்ர்யஂ தர்ஷிதம். தத்ராபி பரஸ்ய கிஞ்சித்காரஃ’ததந்தரவஸ்தித’ இத்யாதிநோக்தஃ.’தஂ’ — கரிதப்ரயத்நமித்யர்தஃ.

—————-

இனிக் கர்ம நடைமுறைக்கும் ஆத்மாவுக்கும் உள்ள தொடர்வு யாது? விடை வருகிறது :

16. தத்ரைவம் ஸதி கர்தாரமாத்மாநம் கேவலம் து ய:
பஸ்யத்யக்ருதபுத்தித்வாந்ந ஸ பஸ்யதி துர்மதி:

து ஏவம் ஸதி-இங்ஙனமிருக்கையில்,
ய: அக்ருதபுத்தித்வாத்-எவன் புத்திக் குறைவால் ஆத்மாவை,
தத்ர கேவலம் ஆத்மாநம்-அங்கே (கர்மங்களைச் செய்வதில்) தனிப்பொருளாகிய, ஆத்மாவை,
கர்தாரம் பஸ்யதி-கர்த்தாவாக (தொழில் செய்பவனாக) காணுகிறானோ,
ஸ துர்மதி: ந பஸ்யதி-அந்த மூடன் காட்சியற்றவனேயாவான்.

இங்ஙனமிருக்கையில், தனிப்பொருளாகிய ஆத்மாவைத் தொழில் செய்வோனாக எவன் புத்திக்
குறைவால் காணுகிறானோ அந்த மூடன் காட்சியற்றவனேயாவான்.

இக்கோட்பாட்டை அறிதற்கும் மோட்டார் வண்டி ஒன்றை அமைப்பதையே மீண்டும் உபமானமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
மண், நீர், தீ, காற்று ஆகிய நான்கு பூதங்களும் அவ்வண்டியமைப்புக்கு இன்றியமையாதவைகளாகின்றன.
வண்டிக்குத் தேவையானவைகளெல்லாம் பூமியினின்று வந்தவைகள். அவைகளை யெல்லாம் கொடுத்து உதவியது பூமி.
பிறகு வண்டி ஓடுதற்கு நிலைக்களமாயிருப்பதும் பூமி. ஆனால், மோட்டார் வண்டியின் செயல் ஒன்றிலும் பூமி சம்பந்தப்பட்டதல்ல.
அது எப்பொழுதும் தன்மயமாயிருக்கிறது. வண்டி ஓடும் விஷயத்தில் பூமியைக் கர்த்தாவென்று கருதுவது பொருந்தாது.

எது கர்மம் செய்கிறதோ அது கர்த்தா. பிரகிருதியின் கூறுபாடுகள் கர்மம் செய்கின்றன.
மேலே சொன்ன ஐந்தும் பிரகிருதியினுடைய கூறுபாடுகள். ஐந்து காரணங்களில் ஒன்றாகிய அந்தராத்மா அல்லது
தெய்வம் பிரகிருதியோடு சேர்ந்ததா அல்லது ஆத்ம சொரூபமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
எங்கும் வியாபகமாகிய ஆகாசத்துக்கு அடுத்தபடியில் இருப்பது வாயு. அது கிட்டத்தட்ட ஆகாசம் போன்றது என்றாலும் அது ஆகாசம் ஆகாது.
ஆகாசம் அசைவற்றது. வாயு அசையும் தன்மையது. இங்குத் தெய்வம் என்று சொல்லுவது சித் ஆபாசனாகிய ஜீவாத்மா.
அது சேதனம் போன்று தோன்றுகிறது. உண்மையில் அது ஜடமாகிய பிரகிருதியே.
ஆத்மாவின் சன்னிதான விசேஷத்தால் பிரகிருதி வேலை செய்கிறது. சித் ஆகாசத்தில் அது தோன்றி, நின்று பிறகு நீங்குகிறது.
ஆத்மாவோ செயலற்றது. அது சுத்த சைதன்யம். மாயாசக்தியாகிய பிரகிருதி அதை ஆரோபித்து அதன்மீது தோன்றிக்கொண்டிருக்கிறது.
அதனால் ஆத்ம சொரூபத்துக்கு லாபமும் இல்லை; நஷ்டமும் இல்லை. கர்மத்துக்கு அப்பாற்பட்டுள்ள சுத்த சைதன்யம் அல்லது
பேரறிவு மனிதனது எதார்த்த சொரூபம். புத்தி தெளிவடையாதவனுக்கு இது விளங்குவதில்லை.
ஆகையால் அவன் உண்மையைக் காண்கிறானில்லை.

৷৷18.16৷৷ஏவஂ வஸ்துதஃ பரமாத்மாநுமதிபூர்வகே ஜீவாத்மநஃ கர்தரித்வே ஸதி தத்ர கர்மணி கேவலம் ஆத்மாநம் ஏவ கர்தாரஂ யஃ பஷ்யதி? ஸ துர்மதிஃ விபரீதமதிஃ? அகரிதபுத்தித்வாத் — அநிஷ்பந்நயதாவஸ்திதவஸ்துபுத்தித்வாத் ந பஷ்யதி ந யதாவஸ்திதஂ கர்தாரஂ பஷ்யதி.

৷৷18.16৷৷யத்யேவஂ பஞ்சாநாஂ ஹேதுத்வேப்யாத்மைவ கர்தா? தர்ஹ்யகர்தரித்வாநுஸந்தாநஂ ப்ராந்திரூபமேவ ஸ்யாத்; விதிநிஷேதாதிஸஂரக்ஷணாய கர்தரித்வஂ தாவத்துஸ்த்யஜம்; ந ச ஸஹகாரிநிரபேக்ஷகர்தரித்வஂ ப்ரதிஷித்யத இதி வாச்யஂ; தஸ்ய ப்ரஸங்காபாவேந ப்ரதிஷேதாயோகாத். ந ஹி கஷ்சித்தேஹேந்த்ரியதண்டசக்ராதிநிரபேக்ஷஃ கரோமீதி மந்யத இதி ஷங்காயாஂ நியந்த்ரந்தரநிரபேக்ஷஸ்வாபாவிககர்தரித்வப்ரமஸ்ய தேஹாத்யாத்மப்ரமவதாஂ சாநேகாதீநே கர்மண்யநந்யாதீநத்வாபிமாநஸ்ய நிவாரணமகர்தரித்வாநுஸந்தாநமித்யுச்யதே’தத்ரைவம்’ இதி ஷ்லோகேந.’பரமாத்மாநுமதிபூர்வக’ இதி ஸர்வநிர்வாஹகப்ரதாநஹேதுக்ரஹஃ.’ஆத்மாநமிதி’ ஸ்வாத்மாநமித்யர்தஃ. அத ஏவ ச கர்தரிஷப்தோத்ர ந பூர்வவத்தர்மிஸமர்பகஃ; இதரதா கர்மப்ராரம்பஹேதுமித்யத்யாஹாரப்ரஸங்காச்சேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘கேவலமாத்மாநமேவ கர்தாரமிதி’. துஷப்தோத்ராவதாரணார்தோ வ்யாக்யாதஃ. ஷங்காநிவர்தகத்வேபி வா கேவலஷப்தோக்தவ்யக்த்யர்த ஏவகாரஃ.நந்வத்ர கேவலஷப்தேந ஸ்வாபாவிககர்தரித்வாநுவாதமாத்ரஂ ஸ்யாதிதி சேத் ந சதுர்பிஃ ஸம்பூயகரணே ப்ரஸ்துதே ததவபிஜ்ஞநிந்தாயாஂ தத்வ்யவச்சேதார்தத்வஸ்வாரஸ்யாத்தஸ்யாபேக்ஷிதத்வாச்ச. தத்ர யத்பரைருக்தம் — ‘ஆத்மநோவிக்ரியஸ்வபாவத்வேநாதிஷ்டாநாதிபிஃ ஸஂஹதத்வாநுபபத்தேஃ விக்ரியாவதோ ஹ்யந்யைஃ ஸஂஹநநஂ? ஸஂஹத்ய வா கர்தரித்வஂ ஸ்யாத்; நத்வவிக்ரியஸ்யாத்மநஃ கேநசித்ஸஂஹநநமஸ்தீதி ந ஸம்பூயகாரித்வமுபபத்யதே’ இதி; ததஸத் ஸ்வரூபோத்பத்த்யாதிவிகாரரஹிதஸ்யாத்மநஃ’தாருண்யக்நிர்யதா தைலஂ திலே தத்வத்புமாநபி. ப்ரதாநேவஸ்திதோ வ்யாபீ சேதநாத்மாத்மவேதநஃ’ இத்யாதிபிஃ ஷாஸ்த்ரைர்த்ரவ்யாந்தரேண ஸஂஹநநஸ்ய ஜ்ஞாநசிகீர்ஷாத்யாதாரதயா ஸஹகாரிபிஃ ஸம்பூயகர்தரித்வஸ்ய ச ஸ்தாபநாத். அந்யதாத்ராபி’பஞ்சைதே தஸ்ய ஹேதவஃ’ [18.15] இதி கர்துரபி ஹேதுத்வேந பரிகணநஸ்ய பங்கப்ரஸங்காதிதி.’ஸ துர்மதிஃ’ இத்யேததுக்தஸ்யைவாநுவாதஃ; அந்யதா பௌநருக்த்யாதித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘விபரீதமதிரிதி’. அகரிதபுத்திரிஹாத்யாத்மஷாஸ்த்ரைரநிஷ்பாதிதபுத்திஃ; ததாஹ — ‘அநிஷ்பந்நேதி’.’யஃ பஷ்யதி? ந ஸ பஷ்யதி’ இதி வ்யாகாதாத் ஸதபி தர்ஷநமயதாபாவேநாஸங்கல்பதயா நிந்த்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ந யதாவஸ்திதமிதி’. பாஹ்யேஷு யதாவஸ்திதிதர்ஷநஸம்பவாத்ப்ரஹரிதவிஷயே நியச்சதி’கர்தாரமிதி’. ஸ்வபாவார்தஷாஸ்த்ரப்ராப்தவ்யதிரிக்தேஷு ந ப்ரவர்தேத; அவஷ்யகர்தவ்யேஷு ஸ்வபாவாதிப்ராப்தேஷ்வபி ஸ்வஸ்மிந்நதிஷ்டாநாதிஷு ச யதாஂஷஂ கர்மபந்தநமஸ்ய ப்ரவர்தேதேதி ஹரிதயம்.

—————

17. யஸ்ய நாஹங்க்ருதோ பாவோ புத்திர்யஸ்ய ந லிப்யதே
ஹத்வாபி ஸ இமாம்ல்லோகாந்ந ஹந்தி ந நிபத்யதே

யஸ்ய அஹங்க்ருதோ பாவ ந-எவருடைய (உள்ளத்தில்) நான் செய்கிறேன் என்னும் எண்ணம் இல்லையோ,
யஸ்ய புத்தி ந லிப்யதே-பற்றுதல்கள் அற்று மதியுடையவன்,
ஸ: இமாந் லோகாந்-அவன் இந்த உலகங்கள் அனைத்தையும்,
ஹத்வா அபி ந ஹந்தி ந நிபத்யதே-கொன்ற போதிலும் கொலையாளி யாகான்; பாவத்தில் கட்டுப்பட மாட்டான்.

நான் எனுங் கொள்கை தீர்ந்தான், பற்றுதல்கள் அற்று மதியுடையான், அவன்
இவ்வுலகத்தாரை யெல்லாங் கொன்ற போதிலும் கொலையாளி யாகான், கட்டுப்பட மாட்டான்.

தன்னைக் கர்த்தாவென்று கருதுவதிலும், அகங்காரம் கொள்ளுதலிலும் மனிதனுக்கு மனிதன் வித்தியாசம் காட்டுகிறான்.
நாடக மேடையில் ஒருவன் கொலை புரிபவன் போன்று நடிக்கிறான். மற்றொருவன் கொலையுண்பவனாக நடிக்கிறான்.
மற்று, இதே செயல் உலகில் உண்மையாக நிகழ்கிறது.
பாசாங்காகச் செய்த கர்மம் அகங்காரத்தையோ கர்த்ருத்வத்தையோ உண்டு பண்ணவில்லை.
வாஸ்தவத்தில் நிகழ்ந்த கொலைச் செயலானது அதில் சம்பந்தப்பட்டவர் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து பதிந்தது.
இவ்விரண்டு நிகழ்ச்சிகளும் ஒன்று கூடியது ஞானியின் செயல். போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் தன் பாட்டனாராகிய பீஷ்மரைக் கொன்றான்.
ஆயினும் கொன்றவனாக அவன் தன்னைக் கருதவில்லை. ஏனென்றால் அகங்காரமும் பற்றுதலும் அவனுடைய மனதைவிட்டு அகன்றுவிட்டன.
பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டவராகத் தம்மைக் கருதவில்லை. அணிந்திருந்த சட்டையைப் பலவந்தமாகக் கிழித்து
எறிந்ததற்கு ஒப்பாயிற்று அவர் உடலைக் களைந்த செயல்.

கண்ணாடியில் ஒருவனுடைய பிம்பம் தோன்றி ஆடுகிறது. அத்தோற்றத்துக்கும் ஆட்டத்துக்கும் கர்த்தா கண்ணாடியல்ல.
இனி, அந்தப் பிம்பம் கண்ணாடியில் பதிந்திருப்பதும் இல்லை. பிம்பத்தை விளக்குதற்கிடையில் கண்ணாடி பற்றற்றிருக்கிறது.

ஆத்ம சைதன்யத்தின்மீது பிரகிருதியின் செயல்களெல்லாம் தோன்றுகின்றன. அதனால் ஆத்மா ஒரு செயலும் செய்வதன்று.
அப்பேரறிவு பிரகிருதியை விளக்கியதால் அது பிரகிருதியில் பந்தப்பட்டதுமல்ல. தனது நிஜசொரூபமாகிய சைதன்யத்தில்
உறுதிபெற்றிருப்பவன் உடலும் இந்திரியங்களும் செய்கின்ற செயலிலே கட்டுண்டு போவதில்லை.
கொல்லுதல் முதலியன பிரகிருதியின் வியவகாரங்களேயாம்.

புருஷன் யாதொரு காரியத்தையும் செய்யாது சலனமற்றுக் கிடக்கிறான் என்றும், பிரகிருதியே சகலத்தையும்
செய்து வருகின்ற தென்றும், புருஷன் வெறும் சாக்ஷி மாத்திரமாகத் தானிருக்கிறானென்றும் சாங்கிய தர்சனம் கூறுகின்றது.
மேலும், பிரகிருதியும் புருஷனில்லாது எதனையும் செய்யவியலாது என்றும் அது கூறுகின்றது.

৷৷18.17৷৷பரமபுருஷகர்தரித்வாநுஸந்தாநேந யஸ்ய பாவஃ கர்தரித்வவிஷேஷவிஷயோ மநோவரித்திவிஷேஷோ ந அஹஂகரிதோ ந அஹமபிமாநகரிதஃ’அஹஂ கரோமி’ இதி ஜ்ஞாநஂ யஸ்ய ந வித்யதே இத்யர்தஃ. புத்திஃ யஸ்ய ந லிப்யதே? அஸ்மிந் கர்மணி மம கர்தரித்வாபாவாத் ஏதத் பலஂ ந மயா ஸஂபத்யதே? ந ச மதீயம் இதஂ கர்ம இதி யஸ்ய புத்திஃ ஜாயதே இத்யர்தஃ. ஸ இமாந் லோகாந் யுத்தே ஹத்வா அபி தாந் ந நிஹந்தி ந கேவலஂ பீஷ்மாதீந் இத்யர்தஃ. ததஃ தேந யுத்தாக்யேந கர்மணா ந நிபத்யதே? தத்பலஂ ந அநுபவதி இத்யர்தஃ.ஸர்வம் இதம் அகர்தரித்வாத்யநுஸந்தாநஂ ஸத்த்வகுணவரித்த்யா ஏவ பவதி இதி ஸத்த்வஸ்ய உபாதேயதாஜ்ஞாபநாய கர்மணி ஸத்த்வாதிகுணகரிதஂ வைஷம்யஂ ப்ரபஞ்சயிஷ்யந் கர்மசோதநாப்ரகாரஂ தாவத் ஆஹ —

৷৷18.17৷৷துர்மதிப்ரஸங்கே கஸ்தர்ஹி ஸுமதிஃ இதி புபுத்ஸாயாமேவஂவிதாகர்தரித்வாநுஸந்தாநஸ்ய ப்ரயோஜநமுச்யதே — ‘யஸ்யேதி’ ஷ்லோகேந. பாவோத்ராபிப்ராயஃ அர்தாந்தராநந்வயாத். ஸ ச ப்ரகரணாத் ஸமபிவ்யாஹாராச்ச விஷேஷ்யதே — ‘கர்தரித்வவிஷயோ மநோவரித்திவிஷேஷ’ இதி.’அஹஂகரிதஃ’ இத்யத்ர கர்த்ரர்தத்வாநந்வயாத்கர்மார்தத்வேபி மநோவரித்திவிஷேஷஸ்யாஹமபிமாநவிஷயத்வாயோகாத்தந்மூலத்வமாத்ரமிஹ விவக்ஷிதமித்யாஹ’அஹமபிமாநகரித’ இதி. அத்ராஹஂஷப்தேநாஹமபிமாநலக்ஷணா வா. யத்வா’அஹஂகரிதஃ’ இதி’புக்தா ப்ராஹ்மணாஃ’ இதிவத்கர்தரி க்தஃ; அஹமபிமாநகரித இதி பலிதோக்திஃ. நநு ஆத்மநோஹமர்தத்வாத்கதமஹமபிமாநவர்ஜநம் தத்ராஹ — ‘அஹஂ கரோமீதி’. ஸாவதாரணமிதஂ யோஜ்யம்? அந்யதா ஸாக்ஷாத்கர்தரித்வவிரோதாத். ஏவஂ கர்தரித்வத்யாகே கண்டோக்தே பரிஷேஷாத்தேநார்தஸித்தஃ பலஸங்கத்யாகோ’புத்திர்யஸ்ய ந லிப்யதே’ இத்யநூத்யத இத்யாஹ’அஸ்மிந்நிதி’. “நாவிரதோ துஷ்சரிதாத்” [கடோ.1.2.23] இத்யாதிப்ரதிஷித்தவைதேதரஹநநவ்யுதாஸாய ஷாஸ்த்ரோபக்ரமாதிஸித்தமநுகரிஷ்யாஹ’யுத்தே ஹத்வாபீதி’. ந ஹந்தி — ஹநநாபிமாநஜந்யாதரிஷ்டவத்தயா தத்பலஸம்பந்தயோக்யஹந்த்ரந்தரவிலக்ஷண இத்யர்தஃ. அந்யதா’ஹத்வாபி ந ஹந்தி’ இதி வ்யாகாதாத்.,யத்து பரைரத்ரோக்தம் — ‘ஆத்மநோ ஹநநகர்தரித்வாபாவாத்தத்கார்யணாதர்மபலேந ந ஸம்பத்யத இத்யுச்யதே’ இதி; ததஸத்?’யஸ்ய நாஹஂகரிதோ பாவஃ’ இதி விஷேஷணவையர்த்யாத்; அவிதுஷோந்யஸ்யாபி தந்மதே கர்தரித்வாபாவாத்தஸ்மிந்நபி ச கர்மபலலேபஸ்ய மித்யாத்வாப்யுபகமாத்.’கதஂ பீஷ்மம்’ [2.4] இத்யாதேஃ ப்ரஷ்நஸ்ய கேமுத்யேந ப்ரதிக்ஷேபார்தம்’இமா ఁல்லோகாந்’ இதி ஸாமாந்யேநோச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ந கேவலமிதி’. அத்ர’ந ஹந்தி’ இத்யஸ்ய’ந நிபத்யதே’ இதி வ்யாக்யாநமிதி யோஜநா ஸமீசீநே கத்யந்தரே ஸம்பவதி ந யுக்தா. அதஃ’யஸ்ய நாஹஂகரிதோ பாவோ புத்திர்யஸ்ய ந லிப்யதே’ இத்யநயோர்ஹேதுஸாத்யபாவேநாவஸ்திதயோஃ பலமபி ஹேதுஸாத்யபாவேந’ந ஹந்தி ந நிபத்யதே’ இத்யநூத்யத இத்யாஹ — ‘தத’ இதி.’ந நிபத்யதே’ இத்யநேந கர்மஸாத்யமோக்ஷவிரோதிபலாநந்வயோ விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘தத்பலஂ நாநுபவதீதி’. ஏதேந “க்ரியாகாலே நாஹங்காரஃ க்ரியோத்தரகாலே மயா கரிதமிதி ப்ரதிஸந்தாநாலேபஃ?’ந ஹந்தி ந நிபத்யதே’ இத்யுபாப்யாமைஹிகாமுஷ்மிகப்ரத்யவாயப்ரதிஷேதஃ” இதி யோஜநாந்தரஂ நிரஸ்தம்.

———————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –பதினேழாம் அத்தியாயம் — ஸ்ரத்தா த்ரய விபாக யோகம்–17-14-17-28–

February 11, 2021

14. தேவத்விஜகுருப்ராஜ்ஞபூஜநம் ஸௌசமார்ஜவம்
ப்ரஹ்மசர்யமஹிம்ஸா ச ஸாரீரம் தப உச்யதே

தேவ த்விஜ குரு ப்ராஜ்ஞ பூஜநம்-தேவர், அந்தணர், குருக்கள், அறிஞர் இவர்களுக்குப் பூஜை செய்தல்,
ஸௌசம் ஆர்ஜவம் ப்ரஹ்மசர்யம் அஹிம்ஸா ச-தூய்மை, நேர்மை, பிரம்மசரியம், கொல்லாமை,
ஸாரீரம் தப உச்யதே-இவை உடம்பைப் பற்றிய தவமெனப்படும்.

பொருள் : தேவர், அந்தணர், குருக்கள், அறிஞர் – இவர்களுக்குப் பூஜை செய்தல், தூய்மை, நேர்மை,
பிரம்மசரியம், கொல்லாமை – இவை உடம்பைப் பற்றிய தவமெனப்படும்.

தப: என்பது உலையில் உருக்குதல் என்று பொருள்படுகிறது. பூமியில் வெட்டிய தாதுக்களை உருக்கித்
தூய உலோகங்களாக்கிறோம். துருப்பிடித்த உலோகங்களை உருக்கிப் புதியதாக்குகிறோம்.
அங்ஙனம் தவத்தின் மூலம் மனிதன் தன்னைப் புதுப்பிக்கிறான். மெய், மொழி, மனம் ஆகிய
மூன்று கரணங்களோடு கூடியவன் மனிதன். இம்மூன்று கரணங்களையும் புதுப்பிப்பது தவம். அதன் விவரம் வருகிறது.

பரப்பிரம்மத்தின் வெவ்வேறு தோற்றங்கள் தேவர்கள் எனப்படுகின்றனர். பாரமார்த்திக வாழ்க்கையில் புதிய
பிறவியெடுத்தவர்கள் பிராம்மணர். நல்வாழ்க்கையில் மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டியாயிருப்பவர்கள் குருமார்கள்.
மெய்ப்பொருளை அறிந்தவர்கள் ஞானிகள். இவர்களை வணங்குவது மேன்மையடைதற்கு உற்ற உபாயம்.
நீராடி உடலைத் தூயதாய் வைத்திருத்தல் வேண்டும். காயத்தைக்கொண்டு செய்கிற செயல்களெல்லாம்
ஒழுக்கம் நிறைந்திருக்குமிடத்து அது ஆர்ஜவம் அல்லது நேர்மையெனப் பெயர் பெறுகிறது.
சம்போகத்துக்குக் கருவியாயிருப்பது உடல். இந்திரியங்கள் வாயிலாக வரும் அவ் இன்பங்கள் துன்பங்களாகப் பிறகு பரிணமிக்கின்றன.
போகம் என்னும் குறைவின்கண் சென்றழியாது யோகம் என்னும் நிறைநிலையில் தன்னைக் காப்பது பிரம்மசரிய விரதமாம்.
தேகத்தால் மற்ற தேகங்களுக்குத் துன்பம் செய்யாதிருப்பது அஹிம்சை உடலைக் கொண்டு செய்கிறபடியால்
இவையாவும் ஒன்று சேர்ந்து சரீர சம்பந்தமான தவமெனப்படுகிறது.

৷৷17.14৷৷தேவத்விஜகுருப்ராஜ்ஞாநாஂ பூஜநம்? ஷௌசஂ தீர்தஸ்நாநாதிகம்? ஆர்ஜவஂ யதாவாங்மநஃஷாரீரவரித்தம் ப்ரஹ்மசர்யஂ யோஷித்ஸு போக்யதாபுத்தியுக்தேக்ஷணாதிரஹிதத்வம்? அஹிஂஸா அப்ராணிபீடா? ஏதத் ஷாரீரஂ தப உச்யதே.

৷৷17.14৷৷ஆஹாராதீநாஂ ஸாத்த்விகத்வாதித்ரைவித்யே ப்ரக்ராந்தே தபஸஃ கரணபேதேந த்ரைவித்யோக்திஃ கிமர்தா இத்யத்ராஹ — ‘அதேதி’. தேவத்விஜகுருப்ராஜ்ஞாநாஂ ஸந்நிதௌ தத்ததுசிதஃ ஷாஸ்த்ரோதித ஆசார இஹ பூஜநமித்யுச்யதே. யதா — ‘ப்ரஷஸ்தமங்கல்யதேவாயதநசதுஷ்பதாதிப்ரதக்ஷிணமாவர்தேத மநஸா வா தத்ஸமக்ரம்’ இத்யாதி. ததா — ‘ப்ரதக்ஷிணஂ வ்ரஜேத்விப்ராந் காமஷ்வத்தஂ ஹுதாஷ