Archive for the ‘Acharyarkall’ Category

ஸ்ரீ உடையவருக்கு ஸ்ரீ திருக் கோட்டியூர் நம்பி அருளிச் செய்த ஸ்ரீ அஷ்டாதச பதினெட்டு ரஹஸ்யங்கள்/ ஸ்ரீ ப்ரமேய சாரம் /—-

March 19, 2021

1-முமுஷுவுக்கு சம்சார பீஜம் நசிக்க வேணும்
அது நசித்தால் ஒழிய அகங்கார மமகார நிபிருத்தி ஆக மாட்டாதே -அஹங்காரம் -கர்வம் -மமகாரம் -மாத்சர்யம் –
2- அஹங்கார மமகாரம் நிவ்ருத்தியானால் ஒழிய தேஹாத்ம அபிமானம் போகாது
3- தேஹாத்ம அபிமானம் போனால் ஒழிய ஆத்ம ஞானம் பிறவாது
4-ஆத்ம ஞானம் பிறந்தால் ஒழிய ஐஸ்வர்ய போகாதிகளில் உபேக்ஷை பிறவாது –
5-ஐஸ்வர்ய போகாதிகளில் உபேக்ஷை பிறந்தால் ஒழிய பகவத் ப்ரேமம் பிறவாது
6-பகவத் ப்ரேமம் பிறந்தால் ஒழிய விஷயாந்தர ருசி விடாது
7-விஷயாந்தர ருசி விட்டால் ஒழிய பாரதந்தர்யம் பிறவாது
8-பாரதந்தர்யம் பிறந்தால் ஒழிய அர்த்த காம ராக த்வேஷாதிகள் ஒழியாது
9-ராக த்வேஷாதிகள் ஒழிந்தால் ஒழிய ஸ்ரீ வைஷணத்வம் உண்டாகாது
10-ஸ்ரீ வைஷ்ணவத்வம் கை கூடினால் ஒழிய ஸாத்விக பரிக்ரகம் ஏற்படாது
11-சாத்விக பரிக்ரஹம் பிறந்தால் ஒழிய பாகவத பரிக்ரஹம் பிறக்க மாட்டாது
12-பாகவத பரிக்ரஹம் பிறந்தால் ஒழிய பகவத் பரிக்ரஹம் பிறக்க மாட்டாது
13-பகவத் பரிக்ரஹம் பிறந்தால் ஒழிய அநந்ய ப்ரயோஜனன் ஆக மாட்டான்
14- அநந்ய ப்ரயோஜனன் ஆகாதே அநந்யார்ஹ சேஷ பூதன் ஆகான்
15-அநந்யார்ஹ சேஷ பூதன் ஆகாதே அநந்ய சரண்யன் ஆக மாட்டான்
16-அநந்ய சரண்யன் ஆகாதே அதிகாரி புருஷன் ஆக மாட்டான்
17-அநந்ய சரண்யன் ஆணவனுக்கே திரு மந்த்ரம் கை கூடும்
18-இப்படி 18 படிகள் தாண்டிய பின்பே எம்பெருமானாருக்கு திருக்கோட்டியூர் நம்பி அருளிச் செய்தார்

———

ஸ்ரீ உடையவருக்கு ஸ்ரீ திருக் கோட்டியூர் நம்பி அருளிச் செய்த ப்ரமேய சாரம்

முமுஷுவாய் ப்ரபன்னனுக்கு அஞ்சு குடி த்யாஜ்யம் -மூன்று குடி -உபாதேயம் -பதிவிரதைக்கு போல்
அவளுக்கு த்யாஜ்யர் -கன்னிகைகள் -வேஸியைகள் -வேஸ்யாதிபதிகள் –
ஒருவனுக்கு கை கொடுத்து வைத்து இழந்து போனவள் -உள்ளே இருந்து மசக்குகிறவள்
உபாதேயம் -மாதா பிதாக்கள் -தன் பார்த்தாவுக்கு அவர்ஜனீய பந்துக்கள் -தன்னைப் போன்ற பதி வ்ரதைகள்
இவனுக்கு த்யாஜ்யர்கள் சம்சாரிகள் தேவதாந்த்ரங்கள் -தேவதாந்த்ர பரதந்த்ரர்கள் –
தர்சனத்தில் புகுந்து நின்று தர்சன பராங்முகராய்ப் போருமவர்கள் –
ரூப நாமங்களை உடையராய் உள்ளே புகுந்து அநந்ய ப்ரயோஜனரோடு மசக்குப் பாராட்டித் திரிகிறவர்கள்
இவர்களுக்கு உபா தேயர் -ஆச்சார்யர்கள் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் -அநந்ய ப்ரஹ்மசாரிகள் –

————-

ப்ரபன்னனுக்கு பரிஹார்யமாம் ஆறு
ஆஸ்ரயண விரோதி -ஸ்ரவண விரோதி -அனுபவ விரோதி -ஸ்வரூப விரோதி -பரத்வ விரோதி -ப்ராப்தி விரோதி

ஆஸ்ரயண விரோதி -யாவது அஹங்கார மமகாரங்கள் -பலாபி சந்தி -புருஷார்த்தத்தை இகழ்தல் -பேற்றில் சம்சயம்
ஸ்ரவண விரோதி -யாவது -தேவதாந்த்ர கதா விஷயங்களில் அவஸமாகவும் செவி தாழ்க்கை
அனுபவ விரோதி -யாவது -போக த்ரவ்யம் கொண்டு புக்கு ஸ்நாந த்ரவ்யம் கொண்டு புறப்படுகிற விஷய அனுபவ இச்சை –
ஸ்வரூப விரோதி யாவது -தன்னைப் பரதந்த்ரனாக இசையாதே ஸ்வ தந்த்ரனாக இசைகை
பரத்வ விரோதி யாவது -ஷேத்ரஞ்ஞாரான ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளை ஈஸ்வரனாக ப்ரமிக்கை –
ப்ராப்தி விரோதி -யாவது -கேவலரோட்டை சேர்த்தி என்றும்

பகவத் பிராப்தி பிரதிபந்தகம் சரீரம் –
ஆத்ம ஆத்மீய அநு வர்த்தன பிரதிபந்தகம் புத்ர மித்ராதிகள் –
பாகவத அனுவர்த்தன பிரதிபந்தகம் -இதர ஸஹ வாஸம்
பகவச் சேஷத்வ பிரதிபந்தகம் -அஹங்காரம்
உபாயத்வ அத்யவசாய பிரதிபந்தகம் -மமகாரம்
உபேய ருசி பிரதிபந்தகம் -விஷய ப்ராவண்யம்

வியாக்ர ஸிம்ஹங்களோ பாதி உபாய வேஷம்
யூத பதியான மத்த கஜம் போலே உபேய வேஷம்
ஸ்வரூபம் வாய் திறக்க ஒட்டாது
விரோதி வாய் திறவ ஒட்டாது
த்வரை நல் தரிக்க ஒட்டாது

ஸ்வரூபம் தனி பொறாது -தேஹம் திரள் பொறாது
வ்ருத்தி சோற்றோடு போம் -சோறு உடம்போடு போம் -உடம்பு மண்ணோடு போம் –
ஆத்மா கர்மத்தோடே போம் –
ஈஸ்வரன் கண்ண நீரோடு போம்

சேதனன் ஒன்றை நினைக்கும் போது ஈஸ்வரன் திரு உள்ளத்திலே ஆறு பிரகாரமாக
நினைவு கூடினால் ஆய்த்து நினைக்கலாவது -எவை என்னில்
கர்த்ருத்வம்
காரயித்ருத்வம்
உதாஸீ நத்வம்
அநு மந்த்ருத்வம்
ஸஹ காரித்வம்
பல பிரதத்வம் –

கர்த்ருத்வம் ஆவது -தான் முதல் நினைக்கை
காரயித்ருத்வம் ஆவது -அந் நினைவு இவனை நினைப்பிக்கை
உதாஸீ நத்வம் -நினைப்பிக்கும் இடத்தில் இவன் கர்மம் அடியாக நினைக்கை
அநு மந்த்ருத்வம் -இவன் நினைக்கும் இடத்தில் விலக்க வல்லனாய் இருக்கச் செய்தே விலக்காது ஒழிகை
ஸஹ காரித்வம் -சேதனன் ஈஸ்வரனை ஒழிய ஒரு ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி ஷமன் இன்றிக்கே இருக்கை
பல பிரதத்வம் -இவை இத்தனையும் இவன் பண்ணின கர்மத்தின் பலமாம் படி பத்தும் பத்துமாக அறுத்துத் தீர்க்கை –

ஸ்வரூபத்துக்கு
ஸம்சரண யோக்யதை பரதந்த்ர சேதனத்வம்
ஸஹ காரி காரணம் அநாதி அஞ்ஞாதி லங்கநமாகிற அபராதம்
பிரதான காரணம் ஈசுவரனுடைய நிரங்குச ஸ்வா தந்தர்யம்

ஸ்வரூபத்துக்கு
பரம ப்ராப்யமான கைங்கர்ய யோக்யதை சேஷத்வே சதி சேதனத்வம் –
ஸஹ காரி காரணம் அநுகூல வ்ருத்திகள் ஆகிய பக்தி ப்ரபத்திகள் –
பிரதான காரணம் ஈஸ்வரனுடைய ஸஹஜ காருண்யம் என்றும் –

ஞானம் ஞானத்தை விநியோகம் கொள்ளும் படி என் என்னில் –
இவன் காரணத்வாரா விநியோகப்படும் –
அவன் விக்ரஹ த்வாரா விநியோகம் கொள்ளும் –

ஞானம் ஞானத்துக்கு சேஷமான படி என் என்னில்
யாது ஒன்றின் ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திகள் யாது ஒன்றிலே கிடக்கிறது அது சேஷியாகத் தட்டில்லை –
இப்படி இருக்கிற ஞானத்தை அவித்யை மூடினபடி என் என்னில் -கல் கலங்காதே நீர் கலங்கும் அத்தனை இறே –
அப்ராப்தத்திலே கலங்குதல் -ப்ராப்தத்திலே கலங்குதல் -ஞானம் த்ரவ்யம் ஆகையால் எப்போதும் ஓக்க கலங்கி அல்லாது இராது இறே
ஸ் தூலத்திலே ஸூஷ்மம் இருந்தபடி என் என்னில் -ஞான இந்த்ரியங்களிலே வியாபித்து நிற்கும் –
சரீரம் யதவாப்நோதி யச்சாப் யுத்காரமதீஸ்வர –க்ருஹீத்வை தாநி ஸம்பாதி வாயுர் கந்தா நிவாஸயாத் -என்கிறபடி
வாயு கந்தத்தைக் கடிதாக் கொண்டு போமா போலே இந்திரியங்களையும் ஸூ ஷ்ம சரீரத்தோடு க்ரஹித்துக் கொண்டு போரா நிற்கும் –

ஸ்தூலம் விட்ட போதே ஸூஷ்மம் விடாது ஒழிவான் என் என்னில் பிராகிருத தேசத்தில் அப்ராக்ருத தேகம் இல்லாமையாலே
இது யாதொரு தேசத்திலே விட்டது அது அப்ராக்ருத தேசமாம் அத்தனை –
இது கமன ஸாதனம் ஆகையாலும் போகிற வழியில் உள்ள தேவ ஜாதிகள் இவனை ஸத்கரித்து தம் தாம் ஸ்வரூபம் பெற வேண்டுகையாலும்
ஸூஷ்மம் விட்டால் பன்னிரண்டு கோடி ஆதித்யர்கள் அழலைக் கழற்றி ஒளியைத் தோற்றினால் போலே இருக்கிற
இவன் தேஜஸ்ஸூ புற வெள்ளப் பட்டால்
தேச தேசங்களில் உள்ளார் எதிரே நின்று கிஞ்சித் கரித்து ஸ்வரூபம் பெற ஒண்ணாமையாலும் இறே இது அவ்வருகும் கிடக்கிறது –

அதவா
ராஜ மஹிஷி அந்தப்புரத்துக்குப் போகும் போது தட்டுப் பாயிட்டு மூடியே போகை ஸ்வரூபம் இறே
அப்படியே தேவ ஜாதிகளும்
இடர் கெட எம்மைப் போந்து அளியாய் என்றும்
நீண் நகர் நீண் நெறிவைத் தருளாய் என்றும் -சொல்லித் தலைக் கட்டினால் எதிர் அம்பு கோர்க்கும்
மனஸ்ஸை உடையவர்கள் ஆகையாலே அப்படிப்பட்ட ஹேயர்கள் கண் படாமல் போய்
வைகுந்தத் திரு வாசலிலே இழிந்து தட்டுப்பாய் வாங்கும் அத்தனை –
அதாவது -ஸ்ரீ வைகுந்த நாதனை உகப்பிக்கக் கடவ அப்சரஸ்ஸூக்கள் -சதம் மாலா ஹஸ்தா சதம் அஞ்சனம் ஹஸ்தா
சதம் ஸூர்ணம் ஹஸ்தா சதம் வாஸோ ஹஸ்தா சதம் ஆபரணம் ஹஸ்தா -என்று
இவனையும் உகப்பிக்க வந்தால் அவர்கள் முகத்திலே இறே இவன் விழிப்பது

ஸ்வரூபம் இருக்கும் படி ஞானம் இருக்கும் – அவன் உகப்பிலே கிடைக்கையாலே -அதாவது
அவனுடைய ஞான ஆனந்தத்திலே இவன் சத்தை கிடக்க -அவனைத் தண்ணீர் தண்ணீர் என்னைப் பண்ணுகிறது என்று
ஸ்ரீ உடையவருக்கு ஸ்ரீ திருக் கோட்டியூர் நம்பி அருளிச் செய்த ப்ரமேய சாரம்

———————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருக் கோட்டியூர் நம்பி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ ஈஸாவாஸ்யம் உபநிஷத்–

March 17, 2021

ஸ்ரீ ஈஸாவாஸ்யம் உபநிஷத்

முகவுரை
மீமாம்ஸ என்கின்ற பூஜ்ய விசாரமானது வணங்கத்தக்கதும், போற்றுதலுக்கு உரியதான மேன்மையான விசாரம்.
வேதத்தை ஜெய்ம்னி மகரிஷியும், .வியாஸ பகவானும் விசாரம் செய்துள்ளார்கள்.
ஜெய்மினி வேதத்தின் முதல் பாகத்தை எடுத்துக் கொண்டு விசாரம் செய்துள்ளார்.
அதற்கு பூர்வமீமாம்ஸம் என்று பெயர். அதை பின்பற்றுபவர்கள் பூர்வமீமாம்ஸகர்கள் என்று கூறுவர்.
வியாஸ பகவான் வேதத்தின் இறுதிபகுதியான வேதாந்தத்தை விசாரம் செய்துள்ளார். வேதாந்தம் என்பதை உபநிஷத் என்று அழைப்பர்.
இதற்கு உத்தர மீமாம்ஸ என்ற பெயரும் பிரம்ம சூத்திரம் என்ற பெயரும் உண்டு.
உபநிஷத்திலுள்ள வாக்கியங்களுக்கு அர்த்தத்தை நிர்ணயம் செய்துள்ளார்.
உபநிஷத் கருத்துக்களுக்கு முரண்பாடாக உள்ள மற்ற மதங்களின் கருத்தை நிராகாரம் செய்துள்ளார்.

நான் மூன்று காரணங்களினால் இந்த விசாரம் செய்கின்றேன் என்று கூறியுள்ளார். அவைகள்.
1.பரமாத்மாவை பற்றிய ஸ்வரூபத்தை உபநிஷத் விளக்குவதாலும்
2.இந்த அறிவினால் மோட்சம் என்று பலன் கிடைப்பதாலும்
3. இந்த அறிவையும், மோட்ச பலனையும் நாடும் சாதகர்களுக்காகவும்
ஆகியவைகளாகும்.

இவைகளெல்லாம் ஏற்கனவே பூர்வ மீமாம்ஸத்திலேயே இருக்கின்றதே என்று கேட்கும் போது
1.பூர்வமீமாம்ஸையில் விதவிதமான கர்மங்கள், யாகங்கள் கூறப்படுகின்றது.
ஏதாவது ஒரு தேவதையைக் குறித்தும், பலனுக்காகவும் யாகங்கள் செய்வதால் ஈஸ்வரனைப் பற்றி ஏற்கனவே பேசப்பட்டுவிட்டது.
2.தியாகம், உபாஸனை,யாகங்கள் மூலமாக சொர்க்கத்திற்கும்,பிரம்ம லோகத்திற்கும் செல்வதே மோட்சத்தை அடைவதாகும்
3.இவைகளை நாடும் சாதகர்கள் எங்களிடத்தில்தான் இருக்கிறார்கள்

இதற்கு வியாஸ பகவான் அளிக்கும் பதில்:
1.ஈஸ்வரன் என்ற சொல்லில் இரண்டு தத்துவங்கள் இருக்கின்றது.
அவரோடு மாயை சேர்ந்திருக்கின்றது. இந்த ஈஸ்வர தத்துவம் விசாரம் செய்யப்படுவதில்லை.
ஈஸ்வர நிர்குண ஸ்வரூபம், ஜீவனின் ஸ்வரூபம் உபநிஷத்தில்தான் பேசப்பட்டிருக்கிறது. எனவே இதை விசாரம் செய்கின்றேன்.
2.சொர்க்கம், பிரம்மலோகம் இறுதி லட்சியமல்ல, இவைகளுக்கு அப்பால் அடைய வேண்டியது ஒன்று இருக்கிறது.
பிரம்மத்தை அடைதலே மோட்சமாகும். பரம்பொருள் ஸ்வரூபமே நான் என்ற அறிவை அடைவதே பிரம்மத்தை அடைவதாகும்.
அதனால் சம்சாரம் முழுவதுமாக நீங்கிவிடும். ஆகவே உபநிஷத்துக்கு விளக்கம் எழுத வேண்டியதாக இருக்கிறது.
ஜீவனும், ஈஸ்வரனும் ஒன்றுதான் என்ற அறிவை அடைந்தவுடன் மனநிறைவை அடைகிறான். துயரங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
3.இந்த பயனை அடைவதில் ஆசையுள்ளவர்களும் இருக்கிறார்கள்.
சொர்க்க லோக இன்பங்களில் வைராக்கியம் அடைந்தவர்களுக்காக இந்த விசாரம் செய்யப்படுகிறது.
வைராக்கியமானது இந்த உலகத்தை விசாரம் செய்வதினால் வருவது.

பூர்வமீமாம்ஸாவில் கூறப்பட்டுள்ள விதவிதமான உபாஸனைகள் யாகங்கள் விதவிதமான பலன்களில்
வைராக்கியம் உடையவர்கள். உத்தரமீமாம்ஸாவிற்கு வருவான்.
மோட்சத்தை அடைய உதவும் சாதனம் பிரம்ம ஞானம் அதை அடைய விரும்புகின்றவனே அதிகாரியாக இருக்கின்றான்.
சாதன-சதுஷ்டய சம்பத்தி இந்த ஞானத்தை அடைவதற்கான தகுதிகளாகும்.
ஞானத்தை அடைய விரும்புபவனை முமூக்ஷு என்று அழைப்பர்.

இந்த உபநிஷத் ஶுக்ல யஜுர் வேதத்தில் அமைந்துள்ளது. உபநிஷத் என்ற சொல்லுக்கு பிரம்ம வித்யா என்ற அர்த்தமாகின்றது.
உப – மிக அருகில் இருக்கின்றது – அபே4தம் – வேறில்லாதது
நி – நிச்சயமானது, உறுதியான அறிவு
ஷத் – சம்சாரத்தை நாசம் செய்தல்
உபநிஷத் – ஆத்மாவும், பிரம்மனும் ஒன்றுதான் என்ற உறுதியான அறிவு. இந்த அறிவு சம்சாரத்தை நாசம் செய்கின்றது..
ஶாந்தி – நீங்குதல், நமக்கு வரும் தடைகளிலிருந்து நீங்கி இருத்தல்

சாந்தி பாடம்
ஓம் பூர்ணமத3 பூர்ணமிதம் பூர்ணாத் பூர்ணமுத3ச்யதே |
பூர்ணஸ்ய பூர்ணமாதாய பூர்ணமேவாவஶிஷ்யதே ||
ஓம் ஶாந்தி! ஶாந்தி!! ஶாந்தி!!!

பூர்ணம் அத3:: – ஈஸ்வரன் வரையறுக்கப்படாத பூரண ஸ்வரூபமாக இருக்கிறார்
பூர்ணம் இதம் – இந்த ஜீவன் பூரண ஸ்வரூபமாக இருக்கிறான்
பூர்ணாத் – பூரணமான ஈஸ்வரனிடமிருந்து
பூர்ணமுதச்யதே – பூரணமான ஜீவன் தோன்றுகிறான்
பூர்ணஸ்ய – பூரணமான ஜீவனுடைய
பூர்ணமாதாய – பூரண ஸ்வரூபத்தை எடுத்துவிட்டால்
பூரணமேவ – பூரண ஸ்வரூபம் மட்டும்
அவஶிஷ்யதே – எஞ்சியிருக்கின்றது

விசாரம்
பூரணம் என்றால் வரையறுக்கப்படாதது. கால,தேச,வஸ்து, குணம் இவைகளால் வரையறுக்கப்படாதது.
பூரணம் என்ற சொல் பிரம்மனையும் குறிக்கும். எனவே பிரம்மன் மட்டும்தான் இருக்கிறது என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது.
மற்றவைகள் எல்லாம் மித்யா, அபூரணம் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
நமக்கு ஈஸ்வரன், ஜீவன், ஜகத் என்கின்ற மூன்று தத்துவங்கள் தோன்றுகிறது.
இவைகளின் உண்மையான ஸ்வரூபம் சாந்தி பாடத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.

பூரணமான பிரம்மத்திற்கு பொய்யான “காரணம்” என்ற தன்மையை தற்காலிகமாக கொடுக்கிறது.
காரண பிரம்மன் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதையே ஈஸ்வரன் என்றும் கூறப்படுகிறது.
பிரம்மன் + காரணம் = ஈஸ்வரன். இதிலிருந்து பூரணத்திலிருந்து வந்த ஈஸ்வரன் பூரணமானவர்.
பூரணத்திற்கு காரியம் என்ற தன்மையும் கொடுக்கப்படுகிறது. எனவே பூரணம் + காரியம் = ஜீவன் என்ற சமன்பாடு கிடைக்கின்றது.
காரணத்திலிருந்து வரும் காரியத்திற்கு காரணத்தின் தன்மை நிச்சயமாக இருப்பதைப்போல,
பூரணமான ஈஸ்வரனிடமிருந்து வந்த காரியமான ஜீவன் பூரணமானவனே என்று அறிந்து கொள்ளலாம்.
கடலிலிருந்து அலைகள் தோன்றின என்ற வாக்கியத்தில் அலைகள் வெறும் நாம-ரூபம்தான்.
இரண்டிலும் பொதுவக இருப்பது நீர்தான். நாம-ரூபத்திற்கு வேறொரு பெயர் உபாதி.
அலைகளில் உள்ள நீரை நீக்கிவிட்டால் அலைகள் இருக்காது.
நாம-ரூபத்துடன் கூடிய ஜீவனிடத்தில் உள்ள பூரணத்தை எடுத்து விட்டால் பூரணம் மட்டும் இருக்கும். நாம-ரூபம் இருக்காது.
நாம-ரூபம் வெறும் தோற்றம் பொய் என்று சொன்னால் காரணம் பொய்யாகிவிடும்.
எனவே காரியமும், காரணமும் நீங்கி விட்டதால் எஞ்சியிருப்பது பிரம்மன், பூரணம் மட்டும்தான் என்பது தெளிவாக தெரிகின்றது.

—————

ஈஶா வாஸ்யம் இத3ம் ஸர்வம் யத்கிஞ்ச ஜக3த்யாக் ஜக3த் |
தேன த்யக்தேன பு4ஞ்ஜீதா2 மா க்3ருத4: கஸ்ய ஸ்வித்3த4னம் ||

இத3ம் ஸர்வம் – நம்முடைய அனுபவத்திற்கு வருகின்ற அனைத்தும்
ஈஶா – ஈஸ்வரனால், பரமாத்மாவினால்
வாஸ்யம் – வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது
யத்கிஞ்ச ஜகத்யாம் ஜகத் – இந்த பிரபஞ்சத்தில் உலகம் போன்ற எவைகள் உண்டோ அவைகள் அனைத்தும்
ஈஶா – ஈஸ்வரன் என்கின்ற அறிவினால்
வாஶ்யம் – மறைக்கப்பட வேண்டும்
தேன த்யக்தேன – தியாகத்தினால் உன்னை
புஞ்ஜீதா – காப்பாற்றிக் கொள்
கஸ்யவித் – யாருடைய
த4னம் – பொருட்களையும், செல்வத்தையும்
மா க்3ருத4: – அபகரிக்காதே, ஆசைக் கொள்ளாதே

களிமண்ணால் பானைகள் வியாபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
இந்த வாக்கியத்தில் களிமண் பானைகளுக்கு உபாதான காரணமாக இருப்பதைக் காணலாம்.
ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, லயம் இவைகளுக்கு காரணமாக இருப்பது உபாதான காரணம் என்று கூறுவர்.
நிமித்த காரணம் ஸ்ருஷ்டிக்கு மாத்திரம் காரணமாக இருப்பது. குயவன் பானை உற்பத்தி செய்வதற்கு நிமித்த காரணமாக இருக்கிறன்.
ஈஸ்வரனால் இந்த உலகம் வியாபிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்லும்போது அவர் ஜகத்துக்கு உபாதான காரணம் என்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

களிமண் பானையை வியாபித்திருக்கிறது என்பது களிமண்ணே வெறும் நாம-ரூபமாக இருக்கும் போது அதற்கு பானை என்று கூறுகிறோம்.
உண்மையில் பானை என்ற ஒன்றுமில்லை. அதேபோல இந்த ஜகத்தை ஈஸ்வரன் வியாபித்திருக்கிறார் என்றால்
அவரேதான் நாம-ரூபங்களாக காட்சியளிக்கிறார் என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.
பூரண ஸ்வரூபமான பரமாத்மா நாம-ரூபங்களாக தோன்றும்போது அவரே பரமேஸ்வரனாக உலகமாக காட்சியளிக்கின்றான்.

இந்த பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து படைப்புக்களையும் ஈஸ்வரன் என்ற அறிவைக் கொண்டு மறைத்துவிட வேண்டும் என்று சங்கரர் வலியுறுத்துகிறார்.
பார்த்து அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஜகத் வெறும் நாம-ரூபங்கள்தான் என்ற அறிவுடன் பார்க்கும் போது ஜகத் மறைந்து பரமேஸ்வரன் தெரிவார்.
நாம-ரூபத்தில் திருஷ்டியை வைத்தால் உபாதானம் தெரியாது. அதை மறைத்து விட்டால் உபாதானத்தை உணர முடியும்.
கண் வழியே பார்க்கின்ற அனைத்துமே ஈஸ்வரன் ஸ்ருஷ்டி, மனதால் பார்ப்பவைகள் அனைத்தும் ஜீவன் ஸ்ருஷ்டி.
நாம் மனதிலுள்ள ராக-துவேஷங்களினால் நாம் ஒரு உலகத்தையே படைத்து அதைத்தான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்.

மனிதனிடம் இருக்கும் ஆசைகளை மூன்று பிரிவுகளாக பிரிக்கலாம்.
அவைகள் மகன், சொத்து, உலகம் அதாவது தன்னுடைய மனைவி, மக்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள்
இவைகளை துறப்பதன் மூலம் உன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள். தியாகம் செய்யப்பட்ட பொருட்களிலிருந்து இந்த உலகத்தை
மித்யா என்று புரிந்து கொள்வதுதான் இதை தியாகம் செய்தல் இங்கு குறிப்பிடப்படுகிறது.
நம்மிடம் இருக்கும் செல்வம், பொருட்கள் மீது ஆசைக் கொள்ளாதே. மற்றவர்கள் பொருட்கள் மீது ஏன் ஆசைப்படக்கூடாது
என்ற கேள்வி வரும்போது இவ்வாறு எண்ணிப்பார்த்து கொள்ள வேண்டும். அவைகள் எல்லாமும் ஈஸ்வரனுடையதாக இருக்கும் போது
நானே ஈஸ்வரன் என்ற அறிவுடன் பார்க்கும்போது உலகிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்கள் என்னுடையதாக நினைத்துக் கொள்வோம்.
இதுவே ஈஸ்வர திருஷ்டி. அனைத்தும் மித்யா என்ற அறிவுடன் இருத்தல்.

———–

பிரவிருத்தி, நிவிருத்தி என்ற இரண்டுவிதமான வாழ்க்கைப் பாதைகள் உண்டு.
பிரவிருத்தி மார்க்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு தாங்கள் அறியாமையில் இருக்கின்றோம் என்பதே தெரியாது.
நிவிருத்தி மார்க்கத்தில் இருப்பவர்கள் தன்னிடத்தில் இருக்கின்ற அறியாமையை அறிந்து அதை நீக்கும் முயற்சியில் இருப்பவர்கள்.
இந்த ஸ்லோகத்தில் பிரவிருத்தி மார்க்கத்திலிருப்பவர்கள் எப்படி வாழ்ந்தால் நிவிருத்தி மார்க்கத்திற்கு செல்ல முடியாது என்பதை கூறுகிறது.

குர்வன்ன ஏவேஹ கர்மாணி ஜிஜீவிஷேச்ச2தம் ஸமா: |
ஏவம் த்வயி நான்யதே2தோSஸ்தி ந கர்ம லிப்யதே நரே || 2 ||

குரவன் ஏவ இஹ – நாம் உலகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது
கர்மாணி – வேதத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள கடமைகளை செய்து கொண்டு,
ஶதம் ஸமா: – நூறு வருடங்கள் அதாவது எவ்வளவு வருடங்கள் வாழ்வதற்கு பிராரப்தம் இருக்கின்றதோ அவ்வளவு நாட்கள்
ஜிஜீவிஷேத் – வாழ்வதற்கு விருப்பம் கொள்ள வேண்டும்.
ஏவம் – இப்படி வாழ விரும்புகின்ற
த்வயி நரே – மனிதனாகிய உனக்கு
இதஹ – இவ்விதம் செயல்பட்டு கொண்டிருப்பதை தவிர
அன்யதா ந அஸ்தி – வேறு வழி கிடையாது
கர்ம லிப்யதே – இவ்விதம் செயல் செய்து வாழ்வதினால் அந்த செயல்களினால் பந்தப்படாமல் இருக்கலாம்.
அதாவது கர்மயோகப்படி செயல்களை செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும்.

————–

அஸுர்யா நாம தே லோகா அந்தே4ன தமஸாவ்ருதா: |
தாம்ஸ்தே ப்ரேத்யாபி4க3ச்ச2ந்தி யே கே சாத்மஹனோ ஜனா: ||

அஸுர்யா நாம – அஸுர்யா என்ற பெயருடைய
தே லோகோ – எந்த லோகங்கள் உண்டோ அவைகள்
அந்தே4ன தமஸ – ஆத்மஞானம் இல்லாத அறியாமை என்ற அடர்ந்த இருளால்
ஆவ்ருதா – மூடப்பட்டுள்ளது
இங்கே லோகங்கள் என்பதற்கு சரீரங்கள் என்று பொருட் கொள்ளப்படுகிறது.
அக்ஞானிகளுக்கென்று படைக்கப்பட்ட சரீரங்கள். இந்த உடலின் மீது அதிகப்பற்று கொண்டு வாழ்பவர்களே அசுரர்கள் என்று கூறப்படுகின்றனர்.
யே தே ஆத்மனஹ – எந்த மனிதர்கள் ஆத்மாவான தன்னை அழித்துக் கொள்கின்றார்களோ
தான் தே – அவர்கள் மேலே சொல்லப்பட்ட சரீரங்களை
ப்ரேத்ய அபி கச்சந்தி – இந்த சரீரத்தை விட்ட பிறகு அடைகிறார்கள்

ஆத்மாவை அழித்து கொள்வது என்பது அனாத்மாவை அதன் மீது ஏற்றி வைத்துக் கொள்வது என்று பொருட் கொள்ள வேண்டும்.
இதனால் சம்சாரத்தில் சிக்கி தவிப்பதையே ஆத்மாவை அழித்துக் கொள்பவர்கள்,
தன்னையே அழித்துக் கொள்பவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

—————

எப்படிபட்ட அறிவினால் ஒருவன் தன்னை அழித்துக் கொள்வதில்லையோ அப்படிபட்ட அறிவை இங்கு உபநிஷத் கொடுக்கிறது.
இது இந்த ஞானத்தை நேரடியாக விளக்கவில்லை. ஏனென்றால் அது ஒரு பொருளாக இல்லாமல் இருப்பதால்
அதை மறைமுகமாக புகட்டுகிறது. அதாவது அத்யாரோப – அபவாதம் என்ற முறையில் ஆத்ம ஞானத்தை நமக்கு உபதேசிக்கிறது.
அத்யாரோபம் என்பது ஒரு பொருளின் மீது அதற்கப்பாற்பட்ட வேறொரு பொருளை தெரிந்தே ஏற்றி வைத்தலாகும்.
தெரியாமல் ஏற்றி வைத்தால் அதற்கு அத்யாஸம் என்று பெயர். அபவாதம் என்பது ஏற்றி வைத்த தை நீக்கி விடுதலாகும்.

அக்ஞானிகள் உண்மையான வஸ்துவின் மேல் அனாத்மா வஸ்துவை பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்ற காரணத்தால்
உபநிஷத் இந்த முறையை கையாண்டு உபதேசிக்கிறது. எனவே முதலில் ஜீவனின் பார்வையை,
அவஸ்துவை இருப்பதாக ஏற்றுக் கொண்டு பிறகு அதனுடைய மித்யா தன்மையை உபதேசிக்கிறது.
அதன் மூலம் அவனிடத்தில் உள்ள அறியாமையை நீக்கி ஆத்ம த்த்துவமானது விளக்கப்படும்போது நன்கு புரிந்து விடுகிறது.
பிரம்மனான ஆத்மாவின் மீது நம்முடைய மூன்று சரீரங்களும் ஏற்றி வைக்கப்படுகிறது.
அறியாமையில் இருப்பவர்கள் இந்த மூன்று சரீரங்களைத் தான் நான் என்று சுபாவமாக புரிந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

அனேஜத்3 ஏகம் மனஸோ ஜவீயோ நைனத்3தே3வா ஆப்னுவன்பூர்வமர்ஷத் |
தத்3தா4வதோSன்யானத்யேதி திஷ்ட2த் தஸ்மின்னபோ மாதரிஶ்வா ததா4தி ||

தத்3- அந்த ஆத்மா
அனேஜத் – சலனமற்றது, அசைவற்றது, தன்னுடைய நிலையிலிருந்து என்றும் மாறாமல் இருப்பது
ஏகம் – ஒன்றாகவே இருக்கிறது
மனஸ: ஜவீயஹ – மனதைக் காட்டிலும் வேகமானது.
இவ்விதம் கூறி ஆத்மாவானது எல்லாவிடத்திலும் வியாபித்திருப்பதைக் என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறது.
ஏனத் – இந்த ஆத்ம தத்துவத்தை
தேவா: – நம்முடைய இந்திரியங்களால்
ந ஆபுனுவன் – அடைய முடியாது, அறிந்துக் கொள்ள முடியாது. இது புலன்களுக்கு விஷயமாக இல்லாததால் அவைகளால் கிரகிக்க முடியாது
பூர்வம் அர்ஷத் – மனதுக்கு முன்னாடியே சென்றுவிடுவதால் புலன்களால் அறியப்பட முடியவில்லை. புலன்கள் மனதைச் சார்ந்திருப்பதால்தான் இந்த நிலை
தத்3 – இந்த ஆத்மா
தா4வத் அன்யானதஹ – ஓடுகின்ற மற்றவைகளையும்
அத்யேதி – கடந்து சென்று கொண்டிருக்கின்றது
திஷ்டத் – நின்று கொண்டிருக்கிறது. ஆத்மாவானது எங்கும் வியாபித்திருப்பதால் இதை தாண்டி வேறொன்றும் கிடையாது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது
தஸ்மின் – ஆத்மா இருக்கின்ற காரணத்தால்
அபஹ – எல்லா செயல்களையும்
மாதரிஶ்வா ததா4தி – ஹிரண்யகர்ப்பன் பிரித்துக் கொடுக்கிறார்

ஈஸ்வரனே ஹிரண்யகர்ப்பனாக தோன்றி அனைத்து செயல்களையும் விதவிதமான தேவதைகளுக்கு பிரித்துக் கொடுக்கின்றார்.
தானே விதவிதமான தேவதைகளாக தோன்றி கொண்டுமிருக்கிறார்.

———–

இதில் ஆத்மாவை உபாதியுடனும், உபாதியை நீக்கியும் பார்க்கப்படுகிற்து-

தத்3 ஏஜதி தன் நைஜதி தத்3 தூ3ரே தத்3வந்திகே |
தத3 அந்தர அஸ்ய ஸர்வஸ்ய தத்3 உஸர்வஸ்யாஸ்ய பா3ஹ்யத: ||

தத்3 ஏ3ஜதி – இந்த ஆத்மாவானது அசைகின்றது, செயல்படுகின்றது
தத்3 ந ஏஜதி – செயல்படாமலும், அசையாமலும் இருக்கின்றது
ஆத்மாவானது அறிவு ஸ்வரூபமாகவும், உணர்வு ஸ்வரூபமாகவும் இருப்பதால் அசையாது, நகராது.
அனாத்மாவானது ஜட ஸ்வரூபம் எனவே செயல்படும் சக்தி அற்றது, இதுவும் நகராது.
ஆனால் உடலோடு சிதாபாஸனும் இருந்தால் அங்கே செயல்படும் தன்மையை பார்க்கலாம். அசைகின்ற தன்மையுடையதாக இருக்கும்.
நம்முடைய மனமும்,புலன்களும் செயல்படுவதற்கு காரணம் சைதன்ய ஸ்வரூபமான ஆத்மாதான்.
செயல்படும் பொருட்களுக்கு ஆத்மாதான் காரணம். ஆனால் அது செயலெதுவும் செய்யாமல் இருந்து கொண்டிருக்கின்றது
தத3 தூ3ரே – மிகவும் தொலைவில் இருக்கிறது
தத்3 அந்திகே – மிகவும் அருகிலும் இருக்கிறது
ஆத்மாவை பற்றி அறியாதவர்களுக்கு மிகவும் தொலைவில் இருக்கிறது. அறிந்தவர்களுக்கோ மிகவும் அருகில் இருக்கிறது.
பத்தாவது மனிதனான தன்னை தேடுபவனுக்கு மிக தொலைவில் இருக்கிறது.
அவனே தான் தான் அவன் என்று அறிந்த பிறகு மிகவும் அருகில் இருக்கின்றான்.
இதிலிருந்து அவன் தொலைவிலும் கிடையாது, அருகிலும் கிடையாது. ஏனென்றால் அவனே பத்தாவது மனிதான இருக்கின்றான்.
அதுபோல ஆத்மாவையும் புரிந்து கொள்ளலாம்.
தத்3 அந்தரஸ்ய ஸர்வஸ்ய – இது அனைத்திற்கும் உள்ளேயும் இருக்கிறது. அதே சமயம் அனைத்திற்கும் வெளியேயும் இருக்கிறது.
இதிலிருந்து நாம் ஆத்மா எங்கும் இருக்கின்றது என்ற அறிவை அடையலாம்.
பானைக்கு உள்ளேயும் ஆகாசம் இருக்கிறது வெளியேயும் இருக்கிறது என்று சொல்லும் போது பானையை உபாதியாக கொண்டு
ஆகாசம் எங்கும் இருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்வது போல ஆத்மாவை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
நம்முடைய சரீரங்களை உபாதியாகக் கொண்டு உள்ளே, வெளியே என்று கூறப்படுகின்றது.

————-

யஸ்து ஸர்வாணி பூ4தான்ய ஆத்மன்ய ஏவானுபஶ்யதி |
ஸர்வபூ4தேஶு சாத்மானம் ததோ ந விஜுகு3ப்ஸதே ||

யஹ து – யாரொருவன்
ஸர்வாணி பூதானி – எல்லா ஜீவராசிகளையும், பூதங்களையும்
ஆத்மனி ஏவ – தன்னிடத்திலேயும்
ஸர்வ பூ4தேஷு – எல்லா பூதங்களிடத்திலும், ஜீவராசிகளிடத்திலும்
சாத்மானம் – தன்னை பார்க்கின்றானோ
தத3 – இப்படிபட்ட பார்வையினால்
ந விஜுகு3ப்தஸதே – யாரையும் நிந்திக்கவோ, வெறுக்கவோ மாட்டான், யாரிடத்திலும் பரிதாபப்படவோ மாட்டான் கருணையே கொள்வான்

———-

யஸ்மின் ஸர்வாணி பூதான்ய ஆத்மைவாபூ4த்3 விஜானத: |
தத்ர கோ மோஹ:: க: ஶோக ஏகத்வம் அனுபஶ்யத: ||

விஜானத: – ஆத்ம ஞானத்தை அடைந்த ஞானிக்கு
யஸ்மின் – எப்பொழுது, எந்தக் காலத்திலும்
ஸர்வாணி பூதானி – எல்லா ஜீவராசிகளிடத்திலும்
ஏகத்வம் அனுபஶ்யதஹ – ஒன்றையே பார்ப்பவனாக இருப்பதால்
தத்ர – அந்த காலத்தில்
கஹ மோஹ கஹ ஶோக – மோகமும் இல்லை, சோகமும் இல்லை
ஆட்சேப முறையில் சொல்லுதல் கருத்து அதன் இருப்பை ஆழமாக சொல்வதற்காக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இந்த ஞானமானது அவ்வளவு சுலபமாக மனதில் பதியாது. எனவே எந்த நேரத்தில் இந்த அறிவு மனதில் இருக்கிறதோ
அந்த நேரத்தில் கோபமும், மோகமும் இருக்காது. எந்த ஞானியிடத்தில் எல்லா ஜீவராசிகளிடத்தில்
தானாகவே இருப்பதாக அறிவுடன் இருக்கின்றானோ அவனிடத்தில் சோகமும், மோகமும் இல்லை.
மோகம் – ஆத்ம ஆவரண லட்சணம், ஆத்மாவை மறைக்கும் நிலை
ஶோகம் – விக்ஷேபம் – பொய்யானவை தோற்றுவிக்கும், மனம் கொந்தளிப்பை கொடுப்பது
ஆத்மாவைப்பற்றிய அக்ஞானம் இல்லை, தன்னைக் குறித்து எந்த சோகமும் இருக்காது. மோகத்துக்கும், சோகத்துக்கும் அனுபவங்கள்,
சம்பவங்கள் இருந்து கொண்டிருக்கும். ஆனால் அதை பொருட்படுத்துவதும் விதத்தில் அவைகளில் இல்லாமை உணரப்படும்.
அவைகளால் பாதிக்கப்படாமல் இருப்போம். சோகத்திற்கு காரணம் மோகத்தினால்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது.

————

ஸ பர்யகா3ச சு2க்ரம் அகாயம்
அவரணம் அஸ்னாவிரம் ஶுத்3த4ம் அபாபவித்3த4ம் |
கவிர்மனீஷீ பரிபூ4; ஸ்வயம்பூ4ர யாதா2தத்2யதோர்Sதா2ன்
வ்யத3தா4ச்சா2ஶ்வதீப்4ய: ஸமாப்4ய: ||

ஸஹ – மேற்சொன்ன ஆத்ம தத்துவம்
பர்யகாத்3 – எல்லா இடத்திலும் பரவியிருப்பது, வியாபித்திருப்பது
ஶுக்ரம் – பிரகாச ஸ்வரூபமானது, சைதன்ய ஸ்வரூபமானது அறிவு ஸ்வரூபமானது
அகாயம் – சூட்சும சரீரங்களற்றது, மனது, புத்தி இவைகள் கிடையாது
அவரணம் – காயபடுத்த முடியாதது
அஸ்னாவிரம் – நரம்புகள் கிடையாது
இவையிரண்டும் கிடையாது என்று சொல்வதிலிருந்து ஸ்தூல சரீரமும் அற்றது என்று புரிந்து கொள்ளலாம்
ஶுத்தம் – தூய்மையானது, காரண சரீரமற்றது.
மேற்கூறியதிலிருந்து மூன்று சரீரங்களும் கிடையாது என்பதை அறியலாம்.
அபாபவித்3த4ம் – பாவ-புண்ணியங்களற்றது, தர்ம-அதர்மங்கள் இல்லாதது
கவி – அனைத்தையும் அறிந்தவன், எல்லோருடைய மனதிற்குள்ளேயும் இருப்பதால் அனைத்தையும் அறிந்ததாகிறது.
மனீஷீ – மனதை ஆள்பது, மனதை செயல்படுத்துவது
பரிபூ4 – எல்லாவற்றிற்கும் மேலானது, எல்லாமாகவும் இருக்கின்றது
ஸ்வயம்பூ4: – தானாகவே இருக்கிறது, தனக்கு காரணாமாக எதுவும் இல்லாதது
யாதா2தத்2யத: – அவரவர்கள் செய்த கர்ம உபாஸனைகளுக்கு தக்கபடி
அரா2ன் – ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளை
ஶாஶ்வதிப்4ய ஸமாப4ய: வ்யத3தாத் – அதிக காலம் இருக்கின்ற தேவதைகளுக்கு, பிரஜாபதிகளுக்கு பிரித்துக் கொடுத்தார்
இயற்கை சக்திகள் நியமப்படி ஒழுங்காக இயங்குவதற்கு காரணமாக யாரோ ஒருவன் ஈஸ்வரன் இருக்கிறான் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

———–

கர்மங்கள் என்று சொல்வது வைதீக கர்மங்கள். உபாஸனா வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட வைதீக தியானங்கள்.
கர்மத்தின் பலனில் ஆசைப்பட்டு செய்வது சகாம கர்மங்கள், இவைகளை செய்வதால் பித்ரு லோகத்தை அடையலாம்.
கர்மம் செய்பவர்களின் மனம் பரபரப்பாகவே இருக்கும். உடலாலும், வாக்காலும் செய்யப்படும் செயல்களையும்,
மனதால் செய்யப்படும் தியானம், போன்றவற்றையும் ஆசைவசப்பட்டு செய்வதால் அதன் பலனாக போகத்தை அனுபவிக்கிறான்.
அசுவமேத யாகத்தை செய்வதால் சொர்க்க லோகத்தை அடைகிறார்கள்.
இதே யாகத்தை பிராமணன் உபாஸனையாக செய்தாலும் அதே பலனை அடைகிறான்.
ஸமுச்சயஹ – சேர்த்தல் – கர்மத்தையும், உபாஸனையும் சேர்த்து செய்பவன் அடையும் பலன் பிரம்மலோகத்தை அடைவது
கர்மத்தை நிஷ்காமமாக செய்தால் மனத்தூய்மை அடையலாம். நிஷ்காம உபாஸனையின் பலனாக அடைவது மன ஓருமுகப்பாடு.

அந்த4ம் தம: ப்ரவிஶந்தி யேSவித்3யாம் உபாஸதே |
ததோ பூ4ய இவ தே தமோ ய உவித்3யாயாம் ரதா: ||

யஹ – எவர்கள்
அவித்யாம் உபாஸதே – கர்மத்தை மட்டும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்களோ
அந்தம் தம: – அவர்கள் அடர்ந்த இருளை, சொர்க்கலோகத்தை
பிரவிஶந்தி – அடைகிறார்கள்
சொர்க்கலோகத்கில் ஆத்ம வித்யாவை படிக்க முடியாது. ஆத்ம ஞானத்தை அடைய முடியாத அறியாமையுடன் கூடிய உலகம் நான்,
என்னுடைய என்கின்ற அபிமானம் மட்டும் உடைய இருள் நிறைந்த உலகத்தை அடைகிறார்கள்.
ய உ – யார்
வித்யாயாம் ரதா – உபாஸனையை மட்டும் செய்து கொண்டு மகிழ்ந்திருக்கிறார்களோ
தத்2 பூ4ய இவ தே தம் – அவர்கள் அதைவிட அதிகமான அடர்ந்த இருளை அடைவார்கள்.
அதிகமான சுகத்தையும், மமகார, அகங்காரத்தையும் கொண்ட உலகத்தை அடைகிறார்கள்.

————–

அன்யத்3 ஏவாஹுர் வித்3ய்யான் யத்3 ஆஹுர் அவித்3ய்யா |
இதி ஶுஶ்ரும தீ4ராணாம் யே நஸ் தத்3 விச்சக்ஷிரே ||

அன்யத்3 ஏவ ஆஹு வித்யயா – .உபாஸனை செய்வதினால் ஒரு வகையான பலன் ஏற்படுகிறது என்று கூறுகிறார்கள்
அனய்த்3 ஆஹு: அவித்3யயா – கர்மத்தை செய்வதனால் வேறொரு பலன் கிடைக்கிறது என்றும்கூறுகிறார்கள்
தீராணாம் – கற்றறிந்தவர்களுடைய வார்த்தைகளாக
இதி ஶுஶ்ரும – இவ்விதம் நாங்கள் கேள்விபட்டிருக்கிறோம்
யே தத் விச்சக்ஷிரே – அவர்கள் எங்களுக்கு எடுத்து சொன்னார்கள்

——–

வித்யாம் சாவித்3யாம் ச யஸ்தத்3 வேதோ3ப4யம் ஸஹ |
அவித்3யயா ம்ருத்யும் தீர்த்வா வித்3யயாம்ருதம் அஶ்னுதே ||

யாரொருவன் தியானத்தையும், கர்மாவையும் ஒன்று சேர்ந்து செய்யக்கூடியவை என்று புரிந்து கொள்கின்றானோ
அவன் செயல் செய்வதனாலேயே மரணத்தையும் வென்று தியானத்தினாலேயே அழிவற்ற நிலையை அடைகின்றான்.
இங்கே ம்ருத்யு என்ற சொல்லானது நமக்கு இயல்பாகவே எந்த செயல்களை செய்ய விரும்பி செய்கின்றோமோ அதைக் குறிக்கிறது.
இதையே ஸ்வாபீக கர்மம் என்றும் கூறப்படுகிறது.
நமக்கு என்ன செயல் செய்யலாம் என்பதை தேர்ந்தெடுக்கும் அறிவை இயல்பாகவே இருக்கிறது.
இந்த கர்மத்தின் பலனாக சுபாவமாக செய்யும் நிலையிலிருந்து விடுபட்டு சாஸ்திர தர்மப்படி இயல்பாகவே செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்.
உபாஸனையின் மூலம் தேவதையை தியானித்துக் கொண்டிருப்பதால் அந்த ஸ்வரூபமாகவே உயர்ந்து விடுகின்றான்.
இதையே அம்ருதம் என்று கூறப்படுகிறது.

—————-

அந்தம் தம: ப்ரவிஶந்தி யேSஸம்பூ4திம் உபாஸதே |
ததோ பூ4ய இவ தே தமோ ய உ ஸம்பூ4த்யாம் ரதா: ||

எது தோன்றியுள்ளதோ அதை ஸம்பூதி என்று பொருட் கொள்ள வேண்டும்.. எது வெளித்தோற்றத்திற்கு வராமல் இருக்கிறதோ
அதை அஸம்பூதி என்று பொருட்கொள்ள வேண்டும். இங்கே ஸம்பூதி உபாஸனம் என்பது ஹிரண்யகர்ப்ப உபாஸனம் என்று பொருட் கொள்ள வேண்டும்.
அஸம்பூதி என்பதை ப்ரகிருதி உபாஸனம் என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்
யார் பிரகிருதியை மட்டும் உபாஸிக்கிறார்களோ அவர்கள் அடர்ந்த இருளை அடைகிறார்கள்.
யார் ஹிரண்யகர்ப்ப உபாஸனையில் மட்டும் பற்று உள்ளவர்களாக அதை செய்து கொண்டிருக்கிறார்களோ
அவர்கள் மேற்சொன்ன இருளை காட்டிலும் அதிகமான இருளை அடைகிறார்கள்

————-

அன்யத்3 ஏவாஹு: ஸம்ப4வாத்3 அன்யத்3 ஆஹுர் அஸம்ப4வாத் |
இதி ஶுஶ்ரும தீராணாம் யே நஸ் தத3 விச்சக்ஷிரே ||

ஸம்பூதி உபாஸனையை செய்வதால் ஒருவகையான பலன் கிடைக்கின்றது.
அஸம்பூதி உபாஸனை செய்வதால் வேறுவகையான பலன் கிடைக்கின்றது.
இது கற்றறிந்தவர்கள் எங்களுக்கு கூறியதையே நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்.
இவ்விதம் எங்களுக்கு யார் சொன்னார்களொ அந்த தீரர்களுடைய வார்த்தையை நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்.
ஸம்பூதி உபாஸனையின் பலன் – அஷ்டமகா சித்திகளை அடைவது
அஸம்பூதி உபாஸ்னையின் பலன் – பிரகிருதியுடன் லயத்தை அடைவது

——————

ஸம்பூ4திம் ச வினாஶம் ச யஸ் தத்3 வேதோ3ப4யம் ஸஹ |
வினாஶேன ம்ருத்யும் தீர்த்வா ஸம்பூ4த்யாம்ருதம் அஶ்னுதே ||

யார் பிரகிருதி உபாஸனையையும், ஹிரண்யகர்ப்ப உபாஸனையும் சேர்த்து செய்கின்றானோ, அனுஷ்டிக்கின்றானோ
அவர் ஹிரண்யகர்ப்ப உபாஸனையின் பலனாக மரணத்தை தாண்டி, பிரகிருதி உபாஸனையின் பலனாக பிரகிருதியுடன் லயமாகின்ற அடைகின்றார்.

—————

இந்த பிரார்த்தனை உபாஸனை செய்பவர்களால் செய்யப்படுகிறது. நல்ல உலகத்தை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக செய்வது.
முமூக்ஷூவின் பிரார்த்தனையாகவும் இவைகளை விசாரம் செய்தால் அவன் மோட்சத்தை அடைவதற்காக செய்கின்றான் என்று புரியும்.
முமூக்ஷுவின் பிரார்த்தனை
உலகத்தில் இருக்கின்ற புலனுகர் போகப் பொருட்களால் பரபிரம்மத்தினுடைய உண்மையான இருத்தல் மறைத்திருக்கின்றது.
மாயையின் சக்தியால் மனதை கவர்ந்திழுக்கும்படி தோன்றியிருக்கின்ற பொருட்களின் மாயையில் விழுந்து விடாமல் என்னை பாதுகாப்பீர்களாக.
நற்பண்புகளை பின்பற்றி கொண்டிருக்கும் முமுஷுவான என்னிடத்திலிருந்து மாயையை நீக்கி விடுவீர்களாக.

ஹிரண்மயேன பாத்ரேண ஸத்யஸ்யாபிஹிதம் முக2ம் |
தத். த்வம் பூஷன்ன அபாவ்ருணு ஸத்யத4ர்மாய த்3ருஷ்டயே ||

ஸத்யஸ்ய முக2ம் – ஹிரணயகர்ப்பனுடைய லோகத்தின் வாயில், பிரம்மத்தை அடைவதற்கான நுழைவாசல்
அபிஹிதம் – மூடப்பட்டிருக்கிறது
ஹிரண்மயேன பாத்ரேண – தங்கம் போன்ற ஓளிமயமான மறைப்பானால்
பூஷண் – சூரியதேவரே!
தத் த்வம் – அதை நீங்கள்
அபாவ்ருணு – நீக்கிவிடுங்கள், விலக்கி விடுவீர்களாக
ஸத்யதர்மாய – உண்மையான பிரம்மத்தை உபாஸிக்கின்ற,
திருஷ்டயே – என்னுடைய பார்வைக்காக
பிரம்ம லோகத்திற்கே சுக்லகதியாக செல்லும்போது தடையாக இருக்கும் ஒளிமயமான மறைப்பை எடுத்து வழி விடுவீர்களாக
இது உபாஸனின் பிரார்த்தனை.

—————-

பூஷன்ன ஏகர்ஷே யம ஸூர்ய ப்ராஜாபத்ய
வ்யூஹ ரஶ்மீன் ஸமூஹ தேஜ: |
யத் தே ரூபம் கல்யாணதமம்.தத் தே பஶ்யாமி
யோSஸாவ் அஸௌ புருஷ: ஸோSஹம் அஸ்மி

உபாஸகனின் பிரார்த்தனை ( கர்மத்தையும், உபாஸனையும் சேர்த்து செய்து கொண்டிருப்பவர்கள், பிரம்மலோகத்தை அடைவதற்காக)

பூஷன் – சூரியதேவனே! உலகத்தை போஷிப்பவரே!
ஏகர்ஷே – ஒருவராகவே இருந்து செய்பவரே!
யம – எல்லாவற்றையும் தன்வசம் வைத்துள்ளவரே
ஸூர்ய – சூரிய பகவானே! எல்லாவற்றையும் கிரகித்துக் கொண்டவரே!
ப்ரஜாப்த்ய – பிரஜாபதியின் புதல்வரே
ரஶ்மின் வ்யூஹ – உங்களின் ஒளிக்கதிர்களை விலக்கி கொள்வீர்களாக
தேஜ: ஸமூஹ – உங்களுடைய உஷ்ணமான ஓளியை ஒடுக்கிக் கொள்வீர்களாக
யத் தே கல்யாண தமம் ரூபம் – எந்த உங்களுடைய மங்களகரமான ரூபம் உண்டோ
தத் தே பஶ்யாமி – அதை உங்களுடைய அருளால் பார்க்க விரும்புகிறேன்
ய:: அஸௌ புருஷ: – யார் இந்த புருஷனோ, ஆதித்ய மண்டல தேவதையோ
ஸஹ அஹம் அஸ்மி – அவரே நானாக இருக்கிறேன்
உலகத்தில் மனதை கவர்ந்திழுக்கும் பொருட்களை அவைகளை நீக்கிக் கொள். மோட்சத்தை அறிய வேண்டும்.
அந்த ஆதித்ய மண்டலத்திலிருக்கின்ற பிரம்ம தத்துவம் நானாக இருக்கிறேன். என்ற அறிவை உடையவனாக இருக்கிறேன்

————-

வாயுர் அனிலம் அம்ருதம் அதே2த3ம் ப4ஸ்மாந்தம் ஶரீரம் |
ஓம் க்ரதோ ஸ்மர க்ருதம் ஸ்மர க்ரதோ ஸ்மர க்ருதம் ஸ்மர ||

அக்னிதேவனை குறித்து, மனதிடமே பிரார்த்தனை. இப்பொழுது இறக்கும் தறுவாயில் இருக்கும் எனக்கு பிராணனானது.
அம்ருதம் – என்றும் இருக்கின்ற ஹிரண்யகர்ப்பனான
அனிலம் – சமஷ்டி பிராணனுடன் கலந்து விடட்டும்.
அத இத3ம் – பிறகு இந்த உலகமானது
பஸ்மாந்தம் – அக்னியில் சாம்பலாகட்டும்
ஓம் க்ரதோ = ஹிரண்யகர்ப்பனே, அக்னிதேவனே
ஸ்மர க்ருதம் – நீங்கள் என்னால் செய்யப்பட்ட நற்காரியங்களை நினைத்துப்பார்த்து தகுந்த கதியை அடைய உதவ வேண்டும்
க்ரதோ க்ருதம் ஸ்மர – ஏ மனமே! இதுவரை செய்த நல்ல காரியங்களை, உபாஸனையை நினைத்துப் பார்ப்பாயாக
க்ரதோ ஸ்மர க்ருதம் ஸ்மர – அக்னிதேவன், நான் செய்த உபாஸனைகளை, நற்காரியங்களை வைத்துக் கொண்டு
நற்கதியை அடைய உதவி செய்வீர்களாக. ஏ மனமே நீயும் இதையே நினைப்பாயாக

—————

அக்3னே நய ஸுபதா2 ராயே அஸ்மான் விஶ்வானி தே3வ வயுனானி வித்3வான் |
யுயோட்4ய அஸ்மஜ் ஜுஹுராணம் ஏனோ பூ4யிஷ்டா2ம் தே நம உக்திம் விதேம ||

ஓ அக்னிபகவானே எங்களை நற்கதியை அடையக் கூடிய நல்ல மார்க்கத்தில் அழைத்து செல்ல வேண்டும்.
திரும்பி வராத உலகமான பிரம்மலோகத்திற்கு அழைத்து செல்ல வேண்டும்.
ராயே – செய்த கர்மபலன்களின் போகத்திற்காக
தேவ – அக்னிபகவானே
வஶ்வானி வ்யுனானி – நாங்கள் செய்த அனைத்து கர்மங்களையும், உபாஸ்னைகளையும்
வித்வான் – அறிந்துள்ள நீங்கள்
அஸ்மாத் – எங்களிடமிருந்து
ஜுஹுராணம் ஏனம் – கீழான பாவங்களை
யுயோதி4 – நீக்கிவிடுவீர்களாக
தே பூ4யுஷ்டாம் – உங்களுக்கு பலமுறை
நம: உக்திம் விதே4ம – நமஸ்காரத்தை சமர்ப்பிக்கின்றோம்

—————–

தொகுப்புரை
01-08 வேதாந்த கருத்துக்கள் உடையது
01-01: இதில் வேதாந்தத்தின் மையக்கருத்து கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த உலகத்தில் உள்ள படைக்கப்பட்ட
அனைத்திலும் ஈஸ்வரனே வியாபித்திருக்கிறார். இந்த உலகத்திற்கு அவரே உபாதான காரணமாக இருக்கிறார்.
இந்த உலகத்தை ஈஸ்வரனைக் கொண்டு மூடி விடவேண்டும். இருமையை நீக்கி அனைத்திலும் ஈஸ்வர ஸ்வரூபத்தையே பார்க்க வேண்டும்.
இந்த அறிவை தியாகத்தினால் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.
தியாகம் என்பது அகங்காரம், மமகாரம் இவைகளை நீக்கிவிடுவதையே குறிக்கின்றது.
யாருடைய பொருளையும் அபகரிக்க கூடாது.
02-02 மேற்சொன்ன அறிவை அடைய தகுதியில்லாதவர்களுக்கு மனதிலுள்ள ராக, துவேஷங்கள் தடையாக இருந்தால்
கர்மயோகத்தை செய்து தகுதிபடுத்தி கொள்ள வேண்டும். சாஸ்திர விதித்த கடமைகளை செய்து கொண்டுதான் வாழ வேண்டும்.
இப்படி வாழ்வதால் கர்மத்தால் பந்தப்படாமல் ராக, துவேஷங்கள் நீங்கி எது உண்மை எது பொய் என்று பிரித்தறியும் அறிவை அடைவோம்.
மேற்சொன்ன அறிவை அடைய தகுதிப்படுத்தும்
03-03 அறியாமையில் உள்ளவர்களை நிந்தனை செய்கின்றது. இத்தகையவர்கள் தன்னைத்தானே கொலை செய்வது
போன்ற நிலைக்கு சமானமாகும் என்று கூறுகிறது
04-05 ஆத்ம தத்துவத்தை அத்யாரோப அபவாதம் முறையில் உபதேசிக்கின்றது. இருப்பதை, அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பதால்
அவைகளை முதலில் ஏற்றுக் கொண்டு பிறகு அவைகள் மித்யா என்று நீக்கி பிரம்ம ஞானத்தை உபதேசிக்கிறது.
பிரம்மத்தின் லட்சணங்களான அசைவற்றது, வேகமாக செயல்படக் கூடியது போன்றவற்றை எடுத்துக் கூறி
பிரம்மத்தின் துணைக் கொண்டுதான் பிரபஞ்சம் செயல்படுகின்றது என்பதையும் விவரித்துள்ளது
06-07 இதில் பிரம்ம ஞானத்தினுடைய லட்சணங்களும், பலனும் கூறப்பட்டுள்ளது.
யார் எல்லா ஜீவராசிகளையும் தன்னிடத்திலேயும், அவைகளில் தன்னையும் பார்ப்பதே ஞானபலன் லட்சணம்.
எந்த காலத்தில் இந்த அறிவு நிலைபெறுகின்றதோ அப்போதே அவனிடத்திலிருந்து மோகமும், சோகமும் விடைபெற்று சென்றுவிடும்
09-14 கர்ம-உபாஸனம்

—————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ ஸகல வஸ்து விலக்ஷணஸ்ய ஸாஸ்த்ர ஏக ஸமதிகம் யஸ்ய -அசிந்த்ய -அப்ரமேய -அத்புத -ஸக்தி -யுக்தஸ்ய -பரஸ்ய -ப்ரஹ்மண -ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரேஸ்வரனது – ஸர்வ சக்தி -அத்புத சக்தி –

March 17, 2021

ஸ்ரீ ஸகல வஸ்து விலக்ஷணஸ்ய ஸாஸ்த்ர ஏக ஸமதிகம் யஸ்ய -அசிந்த்ய -அப்ரமேய -அத்புத -ஸக்தி -யுக்தஸ்ய -பரஸ்ய -ப்ரஹ்மண
ஸ்ரீ பாஷ்ய தீப சாராதி களிலே நூற்றுக் கணக்கான இடங்களில் ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் இவை –

ஸ்ரீ வேதத்தாலே மட்டும் அறியப்படுபவன்
சாஸ்த்ர ஞானம் பஹு கிலேசம் புத்தேஸ் சலன காரணம் உபதேசாத் ஹரிம் புத்தவா -என்று
தத்வ தர்ஸிகள் வெண்ணெய் திரட்டி ஊட்டுமா போல் ஸூ லலிதமாக பூர்வாச்சார்யர்களையுடைய
ஸ்ரீ ஸூக்திகளைக் கொண்டே தத்வ நிர்தேசம் செய்வதே ராஜ மார்க்கம் –

அந்தர் பஹிஸ்த தத் ஸர்வம் -உள்ளும் வெளியிலும் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் –
அணு பதார்த்தங்களும் உள்ளே தன்னுடைய விபுவான ஸ்வரூபம் அடங்க வியாபித்திறகு உள்ளான் –
ஒவ்வொரு வஸ்துவிலும் நிச் சேஷமாக நிரம்பி உள்ளான் –
இந்த வியாப்தி விஷயமே அத்புத அகடி கடநா ஸாமர்த்யம்

வஹஸி ணிமித்தணம் வி அப்புய சத்தீ வஹஸி நிமித்த த்வம் அபி அத்புத ஸக்தி —
உபாதான நிமித்த ஸஹகாரி -த்ரிவித -காரணத்வம்

ஸகல வஸ்து விலக்ஷணஸ்ய ஸாஸ்த்ர ஏக ஸமதிகம் யஸ்ய -அசிந்த்ய -அப்ரமேய -அத்புத -ஸக்தி -யுக்தஸ்ய -பரஸ்ய -ப்ரஹ்மண
ஸ்ரீ பாஷ்ய தீப சாராதி களிலே நூற்றுக் கணக்கான இடங்களில் ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் இவை –

பரா அஸ்ய சக்திர் விவிதை ஸ்ரூயதே –ஸ்ருதி வாக்யம்

விருத்த விபூதிகனான சர்வேஸ்வரனை ஸ்ரீ திரு விண்ணகரிலே காணப் பெற்றேன் என்கிறார்.
நல் குரவும் செல்வும் நரகும் சுவர்க்கமுமாய்
வெல் பகையும் நட்பும் விடமும் அமுதமுமாய்ப்
பல் வகையும் பரந்த பெருமான் என்னை ஆள்வானைச்
செல்வம் மல்கு குடித் திருவிண்ணகர்க் கண்டேனே–6-3-1-
ஸம்பத் தாரித்ய பாவாத் -அகடி தகடநம் ப்ராஹ கிருஷ்ணம் சடாரி -தாத்பர்ய ரத்னாவளி சுருக்கம் இத்திருவாய் மொழிக்கு –

வன் சரண் சுரர்க்காய் அசுரர்க்கு வெங் கூற்றமுமாய்த்
தன் சரண் நிழற் கீழ் உலகம் வைத்தும் வையாதும்
தென் சரண் திசைக்குத் திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான்
என் சரண் என் கண்ணன் என்னை ஆளுடை என்னப்பனே–6-3-8-
இப்படி நல்லாருக்கு நல்லனாய் தீயோர்க்குத் தீயனாய் இருக்க அகடி தகடநா சாமர்த்தியம் வேண்டாவே
இத்திருவாய் மொழியில் -ஸர்வ நியந்த்ருத்வம் -என்று ஸ்ரீ பிள்ளான் வழியில்
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் இல்லாமல் ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூக்திகளை அடி ஒற்றியே அருளிச் செய்துள்ளார் –

பகவத் ஸ்வரூபம் அர்ச்சா திவ்ய மங்கள விக்ரஹங்களிலும் பரிபூர்ணமாக வியாபித்து உள்ளது –
பக்தஸ்ய தா வசிதோ பரிபாலயா –
எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து -அனைத்து தூண்களிலும் வியாபித்து இருந்தான் என்பது அதி வாதம் இல்லையே –
வஸ்து தோறும் பரி ஸமாப்தி ஸ்வரூபம் உண்டே –
நியாய ஸித்தாநஞ்சத்திலும் -ஸர்வத்ராபி பூர்ண ஏவ என்று சாதித்த உடனே
ஓர் இடத்தில் பரிபூர்ண ஸமாப்தியாய் இருக்க வேறே ஓர் இடத்தில் எவ்வாறு இருக்க இயலும் என்ற ஆஷேபம் பிறக்க
அதற்கும் சமாதானம் அருளிச் செய்கிறார் அன்றோ –

ஸ்ருதியும் ஆத்மநி திஷ்டந் -என்ற அளவுடன் நில்லாமல் ஆத்மநி அந்தர இத்யாதிகளை சொல்லிற்றே –
எள்ளில் எண்ணெய் இருக்கிறது என்றால் எள்ளின் உள்ளே இருப்பத்தைச் சொல்லிற்றே அன்றி வெளியில் இருப்பத்தைச் சொல்லிற்று இல்லையே —
தீ திண்ணையில் இருக்கிறது என்றால் திண்ணை மேல் இருப்பதையே சொல்லிற்றே அன்றி உள்ளே இருப்பத்தைச் சொல்லிற்று ஆகாதே –
எனவே ஆத்மநி திஷ்டந் – ஆத்மநி அந்தர -இரண்டு படியாகவும் ஸ்ருதி ஓதிற்று –

ஜாதி வியக்தி தோறும் பரி சமாப்யா வர்த்திக்குமா போல் எல்லாவற்றிலும் தனித்தனியாகக் குறைவற வியாபித்து நிற்கும் என்றால்
அசேதனத்துக்கு அது கூடும் -பரம சேதனனுக்கு அது கூடுமோ என்று சங்கித்து விப்ரதிபத்தி பண்ணிப் போருவார்கள்
ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் ஒன்றினில் பரி சாமாப்யமாக வர்த்தித்தால் மற்ற ஒன்றில் அது காண முடியாது என்பது
ஊமனார் கண்ட கனவிலும் பழுதாய் ஒழிந்தது என்று ஆகுமே –
ஸ்ருதி ப்ரகாசரும் -ஏகஸ்மின் ஸர்வ வஸ்துநி ஸ்வரூபஸ்ய பூர்ண வ்ருத்தி தயா
நரசிம்ஹத்வம் -விருத்தே வையாக் ஸூ கடித சமா நாதி கரணே ந்ருஸிம்ஹத்வே பிப்ர-ஸ்ரீ பராசர பட்டர்

ஸர்வத்திலும் சிறியனான ஜீவாத்மாவுக்கு உள் என்று ஒரு பிரதேசம் இல்லை –
விபுக்களான காலாதிகளுக்கு புறம்பு என்ற ஒரு பிரதேசம் இல்லை –
இப்படி இருக்க ஈஸ்வரன் உள்ளும் புறமும் வியாபித்து நிற்கிறான் என்பது கூடுமோ என்னில்
இப்படிச் சொல்லுகிற வாக்யங்களுக்கு சர்வ த்ரவ்யங்களிலும் ஈஸ்வரன் இல்லாத பிரதேசம் இல்லை என்கையிலேயே தாத்பர்யம் –
சர்வ வியாப்தி சொன்ன இடத்தில் -அந்தர் வியாப்த்தியாவது -நிர் அவயவங்களோடே ச அவயவங்களோடே
வாசி அற அவை உள்ள இடத்தில் இவன் இல்லை என்னாத படி பிரதிகாதம் அற்று நீங்காதே நிற்கை

————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பூர்வாச்சார்யர்கள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ எறும்பி அப்பா அருளிச் செய்த ஸ்ரீ வர வர முனி சதகம் –

March 13, 2021

தனியன்
துலா ரேவதி ஸம்பூதம் வரயோகி பதாஸ்ரிதம்
ஸர்வ வேதாந்த ஸம்பூர்ணம் அப்பாச்சார்ய மஹம் பஜே
ஐப்பசி ரேவதியில் அவதரித்தவரும் மணவாள மா முனிகளின் திருவடிகளைப் பற்றியவரும்
எல்லா வேதாந்தங்களாலும் நிறைந்தவருமான ஸ்ரீ எறும்பியப்பாவை வழிபடுகிறேன்.

தனியன்
சௌம்யஜா மாத்ரு யோகீந்த்ர சரணாம்புஜ ஷட்பதம்
தேவராஜம் குரும் வந்தே திவ்யஜ்ஞாந ப்ரதம் ஸுபம்
அழகிய ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகளின் திருவடித் தாமரைகளில் வண்டு போல் படிந்து ரஸாநுபவம் செய்பவரும்,
தம்மை அண்டினவர்களுக்கு உயர்ந்த ப்ரஹ்ம ஜ்ஞானத்தை அளிப்பவரும், அறிவினாலும் அநுஷ்டானத்தாலும்
சோபிப்பவருமான ஸ்ரீ தேவராஜகுரு என்னும் ஸ்ரீ எறும்பியப்பாவை வழிபடுகிறேன்.

—————————–

ஸ்ரீ ஸுவ்ம்ய ஜாமாத்ரு யோகீந்த்ர சரண அம் புஜ ஷட் பதம்
தேவ ராஜ குரு வந்தே திவ்ய ஞான பிரதம் ஸூபம் –

யோகிகளுக்குள் தலைவரான ஸ்ரீ மா முனிகளின் திருவடித் தாமரைகளில் படிந்த வண்டு
மது போன்ற திவ்யமான-அசாதாரணமான – ஞானம் அருளிய உபகாரகர் அன்றோ இவர் –

———

வரவரமுனிவர்ய பாது ரத்னம் வரதகுரும் குருமாச்ரயே குரூணாம் |
உபநிஷதுப கீதமர்த்த தத்வம் ததிஹ யதீய வசம் வதம் ஸமிந்தே || 1

வரவர முனிம் = மணவாள மாமுனிகளின்
பாது ரத்நம் = திருவடிகளுக்கு ரத்நம் போல் சிறந்த அடியார்
குரூணாம் குரு =ஆசார்யர்களுக்கு ஆசார்யராய் இருப்பவர்
உபநிஷதுபகீதம் அர்த்த தத்வம் = உபநிஷத்துகளில் ஓதப்படும் பொருளை
ததிஹ யதீய வசம் வதம் ஸமிந்தே =தம் அதீனமாக உடையவர் ஆகிய
வரதகுரும் ஆச்ரயே = வரதகுருவை வணங்குகிறேன்.

மணவாள மாமுனிகளின் திருவடிகளுக்கு ரத்னம் போல் சிறந்த அடியவர், ஆசார்யர்களுக்கு ஆசார்யராய் இருப்பவர்,
உபநிஷத்துகளில் ஓதப்படும் உண்மைப்பொருளைத் தம் அதீனமாக உடையவர் ஆன வரதகுருவை வணங்குகிறேன்.

—————

ஆகல்பமத்ர பவது ப்ரதயந் தரித்ரீம்
அஸ்மத் குருர் வரவர ப்ரவரோ முநீநாம் |
அந்தஸ்தமச் சமநம் அந்தத்ருசாம் யதீயம்
அம்லாந பல்லவ தலாருணம்அங்க்ரி யுக்மம் || 2

எந்த மணவாள மாமுனிகள் வாடாத தளிர்போல் சிவந்த இரண்டு திருவடிகள் பார்வை இழந்தவர்களுடைய
உள் இருளைப் போக்க வல்லதோ அந்த முனிவர்களின் தலைவர், எமது குருவான மாமுனிகள்
இந்த பூமியைப் ப்ரகாசப் படுத்திக்கொண்டு கல்பம் முடியும்வரை இங்கிருக்கவேண்டும்.

—————–

குணமணி நிதயே நமோ நமஸ்தே
குருகுல துர்ய நமோ நமோ நமஸ்தே |
வரவரமுநயே நமோ நமஸ்தே
யதிவர தத்வ விதே நமோ நமஸ்தே || 3

நமஸ்தே-தே நம -உமக்கு நமஸ்காரங்கள் -உனக்கே ஆட்பட்டு எனக்கு அல்லேன் -பல்லாண்டு
நமோ நமோ நமஸ்தே -ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் -பல்லாண்டு –

குண மணி நிதயே நமோ நமஸ்தே -கல்யாண குணங்களின் -பொக்கிஷம்
குருகுல துர்ய நமோ நமஸ்தே-குரு பரம்பரையில் ஸ்ரேஷ்டர்
வர வர முநயே நமோ நமஸ்தே –
யதி வர தத்த்வ விதே நமோ நமஸ்தே -உண்மையான -சரம உபாயம் அறிந்தவர் –
விஷ்ணு லோக மணி மண்டப மார்க்க தாயீ -ஸ்ரீ யதீந்த்ர பிரவணர் அன்றோ

சிறந்த குணங்களுக்கு நிதியாக இருப்பவரின் பொருட்டு வணக்கம். ஆசார்யர்களில் சிறந்தவரே உமக்கு வணக்கம்.
மணவாள மாமுனிகளே உமக்கு வணக்கம். யதிராஜரின் திருவுள்ளம் அறிந்தவரே உமக்கு வணக்கம்.

———————-

மேலே தன்னுடைய ஆராதன பெருமாள் ஸ்ரீ சக்ரவர்த்தி திருமகனுக்கும்
ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டிக்கும் பிராணாமங்களை அருளிச் செய்கிறார்

குரு மயி விமலம் த்ருகஞ்சலம் தே
குசல நிதாந தயா நிதே நமஸ்தே |
நிசிசர பரிபந்தி நித்ய யுக்தே
நிமிகுல மங்கல தீபிகே நமஸ்தே || 4

குசல நிதாந-குசலம் -ஸுவ்க்யம்-அதுக்கு நிதானம் -பெரிய பிராட்டியார் தானே –
இவள் புருஷகார பலமாகவே -பரம புருஷார்த்தம் கிட்டும்
இவருக்கும் மா முனிகள் திருப்பாதம் இவள் மூலமே தானே கிட்டியது –
நிமி அரச வம்சம் தானே ஜனகன் – -ஜனக குல ஸூந்தரி -ஸ்ரீ சீதாப்பிராட்டி –

க்ஷேமத்துக்குக் காரணமான கருணைக் கடலே! உமது சுத்தமான கடைக்கண் பார்வையை என்னிடம் செலுத்தும்.
உமக்கு வணக்கம். அரக்கர்களின் விரோதிகளுடன் கூடியவளே நிமிகுல தீபமானவளே! வணக்கம்.
(நிமிகுல தீபம்= சீதாப் பிராட்டி)

————————

ரவி ஸுத ஸுஹ்ருதே நமோ நமஸ்தே
ரகுகுல ரத்ந நமோ நமோ நமஸ்தே |
தச முக மகுடச் சிதோ நமஸ்தே
தசரத நந்தன ஸந்ததம் நமஸ்தே || 5

சுக்ரீவனுடைய நண்பனான உனக்கு வணக்கம். ரகுகுல ச்ரேஷ்டரான உமக்கு வணக்கம்.
பத்துத்தலை உடைய ராவணன் கிரீடத்தை அறுத்த உமக்கு வணக்கம். தசரத குமாரனான உமக்கு வணக்கம்.

—————-

யதி புனரபிதேய மத்விதீயம்
க்ருதிபிரத: பரமீக்ஷ்யதே நகிஞ்சித் |
விஜஹதி நஹிஜாது ஸூ க்தி முக்தம்
விசத சதி த்யுதி மௌக்திகம் விதக்தா: || 6

ஒப்புயர்வற்ற ஒரு பொருள் இருக்குமானால் இதற்கு மேல் முயற்சிகளால் ஒன்றும் காணப்படவில்லை என்றால்
நிர்மல சந்த்ரன் போன்ற காந்தியுள்ள முத்தை நிபுணர்கள் சிப்பியிலிருந்து வந்தது என்று ஒருபோதும் விட மாட்டார்கள்.

————————-

தேவ ப்ரஸீத மயி திவ்ய குணைக ஸிந்தோ: |
த்ருஷ்ட்யா தயாம்ருத துஹா ஸக்ருதீக்ஷிதும் மாம் ||
நைதேந க்ருத்வமஸிதேதி நசிந்தயித்வா |
நாராயணம் குருவரம் வரதம் விதந் மே || 7

தேவனே! திவ்ய குணங்களுக்குக் கடல் போன்றவரே! தயை எனும் அம்ருதத்தைப் பெருக்குகிற பார்வையால்
என்னை ஒரு தடவை பார்ப்பதற்கு தயை புரிவீராக. இந்த அஸத்தால் ஆக வேண்டியது ஒன்றுமில்லை என்று
நினைக்காமல் எனக்கு ஆசார்யர் வரத நாராயண குரு என்பதை அறிந்து அருள் புரிய வேண்டும்.

———————-

ஸ்ரீமத் ரங்கம் ஜயது பரமம் தாம தேஜோ நிதாநம் |
பூமா தஸ்மிந் பவது குசலீ கோபி பூமா ஸஹாய: ||
திவ்யம் தஸ்மை திசது பகவந் தேசிகோ தேசிகாநாம் |
காலே காலே வரவரமுநி: கல்பயந் மங்கலானி || 8-

மங்களா ஸாஸன ஸ்லோகம் இது
பூமா – உபநிஷத் சொல்லும் – அதிசய ஆனந்த குணக்கடல்
பூமா ஸஹாயா -ஸ்ரீ தேவி ஸ்ரீ பூமா தேவிமார்கள் உடன் –
அடியார்கள் வாழ அருளிச் செயல் வாழ குரவர் வாழ
வியாக்யானம் வாழ -அரங்க நகர் வாழ -மணவாள மா முனியே -நீர் நூற்று ஆண்டு இரும்

ஒளிக்கு நிதி போன்ற சிறந்த தலமான செல்வமுள்ள ஸ்ரீரங்க நகரம் விளங்க வேண்டும்.
அதில் ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளி(யான எம்பெருமான்) க்ஷேமமாக வாழ வேண்டும்.
ஆசார்யர்களுக்கு ஆசார்யரான மணவாள மாமுனிகள் காலந்தோறும் மங்களங்களைச் செய்து கொண்டு
அவருக்கு ஓர் ஒளியை அளிக்க வேண்டும்.

——————–

தஸ்யை நித்யம் ப்ரதிசத திசே தக்ஷிணஸ்யை நமஸ்யாம் |
யஸ்யாமாவிர் பவதி ஜகதாம் ஜீவநீ ஸஹ்ய கந்யா ||
புண்யைர் யஸ்யா: க்ஷிதிஜல ஜுஷம் பூருஷம் ரங்க பூஷாம் |
பஷ்யந்தந்யோ வரவரமுநி: பாலயந் வர்த்ததே ந: || 9

எல்லா உலகத்தின் வாழ்வுக்கும் காரணமான காவிரி நதி எந்த திசையில் பெருகுகிறதோ
அந்தத் தெற்குத் திசையை நோக்கி, எந்தத் திசையின் புண்யங்களால் பூமியை அடைந்த
ரங்க நகருக்கு ஆபரணமான புருஷோத்தமனை ஸேவித்துக்கொண்டு தம்மைக் க்ருதார்த்தனாக நினைத்து
மணவாள மாமுனிகள் நம்மைக் காத்துக் கொண்டுள்ளாரோ அந்த திசையை தினமும் வணங்குங்கள்.

———————–

ஆசா பாசைரவதி விதுரை: ஸ்வைரமாக்ருஷ்யமாணம் |
தூராத் தூரம் புநரபி ந மே தூயதாமேவ சேத : ||
அந்த: க்ருத்வா வரவர முநே நித்யமங்ரி த்வயம் தே |
தாராகார ஸ்மரண ஸுபகம் நிஸ்சலீ பூய தத்ர || 10

முடிவில்லாத பல ஆசைகளால் தன் இஷ்டம் போல் வெகுதூரம் இழுக்கப்பட்ட என் மனம் மறுபடி வருந்த வேண்டாம்.
வரவர முநியே! தினந்தோறும் உமது திருவடிகளையே நினைப்பதால் புனிதமாகி அங்கேயே ஸ்திரமாக இருக்கக் கடவது.

————————

த்வம் மே பந்து: த்வமஸி ஜநக: த்வம் ஸகா தேஷிகஸ்த்வம் |
வித்யா வ்ருத்தம் ஸுக்ருதமதுலம் வித்தமப்யுத்தமம் த்வம் ||
ஆத்மாஷேஷீ பவஸி பகவந் ஆந்தர: ஷாஸிதாத்வம் |
யத்வா ஸர்வம் வரவரமுநே! யத்யத் ஆத்மாநுரூபம். || 11||

நீரே எனக்கு உறவினரும், காரணபூதரும், தோழரும், ஆசிரியரும், கல்வியும், நன்னடத்தையும், நிகரில்லாத புண்யமும்,
சிறந்த தனமும், ஆத்மா என்னும் தாரகமும், தேவரீரே அடியேனை உள் இருந்து நியமிக்கும் ஸேஷியும், ஸேஷனுக்கு ஏற்ற எல்லாமும் ஆவீர்.

———————

ஆம்நாயேஷு ஸ்ம்ருதிபிரமிதைஸ் ஸேதிஹாஸை : புராணை:
த்ருஷ்யம் யத்நை: யதிஹ விதுஷாம் தேஷிகாநாம் ப்ரஸாதாத் ||
ஸ்வைராலாபைஸ் ஸுலபயஸி தத் பஞ்சமோபாய தத்வம்
தர்ஷம் தர்ஷம் வரவரமுநே தைந்யம் அஸ்மத் விதாநாம். || 12||

ஆம்நாயே ஷு ஸ்ம்ருதி பிரமிதைஸ் ஸேத் இதிஹாஸை புராணை -ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாசம் இவற்றை
த்ருஸ்யம் யத்நைர் யதிஹ விதுஷாம் தேஸிகா நாம் ப்ரஸாதாத் –ஆச்சார்யர் உபதேசிக்க –
யத்னமும் செய்ய வேண்டும் -ஸ்ரவணம் மனனம் இத்யாதிகளால்
ஸ்வைராலா பைஸ் ஸூலபயஸி தத் பஞ்சம உபாய தத்வம் -ஆலாபங்கள் பேச்சுக்கள்
கால க்ஷேபங்களால்-பஞ்சம உபாயத்தை – சுலபம் ஆக்கி
தர்சன் தர்சம் வர வர முநே தைன்ய மஸ்மத் விதாநாம்-பரம காருண்யத்தால் –
ஆச்சார்ய அபிமானம் உத்தாரகம் என்று உபதேசித்து அருளினார் –

அளவற்ற ஸ்ம்ருதிகளாலும் இதிஹாசங்களுடன் கூடிய புராணங்களாலும் அறிஞர்களான ஆசார்யர்களுடைய
கருணையாலும் முயற்சிகளாலும் எது அறியப்படுகிறதோ அந்த ஐந்தாவது (பஞ்சம உபாயம்) உபாயத்தின்
உண்மையை என்னைப் போன்றவர்களின் எளிமையைப் பார்த்துப் பார்த்து ஸாதாரண பேச்சுகளால் எளிதாகப் புரியச் செய்கிறீர்!

————————

ஸத் ஸம்பந்தோ பவதி ஹித மித்யாத் மநைவோபதிஷ்டம் |
ஷிஷ்டாசாரம் த்ருடயிதுமிஹ ஸ்ரீ ஸகோ ரங்கதுர்ய: ||
த்வாரம் ப்ராப்ய ப்ரதித விபவோ தேவ தேவஸ்த்வதீயம் |
த்ருஷ்ட்வைவத்வாம் வரவரமுநே த்ருஷ்யதே பூர்ண காம: || 13||

நல்லோர் உறவு உபாயமாகிறது என்று தாம் உபதேசித்த சிஷ்டாசாரத்தை உறுதிப்படுத்த
பெரிய பிராட்டியுடன் கூடிய ஸ்ரீரங்கநாதன் ப்ரஸித்த மஹிமை உடைய தேவதேவர் உமது வாயிற்படியை அடைந்து
உம்மை ஸேவித்த பின்பே பூர்த்தி அடைந்த எண்ணம் உடையவராகக் காணப்படுகிறார்.

——————–

ஸோயம் பூய: ஸ்வயமுபகதோ தேஷிகைஸ் ஸம்ஸதம் தே|
ஷ்ருத்வா கூடம் ஷடரிபு கிராமர்த்த தத்வம் த்வ துக்தம் ||
ஆகோபாலம் ப்ரதயதி தராமத்விதீயம் த்விதீயம்|
வாசாம் தூரம் வரவரமுநே வைபவம் ஷேஷஷாயீ || 14||

அப்படிப்பட்ட இந்த அரவணைப் பள்ளியான் மறுபடி உம்மை ஆசார்யராக அடைந்து உம்மால் கூறப்பட்ட
ஆழ்வார் ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் உண்மைப் பொருளை ரஹஸ்யத்தில் கேட்டு நிகரில்லாத
வாக்குக்கு எட்டாத உமது வைபவத்தை மூடரும் அறியப் பரவச் செய்கிறார்.

—————————

ஸித்தோபாயஸ்த்வமிஹ ஸுலபோ லம்பயந் பூருஷார்த்தாந்
அஞ்ஞாதாஷ்ச க்ரதயதி புந: யத்ததோ தேஷிகஸ்த்வம் ||
தேவீ லக்ஷ்மீர் பவஸி தயயா வத்ஸலத்வேந ஸத்வம் |
கோஸௌ யஸ்த்வாம் வரவரமுநே மந்யதேநாத்மநீநம். || 15||

ஸித்த உபாயஸ் த்வமிஹ ஸூலபோ லம்பயன் பூருஷார்த்தான் – மூன்றாகவும் இவரே –
ஸித்த உபாயமும் இவரே -அடைவிப்பவரும் இவரே ஸூலபமாக பெற்றுக் கொடுத்து அருளுபவர் –
அஞ்ஞாதாம்ஸ் ச ப்ரதயஸி புநஸ் யத்தகோ தேஸிகஸ் த்வம்-அஞ்ஞானங்களைப் போக்கும் ஆச்சார்யரும் இவரே
தேவீ லஷ்மீ பவஸி தயயா வத்சலத்வேந ச த்வம் -வாத்சல்யம் தயை மிக்கு உள்ள பிராட்டி -புருஷகாரமும் தேவரீரே
கோசவ் யஸ் த்வாம் வர வர முநே மன்யதே நாத்ம நீநம் -உயர்ந்த ஸித்த உபாயம் –
தேவரீர் என்று காட்டிக் கொடுத்து அருளினீர்

இப்போது புருஷார்த்த லாபத்தைச் செய்து கொண்டு சுலபமான ஸித்தோபாயமான நீர் அறியாதவைகளை அறிவிப்பிக்கிறீர்.
ஆகையால் நீர் ஆசார்யராகவும் இருக்கிறீர். வாத்ஸல்யத்தாலும் கருணையாலும் பிராட்டி தேவி ஆகிறீர்.
வரவர முநியே! உம்மைத் தம்முடையனாக நினைக்காதவன் யார்?

———————–

நித்யம் பத்யு: பரிசரணதோ வர்ணதோ நிர்மலத்வாத் |
வ்ருத்யா வாசாம் விபூதசரிதஸ் சாதுரீமுத்கிரந்த்யா ||
ஷேஷ ஸ்ரீமாநிதி ரகுபதேரந்தரேணாபி வாணீ: |
கோ நாமத்வாம் வரவரமுநே கோவிதோ நாவ கந்தும்.|| 16||

தினந்தோறும் சேஷியானவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதாலும் சுத்தமான நிறம் பெற்றிருப்பதாலும்
தேவ கங்கையின் திறமையை வெளிப்படுத்துகின்ற வாக்கின் தன்மையாலும் சேஷன் ஸ்ரீமாந் என்று ரகுபதியான
ஸ்ரீராமருடைய வார்த்தையை விட்டு எவர்தான் உம்மை அறிய ஸமர்த்தன்?

————————-

ஸத்யம் ஸத்யம் புநரிதிபுரா ஸாரவித்பிர்யதுக்தம் |
ப்ரூம ஸ்ரோத்ரை: ஷ்ருணுத ஸுதியோ மத்ஸரம் வர்ஜயித்வா ||
தத்வம் விஷ்ணு: பரமநுபமம் தத்பதம் ப்ராப்யமேவம் |
தத் ஸம்ப்ராப்தௌ வரவரமுநி: தேஷிகோ தீர்க்கதர்சீ: || 17||

ஸாரத்தை அறிந்தவர்களால் முன்பு உண்மை உண்மை என்று எது கூறப்பட்டதோ சொல்லுகிறோம்
காதுகளால் கேளுங்கள் புத்திமான்களே! பகைமையை வீட்டுக் கேளுங்கள்; விஷ்ணுவே உண்மைப் பொருள்,
அவர் திருவடியே அடைய வேண்டியது, இப்படியே அதை அடைவதில் தீர்க்க தர்சியான ஆசார்யர் ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள்.

————————

லக்ஷ்யம் யஸ்தே பவதி பகவந் சேதஸஸ் சக்ஷுஷோ வா |
துப்யம் த்ருஹ்யந்த்யபி குமதயோ யே வ்ருதா மத்ஸரேண ||
முக்திம் கச்சேந்முஷித கலுஷோ மோஹமுத்தூய ஸோயம் |
நாநா பூதாந் வரவரமுநே நாரகான் ப்ராப்நுயுஸ்தே. || 18||

ஹே பகவந்! உமது திருவுள்ளத்திற்கோ அல்லது பார்வைக்கோ எவன் குறியாகிறானோ அவன் பாபத்தைத் துறந்து
மோகத்தை விட்டு மோக்ஷத்தை அடைவான். உம்மை வீணாக த்வேஷத்துடன் பார்த்த கெட்ட புத்தியுடன்
த்ரோஹம் செய்பவர்கள் பலவகைப்பட்ட நரக துன்பத்தை அனுபவிப்பார்கள்.

——————–

ஸ்வப்நேபி த்வத் பத கமலயோரஞ்ஜலிம் கல்பயித்வா |
ஷ்ருத்வா யத்வா ஸக்ருதபி விபோ நாமதேயம் த்வதீயம் ||
நிஷ்ப்ரத்யூஹம் வரவரமுநே மாநவ: கர்ம பந்தாந் |
பஸ்மீ க்ருத்ய பிரவிஷதி பரம் ப்ராப்யமேவ ப்ரதேஷம்.|| 19||

உமது திருவடித் தாமரைகளில் கனவிலும் அஞ்ஜலி செய்தவன் அல்லது உமது திருநாமத்தை ஒரு தடவை கேட்டவனும்
தடையினின்றி ஹே வரவரமுநியே! கர்ம பந்தங்களைச் சாம்பலாக்கி மிகவும் அடைய வேண்டிய இடத்தையே அடைகிறான்.

——————–

யஸ்மிந் கிஞ்சித் விதி ரபி யதா வீக்ஷிதும் ந க்ஷம:ஸ்யாத் |
வக்தும் ஷக்த: க இஹ பகவந் வைபவம் தத் த்வதீயம் ||
ய: ஸர்வஜ்ஞ: ஸகலு பகவாந் ஈக்ஷதே தத் ஸமக்ரம் |
தஸ்யாபித்வம் வரவரமுநே மந்யஸே தத்வமேக: || 20||

எந்த விஷயத்தில் கொஞ்சம் ப்ரம்ஹனும் பார்ப்பதற்குத் திறமையற்றவனாகிறானோ ஹே பகவானே!
அந்த விஷயத்தில் உமது மஹிமையை யார் சொல்ல வல்லவன்?
எல்லாமறிந்த அந்த பகவானே அதை எல்லாம் பார்க்கிறான். அதற்கும் நீர் ஒருவரே தத்வமாக நிற்கிறீர்.

————————

காலோநந்த: கமல ஜனுஷோ ந வ்யதீதா: கியந்த:
திர்யங் மர்த்யஸ் த்ருண வந லதா: ப்ரஸ்தரோவாப்யபூவம்|
இத்தம் வ்யர்த்தைர் ஜநி ம்ருதி சதைரேநஸாமேவ பாத்ரம்
திஷ்ட்யா ஸோஹம் வரவரமுநே த்ருஷ்டி கம்யஸ்தவாஸம் || 21

காலமோ முடிவில்லாதது. ப்ரம்மனுக்கு எத்தனை காலம் கடக்கவில்லை. திர்யக், மனுஷ்யன், புல், காட்டில் கொடி, புதர் ,
இப்படிப் பலவகையாக இருந்தேன். இது போல் வீணான பிறப்பு இறப்புகளால் பாபத்துக்கு உறைவிடமானேன்.
அப்படிப்பட்ட நான் தெய்வாதீனமாக, வரவரமுநியே! உமது பார்வைக்கு இலக்காக ஆனேன்.

———————

முக்த்வைவத்வாம் வரவரமுநே ஸம்பதாம் மூல கந்தம் |
க்ஷேமம் கிஞ்சிந் ந கலு ஸுலபம் கேசவைகாந்த்ய பாஜாம் ||
த்ருஷ்டோ தைவாத் தவ புநரநுக்ரோசகோசைரபாங்கை: |
நிர் மர்யாத: பசுபரபிப்ருஷம் நீயதே நிர்மலத்வம் || 22

வரவர முநியே! செல்வங்களுக்கு மூல காரணமான உம்மை விட்டு, கேசவனிடத்திலேயே பக்தி செலுத்துபவர்களுக்கு
ஒரு வகை க்ஷேமமும் இல்லையன்றோ! விதி வசத்தால் உமது தயை நிறைந்த பார்வைகளால் பார்க்கப் பட்டவன்
ஒன்றும் அறியாத பசுவாயிருந்த போதிலும் மிகவும் பாபமற்றவன் ஆகிறான்.

———————-

மர்த்யங்கஞ்சந் வரவரமுநே மாந ஹீந ப்ரசம்ஸந் |
பாதௌ தஸ்ய ப்ரபதன பர: ப்ரத்யஹம் ஸேவமாந: ||
தச்சேஷத்வம் நிரயமபிய: ஷ்லாக்யமித்யேவ புங்க்தே |
ஸோயம் ப்ராப்த: கதமிவ பரம் த்வத்பதைகாந்த்யவ்ருத்திம் || 23

வரவரமுநியே! மனிதன் ஒருவனை அஹங்காரமற்ற எவன் ஒருவன் புகழ்ந்து அவனுடைய திருவடிகளில்
சரணாகதி நோக்குடன் தினந்தோறும் சேவை செய்துகொண்டு அவனுடைய அடிமையை நரகத்துக் கொப்பாக இருந்தும்
சிறந்ததாக அனுபவிக்கிறானோ அப்படிப்பட்ட நான் இதோ வந்தேன்;
எப்படியோ உம் திருவடிகளில் அடிமையையே தொழிலாகக் கொண்டேன்.

——————-

நித்யாநாம் யத் ப்ரதம கணநாம் நீயஸே ஷாஸ்த்ர முக்யை: |
க்ருத்யாSSக்ருத்யா பவஸி கமலா பர்துரேகாந்த மித்ரம் ||
தேவ:ஸ்வாமீ ஸ்வயமிஹ பவந் ஸௌம்யஜாமாத்ரு யோகீ |
போகீஷத்வத் விமுகமபிமாம் பூயஸா பஷ்யசி த்வம் || 24

எந்த நீர் சாஸ்த்ரமறிந்தவர்களால் நித்யர்களுக்குள் முதல்வராக எண்ணப் படுகிறீர்,
செய்கையாலும் உருவத்தாலும் கமலாபதியின் ரஹஸ்யத் தோழனாகிறீர் —
தேவனாகவும் உடையவனாகவும் உள்ள தாமே இங்கு வரவர முநியாகி ஹே அநந்தனே!
உம்மைப் பாராதிருந்தும் என்னை நிறையக் கடாக்ஷிக்கிறீர்.

——————-
அர்த்த ஒளதார்யாத் அபிச வசசாமஞ்சஸா ஸந்நிவேசாத் |
ஆவிர் பாஷ்பைரமல மதிபி: நித்ய மாராதநீயம் ||
ஆசாஸாநைர் வரவரமுநே நித்ய முக்தைரலப்யம் |
மர்த்யோ லப்தும் ப்ரபவதி கதம் மத்வித: ஸ்ரீமுகம் தே || 25

ஆழ்ந்த பொருளுடைமையாலும், வெகு சீக்கிரத்தில் வாக்கியங்களை அமைப்பதாலும்,
வெளித்தோன்றுகிற கண்ணீர்களை உடைய தூய புத்தி உள்ள மங்களாசாஸனம் செய்கின்றவர்களால்
தினந்தோறும் கௌரவிக்கத் தகுந்ததும்
நித்யர்களுக்கும் முக்தர்களுக்கும் கிடைக்காததுமான உமது திருமுக மண்டலத்தை என் போன்ற மனிதன் எப்படி அடைய முடியும்?

—————————

ஸாராஸார ப்ரமிதி ரஹித: ஸர்வதா ஷாஸநம் தே |
ஸத்ய ஸ்ரீமந் கபிகர க்ருதாம் மாலிகாமேவ குர்யாம் ||
நோசேதே தத் வரவரமுநே! தூர தூர: ச்ருதீநாம் ||
மௌலௌ குர்யாத் புருஷ வ்ருஷபோ மைதிலீ பாகதேயம் || 26

நன்று தீதென்றறிவற்றவனே எல்லா விதத்திலும் உமது நியமனத்தைக் குரங்குக்கை மாலையாகச் செய்பவன்.
ஸ்ரீமானே! இல்லாவிட்டால் உபநிஷத்தில் இந்த மைதிலியின் வைபவத்தை வெகு தூரத்தில் செய்பவன் புருஷர்களின் சிறந்தவன்.

———————-

லக்ஷ்யம் த்யக்த்வா யதபி விபவோ ஜாயதே ராம பாணோ |
வாணீ திவ்யா வரவரமுநே ஜாது நைதத் த்விதீயா ||
ஸோயம் ஸர்வம் மதபிலஷிதம் வர்ஷதி ஸ்ரீ முகாப்த: |
தஸ்யை நித்யம் ததிஹ பரமம் தாம கஸ்மாத் துராபம் || 27

வரவர முநியே! ஸ்ரீராம பாணமும் குறிதவறி வீணாக ஆனாலும் ஆகலாம்,
ஆனாலும் உமது வாக்கு ஒருபோதும் வீணாவதில்லை.
அப்படிப்பட்ட இந்த ஸ்ரீமுக வர்ஷம் என் இஷ்டத்தை எல்லாம் வர்ஷித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
அப்படிப்பட்டவனுக்கு நித்யமான பரமபதம் ஏன் கிடைக்காமல் போகிறது?

——————

ப்ரேமஸ்தாநம் வரவரமுநே ஸந்து ஸந்த: ஷதம் தே |
துல்ய: கோ வா வரத குருணா தேஷு நாராயணேன ||
ஸாநுக்ரோஷஸ் ஸது மயி த்ருடம் ஸர்வ தோஷாஸ்பதேஸ்மிந் |
மாமேவம் தே மநஸி குருதே மத் ஸம: கோ ஹி லோகே || 28

வரவர முநியே! உமது அன்புக்குரிய பெரியோர்கள் பலர் இருக்கட்டும்.
அவர்களில் வரத நாராயண குருவுக்கு ஒப்பானவர்கள் எவர்?
அந்த வரத நாராயண குருவானவர் என்னிடம் திடமான அன்பு கொண்டவர்.
நானோ எல்லாக் குறைகளுக்கும் உறைவிடம். உமது திருவுள்ளத்தில் என்னை இவ்விதம் செய்கிறார்,
எனக்கு நிகர் இவ்வுலகில் யார் இருக்கிறார்கள்?

—————————-

பக்த்யுத்கர்ஷம் திஷதி யதி மே பாத பத்மே த்வதீயே |
தஸ்மாதஸ்மை பவதி வரதஸ்ஸார்த்த நாமா குருர்மே ||
யத்வா தஸ்மை வரவரமுநே யத்யஹம் ப்ரேமயுக்த: |
தந்யஸ்த்வம் மாம் அநு பஜஸி தத் கிந்நு மந்யே யதந்யை: || 29

உமது திருவடித் தாமரைகளில் எனக்கு பக்தியைத் தருகிற எனது வரதகுரு பொருள் செறிந்த பெயர் படைத்தவராவார்.
அல்லது, வரவர முநியே! அவர் பொருட்டு நான் அன்புடையவன் ஆனால் நீர் தந்யர் ஆகிறீர்,
என்னை அநுஸரித்தவர் ஆகிறீர். ஆகவே மற்றவர்களைப் பற்றி என்ன நினைப்பேன்!

—————————–

யத் ஸம்பந்தாத் பவதி ஸுலபம் யஸ்ய கஸ்யாபி லோகே |
முக்தைர் நித்யைரபி துரதிகம் தைவதம் முக்தி மூலம் ||
தம் த்வாமேவம் வததி வரதே ஸௌஹ்ருதம் மே யதி ஸ்யாத் |
தஸ்யைவஸ்யாத் வரவரமுநே ஸந்நிதௌ நித்ய வாஸ: || 30

இவ்வுலகில் எவன் ஒருவனுக்கும் எவருடைய ஸம்பந்தத்தால் முக்தர்களுக்கும் நித்யர்களுக்கும் அடையமுடியாத
முக்தி காரணமான தேவதை ஸுலபமாகக் கிடைக்கிறதோ அப்படிப்பட்ட உம்மை இவ்வாறு சொல்லுகிற
வரதகுரு வினிடத்தில் எனக்கு ஸ்நேஹம் இருக்குமானால் வரவரமுநியே! அவர் அருகிலேயே நித்ய வாஸம் உண்டாகட்டும்.

—————–

ஸர்வாவஸ்தா ஸத்ருச விவிதா சேஷகஸ்த்வத் ப்ரியாணாம் |
த்யக்த்வா பர்த்துஸ் ததபி பரமம் தாம தத் ப்ரீதி ஹேதோ: ||
மக்நாநக்நௌ வரவரமுநே மாத்ருசாநுந்நீநீஷன் |
மர்த்யாவாஸோ பவஸி பகவந் மங்கலம் ரங்கதாம்ந: || 31

எல்லா தசைகளிலும் தகுந்த பலவகையான கைங்கர்யத்தைச் செய்கிற வரவரமுநியே! பகவானே!
அவருக்குப் ப்ரீதி உண்டாவதற்காக அவருடைய அந்தப் பரமபதத்தையும் விட்டு (ஸம்ஸார) அக்னியில் மூழ்குகிற
என்னைப் போன்றவர்களை மீட்பதற்கு விரும்பி மனிதர்களுடன் வசிப்பவராக ஸ்ரீரங்கத்திற்கு மங்களாவஹமாக வந்திருக்கிறீர்.

——————–

ப்ரத்யூஷார்க்க த்யுதி பரிசய ஸ்மேர பத்மாபி தாம்ரம் |
பச்யேயம் தத் வரவரமுநே பாதயுக்மம் த்வதீயம் ||
பாதோ பிந்து: பரமணுரபி ஸ்பர்ச வேதீ யதீயோ |
பாவே பாவே விஷயமுஷிதாந் பாவயத்வேவ லோகாந் || 32

விடிந்த ஸூர்யன் கிரணத்தின் ஸம்பந்தத்தால் அழகிய தாமரைபோல் சிவந்த உமது இரண்டு திருவடிகளையும்
எப்போதும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கக் கடவேன். அந்தத் திருவடி ஸம்பந்தம் பெற்ற நீர்த்துளியும் தனது ஸம்பந்தம் பெற்ற
உலகங்களை (மனிதர்களை) சுத்தப் படுத்துகிறது. உலகங்களால் அபஹரிக்கப்பட்ட மனிதர்களை அடிக்கடி சுத்தப் படுத்துகிறது.

———————

நித்யேலோகே நிவஸதி புந: ஸ்ரீமதி க்ஷ்மாகதாநாம்
தூரீ பாவம் ப்ரபவதி புரா துஷ்க்ருதை: துர்விபாகை: ||
ஸம்ப்ரத்யேவம் ஸகல ஸுலபோ யத்யபித்வம் தயாப்தே
மாமேவைகம் வரவர முநே மன்யஸே வர்ஜநீயம் || 33

நித்ய லோகமான பரமபதத்தில் நீர் வஸிக்கும்போது பூமியில் உள்ளவர்களுடைய பாபங்களால் அணுக முடியாதவராயிருந்தும்
இப்போது எல்லாருக்கும் ஸுலபராக இருக்கிறீர்.
கருணைக் கடலே! வரவர முநியே! என் ஒருவனையே விடாத் தகுந்தவனாக நினைக்கிறீர்.

——————-

த்வத் பாதாப்ஜ ப்ரணய விதுரோ தூரகஸ்த்வத் ப்ரியாணாம் |
த்வத் ஸம்பந்தஸ்மரண விமுகோ வீத ராகஸ் த்வதுக்தௌ ||
த்வத் கைங்கர்ய த்வத் உபஸதந த்வத் ப்ரணாமா நபிஞ்ஜோ |
தூயே தூரம் வரவரமுநே தோஷ லக்ஷைக லக்ஷ்யம் || 34

உமது திருவடித் தாமரைகளில் அன்பில்லாதவன், உமது ஸம்பந்தத்தை நினைக்காதவன்,
உமது பக்தர்களுக்கு வெகு தூரத்தில் இருப்பவன், உமது வார்த்தைகளில் ஆசையற்றவன்,
உமது கைங்கர்யம் உம்மை அநுஸரிப்பது உம்மை வணங்குவது முதலியன அறியாதவன் ஆன நான்
லக்ஷக் கணக்கான குற்றங்களுக்கிருப்பிடமாக வெகு தூரத்திலேயே வருந்துகிறேன்.

—————–

ப்ராதுர்பூத ப்ரசுர மதயோ யே பர ப்ரம்ஹஸாம்யாத் |
பச்யந்தஸ்தத் பதமநுபவம் யே புந: சுத்த ஸத்வா: ||
ஸர்வைரேதைர் வரவரமுநே சச்வதுத்திச்ய ஸேவ்யம் |
காங்க்ஷத்யேதத் கதமயமஹோ காம காம: பதாப்ஜம் || 35

மலர்ந்த புத்தியுடைய எவர்கள் பரமபதத்தைப் பரப்ரஹ்மத்துக்கு ஒப்பாகக் காண்கிறார்களோ
சுத்த ஸத்வ குணமுள்ளவர்கள் எவர்களோ அவர்கள் உமது திருவடியை வரவரமுநியே!
அடிக்கடி பூசித்து விரும்புகிறார்கள். இதென்ன ஆச்சர்யம் !

———————

ப்ராப்த: க்ஷேமம் ப்ரக்ருதி மதுரை: ப்ராகபி த்வத் கடாக்ஷை: |
ஸோயம் ஜந்து: ஸ்த்வதநுபஜநத்வத்த ஏவாப்துமிச்சந் ||
க்ரந்தத்யுச்சை: கலுஷமதிபி: ஸம்வஸந் காம காமை: |
காலக்ஷேபோ வரவரமுநே தத்கதம் யுஜ்யதே தே || 36

இயற்கையில் இனிமையான உமது கடாக்ஷங்களால் முந்தியே க்ஷேமத்தை அடைந்த இந்த பிராணி
உம்மைத் துதிப்பதை உம்மிடமிருந்தே அடைய விரும்பி உலக விஷயங்களில் பற்றுள்ள கலக்கமுள்ள
புத்தியுள்ளவர்களுடன் வசித்துக்கொண்டு கதறுகிறது.
வரவரமுநியே! உமக்குக் காலக்ஷேபம் எப்படி நடைபெறுகிறது?

————–

கோணைரக்ஷ்ண: குமநஸ மிமம் நிர்மலம் கல்பயித்வா |
ஹாதும் தூரே வரவரமுநே ஹா கதம் யுஜ்யதே தே ||
பாத: பாதும் ப்ரயதநபர: பங்கிலம் சோதயித்வா |
பங்கேமுஞ்சந் புநரிதமத: ப்ராப்நுயாதேவ கிம்வா || 37

வரவரமுநியே! தேவரீர் திருக்கண்களின் மூலையால் கெட்ட மனமுள்ள என்னைப்
பரிசுத்தப்படுத்தி விட்டுவிடுவதற்கு எப்படித் தகும்? தண்ணீர் குடிக்க முயற்சியுள்ள ஒருவன் கலங்கிய நீரை
சுத்தப் படுத்தி மறுபடி சேற்றில் விட்டு அதையே மறுபடி ஏற்றுக் கொள்வானா?

————-

கால: கிம்ஸ்விந்ந பவதி ஸமம் காங்க்ஷித: காங்க்ஷிதாநாம் |
யஸ்மிந் அஸ்மாத் அநல ஜலதேருப்லுதஸ்த்வாம் நமஸ்யந் ||
ஸிக்த: ஸ்ரீமந் வரவரமுநே சீதலை: த்வத் கடாக்ஷை:
முக்தஸ்தாபைரம்ருதமதுலம் காஹதே மோதமாந: || 38

விரும்பத் தகுந்தவைகளுக்குள் விரும்பாத தகுந்த காலம் நமக்குக் கிட்டாதா?
இந்த நெருப்புக்குக் கடலிலிருந்து மேலே கிளம்பி உம்மை வணங்கிக்கொண்டு வரவமுநியே
குளிர்ந்த உமது பார்வைகளால் நனைக்கப்பட்டு தாபங்களால் விடுபட்டவனாகி
நிகரற்ற அமுதக் கடலை சந்தோஷத்துடன் ப்ரவேசிப்பேன்.

—————–

பாரா வாரப்ல வந சதுர குஞ்ஜரோ வாநராணாம்
பத்மா பர்த்து ப்ரிய ஸஹ சர பத்ரிணா மீஸ்வரோ வா
வாயுர் பூத்வா ஸபதி யதி வா மார்க்க முல்லங்க்ய துர்க்கம்
காலே காலே வர வர முநே காமயே வீஷிதும் த்வாம்—

காற்றாகவோ
பெரிய திருவடியாகவோ
திருவடியாகவோ
இருந்தால் மா முனிகள் இருக்கும் ஸ்ரீ ரெங்கம் உடனே செல்வேனே

—————–

காமக்ரோத க்ஷுபித ஹ்ருதயா: காரணம் வர்ஜயித்வா
மர்த்யௌபம்யம்வரவரமுநே யே புநர் மந்வதே தே ||
துஷ்டம் தேஷாமபிமததயா துர்வஸந் தேசம்ருச்சந்
அந்த: ஸ்வாந்தம் கதமபி மிதோ பாவயேவம் பவந்தம் || 39

காம க்ரோதங்களால் கலங்கிய மனதை யுடையவர்கள் காரணமின்றியே வரவரமுநியே!
உம்மை மனிதர்களுக்கு ஸமமாக நினைக்கிறார்கள்.
அவர்கள் விருப்பத்திற்காகக் கெட்ட என் மனத்தில் உம்மை ச்ரமப்பட்டு நினைக்கக் கடவேன்.

———————

நாவை தத்தே நவநவ ரஸம் நாத ஸங்கீர்த்ய ந்ருத்யந் |
அந்த: கர்த்தும் வரவரமுநே நித்யமிச்சத்யயம் த்வாம் ||
அர்த்தம் நித்ரா ஹரதி திவஸஸ்யார்த்த மந்யந்ந்ருசம்ஸ
வாஸோ மூடைர் மலிநமதிபி: வாக் ப்ரவ்ருத்திம் நிருந்தே: || 40

வரவரமுநியே! நாதனே! புதிய ரஸமுள்ள இந்தத் திருநாமத்தைச் சொல்லி ஆடிக்கொண்டு
மனதிலேயே வைத்துக்கொள்ள இவன் எண்ணுகிறான். இதில் பாதி காலம் தூக்கத்தால் போகிறது.
பகலில் பாதி பாகம் வேறு வாஸத்தில் மூடமானவர்களால் வாக் ப்ரவ்ருத்தியையும் தடுக்கிறது.

—————–

அந்தர் த்யாயந் வரவரமுநே யத்யபி த்வாமஜஸ்ரம் |
விச்வம் தாபைஸ்த்ரிரபி ஹதம் வீக்ஷ்ய முஹ்யாம்யஸஹ்யம் ||
க்ஷுத்ஸம்பாத க்ஷுபித மநஸாம் கோஹி மத்யே பஹுநாம் |
ஏக ஸ்வாது ஸ்வயமநுபவந் நேதி சேத: ப்ரஸாதம் || 41

வரவரமுநியே! உம்மை எப்போதும் மனதில் த்யாநம் செய்துகொண்டு மூன்று வகையான தாபங்களால்
அடிபட்ட பொறுக்க முடியாத உலகத்தைக் கண்டு மோஹத்தை அடைகிறேன்.
பசி தாஹங்களால் கலங்கிய மனமுள்ள பலர் மத்தியில் உள்ள எவன் ஒருவன் தான்
ஸுகத்தை அநுபவித்து மனத்தெளிவைப் பெறுகிறான்?

தாபத் த்ரயத்தால் உள்ளோர் அறியும் படி
நல்லது தனி அருந்தேல் என்றபடி
மா முனிகளின் வைபவம் அருளிச் செய்யவே இந்த ஸ்துதி –

——————–

ஸத்வோதக்ரைஸ் ஸகல புவநச்லாகநீயைச் சரித்ரை: –
த்ரையந்தார்த்த ப்ரகடநபரை: ஸாரகர்ப்பைர்வசோபி: ||
லோகோத்தீர்ணம் வரவரமுநே லோக ஸாமாந்ய த்ருஷ்ட்யா |
ஜாநாநஸ்த்வாம் கதமபி ந மே ஜாயதாமக்ஷிகம்ய: || 42

ஸத்வ குணம் நிறைந்து, எல்லா உலகத்தவர்களும் புகழத்தக்க சரித்திரங்களாலும் வேதாந்தப் பொருளை
வெளிப்படுத்துவதில் நோக்கமுள்ள ஸாரமுள்ள வார்த்தைகளும் உடைய வரவரமுநியே!
உலகத்தில் ஸாமான்யமாக அறிந்து கண்களுக்குப் புலப்பட்டவராக எனக்கு ஆக வேண்டா.

————–

கல்யாணைக ப்ரவண மநஸம் கல்மஷோப ப்லுதாநாம் |
க்ஷாந்தி ஸ்தேம த்ரடிம ஸமதா சீல வாத்ஸல்ய ஸிந்தோ ||
த்வாமேவாயம் வரவரமுநே சிந்தயந்நீப்ஸதித்வாம் |
ஆர்த்தம் ஸ்ரீமந் க்ருபணமபி மாம் அர்ஹஸித்ராதுமேவ || 43

பொறுமை, உறுதி, மனோதிடம், ஸமத்வ புத்தி, நன்னடத்தை, அன்பு இவைகளுக்குக் கடல் போன்ற வரவரமுநியே!
பாபம் நிறைந்த ஜனங்களுக்கு சுபத்தையே விரும்புகின்ற திருவுள்ளத்தைப் படைத்த உம்மையே நினைத்து
விரும்பும் துக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்ட இந்த க்ருபணனையும் ரக்ஷிக்கத் தகுந்தவராகிறீர்.

——————–

தோஷைகாந்தீ துரித ஜலதி: தேசிகோ துர்மதீநாம் |
மூடோ ஜந்து: த்ருவமயமிதி ஸ்ரீமதா மோசநீய: ||
பாதூயுக்மம் பவதநுசரை: அர்ப்பிதம் பக்தி நம்ரே |
மௌலௌ க்ருத்வா வரவரமுநே வர்த்ததாம் தத்ர தந்ய: || 44

தோஷங்கள் நிறைந்தவன், பாபக்கடல், கெட்ட புத்தி உள்ளவர்களுக்குக் குரு,
இந்தப் ப்ராணி மூடன் என்று நினைத்து தேவரீரால் விடத்தக்கவன்;
உமது பக்தர்களால் பக்தியால் வணங்கி தலையில் வைக்கப்பட்ட இரண்டு திருவடிகளை வைத்து அதனால் தன்யனானேன்.

——————–

நித்யம் நித்ரா விகம ஸமயே நிர்விஷங்கைரநேகை: –
த்வந்நாமைவ ச்ருதி ஸுமதுரம் கீயமாநம் த்வதீயை: ||
ப்ராயஸ் தேஷாம் ப்ரபதந பரோ நிர்ப்பரஸ் த்வத் ப்ரியாணாம் |
பாதாம்போஜே வரவரமுநே! பாதுமிச்சாம்யஹம் தே || 45

தினந்தோறும் தூங்கப் போகும்போதும் உம்முடையதான பல சங்கைகளால் காதுக்கு இனிமையான
உமது திரு நாமத்தையே பாடிக்கொண்டு உமது அன்பர்களான அவர்களின் ப்ரபத்தியில் நோக்கமுள்ளவனாக
நிர்ப்பரனாக நான் உமது திருவடித்தாமரைகளையே பானம் பண்ண விரும்புகிறேன்.

————————-

அந்தஸ்வாந்தம் கமபி மதுரம் மந்த்ரமாவர்த்தயந்தீ –
முத்யத்பாஷ்பஸ்திமிதநயநாமுஜ்ஜிதாசேஷவ்ருத்திம் ||
வ்யாக்யாகர்ப்பம் வரவரமுநே த்வன்முகம் வீக்ஷமாணாம் |
கோணே லீந: க்வசிதநுரஸௌ ஸம்ஸதம் தாமுபாஸ்தாம் || 46-

அந்தஸ் ஸ்வாந்தம் கமபி மதுரம் மந்த்ரம் ஆவர்த்த யந்தீம் –கால ஷேபம் கோஷ்ட்டி அனுபவம் —
ஸ்ரீ ரெங்கன் முன்னிலையில் ஈடு காலஷேபம் செய்து அருள
உள்ளே மந்த்ரம் -மந்த்ரம் சொல்பவரை ரக்ஷிக்கும் –
மதுரமாக மங்களா சாசனம் -செய்து கொண்டே இருக்கும் கோஷ்ட்டி
உத்யத் பாஷ்பஸ் திமித நயநாம் உஜ்ஜித அசேஷ வ்ருத்திம்–கண்களில் நீர் பெறுக –
ஸகல கைங்கர்யங்களும் செய்ய ஆசை கொண்டு
வ்யாக்யா கர்பம் வர வர முநே த்வன் முகம் வீக்ஷ மாணாம்-காலஷேபம் செய்து அருளும் மா முனிகள்
திரு முகம் அழகையே -சேவித்துக் கொண்டே
கோணே லீந க்வசி தநுரசவ் ஸம் சதம் தாம் உபாஸ் தாம்-சபையில் ஒரு மறைந்து என்றும்
சேவித்துக் கொண்டே இருக்கும் படி அருள வேணும்
பரிக்ஷித் இதுவே வேண்டும் என்று அருளிச் செய்த படியே இவரும் பிரார்திக்கிறார்

உள்ளத்துக்குள்ளேயே ஓர் இனிமையான மந்த்ரத்தை உருச் சொல்லிக் கொண்டு வெளிக் கிளம்புகிற
அசைவற்றுக் கிடக்கிற கண் விழிகளை உடையதாயும் மற்றெல்லாத் தொழில்களையும் விட்டு,
வரவரமுநியே! விளக்கிக் கூறுகிற உமது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிற
அந்த கோஷ்டியில் ஒரு மூலையில் இருக்க வேண்டும்.

————–

ஆபிப்ராண: சரணயுகளீமர்ப்பிதாம் த்வத் ப்ரஸாதாத் –
வாதம் வாதம் வரவரமுநே வந்தமாநேந மூர்த்நா ||
ச்ருண்வண்வாச: ச்ருதி சத சிரஸ் தத்வ சஞ்ஜீவிநீஸ்தே |
பச்யந் மூர்த்திம் பரிஷதி ஸதாம் ப்ரேக்ஷணீயோ பவேயம் || 47

வரவரமுநியே! உமது அருளால் வைக்கப்பட்ட இரண்டு திருவடிகளையும் வணங்குகிற தலையால்
அடிக்கடி சுமந்துகொண்டு, உமது பல உபநிஷத் வாக்யங்களின் உண்மைப் பொருளை விவரிக்கின்ற
வார்த்தைகளைக் கேட்டுக்கொண்டு, உமது திருமேனியைப் பார்த்துக்கொண்டு
பெரியோர்கள் அவையில் பார்க்கத் தக்கவனாக வேணும்.

———————

காலேயஸ்மின் கமலநயனம் தேவமாலோகயிஷ்யன் –
நிர்யாஸித்வம் வரவரமுநே நித்யயுக்தைஸ்த்வதீயை : ||
அக்ரே ந்ருத்யந்நயமபி ததா காஹதாம் ஹர்ஷ ஸிந்தௌ
மஜ்ஜம் மஜ்ஜம் மதுமதந ஜூஷாம் வைபவம் யூதபாநாம் || 48

எந்த சமயத்தில் புண்டரீகாக்ஷனான எம்பெருமானை ஸேவிக்க உம்முடன் தினந்தோறும் கூடியிருக்கிற
அடியார்களுடன் நீர் புறப்படுகிறீரோ அந்த சமயம் உமக்கு எதிரில் இந்த அடியேனும் கூத்தாடிக் கொண்டு
ஆனந்தக் கடலில் அமிழ்ந்து அமிழ்ந்து மது வனத்தை அநுபவித்த வானரர்களுடைய வைபவத்தை நினைத்துப் ப்ரவேசிக்கட்டும்.

——————-

பூத்வா பச்சாத் புநரயமத வ்யோம்நி கோபாய மாநோ |
பூய: பார்ச்வத்விதய ஸுஷமா ஸாகரம் காஹமாந: ||
ஜல்பந்நுச்சை: ஜயஜய விபோ ஜீவ ஜீவேதி வாசம் |
சம்ஸந் மார்க்கம் வரவரமுநே ஸௌவிதல்லோபவேயம் || 49

பிறகு ஆகாயத்தில் க்ரஹம் போல மறுபடி பின்புறத்தில் வந்து இரண்டு பக்கங்களிலும் காந்திக் கடலில் ப்ரவேசித்து
உரத்த குரலில் ப்ரபுவே! நீ வாழ வேண்டும், வெற்றி உண்டாக வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொண்டு
உமது வழியில் வழிகாட்டியாய் இருக்கக் கடவேன்.

—————–

தேவீ கோதா யதிபதி சடத்வேஷிநௌ ரங்கச்ருங்கம் |
ஸேநா நாதோ விஹக வ்ருஷப: ஸ்ரீநிதிஸ் ஸிந்து கந்யா ||
பூமா நீளா குருஜந வ்ருத: பூருஷச்சேத்ய மீஷாம் |
அக்ரே நித்யம் வரவரமுநேரங்க்ரியுக்மம் ப்ரபத்யே || 50

தேவத்தன்மை குன்றாத கோதை, எம்பெருமானார், நம்மாழ்வார், ஸ்ரீரங்க விமானம், சேனை முதலியார்,
பக்ஷி ச்ரேஷ்டனான ஸ்ரீ பெரிய திருவடி, பெருமாள், பிராட்டி, ஸ்ரீதேவி பூதேவி நீளா தேவி முதலிய
ஆசார்யர்களுடன் கூடிய புருஷன், இவர்கள் எல்லார் எதிரிலும்
தினந்தோறும் உமது திருவடிகளைச் சரணாகதி அடைகிறேன்.

———–

ப்ருத்யைர் த்வித்ரை: ப்ரியஹித பரைரஞ்சிதே பத்ரபீடே |
துங்கம் தூலாஸந வரமலங்குர்வதஸ் சோபதாநம் ||
அங்க்ரிர்த்வந்த்வம் வரவரமுநேரப்ஜபத்ராபிதாம்ரம் |
மௌலௌ வக்த்ரே புஜ சிரஸி மே வக்ஷசிஸ்யாத் க்ரமேண || 51

உமது ப்ரியத்திலும் ஹிதத்திலும் நோக்கமுள்ள பரிசாரகர்கள் இருவர் மூவரால் அலங்கரிக்கப்பட்ட
பத்ர பீடத்திலுள்ள தலையணையுடன் கூடிய உயர்ந்த மெத்தையை அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கும்
ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகளின் தாமரை இதழ்போல் சிவந்த திருவடியிணை
சிரஸ்ஸிலும் முகத்திலும் தோளிலும் என் மார்பிலும் முறையே ஸ்பர்சிக்க வேணும்.

————–

அக்ரே பச்சாதுபரி பரிதோ பூதலம் பார்ச்வதோ மே |
மௌலௌ வக்த்ரே வபுஷி ஸகலே மானஸாம்போருஹேச ||
தர்ஷம் தர்ஷம் வரவரமுநே திவ்யமங்க்ரி த்வயம் தே |
மஜ்ஜந் மஜ்ஜந்நம்ருத ஜலதௌ நிஸ்தரேயம் பவாப்திம் || 52

முன்புறம், பின்புறம், மேலே, நாற்புறம், பூமி, என் பக்கங்கள், தலை, முகம், எல்லா உடல், உள்ளத் தாமரை
இவ்வெல்லா இடங்களிலும் வரவரமுநியே! உமது திவ்ய திருவடியிணையினைப் பார்த்து
அம்ருதக் கடலில் அமிழ்ந்து அமிழ்ந்து ஸம்ஸாரக் கடலைத் தாண்டுவேன்.

———————-

கர்மாதீநே வபுஷி குமதி: கல்பயந் நாத்ம பாவம் |
து:கே மக்ந: கிமிதி ஸுசிரம் தூயதே ஜந்துரேஷ: ||
ஸர்வம் த்யக்த்வா வரவரமுநே ஸம்ப்ரதி த்வத் ப்ரஸாதாத் –
திவ்யம் ப்ராப்தும் தவ பதயுகம் தேஹி மே ஸுப்ரபாதம் || 53

கர்ம வச்யமான இந்த உடலில் கெட்ட புத்தியுள்ள மனிதன் ஜீவ புத்தியை ஏற்படுத்திக்கொண்டு
துக்கத்தில் மூழ்கிக்கொண்டு இந்த ப்ராணி வெகு நாள்களாக வருந்துகிறான்.
வரவரமுநியே! எல்லாவற்றையும் விட்டு இப்போது உமது அநுக்ரஹத்தால் உமது திவ்யமான திருவடியிணை கிடைத்திருக்கிறது.
எனக்கு நல்லொளி என்னும் ஸுப்ரபாதத்தைக் கொடுப்பீராக!

—————–

யா யா வ்ருத்திர் மநஸி மம ஸா ஜாயதாம் ஸம்ஸ்ம்ருதிஸ்தே |
யோ யோ ஜல்பஸ் ஸ பவது விபோ நாம ஸங்கீர்த்தநம் தே ||
யா யா சேஷ்டா வபுஷி பகவந் ஸா பவேத் வந்தநம் தே |
ஸர்வம் பூயாத் வரவரமுநே ஸம்யகாராதநம் தே || 54

என் உள்ளத்தில் என்ன தொழில் உண்டாகிறதோ அது எல்லாம் உம் நினைவாகவே இருக்க வேண்டும்.
என் வாயில் என்ன பேச்சு உண்டாகிறதோ அவையெல்லாம் உமது திருநாமத்தைப் பேசுவதாகவே அமைய வேண்டும்.
என் உடலில் ஏற்படும் சேஷ்டைகள் எல்லாம் உமக்கு வந்தனமாகவே அமைய வேண்டும்.
எல்லாம் உமக்குத் த்ருப்தி அளிக்கும் திருவாராதாநம் ஆக வேண்டும்.

—————

காமாவேச: கலுஷ மனஸாம் இந்த்ரியார்த்தேஷு யோஸௌ |
பூயோ நாதே மம து சததா வர்த்ததாமேவ பூயாந் ||
பூயோப்யேவம் வரவரமுநே பூஜநேத்வத் ப்ரியாணாம் |
பூயோ பூயஸ் ததநு பஜனே பூர்ண காமோ பவேயம் || 55

பாப மனம் படைத்தவர்களுக்கு லௌகிக விஷயங்களில் எவ்வகையான ஆசை இருக்கிறதோ
அவ்வாசை நூறு மடங்காகப் பெருகி உம்மிடத்தில் உண்டாகட்டும்.
அப்படியே உமதன்பர்களைப் பூசிப்பதிலும், அவர்களை அநுவர்த்திப்பதிலும்
நிறைந்த மனம் படைத்தவனாக இருக்கக் கடவேன்.

————–

பக்ஷ்யாபக்ஷ்யே பய விரஹித: ஸர்வதோ பக்ஷயித்வா |
ஸேவ்யாஸேவ்யௌ ஸமய ரஹித: ஸேவயா தோஷயித்வா ||
க்ருத்யாக்ருத்யே கிமபி ந விதந் கர்ஹிதம் வாபி க்ருத்வா |
கர்த்தும் யுக்தே வரவரமுநே காங்க்ஷிதம் த்வத் ப்ரியாணாம் || 56

புசிக்கத் தக்கவை புசிக்கத் தகாதவை என்று பகுத்தறியாமல் பயமின்றி எல்லாவற்றையும் எல்லா இடத்திலும் புசித்தும்,
அடிமை செய்யத் தக்கவர்கள் செய்யத் தகாதவர்கள் என்கிற பேதமில்லாது எல்லாரையும் அடிமையினால் மகிழ்வித்து
வாசியறியாத நீசனுக்கு மணவாளமாமுநியே! உமதன்பர்களின் விருப்பத்தைச் செய்வது எப்படிப் பொருந்தும்?

————–

வ்ருத்திம் த்ராதும் வரவரமுநே விச்வதோ வீத ராகை: |
ப்ராப்யம் ஸத்பி: பரமிதமஸௌ நேச்சதி ப்ரஹ்ம ஸாம்யம் ||
நிர்மர்யாத: பதது நிரயே நிந்திதைரப்யனல்பை: |
லப்த்வா கிஞ்சித் த்வதநு பஜநம் த்வந் முகோல்லாஸ மூலம் || 57

வரவரமுநியே! உலகப் பற்றற்ற பெரியோர்களால் அடையத் தகுந்த ப்ரஹ்ம ஸாம்ராஜ்யத்தை இவன் விரும்புகிறதில்லை.
மர்யாதை இல்லாமல் தவறு புரிந்து அளவில்லா இழிதொழில்களால் நரகத்தில் விழட்டும் –
கொஞ்சம் உமக்குத் தொண்டு புரிந்து உமது முகத்துக்கு மகிழ்ச்சியை அளிப்பதையே விரும்புகிறேன்.

———————

நாஸௌ வாஸம் நபஸி பரமே வாஞ்சதி த்வத் ப்ரஸாதாத் |
மர்த்யா வாஸோ யதிஹ ஸுலப: கோபி லாபோ மஹீயாந் ||
கிஞ்சித் க்ருத்வா வரவரமுநே! கேவலம் த்வத் ப்ரியாணாம் |
பச்யந் ப்ரீதிம் பவதி பவதோ வீக்ஷிதாநாம் நிதாநம் || 58

இவன் உமது அருளால் பரமபதத்தில் வாஸத்தை விரும்புகிறதில்லை.
இந்த மனிதப் பிறவியே ஒரு சிறந்த லாபத்தைத் தருகிறது.
உமது பக்தர்களுக்குக் கொஞ்சம் பணிவிடை செய்து பார்த்துக்கொண்டு
உமது கடாக்ஷங்களுக்கு நிதியாக இருப்பேன்.

————————–

அஸ்மாத் பூயாந் த்வமஸி விவிதா நாத்மந: சோதயித்வா |
பத்மா பர்த்து: ப்ரதி திநமிஹ ப்ரேஷயந் ப்ராப்ருதாநி ||
தஸ்மிந் திவ்யே வரவரமுநே தாமநி ப்ரஹ்ம ஸாம்யாத் |
பாத்ரீ பூதோ பவது பகவந் நைவ கிஞ்சித் தயாயா: || 59

பிராட்டியின் கணவனான ஸ்ரீமந் நாராயணனுக்குப் பரிசாக இங்கு தினந்தோறும் பல ஜீவன்களைச் சுத்தி செய்து
எங்களை அனுப்பிக் கொண்டு நீர் மதிக்கத் தக்கவராக இருக்கிறீர்.
ஹே வரவரமுநியே! அந்தப் பரமபதத்தில் பரப்ரஹ்ம ஸமமாக இருப்பதால்
உமது கருணைக்குப் பாத்திரமாக ஒரு வஸ்துவும் ஆகிறதில்லை.

——————-

ஜப்யந்நாந்யத் கிமபி யதி மே திவ்ய நாம்நஸ்த்வதீயாத் –
நைவோபாஸ்யம் நயந ஸுலபாத் அங்க்ரி யுக்மாத்ருதே தே ||
ப்ராப்யம் கிஞ்சித் ந பவதி பரம் ப்ரேஷ்ய பாவாத்ருதே தே |
பூயாதஸ்மிந் வரவரமுநே பூதலே நித்ய வாஸ: || 60

ஹே வரவரமுநியே! உமது திருநாமத்தை யன்றி வேறு ஜபிக்கத்தக்க சொல் எனக்கில்லை.
கண்களுக்குத் தெரிந்த உமது திருவடியிணை யன்றித் த்யானம் செய்யத் தகுந்த வேறொன்று கிடையாது.
உமது அடிமையைத் தவிர வேறொன்று கதி எனக்கு இல்லை.
ஆகையால் இந்நிலவுலகிலேயே எனக்கு நித்ய வாஸம் உண்டாகட்டும்.

பூமியிலே நித்யவாஸம் செய்து -இருந்தாலும் குறை இல்லை
திவ்ய நாமம் ஜபித்துக் கொண்டே வாழ்வேன்
திருவடித் தாமரைகளையே த்யானம் செய்து கொண்டே இருப்பேன்
கைங்கர்யம் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்
முக்கரணங்களாலும் -கைங்கர்யம் செய்து கோரமான பூமியிலே இருப்பேன்

————————

மந்த்ரோ தைவம் பலமிதி மயா வாஞ்சிதம் யஸ்யபிஸ்யாத்
மத்யே வாஸோ மலிந மநஸாமேவமேவம் யதிஸ்யாத் |
யத்வா கிஞ்சித் த்வதநு பஜநம் ஸர்வதா துர்லபம் ஸ்யாத்
தேஹம் த்யக்தும் வரவரமுநே தீயதாம் நிச்சயோ மே. || 61

மந்த்ரம் தேவதை பலம் இவை என்னால் விரும்பத் தக்கவையாக இருந்தால்,
கெட்ட எண்ணமுள்ள மனிதர் மத்தியில் எனக்கு வாஸம் இருக்குமானால்,
அல்லது உமது ஸேவை எனக்கு எல்லா விதத்திலும் துர்லபமாக இருக்குமானால்
இந்த உடலை விட்டுப்போக எனக்கு நிச்சயத்தை உண்டாக்குவீராக!

கீழே சொன்னது –அழுக்கு படிந்த மனஸ்ஸால் -ஸாதுக்கள் சேர்க்கை கிட்டா விடில்
கைங்கர்யம் கிட்டா விட்டால் -இங்கே இருக்க முடியாதே
தேகத்தை போக்கி தேவரீரே அருள வேண்டும்
ஸீதா பிராட்டி -ராக்ஷஸிகள் மத்யம் இருந்து இழந்தது போல் ஆகக் கூடாதே –

———————

ஆசார்யத்வம் தததிகமிதி க்யாதம் ஆம்நாய முக்க்யை:
ஏஷ ஸ்ரீமாந் பவதி பகவாந்! ஈஸ்வரத்வம் விஹாய ||
மந்த்ரம் தாதா வரவரமுநே மந்த்ர ரத்நம் த்வதீயம்
தேவஸ்ரீமாந் வரவரமுநிர் வர்த்ததே தேசிகத்வே || 62

வேத வாக்யங்களால் ஆசார்யனாக இருப்பது ஈஶ்வரத் தன்மைக்கு மேற்பட்டது எனக் கூறப்பட்டது என்று
இந்த பகவான் ஈஶ்வரத்தன்மையை விட்டு ஹே வரவரமுநியே!
உம்மிடத்தில் மந்த்ரத்தைக் கொடுப்பவராயும்
உமது த்வயத்தையும் தேவனான ஶ்ரிய:பதியாகவும் ஆசார்யனாக இருப்பதிலும் இருக்கிறார்.

——————–

ஆத்மாநாமாத்ம ப்ரமிதி விரஹாத் பத்யுரத்யந்த தூரே
கோரே தாபத்ரிதய குஹரே கூர்ணமாநோ ஜநோயம் ||
பாதச்சாயாம் வரவரமுநே ப்ராபிதோ யத் ப்ரஸாதாத்
தஸ்மை தேயம் ததிஹ கிமிவ ஸ்ரீநிதே வித்யதே தே || 63

ஜீவன் ப்ரக்ருதி என்னும் அறிவில்லாமல் எம்பெருமானுக்கு வெகு தூரத்தில் கடுமையான
ஆத்யாத்மிகம், ஆதி தைவிகம், ஆதி பௌதிகம் என்று சொல்லக்கூடிய மூன்று வகையான தாபம் என்னும் பள்ளத்தில்
சுழன்று கொண்டிருக்கிற இந்த ஜநம் வரவரமுநியே! எவர் அநுக்ரஹத்தால் எம்பெருமான் திருவடி நிழலை அடைவிக்கப்பட்டதோ
அவருக்குக் கொடுக்க வேண்டியது (உமக்கு) இங்கு என்ன இருக்கிறது எம்பெருமானே!

—————-

விக்யாதம் யத் ரகுகுல பதேர் விச்வத: க்ஷ்மாதசேஸ்மிந்
நித்யோதக்ரம் வரவரமுநே நிஸ்ஸபத்நம் மஹத்த்வம் ||
பஶ்யந் நந்த ப்ரக்ருதி விவசோ பாலிஸோ யாத்ருசோயம்
தத்வம் தஸ்ய ப்ரகடயஸி மே தாத்ருசைரேவ யோகை: || 64

இந்நிலவுலகில் நாற்புறங்களிலும் சக்கரவர்த்தி திருமகனுடைய எந்தப் பெருமை தினந்தோறும் வளர்ந்து
ப்ரஸித்தமாக , எதிரில்லாமல் இருக்கிறதோ அதைப் பார்த்துக்கொண்டும் குருடனான இந்த பாலன்
இந்த ப்ரக்ருதி வசமாக இருப்பவனுக்கு அவருடைய உண்மைகளை அப்படிப்பட்ட யோகங்களாலேயே (எனக்கு) வெளிப்படுத்துகிறீர்.

——————–

லக்ஷ்மீ பர்த்ரு: பரம குருதாம் லக்ஷயந்தீ குரூணாம் |
பாரம்பர்ய க்ரம விவரணீ யாஹி வாணீ புராணீ ||
அர்த்தம் தஸ்யா: ப்ரதயதி சிராத் அந்யதோ யத்துராபம் |
திவ்யம் தன்மே வரவரமுநே வைபவம் தர்சயித்வா || 65

வரவரமுநியே! எந்தப் புராதன வாக்கான வேதம் குரு பரம்பரையை விவரிப்பதாகப் பிராட்டியின் கணவனுக்குப்
பரம குருவாக இருக்கும் தன்மையைக் குறிக்கிறதோ அதை வேறு ஒருவருக்கும் கிடைக்காத பொருளாக
அந்தத் திவ்யமான வைபவத்தைக் காட்டிக்கொண்டு பொருளை விளக்குகிறீர்.

லஷ்மீ பர்த்து பரம குருதாம் லக்ஷ யந்தீ குருணாம் -ரஹஸ்ய த்ரய ஞானத்தால் அறிந்து –
இது அன்றோ சரம ப்ரஹ்ம ஞானம்
பாரம்பர்ய க்ரம விவரணீ யா ஹி வாணீ புராணீ -அவிச்சின்னமான குரு பரம்பரை மூலம்
வந்த அஷ்டாதச ரஹஸ்ய அர்த்தங்கள்
அர்த்தம் தஸ்யா ப்ரதயசி சிரா தந்யதோ யத் துராபம் -இவற்றை அருளிச் செய்து அருளவே -ஸ்வாமி –
வேறே யாராலும் அருளிச் செய்ய முடியாதே
திவ்யம் தன்மே வர வர முநே வைபவம் தர்சயித்வா–வைபவம் எடுத்துச் சொல்லி
பக்குவம் படுத்தி பின்பு அன்றோ உபதேசம்
சித்த உபாயம் ஆச்சார்ய அபிமானமே என்று காட்டி அருளினார் –

———————

தத்வம் யத்தே கிமபி தபஸா தப்யதாமப்ய் ருஷீணாம் |
தூராத் தூரம் வரவரமுநே! துஷ்க்ருதை காந்திநோ மே ||
வ்யாகுர்வாண ப்ரதி பதமிதம் வ்யக்தமேவம் தயாவாந்
நாதோ நைதத் கிமிதி ஜகதி க்யாபயத் யத்விதீயம். || 66

தவத்தினால் தபிக்கப்படுகிற முனிவர்களுக்கும் வெகு தூரத்திலுள்ள தத்வம் (ஆகிய தேவரீர்) பாபத்தையே
நிரம்பப் பெற்றிருக்கும் எனக்கு அடிக்கடி தயையுடன் இவ்வாறு விவரித்துக் கொண்டு நாதனாக இருக்கிறீர்.
இது என்னவென்று இந்த உலகில் ஒருவராகவே வெளிப்படுத்துகிறீர்.

————-

காலே காலே கமலஜநுஷாம் நாஸ்தி கல்பாயுதம் கிம் |
கல்பே கல்பே ஹரிரவதரன் கல்பதே கிம் ந முக்த்யை ||
ம்ருத்வா ம்ருத்வா ததபி துரிதை ருத்பவந்தோ துரந்தை:
அத்யாபித்வாம் வரவரமுநே ஹந்த நைவாச்ரயந்தே || 67

ஹே வரவரமுநியே! அந்தந்தக் காலத்தில் ப்ரஹ்மாக்களுக்குப் பதினாயிரம் கல்பம் இல்லையா,
கல்பந்தோறும் எம்பெருமான் அவதரித்து அவர்களுக்கு முக்தி அளிக்க வல்லவராகவில்லையா?
முடிவில்லாத பாபங்களால் அவர்கள் இறந்து இறந்து பிறந்து கொண்டு இப்போதும்
தேவரீரை ஆச்ரயிப்பதில்லை. மஹா கஷ்டம்! ஆச்சர்யம்!

—————-

காரா காரே வரவரமுநே வர்த்தமானஸ் சரீரே |
தாபைரேஷத்ரிபிரபி சிரம் துஸ்தரைஸ் தப்யமாந: ||
இச்சந் போக்தும் ததபி விஷயானேவ லோக: க்ஷுதார்த்தோ |
ஹித்வைவ த்வாம் விலுடதி பஹிர்த்வாரி ப்ருத்வீ பதீநாம் || 68

ஹே வரவரமுநியே! உடல் என்னும் சிறையில் இருந்து கொண்டு தாண்ட முடியாத மூவகையான தாபங்களால்
வெகு காலமாகத் தடுக்கப்பட்டவனாக இருந்தபோதிலும் இந்த ஜனம் விஷயங்களை அநுபவிப்பதிலே ஆசை கொண்டு
பசியால் பீடிக்கப் பட்டவனாக உம்மை விட்டு அரசர்களுடைய வெளி வாயிற்படிகளில் புரளுகிறான்.

————————-

மத்யே மாம்ஸ க்ஷத ஜக ஹநம் விட் பூஜா மேவ போஜ்யம் |
தீநோ வோடும் த்ருடமிதி வபுஸ் சேஷ்டதேராத்ர்ய ஹாநி ||
பக்னே தஸ்மிந் பரிணமதிய: பாதகீ யாதநாப்யோ |
தேஹீ நித்யோ வரவரமுநே! கேன ஜிக்னாஸனீய: || 69

ஹே வரவரமுநியே! மத்தியில் மாம்ஸம் இரத்தம் இவைகளால் நிறைந்தும் அமேத்யத்தை ருசிப்பவர்களுக்கே
அனுபவிக்கத் தக்கதுமான இந்த உடலை சுமக்க திடமாக எண்ணி இந்த எளியவன் இரவும் பகலும் நடமாடுகிறான்.
அது முறிந்தவுடன் எந்தப் பாபி நரக வேதனைகளில் ப்ரவ்ருத்திக்கிறானோ அவனுக்கு
நிலையான உடலையுடைய ஜீவாத்மா எவனால் அறியத்தக்கது? ஒருவரும் அதை அறிய ஆவலுடையாரில்லை என்று பொருள்.

————————

அல்பாதல்பம் க்ஷணிகமஸக்ருத் துஷ்க்ருதான்யேவ க்ருத்வா
து:கோதக்ரம் ஸுகமபிலக்ஷந் துர்லபை ரிந்திரியார்த்தை: ||
மோஹம் க்ருத்வா வரவரமுநே! முக்திமூலம் ஶரீரம் |
மஜ்ஜத்யந்தே தமஸி மநுஜஸ் தவப்ரியஸ் த்வத் ப்ரியாணாம். 70

ஹே வரவரமுநியே! மிகவும் சிறியவையும் க்ஷணத்தில் செய்யக் கூடியவையுமான பாபங்களையே
அடிக்கடி செய்து விட்டு துக்கம் நிறைந்த ஸுகத்தை ஆசைப்பட்டு (அடைய முடியாத) இந்திரிய விஷயங்களால்
முக்திக்குக் காரணமான சரீரத்தை வீணாக்கி உமதன்பர்களுக்கு வெறுப்பை யூட்டிக் கொண்டு
அந்த தமஸ் என்னும் நரகத்தில் மூழ்குகிறான்.

———————-

பஶ்யந்நேவம் ப்ரபவதி ஜநோ நேக்ஷிதும் த்வத் ப்ரபாவம் |
ப்ராஞைருக்தம் புநரபி ஹஸந் தர்சயத்யப்யஸூயாம் ||
நஸ்யத்(யஸ்மின்) யேவம் வரவரமுநே நாதயுக்தம் ததஸ்மிந் ||
ப்ரத்யக்ஷம் யத் பரிகலயிதும் தத்வ மப்ராக்ருதம் தே. || 71

பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே உமது பெருமையை அறிய முடியவில்லை.
பெரியோர்கள் சொல்லக் கேட்டுச் சிரித்துக் கொண்டு பொறாமையைக் காட்டுகிறான்.
நாதா வரவரமுநியே இப்படி இவன் அழிகிறான். அது இவனிடத்தில் யுக்தமே.
ஏனென்றால் உமது அப்ராக்ருதமான உண்மையை இந்த்ரியங்களால் அறியப் போகாதல்லவா?

———————

ஸத்வோன்மேஷ ப்ரமுஷித மந:கல்மஷைஸ் ஸத்வ நிஷ்டை: |
ஸங்கம் த்யக்த்வா ஸகலமபிய: ஸேவ்யஸே வீத ராகை: ||
தஸ்மை துப்யம் வரவரமுநே தர்சயந் நப்யஸூயாம் |
கஸ்மை க்ருத்வா கிமிவ குமதி கல்பதாமிஷ்ட ஸித்யை: || 72

ஸத்வ குண வளர்ச்சியால் அபஹரிக்கப்பட்ட மன மலங்களையுடைய ஸத்வ நிஷ்டர்களால்,
எல்லாப் பற்றையும் விட்டு ஆசையற்றவர்களால் ஸேவிக்கப்படுகிற உமது விஷயத்தில்
பொறாமையைக் காட்டிக் கொண்டு கெட்ட புத்தியுள்ள நான் யாருக்கு இஷ்டமானதைச் செய்ய வல்லவன்?

——————–

திவ்யம் தத்தே யதிஹ க்ருபயா தேவதேவோபதிஷ்டம் |
தத்வம் பூயாத் வரவரமுநே ஸர்வ லோகோபலப்யம் ||
வ்யக்தே தஸ்மிந் விதததி பவத் த்வேஷினோயே |
த்வேஷம் த்யக்த்வா ஸபதி துரித த்வம்ஸிநீம் த்வத் ஸபர்யாம் || 73

ஹே வரவரமுநியே! எல்லா ஜனங்களாலும் அறியக்கூடிய எம்பெருமானால் க்ருபையுடன் உபதேசிக்கப்பட்ட
உமக்குத் தத்வமுண்டாக வேணும். வ்யக்தமான அந்தத் தத்வத்தில் உமது பெருமையை த்வேஷிக்கிறவர்கள்
உடனே பாபத்தைப் போக்குகின்ற உமது பூஜையை த்வேஷத்தை விட்டுச் செய்கிறார்கள்.

————–

கேசித் ஸ்வைரம்வரவரமுநே கேசவம் ஸம்ச்ரயந்தே |
தாநப்யந்யே தமபி ஸுதிய: தோஷயந்த்யாத்ம வ்ருத்யா ||
த்வத்தோ நான்யத் கிமபி ஸரணம் யஸ்ய ஸோயம் த்வதீய: |
ப்ருத்யோ நித்யம் பவதி பவத: ப்ரேயஸாம் ப்ரேம பாத்ரம் || 74

ஹே வரவரமுநியே சிலர் தாமாகவே எம்பெருமானை ஆச்ரயிக்கிறார்கள்.
அவர்களையும் எம்பெருமானையும் பிற புத்திமான்கள் தமது கர்மத்தால் மகிழ்ச்சி அடையச் செய்கிறார்கள்.
உம்மைத் தவிர வேறு ரக்ஷகர் இல்லாத எனக்கு மிக்க அன்புக்குரியவராயிருக்கிறீர்.

—————-

தீனே பூர்ணாம் பவதநுசரே தேஹி த்ருஷ்டிம் தயார்த்ராம் |
பக்த்யுத்கர்ஷம் வரவரமுநே தாத்ருசம் பாவயந்தீம் ||
யேந ஸ்ரீமந் த்ருத மஹமித: ப்ராப்ய யுஷ்மத் பதாப்ஜம் |
த்வத் விஶ்லேஷே தநு விரஹித: தத்ர லீனோ பவேயம் || 75

ஹே வரவரமுநியே உமது கருணை தோய்ந்த கடாக்ஷத்தைப் பூர்ணமாக எளியவனான
உமது பணியாளனான அடியேனிடத்தில் வைப்பீராக. அந்தக் கடாக்ஷமே உம்மிடத்தில் மேலான பக்தியைத் தரவல்லது.
அந்தக் கடாக்ஷத்தாலேயே இங்கிருந்து உமது திருவடித் தாமரையை அடைந்து
உமது பிரிவு ஏற்படும்போது சரீரமற்றவனாக அங்கேயே மறைந்தவனாவேன்.

——————

த்வத் பாதாப்ஜம் பவது பகவந் துர்லபம் துஷ்க்ருதோ மே |
வாஸோபிஸ்யாத் வரவரமுநே! தூரதஸ்த்வத் ப்ரியாணாம் ||
த்வத் வைமுக்யாத் விபல ஜநுஷோ யே புநஸ் தூர்ண மேஷாம் |
தூரீ பூத: க்வசந கஹநே பூர்ண காமோ பவேயம் || 76

மஹா பாபியான அடியேனுக்கு தேவரீர் திருவடித் தாமரை துர்லபமாகவே இருக்கட்டும்.
அடியேனுக்கு வாஸமோ உமது பக்தர்களுக்கு வெகு தூரத்திலேயே அமையட்டும்.
எவர்கள் உம்மிடத்தில் பராங் முகமாயிருந்து பிறந்த பயனை வீணாக்குகிறார்களோ அவர்களுக்கு
வெகு தூரத்தில் எங்காவது காட்டில் இருந்து கொண்டு என் விருப்பம் நிறைந்தவனாக வேணும்.

—————–

ஸிம்ஹ வ்யாக்ரௌ ஸபதி விபிநே பந்நக: பாவகோவா |
குர்யு: ப்ராணாந்தகமபி பயம் கோ விரோதஸ்ததோ மே ||
நை தே தோஷ க்ரஹண ருசயஸ் த்வத் ப்ரியைர் நிர்நிமித்தை: |
நாநா ஜல்பைர் வரவரமுநே நாசயந்த்யந்திகஸ்தாந் || 77

புலி சிங்கம் ஸர்ப்பம் நெருப்பு இவைகள் காட்டில் உடனே எனக்கு உயிருக்கு ஆபத்தைக் கொடுத்தாலும்
அவைகளிடத்தில் எனக்கு பயம் ஏது? வரவரமுநியே! குற்றங்களைக் காணும் இவர்கள் உமக்குப் ப்ரியமில்லாத,
காரணமற்ற பல வாதங்களால் அருகிலுள்ளவர்களை அழிப்பதில்லை.

———————

த்வத் ப்ருத்யாநா மநு பஜதி ய:ஸர்வதோ ப்ருத்ய க்ருத்யம் |
தத் ப்ருத்யாநாமபிலஷதி ய: தாத்ருசம் ப்ரேஷ்ய பாவம் ||
மத்ப்ருத்யோ ஸா விதிமயி ஸ சேத் ஸாநுகம்பை ரபாங்கை: |
க்ஷேமம் குர்யாத் வரவரமுநே| கிம் புன: ஶிஷ்யதே மே ||78

எல்லா விதத்திலும் எவர்கள் தேவரீரிடத்தில் அடிமைத் தொழில் புரிகிறார்களோ அவ்வடியவர்களிடத்தில்
அடிமையை எவர் விரும்புகிறார்களோ அவர் அடியேனை இவன் நமது அடியவன் என்று
தயையுடன் கடாக்ஷிப்பாரானால் அதுவே க்ஷேமகரம். அடியேனுக்கு வேறு என்ன தேவை?

——————-

க்வாஹம் க்ஷுத்ர: குலிஸ ஹ்ருதய: துர்மதிக்வாத்ம சிந்தா |
த்ரய்யந்தானாமஸுலபதாம் தத்பரம் க்வாத்ம தத்வம் ||
இத்தம் பூ தே வரவரமுநே யத் புநஸ்வாத்ம ரூபம் |
த்ரஷ்டும் தத்தத் ஸமய ஸத்ருசம் தேஹிமே புத்தி யோகம் || 79

மிகவும் அல்பனான நான் எங்கே! உறுதியான நெஞ்சும் கெட்ட புத்தியும் உள்ளவன் ஆத்ம சிந்தை எங்கே!
உபநிஷத்துகளுக்கே துர்லபமான ஆத்ம தத்வம் எங்கே! ஹே வரவரமுநியே!
நிலைமை இவ்வாறிருக்கும் போது ஸ்வாத்ம ரூபத்தை அறிவதற்கு அந்தந்த சமயத்துக்கு ஏற்றவாறு புத்தியை அளிப்பீராக.

————————

பரம பக்தி -பிரிந்தால் ஸஹியாமை –

ஸோடும் தாவத் ரகு பரிவ்ருடோ ந க்ஷமஸ்த்வத் வியோகம் |
ஸத்ய காங்க்ஷந் வரவரமுநே ஸந்நிகர்ஷம் தவைஷ: ||
ஸாயம் ப்ராதஸ் தவபத யுகம் ஸச்வ துத்திச்ச திவ்யம் |
முஞ்சந் பாஷ்பம் முகுளித கரோ வந்ததே ஹந்த மூர்த்நா || 80

ச்ரேஷ்டரான ஹே வரவரமுநியே! உமது பிரிவை ஸஹியாதவராக உடனே உமது ஸேவையை விரும்பி
ஸாயங்கால வேளையிலும் காலை வேளையிலும் உமது இரண்டு திருவடிகளையும் உத்தேசித்து
அடிக்கடி கண்ணீர் பெருக்கிக்கொண்டு கைகூப்பிய வண்ணம் சிரஸ்ஸால் வணங்குகிறார். ஆச்சர்யம்!

தனக்கு இந்த நிலைமை சக்ரவர்த்தி திரு மகன் அறிவித்தது
மா முனிகளை விட்டுப் பிரிய முடியாமல் பெருமாள் தரிக்க முடியாமல்
தலை மேல் கை கூப்பி அஞ்சலி பண்ணி இந்த நிலைமை அருளப் பிரார்திக்கிறார் இதில்

—————————

அந்தஸ்தாம் யந் ரகுபதி ரஸாவந்திகே த்வாமத்ருஷ்ட்வா |
சிந்தாக்ராந்தோ வரவரமுநே சேதஸோ விச்ரமாய ||
த்வந் நாமைவ ச்ருதி ஸுகமிதி ச்ரோது காமோ முஹுர்மாம் |
க்ருத்யைரந்யை: கிமிஹ ததிதம் கீர்த்தயேதி ப்ரவீதி || 81.

மனதிற்குள் தபித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த ரகுபதி அருகில் உம்மைக் காணாமல் கவலை யுற்றவராக,
உள்ளம் ஆறுதலடைய வந்து உமது திருநாமமே காதுக்கு இனிமையானது என்று கேட்க விரும்பியவராக,
அடிக்கடி வேறு வ்யாபாரங்களால் என்ன பயன்? அந்தத் திருநாமத்தையே கூறுவாயாக என்று சொல்லுகிறார்.

பிரிவால் -பெருமாள் -வருந்தி உமது திருநாமம் கேட்க ஆசைப்பட்டான்
ம்ருத் ஸஞ்சீவியான ராமரையும் உமது திரு நாமமே கேட்க ஆசைப்படுகிறான்

—————–

புங்க்தே நைவ ப்ரதமகபலே யஸ்த்வயா நோப புக்தே |
நித்ரா நைவ ஸ்ப்ருசதி ஸுஹ்ருதம் த்வாம் விநா யஸ்ய நேத்ரே ||
ஹீநோ யேந த்வமஸி ஸலிலோ க்ஷிப்த மீநோப மாந: |
கோஸௌ ஸோடும் வரவரமுநே! ராகவஸ்த்வத் வியோகம் || 82.

ஹே வரவரமுநியே! உம்மால் அநுபவிக்கப் படாத போது முதல் கவளத்தில் எவன் அநுபவிக்கிறதில்லையோ,
நண்பனான உம்மை விட்டு எவர் கண்களைத் தூக்கம் தொடுவதில்லையோ எவர் நீர் இல்லாமல்
ஜலத்திலிருந்து எடுத்துப் போடப்பட்ட மீன்போல் துடிக்கிறாரோ –
உமது பிரிவைப் பொறுக்கவல்ல இந்த ராகவன் யார்?

இளைய பெருமாளை விட்டுப் பிரியாமல் முன்பு இருந்தது போல்
தூங்காமல் உண்ணாமல் –
அக்குளத்து மீன் –
இவரது முன் அவதார லீலைகள் கைங்கர்யங்கள் எல்லாம் பட்டியல் இட்டுக் காட்டி அருளுகிறார் மேல்

—————

பத்ரம் மால்யம் ஸலில மபியத் பாணிநோ பாஹ்ருதம் தே |
மாத்ரா தத் தாதபி பஹுமதம் பத்யுரேதத் ரகூணாம் ||
சாகா கேஹம் வரவரமுநே ஸம்மதம் ஸௌரச்ருங்கம் |
பூத்வா வாஸோ மஹதபி வநம் போக பூமிஸ் த்வயா பூத் || 83

ஹே வரவரமுநியே! உமக்குக் கையால் அளிக்கப்பட்ட இலையாகிலும் புஷ்பமாகிலும் ஜலமேயாகிலும்
தாயால் அளிக்கப் பட்டதைவிட மேலாக எண்ணப்பட்டது.
இது ஸ்ரீராமனுக்கு விளையாடுகிற வீடு மாளிகையாகி பெரிய காடும் உம்முடன் வாழ போக பூமியாகிவிட்டது.

——————-

அத்வ ச்ராந்திம் ஹரஸி ஸரஸை ரார்த்ர சாகா ஸமீரை: |
பாதௌ ஸம்வாஹயஸி குருஷே பர்ணசாலாம் விசாலாம் ||
போஜ்யம் தத்வா வரவரமுநே! கல்பயந் புஷ்ப சய்யாம் |
பச்யந் தன்யோ நிசி ரகுபதிம் பாத்தி பத்நீ ஸஹாயம் || 84

ஹே வரவரமுநியே!
ஈரமான கிளைகளில் பட்டு வருகின்ற ரஸத்துடன் கூடிய காற்றால் வழி நடந்த ச்ரமத்தைப் போக்குகின்றீர்;
பாதங்களைப் பிடிக்கின்றீர்; விசாலமான பர்ணசாலையை அமைக்கின்றீர்.
உணவை அளித்து இரவில் புஷ்பப் படுக்கையை ஏற்படுத்தி தேவிகளுடனிருக்கும் ஸ்ரீ ராமனைக் கண்டு
புண்ய சாலியாக ரஸித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்.

————————

பச்யந் நக்ரே பரிமித ஹித: ஸ்நிக்த வாக் வ்ருத்தி யோகம் |
ஸத்யச் சோக ப்ரஸமந: பரம் ஸாந்த்வயந்தம் பவந்தம் ||
ப்ராக்ஞயோ ரக்ஜியே ஸகலு பகவாந் தூயமாநோ வநாந்தே |
பஸ்சாத் கர்த்தும் வரவரமுநே ஜாநகீ விப்ரயோகம் || 85

ஹே வரவரமுநியே! சுருக்கமும், ஹிதமும், அன்பும் நிறைந்த, (வார்த்தை) தற்சமயம் சோகத்தைக் குறைக்க வல்ல
நல்வார்த்தை கூறுகிற உம்மை எதிரில் பார்த்து அந்த பகவானான ஸ்ரீராமனே
காட்டில் வருந்துபவராக இருந்தும் பிராட்டியின் பிரிவை மறைப்பதற்கு அறிஞராக ஆனார்.

——————–

ஸுக்ரீவோ ந: ஶரணமிதி ய: ஸூந்ருதம் ப்ராதுரர்த்தே |
பம்பா தீரே பவந ஜநுஷா பாஷிதம் சோபதே தே ||
காலாதீதே கபிகுல பதௌ தேவ தத்ரைவ பஶ்சாத் |
சாபம் தூந்வந் வரவரமுநே யத் பவாந் நிக்ரஹே பூத் || 86

ஹே வரவரமுநியே! தம் ப்ராதாவுக்காக எங்களுக்கு ஸுக்ரீவன் ரக்ஷகனாக வேண்டும் என்று
பம்பைக் கரையில் வாயு குமாரனான ஹநுமானுடன் வார்த்தை அழகாக இருக்கிறது.
காலம் கடந்தபின் அந்த ஸுக்ரீவனிடத்தில் அங்கேயே பிறகு வில்லை அசைத்துக்கொண்டு
அவனை அடக்குவதில் முயற்சி உள்ளவராக ஆனீர்.

———————-

யஸ்மின் ப்ரீதிம் மதபிலஷிதாம் ஆர்ய புத்ரோ விதத்தே |
யே நோ பேத: ஸ்மரதி ந பிது:ஸோS தி வீரோ கதிர்மே ||
இத்யேவம் த்வாம் ப்ரதி (ரகுபதி) ப்ரேயஸீ ஸந்திஸந்தீ |
வ்யக்தம் தேவீ வரவரமுநே தத்வமாஹ த்வதீயம் || 87

ஹே வரவரமுநியே! ஸ்ரீ ஸீதாப்பிராட்டி உம்மைப் பற்றிக் கூறுவது:
பெருமாள் எனக்குப் ப்ரியமான அன்பை எவரிடத்தில் செலுத்துவாரோ,
எவருடன் கூடிய போது தம் தந்தையையும் நினைப்பதில்லையோ, அப்படிப் பட்ட வீரரே எனக்குக் கதி ஆகிறார்–
என்று உம்மைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறார். வெளிப்படையான உமது விஷயமான உண்மையைக் கூறுகிறார்.

——————-

பாணைர் யஸ்ய ஜ்வலந வதநைர்வாஹிநீ வாநராணாம் |
வாத்யா வேக ப்ரமிதஜலதஸ் தோம ஸாதர்ம்ய மேதி ||
ஸோ யம் பக்நோ வரவரமுநே மேகநாதச் சரைஸ்தே
ரக்ஷோநாத: கதமிதரதா ஹான்யதே ராகவேண || 88

அக்நியை முகத்தில் வைத்துக் கொண்டுள்ள எவருடைய பாணங்களால் வாநரங்களுடைய சேனை
சுழற்காற்றின் வேகத்தால் சுழற்றப்பட்ட மேகக் கூட்டங்களின் ஸாம்யத்தைப் பெறுகிறதோ
அப்படிப்பட்ட இந்த்ரஜித் உம்மால் கொல்லப்பட்டான்.
இல்லா விட்டால் ராமனால் எப்படி ராவணன் கொல்லப்படுவான்?

—————–

ப்ருத்வீம் பித்வா புந ரபி திவம் ப்ரேயஸீ மச்னுவானாம் |
த்ருஷ்ட்வா ஸ்ரீமத் வதன கமலே தத்த த்ருஷ்டி: ப்ரஸீதந் ||
ப்ரேமோ தக்ரை: வரவரமுநே ப்ருத்ய க்ருத்யைஸ் த்வதீயை:
நீத: ப்ரீதிம் ப்ரதி திநமஸௌ சாஸி தாநை ருதாநாம். 89

ஹே வரவரமுநியே! மறுபடி பூமியைப் பிளந்து கொண்டு ஸ்வர்கத்தை அடைகின்ற காதலியைப் பார்த்துக் கொண்டு
ஒளி வீசுகின்ற முகத் தாமரையைப் பார்த்துக் கொண்டு அன்பு நிறைந்த உமது அடிமைக் கார்யங்களால்
அரக்கர்களுக்கு சிக்ஷகரான இந்த ஸ்ரீராமர் தினந்தோறும் ப்ரீதியை அடைவிக்கப் படுகிறார்.

—————–

சோதர்யேஷு த்வமஸி தயிதோ யஸ்ய ப்ருத்யுஸ் ஸுஹ்ருத்வா |
ஸோடவ்யோ பூத் த்வயி ஸஹ சரே ஜாநகீ விப்ரயோக: ||
த்யாயம் த்யாயம் வரவரமுநே! தஸ்ய தே விப்ரயோகம் |
மந்யே நித்ரா மரதி ஜநிதாம் மாநயத்யக்ரஜோயம் || 90

எவருடைய நண்பனோ பணியாளோ அந்த ராமனுக்கு ஸஹோதரர்களில் நீர் அன்புக்குரியவர் ஏனென்றால்
நீர் உடன் இருக்கும் போது பிராட்டியின் பிரிவு அவருக்குப் பொறுக்கத் தக்கதாக இருந்தது.
ஹே வரவரமுநியே! உமது பிரிவை நினைத்து நினைத்து வெறுப்பாலுண்டான நித்ரையாக
இந்த மூத்த ஸஹோதரர் கௌரவிக்கிறார்.

———————

முக்தாலோகம் முகமநுபவந் மோததே நைவ தேவ்யா: |
ஸ்நிக்தா லாபம் கபிகுலபதிம் நைவ ஸிஞ்ச்யத்யபாங்கை:||
த்வாமேவைகம் வரவரமுநே ஸோதரம் த்ரஷ்டு காமோ:|
நாதோ நைதி க்வசிதபி ரதிம் தர்சநே யூதபாநாம் || 91

அழகிய பார்வையுடன் கூடிய தேவியான பிராட்டியின் முகத்தை அநுபவித்து ஸந்தோஷிப்பதில்லை.
அன்பு நிறைந்த பேச்சாளரான ஸுக்ரீவனையும் கடாக்ஷங்களால் நனைப்பதில்லை.
ஹே வரவரமுநியே! உம்மை ஒருவரையே, ஸஹோதரனை, பார்க்க விரும்பி முதலிகள் தலைவரான
ஸ்ரீராமன் ஓரிடத்திலும் மகிழ்ச்சியைப் பெறுவதில்லை.

———————

ஏவம் தே ஸ்வயமபிலஷந் நேஷ தே ஸேஷவ்ருத்திம் |
ஜஃனே பூய: ததநு ஜகதாநந்தநோ நந்த ஸூநு: ||
தூரீ பாவம் வரவரமுநே துஸ்ஸஹம் பூர்வஜஸ்தே |
தந்யஸ் த்யக்த்வா தயது ந சிராத் சக்ஷுஸா ராகவஸ் த்வாம் || 92

இந்த மாதிரி தேவரான ஸ்ரீராமர் தாமாகவே செய்ய விரும்பி மறுபடி உலகத்துக்கு ஆனந்தத்தை
அளிக்க வல்ல நந்தகுமாரனாக ஆனார். ஹே வரவரமுநியே! பொறுக்க முடியாத இந்தப் பெருமையை
உமது தமையனான ஸ்ரீராமர் விட்டுக் கண்ணால் உம்மை மகிழ்விக்கட்டும்.

——————-

பாயம் பாயம் ப்ரணய மதுரே பாத பத்மே த்வதீயே |
பச்யேயம் தத் கிமபி மநஸா பாவயந்தம் பவந்தம் ||
காமக்ரோத ப்ரக்ருதி ரஹிதை: காங்க்ஷித த்வத் பிரஸாதை: |
ஸத்பிஸ்ஸாகம் வரவரமுநே! ஸந்ததம் வர்த்திஷீய || 93

அன்பு கனிந்த உமது திருவடித் தாமரையைப் பருகிப் பருகி, எதையோ மனத்தால் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்
உம்மைப் பார்க்க வேண்டும். காமத்துக்கும் கோபத்துக்கும் ப்ரக்ருதியில்லாத, வேண்டிய
உமது அருள் பெற்ற நல்லவர்களோடு எப்போதும் இருக்கவேண்டும், வரவரமுநியே!

——————

பச்யத்வேநம் ஜநகதநயா பத்மகர்பைரபாங்கை: |
ப்ராரப்தாநி ப்ரஸமயது மே பாகதேயம் ரகூணாம் ||
ஆவிர் பூயா தமல கமலோ தக்ர மக்ஷ்னோ: பதம் மே |
திவ்யம் தேஜோ வரவரமுநே ஸந்ததம் வர்த்திஷீய || 94

என்னைப் பிராட்டி குளிர்ந்த கடாக்ஷங்களால் பார்க்கவேண்டும்.
ஸ்ரீராமர் எனது ப்ராரப்த பாபங்களை ஒழிக்கட்டும். வரவரமுநியே!
எனது கண்களுக்கு உமது நிர்மலமான தாமரை போன்ற ஒளி எதிரில் எப்போதும் தோன்றுவதாக.

——————–

ராம: ஸ்ரீமாந் ரவி ஸுத ஸ கோ வர்த்ததாம் யூத பாலை: |
தேவீ தஸ்மை திசது குசலம் மைதிலீ நித்ய யோகாத் ||
ஸாநுக்ரோஶோ ஜயது ஜநயந் ஸர்வதஸ் தத் ப்ரஸாதம் |
ஸௌமித்ரிர் மே ஸகலு பகவாந் ஸௌம்யஜாமாத்ரு யோகீ || 95

ஸுக்ரீவ நண்பனான அந்த ஸ்ரீராமர் வாநர முதலிகளுடன் ஓங்கட்டும்.
நித்யம் உடனிருந்து பிராட்டி க்ஷேமத்தை அளிக்கட்டும்.
எல்லா வகையிலும் அவர் அருள் கூடிய ஸுமித்ரா புத்ரரான (உமக்கு) மணவாள மாமுனிகளுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்.

———————

யஸ்மா தேதத் யதுப நிஷாதாம் அப்ரமேயம் ப்ரமேயம் |
குர்வாணஸ் தத் ஸகல ஸுலபம் கோமளைரேவ வாக்யை: ||
நீரோகஸ்த்வம் வரத குருணா நித்ய யுக்தோ தரித்ரீம் |
பாஹி ஸ்ரீமந் வரவரமுநே பத்ம யோநேர் திநாநி || 96

ஹே ஸ்ரீமானான வரவரமுநியே! எதிலிருந்து இந்த உலகம் ஏற்பட்டதோ,
எது உபநிஷத்துகளுக்கும் எட்டாத விஷயமோ அதை ம்ருதுவான வார்த்தைகளால் எல்லாருக்கும்
எளிதாக்கிக் கொண்டு நீர் ரோகமற்றவராக வரத குருவுடன் நித்யமாகச் சேர்ந்து கொண்டு
இந்த பூமியை ப்ரஹ்மா ஆயுள் உள்ளவரை பாலநம் செய்வீராக.

——————-

அபகத கதமாநைரந்திமோபாய நிஷ்டை:
அதிகத பரமார்த்தைரர்த்த காமாநபேக்ஷை: ||
நிகில ஜந ஸுஹ்ருத்பி: நிர்ஜித க்ரோத லோபை:
வரவரமுநி ப்ருத்யை ரஸ்து மே நித்ய யோக:|| 97

மதம் மானம் என்று சொல்லக்கூடிய துர்க்குணங்களற்றவர்கள்,
சரமோபாயம் என்று சொல்லக்கூடிய ஆசார்ய நிஷ்டை உள்ளவர்கள், உண்மைப் பொருள் அறிந்தவர்கள்,
அர்த்தம் காமம் இவற்றை வெறுத்தவர்கள், எல்லா ஜனங்களுக்கும் நண்பர்களாயுள்ளவர்கள், –
இவர்களுடன் எனக்கு ஸம்பந்தம் நித்யமாக இருக்க வேண்டும்.

——————-

வரவரமுநிவர்ய சிந்தா மஹம் தாம் உஷம் தாவகீம்
அவிரதமநுவர்த்த மாநா நமாநா வ மாநா நிமாந் ||
நிரவதி பத பக்தி நிஷ்டாந் அநுஷ்டா நநிஷ்டாநஹம்
ப்ரதி திந மநு பூய பூயோ ந பூயாஸ மாயா ஸ பூ: || 98

வரவரமுநியே! உமது விஷயமான சிந்தையை எப்போதும் அநுபவித்துக் கொண்டு ஓயாது
அஹங்காரம் அவமானம் இவைகளை விட்டு உமது திருவடிகளில் பக்தி செலுத்துகின்ற அநுஷ்டான நிஷ்டர்களான
இந்த பாகவதர்களை தினந்தோறும் அநுபவித்துக் கொண்டு மறுபடியும்
ச்ரமத்துக்குக் காரணம் ஆகாதவனாக ஆகக் கடவேன்.

—————-

வரவரமுநிவர்ய பாதாவுபாதாய ஸௌதாமிநீ
விலஸித விபவேஷு வித்தேஷு புத்ரேஷு முக்தேஷணா: ||
கதி ச நயதி வர்ய கோஷ்டீ பஹிஷ்டீ க்ருதஷ்டீ வநா:
விஜஹதி ஜநி ம்ருத்யு நித்யாநுவ்ருத்யாய தத்யாஹிதம் || 99

வரவரமுநியே! உமது திருவடிகளைச் சரணமாக ஏற்று, மின்னல் போல் விளங்குகிற பெருமைகளிலும்,
தனங்களிலும், புத்ரர்களிடத்திலும் ஆசையை விட்டவர்களுக்கு
எம்பெருமானாருடைய கோஷ்டியிலிருந்து கொண்டு சிலர்
பிறவி மரணம் இவை தொடர்ந்து வருவதால் ஏற்படும் பயத்தை விடுகிறார்கள்.

————————

நிரவதி நிகமாந்த வித்யா நிஷத்யாந வத்யாசயான் |
யதிபதி பத்ம பந்தாநு பந்தாநு ஸந்தாயிந: ||
வரவர முநிவர்ய ஸம்பந்த ஸம்பந்த ஸம்பந்தின: |
ப்ரதிதிநமநுபூய பூயோ ந பூயாஸமாயாஸபூ: || 100

எல்லையற்ற வேதாந்த வித்யையைக் கற்றவர்களும், குற்றமற்ற மனம் படைத்தவர்களும்,
எதிராசருடைய திருவடித் தாமரைகளில் ஸம்பந்தத்தை தினந்தோறும் நினைப்பவர்களும் (ஆன) –
ஹே வரவரமுநியே! உமது ஸம்பந்தம் பெற்றவர்களையும் தினந்தோறும் அநுபவித்துக் கொண்டு
மறுபடி ஆயாஸத்தை அடைந்தவன் ஆக மாட்டேன்.

————–

யன்மூலமாஸ்வயுஜமாஸ்யவதார மூலம் |
காந்தோ பயந்த்ரு யமிந:கருணைக ஸிந்தோ: ||
ஆஸீத ஸத்ஸுகணிதஸ்ய மமாபி ஸத்தா மூலம் |
ததேவ ஜகதப்யுதயைக மூலம் || 101

கருணைக் கடலான ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகளுக்கு ஐப்பசி மாதத்தில்
எந்த மூலம் அவதாரத் திருநக்ஷத்ரம் ஆகிறதோ –
அஸத் என்பவைகளில் கணக்கிடப்பட்ட எனக்கு ஸத்தைக்கு அதுவே காரணமாக ஆயிற்று,
அதுவே ஜகத்துக்கு க்ஷேம காரணமாகவும் ஆகிறது.

யந் மூலம் ஆஸ்வ யுஐமாஸ் யவதார மூலம் -ஐப்பசி மூலம் திரு அவதாரம்
காந்தோ பயந்த்ருய மிந கருணைக ஸிந்தோ -கருணைக் கடலாகவே அன்றோ தேவரீர்
ஆஸீத் அஸத் ஸூகணி தஸ்ய மமா அபி சத்தா -அசத்துக்களில் கடை நிலையில் உள்ள
அடியேனைக்கூட சத்தாக்கி-அருளிய திரு நக்ஷத்ரம்
மூலம் ததேவ ஜகத் அப்யுதயைக மூலம்-ஜகம் உஜ்ஜீவனத்துக்கு மூலம்
மந்த மதியில் உள்ள மானிடரை வானில் உயர்த்தவே அவதாரம்

—————

யதவதரணமூலம் முக்தி மூலம் ப்ரஜானாம் |
சடரிபு முநி த்ருஷ்டாம்நாய ஸாம்ராஜ்ய மூலம் ||
கலி கலுஷ ஸமூலோன் மூலனே மூலமேதத் |
ஸ பவது வரயோகீ ந: ஸமர்த்தார்த்த மூலம் || 102

எந்த வரவரமுநி அவதாரத் திருநக்ஷத்ரமான மூலமானது ப்ரஜைகளுடைய முக்திக்கு காரணமாகவும்,
நம்மாழ்வாருடைய திவ்ய ஸூக்தியான ஸாம்ராஜ்யத்துக்கு மூலமாகவும்
கலியுகத்தால் ஏற்பட்ட பாபத்தை வேருடன் களையக் கூடியதாகவும் இருக்கிறதோ
அப்படிப்பட்ட மணவாளமாமுனிகள் நமக்கு எல்லாப் பொருள்களுக்கும் மூலமாகிறார்.

———————-

மூலம் சடாரி முக ஸூக்தி விவேசநாயா: |
கூலம் கவேரதுஹிது: ஸமுபாகதஸ்ய ||
ஆலம்பநஸ்ய மம ஸௌம்ய வரஸ்ய ஜந்ம |
மூலம் விபாதி ஸதுலம் விதுலம் ச சித்ரம் || 103

ஆழ்வாருடைய திருமுகத்திலுதித்த வாக்குகளைப் பரிசீலிப்பதற்குக் காரணமாயும்
காவேரி நதியின் கரையை அடைந்த எனது ஆலம்பனமான ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகளுடைய
அவதாரமான மூல திருநக்ஷத்ரம் துலா மாதத்துடன் கூடி நிகரற்றதாக, ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

———————

ஜயது யஸஸா துங்கம் ரங்கம் ஜக த்ரய மங்களம்
ஜயது ஸூ சிரம் தஸ்மிந் பூமா ரமா மணி பூஷணம்
வரத குருணா சார்த்தம் தஸ்மை ஸூபாந் யபி வர்த்தயன்
வர வர முநி ஸ்ரீ மான் ராமானுஜோ ஜயது ஷிதவ் –104-

————–

படதி சதக மேதத் ப்ரத் யஹம் ய ஸூ ஜநாந்
ஸ ஹி பவதி நிதாநம் ஸம்பதா மீப்ஸிதா நாம்
பிரசமயதி விபாகம் பாதகா நாம் குரூணாம்
ப்ரதயதி ச நிதாநம் பார மாப்தும் பவாப்தே –105-

அர்த்த அனுசந்தானம் வல்லவர்களுக்கு
பிரதம மத்யம சரம நிலைகளை இவர்களும் கிடைக்கும்
இவர்கள் கடாக்ஷத்தால் மற்றவர்களுக்கும் அருளுவார்
ஸித்த உபாய நிஷ்டர்கள் இங்கே இருக்கும் வரை கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டியதை அருளும்
பாபங்கள் கழியும் -ஸம்ஸார கடல் கடத்தும் -ஞானம் பரப்பும் படி ஆவார்கள்

—————

அநுதிநமநவத்யை: பத்ய பந்தைரமீபி: |
வரவரமுநி தத்வம் வ்யக்த முத்கோஷயந்தம் ||
அநுபதமநுகச்சந் நப்ரமேயம் ச்ருதீநாம் |
அபிலஷித மஸேஷம் ச்ரூயதே ஸேஷசாயீ || 106-

தினந்தோறும் குற்றமற்ற இந்த ச்லோகங்களால் மணவாள மாமுனிகளுடைய உண்மையை
வெளிப்படையாகப் ப்ரகாசிப்பித்து க்கொண்டு அடி தோறும் பின் தொடர்ந்து கொண்டு
வேதங்களுடைய அப்ரமேயமான வஸ்து(வான) ஸேஷ சாயீ கேட்கப் படுகிறார்.

———————-

ஜயது யசஸா துங்கம் ரங்கம் ஜகத் த்ரய மங்களம் |
ஜயது ஸுசிரம் தஸ்மிந் பூமா ரமாமணி பூஷணம் ||
வரத குருணா ஸார்த்தம் தஸ்மை ஸுபாந்யபிவர்த்தயந் |
வரவரமுநி: ஸ்ரீமாந் ராமாநுஜோ ஜயது க்ஷிதௌ || 107

உயர்ந்த கீர்த்தியை யுடைய மூவுலகங்களுக்கு மங்களகரமான ஸ்ரீரங்க திவ்ய தேசம் ஜய சீலமாக இருக்கட்டும்.
வெகு காலமாக அங்கே பூ தேவி ஸ்ரீ தேவிகளுக்கு ஆபரணம் போன்ற பெருமாளும் ஜய சீலமாக இருக்கட்டும்.
வரத குருவுடன் அங்கே சுபங்களை வ்ருத்தி செய்து கொண்டு ஸ்ரீமானான ராமாநுஜ முநியும் மணவாள மாமுநியும் வாழட்டும்.

—————

படதி ஸததமேதத் ப்ரத்யஹம் ய: ஸுஜந்மா |
ஸஹி பவதி நிதாநம் ஸம்பதாமீப்ஸிதாநாம் ||
ப்ரஸமயதி விபாகம் பாதகாநாம் குரூணாம் |
ப்ரதயதி ச நிதாநம் பாரமாப்தும் பவாப்தே: || 108

எந்த நற் பிறவி எடுத்தவன் இந்த நூறு ச்லோகங்களையும் தினந்தோறும் படிக்கிறானோ அவனுக்கு,
இது விருப்பமான ஸம்பத்துகளுக்குக் காரணமாகிறது. பெரிய பாபங்களுடைய பரிபாக தசையைத் தணிக்கிறது.
ஸம்ஸார ஸாகரத்தின் கரையைக் கடக்க முக்ய காரணமாகத் திகழ்கிறது.

அர்த்த அனுசந்தானம் வல்லவர்களுக்கு
பிரதம மத்யம சரம நிலைகளை இவர்களும் கிடைக்கும்
இவர்கள் கடாக்ஷத்தால் மற்றவர்களுக்கும் அருளுவார்
ஸித்த உபாய நிஷ்டர்கள் இங்கே இருக்கும் வரை கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டியதை அருளும்
பாபங்கள் கழியும் -ஸம்ஸார கடல் கடத்தும் -ஞானம் பரப்பும் படி ஆவார்கள்

————–

அநுதிந மந வத்யை பத்ய பந்தை ரமீபி
வர வர முநி தத்துவம் வியக்த முத்தோஷ யந்தம்
அநு பத மநு கச்சன் ந ப்ரமேய ஸ்ருதீ நாம்
அபி லஷிதம சேஷம் ஸ்ரூயதே சேஷ ஸாயீ –109-

தினந்தோறும் குற்றமற்ற இந்த ச்லோகங்களால் மணவாள மாமுனிகளுடைய உண்மையை
வெளிப்படையாகப் ப்ரகாசிப்பித்து க்கொண்டு அடி தோறும் பின் தொடர்ந்து கொண்டு
வேதங்களுடைய அப்ரமேயமான வஸ்து(வான) ஸேஷ சாயீ கேட்கப் படுகிறார்.

ஸ்ரீ ரெங்க நாதனே இப்பலன்களை அளித்து அருளுவான்
நமக்கு ஆசை இருந்தால் மட்டும் போதும் என்று அருளிச் செய்து நிகமிக்கிறார்

———

இதி வர வர முநி சதகம் ஸமாப்தம்

———————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஜீயர் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸ்ரீ எறும்பி அப்பா ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ ஸும்யோ பயந்த்ரு முனி பிரபத்தி —

March 13, 2021

ஸ்ரீ ஸ்வாமி உடைய திருக்குமாரர் ஸ்ரீ எம் ஐயன் ராமாநுஜனரது ஜ்யேஷ்ட திருக்குமாரர்
ஸ்வாமியே ஸூவ இச்சையால் திருப்பேரனாக திரு அவதாரம் –
இரண்டு தனியன்கள் –

ஸ்ரீ ஸுவ்ம்ய ஜாமாத்ரு முநே ஸூ பவுத்ரம்
ஸ்ரீ பாஷ்ய கார அங்கரி ஸரோஜ பக்தம்
தந் மங்களம் ஸ்தோத்ர முதாஹரத்ய
தம் ஸுவ்ம்ய ஜாமாத்ரு குரும் ப்ரபத்யே

ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ரு முநி வர்ய பதார விந்தே
ஸம்யத் பிரபத்தி மத மங்கள மாத நோத்ய
தத் பவுத்ரம் ஆர்ய மபிராம வரம் ப்ரபத்யே
சத்வோத்தரம் ஸகல ஜீவ தயாம்பு ராஸீம் —

ஆர்ய -ஆச்சார்யர் -அபிராம வரம் -இயற் பெயர் –
நிகில ஜன ஸூஹ்ருத்துகள் -ஸ்ரீ மா முனி ப்ருத்ய சிஷ்யர்கள் போல் அன்றோ இவரும் சரம உபாய நிஷ்டர் அன்றோ –

————-

ஸ்ரீ மன் யதீந்த்ர சரண பிரவண அமலாத்மன்
தீ பக்தி சாந்தி கருணாதி குணாம்ருதாப்தே
ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ரு முநி வர்ய ஸதாம் ஜநாநாம்
ப்ராப்யவ் த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –1-

———–

பத்மாலயா ரமண திவ்ய பாதாப்ஜ யுக்ம
ப்ரேம அம்ருதாப்தி பரிவாஹ நிமக்ந சேத
சவும்ய யோ பயந்த்ரு முனி வர்ய ஸத் ஆஸ்ரிதநாம்
ஸேவ்யவ் த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –2-

—————–

ஸ்ரீ மத் பராங்குச வஸோ அம்ருத பூர் அபாந
ஸம் புத்த ஸுவ்ரி சரண அநுபவ ப்ரவாஹ
ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ரு முனி வர்ய ஜகத்திதார்ய
பவ்யவ் த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –3-

—————

முக்தி பிரதவ் முரரி போரிவ பாத பத்மே
பக்த்யாத் யுபாய ரஹி தஸ்ய பரம் முமுஷோ
ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ருமுனி வர்ய ஸமஸ்த லோக
சேவ்யவ் த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –4-

————

ராமாநுஜார்ய வர தர்சன தூர்வ ஹேந்த்ர
காமாதி தோஷ குண தூரக தேஸி கேந்த்ர
ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ரு முனி வர்ய ஸமஸ்த ஜீவ பந்தோ
த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –5-

———–

வாநாத்ரி யோகி வர மானஸ ராஜ ஹம்ஸ
வாதூல நாத வரதார்ய வராபி வந்த்யவ்
ஸும்யோ பயந்த்ரு முனி வர்ய சரோஜா சங்க சிந்நவ்
த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –6-

———-

ஸ்ரீ பட்ட நாத முனி வர்ய வர இஷ்ட தேவவ்
ஸ்ரீ தேவ ராஜ குரு புங்கவ பாரிஜாதவ்
ஸும்யோ பயந்த்ரு முனி வர்ய சத அந்தரங்க
சிஷ்ய த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –7-

————–

ராமாநுஜார்ய வர வேங்கட யோகி வர்ய
ஸ்ரீ மன் நதார்த்தி ஹர ஸூரி பிராட்ய மாநவ்
ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ருமுனி வர்ய ஸதாஸ் மதீய
பாக்யே த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –8-

ராமாநுஜார்ய -அப்புள்ளார்-இயற் பெயர் ராமானுஜர் – -ஆர்ய -ஆச்சார்யர்
வர வேங்கட யோகி வர்ய-திருவேங்கட ராமானுஜ ஜீயர் –
மூன்று ஜீயர்களையும் இது வரை மூன்று ஸ்லோகங்களில் அருளிச் செய்கிறார்
ஸ்ரீ மன் நதார்த்தி ஹர-ப்ரணதார்த்தி ஹரர் -அப்பிள்ளை -அப்பாச்சியார் அண்ணா இவருக்கும் இதே திரு நாமம் –

—————————-

ஆம்லாந கோமல ஸூகந்தி ஸரோஜ ரம்யவ்
வார்யை நந்ய சரணைர் அநு பாவ்ய மானவ்
ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ரு முனி வர்ய ஸதா சரண்ய நாதவ்
த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –9-

————————

மஞ்சு ப்ரவாளம் ம்ருது லவ் மம பாபிநோ அபி
ஸம்ஸார சாகர ஸமுத்தரண ப்ரவீண
ஸுவ்ம்யோ பயந்த்ரு முனி வர்ய ஸூ ஷீல போக்ய
ஸ்வாமின் த்வதீய சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –10-

————–

அஸ்மாத் குலாதிப குரூத்தம யோகி வர்ய
வாதீந்த்ர பீதர குரோர் மஹித ஆர்ய வர்ய
ஸூவ்ம்ய பயந்த்ரு முனி வர்ய பவத் க்ருபாயா
பாத்ரம் குருஷ்வ பகவன் சரணம் கதம் மாம் –11-பல ஸ்ருதி

கீழே ஏழு அஷ்ட திக் கஜங்களை அருளிச் செய்து
பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணா ஸ்வாமிகளை இத்தால் அருளிச் செய்கிறார்
குலாதிபர் -கோமட குலம் -ஸ்ரீ கோமடத்தாழ்வான் -74 சிம்ஹாசனபதிகளில் -இருந்தவாறே மூல புருஷர்

—————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஜீயர் நாயனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ உடையவர் –பிங்கள வருஷம் -961-ஆண்டு-16 வது சஷ்டியப்த பூர்த்தி மஹோத்சவ – மலரில் சாரம் —

March 11, 2021

புண்யம் போஜ விகாஸாய பாப த்வாந்த ஷயாய ச
ஸ்ரீ மான் ஆவிரபூத் பூமவ் ராமானுஜ திவாகர –

காஷாய ஸோபி கம நீய ஸிகா நிவேசம் தண்ட த்ரய உஜ்ஜ்வல கரம் விமல உபவீதம்
உத்யத் திநேசநிபம் உல்லஸ தூர்த்வ புண்ட்ரம் ரூபம் தவாஸ்து யதிராஜ த்ருசோர் மம அக்ரே

செக்கர் உடையும் சிகையின் செழிப்பும் திருக்கரத்தில்
ஓக்க உயர்த்த முக்கோலும் உபவீதத்து ஓர் எழிலும்
மிக்கு விளங்கக் கதிரின் உயர் நாம மின்னுடனே
புக்கு என் விழியுள் பொலியும் எதிபதி நின் பொன்னுருவே –

திருவளர் அல்லிக் கேணியன் சீதரன்
அருளுடை இராமானுசன் இவ்வவனியில்
ஒரு முனி இராமானுசன் என உதித்தனன்
மருள் அற அவன் தன் மலரடி வணங்குவம் –பலராமாநுஜனே நம் ராமானுஜனாக ஆவிர்பாவம் –

ஸ்ரீ ரெங்கம் கரி சைலம் அஞ்சன கிரிம் தார்ஷ்யாத்ரி சிம்ஹாசலவ்
ஸ்ரீ கூர்மம் புருஷோத்தமஞ்ச பத்ரீ நாராயணம் நைமிசம்
ஸ்ரீ மத் த்வாராவதீம் பிரயாக மதுரா அயோத்யா கயா புஷ்கரம்
ஸாளக்ராம க்ரிம் நிஷேவ்ய ரமதே ராமாநுஜோயம் முநி –

ஒருவன் நின் கழல் அருமை ஒரு நன் மருவு நன்னெறி யுற்றவன்
பொருவிலன் மதியிரும் கடல் பலர் தெருளன் என்றிடு புந்தியன்
அருகு நிற்கும் துறவன் அன்பனை அவனி உய்ந்திட அருளுதி
திரு அணை தரு பெரும என்றனன் திருவரங்கனின் அரையரோ –

தென் தில்லைச் சித்ர கூடத்து என் செல்வனை மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்து என் வித்தகனை -என்று
பெரிய திருமடலில் அருளிச் செய்தது போல்
இரண்டு திவ்ய தேசங்களும் இணைந்தனவே என்று மகிழ்ந்தார் உடையவர் –

உலகு இகந்த உத்தமன் –
உலகு உகந்த உரகனாய் –
உலக நாதன் உடைமையால் –
உலகின் ஆதி ஆயினன் –

ஒருவருக்கும் உறவேதும் ஆகாத இறையோனாம்
ஒருவற்குக் குருவாகி -ஒருவற்குத் தகப்பனுமாய் –
ஒருவற்கு சங்கு ஆழி அளித்த தனி உத்தமனாய் –
ஒருவருக்கும் நிகர் இல்லா இம் முனிவன் ஒளிர்ந்தனனே –

ஸத்யம் ஸத்யம் புனஸ் ஸத்யம் யதி ராஜோ ஜகத் குரு
ச ஏவ ஸர்வ லோகாநாம் உத்தர்த்தா நாத்ர ஸம்சய

நந்தா நரகத்து அழுந்தாமை வேண்டிடில் நானிலத்தீர்
என்தாதையான எதிராசனை நண்ணும் என்றும் அவன்
அந்தாதி தன்னை அநுஸந்தியும் அவன் தொண்டருடன்
சிந்தாகுலம் கெடச் சேர்ந்து இரும் முத்தி பின் சித்திக்குமே

வேத அபஹாரிணம் தைத்யம் மீந ரூபி நிரா கரோத் -தத் அர்த்த அபஹாரிணஸ் ஸர்வ வ்யாஸ ரூபி மஹேஸ்வர –
வேத அபகாரம் செய்த சோமுகன் அசுரனை நிரசிக்க மத்ஸ்ய அவதாரம்
அதன் அர்த்த அபஹாரிகளை நிரசிக்கவே வேத வியாசர்
திருவாய் மொழி முதல் ஐந்து பத்துக்கள் ஸித்த பரங்கள்-மேல் இட்ட ஐந்தும் ஸாத்ய பரங்கள்
அதே போலவே சாரீர சாஸ்திரத்திலும் ஸித்த த்வீகம் -ஸாத்ய த்வீகம்
அது பக்தாம்ருதம் -இது பாராசர்ய வஸஸ் ஸூ தா
16 பாதங்களிலும் 16 கல்யாண குணங்கள்
1-ஸ்ரஷ்டா
2-தேஹீ
3-ஸ்வ நிஷ்டா
4-நிரவதி மஹிமா
5-அபாஸ்த பாத
6-ஆஸ்ரித ஆப்தன்
7-ஆகாத்மாதே உசித ஜநந க்ருத்
8-இந்த்ரியாதே உசித ஜநந க்ருத்
9-ஸம்ஸ்ருதவ் தந்த்ர வாஹீ -ஜாக்ரதாதி அவஸ்தா நிர்வாஹகன்
10-நிர்தோஷத்வாதி ரம்ய
11-பஹு பஜன பதம் -நாநா வித வித்யா உபாஸ்யன்
12-ஸ்வார்ஹ கர்ம ப்ரஸாத்ய
13-பூர்வ உத்தர அக விநாச அஸ்லேஷ கர்த்தா
14-ப்ரஹ்ம நாடீ கதி க்ருத்
15-அதி வஹன்
16-சாம்யத் -நிரஞ்சன பரமம் ஸாம்யம் உபைதி –
பரிபூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி காரித சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்த அசேஷ சேஷ வ்ருத்தி

——–

யதீந்த்ரருக்கும் யதீந்த்ர பிரவணருக்கும் உள்ள ஸாம்யங்கள்
1-வ்யாக்யான கிரந்த தாநாத்
2-பரிவதன கதா கந்தவை தேசிகத்வாத்
3-நாநா ஸாஸ்த்ரார்த்த ப்ருந்த ப்ரசுர பணிதிபி ப்ராஞ்ஞ ஹ்ருத் ரஞ்ஜ கத்வாத்
4-பூர்வாச்சார்ய யுக்தி ராகாத்
5-சடரிபு முனிராட் ஸூக்தி ஸம் வர்த்தகத்வாத்
6-பீடாதி ச ப்ரதிஷ்டாபன க்ருதி கரணாத்
7-திவ்ய தேச அபிமாநாத்
8-பணி ராஜ அவதாரத்வாத்
9-ஸ்ரீ ரெங்க விவர்த்த நாத்

—————-

ஸூ தேயம் ஸூத்ர காரேண ஹரிணேவ சமுத்ருதா
ஆ நீதா பாஷ்ய காரேண த்வி ஜேந்த்ரேண அதி சாஸய –தத்வ டீகா ஸ்லோகம்

ப்ரஹ்ம ஸூத்ர அமுதமே வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம்

வேதார்த்த ஸங்க்ரஹ ஸூ தாம் வேதாந்தாப் தேர்ய ஆஹரத்
ராமாநுஜாய முநயே தஸ்மை பகவதே நம –ஸ்ருத ப்ரகாசாச்சார்யார்

சார அசார விவேகஜ்ஞா கரீயாம்ஸோ விமத்சரா
பிரமாண தந்த்ரா சந்தீதி க்ருதா வேதார்த்த ஸங்க்ரஹ –

————–

ஸ்ரீ அழகிய மணவாள தாசர் -ஸ்ரீ பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார் அருளிச் செய்த –ஸ்ரீ எதிராசர் அந்தாதி –

அந்தாதி தொடையால் அமைந்த ஒன்பது கட்டளை கலித்துறை பாடல்கள் கொண்ட திவ்ய பிரபந்தம் –

பூ மான் பிறந்து சிறந்தது வேலை புவி படைத்த
கோ மான் பிறந்து சிறந்தது நான்மறை கூடல் சங்கம்
நா மான் பிறந்து சிறந்தது பண்டு எதிராசன் என்னும்
சீ மான் பிறந்து சரணாகதியும் சிறந்ததுவே –1-

வேலை-கடலானது
பூ மான் -பூவிலே எழுந்து அருளி இருக்கும் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி
பிறந்து சிறந்தது -பெருமை உள்ளது
புவி படைத்த கோ மான் -புற்றில் இருந்து பூத்த-ஸ்ரீ பூமா தேவி உண்டாக்கிய ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான்
பிறந்து சிறந்தது நான்மறை -வேத ப்ராஸேத ஸாதா ஸீத் ஸாஷாத் ராமாயணா மநா —
முனிவனைக் கோமான் என்றது வாக்கின் சீர்மையை நோக்கி -கோ வாக்கு -கோதா என்னுமா போலே –
நா மான் பிறந்து சிறந்தது கூடல் சங்கம் –நா வீறு படைத்த நம்மாழ்வார் -திரு அவதாரம் -மதுரை தமிழ் சங்கம் –
கண்ணன் கழலிணை -அடி பொறித்த முறியைச் சங்கப்பலகை தாங்கிய விருத்தாந்தம்
சேமம் குருகையோ –ஈ யாடுவதோ கருடர்க்கு எதிரே –
பண்டு -இங்கனம் வேலை -நான்மறை கூடல் சங்கம் -முதலியன சிறந்தன ஒவ்வொருவராலே பண்டு –
எதிராசன் என்னும் சீ மான் பிறந்து சரணாகதியும் சிறந்ததுவே -இவர் ஒருவரால் அம்மூன்றும் ஒரு சேரச் சிறப்புற்றதுடன்
சரணாகதியும் சரணாகதி ஸாஸ்த்ரமும் சிறந்த பிரபத்தி ஸாஸ்த்ர பலனும் ஸமஸ்த ஜகத்தும் உஜ்ஜீவிக்கும் படி இவரால் சிறப்புற்றது –
ஆதிசேஷன் அவதாரம் என்பதால் வேலை -திருப்பாற் கடல் சிறப்புற்றது
ஸ்ரீ பாஷ்யம் வேதாந்த சாரம் வேதாந்த ஸங்க்ரஹம் வேதாந்த தீபம் இவற்றால் நான்மறை சிறப்புற்றது
மொய்ம்பால் வளர்த்த இதத்தாய் என்பதால் கூடல் சங்கம் சிறப்புற்றது –

சிறந்தது செல்வம் சிறவாதது கலி சில் சமய
மறந்தது மாதவன் பேர் வாழ்த்த வைகுந்த மன்னு முனி
திறந்தது வாசல் திறவா நரகம் தெரிந்த வையம்
பிறந்தது பூதூர்ப் பிறவா முனிவன் பிறந்த பின்னே –2-

பிறவா முனிவன்-நம்மைப் போல் கர்மவஸ்யராய் பிறவாமல் இச்சா மாத்ரத்தால்
ஸங்கல்பித்துக் கொண்டு திரு அவதரித்த எம்பெருமானார்
பிறந்தது பூதூர்-திரு அவதரித்த ஸ்ரீ பெரும் பூதூர்
இவர் பிறந்த பின்னே –
சிறந்தது செல்வம் -கைங்கர்ய ஸ்ரீ சிறப்புற்றது
பணி மானம் பிழையாமே அடியேனைப் பணி கொண்ட -இத்யாதி
சிறவாதது கலி -கலியின் கொடுமை சிறப்பு இழந்து நலிந்தது -கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின் –
சில் சமயம் -அல்ப சமயமான சைவம்
மறந்தது மாதவன் பேர் வாழ்த்த -பெண்ணை இடப்பக்கம் கொண்ட சிவன் போரையும் சொல்லக் கை விட்டது –
அதனால் அன்றோ ஆழ்வானும் கண் இழந்தது –
தாழ் சடையான் சொல் கற்ற சோம்பரும் மாண்டனர்
மாதவன் பேர் வாழ்த்த என்று இடை நிலைத் தீவகமாய் ஸ்ரீ யபதியான திரு மாலின் நாமம் பலவும் நவிலச் செய்ய
வைகுந்த வாசல் திறந்தது-
நரகம் வாசல் திறவா-நலியும் நரகமும் நைந்த
தெரிந்த வையம் -லீலா விபூதி காணும் சக்தியைப் பெற்றது -உலகில் நல்லறிவு தலைப்படல் ஆயிற்று –
கடல் வண்ணன் பூதங்கள் மண் மேல் பண் தான் பாடி நின்றாடிப் பரந்து உலவச் செய்தமையால் வையம் கண் பெற்றது –
முனி மன்னும் -இவ்வளவு அரிய செயல்களை ஆற்றியது எதிராச முனி
மன்னும் -நிலை பெற்று நிற்கும் -தென் ஆனாய் வடவானாய் குடபாலானாய் குணபால மத யானாய் -என்பதற்கு ஏற்ப
ஸ்ரீ ரெங்கம் ஸ்ரீ திருவேங்கடம் ஸ்ரீ திருநாராயண புரம் ஸ்ரீ திருமாலிருஞ்சோலை ஆகிய திவ்ய தேசங்களில் நித்ய வாசம் செய்து அருளும் –

——-

பின்னே தொடரும் பிறவிப் பெரும் பிணி பேர்க்கும் வண்ணம்
இன்னே இதற்கு மருந்து அறிந்தேன் இந்த மேதினியில்
தன்னேர் ஒருவர் ஒவ்வா எதிராசர் சரணம் என்று
சொன்னேன் அறிந்திலையோ மனமே இந்தத் துக்கம் விட்டே -3-

பின்னே தொடரும் பிறவிப் பெரும் பிணி பேர்க்கும் வண்ணம் -எழுமையும் எழு பிறப்பும் பின்னே தொடருவதால் பெரும் பிணி
பேர்த்தல் -வேரோடு கல்லிக் களைந்து எறிதல்
எருத்துக் கொடி யுடையானும் பிரமனும் இந்திரனும் மற்றும் ஒருத்தரும் இப்பிறவி என்னும் நோய்க்கு மருந்து அறிவார் இல்லையாய் இருக்க
இவர் மருந்து அறிந்தேன் என்பது
சொன்னேன் அறிந்திலையோ மனமே இந்தத் துக்கம் விட்டே–அறிந்திலையோ -சஞ்சல வியப்பு –
எம்பெருமானார் திருவடிகளே சரணம் – -எதிராசன் சரணம் என்று சொல்வதாலேயே –
பூர்வர்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் சிஷ்யருக்கு எம்பெருமானார் திருவடிகளே தஞ்சம் என்று இருங்கோள்
என்று அன்றோ உபதேசித்துப் போர்வார்கள்
மேதினி -திருமாலால் வதைக்கப் பட்ட மது கைடபர்களின் மேதசினால் -கொழுப்பினால் நனைந்தது என்றவாறு –

————

விட்டது தீ வினை மாண்டது கோவம் மெய்ஞ்ஞானம் நெஞ்சில்
பட்டது வேறு பர வச்சம் தீர்ந்தது பாவம் எல்லாம்
கெட்டது வீடு தகும் என்று கேசவன் தாள் தலை மேல்
இட்டது எங்கள் ராமானுஜன் என்று இருப்பவர்க்கே –4–

கோவம் -கோபம் -கோபமே பாபங்களுக்குத் தாய் தந்தை யாதலால் -அது மாளவே மெய்ஞ்ஞானம் தத்வ அறிவு தலைப்பெறுமே –
அந்த அறிவினால் பாரமாய பழ வினை யச்சம் தீருமே
பாபம் கெடவே புடமிட்ட பொன் போலாகக் கேசவன் வீடு தகும் என்று திருவடி சம்பந்தம் செய்து தமர் ஆக்குவனே –

————–

இருக்கின் பொருளும் அறிவின் பொருளும் எழுத்து எட்டினால்
உருக்கும் பொருளும் உணர்வின் பொருளும் ஒன்றாக வெல்லாம்
சுருக்கும் பொருளும் துணிவின் பொருளும் துணிந்த பின்பு
செருக்கும் பொருளும் எதிராசன் தெரிந்தனனே –5–

இருக்கின் பொருளும் -ருக்கு என்றது நான்கு வேதங்களுக்கும் உப லக்ஷணம் -கர்ம காண்ட அர்த்தம்
அறிவின் பொருளும் -ஞான காண்ட அர்த்தம்
எழுத்து எட்டினால் உருக்கும் பொருளும் -திருமந்திர பொருளும்
உணர்வின் பொருளும் -த்வயத்தின் ஆழ் பொருளும் -ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு –
ஆத்மா முக்கியமாக அறிய வேண்டுவது பிராட்டியாலேயே பேறு என்று உணர்வதுவே –ஆகவே இங்கு த்வயத்திலேயே நோக்கு
ஒன்றாக வெல்லாம் சுருக்கும் பொருளும் -சரம ஸ்லோக பொருளும் -பஞ்சம வேத சார பூத கீத உபநிஷத் தாத்பர்யமே சரம ஸ்லோகம் தானே –
இதனது சார அர்த்தம் அறிவதற்காகவே திருக்கோஷ்டியூர் நம்பி இடம் 18 பர்யாயம் எழுந்து அருளினார் –
துணிவின் பொருளும் -ப்ரஹ்ம ஸூ த்ரத்தின் பொருளும் –
துணிந்த பின்பு -ப்ரஹ்மத்தை இன்னது என்று முடிவு காட்டுவதால் வந்த துணிவு –
செருக்கும் பொருளும் -விசிஷ்டாத்துவைத ஆழ்ந்த தேறின பொருளும் -ப்ரபத்தியே தஞ்சம் -ஆச்சார்ய அபிமானம் -உத்தாரகம்
எதிராசன் தெரிந்தனனே –இவை அனைத்தும் நமக்கும் தெரிய வைத்து அருளினார் எதிகளுக்கு எல்லாம் அரசரான படியால் –

————

தெரியாத வாதியர் தேற்றம் விட்டே திரு எட்டு எழுத்தின்
உரியார் அருள் பெற வேண்டுதிரேல் உடுவும் பிறையும்
பிரியா மதிள் பெரும் பூதூர் முனி சொன்ன பேச்சை நெஞ்சில்
தரியாதவர் அறியார் இனி வேறு இல்லை சத்தியமே –6-

திரு எட்டு எழுத்தின் உரியார் –ஸ்ரீ மன் நாராயணன் -திருமால் –
அவர் அருள் பெற வேண்டுதிரேல் -அவரது கிருபைக்குப் பாத்திரமாக விரும்புவீர் ஆகில்
தெரியாத வாதியர் தேற்றம் விட்டே -தத்வ ஹித புருஷார்த்தங்கள் இன்னவை என்று அறியாத
சமயச் சழக்கர் கத்தும் சூழ் அறவுகளை உதறித் தள்ளி –
உடுவும் பிறையும் -நக்ஷத்ரங்களும் சந்திரனும்
பிரியா மதிள் -விட்டுப் போக முடியாத உயர்ந்த மதிள்களை உடைய
பெரும் பூதூர் முனி சொன்ன பேச்சை நெஞ்சில் தரி-தரியும் -நிலவ நிறுத்துங்கள் –
அங்கன் தரிப்பீர் ஆகில்
யாதவர் அறியார்-தரித்த அவர் அறியாதது ஏதும் உண்டோ -அனைத்தையும் அறிவர்
இனி வேறு இல்லை சத்தியமே –இதுக்கு மாறு கிடையாது -தொட்டுப் பிரமாணம் செய்கிறேன் –

சமய வாதியரால் குழம்பி தத்வ யாதாத்ம்யம் அறியாத சேதனன் ஒருவனைக் குறித்து அருளிச் செய்யும் பாசுரம் இது –

பெரும் பூதூர் முனி சொன்ன பேச்சாவது
சகல வேதங்களிலும் -சகல ஸாஸ்த்ரங்களிலும் -சகலமான அருளிச் செயல்களிலும் -சகல ஆச்சார்யர்கள் ஸ்ரீ ஸூ க்திகளிலும்
ஏக கண்டமாக -ஒரு அதிகாரிக்கு த்வயம் ஒழிய வேறே மந்த்ரம் இல்லை -மிதுனம் ஒழிய ஒரு வஸ்து இல்லை –
கைங்கர்யம் ஒழிய புருஷார்த்தம் இல்லை -ஆச்சார்ய அபிமானம் ஒழிய மோக்ஷ உபாயம் இல்லை –
பாகவத அபசாரம் ஒழிய மோக்ஷ விரோதம் இல்லை -என்பதே –

————–

சத்தியத்தின் பொருள் தத்துவத்தின் பொருள் தன்னின் உன்னும்
புத்தியத்தின் பொருள் புண்ணியத்தின் பொருள் பூ சுரர் தம்
பத்தியத்தின் பொருள் பற்று அறுக்கும் பொருள் பற்றுதலால்
முத்தியத்தின் பொருள் பூதூர் முனிவன் மொழிந்தனனே –7-

எம்பெருமானார் மொழிந்த அர்த்த விசேஷங்கள் இவை இவை என்று பட்டியல் இட்டுக் காட்டி அருளுகிறார் ஐயங்கார் இதில்

1-சத்தியத்தின் பொருள் -ஸத்யம் -உண்மை -எம்பெருமானார் தரிசனத்தில் தத்வ த்ரயங்கள் மூன்றுமே உண்மையாக இருந்தாலும் மேலே
தத்துவத்தின் பொருள் வருவதால் இங்கு ஸத்யம் என்று ஈஸ்வரனையே சிறப்பாகக் காட்டும் –
ருதம் ஸத்யம் பரம் ப்ரஹ்மம் –
அவனுக்குப் பொருளாவது -அஸங்க்யேய கல்யாண குண கணங்களும் அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வமும்

2-தத்துவத்தின் பொருள் -தத்வ த்ரயங்கள் -கீழே ஸத்யம் பொருள் என்று ஈஸ்வர பொருளைப் பார்த்தோம் –
சித் -ஜீவாத்மா -பத்தர் முக்தர் நித்யர் மூவகைப்படும் –
இதன் பொருளாவது
1- கர்ம ஞான இந்த்ரியங்களில் வேறுபட்டு இருத்தல்
2-ஸூயம் ப்ரகாசகமாய் இருத்தல்
3-ஆனந்த மயமாய் இருத்தல்
4-ஸாஸ்வதமாய் இருத்தல் –
5- அணுவாய் இருத்தல்
6-கட் புலனுக்குத் தெரியாமல் இருத்தல்
7-மனத்தினாலும் நினைக்க முடியாது இருத்தல்
8-நிர் அவயவமாய் இருத்தல்
9-நிர் விகாரமாய் இருத்தல்
10-அறிவுக்கு இருப்பிடமாய் இருத்தல்
11-ஈஸ்வரனுக்கு சரீரமாய் -அவன் இட்ட வழக்காய் இருத்தல் –

இனி அசித்தின் பொருளாவது
1-முக்குண வசப்பட்டு இருத்தல்
2-ஞான ஸூந்யமாய் இருத்தல்
3- ஸாஸ்வதமாய் இருத்தல்
4-ஈஸ்வரனுக்கு போக உபகரணமாய் இருத்தல்
5- சதத பரிணாமம் -விகாரம் உடைத்தாய் இருத்தல்
இதனை ப்ரக்ருதி மாயை அவித்யை என்றும் சொல்வர்

3-தன்னின் உன்னும் புத்தியத்தின் பொருள் –
தன்னின் -அசித் தத்துவத்தின் நின்றும் வேறுபட்டு
உன்னும் -நினைவாற்றல் படைத்த
புத்தியம் -புத்தி என்று ஆராய்ந்து தெளியும் அந்தக்கரணம்
புத்தி -அறிவு -சித்துக்கே உரித்தாகை
இதன் பொருளாவது
ஜடமான அசித்துடன் வேறு பட்டு இருந்தே -அஜடமான ஜீவாத்மாவுடன் தான் ஒன்றி இருந்து –
உடல் மிசை உயிர் -எனக் கரந்து இருக்கும் தன்மையை வெளிப்படுத்துவது –
இதனால் பெற வைப்பது -சரீர சரீரி சம்பந்தம் -விழுமிய விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தின் அசாதாரணம் அன்றோ இது –
உற்று நோக்கினால் சித் ஈஸ்வரனுக்கு சரீரமாகும் தன்மையையே குறிக்கும் –

யாவையும் யவரும் தானாய் அவரவர் சமயம் தோறும்
தோய்விலன் புலன் ஐந்துக்கும் சொலப்படான் உணர்வின் மூர்த்தி
ஆவி சேர் உயிரினில் உள்ளாள் ஆதுமோர் பற்று இலாத
பாவனை யதனைக் கூடில் அவனையும் கூடலாமே

ஆக -சத்தியத்தின் பொருள் என்று ஈஸ்வர குணங்களையும் –
தத்துவத்தின் பொருள் என்று சித் அசித் இவற்றின் இயல்புகளையும்
தன்னின் உன்னும் பொருள் -என்றதால் தத்வங்களின் இடையில் உள்ள சரீர சரீரீ சம்பந்தத்தையும் மொழிந்தபடி காட்டிய வாறு –
எனவே இம் மூன்றிலும் ஸ்ரீ பாஷ்யம் குறித்த படி –

4-புண்ணியத்தின் பொருள்
புண்ணியம் -ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் -ஸாஷாத் புண்ணியத்துக்கு பாலும் சோறும் இட்டு அன்றோ வளர்க்கிறோம் என்கிற படி
கிருஷ்ணம் தர்மம் ஸனாதனம்
கருத்து ஆகு பெயராலே அவன் வெளியிட்டு அருளிய ஸ்ரீ கீதா ஸாஸ்த்ரத்தைச் சொன்னவாறு –

5-பூ சுரர் தம் பத்தியத்தின் பொருள்
பூ சுரர் -அந்தணர் -வேதியர் -அவரது பத்தியம் -வேதம் -செய்யுள் -வேத மந்த்ரம் -வேதியருக்கு குல தனம் வேதமே
இந்த வேதங்களின் விழுப் பொருளைப் பூதூர் முனிவன்
வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம் -வேதார்த்த தீபம் – வேதார்த்த சாரம் -ஆகிய திவ்ய கிரந்தங்களால் மொழிந்தார் –

6-பற்று அறுக்கும் பொருள்
ஸ்ரீ சரணாகத கத்யத்தின் பொருள்கள்
ஸ்ரீ ரங்க கத்யம் சரணாகதி கத்யத்தின் சுருக்கமே

7-பற்றுதலால் முத்தியத்தின் பொருள்
ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யத்தின் பொருள்

பூதூர் முனிவன் மொழிந்தனனே
ஆக பூதூர் முனிவரின்
ஸ்ரீ பாஷ்யம்
ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்
ஸ்ரீ வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம் -வேதார்த்த சாரம் -வேதார்த்த தீபம் –
சரணாகதி கத்யம் ரெங்க கத்யம்
வைகுண்ட கத்யம்
ஆகிய அஷ்ட கிரந்தங்களை மொழிந்துள்ளார் என்றவாறு –

——————-

மொழிக்கே கரும்பையும் தேனையும் வைத்தந்த மொய் குழலார்
விழிக்கே யகப்பட்டு உழல்கின்றீர்கள் மெய் ஞான நெஞ்சில்
சுழிக்கே கொழிக்கும் யமுனைத் துறை முனி சொலச் சொன்ன
வழிக்கே நினையும் கிடீர் எதிரே வரும் வைகுந்தமே –8-

மாதரார் கயல் கண் என்னும் வலையுள் பட்டு அழுந்துவேனை -மீட்டு அறிவூட்டி அருளிய வாறு –
மொய் குழலார் மொழிக்கே கரும்பையும் தேனையும் வைத்து தந்த விழிக்கே யகப்பட்டு உழல்கின்றீர்கள்-
அவர்கள் பேச்சு -உவமையாகச் சொல்லி வைத்து என்பதால் அநாதரவு தோற்றச் சொன்னவாறு –
மெய் ஞான நெஞ்சில் சுழிக்கே கொழிக்கும் யமுனைத் துறை முனி -தத்வ உணர்வு ஒருங்கே திரண்டு செழிப்பு உறும் —
மால் பால் மனம் சுழிப்ப –
சொலச் சொன்ன வழிக்கே –ஆளவந்தார் சொல்லியது ஆவது
பெரிய நம்பி இளைய ஆழ்வாருக்கு ஸமாச்ரயணம் செய்விக்க வேணும்
திருக்கோட்டியூர் நம்பி சரம ஸ்லோஹார்த்தம் உபதேசித்து அருள வேணும்
திருமாளையாண்டான் திருவாய் மொழிப் பொருளை உபதேசித்து அருள வேண்டும்
பெரிய திருமலை நம்பி ஸ்ரீ ராமாயணப் பொருளை அருளிச் செய்ய வேணும்
திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர் திவ்ய பிரபந்தங்கள் ஸ்தோத்திரங்கள் நல் வார்த்தைகள் அருளிச் செய்ய வேணும்
என்றும் ஆணை இட்டது –

அங்கனம் உபதேசம் பெற்ற எதிராசர் சொன்ன வழிக்கே நினையும் கிடீர் என்று அந்வயம்
வழி -உபாயம் -மார்க்கம் -பிரபத்தி –
த்வத் பாத மூலம் சரணம் ப்ரபத்யே
வேறு மோக்ஷ உபாயங்கள் கூறுபவரோடு உறவு அறுத்து எப்போதும் பிரபத்தி உபாயத்தையே பின் பற்றி
நினையும் கிடீர் எதிரே வரும் வைகுந்தமே வாழ்வார் உடனே நித்ய வாசம் பண்ணுங்கோள்
உடையவர் அருளிச் செய்த சரம 72 வார்த்தைகளில் -56 வது வார்த்தையை ஸ்மரிக்க வேண்டும்

வழிக்கே -ஏவகாரம்-பிரிநிலையோடு தேற்றம்
கிடீர் -முன்னிலைப்பன்மை உரையசை
பிரபத்தி வழி நினைத்தால் எதிரே வரும் வைகுந்தமே
ஆளவந்தாரோடு நான் கூடி இருந்து குளிர பெற்றேன் ஆகில் பரமபதத்துக்குப் படி கட்டி இருப்பேன் என்று பலகாலும் எதிராசர் பணிப்பரே

———-

வையகத்தே தன்னை வள்ளல் என்று ஏத்தினும் வாய் திறவாக்
கையரகத்தே நின்று கண் குளிர்வீர் – கருணா கரணை –
மெய்யகத்தே வைத்த பூதூர் முனி தன் விரை மலர்த்தாள்
பொய்யகத்தே நிற்கினும் அகலாள் மணப் பூ மகளே –9-

வையகத்தே -பொருள்களை வைக்கும் இடம் -பூமிக்குக் காரணப் பெயர்
கையரகத்தே -கையர் கீழ் மக்கள் -மூடர்
கையர் -கை ஆகு பெயராய் ஆளைக் காட்டிற்று -எத்தனை கை வேலை செய்தன என்னுமா போலே
அகம் -வீடு -வாசல் கடை
கண் குளிர்வீர் -விளிச் சொல்
கருணா கரணை -ராமபிரானை
படி கொண்ட கீர்த்தி ராமாயணம் என்னும் பக்தி வெள்ளம் குடி கொண்ட கோயில் இராமானுசன் –
இராமபிரானை மெய்யகத்தே வைத்தல் இயல்பே
மெய்யகம் – உண்மை உள்ளம்
கருணாகரன் -திருமால் என்னவுமாம் –
விரை -பரிமளம்
மலர்த்தாள்-உவமைத் தொகை
மெய்யகத்தே வைத்த பூதூர் முனிவன்
பொய்யகத்தே -வஞ்ச உள்ளம்
மணப் பூ மகளே –நறு மண ம் வீசும் செந்தாமரையில் எழுந்து அருளி இருக்கும் ஸ்ரீ மஹா லஷ்மித் தாயார்
அகலாள் -விட்டு நீங்காள்

எம்பெருமானார் திருவடிகளே சரணம் -என்று மனப்பூர்வகமாக இன்றிப் பொய்யாக நினைத்தாலும் சகல ஸுவ்பாக்யங்களும்
ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியாரது கடாக்ஷ லேசத்தாலே ஏற்படும் என்று மங்கள கரமாக அருளிச் செய்து தலைக் கட்டுகிறார் –

——————-

சந்தார் புயத்து எங்கள் ஆழ்வார் தமக்கும் ததியருக்கும்
அந்தாதி பத்து மணவாள தாசர் அலற்றியதால்
நந்தாத குற்றம் உண்டாகாது அவர்க்கு ஒரு நாய் கங்கை நீர்
தன் தாபம் தீரக் குடித்தாலும் தீர்த்தத்துக்கு தாழ்வு இல்லையே –10-

சந்து -அழகு -மணம் -நாள் கமழ் மகிழ் மாலை மார்பன் –
புயத்து-திருத்தோள்களில்
எங்கள் ஆழ்வார் -நம்மாழ்வார்
தமக்கும் ததியருக்கும் -ஆழ்வாருக்கும் மாறன் அடி பணிந்து உயந்த எதிராசருக்கும் –
அந்தாதி பத்து -ஒன்பதாக இருந்தாலும் அந்தாதி பத்து என்ற அந்தாதி வகையை நோக்கி அருளிச் செய்கிறார்
அழகிய மணவாள தாசர் -திவ்ய கவி -பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார்
அலற்றியதால் -இடைவிடாமல் முறை இன்றியும் பேசியது
0–பக்திப் பெருக்கை வெளியிட்டவாறு –
பத்தர் சொன்னவும் பித்தர் சொன்னவும் பன்னப் பெறுபவோ
நந்தாத குற்றம் உண்டாகாது அவர்க்கு -அந்த எதிராசருக்கு -கெடாத மறையாத -அவியாத குற்றம் உண்டாகாது –
ஒரு நாய் கங்கை நீர் தன் தாபம் தீரக் குடித்தாலும் தீர்த்தத்துக்கு தாழ்வு இல்லையே –
கங்கை நீரின் புனிதம் -தோஷம் குற்றம் வாராமல் -ஒரே சீராய் இருப்பது போல் –
நஸ்வா வலீடமபி தீர்த்தம் அதீர்த்தம் ஆஹு -ஸ்ரீ வைகுண்டஸ்தவம் போல் இங்கும் –
தன்னைப் பிறர் போல் நாந்தி கூறும் பதிகச் செய்யுள் –தற் சிறப்பு பாசுரம் –

———————

அநந்தம் ப்ரதமம் ரூபம் லஷ்மணஸ்து ததஸ் பரம் பல பத்ரஸ் த்ருதீயஸ்து கலவ் ராமாநுஜஸ் ஸ்ம்ருத –

ஸ்ரீ யபதி நிஜ அந்தரங்க கிங்கரம் தல்பபூதம் அநந்தம் தரணீ தலே அவதீர்யே -ஸ்ரீ வெங்கடேச இதிஹாச மாலை –
ஸ்ரீ அனந்தாழ்வான் அருளிச் செய்தது

வேதாந்த சித்தாந்த ஸமர்த்த நாய பாஹ்ய அந்தர் பிராந்த மதாப நுத்த்யை சேஷ அம்சக
கேசவ யஜ்வ தேவ்யாம் தேஜோ நிதி கச்சி திஹா விராஸீத் -ஸ்ரீ எதிராஜா வைபவம் -ஸ்ரீ வடுக நம்பி அருளிச் செய்தது

பவ்ஜங்கம் வபுர பஹாய சேஷ போகீ யத் ரூபம் த்ரி புவந வந்திதம் ஜகாம -திவ்ய ஸூரி மஹாத்ம்யம் -கருட வாஹந பண்டிதர் –

த்ரஸ் தோஹம் தவ ஸவி தோஷிதாத முஷ்மாத் சேஷ அம்ஸாத் புவ மவிதும் க்ருத அவதாராத் – திவ்ய ஸூரி மஹாத்ம்யம் -கருட வாஹந பண்டிதர் –

————-

ஸ்ரீ நரசிம்ம ப்ரதிஷ்டை திருமலையில் ஸ்ரீ ராமானுஜர் செய்து அருளினார் –

ஸ்ரீ பாஷ்ய கார ப்ரஸன்னாய பரம ஆனந்த ரூபிண ஸ்வேதாசல நிவாஸாய கூர்ம நாதாய மங்களம் –

——————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ திருப்பாவை–புள்ளின் வாய் கீண்டானை– -ஸ்ரீ திவ்யார்த்த தீபிகை -ஸ்ரீ காஞ்சி ஸ்வாமிகள் –

March 2, 2021

புள்ளின் வாய் கீண்டானைப் பொல்லா அரக்கனைக்
கிள்ளிக் களைந்தானைக் கீர்த்திமை பாடிப்போய்ப்
பிள்ளைகள் எல்லாரும் பாவைக் களம்புக்கார்
வெள்ளி எழுந்து வியாழம் உறங்கிற்று
புள்ளும் சிலம்பினகாண் போதரிக் கண்ணினாய்
குள்ளக் குளிரக் குடைந்துநீ ராடாதே
பள்ளிக் கிடத்தியோ பாவாய்நீ நன்நாளால்
கள்ளம் தவிர்ந்து கலந்தேலோர் எம்பாவாய்.

பதவுரை

புள்ளின் வாய் கீண்டானை–பறவையுருவம் பூண்டு வந்த பகாசுரனுடைய வாயைக் கீண்டெறிந்தவனும்
பொல்லா அரக்கனை கிள்ளி களைந்தானை-கொடியனான இராவணனை முடித்து
(அரக்கர் குலத்தை வேரோடு) களைந்தொழித்தவனுமான எம்பெருமானுடைய
கீர்த்திமை பாடி போய்-லீர சரிதங்களைப் பாடிக் கொண்டு சென்று
பிள்ளைகள் எல்லாரும்-எல்லாப் பெண்பிள்ளைகளும்
பாவைக் களம் புக்கார்-நோன்பு நோற்பதற்காகக் குறிக்கப்பட்ட இடத்திற்புகுந்தனர்;
வெள்ளி எழுந்து-சுக்ரோதயமாகி
வியாழம் உறங்கிற்று-ப்ருஹஸ்பதி அஸ்தமித்தான், (அன்றியும்)
புள்ளும்-பறவைகளும்
சிலம்பின–(இறைதேடப்போன இடங்களில்) ஆரவாரஞ்செய்தன;
போது அரி கண்ணினாய்–புஷ்பத்தின் அழகைக் கொள்ளை கொள்ளாநின்ற கண்ணையுடையவளே;
பாவாய்–பதுமை போன்றவளே!
நீ –நீ
நல் நாள்-கிருஷ்ணனும் நாமும் கூடு கைக்கு வாய்த்த காலமாகிய இந்த நல்ல நாளில்
கள்ளம் தவிர்ந்து-(கிருஷ்ணனுடைய குணசேஷ்டிதங்களைத் தனியே நினைத்துக் கிடக்கையாகிற) கபடத்தை விட்டு
கலந்து –எங்களுடன் கூடி
குள்ளக் குளிர குடைந்து நீர் ஆடாதே-உடமபு வவ்வலிடும்படி குளத்திற் படிந்து ஸ்நானம் பண்ணாமல்
பள்ளி கிடத்தி யோ-படுக்கையிற் கிடந்துறங்கா நின்றாயோ?
ஆல்-ஆச்சரியம்!

கண்ணபிரான் பிறந்து வளருமூரான் திருவாய்ப்பாடியிலே அவனையே பாட வேண்டியிருக்க
அவனை விட்டுத் தென்னிலங்கைக் கோமானைச் செற்ற இராமனைப் பாடுவதும்,
அவனை மனத்துக்கினியானென்பதும்
க்ருஷ்ண பக்தர்களுக்கு அஸஹ்யமாகையாலே ஒரு பெரிய கிளர்ச்சி தோன்றியது.
உடனே சில பெரியார்கள் புகுந்து கண்ணனும் இராமனும் ஒரு திருமூர்த்தியே யென்கிற தத்துவத்தை விளக்கி
ஸமாதானம்பண்ண, பிறகு ஒருவாறு தேறி அவ்விரண்டு திருமூர்த்திகளையும் சேர்த்து ஆனந்தமாகப் பாடுகிறார்கள்.

புள்ளின் வாய்கீண்ட வரலாறு :-
ஒருத்தி மகனாய்ப் பிறந்து ஓரிரவிலொருத்தி மகனாயொளித்து வளர்கின்ற கண்ணபிரான்மீது
கறுக்கொண்ட கம்ஸனால் கண்ணனை நலியமாறு நியமிக்கப்பட்ட ஓரஸுரன் கொக்கின் உருவங்கொண்டு சென்று
யமுனைக் கரையில் கண்ணபிரானை விழுங்கிவிட, அவனது நெஞ்சில் கண்ணன் நெருப்புப்போல எரிக்கவே,
அவன் பொறுக்கமாட்டாமல் கண்ணனை வெளியே உமிழ்ந்து மூக்கால் குத்த நினைக்கையில்,
கண்ணன் அவன் வாயலகுகளைத் தனது இரு கைகளினாலும் பற்றி விரிவாகக் கிழித்திட்டனன் என்பதாம்.

“கிள்ளிக் களைந்தானை”
என்ற சொற்போக்கால் இறையும் வருத்தமின்றிக் களைந்தமை தோற்றும்.
ஆராமங்களில் பூச்சி பட்ட இலைகளைக் கிள்ளிப் போகடுமாபோலே களைந்தானென்க.

“கீர்த்திமை பாடிப் போய்” என்றது,
விரஹத்தாலே துர்ப்பலைகளான பெண்பிள்ளைகள் பகவத் குணகீர்த்தநத்தைப் பாதேயமாகக்கொண்டு
வழி கடந்தன ரென்றவாறு
“பாதேயம் புண்டரிகாக்ஷ நாமஸங்கீர்த்தநாம்ருதம்” என்றது முணர்க. (பாதேயம் = வழிச்சோறு.)

பிள்ளைகளெல்லாரும் –
நாங்கள் சென்று எழுப்பிக்கொண்டு போகவேண்டும்படி சிறுமியராயிருப்பவர்களும் உணர்ந்து போகா நிற்க,
நீ கிடந்துறங்குகை மிக அழகிது என்ற கருத்துக் காண்க.

பாவைக்களம் –
கண்ணபிரானும் ஆய்ச்சியருமாக நோன்பு நோற்கைக்கென்று குறிப்பிடப்பட்டதோரிடம்:
பலர் திரளுமிடம் களமென வழங்கப்படும்; ‘நெற்களம்’ ‘போர்க்களம்’ என்பன காண்க.

இவர்கள் இங்ஙனஞ் சொல்லக்கேட்ட அவள், ‘அவர்கள் சிறுப்பெண்களாகையால் எழுந்து போயிருக்கக் கூடும்;
அறிந்த நாம் அகாலத்தில் போக வொண்ணாது; சுத்ரோதயமாயிற்றா? பாருங்கள்’ என்ன;

அது கேட்ட இவர்கள், சுக்கிரன் உச்சிப்பட்டான்; குரு அஸ்தமித்தான்’ என்றனர்.

இது கேட்ட அவள், ‘நீங்களும் போகவேணுமென்ற வலிய அபிநிவேச முடயவர்களாகையால்
உங்கள் கண்ணுக்குச் சுக்கிரன் உதித்தானாகவும், குரு அஸ்மதித்தானகவுந் தோற்றக் கூடும்;
ஆதலால் நீங்கள் சொல்வது பொழுதுவிடிவுக்கு அடையாளமன்று; வேறு அடையாளமுண்டாகிற் சொல்லுங்கள் என்ன;

அதற்கு இவர்கள் ‘நாங்கள் இத்தனைபேர் திரண்டுவந்தது அடையாளமாகவற்றன்றோ?’ என்ன;

அதுகேட்ட அவள் ‘பிரிந்தவர்கள் திரண்டால் அத்திரட்சி அடையாளமாகும்;
நீங்கள் “பேராளன் பேரோதும் பெரியோரை ஒருகாலும் பிரிகிலேனே” என்று திரியுமவர்களாகையால்
உங்கள் திரட்சி பொழுது விடிவுக்கு அடையாளமாகமாட்டாது; வேறுண்டாகிற் சொல்லுமின்’ என்ன;

“புள்ளுஞ் சிலம்பின காண்” என்று பறவைகளின் ஆரவாரங்களை அடையாளமாகக் கூறுகின்றனர்.

இவர்கள் இவ்வடையாளஞ்சொல்லக்கேட்ட அவள்,
திர்யக் ஜந்துக்களினுடைய வருத்தாந்தத்தைக் கொண்டோ நாம் காலத்தை அறுதியிடுவது! என்று நினைத்துக் பேசாதே கிடக்க:
அஃதுணர்ந்த இவர்கள், ‘நீ இப்படி எங்களை அலக்ஷயம் பண்ணக்கிடக்ககைக்கு ஹேது
உன் கண்ணழகைப்பெருக்க மதிக்கையன்றோ!’ என்று கருத்துத்தோற்ற,
‘போதரிக்கண்ணினாய்’ என விளிக்கின்றனர்.

இந்த ஸம்போதனைக்கு நால் வகைப்பொருள்கள் கூற இடமுண்டு; –
போது – உலாவுகின்ற, அரி கண்ணினாய் – மானினுடைய கண்போன்ற கண்ணையுடையவளே! என்பது ஒரு பொருள்;
(பல பொருளொரு சொல்லாகிய ஹரிஎன்ற வட சொல், அரி எனத் திரிந்தது.)

போது – என்று புஷ்பமாய், குவளைப்பூவையும் மான் கண்ணையுமொத்த கண்ணையுடையவளே! என்கை இரண்டாம் பொருள்.

அரி என்று வண்டாய் பூவிற்படிந்த வண்டுபோன்ற கண்ணுடையவளே!’ என்கை மூன்றாம் பொருள்.

அரி என்று சத்ருவாய், புஷ்பத்தின் அழகுக்குச் சத்ருவான கண்ணழகுடையவளே! என்கை நான்காம் பொருள்.

குள்ளக்குளிர –
‘கத்தக்கதித்து’ ‘பக்கப்பருத்து’ ‘தக்கத்தடித்து’ ‘கன்னங்கறுத்து’ ‘செக்கச் சிவந்து’ என்பன போன்ற
ஒருவகைக் குறிப்பிடைச்சொல். உடம்பு மிகவும் வவ்வலிடும்படி என்றவாறு.
மார்கழி மாதத்தில் உஷ: காலத்தில் நீராடினால் குள்ளக் குளிருமென்கை.

இராமபிரான் தந்தை சொற்கொண்டு வநவாஸஞ் சென்ற பின்னர் நந்திக்ராமத்தில் ராஜ்ய காரியங்களை
நிர்வஹித்துப் போந்த பரதாழ்வான், நாம் பொழுது விடிந்த பின்னர் ஸரயுவில் முழுக்கிடச் சென்றால்
நம்மைக் கண்ணுறுவாரனைவரும் “அண்ணரைக் காடேறததுரத்தின பாவி போகின்றான்” என
விரல்சுடுக்கி வைவர் கொல், என்றஞ்சி அபரராத்ரியிற்றானே சரயுவிற்சென்று நீராடி வருவதுபோல்,
இவ்வாய்ச்சிகளும் சிலர் கண்பட யமுனையிற்சென்று நீராடில் ‘உபாயாநுஷ்டாநம் பண்ணி
ஸ்வரூப நிறத்தைக் குலைத்துக்கொள்ளும் பாவிகள் போகின்றனர்’ என்று கண்டாரனை வரும் வைவர் என அச்சமுற்று,
ஒருவர் கண்ணிலும் படாதபடி நீராடி வரவேணுமென்பார்,
“குள்ளக்குளிரக் குடைந்து நீராடாதே பள்ளிக்கிடத்தியோ?” எனப் பொடிகின்றனர்.

(ஸ்வாபதேசம்.)
இது ஆண்டாளுக்கு அடுத்த தொண்டரடிப்பொடி யாழ்வாரை யுணர்த்தும் பாசுரம்.

(போது அரிக் கண்ணினாய்!)
புஷ்பங்களை ஹரிப்பதிலேயே திருஷ்டியைச் செலுத்துபவரே! என்றபடி. புஷ்ப கைங்கரிய பராpறே இவ்வாழ்வார்.
“துளபத்தொண்டாய தொல்சீர்த் தொண்டரடிப்பொடி”
“தொடை யொத்த துளவமுங் கூடையும் பொலிந்து தோன்றிய தோள் தொண்டரடிப்பொடி” என்றவை காண்க.

பாவய்! என்ற விளியும் இவர்க்கு நன்கு பொருந்தும். பதிவ்ரதா சிரோமணியைப் பாவை யென்பர்.
இவ்வாழ்வார் அரங்கனொருவ னுக்கே வாழ்க்கைப்பட்டு வேறொருதிருப்பதி யெம்பெருமானை
நெஞ்சிலும் நினையாதவராதலால் கற்புச் சிறப்பு குறிக்கொள்ளத்தக்கது.
திருவேங்கடமுடையா னெதிரே ஒருவர் “பதின்மர் பாடும் பெருமாள்!” என்று ஏத்த,
அதைக்கேட்ட பெரிய கேள்விஜீயர், ‘சோழியன் கெடுத்தான் காணும்;
அந்த ஏற்றம் நம் பெருமாளுக்கில்லையே; நம்பெருமாளொருவர்க்கே’ என்றார் என்ற ஐதிஹ்யமும் இங்கு நினைக்கத் தக்கது.

(நன்னாளால்)
“மார்கழித் திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளால்” என்ற திருவாக்கிலேயே இச்சொல்லும் வருகின்றது.
தொண்டடிப்பொடிகள் திருவவதரித்தது மார்கழித் திங்களேயாதலால் நன்னாளென்னத் தட்டுண்டோ?

(கள்ளந் தவிர்ந்து)
‘சூதனாய்க் கள்வனாகி’ என்றும்;
‘கள்ளமேகாதல் செய்து’ என்றும்;
‘கள்ளத்தேனானுந் தொண்டாய்’ என்றும் பலகாலும் தமது கள்ளத்தைப் பேசிக்கொண்டாரிவ்வாழ்பார்.
இவரது சரிதையிலும் பொன்வட்டில் விஷயமான கள்ளம் அடிபட்டுக் கிடக்கிறது.
அது தவிர்ந்து பகவத் பாகவத கோஷ்டியில் கலந்த படியை ஈற்றடி தெரிவிக்கின்றது.

பெரியாழ்வார் போலவே இவ்வாழ்வாரும் பெரும்பாலும் பூம்பொழில்வாஸ முடையவராதலால்
அவ்விடத்து அடையாளமாகப் புள்ளும் சிலம்பினகான் என்பது இப்பாட்டிலும் புகுந்தது.

(குள்ளக் குளிரவித்யாதி.) நீராட்டம் முதலிய நித்ய கர்மாநுஷடானங்களையும் தவிர்த்து
சிலகாலம் பள்ளிக்கிடந்தமை இவ்வாழ்வாரது சரிதையிற்காணத்தக்கது.

புள்ளின்வாய் கீண்டானை யென்று தொடங்கிக் கண்ணபிரானுடையவும் இராமபிரானுடையவும்
கீர்த்திமை பாடினபடி சொல்லுகிறது. இவ்வாழ்வர் திருமாலையின் முடிவில்
‘வள வெழுந்தவளமாட மதுரைமா நகரந்தன்னுள், கவளமால் யானை கொன்ற கண்ணனை யரங்கமாலை’ என்று
கண்ணபிரானுடைய கீர்த்திமையையும்,
திருப்பள்ளி யெழுச்சியில் ‘மாமுனி வேள்வியைக் காத்து அவபிரதமாட்டிய வடுதிறலயோத்தி யெம்மரசே யரங்கத்தம்மா!’ என்று
இராமபிரானுடைய கீர்த்தியையும் பாடினமையுணர்க.

‘பிள்ளைகளெல்லாரும்’ என்றது ஆண்டாள் தனக்கு முந்தின ஆழ்வார்களெல்லாரையும் சொன்னபடி.

———————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ காஞ்சி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Sri Bhashya – Sri Ramanuja’s Commentary On Sri Brahma Sutra-Sri. U.Ve. Anantha Narasimachariar Swamy, Srirangam,-intro-Athyaayam -1-(Samanvaya)-Paatham 1-(Aspashtathara jivadi linga pada)Summary-

February 17, 2021

Sri Ramanuja by writing Sri Bhasya eminently fulfilled one of the last wishes of Sri Alavandar
who desired that there should be a commentary on Brahmasutras according to Sri Vishishtadwaitha system of philosophy.
The Style adopted by Sri Ramanuja is really unique and beautiful and even merely reading it
without understanding the meaning is itself enjoyable and thrilling.
It is said that not even a word can be added to or deleted from the text of Sri Bhasya.

Sri Ramanuja has weighed each and every word and has used the same in Sri Bhasya as Sri Valmiki in Srimad Ramayana.
Among the five duties which Sri Ramanuja enjoined upon his disciples during his last days,
study and propagation of Sri Bhasya was the very first.

This was followed by Sri Vedanta Desika in letter and spirit as he says that he spent his entire life time
by propagating Sri Bhasya to his disciples and by composing masterly works like
Tatvamuktha kalapa, Sarvarthasiddhi Nyaya Siddhanjana, Nyaya parisuddhi and Adhikarana Saravali etc,.
These works reinforce the basic tenets of Sri Visishtadvaitha contained in the Sri Bhasya
and form stable and strong foundation to Sri Bhasya and other works of Sri Visishtadvaitha philosophy.

Vedas are infinite treasure of knowledge. They were not composed by anybody and hence are called “Apaurusheya”.
The main features of Vedas are that they are without beginning (Anadi), eternal (Nityam) and blemishless (Nirdosha).
Vedas are the supreme authority in the world and there is no sastra or scripture which is superior to Vedas.
For people who are called vaidikas (that is, who believe in the authority of Vedas),
every syllable of Vedas is an authority. Authority is called Pramana in Sanskrit.

Sage Badarayana, son of sage Parasara is an incarnation of Lord Sriman Narayana.
He is also called Krishnadvaipayana Vyasa. The word Vyasa literally means one who pided the Vedas.
So sage Badarayana pided the Vedas in to four fold.
The First unit is known as Rigveda. The Second, Third and Fourth groups are called Yajurveda, Sama Veda and Atharvana Veda.
There are 21 branches in Rig veda, 100 branches in Yajur veda, 1000 branches in Sama veda and 9 branches in Atharvana Veda.

The veda vakyas or in other words Vedas are again classified as Vidhi, Arthavada and Mantra.
Vidhi is a command or an order directing a person to do a particular yaga, attain a worldly fruit or a fruit in the other worlds.
For example if a person aspires to attain heaven or svarga, he should perform Jyothishtoma yaga.
Arthavada vakya is that which relates to the publicity, advertisement or motivation to do a particular karma
for attaining a particular fruit.
Mantra is that portion of Vedas, which is recited in praise of a particular deity to invoke its blessings.

———

These Brahma sutras are again grouped into four chapters.
The first sutra in the Brahma Sutras is “Atha tho Brahma jijnasa”.
The last sutra in the Brahma sutras is “Anavrittih sabdat, Anavrittih sabdat”
The structure of Mimamsa sastra is as follows. Sutras, Adhikaranas, Padas and Chapters.

The last three sutras in the Devathakanda are quoted by some Acharyas in their works which are
“Antheh: harau taddarshanath, Sa Vishrurahahi, Thatth Bramhethya chakshathe”.
So it is said that the word Brahman in the last sutra appears in the first Brahma sutra as
“Atha tho Brahma Jijnasa”. Here Brahma (Brahman) means Lord Sriman Narayana only and not four headed brahma.

Atha tho Brahma jijnasa”. It means Atha: afterwards and Atah: means therefore.
“Atha tho Brahmajiguasa” means a desire to know the Brahman, the Supreme Being.

———-

The First Sloka in Sri Bhasya is
“Akhila Bhuvana Janma sthema Bhangadi leele
Vinatha vividha bhutha vratha Rakshaikadeekshe,
Sruthi sirasi videepthe Brahmani Srini vase
Bhavathu mama paras min shemushi Bhakthi Rupa”

——-

The Names of Upanishads which come for discussion in the Sri Bhasya visavis Brahma sutras are
Isavasyopanishad, Kenopanishad, Kathopanishad, Mundako upanishad, Mandukya upanishad, Prasnopanishad,
Ita reya upanishad, Chandogya upanishad, Brihadaranyaka upanishad, Taittiriya upanishad,
Kaushitaki upanishad, Svetash vatara upanishad, Subalopanishad, Mahopanishad, Agni Rahasya,
Atharvasikhopanishad and Maitrayani upanishad etc..

In Sri Bhasya the first two chapters deal with the Para tatva,
the third chapter deals with Paramahita and
the fourth chapter deals with the Parama purushartha, the supreme goal.

The first chapter is called Samanvaya Adhyaya.
Anvaya means connection, link or relationship. Samanvaya means proper connection or good link.
The creator of the universe is called “Jagath karana”.
The Upanishads use several terms to denote Jagath karana vasthu.
They are Sath, Asath, Brahma, Atma, Akasa, Prana, Jyothi, Hiranyagarbha, Shambhu, Narayana etc.
There can be only one creator of the universe and that is Lord Sriman Narayana.
This is clear from the saying in the Mahopanishad that at the time of deluge or pralaya
there was only Sriman Narayana with his consort Mahalakshmi and nobody else was there.
It further says Lord Sriman Narayana then created four-headed Brahma, Siva, Indra and others.
So Sriman Narayana is the Jagath karana vastu. So all the names mentioned above refer to Sriman Narayana only
and hence they are well connected with him.
The attribute of Sriman Narayana in this chapter Karana (Cause).
This in Sanskrit is known as Karanathvam.

The 2nd chapter is known as Avirodha Adhyaya.
Virodha means objection. Avirodha means no objection. In this chapter the Sutrakara replies convincingly
to the logical objections raised by others for Sriman Narayana to be the Jagath karana vastu and refutes
their arguments and establishes that Lord Sriman Narayana is the creator of the universe.
So the Kalyana guna or auspicious attribute in this chapter is
Abadhyatvam that there is no sublation (denial) of this fact.

The 3rd chapter is known as Sadhana Adhyaya.
Sadhana is means to be adopted to attain eternal bliss or Moksha. Sadhana is same as upaya.
In our philosophy Lord Sriman Narayana himself is the Upaya (means) and he is also the Upeya, the object to be attained.
The established means Bhakthi or Prapatti is adopted to please him and get his grace.
He is called Siddhopaya (ready means) and accepts. Bhakthi or Prapatti done by an inpidual is called Sadhyopaya.
Bhakthi is deep meditation on him and Prapatti is surrender at his feet.
So the Kalyana guna in the 3rd chapter is Upayatvam which means that
he is the ready means or ever available means.

The Fourth chapter is called as Phala Adhyaya.
Phala means fruit. After doing Bhakthi or Prapatti an inpidual soul or jivatma attains the lotus feet
of the pine couple in Sri Vaikuntham which is also called Paramapada, the Supreme abode.
The Kalyana guna highlighted in this chapter is Upeyatva which means that Lord Sriman Narayana is the object to be attained.
It should be noted that both Mahalakshmi and Sriman Narayana together constitute the supreme being
as they are always to-gether and inseparable.
Wherever there is the mention of Lord Sriman Narayana it includes Mahalakshmi also because of the fact
that Jagathkaranathva, Upayatva and Upeyatva apply to the Divine Couple, without any reservation.

Finally we will know the names of 16 padas in Brahma Sutra
and the Kalyana gunas of Lord Sriman Narayana in each of them.
As already mentioned, the first chapter or Samanvaya Adhyaya deals with all kinds of Upanishadic passages
which speak of the cause of the universe.
In some texts, Jiva or individual soul appear to be Jagath karana or creator of the universe.
In some vakyas Prakrithi the non-sentient entity also called as primordial matter appears to be the cause of the universe.
Prakrithi is also known as Pradhana.
These vakyas are grouped into four categories in the four padas of the first chapter as mentioned below.

1)In the first pada, passages which are not very clear are dealt with.
In Sanskrit it is known as “Aspashtathara Jivadi linga vakya”.
So the first pada is known as Aspashtathara jivadi linga pada.
Lord Sriman Narayana’s kalyana guna or the auspicious attribute in this pada and his consequential epithet is (Srashta).
It means he is the cause or creator of the universe. The kalyana guna is Srashtrtvam.

2)The second pada of the first chapter deals with passages which are not clear in their import.
It is called Aspashta in Sanskrit. So this pada is called “Aspashta jivadi linga pada”.
The epithet of the Brahman or Lord Sriman Narayana in this pada is Dehi.
Dehi means the innermost soul or Antharyami in every sentient and non-sentient entity.
The Kalyana guna is Dehitvam. Both sentient and non-sentient entities are the bodies of Sriman Narayana.
Dehi means one who possesses the body and so obviously means Atma.
Lord Sriman Narayana is the atma (soul) for all beings.

3)The 3rd pada of first chapter deals with clear Jagath karana vakyas. ‘Clear’ means Spashta.
So this pada is called ‘Spashta jivadi linga’ pada. The epithet of the Lord in this pada is Svanishta,
which means that while he supports the entire universe by his own will he supports himself also.
The kalyana guna is Svanishtathvam.

4)The 4th pada deals with very clear Jagathkarana-vakyas. Very clear means Spashtathara.
So this pada is called Spashtathara jivadi linga pada. The Brahman is called in this pada as Niravadhi mahima.
This means the greatness of Sriman Narayana is unlimited or even infinite.
This unlimited greatness is because of the fact that Lord is Upadana Karana and Nimitta Karana for the universe.
In the world any object has three karanas or causes. The first is material cause or Upadana Karana.
The second is the Operational cause or Nimitta Karana. The third is Instrumental cause or Sahakari karana.
For example if a golden ornament is to be made, gold forms the Upadana karana.
The goldsmith who makes the ornament is the Nimitta Karana.
He makes use of several tools for making the ornament and these tools are instrumental cause or Sahakari karana.
For the universe, Lord Sriman Narayana is himself the Upadana karana, Nimitta karana and even Sahakari karana.
As he creates the universe by his own will and does not require any tool the Sahakari karana is merged in the Nimitta karana itself.
The same entity being upadana karana and nimitta karana cannot be any body else other than Sriman Narayana
and so he is of infinite greatness. So the kalyana guna in this pada is “Niravadhi Mahimatvam”.

5)The first quarter or pada in the second chapter is known as Smrithi pada.
Sri Kapila who is an incarnation of Lord Vishnu is the establisher and propagator of
Nirishwara Sankhya system of philosophy like Buddhism.
Because his teachings are against Vedas and upanishads which are supreme authority,
their philosophies could not be accepted by us.
Sri Kapila is the author of Kapila Smrithi. Based on this smrithi objections were raised against Sri Vishnu
for being the cause of the universe. According to this school of thought, Prakrithi is the cause of the universe.
The Sutrakarar or the author of the Brahma sutras over rules the above objections and establishes that
Sriman Narayana is the Jagath karana. He is called “Apastha Badha” in this pada, which means that he is unchallengeable.
The kalyana guna is “Apastha badhatvam”.

6)The second pada in the second chapter is known as Tarka pada.
In this Sage Badarayana who is the Sutrakarar starts offensive against the other systems of philosophy like
Sankaya, Vaisesika, Bauddha, Jaina and Pasupatha by highlighting the drawbacks in their philosophies and
refutes all of them by applying cogent logic. Hence this pada is called Tarka pada.
At the end of this pada sage Badarayana establishes the authority of Pancharathra Agamas
which deals with the worship in Vishnu temples, and proves that it is in complete agreement with Vedas.
The name of the Brahman in this pada is “Sritaptha:” which means
he is the friend of those who perform daily rituals as per Pancharatra sastra.
The kalyana guna in this pada is “Sritapthatvam”.

7)The third pada in the second chapter is called Viyath pada.
It is in this pada the Sutra karar deals with the creation of Panchabhutas which are
sky (eather), air, fire, water and earth. This creation is by “transformation”.
The transformation is called Anyathabhava, like clay becoming a pot.
There can be no physical transformation of jivas as they are eternal.
The transformation in them is in the “characteristics”. This characteristic is called Dharmabhutha jnana
through which jivas are able to cognize the objects. This guna varies from zero to infinity.
It is zero in the case on non-sentient or inanimate entities and
infinity incase of Paramatma (Sriman Narayana), Nityas like Adhisesha, Vishvaksena, Garuda
and others and mukthas who are liberated souls.
In the case of those jivas who are in the bondage of samsara, the dharmabhuta guna varies from
one inpidual to the other depending upon one’s past deeds or karma.
So this dharma bhutha guna is subject to expansion and contraction in jivas
which Sriman Narayana causes according to their past deeds.
This characteristic is called Svabhava and its transformation of expansion or contraction is Svabhava anyathabhava.
In this pada the name of Sriman Narayana is “Khaatmaadeh: uchitha janana krith”,
which means he is maker of appropriate transformation in kha which means
sky ( this includes air, fire, water and earth) and in jivatmas.
The appropriate transformation in the case of Panchabhutas is “Svarupa Anyathabhava” and
that in the case of Jivatmas is “Svabhava Anyathabhava”.
The kalyana guna in this pada is “Khaatmaadeh: uchitha janana krithvam”.

8)The fourth pada in the 2nd chapter is called Indriya pada. Indriya means senses.
Sriman Narayana causes the creation of senses. So his name in this pada is
“Indriyadeh: uchitha janana krithv”, which means he makes the appropriate creation of senses.
The auspicious attribute in this pada is “Indriyadeh: uchitha janana krithvam”.

9)The first quarter in the 3rd chapter is Vairagya pada.
Vairagya means a sense of detachment from the worldly pleasures here or in heaven.
This detachment is essential for a person to aspire for infinite and eternal bliss which is moksha or salvation.
This Vairagya can be accquired by realising the miseries undergone by a jiva (person)
in bondage of samsara or in different avasthas or states.
They are (1) state of awakening called Jagradavastha (2) State of sound sleep known as Sushupthi avastha
(3) state of dreaming termed as Svapna Avastha and
(4) coma state ( state of unconsciousness) which is called Moorcha Avastha.
The name of the Lord in this pada is “Samsruthou tantra vahi” which means the Lord conducts the jiva through samsara.
The Kalyana guna is Samsruthau tantra vahitvam.

10 )The 2nd pada in the 3rd chapter is called Ubhaya linga pada.
Ubhaya linga are the two exclusive characteristics of Sriman Narayana which are Heyaprathyaneekatva and Kalyana gunakarathva.
Heyaprathyaneekatva means to be blemishless or without bad qualities.
Kalyana-guna Akaratvam means to be repository of all kalyana gunas or auspicious atributes.
The Jiva who is in samsara aspires to attain an object which is most superior to him in every aspect.
This supreme superiority is the possession of the above two characteristics.
The Sutrakara Sri Badarayana deals with the above characteristics in this pada.
The Kalyanaguna in this pada is “Nirdoshatvadi-ramyatvam”.
Nirdoshatva means blemishlessness. Ramyatva means auspicious attributes.

11)The 3rd pada in the 3rd chapter is called “Guna upasamhara pada”.
In this pada thirtytwo brahma vidyas, each of which is a kind or form of Bhakthi yoga which is the
means for attainment of Moksha, are discussed. Brahmavidya means meditation on Brahman who is Sriman Narayana.
Guna upasamhara means adding gunas of Brahman mentioned in the same Brahmavidya preached in different Upanishads.
The name in this pada is that the Brahman is the object of meditation in the various Brahma Vidyas.
This is called as Bahubhajanapada. In this pada, Prapatti is mentioned as an independent means
in the sutra “Naanaa sabhaadi bhedaath”.

12) The 4th pada of the 3rd chapter is called Anga pada, in which the various pre-requisites of
Bhakthi yoga are discussed. The name of the Lord in this pada is “Svaraha karma prasaadya” which means
that he is gracious to those who perform the daily rituals appropriate to their status of varna and ashrama.

13) The first pada in the 4th chapter is called Avritti pada.
In this the procedure and the way of doing meditation are discussed.
Avritti means repeatedly doing Bhakthi yoga. This has to be done every day till moksha is attained.
The name of the Lord is Paapachchith, which means he is the destroyer of sins of those who do Bhakthi or do Prapatti.

14) The second pada in the 4th chapter is named as Utkranthi pada in which the mode of departure of
jiva (who is to attain moksha) from the mortal body is discussed.
The name of Brahman in this pada is “Brahma naadi gathi krith” which means that he facilitates
the entry of jiva into Brahmanaadi. Brahmanaadi is the pulse running from the navel of the body upto head.
If the jiva comes out of the body through this naadi he attains moksha.

15) The third pada in the 4th chapter is called Gathi pada which deals with the route
the jiva takes for reaching Sri Vaikuntha and become muktaatma (liberated soul).
The route is called Archiradi Marga. The name of the Lord in this pada is “Aathivaaha” which means
that he arranges for conducting the jiva to Sri Vaikuntha through twelve persons known as Athivahikas.

16) The last pada in the 4th chapter is called Phala pada, which deals with the manner in which
the liberated soul reaches the lotus feet of the Divine Couple, acquires Eight gunas or perfection
and attains eternal and infinite bliss by doing eternal service to the Divine Couple there.
Sriman Narayana makes the Muktatma equal to him in all respects except being the cause of the
creation of the universe and being the Consort of Mahalakshmi.
The name of the Lord in this pada is “Saamyada” which means the bestower of equality.

This is the gist of Sri Bhasya.

————-

The first adhyaya is called Samanvaya Adhyaya.
In the first pada (pada is quarter) of this first adhyaya there are 11 adhikaranas.
Sangathi which generally means a logical link in Mimamsa sastra, refers to eight stages in the study
which are called Sastra, Kanda, Dvika, Adhyaya, Pada, Petika, Adhikarana and Sutra.
Sutra is within Adhikarana. Adhikarana is within petika, petika is within pada, pada is within Adhyaya,
Adhyaya is within Kanda and kanda is within sastra.
Sastra is Mimamsa dealing with interpretation of Vedas including Upanishads.
Sastra is pided into Karma kanda and Brahma Kanda.
Karma Kanda is also known as Karma Mimamsa, Purva Mimamsa or Kabhandha Mimamsa.
The connection between the Karma Kanda and Brahma Kanda is called Kanda Sangathi.
Brahma Kanda is divided in to Purva Dvika or Former Dvika and Uttara dvika or latter Dvika.
Dvika means two chapters.
Purva Dvika is also called Siddha Dvika because it directly deals with Brahman who is the creator of universe.
Uttara Dvika is called Sadhya Dvika because Brahman is to be attained by adopting Bhakthi (meditation) or Prapatti.
The link between Purva Dvika and Uttara Dvika is called Dvika Sangathi.

There are five components in each Adhikarana which are,
1-Sangathi – Sequential link between the preceding Adhikarana and Adhikarana which has been taken up consideration.
2-Vishaya – A particular topic of the Upanishad which has been chosen for discussion and its correct interpretation.
3-Samshaya Uttanakaranam – Basis or the cause for the doubt to arise in the interpretation.
4-Purva paksha – For every view point there is always a counter view point.
The person who makes the counter viewpoint is called Poorva pakshi and his argument is called Purva paksha.
Purva pakshi is also called opponent.
5-Siddhantha – After hearing the argument of the Purva pakshi the Sutrakarar Badarayana (Veda vyasa)
delivers the judgement in the form of a sutra.

—————-

Based on the above we will now take up the adhikaranas for consideration.
In the first pada of the first chapter there are 11 adhikaranas.

The first four adhikaranas namely Jijnasa adhikarana, Janmadi adhikarana, Sastra yonitwa adhikarana
and Samanvaya adhikarana belong to the same Petika as all the four adhikaranas which are introductory
in nature have a common feature of overruling the objections raised by the
Purva pakshin (opponents) for commencing the study of Brahman.

The next three Adhikaranas namely Ikshathya adhikarana, Anandamaya adhikarana and Anthar Adhikarana
belong to the second Petika because
they say that a non-sentient being cannot be Brahman,
Jiva cannot be Brahman
and a virtuous person who has acquired super human powers like Sage Visva mitra also cannot be Brahman.

The next two adhikaranas namely Akasa Adhikarana and Prana Adhikarana belong to the 3rd petika
as both the words Akasa and Prana mean “Brahman”, primarily Lord Sriman Narayana.

The next two adhikaranas namely Jyothir adhikarana and Indra Prana adhikarana belong to the 4th Petika
because Lord Sriman Narayana is the inner soul or Antharyami to Jyothi, Indra and Prana.

—————

The first adhikarana is called Jijnasa Adhikarana and the very first sutra is Atha tho Brahma jijnasa.
The meaning of the words in this sutra, are as follows. ‘Atha’ means “afterwards”,
that is after doing the Karma vichara in the karma kanda or purva mimamsa, for which sage Jaimini composed sutras.

Atah: means “therefore”, that is, “because of realising the fact that karmas which include
the performance of sacrifices like yagas do not confer everlasting and unlimited fruits on the doers.”
Brahma jijnasa means the study of Brahman or discussion about Brahman leading to meditation (Bhakthi yoga)
on him which alone confers eternal and unlimited bliss on the meditator.
In other words, attaining Sri Vaikuntha and doing eternal service to the Divine Couple.

Here the Poorva pakshi (opponent) who is a Nirishvara Mimamsaka raises an objection for commencing a discussion on Brahman.
He says that when it is not possible to get the basic concept of Brahman how is it possible to commence an enquiry of Brahman.
The basic concept is called Vyutpatti in sanskrit.
Young children of 2 or 3 years age begin to speak after first knowing about each and every object they come across.
The Nirishvara Mimamsaka says that any idea of any object grasped by the young child is action-oriented.
For example, in the presence of the child which keenly observes every action,
let us say that one person tells another person to switch on the fan.
The other person switches on the fan and the fan begins to rotate.
The child which keenly observes this action gets the basic concept of the switch and the fan and
this is called action-oriented concept which is called Karye Vyutpatti in Sanskrit.
The other type of Vyutpatti is called Siddhe Vyutpatti which means that the child gets the basic concept
of objects which are not action-oriented and which are readily available.
These objects are called are Siddha.

Shri Ramanuja commenting on the first sutra says that an young child is capable of getting
Siddhe Vyutpatti also in the following manner.
An elderly person shows to the child every object pointing his finger to-wards the object and telling its name.
If this is done twice or thrice the child becomes familiar with the objects and tells the names.
So both Siddhe Vyutpatti and Karye Vyutpatti are both true and valid.

The Nirishvara Mimamsaka argues that because Brahman is not associated with any action, any idea of Him is not possible.
This argument was refuted by Sri Bhagavad Ramanuja because Siddhe Vyutpatti is also possible in respect of Brahman.
So a discussion about Brahman can be commenced.

The Mundaka Upanishad says that a person after getting disgusted with the fact that mere performance of yagas
does not confer upon him the eternal and unlimited bliss,
approaches a learned Acharya and presents him a bunch of sticks called Samith in Sanskrit for the daily use of Acharya
and requests him to initiate him into the study of Brahman.
Then Acharya starts the initiation. This is the sum and substance of the first Adhikarana.

————-

The second Adhikarana is called Janmadya adhikarana. The sutra is “Janmadyasya yathah”.
Here again the objection was raised as to how it is possible to enquire into Brahman
when Its definition or exclusive characteristic is not clear.
This exclusive characteristic is known as lakshanam in Sanskrit.

This exclusive characteristic is mentioned in the Taittariya Upanishad.
Sage Bhrighu, son of Varuna approached his father and requested him to tell him about Brahman.
The father told Bhrighu that Brahman is ‘That’ which creates, protects and destroys the universe
and grants the salvation to those who meditate on “It”. The meaning of the Sutra is as follows.

Asya – for this universe which we see around us.
Janmadi – Creation, etc. i.e, Protection, Destruction and Liberation.
Yathah:- by whom the above things happen, that is Brahman.

—————

The third Adhikarana is called Sastra yonitva adhikarana and the sutra is “Sastrayonitvat”.

The Purva pakshin or opponent in this Adhikarana is Tarkika or Logician.
There are three means of valid knowledge through which we can cognisise things.
They are (1) Pratyaksham which means sensual perception (2) Anumana which means Inference
(3) Sabda which means verbal testimony.
That means through which we see and know things is called Pratyaksha.
In a kitchen where firewood is used for cooking, smoke is seen if the firewood is wet. So we see smoke and fire together.
If we see smoke at a distant place we infer there is fire. This is called Anumana Pramana.
If a person in whom we have full faith makes a statement we simply believe it and this is called Sabda pramana.
Vedas including Upanishads are of Supreme authority as they are not authored by anybody.
Every syllable in them is true and valid to us.

The opponent or the Poorvapakshi of this Adhikarana says that Brahman who cannot be perceived
by our senses can be perceived by Anumana or Inference.
When He can be established by anumana itself there is no need to know Him from Upanishads.
The Taittariya Upanishad which has mentioned the exclusive characteristic of Brahman stated above
cannot be an authority for establishing Brahman.

To refute this argument the Sage Badarayana composed the sutra of this Adhikarana as stated above.
The meaning of the sutra is as follows.
Sastra yoni – Sastra alone is pramana or authority regarding the existence of Brahman
since he cannot be perceived by any other pramanam.
So Brahman is fit to be discussed with the help of Upanishads.
Brahman is therefore called Sastraika samadhigamya which means that He can be comprehended by Vedic sastra only.

————–

The fourth Adhikarana is called Samanvayadhikarana. The sutra is “Tattu samanvayath”.

The Poorvapakshi or opponent in this Adhikarana is Nirishvara Mimamsaka.
Mimamsaka is the person who accepts the authority of Vedas pertaining to sacrifies or rituals.
He says that any oblation offered to fire confers the appropriate fruit but at the same he does not accept the Brahman.
Nirishvara means non-existence of Ishvara or Brahman.
Finally he makes an objection for starting the study of Brahman stating when discussion
about Brahman is useless, purposeless or does not confer any fruit on the individual ,
there is no point in wasting the time, in discussing about Brahman.
So he says that the proposal of studying Brahman may be given up.

This argument is refuted by the Sutrakarar who says that the study or discussion of Brahman
who is the Lord Sriman Narayana is not purposeless because Brahman himself is eternal
and is of the form of unlimited bliss which is called Nirathisaya Ananda.
So Brahman naturally grants this eternal and unlimited bliss on the inpidual who makes a
thorough and complete enquiry into the nature of Brahman and then meditate on him, that is who practices
Bhakthi yoga or does Prapatti at His lotus feet.

The meaning of Sutra is as follows.
Thath – That scriptural authority (Sastra pramanam) for Brahman is confirmed.
Thu – The doubt which arose regarding the above is cleared.
Samanvayath – Because there is good connection between the supreme goal of attainment viz., eternal bliss and Brahman.

———–

As already indicated the above four adhikaranas are introductory in nature and overrule
the four objections raised for the commencement of the enquiry into the nature of Brahman.
The above adhikaranas belong to one petika. Now the study of Brahman commences in all right earnestness.

———–

The question that arises now is as to who is Brahman. i.e whether Brahman is a non-sentient entity,
or a sentient being (Jiva) or whether it is entirely different from the above two.
This question is answered in the succeeding Adhikaranas.
The fifth Adhikarana is called Ikshthya adhikarana.
It has eight sutras

and the first sutra is “Ikshatheh: Na Asabdam”.

The topic for discussion in this Adhikarana is the 6th chapter of the Chandogyopanishad which is called Sad vidya.
In this Upanishad the sage Uddalaka initiates his son Svetakethu into the knowledge of Brahman.
Svetakethu, after spending 12 years in Gurukula where he was taught all Vedas and six ancillaries of Vedas
comes back to his home. Because he felt that he has learnt everything under his guru
no body was equal to him with whom he can converse and so he remained silent.
His father asked him whether his guru had initiated him into the knowledge of that particular object
which is the Supreme controller of the entire universe and by hearing about whom
every thing else in this world will be heard, by thinking about whom
everything else in this world will be thought of and by knowing whom everything else will be known.
Svethakethu asked his father how could such an entity exist.

Sage Uddalaka gives him three illustrations which of clay, gold and iron.
He says that by knowing about clay which is the basic material for several clay products,
all the clay products will be known. Such is the case regarding Iron and gold.
Similarly by knowing Brahman who is the material, operational and instrumental cause of the entire universe,
every thing will be known. This is called Ekavijnanena sarva vijnanam.
Svethakethu admits that he was not initiated into the knowledge of Brahman by his guru
and requests the father to teach him about Brahman.

The father says that before creation, there was only Brahman who is called Sat in this Upanishad.
This Sat includes both Makalakshmi and Lord Sriman Narayana. This Sat willed and created the universe.
Here the Poorva pakshi or opponent who is a Sankya philosopher says that Sat refers
only to primordial matter or Prakrithi which is the cause of the universe.
This Prakrithi is called Asabdam, Pradhanam or Anumanikam.

The Sutrakara refutes the above argument in this first sutra of this Adhikarana and says that
Prakrithi, the non-sentient entity cannot be the cause of the universe because
it cannot will, being inanimate. So Sat means only Brahman.

So this Adhikarana establishes the fact that Brahman cannot be a non-sentient entity.

———-

The Next Adhikarana is Anandamaya adhikarana which says that Brahman is absolutely different
from jiva, the sentient being. This Adhikarana has 8 sutras.

The Upanishadic text which comes for discussion in this Adhikarana is from Anandavalli of the Taittariya Upanishad.
The Anandavalli starts by saying that one who meditates on Brahman attains Moksha.
That Brahman is satyam which means it does not undergo any transformation and hence different from the
human body which undergoes continuous transformation and also different from the unliberated jiva who dwells in the body.
This Brahman is Jnanam, which means He is ever omniscient ( all knowing or sarvajna) and hence different
from Muktaatma or a liberated soul. This Brahmam is Anantham which means He dwells as Antaryami (inner soul)
in every being or object and hence he is different from Nityasuris like Anantha, Garuda, Vishvaksena and others.
Brahman dwells in the heart of every living being and also His abode is Vaikuntham.
One who knows this enjoys this Brahmam and his auspicious attributes in the Paramavyoma or Paramapada the Supreme abode.

From this Brahman or Supreme soul the five elements or pancha bhuthas which are sky, air, fire, water and earth are created.
Brahman is again antaryamin to annamaya, pranamaya, manomaya and vijnamayakosas.
Brahman himself is Anandamaya who is different from Vignanamaya who is jiva.
The Upanishad further says that this Brahmam who is the Anandamaya is the cause of the universe.
Then this upanishad identifies several categories of jivas and speaks about the quantum of bliss
they enjoy and finally reveals about Brahmananda as follows.

Brahmananda – 100 times of Prajapathi ananda
Prajapathi Ananda – 100 times of Brihaspathi Ananda.
Brihaspathi Ananda. – 100 times of Ananda of Indra
Ananda of Indra – 100 times of Devananda
Devananda – 100 times of Ananda of karma devathas
Ananda of Karma devathas – 100 times of ananda of Ajanajana devathas
Ajanajana devathas – 100 times of ananda of pitris or manes
Ananda of pitris – 100 times of Ananda of Deva Gandharvas
Ananda of Deva Gandharva – 100 times of Manushya Gandharva
Manushya Gandharva Ananda – 100 times of Manushya ananda

So Brahmananda is 10010 = 1020 times of Manushya Ananda
This Brahmananda is the eternal and unlimited bliss which is the salvation or Moksha.
This Brahmananda is enjoyed by all mukthas and Nityas in Sri Vaikuntha forever.
These mukthas are the liberated souls from bondage of samsara and who did Bhakthi yoga or
saranagathi also called as prapatti at the Lotus feet of Goddess Mahalakshmi and Lord Sriman Narayana.

The Purva pakshi or the opponent says that this Anandamaya in jiva only
because subsequent to this statement in the Upanishad it is said that Anandamaya possesses “body”.
He opines that jiva alone possesses the body and not Paramatma.

This view of the opponent was refuted by the Sutrakara in the first sutra, which is “ Anandamaya Abhyaasaath”.
The meaning of the sutra is Anandamaya – Anandamaya is Brahman and not jiva, because
Abhyaasaath – that is in the later portion of this Upanishad it was stated that
Brahmananda is 100 times Prajapati ananda and so on.
This was repeated, starting from Manushya Ananda and ending with Brahmananda as detailed above.
Abhyasa means repetition —

————–

The next Adhikarana is Anthara adhikarana which again establishes the fact that Brahman is different
from jiva who has acquired spiritual and yogic powers like sage Visvamitra.
This Adhikarana has two sutras and the upanishadic text that comes in for discussion is
from the first chapter of the Chandogyopanishad.

This Upanishad says that the person who is seen at the centre of the solar system or Aditya mandala is
Brahman or Lord Sriman Narayana. He possesses very charming and beautiful body with
golden hairs and moustache and also with lotus eyes. He is blemishless.

It is the view of the Poorvapakshin that the person at the centre of the solar system is jiva
with yogic and spiritual powers because in the previous adhikarana it was said that
Anandamaya possesses body and he is also in the solar system and he should be jiva only.

This view was not accepted because the first sutra in this Adhikarana says
“Anthah: Thathh Dharmopadesaath”
The meaning of this sutra is
Anthah:- That which is in the inner side of the solar system is Brahman and not jiva.
Because Thath Dharmopadeshath – the attributes of the person in the solar system mentioned in this Upanishad
will never apply to a jiva. The attributes are lotus eyes and blemishless ness.

—————

Next comes the Akasha Adhikarana which has only one sutra.

The discussion in this Adhikarana is on a statement in the first chapter of Chandogyopanishgad
which says that all the bhuthas in this world are created by Akasha,
they disappear in the Akasha itself at the time of deluge;
Akasha is the thing to be attained by all and Akasha is superior to everything.

The opponent says that this Akasa refers to the famous akasha that is the sky which we see everywhere.
The sutra is Akashah: Thath lingaat which refutes the above opinion and says that
Akasha is Brahman only and not the sky that we see.
Akasha means that which is glowing bright on all sides and this aspect is applicable only to Paramatma.
The meaning of the sutra is “Akasa – is Paramatma or Brahman because,
Thallingaah – Some exclusive characteristics mentioned in this context in the Upanishad
are applicable to Paramatma only and not to the famous sky which we see.

——————–

The next Adhikaranam is Prana Adhikarana which has also only one sutra.

The upanishadic text that comes for discussion is from the Chandogyopanishad only.
This text says that all beings get merged in Prana at the time of pralaya or deluge and reappear in this world from Prana only.

The opponent says that this Prana is the breath which makes every sentient being to breathe.

The Sutrakarar opposes this view and prana is Paramatma only and not the breath.
Paramatma is called Prana here because only on account of his will everybody lives in this world.
The Sutra is Atha Eva Pranah: which means
Pranah: is Paramatma and not the breath because,
Atha eva – for the same reason as in the case of Akasha.

————————–

Next comes Jyothir adhikarana and the Sangathi between the previous Prana Adhikarana and this is prathyudahrithi.
Prathyudaharana means counter illustration. This requires an elaboration.
In the previous Adhikarana (Prana Adhikarana) it was mentioned Prana is the creator of the universe
as per the Chandogyopanishad. Prana generally means the breath (breathing).
As breath is a form of air, it cannot be the creator. So Prana must refer to Brahman only.

In this Jyothiradhikarana the particular Upanishadic text for discussion is in the Chandogyopanishad
in which it is said the effulgence ( light with unlimited brightness) which is glowing in Sri Vaikuntham
and it is same as that which is bail juice secreted in the liver of a body for the digestion of the food we eat.
This is called Jataragni. In this Upanishadic statement there is no indication of Brahman in the first sentence
itself and also when it is said that the effulgence is same as Jataragni. This becomes a counter illustration.

So the doubt arises whether the Jyothi which means effulgence refers to Brahman at all.
So the Purva pakshi says that Jyothi refers to ordinary sunlight or any other light.

The Sutrakarar gives the judgement that the word Jyothi means Brahman or Lord Sriman Narayana
because of the fact that in this Upanishadic text it is said that all sentinet beings (Jivas) dwelling
in the non-sentient bodies (mortal bodies) in this universe are a quarter part of the
infinite Brahman and three quarters are in Sri Vaikuntha.
This does not apply to ordinary sunlight and the word Jyothi means Paramatma (Supreme Soul)
and his being same as Jataragni means that he is the inner soul or Antaryami of Jatharagni which is his body.
Unless “Brahman” is effulgence of infinite brightness he cannot become the creator of the universe.

——————-

The next Adhikarana is Indra Pranadhikarana in which the upanishadic text that comes for discussion
is from the Kaushitaki Upanishad.
The link or sangathi with the preceding Jyothir adhikarana is as follows.
In the Jyothir Adhikarana it was proved that the word Jyothir means Paramapurusha or Paramatma.
The Purvapakshin says that it is not correct because Indra has been referred to as Supreme Being in the Kausitaki Upanishad.

To remove the doubt this Adhikarana becomes relevent. So the sangathi becomes Apavada because
the statement of the Jyothir Adhikarana appears to be otherwise.
The Upanishadic text says that Pratardana the son of Divodasi who was known for his valour went to svarga loka to meet lord Indra.
Indra who was pleased with him, asked him to seek a boon. Pratardana told Indra,
“You know everything and therefore grant a boon which will be the best interest of human beings.
Indra asked Pratardana to meditate upon him because he is Prana and Amritha.
The best interest to human beings which is hitatama is the attainment of moksha or eternal bliss.
So the doubt arises here whether it is possible for a person to attain moksha by meditating upon Indra
who is also in the bondage of Samsara like us.

The real meaning of this Upanishadic text is that Indra asked Pratardana to meditate upon the
antaryamin or inner soul of Indra. That Antaryamin is Lord Sriman Narayana who alone has the power to grant Moksha.
So in this Upanishad Indra means Paramatma who has Indra who is a jiva as his body.
So the Sutrakara gives judgement that Sriman Narayana is the antaryamin to Prana and Indra and
he is Ananda, Ajara (which means that he does not have old age) and
Amritha (which means there is no transformation in his nature or form).

So the first pada ends with this Adhikarana and
Sri Vedanta Desika beautifully gives the list of the auspicious attributes of Lord Sriman Narayana
as contained or enshrined in the 11 Adhikaranas in his famous work of Adhikarana Saravali.
The auspicious attributes are
1-Akritha – He is there in Vaikuntha Divya Loka forever.
2-Vishva hethu – He is the creator or cause of the universe which is his unique feature.
3-Sastraika sthapaniyah – He is to be established by vedic scriptures only.
4-Nirupadhi parama prema yogyah – He is infinite and eternal bliss.
5-Svechchatah: Sarva hethuh:- By his own will he has become the cause of the entire universe.
6-Subhaguna vibhava Anantha Nissema harshah – Repository of all infinite and auspicious attributes.
7-Suddha Akarma uththa Divya krithih:- He has a beautiful and pine form or body which is Aprakritha and free from Rajoguna and Thamo guna.
8-Anupadhika Akasanadi Svabhavah:- He is unlimited in respect of space, time, substance and glows all round.
9-Saprana Aprana bhedha Vyathibhidura jagath prananah:- He makes both antimate and inantimate objects to live.
10-Divya deepthi:- He is Effulgence with unlimited brightness.
11-Pranendradi Antharatma:- He is the inner soul or Antaryami to Prana and Indra.

The above are the 11 auspicious attributes of Lord Sriman Narayana in the 11 Adhikaranas of the first pada
which is called Ayoga Vyavachcheda Pada in which the non-connection of Upanishadic statements
dealing with creation of universe with Sriman Narayana is removed.

Yoga means connection.

——————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ. வே. ரங்கராமாநுஜ அய்யங்கார் ஸ்வாமிகள்- திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஸ்ருதி பிரகாசர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ யோக ஸூத்ரம் -பாஷ்யம் –விருத்தி–அத்யாயம் -4-

February 12, 2021

ஜந்மௌஷதிமந்த்ரதபஃ ஸமாதிஜாஃ ஸித்தயஃ||4.1||

||4.1|| தேஹாந்தரிதா ஜந்மநா ஸித்திஃ. ஓஷதிபிரஸுரபவநேஷு ரஸாயநேநேத்யேவமாதிஃ. மந்த்ரைராகாஷகமநாணிமாதிலாபஃ. தபஸா ஸஂகல்பஸித்திஃ, காமரூபீ யத்ர தத்ர காமக இத்யேவமாதி. ஸமாதிஜாஃ ஸித்தயோ வ்யாக்யாதாஃ.

தத்ர காயேந்த்ரியாணாமந்யஜாதீயபரிணதாநாம் —

||4.1|| இதாநீஂ விப்ரதிபத்திஸமுத்தப்ராந்திநிராகரணேந யுக்த்யா கைவல்யஸ்வரூபஜ்ஞாநாய கைவல்யபாதோயமாரப்யதே.

தத்ர யாஃ பூர்வமுக்தாஃ ஸித்தயஸ்தாஸாஂ நாநாவிதஜந்மாதி காரணப்ரதிபாதநத்வாரேணைவஂ போதயதி. மதி யா ஏதாஃ ஸித்தயஸ்தாஃ ஸர்வாஃ பூர்வஜந்மாப்யஸ்தஸமாதிபலாஜ்ஜந்மாதிநிமித்தமாத்ரத்வேநாஷ்ரித்ய ப்ரவர்தந்தே. ததஷ்சாநேகபவஸாத்யஸ்ய ஸமாதேர்ந க்ஷதிரஸ்தீத்யாஷ்வாஸோத்பாதநாய ஸமாதிஸித்தேஷ்ச ப்ராதாந்யக்யாபநார்தஂ கைவல்யப்ரயோகார்தஂ சாஹ —

——————

ஜாத்யந்தரபரிணாமஃ ப்ரகரித்யாபூராத்||4.2||

||4.2|| பூர்வபரிணாமாபாய உத்தரபரிணாமோபஜநஸ்தேஷாமபூர்வாவயவாநுப்ரவேஷாத்பவதி. காயேந்த்ரியப்ரகரிதயஷ்ச ஸ்வஂ ஸ்வஂ விகாரமநுகரிஹ்ணந்த்யாபூரேண தர்மாதிநிமித்தமபேக்ஷமாணா இதி.

||4.2|| யோயமிஹைவ ஜந்மநி நந்தீஷ்வராதீநாஂ ஜாத்யாதிபரிணாமஃ ஸப்ரகரித்யாபூராத், பாஷ்சாத்த்யா ஏவ ஹி ப்ரகரிதயோமுஷ்மிஞ்ஜந்மநி விகாராநாபூரயந்தி ஜாத்யந்தராகாரேண பரிணாமயந்தி.

—————-

நிமித்தமப்ரயோஜகஂ ப்ரகரிதீநாஂ வரணபேதஸ்து ததஃ க்ஷேத்ரிகவத்||4.3||

||4.3|| ந ஹி தர்மாதி நிமித்தஂ தத்ப்ரயோஜகஂ ப்ரகரிதிநாஂ பவதி. ந கார்யேண காரணஂ ப்ரவர்த்யத இதி. கதஂ தர்ஹி, வரணபேதஸ்து ததஃ க்ஷேத்ரிகவத். யதா க்ஷேத்ரிகஃ கேதாராதபாஂ பூர்ணாத்கேதாராந்தரஂ பிப்லாவயிஷுஃ ஸமஂ நிம்நஂ நிம்நதரஂ வா நாபஃ பாணிநாபகர்ஷத்யாவரணஂ த்வாஸாஂ பிநத்தி தஸ்மிந்பிந்நே ஸ்வயமேவாபஃ கேதாராந்தரமாப்லாவயந்தி ததா தர்மஃ ப்ரகரிதீநாமாவரணதர்மஂ பிநத்தி தஸ்மிந்பிந்நே ஸ்வயமேவ ப்ரகரிதயஃ ஸ்வஂ ஸ்வஂ விகாரமாப்லாவயந்தி. யதா வா ஸ ஏவ க்ஷேத்ரிகஸ்தஸ்மிந்நேவ கேதாரே ந ப்ரபவத்யௌதகாந்பௌமாந்வா ரஸாந்தாந்யமூலாந்யநுப்ரவேஷயிதுஂ, கிஂ தர்ஹி முத்ககவேதுகஷ்யாமாகாதீஂஸ்ததோபகர்ஷதி. அபகரிஷ்டேஷு தேஷு ஸ்வயமேவ ரஸா தாந்யமூலாந்யநுப்ரவிஷந்தி, ததா தர்மோ நிவரித்திமாத்ரே காரணதர்மஸ்ய, ஷுத்த்யஷுத்த்யோரத்யந்தவிரோதாத், ந து ப்ரகரிதிப்ரவரித்தௌ தர்மோ ஹேதுர்பவதீதி. அத்ர நந்தீஷ்வராதய உதாஹார்யாஃ. விபர்யயேணாப்யதர்மோ தர்மஂ பாததே. ததஷ்சாஷுத்திபரிணாம இதி. தத்ராபி நஹுஷாஜகராதய உதாஹார்யாஃ.

யதா து யோகீ பஹுந்காயாந்நிர்மிமீதே ததா கிமேகமநஸ்காஸ்தே பவந்த்யதாநேகமநஸ்கா இதி —

||4.3|| நிமித்தஂ தர்மாதி தத்ப்ரகரிதீநாமர்தாந்தரபரிணாமே ந ப்ரயோஜகம். நஹி கார்யேண காரணஂ ப்ரவர்ததே. குத்ர தர்ஹி தஸ்ய தர்மாதேர்வ்யாபார இத்யாஹ — ‘வரணபேதஸ்து ததஃ க்ஷேத்ரிகவத்.’ ததஸ்தஸ்மாதநுஷ்டீயமாநாத்தர்மாத்வரணமாவரகமதர்மாதி தஸ்யைவ விரோதித்வாத்பேதஃ க்ஷயஃ க்ரியதே. தஸ்மிந்ப்ரதிபந்தகே க்ஷீணே ப்ரகரிதயஃ ஸ்வயமபிமதகார்யாய ப்ரபவந்தி தரிஷ்டாந்தமாஹ — க்ஷேத்ரிகவத். யதா க்ஷேத்ரிகஃ கரிஷீவலஃ கேதாராத்கேதாராந்தரஂ ஜலஂ நிநீஷுர்ஜலப்ரதிபந்தகவரணபேதமாத்ரஂ கரோதி தஸ்மிந்பிந்நே ஜலஂ ஸ்வயமேவ ப்ரஸரத்ரூபஂ பரிணாமஂ கரிஹ்ணாதி ந து ஜலப்ரஸரணே தஸ்ய கஷ்சித்ப்ரயத்ந ஏவஂ தர்மாதேர்போத்தவ்யம்.

யதா ஸாக்ஷாத்கரிததத்த்வஸ்ய யோகிநோ யுகபத்கர்மபலபோகாயாத்மீயநிரதிஷயவிபூத்யநுபாவாத்யுகபதநேகஷரீரநிர்மித்ஸா ஜாயதே ததா குதஸ்தாநி சித்தாநி ப்ரபவந்தீத்யாஹ —

———————

நிர்மாணசித்தாந்யஸ்மிதாமாத்ராத்||4.4||

||4.4|| அஸ்மிதாமாத்ரஂ சித்தகாரணமுபாதாய நிர்மாணசித்தாநி கரோதி, ததஃ ஸசித்தாநி பவந்தி.

||4.4|| யோகிநஃ ஸ்வயஂ நிர்மிதேஷு காயேஷு தாநி சித்தாநி தாநி மூலகாரணதஸ்மிதாமாத்ராதேவ ததிச்சயா ப்ரஸரந்தி அக்நேர்விஸ்புலிங்கா இவ யுகபத்பரிணமந்தி.

நநு பஹுநாஂ சித்தாநாஂ பிந்நாபிப்ராயத்வாந்நைககார்யகர்தரித்வஂ ஸ்யாதித்யத ஆஹ —

——————–

ப்ரவரித்திபேதே ப்ரயோஜகஂ சித்தமேகமநேகேஷாம்||4.5||

||4.5|| பஹூநாஂ சித்தாநாஂ கதமேகசித்தாபிப்ராயபுரஃஸரா ப்ரவரித்திரிதி ஸர்வசித்தாநாஂ ப்ரயோஜகஂ சித்தமேகஂ நிர்மிமீதே ததஃ ப்ரவரித்திபேதஃ.

||4.5|| தேஷாமநேகேஷாஂ சேதஸாஂ ப்ரவரித்திபேதே வ்யாபாரநாநாத்வ ஏகஂ யோகிநஷ்சித்தஂ ப்ரயோஜகஂ ப்ரேரகமதிஷ்டாதரித்வேந, தேந ந பிந்நமதத்வம். அயமர்தஃ — யதாத்மீய ஷரீரே மநஷ்சக்ஷுஃ பாண்யாதீநி யதேச்சஂ ப்ரேரயதி அதிஷ்டாதரித்வேந ததா காயாந்தரேஷ்வபீதி.

ஜந்மாதிப்ரபவத்வாத்ஸித்தீநாஂ சித்தமபி தத்ப்ரபவஂ பஞ்சவிதமேக அதஃ ஜந்மாதிப்ரபவாச்சித்தாத்ஸமாதிப்ரபவஸ்ய சித்தஸ்ய வைலக்ஷண்யமாஹ —

——————

தத்ர த்யாநஜமநாஷயம்||4.6||

||4.6|| பஞ்சவிதஂ நிர்மாணசித்தஂ ஜந்மௌஷதிமந்த்ரதபஃ ஸமாதிஜாஃ ஸித்தய இதி. தத்ர யதேவ த்யாநஜஂ சித்தஂ ததேவாநாஷயஂ தஸ்யைவ நாஸ்த்யாஷயோ ராகாதிப்ரவரித்திர்நாதஃ புண்யபாபாபிஸஂபந்தஃ க்ஷீணக்லேஷத்வாத்யோகிந இதி. இதரேஷாஂ து வித்யதே கர்மாஷயஃ.

யதஃ —

||4.6|| த்யாநஜஂ ஸமாதிஜஂ யச்சிதஂ தத்பஞ்சஸு மத்யேநாஷயஂ கர்மவாஸநாரஹிதமித்யர்தஃ.

யதேதரசித்தேப்யோ யோகிநஷ்சித்தஂ விலக்ஷணஂ க்லேஷாதிரஹிதஂ ததா கர்மாபி விலக்ஷணமித்யாஹ —

————–

கர்மாஷுக்லாகரிஷ்ணஂ யோகிநஸ்த்ரிவிதமிதரேஷாம்||4.7||

||4.7|| சதுஷ்பதீ கல்வியஂ கர்மஜாதிஃ. கரிஷ்ணா ஷுக்லகரிஷ்ணா ஷுக்லாஷுக்லாகரிஷ்ணா சேதி. தத்ர கரிஷ்ணா துராத்மநாம்.
ஷுக்லகரிஷ்ணா பஹிஃஸாதநஸாத்யா. தத்ர பரபீட஀ாநுக்ரஹத்வாரேணைவ கர்மாஷயப்ரசயஃ. ஷுக்லா தபஃஸ்வாத்யாயத்யாநவதாம். ஸா ஹி கேவலே மநஸ்யாயத்தத்வாதபஹிஃ ஸாதநாநதீநா ந பராந்பீட஀யித்வா பவதி. அஷுக்லாகரிஷ்ணா ஸஂந்யாஸிநாஂ க்ஷீணக்லேஷாநாஂ சரமதேஹாநாமிதி. தத்ராஷுக்லஂ யோகிந ஏவ பலஸஂயந்ஸாதகரிஷ்ணஂ சாநுபாதாநாத். இதரேஷாஂ து பூதாநாஂ பூர்வமேவ த்ரிவிதமிதி.

||4.7|| ஷுபபலதஂ கர்ம யாகாதி ஷுக்லம். அஷுபபலதஂ ப்ரஹ்மஹத்யாதி கரிஷ்ணம். உபயஸஂகீர்ணஂ ஷுக்லகரிஷ்ணம். தத்ர ஷுக்லகர்ம விசக்ஷணாநாஂ தாநதபஃ ஸ்வாத்யாயாதிமதாஂ புருஷாணாம். கரிஷ்ணஂ கர்ம நாரகிணாம். ஷுக்லகரிஷ்ணஂ மநுஷ்யாணாம். யோகிநாஂ து ஸந்யாஸவதாஂ த்ரிவிதகர்மவிபரீதஂ யத்பலத்யாகாநுஸஂதாநேநைவாநுஷ்டாநாந்ந கிஂசித்பலமாரபதே.

அஸ்யைவ கர்மணஃ பலமாஹ —

—————————

ததஸ்தத்விபாகாநுகுணாநாமேவாபிவ்யக்திர்வாஸநாநாம்||4.8||

||4.8|| தத இதி த்ரிவிதாத்கர்மணஃ, தத்விபாகாநுகுணாநாமேவேதி யஜ்ஜாதீயஸ்ய கர்மணோ யோ விபாகஸ்தஸ்யாநுகுணா யா வாஸநாஃ கர்மவிபாகமநுஷேரதே தாஸாமேவாபிவ்யக்திஃ. ந ஹி தைவஂ கர்ம விபச்யமாநஂ நாரகதிர்யஙமநுஷ்யவாஸநாபிவ்யக்திநிமித்தஂ ஸஂபவதி. கிஂது தைவாநுகுணா ஏவாஸ்ய வாஸநா வ்யஜ்யந்தே. நாரகதிர்யங்மநுஷ்யேஷு சைவஂ ஸமாநஷ்சர்யஃ.

||4.8|| இஹ ஹி த்விவிதாஃ கர்மவாஸநாஃ ஸ்மரிதிமாத்ரபலா ஜாத்யாயுர்போகபலாஷ்ச. தத்ர ஜாத்யாயுர்போகபலா ஏகாநேகஜந்மபவா இத்யநேந பூர்வமேவ கரிதநிர்ணயாஃ. யாஸ்து ஸ்மரிதிமாத்ரபலாஸ்தாஸு ததஃ கர்மணோ யேந கர்மணா யாதரிக்ஷரீரமாரப்தஂ தேவமநுஷ்யதிர்யகாதிபேதேந தஸ்ய விபாகஸ்ய யா அநுகுணா அநுரூபா வாஸநாஸ்தாஸாமேவ தஸ்மாதபிவ்யக்திஃ வாஸநாநாஂ பவதி. அயமர்தஃ — யேந கர்மணா பூர்வஂ தேவதாதிஷரீரமாரப்தஂ ஜாத்யந்தரஷதவ்யவதாநேந புநஸ்ததாவிதஸ்யைவ ஷரீரஸ்யரம்பே ததநுரூபா ஏவ ஸ்மரிதிபலா வாஸநாஃ ப்ரகடீ பவந்தி. லோகோத்தரேஷ்வேவார்தேஷு தஸ்ய ஸ்மரித்யாதயோ ஜாயந்தே. இதராஸ்து ஸத்யோபி அவ்யக்தஸஂஜ்ஞாஸ்திஷ்டந்தி ந தஸ்யாஂ தஷாயாஂ நாரகாதிஷரீரோத்பவா வாஸநா வ்யக்திமாயாந்தி.

ஆஸாமேவ வாஸநாநாஂ கார்யகரணபாவாநுபபத்திமாஷங்க்ய ஸமர்தயிதுமாஹ —

———————–

ஜாதிதேஷகாலவ்யவஹிதாநாமப்யாநந்தர்யஂ ஸ்மரிதிஸஂஸ்காரயோரேகரூபத்வாத்||4.9||

||4.9|| வரிஷதஂஷவிபாகோதயஃ ஸ்வவ்யஞ்ஜகாஞ்ஜநாபிவ்யக்தஃ. ஸ யதி ஜாதிஷதேந வா தூரதேஷதயா வா கல்பஷதேந வா வ்யவஹிதஃ புநஷ்ச ஸ்வவ்யஞ்ஜகாஞ்ஜந ஏவோதியாத்த்ராகித்யேவஂ பூர்வாநுபூதவரிஷதஂஷவிபாகாபிஸஂஸ்கரிதா வாஸநா உபாதாய வ்யஜ்யேத். கஸ்மாத். யதோ வ்யவஹிதாநாமப்யாஸாஂ ஸதரிஷஂ கர்மாபிவ்யஞ்ஜகஂ நிமித்தீபூதமித்யாநந்தர்யமேவ. குதஷ்ச, ஸ்மரிதிஸஂஸ்காரயோரேகரூபத்வாத். யதாநுபவாஸ்ததா ஸஂஸ்காராஃ. தே ச கர்மவாஸநாநுரூபாஃ. யதா ச வாஸநாஸ்ததா ஸ்மரிதிரிதி ஜாதிதேஷகாலவ்யவஹிதேப்யஃ ஸஂஸ்காரேப்யஃ ஸ்மரிதிஃ. ஸ்மரிதேஷ்ச புநஃ ஸஂஸ்காரா இத்யேவமேதே ஸ்மரிதிஸஂஸ்காராஃ கர்மாஷயவரித்திலாபவஷாத்வ்யஜ்யந்தே. அதஷ்ச வ்யவஹிதாநாமபி நிமித்தநைமித்திபாவாநுச்சேதாதாநந்தர்யமேவ ஸித்தமிதி வாஸநாஃ ஸஂஸ்காரா ஆஷயா இத்யர்தஃ.

||4.9|| இஹ நாநாயோநிஷு ப்ரமதாஂ ஸஂஸாரிணாஂ காஂசித்யோநிமநுபூய யதா யோந்யந்தரஸஹஸ்ரவ்யவதாநேந புநஸ்தாமேவ யோநிஂ ப்ரதிபத்யதே ததா தஸ்யாஂ பூர்வாநுபூதாயாஂ யோநௌ ததாவிதஷரீராதிவ்யஞ்ஜகாபேக்ஷயா வாஸநா யாஃ ப்ரகடீபூதா ஆஸஂஸ்தாஸ்ததாவிதவ்யஞ்ஜகாபாவாத்திரோஹிதாஃ புநஸ்ததாவிதவ்யஞ்ஜகஷரீராதிலாபே ப்ரகடீ பவந்தி. ஜாதிதேஷகாலவ்யவதாநேபி தாஸாஂ ஸ்வாநுபூதஸ்மரித்யாதிபலஸாதநே ஆநந்தர்யஂ நைரந்தர்யம், குதஃ, ஸ்மரிதிஸஂஸ்காரயோரேகரூபத்வாத். ததா ஹ்யநுஷ்டீயமாநாத்கர்மணஷ்சித்தஸத்த்வே வாஸநாநுரூபஃ ஸஂஸ்காரஃ ஸமுத்பத்யதே. ஸ ச ஸ்வர்கநரகாதீநாஂ பலாநாமங்குரீபாவஃ கர்மணாஂ வா யாகாதீநாஂ ஷக்திரூபதயாவஸ்தாநம். கர்துர்வா ததாவிதபோக்யபோக்தரித்வரூபஂ ஸாமர்த்யம். ஸஂஸ்காராத்ஸ்மரிதிஃ ஸ்மரிதேஷ்ச ஸுகதுஃகோபபோகஸ்ததநுபவாச்ச புநரபி ஸஂஸ்காரஸ்மரித்யாதயஃ. ஏவஂ ச யஸ்ய ஸ்மரிதிஸஂஸ்காராதயோ பிந்நாஸ்தயாநந்தர்யாபஆவே துர்லபஃ கார்யகாரணபாவஃ. அஸ்மாகஂ து யதாநுபவ ஏவ ஸஂஸ்காரீ பவதி ஸஂஸ்காரஷ்ச ஸ்மரிதிரூபதயா பரிணமதே ததைகஸ்யைவ சித்தஸ்யாநுஸஂதாதரித்த்வேந ஸ்திதத்வாத்கார்யகாரணபாவோ ந துர்கடஃ.

பவத்வாநந்தர்யஂ கார்யகாரணபாவஷ்ச வாஸநாநாஂ யதா நு ப்ரதமமேவாநுபவஃ ப்ரவர்ததே ததா கிஂ வாஸநாநிமித்த உத நிநிமித்த இதி ஷங்காஂ வ்யபநேதுமாஹ —

—————-

தாஸாமநாதித்வஂ சாஷிஷோ நித்யத்வாத்||4.10||

||4.10|| தாஸாஂ வாஸநாநாமாஷிஷோ நித்யத்வாதநாதித்வம். யேயமாத்மாஷீர்மா ந பூவஂ பூயாஸமிதி ஸர்வஸ்ய தரிஷ்யதே ஸா ந ஸ்வாபாவிகீ. கஸ்மாத். ஜாதமாத்ரஸ்ய ஜந்தோரநநுபூதமரணதர்மகஸ்ய த்வேஷதுஃகாநுஸ்மரிதிநிமித்தோ மரணத்ராஸஃ கதஂ பவேத். ந ச ஸ்வாபாவிகஂ வஸ்து நிமித்தமுபாதத்தே. தஸ்மாதநாதிவாஸநாநுவித்தமிதஂ சித்தஂ நிமித்தவஷாத்காஷ்சிதேவ வாஸநாஃ ப்ரதிலப்ய புருஷஸ்ய போகாயோபாவர்தத இதி.

கடப்ராஸாதப்ரதீபகல்பஂ ஸஂகோசவிகாஸி சித்தஂ ஷரீரபரிமாணாகாரமாத்ரமித்யபரே ப்ரதிபந்நாஃ. ததா சாந்தராபாவஃ ஸஂஸாரஷ்ச யுக்த இதி.

வரித்திரேவாஸ்ய விபுநஷ்சித்தஸ்ய ஸஂகோசவிகாஸிநீத்யாசார்யஃ.

தச்ச தர்மாதிநிமித்தாபேக்ஷம். நிமித்தஂ ச த்விவிதம் — பாஹ்யமாத்யாத்மிகஂ ச. ஷரீராதிஸாதநாபேக்ஷஂ பாஹ்யஂ ஸ்துதிதாநாபிவாதநாதி, சித்தமாத்ராதீநஂ ஷ்ரத்தாத்யாத்யாத்மிகம். ததா சோக்தம் — யே சைதே மைத்ர்யாதயோ த்யாயிநாஂ விஹாராஸ்தே பாஹ்யஸாதநநிரநுக்ரஹாத்மாநஃ ப்ரகரிஷ்டஂ தர்மமபிநிர்வர்தயந்தி. தயோர்மாநஸஂ பலீயஃ. கதஂ, ஜ்ஞாநவைராக்யே கேநாதிஷய்யேதே தண்டகாரண்யஂ ச சித்தபலவ்யதிரேகேண ஷரீரேண கர்மணா ஷூந்யஂ கஃ கர்துமுத்ஸஹேத ஸமுத்ரமகஸ்த்யவத்வா பிபேத்”.

||4.10|| தாஸாஂ வாஸநாநாமநாதித்வஂ — ந வித்யத ஆதிர்யஸ்ய தஸ்ய பாவஸ்தத்த்வஂ, தாஸா மாதிர்நாஸ்தீத்யர்தஃ. குத இத்யத ஆஹ — ‘ஆஷிஷோ நித்யத்வாத்.’ யேயமாஷீர்மஹாமோஹரூபா ஸதைவ ஸுகஸாதநாநி மே பூயாஸுர்மா கதாசந தைர்மே வியோகோ பூதிதி யஃ ஸஂகல்பவிஷேஷோ வாஸநாநாஂ காரணஂ தஸ்ய நித்யத்வாதநாதித்வாதித்யர்தஃ. ஏததுக்தஂ பவதி — காரணஸ்ய ஸஂநிஹிதத்வாதநுபவஸஂஸ்காராதீநாஂ கார்யாணாஂ ப்ரவரித்திஃ கேந வார்யதே, அநுபவஸஂஸ்காராத்யநுவித்தஂ ஸஂகோசவிகாஷதர்மி சித்தஂ தத்ததபிவ்யஞ்ஜகவிபாகலாபாத்தத்தத்பலரூபதயா பரிணமத இத்யர்தஃ.

தாஸாமாநந்த்யாத்தாநஂ கதஂ ஸஂபவதீத்யாஷங்க்ய ஹாநோபாயமாஹ —

————————

ஹேதுபலாஷ்ரயாலம்பநைஃ ஸஂகரிஹீதத்வாதேஷாமபாவே ததபாவஃ||4.11||

||4.11|| ஹேதுர்தர்மாத்ஸுகமதர்மாத்துஃகஂ ஸுகாத்ராகோ துஃகாத்த்வேஷஸ்ததஷ்ச ப்ரயத்நஸ்தேந மநஸா வாசா காயேந வா பரிஸ்யந்தமாநஃ பரமநுகரிஹ்ணாத்யுபஹந்தி வா ததஃ புநர்தர்மாதர்மௌ ஸுகதுஃகே ராகத்வேஷாவிதி ப்ரவரித்தமிதஂ ஷடரஂ ஸஂஸாரசக்ரம். அஸ்ய ச ப்ரதிக்ஷணமாவர்தமாநஸ்யாவித்யா நேத்ரீ மூலஂ ஸர்வக்லேஷாநாமித்யேஷ ஹேதுஃ. பலஂ து யமாஷ்ரித்ய யஸ்ய ப்ரத்யுத்பந்நதா தர்மாதேஃ, ந ஹ்யபூர்வோபஜநஃ. மநஸ்து ஸாதிகாரமாஷ்ரயோ வாஸநாநாம். ந ஹ்யவஸிதாதிகாரே மநஸி நிராஷ்ரயா வாஸநாஃ ஸ்தாதுமுத்ஸஹந்தே. யதபிமுகீபூதஂ வஸ்து யாஂ வாஸநாஂ வ்யநக்தி தஸ்யாஸ்ததாலம்பநம். ஏவஂ ஹேதுபலாஷ்ரயாலம்பநைரேத்தைஃ ஸஂகரிஹீதாஃ ஸர்வா வாஸநாஃ. ஏஷாமபாவே தத்ஸஂஷ்ரயாணாமபி வாஸநாநாமபாவஃ.

நாஸ்த்யஸதஃ ஸஂபவஃ, ந சாஸ்தி ஸதோ விநாஷ இதி த்ரவ்யத்வேந ஸஂபவந்த்யஃ கதஂ நிவர்திஷ்யந்தே வாஸநா இதி —

||4.11|| வாஸநாநாமநந்தராநுபவோ ஹேதுஸ்தஸ்யாப்யநுபவஸ்ய ராகாதஸ்தேஷாமவித்யேதி ஸாக்ஷாத்பாரம்பர்யேண ஹேதுஃ. பலஂ ஷரீராதி ஸ்மரித்யாதி ச. ஆஷ்ரயோ புத்திஸத்த்வம். ஆலம்பநஂ யதேவாநுபவஸ்ய ததேவ வாஸநாநாமதஸ்தைர்ஹேதுபலாஷ்ரயாலம்பநைரநந்தாநாமபி வாஸநாநாஂ ஸஂகரிஹீதத்வாத்தேஷாஂ ஹேத்வாதீநாமபாவே ஜ்ஞாநயோகாப்யாஂ தக்தபீஜகல்பத்வே விஹிதே நிர்மலத்வாந்ந வாஸநாஃ ப்ரரோஹந்தி ந கார்யமாரபந்த இதி தாஸாமபாவஃ.

நநு ப்ரதிக்ஷணஂ சித்தஸ்ய நஷ்வரத்வாத்பேதோபலப்தேஃ வாஸநாநாஂ தத்பலாநாஂ ச கார்யகாரணபாவேந யுகபதபாவித்வாத்பேதே
கதமேகத்வமித்யாஷங்க்யை கத்வஸமர்தநாயாஹ —

———————

அதீதாநாகதஂ ஸ்வரூபதோஸ்த்யத்வபேதாத்தர்மாணாம்||4.12||

||4.12|| பவிஷ்யத்வ்யக்திகமநாகதமநுபூதவ்யக்திகமதீதஂ ஸ்வவ்யாபாரோபாரூடஂ வர்தமாநஂ, த்ரயஂ கைதத்வஸ்து ஜ்ஞாநஸ்ய ஜ்ஞேயம். யதி சைதத்ஸ்வரூபதோ நாபவிஷ்யந்நேதஂ நிர்விஷயஂ ஜ்ஞாநமுதபத்ஸ்யத. தஸ்மாததீதாநாகதஂ ஸ்வரூபதோஸ்தீதி. கிஂச
போகபாகீயஸ்ய வாபவர்கபாகீயஸ்ய வா கர்மணஃ பலமுத்பித்ஸு யதி நிருபாக்யமிதி ததுத்தேஷேந தேந நிமித்தேந குஷலாநுஷ்டாநஂ ந யுஜ்யதே. ஸதஷ்ச பலஸ்ய நிமித்தஂ வர்தமாநீகரணே ஸமர்தஂ நாபூர்வோபஜநநே. ஸித்தஂ நிமித்தஂ நைமித்திகஸ்ய விஷேஷாநுக்ரஹணஂ குருதே நாபூர்வமுத்பாதயதீதி.

தர்மீ சாநேகதர்மஸ்வபாவஸ்தஸ்ய சாத்வபேதேந தமாஃ ப்ரத்யவஸ்திதாஃ. ந ச யதா வர்தமாநஂ வ்யக்திவிஷேஷாபந்நஂ த்ரவ்யதோஸ்த்யேவமதீதமநாகதஂ ச. கதஂ தர்ஹி, ஸ்வேநைவ வ்யங்க்யேந ஸ்வரூபேணாநாகதமஸ்தி. ஸ்வேந சாநுபூதவ்யக்திகேந ஸ்வரூபேணாதீதமிதி. வர்தமாநஸ்யைவாத்வநஃ ஸ்வரூபவ்யக்திரிதி ந ஸா பவத்யதீதாநாகதயோரத்வநோஃ. ஏகஸ்ய சாத்வநஃ ஸமயே த்வாவத்வாநௌ தர்மிஸமந்வாகதௌ பவத ஏவேதி நாபூத்வா பாவஸ்த்ரயாணாமத்வாநாமிதி.

||4.12|| இஹாத்யந்தமஸதாஂ பாவாநாமுத்பத்திர்ந யுக்திமதீ தேஷாஂ ஸத்த்வஸம்பந்தாயோகாத். ந ஹி ஷஷவிஷாணாதீநாஂ க்வசிதபி ஸத்த்வஸஂபந்தோ தரிஷ்டஃ. நிருபாக்யே ச கார்யே கிமுத்திஷ்ய காரணாநி ப்ரவர்தேரந். ந ஹி விஷயமநாலோச்ய கஷ்சித்ப்ரவர்ததே. ஸதாமபி விரோதாந்நாபாவஸம்பந்தோஸ்தி. யத்ஸ்வரூபேண லப்தஸத்தாகஂ தத்கதஂ நிருபாக்யதாமபாவரூபதாஂ வா பஜதே ந நிருத்தஂ ரூபஂ ஸ்வீகாரோதீத்யர்தஃ — தஸ்மாத்ஸதாமபாவஸஂபவாதஸதாஂ சோத்பத்த்யஸஂபவாத்தைஸ்தைர்தர்மைர்விபரிணமமாநோ தர்மீ ஸதைவைகரூபதயாவதிஷ்டதே. தர்மாஸ்து தத்ரைவ த்ர்யதிகத்வேந த்ரைகாலிகத்வேந வ்யவஸ்திதாஃ ஸ்வஸ்மிந்ஸ்வஸ்மிந்நத்வநி வ்யவஸ்திதா ந ஸ்வரூபஂ த்யஜந்தி. வர்தமாநேத்வநி வ்யவஸ்திதாஃ கேவஂல போக்யதாஂ பஜந்தே, — தஸ்மாத்தர்மாணாமேவாதீதாநாகதாத்யத்வபேதஸ்தேநைவ ரூபேண கார்யகாரணபாவோஸ்மிந்தர்ஷநே ப்ரதிபாத்யதே. தஸ்மாதபவர்கபர்யந்தமேகமேவ சித்தஂ தர்மிதயாநுவர்தமாநஂ ந நிஹ்நோதுஂ பார்யதே.

த ஏதே தர்மதர்மிணஃ கிஂரூபா இத்யத ஆஹ —

——————

தே வ்யக்தஸூக்ஷ்மா குணாத்மாநஃ||4.13||

||4.13|| தே கல்வமீ த்ர்யத்வாநோ தர்மா வர்தமாநா வ்யக்தாத்மாநோதீதாநாகதாஃ ஸூக்ஷ்மாத்மாநஃ ஷடவிஷேஷரூபாஃ. ஸர்வமிதஂ குணாநாஂ ஸந்நிவேஷவிஷேஷமாத்ரமிதி பரமார்ததோ குணாத்மாநஃ. ததா ச ஷாஸ்த்ரநுஷாஸநம் —

“குணாநாஂ பரமஂ ரூபஂ ந தரிஷ்டிபதமரிச்சதி.
யத்து தரிஷ்டிபதஂ ப்ராப்தஂ தந்மாயேவ ஸுதுச்சகம்”.இதி||13||

யதா து ஸர்வே குணாஃ கதமேகஃ ஷப்த ஏகமிந்த்ரியமிதி —

||4.13|| ய ஏதே தர்மதர்மிணஃ ப்ரோக்தாஸ்தே வ்யக்தஸூக்ஷ்மபேதேந வ்யவஸ்திதா குணாஃ ஸத்த்வரஜஸ்தமோரூபாஸ்ததாத்மாநஸ்தத்ஸ்வபாவாஸ்தத்பரிணாமரூபா இத்யர்தஃ. யதஃ ஸத்த்வரஜஸ்தமோபிஃ ஸுகதுஃகமோஹரூபைஃ ஸர்வாஸாஂ பாஹ்யாப்யந்தரபேதபிந்நாநாஂ பாவவ்யக்தீநாமந்வயாநுகமோ தரிஷ்யதே. யத்யதந்வயி தத்தத்பரிணாமரூபஂ தரிஷ்டஂ யதா — கடாதயோ மரிதந்விதா மரித்பரிணாமரூபாஃ.

யத்யேதே த்ரயோ குணாஃ ஸர்வத்ர மூலகாரணஂ கதமேகோ தர்மீதி வ்யபதேஷ இத்யாஷங்க்யாஹ —

————————-

பரிணாமைகத்வாத்வஸ்துதத்த்வம்||4.14||

||4.14|| ப்ரக்யாக்ரியாஸ்திதிஷீலாநாஂ குணாநாஂ க்ரஹணாத்மகாநாஂ கரணபாவேநைகஃ பரிணாமஃ ஷ்ரோத்ரமிந்த்ரியஂ, க்ராஹ்யாத்மகாநாஂ ஷப்ததந்மாத்ரபாவேநைகஃ பரிணாமஃ ஷப்தோ விஷய இதி, ஷப்தாதீநாஂ மூர்திஸமாநஜாதீயாநாமேகஃ பரிணாமஃ பரிதிவீபரமாணுஸ்தந்மாத்ராவயவஸ்தேஷாஂ சைகஃ பரிணாமஃ பரிதிவீ கௌர்வரிக்ஷஃ பர்வத இத்யேவமாதிர்பூதாந்தரேஷ்வபி ஸ்நேஹௌஷ்ண்யப்ரணாமித்வாவகாஷதாநாந்யுபாதாய ஸாமாந்யமேகவிகாராரம்பஃ ஸமாதேயஃ.

நாஸ்த்யர்தோ விஜ்ஞாநவிஸஹசரஃ. அஸ்தி து ஜ்ஞாநமர்தவிஸஹசரஂ ஸ்வப்நாதௌ கல்பிதமித்யநயா திஷா யே வஸ்துஸ்வரூபமபஹ்நுவதே ஜ்ஞாநபரிகல்பநாமாத்ரஂ வஸ்து ஸ்வப்நவிஷயோபமஂ ந பரமார்ததோஸ்தீதி ய ஆஹுஸ்தே ததேதி ப்ரத்யுபஸ்திதமிதஂ ஸ்வமாஹாத்ம்யேந வஸ்து கதமப்ரமாணாத்மகேந விகல்பஜ்ஞாநபலேந வஸ்துஸ்வரூபமுத்ஸரிஜ்ய ததேவாபலபந்தஃ ஷ்ரத்தேயவசநாஃ ஸ்யுஃ.

குதஷ்சைததந்யாய்யம் —

||4.14|| யத்யபி த்ரயோ குணஸ்ததாபி தேஷாமங்காங்கிபாவகமநலக்ஷணயோ யஃ பரிணாமஃ க்வசித்ஸத்த்வமங்கி க்வசித்ரஜஃ க்வசிச்ச தம இத்யேவஂரூபஸ்தஸ்யைகத்வாத்வஸ்துநஸ்தத்த்வமேகத்வமுச்யதே. யதேயஂ பரிதிவீ, அயஂ வாயுரித்யாதி.

நநு ச ஜ்ஞாநவ்யதிரிக்தே ஸத்யர்தே வஸ்த்வேகமநேகஂ வா வக்துஂ யுஜ்யதே, யதா விஜ்ஞாநமேவ வாஸநாவஷாத்கார்யகாரணபாவேநாவஸ்திதஂ ததா ததா ப்ரதிபாதி ததா கதமேதச்சக்யதே வக்துமித்யாஷங்க்யாஹ —

——————-

வஸ்துஸாம்யே சித்தபேதாத்தயோர்விபக்தஃ பந்தாஃ||4.15||

||4.15|| பஹிசித்தாலம்பநீபூதமேகஂ வஸ்து ஸாதாரணம். தத்கலு நைகசித்தபரிகல்பிதஂ நாப்யநேகசித்தபரிகல்பிதஂ கிஂது ஸ்வப்ரதிஷ்டம். கதம். வஸ்துஸாம்யே சித்தபேதாத். தர்மாபேக்ஷஂ சித்தஸ்ய வஸ்துஸாம்யேபி ஸுகஜ்ஞாநஂ பவத்யதர்மாபேக்ஷஂ தத ஏவ துஃகஜ்ஞாநமவித்யாபேக்ஷஂ தத ஏவ மூடஜ்ஞாநஂ ஸம்யக்தர்ஷநாபேக்ஷஂ தத ஏவ மாத்யஸ்த்யஜ்ஞாநமிதி. கஸ்ய தச்சித்தேந பரிகல்பிதம். ந சாந்யசித்தபரிகல்பிதேநார்தேநாந்யஸ்ய சித்தோபராகோ யுக்தஃ. தஸ்மாத்வஸ்துஜ்ஞாநயோர்க்ராஹ்யக்ரஹணபேதபிந்நயோர்விர்பக்தஃ பந்தாஃ. நாநயோஃ ஸஂகரகந்தோப்யஸ்தீதி.

ஸாஂக்யபக்ஷே புநர்வஸ்து த்ரிகுணஂ சலஂ ச குணவரித்தமிதி தர்மாதிநிமித்தாபேக்ஷஂ சித்தைரபிஸஂபத்யதே. நிமித்தாநுரூபஸ்ய ச ப்ரத்யயஸ்யோத்பத்யமாநஸ்ய தேந தேநாத்மநா ஹேதுர்பவதி கேசிதாஹுஃ — ஜ்ஞாநஸஹபூரேவார்தோ போக்யத்வாத்ஸுகாதிவதிதி. த ஏதயா த்வாரா ஸாதாரணத்வஂ பாதமாநாஃ பூர்வோத்தரக்ஷணேஷு வஸ்துரூபமேவாபஹ்நுவதே.

||4.15|| தயோர்ஜ்ஞாநார்தயோஃ விவிக்தஃ பந்தா விவிக்தோ மார்க இதி யாவத். கதஂ? வஸ்துஸாம்யே சித்தபேதாத். ஸமாநே வஸ்துநி ஸ்த்ர்யாதாவுபலப்யமாநே நாநாப்ரமாதரி஀ணாஂ சித்தஸ்ய பேதஃ ஸுகதுஃகமோஹரூபதயா ஸமுபலப்யதே. ததாஹி — ஏகஸ்யாஂ ரூபலாவண்யவத்யாஂ யோஷிதி உபலப்யமாநாயாஂ ஸராகஸ்ய ஸுகமுத்பத்யதே ஸபத்ந்யாஸ்து த்வேஷ பரிவ்ராஜகாதேர்கரிணேத்யேகஸ்மிந்வஸ்துநி நாநாவிதசித்தோதயாத்கதஂ சித்தகார்யத்வஂ வஸ்துந ஏகசித்தகார்யத்வே வஸ்த்வேகரூபதயைவாவபாஸதே. கிஂ ச சித்தகார்யத்வே வஸ்துநோ யதீயஸ்ய சித்தஸ்ய தத்வஸ்து கார்யஂ தஸ்மிந்நர்தாந்தரவ்யாஸக்தேதத்வஸ்து ந கிஞ்சித்ஸ்யாத் பவத்விதி சேந்ந ததேவ கதமந்யைர்பஹுபிருபலப்யதே, உபலப்யதே ச. தஸ்மாந்ந சித்தகார்யம். அத யுகபத்வஹுபிஃ ஸோர்தஃ க்ரியதே, ததா பஹுபிர்நிர்மிதஸ்யார்தஸ்யைகநிர்மிதாத்வைலக்ஷண்யஂ ஸ்யாத். யதா து வைலக்ஷண்யஂ நேஷ்யதே ததா காரண பேதே ஸதி கார்யபேதஸ்யாபாவே நிர்ஹேதுகமேகரூபஂ யா ஜகத்ஸ்யாத் ஏததுக்தஂ பவதி — ஸத்யபி பிந்நே காரணே யதி கார்யஸ்யாபேதஸ்ததா ஸமக்ரஂ ஜகந்நாநாவிதகாரணஜந்யமேகரூபஂ ஸ்யாத்.

காரணபேதாநநுகமாத்ஸ்வாதந்த்ர்யேண நிர்ஹேதுகஂ வா ஸ்யாத். யத்யேவஂ கதஂ தேந த்ரிகுணாத்மநார்தேநைகஸ்யைவ ப்ரமாதுஃ ஸுகதுஃகமோஹமயாநி ஜ்ஞாநாநி ந ஜந்யந்தே? மைவம், யதார்தஸ்த்ரிகுணஸ்ததா சித்தமபி த்ரிகுணஂ தஸ்ய சார்தப்ரதிபாஸோத்பத்தௌ தர்மாதயஃ ஸஹகாரிகாரணஂ ததுத்பவாபிபவவஷாத்கதாவிச்சித்தஸ்ய தேந தேந ரூபேணாபிவ்யக்திஃ. ததா ச காமுகஸ்ய ஸஂநிஹிதாயாஂ யோஷிதி தர்மஸஹகரிதஂ சித்தஂ ஸத்வஸ்யாங்கிதயா பரிணமமாநஂ ஸுகமஂய பவதி, ததேவாதர்மஸஹகாரி ரஜஸோங்கிதயா துஃகரூபஂ ஸபத்நீமாத்ரஸ்ய பவதி, தீவ்ராதர்மஸஹகாரிதயா பரிணமமாநஂ தமஸோங்கித்வேந கோபநாயாஃ ஸபத்ந்யா மோஹமயஂ பவதி. தஸ்மாத்விஜ்ஞாநவ்யதிரிக்தோஸ்தி பாஹ்யோர்தஃ. ததேவஂ ந விஜ்ஞாநார்தயாஸ்தாதாத்ம்யஂ விரோதாந்ந கார்யகாரணபாவஃ. காரணாபேதே ஸத்யபி கார்யபேதப்ரஸங்காதிதி ஜ்ஞாநாத்வ்யதிரிக்தத்வமர்தஸ்ய வ்யவஸ்தாபிதம்.

யத்யேவஂ ஜ்ஞாநஂ சேத்ப்ரகாஷகத்வாத்க்ரஹணஸ்வபாவமர்தஷ்ச ப்ரகாஷ்யத்வாத்க்ராஹ்யஸ்வபாவஸ்தத்கதஂ கபத்ஸர்வாநர்தாந்ந கரிஹ்ணாதி ந ஸ்மரதி சேத்யாஷங்க்ய பரிஹாரஂ வக்துமாஹ —

நோட

—————————

ந சைகசித்ததந்த்ரஂ வஸ்து ததப்ரமாணகஂ ததா கிஂ ஸ்யாத்||4.16||

||4.16|| ஏகசித்ததந்த்ரஂ சேத்வஸ்து ஸ்யாத்ததா சித்தே வ்யக்ரே நிருத்தே வாஸ்வரூபமேவ தேநாபராமரிஷ்டமந்யஸ்யாவிஷயீபூதமப்ரமாணகமகரிஹீதஸ்வபாவகஂ கேநசித்ததாநீஂ கிஂ தத்ஸ்யாத். ஸஂபத்யமாநஂ ச புநஷ்சித்தேந குத உத்பத்யேத. யே சாஸ்யாநுபஸ்திதா பாகாஸ்தே சாஸ்யந ஸ்யுரேவஂ நாஸ்தி பரிஷ்டமித்யுதரமபி ந கரிஹ்யேத. தஸ்மாத்ஸ்வதந்த்ரோர்தஃ ஸர்வபுருஷஸாதாரணஃ ஸ்வதந்த்ராணி ச சித்தாநி ப்ரதி புருஷஂ ப்ரவர்தந்தே. தயோஃ ஸம்பந்தாதுபலப்தி புருஷஸ்ய போக இதி.

||4.16|| யஹ ஸூத்ர போஜ வரித்தி மேஂ நஹீஂ ஹை, இஸலிஏ இஸ பர வரித்தி நஹீஂ லிகீ கஈ.

—————-

ததுபராகாபேக்ஷித்வாச்சித்தஸ்ய வஸ்து ஜ்ஞாதா ஜ்ஞாதம்||4.17||

||4.17|| அயஸ்காந்தமணிகல்பா விஷயா அயஃஸதர்மகஂ சித்தமபிஸஂபந்த்யோபரஞ்ஜயந்தி. யேந ச விஷயேணோபரக்தஂ சித்தஂ ஸ விஷயோ ஜ்ஞாதஸ்ததோந்யஃ புநரஜ்ஞாதஃ. வஸ்துநோ ஜ்ஞாதாஜ்ஞாதஸ்வரூபத்வாத்பரிணாமி சித்தம்.

யஸ்ய து ததேவஂ சித்தஂ விஷயஸ்தஸ்ய —

||4.17|| தஸ்யார்தஸ்யோபராகாதாகாரஸமர்பணாச்சித்தே பாஹ்யஂ வஸ்து ஜ்ஞாதமஜ்ஞாதஂ ச பவதி. அயமர்தஃ — ஸர்வஃ பதார்த ஆத்மலாபே சித்தஂ ஸாமக்ரீமபேக்ஷதே. நீலாதிஜ்ஞாநஂ சோபஜாயமாநமிந்த்ரியணாஂலிகயா ஸமாகதமர்தோபராகஂ ஸஹகாரிகாரணத்வேநாபேக்ஷதே, வ்யதிரிக்தஸ்யார்தஸ்ய ஸஂபந்தாபாவாத்க்ரஹீதுமஷக்யத்வாத். ததஷ்ச யேநைவார்தேநாஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய ஸ்வரூபோபராகஃ கரிதஸ்தமேவார்த ஜ்ஞாநஂ வ்யவஹாரயோக்யதாஂ நயதி, ததஷ்ச ஸோர்தோ ஜ்ஞாத இத்யுச்யதே, யேந சாகாரோ ந ஸமர்பிதஃ ஸோஜ்ஞாதத்வேந வ்யவஹ்ரியதே யஸ்மிஂஷ்சாநுபூதேர்தே ஸாதரிஷ்யாதிஃ அர்தஃ ஸஂஸ்காரமுத்போதயந்ஸஹகாரிகாரணதாஂ ப்ரதிபத்யதே தஸ்மிந்நேவார்தே ஸ்மரிதிருபஜாயதே இதி ந ஸர்வத்ர ஜ்ஞாநஂ நாபி ஸர்வத்ர ஸ்மரிதிரிதி ந கஷ்சித்விரோதஃ.

யத்யேவஂ ப்ரமாதாபி புருஷோ யஸ்மிந்காலே நீலஂ வேதயதே ந தஸ்மிந்காலே பீதமதஸ்தஸ்யாபி கதாசித்கத்வஂ க்ரஹீதரிரூபத்வாதாகாரக்ரஹணே பரிணாமித்வஂ ப்ராப்தமித்யாஷங்காஂ பரிஹர்துமாஹ —

——————————

ஸதாஜ்ஞாதாஷ்சித்தவரித்தயஸ்தத்ப்ரபோஃ புருஷஸ்யாபரிணாமித்வாத்||4.18||

||4.18|| யதி சித்தவத்ப்ரபுரபி புருஷஃ பரிணமேத்ததஸ்தத்விஷயாஷ்சித்தவரித்தயஃ ஷப்தாதிவிஷயவஜ்ஜ்ஞாதாஜ்ஞாதாஃ ஸ்யுஃ. ஸதாஜ்ஞாதத்வஂ து மநஸஸ்தத்ப்ரபோஃ புருஷஸ்யாபரிணாமித்வமநுமாபயதி.

ஸ்யாதாஷங்கா சித்தமேவ ஸ்வாபாஸஂ விஷயாபாஸஂ ச பவிஷ்யதீத்யக்நிவத் —

||4.18|| யா ஏதாஷ்சித்தஸ்ய ப்ரமாணவிபர்யயாதிரூபா வரித்தயஸ்தாஸ்தத்ப்ரபோஷ்சித்தஸ்ய க்ரஹீதுஃ புருஷஸ்ய ஸதா ஸர்வகாலமேவ ஜ்ஞேயாஃ, தஸ்ய சித்ரூபதயாபரிணாமாத் பரிணாமித்வாபாவாதித்யர்தஃ. யத்யஸௌ பரிணாமீ ஸ்யாத்ததா பரிணாமஸ்ய காதாசித்கத்வாத்ப்ரமாதுஸ்தாஸாஂ சித்தவரித்தீநாஂ ஸதா ஜ்ஞாதத்வஂ நோபபத்யேத. அயமர்தஂ — புருஷஸ்ய சித்ரூபஸ்ய ஸதைவாதிஷ்டாதரித்வேந வ்யவஸ்திதஸ்ய யதந்தரங்கஂ நிர்மலஂ ஸத்த்வஂ தஸ்யாபி ஸதைவாவஸ்திதத்வாத்யேந யேநார்தேநோபரக்தஂ பவதி ததாவிதஸ்யார்தஸ்ய ஸதைவ சிச்சாயாஸஂக்ராந்திஸத்பாவஸ்தஸ்யாஂ ஸத்யாஂ ஸித்தஂ ஸதா ஜ்ஞாதரித்வமிதி ந கதாசித்பரிணாமித்வாஷங்கா.

நநு சித்தமேவ யதி ஸத்த்வோத்கர்ஷாத்ப்ரகாஷகஂ ததா ஸ்வபரப்ரகாஷகத்வாதாத்மாநமதஂ ச ப்ரகாஷயதீதி தாவதைவ வ்யவஹாரஸமாப்தேஃ கிஂ க்ரஹீத்ரந்தரேணேத்யா ஷங்காமபநேதுமாஹ —

———————

ந தத்ஸ்வாபாஸஂ தரிஷ்யத்வாத்||4.19||

||4.19|| யதேதராணீந்த்ரியாணி ஷப்தாதயஷ்ச தரிஷ்யத்வாந்ந ஸ்வாபாஸாநி ததா மநோபி ப்ரத்யேதவ்யம்.

ந சாக்நிரத்ர தரிஷ்டாந்தஃ. ந ஹ்யக்நிராத்மஸ்வரூபப்ரகாஷஂ ப்ரகாஷயதி. ப்ரகாஷஷ்சாயஂ ப்ரகாஷ்யப்ரகாஷகஸஂயோகே தரிஷ்டஃ. ந ச ஸ்வரூபமாத்ரேஸ்தி ஸஂயோகஃ. கிஂ ச ஸ்வாபாஸஂ சித்தமித்யக்ராஹ்யமேவ கஸ்யசிதிதி ஷப்தார்தஃ. தத்யதா ஸ்வாத்மப்ரதிஷ்டமாகாஷஂ ந பரப்ரதிஷ்டமித்யர்தஃ. ஸ்வபுத்திப்ரசாரப்ரதிஸஂவேதநாத்ஸத்த்வாநாஂ ப்ரவரித்திர்தரிஷ்யதே — க்ருத்தோஹஂ பீதோஹமமுத்ர மே ராகோமுத்ர மே க்ரோத இதி. ஏதத்ஸ்வபுத்தேரக்ரஹணே ந யுக்தமிதி.

||4.19|| தச்சித்தஂ ஸ்வாபாஸஂ ஸ்வப்ரகாஷகஂ ந பவதி புருஷவேத்யஂ பவதீதி யாவத், குதஃ? தரிஷ்யத்வாத், யத்கில தரிஷ்யஂ தத்த்ரஷ்டரிவேத்யஂ, தரிஷ்டஂ யதா — கடாதி, தரிஷ்யஂ ச சித்தஂ தஸ்மாந்ந ஸ்வாபாஸம்.

———–

ஏகஸமயே சோபயாநவதாரணம்||4.20||

||4.20|| ந சைகஸ்மிந்க்ஷணே ஸ்வபரரூபாவதாரணஂ யுக்தஂ, க்ஷணிகவாதிநோ யத்பவநஂ ஸைவ க்ரியா ததேவ ச காரகமித்யப்யுபகமஃ.

ஸ்யாந்மதிஃ ஸ்வரஸநிருத்தஂ சித்தஂ சித்தாந்தரேண ஸமநந்தரேண கரிஹ்யத இதி —

||4.20|| அர்தஸ்ய ஸஂவித்திரிதஂதயா வ்யவஹாரயோக்யதாபாதநமயமர்தஃ ஸுகஹேதுர்துஃகஹேதுர்வேதி. புத்தேஷ்ச ஸஂவிதஹமித்யேவமாகாரேண ஸுகதுஃகரூபதயா வ்யவஹாரக்ஷமதாபாதநம். ஏவஂ விதஂ ச வ்யாபாரத்வயமர்தப்ரத்யக்ஷதாகாலே ந யுகபத்கர்துஂ ஷக்யஂ விரோதாத், ந ஹி விருத்தயோர்வ்யாபாரயோர்யுகபத்ஸஂபவோஸ்தி. அதஃ ஏகஸ்மிந்கால உபயஸ்ய ஸ்வரூபஸ்யார்தஸ்ய சாவதாரயிதுமஷக்யத்வாந்ந சித்தஂ ஸ்வப்ரகாஷமித்யுக்தஂ பவதி. கிஂ சைவஂவிதவ்யாபாரத்வயநிஷ்பாத்யஸ்ய பலத்வயஸ்யாஸஂவேதநாத்பஹிர்முகதயைவார்தநிஷ்டத்வேந சித்தஸ்ய ஸஂவேதநார்தநிஷ்டமேவ பலஂ ந ஸ்வநிஷ்டமித்யர்தஃ.

நநு மா பூத்புத்தேஃ ஸ்வயஂ க்ரஹணஂ புத்த்யந்தரேண பவிஷ்யதீத்யாஷங்க்யாஹ —

——————-

சித்தாந்தரதரிஷ்யே புத்திபுத்தேரதிப்ரஸங்கஃ ஸ்மரிதிஸஂகரஷ்ச||4.21||

||4.21|| அத சித்தஂ சேச்சித்தாந்தரேண கரிஹ்யேத புத்திஃ கேந கரிஹ்யதே, ஸாப்யந்யயா ஸாப்யந்யயேத்யதிப்ரஸங்கஃ. ஸ்மரிதிஸஂகரஷ்ச. யாவந்தோ புத்திபுத்தீநாமநுபவாஸ்தாவத்யஃ ஸ்மரிதயஃ ப்ராப்நுவந்தி. தத்ஸஂகராச்சைகஸ்மரித்யநவதாரணஂ ச ஸ்யாதித்யேவஂ புத்திப்ரதிஸஂவேதிநஂ புருஷமபலபத்பிர்வைநாஷிகைஃ ஸர்வமேவாகுலீகரிதம். தே து போக்தரிஸ்வரூபஂ யத்ர க்வசந கல்பயந்தோ ந ந்யாயேந ஸஂகச்சந்தே. கேசித்து ஸத்த்வமாத்ரமபி பரிகல்ப்யாஸ்தி ஸ ஸத்த்வோ ய ஏதாந்பஞ்ச ஸ்கந்தாந்நிக்ஷிப்யாந்யாஂஷ்ச ப்ரதிஸஂததாதீத்யுக்த்வா தத ஏவ புநஸ்த்ரஸ்யந்தி. ததா ஸ்கந்தாநாஂ மஹர்ந்நிர்வேதாய சிராகாயாநுத்பாதாய ப்ரஷாந்தயே குரோரந்திகே ப்ரஹ்மசர்யஂ சரிஷ்யாமீத்யுக்த்வா ஸத்த்வஸ்ய புநஃ ஸத்த்வமேவாஹ்நுவதே. ஸாஂக்யயோகாதயஸ்து ப்ரவாதாஃ ஸ்வஷப்தேந புருஷமேவ ஸ்வாமிநஂ சித்தஸ்ய போக்தாரமுபயந்தீதி.

கதம் —

||4.21|| யதி ஹி புத்திர்புத்த்யந்தரேண வேத்யதே ததா ஸாபி புத்திஃ ஸ்வயமபுத்தா புத்த்யந்தரஂ ப்ரகாஷயிதுமஸமர்தேதி தஸ்யா போதகஂ புத்த்யந்தரஂ கல்பநீயஂ தஸ்யாப்யந்யதித்யநவஸ்தாநாத்புருஷாயுஷேணாப்யர்தப்ரதீதிர்ந ஸ்யாத். ந ஹி ப்ரதீதாவப்ரதீதாயாமர்தஃ ப்ரதீதோ பவதி. ஸ்மரிதிஸஂகரஷ்ச ப்ராப்நோதி — ரூபே ரஸே வா ஸமுத்பந்நாயாஂ புத்தௌ தத்க்ராஹிகாணாமநந்தாநாஂ புத்தீநாஂ ஸமுத்பத்தேர்புத்திஜநிதைஃ ஸஂஸ்காரைஃ ர்யதா யுகபத்பஹ்வ்யஃ ஸ்மரிதயஃ க்ரியந்தே ததா புத்தேரபர்யவஸாநாத்புத்திஸ்மரிதீநாஂ ச பஹ்வீநாஂ யுகபதுத்பத்தேஃ கஸ்மிந்நர்தே ஸ்மரிதிரியமுத்பந்நேதி ஜ்ஞாதுமஷக்யத்வாத்ஸ்ிமரிதீநாஂ ஸஂகரஃ ஸ்யாத். இயஂ ரூபஸ்மரிதிரியஂ ரஸஸ்மரிதிரிதி ந ஜ்ஞாயேத.

நநு புத்தேஃ ஸ்வப்ரகாஷத்வாபாவே புத்த்யந்தரேண சாஸஂவேதநே கதமயஂ விஷயஸஂவேதநரூபோ வ்யவஹார இத்யாஷங்க்ய ஸ்வஸித்தாந்தமாஹ —

———————

சித்தேரப்ரதிஸஂக்ரமாயாஸ்ததாகாராபத்தௌ ஸ்வபுத்திஸஂவேதநம்||4.22||

||4.22|| அபரிணாமிநீ ஹி போக்தரிஷக்திரப்ரதிஸஂக்ரமா ச பரிணாமிந்யர்தே ப்ரதிஸஂக்ராந்தேவ தத்வரித்திமநுபததி. தஸ்யாஷ்ச ப்ராப்தசைதந்யோபக்ரஹஸ்வரூபாயா புத்திவரித்தேரநுகாரமாத்ரதயா புத்திவரித்த்யவிஷிஷ்டா ஹி ஜ்ஞாநவரித்திராக்யாயதே. ததா சோக்தம் —

ந பாதாலஂ ந ச விவரஂ கிரீணாஂ
நைவாந்தகாரஂ குக்ஷயோ நோததீநாம்.
குஹா யஸ்யாஂ நிஹிதஂ ப்ரஹ்ம ஷாஷ்வதஂ
புத்திவரித்திமவிஷிஷ்டாஂ கவயோ வேதயந்தே||இதி||22||

அதஷ்சைததப்யுபகம்யதே —

||4.22|| புருஷஷ்சித்ரூபத்வாச்சிதிஃ ஸாப்ரதிஸஂக்ரமா — ந வித்யதே ப்ரதிஸஂக்ரமோந்யத்ர கமநஂ யஸ்யாஃ ஸா ததோக்தா, அந்யேநாஸஂகீர்ணேதி யாவத். யதா — குணா அங்காங்கிபாவலக்ஷணே பரிணாமேங்கிநஂ குணஂ ஸஂக்ராமந்தி தத்ரூபதாமிவாபத்யந்தே, யதா — வா லோகே பரமாணவஃ ப்ரஸரந்தோ விஷயமாரூபயந்தி நைவஂ சிதிஷக்திஸ்தஸ்யாஃ ஸர்வதைகரூபதயா ஸ்வப்ரதிஷ்டிதத்வேந வ்யவஸ்திதத்வாத். அதஸ்தத்ஸஂநிதாநே யதா புத்திஸ்ததாகாரதாமாபத்யதே சேதநேவோபஜாயதே, புத்திவரித்திப்ரதிஸஂக்ராந்தா ச யதா சிச்சக்திர்புத்திவரித்திவிஷிஷ்டதயா ஸஂவேத்யதே ததா புத்தேஃ ஸ்வஸ்யாத்மநோ வேதநஂ பவதீத்யர்தஃ.

இத்தஂ ஸ்வஸஂவிதிதஂ சித்தஂ ஸர்வார்தக்ரஹணஸாமர்த்யேந ஸகலவ்யவஹாரநிர்வாஹக்ஷமஂ பவதீத்யாஹ —

——————–

த்ரஷ்டரிதரிஷ்யோபரக்தஂ சித்தஂ ஸர்வார்தம்||4.23||

||4.23|| மநோ ஹி மந்தவ்யேநார்தேநோபரக்தஂ. ததஃ ஸ்வயஂ ச விஷயத்வாத்விஷயிணா புருஷேணாத்மீயயா வரித்த்யாபிஸஂபத்தஂ, ததேதச்சித்தமேவ த்ரஷ்டரிதரிஷ்யோபரக்தஂ விஷயவிஷயிநிர்பாஸஂ சேதநாசேதநஸ்வரூபாபந்நஂ விஷயாத்மகமப்யவிஷயாத்மகமிவாசேதநஂ சேதநமிவ ஸ்படிகமணிகல்பஂ ஸர்வார்தமித்யுச்யதே.

ததநேந சித்தஸாரூப்யேண ப்ராந்தாஃ கேசித்ததேவ சேதநமித்யாஹுஃ. அபரே சித்தமாத்ரமேவேதஂ ஸர்வஂ நாஸ்தி கல்வயஂ கவாதிர்கடாதிஷ்ச ஸகாரணோ லோக இதி அநுகம்பநீயாஸ்தே. கஸ்மாத் அஸ்தி ஹி தேஷாஂ ப்ராந்திபீஜஂ ஸர்வரூபாகாரநிர்பாஸஂ சித்தமிதி. ஸமாதிப்ரஜ்ஞாயாஂ ப்ரஜ்ஞேயோர்த ப்ரதிபிம்பீபூதஸ்தஸ்யாலம்பநீபூதத்வாதந்யஃ. ஸ சேதர்தஷ்சித்தமாத்ரஂ ஸ்யாத்கதஂ ப்ரஜ்ஞயைவ ப்ரஜ்ஞாரூபமவதார்யேத. தஸ்மாத்ப்ரதிபிம்பீபூதோர்தஃ ப்ரஜ்ஞாயாஂ யேநாவதார்யதே ஸ புருஷ இதி. ஏவஂ க்ரஹீதரிக்ரஹணக்ராஹ்யஸ்வரூபசித்தபேதாத்த்ரயமப்யேதஜ்ஜாதிதஃ ப்ரவிபஜந்தே தே ஸம்யக்தர்ஷிநஸ்தைரதிகதஃ புருஷஃ.

குதஷ்சைதத் —

||4.23|| த்ரஷ்டா புருஷஸ்தேநோபரக்தஂ தத்ஸஂநிதாநேந தத்ரூபதாமிவ ப்ராப்தஂ தரிஷ்யோபரக்தஂ விஷயோபரக்தஂ கரிஹீதவிஷயாகாரபரிணாமஂ யதா பவதி ததா ததேவ சித்தஂ ஸர்வார்தக்ரஹணஸமர்தஂ பவதி. யதா நிர்மலஂ ஸ்படிகதர்பணாத்யேவ ப்ரதிபிம்பக்ரஹணஸமர்தமேவஂ ரஜஸ்தமோப்யாநபிபூதஂ ஸத்த்வஂ ஷுத்தத்வாச்சிச்சாயாக்ரஹணாஸமர்தஂ பவதி, ந புநரஷுத்தத்வாத்ரஜஸ்தமஸீ. தத் ததா ந்யக்பூதரஜஸ்தமோரூபமங்கிதயா ஸத்த்வஂ நிஷ்சலப்ரதீபஷிகாகாரஂ ஸதைவைகரூபதயா பரிணமமாநஂ சிச்சாயாக்ரஹணஸாமர்த்யாதா மோக்ஷப்ராப்தேரவதிஷ்டதே. யதாயகாந்தஸஂநிதாநே லோஹஸ்ய சலநமாவிர்பவதி, ஏவஂ சித்ரூப புருஷஸஂநிதாநே ஸத்த்வஸ்யாபிவ்யங்க்யமபிவ்யஜ்யதே சைதந்யம். அத ஏவாஸ்மிந்தர்ஷநே த்வே சிச்சக்தீ நித்யோதிதாபிவ்யங்க்யா ச நித்யோதிதா சிச்சக்திஃ புருஷஸ்தத்ஸஂநிதாநாதபிவ்யக்தமபிவ்யங்க்யசைதந்யஂ ஸத்த்வமாபிவ்யங்க்யா சிச்சக்திஃ. ததத்யந்தஸஂநிஹிதத்வாதந்தரங்கஂ புருஷஸ்ய போக்யதாஂ ப்ரதிபத்யதே.

ததேவ ஷாந்தப்ரஹ்மவாதிபிஃ ஸாஂக்யைஃ புருஷஸ்ய பரமாத்மநோதிஷ்டேயஂ கர்மாநுரூபஂ ஸுகதுஃகபோக்தரிதயா வ்யபதிஷ்யதே. யத்த்வநுத்ரிக்தத்வாதேகஸ்யாபி குணஸ்ய கதாசித்கஸ்யசிதங்கித்வாத்த்ரிகுணஂ ப்ரதிக்ஷணஂ பரிணமமாநஂ ஸுகதுஃகமோஹாத்மகநிர்மலஂ தத்தஸ்மிந்கர்மாநுரூபே ஷுத்தே ஸத்த்வே ஸ்வாகாரஸமர்பணத்வாரேண ஸஂவேத்யதாமாபாதயதி தச்சுத்தமாத்யஂ சித்தஸத்த்வமேகதஃ
ப்ரதிஸஂக்ராந்தசிச்சாயமந்யதோகரிஹீதவிஷயாகாரேண சித்தேநோபடௌகிதஸ்வாகாரஂ சித்ஸஂக்ராந்திபலாச்சேதநாயமாநஂ வாஸ்தவசைதந்யாபாவேபி ஸுகதுஃகபோகமநுபவதி. ஸ ஏவ போகோத்யந்தஸஂநிதாநேந விவேகாக்ரஹணாபோக்துரபி புருஷஸ்ய போக இதி வ்யபதிஷ்யதே. அநேநைவாபிப்ராயேண விந்த்யவாஸிநோக்தஂ “ஸத்த்வதப்யத்வமேவ புருஷதப்யத்வம்” இதி. அந்யத்ராபி ப்ரதிபிம்பே ப்ரதிபிம்பமாநச்சாயாஸதரிஷச்சாயோத்பவஃ ப்ரதிபிம்பஷப்தேநோச்யதே. ஏவஂ ஸத்த்வேபி பௌருஷேயசிச்சாயாஸதரிஷசிதபிவ்யக்திஃ ப்ரதிஸஂக்ராந்திஷப்தார்தஃ.

நநு ப்ரதிபிம்பநஂ நாம நிர்மலஸ்ய நியதபரிணாமஸ்ய நிர்மலே தரிஷ்டஂ, யதா முகஸ்ய தர்பணே. அத்யந்தநிர்மலஸ்ய வ்யாபகஸ்யாபரிணாமிநஃ புருஷஸ்ய தஸ்மாதத்யந்தநிர்மலாத்புருஷாதநிர்மலே ஸத்த்வே கதஂ ப்ரதிபிம்பநமுபபத்யதே?. உச்யதே ப்ரதிபிம்பநஸ்ய ஸ்வரூபமநவகச்சதா பவதேதமப்யதாயி. யைவ ஸத்த்வகதாயா அபிவ்யங்க்யாயாஷ்சிச்சக்தேஃ புருஷஸ்ய ஸாஂநித்யாதபிவ்யக்திஃ ஸைவ ப்ரதிபிம்பநமுச்யதே. யாதரிஷீ புருஷகதா சிச்சக்திஸ்தச்சாயா ததாவிர்பவதி. யதப்யுக்தமத்யந்தநிர்மலஃ புருஷஃ கதமநிர்மலே ஸத்த்வே ப்ரதிஸஂக்ராமதீதி ததப்யநைகாந்திகஂ, நைர்மல்யாதபகரிஷ்டேபி ஜலாதாவாதித்யாதயஃ ப்ரதிஸஂக்ராந்தாஃ ஸமுபலப்யந்தே. யதப்யுக்தமநவச்சிந்நஸ்ய நாஸ்தி ப்ரதிஸஂக்ராந்திரிதி ததப்யுக்தஂ, வ்யாபகஸ்யாப்யாகாஷஸ்ய தர்பணாதௌ ப்ரதிஸஂக்ராந்திதர்ஷநாத். ஏவஂ ஸதி ந காசிதநுபபத்திஃ ப்ரதிபிம்பதர்ஷநஸ்ய. நநு ஸாத்த்விகபரிணாமரூபே புத்திஸத்த்வே புருஷஸஂநிதாநாதபிவ்யங்க்யாயாஷ்சிச்சக்தேர்பாஹ்யார்தாகாரஸஂக்ராந்தௌ புருஷஸ்ய ஸுகதுஃகரூபோ போக இத்யுக்தஂ ததநுபபந்நம். ததேவ சித்தஸத்த்வஂ ப்ரகரிதாவபரிணதாயாஂ கதஂ ஸஂபவதி கிமர்தஷ்ச தஸ்யாஃ பரிணாமஃ? அதோச்யேத புருஷஸ்யார்தோபபோகஸஂபாதநஂ தயா கர்தவ்யம், அதஃ புருஷார்தகர்தவ்யதயா தஸ்யா யுக்த ஏவ பரிணாமஃ. தச்சாநுபபந்நஂ, புருஷார்தகர்தவ்யதாயா ஏவாநுபபத்தே, புருஷார்தோ மயா கர்தவ்ய இத்யேவஂவிதோத்யவஸாயஃ புருஷார்தகர்தவ்யதோச்யதே. ஜட஀ாயாஷ்ச ப்ரகரிதேஃ கதஂ ப்ரதமமேவைவஂவிதோத்யவஸாயஃ. அஸ்தி சேதத்யவஸாயஃ கதஂ ஜட஀த்வம். அத்ரோச்யதே — அநுலோமப்ரதிலோமலக்ஷணபரிணாமத்வயே ஸஹஜஂ ஷக்தித்வயமஸ்தி ததேவ புருஷார்தகர்தவ்யதோச்யதே. ஸா ச ஷக்திரசேதநாயா அபி ப்ரகரிதேஃ ஸஹஜைவ. பத்ர மஹதாதிமஹாபூதபர்யந்தோஸ்யா பஹிர்முகதயாநுலோமஃ பரிணாமஃ. புநஃ ஸ்வகாரணாநுப்ரவேஷத்வாரேணாஸ்மிதாந்தஃ பரிணாமஃ ப்ரதிலோமஃ. இத்தஂ புருஷஸ்யாபோகபரிஸமாப்தேஃ ஸஹஞஷக்தித்வயக்ஷயாத்கரிதார்தா ப்ரகரிதிர்ந புநஃ பரிணாமமாரபதே. ஏவஂவிதாயாஂ ச புருஷார்தகர்தவ்யதாயாஂ ஜட஀ாயா அபி ப்ரகரிதேர்ந காசிதநுபபத்திஃ. நநு யதீதரிஷீ ஷக்திஃ ஸஹஜைவ ப்ரதாநஸ்யாஸ்தி தத்கிமர்தஂ மோக்ஷார்திபிர்மோக்ஷாய யத்நஃ க்ரியதே, மோக்ஷஸ்ய சாநர்தநீயத்வே ததுபதேஷகஷாஸ்த்ரஸ்யாநர்தக்யஂ ஸ்யாத். உச்யதே — யோயஂ
ப்ரகரிதிபுருஷயோரநாதிர்போக்யபோக்தரித்வலக்ஷணஃ ஸஂபந்தஸ்தஸ்மிந்ஸதி வ்யக்தசேதநாயாஃ ப்ரகரிதேஃ கர்தரித்வாபிமாநாத்துஃகாநுபவே ஸதி கதமியஂ துஃகநிவரித்திராத்யந்திகீ மம ஸ்யாதிதி பவத்யேவாத்யவஸாயஃ அதோ துஃகநிவரித்த்யுபாயோபதேஷகஷாஸ்த்ரோபதேஷாபேக்ஷாஸ்த்யேவ ப்ரதாநஸ்ய. ததாபூதமேவ ச கர்மாநுரூபஂ புத்திஸத்த்வஂ ஷாஸ்த்ரோபதேஷஷ்ச விஷயஃ. தர்ஷநாந்தரேஷ்வப்யேவஂவித ஏவாவித்யாஸ்வபாவஃ ஷாஸ்த்ரேதிக்ரியதே. ஸ ச மோக்ஷாய ப்ரயதமாந ஏவஂவிதமேவ ஷாஸ்த்ரோபதேஷஂ ஸஹகாரிணபேக்ஷ்ய மோக்ஷாக்யஂ பலமாஸாதயதி. ஸர்வாண்யேவ கார்யாணி ப்ராப்தாயாஂ ஸாமக்ர்யாமாத்மாநஂ லபந்தே. அஸ்ய ச ப்ரதிலோமபரிணாமத்வாரேணைவோத்பாத்யஸ்ய மோக்ஷாக்யஸ்ய கார்யஸ்யேதரிஷ்யேவ ஸாமக்ரீ ப்ரமாணேந நிஷ்சிதா ப்ரகாராந்தரேணாநுபபத்தேஃ. அதஸ்தாஂ விநா கதஂ பவிதுமர்ஹதி. அத்ரஃ ஸ்திதமேதத் — ஸஂக்ராந்தவிஷயோபராகமபிவ்யக்தசிச்சாயஂ புத்திஸத்த்வஂ விஷயநிஷ்சயத்வாரேண ஸமக்ராஂ லோகயாத்ராஂ நிர்வாஹயதீதி. ஏவஂவிதமைவ சித்தஂ பஷ்யந்தோ ப்ராந்தாஃ ஸ்வஸஂவேதநஂ சித்தஂ சித்தமாத்ரஂ ச ஜகதித்யேவஂ ப்ருவாணாஃ ப்ரதிபோதிதா பவந்தி.

நநு யத்யேவஂவிதாதேவ சித்தாத்ஸகலவ்யவஹாரநிஷ்பத்திஃ கதஂ ப்ரமாணஷூந்யோ த்ரஷ்டாப்யுபகம்யத இத்யாஷங்க்ய த்ரஷ்டுஃ ப்ரமாணமாஹ —

——————–

ததஸஂக்யேயவாஸநாபிஷ்சித்ரமபி பரார்தஂ ஸஂஹத்யகாரித்வாத்||4.24||

||4.24|| ததேதச்சித்தமஸஂக்யேயாபிர்வாஸநாபிரேவ சித்ரீகரிதமபி பரார்தஂ பரஸ்ய போகாபவர்கார்தஂ ந ஸ்வார்தஂ ஸஂஹத்யகாரித்வாத்கரிஹவத். ஸஂஹத்யகாரிணா சித்தேந ந ஸ்வார்தேந பவிதவ்யஂ, ந ஸுகஂசித்தஂ ஸுகார்தஂ ந ஜ்ஞாநஂ ஜ்ஞாநார்தமுபயமப்யேதத்பரார்தம். யஷ்ச போகேநாபவர்கேண சார்தேநார்தவாந்புருஷஃ ஸ ஏவ பரோ ந பரஃ ஸாமாந்யமாத்ரம். யத்து கிஂசித்பரஂ ஸாமாந்யமாத்ரஂ ஸ்வரூபேணோதாஹரேத்வைநாஷிகஸ்தத்ஸர்வஂ ஸஂஹத்யகாரித்வாத்பரார்தமேவ ஸ்யாத். யஸ்த்வஸௌ பரோ விஷேஷஃ ஸ ந ஸஂஹத்யகாரீ புருஷ இதி.

||4.24|| ததேவ சித்தஂ ஸஂக்யாதுமஷக்யாபிர்வாஸநாபிஷ்சித்ரமபி நாநாரூபமபி பரார்தஂ பரஸ்ய ஸ்வாமிநோ போக்துர்போகாபவர்கலக்ஷணமர்தஂ ஸாதயதீதி, குதஃ? ஸஂஹத்யகாரித்வாத், ஸஂஹத்ய ஸஂபூய மிலித்வார்தக்ரியாகாரித்வாத். யச்ச ஸஂஹத்யார்தக்ரியாகாரி தத்பரார்தஂ தரிஷ்டஂ, யதா — ஷயநாஸநாதி. ஸத்த்வரஜஸ்தமாஂஸி ச சித்தலக்ஷணபரிணாமபாஞ்ஜி ஸஂஹத்யகாரீணி சாதஃ பரார்தாநி. யஃ பரஃ ஸ புருஷஃ. நநு யாதரிஷ்யேந ஷயநாஸநாதீநா பரேண ஷரீரவதா பாரார்த்யமுபலப்தஂ தத்தரிஷ்டாந்தபலேந தாதரிஷ ஏவ பரஃ ஸித்யதி. யாதரிஷஷ்ச பவதா பரோஸஂஹதரூபோபிப்ரேதஸ்தத்விபரீதஸ்ய ஸித்தேரயமிஷ்டவிகாதகரித்தேதுஃ. உச்யதே — யத்யபி ஸாமாந்யேந பரார்தமாத்ரத்வேந வ்யாப்திர்கரிஹீதா ததாபி ஸத்த்வாதிவிலக்ஷணதர்மிபர்யாலோசநயா தத்விலக்ஷண ஏவ போக்தா பரஃ ஸித்யதி. யதா — சந்தநவநாவரிதே ஷிகரிணி விலக்ஷணாத்பூமாத்வஹ்நிரநுமீயமாந இதரவஹ்நிவிலக்ஷணஷ்சந்தநப்ரபவ ஏவ ப்ரதீயதே, ஏவஂமிஹாபி விலக்ஷணஸ்ய ஸத்த்வாக்யஸ்ய போக்யஸ்ய பரார்தத்வேநுமீயமாநே ததாவித ஏவ போக்தாதிஷ்டாதா பரஷ்சிந்மாத்ரரூபோஸஂஹதஃ ஸித்யதி. யதி ச தஸ்ய பரத்வஂ ஸர்வோத்கரிஷ்டத்வமேவ ப்ரதீயதே ததாபி தாமஸேப்யோ விஷயேப்யஃ ப்ரகரிஷ்யதே ஷரீரஂ ப்ரகாஷரூபேந்த்ரியாஷ்ரயத்வாத், தஸ்மாதபி ப்ரகரிஷ்யந்த இந்த்ரியாணி, ததோபி ப்ரகரிஷ்டஂ ஸத்த்வஂ ப்ரகாஷரூபஂ, தஸ்யாபி யஃ ப்ரகாஷகஃ ப்ரகாஷ்யவிலக்ஷணஃ ஸ சித்ரூப ஏவ பவதீதி குதஸ்தஸ்ய ஸஂஹதத்வம்.

இதாநீஂ ஷாஸ்த்ரபலஂ கைவல்யஂ நிர்ணேதுஂ தஷபிஃ ஸூத்ரைருபக்ரமதே —

————–

விஷேஷதர்ஷிந ஆத்மபாவபாவநாநிவரித்திஃ||4.25||

||4.25|| யதா ப்ராவரிஷி தரிணாங்குரஸ்யோத்பேதேந தத்பீஜஸத்தாநுமீயதே ததா மோக்ஷமார்கஷ்ரவணேந யஸ்ய ரோமஹர்ஷாஷ்ருபாதௌ தரிஷ்யேதே தத்ராப்யஸ்தி விஷேஷதர்ஷநபீஜமபவர்கபாகீயஂ கர்மாபிநிர்வர்திதமித்யநுமீயதே. தஸ்யாத்மபாவபாவநா ஸ்வாபாவிகீ ப்ரவர்ததே. யஸ்யாபாவாதிதமுக்தஂ ஸ்வபாவஂ முக்த்வா தோஷாத்யேஷாஂ பூர்வபக்ஷே ருசிர்பவத்யருசிஷ்ச நிர்ணயே பவதி. தத்ராத்மபாவபாவநா கோஹமாஸஂ? கதமஹமாஸஂ? கிஂஸ்விதிதஂ? கதஂஸ்விதிதஂ? கே பவிஷ்யாமஃ? கதஂ வா பவிஷ்யாம இதி. ஸா து விஷேஷதர்ஷிநோ நிவர்ததே. குதஃ? சித்தஸ்யைவைஷ விசித்ரஃ பரிணாமஃ, புருஷஸ்த்வஸத்யாமவித்யாயாஂ ஷுத்தஷ்சித்ததர்மைரபராமரிஷ்ட இதி. ததோஸ்யாத்மபாவபாவநா குஷலஸ்ய நிவர்தத இதி.

||4.25|| ஏவஂ ஸத்த்வபுருஷயோரந்யத்வே ஸாதிதே யஸ்தயோர்விஷேஷஂ பஷ்யதி அஹமஸ்மாதந்ய இத்யேவஂரூபஂ, தஸ்ய விஜ்ஞாதசித்தஸ்வரூபஸ்ய சித்தே யாத்மபாவபாவநா ஸா நிவர்ததே சித்தமேவ கர்தரி–ஜ்ஞாதரி–போக்தரி இத்யபிமாநோ நிவர்ததே.

தஸ்மிந்ஸதி கிஂ பவதீத்யாஹ —

——————-

ததா விவேகநிம்நஂ கைவல்யப்ராக்பாரஂ சித்தம்||4.26||

||4.26|| ததாநீஂ யதஸ்ய சித்தஂ விஷயப்ராக்பாரமஜ்ஞாநநிம்நமாஸீத்ததஸ்யாந்யதா பவதி கைவல்யப்ராக்பாரஂ விவேகஜஜ்ஞாநநிம்நமிதி.

||4.26|| யதஸ்யாஜ்ஞாநநிம்நபதஂ பஹிர்முகஂ விஷயோபபோகபலஂ சித்தமாஸீத்ததிதாநீஂ விவேகநிம்ந விவேக மார்கமாந்தர்முகஂ கைவல்யப்ராக்பாரஂ கைவல்யபலஂ கைவல்யப்ராரம்பஂ வா ஸஂபத்யத இதி.

அஸ்மிஂஷ்ச விவேகவாஹிநி சித்தே யேந்தராயாஃ ப்ராதுர்பவந்தி தேஷாஂ ஹேதுப்ரதிபாதநத்வாரேண த்யாகோபாயமாஹ —

——————-

தச்சித்ரேஷு ப்ரத்யயாந்தராணி ஸஂஸ்காரேப்யஃ||4.27||

||4.27|| ப்ரத்யயவிவேகநிம்நஸ்ய ஸத்த்வபுருஷாந்யதாக்யாதிமாத்ரப்ரவாஹாரோஹிணஷ்சித்தஸ்ய தச்சித்ரேஷு ப்ரத்யயாந்தராண்யஸ்மீதி வா மமேதி வா ஜாநாமீதி வா ந ஜாநாமீதி வா. குதஃ, க்ஷீயமாணபீஜேப்யஃ பூர்வஸஂஸ்காரேப்யஃ இதி.

||4.27|| தஸ்மிந்ஸமாதௌ ஸ்திதஸ்ய தச்சித்ரேஷ்வந்தராலேஷு யாநி ப்ரத்யயாந்தராணி வ்யுத்தாநரூபாணி ஜ்ஞாநாநி தாநி ப்ராக்பூதேப்யோ வ்யுத்தாநாநுபவஜேப்யஃ ஸஂஸ்காரேப்யோஹஂ மமேத்யேவஂரூபாணி க்ஷீயமாணேப்யோபி ப்ரபவந்தி அந்தஃகரணோச்சித்தித்வாரேண தேஷாஂ ஹாநஂ கர்தவ்யமித்யுக்தஂ பவதி.

ஹாநோபாயஷ்ச பூர்வமேவோக்த இத்யாஹ —

—————-

ஹாநமேஷாஂ க்லேஷவதுக்தம்||4.28||

||4.28|| யதா க்லேஷா தக்தபீஜபாவா ந ப்ரரோஹ ஸமர்தா பவந்தி யதா ஜ்ஞாநாக்நிநா தக்தபீஜபாவஃ பூர்வஸஂஸ்காரோ ந ப்ரத்யயப்ரஸூர்பவதி. ஜ்ஞாநஸஂஸ்காராஸ்து சித்தாதிகாரஸமாப்திமநுஷேரத இதி ந சிந்த்யந்தே.

||4.28|| யதா க்லேஷாநாமவித்யாதீநாஂ ஹாநஂ பூர்வமுக்தஂ ததா ஸஂஸ்காராணாமபி கர்தவ்யம். யதா தே ஜ்ஞாநாக்நிநா ப்லுஷ்டா தக்தபீஜகல்பா ந புநஷ்சித்தபூமௌ ப்ரரோஹஂ லபந்தே ததா ஸஂஸ்காராபி.

ஏவஂ ப்ரத்யயாந்தராநுதயேந ஸ்திரீபூதே ஸமாதௌ யாதரிஷாஸ்ய யோகிநஃ ஸமாதிப்ரகர்ஷப்ராப்திர்பவதி ததாவிதமுபாயமாஹ —

——————-

ப்ரஸஂக்யாநேப்யகுஸீதஸ்ய ஸர்வதா விவேகக்யாதேர்தர்மமேகஃ ஸமாதிஃ||4.29||

||4.29|| யதாயஂ ப்ராஹ்மணஃ ப்ரஸஂக்யாநேப்யகுஸீதஸ்ததோபி ந கிஞ்சித்ப்ரார்தயதே. தத்ராபி விரக்தஸ்ய ஸர்வதா விவேகக்யாதிரேவ பவதீதி ஸஂஸ்காரபீஜக்ஷயாந்நாஸ்ய ப்ரத்யயாந்தராண்யுத்பத்யந்தே. ததாஸ்ய தர்மமேகோ நாம ஸமாதிர்பவதி.

||4.29|| ப்ரஸஂக்யாநஂ யாவதாஂ தத்த்வாநாஂ யதாக்ரமஂ வ்யவஸ்திதாநாஂ பரஸ்பரவிலக்ஷணஸ்வரூபவிபாவநஂ தஸ்மிந்ஸத்யப்யகுஸீதஸ்ய பலமலிப்ஸோஃ ப்ரத்யயாந்தராணாமநுதயாத்ஸர்வப்ரகாரவிவேக்யாதேஃ பரிஷேஷாத்தர்மமேகஃ ஸமாதிர்பவதி. ப்ரகரிஷ்டமஷுக்லகரிஷ்ணஂ தர்மஂ பரமபுருஷார்தஸாதகஂ மேஹதி ஸிஞ்சதீதி தர்மமேகஃ. அநேந ப்ரகரிஷ்டதர்மஸ்யைவ ஜ்ஞாநஹேதுத்வமித்யுபபாதிதஂ பவதி.

தஸ்மாத்தர்மமேகாத்கிஂ பவதீத்யத ஆஹ —

—————-

ததஃ க்லேஷகர்மநிவரித்திஃ||4.30||

||4.30|| தல்லாபாதவித்யாதயஃ க்லேஷாஃ ஸமூலகாஷஂ கஷிதா பவந்தி. குஷலாகுஷலாஷ்ச கர்மாஷயாஃ ஸமூலகாதஂ ஹதா பவந்தி. க்லேஷகர்மநிவரித்தௌ ஜீவந்நேவ வித்வாந்விமுக்தோ பவதி. கஸ்மாத், யஸ்மாத்விபர்யயோ பவஸ்ய காரணம். ந ஹி க்ஷீணக்லேஷவிபர்யயஃ கஷ்சித்கேநசித்க்வசிஜ்ஜாதோ தரிஷ்யத இதி.

||4.30|| க்லேஷாநாமவித்யாதீநாமபிநிவேஷாந்தாநாஂ கர்மணாஂ ச ஷுக்லாதிபேதேந த்ரிவிதாநாஂ ஜ்ஞாநோதயாத்பூர்வபூர்வகாரணநிவரித்த்யா நிவரித்திர்பவதி.

தேஷு நிவரித்தேஷு கிஂ பவதீத்யத ஆஹ —

—————-

ததா ஸர்வாவரணமலாபேதஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்யாநந்த்யாஜ்ஜ்ஞேயமல்பம்||4.31||

||4.31|| ஸர்வைஃ க்லேஷகர்மாவரணைர்விமுக்தஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்யாநந்த்யஂ பவதி. தமஸாபிபூதமாவரிதம் ஜ்ஞாநஸத்த்வம் க்வசிதேவ ரஜஸா ப்ரவர்திதமுத்காடிதஂ க்ரஹணஸமர்தஂ பவதி. யத்ர யதா ஸர்வைராவரணமலைரபகதமலஂ பவதி ததா பவத்யஸ்யாநந்த்யம். ஜ்ஞாநஸ்யாநந்த்யாஜ்ஜ்ஞேயமல்பஂ ஸஂபத்யதே. யதாகாஷே கத்யோதஃ. யத்ரேதமுக்தம் —

அந்தோ மணிமவித்யத்தமநங்குலிராவயத்.
அக்ரீவஸ்தஂ ப்ரத்யமுஞ்சத்தமஜிஹ்வோப்யபூஜயத்||இதி||31||

||4.31|| ஆவ்ரியதே சித்தமேபிரித்யாவரணாநி க்லேஷாஸ்த ஏவ மலாஸ்தேப்யோபேதஸ்ய தத்விரஹிதஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய ஷரத்ககநநிபஸ்யாநந்த்யாதநவச்சேதாத் ஜ்ஞேயமல்பஂ கணநாஸ்பதஂ ந பவத்யக்லேஷேநைவ ஸர்வஂ ஜ்ஞேயஂ ஜாநாதீத்யர்தஃ.

ததஃ கிமித்யத ஆஹ —

————-

ததஃ கரிதார்தாநாஂ பரிணாமக்ரமஸமாப்திர்குணாநாம்||4.32||

||4.32|| தஸ்ய தர்மமேகஸ்யோதயாத்கரிதார்தாநாஂ குணாநாஂ பரிணாமக்ரமஃ பரிஸமாப்யதே. ந ஹி கரிதபோகாபவர்காஃ பரிஸமாப்தக்ரமாஃ க்ஷணமப்யவஸ்தாதுமுத்ஸஹந்தே.

அத கோயஂ க்ரமோ நாமேதி —

||4.32|| கரிதோ நிஷ்பாதிதோ போகாபவர்கலக்ஷணஃ புருஷார்தஃ ப்ரயோஜநஂ யைஸ்தே கரிதார்தா குணாஃ ஸத்த்வரஜஸ்தமாஂஸி தேஷாஂ பரிணாம ஆ புருஷார்தஸமாப்தேராநுலேம்யேந ப்ராதிலோம்யேந சாங்காங்கிபாவ ஸ்திதிலக்ஷணஸ்தஸ்ய யோஸௌ க்ரமோ வக்ஷ்யமாணஸ்தஸ்ய பரிஸமாப்திர்நிஷ்டா ந புநருத்பவ இத்யர்தஃ.

க்ரமஸ்யோக்தஸ்ய லக்ஷணமாஹ —

———————

க்ஷணப்ரதியோகீ பரிணாமாபராந்தநிர்க்ராஹ்யஃ க்ரமஃ||4.33||

||4.33|| க்ஷணாநந்தர்யாத்மா பரிணாமஸ்யாபராந்தேநாவஸாநேந கரிஹ்யதே க்ரமஃ. ந ஹ்யநநுபூதக்ரமக்ஷணா புராணதா வஸ்த்ரஸ்யாந்தே பவதி. நித்யேஷு ச க்ரமோ தரிஷ்டஃ.

த்வயீ சேயஂ நித்யதா கூடஸ்தநித்யதா பரிணாமிநித்யதா ச. தத்ர கூடஸ்தநித்யதா புருஷஸ்ய. பரிணாமிநித்யதா குணாநாம். யஸ்மிந்பரிணம்யமாநே தத்த்வஂ ந விஹந்யதே தந்நித்யம். உபயஸ்ய ச தத்த்வாநபிகாதாந்நித்யத்வம். தத்ர குணதர்மேஷு புத்த்யாதிஷு பரிணாமாபராந்தநிர்க்ராஹ்யஃ க்ரமோ லப்தபர்யவஸாநோ நித்யேஷு தர்மிஷு குணேஷ்வலப்தபர்யவஸாநஃ. கூடஸ்தநித்யேஷு ஸ்வரூபமாத்ரப்ரதிஷ்டேஷு முக்தபுருஷேஷு ஸ்வரூபாஸ்திதா க்ரமேணைவாநுபூயத இதி தத்ராப்யலப்தபர்யவஸாநஃ ஷப்தபரிஷ்டேநாஸ்திக்ரியாமுபாதாய கல்பித இதி.

அதாஸ்ய ஸஂஸாரஸ்ய ஸ்தித்யா கத்யா ச குணேஷு வர்தமாநஸ்யாஸ்தி க்ரமஸமாப்திர்ந வேதி. அவசநீயமேதத். கதம். அஸ்தி ப்ரஷ்ந ஏகாந்தவசநீயஃ ஸர்வோ ஜாதோ மரிஷ்யதி மரித்வா ஜநிஷ்யத இதி. ஓ3ம் போ இதி.

அத ஸர்வோ ஜாதோ மரிஷ்யதீதி மரித்வா ஜநிஷ்யத இதி. விபஜ்யவசநீயமேதத். ப்ரத்யுதிதக்யாதிஃ க்ஷீணதரிஷ்ணாஃ குஷலோ ந ஜநிஷ்யத இதரஸ்து ஜநிஷ்யதே. ததா மநுஷ்யஜாதிஃ ஷ்ரேயஸீ ந வா ஷ்ரேயஸீத்யேவஂ பரிபரிஷ்டே விபஜ்ய வசநீயஃ ப்ரஷ்நஃ பஷூநதிகரித்ய ஷ்ரேயஸீ தேவாநரிஷீஂஷ்சாதிகரித்ய நேதி. அயஂ த்வசநீயஃ ப்ரஷ்நஃ ஸஂஸாரோயமந்தவாநதாநந்த இதி. குஷலஸ்யாதி ஸஂஸாரக்ரமபரிஸமாப்திர்நேதரஸ்யேதி அந்யதராவதாரணே தோஷஃ. தஸ்மாத்வ்யாகரணீய ஏவாயஂ ப்ரஷ்ந இதி.

குணாதிகாரக்ரமஸமாப்தா கவல்யமுக்த. தத்ஸ்வரூபமவதார்யதே —

||4.33|| க்ஷணோல்பீயாந்காலஸ்தஸ்ய யோஸௌ ப்ரதியோகீ க்ஷணவிலக்ஷணஃ பரிணாமாபராந்தநிர்க்ராஹ்யோநுபூதேஷு க்ஷணேஷு பஷ்சாத்ஸஂகலநபுத்த்யை வ யோ கரிஹ்யதே ஸ க்ஷணாநாஂ க்ரம உச்யதே, ந ஹ்யநநுபூதேஷு க்ஷணேஷு க்ரமஃ பரிஜ்ஞாதுஂ ஷக்ய.

இதாநீஂ பலபூதஸ்ய கைவல்யஸ்யாஸாதாரணஂ ஸ்வரூபமாஹ —

———–

புருஷார்தஷூந்யாநாஂ குணாநாஂ ப்ரதிப்ரஸவஃ கைவல்யஂ ஸ்வரூபப்ரதிஷ்டா வா சிதிஷக்திரிதி||4.34||

||4.34|| கரிதபோகாபவர்காணாஂ புருஷார்தஷூந்யாநாஂ யஃ ப்ரதிப்ரஸவஃ கார்யகாரணாத்மகாநாஂ குணாநாஂ தத்கைவல்யஂ, ஸ்வரூபப்ரதிஷ்டா புநர்புத்திஸத்த்வாநபிஸஂபந்தாத்புருஷஸ்ய சிதிஷக்திரேவ கேவலா, தஸ்யாஃ ஸதா ததைவாவஸ்தாநஂ கைவல்யமிதி.

இதி ஷ்ரீபாதஞ்ஜலே ஸாஂக்யப்ரவசநே யோகஷாஸ்த்ரே ஷ்ரீமத்வ்யாஸபாஷ்யே
சதுர்தஃ கைவல்யபாதஃ||4||

||4.34|| ஸமாப்தபோகாபவர்கலக்ஷணபுருஷார்தாநாஂ குணாநாஂ யஃ ப்ரதிப்ரஸவஃ ப்ரதிலோமஸ்ய பரிணாமஸ்ய ஸமாப்தௌ விகாராநுத்பவஃ, யதி வா சிதிஷக்தேர்வரித்திஸாரூப்யநிவரித்தௌ ஸ்வரூபமாத்ரேவஸ்தாநஂ தத்கைவல்யமுச்யதே.

ந கேவலமஸ்மத்தர்ஷநே க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ கைவல்யாவஸ்தாயாமேவவஂவிதஷ்சித்ரூபோ யாவத்தர்ஷநாந்தரேஷ்வபி விமரிஷ்யமாண ஏவஂரூபோவதிஷ்டதே. ததாஹி — ஸஂஸாரதஷாயாமாத்மா கர்தரித்வபோக்தரித்வாநுஸஂதாதரித்வமயஃ ப்ரதீயதேந்யதா யத்யயமேகஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞஸ்ததாவிதோ ந ஸ்யாத்ததா ஜ்ஞாநலக்ஷணாநாமேவ பூர்வாபராநுஸஂதாதரிஷூந்யாநாமாத்மபாவே நியதஃ கர்மபலஸஂபந்தோ ந ஸ்யாத்கரிதஹாநா கரிதாப்யாகமப்ரஸங்கஷ்ச. யதி யேநைவ ஷாஸ்த்ரோபதிஷ்டமநுஷ்டிதஂ கர்ம தஸ்யைவ போக்தரித்வஂ பவேத்ததா ஹிதாஹிதப்ராப்திபரிஹாராய ஸர்வஸ்ய ப்ரவரித்திர்கடேத ஸர்வஸ்யைவ வ்யவஹாரஸ்ய ஹாநோபாதாநலக்ஷணஸ்யாநுஸஂதாநேநைவ வ்யாப்தத்வாஜ்ஜ்ஞாநக்ஷணாநாஂ பரஸ்பரபேதேநாநுஸஂதாநஷூந்யத்வாத்ததநுஸஂதாநாபாவே கஸ்யசிதபி வ்யவஹாரஸ்யாநுபபத்தேஃ கர்தா போக்தாநுஸஂகாதா யஃ ஸ ஆத்மேதி வ்யவஸ்தாப்யதே. மோக்ஷதஷாயாஂ து ஸகலக்ராஹ்யக்ராஹகலக்ஷணவ்யவஹாராபாவாச்சைதந்யமாத்ரமேவ தஸ்யாவஷிஷ்யதே. தச்சைதந்யஂ சிதிமாத்ரத்வேநைவோபபத்யதே ந புநராத்மஸஂவேதநேந. யஸ்மாத்விஷயக்ரஹணஸமர்தத்வமேவ சிதே ரூபஂ நாத்மக்ராஹகத்வம். ததாஹி — அர்தஷ்சித்யா கரிஹ்யமாணோயமிதி கரிஹ்யதே ஸ்வரூபஂ கரிஹ்யமாணமஹமிதி ந
புநர்யுகபத்பஹிர்முகதாந்தர்முகதாலக்ஷணவ்யாபாரத்வயஂ பரஸ்பரவிருத்தஂ கர்துஂ ஷக்யம். அத ஏகஸ்மிந்ஸமயே வ்யாபாரத்வயஸ்ய கர்துமஷக்யத்வாச்சித்ரூபதைவாவஷிஷ்யதே, அதோ மோக்ஷாவஸ்தாயாஂ நிவரித்தாதிகாரேஷு குணேஷு சிந்மாத்ரரூப ஏவாத்மாவதிஷ்டத இத்யேவஂ யுக்தம். ஸஂஸாரதஷாயாஂ த்வேவஂபூதஸ்யைவ கர்தரித்வஂ போக்தரித்வமநுஸஂதாதரித்வஂ ச ஸர்வமுபபத்யதே. ததாஹி — யோயஂ ப்ரகரித்யா ஸஹாநாதிர்நைஸர்கிகோஸ்ய போக்யபோக்தரித்வலக்ஷணஃ ஸஂபந்தோவிவேகக்யாதிமூலஸ்தஸ்மிந்ஸதி புருஷார்தகர்தவ்யதாரூபஷக்தித்வயஸத்பாவே யா மஹதாதிபாவேந பரிணதிஸ்தஸ்யாஂ ஸஂயோகே ஸதி யதாத்மநோதிஷ்டாதரித்வஂ சிச்சாயாஸமர்பணஸாமர்த்யஂ புத்திஸத்த்வஸ்ய ச ஸஂக்ராந்தசிச்சாயாக்ரஹணஸாமர்ஸ்யஂ சிதவஷ்டப்தாயாஷ்ச புத்தேர்யோயஂ கர்தரித்வபோக்தரித்வாத்யவஸாயஸ்தத ஏவ ஸர்வஸ்யாநுஸஂதாநபூர்வகஸ்ய வ்யவஹாரஸ்ய நிஷ்பத்தேஃ கிமந்யைஃ பல்முபிஃ கல்பநாஜல்பைஃ. யதி புநரேவஂபூதமார்கவ்யதிரேகேண பாரமார்திகமாத்மாநஃ கர்தரித்வாத்யங்கீ க்ரியேத ததாஸ்ய பரிணாமித்வப்ரஸங்கஃ. பரிணாமித்வாச்சாநித்யத்வே தஸ்யாத்மத்வமேவ ந ஸ்யாத். ந ஹ்யேகஸ்மிந்நேவ ஸமயே ஏகேநைவ ரூபேண பரஸ்பரவிருத்தாவஸ்தாநுபவஃ ஸஂபவதி. ததாஹி — யஸ்யாமவஸ்தாயாமாத்மஸமவேதே ஸுகே ஸமுத்பந்நே தஸ்யாநுபவிதரித்வஂ ந தஸ்யாமேவாவஸ்தாயாஂ துஃகாநுபவிதரித்வம். அதோவஸ்தாநாஂ நாநாத்வாத் ததபிந்நஸ்யாவஸ்தாவதோபி நாநாத்வஂ நாநாத்வேந ச பரிணாமித்வாந்நாத்மத்வம். நாபி நித்யத்வம். அத ஏவ ஷாந்தப்ரஹ்மவாதிபிஃ ஸாஂக்யைராத்மநஃ ஸதைவ ஸஂஸாரதஷாயாஂ மோக்ஷதஷாயாஂ சைகரூபத்வமங்கீக்ரியதே.

யே து வேதாந்தவாதிநஷ்சிதாநந்தமயத்வமாத்மநோ மோக்ஷே மந்யந்தே தேஷாஂ ந யுக்தஃ பக்ஷஃ. ததாஹி — ஆநந்தஸ்ய ஸுகரூபத்வாத்ஸுகஸ்ய ச ஸதைவ ஸஂவேத்யமாநதயைவ ப்ரதிபாஸாத்ஸஂவேத்யமாநத்வஂ ச ஸஂவேதநவ்யதிரேகேணாநுபபந்நமிதி ஸஂவேத்யஸஂவேதநயோரப்யுபகமாதத்வைதஹாநிஃ. அத ஸுகாத்மகத்வமேவ தஸ்யோச்யேத தத்விருத்ததர்மாத்யாஸாதநுபபந்நம். ந ஹி ஸஂவேதநஂ ஸஂவேத்யஂ சைகஂ பவிதுமர்ஹதி. கிஂசாத்வைதவாதிபிஃ கர்மாத்மபரமாத்மபேதேநாத்மா த்விவிதஃ ஸ்வீகரிதஃ. இத்தஂ ச தத்ர யேநைவ ரூபேண ஸுகதுஃகபோக்தரித்வஂ கர்மாத்மநஸ்தேநைவ ரூபேண யதி பரமாத்மாநஃ ஸ்யாத்ததா கர்மாத்மத்வபரமாத்மநஃ பரிணாமித்வமவித்யாஸ்வபாவத்வஂ ச ஸ்யாத். அத ந தஸ்ய ஸாக்ஷாத்போக்தரித்வஂ கிஂது ததுபடௌகிதமுதாஸீநதயாதிஷ்டாதரித்வேந ஸ்வீ கரோதி, ததாஸ்மத்தர்ஷநாநுப்ரவேஷஃ, ஆநந்தரூபதா ச பூர்வமேவ நிராகரிதா. கிஂ சாவித்யாஸ்வபாவத்வே நிஃஸ்வபாவத்வாத்கர்மாத்மநஃ கஃ ஷாஸ்த்ராதிகாரீ. ந தாவந்நித்யநிர்முக்தத்வாத்பரமாத்மா, நாபி அவித்யாஸ்வபாவத்வாத்கர்மாத்மா. ததஷ்ச ஸகலஷாஸ்த்ரவையர்த்யப்ரஸங்க. அவித்யாமயத்வே ச ஜகதோங்கீக்ரியமாணே கஸ்யாவித்யேதி விசார்யதே. ந தாவத்பரமாத்மநோ நித்யமுக்தத்வாத்வித்யாரூபத்வாச்ச, கர்மாத்மநோபி பரமார்ததோ நிஃஸ்வபாவதயா ஷஷவிஷாணப்ரக்யத்வே கதமவித்யாஸஂபந்தஃ? அதோச்யதே, ஏததேவாவித்யாயா அவித்யாத்வஂ யதவிசாரரமணீயத்வஂ நாம. யைவ ஹி விசாரேண திநகரஸ்பரிஷ்டநீஹாரவத்விலயமுபயாதி ஸாவித்யேத்யுச்யதே. மைவஂ, யத்வஸ்து கிஂசித்கார்யஂ கரோதி ததவஷ்யஂ குதஷ்சித்பிந்நமபிந்நஂ வா வக்தவ்யம். அவித்யாயாஷ்ச ஸஂஸாரலக்ஷணகார்யகர்தரித்வம் அவஷ்யமங்கீகர்தவ்யம். தஸ்மிந்ஸத்யபி யத்யநிர்வாச்யத்வமுச்யதே ததா கஸ்யசிதபி வாச்யத்வஂ ந ஸ்யாத். ப்ரஹ்மணோப்யவாச்யத்வப்ரஸக்திஃ. தஸ்மாததிஷ்டாதரிதாரூபவ்யதிரேகேண நாந்யதாத்மநோ ரூபமுபபத்யதே. அதிஷ்டாதரித்வஂ ச சித்ரூபமேவ தத்வ்யதிரிக்தஸ்ய தர்மஸ்ய கஸ்யசித்ப்ரமாணாநுபபத்தேஃ.

யைரபி நையாயிகாதிபிராத்மா சேதநாயோகாச்சேதந இத்யுச்யதே. சேதநாபி தஸ்ய மநஃஸஂயோகஜா. ததாஹி — இச்சாஜ்ஞாநப்ரயத்நாதயோ குணாஸ்தஸ்ய வ்யவஹாரதஷாயாமாத்மமநஃ ஸஂயோகாதுத்பத்யந்தே. தைரேவ ச குணைஃ ஸ்வயஂ ஜ்ஞாதா கர்தா போக்தேதி வ்யபதிஷ்யதே. மோக்ஷதஷாயாஂ து மித்யாஜ்ஞாநநிவரித்தௌ தந்மூலாநாஂ தோஷாணாமபி நிவரித்தேஸ்தேஷாஂ புத்த்யாதீநாஂ விஷேஷகுணாநாமத்யந்தோச்சித்தேஃ ஸ்வரூபமாத்ரப்ரதிஷ்டத்வமாத்மநோங்கீகரிதஂ, தேஷாமயுக்தஃ பக்ஷஃ, யதஸ்தஸ்யாஂ தஷாயாஂ நித்யத்வவ்யாபகத்வாதயோ குணா ஆகாஷாதீநாமபி ஸந்தி அதஸ்தத்வைலக்ஷண்யேநாத்மநஷ்சித்ரூபத்வமவஷ்யமங்கீகார்யம். ஆத்மத்வலக்ஷணஜாதியோக இதி சேத. ந, ஸர்வஸ்யைவ ஹி தஜ்ஜாதியோகஃ ஸஂபவதி, அதோ ஜாதிப்யோ வைலக்ஷண்யமாத்மநோவஷ்யமங்கீகர்தவ்யம். தச்சாதிஷ்டாதரித்வஂ, தச்ச சித்ரூபதயைவ கடதே நாந்யதா.

யைரபி மீமாஂஸகைஃ கர்மகர்தரிரூப ஆத்மாங்கீ க்ரியதே தேஷாமபி ந யுக்தஃ பக்ஷஃ. ததாஹி — அஹஂப்ரத்யயக்ராஹ்யஃ ஆத்மேதி தேஷாஂ ப்ரதிஜ்ஞா. அஹஂப்ரத்யயே ச கர்தரித்வஂ கர்மத்வஂ சாத்மந ஏவ. ந சைதத்விருத்தத்வாதுபபத்யதே. கர்தரித்வஂ ப்ரமாதரித்வஂ கர்மத்வஂ ச ப்ரமேயத்வம். ந சைதத்விருத்ததர்மாத்யாஸோ யுகபதேகஸ்ய கடதே. யத்விருத்ததர்மாத்யஸ்தஂ ந ததேகஂ, யதா பாவாபாவௌ, விருத்தே ச கர்தரித்வகர்மத்வே. அதோச்யதே — ந கர்தரித்வமகர்மத்வயோர்விரோதஃ கிஂது கர்தரித்வகரணதயோஃ. கைநேததுக்தஂ விருத்ததர்மாத்யாஸஸ்ய துல்யத்வாத்கர்தரித்வகரணத்வயோரேவ விரோதோ ந கர்தரித்வகர்மத்வயோஃ இதி. தஸ்மாதஹஂப்ரத்யயக்ராஹ்யத்வஂ பரிஹரித்யாத்மநோதிஷ்டாதரித்வமேவோபபந்நம், தச்ச சேதநத்வமேவ.

யைரபி த்ரவ்யபோதபர்யாயபேதேநாத்மநோவ்யாபகஸ்ய ஷரீரபரிமாணஸ்ய பரிணாமித்வமிஷ்யதே தேஷாமுத்தாநபராஹத ஏவ பக்ஷஃ. பரிணாமித்வே சித்ரூபதாஹாநிஷ்சித்ரூபதாபாவே கிமாத்மந ஆத்மத்வம். தஸ்மாதாத்மந ஆத்மத்வமிச்சதா சித்ரூபத்வமேவாங்கீகர்தவ்யம். தச்சாதிஷ்டாதரித்வமேவ.

கேசித்கர்தரிரூபமேவாத்மநமிச்சந்தி. ததா ஹி — விஷயஸாஂநித்யே யா ஜ்ஞாநலக்ஷணா க்ரியா ஸமுத்பந்நா தஸ்யா விஷயஸஂவித்திஃ பலஂ, தஸ்யாஂ ச பலரூபாயாஂ ஸஂவித்தௌ ஸ்வரூபஂ ப்ரகாஷரூபதயா ப்ரதிபாஸதே, விஷயஷ்ச க்ராஹ்யதயா ஆத்மா ச க்ராஹகதயா, கடமஹஂ ஜாநாமீத்யாகாரேண தஸ்யாஃ ஸமுத்பத்தேஃ. க்ரியாயாஷ்ச காரணஂ கர்தைவ பவதீத்யதஃ கர்தரித்வஂ போக்தரித்வஂ சாத்மநோ ரூபமிதி. ததநுபபந்நஂ, யஸ்மாத்தாஸாஂ ஸஂவித்தீநாஂ ஸ கிஂ கர்தரித்வஂ யுகபத்ப்ரதிபத்யதே க்ரமேண வா. யுகபத்கர்தரித்வே க்ஷணாந்தரே தஸ்ய கர்தரித்வஂ ந ஸ்யாத். அத க்ரமேண கர்தரித்வஂ ததேகரூபஸ்ய ந கடதே, ஏகேந ரூபேண சேத்தஸ்ய கர்தரித்வஂ ததைகஸ்ய ரூபஸ்ய ஸதைவ ஸஂநிஹிதத்வாத்ஸர்வஂ பலமேகரூபஂ ஸ்யாத். அத நாநாரூபதயா தஸ்ய கர்தரித்வஂ ததா பரிணாமித்வஂ, பரிணாமித்வாச்ச ந சித்ரூபத்வம். அதஷ்சித்ரூபத்வமேவாத்மந இச்சத்பிர்ந ஸாக்ஷாத்கர்தரித்வமங்கீகர்தவ்யம். யாதரிஷமஸ்மாபிஃ கர்தரித்வமாத்மநஃ ப்ரதிபாதிதஂ கூடஸ்தஸ்ய நித்யஸ்ய சித்ரூபஸ்ய ததேவோபபந்நம்.

ஏதேந ஸ்வப்ரகாஷஸ்யாத்மநோ விஷயஸஂவித்தித்வாரேண க்ராஹகத்வமபிவ்யஜத இதி யே வதந்தி தேபி அநேநைவ நிராகரிதாஃ.

கேசித்விமர்ஷாத்மகத்வேநாத்மநஷ்சிந்மயத்வமிச்சந்தி. தே ஹ்யாஹுர்ந விமர்ஷவ்யதிரேகேண சித்ரூபத்வமாத்மநோ நிரூபயிதுஂ ஷக்யம், ஜட஀ாத்வைலக்ஷண்யமேவ சித்ரூபத்வமுச்யதே, தச்ச விமர்ஷவ்யதிரேகேண நிரூப்யமாணஂ நாந்யதாவதிஷ்டதே. ததநுபபந்நம். இதமித்தமேவஂரூபமிதி யோ விசாரஃ ஸ விமர்ஷ இத்யுச்யதே. ஸ சாஸ்மிதாவ்யதிரேகேண நோத்தாநமேவ லபதே. ததாஹி — ஆத்மந்யுபஜாயமாநோ விமர்ஷோஹமேவஂபூத இத்யநேநாகாரேண ஸஂவேத்யதே. ததாஷ்சாஹஂஷப்தஸஂபிந்நஸ்யாத்மலக்ஷணஸ்யார்தஸ்ய தத்ர ஸ்புரணாந்ந விகல்பரூபதாதிக்ரமஃ, விகல்பஷ்சாத்யவஸாயாத்மா புத்திதர்மோ ந சித்தர்மஃ. கூடஸ்தநித்யத்வேந சிதேஃ ஸதைகரூபத்வாந்நாஹஂகாராநுப்ரவேஷஃ. ததநேந ஸவிமர்ஷத்வமாத்மாநஃ ப்ரதிபாதயதா புத்திரேவாத்மத்வேந ப்ராந்த்யா ப்ரதிபாதிதா ந ப்ரகாஷாத்மநஃ பரஸ்ய புருஷஸ்ய ஸ்வரூபமவகதமிதி.

இத்தஂ ஸர்வேஷ்வபி தர்ஷநேஷ்வதிஷ்டாதரித்வஂ விஹாய நாந்யதாத்மநோ ரூபமுபபத்யதே. அதிஷ்டாதரித்வஂ ச சித்ரூபத்வம். தச்ச ஜட஀ாத்வைலக்ஷண்யமேவ. சித்ரூபதயா யததிதிஷ்டதி ததேவ போக்யதாஂ நயதி. யச்ச சேதநாதிஷ்டிதஂ ததேவ ஸகலவ்யாபாரயோக்யஂ பவதி. ஏஷ ச ஸதி கரிதகரித்யத்வாத் ப்ரதாநஸ்ய வ்யாபாரநிவரித்தௌ யதாத்மநஃ கைவல்யமஸ்மாபிருக்தஂ தத்விஹாய தர்ஷநாந்தராணாமபி நாந்யா கதிஃ. தஸ்மாதிதமேவ யுக்தமுக்தஂ வரித்திஸாரூப்யபரிஹாரேண ஸ்வரூபே ப்ரதிஷ்டா சிதிஷக்தேஃ கைவல்யம்.

ததேவ ஸித்த்யந்தரேப்யோ விலக்ஷணாஂ ஸர்வஸித்திமூலபூதாஂ ஸமாதிஸித்திமபிதாய ஜாத்யந்தரபரிணாமலக்ஷணஸ்ய ச ஸித்திவிஷேஷஸ்ய ப்ரகரித்யாபூரணமேவ காரணமித்யுபபாத்ய தர்மாதீநாஂ ப்ரதிபந்தகநிவரித்திமாத்ர ஏக ஸாமர்த்யமிதி ப்ரதர்ஷ்ய நிர்மாணசித்தாநாமஸ்மிதாமாத்ராதுத்பவ இத்யுக்த்வா தேஷாஂ ச யோகிசித்தமேவாதிஷ்டாபகமிதி ப்ரதர்ஷ்ய யோகிசித்தஸ்ய சித்தாந்தரவைலக்ஷண்யமபிதாய தத்கர்மணாமலௌகிகத்வஂ சோபபாத்ய விபாகாநுகுணாநாஂ ச வாஸநாநாமபிவ்யக்திஸாமர்த்யே கார்யகாரணயோஷ்சேக்யப்ரதிபாதநேந வ்யவஹிதாநாமபி வாஸநாநாமாநந்தர்யமுபபாத்ய தாஸாமாநந்த்யேபி ஹேதுபலாதித்வாரேண ஹாநமுபதர்ஷ்யாதீதாதிஷ்வத்வஸு தர்மாணாஂ ஸத்பாவமுபபாத்ய விஜ்ஞாநவாதஂ நிராகரித்ய ஸாகாரவாதஂ ச ப்ரதிஷ்டாப்ய புருஷஷ்ய ஜ்ஞாதரித்வமுக்த்வா சித்தத்வாரேண ஸகலவ்யவஹாரநிஷ்பத்திமுபபாத்ய புருஷஸத்த்வே ப்ரமாணமுபதர்ஷ்ய கைவல்யநிர்ணயாய தஷபிஃ ஸூத்ரைஃ க்ரமேணோபயோகிநோர்தாநபிதாய ஷாஸ்த்ராந்தரேப்யேததேவ கைவல்யமித்யுபபாத்ய கைவல்யஸ்வரூபஂ நிர்ணீதமிதி வ்யாகரிதஃ கைவல்யபாதஃ.

இதி ஷ்ரீபோஜதேவவிரசிதாயாஂ பாதஞ்ஜலயோகஷாஸ்த்ரஸூத்ரவரித்தௌ
சதுர்தஃ கைவல்யபாதஃ||4||

————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ யோக ஸூத்ரம் -பாஷ்யம் –விருத்தி–அத்யாயம் -3-

February 12, 2021

தேஷபந்தஷ்சித்தஸ்ய தாரணா||3.1||

||3.1|| நாபிசக்ரே ஹரிதயபுண்டரீகே மூர்த்நி ஜ்யோதிஷி நாஸிகாக்ரே ஜிஹ்வாக்ர இத்யேவமாதிஷு தேஷேஷு பாஹ்யே வா விஷயே சித்தஸ்ய வரித்திமாத்ரேண பந்த இதி தாரணா.

||3.1|| ததேவஂ பூர்வோத்திஷ்டஂ தாரணாத்யங்கத்ரயஂ நிர்ணேதுஂ ஸஂயமஸஂஜ்ஞாவிதாநபூர்வகஂ பாஹ்யாப்யந்தராதி ஸித்திப்ரதிபாதநாய லக்ஷயிதுமுபக்ரமதே. தத்ர தாரணாயாஃ ஸ்வரூபமாஹ —

————

தத்ர ப்ரத்யயைகதாநதா த்யாநம்||3.2||

||3.2|| தஸ்மிந்தேஷே த்யேயாலம்பநஸ்ய ப்ரத்யயஸ்யைகதாநதா ஸதரிஷஃ ப்ரவாஹஃ ப்ரத்யயாந்தரேணாபராமரிஷ்டோ த்யாநம்.

||3.2|| தத்ர தஸ்மிந்ப்ரதேஷே யத்ர சித்தஂ தரிதஂ தத்ர ப்ரத்யயஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய யைகதாநதா விஸதரிஷபரிணாமபரிஹாரத்வாரேண யதேவ தாரணாயாமாலம்பநீகரிதஂ ததாலம்பநதயைவ நிரந்தரமுத்பத்திஃ ஸா த்யாநமுச்யதே.

சரமஂ யோகாங்கஂ ஸமாதிமாஹ —

————

ததேவார்தமாத்ரநிர்பாஸ ஸ்வரூபஷூந்யமிவ ஸமாதிஃ||3.3||

||3.3|| இதமத்ரபோத்யம் — த்யாதரித்யேயத்யாநகலநாவத் த்யாநஂ தத்ரஹிதஂ ஸமாதிரிதி த்யாநஸமாத்யோர்விபாகஃ. அஸ்ய ச ஸமாதிரூபஸ்ய ங்கஸ்யாங்கிஸஂப்ரஜ்ஞாதயோகாதயஂ பேதோ யதத்ர சிந்தாரூபதயா நிஃஷேஷதோ த்யேயஸ்ய ஸ்வரூபஂ ந பாஸதே. அங்கிநி து ஸஂப்ரஜ்ஞாதே ஜ்ஞாதவ்ய ஸாக்ஷாத்காரோதயே ஸமாத்யவிஷயா அபி விஷயா பாஸந்த இதி. ததா ச ஸாக்ஷாத்காரயுக்தைகாக்ர்யகாலே ஸஂப்ரஜ்ஞாதயோகஃ. அந்யதா தே ஸமாதிமாத்ரமிதி விபாகஃ ஸமாதிஃ த்யாநமேவ த்யேயாகாரநிர்பாஸஂ ப்ரத்யயாத்மகேந ஸ்வரூபேண ஷூந்யமிவ யதா பவதி த்யேயஸ்வபாவாவேஷாத்ததா ஸமாதிரித்யுச்யதே.

||3.3|| ததேவோக்தலக்ஷணஂ த்யாநஂ யத்ரார்தமாத்ரநிர்பாஸமர்தாகாரஸமாவேஷாதுத்பூதார்தரூபஂந்யக்பூதஜ்ஞாநஸ்வரூபத்வேந ஸ்வரூபஷூந்யதாமிவாபத்யதே ஸ ஸமாதிரித்யுச்யதே. ஸம்யகாதீயத ஏகாக்ரீ க்ரியதே விக்ஷேபாந்பரிஹரித்ய மநோ யத்ர ஸ ஸமாதிஃ.

உக்தலக்ஷணஸ்ய யோகாங்கத்ரயஸ்ய வ்யவஹாராய ஸ்வஷாஸ்த்ரே தாந்த்ரிகீஂ ஸஂஜ்ஞாஂ கர்துமாஹ —

————–

த்ரயமேகத்ர ஸஂயமஃ||3.4||

||3.4|| ததேதத்தாரணாத்யாநஸமாதித்ரயமேகத்ர ஸஂயமஃ. ஏகவிஷயாணி த்ரீணி ஸாதநாநி ஸஂயமஃ இத்யுச்யதே. ததஸ்ய த்ரயஸ்ய தாந்த்ரிகீ பரிபாஷா ஸஂயம இதி.

||3.4|| ஏகஸ்மிந்விஷயே தாரணாத்யாநஸமாதித்ரயஂ ப்ரவர்தமாநஂ ஸஂயமஸஂஜ்ஞயா ஷாஸ்த்ரே வ்யவஹ்ரியதே.

தஸ்ய பலமாஹ —

————–

தஜ்ஜயாத்ப்ரஜ்ஞாலோகஃ||3.5||

||3.5|| தஸ்ய ஸஂயமஸ்ய ஜயாத்ஸமாதிப்ரஜ்ஞாயா பவத்யாலோகோ யதா யதா ஸஂயமஃ ஸ்திரபதோ பவதி ததா ததேஷ்வரப்ரஸாதாத்ஸமாதிப்ரஜ்ஞா விஷாரதீ பவதி.

||3.5|| தஸ்ய ஸஂயமஸ்ய ஜயாதப்யாஸேந ஸாத்ம்யோபாதநாத்ப்ரஜ்ஞாயா விவேகக்யாதேராலோகஃ ப்ரஸவோ பவதி. ப்ரஜ்ஞா ஜ்ஞேயஂ ஸம்யகவபாஸயதீத்யர்தஃ.

தஸ்யோபயோகமாஹ —

—————

தஸ்ய பூமிஷு விநியோகஃ||3.6||

||3.6|| தஸ்ய ஸஂயமஸ்ய ஜிதபூமேர்யாநந்தரா பூமிஸ்தத்ர விநியோகஃ. ந ஹ்யஜிதாதரபூமிரநந்தரபூமிஂ விலங்க்ய ப்ராந்தபூமிஷு ஸஂயமஂ லபதே. ததபாவாச்ச குதஸ்தஸ்ய ப்ரஜ்ஞாலோகஃ. ஈஷ்வரப்ரஸாதாஜ்ஜிதோத்தரபூமிகஸ்ய ச நாதரபூமிஷு பரசித்தஜ்ஞாநாதிஷு ஸஂயமோ யுக்தஃ. கஸ்மாத் ததர்தஸ்யாந்யதைவாவகதத்வாத். பூமேரஸ்யா இயமநந்தரா பூமிரித்யத்ர யோக ஏவோபாத்யாயஃ. கதம். ஏவஂ ஹ்யுக்தம் —

யோகேந யோகோ ஜ்ஞாதவ்யோ யோகோ யோகாத்ப்ரவர்ததே.
யோப்ரமத்தஸ்து யோகேந ஸ யோகே ரமதே சிரம்||இதி||6||

||3.6|| தஸ்ய ஸஂயமஸ்ய பூமிஷு ஸ்தூலஸூக்ஷ்மாலம்பநபேதேந ஸ்திதாஸு சித்தவரித்திஷு விநியோகஃ கர்தவ்யஃ, அதராமதராஂ சித்தபூமிஂ ஜிதாஂ ஜிதாஂ ஜ்ஞாத்வோத்தரஸ்யாஂ பூமௌ ஸஂயமஃ கார்யஃ. ந ஹ்யநாத்மீகரிதாதரபூமிருத்தரஸ்யாஂ பூமௌ ஸஂயமஂகுர்வாணஃ பலபாக்பவதி.

ஸாதநபாதே யோகாங்காந்யஷ்டாவுத்திஷ்ய பஞ்சாநாஂ லக்ஷணஂ விதாய த்ரயாணாஂ கதஂ ந கரிதமித்யாஷங்க்யாஹ —

——————-

த்ரயமந்தரங்கஂ பூர்வேப்யஃ||3.7||

||3.7|| ததேதத்தாரணாத்யாநஸமாதித்ரயமந்தரங்கஂ ஸஂப்ரஜ்ஞாதஸ்ய ஸமாதேஃ பூர்வேப்யோ யமாதிப்யஃ பஞ்சப்யஃ ஸாதநேப்ய இதி.

||3.7|| பூர்வேப்யோ யமாதிப்யோ யோகாங்கேப்யஃ பாரம்பர்யேண ஸமாதேருபகாரகேப்யோ தாரணாதியோகாங்கத்ரயஂ ஸஂப்ரஜ்ஞாதஸ்ய ஸமாதேரந்தரங்கஂ ஸமாதிஸ்வரூபநிஷ்பாதநாத்||

தஸ்யாபி ஸமாத்யந்தராபேக்ஷயா பஹிரங்கத்வமாஹ —

—————-

ததபி பஹிரங்கஂ நிர்பீஜஸ்ய||3.8||

||3.8|| ததப்யந்தரங்கஂ ஸாதநத்ரயஂ நிர்பீஜஸ்ய யோகஸ்ய பஹிரங்கஂ பவதி. கஸ்மாத், ததபாவே பாவாதிதி.

அத நிரோதசித்தக்ஷணேஷு சலஂ குணவரித்தமிதி கீதரிஷஸ்ததா சித்தபரிணாமஃ —

||3.8|| நிர்பீஜஸ்ய நிராலம்பநஸ்ய ஷூந்யபாவநாபரபர்யாயஸ்ய ஸமாதேரேததபி யோகாங்கத்ரயஂ பஹிரங்கஂ பாரம்பர்யேணோபகாரகத்வாத்.

இதாநீஂ யோகஸித்திராக்யாதுகாமஃ ஸஂயமஸ்ய விஷயபரிஷுத்திஂ கர்துஂ க்ரமேண பரிணாமத்ரயமாஹ —

—————-

வ்யுத்தாநநிரோதஸஂஸ்காரயோரபிபவப்ராதுர்பாவௌ நிரோதக்ஷணசித்தாந்வயோ நிரோதபரிணாமஃ||3.9||

||3.9|| வ்யுத்தாநஸஂஸ்காராஷ்சித்ததர்மா ந தே ப்ரத்யயாத்மகா இதி ப்ரத்யயநிரோதே ந நிருத்தா நிரோதஸஂஸ்காரா அபி சித்ததர்மாஸ்தயோரபிபவப்ராதுர்பாவௌ வ்யுத்தாநஸஂஸ்காரா ஹீயந்தே நிரோதஸஂஸ்காரா ஆதீயந்தே நிரோதக்ஷணஂ சித்தமந்வேதி
ததேகஸ்ய சித்தஸ்ய ப்ரதிக்ஷணமிதஂ ஸஂஸ்காராந்யதாத்வஂ நிரோதபரிணாமஃ. ததா ஸஂஸ்காரஷேஷஂ சித்தமிதி நிரோதஸமாதௌ வ்யாக்யாதம்.

||3.9|| வ்யுத்தாநஂ க்ஷிப்தமூடவிக்ஷிப்தாக்யஂ பூமித்ரயம். நிரோதஃ ப்ரகரிஷ்டஸத்த்வஸ்யாங்கிதயா சேதஸஃ பரிணாமஃ. தாப்யாஂ வ்யுத்தாநநிரோதாப்யாஂ யௌ ஜநிதௌ ஸஂஸ்காரௌ தயோர்யதாக்ரமமபிபவப்ராதுர்பாவௌ யதா பவதஃ. அபிபவோ ந்யக்பூததயா கார்யகரணாஸாமர்த்யேநாவஸ்தாநம். ப்ராதுர்பாவோ வர்தமாநேத்வநி அபிவ்யக்தரூபதயாவிர்பாவஃ. ததா நிரோதக்ஷணே சித்தஸ்யோபயவரித்தித்வாதந்வயோ யஃ ஸ நிரோதபரிணாம உச்யதே. அயமர்தஃ — யதா வ்யுத்தாநஸஂஸ்காரரூபோ தர்மஸ்திரோபூதோ பவதி, நிரோதஸஂஸ்காரரூபஷ்சாவிர்பவதி, தர்மிரூபதயா ச சித்தமுபேயாந்வயித்வேபி நிரோதாத்மநாவஸ்திதஂ ப்ரதீயதே, ததா ஸ நிரோதபரிணாமஷப்தேந வ்யவஹ்ரியதே. சலத்வாத்குணவரித்தஸ்ய யத்யபி சேதஸோ நிஷ்சலத்வஂ நாஸ்தி ததாபி ஏவஂபூதஃ பரிணாமஃ ஸ்தைர்யமுச்யதே.

தஸ்யைவ பலமாஹ —

————-

தஸ்ய ப்ரஷாந்தவாஹிதா ஸஂஸ்காராத்||3.10||

||3.10|| நிரோதஸஂஸ்காராப்யாஸபாடவாபேக்ஷா ப்ரஷாந்தவாஹிதா சித்தஸ்ய பவதி. தத்ஸஂஸ்காரமாந்த்யே வ்யுத்தாநதர்மிணா ஸஂஸ்காரேண நிரோததர்மஸஂஸ்காரோபிபூயத இதி.

||3.10|| தஸ்ய சேதஸோ நிருக்தாந்நிரோதஸஂஸ்காராத்ப்ரஷாந்தவாஹிதா பவதி. பரிஹரிதவிக்ஷேபதயா ஸதரிஷப்ரவாஹபரிணாமி சித்தஂ பவதீத்யர்தஃ.

நிரோதபரிணாமமபிதாய ஸமாதிபரிணாமமாஹ —

——————

ஸர்வார்ததைகாக்ரதயோஃ க்ஷயோதயௌ சித்தஸ்ய ஸமாதிபரிணாமஃ||3.11||

||3.11|| ஸர்வார்ததா சித்ததர்மஃ. ஏகாக்ரதாபி சித்ததர்மஃ. ஸர்வார்ததாயாஃ க்ஷயஸ்திரோபாவ இத்யர்தஃ. ஏகாக்ரதாயா உதய ஆவிர்பாவ இத்யர்தஃ. தயோர்தர்மித்வேநாநுகதஂ சித்தஂ, ததிதஂ சித்தமபாயோபஜநயோஃ ஸ்வாத்மபூதயோர்தர்மயோரநுகதஂ ஸமாதீயதே ஸ சித்தஸ்ய ஸமாதிபரிணாமஃ.

||3.11|| ஸர்வார்ததா சலத்வாந்நாநாவிதார்தக்ரஹணஂ சித்தஸ்ய விக்ஷேபோ தர்மஃ. ஏகஸ்மிந்நேவாலம்பநே ஸதரிஷபரிணாமிதைகாக்ரதா, ஸாபி சித்தஸ்ய தர்மஃ. தயோர்யதாக்ரமஂ க்ஷயோதயௌ ஸர்வார்ததாலக்ஷணஸ்ய தர்மஸ்ய க்ஷயோத்யந்தாபிபவ ஏகாக்ரதாலக்ஷணஸ்ய தர்மஸ்ய ப்ராதுர்பாவோபிவ்யக்திஷ்சித்தஸ்யோத்ரிக்தஸத்த்வஸ்யாந்வயிதயாவஸ்தாநஂ ஸமாதிபரிணாம இத்யுச்யதே. பூர்வஸ்மாத்பரிணாமாதஸ்யாயஂ விஷேஷஃ — தத்ர ஸஂஸ்காரலக்ஷணயோர்தர்மயோரபிபவப்ராதுர்பாவௌ பூர்வஸ்ய வ்யுத்தாநஸஂஸ்காரரூபஸ்ய ந்யக்பாவஃ. உத்தரஸ்ய நிரோதஸஂஸ்காரரூபஸ்யோத்பவோநபிபூதத்வேநாவஸ்தாநம். இஹ து க்ஷயோதயாவிதி ஸர்வார்ததாரூபஸ்ய விக்ஷேபஸ்யாத்யந்ததிரஸ்காராதநுத்பத்திரதீதேத்வநி ப்ரவேஷஃ க்ஷய ஏகாக்ரதாலக்ஷணஸ்ய தர்மஸ்யோத்பவோ வர்தமாநேத்வநி ப்ரகடத்வம்.

தரிதீயமேகாக்ரதாபரிணாமமாஹ —

————–

ததஃ புநஃ ஷாந்தோதிதௌ துல்யப்ரத்யயௌ சித்தஸ்யைகாக்ரதாபரிணாமஃ||3.12||

||3.12|| ஸமாஹிதசித்தஸ்ய பூர்வப்ரத்யயஃ ஷாந்த உத்தரஸ்தத்ஸதரிஷ உதிதஃ, ஸமாதிசித்தமுபயோரநுகதஂ புநஸ்ததைவாஸமாதிப்ரேஷாதிதி. ஸ கல்வயஂ தர்மிணஷ்சித்தஸ்யைகாக்ரதாபரிணாமஃ.

||3.12|| ஸமாஹிதஸ்யைவ சித்தஸ்யைகப்ரத்யயோ வரித்திவிஷேஷஃ ஷாந்தோதீதமத்வாநஂ ப்ரவிஷ்டஃ. அபரஸ்தூதிதோ வர்தமாநேத்வநி ஸ்புரிதஃ. த்வாவபி ஸமாஹிதசித்தத்வேந துல்யாவேகரூபாலம்பநத்வேந ஸதரிஷௌ ப்ரத்யயாவுபயத்ராபி ஸமாஹிதஸ்யைவ சித்தஸ்யாந்வயித்வேநாவஸ்தாநஂ, ஸ ஏகாக்ரதாபரிணாம இத்யுச்யதே.

சித்தபரிணாமோக்தஂ ரூபமந்யத்ராப்யதிதிஷந்நாஹ —

—————–

ஏதேந பூதேந்த்ரியேஷு தர்மலக்ஷணாவஸ்தாபரிணாமா வ்யாக்யாதாஃ||3.13||

||3.13|| ஏதேந பூர்வோக்தேந சித்தபரிணாமேந தர்மலக்ஷணாவஸ்தாரூபேண பூதேந்த்ரியேஷு தர்மபரிணாமோ லக்ஷணபரிணாமோவஸ்தாபரிணாமஷ்சோக்தோ வேதிதவ்யஃ. தத்ர வ்யுத்தாநநிரோதயோரபிபவப்ராதுர்பாவௌ தர்மிணி தர்மபரிணாமஃ. லக்ஷணபரிணாமஷ்ச. நிரோதஸ்த்ரிலக்ஷணஸ்த்ரிபிரத்வபிர்யுக்தஃ. ஸ கல்வநாகதலக்ஷணமத்வாநஂ ப்ரதமஂ ஹித்வா தர்மத்வமநதிக்ராந்தோ வர்தமாநலக்ஷணஂ ப்ரதிபந்நஃ. யத்ராஸ்ய ஸ்வரூபேணாபிவ்யக்திஃ. ஏஷோஸ்ய த்விதீயோத்வா. ந சாதீதாநாகதாப்யாஂ லக்ஷணாப்யாஂ வியுக்தஃ.

ததா வ்யுத்தாநஂ த்ரிலக்ஷணஂ த்ரிபிரத்வபிர்யுக்தஂ வர்தமாநலக்ஷணஂ ஹித்வா தர்மத்வமநதிக்ராந்தமதீதலக்ஷணஂ ப்ரதிபந்நம். ஏஷோஸ்ய தரிதீயோத்வா. ந சாநாகதவர்தமாநாப்யாஂ லக்ஷணாப்யாஂ வியுக்தம். ஏவஂ புநர்வ்யுத்தாநமுபஸஂபத்யமாநமநாகதலக்ஷணஂ ஹித்வா தர்மத்வமநதிக்ராந்தஂ வர்தமாநலக்ஷணஂ ப்ரதிபந்நம். யத்ராஸ்ய ஸ்வரூபாபிவ்யக்தௌ ஸத்யாஂ வ்யாபாரஃ. ஏஷோஸ்ய த்விதீயோத்வா. ந சாதீதாநாகதாப்யாஂ லக்ஷணாப்யாஂ வியுக்தமிதி. ஏவஂ புநர்நிரோத ஏவஂ புநர்வ்யுத்தாநமிதி.

ததாவஸ்தாபரிணாமஃ. தத்ர நிரோதக்ஷணேஷு நிரோதஸஂஸ்காரா பலவந்தோ பவந்தி துர்பலா வ்யுத்தாநஸஂஸ்காரா இதி. ஏஷ தர்மாணாமவஸ்தா பரிணாமஃ. தத்ர தர்மிணோ தர்மைஃ பரிணாமோ தர்மாணாஂ த்ர்யத்வநாஂ லக்ஷணைஃ பரிணாமோ லக்ஷணநாமப்யவஸ்தாபிஃ பரிணாம இதி. ஏவஂ தர்மலக்ஷணவஸ்தாபரிணாமைஃ ஷூந்யஂ ந க்ஷணமபி குணவரித்தமவதிஷ்டதே. சலஂ ச குணவரித்தம். குணஸ்வாபாவ்யஂ து ப்ரவரித்திகாரணமுக்தஂ குணாநாமிதி. ஏதேந பூதேந்த்ரியேஷு தர்மதர்மிபேதாத்ித்ரவிதஃ பரிணாமோ வேதிதவ்யஃ.

பரமார்ததஸ்த்வேக ஏவ பரிணாமஃ. தர்மிஸ்வரூபமாத்ரோ ஹி தர்மோ தர்மிவிக்ரியைவைஷா தர்மத்வாரா ப்ரபஞ்ச்யத இதி. தத்ர தர்மஸ்ய தர்மிணி வர்தமாநஸ்யைவாத்வஸ்வதீதாநாகதவர்தமாநேஷு பாவாந்யதாத்வஂ பவதி ந து த்ரவ்யாந்யதாத்வம். யதா ஸுவர்ணபாஜநஸ்ய பித்த்வாந்யதாக்ரியமாணஸ்ய பாவாந்யதாத்வஂ பவதி ந ஸுவர்ணாந்யதாத்வமிதி.

அபர ஆஹ — தர்மாநப்யதிகோ தர்மீ பூர்வதத்த்வாநதிக்ரமாத். பூர்வாபராவஸ்தாபேதமநுபதிதஃ கௌடஸ்த்யேநைவ பரிவர்தேத யத்யந்வயீ ஸ்யாதிதி. அயமதோஷஃ. கஸ்மாத். ஏகாந்ததாநப்யுபகமாத். ததேதத்த்ரைலோக்யஂ வ்யக்தேரபைதி நித்யத்வப்ரதிஷேதாத். அபேதமப்யஸ்தி விநாஷப்ரதிஷேதாத். ஸஂஸர்காச்சாஸ்ய ஸௌக்ஷ்மயஂ, ஸௌக்ஷ்ம்யாச்சாநுபலப்திரிதி.

லக்ஷணபரிணாமோ தர்மோத்வஸு வர்தமாநோதீதோதீதலக்ஷணயுக்தோநாகதவர்தமாநாப்யாஂ லக்ஷணாப்யாமவியுக்தஃ. ததாநாகதோநாகதலக்ஷணயுக்தோ வர்தமாநாதீதாப்யாஂ லக்ஷணப்யாமவியுக்தஃ. ததா வர்தமாநோ வர்தமாநலக்ஷணயுக்தோதீதாநாகதாப்யாஂ லக்ஷணாப்யாமவியுக்த இதி. யதா புருஷ ஏகஸ்யாஂ ஸ்த்ரியாஂ ரக்தோ ந ஷேஷாஸு விரக்தோ பவதீதி.

அத்ர லக்ஷணபரிணாமே ஸர்வஸ்ய ஸர்வலக்ஷணயோகாதத்வஸஂகரஃ ப்ராப்நோதீதி பரைர்தோஷஷ்சோத்யத இதி. தஸ்ய பரிஹாரஃ — தர்மாணாஂ தர்மத்வமப்ரஸாத்யம். ஸதி ச தர்மத்வே லக்ஷணபேதோபி வாச்யோ ந வர்தமாநஸமய ஏவாஸ்ய தர்மத்வம். ஏவஂ ஹி ந சித்தஂ ராகதர்மகஂ ஸ்யாத்க்ரோதகாலே ராகஸ்யாஸமுதாசாராதிதி.

கிஞ்ச த்ரயாணாஂ லக்ஷணாநாஂ யுகபதேகஸ்யாஂ வ்யக்தௌ நாஸ்தி ஸஂபவஃ. க்ரமேண து ஸ்வவ்யஞ்ஜகாஞ்ஜநஸ்ய பாவோ பவேதிதி. உக்தஂ ச ரூபாதிஷயா வரித்த்யதிஷயாஷ்ச விருத்யதே, ஸாமாந்யாநி த்வதிஷயைஃ ஸஹ ப்ரவர்தந்தே. தஸ்மாதஸஂகரஃ. யதா ராகஸ்யைவ க்வசித்ஸமுதாசார இதி ந ததாநீமந்யத்ராபாவஃ கிஂது கேவலஂ ஸாமாந்யேந ஸமந்வாகத இத்யஸ்தி ததா தத்ர தஸ்ய பாவஃ. ததா லக்ஷணஸ்யேதி.

ந தர்மீ த்ர்யத்வா தர்மாஸ்து த்ர்யத்வாநஸ்தே லக்ஷிதா அலக்ஷிதாஸ்தத்ர லக்ஷிதாஸ்தாஂ தாமவஸ்தாஂ ப்ராப்நுவந்தோந்யத்வேந ப்ரதிநிர்திஷ்யந்தேவஸ்தாந்தரதோ ந த்ரவ்யாந்தரதஃ. யதைகா ரேகா ஷதஸ்தாநே ஷதஂ தஷஸ்தாநே தஷைகா சைகஸ்யாநே. யதா சைகத்வேபி ஸ்த்ரீ மாதா சோச்யதே துஹிதா ச ஸ்வஸா சேதி.

அவஸ்தாபரிணாமே கௌடஸ்த்யப்ரஸங்கதோஷஃ கைஷ்சிதுக்தஃ. கதம். அத்வநோ வ்யாபாரேண வ்யவஹிதத்வாத். யதா தர்மஃ ஸ்வவ்யாபாரஂ ந கரோதி ததாநாகதோ யதா கரோதி ததா வர்தமாநோ யதா கரித்வா நிவரித்தஸ்ததாதீத இத்யேவஂ தர்மதர்மிணோர்லக்ஷணாநாமவஸ்தாநாஂ ச கௌடஸ்த்யஂ ப்ராப்நோதீதி பரைர்தோஷ உச்யதே.

நாஸௌ தோஷஃ. கஸ்மாத். குணிநித்யத்வேபி குணாநாஂ விமர்தவைசித்ர்யாத். யதா ஸஂஸ்தாநமாதிமத்தர்மமாத்ரஂ ஷப்தாதீநாஂ குணாநாஂ விநாஷ்யவிநாஷிநாமேவஂ லிங்கமாதிமத்தர்மமாத்ரஂ ஸத்த்வாதீநாஂ குணாநாஂ விநாஷ்யவிநாஷிநாஂ தஸ்மிந்விகாரஸஂஜ்ஞேதி.

தத்ரேதமுதாஹரணஂ மரித்தர்மீ பிண்டாகாராத்தர்மாத்தர்மாந்தரமுபஸஂபத்யமாநோ தர்மதஃ பரிணமதே கடாகார இதி. கடாகாரோநாகதஂ லக்ஷணஂ ஹித்வா வர்தமாநலக்ஷணஂ ப்ரதிபத்யத இதி லக்ஷணதஃ பரிணமதே. கடோ நவபுராணதாஂ ப்ரதிக்ஷணமநுபவந்நவஸ்தாபரிணாமஂ ப்ரதிபத்யத இதி. தர்மிணோபி தர்மாந்தரமவஸ்தா தர்மஸ்யாபி லக்ஷணாந்தரமவஸ்தேத்யேக ஏவ த்ரவ்யபரிணாமோ பேதேநோபதர்ஷித இதி. ஏவஂ பதார்தாந்தரேஷ்வபி யோஜ்யமிதி. த ஏதே தர்மலக்ஷணாவஸ்தாபரிணாமா தர்மிஸ்வரூபமநதிக்ராந்தா இத்யேக ஏவ பரிணாமஃ ஸர்வாநமூந்விஷேஷாநபிப்லவதே. அத கோயஂ பரிணாமஃ. அவஸ்திதஸ்ய த்ரவ்யஸ்ய பூர்வதர்மநிவரித்தௌ தர்மாந்தரோத்பத்திஃ பரிணாம இதி.

தத்ர —

||3.13|| ஏதேந த்ரிவிதேநோக்தேந சித்தபரிணாமேந பூதேஷு ஸ்தூலஸூக்ஷ்மேஷு இந்த்ரியேஷு புத்திகர்மலக்ஷணபேதேநாவஸ்திதேஷு தர்மலக்ஷணாவஸ்தாபேதந த்ரிவிதஃ பரிணாமோ வ்யாக்யாதோவகந்தவ்யஃ. அவஸ்திதஸ்ய தர்மிணஃ பூர்வதர்மநிவரித்தௌ தர்மாந்தராபத்திர்தர்ம பரிணாமஃ. யதா — மரில்லக்ஷணஸ்ய தர்மிணஃ பிண்டரூபதர்மபரித்யாகேந கடரூபதர்மாந்தரஸ்வீகாரோ தர்மபரிணாம இத்யுச்யதே. லக்ஷணபரிணாமோ யதாதஸ்யைவ கடஸ்யாநாகதாத்வபரித்யாகேந வர்தமாநாத்வஸ்வீகாரஃ. தத்பரித்யாகேந சாதீதாத்வபரிக்ரஹஃ. அவஸ்தாபரிணாமோ யதா — தஸ்யைவ கடஸ்ய ப்ரதமத்விதீயயோஃ ஸதரிஷயோஃ க்ஷணயோரந்வயித்வேந. யதஷ்ச குணவரித்திர்நாபரிணமமாநா க்ஷணமப்யஸ்திஃ.

நநு கோயஂ தர்மீத்யாஷங்க்ய தர்மிணோ லக்ஷணமாஹ —

——————————-

ஷாந்தோதிதாவ்யபதேஷ்யதர்மாநுபாதீ தர்மீ||3.14||

||3.14|| யோக்யதாவச்சிந்நா தர்மிணஃ ஷக்திரேவ தர்மஃ. ஸ ச பலப்ரஸவபேதாநுமிதஸத்பாவ ஏகஸ்யாந்யோந்யஷ்ச பரிதரிஷ்டஃ. தத்ர வர்தமாநஃ ஸ்வவ்யாபாரமநுபவந்தர்மீ தர்மாந்தரேப்யஃ ஷாந்தேப்யஷ்சாவ்யபதேஷ்யேப்யஷ்ச பித்யதே. யதா து ஸாமாந்யேந ஸமந்வாகதோ பவதி ததா தர்மிஸ்வரூபமாத்ரத்வாத்கோஸௌ கேந பித்யேத.

தத்ர யே கலு தர்மிணோ தர்மாஃ ஷாந்தா உதிதா அவ்யபதேஷ்யாஷ்சேதி, தத்ர ஷாந்தா யே கரித்வா வ்யாபாராநுபரதாஃ ஸவ்யாபார உதிதாஸ்தே சாநாகதஸ்ய லக்ஷணஸ்ய ஸமநந்தரா. வர்தமாநஸ்யாந்தரா அதீதாஃ. கிமர்தமதீதஸ்யாநந்தரா ந பவந்தி வர்தமாநாஃ. பூர்வபஷ்சிமதாயா அபாவாத். யதாநாகதவர்தமாநயோஃ பூர்வபஷ்சிமதா நைவமதீதஸ்ய. தஸ்மாந்நாதீதஸ்யாஸ்தி ஸமநந்தரஃ. ததநாகத ஏவ ஸமநந்தரோ பவதி வர்தமாநஸ்யேதி.

“அதாவ்யபதேஷ்யாஃ கே. ஸர்வஂ ஸர்வாத்மகமிதி. யத்ரோக்தம் — ஜலபூம்யோஃ பாரிணாமிகஂ ரஸாதிவைஷ்வரூப்யஂ ஸ்தாவரேஷு தரிஷ்டம். ததா ஸ்தாவராணாஂ ஜங்கமேஷு ஜங்கமாநாஂ ஸ்தாவரேஷ்வித்யேவஂ ஜாத்யநுச்சேதேந ஸர்வஂ ஸர்வாத்மகமிதி.

தேஷகாலாகாரநிமித்தாபபந்தாந்ந கலு ஸமாநகாலமாத்மநாமபிவ்யக்திரிதி. ய ஏதேஷ்வபிவ்யக்தாநபிவ்யக்தேஷு தர்மேஷ்வநுஷாதீ ஸாமாந்யவிஷேஷாத்மா ஸோந்வயீ தர்மீ. யஸ்ய து தர்மமாத்ரமேவேதஂ நிரந்வயஂ தஸ்ய போகாபாவஃ. கஸ்மாத், அந்யேந விஜ்ஞாநேந கரிதஸ்ய கர்மணோந்யத்கதஂ போக்தரித்வேநாதிக்ரியேத. தத்ஸ்மரித்யபாவஷ்ச நாந்யதரிஷ்டஸ்ய ஸ்மரணமந்யஸ்யாஸ்தீதி. வஸ்துப்ரத்யபிஜ்ஞாநாச்ச ஸ்திதோந்வயீ தர்மீ யோ தர்மாந்யதாத்வமப்யுபகதஃ ப்ரத்யபிஜ்ஞாயதே. தஸ்மாந்நேதஂ தர்மமாத்ரஂ நிரந்வயமிதி”.

||3.14|| ஷாந்தா யே கரிதஸ்வஸ்வவ்யாபாரா அதீதேத்வநி அநுப்ரவிஷ்டாஃ, உதிதா யேநாகதமத்வாநஂ பரித்யஜ்ய வர்தமாநேத்வநி ஸ்வவ்யாபாரஂ குர்வந்தி, அவ்யபதேஷ்யா யே ஷக்திரூபேண ஸ்திதா வ்யபதேஷ்டுஂ ந ஷக்யந்தே தேஷாஂ நியதகார்யகாரணரூபயோக்யதயாவச்சிந்நா ஷக்திரேவேஹ தர்மஷப்தேநாபிதீயதே. தஂ த்ரிவிதமபி தர்ம யோநுபததி அநுவர்ததேந்வயித்வேந ஸ்வீ கரோதி ஸ ஷாந்தோதிதாவ்யபதேஷ்யதர்மாநுபாதீ தர்மீத்யுச்யதே. யதா ஸுவர்ணஂ ருசகரூபதர்மபரித்யாகேந ஸ்வஸ்திகரூப தர்மாந்தரபரிக்ரஹே ஸுவர்ணரூபதயாநுவர்தமாநஂ தேஷு தர்மேஷு கதஂசித்பிந்நேஷு தர்மிரூபதயா ஸாமாந்யாத்மநா தர்மரூபதயா விஷேஷாத்மநா ஸ்திதமந்வயித்வேநாவபாஸதே.

ஏகஸ்ய தர்மிணஃ கதமநேகே பரிணாமா இத்யாஷங்காமபநேதுமாஹ —

—————

க்ரமாந்யத்வ பரிணாமாந்யத்வே ஹேதுஃ||3.15||

||3.15|| ஏகஸ்ய தர்மிண ஏக ஏவ பரிணாம இதி ப்ரஸக்தே க்ரமாந்யத்வஂ பரிணாமாந்யத்வே ஹேதுர்பவதீதி. தத்யதா
சூர்ணமரித்பிண்டமரித்கடமரித்கபாலமரித்கணமரிதிதி ச க்ரமஃ. யோ யஸ்ய தர்மஸ்ய ஸமநந்தரோ தர்மஃ ஸ தஸ்ய க்ரமஃ. பிண்டஃ ப்ரச்யவதே கட உபஜாயத இதி தர்மபரிணாமக்ரமஃ. லக்ஷணபரிணாமக்ரமோ கடஸ்யாநாகதபாவாத்வர்தமாநபாவஃ க்ரமஃ. ததா பிண்டஸ்ய வர்தமாநபாவாததீதபாவஃ க்ரமஃ. நாதீதஸ்யாஸ்தி க்ரமஃ. கஸ்மாத். பூர்வபரதாயாஂ ஸத்யாஂ ஸமநந்தரத்வஂ, ஸா து நாஸ்த்யதீதஸ்ய. தஸ்மாத்த்வயோரேவ லக்ஷணயோஃ க்ரமஃ. ததாவஸ்தாபரிணாமக்ரமோபி கடஸ்யாபிநவஸ்ய ப்ராந்தே புராணதா தரிஷ்யதே. ஸா ச க்ஷணபரம்பராநுபாதிநா க்ரமேணாபிவ்யஜ்யமாநா பராஂ வ்யக்திமாபத்யத இதி. தர்மலக்ஷணாப்யாஂ ச விஷிஷ்டோயஂ தரிதீயஃ பரிணாம இதி.

ய ஏதே க்ரமா தர்மதர்மிபேதே ஸதி ப்ரதிலப்தஸ்வரூபாஃ. தர்மோபி தர்மீ பவத்யந்யதர்மஸ்வரூபாபேக்ஷயேதி. யதா து பரமார்ததோ தர்மிண்யபேதோபசாரஸாத்த்வாரேண ஸ ஏவாபிதீயதே தர்மஸ்ததாயமேகத்வேநைவ க்ரமஃ ப்ரத்யவபாஸதே.

சித்தஸ்ய த்வயே தர்மா பரிதரிஷ்டாஷ்சாபரிதரிஷ்டாஷ்ச. தத்ர ப்ரத்யயாத்மகாஃ பரிதரிஷ்டா வஸ்துமாத்ராத்மகா அபரிதரிஷ்டாஃ. தே ச ஸப்தைவ பவந்த்யநுமாநேந ப்ராபிதவஸ்துமாத்ரஸத்பாவாஃ.

“நிரோததர்மஸஂஸ்காராஃ பரிணாமோத ஜீவநம்.
சேஷ்டா ஷக்திஷ்ச சித்தஸ்ய தர்மா தர்ஷநவர்ஜிதாஃ||இதி||15||

அதோ யோகிந உபாத்தஸர்வஸாதநஸ்ய புபுத்ஸிதார்தப்ரதிபத்தயே ஸஂயமஸ்ய விஷய உபக்ஷிப்யதே —

||3.15|| தர்மாணாமுக்தலக்ஷணாநாஂ யஃ க்ரமஸ்தஸ்ய யத்ப்ரதிக்ஷணமந்யத்வஂ பரிதரிஷ்யமாநஂ தத் பரிணாமஸ்யோக்தலக்ஷணஸ்யாந்யத்வே நாநவிதத்வே ஹேதுர்லிங்கஂ ஜ்ஞாபகஂ பவதி. அயமர்தஃ — யோயஂ நியதஃ க்ரமோ மரிச்சூர்ணாந்மரித்பிண்டஸ்ததஃ கபாலாநி தேப்யஷ்ச கட இத்யேவஂரூபஃ பரிதரிஷ்யமாநஃ பரிணாமஸ்யாந்யத்வமாவேதயதி, தஸ்மிந்நேவ தர்மிணி யோ லக்ஷணபரிணாமஸ்யாவஸ்தாபரிணாமஸ்ய வா க்ரமஃ ஸோபி அநேநைவ ந்யாயேந பரிணாமாந்யத்வே கமகோவகந்தவ்யஃ. ஸர்வ ஏவ பாவா நியதேநைவ க்ரமேண ப்ரதிக்ஷணஂ ப்ரரிணமமாநாஃ பரிதரிஷ்யந்தே. அதஃ ஸித்தஂ க்ரமாந்யத்வாத்பரிணாமாந்யத்வம். ஸர்வேஷாஂ சித்தாதீநாஂ பரிணமமநாநாஂ கேசித்தர்மாஃ ப்ரத்யக்ஷேணைவோபலப்யந்தே. யதா ஸுகாதயஃ ஸஂஸ்தாநாதயஷ்ச. கேசிச்சைகாந்தேநாநுமாநகம்யாஃ. யதா — தர்மஸஂஸ்காரஷக்திப்ரபரிதயஃ. தர்மிணஷ்ச பிந்நாபிந்நரூபதயா ஸர்வத்ராநுகமஃ.

இதாநீமுக்தஸ்ய ஸஂயமஸ்ய விஷயப்ரதர்ஷநத்வாரேண ஸித்தீஃ ப்ரதிபாதயிதுமாஹ —

————–

பரிணாமத்ரயஸஂயமாததீதாநாகதஜ்ஞாநம்||3.16||

||3.16|| தர்மலக்ஷணாவஸ்தாபரிணாமேஷு ஸஂயமாத்யோகிநாஂ பவத்யதீதாநாகதஜ்ஞாநம். தாரணாத்யாநஸமாதித்ரயமேகத்ர ஸஂயம உக்தஃ. தேந பரிணாமத்ரயஂ ஸாக்ஷாத்க்ரியமாணமதீதாநாகதஜ்ஞாநஂ தேஷு ஸஂபாதயதி.

||3.16|| தர்மலக்ஷணாவஸ்தாபேதேந யத்பரிணாமத்ரயமுக்தஂ தத்ர ஸஂயமாத்தஸ்மிவிஷயே பூர்வோக்தஸஂயமஸ்ய காரணாததீதாநாகதஜ்ஞாநஂ யோகிநஃ ஸமாதேராவிர்பவதி. இதமத்ர தாத்பர்யம் — அஸ்மிந்தர்மிணி அயஂ தர்ம இதஂ லக்ஷணமியமவஸ்தா சாநாகதாதத்வநஃ ஸமேத்ய வர்தமாநேத்வநி ஸ்வஂ வ்யாபாரஂ விதாயாதீதமத்வாநஂ ப்ரவிஷதீத்யேவஂ பரிஹரிதவிக்ஷேபதயா யதா ஸஂயமஂ கரோதி ததா யத்கிஂசிதநுத்பந்நமதிக்ராந்தஂ வா தத்ஸர்வஂ யோகீ ஜாநாதி. யதஷ்சித்தஸ்ய ஷுத்தஸத்த்வப்ரகாஷரூபத்வாத்ஸர்வார்தக்ரஹணஸாமர்த்யமவித்யாதிபிர்விக்ஷேபைரபக்ரியதே. யதா து தைஸ்தைருபாயைர்விக்ஷேபாஃ பரிஹ்ரியந்தே ததா நிவரித்தமலஸ்யேவாதர்ஷஸ்ய ஸர்வார்தக்ரஹணஸாமர்த்யமேகாக்ரதாபலாதாவிர்பவதி.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————

ஷப்தார்தப்ரத்யயாநாமிதரேதராத்யாஸாத்ஸஂகரஸ்தத்ப்ரவிபாகஸஂயமாத்ஸர்வபூதருதஜ்ஞாநம்||3.17||

||3.17|| தத்ர வாக்வர்ணேஷ்வேவார்தவதீ. ஷ்ரோத்ரஂ ச த்வநிபரிணாமமாத்ரவிஷயம். பதஂ புநர்நாதாநுஸஂஹாரபுத்திநிக்ராஹ்யமிதி.

வர்ணா ஏகஸமயாஸஂபவித்வாத்பரஸ்பரநிரநுக்ரஹாத்மாநஸ்தே பதமஸஂஸ்பூஷ்யாநுபஸ்தாப்யாவிர்பூதாஸ்திரோபூதாஷ்சேதி ப்ரத்யேகமபதஸ்வரூபா உச்யந்தே.

வர்ணஃ புநரேகைகஃ பதாத்மா ஸர்வாபிதாநஷக்திப்ரசிதஃ ஸஹகாரிவர்ணாந்தரப்ரதியோகித்வாத்வைஷ்வரூப்யமிவாபந்நஃ பூர்வஷ்சோத்தரேணோத்தரஷ்ச பூர்வேண விஷேஷேவஸ்தாபித இத்யேவஂ பஹவோ வர்ணாஃ க்ரமாநுரோதிநோர்தஸஂகேதேநாவச்சிந்நா இயந்த ஏதே ஸர்வாபிதாநஷக்திபரிவரிதா ககாரௌகாரவிஸர்ஜநீயாஃ ஸாஸ்நாதிமந்தமர்தஂ த்யோதயந்தீதி.

ததேதேஷாமர்தஂஸஂகேதேநாவச்சிந்நாநாமுபஸஂஹரிதத்வநிக்ரமாணாஂ ய ஏகோ புத்திநிர்பாஸஸ்தத்பதஂ வாசகஂ வாச்யஸ்ய ஸஂகேத்யதே. ததேகஂ பதமேகபுத்திவிஷயமேகப்ரயத்நக்ஷிப்தமபாகமக்ரமவர்ணஂ பௌத்தமந்த்யவர்ணப்ரத்யயவ்யாபாரோபஸ்தாபிதஂ பரத்ர ப்ரதிபிபாதயிஷயா வர்ணைரேவாபிதீயமாநைஃ ஷ்ரூயமாணைஷ்ச ஷ்ரோதரிபிரநாதிவாக்வ்யவஹாரவாஸநாநுவித்தயா லோகபுத்த்யா ஸித்தவத்ஸஂப்ரதிபத்த்யா ப்ரதீயதே.

தஸ்ய ஸஂகேதபுத்திதஃ ப்ரவிபாகஃ ஏதாவதாமேவஂஜாதீயகோநுஸஂஹார ஏகஸ்யார்தஸ்ய வாசக இதி. ஸஂகேதஸ்து பதபதார்தயோரிதரேதராத்யாஸரூபஃ ஸ்மரித்யாத்மகோ யோயஂ ஷப்தஃ ஸோயமர்தோ யோயமர்தஃ ஸோயஂ ஷப்த இதி. ஏவமிதரேதராத்யாஸரூபஃ ஸஂகேதோ பவதீதி. ஏவமேதே ஷப்தார்தப்ரத்யயா இதரேதராத்யாஸாத்ஸஂகீர்ணா கௌரிதி ஷப்தோ கௌரித்யர்தோ கௌரிதி ஜ்ஞாநம். ய ஏஷாஂ ப்ரவிபாகஜ்ஞஃ ஸ ஸர்வவித்.

ஸர்வபதேஷு சாஸ்தி வாக்யஷக்திர்வரிக்ஷ இத்யுக்தேஸ்தீதி கப்யதே.
ந ஸத்தாஂ பதார்தோ வ்யபிசரதீதி. ததா ந ஹ்யஸாதநா க்ரியாஸ்தீதி.

ததா ச பசதீத்யுக்தே ஸர்வாகாரகாணாமாக்ஷேபோ நியமார்தோநுவாதஃ கர்தரிகரணகர்மணாஂ சைத்ராக்நிதண்டுலாநாமிதி. தரிஷ்டஂ ச வாக்யார்தே பதரசநஂ ஷ்ரோத்ரியஷ்சந்தோதீதே, ஜீவதி ப்ராணாந்தாரயதி. தத்ர வாக்யே பதாதாபிவ்யக்திஸ்ததஃ பதஂ ப்ரவிபஜ்ய
வ்யாகரணீயஂ க்ரியாவாசகஂ வா காரகவாசகஂ வா. அந்யதா பவத்யஷ்வோஜாபய இத்யேவமாதிஷு நாமாக்யாதஸாரூப்யாதநிர்ஜ்ஞாதஂ கதஂ க்ரியாயாஂ காரகே வா வ்யாக்ரியேதேதி.

தேஷாஂ ஷப்தார்தப்ரத்யயாநாஂ ப்ரவிபாகஃ. தத்யதா ஷ்வேததே ப்ராஸாத இதி க்ரியார்தஃ, ஷ்வேதஃ ப்ராஸாத இதி காரகார்தஃ ஷப்தஃ, க்ரியாகாரகாத்மா ததர்தஃ ப்ரத்யயஷ்ச. கஸ்மாத். ஸோயமித்யபிஸஂபந்தாதேகாகார ஏவ ப்ரத்யயஃ ஸஂகேத இதி.

யஸ்து ஷ்வேதோர்தஃ ஸ ஷப்தப்ரத்யயயோராலம்பநீபூதஃ. ஸ ஹி ஸ்வாபிரவஸ்தாபிர்விக்ரியமாணோ ந ஷப்தஸஹகதோ ந புத்திஸஹகதஃ. ஏவஂ ஷப்த ஏவஂ ப்ரத்யயோ நேதரேதரஸஹகத இத்யந்யதா ஷப்தோந்யதார்தோந்யதா ப்ரத்யய இதி விபாகஃ. ஏவஂ தத்ப்ரவிபாகஸஂயமாத்யோகிநஃ ஸர்வபூதருதஜ்ஞாநஂ ஸஂபத்யத இதி.

||3.17|| ஷப்தஃ ஷ்ரோத்ரேந்த்ரியக்ராஹ்யோ நியதக்ரமவர்ணாத்மா நியதைகார்தப்ரதிபத்த்யவச்சிந்நஃ. யதி வா க்ரமரஹிதஃ ஸ்போடாத்மா ஷாஸ்த்ரஸஂஸ்கரிதபுத்திக்ராஹ்யஃ. உபயதாபி பதரூபோ வாக்யரூபஷ்ச தயோரேகார்தப்ரதிபத்தௌ ஸாமர்த்யாத். அர்தோ ஜாதிகுணக்ரியாதிஃ. ப்ரத்யயோ ஜ்ஞாநஂ விஷயாகாரா புத்திவரித்திஃ. ஏஷாஂ ஷப்தார்தஜ்ஞாநாநாஂ வ்யவஹார இதரேதராத்யாஸாத்பிந்நாநாமபி புத்த்யேகரூபதாஸஂபாதநாத்ஸஂகீர்ணத்வம். ததா ஹி — காமாநயேத்யுக்தே கஷ்சித்கோலக்ஷணமர்தஂ கோத்வஜாத்யவச்சிந்நஂ ஸாஸ்நாதிமத்பிண்டரூபஂ ஷப்தஂ ச தத்வாசகஂ ஜ்ஞாநஂ ச தத்க்ராஹகமபேதேநைவாத்யவஸ்யதி, ந த்வஸ்ய கோஷப்தோ வாசகோயஂ கோஷப்தஸ்ய வாச்யஸ்தயோரிதஂ க்ராஹகஂ ஜ்ஞாநமிதி பேதேந வ்யவஹரதி. ததா ஹி — கோயமர்தஃ கோயஂ ஷப்தஃ கிமிதஂ ஜ்ஞாநமிதி பரிஷ்டஃ ஸர்வத்ரைகரூபமேவோத்தரஂ ததாதி கௌரிதி. ஸ யத்யேகரூபதாஂ ந ப்ரதிபத்யதே கதமேகரூபமுத்தரஂ ப்ரயச்சதி. ஏதஸ்மிந்ஸ்திதே யோயஂ ப்ரவிபாகஂ இதஂ ஷப்தஸ்ய தத்த்வஂ யத்வாசகத்வஂ நாம, இதமர்தஸ்ய யத்வாச்யத்வமிதஂ ஜ்ஞாநஸ்ய யத்ப்ரகாஷகத்வமிதி ப்ரவிபாகஂ விதாய தஸ்மிந்ப்ரவிபாகே யஃ ஸஂயமஂ கரோதி தஸ்ய ஸர்வேஷாஂ பூதாநாஂ மரிகபஷுபக்ஷிஸரீஸரிபாதீநாஂ யத்ருதஂ யஃ ஷப்தஸ்தத்ர ஜ்ஞாநமுத்பத்யதேநேநைவாபிப்ராயேணைதேந ப்ராணிநாயஂ ஷப்த ஸமுச்சாரித இதி ஸர்வஂ ஜாநாதி.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————-

ஸஂஸ்காரஸாக்ஷாத்கரணாத்பூர்வஜாதிஜ்ஞாநம்||3.18||

||3.18|| த்வயே கல்வமீ ஸஂஸ்காராஃ ஸ்மரிதிக்லேஷஹேதவோ வாஸநாரூபா விபாகஹேதவோ தர்மாதர்மரூபாஃ. தே பூர்வபவாபிஸஂஸ்கரிதாஃ பரிணாமசேஷ்டாநிரோதஷக்திஜீவநதர்மவதபரிதரிஷ்டாஷ்சித்ததர்மாஃ. தேஷு ஸஂயமஃ ஸஂஸ்காரஸாக்ஷாத்க்ரியாயை ஸமர்தஃ. ந ச தேஷகாலநிமித்தாநுபவைர்விநா தேஷாமஸ்தி ஸாக்ஷாத்கரணம். ததித்தஂ ஸஂஸ்காரஸாக்ஷாத்கரணாத்பூர்வஜாதிஜ்ஞாநமுத்பத்யதே யோகிநஃ. பரத்ராப்யேவமேவ ஸஂஸ்காரஸாக்ஷாத்கரணாத்பரஜாதிஸஂவேதநம்.

அத்ரேதமாக்யாநஂ ஷ்ரூயதே — பகவதோ ஜைகீஷவ்யஸ்யஂ ஸஂஸ்காரஸாக்ஷாத்கரணாத்தஷஸு மஹாஸர்கேஷு ஜந்மபரிணாமக்ரமமநுபஷ்யதோ விவேகஜஂ ஜ்ஞாநஂ ப்ராதுரபூத. அத பகவாநாவட்யஸ்தநுதரஸ்தமுவாச — தஷஸு மஹாஸர்கேஷு பவ்யத்வாதநபிபூதபுத்திஸத்த்வேந த்வயா நரகதிர்யக்கர்பஸஂபவஂ துஃகஂ ஸஂபஷ்யதா தேவமநுஷ்யேஷு புநஃபுநருத்பத்யமாநேந ஸுகதுஃகயோஃ கிமதிகமுபலப்தமிதி பகவந்தமாவட்யஂ ஜைகீஷவ்ய உவாச — தஷஸு மஹாஸர்கேஷு பவ்யத்வாதநபிபூதபுத்திஸத்த்வேந மயா நரகதிர்யக்பவஂ துஃகஂ ஸஂபஷ்யதா தேவமநுஷ்யேஷு புநஃ புநருத்பத்யமாநேந யத்கிஂசிதநுபூதஂ தத்ஸர்வஂ துஃகமேவ ப்ரத்யவைமி. பகவாநாவட்ய உவாச — யதிதமாயுஷ்மதஃ ப்ரதாநவஷித்வமநுத்தமஂ ச ஸஂதோஷஸுகஂ கிமிதமபி துஃகபக்ஷே நிக்ஷிப்தமிதி. பகவாஞ்ஜைகீஷவ்ய உவாச — விஷயஸுகாபேக்ஷயைவேதமநுத்தமஂ ஸஂதோஷஸுகமுக்தம் கைவல்யஸுகாபேக்ஷயா துஃகமேவ. புத்திஸத்த்வஸ்யாயஂ தர்மஸ்த்ரிகுணஸ்த்ரிகுணஷ்ச ப்ரத்யயோ ஹேயபக்ஷே ந்யஸ்த இதி துஃகரூபஸ்தரிஷ்ணாதந்துஃ. தரிஷ்ணாதுஃகஸஂதாபாபகமாத்து ப்ரஸந்நமபாதஂ ஸர்வாநுகூலஂ ஸுகமிதமுக்தமிதி.

||3.18|| த்விவிதாஷ்சித்தஸ்ய வாஸநாரூபாஃ ஸஂஸ்காராஃ. கேசித்ஸ்மரிதிமாத்ரோத்பாதநபலாஃ, கேசிஜ்ஜாத்யாயுர்போகலக்ஷணவிபாகஹேதவஃ, யதா தர்மாதர்மாக்யாஃ. தேஷு ஸஂஸ்காரேஷு யதா ஸஂயமஂ கரோதி ஏவஂ மயா
ஸோர்தோநுபூத ஏவஂ மயா ஸா க்ரியா நிஷ்பாதிதேதி பூர்வவரித்தமநுஸஂததாநோ பாவயந்நேவ ப்ரபோதகமந்தரேணோத்புத்தஸஂஸ்காரஃ ஸர்வமதீதஂ ஸ்மரதி. க்ரமேண ஸாக்ஷாத்கரிதேஷூத்புத்தேஷு ஸஂஸ்காரேஷு பூர்வஜந்மாநுபூதாநபி ஜாத்யாதீந்ப்ரத்யக்ஷேண பஷ்யதி.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————–

ப்ரத்யயஸ்ய பரசித்தஜ்ஞாநம்||3.19||

||3.19|| ப்ரத்யயே ஸஂயமாத்ப்ரத்யயஸ்ய ஸாக்ஷாத்கரணாத்ததஃ பரசித்தஜ்ஞாநம்.

||3.19|| ப்ரத்யஸ்ய பரசித்தஸ்ய கேநசிந்முகராகாதிநா லிங்கேந கரிஹீதஸ்ய யதா ஸஂயமஂ கரோதி ததா பரகீயசித்தஸ்ய ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே ஸராகமஸ்ய சித்தஂ விராகஂ வேதி. பரசித்தகதாநபி தர்மாஞ்ஜாநாதீத்யர்தஃ.

அஸ்யைவ பரசித்தஜ்ஞாநஸ்ய விஷேஷமாஹ —

—————–

ந ச தத்ஸாலம்பநஂ தஸ்யாவிஷயீபூதத்வாத்||3.20||

||3.20|| ரக்தஂ ப்ரத்யயஂ ஜாநாத்யமுஷ்மிந்நாலம்பநே ரக்தமிதி ந ஜாநாதி. பரப்ரத்யயஸ்ய யதாலம்பநஂ தத்யோகிசித்தேந நாலம்பநீகரிதஂ பரப்ரத்யயமாத்ரஂ து யோகிசித்தஸ்யாலம்பநீபூதாமிதி.

||3.20|| தஸ்ய பரஸ்ய யச்சித்தஂ தத்ஸாலம்பநஂ ஸ்வகீயேநாலம்பநேந ஸஹிதஂ ந ஷக்யதே ஜ்ஞாதுமாலம்பநஸ்ய கேநசில்லிங்கேநாவிஷயீகரிதத்வாத். லிங்காச்சித்தமாத்ரஂ பரஸ்யாவகதஂ நநு நீலவிஷயமஸ்ய சித்தஂ பீதவிஷயமிதி வா. யச்ச ந கரிஹீதஂ தத்ர ஸஂயமஸ்ய கர்துமஷக்யத்வாந்ந பவதி பரசித்தஸ்ய யோ விஷயஸ்தத்ர ஜ்ஞாநம். தஸ்மாத்பரகீயசித்தஂ நாலம்பநஸஹிதஂ கரிஹ்யதே, தஸ்வாலம்பநஸ்யாகரிஹீதத்வாத். சித்ததர்மாஃ புநர்கரிஹ்யந்த ஏவ. யதா து கிமநேநாலம்பிதமிதி ப்ரணிதாநஂ கரோதி ததா தத்ஸஂயமாத்தத்விஷயமபி ஜ்ஞாநமுத்பத்யத ஏவ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

—————–

காயரூபஸஂயமாத்தத்க்ராஹ்யஷக்திஸ்தம்பே சக்ஷுஷ்ப்ரகாஷாஸஂயோகேந்தர்தாநம்||3.21||

||3.21|| காயஸ்ய ரூபே ஸஂயமாத்ரூபஸ்ய யா க்ராஹ்யா ஷக்திஸ்தாஂ ப்ரதிஷ்டப்நாதி. க்ராஹ்யஷக்திஸ்தம்பே ஸதி சக்ஷுஷ்ப்ரகாஷாஸஂப்ரயோகேந்தர்தாநமுத்பத்யதே யோகிநஃ. ஏதேந ஷப்தாத்யந்தர்தாநமுக்தஂ வேதிதவ்யம்.

||3.21|| காயஃ ஷரீரஂ தஸ்ய ரூபஂ சக்ஷுர்க்ராஹ்யோ குணஸ்தஸ்மிந்நஸ்த்யஸ்மிந்காயே ரூபமிதி ஸஂயமாத்தஸ்ய ரூபஸ்ய சக்ஷுர்க்ராஹ்யத்வரூபா யா ஷக்திஸ்தஸ்யாஃ ஸ்தம்பே பாவநாவஷாத்ப்ரதிபந்தே சக்ஷுஷ்ப்ரகாஷாஸஂயோகே சக்ஷுஷஃ ப்ரகாஷஃ ஸத்த்வதர்மஸ்தஸ்யாஸஂயோகே தத்க்ரஹணவ்யபாராபாவே யோகிநோந்தர்தாநஂ பவதி, ந கேநசிதஸௌ தரிஷ்யத இத்யர்தஃ. ஏதேநைவ ரூபாத்யந்தர்தாநோபாயப்ரதர்ஷநேந ஷப்தாதீநாஂ ஷ்ரோத்ராதிக்ராஹ்யாணாமந்தர்தாநமுக்தஂ வேதிதவ்யம்.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————

ஸோபக்ரமஂ நிருபக்ரமஂ ச கர்ம தத்ஸஂயமாதபராந்தஜ்ஞாநமரிஷ்டேப்யோ வா||3.22||

||3.22|| ஆயுர்விபாகஂ கர்ம த்விவிதஂ ஸோபக்ரமஂ நிருபக்ரமஂ ச. ததா யதார்த்ர வஸ்த்ரஂ விதாநிதஂ லகீயஸா காலேந ஷுஷ்யேத்ததா ஸோபக்ரமம். யதா ச ததேவ ஸஂபிண்டிதஂ சிரேண ஸஂஷுஷ்யேதேவஂ நிருபக்ரமம். யதா வாக்நிஃ ஷுஷ்கே கக்ஷே முக்தோ வாதேந ஸமந்ததோ யுக்தஃ க்ஷேபீயஸா காலேந தஹேத்ததா ஸோபக்ரமம். யதா வா ஸ ஏவாக்நிஸ்தரிணராஷௌ க்ரமஷோவயவேஷு ந்யஸ்தஷ்சிரேண தஹேத்ததா நிருபக்ரமம். ததைகபவிகமாயுஷ்கரஂ கர்ம த்விவிதஂ ஸோபக்ரமஂ நிருபக்ரமஂ ச. தத்ஸஂயமாதபராந்தஸ்ய ப்ராயணஸ்ய ஜ்ஞாநம்.

அரிஷ்டேப்யோ வேதி. த்ரிவிதமரிஷ்டமாத்யாத்மிகமாதிபௌதிகமாதிதைவிகஂ ச. தத்ராத்யாத்மிகஂ கோஷஂ ஸ்வதேஹே பிஹிதகர்ணோ ந ஷ்ரரிணோதி, ஜ்யோதிர்வா நேத்ரேவஷ்டப்தே ந பஷ்யதி. ததாதிபௌதிகஂ யமபுருஷாந்பஷ்யதி, பிதரி஀நதீதாநகஸ்மாத்பஷ்யதி. ததாதிதைவிகஂ ஸ்வர்கமகஸ்மாத்ஸித்தாந்வா பஷ்யதி. விபரீதஂ வா ஸர்வமிதி. அநேந வா ஜாநாத்யபராந்தமுபஸ்திதமிதி.

||3.22|| ஆயுர்விபாகஂ யத்பூர்வகரிதஂ கர்ம தத்த்விப்ரகாரஂ ஸோபக்ரமஂ நிருபக்ரமஂ ச. தத்ர ஸோபக்ரமஂ யத்பலஜநநாயோபக்ரமேண கார்யகாரணாபிமுக்யேந ஸஹ வர்ததே. யதோஷ்ணப்ரதேஷே ப்ரஸாரிதமார்த்ரவாஸஃ ஷீக்ரமேவ ஷுஷ்யதி. உக்தரூபவிபரீதஂ நிருபக்ரமஂ யதா ததேவார்த்ரவாஸஃ ஸஂவர்திதமநுஷ்ணதேஷே சிரேண ஷுஷ்யதி. தஸ்மிந்த்விவிதே கர்மணி யஃ ஸஂயமஂ கரோதி கிஂ மம கர்ம ஷீக்ரவிபாகஂ சிரவிபாகஂ வா, ஏவஂ த்யாநதார்ட்யாதபராந்தஜ்ஞாநமஸ்யோத்பத்யதே. அபராந்தஃ ஷரீரவியோகஸ்தஸ்மிஞ்ஜ்ஞாநமமுஷ்மிந்காலேமுஷ்மிந்தேஷே மம ஷரீரவியோகோ பவிஷ்யதீதி நிஃஸஂஷயஂ ஜாநாதி. அரிஷ்டேப்யோ வா. அரிஷ்டாநி த்ரிவிதாநி ஆத்யாத்மிகாதிபௌதிகாதிதைவிகபேதேந. தத்ராத்யாத்மிகாநி பிஹிதகர்ணஃ கோஷ்ட்யஸ்ய வாயோர்கோஷஂ ந ஷரிணோதீத்யேவமாதீநி. ஆதிபௌதிகாநி அகஸ்மாத்விகரிதபுருஷதர்ஷநாதீநி. ஆதிதைவிகாநி அகாண்ட ஏவ த்ரஷ்டுமஷக்யஸ்வர்காதிபதார்ததர்ஷநாதீநி. தேப்யஃ ஷரீரவியோககாலஂ ஜாநாதி. யத்யபி அயோகிநாமப்யரிஷ்டேப்யஃ ப்ராயேண தஜ்ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே ததாபி தேஷாஂ ஸாமாந்யாகாரேண தத்ஸஂஷயரூபஂ, யோகிநாஂ புநர்நியத தேஷகாலதயா ப்ரத்யக்ஷவதவ்யபிசாரி.

பரிகர்மநிஷ்பாதிதாஃ ஸித்திஃ ப்ரதிபாதயிதுமாஹ —

——————-

மைத்ர்யாதிஷு பலாநி||3.23||

||3.23|| மைத்ரீ கருணா முதிதேதி திஸ்ரோ பாவநாஸ்தத்ர பூதேஷு ஸுகிதேஷு மைத்ரீஂ பாவயித்வா மைத்ரீபலஂ லபதே. துஃகிதேஷு கருணாஂ பாவயித்வா கருணாபலஂ லபதே. புண்யஷீலேஷு முதிதாஂ பாவயித்வா முதிதாபலஂ லபதே. பாவநாதஃ ஸமாதிர்யஃ ஸ
ஸஂயமஸ்ததோ பலாந்யவந்த்யவீர்யாணி ஜாயந்தே. பாபஷீலேஷூபேக்ஷா ந து பாவநா. ததஷ்ச தஸ்யாஂ நாஸ்தி ஸமாதிரித்யதோ ந பலமுபேக்ஷாதஸ்தத்ர ஸஂயமாபாவாதிதி.

||3.23|| மைத்ரீகருணாமுதிதோபேக்ஷாஸு யோ விஹிதஸஂயமஸ்தஸ்ய பலாநி மைத்ர்யாதீநாஂ ஸஂபந்தீநி ப்ராதுர்பவந்தி. மைத்ரீகருணாமுதிதோபேக்ஷாஸ்ததாஸ்ய ப்ரகர்ஷஂ கச்சந்தி யதா ஸர்வஸ்ய மித்ரத்வாதிகமயஂ ஸஂபத்யதே.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

—————–

பலேஷு ஹஸ்திபலாதீநி||3.24||

||3.24|| ஹஸ்திபலே ஸஂயமாத்தஸ்திபலோ பவதி. வைநதேயபலே ஸஂயமாத்வைநதேய பலோ பவதி. வாயுபலே ஸஂயமாத்வாயுபலோ பவதீத்யேவமாதி.

||3.24|| ஹஸ்த்யாதிஸஂபந்திஷு பலேஷு கரிதஸஂயமஸ்ய தத்பலாநி ஹஸ்த்யாதிபலாநி ஆவிர்பவந்தி. யதயமர்தஃ — யஸ்மிந்ஹஸ்திபலே வாயுவேகே ஸிஂஹவீர்யே வா தந்மயீபாவேநாயஂ ஸஂயமஂ கரோதி தத்தத்ஸாமர்த்யயுக்தத்வாத்ஸர்வமஸ்ய ப்ராதுர்பவ
தீத்யர்தஃ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

———————–

ப்ரவரித்த்யாலோகந்யாஸாத்ஸூக்ஷ்மவ்யவஹிதவிப்ரகரிஷ்டஜ்ஞாநம்||3.25||

||3.25|| ஜ்யோதிஷ்மதீ ப்ரவரித்திருக்தா மநஸஸ்தஸ்யாஂ ச ஆலோகஸ்தஂ யோகீ ஸூக்ஷ்மே வா வ்யவஹிதே வா விப்ரகரிஷ்டே வார்தே விந்யஸ்ய தமர்தமதிகச்சதி.

||3.25|| ப்ரவரித்திர்விஷயவதீ ஜ்யோதிஷ்மதி ச ப்ராகுக்தா தஸ்யா யோஸாவாலோகஃ ஸாத்த்விகப்ரகாஷப்ரஸரஸ்தஸ்ய நிகிலேஷு விஷயேஷு ந்யாஸாத்தத்வாஸிதாநாஂ விஷயாணாஂ பாவநாத்ஸாந்தஃகரணேஷு இந்த்ரியேஷு ப்ரகரிஷ்டஷக்திமாபந்நேஷு ஸூக்ஷ்மஸ்ய பரமாண்வாதேர்வ்யவஹிதஸ்ய பூம்யந்தர்கதஸ்ய நிதாநாதேர்விப்ரகரிஷ்டஸ்ய மேர்வபராபார்ஷ்வவர்திநோ ரஸாயநாதேர்ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே.

ஏதத்ஸமாநவரித்தாந்தஂ ஸித்த்யந்தரமாஹ —

———————

புவநஜ்ஞாநஂ ஸூர்யே ஸஂயமாத்||3.26||

||3.26|| தத்ப்ரஸ்தாரஃ ஸப்த லோகாஃ. தத்ராவீசேஃ ப்ரபரிதி மேருபரிஷ்டஂ யாவதித்யேவஂ பூர்லோகஃ மேருபரிஷ்டாதாரப்ய — ஆத்ருவாத்க்ரஹநக்ஷத்ரதாராவிசித்ரோந்தரிக்ஷலோகஃ. ததஃ பரஃ ஸ்வர்லோகஃ பஞ்சவிதோ மாஹேந்த்ரஸ்தரிதீயோ லோகஃ. சதுர்தஃ ப்ராஜாபத்யோ மஹர்லோகஃ த்ரிவிதோ ப்ராஹ்மஃ. தத்யதா — ஜநலோகஸ்தபோலோகஃ ஸத்யலோக இதி.

ப்ராஹ்மஸ்த்ரிபூமிகோ லோகஃ ப்ராஜாபத்யஸ்ததோ மஹாந்.
மாஹேந்த்ரஷ்ச ஸ்வரித்யுக்தோ திவி தாரா புவி ப்ரஜாஃ||

இதி ஸஂக்ரஹஷ்லோகஃ.

தத்ராவீசேருபர்யுபரி நிவிஷ்டாஃ ஷண்மஹாநரகபூமயோ கநஸலிலாநலாநிலாகாஷதமஃ ப்ரதிஷ்டா மஹாகாலாம்பரீஷரௌரவமஹாரௌரவகாலஸூத்ராந்ததாமிஸ்ராஃ. யத்ர ஸ்வகர்மோபார்ஜிததுஃகவேதநாஃ ப்ராணிநஃ கஷ்டமாயுர்தீர்கமாக்ஷிப்ய ஜாயந்தே. ததோ மஹாதலரஸாதலாதலஸுதலவிதலதலாதலபாதாலாக்யாநி ஸப்த பாதாலாநி. பூமிரியமஷ்டமீ ஸப்தத்வீபா வஸுமதீ, யஸ்யாஃ ஸுமேருர்மத்யே பர்வதராஜஃ காஞ்சநஃ. தஸ்ய ராஜதவைதூர்யஸ்படிகஹேமமணிமயாநி ஷரிங்காணி. தத்ர வைதூர்யப்ரபாநுராகாந்நீலோத்பலபத்ரஷ்யாமோ நபஸோ தக்ஷிணோ பாகஃ, ஷ்வேதஃ பூர்வஃ, ஸ்வச்சஃ பஷ்சிமஃ, குரண்டகாப உத்தரஃ. தக்ஷிணபார்ஷ்வே சாஸ்ய ஜம்பூர்யதோயஂ ஜம்பூத்வீபஃ. தஸ்ய ஸூர்யப்ரசாராத்ராத்ரிஂதிவஂ லக்நமிவ வர்ததே. தஸ்ய நீலஷ்வேதஷரிங்கவந்த உதீசீநாஸ்த்ரயஃ பர்வதா த்விஸாஹஸ்ராயாமாஃ. ததந்தரேஷு த்ரீணி வர்ஷாணி நவ நவ யோஜநஸாஹஸ்ராணி ரமணகஂ ஹிரண்மயமுத்தராஃ குரவ இதி. நிஷதஹேமகூடஹிமஷைலா தக்ஷிணதோ த்விஸாஹஸ்ராயாமாஃ. ததந்தரேஷு த்ரீணி வர்ஷாணி நவ நவ யோஜநஸாஹஸ்ராணி ஹரிவர்ஷஂ கிஂபுருஷஂ பாரதமிதி. ஸுமேரோஃ ப்ராசீநா பத்ராஷ்வமால்யவத்ஸீமாநஃ ப்ரதீசீநாஃ கேதுமாலா கந்தமாதநஸீமாநஃ. மத்யே வர்ஷமிலாவரிதம். ததேதத்யோஜநஷதஸாஹஸ்ரஂ ஸுமேரோர்திஷிதிஷி ததர்தேந வ்யூடம்.

ஸ கல்வயஂ ஷதஸாஹஸ்ராயாமோ ஜம்பூத்வீபஸ்ததோ த்விகுணேந லவணோததிநா வலயாகரிதிநா வேஷ்டிதஃ. ததஷ்ச த்விகுணா த்விகுணாஃ ஷாககுஷக்ரௌஞ்சஷால்மகோமேதபுஷ்கரத்வீபாஃ, ஸமுத்ராஷ்ச ஸர்ஷபராஷிகல்பாஃ ஸவிசித்ரஷைலாவதஂஸா இக்ஷுரஸஸுராஸர்பிர்ததிமண்டக்ஷீரஸ்வாதூதகாஃ. ஸப்த ஸமுத்ரபரிவேஷ்டிதா வலயாகரிதயோ லோகாலோகபர்வதபரிவாராஃ பஞ்சாஷத்யோஜநகோடிபரிஸஂக்யாதாஃ. ததேதத்ஸர்வஂ ஸுப்ரதிஷ்டிதஸஂஸ்தாநமண்டமத்யே வ்யூடம். அண்டஂ ச ப்ரதாநஸ்யாணுரவயவோ யதாகாஷே கத்யோத இதி.

தத்ர பாதாலே ஜலதௌ பர்வதேஷ்வேதேஷு தேவநிகாயா அஸுரகந்தர்வகிந்நரகிஂபுருஷயக்ஷராக்ஷஸபூதப்ரேதபிஷாசாபஸ்மாரகாப்ஸரோப்ரஹ்மராக்ஷஸகூஷ்மாண்டவிநாயகாஃ ப்ரதிவஸந்தி. ஸர்வேஷு த்வீபேஷு புண்யாத்மநோ தேவமநுஷ்யாஃ.

ஸுமேருஸ்த்ரிதஷாநாமுத்யாநபூமிஃ தத்ர மிஷ்ரவநஂ நந்தநஂ சைத்ரரதஂ ஸுமாநஸமித்யுத்யாநாநி. ஸுதர்மா தேவஸபா. ஸுதர்ஷநஂ புரம். வைஜயந்தஃ ப்ராஸாதஃ. க்ரஹநக்ஷத்ரதாராகாஸ்து த்ருவே நிபத்தா வாயுவிக்ஷேபநியமேநோபலக்ஷிதப்ரசாராஃ ஸுமேரோருபர்யுபரி ஸஂநிவிஷ்டா திவி விபரிவர்தந்தே.

மாஹேந்த்ரநிவாஸிநஃ ஷட்தேவநிகாயாஃ — த்ரிதஷா அக்நிஷ்வாத்தா யாம்யாஸ்துஷிதா அபரிநிர்மிதவஷவர்திநஃ
பரிநிர்மிதவஷவர்திநஷ்சேதி. ஸர்வே ஸஂகல்பஸித்தா அணிமாத்யைஷ்வர்யோபபந்நாஃ கல்பாயுஷோ வரிந்தாரகாஃ காமபோகிந ஔபபாதிகதேஹா உத்தமாநுகூலாபிரப்ஸரோபிஃ கரிதபரிசாராஃ.

மஹதி லோகே ப்ராஜாபத்யே பஞ்சவிதோ தேவநிகாயஃ — குமுதா றபவஃ ப்ரதர்தநா அஞ்ஜநாபாஃ ப்ரசிதாபா இதி. ஏதே மஹாபூதவஷிநோ த்யாநஹாராஃ அல்பஸஹஸ்ராயுஷஃ. ப்ரதமே ப்ரஹ்மணோ ஜநலோகே சதுர்விதோ தேவநிகாயோ ப்ரஹ்மபுரோஹிதா ப்ரஹ்மகாயிகா ப்ரஹ்மமஹாகாயிகா அமரா இதி தே பூதேந்த்ரியவஷிநோ த்விகுணத்விகுணோத்தராயுஷஃ.

த்விதீயோ தபஸி லோகே த்ரிவிதோ தேவநிகாயஃ — ஆபாஸ்வரா மஹாபாஸ்வராஃ ஸத்யமஹாபாஸ்வராஃ இதி. தே பூதேந்த்ரியப்ரகரிதிவஷிநோ த்விகுணத்விகுணோத்தராயுஷஃ ஸர்வே த்யாநாஹாரா ஊர்த்வரேதஸ ஊர்த்வமப்ரதிஹதஜ்ஞாநா அதரபூமிஷ்வநாவரிதாஜ்ஞாநவிஷயாஃ. தரிதீயே ப்ரஹ்மணஃ ஸத்யலோகே சத்வாரோ தேவநிகாயா அகரிதபவநந்யாஸாஃ ஸ்வப்ரதிஷ்டா உபர்யுபரிஸ்திதாஃ ப்ரதாநவஷிநோ யாவத்ஸர்கீயுஷஃ.

தத்ராச்யுதாஃ ஸவிதர்கத்யாநஸுகாஃ, ஷுத்தநிவாஸாஃ ஸவிசாரத்யாநஸுகாஃ, ஸத்யாபா ஆநந்தமாத்ரத்யாநஸுகா, ஸஂஜ்ஞாஸஂஜ்ஞிநஷ்சாஸ்மிதாமாத்ரத்யாநஸுகாஃ. தேபி த்ரைலோக்யமத்யே ப்ரதிதிஷ்டந்தி. த ஏதே ஸப்த லோகாஃ ஸர்வ ஏவ ப்ரஹ்மலோகாஃ. விதேஹப்ரகரிதிலயாஸ்து மோக்ஷபதே வர்தந்த இதி ந லோகமத்யே ந்யஸ்தா இதி. ஏதத்யோகிநா ஸாக்ஷாத்கரணீயஂ ஸூர்ய த்வாரே ஸஂயம கரித்வா, ததோந்யத்ராபி ஏவஂ தாவதப்யஸேத்யாவதிதஂ ஸர்வஂ தரிஷ்டமிதி.

||3.26|| ஸூர்யே ப்ரகாஷமயே யஃ ஸஂயமஂ கரோதி தஸ்ய ஸப்தஸு பூர்புவஃ ஸ்வஃ ப்ரபரிதிஷு லோகேஷு யாநி புவநாநி தத்தத்ஸஂநிவேஷபாஞ்ஜி ஸ்தாநாநி தேஷு யதாவதஸ்ய ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. பூர்வஸ்மிந்ஸூத்ரே ஸாத்த்விகப்ரகாஷ ஆலம்பநதயோக்த இஹ து பௌதிக இதி விஷேஷஃ.

பௌதிகப்ரகாஷாலம்பநத்வாரேணைவ ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————-

சந்த்ரே தாராவ்யூஹஜ்ஞாநம்||3.27||

||3.27|| சந்த்ரே ஸஂயமஂ கரித்வா தாராணாஂ வ்யூஹஂ விஜாநீயாத்.

||3.27|| தாராணாஂ ஜ்யோதிஷாஂ யோ வ்யூஹோ விஷிஷ்டஃ ஸஂநிவேஷஸ்தஸ்மிஂஷ்சந்த்ரே கரிதஸஂயமஸ்ய ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. ஸூர்யப்ரகாஷேந ஹததேஜஸ்கத்வாத்தாராணாஂ ஸூர்யஸஂயமாத்தஜ்ஜ்ஞாநஂ ந ஷக்நோதி பவிதுமிதி பரிதுகுபாயோபிஹிதஃ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————–

த்ருவே தத்கதிஜ்ஞாநம்||3.28||

||3.28|| ததோ த்ருவே ஸஂயமஂ கரித்வா தாராணாஂ கதிஂ விஜாநீயாத். ஊர்த்வவிமாநேஷு கரிதஸஂயமஸ்தாநி விஜாநீயாத்.

||3.28|| (த்ருவே நிஷ்சலே ஜ்யோதிஷாஂ ப்ரதாநே கரிதஸஂயமஸ்ய தாஸாஂ தாராணாஂ யா கதிஃ ப்ரத்யேகஂ நியதகாலா நியததேஷா ச தஸ்யா ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. இயஂ தாராயஂ க்ரஹ இயதா காலேநாமுஂ ராஷிமிதஂ நக்ஷத்ரஂ யாஸ்யதீதி ஸர்வஂ ஜாநாதி. இதஂ காலஜ்ஞாநமஸ்ய பலமித்யுக்தஂ பவதி.

பாஹ்யாஃ ஸித்தீஃ ப்ரதிபாத்யாந்தராஃ ஸித்தீஃ ப்ரதிபாதயிதுமுபக்ரமதே —

—————–

நாபிசக்ரே காயவ்யூஹஜ்ஞாநம்||3.29||

||3.29|| நாபிசக்ரே ஸஂயமஂ கரித்வா காயவ்யூஹஂ விஜாநீயாத். வாதபித்தஷ்லேஷ்மாணஸ்த்ரயோ தோஷாஃ. தாதவஃ ஸப்த த்வக்லோஹிதமாஂஸஸ்நாய்வஸ்திமஜ்ஜாஷுக்ராணி. பூர்வஂ பூர்வமேஷாஂ பாஹ்யமித்யேஷ விந்யாஸஃ.

||3.29|| ஷரீரமத்யவர்தி நாபிஸஂஜ்ஞகஂ யத்ஷோடஷாரஂ சக்ரஂ தஸ்மிந் கரிதஸஂயமஸ்ய யோகிநஃ காயகதோ யோஸௌ வ்யூஹோ விஷிஷ்டரஸமலதாதுநாட்யாதீநாமவஸ்தாநஂ தத்ர ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. இதமுக்தஂ பவதி — நாபிசக்ரஂ ஷரீரமத்யவர்தி ஸர்வதஃ ப்ரஸரிதாநாஂ நாட்யாதீநாஂ மூலபூதமதஸ்தத்ர கரிதாவதாநஸ்ய ஸமக்ரஸஂநிவேஷோ யதாவதாபாதி.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

———————

கண்டகூபே க்ஷுத்பிபாஸாநிவரித்திஃ||3.30||

||3.30|| ஜிஹ்வாயா அதஸ்தாத்தந்துஸ்தந்தோரதஸ்தாத்கண்டஸ்ததோதஸ்தாத்கூபஸ்தத்ர ஸஂயமாத்க்ஷுத்பிபாஸே ந பாதேதே.

||3.30|| கண்டே கலே கூபஃ கண்டகூபஃ, ஜிஹ்வாமூலே ஜிஹ்வாதந்தோரதஸ்தாத்கூப இவ கூபோ கர்தாகாரஃ ப்ரதேஷஃ ப்ராணோதேர்யத்ஸஂஸ்பர்ஷாத்க்ஷுத்பிபாஸாதயஃ ப்ராதுர்பவந்தி தஸ்மிந்கரிதஸஂயமஸ்ய யோகிநஃ க்ஷுத்பிபாஸாதயோ நிவர்தந்தே. கண்டிகாதஸ்தாத்ஸ்ரோதஸா தார்யமாணே தஸ்மிந்பாவிதே பவத்யேவஂவிதா ஸித்திஃ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

—————–

கூர்மநாட்யாஂ ஸ்தைர்யம்||3.31||

||3.31|| கூபாதத உரஸிகூர்மாகாராநாட஀ீ, தஸ்யாஂ கரிதஸஂயமஃ ஸ்திரபதஂ லபதே. யதா ஸர்போ கோதா சேதி.

||3.31|| கண்டகூபஸ்யாதஸ்தாத்யா கூர்மாக்யா நாட஀ீ தஸ்யாஂ கரிதஸஂயமஸ்ய சேதஸஃ ஸ்தைர்யமுத்பத்யதே. தத்ஸ்தாநமநுப்ரவிஷ்டஸ்ய சஞ்சலதா ந பவதீத்யர்தஃ. யதி வா காயஸ்ய ஸ்தைர்யமுத்பத்யதே ந கேநசித்ஸ்பந்தயிதுஂ ஷக்யத இத்யர்தஃ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

—————-

மூர்தஜ்யோதிஷி ஸித்ததர்ஷநம்||3.32||

||3.32|| ஷிரஃ கபாலேந்தஷ்சித்ரஂ ப்ரபாஸ்வரஂ ஜ்யோதிஸ்தத்ர ஸஂயமஂ கரித்வா ஸித்தாநாஂ த்யாவாபரிதிவ்யோரந்தராலசாரிணாஂ தர்ஷநம்.

||3.32|| ஷிரஃ கபாலே ப்ரஹ்மரஂத்ராக்யஂ சித்ரஂ ப்ரகாஷாதாரத்வாஜ்ஜ்யோதிஃ. யதா — கரிஹாப்யந்தரஸ்தஸ்ய மணேஃ ப்ரஸரந்தீ ப்ரபா குஞ்சிதாகாரேவ ஸர்வப்ரதேஷே ஸஂகடதே ததா ஹரிதயஸ்தஃ ஸாத்த்விகஃ ப்ரகாஷஃ ப்ரஸரிதஸ்தத்ர ஸஂபிண்டிதத்வஂ பஜதே. தத்ர கரிதஸஂயமஸ்ய யே த்யாவாபரிதிவ்யோரந்தராலவர்திநஃ ஸித்தா திவ்யாஃ புருஷாஸ்தேஷாமிதரப்ராணிபிரதரிஷ்யாநாஂ தஸ்ய தர்ஷநஂ பவதி. தாந்பஷ்யதி தைஷ்ச ஸ ஸஂபாஷத இத்யர்தஃ.

ஸர்வஜ்ஞத்வ உபாயமாஹ —

—————

ப்ராதிபாத்வா ஸர்வம்||3.33||

||3.33|| ப்ராதிபஂ நாம தாரகஂ தத்விவேகஜஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய பூர்வரூபம். யதோதயே ப்ரபா பாஸ்கரஸ்ய. தேந வா ஸர்வமேவ ஜாநாதி யோகீ ப்ராதிபஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்யோத்பத்தாவிதி.

||3.33|| நிமித்தாநபேக்ஷஂ மநோமாத்ரஜந்யமவிஸஂவாதகஂ த்ராகுத்பத்யமாநஂ ஜ்ஞாநஂ ப்ரதிபா. தஸ்யாஂ ஸஂயமே க்ரியமாணே ப்ராதிபஂ விவேகக்யாதேஃ பூர்வபாதி தாரகஂ ஜ்ஞாநமுதேதி. யதா — உதேஷ்யதி ஸவிதரி பூர்வஂ ப்ரபா ப்ராதுர்பவதி தத்வத்விவேகக்யாதேஃ பூர்வஂ தாரகஂ ஸர்வவிஷயஂ ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. தஸ்மிந்ஸதி ஸஂயமாந்தராநபேக்ஷஃ ஸர்வஂ ஜாநாதீத்யர்தஃ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

———————–

ஹரிதயே சித்தஸஂவித்||3.34||

||3.34|| யதிதமஸ்மிந்ப்ரஹ்மபுரே தஹரஂ புண்டரீகஂ வேஷ்ம தத்ர விஜ்ஞாநஂ தஸ்மிஸஂயமாச்சித்தஸஂவித்.

||3.34|| ஹரிதயஂ ஷரீரஸ்ய ப்ரதேஷவிஷேஷஸ்தஸ்மிந்நதோமுகஸ்வல்பபுண்டரீகாப்யந்தரேந்தஃகரணஸத்த்வஸ்ய ஸ்தாநஂ தத்ர கரிதஸஂயமஸ்ய ஸ்வபரசித்தஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. ஸ்வசித்தகதாஃ ஸர்வா வாஸநாஃ பரசித்தகதாஂஷ்ச ராகாதீஞ்ஜாநாதீத்யர்தஃ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

———————

ஸத்த்வபுருஷயோரத்யந்தாஸஂகீர்ணயோஃ ப்ரத்யயாவிஷேஷோ போகஃ பரார்தாத்ஸ்வார்தஸஂயமாத்புருஷஜ்ஞாநம்||3.35||

||3.35|| புத்திஸத்த்வஂ ப்ரக்யாஷீலஂ ஸமாநஸத்த்வோபநிபந்தநே ரஜஸ்தமஸீ வஷீகரித்ய ஸத்த்வபுருஷாந்யதாப்ரத்யயேந பரிணதம். தஸ்மாச்ச ஸத்த்வாத்பரிணாமிநோத்யந்தவிதர்மா விஷுத்தோந்யஷ்சிதிமாத்ரரூபஃ புருஷஃ. தயோரத்யந்தாஸஂகீர்ணயோஃ ப்ரத்யயாவிஷேஷோ போகஃ புருஷஸ்ய தர்ஷிதவிஷயத்வாத். ஸ போகப்ரத்யயஃ ஸத்த்வஸ்ய பரார்தத்வாத்தரிஷ்யஃ.

யஸ்து தஸ்மாத்விஷிஷ்டஷ்சிதிமாத்ரரூபோந்யஃ பௌருஷேயஃ ப்ரத்யயஸ்தத்ர ஸஂயமாத்புருஷவிஷயா ப்ரஜ்ஞா ஜாயதே. ந ச புருஷப்ரத்யயேந புத்திஸத்த்வாத்மநா புருஷோ தரிஷ்யதே புருஷ ஏவ தஂ ப்ரத்யயஂ ஸ்வாத்மாவலம்பநஂ பஷ்யதி. ததா ஹ்யுக்தம் — “விஜ்ஞாதாரமரே கேந விஜாநீயாத்” பரி02.4.14 இதி.

||3.35|| ஸத்த்வஂ ப்ரகாஷஸுகாத்மகஃ ப்ராதாநிகஃ பரிணாமவிஷேஷஃ புருஷோ போக்தாதிஷ்டாதரிரூபஃ. தயோரத்யந்தாஸஂகீர்ணயோர்போக்யபோக்தரிரூபத்வாச்சேதநாசேதநத்வாச்ச பிந்நயோர்யஃ ப்ரத்யயஸ்யாவிஷேஷோ பேதேநாப்ரதிபாஸநஂ தஸ்மாத்ஸத்த்வஸ்யைவ கர்தரிதாப்ரத்யயேந வா ஸுகதுஃகஸஂவித்ஸ போகஃ. ஸத்த்வஸ்ய ஸ்வார்தநைரபேக்ஷ்யேண பரார்தஃ புருஷார்தநிமித்தஸ்தஸ்மாதந்யோ யஃ ஸ்வார்தஃ புருஷஸ்வரூபமாத்ராலம்பநஃ பரித்யக்தாஹஂகாரஸத்த்வே யா சிச்சாயாஸஂக்ராந்திஸ்தத்ர கரிதஸஂயமஸ்ய புருஷவிஷயஂ ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. தத்ர ததேவஂ ரூபஂ ஸ்வாலம்பநஂ ஜ்ஞாநஂ ஸத்த்வநிஷ்டஃ புருஷோ ஜாநாதி ந புநஃ புருஷோ ஜ்ஞாதா ஜ்ஞாநஸ்ய விஷயபாவமாபத்யதே, ஜ்ஞேயத்வாபத்தேர்ஜ்ஞாதரிஜ்ஞேயயோஷ்சாத்யந்தவிரோதாத்.

அஸ்யைவ ஸஂயமஸ்ய பலமாஹ —

———————–

ததஃ ப்ராதிபஷ்ராவணவேதநாதர்ஷாஸ்வாதவார்தா ஜாயந்தே||3.36||

||3.36|| ப்ராதிபாத்ஸூக்ஷ்மவ்யவஹிதவிப்ரகரிஷ்டாதீதாநாகதஜ்ஞாநம். ஷ்ராவணாத்திவ்யஷப்தஷ்ரவணம். வேதநாத்திவ்யஸ்பர்ஷாதிகமஃ.
ஆதர்ஷாத்திவ்யரூபஸஂவித். ஆஸ்வாதாத்திவ்யரஸஸஂவித். வார்தாதோ திவ்யகந்தவிஜ்ஞாநமித்யேதாநி நித்யஂ ஜாயந்தே.

||3.36|| ததஃ புருஷஸஂயமாதப்யஸ்யமாநாத்வ்யுத்திதஸ்யாபி ஜ்ஞாநாநி ஜாயந்தே. தத்ர ப்ராதிபஂ பூர்வோக்தஂ ஜ்ஞாநஂ, தஸ்யாவிர்பாவாத்ஸூக்ஷ்மாதிகமர்தஂ பஷ்யதி. ஷ்ராவணஂ ஷ்ரோத்ரேந்த்ரியஜஂ ஜ்ஞாநஂ தஸ்மாச்ச ப்ரகரிஷ்டாத்திவ்யஂ–திவி பவஂ–ஷப்தஂ ஜாநாதி. வேதநா ஸ்பர்ஷேந்த்ரியஜஂ ஜ்ஞாநஂ, வேத்யதேநயேதி கரித்வா தாந்த்ரிக்யா ஸஂஜ்ஞயா வ்யவஹ்ரியதே. தஸ்மாத்திவ்யஸ்யபர்ஷவிஷயஂ ஜ்ஞாநஂ ஸமுபஜாயதே. ஆதர்ஷஷ்சக்ஷுரிந்த்ரியஜஂ ஜ்ஞாநம். ஆ ஸமந்தாத்தரிஷ்யதேநுபூயதே ரூபமநேநேதி கரித்வா, தஸ்ய ப்ரகர்ஷாத்திவ்யஂ ரூபஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. ஆஸ்வாதோ ரஸநேந்த்ரியஜஂ ஜ்ஞாநம். ஆஸ்வாத்யதேநேநேதி கரித்வா, தஸ்மிந்ப்ரகரிஷ்டே திவ்யே ரஸே ஸஂவிதுபஜாயதே. வார்தா கந்தஸஂவித். வரித்திஷப்தேந தாந்த்ரிக்யா பரிபாஷயா க்ராணேந்த்ரியமுச்யதே. வர்ததே கந்தவிஷய இஹி கரித்வா வரித்தேர்க்ராணேந்த்ரியயாஜாதா வார்தா கந்தஸஂவித். தஸ்யாஂ ப்ரகரிஷ்யமாணாயாஂ திவ்யகந்தோநுபூயதே.

ஏதேஷாஂ பலவிஷேஷாணாஂ விஷேஷவிபாகமாஹ —

—————–

தே ஸமாதாவுபஸர்கா வ்யுத்தாநே ஸித்தயஃ||3.37||

||3.37|| தே ப்ராதிபாதயஃ ஸமாஹிதசித்தஸ்யோத்பத்யமாநா உபஸர்காஸ்தத்தர்ஷநப்ரத்யநீகத்வாத். வ்யுத்திதசித்தஸ்யோத்பத்யமாநாஃ ஸித்தயஃ.

||3.37|| தே ப்ராக்ப்ரதிபாதிதாஃ பலவிஷேஷாஃ ஸமாதேஃ ப்ரகர்ஷஂ கச்சத உபஸர்கா உபத்ரவா விக்நகாரிணஃ. தத்ர ஹர்ஷவிஸ்மயாதிகரணேந ஸமாதிஃ ஷிதிலீ பவதி. வ்யுத்தாநே து புர்நவ்யவஹாரதஷாயாஂ விஷிஷ்டபலதாயகத்வாத்ஸித்தயோ பவந்தி.

ஸித்தந்தரமாஹ —

——————–

பந்தகாரணஷைதில்யாத்ப்ரசாரஸஂவேதநாச்ச சித்தஸ்ய பரஷரீராவேஷஃ||3.38||

||3.38|| லோலீபூதஸ்ய மநஸோப்ரதிஷ்டஸ்ய ஷரீரே கர்மாஷயவஷாத்பந்தஃ ப்ரதிஷ்டேத்யர்தஃ. தஸ்ய கர்மணோ பந்தகாரணஸ்ய ஷைதில்யஂ ஸமாதிபலாத்பவதி. ப்ரசாரஸஂவேதநஂ ச சித்தஸ்ய ஸமாதிஜமேவ. கர்மபந்தக்ஷயாத்ஸ்வசித்தஸ்ய ப்ரசாரஸஂவேதநாச்ச யோகீ சித்தஂ ஸ்வஷரீராந்நிஷ்கரிஷ்ய ஷரீராந்தரேஷு நிக்ஷிபதி. நிக்ஷிப்தஂ சித்தஂ சேந்த்ரியாண்யநு பதந்தி. யதா மதுகரராஜாநஂ மக்ஷிகா உத்பதந்தமநூத்பதந்தி நிவிஷமாநமநு நிவிஷந்தே ததேந்த்ரியாணி பரஷரீராவேஷே சித்தமநு விதியந்த இதி.

||3.38|| வ்யாபகத்வாதாத்மசித்தயோர்நியதகர்மவஷாதேவ ஷரீராந்தர்கதயோபோக்தரிபோக்யபாவேந யத்ஸஂவேதநமுபஜாயதே ஸ ஏவ ஷரீரே பந்த இத்யுச்யதே. தத்யதா ஸமாதிவஷாத்பந்தகாரணஂ தர்மாதர்மாக்யஂ ஷிதிலஂ பவதி தாநவமாபத்யதே. சித்தஸ்ய ச
யோஸௌ ப்ரசாரோ ஹரிதயப்ரதேஷாதிந்த்ரியத்வாரேண விஷயாபிமுக்யேந ப்ரஸரஸ்தஸ்ய ஸஂவேதநஂ ஜ்ஞாநமியஂ சித்தவஹா நாட஀ீ, அநயா சித்தஂ வஹதி, இயஂ ச ரஸப்ராணாதி வஹாப்யோ நாடீப்யோ விலக்ஷணேதி, ஸ்வபரஷரீரயோர்யதா ஸஂசாரஂ ஜாநாதி ததா பரகீயஂ ஷரீரஂ மரிதஂ ஜீவச்சரீரஂ வா சித்தஸஂசாரத்வாரேண ப்ரவிஷதி. சித்தஂ பரஷரீரே ப்ரவிஷதிந்த்ரியாண்யபி அநுவர்தந்தே மதுகரராஜமிவ மதுமக்ஷிகாஃ. “அத பரஷரீரப்ரவிஷ்டோ யோகீ ஸ்வஷரீரவத்தேந வ்யவஹரதி. யதோ வ்யாபகயோஷ்சித்தபுருஷயோர்போகஸஂகோசே காரணஂ கர்ம தச்சேத்ஸமாதிநா க்ஷிப்தஂ ததா ஸ்வாதந்த்ர்யாத்ஸர்வத்ரைவ போகநிஷ்பத்திஃ”.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

—————–

உதாநஜயாஜ்ஜலபங்ககண்டகாதிஷ்வஸங்க உத்க்ராந்திஷ்ச||3.39||

||3.39|| ஸமஸ்தேந்த்ரியவரித்திஃ ப்ராணாதிலக்ஷணா ஜீவநஂ, தஸ்ய க்ரியா பஞ்சதயீ ப்ராணோ முகநாஸிகாகதிராஹரிதயவரித்திஃ. ஸமஂ நயநாத்ஸமாநஷ்சாநாபிவரித்திஃ. அபநயநாதபாந ஆபாததலவரித்திஃ. உந்நயநாதுதாந ஆஷிரோவரித்திஃ. வ்யாபீ வ்யாந இதி. ஏஷாஂ ப்ரதாநஂ ப்ராணஃ. உதாநஜயாஜ்ஜலபங்ககண்டகாதிஷ்வஸங்க உத்க்ராந்திஷ்ச ப்ரயாணகாலே பவதி. தாஂ வஷித்வேந ப்ரதிபத்யதே.

||3.39|| ஸமஸ்தாநாமிந்த்ரியாணாஂ துஷஜ்வாலாவத்யா யுகபதுத்திதா வரித்திஃ ஸா ஜீவந ஷப்தவாச்யா. தஸ்யாஃ க்ரியாபேதாத்ப்ராணாபாநாதிஸஂஜ்ஞாபிர்வ்யபதேஷஃ தத்ர. ஹரிதயாந்முகநாஸிகாத்வாரேண வாயோஃ ப்ரணயநாத்ப்ராண இத்யுச்யதே. நாபிதேஷாத்பாதாங்குஷ்டபர்யந்தமபநயநாதபாநஃ. நாபிதேஷஂ பரிவேஷ்ட்ய ஸமந்தாந்நயநாத்ஸமாநஃ. கரிகாடிகாதேஷாதா ஷிரோவரித்தேருந்நயநாதுதாநஃ. வ்யாப்ய நயநாத்ஸர்வஷரீரவ்யாபீ வ்யாநஃ. தத்ரோதாநஸ்ய ஸஂயமத்வாரேண ஜயாதிதரேஷாஂ வாயூநாஂ நிரோதாதூர்த்வகதித்வேந ஜலே மஹாநத்யாதௌ மஹதி வா கர்தமே தீக்ஷ்ணேஷு கண்டகேஷு வா ந ஸஜதேதிலகுத்வாத். தூலபிண்டவஜ்ஜலாதௌ மஜ்ஜிதோப்யுத்கச்சதீத்யர்தஃ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————

ஸமாநஜயாஜ்ஜவலநம்||3.40||

||3.40|| ஜிதஸமாநஸ்தேஜஸ உபத்மாநஂ கரித்வா ஜ்வலயதி||

||3.40|| அக்நிமாவேஷ்ட்ய வ்யவஸ்திதஸ்ய ஸமாநாக்யஸ்ய வாயோர்ஜயாத்ஸஂயமேந வஷீகாராந்நிராவரணஸ்யாக்நேருத்பூதத்வாத்தேஜஸா ப்ரஜ்வலந்நிவ யோகீ ப்ரதிபாதி.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————–

ஷ்ரோத்ராகாஷயோஃ ஸஂபந்தஸஂயமாத்திவ்யஂ ஷ்ரோத்ரம்||3.41||

||3.41|| ஸர்வஷ்ரோத்ராணாமாகாஷஂ ப்ரதிஷ்டா ஸர்வஷப்தாநாஂ ச. யதோக்தம் — துல்யதேஷஷ்ரவணாநாமேகதேஷஷ்ருதித்வஂ ஸர்வேஷாஂ பவதீதி. தச்சைததாகாஷஸ்ய லிங்கம்.

அநாவரணஂ சோக்தம். ததாமூர்தஸ்யாப்யந்யத்ராநாவரணதர்ஷநாத்விபூத்வமபி ப்ரக்யாதமாகாஷஸ்ய. ஷப்தக்ரஹணநிமித்தஂ ஷ்ரோத்ரம். பதிராபதிரயோரேகஃ ஷப்தஂ கரிஹ்ணாத்யபரோ ந கரிஹ்ணாதீதி. தஸ்மாச்ச்ரோத்ரமேவ ஷப்த விஷயம். ஷ்ரோத்ராகாஷயோஃ ஸஂபந்தே கரிதஸஂயமஸ்ய யோகிநோ திவ்யஂ ஷ்ரோத்ரஂ ப்ரவர்ததே.

||3.41|| ஷ்ரோத்ரஂ ஷப்தக்ராஹகமாஹஂகாரிகமிந்த்ரியம். ஆகாஷஂ வ்யோம ஷப்ததந்மாத்ரகார்யம். தயோஃ ஸஂபந்தோ தேஷதேஷிபாவலக்ஷணஸ்தஸ்மிந்கரிதஸஂயமஸ்ய யோகிநோ திவ்யஂ ஷ்ரோத்ரஂ ப்ரவர்ததே, யுகபத்ஸூக்ஷ்மவ்யவஹிதவிப்ரகரிஷ்டஷப்தக்ரஹணஸமர்தஂ பவதீத்யர்தஃ.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————-

காயாகாஷயோஃ ஸஂபந்தஸஂயமால்லகுதூலஸமாபத்தேஷ்சாகாஷகமநம்||3.42||

||3.42|| யத்ர காயஸ்தத்ராகாஷஂ தஸ்யாவகாஷதாநாத்காயஸ்ய தேந ஸம்பந்தஃ ப்ராப்திஸ்தத்ர கரிதஸஂயமோ ஜித்வா தத்ஸஂபந்தஂ லகுஷு வா தூலாதிஷ்வா பரமாணுப்யஃ ஸமாபத்திஂ லப்த்வா ஜிதஸஂபந்தோ லகுர்பவதி. லகுத்வாச்ச ஜலே பாதாப்யாஂ விஹரதி. ததஸ்தூர்ணநாபிதந்துமாத்ரே விஹரித்ய ரஷ்மிஷு விஹரதி. ததோ யதேஷ்டமாகாஷகதிரஸ்ய பவதீதி.

||3.42|| காயஃ பாஞ்சபௌதிகஂ ஷரீரஂ தஸ்யாகாஷேநாவகாஷதாயகேந யஃ ஸஂபந்தஸ்தத்ர ஸஂயமஂ விதாய லகுநி தூலாதௌ ஸமாபத்திஂ தந்மயீபாவலக்ஷணாஂ ச விதாய ப்ராப்தாதிலகுபாவோ யோகீ ப்ரதமஂ யதாருசி ஜலே ஸஂசரந்க்ரமேணோர்ணநாபதந்துஜாலேந ஸஂசரமாண ஆதித்யரஷ்மிபிஷ்ச விஹரந்யதேஷ்டமாகாஷேந கச்சதி.

ஸித்த்யந்தரமாஹ —

——————

பஹிரகல்பிதா வரித்திர்மஹாவிதேஹா ததஃ ப்ரகாஷாவரணக்ஷயஃ||3.43||

||3.43|| ஷரீராத்பஹிர்மநஸோ வரித்திலாபோ விதேஹா நாம தாரணா. ஸா யதி ஷரீரப்ரதிஷ்டஸ்ய மநஸோ பஹிர்வரித்திமாத்ரேண பவதி ஸா கல்பிதேத்யுச்யதே. யா து ஷரீர நிரபேக்ஷா பஹிர்பூதஸ்யைவ மநஸோ பஹிர்வரித்திஃ ஸா கல்வகல்பிதா. தத்ர கல்பிதயா ஸாதயந்த்யகல்பிதாஂ மஹாவிதேஹாமிதி.

யயா பரஷரீராண்யாவிஷந்தி யோகிநஃ. ததஷ்ச தாரணாதஃ ப்ரகாஷாத்மநோ புத்திஸத்த்வஸ்ய யதாவரணஂ க்லேஷகர்மவிபாகத்ரயஂ ரஜஸ்தமோமூலஂ தஸ்ய ச க்ஷயோ பவதி.

||3.43|| ஷரீராத்வஹிர்யா மநஸஃ ஷரீரநைரபேக்ஷ்யேண வரித்திஃ ஸா மஹாவிதேஹா நாம விகதஷரீராஹஂகாரதார்ட்யத்வாரேணோச்யதே. ததஸ்தஸ்யாஂ கரிதாத்ஸஂயமாத்ப்ரகாஷாவரணக்ஷயஃ ஸாத்த்விகஸ்ய சித்தஸ்ய யஃ ப்ரகாஷஸ்தஸ்ய யதாவரணஂ க்லேஷகர்மாதி தஸ்ய க்ஷயஃ ப்ரவிலயோ பவதி. அயமர்தஃ — ஷரீராஹஂகாரே ஸதி யா மநஸோ பஹிர்வரித்திஃஸாகல்பிதேத்யுச்யதே. யதா புநஃ ஷரீராஹஂகாரபாவஂ பரித்யஜ்ய ஸ்வாதந்த்ர்யேண மநஸோ வரித்திஃ ஸாகல்பிதா, தஸ்யாஂ ஸஂயமாத்யோகிநஃ ஸர்வே சித்தமலாஃ க்ஷீயந்தே.

ததேவஂ பூர்வாந்தவிஷயாஃ பராந்தவிஷயா மத்யபவாஷ்ச ஸித்தீஃ ப்ரதிபாத்யநந்தரஂ புவநஜ்ஞாநாதிரூபா பாஹ்யாஃ காயவ்யூஹாதிரூபா அப்யந்தரா பரிகர்மநிஷ்பந்நபூதாஷ்ச மைத்ர்யாதிஷு பலாநீத்யேவமாத்யாஃ ஸமாத்யுபயோகிநீஷ்சாந்தஃகரணபஹிஃ கரணலக்ஷணேந்த்ரியபவாஃ ப்ராணாதிவாயுபவாஷ்ச ஸித்தீஷ்சித்ததார்ட்யாத்ஸமாதௌ ஸமாஷ்வாஸோத்பத்தயே ப்ரதிபாத்யேதாநீஂ ஸ்வதர்ஷநோபயோகிஸபீஜநிர்பீஜஸமாதிஸித்தயே விவிதோ பாயப்ரதர்ஷநாயாஹ —

—————–

ஸ்தூலஸ்வரூபஸூக்ஷ்மாந்வயார்தவத்த்வஸஂயமாத்பூதஜயஃ||3.44||

||3.44|| தத்ர பார்திவாத்யாஃ ஷப்தாதயோ விஷேஷாஃ ஸஹாகாராதிபிர்தர்மைஃ ஸ்தூலஷப்தேந பரிபாஷிதாஃ. ஏதத்பூதாநாஂ ப்ரதமஂ ரூபம். த்விதீயஂ ரூபஂ ஸ்வஸாமாந்யஂ மூர்திர்பூமிஃ ஸ்நேஹோ ஜலஂ வஹ்நிருஷ்ணதா வாயுஃ ப்ரணாமீ ஸர்வதோகதிராகாஷ இத்யேதத்ஸ்வரூபஷப்தேநோச்யதே.

அஸ்ய ஸாமாந்யஸ்ய ஷப்தாதயோ விஷேஷாஃ. ததா சோக்தம் — ஏகஜாதிஸமந்விதாநாமேஷாஂ தர்மமாத்ரவ்யாவரித்திரிதி.

ஸாமாந்யவிஷேஷஸமுதாயோத்ர த்ரவ்யம். த்விஷ்டோ ஹி ஸமூஹஃ ப்ரத்யஸ்தமிதபேதாவயவாநுகதஃ ஷரீரஂ வரிக்ஷோ யூதஂ வநமிதி.

ஷப்தேநோபாத்தபேதாவயவாநுகதஃ ஸமூஹ உபயே தேவமநுஷ்யாஃ. ஸமூஹஸ்ய தேவா ஏகோ பாகோ மநுஷ்யா த்விதீயோ பாகஸ்தாப்யாமேவாபிதீயதே ஸமூஹஃ.

ஸ ச பேதாபேதவிவக்ஷிதஃ. ஆம்ராணாஂ வநஂ ப்ராஹ்மணாநாஂ ஸஂக ஆம்ரவணஂ ப்ராஹ்மணஸஂக இதி.

ஸ புநர்த்விவிதோ யுதஸித்தாவயவோயுதஸித்தாவயவஷ்ச. யுதஸித்தாவயவஃ ஸமூஹோ வநஂ ஸகஂ இதி. அயுதஸித்தாவயவஃ ஸஂகாதஃ ஷரீரஂ வரிக்ஷஃ பரமாணுரிதி. அயுதஸித்தாவயவபேதாநுகதஃ ஸமூஹோ த்ரவ்யமிதி பதஞ்ஜலிஃ. ஏதத்ஸ்வரூபமித்யுக்தம்.

அத கிமேஷாஂ ஸூக்ஷ்மரூபஂ, தந்மாத்ரஂ பூதகாரணஂ, தஸ்யைகோவயவஃ பரமாணுஃ ஸாமாந்யவிஷேஷாத்மாயுதஸித்தாவயவபேதாநுகதஃ ஸமுதாய இத்யேவஂ ஸர்வதந்மாத்ராண்யேதத்தரிதீயம். அத பூதாநாஂ சதுர்தஂ ரூபஂ க்யாதிக்ரியாஸ்திதிஷீலா குணாஃ கார்யஸ்வபாவாநுபாதிநோந்வயஷப்தேநோக்தாஃ. அதைஷாஂ பஞ்சமஂ ரூபமர்தவத்த்வஂ, போகாபவர்கார்ததா குணேஷ்வேவாந்வயிநீ, குணாஸ்தந்மாத்ரபூதபௌதிகேஷ்விதி ஸர்வமர்தவத். தேஷ்விதாநீஂ பூதேஷு பஞ்சஷு பஞ்சரூபேஷு ஸஂயமாத்தஸ்ய தஸ்ய ரூபஸ்ய ஸ்வரூபதர்ஷநஂ ஜயஷ்ச ப்ராதுர்பவதி. தத்ர பஞ்ச பூதஸ்வரூபாணி ஜித்வா பூதஜயீ பவதி. தஜ்ஜயாத்வத்ஸாநுஸாரிண்ய இவ காவோஸ்ய ஸஂகல்பாநுவிதாயிந்யோ பூதப்ரகரிதயோ பவந்தி.

||3.44|| பஞ்சாநாஂ பரிதிவ்யாதீநாஂ பூதாநாஂ யே பஞ்சாவஸ்தாவிஷேஷரூபா தர்மாஃ ஸ்தூலத்வாதயஸ்தத்ர கரிதஸஂயமஸ்ய பூதஜயோ பவதி. பூதாநி அஸ்ய வஷ்யாநி பவந்தீத்யர்தஃ. ததாஹி — பூதாநாஂ பரிதரிஷ்யமாநஂ விஷிஷ்டாகாரவத்ஸ்தூலரூபஂ.

ஸ்வரூபஂ சைஷாஂ யதாக்ரமஂ கார்யஂ கந்தஸ்நேஹோஷ்ணதாப்ரேரணாவகாஷதாநலக்ஷணஂ.

ஸூக்ஷ்மஂ ச யதாக்ரமஂ பூதாநாஂ காரணத்வேந வ்யவஸ்திதாநி கந்தாதிதந்மாத்ராணி.

அந்வயிநோ குணாஃ ப்ரகாஷப்ரவரித்திஸ்திதிரூபதயா ஸர்வத்ரைவாந்வயித்வேந ஸமுபலப்யந்தே.

அர்தவத்த்வஂ தேஷ்வேவ குணேஷு போகாபவர்கஸஂபாதநாக்யா ஷக்திஃ. ததேவஂ பூதேஷு பஞ்சஸூக்ததர்மலக்ஷணாவஸ்தாபிந்நேஷு ப்ரத்யவஸ்தஂ ஸஂயமஂ குர்வந்யோகீ பூதஜயீ பவதி. தத்யதா — ப்ரதமஂ ஸ்தூல ரூபே ஸஂயமஂ விதாய ததநு ஸ்வரூபே இத்யேவஂ க்ரமேண தஸ்ய கரிதஸஂயமஸ்ய ஸஂகல்பாநுவிதாயிந்யோ வத்ஸாநுஸாரிண்ய இவ காவோ பூதப்ரகரிதயோ பவந்தி.

தஸ்யைவ பூதஜயஸ்ய பலமாஹ —

——————-

ததோணிமாதிப்ராதுர்பாவஃ காயஸஂபத்தத்தர்மாநபிகாதஷ்ச||3.45||

||3.45|| 1 — தத்ராணிமா பவத்யணுஃ. 2 — லகிமா லகுர்பவதி. 3 — மஹிமா மஹாந்பவதி. 4 — ப்ராப்திரங்குல்யக்ரேணாபி ஸ்பரிஷதி சந்த்ரமஸம். 5 — ப்ராகாம்யமிச்சாநபிகாதஃ. பூமாவுந்மஜ்ஜதி நிமஜ்ஜதி யதோதகே. 6 — வஷித்வஂ பூதபௌதிகேஷு வஷீ பவத்யவஷ்யஷ்சாந்யேஷாம். 7 — ஈஷிதரித்வஂ தேஷாஂ ப்ரபவாவ்யயவ்யூஹாநாமீஷ்டே|| 8 — யத்ர காமாவஸாயித்வஂ ஸத்யஸஂகல்பதா யதா ஸஂகல்பஸ்ததா பூதப்ரகரிதீநாமவஸ்தாநம். ந ச ஷக்தோபி பதார்தவிபர்யாஸஂ கரோதி. கஸ்மாத். அந்யஸ்ய யத்ர காமாவஸாயிநஃ பூர்வஸித்தஸ்ய ததா பூதேஷு ஸஂகல்பாதிதி. ஏதாந்யஷ்டாவைஷ்வர்யாணி.

காயஸஂபத்வக்ஷ்யமாணா. தத்தர்மாநபிகாதஷ்ச பரித்வீ மூர்த்யா ந நிருணாத்திஃ யோகிநஃ ஷரீராதிக்ரியாஂ, ஷிலாமப்யநுவிஷதீதி. நாபஃ ஸ்நிக்தாஃ க்லேதயந்தி. நாக்நிருஷ்ணோ தஹதி. ந வாயு ப்ரணாமீ வஹதி. அநாவரணாத்மகேப்யாகாஷே பவத்யாவரிதகாயஃ ஸித்தாநாமப்யதரிஷ்யோ பவதி.

||3.45|| 1 — அணிமா பரமாணுரூபதாபத்திஃ. 2 — மஹிமா மஹத்த்வம். 3 — லகிமா தூலபிண்டவல்லகுத்வப்ராப்திஃ. 4 — கரிமா குருத்வம். 5 — ப்ராப்திரங்குல்யக்ரேண சந்த்ராதிஸ்பர்ஷநஷக்திஃ. 6 — ப்ராகாம்யமிச்சாநபிகாதஃ. 7 — ஷரீராந்தஃ கரணேஷ்வரத்வமீஷித்வம். 8 — ஸர்வத்ர ப்ரபவிஷ்ணுதா வஷித்வஂ, ஸர்வாண்யேவ பூதாநி அநுகாமித்வாத்ததுக்தஂ நாதிக்ராமந்தி. 9 — யத்ரகாமாவஸாயோ யஸ்மிந்விஷயேஸ்ய காம இச்சா பவதி யஸ்மிந்விஷயே யோகிநோ வ்யவஸாயோ பவதி தஂ விஷயஂ ஸ்வீகாரத்வாரேணாபிலாஷஸமாப்திபர்யந்தஂ நயந்தீத்யர்தஃ. த ஏதேணிமாத்யாஃ ஸமாத்யுபயோகிநோ பூதஜயாத்யோகிநஃ ப்ராதுர்பவந்தி. யதா பரமாணுத்வஂ ப்ராப்தோ வஜ்ராதீநாமப்யந்தஃ ப்ரவிஷதி. ஏவஂ ஸர்வத்ர யோஜ்யம். த ஏதேணிமாதயோஷ்டௌ குணா மஹாஸித்த்யய உச்யந்தே. காயஸஂபத்வக்ஷ்யமாணா தாஂ ப்ராப்நோதி தத்தர்மாநபிகாதஷ்ச தஸ்ய காயஸ்ய யே தர்மா ரூபாதயஸ்தேஷாமநபிகாதோ நாஷோ ந குதஷ்சித்பவதி நாஸ்ய ரூபமக்நிர்தஹதி ந வாயுஃ ஷோஷயதீத்யாதி யோஜ்யம்.

காயஸஂபதமாஹ —

———————-

ரூபலாவண்யபலவஜ்ரஸஂஹநநத்வாநி காயஸஂபத்||3.46||

||3.46|| தர்ஷநீயஃ காந்திமாநதிஷயபலோ வஜ்ரஸஂஹநநஷ்சேதி.

||3.46|| ரூபலாவண்யபலாநி ப்ரஸித்தாநி. வஜ்ரஸஂஹநநத்வஂ வஜ்ரவத்கடிநா ஸஂஹதிரஸ்ய ஷரீரே பவதீத்யர்தஃ. இதி காயஸ்யாவிர்பூதகுணஸஂபத்.

ஏவஂ பூதஜயமபிதாய ப்ராப்திபூமிகாவிஷேஷ இந்த்ரியஜயமாஹ —

————————

க்ரஹணஸ்வரூபாஸ்மிதாந்வயார்தவத்த்வஸஂயமாதிந்த்ரியஜயஃ||3.47||

||3.47|| ஸாமாந்யவிஷேஷாத்மா ஷப்தாதிர்க்ராஹ்யஃ. தேஷ்விந்த்ரியாணாஂ வரித்திர்க்ரஹணம். ந ச தத்ஸாமாந்யமாத்ரக்ரஹணாகாரஂ கதமநாலோசிதஃ ஸ விஷய விஷேஷ இந்த்ரியேண மநஸாநுவ்யவஸீயேதேதி. ஸ்வரூபஂ புநஃ ப்ரகாஷாத்மநோ புத்திஸத்த்வஸ்ய ஸாமாந்யவிஷேஷயோரயுதஸித்தாவயவபேதாநுகதஃ ஸமூஹோ த்ரவ்யமிந்த்ரியம். தேஷாஂ தரிதீயஂ ரூபமஸ்மிதாலக்ஷணோஹஂகாரஃ. தஸ்ய ஸாமாந்யஸ்யேந்த்ரியாணி விஷேஷாஃ. சதுர்தஂ ரூபஂ வ்யவஸாயாத்மகாஃ ப்ரகாஷக்ரியாஸ்திதிஷீலா குணா யேஷாமிந்த்ரியாணி ஸாஹஂகாராணி பரிணாமஃ. பஞ்சமஂ ரூபஂ குணேஷு யதநுகதஂ புருஷார்தவத்த்வமிதி. பஞ்சஸ்வேதேஷ்விந்த்ரியரூபேஷு யதாக்ரமஂ ஸஂயமஸ்தத்ர தத்ர ஜயஂ கரித்வா பஞ்சரூபஜயாதிந்த்ரியஜயஃ ப்ராதுர்பவதி யோகிநஃ.

||3.47|| க்ரஹணமிந்த்ரியாணாஂ விஷயாபிமுகீ வரித்திஃ. ஸ்வரூபஂ ஸாமாந்யேநப்ரகாஷகத்வம். அஸ்மிதாஹஂகாராநுகமஃ. அந்வயார்தவத்த்வே பூர்வவத். ஏதேஷாமிந்த்ரியாணாமவஸ்தாபஞ்சகே பூர்வவத்ஸஂயமஂ கரித்வேந்த்ரியஜயீ பவதி.

தஸ்ய பலமாஹ —

———————–

ததோ மநோஜவித்வஂ விகரண பாவஃ ப்ரதாநஜயஷ்ச||3.48||

||3.48|| காயஸ்யாநுத்தமோ கதிலாபோ மநோஜவித்வம். விதேஹாநாமிந்த்ரியாணாமபிப்ரேததேஷகாலவிஷயாபேக்ஷோ வரித்திலாபோ விகரணபாவஃ. ஸர்வப்ரகரிதிவிகாரவஷித்வஂ ப்ரதாநஜய இத்யேதாஸ்திஸ்ரஃ ஸித்தயோ மதுப்ரதீகா உச்யந்தே. ஏதாஷ்ச கரணபஞ்சரூபஜயாததிகம்யந்தே.

||3.48|| ஷரீரஸ்ய மநோவதநுத்தகதிலாபோ மநோஜவித்வம். காயாநிரபேக்ஷாணாமிந்ித்ராயாணாஂ வரித்திலாபோ விகரபாவஃ. ஸர்வவஷித்வஂ ப்ரதாநஜயஃ. ஏதாஃ ஸித்தயோ ஜிதேந்த்ரியஸ்ய ப்ராதுர்பவந்தி தாஷ்சாஸ்மிஞ்ஷாஸ்த்ரே மதுப்ரதீகா இத்யுச்யந்தே. யதா மதுந ஏகதேஷோபி ஸ்வதத ஏவஂ ப்ரத்யேகமேதாஃ ஸித்தயஃ ஸ்வதந்த இதி மதுப்ரதீகாஃ.

இந்த்ரியஜயமபிதாயாந்தஃகரணஜயமாஹ —

——————

ஸத்த்வபுருஷாந்யதாக்யாதிமாத்ரஸ்ய ஸர்வபாவாதிஷ்டாதரித்வஂ ஸர்வஜ்ஞாதரித்வஂ ச||3.49||

||3.49|| நிர்தூதரஜஸ்தமோமலஸ்ய புத்திஸத்த்வஸ்ய பரே வைஷாரத்யே பரஸ்யாஂ வஷீகாரஸஂஜ்ஞாயாஂ வர்தமாநஸ்ய ஸத்த்வபுருஷாந்யதாக்யாதிமாத்ரரூபப்ரதிஷ்டஸ்ய ஸர்வபாவாதிஷ்டாதரித்வம். ஸர்வாத்மாநோ குணா வ்யவஸாயவ்யவஸேயாத்மகாஃ ஸ்வாமிநஂ க்ஷேத்ரஜ்ஞஂ ப்ரத்யஷேஷதரிஷ்யாத்மத்வேநோபஸ்திதா இத்யர்தஃ. ஸர்வஜ்ஞாதரித்வஂ ஸர்வாத்மநாஂ குணாநாஂ ஷாந்தோதிதாவ்யபதேஷ்யதர்மத்வேந வ்யவஸ்திதாநாமக்ரமோபாரூடஂ விவேகஜஂ ஜ்ஞாநமித்யர்தஃ. இத்யேஷா விஷோகா நாம ஸித்திர்யாஂ ப்ராப்ய யோகீ ஸர்வஜ்ஞஃ க்ஷீணக்லேஷபந்தநோ வஷீ விஹரதி.

||3.49|| தஸ்மிந்ஷுத்தேஃ ஸாத்த்விகே பரிணாமே கரிதஸஂயமஸ்ய யா ஸத்த்வபுருஷயோருத்பத்யதே விவேகக்யாதிர்குணாநாஂ கர்தரித்வாபிமாநஷிதிலீபாவரூபா தந்மாஹாத்ம்யாத்தத்ரைவ ஸ்திதஸ்ய யோகிநஃ ஸர்வபாவாதிஷ்டாதரித்வஂ ஸர்வஜ்ஞாதரித்வஂ ச ஸமாதேர்பவதி. ஸர்வேஷாஂ குணபரிணாமாநாஂ பாவாநாஂ ஸ்வாமிவதாக்ரமணஂ ஸர்வபாவாதிஷ்டாதரித்வஂ, தேஷாமேவ ச
ஷாந்தோதிதாவ்யபதேஷ்யதர்மித்வேநாவஸ்திதாநாஂ யதாவத்விவேகஜ்ஞாநஂ ஸர்வஜ்ஞாதரித்வம். ஏஷாஂ சாஸ்மிஞ்ஷாஸ்த்ரே பரஸ்யாஂ வஷீகாரஸஂஜ்ஞாயோ ப்ராப்தாயாஂ விஷோகா நாம ஸித்திரித்யுச்யதே.

க்ரமேண பூமிகாந்தரமாஹ —

————–

தத்வைராக்யாதபி தோஷபீஜக்ஷயே கைவல்யம்||3.50||

||3.50|| யதாஸ்யைவஂ பவதி க்லேஷகர்மக்ஷயே ஸத்த்வஸ்யாயஂ விவேகப்ரத்யயோ தர்மஃ ஸத்த்வஂ ச ஹேயபக்ஷே ந்யஸ்தஂ புருஷஷ்சாபரிணாமீ ஷுத்தோந்யஃ ஸத்வாதிதி. ஏவமஸ்ய ததோ விரஜ்யமாநஸ்ய யாநி க்லேஷபீஜநி தக்தஷாலிபீஜகல்பாந்யப்ரஸவஸமர்தாநி தாநி ஸஹ மநஸா ப்ரத்யஸ்தஂ கச்சந்தி. தேஷு ப்ரலீநேஷு புருஷஃ புநரிதஂ தாபத்ரயஂ
ந புங்க்தே. ததேதேஷாஂ குணாநாஂ மநஸி கர்மக்லேஷவிபாகஸ்வரூபேணாபிவ்யக்தாநாஂ சரிதார்தாநாம் ப்ரதிப்ரஸவே புருஷஸ்யாத்யந்திகோ குணவியோகஃ கைவல்யம், ததா ஸ்வரூபப்ரதிஷ்டா சிதிஷக்திரேவ புருஷ இதி.

||3.50|| ஏதஸ்யாமபி விஷோகாயாஂ ஸித்தௌ யதா வைராக்யமுத்பத்யதே யோகிநஸ்ததா தஸ்மாத்தோஷாணாஂ ராகாதீநாஂ யத்பீஜமவித்யாதயஸ்தஸ்ய க்ஷயே நிர்மூலநே கைவல்யமாத்யந்திகீ துஃகநிவரித்திஃ புருஷஸ்ய குணாநாமதிகாரபரிஸமாப்தௌ ஸ்வரூபப்ரதிஷ்டத்வம்.

அஸ்மிந்நேவ ஸமாதௌ ஸ்தித்யுபாயமாஹ —

—————

ஸ்தாந்யுபநிமந்த்ரணே ஸங்கஸ்மயாகரணஂ புநரநிஷ்டப்ரஸங்காத்||3.51||

||3.51|| சத்வாரஃ கல்வமீ யோகிநஃ ப்ரதமகல்பிகோ மதுபூமிகஃ ப்ரஜ்ஞாஜ்யோதிரதிக்ராந்தபாவநீயஷ்சேதி. தத்ராப்யாஸீ ப்ரவரித்தமாத்ரஜ்யோதிஃ ப்ரதமஃ. றதஂபரப்ரஜ்ஞோ த்விதீயஃ. பூதேந்த்ரியஜயீ தரிதீய ஸர்வேஷு பாவிதேஷு பாவநீயேஷு கரிதரக்ஷாபந்தஃ கர்தவ்யஸாதநாதிமாந். சதுர்தோ யஸ்த்வதிக்ராந்தபாவநீயஸ்தஸ்ய சித்தப்ரதிஸர்க ஏகோர்தஃ. ஸப்தவிதாஸ்ய ப்ராந்தபூமிப்ரஜ்ஞா.

தத்ர மதுமதீஂ பூமிஂ ஸாக்ஷாத்குர்வதோ ப்ராஹ்மணஸ்ய ஸ்தாநிநோ தேவாஃ ஸத்த்வவிஷுத்திமநுபஷ்யந்தஃ ஸ்தாநைருபநிமந்த்ரயந்தே போ இஹாஸ்யதாமிஹ ரந்யதாஂ.

கமநீயோயஂ போகஃ கமநீயேயஂ கந்யா ரஸாயநமிதஂ ஜராமரித்யுஂ பாததே வைஹாயஸமிதஂ யாநமமீ கல்பத்ருமாஃ புண்யா மந்தாகிநீ ஸித்தா மஹர்ஷய உத்தமா அநுகூலா அப்ஸரஸோ திவ்யே ஷ்ரோத்ரசக்ஷுஷீ வஜ்ரோபமஃ காயஃ ஸ்வகுணைஃ ஸர்வமிதமுபார்ஜிதமாயுஷ்மதாப்ரதிபத்யதாமிதமக்ஷயமஜரமமரஸ்தாநஂ தேவாநாஂ ப்ரியமிதி

ஏவமபிதீயமாநஃ ஸங்கதோஷாந்பாவயேத்கோரேஷு ஸஂஸாராங்காரேஷு பச்யமாநேந மயா ஜநநமரணாந்தகாரே விபரிவர்தமாநேந கதஂசிதாஸாதிதஃ க்லேஷதிமிரவிநாஷீ யோகப்ரதீபஸ்தஸ்ய சைதே தரிஷ்ணாயோநயோ விஷயவாயவஃ ப்ரதிபக்ஷாஃ. ஸ கல்வஹஂ லப்தாலோகஃ கதமநயா விஷயமரிகதரிஷ்ணயா வஞ்சிதஸ்தஸ்யைவ புநஃ ப்ரதீப்தஸ்ய ஸஂஸாராக்நேராத்மாநமிந்தநீ குர்யாமிதி. ஸ்வஸ்தி வஃ ஸ்வப்நோபமேப்யஃ கரிபணஜநப்ரார்தநீயேப்யோ விஷயேப்ய இத்யேவஂ நிஷ்சிதமதிஃ ஸமாதிஂ பாவயேத்.

ஸங்கமகரித்வா ஸ்மயமபி ந குர்யாதேவமஹஂ தேவாநாமபி ப்ரார்தநீய இதி. ஸ்மயாதயஂ ஸுஸ்திதஂமந்யதயா மரித்யுநா கேஷேஷு கரிஹீதமிவாத்மாநஂ ந பாவயிஷ்யதி. ததா சாஸ்ய சிந்த்ராந்தரப்ரேக்ஷீ நித்யஂ யத்நோபசர்யஃ ப்ரமாதோ லப்தவிவரஃ க்லேஷாநுத்தம்பாவிஷ்யதி ததஃ புநரநிஷ்டப்ரஸங்கஃ. ஏவமஸ்ய ஸங்கஸ்மயாவகுர்வதோ பாவிதோர்தோ தரிடீ பவிஷ்யதி. பாவநீயஷ்சார்தோபிமுகீ பவிஷ்யதீதி.

||3.51|| சத்வாரோ யோகிநோ பவந்தி. தத்ராப்யாஸவாந்ப்ரவரித்தமாத்ரஜ்யோதிஃ ப்ரதமஃ. றதஂபரப்ரஜ்ஞோ த்விதீயஃ. பூதேந்த்ரியஜயீ தரிதீயஃ. அதிக்ராந்தபாவநீயஷ்சதுர்தஃ. தத்ர சதுர்தஸ்ய ஸமாதேஃ ப்ராப்தஸப்தவிதப்ராந்தபூமிப்ரஜ்ஞோ பவதி. றதஂபரப்ரஜ்ஞஸ்ய த்விதீயாஂ மதுமதீஸஂஜ்ஞாஂ பூமிகாஂ ஸாக்ஷாத்குர்வதஃ ஸ்தாநிநோ தேவா உபநிமந்த்ரயிதாரோ பவந்தி திவ்யஸ்த்ரீரஸாயநாதிகஂ டௌகயந்தி தஸ்மிந்நுபநிமந்த்ரணே நாநேந ஸங்கஃ கர்தவ்யஃ, நாபி ஸ்மயஃ, ஸங்ககரணே புநர்விஷயபோகே பததி, ஸ்மயகரணே கரிதகரித்யமாத்மாநஂ மந்யமாநோ ந ஸமாதாவுத்ஸஹதே. அதஃ ஸங்கஸ்மயயோஸ்தேந வர்ஜநஂ கர்த்தவ்யம்.

———————

க்ஷணதத்க்ரமயோஃ ஸஂயமாத்விவேகஜஂ ஜ்ஞாநம்||3.52||

||3.52|| யதாபகர்ஷபர்யந்தஂ த்ரவ்யஂ பரமாணுரேவஂ பரமாபகர்ஷபர்யந்தஃ காலஃ க்ஷணஃ யாவதா வா ஸமயேந சலிதஃ பரமாணுஃ பூர்வதேஷஂ ஜஹ்யாதுத்தரதேஷமுபஸஂபத்யேத ஸ காலஃ க்ஷணஃ. தத்ப்ரவாஹாவிச்சேதஸ்து க்ரமஃ. க்ஷண தத்க்ரமயோர்நாஸ்தி வஸ்துஸமாஹார இதி புத்திஸமாஹாரோ முஹூர்தாஹோராத்ராதயஃ. ஸ கல்வயஂ காலோ வஸ்துஷூந்யோபி புத்திநிர்மாணஃ ஷப்தஜ்ஞாநாநுபாதீ லௌகிகாநாஂ வ்யுத்திததர்ஷநாநாஂ வஸ்துஸ்வரூப இவாவபாஸதே.

க்ஷணஸ்து வஸ்துபதிதஃ க்ரமாவலம்பீ க்ரமஷ்ச க்ஷணாநந்தயாத்மா தஂ காலவிதஃ கால இத்யாசக்ஷதே யோகிநஃ. நச த்வௌ க்ஷணௌ ஸஹ பவதஃ. க்ரமஷ்ச ந த்வயோஃ ஸஹபுவோரஸஂபவாத். பூர்வஸ்மாதுத்தரபாவிநோ யதாநந்தர்யஂ க்ஷணஸ்ய ஸ க்ரமஃ. தஸ்மாத்வர்தமாந ஏவைகஃ க்ஷணோ ந பூர்வோத்தரக்ஷணாஃ ஸந்தீதி. தஸ்மாந்நாஸ்தி தத்ஸமாஹாரஃ. யே து பூதபாவிநஃ க்ஷணாஸ்தே பரிணாமாந்விதா வ்யாக்யேயாஃ. தேநைகேந க்ஷணேந கரித்ஸ்நோ லோகஃ பரிணாமமநுபவதி. தத்க்ஷணோபாரூடாஃ கல்வமீ ஸர்வே தர்மாஃ. தயோஃ க்ஷணதத்க்ரமயோஃ ஸஂயமாத்தயோஃ ஸாக்ஷாத்கரணம். ததஷ்ச விவேகஜஂ ஜ்ஞாநஂ ப்ராதுர்பவதி.

தஸ்ய விஷயவிஷேஷ உபக்ஷிப்யந்தே —

||3.52|| க்ஷணஃ ஸர்வாந்த்யஃ காலாவயவோ யஸ்ய கலாஃ ப்ரபவிதுஂ ந ஷக்யந்தே. ததாவிதாநாஂ காலக்ஷணாநாஂ யஃ க்ரமஃ பௌர்வாபர்யேண பரிணாமஸ்தத்ர ஸஂயமாத்ப்ராகுக்தஂ விவேகஜஂ ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே. அயமர்தஃ — அயஂ காலக்ஷணோமுஷ்மாத்காலக்ஷணாதுத்தரோயமஸ்மாஂத்பூர்வ இத்யேவஂவிதே க்ரமே கரிதஸஂயமஸ்யாத்யந்தஸூக்ஷ்மேபி க்ஷணக்ரமே யதா பவதி. ஸாக்ஷாத்காரஸ்ததாந்யதபி ஸூக்ஷ்மஂ மஹதாதி ஸாக்ஷாத்கரோதீதி விவேகஜ்ஞாநோத்பத்திஃ.

அஸ்யைவ ஸஂயமஸ்ய விஷயவிவேகோபக்ஷேபணாயாஹ —

—————–

ஜாதிலக்ஷணதேஷைரந்யதாநவச்சேதாத்துல்யயோஸ்ததஃ ப்ரதிபத்திஃ||3.53||

||3.53|| துல்யயோர்தேஷலக்ஷணஸாரூப்யே ஜாதிபேதோந்யதாயா ஹேதுஃ, கௌரியஂ வடவேயமிதி. துல்யதேஷஜாதீயத்வே லக்ஷணமந்யத்வகரஂ காலாக்ஷீ கௌஃ ஸ்வஸ்திமதீ கௌரிதி. த்வயோராமலகயோர்ஜாதிலக்ஷணஸாரூப்யாத்தேஷபேதோந்யத்வகர இதஂ பூர்வமிதமுத்தரமிதி. யதா து பூர்வமாமலகமந்யவ்யக்ரஸ்ய ஜ்ஞாதுருத்தரதேஷ உபாவர்த்யதே ததா துல்யதேஷத்வே பூர்வமேததுத்தரமேததிதிப்ரவிபாகாநுபபத்திஃ. அஸஂதிக்தேந ச தத்வஜ்ஞாநேந பவிதவ்யமித்யத இதமுக்தஂ ததஃ ப்ரதிபத்திர்விவேகஜ்ஞாநாதிதி.

கதஂ, பூர்வாமலகஸஹக்ஷணோ தேஷ உத்தராமலகஸஹக்ஷணாத்தேஷாத்பிந்நஃ. தே சாமலகே ஸ்வதேஷக்ஷணாநுபவபிந்நே. அந்யதேஷக்ஷணாநுபவஸ்து தயோரந்யத்வே ஹேதுரிதி. ஏதேந தரிஷ்டாந்தேந பரமாணோஸ்துல்யஜாதிலக்ஷணதேஷஸ்ய
பூர்வபரமாணுதேஷஸஹக்ஷணஸாக்ஷாத்கரணாதுத்தரஸ்ய பரமாணோஸ்தத்தேஷாநுபபத்தாவுத்தரஸ்ய தத்தேஷாநுபவோ பிந்நஃ ஸஹக்ஷணபேதாத்தயோரீஷ்வரஸ்ய யோகிநோந்யத்வப்ரத்யயோ பவதீதி.

அபரே து வர்ணயந்தி — யேந்த்யா விஷேஷாஸ்தேந்யதாப்ரத்யயஂ குர்வந்தீதி. தத்ராபி தேஷலக்ஷணபேதோ மூர்திவ்யவதிஜாதிபேதஷ்சாந்யத்வே ஹேதுஃ. க்ஷணபேதஸ்து யோகிபுத்திகம்ய ஏவேதி. அத உக்தஂ மூர்திவ்யவதிஜாதிபேதாபாவாந்நாஸ்தி மூலபரிதக்த்வமிதி வார்ஷகண்யஃ.

||3.53|| பதார்தாநாஂ பேதஹேதவோ ஜாதிலக்ஷணதேஷா பவந்தி. க்வசித்பேதஹேதுர்ஜாதிஃ, யதா கௌரியஂ மஹிஷீயமிதி. ஜாத்யா துல்யயோர்லக்ஷணஂ பேதஹேதுஃ, இயஂ கர்புரேயமருணேதி. ஜாத்யா லக்ஷணேந சாபிந்நயோர்பேதஹேதுர்தேஷோ தரிஷ்டஃ, யதா துல்யபரிமாணயோராமலகயோர்பிந்ந தேஷஸ்திதயோஃ. யத்ர புநர்பேதோவதாரயிதுஂ ந ஷக்யதே யதைகதேஷஸ்திதயோஃ ஷுக்லயோஃ பார்திவயோஃ பரமாண்வோஸ்ததாவிதே விஷயே பேதாய கரிதஸஂயமஸ்ய பேதேந ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே ததா ததப்யாஸாத்ஸூக்ஷ்மாண்யபி தத்த்வாநி பேதேந ப்ரதிபத்யதே. ஏததுக்தஂ பவதி — யத்ர கேநசிதுபாயேந பேதோ நாவதாரயிதுஂ ஷக்யஸ்தத்ர ஸஂயமாத்பவத்யேவ பேதப்ரதிபத்திஃ.

ஸூக்ஷ்மாணாஂ தத்த்வாநாமுக்தஸ்ய விவேகஜந்யஜ்ஞாநஸ்ய ஸஂஜ்ஞாவிஷயஸ்வாபாவ்யஂ வ்யாக்யாதுமாஹ —

—————————-

தாரகஂ ஸர்வவிஷயஂ ஸர்வதாவிஷயமக்ரமஂ சேதி விவேகஜஂ ஜ்ஞாநம்||3.54||

|3.54|| தாரகமிதி ஸ்வப்ரதிபோத்தமநௌபதேஷிகமித்யர்தஃ. ஸர்வவிஷயஂ நாஸ்ய கிஂசிதவிஷயீபூதமித்யர்தஃ. ஸர்வதாவிஷயமதீதாநாகதப்ரத்யுத்பந்நஂ ஸர்வஂ பர்யாயைஃ ஸர்வதா ஜாநாதீத்யர்தஃ. அக்ரமமித்யேகக்ஷணோபாரூடஂ ஸர்வஂ ஸர்வதா கரிஹ்ணாதீத்யர்தஃ. ஏதத்விவேகஜஂ ஜ்ஞாநஂ பரிபூர்ணம். அஸ்யைவாஂஷோ யோகப்ரதீபோ மதுமதீஂ பூமிமுபாதாய யாவதஸ்ய பரிஸமாப்திரிதி.

ப்ராப்தவிவேகஜஜ்ஞாநஸ்யாப்ராப்தவிவேகஜஜ்ஞாநஸ்ய வா —

||3.54|| உக்தஸஂயமபலாதந்த்யாயாஂ பூமிகாயாமுத்பந்நஂ ஜ்ஞாநஂ தாரயத்யகாதாத்ஸஂஸாரஸாகராத்யோகிநமித்யாந்வர்திக்யா ஸஂஜ்ஞாய தாரகமித்யுச்யதே. அஸ்ய விஷயமாஹ — ‘ஸர்வவிஷயமிதி’. ஸர்வாணி தத்த்வாநி மஹதாதீநி விஷயோ யஸ்யேதி ஸர்வவிஷயம். ஸ்வபாவஷ்சாஸ்ய ஸர்வதாவிஷயத்வம். ஸர்வாபிரவஸ்தாபிஃ ஸ்தூலஸூக்ஷ்மாதிபேதேந தேஸ்தைஃ பரிணாமைஃ ஸர்வேண ப்ரகாரேணாவஸ்திதாநி தத்த்வாநி விஷயோ யஸ்யேதி ஸர்வதாவிஷயம். ஸ்வபாவாந்தரமாஹ — ‘அக்ரமஂ சேதி’. நிஃஷேஷநாநாவஸ்தாபரிணதத்வித்ர்யாத்மகபாவக்ரஹணே நாஸ்ய க்ரமோ வித்யத இதி அக்ரமம். ஸர்வஂ கரதலாமலகவத்யுகபத்பஷ்யதீத்யர்தஃ.

அஸ்மாச்ச விவேகஜாத்தாரகாக்யாஜ்ஜ்ஞாநாத்கிஂ பவதீத்யாஹ —

——————–

ஸத்த்வபுருஷயோஃ ஷுத்திஸாம்யே கைவல்யமிதி||3.55||

||3.55|| யதா நிர்தூதரஜஸ்தமோமலஂ புத்திஸத்த்வஂ புருஷஸ்யாந்யதாப்ரதீதிமாத்ராதிகாரஂ தக்தக்லேஷபீஜஂ பவதி ததா புருஷஸ்ய ஷுத்திஸாரூப்யமிவாபந்நஂ பவதி, ததா புருஷஸ்யோபசரிதபோகாபாவஃ ஷுத்திஃ. ஏதஸ்யாமவஸ்தாயாஂ கைவல்யஂ பவதீஷ்வரஸ்யாநீஷ்வரஸ்ய வா விவேகஜஜ்ஞாநபாகிந இதரஸ்ய வா. நஹி தக்தக்லேஷபீஜஸ்ய ஜ்ஞாநே புநரபேக்ஷா காசிதஸ்தி. ஸத்வஷுத்தித்வாரேணைதத்ஸமாதிஜமைஷ்வர்யஂ ஜ்ஞாநஂ சோபக்ராந்தம். பரமார்ததஸ்து ஜ்ஞாநாதர்தஷநஂ நிவர்ததே தஸ்மிந்நிவரிதே ந ஸந்த்யுத்தரே க்லேஷாஃ. க்லேஷாபாவாத்கர்மவிபாகாபாவஃ. சரிதாதிகாராஷ்சைதஸ்யாமவஸ்தாயாஂ குணா ந புருஷஸ்ய புநர்தரிஷ்யத்வேநோபதிஷ்டந்தே. தத்புருஷஸ்ய கைவல்யஂ, ததா புருஷஃ ஸ்வரூபமாத்ரஜ்யோதிரமலஃ கேவலீ பவதி.

இதி ஷ்ரீ பாதஞ்ஜலே ஸாஂக்யப்ரவசநே யோகஷாஸ்த்ரே ஷ்ரீமத்வ்யாஸபாஷ்யே
தரிதீயஃ விபூதிபாதஃ||3||

||3.55|| ஸத்த்வபுருஷாவுக்தலக்ஷணௌ தயோஃ ஷுத்திஸாம்யே கைவல்யஂ ஸத்த்வஸ்ய ஸர்வகர்தரித்வாபிமாநநிவரித்த்யா ஸ்வகாரணேநுப்ரவேஷஃ ஷுத்திஃ, புருஷஸ்ய ஷுத்திருபசரிதபோகாபாவ இதி த்வயோஃ ஸமாநாயாஂ ஷுத்தௌ புருஷஸ்ய கைவல்யமுத்பத்யதே மோக்ஷோபவதீத்யர்தஃ.

ததேவமந்தரங்கஂ யோகாங்கத்ரயமபிதாய தஸ்ய ச ஸஂயமஸஂஜ்ஞாஂ கரித்வா ஸஂயமஸ்ய ச விஷயப்ரதர்ஷநார்தஂ பரிணாமத்ரயமுபபாத்ய ஸஂயமபலோத்பத்யமாநாஃ பூர்வாந்தபராந்தமத்யபவாஃ ஸித்தீருபதர்ஷ்ய ஸமாத்யாஷ்வாஸோத்பத்தயே பாஹ்யா புவநஜ்ஞாநாதிரூபா ஆப்யந்தராஷ்ச காயவ்யூஹஜ்ஞாநாதிரூபாஃ ப்ரதர்ஷ்ய ஸமாத்யுபயோகாயேந்த்ரியப்ராணஜயாதிபூர்விகாஃ பரமபுருஷார்தஸித்தயே யதாக்ரமமவஸ்தாஸஹிதபூதஜயேந்த்ரியஜயஸத்த்வஜயோத்பவாஷ்ச வ்யாக்யாய விவேகஜ்ஞாநோத்பத்தயே தாஂஸ்தாநுபாயாநுபந்யஸ்ய தாரகஸ்ய ஸர்வஸமாத்யவஸ்தாபர்யந்தபவஸ்ய ஸ்வரூபமபிதாய தத்ஸமாபத்தேஃ கரிதாதிகாரஸ்ய சித்தஸத்த்வஸ்ய ஸ்வகாரணேநுப்ரவேஷாத்கைவல்யமுத்பத்யத இத்யபிஹிதமிதி நிர்ணீதோ விபூதிபாதஸ்தரிதீயஃ.

இதி ஷ்ரீ போஜதேவவிரசிதாயாஂபாதஞ்ஜலயோகஷாஸ்த்ரஸூத்ரவரிதௌ
தரிதீயஃ விபூதிபாதஃ||3||

————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .