Archive for the ‘ஸ்ரீ வேதார்த்த சங்க்ரஹம்’ Category

ஸ்ரீ வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம்–

February 5, 2020

யோ நித்யம் அச்யுத பதாம்புஜ யுக்மருக்ம வ்யாமோஹதஸ் ததிதராணி த்ருணாய மேனே|
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயைக ஸிந்தோ: ராமானுஜஸ்ய சரணௌ சரணம் ப்ரபத்யே ||

அசேஷ-சித்-அசித்-வஸ்து-சேஷிணே-சேஷசாயினேI
நிர்மலானந்த-கல்யாண-நிதயே விஷ்ணவே நம: I I –இஷ்ட தேவதை நமஸ்கார ரூபம்

பரம் ப்ரஹ்மைவாஞ்ஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம்ஸரதி தத்
பரோபாத்யாலீடம் விவசம் அசுபஸ்யாஸ் பதமிதி I
ச்ருதி நியாயா பேதம் ஜகதி விததம் மோஹனமிதம்
தமோ யேநாபாஸ்தம் ஸஹி விஜயதே யாமுன முனி: II –ஆச்சார்ய நமஸ்கார ரூபம்-

—————–

72–கீழே பரம் ப்ரஹ்மைவ -மங்கள ஸ்லோகார்த்தம் -பிறமத நிரசனம்-
இனி அசேஷ சித் அசித் -மங்கள ஸ்லோகார்த்தம் -ஸூய சித்தாந்த விவரணம் –

கடக சுருதிகள் கொண்டு சரீராத்மா பாவம் பிரதானம்
ய ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டன் –ய ஆத்மநி திஷ்டன் -ப்ருஹதாரண்யம் -என்று
அசேதனங்களுக்கும் சேதனங்களுக்கும் அந்தர்யாமி
ய ப்ருத்வீம் ய அக்ஷரம் ய ம்ருத்யும் –ஸூபால உபநிஷத்
த்வா ஸூ பர்ணா–முண்டகம்
அந்தப்பரவிஷ்ட
தத் ஸ்ருஷ்ட்வா –அநு பிரவேசத்–தைத்ரியம்
அநே ந ஜீவேந –சாந்தோக்யம்

90–பகவானின் விசித்திர ஐஸ்வர்யங்களைக் காட்டும் பிரமாணங்கள்
ஸ்ரீ கீதையில் -சர்வ சக்தன் -நியமன சாமர்த்தியம் -சர்வ வ்யாபி -சர்வ அந்தர்யாமி –
உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -சங்கல்ப ஏக தேசத்தாலே அனைத்தையும் தாங்குகிறான் –
ந ச மத்ஸ்தாதி பூதாநி
விஷ்டாப்யாஹமிதம் க்ருத்ஸ்நம் ஏகாம்சேந ஸ்திதொ ஜகத்

91–ஏகத்வே சதி நாநாத்வம் -விவரணம்
ப்ரஸாசித் ருத்வேந ஏக தேவ ஸந் =ஏகத்வே சதி
விசித்திர பஜதே = நாநாத்வம்
ஏவம் ஸ்வல்ப அவஸ்தி தோபிஸந் = நாநாத்வே சதி
அநவதிக அவதிஷ்டதே = ஏகதா
ப்ரஹ்ம வ்யதிரிக்தஸ்ய–இத்யர்த்த -அசிந்த்யம் அர்ஹதி
ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயனான ஒருவனாக இருந்து
பலவாக -சர்வ ஆத்மாவாக உள்ளான் -நாநாத் வே சதி ச ஏகதா
யோ வேத வ்யோமந் –தத் அக்ஷரே பரமே வ்யோமந் –விசஜாதீயன்
சக்தயஸ் சர்வ பூதாநாம் –பவந்தி தபதாம் ஸ்ரேஷ்ட -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ஜகத் ஏதத் மஹாச்சர்யம் -அக்ரூரர் வார்த்தை

92–நம் சித்தாந்தமே எல்லா சுருதிகள் சித்தம்
நேஹ நாநாஸ்தி
ம்ருத்யோ
ய ஸர்வஞ்ஞா
யஸ்ய ஞானமயம் தபஸ்
ஸர்வாணி ரூபாணி
சர்வே நிமேஷா
அபஹத பாப்மா
சர்வம் கலு இதம் ப்ரஹ்மம்
ஜெகதாத்ம்யம் இதம் சர்வம்
போக்தா போக்யம் ப்ரேரிதா
பதிம் விஸ்வஸ்ய
தமீஸ்வரனாம்
ஸர்வஸ்ய வஸீ
அந்தப்ரவிஷ்ட
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம்
தத்த்வமஸி

93–பேத அபேத கடக சுருதிகள்
ஸர்வஸ்ய –சர்வம் சமஞ்சதி-சர்வ சரீர தயா -இத்தால் அத்வைதம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டதாயிற்று
அபேதம் சாஸ்வதம் -ஸ்வரூப ஸ்வ பாவங்களின் பேதங்கள் உள்ளன -பேதம் சமர்த்திக்கப்பட்டதாயிற்றே

94–ஐக்கிய ஞானத்துக்கும் பேத ஞானத்துக்கும் மோக்ஷ உபாய பரமான ஸ்ருதிகளுக்குள் விரோதம் இன்மை
தத்வமஸி ஸ்வேதகேது
தஸ்ய தாவதேவ சிரம் யாவத் ந விமோஷ்யே அத சம்பத்ஸ்யே–
ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா ஜுஷ்ட தேந அம்ருதத்வமேதி–
ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா – ஜீவாத்மாவையும் நியமிக்கும் பரமாத்மாவையும் வெவ்வேறாக எண்ணியதால்
ஜுஷ்ட தேந-அவன் அனுக்ரஹத்துக்கு இலக்கானவனாய்
அம்ருதத்வமேதி– -மோக்ஷம் அடைகிறான்
பெத்த ஞானமே மோக்ஷ சாதனம் என்றதாயிற்றே
அந்தராத்மா -அத்யந்த விலக்ஷணன்

95–ப்ரஹ்மம் மூன்று நிலைகள்
தானான ஸ்வரூபம் –அத்வாரக அவஸ்தானம் –
சேதன அந்தர்யாமி –சத்வாரக அவஸ்தானம்
அசேதன அந்தர்யாமி -சத்வாரக அவஸ்தானம்
அசேதனம் -பரார்த்தமாகவே -விகாராஸ்பதமாகவே இருக்கும் ஸ்வ பாவம் –போக்யம்
சேதனம் -போக்தா -இயல்பாக நிர்மலன் -அபரிச்சின்ன ஆனந்த ஞான மய ஸ்வரூபம்
ஸ்வ பாவங்களில் கர்மங்களால் -சங்கோச விகாசங்கள் உண்டே
போக்தா போக்யம் ப்ரேரிதா -இவற்றின் பேத அபேதங்களை போதிக்கும்
சுருதி பேத அபேதங்களை போத்திக்க வில்லை
ஆகவே பேத அபேத ஞானம் மோக்ஷ உபாயம் என்று சொல்ல இயலாது –

96–சத் வித்யைக்கு ச குண வித்யாத்வத்தையும்-ஏனைய ப்ரஹ்ம வித்யைகளுக்கு விகல்பத்வத்தையும் வர்ணித்தல்
வாக்யகாரர் -யுக்தம் தத் குணக உபாஸனாத் -என்று கல்யாண குணங்களுடன் கூடிய ப்ரஹ்மமே உபாசிக்கப்பட வேண்டியவன்
எந்த ப்ரஹ்ம வித்யையை மேற்கொண்டாலும் பலம் ஒன்றே -இதையே விகல்பம்-என்கிறார்
சதவித்யையில் ஜகத்காரணத்வ குணம்
சத்யத்வம் ஞானத்தவம் அனந்தத்வம் அமலத்வம் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்கள்
சத் வித்யையில் காரணத்வத்துடன் கூடிய ப்ரஹ்மம் அனுசந்திக்கப்படுகிறது
தஹர வித்யையில் அபஹத பாப்மத்வம் போன்ற குணங்களுக்கு தனித்து அனுசந்தானம் உண்டு
இவ்வாறு உபாசனத்தில் வாசி இருந்தாலும் ச குண ப்ரஹ்ம ப்ராப்தியில் வாசி இல்லை

97–சர்வேஸ்வரன் -சர்வ நியாந்தா –
சேஷபூதராகவே இருந்து ஸாஸ்த்ர ஆஞ்ஜைகளுக்கு உட்பட்டே -அவனாலே தூண்டப்பட்ட பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகள்
பிரதமத்தில் உதாசீனனாக இருந்து ஜீவ ஸ்வாதந்த்ரம் படி செயல்கள் -அவசியம் ஏற்பட்டால் துணை புரிவோம் என்று இருக்கிறான் –
முதல் செயலுக்கு ஏற்ற பலத்தை உடையதாக இரண்டாம் செயல்கள் முதலியவற்றில் அனுமதி அளித்து பலனை அளிக்கிறான் —
அசத் கர்மாக்களால் அப்ரசன்னனாகிறான் -ததாமி புத்தி யோகம் -ஷிபாமி ந ஷமாமி -என்று உண்டே

98–சத் கர்மாக்களைச் செய்வதால் பிரசன்னனாகி-மாம் ஏவ யே பிரபத்யந்தே மாயாம் ஏதாம் தரந்திதே –
சதாச்சார்ய சம்பந்தம் உண்டாக்கி அருளி
சம தமதாதிகளான ஆத்மகுணங்களை வளரச் செய்து -திவ்ய மங்கள ஆத்ம ஸ்வரூப அனுசந்தானம் –
பக்திரூபாபன்ன-ஞானம் -ப்ரத்யக்ஷ சாமானாகாரம்

99–உபாய -பரமான பிராமண வாக்கியங்கள்
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் -உபய பரிகர்மித–கர்ம ஞான யோகங்களால் -பரிசுத்த மனசைப் பெற்று –
ஐகாந்திக ஆத்யந்திகமுமான பக்தியோகத்தில் இழிந்து பிராப்தி –
வித்யாம் ச அவித்யாம் ச
அவித்யயா ம்ருத்யும் தர்த்தும்
வேதந சப்தத்தால் தியானமே சொல்லிற்று -த்யானம் ஞான விசேஷமே
நாயமாத்மா லப்ய
ப்ரேம புரஸ்கர த்யானம்

100–ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் விளக்கம் -கேவல தர்க்கம் யுக்திகளை மட்டும் கொள்ளாமல்
வேதாந்தம் வாக்கியங்களையும் அவற்றின் வியாக்கியானங்களை கொண்டே செய்யப்பட்டுள்ளன என்கிறார்
போதாயனர் வ்யாஸருடைய சிஷ்யர் -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்துக்கு வ்ருத்தி கிரந்தம் அருளி உள்ளார்
டங்கர் என்கிற ப்ரஹ்ம நந்தி -த்ரமிடச்சார்யர் குஹதேவர் -கபர்தி -பாருசி போன்றோர் உரைநூல்கள் அருளி உள்ளார்கள்
ததேதத் நாநாவித அனந்த சுருதி நிகர சிஷ்ட பரிக்ரஹீத தத் தத் வியாக்யான பரிச்ரமா தவதாரிதம் –என்று
இவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டே ப்ரஹ்ம உபாய உபேய உபய ஸ்வரூபங்களை விளக்கி உள்ளேன் என்கிறார்

சார்வாக -பவ்த்த-காணாத ஆஷபாத -ஜைன -கபில -பதஞ்சலி -வேத பாஹ்யர்
சங்கர பாஸ்கர யாதவ பிரகாசர் குத்ருஷ்டிகள்
யா வேத பாஹ்யா ஸ்ம்ருதய யாஸ்ச காஸ்ச குத்ருஷ்டய
சர்வா தா நிஷ்பலா ப்ரேத்ய தமோ நிஷ்டாஹி தா ஸ்ம்ருதா –மனு ஸ்ம்ருதி
மாத்ஸ்ய புராணமும் -ஸங்கீர்ணா சாத்விகாஸ் சைவ ராஜசா தாமஸா ததா—பித்ரூணாம்ச நிகத்யதே-என்று
கல்பங்களை நான்கு வகைகள் -ஸங்கீர்ணா மூன்றும் கலந்து -இவ்வாறு -18-புராணங்கள் –
சாத்விக புராணங்களே ஏற்கத் தக்கன –
நத தஸ்தி ப்ருதிவ்யாம்வா தீவி தேவேஷு வா புந சத்வம் ப்ரக்ருதிஜை முக்தம் யதேபி ஸ்யாத் த்ரிபி குணை–ஸ்ரீ கீதை –
ப்ரஹ்மாதிகளும் முக்குண வஸ்யர்களே

101–சத்வாதி குணங்களின் செயல்கள்
சத்வாத் சஞ்சாயதே–இத்யாதிகளால் குணங்களின் செயல்பாடுகள் ஸ்ரீ கீதையில் விளக்கி உள்ளான்
வேதங்கள் அபவ்ரு ஷேயம்– ஸ்ருதிகளில் விரோதங்கள் இருப்பது போன்று தோன்றினாலும்
முன் பின் வாக்கியங்களை ஆராய்ந்தால் விரோதிகள் மறையும்

102–அதர்வசிகை ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷத்துக்களைக் கொண்டு சிவனே பரத்வம் என்னும் சங்கை
பிராணம் மனசி–அதர்வசிகை வாக்கியம் ஈஸ்வரனை த்யானம் பண்ண சொல்லும்
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ரன் சிவன் இவர்கள் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டவர்கள்–சர்வேஸ்வரனான சம்புவையே –
ஆகாசத்தில் நடுவில் த்யானம் செய்ய வேண்டும்
முண்டக உபநிஷத் -வ்ருஷம் போ-பிராணிகள் ஹ்ருதய குகைக்குள் உள்ளான் –
அனைத்திலும் வியாபித்து உள்ளான் -அவன் சிவன்
ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷத் -சத் அசத் ஒன்றும் இல்லாமல் சிவன் ஒருவனே இருந்தான் –
ஹிரண்ய கர்ப்ப சமர்த்த அக்ரே
இவ்வாறு நான்முகனையும் சிவனையும் ஜகத் காரணமாக சொல்லும் சுருதிகள் உண்டே

103–ஜகத் காரண வாக்கியங்கள் எல்லாம் நாராயணனையே சொல்லும் என்று நிரூபணம்
ஜந்மாத் யத்ய யத -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்
யதோவா இமாநி பூதாநி ஜாயந்தே -யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி-யத் பிரயந்தி அபி தத் ப்ரஹ்மேதி –தைத்ரியம்
இவை ப்ரஹ்ம லக்ஷணம் சொல்லும் -இந்த ப்ரஹ்மம் யார் என்பது ஸ்ருஷ்ட்டி விளக்கப் பட்ட இடங்களிலே தானே இருக்கும் –
சம்பு ஆகாச மத்யே த்யேய-போன்ற வாக்கியங்களில் இருந்து கிடைக்காதே –

சதேவ சோம்ய இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் -சாந்தோக்யம்
ப்ரஹ்ம வா இதம் ஏகமேவ அக்ரே ஆஸீத்
ஆத்மாவா இதம் ஏக ஏவ அக்ர ஆஸீத் நான்யத் கிஞ்சன மிஷத்
ஏகோஹவை நாராயண ஆஸீத் ந ப்ரஹ்ம ந ஈஸாநா நேமேத்யா வா ப்ருத்வீ –மஹா உபநிஷத்
ஆக நாராயணனே -சத் -ப்ரஹ்ம -ஆத்ம சப்தங்களால் சொல்லப்பட்டவன் -சாக பசு நியாயம்
சாமான்ய சப்தங்களை விசேஷ சப்தத்தில் பர்யவசானம் செய்து நிர்ணயிக்க வேண்டும் –

104–தைத்ரியமும் நாராயண உபநிஷத்துக்களும் நாராயணனே பரம் பொருள் என்று சொல்லும்
யம் அந்த சமுத்ரே –சமுத்திர சாயியான நாராயணனே -சர்வே நிமேஷா ஜஜ்ஜிரே வித்யுத புருஷாததி
ஆதித்ய வர்ணம் தமஸஸ்து பாரே
அத்ப்ய ஸம்பூத–என்று தொடங்கும் எட்டு ருக்குகளும் விளக்கும் அவனே நைந மூர்த்வம் -என்பதால் விளக்கப்படுபவன்
சர்வ வ்யாபி -ஸ்தாவரம் ஜங்கமம் அனைத்து வடிவாயும் உள்ளவன் -அதீந்த்ரியன் -பரிசுத்த மனசாலே காண முடியும் –
இவனை ஆளுபவர் யாரும் இல்லை -நதஸ்யேச -நாராயணனே பரமபுருஷன்
இதில் ஹ்ரீஸ் ச தே லஷ்மீஸ் ச பத்ந்யவ் –ஸ்ரீ யபதியே பரதத்வம் -ஜகத் காரணன் -பர ப்ரஹ்மம் என்று தைத்ரியம் விளக்கும் –
ஹிரண்ய கர்ப்ப -இதுவும் நாராயணனையே சொல்லும் -ஹிரண்ய கர்போ பூ கர்ப–ஸ்ரீ சஹஸ்ர நாமம் –

105–நாராயண அநுவாகமும்-நாராயணனே பரதெய்வம் -ப்ரஹ்மாதிகள் இவன் விபூதி என்று சொல்லும்
சஹஸ்ர சீர்ஷம் தேவம் இத்யாதி
வேத சாகைகளில் -அக்ஷர -சிவ -சம்பு -பர ப்ரஹ்ம -பரஞ்சோதி -பரதத்வ -பராயண -பரமாத்மா -சப்தங்கள்
நாராயணனையே சொல்லும் என்று நாராயண அனுவாகம் சொல்லும் –
ஏஷ சர்வ பூத அந்தராத்மா அபஹத பாப்மா திவ்ய தேவ நாராயண -ஸூபால உபநிஷத்
ப்ரஹ்மவித் ஆப் நோதி பரம் -இவனையே உபாசனம் செய்ய விதிக்கின்றது

106-அதர்வசிகை உபநிஷத்துக்கும் நாராயணனையே போற்றுகிறது
பிராணம் மனசி சஹ கரணை நாதாந்தே பரமாத்மநி சம் ப்ரதிஷ்டாப்ய த்யாயீதா ஈஸாநாம் ப்ரத்யாயிதவ்யம்-என்று
இந்திரியங்கள் பிராணன் போன்ற விகார வஸ்துக்கள் பரமாத்மாவிடம் லயிக்கின்றன -என்ற அனுசந்தானத்துடன்
அனைத்தும் அவனுக்கு சேஷ பூதங்கள் என்ற அனுசந்தானத்துடன் தியானிக்க வேண்டும் –
இதில் ஈஸாநாம் என்பதால் சிவனை த்யானம் செய்ய விதிக்கிறது என்பர் பூர்வ பக்ஷி
இது பொருந்தாது
சர்வஸ்வ வஸீ
ஸர்வஸ்ய ஈஸாநா
பதிம் விஸ்வஸ்ய
ந தஸ்யே சே கச்சந –இத்யாதிகளால் நாராயணனே சர்வேஸ்வரன் -கட்டளை இடுபவன்-இவனே தியானிக்க வேண்டியவன் –
காரணம் து த்யேய சர்வ ஐஸ்வர்ய சம்பந்த சர்வேஸ்வர சம்பு ஆகாச மத்யே
சம்பு சிவனைச் சொல்லவில்லை
சம் -சுகம் -மோக்ஷமாகிய சுகம் -பவதி -உண்டாகிறது -அஸ்மாத் -இவன் இடத்தில் என்ற வ்யுத்பத்தி –
விச்வாஷம்
விஸ்வ சம்புவம் –இத்யாதி நாராயண அநுவாக சுருதிகள் சம்பு சப்தத்தால் நாராயணனையே சொல்லும்
சம்பு ஸ்வயம்பூ த்ருஹிண–நிகண்டு -பொதுச்சொல் சம்பு -இந்த சாமான்ய சப்தத்தை சிறப்பான வஸ்து விசேஷத்தில்
முடிப்பதே பர்யவசானம் -ஆகவே சம்பு சப்தம் நாராயணனையே குறிக்கும் –

107-ஸ்வேதாஸ்வதரமும் நாராயணனே பரம் பொருள் என்று சொல்லும்
யஸ்மாத் பரம் நா பரமஸ்தி கிஞ்சித் —யஸ்மாத் நாணீயோ ந ஜ்யாயோஸ்தி கச்சித்–
ததோ யத் உத்தரதரம் –
அணீய-ஸூஷ்மம் /ஜ்யாய-உயர்ந்தது -இவனே பராத்பரன் -சர்வ வ்யாபி
இங்கு மந்த்ரங்கள் வரிசை
1-வேதஹமேதம் புருஷம் மஹாந்தம் ஆதித்ய வர்ணம் தமஸ பரஸ்தாத் -தமேவ விதித்வா அதி ம்ருத்யு மேதி
நாந்ய பந்தா வித்யதேயநாய
2-யஸ்மாத் பரம் நா பரமஸ்தி கிஞ்சித் —யஸ்மாத் நாணீயோ ந ஜ்யாயோஸ்தி கச்சித்–
வ்ருஷ இவ ஸ்தப்தோ திவி திஷ்டதி ஏக தேநேதம் பூர்ணம் புருஷேண சர்வம் —
3–ததோ யத் உத்தரதரம் ததரூபமநா மயம் ய ஏதத் விது அம்ருதா தே பவந்தி -அதேதரே துக்கமேவாபி யந்தி
4–சர்வாநந சிரோக்ரீவ -சர்வ பூத குஹாசய சர்வ வ்யாபீ ச பகவான் தஸ்மாத் சர்வகத சிவ

பிரகிருதி மண்டலத்துக்கு மேல் -சூர்ய தேஜஸ் போல் -மஹா புருஷனான நாராயணனை அறிந்த உபாசகன்
சம்சாரம் கடக்கிறான்-அவனை அடைய வேறே வழி இல்லை -இதை நான் அறிவேன் என்று முதல் மந்திரத்தால் சொல்லி
இந்த இரண்டு ப்ரதிஜ்ஜைகளையும் சமர்ப்பிக்க வந்த மந்த்ரம் யஸ்மாத் –
சமர்த்தனம் செய்த பின் முடிவுரை -ததோ யத் உத்தரதரம் -முன் சொன்ன காரணத்தால் அனைத்திலும் உயர்ந்த புருஷ தத்வம்
அரூபம் –கர்மத்தால் வந்த உருவம் அற்றது –
அநாமயம்-கர்மத்தால் வந்த சுக துக்கங்கள் அற்றது –
ய ஏதத் விது -எவர் இந்த புருஷ தத்துவத்தை அனைத்திலும் உயர்ந்தது என்று அறிகின்றார்களோ
அம்ருதா தே பவந்தி -அவர்கள் அம்ருதத்வத்தை அடைகின்றார்கள்
அதேதரே துக்கமேவாபி யந்தி -அப்படி அறியாதவர்கள் சம்சாரத்தையே அடைகிறார்கள்
பூர்வ பக்ஷி -தத-என்றதுக்கு-நம்மைப் போலே இல்லாமல் முன் மந்திரத்தில் சொன்ன புருஷ தத்துவத்திலும் என்று
பொருள் கொண்டு முன்னுக்கு பின் விரோதமாக சொல்கிறார்கள் –
அம்ருதத்துக்கு காரணமாக முதலில் சொல்லப்பட்ட புருஷ தத்வ வேதனம் -ஆகவே முடிவில் சொல்லப்படும்
அம்ருதத்வ ஹேதுவும் அந்த புருஷத்வ வேதனமாகவே இருக்க வேண்டும் அன்றோ –
யஸ்மாத் பரம் நா பரமஸ்தி கிஞ்சித்-என்கிற சுருதிக்கு
யஸ்மாத் அபரம் கிஞ்சித் அபி பரம் நாஸ்தி -என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் அன்வயம் -அவனிலும் உயர்ந்த வஸ்துவும் இல்லை –
அவனுக்கு சமமும் இல்லை என்று சம அப்யதிக உபய நிஷேதம் வரும்
உள்ளபடியே அன்வயம் கொண்டால் யஸ்மாத் பரம் கிஞ்சித் அபி அபரம் நாஸ்தி-என்று கொண்டால்
உத்க்ருஷ்டதரமாக வேறு ஒன்றும் இல்லை என்று மட்டுமே சித்திக்கும்

அடுத்துள்ள –சர்வாநந சிரோக்ரீவ-சிவ சப்தம் நாராயணனையே காட்டும் -மங்களத்தை செய்பவன் -பரம சுத்தன் என்றவாறு –
சர்வ சர்வ ஸ்தாணு சிவ -சஹஸ்ர நாமம்
சாஸ்வதம் சிவம் அச்யுதம் –நாராயண அனுவாகம் –
சர்வாநந சிரோக்ரீவ-என்று சஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷா என்கிறது
பகவான் -சப்தமும் குணநிதியான நாராயணனையே சொல்லும்
மேலும் இந்த மந்திரத்துக்கு பிறகு -மஹாந் ப்ரபுர்வை புருஷ ஸத்வஸ்ய ஏஷ ப்ரவர்த்தக -என்றும் உள்ளதே
நாராயணனே சாத்விக தேவதை -சிவன் தாமச தேவதை –
இப்படி முதலிலும் கடைசியிலும் புருஷனான நாராயணனை வர்ணித்த பின்பு
சர்வ வ்யாபீ
சர்வ பூத குஹா சய
சர்வாநந சிரோக்ரீவ-என்று புருஷ ஸூக்தத்தின் அர்த்தத்தையே சுருக்கிக் கூறும் இடையில் உள்ள மந்திரத்தில்
சிவ சப்தத்தை அமைந்துள்ளதால் சிவ சப்தம் நாராயணனையே குறிக்கும்

108–சைவர்கள் வாத கண்டனம் –
சைவர்கள் வாதம் -ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத் -என்ற காரண வாக்கியம் நாராயணனை
ஜகத் காரணனாகச் சொல்வது போலே
யதா தமஸ் தத் ந திவா ந ராத்ரி ந சத் ந சாசத் சிவ ஏவ கேவல –என்று மூல பிரகிருதி மட்டும் இருந்ததோ –
பகலும் இரவும் இல்லையோ உருவமுடைய வஸ்துக்களும் உருவம் இல்லாத வஸ்துக்களும் இல்லையோ
அப்போது சிவன் ஒருவரே இருந்தார் -என்பதும் சிவனுக்கு காரண வாக்யமே என்பர்
யா பர ச மஹேஸ்வர -நாராயண உபநிஷத்தும் மஹேஸ்வர சப்தத்தால் சிவனையே சொல்லிற்று
அவனே உபாஸிக்கத் தக்கவன் என்பர்

இதுக்கு ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் பதில்
ந சத் ந அசத் -வாக்கியத்தில் சிவ சப்தத்தால்-பொதுச் சொல்லால் -சிறப்பித்து –
ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத்-என்று நாராயணனே சொல்லப்படுகிறான்
சிவ மஹேஸ்வர போன்ற பொதுச் சொற்கள் நாராயண -விசேஷ சொல்லுடன் சேர்த்தே பொருள் கொள்ள வேண்டும் –
யத் வேதாதவ் ஸ்வர ப்ரோக்த வேதாந்தே ச பிரதிஷ்டித–தஸ்ய ப்ரக்ருதி லீநஸ்ய ய பர ச மஹேஸ்வர –பூரணமான மந்த்ரம்
பிரணவம் வேதங்களுக்கு பீஜம் -அகாரம் இந்த பிரணவத்துக்கு காரணம் –

அகாரோ விஷ்ணு வாசக
அஹம் க்ருத்ஸ் நஸ்ய ஜகத பிரபவ ப்ரலய ததா மத்த பரதரம் நாத்யத் கிஞ்சிதஸ்ய தனஞ்சய
அக்ஷரானாம் அகாரோஸ்மி
அ இதி ப்ரஹ்ம
அகாரோ வை சர்வா வாக்
நாராயணனே சர்வ ஸ்ரேஷ்டமாக சொன்னவாறு
ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யா து உபதேச வாமதேவ வத் -ஸூத்ரத்தின் படியே தேவதாந்த்ர சப்தத்தால் நாராயணனையே குறிக்கும் –
ப்ரதர்தனன் -இந்திரன் -மாம் ஏவ உபாஸ்வ -வாமதேவர் உபதேசம் போலே –

109-வ்யோமாதீத-சிவ -தத்வ வாத கண்டனம்
அதயதிதம்-என்று தொடங்கும் -சாந்தோக்ய உபநிஷத் வாக்யத்துக்கு நாராயணனிலும் உயர்ந்த வஸ்து உள்ளது
வ்யோம -ஆகாசம் -அதீத -கடந்த -ஆகவே வ்யோம அதீத வாதிகள் இவர்கள் –

அதயதிதம் அஸ்மிந் ப்ரஹ்ம புரே தஹரம் புண்டரீகம் வேச்ம தஹரோஸ்மிந் அந்தர ஆகாச தஸ்மிந்
யதந்த ததந்வேஷ்டவயம் தத்வாவ விஜிஜ்ஞாசி தவ்யம்–என்பது சாந்தோக்யம்

அஸ்மிந் ப்ரஹ்ம புரே-பர ப்ரஹ்மத்துக்கு இருப்பிடமாயுள்ள இந்த உபாசகன் உடம்பில் -ஒன்பது த்வார பட்டணம்
யதிதம் தஹரம் புண்டரீகம் வேச்ம-மிகச் சிறிதாயும் தாமரைப் பூ போன்றதுமான ஹ்ருதயமாகிற ஸ்தானம்
அஸ்மிந் அந்தர ஆகாச -அந்த ஹ்ருதயத்தில் அல்ப ஆகாசத்தில்
தஸ்மிந் தந்த யத் -அந்த ஆகாசத்தினுள் யாது ஓன்று உள்ளதோ
ததந்வேஷ்டவயம் -அதுவே தேடத்தகுந்தது
தத் விஜிஜ்ஞாசி தவ்யம் –அது உபாசிக்கத் தக்கது
இங்கு ஆகாச சப்தத்தால் பரம புருஷனான நாராயணன்
சொல்லப்படுகிறான்
ஆ சமந்தாத் காசதே இதி ஆகாச -வ்யுத்பத்தி -எங்கும் வியாபித்து பிரகாசிப்பதால் ஆகாசம் எனப்படுகிறான்

இந்த ஆகாசத்தில் விவரணமாக இங்கு -ஆகாசோ ஹ வை நாம ரூபயோ நிர்வஹிதா —
நாம ரூபங்களுக்கு நிர்வாஹகன் -என்கிறது
ஸர்வாணி ரூபாணி விசித்ய தீர நாமானி க்ருத்வா அபிவதன் யதாஸ்தெ -புருஷ ஸூக்தம்
பரமபுருஷனான நாராயணனே நாம ரூபங்களைச் செய்விப்பவன் –
இந்த ஆகாச சப்த வாச்யனான நாராயணனுக்கு உள்ளே சிவ தத்வம் உயர்ந்ததாக உள்ளது –
அதுவே த்யானிக்கத்தக்கது என்பர் சைவர்

இதுக்கு ஸ்வாமி சமாதானம்
இந்த சந்தேகம் உபநிஷத்தே எழுப்பி விடையும் தருகிறது
தஹரோஸ்மிந் அந்தர ஆகாச–கிம் தத்ர -வித்யதே – யத் அந்வேஷ்டவயம் யத்வாவ விஜிஜ்ஞாசி தவ்யம்-என்று
ஹ்ருதயக்கமலத்துள் இருக்கும் ஆகாசமோ மிகச் சிறியது -அதனுள் என்ன இருக்க முடியும் –
எதன் ஸ்ரவண மனன நிதித்யாசி சனங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன -என்று கேட்டுக் கொண்டு மேலே
யாவாந் வா அயமாகாச தாவா நேஷ அந்தர் ஹ்ருதயே ஆகாச –என்று ஆகாசம் சிறியது என்று நினைக்க வேண்டாம்
அயமாகாச-நம் கண்களுக்கு வெளியில் புலப்படும் ஆகாசம்
யாவாந்-எத்துணை பெரியதோ
தாவாந் அந்தர் ஹ்ருதயே ஆகாச-அத்துணை பெரியது ஹ்ருதய கமலத்தில் இருக்கும் ஆகாசமும்
ஏன் எனில் அவன் ஸ்ரீ மந் நாராயணன் ஆகையாலும் விபு ஆகையாலும் மிகபி பெரியவன் என்று
அவனது மஹிமையை வர்ணிக்கிறது
மேலும் -உபே அஸ்மின் த்யாவா ப்ருத்வீ –இத்யாதிகளால் உபய விபூதி களுக்கும் ஆதாரம் –
அனைத்தும் அவனுக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ளன -என்று எல்லாம் வர்ணித்து ஆகாசத்தினுள் இருப்பது யாது என்பதற்கு
சமாதானமாக அஸ்மின் காமா ஸமாஹிதா -கல்யாண குணங்கள் உள்ளன -என்றும்
அவை எவை என்பதையும் சுருதியே –
அபஹத பாப்மா விஜர விம்ருத்யு விசோக அவிஜிகத்ச அபிபாச சத்ய காம ஸத்ய ஸங்கல்ப –என்று
அவனை தியானிப்பது போலெ இந்த அஷ்ட குணங்களையும் தனித்தனியாக தியானிக்க வேண்டும்
ஆக அந்த பரமாத்மாவினுள் -ஜகாத் ஸ்ருஷ்டத்வம் -ஜகத் ஆதாரத்வம் -ஜகத் நியந்த்ருத்வம் -ஜகத் ஸ்வாமித்வம் –
இவ்வளவும் செய்தும் பாபம் அற்று இருக்கை-வ்யாப்த கத தோஷம் தட்டாமல் இருக்கை
இந்த கருத்தையே தஸ்மிந் யத் அந்தரிதி காம வ்யபதேச -என்று காம சப்தத்தால்
குணங்களைக் குறித்து அருளிச் செய்கிறார் –

இங்கு சிவனைப் பற்றிய பேச்சுக்கு சிறிதும் இடம் இல்லை –
அதயே இஹ ஆத்மாநம் அநு வித்ய வ்ரஜந்தி ஏதாந் சத்யாந் காமாந் தேஷாம் சர்வேஷு லோகேஷு
காம சாரோ பவதி -என்று இங்கேயே சொல்கிறது –
இங்கு ஆத்மாநம்-என்று பரமாத்மாவையும்-சத்யாந் காமாந்-என்று அவனது கல்யாண குணங்களையும்
தனித்தனியாக வெளிப்படையாக உள்ளதே
காமா -காம் யந்தே இதி காமா -வ்யுத்பத்தி -அனைவராலும் விரும்பப்படுவதால் காம சப்தம் குணங்களைக் காட்டும்
ஸோஸ்நுதே சர்வாந் காமாந் ஸஹ ப்ரஹ்மணா விபஸ்சிதா –தைத்ரியமும் காம சப்தத்தால் குணங்களைச் சொல்லிற்றே

110–விஷ்ணு அவதாரம் சொல்லும் சுருதிகள் கருத்து விளக்கம்
பிரம்ம விஷ்ணு ருத்ர இந்திரா தே சர்வே சம்ப்ரஸூயந்தே–அதர்வசிகம் –
கஸ்ய த்யேயா –காரணம் து த்யேயா
சைவர்கள் பூர்வ பக்ஷம் -விஷ்ணுவும் இவர்கள் உடன் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டவன் -ஆகவே தியானிக்க தக்கவன் அல்ல –
காரண வஸ்து தானே த்யானிக்கப்பட வேண்டும்
ஜகத் காரண வஸ்து நாராயணனே என்று பல சுருதிகள் கூறும் -இஷ்ட பரிஹிருத அவதாரம் –
ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்கு பிறந்தவன்
ஜெகதாம் உபகாராய ந சா கர்ம நிமித்த ஜா
அவர்கள் இடையிலும் தோன்றி சமமாகச் சேர்த்து படிக்கும் படி ஸுலப்யம் தோன்ற லோக ஷேமத்துக்காகவே அவதாரம் –
காரணத்வம் பரத்வம் இவற்றுக்கு குறை இல்லாமல் முதல் அவதாரமாக பிரதமஜா விஷ்ணு அவதாரம்

111–அதர்வசிரமும் நாராயண பரத்வத்தையே செப்புகிறது
தேவா ஹா வை ஸ்வர்க்கம் லோகம் அகமந் தம் தேவா ருத்ரம் அப்ருச்சன் கோ பவாநிதி சோ ப்ரவீத் -அஹமேவ ப்ரதமம்
ஆஸம் வர்தாமி ச நான்ய கஸ்சித் மத்த வ்யதிரிக்த இதி ச அந்தராதந்தரம் ப்ராவிசத் திஸஸ் ச அந்தரம் ப்ராவிசத்
ஸோஹம் ப்ரஹ்ம இதி -என்று
சிவன் தானே பராத்பரன் என்றது அந்தர்யாமியாக உள்ள பரமாத்மாவின் ஐஸ்வர்யத்தையே சொன்னவாறு
ச அந்தராதந்தரம் ப்ராவிசத் திஸஸ் ச அந்தரம் ப்ராவிசத் -என்பதால் தெளிவாகும்
ச -என்னுள் அந்தர்யாமியாய் உள்ள அந்த பரமாத்மா
அந்தராதந்தரம் -சரீரத்தில் உள்ள பிராணன் முதலியவற்றுக்குள் இருக்கும் ஜீவாத்மாவினுள்
ப்ராவிசத் -புகுந்துள்ளான் -அப்படியே
திஸஸ் ச அந்தரம் ப்ராவிசத் –திசைகள் போன்ற அனைத்து ஜட பதார்த்தங்களினுள்ளும் உள்ள
ஜீவாத்மாக்களுக்குள்ளும் புகுந்துள்ளான்
ஸூத்ரகாரரும் -ஸாஸ்த்ர திருஷ்ட்யா து உபதேச வாமதேவ வத்-என்று இக்கருத்தையே அருளிச் செய்கிறார்
இந்திரன் பிரதர்தனனை பார்த்து பிரதர்தன வித்யையில் எனக்கு அந்தர்யாமியான அவனையே உபாசனம் செய் -என்கிறான்
சர்வ கதத்வாத் அனந்தஸ்ய ச ஏவாஹ மவஸ்தித மத்தஸ் சர்வம் காம் சர்வம் மயி சர்வம் சனாதன -ப்ரஹ்லாதன்
சர்வ வியாபி -சர்வ சப்த வாச்யன் -சர்வ ஆத்மா –
வாக்யகாரரும் -ஆத்மேத்யேவ து க்ருஹீண்யாத் ஸர்வஸ்ய தந் நிஷ் பத்தே-என்று சர்வ காரணம் அவனே
ஆதமேதி து உப கச்சந்தி க்ராஹ்யந்தி ச –சர்வாத்மா என்ற நினைவுடன் உபாஸிக்க வேண்டும் என்றவாறு –

112–ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் அந்தர்யாமி அவனே –
ஸ்ரீ மஹாபாரத ஸ்லோகம் -தவாந் அந்தராத்மா என்று நான்முகன் ருத்ரனுக்கு உபதேசம்
திரிபுர தகனத்தில் சிவனுக்கும் தனுஸ்சுக்கும் அந்தர்யாமி
ஏதவ் த்வவ் -இத்யாதி ஸ்லோகத்தால் அவன் அனுக்ரஹத்தால் பிரம்மாவும் கோபத்தால் சிவனும்
ஸ்ருஷ்ட்டிக்கப் பட்டதை சொல்லும் -இவர்களும் பர ப்ரஹ்மதுக்கு சரீரமே

ஸ்ரீ மந் நாராயணனே ஜகத் காரணம் என்ற விளக்கம் சம்பூர்ணம்

———–

113–சைவ மத கண்டனம்
உபாதாம் து பகவான் நிமித்தம் து மஹேஸ்வர -உபாதான காரணம் அவன்- நிமித்த காரணம் ருத்ரன்
ஸூத்ராகாரர் -ஜந்மாத் யஸ்ய யாத -அபின்ன நிமித்த உபாதானம் இவனே -சங்கல்ப விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமே நிமித்த காரணம் –
மேலும் -பிரகிருதிஸ் ச ப்ரதிஞ்ஞா த்ருஷ்டாந்த அநுபரோதாத் –என்று பிரதிஜ்ஜையும் த்ருஷ்டாந்தமும்
அதாவது எந்த ஒன்றை அறிந்தால் அனைத்தையும் அறிந்தது ஆகுமோ என்கிற பிரதிஜ்ஜையும்
மண் ஸ்வர்ணம் இத்யாதி த்ருஷ்டாந்தங்களும் பொருந்த வேண்டுமே
சதேவ சோம்ய இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்
ப்ரஹ்ம வனம் ப்ரஹ்ம ச வ்ருஷ ஆஸீத் யாதோ த்யாவா ப்ருத்வீ நிஷ்டதஷூ ப்ரஹ்மாத்யதிஷ்டத் புவநாநி தாரயந்
சர்வே நிமேஷா ஜஜ்ஜிரே வித்யுத புருஷாததி ந தஸ்யேசே கஸ்ஸனே தஸ்ய நாம மஹத் யஸஸ் -என்று
கால விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் நிமித்த காரணம்
நேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சன
ஸர்வஸ்ய வசீ
ஸர்வஸ்ய ஈஸாந
புருஷ ஏவ இதம் சர்வம் யத் பூதம் யச்ச பவ்யம் உதாம்ருதத் வஸ்ய ஈஸாந நான்ய பந்தா அயனாய வித்யதே
போன்றவை இத்தை பறை சாற்றும்

114—ஸ்ரீ மந் நாராயணனே பர ப்ரஹ்மம் -இதிஹாச புராண சித்தம் –
கேந ஸ்ருஷ்டம் இதம் சர்வம் ஜகத் ஸ்தாவர ஜங்கமம்-ப்ரலயேச கமப்யேதி தந்மே ப்ரூஹி
பிதாமஹ -யுதிஷ்டர் பீஷ்மர் இடம் கேள்வி
நாராயணோ ஜகந் மூர்த்தி அநந்தாத்ம சதாதன ருஷய பிதரோ தேவ மஹா பூதாநி தாதவ ஜங்கமா ஜங்கமம்
சேதம் ஜகந் நாராயண உத்பவம் –
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -மைத்ரேயர் பராசரர் சம்வாதம் -பொதுவான கேள்வியில் ஆரம்பம் –
ச அஹம் இச்சாமி தர்மஞ்ஞ ஸ்ரோதும் த்வத்தோ யதா ஜகத் பபூவ பூயஸ் ச யதா மஹாபாக பவிஷ்யதி
யன்மயம் ச ஜகத் ப்ரஹ்மந் யதஸ்ச ஏதத் சராசரம் லீநம் ஆஸீத் யதா யத்ர லய மேஷ்யதி யத்ர ச –
இந்த கேள்விகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே இந்த புராணம்
விஷ்ணோ சாகாசாத் உத்பூதம் ஜகத் தத்ரைவ ச ஸ்திதம் -ஸ்திதி சம்யம கர்த்தாசவ் ஜகதோஸ்ய ஜகச்ச ச -என்று பதில்
இதில் முடிவில்
ப்ரக்ருதி யா மயாக்யாதா வ்யக்த அவ்யக்த ஸ்வரூபிணீ புருஷஸ் சா அபி உபாவேதவ் லீயதே பரமாத்மநி-
பரமாத்மா ச ஸர்வேஷாம் ஆதார பரமேஸ்வர -விஷ்ணு நாம ச வேதேஷூ வேதாந்தேஷூ ச கீயதே –
ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் பரத்வத்தை ப்ரதிபாதனம் செய்யவே வந்த புராணம் –
விஷ்ணு எங்கும் பரந்து இருப்பவன் -ரூடியால் நாராயணன்
பர பரானாம் பரம -அபரிச்சன்ன -ப்ரஹ்மாதிகளிலும் பராத்பரன்
ஆத்ம சம்ஞ்ஜித -தான் ஸ்வ நிஷ்டன்
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம
ரூப வர்ணாதி நிர்தேச விசேஷண விவர்ஜித
அபஷய விநாசாப்யாம் பரிணாமர்தி ஜன்மபி வர்ஜித
சக்யதே வக்தும் யா சதாஸ்திதீ கேவலம்
ஸர்வத்ர அசவ் –தத் ப்ரஹ்ம
அஜம் -அஷயம்-அவ்யயம் -நிர்மலம்
சர்வ பூத ப்ரக்ருதி -பிரதானம் -விகாரான் -குணான்-வ்யதீத -அதீத சர்வாவரணன்–அகிலாத்மா
தேஜோ பல ஐஸ்வர்ய ஞானம் வீர்யம் சக்தி -ஏக ரூபன் – சம அப்யதிக தரித்ரன் -ஸமஸ்த சகல இதர விலக்ஷணன்

115–மும்மூர்த்தி ஸாம்ய பக்ஷ நிரசனம்
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத் மிகாம்–ஏக ஏவ ஜனார்த்தன -ஜகத்துக்கும் இவர்களுக்கும் அபேதம் சொல்லும்
விஷ்ணுவின் விபூதியை சொல்லும் விதத்தில் பேதம் இல்லையே
சங்கல்பத்தாலே லீலா விபூதியில் இவர்கள் அந்தர்கதம்
ப்ரஹ்மாதிகளை உள் அடக்கிய பிரபஞ்சம் இவனுக்கு சரீரம் என்பதை
ப்ருதிவ்யாப
ச ஏவ சர்வ பூதாத்மா
ச யேன ஸ்ருஜ்ய –மூன்று ஸ்லோகங்களும் சொல்லும்
தத் சர்வம் வை ஹரே தநு
மஹா பாரத ஸ்லோகம் -ந பூத சங்க சமஸ்தான தேஹோஸ்ய பரமாத்மந —
அப்ராக்ருத திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விசிஷ்டன் என்றவாறு
அஜாயமாநோ பஹு தா விஜாயதே தஸ்ய தீரா பரிஜாநந்தி யோனிம்–ஸ்ருதியும் சொல்லுமே –

116–ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ர சித்தம்
சைவர்கள் -த்ரிவிதம் –
பிரகிருதி உபாதான காரணம் -சிவன் நிமித்த காரணம் -முதல் வகை
நாராயணன் உபாதான காரணம் -சிவன் நிமித்த காரணம் -இரண்டாவது வகை –
உபாதானம் நிமித்தம் இரண்டு காரணமும் நாராயணனே -மோக்ஷம் அளிப்பவனும் இவனே –
ஆனால் முமுஷுக்களால் அடையத் தக்கவன் சிவனே -மூன்றாவது வகை

ஜந்மாத் யஸ்ய யத ப்ரக்ருதிஸ் ச ப்ரதிஜ்ஜா த்ருஷ்டாந்த அநுப ரோதாத்–இத்யாதி ஸூத்ரங்களாலும்
விஷய வாக்யங்களாலும் நாராயணனே உபாதான நிமித்த காரணம் என்று சாதித்த பின்பு
பரமத சேதூன்மாந சம்பந்த பேத வ்யபதேசேப்ய-என்று அடையத் தக்க வேறு தத்வம் உண்டு என்று ஆ சங்கித்து
சாமான் யாத்து புத்யர்த்த பாதவத் ஸ்தான விசேஷான் ப்ரகாசாதிவத் –உபபத்தேச்ச ததாந்ய ப்ரதிஷேதாத்
அநேந சர்வ கதத்வம் ஆயாம சப்தா திப்ய –இத்யாதி ஸூத்ரங்களால் சமாதானம்

அத ய ஆத்மா ச சேது -என்று சேதுவாக சொல்லிய பின்பு அடையத் தக்க வாஸ்து வேறாகத் தானே இருக்க வேண்டும் –
ஏதம் சேதும் தீர்த்வா–சுருதி சேதுவான ப்ரஹ்மத்தைக் கடக்க வேணும் என்கிறது
சதுஷ்பாத் ப்ரஹ்ம ஷோடசகலம்–சுருதி ப்ரஹ்மத்தை நான்கு கால்களும் பதினாறு கலைகளும் கொண்டதாக சொல்வதால்
அபரிதமான தத்வம் வேறே என்றதாகிறது
அம்ருதஸ்ய ஏஷ சேது -உபநிஷத் உபாசகனை அம்ருதமான தத்வத்திடம் அடைவிப்பதாக பர ப்ரஹ்மத்தை சொல்கிறது
மேலும் ததோ யத் உத்தரதரம்-என்று உயர்ந்ததாக அந்த தத்வம் என்கிறது

பரம் அத சேது உந்மாந சம்பந்த பேத வ்யபதேசேப்ய-இது பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரம்
இதை நிராகரிக்க -சாமான்யத்து முதலான சித்தாந்த ஸூத்ரங்கள் –
ப்ரஹ்மத்தை சேதுவாகச் சொன்னது அது பிறர் இடம் சேர்ப்பிக்கச் சொன்னது அன்று
ஒவ் ஒரு வஸ்துவும் வேறு ஒன்றுடன் கலக்காமல் பாதுகாக்கும் அணை சேது -என்பதற்காகவே
இத்தையே பின்பகுதி -அத ய ஆத்மா ச சேது வித்ருதி ஏஷாம் லோகா நாம் அசம்பேதாய–என்பதால் விளக்கப்பட்டது –
சதுஷ் பாத் ப்ரஹ்ம –அளவுபட்டதாகச் சொன்னது உபாசனத்துக்காகவே –
காரணபூதமான ப்ரஹ்மம் சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் என்றதே
வாக் பாத பிராண பாத சஷூஸ் பாத ஸ்ரோத்ரம் பாத -என்று ப்ரஹ்மத்தை வாக்கு முதலிய
பாதமாகச் சொன்னதும் உபாசனத்துக்காகவே -அப்படியே இங்கும் –

ஸ்நாந விசேஷாத் ப்ரகாசாதி வத் –உபாசனத்துக்கு எப்படி பரிச்சின்னமாகும் என்ற சங்கை தீர்க்க இந்த ஸூத்ரம்
பிரகாசமும் ஆகாசமும் எங்கும் பரவி இருந்தாலும் -ஜன்னல் கடம் ஸ்தான சம்பந்தத்தால்
அளவுபட தோன்றுவது போலே என்றபடி
சம்பந்த வியபதேச என்ற ஹேதுவுக்கு உபபத்தேஸ் ச –ஸூத்ரம் சமாதானம் –

ப்ராப்யமும் பிராபகமும் வெவ்வேறாக இருக்க வேண்டும் என்கிற நிர்பந்தம் இல்லையே
நாயமாத்மா சுருதிகள் இத்தையே காட்டும்
யமேவ ஏஷ விவ்ருணுதே தேந லப்ய–ப்ரஹ்மமே அதை அடைய சாதனம் என்றவாறு –

தத் அந்ய உபதேசாத்–ஸூத்ரம் பேத வ்யபதேசம் என்ற ஹேதுவுக்கு சமாதானம் –
ததோ யத் உத்தர தரம் அஷராத் பரத பர –பூர்வ பக்ஷம்
யஸ்மாத் பரம் நாபரம் அஸ்தி -போன்றவற்றால் வேறே ஓன்று இல்லை என்றும்
அநேந சர்வ கதத்வம் ஆயாம சப்தாதிப்ய
தேநேதம் பூர்ணம் புருஷேண சர்வம் போன்ற ஆயாமத்தை -வியாப்தியை சொல்லும் வாக்யங்களால்
ப்ரஹ்மம் சர்வத்தையும் வியாபித்து உள்ளது என்பதால் வேறே உயர்ந்த வஸ்து இல்லை என்றதாயிற்றே

இப்படி பராதிகரணத்தில் முதல் பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரத்தாலும் பின்புள்ள சித்தாந்த ஸூத்ரத்தாலும்
ஸ்ரீ மந் நாராயணனே சர்வ ஸ்ரேஷ்டராக சித்தாந்தித்து அருளுகிறார் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்

117–ஸ்ரீ மனு ஸ்ம்ருதியும் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணமும் ஸ்ரீ மந் நாராயணனே பரதத்வம் என்று காட்டும்
சத்வாதிகள் சமமாக இருக்கும் காலத்தில் பிரதானம் -தமஸ்-அநிருத்தனால் அதிஷ்டிக்கப்பட்டுள்ளது –
ப்ராதுர் ஆஸீத் தமோநுத–தமஸ் எனப்படும் பிரதானம் தத்துவத்தை நியமிப்பவன் –
இந்த அநிருத்த பகவானே ஜலாதி தத்வங்கள் -ப்ரஹ்மாண்டம் -ப்ரம்மா இவற்றைப் படைத்தான் என்று
சிசிர்ஷூ விவிதா பிரஜா அப ஏவ ச சர்ஜாதவ் தாஸூ வீர்ய மாபாஸ்ருஜத்–தஸ்மிந் ஜஜ்ஜே ஸ்வயம் ப்ரஹ்மா -என்று
பிரம்மா ஜீவ வர்க்கமே கர்ம வஸ்யன் ஸ்ருஷ்ட்டிக்கப் பட்டவன் என்கிறதே
அதே மனு ஸ்ம்ருதி மேலும்
அயனம் தஸ்ய தா பூர்வம் தேந நாராயண ஸ்ம்ருத-தத் விஸ்ருஷ்ட ச புருஷ லோகே ப்ரஹமேதி கீர்த்யதே-என்று
நாராயணனே முதல் காரணம் என்கிறதே
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணமும் ப்ரஹ்மாதிகள் பாவனா த்ரயத்தில்-கர்மா பாவனா -ப்ரஹ்ம பாவனா -உபய பாவனா – –
ஏதேனும் ஒன்றில் சம்பந்தம் உடைய அசுத்தர்கள் என்கிறது

இத்தால் மங்கள ஸ்லோக விஷ்ணுவே பராத்பரன் பர தத்வம் சர்வ ஸ்ரேஷ்டன் என்று நிரூபணம்

118–சொற்கள் செயல் மூலமே பொருளை போதிக்கும் -மீமாம்சகர் பூர்வ பக்ஷம்
மீமாம்சகர் -பாட்டர் -பிரபாகரர்-த்வி விதம் -குமாரில பட்டர் கொள்கை பின்பற்றுபவர் பாட்டர் –
பிராபாகரர் கொள்கையை பின்பற்றுபவர் பிரபாகரர் –
வ்யுத்பத்தி -இந்த சொல்லுக்கு இந்த பொருள் என்று அறிந்த ஞானம்
வஸ்துக்கள் -கடம் படம் போல்வன சித்த வஸ்துக்கள் -பிரயத்தனம் மூலம் வருபவை கார்யம்
விதி அர்த்தவாதம் மந்த்ரம் மூன்றுமே வேதத்தில் உண்டு -வேதம் முழுவதுமே காரியத்தையே விளக்கும்
ப்ரஹ்மம் சித்த வஸ்து-வேதாந்தங்கள் ப்ரதிபாதிப்பதாக செய்யும் விசாரங்கள் பயன் அற்றவை என்பர் மீமாம்சகர்
மனுஷ்ய பசு -இவை சப்த சக்தியால் பொருளை வெளியிடுகின்றன
பசுவை அறியாதவன் பசுவைக் கொண்டு வா என்று ஒருவன் சொல்ல ஒருவன் கொண்டு வர அதை பார்த்து அறிகிறான்
நிகழ்வுகள் மூலம் அறிகிறான் -இது தான் வ்யுத்பத்தியைப் பெரும் வழி
இதை அனைத்து வேதாந்திகளும் கண்டித்து ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்ய வேண்டும் என்று சாதிப்பது இன்றியமையாது என்பர்

119–சித்த வஸ்துவிலும் வ்யுத்பத்தி உண்டாகலாம் -என்ற விளக்கம்
அத்ரோச்யதே-என்று சமாதானம்
சித்த வஸ்து விஷயத்திலும் சப்தங்களுக்கு போதிப்பிக்கும் சக்தி எளிதில் உண்டாகலாம் –
இதுக்கு உதாரணம் -மௌனி ஒருவன் இடம் தடி எங்கே கேட்க அவன் சைகையால் மூலையைக் காட்ட –
கை அசைவைப் பார்த்து அறிவது போலே
ஆகவே சித்த வஸ்து விஷயத்திலும் முதலில் சப்த சக்தி அறிய முடியுமே

120—சித்த வஸ்துவில் வ்யுத்பத்திக்கு மற்றுமோர் த்ருஷ்டாந்தம்
குழந்தைக்கு மிருகம் தாவரம் சந்திரன் பாம்பு -என்று சுட்டிக் காட்டி அதன் அதன் பெயர்களைச் சொல்லிச் சொல்லி
பலமுறை போதிக்க
பின்பு பிற்காலத்தில் சப்தம் சொன்னதுமே அர்த்தம் அறிந்து கொள்வது சப்தத்துக்கே போத்ய போதக பாவ சம்பந்தம்
இயல்வாய் அமைந்து இருப்பதாலேயே
குழந்தைக்கு பெயர் வைக்கும் பொழுது இது பெயராம் என்று ஸங்கேதம் செய்பவர் உண்டு
இந்த இந்த சப்தங்களுக்கு இந்த இந்த அர்த்தம் என்று -இப்படி ஸங்கேதம் செய்யாமலேயே இருப்பதால் இது இயற்கையே –
சித்த வஸ்துவைப் போதிக்கும் சக்தி சப்தங்களுக்கு உண்டு என்று தேரினமையால் வேதாந்த வாக்கியங்களைக் கொண்டு
ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்வது நியாயமானதே என்பதை விளக்கியதாயிற்று-

121–மீமாம்சகர் படியேயும் ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்வது நியாமமே -என்று நிரூபணம் –
உபாசனம் -தைல தாராவத் அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சந்ததி –
அடைய வேண்டும் என்னும் விருப்பம் -அடைதல் -இரண்டிலும் விசேஷணம் பர ப்ரஹ்மமே
இப்படி உபாசனை யாகிற செயலின் பலனாய் அமைந்துள்ள பர ப்ரஹ்மம் இடத்தில்
வேதாந்த வாக்ய தாத்பர்யங்கள் உண்டாகலாம் என்று கூறினார் ஆயிற்று
இதை விளக்க மூன்று த்ருஷ்டாந்தங்கள் –

ஜ்யோதிஷ்டோமேந ஸ்வர்க்க காமோ யஜேத -என்று சொல்லி சுவர்க்கத்தை விளக்க –
யஸ்மின் ந உஷ்ணம் ந சீதம் ந ஆர்த்தி -என்று விதி அல்லாத அர்த்தவாத வாக்கியம் –
இதுவும் பிரமாணம் என்று கொள்ளுவது போலே ப்ரஹ்மத்தின் குண விபூதி வாக்கியங்களும் பிரமாணம் ஆகுமே
ராத்ரீ ருபேயாத் -என்று இரவில் சத்ரங்களைச் செய்யச் சொல்லி -அதற்குப் பயனாக
பிரதிஷ்டந்திஹவா ஏத யே ஏதா ராத்ரீ உபயந்தி -என்கிற அர்த்தவாத வாக்கியம் இந்த ராத்திரி ஸத்ரங்களைச்
செய்பவர்களுக்கு ப்ரதிஷ்டை உண்டாகிறது என்கிற இதுவும் பிரமாணமாக கொள்கிறார்கள்
இப்படி விதி வாக்கியங்கள் மாத்திரம் இன்றி நிஷேத வாக்யங்களுக்கும் இதே போலே என்று அடுத்த உதாரணம்
தஸ்மாத் ப்ராஹ்மணாய நாபகுரேத–என்று ப்ராஹ்மணனைக் கொல்ல முயலாதே -என்று சொல்லி -அதன் விளைவை
ய அப குருதே தம் சதேந யாதயேத் -என்று அப்படிச் செய்பவனுக்கு சத யாதநா நரக அனுபவம் -என்று
சொல்வதுக்கும் பிரமாணம் உண்டே
இதே போலவே ப்ரஹ்மம் -உபாசனமும் பலன்களை சொல்லும் -ஸ்வரூப குண விசேஷ வாக்கியங்களும்
பிரமாணம் ஆகுமே என்றதாயிற்று –

122–மந்த்ர அர்த்த வாதங்களால் விளக்கப்பட்டவைகளும் காரியத்தில் உபயோகம் உள்ளதால் தான் பிரமாணங்கள் ஆகின்றன –
ப்ரஹ்ம விதாப் நோதி பரம் -போன்ற உபநிஷத் வாக்கியங்கள் உபாசனையையும் பலத்தையும் சொல்லும் வாக்கியங்கள்
பிரமாணமாம் போலவே மந்த்ர அர்த்தவாத வாக்கியங்களும் பிரமாணம் ஆகுமே -என்கிறது –
ருணம் ஹி வை ஜாயதே இதி ஸ்ருதே –என்று ஆரம்பிக்கும் வாக்யத்தால் த்ரமிட பாஷ்யகாரர்
கர்மம் செய்யத் தூண்டவே குணங்கள் -பலன்கள் -பற்றிய வர்ணனைகள்
ஆகவே அடைய விரும்பிய முக்கிய பலமான ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்வது உக்தமே -என்றதாயிற்று –

123–மீமாம்சகர்களால் சொல்லப்பட்ட கார்ய லக்ஷண கண்டனம்
ப்ரபாகாரர்கள் -யகாதி கிரியைகள் அழியக் கூடியவை -ஸ்வர்க்காதி பலன்கள் சரீரம் அழிந்த பின்பே கிடைக்கைக் கூடியவை -என்று
அபூர்வம் ஒன்றைக் கல்பித்து -அபூர்வம் கார்யம் நியோகம் -என்பவை பர்யாய சப்தங்கள் –
இக்காரியம் ப்ரயத்னத்தால் உண்டாகிறது -ப்ரயத்னமே க்ருதி ஆகும் -இக்காரியம் -அபூர்வம் -ப்ரயத்னத்தால் சாதிக்கப்படுவதால்
க்ருதி சாத்தியம் -எனவே க்ருதி சாத்யத்வம் ஒரு தர்மம் -இது தான் க்ருதி பாவ பாவிதா-பிரயத்தனம் இருப்பதால் உண்டாக்கப்படுகை –
இதுவே க்ருதி சாத்தியம் எனப்படுகிறது –
கார்யம் இஷ்டமானதாக இருப்பதால் இஷ்டத்வம்-என்பது இரண்டாவது தர்மம் ஆகும் இந்த இரண்டு தர்மங்களும்
காரியத்தில் மட்டும் இல்லாமல் பல்வேறு பதார்த்தங்களில் இருப்பதால் இது காரியத்தின் அசாதாரண தர்மம் இல்லை என்பதால்
மூன்றாவதாக க்ருதி உத்தேச்யத்வ தர்மம் -அதாவது கார்யம் அபூர்வம் -க்ருதிக்கு பிரயத்னத்துக்கு உத்தேச்யம்
ஆகவே ப்ரயத்னத்தால் சாதிக்கத் தக்கதாயும் -ப்ரயத்னத்துக்கு உத்தேச்யமாயும் எது ஆகி உள்ளதோ அது கார்யம் என்று
காரியத்தின் லக்ஷணம் என்று தேறிற்று என்று பிரபாகர மீமாம்சகரர்கள் காரியத்தின் லக்ஷணம் சொல்லுவார்கள்
இது என்னுடையது என்ற உரிமையே உத்தேச்யம் -பிரயத்தன உத்தேச்யம் என்றால் -பிரயத்தனம் அசேதனம் ஆகுமே –
இது பிரயோஜனத்துக்கு சாதனம் என்று என்ன முடியாதே -அபூர்வத்தை அடைய வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன்
சேதனன் பிரயத்தனம் செய்கிறான் -அபூர்வம் ப்ரயத்னத்துக்கு உத்தேச்யம் என்றது –
ஆகவே இம்முறையில் க்ருதி உத்தேச்யம் காரியத்தில் பொருந்துகிறது என்பர் –
இதற்கு ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்
இஷ்ட வஸ்து தானே ப்ரயத்னத்தின் உத்தேச்யம் –
ஆகவே இஷ்டத்வமும்-க்ருத உத்தேச்யத்வம் இரண்டு தர்மங்களும் ஒன்றாகும் –
காரியத்தில் இஷ்டத்வத்தை விட வேறான க்ருத உத்தேச்யத்வம் ஆகாதே -என்று அருளிச் செய்வார்
இதற்கு மீமாம்சகர்கள் சொல்லும் பதில் அடுத்து –

124–இஷ்டம் என்பதற்கு இரண்டு ரூபங்கள் -ஓன்று விரும்பப் படுவது -அடுத்தது ப்ரயத்னத்துக்காக தூண்டப்படுவது –
அதாவது உத்தேச்யமும் தூண்டப்படுவதும் -ப்ரேகத்வ ஆகாரம் தான் க்ருதி உத்தேச்யத்வம் -இது இஷ்டத்துவத்திலும் வேறானதே –
இதற்குள் அடங்கும் என்று சொல்வது பொருந்தாது -என்பர் –
இது பொருந்தாதே -க்ருதி உத்தேச்யத்வம் க்ருதி சாத்யத்வமே அன்று அதனிலும் வேறானது அன்று –
இஷ்டப்பட்ட பொருள் பிரயத்தனம் செய்யாமலே கிட்டும் என்றால் அதற்கு பிரயத்தனம் யாருமே செய்யார் –
அதே போலே பிரயத்தனம் செய்து இஷ்டமான பொருள் ஸித்திக்காமல் இருந்தால் யாரும் பிரயத்தனம் செய்யார் –
எனவே பிரேரகத்வமும் தூண்டுதலும் இஷ்டத்வம் க்ருதி சாத்யத்வமும் வேறானது என்பது பொருந்தாதே –

125–புருஷ அநு கூலத்வம் க்ருதி உத்தேச்யத்வம் என்பதன் கண்டனம் –
இஷ்டமாக இருப்பது அநு கூல வஸ்து வானபடியாலே -அனுகூலத்தைத் தானே க்ருதி உத்தேச்யம் என்கிறோம் –
ஆகவே க்ருதி உத்தேச்யத்வத்தை இஷ்டத்வ க்ருத சாத்யத்வங்களில் இருந்து வேறுபட்டதாகக் கருத வேண்டும் –
அபூர்வம் என்னும் கார்யம் சேதனர்களுக்கு அநு கூலமாக உள்ளது -ஆகவே க்ருதி உத்தேச்யம் என்று எண்ணப் படுகிறது -என்பர்
இதுக்கு பதில்
அபூர்வமாகிய கார்யம் சேதனர்களால் அநு கூலமாக எண்ணப் பட முடியாதது
அநு கூலமாக தோன்றுவது ஸூகம்
ஆகவே அபூர்வ காரியத்தில் எவ்வித சுகமும் இல்லையே -சுகத்தில் நின்றும் வேறானதே -அநு கூலம் ஆக மாட்டாதே –
ஆகவே பொருந்தாதே
இதுக்கு அவர்கள் பதில்
துக்க நிவ்ருத்தியும் அநு கூலமாகுமே -ஆகவே சுகத்திலும் வேறான அபூர்வ காரியமும் சேதனர்களுக்கு
அநு கூலமாக எண்ண முடியும் -என்பர் –
இதுக்கு பதில்
எது தாமாகவே இஷ்டமாகத் தோன்றுகிறதோ அதுவே அநு கூலம் -சுகம் -பிரதி கூலமாக உள்ளது துக்கம்
துக்க நிவ்ருத்தி இஷ்டமாகிறது அன்றி அது தானாகவே இஷ்டம் ஆகாதே -ஆகவே அநு கூலமாக எண்ணத் தக்கது அன்றே

பத்த ஜீவர்களின் மூன்று நிலைகள் -அநு கூல சம்பந்தம் -பிரதி கூல சம்பந்தம் -ஸ்வரூபத்துடன் இருக்கை-ஆகிய மூன்றும் உண்டே
சுகத்தை அனுபவிக்கும் பொழுது அநு கூல சம்பந்தம் -துக்கம் அனுபவிக்கும் பொழுது பிரதி கூல சம்பந்தம் –
இரண்டும் இன்றி தூங்கும் பொழுது போல ஸ்வரூபம்
சுக நிவ்ருத்தியையும் துக்கத்தையும் ஒன்றாகவும் துக்க நிவ்ருத்தியையும் சுகத்தையும் ஒன்றாகவும் எண்ணினால் தூக்கம் போன்ற
நிலைகளிலும் சுகத்தையும் துக்கத்தையும் ஒத்துக் கொள்ள வேண்டி வரும் –
எனவே அவை வெவ்வேறே –
ஸ்வரூப நிலையில் இருப்பது தூங்குவது போல்வன இவனுக்கு விருப்பம் அன்று
அதே போலே துக்க நிவ்ருத்தியும் அநு கூலம் ஆகாதே -சுகத்துடன் இருப்பது ஒன்றே அநு கூலமாகும்
சுகத்திலும் வேறான -நியோகம் -கார்யம் -அபூர்வம் -என்று எல்லாம் சொல்லப்படுவதை அநு கூலம் என்று சொல்லும்
மீமாம்சகர்கள் வாதம் பிரமாணிகர்களுக்கு ஏளனமே ஆகும் –

126—அபூர்வ கார்யம் இஷ்ட சாதனமே அன்றி சுக ரூபம் அன்று
நியோகம் ஒரு சுக விசேஷமே-ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக உள்ளது ஒன்றே இஷ்டமாகும் -ஸ்வர்க்காதிகள் ஸ்வயம் பிரயோஜனம் இஷ்டம்
இஷ்டத்தை சாதித்துக் கொடுக்கிற ஓன்று -நியோகம் -தூண்டுதல் -பிரேரகம் – அபூர்வம் –
காலாந்தரத்தில் ஸ்வர்க்காதிகளை சாதித்துக் கொடுப்பதால் நித்யம் என்கிறார்கள்
ப்ரத்யக்ஷத்தால் அறிய முடியாதது இது
யாக கிரியை தானே சுவர்க்கத்தை சாதித்து தரும்
யாகத்தில் இருந்து உண்டாகும் அபூர்வம் -ஸ்வயம் பிரயோஜனம் ஆகாது -சுக விசேஷமாக நினைப்பது தவறு

127–இதற்கு மீமாம்சகர்கள் பதில்
சேவகர்களை செல்வம் வழங்கும் ராஜாவை பிரதானமாக எண்ணுவது போலே இங்கும் நியோகத்தையும் கொள்ளலாமே
எனவே நியோகமும் ஸ்வயமாகவே இஷ்டமாகலாம் சுக ரூபமாகலாம்
யஜேத பதத்தில் லிங் என்னும் லகாரம் ஸ்வயம் பிரயோஜனமாகச் சொல்கிறது என்பர் –
இது ஏற்கத் தக்கது அன்று -யஜேத பதம் ஸ்வர்க்க காம பத்துடன் சேர்த்து படிப்படுவதால் ஸ்வர்க்கத்துக்கு சாதனம் ஆகும்
அபூர்வம் யாகத்தில் இருந்து வேறுபட்டு அதற்கு தூண்டுவதாக இருப்பது -வாக்கியம் பாதங்களின் கூட்டமே –
யஜேத பதம் ஸ்வர்க்க காம பதத்தோடே அந்வயிப்பதால் ஷ்வார்ப்பதை சாதிக்கும் கார்யம் யாகம் என்றதாயிற்று
எனவே அபூர்வ காரியத்துக்கு அநந்யார்ஹத்வமும் பிரதானமும் தோன்றாது –
கங்காயாம் கோஷ-லக்ஷனையால் கங்கையின் கரை -கங்காயாம் கங்கையின் நீர் பெருக்கு கோஷ சப்தத்துடன் சேராதே
யஜேத-யாகத்தை செய்யக் கடவன் -கார்யம் தான் போதிக்கப்படும் –
ஸ்வர்க்க சாதனம் என்ற கருத்து வந்ததும் பிரதானதா தன்மை இருக்காதே –
அபூர்வ கார்யம் இஷ்ட சாதனம் என்ற வடிவிலே தான் தோன்றும் -பிரதானமாக தோன்றாது

128–அபூர்வ காரியத்தில் அநு கூலதை உள்ளது என்பதின் கண்டனம் –
நியோகம் சுகரூபம் என்று சொல்லும் மீமாம்சகனும் நியோக சுகத்தை அனுபவிப்பது இல்லை
காரீர்யா வருஷடி காம யஜேத –என்று மழை வண்டி காரீரி யாகம் செய்யக்கடவன் –
காரீரம்-என்பது ஒரு வகை முள் செடி -மூங்கில் தளிரையும் குறிக்கும் –
பயிர்கள் வாடி வதங்கும் காலத்தில் இந்த யாகம் செய்யக்கடவன் -யாகம் செய்த உடன் மழை பெய்தாலும் பெய்யலாம் –
குறை நேர்ந்தால் பெய்யாமலும் போகலாம் –
இந்த யாகம் செய்த உடன் அபூர்வம் உண்டாகிறது -மழை பெய்யும் வரை நிலைத்து இருந்து உண்டாக்குகிறது –
இது சுக ரூபமாக இருக்குமானால் யாகம் செய்தவனுக்கு சுக அனுபவம் தோன்றி இருக்க வேண்டும் –
அப்படி அனுபவம் உண்டாவது இல்லை -ஆகவே சுகரூபமோ அநு கூலமாகவோ இல்லை
க்ருதி உத்தேசியத்தை சாதிக்க முயலும் அவர்கள் பக்ஷம் சித்திக்காது
க்ருதி சாத்யத்வமும் இஷ்டத்துவமுமே சித்திக்கும் வேறு ஒன்றும் சித்திக்காது –

129–க்ருதிம் பிரதி சேஷித்வம் க்ருதி உத்தேச்யத்வம் என்னும் லக்ஷணம் கண்டனம் –
ப்ரயத்னத்தைக் குறித்து சேஷியாக இருக்கும் தன்மை க்ருதி உத்தேச்யத்வம் -என்றால் சேஷி யார் சேஷன் யார்
காரியத்துக்கு எது பிரதிசம்பந்தியோ அது அந்த சேஷ வஸ்துவுக்கு சேஷீ என்பர்
க்ருதி முயற்சி கார்யம் அதனால் சாதிக்கத்தக்கது இரண்டும் பிரதி சம்பந்திகள்
பரோத்தேசேந ப்ரவ்ருத்த க்ருதி வியாப்தி அர்ஹத்வம் ஏவ சேஷத்வம் -என்று நமது முயற்சிகள் எல்லாம்
காரியத்தை உத்தேசித்தே என்று அபூர்வ காரியத்தை உத்தேசித்து யாகம் செய்வதால் யாகம் சேஷம் அபூர்வம் சேஷீ என்பர்
இது பொருந்தாது –
க்ருதி உத்தேச்யத்வம் என்பதுக்கு மற்று ஒன்றை உத்தேசித்து என்று அந்த உத்தேச்யத்வத்துக்கு லக்ஷணம்
ஆத்ம ஆஸ்ரயம் தோஷம் வருமே
உத்தேச்யத்வம் என்றால் -ஈப்சித சாத்யத்வம் -நாம் அடைய விரும்பும் வஸ்துவை சாதித்துக் கொள்வதை குறிக்கும்
குருதியின் பிரயோஜனம் அடைய விரும்பும் வஸ்து -கிருதியின் செயலின் பிரயோஜனம் அதை செய்யும்படி எது தூண்டுகிறதோ
அது தான் என்றும் நம்மால் விரும்பப்பட்டதாயும் நமது செயலால் சாதிக்காத தக்கதாயும் இருக்கும்
வஸ்துவில் நின்றும் வேறு அன்று அன்றோ

130–சித்தாந்தத்தில் சேஷி அர்த்தம் -ஜிஞ்ஞாஸையை சாந்தம் ஆக்கி அருளுகிறார் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் –
எந்த வஸ்துவின் ஸ்வரூபம் உள்ள காலம் எல்லாம் மற்ற ஒரு வஸ்துவுக்கு -அதிசயத்தை -விசேஷத்தை –
உண்டாக்க வேண்டும் என்னும் இச்சையால் ஏற்கத் தகுந்தது ஆகிறதோ அது சேஷம் –
அதாவது மற்று ஒன்றின் ப்ரயோஜனமோ எதன் பரம ப்ரயோஜனமோ அது சேஷன் மற்று ஓன்று சேஷி
யாகத்தை பலத்துக்கு சேஷம் என்றும் பலம் சேஷி என்றும் சொல்கிறோம்
கர்ப தாசர்கள் விஷயத்திலும் இப்படியே
அனைத்துக்கும் இவனே ஸ்வாமி சேஷீ
ஸர்வஸ்ய வஸீ
ஸர்வஸ்ய ஈஸாந
பதிம் விஸ்வஸ்ய
அபூர்வம் என்று அவர்கள் கல்பித்து சொல்வதும் சேஷமே அன்றோ சேஷீ ஆகாதே
எது ப்ரயத்னத்தால் சாதிக்கத் தக்கதாய் பிரதானமாகவும் ஆகின்றதோ அது கார்யம் என அபூர்வ காரியத்தை சேஷியாக எண்ணி
க்ருதி சாத்தியம் பிரதானம் யத்தத் கார்யம் இதயபீதியதே -என்ற மீமாம்சகரின் பேச்சு விவேகத்துடன்
விசாரம் செய்பவர் கோஷ்ட்டியில் எடுபடாதே
அபூர்வ கார்யம் பிரதானம் ஆகவே ஆகாதே -ஸ்வர்க்கத்துக்கு சேஷமாகத் தான் ஆகும் –

131–ஸ்வர்க்க காம போன்ற பதங்கள் நியோஜ்ய விசேஷ சமர்ப்பண பரங்கள் என்பதன் கண்டனம்
யாகம் செய்யும் எஜமான் இடம் மூன்று அவஸ்தைகள் -அவை
நியோஜ்யத்வ அவஸ்தை -அதிகாரத்வ அவஸ்தை -கர்த்ருத்வ அவஸ்தை
யஜேத-விதி வாக்யங்களைக் கேட்டு இது செய்யக்கடவது என்ற எண்ணம் -நியோஜ்யத்வ அவஸ்தை
அதை செய்வதற்கு வேண்டியவற்றை செய்ய வேண்டியவனாக எண்ணுவது -அதிகாரத்வ அவஸ்தை
பின்பு யாகம் செய்யத் தொடங்குகிறான் –கர்த்ருத்வ அவஸ்தை
ஸ்வர்க்க காம யஜேத
இதில் ஸ்வர்க்க காம பதம் நியோஜ்ய விசேஷம் என்று மீமாம்சகர் சொல்வது பொருந்தாதே
ஸ்வர்கம் விரும்பும் புருஷன் யாக கர்த்தா -யாகம் ஸ்வர்க்க சாதனம் –
யஜேத சப்தம் யாக கிரியையின் கர்த்தாவைச் சொல்கிறது –
ஆனால் மீமாம்சகர் புத்தி விசேஷத்தின் கர்த்தாவை சொல்கிறது என்பர் –
யாக கிரியையில் கர்த்தாவாகச் சொல்லப்பட்டவனை புத்தி விசேஷத்தில் கர்த்தாவாகச் சொல்வது உசிதம் அன்று

132–அபூர்வ கண்டனமும் -பகவானுக்கே பல பிரதத்வமும்
ஜ்யோதிஷ்டோமேந ஸ்வர்க்க காம யஜேத
த்ரமிடாச்சார்யார் த்ரமிட பாஷ்யத்தில் -பல சம்பிந்த் சயாஹி கர்மபி ஆத்மாநம் பிப்ரீ ஷயந்தீ ச ப்ரீதி
அலம்கலாயேதி ஸாஸ்த்ர மர்யாதா-என்று
பகவானே அந்தர்யாமியாய் இருந்து இந்திராதி தேவதைகள் மூலம் இஷ்ட பலன்களை அளிக்கிறான்
இஷ்டா பூர்தம் பஹுதா ஜாதம் ஜாயமாநம் விஸ்வம் பிபர்தி புவநஸ்ய நாபி -சுருதி
சுருதிகளால் விளக்கப்பட்ட கர்மாக்கள் இஷ்டம்
ஸ்ம்ருதிகளால் விளக்கப்பட்ட கர்மாக்கள் -பூர்த்தம்
வண்டி சக்கரத்துக்கு நாபி போலே பிரபஞ்சத்தை தாங்கி நியமிக்கிறான்
ததேவ அக்னி தத் ஸூர்ய தது சந்த்ர –
யோ யோ யாம் யாம் –ச தயா ச்ரத்தயா
யுக்த -ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்களிலும் அஹம் ஹி சர்வ யஞ்ஞாநாம் போக்தா ச பிரபுரேவ ச
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலும் -யஜ்ஜை த்வம் இஜ்ய சே யை ஸ்வ தர்ம பரை தே தரந்தி-என்று இந்தக் கருத்தைச் சொல்லும்
சதுர் ஹோதாரோ யத்ர சம்பந்தம் கச்சந்தி தேவை -என்றும் உண்டே
பரமாத்மாவே தானே வேண்டிய பலன்களை அளிப்பவன் என்று தெளிந்த பின்பு –
இந்நிலையில் அபூர்வத்தை எதற்கு ஏற்க வேண்டும்

133–யஜேத –யஜ் தாது பூஜிப்பது -ஆராதனை ரூபமான கர்மா -பகுதியும் விகுதியும் சேர்ந்து பதம் ஆகும் –
பிரத்யயம் இந்த செயலைச் செய்பவன் ஆணா பெண்ணா நிகழ் காலமா இறந்தகாலமா இவற்றையே தான்
குறிக்குமது ஒழிய அபூர்வ கால்பணம் செய்வதற்கு அவசியம் இல்லையே

134–அனைத்து சுருதி ஸ்ம்ருதிகளும் பகவானையே பலப்ரதானனாகச் சொல்லுகின்றன –
அபூர்வம் கல்பிக்க வேண்டாம் என்று நிரூபணம் ஆயிற்று
கர்மாக்களை விதிக்கும் வாக்கியங்களும் தேவதைகளே பகவானை அந்தர்யாமியாகக் கொண்டு
பலத்தை தருவதை சொல்லுகின்றன
வாயவ்யம் ஸ்வேதமால பேத பூதி காம -செல்வம் விரும்புபவன் வெள்ளாட்டைக் கொண்டு வாயுவை தேவதையாக உடைய
யாகம் செய்பவனை உத்ஸாகப்படுத்த அர்த்த வாதமாக –
வாயுர்வை ஜேபிஷ்டா தேவதா வாயு மேவ ஸ்வேந பாகே தேயேந உபதாவதி ச ஏவைநம் பூதிம் கமயதி-என்று
வாயு தேவதை வேகமாக செல்வதால் தேவதை பிரசன்னமாகி பலன்களை சீக்கிரம் அளிக்கும் என்கிறது –
யேஷஹ்யேவ ஆனந்தயாதி –ஆனந்தமயமான பரமாத்மாவே ஆனந்தம் அளிக்கிறான்
அதசோ பயங்கதோ பவதி -உபாசகன் அபயத்தை அடைகிறான்
அத தஸ்ய பயம் பவதி -இவனுக்கு பயந்தே காற்று வீசுகிறது –
பீஷாஸ்மாத் வாத பவதே பீஷோ தேதி ஸூர்ய பீஷாஸ்மாத் அக்னிஸ் ச இந்த்ரச்ச ம்ருத்யுர் தாவதி பஞ்சம இதி –
நியதம் குரு -என்றும் மயி ஸர்வாணி கர்மாணி –ஷிபாமி –தாதாமி புத்தி யோகம் இத்யாதிகளால்
ஸ்ரீ கீதாச்சார்யனும் அருளிச் செய்கிறான்
இதனால் அபூர்வம் கல்பிக்க அவசியம் இல்லையே –
பூர்வ மீமாம்சையில் தேவதா அதிகரணத்தில் கர்மமே பலத்தைக் கொடுக்கிறது என்பது புகழ்ச்சியே
வேதாந்தம் அறியாதோர் கர்மாக்களில் பற்றை விடக் கூடாது –கர்மாக்களில் பற்று கட்டாயம் வேண்டும் என்பதற்காகவே
அவ்வாறு புகழ்ச்சி -பூர்வ உத்தர மீமாம்சை ஒரே சாஸ்திரம் -இரண்டும் ஒரே கருத்தையே தான் சொல்லும் –

135-இனி விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தம் ஒன்றாலேயே ஏற்கப்படும் நித்ய விபூதி ஸ்தாபனம்

நீல தோயதா –தஸ்ய மத்யே வஹ்நி சிகா –மின்னலுள் மேகம் என்று அபூத உவமை
மேகத்தில் மின்னல் மின்னுவது பிரத்யக்ஷம் –
நீலதோயத சப்தம் நீல மேக ஸ்யாமளமான திருமேனியைச் சொன்னவாறு –
மநோ மய பிராண சரீர –சர்வ ப்ராணன்களையும் சரீரமாகக் கொண்டவனை தூய மனசாலே மட்டுமே கிரஹிக்க முடியும் என்கிறது –

136-தஸ்ய ஹைதஸ்ய புருஷஸ்ய ரூபம் யதா மஹா ரஜநம் வாச யதா பாண்டு ஆவிகம் யதா இந்த்ர கோப
யதா அக்னி அர்ச்சிஸ் யதா புண்டரீகம் யதா ஸக்ருத் வித்யுதம் -என்று திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் –
மஞ்சளில் நனைத்த வஸ்திரம் — -வெண்மையான கம்பளம் -இந்த்ர கோப பூச்சி–அக்னி ஜ்வாலை -தாமரை –
பிரகாசமான மின்னல் -இவற்றுக்கு எல்லாம் ஒப்பாக இருக்கும் -என்கிறது –

137-ஹரீஸ் சதே-அஸ்யேசாநா -தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -ஷயந்தம் அஸ்ய ரஜஸ பராகே-இத்யாதி சுருதிகள்-
திவ்ய ரூப திவ்ய மஹிஷீ திவ்ய ஸ்தானம் போன்றவற்றுடைய உண்மையான நிலைகளை சொல்லும் பல சுருதிகள் உண்டே –
சதா பஸ்யந்தி ஸூரய–பரம ஸ்தானம் -ஸூரிகளின் கணம் -அவர்களின் இப்போதையப் பார்வை -மூன்றுமே இத்தால் விளக்கப்படுகின்றன –
ஸூ ரிகளால் எப்போதும் காணத்தக்க பரமபதம் -என்று பல விசேஷங்களுடன் விளக்கும் வாக்கியம் -அநேக விதான தோஷம் வராதே —
அங்கத்தையும் கர்மாவையும் -விசேஷண விசேஷ்ய பாவ சம்பந்தத்தால் ஒரே வஸ்துவாக பூர்வ மீமாம்சையில் ஜைமினி மகரிஷியும்
தத் குணாஸ்து வீதீயேரந் அவிபாகாத் விதாநார்த்தே ந சேத் அந்யேந சிஷ்டா –என்கிற ஸூத்திரத்தாலே சொல்லியுள்ளார் –
இதுக்கு ஒரு த்ருஷ்டாந்தம்
யத் அக்நேய அஷ்டா கபால அமாவாஸ்யாயாம் பவுர்ணமாஸ்யாயாம் ச அச்யுதோ பவதி –
இதே போலே சர்வ விசேஷண விஸிஷ்ட பரமபதம் என்றதாயிற்று

138-தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -சதா பஸ்யந்தி -என்பதால் நித்யர்களைச் சொன்னவாறு -முக்தர்கள் சதா பஸ்யந்தி அல்லரே

139–தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -இதுக்கு பூர்வ பக்ஷம் -ஸ்தான விசேஷம் சொல்ல வில்லை –
அவனது திருமேனியைச் சொல்கிறது என்பர்
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -ஸமஸ்த ஹேய ரஹிதம் விஷ்ணு வாக்கியம் பரமம் பதம் –என்று இருப்பதால்
பகவத் ஸ்வரூபமே பரமபதம் என்னும் திவ்ய ஸ்தானம் அன்று என்பதாம் –

இதுக்கு சமாதானம்
பல பிரமாணங்கள் திவ்ய ஸ்தானத்தைச் சொல்லும்
ஷயந்தமஸ்ய தத் அக்ஷரே பரமே யோஸ்ய அத்யக்ஷ யோ வேத நிஹிதம் -போன்றவை பலவும் உண்டே
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் –விஷ்ணுவுக்கும் பரமபதத்துக்கும் பேதம் சொல்லுமே
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலும் விஷ்ணு என்ற பெயரை உடைய பரமபதம் -என்று இரண்டுக்கும் வாசியே சொல்லிற்றே
ஏகாந்திந–சதா ப்ரஹ்ம த்யாயிந- ஸ்லோகத்தில் -யத்வை பஸ்யந்தி ஸூரய-என்ற பகுதியில் விளக்கும்
ஆக மூன்று பரமபதங்கள் -கீழே ஸ்தான விசேஷம் -இனி பரிசுத்த ஆத்ம ஸ்வரூபமும் சர்கஸ் திதி அந்த காலேஷு –
மூன்றாவது விஷ்ணு ஸ்வரூபமே –
இதையே ஸமஸ்த ஹேய ரஹிதம் என்கிறது –
இம்மூன்றுமே பிராப்தம் அன்றோ நமக்கு –
த இமே சத்யா காமா அந்ருத அபிதாநா -என்று அவனது கல்யாண குணங்கள் கர்மத்தால் திரோதானம் –
அந்ருத-சப்தம் கர்மாவைச் சொல்லும்
அவித்யா கர்ம சம்ஞ்ஞாந்யா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
ஆகவே தான் பரிசுத்தமான ஆத்ம ஸ்வரூபம் -பகவத் ஸ்வரூபம் -திவ்ய ஸ்தானம் -மூன்றுமே பரமபதம் எனப்படுகின்றன –

ஷயந்தமஸ்ய ரஜஸ பராகே –ஆதித்ய வர்ணம் தாமச பரஸ்தாத் –ரஜஸ் தமஸ்- -ப்ரக்ருதி தாண்டி –
முக்குண மய பிரகிருதி ஜீவாத்மாவுக்கு போக்யம்-இத்தை தாண்டியே பரமபத ஸ்தானம்
வேதாஹமேதம் -மந்த்ரமும் இத்தையே தெரிவிக்கும் –
பரமபதம் -பர வ்யோம சப்தத்தாலும் சொல்லும் –
யோ வேத நிஹிதம் குஹாயம் பரமே வ்யோமந் –
அக்ஷரே பரமே வ்யோமந் -என்பவை இது ஒன்றே நித்யம் என்றதாயிற்று
யத்ர அர்ஷய பிரதமஜா தத் விப்ராஸ -நித்ய ஸூ ரிகள் நித்ய வாசஸ்தானம் செய்யும் ஸ்தானம் என்றும்
அவர்கள் ஸ்தோத்ரம் செய்து பிரகாசமாக விளங்குகின்றார் என்கிறது
விப்ராஸ மேதாவிகள் -விபந்யவ-ஸ்தோத்ரம் செய்பவர்கள் -ஜாக்ருவாம்ச -மயர்வற மதி நலம் உடையவர்
இவ்வாறு திவ்ய ஸ்தானமும் -நித்ய ஸூரிகள் கூட்டமும் – இவற்றின் அழிவின்மையும் சித்திக்கும்

140–சதேவ சோம்ய இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் – -ஸ்ருதிகளால்
திவ்ய ஸ்தான நித்ய ஸூரிகளின் இன்மை சித்திக்காது
சத் என்று ஒன்றே தானே இருப்பதாகச் சொல்கிறது -சத்தான ப்ரஹ்மமும் நித்ய விபூதியும் என்று இருக்க வேண்டாவோ –
ஏவகாரத்தால் வேறு ஒன்றுமே இல்லை என்கிறதே –
ப்ரஹ்மம் ஒன்றே இருந்தது என்றால் ஞான பல ஐஸ்வர்யாதிகளும் இல்லை என்றது ஆகுமோ
ஏதேஷாம்-என்று இவை எல்லாம் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்துக்குள் அடங்கும்
ஆயின் ஞானாதிகள் குணங்கள் -நித்ய விபூதி த்ரவ்யம் அன்றோ என்னில்
விசேஷணங்கள் குணங்களாயும் த்ரவ்யங்களாயும் இருக்கலாமே
ஆகவே கல்யாண குணம் -என்று விசேஷணங்களை சொன்னவாறு –
அப்படியானால் லீலா விபூதியும் விசேஷணமாகக் கொண்டு அதுவும் நித்தியமாக வேண்டாவோ என்னில்
அத்தை விலக்கவே கல்யாண குணம் -கல்யாணம் -அப்ராக்ருதம் -என்றவாறு

சதேவ -ஏகமேவ அத்விதீயம் இவற்றால் விலக்கப் படுபவை -பத்த ஜீவர்களும் -அவர்களால் அனுபவிக்கப்படும்
ப்ராக்ருதமான பிரபஞ்சம் பிரக்ருதியுமே –
நித்ய ஸூரிகள் சதா பஸ்யந்தி ஸூரயா–ஸ்ருதியை அனுசரித்து சர்வஞ்ஞராய் இருப்பார்களே
அபஹத பாப்மா -விஜர -விம்ருத்யு -விசோக -விஜிகத்ச-அபிபாச -சத்யகாம -ஸத்யஸங்கல்ப –என்று
நித்ய போக்ய போக உபகரணங்கள் சித்திக்கும்
இங்குள்ள ப்ராக்ருதமான போக்ய போக உபகரணங்களும் ஸத்யமாக இருந்தாலும் நித்தியமாக இருக்காதே –
சத்யகாம -என்று ப்ரஹ்மத்தையே சொன்னபடி -சத்ய காமா யஸ்ய -எவனுடைய விரும்பப்படும் பொருள்கள் எல்லாம்
சத்யங்களாக அழிவில்லாததாக இருக்கின்றனவோ அவன் சத்யகாமா எனப்படுகிறான் –
பரமாத்மா ஸத்யஸங்கல்பனாக -சங்கல்ப மாத்திரத்தாலே அனைத்தையும் பெற சக்தன் -அவன் சங்கல்பம் அடியாகவே
நித்ய விபூதியும் நித்ய ஸூரிகளும் ஸ்திரமானவர்கள் ஆகிறார்கள்
அனைத்தின் ஸ்திதிகளும் பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளும் அவனது அதீனத்துக்கு உட்பட்டவையே
ஆக திவ்ய ஸ்தானமும் நித்ய ஸூரிகளும் சுருதி பிரமாண சித்தமே –

141–இதிஹாச புராண சித்தமும் இவை
தவ் து மேதாவிநவ் –லவ குசர்கள் -வேதாந்தம் அறிந்தவர்கள் -வேதார்த்தங்களை வெளியிட்டு அருளவே
ஸ்ரீ ராமாயணமும் அவதாரம் –
வ்யக்தமேஷ மஹா யோகீ தாஸ பரம -மண்டோதரி வார்த்தை –
அநாதி மத்ய நிதந –சாஸ்வத -த்ருவ–மூன்று சப்தங்களும் நித்யம் என்பதைக் குறிக்கும் –
முதல் பதம் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் நித்யம் என்றும் –
இரண்டாவது பதம் -கல்யாண குணங்களுடன் சேர்ந்த ப்ரஹ்மம் நித்யம் என்றும்
மூன்றாவது பதம் திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விஸிஷ்ட ப்ரஹ்மம் நித்யம் என்றும்
ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப குண விக்ரஹங்கள் நித்யம் என்று சொல்லும்
தமஸ பரம -பிரக்ருதிக்கு அப்பால் உள்ள ஸ்தானம்
நித்ய ஸ்ரீ -பிராட்டி ஸஹிதன்
சங்க சக்ர கதாதர -திவ்ய ஆயுதங்கள் ஸஹிதன் –

பெருமாள் தன்னுடைச் சோதி எழுந்து அருளும் போதும் –சராநாநாவித –சஹாநுக -என்று
பாணங்களும் கோதண்டமும் மனித உருவில் பின் தொடர்ந்தன -என்று திவ்ய ஆயுதங்களும் திவ்ய ஸ்தானமும் சித்திக்கும்
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணமும் -சமஸ்தா –சக்த்ய ஹரி -என்று சேதன சக்தி அசேதன சக்தி கர்மசக்தி முதலான சக்திகளே
திவ்ய ஆயுதங்கள் திவ்ய பூஷணங்கள்-அவனது திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் அப்ராக்ருதம் –
ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷணன் என்கிறது
நித்யைவேஷா -இத்யாதி பிராட்டியுடைய நித்யத்வமும்
ஏகாந்திந –இத்யாதியால் -திவ்ய ஸ்தானமும் -நித்ய ஸூரிகளும் நித்யம் என்றும்
திவ்யம் ஸ்தானம் -மஹாபாராத ஸ்லோகமும் உண்டே

142–ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்திரமும் –அந்தஸ் தத் தர்ம உபதேசாத்-அந்தர் அதிகரணத்தில்
ய ஏஷா அந்தர் ஆதித்யே ஹிரண்மய புருஷஸ் த்ருச்யதே -விஷய வாக்கியம்
கப்யாசம் -கே ஜலத்தில் -அப்யாஸ்தே -இருப்பது
கம் பிபதி -ஜலத்தை குடிக்கிறது -காபி தாமரைத்தண்டு -கபவ் -அத்தாமரைத் தண்டில்
ஆஸ்தே இதி -தண்டுடன் கூடிய தாமரை
கம் பிபதி -ஜலத்தை இழுக்கிறான் -காபிநா –ஸூரியனால்–ஆஸ்யதே இதி-மலர செய்யப்படுவதால்
கப்யாசம் புண்டரீகத்துக்கு அடைமொழி
இப்படி மூன்று அர்த்தங்கள் –
கம்பீராம்பஸ் ஸம்பூத-ஆழ்ந்த ஜலத்தில் தோன்றிய –
ஸூம்ருஷ்ட நாள -பருத்த தண்டுடன் கூடிய
ரவிகர விகசித–ஸூர்ய கிரணங்களால் மலர்விக்கப்பட்ட புண்டரீகம்
ச ஏஷ சர்வேப்ய–உலக சேஷி -கர்ம வசியன் இல்லாதவன் -ஸர்வஸ்ய வசீ -பதிம் விஸ்வஸ்ய–

143–வாக்யகாரர் -த்ரமிட பாஷ்யகாரர் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் -திவ்ய ரூப விஷயங்களில் பிரமாணம்
வாக்ய காரர் -ஹிரண்மய புருஷ த்ருச்யதே இதி ப்ராஞ்ஞ சர்வ அந்தர ஸ்யாத் லோக காம உபதேசாத் ததோதயாத் பாப்மநாம்
ஸ்யாத் ரூபம் -உபாசகர்களை அனுக்ரஹிக்க அநித்ய ரூபம் மேற்கொண்டுள்ளார் பூர்வபக்ஷம்
ரூபம் வா -அப்ராக்ருதம் -திவ்யம் -நித்யம் -ஸ்வாபாவிகம் –
த்ரமிட பாஷ்யகாரரும் -ந சஷூஷா மனசா து -மஹா ரஜநம் வாச வேதாஹ மேதம்–ஆதித்ய வர்ணம் –
ஹிரண்மயன் -ஸ்வர்ணம் போன்ற தேஜஸ்ஸுடன் கூடிய திருமேனி –
ஆதித்ய வர்ணம் புருஷன்-இச்சாக்ருஹீத திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் கொண்டவன் என்கிறார்
அஸ்யே சா நா ஹ்ரீஸ் சதே -என்று நித்ய பத்னீ ஸஹிதன்
சதா பஸ்யந்தி -நித்ய ஸூரிகள் ஸஹிதன்
தமஸ பரஸ்தாத் ஷயாந்தமஸ்ய –திவ்ய ஸ்தான ஸஹிதன்

144–சப்தத்தில் உள்ள போதக சக்தி இயற்கையானது
வேதம் சாத்தியமான அர்த்தங்களையே விளக்கும் -பிரத்யக்ஷ சித்தமானவற்றை சொல்லாதே –
ஒத்பத்தி கஸ்து சப்தஸ்ய அர்த்தேந சம்பந்த -பூர்வ மீமாம்ச ஸூத்ரம்
அக்னி உஷ்ணம் ஜாலம் குளிர்ச்சி போலே சப்தம் அர்த்தம் சம்பந்தம் இயற்க்கை
ஆனால் நமக்கு தெரியா பொருளை பற்றிய சப்தம் கேட்டதும் அர்த்தத்தை நாம் அறிகிலோமே –
போத்ய போதக பாவ சம்பந்தம் -வாஸ்ய வாசக பாவ சம்பந்தம் அறிந்தவனுக்குத் தானே அறிய முடியும்
சம்பந்த ஞானம் அவஸ்யகம் அன்றோ –
கண்ணால் பார்க்கும் சக்தி இயற்கை என்றாலும் வெளிச்சம் அவசியம் அன்றோ -அதே போலவே இங்கும் –
ஹேது -ஸாத்ய சம்பந்தம் -வ்யாப்ய வியாபக சம்பந்தம்
ஹேது உள்ள இடங்கள் எல்லாம் சாத்தியம் இருக்கும் -புகை பார்த்து நெருப்பு சாதிப்பது போலே
ஆனால் நெருப்பு உள்ள இடங்கள் எல்லாம் புகை அவசியம் இல்லையே -பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பு -போலே

சம்பந்த ஞானம் துணை கொண்டே பொருளைப் போதிக்குமேல் சப்த பிரமாணத்தை அனுமானத்திலே சேர்க்கலாகாதோ -என்னில்
அனுமானத்தில்-சாத்யத்துக்கும் ஹேதுவுக்கும் இடையே -ஞாப்ய-ஞாபக சம்பந்தம் -அதாவது
ஞாபகப் படுத்துவது -ஞாபகப் படுத்தப்படுவது -சம்பந்தமும் வேண்டுமே
இதையே போதக போதக பாவம் என்னலாம்
ஆகையால் வ்யாப்ய வியாபக பாவ சம்பந்தத்தையும் அதற்கு மூலமான காரண கார்ய பாவ சம்பந்தத்தையும்
அறிந்த பின்பு தான் ஹேது ஸாத்யத்தின் ஞானத்தை உண்டு பண்ணும் –
இல்லையேல் உண்டு பண்ணாது என்று அனுமானத்தால் எண்ணப்படும் –
ஆனால் சப்த பிரமாணத்தில் பிற சம்பந்தங்களின் ஞானம் தேவைப் படுவது இல்லை –
போத்ய போதக பாவ சம்பந்தத்தின் ஞானத்தின் தேவை மட்டுமே உள்ளது இங்கு
தொன்று தொட்டு வழங்கி வந்த போதும் எவர் ஸங்கேதம் செய்தார் என்பது தெரியாதலால் எவரும் அப்படி
ஒரு ஸங்கேதத்தைச் செய்யவில்லை என்பது புலப்படுகிறது –
ஆகவே சப்தத்தின் போதகத்வ சக்தி இயற்கையானது எனத் தேறிற்று

145–வேதங்களின் அபவ்ருஷேயத்வமும்–நித்யத்வமும் -ப்ராமாண்யமும்
அர்த்தங்கள் உள்ள சப்த கூட்டமே வாக்யமாகும் -வாக்யார்த்தம் -பத ஸமூஹம்–
முன் கல்பத்தில் உள்ள சப்த சமூகத்தையே நான்முகனுக்கு உபதேசிக்கிறார் -ஆகவே வேதம் அபவ்ருஷேயம் –
முறை மாறாமல் நித்தியமாய் இருக்கும் -சுடர் மிகு சுருதி உயர்ந்த பிரமாணம் ஆகும்
அந்த ப்ரஹ்மம் ஸ்வரூபாதிகள் போலவே ஆராதிக்கும் உரை பலன்கள் இவற்றை விளக்கும் சப்த சமூகமான வேதமும் நித்யம்
வேதார்த்தங்களை நினைவில் கொண்டே உப ப்ரஹ்மணங்கள் -விதி அர்த்தங்களை விளக்கும் தர்ம சாஸ்திரங்கள்
அர்த்தவாதம் மந்த்ரம் பாக்க அர்த்தங்களைக் கொண்டு இதிஹாச புராணங்கள்
சப்தங்கள் அமைப்பை விளக்க வியாகரணம் ஆகும்

146-சித்த வஸ்து விவரண நிகமனம்
ஸ்ரீ மன் நாராயணனே -அகில ஹேயபிரத்ய நீக கல்யாண குணக்கடல் -ஸ்வ வியதிரிக்த ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷணன்-
நிரவதிக ஞான ஆனந்த மயன் -த்ரிவித சேதன அசேதன ஸ்வரூப
ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகள் இவன் அதீனமே

சர்வம் கலு இதம் ப்ரஹ்மம் –சரீரம் அனைத்து சேதன அசேதனங்களும் ப்ரஹ்மதுக்கு –
ஐததாத்ம்யம்-என்றது ப்ரஹ்மமே அனைத்துக்கும் ஆத்மா
தத் தவம் அஸி
நீராய் நிலனாய் –சிவனாய் இத்யாதி
த்வம் யஜ்ஞ
ஜகத் சர்வம்
யாகம் வஷட்காரம் ஓங்காரம் ப்ரஹ்மமே-
ஜ்யோதீம்ஷி விஷ்ணு -ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் –
போக்தா போக்யம் ப்ரேரிதா –

சோகாமயாத–என்று தொடங்கி–அபவத் வரை உள்ள உபநிஷத் வாக்கியம்
ஆனந்தமயமான அப்பரமாத்மா -தேவாதி -பலவாக கடவேன்-என்று சங்கல்பித்து -ஸ்ருஷ்டித்து புகுந்து
சத்தாகவும் த்யத்தாகவும் -சேதன அசேதனங்களாக மாறிற்று
அசேதன பதார்த்தம் ஜாதி குண கிரியைகளுக்கு இருப்பிடமாகையாலே நிருக்தம் -என்றும் சொல்லப்படும்
சேதன பதார்த்தம் இயல்பாகவே ஜாதி குண கிரியைகளுக்கு இருப்பிடம் இல்லாததால் அநிருக்தன் -எனப்படுகிறான்
சேதனன் அசேதன பதார்த்தங்களை ஆதாரமாக தாங்குவதால்-நிலையநம் -என்றும்
தாங்கப் படுவதால் அசேதனம் -அநிலையநம் -எனப்படும்
விகாரம் அற்று இருப்பதால் சேதனம் சத்யம் எனப்படுகிறான் –
மாற்றம் அடைவதால் அசேதனம் -அந்ருதம் – எனப்படும்
அந்தர்யாமியாக புகுந்த பர ப்ரஹ்மம் சேதன அசேதன சொற்களால் சொல்லப்படுவான்
இப்படி சேதன அசேதன வடிவுகளை ஏற்ற போதும் அவற்றுடன் இரண்டற ஒன்றாகக் கலக்காததால்
பர ப்ரஹ்மம் சத்தியமாக விகாரம் அற்று இருக்கும் என்கிறது சுருதிகள்

147-ப்ரஹ்ம ப்ராப்திக்கு உபாயங்களின் சுருக்க விளக்கம் –
பக்தி ஒன்றே பகவத் பிராப்திக்கு உபாயம் -அந்த பக்தியை பர ப்ரஹ்ம யாதாம்ய ஞானம் பெற வேண்டுமே –
அந்த ஞானத்துடன் வர்ணாஸ்ரம தர்ம அனுஷ்டானங்களும் வேணும் –
மன சுத்தி அடைந்து -பக்தி ஆரம்ப விரோதிகள் கழிந்து -ப்ரீதி பிறந்து வளர்ந்து -ப்ரத்யக்ஷ சாமான காரம் அடைகிறோம்
ப்ரீதி உடன் கூடிய பக்தி தானே பிரபத்தி -ப்ரீதியும் ஞான விசேஷமே-
ஸூகமும் ப்ரீதியும் -உலகில் ஒரே பதார்த்தம் -அநு கூல ஞானமே ஸூகம் –
வைசேஷிகர் ஞானம் வேறே ஸூகம் வேறே என்பர் –
விஷயங்களை கிரஹிக்கும் ஞானம் மூன்று வகை -அநு கூல ஞானம் – இதன் காரணம் ஸூகம் –
பிரதி கூல ஞானம் -இதன் காரணம் துக்கம் -சில மத்யஸ்தமாயும் இருக்குமே –
புஷ்பம் சந்தனம் போன்ற ஞானத்தால் ஸூகமும் பாம்பு போன்றவற்றை ஞானத்தால் துக்கமும் –
மரத்துண்டு கல்துண்டு போன்றவற்றால் ஸூகம் துக்கம் இல்லாமல் மத்யஸ்தமாயும் இருக்குமே
இந்த ஞானம் இருப்பதால் ஸூகி துக்கி என்கிறோம் -ப்ரஹ்ம இதர விஷயங்கள் அல்ப அஸ்திர ஸூகம் தருபவை
ப்ரஹ்மமே ஆனந்தோ ப்ரஹ்மம் -என்றபடி ஸ்திரமாயும் அனந்தமாயும் இருக்கும்

ரஸோ வை ச ரசம் ஹி ஏவாயம் லப்த்வா ஆனந்தீ பவதி –என்று ப்ரஹ்மமே ரசவடிவம் -ஆனந்த வடிவம் –
ப்ரஹ்மத்தை அடைந்த உபாசகன் ஸூகி ஆகிறான் –
பிராகிருத பதார்த்தங்கள் ஜடம் -தாம் அநு கூலமாய் இருப்பதை அவை புலப்படுத்திக் கொள்ள முடியாதே –
ப்ரஹ்மம் அநு கூலமாய் தொற்றுவதும் செய்து தானும் அனுகூலமாய் இருப்பதை சாஷாத்காரிக்க முடியுமே
எல்லையில்லா உயர்வு -அகில ஹேய பிரத்ய நீகம் -ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகம் -உபய விபூதி நாதத்வம் -அறிந்து
நமது சேஷத்வமும் அறிந்து -அனுபவ ஜெனித அளவற்ற ப்ரீதி உண்டாகும் -ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் பன்ன மேலும் தூண்டுவிக்கும்
பரதந்த்ர தாசனாக அவனது முக உல்லாசத்துக்காகவே சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தித கைங்கர்யங்களை
செய்து கொண்டே பிரசன்னனாக வாழ்வோம் –

148–தாஸத்வம் -சேஷத்வம் -பகவத் வசப்பட்டு இருந்து – சேஷத்வமே ஸூகம்-
சர்வம் பரவசம் துக்கம் சர்வம் ஆத்மவசம் ஸூகம் ஏதத் வித்யாத் சமாஸேந லக்ஷணம் ஸூக துக்கயோ -மனு ஸ்ம்ருதி –
சேவா ஸ்வ வ்ருத்தி ஆகியாதா -நாய் தொழில் என்றும் -தேஹாத்ம அபிமானம் உள்ளவர்களே சொல்லுவது –
ஸ்வாமி பிரத்யக்ஷம் இல்லாததால் சரீரமே ஆத்மா என்றும் ஸ்வ தந்திரம் என்றும் நினைப்பார்கள்
ஆத்ம அபிமானத்துக்கு ஏற்ப ஸூக துக்கங்கள் சரீரத்துக்கு ஏற்ப மனுஷ்ய தேவ ஜங்கமங்களுக்கு மாறுமே
ஒரே விஷயம் ஒருவனுக்கு ஸூகமாகவும் வேறே ஒருவனுக்கு துக்கமாகவும் இருப்பதைக் காணலாமே
ஸ்வ தந்த்ர எண்ணமோ பர தந்த்ர எண்ணமோ ஸூக துக்க காரணம் இல்லை -அபிமானம் இதற்குக் காரணம்
ஜீவ ஸ்வரூபம் சாஸ்திரங்கள் மூலம் அறிந்து விலக்ஷணம் -சரீரத்தில் நின்றும் வேறுபட்டது
ஞானமயன் ஆனந்தமயன் அமலன் -ஆத்மஸ்வரூபம் அறிந்து -பதிம் விஸ்வஸ்ய-ஸ்வாமி -சேஷி சேஷத்வம் அறிய வேண்டும்
விபரீத ஞானம் -ஸ்வ தந்த்ர எண்ணம் கர்மத்தால் தோன்றும்

பதார்த்தங்கள் அனுகூலமாகவும் பிரதிகூலமாகவும் சுக துக்க ரூபமாகவும் தோன்றுவதும் கர்மம் அடியாகவே –
ஆகவே அல்பம் அஸ்திரம் இவையே –
கர்மம் அழிந்த பின்பே இவற்றின் ஸூயா ஸ்வரூபம் அறிந்து ஸ்திர நிரதிசய ஸூக ரூபமான பகவத் ஸ்வரூபம் அறிகிறோம்
கம் ப்ரஹ்ம கம் ப்ரஹ்ம ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம -சுருதி
நரக ஸ்வர்க்க சம்ஜ்ஜேவை புண்ய பாபே த்விஜோத்தம -வஸ்து ஏகமேவ துக்காய ஸுகாய ஈர்ஷ்யாகமாயச கோபாயச யாத
தஸ்மாத் வஸ்து வஸ்த்வாத்ம கம்யத–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண ஸ்லோகம்
ஒருவருக்கு ஒரு வஸ்து சுகம் -வேறே ஒருவருக்கு துக்கம் -மூன்றாமவருக்கு பொறாமை நாலாமவர்க்கு கோபம் –
இவ்வாறு வியவஸ்தை இல்லாமல்
ததேவ ப்ரீதயே பூத்வா புநஸ் துக்காய ஜாயதே -தஸ்மாத் துக்காத்மகம் நாஸ்தி ந ச கிஞ்சித் சுகாத்மகம் –
சஹி ஆஸ்ரமை சதா உபாஸ்ய சமஸ்தை ஏக ஏவச-என்று சர்வராலும் சேவிக்கத்தக்கவன் அவனே என்றும்

ஸ்ரீ கீதையிலும் -மாம்சய அவ்யபிசாரேண பக்தி யோகேந சேவதே -என்றும்
ச குணான் சம தீத்ய ஏதான் ப்ரஹ்ம பூயாய கல்பதே-என்றும் சொல்லப்பட்ட
பக்தி ரூபையான சேவை தானே -வேதன சப்த ஞான சப்தங்களாலே
ப்ரஹ்ம வித் ஆப்நோதி பரம் தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி -என்று
ஞான சப்தத்தாலும் பக்தியே சொல்லப்பட்டது
ய மேவைஷ வ்ருணுதே -என்று அவன் வரிப்பதும் பக்தனையே –
ப்ரியோஹி ஞானிந அத்யர்த்தம் அஹம் ச ச மம ப்ரிய–
ப்ரஹ்ம ஞானமே அவனை அடைய சாதனமாகும்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயனரும் மோக்ஷ தர்மத்தில் –
ந சந்த்ருஸே திஷ்டதி ரூபமஸ்ய ந சஷுஷா பஸ்யதி கச்ச ந ஏநம் -பக்த்யா த்ருத்யா ச ஸமாஹிதாத்மா
ஞான ஸ்வரூபம் பரிபஸ்ய தீஹ–என்று
சாந்தி நிலை அடைந்த பக்தனே பகவத் சாஷாத்காரம் அடைகிறான் –
பக்த்யா ச த்ருத்யா ச ஸமாஹிதாத்மா -ஸ்லோகத்திலும்
த்ருத்யா ஸமாஹிதாத்மா பக்த்யா பஸ்யதி -என்று அன்வயித்து
பக்த்யா து அனன்யயா சக்ய -என்று பக்தி ஒன்றாலேயே சாஷாத்காரம் –

ந சந்த்ருஸே திஷ்டதி ரூபமஸ்ய ந சஷுஷா பஸ்யதி கச்ச நைநம் ஹ்ருதா மநீஷா மனசா அபிக் லுப்த
ய ஏதத் விது அம்ருதா தே பவந்தி -உபநிஷத்
இதற்கு வியாக்யானமே வியாசர் – ஹ்ருதா பதத்துக்கு பக்த்யா பதம் அங்கு
மநீஷா மனசா-சாந்தி தாந்திகளுடன் கூடிய மனம் என்றவாறு
பக்தி ஞான விசேஷம் – என்றவாறு —

———–

சார அசார விவேகஞ்ஞா கரியாம்சஸ் விமத்சரா
பிராமண தந்த்ரா சந்தீதி க்ருதஸ் வேதார்த்த ஸங்க்ரஹ

நான்கு காரணங்கள் -இந்த கிரந்தம் இயற்றக் காரணம் –
1-சார அசார விவேகஞ்ஞா
எது சாரம் -பிரமாணங்களுக்கு பொருந்துவது -தர்க்கத்துக்கு உதவுவது -இவ்வாராய்ச்சியே விவேக ஞானம் –
இந்த விவேக ஞானம் உள்ளவர் பலர் உண்டே -இது முதல் காரணம்
2-கரியாம்சஸ்
இது பல வழிகளில் -பலரிடம் -பலகால் -பல ஸாஸ்த்ர கருத்துக்களை கேட்டுத் தெரிந்தவரைச் சொல்லும்
முரண்பட்ட ஸாஸ்த்ர அர்த்த ப்ராபல்ய துர்பல்யங்களை அறிய வேண்டுமே –
முதலாவதான சார அசார விவேகத்துக்கு சஹகாரி இது
3-விமத்சரா
இத்தை சொன்னவர் உறவுக் காரரா ஊர் காரரா நண்பரா முன்னாள் உதவினவரா என்று எல்லாம் பாராமல் –
பொறாமை அற்றவர் உளர் -நம் கருத்தை ஏற்பர் என்று காட்டி அருளுகிறார்
4-பிராமண தந்த்ரா சந்தீதி க்ருதஸ்
எவர் எல்லா சமயங்களிலும் பிரமாணங்களை அடிப்படையாகவே கொண்டு நிர்ணயம் செய்கிறார்களோ அப்படி
தமக்கு விரோதமாக இருந்தாலும் அதற்காக கலங்குவது இல்லையோ அவரே பிராமண பரதந்த்ரர் ஆவார் –
இப்படிப்பட்டவர் இந்த கிரந்தத்தை ஏற்றுக் கொள்வார்கள் –
இப்படி இல்லாதவர் ஏற்கா விட்டாலும் அது குறை இல்லை என்று அருளிச் செய்து நிகமிக்கிறார்

——————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ சுருதி பிரகாசிகாச்சார்யார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம்–மங்கள ஸ்லோகங்கள்–/வேதங்களின் தாத்பர்யம்-/ஆத்மா- பரமாத்மா – யாதாத்ம்ய ஞானங்கள் / சங்கர பாஸ்கர யாதவ மத நிரசனங்கள்–

February 5, 2020

யோ நித்யம் அச்யுத பதாம்புஜ யுக்மருக்ம வ்யாமோஹதஸ் ததிதராணி த்ருணாய மேனே|
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயைக ஸிந்தோ: ராமானுஜஸ்ய சரணௌ சரணம் ப்ரபத்யே ||

அசேஷ-சித்-அசித்-வஸ்து-சேஷிணே-சேஷசாயினேI
நிர்மலானந்த-கல்யாண-நிதயே விஷ்ணவே நம: I I –இஷ்ட தேவதை நமஸ்கார ரூபம் –

ஸ்வாமி இந்த முதல் ஸ்துதியில் வேதங்களின் உள்ளுறைப் பொருளான விஷ்ணுவுக்குத் தம்மை ஸமர்ப்பித்துக் கொள்கிறார்.
கண்ணன் எம்பெருமானும் கீதையில் இதை, “ஸர்வை: வேதை: அஹமேவ வேத்ய:”
(எல்லா வேதங்களினாலும் நான் ஒருவனே அறியப் படுகிறேன்) என்று தெரியப்படுத்தினான்.
வேதங்கள் அனைத்தின் உள்ளுறைப் பொருளாக விஷ்ணு விளங்குவதால் ஸ்வாமி தொடங்கும் போதே
அவனுக்குத் தம்மை ஸமர்ப்பித்துக் கொள்கிறார்.
இதன் மூலமாகத் தம் சிஷ்யர்களையும் இதை ஸேவிப்பவர்களையும் விஷ்ணு பகவானுக்குத் தங்களை
ஸமர்ப்பித்துக்கொள்ள வழி வகுக்கிறார்.
சிஷ்யர்களை வழிப்படுத்தும்போதே வேத ஸாரத்தையும் அறிவுறுத்தினாராகிறார்.

விஷ்ணு பகவான் மூன்று வகைகளில் உருவகப் படுத்தப் பட்டிருக்கிறார்:

(i)அசேஷ சித்-அசித்-வஸ்து-சேஷிணே

அவனே ஒன்று விடாது எல்லாப் பொருள்களுக்கும் அதிபதி.
அவன் ஆதிபத்யத்தில் உணர்வுள்ளன உணர்வற்றன யாவும் அடங்குவன.
சித் அசித்-அறிவுள்ளன அறிவற்றன யாவும் அடங்குவன.
அசேஷ பதம் சித்திலும் அசித்திலும் அந்வயிக்கும் –
நம் அனுபவத்தில் நாம் உணர்வுள்ளன/உணர்வற்றன யாவும் சில தொடர்புகளாலும் நெறிமுறைகளாலும்
கட்டுப்படுத்தப் பட்டுள்ளதைக் காண்கிறோம்.
அவை ஒன்றுக்கொன்று ஸ்வதந்த்ரமாயும் இல்லை. அவற்றின் அவ்வப்போதைய நிலை சில நெறிகளுக்குட்பட்டே அமைகின்றன.
அவை யாவுமே ஓர் உயர் கோட்பாட்டுக்குட்பட்டே இயங்குகின்றன.
அவை “சேஷ பூதர்”, அதாவது கட்டுப்பட்டவர்கள் என அறியப்படுகின்றன.
இவ்வாறின்றி, தன்னிச்சையாய் ஸ்வதந்த்ரனாய் இருப்பவன் சேஷி எனப்படுகிறான்.

இப் பதம் லீலா விபூதி நாயகத்வத்தைக் காட்டும்-
விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தம் சுருக்கமாக இங்கே அருளிச் செய்கிறார் —
அசேஷ சித் -ஜீவன் ஒருவன் அல்ல பலர் என்றதாயிற்று
வஸ்து-ஜகத் மித்யை பொய்யானது இல்லை மெய் என்றதாயிற்று
ஜீவாத்மா தன் சரீரசத்தை தனது வசமாக்கிக் கொள்வது போலே அனைத்துக்கும் ஜீவனாகிய ப்ரஹ்மம்
அசேஷ சித்துக்களை அசித்துக்களையும் தனது வசமாக்கிக் கொள்கிறான்
ஜகத் ப்ரஹ்மமே என்றதும் சரீராத்மா சம்பந்தம் அடியாகவே ஒழிய ஐக்கியம் சொல்வது அல்ல என்றதும் ஆயிற்று
இத்தால் ப்ரஹ்மம் வேறு சேதன அசேதனங்கள் அடங்கிய ஜகத் வேறு என்றதாயிற்று –

ii) சேஷ சாயினே

அவன் ஆதிசேஷனாகிற திவ்ய நாகத்தின் மீது சாய்ந்துள்ளான்.
ஸம்ஸார பந்தங்களிலிருந்து நித்யமாக விடுவிக்கப் பட்டிருப்பதால் நித்யஸூரி அல்லது ஸர்வகால முநி எனப்படுகிறான்.
இதனால் எம்பெருமானின் ஆதிபத்யம் என்பது ஒரு உண்மையான உறவு என்பது ஆதிசேஷன் போன்ற
நித்யஸூரிகளால் நமக்குத் தெரிகிறது.
ஞானம் பிறந்த தசையில் எம்பெருமானுக்கு நாம் சேஷ பூதர்கள் எனும் உணர்வுண்டு என்பதும் தெரிகிறது.
இதுவே சேஷ / சேஷி ஸம்பந்தம்.

இது நித்ய விபூதி யோகத்வத்தை சொல்லும்-
நித்ய முக்த பத்னி பரிஜனாதிகளுக்கும் இது உப லக்ஷணம்

முதல் குறிப்பால் ஸ்வாமி எல்லாவற்றுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் உடையவன்/அடிமை என்றார்.
இரண்டாவது குறிப்பால் ஸம்பந்த ஞானம் பெற்றவனே முக்தனாகக் கடவன் என்கிறார்.

ஆனால் ஒருவனுக்கு அடிமைப் பட்டிருப்பது துக்கமான விஷயமன்றோ?
ஆகில், இந்தத் துக்கத்தைத் தவிர்க்க ஒவ்வொருவனும் இந்த ஞானப் ப்ராப்தியைத் தள்ளிப் போட விரும்புவானன்றோ?

இதற்கு விடையாவது, இவ்வுறவு உண்மையானது என்பதால் ஒவ்வொருவரும் உணராமல் போனாலும் இவ்வுறவிலிருந்து தப்ப முடியாது.
மேலும் எம்பெருமானின் ஆளுகைக்குட்பட்டிருப்பது அளவற்ற இன்பமே ஆதலால் துன்பம் இல்லை என்பதே.
இதையே ஸ்வாமி மூன்றாவது குறிப்பில் விளக்குகிறார்.

[iii] நிர்மலானந்த-கல்யாண-நிதி:-நிர்மலன் -அனந்தன் -கல்யாண நிதி

விஷ்ணு பகவான் தூய முடிவற்ற மங்கள ஸ்வரூபி. அவன் தன்னிகரற்றவன்.
நித்ய ஸூரிகளும் அவனாலேயே ஆனந்தம் அனுபவிக்கின்றனர்.
உணர்வுள்ளவை யாவும் சம்சார சம்பந்தத்தினால் தூய்மை இழக்கின்றன. ஆனால் அவன் எப்போதும் தூயோனாயுள்ளான்.
அவனவதாரங்கள் தூயன, தெய்வீகமானவை. அவன் விடுபட்டவன், மற்றவர்களை விடுவிக்கவும் வல்லவன்.
ஆகவே நாம் அவனைச் சரண் புகுதலும், மோக்ஷம் பெறுதலும் நியாயமே .

நிர்மலன் அவன் குற்றமற்றவன்,
அனந்தன் -அபரிச்சேத்யன் -தேச கால வஸ்து த்ரிவித பரிச்சேத ரஹிதன் –
கல்யாண நிதி -நற்குண ஸமுத்ரம், அழகின் முழு உரு,
ஆகவே விஷ்ணு அநுபவம் ஆனந்தம் தருவது.
அவன் ஸ்வாமித்வம் நமக்கு ஸுக ரூபமானது. ஞானிகளும் முக்தரும் நித்தியரும் இந்த ஆனந்தத்தை அனுபவிதத்திருப்பவர்கள்.
ஸம்சார ஸம்பந்தம் தாற்காலிகம், துன்பம் நிறைந்தது. விஷ்ணு ஸம்பந்தம் நித்யமானது, இன்பமயமானது.
அகிலஹேய ப்ரத்ய நீகத்வமும் கல்யாண குணாத்மகாத்வமுமே ப்ரஹ்மத்துக்கு உபய லிங்கங்கள் –

அவனது எல்லையற்ற மங்கலத்தன்மை அவனது பூர்ணத்வத்தைக் காட்டுகிறது.
அவன் ஸ்வாமித்வத்திலும் கூட அபூர்ணனல்லன்.
அவனது இந்த பூர்ணத்வமே நமக்கு நம் விடுதலையை, மோக்ஷத்தை உறுதி செய்கிறது.

அவனே விஷ்ணு பகவான். அவன் தூரஸ்தனல்லன்.
அவன் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்துள்ளான் என்பதே அச் சொல்லின் பொருளுமாகும்.
எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருந்தும் அவன் அவற்றால் மாசடைவதில்லை.
சூர்யனின் கதிர்கள் போல் அவன் அப்பழுக்கின்றித் திகழ்கின்றான்.
சூர்யனின் கதிர்கள் சேற்றின் மேல் படிந்தாலும் அவை அழுக்கடைவதில்லை அன்றோ!

நாம் விஷ்ணுவைச் சரண் அடைகின்றோம்.
நம
கீழே ப்ராப்யமான ப்ரஹ்மத்தை விவரித்து அருளி இனி பிராபகம்- இதுவே ப்ரஹ்மத்தை அடையும் உபாயம் -என்கிறார்
கேவலம் நமஸ்காரத்தை சொன்னது அன்று இது -பக்தி பிரபத்தி பர்யந்தம் நமஸ் அர்த்தம் கொள்ள வேண்டும்

ஆக இத்தால் ஸ்வ சித்தாந்த சுறுக்கங்களை அருளிச் செய்தார் ஆயிற்று

—————–

பரம் ப்ரஹ்மைவாஞ்ஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம்ஸரதி தத்
பரோபாத்யாலீடம் விவசம் அசுபஸ்யாஸ் பதமிதி I
ச்ருதி நியாயா பேதம் ஜகதி விததம் மோஹனமிதம்
தமோ யேநாபாஸ்தம் ஸஹி விஜயதே யாமுன முனி: II–ஆச்சார்ய நமஸ்கார ரூபம்-

இந்த ச்லோகம் ஸ்ரீ யாமுநாசார்யரைப் புகழ்ந்து ஸமர்ப்பிக்கப்பட்டது.
அவர் காலத்தில் வேதங்களின் உள்ளுறைப் பொருளைப் புரிந்து கொள்வதில் இருந்த குழப்பங்களை நீக்குவதில்
அவரது பெரும்பங்கு இதில் வற்புறுத்தப் படுகிறது. வேதங்களின் நிலைப்பாட்டை விளக்க
ஸ்ரீ யாமுநாசார்யர் ஸித்தித்ரயம் மற்றும் ஆகமப் ப்ராமாண்யம் போன்ற க்ரந்தங்களை சாதித்தருளினார்.

இந்த ச்லோகத்தில் எம்பெருமானார் தம் காலத்தில் இருந்த மூன்று ப்ரதான வேதாந்தக் கோட்பாடுகளைக் குறிப்பிடுகிறார்.
இம்மூன்று கோட்பாடுகளையும் ஏற்பதில் உள்ள பெரும் ப்ரச்சினைகளைச் சுருக்கமாகக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார்.
இவ்வாறாக, மாற்றுக் கோட்பாடுகளைப் பற்றிய ஒரு சிறு விமர்சத்தை நமக்கு வைக்கிறார்.
சங்கர பாஸ்கர யாதவ பிரகாச மதங்களை நிரசித்தும் தம்மை ஆ முதல்வன் இவன் என்று கடாக்ஷித்து அருளிய
ஸ்ரீ ஆளவந்தாரை நமஸ்கரிக்கிறேன் என்கிறார் இதில்

(i) பரம் ப்ரஹ்மைவாஞ்ஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம்ஸரதி

ப்ரஹ்மம் நிர்விசேஷ சின் மாத்திரம் -ஞான மயம் -ஸ்வயம் பிரகாசம் -மற்றவை அனைத்தும் மித்யா –
அந்த ப்ரஹ்மமே மாயையால் அஞ்ஞானத்தால் ஜகத்தாகத் தோற்றம் அளித்து
ஜென்ம ஜரா மரணாதி துக்கங்களை அடைகிறது என்பர் அத்வைதிகள்
அத்வைதத்தில் பர ப்ரஹ்மமே குழம்பியுள்ளது, ஸம்ஸாரத்தில் அந்வயிக்கிறது.
“பரம்” எனும் சொல் எல்லா வகையிலும் மேன்மையைக் குறிக்கும். வேதங்களில் ப்ரஹ்மத்தின் மேன்மை விளக்கப் படுகிறது.
ப்ரஹ்மம் எல்லா மங்களங்களாலும் நிறைந்தது, ஒரு குறையுமற்றது. ஆகவே தான் அது ப்ரஹ்மம் எனப்படுகிறது,
அறியப்பட வேண்டியது என ஓதப்படுகிறது. தன்னை உபாசிப்போர் குறைகளைப் போக்கி,
அவர்களுக்கு வேண்டிய நன்மைகளைச் செய்கிறது.

அத்வைதத்தில் இரு முரண்பாடுகள் உள்ளன –
(i) எல்லா வகையிலும் மேன்மையுற்ற ப்ரஹ்மமே அஞ்ஞானத்தில் மூழ்குமாயின் அதை
ப்ரஹ்மம் என்றழைக்க அதன் மேன்மைதான் யாது?
(ii) எல்லாரையும் உஜ்ஜீவிப்பிக்க வேண்டிய ப்ரஹ்மம் சோகிக்குமாயின் அதை உய்விப்பார் யார்?

”ஏவ” எனும் சொல் இந்த முரண்பாடுகளை வலியுறுத்துகிறது.
எப்பொழுதும் தனக்குத் தானே பிரகாசித்துக் கொண்டு இருக்கும் ப்ரஹ்மத்துக்கு தன்னை அறியாமையாகிய
அவித்யை எப்படி சம்பவிக்கும் -என்கிற விரோதமும்
ப்ரஹ்மமே சம்சாரம் அடைந்தால் மோக்ஷம் பெற வேதாந்த ஸ்ரவணாதிகள் செய்ய வேண்டி இருக்கும் விரோதமும் உண்டாகுமே

தனக்கு ஏற்படும் அஞ்ஞானத்தினால் ப்ரஹ்மம் மாயையில் சிக்குண்கிறது
(ப்ரம பரிகதம்) இம்மாயையே பார்வையில் வேறுபாட்டை விளைக்கிறது.

அத்வைதத்தில் ப்ரஹ்மம் ஒன்றே உணர்வுள்ளதாக ஒப்புக் கொள்ளப் படுவதால் வேறுபாடு பற்றிய
உணர்வு பூர்வமான அநுபவம் மட்டுமே இருக்க முடியும்.
ப்ரஹ்மம் மாயையை அனுபவிப்பதில்லை, பிற யாவும் அனுபவிக்கின்றன என அத்வைதியால் வாதாட இயலாது.
ப்ரஹ்மம் தவிர்த்த ஏனைய யாவும் மாயையின் பாற்பட்டனவே.
மாயையினால் உண்டான ஒன்று மாயையை அனுபவிப்பது என்பது முரண்பாடாகும்.
முதலில் தான் ச்ருஷ்டித்த மாயையின் விளைவு தன் மாயையைத் தானே உருவாக்க முடியாது.
மாயையின் பொருள்களை அநுபவிக்க வேண்டுமாயின் அம்மாயை முன்பே இருக்க வேண்டும்.
ஆகவே, ப்ரஹ்மம் தானே அதை முதலில் அநுபவித்தாக வேண்டும்.

(ii) தத் பரோபாத்யாலீடம் விவசம்

ப்ரஹ்மன் மாற்றம் விளைப்பவற்றால் கட்டுண்டு கிடக்கிறது.

இது பாஸ்கராசார்யரின் கொள்கையை விளக்குகிறது.
தான் மட்டுமே ஸத்யமாயுள்ள ப்ரஹ்மத்தை மாயை/அவித்யை எவ்வாறோ குழப்புகிறது
என்பதை நிலைநிறுத்துவதில் உள்ள ச்ரமங்களை பாஸ்கரர் உணர்ந்திருந்தார்.
“பர” என்றதால் இயல்வுகள் யாவும் தனிப்பட்டவை, உண்மையானவை என்பதும் பெறப்படுகிறது.
இவ் வியல்புகள் ப்ரஹ்மத்திலிருந்து வேறுபட்டவை. இவற்றால் தளை யுண்டு ப்ரஹ்மம் கர்ம சக்கரத்தில் மாட்டிக்கொள்கிறது.

மேலும் இவ் விளக்கத்தில், மேம்பட்ட ஒரு ப்ரஹ்மம் தானே கட்டுண்பதும் துக்கத்தில் உழல்வதுமான முரண்பாடும் உள்ளது.

(iii) அசுபஸ் யாஸ் பதம் = ப்ரஹ்மம் அசுபங்களின் இருப்பிடமாகிறது

இது யாதவ ப்ரகாசரின் கொள்கையை விளக்குகிறது.

யாதவப்ரகாசர் ப்ரஹ்மமே அறிவுள்ளன/அறிவற்றன இரண்டுமாகவும் பிரிந்திருப்பதாகவும்,
ஆகவே அசுபங்களின் இடமாய் இருப்பதாகவும் கருதினார்.
அறிவற்றனவின் அசுபத்தன்மை அவை எப்போதும் மாறிக்கொண்டே இருப்பதாலும், நிலை நில்லாமையாலும் ஏற்படுகிறது.
அறிவுள்ளனவற்றின் அசுபத் தன்மை அவை கர்ம ஸாகரத்தில் மாட்டிகொள்வதாலும் அவ்வினைகளால் துன்புறுவதாலும் ஏற்படுகிறது.
வேதங்களில் சொல்லப்படும் ப்ரஹ்மம்
“ஸ்வேதர-ஸமஸ்த-வஸ்து-விலக்ஷண”மாய் , அதாவது மற்றெல்லாப் பொருள்களிலிருந்தும் வேறுபட்டும்,
அவற்றின் அசுபங்கள்/அமங்கலங்கள் யாதொன்றும் இல்லாமலும் இருக்கிறது.
ஆனால், யாதவப்ரகாசரின் யோஜனையில், வேதக் கோட்பாட்டுக்கு விருத்தமாக,
ப்ரஹ்மமே அமங்கலங்களின் இருப்பிடமாய் உள்ளது.

”பரம் ப்ரஹ்மைவ” எனும் சொற்கள் இம்மூன்று கோட்பாடுகளுக்குமே பொருந்தும்.
அதாவது எல்லாப் பொருள்களுக்கும் மேலானதும் எல்லா வகைகளிலும் மேம்பட்டதும் ஆனந்த ஸ்வரூபமானதும் குறைகளே அற்றதும்
எல்லாவகைகளிலும் மங்கலமானதும் பரிசுத்தமானதும் ஆன ஒன்றை சங்கரர், பாஸ்கரர், யாதவப்ரகாசர் மூவருமே
அஞ்ஞானம், அமங்கலங்கள், துக்கம் இவற்றால் உழல்வதாகக் கருதுகிறார்கள்.

(iv) ச்ருதி ந்யாயா பேதம் ஜகதி விததம் மோஹநம் இதம் தம:

ப்ரஹ்மத்தை பூர்ணம் என்றும், பூர்ணமன்று என்றும் இவ் விளக்கங்களால் அறிந்து கொள்வது
தவறான அறிவும், அறியாமையும் ஆகும்.
“இதம் தம:” என்றது இதையே.
இத்தகைய புரிந்து கொள்ளல் தர்க்க நெறிகளுக்கு முரணானது. வேதங்களைப் புரிந்து கொள்ள உதவும் நியாய சாஸ்த்ரத்துக்கு முரணானது ஆகும்.

கேள்வி: இவை யாவும் தவறான புரிந்து கொள்ளல், வேதங்களுக்கு விரோதமானவை,
வேதங்களின் அங்கங்களான நெறிகளுக்கு முரணானவை….எனில், இவற்றை விமர்சிப்பான் என்?
விடை: ஏனென்றால், அவைகளும், “ஜகதி விததம்” உலகம் முழுதும் பரவிக் கிடக்கின்றன,
பலரும் இக் கொள்கைகளால் மயங்கியும் கிளர்ச்சியுற்றும் உள்ளனர்.

அவ்வாறே இருக்கட்டுமே. இக்கருத்துகள் தவறானவை, மறைகளின் கருத்துக்கு முரணானவை, தமக்குள்ளும் முரண்பாடுகளைக் கொண்டவை
பலராலும் பின்பற்றப் படுபவை…..இருக்கட்டுமே! நாம் ஏன் அவற்றை விமர்சிக்க வேண்டும்?
விடை: ஏனெனில் இப்பாதைகளைப் பின்பற்றினால் பற்றுவோர் வழிதவறிப் போவர்.
இக் கருத்துகள் “மோஹநம்” = மதி மயக்குபவை. ஆகவே, அறியாமை இருள் விமர்சிக்கத் தக்கதே.

இப்படிச் சொல்லி, ஆசிரியர் இவ் விமர்சத்தைத் தாம் செய்ய மேற்கொண்ட பின்னணியை விளக்கி யருளுகிறார்.
வேதங்களுக்குத் தவறான விளக்கங்களை ஸ்வாமி தம் கருணையினால் மறுத்துரைக்கிறார்.
ஞானம் பெற்றவர் பெறாதோருக்கு அறிவுறுத்தி நெறிப் படுத்துவது கடமையாகும்.
ஆகிலும் ஸ்வாமி இதைத் தம் ஆசார்யரான ஆளவந்தார் மேல் ஏறிட்டு ஸாதிக்கிறார்:

(v) யே நா பாஸ்தம் ஸ ஹி விஜயதே யாமுன முநி:
இச் சொன்ன அறியாமை இருளை நீக்கும் யாமுன முநி வென்று நிற்பாராக!
தர்க்க விரோதமானதும் சாஸ்த்ர விரோதமானதுமான கோட்பாடுகளை மறுத்து ஒழிப்பதில் தம்
ஆசார்ய அருள் பெரும் பணியினை நினைவு கூறுகிறார்.
தம் ஆசார்யருக்கு இவ்விஷயத்தில் ஜயகோஷம் இடுகிறார்.

வேதார்த்த ஸங்க்ரஹத்தின் மூலம் யாமுநாசார்யரின் வெற்றியை ஸ்வாமி நிரந்தரமாக்கியுள்ளார் என்ன வேண்டும்.
தம் குருவின் திருவுள்ளத்தை சீடர் இக் ரந்தம் முழுக்கத் தெளிவாக அர்த்த புஷ்டி யுள்ளதாக்கி யுள்ளார்.

————————

3-வேதங்களும் அவற்றின் இறுதியான வேதாந்தமும் உலகம் யாவும் நன்றாய் இருக்க அவச்யமான ஒழுக்க நெறியைப் போதிக்கின்றன.
இதன் மூலம், ஸ்வாமி அனைத்து வேதங்களின் நோக்கமே முழு சமுதாயத்தின் மங்களமே என அறுதியிடுகிறார்.
வேதாந்தத்தைக் கற்பதன் மூலம் ஒரு சரியான பொருளைப புரிந்து கொள்ள முடியும்.
வேதாந்தத்தைப் பல்வேறு வழிகளில் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்பதை ஸ்வாமி மறுக்கிறார்.
ஒரு தனிப்பட்ட ஆத்மா, பரமாத்மா இரண்டுமே துல்யமாகப் புரிந்து கொள்ளப் படவேண்டும்.
அதன்பின், ஆத்மா, பரமாத்மா இரண்டைப் பற்றிய அறிவோடு ஒவ்வொருவரும் தந்தமக்குள்ள ஸமூஹ நிலை,
வகுப்புக்கேற்ப மனோபாவத்தோடு செயல் முறையில் ஈடுபட வேண்டும். இந்தச் செயல்பாடே பக்திக்கு வழி வகுக்கும்.

உலகம் முழுதுக்கும் மங்கள ஹேதுவானதால் வேதாந்தம் மக்களை முற்றும் துறத்தல் போன்ற தீவிர துறவு நிலைகளை
ஏற்கச் சொல்வதாக நினைக்கவில்லை. ப்ரத்யக்ஷ வாழ்வுக்கு ஒரு அர்த்தமும் இலக்குமுண்டு என்பதை மறக்கலாகாது.
ஒரு துறவிகூட, உலகியலில் உள்ள பிறர் வாழ்வோடு இயையாமல் இருக்க முடியாது.
சங்கரர் போன்றோர் உலகியல் ஜீவனத்துக்கு ஒரு ப்ரத்யக்ஷ வாழ்முறையும், ஆத்மோஜ்ஜீவனத்துக்கு பந்தங்கள் அறுபட்ட
இன்னொரு முறையையும் இருவேறு வாழ்வுகளாகக் கண்டனர்.
இதில் முன்னது தாழ்ந்த நிலை, பின்னது உயரிய நிலை என்று அபிப்ராயம்.

அசேஷ ஜகத் –நான்கு வித புருஷார்த்தங்களையும் -ஒன்றில் பற்று கொண்ட பலவகைப்பட்ட அதிகாரிகளும் –
ஹித அநு சாசன -ஹிதத்தை தெளிவாகவும் விவரமாகவும் சொல்லும் வேதங்கள்
முக் குணத்தவர்களுக்கும் வேதம் உபதேசிக்கும் –

ஸ்வாமி வாழ்க்கையை இப்படி இரு கோடுகள் போட்டுப் பிரித்துப் பார்க்க விரும்பவில்லை.
மாறாக, ப்ரத்யக்ஷ உலகியல் வாழ்வும், உஜ்ஜீவனம் தேடும் ஆன்மீக வாழ்வும் ஒன்றெனக் கருதினார்
பந்தங்களினின்று விடுபட ப்ரத்யக்ஷ வாழ்வை அவச்யம் விடவேண்டும் என்று அவர் கருதவில்லை.
மாறாக, இவ்வாழ்க்கையை வாழ்ந்தபடியே நம் லக்ஷ்யத்துக்குச் செயல்பட வேண்டும்.
ஒரு வேதாந்திக்கும் ஒரு ஞானமற்றவனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு, மனத்தளவில் ஆனதே.
ஒரு வேதாந்தி ஆத்மா பரமாத்மா இரண்டையும் புரிந்து கொண்டு செயல்படுகிறார்,
ஒரு ஸாமான்யர் வெறும் உணர்ச்சிகள், ஆசைகள், குழப்பத்தோடு செயல்படுகிறார்.
ஆத்மா பரமாத்மாவைப் பற்றிய தெளிந்த சிந்தையோடு தார்மீகமாக இலக்கில் வாழ்க்கையை நடத்துபவர்க்கு தெய்வீகக் காதல்,
பக்தி தானே ஏற்பட்டு அவரை எம்பெருமானிடம் அழைத்துச் செல்கிறது. பக்தியே வேதாந்தத்தின் இறுதிச் செய்தி.

அபிசாராதி யாகங்களைச் செய்து நாளடைவில் புத்தி மாறி சாத்விகர்கள் ஆவரே
இவ்வாறு சகல ஜனங்களுக்கும் வேதம் வாத்சல்யம் காட்டி சுருதி –அழிவற்ற நித்ய அபவ்ருஷேயத்வத்தால் -சுடர் மிகு சுருதி –
சுருதி நிகரம் -வேத சமூகம் -சிரஸீ – வேதாந்தம் –
அயமர்த்த சமதி கத –சொல்ல இருக்கும் பொருள் நன்கு அறியப் படுகிறது –
இவை ஜீவ பரமாத்ம யாதாம்ய ஞான பூர்வக –சேஷி சேஷ சம்பந்த ஞானமும் சகலமும் ப்ரஹ்ம சரீரம் –
அவன் உள்ளே புகுந்து நியமிக்கிறார் என்ற ஞானமும் வருமே –
வர்ணாஸ்ரம தர்ம இதி கர்தவ்யதாக –யாதாம்யா ஞானத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு இருக்கும்
வர்ணாஸ்ரம தர்ம அனுஷ்டானம் கொண்டு -உபாசனம் –
த்யான அர்ச்சன ப்ரணாமங்கள் -செய்து ப்ரஹ்ம பிராப்தி அடைய உபதேசிக்கும் –
கர்ம அனுஷ்டானம் ப்ரஹ்ம உபாசன இச்சையைப் பிறப்பிக்கும் –
கர்ம யோகம் ஒன்றாலேயே – ஞான யோகம் ஒன்றாலேயே – ப்ரஹ்ம பிராப்தி என்பது ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் பக்ஷம் இல்லையே
நாம் செய்யும் கர்மயோகம் பகவத் ஆராதனம் ஆகும் -அதனால் ரஜஸ் தமஸ் அழிந்து சத்வம் வளர்ந்து பக்தி பிறந்து
பக்தி யோகமாக வளர்ந்து மோக்ஷ சாதனம் ஆகுமே –

எம்பெருமானின் திருவடித் தாமரைகளில் வைக்கும் ஈவிர உறுதியான அன்பே பக்தி.
இதுவே த்யானம், தொழுகை, ஸ்மரணம், கீர்த்தனம் என வெவ்வேறு நிலை அடைகிறது.
ஸ்வாமியின் திருவுளத்தில் அறியப்படாத் ஒன்றின்மேல் அறிவுணர்வின்றிச் செய்வது பக்தி அன்று.
ஞானியர் சிலர் பக்தி ஞானம் இரண்டும் வெவ்வேறு பாதைகள் போலக் காட்டினர். சிலர் தம் ப்ரத்யக்ஷ அநுபவத்திலிருந்து
பக்தியைவிட ஞாநமே உயர்ந்தது என்றும் கருதுவர். ஆனால் ஸ்வாமிக்கு பக்தி ஞானம் இரண்டும் ஒன்றே.
ஞானமே பக்தியாக முதிர்கிறது, அன்பே மேலும் அறிந்துகொள்ள உதவுகிறது.
ஆழ்ந்த அன்பு முதிர்ந்து தளைகளிலிருந்து விடுவித்து எம்பெருமானுடன் பிணைக்கிறது.

எம்பெருமானின் இணையடித் தாமரைகளை அடைவிக்கும் மங்களமே வேதாந்தம் சொல்லித்தரும் பாடம்.

பரம புருஷ சரண யுகள -“இணை யடித் தாமரைகள்” என்பதால் ஸ்வாமி ஆத்மா எம்பெருமானுக்கு சேஷப்பட்டவன் என உணர்த்துகிறார்.
எத்தடையுமின்றி எல்லா வகையிலும் எம்பெருமானுக்குக் கைங்கர்யம் செய்வதே பந்தத்திலிருந்து விடுதலை.
அன்பின் மகிழ்ச்சி கைங்கர்யத்தில் உள்ளது. உகப்பைத் தருவது ஒன்றே நோக்காய்,
பிரதிபலன் எதிர்பாராமல் பிறர் மகிழ்ச்சிக்காகவே செய்யப்படும் பணியே கைங்கர்யம்.

ஈச்வரானுபவமானது அவனுக்கு அவன் உகக்கக் கைங்கர்யம் செய்யும் அவா மிகுதலே. கைங்கர்யம் என்பது கட்டாயத்தின் பேரிலன்று,
ஈச்வரானுபவத்தினாலே தானே கிளர்ந்தெழும் அவா. இக்கருத்துகளின் மூலம் ஸ்வாமி செயல்பாடு ஆன்மிகம் இரண்டையும் வெகு எளிதாகப் பிணைக்கிறார்.
ஒருவரின் செயல்பாடு அவரது ஞானம், அநுபவம் இரண்டினாலேயே அமைகிறது ஒருவரின் ஞானம் பிழையற வளர்க்கப்பட்டால்,
அவரது அநுபவமும் முழுக்க ஈச்வராநுபவமாயின் செயல்பாட்டுக்கு அஞ்சவோ அதைத் தள்ளவோ வேண்டா.
ஆகவே ஸ்வாமியின் திருவுள்ளப்படி பந்த ஜீவனத்தில் செயல்பாடோ அல்லது மோக்ஷமோ இரண்டிலுமே (கைங்கர்யமாகிற) செயல்பாடு
இருக்கவே செய்கிறது. கர்மம் இல்லாமல் இல்லை, செயல் இன்றி இருப்பதுமில்லை.

அத்யர்த்த ப்ரிய-பூர்வக த்யான அர்ச்சன பிரணாமாதிகள் -ஆதி சப்தம் -திரு நாம சங்கீர்த்தனம் -யஜனம் –
இவை அனைத்தும் பிரதிபந்தகங்களையும் போக்க வல்லவை –
தத் பிராப்தி பலம் -இவற்றுக்கு உண்டே

இந்த ஆரம்ப வாக்யங்களால் ஸ்வாமி ஆத்மா, இறைவன், பந்தம், மோக்ஷம், அன்பு, ஞானம், கர்மம் (செயல்பாடு), கைங்கர்யம்
ஆகிய யாவற்றையும் ஒரு கோப்புக்குள் கொணர்ந்து அவை ஒன்றுக்கொன்று
இயல்பாகத் தொடர்புடையவை என்பதை அழகாகக் காட்டுகிறார்.
ஆத்மாக்கள் சரீர பயத்தில் உள்ளன. தேவர், மனிதர், என்பன போன்ற உயிர் வாழிகளாய் சரீரத்தில் அவை படும் துயர்களால்
சரீரத்தை ஆத்மா என்று மயங்கியுள்ளன. இம்மயக்கமே எல்லாத் துன்பத்துக்கும் காரணம்.
சரீரத்தை ஆத்மா என்று மயங்குவதே சரீரம் எடுக்கவும் துயரப்படவும் ஹேது. துயரத்தால் பயம்.
வேதாந்த வாக்யங்கள் இவ் வச்சத்தைப் போக்குவதிலேயே உத்பத்தி ஆகின்றன.
அவை ஆத்மாவின் உண்மை சாரம்,
இறைவனின் உண்மை நிலை,
ஈச்வரனை வணங்கும் வகை,
ப்ரஹ்மத்தை உணர்வதின் பேரின்பம் இவற்றை அறிவுறுத்தி இவ்வச்சத்தைப் போக்குகின்றன.

அஸ்ய ஜீவாத்மா –பரமாத்மாவுக்கு சரீர பூதன் -சேஷ பூதன் -அவனில் வேறு பட்டவன் –
இத்தால் ஐக்கியம் மறுக்கப் படுகிறது

அநாதி அவித்யா சஞ்சித -என்று அவித்யை அடியாகவே சரீரம் -கர்ம ப்ரவாஹ ஹேதுக-ப்ரஹ்மாதி ஸூர நர ஸ்தாவராத்மக
சதுர்வித தேக பிரவேச க்ருத –தத் தத் ஆத்ம அபிமான ஜெனித அவர்ஜனீய பவ பய வித்வம்ஸனாய –
விலக்க முடியாத சம்சார பயத்தைப் போக்க
தேக வ்யதிரிக்த ஆத்ம ஸ்வரூப -ஞான ஆனந்த லக்ஷணம் -ஸ்வ பாவம் -அநந்யார்ஹ சேஷ பூதன்-என்பதை அறிந்து
தத் அந்தர்யாமி பரமாத்ம ஸ்வரூப -சர்வ சேஷி -ஸ்வ பாவம் -ஆஸ்ரித ஸூலபன் -சரணாகத வத்சலன் -என்பதையும் அறிந்து
தத் உபாசன -தத் பல பூத -ஆத்ம ஸ்வரூப ஆவிர்பாக பூர்வக
அனவதிக அதிசய ஆனந்த ப்ரஹ்ம அனுபவ ஞாபநே–அநு சாஸந -சப்தமும் ஞாபநே-சப்தமும் ஒன்றே –

ஸ்வாமி தொடங்கும் போதே வேதாந்தத்தின் நோக்கம் ஸர்வ ஜன சுகம் என்பதை விளக்கினார்.
வேதாந்தம் ஆத்ம ஞானத்தைப் போதித்து சரீர பயத்தையும் துயரத்தையும் நீக்குகிறது.
துயரத்தை மறுப்பதுமட்டுமன்று, பேரின்பத்தை அநுபவிப்பதும் வேதாந்தத்தின் பயனாகும்.

வேதாந்த வாக்யங்கள் யாவைக்கும் இதே நோக்கம் தான்.
1-“தத்வமஸி”,
2-“அயமாத்மா ப்ரஹ்ம”,
3-“ய ஆத்மனி திஷ்டன் நாத்மனோந்தரோ யமாத்மா ந வேத, யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் ய ஆத்மாநமந்தரோ யமயதி ஸ த ஆத்மா அந்தர்யாம்யம்ருத:”,
4-“ஏஷ ஸர்வ பூதாந்தராத்மா அபஹதப் பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண:”,
5-“தமேதம் வேதா நு வசநேன ப்ராஹ்மணா விவிதிச்யந்தி யஞ்ஞேன தானேன தபஸா நாசகேன”,
6-“ப்ரஹ்ம விதாப்நோதி பரம்”,
7-“தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்யப் பந்தா அயநாய வித்யதே” என்பன சில இதற்கு எடுத்துக் காட்டுகளாகும்.

இம்மேற்கோள்கள் வேதாந்தத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு,
எந்த இடம் தொட்டாலும் இந்த தொனி வருமாறு அமைத்துள்ளார்.
சில பகுதிகள் எம்பெருமானும் ஆத்மாவும் ஒன்றென்னும், சில வேற்றுமையைப் பேசும்,
ஆனால் எம்பெருமானும் ஆத்மாவும் பரஸ்பரம் உறவுபட்டுள்ளதையே யாவும் காட்டும்.
யாவுமே இவ்வுலகியலில் மாறுவது போலத் தோன்றினும், ப்ரஹ்மத்தை உபாஸித்து வழிபட்டவனுக்கு
முடிவிலாப் பேரின்பம் என்றே காட்டும்.

வேதாந்த வாக்ய ஞானம் ப்ரவ்ருத்தம் ஹி
1-தத் த்வம் அஸி–நீயும் பர ப்ரஹ்மத்தையே ஆத்மாவாக உடையவன் ஆகிறாய்
இத்தால் ஜீவாத்மா பரமாத்மா பேதம் சித்திக்கும் -இத்தையே
2-அயமாத்மா ப்ரஹ்மம் –

3-யா ஆத்ம நி –அம்ருத –எந்த பர ப்ரஹ்மம் ஜீவாத்மாவுக்குள் இருப்பவன் ஆகிறானோ
யம் ஆத்மா ந வேத -எந்த பரமாத்மாவை ஜீவாத்மா அறிவது இல்லையோ
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் -எந்த பரமாத்மாவுக்கு ஜீவாத்மா உடல் ஆகிறதோ
ய ஆத்மாநம் அந்தர யமயதி–எந்த பரமாத்மா ஜீவாத்மாவை நியமிக்கிறானோ
ச அம்ருத -அந்த விகாரம் என்ற அந்தர்யாமி
தே ஆத்மா -உனக்கு ஆத்மா —இது கடக சுருதி

4-“ஏஷ ஸர்வ பூதாந்தராத்மா அபஹதப் பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண:”,–எல்லா பூதங்களுக்கும் அந்தராத்மாவாக
இருக்கும் இவன் கர்ம சம்பந்தம் அற்று திவ்யனாக பிரகாசிக்கும் ஸ்ரீ மன் நாராயணனே

5-“தமேதம் வேதா நு வசநேன –அத்தகைய இந்தப் பரமாத்மாவை ப்ராஹ்மணா -ப்ரஹ்ம வித்துக்கள்
விவிதிச்யந்தி -அறிய விரும்புகின்றனர் -எதனால் என்னில்
யஞ்ஞேன -பலனை எதிர்பார்க்காமல் செய்யும் வர்ணாஸ்ரம தர்ம யாகங்களாலும்
தானேன தபஸா நாசகேன”, -தானங்களாலும் அழியாத தபஸாலும்
இத்தால் வர்ணாஸ்ரம தர்ம அனுஷ்டானங்கள் உபாசன அங்கங்கள் என்றதாயிற்று

6-“ப்ரஹ்ம விதாப்நோதி பரம்”, –பரமபுருஷனை உபாசிப்பவன் அவனையே அடைகிறான் -உபாசனமே அவனை அடையும் சாதனம்
7-“தமேவம் வித்வான் -அவனை இவ்விதம் உபாசிப்பவனே
அம்ருத இஹ பவதி -முக்தனாகிறான்
நான்யப் பந்தா அயநாய வித்யதே” -பரமாத்மாவை அடைய வேறே வழி இல்லை

இத்யாதிகம் -இவை முதலானவற்றை உதாரணமாக காட்டி அருளுகிறார்
பேதம் உபாசிக்கும் சுருதிகள்-உபாசனமே உபாயம் போன்ற சுருதிகள் பலவும் உண்டே

——-

வேதங்களின் தாத்பர்யம் கூறிய பின், பகவத் ராமாநுஜர் அடுத்த இரு பத்திகளில்
ஆத்மா, பரமாத்மாக்களின் உண்மை இயல்பைக் கூறுகிறார்,

ஒரு தனி ஆத்மா, தேவ மனுஷ்ய திர்யக் ஸ்தாவரங்கள் என்னும் பிரகிருதியின் வெவ்வேறு பரிணாமங்களின்
வெவ்வேறு மாறுபாடுகளைப் பெற்றிருப்பதில்லை,
தனி ஆத்மாவானது ஞானம், ஆநந்தம் எனும் இரு குணங்களை மட்டுமே பெற்றுத் திகழ்கிறது.
சரீரத்தாலாகும் பேதங்கள் அழிந்த பின், ஓர் ஆத்மாவுக்கும் மற்றொரு ஆத்மாவுக்கும் உள்ள வேறுபாடு சொல்லால் விளக்க முடியாது,
அந்தந்த ஆத்மாவின் ஸ்வாநுபவத்தாலேயே வேறுபாடு அறிய முடியும்.
ஞானம் அல்லது உணர்வு என்பதே எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் அடிப்படை. இது எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஸமமானதே,
ஆசார்யர், ஆத்மா உடலினின்றும் வேறுபட்டது அதைவிட மேலானது என்கிறார்.
உடலையும் மற்றப் பொருள்களையும் செய்யும் பொருளால் ஆனதன்று ஆத்மா என்பதால் அதைப் போல்
எப்போதும் மாற்றமும் சிதைவும் அடையாதது. உணர்வே ஆத்மாவின் அடிப்படை, உணர்வும் ஆனந்தமுமே அதன் இயல்புகள்.
இந்த அடிப்படை ஞானம்/உணர்வு எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஸமமானது.
பந்தம் இந்த ஞான உணர்வை சுருக்கம் அல்லது விரிவு அடையச் செய்கிறது.
இதனால் ஒரு தாற்காலிக மாறுபாடு எழுகிறது. சரீரத்தாலுண்டான வேறுபாடுகள் அழிந்த பின் ஒன்றனுக்கும் மற்றதனுக்கும்
ஒரு வேறுபாடும் சொல்ல முடியாது. அவை யாவும் ஒரே மாதிரியான ஆத்மாக்களே,
அவரவர் தத்தம் அனுபவத்தாலேயே தம்மை உணரமுடியும்.

இந்த விவரணத்தால் சரீரமே நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ ஆத்மா எனும் நாஸ்திக வாதம் மறுக்கப்பட்டது.
அடிப்படை ஞானம்/உணர்வு (ஸ்வருப/தர்மி ஞானம்), குணம் சார்ந்த உணர்வு/ஞானம் (தர்மபூத ஞானம்)
இவற்றின் வேறுபாடு விளக்கப்படுவதால்
ஆத்மா குணங்களற்ற ஞானம் மட்டுமே எனும் அத்வைதக் கோட்பாடு மறுக்கப்பட்டது,
ஆத்மாக்களில் அவற்றை வேறுபடுத்தும் அடிப்படை குணங்களுண்டென்பதும் மறுக்கப்பட்டது.

ஜீவாத்ம ஸ்வரூபம் –தேவாதி –பேத ரஹிதம்
ததாத்மா ப்ரக்ருதே சங்காத் அஹம் மாநாதி தூஷித
பஜதே பிராக்ருதான் தர்மான் அந்யஸ் தேப்யா அபிசோ அவ்யய –என்று
தேஹ சம்பந்தத்தால் தேஹாத்ம பிரமமும்-ஸ்வ தந்த்ர ஆத்ம பிரமமும் -போன்ற பிராகிருத தர்மங்கள் உண்டாகின்றன –
இவற்றை விட வேறுபட்டதே ஆத்மஸ்வரூபம்
புமாந் ந தேவோ ந நரோ ந பசு ந ச பாதப
சரீராக்ருதி பேதாஸ்து பூபைதே கர்ம யோநய–என்றும்
ஞான ஆனந்த மயஸ்த்வாத்மா சேஷோ ஹி பரமாத்மந –என்றும் உப ப்ரும்ஹணங்கள்
சேஷத்வத்தையும் -ஞான ஆனந்த மயத்தையும் சொல்லுமே
சரீரம் கழிந்த பின் -ஞான ஸ்வரூபம் இத்யே தாவதேவ நிர்த்தேசம்–தச்ச –சமானம் –ஞான ஸ்வரூபம் ஆத்மாக்களுக்கு எல்லாம் சமம்
ஸ்வரூபம் ஆவிர்பாவம் அடைந்ததும் -நாநா வித பேதங்களும் பாஹ்ய ஆந்திர பேதங்கள் போகுமே –

இவ்வண்டம் உணர்வுள்ள ஆத்மாக்கள், உணர்வற்ற பிரகிருதி இரண்டாலும் உருவாகியுள்ளது.
பகவான் அந்தர்யாமியாய் ஒவ்வொன்றினுள்ளும் உறைந்து நியமித்து நடத்துகிறான்.
பகவான் ஒருவனே அனைத்தையும் ஸ்ருஷ்டித்து, ரக்ஷித்து, லயம் அடைவித்து பந்தங்களிலிருந்து மோக்ஷம் தருகிறான்.
இறைவன் அளப்பரிய மங்கள குணங்களுடையவன், குறைகளுக்கு எதிர்த் தட்டானவன்,
இறைவனின் உண்மை இயல்பு தனித்வம் வாய்ந்தது, எத்தொடும் ஒப்பிட முடியாதது.
அவன் எண்ணற்ற மிக உயர்ந்த மங்கள குணங்களை உடையவன்.
வேதாந்தத்தில் அவன் ஸர்வாத்மா, பரம்ப்ரஹ்ம, பரம் ஜ்யோதி, பர தத்வம், பரமாத்மா, ஸத் எனப்படுகிறான்.
அவனே எல்லார்க்கும் மேலான பரமாத்மா நாராயணன்,
வேதங்களின் லக்ஷ்யம் அவன் புகழ் பாடுவதே,
பேத ச்ருதி அவன் தனி தனி ஆத்மாக்களில் உள்ளுறை நியந்தாவாக எல்லா அறிவுள்ள அறிவற்ற பொருள்களில் இருப்பதைப் பாடுகிறது,
அபேத ச்ருதியும் அவன் புகழைப் பாடுகிறது, ஸாமானாதிகரண்ய நியாயத்தால் அறிவுள்ளன, அறிவற்றன என்று வேறுபடுத்திப் பாடுகிறது,

பகவத் ராமாநுஜர் வேதாந்தத்தின் நோக்கம் எல்லார்க்கும் மிகப் பெரியனான எம்பெருமான் நாராயணனின்
பெருமையைப் பேசுதலே என்று வலியுறுத்துகிறார், “ப்ரஹ்மம்” என்ற சொல் தான் மிக உயர்ந்ததாய் இருந்துகொண்டு,
மிக்க உயர்வினை மற்றோர்க்கும் தர வல்லது எனும் பொருளை உடையது,

ஏவம் வித சித் அசித் ஆத்மக பிரபஞ்சஸ்ய-உத்பவ ஸ்திதி பிரளய சம்சார நிவர்த்தன ஏக ஹேது பூத
ஸமஸ்த ஹேய பிரத்யநீக
அனந்த கல்யாண குணாத்மக
சர்வாத்ம வேத்ய–சர்வாத்மா –பர ப்ரஹ்மம் -பரஞ்ஜோதிஸ்-பரமாத்மா –சத்
பகவன்–ஷட்வித குணாத்மகன்
உபாயவிபூதி நாதன்
நாராயணன்
புருஷோத்தமன்

பகவான் எல்லாப் பொருள்களிலிருந்தும் வேறுபட்டுத் திகழ்கிறான்.
மாயாவாதிகள் ப்ரஹ்மம் அடிப்படையில் ஆத்மா போன்றோனே என்கின்றனர், இக்கருத்து இங்கு மறுக்கப்படுகிறது.
பகவானின் உண்மை இயல்பு ஜீவாத்மா உட்பட எல்லாவற்றையும் கடந்தே நிற்கிறது.
கர்மத்தால் பிறப்பு இறப்பில் சிக்கியுள்ள ஆத்மா போலன்றி பகவானின் இயல்பு முற்றிலும் இக்குறைகள் ஒன்றுமின்றி உயர்ந்துள்ளது,
பகவான் கருணை, அழகு, பலம், முதலியவற்றால் எல்லை இல்லாதவனாக உள்ளான்.
வேதாந்தம் அவனை எல்லாரினும் மேம்பட்ட “பரம் ப்ரஹ்மம்” என்றும், எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஆத்மா என்பதால் “ஸர்வாத்மன்” என்றும்,
மிக மேலான ஒளி என்பதால் “பரம் ஜ்யோதி” என்றும், மேம்பட்ட உண்மை என்பதால் “பரம் தத்வம்” என்றும், “ஸத்” என்றும் பேசுகிறது.

வேதாந்தத்தில் உள்ள பாடல்கள் பேதம் அபேதம் என இருவகை ஆகும்.
பேத வாக்யங்கள் பகவானுக்கும் ஆத்மாவுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் கூறும்.
அவை அவனே உள்ளே எல்லார்க்கும் நியந்தா என்னும். மற்றவற்றை அவனது சக்திகள், வடிவங்கள், இயல்புகள்,
மனோ நிலைகள் ஐச்வர்யங்கள், உடல் என்னும். இவ்வாறாக, அவை அவன் எல்லாவற்றையும் நடத்தும்,
ஆளும் பெருமையைப் பேசுகின்றன. மற்றவை யாவும் அவனுக்குப் பரதந்த்ரமானவை அடங்கியவை, ஆளுகைக்குட்பட்டவை.
அவனே ஸ்ருஷ்டிக்கிறான், ரக்ஷிக்கிறான், சித் அசித் உருவான ப்ரபஞ்சம் முழுதும் தன் விருப்பப்படியே நடத்தி
ஆத்மாக்களைத் தளைகளிலிருந்து விடுவிப்பதும் செய்கிறான். வேதாந்திகளுக்கு இந்த மோக்ஷ ப்ரதத்வம் ஒரு முக்யமான விஷயம்,
இதுவும் அவன் கல்யாண குணம் ஆதலால்.

அபேத ச்ருதி வாக்யங்கள் ஆத்மாவை இறைவனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதவைகளாகக் காட்டும்.
இறைவனைப் பற்றிப் பேசும்போது அவை மற்றப் பொருள்களைக் குறிப்பிடும்போது ஸாமாநாதிகரண்யத்தைப் பயன்படுத்துகின்றன.
ஸாமாநாதிகரண்யமாவது சொற்களைப் பயன்படுத்தும் ஒரு விதம். எடுத்துக்காட்டாக,
“இந்தப் பறவை நீலமாக இருக்கிறது” என்பதில் நீலம் என்பது நிறத்தை மட்டுமே குறிக்கிறது
ஆனால், நீலப் பறவை என்பதில் நீலம் என்பது பறவையைக் குறிப்பதாகாது. அச்சொல், நீலமாய் உள்ள ஒரு பறவையைக் குறிக்கிறது.
நீலம் என்பது ஒரு இயல்பு, அதைக் குறிக்கிறது, இதே போலத் தான் வேதாந்தமும், இந்த உலகமே இறைவன்,
இறைவனே ஒவ்வோர் ஆத்மாவும் என்கிறது, அப்படிச் சொல்கையில்,
இவ்வுலகம் தானே இறைவன் என்றோ ஒவ்வோர் ஆத்மாவும் தானே இறைவன் என்றோ சொல்லாமல்,
அவற்றைத் தன் சரீரமாக இறைவன் கொண்டுள்ளான் என்றே உணர்த்துகிறது. பறவையும் நீலமும் பிரிக்க முடியாதாப் போலே
இவையும் இறைவனோடு உள்ளன. ஒன்றைச் சொல்லப் பயன்படும் சொல் மற்றதையும் குறிக்கும்.

தச் சக்தி –பரஸ்ய ப்ரஹ்மண சக்தி ததேததகிலம் ஜகத் -இந்த பிரபஞ்சம் எல்லாம் அவன் சக்தியே –
அவனுக்கு சரீரம் -உள்ளும் புறமும் வியாபித்துள்ளான்
தத் அம்ச –விஷ்ணோர் அம்ச த்விஜோத்தம –அவன் விசேஷ்யம் -பிரபஞ்சம் விசிஷ்டத்தின் அம்சம்
தத் விபூதி -விஷ்ணோ ரேதா விபூதய -அவனே நியமிப்பவன் -பிரபஞ்சம் நியாம்யம்
தத் ரூப -பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ ரூபம்
தத் சரீர -ஜகத் சர்வம் சரீரம் தே
தத் தநு –தாநி ஸர்வாணி தத் வபு -அனைத்தும் அவனது உடல்

இவ்வாறு பேத சுருதிகள்
சக்தி -அம்ச -விபூதி -ரூப – சரீர – தநு போன்றவற்றால் அந்தர்யாமி -நியமிப்பவன் சொல்வது போலே
அபேத சுருதிகள் நியமனத்தை சாமாநாதி கரண்யத்தால் காட்டும்

இறைவன் எல்லாங்கடந்து நிற்கும் ப்ரபாவத்தைச் சொல்வதே பேத ச்ருதியின் நோக்கமாகும்.
ஒவ்வொரு விஷயமும் இந்த மஹா தத்வத்தையே உள்ளடக்கியுள்ளது என்று விளக்குவதே அபேத ச்ருதியின் நோக்கமாகும்.

இவ்வாறாக இவ்விரண்டு வகைப்பட்ட வாக்யங்களும் ப்ரபஞ்சத்தை விளக்குவதில் ஒன்றுக்கொன்று சார்புள்ளனவாய் இருக்கின்றன.

ஒரு வகை வாக்யங்களை மட்டுமே கைக்கொண்டு அவையே முக்கியம் எனும் சிந்தனைப் போக்கு இவ்விஷயத்தை முற்றிலும் மறந்துவிட்டது,
வேதாந்தத்திலேயே ஒரு வகை வாக்யங்களை மட்டும் ஏற்று மற்றதைக் கைவிடும் போக்கே இல்லை.
அறிஞர்கள் சிலர் தமக்கு விருப்பமான சில வாக்யங்களை மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு,
மிக அல்ப அறிவு தருவன எனப் பிறவற்றைத் தள்ளி விட்டார்கள்.
பகவத் ராமாநுஜரோ வேதாந்தக் கோட்பாடுகளை முற்றிலும் உணர்ந்து அநுபவிக்க இருவகை வாக்யங்களும் தேவையே,
அவை முரண்பட்டவை அன்று. மாறாகத் தொடர்ச்சியான எல்லா வாக்யங்களையும் கோட்பாடுகளையும்
முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுவன என்று நிறுவி யருளினார்,

—————

மாறுபட்ட விளக்கங்கள்

வேதாந்தத்தின் உட்பொருளைச் சுருக்கமாக விளக்கியபின், ஸ்வாமி க்ரந்தத்தின் மீதியை இரு பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறார்:
(1) பிற விளக்கங்களை ஆய்வது
(2) தம் கருத்தை எடுத்துரைப்பது.

1.முதலில் ஸ்ரீ சங்கரர் உள்பட வேறுபல அத்வைதிகளின் ஸித்தாந்தங்கள் கூறப்படுகின்றன,
2.இக் கோட்பாடுடையவர்கள், மேலுக்கு சப்பைக் கட்டாகச் சில கூறி ப்ரஹ்மத்துக்கும் ஜீவனுக்கும் வேறுபாடுகள்
பேசும் வாக்யங்களை முற்றாக விட்டு, ஒற்றுமை கூறும் ஸாமாநாதிகரண்ய ச்ருதிகளை மட்டும்
தங்களுக்கு ஆதரவாக காட்டுகிறார்கள்.
3.அவர்களுடைய முடிவுகள் இவ்வாறுள்ளன:

ப்ரஹ்மம் வெறும் ஞானமே. ப்ரஹ்மத்துக்கு குணங்கள் கிடையாது.
ப்ரஹ்மம் எக்காலத்தும் விடுதலை பெற்றிருக்கும், பிறிதொன்றைச் சாராமல் தானே தோன்றக்கூடியது (ஸ்வயம் ப்ரகாசம்).
ஆகிலும், தத்த்வமஸி போன்ற வாக்யங்களால் ப்ரஹ்மம் என்பது ஆத்மாவே (ஜீவாத்மா) என உணர வேண்டும்.
வேறு ஒரு வஸ்து இல்லாததால், அஞ்ஞானம், பந்தம், மோக்ஷம் யாவுமே இந்த ப்ரஹ்மத்தையே சாரும்.
சுத்த ஞான ஸ்வரூபமான ப்ரஹ்மம் மட்டுமே ஸத்யம். பிற யாவும் – ஆள்பவன் ஆளப்படுபவன் என உள்ள வேறுபாடுகள் – பொய்.
சில ஆத்மாக்கள் மோக்ஷமடைகின்றன, சில பந்தப்பட்டுள்ளன என்கிற அமைப்பு ஏற்கத்தக்கதன்று.
சில ஆத்மாக்கள் ஏற்கெனவே மோக்ஷமடைந்து விட்டன என்பது தவறு.
ஒரே ஒரு சரீரத்துக்கு மட்டுமே ஆத்மா உண்டு ஆனால் அது எந்த சரீரத்தில் உள்ளது என்பது எவருக்கும் தெரியாது.
வேத தாத்பர்யம் போதிக்கும் ஆசார்யர் மாயை, வேத அதிகாரி மாயை, வேதம் மாயை. வேதத்தால் அறியப்படும் வஸ்து மாயை.
மாயையாகிய வேதத்தை அறிந்தால் இவ்விஷயம் புலப்படும்.

அத்வைதிகள் ப்ரஹ்மத்துக்கும் ஆத்மாவுக்கும் ஐக்கியம் பேசும் வாக்யங்களுக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள்.
வேதாந்தம் முதலில் வேற்றுமையை உபதேசித்து விட்டு மறுப்பதாக கொள்கிறார்கள்.
ஆனால் ஏற்கெனவே அனுபவத்தால் நமக்குத் தெரிந்துள்ள வேறுபாட்டை மறுபடியும் கூறி
மறுக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் வேதாந்தத்துக்கில்லை. நேர்பட மறுத்திருக்கலாம், அவ்வாறு மறுக்கவில்லை.
ப்ரஹ்மத்துக்கு குணங்கள், இயல்புகள் இல்லை, அது வெறும் உணர்வு மட்டுமே என அத்வைதிகள் நினைக்கிறார்கள்.
வேதாந்தம் ப்ரஹ்மத்தை ஸகுணமாகவும் நிர்குணமாகவும் பிரித்து அறிந்து கொள்ளக் கற்பிக்கவில்லை.
மேலும் இவர்கள் சொல்லும் வெறும் உணர்வு ரூபமாக அது ப்ரஹ்மத்தை வெளிப்படையாக அறிவிக்கவில்லை.

குணமற்ற ப்ரஹ்மத்தை எல்லா உறவுகளுக்கும் வெளியில் தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
அது எப்போதும் ஸ்வதந்த்ரமாகவும், ஸ்வயம் ப்ரகாசமாயும் உள்ளது.
ஒரு ஆத்மாவின் முற்றிலும் அப்பழுக்கற்ற நிலையே ப்ரஹ்மம். ப்ரஹ்மம் தவிர வேறில்லாததால்,
பந்தம் மோக்ஷம் என்பன எல்லாவற்றையுமே அந்த ப்ரஹ்மம் ஒன்றே அநுபவிக்கிறது.
ப்ரஹ்மம் தவிர வேறொன்றில்லாததால் ஒரு ஆத்மா கட்டுண்டுள்ளது, மற்றொன்று மோக்ஷம் அடைந்துள்ளது,
அல்லது சில பெருமுனிவர்கள் மோக்ஷம் பெற்றனர் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது.
அத்வைத ப்ரஹ்மத்துக்கு குணங்கள் இல்லை, மோக்ஷ தசையில் அது ஒன்றைத் தவிர வேறில்லை என்பதால்
எவருக்கும் மோக்ஷம் இல்லை. அல்லது ப்ரஹ்மமே ஏதோ ஒரு வடிவில் கட்டுண்டிருந்தது,
பிறகு மோக்ஷமடைந்தது எனல் ஆகும். ப்ரஹ்மத்தை நாம் நோக்கும் கோணத்தைப் பொறுத்தது இது.

மோக்ஷத்துக்கு வழியும் மாயையே
ப்ரபஞ்சம் முழுதும் மாயை. எனவே உண்மையில் வேறுபாடுகளில்லை, கற்கும் மாணவன் மாயை,
வேதமும் அதன் பொருளும் மாயை, கேட்பவன் கேள்வி ஞானம் மாயை, கற்பிப்பது கேட்பது கல்வியின் கருத்து யாவும் மாயை,
அத்வைதம் உணர்ந்த ஆசார்யருக்குக் கற்பிக்க ஏதுமில்லை ஏனெனில் அவருடைய ஆத்மாவைத் தவிர வேறில்லையே!
வேறுபாட்டைத் தவிர்க்க எல்லாக் கர்மங்களிலிருந்தும் ஸந்யஸித்தவர்,
இனி வாழ்நாள் முழுதும் குரு சிஷ்யன் எனும் த்வைதத்தையே (வேறுபாட்டையே) நினைத்து இருக்கவேண்டும்!

அத்வைதத்தை முறையாகக் கற்றபின், தனது அனுபவத்துக்கு வெளிப்படும் எல்லா சேதன அசேதன பொருட்களும்
மாயை எனும் நிலையில் வாழ வேண்டும். அப்போது தன்னுடைய சரீரம் மட்டுமே உணர்வோடுள்ளதாயும்
பிற யாவும் உணர்வற்றன என்றும் தோன்றும். ஒவ்வொரு அத்வைத சீடர்க்கும் இதே நிலை என்பதால்
ஒருவருக்கும் தம்மைத் தவிர பிறர்க்கு உணர்வுண்டு எனத்தோன்றாது.
எனக்கு நீ மாயை, உனக்கு நான் மாயை என்கிற வேடிக்கையான நிலைதான்.

இக்கால அத்வைதிகள் இம் முரண்பாட்டை ஒருவாறாக நிர்வஹிக்க எண்ணி, ஸத்யத்தை
‘வ்யாவஹாரிகம்’, ‘பாரமார்த்திகம்’ என்று இரு நிலைகளில் எப்போதும் வழங்குகிறார்கள்.
இது வெறும் சொல் விளையாட்டே. குணங்கள் ஏதும் இல்லாத வஸ்து ஸத்யமாகக் கூட இருக்க முடியாது.
ஸத்யம் என்பதே அனுபவத்தால் உணரப்படும் ஒரு பண்பு தான். அது ஸத்யம்-பொய் என்கிற இரட்டையைச் சேர்ந்தது தானே!
குணங்கள், வேறுபாடுகள், இரட்டைகள் – இவற்றைக் கடந்த தத்துவம் ஸத்யத்தையும் கடந்து ஸத்யமாகக் கூட விளங்க முடியாது.

ஸத்யத்தின் நிலைகள் எவ்வாறு தாங்கப்படுகின்றன? வ்யாவஹாரிக நிலையில் தான் தாங்கப்படுகின்றனவாயின்,
அந்த நிலையைப் பொய்யென்னும் போது ப்ரஹ்மமும் பொய் என்று வழங்க வேண்டி வரும்.
பாரமார்த்திக நிலையிலும் பொருந்தாது; அங்கு தான் வேறுபாடுகளே இல்லையே!
அப்போது, இவ்விரு சாத்தியங்களைத் தாங்க வேறொரு ஸத்யம் தேவைப்படுகிறது. இது முரண்.

இதே போல், அறிவு என்பதும் அறிவு-அறியாமை என்னும் இரட்டையைச் சார்ந்ததே.
எல்லையின்மையும் எல்லையுடைமை-எல்லையின்மை என்னும் இரட்டையைச் சார்ந்தது.
எல்லா வேறுபாடுகளையும் கடந்த தத்துவம் அறிவாகவும் எல்லையற்றதாகவும் இருக்க முடியாது.
அத்வைதிகள் குணங்களை மறுத்து விட்டு, ஒரு சில வேறுபாடுகளை மட்டும் இசைகிறார்கள். இதுவும் முரண்.
அறிவில்லாத பொருளல்லாதது அறிவுள்ள பொருள் தான். எல்லைப்படும் பொருளல்லாதது, எல்லையில்லாதது தான்.
ஒன்றை இல்லை செய்வதால், இரட்டையின் மற்றொன்றே நிலை நிறுத்தப் படுகிறது.
குணமில்லாத ப்ரஹ்மம் யார் அறிவுக்கும் எட்டாத ஒரு கற்பனைப் பொருள் ஆகிறது.
அத்வைத ப்ரஹ்மமே மிகப் பெரிய மாயை.

உப்பு எப்படி உள்ளும் புறமும் உப்பாகவே இருக்குமே அப்படியே ஜகத்தும் ப்ரஹ்மமும்
விஜாதீயம் -சஜாதீயம் -ஸூவகதம் -மூன்று வித பேதங்களும் இல்லை
ப்ரஹ்மம் -பந்தம் அற்று ஸ்வயம் பிரகாசமாய் இருந்தாலும் -அவித்யையால் -அஞ்ஞானத்தால் -மறைக்கப்பட்டுள்ளது
தத்வமஸி -வாக்கியம் ஐக்யத்தையே சொல்லும்
பத்தன் முக்தன் என்ற பேதமும் இல்லை -அது போன்ற வ்யவஸ்தையே கிடையாது -ஜீவ பேதம் ஒத்துக் கொள்ளாதவர்கள் அன்றோ
ஒரே ஒரு சரீரமே ஜீவனைக் கொண்டது -மற்றவை எல்லாம் மாயை –
ஞான உபதேசம் செய்யும் ஆச்சார்யனும் பொய்-சாஸ்திரமும் பொய் -அதைக் கேட்க்கும் சிஷ்யனும் பொய் –
சாஸ்த்ரத்தால் உண்டாகும் ஞானமும் பொய் –
இத்துணை பொய்க் கற்பனைகள்

———————

பாஸ்கரரின் பேதாபேதம் சுருக்கமாகச் சொல்லப் படுகிறது.
ப்ரஹ்மம் குறைகளற்றதாய்ச் சொல்லபட்டாலும், ஆத்மாவோடு ஒற்றுமை ‘தத்வமஸி’ போன்ற வாக்கியங்கள் சொல்வதால்,
ப்ரஹ்மமே சில காரணங்களால் ஆத்மாவாக மாறி மாற்றமும் துன்பமும் அடைகிறது. அதனால் பந்த மோக்ஷங்களுக்கு ஆளாகிறது.
அத்வைத மாயை ஸித்தாந்தத்தில் உள்ள முரண்களை பாஸ்கரர் நன்குணர்ந்திருந்தார்.
ஆகையால் உண்மையான காரணங்களால் ப்ரஹ்மத்தின் மாறுதலை விளக்கினார்.
இவர் கொள்கையில் மாயையால் வரும் குறைகள் இல்லையே ஆகிலும்,
ப்ரஹ்மத்துக்கு தோஷங்களை நிரூபிக்கும் குறை உண்டு.

ப்ரஹ்மம் நிர்விசேஷம் இல்லை
ப்ரஹ்மத்தைக் காட்டிலும் விஜாதீய சஜாதீய ஸூவகத பேதங்கள் உண்டு
ப்ரஹ்மம் கர்ம பந்தம் அற்றது
ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகன் –
ஆனால் தத்வமஸி போன்ற சுருதி வாக்யங்களுக்கு நிர்வாகம் செய்ய முடியாமல் உபாதி-என்ற ஒன்றைக் கற்பித்து
இந்த உபாதி சம்பந்தத்தால் ப்ரஹ்மம் சம்சார பந்த மோக்ஷங்களுக்கும் தோஷ ரூபமான விகாரங்களுக்கும்
ஆஸ்பதம் ஆகின்றது என்பர்

————

யாதவப்ரகாசர் மதம் விவரிக்கப்படுகிறது,
இவரும் மேற்சொன்ன பிறரைப் போல் ஐக்கியம் பேசும் சொற்களால் மயங்குகிறார்.
இவர் கொள்கையில், ப்ரஹ்மம் உயர் பண்புகளுடையது ஆகிலும், ஆத்மாவாகி தேவ மனுஷ்ய திர்யக் ஸ்தாவரமாகி
ஸ்வர்க்க நரகாதிகளை அநுபவித்து பின் மோக்ஷமடைவதாகச் சொல்லப் படுகிறது.
ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வபாவமே மற்றத்தினின்றும் வேறுபட்டும், ஒருபடிப்பட்டும் இருப்பதாகும்.
ப்ரஹ்மம் ஆகாசம் போன்றவற்றுக்குத் தக்க விகாரம் அடையும்.

பாஸ்கரரின் மதத்தில் ப்ரஹ்மம் சில காரணிகளால் பாதிக்கப் படுகிறது.
இவை ப்ரஹ்மத்துக்குப் புறம்பானவையா? அல்லது உட்பட்டவையா? என்னும் கேள்வி பிறக்கிறது.
புறம்பானவை என்றே கொள்ள வேண்டும். ஆயின், ப்ரஹ்மத்தைக்காட்டிலும் வேறுபட்ட, அதைவிட உயர்வான
தத்துவம் உண்டு என்றாகி விடுகிறது. இக்குறையைக் களைய
யாதவப்பிரகாசர், ப்ரஹ்மம் தன் ஸ்வபாவத்தாலேயே மாறுதலுறுகிறது,
வெளிக் காரணிகளால் அல்ல என்று கூறுகிறார்.

சேதன அசேதன வஸ்துக்களில் அபேதம் ஸ்வாபாவிகமாக இருப்பது போல் பேதமும் ஸ்வாபாவிகமே-என்பர்
ப்ரஹ்மம் எவ்வித உபாதி இல்லாமல் சித் அசித் ஈஸ்வரன் -என்று மூன்றாகப் பரிணமிக்கிறது –
ஆகவே இம் மூன்று தத்துவங்களும் ஸத்யமே
இவர்களும் ஐக்கிய வாதிகளே –
ப்ரஹ்மம் ஸ்வாபாவிக கல்யாண குணாத்மகனே -முக்குணங்கள் அளவற்ற மேன்மையுடையவையே –
எண்ணிக்கை அற்றவை -மிக உயர்ந்தவையே –
அந்த ப்ரஹ்மமே தேவாதி ரூபமாயும் சுவர்க்கம் நரகம் மோக்ஷம் இவற்றில் இருக்கும் ஆத்மாக்களாயும்
இருக்கும் ஸ்வ பாவத்தை உடையது
ஸ்வ பாவத்தால் இவற்றை விட வேறு பட்டு உள்ளதாகிலும் ஆகாசாதி தோஷ ரூபங்களான விகாரங்களுக்கும்
ஆஸ்பதம் ஆகிறது -என்பர்

——————

அத்வைதக் கொள்கை முதல் யாதவப் பிரகாசர் கொள்கை வரை சிந்தனையின் ஒரு விதமான போக்கு உணர முடிகிறது.
ப்ரஹ்மத்தைக் குறைகளினின்றும் காப்பாற்ற அத்வைதிகள் மாயையைப் பயன் படுத்துகிறார்கள்.
ஆனால் இது பல முரண்பாடுகளுக்கு இடமளிக்கிறது.
பாஸ்கரர் முரணில்லாத கொள்கை வகுக்க, ப்ரஹ்மத்துக்கு வெளியில் சில காரணங்களைக் கொள்கிறார்.
இதனால், உண்மையில் ப்ரஹ்மம் சிறிது மாசுபடுகிறது.
யாதவ பிரகாசர் பாஸ்கரரின் கொள்கையில் உள்ள சில முரண்பாடுகளைக் களைய
அக் காரணங்களும் ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வபாவத்திலேயே இருப்பதாகக் கல்பித்து,
ப்ரஹ்மத்தைக் குறைகளுக்கு இருப்பிடமாகவே மாற்றி விடுகிறார்!
முரண் பிறவாமல் கொள்கை வகுத்தலும்,
வேதாந்தங்களுக்கு இசைந்த ப்ரஹ்மத்தின் பெருமை உரைத்தலும்
மிகக் கடினமான காரியங்களாக தோன்றுகின்றன.

————-

வேதங்களின் உட்பொருள் உணர்தல்
அத்வைத விமர்சம்
இனி அத்வைத விமர்சமும், அதன் பின் பேதாபேத தத்வத்தின் இரு வகுப்பார் பற்றிய விமர்சங்களும் தொடரும்.
முதலில் அத்வைதம் பற்றித் தரப்படும் விளக்கங்களுக்கு மிக்க எச்சரிக்கையோடு
அறிஞர்கள் அதிலுள்ள கஷ்டங்களைத் தெரிவிக்கிறார்கள்.

சதேவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் -என்று அருணர் ஸ்வதேகேதுவுக்கு உபதேசம் தொடக்கம்
தத் ஐஷத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய இதி–இது முதல் சங்கல்பம் – சமஷ்டி ஸ்ருஷ்ட்டி இது –
சேயம் தேவத ஐஷத ஹந்தாஹம் இமா திஸ்ர தேவதா -அநேந ஜீவேந ஆத்மநா அநு ப்ரவிஸ்ய
நாம ரூபே வ்யாவகராணி–இது அடுத்த சங்கல்பம்
தேஜஸ் அப்பு அன்னம் -மூன்றின் அபிமான தேவதைகளை சரீரங்களாகக் கொண்டு அவற்றுள் புகுந்து
நாம ரூபங்கள் கொடுத்து -இது வியஷ்ட்டி ஸ்ருஷ்ட்டி –
அடுத்து சத் மூலா சோம்ய இமா பிரஜா –என்று அவனே ஸமஸ்த ஜகத்துக்கும் ஸர்வவித காரணம் –
ஆத்மாவாக உடையவை -லயத்தையும் உடையவை என்றும் உபதேசித்து
கடைசியில் -ஐததாத்ம்யம் இதம் சர்வம் -தத் சத்யம் ச ஆத்மா தத்வமஸி ஸ்வேதகேதோ -என்று
சத்தான ப்ரஹ்மமே சேதன அசேதனங்களை வியாபித்து ஆத்மாவாக உடைத்து –
அதே ப்ரஹ்மம் தான் நீயும் என்று தானே உபதேசம் –

“தத்த்வமஸி”யில் உள்ள “தத்” எனும் சொல் ப்ரஹ்மனைக் குறிக்கும்.
இந்த வாக்கியம் ப்ரஹ்மமே ஜகத் ஸ்ருஷ்டி, ரக்ஷணம், ஸம்ஹாரம் மூன்றையும் ஸங்கல்ப மாத்ரத்தால்
செய்ய வல்லது என்று கூறும் கட்டத்தில் வருகிறது.
“ததைக்ஷத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய” (அந்த ப்ரஹ்மம் தான் பலவாக ஸங்கல்பித்தது, என்று தொடங்கி)
முதல் “ஸந் மூல: ஸோம் யே மா ஸர்வா: ப்ரஜா: ஸதாயதனா: ஸத் ப்ரதிஷ்டா:” என்று முடிகிறது.
இந்த உலகம் முழுதும் ப்ரஹ்மத்தை மூலமாகவும், இருப்பிடமாகவும், அடிப்படையாகவும் கொண்டுள்ளது என்று பொருள்.

அத்வைதிகள் ப்ரஹ்மம் நிர்விசேஷம் என்பது பொருந்தாதே
ஜகத் காரண சுருதிகள் பலவற்றிலும் -அகில ஹேய பிரத்ய நீக ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகன் -சர்வஞ்ஞன் –
சர்வசக்தன் -ஸமஸ்த இதர வஸ்து விலக்ஷணன் -ஓத்தார் மிக்கார் இலையாயவன் -ஸத்ய ஸங்கல்பன் –
போன்றவற்றைச் சொல்லுமே –
ப்ரஹ்மன் ஸர்வ வ்யாபி, ஸர்வ சக்தன், ஸர்வஜ்ஞன், எல்லாவற்றையும் தன் இயல்வாக உடையவன்,
தனக்கு நிகரோ தன்னை விஞ்சியவனோ அற்றவன், ஸ்வயம் பரிபூர்ணன், ஸத்ய ஸங்கல்பன் என்கின்றன,
இவ்வாக்கியங்கள் கூறும் ப்ரஹ்மன் அனந்த கல்யாண குணங்கள் நிரம்பியவர்.
“அபஹதபாப்மா” போன்ற சொற்கள் இவர் அப்பழுக்கற்றவர் என நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றன,
இவை அத்வைத நிலைப்பாட்டுக்கு ஒவ்வா

அத்வைதத்தின் நிலைப்பாடு வேத அபிப்ராயங்களோடு முரண்படுகின்றது மூன்று வழிகளில்:
1. தத்த்வமஸி என்பது ப்ரஹ்மத்துக்கும் உலகுக்கும் உள்ள காரண கார்ய உறவைக் குறிப்பதே தவிர,
தனி ஆத்மா பரமாத்மாவின் ஐக்யத்தைக் குறிப்பதன்று.
2. ப்ரஹ்மன் நிர்குணன் எனும் கருத்து வேதங்களில் உள்ள ப்ரஹ்மத்தின் எண்ணற்ற கல்யாண குணங்களைப் பற்றிய
வாக்கியங்களைப் பொருளற்றதாக்கி விடும்.
3. ப்ரஹ்மன் குறைகளற்றவன் எனும் வேதத்தின் கருத்தை, ப்ரஹ்மனும் ஆத்மாவும் ஒன்றெனும் வாதம் பொருளற்றதாக்கி விடும்,
ஏனெனில் ஆத்மாவுக்குள்ள அளவற்ற குறைகளை ப்ரஹ்மன் மீது ஏற்றிவிடும்.

இந்த ஸ்ருதிகளுக்கு -அத்வைத வாதம்
ஒன்றை அறிவதன் மூலம் யாவற்றையும் அறிய முடியும் என இவ்விஷயம் தொடங்கிற்று.
மண், குடம் எனும் எடுத்துக்காட்டுகளால் காரணமே மெய், பிற விளைவுகள், மாறுதல்கள் உண்மையல்ல.
காரண ப்ரஹ்மம் உள்ளும் புறமும் எல்லா வேறுபாடுகளும் அற்றதாக,
“ஸதேவ ஸோம்ய இதமக்ர ஆஸீத் ஏகமேவாத்விதீயம்” எனும்
வாக்யத்தால் சொல்லப்பட்டது.
அதாவது, முதலில் ஸத் மட்டுமே இருந்தது, அதற்கு இரண்டாவதாக ஒன்றில்லை என்பது இதன் பொருள்.
“ஸத்யம் ஞாநம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம”, “நிஷ்கலம்”,”நிஷ்க்ரியம்”, “நிர்குணம்”, “நிரஞ்சனம்”, “விஞ்ஞானம்”, “ஆனந்தம்”
ஆகிய யாவும் ப்ரஹ்மம் ஒரு குணமுமற்றது என்பதையே வலியுறுத்துகின்றன,

ஸத்யம் ஆனந்தம், எல்லையற்றது என்பன குணங்களற்ற ப்ரஹ்மத்தைக் குறிக்குமாயின் இவை யாவும்
ஒரே பொருள் கொண்ட பல சொற்கள் எனும் அபத்தம் உண்டாகும்.
இச்சொற்கள் யாவும் உடன்பாடாக வன்று, எதிர்மறையாக,
மாறுபாட்டை மறுப்பனவாக அர்த்தம் கொள்ளப்பட வேண்டும்.
ஸத்யம் என்பது ப்ரஹ்மம் பொய் அன்று என உணர்த்துகிறது.
எல்லையற்றது என்பது ப்ரஹ்மம் எல்லைகளுக்குட்பட்டது அன்று என உணர்த்தும்.
இவை யாவும் ஒரோ குணத்தை மறுப்பதற்காகவே கொள்ளப் பட வேண்டும்.

அத்வைதி இவ்விஷயத்தில் காரண தத்துவத்தை ஒப்புக்கொண்டு விளக்க முயற்சி செய்கிறார்.
ஆனால் இம்முயற்சியில் அவர் காரணம் மட்டுமே உண்மை
காரியம் உண்மையன்று என்றொரு கருத்தை முன் வைக்கிறார்.
இவ் விளக்கத்தின் படி அவர் இவ்வுலகம் முழுதும் உண்மையன்று, வேறுபாடுகள், குணங்கள் உண்மையல்ல என்கிறார்.
ப்ரஹ்மம் பற்றி உடன்பாடாக ஏதும் சொல்ல முடியாது, வேதத்தில் வரும் உடன்பாட்டு வாக்கியங்கள்
அவை சொல்லும் குணங்களுக்கு மாறுபாடான பொருள் உணர்த்துவதாகக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்.
அதாவது -ப்ரஹ்மம் அஸத்யம் அன்று அஞ்ஞானம் அன்று என்பதைச் சொல்ல வந்ததே என்பர்

இதற்கு இராமானுசரின் விடை-

சதேவ சோம்ய- இத்யாதி -காரண வாக்கியங்கள் -ஜகத் காரணத்வத்தை சொல்லும்
அவி விபக்த நாம ரூபம் -ஆகவே சத்தாகவே ப்ரஹ்மம் இருந்தது என்கிறது-
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் போன்ற -சோதக வாக்கியங்கள் ப்ரஹ்மத்தின் இதர ஸ்வபாவ விசேஷங்களைச் சொல்லும் –
அத்வைதியின் காரணமே உண்மை, விளைவு/கார்யம் உண்மையன்று என்பது ஆதாரமற்றது,
ப்ரஹ்மத்தை (காரணம்) அறிவதன் மூலம் எதையும் (கார்யம்/விளைவு) அறியலாம் எனும் கூற்றுக்கு முரணானது.

(1) விளைவுகள் உண்மை அல்லனவாகில் அவற்றை அறிந்து பயனில்லை,
(2) உண்மையை அறிந்து கொள்வதன் மூலம் உண்மை அல்லாதவற்றை அறிய முடியும் என்பது தர்க்க பூர்வமானதன்று,
உண்மை, உண்மை-அற்றது இவ்விரண்டுக்கும் ஸாம்யமில்லை.

இந்த வேத வாக்கியத்தை சரியான முறையில் புரிந்து கொள்ள ப்ரஹ்மமே
எல்லாவற்றுக்கும் ஆத்மா என்பதை ஏற்க வேண்டும்.

விளைவுகள் உண்மையல்ல எனும் அத்வைத வாதத்தை ஆசிரியர் மறுக்கிறார்.
“ப்ரஹ்மம் ஒன்றை அறிவதன் மூலம் எல்லாம் அறியப்படுகின்றன என்பது காரணத்தை அறிவதன் மூலம்
விளைவை அறியலாம் “ என்பதை மறுப்பதாய் உள்ளது என்கிறார்.

விளைவுகள் உண்மை அல்ல எனில், அவற்றை அறியத் தேவையே இல்லை, ஏனெனில் அவை இல்லை!
உண்மையில் இல்லாத ஒன்றை ஒருவர் எப்படி அறிய முடியும்? உள்ளதும் இல்லாததும் ஒன்றோடொன்று
ஏதோ ஒருவகையில் தொடர்பு படாவிடில் அவை பற்றிய உண்மை அறிவு எப்படி ஏற்பட முடியும்?
உண்மை, பொய் இரண்டுக்கும் ஓர் உடன்மறையான தொடர்புண்டு என்பது தர்க்கத்துக்கு மாறானது.

இவ்வாக்கியத்துக்குச் சரியான விளக்கம், குடம் போன்றவற்றுக்கு மண் போல ப்ரஹ்மம் யாவற்றுக்கும்
அந்தராத்மாவும் உட்பொருளுமாகும் என்பதே. காரணம், விளைவு இரண்டும் உண்மைகளே.
இதை ஏற்றுக்கொண்டால், ப்ரஹ்மம் உலகுக்கு அந்தராத்மா என்பது பொருந்தும்.

ஏக விஞ்ஞாநேந சர்வ அபாவ ஞானம் இல்லையே -ஒன்றை அறிந்து மற்ற சகலமும் இல்லை என்றா அறிகிறோம் என்பது இல்லையே
ஏக விஞ்ஞானம் சர்வ ஞானம் என்று அன்றோ உள்ளது
அபி து ஏக விஞ்ஞாநேந -ப்ரஹ்மம் ஒன்றே -அதை ஆத்மாவாகக் கொண்டது பிரபஞ்சம் -என்பதை ஒத்துக் கொண்டு
ஒன்றான ப்ரஹ்மத்தை அறிந்ததாலேயே அத்தை ஆத்மாவாகக் கொண்ட மற்றத்தை எல்லாம் அறிந்ததாகுமே -என்று
அனைத்து ஞானங்களுக்கும் ஒப்புமை விளக்கப்பட்டதாகுமே

ச்வேதகேதுவின் தந்தை தம் மகனைக் கேட்டார் ”நீ த்ருப்தனாயும் கர்வத்தோடும் காணப் படுகிறாய்.
நீ அந்தக் கட்டளை(ஆதேசம்)யையும் அறிந்துகொண்டாயா? ஆதேசம் பற்றி ஆசார்யர்களைக் கேட்டாயா?”.
ஆதேசம் என்பது எல்லாவற்றையும் கட்டுப் படுத்துவது. கட்டளை எனலாம். ப்ரஹ்மமே ஆதேசம்.
ஏனெனில் அதுவே உலகைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. அவனே, “ப்ரசாஸிதாரம் ஸர்வேஷாம்” எல்லாவற்றுக்கும் தலைவன்.
“ஏதஸ்ய வா அக்ஷரஸ்ய ப்ரஸானே கார்கி சூர்யா சந்த்ர மாஸௌ வித்ருதௌ திஷ்டத:”.
கார்கி! இந்த அழிக்கமுடியாத தலைவனின் ஆதரவில் ஸூர்யனும் சந்த்ரனும் நிற்கின்றனர்.
“ஏகமேவ அத்விதீயம்” என்பதில் ஏகம் என்பது உலகுக்கு அது ஒன்றே காரணம் என்பது,
அத்விதீயம் என்பதில் உலகுக்கு ப்ரஹ்மம் தவிர மற்றொரு காரணம் இல்லை என்பதும் தெளிவு,

மேலும் தந்தை உத்தாலகர் ச்வேதகேதுவைக் கேட்கிறார் ”இவ்வுலகுக்கு மூலப் பொருளான தலைவனைப் பற்றி அறிந்தாயா?
அந்த ப்ரஹ்மனைப் பற்றிக் கேட்டால், கேளாதன எல்லாம் கேட்டதாகும். அவனை நினைத்தால் நினையாதன எல்லாம் நினைத்ததாகும்.
அவனை அறிந்துகொண்டால் அறியாதன எல்லாம் அறிந்தன ஆகும்.

உலகுக்கு மூலமும், உட்பொருளும், உலகின் அழிவுக்குக் காரணமும். எங்கும் நிறைந்ததும் பரிபூர்ணமானதும்
எல்லைகளற்றதும் ஸத்ய ஸங்கல்பனும் அளவற்ற கல்யாண குணங்களுள்ளவனும் ஆன ப்ரஹ்மனை
ச்வேதகேது அறிந்துகொண்டானா என அறிவதே தந்தையின் நோக்கம்.

ஆதேச –ஆ உபசர்க்கம் -திச்–வினைச்சொல் -நியமனம் பொருள் –
ஆதிச்யதே அநேந இத் யாதசே-உலகம் முழுவதும் ப்ரஹ்மத்தால் நியமிக்கப் படுவதால் ஆதேச -என்று ப்ரஹ்மத்தையே சொல்லும்
இதுவே -ஏதஸ்ய வா அக்ஷரஸ்ய -ப்ருஹதாரண்யம் -என்றும்
பிரசாசிதாரம் ஸர்வேஷாம் -மனு ஸ்ம்ருதி
மேலும் ஏகமேவ -ப்ரஹ்மம் ஒன்றே ஜகத் காரணம் என்றும்
அத்விதீயம் -என்று ப்ரஹ்மமே நியமிப்பவன் என்றும் சொல்வதையே ஆதேச என்கிறது
மேலும் -யேந அச்ருதம் ச்ருதம் பவதி –என்று எதனுடைய இருப்பால்-என்று கொள்ளாமல்
எதனை அறிந்தால் -என்று கொண்டு – கேட்கப்படாததவை கேட்க்கப்படுமோ
இதுவே ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தால் அதன் தோற்றங்கள் விகாரங்கள் எல்லாம் அறியப் படும் என்றதாயிற்று
இந்த கருத்தையே -கஸ்மின் நு கலு விஞ்ஞாதே ஸர்வமிதம் விஞ்ஞாதம் பவதி -என்று சொல்லும்
ஆகவே உததம் ஆதேச அப்ராஷ்ய–என்ற வாக்யத்துக்கு
ஸமஸ்தத்துக்கும் சகல காரணமாய் -அதற்கு இன்றியமையாத சர்வஞ்ஞத்வம் சர்வசக்தித்வம் போன்ற
ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனான ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிக் கேட்டாயா -என்பதே கேள்வி -என்றதாயிற்று –

ப்ரஹ்மனே வெவ்வேறு வடிவங்களில் மாறுபாடுகளில் விளைவுகளாய்க் காணப்படும் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம்,
அறிவுள்ள அறிவற்றன யாவற்றையும் தன் உடலாயும் ஸூக்ஷ்ம நிலையில் யாவற்றிலும் தானேயுள்ள ப்ரஹ்மனே அனைத்தையும்
ஸ்தூல வடிவாகக் கொண்டுள்ளான் என்பதால் ப்ரஹ்மனை அறிவதால் அனைத்தையும் அறிந்ததாகும்,
அவனைப் பற்றிக் கேட்டால் அனைத்தையும் கேட்டதாகும் என உத்தாலகர் கூறுகிறார்.

ஆனால் விவரமறியாத பிள்ளை ச்வேதகேது, தந்தையின் உட்கருத்தை அறிந்திலன், ப்ரஹ்மனிலிருந்து வேறான உலகத்தை
ப்ரஹ்மனை அறிவதின் மூலம் எவ்வாறு அறிய முடியும் என அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
எனவே, “மரியாதைக்குரிய தந்தையே! ஆதேசம் என்பது என்ன” என்று கேட்கிறான்.

தந்தைக்குக் காரணம் விளைவு (கார்யம்) இரண்டில் வேறுபாடில்லை என்பது தெரியும்.
ப்ரஹ்மனில் ஸூக்ஷ்ம வடிவிலுள்ளவ சேதன அசேதனங்களே ஸ்தூல வடிவெடுக்கின்றன.
எல்லா அறிவுள்ள அறிவற்ற பொருள்களும் ப்ரஹ்மத்தின் உடலே. சரீரமே.
இவ்வுலகின் உயிராய் ஆத்மாவாய் இருப்பவன் நியாமகன் ஆதேசம் ஆக்குபவன் ப்ரஹ்மனே.
அவனே அனைத்துக்கும் நியந்தா.

தந்தை தம் மனத்தில் உள்ளதைத் தம் மகனுக்குத் தெளிவுபடுத்த முற்படுகிறார்.
ப்ரஹ்மத்தின் உண்மை இயல்வானது உணர்வு மயமாயிருப்பது, அளவற்ற பெருமையுடனிருப்பது.
அது உண்மை போன்ற அளவிறந்த மங்கள குணங்களுக்கு இருப்பிடம், அது எவ்வித மாறுதல்களுக்கும் உட்படாதது.
பெயர்கள் வடிவங்களற்ற அறிவுள்ள, அறிவற்ற சேதன அசேதனங்களை அவற்றின் ஸூக்ஷ்ம நிலையில் அது தன் சரீரமாகக் கொண்டுள்ளது,
தனது லீலையில் ஆசையினால் அது தன் சரீரத்தையே நிற்பனவும் அசைவனவுமான பலவாக்கிக் கொள்கிறது.
ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தால் யாவற்றையும் அறியலாம்.
இவ்விஷயத்தைத் தெளிவுறுத்தத் தந்தை உலகியலில் காணும் காரண கார்ய சம்பந்தத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

இவ் வுலகில் நாம் காரணம் கார்யத்திலிருந்து வேறுபட்டதில்லை எனக் காண்கிறோம். காரணமே ஒரு மாறுதல் அடைந்து கார்யமாகிறது.
இந்தக் காரியமே ஒரு மாறுதலடைந்து காரணமாகிறது, முன் மாறுதலை ஸ்ருஷ்டி, படைப்பு என்கிறோம்;
பின்னதை அழிவு, நாசம் என்கிறோம். ப்ரஹ்மம் தன்னில் நிறைவுடையது, அதற்குத் தன சரீரத்தை மாற்றிக் கொண்டு
அடைய வேண்டிய பயன் ஏதுமில்லை. ஆகவே இந்த நடவடிக்கை, லீலை அல்லது விளையாட்டு எனப்படுகிறது.
ஒரே களி மண்ணிலிருந்து குடம், ஜாடி என வேறு பல வடிவுகளைச் சமைக்கலாம். ஆனால் அந்தக் களிமண் மட்டுமே உண்மை.
மற்றவையெல்லாம் அந்தக் களிமண்ணுக்குத் தரப்படும் பானை, குடம், ஜாடி எனும் வேறு வேறு பெயர்களே அன்றி வேறல்ல.

ஆயினும், மகனுக்கு உலகில் காணில் வெவ்வேறு பொருள்களுக்கு ப்ரஹ்மமே காரணம் என்பது விளங்கவில்லை.
ஆகவே, “தந்தையே! எனக்கு இதை நீரே விளக்க வேணும்” என்றான். எல்லாவற்றிலும் இருப்பதும், எல்லா ஆற்றலும் உள்ளதுமான
ப்ரஹ்மமே காரணம் என விளக்க, தந்தை, “இது ஒன்றே முதலில் ஸத் என்று உள்ளதாக இருந்தது,
இதை விட்டால் வேறொன்றுமே இரண்டாவதாக இல்லை” என்றார்.

”இது” ப்ரபஞ்சத்தையும், “முதலில்” என்பது ஸ்ருஷ்டிக்கு படைப்புக்கு முன்பான காலத்தையும் குறிக்கிறது.
அப்போது ப்ரபஞ்சம் வடிவங்களாலும் பெயர்களாலும் அறியப்பட முடியாதிருந்தது.
அதாவது, அது, “இருத்தல்” (ப்ரஹ்மம்) என்பதைத் தன் உயிராகக் கொண்டிருந்தது.
“ஒன்றே ஒன்று” என்பதால் அதைத் தவிர வேறு காரணப் பொருளும் (உபாதானம்) இப்ரபஞ்சத்துக்கு இல்லை என்றாயிற்று.
“வேறு இரண்டாவதாக ஒன்று இல்லை” என்றதால் ப்ரபஞ்ச ஸ்ருஷ்டிக்கு வேறு ஒரு ஸ்ருஷ்டி காரணமும் (நிமித்தம்) இல்லை என்றாயிற்று.

“எதைக் கேட்டால் எல்லாவற்றையும் கேட்டதாகுமோ அந்த ஆதேசத்தை நீ கேட்டாயா?” என்று தந்தை கேட்பதிலிருந்து
அவர் உள்ளத்தில் உள்ளது தெளிவாகிறது. “அது, நான் பல ஆகுவேனாக, நான் பல்கிப் பெருகுவேனாக என ஸங்கல்பம் செய்தது” என
அவர் சொல்வது இவ்விஷயத்தை மேலும் வலியுறுத்துகிறது.
இங்கு குறிக்கப்படும் வ்யக்தி எங்குமுள்ள, எல்லா ஆற்றலும் மிக்க ஸத்ய ஸங்கல்ப சக்தியுள்ள பரப்ரஹ்மம்.
ப்ரஹ்மம் எப்போதுமே தன்னிறைவுள்ளவனாதலால் ஒரு நோக்கமோ லாபமோ இல்லாத லீலையே ஸ்ருஷ்டி.
ப்ரஹ்மம் தான் பல ஆவதாக ஸங்கல்பம் செய்தது, இந்த ஸங்கல்பம் இப்ரபஞ்சம் முழுதும் பல்வேறு சேதன அசேதனங்களால்
நிறைக்கப் படவேணும் என்று. இதற்கே அதன் ஸங்கல்பம். ஆகவே அது பல்கிப் பெறுக முடிவெடுத்தது.
அது தன்னில் ஒரு பகுதியிலிருந்து ஆகாசம் முதலிய அடிப்படை பூதங்களை உருவாக்கியது.
பின் ப்ரஹ்மம் “நான் இவ்வடிப்படை பூதங்களினுள் ஜீவாத்மாக்களின் மூலம் புகுந்து பல தனி வடிவுகளும் பெயர்களும் உடைய
பொருள்களும் ஆவேன்” என முடிவெடுத்தது. இதனால் தனி ஓர் உயிர் அல்லது பொருளின் உட்பொருளாக ப்ரஹ்மமே இருப்பது தெரிகிறது.
மேலும், ப்ரஹ்மத்தின் சரீரமான இந்தத் தனி ஆத்மா ப்ரவேசிப்பதாலேயே ப்ரபஞ்சத்திலுள்ளன யாவும்
பெயர்களும் வடிவங்களும் பெறுகின்றன என்றும் தெரிகிறது.

கதந் நு பகவ ச ஆதேச –அந்த ஆதேசம் எப்படிப்பட்டது -என்று வினவினான்
அபின்ன நிமித்த உபாதானம் -என்பதை விளக்குகிறார்
அவிகாரி ஸ்வரூபம் ஸ்வாம்சேந அவஸ்திதம் -என்று இரண்டு பதங்களை இட்டு சமாதானம்
அம்சம் -அம்சி -தர்மம் -தர்மி -சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம –
இதில் சத்யம் ஞானம் அநந்தம் மூன்றும் விசேஷணங்கள் -ப்ரஹ்மம் -விசேஷ்யம்
இதே போலவே சேதன அசேதனங்களும் ப்ரஹ்மத்துக்கு அப்ருதக் சித்த விசேஷணங்கள் –
அவிகாரம்-தர்மியின் அம்சம் – விசேஷணம் தனது சங்கல்பத்தால் மாறுதல் –
இத்தையே -அவிகாரி ஸ்வரூபம் ஸ்வாம்சேந அவஸ்திதம் –என்னும் இரண்டு பதங்களால் வெளியிட்டு அருளுகிறார் –

இவ்வாறு ப்ரஹ்மம் “நான் பல ஆவேன்” என்று முடிவெடுத்ததாலும், ப்ரஹ்மம் தானே பல ஆயிற்று என்றதாலும்
தந்தை தம் மனத்தில் ப்ரஹ்மமே ப்ரபஞ்சத்தின் ஸ்ருஷ்டி காரணமும் (நிமித்தம்) , பொருள் காரணமும் (உபாதானம்) என்று
உணர்கிறார் எனத் தெரிகிறது. சாந்தோக்யத்தின் அடுத்த மேற்கோள்கள் ஸ்ருஷ்டி எவ்வாறு நடந்தது எனக் காட்டும்.

தனி ஆத்மா ப்ரஹ்மத்தின் சரீரமாகச் செயல்படுவதால் அது ப்ரஹ்மத்தைத் தன் ஆத்மாவாக உடையது எனலாம்.
தேவர், மனிதர், விலங்கு, தாவரம் என வெவ்வேறு நிலையில் இருப்பதால் இவை யாவும் ப்ரஹ்மத்தின் ப்ரகாரங்களே.
ஆகவே மரம், செடி, கொடி, கல், மலர், பானை, என யாவும் அந்தந்த வடிவுகளை மட்டுமன்றி அவற்றுள் உள்ள
ப்ரஹ்மத்தின் தன்மையையும் காட்டுவன. ஆகவே அவை யாவற்றையும் ப்ரஹ்மமே தலைவனாகி உளவாக்குகிறான்,
ஆக எல்லாப் பெயர்களும் ப்ரஹ்மத்தையே சுட்டும்.
இவ்வாறாக, ப்ரபஞ்சம் முழுமைக்கும் ப்ரஹ்மமே காரணமாகவும், வஸ்துவாகவும் உள்ளது.
ப்ரபஞ்சம் ப்ரஹ்மத்தால் ஆகி, அவனால் தாங்கப் பட்டு, அவனால் கட்டுப் படுத்தப் படுகிறது.
“மகனே! எல்லாவற்றிற்கும் மூலம், இருப்பிடம், ஆதாரம் ப்ரஹ்மமே“ என்றதன் பொருள் இதுவே.
காரண கார்ய சம்பந்தத்தைக் காட்டி, தந்தை, “இந்த ஆத்மாக்கள் யாவும் ப்ரஹ்மத்தைத் தம் ஆத்மாவாக உடையவை,
ப்ரபஞ்சம் ப்ரஹ்மத்தைத் தன் ஆத்மாவாக உடையது, ப்ரஹ்மமே யாவற்றுக்கும் ஆத்மா, எல்லா ஆத்மாக்களுமே அதன் சரீரங்கள்” என்கிறார்.
“நீ அது ஆகிறாய்” என்பதில் நீ என்பது தனி உயிராகிய மகனைக் காட்டும்.
பிரபஞ்சம் முழுதும் ப்ரஹ்மம் என்பதால் தனி ஆத்மாவும் “ப்ரஹ்மாத்மகம்” என்றதாயிற்று. ஆகவே அதுவும் பிரஹ்மம் ஆகிறது.

எல்லார்க்கும் தான் ஆத்மாவாய் ப்ரஹ்மம் இருப்பதன் பொருள் என்ன?
ப்ரஹ்மம் மற்றெல்லாவற்றோடும் சேர்த்துப் பார்க்கப் படுகிறதா (ஐக்யம்) அல்லது உயிருக்கும் உடலுக்கும் போல் தொடர்புடையதா?
அது ஐக்யம் எனில், “ ‘நான் பல ஆவேன்’ என அது முடிவெடுத்தது” என்பன போன்ற பல வாக்கியங்கள் பொருளற்றது ஆகிப் போகும்,
ஏனெனில் ஸத்ய ஸங்கல்பத்தைச் சொல்லும் இவ்வாக்கியங்கள் ப்ரஹ்மத்தைத் தவிர வேறெதற்கும் ஒட்டா.
ஆகவே, இத்தொடர்பு உடலுக்கும் ஆத்மாவுக்கும் உள்ளது போன்றதே, எல்லா ஆத்மாவுக்கும் அது ஆத்மாவாய் உள்ளது.
“எல்லா ஆத்மாவுக்கும் ஆத்மாவானது ப்ரஜைகளின் ஆள்வோனாய் நுழைந்தது” என்பதால் இது உறுதி ஆகிறது,
இப்பொருளிலேயே, ப்ரஹ்மம் எல்லாவற்றிலும் ஆத்மாவாய் நுழைகிறது, அவற்றினுள் இருந்து ஆட்சி செய்கிறது.
அவற்றினுள் நுழைவதால், அவற்றின் செயல்பாடுகள் யாவற்றுக்கும் அவற்றின் ஆத்மா போல் ஆகிறது.
அதுவே எல்லார்க்கும் ஆத்மா, அவற்றின் ஆத்மாவாய் இருத்தலால் அதுவே அவற்றின் எல்லா இருப்பும் தன் உடலாய் உடையதாகிறது.

தத் ஐஷைத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய -சத் என்னும் ப்ரஹ்மமே இங்கே தத் என்கிறது-
ஐஷைத–நிமித்த காரணம் -சங்கல்பம் பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய-உபாதான காரணம் –
இதில் பிரக்ருதியைக் கொண்டு -தேஜஸ் -அப் -அன்னம் -சமஷ்டி ஸ்ருஷ்ட்டி –
ஹந்தாஹம் இமா திஸ்ரோ தேவதா அநேந ஜீவேந ஆத்மன அநு ப்ரவிஷ்ய நாம ரூபே வ்யாகரவாணி –வ்யஷ்டி ஸ்ருஷ்ட்டி
அநேந ஜீவேந ஆத்மன–என்பதால் ஜீவன் ப்ரஹ்மத்தை ஆத்மாவாக உடையவன் என்றும்
நாம ரூபே வ்யாகரவாணி-என்பதால் ஜீவனை உடலாகக் கொண்டு அசேதனங்களுக்குள் புகுந்து -அவற்றுக்கு
பொருளாம் தன்மை -பெயரையும் உருவத்தையும் உண்டு பண்ணுகிறேன் என்கிறது

முதல் படைப்பில் தேஜஸ் அவ் அன்னங்களுக்கு-ப்ரஹ்ம அநு பிரவேசம் மட்டுமே உண்டு –
ஆகவே அத்வாரகம் -ஜீவனின் துணை அற்று என்றும் –
பின்பு சகல சேதன அசேதனங்களுக்கு அவை உண்டாவதை -சத்வாரகம் -ஜீவனின் துணை கொண்டு -என்கிறது –

“அவனே ஒவ்வோர் ஆத்மாவினுள்ளும் உறைகிறான், அவனே அவற்றை இயக்குகிறான், அவனே உன் ஆத்மா,
அவனே அந்தர்யாமி = உள் உறைந்து இயக்குமவன், அவன் மரணத்துக்கு அப்பாற்பட்டவன்” என்பதால் இது தெரிகிறது.
எல்லாச் சேதன அசேதனர்களையும் ப்ரஹ்மம் தன உடலாக உடையது ஆதலால், அதுவே எல்லாச் சொற்களாலும் குறிக்கப் படுகிறது,
இதுவே “தத் த்வமஸி” என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் வழி ஆகும்.
ஜீவாத்மா, “த்வம்” என்று குறிக்கப் படுவது ஏற்கெனவே ஓர் உடலில் உள்ளது, அதை ப்ரஹ்மத்தின் ஓர் ப்ரகாரமாக இயக்குகிறது.
ஏனெனில் அதுவே ப்ரஹ்மத்தின் சரீரம். ஜீவாத்மாவால் தனித்து இருக்கவோ செயல் படவோ இயலாது என்பதால்,
“த்வம் “ என்பது ப்ரஹ்மம் வரை சென்று சுட்டிக் காட்டுகிறது. ச்ருதி இவ்விஷயத்தை,
“ஓர் ஆத்மாவில் நுழைந்து ப்ரஹ்மம் அதற்கு நாமங்கள் ரூபங்களைத் தருகிறது” என்று குறிப்பிடுகிறது.

”தத்”, “த்வம்“ இரு சொற்களும் ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கின்றன.
“தத்” என்பது ஜகத் காரணமான , எல்லா மங்களங்களும் நிறைந்த எக்குறைகளுமற்ற மாறுபாடுகளற்ற ப்ரஹ்மத்தைக் குறிக்கிறது.
“த்வம் “ என்பது அந்த ப்ரஹ்மம் ஒரு தனி ஆத்மாவின் உள்ளுறைந்து இயக்கும் நிலையைக் குறிக்கிறது.
“தத்” ப்ரஹ்மம் காரணமாய் இருப்பதையும், “த்வம்” ப்ரஹ்மம் கார்யமாய் இருப்பதையும் ஆக இரு வேறு நிலைகளில்
இரு வேறு தொழில்களைக் காட்டுகிறது. ப்ரஹ்மம் தனி ஆத்மாவில் இருப்பதால்
அதன் காரணத்வம், மங்கள குணங்கள், குற்றங்களற்ற தன்மை, மாறுபாடுகளின்மை ஆகியன பாதிக்கப் படுவது இல்லை
எனும் கருத்தைத் தெரிவிக்கிறது. இவ்விளக்கம், தனி ஆத்மா ஓர் உடலில் இருந்து நியமிக்கும் நிலையிலும்
ப்ரஹ்மத்தின் நிலை வேறுபடுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

ச்ருதிகளைப் பயிலாதவர்களுக்கு ப்ரஹ்மமே எல்லா ஆத்மாக்கள், பொருள்களுக்கும் உள்ளுறைவது என்பது புரிந்து கொள்ள இயலாது,
அவர்கள் சொற்கள் சொல்லும் குறுகிய எல்லைக்குட்பட்ட விஷயங்களை புரிந்து கொள்கிறார்கள்,
ச்ருதியை அறிந்தோர் ப்ரஹ்மமே எல்லார்க்கும் உள்ளுறை ஆத்மா, ஜகத் காரணம், ஸர்வ நியாமகன் என அறிகிறார்கள்.
எல்லாப் பொருள்களும் ப்ரஹ்மத்தையே சரீரமாக உடையனவாதலால் எல்லாச் சொற்களாலும் குறிக்கப்படும் பொருள்கள் யாவும்
ப்ரஹ்மத்தின் வெவ்வேறு நிலைகளே என உணர்கிறார்கள்.
ஆனால் இது எல்லாச் சொற்களுக்குமுள்ள அர்த்தத்தைக் குலைத்து விடாதோ? “பசு” என்பதும் “மான்” என்பதும்
ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கும் ஆயின் அச் சொற்களின் சிறப்பு என்ன?
இல்லை, அங்ஙனமன்று. எல்லாச் சொற்களின் பொருளும் அவ்வவற்றில் உள்ள ப்ரஹ்மத்தைக் குறித்தே பொருள் நிறைவை
அடைகின்றன என்பதே காட்டப்படுகிறது. “நான் அவற்றைப் பெயர்களாலும் வடிவங்களாலும் பகுப்பேன்” என்றதன் தாத்பர்யம் இதுவே.

எளிய காட்சிகள், அளவைகளால் உயர்ந்த பரமாத்மா அறியப்படுவதில்லை ஆதலால் இச்சொற்கள் வெவ்வேறு பொருள்களைக் குறிக்கும் போது
ப்ரஹ்மத்தின் இருப்பினாலேயே நிறைவுறுகின்றன என்று உணராது அவ் வச்சொற்களின் மேலோட்டமான பொருள்களால்
குறிக்கப் படுவதை உணர்ந்தே திருப்தி அடைந்துவிடுகிறார்கள். வேதத்தின் அறிவு எப்பொருளும் தனிப் பொருள் அல்ல,
அனைத்தும் ப்ரஹ்மத்தால் விளங்குகின்றன என்றும், அவற்றைக் குறிக்கும் சொற்கள் ப்ரஹ்மத்தில் நிறைவு பெறுகின்றன என்றும் உணர்த்துகின்றன.
இவ்வாறாக எல்லாச் சொற்களும் இறுதியில் ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கின்றன.
ப்ரஹ்மமே ஜகத்தையும் பொருள்களையும் (முந்தைய ச்ருஷ்டியில் போன்றே) படைக்கிறது,
இச்சொற்கள் யாவும் வேதத்தினின்றே வருகின்றன. இவை ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கின்றன.

மநு, “வேதங்களிலிருந்து ப்ரஹ்மம் சொற்கள்,வெவ்வேறு செயல்பாடுகள், வடிவங்களைப் படைத்தார்” என்கிறார்.
பராசரர், “ப்ரஹ்மம் பெயர்கள், எல்லாவற்றினுடைய வடிவங்கள், தேவ திர்யக் ஆதி யாவற்றையும் வேத சொற்களிலிருந்தே படைத்தது” என்கிறார்,
வேதமே, “அவனே ஸூர்யனையும் சந்த்ரனையும் முன்போன்றே படைத்து அவற்றுக்குப் பெயர்களும் தந்தான்” என்கிறது.

சந் மூலா–இமா பிரஜா –சத் என்னும் ப்ரஹ்மத்தையே மூலமாக கொண்ட சேதன அசேதனங்கள்
சத் பிரதிஷ்டா -ப்ரஹ்மத்தின் இடமே லயம் அடைகின்றன
சந் நியாம்யதா–தாரகமாயும் நியாமகவாயும்
சத் சேஷதா–ஸ்வாமியாயும்
ஐததாத்ம்யம் இதம் சர்வம் -என்று அச்சிதவஸ்துக்களுக்கும் ப்ரஹ்மத்துக்கும் ஸ்வரூப ஐக்யதையையே என்றும்
தத்வமஸி என்று ஜீவ ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப ஐக்கியம் -என்று சொல்வது பொருந்தாது என்பதை ஏவம் யுக்தம் பவதி இத்யாதியால் விளக்குகிறார்
இதம் சர்வம் என்று அங்கேயே சேதனங்களையும் சொல்லிற்றே
இதம் சர்வம் அஸ்ருஜத –அனைத்தையும் படைத்து –சச்ச த்யச்ச அபவத் -சேதன அசேதன என்று பிரித்தது –

அசேதன ஸ்வரூப ஐக்யம் என்றால் கீழே ஐஷத-சங்கல்பித்தது ஒவ்வாதே -ஸத்யஸங்கல்பத்துவத்துக்கு கொத்தை வரும்
அதே போலே சேதன ஸ்வரூப ஐக்யம்என்றால் கர்ம வஸ்யம் வந்தேறும் –
இவை மட்டும் அல்ல
அந்த ப்ரவிஷ்டா சாஸ்தா ஜனானாம் சர்வாத்மா -என்கிற ஸ்ருதிக்கும்
ய ஆத்மநி திஷ்டன் ஆத்மந அந்தர -என்கிற ஸ்ருதிக்கும் விரோதிக்கும்
நியமன சாமர்த்யத்துக்கு கொத்தை வரும்
ஆகவே சரீராத்ம பாவத்தையே சொன்னதாகக் கொள்ள வேண்டும் –

இவ்வாறு ஜகத், ப்ரஹ்மம் இரண்டின் பிரிக்க முடியாத தன்மை விளக்கப் படுகிறது.
ஆகவே ஒரு ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய ஞானம் ஏன் மற்றெல்லாப் பொருள்களைப் பற்றிய ஞானத்தையும் தருகிறது என்பதும் தெளிவாகிறது.
“தத் ஸத்யம்” என்பது யாவும் உண்மையே ஏனெனில் யாவற்றிலும் ப்ரஹ்மமே உள்ளது, அவை அதன் கார்யமே,
ப்ரஹ்மமே அவற்றின் ஆத்மா என்பது தெரிகிறது. மண்ணால் ஆன எல்லாப் பொருள்களும் அவற்றில் மண் இருப்பதாலேயே
தம் இருப்பைப் பெற்று உள ஆகின்றன அன்றோ!
ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய சோதக வாக்கியங்கள் ப்ரஹ்மம் மங்கள குணங்களின் இருப்பிடம், எனவும் அது குறைகளற்றது எனவும் காட்டும்.
ச்ருதி வாக்யங்கள் எதெது ப்ரஹ்மம் இல்லை என்று விவரித்து ப்ரஹ்மத்தைச் சொல்வன என்றாலும்,
ப்ரஹ்மம் உயர்ந்த விஷயம் என்றே ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு உயர்ந்த விஷயத்தை மற்றவையினின்ரும் வேறுபடுத்தி
வேதம் உணர்த்துகிறது என்றே அறிய வேண்டும். “இது இல்லை” என்று சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் பிரமத்தின் விஷயத்தில் உள்ளது,
ஏனெனில் அது தனிச் சிறப்புடையது, மற்றெதுவும் போல் அல்லாதது.
வேதம் மிக உயர்ந்த விஷயத்தைப் பற்றி பேசுகின்றன. ஒருகுணமும் இல்லாத நிர்குண வஸ்துவை அல்ல.

அத்வைதி வேதம் எல்லாவற்றையும் எதிர்மறையாகவே விளக்கி, ப்ரஹ்மம் பண்புகளற்றது என்கிறார். இது விமர்சிக்கப்படுகிறது.
முதலில், ‘ஞானம்’ என்பதை ‘அறிவற்றது அன்று’ என்றோ, ‘உண்மை’ என்பதை பொய் அல்லாதது என்றோ சொல்ல வேண்டிய தேவை இல்லையே.
இவை நேர்பட விளக்கப் படக் கூடிய சொற்கள். எதிர்மறை விளக்கம் தேவை இல்லை, இது குழந்தைத் தனமான வெறும் சொல் விளையாட்டு.
இதன்படி, அறிவற்றது என்பதையும் அறிவு இல்லாதது எனலாமா அல்லது ‘அறிவுள்ளது என்று சொல்ல முடியாதது’ எனலாமா?
அஸத்யம் என்பதைப் பொய் என்பதா, சத்யம் ஸல்லாதது என்பதா? இச்சொற் சிக்கலில் நாம் மாட்டிக் கொண்டால்
வேத வாக்கியங்களின் மெய்ப் பொருள் விட்டு விலகிப் போவோம்.
சொற்களின் எதிர்மறைப் பொருள்களை விடலாகாது என்றே சாதித்தாலும், நாம் உடன்பாடான பொருளுள்ள விஷயத்தை விட்டிடுவோம்.
ப்ரஹ்மம் எல்லா நல் இயல்புகளும் நிறைந்தது என்றே சித்திக்குமே ஒழிய அத்வைதி அவசரமாக முடிவெடுப்பது போல
இயல்புகள் அற்றதாகாது. ப்ரஹ்மத்தின் உயர்ந்த குணங்களைச் சொல்ல சொற்கள் இல்லாமல் வேதம் தடுமாறுகிறது – அவ்வளவே !

ஓர் உலகியல் உதாஹரணம் காண்போம். அளவையியல் பௌதிக சாஸ்த்ரத்தில் ஓர் துகளின் பண்பை
அதன் துளி இயல்பிலோ அல்லது அலை இயல்பிலோ காணலாம். துளி இயல்பில் மட்டும் அல்லது
அலை இயல்பில் மட்டும் காணலாகாது என்று அறிந்தே இவ்வாறு பேசுகிறோம்.
நமக்குத் தெரிந்த சொற்களைக் கொண்டு நம் நேர் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட இவற்றை விவரிக்கிறோம்.
இவை பண்புகள் அற்றவை – துளியும் இல்லை, அலையும் இல்லை – என்று சொல்லி புத்தகத்தை மூடி விடுவது இல்லையே!
ஆனால், ப்ரஹ்மம் என்பது வெறும் சுத்த ஞானமே என்று படிப்பிக்கப்பட்டால் எல்லா குணங்களும் அற்றது என்று பொருள்பட்டு விடாதா?
அன்று அது அவ்வாறன்று. குணங்களைக் குறிக்கும் சொற்கள் அவ்வவப் பொருள்களின் அடிப்படை இயல்புகளைக் குறிக்கின்றன,
அதன்வழி அவ்வவப் பொருள்களின் இருப்பை உணர்த்துகின்றன. இது ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் எனப்படுகிறது.

உலகில் குடம் இத்யாதி சப்தங்கள் ஆகாரங்களையே சொல்லுமது ஒழிய ப்ரஹ்ம பர்யந்தம் என்று அறிகிறோம் இல்லோமே என்ன
அதுக்கு சமாதானம் -அஸ்ருத வேதாந்த -இத்யாதி
கண்ணால் சந்தனக் கட்டையைப் பார்ப்பவன் அதன் வாசனையை அறிய முடிய வில்லை என்றால்
அதுக்கு இல்லை என்று ஆகி விடுமோ -அதை அறியவல்ல இந்திரிய பொறி இல்லை என்று தானே –
அதே போலே வேதார்த்தம் அறிந்தவர்களே ப்ரஹ்மாத்மகம் அறிவார்கள் –
எல்லா சொற்களையும் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கும் -என்றதாயிற்று
ப்ரத்யக்ஷ ப்ரமாணத்தால் ப்ரஹ்மத்தை அறிய முடியாதலால் லௌகிகர் ப்ரஹ்மம் பர்யந்தம் சப்தம் போவதை அறியாமல் இருக்கிறார்கள்

வைதிகா ஏவ சர்வே சப்தா–
ஸர்வேஷாம் து ச நாமாநி கர்மாணி விவிதாநி ச
வேத சப்தேப்ய ஏவாதவ் ப்ருதக் ஸம்ஸ்தாஸ் ச நிர்மமோ –மனு ஸ்ம்ருதி
ஆதவ்-படைப்புக் காலத்தில்
வேத சப்தேப்ய ஏவ –வேதத்தில் உள்ள சப்தங்களில் இருந்தே
நாமாநி-பெயர்களையும்
விவிதாநி கர்மாணி ச -பல செயல்களையும்
நிர்மமே -அமைத்தார்
ப்ருதக்-தனித்தனியாக
ஸம்ஸ்தாஸ் ச-உருவங்களையும்
நிர்மமே -அமைத்தார்

ஸ்ரீ பராசரரும்
நாம ரூபஞ்ச பூதாநாம் க்ருத்யாநாம் ச பிரபஞ்சிதம்
வேத சப்தேப்ய ஏவாதவ் தேவாதீநாம் சகார ச-என்கிறார்
வேதமும் -சூர்யா சந்த்ரமசவ் தாதா யதா பூர்வம கல்பயத் -என்கிறது
இத்தால் ஜகத் ப்ரஹ்மம் அபேதம் விளக்கப்பட்டது
இதனால் ஒன்றை அறிந்தால் மற்றவை எல்லாம் அறியப் பட்டனவாகும் என்பதையும் விளக்கப்பட்டதாயிற்றே –

காரண வாக்கியங்களைக் கொண்டு ப்ரஹ்மம் ச விசேஷம் என்றதாயிற்று இது வரை –
இனி சோதக வாக்கியங்களும் ப்ரஹ்மம் ச விசேஷம் என்றே காட்டும் என்று விளக்குகிறார்
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் -நல்ல குணங்கள் உள்ளவன்
நிர் குணம் நிஷ்க்ரியம் சாந்தம் நிரவத்யம்-ஹேய குணங்கள் இல்லாதவன்
சத்ய காமா ஸத்ய ஸங்கல்பம் –நற்குணங்கள் உண்டு என்றும்
அபஹத பாப்மா விஜர வி ம்ருத்யு விசோகா அவிஜிகத்ச அபிபாச—ஹேய குணங்கள் இல்லை என்றும்
இதுவே கடக சுருதி

வேதாந்த ஸூத்ரகாரர்,
“அடிப்படை இயல்பாய் இருத்தலால் அக் குணம் அவ் வஸ்துவின்/பொருளின் ஸ்வரூபத்தை உணர்த்துகிறது,
அதை அறிபவரின் இயல்பை உணர்த்துவதே போல” (2-3-29) என்றும்
“அவ்வாறு உயர்த்துவதில் குறை இல்லை, குணங்கள் அவ்வவ வஸ்துவோடு எப்போதும் இருப்பதால்” (2-3-30) என்றும் கூறுகிறார்.

இங்கேயும் ஞானம் என்பது ப்ரஹ்மத்தின் ஓர் அடிப்படைக் குணம் ஆதலால் அதை அவ்வாறே உணர்த்துகிறது.
அது நமக்கு, “ப்ரஹ்மம் இயல்புகளற்ற வெறும் ஞானமே” என்று உணர்த்தவில்லை.
நாம் இதை எவ்வாறு அறிகிறோம்?–வேதம் தெளிவாகச் சொல்கிறது,
”யாவற்றையும் அறிந்தவன், புரிந்துகொள்கிறவன் எவனோ” என்கிறது (முண்டக 2-2-7);
“அவனது ஆற்றல்கள் மிகப் பெரியன, பல்வகைப் பட்டன” ச்வேதாச்வதார (6-6-17).
“அறிபவன் அறிந்துகொள்ளப் படுவது எங்கனம்?” ப்ருஹதாரண்யகம் (4-4-14).
ப்ரஹ்மம் வெறும் அறிவு, ஞானம் மட்டுமல்லன், அறிபவனும் கூட! ஆகவே அறிவு அவனது அடிப்படை இயல்பு, குணம்.
ப்ரஹ்மத்தின் வஸ்து ஸ்திதிக்கு ஞானம் அடிப்படை இயல்பாதலால் வேதம் ப்ரஹ்மத்தைக் குறிக்க ஞானத்தைச் சொல்கிறது.

யதோவா இமாநி பூதாநி ஜாயந்தே யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி யத் பிரயந்தி அபி சம்விசந்தி தத் விஜிஞ்ஞாஸஸ்வ
தத் ப்ரஹ்மேதி –என்ற காரண வாக்கியத்தை
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம –சோதக வாக்கியம்
ஸத்யமாக-ஞானமாக -அநந்தமாக–மூன்று விசேஷணங்கள் -ப்ரஹ்மத்துக்கு –
சத்யம் -சத்தை நிருபாதிகம் ப்ரஹ்மத்துக்கு மட்டுமே
ஞானம் -நித்ய -அசங்குசித ஞானமயன் ஞான குணகன் –
அநந்தம் -தேச கால வஸ்து பரிச்சேத ரஹிதன்

தத்வமஸியில் இச்சொற்கள் குணங்களற்ற ஒரே ப்ரஹ்மத்தைக் குறிப்பதாகக் கொண்டால்
இச் சொற்கள் தரும் பொருளை முற்றிலும் தவிர்ப்பதாகவே ஆகும்.
அத்வைதி இவ்வாதத்தை மறுக்கிறார். சொற்களின் அடிப்படைப் போக்குளை ஏற்க வேண்டும் என அவர் இசைகிறார்.
ஆனால் சொற்களின் அடிப்படைப் பொருள் எதிர்மறையான இருப்பின் மாற்றுப் பொருளைக் கருத வேண்டும்.
தத் என்பதால் சுட்டப்படும் ப்ரஹ்மம் காரணத்வத்தை அடிப்படையாய்க் கொண்டது.
த்வம் என்பதால் சுட்டப்படும் ப்ரஹ்மம் அந்தர்யாமித்வத்தை அடிப்படையாய்க் கொண்டது.(உள்ளுறையும் நியந்தா)
உண்மையில் காரணத்வம் அந்தர்யாமித்வம் என்பன இரு வேறு இயல்புகள்,
ஆகவே இரு வேறு இயல்புடைய தர்மத்தையுடைய தர்மியைக் குறிப்பன.
ஒரு தர்மம் அல்லது இயல்புடைய தர்மி அல்லது பொருள் அதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட மற்றொரு இயல்போடு எவ்வாறு பொருந்த முடியும்?
அவர்கள் சொல்லும் ஐக்யத்தை எவ்வாறு அடைய முடியும்?
இயல்புகள் யாவும் மறுக்கப்பட்ட இயல்புகள் இல்லாத வஸ்துவே அத்வைதிகள் காட்டும் வஸ்து.

அத்வைதிகள் -சத்யம்-என்று அசத்ய அபாவம் என்றும் -ஞானம் அஞ்ஞான அபாவம் என்றும் –
அநந்தம் என்று அ அநந்த அபாவம் என்றும் -அத்வைதிகள் சொல்லுவார்
சர்வ பிரத்யநீக ஆகாரதா போதநேபி –என்று
வெளுப்பு என்று கறுப்பு இல்லாததை சொல்வது போலே -என்று உபமானம் சொன்னால் -பொருந்தாது
உபமானத்துக்கும் உபமேயத்துக்கும் -தர்ம ஐக்யம் த்ருஷ்டாந்ததில் ப்ரஹ்மம் வெண்மை போலே தர்மம் அல்லவே
இதற்கு மூன்று விசேஷணங்கள் -கண்ட முண்ட பூர்ண ச்ருங்க கவ் -போலே மூன்று ப்ரஹ்மங்களைச் சொல்லுமே என்னில்
விசேஷண பேதத்தால் விசேஷய பேதம் சித்திக்காதே
தேவதத்த ஸ்யாம யுவா லோஹிதாஷ-என்று கறுப்பாயும் காளைப் பருவமாயும் சிவந்த கண்களைக் கொண்டவனும் போலே

“இவன் அந்த தேவதத்தன்” எனும்போது ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதனின் அடையாளம் குறிக்கப் படும்.
இதில் இவன் என்பது இப்போதைய நேரத்தையும் இடத்தையும், அந்த என்பது கடந்த காலத்தையும் வேறு இடத்தையும் குறிக்கும்.
நிகழ் காலத்து மனிதனையே கடந்த காலத்துக்கு குறிப்பும் உணர்த்தும் எனில் இயலாது.
ஏனெனில் நிகழ் காலம், கடந்த காலம் என்பன இரு வேறு தர்மங்கள். அதே போல் ஒரே மனிதன் ஒரே நேரத்தில் இரு வேறு இடங்களோடு
தொடர்புபடுத்தப்பட முடியாது. இதைப் புரிந்துகொள்ள ஒரே வழி அடிப்படைப் பொருள்களைக் கொடுக்கும்
இயல்புகள், ஆகிய இடம், காலம் இரண்டையும் தள்ளிவிடுவதேயாம்.

அத்வைதியின் இவ்வாதம் சரியன்று. இவனே அந்த தேவதத்தன் என்பதன் அடிப்படைப் பொருள்
இரண்டாம் நிலைப் பொருள்களை வைத்து எண்ணாமலே செல்லுபடி ஆகும்.
ஒரு மனிதன் இரு வேறு காலங்களில் இரு வேறு இடங்களில் இருப்பதாக நினைப்பது தவறு எனும் அத்வைதக் கோட்பாடு சரியன்று.
ஒரே மனிதன் ஒரே நேரத்தில் இரு வேறு இடங்களில் இருப்பதாகக் கூறுவது பிழைபட்டது,
ஆனால் அவனே வேறு காலங்களில் இரு வேறு இடங்களில் இருக்கக் கூடும். இருக்க முடியாது என்பது பிழை.
முன்பு பிறந்திராத ஒரு குழந்தை இப்போது பிறந்திருக்கலாம். அப்பொழுதே “அக்குழந்தை முன்பு இருந்தது” என்பது பொருந்தாது.
ஒரே மனிதன் ஒரே நேரத்தில் இரு வேறு இடங்களில் இருப்பதாகச் சொல்வது முரண்பாடானது.
ஆனால் இரு வேறு காலங்களில் இரு வேறு ஓடங்களில் இருப்பதாகச் சொல்வது சாத்தியமே.

அத்வைதி இதை மறுத்தாலும், இந்த அந்த இரண்டனுள் ஒன்றையே அவர் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.
இரண்டையுமன்று. இரண்டாம் பொருளை ஊகிக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. அடிப்படை அர்த்தம் தானே நிலை நிற்க இயலும்.
“தத் தவம் அஸி”யில் இக்கஷ்டமும் இல்லை. ப்ரஹ்மம் புற அண்டமாகவும், உள்ளுறையும் நியந்தாவாகவும் இருக்கக் குறை இல்லை.
இதில் முரண்பாடுமில்லை, ப்ரஹ்மத்துக்கு ஒன்றனுக்கு மேற்பட்ட இயல்புகள், உண்மையில் கணக்கற்ற இயல்வுகள் உண்டு.
இதுவே ஸாமானாதிகரணத்தின் ஆழ்பொருளாகும். ஆகவே தான் அறிஞர்கள் ஒரே வஸ்துவின் பல இயல்புகளைக் குறிக்க
வெவ்வேறு சொற்கள் பயன்படுவதாகக் கூறுகிறார்கள்.

மேலும், ஒரு விஷயத்தின் விவரங்களை உப ஸம்ஹரிக்கும்போது முடிவுகளை எடுக்கையில் அவ்விவரணங்களின் தொடக்கத்தோடு முரண்படலாகாது.
ப்ரஹ்மம் பலவாக ஸங்கல்பித்தது என்பதே முதல் விஷயமாகும்.
ப்ரஹ்மம் தன் ஸத்ய ஸங்கல்பத்தால் பலவாக ஸங்கல்பித்தது, அதனால் தானே ஜகத் காரணம் என்று ஸ்தாபித்தது.
ப்ரஹ்மத்துக்கு அவித்யா எனும் தோஷம் உண்டு என்பது, ப்ரஹ்மம் குறைகள் அற்றது என்பதோடு முரண்படுகிறது.
ப்ரஹ்மம் எல்லா நிறைவுகளும் கொண்டது எனத் தொடக்கத்திலேயே சொல்லப்படுவதால், தன் ஸங்கல்ப மாத்ரத்தாலேயே
அது ஜகத் ஸ்ருஷ்டி செய்கிறது என்பதோடு அதற்கு அவித்யை/அஞ்ஞானம் உண்டு என்பது சேராது.
அடுத்த பத்தியில் வேதம் ப்ரஹ்மத்துக்கு குணங்கள் இல்லை என்னுமாகில் அத்தால் ப்ரஹ்மத்தை விவரிக்க முடியாது என்பது கூறப்படுகிறது.

ஞான வடிவம் என்பதைக் கொண்டு இதுவே ஞானத்துக்கு ஆஸ்ரயமாக இருக்க முடியாது என்பர் அத்வைதிகள்
ஆர்த்த குண நிஷேதம் இது –
இது சுருதிகள் பலவற்றுக்கும் விரோதம் ஆகும் -ஞான மயம் ஞான குணம் உடையவை என்று பலவும் உண்டே
ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் -ஞான மயம் என்றது -கோத்வம் போலே
தத் குண சாரத்வாத் தத் வியபதேச ப்ராஞ்ஞா வத்–ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்
ஜீவனிடம் விஞ்ஞானம் என்னும் குணமே சாரம் -என்பதால் ஜீவன் விஞ்ஞானம் என்றே சொல்லப்படுகிறான்–
ப்ராஞ்ஞனான ப்ரஹ்மம் ஆனந்த குணத்தை சாரமாக கொண்டு இருப்பதால் ஆனந்தமாகவே பேசப்படுகிறது அதே போலே – -என்றவாறு
பிராஜ்ஜே நாத்மநா –
ப்ரஹ்மணா விபச்சிதா –
ய சர்வஞ்ஞ சர்வவித் –
யாவதாத்ம பாவித்வாச்ச ந தோஷ
பராஸ்ய சக்தி விவிதை ஸ்ருயதே ஸ்வபாவகீ ஞான பல கிரியா ச –
விஞ்ஞாதாரம் அரே கேந விஜாநீ யாத்-போன்ற பல சுருதிகள் ஞானமயம் ஞானகுணகம் என்றதைச் சொல்லும்

வேதம் சொற்களாலும் வாக்யங்களாலும் ஆனது. சொற்கள் வெவ்வேறு வடிவில் வெவ்வேறு பொருள்களை உணர்த்துவதால்
அர்த்தமுள்ளவை ஆகின்றன, வெவ்வேறு பொருள்களை, வஸ்துக்களைக் குறிப்பதால் சொற்களும், அவற்றால் வாக்கியங்களும்
விபின்ன விஷயங்களை உணர்த்தும். ஆகவே குணங்களில்லாமல் ஒரு வஸ்துவை வேதம் உணர்த்த முடியாது.
“குணங்களற்றது” என வேதம் சொல்வது மற்ற வஸ்துக்களில் காணப்படும் குணங்கள் இல்லாமை பற்றி.
ஆகவே ப்ரஹ்மம் குணமற்றது என்னவியலாது. அவ்வாறாயின், வேதம் ப்ரஹ்மம் பற்றி ஏதுமே சொல்லியிராது,
அவ்வாறாயின் வேதம் ப்ரஹ்மம் பற்றிய ஞானத்துக்கு ஊற்றாயிராது.
ஒவ்வொரு சொல்லும் வேர், உரி இரண்டாலும் ஆனது. பொருள்களை வேறுபடுத்தி உணர்த்த வெவ்வேறு வேர், உரிகள் பயன்படுகின்றன.
ஒவ்வொரு வாக்கியமும் இத்தகு சொற்களால் ஆனவை.

ஒவ்வொரு வைதிக ஸம்ப்ரதாயமும் வேதமே ப்ரஹ்ம ஞானத்துக்கு அடி என ஒப்புகிறது.
வேதம் உபயோகப்படுத்தும் சொற்கள், வாக்யங்களைப் பொறுத்தே வெவ்வேறு வஸ்துகள், அர்த்தங்களைக் குறிக்கும்.
வேதம் தானே ஒரு பண்பும் அற்ற ஒரு வஸ்துவைக் காட்டாது. அது அதன் ஸ்வபாவத்துக்கு மாறானது.
ஒரு வஸ்துவை இயல்புகள் அற்றது என வேதம் பகரும் என வலியுறுத்தப்படுமேயானால், அவ்வஸ்துவைப் பற்றி அது ஒன்றுமே சொல்லாது!
ஏனெனில் அவ்வஸ்துவின் இயல்புகள் பற்றிச் சொல்லாமல் அதனால் அவ்வஸ்துவைப்பற்றிச் சொல்லமுடியாது.
வேதம் உண்மையில் ப்ரஹ்மத்திடம் உள்ள சில இயல்புகள் பிற வஸ்துக்களில் இல்லை என்றே சொல்கிறது.
உதாஹரணமாக, ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணம், ஸத்ய ஸங்கல்பம் உள்ளது, ஸர்வ வ்யாபி என்கிறது.
இவ்வாறு அதுவே ப்ரஹ்மம் பற்றிய தகவல்களைத் தருகிறது.

அத்வைதி இவ்விஷயத்தை இவ்வாறு மறுக்கலாம்:
””நாங்கள் குணங்களற்றதைப் பற்றிய தகவல் களஞ்சியம் வேதம் என்ன மாட்டோம்.
தன்னால் ஒளிரும் வஸ்துவை வேதம் காட்ட வேண்டியதில்லை. அனைத்து வேற்றுமைகளையும் வேதம் மறுத்து விட்டால்,
மிச்சம் இருப்பது ப்ரஹ்மம் தானே! இவ்வாறு தான் வேதம் ப்ரஹ்மத்தை உணர்த்திகிறது.” என்னலாம்.

இந்த வாதம் சரியன்று. எல்லா வேறுபாடுகளும் நீக்கப் பட்டுவிட்ட வஸ்து எப்படி விவரிக்கப்படும்?
அந்த வஸ்து அறிவு மட்டுமே (ஞப்தி மாத்திரம்) என்பது சரியன்று.
அப்படிப்பட்ட ஞானமும் இயல்பு கொண்ட வஸ்துவை மட்டுமே குறிக்கப் பயன் படும்.
“ஞா அவபோதனே” என்றுள்ளதால் மற்றப் பொருள்களைக் குறிக்கவும் ஞானம் தேவை,
வஸ்துவை ஒருவருக்கு உணர்த்துகிறது. அறியும் போது அறிவு தன்னால் வெளிப்படுகிறது. பிற வஸ்துக்களையும் உணர்த்துகிறது.

அத்வைதி விசேஷங்களற்ற வஸ்து பற்றிப் பேச தயங்குவதே இல்லை. அதை ஞானம் என்று உறுதியாக கூறுகிறார்.
பிற வஸ்துக்களை அறியும் பொது அறிவு தன்னால் விளங்குகிறது. நவீன குருக்கள் சிலர் ச்வாஸத்திலோ, ஆனந்தத்திலோ
நிலை நிற்கும் அறிவை தூய்மையான அறிவாக தவறாக கருதுகிறார்கள்.
ஆனால் அந்த அறிவு ஒரு வித விசேஷத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட அறிவு தான்.
சில போதகர்கள் மனம் எதைப்பற்றியும் எடைபோடாத நிலை தூய்மையான அறிவின் நிலை என்கிறார்கள்.
அதுவும் ஒரு வகை பண்பு சார்ந்த அறிவு தான், பண்புகளற்ற அறிவல்ல. நமது போதகரே அதின் பண்புகளை
அழகாகச் சொற்களைக் கொண்டு விவரித்து விட்டார்! எந்த பொருளையோ பண்பையோ சாராத அறிவு அறிவே அல்ல.
அறிவின்மை அல்லது மயக்க நிலை ஆகும். ஞானம் எப்போதும் பண்புகளை உடையதே.
அப்பண்புகளைப் பற்றி அத்வைதி பேச நிறுத்திவிடுவதால் அது பண்புகளற்றது ஆகிவிடாது.

ப்ரஹ்மத்தின் உண்மை இயல்பு தானே தெரிவதற்கு இருப்பின் (ஸ்வயம் ப்ரகாசம்), அதில் வேறொரு இயல்பு ஏறிட முடியாது.
உதாஹரணமாக, ஒரு கயிறு தெளிவாகப் பார்க்கப் படும்போது, அதைப் பாம்பு என்று யாரும் எண்ண மாட்டார்கள் அன்றோ.
அத்வைதியான நீங்களும் இதற்கு இசைகிறீர்கள். ஆகையால், அவித்யை என்று ஒன்றைக் கொண்டு,
இதனால் ப்ரஹ்மம் மறைக்கப் படுகிறது என்கிறீர்கள்.
அவித்யையால் மறைக்கப்பட்ட ப்ரஹ்மத்தின் அம்சத்தையே சாஸ்திரம் வெளியிடவேண்டும்.
இல்லாவிடில், சாஸ்திரத்தால் அஞ்ஞானத்தைப் போக்கவே முடியாது.

கயிறு – பாம்பு உதாரணத்தில் கயிற்றின் சில பண்புகள் “பாம்பு” என்கிற ப்ரமத்தைக் கடந்து தோற்றுவதாலேயே
”இது பாம்பு” என்கிற எண்ணம் நீங்குகிறது. ப்ரம்ஹத்தின் ஏதோ ஒரு இயல்பு சாஸ்திரத்தால் உணர்த்தப்பட்டு
அதனால் ப்ரமம் விலகுகிறது என்று கொண்டால், ப்ரஹ்மம் ஸவிசேஷம் (குணங்கள் உடையது) என்று தேறிவிடும்.
ப்ரமாணத்தில் உறுதி உடையாருக்கு குணங்களற்ற பொருளை நிரூபிக்க எந்தப் பிரமாணமும் கிடைக்காது.
உலகின் அனுபவத்தை விளக்க அத்வைதி அத்யாஸம் அதாவது ஏறிடுதல் எனும் உத்தியைக் கைக் கொள்கிறார்.
இவ்வுலகம் ப்ரஹ்மத்தின் மீது ஏறிடப்பட்டுள்ள ஒரு மாயை. தானே ஸ்வயம் ப்ரகாசமாய் உள்ள ப்ரஹ்மத்தை மறைக்க
வேறொரு தத்துவம் தேவைப்படுகிறது. இதற்கே அத்வைதி அவித்யை அல்லது அறியாமையை உபயோகிக்கிறார்.

வேத ஞானம் இந்த அறியாமை/மாயையை நீக்குவதால் வேதம் ப்ரஹ்மத்தின் ஏதோ சில இயல்புகளையாவது உணர்த்தவேண்டும்.
அவ்வாறு உணர்த்தியே அது அறியாமையை விலக்க வேண்டும்.
அத்வைதி அடிக்கடி கயிறு – பாம்பு உதாரணத்தை எடுக்கிறார். கயிறு பற்றிய மாயை அதன் இயல்பை அறிவதால் ஒழிக்கப் படமுடியும்.
அதேபோல் அஞ்ஞானத்தால் வரும் அறியாமையை வேதம் விலக்கி ப்ரஹ்மத்தை உணர வைக்கமுடியும்.
வேதம் ஒரே ஓர் இயல்பை வெளியிடுமாயினும் ப்ரஹ்மம் ஸவிசேஷம் என்றே தேறும். அதன் சில அல்லது எல்லா இயல்புகளும்
ஆத்மாக்களுக்குப் புலப்படுவதில்லை. வேத ஞானமே இந்த அறியாமைத் திரையைக் கிழிக்கிறது..

நிர்ணயிக்க முடியாத நோக்கில் கூட (நிர்விகல்ப ப்ரத்யக்ஷம்) இயல்புகள் உள்ள பொருளே உணரப்படும்.
இல்லாவிடில், ஸவிகல்ப ப்ரத்யக்ஷம் – நிர்ணயமுள்ள நோக்கு – என்று ஒன்று இருக்கவே முடியாது.
இயல்புகளின் ஒற்றுமையை உணர்வதே நிர்ணயமுள்ள நோக்கு/பார்வை ஆகும்.
பசுத்தன்மை என்பது பல பசுக்களில் உள்ள ஒரே மாதிரியான இயல்புகளின் கூட்டறிவே ஆகும்.
இந்த ஒற்றுமையே பசுக்கள் பற்றிய நம் பார்வையை நிர்ணயிக்கிறது. இதை முதலில் உணர முடியாவிடில்,
பிறகு நமக்கு ஏற்படும் பார்வை/ஞானத்தை முதலில் வந்ததோடு ஒப்பிட முடியாது.

ஒரு பொருளின் இயல்பை நிர்ணயிக்க முடியாத பார்வையே முதல் பார்வை ஆகும். பிறகு, பார்க்கப் பார்க்க நமக்கு
அதன் இயல்புகள் புலப்படுகின்றன. எந்த இயல்பும், குணமும் முதலில் புலப்படாவிடில் நமக்கு அந்தப் பொருளின் இயல்பு
எப்போதும் தெரியாமல் இருந்துவிடும். முதலில் அவை உணரப்படுவதாலேயே பின்னர் இவ்வியல்புகள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.
இதில், ஒரே பொருளில் வேற்றுமை, ஒற்றுமை இரண்டும் பொருத்தப் படுவது மறுதலிக்கப் படுகிறது.
இயல்பு/பண்பு என்பது ஒரு பொருளின் ஒரு நிலை/பிரகாரம் என்பதால் அது பொருளிலிருந்து வேறுபட்டது.
ஆயினும், அதே காரணத்தால் அது தனியாய் இருக்கவும் முடியாது, அறியவும் முடியாது.

இதே வாதங்களால் நம்மால் பேதாபேத வாதிகளையும் மறுதலிக்க முடியும். ப்ரஹ்மத்தில் வித்யாசம், ஒற்றுமை இரண்டையும்
ஸமன்வயப்படுத்த முயற்சி செய்கிறார்கள், ஆனால் முற்றிலும் மாறுபட்ட இரு இயல்புகளை ப்ரஹ்மத்தின்மீது சுமத்துகிறார்கள்.
உலகமும் ஜீவர்களும் ப்ரஹ்மத்தின் இயல்புகள் (ப்ரகாரம்). இயல்பு என்பது வஸ்துவிலிருந்து கண்டிப்பாக வேறுபட்டது.
உதாரணமாக, சிவப்பு நிறம் என்பது ரோசாப்பூ ஆகாது. ஆனால், இந்த நிறத்தைத் தனியாகப் பார்க்க முடியாது.
அது தனியாய் இருக்க முடியாது. ரோசா போன்ற ஒன்றோடு அல்லாமல் சிவப்பைத் தனியே பார்க்க முடியாது.
ஆகவே பண்பு, வஸ்து இரண்டும் தனியானவை. பண்பு/இயல்பு, வஸ்து இரண்டும் பிரிக்க முடியாதவை (அப்ருதக் ஸித்தி).
ஆகவே பொருள்கள் ப்ரஹ்மத்தினின்று வேறுபட்டவை. இது புரிந்தாலே நம்மால் ப்ரஹ்மத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

ப்ரஹ்மத்தை மறைக்கும் குணங்களை வேதம் மறுக்கிறது, ப்ரஹ்மத்தை குணமற்றதாகக் காட்டுகிறது என்பாரேல்,
“அந்த வேத வாக்கியங்கள் எவை?” என்றே கேட்க வேண்டும்.
அத்வைதி சொல்வார்: “வாசாரம்பணம் விகாரோ நாமதேயம் ம்ருத்திகேத்யேவ ஸத்யம்” என்று வேதம் சொல்கிறது.
களி மண்ணே உண்மை. பெயர், உருவம், எல்லாம் உண்மை அல்ல. இவை மொழியால் வருபவை.
இந்த உதாரணத்தால் ப்ரஹ்மம் மட்டுமே உண்மை, குணங்கள் யாவும் மறுக்கப் படுகின்றன,

இதற்கு விடை – இது அப்படின்று. வேதம் ஒன்றை அறிவதால் எல்லாம் அறியப் பட்டதாகும் என்று உறுதி தந்தது.
இதிலிருந்து, “ஒன்றை அறிவதால் பிறவற்றைப் பற்றிய அறிவு எப்படி ஏற்படும்?” எனும் கேள்வி எழுகிறது.
இந்த விஷயமே வேதத்தால் விளக்கப் படுகிறது. அது எந்த குணத்தையும் மறுக்கவில்லை,
அதே களிமண் தன் நிலை, உபயோகம் இவற்றைப் பொறுத்து வெவ்வேறு பெயர்களைப் பெறுகிறது.
எல்லாவற்றிலும் பொருள் ஒன்றே. ஆகவேதான், பொருளின் நிலை, இயல்பு பற்றி அறிவது அதன் முழு அறிவைத் தரும்.
நாம் சொன்னதற்கு வேதத்தில் எவ்வித மறுப்பும் இல்லை.

“ஒன்றை அறிவதால் எல்லாவற்றையும் அறிய முடியும்” எனும் வேத லக்ஷ்யம் ப்ரஹ்மம் தவிர எல்லாமே மாயை/பொய் என்றால்,
களிமண் பற்றிய உதாரணமே தவறாகும்.
ச்வேதகேது கயிறு – பாம்பு மாயையை முன்பே அறிந்து, அவன் பானை, பாத்திரம் ஆகியவற்றைக் களிமண்ணின் மாயை என அறிவான்
என நாம் ஊகிக்க முடியாது. இது மிகவும் இயல்பற்ற அறிதல் ஆகும். அவ்வாறு அறிந்திருந்தாலும் எதைக்கொண்டு
இங்கு பானை முதலாவை மாயை என்று அவன் உணர்ந்தான்? கயிறு – பாம்பு உதாஹரணதுக்கும்,
களிமண் – பானை உதாஹரணதுக்கும் என்ன ஸம்பந்தம், அது எங்கு நிரூபிக்கப் படுகிறது?
உதாஹரணத்தில் ஏதோ ஒரு பண்பு அறியப்பட்டாலேயே, அதைக்கொண்டு தெரியாத பொருளை விளக்க முடியும்.
உதாஹரணத்திலும் புதிதாக ஒன்றை விளக்கி, பிறகு அவன் அறியாத விஷயத்திலும் புதிதாக ஒன்றை
ஒரே வாக்கியத்தால் உணர்த்த முடியாது. இது உதாரணத்தின் பயனுமல்ல.

உதாரணங்கள் எப்படிச் செயல்படும் என்பது அத்வைதிக்கு விளங்கவில்லை. உதாரணம் காட்டும் போது,
காட்டப்படும் விஷயம் கேட்பவருக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்றும், அதைக்கொண்டு அறியாதது உணர்த்தப்படும் என்பதே சரி ஆகும்.
உதாரணத்திலும் அறியாத விஷயம் இருக்குமாயின் எந்த அறிவையும் உணர்த்த முடியாது.
அத்வைதி தனக்கு சாதகமானதெல்லாம் ச்வேதகேது முன்பே அறிந்ததாகக் கொள்வது பொருந்தாது.
தந்தையின் வாக்காலேயே அவன் இரண்டையும் (உதாரணத்தின் நோக்கு + புதிய அறியாத விஷயம்) அறிந்தான் என்று கொள்ள முடியாது.
உதாரணம் காட்டும் போது, ஒன்று அறிந்தும், மற்றொன்று அறியாமலும் இருக்க வேண்டும்.
இரண்டும் அறியப்படாமல் இருக்குமாயின் கேட்பவருக்கு ஒன்றும் விளங்காது.

ஆக, மண்ணின் மாற்றங்களே பானை முதலானவை என்று ச்வேதகேது அறிந்தான் என்று கொள்வதே இயல்வானதும் பொருத்தமானதும் ஆகும்.
பானை முதலானவை கயிறில் பாம்பு போல் பொய்யானவை என்று அவன் அறிந்தான் என்று கொள்வது அனாவசியம் ஆகும்.

ஓர் ஆக்ஷேபம் எழுப்பப்படலாம். “ஸதேவ ஸோம்ய! இதமாக்ர ஆஸீத், ஏகமேவ அத்விதீயம்” எனும் ச்ருதி வாக்யத்தில்
ஏகமேவ (ஒன்றே ஒன்று) ஸதேவ (ஸத் மட்டுமே) என்பதில் ஒன்றே மட்டும் என வலியுறுத்தல் இருமுறை வருகிறது.
ஆகவே, இவ்வாக்கியத்தின் நோக்கம் ஸஜாதீய (தன் வர்க்கத்தில் வேறு ஒன்று) பேதமும்
விஜாதீய (பிற வர்க்கத்தில் வேறு ஒன்று) பேதமும் இல்லை என்பதே அது.

இந்த ஆக்ஷேபத்தில் உள்ள நிலை உறுதியானதன்று. மண், குடம் என முன்பு சொல்லப்பட்ட உதாரணத்தில் தெளிவாயுள்ளது:
காரணம், கார்யம் என இருவகையில் நமக்கு ஞானம் உண்டாகிறது. ஆகவே பொருள் ஒன்றே, அதன் நிலைகள் வேறு என.
ச்வேதகேது ப்ரஹமமே எல்லாவற்றின் மூல காரணம் என்பதை அறிந்திலன்
ஆதலால் அவனுக்கு உபதேசம், “ஸதேவ ஸோம்ய!” என்று தொடங்குகிறது.

“ஸதேவ இதமக்ர ஆஸீத்” என்பதில் உள்ள “அக்ரே” சப்தம் கால ப்ரமாணம் குறிக்கிறது.
இதில் இப்போது தெரிகிற இந்த ப்ரபஞ்சம் முன்பு ”இதம்” என்று இருப்பாகிற ஸ்திதியை அடைந்தது என்று காட்டுகிறது.
“ஏகமேவ” என்பதால் பல எனும் நிலைக்கான நாமங்கள் வடிவங்கள் வேறுபாடு புலப்படவில்லை.
ஆகவே இவ்வளவால் ஸத் என்பதே ப்ரபஞ்சத்தின் மூல காரணம் என்றாகிறது.

நாம் பொதுவாக உபாதான காரணம் ஓர் நிமித்த காரணத்தை எதிர்பார்த்தே அமையக் காண்கிறோம்.
(பானை உதாரணத்தில் மண், பானை ஆக ஒரு குயவன் தேவை) இது நடக்க ஒரு சூழலும் தேவை.
இவ்விஷயத்தில் ப்ரஹ்மம் ஓர் வேறுபட்ட நிமித்த காரணத்தை எதிர்பார்க்காது.
ப்ரஹ்மம் எல்லா வகையிலும் ஒப்பற்றதும், ஸர்வவ்யாப்தனாயும் உள்ளதால் அது ஸர்வசக்தனாயும் இருப்பதை அறியத் தடையில்லை.
”அத்விதீயம்” சப்தம் ப்ரஹ்மம் மற்றொரு நிமித்த காரணம் அல்லது உதவியை எதிர்பார்க்கிறது என்பதை மறுக்கிறது.
ப்ரஹ்மத்துக்கு எல்லா சக்திகளும் உண்டு என்பதால் பல ச்ருதி வாக்யங்கள் ப்ரஹ்மம் முதலில் உபாதான காரணம்,
பிறகு அதுவே நிமித்த காரணமும் என நமக்குக் காட்டுகின்றன,

இப்போது விவாதாஸ்பதமான ச்ருதி வாக்யத்தை ஆசிரியர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
அவர் எழுப்பும் ஆக்ஷேபம் ச்ருதி வாக்கியத்தின் பொருள் செழுமையையும் உபதேச அர்த்தத்தையும் மிகக் குறைத்துவிடுகிறது.
ப்ரஹ்மத்தைத் தவிர இன்னொன்றை மறுதலிக்கவே “ஏவ” எனும் சொல்.
ஆசிரியர் இதைவிட இன்னும் இது விரிவானது என்கிறார். இதிலுள்ள பானை உதாரணத்தால் இதை விளக்குகிறார்.
இதிலுள்ள ஒவ்வொரு சொல்லும் ஆழ்ந்த பொருள் கொண்டது. நாம ரூபங்களில்லாத ப்ரபஞ்சத்துக்குக் காரணம் ப்ரஹ்மம்,
நாம ரூபங்கள் கொண்ட ப்ரபஞ்சம் ப்ரஹ்மத்தின் கார்யம். ”இதம்” எனும் இப்போதுள்ள நிலை ப்ரஹ்மத்தின் சரீரம்/வடிவம்.
ப்ரஹ்மம் தன ஆற்றலால் ஒரு நிலையிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு மாற்றுகிறது.
இவ்வாறு ப்ரஹ்மம் உபாதான காரணமாயும், நிமித்த காரணமாயும் உள்ளது.

மற்ற ச்ருதி வாக்யங்களில் முதலில் ப்ரஹ்மம் நிமித்த காரணம் என்றும் பிறகு எது உபாதான காரணம் என்றும் விசாரிக்கப் படுகிறது.
முடிவாக, ப்ரஹ்மமே உபாதான காரணம் உள்பட எல்லாக் காரணமும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

ரிக் வேதத்தில் சொல்லப்படுவதைப் பாருங்கள்:

கிம்ஸ்வித் வனம்? க உ ஸ வ்ருக்ஷ ஆஸீத்? யதோ த்யாவாப்ருத்வீ நிஸ்ததுக்ஷு,
மனீஷினோ மனஸா ப்ருச்சதே து தத், யத் அத்யாதிஷ்டத்-புவனாநி தாரயன் I

ப்ரஹ்ம வனம் ப்ரஹ்ம ஸ வ்ருக்ஷ ஆஸீத் யதோ த்யாவா ப்ருத்வீ நிஸ்ததக்ஷு
மனீஷினோ மனஸா விப்ரவீமி வஹ ப்ரஹ்மாத் யதிஷ்டத் புவனானி தாரயன்I

[காடு எது? ஆகாசமும் பூமியும் உருவான மரங்கள் எவை? ஞானிகள் தங்கள் மனதில் தேடுகிறார்கள்.
எந்த ஆதாரத்தால் ப்ரபஞ்சங்கள் தாங்கப்படுகின்றன?
ஞானவான்களே! நான் இதை என் மனதில் நன்கு ஆராய்ந்து சொல்கிறேன்; ப்ரஹ்மமே காடு; ப்ரஹ்மமே மரம்;
ப்ரஹ்மம் ஆகாசத்தையும் பூமியையும் உருவாக்கித் தானே தாங்குகிறது.]

பொதுவாக, ஒரே வஸ்துவே உபாதான காரணமாகவும், நிமித்த காரணமாகவும் இருப்பதில்லை.
இந்த ஸந்தேஹம் ப்ரஹ்மம் விசேஷமானது மிக வேறுபட்டது என தெளிவிக்கப்படுகிறது.

வீடு கட்ட மரம் தேவையான மரப் பொருள் தருகிறது. இது உபாதான காரணம். தச்சன் மரத்தைக் காட்டிலிருந்து தேடிக் கொண்டு
வந்து தக்க கருவிகளையும் கொண்டு மரத்தைப் பொருள் ஆக்குகிறான்.
ப்ரஹ்மம் தான் மரம். அதுவே மரம் உள்ள வனம், ப்ரஹ்மமே உருவாக்கும் தச்சன், ப்ரஹ்மமே இவ்வெல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம்.
“ஸதேவ” ச்ருதியும் இதுவும் ஒரே கருத்தை வெளியிடுகின்றன.

ப்ரஹ்மத்தை வேறு ஒரு தொடர்புகளும் இயல்வுகளும் அற்றதாகக் காட்ட விழையும் அத்வைதிக்கு இந்த வேத வாக்கியம் துளியும் பயன்படாது.
‘அக்ரே’ எனும் சொல் கால ப்ரமாணம் காட்டுவது, ‘ஆஸீத்’ என்பது கார்ய பாவம் (மாறும் நிலை) காட்டுவது.
இவ்வாறாக, காரண-கார்ய ரூபத்தில் ப்ரபஞ்ச ஸ்ருஷ்டிக்கான உபாதான மற்றும் நிமித்த காரணத் தொடர்பு விளக்கப் படுகிறது.
இப்படி ப்ரஹ்மம் விசேஷமானது, எல்லா சக்திகளும் நிரம்பியது எனத் தெரிகிறது.
மற்றபடி தெரியாத வேறு ஸம்பந்தங்களும் இயல்புகளும் கூட ச்ருதி வாக்யங்களால் தெரிகின்றன.
இந்த ச்ருதி வாக்யம் காரண கார்யங்களின் உண்மைத் தொடர்பை விளக்க வந்தது.
ஆகவேதான் இது, ‘அஸத் ஏவ இதமக்ர ஆஸீத்’ (உயிரற்றதே முதலில் இருந்தது) என்று சொல்லி,
பின் இல்லாததிலிருந்து உள்ளது வரக்கூடும் என்பதை மறுக்கிறது. இவ்வாக்யம்,
‘குதஸ்து கலு ஸோம்ய ஏவம் ஸ்யாத்’ (அன்பனே! இது எப்படி இவ்வாறு இருக்கக் கூடும்?’) என்று கேட்கிறது.

இவ்வினாவின் உட்கிடையாவது – முதலில் இல்லாதது மட்டுமே இருந்திருந்தால், காரணமற்ற ஸ்ருஷ்டி எனும் முரண் ஏற்படும்.
இது மேலும் ‘கதமஸதஸ் ஸஜ்ஜயேத’ (இருப்பது இல்லாததிலிருந்து எங்ஙனம் உருவாகும்?) எனும் கேள்வியால் வலியுறுத்தப் படுகிறது.
பானைக்கு மண்ணின் இயல்பு இருப்பது போன்றே இதுவும்.

ஒன்றை அறிந்துகொள்வதன் மூலம் எல்லாம் அறியப்பட்டதாகிறது என்பது இவ்வுபதேசம்.
இப்படிச் சொல்வதன் காரணம், ஒரே வஸ்துவே காரணமாயும், தன் நிலையில் மாற்றம் ஏற்பட்டபின் கார்யமாயும் உள்ளதே.
இல்லாததிலிருந்து உள்ளது எழும் என்றால் ஒன்றை அறிவதன் மூலம் எல்லாம் அறியப்படும் என்பது நிற்காது.
ஏன் எனில் முரண்பட்ட பொருள்களை ஒன்றன் வழி இன்னொன்றை க்ரஹிக்க முடியாது.
இக்கொள்கைப்படி உபாதான நிமித்த மற்றும் ஸஹகாரி காரணங்கள் தம்மிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட விளைவைத் தருகின்றன.
ஆகில், ஒரு காரணத்தை அறிந்தால் அதன் விளைவை அறிய முடியாது!

இந்த (ஸாங்க்ய) தத்வம் சொல்பவர் பழைய வஸ்துவிலிருந்து புது வஸ்துக்கள் வரலாம் என்பதை மறுக்க முடியாது.
ஆனால் அது அப்படி அன்று. புது வஸ்துக்கள் பழையனவற்றின் வேறுபட்ட, மாறுபட்ட புது வடிவங்களே.
காரணத்திலிருந்து முற்றிலும் முரண்பட்ட கார்யம் என்பதை நாம் மறுப்பதே ஒரு வேறுபாடு.
கார்யம் என்பது காரணத்தின் வேறுபட்ட படிவ மாற்றம் என்பது இல்லாவிடில் காரணங்களிலிருந்து கார்யங்கள் விளைவதென்பதே இராது.
ஆகவே, கார்யம் என்பது காரணத்தின் மாறுபாடான தோற்றங்கள் என்பது பொருந்தும்.

இந்த உபதேசத்தின் உண்மைக் காரணம் ஆசிரியரால் சொல்லப் படுகிறது. இது, அஸத் கார்யவாதத்தை மறுதலித்து,
ஸத் கார்ய வாதத்தை நிலை நாட்ட இந்த உதாரணம் பயன்படுகிறது. வேத உபதேசத்தின் லக்ஷ்யம் ஸத் காரணம் என்பதே.
காரண கார்ய பாவத்தில் ஒன்றை அறிந்துகொள்வதால் எல்லாம் அறியப்படுவது என்ற பொருள் உள்ளதாகிறது.

தத் த்வம் அஸி -என்ற இடத்துக்கு லக்ஷணைக்கு இடமே இல்லையே –
தத் -ஜகத் காரணபூதமான ப்ரஹ்மமும் –த்வம் – ஜீவனுக்கு அந்தர்யாமியான ப்ரஹ்மமும் சொல்லுகிறது என்பதில்
விரோதத்துக்கு இடமே இல்லையே -ஆகையால் லக்ஷணைக்கு இடமே இல்லை
விசேஷணம் இல்லாமல் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்தை மட்டும் குறிக்கும் பர்யாய சொற்கள் என்றால் ஒரே வஸ்துவுக்கு
எதற்க்காக ஐக்யம் சொல்ல வேண்டும் –
வேறுபட்ட ப்ரவ்ருத்தி நிமித்தங்களை விட்டு ஐக்யம் சொல்லுவது பயன் அற்றது அன்றோ –
பின்ன ப்ரவ்ருத்தி நிமித்தானாம் சப்தானாம் ஏகஸ்மின் அர்த்தே வ்ருத்தி சாமாநாதி கரணயம்
தத் -ஜகத்காரண பூதமான ப்ரஹ்மம்
த்வம் ஜீவ அந்தர்யாமியான ப்ரஹ்மம்
இப்படி பின்னமான ப்ரவ்ருத்தி நிமித்தங்களை உடைய இரண்டு பதங்களும் ப்ரஹ்மம் ஒன்றையே அவகாஹித்து -பற்றி நிற்கிறது
என்று விஷ்டாத்வைத பக்ஷத்தில் சாமாநாதி கரண்யம் பொருந்தும் -அத்வைதி மதத்திலே பொருந்தாதே –

ஆக தத்வமஸி வாக்யத்துக்கு அத்வைதி பக்ஷத்தில் நான்கு முக்கியமான தோஷங்கள் உண்டாகுமே
1-தத் -என்ற சொல்லால் அறியப் படும் குணங்கள் பாதிக்கப் படுகின்றன
2-இரண்டு பதங்களுக்கு லக்ஷணை சொல்ல வேண்டி உள்ளது
3-சாமாநாதி கரண்ய லக்ஷணம் பொருந்தாமை
4-உபக்ரம விஷய விரோதம் -தத் ஐஷத-வாக்ய விரோதம்

நிர்விசேஷமாக ஒரு வஸ்து உண்டு என்பதற்கு சப்த பிரமாணம் இல்லையே
சப்த பிரமாணம் பதம் என்றும் வாக்கியம் என்றும் இரண்டு விதம்
பதம் -பகுதி விகுதி-அதாவது ப்ரக்ருதி ப்ரத்யயம் – இரண்டும் உள்ளதால் பதம் விசேஷணங்கள் உடன் கூடியே சேர்ந்த
அர்த்தத்தை தெரிவிக்கும் அன்றி நிர்விசேஷமாக அர்த்தம் தெரிவிக்காதே
வாக்கியம் பாத சேர்க்கையால் -ஆகவே பதம் வாக்கியம் இரண்டுக்குமே நிர்விசேஷ பொருளைத் தெரிவிக்கும் சக்தி இல்லை என்றதாயிற்று

அர்த்த பேத போதந க்ருத பத ஸ்வரூபதா லப்த பிராமண பாவஸ்ய –
அர்த்த சம்சர்க விசேஷ போதந க்ருத வாக்ய ஸ்வரூபதா லப்த பிராமண பாவஸ்ய-என்று பிரித்து பொருள் கொள்ள வேணும்
வெண்மையான வஸ்திரம் -வெண்மை கறுப்பு வஸ்த்ரத்தில் இருந்து இந்த வஸ்திரத்தை வேறுபடுத்திக் காட்டும் –
வஸ்திரம் வெண்மை தர்மம் கொண்ட சங்கு இவற்றில் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டும்
ஆகவே ச விசேஷமாகவே அல்லது நிர்விசேஷ வஸ்து பிரமாணம் அற்றதே யாகும் –

ப்ரஹ்மம் ஸ்வயம் பிரகாசம் -வேதாந்தம் ப்ரஹ்ம சித்திக்காக வந்தது அன்று -அதில் ஆரோபிக்கப்படும்
ஞாத்ருத்வாதிகளை நிக்ஷேபிக்கவே என்பர் அத்வைதிகள்
இதுக்கு சமாதானம்
இதை விலக்க சப்தத்தால் குறித்து தானே -ஞப்தி சப்தம் -விசேக்ஷணத்துடன் கூடிய வஸ்துவைத் தானே சொல்லும்
ஸ்வயம் பிரகாசத்தன்மையும் அது விசேஷத்துடன் சேர்ந்து இருப்பதாலே தான் ஏற்படும் –
எந்த வஸ்து தன்னைத்தவிர பிற வஸ்துக்களும் பேச்சுக்கு உரியதாம் தன்மையைத் தருகிறதோ அதுவே ஸ்வயம் பிரகாசம்
எனவே ச விசேஷத் தன்மைக்கே பொருந்தும்
அவித்யையால் ப்ரஹ்மம் மறைக்கப்படும் பொழுது முழுதும் மறைக்கப்படுகிறதா -ஒரு பகுதி அம்சம் மட்டும் மறைக்கப்படுகிறதா
முழுதும் என்றால் ஸ்வயம் பிரகாசம் இழந்து ப்ரஹ்மம் இல்லை என்றதாகும்
ஒரு அம்சம் என்றால் -ப்ரஹ்மம் மறைப்பைப் பெற்றதால் ச விசேஷமாகும்
எனவே நிர்விசேஷ வஸ்து சித்திக்காதே

——————-

ப்ரதிவாதி பேசுகிறார்
அஸத்கார்யவாத மறுப்பு மாயை ஓர் அடித்தளமின்றி இராது எனக் காட்ட மட்டுமே அமைகிறது. ஒரே ஓர் உண்மை மட்டுமே உள்ளது:
சுத்த ப்ரஞ்ஞை. அதில் அவித்யையால் பிறழ்வு ஏற்பட்டு ப்ரபஞ்சமாகக் காட்சி அளிக்கிறது.
அஸத்கார்ய வாத மறுப்பு அடிப்படையாய் இயங்கும் அஞ்ஞானமே காரணம் என அறிவதே.

இதற்கு நம் பதில்:
இது அவ்வாறன்று. ஒன்றை அறிவது அனைத்தையும் அறிய வழி என்பது அஸத்கார்யவாதத்தை மறுத்து
ஸத்கார்ய வாதத்தை நிலைநிறுத்தவேயாம்!
மேலும் உங்கள் கோட்பாட்டில் மாயை என்பது ஓர் அடித்தளம் இன்றி அமையாது என்பதை நிலைநாட்டுவதே வீண்.
நீங்கள் மாயையை உருவாக்கும் குறை (உபாதி) உண்மை என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலே அந்தக் குறையின்
அடித்தளம் உண்மை என்பது ஒப்புக்கொண்டதாகிவிடும்.
அப்போது தான் உண்மையற்ற பொய்மை உருவாகிறது என்பதை ஸ்தாபித்தவராவீர்கள்.
ஆனால் உங்களுக்கோ குறைகள் பொய்யானவை, அக்குறைகளின் அடித்தளங்களே பொய்யானவை ஆகவே
பொய்யான அடிப்படையில் பொய்யான ப்ரஞ்ஞையை நிரூபிக்கிறீர்கள்.
ஆகில், அடித்தளமற்ற பொய்மையை நீங்கள் மறுதலிக்க வேண்டுமே!

இருதரப்பினரும் அஸத்கார்யவாதம் மறுக்கப்படுவதை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்;
ஆனால் அதை மறுப்பதன் மூலம் ஸ்தாபிக்கப் படுவதை ஏற்பதில் முரண்படுகிறார்கள்.
அத்வைதி விவர்த்த வாதம் செய்கிறார், விசிஷ்டாத்வைதி ஸத்கார்ய வாதத்தை ஸ்தாபிப்பதே இப்பத்தியின் நோக்கம் என்கிறார்.
அத்வைதி மாயையாகிய இப்ரபஞ்சத்தை சுத்த ப்ரஞ்ஞையில் வந்த ஒரு பொய்மை என்கிறார்.
அவர், அடித்தளமில்லாமல் ஒரு மாயை நிற்காது என ஸ்தாபிப்பதற்காக அஸத்கார்ய வாதத்தை எடுத்தாள்கிறார்.

விசிஷ்டாத்வைதி இதை இரு படிகளால் மறுத்துரைக்கிறார்:
இந்த வேத வாக்கியம் ஒன்றை அறிவதால் அனைத்தும் அறியப்பட்டதாகிறது என்று தொடங்கியது.
பொய், உண்மையற்றது என்பன இந்தப்பிரகரணத்துக்குச் சேராது. பிறகு உதாஹரிக்கப்படும் களி மண், பானை உதாஹரணமும் சேராது
ஏனெனில் அடித்தளம் பொய் என இது காட்டவில்லை.
ஒரு பொய்க்கு அடித்தளம் வேணும் என நிரூபிப்பது அத்வைதிக்குத் தேவையற்றது. அவர் கோட்பாட்டில் ப்ரஞ்ஞை என்பது மாயையின் அடித்தளமன்று.
அத்வைதி இதைத்தான் நிரூபிக்க வேண்டும். இதன் எதிர்மறையை அவர் ஸ்தாபித்தால், சுத்த ப்ரஞ்ஞை அல்லது ப்ரஹ்மம்
குறைகளுக்குட்பட்டது என்றாகிவிடும்! ஆகவேதான் ஆசிரியர் தொடக்கத்திலேயே ப்ரஹ்மத்துக்கே அஞ்ஞானம் ஏற்படுகிறது என்கிறார்.
உரிச்சொற்கள் போன்றவற்றால் “ப்ரஹ்மம் என்பது ஸத்யம், ஞானம், ஆனந்தம்” என்பனவற்றால்
ப்ரஹ்மத்துக்குப் பல இயல்புகள் காட்டப்படுகின்றன. இவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம் ஏற்கெனவே தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆகவே இதில் மாறாட்டமில்லை.

வேத வாக்யங்கள் “நேதி நேதி” என்பன போன்றவற்றால் “இப்படி இல்லை, இப்படி இல்லை” என்பதனால்
எதை மறுக்கின்றன என்பது தெளிய வேண்டும். “ஒன்று வடிவுள்ளது, மற்றொன்று வடிவமில்லாதது” என்பன போலும் வாக்யங்களைக் கூறக்கூடும்.
வேதங்கள் முதலில் ப்ரபஞ்சம் முழுதும் ப்ரஹ்மத்தின் வடிவம் என்று சொல்லி, பின்னர் அது வடிவமற்றது
எனச் சொல்லும் என்பது அஸம்பாவிதம், முறையற்றது. முன்னால் தெரியாததை அது சொல்லாது. அல்லது சொல்லி,
முற்றாக மறுக்காது. அழுக்குப் போகத் துவைப்பதைவிடக் கறை படியாமல் இருப்பது நன்றன்றோ!
ஆசிரியர் வேதம் ஒன்றை உபதேசித்துவிட்டு அதன்பின் ஒவ்வொன்றையும் மறுக்கிறது என்பது பகுத்தறிவுக்கு முரணானது என்கிறார்.
இவ்வாறு அவர் அத்வைதியின் “நேதி நேதி”க்கான விளக்கத்தை மறுக்கிறார்.

ஆகில், “நேதி நேதி”யின் பொருள்தான் என்ன?
வேதாந்த ஸூத்ரகாரர் 3.2.22ல் “நேதி நேதி” என்பது முந்தைய ஸூத்ரங்களில் சொன்னவற்றோடு ப்ரஹ்மம் அடங்கிவிட்டது
என்பதில்லை என வலியுறுத்துவதே என்கிறார். இதுவே சரியான பொருள் ஏனெனில்
மேலே ஸூத்ரங்களே ‘ப்ரஹ்மனே உண்மைகளில் எல்லாம் உண்மை, அதிலிருந்தே ஸத்யமான வாழ்வாதாரங்கள் வருகின்றன
அவை யாவுமே ஸத்யம்’ எனது தொடர்ந்து ஓதுகின்றன.

ப்ரதிவாதி, ‘இதோ இங்கே பல என்பதில்லை’ என்பது பன்மையை மறுப்பதன்றோ என்பாராகில் நாம் சொல்வோம்:
இப்படி இவ்வாக்கியம் அமைந்திருப்பினும், அதே வேதப்பகுதி ‘அவனே யாவற்றுக்கும் அரசன், அவனே யாவற்றுக்கும் நியந்தா’ என
ப்ரஹ்மமே யாவற்றுக்கும் ஸ்வாமி, யாவும் அவன் சரீரமே, அவன் யாவற்றிலும் எல்லா நிலைகளிலும் உளன் என்கிறது.
இந்த யாவர்க்கும் ப்ரபுவானவன் ஒருவனே. வேதங்கள் ப்ரஹ்மத்தைத் தம் ஆத்மாவாக அடையாத எந்த ஒரு வஸ்துவும் உண்டு
என ஏற்கவில்லை. இந்த மறுப்பு உங்களுக்கு ஸாதகமன்றே! ப்ரஹ்மத்துக்குத் தனித்தனி வெவ்வேறு இயல்புகள்
உண்டென்பதை மறுக்கும் ஒரு வேத வாக்யமும் இல்லையே.

ஓரியல்பும் அற்றதாய், வெறும் ப்ரஞ்ஞா ரூபமாய் அஞ்ஞானத்தால் தன்னைத் தானே வேறாகப் பார்க்கும் ப்ரஹ்மத்தை எங்கும் ஓதவில்லை.
ப்ரஹ்மத்துக்கு ஞானம் ஓர் இயல்பு என்று இல்லாமல், அதுவே ஞானம் எனில் அது தன்னை எவ்வாறு இயல்பின் வேறாய்க் காட்டும்?
இதன் தனித்த தன்மையை மறுப்பது இதை அழிப்பதே யாகும்.
ப்ரஞ்ஞை என்பது ஒளி ஆகில், உண்மை ஆகில், அது அஞ்ஞானத்தால் மறைக்கப் படுகிறது என்பது குழந்தைத்தனமானது.
அஞ்ஞானம் எப்படி அதனை இருட்டடித்து அல்லது அணைக்க முடியும்?
ஒளி நித்யமானது என்று அறுதியிடப்படுகிறது என்பதால் அஞ்ஞானம் ப்ரஹ்மத்தை மறைக்க முடியாது.
ப்ரஹ்மம் பன்மையைப் பார்க்கிறது. இந்த விசித்திரக் கோட்பாடு அறிவாளிகளின் அகராதியைத் தாண்டுகிறது!

ஆசிரியர் பன்மையின் அடிப்படையை ஆய்கிறார். அத்வைதி சுத்த ப்ரஞ்ஞை அஞ்ஞானத்தால் மறைக்கப்பட்டு
மாயையான பன்மையைக் காண்கிறது என்கிறார்.
ஆனால் முன் பகுதிகளில் விளக்கியதுபோல் மறைக்கப்படும்போது மாயை ஆகும் இயல்பு ப்ரஹ்மத்துக்கு இருந்தால் மட்டுமே
இக்கோட்பாடு நிற்கும். ஆனால் அத்வைதியின் ப்ரஹ்மம் இயல்பு அற்றவன் என்பதால் இப்படிப் பட்ட மறைப்பு ப்ரஹ்மத்துக்கே அழிவாகும்.
ப்ரஹ்மத்துக்கு வெளியே அவனை அழிக்க எதுவுமில்லை அவன் நித்யன் என்பதால் அழிவும் இல்லை.
ப்ரஹ்மம் நித்யன், சுத்த ப்ரஞ்ஞன் ஆகவே ஒளிர்பவன். இவனை மறைக்க முடியாது.
ஆனால் அத்வைதி இவனை அஞ்ஞானம் மறைக்கிறது என்கிறார். ஒன்று ப்ரஹ்மம் அழிக்கப் படக் கூடியவன்,
பன்மை இயல்வினன் அல்லது அஞ்ஞானம் முக்கியம் பெறுகிறது. இதனால் பன்மை நிகழ்கிறது.
இது மேலும் முரண்பாடுகளையே விளைக்கும்.

நீரும் பிரஞ்ஞை உள்ளதும் ஸ்வயம் ப்ரகாசமுமான ஓர் ஆத்மாவை ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டுமே.
இந்த ஒளி ஆத்மா தன்னைத் தன் சரீரங்களோடும் தெய்வங்கள் போன்ற பிறவற்றோடும் இணைத்துக்கொள்ளத் தேவை.
இவ்வொளி ப்ரகாசித்தால் தோற்றங்களைப் புரிந்து கொள்வதில் பிழை ஏற்படாது. ஆகவே எடுத்துக்காட்டப்பட்ட குறை உமக்கும் ஏற்கும்.
எங்களைப் பொறுத்தவரை ஒரே ஆத்மா, பரமாத்மா ஒருவனே உளன் அவன் விஷயத்தில் இக்குறை விளக்கப் பட வேண்டும்.
ஆனால் உமக்கோ எனில் நீர் ஒப்புக் கொண்டுள்ள கணக்கற்ற ஆத்மாக்கள் விஷயத்தில் இக்குறை விளக்கப்பட வேண்டும்!

பரப்ரஹ்மன், ஸ்வாபாவிகமாகவே எல்லா அப்பழுக்குகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர், எல்லையில் ஞானமும் இன்பமும் உடையவர்.
கல்யாண குணங்களும் சக்திகளும் நிரம்பிய அளப்பரிய கடல். வினாடி, நிமிஷம், மணி, நாழிகை போன்ற கணக்குகளால்
பகுக்கப்பட்டுள்ள எல்லையிலாக் காலங்களாக ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ப்ரளயங்களை, தான் அக்காலத்தால் பாதிக்கப்படாமல் செய்து வருபவர்.
இதுவே இவரது தனிச் சிறப்பாகும். எண்ணற்ற தனி உயிர்வாழிகள் அவர் சரீரமாய் உபகாரணங்களாய் உள்ளன.
அவரது லீலையில் பாங்காய் உள்ளன. இவை மூவகைப்படும்: (நித்யர்) எப்போதுமே ஸம்ஸார ஸம்பந்தமற்று இருப்போர்,
(முக்தர்) ஸம்ஸாரத்திலிருந்து விடுபட்டோர், மற்றும் (பத்தர்) ஸம்ஸாரத்தில் கட்டுப்பட்டுள்ளவர்கள்.
இவர்கள் தவிர இந்த உயிர்வாழிகளால் அநுபவிக்கப்படுகிற எண்ணற்ற வியத்தகு பொருள்கள் ஆற்றல்களும் அவரின் உபகரண அம்சங்களே.
உள்ளிருந்து நியமிக்கும் அந்தர்யாமியாய் ப்ரஹ்மன் ஆத்மாக்களையும் பொருள்களையும் தம் சரீரமாகவும் ப்ரகாரமாகவும்
தம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளார். இந்த ப்ரஹ்மனே அறிந்துகொள்ளப் பட வேண்டியவர்.

ருக், யஜுஸ், ஸாம, அதர்வ வேதங்கள் அநாதி காலமானவை, ஆயிரக்கணக்கான கிளைகள் உள்ளவை.
மேம்பொருளை உரைக்க அவை அவிச்சின்னமான இடையறாத ஆற்றொழுக்காக ஞான பரம்பரை மூலம் வருகின்றன.
வேதங்களின் விதி, ஸ்துதி, ப்ரார்த்தனை பாகங்கள் பகவத் த்வைபாயனர், பராசரர், வால்மீகி, மநு, யாஜ்யவல்க்யர், கவுதமர்,
ஆபஸ்தம்பர் போன்றோரின் இதிஹாசங்கள், புராணங்கள், தர்ம சாஸ்த்ரங்களில் விளக்கப் படுகின்றன.
இது நம் நிலை ஆகும்போது நமக்கு என்ன கஷ்டம்?

மஹா பாரதத்தில் பகவான் த்வைபாயனர்
எவன் என்னைப் பிறப்பிலி என்றும் ஒரு காரணம் அற்றவன் என்றும் உலகங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் நாயகன் என்றும் அறிகிறானோ…..கீதை
இவ்வுலகில் அழிவது அழிவில்லாதன என இரண்டுள, எல்லா உயிர்வாழிகளும் அழியும் உடல் அழியா ஆத்மா இரண்டும் பெற்றுள்ள,
அழியும் அழியா இவ்விரண்டினும் மேம்பட்டவன் பரமாத்மா, இந்த அழிவற்ற பரமாத்மா மூவுலகுகளையும் நிறைத்து, தாங்குகிறார்…..கீதை .
பரமாத்மாவின் லோகத்தில் காலமும் யஜமானன்று, கட்டுப்பட்டது. ஆனால் இவ்வுலகிலோ யாவுமே நரகம்தான்…மோக்ஷ பர்வம், மஹாபாரதம்
உருவிலா இயற்பியல் பொருள்கள் முதல் யாவுமே மாற்றத்துக்கும் வளர்ச்சிக்கும் உட்பட்டவை,
இவை யாவும் ஹரியின் லீலையில் அடங்குவன….மோக்ஷ பர்வம், மஹாபாரதம்
க்ருஷ்ணன் ஒருவரே இவ்வுலகின் ஆதியும் அந்தமும். அசையும், அசையாப் பொருள்கள் யாவும் இருப்பது க்ருஷ்ணன் பொருட்டே…….ஸபா பர்வம்
க்ருஷ்ணனுக்காகவே இருப்பதாவது கிருஷ்ணனின் உபகரணமாய் இருப்பதே.

பகவான் பராசரரும் இதே போல் பேசியுள்ளார்:
மைத்ரேய! ‘பகவத்’ எனும் சொல் எல்லா வகையிலும் சுத்தமான பெரிய எல்லாக் காரணங்களுக்கும் மூல காரணமான
பரப்ரஹ்மத்துக்கு மட்டுமே உரித்தாகும்.
ஞானம், பலம், ஐச்வர்ய. வீர்யம், சக்தி, தேஜஸ் , குறைகளின்மை ஆகியவற்றின் பரிபூர்ணத்வம் இந்த பகவான்
என்ற சொல்லால் பெறப்படும். மைத்ரேய! இச்சொல் எல்லாப் பூர்த்தியும் நிறைந்த பரப்ரஹ்மன் ஒருவனுக்கே உரித்தாகும்.
மைத்ரேய! இச்சொல் இப்பூர்த்திகள் அனைத்தும் உடைய வாஸுதேவன் ஒருவனையே சாரும்.
நம் மரபில் இச்சொல் மரியாதைக்குரிய ஒருவனுக்கு உபசாரமாகவே பயன்படுத்தப் பெறுகிறது.
வாஸுதேவனுக்கு இது ஆதாரமான சொலும், மரியாதையால் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இதுவே ஒரு குறையுமற்ற, அப்பழுக்கற்ற, நித்யமான அழிவற்ற எங்கும் நிறைந்த மேம்பொருளான விஷ்ணுவின் நிலை.
பலவாகப் பகுப்புண்டுள்ள காலத்தால் அவர் மேன்மைக்கு ஒரு மாற்றமும் வாராது. ஒரு குழந்தைபோல் விளையாடும் அவர் லீலைகளை பார்!
………இவை யாவும் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண ச்லோகங்கள்.

இவ்வாறே மநுவும் சொல்கிறார் : அனைத்தையும் நடத்துபவர் அணுவிலும் சிறியதாய் உள்ளார்.
யாஜ்யவல்க்யர், எம்பெருமானைப் பற்றி அறிந்தே ஆத்மா மேலான தூய்மை அடைகிறது என்கிறார்.
ஆபஸ்தம்பர், எல்லா ஆத்மாக்களும் ஈச்வரன் உறையும் குஹை என்கிறார்.
குஹை = இடம், சரீரம். ஆத்மாக்களுக்கு உறைவிடமாயுள்ள சரீரங்கள் யாவும் இறைவனின் வசிக்குமிடம்.

ப்ரதிபக்ஷி வினவுகிறார்: இந்தச் சொல் ஆரவாரங்களின் நோக்கம் என்ன?

பதில்: நாம் கீழ்ச் சொன்னபடி புரிந்து கொள்கிறோம். ஆகவே ஆத்மாவின் தர்ம பூத ஞானமே கர்மத்தின் அடிப்படையில்
விகாசமோ ஸங்கோசமோ அடைகிறது. ஆகவே உங்கள் எதிர்ப்புக்குப் பொருள் இல்லை.
உங்களுக்கோ எனில் அடிப்படை ஞானம்/பிரஞ்ஞையே பாதிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் நீங்கள் அதற்குள்ள இயல்புகள்/பண்புகளை ஏற்பதில்லை.
ஆகவே அதற்கான விரிவோ சுருக்கமோ உங்களுக்கு இசைவில்லை.
எங்களுக்கோ கர்மம் குண இயல்புகளை ஞான ஒளியிலிருந்து தடுப்பதில் ஏற்புண்டு.
நீங்களோ அவித்யா/அஞ்ஞானம் மறைக்கும் கருவி என்பதால் அது இயல்புகளை மறைக்காமல் ஞான ஒளியையே மறைந்துவிடுகிறது என்கிறீர்கள்.
ஆகவே, எங்கள் நோக்கில் நித்ய ஞானத்தின் குண இயல்புகளே கர்ம வசத்தினால் அஞ்ஞானம் விளைப்பதால்
தேவன், மனிதன், விலங்கு, முதலியவற்றை பேதமாய் உணர்கிறது. இதுவே வேறுபாடு.
“இன்னொரு மூன்றாவது சக்தி உள்ளது, அது அஞ்ஞானம், கர்மம். அதுவே ஆத்மாவின் ஞானத்தை மறைக்கிறது .
ஆகவே ஆத்மாக்கள் ஸம்சார துக்கங்களில் உழல்கிறது “ என்று சொல்லப்படுகிறது.
கர்ம வடிவெடுக்கும் அஞ்ஞானம் ஆத்மாவின் குணம் சார்ந்த ஸங்கோச விகாசங்களுக்குக் காரணம் என்பது
இதனால் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

ஆக்ஷேபம் செய்பவர் சொல்கிறார்: நாங்கள் அவித்யாவைப் பிரஸ்தாவிப்பதற்கு இரு காரணங்கள் உள்ளன….
1. வேதங்கள் அவித்யாவைப் பற்றி பேசுகின்றன.
2. தனி ஓர் ஆத்மா ப்ரஹ்மம் போன்றது என்று சொல்ல அது தேவைப் படுகிறது.
ஆகவே அவித்யா ப்ரஹ்மத்தை மூடியுள்ள குறை என்று சொல்கிறோம்.

பதில்: உலகமே பொய்; அது அவித்யையைச் சார்ந்துள்ளது. அவித்யை இவ்வளவு பொய்யானால்,
அது இன்னொரு மாயையைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும். அப்போது, ப்ரஹ்மமே மாயைக்குக் காரணமும் விளக்கமும் ஆகிவிடும்.
அவித்யா அநாதி (ஆரம்பமற்றது) என்பது இப்பிரச்னையைத் தீர்க்க உதவாது.
அவித்யா ஆரம்பமற்றது என்கிற சிந்தனையும் ப்ரஹ்மத்தின் அவித்யையோடு இயைந்ததே.
அவித்யையை விளக்க உங்கள் தத்வத்தில் வேறு எந்த உண்மைக் காரணமும் ஒப்புக்கொள்ளப்படாததால்
மாயைக்கு ப்ரஹ்மமே காரணம் என்று ஏற்றுக்கொள்ளப் வேண்டும். அப்படி என்றால் ப்ரஹ்மம் சாஸ்வதம் ஆனபடியால்
மாயை சாஸ்வதம் என்றாகி ப்ரஹ்ம ஸாக்ஷாத்காரமே முடியாது என்றாகிவிடும்.
கீழே கண்ட விவரணங்களினால் ஒரே ஒரு ஜீவன் {ஆத்மா} தான் உள்ளது என்பது மறுதலிக்கப் பட்டதாகிறது.
இந்தத் தவறான கொள்கை ஒரே ஒரு சரீரம் ஓர் ஆத்மாவை உடையதாயுள்ளது,
பிற சரீரங்களுக்கு ஆத்மா இல்லை எனும் தவறான கோட்பாடுள்ளதாகிறது. இந்நிலைப்பாடு கனவு காண்பவர்க்கு மட்டும் ஆத்மா உண்டு,
கனவில் அவர் காணும் மக்களுக்கு ஆத்மா கிடையாது என்பதுபோல் உள்ளது.
ஆகவே ஒரே ஓர் ஆத்மாவைத் தவிரப் பிற யாவும் உண்மையன்று.

மேலும் உங்கள் கோட்பாட்டில் நீங்கள் ப்ரஹ்மம் தன் உண்மை ஸ்வரூபத்துக்கு மாறாக தனிப்பட்ட ஜீவர்கள்
சரீர பாவனையை உருவாக்குவதாகக் கூறுகிறீர்கள். ஒரே ஒரு சரீரம் மட்டுமே ஆத்மாவை உடைத்தாயினும்,
அந்த சரீரம் உண்மை அன்று ஏனெனில் அந்த ஆத்மாக்கள் உண்மை அல்ல.
ஆகவே ஒரே ஒரு சரீரம் மட்டுமே ஆத்மா உடையது என்பது பொருத்தமற்றது.
ஆயினும், நாங்கள் கனவு காண்பவரின் கனவில் வரும் நபர்களின் சரீரங்கள் ஆத்மாக்களை மறுப்பதில்லை.
விழித்திருக்கும்போது கனவில் வந்தவர்களின் சரீர ஆத்மாக்களின் உண்மையையே மறுக்கிறோம்.

அவித்யையை ஒழிப்பது எப்படி சாத்தியமாகிறது? அந்த முடிவின் இயல்பு என்ன?

(ப்ரதிவாதியின் விடை} வஸ்துவை உள்ளபடி அறிந்து கொள்ளுதல் அவித்யையை அழிக்கிறது.
அதன் முடிவு அவித்யையின் நேர் மாறுபாடான விவரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அநிர்வசனீயமான ஒரு விஷயம்.

{பதில்} அவித்யை நிர்ணயிக்க முடியாததாயின், அதற்கு நேர் மாறான ஒன்று நன்கு நிர்ணயிக்கப் பட்டதாகிறது.
இது உண்மை, அல்லது பொய், அல்லது இரண்டுமாய் இருக்கவேண்டும். வேறு ஒரு ப்ரசக்தியும் இல்லை.
அவித்யையின் முடிவு ப்ரஹ்மத்தைத்தவிர வேறாய் இருக்க வழியில்லை, ப்ரஹ்மத்தைத் தவிர வேறொன்றை அறிவதே அவித்யையின் விளைவு.
ஆனால் அது ப்ரஹ்மமே ஆயின், ப்ரஹ்மம் எப்போதும் உள்ளதாகையால் அதுவும் எப்போதும் உளதாகிறது.
ஆகில் அவித்யை அழிக்கப்பட்டதாகிறது, வேதாந்த ஞாநம் இல்லாமலே.
இவ்வாறாக ஒன்றாய் இருப்பதான (அத்வைத) ஞாநம் அவித்யையை அழிக்கிறது.
இந்த ஞாநம் இன்மை பந்தத்தை விளைகிறது எனும் வாதம் அடிபட்டுப் போகிறது.

இன்னொரு ப்ரச்சினையும் உண்டு. ப்ரஹ்மமும் ஆத்மாவும் ஒன்று எனும் ஞாநம் அவித்யையை அழிக்கிறது எனில்
இந்த ஞானமே அவித்யையின் விளைவு/வடிவம் ஆகும். அவித்யையின் ஒரு வடிவம் எவ்வாறு அவித்யையை அழிக்கும் என
நீவிர் விளக்க வேண்டும். ஒரு வேளை, நெருப்பு விறகை எரித்து இறுதியில் தானும் முடிவதுபோல் அத்வைத ஞானம்
எல்லாத் தாற்காலிக வித்தியாசங்களையும் அழித்துத் தானும் மாண்டுபோம் என நீவிர் கூறலாம்.
அல்லது ஒரு நஞ்சு பிறிதொரு நஞ்சை முறித்து அழிக்கும் என்னலாம். இது சரியன்று.
அவித்யையை அழிக்கும் அறிவு ப்ரஹ்மத்தினின்றும் வேறென்பதால் அது தன் ஸ்வரூபம் முடிவில் பொய்யாய் இருக்க வேண்டும்!
ஆகில் இவ்வறிவின் முடிவை நிலைநாட்ட அவித்யை ஏதோ ஒரு வடிவில் இருந்தாக வேண்டும்.
அறிவின் அஸ்தமனத்தை நிறுத்தும் அவித்யை எப்படி மறைகிறது?
நீர் சொன்ன நெருப்பு, நஞ்சு போன்றே யாவும் முன்பு ஒரு வடிவிலும் பின் மாறுபட்ட வடிவிலும் இருக்கவே செய்யும், முற்றிலும் மறையாது.

ப்ரஹ்மத்தைத் தவிர பிறவற்றை அழிக்கும் ஞானத்தை அறியும் ஞாதா (அறிபவன்) யார்?
இது ப்ரஹ்மத்தின் மேலேற்றப்படும் அஹங்காரம் ஆக முடியாது. அஹம்காரம் தான் அவித்யையைப் போக்கும் அறிவால் அழிக்கப்படுமன்றோ!
ப்ரஹ்மமே அறிபவன் என்றால், ‘அறிபவனாயிருக்கும் பண்பு’ ப்ரஹ்மத்தின் இயல்வைச் சார்ந்ததா அல்லது மேலேற்றப்பட்டதா
என்னும் கேள்வி பிறக்கிறது. இது மேலேற்றப்பட்டதானால், அவித்யையைப் போக்கும் அறிவால் அழிக்கப்படும் என்னும் காரணத்தால்
அறிதலை ஏற்படுத்த முடியாது. இதை அழிக்க வேறொரு அறிவு உண்டு என்றாலும், அந்த அறிவை அறிவதற்கும்
(1) அறிபவன், (2) அறிவு, (3) அறியப்படும் பொருள் என்னும் மூன்று அம்சங்கள் நிச்சயமாக அமைந்திருக்கவேண்டும்.
ஆக, வேறொரு அறிவையும் அறிய ஒரு அறிபவன் வேண்டும். அந்த அறிபவனும் பிரஹ்மத்தின் மீது மேலேற்றப்பட்ட
அவித்யையின் வடிவமானால், மீண்டும் அதை அழிக்க வேறொரு அறிவு, அதற்கு வேறொரு அறிபவன், என்று
இவ்வாறு முடிவில்லாமல் குழப்பமே மிஞ்சும். “வெறும் அறிவு” என்றொன்று இருக்கவே முடியாது.
எல்லா அறிதலிலும் (1) அறிபவன், (2) அறிவு, (3) அறியப்படும் பொருள் இன்றியமையாதவை.
இந்த மூன்று அம்சங்களோடு கூடாத அறிவால் அவித்யையைப் போக்க முடியாது,
வெறும் அறிவான ப்ரஹ்மத்தால் அவித்யையைப் போக்க முடியாதது போல்.
இந்த முரண்பாடுகளைத் தவிர்க்க ப்ரஹ்மமே உண்மையில் அறிவோன், மாயையால் மூடப்பட்டல்ல, என்பீராகில்
எங்கள் கருத்தை ஏற்றவராவீர்.

அவித்யை நீக்குவது, அறிவை அறிவது என்பனவும் இதன் பகுதியே என்பது நகைப்புக்குரியது.
”தேவதத்தன் தரையைத் தவிர பிறவற்றை அழித்தான்” என்பதில் எல்லாவற்றையும் என்பது
அழிக்கும் செயலையும் குறிக்கும் என்பதுபோல் ஆகிவிடும்.

இந்த வாதங்களைப் புரிந்துகொள்ள சில விளக்கங்கள் தேவை.
அவித்யையை ஆதரிப்பதில்லை அத்வைதத்தின் அடிப்படை. இந்த அவித்யை வேதத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது,
அதுவே அறிவுப் பிறழ்ச்சிக்குக் காரணமான மாயையை விளக்கவல்லது என்பதாம்.
இந்த மாயை ஆத்மாவும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்று எனும் அறிவால் நீங்கிப் போகும் (என்பது அவர்கள் வாதம்.}

ஆசிரியர் அத்வைதத்தில் அவித்யைக் கோட்பாடு குறைபட்ட வகையில் நிறுவப்பட்டுள்ளது எனக் காட்டுகிறார்.
ப்ரஹ்மம் அவித்யையின் அடிவேர், மோக்ஷம் என்பது நடவாது.
மாயை முழுவதும் அவித்யை சார்ந்தது. அவித்யை எதைச் சார்ந்தது?
அது பொய் ஆதலால் அது எதையாவது சார்ந்தே இருக்க வேண்டும். அது தானே நிலை நிற்குமாகில்,
அதை அழிக்கவே முடியாது எப்போதும் தழைத்தே நிற்கும். இறுதியில் அது ஸத்யம் ஆகிவிடும்.
அது வேறொன்றால் தாங்கப்படுமாகில், அதைத் தாங்க ப்ரஹ்மத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.
ஏனெனில் ப்ரஹ்மமே நித்யம் அதைத் தாங்கி நிற்கும். அதனால் அவித்யையும் நித்யம் என்றாகிவிடும்.

அவித்யை ஆரம்பமற்றது என்று சொல்வது இக்கேள்விக்கு விடை ஆகாது.
அது ஒரு மாயை என்ற அளவிலேயே தொடக்கமற்றது, மெய்ப்பொருள் என்று அன்று.
அதை விலக்கவல்ல மெய்ப்பொருள் ப்ரஹ்மமே.

விசிஷ்டாத்வைதத்தில் ப்ரஹ்மம் ப்ரபஞ்சம், ஜீவர்கள் இரண்டையும் தாங்குபவன்.
அவனைத் தவிர மற்ற யாவும் அவனால் நியமிக்கப் பட்டு, இயக்கப் படுபவை.
“பதிம் விச்வஸ்ய ஆத்மேச்வரம்”. ப்ரபஞ்சம் பொய் அன்று. அது ப்ரஹ்மனைச் சார்ந்துள்ளது.
ஆத்மாக்கள் யாவும் ஸத்யம், ப்ரஹ்மனோடு இயைந்துள்ளபோது அவற்றின் மோக்ஷம் ப்ராப்தமாகிறது.
ப்ரஹ்மனோடு இயைந்து (அனுகூலமாக) அல்லது இயையாது இருப்பது மோக்ஷம் அல்லது தளை (பந்தம்) நிலையைக் காட்டுகிறது.
புத்த தத்வத்தின் வெளிப்படையான தோல்வியை நிறுத்த முற்பட்ட அத்வைதம் அதே குழியில் வீழ்ந்துபட்டது.
அவரால் அவித்யையை விளக்க முடியாமல் அது தொங்குகிறது. அது பொய் ஆதலால் அதை ஏதாவதோர் உண்மையோடு பிணைக்க வேண்டும்.
பாம்பு பற்றிய மாயை கயிறாகிய நிஜத்தோடு பிணைக்கப் பட்டுள்ளது. கானல் நீராகிய மாயை நிலத்தோடு பிணைந்துள்ளது.
ஆதலால் ப்ரஹ்மமே அவித்யையைத் தாங்குகிறது என்பதாகிறது.

அத்வைத ப்ரஹ்மன் ஓர் இயல்வும் அற்றவன், ஞானம் தவிர வேறற்றவன். ஆதலால் அவனால் இம்மாயையை விளக்க முடியவில்லை,
பிரம்ஹன் செயலற்றுள்ளான்!! ப்ரஹ்மன் நித்யன், ஆகவே செயலற்றுள்ள ப்ரஹ்மன் தாங்கும் மாயையும் நித்யமே.
ஆகவே அவித்யையிலிருந்து விடுபடுவது என்பது இயலாது.
ஐக்யம் (அபேதம்) பற்றிய ஞானமும் விளக்கப்படாமல் விடப்பட்டது.
அத்வைதம் அவித்யையை மட்டுமின்றி அதை விலக்கும் ஞானத்தையும் விளக்காமல் விட்டது.
அவித்யையை விலக்கும் ஞாநம் ஒரு தெளிவான வடிவுள்ளது, ஆசார்யனால் சிஷ்யனுக்கு உபதேசிக்கப் படுவது ஆகவே
அந்த ப்ரஹ்மன் உள்பொருளற்ற வெற்றிடமாக முடியாது, இயல்புகளற்ற ஞானமாக முடியாது.
அவித்யை நீக்கும் ஞாநம் ப்ரஹ்மத்திலிருந்து வேறாகில், அது அழிக்கப் படவேண்டிய அவித்யையின் பகுதியாகிவிடும்!
ஏனெனில் அத்வைதத்தில் ப்ரஹ்மன் தவிர வேறெதுவும் அவித்யையே. அது ப்ரஹ்மனோடு ஓப்பாகில், பிரம்மன் நித்யமாதலால்,
இந்த அவித்யை நீக்கும் ஞானமும் நித்யம். அதனால் அவித்யை மறுபடி எழவே எழாது.

அத்வைதியால் இந்த ஞாநத்தை ப்ரஹ்மத்தோடு இணைத்துக் காண முடியாது, அதை அவித்யையின் பாகமாகவே கருத முடியும்.
அப்படியாகில், அவித்யையை அழிக்கும் அறிவை எது அழிக்கிறது?
முன்பும் இப்போதும் அத்வைதிகள் இதற்குத்தரும் ஒரு சாமான்ய விளக்கம் மரத்தை நெருப்பு எரிப்பதுபோல்
அவித்யையும் தானே கருகி விடுகிறது, நஞ்சை நஞ்சு முறிப்பதுபோல் என்று.

நன்கு ஆராய்ந்தால், நெருப்பு எரித்தாலும் வேறு வடிவத்தில் மரம் இருக்கும், முற்றிலும் அழிவில்லை எனப் புலப்படும்.
மரத்தை எரிக்கும் நெருப்பு மரத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்டதாக இருக்கிறது. ஆகவே அத்வைதிகள் கோட்பாட்டுக்குத் தார்க்கிக அடிப்படை இல்லை.
ஒரு நஞ்சை இன்னொரு நஞ்சு ஸமானப் படுத்தலாம். ஆனால் இங்கு உண்ட நஞ்சும் ஸமானமான மருந்து நஞ்சும் வெவ்வேறு!!
வெவ்வேறாக இல்லாத போது நஞ்சை இரட்டிப்பாக உண்டால் கேடில்லை என்றாகிவிடும்.
முதலில் அருந்தப்படும் நஞ்சால் உடலுக்கு ஒரு நிலை பிறந்து, அந்த நிலையை இரண்டாவதாகக் கொள்ளப்படும்
வேறு நஞ்சு குறிக்கிறது என்பது தானே பொருத்தமாகும்.
முறிக்கப்படுவதும் முறிப்பதும் வெவ்வேறான இயல்புகளை உடையவை என்பதே ஆராய்ந்தால் தேறும் உண்மை.

அவித்யை நீக்கும் ஞானம் உண்மையில் அவ்வாறன்று. இந்த ஞானம் பொய்யானதால் அதை அழிக்க எதிர்பார்க்கும் அவித்யையும் அப்படியே.
இந்த ஞானம் ப்ரஹ்மன் இல்லாததால், ஞாநம், ஜ்ஞேயம், ஞாதா எனும் மூவகை ஞான குணகங்களே உண்மை.
இந்த ஞாதா என்னும் அறிவோன் யார்? மாயையால் மூடப்பட்ட ப்ரஹ்மன் இல்லவே இல்லை, ஏனெனில்
அறிவோன் தானே அறியும் அறிவாக முடியுமா? ப்ரஹ்மனும் இல்லை ஏனெனில் அத்வைத ப்ரஹ்மன் அறிவோன் அல்லன்.
அறிவோன் அறிவை அறிந்துளான் என்பது சரியன்று. ஊன்றிப் பார்க்கில், முதல் அறிவே கனிந்து காலத்தில் ஞானமாகிறது.
ஞானம் அவித்யையின் கார்யமாகில் அது அவித்யையை அழிக்காது. நெருப்பே நெருப்பை அணைக்காது.
அது வேறு ஒன்றை எரிக்கும் அவ்வளவே.

தேவதத்தன் தரை தவிர எல்ல்லாவற்றையும் அழித்தான் எனில் அவன் தான் நின்ற தரை தவிர மீதி அனைத்தையும் அழித்தான் என்றே பொருள்.
ஆனால், அழிப்பது எனும் காரியத்தை அவன் அழித்தான் என்றாகாது. அப்படிச் சொன்னால் அது கேலிக்குரியது.
ஆகவே, கவர்ச்சிகரமாக எடுத்துரைக்கப்பட்ட அத்வைத சித்தாந்தம் தார்க்கிகமாக நில்லாது என்பதோடு
அத்யாத்மீகத் தேடலில் தவறான வழியும் காட்டிவிடும் என்பது தெளிவு.
எல்லா பேத ஞானத்தையும் நீக்கும் ஞானம் எங்கிருந்து பிறக்கிறது? வேதங்களிலிருந்து என்றால் அது ஏற்றுக்கொள்ளப் படமாட்டாது.
ப்ரபஞ்சம் மாயம் என்கிற ஞானத்தை நீக்கும் ஆற்றல் வேதங்களுக்கு இல்லை.
ஏனெனில் அவை (1) ப்ரஹ்மத்தினின்று வேறுபட்டவை, (2) அவையே அவித்யையின் விளைபொருள்கள்.

இது இப்படி இருக்கிறது:
ஒருவர் பார்வைக் கோளாறால் ஒரு துண்டுக் கயிற்றைப் பாம்பு என்று எண்ணிவிடுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
இந்த மாயையை ‘இது பாம்பன்று’ எனும் இன்னொரு ஞானத்தால் நீக்க முடியாது, அந்த ஞானமும்
அதே தவறான பார்வையால் விளைந்தால். குழப்பதினால் அது பாம்பு என்று அஞ்சுகிற ஒருவரின் அச்சத்தை
அதே குழப்பமுள்ள வேறொருவரால் நீக்க முடியாது. அல்லது குழம்பியுள்ள ஒருவரின் உறுதி மொழியாலும் அது பாம்பன்று என்று தேறாது.
வேதங்களைப் பயிலும் ஒரு வித்யார்த்தி அவை ப்ரஹ்மத்திலிருந்து வேறுபட்டவை என்று அறிவதால்,
வேறு பிறவற்றைப் போன்றே வேதங்களும் இந்த மாயை பற்றிய குழப்பத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன என்று தெரியும்.

உண்மைப் ப்ரமாணத்திலிருந்தே உண்மை ஞானம் உண்டாக முடியும். அத்வைதக் கோட்பாட்டில் வேதங்கள்
வித்யாசத்தைச் சொல்வதால் அவையும் அஞ்ஞானத்தின் விளைபொருள்களே. எதை நீக்க முயற்சிக்கின்றனவோ
அதன் பொருள்களாய் இருப்பதால் வேதங்கள் மாயையை விலக்க நம்பத்தக்க ப்ரமாணங்கள் அல்ல.
பேதம் நீக்கும் ஞானம், அறிவோன், இந்த அறிவுக்கு மூலமான வேதங்கள் யாவும் ப்ரஹ்மத்தினின்றும் வேறானதால்
இந்த ஞானத்துக்குட்பட்டவை என ஒருவர் நினைப்பாரேல் மேலும் குழப்பங்கள் விளையும்.
ப்ரபஞ்சம் ப்ரஹ்மத்தினின்றும் வேறானதால் இது அதற்குட்பட்டது என்பது பொய்யாகி, ப்ரபஞ்சம் மெய் என்றாகிவிடும்.
ஒருவன் தன மகன் இறப்பதை ஸ்வப்னத்தில் கண்டு, விழித்து எழும்போது மகனை உயிரோடு உள்ளபடி காண்பதுபோலாகும் இது.
தத்வமஸி போன்ற வாக்யங்கள் ப்ரபஞ்சத்தை விளக்கப் போதுமானவையல்ல ஏனெனில்
கயிறா பாம்பா எனத் தானே குழம்பியுள்ளவர் சொற்கள் போன்றவையே இவை.

அத்வைதி ப்ரஹ்மன் தவிர்த்த யாவும், அது பற்றிய மாயையை அகற்றுவது உள்பட அது நீங்கியவன் உள்பட, மாயையே என்கிறார்.
உலகம் என்பது அநுபவம் மூலம் உணரப்படுவதால் அதன நீக்கம் பற்றிய மாயத் தோற்றமே அது உண்மை என மெய்ப்பிக்கிறது.
இக்கருத்துக்கு ஒரு பதில் சொல்லலாம்: கனவில் ஒன்றுக்கு அஞ்சினவர் ஏதோ ஒரு நிலையில் இது கனவு என
உணர்வாரேல் பயம் நீங்கும் யாவும் கனவு என்ற அறிவால். இதுவும் அதுபோல்தான்.
இவ்விளக்கம் எப்பிரச்னையையும் தீர்க்காது. கனவு என்பதால் பயம் நீங்கிற்று எனும் அறிவு மீண்டும் பயம் வர ஹேதுவாகும்.
வேத வித்யார்த்திக்கே (அத்வைதத்தில்) வேதங்களும் கனவின் பகுதியே என்று சொல்லிக் கொடுக்கப்படுகிறது.

கனவில் அனுபவிக்கும் பயம் விழித்தெழுந்து உணர்வுறுவதால் நீங்குகிறது. அது கனவு என்கிற கனவுணர்வால் அன்று.
சில மனச்சிக்கல்கள் இருக்கும்போது விழித்திருக்கும்போதே உண்மையன்று
உலகே கனவு என்றிருப்போரையும் காண்கிறோம். இதனால் மன உளைச்சலும் தொடர்ந்த பயமும் இவர்களுக்குள்ளதும் காண்கிறோம்.

நவீன அத்வைதிகள், கைகாட்டிமரம் சென்று சேரிடம் ஆகாது என இதைச் சமாளிக்க முயற்சி செய்கின்றனர்.
ஆனால் சேரிடத்தைக் காட்டும் கைகாட்டி மரம் நிஜம் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.
ஆகவே இந்த நவீன அத்வைத விளக்கமும் எடுபடவில்லை,

அத்வைதத்தின் மற்றொரு விளக்கம் இப்படியும் அமையலாம்: வேதங்கள் மாயையின் விளைவு,
இறுதியில் வெறும் பொய் என்றாலும் ப்ரஹ்மன் தூயது, அபேதமானது எனும் வேதக் கூற்று மெய்தான்.
எல்லாம் அடக்கமாகும்போது, ப்ரஹ்மன் மட்டுமே நிற்கிறது.

இந்த வாதமும் சரியன்று. சூன்ய வாதிகள் (பௌத்தர்) நோக்கில் ப்ரஹ்மனும் இல்லை, “சூன்யமே உள்ளது” என்பர்.
பௌத்தர் கூற்று அறியாமையின் விளைவு என அத்வைதி தள்ள முடியாது.
ஏனெனில், அத்வைதியின் நோக்கிலேயே வேதங்கள் ப்ரஹ்மனைச் சொல்வனவும் அறியாமையின் வெளிப்பாடே.
ப்ரஹ்மன் மட்டுமே மெய் என்பதால் ப்ரபஞ்சம் அடங்கிப்போகும் எனில்,
ப்ரஹ்மனும் சூன்யம் மட்டுமே என்பதில் அடங்கிப்போகும் என்பதே சரி ஆகும்.

உண்மையில் (சூன்ய வாதம் செய்யும்) பௌத்தர், (ப்ரஹ்மன் ஒன்றே உண்மை மீதி யாவும் பொய் எனும்) அத்வைதி
இருவருமே தத்வ விசாரத்தில் இறங்க உரிமை அற்றவர்கள்.
ஏனெனில் அவர்கள் தத்வத்தில் ஒன்றைவிட மற்றொன்று மேலும் அறிவு பூர்வமானதா என அறிந்து கொள்ளும்
ஞானமுண்டு என்பதை ஏற்கும் இடமுண்டு. இருவருக்குமே அறிவை அடையும் வழிகள் யாவும் மாயை,
அந்த நிலையிலேயே அவர்கள் தத்வ விசாரம் அடங்கிவிடுகிறது! இது ஆசார்யர்கள் பிறராலும் காட்டப் பட்டுள்ளது.

தத்வ ஞானத்தில் அடிப்படையாவது , ஞானத்தின் மூலம் (ப்ரமாணம்) தத்வத்தின் முடிவு (ஸித்தாந்தம்) போன்றே
உண்மையாய் இருத்தல் வேண்டும். முடிபு, சித்தாந்தம் எவ்வளவு முக்யமோ அவ்வளவு முக்கியமானது ப்ரமாணமும்.
நம் நோக்கு, ஞானம், எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையான ப்ரமாணத்தையே மறுப்பது/வினவுவது,
உட்கார்ந்துள்ள மரத்தையே வெட்டுவது போலாகும். அப்படிச் செய்பவர்கள் தத்வ விசாரத்துக்குத் தகுதியற்றவர்கள்.

நாம் காணும் ப்ரபஞ்சம் இறுதியில் பொய்யானது என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்?
ஒரு வேளை இப்படிச் சொல்லலாம்: த்ருஷ்டி என்பது அறியாமையின் விளைவு எனவே உண்மையை அறிவதில் பிழைபட்டது.
குறையற்ற முறைகளால் நமக்கு ப்ரபஞ்சம் பற்றிய ஞானம் கிடைக்கிறது.
இவ் விடையும் பிழையானது. பேதானுபவம் தரும் ப்ரத்யக்ஷத்தால் என்ன குறை உண்டு?
அது காலம் காலமாக நமக்கு வரும் பழக்கமல்லவா? ! ப்ரத்யக்ஷம் மட்டும் அன்று,
வேதமும் அந்த அஞ்ஞானத்தின் வெளிப்பாடே!
இரண்டும் அஞ்ஞானத்தின் வெளிப்பாடுகும்போது ஒன்றை மற்றொன்று விலக்க முடியாதே.

மாறாக, நம் ஸம்ப்ரதாயம் மரபு வெவ்வேறு ஞானக் கூறுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடர்ந்து வருகிறது.
ப்ரத்யக்ஷம் என்பது நிலம் நீர் ஆகாசம் எனும் பூதங்களையும் அவற்றின் குணங்களான ஒளி ஒலி சுவை ஸ்பர்சம்
முதலானதுகளையும் அவற்றின் வழி மனிதர் முதலான உயிர் இனங்களையும் தழுவியது.
வேதங்கள் இவ்வெல்லாவற்றையும் தன் சரீரமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மத்தை அறிவதும், வழிபட்டு த்யானிப்பதும்
அவரை அடைவதுமான வழிகளைக் காட்டுகிறது இந்த ப்ரத்யக்ஷத்துக்கும் வேதங்களுக்கும் முரண்பாடு இல்லை.

ப்ரத்யக்ஷமும் வேதங்களும் பரஸ்பரம் சார்புள்ளவை.
வேதங்களை அநாதியானவை, தொடக்கம் முடிவு அற்றவை இடையறாத ஆன்மீக மரபுள்ளவை என்று மதிப்போர்
அவ்வேதத்தை அநுஸரித்த ப்ரத்யக்ஷத்தையும் ஏற்க வேண்டும்.
ஆகவே தவறான அடிப்படையில் எழுந்துள்ள இவ்வாதங்களை மறுக்க இவ்வளவே போதும்.
இவை வேதங்களின் உண்மையை, உயர்வை நூற்றுக்கணக்கான சான்றோர் நிலை நாட்டியபடி நின்று நிலவும்.

“அத்வைத விமர்சம்” பகுதி முற்றியது.

—————

பாஸ்கரரின் பேதாபேத விமர்சம்

இரண்டாவது பக்ஷத்தில் (பாஸ்கரரின்) ப்ரஹ்மனையும் உபாதி(லக்ஷணங்கள்)யையும் தவிர வேறெதுவும் ஏற்கப்படவில்லை.
ஆகவே உபாதி ப்ரஹ்மனை மட்டுமே பாதிக்கும். இந்தப் ப்ரகரணத்தில்,
“குற்றங்குறைகள் அற்றிருத்தல்” என்பனபோல் வேதங்களில் சொல்லப்படுவன மறுக்கப்பட்டதாகும்.

இதற்கு பேதாபேத வாதியின் பதில்:
ஒரு ஜாடியில் உள்ள ஆகாசத்தினின்றும் ப்ரபஞ்ச ஆகாசம் வேறுபட்டது; ஜாடியில் உள்ள ஆகாசம் கட்டுக்குள்ளடங்கியது.
எல்லையற்று விரிந்து கிடைக்கும் ஆகாசத்தை ஜாடியில் உள்ள ஆகாசத்தின் குறைகள் தீண்டா.
அதேபோல உபாதிகளால் தனிப்பட்ட ஆத்மாக்களில் தோன்றும் குறைகள் ப்ரஹ்மத்தை பாதியாது.

நம் விடை:
இது சரியன்று. கூறுகள் இல்லாததால் ஆகாசம் என்பது பகுக்கப் படமுடியாதது.
ஜாடி போன்ற பொருள்கள் ஆகாசத்தைப் பகுக்க முடியாது. பகுக்கப்பட முடியாத ஆகாசமே வருகிறது.
அதேபோல ப்ரஹ்மனும் பகுக்கப்பட முடியாதது. ஆகவே அது தானே குணங்களைத் தருமவற்றோடு தொடர்பில் வருகிறது.

வேறொரு காரணத்திற்காக தொடர்புபட்ட ஆகாசம் ப்ரபஞ்ச ஆகாசத்தினின்றும் வேறுபட்டது என்று கூற முடியாது.
ஜாடி ஒரே இடத்தில் ஸ்திரமாக இராது அகண்ட ஆகாசத்தில் எங்கு வேண்டுமானாலும் அசைக்கப் படக்கூடியது.
அது நகரும் இடம் தோறும் அளவுபட்ட ஆகாசத்தையே காட்டுகிறது. தொடர்பிலும் நிரந்தரமில்லை.
இதே தான் ப்ரஹ்மனுக்கும் பொருந்த வேண்டும். “குணங்கள்” என்று. ப்ரஹ்மனின் வெவ்வேறு பகுதிகளாக.
ஒவ்வொரு க்ஷணமும் பகுதிகளின் பந்தமாகவும் விடுதலையாகவும் இவை உள்ளன. அறிவாளிகள் இதைக் கண்டு சிரிப்பார்கள்.

பேதாபேத வாதி கூறுகிறார்:
செவிப் புலனைப் போன்றதே ஆகாசமும். ஆனாலும் கேட்பது என்பது தனிப் புலனாய் உள்ளது.
அதேபோல ப்ரஹ்மனில் தனி ஜீவனும் ஆகும்.

நம் பதில்:
ஆகாசம் (இடம்) என்பது செவிப்புலன் அன்று. செவியினுள் காற்றினால் அமைக்கப்பட்டுள்ள அந்த ஒரு ஆகாசப் பகுதி
மட்டுமே கேட்பது எனும் செவிப்புலன் ஆகும். கேட்பிக்கும் இந்த ஆகாசப் பகுதிக்கும் செவிக்கும் தொடர்பு இல்லை எனினும்
கேட்கும் புலன் இருக்கிறது. ஒரே ஆகாசமே வெவ்வேறு இடங்களிலும் வஸ்துக்களை நகர்த்தியும் அசைத்தும்
வினை ஆற்றினாலும் பொருள்களுக்கும் அதற்கும் இடையே நிரந்தர அல்லது தொடர்ந்த சம்பந்தம் என்பதில்லை.
அதே போலத் தான் ப்ரஹ்மமும் பல குணங்களோடு, தொடர்ச்சி இல்லாமல் ஸம்பந்தப் படுகிறது என நம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

செவிப்புலன் தொடர்பான ஆகாசம் பற்றிய இக்கூற்றும் ஒரு விவாதத்துக்காக மட்டுமே யோஜிக்கப் பட்டது.
உண்மையில் கேட்பது எனும் புலன் அறிவு ஆகாசத்தோடு தொடர்புடைத்தன்று.
வேதம் வல்லார்கள் வைகாரிகம் எனப்படும் ஸாத்விக அஹங்காரத்திலிருந்து பதினொரு புலன்கள் உருவாவதாகக் கூறுகிறார்கள்.
பகவான் பராசரர், சிலர் இவை தைஜஸத்திலிருந்து வருவதாகக் கூறுகிறார்கள் என்கிறார்.
ஆனால் உண்மையில் பத்துப் புலன்களும் மனஸ்ஸும் வைகாரிகத்திலிருந்து தோன்றுகின்றன.
வைகாரிகம், தைஜஸம், பூதாதி என அஹங்காரம் மூவகைப்படும்: இவை முறையே ஸாத்விக, ராஜஸ, தாமஸிகங்களோடு ஒக்கும்.
ஆகாசம் முதலியன பூதாதியிலிருந்து தோன்றும். ஆனால் இங்கு ‘தேவ’ எனப்படும் புலன்கள் வைகாரிகத்திலிருந்து தோன்றும்.
வைகாரிகத்திலிருந்து தோன்றும் புலன்களுக்கு அனுபவம் பூதாதியிலிருந்து வரும் பொருள்களால் அமையும்.
இவ்வாறு மஹாபாரதத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

அவ்வாறே புலன்கள் ஆகாசம் போன்ற பூதங்களின் விளைவே எனினும் தவறில்லை ஏனெனில்
ஆத்மாக்களின் சரீரங்களும் பூதங்களின் மாறுபாடே என்றாலும் இதை ஏற்பதில் உங்கள் ப்ரஹ்ம தத்வம் சில ப்ரச்சினைகளுக்கு ஆளாகிறது.
எனினும், அது விதி முறைகளின்றிக் கணக்கற்ற குறைபாடுகளோடு வருகிறது. இதிலிருந்து தப்ப முடியாது.
வேதம் வல்லார்கள் இது குருட்டு நம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்குப் பொருந்தும், என்று மிக மதிப்பதில்லை.
ப்ரஹ்மனின் இயல்வை மாற்றி அமைப்பதன் மூலம் மாற்றமற்றது (அவிகாரம்) ப்ரஹ்மன் எனும் ச்ருதி அடிப்படையையே
இது கேள்விக்குரியதாக்குகிறது. ப்ரஹ்மனுக்கு இயல்புகள் கற்பித்து
ப்ரஹ்மன் இயல்பு(குறை)கள் அற்றதெனும் ச்ருதி வாக்யத்தோடு முரண்பாடும் ஏற்படுத்துகிறது.
ப்ரஹ்மனின் சக்தி மட்டுமே மாற்றத்துக்குட்படுகிறது என்றால், இந்த சக்தி என்பது என்ன?
இது ப்ரஹ்மனின் மாறுபட்ட வடிவா அல்லது வேறு ப்ரஹ்மனேவா?
எவ்விதத்திலும் ப்ரஹ்மனில் மாற்றம் என்பது இதில் தவிர்க்க முடியாதது.

“பாஸ்கரரின் பேதாபேத விமர்சம்“ முற்றியது.

————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ சுருதி பிரகாசிகாச்சார்யார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்த விஜயம் -வேத வேதாந்த நிர்ணயத்தில் சாரம் –

January 19, 2019

ஸ்ரீ வேதாந்த விழுப்பொருளின் மேலிருந்த விளக்கே ஸ்ரீ வாஸூதேவன் –

ஸ்ரீ மன் நாராயணனே பர ப்ரஹ்மம்

பரத்வ நிர்ணயம் வேத புருஷனே பண்ணி அருளினான்
ப்ரஹ்மா சம்பு குபேர -இவர்களும் பாகவத கோஷ்டியிலே-கேஸவனே காரண வஸ்து என்று காட்டி அருளியதால் அன்றோ –
ஸ்ரீ பராசர மகரிஷி ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலும் ஸ்ரீ வால்மீகி மகரிஷி ஸ்ரீ ராமாயணத்திலும்
ஸ்ரீ வேத வியாச மகரிஷி ஸ்ரீ மத் பாகவதம் ஸ்ரீ மஹா பாரதம் ஸ்ரீ ஹரி வம்சம் இத்யாதிகளிலும்
ஸ்ரீ பிருகு மகரிஷி -பிரமபுத்ரர் -பரிஷீத்து பாத கமலங்களால் புடைத்து நாராயணனே பரன் என்பதை சாதித்தார்-
அவஜாநந்தி மாம் மூடா மானுஷீம் தநும் ஆஸ்ரிதம் – என்று வெறுப்புற்ற ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்
ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்த ஸ்ரீ விப்ர நாராயண ஸ்ரீ பக்திசார ஸ்ரீ பராங்குச ஸ்ரீ பரகாலாதிகளை அவதரிப்பித்து அருளி
அருளிச் செயல்கள் மூலம் பரத்வத்தை பிரகாசப்படுத்தினார்

ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்தர் குருமுகமாக அத்யயனம் செய்த நான்கு வேதங்களையும் –
அநந்தா வை வேதா -என்று அத்யயனம் பண்ணாத எல்லா வேதங்களையும் ஓன்று விடாமல்
பிராஹ வேதான் அசேஷான் -என்கிறபடியே
வேண்டிய வேதங்கள் ஓதி பரத்வ நிர்ணயம் செய்து அருளி பொங்கும் பரிவாலே மங்களா சாசனம் செய்து பெரியாழ்வார் ஆனார்
மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர்கள் மனத்தே மறைந்து மன்னி உறைகின்ற மாதவன் விஜயமே ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்த விஜயமாகும்

அஹமேவ பரம் தத்வம் -ஆறு வார்த்தையுள் பிரதானம் –
நாட்டில் பிறந்தவர் நாரணற்கு ஆள் அன்றி ஆவரே-
வணங்கும் துறைகள் பல பலவாக்கி மதி விகற்பால்
பிணங்கும் சமயம் பல பலவாக்கி அவை அவை தோறும்
அங்கும் பலபலவாக்கி நின் மூர்த்தி பரப்பி வைத்தாய் -என்றபடி நாட்டினான் தெய்வம் எங்கும்
ஆகாசாத் பதிதம் தோயம் யதா கச்சதி சாகரம் சர்வ தேவ நமஸ்காரம் கேஸவம் பிரதி கச்சதி –
நும் இன் கவி கொண்டு நும் நும் இட்டா தெய்வம் ஏத்தினால் செம்மின் சுடர் முடி என் திரு மாலுக்குச் சேருமே –

சாக்கியம் கற்றோம் சமண் கற்றோம் சங்கரனார் ஆக்கிய ஆகம நூல் ஆராய்ந்தோம் -பாக்கியத்தால்
செங்கட் கரியானைச் சேர்ந்து யாம் தீதிலோம் எங்கட்க்கு அறியாது ஓன்று இல் –திரு மழிசைப் பிரான்
நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் -நான்முகனும் தான் முகமாய்ச் சங்கரனைத் தான் படைத்தான் –
காட்டினான் திருவரங்கம் உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம்

நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம தத்வம் நாராயண பர நாராயண பரோ ஜ்யோதி ஆத்மா நாராயண பர
யச்ச கிஞ்சித் ஜகத் யஸ்மின் த்ருஸ்யதே ஸ்ரூயதே அபி வா அந்தர் பஹிஸ்த
தத் சர்வம் வ்யாபியா நாராயண ஸ்தித -தைத்ரியம் –

ப்ருஹத்வாத் ப்ரும்ஹணத்வாத் ச தத் ப்ரஹமேத்யபி தீயதே

ப்ரஹ்ம சப்தேந ச ஸ்வபாவதோ நிரஸ்த நிகில தோஷ -அனவதிக அதிசய அஸங்க்யேய கல்யாண குண கண
புருஷோத்தம அபிதீயதே – ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸ்ரீ ஸூக்திகள்

ப்ருஹத்வம் ச ஸ்வரூபேண குணை ச யத்ர அனவதிக அதிசயம் ச அஸ்ய முக்ய அர்த்த சச சர்வேஸ்வர ஏவ
அதோ ப்ரஹ்ம சப்த தத்ரைவ முக்ய வ்ருத்த தஸ்மாத் அந்யத்ர தத் குண லேச யோகாத் ஒவ்பசாரிக –பகவச் சப்தவத்

ச விஷ்ணு ஆஹா ஹி
தம் ப்ரஹ்மேத்யா சஷதே தம் ப்ரஹ்மேத் யா சஷதே

நாராயணாய வித்மஹே வா ஸூ தேவாய தீ மஹி தந்நோ விஷ்ணு ப்ரசோதயாத்

ஸ்வரூபத தர்மதேவா அந்யாதாத்வம் கச்சத் போக்ய போக்த்ரு ரூபம் வஸ்து ஜாதம் —

யா ஆத்ம நி திஷ்டன் –ஆத்மந அந்தர –திலே தைலம் திஷ்டதி போலே -அணுவினைச் சதகூறிட்ட கோணிலும் உளன் –

—————————-

ஸ்ரீ மன் நாராயணனே சர்வ காரண புருஷன் –

யதோ வா இமானி பூதாநி ஜாயந்தே -யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி -யத் பிரயந்த்யபி சம்விசந்தி
தத் விஜிஜ்ஞா ஸஸ்வ தத் ப்ரஹ்மேதி–தைத்ரீயம் -வருணன் தன் குமாரன் பிருகுவுக்கு உபதேசம்
பிரயந்தி -லயம் / யபி சம்விசந்தி-மோக்ஷத்தில் எவன் இடம் சென்று சேருமோ /

ஸர்வதா சர்வ க்ருத சர்வ பரமாத் மேத்யுதாஹ்ருத-மஹா உபநிஷத்

அதாகோ வேத யத ஆப பூவ இயம் விஸ் ருஷ்டிர் யத ஆப பூவ யதி வா ததே யதி வா ந யோ அஸ்யாத்

யஷ பரமே வ்யோமன் சோ அங்க வேதி யதிவா ந வேத -கிம் ஸ்வித் வநம் க உ ச வ்ருஷ ஆஸீத்
யதோ த்யாவா ப்ருதிவீ நிஷ்டதஷு மனீஷீனோ மனசா ப்ருச்ச தேது தத்
யத் அத்ய திஷ்டத் புவநாநி தாரயன் ப்ரஹ்ம வனம் ப்ரஹ்ம ச வ்ருஷ ஆஸீத் –ப்ரஹமாத் யதிஷ்டத் புவநாநி தாரயன் —
ப்ரஹ்மமே வனம் வ்ருக்ஷம் -தரித்து -நியமித்து -ரக்ஷித்து போஷித்து -ஆனால் அறியமுடியாமல்

யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனசா ஸஹ
யஸ்யாமதம் தஸ்ய மதம் மதம் யஸ்ய ந வேத ச அவிஞ்ஞாதம் விஜாநதாம் விஞ்ஞாதம் அவிஜாநதாம்

விஸ்வம் நாராயணம் தேவம் அக்ஷரம் பரமம் ப்ரபும் விஸ்வத பரமம் நித்யம் விஸ்வம் நாராயணம் ஹரிம்
விஸ்மேவதம் புருஷஸ் தத் விஸ்வம் உப ஜீவதி –
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் சதா பஸ்யந்தி ஸூரய
சர்வம் விஷ்ணுமயம் ஜகத்
பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய
ஆஜீவ்யஸ் சர்வ பூதா நாம் ப்ரஹ்ம வ்ருஷஸ் சநாதந ஏதத் ப்ரஹ்ம வனம் சைவ ப்ரஹ்ம வ்ருஷஸ்ய
தஸ்ய தத் -ஸ்ரீ நரஸிம்ஹ புராணம் –

அத புருஷோ ஹ வை நாராயணோ அகாமயத ப்ரஜாஸ் ஸ்ருஜேயேதி நாராயணாத் ப்ரானோ ஜாயதே
மனஸ் ஸர்வேந்த்ரியானி ச கம் வாயுர் ஜ்யோதிர் ஆப ப்ருத்வீ விஸ்வஸ்ய தாரிணீ
நாராயணாத் ப்ரஹ்மா ஜாயதே நாராயணாத் ருத்ரோ ஜாயதே நாராயணாத் இந்த்ரோ ஜாயதே
நாராயணாத் பிரஜாபதி ப்ரஜாயதே
நாராயணாத் துவாதச ஆதித்யா ருத்ரா வசவஸ் சர்வாணி சந்தாம்ஸி
நாராயணா தேவ ஸமுத்பத்யந்தே நாராயணாத் ப்ரவர்த்தந்தே
நாராயணே பிரலீ யந்தே
ஏதத் ருக்வேத சிரோதீதே—சர்வ பூதஸ்த மேகம் வை நாராயணம் காரண புருஷம் அகாரணம் பரம் ப்ரஹ்மோம்
ஏதத் அதர்வ சிரோதீதே –நாராயண உபநிஷத்

விரூபாஷாய ப்ரஹ்மண புத்ராய ஜ்யேஷ்டாய ஸ்ரேஷ்டாய சாந்தோக்யம்

யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோவை வேதாம்ச்ச ப்ரஹினோதி தஸ்மை

யோ ப்ரஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் –முமுஷுர்வை சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே

அத புநரேவ நாராயணஸ் சோந்யத் காமோ மனசா தியாயத தஸ்ய த்யாநாந் தஸ்ய லலாடாத் ஸ்வேதோபதத் தா இமா
ப்ரததா ஆப தத் தேஜோ ஹிரண்ய மண்டம் தத்ர ப்ரஹ்மா சதுர்முகோ ஜாயதே –மஹா உபநிஷத்
புநரேவ நாராயணஸ் சோந்யத் காமோ மனசா தியாயத தஸ்ய த்யாநாந் தஸ்ய
லலாடாத் த்ர்யஷச் சூல பாணி புருஷோ ஜாயதே -மஹா உபநிஷத்
இச்சாமாத்ரம் ப்ரபோஸ் ஸ்ருஷ்ட்டி

ஏகோ ஹா வை நாராயண ஆஸீத் ந ப்ரஹ்மா நேசாநோ நாபோ நாக் நீஷோமவ் நேமே த்யாவா ப்ருத்வீ
ந நக்ஷத்ராணீ ந ஸூர்யோ ந சந்த்ரமா ச ஏகாகீ நரமேத –

லோகாவத்து லீலா கைவல்யம்

சிவ ஏவ ஸ்வயம் சாஷாத் அயம் ப்ரஹ்ம விதுத்தம -ப்ரஹ்ம ஞானி சிவன் என்றவாறு

நைவேஹ கிஞ்சன அக்ர ஆஸீத் அமூலம் அநாதாரா இமா பிரஜா ப்ரஜாயந்தே திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயண -ஸூ பால உபநிஷத்

பால்யே ச திஷ்டா சேத் பாலஸ்ய பாவ அசங்க நிரவத்யோ மவ்நேந பாண்டித்யேந நிரதிகார தயா உபலப்யதே–என்று
ஞானி பாலனைப் போலே -சங்கம் இல்லாமல் குற்றம் இல்லாமல் மௌனியாகவும் பண்டிதனாகவும் மற்றவர்களை
அதிகாரம் செய்யாதவனாகவும் இருப்பான் ஆலினிலை பாலகனாக -பர ப்ரஹ்மத்தை பற்றியே உபதேசிப்பதால் ஸூ பால உபநிஷத்
பீஜ ப்ரஹ்மம் -சகலத்துக்கும் சகல வித காரணன்

சதேவ சோம்ய இதம் ஆக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்–சத்விதியை
ததாஹு கிந்தத் ஆஸீத் தஸ்மை ஹோவாச ந சன்னா சன்ன சத சதிதி தஸ்மாத் தமஸ் சஞ்ஜாயதே
தமஸோ பூதாதி பூதாதே ராகாசம் ஆகாசாத் வாயு வாயோர் அக்னி அக்நேராப அத்ப்ய ப்ருத்வீ
ததண்டம் சமபவத் சம்வத்சர மாத்ர முஷித்வா த்விதா அகரோத்
அதஸ்தாத் பூமிம் உபரிஷ்டாத் ஆகாசம் மத்யே புருஷோ திவ்ய சஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷஸ் சஹஸ்ராக்ஷஸ் சஹஸ்ர பாத்
சஹஸ்ர பாஹுரிதி சோக்ரே பூதா நாம் ம்ருத்யும் அஸ்ருஜத் த்ரயக்ஷரம் த்ரி சிரஸ்கம் த்ரி பாதம் கண்ட பரசும் தஸ்ய
ப்ரஹ்மாபி பீதி –அபி வததி —லலாடாத் க்ரோதஜோ ருத்ரோ ஜாயதே -புருஷ ஸூ க்த ஸ்ரீ ஸூ க்தி ஸூ பால உபநிஷத்தில்

தாதா விதாதா கர்த்தா விகர்த்தா திவ்யோ தேவ ஏக ஏவ நாராயண –உத்பவஸ் சம்பவோ திவ்யோ ஏகோ நாராயண
மாதா பிதா பிராதா நிவாஸஸ் சரணம் ஸூஹ்ருத் கதிர் நாராயண
தாதா–தரிப்பவன் -மம யோநிர் மஹத் ப்ரஹ்ம தஸ்மிந் கர்ப்பம் ததாம் யஹம் -ஸ்ரீ கீதை
கடல் அரையன் விழுங்காமல் தான் விழுங்கி உய்யக் கொண்ட கொற்றப் போர் ஆழியான்
குணம் பரவாச் சிறு தொண்டர் கொடியவாறே
எம்பெருமான் உண்டு உமிழ்ந்த எச்சில் தேவர்
விதாதா -விதிப்பவன் -கர்ம அனுகுணமாக ஸ்ருஷ்ட்டியை விதிப்பவன்
விசித்ரா தேஹ சம்பந்தி
கர்த்தா காரயிதா சைவ ப்ரேரகச் ச அநுமோ -செய்பவன் -செய்விப்பவன் -தூண்டுபவன் -ஆமோதிப்பவன் -நான்கும்
ஸர்வஸ்ய சாஹம் ஹ்ருதி சந்நிவிஷ்ட-ஸ்ரீ கீதை
அந்தப்ரவிஷ்டா சாஸ்தா ஜனா நாம் –
தீ மனம் கெடுத்தாய்
மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய்
விகர்த்தா -விகாரம் அடையச் செய்பவன் /
விகாரம் அடைபவன் -அவிகாராய என்றாலும் ஆஸ்ரிதர் துக்கம் கண்டு -பர துக்க துக்கித்வம் உண்டே
வ்யஸநேஷூ மநுஷ்யானாம் ப்ருசம் பவதி துக்கிதா
விகர்த்தா-கோப ரூபமான விகாரம் -காலாக்னி சத்ருச க்ரோத – கோபம் ஆஹாரயத் தீவிரம் -கோபஸ்ய வசம் ஏயிவான்/
அவதரித்துச் செய்த ஆனைத் தோழிகள் எல்லாம் பாகவத அபசாரம் பொறாமையே

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ மற்றை யாராவாரும் நீ
தாய் தந்தை எவ்வுயிக்கும் தான்
பித்ரு மாத்ரு ஸூ தா ப்ராத்ரு தாரா மித்திராத யோபி வா ஏகைக பல லாபாய சர்வ லாபாய கேசவ
பிதரம் மாதரம் தாரான் புத்ரான் பந்தூன் ஸகீன் குரூன் ரத்நாநி தந தான்யானி ஷேத்ராணி ச க்ருஹாணி ச
சர்வ தர்மாம்ஸ் ச ஸந்த்யஜ்ய சர்வ காமம்ஸ் ச ச அக்ஷரான் லோக விக்ராந்த சரணவ் சரணம் தே வ்ரஜம் விபோ
த்வமேவ மாதா ச பிதா த்வமேவ த்வமேவ பந்துச் ச குருஸ் த்வமேவ
த்வமேவ வித்யா த்ரவிணம் த்வமேவ த்வமேவ சர்வம் மம தேவ தேவ
த்வம் மாதா சர்வ லோகா நாம் தேவ தேவோ ஹரி பிரபு -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -என்று இருக்க இவனை மாதா என்பது
ஜகத் வியாபார வர்ஜம் -படியே
தன் இச்சையால் மாத்ருத் வத்தை அவளுக்கு அளிக்கிறான்
ஆகவே ஈஸ்வரீம் சர்வ பூதா நாம் -அஸ்யேசாநா

பிராதாவின் ஏற்றத்தை -ஜ்யேஷ்டஸ் பிராது பிதுஸ் சம
தேசே தேசே களத்ராணி தேசே தேசே ச பாந்தவா தம் து தேசம் ந பச்யாமி யத்ர பிராதா சகோதர
அஹம் தாவன் மஹாராஜே பித்ருத்வம் நோப லக்ஷயே பிராதா பர்த்தா ச பந்துச்ச பிதா ச மம ராகவ -இளைய பெருமாள் வார்த்தை
இதற்கு கோவிந்தராஜர் வியாக்யானம்
ஏதே ந பரமை காந்திபி ப்ராக்ருத பித்ராதய பரித்யாஜ்யா பகவான் ஏவ நிருபாதிக பிதா பர்த்தா பந்துஸ் சேத் யுக்தம் -என்பர்

நிவாஸ –ஸர்வத்ர அசவ் சமஸ்தம்ச வஸத்யத்ரேதி வை யதி ததஸ் ச வாஸூ தேவேதி வித்வத்பி பரிபட்யதே
வாச நாத் வாஸூ தேவஸ்ய வாசிதம் தே ஜெகத்ரயம் சர்வ பூத நிவாசோஸி வாஸூ தேவ நமஸ்துதே -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
உடல்மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் –
த்வா ஸூபர்ணா சயுஜா சகாய சமானம் வ்ருக்ஷம் பரிஷஸ்வ ஜாத தயோர் அந்ய பிப்பலம் ஸ்வாது அத்தி அநஸ்நந் அந்யோ அபிசாகதீதி

நமோ நாராயணா யேதி மந்த்ரஸ் ஸர்வார்த்த சாதக
நாராயணேதி மந்த்ரோஸ்தி வாக் அஸ்தி வசவர்த்தி நீ ததாபி நரகே கோரே பதந்தீதி கிம் அத்புதம்
நா வாயில் உண்டே நமோ நாரணா என்று ஓவாது உரைக்கும் உரை உண்டே
மூவாத மாக் கதிக் கண் செல்லும் வகை யுண்டே என் ஒருவர் தீக்கதிக் கண் செல்லும் திறம்
ஸூஹ்ருத் -மம ப்ராணா ஹி பாண்டவா –யஸ்ய மந்த்ரீ ச கோப்தா ச ஸூஹ்ருத் சைவ ஜனார்த்தன –

கதி -நற்கதி -அர்ச்சிராதிகதி -கதிம் இச்சேத் ஜனார்த்தன -இடறினவன் அம்மே என்னுமா போலே அன்றோ –
துஞ்சும் போது அழைமின் துயர் வரில் நினைமின் துயர் இலீர் சொல்லிலும் நன்றாம்
நஞ்சு தான் கண்டீர் நம்முடை வினைக்கு நாராயணா என்னும் நாமம்
ததேவ லக்னம் ஸூதி நம் ததேவ தாரா பலம் சந்த்ர பலம் ததேவ வித்யா பலம் தைவ பலம் ததேவ லஷ்மீ பதேர் அங்க்ரி யுகம் ஸ்மராமி
இதுவே ஆத்மாம்ருதம் -அம்ருதத்வம் அஸ்நுதே -நச புநர் ஆவர்த்ததே-ஸ்ராவண மனன அனுசந்தான தசைகளில் ஆராவமுதம்
திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ
யத் ப்ரஹ்ம கல்ப நியுதாநுப வேப்ய நாஸ்யம் தத் கில்பிஷம் ஸ்ருஜதி ஐந்துரிஹ க்ஷணார்த்தே–
அரை க்ஷணத்தில் ப்ரஹ்ம கல்பங்கள் அனுபவித்தும் நசிக்க முடியாத பாபங்கள் பண்ணுகிறோம்
ந கிஞ்சித் பர்வதா பாரம் ந பாரம் சப்த சாகரம் ஸ்வாமி த்ரோஹம் இதம் பாரம் பாரம் விச்வாஸகாதகம்
தாந் ம்ருதா நபி க்ரவ்யாதா க்ருதக்நாந் நோப புஞ்சதே -செய்ந்நன்றி மறந்தவர்கள் –
கழுகும் உண்ணாமல் -புள் கவ்வ கிடக்கின்றார்களே
மீண்டார் பாய்ந்து உண்ணும் சோற்றை விலக்கி நாய்க்கு இடுமின்னீரே
நந்தந்த்யுதித ஆதித்யே நந்தந்த்யஸ்தமிதே ரவவ் ஆத்மநோ நாவ புத்த்யந்தே மனுஷ்யா ஜீவித ஷயம் –ஸ்ரீ ராமாயணம் –

மேரு மந்த்ர மாத்ரோபி ராசி பாபஸ்ய கர்மண கேஸவம் வைத்யம் ஆசாத்ய துர் வியாதிரிவ நஸ்யதி -பாப ஸமூஹம் அழியும்
குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும் –நாராயணா என்னும் நாமம் –
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஜெகந்நாத ஜானே த்வாம் புருஷோத்தமன் -ருத்ரன் வாணன் கை கழித்த பின்பே உணர்ந்தான்
ந ஹி பாலன ஸாமர்த்யம் ருதே ஸர்வேஸ்வரம் ஹரிம்

———————–

புருஷ ஸூக்தம் -சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தை வ்யாப்தியும் சொல்லுமே
சஹஸ்ர சீர்ஷா -சிரஸ் ஞானம் -போதன -மனன -ஸ்ரவண -ஸ்பர்சன -தர்சன-ரசன -க்ராண –
ஞானாநி -ஸ்ருதாநி -பவந்தீத்யத சிரஸ் -அபரிமித அறிவு சர்வஞ்ஞான் -அனந்தன் என்றவாறு
சஹஸ்ர பாத -கர்மேந்த்ரியங்களுக்கு உப லக்ஷணம் -சர்வ சக்தன் -அச்யுதன்-என்றவாறு
பராஸ்ய சக்திர் விவிதை வஸ் ரூயதே ஸ்வாபாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச —
சகல பிராணிகள் அவயங்களும் தனக்கு சேஷம் என்றுமாம் -ஹ்ருஷீ கேசன் -நியமிப்பவன் –

வாய் அவனை அல்லது வாழ்த்தாது -கை உலகம் தாயவனை அல்லது தாம் தொழா –
பேய் முலை நஞ்சு ஊணாக உண்டான் உருவோடு பேர் அல்லால் கானா கண் கேளா செவி
அசாதாரண திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் அன்றோ
தோள்கள் ஆயிரத்தாய் முடிகள் ஆயிரத்தாய் துணை மலர்க் கண்கள் ஆயிரத்தாய் தாள்கள் ஆயிரத்தாய்

பகவான் இதி சப்தோயம் ததா புருஷ இத்யபி நிருபாதீ ச வர்த்ததே வாஸூதேவே சநாதாநே
ச ஏவ வாஸூதேவோ சவ் சாஷாத் புருஷ உச்யதே ஸ்த்ரீ பிராயம் இதரத் சர்வம் ஜகத் ப்ரஹ்ம புரஸ் சரம் -பாத்ம புராணம்
யஸ்மாத் ஷரமதீ தோஹம் அக்ஷராதபி சோத்தம தஸ்மாத் வேதே ச லோகே ச பிரதித புருஷோத்தம –ஸ்ரீ கீதை
ச பூமிம் விஸ்வதோ வ்ருத்வா தாசங்குலம்-அவன் ஸ்வரூபத்தில் ஏக தேசத்தில் ப்ரஹ்மாண்டங்கள் -இத்தால் தேச அபரிச்சேத்யம்
இதம் சர்வம் -வஸ்து அபரிச்சேத்யம்
த்விதீயயா சாஸ்ய விஷ்ணோ காலதோ வ்யாப்தி ருச்யதே -கால அபரிச்சேத்யம்
அந்யச்ச ராஜன் ச பர தத் அந்ய பஞ்ச விம்சக தத் ஸ் தத்வாதநு பஸ்யந்தி ஹ்யேக ஏவேதி சாத்வ -மோக்ஷ தர்மம்
சர்வம் சமாப் நோஷி ததோசி சர்வ -கீதை
அவனே மற்று எல்லாமும் அறிந்தனமே
வருங்காலம் நிகழ்காலம் கழி காலமாய் உலகை ஒருங்காக அளிப்பாய்
உதாம்ருதத் வஸ்ய ஈஸாந -மோக்ஷப்ரதனும் அவனே -அம்ருதத்வம் அஸ்நுதே-ஸ்ருதி
புருஷோ நாராயண பூதம் பவ்யம் பவிஷ்யச்ச ஆஸீத் ச ஏஷ ஸர்வேஷாம் மோக்ஷ தச்ச ஆஸீத் -முத்கல உபநிஷத்
அத்யர்காநல தீப்தம் தத் ஸ்தாநம் விஷ்ணோர் மஹாத்மந —ஆக்ரமித்த தேஜஸ் அன்றோ –
ச ச ஸர்வஸ்மாந் மஹிம்நோ ஜ்யாயாந் தஸ்மாந் ந கோபி ஜ்யாயாந் –முத்கல உபநிஷத்-
ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன்

த்ரிபாத் ஊர்த்வ -வ்யூஹம்
உதைத் -ரஷிக்கக் கடவேன் சங்கல்பித்து
புருஷ பாதோஸ்யே -அஸ்ய பாத -அவதாரமான அநிருத்தன்
இஹ அபவாத் புந -மறுபடியும் விஷ்ணுவாக திருப் பாற் கடலில் அவதரித்தார்
ததோ விஷ்வங் வ்யக்ராமத் -எண்ணிறந்த அவதாரங்கள் -ராம கிருஷ்ணாதி விபவங்கள் –
கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் போன்ற அர்ச்சாவதாரங்கள் மூலம் வ்யக்ராமத்-வியாப்தி
உயிர் அளிப்பான் என்நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய்
அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே
சாஸநா ந சநே அபி -உணவு அருந்தும் தேவ மனுஷ்யாதிகள் -அருந்தாத பாறைகள் –
புல் பா முதலா புல் எறும்பாதி ஓன்று இன்றியே நல் பால் உய்வான்

யோ ப்ராஹ்மாணம் விததாதி பூர்வம் யோ வை வேதாம்ச்ச ப்ரஹினோதி தஸ்மை
போதனம் ரக்ஷணம் போஷணம் சேவகம் -நான்குக்கும் நான்கு வர்ணங்கள்
வேதஹா மேதம் புருஷம் மஹாந்தம் –அஹம் வேதமி மஹாத்மானம் ராமம் சத்யா பராக்ரமம்
வேத -ந சஷூஷா க்ருஹ்யதே –மனசா து விசுத்தே ந –
நேதி நேதி -ப்ரஹ்ம ருத்ர இந்த்ர பூதா நாம் மனசா மப்யகோசரம் -தனக்கும் தண் தன்மை அறிவரியானை –
அங்குஷ்ட மாத்ர புருஷ அந்தராத்மா சதா ஜநா நாம் ஹ்ருதயே சந்நிவிஷ்ட
மஹாந்தம் -ஸ்வரூப ரூப குண விபவங்களில் மஹத் -யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே
மாசூணாச் சுடருடம்பாய் -மலர் கதிரின் சுடர் உடம்பாய் -ஆதித்ய வர்ணாம்

நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்ய ந மேதயா ந பஹுநா ஸ்ருதேந யமேவைஷ வ்ருணுதே தேந லப்ய
தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வாம்
ந கர்மணா ந ப்ரஜயா தநேந த்யாகேந ஏகேந அம்ருதத்வமா நசு
நாஹம் வேதைர் ந தபஸா ந தாநேந ந சேஜ்யயா சக்ய ஏவம் விதோ த்ரஷ்டும் த்ருஷ்ட வா நஸி மாம் யதா
பக்த்யா த்வந் அந்யயா ஸக்ய அஹம் ஏவம் விதோர்ஜுன -கீதை

அத புந ரேவ நாராயணஸ் சோந்யம் காமம் மனசா த்யாயீதா தஸ்ய த்யாநாந்தஸ் தஸ்ய லலாடத்
ஸ்வேதோபதத் தா இமா ஆப தத் ஹிரண்மய மண்டம பவத் –மஹா உபநிஷத்
அப ஏவ ச சர்ஜாதவ் –தத் அண்டம் அபவத் ஹைமம் -மனு ஸ்ம்ருதி
தானோர் பெரு நீர் தன்னுள்ளே தோற்றி
ராஜாதி ராஜஸ் ஸர்வேஷாம் விஷ்ணுர் ப்ரஹ்ம மயோ மஹான் ஈஸ்வரம் தம் விஜா நீம ச பிதா ச பிரஜாபதி –மஹா பாரதம் –
பிரஜாபதி சப்தத்தால் விஷ்ணு
யுவா ஸூவாசா பரிவீத ஆகாத் ச உ ஸ்ரேயான் பவதி ஜாயமாந தம் தீராசா கவய உ ந் நயந்தி-ஸ்ருதி -அவதரித்த பின்பே உஜ்ஜ்வலம்
ஜென்ம கர்ம ச மே திவ்யம்
தஸ்ய தீரா பரிஜாநந்தி யோநிம்-அவதார ரஹஸ்யம் தீரர்கள் அறிவார்கள் -பராங்குச பரகால யதிவராதிகள்
இத்தை விட்டு பரத்வமும் விரும்பாத -பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் -மற்று ஒன்றும் வேண்டேன் –
பக்தா நாம் த்வம் ப்ரகாஸசே

———————

நாராயண ஸூக்த நிர்ணயம்
விச்வதச் சஷூருத விஸ்வதோ முகோ விஸ்வதோ ஹஸ்த யூத விஸ்வதஸ் பாத் –
சஷூர் தேவானாம் உத மர்த்யாநாம்
கண்ணாவான் என்றும் மண்ணோர் விண்ணோர்க்கு
விஸ்வ சம்புவம் -சகலருக்கும் சகலத்தையும்-மோக்ஷ புருஷார்த்தம் சேர்த்து – அளிப்பதால்
இவனே சம்பு -சர்வ ரக்ஷகத்வம் இவனுக்கே தான்
ந ஹி பாலன ஸாமர்த்யம் ருதே ஸர்வேஸ்வரம் ஹரிம்
அழகன் அன்பன் அமலன் அச்யுதன் அக்ஷரம்
பரமம் ப்ரபும் நாராயணம் -மால் தனில் மிக்கதோர் தேவும் உளதே
ந தத் சமச்ச அப்யதி கச்ச த்ருச்யதே -ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன்

விஸ்வத பரமம் -சேதன அசேதன விலக்ஷணன்-இல்லதும் உள்ளதும் அல்லது அவன் உரு
அந்யச்ச ராஜன் ச பர தத் அந்ய பஞ்ச விம்சக -மஹா பாரதம்
விஸ்வத பரமம் விஸ்வம் -இப்படி விலக்ஷணமாக இருந்தாலும் எல்லாமாயும் இருப்பானே
மூவராகிய மூர்த்தியை முதல் மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னை –
நாராயணம் -வியாபித்தும் தரித்தும் -சர்வம் ஸமாப்நோஷி ததோசி சர்வ –
கிம் தத்ர பஹுபிர் மந்த்ரை கிம் தத்ர பஹுபிர் வ்ரதை நமோ நாராயணாயேதி மந்த்ரஸ் ஸர்வார்த்த சாதக —
நாராயணம் ஹரிம் -சர்வ காரணன் -சர்வ ரக்ஷகன் -சர்வ சம்ஹாரகன் இவனே

ஹரீர் ஹரதி பாபாநி ஜன்மாந்தர க்ருதாநி ச -குமாரனார் தாதை துன்பம் துடைத்த கோவிந்தனார்
விஸ்வரூபம் ஹரிணம்-ப்ரஸ்ன உபநிஷத்
விஸ்வம் வேதம் புருஷ -பூர்ணத்வாத் புருஷ -எங்கும் நிறைந்து –
தானே யாகி நிறைந்து எல்லா உலகும் உயிரும் தானேயாய் தானே யான் என்பானாகி
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ்ஜலான்
அநேந ஜீவேந ஆத்மநா அநு பிரவிஸ்ய
தானே உலகு எல்லாம் தானே படைத்து இடந்து தானே உண்டு உமிழ்ந்து தானே ஆள்வானே –
உண்டும் உமிழ்ந்தும் கடந்தும் இடந்தும் கிடந்தும் நின்றும் கொண்ட கோலத்தோடு வீற்று இருந்தும்
மணம் கூடியும் கண்டவாற்றால் தனதே உலகு என நின்றான்

உக்ரம் வீரம் மஹா விஷ்ணும் ஜ்வலந்தம் சர்வதோமுகம் ந்ருஸிம்ஹம் பீஷணம் பத்ரம் ம்ருத்யோர் ம்ருத்யும் நமாம்யஹம் –
விஞ்ஞான சாரதிர் யஸ்து மன ப்ராக்ரவாந் நர சோத்வந பாரமாப் நோதி தத் விஷ்ணோ பரமம் பரம் -கடவல்லி–
புத்தி சாரதி மனஸ் கடிவாளம் இந்திரியங்கள் குதிரைகள் -சரீரம் ரதம்
விஸ்வரூபம் ஹரிணம் ஜாத வேதசம் பாராயணம் ஜ்யோதிரேகம் தபந்தம் -ப்ரஸ்ன உபநிஷத்
ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம வ்யாஹரன் மாம் அநுஸ்மரந் ய ப்ரயாதி த்யஜன் தேஹம் ச யாதி பரமாம் கதிம் –
கங்கா ஸ்நான ஸஹஸ்ரேஷு புஷ்கார ஸ்நான கோடிஷு யத்பாபம் விலயம் யாதி ஸ்ம்ருதே நஸ்யதி தத் ஹரவ்

ஸ்துத்வா விஷ்ணும் வாஸூ தேவம் விபாவோ ஜாயதே நர விஷ்ணோ சம்பூஜ நாந் நித்யம் சர்வ பாபம் விநஸ்யதி

அம்பஸ்ய பாரே புவநஸ்ய மத்யே நாகஸ்ய ப்ருஷ்டே மஹதோ மஹீயான் ஸூக்ரேண ஜ்யோதீம்ஷி
சமநுப்ரவிஷ்ட ப்ரஜாபதிஸ் சரதி கர்ப்பே அந்த -நாராயண வல்லி
அம்பஸ்ய பாரே -ஷீராப்தி/ பிரளய மஹார்ணவம் என்றுமாம் / வ்யூஹம்
புவநஸ்ய மத்யே -ஸூர்ய மண்டல மத்ய வர்த்தி /ராம கிருஷ்ணாதி கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயிலாதி அவதாரங்கள்
நாகஸ்ய ப்ருஷ்டே -ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதன் கம் -ஸூகம் /அகம் -துக்கம் / ந அகம் -அஹில ஹேய ப்ரத்ய நீகம்
மஹதோ மஹீயான் ஸூக்ரேண ஜ்யோதீம்ஷி சமநுப்ரவிஷ்ட ப்ரஜாபதிஸ் சரதி கர்ப்பே அந்த -அந்தர்யாமி

யஸ்மாத் பரதரம் நாஸ்தி புருஷாத் பரமேஷ்டிந ந ஜ்யாயோ அஸ்தி ந சாணீயஸ் சது நாராயணோ ஹரி
யேநேதம் அகிலம் பூர்ணம் புருஷேண மஹவ்ஜசா ச து நாராயணோ தேவ இதீயம் வைத்திகீ ஸ்ருதி –பார்க்கவ புராண வசனம்

சாந்தோக்யம் –
அந்தராதித்யே ஹிரண்மய புருஷோ த்ருச்யதே —
தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷிணீ-என்பதை
அஞ்சுடர வெய்யோன் அணி நெடும் தேர் தோன்றாதால் செஞ்சுடர் தாமரைக் கண் செல்வனும் வாரானால்
ஹிரண்மய புருஷ -செம்பொன்னே திகழும் திரு மூர்த்தி
கப்யாசம் -கம் பிபதி இதி கபி-என்று சூரியனை சொல்லி
கபிநா அஸ்யதே இதி கப்யாசம் -சூரியனால் உணர்த்தப்படும் தாமரை
கபிர் நாளம் தஸ்மிந் ஆஸ்தே இதி கப்யாசம் என்று கபி -தாமரைத் தண்டை சொல்லி அதில் உள்ள தாமரை
அன்றிக்கே கே ஜலே அப்யாஸ்தே இதி கப்யாசம் -ஜலத்தில் இருப்பது தாமரை
இம் மூன்று பொருளையும்
கம்பீ ராம்பஸ் ஸமுத்பூத ஸூம்ருஷ்ட நாள ரவிகர விகசித புண்டரீக தள அமலாய தேஷணே
ஆழ்ந்த நீரிலே உண்டாய் -பருத்த தண்டை யுடைத்தாய் -சூர்ய கிரணங்களால் மலர்த்தப் பட்டதான
தாமரை இதழைப் போலே நிர்மலமாகவும் நீண்டும் இருக்கும் திருக் கண்ககள்
புண்டரீகம் சிதாம் புஜம் -அமர கோசம் -வெள்ளைத்தாமரை அன்றோ
செந்தாமரைக் கண்களுக்கு எவ்வாறு உவமானம் என்னில்
இங்கு வெளுப்பு கருப்பு சிவப்பு மூன்றுமே உண்டே
கரியவாகிப் புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரியோடி நீண்ட அப் பெரியவாய கண்கள் அன்றோ
த்யேயஸ் சதா ஸவித்ரு மண்டல மத்ய வர்த்தீ நாராயணஸ் சரஸிஜாஸனா சந்நிவிஷ்ட
கேயூரவான் மகர குண்டலவான் கிரீடீ ஹாரீ ஹிரண்மய வபுர் த்ருத சங்க சக்ர

தஸ்ய உதிதி நாம -ச ஏஷ சர்வேப்ய பாப்மப்ய உதித-அகில ஹேயபிரத்ய நீகன்-என்றபடி
உதேதி ஹை வை சர்வேப்ய பாபமப்யோ ய ஏவம் வேத -யார் இத்தை அறிகிறானோ
அவனுக்கும் அனைத்து பாபங்களும் போகுமே
தஸ்ய உதிதி நாம –பாபமப்ய உதித –பாபமாஸ்ரமாய் உள்ளாரிலும் உத்க்ருஷ்டன் இவன் என்றுமாம்
புருஷோத்தம -உத்தம -என்பதையே உத் -என்றதாகும்
உததி நாம -திருநாமத்தின் சீர்மை சொன்னவாறு
யன் நாம சங்கீர்த்தநதோ மஹா பயாத் விமோஷ மாப்நோதி ந சம்சயம் நர
அத ய ஏஷோ அந்தர் அக்ஷிணீ புருஷோ த்ருஸ்யதி
ஆகாசாத் பதிதம் தோயம் யதா கச்சதி சாகரம் சர்வ தேவ நமஸ்காரம் கேஸவம் பிரதி கச்சதி
தஜ்ஜலான் -தஜ் ஜத்வாத் -தல் லத்வாத் -தத் அந்த்வாத்
நாராயணா தேவ ஸமுத்பத்யந்தே -நாராயணா ப்ரவர்த்தந்தே -நாராயணா ப்ரலீ யந்தே
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம
ஜெகதாத்ம்யம் இதம் சர்வம்
சகலம் இதம் அஹம்
தத் த்வம் அஸி
சர்வ பூதாத்மகே தாத ஜெகந்நாத ஜகன்மய பரமாத்மனி கோவிந்தே மித்ர அ மித்ர கதா குத்த -ப்ரஹ்லாதன் தந்தையிடம் கேட்டான்
சகலம் இதம் அஹம் ச வா ஸூ தேவ பரம புமாந் பரமேஸ்வரஸ் ச ஏக -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
க்ருஷிர் பூ வாசக ஸப்தோ ணஸ் ச நிர்வ்ருதி வாசக விஷ்ணுஸ் தத் பாவ யோகாச்ச க்ருஷ்ண
இத்யபிதீயதே-என்று உபய விபூதி நாதன் கிருஷ்ணன் என்றவாறு
ஆனந்தபூமியாய் இருப்பவன் பூமிக்கு ஆனந்தம் கொடுப்பவன் -கரியான் ஒரு காளை
ஏஷ ஹ்யேவாநந்தயாதி –

ஆக சர்வ காரண பூதன் இவனே என்று நிரூபணம்

ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்தருடைய பிரிய சிஷ்யர் –
கஸ்த்வம் தத்வவிதஸ்மி வஸ்து பரம் கிம் தர்ஹி விஷ்ணு கதம் தத்த் வேதம் பர தைத்திரீயக முக
த்ரய்யந்த சந்தர்சநாத் அந்யாஸ் தர்ஹி கிரஸ் கதம் குண வசா தத் ராஹ ருத்ர கதம் ததத் ருஷ்ட்யா
கதமுத் பவத்யவதரத் யன்யத் கதம் நீயாதம் —நடாதூர் அம்மாள் தத்வ சாரம் ஸ்லோகம் –

கஸ்த்வம் -நீர் யார்
தத்வவிதஸ்மி வஸ்து -தத்வ த்ரயம் அறிந்தவன்
பரம் கிம் தர்ஹி -பரதத்வம் யார் –
விஷ்ணு -விஷ்ணுவே
கதம் -எவ்வாறு நிரூபணம்
தத்த் வேதம் பர தைத்திரீயக முக த்ரய்யந்த சந்தர்சநாத்-தைத்ரீய நாராயண அநுவாகம்-நாராயண உபநிஷத் –
மஹா உபநிஷத் -புருஷ ஸூக்தம் -விதி சிவாதிகளின் பிறப்பைச் சொல்லும் பல ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் –
பல பல உபநிஷத் வாக்கியங்கள் -இருப்பதால்
அந்யாஸ் தர்ஹி கிரஸ் கதம் ராஹ ருத்ர –ருத்ரனுக்கும் வாக்கியங்கள் உண்டே
குண வசா தத்-இவனது குணங்களில் லேசம் உள்ளதால் -உபசார பிரயோகம்
ஆபோ வா இதம் சர்வம் -இவை எல்லாம் ஜலமே போலே -சர்வோ வை ருத்ர போன்றவை
அத்ராஹ ருத்ர கதம் -நான் ஆதிகாலத்தில் இருந்த அருமறைப் பொருள் என்று
அதர்வ சிரஸ் உபநிஷத்தில் சொன்னது எப்படி
ததத் ருஷ்ட்யா -அந்தர்யாமியாக பரப்ரஹ்மம் விருப்பத்தை நினைத்து பாவனா பிரகர்ஷத்தாலே –
ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யா உபதேசோ வாமதேவவத் –
இந்திரனும் மாம் உபாஸ்ஸ்வ / பிரஹலாதன் மத்தஸ் சர்வம் அஹம் சர்வம்
ஆழ்வார் -கடல் ஞாலம் செய்தேனும் யானே என்னும்
கதமுத் பவதி -விஷ்ணுவுக்கு பிறப்பை சொல்லும் ஸ்ருதி வாக்யங்களுடன் இது எப்படி பொருந்தும்
யவதரதி -அவதார ரூபமாய் இருப்பதால் பொருந்தும் -அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே
யன்யத் கதம் -சிவ ருத்ராதி சப்தங்களால் சொல்லப்படுபவனே பரமாத்மா காரண புருஷன் என்பது எப்படி
நீயாதம் -இரண்டு பரமாத்மா இருக்க முடியாது என்று ஸ்ருதி சொல்வதாலும்-
அர்த்தத்தில் சப்தத்திலும் நாராயண சப்தம் பிரபலம் ஆகையாலும்
இந்த சப்தங்கள் அவனையே குறிக்கும் –
எனக்கே நாராயணனே சர்வ காரண பரம் புருஷன் என்று நிரூபணம் –

—————————————
ரக்ஷகத்வமும் இவனதே -அஜ -பிறப்பற்றவன் –ஏக-அத்விதீயன் – -நித்ய –
யஸ்ய ப்ருத்வீ சரீரம் -அனைத்தும் இவனுக்கு சரீரம் –
பதிம் விஸ்வஸ் ஆத்மேஸ்வரம் -ஸ்வே மஹிம்நி ப்ரதிஷ்டித

ப்ரஹ்ம பிந்து உபநிஷத் -ப்ரஹ்ம விது உபநிஷத் என்றும் சொல்வர் -ஈட்டில் -8-5-10-
ததஸ்ம் யஹம் வாஸூ தேவ இதி -வாஸூ தேவனே சர்வ அந்தர்யாமி என்று விளக்கும்
கவாம் அநேக வர்ணாநாம் ஷீரஸ்ய த்வேக வர்ணதா ஷீரவத் பச்யதி ஞானம் லிங்கி நஸ்து கவாம் யதா
க்ருதம் இவ பயசி நிகூடம் பூதே பூதே ச வசதி விஞ்ஞானம் சததம் மந்தே தவ்யம் மனசா மந்தேன பூதேன
ஞானேந்த்ரம் சமாதாய சோத்தரேத் வந்ஹி வத் பரம்
நிஷ்கலம் நிஸ்ஸலம் சாந்தம் தத் ப்ரஹ்மா ஹமிதி ஸ்ம்ருதம் சர்வ பூதாதி வாஸஞ்ச யத் பூதேஷு வசத்யபி
சர்வ அனுக்ராஹ கத்வேன தத ஸ்ம்யஹம் வாஸூ தேவஸ் தத ஸ்ம்யஹம் வாஸூ தேவ இத் உபநிஷத்

விஞ்ஞானம் விபுவான ஞான ஸ்வரூபன் -பராஸ்ய சக்திர் விவிதைவ ஸ்ரூயதே ஸ்வபாவிகீ ஞான பல க்ரியா ச
அனைத்தையும் தரித்தும் வியாபித்தும் கிருபையே வடிவாக கொண்டவன் –
சத்தையை நோக்கி சர்வ அபேக்ஷிதங்களையும் அளிப்பவன்
கறந்த பாலுள் நெய்யே போல் இவற்றுள் எங்கும் கண்டு கொள்
ஸ்வரூப வியாபகத்வமும் ரூப வியாபகத்வமும் இரண்டு வகை அந்தர்யாமித்வம்
இந்தீவர ஸ்யாம ஹ்ருதயே ஸூப்ரதிஷ்டித /
வெள்ளைச் சுரி சங்கோடு தாமரைக் கண்ணன் என் நெஞ்சினூடே புள்ளைக் காடாகின்ற வாற்றைக் காணீர்

உத்கீத உப ஸ்ரீ -ஸ்ரீ ர் உபபர்ஹணம் -தஸ்மிந் ப்ரஹ்ம ஆஸ்தே -தமித்தம் வித் பாதே நைவ அக்ர ஆரோஹதி
உத்கீத உப ஸ்ரீ -உத்கீதம் படுக்கை விரிப்பு
ஸ்ரீ ர் உபபர்ஹணம் -ஸ்ரீ தேவி திருவடிக்கு அணையாக இருக்க -இவளுக்கும் சேஷத்வமே ஸ்வரூபம்
தஸ்மிந் ப்ரஹ்ம ஆஸ்தே -ஆதிசேஷனின் மேல் கண் வளரும் பர ப்ரஹ்மம்
தமித்தம் வித் பாதே நைவ அக்ர ஆரோஹதி -ஞானியானவன் தாய் மடியில் குழந்தை ஏறுவது போலே
திருவடிகளை பிடித்துக் கொண்டு ஏறுகிறான்

ஸ்ரீ ஸ்துதி –
ஜாத வேத -மறை முன் ஓதியவன் இடம் -ஸ்ரீ தேவையை நம் நெஞ்சில் நிலை நிறுத்த பிரார்த்தனை
ஹிரண்ய மய புருஷனுக்கு துல்யமாக இவளும் ஹிரண்ய வர்ணாம் -ஓம் ஹிரண்ய வர்ணாய நம -நவ அக்ஷர மந்த்ரம்

ஹரிணீம் -மான் போலே நீண்ட திருக் கண்கள் -மான் தோல் விரிப்பு -ஹரியால் ஆலிங்கனம் செய்த இடை –
ஹரிம் நயனீதி ஹரிணீ-அவனை தூண்டுபவள் அன்றோ
ஹரினா நீயதே இதி ஹரிணீ -அனைத்து செயல்களிலும் அழைத்துக் கொள்ளப்படுபவள்
ஆதித்யன் -பத்மை / பரசுராமன் -தரணி/ ராமன் சீதை / கிருஷ்ணன் -ருக்மிணி /
வாமனனும் மான் தோல் வைத்து மறைத்து போக வேண்டிற்றே
ஹரிம் நயதி -நின் அன்பின் வழி நின்று சிலை பிடித்து எம்பிரான் ஏக
பிரேமத்தால் இவளுக்கு பரதந்த்ரன் -அவளோ ஸ்வரூபத்தால் பரதந்த்ரன்
ஹாரிணீ ஏவ ஹரிணீ -துக்கங்களை போக்குபவள் -செடியாய வல்வினைகள் தீர்க்கும் திரு மாலே
வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே-அஞ்ஞாத நிக்ரஹ -கோபமே அறியாதவள் பிராட்டி
மஞ்சள் நிறம் கொண்டவள் என்றுமாம் –
ஓம் ஹரிண்யை நாம -ஆறு அக்ஷரங்கள்-மான் போன்ற என்பதே பிரதானம் –
மானமரும் மென்னொக்கி வைதேவீ / மாழை மான் மட நோக்கி உன் தோழீ /

ஸ்வர்ண ரஜதஸ்ரஜாம் / ஸ்வர்ணஸ் ரஜாம் – ரஜதஸ் ரஜாம்
பொற்றாமரையாள்-பெரிய திருமொழி -5-1-10-/ திவ்யமால்யாம் பரதரா-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
அப்ராக்ருத மாலைகளால் விராஜமானமான -விளங்கா நிற்கும் மாலைகள் –
சோபமான வர்ணங்கள் -ப்ராஹ்மணாதி வர்ணங்கள் என்றும் -சப்தங்களை என்றுமாம் -ஸ்ருஷ்டிக்கிறவள் –
ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யா உபதேசம் -அவன் அந்தர்யாமியாக இருந்து என்றபடி
ரஜோ குணம் உள்ளவர்களை -ப்ரஹ்மாதிகள் ஸ்ருஷ்ட்டி என்றுமாம்
சந்த்ராம் -சஞ்சரித்து -சேதனர் ஹ்ருதயத்தில் அவன் உடன் இருந்து புருஷகாரமும் பாப நிபர்ஹணம்
ஓம் சந்த்ராய நாம -ஆறு அக்ஷரம் –
ஹிரண்மயீம் -பொன்மயமான பரமபதம் திருமால் வைகுந்தம் -மாதவன் வைகுந்தம்
ஸூர்ய மண்டலம் என்றுமாம் / ஞானப் பொன் மாதின் மணாளன் -திரு விருத்தம் -40-
ஹிரண்மய புருஷனுக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப் பாவை -ஓம் ஹிரண்மய்யை நம -ஏழு அக்ஷரங்கள்

லஷ்மீம் -லஷ்யதீதி லஷ்மீ -லக்ஷ தர்சனே லக்ஷ ஆலோசன -சிந்தித்து அருள்
லஷ்மீஸ் சாஸ்மி ஹரேர் நித்யம் -ஹரிக்கு நித்ய செல்வம் -ஸ்வதா ஸ்ரீஸ்த்வம் –
அசித்வத் பரதந்த்ரை ஸ்வரூபம் -ஸ்ரீர் உபபர்ஹணம் -திருவடிக்கு அணை என்று ஸ்ருதியும் சொல்லுமே
கேசவ நம்பியைக் கால் பிடிப்பாள் என்னும் பேறு
வடிவிணை இல்லா நிலமகள் மற்றை மலர் மகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை
மலராள் தரணி மங்கை தாம் இருவர் அடி வருடும் தன்மையானை
லஷ்யம் சர்வம் இதரேஹம்-எல்லா அறிவுகளுக்கும் லஷ்யம்
ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு
லஷ்மீ -ல -தானே -ஐஸ்வர்யம் அக்ஷரம் கதிம் -/ ஷிப-ப்ரேரணே–தூண்டுபவள் –
பக்த முக்த நித்யர்களை -மநோ வாக் காயங்களை -/ ம -மந ஞானே-ஞான ஸ்வரூபை
லகாரம் லயத்தையும் -ஷி -நிவாஸே ஸ்திதியையும் /மகாரம் நிர்மாணம் ஆகிய ஸ்ருஷ்ட்டி
ஓம் லஷ்ம்யை நம -ஐந்து அக்ஷரம்

தாம் ம ஆவஹ ஜாத வேத -உனக்கு சொத்து அவள் -கோல விளக்கை அளிக்க பிரார்த்தனை உண்டே
அநபகாமிநீம் -அகலகில்லேன் இரையும் -பாஸ்கரேண பிரபை /
அவகாமிநீ -பிரதிகூலர் -திருத்தி இவனையும் அவள் இட்ட வழக்காக்குபவள்
ஓம் அநபகாமிந்யை நாம -ஒன்பது அக்ஷரம்
யஸ்யம் ஹிரண்யம் விந்தேயம் காமசிவம் புருஷா நாம் -முமுஷுக்களுக்கும்
ஐஸ்வர்யாதிகள் கைங்கர்யத்துக்கு -பகவத் பாகவத ஆராதனங்களுக்கு

அஸ்வ பூர்வாம் -ஹ்ருதய புரத்தை இழுக்கும் அஸ்வம் /
புத்தி பிராணன் சரீரம் இவற்றையும் புரமாகக் கொண்டு நியமித்தும்
ரத மத்யாம்-யோக நடுநிலையில் ரத த்வநி
போலே சபதித்து
ஹஸ்தி நாத ப்ரபோதி நீம் -பிடியைப் போலே இறுதியில் பிளிறுபவள்
அஸ்வ சப்தம் சர்வ வியாபியான சர்வேஸ்வரன் -ஆஸ்ரித ரக்ஷணாதிகளில் முன் நிற்பவள் -கருணா குணம்
அஸ்வ பூர்வோ யஸ்யாஸ் வா -சர்வேஸ்வரனை முதலில் கொண்டவள் என்றுமாம் -பாரதந்தர்ய ஸ்வரூபம் இத்தால்
ரதம் என்று சர்வேஸ்வரனுடைய அப்ராக்ருத திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் அதன் நடுவில் ஏறி -ப்ரணவத்தில் உகாரமாக –

ஹஸ்தி நாத ப்ரபோதி நீம் -பத்மத்தில் இருந்து அதில் ப்ரீதி கொண்ட யானைகளின் நாதத்தால் உணருபவள் -என்றுமாம் –
ஓம் அஸ்வ பூர்வாய நம / ஓம் ரத மத்யாய நம -இரண்டும் அஷ்டாக்ஷரம் / ஓம் ஹஸ்தி நாத ப்ரபோதிந்யை நம -11-அக்ஷரங்கள்

ஸ்ரீ யம் தேவம் –
ஸ்ருனோதி நிகிலான் தோஷான் ஸ்ரூணிதி ச குணைர் ஜகத்
ஸ்ரீ யதே ச அகிலைர் நித்யம் ஸ்ரேயதே ச பரம் பதம்
ஸ்ரயந்தீம் ஸ்ரீய மாணாஞ்ச ஸ்ருண் வதீம் ஸ்ருணதீமபி –
ஸ்ரீ யம் -ஸ்ரியம் -சக்னோமி-சக்தி பிராப்தி /ஸ்ருணோதீதி-ஸ்ராவயதீதி/
மா மார்பில் இருந்து -எல்லாவற்றையும் அளந்து -வேதங்களால் கோஷிக்கப்பட்டு
ஓம் மாயை நாம -பஞ்ச அக்ஷரம்
தர்ப்பயந்தீம்–தான் திருப்தி அடையும் அளவியோ -சேதனனை ஸ்வாமியிடம் சேர்ப்பித்து சேதனனையும்
பரம சேதனனையும் திருப்தி செய்விக்குமவள்
பஞ்சிய மெல்லடியினாலும் / கலையிலங்கு பட்டரவேர் அகல் அல்குலாலும் / மின்னொத்த நுண் இடையாலும் /
முற்றாரா வார் அணைந்த முலைகளாலும் / சங்கு தங்கு முன் கையினாலும் / காந்தள் முகிழ் விரல்களாலும் /
வேய் போலும் எழில் பணை நெடும் தோள்களாலும் / திவளும் வெண் மதி போல் திரு முகத்தாலும் /
பவளச் செவ்வாயினாலும் / பண்ணுலாவு மென் மொழியினாலும் / பண்ணை வென்ற பாலாம் இன் சொற்களாலும் /
கதிர் முத்த வெண் நகையாலும் /வாய் அமுதத்தாலும் /கனம் குழைகளாலும்/
செவ்வரி நல் கறு நெடும் பிணை நெடும் வேல் நெடும் கண்களாலும் / மானமரும் மென் நோக்கினாலும் /
வில்லேர் நுதலினாலும் /மட்டவிழும் மைத்தகுமா நெரிந்த கரும் குழல்களாலும்
ஆக இப்படிப் பாதாதி கேசாந்தமான தன் திவ்ய மங்கள திரு மேனியாலும்
ஸ்வரூப குண விபவங்களாலும் போக மயக்குகளாலும் சர்வேஸ்வரனைத் திருப்தி செய்பவள்
ஓம் தர்ப்பயந்த்யை நம -சப்த அக்ஷரம்-

பத்மே ஸ்திதாம் -தாமரையாள் -கமலப்பாவை -வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் -மலர் மங்கை –
பத்ம வர்ணாம் -காயம் பூ வண்ணனுக்கு பரபாக ரசம் –
சந்த்ராம் -சதி ஆஹ்லாத நே-தேனாகிப் பாலாம் திரு மாலே -ஆனந்தமயமான ஸ்வரூப ரூப குணங்கள்
சந்திரனுக்கு சகோதரி /ப்ரபாஸாம் -சந்திரனின் அளவு இல்லாமல் -மிக்க ஒளியை யுடையவன்
திகழ்கின்ற திரு மார்பில் திரு மங்கை தன்னோடும் திகழ்கின்ற திருமாலார் –
யஸஸாம் -உலகம் நிறைந்த புகழால் திருமகள் போல் வளர்த்தேன் / மன்னு பெரும் புகழ் மாதவன் –
ஜ்வலந்தீம் -தேவ -ஜூஷ்டாம்-பரம் வ்யூஹம் வைபவம் அந்தர்யாமி அர்ச்சை –
எல்லா அவஸ்தைகளிலும் அகலகில்லேன் இறையும் என்று இருப்பவள்

திருமால் வைகுந்தமே-மாதவன் வைகுந்தம் -/ வடிவுடை மாதவன் வைகுந்தம் /வானிடை மாதவா -என்று பரத்வத்திலும்
திருமால் திருப் பாற் கடலே / அரவத் தமளியினோடும் அழகிய பாற் கடலோடும் அரவிந்தப் பாவையும் தானும் -என்று
வியூஹ அவஸ்தையிலும்
மைதிலி தன் மணாளா / திரு மலிந்து திகழ் மார்பு / ஆயர் குல முதலே மாதவா மரா மரங்கள் ஏழும் எய்தாய் /
அடல் ஆமையான திரு மால் / வாமனன் மாதவன் -என்று விபவங்களிலும் -ஆமையாகவும் ப்ரஹ்மச்சாரியுமான அவஸ்தைகளிலும் கூட –
அரவிந்தப்பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து / மார்வம் என்பதோர் கோயில் அமைத்து மாதவன் என்னும் தெய்வத்தை நாட்டி
திரு மார்பனைச் சிந்தையுள் வைத்தும் என்பீர் /திருமாலை பிரியாது வந்து எனது மனத்து இருந்த வடமலையை
பாவை பூ மகள் தன்னொடும் உடனே வந்தாய் என் மனத்தே மன்னி நின்றாய்
திரு மா மகளைப் பெற்றும் என் நெஞ்சகம் கோயில் கொண்ட பேர் அருளாளன்
திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறைய புகுந்தான் -என்று அந்தர்யாமி நிலையிலும்
திருவுடையாள் மணவாளா திருவரங்கத்தே கிடந்தாய் / திருவாளன் திருப்பதி /
திருவரங்கம் என்பதுவே என் திருமால் சேர்விடம் / திருவாளன் இனிதாகத் திருக் கண்கள் வளர்கின்ற திருவரங்கம்
வேங்கடத்து என் திருமால் / வேங்கடத்துத் தன்னாகத் திரு மங்கை தங்கிய சீர் மார்வற்கு
அகலகில்லேன் இறையும் என்று அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பா –திருவேங்கடத்தானே
திரு விளையாடு திண் தோள் திருமாலிருஞ்சோலை நம்பி
திருக்கோட்டியூர் திருமாலவன்
திருமால் திருமங்கை யோடாடு தில்லைத் திருச் சித்ர கூடம்
திருமால் தன் கோயில் அரிமேய விண்ணகரம்
மலர் மகள் காதல் செய் கண புரம் அடிகள் தம் இடம்
திருத் தண் கால் வெஃகாவில் திருமால்
ஒரு வல்லித் தாமரையாள் ஒன்றிய சீர் மார்வன் திருவல்லிக் கேணியான் -இப்படி அர்ச்சா அவஸ்தைகளிலும் –

தேவ ஜூஷ்டாம் -ப்ரஹ்மாதிகள் நித்ய ஸூ ரிகளால் சேவிக்கப்படுபவள்
திருமாற்கு அரவு –சென்றால் குடையாம் / அணைவது அரவணை மேல் பூம் பாவை ஆகம் புணர்வது
நாகணையில் துயில்வானே திரு மாலே /சுடர் பாம்பணை நம் பரனைத் திருமாலை /
பொரு சிறைப் புள்ளு வந்து ஏறும் பூ மகளார் /
மலிந்து திரு இருந்த மார்பன் -பொலிந்து கருடன் மேல் கொண்ட கரியான்
தேவிமாராவார் திரு மகள் பூமி ஏவ மற்று அமரர் ஆட் செய்வார் -என்று அநந்த கருடாதி நித்ய ஸூ ரிகளும்
நீர் ஏறு செஞ்சடை நீல கண்டனும் நான்முகனும் முறையால் சீர் ஏறு வாசகம் செய்ய நின்ற திருமால்
எண்மர் பதினொருவர் ஈர் அறுவர் ஓர் இருவர் வண்ண மலர் ஏந்தி வைகலும் –திருமாலைக் கை தொழுவர் சென்று –

குற்றம் செய்யாதவர் இல்லை ஸ்ரீ தேவி -குற்றத்தை கண்டு பொறுக்க வேண்டும் பூமா தேவி –
குற்றம் காண்பான் என் பொறுப்பான என் என்று காணாக் கண் இட்டு இருப்பாள் நீளா தேவி
அவனுக்கு சேஷ பூதை ஸ்ரீ தேவி –
மிதுன சேஷ பூதை பூமா தேவி -இருவருக்கும் சேஷ பூதை நீளா தேவி
பெருமை மிக்கவள் பூ மகள் -பொறுமை மிக்கவள் பூ தேவி –
குணம் மிக்கவள் பூ மகள் -மணம் மிக்கவள் பூ தேவி –
கோஷிப்பவள் பூ மகள் -போஷிப்பவள் பூண் தேவி
அழகுடையவள் பூ மகள் -புகழுடையவள் பூ தேவி –
ஆதரமுடையவள் அலர் மேல் மங்கை -ஆதாரமானவள் அவனியாள்

பூமா தேவி -சமுத்ராவதீ -சமுத்ராம்பரா -கண்ணார் கடல் உடுக்கை –
ஸாவித்ரீ -சூரியனை திலகமாக கொண்டவள் -சீரார் சுடர் சுட்டி -சவிதா என்று சர்வ சிரேஷ்டாவின் பத்னி என்பதாலும் ஸாவித்ரீ
வாயுமதீ -மூச்சு காற்று / ஜலசய நீ -ஆவரண நீர்ப்படுக்கை -நீராரா வேலி நிலமங்கை
ஸ்ரீ யம்தாரா -சம்பத் ரூபமான ஸ்ரீ தேவியை கர்ப்பத்தில் தரித்து -திருவுக்கும் விளை நிலம் -சீதா தேவியை கர்ப்பத்தில் தரித்தவள் அன்றோ
மாதவ ப்ரியாம் -லஷ்மீ ப்ரிய சகீம் -அச்யுத வல்லபாம்-காந்தஸ்தே புருஷோத்தமே -அரவிந்த லோசனை மன காந்தா –
ஓம் தநுர்த்ராய வித்மஹே சர்வ ஸித்த்யை ச தீ மஹி தந்நோ தாரா ப்ரசோதயாத் -ஸ்ரீ பூமா தேவி காயத்ரி மந்த்ரம்
ஸ்ரோணாம்-ஸ்ரவண நக்ஷத்ரத்துக்கு அபிமானி
இரண்டு அடியால் அளந்தத்தையே நாம் அறிவோம் -மூன்றாம் அடியால் அளந்தத்தை அவனே அறிவான் –
உதாரா-என்று தண் திரு உள்ளத்தால் கொண்டாடும் மஹா பலியின் தலை மேல் வைத்த அடியை
மூன்றாவதாக -பக்தன் தலையையும் கீழ் லோகங்களோடும் மேல் லோகங்களோடும் ஓக்க என்னைக் கூடியவன் அன்றோ -பட்டர்
நித்ய விபூதியையும் அளந்தான் என்றுமாம் –
த்ருதீயம் அஸ்ய ந கிரா ததாஷதி வயசனன விசவதோ வ்ருத்வா அத்ய திஷ்டத் தஸ் அங்குலம் –
ஜாத வேத -என்று மறைத்து பேசிய ஸ்ரீ ஸூ க்தம் போலே பூ ஸூ க்தியில் முற்பகுதியில் பிதா என்றாலும்
பிற்பகுதியில் விஷ்ணு பத்னீம்– மாதவ ப்ரியாம் -அச்யுதா வல்லபாம் -என்று ஸ்பஷ்டமாக பேசும் –

கும்பன்-யசோதை தம்பி -இவன் மனைவி -தர்மதை -இவர்களுக்கு ஸ்ரீ தாமா -நீளா -இவளே நப்பின்னை
கோவலர் மடப்பாவை -ஆய் மகள் அன்பன்–குலவாயர் கொழுந்து –
குற்றம் என்று ஒரு பொருள் இருப்பதையே அறியாதவள் -ஷமையே வடிவாக இருப்பாள்
பெரிய பிராட்டியார் சம்பத் -பூமிப பிராட்டி விளையும் தரை –
அவனையும் -அந்த செல்வத்தையும் -விளை நிலத்தையும் -சேர்ந்து அனுபவிக்கும் போக்தா இவள் –
பொன்னுக்கு அதி தேவதை ஸ்ரீ தேவி / மண்ணுக்கு பூமா தேவி -ஆனந்தத்துக்கு இவள் –
சேதனனுக்கும் மட்டும் அல்ல அவனுக்கும் பேர் ஆனந்தம் அளிக்கும் பெரும் தேவி இவள்
பெரு நில மங்கை மன்னர் மலர் மங்கை நாதர் புல மங்கை கேள்வர் புகழ் சேர் –பெரிய திருமொழி -11-4-6-
நீளா தேவி புலன் மங்கை இந்திரியங்களை அபகரிக்க வல்லவள் அன்றோ –
ஈஸ்வரனுடைய சர்வ இந்த்ரியங்களையும் அபகரிக்க வல்லவள் -யஸ்ய சா -என்னும்படி
இவளை யுடையவர் என்னும் பெரும் புகழை யுடையவர் -பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம்

சதுர்ப்பிஸ் சாஹம் -94-அவயவங்கள் -கால சக்கரத்தாய் –வருடம் ஓன்று –அவயவீ-
அவயங்கள் -அயனங்கள் -2- -ருதுக்கள்-6- -மாதங்கள் -12-பக்ஷங்கள்-24-நாள்கள் -30-யாமங்கள் -8-லக்னங்கள் -12-
அரும்பினை அலரை -யுவா குமாரா -இரண்டு அவஸ்தையும் ஒரு காலே சூழ்த்துக் கொடுக்கலாம் படி
மலராது குவியாது -ஏக காலத்தில் இரண்டு அவஸ்தைகளும் -யுவதிஸ்ஸ குமாரிணி
அச்யுத அநந்த கோவிந்த நாம உச்சாரண பேஷஜாத் நஸ்யந்தி சகலா ரேகா
சத்யம் சத்யம் வஹாம் யஹம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம்
பிரயோஜனாந்தர பராக்கு பிரயோஜனத்தைக் கொடுக்கும்
உபாயாந்தர நிஷ்டருக்கு பாவனமாய் இருக்கும்
ப்ரபன்னர்க்கு ஸ்வயம் ப்ரயோஜனமாய் தேக யாத்ர ஷேமமாய் இருக்கும்
பக்தியோகத்துடைய துஷ்கரதையோபாதி பிரபத்தி நிஷ்டா ஹேதுவான மஹா விசுவாசமும் கிட்டுகை அரிதாகையாலே
இதில் இழியக் கூசினவர்களுக்கு சர்வாதிகாரமான யாதிருச்சிக பகவத் நாம சங்கீர்த்தனமே
சேதனருடைய பாபத்தைப் போக்கி ஸூஹ்ருத அனுகூலமாகக் கர்ம யோகாதிகளிலே மூட்டுதல்
ப்ரபத்தியிலே மூட்டுதல் விரோதியைப் போக்கி பிரபத்தியை கொடுக்கைக்குத் தானே நிர்வாஹமாதலாம் படியான
வைபவத்தை யுடைத்தாயாய்த்து திரு நாம வைபவம் இருப்பது –

த்யாயேன க்ருதே யஜந யஜ்ஜ ச த்ரேதாயாம் த்வாபர அர்ச்சயந
யதாப நோதி ததாப நோதி கலவ் சங்கீர்த்தய கேசவம

சத்யம் சத்யம் புநஸ் சத்யம் உதத்ருதய புஜமுச்யதே வேதாஸ் சாஸ்திரம் பரம் நாஸ்தி ந தைவம் கேஸவாத் பரம் –
நாஸ்தி நாராயண சமோ ந பூதோ ந பவிஷ்யதி
அதிகம மே நி ரே விஷ்ணு தேவாச சாஷி கணாச ததா

சே வல அம் கொடியோய் நின் வல வயின நிறுத்தும் ஏவல உழந்தமை கூறும்
நாவல அந்தணர் ஆறு மறைப் பொருளே –பரிபாடல் -1-
இருவர் தாதை இலங்கு பூண மால தெருள நின் வரவு அறிதல் மருள ஆறு தோச்சி முனிவருக்கும் அரிதே
அனன மரபின் அனையாய் நின்னை இனனன என உரைதல் எமக்கு எவன் எளிது -பரிபாடல் -1-

——————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்தர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ வேதார்த்த சங்கக்ரஹம் -ஸ்ரீ மன்னார்குடி ஸ்வாமிகள் –

February 12, 2018

யோ நித்ய அச்யுத பதாம் புஜ யுக்ம ருக்ம வ்யாஹாமோஹதஸ் ததிராணி த்ருணாய மேனே
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயைக சிந்தோ ராமானுஜஸ்ய சரனௌ சரணம் ப்ரபத்யே –

திருவேங்கடமுடையான் முன்னிலையிலே திருமலையிலே நம் எம்பெருமானார் அருளிச் செய்தது
248 மஹா வாக்கியங்கள் -10 பிரகரணங்கள்
முதல் பிரகாரணம் -18 வாக்கியங்கள் -2 மங்கள ஸ்லோகங்கள் -விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் சேதன அசேதனங்கள் விட வேறுபட்ட –
முதல்ஸ்லோகம் -ஸூவ சித்தாந்த ஸ்தாபனம் -பகவத் -மங்களா சாசனம் -2 பர மத நிரஸனம் -ஆச்சார்ய வந்தனம் –

ஸ்ரீ மங்கள தொடக்க ஸ்லோகங்கள்

அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷிணே சேஷ சாயினே
நிர்மல ஆனந்த கல்யாண நிதயே விஷ்ணவே நம –

அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷிணே
அனைத்துக்கும் அதிபதி அன்றோ –
அவன் ஒருவனே தன்னிச்சையாய் ஸ்வ தந்த்ரனாய் -இருந்து அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தி அருளுகிறான்
சேஷ சாயினே
ஞானம் பிறந்து தலை அறுபட்ட சேஷ பூதன் சம்பந்த ஞானம் பெற்றவன்
நிர்மல ஆனந்த கல்யாண நிதயே
தூய முடிவற்ற மங்கள ஸ்வரூபி -தன்னிகர் அற்றவன் -திவ்யமானவன் -குற்றமற்ற நற்குண சமுத்ரம்
விஷ்ணு சம்பந்தம் நித்யம் -இன்ப மயம்
பூர்ணத்வமே நமக்கு மோஷம் அளிக்கும்
சூர்யன் கதிர்கள் சேற்றில் விழுந்தாலும் அழுக்கு அடைவது இல்லையே
விஷ்ணவே நம –
அந்த விஷ்ணுவை சரண் அடைகின்றோம் –
சர்வ ஸ்மாத் பரன்-சர்வ வியாபி -விஷ்ணு -வியாபன சீலன் –
அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷிணே திவ்ய ஆத்ம -ஸ்வரூபம் -சரீர சரீரீ பாவம் –
சேஷ சாயினே -ரூபம் – -திவ்ய மங்கள விக்ரஹம்
நிர்மல ஆனந்த கல்யாண நிதயே–ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம் -அநந்த -கல்யாண குணங்கள் நிறைந்த வைத்த மா நிதி அன்றோ
இத்தால் ஸூ வ சம்ப்ரதாயம் சொல்லிற்று ஆயிற்று

——————————————————————————————

பரம் ப்ரம்ஹைவாஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம் ஸ ரதி தத்
பரோபாத்ய லீடம் விவசம் அசுபஸ் யாஸ் பதமிதி
சுருதி ந்யாயா பேதம் ஜகதி வித்தம் மோஹனமிதம்
தமோ யே நா பாஸ்தம் சஹி விஜயதே யாமுன முனி —

பரம் ப்ரம்ஹைவாஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம் ஸ ரதி தத்
பரம் ப்ரஹ்மா -ஏவ -அத்யந்த -சர்வஞ்ஞா சர்வவித் -பிரமம் அஞ்ஞனம் ஆஸ்ரயம் என்று -ஏகத்துவ அத்விதீயம்
நிரதிசய புருஷார்த்தம் -ஸூ க துக்க சம்சாரம் அனுபவிக்கும் -சங்கர மதம்
பரோபாத்ய லீடம் விவசம்
பாஸ்கர மதம் -ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகன் ஜகத் சத்யம் என்பர் உபாதைக்கு ஆதீனம் என்பர் ஷேத்ரஞ்ஞார் கர்மம் உபாதை
பர உபாதிக்கு -பரஸ்ய உபாதி ஜீவ உபாதி -ஸ்வ தந்த்ர ப்ரஹ்மத்துக்கு பாரதந்தர்யம் -விவசத்வம் தோஷம் இங்கே அஞ்ஞத்வம் அங்கு
அசுபஸ் யாஸ் பதமிதி
யாதவ பிரகாசர் -அசுபங்களுக்கு இருப்பிடம் -ஸ்வரூப பரிணாமம் சிகி அசித் என்பர் -தோஷங்கள் ஸ்வரூபத்திலே என்பர்
சுருதி ந்யாயா பேதம்
ஸ்ருதிகளுக்கும் நியாயங்களும் அபேதம் விலகி உள்ளவை இந்த மூன்றும் -சமுதாயமாக –
ஜகதி வித்தம்
இந்த மூன்றும் ஜகத்தில் பரவி -கலி யுகம் -விஸ்தரித்து உள்ளது
மோஹனமிதம் -மோஹிக்க வைக்கும் –
தமோ யே நா பாஸ்தம் சஹி -தமஸ் யாராலே போக்கடிக்கப் பட்டது -சித்தி த்ரயம் –
விஜயதே யாமுன முனி -ஆளவந்தார் மங்களா சாசனம் பூர்வகமாக –

ஸ்ரீ மங்கள ஸ்லோகம்
பரம் ப்ரம்ஹைவாஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம் ஸ ரதி-
அத்வதை வாத நிரசனம் -பர ப்ரஹ்மமே அஜ்ஞ்ஞானத்தில் மூழ்குமாயின்-அத்தை ப்ரஹ்மம் என்று அழைக்க மேன்மை யாது
அனைவரையும் உஜ்ஜீவிப்பிக்கும் அதுவே அதுவே சோகித்தால் அத்தை உஜீவிப்பார் யார்
ப்ரம பரிகதம் -என்று பிரமத்தில் சிக்குண்பதை சொல்கிறது
தத் பரோபாத்ய லீடம் விவசம்
ப்ரஹ்மம் மாற்றம் விளைவிப்பவற்றால் கட்டுண்டு கிடக்கிறது
பர -என்று இயல்புகள் தனிப்பட்டவை -உண்மையானவை -ப்ரஹ்மத்தில் இருந்து வேறு பட்டவை -இவற்றில் தலை யுண்டு
ப்ரஹ்மம் கால சக்கரத்தில் மாட்டிக் கொள்கிறது
அசுபஸ் யாஸ் பதம் –
மேலும் ப்ரஹ்மம் அசுபங்களின் இருப்பிடம் -யாதவ பிரகாசர் கொள்கை
ஸ்வ இதர சமஸ்த வஸ்து விலஷணம்-வேதக் கொள்கையை அறியாமல்
பரம் ப்ரஹ்மைவ-என்றது –
அனைத்துக்கும் மேலான -எல்லா வகையிலும் மேம்பட்ட -ஆனந்த ஸ்வரூப -அகில ஹேய ப்ரத்ய நீக – சமஸ்த கல்யாண குணங்கள்
நிறைந்த பரிசுத்தமான -இவனை
சங்கர பாஸ்கர யாதவ பிரகாசர் அஜ்ஞ்ஞானம் அமலங்கள் துக்கம் இவற்றால் உழல்வதாக சொல்லி
சுருதி ந்யாயா பேதம் ஜகதி வித்தம் மோஹனமிதம் தம
ஜகதி வித்தம் -உலகம் எங்கும் பரவி
மோகனம் -மதி மயக்குபவை
யே நா பாஸ்தம் சஹி விஜயதே யாமுன முனி –இந்த அறியாமை இருளைப் போக்க யாமுன முனி வென்று நிற்பாராக
ஆளவந்தாருக்கு ஜய கோஷம் இட்டு அருளுகிறார்

———————————————————————————————————
சாதனம் – -ஹிதம் விதிக்கும் சாஸ்திரம் -முக்கிய விதேய அம்சம் -புருஷார்த்தம் அவிதேயம் –
அசேஷ ஜகத் ஹித அனுசாசனம் -ஸ்ருதி நிகரம் -சிரஸி – சமுதாயம் -ஓன்று தான் -சர்வருக்கு பொது–பகவத் பிராப்தியே பலமாக கொண்ட
-அத்யர்த்த ப்ரீதி -அளவு கடந்த -பரம புருஷ சரண யுகள த்யானம் -அத்யந்த ப்ரீதி பூர்வகமாக -பக்தி -அர்ச்சனை பிராணாயாமம் அங்கங்கள்
-மாம் நமஸ்குரு மத் தயாஜ்ய்
அதில் இருந்து அறியும் -ஜீவ பர யாதாம்யா ஞான பூர்வகமாக -சர்வ சேதன காரண புதன் -சர்வ சேஷி சர்வ நியாந்தா சர்வ நியாந்தா
-ஜீவன் ஞான ஸ்வரூபன் சேஷ பூதன்-வர்ணாஸ்ரம தர்மம் கர்தவ்யம் -த்ரிவித தியாகம் உடன் -சாஷாத்கார ரூபமான ஞானம் ஆகும் –

பவ பய துவம்சம் -புனர் உத்பத்தி இல்லாத படி -வித்வம்சம் -இதற்கே சாஸ்திரம் பிரவர்த்தி -சம்சார பயம் அவர்ஜனீயம்
-அழியாத ஆத்மவஸ்துவை அழியும் தேகமாக பிரமித்து அபிமானிப்பதால் -தேக பிரவேசம் -சதுர்வித –
ப்ரஹ்மாதி சூர நர திர்யக் ஸ்தாவராத்மகமான -ஜெனித அவர்ஜனீய பவ பய -விதும்சத்துக்குகே வேதாந்த பிரவ்ருத்தி-
ஆத்ம ஸ்வரூபம் ஸ்வபாவம் அறிவிக்க -தர்ம பூத ஞானம் -அந்தர்யாமியாகவும் உள்ளான் மேலும் என்பதையும் அறிவித்து
-ஆழிப்பிரான் நமக்கே உளான் –
தஸ்மிந் பிரவ்ருத்தம்
7 ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் -காட்டி -அருளி –
1-தத்வமஸி-தத் -தவம் அஸி -அப்ருதக் சித்தம் சரீர பூதன் -வர்த்தமானம் மூன்றுக்கும் உப லக்ஷணம் –சதா பஸ்யந்தி ஸூ ரயா -போலே -நித்யம்
2-அயம் ஆத்மா ப்ரஹ்மா -சர்வ ஆத்மா -என்று காட்ட -மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ -அதிகாரி அனைவரும் உம் உயிர் வீடுடையான் இடம் வீடு செய்மினே
-நித்ய அப்ருதக் பர சித்தம்
3- ஆத்ம திஷ்டன் – உள்ளே இருந்து நியமிக்கிறார் -முழுவதும் வியாபித்து -ஆத்மனோ அந்தர -யா ஆத்ம ந வேத யஸ்த ஆத்மா சரீரம்
-நிருபாதிகம்-நிரபேஷமாக -இருப்பதை அறியாதவன் -யா பிருதிவி ந வேத -பிருத்வி சரீரம் அறிய பிரசக்தி இல்லாத அசேதனம் போலே -ஸ்வரூபம்
4- அபஹத பாப்மா -சஹா நாராயணா -ஸ்வ பாவம் -ஏக திவ்ய -ஏகோ நாராயணா
5-உபாசனம் யஜ்ஜம் தானம் தபஸ் -ஆச்சார்யர் மூலம் உச்சாரணம் அநு உச்சாரணம் -தேவ பூஜா -சரீரத்தயா-
அநாசகேந -பலத்தில் இச்சை இல்லாமல்
ஸ்வரூபம் ஸ்வ பாவம் -ஆத்மாவுக்கு ஞானம் ஆனந்தம் -சரீரம் தேவாதி பிரகிருதி பரிமாணங்கள் கர்மாவால் வந்த -சரீர பேதங்கள்
-நாநா வித பேத ரஹிதம் ஜீவன் -சாங்க்யா-ஜீவன்கள் -அங்கும் -முமுஷு திசையிலும் ஸ்வரூப பேதம் உண்டு
எல்லாரும் ஞானம் ஆனந்தம் முழுவதாக இருந்தாலும் -ஸ்வயம் பிரகாசம் -அஹம் ப்ரத்யக் -பராக் ஜீவர்கள்
-ஸர்வேஷாம் ஆத்மனா -சர்வ அவஸ்தையிலும் ஸ்வரூப பேதம் –
ஏவம் வித -பிரபஞ்சம் -ஸ்ருஷ்ட்டிக்கப் பட்டது -உத்பவம் -ஸ்திதி -பிரளயம் -சம்சார நிவர்த்தகத்வம் -ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து வி லக்ஷணம்
-ஸ்வரூபம் -அகில ஹேய ப்ரத்ய நீக -கல்யாணை ஏக தானம் -ஏக ஆஸ்ரய பூதன் -ஹேய் ரஹீதத்வாத் வி லக்ஷணம் –
ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகன் -அனவதிக அதிசய அஸந்கயேமான கல்யாண குண கணாம் –
பரஞ்சோதி -பர ப்ரஹ்மம் -பரமாத்மா நாராயண -சர்வாத்மா -பர தத்வம் -சப்த பேதங்கள் வேதாந்த வேதியன் அந்தர்யாமி ஸ்வரூபம்
-புருஷோத்தமன் பரமன் –நிகில வேதாந்த வேதியன்
நியமனம் -நிகிலவற்றையும் -சர்வ நியாந்தா –
ஆதாரம் -சேஷி -அபேதம் சாமா நாதி கரண்யம் –
தத் சக்தி -பரஸ்ய ப்ரஹ்மம் சக்தி -தத் ஏக சக்தி அகிலம் ஜகத் –

—————————————————————

சின் மாத்ரம் ப்ரஹ்மம் -மாத்ரம் சப்தம் -சிதேவ-இதர விஷயங்களையும் மாத்ரம் ஞாத்ரு ஜேயம் இவற்றையும் விவர்த்திக்கிறது என்பர்
ஒன்றும் தேவும் -பெயர் எச்சம் -அனைத்தும் அவன் இடம் ஒன்றுமே தவிர ஐக்கியம் இல்லை –
நித்ய முக்த ஸூ பிரகாசவாதப ப்ரஹ்மம் -தத் த்வம் ப்ரஹ்ம ஐக்கியம் -என்பர் சங்கரர் –
அஞ்ஞானம் ஆஸ்ரயம் ஆக ப்ரஹ்மம் தவிர வேறே இல்லை -பத்த திசையிலும் ப்ரஹ்மம் தான்
ப்ரஹ்மம் தான் பந்தம் அடைகிறது த்வம் -உபதேசம் ஏற்று -மோக்ஷம் முக்தி என்பர் -ப்ரஹ்மம் ஏவ முக்தி அடைகிறது
நிர் விசேஷ சின் மாத்திரை ஏவ ப்ரஹ்மம் -அநந்த விகல்ப-ஈஷா ஈஷித்வய -பதார்த்த தாரதம்யம் ஜகாத் -நாநாவிதம் உண்டே –
தோற்றம் மித்யா -சத்தும் இல்லை அசத்தும் இல்லை -கயிறு சர்ப்பம் -ஞானம் வந்தால் போவது போலே -பிரமத்தை கொண்ட ப்ரஹ்மம் என்பர்
ஞான நிவர்த்திய பதார்த்தம் மித்யா –
நம் சித்தாந்தம் ஜகத் நித்யம் -ஞானம் மாத்ரத்தால் போக்க முடியாது –
மோக்ஷம் விடுபடுதல் -எதில் இருந்து -மாயையான சம்சாரத்தில் இருந்து -அதனால் இதுவும் மித்யை என்பர் -பந்தமும் பந்துக்கு ஆஸ்ரயமான பத்தனும் மித்யை
முக்தியும் முக்திக்கு ஆஸ்ரயமான முக்தனும் மித்யை -என்பர்
பிரிவே இல்லை -ஒரே ப்ரஹ்மம் -ஜீவாபாவம் -நாநாஜீவ பாவம் எப்படி -ஒரே ஜீவ பாவம் என்பர் மற்றவை நிர்ஜீவன் உள்ள சரீரம் -வாசனையால் பிரமிக்கிறாய் –
அந்த சரீரம் எது -என்பது -ஒருக்காலும் அறிய முடியாது -ஆச்சார்யரும் மித்யை உபதேசமும் மித்யை
-ஆச்சர்யம் சிஷ்யன் விஷயம் இருந்தால் அத்வைதம் ஹானி வரும் -illusion தான்
-தத் த்வம் அஸி human bomb என்பர் -ஞானம் வந்த பின்பு இந்த வாக்கியமும் மித்யை -என்பர் –

ப்ரஹ்மம் வைபவம் சாஸ்திரம் கழித்து அவயவங்கள் இல்லாமல் ஆக்கி வைக்கிறார்கள்
பாஸ்கர மதம் -தோள் தீண்டி -ஸமஸ்த கல்யாண குண விசிஷ்டன் என்பான் இவன் -ஜகத் சத்யம் -இவனும் அத்வைதி –
ப்ரஹ்மத்துக்கு அஞ்ஞானம் சொல்பவர் வாயை பொசுக்கு என்பர் -உபாதி சம்பந்தம் ப்ரஹ்மத்துக்கு -அகண்டமான வஸ்துவை சகண்டமாக ஆக்குவது உபாதி
கர்மா உபாதி -ஷேத்ரஞ்ஞர்-ஸத்யமான உபாதியால்- ஏகத்துவ அத்விதீயம் ப்ரஹ்மம் -ஸமஸ்த கல்யாண குண விசிஷ்டத்வத்தால் என்பர்
-உபாதி தர்மம் விருத்தம் உண்டாக்குவது
கண்ணாடி பிரதிபிம்மம் -நூறாக உடைந்து நூறாக தெரியும் -உடைந்த கண்ணாடி தொலைந்தால் ஒன்றாகும்
உபாதியால் பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயேய -சங்கல்பம் –
தேனைவ ஐக்கிய அவபோதென-ஒன்றாகும் -பலவாக தோன்றி ஒன்றாக ஆவதே அத்வைதம்
ஒன்றாகவே இருந்து ஒன்றாக இருப்பது செத்த பாம்பை அடிப்பது போலே -சங்கர அத்வைதம் நிந்தை
அவர்களே பரஸ்பர கண்டனம் –
க்ஷேத்ர ஞ்ஞர் புண்ய பாப ரூப கர்ம -உபாதி எப்படி ஆகும் –
பரமார்த்தமான தோஷம் சொல்பவர் -சங்கர் அபரமார்க்கமான தோஷம் அவித்யை -இதனால் தோஷம் சொல்வதில் இவர் விஞ்சி –
அபரே-வாக்யம் இவருக்கு
அந்நிய-அடுத்து யாதவ பிரகாசர்

குண சாகரம் ப்ரஹ்ம -உதார குண சாகரம் ப்ரஹ்மம் -அபரிமித உதார குண சாகரம் ப்ரஹ்மம் நிரதிசய -ஸ்வா பாவிக உதார அபரிமித குண சாகரம் ப்ரஹ்ம
நாரகீ-நரகத்தில் துக்க அனுபவம் -நரகம் ஸ்தான விசேஷம் இல்லை -பாப பல ரூப துக்க அனுபவம் -நரகம் என்னும் அனுபவத்தில் ஆத்மா என்றபடி
இடம் சொன்னால் நாரக –
துக்க அனுபவ விசிஷ்டன் நரன் –ஸூ கீய-
ஸ்வர்க்ய-ஸ்வர்க்கத்து அனுபவம் உள்ள ஆத்மா -ஸ்தான விசேஷம் இல்லை
போக்தா -போகம் பண்ணுபவன் -போக கிரியை பண்ணுபவன் போக்தா –
ஞான யாதாத்மா -அபவத-பரமபத அனுபவம் உள்ள ஆத்மா இங்கும் ஸ்தான விசேஷம் இல்லை
சேதன ஸ்வபாவங்கள்
ப்ரஹ்மத்துக்கு ஸ்வரூபேண சேதன அசேதனமாக பரிணமிக்கிறது -சதுர்வித தேகங்கள்-என்பர் யாதவ பிரகாசர்
மேலே பக்ஷங்களை கண்டித்து –
தோஷங்களை காட்டி -உதாகரித்து -ந கதயந்தி -துஷ் பரிஹரான் தோஷங் உதாகரித்து -ஞான அக்ரேஸர்கள்
ஸ்ருதி அர்த்தம் பரி ஆலோசனை -பண்ணி –

இமா சர்வா பிரஜையாக -தன் மூலாக -ஸ்ருஷ்ட்டி -சத் என்னும் ப்ரஹ்மம் மூலம் ஆயதனம் இருப்பிடம்
தத் பிரதிஷ்டாக -லயம் என்றவாறு –
ப்ரஹ்மமே சகலமாக ஆவேன் சங்கல்பித்து -ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி லய காரணம் தானே -என்றவாறு
சர்வஞ்ஞத்வம் -சர்வ சங்கல்பத்துவம் -ஸர்வேச்வரத்வம் -இதனால் காட்டி -சர்வ பிரகாரத்வம் -சரீரம் பிரகார பாவம்
சரீரத்தால் பரிணாமம்
ஸ்வரூபத்துக்கு தோஷம் வராதே –
சமாப்யதிக நிவ்ருத்தி ஓத்தார் மிக்காரை இலையாய மா மாயன்
சத்யா ஸங்கல்பன்
சர்வ அவபாசித்வம் -பிரகாசிப்பித்து ஞான விஷயம் ஆக்கி -சூர்யன் சந்திரன் நக்ஷத்திரங்கள் அக்னி வித்யுத் போல்வன -அவனால் –
ஹேயா உபாதேய ஞானம் உண்டாக்கி -ஆத்ம புத்தி பிரகாசம் முமுஷுஹூ உபாசனம் –
நிர்விசேஷத்வம் சொல்ல ஒட்டாது –
ப்ரத்யவசனம்–அதஸ்யாத் -நாம் சொன்னதை விலக்கி-உபக்ரமம் -பிரகாரணம் ஆரம்பம் -உத்தாரகர் -ஸ்வகேதுவிடன்
-கற்றவனை போலே ஸ்தாப்தமாக உள்ளாய் -அறிந்து கொண்டாயா -ஏக விஞ்ஞானம் சர்வ விஞ்ஞானம் பிரதிஜ்ஜை பிரகரண ஆரம்பம்
நிரூபிக்க திருஷ்டாந்தம் –
ஹேது சொல்லாமல் -விஷயம் அறியாதவனுக்கு த்ருஷ்டாந்தம் காட்ட -அனுப பன்னம்
மூன்று த்ருஷ்டாந்தம் –யதா சோம்யா-மிருத்ய பிண்டம் -ஞானத்தால் மண் பாண்டங்கள் அறிவது போலே -அந்தரகதம்-/
நாம ரூபங்கள் அடங்கவில்லை -மண் என்ற ஒன்றே -வாயும் வயிறும் -அழிந்து அழிந்து தோன்றுவபவை -மண் மட்டும் சத்யம் –
காரணமான ப்ரஹ்மம் மாத்ரம் சத்யம் -மற்றவை அசத்தியம் என்பர் -கார்ய விகார சேதன அசேதனங்கள் அசத்தியம்
சத் என்று பேறு கொடுத்து
இதம் அக்ரே -ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்பு சதேவ ஆஸீத் -ஏக மேவ ஆஸீத் -அத்விதீயம் ஆஸீத்
சத்தாகவே இருந்தது -விசஜாதீயம் இல்லை
ஏக மேவ -சஜாதீயம் இல்லை
அத்விதீயம் ஸூ வகத பேதம் இல்லை -குணங்கள் வியக்தி பேதம் வருமே -அதுவும் இல்லை என்பர்
தோப்பு -மா மரங்கள் பலா மரம் -விஷஜாதீயம் -மா மரங்களுள் சஜாதீயம் -பேதம் -கிளை இல்லை பூ பிஞ்சு காய் -ஸூவ கீத பேதங்கள்
ஞான ஸ்வரூபம் -சேதனம் சஜாதீயம் பிரத்யக்காக இருக்குமே –
அசேதனம் ஞான ஸ்வரூபம் இல்லை பராக்காக இருக்கும் -விசஜாதீயம்
கல்யாண குணங்கள் -திவ்ய மேனி இத்யாதி -ஸூ வ கீத பேதம்
நிஷ்கலம் நிரஞ்சனம் -வாக்கியங்கள் பொருந்தும் –
சாமான்ய கரணம் -விசேஷணம் வராதே -சத்யம் ப்ரஹ்ம / ஞானம் ப்ரஹ்மம் -அநந்தம் ப்ரஹ்மம் -மூன்றும்
ஸ்யாம யுவா -தனி தனியாக சப்தம் வருமே பிரத்யக்ஷத்தால் ஒன்றாக காணலாம்
விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் சொன்னால் ஏகத்துவம் குலையும் என்பர் –
தர்மி பரமாகவே அர்த்தம்
சத்யம் -நிர்விகார பதார்த்தம் ப்ரஹ்மம்
ஞானம் -அஜாதம் / அநந்தம் -பரிச்சின்னமாக இல்லாமல் தர்மியாக
ஒரே அர்த்தம் -தன்னை ஒழிந்த அனைத்திலும் வேறு பட்டது -மூன்றுக்கும் வாசியும் உண்டே என்பர்
மேலு இதே பிரகரணத்தில்
நிஷ்கலம் -அவயவங்கள் இல்லாமல் -ரூபம் இல்லை -நிரூபத்வம்
நிஷ்க்ரியம்-கார்யம் செய்யாமல் -கிரியை இல்லை -பிறவிருத்தி
நிர்குணம் -அதுக்கு காரணமான குணம் இல்லை
நிரவத்யம் நிரஞ்சனம் –கர்ம சம்பந்தம்-தோஷம் இல்லை -அதன் -கர்ம பல சம்பந்தம் ரஹிதம்
திர்யக் -கர்ம பல சம்பந்தம் உண்டு கர்ம சம்பந்தம் இல்லை –
பிரளய ஜீவன் கர்ம பல சம்பந்தம் இல்லை கர்ம சம்பந்தம் உண்டே –
-விசேஷணம் ஏற்காது -குண சம்பந்த ப்ரத்ய நீக்கம் -ரஹித்தவம் மட்டும் இல்லை சம்பந்த பிரசக்தியே இல்லை என்பர்
அத்விதீயம் -தன்னைக் காட்டிலும் வேறு பட்ட குணங்களையும் சகிக்காது -சர்வ விசேஷ ப்ரத்ய நீக ஆகாரத்வம் என்பர்
ஏக விஞ்ஞான சர்வ விஞ்ஞான ப்ரதிஜ்ஜை –
சர்வமும் உண்டாக இருந்தாதல் தான் விஞ்ஞானம்
நாஸ்தித்வம் விஞ்ஞானம் தான் ப்ரதிஜ்ஜை பண்ண முடியும் -மூன்றாம் வேற்றுமை –
ஒன்றை அறிந்ததால் சர்வ பதார்த்தங்கள் அறிவும் அடங்கி உள்ளது -என்ற அர்த்தம் –
ப்ரஹ்ம பந்து வேதங்கள் அத்யயனம் பண்ணாமல் ஜடம் -12 வயசில் வெளி சென்று -24 வயசில் திரும்பி வர -அறிந்து கொண்டாயா -ஆதேய சப்தம்
ஆதேச — -உபதேச விஷயம் / அதுக்கே மேல் ஒன்றும் இல்லை /ஞானத்துக்கு விஷயமானால் மித்யை ஆகும் -ஞான பின்னம் ஜேயம்
ஞான மாத்ரமாக இருந்தால் தான் சத்யம் அத்வைதிகள் -ப்ரஹ்மம் தவிர எல்லாம் மித்யை என்பதே உபாதிக்கலாம்
ப்ரஹ்ம வியதிர்க்தமான சர்வம் மித்யை அஹம் ப்ரஹ்ம –
த்வம் இல்லை அந்த தத் -போதிக்க முடியாது -வைலக்ஷண்யம் தான் –
அந்த விஷயத்தை கேட்டு தெரிந்து கொண்டாயா –
நாம் உபதேச விஷய அர்த்தம் இல்லை -ஆதேசா கர்த்தா -அவர்களுக்கு கர்மணி நமக்கு கர்த்தா -நியமனம் என்ற அர்த்தம் -ஏக ஆதேச –
ஓன்று ஆதேசம் இன்னும் ஓன்று உபதேசம்
ஆ உப சர்க்கங்கள் -சொல்லும் கட்டளை படி சிஷ்ய லாபம் உபதேசம்
ஆதேசங்கள் -ஆச்சார்ய பலம் -உபதேசம் அனுஷ்ட்டிக்கும் சிஷ்யர் -ஆதேசம் ஆச்சார்யர் இடம் -கர்த்ரு பிரதானம்
பலம் ஆச்சார்யர் இடம் ஆதேசம் -சர்வ நியந்த்ருத்வம் சர்வ பிரசாகத்தவம் -என்றபடி
ஆதேச பராமாத்மா என்றபடி –
சதேவ –காரணத்வம்-வாக்யம் நிர்விசேஷ வாக்யம் இல்லை -ப்ரஹ்மமே அபின்ன நிமித்த உபாதான காரணத்வம் சொல்கிறது
ஸ்ருஷ்ட்டி இரகரான ஸ்ருதி வாக்யம்
மேலே அநேக ஜீவேன அனுபிரவேசன -எல்லாம் சொல்லும் –
சதேவ யஸீத் -ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்னால் சத்தாகவே இருந்தது -void யிலிருந்து வர வில்லை –
நாம ரூப விபாகம் அற்ற-இதனுள் அடங்கி -ஒன்றும் தேவும் –ஒன்றுதல் -லயம் அடைந்து -அது தான் சதேவ ஆஸீத் உபாதான காரணம்
அக்ரே -ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்பு -இதம் பிரத்யக்ஷமாக காணும் இவை –
ஏகமேவ –நிமித்த -காரணம் குயவன் -அதே உபாதான காரணமான ப்ரஹ்மமே –வேறு பதார்த்த அந்தரம் இல்லையே -பதார்த்தாந்தர நிஷேதம் –
மண் தானே கடமாக பண்ணிக்க கொள்ளுமோ -அத்விதீயம் -லோகம் போலே இல்லது இல்லையே -விலக்ஷணம் –
பிரகரணம் காரணத்வம் -நாம் சொல்வது -ஸத்யமான சகலத்துக்கும் தானே உபாதான நிமித்த ஸ்ருஷ்ட்டி கார்த்த சகல இதர விலக்ஷணன்
-அவனை அறிந்தால் அனைத்தும் அதிலே அடங்கும் -நம் சம்ப்ரதாயம்
எல்லாம் சத்யம் -சம்ப்ரதாயம் சத்யம் -அவர்கள் எல்லாம் அஸத்யம்–எனவே அவர்களது அசத்திய சம்ப்ரதாயம்
நிகில காரணதயா -உபாதான அபின்ன நிமித்த -காரணத்வம் -சர்வ சரீரீ -சர்வாத்மகத்வம் -உபாதானம் இதனால் –
முமுஷு அறிந்து கொள்ள வேண்டியது இது தான் -சர்வ சரீரீ எனக்கும் சரீரீ -சங்கல்பம் -நிமித்த காரணம் –
தானே -வேறே அபேக்ஷை இல்லாமல் -சர்வஞ்ஞான் சர்வ சக்தித்வம் இத்யாதி எல்லாம் தன்னடையே வரும்
-பிதா புத்திரனுக்கு ஹிதமாக தெரிவித்தது -இது தானே -கோல த்ருஷ்டமான கார்ய காரண பாவங்கள் போலே இல்லாமல் -விலக்ஷண பாவம் –

அக்ரே -பூர்வ காலே -ஸ்ருஷ்டிக்கு முன் தசையில் -ஒரே பதார்த்தம்-த்ரவ்யார்த்தமான காரணம் -ஒன்றே -சத்தாகவே -இருந்தது-குண விஷ்ட ப்ரஹ்மமே உபாதானம் –
காரியமும் காரணமும் சேதன அசேதன விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் ஸூ ஷ்ம திசையிலும் ஸூதூல திசையிலும் –
சங்கல்பத்தால் ஸூஷ்ம தசை ஸூ தூல -ஸ்ருஷ்ட்டி -ஸூ தலமான தசையில் ஸ்திதி -மீண்டும் ஸூ ஷ்ம தசைக்கு போவது லயம்

————————————————–

ஏவம் வித சித் அசிதாத்மக பிரபஞ்சஸ்ய
உத்பவ ஸ்திதி பிரளய சம்சார நிவர்த்தநைக
ஹேது பூத ஸமஸ்த ஹேய ப்ரத்ய நீக தயா
அனந்த கல்யாணை கத தானதாய சே
ஸ்வேதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷண ஸ்வரூப
அனவதிக அதிசய அஸந்கயேய கல்யாண குண கணான் -அந்தர்யாமி ரூபம் பேசுகிறார் இதில் –

சரீராத்மா பாவம் -ஏவம் யுக்தம் பவது -ப்ரஹ்மாத்மகம் -சரீரம் பிரகாரம் -அப்ருதக் சித்த விசிஷ்டம்
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம்–ஜீவாத்மா பிரகாரம் – -தேவ மனுஷ்ய திர்யக் ஸ்தாவர ஜீவனுக்கு பிரகாரம் –
சேஷ பூதங்கள் ஜீவனுக்கு -ஜீவன் அவனுக்கு சேஷ பூதம் அனைத்தும் ப்ரஹ்மாத்மகம் –
பிரகிருதி பிரத்யக யோகம் -ராமாக ப்ரீதி -கிருஷ்ண கிருஷி பண்ணுகிறவன் -சேதனனே புருஷார்த்தம் கண்ணனுக்கு –அடைந்து மகிழ்பவன் –
பரமாத்மாவையே அனைத்தும் அபிதானம் பண்ணும் -சேதனத்வாரா அசேதன அந்தர்யாமி -விசாஜீயத்துக்குள் சஜாதீயன் மூலம் –
ஆதேய பதார்த்தங்கள் சேதனங்களும் சேதனனும் -பராமாத்மா பர்யந்தம் அனைத்தும் அபரிவஸ்யம் ஆகுமே –
அபரிவஸ்யான வ்ருத்தி
நிஷ்கர்ஷ வ்ருத்தி -பிரதான பரிதந்த்ரம் -உபபத்தி உடன் அறிந்தவனே பண்டிதன் –
சத் -உபாதானம் நிமித்தம் -ஆதாரம் நியாந்தா சேஷி யாக கொண்டு -இமா சர்வா பிரஜாய -ஸ்ருஷ்ட்டிக்கப் பட்டவை
தன் மூலாகா -அவனே காரணம் /
சத் ஆயதனம் -அதிகரணம் ஆச்ரயணம் இருப்பிடம் -ஸ்திதி –
சன் நியாம்யம் -சத் பிரதிஷ்டா –லயம் அவன் இடமே –
சத் சத்யம் -விகாரம் ஆற்றாது -அந்த ப்ரஹ்மமே ஆத்மா -நீ சரீர பூதன் என்று ஸ்வ கேதுவுக்கு –
உபாசனம் செய்ய உபதேசிக்கிறார் -த்வம் ஜீவன் உப லக்ஷணம் ஜீவாத்மா ப்ரஹ்மாத்மகம் –
தேககதமான தோஷம் ஆத்மாவுக்கு போகாதே -/சுக துக்கம் ஞான விசேஷங்கள் -அவை தான் ஆத்மாவுக்கு போகும்
சரீரம் ஆத்மாவை நல்ல வழியில் படுத்த கொடுக்கப் பட்ட கரணம் -அத்யந்த ஹேயமாக நினைக்க வேண்டாம் –
த்வம் -மத்யம புருஷ -சரீர விசிஷ்ட ஆகாரம் -புண்ய பாபா ரூப கர்மாவால் சம்பாதிக்கப்பட்ட பிரகிருதி சம்பந்தம் -ஞானம் சுருங்கி இருக்கும்
வாஸ்துவத்தில் நீ பிரகார பூதன் -என்று ஸ்வரூப யோக்யதை -ப்ரஹ்ம பிராப்தி ஸ்வாபாவிக புருஷார்த்தம் காட்ட இந்த வாக்யம் என்றுமாம் –
வேதாந்தம் -சம்பந்தம் அறிவித்து ப்ரஹ்ம பிராப்தியில் பொருந்த விடவே உபதேசம் -என்றவாறு -சாஸ்த்ர பிரவ்ருத்தி ஜனகம் தானே –
வேதாந்தம் ஸ்ரவணம் பண்ணி -கற்றார் நான் மறை வாளர்கள் -ஆசனத்தின் கீழ் இருந்து ஆச்சார்ய முகேன கற்றவர்கள் –
வேத வியாசம் பண்ணும் சாமர்த்தியம் உள்ளவர்களாக கற்றவர்கள் ஆவார்கள்
-ப்ரஹ்ம கார்ய தயா -ப்ரஹ்மாத்மகம் என்று அறிந்து -அஞ்ஞானம் தீர பெற்று -ப்ரஹ்ம பிராப்தி அடைவார்கள் –

-25-வாக்கியங்கள் -காரண வாக்கியங்களை கொண்டு இது வரை -சங்கல்பம் -ஞான விசேஷம் -சர்வ சக்தித்வம் -சர்வ ஆதாரத்வம் –
ஸமஸ்த கல்யாண குண விசிஷ்டன் -மேல் சோதக வாக்கியங்களை கொண்டு நிரூபிக்கிறார்
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம -அப்படிப்பட்டவை -ஸ்வரூபத்தை சாதகம் -பரிசுத்தமாக நிரூபித்தால்
உபாதானம் -விகாரம் வருமே -லோகத்தில் -மண் பானை -ஸ்வரூப விகாரம் உண்டே /
பொன்-ஆபரணம் -லோக மணி -தங்கம் ஸ்ரேஷ்டம் -என்ற அர்த்தம் -/விகாரம் அவர்ஜனீயம்
சங்கை போக்கி -இந்த வாக்கியங்கள் -உபாதான காரண விகாரங்கள் இல்லை –
ஏகார்த்த ப்ரஹ்மம் வராது என்பர் -அத்வைதி -ஸ்வரூப பரம் குண பரம் இல்லை -என்பர் –
சத்யம் ப்ரஹ்ம –
சத்தா யோக்ய பதார்த்தம் -சம்ப்ரதாயம் –நிருபாதிக-தன்னுடைய சத்யைக்கே வேறு ஒன்றும் வேண்டாமே –
ஸமஸ்த இதர பதார்த்தங்கள் சத்தை இவன் அதீனம்-நிர்விகார பதார்த்தம்
ஞானம் ப்ரஹ்ம –
ஸர்வவித-ஸ்ருஷ்டிக்கு சர்வவித் சர்வஞ்ஞன் -நியமனம் சங்கல்ப் ரூபம் -தாரகத்வம் ஸ்வரூபத்தால் -/மோக்ஷ பிரதத்வம் முக்த போக்யத்வத்துக்கும் இதுவே –
பெரியாழ்வார் -மருத்துவனாய் நின்ற மா மணி வண்ணன் இவன் ஒருவனே –ஞானத்தால் -அனைத்தும் –
அநந்தம் ப்ரஹ்ம –
தேச கால வஸ்து த்ரிவித பரிச்சேதம் இல்லாமல் / விபு -தேச பரிச்சேதம் இல்லை -நித்யத்வம் கால பரிச்சேதம் இல்லை /
வஸ்து பரிச்சேதம் ரஹிதம் அசாதாரணம் -சரீராத்மா பாவம் -சர்வத்துக்கும் உண்டே -சர்வ சப்தமும் இவன் இடம் பர்யவசாயம் ஆகுமே
நித்யத்வம்- விபுத்வம்- சர்வ சரீரீத்வம் -மூன்றும் இதனால் சொன்னவாறு -தோஷம் பிரசங்கத்துக்கு வழி இல்லையே
காரண வாக்கியங்கள் மட்டும் இல்லை -இதுவும் தோஷ ரஹிதத்வம் சர்வாதாரத்வம் -ஸமஸ்த கல்யாணைகதைகத்வம் -சோதக வாக்கியம் –
நிர்விசேஷம் சாதிக்காது –
சர்வ ப்ரத்யநீகம் -அத்யந்த வேறுபட்டு -இருக்கும் ஆகாரம் போதிக்கிறது என்று கொண்டாலும் –
அசாதாரண தர்மம் -ச விசேஷ ஆகாரத்தையே காட்டும்
ஞான மாத்திரம் சின் மாத்திரம் –ஞாதா ஜேயம்-இரண்டுமே -இல்லை அறிபவன் அறியப்படும் பொருள்கள் இல்லை -என்பர் -அத்வைதிகள் –
ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் -ப்ரஹ்மத்துக்கு சொல்ல வேண்டுமே -ஜெகன் மித்யை சத்தா யோக்யம் இல்லை என்றால் –
ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் வேறே ஒன்றை கொண்டே நிரூபிக்க வேண்டும் -ஆத்ம ஆஸ்ரயம் இல்லாமல் –
வேறு ஒன்றின் அபேக்ஷை இருக்குமே -சர்வஞ்ஞன் சர்வவித் -எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் -எல்லா பிரகாரங்களை அறிந்தவன் –
அறியப்படும் பதார்த்தங்கள் சித்தமாகுமே -இதனால் –
அறிவின் ஸ்வ பாவம் யுடையவன் -ஆத்மஸ்வரூபம் -தர்ம தர்மி -இரண்டாலும் -ஞான சப்தத்தாலே சொல்லலாம் –
தத் குண சாரத்வாத்-விஞ்ஞானம் என்றே சொல்லலாமே
விஞ்ஞானம் யாகாதி-லௌகாதி கர்மங்கள் செய்யும் -சொல்லுமே ஜீவாத்ம வாஸகத்வம் –
ஸ்வரூபம் ஸ்வரூப நிரூபக தர்மத்தையும் குறிக்கும் -சத்யம் ஞானம் அநந்தம் அமலம் -நான்கும் –
தத் த்வம் அஸி–ஜகத் காரணம் -சதேமேவ –ஏகமேவ அத்விதீயம் -ஆரம்பித்து -தத் சப்தம் -பூர்வ வாக்கியத்தில் சொன்ன -ப்ரஹ்மம் –
பிரகிருத பராமர்ஸித்வம் -த்வம் -கர்ம வஸ்யம் அஞ்ஞன் அல்ப சக்தன் –ப்ரஹ்மம் அகர்ம வஸ்யம் ஆனந்த ஏகம் —
நீயும் கூட பிரகார புதன் -உனக்கும் அவனே ப்ராபகம் -பிராப்யம்-இதுக்கு தானே இந்த உபதேசம் -வேதாந்த வாக்கியம் அறிவிப்பதற்கே –
அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி –இதே போலே -தத் த்வம் -இரண்டு பதார்த்தம் சித்தித்தால் ஐக்கியம் வராதே –
நீ என்று நினைத்து கொண்டு இருந்த த்வம் -மித்யை -/தத் -நீ இல்லை -பிரமித்து இருந்தாய் –
நான் அல்லாத பதார்த்தத்தை -சர்ப்பம் கயிறு போலே -என்பர் அத்வைதி –
தத்– ந த்வம்- என்றவாறு -சர்ப்பம் இல்லை -என்ற ஞானத்தால் பிரமம் போகும் –
அஹம் -இது வரை நான் என்று பிரமித்து – ந அஹம் -என்பதே ப்ரஹ்ம சப்தம் சொல்லும் இதிலும் –
இதில் தோஷம் -லக்ஷணா அர்த்தம் -ஸ்வார்த்தம் விட்டு வேறே ஒன்றை கொள்ளுவது -அமுக்கிய விருத்தி கொண்டு வாக்யார்த்தம் பொருந்த விடுவது
கங்காயாம் கோசா -கரையில் தானே கோ சாலை -லக்ஷனையால் -பொருந்த விடுவது –
சோ அயம் தேவதத்தன் -அன்று அங்கு பார்த்தவன் இன்று இங்கு பார்க்கும் -ஸ்ம்ருதி விஷயம் பிரத்யக்ஷ விஷயம் –
ஞானம் இரண்டு விதம் -பூர்வ அனுபவ சம்ஸ்காரம் நினைப்பது ஸ்ம்ருதி -இந்திரிய வியாபார சாபேஷம் –
அனுபவம் விஷய இந்த்ரிய ஜன்ய ஞானம் -விஷய சம்யோகத்தால் ஏற்படும் –
வாக்யார்த்த விரோதம் போக்க தானே லக்ஷணை-சோ அயம் தேவதத்தன் -விரோதம் இல்லை -லக்ஷணை வராதே இங்கு
அதே போலே இல்லை தத் த்வம் -அஹம் ப்ரஹ்ம இவைகள்
சப்தம் – வாக்கியம் -தாத்பரியாதீனம் -இப்படி ஒவ் ஒன்றும் -வாக்கியம் பிரகரணம் அதீனம் -பிரகரணம் -சாஸ்திரம் அதீனம் -தாத்பர்ய லிங்கம்
1-உபக்ரம உபஸம்ஹாரம் –2-அப்பியாசம்-3-பலம் -4-அபூர்வவத் –5-அர்த்தவாதம் -6–உபபத்தி -ஏகார்த்தம் -ஆறும் லிங்கங்கள் உண்டே
சரீராத்மா பாவம் தானே உபக்ரம உபஸம்ஹாரம் விரோதம் வராமல் இருக்கும்

-32-வாக்கியம் தொடங்கி –சப்தம் -அனுமானம் -பிரத்யக்ஷம் –சப்தம் -கொண்டு ஆரம்பித்து –
சாஸ்திரம் ஒன்றையே ஒத்து கொள்வான் அத்வைதி -நிர்வேஷ வஸ்து விஷயத்தில் ந பிரமாணம்
ஸ்வரூபம் –ப்ரக்ருதி ப்ரத்யயம் -இரண்டு ஆகாரம் -கொண்டதே சப்தம் -பகுதி விகுதி -இரண்டும் உண்டே
வேறுபடுத்திக் காட்ட சப்தம் -சப்தம் ஸ்வரூபம் பேதம் -பிரகிருதி ப்ரத்யாயம் கொண்டதால் –
பிரமாணம் நிர்விசேஷமாக இல்லையே -ஆகவே பிரமேயம் நிர்விசேஷமாக இருக்காதே –
மட் குடம் -சப்தம் -வாயும் வயிறுமான -மண்ணால் -காட்ட பிரயோகம் -விசேஷ வஸ்துவை பிரதிபாதிக்கவே –
இதுக்கு அத்வைதிகள் பதில் –
சித்த சாதனம் -இருவருக்கும் அபிமதம் -சாதிக்க தேவை இல்லையே -வாதிக்கும் பிரதிவாதிக்கும் -என்பர் அத்வைதி –
ஸ்வயம் பிரகாசகம் -சப்தம் கொண்டு நிரூபிக்க வேண்டாமே –
இருப்பதாக தோன்றும் விசேஷணங்களை காட்டி நிவ்ருத்திக்கவே சப்த பிரமாணங்கள் என்பர் –
ஞான மாத்ர சின் மாத்ர ஸ்வயம் பிரகாச வஸ்துவை இது காட்ட வேண்டாமே –
பிராமண அபேக்ஷை இல்லை -இதுக்கு –
அது அப்படி அன்று -இதுக்கு பதில் -வஸ்துவை நிர்தேசித்த பின்பே தான் விசேஷணங்களை நிவ்ருத்திக்க முடியும் –
ஞான மாத்திரமே என்ற சப்தம் கொண்டு -விஞ்ஞானம் ஏவ -சுருதி சொல்லுமே -இப்படி நீர்த்தேசிக்கும் என்பர் இதுக்கு பதில்
ஞாத்ருத்வம் ஜேயத்வம் இவற்றை நிவ்ருத்திக்கும் –
இப்படி நிர்தேசித்து விவச்சேதித்து சப்தம் காட்டலாமே என்பர்
பிரகிருதி -ஞானம் -மாத்திரம் ப்ரத்யயம் -இரண்டும் உண்டே -இதிலும் என்பதே நம் பதில் —
ஞான அவ போதனை தாது -அறிதல் -அறிவது தாது -எத்தை அறிவது -யாரை எதை யார் கேட்டு பதில் வருமே -ச கர்ம தாது –
இன்னாரை அறிகிறான் இன்ன வஸ்துவை இவன் அறிகிறான் -புருஷனை ஆஸ்ரயமாக கர்த்தாவும் உண்டே -ச கர்மம் ச கர்த்து உண்டே
மாத்ர ப்ரத்யயம் -லிங்கம் -அடையாளம் -விவச்சேதம் பிரக்ருதியில் நிரூபிக்கப்பட்டதை நிவர்த்திக்க முடியாதே –
ஏக மாத்திரம் -சங்கா நிவர்த்தகம் -தாது அர்த்தத்தில் உள்ள ச கர்த்து ச கர்ம இவற்றை நிவர்த்திக்காதே –
அனுபூதி ஞானம் -அந்நயாதீனம் -சுவாதீனம்- ஸ்வயம் பிரகாசம் -இத்தை சாதிக்க ஹேது -தன்னுடைய சம்பந்தத்தால்
வேறே வஸ்துவை -ஜகத்தாதிகளை காட்டும் -அனுமானம் அத்வைதிகள் இப்படி –
வஸ்துவே இல்லை என்றால் -ஸ்வயம் பிரகாசத்வம் நிரூபிக்க முடியாதே -விஷய சம்பந்தம் இல்லா விடில் சாதிக்க முடியாதே
ஞாத்ருத்வம் ஜேயத்வம் இல்லா விட்டால் ஞானம் ஸ்வயம் பிரகாசத்வம் சித்திக்காதே
ஸ்வயம் பிரகாசத்வம் இருந்தால் பிராந்தி -உண்டாக்காதே -ராஜகுமாரன் வேடனாக பிரமித்தான் -நான் பிரமம் இல்லை –
ராஜ குமாரத்வம் தானே பிராந்திக்கு உட்பட்டு வேடத்துவம் ஆனான் –
நான் -ஸ்வயம் பிரகாச பதார்த்தம் -பிராந்திக்கு ஆஸ்ரயம் ஆகவில்லையே –
நான் -அளவு தான் -ஸ்வயம் பிரகாசம் -வேடன் மனுஷ்யன் ராஜ குமரன் ப்ராஹ்மணன் இவற்றில் பிரமம் வரலாம் –
தேக ஆஸ்ரய விஷயம் என்பதால் –
மாத்ர சப்தத்தால் எத்தை நிவர்த்திக்க பார்க்கிறாய் -போக்க ஞானத்தில் எந்த பிராந்தி உண்டு -ஸ்வயம் பிரகாசமான பின்பு –
ஏக விஞ்ஞானம் சர்வ விஞ்ஞானம் -ஒன்றை -காரணத்தை அறிந்தால் -அனைத்து காரிய பொருள்களை அறியலாம் –
அறிய வேண்டியது ஒன்றும் இல்லை என்றால் -இது எப்படி –
உபாதான பதார்த்த ஞானத்திலே இவை எல்லாம் அடங்கும் -அபேதம் -ஏக விஞ்ஞான அபின்ன சித்தாந்தம் –
நாமதேயம் விகாரம் -விவகார மாத்திரம் -அழிந்து அழிந்து -போகும் –மண் மட்டுமே சத்யம் -போலே –
வாக்கு விவகாரம் மாத்திரம் மற்றவற்றுக்கு
கடம் -மண்ணாக்க கிரியை வேண்டுமே -வியாபார சாத்தியம் சத்யம்–
ஞான மாத்ர சாத்தியம் என்பது வெறும் மித்யை தானே -பாம்பு கயிறு போலே இல்லையே
-40-வாக்கியம் –சத்ஏவ -விஜாதீய பேதங்கள் – ஏவ ஏக மேவ–சஜாதீய பேதம் -அத்விதீயம் -ஸ்வ கத பேதங்களை நிரசிக்கிறது
சேதன அசேதனங்கள் மித்யை என்றால் -இவை காரியம் -காரணம் ப்ரஹ்மம் இதுவும் மித்யை யாகுமே
ஸ்வேதகேது அறியாத ஒன்றை சொல்ல வந்த -காரண வாக்கியம் -இத்தை விட்டு பேத வஸ்துக்கள் இல்லை என்று சொல்ல வர வில்லை –
நிமித்த உபாதான அபின்னம் காட்ட இந்த வாக்கியங்கள் / முதல் அத்யாயம் நான்காம் பாதம் ஏழு அதிகரணங்கள் வரை –
ப்ரஹ்ம காரணத்வம் -ஆக மொத்தம் -31-அதிகரணங்கள் நிரீஸ்வர சாங்க்யர் பக்ஷம் நிராகரிக்கப்பட்டு
மேலே சேஸ்வர சாங்க்ய பக்ஷம் நிராகாரம்–உபாதானம் பிரக்ருதிக்கு வைத்து நிமித்த காரணம் ப்ரஹ்மம் என்பர் இவர்கள்
ப்ரக்ருதி ச -உபாதான காரணமும் ஆகும் -பிரதிஜ்ஜை த்ருஷ்டாந்தம் -ஒன்றை அறிந்து -இவைகள் உபபன்னம் ஆகும் என்பர்
இங்கு ப்ரக்ருதி என்றது உபாதானம் என்றபடி -சாஷாத் ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் பலவும் உண்டே -தைத்ரியம் உபநிஷத்
சகல ஜகத்தையும் தரிக்கும் ப்ரஹ்மம் -எந்த வ்ருக்ஷத்தை உபாதானமாக கொண்டு ஸ்ருஷ்டித்தது என்று ஞானிகள் கேளுங்கோ –
கேட்டால் பதில் சொல்லுவேன் வேத புருஷன் –
தச்சன் -ரதம் நிர்மாணம் -வ்ருக்ஷம் தேர்ந்து எடுத்து உளி உபகரணங்கள் கொண்டு -ஸ்தானம் தேர்ந்து எடுத்து பண்ணுவான் போலே –
ஞானம் மட்டும் போதாதே இவனுக்கு
ப்ரஹ்மம் நிர்மாண நிபுணன் -இவை வேண்டுமே -புவனம் அனைத்தையும் படைக்க –
ப்ரஹ்ம வனம் ஸ்தானம் — ப்ரஹ்ம ச வ்ருக்ஷம் –தன்னையே கொண்டது –
அத்யாதிஷ்டாதி புவனாதி உபகரணங்களும் தன்னையே -வேறே ஒன்றையும் அபேக்ஷிக்காதே

ப்ரஹ்மத்துக்கும் அவித்யை -ஸ்வரூப திரோதானம் -ஜகத்தாக பிரமம் -அவித்யையும் பிரமம் -தானே-
ப்ரஹ்மம் இதர என்பதால் கல்பிக்க வேண்டும் –
இதுக்கு வேறே அவித்யை தேட வேண்டும் -அநவாஸ்தா தர்சநாத் –அநாதி என்று கொண்டு பரிகரித்தால் –
அவித்யை ஸ்வா பாவிகமாக கொள்ள வேண்டும் –
-56-வாக்கியம் -பிரத்யக்ஷம் -ஆத்மா பஹு சத்யம் -ப்ரஹ்மமே ஆத்மா -என்பான் என் என்னில் –
ஏக மேவ சரீரம் ஜீவன் -மற்றவை நிர்ஜீவன் என்பர்
கர்தவ்யம் உண்டா ஜீவன் இல்லாத சரீரத்துக்கு -ஸுபரி-50-சரீரம் எடுத்தாலும் ஒன்றில் தான் ஜீவன் மற்றவற்றில்
தர்ம பூத ஞானத்தால் ஸூ க துக்கம் அனுபவம் என்றால்
ப்ரஹ்மம் -தர்ம பூத ஞானம் இரண்டையும் கொள்ள வேண்டுமே –
முக்த ஜீவன் அனுபவம் அவர்களுக்கு இல்லை -ப்ரஹ்மமாகவே ஆகிறான் என்பர் அத்வைதிகள் –
ஸ்வப்னம் -நாநா வித மநுஷ்யர்களை பார்த்து -இவர்கள்ஜீவன் இல்லாத சரீரம் தானே –
அவர்கள் தங்கள் ஜீவன் உடன் வேறே இடத்தில் இருப்பார்களே -என்பர் –
ஸ்வப்னம் மித்யை உம் மதத்தில் -அத்தை த்ருஷ்டாந்தமாக காட்ட கூடாதே –
யதா மாயா யதா ஸ்வப்னம்ந் யதா கந்தர்வ நகரம் -தாத்தா ஜகத் மித்யை நிரூபிக்க வேண்டாமே -என்பர் –
வேதாந்த ஞானம் தெளித்தால் இத்தை அறியலாம் என்பர் –
ஒரு வாதத்துக்காக ஒத்துக் கொண்டால் -ஜகத் -பொய்யான தோற்றம் பந்தனம் -மித்யா ரூபம் -அவித்யை நிமித்தம் –
சம்சார நிவர்த்தி மித்யை நிவ்ருத்தி -அவித்யா நிவ்ருத்தி ஏவ மோக்ஷம் –
உன் மதத்தில் அவித்யைக்கு நிவ்ருத்தி எதனால் -என்ன வகையான அவித்யை ஆராய்ந்து பார்த்தால்
ஐக்கிய ஞானம் நிவர்த்தகம்-பேத ஞானம் தான் துக்கத்துக்கு காரணம் –ப்ரஹ்மம் மட்டுமே உள்ளது –
ஏகத்துவ ஞானம் உண்டானால் அவித்யா நிவர்த்தகம் -நிவர்த்தி அநிர்வசன -ப்ரஹ்மம் சத் –
மற்றவை அசத்– முயல் கொம்பு மலடி மகன் -சத்தான ப்ரஹ்மமும் இவையும் துக்கம் கொடுக்காதே —
சத்தும் அசத்துக்கும் இல்லாத அனிர்வசனிய ஜகத் தான் துக்கம் கொடுக்கும் –
ப்ரத்யநீக ஆகாரம் – -இவை இல்லை என்கிற ஞானம் -தான் போக்கும் / இந்த நிவர்த்தய ஞானம் சத்தா அசத்தா கேள்வி வருமே
ப்ரஹ்மமே நிவர்த்தகம் என்றால் -அநாதி -ப்ரஹ்மம் வ்யதிரிக்தமான சர்வமும் அசத் -சர்வ சூன்யம் புத்தவாதம்
ப்ரஹ்மத்தை நிரூபணம் பண்ணும் ஞானமும் சூன்யம் என்றால் எப்படி –
ப்ரஹ்மம் ஒத்து கொண்டு -இருந்தாலும் -நிரூபக பிரமாணமும் மித்யை என்பதால் -புத்த சமானமே -இதுவும் –
வேதம் ஒத்துக் கொண்டாலும் -அதுவும் மித்யை -ப்ரஹ்ம வியதிரிக்தம் அனைத்தும் மித்யை என்கிறான் -பிரசன்ன புத்தர் இதனாலே இவர்கள் –
காட்டுத்தீ -விஷ நிவ்ருத்தி மருந்து -அழித்து தானும் நிவ்ருத்தி போலெ இந்த ஞானம் அவித்யையை நிவ்ருத்தி பண்ணி தானும் அழியும் என்பதால்
ப்ரஹ்மத்தை விட வேறுபட்டதா இல்லையா என்ற கேள்விக்கு இடம் இல்லை -அவித்யா ஞானம் ஒருவருக்கு உண்டாக வேண்டும் -அத்தை கொண்டு சாதிக்க –
யாருக்கு உண்டாகும் என்னில் -ஜீவனுக்கா ப்ரஹ்மத்துக்கா – ப்ரஹ்மம் சர்வஞ்ஞன்-என்பதால் புதிதாக உண்டாகாதே
ஜீவனுக்கு உண்டாகிறது என்றால் -இத்தை கொண்டு தானே அழிய போகிறான் –
நிவர்த்தக ஐக்கிய ஞானம் யாருக்கு சொல்ல முடிய வில்லை-இருந்தாலும் எதனால் உண்டாவது என்னில்
சாஸ்த்ர சுருதி வாக்கியம் -ஜீவன் தனி பதார்த்தம் இல்லை -அபேத சுருதிகள் இதம் சர்வம் –
அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி -சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்மம் ஐக்கியம் போதிக்கும் வாக்கியங்கள் /
ப்ரத்யக்ஷம் பேத வாசனை மூலம் -பலவாக பார்க்கிறோம் -வேதம் அநாதி -புருஷனால் செய்யப்பட வில்லை -நிர்தோஷம்-
க்ஷணம் தோறும் இருப்பதாக தோன்றும் – -அநாதி பேத வாசனை உண்டே -ஜீவன் -அநாதி -கர்மம் அநாதி -சொல்வது போலே -என்னில்
ஸ்வரூபத்தால் நிர்தோஷம் வேதத்துக்கும் என்றாலும் -சொல்லி கேட்பதால் தோஷங்கள் வருமே -பிரத்யக்ஷம் போலே வேதங்களுக்கும் –
ப்ரத்யக்ஷம் மூலம் அனைத்துக்கும் -ஆதித்யம் சூர்யன் யூப ஸ்தம்பம் -யாக சாலை -பேதம் பிரத்யக்ஷம் –
ஆதித்ய சத்ருசம் யூபம் என்று கொள்ள வேண்டும் -சாஸ்திரமும் பிரத்யக்ஷ ஜன்யம் தானே –
வேதம் -ப்ரத்யக்ஷத்தால் நன்கு நிரூபிக்க பட்ட விஷயத்தையும் -பிரத்யஷத்துக்கு விரோதமானவற்றையும் சொல்லாதே
சரீராத்மா கொண்டே பேத அபேத ஸ்ருதியை சமன்வயப்படுத்தி -ப்ரத்யக்ஷத்துக்கு விரோதம் இல்லாமல் —
ப்ரஹ்மத்துக்கு அறியப்படும் தன்மை ஏற்பாடக் கூடாதே -ப்ரஹ்மமே சத்யம் -அதனால் வேதத்தால் அறியப்படாத ப்ரஹ்மம் என்பர் அத்வைதி
ப்ரஹ்மம் வியதிரிக்த சகலமும் மித்யை என்று அவற்றை அழிக்கவே வேதம் என்பர் -ப்ரஹ்மம் மட்டுமே இருக்கும்
வேதம் இதுக்கு பிரமாணம் இல்லை என்பர்
வேதாந்த ஞானத்தால் ஸ்பர்சிக்கப் படாத ப்ரஹ்மம் -சாஸ்திரம் சொல்லாது என்று அடாப்பிடியாக சாதிப்பார்
சாஸ்த்ர யோநித்வாத்–விரோதம் வருமே -சாஸ்திரம் மட்டுமே கொண்டு அறிய முடியும் -என்னில் –ப்ரஹ்மத்துக்கு சாஸ்திரம் ஹேது
ப்ரஹ்மம் சாஸ்த்ர யோநித்வாத் -என்பர் -இவர்கள் -சாஸ்திரத்துக்கு ப்ரஹ்மம் கரணம் -ப்ரஹ்மம் வேறு சாஸ்திரம் வேறு சொல்ல மாட்டார்கள்
இரண்டு பதார்த்தம் அத்வைதம் போகுமே -எல்லாம் உண்டாகி -மித்யை போலே -இதுவும் வேதமும் மித்யை என்பர் –
பிராந்தி ரூபமான சாஸ்திரம் பிராந்தி ரூபமான சகலத்தையும் அழிக்கும்-திருடனை வைத்து திருடனை பிடித்தது போலே

பாஸ்கரன் -பேதாபேத வாதி -பேதமும் அபேதமும் உண்டு என்பான் -தர்ம பூதஞானம்-சங்கோச விகாசம் -நாம் சொல்வது போலே –பிரபஞ்சமும் ஈஸ்வரனும் –
ஸ்வா பாவிக அபேதம் -உபாதியால் பேதம் -சேதனன் ஸ்வரூப விகாரம் -அசேதனன் ஸ்வபாவ விகாரம் -ஹேஉங்கள் ப்ரஹ்மத்துக்கும் –
நிர்தோஷ ஸ்ருதிகள் விரோதிக்கும் -அபஹதபாப்மத்வாதிகள் -கூடாதே –அபரிச்சின்ன ஆகாசம் -கடம் வைத்து கடாகாசம் என்று பிரியமா போலே என்பான் –
கடாகாச நிறை குறைகள் மகா ஆகாசத்தில் காண முடியாதே -என்பான் -அகண்ட ஆகாசத்தில் சம்பவிக்காதாதே –
அதே போலே ப்ரஹ்மத்துக்கும் என்று சமாதானம் சொல்வர்
ஆனால் பொருந்தாது -ஸூ ஷ்ம மதார்த்தம் தானே சேதிக்க முடியும் -ஸ்தூல பதார்த்தம் கொண்டு ஆகாசத்தை சேதிக்க முடியாதே –
ஜீவன் ஸூ ஷ்மம்-தர்ம பூத ஞானம் -தானே கர்மத்தால் சுருங்கும் விரியும் -புண்ய பாப கர்மாக்கள் -ஜீவனுக்கு பாதகம் தர்ம பூத ஞானம் மூலம்
ப்ரஹ்மத்துக்கு அப்படி இல்லையே -விகாரம் அநர்ஹம் /பிரதி க்ஷணம் ஜீவர்களுக்கு பந்தமும் மோக்ஷமும் உண்டாகும் இவர்கள் பக்ஷத்தில்
ஆகாசம் -ஏக தேசம் காதில் வந்து சப்த குணகம் -சப்தம் அறிய /சரீரத்தில் ஸ்பர்சிக்கும் ஆகாசத்தில் சப்தம் சரீரம் உணர வில்லை -எப்படி –
அவச்சின்ன தோஷம் மறுக்க முடியாதே -/ தர்க்க பாதம் கண்டிக்கும் –
யாதவ பிரகாசர் –ப்ரஹ்மமே ஜகத்தாக-பரிணாமம் -ஸ்வரூபத்தாலேயே -என்பர் –அவித்யையும் இல்லாமல் உபாதியும் இல்லாமல் –
சங்கரர் -சைதன்யம் மாத்திரம் —-ஸத்யமான-உபாதி-யால் ஜகத் –பாஸ்கரர் -உபாதி போனதும் தோஷம் போகும்
நாம் ப்ரஹ்ம சரீரம் பரிணாமம் என்கிறோம் -ஆத்மாவில் பர்யவசிக்காதே -சரீரகத தோஷங்கள் –
இப்படி மூன்று பக்ஷங்கள்–சங்கர பாஸ்கர யாதவ பிரகாச மதங்கள்-
ஈஸ்வரத்வம் குலையாமல் அவதாரம் -திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தை சஜாதீயமாகக் கொண்டே அவதாரம் –
பரிபூர்ணன் அர்ச்சையில்
தேவாதி -ஆத்மாவாகவும் ப்ரஹ்மம் என்றால் -ம்ருத் பிண்டம் -உபாதானம் -கடத்தாலே தானே தீர்த்தம் -மண்ணால் முடியாதே –
பரிணாமம் அடைந்து கார்ய பதார்தத்தில் உள்ளது எல்லாம் காரணத்தில் இருக்க வேண்டாமே என்பதுக்கு இந்த த்ருஷ்டாந்தம் சொல்வர் –
அதே போலே ஸூக துக்கங்கள் ப்ரஹ்மத்துக்கு சொல்ல முடியாது
அங்கு ஆகார பேதம் -ச அவயவமான பதார்த்தங்களை தான் இது -ப்ரஹ்மம் ஸர்வதா நிரவயவ பதார்த்தம் -இதுக்கு ஒவ்வாதே-
ஸத்ய சங்கல்ப குண விசிஷ்டன் காரணத்தில் -ஹேயம் காரியத்தில் என்றால் –இரண்டும் சேராதே -நித்தியமான ப்ரஹ்மத்தில் த்வய அவஸ்தை சேராதே
மேலும் -ஒரே பதார்த்தத்தில் காரணத்தில் அபின்னமாகவும் காரியத்தில் பின்னமாகவும் இருக்க முடியாதே
பர பக்ஷம் நிராகரத்வம் இது வரை -முதல் பாகம் -71-வாக்கியங்கள்

-72-வாக்கியம் தொடங்கி ஸூ மத விஸ்தாரம் -முதல் மூன்று வாக்கியங்களில் அருளிச் செய்தவற்றை -விவரித்து அருளுகிறார்
ஸூ மத ஸ்வீ கார பாகம் -விசிஷ்டாத்வைதம் –அசேஷ சித் அசித் பிரகாரகம் -ப்ரத்ய நீகம் -சங்கர மதம் -ப்ரஹ்மம் ஏகமேவ தத்வம் பொதுவானது
சரீரமாக அப்ருதக் சித்த விசிஷ்டம் -ச விசேஷ அத்வைதம் -நம்மது -நிர்விசேஷ அத்வைதம் அவர்களது –
பத்து ஸ்ருதி வாக்கியங்களை காட்டி -ஸ்தாபிக்கிறார் –
ய ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டன் -அசேதன உபலக்ஷணம் —ஆத்ம அந்தரத–சேதன -அனைத்தையும் சொல்லி –
இருந்து-வியாபித்து -அறிய முடியாமல்- சரீரமாக -உள்ளே இருந்து -நியமித்து -அந்தர்யாமி -இவ்வளவும் அனைத்துக்கும் உண்டே
திஷ்டன் -இருந்து / அந்தரக -முழுவதும் வியாபித்து / ந வேத -அறியமுடியாமல் -பிரயோஜக வியாபாரம் /
யஸ்ய சரீரம் -நியமிக்கவும் தரிக்கவும் சேஷ பூதமாக இருக்க -/
ஆதேயம் விதேயம் சேஷம் -உள்ளிருந்து நியமித்து -பாஹ்ய நியமனம் உல்லிங்கனம் பண்ணலாம் இது அதி லங்கனம் பண்ண முடியாதே -/
பிருத்வி -அப்பு -தேஜஸ்- வாயு -ஆகாசம் -அஹங்காரம் அவ்யக்தம்- மஹான் -ஆத்ம-விஞ்ஞானம் -திஷ்டன் இத்யாதி
அந்தர்யாமி -5-லக்ஷணம்–உடல் –வியாபகம் –அறிய முடியாமல் -சரீரமாக -உள்ளே இருந்து நியமனம் –ப்ரஹதாரண்யம் உபநிஷத்
ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் வைபவம் சேஷ்டிதங்கள் சொல்லி –ப்ரீதி உண்டாக்கி -இதர விஷய வைராக்யம் உண்டாக்கி
பரமைகாந்தித்தவம் வர -ஸ்வரூபம் சொன்ன அனந்தரம்
மேலே அந்தர்யாமி இன்னான் -என்று ஸூ பால உபநிஷத் –
பிருத்வி -அக்ஷரம் -மிருத்யு -சர்வ பூத அந்தராத்மா -அபஹத பாப்மா -திவ்ய தேவ -திவு தேவ -திவ்ய மங்கள விக்ரஹம்
ஸ்ருஷ்டியாதி லீலா மாத்திரம் -ஏகக ஒருவனே -நாராயணக -பிராட்டியையும் சேர்ந்தே சொன்னதாகும்–ஸ்ரீ மன் நாராயணன் -வாசக சப்தம் –
-சரீரம்-சஞ்சாரம் -அறிய முடியாமல் இவை அனைத்திலும் -இருந்தாலும் ஸ்வ கத தோஷம் தட்டாமல் -புல்கு பற்று அற்று
ஆஸ்ரயண பிரகாரம் சொல்லி பலத்தை சொல்லி -9-பாசுரங்கள் -வீடு மின் முற்றவும் —
வண் புகழ் நாரணன் தின் கழல் சேரே-கடைசியில் அருளிச் செய்தது போலே
ஆமத்திலே –அஜீரணம் போக்கி பசி உண்டாக்கி -சோறு கொடுப்பாரை போலே –
அதுக்கு மேலே -ஒரு மரம் -இரண்டு பறவை -ஜீவா பர பரஸ்பர பேதம் -முண்டக உபநிஷத்
அந்த ப்ரவிஷ்டா சர்வாத்மா -ஜனா நாம் -சாஸ்தா -ஸ்வரூப ஸ்திதி பிரவ்ருத்திகளுக்கு-ராஜா ஆகாசம் போலே இல்லாமல் –
அந்தப்பிரவேசமும் நியமனமும் இவனுக்கு
சத் அசத்-சகலமும் தானே ஆனான் – நாம ரூபம் வ்யாகரவாணி -ஜீவ சரீரமாக அசேதனங்களுக்குள் புகுந்து -அநேந ஜீவனே ஆத்மனா —
ப்ரேரிதாம்– ஸ்வரூப கத பேதம் -பேதமே தர்சனம் -அஹமேவ பரம் தத்வம் -/ சரீரம் பிராகிருத ஜடம் -ஆத்மா ஸ்வயம் பிரகாசம் அப்ராக்ருதம் –
ஆத்மா பிரேரி தாரஞ்ச-அறிந்து -தன்னையும் -துஷ்ட தேன அம்ருதத்வா -ப்ரீதியுடன் உபாசித்து மோக்ஷம் -கல்பிதம் இல்லை –
பேத ஞான க்ருதமான உபாசனம்
அவித்யா கல்பிதமான ஞானம் இல்லை / போக்தா போக்யம் பிரேரித்தாநஞ்ச -போக்கிய பதார்த்தம் அசேதனம் –
போக்யமும் போக்த்ருத்வமும் உண்டே ஆத்மாவுக்கு /
நியந்த்ருத்வம் இல்லை -பராதீனமாக போக்த்ருத்வம் ஆத்மாவுக்கு –
மத்வா மதீ ஞானம் -அறிந்து -ஞானத்துக்கு விஷயமாக கொண்டு -சர்வம் த்ரிவிதம் ப்ரஹ்மம் –
ஸ்வரூபத்தாலும் -சேதன சரீரம் -ஆசத்தான சரீரம் -மூன்றும் உண்டே
சர்வம் ப்ரஹ்மம் ப்ரோக்தம் -சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்மம் -ஆனால் த்ரிவிதம்
நித்யோ நித்யானாம் -இத்யாதி -ஏக -நித்ய சேதனன் -ஞாதா -பஹு நாம் -சேதனர்கள் -காமான் -பத்த தசையில்
முக்தர்களுக்கு கல்யாண குணங்கள் /
பிராந்தி வாத நிரசனம் –
பிரதான ஷேத்ரஞ்ஞ பதி-குணேஸ் -மூன்றையும் சொல்லும் -சேஷி ஸ்வாமி
குணேஸ் -ஸ்வரூபத்தால் தரித்து -நியந்தா -எந்த குணத்தை எப்பொழுது காட்ட வேண்டும் என்று –
த்வவ் -இருவர் -அஜவ் -நித்யர் -ஞாவ் அஞாவ் -சர்வஞ்ஞன் அல்பஞ்ஞன் இருவரும் ஞானாச்ரயர்-
யீச அநீசவ் -ஒருவன் ஈசன் -மற்று ஒருவன் நியமிக்கப் படுகிறான் –
இத்யாதி ஸ்ருதிகள் -சரீராத்மா பாவத்தால் வந்த ஐக்கியம் ஸ்வரூபத்தால் வந்த பேதம் இரண்டையும் ஸ்பஷ்டமாக கோஷிக்கும்
சர்வம் தனுவ் / அஹமாத்மா குடாகேசா -ஸ்ரீ கீதை –ஆசயம்-பிரகாசிக்கும் ஹிருதயம் /ஹிருதய சந்நிதிஷ்டன்/
வால்மீகி பராசர வியாசர் -வசனங்களும் சொல்லும்
ஆத்மாவுக்கு பதார்த்தமாக இருப்பதே சத்தை -பிரகாரம் -ப்ரஹ்ம பதார்த்தம் பிரகாரம் இல்லாத ஒன்றும் இல்லையே –
பரஸ்பர பின்னம் சரீரம் ஆத்மா -ஏக ஸ்வ பாவம் இல்லை -இரண்டும் -வர்ண சங்கரஹம் -விசாஜித கலவை –
குலம் தங்கு சாதிகள் நான்கு -கலப்பு இழி குலம் ஆகுமே –
அபேத வாக்கியம் -சாமானாதி கரண்யம்-இந்த சரீராத்மா பாவம் கொண்டே -ப்ரஹ்ம -வைபவம் ப்ரதிபாதிக்கும் வாக்கியங்கள்
கடக ஸ்ருதி வாக்கியம் கொண்டு சமன்வயப்படுத்தி -நான் வருகிறேன் -சரீர விசிஷ்ட ஆத்மாவுக்கு தானே கிரியை -அஹம் சப்தம் இரண்டையும் குறிக்கும் –
என் உடம்பு சரியில்லை -பிரதி கூலமாக உள்ள பொழுது பேத விவகாரம் செய்கிறோம் -விவஷா பேதம் உண்டே
ஏகார்த்த பிரதிபாதிக்கும் -சாமானாதி கரண்யம் என்பர் சங்கர்
நாம் -விசேஷண விசேஷ்ய சம்பந்தம் -சத்யம் ஞானம் அனந்தம் ப்ரஹ்மம்
-வேதாந்திகள் -சாமான்யம் பொதுவான சாஸ்திரம்
வியாகரணம் போன்றவை -ஏகார்த்தம் பிரதிபாதிப்பதை யாரும் ஒத்து கொள்ள வில்லை
நியாயம் லக்ஷணம் பொதுவாக கொள்ள வேண்டும் -தர்க்கம் வியாகரணம் நியதிகளை பின் பற்ற வேண்டும் -சாமானாதி கரண லக்ஷணம் -பாணினி -பதாஞ்சலி
பின்ன பிரவ்ருத்தி நிமித்தவம் ஏகாஸ்மின் பார்த்தே பர்யவசாயம் -வேறே வேறே பிரகாரங்களால் ஒன்றை குறிப்பதாக இருக்க வேண்டும் –
ஏகார்த்தம் பர்யாய பதங்கள் மட்டுமே
பிரகாரங்கள் பல -அனைத்தும் முக்கியார்த்தம் பண்ணி பொருந்த விட வேண்டும்
கங்காயாம் கோஷா –வையதிகரணம்-லக்ஷணை கொண்டு அர்த்தம் இதுக்கு மட்டும் தானே
தத் த்வம் அஸி–ப்ரஹ்மம் -ஜகத் காரணத்வம் நிரவத்யம்-ஸமஸ்த கல்யாண குண -/ த்வம் -சேதனன் சரீர விசிஷ்ட ஜீவன் —
கண் முன்னால் நிற்கும் பத்த ஜீவன்
ஏகார்த்த பிரதிபாதம் -த்வம் மித்யை சொல்லி அத்வைதிகள் -/நாம் -ப்ரஹ்மத்துக்கு நீ சரீர பூதன் -முக்கியார்த்தமாக கொண்டு –
அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி -இதுக்கும் இப்படியே /
த்வைதிகள் அபேத வாக்கியம் வெறும் ஸ்துதி -வாக்கியம் -முக்கியம் இல்லை என்பர் -சங்கரர் பேத ஸ்ருதிகள் பாதித்தார்த்தம்-அவச்சேத நியாயங்கள் சொல்லி –
ஏவ – பவதி- ப்ரஹ்மம் தான் -இப்படி விசித்திர -ஜகத் –மித்யை இல்லை -சரீர பூதம் –வேஷங்கள் பொய் இல்லை –
ஒரே ஆஸ்ரயன் -பிரகார பூதன் வை லக்ஷண்யம் –
இவற்றின் சத் பாவத்துக்கு இந்த ஏவ காரமே நிரூபணம் -பஹுஸ்யாம் பிரஜாயேவா -சங்கல்பித்து –நான் -சொல்லும் பொழுது
ஆத்மாவும் ஸ்வரூபமும் -ஸ்வரூபம் விகாரம் இல்லை -சரீர ஏக தேசமே தானே பிரபஞ்சமாக
பஹு -பல -அர்த்தம் கொண்டால் சில ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லாமல் போகும் -அனைத்தும் என்றவாறு -அனந்தத்வே சதி அசேஷத்வம் -எல்லாம் என்றவாறு
மூல பிரகிருதி சரீரம் கொண்டு அவ்யக்தம் –மஹான் இத்யாதி -ஸமஸ்த பதார்த்தங்கள் -சகலமும் என்று பஹு சப்தார்த்தம்/
ஏகம் விட சதம் பஹு -மீமாம்சிகர் / நையாயிகர் -நிருபாதிகத்வம் அநந்தமாகவும் அசேஷம் மீதி ஒன்றும் இல்லாமல் -அனைத்தும் –
கார்யம் -காரணம் -வஸ்து ஜாதம் -நாநா வஸ்துக்களும் சமஸ்தானம் தனக்கு -பரஸ்பர பின்னமான அனைத்து பதார்த்தங்கள் பஹு என்றவாறு
பிரகார தயா -அப்ருதக் சித்தம் -ஏவ -சப்தம் ஜாதி குணங்களுக்கு தானே / த்ரவ்யம் -சம்யோகம் தானே வரும் –
/ஸ்யாமோ யுவா தண்டீ குண்டலி தேவ தத்தன் –நித்யம் யுவத்வம் ஸ்யாமத்வம் -தண்டித்தவம் குண்டலத்தவம் அப்ருதக் சித்தம் இல்லையே –
தண்டித்தவம் வேறே ஒருவர் இடமும் போகலாமே -/ஏவம் சப்தம் -த்ரவ்ய த்வயத்துக்கு ஏற்படாதே –
ஜீவனும் ஈஸ்வரனும் — அசித் ஈஸ்வரன் –அனைத்தும் த்ரவ்யங்கள் –
பிரகாரமாக கொள்ளாமல் கேவல விசேஷணமாக தண்டீ குண்டலம் -தர்ம பூத ஞானம் ஆத்மாவுக்கு விசேஷணம் போலே
பரமாத்மாவுக்கு சேதன அசேதனங்கள் விசேஷணம்

ஆதாரம் -நியாந்தா -சேஷி – ப்ருதக் சித்தி அநர்ஹத்வம் -நான்கு லக்ஷணங்கள் -ஆத்ம சரீரம் —
சர்வாத்மாநா பாவம் ப்ரஹ்மம் -சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தைகளிலும் வியாபித்து –
ஆப் நோதி ஆப்தி விசேஷ வியாப்தி -என்றவாறு -/ பிரகார பூதம் -/ சர்வ சரீராவதயா -சர்வ சப்த வாச்யத்வம் இவனுக்கு –
பர்யவசாயம் இவன் இடம் -தானே அனைத்தும் -அப்பரியவசாயந வ்ருத்தி -அர்த்த போதான வியாபாரமே விருத்தி என்பது –
பரமாத்மாவாவுக்கு -சர்வே வேதா யத் பதமாயந்தி /
யத் பதம் ஆமனந்தி- ஏகம் பவந்தி–கீதை -8-அத்தியாயமும் இத்தை -கட உபநிஷத் வாக்கியங்கள் உண்டே /
ஏகோ தேவா பஹு சந்நிதிஷ்டா–மனஸ் இந்திரியங்கள் -இருந்தும் அறியவில்லை -தேவ மனுஷ்யாதி ஆத்மத்வேனே உண்டே –
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண வசனம் -பிரதிஷ்டா யஸ்ய -யத்ர சர்வ வச தாம் –சர்வ சப்த வாச்யன் -அர்த்த பூதன் –/
காரியாணாம் பூர்வம் காரணம் -வசதாம் வாஸ்யம் உத்தமம் – ஜிதந்தே –
கடகத்தவம்–உத்தமம் பர்யவசாயம் ப்ரஹ்மத்தின் இடமே என்றவாறு -அநு பிரவேசத்தாலே நாம ரூபம் -சங்கல்பத்தால் மட்டும் இல்லாமல் –
மனு ஸ்ம்ருதி –உபாசன விதி வாக்கியம் -சாசனம் உல்லங்கநம் பண்ண முடியாத -கர்மம் அடியாக பண்ணுவதற்கு -புண்ய பாபங்கள் –
பிரகர்ஷேன சாஸ்தா -அதி ஸூ ஷ்மம் -அத்யந்தம் -ஸ்வரூப விஷயம் -நியமன கல்யாண –
ருக்மாங்கம் திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் -உபாஸிக்க கடவன் -அந்தர்யாமித்வம் –
ஸ்வப்னா தீ -தியானம் -மனஸ் மாத்திரம் வியாபாரம் -இந்திரியங்களுக்கு வியாபாரம் இல்லையே இரண்டிலும் -/மனசா ஏவ சர்வம் –
ஸ்வப்ன கல்ப புத்தி தானே த்யானம் /அக்னி -பிரஜாபூதி -வேதங்கள் சர்வ சப்தத்தாலும் சாஸ்வத ப்ரஹ்மத்தை குறிக்கும் –
பித்ரூன் தேவான் ப்ராஹ்மணான் -சர்வ பூத விஷ்ணுவையே ஆராதனம் -அனைத்தும்
திருமாலையே சேரும் -ஸ்தோத்ரங்களும் ஆராதனைகளும் -சர்வ பூத அந்தராத்மா பூதஸ்ய பூதன் -98-வாக்கியங்கள் வரை இந்த விஷயம்
-99-வாக்கியம் -சர்வ சாஸ்த்ர ஹ்ருதயம் -ஜீவாத்மா பஹு வசனம் –
ஸ்வயம் -அசங்குசித – அபரிச்சின்ன -நிர்மல ஞான ஸ்வரூபன் -சங்கோச -விச்சேத ரஹிதம்
கர்மரூப அவித்யா –கர்மா அபின்ன அவித்யா -/ அஞ்ஞானம் -பகவத் நிக்ரஹ சங்கல்ப ரூபம் சாம்யம் இரண்டுக்கும் உண்டே –
மூடப்பட்டு -திரோதானம் -வேஷ்ட்டி -அமர கோசம் -மூடி -/வேஷ்டனத்தால் சங்கோச ஞானம் –
அதனால் ப்ரஹ்மாதி சரீரங்கள் -மனுஷ்ய திர்யக் ஸ்தாவர / சதுஷ்ட்யா -ஒவ் ஒன்றிலும் நான்கு வகை –
தர்மி ஞானம் விகாரம் இல்லை –தர்ம பூத ஞானம் சங்கோசம் -நிக்ரஹம் அடியாக -ஞான சங்கோசத்தால் சரீர பிரவேசம் என்றவாறு
சரீர பிரவேசத்தால் ஞான சங்கோசம் இல்லை -காலுக்கு தக்க செருப்பு -போலே -/ பாபங்கள் கழிக்கவே துக்கம் -இதுவும் கிருபை அடியாகவே –
சுகத்தால் புண்ணியம் கழியும் -கஷ்டங்களால் பாபங்கள் கழியும் -/
தேகத்தில் நுழைந்த உடனே -சரீரத்துக்கு உசிதமான ஞான வ்யாப்தி -பிரகாசம் உண்டே
ஞானம் சரீரத்தை விட்டு வெளிவராமல் இருக்கவே சரீராத்மா பிரமம் உண்டாகிறது -அஹம் பஸ்யாமி-தர்ம பூத ஞான விசிஷ்டமான தர்மி ஸ்வரூபம் -ஞாதா –
தத் உசித கர்மானி -தேகம் செய்வதை தான் செய்வதாக செய்து சுக துக்கம் அனுபவிக்கிறது -ஆத்மா இதனால்
Aadam ஆத்மா Eve சரீரம் பிரகிருதி / ஜடம் பிரகிருதி சம்பந்தத்தால் –த்ரிவித குண மயம்-/
பகவத் நிக்ரஹ நிவ்ருத்தி – பகவத் ப்ரீதியே சம்சாரம் போக்க ஒரே வழி
தோஷம் -அப்ரீதி/ சரணாகதி -ப்ரீதி /ரோஷம் -கோபம் -வந்து பின்பு ப்ரீதி வந்தால் வ்ருத்தி யாகும் -உணர்த்தல்- ஊடல் -உணர்த்தல் -போலே /
சேஷ தைக ஸ்வரூப ஏக ரசம் –ப்ரீதிகாரமான ஆகாரம் காட்டி -உள்ளது உள்ளது படி -சாங்கமான உபாசனம் -சர்வ சாஸ்திரங்கள் சொல்லுமே –
பல பிரமாணங்கள் காட்டி அருளுகிறார் இந்த சாஸ்த்ர ஹ்ருதயம் காட்ட –
அயமாத்மா நிர்வாணமேய ஞான மயம் அமல-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண ஸ்லோகம் -ஞானம் உள்ளது எல்லாம் –ஸூயம் பிரகாசகம்
நிர்வாணம் ஆனந்தம் -அனுகூலம் -நிரதிசய -/ இரண்டும் உண்டே -இரண்டும் ஏவ காரம் –
ஞான மயம் ஏவ -ஆனந்த மயம் ஏவ -இதுக்கும் மேலே அமலன் -தோஷம் எதுவுமே இல்லாமல் –
பிராகிருதம் ஏவ துக்காதிகள்–எஜமானர்கள் வேலைக்காரர்களுடைய துக்கம் அஞ்ஞானம் அமலம் கொள்வது போலே –
நம்முடைய கஷ்டங்களை பகவான் ஏற்றுக் கொள்வது போலே -/ அனுபவிக்கும் அளவு மட்டும் கொடுத்து மீளும்படி அருளி –
வித்யா வினய சம்பந்தனே –ப்ராஹ்மணே –/ இல்லாமல் தாழ்ந்து -பந்துத்வம் -மாத்திரம் -ஜாதி மாத்திரம் -/
பசு- யானை- நாய்- நாய் உண்ணும் சண்டாளன் -சரீரத்தை காட்டி
பண்டிதர்கள் சமமாக தர்சிப்பார்களே -ஸ்ரீ கீதை -/ சம தரிசித்தார்கள் இல்லாதவர் பண்டிதர் இல்லை என்றவாறு
தேகம் -கர்மாவால் -ஆத்மா சாம்யம் -ஞானி ஏக ஆகாரத்தால் -நிர்தோஷம் -நிர்வாண ரூப ஞான ஏக ரூபத்தால் சாம்யம்
த்விதீய விபக்தி இல்லை -சப்தமி விபக்தி -இவர்களுக்குள் உள்ளே ஆத்மா சாம்யம் என்றபடி

ஏஷா சாம்யம் நிர்தோஷம் சாம்யம் ப்ரஹ்மம் –காம க்ரோதாதிகளையம் -ஆஸ்ரயமான மனஸ் இந்திரியாதிகளை வென்று –
இங்கேயே மோக்ஷ துல்ய அனுபவம் – ஸ்ரீ கீதை
ஏவம் பூதஸ்ய ஆத்மா -பகவத் சேஷ தைக ஏக ரசம் -ஸ்வரூபம் -நியாமியம் ஆதாரம் -சேஷம் மூன்றும் –
சரீர பூதம் -தனு -சாமானாதி கரண்யம் படிக்கும் படி உண்டே
மம மாயா துரத்யாயா –விசித்திர குண மய பிரகிருதி -மாயா -சங்கல்பம் -புண்ய அபுண்ய ரூபமான கர்மா க்ருதம் சம்சாரம் /
பிரபத்தி பண்ணி -மாமேவ –ஏ பிரபத்யந்தே -மேலே சொல்லுமே / அயனாயா -வேறே வழி இல்லை
ந வித்யதே -பக்தி யோகமும் அவன் மூலமே -பலன் -நந்யத் பந்தா ஸ்ருதி –
சர்வ சக்தி யோகாத்–அவ்யக்தம் -இதம் சர்வம் ஜகத் வ்யாப்தம் -மயா சதம் -வியக்த மூர்த்தி -திவ்ய மங்கள விக்ரகம் /
அவ்யக்த மூர்த்தி ஸ்வரூபம் சத்யம் ஞானம் அனந்தம் அமல ஸ்ருதி மூலமே அறிய முடியும் /
அந்தர் வியாப்தியம் பஹிர் வியாப்தியும் உண்டே -மஸ்தானி சர்வ பூதாநி -நான் அவைகளில் இல்லை
அவைகள் என்னில் உள்ளன -ஆஸ்ரயமாக தரிக்கிறேன் –
அவைகளால் தரிக்கப் படவில்லை -என்னுள் இருப்பது போலே நான் அவற்றுள் இல்லை என்றவாறு –
இத்தை சொல்ல வந்தவன் இப்படி அருளிச் செய்கிறான்
சேஷமாக ஆதேயமாக இல்லை என்று சொல்ல வேண்டாமோ என்னில் –
எந்த பூதமும் என்னிடம் இல்லை -லோகத்தில் உள்ள ஆதாரம் போலே இல்லை என்றவாறு
சங்கல்ப ரூபத்தால் அன்றோ தரிக்கிறேன் -ஐஸ்வர்ய பாவம் இது தான் -பார் என்று காட்டுகிறான் ஸ்ரீ கீதையில் –
அஹம் க்ரிஷ்ணம் ஜகத் -முழு ஜகத்தையும் -ஏகாம்சத்தில் சங்கல்ப ஏக தேசத்தில் ஸ்தித-அடுத்து –
கால தத்வம் உள்ளதனையும் சர்வத்தையும் -ஏக தேசத்தில்
எங்கும் பக்க நோக்கம் அறியான் -சங்கல்பித்து -அந்தப்புரம் நுழைய -செருப்பு வைத்து திருவடி தொழக் கூடாதே –
காலதத்வம் அனுபவித்தாலும் ஆராவமுதம் ஆழ்வார் அவனுக்கு -அத்யந்த ஆச்சர்யம் அசிந்த்யம் ஆரே அறிய வல்லார் –
சகஸ்ராஷ இத்யாதி —புண்டரீகாக்ஷ –ஏக ஏவ –ஸ்ருதி சித்தம் –
அங்கே ஒருவன்-பரஸ்பர பேதம் இல்லையே அங்கே -இங்கே நாநா அவனே -விசித்திரம்
ஏகஸ்ய பரஸ்ய ப்ரஹ்மண –ரூபாந்த்ராம் கார்ய உபாதேய சக்தாந்தரம் ஸ்வபாந்தரம் –இருப்பதால் -ந வ்ருத்தம் -வஸ்து சாம்யம் –
ஸ்வரூப பேதங்கள் -அனந்தம் ப்ரஹ்மத்துக்கு மட்டும் -தத் தத் அந்தர்யாமி யாக இருந்து -உசித சக்தி பேதங்கள் -நாநா வித ஸ்வ பாவங்கள் -இருந்தும் ஏகக-
அபரிமித குண சாகரம் -சர்வ பாவானாம் -அசிந்த்ய ஞான கோசாராம் -சக்திகள் ஸ்வா பாவிகம்-வந்தேறி இல்லை –அக்னிக்கு உஷ்ணம் போலே –
அக்ரூரர் நேராக கண்டார் -தேன ஆச்சர்ய வரம் ஸ்ரேஷ்டம்-அஹம் சங்கதம் –அநந்த பரிமாணம் -ஸ்ருதிகள் நிர்வகிக்கும்
நிரவத்யம்-கர்மா சம்பந்த தோஷம் அற்றவன் — நிரஞ்சன் கர்மா பல சம்பந்தம் அற்றவன் —
விஞ்ஞானம் -அனந்தம் -நிஷ்கலம் -அவயவம் இல்லாமல் -நிஷ்க்ரியை -சாந்தம் –
சாஸ்திரங்கள் எல்லாம் மனஸ் சாந்தி அடைய தானே போதிக்கும் -சாந்தத்தால் ஹேய குண ரஹிதம் -இத்தையே நிர்குணன் என்று சொல்லும் –
ச குண ஸ்ருதிகளும் உண்டே –
இஹ நாநா நாஸ்தி கிஞ்சன –இங்கு ப்ரஹ்மத்தை தவிர வேறு பட்ட பின்னமான வேறே வஸ்துக்களும் இல்லை ஸ்ருதி சொல்லும் –
ஆபாத ப்ரீதிதியால் தப்பாக அர்த்தம்
யாத எவன் நாநா இவ பச்யதி இஹ-சம்சார சூழலில் சிக்கி உழல்கிறான் -இங்கே உள்ளதாக காண்கிறானோ -ப்ரஹ்ம பின்ன அபாவம் ஸ்பஷ்டம்
க்ருஹீத்வா பர்த்ரு கர விபூஷணம் -கணையாழி பார்த்து கொண்டே இருந்த பிராட்டி காணக் கூடாது என்று திருவடி —
பர்த்தாராம் ஸம்ப்ராப்தா –இவ-சப்தம் –
இல்லாத வசுதுவை இருப்பது போலே காண்பது இவ சப்தம் -இங்கு போலே
மிருத்யுவாலே மிருத்யு அடைகிறான் -அவித்யையால் சம்சாரம் அடைகிறான் -ஓன்று காரணம் -மற்ற ஓன்று கார்யம்
இதர இதரம் பச்யதி -காணப் படுகிறவன் காணப் படும் வஸ்து காட்சியாகிய ஞானம் வேறே வேறே -என்று தப்பாக
எத்தை கொண்டு யாரை பார்க்கிறான் யாரை அறிகிறான் -நாநாவத்வம் நிஷேத ஸ்ருதிகள்
இவை சத்யம் -பரமாத்வாய் ஆதாரமாக கொண்டு -சர்வ நாம ரூப வியாகரணம் –
ஸமஸ்த கல்யாண குணத்வம் -சர்வஞ்ஞன்-சர்வவித் –எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் -எல்லா பிராகாரத்தாலும் அறிந்தவன்
யஸ் ஞான மயம் சங்கல்பம் –சர்வானி ரூபாணி –மனசில் கொண்டு -நாமானி க்ருத்வா -வியவஹாரம் உண்டு பண்ணி
இமேஷம்-கால உபாதிகள் –உண்டாயின -மின்னல் போலே திவ்ய மங்கள விக்ரக விசிஷ்டன் இடம் இருந்து –
அபஹத பாப்மாதி -கர்மா வஸ்யம் இல்லை ஆறு -மேலே கல்யாண குண பரி பூர்ணன் ஏக வாக்கியம் -சம பிரமண்யம்
ஸத்ய சங்கல்பத்துவம் ஸத்ய காமத்வம்-இதே சுருதியில் –
பேத கடிதமான அபேதத்துவமே -நிரூபணம்
சர்வம் கல் இதம் ப்ரஹ்ம –சர்வாத்மகத்வம் -தத் ஜெலானி –சத் ஜெ சத் ல சத் ஆனி-
ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் மூன்றும் ப்ரஹ்மமே -ஜம் லம் அந் –
இதம் சர்வம் ஐததாத்மா–ப்ரஹ்மத்தை ஆத்மாவாக கொண்டது
நாநாகாரம் பிரதிபாதித்து – -அபேவ ஸாதாத்ம்யம் -சம்பந்தம் -அடியாக என்றவாறு –
போக்தா போக்தம் ப்ரேரிதா–ஸர்வஸ்ய ஈஷிதவ்யம்–ப்ருதக் ஞான விசேஷமாக கொண்டு -பேத கடிதமான ஞானம் கொண்டே மோக்ஷம் –
பதிம் விசுவஸ்ய ஆதமேஸ்வரீம் -ஸர்வஸ்ய வசீ ஸர்வஸ்ய ஈசன் -அந்த ப்ரவிஷ்டா சாஸ்தா சர்வாத்மா —
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் -சரீராத்மா பாவம் தர்சயந்தி
அஸ்மத் சித்தாந்த பிரதான பரிதந்த்ரம் -இதுவே -சரீரத்தயா பிரகார பூதம் சமஸ்தமும் –
அர்த்த விரோதம் இல்லாமல் -115-வாக்கியம் -சொல்லி நிகமிக்கிறார்

அவிகாராய -ஸ்ருதிகள் -உபாதான காரணம் -நாம ரூபம் விகாரம் உண்டே என்னில் -ஸ்வரூப பரிணாமம் இல்லையே -சரீரத்தாலேயே –
நிர்குண வாத ஸ்ருதிகள் –ஹேய குண நிஷேதம் -தானே தாத்பர்யம்
நாநா வஸ்துக்கள் இல்லை -ப்ரஹ்ம பின்ன -அந்தராத்மாவாக கொள்ளாதவை இல்லை என்று சொல்வதில் தாத்பர்யம்
சர்வ விலக்ஷணத்வம் -ச்ரவ சக்தி- நிரதிசய ஆனந்தம் -சர்வஞ்ஞத்வம் -பரம காருணிக்கத்தவம் -ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம -சர்வவித் ஸ்ருதிகள் –
பதிம் விசுவஸ்ய ஈச்வரஸ்த்ய ஸ்ருதிகள் -சர்வ சேஷி சர்வ தாரகன் -பரஸ்ய ப்ராஹ்மணம் –
ஞான ஆனந்த மாத்திரம் -மற்றவை நிஷேதிக்க படவில்லை -ஞான ஆனந்தம் அல்லாதவை அல்ல என்பதிலேயே தாத்பர்யம்–
ரூபவான் என்பதிலே ரூபம் தவிர வேறே ஓன்று இல்லை என்பது இல்லை -விசேஷித்து சொல்வது அனைத்திலும் இது ஸ்ரேஷ்டம் என்பதால்
ஐக்கிய வாதம் -உபாஸ்யம் சொல்லி –வேறே வேறே காட்டி –ஜீவனுக்கு அந்தராத்மா -சாமானாதி கரண்யம் சொல்லப் பட்டது
பேதம் அபேதம் -ஸர்வஸ்ய சர்வம் சமஞ்சிதம் -/ ஸ்வரூபத்தால் பேதம் நியாம்யம் ஆதாரம் சேஷி -ஜீவன் பின்னம் ப்ரஹ்மத்துக்கு /
அபேதம் -சரீராத்மா பாவத்தால் ஓன்று பட்டு -ஏகத்துவம் -essential betham functional abetham –இரண்டும் உண்டே
உத்தாலகர் -ஆரணி என்னும் மஹ ரிஷி ஸ்வேதகேதுவுக்கு -தத் த்வம் அஸி –ஐக்கிய ஞானம் மோக்ஷ ஹேது -என்பர் அத்வைதி –
பேத ஞானமும் பேத ஞான கடிதமான உபாசனமுமே மோக்ஷ சாதனம் -பல ஸ்ருதிகள் உண்டே -இங்கும் இது அர்த்தம் இல்லை –
ப்ருதக் மத்வா ஆத்மாநாம் -ஜுஷ்டக -இணைந்து ஒன்றி -உபாசனம் -ஒன்றிய பக்தி – தேன அம்ருதம் பவதி –
ஆதாரம் நியாந்தா சேஷி -இவ்வழிகளால் வேறு பட்டு
பிராட்டி போலே ஒன்றி -உபாசன பலத்தால் -ஜுஷ்டக அம்ருதத்வம் –சமாநே வ்ருக்ஷ-போன்ற ஸ்ருதிகள் -ஆத்மாவாக உபாசனமே மோக்ஷ சாதனம் –
அவிரோதேன பொருந்த வைத்தே அர்த்தம் -கொள்ள வேண்டும் -த்வம் -அந்தர்யாமி ரூபம் -பிரகாரமாக ஜீவன் -அப்ருதக் சித்தி –
சரீரீ யாக அறிய வேண்டும் -ஐக்கியம் சொல்ல முடியாதே
போக்கிய பூதஸ்த வஸ்து அசேதனம் -பரார்த்தமாக ஸ்வ பாவம் -சேதனனுக்கு -/ பிரகாசம் தனக்கு விஷயமாக்கி சேதனன் –
நான் -என்று சொல்லும் படி -அசேதனம் இது என்று சொல்லும் படி
சேதனத்வம் வந்தால் போக்த்ருத்வம் வரும் -ஸ்வார்த் தத்வம் -/ சகல பரிணாமம் அசேதனத்துக்கு -/ ஜீவன் -போக்தா -வேறுபாடு
அமலம்-சரீரத்தாலே தானே தோஷம் -மணி -கௌஸ்துபம் ஸ்தானீயம் -ஞானானந்த ஸ்வரூபம் -பிராகிருத சம்பந்தம் -போக்க ஞானம் பெற்று உபாசனம்
பக்த தசையில் -போக்த்ருவம்-அசித் பரிணாமங்களை அனுபவிக்கிறான் -வேறே -முக்த தசையில் போக்த்ருத்வம் வேறே -ஈஸ்வரனை அனுபவிக்கிறான்
இரண்டையும் தான் இட்ட வழக்காக்க பிரேரித்தன் -பரஸ்ய ப்ராஹ்மணா –இது தானே தத் த்வம் அஸி-சொல்லும்
-122-வாக்கியம் –ச குண வாக்கியம் -ச குண வித்யை –குண விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் -/
நிர்குண உபாஸ்யம் சொல்ல வில்லை -ஸ்பஷ்டமாக சொல்லாத ஸ்ருதியை நிர்குண ப்ரஹ்ம பிராப்தி என்பர்
வேதாந்த விஷயம் இல்லை -சத் வித்யை நிர்குண வித்யை என்பர் -ச குண ப்ரஹ்மம் தான் உபாஸ்யம் -ச குண ப்ரஹ்ம பிராப்தியே மோக்ஷம்
சர்வாராத்வம்-ஞானம் உள்ளது தானே சங்கல்பிக்கும் பஹுஸ்யாம் என்று –அபியுக்தர் பூர்வர்–
வாக்யகாரர் -ப்ரஹ்ம நந்தி -சாந்தோக்யத்துக்கு வாக்கியம் அருளி
சத் வித்யைக்கு -யுக்தம் சத்குண உபாசனமே யுக்தம் -மோக்ஷ சாதனம் என்பர் –
இந்த ஆப்த வாக்கியம் இருவருக்கும் பொது -த்ரவிட பாஷ்யகாரர் -வாக்யத்துக்கு பாஷ்யம் -அருளி –
யத் அபி -சத் வித்யா உபாசகனும் கூட -பரமாத்மாவுக்கு -சர்வஞ்ஞத்வாதிகள் ஸ்வரூபத்திலே அந்தர் கதம் இவை /
ஆர்த்ரேயர் -என்பவரே த்ரவிட பாஷ்ய காரர் –
அபஹத பாப்மாத்வாதிகள் ஸ்வபாவ குணங்கள் -ஞானாதிகள் ஸ்வரூப குணங்கள் -சதவித்யையில் ஸ்வரூப குண உபாஸ்யம் –
ச குண ப்ரஹ்மமே உபாஸகம்-பலம் -இவனுக்கும்
விதி நிஷேதம் கொண்டு பலம் சொல்ல கூடாது -ஜீவன் பரதந்த்ரன் இஷ்டப்படி செய்ய முடியாதே பரமாத்வா அதீனம் என்றால் -அப்படி இல்லை
நியாந்தாவாக -இருந்தாலும் -சாஸ்திரம் ஈஸ்வர ஆஜ்ஜை -பிரதம பிரவ்ருத்தி காலம் ஈஸ்வரன் உதாசீனம் -வாசனை அடியாக பிரவ்ருத்தி
வாசனை போக்க சம்ஸ்காரம் -எது வெல்லும் அது தானே பலம் கொடுக்கும் -ஆச்சார்ய சம்பந்தம் கடாக்ஷம் உபதேசம் -ஸம்ஸ்கார ரூபங்கள் –
அனுமந்தா -அடுத்து -சஹகாரி -மேலே -உள்ள நிலை -பெரும் காற்றில் தூசி போலே இல்லையே -ஸ்வா தந்தர்யம் கொடுத்து உள்ளான் –
சாது கர்மம் அஸாது கர்மம் -செய்விக்கிறான் -புண்ய பாப விஷயம் -ஷிபாமி ந ஷாமாமி -இரண்டும் உண்டே –
சித் சக்தி ரூப ஞானம் -ப்ரவ்ருத்தி ரூப ஞானம் -எத்தை தேர்ந்து எடுத்தாலும் அதுக்கு தக்க பலன் –
இது தான் இந்த ஸ்ருதிகளுடைய தாத்பர்யம் -தாதாமி புத்தி யோகம் -ப்ரீதி பூர்வகமாக உள்ளோர்க்கு-பஜித்தார்க்கு -சர்வ முக்தி பிரசங்கம் கூடாதே –
வித்யா ரூப ஞானம் ஆசா லேஸம் உள்ளோர்க்கு கொடுத்து அருளி –சத் சங்கம் -ஆச்சார்ய கடாக்ஷம் மூலம் ப்ரீதி உடன் எண்ணினால் -மேலே வளர்ப்பான்
ஞானம் அனுஷ்டானம் மேலே அடுத்த நிலை அவன் அருளால் -பத்தியுடை அடியவர்க்கு எளியவன் -என்றபடி –
ஆபீமுக்கியமும் சரணாகதி பலன் -சதாச்சார்யர் இடம் சேர்ப்பித்து -தத்வ யாதாம்யா ஞானமும் பிரதி தினம் அனுஷ்டானம் -ஆத்ம குணங்கள் சமதமதாதிகள் –
ஆர்ஜவம் தயா -வர்ணாஸ்ரம தர்ம உசித பகவத் ஆராதனை ரூபம் நித்ய நைமித்திக கர்மாக்கள் -பக்திகாரித்த –
அனவரத-ஸ்மரணம் நமஸ்காரம் கீர்த்தனம் -த்யான -அர்ச்சனை-த்யான ரூப பக்தி –
ஆளவந்தார் -ஈஸ்வர சித்தி உபய பரிகமித ஸ்வாந்தம் அந்த கரணம் ஐகாந்திக பக்தி யோகம் -விஷயம் பிரயோஜனம் அவனே
ஆத்யந்திக -சர்வ காலமும் இப்படியே -இருக்க வேண்டுமே -/ஞான உத்பத்தி விரோதிகள் அனுஷ்டானத்தால் போக்கி
வேதாந்த ஞானத்தால் பக்தி வளர்ந்து அவனை அடைய
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணமும் சொல்லும் -ஜனகருக்கு ஹேதித்விஜன் அனுஷ்டானம் உபதேசம் -யாகாதி அனுஷ்டானங்கள் –
பக்தி ஆரம்ப விரோதிகளைப் போக்க –
நாயமாத்மா ஸ்துதி -ஸ்ரவணம் மனனம் த்யானம் பிராப்தி -முன்பு சொல்லி -இங்கு அடைய முடியாது -விசேஷ விதி –
கேவல வெறும் ஸ்ரவணாதிகள் இல்லை
ப்ரீதி யுடன் -செய்தால் -அவனை வரிக்கும் படி செய்ய வேண்டும் -/ வைஷம்யம் நைர்க்ருண்யம் -கூடாதே –
அவன் அத்யந்த பிரியம் உள்ளவன் -நான் கொஞ்சம் ப்ரீதி என்பான் அவனே
பக்தி ஒன்றாலே -அநந்ய -பக்தி -அவனையே விஷயமாக கொண்ட -ஸ்வபாவம் -ப்ரஹ்மத்துக்கு -ஸ்ரீ கீதை -நெருப்பு சுடுவது போலே –
மாம் ஞாத்வா -முதலில் அறிந்து -ஆச்சார்யர் மூலம் -தழும்பு ஏறும்படி -த்யானம் -அடுத்து -லவ் உள்கடந்த ப்ரீதியுடன் அவனை அடைய –
பர பக்தி பரஞானம் பரம பக்தி -பக்தி யோக ஏவ -பூர்வ யுக்தமான வர்ணாஸ்ரம கர்மங்கள் -பாபங்களை ஒழித்து -பக்தி ஆரம்பம் –
சத் லக்ஷணம் -அனுஷ்டானம் -வர்ணாஸ்ரம தர்மம் வழுவாமல் -யதா சக்தி -முடியாதவற்றுக்கு நிர்வேதம் -செய்து -கைங்கர்ய கோடியிலே சேரும் –
கார்ப்பபண்யம் -அங்கம் -அதிகாரம் -ஆகிஞ்சன்யம் -த்வரை வளர யாவாஜ் ஜீவன் அனுசந்திக்க வேண்டும்
பகவத் போதாயனர் – ப்ரஹ்ம நந்தி -பாஷ்ய காரர் -த்ராவிடச்சார்யார் -திரு மழிசை ஆழ்வாரது பூர்வ ஆகாரம் என்றும் சொல்வர் –
புக- தேவர் வாமனர் –குஹ தேவர் -தப்பாக -/ ப்ராப்ருதிகள் -சிஷ்ட பரிஹ்ருதம் -ஸ்ருதி நிரசன வாதிகள் சொன்ன அர்த்தங்கள்
சாருவாகர் -முழு நாஸ்திகர் -லோகாயர் –சாக்யன் புத்த வம்சம் சாக்கிய வம்சம்-கிடையிலே – படுக்கையே தியானம் இவர்களுக்கு /-சாங்க்யன் வேறே /
ஒவ்லோபியன் காணாபர் -சாஸ்திரம் பிரமாணம் இல்லை -ஆஷா பாதர் கௌமதர் -ஷபானகன் ஜைனம் -கபிலர் -சாங்க்யர் இவர் தான் பதஞ்சலி -வேத பாஹ்யர்
குத்ருஷ்டிகள் -அத்வைதிகள் ஏகாயனர்-மத்வருக்கு முன்னால் உள்ள த்வைதிகள் -பாஷ்யகாரர் முன்னால் மத்வர் இல்லையே
ஜர அத்வைதிகள் சங்கரருக்கு முன்னால் போலே -அனைவரும் நிரசிக்கப் பட்டார்கள்

-131-வாக்கியம் -ஒன்றாகசெர்த்து சொல்ல -மனு வாக்கியம்-சாம்யம் யுக்தம் -விபரீத அர்த்தம் சொல்பவர்கள் –
தமோ நிஷ்டர்கள் வேத பாஹ்யர் -குத்ருஷ்டிகள்
கூரத்தாழ்வான் –கானல் நீர் -நம்பி ஓடி -இறந்த மான் -ஏரியில் சென்று தவறான துறையில் இரங்கி முயலால் கொல்லப்பட்டது போலே இருவரும் –
சத்வ குணம் ஓன்று தானே அபிவிருத்தம் ஆக்கும் -வைதிக ருசியும் உள்ளபடி வியவஸ்திதமான அர்த்தமும் தெரியும் –
புராணங்களும் த்ரிவிதம் –
பராவர தத்வ யதார்த்த ஞானம் -சத்வத்தாலே –ராஜஸால் லோபம் ஆசை -விஷயாந்தரங்களில் ஆசை கிடைக்காமல் கோபம் –
பிரமாதம் கவனக்குறைவு தமோ குணத்தால்
தர்ம அதர்மங்கள் -த்யாஜ்ய உபாதேயங்கள்-மாறாட்டம் -தர்ம தர்மி ரூபம் -ரஜஸ் தமஸ் காரணம் /
பிரணவம் -ஏக மாத்திரம் -இஹ லோக ஐஸ்வர்யாதிகள் த்வி மாத்திரம் இந்திரா / த்ரிமாத்ரா -பரம புருஷார்த்தம் -மூன்று உபாசனங்கள்
மூன்றாவது மாத்திரை -நாதம் அந்தத்தில் பரமாத்மா -உள்ளான் -ஈசானம் –மனஸ் இந்திரியங்கள் ப்ராணன் அடக்கி சதாசிவன் –
ருத்ரன் -சம்பு-ப்ரஹ்மா விஷ்ணு ருத்ரன் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டு –
கார்யம் இல்லை /காரணம் இல்லை -உத்தீர்ண ப்ரஹ்ம வாதம் -காமேஸ்வரன் சதாசிவன் அநித்தியம் –
விஷ்ணு ப்ரஹ்ம சிவன் வேறே என்பர் -சர்வ ஐஸ்வர்யா சம்பண்ணன் சர்வேஸ்வரன் சம்பு ஆகாச மத்யே -த்யேயா -ஹிருதயம் அர்த்தம் ஆகாசத்துக்கு
அரூபம் -அநாமம் -ரூப நாமம் இல்லை -நாராயணன் பர ப்ரஹ்மம் -விருத்தமாக பூர்வ பக்ஷம் -அதி யல்பம் –
ஹரி உபாஸ்யம் –ஜென்மாதி காரணம் ப்ரஹ்மம்
நிரூபித்த பின்பு அந்த ப்ரஹ்மம் நாராயணனே -ஆனந்த வல்லி யாதோ வா இமானி –ப்ரஹ்மம் –
சதேவ சோம்ய ஏக மேவ அத்விதீயம் -மூன்று வித காரணம் -தைத்ரியம்
சத் சப்த வாச்யன் இந்த ப்ரஹ்மம் –ஆத்மா -சப்தம் சாகாந்தரே நாராயண ஏவ -ந ப்ரஹ்ம ந யீச –
தர்மம் -சத் -ஆத்மா- நாராயண -நான்கும் சப்தங்கள் சாகாந்தரங்கள் -ஸமான பிரகாரங்கள் -நாம பேதங்கள் –
ருத்ரன் போன்றாருக்கு ஏக சப்த கடிதம் ஆஸீத் வாக்கியங்கள் இல்லையே
நாராயண வல்லி –சமுத்ரே அந்த -பரம பதம் -தஹார -ஸ்தான விசேஷம் இட்டு நிர்த்தேசித்து-பரிச்சேதித்து
அறிய முடியாமல் -நியமிப்பவர் யாரும் இல்லை தஸ்ய நாம உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் -மஹத் -யஜஸ் /
சுத்த மனசாலே அறியலாம் -அம்ருதா பவந்தி முக்தர்கள் ஆகிறார்கள் /
சம்பு ஹிரண்ய கர்ப்ப -இத்யர்த்தம் -நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் -லஷ்மி பரத்வத்தையும் சொல்லி -ஸ்ரீ யபதித்தவம்
நாராயண அநுவாகம்-சர்வ ப்ரஹ்ம வித்யா உபாஸகத்வம்
சஹஸ்ர புருஷ -விஸ்வம் -நாராயணன் தேவம் -ச ப்ரஹ்ம -ச ஈசன் ஒருவனே பரம ஸ்வராட் -ச விசேஷணம் ஓன்று தான்
அக்ஷரம் -சம்பு சிவன் -பரஞ்சோதி -இவன் ஒருவனே -அந்தராத்மா -சரீராத்மா -நாராயண சப்தத்தில் பர்யவசிக்கும்
நாராயண வித்மகே முடிக்கும் உபக்ரமம் உப சம்ஹாரம் நாராயணனே -நடுவில் அந்தராத்மத்வம் சொல்லி
அவனே அவனும் அவனும் அவனும் -அவனே மற்று எல்லாம் -நாராயண அநுவாகம் மறை தமிழ் செய்த மாறன்
இவனை அடைய -இவனே உபாயம் -பிராணன் மனஸ் சர்வஸ் யா ஈசானம் -ரூடி அர்த்தம் இல்லை –
நியமனம் பண்ணிக் கொண்டே -சர்வ காலத்திலும் சர்வ நியாந்தா
கரணங்களை காரண பூதன் இடம் சமர்ப்பித்து உபாசனம் -ஈசானம் லிங்கம் ரூடிக்கு .வராது
சர்வ ஈசானம் பதிம் விசுவஸ்ய -சர்வ சேஷித்வத்தையும் நாராயண அநுவாகம் சொல்லுமே
சர்வ ஐஸ்வர்யா சம்பன்னன் சர்வேஸ்வரன் நாராயணனுக்கு -சம்பு இடம் சேராதே –மங்களங்களை உண்டாக்குபவன் –
சிவ சப்தம் போலே நாராயணனுக்கு சேரும்
உபாஸ்யமாக சொல்லிய அக்ஷர ஹிரண்ய கர்ப்ப சம்பு சிவன் இந்திரன் அனைத்தும் நாராயணன் இடமே பர்யவசிக்கும்
யஸ்மாத் அபரம் -ஒப்பில்லா -பிராகிருத நாம ரூபம் இல்லை -/ திவ்ய மங்கள விக்ரகம் பார்த்தால் ஸ்வரூபம் துச்சம் –
சுகர் சொல்வாரே அழகன் -குணங்கள் நிறைந்தவை -இவை உயர்ந்தது என்று சொல்லும் ஸ்ருதி வேறே பர வஸ்து இருப்பதை சொல்ல வில்லை
சம்பந்தம் அற்ற வேறே இல்லை என்றவாறு -தத் இதர இல்லை -நாராயண சப்தம் விசேஷ்யம் -சம்பு சிவா விசேஷயமாக இருக்காதே -அஷ்டாக்ஷரம் –
பஞ்சாக்ஷரம் -நம சிவாய -சிவா தராய சப்தம் அங்கேயே உண்டே -superlative object இல் வருமா nounukku வருமா -நாராயண தரம் சப்தம் இல்லையே
நிரஸ்த -சாமாப்யதிக ரஹிதன் –அணோர் அணீயான் -அகாரத்தால் சொல்ல பட்டவன் மஹேஸ்வர சப்தமும் இவனுக்கு
அகார வாச்யன் நாராராயணன் விஷ்ணு மாத்த முடியாதே
பிரணவத்துக்கு பிரகிருதி அகாரம் -லுப்தா சதுர்த்தி பிரத்யயம் -தஸ்ய பிரகிருதி லீனஸ்ய யஸ்ய பர மகேஸ்வர சொல்லுமே
-வேத வித்து -தஹர மத்யஸ்ய ஆகாச மத்யே -உபாசிக்கப்படுபவன் இவனே -என்று சொல்லுமே –
அஹம் கிருஷ்ணஸ்ய ஜகத் -ஸ்ருஷ்ட்டி சம்ஹாரம் – பர தரம் வேறே இல்லை என்று மட்டும் இல்லாமல் –
அஞ்ஞாத கிஞ்சித் என்னை காட்டிலும் வேறு ஓன்று பர தரம் இல்லை -கீதா பாஷ்யம் -அஹம் ஏவ பரத்வம் -நானே /
அகாரம் -முதல் திரு நாமம் -இதுவே மங்களகரம் -பதஞ்சலி வியாசர் ஜைமினி -அதாதோ -எங்கும் உண்டே /
ந காரம் தடுக்கும் வேறே யாருக்கும் சொல்ல முடியாமல்
ஸ்வரத்துடன் சொல்ல வேண்டுமே -பரத்வம் ஸ்வரமும் சொல்லும்
ஏக ஏவ ருத்ரன் ந அந்நிய -ஆஹுதி கொடுக்க -கர்ம விதி சேஷம் -அந்நிய பரமான வாக்கியம் கொண்டு கொள்ள கூடாதே
அநந்ய பரமான வாக்கியங்களில் ஏக சப்தம் நாராயணனுக்கு மட்டுமே —
கேவல சிவ ருத்ர ப்ரஹ்ம சப்தத்துக்கு -சொல்லி இருந்தால் அந்தர்யாமிதயா-சரீர வாசகம்

ப்ரஹ்ம புரம் தஹரம் புண்டரீகம் வேஸ்மே ஸ்தானம் -அஸ்மின் அந்தர -ஆகாசம் -ரூபி -பரமாத்மா –
தஸ்மிந் அந்தரா -அன்வேஷம்-உபாஸ்ய வஸ்து –
அவன் உடன் அடங்கிய அப்ருதக் சித்த -தஸ்மிந் அந்தர் வர்த்தி -ஸத்ய காமத்வாதி குணங்களை சொல்லும் –
குண விசிஷ்ட பரமாத்மாவை உபாஸிக்கச் சொல்லுமே அபஹத பாப்மாத்வாதி விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் என்றவாறு
அனவதிக மஹத்வம் –தஹாராகாசம் -அஸ்மின் -கல்யாண குணங்கள் உடன் உபாஸ்யம் –
வாக்ய காரர் ப்ரஹ்ம நந்தி ஸ்துதி வாக்கியம் கொண்டே நிர்ணயித்து
காமக -கல்யாண குண விவஸ்திதம் –சேர்த்து உபாசித்து -சர்வான் காமான் -அடைகிறார்கள்
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ர இந்திரா -ஸ்ருஷ்டா -நாராயண புருஷோத்தம சப்தம் இங்கு இல்லை -ரக்ஷணத்துக்காக தானே –
மத்யே விரிஞ்சி -அவதாரம் சொல்லும் –
அரன் அயன் என உளன் –நிருபாதிக சத்தை இவனால் -அநு பிரவேசம் —
உலகு அழித்து அமைத்து உளன் -மயர்வற மதிநலம் அருளி -தானே தன்னை தான் பாடி –
ஈரக் கைகளால் தடவி தானே -நஹி பாலான சாமர்த்தியம் இவனை தவிர இல்லையே -காக்கும் இயல்பினன் கண்ணபிரான் –
சந்த்யா வந்தனத்துக்கு ஆள் விடாதது போலே -சநாதனன் விஷ்ணு ஸ்வ இச்சையாக அவதரித்து -அதர்வ சிரஸ் உபநிஷத் ருத்ரன்
தன்னை சர்வேஸ்வரன் என்றும் உபாசிக்கவும் சொல்லி -அஹம் ஸர்வஸ்ய பிரபு -என்னில்
அதிலே காரணம் சொல்லி -ஸூ அந்தராத்மா தயா -கடல் ஞாலம் படைத்தவனும் நானே என்னும் போலே –
அஹம் அர்த்தத்துக்கு பகவானே கோசாரம் -மாம் உபாஸ்ய இந்திரன் சொன்னது போலே இங்கும் -ஸ்தான லிங்காத்-
அஹம் பிராணன் சப்தத்தால் -பர ப்ரஹ்மத்தையே சொல்லி -விசேஷயம் பர்யந்தம் பர்யவசிக்கும் சாஸ்த்ர த்ருஷ்டியில் உண்டே –
வாமதேவன் ரிஷி–பஷிவா ரிஷிக்கு உபாஸ்யம் உபதேசம் -அஹம் மனு -சூர்யஸ்ய –காலா தேச விப்ரகர்ஷம் இவர்கள் –
பிரதான பரதந்த்ரம் அனுஷ்டானமாக கொண்டு சொல்லி –
சப்தம் தத் தத் சரீரமான பர ப்ரஹ்மத்தையே சொல்லும் -அந்தர்யாமி ஒருவனே –
ப்ரஹ்லாதனும் அஹம் சர்வம் -மத்தஸ் சர்வம் -என்னையே நிமித்தமாக சர்வம் -அந்தராத்மா காரணத்வம் -சநாதனன் சர்வம் ஆதாரமும் நானே -ஸாத்விகன்-
அனந்தன் -நாராயணன் -வஸ்து பரிச்சேத ரஹிதன் -அவன் தானே எனக்கும் அந்தராத்மா -காரணத்தையும் சொல்வான்
தனக்கு ஆத்மாவாக பரமாத்வாவை உபாஸிக்க வேண்டும் -பூர்வே –
ப்ரஹ்ம வித்துக்கள் அனுஷ்டானம் ஏவ நமக்கு பிரமாணம் –அவர்களுக்கு சாஸ்திரம் பிரமாணம் –
பாதராயணர் அழகாக சொல்வாரே -அதிகாரண சாராவளி விளக்கும் -யதிபதி ஹிருதயத்தில் உள்ளதை ஹயக்ரீவர் கருடா ரூடனாக காட்டி அருளினார்
மஹா பாரதம் -ப்ரஹ்ம ருத்ர சம்வாதம் -இவர்களே சொல்லி கொள்கிறார்கள் -அந்தராத்மா -எனக்கும் உனக்கும் அனைவருக்கும் அவனே
திரி புரம் -மேரு பர்வதம் வில் தானே அம்புக்கும் அந்தராத்மா -பவனான சிவனுக்கும் அந்தராத்மா –
தான் எய்த அம்பு தன்னை பாய்ந்து போகாமல் இருக்க அதுக்கும் அந்தராத்மாவாக வேணுமே
விபூதி பதே -தேவ நாதன் -விபூதர் ரூடி தேவர்கள் -ஞானத்தால் மிகுந்த பரமை காந்திகள் -விபூதர் என்றுமாம் /
பிரசாதம் கோபத்தால் உண்டான ப்ரஹ்ம ருத்ரர்கள்
நிமித்த உபாதான – -வேறே வேறே என்பர் —வேத பாஹ்யர் –பிரகிருதி/
பரம அணுக்கள் தான் உபாதானம் என்பர் -ஆறு ஸூத்ரங்கள்-தனியாக அதிகரணம்
வேதாச்சார்யர் நிகமாச்சார்யார் வேத வியாசர் -ஸ்பஷ்டமாக காட்டி -பிரகிருதி ச -உபாதான காரணமும் ஆவான் -பிரதிஜ்ஜை த்ருஷ்டாந்தம் காட்டி
ப்ரஹ்ம வனம் -ப்ரஹ்மாதி திஷ்டன் -சத் -ஏகஅத்விதீயம் -மூன்று சப்தத்தால் -தஸ்ய நாம மஹத்- உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் திரு நாமம் –
ப்ரஹ்மா நாரதருக்கு உபதேசம் மஹா பாரதத்தில் -ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் நாராயணனே -அபின்ன நிமித்த உபாதான காரணம் –
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணமும் -நாராயண அநுவாகத்தை பின் சென்று சொல்லுமே -காரணத்வாதிகளை தெளிவாக காட்டும் –
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத்மிகம் ஏக ஏவ ஜனார்த்தனம் ஸ்வயம் கரோதி –தன்னையே ஜகத்தாக ஸ்ருஷ்ட்டி -முன்பு இவனைத் தவிர வேறே இல்லையே –
உபசம்ஹரிக்கும் பொழுதே தன்னிடமே லயம் -ரக்ஷணமும் -செய்பவனும் அவனே செய்யப்படும் பொருளும் அவனே -பரஸ்ய ப்ரஹ்மண
மேலே அவதார விஷயங்கள் -பராதிகரண விஷயம்

கர்ம ப்ரஹ்ம உபய பாவனா த்ரயமும் ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு -நெடு வாசி உண்டு -பர ப்ரஹ்மா அவதாரம் –
பிராகிருதம் இல்லை -அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே விசேஷண ஜாயதே -தேவாதி சஜாயீதே -அப்ராக்ருத திரு மேனி -சங்கல்ப மாத்ரத்தால் –
தீரா -அறிந்து -ஞான விஷயம் ஆகிறான் -நம் பிறப்பு அறுக்க அவதாரம் -அக்ரூரர் மாலாகராதிகள்-தீரர்கள் –
பராதிகரணம் –ஜென்ம விஷயம் ஆரம்பித்து கீழ் நிரூபிக்க பட்ட -இவனை -ப்ராபகன் -சேது -ப்ராப்யன் –நான்கு விபதேசம் –
சாமான்யனானே து -சேது அணை- பலம் வேறே பூர்வ பக்ஷம் -நியமனம் அர்த்தமும் உண்டே -பரிச்சின்னம் இல்லை
-உபாசனம் பண்ண விஷயம் ஆக்க -புத்தியில் பத்த ஜீவனுக்காக கிரஹிக்க சொல்லும் –
பேத விபதேசம் -குணங்கள் திவ்ய மங்களம் இவனை விட பரமாக சொல்லி -/ மனு ஸ்ம்ருதி இத்யாதிகளை சொல்லும்
விஷ்ணு புராணம் -இந்த பாவனா த்ரயம் -குணத்தாலும் சரீரத்தாலும் -கர்ம பாவனை ப்ரஹ்ம பாவனை உபய பாவனை
ஸூபாஸ்ரயம் இவன் திவ்ய மங்கள விக்ரஹமே
வேதாந்த வாக்ய விசாரம் செய்து -தத்வ ஹித புருஷார்த்த நிர்ணயம் ப்ரஹ்ம ஸூ த்ரம்-ஸ்ரீ பாஷ்யம்
வியவஹாரம் கொண்டு செயல்பாடு -சித்த வஸ்து -பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி -இல்லாமல் வேதாந்த வாக்கியம் –
தாய் இடம் கேட்டு அர்த்தம் நிர்தேசம் செய்யும் குழந்தை –தேவதத்தனுக்கு -தாத்பர்யம் காட்டி -சப்தத்தால் நிர்தேசம் உண்டே
சர்வ ஜகத் காரணத்வம் -ப்ரஹ்மத்தை த்யானம் உபாசனம் -கார்ய அன்வயமும் உண்டே -சர்வம் போதயந்தி -வெறும் அர்த்தவாதம் இல்லை
அர்த்த வாதம் என்று நமக்கு சொல்லி இத்தை வைத்தே தப்பான அர்த்தம் வேத பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் –
சுவர்க்கம்- காம்யார்த்தம் -இதுக்கு கார்ய பிரவ்ருத்தி இல்லையே —
ஜ்யோதிஷ்ட ஹோமம் பண்ணி சுவர்க்கம் -போலே உபாசனம் பண்ணி ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறான் –
விதி மந்த்ரம் அர்த்தவாதம் -பரஸ்பர விரோதம் இல்லை -மூன்றுக்கும் –
ப்ரஹ்மத்துக்கு சொல்லப் பட்ட குணங்கள் -ச குண நிர்குண ஸ்வரூபம் -பூர்வபஷி -உபாசனத்துக்காக சொல்லப்பட்டவை
இல்லாத ஒன்றை சொல்லி உபாசனம் பண்ணுவது பரிகாசம் ஆகுமே -இருப்பதை சொல்லுவதே ஸ்தோத்ரம்
-182-வாக்கியம் -சம்பந்தம் சேஷத்வ லக்ஷணம் சாதித்து -ஜைமினிக்கும் சேஷ பராதத்வாத் –
மீமாம்சகர்களுக்கும் போதனம் -ஸர்வத்ர -இதுவே அர்த்தம்
பரகத அதிசய ஆதேயன இச்சையா உபாதேதயா-சேஷத்வம் -யாகம் -பலார்த்தம்–ஸ்வர்க்கத்துக்கு சேஷம் யாகம் –
உத்தேச்யம் -சேஷி -சர்வ வஸ்துக்களும் ஈஸ்வர அதிசயம் கொடுப்பதே ஸ்வரூபம் -நிரூபணம் பண்ணி அருளுகிறார் –
-186-வாக்கியம் -சாதனம் முடித்து பலத்தில் பிரவேசம் -பலம் -ஞான விசேஷம் இல்லை -பகவானே பல பிரதன் -ப்ரீதி உண்டாக்கி அடைகிறோம்
போகத்துக்கும் மோக்ஷத்துக்கும் அவனே -இது சாஸ்திரமே சொல்லும் -கர்ம ஞான ரூபம் -யாகாதிகளுக்கும் பக்தி பிரபத்திகளுக்கும் –
அவனை ப்ரீதி அடைவித்து பலம் பெறுகிறார்கள் -சர்வ அந்தர்யாமி -இந்த்ராதிகளுக்கும் -ஆதார பூதன் ஜகத்துக்கு எல்லாம்
ஜாயமானம் சர்வ ஜகத் -இஷ்டா பூர்த்தம்–விதி -பகவத் ஸ்துதி -ஆராதனம் இவனுக்கு -தைத்ரியம் –
கீதையும்-7 -அத்யாயம் சொல்லும் -சரீர பூதர்கள் இவர்கள் -போக்தா–ஆராதிக்கப் படுபவன் நானே-பிரபு-பல ப்ரதனும் நான் –
சர்வ சாஸ்த்ர சித்தம் -யஜ்ஜ-கர்மம் / தபஸ் -பக்தி பிரபத்தி -சர்வத்துக்கும் பல பிரதன் நானே -நியத போதனம் -மேலே -19-வாக்கியங்கள்

தாது அர்த்தம் -ரூடி அர்த்தம் -யஜதே விதி -யஜ தேவ பூஜாயாம் -பாணினி -யாகம் என்பதே தேவதா ஆராதனம் –
ஆ ராதனம் ப்ரீதி கரணம் -இது தானே விதிக்கப்படுகிறது –
ஐஸ்வர்ய காமன் வாயுவை குறித்து -யாகம் பண்ணி -/ தத் சரீரம்-போக பலம் – -மோக்ஷ பலம் தானாகவே நின்று அருள்கிறான் –
தத் சங்கல்ப நிபந்தம் -சாஸ்திரம் -த்ரவிட பாஷ்யம் -சர்வ நியந்த்ருத்வம் -வாயு வீசுவதும் நதி பிரவகிப்பதும் –
கடலுக்கு கரை தாண்டி வராமல் இருப்பதுக்கும்-solaar orbit -ஸ்தானம் நழுவாமல் -சாசன அனுவ்ருத்திகள் -இவைகள் –
பரம காருணிகன்- பரம புருஷ யாதாத்ம்ய ஞான பூர்வகமாக -ஆத்ம யாதாத்ம்ய ஞானம் இதுக்கும் பூர்வகமாக —
உபாசனம் பொருட்டு விதிக்கும் கர்ம அனுஷ்டானம் பிரசாதத்தால் பிராப்தி பல பர்யந்தம்
நியதம் குரு கர்மத்வம் –3-அத்யாயம் கீதையில் -கர்மா தான் ஞானத்தை விட ஸ்ரேஷ்டம் என்பான் –
ஞானமே கர்மாவின் பொருட்டே -ஞான பூர்வகம் கர்மா என்றபடி
ஞானம் கொண்டு சமர்ப்பிக்க முடியாதே -கர்த்ருத்வ கர்ம சேஷித்வ போக்த்ருத்வம் சமர்ப்பிக்க -வேண்டுமே -சர்வானி ஸன்யாஸ்ஸய-
இதுவே என் மதம் -அனுஷ்டிப்பவன் -அனுஷ்ட்டிக்கா விடிலும் ஸ்ரத்தை இருந்து -இதுவும் இல்லாமல் அஸூயை இல்லாமல் –
இப்படி மூன்று நிலைகள் -அஸூயை இல்லாமல் இருக்க ஸ்ரத்தை உண்டாகும் அது அனுஷ்டானத்திலே மூட்டும் –
ப்ரீதி விஷயம் ஆகிறான் -அனுஷ்டானம் யதா சாஸ்திரம் இருக்க வேண்டும்
சாஸ்திரம் உல்லங்கநம் பண்ணும் க்ரூரர்கள் -சம்சாரத்திலே உழன்று -நரகாதிகளை அனுபவிக்கிறார்கள்
நித்ய நிர்வத்ய-சஹஸ்ர சாகா -பரஸ்ய ப்ராஹ்மணம் நாராயணனுக்கு -அபரிச்சேதய ஸ்வரூபவத் —
சத்யம் ஞானம் அனந்தம் அமலத்வம் ஆனந்தத்வம் -ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் -ஐந்தும்
ஞான சக்தாதி கல்யாண குணங்கள் -சங்கல்ப ஏக தேசத்தாலே த்ரிவித சேதன அசேதன ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகள்
உசித திவ்ய ரூபம் -திவ்ய பூஷண -அநு ரூப -திவ்யாயுதங்கள் -திவ்ய மஹிஷீ வர்க்கங்கள் -நித்ய ஸூரீ கள்-திவ்ய ஸ்தானம் -விசிஷ்டன் –
இவ்வளவு விசேஷங்கள் ஸ்ருதிகளில் கண்ட உக்தங்கள் உண்டே -பிரசித்த ஸ்ருதிகள் –
வேதாஹா மேதம்-புருஷன் -சர்வ அந்தர்யாமி ஆபஸ்தம்பர் புருஷ வாக்கியம் சொல்லும்
மஹாந்தம் -அபரிச்சேதய குணம் -ஆதித்ய வர்ணம் திவ்ய மங்கள விக்கிரகம் -அந்தர் அதிகரணம் —
புருஷ ஸூ க்தி சொல்லுமே-பரமபதம் ஸ்தான விசேஷம்
கப்யாசம் புண்டரீகாஷ அஷிணி–தஸ்ய -உதித நாமம் –செய்யாதோர் ஞாயிற்றைக் காட்டி ஸ்ரீ தரன் மூர்த்தி என்னும் —
ஏஷ அந்தர் ஹ்ருதய ஆகாசம் –மநோ மயம் அம்ருதோ ஹிரண்ய மயம் -மின்னல் போலே பிரகாசம் திரு மேனி
காலா உபாதிகள் இவன் திரு மேனியில் இருந்து
நீல தோயத மத்யஸ்த –வித்யுத் லேகா -பிராட்டி நித்ய சம்பந்தம் -ஸ்வரூபமும் விக்கிரகமும் நிரூபணம்
மநோ மயம் ,பிராண சரீரம் -ஸத்ய காமன் ஸத்ய சங்கல்பம் -ஆகாசாத்மா-சர்வ கர்மா -தானே காரணம்
கர்த்தா கார்ய பதார்த்தம் -சர்வ காமா இச்சைகளும் உண்டாக்கி சர்வ கந்த சர்வ ரஸா -சர்வம் இதம் –
அவனுக்கே அபிமதமான குணங்கள் -வாக்ய அ நாதரா -அபேக்ஷை இல்லாமல் -அவாப்த ஸமஸ்த காமன் –
பீதாம்பர வஸ்திர அலங்க்ருதன் –விஷ்ணு பத்னீ -க்ரீஸ்யதே லஷ்மீ -ஸ்தான விசிஷ்டன் தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் –
சதா பஸ்யந்தி -ஸூரயா –ஞானம் சங்கோசம் இல்லாமல் -ஸூ ரிகளாக இருப்பதால் சதா பஸ்யந்தி என்றும்
சதா பஸ்யந்தி பண்ணுவதால் நித்ய சூரிகள் –என்றும் -கொண்டு
ஸ்வரூபம் ரூபம் குணங்கள் பிராட்டிமார் நித்ய சம்பந்தம் நித்ய கைங்கர்யம் செய்யும் நித்யர்கள் நித்ய விபூதி -அனைத்தையும் ஸ்ருதி வாக்கியங்கள்
ஸூரயா-நித்யர்கள் நம் சம்பிரதாயத்தில் மட்டும் -சதா பஸ்யந்தி -முக்தர் விஷயம் இல்லை -சதா சப்தம் ஒவ்வாதே
முக்தர் பிரவாஹா ரூப விஷயம் சொல்லலாமே என்னில் -ஒவ்வாது -ஸூரி கணா-சொல்ல வில்லையே -அநேக கர்த்ருத்வ பதம் இல்லையே
வேதாந்த வாக்ய சித்தம் நம் சம்ப்ரதாயம் -சர்வம் உப பன்னம்-
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -ஸ்வரூபம் சொல்லலாமே -விஷ்ணு வாக்கிய பரம பதம் சொல்லுமே -ஆஷேபம் -வந்தால்
திவ்ய லோகம் உள்ளது வேறே ஸ்ருதிகளும் உண்டே -நிவாசமாக நித்ய போக அனுபவம் –
அபஹத பாப்மா -இல்லை என்பதால் ஜரா பசி தாகம் இல்லாமல் -சத்யகாம ஸத்ய சங்கல்பம் -நிரஞ்சன பரமம் சாம்யம் -உபைதி –
வேத உப ப்ராஹ்மணம் இதிஹாச புராணாதிகள் இத்தையே தெளிய வைக்கும் –
வேதாந்த சாரம் -தத் தர்ம உபதேசாத் -அந்தராத்மா -திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்துடன் சேவை –
ஆதித்ய மண்டலம் -மத்திய வர்த்தி -திராவிட பாஷ்யகாரர் ப்ரஹ்ம நந்தி காட்டி அருளுவதை
எடுத்துக் காட்டி அருளுகிறார் -திவ்ய ரூப சாம் பன்ன–பீதாம்பரம் கேயூர கடக நூபுர –திவ்ய பூஷண -சங்க சக்ர –இத்யாதி –
அத்யத்புத திவ்ய யவ்வன –கம்பீரா பாவ –
ஹிரண்மய புருஷன் -பர ப்ரஹ்ம நாராயண -ஸூ ஸ்பஷ்டம் -உபாஸ்ய அனுக்ரஹார்த்தம் -ஸ்வரூபம் போலே ரூபமும்
கல்யாண குணங்களும் பரமபதமும் நித்ய ஸூ ரிகளும் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்
ரூபம் திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் -ஞானானந்த மயம் –திவ்யாத்ம ஸ்வரூபம் போலவே –
சப்தத்துக்கு அர்த்த போதகத்வம் ஸ்வாபாவிகம் -வேதம் நித்யம் -பிரளயத்தின் பொழுது அவன் திரு உள்ளத்துக்கு சென்று –
பின்பு நான் முகனுக்கு பிரார்த்தித்து அருளுவான் –
சப்தம் ஆகாசத்துக்கு -லய க்ரமம் நடந்தாலும் வேதம் நித்யம் இதனாலேயே -ஸமான அநு பூயமாகவே பிரவஹிக்கும்
அத்யந்த சேஷத்வ அனுசந்தான ரூபமான ப்ரீதி காரித கைங்கர்யமே பரம புருஷார்த்தம் –

சர்வம் பர வசம் துக்கம் -சர்வமாத்மா வசம் சுகம் -லௌகிக விஷயம்-கடைசி ஆஷேபம் -அபிமத விஷயத்தில் இல்லையே –
சரீராத்மா -ஸ்வ தந்த்ர பிரமம் உள்ளவர்க்கு தான் லௌகிக விஷயம் -ஆத்ம யாதாத்மா ஞானம் வந்தவர்களுக்கு –
வகுத்த ஸ்வாமிக்கு கைங்கர்யம் -புருஷோத்தமன் விஷயம் –ப்ரீதி பூர்வகமான -கைங்கர்யம் -உத்தேச்யமே
ஞானம் -தர்சனம் -பிராப்தி மூன்று தசைகள் –சார -அசார விவேக ஞானம் –உணர்ந்து -அத்யந்த சார தம விசேஷ கிரந்தம் வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –
பரந்த திருந்த உள்ளத்துடன் -அஸூ யை இல்லாமல் -பிரமாணத்தால் –நிஷ்கர்ஷித்து -அருளிச் செய்யப்பட்டது –

————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ மன்னார்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

வேதார்த்த சங்க்ரகம் —

February 24, 2017

யோ நித்ய அச்யுத பதாம் புஜ யுக்ம ருக்ம வ்யாஹாமோஹதஸ் ததிராணி த்ருணாய மேனே
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயைக சிந்தோ ராமானுஜஸ்ய சரனௌ சரணம் ப்ரபத்யே

அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷினே –சேஷ ஸாயினே-நிர்மல ஆனந்த கல்யாணைதயே -விஷ்ணவே நம –

பரம் ப்ரம்ஹைவாஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம் ஸ ரதி தத்
பரோபாத்ய லீடம் விவசம் அசுபஸ் யாஸ் பதமிதி
சுருதி ந்யாயா பேதம் ஜகதி வித்தம் மோஹனமிதம்
தமோ யே நா பாஸ்தம் சஹி விஜயதே யாமுன முனி —

ஸ்ரீ பாஷ்யம் அறிய முதல் படி இது

ஸ்ருதிக்கு விருத்தமான அந்தகாரம்-சங்கர பாஸ்கர யாதவ பிரகாச மத கண்டனம் –
யாதொரு ஸ்ரீ யமுனாச்சார்யரால் தூரத்தில் தள்ளப்பட்டதோ-
அவர் ஜயசாலியாக உள்ளார் -என்றவாறு

ஸ்ரீ போதாயனர் வ்ருத்தி கிரந்தம் –
ஸ்ரீ பாதாராயணர் வேதாந்த சூத்ரம் –
இருவரும் ஒரே காலத்தவர்
ஸ்ரீ டங்கர் -வாக்யகாரர் -வ்ருத்தி கிரந்தத்துக்கு வியாக்யானம் -இவரையே ஸ்ரீ ப்ரஹ்மாநநதி
ஸ்ரீ த்ராமிடாச்சார்யார் வியாக்யானமும் உண்டு
ஸ்ரீவத்சாங்கர் ஸ்ரீ குஹ தேவர் ஸ்ரீ கபாததி ஸ்ரீ பாருசி -போன்றோர் அருளிச் செய்த வியாக்கியானங்கள் லுப்தம்
நம் சித்தாந்தம் ப்ராசீனம் -ஸ்ரீ பாஞ்சராத்ரம் அடிப்படையாக கொண்டது
ஸ்ரீ உபநிஷத் வாக்கியங்கள் இவற்றையே போதிப்பிக்கின்றன என்றும்
ஸமஸ்த கல்யாண குண கணங்களுடன் கூடி நிகில ஹேயபிரத்ய நீகனாயும் – ஹேய குணங்களால் தீண்டப்படாதவனாகவும்
இருக்கும் ஸ்ரீ மன் நாராயணனே பரம காரண வஸ்து-
சேதன அசேதன ஸமஸ்த வஸ்துக்களிலும் அத்யந்த விலக்ஷணன்-இவற்றை சரீரமாகக் கொண்டவன் –
அவனே பிராப்யமும் பிராபகமும் -கிருபையே முக்கிய காரணம் -பக்தி பிரபத்திகள் வ்யாஜங்கள்
திவ்ய மங்கள விக்ரஹமும் திவ்ய ஸ்வரூபம் போலவே பரம ப்ராப்யம் -ஆனந்தாவாஹம்

—————-

—————–

ஸ்வாமி ஸ்ரீ ஸ்ரீநிவாசன் முன் நிலையில் அருளியது
பிற மத கண்டனம்/சுவ மத விஸ்தாரம் ஆகிய இரண்டு பகுதிகள்
ஸ்ரீ ஸுதர்சன சூரி வியாக்யானம்-தாத்பர்ய தீபிகா -ஸ்ருத பிரதீபிகா
மங்கள ச்லோஹம்
அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷினே சேஷ சாயினே
நிர்மல ஆனந்த  கல்யாண நிலயே விஷ்ணவே நமக —
தத்வ ஹித புருஷார்த்தம் மூன்றும் சொல்லும்
உபய விபூதிநாதன் / திவ்ய மங்கள விக்ரகன்//சரீர ஆத்மா பாவம் மற்ற இரண்டு தத்வங்கள்/
உபய லிங்க விசிஷ்டம்-நிர்மல ஆனந்த கல்யாண நிலயே-
நிர்மல-அகில ஹேய பிரத்யநீக -அனைத்து உள்ளும் வெளியிலும் இருந்து நிரவகித்தும் செலுத்தியும் தோஷம் தட்டாதவன்
அனந்த கல்யாண நிதயே-அனந்த கல்யாண குணா கரத்வம்-பரத்வம் சௌலப்யம் போன்ற அனைத்தும்

விஷ்ணவே -ஸ்ரிய பதி -எங்கும்  எதிலும் எப் பொழுதும் வியாபித்து

நமக -புருஷார்த்தம் -அனுபவ ஜனித பிரிதி கார்ய கைங்கர்யம்
மங்கள ஸ்லோஹம்
பரம் ப்ரஹ்மை வாஞ்யம் பிரம பரிகதம் சம்சாரத்தி தத் 
பரோபாத் யாலீதம்  விவசம் அசுபச்யாச்பதமிதி 
சுருதி ந்யாயா பேதம்  ஜகதி வித்தம் மோகனமிதம் 
தமோ யேனாபச்தம் ஸா ஹி விஜயதே யாமுன முனி 
முதல் வாக்கியம் அத்வைத கண்டனம் பிரமம் ஞானம் ஒன்றே -சங்கர மத கண்டனம் 
அடுத்து பாஸ்கர மத கண்டனம்-பிரமம் ஜீவாத்மா போல் உபாதி சம்பந்தம்-கர்ம ஞான இந்த்ரியங்கள் சம்பந்தம் 
அடுத்து  யாதவ பிரகாச மத கண்டனம் –

இவை வேதத்துக்கு புறம்பு சுருதி நியாய பேதம் சின் மாத்திர நிர் குண நிர் விசேஷ –மாயை-பொய்-சங்கரர்

பிரமமே இந்த்ரிய வலையில்- மோஷம் அடைய அதுவும் உபாயமாக எதை பற்றும்-பாஸ்கர மத கண்டனம்
ப்ரஹ்மத்துக்கே  தோஷம் உண்டு சித் அசித் போல் யாதவ பிரகாசர்
பரம வைதிக மதம் விசிஷ்ட அத்வைதமே -ஆள வந்தார் அக்ஞானம் போக்கி இந்த ஞானம் தெளிவு படுத்தினார் அவர் அடி பற்றி மேல் அருளுகிறார்

சந்தோக்ய உபநிஷத் -அருணாவின் பிள்ளை உத்கலா தன பிள்ளை – ஸ்வேத கேது –

யத சோமய ஏகென மிருத் பிண்டேன  சர்வம் மிருத்மயம் விக்ஞாதம் இஸ்யாத்–

சத் ஏவ சோமயா யத்மக்ரே அசீத் ஏக மேய அத்வதீயம் –சத்தாகவே இருந்தது ஒன்றாகவே இருந்தது இரண்டாதவது இல்லை-

தத் இக்ஷத பகுச்யாம் பிரயாயேதி-சங்கல்பித்தது பலவாக ஆக–சமஷ்டி சிருஷ்டி
சோயம் தேவாத அக்ஷ்தக ஹந்தாகம் இம திச்ர தேவதா  அநேன ஜீவேன ஆத்மானா அனுபிரவச்ய நாம ரூப
இவ் வியாகரவானி-   –தேவதை படைத்து அந்தர் ஆத்மா ஆகி -வியஷ்டி சிருஷ்டி-
ஐ தாத்மியம் இதம் சர்வம் தத் சத்யம் ச ஆத்மா  தத் த்வம் அஸி ஸ்வேதகேது–

தத் -பிரமம் நியமித்து உள் புகுந்து சிருஷ்டித்து காத்து அழித்து -அந்தர் ஆத்மா அனைத்துக்கும் -அனைவருக்கும் –

விஷயம்-சம்சயம்-பூர்வ பஷம்-சித்தாந்தம்-பிரயோஜனம் -ஐந்தும் அருளுகிறார்
அத்வைதி-நிர் விசேஷம்-
வேதம்-சத்யம் ஞானம் ஆனந்தம்-
நிஷ்கலம்,நிஷ்க்ரியம்,நிர்குணம், நிரஞ்சனம்
ஒன்றை அறிந்தால் சர்வமும் அறியலாம் சர்வ அபாவமும் இல்லை-
அப்ருதக் சித்த விசேஷணம்–பிரிக்க முடியாத –பிரகாரம்
“அயமர்ஹ்த : ச்வேதகேதும்  பிரத்யாஹா  – “ச்தப்தோசி ; உத  தம்  ஆதேசம்
அப்ராக்ஷ்ய : இதி ; – பரிபூரணம்  இவ  லக்ஷ்யசே  | தன ஆசார்யன்  பிரதி 
தமப்யாதேசம்  ப்ருஸ்தவானாசி   ? இதி  | அதிசயதே    அநேன  இதி  ஆதேச : | ஆதேச :
பிரசாசனம் ; “எதச்ய வா  அக்ஷரஷ்ய  பிரசாசனே  கார்கி  சூர்யச்சந்த்ரமசொவ்  
வித்ருதௌ  திஷ்டத : இத்யாதிபீரய்கார்த்யாத்  | ததா  ச  மாணவம்  வச்ச:
“பிரசாசிதாரம்  சர்வேஷாம் ” இத்தியாதி  | அத்ராபி  ஏகமேவ  இதி 
ஜகதுபாதானதாம்  ப்ர்திபாத்ய  அத்விதீய  பதென 
அதிஷ்டாற்றந்தரநிவாரநாத்  அசைவ  அதிஷ்டற்றுத்வமபி  பிரதிபாட்யனே  |
அத : “தம  பிரசாசிடாரம்  ஜகடுபாடானபுதமபி  ப்ருஷ்டவானாசி ? யேன
ஸ்ருதென  மதேன  விக்ஞாநென  அச்ருடம்  அமுதம்  அவிஞ்யாதம்  ஸ்ருதம்  மதம் 
விக்ன்யாதம்  பவதி ” இத்யுக்தம்  இசாத்  | “நிகில  ஜகடுடைய  விபவ  லயாதி
காரண  பூதம் சர்வஞ்யத்வ  – சதயகாமத்வ – சத்யசங்கல்பத்வாடைபரிமித்த
உதார  குண  சாகரம்  கிம்  பிரம த்வயா  ஸ்ருதம் ?” இதி  ஹார்தோ பஅவ : | “
அதிசய அனேன இதி ஆதேச–அனைத்தயும் நியமிக்கும் –அதனால் ஆதேச என்று பிரமத்தை சொல்லும்

பிரசாசேன–பிரசாசித –ஆதேச எல்லாம் இதையே குறிக்கும்-ஏக மேவ அத்வதீயம் -அனைத்துக்கும் எல்லா வித காரணமும் இவனே புருஷோத்தமன் -ஒப்பார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் -காரியத்தில் உள்ள தோஷம் இல்லா காரணம்- லயத்தில் அனைத்தும் சூஷ்ம ரூபத்தில் ஒட்டி கொண்டு இருந்ததால் –அந்தர்யாமி அந்தர் ஆத்மா -சரீரம் பிரகாரம் -அப்ருதுக் சித்த விசேஷணம்–

தர்மம்-தரமி/விசேஷணம் -விசேஷ்யம்/ பிரகாரம்-பிரகாரி/ரூபம்-ஸ்வரூபம்/சரீரம்-சரீரி ஆத்மா /அம்சம்-அம்சி//
ஆதாரம்-நியமகம்-சேஷி–
சத் ஏவம் சமய இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏக மேவ அத்வதீயம்–பிரமம் ஒன்றே நிமித்த உபாதான காரணம் 
சத்-சூஷ்ம சித் அசித் விசிச்ஷ்ட பிரமம் 
இதம்-ஸ்தூல சித் அசித் விசிஷ்ட பிரமம் 
சத்யம் -சித் விட வாசி உள்ளவன் பிரமம் 
ஞானம் -பக்தர் விட வாசி பிரமம் 
அனந்தம் -முக்த நித்யர் விட வாசி பிரமம் 
ஹந்த ஹமிமா திச்ரோ தேவதா அனேன ஜீவன் ஆத்மா அனுபிரவிச்ய நாம ரூப வியாக்ரவானி  

அத்வாரகம்-சமஷ்டி சிருஷ்டி 

சத்வாரகம்-வியஷ்டி சிருஷ்டி 

எததுக்தம்  பவதி  – ஜீவாத்மா  து  பிரமன : சரீரதயா  பிரகாரத்வாத்  
பிரம்மாதமாக : “யஸ்ய  ஆத்மா  சரீரம் ” இதி  ஸ்ருதியந்தராத்  ஏவம்  பஹூத் சாயா  
ஜீவச்ய  சரீரதயா  பிரகார  ப்ஹூதானி  தேவ  மனுஷ்யாதி  சம்ச்தானானி
வஸ்தூனி   இதி  ப்ரஹ்மாத்மகாணி  தானி  சர்வாணி  அஹ்த  : தேவோ  மனுஷ்ய : யக்ஷோ   
ராக்ஹச : பசு : மிருக : பக்ஷஈ  வ்ருக்ஷோ  லதா  காஷ்டம்  சிலா  தருணம்  கத  : 
பத  : இத்யாதயச்சர்வே    பிரகிருதி  பிரத்யயயோகேன  அபிதாயகதையா  
பிரசித்தா  : சபதா: லோகே  தத்தத்ட்ரவ்யவாச்யதையா ப்ரடீயமானதத்தட்
சம்ச்தானவஸ்து  முகேன  தடபிமானி ஜீவ-தடந்தர்யாமி பரமாத்மா 
பர்யந்த சம்கஅதசயைவ வாசகா : இதி “விசேஷணம் பிரகாரம் இரண்டு வகை -ஆபரணம் -சரீரம் -இங்கு ஆபரணம் விசேஷணம் மட்டுமே -ஆனால் சரீரம் -ஆத்மா -சரீரம் அப்படி இல்லை-யஸ்ய சேதனச்ய யத் த்ரவ்யம்  சர்வாத்மனா ச்வார்த்த நியந்தும் தாரியித்தும் ச சகயம் தத் செஷத்யக ஸ்வரூபம் ச தத் தஸ்ய சரீரம்—பிருதுக் சித்தி அநர்த்த    ஆதார -ஆதேய பாவ நியந்த்று நியாமய பாவ  சேஷி சேஷ  பாவாஞ்ச 

ஐ ததாமியம் எனபது –

யஸ்ய ஆத்மா யஸ்ய தத்  ஐ ததாமாகம் ஐ ததாத்மாகம் ஏவ இதாத்மியம் -என்பதன் சுருக்கு
அவன் சங்கல்பித்து சிருஷ்டி –அவன் ஆதாரம் நியமகன் சேஷி –அதனால் ஆத்மா இதுசத்தியம் தத் சத்யம்
சரீர ஆத்மா பாவம் விளக்கி பின்பு
தத் தவம் அஸி ச்வேதகேது எனபது ஸ்வரூப ஐக்கியம் இல்லை-
இதம் சர்வம்-சித் அசித் அனைத்தும் –
சாமாதி கரண்யம்-பின்ன பிவ்ருத்தி நிமித்தானாம் சப்தானாம்  ஏகச்மின் ஆர்த்தே  விருதிதி சாமாதி கரண்யம்
நீல கடம் போல் –ஒன்றையே வர்ணத்துக்கும் உருவத்துக்கும் குறிக்கும்
அத : சர்வச்ய  சித் அசித் வஸ்துனோ  பிராமசரிரத்வாத் , சர்வசரிரம்  சர்வப்ரகரம் 
சர்வைர்சப்தை : ப்ரகுமைவபிதியாத  இதி , “தத் ” “தவம் ” இதி  சாமாதி கரண் ஏன  
ஜிவசரிரதையா  ஜிவப்ரகரம்  ப்ரகுமைவபிஹிதம்  | ஏவமபிஹிதேசதி  அயமர்தோ 
ஜ்ஞ்யயதே “தவம் ” இதி  யா : போர்வம் தேஹச்யதிஷ்டற்றுடாய  பிரதித் : ச :
பரமத்மசரிரதய  பரமத்மப்ரகரபுத : பரமத்மபர்யந்த : ப்ருதக் 
ஸ்திதி பிரவ்ருத்தி  அனர்ஹா : அத : “தவம் ” இதி  சப்தா: தத்ப்ரகரவிசிஷ்டம் 
தத் அந்தர்யாமி நமேவ சச்தே  – இதி  | அநேன ஜிவேனத்மனனுப்ரவிச்ய  நாம ரூப்யே 
வ்யகரவனி ” இதி  பிராமத்மகதயைவ  ஜிவச்ய  சரிரின : ச்வனமபாக்த்வத்  |

தத் -பிரமத்தையே குறிக்கும் 

ஜகத் காரணன் /சர்வ கல்யாண குணகரன் /நிரவத்யம் /நிர்விகாரம் —
துவம் -பரமம் -அந்தர்யாமி அந்தர் ஆத்மா -ஆக உள்ள சித் அசித் –
நிர்குணம் -தோஷம் இல்லாதவனை குறிக்கும்-அகில ஹேய பிரத்யநீகன் 

சத்யம்-நிருபாதிகம் – திரி வித -அசித் –பக்த சித் விட வேறு பட்டவன் 

ஞானம் -நித்ய அசந்குசித ஞானம் –முகத்தனை விட வேறு பட்டவன் 
அநந்தம் -தேச கால வஸ்து -திரி வித பறிசேதணன் -நித்யரை விட வேறு பட்டவன் 
நிர்விசேஷ சின் மாத்ர பிரமம் -விளக்கம் சேராது 

கண்ட முண்ட பூர்ண கொம்பு கொண்ட பசு போல் மூன்றா –ஒன்றே இவ்வாறாக வெவ்வேறு காலத்தில் இருக்கலாமே 

நீல கோமளாங்க யுவ விசாலாட்ஷா பாஸ்கரன்-சாமானாதி கரணம் 

“ஸ்வருப  நிருபன  தர்ம  சப்தா  ஹி  தர்ம  முகேன  ச்வருபமபி 
பிரதிபடயந்தி  கவதிசப்தவத்  | ததாஹா சுற்றகற: ‘தத் -குண 
சரத்வத்  தத்வ்யபதேச : பிரக்ஜ்ன்யவத் ‘”

“ஜ்ஞ்யநென  தர்மேன  ச்வருபமபி  நிருபிதம் | ந  து  ஜ்ஞான  மாத்ரம் 
ப்ர்ஹமேதி  | கதம்  இதமாவகம்யாத    இதி  சேத்  ‘யஸ்  சர்வஞ்யஸ்  சர்வவித் ‘
இதி  ஜ்ஞ்யற்றுத்வ  ஸ்ருதே : ‘பரஸ்ய  சக்திர் -விவிதைவ  ஸ்ருயதே, ச்வபாவிகி 
ஜ்ஞான -பல -கரிய  ச ‘, ‘விஞ்யதமரே  கேன  விஜநியத் ‘
இத்யாதி  -சுருதி -சதா -சமதிகதமிதம்  |”

“அத : சத்ய  ஜ்ஞ்யநதி  பதானி  ஸ்வார்த்த  பூத  ஜ்ஞ்யநதி  விசிஸ்தமேவ 
பிரம  பிரதிபதயந்தி “

நேதி நேதி—திரு வித பரிச்சேதம் இல்லாதவன் 

நேக நானா அஸ்தி –அவன் உள்ளே இல்லாமல் ஒன்றும் இல்லை 

——————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ சுருதி பிரகாசிகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

 


ஸ்ரீ வேதார்த்த சங்க்ரஹம் -மூன்றாம் பகுதி –

February 22, 2017

யோ நித்ய அச்யுத பதாம் புஜ யுக்ம ருக்ம வ்யாஹாமோஹதஸ் ததிராணி த்ருணாய மேனே
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயைக சிந்தோ ராமானுஜஸ்ய சரனௌ சரணம் ப்ரபத்யே —

அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷினே –சேஷ ஸாயினே-நிர்மல ஆனந்த கல்யாணைதயே -விஷ்ணவே நம –

பரம் ப்ரம்ஹைவாஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம் ஸ ரதி தத்
பரோபாத்ய லீடம் விவசம் அசுபஸ் யாஸ் பதமிதி
சுருதி ந்யாயா பேதம் ஜகதி வித்தம் மோஹனமிதம்
தமோ யே நா பாஸ்தம் சஹி விஜயதே யாமுன முனி —

————————————

காரீர்யா வ்ருஷ்டி காமோ யஜேத -பலமே பிரபதனம் -சுகம் -அபூர்வம் புருஷ அநு கூலம் ஆக முடியாதே
க்ருதி உத்தேச்யத்வம்-க்ருதம் பிரதி சேஷித்வம்
கார்யம் பிரதி சம்பந்தி சேஷக -தத் பிரதி சம்பந்த்வம் சேஷித்வம் -கார்யம் சேஷி -அதன் பிரதி சம்பந்தி சேஷம்
-கார்யம் பிரதிசம்பந்தியின் பிரதி சம்பந்தி என்பது கார்யத்வமே கார்யத்வம் என்பது போலே ஆத்மாஸ்ரய தோஷம் சம்பவிக்கும்
பர உத்தேச ப்ரவ்ருத்த க்ருதி வியாப்தி அர்ஹத்வம் சேஷத்வம்
க்ருதி பிரயோஜனத்வம் -பலம் தானே
தாத்பர்ய தீபிகை -உபய அனுப ஐக்கைக ஜூஷா சவ் சேஷ சேஷி நவ் இச்சையா யது பாதேயம் யஸ்ய அதிசய ஸித்தயே
பரகத அதிசய ஆதாய கத்வம் சேஷத்வம் /ஆஹித அதிசய பாக்த்வம் சேஷித்வம் –
ஸர்வஸ்ய வஷீ ஸர்வஸ்ய ஈசானாக –பதிம் விஸ்வஸ்ய
சேஷகத இச்சா ப்ரயுக்த சேஷத்வம் -யாகம் எஜமான் / சேஷிகத இச்சா ப்ரயுக்த சேஷத்வம் -ஜீவன் நாற்காலி கொண்டு தனக்கு அதிசயம்
உபயகத இச்சா ப்ரயுக்த சேஷத்வம் -எஜமான் அனுபவிக்க வேலைக்காரன் அதிசயம் தர -இருவருக்கும் ஆசை
உபய பின்ன கத இச்சா ப்ரயுக்த சேஷத்வம் -சுவரும் வண்ண மேல் பூச்சும் போலே -இரண்டுக்கும் ஆசை இல்லாமல் -சுவருக்கு -அதிசயம்
சேஷப் பரா அரத்தத்தவாத்-ஜைமினி ஸூ த்ரம் -யத அத்யந்தம் பரார்த்தக தம் வயம் சேஷ இதி ப்ரூமக –
இத்தை ஸ்ரீ ராமானுஜர் -பர கத அதிசய ஆதான இச்சையா உபாதே யாத்வமேவ யஸ்ய ஸ்வரூபம் ச சேஷக பர சேஷி
பாரார்த்யம் ஸ்வம் ஸ்ருதி சத சிரஸ் சித்திம்–சேஷத்வமே ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபம் –
ஆத்மாவுக்கு ஞான ஆனந்தங்கள் தடஸ்தம் என்னும் படி தாஸ்யம் இ றே அந்தரங்க நிரூபகம்
கேவல அத்வாரக பிரகாரதா ப்ரயுக்த சேஷத்வம் -அசேதனம் அத்வாரக சத்வாரக இரண்டும் உண்டே –
ஆழ்வான் ஆழ்வார் அடியேன் உள்ளான் என்றபடி கண்டாயே -என்று திருக் கோஷ்ட்டியூர் நம்பி அருளிச் செய்தார் இறே
ஞானம் ஆனந்தம் -அசித் வியாவருத்தி -சேஷத்வமே சத்தை கொடுக்கும் ஜீவாத்மாவுக்கு என்றபடி
ஜாதி போலே ப்ருதக் சத் பாவம் இல்லை -குண்டலம் போலே இல்லை -குண்டலம் பஹிரங்க லக்ஷணம்
அபூர்வம் சேஷியாக இருக்க முடியாது என்றபடி –
யஜதா -கர்த்ரு சாமான்யம் -ஸ்வர்க்க காமக -கர்த்ரு விசஷ்யம்-வியாகரண சாஸ்திரம்
மீமாம்சிகர் -யஜதா -நியோஜ சாமான்யம் / ஸ்வர்க்க காமக நியோஜ்ய சாமான்யம்
யாக ஜன்ய அபூர்வ ஸ்வ கீயத்தவ புத்திமான் பவ –
சாத ஸ்வர்க்க விசிஷ்டஸ்ய ஸ்வர்க்க அசாதானே கர்த்ருத்வ அந்வயோ ந கதாதி-
யாகம் ஸ்வர்க்க சாதனம் இல்லை என்பதால் கர்த்ருத்வ அன்வயம் இல்லை அதனால் அபூர்வம் நியோகம் கல்பிக்க வேண்டும் என்பர்
நியோஜ்யத்வா அந்வயோபி ந கதத இதி ஹி ஸ்வர்க்க சாதனத்தவ நிச்சயக -அபூர்வம் என்று கல்பித்து -மேல் ஸ்வர்க்க சாதன பாவத்தையும் கல்பிக்கிறீர்கள்
யதார்த்த ஞானம் இல்லாமல் வியாகரண சாஸ்திர விருத்தமாக செய்கிறீர்களே -சாமான்ய சத்யா வசன பரிபாலன தர்மத்தை காப்பவன் என்று
சாஷாத் தர்மம் பெருமாளை பார்க்காமல் சக்கரவர்த்தி பிரிந்தால் போலே அன்றோ –
தர்ம புத்திரனும் ஷத்ரியனாய் இருந்து மனைவி தம்பிகளை ரஷிக்காமல் சூத்தில் பணையம் வைத்து இழந்தால் போலவும் அன்றோ –
போக்து காமக தேவதத்தக கிருஹம் கச்சேத் -தேவதத்தன் வீட்டுக்கு போகும் கிரியை போஜன சாதனத்வத்துக்காக-என்ற அறிவை உணர்த்த அன்றோ இந்த வார்த்தை
அதே போலே யாகம் யாக கரணஸ்ய ஸ்வர்க்க சாதனத்வம் -யஜதே என்றது யாக கர்த்தா -யாக கிரியை -காட்டும் என்னால் நீங்கள் ஸ்வகீய புத்தி கொடுத்து
அபூர்வம் உண்டாக்க என்கிறீர்கள்
நியோஜ்யக ச சா கார்யம் யக ஸ்வ கீயத் வேந புத்தயதே-என்று சொல்லி ஸ்வர்க்க காமோ யஜத என்பது நியோஜ்யனுக்கு சொல்கிறது
-யாக கர்த்தாக்கு இல்லை என்கிறீர்கள் -போத்ருத்வம் யஷ்ட்ருத்வ அநு குணம் -புத்தி கிரியையாக கிரியைக்கு அநு குணம் என்கிறீர்கள் –
ஆனால் வாக்யார்த்தமோ யாக கிரியை அன்றோ -அனுகிரக கார்யம் -எல்லா யாகங்களும் பர ப்ரஹ்மத்துக்கு ஆராதன ரூபம்
-அவன் ப்ரீதி அடைந்து அதனால் அன்றோ பலன் அளித்து அருள்கிறான்
பல சம்பிபதசயா கர்மா அபிராத்மானம் பிபிரீஷந்தி ச ப்ரீதோலம் பலாயா இதி சாஸ்திர மரியாதா-
வசதி இதி வாசுதேவக -அந்தர்யாமியாக இருந்து அளித்து அருள்கிறான் என்றபடி
சுருதி பிரமாணம் -இஷ்ட பூர்தம் பஹுதா ஜாயமானம் விஸ்வம் பிபர்த்தி புவனஸ்ய நாபிஹி –
ததேவ அக்னிஸ் தத் வாயுஸ் தத் ஸூ ர்யஸ் தாது சந்த்ரமாஹாஸ் –
சதுர் ஹோதாரோ யத்ர சம்பதம் கச்சந்தி தேவைஹி -ஸ்ருதி]
யோ யோ யாம் யாம் தனும் பக்தக ஸ்ரத்தயா அர்ச்சித்தும் இச்சதி தஸ்ய தஸ்ய அசலாம் ஸ்ராத்தம்
தாம் ஏவ வித்ததாமி அஹம்-என்றும் -போக்தாரம் யஜ்ஜ தபஸாம் சர்வ லோக மகேஸ்வரம்-என்றும் –
ச தயா ஸ்ரத்தயா யுக்தக தஸ்ய ஆராதனமீ ஹதே லபதே ச தத் காமம் மையைவ விஹிதான் ஹி தான் -என்றும் -ஸ்ரீ கீதை
யஜ்ஜைஸ் த்வம் இஜியஸே பைத்தியம் சர்வ தேவமய அச்யுத யைஸ் ஸ்வ தர்ம பரைர் நாத நரைர் ஆராதிதோ பவான்
யஹே தரந்தி அகிலம் ஏதாம் மாயாம் ஆத்ம விமுக்தயே -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
யஜேத–யஜி திப் -யஜ தேவ பூஜாயாம் -கர்த்ரு வியாபார சத்யாதாம்
பூர்வ பாக்க விதி வாக்யம் -வாயவ்யம் ஷ்வேதம் ஆலாபேத பூதி காமக வாயுர் வை ஷேபிஷ்டா தேவதா வாயும் ஏவ ஸ்வேந பாகதேயேந உபதாவதி ச ஏவ ஏனம் பூதிம் கமயதி
பரமாத்மா வாயு தேவனின் அந்தராத்மாவாக பலன் அளிக்கிறான் -அபூர்வம் கல்பிக்க வேண்டாமே
யாகம் பண்ணின உடனே ஸ்வர்க்கம் கிட்ட வில்லையே -அதனால் அபூர்வம் கல்பித்து -யாகம் பண்ணினதும் அது உருவாக்கி பின்பு ஸ்வர்க்கம் பலமாக தரும் என்பார்கள்
யாகம் செய் என்றாலும் அபூர்வம் உருவாக்கு என்றே சொல்கிறது என்பார்கள்
உபாதானம் -வாச்யத்வேந அதிரிக்தார்த்தோ அநேந இதி அயம் சப்த உபாதானம் -யஜேத என்பது உபாதானம் என்பர் -அபூர்வம் தான் சாதனம் என்பர்
ஆனால் ஸ்ருதி -ச ஏவ ஏனம் பூதிம் கம்யதி -என்று யோகத்தால் ப்ரீதி அடைந்து தேவதை பலம் அளிக்கிறது –

பர ப்ரஹ்ம அனுக்கிரகமும் நிக்ரகமும் சுகமும் துக்கமும் -என்பதற்கு பல ஸ்ருதி பிரமாணங்கள் உண்டே
ஏஷ ஹி ஏவ ஆனந்தயாதி /அத சோ அபயம் காதோ பவதி / அத தஸ்ய பயம் பவதி /
தா ஹானிஹி தன மகச்சித்ரம் தா பிராந்திகி தச்ச விக்ரியா யன் முஹூர்த்தம் க்ஷணம் வபி வாஸூ தேவோ ந சிஞ்சயதே-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
பீஷாஸ்மாத் வாதப் பவதே பீஷோ தேதி ஸூ ர்யக பீஷாஸ் மாத் அக்னிச்ச இந்த்ரச்ச ம்ருத்யுர் தாவதி பஞ்சம இதி
ஏதேஸ்ய வா அக்ஷரஸ்ய ப்ரஷாசனே கார்கி ஸூ ர்யச் சந்த்ரமா சவ் வித்ருதோவ் த்ருஷ்டக
ஏதேஸ்ய வா அக்ஷரஸ்ய ப்ரஷாசனே கார்கி தததோ மனுஷ்யா ப்ரஷம்சந்தி யஜமானம் தேவாகா தர்வீம் பிதரோ அன்வாயத்தாகா
பரமாத்மா கர்மா சம்பவித்தானாம் த்வை வித்யம்-சத் கர்மம் -துஷ் கர்மம் –
அச்சனாநுப பத்தி அதிகரணம் -ஏதானி கர்மாணி சமீச்ச யானி ஏதானி அசமீச்சயானி இதி கர்மா த்வை வித்யம் சம்விதாயா-
தஸ்ய ஆஞ்ஜை யா தாவதி வாயுகு நதியக ஸ்ராவந்தி தேன ச க்ருதா சமானோ ஐலாஷ்யாஹா சமதா இவ மேஷ விஸர்பிதம் குருவந்தி
தத் சங்கல்ப நிபந்தனா ஹி இமே லோகாகா ந சவந்தே ந ஸ்புதந்தே
ஸ்வ ஷாசன அநு வர்தினம் ஞானயத்வா காருண்யாத் ச பகவான் வர்த்த யேத வித்வான் கர்ம தக்ஷக
இப்படி யதார்த்த ஞானம் கொண்டு உபாசனம் அனுஷ்டானம் பண்ணி பகவத் ப்ரீதியால் ஸ்வர்க்கம் முதல்
-பகவத் பிராப்தி பர்யந்தம் -அபயம்- அபய ஸ்தான மோக்ஷம் -பெறுவார் –
நியதம் குரு கர்ம த்வம் கர்ம ஜ்யாயோ ஹி அகர்மணக-என்றும் -மயி சர்வாணி கர்மாணி சந்யாச
ஏ மே மதம் இதம் நித்யம் அநு திஷ்டந்தி மான வாஹா ஷ்ரத்தா வந்தோ அந ஸூயந்தோ மச்சயந்தே தேபி கர்மபிஹி -என்றும் –
ஏ த்வே ததபி அ ஸூ யந்தோ ந அநு திஷ்டந்தி மே மதம் சர்வஞ்ஞாந விமூதாம்ஸ்தான் வித்தி நஷ்டான் அசேதஸஹ -என்றும்
தான் அஹம் த்விஷதாஹ் க்ரூரான் சம்ஸாரேஷூ நர அதமான் ஷிபாம் யஜஸ்ரம் அஷுபான் அசுரேஷ் வேவ யோநிஷு
ஆஸுக்ரீம் யோநிம் ஆபன்ன மூடா ஜன்மனி மாம் அப்ராப் யைவ கௌந்தேய ததோ யாந்தி அதமாம் கதிம் –
சர்வ கர்மன்யபி சதா குர்வானோ மத் வியபாஷ்ரயக மத் ப்ரஸாதாத் அவாப் நோதி சாஸ்வதம் பதம் அவ்யயம் -என்றும் ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் –
ஜைமினி -தேவதா அதிகரணம் -கர்மங்கள் உடைய முக்யத்வம் காட்ட தேவதைகள் இல்லை என்று நினைப்பவர்களுக்கும் கர்மங்களை செய்ய வேண்டும்
என்று வேத பிரமாண்யம் காட்டவும் கர்ம ஸ்ரத்தை உண்டாக்குவதற்கும் -என்று தாத்பர்யம் –
அதிவாதத்துக்காக அபூர்வம் கல்பித்து அது பலம் தரும் என்பர் -ஜீவாத்மா மேல் கருணையால் அதிவாதம் செய்து அர்த்த போதனம் செய்கிறார்
இது வரை மீமாம் சிகர் நிரசனம் செய்து அருளி -மேலே நித்ய விபூதி விவரணம் செய்கிறார் –
வேதாகமேதம் புருஷன் மஹாந்தம் ஆதித்ய வர்ணம் தமஸப் பரஸ்தாத் -என்றும்
ய ஏஷோ அந்தராதித்ய ஹிரண்மயப் புருஷோ த்ருஷ்யதே –தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷணீ -என்றும்
ச ய ஏஷோ அந்தர் ஹ்ருதய ஆகாசகா தஸ்மின் அயம் புருஷோ மநோ மயக அம்ருதோ ஹிரண்மயஹ
சர்வே நிமேஷா ஜக்ன்யிரே வித்யுத்ப் புருஷாததீ ச யா ஏஷோ -என்றும்
நீல தோயத மத்யஸ்தா வித்யுல் லேகஏவ பாஸ்வர –என்றும்
மநோ மயப் பிராண சரீரஹ பாரூபஸ் சத்யகாமஸ் ஸத்யஸங்கல்ப ஆகாஷாத்மா சர்வகர்மா சர்வகாமஹா சர்வ கந்தக
சர்வ ரஸ சர்வம் இதம் அப் யாத்தோ அவாகி அநாதரஹா –என்றும்
மஹாராஜாதான் வாசக –என்றும்
அஸ்ய ஈசானா ஜகதோ விஷ்ணோ பத்னீ –என்றும்
ஹ்ரீஸ்ச்ச தே லஷ்மீச்ச புத்ன்யவ்–என்றும்
தத் விஷ்ணோ பரம் பதம் சதா பஸ்யந்தி ஸூரயஹ–என்றும்
ஷயந்தம் அஸ்ய ராஜசஹ பராகே-ஷீ கதி நிவாசயோஹோ –என்றும்-த்ரிகுணாத்மக பிரக்ருதிக்கு அப்பால் –
யாதேகம் அவ்யக்தம் அனந்த ரூபம் விஸ்வம் புராணம் தாமசப் பரஸ்தாத் -என்றும்
யோ வேத நிஹிதம் குஹாயம் பரமே வியோமன் –என்றும்
யோ அஸ்ய அத்யக்ஷக பரமே வியோமன் –என்றும்
ததேவ பூதம் தது பவ்யம் அஐதம் தத அக்ஷரம் பரமே வியோமன் –என்றும்-
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் சதா பஸ்யந்தி ஸூரயஹா –யா ஸூரயஹா தே சதா பஸ்யந்தி –யே சதா பஸ்யந்தி தே ஸூரயஹா- அநேக விதானங்கள் –
யத் ஆஜ்ஞநேயக அஷ்டா கபாலகா -பூர்வ பாக வாக்கியம் -தர்மி தர்மம் இரண்டையும் காட்டும்
தத் குணாஸ்த்து விதி யேரன் அவி பாகாத் விதானார்த்தே நசேத் அனேயேந ஷிஷ்டகா –1-4–7–8-பூர்வ மீமாம்சை
தத் குணாஸ்த்து -யாகத்தையும் குணத்தையும் சொல்லும் -இரண்டையும் பிரிக்க முடியாதே –
யம் ப்ரவரஜந்தம் அநு பேதம் அபேத க்ருத்யம் த்வை பயனோ விரஹகாகர ஆஜுஹாவ புத் ரேதி தன்மயாதயா தரவோ
அபிநேதுஹு தம் சர்வ பூத ஹ்ருதயம் முனிம் ஆனதோஸ்மி -ஸ்ரீ சுகாச்சார்யரை வணங்கும் ஸ்லோகம்
வில்லிபுத்தூர் பகவர்–அர்த்த காம பரா யூயம் நாராயண பரா வயம் யூயம் யூயம் வயம் வயம் விஷ்ணுதாச வயம் யூயம் ப்ராஹ்மணா வர்ண தர்மினஹா-
நிஷ்க்ருஷ்ட ஆத்ம ஸ்வரூபம் -பிரியா வாக்யா பிரதாநேந சர்வே த்ருஷ்யந்தி ஜந்தவஹ தஸ்மாத் ததேயேவ வக்தவ்யம்
வசநே கா தரித்ரதா ருதாசா வயம் யூயம் ப்ராம்ஹணா வாம தர்மினக –
இரவில் காட்டில் ததீயாராதன பணம் கொண்டு போகும் பொழுதும் புலி துரத்தினாலும் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள
திரு நாம உச்சாரணம் பண்ணாது இருக்கை ஸ்ரீ வைஷ்ணவ லக்ஷணம் -பட்டர் –
அபுருஷ தந்த்ரம் ஞானம் கர்த்தும் அகர்தும் அந்யதா கர்த்தும் ந சக்யம் -ஞானம் நம் வசம் இல்லை பக்தியும் வைராக்கியமும் அப்படி இல்லை –
சகாதேவன் பீஷ்மரை விட தேவரால் உயர்ந்து மதித்து மலரால் சொரிய பட்டானே-

காரண மந்த்ரங்கள் -கிரியைக்கு -அனுவாதம் -பர்ஹிர் தேவ சாதனம் தாமி -தர்பங்களை ஆசனமாக வெட்டி / ஸ்தோத்ரம் -சாஸ்திரம் -இரண்டு விதம்
குண ரூபேண குண நிஷ்ட குண அபிதானம் -பிரகீத மந்த்ரம் -அபிரகீத மந்த்ரம்
ஸமஸ்த ஹேய ரஹிதம் விஷ்ண வாக்யம் பரமம் பதம் -ஸ்ரீ -விஷ்ணு புராணம் -இங்கு பரம பதம் ப்ராப்யம் -விஷ்ணு அர்த்தமாகவே உள்ளதே என்னில்
ஷயம் தமஸ்ய ரஜஸ்ப் பராகே -என்றும்
ததஷரே பரமே வ்யோமன் -என்றும்
யோஸ்யாத்யக்க்ஷ பரமே வியோமன் -என்றும்
யோ வேத நிஹிதம் குஹாயாம் பரமே வியோமன் -என்றும்
வியோம சப்தத்தால் ஸ்தானம் -என்பதை காட்டி
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -என்று வியதிரிக்தம்-விஷ்ணுவுடைய ஸ்தானம் என்று காட்டிற்றே –
பரமம் பதம் சப்தம் மூன்று இடங்களில் உண்டே -மூன்றும் சாம்யம் என்பதால்
-1-தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -பரம ஸ்தானம் நித்ய விபூதி –காட்டும்
-2-சர்கஸ்த்ய அந்த காலேஷு த்ரிதா ஏவம் ஸம்ப்ரவர்த்ததே குண ப்ரவ்ருத்ய பரமம் பதம் தஸ்ய அகுணம் மஹத் -என்று பிரக்ருத வியுக்த ஆத்ம ஸ்வரூபம் காட்டும்
-3-ஸமஸ்த ஹேய ரஹிதம் விஷ்ணு வாக்யம் பரமம் பதம் –பகவத் ஸ்வரூபம் காட்டும்
ஹா இமே சத்யா காமாஹா அந்ருத அபிதானஹா-கர்மம் திரோதானம் -அந்ருத்த சப்தம் –
அவித்யா கர்மா சன்குன்யா த்ருதீயா சக்திரிஷ்யதே யயா ஷேத்ரஞ்ஞய சக்திகி ச வேஷ்டிதா ந்ருப சர்வகா —
சம்சார தாபன் அகிலான் அவாப் நோதி அதி சந்ததான்-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ஷேத்ரஞ்ஞா சக்தி ஜீவாத்மா / கர்மம் -அவித்யை ஒரு சக்தி / மாயா ப்ரக்ருதி மூன்றாவது -சக்தி –
-திரோதானத்தால் -பிரக்ருதியில் பந்தப் படுகிறான் -சம்சார தாபங்கள் மீண்டும் மீண்டும் -என்றபடி –
க்ஷயந்தம் அஸ்ய ரஜஸ்ப் பராகே / வேதாகமேதம் புருஷம் மஹாந்தம் ஆதித்ய வர்ணம் தாமசப் பரஸ்தாத் –பிரகிருதி அப்பால் பட்ட பரம பதம்
சத்யம் ஞானம் ஆனந்தம் ப்ரஹ்ம யோ வேத நிஹிதம் குஹாயாம் பரமே வ்யோமன் –
தத் அக்ஷரே பரமே வியோம -அவிகார ரூபம்
யத்ர பூர்வே சாத்யக சந்தி தேவாக
யத்ர ருஷாயக பிரதமஜா யே புராணகா
தத் விப்ராசோ விபன்யவோ ஜாக்ருவாம்சக சமிந்ததே விஷ்ணோர் யத் பரமம் பதம் –
சதேவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் –நித்ய விபூதியும் பரமாத்மா ஸ்வரூப அந்தர்பூதம்-பரதந்த்ரர்கள்
பரிஜனங்கள் ஸ்தானம் கல்யாணகுணங்கள் உடன் கூடியே அக்ரே ஆஸீத்
அபஹத பாப்மா – விஜராக – விமிருத்யுகு-விசோகக -விஜிகத்சக-அபிபாசக-சத்யகாமக -சத்யா சங்கல்பக –
போக்யம் போகபகரணங்கள் -காம்யந்தே இது காமக /சத்யக காமக யஸ்ய சத்ய காமக -அவனது ஆசைப்படும் பொருள்களின்
சத்யத்வம் நித்யத்வம் -பரமாத்மா சம்பந்த யோகம் -நிர்விகாரம் –
சத்ய சங்கல்பத்தால்–போக்கிய போக உபகரணங்கள் -நித்ய லீலா விபூதியில் உள்ள சேதன அசேதனங்கள் உடைய
ஸ்வரூபம் ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேதங்கள் அனைத்தும் அவன் சங்கல்பம் –
வியக்தம் ஏஷ மஹா யோகி பரமாத்மா சனாதனாக ஆதி மத்ய நிதானக (-நிதானம் =அந்தம் -) மஹதக பரமோ மஹான்
தமசப் பரமோ தாதா சங்க சக்ர கதாதரக ஸ்ரீ வத்ச வஷக நித்ய ஸ்ரீஹி அஜயகா ஸாஸ்வதோ த்ருவக
ஸநாதனன்-ஸ்வரூப நித்யத்வம் /சாஸ்வத -குண விசிஷ்ட ஆகாரேண நித்யன் /த்ருவக -விக்ரக விபூதி விசிஷ்ட ஆகாரேண நித்யன் –
ச ஏஷோ அந்தராதித்யே ஹிரண்மயப் புருஷோ த்ருஷ்யதே ஹிரண்ய மஷ்ருகு ஹிரண்ய கேஸக ஆ ப்ரணகாத் சர்வ ஏவ
சுவமஹா தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷிணீ தஸ்ய உதிதி நாம-சுருதி வாக்கியங்களை உப ப்ரும்ஹணங்கள் -விஷதீ கரணம் -செய்யும்
-அதாவது -நாம அனாதீத சாகாரத்தைஸ் சக அதீத சாகார்த்த கதனம் செய்யும் என்றபடி –
ஷரா நாநா விதாஸ் ச்சாபி தனுர் ஆயுத விக்ரஹம் அன்வகச்சந்த காகுத்ஸதம் சர்வே புருஷ விக்ரஹ–
விவேஷ வைஷ்ணவம் தாம ச சஷரீரஹ ஸஹ அனுகக உத்தர ஸ்ரீ ராமாயணம் -இவற்றால் நித்ய விபூதி விளக்கப் பட்டது –
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண பிரமாணங்கள்
சமஸ்தாஹா சக்த யச்சைதாஹா ந்ரூப யத்ர ப்ரதிஷ்டித்தாஹா தத் விஸ்வ ரூப வை ரூப்யம் ரூபம் அந்யத் ஹரேர் மஹத் –
மூர்த்தம் ப்ரம்ஹ மஹா பாக சர்வ ப்ரஹ்ம மயோர் ஹரிகி –
நித்யை வைஷா ஜெகன் மாதா விஷ்ணோ ஸ்ரீர் அ நபாயினீ-
தேவத்வே தேவ தேவேயம் மனுஷ்யத்வே ச மனுஷீ விஷ்ணோ ஹோ தேஹ அநு ரூபம் வை கரோதி ஏஷ ஆத்மனஸ் தநூம்
ஏ காந்தினக சதா ப்ரஹ்ம த்யாயினோ யோகிநோ ஹி ஏ தேஷாம் தத் பரமம் ஸ்தானம் யத்வை பஸ்யந்தி ஸூரயஹ
கலா முஹுர்த்தாதி மயச்ச காலக ந யத்வி பூதே பரிணாம ஹேதுஹு –
மஹாபாரத பிரமாணங்கள்
திவ்யம் ஸ்தானம் அஜரம் சாப்ரமேயம் துர்வி ஜ்ஜேயம் ச ஆகமைர் ஆத்யம் கச்ச பிரபோ ரக்ஷ ச அஸ்மான் ப்ரபன்னன் கல்பே கல்பே ஜாயமானஹா ஸ்வ மூர்த்யா-
காலாஸ் சம்பச்யதே தத்ர ந காலஸ் தத்ர வை ப்ரபுஹு –
அந்தஸ் தத் உபதேஷாத்-ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூ த்ரம்
ய ஏஷோ அந்தராதித்யே ஹிரண்மயப் புருஷோ த்ருஷ்யதே -அவன் அனந்தன் -பாரா ப்ரஹ்மமே ஏன் என்னில் தர்ம உபதேசம்
-அபஹத பாப்மத்யாதி குண விசிஷ்டன் -தஸ்ய உதேதி ஹா வை பாப்மபியக -பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரினாம் –
செய்ய தாமரைக் கண்ணனாய் உலகு எழும் உண்ட அவன் கண்டீர் -வையம் வானம் மனிசர் தெய்வம் மற்றும் மற்றும்
மற்றும் முற்றுமாய்
செய்ய சூழ் சுடர் ஞானமாய் வெளிப்பட்டு இவை படைத்தான் பின்னும் மொய் கொள் சோதியோடு ஆயினான் ஒரு மூவராகிய மூர்த்தியே –
ஜகத் காரண வஸ்து -புண்டரீகாக்ஷன் -ஆசிரயணீயன் -ஜகாத் காரணன் உத்தேச்யம்-பிரசித்தம் –புண்டரீகாக்ஷத்வமும் அவனுக்கு உண்டு
என்று ஆழ்வார் உணர்த்தி அருளுகிறார் -ஐஸ்வர்ய ஸூசகம்
ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -ஷ்ரூயதாம் து நர வியாக்ரஹ வேத வேதாந்த நிச்சயக -யஞ்ஞயேஷூ யஞ்ஞபுருஷஹ சன்னி பாக
ச விஷ்ணுஹு பரமம் ப்ரஹ்ம யதோ ந அனுவர்த்ததே புநக -பர ப்ரஹ்மமே யஞ்ஞ பிரவர்த்தகனும் ஆராத்யனும் –
தத் தர்ம உபதேசாத்
ச ஏஷ ஸர்வேஷாம் லோகாநாம் ஈஸஹ ஸர்வேஷாம் காமாநாம்-ச ஏஷ சர்வேப்யக பாப்மாப்யக உதிதக
ஸர்வஸ்ய வஸீ ஸர்வஸ்ய ஈசானாக
விஸ்வ தப் பரமம் நித்யம் விஸ்வம் நாராயணன் ஹ்ரீம்
பதிம் விஸ்வஸ்ய ஆதமேஸ்வரம்
ஹிரண்மயப் புருஷோ த்ருஷ்யதே –
யாத் ரூபம் க்ருதகம் அநு க்ரஹார்த்தம் தச்சேதஸாம் ஐஸ்வர்யாத் -பூர்வ பஷி-பரமாத்மா ரூபம் ஸ்வ பாவிகம் இல்லை
-அநு கிரஹத்துக்காக கொண்ட ரூபம் க்ருதகம் -அநித்யம் –என்பர்
ரூபம் வா அதீந்த்ரியம் அந்தகரண ப்ரத்யக்ஷ நிர்தேஷாத் –அப்ராக்ருதம் -அதீந்த்ரியம் -நித்யம் -என்று ஸ்வ பக்ஷம் –

அஞ்சச ஏவ -ஸ்வபாவிகமே –ரூபம் தத்து ந சக்ஷுஷா க்ராஹ்யம் மனசா து அகலுஷேன சாத்தனாந்தரவதா க்ருஹ்யதே –
ந சாஷுஸ்ஹா கிருஹ்யதே ந அபி வாசா மனசா து விசுத்தேனா இதை ஸ்ருதேகே -ந ஹி ரூபாயா தேவதாயா ரூபம் உபதிஷ்யதே யதாபூதவாதி ஹி சாஸ்த்ரம்
மஹா ராஜதாம் வாசக -வேதகாமேதம் புருஷம் மஹாந்தம் ஆதித்ய வர்ணம் தமசப் பரஸ்தாத் -இதி
பிரகாரனாந்தர நித்தேஷச்சா சாஷினக –த்ராமிடாச்சார்யார் வியாக்யானம்
திருமேனி நித்யம் -ஸ்வ பாவிகம் -அகல்மிஷம் இல்லாத பரி சுத்த மனசாலே -சாத்தனாந்தர -பக்தி யோகத்தால் –
வேதாந்தம் ஓதுவது உண்மை அல்லது இல்லையே –
ஹிரண்மய இதி ரூப சாமான்யாத்–சந்த்ர முகத்வாத் -இங்கு
ஹிரண்மய இதி ரூப சாமான்யாத்-பூர்வ பஷி ஹிரண்மய விகாரம் -அநித்யம் -உபாசனத்துக்கு கொண்ட வடிவம்
சந்திர முகத்வாத் -என்றால் முகம் ஆகாசத்தில் உள்ளது என்று அல்ல அர்த்தம் -வியாக்யகாரர் சித்தாந்தம்
அதே போலே அழகிய தேஜஸ் என்பது மட்டுமே ஹிரண்ய மய-என்பதால்
ந மயத்தர்த்த விகாரமாதாய ப்ரயுஜ்யதே அநாரப்யத்வாத் ஆத்மனக -விகாரம் அர்த்தம் இல்லை -பல இடங்களிலும் பரமாத்வாவும்
அவன் திரு மேனியும் உண்டாக்கப் பட்டவை அல்ல என்பதால்
சாஸ்திரம் மூலம் தான் பெற மகாத்மாவை அறிகிறோம் -அதே சாஸ்திரம் -பரமாத்மா நித்ய மண்டலம் பிராட்டி நித்ய சூரிகள்
திருமேனி கல்யாண குணங்கள் எல்லாம் நித்யம் ஸ்வ பாவிகம் என்கிறதே –
யதா பூதவாதி ஹி சாஸ்திரம் -யதார்த்த ஞானம் சாஸ்திரம் கொண்டே அறிவோம் -அஸ்ய ஈசானா –ஹரீஷுச்ச தே லஷ்மீச்ச பத்நயோவ்–
சதா பஸ்யந்தி ஸூராய – தாமசப் பரஸ்தாத் –ஷயந்தம் அஸ்ய ரஜஸப் பராகே -சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம –யஸ் சர்வஞ்ஞ சர்வவித் —
பரா அஸ்ய சக்திகி விவிதைவ ஷ்ரூயதே ஸ்வாபாவிகீ ஞான பல கிரியாச்ச -தமேவ பாந்தம் அனுபபத்தி சர்வம் தஸ்ய பாதாம் சர்வம் இதம் விபாதி
மேல் வேத பிரமாண்யம் அருளிச் செய்கிறார் –

சாஸ்த்ர யோநித்வாத் அதிகரணம் –
க்ருத்ஸ்னா ப்ரஸக்தி அதிகரணம் –ஸ்ருதேச்து சப்த மூலத்வாத்-
பர ப்ரஹ்மம் விபு என்று ஒரு ஸ்ருதி சொல்ல –நிர் அவயவம்-என்று வேறே ஸ்ருதி சொல்ல -சர்வாந்தராமி என்று ஓன்று சொல்ல
பூர்வ பஷி -க்ருத்ஸ்னா ப்ரஸக்தி நிர் அவயவத்வ ஸப்தகோபோவா -ப்ரஹ்மம் ஒரு வஸ்துவின் உள்ளே பூர்ணம் என்றால் வேறே வஸ்து வுக்கு இடம் இல்லை
அவயவங்கள் இருந்தாலும் ஒரு அவயவம் ஒன்றில் உள்ளது என்னலாம் -அது நிர் அவயவம் நிஷ்கலம் என்கிறதே -இது விருத்தம் அன்றோ -என்பர்
ஸ்ருதேச்து சப்த மூலத்வாத் -சாஸ்த்ர சித்தம் -லோக சித்த வஸ்துவுக்கு தான் இந்த நியாயங்கள்
சப்தங்களுக்கு அர்த்த போதக சக்தி ஸ்வாபாவிகம் -வாஸ்ய வாசக சம்பந்த ஞானம் கொண்டு அறிகிறோம்
போத்ய போதக சம்பந்தம் கொண்டு அறிகிறோம்
சப்தங்கள் அர்த்த போதக சக்தி ஸ்வபாவிகம் -இதே போலே பத சங்கேதங்களுக்கும் அர்த்த போதக சக்தி உண்டு
உச்சாரண க்ரமம் -பூர்வ பூர்வ உச்சாரண க்ரம ஜெனித ஸம்ஸ்கார பூர்வகம் -அபவ்ருஷேயம் -நித்யம் -வேதம் -விதி அர்த்தவாதம் மந்த்ரம் –

எதஸ்மிந் பிரகரனே விஸ்தாரேண ப்ரதிபாதித்தானாம் அர்த்தானாம் விக்ரகத்வாய யுக்த அர்த்த ஜாதம் சங்க்ரஹேன அநு க்ரமதே ஏவைத்யாதினா
நிகில ஹேயா ப்ரத்ய நீக-சகல இதர விலக்ஷண–அபரிச்சின்ன ஞான ஆனந்தைக ஸ்வரூபம்
ஸ்வாபாவிக அநவதிக அதிசய அசங்க்யேய கல்யாண குணாகரக -ஸ்வ சங்கல்ப அநு விதாயி ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி பேத சித் அசித் வஸ்து ஜாத
அபரிச்சேதய ஸ்வரூப ஸ் வா பாவிக அனந்த மஹா விபூதிஹி –
நாநா வித அனந்த சேதன அசேதன ஆத்மாக பிரபஞ்ச லீலா உபகரணக-
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம / ஐ தாத்மியம் இதம் சர்வம் –தத் த்வம் அஸி ஸ்வேதகேதோ /
ஏனமேகே வதந்தி அக்னிக்கு மருதோயேந ப்ரஜாபதிம் இந்த்ரமேக பர் பிராணம் அபரே ப்ரஹ்ம சாஸ்வதம்
ஜ்யோதீம்ஷி சுக்ரானி ச யானி லோகெ த்ரயோ லோக பாலாஹா த்ரயீ சா த்ரயோ அக்னிச்ச ஆகுதியச்ச ச பஞ்ச சர்வே தேவா தேவகி புத்ர ஏவ
த்வம் யஞ்ஞஸ் த்வம் வஷட்காரஸ் த்வம் ஓங்காரப் பரந்தப -ருததாத்மா வசுப் பூர்வக வஸுனாம் த்வம் ப்ரஜாபதிகி –
ஜகத் சர்வம் சரீரம் தே ஸ்தைர்யம் தே வசுதாதலம் அக்னி கோபப் ப்ரஸாதஸ்தே சோமாக ஸ்ரீ வத்ச லக்ஷண-
ஜ்யோதீம்ஷி விஷ்ணுர் புவனானி விஷ்ணுர் வனானி விஷ்ணுர் கிரயோ திசாச்ச நதியஸ் சமுத்ராஸ்ச்ச ச ஏவ சர்வம் யதாஸ்தி யன்னாஸ்தி ச விப்ரவர்யா
பகுப்பிரகாராம் ஸ்யாம்/சோகாமயத பஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயே யேதி–தத் ஸ்ருஷ்ட்வா ததேவ அநு பிரவிவிஷாத் தத் அநு ப்ரவிஷ்ய சச்ச தச்சாபவத்
-ந்ருக்தும் ச அந்ருக்தும் ச நிலயனாம் ச அநிலயனாம் ச விஞ்ஞானம் ச அவிஞ்ஞானம் ச சத்யம் ச அன்ருதம் ச சத்யம் அபாவத்
சத் -தயாத் -விகாரம் இல்லா சித்தும் விகாரம் உள்ள அசித்தும்
நிருக்தம் அநிருக்தம் –ஜாதி குணம் உள்ள அசித்தும் இவை இல்லாத சித்தும்
நிலயநம்-அநிலயநம் — அசித் சித்தை ஆதாரமாக கொண்டதால் அசித் நிலயநம் –
விஞ்ஞானம் அவிஞ்ஞானம் -ஜடம் அசித்தும் சித்தும் -அனைத்தும் சரீரம் என்றபடி –
சேதன அசேதன விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் ஏகம் என்றவாறு –
தத்துவத்தை இவ்வளவும் விரித்து அருளிய பின்பு ஹிதம் புருஷார்த்தம் பற்றி அருளிச் செய்கிறார் மேல்
சாஸ்திரம் மூலம் நிஷ்க்ருஷ்ட தத்வ ஞானம் பெற்று -வர்ணாஸ்ரம கர்மங்களை அங்கமாக கொண்ட உபாசனம் -அப்பியாசம்
பக்தி நிஷ்டையால் பர பக்தி–சாஷாத்கார அபி நிவேசம் – -பர ஞானம்–சாஷாத்காரம் – பரம பக்தி -உத்தர உத்தர சாஷாத்கார அபி நிவேசம்
சுகம் -ஞான விசேஷ சாத்தியம் -பதார்த்தாந்தரம்-ஞானத்தை விட வேறானதே என்றால் -ஞான விசேஷம் -சுகத்தை கொடுப்பதே சுகம் -வேறு அல்ல
விஷய ஞானம் த்ரிவிதம் –சுகம் துக்கம் மத்யஸ்தம் -விஷயாதீனம் -அநு கூல ஞானமே சுகம் -பிரதி கூல ஞானமே துக்கம் –
அன்ன விஷய ஞான சுகம்-அஸ்திரம் -ப்ரஹ்ம ஞானம் அநவதிக அதிசயம் ஸ்திரம் -ப்ரஹ்ம ஞானமே சுகம் என்றவாறு -ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம இதி வியஜானாத்
ரஸோ வை ஸஹ ரசம் ஹேயேவாயம் லப்த்வா நந்தீ பவதி -ஜென்ம கர்ம ச மே திவ்யம் -தாவத் ஆர்த்தி தாவத் வாஞ்சா தாவணி மோஹஹா ததா அசுகம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
அநவதிக அதிசய ஸுசீல்யம் வாத்சல்யம் ஸுந்தர்யம்-சர்வ சேஷி
சர்வம் பரவசம் துக்கம் சர்வம் ஆத்மவசம் சுகம் அன்றோ –
சேவா ஸ்வவ்ருத்தி ராக்யாதா தஸ்மாத்தாம் பரிவ்ரஜயேத் -சேவா நாய் தொழில் அன்றோ என்னில்
தேஹாத்ம அபிமானத்தால் சொல்கிறீர்கள் -சரீரம் ஜாதி குண ஆஸ்ரய பிண்டம் -ஆத்மா தேக விலக்ஷணன்-ஞானமயன்
அஜட த்ரவ்யம் -சேஷத்வமே ஸ்வரூபம் -பரமாத்மா உடைய சரீரம் -விதேயம் -நியாம்யம் -சேஷம் -நியதி சேஷ சேஷி பாவம் -ஒழிக்க ஒழியாதது -அவனாலும் கூட
கம் ப்ரஹ்ம கம் ப்ரஹ்ம -ஆகாசம் லக்ஷணை-அபரிச்சின்னத்வம் /ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம -ஆனந்த ஸ்வரூபன் /
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம -நிர்விகாரம் -ஞான ஸ்வரூபம்– த்ரிவித பரிச்சேத ரஹிதம் –
நரக ஸ்வர்க்க சாம் ஞானே வை பாபா புண்யே த்விஜோத்தம –வஸ்து ஏகமேவ துக்காயா சுகா ஏர்ஷாய அகமாக்ரே சா கோபாய ச யதஸ் தஸ்மாத் வஸ்து வஸ்துமாத்மகம் குதகா –
ஹத் ஏவ ப்ரீதயே பூத்வா புநக துக்காயா ஜீயதே -ததேவ கோபாய யதக ப்ரஸாதயா ச ஜாயதே தஸ்மாத் துக்காத்மகம் நாஸ்தி ந ச கிஞ்சித் சுகாத்மகம் –
ரிபு னோதான் சம்வாதம் -தேஹாத்ம ஞானம்
பர கத அதிசய ஆதேன இச்சயா உபாதயத்வம் ஏவ யஸ்ய ஸ்வரூபம் ச சேஷக பரஹ சேஷி
அஹம் அர்த்தத்துக்கு ஞான ஆனந்தங்கள் தடஸ்தம் என்னும் படி தாஸ்யம் இ ரே அந்தரங்க நிரூபகம்
கேவல அத்வாரகா ப்ரகாரதா ப்ரயுக்த சேஷத்வம் -அநேந ஜீவேன ஆத்மனா -அசித்துக்கு அத்வாரகமும் சத்வாரகமும் -ஸூஷ்ம அசித்துக்கு பிரக்ருதிக்கு அத்வாரகம்
-ஜீவாத்மாவுக்கு மட்டுமே கேவல அத்வாரக பிரகாரத்வ ப்ரயுக்த சேஷத்வம் -கௌஸ்துப ஸ்தானீயம்
மாம்ச யவ்யபிசாரேண பக்தி யோகேன சேவதே ச குணான் சமதீத் யைதான் ப்ரஹ்ம பூயாய கல்பதே–ஸ்ரீ கீதை -குண அஷ்டக சாம்யம் அடைகிறான் –
ப்ரஹ்ம விதாப்நோதி பரம் -/ தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி / ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி
பக்தி ரூப சேவை என்பதே வேதனம் -த்யானம் -துருவம் -உபாசனம் இத்யாதி
நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்யஹா நாமேதயா பஹுனா யமேவைஷ வ்ருணுதே தேன லப்யஹ தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வாம்
ப்ரியதமர்களை நிர் ஹேதுகமாக கிருபையுடன் -ஸ்வ தந்திரமாக -தானே ஸ் வீ கரிக்கிறான்
ப்ரியோ ஹி ஞானி நோத் யர்த்தம் அஹம் ச ச மாம் பிரியஹ-
ந சந்த்ருஷே திஷ்டதி ரூபம் அஸ்ய ந சஷுஷா பஸ்யதி கஸ்ச்சநைநம் பக்த்யா ச த்ருத்யா ச ஸமாஹிதாத்மா ஞான ஸ்வரூபம் பரிபஷ்யதீக -மோக்ஷ தர்மம் -வியாசர்
இதையே ஸ்ரீ கீதையிலும் -பக்த்யா த்வன் அந்யயா சக்யக-இத்தால் பக்தி -ஞான விசேஷம் என்றதாயிற்று
அசேஷ சித் அசித் வாஸ்து சேஷினே சேஷ ஸாயினே நிர்மல ஆனந்த கல்யாண நிதயே விஷ்ணவே நமஹ -என்று உபக்ரமித்து
நாயமாத்மா ஸ்ருதி -உடன் உபசம்ஹரித்து -பர பக்தி சாஸ்திரமே இது என்று காட்டி அருளுகிறார் –

சார அசார விவேக ஞான யாகா கரீமியாம்சோ விமத் சராஹா-பிரமாண தந்த்ராஹா சந்தி இதி க்ருதோ வேதாந்த சங்க்ரஹஹா
சார அசார விவேக ஞான -சாமர்த்தியம் -கொண்டு உத்க்ருஷ்ட நிஸ்கர்ஷம் -சாரம் விவேகிக்க
யாகா கரீமியாம்சோ -அனைத்து பிரமாணங்களையும் கற்று அறிந்து
விமத் சராஹா-அ ஸூ யை இல்லாமல் -விஷயத்தின் சீர்மையை மட்டுமே நோக்கி -யாரால் சொல்லப் பட்டது என்று பாராமல்
பிரமாண தந்த்ராஹா சந்தி இதி-ஆழ்வார் ஆச்சார்யர் ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் வேதம் ஒன்றே லஷ்யமாக கொண்டு
-கியாதி லாப பூஜைக்கு என்று இல்லாமல் பிரமாணங்களை மட்டுமே பிரதானமாக கொண்டு இருப்பவர்களுக்கே
க்ருதோ வேதாந்த சங்க்ரஹஹா -இந்த திவ்ய வேதாந்த சங்க்ரஹம் அனுபவத்துக்கு அருள பட்டது -என்றவாறு –

வேதார்த்த சங்க்ரஹ ஸூதாம் வேதாந்த அப்தேர் யா ஆஹரத்
ராமாநுஜாய முனையே தசமி பகவதே நம

வேதார்த்த சங்க்ரஹ வியாக்யா விஹிதேயம் யதா ஸ்ருதா
வேத வியாசர் பரஹ்வேன ஸ்ரீ சுதர்சன ஸூரினா

தஸ்மை ராமாநுஜார்யாய நமப் பரம யோகிநே
யாஷ் ஸ்ருதிஸ் ஸ்ம்ருதிஸ் ஸூத்ராணாம் அந்தர் ஜ்வரம் அஷீஷமத் –

—————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ சுருதி பிரகாசிகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ வேதார்த்த சங்க்ரஹம் -இரண்டாம் பகுதி –

February 20, 2017

யோ நித்ய அச்யுத பதாம் புஜ யுக்ம ருக்ம வ்யாஹாமோஹதஸ் ததிராணி த்ருணாய மேனே
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயைக சிந்தோ ராமானுஜஸ்ய சரனௌ சரணம் ப்ரபத்யே —

அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷினே –சேஷ ஸாயினே-நிர்மல ஆனந்த கல்யாணைதயே -விஷ்ணவே நம –

பரம் ப்ரம்ஹைவாஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம் ஸ ரதி தத்
பரோபாத்ய லீடம் விவசம் அசுபஸ் யாஸ் பதமிதி
சுருதி ந்யாயா பேதம் ஜகதி வித்தம் மோஹனமிதம்
தமோ யே நா பாஸ்தம் சஹி விஜயதே யாமுன முனி —

————————————————-

இனி மேல் ஸூவ பக்ஷ ஸ்தாபனம் பண்ணி அருளுகிறார் -புராதான வைதிக மதம் -வியாசர் போதாயனர் டங்கர் தர்மிதர் குஹதேவர்
தத்ர பிரதம பக்ஷே-சங்கர பக்ஷம் -ஸ்ருத்யர்த்த பர்யாலோசனை பராகா துஷ்பரிஹாரம் தோஷம் உதாஹரந்தி –
முன்பே அபேத ஸ்ருதியை பார்த்து நன்றாக ஆலோசனம் பண்ணி அருளினார் –
அதனால் மேல் பேத சுருதிகள் கடக ஸ்ருதிகள்- விசாரரித்து அருளிச் செய்கிறார் –
கடக சுருதிகள்
1-யப்ப்ருதிவியம் திஷ்டன் ப்ருதிவ்யா அந்தரோ யம் ப்ருதேவீ நவேத யஸ்ய ப்ருத்வீ சரீரம் யப்ருதிவீம் அந்தரோ யமயதி தா ஆத்மா அந்தர்யாமி அம்ருதக –ப்ருஹதாரண்யகம்
2-யா ஆத்மனி திஷ்டன் நாத்மனோ அந்தரோ யம் ஆத்மா நவேத யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் யா ஆத்மாநாம் அந்தரோ யமயதி ச தா ஆத்மா அந்தர்யாமி அம்ருதக –
3-யப்ப்ருதிவீம் அந்தரே ஸஞ்சரன் யஸ்ய ப்ருதிவீ சரீரம் யாம் ப்ருதிவீ நவேத –
4-யோ அக்ஷரம் அந்தரே ஸஞ்சரன் யஸ்ய அக்ஷரம் சரீரம் யாம் அக்ஷரம் நிவேதா யோ ம்ருத்யும் அந்தரே ஸஞ்சரன் யஸ்ய ம்ருத்யுஷ் சரீரம்
அக்ஷரம் -அழியாத ஜீவ சமஷ்டி என்றவாறு -ம்ருத்யு -அசித் சமஷ்டி/
5-யம் ம்ருத்யு நவேத ஏஷ சர்வ பூத அந்தராத்மா அபஹத பாப்மா திவ்யோ தேவ ஏகோ நாராயணக
6-த்வவ் ஸூபர்ணா சாயுஜா சஹாயா சமானம் வ்ருக்ஷம் பரிஷஸ் வஜாதே தயோர் அந்நிய பிப்பலம் ஸ்வாத்வத்தி அநஸ்நன் அந்நயோ அஹிஸாக ஷீதி
முக்த தசையில் ஜீவாத்மாவும் திவ்ய அப்கராக்ருத சரீரம் திவ்ய குணங்களில் சாம்யம் உண்டே அதனாலே
-ஸூபர்ணா சாயுஜா சஹாயா சமானம்-அபஹத பாப்மா -விஜரோ விம்ருத்யுஹு விஷோஹக விஜகத்சக அபிபாஷாக சத்யகாமக ஸத்யஸங்கல்பக
சஹாயா-சேஷ சேஷி பாவத்தால் –
7- அந்த ப்ரவிஷ்டாஷ் சாஸ்த்தா ஜனா நாம் சர்வாத்மா
பராயத்த அதிகரணம் -சாஸ்த்தா நியாந்தா என்று கொள்ளாமல் -அனுமந்தா -மாத்திரம் என்றபடி -ஜீவ ஸ்வதந்த்ரமும் உண்டே
அத்யக்ஷஸ்ய அனுமந்தா சா –உப த்ரஷ்டா அனுமந்தா சா –
8-தத் ஸ்ருஷ்ட்வா ததேவ அநு ப்ராவிஷத் தத் அநு ப்ரவிஷ்ய சச்சா த்யச்சா பவத் –சத் ஆத்மா -த்யத்-அசித் -என்றவாறு
9-சத்யஞ்சா நிருத்தஞ்சா சத்யம் அபாவத் –
10-அநேந ஜீவேன ஆத்மனா அநு ப்ரவிஷ்ய நாம ரூபே வ்யாகரவாணி –மேலும் பலவும் உண்டே

பேத ஸ்ருதிகள்
1-ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா ஜுஷ்டஸ் ததஸ் தேன அம்ருதத்வமேதி -மத்வா -உபாசனம் –
2-போதா போக்யம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா சர்வம் ப்ரோக்தம் த்ரிவிதம் ப்ரஹ்ம ஆதேத்
3-நித்யோ நித்யா நாம் சேதனஸ் சேதநாநாம் ஏகோ பஹுநாம் யோ விததாதி காமான்
4-பிரதான க்ஷேத்ரஞ்ஞயா பதிதி குணே ஈஷக
5-ஞான அஞ்ஞான தே த்வவ் அஜவ் ஈஷா அநீஷவ்–மேலும் பலவும் உண்டே –

1-ஜகத் சர்வம் சரீரம் தே ஸ்தைர்யம் தே வசுதாதலம்–ஸ்ரீ ராமாயணம் – ஸ்தைர்யம் -உத்பத்தி தாரணம் -ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி ஸ்திதி -அனைத்தும்
2-யத் கிஞ்சத் ஸ்ருஜ்யதே யேந சத்வ ஜாதேந வை த்விஜ தஸ்ய ஸ்ருஜ்யஸ்ய ஸம்பூதவ் தத் சர்வம் வை ஹார்ஸ் தனு–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –தனு-சரீரம்
3-அஹம் ஆத்மா குடா கேஷா சர்வ பூதாஷாய ஸ்திதக -ஸ்ரீ கீதை
4-ச்ரவஸ் யச்சஹம் ஹ்ருதிஸ் நிவிஷ்டோ மத்தஸ் ஸ்ம்ருதிர் ஞானம் அபோஹனம் ச –ஸ்ரீ கீதை -நினைவு பிராமண ஞானம் மறப்பு-
ஞானம் துவாரம் ஹிருதயம் -நெஞ்சுக்கு அருளிச் செய்வார்கள் மூளைக்கு இல்லையே –
5-ஈச்வரஸ் சர்வ பூதா நாம் ஹ்ருத்தேஷே அர்ஜுனன் திஷ்டாதி –ஸ்ரீ கீதை —இப்படி பலவும் உண்டே –
தத் த்வம் அஸி –தத் -ஜகத் காரண சர்வ கல்யாண குண -ப்ரஹ்மம் / த்வம் -அந்தர்யாமி ப்ரஹ்மம் / ஏகார்த்த நிஷ்டத்வம் -இரண்டு பிரகாரங்கள் -ஒரே பிரகாரி
லோகத்தில் ஜாதி -குணங்கள் தானே பிரகாரங்கள் -த்ரவ்யங்கள் இல்லையே என்றால்
-தண்டம் குண்டலம் இவை உண்டே -தண்டீ குண்டலீ ப்ரத்யயத்துடன் -பிரியலாம் என்பதால் –
லௌகிக விகாரம் தேவ தத்தன் மனுஷ்யனாக இருக்கிறான் புண்யத்தின் பலனாக -யஜ்ஜதத்தன் மாடாக இருக்கிறான் பாபத்தை பலனாக
இங்கு பூத சங்காத்தங்களை சரீரத்தை த்ரவ்யங்களை சொல்கிறோம் -புண்யம் பாபம் ஜீவாத்மாவுக்கு என்று இருந்தாலும் -சரீரம் பிரகாரம் என்பதால் தானே
அதனால் பிரகாரம் வஸ்து -குணம் -ஜாதி -த்ரவ்யம் ஏதுவாகிலும் அப்ருதக் சித்தமாக இருந்தால் போதுமே
சத்தைக்கு பிரகாரியை எதிர் பார்த்து இருக்கும் -பிரிந்தால் ஸத்பாவம் போகும்
ந ஆத்மா ஸ்ருதேர் நித்யத்வாச்ச தாபியக –ஆத்மா உத்பத்தி இல்லை -சரீரத்தில் புகுவது கர்மா அனுகுணமாக
வைஷம்ய நைர்குண்ய ந சாபேக்ஷத்வாத்-
ந கர்மா விபாகத்வாத் இதி சேத் ந அநாதித்வாத் உபபாத் யதே ச அபி உப லப்யத –
கர்மம் ஸ்ருஷ்ட்டி அநாதி -இதே போலே பிரக்ருதியும் அநாதி –
அஜம் ஏக்கம் லோகித சுக்ல க்ருஷ்ணாம் பஹ்வீம் ப்ரஜாம்
ஜநயந்தீம் ச ரூபம் அஜோ ஏகோ ஜுஷமாநோ னுஷேதே
ஜஹாத் யேனாம் புக்த போகம் அஜோண்யக
பிருத்வி அப் தேஜஸ் பஞ்ச பூதங்களாக இருந்து–வாயு ஆகாசம் பிரத்யக்ஷமாக பார்க்காததால் சுருதி சொல்லவில்லை
– பல வஸ்துக்களாகி ஜீவ அனுவர்தனம் பண்ணி போகங்களை உண்டு மீண்டும் –
அக்னி -சிவந்து -லோகிதம்-தேஜஸ் அம்சம் – / அப் சுக்லம் வெண்மை /கிருஷ்ணம் பிரித்வி கறுமை /
அக்னி சிவந்து தேஜஸ் அம்சம் / வெண்மை ஜல அம்சம் /கறுமை அன்னம் அம்சம் என்றவாறு –த்ரிவித் கரணம் -பஞ்சீ கரணம் –

சுகே ஸூ ஹ்ருத சங்க்க்ஷயாக துக்கே துஷ் கரமானாம் நாசாயஹ -பிரகிருதி சம்பந்தத்தால் சுக துக்கங்கள் -கர்மத்தால் இல்லை
-சுகம் அனுபவிக்க அனுபவிக்க புண்ய கர்மங்கள் குறையும் -துக்கம் அனுபவிக்க அனுபவிக்க பாபா கார்மண்ங்கள் குறையும்
கர்மம் சாமான்ய காரணம் பரமாத்மாவை போலே -கர்மம் தேக பிரகிருதி சம்பந்தத்துக்கு காரணம் என்றதாயிற்று –
அஜம் ஏகம்–லோஹித சுக்ல க்ருஷ்ணாம் பாவீம் ப்ரஜாம் ஜநயந்தீம் ச ரூபாம் அஜோ ஹி ஏகோ ஜுஷமானோ
அநு ஷேதே ஜஹாதி என்னும் புக்த போகம் அஜோ அந்நியஹ-தைத்ரிய -ஸ்வேதாஸ்வதர உப நிஷத்
அஜா -பிரகிருதி / ரஜஸ் சத்வ தமஸ் / மஹத் அஹங்காரம் தன்மாத்திரைகள் பஞ்ச பூதம் அண்டம் /முக்தன் புக்த போகன் /
அஸ்மான் மாயீ ஸ்ருஜதே விஸ்வம் ஏதத் தஸ்மிம்ச்ச அந்யோ மாயயா சன்னி ரோத்தா மாயாம் து ப்ரக்ருதிம்
வித்யாத் மாயினாம் து மகேஸ்வரன் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -மாயா -பிரகிருதி -மாயீ மகேஸ்வரன் –
கவ்ர் ந ஆதிய ந அந்தம் சா ஜநித்ரீ பூதபாவிநீ–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -பிரக்ருதிக்கு ஆதியும் அந்தமும் இல்லை -ஸ்வரூப விகாரமே-
பிரக்ருதிம் புருஷன் சைவ வித் அநாதி உபாவபி–ஸ்ரீ கீதை —
பூமிர் அப் அனலோ வாயுகு காம் மநோ புத்திர் ஏவ ச அகங்கார இதீயம் மே பின்ன பிரக்ருதிர் அஷ்டத –ஸ்ரீ கீதை -இந்த எட்டும் -24- க்கும் உப லக்ஷணம்
அ பரேயம் இதஸ்த்வன்யம் ப்ரக்ருதிம் வித்தி மே பராம் ஜீவ பூதம் மஹா பாஷா யாயேதம் தாராயதே ஜகாத் -ஸ்ரீ கீதை -அபர -பிரகிருதி
ப்ரக்ருதிம் ஸ்வாம் அவஷ்டப்ய விஸ்ருஜாமி புனப்புனஹ-ஸ்ரீ கீதை –
மயா அத்யக்ஷேன ப்ரக்ருதிஹி சூயாதே ச சர அச்சரம் -ஸ்ரீ கீதை -அத்யக்ஷம் நியமனம் –
பிரக்ருதிக்குள்ளும் ஈஸ்வரன் அந்தர்யாமியாக உள்ளான் -அது ஸ்வரூப விகாரம் அடையும் போதும் –
வியக்தம் விஷ்ணுஹு ததா அவ்யக்தம் புருஷகா கால ஏவ ச -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ச ஏவ ஷோபகோ ப்ரஹ்மம் ஷோப்யாச்ச பரமேஸ்வரஹ -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
பிரதான பும்சோஹோ அஜயோஹோ காரணம் கார்ய பூதயோஹா –ஸ்ரீ பராசரர் –

ப்ருதக் சித்தி அநர்ஹ ஆதார ஆதேய பாவத்துடனும் -நியந்தரு நியாமிய பாவத்துடனும் -சேஷ சேஸீ பாவத்துடனும் -சரீராத்மா பாவம்
சர்வாத்மனா ஆதாரதயா நியந்தருதயா சேஷித்வயா ச ஆப்நோதி -ஆத்மா
சர்வாத்மனா ஆதேயத்தையா நியாம்யதயா சேஷத்வ தயா ச அப்ருதக் சித்தம் பிரகார பூதம் -சரீரம் –
சர்வே வேதா யத் பதம் ஆமனதி / சர்வே வேதா யத்ர ஏகம் பவந்தி/ ஏகோ தேவோ பஹுதா சந்நிவிஷ்டக /சஹைவ சந்தம் ந விஜாநந்தி தேவாகா/
பேரே வரப் பிதற்ற லல்லால் என் பெம்மானை ஆரே அறிவார் அது நிற்க நேரே கடிக் கமலத்துள் இருந்தும் காண்கிலான்
கண்ணன் அடிக் கமலம் தன்னை அயன் –முதல் திருவந்தாதி -56-
நாதாகா ஸ்ம சர்வ வசசாம் பிரதிஷ்டா யத்ர ஸாஸ்வதீ -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
கார்யாணாம் காரணம் பூர்வம் வசசாம் வாச்யமுத்தமம்-ஜிதந்தே –
ஸர்வஸ்ய சாஹம் ஹ்ருதி சன்னிவிஷ்டோ மத்தஸ் ஸ்ம்ருதிர் ஞானம் அபோஹனம் ச வேதைச்ச சர்வைக அஹம் ஏவ
வேத்யோ வேதாந்த க்ருத் வேத வித்தே ஏவ சாஹம் –ஸ்ரீ கீதை —
கலைப் பல் ஞானத்தை என் கண்ணனைக் கண்டு கொண்டு நிலைப்பெய்து என் நெஞ்சம் பேத்தது என் நீடு உயிரே
அந்த அஹம் இமாஹா திஸ்ரோ தேவதா அநேந ஜீவேன ஆத்மனா அநு ப்ரவிஷ்ய நாம ரூபே வ்யாக்ரவாணி –ஸ்ருதி
ப்ரஷாஸித் தாரம் ஸர்வேஷாம் அணீயாம் சாம் அணீயசாம் ருக்மாபம் ஸ்வப்னா தீ கம்யம் வித்யாத் து புருஷம் பரம் –மனு ஸ்ம்ருதி
மாம் ஏவ பிரபத்யந்தே மாயா மேதாம் தரந்ததி -ஸ்ரீ கீதை –
ஏந மேக வதந்தி அக்னிம் மருதோன்யே ப்ரஜாபதிம் இந்த்ரம் ஏக பரே பிராணாம் அபரே ப்ரஹ்ம ஸாஸ்வதாம்-மனு ஸ்ம்ருதி –
ஏ யஜந்தி பித்ரூன் தேவன் ப்ராஹ்மணான் சாஹூதா ஷானான் சர்வ பூத அந்தராத்மநாம் விஷ்ணும் ஏவ யஜந்தி தே
வம்மின் புலவீர் –நும்மின் கவி கொண்டு நும் நிமித்த தெய்வம் ஏத்தினாள் செம்மின் சுடர் முடி என் திரு மாலுக்கே சேரும் –திருவாய் -3–9–6-
தன முகேந தத் அந்தராத்மா பூதஸ்ய விஷ்ணுர் ஏவ வாசகஹா –
அகில ஹேய ப்ரத்ய நீக கல்யாணைகதானம் சகல இதர விஷஜாதீயத்வம் அனவதிக அதிசய அசங்க்யேய- கல்யாண குணாஸ்ரயம் சகல அந்தராத்மா –
ஸ்வ சங்கல்ப ப்ரவ்ருத்த ஸமஸ்த சித் அசித் வஸ்து ஜாத தாத்ய ஸர்வஸ்ய ஆத்ம பூதம் -அங்குஷ்ட மாத்ர புருஷன் –
நிர்வாண மய ஏவ அயம் ஆத்மா ஞான மயோ அமலக துக்க அஞ்ஞான மலா தர்மகா ப்ரக்ருதேஸ்தே ந ச ஆத்மனாக -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
அனுகூல ஞானமே ஆனந்தம் –
பிரகிருதி சம்சர்க க்ருத கர்ம மூலத்வாத் ந ஆத்ம ஸ்வரூப ப்ரயுக்தஹா தர்மஹா –ஸ்ரீ விஷ்ணுபுராணம்
வித்யா விநாய சம்பந்தனே ப்ராம்ஹனே கவி ஹஸ்தினி ஸுநி சைவ ஸ்வபாகே ச பண்டிதஹ சம தரிசினாஹா –ஸ்ரீ கீதை
தொண்டாமினமும் இமையோரும் துணை நூல் மார்பில் அந்தணர் –பெரிய திருமொழி -1-5-9-
தொண்டாமினம் -வித்யா விநாய சம்பன்னர் / இமையோர் -நித்ய ஸூ ரிகள்/துணை நூல் மார்பில் அந்தணர்-கேவல ப்ராஹ்மணர் –
இஹைவ தைரிஜிஹஹ சர்கோ யேஷாம் சாம்யே ஸ்திதம் மனஹ நிர்தோஷம் ஹி சமம் ப்ரஹ்ம தஸ்மாத் ப்ரஹ்மநி தே ஸ்திதகா –ஸ்ரீ கீதை
பகவத சேஷ தைக ரஸதா-ஸ்வரூபம் -அடியேன் உள்ளான்
தெய்வீ ஹேஷா குண மயீ மம மாயா துரத்யயா மாமேவ யே பிரபத்யந்தே மாயா மேதாம் தரந்தி தே –ஸ்ரீ கீதை
அழும் நீர் துளும்ப கடலும் மலையும் விசும்பும் துலால் திருமால் என்று எங்கே என்னும் இவர் அலமாப்பு -அவர்களுக்கு
புத்ர வியோகத்திலே -ஆச்சார்ய ஹிருதயம் -61-
நான்யப்பந்தா அயனாய வித்யதே -ஸ்ரீ கீதை –
மயா தத்தம் இதம் சர்வம் ஜகத் அவ்யக்த மூர்த்தினா மத்ஸ்தானி சர்வ பூதாநி ந சாஹம் தேஷ் வவஸ்திதா
ந ச மதஸ்தானி பூதாநி பஸ்ய மே யோகம் ஐஸ்வர்யம் -ஸ்ரீ கீதை
எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து இங்கு இல்லையால் என்று இரணியன் தூண் புடைப்ப
அங்கு அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய சிங்கப் பிரான் பெருமாள் ஆராயும் சீர்மைத்தே –திருவாய் -2-8-9-
பள்ளியில் ஓதி வந்த தன் சிறுவன் வாயில் ஓர் ஆயிரம் நாமம் ஒள்ளிய வாகிப் போதை அங்கு அதனுக்கு ஒன்றுமோர் பொறுப்பிலனாகி
பிள்ளையைச் சீறி வெகுண்டு தூண் பிடிப்ப பிறை எயிற்று எழில் விழிப் பேழ்வாய்
தெள்ளிய சிங்கமாகிய திருவல்லிக் கேணிக் கண்டேனே -பெரிய திருமொழி -2-3-8-
உருயாம் அஸ்தி உதகேஷு ச அஸ்தி உதிப்பதாவஸ்தி அஸ்தி ச உஷ்ண த்யதவ் வான்ஹவு திக்ஷு விதிக்க்ஷூ வாயு நபாசோஹோ த்ரியக்க்ஷூ
அதிர்யக்ஷூ ச சாரேஷூ ஆஸாரேஷூ வா கிம் பஹுகிரா த்வைஸ்தி மயாஸ்தி ச –பிரகலாதன்
சத்யம் விதானம் நிஜ ப்ருத்ய பாஷிதம் வியாப்திம் ச பூதேஷூ அகிலேஷூ ச ஆத்மனக -ஸ்ரீ மத பாகவதம் –
விஷ்டப்யாஹம் இதம் க்ருத்ஸ்னம் ஏகாம்ஷேந ஸ்திதா ஜகத் -ஸ்ரீ கீதை –

ஏகத்வே சாதி நானாத்வம் நாநாத்வே சாதி சைகதா-அசிந்த்யம் ப்ரஹ்மணோ ரூபம் கஸ்தத் வேதிது மர்ஹதி -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
அனவதிக அதிசய அசங்க்யேய கல்யாண குணம் / ஈஸ்வரஸேஸ்வரன் /பர பிரம்மன் / புருஷோத்தமன் /நாராயணன் /
நிரதிசய ஆச்சர்ய பூதன் / நீலதோயத சங்காக்ஷன் / புண்டரீக தள அமலாயதா ஈஷணன்/ சகஸ்ராம்சு / சகஸ்ர கிரண/
பரம வ்யோம்னி/-யோ வேத நிஹிதம் குஹாயம் பரம வ்யோமன் – ததக்க்ஷரே பரம வ்யோமன் /சர்வ ஸ்வபாவத்வம் /சர்வ சக்தி யோகம் /
ஷக்த்யஹ சர்வ பாவனாம் அசிந்த்ய ஞான கோசாரஹ/ யதோதோ ப்ரஹ்ம நாஸ்தாஸ்த்து சர்காத்யா பாவ
ஷாக்தயகா பவந்தி தபதாம் சிரேஷ்ட பாவ கஸ்ய யதோஷ்ணதா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
சர்வ வஸ்து விசஜாதீயம்–அனந்த விசித்திர சக்தி
ஜெகதேதன் மஹாச்சார்யம் ரூபம் யஸ்ய மஹாத்மனாக தேன ஆச்சர்ய வரே நாஹம் பவத கிருஷ்ண சங்கதக-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
-அக்ரூரர் –வார்த்தை கண்ணன் -ஆனந்த ஆச்சர்ய சக்தன் –
நிரவத்யம்–குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தன் -ஆஸ்ரித பரான்முகத்தவம் இல்லாதவன்
நிரஞ்சனன் -பற்றிலன் ஈசன் / ஞான ஆனந்த மாயன் /நிர்விகாரன் /நிஷ்கலம் -கலா ரஹிதம் -/
நிஷ்க்ரியம் /ஷாந்தம் /அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகன்/ கல்யாணைக தானன்/

நாநாவத்வ நிஷேத ஸ்ருதிகள்
1-நேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சன -ம்ருத்யோஸ்ஸ ம்ருத்யும் ஆப்நோதி யா இஹ நாநேவ பஸ்யதி
2-அஞ்ஞானாத் சம்சாரஹ-ஞானான் மோக்ஷ -யத்ர த்வஸ்ய சர்வம் ஆத்மைவா பூத் தத் கேன கம் பஸ்யத் தத் கேன கம் விஜா நீயாத்
3-யஸ் சர்வஞ்ஞ சர்வவித் யஸ்ய ஞானான்மயம் தப
4-சர்வாணி ரூபாணி விசித்திர தீராஹா நாமானி க்ருத்வாபிவதன் யதாஸ்த்தே
5-சர்வே நிமேஷாஜங்யிரே வித்யுதப் புருஷாதாதி
6-அபஹத பாப்மா விஜரோ விம்ருத்யுஹு விஷோகா விஜிகதஸோ அபிபாசா சத்யகாமஹ ஸத்யஸங்கல்பஹ

ஐக்கிய ஸ்ருதிகள் –
1-சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்மம் தஜ்ஜாலாநிதி –தஜ்ஜா தல்ல ததன்-கார்ய காரண பாவம் ஐக்கியம் -மண்குடம் போலே –
2-ஐகதாத்மயம் இதம் சர்வம் -ப்ரஹ்மாத்மகம் அனைத்தும்
3-ஏகஸ்மின் பஹுதா விசசார-

பேத ஸ்ருதிகள்
1-ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா
3-பிரஜாபதி அஹமயத ப்ரஜாகா ஸ்ருஜேயேதி
4-பதிம் விஸ்வஸ்ய ஆதமேஸ்வரம் சாஸ்வதம் சிவம் அச்யுதம்
5-தம் ஈஸ்வராணாம் பரமம் மகேஸ்வரம் தம் தேவதானம் பரமம் ச தைவதம்
6-ஸர்வஸ்ய வஸீ ஸர்வஸ்ய ஈஸாநஹ –

சரீராத்மா பாவ ஸ்ருதிகள் –விசிஷ்டாத்வைதம்- பிரதான பிரதிதந்ரார்த்தம் –
1-அந்தப் ப்ரவிஷ்டா சாஸ்தா ஜனானாம் சர்வாத்மா -நியாந்தா அநு மந்தா
2-ஏஷ தா ஆத்மா அந்தர்யாமி அம்ருதக
3-யஸ்ய பிருத்வி சரீரம் யஸ்ய ஆபஸ் சரீரம் யஸ்ய தேஜஸ் சரீரம் -யஸ்ய அவ்யக்தம் சரீரம் யஸ்ய அக்ஷரம் சரீரம் யஸ்ய ம்ருத்யுஸ் சரீரம்
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் -அவ்யக்தம்-பிரகிருதி தசை மஹா சிருஷ்டிக்கு முன்பு -பிரக்ருதிக்கும் மஹானுக்கும் இதைப் பட்ட அவஸ்தை
– அக்ஷரம் -பிரக்ருதியில் ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கும் -ஜீவ சமூகம் / மிருத்யு அசித் சமூகம்
ஓதுவார் ஒத்து எல்லாம் இவ்வுலகத்து எவ்வையும் சாதுவாய் நின் புகழின் தகையல்லால் பிரிது இல்லை
போது வாழ் பூனம் துழாய் முடியினாய் பூவின் மேல் மாது வாழ் மார்பினாய் என் சொல்லி யான் வாழ்த்துவனே -திருவாய் -3-1-6-

அவிகார ஸ்ருதிகள் -ப்ரஹ்மத்துக்கு ஸ்வரூப விகாரம் இல்லை என்றும் / நிர்குண ஸ்ருதிகள் ப்ரக்ருத ஹேய குண நிஷேதம் /
நாநாத்வ நிஷேத ஸ்ருதிகள் -சரீர தயா பிரகார பூதங்கள் என்றும் ஸ்வதந்த்ர வஸ்துக்கள் நிஷேதமும் /
சர்வ விலக்ஷணத்வம் -சர்வ சேஷித்வ -சர்வ கல்யாண குண ஆஸ்ரயத்வ–சத்யகாமத்தவ -சத்யசங்கல்பத்வ-
பேத அபேத கடக ஸ்ம்ருதிகள் சர்வம் சமன்வயம் –
பேத ஸ்ருதிகள் -ஆத்ம பரமாத்மா ஸ்வரூப பேதம் சொல்ல வந்தவை –
அப்ருதக் சித்த பிரகார பிரகாரி சரீராத்மா பாவம் சொல்ல வந்தவை அபேத ஸ்ருதிகள் –
மழுங்காத வைந்நுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய் தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் புள்ளூர்ந்து தோன்றினையே
மழுங்காத ஞானமே படையாக மலருலகில் தொழும்பாயார்க்கு அளித்தால் உன் சுடர்ச் சோதி மறையாதே –திருவாய் -3-1-9-
தத் த்வம் அஸி–ஸ்வேதகேது –தஸ்ய தாவதே ஏவ சிரம் -ஐக்கிய ஞானமே பரம புருஷார்த்த லக்ஷண மோக்ஷம் என்பர் அத்வைதிகள் -என்றால் –
ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரி தாரம் ச மத்வா ஜுஷ்டஸ் ததஸ் தேன அம்ருதத் வாமேதி-என்று பேத ஞானம் வந்து உபாசனமே மோக்ஷ சாதனம் -என்கிறதே –
ஸத்வித்யா பிரகரண ஸ்ருதி -தத் த்வம் அ ஆஸி -சத் ப்ரஹ்மம் -ஜகாத் காரணம் -உபாசனம் -யுக்தம் தத் குணக உபாஸனாத் –
யத்யபி ஸச் சித்தாக ந நிர் புகுண தைவதம் குண கணாம் மனசா அநு தாவேத்–ததாபி அந்தர் குணாம் ஏவ தேவதாம் பஜதே இதி தத்ராபி ச குணைவ தேவதா ப்ராப்யதே —
சத்குண உபாசனனுக்கும் குணங்கள் அந்தர்பூத்தம்/ தரவித்யா நிஷ்டன் கல்யாண குணங்களை அனுசந்தித்து உபாசிக்கிறான்
இருவருக்கும் ஒரே ப்ரஹ்மமே ப்ராப்யம் –
வகையால் மனம் ஒன்றி மாதவனை நாளும் புகையால் விளக்கால் புது மலரால் நீரால் -திசை தோறு அமரர்கள் சென்று இறைஞ்ச நின்ற தொகையான சரணம்
அவ்யவஹித உபாயம் பிரபன்னனுக்கு -பரம்பரையா உபாயம் உபயாந்தர நிஷ்டனுக்கு -இருவருமே சகுன ப்ரஹ்மத்தையே உபாயமாக பற்றுகிறார்கள் –
ப்ரஹ்மாவுக்கு நியந்த்ருத்வம் இருக்குமானால் ஆத்மா ஸ்வ வசம் இல்லாத போது சாஸ்திரங்கள் விதி நிஷேதங்கள் சொல்லுவான் என் என்னில்-
ஏஷ ஏவ ஸத் கர்மா காரயதி தம் யமேப்யோ லோகேப்ய உன் நீஷதி -ஏஷ ஏவ அஸத் கர்மா காரயதி தம் யம் அதோ நி நீஷதி
வைஷம்யம் நைர்க்ருண்யம் -தோஷங்கள் வருமே என்றால்
ப்ரேரிதா சாஸ்தா நியாந்தா என்பது -அனுமந்தா -உபேக்ஷகனானாய் இருந்து -அனுமதி பண்ணுகிறார் என்றவாறு -உதாசீனம் என்றவாறு –
ஸ்வயம் ஏவ அதி மாத்திரம் அநு கூல்ய ப்ரவர்த்தகராய் இருந்தால் மகிழ்கிறான் -கல்யாணகுண புத்தி யோகம் அருள்கிறான் –
தேஷாம் சதத யுக்தானாம் பஜதம் ப்ரீதி பூர்வகம் தாதாமி புத்தி யோகம் தம் யேந மாம் உபாயந்தி தே -ஸ்ரீ கீதை
தேஷாம் ஏவ அநு கம்பார்த்தம் அஹம் அஞ்ஞானம் தமஹ நாஷயாமி ஆத்மா பாவஸ்தோ ஞான தீபேந பாஸ்வதா -ஸ்ரீ கீதை
தானஹம் த்விஷதாக க்ரூரன் ஸம்ஸாரேஷூ நராதமான் ஷிபாம்யஜ சிரமஷுபான் அசுரேஷ் ஏவ யோனிஷு -ஸ்ரீ கீதை –
ஆனயேநம் ஹரி சிரேஷ்ட தத்தம் அஸ்ய அபாயம் மயா விபீஷனோவா சுக்ரீவ யதிவா ராவண ஸ்வயம் -என்று அருளிச் செய்தாரே பெருமாள்
உணர்வில் உம்பர் ஒருவனை அவனது அருளால் உறல் பொருட்டு என் உணர்வின் உள்ளே இறுத்தினேன் அதுவும் அவனது இன்னருள் –திருவாய் -8-8-3-
ஸ்ருஷ்ட்டி அவதாராதி முகத்தால் பண்ணின கிருஷி -சாமான்ய கிருபை -ஆழ்வார் தம்மை பிரகாரமாக சுவீகரித்துக் கொண்டது
அவன் செய்து அருளினை உபகார பரம்பரைகளைப் பார்த்தால்–அந்த ஸுஹார்த்த கடலை பார்த்தால் –
ஒன்றும் இல்லாதது போலே அன்றோ என்பதால் -அதுவும் அவனது இன்னருள் என்கிறார்
சுவீகாரம் தானும் அவனாலே வந்தது ஸ்ருஷ்ட்டி அவதாராதி முகத்தால் பண்ணின கிருஷி -பலன் -ஸ்ரீ வசன பூஷணம் –
மா முனிகள் வியாக்யானம் ஆழ்வார் பிரகாரமாக சுவீகாரம் செய்ததால் பெற்ற பேறு நம் அனைவருக்கும் கிட்டும் என்கிறார் நாமும் சுவீகரித்தால் –
பாபாப் பிரஞ்ஞாயாம் நாஷயதி க்ரியமானம் புநப் புனக
புண்யாப் பிரஞ்ஞாயாம் வர்த்தயதி க்ரியமானம் புனப் புனக
கர்மத்தால் செய்கிறோம் என்ற தப்பான உணர்வு –
விலக்ஷணத்வாதி அதிகாரணம் -2-1-3-ஸ்ரீ பாஷ்யம் -தர்க்கோ ஹி நாம அர்த்த ஸ்வபாவ விஷயேந வா ஸாமக்ரி விஷயேந வா
நிரூபநேந அர்த்த விசேஷ பிரமாணம் வியவஸ்தாபயத் தத் இதி கர்த்தவ்யதா ரூபம் ஊகம் அபர பர்யாயம் ஞானம்
ஆகாசம் அசக்க்ஷூ ஷாம் நிரூபத்வாத் –
கர்த்தா சாஸ்திர அர்த்த வத்வாத் -என்பதால் பர ப்ரஹ்மமோ கர்மாவோ கார்யம் செய்ய தூண்டுவது இல்லை -ஜீவ ஸ்வாதந்திரமே -என்றவாறு
சரீரம் அசாதாரண காரணம் இல்லை என்றால் கர்மம் சரீரம் இல்லாமல் பலன் கொடுத்தால் என் என்னில்
அப்ரம் பூத்வா மேகோ பவதி மேகோ பூத்வா ப்ரவர்ஷதி தைஹா வரீஹீய வா ஒளஷதி வனஸ்பதயக தில மாஷா இதி ஜாயந்தே -சாந்தோக்யம்
அக்ஷரத்தில் இருந்து ஜீவன் -மேகம் இல்லா ஆகாசம் -அப்ரம்-அங்கு இருந்து மேகம் உள்ள ஆகாசம் -மழை-நெல் இத்யாதி உடன்
ஜீவன் கலந்து -முக்கிய ஆத்மாவாக இல்லாமல் -சுக துக்கம் அனுபவிக்காமல் -கர்மா மூட்டைகள் உடன் -இவற்றுள் கலந்து –
அதோ வை கலு துஷ் நிர் ப்ரபதாஸ்-உத்பூத இந்திரிய ஆஸ்ரய சரீரத்துக்குள் புகுவது அரிது என்றவாறு
அப்பொழுது தானே போகம் அனுபவிக்க முடியும் –
இத்தை சாந்தோக்யம் -நஹவை ச சரீரஸ்ய சாதக ப்ரிய அப்ரியோர் அபஹதிரஸ்தி அசரீரம் வா வசந்தம் ந ப்ரிய அப்ரியஸ் ஸ்ப்ருஷாதக-என்று
சரீரம் இருக்கும் வரை சுக துக்கம் அனுபவிப்பான் -சரீரம் தொலைந்தால் சுக துக்கம் தொடாது என்கிறதே –
வர்ணாஸ்ரம -நித்ய நைமித்திக கர்மாக்களை பர ப்ரஹ்ம ஆராதனை ரூபத்தால் செய்ய செய்ய-இதுவே கர்மா யோகம்
-மனஸ் சுத்தி பெற்று–விஷயாந்தர ப்ராவண்யங்களை ஒழித்து – பக்தி ஆரம்ப விரோதிகளை போக்கி -இதற்கும் பிரபத்தி -அங்க பிரபத்தி –
ஆத்மாத்மீயங்களை சமர்ப்பித்து–சீலமில்லா சிறியேன் -எறாளும் இறையோன் -திருவாய்மொழி
அவன் விரும்பின வழியாலே காணும் ஆத்ம வஸ்துவை விரும்ப பிராப்தி உள்ளது -இங்கண் விரும்பாத அன்று பழைய தேஹாத்ம அபிமானத்தவ உபாதியாம் இ றே
நதேகம் நபிராணன் நச சுகம் அசேஷ அபிலஸ்திதம் நச ஆத்மாநம் ந அந்யத் கிமபி த்வ சேஷத்வ விபவாத் பஹிர்பூதம் நாத
க்ஷணம் அபி சஹே யாது ஷததா வி நாசம் தத் சத்யம் மது மதன விஞ்ஞாபனம் இதம் -ஸ்தோத்ர ரத்னம் -அவன் உகந்த சேஷத்வமே பிரதானம் –
உபய பரிகர்மித ஸ்வாந்த்தஸ்ய ஐகாந்திக அத்யந்திக பக்தி யோக லப்ய-ஆளவந்தார்
வித்யாம் ச அவித்யாம் ச யஸ் ததா வேத உபாயம் சக அவித்யா ம்ருத்யம் தீர்த்தவா வித்யா அம்ருதம் அஸ்நுதே-
வித்யாம் -ஞான யோகம்-பக்தி ரூபா பன்ன ஞானம் -த்யானம் / அ வித்யா கர்மா யோகம்–வர்ணாஸ்ரம ஆச்சாரம் /அம்ருதம் -மோக்ஷம்
இயாஜா சோபி சுபஹூன் யஜ்ஜான்–வ்யபாஸ்ராயக ப்ரஹ்ம வித்யாம் அதிஷ்டாயா தரத்தும் ம்ருத்யும் அவித்யா -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்யப் பந்தா அயனாய வித்யதே
ய ஏநம் விதுர அம்ருதாஸ்தே/ப்ரஹ்ம விதா ஆப்நோதி பரம் /ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி /வேதனம்- த்யானம்- நிதித்யாசித்வய -உபாசனம் பக்தி என்றவாறு

நாய மாத்மா ப்ரவசநேந லப்யக ந மேதயா ந பஹுனா ஸ்ருதேன-யமே வைஷ வ்ருணுதே தேந லப்யஹ தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வான்
நாயமாத்மா -என்று பரமாத்மாவை -ஆத்மா வாரே த்ரஷ்டவ்யோ ஸ்ரோதவ்யோ மாந்தவ்யோ நிதித்யாசிதவ்யோ
த்ரஷ்டாவ்யோ -தரிசன சாமானாகார சாஷாத்காரம்
நாய மாத்மா ப்ரவசநேந லப்யக -இங்கே பிரவசனம் -மனனம் என்றவாறு -மனனத்தால் கிட்ட முடியாது /
ந மேதயா -கேவல தியானத்தால் கிட்ட முடியாது /ந பஹுனா ஸ்ருதேன-சாஸ்த்ரங்களால் அறிய முடியாது /
-யமே வைஷ வ்ருணுதே தேந லப்யஹ-அவனால் சுவீகரிக்கப் பட்டவன் அறிகிறான் -ப்ரியாத்மா ஏவ ஹி வரனியோ பவதி -யஸ்யாயம் நிரதிசய ப்ரியக தே ஏவ வரனியோ பவதி –
தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வான் -தானே தனது திவ்ய மங்கள விக்கிரகத்தை அவனுக்கு காட்டி அருளுகிறார் –
பக்தி ரூபா பன்ன அநு த்யாநேநைவ லப்யத -மயர்வற மதி நலம் அருளுவான் /பர பக்தி / பர ஞானம் /பரம பக்தி –
சுமந்து மா மலர் நீர் சுடர் தூபம் கொண்டு அமர்ந்து வானவர் வானவர் கோனோடும் நமன்று எழும் திருவேங்கடம்
நங்கட்கு சமன் கொள் வீடு தரும் தடம் குன்றமே -சாம்யா பத்தி மோக்ஷம் / ஸ்வரூப அநு ரூப புருஷார்த்தம் –
-திருமலை போலவே நாமும் கைங்கர்யம் செய்யப் பெறுவோம்
பிதேயதே ஹ்ருதய கிரந்தி சித் யந்தே சர்வ சம்ஷயக ஷீயந்தே சாஸ்யா கர்மாணி தஸ்மிந் த்ருஷ்டே பராவரே
பரிபூர்ண ஞானம் -ஸ்ருதேஸ் து சப்த மூலத்வாத் –
வாள் நுதல் இம் மாதராள் உம்மைக் காணும் ஆசையால் நைகின்றாள் விறல் வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்தீர் உம்மைக் காண நீ இரக்கம் இலீரே
இரக்கமே உபாயம் -உனக்கு போக்யதை கொடுக்க வேண்டிய இவள் நெற்றி உனக்கு அனாதர ஹேது ஆகிறதே –என்று நைகிறாள்-

புருஷச பரப் பார்த்தா பக்த்யா லப் யஸ்து அந்யயா பக்த்யாது அநந்யயா ஸக்ய அஹம் ஏவம் விதோ அர்ஜுன
ஞாதும் த்ருஷ்டும் ச தத்வேன பிரவேஷ்டும் ச பரந்தப
பக்த்யா மாம் அபி ஜானாதி யாவான் யச்சாஸ்மி தத்வதக ததோ மாம் தத்வதோ ஞானீத்வா விஷதே ததநனந்தரம்
பக்த்யா -பர பக்தி-சாஷாத்கார அபி நிவேசம் -ஆவல் மூலம் -/-அபி ஜானாதி -பர ஞானம்-சாஷாத்காரம் /மேல் பரம பக்தி –
வர்ணாஸ்ரம ஆச்சாரவதா புருஷேண பரப் புமான் விஷ்ணுர் ஆராத்யதே பந்தா நான்யஸ் தத் தோஷ காரகஹ -பராசரர்
ஞான பூர்வக கர்மா அனுஷ்டானங்கள் -ஸூவ கர்மா நிரதஸ் சித்திம் யதா விந்ததி தாச்ச்ருணு –
யதப் ப்ரவ்ருத்திர் பூதானாம் ஏந சர்வம் இதம் ததம் ஸ்வ கர்மணா தமபியர்ச்ச சித்திம் விந்ததி மானவ-ஸ்ரீ கீதை-
போதாயனர் -விருத்தி கிரந்த கர்த்தா / டங்கர் -ப்ரஹ்ம ஸூ த்ர வாக்யகாரர் -சந்தோக்யம் அருளியவர் /
த்ரமிதர்-வியாக்கியான கர்த்தா ப்ரஹ்ம சூத்ரத்துக்கும் சாந்தோக்யத்துக்கும் / காட்டிய ஸச் சம்ப்ரதாயம் –
யா வேத பாஹ்யாஸ் ஸ்ம்ருத்யஹ யச்ச கச்ச குத்ருஷ்டயக ஸர்வாஸ்தா நிஷ் பலப் ப்ரேத்ய தமோ நிஷ்டா ஹி தாஸ் ஸ்ம்ருதாகா–மனு
பாஹ்யா குத்ருஷ்டய இதி த்வித யேபி அபாரம் கோரம் தாமஸ் சமூபயந்தி நிஹேஸாஸேதான் ஜஃகஸ்ய கானன ம்ருகைர்
ம்ருக திருஷ்ணி கேத் சோஹோ காஸார சத்வ நிஹத்ஸ்ய சா கோ விசேஷக -ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவம் –
பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளை -இரண்டு மான் -ஓன்று கானல் நீருக்கும் ஓன்று முதலை உள்ள குளத்துக்கு போவது போலே அன்றோ –
சங்கீர்ணகா சாத்விகாம் சச்சைவ ரஜஸ் தமஸ் ததா –யஸ்மின் கல்பே து யத் ப்ரோக்தம் புராணம் ப்ராம்ஹணா
புரா தஸ்ய து மஹாத்ம்யம் தத்வ ரூபேண வர்ணயதே — மத்ஸ்ய
அக்னேஷ் சிவசிய மஹாத்ம்யம் தாமசேஷு ப்ரகீர்த்யதே-ராஜசேஷூ ச மஹாத்ம்யம் ப்ராம்மணோ விதுஹு
சாத்விகேஷ் வத கல்பேஷூ மஹாத்ம்யம் அதிகம் ஹரேஹே -தேஷ்வ ஏவ யோக சம்சித்தாஹா கமிஷ்யந்தி பராம் கதிம்
சங்கீரணேஷூ சரஸ்வதியாஹா பித்ரூணாம் –இத்யாதி –
-பிரகிருதி மண்டலத்தில் இருப்பதால் -குண சேர்க்கை -பிரமனுக்கு உண்டே -முதல் ஷேத்ரஞ்ஞன்
ந தத் அஸ்தி ப்ருதிவ்யாம் வா திவி தேவேஷு வா புநக சத்வம் ப்ரக்ருதி ஜைர் முக்தம் யதேபிஸ்யாத் த்ரி பிர் குணைஹி -ஸ்ரீ கீதை
யோ ப்ரம்ஹாணம் விதாதாதி பூர்வம் யோவை வேதாம்ச்ச ப்ரஹிநோதி தஸ்மை தம்ஹ தேவம் ஆத்மபுத்தி பிரசாதம்
முமுஷுக்வை சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே -ஸ்ருதி -நான்முகன் முதல் ஜீவாத்மா -பூவில் நான் முகனைப் படைத்த தேவன் –
சாத்விக புராணங்கள் பிரபல பிரமாணம்
சத்வாத் சஞ்சாயதே கிஞ்சித் ரஜசோ லோப ஏவ ச பிரமாத மோஹவ் தாமஸஹ பவதோ அஞ்ஞானம் ஏவ ச -ஸ்ரீ கீதை –
ப்ரவ்ருத்திம் ச நிவ்ருத்திம் ச கார்ய அகார்யே பய அபய பந்தம் மோக்ஷம் ச யா வேத்தி புத்திஸ் ச பார்த்த சாத்விகீ-ஸ்ரீ கீதை =
யாதாஹேவைஷ ஏதேஸ்மின் நிருக்குதே நிலயனே அபயம் ப்ரதிஷ்டாம் விந்ததே அதஸஹ அபயம் கதோ பவதி
யாதாஹேவைஷ ஏதேஸ்மின் உதரமந்த்ரம் குருதே அத தஸ்ய பயம் பவதி -ஸ்ருதி
யயா தர்மம் அதர்மம் ச கார்யம் ச அகார்யம் ஏவ ச அயாதாவத் பிரஜா நாதி புத்திஸ் ச பார்த்த ராஜஸீ
அதர்மம் தர்மம் இதி ய மன்யதே தமஸா வ்ருத்தா சார்வார்த்தம் விபரீதாம் ச்ச புத்திஸ் ச பார்த்தா தாமஸீ
கதயாமி யதா பூர்வம் தக்ஷா தைர் முனி சத்தா மைஹி புருஷப் ப்ரோவாச பகவான் அவ்யயோநிப் பிதா மஹா –பராசர மைத்ரேயருக்கு –
உத்பத்திம் ச வி நாசம் ச பூதா நாம் ஆகதிம் கதிம் வேதி வித்யாம் அவித்யாம் ச ச வாசேயோ பகவான் இதி –

நாராயணனே பர ப்ரஹ்மம் -ஸ்தானம் மேலும் – –
ப்ராணம் மனசி சக கரணைஹி நாதாந்தே பராத்மனி சம் பிரதிஷ்டாப்ய த்யாயீத ஈஸானாம் பிரத்யாயீத ஏவம் சர்வம் இதம்
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ர இந்த்ரஸ்தே சர்வே சம்ப்ரஸூயந்தே –ந காரணம் –காரணம் து த்யேயஹ-
ஈசானா -நியமிக்கிறவன் -இங்கே விஷ்ணு அவதாரம் நாராயணனே என்கிறது ஒழிய உத்பத்தியை சொல்ல வில்லை –
ந காரணம் காரணானாம் தாதா த்யாதா காரணம் து த்யேக -தாதா-நான்முகன் / த்யாதா-ருத்ரன் /-காரணன் யார் என்கிறது மேல் –

சர்வைஷ்வர்ய சம்பன்னஹ சர்வேஸ்வரஹ சம்பூஹு ஆகாஷா மத்யே தேயகா-
யஸ்மாத் பரம் ந அபரம் அஸ்தி கிஞ்சித் -யஸ்மான் நாநீயோ நஜ்யோஷ்தி கஸ்சித் வ்ருக்ஷ ஏவ ஸ்தப்தோ திவி த்ரிஷ்டதி ஏகக-
சர்வைஷ்வர்ய சம்பன்னஹ சம்புஹு -சம்–ஸூ கம் -மோக்ஷ பிரதன்-சிவனுக்கும் மங்களம் அருளினவன் என்றவாறு –

தேநேதாம் பூர்ணம் புருஷேந சர்வம் -ததா யத் உத்தரார்த்தம் தத் அரூபம் அநாம்யம் ஏதத் விதுர்
அம்ருதாஸ்தே பவந்தி -அதேதரே துக்கம் ஏவாபி யந்தி –கர்மக்ருத சரீரம் இல்லாதவன் என்றவாறு -ததான்ய பிரதிஷேதாத் -ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூ தரம் –(3.2.35).

சர்வானன ஸீரோ க்ரீவஹ சர்வ பூத குஹா ஷயக சர்வ வியாபி ச பகவான் தஸ்மாத் சர்வ கதஸ் சிவ
சிவ -மங்களம் -சர்வாந்தராத்மாவாக இருந்தாலும் வியாப்த கத தோஷம் தட்டாதவன் –

யதா தமஹ தத் ந திவா ந ராத்ரிஹி ந சத் ந ச அஸத் சிவ ஏவ கேவலக தத் அக்ஷரம் தத் ஸவிதுர் வரேண்யம்
பிரஞ்யா ச தஸ்மாத் ப்ரஸ்ருதா புராணே –அவன் ஒருவனே மங்களம் -கர்ம வசியன் இல்லை என்கிறது –

வேத வித் ப்ரவர ப்ரோக்த வாக்ய நியாய உப ப்ரும்ஹி தாகா-வேதாஸ் சாங்கா ஹரிம் ப்ராஹூஹூ ஜகத் ஜென்மாதி காரணம்
ஜன்மாத்யஸ்ய யதாக -2-ஸூ த்ரம்-யதாக அஸ்ய ஜெகதக ஜென்மாதி தத் ப்ரஹ்ம -தைத்ரிய உபநிஷத் படியே
யாதோ வா பூதாநி ஜாயந்தே ஏந ஜாதானி ஜீவந்தி யத் பிரயந்தி அபிஷம்விசந்தி தத் விஞ்ஞன்யஸ்வ தத் ப்ரஹ்ம
பிரகரணம் -பரஸ்பர ஆகாங்ஷயுக்த வாக்ய சமுதாயம் –
சதேவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏக மேவ அத்விதீயம் -என்று உபாதான நிமித்த அந்தர்யாமி சொன்ன அந்த பர ப்ரஹ்மமே -சத் -சப்தத்தால் சொல்லப் பட்டு
ப்ருஹதாரண்யகம் -ப்ரஹ்ம வா இதம் ஏக ஏவ அக்ரே -என்று ப்ரஹ்ம -சப்தத்தால் சொல்லி
ஐத்ரேய உபநிஷத்தில் -ஆத்மா வா இதம் ஏக ஏவ அக்ரே –என்று ஆத்மா சப்தத்தால் சொல்லி
மஹா உபநிஷத்தில் -ஏகோ ஹா வை நாராயண ஆஸீத் ந ப்ரம்ம ந ஈஸாநக ந இமே த்யாவா ப்ருத்வீ என்று ஆகாசம் பிருத்வி உடன் ப்ரம்ம சிவனை சொல்லிற்றே –
மஹா உபநிஷத் -யம் அந்தக சமுத்ரே கவயக அவயந்தி -அவனே பாற்கடலில் இருப்பதை கவிகள் அறிவார்கள் -என்றும் மேலும்
நாணம் ஊர்த்வம் ந திர்யஞ்சம் ந மத்யே பாரிஜக்ரபத் ந தஸ் ஏஷே கஸ்சன தஸ்ய நாம மஹத்யாஷக ந சந்த்ருஷே த்ருஷ்டதி
ரூபம் அஸ்ய ந சக்ஷுஷக பஸ்யதி கஸ்ச நைனம் ஹ்ருதா மனீஷா மனஸாபிக் லுப்தோ யா ஏநம் விதுர் அம்ருதாஸ்தே பவந்தி -என்று
ந தஸ் ஏஷே கஸ்சன -ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாத பராத்பரன்
இவனே -அத்பயஸ் சாம் போதோ ஹிரண்ய கர்பா இதி அஸ்டவ் -இத்தையே புருஷ ஸூ க்தியும்-அத்பயஸ் சாம் பூதாப் பிருதிவியை ரஸாச்சா
–ஹிரண்ய கர்பஸ் சம்வர்த்தத அக்ரே -என்று 8-ரிக்குகளிலே சொல்லிற்று
ஹ்ரீச்ச தே லக்ஷ்மீச் ச பத்நயௌ -என்று ஸ்ரீ யபதித்தவம்-அசாதாரண ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் என்றதே -பூ கார்போ மாதவ -இங்கும் பூமிப் பிராட்டி முதலில் –
ராவனோ நாம துர் வ்ருத்தக ராக்ஷசோ ராஷேஸ்வரஹ தஸ்ய அஹம் அவரோ ப்ராதா விபீஷண இதி ஸ்ருதக-
விபீஷணன் தனது ஆகிஞ்சன்யம் அநந்ய கதித்வம் சொல்லிக் கொண்டானே பெருமாள் இடம்
ந சந்த்ருஷே திஷ்டதி ரூபம் அஸ்ய ந சக்ஷுஷா பஸ்யதி கச்ச நைனம் பக்த்யா ச துருத்யா ச ஸமாஹிதாத்மா ஞான ஸ்வரூபம் பரிபாஷ்யதீக -மஹா பாரதம்
ஞாலத்தூடே நடந்து இருந்தும் கிடந்து இருந்தும் சாலப் பல நாள் உகந்தோர் – யுகம் தோர்- -உயிர்கள் காப்பானே
கோலத் திரு மா மகளோடு உன்னைக் கூடாதே
கட்கிலி உன்னை -ந சந்த்ருஷே திஷ்டதி ரூபம் அஸ்ய ந சக்ஷுஷா பஸ்யதி கச்ச நைனம்-
பார் என்னும் மடந்தையை மால் செய்கின்ற மால் -ஹ்ரீச்ச தே லக்ஷ்மீச் ச பத்நயௌ –
அவனே அவனும் அவனும் அவனும் -ச ப்ரம்ம ச சிவ சேந்த்ரஸ் சோக்ஷராப் பரமஸ் ஸ்வராட்-நாராயண அநுவாகம் -சஹஸ்ர ஷீர்ஷம் தேவம் –
நாராயண பரம் ப்ரஹ்ம தத்வம் நாராயணப் பர நாராயண பரஞ்சோதிர் ஆத்மா நாராயண பர — நாராயண அநுவாகம்
யச்ச கிஞ்சித் ஜகத் யஸ்மின் த்ருஷ்யதே ஸ்ரூயதே பி பா அந்தர் பஹிச்ச தத் சர்வம் வியாப்ய நாராயண ஸ்திதஹ
லிங்க பூயத்வாத் தத் -குண விசிஷ்டா நாராயணனே உபாஸ்யம்
பதிம் விஷ்வஸ்ய ஆதமேஸ்வரம் -மிகு நர் இல்லாதவன் -சகஸ்ர ஷீர்ஷம் தேவம் விஷுவாக்க்ஷம் விஷ்வா சம்புவம்
-சர்வ ஐஸ்வர்ய சம் பன்னஹா சம்புர் ஆகாச மத்யே த்யேயக –
புருஷோத்தமன் –புரு சனோதி இதி புருஷஹ-சத்வ குண யுக்தன் -பூர்வ சத் பாவ யுக்தன் – புரீ ஷேதே இதி புருஷ —
யஸ்மாத் பரம் ந அபரம் அஸ்தி கிஞ்சித் -யஸ்மான் நாநீயோ நஜ்யாயோ அஸ்தி கச்சித் –

அரூபம் -கர்மக்ருத ப்ரக்ருதி சம்பந்த ரஹிதம் / அநாமயம்-தத்க்ருத துக்காதி சம்பந்த ரஹிதம்
அவன் வந்து அவதரிக்கிலும் சோக போகங்களை பண்ணும் இவ்விடம் -பர அபேதஸ்ய ஹி கர்மனோ போகாதாதேவ ஷயக
-ப்ராரப்த கர்மம் குறைய சோக துக்கங்கள் அனுபவிக்க வேண்டுமே
யோ ஏதத் விதுகு அம்ருதாஸ்தே பவந்தி -அத இதர துக்கம் ஏவாபி யாந்தி
சர்வானான ஷிரோ க்ரீவக சர்வ பூத குஹா ஷாயக சர்வ வியாபி ச பகவான் தஸ்மாத் சர்வ கதாஷ் சிவ ப்ராரப்தஸ்ய ஹி
கர்மனோ போகாதாத் ஏவ ஷயக -சிவ -மங்களகரன் என்றவாறு –
புருஷோத்தமன் -சர்வ குண பூர்ணத்வம் /புரீ க்ஷயத்வம் /பூர்வ சத் பாவத்வம் /புரு தானத்வம்-சாஸ்வதம் சிவம் அச்யுதம் –
தீர்த்தன் உலகு அளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம் சேர்த்தி அவையே சிவன் முடி மேல் தான் கண்டு பார்த்தன் தெளிந்து ஒழிந்தான் -2-8-6-
சப்த சக்திம் பங்க்த்வா பங்க்த்வா லோக வியாவாரக க்ரியதே –எல்லா சப்தங்களும் அவன் அளவு போக வேண்டி இருக்க
லோக வியாபாரம் போலே சிவனுக்கே சொல்லுகிறார்களே -வேத அபஹார குரு பாதக தைத்ய பீடாதி ஆபாதி விமோசன மஹிஷ்ட
பல பிரதா நைஹி கோன்யப் பிரஜா பசுபதி பரிபாதி கஸ்ய பாதோத கேன ச சிவஸ் ஸ்வ ஷிரோதுரதேந –
பாவ நார்த்தம் ஜடா மத்யே யோக்யோஸ் மேதி அவதாரநாத்–ஈஸ்வர சம்ஹிதையில் தானே சொல்லிக் கொண்டானே –
அத சப்த அநு ஷாசனம் -ஆஸீகி -நமஸ்க்ரியா -வஸ்து நிர்தேசம் -அ -இதி பகவதோ நாராயணஸ்ய பிரதம அபிதானம் -அகார வாச்யன் -ஸ்ரீ மன் நாராயணன்
அஹம் க்ருத்ஸ்நஸ்ய ஜெகதக ப்ரபாவக ப்ரளயகா ததா மத்தாக பரதரம் நான்யத் கிஞ்சித் அஸ்தி தனஞ்சய -ஸ்ரீ கீதை –
அக்ஷராணாம் ஆகாரோ அஸ்மி –அ இதி ப்ரஹ்ம / அகாரோ வை சர்வ வாக் /
சாஸ்திர த்ருஷ்ட்யா து உபதேஷோ வாமதேவாத் –
திவோதாசன் பிள்ளை பிரசர்தனன் -இந்திரன் -மாம் உபாசவ அந்தர்யாமி -போலே –
சகல வித்யா வேதனமும் அவித்யா பிரவர்த்த கத்வாதிகளும் நான் இட்ட வழக்கு -கற்கும் கல்விகள் எல்லாம் நானே என்னும் -5-6-2-
ஆத்மேதி து உபகச்சாந்தி க்ராஹ்யந்தி ச -ஜன்மாந்தர சகஸ்ரேஷு தபோ ஞான சமாதிபிஹி நாரணம் ஷீணபாபா நாம் கிருஷனே பக்தி ப்ரஜாயதே –
பீஷாஸ்மாத் வாதப் பவதே -பீஷோ தேதி ஸூ ர்யக பீஷாஸ் மாத அக்னி ச்ச இந்த்ரச்ச ம்ருத்யுர் தாவதி பஞ்சம இதி –தைத்ரியம்
நாரதர் -ஸநத்குமாருக்கு உபதேசம் -யத்ர நான்யத் பஸ்யதி நான்யத் ஸ்ருனோதி நான்யத் விஜானாதி ச பூமா
-யத்ர அந்யத் பஸ்யதி அந்யத் ஸ்ருனோதி அந்யத் விஜானாதி தத் அல்பம் –
யுவா ஸாத் சாது யுவா அத்யாயகக–ஆ சிஷ்டோ – த்ராதிஷ்டோ -பலிஷ்டக
ஆ சிஷ்டோ — ஆசீர்வாத யுக்தன் -ஆசூதர க்ரியா -ஆசனசீலன் என்றுமாம் –
த்ராதிஷ்டோ-மநோ பல உக்தன் -/ பலிஷ்டக -தேக பல உக்தன் / தஸ்ய ஏவம் பிருத்வீ சர்வ வித்தஸ்ய பூர்ணாஸ் யாத்- ச ஏகோ மனுஷ்ய ஆனந்தோ –
தே ஏ சதா மனுஷ்யம் கந்தர்வானாம் ஆனந்த / பித்ரு தேவன் /ஆஜானஜான தேவன் /தேவன் /இந்திரன் /ப்ருஹஸ்பதி /பிரஜாபதி / ப்ரம்மா
யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே/ உபரி உபரி அப்ஜே புவோபி பூருஷான் –தயே ஷதம் இதி அநு க்ரமாத் —
மனுஷ்யற்கு தேவர் போலே தேவர்க்கும் தேவாவோ –

வ்யோம அதீதவாதி –சதாசிவ ப்ரஹ்ம வாதம் —
அத யத் இதம் அஸ்மின் ப்ரஹ்ம புரே தஹாரம் புண்டரீகம்
வேஷ்ம தஹரோஸ்மின் அந்தராகாஷக தஸ்மிந் யத் அந்தக தத் அன்வேஷ தவ்யம் தத்வாவ விஞ்ஞானஸ்தவ்யம் –சாந்தோக்யம் -8-1-1-
ஆகாஷோ வை நாம ரூபயோர் நிர்வாஹித தே யத் அந்தரா தத் ப்ரஹ்ம தத் அம்ருதம் ச ஆத்மா –சாந்தோக்யம் -8–14-1-
சர்வாணி ரூபாணி விசித்ய தீரஹ நாமானி க்ருத்வா அபிவாதன் யதாஸ்த்தே-புருஷ ஸூ க்தம்
டங்கர் -ப்ரஹ்மானந்தி-வியாக்யாகரர் –
தரோஸ்மின் அந்தராகாஷக கிம் தத்ர வித்யதே யதான் வேஷ்டவ்யம் யத்வா விஞ்ஞானஸ்தவ்யம் -8-1-2-என்று கேட்டுக் கொண்டு
யாவான்வா அயம் ஆகாஷஹ தவான் ஏஷோ அந்தர் ஹ்ருதய ஆகாஸஹ -8-1-3-என்று ஸ்தூல அருந்ததி நியாயம்
-அனவதிக மஹாத்மம் –சகல ஜகத் ஆதாரம் என்று காட்ட ஆகாச சப்தம்
தஸ்மிந் காமாஹா ஸமாஹிதஹா -8–1–5-அவனுக்குள் கல்யாண குணங்கள் உண்டே -அவற்றோடு கூடிய விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமே உபாஸிக்க தக்கவன் என்றதாயிற்று
தஸ்மிந் யதாந்தக காம வியாபதேஷஹா –காமம் -கல்யாண குணம் -ஸர்வஸ்ய ஜகதஹ ஸ்ரேஷ்டருத்வம் ஆதாரத்வம் நியந்த்ருத்வம் சேஷித்வம் -குண அஷ்டகம் –
யத் அந்தக ஒருமையாக உள்ளதே என்னில் -குணி இல்லாமல் குணங்களை எவ்வாறு உபாஸிக்க முடியும் -என்னில்
தத் உபயம் அபி அன்வேஷ்தவ்யம் விஞ்ஞானஸ்தவ்யம் –உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் எவன் அவனை உபாஸிக்க
-தெளியாத மறை நிலங்கள் தெளிய பெற்றோமே -ஆழ்வார் கல்யாண குணங்களில் அன்றோ முதலில் ஈடுபட்டு அருளிச் செய்கிறார்
அத யா இஹ ஆத்மாநாம் அநு வித்யா வ்ரஜந்தி ஏதாம்ச்ச சத்யான் காமம் ஸ்தேஷாம் சர்வேஷு லோகேஷு காம சரோ பவதி
-முக்தர் சாம்யா பத்தி -ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி -யயாதி இந்திரன் -கதை அறிவோம்
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவன் -மத்யே விரிஞ்ச கிரிஷாம் பிரதம அவதாரம் –
சக அந்தராதந்தரம் ப்ராவிஷத் –பரமாத்மா ஸூஷ்ம ஜீவாத்மாவுக்குள்ளும் -ருத்ரன் வார்த்தை –
சாஸ்திர த்ருஷ்ட்யா து உபதேஷூ வாம தேவாத்–
சர்வகத்வாத் அநந்தஸ்ய ச ஏவ அஹம் அவஸ்த்திதக-மத்தஸ் சர்வம் அஹம் சர்வம் மயி சர்வம் ஸநாதனே–பிரகலாதன் வார்த்தை
தேச கால வஸ்து பரிச்சேத்ய ரஹிதன் / சர்வ அந்தர்யாமி / சாஸ்வதன் /அஹம் பிரகாரி என்றவாறு
ஆத்மா இதி ஏவ து குருண் ஹீயாத் ஸர்வஸ்ய தன் நிஷ்பத்தேஹே
ஆவிருத்திஅதிகரணம் -4-1-1-அனவரத சிந்தனம் பண்ண வேண்டும் என்று சொல்லி
ஆத்மத்வ உபாசாதி அதிகரணம் -4-1-2-ஆத்ம இதி து உபக்கச்சாந்தி க்ராஹாயந்தி -வாமதேவர் போல்வாரும் இப்படி
அந்தர்யாமியாய் அப்ருக்தக் சித்த ப்ரஹ்மத்தையே உபாசித்தார்கள் –

தவ அந்தராத்மா மம ச ஏ சா அணியே தேஹ சம்ஞநியதியக -பிரமன் ருத்ரனுக்கு மோக்ஷ தர்மம் உபதேசம்
விஷ்ணுர் ஆத்மா பகவதோ பவஸ்யாமித தேஜஸக தஸ்மாத் தநுர்ஜ்யா சம்ஸ்பர்ஷம் ச விசேஷே மகேஸ்வரஹ –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் திரிபுரம் தகனம்
வித்யுன்மாலீ–கமலாக்ஷன் -தாரகாஷன் –நான்முகன் கொடுத்த வரத்தால் / பூமி ரதம் –சூர்யா சந்தர் சக்கரம் –வேதங்கள் நான்கு குதிரைகள்
-ப்ரம்மா சாரதி -மேரு தநுஸ்-ஆதி சேஷன் ஆவேச சக்தி நாண் –அக்னி அம்பின் நுனி -வாயு அம்புக்கு சிறகு -மகா விஷ்ணு அம்பு –
யஸ்ய ஆத்மாதாம் திரிபுர பங்க விதாவதாஸ்த்வம் தவச் சக்தி தேஜித ஷரோ விஜயீ ச யோ பூத் -அதிமானுஷ ஸ்தவம்
கடல் ஞானம் செய்தேனும் யானே என்னும் —5-6-
அஹம் க்ருத்ஸ் நஸ்ய ஜகத் ப்ரபவக –
சங்கல்ப விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் -நிமித்த காரணம் / சர்வஞ்ஞா சர்வ சக்திதவ விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் சஹகாரி /ஸூ ஷ்ம சேதன அசேதன விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் -உபாதான காரணம்
வாசகமும் புத்தகமும் பிண்டமும் -இயலும் பொருளும் வஸ்துவும் அவனே
ஸச் சத் அச்சா பவதி -ப்ரஹ்மமே சித்தாகவும் அசித்தாகவும் -என்றது அநு பிரவேசம் மூலம் -ஸ்வரூப ஐக்கியம் அன்று
யானும் நீ தானே ஆவதும் மெய்யே –எனக்கே -8–1–9–பிரகாரம் -ப்ரஹ்ம சப்த வாஸ்யம்
ஏதவ் த்வவ் விபுதாஸ் ஸ்ரேஷ்டவ் பிரசாத க்ரோதாஜவ் ஸ்ம்ருதவ் ததா தர்ஷிதா பந்தா நவ் ஸ்ருஷ்டி ஸம்ஹாரா காரகவ் –
பாஹ்யர் -நிமித்த உபாதேன பேத வாதிகள்
ஜந்மாத் அஸ்ய யதா –அஸ்ய யதா ஜென்மாதி தத் ப்ரஹ்மம் -ஒரே காரணம்
ப்ரக்ருதிச்ச பிரதிஞ்ஞயா த்ருஷ்டாந்த அநு பரோதாத் —
சதேவ சோம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகம் ஏவ அத்விதீயம்
ப்ரஹ்ம வனம் ப்ரஹ்ம ச வ்ருக்ஷ ஆஸீத் யாதோ த்யாவா ப்ருத்வீ நிஷ்டாதாக்ஷுஹு ப்ரஹ்ம அத்யதிஷ்டாத் புவனானி தாராயன்
சர்வே நிமேஷா ஜக்னி இரே வித்யுதாப் புருஷாதாதி —
ந இஹ நாநா அஸ்தி கிஞ்சன
புருஷ ஏவ இதம் சர்வம் யத் பூதம் யச்ச பவ்யம் –
உத அம்ருதத்வஸ்யா ஈசானாக
நான்ய பந்தா அயனாய வித்யதே
இந்த ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் அவனே சர்வ காரணத்வம் -உபாஸ்யத்துக்கு அர்ஹன் என்கிறதே –
கேன ஸ்ருஷ்டம் இதம் சர்வம் ஜகத் ஸ்தாவர ஜங்கமம் பிரளயே ச கம் அபேயேதி தன்மே ப்ரூஹி பிதாமகா-என்று கேட்டதும்
நாராயணக ஜெகன் மூர்த்தி அநந்தாத்ம சனாதனாக -என்றும்
ருஷ்யப் பிதரோ தேவா மஹா பூதாநி தார்த்தவக ஜங்கமா ஜங்கமம் ச இதம் ஜெகன் நாராயண உத்பவம் -என்றும் பீஷ்மரும் அருளிச் செய்தார் –
சர்வ தர்ம சர்வ தத்வ வியவஸ்தை -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ஜந்மாத் யஸ்ய யதக –தத் விஞ்ஞானஸ் அஸ்வ தத் ப்ரஹ்ம –விஷ்ணோஹோ சகாஷாத் உத்திபூதம்
ப்ரக்ருதிர்யா மயாக் யாதா வியக்த அவ்யக்த ஸ்வரூபேநீ — புருஷாஸ் சபி உபாவேதவ் லீயதே பரமாத்மனி
பரமாத்மா ச ஸர்வேஷாம் ஆதாரக பரமேஸ்வரக விஷ்ணு நாம ச வதேஷூ வேதாந்தேஷூ ச கீயதே –
பெரியாழ்வார் -4-3-11– வேதாந்த விழுப் பொருளின் மேல் இருந்த விளக்கு –நால் இரு மூர்த்தி தன்னை -அஷ்டாக்ஷரம் ஆதார விஷயம்
-நால் வேத கடல் அமுது- பெருமாளுக்கும் திரு ஷ்டாஷரத்துக்கும் -ஏகார்த்த போதகம் -சாமானாதிகரண்யம் –ப்ரதிபாத்ய பிரதிபாதக சம்பந்தம் –
மேல் இருந்த கற்பகம் -ஸ்வர்க்கத்துக்கு மேல் -என்னை ஆக்கிக் கொண்டு எனக்கே தன்னைத் தந்த கற்பகம்
வேதாந்த விழுப் பொருளின் மேல் இருந்த விளக்கு –
சேதன அசேதனங்கள் இரண்டும் பிரகாரமாய் தான் பிரகாரியாய் -ந தத் சமஸ்ய பியதிகஸ்ய த்ருஷ்யதே -என்னும் படி சர்வஸ்மாத் பரனாய் இருக்கை
பெரியாழ்வார் இந்த பதிகம் பலனை ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்யாமல் தத்துவார்த்த ஞானமே பலன் என்றவாறு
ஸோஹம் இச்சாமி தர்மஞ்ஞா ஷ்ரோதும் தத்வத்தோ யதா ஜகத் பபூவ பூயஸ்ச்சா யதா மஹா பாக பவிஷ்யதி -என்றும்
யன் மயம் ச ஜகத் ப்ரஹ்மன் யாதாச்ச ஏதத் சராசரம் லீனமாஸீத் யதா யத்ர லய மேஷ்யதி யத்ர ச -என்றும் மைத்ரேயர் கேட்க -பராசரர்
விஷ்ணோஹோ சாஷாத் உத் பூதம் ஜகத் அத்ரைவ ச ஸ்தி தம் ஸ் தி தி சமயமா கர்த்தாசவ் ஜகதோ அஸ்ய ஜகச் சா சக
பரப் பராணம் பரமஹ பரமாத்மா ஆத்ம சம் சித்தக ரூப வர்ணாதி நிர் தேஷ விஷேஷன விவர்ஜிதக
அபக்ஷய விநாசாப்யாம் பரிணாமர்த்தி ஜென்ம அபிஹி வர்ஜிதஷ் ஷகேயதே வக்தும் யக சதாஸ் தீதி கேவலம் சர்வத் ராசவ் சமஸ்தம்
ச வசத்ய தேரதி வை யதக ததஸ்ஸ வாசுதேவாதி வித்வத் பிப் பரி பதேயதே தத் ப்ரஹ்ம பரம் நித்யம் அஜம்
அக்ஷயம் அவ்யயம் ஏக ஸ்வரூபம் ச சதா ஹேய அபாவாச்ச நிர்மலம் ததேவ சர்வம் ஏவைதாத் வியக்த அவ்யக்த ஸ்வரூபவத்
ததா புருஷா ரூபேண கால ரூபேண ச ஸ்திதம் ச சர்வ பூத ப்ரக்ருதிம் விகாரான் குணாதி தோஷம்ச்ச மூனே
வியாதீதக அதீத சர்வா வரணோ அகிலாத்மா தேனாஸ்திருதம் யத் புவநாத்தராலே –
உப ப்ரஹ்மஹனம் நாம அனாதீத வேதஷாகோக்த அர்த்தஸ் சக அதீத சாகார்த்த கதனம்

சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ்ஜலான் –தஜ்ஜாவத் தல்லாவத் தாதானாவத் இதம் சர்வம் ப்ரஹ்ம கலு
விஷ்ணோ சகாஷாத் உத்பூதம்-தஜ்ஜாத்வம் /ஜகத் அத்ரைவ ஸ்தி தம் -ததனத்வம் /சம்யம கர்த்தா -லய கர்த்தா -தல்லத்வம்-
ஆழ்வார் கலங்கிய நிலையிலும் இதை –ஏறிய பித்தினோடு -4–4–7–கலக்கம் லௌகிக விஷயத்தில் ஒழிய பகவத் விஷயத்தில் இல்லையே
கிருஷ்ண ஏவ ஹி லோகாநாம் உத் பத்தி அபிச்சாப்யக-
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகோசவ் ஸ்வ சக்தி லேச ஷோத்ருதா பூத வர்க இச்சா கிருஹீத அபிமதோர் தேஹாஹா சம்ஸாதித அசேஷ ஜகதிதோ அசவ் —
தேஜோ பல ஐஸ்வர்ய மஹாவபோதா ஸ்வ வீர்ய சக்த்யாதி குணைக ராஸிஹி பரப் பரானாம் சகல ந யத்ர கிலேஷாதயஸ் சந்தி பராவரேஷே –
ச ஈஸ்வரோ வியஷ்டி சமஷ்டி ரூபக அவ்யக்த ஸ்வரூபோ பறக்காத ஸ்வரூபக ஸர்வேச்வரஸ் ஸர்வதுக் சர்வே வேதா ஸமஸ்த சக்திப் பரமேஸ்வராக்யக –
சம் ஞானாயதே ஏந ததஸ்த தோஷம் சுத்தம் பரம நிர்மலம் ஏக ரூபம் சந்த்ருஷ்ய தேவாபி அதிகம்யதேவா தாஜ் ஞானம் அஞ்ஞானம் அதோ அயன துக்தம் –
தோஷம் -அசித் வியாவருத்தி / சுத்தம் சித் வியாவருத்தி /-பரம நிர்மலம் –முக்த விருத்தி / ஏக ரூபம் -நித்யர் விருத்தி -ஸ்வ தக நிர்மலம்
சந்த்ருஷ்யதே-உபதேச விவேக ஞானம் ஸ்தோத்ரியம் ப்ரஹ்ம நிஷ்டம் –/அதிகம்யதே -ஆகம ஞானம்
இவை ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் இறுதி -6-அம்சம் இறுதி ஸ்லோகங்கள் –
ஸ்ருஷ்ட்டி ஸ்திதி அந்த காரிணீம் ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத்மிகம் ச சம் ஞானம் யாதி பகவான் ஏக ஏக ஜனார்தனக -பிரகாரம் சரீரம் இவர்கள்
ஸ்ருஷ்டா ஸ்ருஜாதி ச ஆத்மாநம் விஷ்ணுப் பாலயம் ச பத்தி ச உப சம்ஹரியதே சாந்தே சம்ஹ்ரியதே ச ஸ்வயம் ப்ரபுஹு –
ப்ருதிவ்யாபஸ் ததா தேஜக வாயிற் ஆகாச ஏவ ச சர்வ இந்த்ரியர்த்தாத் கரணம் புருஷாக்யம் ஹி யஜகத்
ச ஏவ சர்வ பூதாத்மா விஸ்வ ரூபோ யாதோ அவ்யயக சர்காதிகம் தாதாஸ் யைவ பூதஸ்தம் உபகாரகம்
ச ஏவ ஸ்ருஜ்யஸ் ச ச சர்க கர்த்தா ச ஏவ பாத்யத்தி ச ப்ரளயதே ச ப்ரம்ஹ அத்யாவஸ்தாபிர் அசேஷ மூர்த்திர் விஷ்ணுர் வரிஷ்டோ வரதோ வரேண்யக –
தேவராய் நிற்கும் அத்தேவும் அத்தேவரில் மூவராய் நிற்கும் முது புணர்ப்பும் யாவராய் நிற்கின்றது எல்லாம்
நெடுமால் என்று ஓராதார் கற்கின்றது எல்லாம் கடை —

குமாரிள பட்டர் -வேத ப்ரமாண்யம்-காட்ட -வார்த்த தீபிகை -ஸ்லோக வார்த்திகம் –பட்டர் மீமாம்சை இவரது –
-அவர் சிஷ்யர் பிரபாகரன் -கொஞ்சம் மாற்றி -பிரபாகர் மீமாம்சை
சபரி ஸ்வாமி -ஜைமினி ஸூ த்ர பாஷ்யம் எழுதினர் -அதில்-தத்ர அபி நோக்தம் அத்ரது நோக்தம் விருக்தம் து தத் -என்பதற்கு
அன்வயம் -தத்ர அபி நா யுக்தம் அத்ர துனா யுக்தம் விருக்தம் து தத் -என்று பிரபாகரர் காட்ட குமாரிள பட்டர் அவரை குரு என்றார் -அதனாலே சிஷ்யன் மதம் குருமதம்
பாட வல்லார் தாமும் சாயை போல பாட வல்லார் ஆவார்கள் என்று எம்பார் காட்டி அருளினை ஐ திக்யம் –
பேயாழ்வார் -துண்டு கயிறுகளாலும்-உடைந்த குடத்தாலும் -தலை கீழாக நட்ட செடிக்கு தண்ணீர் விடுவது போலே -அன்றோ
புற மாதங்கள் -என்று அன்றோ திரு மழிசை ஆழ்வாரை ஆளாக்கினார் –
வியாபகத தோஷம் தட்டாதவன் -சரீராத்மா பாவம் –
வரத யதி நபுக் வியாவாதரிஷியக ஸ்ருதி விஹிதகா த்வத் உபாசனாச் ச நாத்யஹா கரண பத விதூரயே சதி த்வயீ அவிஷயதானி க்ருதாஸ்திலா பவிஷ்யன் —
அவதாரங்கள் கல்யாண குணங்களைக் காட்டி அருளவே -இச்சையால் அப்ராக்ருத திவ்ய மங்கள விகிரகத்துடன் அவதரிக்கின்றான் -இச்சையால்
நபூத சங்க சமஸ்தாநோ தேஹாஸ்ய பரமாத்மனக –என்றும் -அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே தஸ்ய தீராப் பரஞ்சோதி யோனிம்
பிதா புத்ரேந யோனியோநவ் –தானே தன் புத்ரர்களில் ஒருவரை பிதாவாக வரித்துக் கொண்டு அவதரிக்கின்றான்
ஜந்மாத் யஸ்ய யதக –ப்ரஹ்மம் உபாதானம்
ப்ரக்ருதிஷ்ச்ச பிரதி ஞானயா த்ருஷ்டாந்த அநு பரோதாத் -ப்ரஹ்மம் உபாதானமும் நிமித்தமும்
பரமதஸ் சேது உன்மான சம்பந்த பேத வியாபதேஷேப்யக
-என்பதால்
சேது -இவன் என்றால் ப்ராப்யம் சதாசிவ ப்ரஹ்மம் /பாதோஸ்ய விச்வா பூதாநி என்று அளவு பட்டு /என்ற பூர்வ பஷி சங்கைக்கு பரிகாரங்கள் மேல் -5-ஸூத்ரங்கள்
சாமான்யாத் து -சேது என்பது லோகங்களை கலக்காமல் நியமித்து வைப்பது பற்றி -பாலம் என்ற அர்த்தத்தில் இல்லை
புத்த்யர்த்தப் பாதவாத்-4 -கால்களும் –16- கலைகளும் -சொன்னது உபாசனத்துக்கு
ஸ்தான விசேஷாத் ப்ரகாசாதைவத்-இதுவும் உபாசனனுக்கு எளிதாக -ஆகாசம் குடாகாசமாக காட்டுவது போலே தேஜஸ் ஜன்னல் வழி கொஞ்சம் பார்ப்பது போலே
உபபத்தேச்ச–ப்ராப்யசைவ ப்ராபகத்வ உபபத்தேச்ச-அநந்ய உபாயத்வ ஸ்ரவணாத் -இது சித்தாந்தத்துக்கு நிதியான ஸூ த்ரம் –
-அநேந சர்வகதத்வம் ஆயாம சப்தாதிப்யக -தநேதம் பூர்ணம் புருஷேண சர்வம் –
இவ்வாறு வியாசர் சங்கா பரிகாரம் செய்து பராதி கரணம் தலைக் கட்டுகிறார் –
மனு ஸ்ம்ருதி
ப்ராதுர் யஸீத் தமோனுதாக -தமஸ் -பிரகிருதி -பிரதானம் -அதிஷ்டாதா -அனிருத்ரர்
சிச்ருக்ஷுக்கு விவிதாகா ப்ரஜாகா -பிரஜை -சமஷ்டி வியஷ்ட்டி தத்வங்கள்
அப ஏவ சசராஜா தவ் தாசு வீர்யம் அப்பா ஸ்ருஜத் -ஜாலம் முதலில் -அண்டம் ஈறாக
தஸ்மிந் ஜன்யே ஸ்வயம் ப்ரஹ்ம -சதுர்முக பிரமனை படைத்தான்
ஆபோ நாரா இதி ப்ரோக்தா ஆபோ வை நர ஸூ நவக அயனம் தஸ்ய தாகா பூர்வம் தேன நாராயணக ஸ்ம்ருதக
இப்படி ஸ்பஷ்டமாக மனு ஸ்ம்ருதி நாராயணனே பரமாத்மா என்றும் நான்முகன் போன்றார் ஜீவாத்மா ஸ்ருஷ்ட்டிக்கப் பட்டவர்கள் என்றும் காட்டுகிறதே
அநுஷ்டேய விஷய ஆந்தர பிரயத்தன பாவனா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ஸநத்குமாராதிகள்-ப்ரஹ்ம பாவனை மட்டும் /
ப்ராதுராஸீத் தமோபித்தாக சிஷ்ருக்ஷுஹு விவிதாக ப்ரஜாகா –என்பதையே ஆழ்வாரும் -1–4–10-
உடல் ஆழிப் பிறப்பு வீடு உயிர் முதலா முற்றுமால் -கடல் ஆழி நீர் தோற்றி அதன் உள்ளே கண் வளரும்
அடல் ஆழி அம்மானைக் கண்டக்கால் இது சொல்லி விடல் ஆழி மட நெஞ்சே வினை ஓய ஒண்ணாம் அளவே
வேத வாதங்கள் -விதி -அர்த்தவாதம் -மந்த்ரம் -விதி -அநுஷ்டேய அர்த்த நியமனம் -அபூர்வார்த்த போதகம் -அப்ரவர்த்தக பிரவர்த்தக விதி
அர்த்தவாதம் -அர்த்தாய வாதகம்-பிரயோஜனத்துக்காக உத்ஸாகம் -ப்ரேரிதம்
-வாயுர்வை ஷேபிஷ்தா தேவதா வாயும் ஏவ ஸ்வேந பாகாதாயேந உபதாவதி ச ஏவைநாம் பூதம் கமயதி-போலே –
மந்த்ரம் – அநுஷ்டேயார்த்த ப்ரகாசகோ மந்த்ரக -பர்ஹிர்ஸ் தேவதாஸ் தானம் தாமி -சொல்லி – பர் ஹிர்ஸ்-தர்பம் எடுக்கும் பொழுது தேவதா ஆசனத்துக்கு –
இந்த மூன்றும் சொல்வதால் வேதம் த்ரயீ –
நிச்சய ஞானம் செயல் சொல்ல சொல்லும் சப்தம் மட்டுமே என்னில் – நான்கு பேர் இருக்கும் இடத்தில் ஒருவன் உணர ஆசை கொண்டான்
-ஒருவன் முனுமுனுக்க-ஒருவன் அபவர்க்கே தண்டக ஸ்திதக -இங்கே தண்டம் உள்ளது என்று செய்கையால் காட்ட
-அத்தை அவனுக்கு சொல் என்று இரண்டாமவன் சைகைகாட்ட சொல்வது போலே -வஸ்து அறை தண்டம் சித்தமாக இருப்பதால்
கிரியை இல்லாமலே அர்த்த போதம் உண்டே –
இதே போலே ததா அயம் -இயம் அம்பா -அயம் மாதுலக -அயம் மனுஷ்யக -அயம் மிருகக -போன்றவற்றால் வாசக வாஸ்ய சம்பந்தம் அறிகிறோம்
அம்பரீஷ சரித்திரம் மூலம் பாகவத பிரபாவம் ஏகாதசி மஹாத்ம்யம் போன்றவற்றை அறிகிறோம்
வேதாந்தம் -உபாசனை விஷய கார்ய அதிக்ருத விசேஷண பூத பலம் –
விஷயக-அவச்சேதக வியாவர்த்தக
உபாசன விஷயக -உபாசனம் விஷயோ யஸ்ய கார்யஸ்ய தத் கார்யம் உபாசன விஷயக
உபாசன விஷயம் -அபூர்வம்
அதிக்ருதக-அதிகாரி -அபூர்வம் விளைவிக்க ஆசை கொண்டு உபாசனம் பண்ண
அதி க்ருத விசேஷண பூத பலம் -அந்த உபாசனம் மூலம் பெரும் பலம் -ப்ரஹ்ம பிராப்தி –
துக்க அசம்பின்ன தேக விசேஷம் -ஸ்வர்க்கமும் சித்தம் -ஜ்யோதிஷ்டோமேந ஸ்வர்ககாமோ யஜதே —
பரம பிராப்தி காம ப்ரஹ்ம வித்யாத் -பரம பிராப்திக்கு
ருணம் ஹி வை ஜாயதே -தேவர்கள் ஹவிஸை புரோடாசம் பெற்று பலனை கொடுக்கிறார்கள்
யத்யபி அவதான ஸ்துதி பரம் வாக்யம் ததபி ந அசதா ஸ்துதிர் உபபத்யதே -த்ராவிடர்
இது அவதான ஸ்துதி மட்டும் இல்லை தேவதா ப்ரீதியும் உண்மை -குண ஸத்பாவம் சொல்லி பிரசாத புத்தியா யாகம் பண்ணுவதை சொன்னவாறு
-விதி அபேக்ஷித அர்த்த சித்தி நியாயம் -வேத வாக்கியங்கள் பர ப்ரஹ்ம போதனத்துக்காகவும் பர ப்ரஹ்ம பிராப்திக்காகவும் என்றவாறு –
அபூர்வம் கார்யம் -பசுவைக் கொண்டு வா என்றதும் பசு கொண்டு வந்த கார்யம் முடிந்ததும் அபூர்வம் போகும் -என்பர்
-கிரியை முடிந்ததும் -அபூர்வம் கிரியை தானே -மீம்சிக்கர் பசு கொண்டு வரும் அபூர்வம் பாவயேத் என்பர் –அபூர்வம் கிரியா ரூபம் லோகத்தில்
-பலம் வரும் வரை அதிருஷ்ட ரூபம் -அபூர்வம் என்று காரியத்துக்கு கற்பனை செய்தால் அதுக்கு -லக்ஷணம் –அசாதாரண தர்மம் -சாசனாவத்வம் -என்ன என்னில்
மீமாம்சகர் -கார்யத்வம் -க்ருதி பாவ பாவிதா வும் -க்ருதி உத்தேஷ்யதாவும்-இரண்டும் -க்ருதியின் ஸத்பாவமும்
-க்ருதி பாவத்துக்கு பின் -க்ருதி பாவ அனந்தர பாவி -கருத்து பாவ பாவிதா என்றவாறு
அபூர்வம் க்ருதி உத்தேச்யம் -பல பிராதா என்பர் -எஜமான் க்ருதிக்கு பின் வருவதால் க்ருதி பாவ பாவிதம் ஆகும்
க்ருதி உத்தேச்யத்வத்துக்கு லக்ஷணம் என் என்னில்-ஸ்வர்க்கம் வேண்டும் என்றால் ஸ்வர்க்கம் கொடுக்கும் அபூர்வம் உண்டாக்குவது லஷ்யம்
-அபூர்வம் க்ருதி உத்தேச்யம் -இதுவே லக்ஷணம்
உன் பக்ஷம் படி இஷ்டத்வமே லக்ஷணமா -ஜீவாத்மா ஸ்வர்க்கம் வேண்டுவான் ஒழிய அதிருஷ்ட அபூர்வம் வேண்ட மாட்டானே
-நடுவில் உள்ளவை லஷ்யம் இல்லையே -நீ சொல்லும் லக்ஷணம் சாதியத்துக்கு தானே ஒழிய சாதனத்துக்கு இல்லையே என்னில் –
க்ருத்ய உத்தேச்யம் இரண்டு ரூபங்களில் -ஸ்வர்க்கம் -அபூர்வம் -இதுவே புருஷனை ஸ்வர்க்க சுகம் பெற ப்ரேரகம் செய்வதால் இதுவும் உத்தேச்யம் -என்பர்
க்ருதியால் பெறுவதாய் க்ருதி அதீன ஆத்ம லாபத்வம் -யாகம் செய்து பலன் பெறுவதால் அபூர்வம் யாகமா-க்ருதி உத்தேச்யத்வம் என்று
ஆரம்பித்து க்ருதி பிரேரிகம் அபூர்வம் என்கிறீர்கள்
மேலும் புருஷ அநு கூலதா என்பர் -அது சுகத்துக்கு தானே லக்ஷணம் -பிரதி கூலத்வம் துக்கம் -அபூர்வத்தில் சுகம் அனுபவித்தார்கள் உண்டோ
-சிகம் த்ருஷ்டம் இந்த்ரியங்களால் அனுபவிப்பது -அபூர்வம் அதீந்தர்யம் அன்றோ -அசம்பாவ தோஷம் உண்டே உங்கள் வாதத்துக்கு –
சுகம் மட்டும் இல்லை -துக்க நிவ்ருத்தியும் அனுகூல லக்ஷணம் அன்றோ -என்பர் மேலும் –
துக்க நிவ்ருத்தி கொஞ்சம் சுகம் போலே தோன்றினாலும் புதிய சுகம் அனுபவித்தாள் தானே சுகாப் படுவான் -அதனால் அது சுகம் போலே பிரம்மமே
பிரக்ருதியில் -அநு கூல சம்யோகம் / பிரதி கூல சம்யோகம் /ஸ்வரூபேண அவஸ்திதை -மூன்றும் உண்டே
ஆத்மா துக்கம் படும் பொழுது -பிரதி கூல சம்யோகம் / துக்க நிவ்ருத்தி அடைந்ததும் ஸ்வரூபேண அவஸ்திதை /மேலே சுகம் பெற்று அநு கூல சம்யோகம் –
எனவே அபூர்வம் -நியோகம் -அநு கூலதா என்பது பொருந்தாதே
ஓட்டைக்குள் கை விட்டு தேள் கடிக்க -சுகமாக இருக்கிறது புண்யசாலி என்பதால் என்றதும் எல்லாரும் கை விட்டு தேளால் கடி பட்டது போலே
அபூர்வம் என்பது சுகம் என்கை என்பர் ஸ்ரீ உ .வே.அண்ணங்காச்சார்யார் ஸ்வாமிகள் –
பல சாதனம் -யாகம் செய்வது சுக ரூபம் இல்லையே துக்க ரூபம் அன்றோ –
நியாஜ்யதே இதி நியோக -ஜீவாத்மாவை பலத்தோடு சேர்ப்பது என்றவாறு -ஸ்திரமாக இருந்தே பலம் தர முடியும் –
அபூர்வதவமும் -முன்பு இல்லாத -பூர்வம் நாஸ்தி அபூர்வம் -எஜமான் ரித்விக் யோகத்தால் சாதிக்கப் பட்டதாக இருக்க வேணும்
அப்படி நியோகத்தவம் -ஸ்திரத்வம் அபூர்வத்வம்-மூன்றும் இருக்க வேண்டுமே -பல சாதனத்தால் பெற்றதாக இருக்க வேண்டுமே
இவை அசேதனமான அபூர்வத்துக்கு உண்டு என்பர் மீமாம்சிகர்
நியோகம் -பல சாதனம் -சம்யோஜ்யதே பலம் எஜமான் அஸ்ய இதி நியோக -அதற்கு ஸ்திரத்வமும் அபூர்வதவமும் இருக்க வேண்டுமே
ஸ்வர்க்க காமோ யஜதா -ஸ்வர்க்க சாதனம் -அபூர்வம் -யாகம் அஸ்திரம் என்பதால் அது சாதனமாக மாட்டாதே -அபூர்வம் க்ரியா விதரிக்தம் என்றதாயிற்று –
யாக ஜன்ய ஸ்வர்க்க சாதன பூத அபூர்வ ப்ரபத்யே ஸ்வர்க்க காமக யாகம் குர்யாத்
சமபி வியாகாரத்தால்-யஜதே -ஸ்வர்க்க காமக -உடன் சேர்ந்ததால் -இந்த அர்த்தம் என்பதால் யஜதா அபூர்வத்தை குறிக்கும்
யாகமும் ஸ்வர்க்கமும் இந்த அபூர்வத்துக்காக -அபூர்வம் விதி வாக்ய பலன் என்றதாகும்
அர்த்தார்த்தே ராஜ க்ரஹம் கச்சேத்-பொருளுக்காக அரண்மனைக்கு போனான் –
வாச்ய அன்வய யோக்யதை இருக்க வேண்டுமே –
சாதனம் எப்பொழுதுமே துக்க ரூபமே -கார்யம் புருஷ அநு கூலத்வம் -ஸ்வ தந்த்ரதாக இருக்காதே –
எலுமிச்சம் பலம் கொடுத்து ராஜ்ஜியம் பெறுவது போலே -பக்தி மோக்ஷ சத்ருச சாதனம் ஆகாதே
பக்தியின் தோஷங்கள் -துஷ் ஷகத்வம் -பல விசத்ருஷத்வம் -ஸ்வரூப விருத்தத்வம்-அபாயத்வம் -பய ஜனகத்வம் -சோக ஜனகத்வம்
-பகவத் விஸ்லேஷத்வம் -போல பல பல –
அகங்கார கர்பத்தவமும் கூட -மாத்ரா பிந்து மிஸ்ரமான ஷாத கும்ப மாயா கும்ப கத தீர்த்த சைலம் போலே அகங்கார மிஸ்ரமான
உபாயாந்தரம் என்று திரு குருகைப் பிரான் பிள்ளான் பணிக்கும் படி –
மோக்ஷ சாதனமே துக்க மயமானால் ஸ்வர்க்க சாதனமும் லோக சாதனங்களும் துக்க மயங்கள் என்று சொல்ல வேண்டா இறே-

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ சுருதி பிரகாசிகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ வேதார்த்த சங்க்ரஹம் -முதல் பகுதி –

February 14, 2017

யோ நித்ய அச்யுத பதாம் புஜ யுக்ம ருக்ம வ்யாஹாமோஹதஸ் ததிராணி த்ருணாய மேனே
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயைக சிந்தோ ராமானுஜஸ்ய சரனௌ சரணம் ப்ரபத்யே —

அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷினே –சேஷ ஸாயினே-நிர்மல ஆனந்த கல்யாணைதயே -விஷ்ணவே நம –

பரம் ப்ரம்ஹைவாஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம் ஸ ரதி தத்
பரோபாத்ய லீடம் விவசம் அசுபஸ் யாஸ் பதமிதி
சுருதி ந்யாயா பேதம் ஜகதி வித்தம் மோஹனமிதம்
தமோ யே நா பாஸ்தம் சஹி விஜயதே யாமுன முனி —

அசேஷ சித் அசித் வஸ்து சேஷினே -தத்வம்
சேஷினே-சேஷ ஸாயினே-நிர்மல ஆனந்த கல்யாணைதயே -விஷ்ணவே -புருஷார்த்தம்
நம -ஹிதம்-
தத்வம் –ஹிதம் –புருஷார்த்தம் / சித் -அசித்- ஈஸ்வரன் /
சித் -ஞான ஆஸ்ரயம் ஞான குணகம் /நித்யம் /அவயவம் இல்லாமை /ஷேத்ரஞ்ஞன்/அவிகாராயா / ப்ரத்யக் /
ஸ்வயம் பிரகாசம் /கர்த்தா அனுமானத்தால் மட்டும் அறிய முடியும்
அசித் -ஆதேயஹம்/ விதேயஹம் /சேஷாஹஹம் -சரீரம் –
ப்ரஹ்மம் -நிர்வாகரஹத்வம் / சர்வ காரணத்வம் -த்ரிவித -நிமித்த -உபாதான -சஹகாரி -/சரீராத்மா பாவம்
ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்டப்ரஹ்மம் / ஸ்தூல சித் அசித் விசிஷ்டப்ரஹ்மம்
பேத ஸ்ருதிகள் / அபேத ஸ்ருதிகள் / கடக ஸ்ருதிகள் –

பரம் ப்ரம்ஹைவாஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம்ஸரதி தத் –பர ப்ரஹ்மம் அஞ்ஞானம் அந்தகாரத்தால் சூழப்பட்டு சம்சாரத்தில்
ஆழ்கின்றது என்கிற சங்கர மத அத்வைதிகளையும்
பரோபாத்ய லீடம் விவசம் -பர ப்ரஹ்மம் அசக்தன் -வேறே ஒருவரால் ஆட்டிப் படைக்கப் படுகிறது என்னும் பாசக்கார மதம்
அசுபஸ் யாஸ் பதமிதி -சித் அசித் போலே அசுபங்களால் வருந்து -யாதவ பிரகாசர் மதம் –
சுருதி ந்யாயா பேதம் ஜகதி வித்தம் மோஹனமிதம் -ஸ்ருதிகளில் இல்லாத வற்றையும் -நியாய சாஸ்திரங்களை ஒவ்வாத படியும்
தமோ யே நா பாஸ்தம் சஹி விஜயதே யாமுன முனி –தமஸ் -குணத்தால் வந்த அஞ்ஞானங்களை போக்கி அருளி
விசிஷ்டாத்வைத ஸ்தாபனம் பண்ணி அருளி வெற்றி கொண்ட ஸ்ரீ யாமுன முனிக்கு மங்களம் –

வேதம் -வேதா யதி இதை வேத -/ ஸ்ருதி -ஸ்ரூயதே இதை ஸ்ருதி /அநாதி -அபவ்ருஷேயம் / நித்யம் / அனந்தாவை வேத /
அசேஷ ஜகத் ஹித அநு ஷாசனம் / மாதா பிதா சகஸ்ரரேப்யோ வத்சல்ய தரம் சாஸ்திரம் /
ஸ்ருதி சிரஸ் -உப நிஷத் -உப நிஷீததி இதி -ப்ரஹ்மத்தின் அருகில் இருப்பதால் / உப நிஷாதி இதி -ப்ரஹ்மத்தின் அருகில் கூட்டிச் செல்லுமது –
அவித்யை அடியாக -கர்மங்கள் -சதுர்வித தேக பிரவேசம் –தேஹாத்ம அபிமானம் -சம்சார பயம் -இத்தை போக்க
தேக வியதிரிக்த ஆத்ம ஸ்வரூபத்தையும் -தத் ஸ்வபாவத்தையும் / தத் அந்தராத்மாவான பரமாத்மா ஸ்வரூபத்தையும் -தத் ஸ்வபாவத்தையும் /
தத் உபாசனத்தையும் -தத் பல பூத ஆத்ம ஸ்வரூப ஆவிர்பாவ பூர்வக அனவதிக அதிசய ஆனந்த ப்ரஹ்ம அனுபவம் –

தத் தவம் அஸி-அபர்யாவஸான விருத்தி -தத் -தவம் இரண்டுமே ப்ரஹ்மம் -ஸ்வேதகேதுவினுடைய அந்தராத்மா –
அயம் ஆத்மா ப்ரஹ்மம் -அந்தர்யாமித்வம்
யம் ஆத்மனி திஷ்டன் –அந்தர்யாத்மாவாக இருந்து நியமித்து -நாம் அறியாமல் வியாபகத தோஷம் தட்டாமல்-
ப்ரஹ்மவித் ஆப் நோதி பரம் / தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி நான்யப் பந்தா அயனாய விதாயதே -போன்ற ஸ்ருதி வாக்கியங்கள் கொண்டு
பரமாத்மாவுடைய ஸ்வரூபம் / ஸ்வபாவம் / உபாசனம் / புருஷார்த்தம் /இவற்றை அறிய
ஜீவாத்மாவுடைய ஸ்வரூபம் ஸ்வபாவம் அறிவதே இந்த ஸ்ரீ வேதாந்த சங்க்ரஹத்தின் தாத்பர்யம் -இந்த இரண்டு மங்கள ஸ்லோகங்கள் விரிவே இது –

————————

அசேஷ ஜகத் ஹித அநு சாசனம் -ஸ்ருதி நிகர சிரஸி -சம்யக் அதிகத -மாதா பித்ரு சஹஸ்ரபி வாத்சல்யதர –

பீஜ அங்குர நியாயம் -இரண்டுமே அநாதி -பீஜம் பூர்வம் -காரணம்–. அங்குரம் அப்புறம் -கார்யம் -என்றவாறு -சூழலாக இருந்தாலும் –
இதே போலே அவித்யை பூர்வம் -காரணம் / கர்மம் அப்புறம் -கார்யம் -என்றவாறு -சூழலாக இவை வந்தாலும் -என்றவாறு –
பரமாத்மா –ப்ரஹ்மம் -சத் -பகவான் ஸ்ரீ மன் நாராயணன் -காரணன் –ரக்ஷகன் -நிவர்த்தக ஹேது -மோக்ஷ பிரதன் -உபாயமும் உபேயமும் என்றவாறு /
உபய லிங்கம் -அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம்/கல்யாணைக ஸ்தானத்வம்-இவை இரண்டாலும் ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷண ஸ்வரூபகன்
அநவதிக -அதிசய -அசங்க்யேய-கல்யாண குண கணகன் / சர்வாத்ம அந்தர்யாமி /பர ப்ரஹ்மம் -பரஞ்சோதி -பரதத்வ பரமாத்மா –
சர்வ சாகா ப்ரத்யய நியாயம் -சாமானாய விசேஷ நியாயம் –
சத் ஏவ சோம்ய அக்ர ஆஸீத் / ஆத்மா வா இதமேக ஏவாக்ர ஆஸீத். நாந்யத் கிஂசந மிஷத். ஸ ஈக்ஷத லோகாந்நு ஸரிஜா இதி৷৷1.1.1৷৷–ஸ்ரீ ஐத்ரேய உபநிஷத் -/
ஏகோ வை நாராயணா ஆஸீத் நப்ரமா நஈசனாக -/இப்படி அனைத்து சாகைகளையும் சேர்த்து நாராயணனே ஜகத் காரணன் என்றதாயிற்று –

ஸ்வ இதர ஸமஸ்த சித் அசித் வஸ்துஜாத அந்தராத்மாதயா -நிகில நியாமகன்
-சமானம் அதிகரணம் -அசேஷம் சப்தானாம்-தே சப்தாகா-சாமா நாதி கரணாகா-தேஷாம் பாவக சாமா நாதி கரண்யம்-ஸ்ருதி பிரகாசாச்சார்யார் –
தேவதத்த-ஸ்யாமக- யுவா -லோகிதாக்ஷஹ -, சமபரிமாணஹ , தண்டீ , குண்டலீ திஷ்டதி-
ஜகத் அனைத்தும் ப்ரஹ்மாத்மகம் / அந்தராத்மா பாவம் -காரண கார்யம் -என்பதாலும்
ஜகமே ப்ரஹ்மம் -ஜகம் பிரகாரம் -அப்ருதக் சித்த விசேஷணம் –இதுவே முதல் மங்கள ஸ்லோக விவரணம் –

————————-

நிர் விசேஷ சின் மாத்திரை ப்ரஹ்மம் –நிர் குண ப்ரஹ்மம் புரிந்தால் ஜகத் மித்யை மாயை -என்பர் அத்வைதிகள்
-மித்யையான சாஸ்திரத்தை மித்யையான ஆச்சார்யன் மித்யையான சிஷ்யனுக்கு -மித்யா ஞானத்தை கற்பிக்கிறான் என்றபடி
சாஸ்திரங்கள் ப்ரஹ்மத்துக்குணம் விபூதி எல்லாம் சொல்கிறதே -ஆகையால் இவை மித்யை இல்லை ஸ்வபாவிகம் –
அதே சமயம் ஐக்கியமும் சாஸ்திரம் சொல்வதால் பாஸ்கரன் உபாதி ஒன்றை கல்பித்து -அந்த உபாதி என்பது
-ப்ரஹ்மம் ஒரு சரீரமாகி பந்தத்வமும் மோக்ஷத்வமும் அனுபவிக்கிறான் என்பர்

அசித் ப்ரம்ஹனோர் பேத அபேதவ் ஸ்வபாவிக்கவ் -நித்யம் –
சித் ப்ரஹ்மணோஸ்து பேதம் ஒளபாதிகம் –உபாதியால் வந்தது -இவற்றுக்குள் -அபேதம் ஸ்வபாவிகம் –
— உபாதி அநித்தியம் -சரீரத்துக்குள் ப்ரஹ்மம் இருக்கும் வரை மட்டும் இருக்கும் –
சித் ப்ரஹ்ம அபேதம் முக்த தசையில் -இது ஸ்வ பாவிகம் –

சித் ப்ரஹ்மணோர் அபி பேத அபேதவ் ஸ்வ பாவிகதவ்-முக்தவ் பேதஸ் அபி நிர்தேஷாத் –
யாதவ பிரகாசரும் பாஸ்கரர் போலே சித் -ப்ரஹ்மம் / அசித்-ப்ரஹ்மம் -பேதமும் அபேதமும் ஸ்வ பாவிகம் -என்பான் –
சித் ப்ரஹ்மம் -இவற்றுக்கு முக்த திசையிலும் பேதமும் அபேதமும் உண்டு – ஸ்வ பாவிகம் என்பதால் -இது பாஸ்கர மத வாசி –
பேதம் -ஸ்வரூப வாசியால் -அபேதம் -குணங்கள் பொதுவாதலால் –

தத் தவம் அஸி –தத் என்பதும் தவம் என்பதும் ப்ரஹ்மமே முன்பே பார்த்தோம் -சங்கல்பத்தால் ஜகத் உத்பத்தி விபவம் லயம் –
லயம் -ஸத்பாவ விநாசம் இல்லை –காரண தசைக்கு போவதே தானே –
ஸ்ருதி பிரகாசர் -லயம் என்பது விஸாத்ருஷ அவஸ்தா ப்ரகாநேநா காரணத்வ தர்மினா த்ரவ்யேன விபாகஸ்ய அபாதான-பூதேன சம்ச்லேஷஹ

தத் ஐக்க்ஷத பஹுஸ் யாம் பிரஜாயேய —
தத் ஐக்க்ஷத -ப்ரஹ்மம் சங்கல்பித்து முடிவு செய்தது
பஹுஸ் யாம் -பல வகையாக தானே ஆகி -வியஷ்ட்டி ஸ்ருஷ்டி –தத்வங்களாகி
பிரஜாயேய –தானே ஆகி -சமஷடி ஸ்ருஷ்ட்டி தத்வங்களாகி –
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் –சத்யம் – விகாராத் வ்யாவ்ருத்தம் )ஞானம் -ஜகத் வ்யாவ்ருத்தம் /அநந்தம் -பரிச்சின்னாத் வ்யாவ்ருத்தம்
அத்வைதி -ப்ரஹ்மம் ஒன்றே சத்யம் -காரணம் -மற்றவை விகாரம் அடையும் -அதனால் அசத்தியம் -விகாரம் நாமதேயம் -வாசா ஆரம்பணங்கள் மட்டுமே
வாசா ஆரம்பணம் விகாரோ நாமதேயம் மிருத்தயேக சத்வம் -மண் ஒன்றே உண்மை என்பர்
அக்ரே ஆஸீத் -/ சத் ஏவ ஆஸீத் / ஏகமேவ ஆஸீத் /அத்விதீயம் ஆஸீத் /
சத் மட்டும் என்பதால் விஜாதீய / ஏகமேவ -என்பதால் சஜாதீய /அத்விதீயம் என்பதா ஸூவ கதபேதம் இல்லை என்பர் –
நிஷ்கலம் -கலா ரஹிதம் -அவயவ ரஹிதம் /நிஷ்க்ரியம் /நிர்குணம் /நிரஞ்சனம் -கர்ம வஸ்யம் இல்லை /
சர்வஞ்ஞான ஸ்வரூபன் /ஆனந்தம் ஸ்வரூபம் /சர்வ விக்ஷேஷ ப்ரத்யநீக ஆகாரத்தம் –
ஏக விஞ்ஞானேன சர்வ விஞ்ஞானேன பிரதிக்ஜ்ஜை -ப்ரஹ்மம் அறிந்தால் அனைத்தையும் அறிந்ததாகும் -பதார்த்தங்கள் மாயை என்றால் -பொருந்தாதே
அனைத்தும் ப்ரஹ்மாத்மகம் ப்ரஹ்மமே அனைத்தையும் ஸ்ருஷ்ட்டித்தான் –
ஏதஸ்யவா அக்ஷராஸ்ய ப்ரஷாசனே /ப்ரஷாசித்தாராம் சர்வேஷாம் -/சதேவ சோம்யே இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்
ஜகத் காரண ப்ரஹ்மமே முதலில் இருந்தது -சதேவ ஆஸீத் -ஸத்கார்ய வாதம் /ஏகமேவ ஆஸீத் -அந்த சத் தானே உபாதான காரணம் /அத்விதீயம் ஆஸீத் -அதுவே நிமித்த காரணம்
இத்தால் ப்ரஹ்மம் அபின்ன நிமித்த உபாதாநகத்வம் என்றதாயிற்று –தானோர் உருவே தனி வித்தாய் தன்னில் மூவர் –திருவாய் மொழி -1-5-4-
தான் உருவே வித்து -அழகிய உபாதான காரணம் / ஓர் வித்து -சஹகாரி காரணம் /தனி வித்து -நிமித்த காரணம் –
யதா சோம்ய ஏகேன ம்ருத்பின்டடேன சர்வம் மிருண்மயம் விஞாதம் சயாத் வாச்சாரம்பணம் விகாரோண நாமதயேயம் ம்ருத்தி கேத்யேவ சத்யம் .
அதே போலே ப்ரஹ்மமே ஏக உபாதான காரணம் அகில ஜகத்துக்கும் -இதை சொல்லவே சதேவ சோம்யே இதம் அக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் –
ப்ரஹ்மம் -ஞானானந்த ஸ்வரூபம் -அமலம் -அபரிச்சேதய மஹாத்ம்யம் / ஸத்ய சங்கல்ப / அவிகார-/நாமா ரூப விபாக அர்ஹம் ஆக்கி அருளுகிறார்
-அனந்த விசித்திர ஸ்திர அஸ்திர சமஸ்தானங்களையும் -ஸூவ லீலார்த்தமாக /
வாசா ஆரம்பணம் -வாக் பூர்வக தான உபாதானாதி வியாகாரார்த்தம் விகாராக நாமாதியஞ்ச ஸ்ருஷ்யதே –

சதேவா ஆஸீத் -சத்தாகவே ப்ரஹ்மம் இருக்க -இதம் -கண்ணால் பார்க்கும் இந்த ஜகத் -அத்ர இதம் ஜகம் நிர்திஷ்டம்/அக்ரே – -ஜகத்துக்கு முன்பே
ஏக மேவ ஆஸீத் -அந்த ப்ரஹ்மமே ஜகாத்தாக பரிணமித்தது -சரீரம் -என்றவாறு -உபாதானம் –
அத்விதீயம் ஆஸீத் -சங்கல்பத்தாலே -இதுவே நிமித்த காரணம்
வேர் முதல் வித்தாய் –வேர் -சக காரி / முதல் -நிமித்த / வித்து -உபாதான
தத் ஐக்க்ஷத பஹுஸ் யாம் பிரஜாயேய –
ஹந்தாஹம் இமாஸ்திஸ்ரோய தேவதாஹா அநேந ஜீவேன ஆத்மனா அநு ப்ரவிஷ்ய நாமா ரூபேய வியாக்ரவாணி —
அனைத்தும் தத்வ த்ரயாத்மகம் -பர்யாவசான வ்ருத்தி / யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் –ஜீவாத்மா பரமாத்மா இரண்டுமே வியாபகன்
-ஜீவாத்மா அணு–தர்ம பூத ஞானம் விபு தன் சரீரம் அளவில் –பரமாத்மா விபு -அனைத்து ஜீவர்களுக்குள்ளும் -அசேதனங்களுக்கு உள்ளும்
அப்ருதக் சித்த விசேஷணங்கள் -பிரகாரம் -நித்யம் /ஒரு மரம் உடைந்தால் முக்கிய ஜீவாத்மா பிரிந்து -உடைந்த பாகங்களில்
ஒவ் ஒன்றிலும் பல தாரண ஜீவாத்மாக்கள் உண்டே -அதே போலே முக்தனாக ஜீவாத்மா போன பின்பும்
வேறு ஒரு தாரண ஜீவாத்மா பிரதேதத்துக்குள் போகும் -அனைத்தும் ப்ரஹ்மாத்மகவாகவே இருக்கும் –

சத் மூலக சோம்ய இமாஹ சார்வாஹ பிரஜாகா சத் ஆயதானக சத் பிரதிஷ்டகா -இமாஹ சர்வகா பிரஜாகா
சத்-மூலம் -என்றது சத் உபாதான சத் நிமித்தம் -சத் உத்பத்தி காரணம்
சத் ஆயதானக -என்றது -சத் தாரண சத் நியாம்ய சத் சேஷி -சத் ஸ்திதி காரணம்
சத் பிரதிஷ்டகா -என்றது சத் லய காரணம்

ஐதத்தாத்மியம் இதம் சர்வம் தத் சத்யம் தத் தவம் அசி ஸ்வேதகேதோ —
ஐதத்தாத்மியம் இதம் சர்வம்-இந்த சத் என்ற ப்ரஹ்மமே ஜகத் அனைத்துக்கும் ஆத்மா
தத் சத்யம் -இது உண்மை -ஜகத் ப்ரஹ்மாத்மாகவே இருக்கிறது -ப்ரஹ்மம் ஆத்மாவாக இருக்கிறது
தத் தவம் அஸி ஸ்வேதகேதோ –நீயும் -ஸ்வேதகேதுவே -உளனாக இருப்பதும் -அந்த ஜகத்துக்கு போலே ப்ரஹ்மம் ஆத்மாவாக இருப்பதால் -என்றவாறு
த்வம் -புரோ வர்த்தி ஸ்வேதகேது வாச்ய ஜீவஅந்தர்யாமி பரமாத்மன் -என்றவாறு -அத்வைதிகள் ஸ்வேதகேது அளவிலே கொண்டார்கள் தப்பாக –
ப்ரஹ்மாத்மகம் -என்றது சரீராத்மா பாவம்-என்பதால் மட்டுமே அன்று ஸ்வரூப -ஐக்கியம் அன்று – சரீராத்மா பாவத்துக்கு பிரமாணங்கள் பல உண்டே –
அந்தர் ப்ரவிஷ்டாஷ் ஷாஸ்தா ஜனா நாம் சர்வாத்மா –
ய ஆத்மனி திஷ்டன் ஆத்மாநாம் அந்தரோ யமயதி-ச தே ஆத்மா அந்தர்யாமி அம்ருதக
அநேந ஜீவேன ஆத்மாநா அநு ப்ரவிஷ்ய நாமா ரூபேயே வ்யாக்ரவாணி
சாமா நாதி கரண்யம் பிரகார பேத விஸிஷ்ட பிரகாரி ஏகத்துவம் -இதுவே தத் -என்பதும் த்வம் என்பதுவும் –

வாக்ய அன்வய அதிகாரணம் — 1.4.6.) –நான்கு ஸூ த்ரங்கள் – ஸ்ருதி வாக்கியம் -ஆத்மா வா அரே த்ரஷ்டவ்யஹ-ஸ்ரோதவ்ய மந்தவ்யோ நிதித்யாசி தவ்யக
பூர்வ பசி -சாங்க்யன்-ஜீவாத்மாவை சொல்லும் ஆத்ம சப்தம் என்பான் –
வேத வியாசர் -இத்தை நிரசித்து பரமாத்மாவையே சொல்லும் என்கிறார் -த்யானம் -பற்றி சொல்வதால் வாக்ய அந்வயம் –
தோஷம் இல்லாத பரமாத்வானியே சொல்லும் -தியானத்துக்கு உரியவன் என்று -:
ஆஷ் மார்த்யர் ரிஷி -கடம் மண்ணாலே ஆனதால் மடக்குடம் என்கிறோம் -அதே போலே ஜீவாத்மா ப்ரஹ்மம் என்னலாம்
வேதாந்தாச்சார்யார் -இத்தை வியக்தி ஐக்கியம் என்று இவர் சொல்கிறார் என்பர்
ஒளதலோமி ரிஷி -உதக்ரமிஷ்யதா ஏவம் பவத் -முக்தன் ப்ரஹ்மம் ஆகிறான் என்பர்
காஷக் ருத்ஸ்னர் -இருவரும் அப்ருதக் சித்தம் என்பதால் இப்படி சொல்லிற்று என்பர் –
இத்தையே வேத வியாசரும் கருதுகிறார்
யானும் தானாய் ஒழிந்தேனே -8-8-3-ஆழ்வாரை கூப்பிட்டால் பெருமாள் திரும்புவான்
-அப்படி ஆழ்ந்த அப்ருதக் சித்தம் -பெருமாள் பிரகாரம் ஆழ்வார் பிரகாரி -ஈடு -ஸ்ரீ ஸூக்தி
இதனாலேயே – புரோவர்த்தி ஸ்வேதகேது -வாச்ய ஜீவ -அந்தர்யாமி பரமாத்மன் த்வம் –, தத் ஜகத் காரண பூத பரமாத்மா அஸி
நனு–அத்வைதியின் ஆஷேபம் –
லோகத்தில் பசு என்றால் பசு பிண்டம் அளவிலே வ்யுத்பத்தி —
பிரதான அம்சம் பரமாத்மா அந்தர்யாத்மாவாக இருந்தாலும் -பிரத்யக்ஷத்தால் காண முடியாததால் -லோகத்தில் இப்படி வ்யுத்பத்தி
அனுமானத்தால் ஜீவாத்மா பஸ்சுக்குள் இருப்பதை உணரலாம் -பரமாத்மா இருப்பதை சப்த பிரமாணம் -வேதாந்த ஸ்ரவணம் -கொண்டே அறிய முடியும் –
சம்ஞானயாயதே யேந தத்தர்த்த தோஷம் சுத்தம் பரம் நிர்மலம் ஏக ரூபம் சந்த்ருஸ்ய தேவாபி அதிகாமயாத
ஏவ தத் ஞானம் அஞ்ஞானம் அதோனியதுக்தம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-5-87-
கர்மவசயத்தால் பக்த ஜீவர்கள் அசித் தோஷங்களுக்கு ஆளப்பட்டு இருக்க பர ப்ரஹ்மம் மட்டுமே ஏக ரூபமாய் வியாப்ய கத தோஷம் இல்லாமல் இருப்பதால்
அவனை உபாசிக்கும் ஞானம் -அறிந்து -கண்டு அடைய -ஞான தரிசன பிராப்தி -இதுவே ஞானம் -மற்றவை அஞ்ஞானங்கள் –
ததேயபிரலம் அத்யர்த்தம் த்ருஷ்டாரம்போகதி விஸ்தரைகி அவித்யாந்தர்கதைர் யத்னாஹா கர்தவ்யஸ்ததா ஷோபனே–தத் கர்ம யானா பாந்தய
சா வித்யா யா விமுக்தயே ஆயாசாயாபரன் கர்மா வித்யா அந்நிய ஷில்பனைபுனம்–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –1.19.39 / 41):
ப்ரஹ்ம ஞானமே கர்ம பந்தம் விட்டு மோக்ஷம் அழிக்கும் -மற்றவை கர்ம பந்தம் தேக சம்பந்தம் மட்டுமே கொடுக்கும்
தேவராய் நிற்கும் அது தேவும் அத் தேவரில் மூவராய் நிற்கும் முது புணர்ப்பும் யாவராய் நிற்கின்ற தெல்லாம்
நெடுமால் என்று ஓராதார் கற்கின்ற தெல்லாம் கடை –நான்முகன் -54-
சித்த வேண்டா சிந்திப்பே அமையும் -பட்டர் திருவரங்க பெருமாள் அரையர் பிரதக்ஷிணம் கர்ப்பிணி பெண்கள் போலே
-எல்லா கோபுரம் மதிள் பிரகாரங்களை மங்களா சாசனம் செய்து கொண்டே போவார்கள்
வேதாந்த ஸ்ரவணநேந ஹி வ்யுத்புத்தி பூர்யதே – வைதிக சப்தங்கள் மட்டும் இல்லை எல்லாமே அவன் அளவில் பர்யவசிக்கும்
ஐதத்தாத்ம்யம் இதம் சர்வம் தத் சத்யம் -இது ஒன்றே சத்யம் -ப்ரஹ்மாத்மாக மானவையே அனைத்தும் –

சோதக வாக்கியம் –சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம-யோ வேத நிஹிதம் குஹாயம் பரமேவ்யோமன்–
நந்தா விளக்கே அளத்தற்கு அரியாய்–பெரிய திரு -3- 8-1-
நந்தா -சத்யம் –ஒருபடிப் பட்டது /விளக்கு -ஞானம் -ஸ்வயம் பிரகாசம் /அளத்தற்கு அரியாய் -அநந்தம் -த்ரிவித பரிச்சேத ரஹிதன்
நந்தா விளக்கமே -நீயும் அளியத்தாய்–திருவாய் -2-1-9-
ஜ்வாலா அபேத அனுமானம் -‘மத்யம் அக்ஷணா பரம்பரை ஆவர்தினீ ஜவாலா ப்ரதிக்ஷணம் உத்பத்தி விநாசாவதி
இப்படி க்ஷணம் தோறும் அழிந்து உத்பத்தி ஆனாலும் நந்தா விளக்கு என்கிறார் ஆழ்வார் -விளக்கு சுடுவதும் தம்மை போலே
அவனைப் பிரிந்த நிலை என்று காற்றையும் காளியையும் கட்டி ாலும் நிலையில் அன்ற