Archive for the ‘ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள்’ Category

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —4-1–கதிர் ஆயிரம் இரவி–

July 26, 2021

பிரவேசம்
ஆச்சார்யனானவன்
பகவத் வாக்யங்களாலும் (சரம ஸ்லோகம் )
மந்த்ர உபதேசத்தாலும் (ரஹஸ்ய த்ரயங்கள் )
ஸ்வரூப ஞான பர்யந்தமாக ருசி உத் பாதநம் செய்து
சேதனனை உகப்பித்து
(திருவடியும் இரண்டையும் செய்தார் அன்றோ –
பெருமாள் சொன்ன அடையாளங்களைச் சொல்லியும் கணை ஆழியும் கொடுத்து )

தத் த்வாரா ஈஸ்வரனையும் உகப்பித்த பிரகாரத்தை
திருவடி வ்யாஜத்தாலே
இரண்டு தலையையும் தனித்தனியே
பஸ்ய தேவி யங்குளீ யகம் -என்றும்
த்ருஷ்டா ஸீதா –என்றும்
உகப்பித்த பிரகாரத்தை அருளிச் செய்தாராய் நின்றார் கீழில் திரு மொழியில் (3-10 )

(திருமந்த்ரார்த்தம் மனசில் பட பட
த்வரை மிக்கு த்வயார்த்தம் அறிய அபி நிவேசம் ஏற்படுமே
இது தான் -தனித் தனியாக 3-10-
இதில் சேர்ந்த -4-1
பதிகம் ஆரம்பமே பட்டாபிஷேகம் இதில் )

இதில்
அங்கன் தனித் தனியே காணாமல்
இருவரையும் சேரக் காண வேணும் என்று தாம் விரும்பின பிரகாரத்தைத்
தமக்கு ஸ்நேஹிகளாய்
பகவத் வாக்யங்களாலும்
ஆச்சார்ய முகத்தாலும்
உபாய உபேயங்கள் அவனே என்று அறுதியிட்ட சேதனர்

(நாடுதிரேல் என்பாரும் கண்டார் உளர் என்பாரும் ஸ்நேஹிகள் தானே
தேடுதலும் ஸ்ரேஷ்டம்
கண்டவர் காட்டுவதும் அதே போல் தான் ஸ்ரேஷிடம் )

பிரதம பதத்தில் அர்த்த பலத்தாலே காண்கிற அளவே யன்றி
ஏகாயந அநீச தர்சனம் போல் அன்றிக்கே
ஸாப்தமாக மிதுன விஷயத்தைக் காணலாமோ என்று அபேக்ஷிக்க
(த்வயத்தில் )உத்தர பூர்வ வாக்யங்களை தர்சிப்பிக்க
தர்சித்துத் தெளிந்து இருக்கச் செய்தேயும்
அவ்வளவிலும் பர்யவசியாமல் அபி நிவேசம் மிக்கு

(பிரணவம் சம்பந்தம் நமஸ் உபாயம் நாராயணாயா உபேயம்
பிரதமம்- ஓம் -மிதுனம் காண ஆசை இருப்பவருக்கு அர்த்த பலத்தால் தான் தெரியும்
திரு மார்பில் விட்டு பிரிந்தால் தானே அக்ஷரம் விட்டு பிரிவது
சேனாபதி மிஸ்ரர் வாக்கியம்
ரஷிக்கும் பொழுது பிராட்டி வேணும் -எனவே சேர்த்தே என்று அர்த்தம் கொண்டே தர்சிக்கலாம் –
சப்தம் இல்லையே )

(பூர்வ உத்தர என்னாமல் உத்தர பூர்வ என்றது
உபேயம் தானே பிரதானம்
கருமுகை மாலையை சும்மாடு ஆக்குவது போல் உபேயமான அவனை உபாயமாக்கி
அவனை அடசிந்து நித்தியமாக அனுபவித்து
அனுபவ ஜனித்த ப்ரீதி கார்ய பகைங்கர்யம் செய்வோமே
ஆகவே முதலும் உத்தர வாக்கியம் காட்டி அருளுகிறார் )

மணக்கால் நம்பிகளை பெரிய முதலியார் இவ் விஷயத்தை ப்ரா மாணிகருக்கும்
ஸாஷாத் கரிக்கலாமோ -என்று கேட்டால் போலே
தர்சிப்பித்த ஆச்சார்யனைக் கேட்க

அவனும்
ஒண் டொடியாள் திரு மகளும் நீயுமே நிலா நிற்பக் கண்ட சதிர் –பரத்வத்திலேயும் கண்டேன் -என்றும்

மலையால் அணை செய்து இலங்கை மலங்க ஓர் வாளி தொட்டானை நாங்கை நன்னடுவுள் செம் பொன் கோயிலினுள்ளே
அல்லி மா மலராள் தன்னொடும் அடியேன் கண்டு கொண்டு அல்லல் தீர்ந்தேனே -என்றும்

சந்தணி மென் முலை மலராள் தரணி மங்கை தாம் இருவர் அடி வருடும் தன்மையானை–
திருக்கோவலூரதனுள் கண்டேன் நானே –2-10-2- என்றும்

நீயும் திரு மகளும் நின்றாயால் (பொய்கையார் )-என்றும்

பரத்வ விபவங்களிலும் கட்கண்ணால் காண்கிற அளவு அன்றிக்கே
உட் கண் உணரும் அர்ச்சாவதாரங்களிலும்
மங்களா ஸாஸனமாக கண்டார் உளர் –
என்றதால் தாமும் அத்யந்த ப்ரீதராய் –

திருவாய்ப்பாடியிலே பெண்கள் நந்தன் மதலையைக் காகுத்தனை நவின்று உந்தி பறந்து
குண அனுபவம் பண்ணினவர்கள் (நாடுதிரேல் கோஷ்டி இவர்கள் )
மற்றும் ஜன்மாந்தர ஸம்ஸ்கார உபாசன சித்தரானவர்கள்
ஒருவருக்கு ஒருவர் அபேக்ஷை உண்டாகில் கண்டார் உளர் என்னும் அந்யாப தேசத்தாலே
மநோ ரதித்து அருளிச் செய்து இனியராகிறார் –

———–

இவருடைய மநோ ரதம் தான் இருவரையும் சேர்த்து திரு அபிஷேகம்
திவ்ய ஆயுத ஆழ்வார்களோடே கிருஷ்ண அவதாரத்தையும் காண வேணும் என்றும்
மகர ஸிம்ஹ வராஹ அவதாரங்களிலும் இப்படிக் காண வேணும் என்றும்
தாம் விரும்பின பிரகாரம் தமக்கு ஸ்நேஹிகளாய் இருப்பார் அளவிலும் சென்றது கண்டு
ப்ரீதராய்

கீழ்ச் சொன்ன அந்யாபதேசத்தாலே
அவன் திரு மார்விலும்
பார்ஸ்வத்திலும்
கண்டார்கள் ஒரு தஸா விசேஷங்களிலே (விசேஷங்களே) –
என்று அனுசந்தித்து இனியராகிறார்

இப் பாட்டால்
பெருமாள் தாமும் பிராட்டியும் சேர எழுந்து அருளித் திரு அபிஷேகம் செய்து அருளி
திரு மகளோடு இனிது அமர்ந்த செல்வுக்கு மங்களா ஸாஸனம் செய்கிறார் –

கதிர் ஆயிரம் இரவி கலந்து எறித்தால் ஒத்த  நீள் முடியன் 
எதிரில் பெருமை இராமனை இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல் 
அதிரும் கழல் பொரு தோள் இரணியன் ஆகம் பிளந்து அரியாய்   
உதிரம் அளைந்த கையோடு இருந்தானை உள்ளவா கண்டார் உளர் – 4-1- 1-

பதவுரை

கதிர் ஆயிரம் இரவி-ஆயிரம் கதிர் -ஆயிரம் இரவி
கதிர்–(எண்ணிறந்த) கிரணங்களை யுடைய
ஆயிரம் இரவி–ஆயிரம் ஆதித்யர்கள்
எறித்தால் ஒத்த–ஜ்வலித்தாற் போல் (மிகவும் பளபளவா நின்றுள்ள)
நீள் முடியன்–நீண்ட திருவபிஷேகத்தை உடையவனுமான
இராமனை இருக்கும் இடம்-இராமன் இருக்கும் இடத்தை
இராமன்–இராமபிரான்
இருக்கும் இடம்–எழுந்தருளியிருக்குமிடத்தை
நாடுதிரேல்–தேடுகிறீர்களாகில்
(அவ் விடத்தை விட்டுச் செல்லுகிறேன்;)
அதிரும்–(கல கல் என்று) ஒலி செய்யா நின்றுள்ள
கழல்–வீரக் கழலையும்
பொரு தோள்–போர் செய்யப் பதைக்கிற தோள்களை யுமுடைய
இரணியன்–ஹிரண்யாஸுரனுடைய
ஆகம்–மார்பை
அரி ஆய்–நரஸிம்ஹ ருபியாய்க் கொண்டு
பிளந்து–கீண்டு
உதிரம் அளைந்து–(அதனாலுண்டான) ரத்தத்தை அளைந்த
கையோடு–கைகளோடு கூடி
இருந்தானை–(சீற்றந்தோற்ற) எழுந்தருளி யிருந்த நிலைமையில் (அவனை)
உள்ள ஆ உண்டார் உளர்–உள்ள அவனை ஸேவித்தவர்கள் இருக்கின்றனர்.

(உள்ள ஆ-உள்ள படி பிரகாரம் – யதார்த்த தத்வார்த்தம் –
யோ வேத்தி -தத்வ தகா கீதை -இங்கு உள்ள வா
இங்கு ராமன் நரசிம்ஹன் ஏக தர்மி அறிந்ததே உள்ள ஆ )

கதிர் ஆயிரம் இரவி கலந்து எறித்தால் ஒத்த  நீள் முடியன் 
ஸஹஸ்ர கிரணராய் இருக்கும் அநேகம் பால ஆதித்யர்களை உருக்கி வார்த்த ப்ரகாசமோ
என்று அனுசந்தித்து
அதுவும் போராமையாலே
நீள் முடி-என்கிறார் –

எதிரில் பெருமை இராமனை  
(எதிரில்- எதிரி இல்லாத– எதிர் இல்லாத ஒப்பு இல்லாத )
சத்ருக்கள் இல்லாத அளவே அன்றிக்கே
சா தர்ம்ய த்ருஷ்டாந்தமும்
ஏக தேச த்ருஷ்டாந்தமும்
வை தர்ம்ய த்ருஷ்டாந்தமும் –இல்லாதவனாய்
(இதன் படி –இதில் ஒரு அம்ச படி –இதன் படி இல்லாதவன் மூன்றுமே சொல்ல முடியாதே )

ஸமஸ்த கல்யாண குணங்களுக்கும் ஆஸ்ரய பூதனாய் இருக்கையாலே
சத்ரு மித்ர உதாசீநாத்மகமாய்
உட் காச்சலும் -புறம் பொசிவும் -எதிரூன்றலும்
ப்ரஹ்ம லோக பர்யந்தமாகக் காணலாய் இறே இருப்பது
அப்படி இருக்கிறவர்கள் எல்லாரும் ஒருவர் இருவர் ஒழிய நெஞ்சாலும் ரமிக்கும் படியாய் இறே
இராமன் என்கிற திரு நாமம் இருப்பது
ஒருவர் இருவரைப் பொறுத்த வூரிலே இருந்த தோஷமே இறே திரு அயோத்யைக்கு உள்ளது
அது தானும் ஸ்ரீ பரதாழ்வான் வந்து போய் வரும் அளவும் இறே உள்ளது

பின்னை ராவணாதிகளும் இல்லையோ என்னில்
தனுஷ்யாதி சாஸ்த்ரவான் -கையில் பிடித்த வில்லால் ரமிப்பித்தார் –
சத்யேந லோகாந் -அயோத்யா -12-27-எல்லாரையும் ஜெயத்தோடே ரமிப்பிக்க வேணும்
எல்லாத்துக்கும் அடி ஜிதேந்த்ரியத்வமும் ஒவ் தார்யமும் இறே
தீநாந்த நேந –ஸ்வ ஆஸ்ரயமான இந்த்ரியங்களும் ஒவ்வொரு தசைகளிலே
ஒவ்தார்ய அந்வேஷிகளாய் (வள்ளன்மையை எதிர்பார்த்து )இறே இருப்பது

பெருமாள் ஸுர்யத்துக்கு ராவணன் எதிர் போரான் என்கிற குறை தீர
ஹிரண்யனை ஓர் எதிருமாக்கி
அவனை ஜெயித்ததை ஸுர்யமாக்கி
தர்மி ஐக்யத்தாலே ஓர் எதிரியையும் பெற்று ஜெயித்தத்தையும் தம் பேறாக அனுசந்திக்கிறார்
(இந்த ராமன் குறை தீர்ந்ததும் இங்கு- கண்டார் உளர் என்று இப்படி முடிச்சு போடுகிறார் )

இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல்
ஆஸ்ரித விரோதிகள் இருக்கும் இடம் சென்று அழியச் செய்தாலும்
மறுவலிடாமல் பரிஹாரம் செய்யும் அளவும்
அதுக்குத் தகுதியாகக் கொண்ட வேஷத்தோடே அங்கே இறே இருப்பது
அவ்விடம் விரும்பித் தேடு கிறி கோளாகில்

அதிரும் கழல் பொரு தோள் இரணியன் ஆகம் பிளந்து அரியாய் உதிரம் அளைந்த கையோடு இருந்தானை
ஷீராப்தியில் பர ஸம்ருத்ய அஸஹத்வம் குறு மிழிக் கொள்ளும்படியான
ப்ரஸன்ன வேஷம் குலைந்து வெளிப்பட்டு
லோகங்கள் எல்லாம் நடுங்கும்படி
திண் கழல் கால் -என்னும்படி
வீரக் கழல் இட்ட அதிர்த்தியும்
யுத்த கண்டூதியும் சமியாத தோள்களுமாய்
ஆஸ்ரித வர்க்கங்களை
பள்ளியில் ஓதி வந்த தன் சிறுவன் அளவாகவும் நலிகையாலே இறே
அதுக்குத் தகுதியான நரஸிம்ஹமுமாய்
ஹிரண்யனுடைய வர பல புஜ பலங்களாலே ஊட்டியாக வளர்த்த சரீரத்தை

ஒரு ஸ்வர்ண கிரியை ஒரு ரஜத கிரி அநாயாசேந பிளந்தால் போலே பிளந்து
குட்லைப் பிடுங்கிக் குட்டமிட்டுக் கிளம்புகிற ருதிரத்தை அளைந்த கையோடே
மறுவலிட்டு ஆஸ்ரிதரை இன்னம் நலியுமோ என்று
ஒரு அநு கூலனை ஸ்தாபிக்கும் தனையும் இருந்தானை -என்னுதல்

சீற்றத்துக்கு எதிர் நிற்க மாட்டாமல் ப்ரஹ்ம ஈஸா நாதிகள் முதலான வானோர்
நெஞ்சு கலங்கிச் சிதறியோடி மீண்டு
நாத்தழும்ப ஏத்தும் படி அல்லி மாதர் புல்க லஷ்மீ நரஸிம்ஹம் என்னும் படி
சீற்றம் தணிந்து இருந்தவனை என்னுதல்

(நல்லை நெஞ்சே நாம் தொழுதும் நம்முடை நம் பெருமான்
அல்லிமாதர் புல்க நின்ற ஆயிரம் தோளன் இடம்
நெல்லி மல்கிக் கல்லுடைப்பப் புல்லிலை யார்த்து அதர் வாய்ச்
சில்லி சில் லென்ற சொல் அறாத சிங்க வேள் குன்றமே—1-7-9-)

சீற்றம் தணிந்தாலும் உதிரம் அளைந்த கையோடே இறே இருப்பது –
இவளும் வீர மஹிஷி யாகையாலே
பர்தாரம்ப ரிஷஸ் வஜே –ஆரண்ய-30-37 -என்றால் போலே
வெருவின பூங்கோதை யாள் விரோதி போன பின்பு
துணுக்குத் தவிர்ந்து
ரத்த வெடியோடே புல்கும் இறே

உள்ளவா கண்டார் உளர்
ராமனை உள்ளவா கண்டார் உளர்
ராஜ குலத்திலே பிறந்த வாஸனையாலே ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன அர்த்தமாக
அடுத்த வேஷம் என்று நிரசித்தான் என்று
உள்ளவர் கண்டார் உளர்
இவளோடே கூடினால் இறே வஸ்துவை உள்ளபடி காணலாவது
இது தானே இறே தர்மி ஐக்யமும் –

————

அவனை ஈஸ்வரன் என்று அறுதி இட்டால்
ஸ்ரீ பஞ்சாயுதங்களோடே காண வேணும் என்கிறார் –

நாந்தகம் சங்கு தண்டு நாண்  ஒலி சார்ங்கம்  திருச் சக்கரம் 
ஏந்து பெருமை இராமனை இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல் 
காந்தள் முகிழ் விரல் சீதைக்காகிக் கடும் சிலை சென்று இறுக்க
வேந்தர் தலைவன் ஜனக ராஜன் தன் வேள்வியில் கண்டார் உளர் -4- 1-2 –

பதவுரை

நாந்தகம்–நந்தகம் என்னும் வாளையும்
சங்கு–ஸ்ரீபாஞ்ச ஐன்யத்தையும்
தண்டு–கௌமோதகி என்னும் கதையையும்
நாண் ஒலி–நாண் கோஷத்தை யுடைய
சார்ங்கம்–ஸ்ரீசார்ங்க ததுஸ்னையும்
திரு சக்கரம்–திருவாழி யாழ்வானையும்
ஏந்து பெருமை இராமன்–(திருக்கைகளில்) ஏந்தும்படியான பெருமையை யுடைய இராமபிரான்
இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல்–
காந்தன் முகிழ் விரல் சீதைக்கு ஆகி-செங்காந்தளம்பு போன்ற விரல்களையுடைய பிராட்டிக்காக
வேந்தர் தலைவன்–ராஜாதிராஜனான
சனகராசன் தன்–ஜனக சக்கரவர்த்தியினுடைய
வேள்வியில்–யஜ்ஞ வாடத்திலே
சென்று–எழுந்தருளி
கடு சிலை–வலிய வில்லை
இறுக்க கண்டார் உளர்–முறிக்கக் கண்டவர்கள் இருக்கின்றனர்.-

நாந்தகம் சங்கு தண்டு நாண்  ஒலி சார்ங்கம்  திருச் சக்கரம் 
ஸ்ரீ பஞ்சாயுதங்களையும் சொல்லும் போது
இன்னது முதலாக எண்ண வேணும் என்கிற நிர்பந்தம் இல்லையே
எல்லாரும் ஏக மநாக்களாய் இருக்கையாலே ஒன்றைச் சொல்லும் போதே
எல்லாவற்றையும் சொல்லிற்றாம் இறே

சாரங்கம் என்னும் வில்லாண்டான் -என்கையாலும்
சார்ங்கம் வளைய –நானும் அவனும் அறிதும்
ஆழியொடும் பொன்னார் சார்ங்கம் -என்பது
சேரச் சொல்லுவது ஆகையாலே
சார்ங்க பாணி -என்ற போதே எல்லாம் சொல்லலாம் இறே –

ஏந்து பெருமை இராமனை
ஐந்தாலும் கொள்ளும் கார்யம் ஒன்றைக் கொண்டே கொள்ளுமாகையாலே
மற்றவை எல்லாம் அழகுக்கு ஏந்தினவை யாய் இறே உள்ளது
அழகு தனக்கும் இவை மிகையாய்
ஆபரணஸ் யாபரணம் -அயோத்யா -3-27
பும்ஸாம் த்ருஷ்டி ஸித்த அபஹாரிணாம் –
என்னும் படி இறே அவன் பெருமை தான் இருப்பது

இராமனை
எல்லாரையும்
எல்லா பிரகார த்தாலும் ரமிப்பிக்க வல்லவனை

இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல் 
இந்த சவுந்தர்யாதிகளும்
ஸுர்யாதிகளும்
அவன் இருக்கும் இடதடகத்திலே காண வேணும் என்று தேடுகிறி கோளாகில்

காந்தள் முகிழ் விரல் சீதைக்காகிக் கடும் சிலை சென்று இறுக்க
செங்காந்தள் முகிழ் போல் திரு விரல் -என்கையாலே
இவளுடைய திவ்ய அவயவங்களை எல்லாம் உப லக்ஷணமாய்
பருவத்தைக் காட்டுகையாலே அவனைக் அழைத்தமை காட்டுகிறது

சீதை -என்கையாலே
குடிப்பிறப்பு காட்டுகிறது

ஆகிச் சென்று கடும் சிலை இறுத்து -என்கையாலே
கொடு வந்த விருசுவாமித்ரனை வியாஜ்யம் என்னலாம் இறே

வேந்தர் தலைவன் ஜனக ராஜன் தன் வேள்வியில் கண்டார் உளர்
ராஜ தர்ம ஸ்ரேஷ்டன் ஆகையாலே
ராஜாக்களுக்கு எல்லாம் கர்த்தாவுமாய்
வம்ஸவானுமாயுமாய் இருக்கிற
ஜனக ராஜனுடைய யஜ்ஞ சமீபத்திலே சென்று இருக்கக் கண்டார் உளர் என்னுதல்

அன்றியே
இவர் ஆசைப்பட்டால் போலே
ஸூல்கமான சிலையை முறித்து
திருத் தமப்பனாரையும் திருத் தாயாரையும் அழைத்து
மற்றும் வேண்டுவாரையும் கூட்டிக் கொண்டு
அந்த ஸமீபத்திலே

இயம் ஸீதா மம ஸூதா ஸஹ தர்ம சரீதவ-என்று
வடிவு அழகு இது -குடிப்பிறப்பு இது -ஸஹ தர்ம சரியாக அங்கீ கரியும் என்று காட்டிக் கொடுத்து
சடங்குகளையும் தலைக்கட்டின பின்பு
பெருமாளையும் நாய்ச்சியாரையும் சேர வைத்து
தம்முடைய ஆசையால் ஒப்புப் பார்த்து
கண் அழகு விஞ்சல் என்று இருக்கையாலே இறே வேள்வியில் கண்டார் உளர் என்கிறது

இதில் இராமனை நாடுதிரேல் –வேள்வியில் கண்டார் உளர் என்கிறதில் வேறுபாடு தோன்றாதாப் போலே இறே
இராமனை நாடுதிரேல் –உதிரம் அளைந்த கையோடு இருந்தானைக் கண்டார் உளர் என்றதும் –

————–

கிருஷ்ண அவதாரத்தோடு ராம அவதாரத்தைச் சேர்த்து அனுபவிக்கிறார் –

கொலை யானை கொம்பு பறித்துக் கூடலர் சேனை பொருது அழியச் 
சிலையால் மராமரம் எய்த தேவனைச் சிக்கென நாடுதிரேல் 
தலையால் குரக்கினம் தாங்கிச் சென்று தடவரை கொண்டு அடைப்ப 
அலையார் கடல் கரை வீற்று இருந்தானை அங்குத்தை கண்டார் உளர் -4- 1-3 –

பதவுரை

கொலை யானை–கொலை செய்வதையே இயல்பாக வுடைய (குவலய பீடமென்னும் யானையினுடைய
கொம்பு–தந்தங்களை
பறித்து–பறித்துக் கொண்டவனும்,
கூடலர்–(ஜகஸ்தாதத்திலுள்ள ராக்ஷஸர்களாகிய) சத்துருக்களுடைய
சேனை–சேனையானது
அழிய–அழியும்படி
பொருது–போர் செய்தவனும்,
சிலையால்–வில்லாலே
மராமரம்–ஸப்த ஸால வ்ருக்ஷங்களை
மெய்த–எய்தவனுமான
தேவனை–எம்பிரானை
சிக்கன நாடுதிரேல்–த்ருடாத்யவஸாயத்தோடு தேடுகிறீர்களாகில்,
(அவனிருக்குமிடஞ் சொல்லுகிறேன்;)
குரங்கு இனம்–வாநர ஸேனையானது
தடவரை–பெரிய மலைகளை
தலையால்–(தமது) தலைகளினால்
தாங்கிக் கொண்டு சென்று–சுமந்து கொண்டு போய்
அடைப்ப–கடலின் நடுவே அணையாக) அடைக்க
அலை ஆர் கடல் கரை–அலையெறிகிற கடற்கரையிலே
வீற்றிருந்தானை–எழுந்தருளியிருந்த இராமபிரானை
அங்குத்தை–அந்த ஸந்நிவேசத்தில் கண்டார் உளர்-

கொலை யானை கொம்பு பறித்துக்
கொலையில் கடிதான குவலயாபீடத்தின் கொம்பை அநாயாசேந பிடுங்கி

கூடலர் சேனை பொருது அழியச்  சிலையால் மராமரம் எய்த
ராவண முதலான ராக்ஷஸ சேனை எல்லாம் யுத்தத்தில் முடியும்படியாக திரு உள்ளத்திலே கோலி இறே
மஹா ராஜருடைய சங்கா நிவ்ருத்தி அர்த்தமாகச் சிலையால் மராமரம் எய்தது –

தேவனைச்
இப்படிப்பட்ட த்யோதமாநாதி குண விசேஷங்களை யுடையவனை
சிக்கென நாடுதிரேல் 
அது ஒரு வ்யக்தி இது ஒரு வ்யக்தி என்று பிரித்துப் பிரதிபத்தி பண்ணாதே
தர்மி ஒன்றே என்று அத்யவசித்துகே காணும் அளவும்
சாபம் ஆநய -என்னாதே
அவன் இடம் தேடு கிறி கோளாகில்

தலையால் குரக்கினம் தாங்கிச் சென்று தடவரை கொண்டு அடைப்ப 
ஸ்ரீ வானர வீரர்கள் இடமுடைத்தான பர்வதங்களை பெருமாள் எழுந்து அருளும் போது
இந்த மலையின் மேலே திருவடிகள் படும்படி மேல் எழ வைத்து அடைப்பதாகத்
தம் தம்முடைய உத்தம அங்கங்களாலே தரித்துக் கொண்டு வந்து அடைப்ப

அலையார் கடல் கரை வீற்று இருந்தானை அங்குத்தை கண்டார் உளர்
இத்தை நாம் காலாலே மிதிப்போமாகில் இவை சாப உப ஹராமான கற்களாய்
ஸ்த்ரீ ரூபமாய் அடை படாதபடி எழுந்து இருக்குமாகில்
சுமந்து வந்து அடைத்தவர்களுக்கு அஸஹ்யமாம் என்று கரையிலே இருந்தான் என்னுதல்

அடைக்கிற முதலிகளுக்குப் பிரியமாக மலை பொகடக் கிளம்பின அலை நீர் தெறிக்கும் படி
ஆஸன்னமாக அரி குலம் பணி கொண்டு இருந்தான் என்னுதல்

இப்படி குரங்குகள் மலையை நூக்கா நிற்க அவற்றைப் பார்த்து
என் தான் முதலி களுக்கு இத்தனை மெத்தன
என் தான் பெருமாளுக்குப் பகல் அமுது அக்கரையிலே யாய் இருக்கும்
நீங்கள் இத்தைக் கல்லும் கறடுமாக்கி அத்யந்தம் மிருதுவான
ஸ்ரீ பாதங்கள் உறுத்தும் படி பண்ணாதே வாங்கி நில்லுங்கோள்
நாங்கள் குளித்துப் புரண்டு உடம்பில் தொங்கின நொய் மணல் கொண்டு
உங்களுக்கும் பெருமாளுக்கும் வழியாக்கி தருகிறோம் என்ற
அணில்கள் அத்யாவசாயத்தில் சலியாமையைக் கண்டு
அத்யந்தம் ப்ரீதராய் இவ்வாச்சர்யத்தைக் கண்டு வேறுபாடு தோன்ற இருந்தவனை என்னுதல்

சிலையால் மராமரம் எய்த இடத்தில் கண்டார் உளர் என்று விபக்தியை மாறாடிச் சொல்லுதல்
கூடலர் சேனை பொருதழிய சங்கா நிவ்ருத்தி பிறப்பித்து அங்குத்தை மராமரம் சிலையால் எய்த
தேவனைச் சிக்கென நாடுதிரேல் -என்றும்
அங்குத்தைக் கொலை யானை அங்குத்தைக் கூடலர் சேனை என்றுமாம் –

———-

நப்பின்னை பிராட்டி விஷயமாகச் செய்த வியாபாரங்களை அனுசந்திக்கிறார் –

தோயம் பரந்த நடுவு சூழலில் தொல்லை வடிவு கொண்ட 
மாயக் குழவி யதனை நாட உறில் வம்மின் சுவடு உரைக்கேன் 
ஆயர் மடமகள் பின்னைக்காகி அடல் விடை ஏழினையும் 
வீயப் பொருது வியர்த்து நின்றானை மெய்மையே கண்டார் உளர் – 4-1- 4-

பதவுரை

பரந்த–எங்கும் பரவின
தோயம் நடுவு–ஜலத்தின் நடுவே
சூழலின்-உபாயத்தினால்
தொல்லை வடிவு கொண்ட–பழமையான (பெரிய) வடிவைச் சுருக்கிக் கொண்ட
மாயம் குழலி அதனை–அந்த ஆச்சர்யக் குட்டியை
நாடுதிறில்–தேட முயன்றீர்களாகில்
வம்மின்–(இங்கே) வாருங்கள்;
சுவடு உரைக்கேன்–(உங்களுக்கு) ஓரடையாளம் சொல்லுகின்றேன்;
ஆயர் மகள்–(ஸ்ரீகும்பர் என்னும்) ஆயருடைய பெண் பிள்ளையும்
மடம்–மடப்பம் என்ற குணத்தை உடையவளுமான
பின்னைக்கு ஆகி–நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
அடல் விடை யேழினையும்–வலிய ரிஷபங்களேழும்
வீய–முடியும்படியாக
பொருது–(அவற்றோடு) போர் செய்து (அந்த ஆயாஸத்தாலே)
வியர்த்து நின்றானை–குறு வெயர்ப்பரும்பின வடிவுந்தானுமாய் நின்றவனை
மெய்யம்மையே–உண்மையாகவே கண்டார் உளர்-

தோயம் பரந்த நடுவு சூழலில்
பரந்த சமுத்திர மத்யே ஓர் இடத்திலே –
பரந்த தோய நடுவு சூழலில்

தொல்லை வடிவு கொண்ட 
பழைய வடிவைக் கொண்ட

தொல்லை வடிவு கொண்ட  மாயக் குழவி யதனை நாட உறில்
தொல்லை -பெருமை யாகவுமாம்
புதுமையை பெருமை உண்டானாலும் சிறுமையாய் இறே தோற்றுவது –
பழைமை என்ற போதே ஆத்ய நாதி என்றாமல் அநாதியைக் காட்டுகையாலே
ஆதி யம் சோதி யுருவை அங்கு வைத்து இன்குப் பிறந்த வட தள ஸாயி -என்னுதல்
கிருஷ்ணன் என்னுதல்

பரந்த தோய நடுவு சூழலாவது
நடுவு ஜம்பூத்வீபம்
சூழல் ஒன்பதாகக் கூறுதல்
இதில் வடமதுரை யாதல்
இதில் சிறைக்கூடமாதல்
இதிலே இறே கையும் திரு ஆழியும் தோன்ற அங்கு போலே ஒப்பனை குன்றாமல் வந்து அவதரித்தது

மாயம்
கிருத்ரிம ஆச்சர்யம்
அந்த மாயம் தான் சிறைக்கூடத்தின் நின்று போந்த மாயமும்
திருவாய்ப்பாடியில் பிறந்து வளர்ந்த மாயமும் எல்லாம் தோன்றுகையாலே மாயக்குழவி என்கிறது

தொல்லை -பெருமையாய்
வட தள சாயியைக் காட்டின போது சிறுமை அளவிட ஒண்ணாத பெருமையாய் மாறித் தோற்றுகிறது என்னவுமாம்

அதனை
குழவி என்கையாலே அதனை என்கிறது

நாடுதிரேல்
தேடுகையில் அத்யவசிக்கல்

வம்மின்
வாருங்கோள்

சுவடு உரைக்கேன் 
அடியும் சுவடும் எளிதாகச் சொல்லுகிறேன்
திருவாய்ப்பாடியில் பெண்கள் திருக் குழலூத்தில் யமுனைக் கரையில் இவர்களை
மலக்கம் காண அவன் ஒளித்த போது ஒருவரை ஒருவர் வினவுவது
ஒருவருக்கு ஒருவர் அவன் அடியும் சுவடும் காட்டுவது
வார் மணல் குன்றிலே அவன் வரவு பார்த்து நிற்பது ஆனார்கள் இறே

ருஷிகளும் -தாஸாம் ஆவீரபூத் -என்று
பெண்களை போலே காணும் அளவும் –
கல்யாண குணங்களுக்கு ஆஸ்ரயம் ஏதோ என்று தேடுவாரும்
தாம் தாம் அறிந்த அளவுகளைச் சொல்லுவாருமாய் இறே இருப்பது –
ஆனாலும் தாம் தாம் அனுகரித்தார்கள் இல்லை இறே

ஆயர் மடமகள் பின்னைக்காகி அடல் விடை ஏழினையும் 
வீயப் பொருது வியர்த்து நின்றானை
ஸ்ரீ கும்பர் திரு மகளாய்
மடப்பத்தை யுடையளான
நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காகக் கொலை புரிந்து அஸூர மயமான ருஷபங்கள் ஏழையும் முடியும் படி
பொருத ஆயாஸத்தாலே ஸ்வேத ஜலம் தோன்ற நின்றவனை
அது இறே அவதாரத்தில் மெய்ப்பாடு

மெய்மையே கண்டார் உளர்
அவளோடே கூடின பின்பு இறே
வஸ்துவுக்கு சத்யத்வம் உள்ளது
ஸ்ரீ யபதித்தவம் நிரூபகம் ஆனால் போலே இறே இவளையும் நிரூபகமாகச் சொல்லுகிறதும்
பின்னை மணாளனை —

————–

ஸ்ரீ ருக்மிணிப் பிராட்டி விஷயீ காரத்தை அனுசந்திக்கிறார் –

நீர் ஏறு செஞ்சடை நீல கண்டனும் நான் முகனும் முறையால் 
சீர் ஏறு வாசகம் செய்ய நின்ற திரு மாலை நாடுதிரேல் 
வாரேறு கொங்கை உருப்பிணையை வலியப் பிடித்துக் கொண்டு 
தேர் ஏற்றிச் சேனை நடுவே போர் செய்ய சிக்கனக் கண்டார் உளர் – 4-1 -5-

பதவுரை

நீர்–(எம்பெருமானது ஸ்ரீபாத) தீர்த்தமானது
ஏறு–ஏறப் பெற்ற
செம் சடை–சிவந்த ஜடையையுடைய
நீல கண்டனும்–(விஷமுடையதனால்) கறுத்த மிடற்றை யுடையவனான சிவ பெருமானும்.
நான்முகனும்–சதுர் முக ப்ரஹ்மாவும்
முறையால்–(சேஷ சேஷி பாவமாகிற) முறையின்படி
சீர் ஏறு வாசகம் செய்ய நின்ற–சிறந்த சொற்களைக் கொண்டு துதிக்கும்படி அமைந்து நின்ற
திருமாலை–ச்ரிய : பதியாகிய எம்பெருமானை
நாடுதிரேல்–தேடுகிறீர்களாகில், (இதைக் கேளுங்கள்;)
வார் ஏறு–கச்சை அணிந்த
கொங்கை–முலைகளை யுடைய
உருப்பிணியை–ருக்மிணிப் பிராட்டியை
வலிய–பலாத்காரமாக பிடித்துக்கொண்டு
தேர் ஏற்றி–(தனது) திருத் தேரின் மேல் ஏற விட்டு
(அவ்வளவிலே சிசுபாலதிகளான பல அரசர்கள் எதிர்த்துவர)
சேனை நடுவு–(அவ்வரசர்களுடைய ஸேநா மத்யத்திலே)
போர் செய்ய-(அவ்வரசர்களோடு )யுத்தம் செய்ய
சிக்கென–திண்மையான (த்ருடமாக)
கண்டார் உளர்-

நீர் ஏறு செஞ்சடை நீல கண்டனும்
கங்கா தரன் -நீல கண்டன் -என்னும் ப்ரஸித்தியை யுடையவன்
சலம் கலந்த செஞ்சடைக் கறுத்த கண்டன்– என்னக் கடவது இறே
ப்ரஹ்ம பாவனை தலை எடுத்து ப்ரஹ்மா தீர்த்தம் கொண்டு ப்ரசாதிக்கிற போது கர்ம பாவனை கழியாமையாலே
அநாதரம் தோன்றத் தலையிலே தெளிக்கையாலே
நீரேறு செஞ்சடை -என்கிறது
சென்னி மேல் ஏறக் கழுவினான் -என்னக் கடவது இறே
ஹ்ருதயத்தில் கருட தியானமும்
தலையிலே அம்ருத கலையுமாகையாலே விஷம் போக்கற்றுக் கட்டியாயிற்றே இறே

நான் முகனும் முறையால்  சீர் ஏறு வாசகம் செய்ய
அயன் நான்கு நாவினாலும் தழும்பு எழ கல்யாண குணங்கள் முறைமை தோன்ற மிகும்படி ஸ்தோத்ரம் செய்ய

நின்ற திரு மாலை
முறைமை ப்ரஹ்ம பாவனையாலே தீர்த்தம் ப்ரஸாதப்படுகையாலும்
சிரஸ்ஸாலே வஹித்த தீர்த்த பலத்தாலும்
இவர்கள் நெஞ்சிலே தாஸோஹத்வமும் க்ருஹீதாம்சமான கல்யாண குணங்களும் மிக்குத் தோற்றும் இறே

நின்ற
நின்று கேட்டு அருளாய் -என்னப் போகிறார்கள் அன்றே
தம் தாம் பிரயோஜனத்துக்காக இறே ஸ்தோத்ரம் செய்வதும்

திருமாலை
பூர்வ வாக்யத்தில் பிரதம பதத்தில் நித்ய யோகத்தால் வந்த ஸ்ரீ பதித்வத்தை
ப்ரதீதி மாத்ரமாக எல்லாருக்கும் சொல்லலாம் இறே

நாடுதிரேல் 
உம் தாம் பரயோஜனத்துக்காக தேடு கிறி கோளாகில்

வாரேறு கொங்கை உருப்பிணையை வலியப் பிடித்துக் கொண்டு  –
காச்சுக்கு உள்ளே வளருகின்ற முலைகளை யுடையளாய் இருக்கிற ருக்ம ராஜன் மகளை
சிசுபாலனுக்கு என்று வாக் தத்த மநோ தத்தங்களாலே அறுதியிட்டு
கிரியா பர்யந்தம் ஆக்குவதற்கு முன்னே இவள் பிரார்த்தனைக்கு ஈடாக
சங்க த்வனியும் காட்டி பிராண பிரதிஷடையும் செய்து
கண்ணாலம் கோடித்து இருந்த ராஜாக்கள் நடுவே கன்னி தன்னைப் பொருந்தாமையோடே கைப்பிடிப்பான்
திண்ணார்ந்து இருந்தவன் அண்ணாந்து இருந்த இவளுடைய
மனப் பொருத்தமே பற்றாசாக வலிமையால் பிடித்துத்

தேர் ஏற்றிச் சேனை நடுவே போர் செய்ய சிக்கனக் கண்டார் உளர் –
தேரிலே ஏற்றுக் கொண்டு போய்
ஸிஸூ பால விஸிஷ்டாய -என்று
ஒரு ப்ராமாணிகராலும் சலிப்பிக்க ஒண்ணாத படி பாணி க்ரஹணம் செய்யவும் கண்டார் உளர் –

—————

இவ்வளவேயோ
இவன் ப்ரீதிக்கு விஷயமானார் அனைவரும் சூழ இருந்த பிரகாரத்தை அனுசந்திக்காரர்

பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்ச புணர் முலை வாய் மடுக்க
வல்லானை மா மணி வண்ணனை மருவும் இடம் நாடுதிரேல் 
பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு பவளம் எறி துவரை  
எல்லாரும் சூழ சிங்காசனத்தே இருந்தானைக் கண்டார் உளர் – -4 -1-6 – 

பதவுரை

பொல்லா வடிவு உடைபேய்ச்சி–மஹா கோரமான வடிவை யுடைய பூதனை யானவள்
அஞ்ச–மாளும்படியாக
புணர்முலை–தன்னில் தான் சேர்ந்திருள்ள (அவளது) முலையிலே
வாய் மடுக்க வல்லான்–(தனது) வாயை வைத்து உண்ண வல்லவனும்
மா மணிவண்ணன்–நீலமணி போன்ற நிறத்தை யுடையவனுமான எம்பெருமான்
மருவும் இடம்–பொருந்தி எழுந்தருளி யிருக்குமிடத்தை
நாடுதிரேல்–தேடுகிறீர்களாகில்
(இதைக் கேளுங்கள்:)
பௌவம் ஏறி துவரை–கடலலைகள் வீசப் பெற்றுள்ள ஸ்ரீத்வாரகையிலே
எல்லாரும் சூழ–தேவிமார் எல்லாரும் சுற்றுஞ் சூழ்ந்து கொண்டிருக்க,
பல் ஆயிரம் பெரு தேவிமாரொடு–(அந்தப்) பதினாறாயிரம் தேவிமாரோடு கூட
சிங்காசனத்து–ஸிம்ஹாஸநத்தில்
இருந்தானை–எழுந்தருளி யிருக்கும் போது கண்டார் உளர்-

பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்ச புணர் முலை வாய் மடுக்க வல்லானை
பேய் என்ற போதே பொல்லா வடிவும் அறியாமையும் தோற்றும் இறே
ஆயிருக்க பொல்லா வடிவு என்றது
தஜ்ஜாதிகளில் பொல்லா வடிவை யுடைய பேய்களும் அவற்றில் அறியாதவையும் –
நியமிக்கும் -நீக்கும் -படி இறே
இவளுடைய வடிவும் அறியாமையும் இருப்பது
வரண்டு நார் நரம்பு எழக் கரிந்த வடிவும் வஞ்ச மேவிய நெஞ்சில் அறியாமையும் இறே
இவளுக்கு ஸ்வா பாவிகம்
அக்காலம் எல்லாம் ஸூகமே பிராணனோடு திரிந்தாள் இறே
நல்ல வடிவு எடுத்து பிரசன்னையாய்ப் பெற்ற தாய் போல் வந்து தன் விசாரத்தாலே
நஞ்சு ஏற்றிக் கொடுத்த முலையில் வாசி அறிந்து வாய் மடுக்க வல்லானை
புணர் -விசாரம்
பெரிய அபி நிவேசத்தோடே வாசி அறிந்து வாய் மறுக்க வல்லானை
தன் பிள்ளைத்தனத்தில் தூய்மை அறிந்து அறியாமை தோன்ற வாய் மறுக்க வல்லானை

மா மணி வண்ணனை
ப்ரசன்ன விரோதி போகப்பெற்ற வாறே
மஹார்க்கமான நீல ரத்னம் போலே திரு மேனி புகர்த்துத் தோன்றின படி
உண்ணா நஞ்சுண்டு உகந்தாயை -என்று
அந்ய சேஷத்வம் அறப் பெறில் நஞ்சாகில் என் செய்ய வேணும் என்று
பேய் முலை நஞ்சூணாக உண்டான் -என்கையாலே
உண்டார் மேனி கண்டார்க்குப் புகர்த்துத் தோன்றும் இறே

மருவும் இடம் நாடுதிரேல் 
பேய்ச்சியைப் போல் அன்றிக்கே
நீங்களும் அவனும் உஜ்ஜீவித்து உகக்கும்படி கூடும் இடம் தேடுதிரேல்

பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமாரோடு
நரகாஸூர வத வ்யாஜத்தாலே வந்த பல்லாயிரம் பெரும் தேவிமார் என்கிறது

பவளம் எறி துவரை   எல்லாரும் சூழ சிங்காசனத்தே இருந்தானைக் கண்டார் உளர்
ஸ்ரம ஹரமாம் படி சமுத்ரமானது திரைக்கையாலே சேவிக்கிற ஸ்ரீ மத் த்வாரகையிலே
தேவிமார் எல்லாரும் சூழச் சிங்காசனத்தே இருந்தவனை
ஏகாசன பரிச்சேத்யனாய் இருந்து
எல்லாரையும் ஏகாசனத்தே இருந்தாரைப் போலே உகப்பித்த ஆச்சர்யத்தோடே கண்டார் உளர் –

————

பார்த்த சாரதி யான பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கிறார்

வெள்ளை விளி சங்கு வெஞ்சுடர் திருச் சக்கரம் ஏந்தும் கையன் 
உள்ளவிடம் வினவில் உமக்கு இறை வம்மின் சுவடு உரைக்கேன் 
வெள்ளைப் புரவி குரக்கு வெல் கொடிதேர் மிசை முன்பு நின்று 
கள்ளப் படை துணையாகி பாரதம் கை செய்யக் கண்டார் உளர் – 4-1-7- –  

பதவுரை

வெள்ளை–வெண்மை நிறமுடையதும்
விளி–(அநுபவ கைங்கரியங்களில் ருசியுடையீர்! வாருங்கள் என்று, தன் த்வநியால்) அழைப்பது போன்றுள்ளதுமான
சங்கு–ஸ்ரீபாஞ்ச ஜந்யத்தையும்
வெம் சுடர்–தீக்ஷ்ணமான ஜ்யோதிஸ்ஸை யுடைய
திருச் சக்கரம்–திருவாழி யாழ்வாளையும்
ஏந்து கையன்–தரியா நின்றுள்ள திருக்கைகளையுடைய எம்பெருமான்
உள்ள இடம்–எழுத்தருளி யிருக்குமிடத்தை
வினவில்–கேட்கிறீர்களாகில்
உமக்கு–(கேட்கிற) உங்களுக்கு
இறை சுவடு உரைக்கேன்–சிறிது அடையாளம் சொல்லுகிறேன்,
வம்மின்–வாருங்கள்;
வெள்ளைப் புரவி–வெள்ளைக் குதிரகைள் பூண்டிருப்பதும்
குரங்குகொடி–குரங்காகிற வெற்றிக் கொடியை உடையதுமான
தேர்மிசை–(அர்ஜுனனுடைய) தேரின் மேலே
முன்பு நின்று (ஸாரதியாய்) முன்னே நின்று
படை–ஸைந்யத்துக்கு
கள்ளம் துணை ஆகி-க்ருத்ரிமத் துணையாயிருந்து
பாரதம்–பாரத யுத்தத்தை
கை செய்ய–அணி வகுத்து நடத்தும் போது
கண்டார் உளர்-

வெள்ளை விளி சங்கு வெஞ்சுடர் திருச் சக்கரம் ஏந்தும் கையன் 
வெளுத்த நிறத்தையும் ஓசையும் யுடைத்தான ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யம் ஆஸ்ரித விரோதிகளின் மேலே நெருப்பு உமிழ்ந்து செல்லும்படியான திரு ஆழியை ஏந்துகிற திருக்கையும் யுடையவன்

உள்ளவிடம் வினவில்
பார தந்தர்யம் தோற்ற
ஸ்வ தந்த்ரனாய் நிற்கிற இடம் எங்கே கங்களாம் என்று கேட் கிறி கோளாகில்

உமக்கு இறை வம்மின் சுவடு உரைக்கேன் 
வம்மின்
வாருங்கோள்

உமக்கு சுவடு இறை உரைக்கேன் 
உங்களுக்கு காணலாவதொரு மாற்றம் சுருங்கச் சொல்லுகிறேன்

வெள்ளைப் புரவி குரக்கு வெல் கொடிதேர் மிசை முன்பு நின்று 
ஸ்வேத அஸ்வ வாஹனனாய்
வானரத்தை வெற்றிக்கொடியாக யுடையவனுமான
விஜயன் தேரின் மேலே
அவனுக்கு சாரதியாய் முன்னே நின்று

கள்ளப் படை துணையாகி
கிருத்ரிதமான துரியோதன பரிகாரத்துக்குப் பாப கரண விமோசன ஸஹ காரியாய் நின்று
த்ருதராஷ்ட்ராதிகள் ராஜ தர்மத்தை அறிந்து இருக்கச் செய் தேயும் மமதையால் ஸோ ஹம்பாவம் நடத்துகையாலும்
ஆத்ம தர்மத்தில் அந்வயம் இல்லாமையாலும்
ஆத்மாத்மீயத்தை அபஹரிக்கையில் மேற்பட்ட களவு இல்லை இறே

இது தான் ப்ராயேண அர்ஜூனாதிகளுக்கும் உற்றுப் பார்த்தால் உண்டாயிற்றே இறே இருப்பது
அவன் ஜாநாநி தர்மம் என்றதில் காட்டில் இவனும் கீழ்ச் சொல்லிற்றுச் செய்யாது இருக்கச் செய்தே
நிஸ் சிதம் ப்ரூஹி -என்றதும் ஒரு வாசி இல்லை என்னும் இடம்
கிருஷ்ணன் தானே
அஸோச்யா நந்வ ஸோ சஸ் த்வம்
சோகத்துக்கு விஷயம் அல்லாதவை -இதைப் பற்றி சோகியா நின்றாய்
ப்ரஜ்ஞா வாதம் ஸ்சபாஷஸே –
முன்னே ராஜ தர்மத்தை அறிந்தால் போலே சில வார்த்தையும் சொல்லா நின்றாய்
கதா ஸூந கதா ஸூம்ஸ் ச
கதாஸூவான சரீரம் எல்லாரும் நோக்கிலும் நில்லாது
அகதா ஸூவான வாத்மா எல்லாரும் அழிக்க நினைத்தாலும் அழிக்க ஒண்ணாது என்று
பிரித்து அறிந்த ஞாதாக்கள் சோகியார்கள் காண் என்று அருளிச் செய்தான் இறே

பாரதம் கை செய்யக் கண்டார் உளர்
பாரத சமரத்திலே பெரிய த்வரையோடே கையும் அணியும் வகுத்து
எல்லாச் சேனையும் இரு நிலத்தில் அவியச் செய்து நின்ற நிலை கண்டார் உளர்

ஆத்ம ஆத்மீய அபஹார க்ருத்ரிமம் இரண்டு தலைக்கும் உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும்
தர்ம அதர்ம தாரதம் யத்தாலே இறே இங்கனம் செய்ய வேண்டிற்று
யுத்தத்துக்கு இசைந்த பின்பு இறே இரண்டு தரத்தாருக்கும் தான் துணை யாயிற்று
அவன் துணையாம் இடத்து ஸஹ காரி நிரபேஷமுமாய் இருக்கும் இறே –

———–

கீழ் கள்ளப்படை என்றத்தை வ்யக்தீ கரிக்கிறார் இப்பாட்டால் –

நாழிகை கூறிட்டு காத்து நின்ற அரசர்கள் தம் முகப்பே 
நாழிகை போக படை பொருதவன் தேவகி தன் சிறுவனை நாடுதிரேல்
ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்ப சயந்திரன் தலையை 
பாழில் உருளப் படை பொருதவன் பக்கமே கண்டார் உளர் – 4-1- 8-

பதவுரை

நாழிகை (பகல் முப்பது) நாழிகைகளை
கூறி விட்டு–பங்கிட்டுக்கொண்டு
காத்து நின்ற–(ஜயத்ரதனைக்) காத்துக் கொண்டிருந்த
அரசர்கள் நம் முகப்பே–ராஜாக்கள் முன்னிலையில்
நாழிகை போக–(பகல் முப்பது) நாழிகையும் போயிற்றென்று தோற்றும்படியாக
படை–(தன்) ஆயுதமாகிய திருவாழியாழ்வானைக் கொண்டு
பொருதவன்–(ஸூர்யனை) மறைத்தவனும்
தேவதி தன் சிறுவன்–தேவகிப்பிராட்டியின் பிள்ளையுமான கண்ணபிரான்
(உள்ள இடம்)–எழுந்தருளியிருக்குமிடத்தை
வினவில்–கேட்கிறீர்களாகிய
(உரைக்கேன்) சொலலுகின்றேன்;
அன்று–(அப்படி அவ்வரசர்கள் காத்துக் கொண்டு நின்ற அன்றைக்கு)
ஆழி கொண்டு– திருவாழியினால்
இரவி–ஸூர்யனை
மறைப்ப–(தான்) மறைக்க,
(அதனால் பகல் கழிந்த்தாகத் தோற்றி வெளிப்பட)
சயத்திரதன்–ஜயத்ரனுடைய
தலை–தலையானது.
பாழில் உருள–பாழியிலே கிடந்துருளும்படி
படை பொறாதவன் பக்கமே–அம்பைச் செலுத்தின அர்ஜுநனருகில்
கண்டார் உளர்–(அவ் வெம்பெருமானைக்) கண்டாருண்டு–

நாழிகை கூறிட்டு காத்து நின்ற அரசர்கள் தம் முகப்பே 
ஜயத்ரதனை ராஜாக்கள் எல்லாரும் தனித்தனியே நாழிகை கூறிட்டு காத்து நிற்க
அவர்கள் முன்னே

நாழிகை போக படை பொருதவன்  
பகல் நாழிகை சென்றது -என்று தோன்றும் படியாக

தேவகி தன் சிறுவன்
தேவகீ புத்ரன்

அன்று
அவனைக் குழிக்குள்ளே நிறுத்தின அன்று
அதுக்கடி அர்ஜுனன் ப்ரதிஜ்ஜை பண்ணுகையால் இறே

ஆழி கொண்டு இரவி மறைப்ப சயந்திரன் தலையை 
கருதும் இடம் அறிந்து பொரும் திருவாழி யைக் கொண்டு மறைத்த அளவிலே
அஸ்தமித்தது என்று குழியில் நின்றும் கரையிலே புருஷத்வ யாக்ருதி தோன்ற நின்ற அளவிலே
இருள் பரப்பின திருவாழியை வாங்க
அந்த ஜயத்ரதன் தலையைத் தலை படைத்த பிரயோஜனம் பெறாமல்

பாழில் உருளப் படை பொருதவன் பக்கமே கண்டார் உளர்
பாழிலே கிடந்தது உருளும்படி படை பொருதவன் -என்னும்படி
படை பொறாத அர்ஜுனன் அருகே கண்டார் உளர் –

இனி ஆதித்யாதி தேஜஸ்ஸூக்கும் அவ்வருகாண தேஜஸ்ஸை யுடைய திருவாழி ஆழ்வானாலே
ஆதித்ய தேஜஸ்ஸை மறைக்கும் படி என் என்னில்
திருவாழி ஆழ்வானுக்கு தேஜஸ்ஸாவது
அவன் திரு உள்ளத்துக்கு ஈடான வடிவு எடுக்கையும்
அந்த வடிவுக்குத் தகுதியான நிறத்தை சம்பாதிக்கையும் இறே
அவன் தனக்கும்
இருள் அன்ன மா மேனி அசாதாரணமாய் இருக்கச் செய்தேயும்
யுக வர்ண க்ரம அவதாரங்களிலே
பாலின் நீர்மை செம் பொன் நீர்மை -என்பது
முன்னை வண்ணம் பாலின் வண்ணம் -என்பது
வெறும் புறத்தில்
நிறம் வெளிது செய்து பசிது கரிது -என்பது
தமர் உகந்தது எவ்வுருவம் -என்பதான
அவனோடே நித்ய ஸாரூப்ய சித்தனான அவனுக்கு அவன் திரு உள்ளத்துக்கு
ஈடாக வேண்டின நிறம் பரப்புகை அரிதோ
பிராகிருத தேஜஸ்ஸூ அப்ராக்ருத லோகத்தில் செல்லிலும்
அப்ராக்ருத தேஜஸ்ஸூ பிராகிருத லோகத்தில் வருகை அரிது இறே
அங்குள்ளாரும் இங்கு வந்தால் இங்குள்ள நிறம் மூன்றிலே
அவன் திரு உள்ளத்துக்கு ஈடாக ஒன்றை எடுக்கும் அத்தனை இறே உள்ளது
இத்தால் ஞான சக்தியாதிகளுக்கு குறை வாராது இறே

அன்றியே
திருவாழி ஆழ்வானுடைய தேஜஸ்ஸூ மிகுதியால் இருந்து தோன்றிற்று என்பாரும் உண்டு
சந்த்ர துல்யமான ஜல ராசியும் இருந்து தோன்றா நின்றது இறே
திமிர ஹரத்வமே இறே சந்திரனுக்கு உள்ளது

தேவகி தன் சிறுவனை நாடுதிரேல்
நாழிகை கூறிட்டு காத்து நின்ற அரசர்கள் தம் முகப்பே 
நாழிகை போக
ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்ப சயந்திரன் தலையை
பாழில் உருளப் படை பொருதவன்–என்னும்படி
படை பொருதவன் பக்கமே கண்டார் உளர்
என்று அன்வயம்

———

கீழில் பாட்டிலே பாண்டவ பக்ஷ பாதியாய்
அவர்களுடைய ஆபத் விமோசகனான பிரகாரத்தை அனுசந்தித்தார்
இதில் ஜகத்துக்கு எல்லாம் வந்த ஆபத்தை
அபேஷா நிரபேஷமாக ரஷித்த படியை அனுசந்திக்கிறார் –

மண்ணும் மலையும் மறி கடல்களும்  மற்றும் யாவும் எல்லாம் 
திண்ணம் விழுங்கி உமிழ்ந்த தேவனை சிக்கென நாடுதிரேல்
எண்ணற்கு அரியதோர் ஏனமாகி இரு நிலம் புக்கு இடந்து
வண்ணக் கரும் குழல் மாதரோடு மணந்தானைக் கண்டார் உளர் -4 -1-9 –

பதவுரை

மண்ணும்–பூமியையும்
மலையும்–மலைகளையும்
மறி–அலை யெறியா நின்றுள்ள
கடல்களும்–கடல்களையும்
மற்றும் யாவும் எல்லாம்–மற்றுமுண்டான எல்லாப் பொருள்களையும்
திண்ணம்–நிச்சயமாக
விழுங்கி–(ப்ரளயங் கொள்ளாதபடி) திருவயிற்றிலே வைத்து நோக்கி
(பின்பு ப்ரளயங்கழிந்தவாறே)
உமிழ்ந்த–(அவற்றை வெளி…..காண) உமிழ்ந்து
தேவனை–எம்பெருமானை
சிக்கென–ஊற்றத்துடனே
நாடுதிரேல்–தேடுகிறீர்களாகில், (இதனைக் கேளுங்கள்.)
எண்ணற்கு அரியது–நினைக்க முடியாத (பெருமையையுடைய)
ஓர்–ஒப்பற்ற
ரேனமாகி அவதரித்து
புக்கு–ப்ரளய வெள்ளத்தில் புகுந்தது
இரு நிலம்–பெரிய பூமியை
இடந்து–அண்ட பித்தியில் நின்றும் ஒட்டு விடுவித்தெடுத்து (அவ்வளவிலே பூமிப்பிராட்டி தன்னை வந்து அணைக்க,)
வண்ணம்–அழகியதும்
கரு–கறுத்ததுமான
குழல்–குந்தலையுடைய
மாதரோடு (அந்த) பூமிப்பிராட்டியோடு
மணந்தானை–ஸமச்லேஷித்தருளினவனை கண்டார் உளர்–

மண்ணும் மலையும் மறி கடல்களும்  
எல்லாருக்கும் ஆதாரமான பூமியையும்
அந்த பூமிக்கு ஆணி அடித்தால் போல் இருக்கிற பர்வதங்களும்
இந்த பூமிக்கு ரக்ஷகமாய் சூழ்ந்து திரை மாறியும்படியான சமுத்ரங்களும்

மற்றும் யாவும் எல்லாம் 
மற்றும் அநுக்தமான யச் ஸப்த வாஸ்யங்கள் எல்லாம்

திண்ணம் விழுங்கி உமிழ்ந்த தேவனை
தன் ஸங்கல்பத்தாலே இவற்றை எல்லாம் தன்னுள்ளே ஆக்கி
திண்ணம் -சங்கல்பம்
உமிழ்ந்த தேவனை
இவை வெளிநாடு காணும்படி உமிழ்ந்து ரஷித்த ரக்ஷகனை

சிக்கென நாடுதிரேல்
மேல் எழத் தேடி கண்டிலோம்
அவனுக்கு வேண்டாவாகில் எனக்கோ வேண்டுவது என்றால் போல் அநா தரியாதே
அவனைக் காணும் அளவும் மஹா விஸ்வாஸத்தோடே தேடு கோளாகில்
எண்ணற்கு அரியதோர் ஏனமாகி
ஈத்ருக்தயா இயத்தயா அளவிட ஒண்ணாத
அத்விதீயமான மஹா வராஹமாகி
மானமிலாப் பன்றி -என்னக் கடவது இறே

இரு நிலம் புக்கு இடந்து
பாதாள கதையான மஹா பிருத்வியை உள்ளே புக்கு அண்டபித்தியில் நின்றும் ஒட்டு விடுவித்து எடுத்து
மண்ணும் தானத்தவே –என்கிறபடியே யதா ஸ்தானத்தில் வைத்து

வண்ணக் கரும் குழல் மாதரோடு மணந்தானைக் கண்டார் உளர்
இதுக்கு அபிமானியாய்
நாட்டில் கருமை வெண்மையாம் படி கரு வண்ணக் குழலை யுடைய மாதரோடு மணந்தானைக் கண்டார் உளர் –

——–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

கரிய முகல் புரை மேனி மாயனை கண்ட சுவடு உரைத்து 
புரவி முகம் செய்து செந்நெல் ஓங்கி விளை கழனி புதுவை 
திருவில் பொலி மறை வாணன் பட்டர் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும் 
பரவு மனம் உடை பத்தர் உள்ளார் பரமன் அடி சேர்வார்களே -4- 1-10 –

பதவுரை

கரியமுகிற் புரை மேனி–கரு மலர் போன்ற திருமேனியுடையனும்
மாயனை–ஆச்சரிய செய்கைகளை யுடையனுமான கண்ணபிரானை
கண்ட சுவடு–ஸேவித்த அடையாளங்களை
உரைத்த–அருளிச் செய்த;
செந்நெல்–செந்நெற் பயிர்களானவை
ஓங்கி–(ஆகாசமளவும்) உயர்ந்து
புரவி முகம் செய்து–குதிரை முகம் போலத் தலை வணங்கி
விளை–விளையா நிற்கப் பெற்ற
கழனி–வயல்களை யுடைய
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தார்க்குத் தலைவரும்
திருவின்–(விஷ்ணு பக்தியாகிற) செல்வத்தினால்
பொலி–விளங்கா நின்றுள்ளவரும்
மறை வாணன்–வேதத்துக்கு நிர்வாஹகருமான
பட்டர் பிரான்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன–அருளிச்செய்த
மாலை பத்தும்–சொல் மாலையாகிற இப் பத்துப் பாட்டையும்
பரவும் மனம் உடை–அநுஸத்திக்கைக் கீடான மநஸ்ஸை யுடையவரும்
பக்தர் உள்ளார்–பக்தியை யுடையவருமாயிருப்பவர்கள்
பரமன்–பரம புருஷனுடைய
அடி–திருவடிகளை
சேர்வர்கள்–கிட்டப் பெறுவார்கள்–

கரிய முகல் புரை மேனி மாயனை
நீர் கொண்டு எழுந்த காள மேகம் போலே
ஸ்ரமஹரமான திருமேனியை யுடைய ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனை

கண்ட சுவடு உரைத்து 
சிக்கென நாடுவார்க்குக் கண்ட அடையாளங்களை யுரைத்து
கண்டார் உளர் என்று கண்டவர்களைக் காட்டி
அவன் தன்னைக் காண்கையிலும் அவனைக் கண்டவர்களைக் காண்கை தானே உத்தேச்யம் என்று

புரவி முகம் செய்து செந்நெல் ஓங்கி விளை கழனி புதுவை 
திருவில் பொலி மறை வாணன் பட்டர் பிரான்
செந்நெலானவை மிகவும் வளர்ந்து கதிர்ச் செறிவாலே குதிரை முகம் செய்து விளைகிற
வயலையுடைய திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகராய்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யிலே மிகுந்த மறையே வாழ்வாக யுடையராய்
ப்ராஹ்மண உத்தமருக்கும் வேதப்பயன் கொண்டு உபகாரகரான ஆழ்வார்

சொன்ன மாலை பத்தும்  பரவு மனம் உடை பத்தர் உள்ளார்
அருளிச் செய்த இம்மாலை பத்தும்
இவர் அபிமானத்திலே ஒதுங்குகை தானே புருஷார்த்தமாக ஸ்தோத்ரம் செய்யும்
நல்ல மனஸ்ஸோடு ஸ்நேஹிகளாய் உள்ளவர்கள்

பரமன் அடி சேர்வார்களே
சர்வ ஸ்மாத் பரனானவனுடைய  திருவடிகளிலே சேரப்பெறுவர்
இங்கே இருந்து நாடுதிரேல் –கண்டார் உளர் -என்ன வேண்டாத தேசத்திலே போய்ச் சேரப்பெறுவர்
அன்றிக்கே
தேடின இந்த தேசம் தன்னிலே
விடாய்த்த இடத்திலே சில பரம தார்மிகராலே தண்ணீர் பெற்றால் போலே
கண்டார் காட்டக் காணப் பெறுவர் என்னவுமாம்

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

“என் நாதன் தேவி” /‘என் திரு மகள் சேர் மார்பனே!’/”உன் திரு மார்வத்து மாலை நங்கை”/”கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பு ஆகிய என் அன்பேயோ”–வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் —

July 16, 2021

என் நாதன் தேவிக்கு அன்று இன்பப் பூ ஈயாதாள்
தன் நாதன் காணவே தண் பூ மரத்தினை
வன்னாத புள்ளால் வலியப் பறித்திட்ட
என் நாதன் வன்மையை பாடிப் பற
எம்பிரான் வன்மையை பாடிப் பற -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி- 3-9-1-

என் நாதன் தேவிக்கு–ஸ்ரீ மா முனிகள் வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் –

என் நாதன் தேவிக்கு
என்னுடைய நாதனாவனுடைய தேவிக்கு நாதன் -என்கிறது –
சேஷி என்றபடி

ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்தால் எல்லார்க்கும் தனித் தனியே -என் நாதன் என் நாதன் –
என்னலாம் படி இறே வஸ்துவோட்டை ப்ராப்தி இருக்கும் படி –

இவ் வாத்மாவினுடைய சேஷத்வம் தான் -கேவலம் அவன் அளவு அன்றிக்கே
மிதுன விஷயமாய் இறே இருப்பது
ஆகையால் இறே -என்னாதன் தேவிக்கு -என்றது –

விஷ்ணு பத்நீம் -என்கிறபடியே
இவளுக்கு நிரூபகம் -அவனுடைய தேவி -என்னும் அது இறே
தேவி-என்கையாலே
சத்ய பாமை பிராட்டி உடைய  வால்லப்யம் சொல்லுகிறது-

———

என் நாதன் தேவிக்கு –ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை ஸ்வாபதேச வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்

பிராட்டிமாருடன் உண்டான சம பாவத்தாலும்
மிதுனச் சேர்த்தி ப்ராதான்யத்தாலும்
நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பன் -என்னுமா போலே
என் நாதன் -என்று
அவன் தனக்கு சேதன விசேஷண நிரூபகமான பின்பு இறே
நாதன் தேவிக்கு -என்றது

(பிரணவம் போல்-அகாரத்துக்கே மகாரம் – நாதனுக்கு அடியேன் என்னாமல் –
என் என்று முன்னே சொல்லி
அவனுக்கு சேதனன் சேஷபூதன் என்று நிரூபகம் என்கிறார் )

உன் திரு (மார்பத்து மாலை நங்கை -10-10-நாதன் தேவி )என்னுமா போலே
ஆகிய அன்பே -என்று
ஆஸ்ரயம் தோற்றியும் தோற்றாததுமாய் இரா நின்றது இறே

(கோல மலர் பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ –
அன்பன் -என்றால் அன்பு வேறே அன்பு உடையவன் வேறே
என்றாகும் அன்பே வடிவாக உடையவன் என்று காட்ட வேண்டுமே )

————

‘என் திரு மகள் சேர் மார்பனே!’ என்னும்;‘என்னுடைய ஆவியே!’ என்னும்;
‘நின் திரு எயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட நில மகள் கேள்வனே!’ என்னும்;
‘அன்றுரு ஏழும் தழுவி நீ கொண்ட ஆய் மகள் அன்பனே!’ என்னும்;
தென் திரு அரங்கம் கோயில் கொண்டானே! தெளிகிலேன் முடிவு இவள் தனக்கே–ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -7-2-9-

என் திரு மகள் சேர் மார்பனே என்னும் –ஸ்ரீ ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூக்திகள்

என் பேற்றுக்குப் புருஷகாரம் இல்லாமல் இழக்கிறேனோ?’ என்னும்.
‘என்’ என்பது -விசேஷ அம்சத்தில் -திரு மகளுக்கு அடைமொழி.
விசிஷ்டத்தில் -மார்பனுக்கு அடைமொழி ஆக்கலாகாது.
அனந்தாழ்வான் தன் பெண் பிள்ளையை‘என் திருமகள்’ என்று திரு நாமம் சாத்தினான்.
பட்டர், பெருமாளிடத்தில், ‘அடியேனை ‘ஸ்திரீதனமாகப் பிராட்டிக்கு வந்தவன்’ என்று திரு வுள்ளம் பற்றவும்;
நானும், ‘இவர் எங்கள் நாய்ச்சியார்க்கு நல்லர்’ என்று அவ் வழியே
‘அழகிய மணவாளப் பெருமாள்’ என்று நினைத்திருக்கவுமாக வேணும்,’ என்று வேண்டிக் கொண்டார்,
‘சேர் மார்பன்’
என்பது, நிகழ் கால வினைத் தொகையாலே ரஹஸ்யத்தில் நித்ய யோகத்தைச் சொல்லுகிறது: என்றது,
அவள் ஒரு ஷணம் பிரிய இருக்கில் அன்றோ எனக்குப் பேறு தாழ்க்க வேண்டுவது?’ என்கிறாள் என்றபடி.
பெருமாளுக்கு விண்ணப்பம் செய்யுமவை கேட்கைக்காக நஞ்சீயரை அழைத்தருளித் தாம் அமுது செய்யா நிற்கச் செய்தே
இத் திருவாய் மொழி இயலைக் கேட்டருளா நிற்க, இப் பாட்டளவில் வந்தவாறே
‘என் திருமகள் சேர் மார்பனே! என்னும்; என்னுடைய ஆவியே என்னும்’ என்று இயலைச் சேர்த்து அருளிச் செய்ய,
அதனைக் கேட்டுக் கையை உதறி, ‘ஸ்ரீரங்க நாத’ என்று அணையிலே சாய்ந்தருளினார் பட்டர்’ என்று அருளிச் செய்வர்.
அப்போது திருமேனியிலே பிறந்த விக்ருதியை -வேறுபாட்டினைக் கண்டு,
‘இவர்க்குப் பகவானை அடைவது -பிராப்தி -அணித்தாகிறதோ?’ என்று அஞ்சி யிருந்தேன்,’ என்று ஜீயர் அருளிச் செய்வார்.
இவர்க்குப் பிரமாணம் ஒரு வாயு -காற்று விசேஷம் அன்று: ஒரு மிதுநமாயிற்று.
‘திரு மகள் சேர் மார்பனாய்க்கொண்டு எனக்குத் தாரகனானவனே!’ என்னும்.

—————

மாயம் செய்யேல் என்னை உன் திரு மார்வத்து மாலை நங்கை
வாசம் செய் பூங்குழலாள் திரு ஆணை நின் ஆணை கண்டாய்
நேசம் செய்து உன்னோடு என்னை உயிர் வேறின்றி ஒன்றாகவே
கூசம் செய்யாது கொண்டாய் என்னைக் கூவிக் கொள்ளாய் வந்து அந்தோ –10-10-2-

உன் திரு மார்வத்து மாலை நங்கை–ஸ்ரீ ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூக்திகள்

நித்யைவ ஏஷா ஜகத்மாதா விஷ்ணோ ஸ்ரீ அநபாயிநீ
யதா சர்வகதா விஷ்ணு ததைவ இயம் த்வ்ஜோத்தம -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-8-17
விஷ்ணுவுக்கும் செல்வமாய் இருப்பவள் -என்கிறபடியே
உலகத்துக்கு எல்லாம் சம்பத் -செல்வம் அவன் -அவனுக்கும் சம்பத் செல்வம் இவள் –
அன்றிக்கே
விஷ்ணுவுடைய திரு -என்றபடி
உன்னுடைய செல்வம் -என்னுதல்
திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா -பெரிய திருமொழி -7-7-1-என்றும்
ஸ்ரிய ஸ்ரீயம் பக்த ஜனைக ஜீவிதம்
சமர்த்ததம் ஆபத்சகம் அர்த்தி கல்பகம் -ஸ்தோத்ர ரத்னம் -45-
தாம் ஸ்ரீ இதி த்வத் உபசம்ஸ்ரயநாத நிராஹூ-ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவம் -29
திருமகளாலே சர்வேஸ்வரன் தெய்வத் தன்மையை அடைகிறான் –
யாவர் ஒருவனுக்கு அந்த ஜனக ராஜன் குலத்தில் பிறந்த பிராட்டி மனைவியாய் இருக்கின்றாளோ
அவருடைய ஆற்றல் அளவிட்டு அறியக் கூடாததாய் இருக்கிறது -என்கிறபடியே
ஆதாரப் பிரதானமாய் இருத்தல்
ஆதேயப் பிரதானமாய் இருத்தல் –
ஆதேயத்துக்கு ஆதாரத்தை ஒழிய உளதாம் தன்மையும் இல்லை
நிரூப்யத்துக்கு நிரூபகத்தை ஒழிய ஸ்வரூபத்தின் நிலை இல்லை –
ஒன்றை ஓன்று ஒழியில் ஸ்வரூபம் நிலை பெறுதல் இல்லை –
தன் ஆகத் திரு மங்கை தங்கிய திரு மார்வன் -நாச்சியார் திருமொழி -8-4-
தான் உளன் ஆகைக்காக -தன் சத்தை பெறுகைக்காக
நித்ய யுவதியான பெரிய பிராட்டியார் நித்ய வாசம் செய்யும் வீறு உடைய திரு மார்பு –
சிரஞ்ஜீவதி வைதேஹி யதி மாசம் தரிஷ்யதி
ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி விநாதாம் அஸி தேஷணா-யுத்தம் -66-10-
பிராட்டியைப் பிரிந்தால் ஒரு ஷண நேரமும் உய்யேன் -உளேன் என்கிறபடியே –

மார்வத்து மாலை –
கேவலம் சம்பத்தாய் -செல்வமாய் இருக்கை அன்றிக்கே திரு மார்புக்கு அலங்காரமாய் இருக்கை –
மார்புக்கு அலங்காரம் அவள்
அவளுக்கு அலங்காரம் மார்பு –
ந தே ரூபம் நா ஆகார ஆயுதானி நச ஆஸ்பதம்
ததாபி புருஷாகார பக்தாநாம் த்வம் பிரகாசசே -ஜிதந்தே -5
அடியார்களுக்காகவே தேவரீர் உடைய ஸ்வரூபம் திரு மேனி
அடியார்களுக்காகவே பிரகாசித்துக் கொண்டு இருக்கிறீர் -என்றபடி –

நங்கை-
வடிவு ஒழிய-மற்றை ஸ்வரூபம் குண விபூதிகளும் -அவளாலே என்கை-
பதிம் விஸ்வஸ்ய ஆத்மேஸ்வரம் சாஸ்வதம் சிவம் அச்யுதம் –
உலகங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் தலைவன் -என்கிறவனுக்கும் இவள் நினைவால்
பொறி புறம் தடவ வேண்டும்படி இருக்கை –
பிரமன் சிவன் மற்றையோரைக் காட்டிலும் வ்யாவ்ருத்தி -வேறுபாடு இத்தனையுமே அன்றோ
ஸ்ரீ மானுக்கு -திருவாளனுக்கு -நஸ் ஸ்ஸ்ரீகர் -திரு இல்லாதவர் -சத்ருசர் -ஒப்பு ஆகார் அன்றோ –
ஜ்ஞானமே வடிவாக இருத்தலில் ஒற்றுமை
நரநாரீ மயோ ஹரி -பெருமானும் பிராட்டியும் சேர்ந்த உருவமே ஹரி என்னும் பொழுது
உன்னுடைய திரு -என்பது ஆதார பிரதானமாக இருத்தலால் –

வாசம் செய் பூங்குழலாள் –
நாற்றத்துக்கும் நாற்றம் கொடுக்கும் குழல்
சர்வகந்த -என்பவனுக்கும் பரிமளம் -நாற்றம் கொடுக்கும் குழல்
சர்வ கந்த -என்னும் ஏற்றம் அவனுக்கு இத் தலையாலே காணும் அவனுக்கு வந்தது
இத் தலை மயிராலே ரசோக்தியாக அருளிச் செய்கிறார்

பூங்குழல்
பூவை உடைத்தான குழல் -என்னுதல்
அழகிய குழல் -என்னுதல்

——————

கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பு ஆகிய என் அன்பேயோ
நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்தது ஒப்பக்
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய்
நீலக் கடல் கடைந்தாய் உன்னைப் பெற்று இனி போக்குவனோ –10-10-7–

கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பு ஆகிய என் அன்பேயோ –ஸ்ரீ ஈட்டு ஸ்ரீ ஸூக்திகள்

பிராட்டி பக்கல் உள்ள ஸ்நேஹ அதிசயத்தாலே -அன்பின் மிகுதியாலே
அந்த ஸ்நேஹமே -அன்பே காரணமாக அவளால் அங்கீ கரிக்கப் பட்ட-அவள் பரிக்ரஹமான –
என் பக்கலிலே மிக்க அன்புள்ளவன் ஆனவனே
பட்டர் தம்முடைய அந்திம தசையில் அருளிச் செய்த வார்த்தை
பெரிய பிராட்டியார்க்கு அன்பன் ஆகையாலே
அவளால் அங்கீ கரிக்கப் பட்ட நமக்கும் அன்பனாம் என்று
இப்பாட்டினை-நம்முடையார் த்வயத்தின் அர்த்தத்தோடு அனுசந்திப்பார்கள் -என்பது
திரு மால் என்னை ஆளும் மால் -10-7-6-என்னும்படியே
தம்முடைய அன்புக்கு அடி சொல்லுகிறார் –
அந்தப்புரத்தைச் சார்ந்தவன் அன்றோ – என் அன்புக்கு அடி இல்லையோ –

————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-10–நெறிந்த குழல் மடவாய்–

June 26, 2021

கீழில் திருமொழியில்
விண்ணுளாரிலும் சீரிய முமுஷுவானவன் தன்னையே இரண்டு கூறாக
அநேகதா பவதி -பண்ணி
அனுசந்திக்க வல்லன் என்னும் பிரகாரத்தைத்
திருவாய்ப்பாடியிலே பெண்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர்
நந்தன் மதலையைக் காகுத்தனை -என்று
உந்தி பறந்த வ்யாஜத்தாலே அனுசந்தித்தார் –

இத் திரு மொழியில்
இந்த முமுஷுத்வத்துக்கு ஹேதுவான ஈஸ்வரன்
பூர்வமே கிருஷி பண்ணி விளைத்த பிரகாரத்தைத்
திருவடி தூது போய்
சங்கா நிவ்ருத்தி பண்ணித்
திருவாழி மோதிரம் கொடுத்த வ்யாஜத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் –

அவன் தான் விஷயீ கரித்த பிரகாரம் தான் என் என்னில்
நாநாவான அஞ்ஞாத ஸூஹ்ருத்தளவு வன்றிக்கே –
பாப விமோசந ஸூஹ்ருத தர்மத்திலே நின்று புண்ய பாபங்கள் புஜித்து அறும் அளவன்றிக்கே
ஸ்வீகார விஸிஷ்ட த்யாகமாய்
மால் பால் மனம் சுழிப்ப மங்கையர் தோள் கை விடுகையும் அன்றிக்கே

(தியாகமே பிரதானம் -ஸ்வீ காரம் அப்ரதானம் -அஜீரணம் போவதே -பிரதானம் –
அவன் உபாயம் -எதிர் சூழல் புக்கு நம்மைப் பெற இருக்க
விட்டே பற்ற வேண்டும் –
இதுவும் இல்லை இங்கு -ஆச்சார்ய அபிமானம் உத்தாரகம் )

முந்துற யுரைக்கேன் (9-8-1)-என்கிறபடியே
சம தமதாதிகளை யுடையவனுக்கு ஆச்சார்யன் ஸந்நிஹிதனாய்த்
தன்னுடைய ஞான அனுஷ்டானங்களாலே சங்கா நிவ்ருத்தியைப் பிறப்பித்து
(திருவடி தானே வந்து சங்கா நிவ்ருத்தி பிறப்பித்து )

இந்த ஞான அனுஷ்டானத்துக்கு வாசகமுமாய்
சம்பந்த பிரதானமுமான திருமந்திரத்தையும் உபதேசித்துத்
(பிரணவம் பிரதானம் -சம்பந்தம் சொல்லவே திருவடி வந்தார் )
தன்னோடே சேர்த்துக் கொள்ளும் என்றும்

கார்யப்பாடுகளாலே அல்பம் பிரிவு உண்டானாலும்
ஆச்சார்யனுடைய தாழ்ச்சியாலும் -(நீர்மையாலும் )
மந்திரத்தில் உண்டான கௌரவ அர்த்த பிரகாசாத்தாலும் மீண்டும் கூட்டிக் கொள்ளும்
என்றும் அளவு இறே திருவடி முகத்தால் காணலாவது –

பிராட்டிக்கு சம தமதாதிகள் நித்யமாகையாலும்
கார்யப்பட்டாலே வந்த பிரிவுக்குத் திருவடியை வர விட
(ராவண வதம் -தேவர்கள் கார்யப்பட்டாலே தானே பிரிவு )

அவரும் இவரை
வா நராணாம் நராணாஞ்ச கதம் ஆஸீத் ஸமா கத –என்று சங்கிக்க
(நீசனேன் -சர்வஞ்ஞன் சர்வேஸ்வரன் பொருந்துமோ நமது சங்கை
ஞானம் ஆனந்தம் சாம்யம் மனம் ஒற்றுமை )

ராம ஸூக்ரீவயோர் ஐக்யம் தேவ்யேவம் சம ஜாயதே -என்று
தம் பின் பிறந்த இளைய பெருமாள் அந்தப்புரக் கார்யத்துக்கு ஆளாவாரோ என்று
பூர்வ மேவ உண்டான சங்கை நடைக்கையாலே அவர் நிற்க
(தேவரீர் இளைய பெருமாள் மேல் பூர்வமே சங்கை கொண்டீரே
பெருமாள் திரு உள்ளத்தில் சங்கை நடக்கையாலே –
மீண்டும் தேவரீர் பாகவத அபசாரம் படக்கூடாதே என்று அன்றோ பெருமாள் திரு உள்ளம் )

தேவரீர் அளவிலே என்னை வரவிடும்படி இறே மஹா ராஜருக்கும் பெருமாளுக்கும் பிறந்த ஐக்யம்
அதுக்கு ஒரு ஹேது அறியேன் என்ன

இவன் ராக்ஷஸ கந்த ரஹிதன் -என்று விஸ்வஸித்துத்
திருவாழி மோதிரத்தையும் பெருமாள் திரு விரலின் சேர்த்தியையும்
நினைத்துக் கைக் கொண்டாள் இறே

இப்படித் தெளிவித்தான் இறே

ஆரேனாகிலும் தெளிவித்தவன் ஆச்சார்யனாகவும்
தெளிந்தவன் சிஷ்யனாகையும் இறே உள்ளது –

(சாரதி ரதிக்குத் தெளிவித்து கீதாச்சார்யன் அன்றோ
ரிதியான அர்ஜுனன் தன்னை சிஷ்யன் என்றே சொல்லிக் கொண்டானே
இங்கு திருவடி -சீதா பிராட்டி )

அவர் (பெருமாள் )தாமும்
வசிஷ்டாதிகளுக்கு சிஷ்யருமாய் இறே இருப்பது –

———-

இப் பாட்டு பிரதம விஷயீ காரமே பிடித்து அருளிச் செய்கிறார் –
(பிராட்டி திருவடியை பிரதம விஷயீ காரம்
பெருமாள் பிராட்டி பிரதம விஷயீ காரம் என்றுமாம் )

நெறிந்த குழல் மடவாய் நின்னடியேன் விண்ணப்பம்
செறிந்த மணி முடிச் சனகன் சிலையிறுத்து நினைக் கொணர்ந்த
தறிந்து அரசு களை கட்ட வரும் தவத்தோன் இடை விலங்கச்
செறிந்த சிலை கொடு தவத்தைச் சிதைத்ததும் ஓர் அடையாளம் –3-10-1-

பதவுரை

நெறிந்த கருங்குழல்–நெறிப்புக் கொண்ட கரிய கூந்தலை யுடையவளும்
மடவாய்–மடப்பத்தை யுடையவளுமான பிராட்டீ!
பிரானைப் பிரிந்து தனிமையில் துவண்டு இருப்பதையே மடப்பம் இங்கு
நின் அடியேன்–உமது அடியவனான என்னுடைய
விண்ணப்பம்–விஜ்ஞாபகம் (ஒன்றைக் கேட்டருள வேணும்):
செறிந்த–நெருங்கின
மணி–ரத்நங்களை யுடைய
முடி–கிரீடத்தை அணிந்த
சனகன்–ஜநக மஹாராஜன் (கந்யா சுல்யமாக ஏற்படுத்தின)
சிலை–ருத்ர தநுஸ்ஸை
இறுத்து–முறித்து
நினை–உம்மை (பிராட்டியை)
கொணர்ந்தது–மணம் புரிந்து கொண்டதை
அறிந்து–தெரிந்து கொண்டு
அரசு களை கட்ட–(துஷ்ட) ராஜாக்களை (ப்பயிருக்கு)க்களை களைவது போலழித்த
அருந் தவத்தோன்–அரிய தவத்தை யுடைய பரசுராமன்
இடை–விலங்க
நடு வழியில் தடுக்க–செறிந்த சிலை கொடு
(தனக்குத்) தகுந்த (அப்பரசுராமன் கையிலிருந்த விஷ்ணு) தநுஸ்ஸை வாங்கிக் கொண்டு
தவத்தை–(அப் பரசுராமனுடைய) தபஸ்ஸை
சிதைத்ததும்–அழித்ததும்
ஓர் அடையாளம்–ஒரு அடையாளமாகும்–
அடியேன் ராம தூதன் தாசன் என்று தேவரீர் அறிய அடையாளம்
பெருமாளுடைய சர்வாதிகத்வத்துக்கு இது அடையாளம் –

நெறிந்த குழல் மடவாய் –
நெறி பிடித்து -மிகவும் இருண்டு தோன்றுகைக்குத் தகுதியான குழல் இறே கிடக்கிறது
பெருமாள் அருகே செல்வு தோன்ற மேநாணிப்போடே இருக்கக் கடவ இவள் ஓடுக்கைத்தைக் கண்டு
மடவாய் -என்கிறான்

நின்னடியேன் விண்ணப்பம்-
ஒரு வார்த்தை ஒப்பிக்கும் போது தாழ்ச்சி சொல்லி நின்றால் இறே சொல்லலாவது
இமவ் முனி சார்தூலவ் கிங்கரவ் ஸம் உபஸ்திதவ்—என்று
நான் உன் அடியான் -என்னை ஏவிக் காரியம் கொள்ள வேணும் என்பது –
லோக நாதம் புரா பூத்வா ஸூக்ரீவம் நாதம் இச்சதி -என்பது –
இன்னார் தூதன் –என்றால் போலே
தன்னை விஸ்வசிப்பிக்கைக்காக அவன் தானும் சொன்னான் இறே
உனக்கு அடியானான நான் விண்ணப்பம் செய்யும் வார்த்தையைக் கேட்டு அருள வேணும் –

செறிந்த மணி முடிச் சனகன் சிலை யிறுத்து
அபிஷேகம் பொருந்தும் படி –
பிராப்தனான ஜனக ராஜனுடைய ரத்னம் செறிந்த அபிஷேகம் என்னவுமாம் –
வீர சுல்கமான வில்லை முறித்து

நினைக் கொணர்ந்த தறிந்து
இயம் ஸீதா மம ஸூதா ஸஹ தர்ம சரீதவ-என்னும்படி
பாணிக் கிரஹணம் செய்து கொண்டு போகிறது அறிந்து –

அரசு களை கட்ட அரும் தவத்தோன் இடை விலங்கச்
இருபத்தொரு படிகால் ஷத்ரிய வம்சத்தை நசிக்கும் படி சக்தனாம் படி செய்த தபஸ்ஸை யுடைய
பரசு ராமன் அத்யுத் கடமாகச் சில பருஷ பாஷணங்களைச் செய்து
வழி யிடையிலே போகாதே கொள் -என்று விலக்குகையாலே
அவன் தபஸ் பலம் புஜிக்காமல் நீங்கி -ஷிபாமி (ஸ்ரீ கீதை -16-19)-என்ற மாத்ரத்தாலே சிதைந்தது இறே

(பரசுராமன் தன்னுடைச்சோதி எழுந்து அருளுவது ஸ்ரீ மத் பாகவதம் சொல்லும்
அவ்வாறு பரசுராமனுக்கு இல்லையே
ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் அடையாமல் -தபஸ்ஸூ பலம் புஜிக்காமல் அனுபவிக்காமல் முடிந்ததே )

களை கட்டல் -கொலை

விலங்க-விலக்க என்றபடி

செறிந்த சிலை கொடு தவத்தைச் சிதைத்ததும் ஓர் அடையாளம்
ஸ்ரீ பஞ்சாயுத பரிகணநையிலே செறிந்தது இறே -இந்தச் சிலை
(சிலை இலங்கு பொன் ஆழி திண் படை தண்டு ஒண் சங்கம் –8-1–
அடை மொழி இல்லாமல் சிலைக்கும் தண்டுக்கும் -அதில் முதல் சிலை தானே )
சார்ங்கம் என்னும் வில்லாண்டான் (பெரியாழ்வார் )-என்னக் கடவது இறே
இப்படி இருக்கிற வில்லாலே அவனுடைய தபஸ்ஸைச் சிதைத்ததும் ஓர் அடையாளம்

சோகம் நிவ்ருத்தமாம் அளவும் மாஸூச என்றால் போலே
சங்கை நிவ்ருத்தமாம் அளவும் அடையாளங்கள் சொல்ல வேண்டி வரும் இறே
(முதல் அத்யாயத்தில் அர்ஜுனன் விஷாத யோகம் –
16 அத்யாயத்தில் -தேவாசுர ஸ்ரவண ஜனித சோகம் —
18 அத்யாயத்தில் -பிராயச்சித்த தர்மம் செய்வதில் அருமை உணர்ந்த சோகம்
இப்படி மூன்று இடங்களில் சோக நிவ்ருத்தி உண்டே )

இத்தால்
அசாதாரண ஸந்நிதியில் சாதாரண ஸ்வரூப ஆவேச சக்தித்தினுடைய நில்லாது என்னும் இடம் தோன்ற
ஆவேச முகத்தாலே அத்யுத்கட பாபத்தையும்
ஆவேச கார்யம் தலைக் கட்டினவாறே தானே விளைத்து
தபஸ் சக்தியையும் வாங்கி
இவனுக்கு வெளிச் சிறப்பை யுண்டாக்கி
உபகார ஸ்ம்ருதியும் நடக்கும்படி பண்ணினான் என்கிறது –

இப்படி ஆசரித்துக் காட்டினால் இறே
அசாதாரணத்துக்கும் சாதாரண ஸ்வரூப ஆவேசத்துக்கும் வாசி தெரிவது —

———

இதுவும் அத்யந்த ரஹஸ்யமாய் இருபத்தொரு அடையாளம் –

அல்லியம் பூ மலர்க் கோதாய் அடி பணிந்தேன் விண்ணப்பம்
சொல்லுகேன் கேட்டருளாய் துணை மலர்க் கண் மடமானே
எல்லியம் போது இனிதிருத்தல் இருந்தது ஓர் இட வகையில்
மல்லிகை மா மாலை கொண்டு அங்கு ஆர்த்ததும் ஓர் அடையாளம் –3-10-2-

பதவுரை

அல்லி–அகவிதழ்களை யுடைய
அம் பூ–அழகிய பூக்களால் தொடுக்கப் பட்ட
மலர்க் கோதாய் பூமாலை போன்றவளே!
அடி பணிந்தேன்–(உமது) திருவடிகளில் வணங்கிய நான்
விண்ணப்பம்–விஜ்ஞாபநமொன்றை
சொல்லு கேன்–(உம்மிடத்தில்) சொல்லுவேன்;
துணை மலர் கண்–ஒன்றோடொன்று ஒத்துத் தாமரை மலர் போன்ற கண்களையும்
மடம்–மடப்பத்தையு முடைய
மானே–மான் போன்றவளே!
கேட்டருளாய்–(அதைத்) திருச் செவி சாத்த வேணும்;
அம் எல்லி போது–அழகிய இராத்திரி வேளையில்
இனிது இருத்தல்–இனிமையான இருப்பாக
இருந்தது–இருந்ததான
ஒர் இடம் வகையில்–ஓரிடத்தில்
மல்லிகை–மல்லிகைப் பூவினால் தொடக்கப்பட்ட
மா மாலை கொண்டு–சிறந்த மாலையினால்
ஆர்த்ததும்–(நீர் இராம பிரானைக்) கட்டியதும்
ஓர் அடையாளம்–

அல்லியம்பூ மலர்க் கோதாய்
அல்லி தோன்றும் படி சற்றே மலர்ந்து
அழகிய பூவாலே கட்டப்பட்ட மாலை போலே ஸுமநசம் தோன்றும் படி இருக்கையாலே
கோதாய் -என்கிறான் –

அடி பணிந்தேன் விண்ணப்பம் சொல்லுகேன் கேட்டருளாய்
என்னுடைய ஸ்வரூப அனுரூபமாக தேவர் திருவடிகளிலே பணிந்து –
என் தலை படைத்த பிரயோஜனம் பெற்றேன் –
வாய் படைத்த ப்ரயோஜனம் பெறும் படி
ஒரு வார்த்தை விண்ணப்பம் செய்கிறேன் -என்கிற அளவிலே

துணை மலர்க் கண் மடமானே
திரு உள்ளம் ப்ரஸன்னமாய்
புத்ரவத் கடாக்ஷித்ததாலே பவ்யமான மான் போலே இருக்கிறவளே

அன்றிக்கே
ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பாய்
மடமான போலே கண்ணை யுடையவள் -என்னவுமாம்

எல்லியம் போது இனிதிருத்தல் இருந்தது ஓர் இட வகையில்
நல்ல ராத்ரியிலே
போக யோக்யமான போதிலே
போக ப்ராவண்ய வர்த்தகமாக இருக்கைக்கு சமைந்த இடத்திலே
ஓர் பார்ஸ்வத்திலே நான் இருத்தலாலே தான் இருந்த
அத்விதீயமான படுக்கையிலே

மல்லிகை மா மாலை கொண்டு அங்கு பார்த்ததும் ஓர் அடையாளம்
தூராத் கந்தியான மல்லிகையாலே
தான் என்னைப் பந்திப்பது
நான் தன்னைப் பந்திப்பதாய்
ஒருவருக்கு ஒருவர் ஊமத்தங்காயாம் படி இறே படுக்கை வாய்ப்பும் தான் இருப்பது –

தானும் நானும் அறியுமது ஒழிய இளைய பெருமாளும் அறியாத அடையாளம் –
எங்கள் மாமனார் தண்ணீர் துரும்பு அறுத்துத் தரப்
(பரசு ராமன் தடை நீக்கியது பெருமாள் செய்து இருந்தாலும் மாமனார் காரியமாக அன்றோ இவள் திரு உள்ளம் )
பெருமாளோடே சிறிது காலம் (ஸமா த்வாதச தத்ராஹம்) ஒரு படுக்கையில் இருந்து
போந்தவள் அன்றோ நான் – என்று ஒரு தஸா விசேஷத்தில் தாமே அருளிச் செய்தார் இறே

இது தன்னை தமிழர் சொன்ன
ஒப்பணிதல் நேர் -என்னவுமாம் இறே –

——–

ராஜ்யத்துக்கு அபிஷேகம் செய்வதாக உபக்ரமித்துத்
திருக் காப்பும் நாணும் சாத்திக் குறை வற்ற காலத்திலே
வந்ததொரு விக்நம் சொல்லுகிறது —

கலக்கிய மா மனத்தளளாய்க் கைகேசி வரம் வேண்ட
மலக்கிய மா மனத்தனனாய் மன்னவனும் மாறாது ஒழியக்
குலக்குமரா காடுறையப் போ வென்று விடை கொடுப்ப
இலக்குமணன் தன்னொடும் அங்கு ஏகியதும் ஓர் அடையாளம் –3-10-3-

பதவுரை

கைகேசி–கைகேயி யானவள்
கலக்கிய மா மனத்தனன் ஆய்–(மந்தாரையினாள்) கலக்கப் பட்ட சிறந்த மனத்தை யுடையவளாய்
வரம் வேண்ட–(தசரதர் முன் தனக்குக் கொடுத்திருந்த) வரங்களின் பயனைக் கேட்க
மலக்கிய–(அக் கைகேயியின் வார்த்தையால்) கலக்க மடைந்த
மா மனத்தனன் ஆய்–சிறந்த மனத்தை யுடையவனாய்
மன்னவனும் – தசரத சக்ரவர்த்தியும்
மறாது–மறுத்துச் சொல்ல முடியாமல்
ஒழிய–வெறுமனே கிடக்க,
(அந்த ஸந்தர்ப்பத்தில் கைகேயி யானவள்,)
குலம் குமரா–“உயர் குலத்திற் பிறந்த குமாரனே)
காடு உறைய–காட்டிலே (பதினான்கு வருஷம்) வஸிக்கும்படி
போ என்று–போய் வா” என்று சொல்லி
விடை கொடுப்ப–விடை கொடுத் தனுப்ப
அங்கு–அக் காட்டிலே
இலக்குமணன் தன்னொடும்–லக்ஷ்மணனோடு கூட
ஏகியது–(இராம பிரான்) சென்றடைந்ததும்
ஓர் அடையாளம்–

கலக்கிய மா மனத்தளளாய்க் கைகேசி வரம் வேண்ட
கைகேயி யானவள் குப்ஜையாலே கலக்கப் பட்ட மனஸ்ஸை யுடையளாய்
எனக்குப் பண்டே தருவதாக அறுதியிட்ட வரம் இப்போது தர வேணும் என்று –
அது தன்னை -இன்னது இன்னது -என்று வியக்தமாகச் சொல்ல

மலக்கிய மா மனத்தனனாய் மன்னவனும் மாறாது ஒழியக்
அவன் இசையாது ஒழிய
அறுபதினாயிரம் ஸம்வத்ஸரம் ஸத்ய ப்ரதிஞ்ஞனாய்ப் போந்த நீ இன்று
அஸத்ய ப்ரதிஞ்ஞனானாயோ -என்றால் போலே
சிலவற்றைச் சொல்லி விமுகையான வளவே அன்றிக்கே அபரி ஹார்யமான கோபத்தாலே
மலக்கப்பட்ட மனஸ்ஸை யுடையவனாய்

தர்ம சம்மூட சேதஸ்-(மனஸ்) வானால்
யஸ் ஸ்ரேயஸ் யான் நிஸ்சிதம் ப்ரூஹி -என்னவும் ஒருவரும் இன்றிக்கே
(அங்கு கீதாச்சார்யர் பேசி கலக்கம் போக்கினார் இங்கு ராமாச்சார்யன் பேச மாட்டானே )
நியாய நிஷ்டூரத்தை நியாயமாக நினைத்து மலங்கி
அந்த மலக்கத்திலே பெரிய விசாரத்தை யுடையவனாய்
நெடும் காலம் தர்ம தாரதம்யமும் -அதர்ம தாரதம்யமும் -தர்மாதர்ம தாரதம்யமும் எல்லாம் ஆராய்ந்து போந்து
போந்த நெஞ்சில் பரப்பு எல்லாம் கலக்கத்துக்கு உடலாய்
இவள் வார்த்தையும் மறுக்க மாட்டாது இருப்பதே –

பிள்ளாய்
ஸாஸ்த்ர முகத்தாலும் -ஆச்சார்ய வசனத்தாலும் -பர ஸம்ருத்தி ஏக ப்ரயோஜனமான தெளிவு பிறந்தவர்கள்
நித்ய ஸம்ஸாரிகளாய்த் தெளிவிக்க அரிதானவர்களையும்
தங்களோட்டை தர்சன ஸ்பர்சன சம்பாஷண ஸஹ வாசாதிகளாலே
மிகவும் தெளிவிக்கிறாப் போலே

ப்ரத்யக்ஷமான பர ஸம்ருத்த் யஸஹ ப்ரயோஜனராய்
ஐம்புலன் கருதும் கருத்துளே பிறரைக் கேள்வி கொள்ளாமே திருத்திக் கொண்டவர்கள்
தாங்கள் கலங்குகிற அளவு அன்றிக்கே
தங்களுடைய தர்சன ஸ்பர்சன ஸம் பாஷாணாதி களாலே
கலங்காதவர்களையும் கலக்க வல்லவர்களாய்

கலங்கினவர்கள் அனுதாப பூர்வகமாகத் தெளிந்தார்களே ஆகிலும்
கலக்கினவர்கள் சரீர அவசானத்து அளவும்
தெளிய மாட்டார்கள் என்று தோன்றா நின்றது இறே –

குலக் குமரா காடுறையப் போ வென்று விடை கொடுப்ப
மறுக்க மாட்டாமையாலே ராஜாவானவன் சோகித்துக் கிடக்க —
அவ்வளவிலே
ரகு குல திலகரான பெருமாள் காலம் தாழ்த்தது என்று அந்தப்புரக் கட்டிலிலே புகுந்து
ஐயர் எங்கே -என்ன

உம்மை வன வாஸ ப்ராப்தராம் படி சொல்ல மாட்டாமையாலே எனக்கு முன்னே வர பிரதானம் செய்தவர்
அது எனக்குப் பலிக்கிற காலத்திலே சோகித்துக் கிடக்கிறார் -என்ன

எனக்கு அவர் வேணுமோ
நீர் அருளிச் செய்ததே போராதோ
ஐயரை எழுப்பிக் கண்டு போகலாமோ என்ன

அவரை நான் எழுப்பி சோகம் தீர்த்துக் கொள்ளுகிறேன்
நீர் இக் குலத்தை நோக்க ப்ராப்தருமாய் (குலக் குமரா)
எங்களுக்குப் பிள்ளை என்று இருந்தீராகில்
எங்கள் வசன பரிபாலனம் செய்ய வேணும் காணும்
அவர் விடை தந்தார்
நான் போ என்கிறேன் -என்று நினைத்து
வன வாச ப்ராப்தியில் சீக்கிரமாகப் போகையிலே ஒருப் படீர்-என்ன

இலக்குமணன் தன்னொடும் அங்கு ஏகியதும் ஓர் அடையாளம்
லஷ்மனோ லஷ்மி வர்த்தன
ந சாஹம்
அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி -என்று
முன் வழிப் பட்ட இளைய பெருமாளோடே எழுந்து அருளினதே
(கைங்கர்யம் செல்வன் -விட்டுப் பிரியாமல் இருபவன் –
அனைத்து கைங்கர்யங்களையும் செய்வேன் -என்பதற்கு மூன்று பிரமாணங்கள் )

ஓர் அடையாளம்
லோக ப்ரஸித்தமான அடையாளம்
ஏகுதல் -போகை –

———–

வாரணிந்த முலை மடவாய் வைதேவீ விண்ணப்பம்
தேரணிந்த வயோத்தியர் கோன் பெரும் தேவீ கேட்டருளாய்
கூரணிந்த வேல் வலவன் குகனோடும் கங்கை தன்னில்
சீரணிந்த தோழமை கொண்டதும் ஓர் அடையாளம் –3-10-4-

பதவுரை

வார் அணிந்த–கச்சை அணிந்த
முலை–முலையையும்
மடவாய்–மடப்பத்தை யுமுடைய பிராட்டீ!
வைதேவீ–விதேஹ வம்சத்திற் பிறந்தவனே!
விண்ணப்பம்–ஒரு விஜ்ஞாபகம்;
தேர் அணிந்த–தேர்களாலே அலங்காரமான
அயோத்தியர் கோன்–அயோத்தியி லுள்ளார்க்கு அரசனாதற்கு உரிய இராமபிரானது
பெருந்தேவீ–பெருமைக்குத் தகுந்த தேவியே!
கேட்டருளாய்–அவ் விண்ணப்பத்தைக் கேட்டருள வேணும்;
கூர் அணிந்த–கூர்மை பொருந்திய வேலாயுதத்தில் வல்லவனாகிய
குகனோடும்–குஹப் பெருமாளோடு கூட
கங்கை தன்னில்–கங்கை கரையிலே-சிங்கி பேர (மான் கொம்பு ) புரத்திலே –
சீர் அணிந்த தோழமை–சிறப்புப் பொருந்திய ஸ்நேஹத்தை
கொண்டதும்–பெற்றதும்
ஓர் அடையாளம்–

வாரணிந்த முலை மடவாய்
செங்கச்சுக் கொண்டு கண்ணாடை யார்த்துச் சிறு மானிடவரைக் காணில்
நாணும் கொங்கைத் தலம் (நாச்சியார் )-என்னுமா போலே
இப்போதும் கச்சுக்குள்ளே கிடக்கிற ஒடுக்கத்தோடே கிடக்கையாலே
வாரணிந்த முலை மடவாய் -என்கிறான்

வைதேவீ விண்ணப்பம்
விதேக ராஜன் பெண் பிள்ளை யாகையாலே இறே -இவ் விருப்பு இருக்கலாய்த்து
இப் பிறப்பு யுடையார் தேஹத்தை ஒன்றாக விரும்புவார்களோ –

தேரணிந்த வயோத்தியர் கோன் பெரும் தேவீ கேட்டருளாய்
பத்துத் திக்கிலும் தடையற வூர்ந்த தேர் இறே ( தச ரதன் அன்றோ ) இவ் வூருக்கு அலங்காரம் –

ஸத்ரு சங்கா பரிஹாரமான தேர்களும்
யாகாதிகளுக்குச் சமைந்த தேர்களும்
பிள்ளைகள் விளையாடும் தேர்களும்
அலங்காரமான திரு அயோத்யைக்கு நிர்வாஹகரான பெருமாளுக்கு

துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம் -என்கிற அளவே அன்றிக்கே
தஞ்சேயம் அஸி தேஷணா –என்னும்படி
சிறுத் தேவி யல்லாத பெரும் தேவீ விண்ணப்பம் கேட்டு அருளாய்
(அவனுக்கு பெருமை கொடுக்கும் தேவி என்றவாறு
அவன் பெருமைக்குத் தக்க தேவி என்றுமாம் )

கூரணிந்த வேல் வலவன் குகனோடும் கங்கை தன்னில்
மிக்க கூர்மையை யுடைய வேல் வலவன்
ஸ்ரீ குஹப் பெருமாள் வேல் வாங்கினார் என்றால் சத்ரு பக்ஷம் மண் உண்ணும்படி இறே
இவருடைய ஸுவ்ர்யமும் வேல் கூர்மையும் இருப்பது –
இப்படிக்கு ஒத்தவரோடே ஸ்ருங்கி பேர புரமான படை வீட்டிலே இவரோடு கூட வேணும் என்றே பிரார்த்தித்துச் சென்று
திரு அயோத்யையில் பிறந்த ஸ்ரமம் ஆறும்படி சென்று

குஹேந ஸஹி தோராமோ லஷ்மனே நச சீதயா -என்னும்படி சென்று
உன் தோழி என் தோழி உம்பி எம்பி -என்று
ஸீதா லஷ்மண சம்பந்தமும் அவரோடே ஆக்கின பின்பு இறே தம்மோடு உண்டாக்கிக் கொண்டது –
அதுக்கு அடி
அவருடைய நிலையிலே தவறாமை இறே
இப்படி செய்ய வேண்டினதுக்கு அடி அவ்வூரில் பிறப்பும் வாஸமும் இறே
இதனால் தான் அயோத்தியார் கோன் என்றது
பாகவத -ததீய -வைபவம் அறிய இங்கு அவதாரம்

நாய்ச்சி மாரையும் பிராதாக்களையும் இங்கனே திரு உள்ளம் பற்றினால்
மற்று உள்ளவர்களைச் சொல்ல வேண்டா இறே அவ்வூரில்
இப்படி திரு உள்ளம் பற்றுகை அவருக்குச் சேராதது ஆகிலும்
(சர்வேஸ்வர நிரங்குச ஸ்வா தந்த்ரத்துக்கு சேராதே தேவை இல்லை அன்றோ
இவள் அவனை அடைய ஆச்சார்யர் வேண்டும்
அவனுக்குத் தேவை இல்லை )
நம் ஆச்சார்யர்கள் திரு உள்ளம் பற்றுவது இப்படி இறே –
(இவன் முன்னிடுவர்களை அவன் முன்னிடுவது இருவர் குற்றங்களையும் சமிப்பிக்கைக்காக
பாணனார் திண்ணம் இருக்க நாணுமோ )

சீரணிந்த தோழமை கொண்டதும் ஓர் அடையாளம்
நான் உகந்த தோழன் நீ என்னுமது ஒழிய
தம்மை உகப்பாரைத் தாம் உகப்பார் (நாச்சியார் )-என்ன ஒண்ணாதே
ஆகை இறே -சீரணிந்த தோழமை-என்றது
சீர் -கல்யாண குணங்கள் –

————

மானமரும் மென்னோக்கி வைதேவீ விண்ணப்பம்
கானமரும் கல்லதர் போய்க் காடுறைந்த காலத்துத்
தேனமரும் பொழில் சாரல் சித்திர கூடத்து இருப்பப்
பான் மொழியாய் பரத நம்பி பணிந்ததுமோர் அடையாளம் –3-10-5-

பதவுரை

மான் அமரும்–மானை யொத்த
மென் நோக்கி–மென்மையான கண்களை யுடையவளான
பால் மொழியாய்–பால் போல் இனிய பேச்சை யுடையவளே!
விண்ணப்பம்;
கான் அமரும்–காட்டில் பொருந்திய
கல் அதர் போய்–கல் நிறைந்த வழியிலேயே
காடு உறைந்த காலத்து–காட்டில் வஸித்த போது
தேன் அமரும் பொழில்–வண்டுகள் பொருந்திய சோலைகளை யுடைய
சாரல்–தாழ்வரையோடு கூடிய
சித்திர கூடத்து–சித்திர கூட பர்வதத்தில்
இருப்ப–நீங்கள் இருக்கையில்
பரதன் நம்பி–பரதாழ்வான்-பாரதந்தர்யத்தால் பூர்ணன்
பணிந்ததும்–வந்து வணங்கியதும்
ஓர் அடையாளம்–

மானமரும் மென்னோக்கி வைதேவீ விண்ணப்பம்
தன்மையிலே அமர்ந்த நோக்கை யுடைத்தான மான் போலே இருக்கிறவளே –
இக் கண்ணுக்கு இலக்காமவர் இலக்கானால் மான் பார்வை உபமானத்தால் வந்த மிகை அமரும்படி -என்னுதல்
மானை விட்டு இங்கே அமரும்படி இறே கண் அழகு தான் -என்னுதல்
(உபமானம் தாழ்ச்சியாகவே தோன்றுமே -ஏணி வைத்தாலும் எட்டாதே )

வைதேஹியை வேதேவி என்கிறது –
தேஹ நிபந்தமான த்யோதமாநாதி( பிரகாசம் -தேக காந்தி முதலியவை )குணங்களைப் பற்ற

கானமரும் கல்லதர் போய்க் காடுறைந்த காலத்துத்
அமரும் கல் கான் அதர் போய்
பொருந்தின கல் காட்டு வழி போய் வன வாஸம் செய்கிற காலத்திலே

தேனமரும் பொழில் சாரல் சித்திர கூடத்து இருப்பப்
வண்டுகள் மாறாத பொழிலை யுடைத்தான
திருச் சித்ர கூட பர்வதத்திலே ஏகாந்த போகம் அனுபவிக்கிற காலத்திலே

பான் மொழியாய்
பால் போலும் ரஸா வஹமான வார்த்தையை யுடையவளே

பரத நம்பி பணிந்ததுமோர் அடையாளம்
மீண்டு எழுந்து அருள வேணும் என்று
பாரதந்தர்யத்தாலே பூர்ணனான ஸ்ரீ பரதாழ்வான் வந்து
பிரபத்தி செய்ததும் ஓர் அடையாளம் —

————-

சித்ர கூடத்து இருப்பச் சிறு காக்கை முலை தீண்ட
அத்திரமே கொண்டெறிய வனைத்துலகும் திரிந்தோடி
வித்தகனே இராமா ஓ நின்னபயம் என்று அழைப்ப
அத்திரமே அதன் கண்ணை யறுத்ததும் ஓர் அடையாளம் –3-10-6-

பதவுரை

சித்ர கூடத்து சித்திரகூட பர்வதத்தில்
இருப்ப–நீங்களிருவரும் ரஸாநுபவம் பண்ணிக் கொண்டிருக்கையில்
சிறு காக்கை–சிறிய காக்கையின் வடிவு கொண்டு வந்த ஜயந்தன்
முலை தீண்ட–(உமது) திரு முலைத் தடத்தைத் தீண்ட
(அதனாற் சீற்றமுற்ற ஸ்ரீராமன்)
அத்திரமே கொண்டு–ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தைத் தொடுத்து
எறிய–பிரயோகிக்க,
(அக் காகம் அதற்குத் தப்புவதற்காக)
அனைத்து உலகும்–உலகங்களிலெல்லாம்
திரிந்து ஓடி–திரிந்து ஓடிப் போய்
(தப்ப முடியாமையால் மீண்டு இராம பிரானையே அடைந்து)
வித்தகனே–“ஆச்சரியமான குணங்களை யுடையவனே!
இராமா–ஸ்ரீ ராமனே!
ஓ–ஓ !!
நின் அபயம்–(யான்) உன்னுடைய அடைக்கலம்”
என்று அழைப்ப என்று கூப்பிட
அத்திரமே–(உயிரைக் கவர வேணுமென்று விட்ட அந்த) அஸ்த்ரமே
அதன் கண்ணை–அந்தக் காகத்தின் ஒரு கண்ணை மாத்திரம்
அறுத்ததும்–அறுத்து விட்டதும் ஓர் அடையாளம்–

சித்ர கூடத்து இருப்பச் சிறு காக்கை முலை தீண்ட
அந்தச் சித்ர கூடம் தன்னிலே பெருமாள் மடியிலே கண் வளரா நிற்கச் செய்தே
இந்திரன் மகனான தமோ குண பிராஸுர்யத்தால்
அறிவால் சுருங்கி
சுருக்கம் உணரும்படி பேர் அளவில்லாத காக வேஷத்தை ஆஸ்த்தானம் செய்து
திரு முலைத் தடத்திலே நலியப் புக

அத்திரமே கொண்டெறிய வனைத்துலகும் திரிந்தோடி
பெருமாளும் இவ்வளவிலே உணர்ந்து
இவனைச் செருக்கு வாட்டுகைக்காகவும்

மாதா பிதாக்கள் தேவர்கள் ருஷிகள் மற்றும் ஆன்ரு சம்ஸயம் நோக்கி
மூன்று லோகத்திலும் ப்ரஸித்தராயும்
அப்ரசித்தராயும் உள்ளவர்களுடைய அளவு அறிகைக்காகவும்

ஸ பித்ரா ச பரித்யக்தா –
பிதாவும் கைவிட்டான் என்கையாலே ஸசீ தேவியும் மஞ்சள் கீறிப் புறப்பட்டு
பிதா கைக் கொள்ளிலும் ராம அபராதியை நான் கைக்கொள்ளேன் -என்றாள்
என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

ஸூரைஸ் ச
மாதா பிதாக்கள் சிஷா ரூபத்தால் கைவிட்டார்கள் ஆகில் அவர்கள் கோபம் தீர்ந்தவாறே
காட்டிக் கொடுக்கிறோம் என்பார்களோ
நாம் ஆண்ட பரிகரம் அன்றோ என்று அங்கே ஒதுங்கப் பார்த்தான்
அவர்கள் கைக் கொள்ளோம் என்றார்கள்

ஸ மஹர்ஷிபி
ப்ரஹ்ம பாவனையில் ஊன்றினவர்கள் ஆகையாலே செல்ல-அவர்களும் கை விட்டார்கள்

த்ரீன் லோகான் ஸம் பரிக்ரம்ய
அறிந்தவர்களோடே அறியாதவர்களோடே வாசி யறத் திறந்து கிடந்த வாசல்கள் தோறும்
ஒரு கால் போலே ஒன்பதில் கால் சென்று இரந்த அளவிலும் கைக் கொள்ளாமல் தள்ளிக் கதவடைத்தார்கள் –

இப்படிச் செய்ய வேண்டுவது என் என்னில்
அத்திரமே கொண்டெறிய
கிடந்ததொரு துரும்பை ப்ரஹ்மாஸ்த்ரமாக்கி
மந்தகதி யாக்கி விட்ட அளவிலே
நின்றது இல்லை இறே இது

அனைத்துலகும் திரிந்தோடி
எல்லா லோகத்திலும்
சரணம் புகுவார் உண்டாகிலும்
சரண்யர் இல்லை என்னும் இடம் தோற்ற அனைத்துலகும் -என்கிறார்
அனைத்துலகும் திரிந்து மீண்டு ஓடி வந்து

வித்தகனே
சர்வத்துக்கும் காரண பூதனுமாய்
சமர்த்தனும் ஆனவனே

இராமா
ரஞ்ச யதீதி ராஜா
ரமய தீதி ராம

ஓ நின்னபயம் என்று அழைப்ப
உன்னை ஒழிய வேறே அபய பிரதானம் செய்வார் இல்லை என்று
உள் அழற்றியோடே வந்து
அஸ்திரம் நலியாமல் காக்க என்று திருவடிகளிலே விழ

அத்திரமே அதன் கண்ணை யறுத்ததும் ஓர் அடையாளம்
இத்தை முன்பே செய்யாமையாலும்
இவன் பின்னே திரிந்த வேகத்தாலும்
பெருமாளைக் கேள்வி கொள்ளாமல் அஸ்திரம் தானே ஒரு கண் அழிவு செய்து விட்டது

அஸ்திரம் தானே செய்கைக்கு அடி இது தான் கண்டக பிரபத்தி யாகையாலே இறே
அதாவது
ரஷித்தான் ஆகில் ப்ராணனைப் பெறுகிறோம்
இல்லை யாகில் அவனுக்கு ஒரு தேஜோ வதத்தை யுண்டாக்குகிறோம் -என்றால் போலே இறே இதில் நினைவு
லகுர் தண்ட ப்ரபந்நஸ்ய -என்றும் உண்டு இறே

அன்றிக்கே
கார்யப்பாடு அறிந்தான் ஒரு திருப்பணி செய்வான் செய்தான் என்று
நம்பிள்ளை அருளிச் செய்தார் என்று ஆச்சாம் பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –
(கருதும் இடம் பொருதும் சக்கரம் அம்சம் தானே )

———-

மின்னொத்த நுண்ணிடையாய் மெய்யடியேன் விண்ணப்பம்
பொன்னொத்த மான் ஓன்று புகுந்து இனிது விளையாட
நின் அன்பின் வழி நின்று சிலை பிடித்து எம்பிரான் ஏகப்
பின்னே யங்கு இலக்குமணன் பிரிந்ததும் ஓர் அடையாளம் -3-10-7-

பதவுரை

மின் ஒத்த–மின்னலைப் போன்ற
நுண் இடையாய்–மெல்லிய இடையை யுடையவளே!
மெய் அடியேன்–உண்மையான பக்தனாகிய எனது
விண்ணப்பம்–விண்ணப்பத்தை (க் கேட்டருள வேணும்;)
அடியேனுடைய மெய்யான விண்ணப்பம் என்றுமாம் –
பொன் ஒத்த–பொன் நிறத்தை ஒத்த (நிறமுடைய)
மான் ஒன்று–(மாரீசனாகிய) ஒருமான்
புகுந்து–(பஞ்சவடியில் நீரிருக்கும் ஆச்ரமத்தருகில் வந்து
இனிது விளையாட–அழகாக விளையாடா நிற்க,
(அதை மாயமான் என்று இளையபெருமாள் விலக்கவும்)
நின் அன்பின் வழி நின்று–உம்முடைய ஆசைக்குக் கட்டுப்பட்டு நின்று
சிலை பிடித்து–வில்லை யெடுத்துக் கொண்டு
எம்பிரான்–இராமபிரான்
ஏக–அம்மானைப் பிடித்துக் கொணர்வதாக அதன் பின்னே தொடர்ந்து) எழுந்தருள,
பின்னே–பிறகு
அங்கு–அவ் விடத்தில்
இலக்குமணன்–இளைய பெருமாளும்
பிரிந்ததும்–பிரிந்ததுவும் ஓர் அடையாளம்–

மின்னொத்த நுண்ணிடையாய் மெய்யடியேன் விண்ணப்பம்
மின் உபமானம் போராமையாலே -நுண்ணிடையாய்-என்கிறார் –
பாரதந்தர்ய பூர்த்தியாலே வந்த வைராக்யம் இறே –
(வாய் திறந்து ஓன்று பணித்தது உண்டு
நீ ஸூய ரக்ஷணத்தில் கை வாங்கி உள்ளாய்
உம்மை ரக்ஷிக்கவே அஷ்ட புஜங்கள் கொண்டுள்ளேன் )

மெய்யடியேன் விண்ணப்பம்
இளைய பெருமாளுடைய துறையிலே
அவருடைய பிரியத்திலே வந்தவர் ஆகையாலே -மெய்யடியேன்-என்கிறார் –
(பாகவத சம்பந்தத்தால் சேஷ பூதன் மெய்யடியன் )

மெய்ம்மையை மிக யுணர்ந்து ஆம் பரிசு அறியாது ஒழிந்தாலும் (திருமாலை -38 )
ஸாத்விக புராண வாஸனையாலும்
திருவாழி மோதிரம் அவன் கையிலே இருக்கையாலும்
இந்த ஸந்நிதி விசேஷத்தாலும்
ப்ரஹ்ம பாவனை தலை எடுத்தால் இங்கனே சொல்லலாம் இறே

அடியேன் மெய் விண்ணப்பம் என்னில்
பல இடங்களிலும் காணலாம் இறே
இது தன்னை ஆழ்வார் அருளிச் செய்யவும் பெற்றது இறே
(திரு விருத்தத்தில் உண்டே
சத்யம் விஞ்ஞாபனம் -ஸ்தோத்ர ரத்னம் )
இவருடைய உறகல் உறகலுக்கு எது தான் சேராது
அவனையே பார்த்து பரிவர் தானே மெய்யடியான்

பொன்னொத்த மான் ஓன்று புகுந்து இனிது விளையாட
ஸூ வர்ண ரத் நாதி களாலே -நாநா வர்ணமாய் இருப்ப தொரு மானின் வேஷத்தைக் கொண்டு
மாரீசனானவன் ஜாதி மிருகங்கள் நடுவே புகுந்து அவை விஸஜாதீயம் என்று வெறுத்துப் போகச் செய்தேயும்
இது ஒன்றும் தனியே நின்று இஷ்டத்திலே விளையாடுகிறதாகப் பாவித்து நிற்க

நின் அன்பின் வழி நின்று
தேவரீர் பக்கலில் உண்டான ஸ்நேஹத்தினுடைய வழியாக
மற்ற ஓன்று திரு உள்ளம் பற்றாமையாலே நிலை நின்று

சிலை பிடித்து எம்பிரான் ஏகப்
தமக்குச் சிலையும் கணையும் துணையாக
உமக்கு இளைய பெருமாள் துணையாக
எழுந்து அருள

பின்னே யங்கு இலக்குமணன் பிரிந்ததும் ஓர் அடையாளம்-
க்ருத்ரிம ரூபமான ராக்ஷஸ யுக்தி விசேஷத்தாலே தேவரீர் திரு உள்ளம் கலங்கி
அங்கே சீக்ரமாகச் சென்று அறியீர் -என்று நியமிக்கவும்

அவர் மறுக்க மறுக்க –
அவரால் மறுக்க ஒண்ணாத படி அருளிச் செய்த பின்பாக
அத் தனி இடத்திலே பிரிந்தது என்னுதல்
பெருமாள் முன்னே பிரிகையாலே பின்னே பிரிந்தது என்னுதல் –

பெருமாள் பிரிந்த போது இளைய பெருமாள் உண்டு
இவர் பிரிந்தது இறே அரிதாயத் தோற்றுகிறது
ந ச ஸீதா த்வயா ஹீநா -என்னவும் பொருந்தாமையோடே கொண்டு போருவது

ஸ்ரீ குகப் பெருமாளோடே கூடின போது பாகவத லாபத்தாலே உருக் காண்பது
(பாகவத சம்ச்லேஷம் பெற்ற பின்பு அன்றோ இவருக்கு பொருந்திற்று)

அதனுடைய அலாபாமே ஸித்திக்கில் –
கிம் கார்யம் சீதையா மம -என்பது முதலாகக்
கார்யப்பாடு ஒழிய அறியாதவர்க்கும் (பெருமாளுக்கும் )
இவருடைய வசன பரிபாலனம் செய்கிறவருக்கும்
(இவள் வார்த்தை கேட்டு சென்ற இளைய பெருமாளுக்கும் )
இக் கலக்கம் பைத்ருகமாம் இத்தனை இறே
(கைகேயி சொல் கேட்டு கலங்கிய சக்ரவர்த்தி போல் இவர்களும்
வசன -பரிபாலனம் தந்தை வழி சொத்து அன்றோ )

————

நீ இவை எல்லாம் அறிந்தபடி என் -என்று அருளிச் செய்ய
அதுக்கு ஹேது இன்னது என்கிறது இப் பாட்டில்

மைத் தகு மா மலர்க் குழலாய் வைதேவீ விண்ணப்பம்
ஒத்த புகழ் வானரக் கோன் உடன் இருந்து நினைத் தேட
அத் தகு சீர் அயோத்தியர் கோன் அடையாளம் இவை மொழிந்தான்
இத் தகையால் அடையாளம் ஈது அவன் கை மோதிரமே–3-10-8-

பதவுரை

மை தகு–மைபோல் விளங்குகிற
மா மலர்–சிறந்த புஷ்பங்களை அணிவதற்கு உரிய
குழலாய்–கூந்தலை யுடையவளே!
வைதேவி–வைதேஹியே!
ஒத்த புகழ்–“பெருமாளோடு இன்பத் துன்பங்களை) ஒத்திருக்கப் பெற்றவன்” என்ற கீர்த்தியை யுடைய
வானரர் கோன் (இராமபிரானோடு) கூட இருந்து
நினை தேட–உம்மை தேடும்படி (ஆள் விடுகையில் என்னிடத்து விசேக்ஷமாக அபிமானிக்க)
அத் தகு சீர்–(பிரிந்த) அந்த நிலைக்குத் தகுதியான குணமுள்ள
அயோத்தியர் கோன்–அயோத்தியிலுள்ளார்க்குத் தலைவைரான பெருமாள்
அடையாளம் இவை–இவ் வடையாளங்களை
மொழிந்தான்–(என்னிடத்திற்) சொல்லி யருளினான்;
(ஆதலால்)
அடையாளம்–(யான் சொன்ன) அடையாளங்கள்
இத் தகையால்–இவ்வழியால் (வந்தன);
இத்தகை-இவ்வண்ணம் -ஆல் -அசைச்சொல் (அன்றியும்)
ஈது–இதுவானது
அவன்– அவ்விராம பிரானுடைய
கை மோதிரம்–திருக்கையிலணிந்து கொள்ளும் மோதிரமாகும்–

மைத்தகு மா மலர்க் குழலாய்
திருக்குழல் இருட்சிக்கு மை ஒரு புடைக்கு ஒப்பாக்கி
அதின் மேல் மலரையும் கூட்டுகையாலே
இப்போது கண்டது அன்றே

கீழே -நெறிந்த கரும் குழல் -என்கிறாப் போலே இப்பொழுது
பொலிவு இழந்து ஆர்ப்பேறிக் கிடக்கச் செய்தேயும்
இதுக்குப் ப்ராப்தமாகத் தகுவன தேடிச் சொல்லலாவும் இறே – நல் சரக்குக்கு வந்த அழுக்கு -ஆகையாலே –

இக் குழல் -மைத்தகு மா மலர்க் குழலாக வன்றோ புகுகிறது -என்று
மங்கள வாசகமாவுமாம்

வைதேவீ
இதுவும் (தேகத்தைப் பேணாமை )பைத்ருகம்

விண்ணப்பம்
முறைமை தோன்றச் சொல்லுகிறான்

ஒத்த புகழ்
ஸக்யராய் சோக ஹர்ஷங்கள் ஒத்து இருக்கையாலே
ஒத்த புகழ் -என்கிறது

வானரக் கோன் உடன் இருந்து நினைத் தேட
வானர ராஜன் சேர இருந்து தேவரீரைத் தேடிக் கொண்டு வருவதாக

அத் தகு சீர் அயோத்தியர் கோன்
இந்த சோகத்துக்குத் தகுதியான வந்த சோகத்தை யுடையவராய்
திரு அயோத்யைக்கு நிர்வாஹகராக ப்ராப்தரானவர்

அடையாளம் இவை மொழிந்தான்
அவன் மொழிந்த அடையாளங்கள் இவை

இத் தகையால் அடையாளம்
என்னால் விண்ணப்பம் செய்யலாம் அடையாளம் இவ்வளவு
அவர் அருளிச் செய்தவற்றில்
என்னால் தரிக்கலாவதும்
விண்ணப்பம் செய்யலாவதும்
இவ்வளவே

ஈது அவன் கை மோதிரமே
அவர் திரு விரலில் சாத்தின அறு காழி இது -என்று
அடையாளங்களில் சங்கை இல்லை
சங்கை உண்டாய்த்தாகிலும் தேவரீருக்குத் தெளிய வேண்டுவது எல்லாம் போரும் இது -என்று
திருவாழியாலே பிராண பிரதிஷ்டை பண்ணுகிறான் –

———-

திக்கு நிறை புகழாளன் தீ வேள்விச் சென்ற நாள்
மிக்க பெரும் சவை நடுவே வில்லிறுத்தான் மோதிரம் கண்டு
ஒக்குமால் அடையாளம் அனுமான் என்று உச்சி மேல்
வைத்துக் கொண்டு உகந்தனளால் மலர்க் குழலாள் சீதையுமே–3-10-9-

பதவுரை

திக்கு–திக்குகளிலே
நிறை–நிறைந்த
புகழ் ஆனன்–கீர்த்தியை யுடையவனான ஜநக ராஜனுடைய
ராமன் ஜனகன் விசுவாமித்திரர் மூவருக்கும் இந்த விசேஷணம் ஒக்குமே
தீ வேள்வி-அக்நிகளைக் கொண்டு செய்யும் யாகததில்
சென்ற–(விஸ்வாமித்திரருடன்) போன
மிக்க பெரும் சபை நடுவே–மிகவும் பெரிய ஸபையின் நடுவில்
வில்லிறுத்தான்–ருத்ர தநுஸ்ஸை முறித்த இராம பிரானுடைய
மோதிரம்–மோதிரத்தை
கண்டு–பார்த்து
மலர் குழலாள்–பூச்சூடிய கூந்தலை யுடையவளான
சீதையும்–ஸுதாப் பிராட்டியும்,
அனுமான்–‘வாராய் ஹனுமானே!
அடையாளம் ?–(நீ சொன்ன) அடையாளங்களெல்லாம்
ஒக்கும்–ஒத்திரா நின்றுள்ளவையே
என்று–என்று (திருவடியை நோக்கிச்) சொல்லி (அந்தத் திரு வாழியை)
உச்சி மேல் வைத்துக் கொண்டு–தன் தலையின் மீது வைத்துக் கொண்டு
உகந்தான்–மகிழ்ந்தான்–

திக்கு நிறை புகழாளன்
திக்கு நிறைந்த புகழை யுடையவன் என்று விச்வாமித்ரனுக்குப் பேரான போது
பஞ்சா ஸத் கோடி விஸ்தீர்ணமான அண்ட நிர்வாஹகன் முதலானோர் அநு வர்த்திக்கும் படியாகவும்
ஒரு ரிஷியாலே ஒரு ராஜா சண்டாளனாக -அந்த சண்டாளம் தன்னையே வாரே உறுப்பாக யஜிப்பித்து
அந்த ஸரீரத்தோடே ஸ்வர்க்கம் ஏற்றி
த்வம்ஸ -என்கிற அளவிலும்
நில் -என்ன வல்லனாகையாலும்
ராஜ ரிஷியான தான் ப்ரஹ்ம ரிஷி யாகையாலும்
ஷத்ரியத்வம் பின்னாட்டாமை யாலும்
அண்டாந்தர கதமான இந்தத் திக்குக்குகள் எல்லாம் தபஸ் பலமாக நிறைந்த புகழை யுடையவன் -என்னவுமாம்

ஒரு ராஜாவை சண்டாளனாக்கி
ஒரு சண்டாளனை ப்ராஹ்மணன் ஆக்க வல்ல வனுடைய சாபத்தை இறே இவன் இப்படிச் செய்தது
ஆகையால் தபஸ்ஸூக்கள் ஓவ்பாதிகமானால் எல்லாம் செய்யலாம் இறே
(உபாதி அந்நிய பல இச்சா -உபாதிக்காக உள்ள தபஸ்ஸூக்கள் இப்படி ஆகும் )

அன்றிக்கே
பெருமாளான போது
அண்டாந்தர கதமாய் அன்றே புகழ் இருப்பது

அந்த விச்வாமித்ரனும் பெருமாளை
அஹம் வேத்மி–என்கிற போது
மஹாத்மா
ஸத்ய பராக்ரமா -என்று அறிவேன்
மஹா தேஜஸ்விகளான வசிஷ்டாதிகளும்
மற்ற ஓரோர் தபஸ்ஸூக்களில் நிலை நின்றவர்களும் அறிவார்கள் என்றான் இறே

தீ வேள்விச் சென்ற நாள்
யஜ்ஜத்தில்-அக்னி ஹோத்ர ரக்ஷண வ்யாஜமாக
விச்வாமித்ரன் பின்னே சென்ற நாள்

மிக்க பெரும் சவை நடுவே வில்லிறுத்தான் மோதிரம் கண்டு
ப்ராஹ்மணரும் ஷத்ரியரும் திரண்ட பெரிய திரள் நடுவே சென்று
வில்லை முறித்து
பாணி கிரஹணம் செய்கிற போது
திருக் கண்களாலே ரூபமும்
திருக் கைகளாலே ஸ்பர்ஸமும் கண்டு

ஒக்குமால் அடையாளம் அனுமான் என்று உச்சி மேல்
வைத்துக் கொண்டு உகந்தனளால் மலர்க் குழலாள் சீதையுமே
நீ முன்பு சொன்ன அடையாளங்களும்
நான் பாணி கிரஹண காலத்தில் கண்டதும்
பர்த்ரு கர விபூஷணம் –
இது அவன் கை மோதிரம் என்று தந்த பின்பு

அனுமான் என்று ப்ரீதியோடே வாங்கித்
திருக் குழலிலே வைத்துக் கொண்டு
பெருமாளோடே ஒரு படுக்கையில் இருந்து
அவர் அலங்கரிக்க
பூ முடித்தால் போலே இருந்தாள்

மண்ணில் பரிமளம் வடிவு கொண்டால் போலே இறே வடிவு தான் இருப்பது –
மணம் தானே கந்த குணியாய் இறே இருப்பது

அபியாலே –
இருவரையும் காட்டுகிறது –

————

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

வாராரும் முலை மடவாள் வைதேவி தனைக் கண்டு
சீராரும் திறல் அனுமன் தெரிந்து உரைத்த அடையாளம்
பாராரும் புகழ்ப் புதுவைப் பட்டர் பிரான் பாடல் வல்லார்
ஏராரும் வைகுந்தத்து இமையவரோடு இருப்பாரே –3-10-10-

பதவுரை

வார் ஆரும்–கச்சு அணிந்திருக்கைக்கு உரிய
முலை–முலையையும்
மடலாள்–மடப்பத்தை யுமுடையவளான
வைதேவிதனை–ஸீதா பிராட்டியை
கண்டு–பார்த்து
சீர் ஆரும்–சக்தியை யுடையவனான
திறல்–சிறிய திருவடி
தெரிந்து–(பெருமாளிடத்தில் தான்) அறிந்து கொண்டு.
உரைந்து–(பின்பு பிராட்டியிடத்திற்) சொன்ன
அடையாளம்–அடையாளங்களை (க் கூறுவதான)
பார் ஆளும் புகழ்–பூமி யெங்கும் பரவின கீர்த்தியை யுடையராய்
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்குத் தலைவரான
பட்டர்பிரான் பாடல்–பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்த இப்பாடல்களை
வல்லார்–ஓத வல்லார்கள்
ஏர் ஆரும் வைகுந்தத்து–வல்லா நன்மைகளும் நிறைந்த ஸ்ரீவைகுண்டததில்
இமையவரோடு–நித்ய ஸூரிகளோடு
இருப்பார்–கோவையா யிருக்கப் பெறுவார்கள்–

வாராரும் முலை மடவாள்
முன்பு எல்லாம் நெகிழ்ந்து கிடந்த கச்சு
திருக் குழலிலே திருவாழி மோதிரம் சேர்ந்த பாவநா ப்ரகர்ஷத்தாலே
திரு முலைத் தடங்கள் விம்மி நிறைந்தது என்று தோற்றுகிறது

மடவாள்-என்று
முற்பட்ட ஒடுக்கமாதல்
ஸ்த்ரீத்வம் ஆதல்

வைதேவி தனைக் கண்டு
தேஹ நிபந்தநமான ஸ்தூல கார்ஸ்யங்களை மதியாத குடிப் பிறப்பை யுடையவள்

தனைக் கண்டு
அந்தப் புர கார்யம் தலைக் கட்டுகை யாகையாலே
ராம தாஸன் என்று தன்னையும் கண்டு என்னுதல்
இவளைக் கண்டால் அல்லது பெருமாளையும் காண ஒண்ணாமையாலே இருவரையும் கண்டு என்னுதல்

சீராரும் திறல் அனுமன் தெரிந்து உரைத்த அடையாளம்
நச சங்குசித பந்தா யேந வாலி ஹதோ கதா -என்ன பயப்படுத்த வேண்டாத சீர்

நத்யஜேயம் கதஞ்சன தோஷோ யத் யபி தஸ்ய ஸ்யாத் ஸ்தா மேதத கர்ஹிதம் -என்றவர்க்குப்
பிராண பர்யந்தமாகப் பிரியாத சீர்

வத்யதாம் -என்ற பரிவருக்கும்
பெருமாள் தமக்கும்
பிராணனை யுண்டாக்கின சீர்

கிம் கோப மூலம் மனு ஜேந்த்ர புத்ரம் -என்று
இளைய பெருமாள் ஸந்நிதியில் நிற்கும்படி தம்பதிகளை சரணாகதம் ஆக்கின சீர்

ஆரும் –
நிறையும்
ஆஸ்ரயத்திலே சேருவதற்கு முன்னே -ஆர்ந்த – (ஆராய்ந்த )என்னலாய் இறே தோற்றுகிறது

திறல்
ஓவ்ஷத பர்வதங்கள் நிமித்தமாகச் செய்த ஸாமர்த்யங்கள் -என்னுதல்
வழியில் உண்டான விரோதி வர்க்கங்களை நீக்கிப் போந்த ஸாமர்த்யம் என்னுதல்

அனுமன்
வீரத் தழும்பு சுமக்க வல்லவன்

தெரிந்து உரைத்த அடையாளம்
பெருமாள் அருளிச் செய்தவற்றில்
தான் தரித்தவற்றில்
சொல்லலாமவற்றில்
சொல்ல வேண்டிய அடையாளம் தெரிந்து உரைத்ததும்

பாராரும் புகழ்ப் புதுவைப் பட்டர் பிரான் பாடல் வல்லார்
உபய விபூதியும் நிறைந்த புகழையும்
திரு மாளிகையும்
பட்டர் பிரான் என்கிற திரு நாமத்தையும் யுடைய ஆழ்வார்

பட்டர் பிரான் பாடல் வல்லார்
பெருமாளுக்கும்
நாய்ச்சிமாருக்கும்
திருவடிக்கும்
உண்டான விசேஷ குணங்களைச் சேர்த்து அருளிச் செய்த
இப் பத்துப் பாட்டையும் ஸ அபிப்ராயமாக வல்லார்

ஏராரும் வைகுந்தத்து இமையவரோடு இருப்பாரே
எல்லா நன்மைகளும் சேர்ந்த பரம பதத்தில் –
அடியாரோடு இருந்தமை -என்கிறபடியே
நிரந்தர பகவத் அனுபவ பரரான ஸ்ரீ நித்ய ஸூரிகளோடு ஒரு கோவையாக இருக்கப் பெறுவர் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-9–என் நாதன் தேவிக்கு–

June 25, 2021

கீழில் திருமொழியில் (3-8 )
கிருஷ்ணாவதாரத்தைப் பல இடங்களிலும் ப்ரஸ்துதமாக்கி
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரன் ஈஸ்வரனைப் பற்றிப் போன பிரகாரங்களை அனுசந்தித்தார் –

போன சேதனன்
மேன்மையும் நீர்மையும் தோற்றின அவதார அபதான விசேஷ குணங்களையும்
நீர்மையே விஞ்சித் தோற்றின ராமாவதார விசேஷ குணங்களையும்
தன்னையும் இரண்டு வகையாக்கி அனுசந்தித்த பிரகாரத்தைத்

திருவாய்ப் பாடியில் உள்ள பெண்கள்
இரண்டு வகையாய் இரண்டு அவதாரத்தையும் புகழ்ந்து உரைத்து
விளையாடி
உந்தி பரந்த பாசுரத்தாலே அனுசந்தித்து
மங்களா ஸாசனத்தோடே சேர்த்துப் ப்ரீதர் ஆகிறார் –

இரண்டு வகையான குணங்களும் மங்களா வஹம் இறே
சேதனனுக்கு ஏக காலத்தில் இரண்டு சரீரமாகை கூடுமோ என்னில்
தேச விசேஷத்தில் அநேகதா பவதி -என்று நடவா நின்றது இறே
விண்ணுளாரிலும் சீரியர் என்று இங்குள்ளாரையும் ஸ்லாகியா நின்றால் எது தான் கூடாது

திருச் சாழலிலே( 11-5 ) இரண்டு பிராட்டிமார் அவஸ்தை
ஏக காலத்தில் கூடுமோ என்று ஜீயர் பட்டரைக் கேட்க
தேச விசேஷத்திலே
அநேகதா பவதி கண்டீரே -என்று அருளிச் செய்தார் என்று
ஆச்சாம் பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –

—————–

ஒரு வகையில் உள்ளார் எல்லாரும் கிருஷ்ண அவதாரத்தில்
அவகாஹித்த பிரகாரத்தைச் சொல்லுகிறது –

என் நாதன் தேவிக்கு அன்று இன்பப் பூ ஈயாதாள்
தன் நாதன் காணவே தண் பூ மரத்தினை
வன்னாத புள்ளால் வலியப் பறித்திட்ட
என் நாதன் வன்மையை பாடிப் பற
எம்பிரான் வன்மையை பாடிப் பற – 3-9-1-

பதவுரை

என் நாதன்–எனக்கு ஸ்வாமியான கண்ண பிரானுடைய
தேவிக்கு–தேவியான ஸத்ய பாமைப் பிராட்டிக்கு
இன்பம் பூ–மனோ ஹரமான கற்பகப் பூவை
அன்று–(அவன் விரும்பின) அக் காலத்தில்
ஈயாதாள் தன்–கொடாத இந்திராணியினுடைய
நாதன்–கணவனான தேவேந்திரன்
காணவே–கண்டு கொண்டு நிற்கும் போதே
தண் பூ மரத்தினை–குளிர்ந்த பூக்களை யுடைய கல்ப வ்ருஷத்தை
வல் நாதம் புள்ளால்–வலிமை யுடைய ஸாமவேத ஸ்வரூபியான பெரிய திருவடியாலே
வலிய–பலாத்காரமாக
பறித்து–பிடுங்கிக் கொண்டு வந்து
இட்ட–(அதனை ஸத்யபாமையின் வீட்டு முற்றத்தில்) நட்டருளின
என் நாதன்–என் ஸ்வாமியான கண்ண பிரானுடைய
வன்மையை–வலிவை
பாடி–பாடிக் கொண்டு
பற–உந்திப்பற;
எம் பிரான் வன்மையை பாடிப் பற–

என் நாதன் தேவிக்கு
பிராட்டிமாருடன் உண்டான சம பாவத்தாலும்
மிதுனச் சேர்த்தி ப்ராதான்யத்தாலும்
நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பன் -என்னுமா போலே
என் நாதன் -என்று
அவன் தனக்கு சேதன விசேஷண நிரூபகமான பின்பு இறே
நாதன் தேவிக்கு -என்றது

(பிரணவம் போல்-அகாரத்துக்கே மகாரம் – நாதனுக்கு அடியேன் என்னாமல் –
என் என்று முன்னே சொல்லி
அவனுக்கு சேதனன் சேஷபூதன் என்று நிரூபகம் என்கிறார் )

உன் திரு (மார்பத்து மாலை நங்கை -10-10-நாதன் தேவி )என்னுமா போலே
ஆகிய அன்பே -என்று
ஆஸ்ரயம் தோற்றியும் தோற்றாததுமாய் இரா நின்றது இறே

(கோல மலர் பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ –
அன்பன் -என்றால் அன்பு வேறே அன்பு உடையவன் வேறே
என்றாகும் அன்பே வடிவாக உடையவன் என்று காட்ட வேண்டுமே )

அன்று
அவளுக்கு அபேஷா நிரபேஷமாக
ஓரு மஹா நிதி கைப்பட்ட அன்று

இன்பப் பூ ஈயாதாள்
போக்யமான பூ வர
அத்தைக் கண்டு நாய்ச்சியார் அபேக்ஷிக்கவும் பெற்று வைத்து
நிர் பாக்யை யாகையாலே நிரார்த்தமாக சில ஹேதுக்களைச் சொல்லி ஈயாதாள்
தானே அபேக்ஷித்துச் சாத்த ப்ராப்தமாய் இருக்க
அபேக்ஷிக்கவும் கொடாதாள்-

தன் நாதன் காணவே
இத்தை இறே அவள் தனக்குக் கனக்க
பலமாக நினைத்து இருக்கிறது

ஈயாதாள் தன் நாதன்
வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே -என்றும்
உக்கமும் தட்டொளியும் –உன் மணாளனையும் தந்து என்றும்
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும்
இஷ்ட பிராப்தியும்
பண்ணுமவள் அன்றே
இவளுக்குத் தகுதியாக இறே அவனும் இருப்பது –

ஸ்ரீ யபதி -என்றால் போலே இறே
இவளை யுடையோம் என்று அவள் நினைத்து இருப்பது கர்ம பாவனையில்
ஆகை இறே தன் நாதன் என்றது
நான் இந்திரன் அல்லேனோ
நான் ஸூரி நாயகன் அல்லேனோ என்று இறே அவன் நினைத்து இருப்பது

காணவே
அவன் கண்டு கொண்டு நிற்கவே

தண் பூ மரத்தினை
குளிர்ந்து பரிமிளிதமாய் இருக்கிற பூவை யுடைத்தாய்
கல்பக தரு என்று பிரஸித்தமாய் இருக்கிற வ்ருக்ஷத்தை

வன்னாத புள்ளால்
நாதப் பிரதான வேத மயனாய் இருக்கிற பெரிய திருவடியாலே
நாதத்துக்கு வலிமையானது
பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளால் சலிப்பிக்க ஒண்ணாமை

வலியப் பறித்திட்ட
அவன் தன்னை அபேக்ஷித்துத் தரக் கொள்ளுகையும் இன்றிக்கே
அவன் அபேக்ஷித்துத் தரக் கொள்ளுகையும் இன்றிக்கே
அவனுடைய அசந்நிதியிலே பிடுங்குகையும் இன்றிக்கே
அவன் தான் பார்த்து நின்று
வஜ்ரத்தை வாங்கி விலக்கா நிற்கச் செய்தே
பிடுங்கிக் கொண்டு போர
பின்னையும் தொடர்ந்து வாங்குவானாக வந்தான் இறே
முன்பு போர ஆதரித்தவன்

இத்தால்
உபய பாவநா நிஷ்டருக்குப் பிறந்த பகவத் ப்ராவண்யத்தால் வந்த அறிவும் ஆஸ்திக்யமும்
நிலை நில்லாதது என்னும் அளவும் இன்றிக்கே
அபிமத ஸித்திக்கு ஹேதுவான ராக த்வேஷங்கள் க்ரியா பர்யந்தமானாலும் ஜீவிக்கை யாகாமல்
வ்ரீளை யோடே தலைக் கட்டும் என்று தோற்றுகிறது
இது தான் இவன் அளவே அன்றிக்கே
கர்ம பாவனையில் எல்லார் அளவிலும் சுருக்கம் ஒழியக் காணலாம் இறே

என் நாதன் வன்மையை பாடிப் பற
அவனுடைய ஆஸ்ரித பஷபாதத்துக்குத் தோற்று
என் நாதன் -என்கிறாள்

அவனுக்கு வன்மையாவது
ஆஸ்ரித ரக்ஷணம் ஒரு தலையானால்
ஸ்வ சங்கல்ப பரதந்திரரையும்
ஸங்கல்பம் தன்னையும் பாரான் இறே

மயங்க வலம் புரி –இத்யாதி
இங்கு ஸ்வ சங்கல்ப பரதந்திரர் என்றது
காம்ய தர்ம பரதந்த்ரரான புண்ய தர்மாக்களை
ஸ்வ சங்கல்ப பாரதந்தர்யம் அவன் தனக்கும் உண்டு இறே

சங்கல்பம் ஆவது
அகரணே ப்ரத்யவாய பரிஹாரம் இறே
நியாய ஹானி உண்டானால் நிரங்குச ஸ்வா தந்தர்யம் இவற்றைப் பாராது இறே
இவ் வன்மை யுள்ளது இவன் ஒருத்தனுக்குமே இறே
(பீஷ்மர் திரௌபதி பரிபவம் கண்டும் -நியாய ஹானி உண்டாக இருந்தும்
தனது சங்கல்பத்தால் கட்டுண்டு இருந்தாரே
இவனோ தனது வாக்கு பொய்த்துப் போனாலும் நியாய ஹானி பொறுக்காமல் கார்யம் செய்வான் அன்றோ )

எம் பிரான் வன்மையை பாடிப் பற
இவ் வன்மை மங்களா வஹமாகையாலே
எம் பிரான் என்கிறார்

பற -என்றது
லீலா ரஸ விசேஷ வியாபாரமாய்
ஒருவரை ஒருவர் மிகுத்துச் சொன்னதாய்த் தலைக் கட்டுகிறது –

———-

இப்படி மங்களா ஸாஸன பரர்க்கும்
ஜனகராஜன் திரு மகளுக்கும் உதவினதாய் இருக்கிறது –

என் வில் வலி கண்டு போ என்று எதிர் வந்தான்
தன் வில்லினோடும் தவத்தை எதிர் வாங்கி
முன் வில் வலித்து முது பெண் உயிர் உண்டான்
தன் வில்லின் வன்மையைப் பாடிப் பற
தாசரதி தன்மையைப் பாடிப் பற – 3-9-2- –

பதவுரை

என் வில் வலி கண்டு போ என்று–‘என்னுடைய வில்லின் வலியைக் கண்டு போ’ என்று சொல்லிக் கொண்டு
எதிர் வந்தான் தன்–எதிர்த்து வந்த பரசு ராமனுடைய
வில்லினோடு–வில்லையும்
தவத்தையும்–தபஸ்ஸையும்
எதிர்–அவன் கண்ணெதிரில்
வாங்கி–அழித்தருளினவனும்
முன்–இதற்கு முன்னே
வில் வலித்து–வில்லை வளைத்து
முது பெண்–(பர ஹிம்சையில்) பழகிக் கிடந்த தாடகையினுடைய
உயிர்–உயிரை
உண்டான் தன் முடித்தருளினவனுமான இராமபிரானுடைய
வில்லின்–வில்லினது
வன்மையை–வலிவை பாடிப் பற
தாசரதி–சக்ரவர்த்தித் திருமகனுடைய
தன்மையை–ஸ்வபாவத்தை பாடிப் பற–

என் வில் வலி கொண்டு போ என்று எதிர் வந்தான்
பெருமாள் திரு மணம் புரிந்து (புணைந்து) மீண்டு எழுந்து அருளா நிற்கச் செய்தே
ஒரு சொத்தை வில்லை வளைத்தாய் -முரித்தாய் -என்றால் போல் சொல்லுகிறது
இது ஓர் ஏற்றமோ -என்று சில வன்மைகளைச் சொல்லித்
தன் தப பலமாய் இருபத்தொரு ஆவேச சக்தி விசேஷத்தாலே
எடுத்த கார்யம் பலித்துப் போந்த கர்வத்தாலே எதிரே வந்து
என் வில் வலி கண்டு போனாயானால் நீ சமர்த்தன் -என்ற பரசுராமனுடைய

தன் வில்லினோடும் தவத்தை எதிர் வாங்கி
இது ஒரு தபஸ்ஸை வியாஜமாக்கி பல பிரதானம் பண்ணின அவனை அறியாமை இறே
தன் வில் -என்ன வேண்டிற்று
தபஸ்ஸைத் தானும் இவன் தன்னது என்று நினைத்து இருக்கிறது
(கர்த்ருத்வ மமதா பல தியாகம் மூன்றும் இருக்க வேண்டுமே )

வாங்கும் போது
ஹேதுவான தபஸ்ஸூ முன்னாக வாங்க வேண்டி இருக்க
வில் முன்னாக அருளிச் செய்ய வேண்டிற்று
தபஸ்சிலும் தபஸ் பல கர்வமாகையாலே

எதிர் வாங்கி
அவன் பார்த்து நிற்க வாங்கி
அவை தான் நியாயம் கண்டால் கொடுக்கவும்
நியாய ஹானி கண்டால் வாங்கவுமாய் இருக்கும் இறே அவனுக்கு –

(52 படிக்கட்டு கோமதி த்வாரகையில் -52 கோடி யாதவர்களைக் குடி வைத்து
அவர்கள் அனைவரையும் நியாய ஹானி கண்டு அழித்தார் அன்றோ -அதே போல் )

இது தான் வாங்கும் போது
தபஸ் பல போக ஆரம்ப மத்யம நிகமன (முக் ) காலங்களில்
அத்யுத்கடம் (நியாயம் மீறும் செயல்கள் )ப்ரவ்ருத்தமானால்
வாங்கலுமாய் இருக்கும் இறே

அதி மானுஷ சேஷ்டைகளிலே ஸ்ரத்தாளுக்களாய் (ஈடுபாடு கொண்டவர்களாய் )-
ஈஸ்வர சக்தி ஆவேச பல ஸா பேஷராய்த்
தபஸ்ஸூ பண்ணி
தபஸ் பலமான ஆவேசம் நீங்கினாலும்
ஸ்வயம் க்ருத கர்வத்தாலே தத் ப்ரவ்ருத்தி பாபம் அனுபவிக்க வேணும் என்னும் பீதியாலே
ஸ்வரூப ஆவேச ஸா பேஷனாய்
ஸ்வ விரோதி நிரசன சமநந்தர காலத்தில் ஸ்வ கர்த்ருத்வ கர்மம் உண்டானாலும்
தத் ப்ரவ்ருத்தி பாப பலம் அனுபவிக்கக் கடவன் அல்லேன் -என்று
இதுக்கு ஈடான துஷ்கர தபஸ்ஸைப் பூர்வ மேவ செய்கையாலே இறே
இவனை தசாவதார மத்யே பரிகணித்து

ராமோ ராமஸ் ச ராமஸ் ச -என்று
அவதார ரஹஸ்யத்தை விளக்குவிப்பதாக இறே
முன்னும் இராமனாய் பின்னும் இராமனாயத் தானாய் -என்றதும் –

சக்த்யாவேசத்துக்கும்
கார்ய காலத்தில் ஸ்வ கர்த்ருத்வ புத்தி உண்டானாலும்
கார்ய கால சமனந்தரம்
நாம் செய்த தபஸ்ஸை வ்யாஜமாக்கி ஈஸ்வரன் செய்தான் -என்னும் புத்தி உண்டாய்த்தாகில்
தத் ப்ரவ்ருத்தி பாபம் அனுபவிக்க வேண்டா இறே

கார்ய சமனந்தரமாக ஸ்வ கர்த்ருத்வ கர்வம் உண்டானாலும்
தத் பாப பலம் அனுபவிக்க வேண்டா என்று இறே
ஸ்வரூப ஆவேச தபஸ்ஸை செய்ததும் –
இதுக்கு (ஸ்வரூப ஆவேசத்துக்கு) வாசி சரீர அவசானத்து அளவும் (ஆவேசம் )நிற்கை –

ஆனால் மத்யே விக்நம் வருவான் என் என்னில் –
தானாய் என்று அசாதாரண விக்ரஹவானான சக்ரவர்த்தி திருமகனுடைய ப்ரவ்ருத்தியில்
அஸஹமானான் ஆகையாலே –
எல்லாத்தாலும் அசாதாரண சந்நிதியிலே ஆவேசம் குலையும் இறே –

(இதனால் தான் ஸ்வரூப ஆவேச பலம் பலராமன் இடம் இருந்தது
பரசுராமன் இடம் இல்லாமல் போனது )

இவ் வர்த்தம் உபதேசித்த ருத்ரனும்
(அத்ரி அநஸூயை -அவளுக்கு மூன்று குழந்தைகள் –
தத்தாத்ரேயர் விஷ்ணு அம்சம் -ருத்ரன் நான்முகன் அம்சம் இருவர் பிறந்தார்கள்
பரசுராமருக்கு ருத்ரன் உபதேசித்தார் என்பர் )
அசாதாரண ப்ரவ்ருத்தியில் அஸஹமாநத்வம் சொல்லித்திலன் இறே

சொன்னான் ஆகிலும்
அரன் அறிவானாம் -என்பார்கள் இறே (ஆழ்வார்கள் அநாதாரம் தோற்ற )
மோஹ ஸாஸ்த்ர ப்ரவர்த்தகன் ஆகையாலே சொல்லவும் கூடும் இறே –

இவன் தானும்
எடுத்த கார்யம் இவ் விஷயத்தில் பலியாமையாலே இறே –
தொடுத்த அம்பை என் தபஸ்ஸிலே விடும் -என்றதும் –

இவன் தான் என் தபஸ்ஸை லஜ்ஜையாலே கர்ஹித்து
அதிலே அம்பை விடுவித்தவன் ஆகையாலே
இனி இதில் மூளான்

மூண்டானாகில் –
ஏஷாம் தபஸாம் அதிரிக்தம் ஆஹு -என்கிற
ந்யாஸ ஸப்த வாஸ்யமான அசத்தி யோக தபஸ்ஸிலே மூளும் அத்தனை —

முன் வில் வலித்து
தவத்தை எதிர் வாங்கி -என்கிற இதுக்கு முன்னே என்னுதல்
திருமணம் புணர்வதற்கு முன்னே
இரண்டுமாம் இறே
மாத்ரு வசன வ்யாஜத்தாலே விரோதி நிரசன அர்த்தமான வனவாஸ ப்ராப்திக்கு முன்னே என்னுதல்
வில் எடுத்து முந்துற முன்னம் வில் வலி காட்டிற்று இவன் தன்னோடே இறே
(இது தானே கன்னிப் போர் பெருமாளுக்கு )

முது பெண் உயிர் உண்டான்
முதிர்ச்சியாவது
ராக்ஷஸ ஸ்த்ரீகள் அஸூர ஸ்த்ரீகள் போலே அன்றிக்கே
அஸூர ராக்ஷஸரைத் போல் அன்றிக்கே
மிகவும் யஜ்ஜாதிகளையும் ப்ராஹ்மணரையும் தபஸ்விகளையும் நலிந்து போருவாள் ஒருத்தி
இவளை ஸ்த்ரீ என்னலாமோ கடுகக் கொல்லீர் -என்ற விச்வாமித்ர வசன பரிபாலன அர்த்தமாக
முந்துற முன்னம் இந்த முது பெண்ணுயிரை நிரசித்தவன் –

தன் வில்லின் வன்மையைப் பாடிப் பற
வில்லின் வன்மை உண்டானாலும்
ஐயர் மகன் என்னும் பிரதிபத்தி குலையாமையாலே
தாசரதி தன்மையைப் பாடிப் பற -என்கிறது

அந்யோன்யம் அவதார விசேஷங்களில் பிரதானமான இரண்டு அவதாரத்தையும் குறித்து
நியந்த்ரு நியாம்ய பாவம் உண்டாய்ச் சொல்லா நின்றது இறே

தன்மை
கல்யாண குணங்களுக்கு வாசகம் –

——————————

ஜனகராஜன் திரு மகளுக்குச் செய்த ஓரம் சொல்லிற்றுக் கீழ்
இங்கு ருக்மிணிப் பிராட்டிக்குச் செய்த உபகாரத்தைச் சொல்கிறது –

உருப்பிணி நங்கையைத் தேரேற்றிக் கொண்டு
விருப்புற்று அங்கே ஏக விரைந்து எதிர் வந்து
செருக்குற்றான் வீரம் சிதைய தலையைச்
சிரைத்திட்டான் வன்மையை பாடிப் பற
தேவகி சிங்கத்தைப் பாடிப் பற – 3-9 -3- –

பதவுரை

உருப்பிணி நங்கையை–ருக்மிணிப் பிராட்டியை
தேரின்–(தனது) தேரின் மேல்
ஏற்றிக் கொண்டு–ஏற்றிக் கொண்டு
விருப்புற்று–ஆசையுடனே
ஏக–(கண்ணன்) எழுந்தருளப்புக,
அங்கு–அவ்வளவில்
விரைந்து–மிக்க வேகங் கொண்டு
எதிர் வந்து–(போர் செய்வதாக) எதிர்தது
செருக்கு உற்றான்–கர்வப்பட்ட ருக்மனுடைய
வீரம் சிதைய–வீரத் தனம் கெடும் படியாக
தலையை–(அவனது) தலையை
சிரைத்திட்டான்–(அம்பாலே) சிரைத்து விட்ட கண்ணனுடைய
வன்மையை–வலிவை பாடிப் பற
தேவகி சிங்கத்தை–தேவகியின் வயிற்றிற் பிறந்த ஸிம்ஹ குட்டி போன்றவனை
பாடிப்பற–

உருப்பிணி நங்கையைத் தேரேற்றிக் கொண்டு விருப்புற்று அங்கே ஏக விரைந்து
சிசு பாலனுக்கு என்று கல்யாணம் செய்து காப்புக் கட்டின ருக்மிணி
சிசுபாலன் என்னை வந்து தீண்டும் போது என் பிராணன் போக வேண்டும் என்றும்
இல்லையாகில் கிருஷ்ணன் வந்து அங்கீ கரிக்க வேண்டும் -என்றும் தைவத்தை வேண்டிக் கொள்ள

ஸாஷாத் தைவ ஸப்த வாஸ்யனான தான் திரு உள்ளம் பற்றி அருளி
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்ய ஆழ்வானை நோக்கி
மடுத்தூதிய சங்கொலி செவிப்பட்டுத் தரிக்கும் படி தன் வரவை அறிவித்து
ராஜ சமூகமும் சிசுபாலனும் லஜ்ஜித்து தேஜோ ஹானி பிறக்கும்படி பெண் ஆளானாய்
அங்கு அவளை விருப்புற்றுப் பாணி கிரஹணம் செய்து தேரிலே எடுத்து வைத்து
பெரிய விரைச்சலோடே எழுந்து அருளா நிற்க

எதிர் வந்து செருக்குற்றான் வீரம் சிதைய தலையைச் சிரைத்திட்டான்
எதிர் பொருது மீட்ப்பானாக விரைந்து வந்த ருக்ம ராஜன் மகனைக் கொல்லில்
நாய்ச்சியார் திரு உள்ளம் பிசகும் என்று
தேர்க்காலோடே கட்டிச் செருக்கு அழித்து இவனை நீக்கிக் கொண்டு போய்

வன்மையை பாடிப் பற
உக்த லக்ஷணம் தவறாமல் சிசுபாலனை நோக்கிச் செய்த சடங்குகளையும் விசேஷ்ய பர்யந்தமாக நினைப்பிட்டு
(விசேஷண விசேஷ்ய பாவம் -சிஸூபாலன் கண்ணன் அன்றோ -சரீர சரீரீ பாவம் உண்டே )
சிசுபால விசிஷ்டாய என்று பின்புள்ள சடங்குகளையும் தலைக் கட்டி
பெண்ணாளன் பேணுமூர் அரங்கமே -என்னும்படி பிரசித்தமான போக மண்டபம் ஏற்றி வைத்ததிலும்
(கோயிலிலே இன்றும் சேவை சாதிக்கிறார் அன்றோ)
பெண்ணாளன் ஆனதிலும்

செருக்குற்றான் வீரம் சிதைத்துத் தலையை அழித்த விரோதி நிரசனம் ஒன்றையுமே
எல்லாமாக நினைத்து
பாடிப்பற -என்று
ஜாதி அபிப்ராயத்தாலே மற்ற வகையை நியமித்துச் சொல்லுகிறது

தேவகி சிங்கத்தைப் பாடிப் பற
இவனைப் பெறாப் பேறு பெற்று வளர்த்த யசோதை இளம் சிங்கம் என்பதிலும்
பெற்று வர விட்ட தேவகி சிங்கம் என்கிறது
அடி யுடைமை தோற்றுகைக்காகவும்
மாத்ரு வசன பரிபாலனத்துக்காகவும் இறே –

———

மாத்ரு வசனத்தை வியாஜமாக்கிப் பிராட்டி நினைவின் படி
ஏகாந்த போக ஸித்திக்கும்
தேவ கார்யம் தலைக் கட்டுகைக்காகவும் போன
வன பிரவேசத்தை அனுசந்திக்கிறார்

மாற்றுத் தாய் சென்று வனம் போகே என்றிட
ஈற்றுத் தாய் பின் தொடர்ந்து எம்பிரான் என்று அழ
கூற்றுத் தாய் சொல்ல கொடிய வனம் போன
சீற்றம் இலாதானைப் பாடிப் பற
சீதை மணாளனைப் பாடிப் பற -3- 9-4 –

பதவுரை
மாற்று தாய்–தாயானவள்-தாய்க்கு ஒத்த சுமத்தரையார் -நாலூர் பிள்ளை நிர்வாகம் இது
மாறு-மற்றை – -ஒப்பு -சுமத்தரை – =மாற்று -வேறான கைகேயி
சென்று–சென்று.
வனம் போகே-வனமே போகு என்றிட–‘நீ காட்டுக்கே போ’ என்று நியமிக்க
ஈற்றுத்தாய்–பெற்ற தாயாகிய கௌஸல்வை யானவள்
பின் தொடர்ந்து–(தன்னைப்) பின் தொடர்ந்து வந்து
எம்பிரான்-“என் நாயனே! (உன்னைப் பிரிந்து எப்படி தரித்திருப்பேன்”)
என்று அழ–என்று கதறி அழ
கூற்று தாய் சொல்ல–யமனைப்போல் கொடியளான கைகேயியின் சொல்லைக் கொண்டு
கொடிய வனம் போன–கொடிய காட்டுக்கு எழுந்தருளின
சீற்றம் இலாதானை–சீற்றமற்ற இராம பிரானை
பாடிப் பற;
சீதை மணாளனை–ஸீதைக்கு வல்லபனானவனை
பாடிப் பற–

மாற்றுத் தாய்
ஸத்ருவான தாய் என்னுதல்
மற்றைத் தாய் என்னுதல்
சக்கரவர்த்திக்கு ஸ பத்ன்யத்தாலே ஸ்ரீ கோசாலையாருக்கு மாறான தாய் என்னுதல்
குப்ஜை தாசியாகையாலே வேறு பட்ட தாய் -மாறான தாய் என்னுதல்
ஸ்ரீ பரதாழ்வான் நினைவுக்கு மேல் பொருந்தாமையாலும் -மாற்றுத் தாய் என்னுதல்
மாறு -என்று சொல்லி -தாய் -என்று சொல்ல வேண்டுகிறது பெருமாள் நினைவாலே இறே

சென்று வனம் போகே என்றிட
வனமே சென்று போக என்று நியமிக்க –

ராஜ போகத்தில் நெஞ்சு வையாதே படைவீடு நீங்கும் அளவும் சென்று
வானமே போக வேணும் என்று நியமிக்க –
வா என்கிறாள் அன்றே
இன்னம் வந்து ஒரு கால் கண்டு போ என்கிறாள் அன்றே
அன்றிக்கே
வானம் போகவே நியமிக்க என்றுமாம் –

ஈற்றுத் தாய் பின் தொடர்ந்து எம்பிரான் என்று அழ
பெற்று எடுத்த தாயாரான ஸ்ரீ கௌசலையார்
என் நாயந்தே -நான் ஏக புத்ரையாய் இருப்பவள் -உம்முடைய விஸ்லேஷ வியஸனம் பொறுக்க மாட்டேன்
நீர் போன இடத்தில் உமக்கு வரும் வியாஸந யாப்யுதங்களும் நான் அறிய மாட்டேன் –
பிதாவினுடைய நியந்த்ருத்வம் உமக்கு உபாதேயமானவோபாதி –
என்னுடைய நியந்த்ருத்வமும் உமக்கு உபா தேயமுமாய்க் காணும் இருப்பது –
அங்கன் அன்றியே மாதாவே சொன்னாள் -என்பீராகில்
நானும் மாதா வாகையாலே என் வசனமும் கேட்க வேணும் காணும்
அந்த நியாய நிஷ்டூரத்திலும் (விருத்தம் பொருந்தாமை )இந்த நியாயம் பிரபலமாய்க் காணும் இருப்பது –

அதில் நிஷ்டூரம் உண்டோ என்பீராகில்
ஸஹ தர்ம சாரிணிக்கு பர்த்ரு ஸூஸ் ரூஷணம் ஒழிய
வர பிரதானமாகக் கொள் கொடை சேருமோ –
ப்ரீதி தானமாகச் சேரும் என்னிலும் உனக்கு எனக்கு என்கை மிகை அன்றோ
பாணி கிரஹண வேளையில் ஏக மனாக்களாக அன்றோ பிராமாணிகரான வர்களுடைய கொள் கொடைகள்
பிராமண விருத்தமாயோ இருப்பது
பிதாக்கள் வானவம் (வனத்துக்குச் செல்லுகையை ) தாமும் முகம் பார்த்து நியமித்தமை தான் உண்டோ –
எல்லாப் பிரகாரத்தில் என் வார்த்தையும் கேட்க வேணும் காண் -என்ன

அவர் நியந்த்ருத்வத்தால் வந்த அனுமதியாக இருப்பதால் நீரும் ஏற்க வேணும் என்ன

உம்மால் வந்த ஆபத்து உம்மால் ஒழிய தீருமோ என்ன

ராமோ த்விர் நாபி பாஷதே -என்று
அந்த ப்ரதிஜ்ஜா சம காலத்திலே வருவேன் என்று நினைக்கவே தேறலாம் காணும் என்று
அருளிச் செய்கிற அளவிலே

கூற்றுத் தாய் சொல்ல கொடிய வனம் போன
ஸ்ரீ ஸூமித்ரையார் சென்று
நான் தகைந்தாலும் இனி நில்லார்
வசிஷ்டாதிகளையும் மாதாவையும் விஞ்சிப் போகிறவர்க்கு ஒரு அபிப்ராயம் உண்டாய் அன்றோ இருப்பது -என்று அறிந்து
போகலாகாதோ என்று நியமித்த பின்பு

இன்னாப்போடே இவரும் (ஸ்ரீ கௌசல்யையார் ) நியமிக்கப் பெற்றோம் –
ப்ரீதியோடே அவர் (ஸ்ரீ கைகேயியார் )நியமிக்கப் பெற்றோம் –
மிக்க கிலேசத்தோடே இவரும் ஐயரும் அனுமதி செய்யப் பெற்றோமே யாகிலும்
இவர் (ஸ்ரீ ஸூமித்ரையார் )சொன்னது மிகவும் உத்தேச்யம் என்று இறே போவதாக ஒருப்பட்டது

கூற்றுத் தாய் சொல்ல
கூறுபட்ட ஹவிஸ்ஸை ஜீவிக்கையாலே கூற்றுத்தாய் என்னுதல் –
சக்கரவர்த்திக்கு மூவரும் ஸஹ தர்ம சாரிணிகள் ஆகையாலே அம்ச பாக்த்வத்தாலே கூற்றுத் தாய் என்னுதல்
ஸ்ரீ கௌஸல்யாரைப் போலே நிஷேதித்து அனுமதி பண்ணாமல்
அஹம் மமதைகளாலும் அந்நிய சேஷத்வத்தாலேயும் ஒருத்தி எனக்கு என்றது உமக்கென்றிய என்று
இவள் சொன்னதை மிகவும் திரு உள்ளம் பற்றுகை யாலே விஸ்லேஷ பீருக்கள் அபிப்ராயத்தாலே
கூற்றம் போன்ற தாய் என்னுதல்
சாஷாத் கூற்றம் அவளே இறே
ஸ்ருஷ்டத்வம் வனவாசாயா
அயோத்யாம் அடவீம் வித்தி -என்று இளைய பெருமாளையும் ஒருப்படுத்தார் இவரே இறே

கொடிய வனம் போன
பொருந்தார் கை வேல் நுதி போலே துன்னு வெயில் வறுத்த
நாட்டுக்கு அஞ்சி காட்டிலே புகுந்த மிருகங்களும் -க்ருத்ரிமரும் -ரிஷிகள் முதலான வன சாரிகளும்
துர்க த்ரய ஸா பேஷரும் விரும்பாத கான் விருப்பமாகச் செல்லுகிறது
எல்லாரும் விரும்பின தேசத்தில் கொடுமையாலே இறே

அவன் விரும்பிப் போன காட்டைக் கொடிய வனம் என்றதும்
அவன் கைவிட்ட தேசத்தை விரும்பியவர்கள் அபிப்ராயத்தாலே இறே

கலையும் கரியும் பரி மாவும் திரியும் கானம் இறே (சாளக்கிராமம் பதிகம் ) த்யாஜ்ய தயா ஞாதவ்யமானதும் –
திரு அயோத்யையிலே ஸ்வ இச்சா மாத்ரமே இறே உள்ளது –
த்யாஜ்யம் என்னாலாவது விதி நிஷேதமானது இறே
விதி நிஷேதம் இரண்டும் உண்டாயத்துக் காட்டுக்கே இறே
வென்றிச் செருக்களம் இறே உபா தேயமானது
(பெருமாள் வீர தீர பராக்ரமங்கள் காணலாய் இருப்பதால் உபாதேயம் அன்றோ )

அன்றிக்கே
மாற்றுத்தாய் தன்னையே
மாற்றுக் கூற்றுத் தாய் என்னுதல்
கூற்று மாற்றுத் தாய் என்னுதல்

அதாவது
கூற்றம் போல் இருக்கிற மாற்றுத் தாய் என்னுதல்
கூற்றத்தின் கொடுமையை மாற்றும்படியான கொடுமை யுடைய தாய் என்றபடி –

சீற்றம் இலாதானைப் பாடிப் பற
உங்கள் ஐயர் சொன்னார் போம் என்ன

நீர் சொன்னதே போராதோ எனக்கு
(மன்னவர் பணி அன்றாகில் உம் பணி மறுப்பனோ )
நான் உம்மளவில் போந்த பொல்லாங்கு இறே இங்கனே சொல்ல வேண்டிற்று
ஆனாலும் அவர் இதுக்குப் பொருந்தாமை கிலேசித்துக் கிடக்கிறார் என்றீரே
அவருடைய கிலேச நிவ்ருத்தியைப் பிறப்பித்து நியாய அனுகூலமாக இசைவித்துப் போகலாமோ என்ன

அது ஒண்ணாது –
நான் அவரைத் தேற்றிக் கொள்ளுகிறேன்-
புத்தி பேதம் பிறவாமல் நீர் சடக்கென போம் -என்ன
நம்மை இங்கனே சங்கிக்க வேண்டிற்றே என்று தம்மை வெறுத்தார் இறே

பிறரை வெறுத்து மிகவும் கோபிக்கிற காலத்தில்
ஸ்ரீ பரத்தாழ்வான் சகல ஸாஸ்த்ர நிபுணனாய் இருக்கச் செய்தேயும்
மாத்ரு வதம் பிராப்தம் என்று அறுதி இட்டு எழுந்து இருந்து –
அவன் அது தவிர்ந்தது-
மாத்ரு காதகன் என்று பெருமாள் நம்மைக் கைவிடுவார் என்று இறே

பரிவர் (ஸூக்ரீவராதிகள்)-வத்யதாம் -என்ன
நத்யஜேயம் என்று கிலேசித்து
இவர்களையும் சீற மாட்டாமை இறே
கபோத வியாக்யானம் அருளிச் செய்ததும் –

இளைய பெருமாள் ஸ்ரீ பரதாழ்வானை அதி சங்கையாலே கொலை கருத துணிந்ததே போரும் இறே சீற்றத்துக்கு
அவரையும் கோபிக்க மாட்டாமல் உமக்கு ராஜ்ய ஸ்ரத்தை உண்டோ என்றால் போலே இறே அருளிச் செய்ததும்

ஸ்ரீ பரதாழ்வான் மீள வேணும் என்னும் நிர்பந்தத்தோடே
ஸீதாம் உவாஸ என்னாமல் பிரபத்தி பண்ணவும்
அது தான் பெருமாள் அபிசந்தி அறிந்து இருக்கச் செய்தேயும் செய்தது ஆகையாலே
கண்டக பிரபத்தியாய்த் தோற்றிச் சீற வேண்டும் காலத்திலே சில நியாயங்களை அருளிச் செய்து
மீள விட்டார் என்றவை முதலாகப்
பல இடங்களிலும்
சீற்றம் இல்லாமை ப்ரஸித்தமாய்த் தோற்றும் இறே

இல்லாதவன் என்றது
சீற்றம் உண்டாய் பொறுத்து இருக்கிறான் என்றது அன்று
ஆஸ்ரயத்தில் கிடப்பது கல்யாணம் ஆகையாலே
சீற்றத்துக்கு இடம் இல்லை
காலாக்நி ஸத்ருச -என்றதும் குணமாம் அத்தனை
க்ரோதம் ஆஹாரயத் -என்று அருளப் பாடிட்டுக் கொண்ட சீற்றம் இறே

சீதை மணாளனைப் பாடிப் பற
இதுக்கு எல்லாம் அடி இந்த சம்பந்தம் இறே
மணாளன் -மணவாளன் –

———-

கிருஷ்ண அவதாரத்தில் போகிறார் –

பஞ்சவர் தூதனாய் பாரதம் கை செய்து
நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு
அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த
அஞ்சன வண்ணனைப் பாடிப் பற
வசோதை தன் சிங்கத்தைப் பாடிப் பற – 3-9- 5-

பதவுரை

பஞ்சவர்–பஞ்ச பாண்டவர்களுக்காக
தூதன் ஆய்–(துரியோதநாதிகளிடம்) தூதனாய்ப் போய்
(அத் துரியோதனநாதிகள் தன் சொற்படி இசைந்து வாராமையால்)
பாரதம்–பாரத யுத்தத்தை
கை செய்து–அணி வகுத்துச் செய்து,
கஞ்சு உமிழ்–விஷத்தைக் கக்குகின்ற
காகம் கிடந்த–காளியன் கிடந்த
நல் பொய்கை புக்கு–கொடிய மடுவிலே புகுந்து
அஞ்ச (அக் காளியன்) அஞ்சும்படி–பணத்தின் மேல் (அவனது) படத்திலே
பாய்ந்திட்டு–குதித்து நடமாடி அக் காளியனை இளைப்பித்துப் பின்பு அவன் ப்ரார்த்திக்க)
அருள் செய்த–அப் பாம்பின் பிராணனைக் கருணையால் விரட்டிட்ட
அஞ்சன வண்ணனை பாடிப்பற;
அசோதை தன் சிங்கத்தைப் பாடிப்பற–

பஞ்சவர் தூதனாய்
தர்ம புத்ராதிகளுக்குத் தூதனாய்
இவர்கள் ஐவரிலும் இவனை ஏவ உரியர் அல்லாதார் இல்லை போலே
தூதனாக வேணும் என்றே திரு அவதரித்தது
இன்னார் தூதன் என நின்ற பின்பு இறே அவதாரம் நிலை நின்றது
தூது விட்டு வரும் அளவும் பார்த்து இருந்த குறை தீர்ந்ததும் –

ஆய்
தூத க்ருத்யம் வந்தேறியாய்த் தோன்றுகை அன்றிக்கே
ஸ்வா பாவிகமாய் வந்த படி –

பாரதம் கை செய்து
பத்தூர் ஓரூர் பெறாமையாலே யுத்த உன்முகனாய்ப் போந்து
கையும் அணியும் வகுத்து நின்ற பக்ஷ பாதத்தாலே –
பாரதம் கை செய்தது -என்கிறது –

நஞ்சு உமிழ் நாகம் கிடந்த நற் பொய்கை புக்கு
சலம் கலந்த பொய்கை-(திருச்சந்த )-என்னும்படி இறே
நஞ்சை உமிழ்ந்து பசுக்கள் தண்ணீர் குடியாதபடி பண்ணிற்று –

நற் பொய்கை புக்கு
பண்டு நல்ல தண்ணீர் ஆகையாலே நல்ல பொய்கை என்கிறது –

அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டு அருள் செய்த
அதுக்கு உள்ளே குதித்து அது கிளம்பின அளவிலே -அதின் தலையிலே பாய்ந்து –

நீருக்குள் கிளம்பின பாம்பின் தலையிலே பாயும் போது தானும் நீருக்குள்ளே நின்றால் பாயப் போகாது இறே
ஆயிருக்க கரை மரத்திலே நின்று பாய்ந்தால் போலே இறே
அதன் தலையிலே அது அஞ்சும்படியாக இறே உடலை முறுக்கி
அதின் தலையிலே பாய்ந்திட்டு
இளைப்பித்துப்
பின்னே இறே அதுக்கு அருள் செய்தது –

அஞ்சன வண்ணனைப் பாடிப் பற-
அதுக்கு பின்பு இறே ஸ்வா பாவிகமான நிறம் தோன்றினதும் –

வசோதை தன் சிங்கத்தைப் பாடிப் பற
தேவகி சிங்கம் என்பதிலும்
தங்கள் அறிந்த பிறப்பிலே பாடிப் புகழுமதே நல்லது –

———-

முடி ஒன்றி மூ உலகங்களும் ஆண்டு உன்
அடியேற்கு அருள் என்று அவன் பின் தொடர்ந்த
படியில் குணத்து பரத நம்பிக்கு அன்று
அடி நிலை ஈர்ந்தானைப் பாடிப் பற
அயோத்தியர் கோமானைப் பாடிப் பற -3- 9-6 –

பதவுரை

முடி ஒன்றி–‘திருமுடி சூடி
மூ உலகங்களும்–பூமி, சுவர்க்கம், பாதாளம் என்ற மூன்று லோகங்களையும்
ஆண்டு–பரி பாலித்துக் கொண்டு
உன் அடியேற்கு அருள் என்று–தேவருடைய தாஸனான எனக்கு க்ருபை பண்ண வேணும்” என்று வேண்டிக் கொண்டு
அவன் பின் தொடர்ந்த–பெருமான் பின்னே தொடர்ந்து வந்த
படி இல் குணத்து பரதன் நம்பிக்கு–ஒப்பற்ற குணங்களை யுடையனான ஸ்ரீபரதாழ்வானுக்கு
அன்று–அக் காலத்திலே
அடி நிலை–ஸ்ரீபாதுகைகளை
ஈந்தானை–அளித்தருளின இராமபிரானை
பாடிப் பற….;
அயோத்தியர்–அயோத்தியையிலுள்ளவர்களுக்கு
கோமானை–அரசனானவனை,
பாடிப்பற–

முடி ஒன்றி மூ உலகங்களும் ஆண்டு உன் அடியேற்கு அருள் என்று அவன் பின் தொடர்ந்த படியில் குணத்து
முன்பு போலே ஆகாமல் ஒரு விக்நம் அறத் திரு அபிஷேகம் சாத்தி அருளி
முன்பு விக்நத்துக்கு ஹேது என்னுடைய அந்நிய பரதை அன்றோ -என்ன

எனக்குள்ள அளவாலே காணும் அது குலைந்தது
அது தான் குலைந்ததோ –
ஐயர் உமக்குத் தந்து போன ராஜ்ஜியம் அன்றோ –
அவருடைய ப்ரதிஜ்ஜை அனுமதிகளை நோக்கிப் பாரீர்

நானும் அவருடைய ப்ரதிஜ்ஜை அனுமதிகளை அன்றோ நோக்குகிறேன்-என்றால் போலே
சிலவற்றை அருளிச் செய்ய

ஐயர் உமக்கு
உமக்குப் பின்பு அன்றோ நான்

அவ்வளவேயோ
உம்முடைய சிஷ்யனும் அன்றோ நான்
வசிஷ்ட சிஷ்யர் நீரே அன்றோ
ப்ராதுர் சிஷ்யஸ்ய -என்கிற அளவேயோ

தாஸஸ்ய
உம்முடைய அடியான் அன்றோ நான் –
ராஜ்யஞ்ச ஸ அஹம் ஸ ராமஸ்ய -என்று அன்றோ என் ப்ரக்ருதி என்ன

உமக்குத் தனியே ஒரு பிரதி பத்தி உண்டோ –ஐயர் ஏவினது ஒழிய –
என்ற அளவிலே
என்னுடைய அந்நிய பரதையைப் பொறுத்து மீண்டு எழுந்து அருளீர் என்று
பின் தொடர்ந்து வந்து
பரதநம்பி யானவன் சரணம் புக –

பரத நம்பிக்கு அன்று அடி நிலை ஈர்ந்தானைப் பாடிப் பற
உம்முடைய மநோ ரதத்தாலே தம்பி என்றீர் ஆகில் தமையன் சொன்னதைச் செய்யும்
சிஷ்யன் என்றீர் ஆகில் ஆச்சார்யன் சொன்னதைச் செய்யும்
தாஸன் என்றீர் ஆகில் நாயன் சொன்னதைச் செய்யும்
இப்போது அருள வேணும் என்றீரே
சரணாகதன் என்றீர் ஆகில் சரண்யன் சொன்னதைச் செய்யும் -என்று
சில நியாயங்களை அருளிச் செய்து
காட்டில் இவரை ரமிப்பித்து இறே
திருவடி நிலை கொடுத்தது –

படியில் குணத்து பரத நம்பி
இவரும் இதுவே நமக்குத் புருஷார்த்தம் என்று கைக் கொண்ட பின்பு இறே
படியில் குணத்து பரத நம்பி ஆய்த்தும்

படியில் குணம் என்றது
பித்ரு வசன நிர்தேசத்திலே நின்றவருடையவும்
பித்ருத்வம் நோப லஷ்ய -என்றவருடைய
குணங்களும் ஒப்பு அன்று என்றதாய்த்து

திருவடி நிலைகளை பரித்த பின்பு இறே
அடி சூடும் அரசாய் -பரதனாய்த்தும்

நம்பி
இவற்றால் இறே பூர்ணன் ஆய்த்தும்
(உகார விவரணம் -நமஸ் அத்யந்த பாரதந்தர்யம் )

ஸ்ரீ சத்ருக்கனன் நினைவாலும்
இளைய பெருமாளைப் போலே ந ஸ அஹம் -என்னாத நினைவாலும்
வந்த பூர்த்தி என்னவுமாம்

இது தான் உகார விவரணம் இறே

அயோத்தியர் கோமானைப் பாடிப் பற
பரத வ்யாஜத்தாலே திருவடி நிலைகள் தாமே ராஜ்ஜியம் செய்கையாலே
திருவடி நிலை ஈந்தவன் தன்னையே அயோத்யைக்கு ராஜா என்னுதல்
பின்பு திரு அபிஷேகம் செய்கையாலே கோமான் என்னுதல் –

———-

இதுவும் நஞ்சு உமிழ் நாகம்(3-9- 5)என்ற பாட்டோடே சேர்த்தி –

காளியன் பொய்கை கலங்க பாய்ந்திட்டவன்
நீள் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து
மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன்
தோள் வலி வீரமே பாடிப் பற
தூ மணி வண்ணனைப் பாடிப் பற – 3-9- 7-

பதவுரை

காளியன் பொய்கை–காளியன் கிடந்த பொய்கையானது
கலங்க–கலங்கும்படி
பாய்ந்திட்டு–(அதில்) குதித்து
அவன்–அக் காளியனுடைய
நீள் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து–ஆகாசத்தளவும் நீண்ட ஐந்து படங்களின் மேலும் நின்று கூத்தாடி,
மீள–அவன் இளைத்துச் சரணம் புகுந்த பிறகு.
அவனுக்கு–அக் காளியனுக்கு
அருள் செய்து–(ப்ராணன் நிற்கும்படி) க்ருபை செய்தருளின்
வித்தகன்–லிஸ்மயநீயனான கண்ணபிரானுடைய
தோள் வலி–புஜ பலத்தையும்
வீரம்–வீரப் பாட்டையும் பாடிப் பற;
தூ மணி–பழிப்பற்ற நீலமணி போன்ற
வண்ணனை–நிறத்தை யுடையவனை பாடிப் பற–

காளியன் பொய்கை கலங்க பாய்ந்திட்டவன் நீள் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து
பொய்கையில் கிடந்த காளியன் நெஞ்சு கலங்கும்படி
கிளம்பின தலையிலே பாய்ந்து
தலை ஐந்திலும் நின்று நடித்து -(நடனம் ஆடி )

மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன்-
அவன் சரணம் புக்கவாறே அவனுக்குப் பிராணனைக் கொடுத்து
ஸமுத்ரத்திலே போய்க்கிட என்ற சாமர்த்தியத்தை யுடையவனுடைய –

தோள் வலி வீரமே பாடிப் பற
மந்த்ர பர்வதத்தை வாஸூகி சூழ்ந்தால் போல்
திருமேனி முழுக்கச் சுற்றின நாகத்தின் தலையிலே நிற்கச் செய்தே
சுற்று விடுவித்துத் தூக்கிப் பிடித்து எடுக்கையாலே
தோள் வலி -என்கிறது –
(ஆடின தாள் வலி என்னாமல் தோள் வலி என்கிறார் )

தூ மணி வண்ணனைப் பாடிப் பற
காளியன் போன பின்பு பசுக்களுக்கும் இடையருக்கும் விரோதி போகப் பெற்றதால்
தூய்தான நீல ரத்னம் போன்ற திருமேனி புகர் பெற்ற படி –

———

இதுவும் அடி நிலை ஈந்தான் என்கிறது பின்னாட்டுகிறபடி

தார்க்கு இள தம்பிக்கு அரசு ஈந்து தண்டக
நூற்றவள் சொல் கொண்டு போகி நுடங்கிடை
சூர்பணகாவை செவியோடு மூக்கவள்
ஆர்க்க அரிந்தானைப் பாடிப் பற
அயோத்திக்கு அரசனைப் பாடிப் பற -3 -9-8 –

பதவுரை

தார்க்கு–மாலை யிட்டு ராஜ்யம் நிர்வஹிக்கைக்கு
இள–(தகுந்திராத) இளம் பருவத்தை யுடையவனான
தம்பிக்கு–பரதாழ்வானுக்கு
அரசு ஈந்து–(அடி சூடுகையாகிற) அரசைக் கொடுத்து,
நூற்றவள்–(இராமனைக் காட்டுக்குச் செலுத்தக் கடவோம் என்று) எண்ணம் கொண்ட கைகேயியினுடைய
நூல் சாஸ்திரம் நூற்றவள் விசாரித்தவள் -தனக்கு கொடுத்த வரங்களையே விசாரித்தவள்
சொல் கொண்டு–சொல்லை ஏற்றுக் கொண்டு
தண்டகம்–தண்ட காரண்யத்துக்கு
போகி–எழுந்தருளி (அவ் விடத்தில்)
நுடங்கு இடை–துவண்ட இடையை உடையனான
சூர்ப்பணகாவை–சூர்ப்பணகையினுடைய
செவியொடு மூக்கு–காதையும் மூக்கையும்
அவள் ஆர்க்க அரிந்தானை–அவள் கதறும்படி அறுத்த இராம பிரானை
ராமஸ்ய தக்ஷிண பாஹு -ப்ரயுக்தமான ஐக்யத்தைப் பற்ற
பாடிப் பற;
அயோத்திக்கு அரசனைப் பாடிப் பற–

தார்க்கு இள தம்பிக்கு அரசு தந்து
மாலையிட்டு ராஜ்ஜியம் பண்ணப் பிராப்தன் நீ என்று வசிஷ்டாதிகள் சொல்லச் செய்தேயும்
இவ் வம்சத்தில் தமையன் இருக்கத் தம்பிமார் மாலையிட்டு ராஜ்ஜியம் பண்ணினார் இல்லை என்று
நெஞ்சு இளகி சபா மத்யே கர்ஹித்து மறுத்தவனை
ஒரு நியாயத்தாலே இசைவித்து
அவனுக்குப் பொருந்திய அரசைக் கொடுத்து
(இவனுக்குப் பொருந்திய அரசை அன்றோ-அடி சூடும் அரசை ஈந்து அருளினார் )

தார் -என்று சதுரங்க பரிகரத்துக்கும் பேராய்
அவர்கள் அபிஷேகம் செய்து எங்களை (சதுரங்க பரிகரமும்) ஆள வேணும் என்ன
நெஞ்சு இளகி வார்த்தை சொன்னான் என்னவுமாம் –

அன்றிக்கே
தார் என்று மாலைக்குப் பேராய்
அத்தாலே ராஜ்யத்துக்கு உப லக்ஷணமாய்
இளந்தம்பி என்று பெருமாளுக்கு நேரே இளையவன் என்று காட்டுகிறது –

தண்டக நூற்றவள் சொல் கொண்டு போகி
ராஜ்யத்தை விடு வித்து
தண்ட காரண்யத்திலே போக விடக் கடவோம் என்று விசாரித்தவள் சொல்லை அங்கீ கரித்துக் கொண்டு
வசிஷ்டாதிகள் திருத் தாய்மார் நகர ஜனங்கள் சொலவை
மறுத்துப் போனவன்

போகி-என்றது
போய் என்னுதல்
போகிறவன் என்று திரு நாமம் ஆதல்
(சோறு ஆக்கி -தளிகைப் பண்ணுபவர் போல் போனவன் என்றவனையும் காட்டும் _
அவள் சொன்ன எல்லை அன்றிக்கே அவ்வருகும் போக வல்லவன் என்னுதல் –
(அவ்வருகும்-தண்ட காரண்யம் தாண்டி இலங்கை வரை எங்கும் திருவடி சாத்தி அருளினார் அன்றோ )

நுடங்கிடை சூர்பணகாவை செவியோடு மூக்கவள் ஆர்க்க அரிந்தானைப் பாடிப் பற
கிருத்ரிம ரூபையான சூர்பணகி தான் வந்து தன் வடிவு அழகைக் காட்டி
என்னை விஷயீ கரிக்க வேணும் என்ன
தம்முடைய பொருந்தாமை தோன்ற இளைய பெருமாளைக் காட்டி உபா லம்பிக்க

அவளும் அது தன்னை அறிந்து க்ருத்தையாய் பழைய வேஷத்தைக் கொண்டு எடுத்துக் கொண்டு போகப் புகுந்த அளவிலே
பெருமாள் திரு உள்ளத்தை நேராகக் கண்டு -தம்மையும் கரணவத் சேஷமாகக் கண்டு –
அவள் செவியோடு மூவகைக் கதறிப் பதறிப் போம்படி அறுத்தவனை

அறுத்தானை என்னாதே
அரிந்தானை -என்கையாலே
அரிகிற போதை உணர்த்தி இல்லாமையும்
பின்பு மிகுதி காண உணர்ந்தமையும் தோற்றுகிறது –

அன்றியே
ஆர்த்தல் -கர்வமாகில்
அபிமத ஸித்தி பெற்றார் பாவனையும் தோற்றும் இறே
(பெருமாளை ப்ரத்யக்ஷமாகக் காணப் பெற்றாளே )
தருணா –இத்யாதி

ராமஸ்ய தஷினோ பாஹு
இது ஸாமாநாதி கரண்யம் அன்று
ஸாயுஜ்யம் ( யுகு -தாது -இரட்டை )

அப்ராக்ருதமான ஞான சக்த்யாதிகளை உபாதானம் பேதிக்க மாட்டாதே
ப்ராக்ருதரை இறே பேதிக்கலாவது
பேதிக்கும் போது கார்ய காலத்தில் ப்ரேரகாதிகள் வேண்டுகையாலே ஸாமாநாதிகரண்யம் வேண்டி வரும்
அல்லாத போது வையதி கரண்யமாய்
விசேஷ்ய பர்யந்த அபிதான நியாயத்தாலே வையதி கரண்யமே இறே ஸித்திப்பது

(கடல் ஞாலம் செய்தேனே யானே என்னும் -அநுகாரம் -விசேஷணம் விசேஷ்யம் பர்யவசாயம் -ஆகுமே
லஷ்மணன் எடுத்துக் கொண்ட திரு மேனி மூலம் செய்வதாக சங்கல்பம் மூலம் இவள் காதும் மூக்கும் அரிந்தது
பர்ணசாலை அமைக்க -கைங்கர்யம் சித்திக்க அப்படி இல்லையே-வையதிகரண்யம் ஆகுமே
நீராய் நிலனாய் –சிவனாய் அயனாய் -ஆய் என்பதால் சாமானாதி கரண்யம்
பின்ன பிரவ்ருத்தி ஸப்தானாம் ஏக ஆஸ்ரயம்
தண்டவான் புருஷன் -குண்டலி புருஷ -இவை பிரிக்க வாய்ப்பு உண்டு -ப்ருதக்த்வம்
ப்ருதக்த்வம் இல்லாத போது -சுக்ல படம் -வெண்மையான வஸ்திரம் -தனியாகப் பிரிக்க முடியாதே –
இரண்டுமே பிரதம வியக்தி -வெண்மை நிறம் உடைய வஸ்திரம் -விசேஷ பர்யந்த அபிதான நியாயத்தாலே )

அயோத்திக்கு அரசனைப் பாடிப் பற
இதுவும் முன்பு போலே –

———–

மாயச் சகடம் உதைத்து மருது இறுத்து
ஆயர்களோடு போய் ஆ நிரை காத்து அணி
வேயின் குழலூதி வித்தகனாய் நின்ற
ஆயர்கள் ஏற்றினைப் பாடிப் பற
ஆ நிரை மேய்த்தானைப் பாடிப் பற – 3-9 -9-

பதவுரை

மாயம்–க்ருத்ரிமமான அஸுரராலிஷ்டமான
சகடம்–சகடத்தை
உதைத்து–(திருவடிகளால்) உதைத்துத் தள்ளியும்
மருது–இரட்டை மருத மரங்களை
இறுத்து–இற்று விழும்படி பண்ணியும், (பின்பு)
ஆயர்களோடு–இடையர்களோடு கூட
போய்–(காடேறப்) போய்
ஆநிரை–பசுக்களின் திரளை
காத்து–ரக்ஷித்தும்
அணி–அழகிய
வேயின் குழல்–வேய்ங்குழலை
ஊதி–ஊதியும்
வித்தகன் ஆய் நின்ற விஸ்மயநீயனாய் நின்ற
ஆயர்கள் ஏற்றினை–இடையர்க்குத் தலைவனான கண்ணபிரானை பாடிப்பற
ஆநிரை மேய்த்தானை பாடிப் பற–

(ஆ நிரை காத்து அணி-ரக்ஷணம்
ஆ நிரை மேய்த்தானை-திவத்திலும் ஆ நிரை மேய்ப்பு உகப்பானே
ஆகவே புநர் யுக்தி தோஷம் இல்லை )

மாயச் சகடம் உதைத்து மருது இறுத்து
கம்சன் வரவிட
மாயா ரூபிகளாய் வந்த அஸூரர்களை நிரஸித்து

ஆயர்களோடு போய் ஆ நிரை காத்து அணி
இடையரோடே போய் வ்யாக்ராதிகள் வர்த்திக்கிற காட்டிலுள் புகாமல் –
நாட்டில் மீளாமல் –
மேய்ச்சல் உள்ள இடங்களிலே போய் நின்று

வேயின் குழலூதி
பிரிந்து போனவையும் வந்து கூடும்படி அழகிய வேய்ங்குழலை யூதி

வித்தகனாய் நின்ற
எல்லாருக்கும் பிரதானனன் என்னுதல்
சமர்த்தன் -என்னுதல்

ஆயர்கள் ஏற்றினைப் பாடிப் பற
இடையருக்கு முன்னோடிக் கார்யம் பார்த்த மேனாணிப்பை யுடையவன்

ஆ நிரை மேய்த்தானைப் பாடிப் பற
இப்படிக் குழலூதிப் பசு மேய்த்தவனைப் பாடிப் பற–

————-

காரார் கடலை அடைத்திட்டு இலங்கை புக்கு
ஓராதான் பொன் முடி ஒன்பதோடு ஒன்றையும்
நேரா அவன் தம்பிக்கே நீள் அரசு ஈந்த
ஆராவமுதனைப் பாடிப் பற
அயோத்தியர் வேந்தனைப் பாடிப் பற – 3-9- 10-

பதவுரை

கார் ஆர் கடலை–ஆழத்தின் மிகுதியால் கருமை பொருந்திய கடலை
அடைத்திட்டு–(மலைகளினால்) அடைத்து விட்டு (ஸேது கட்டி)
(அர்த்த ஸேது வழியாக)
இலங்கை–லங்கையிலிருந்து
புக்கு–(அவ் விடத்தில்)
ஒராதான்–(தன் வீரப்பாட்டை) மதியாத ராவணனுடைய
பொன் முடி ஒன்பதோடு ஒன்றையும்–அழகிய தலைகள் பத்தையும்
நேரா–அறுத்துப் போகட்டு
அவன் தம்பிக்கே–அவனது தம்பியான ஸ்ரீலிபீஷணாழ்வானுக்கே
நீள் அரசு ஈந்த–நெடுங்காலம் நடக்கும் படியான ஆதி ராஜ்யத்தை அளித்தருளின்
ஆரா அமுதனை–எவ்வளவு உண்டாலும் திருப்தியைத் தாராத அம்ருதம் போல் இனியனான இராம பிரானை
பாடிப்பற;
அயோத்தியர்–அயோத்தியிலுள்ளார்க்கு வேந்தனை அரசனானவனை பாடிப் பற –

காரார் கடலை அடைத்திட்டு இலங்கை புக்கு
ஆழத்தின் மிகுதியாலே கருமை மிக்க கடலை சீக்கிரமாக அடைத்து
அக்கரை ஏறி லங்கையில் வடக்கு வாசலிலே யுத்த உன்முகனாய் எழுந்து அருளி

ராக்ஷஸ வா அ ராக்ஷஸம் -(ஆரண்ய 44) -என்றும்
தான் போலும் -என்றும் –
அரக்கர் தங்கள் கோன் போலும் -என்று
பெருமாள் ப்ரதிஜ்ஜையை நிரூபியாதே
யுத்த கண்டூதியோடே
நான் ராக்ஷஸ ராஜன் -அன்றோ என்ற கர்வத்தோடே கிளம்பினவனுடைய

ஓராதான் பொன் முடி ஒன்பதோடு ஒன்றையும்
தாய் தலையான ஒன்றோடே உண்பதையும் சேர அறுத்து

ஓராதவன்
இவனுக்கு ஓராமை
வாலி வதம் -சேது நிபந்தனம் -லங்கா தஹனம் -முதலானவை எல்லாம் ஓராமை இறே

நேரா அவன் தம்பிக்கே நீள் அரசு ஈந்த
ந து ராக்ஷஸ சேஷ்டித (சூர்பண கையே சொல்லுவது )
ராக்ஷஸா நாம் பலாபலம் -என்று
(பெருமாளே இஷ்வாகு குலத் தம்பியாக நினைத்துக் கேட்டது -நின்னோடும் எழுவர் ஆனோம் )
தம்முடைய தம்பியாக அங்கீ கரித்து இருக்கச் செய்தேயும்
(அவன் தம்பிக்கே-என்னலாமோ என்னில் )

ராவணன் பட்ட பின்பு
க்ரியதாம் அஸ்ய ஸம்ஸ்காரா மமாப் யேஷ யதா தவ -என்றது
ராம அநு வ்ருத்தி புருஷார்த்தம் என்று வந்தவனுக்கு
ராஜ்ய பிராப்தி யுண்டாக்குவதாக்க திரு உள்ளம் பற்றி இறே

அன்றிக்கே
ராக்ஷஸர் வச வர்த்தியாம் போது அவனோடு ஒரு பிராப்தி உண்டாக வேணும் என்று
இவர் (பெரியாழ்வார் ) தாமும் அருளிச் செய்கிறார் -என்னுதல்

ராக்ஷஸ கந்தம் மாற மாட்டாதே என்னும் சங்கையாலும்
இளைய பெருமாளைப் போலே –
அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி –
நவ ஸீதா -ந ஸ ஸீதா -என்றும்
அவன் நீக்க நினைத்தாலும் நீங்காமை அன்றிக்கே அவன் நீக்கின வழியே அவன் இசைந்து போகையாலும்
இவர் தாமும் -அவன் தம்பி -என்கிறார் –

நீள் அரசு ஈந்த
என்னிலங்கு நாமத்து அளவும் அரசு என்று ஈந்த
முன்பு அக்னி ஹோத்ராஸ் ச வேதாஸ் ச ராக்ஷஸாநாம் க்ருஹே க்ருஹே -என்று
விஷ்ணு வாதி நாமங்கள் நடந்து போரா நிற்கச் செய்தேயும்
தயா ஸத்யஞ்ச ஸுவ்சஞ்ச ராக்ஷஸா நாம் ந வித்யதே -என்று நடந்து போந்து இறே

அங்கன் ஆகாமல்
பரத்வாதி நாமங்களிலும் பிரகாசமாய் இருப்பது
ராமன் என்கிற திரு நாமம் ஆகையாலே இறே
என்னிலங்கு நாமம் -என்று விசேஷித்தது –

ஆராவமுதனைப் பாடிப் பற
ராவண வத அநந்தரம்
விரோதி போகப் பெற்றதாலே திரு மேனியில் பிறந்த புகர் தமக்குப் போக்யமாகத் தோற்றுகையாலே
ஆ திருப்த போகம் என்று மங்களா ஸாஸனம் செய்து
ஆராவமுதம் -என்கிறார் ஆதல்

விள்கை விள்ளாமை விரும்பி யுள் கலந்தார்க்கு ஓர் ஆரமுதே (திருவாய் )-என்கிறபடியே
அத்விதீயமான அம்ருதம் என்னுதல்

தாரா வாஹிக விஞ்ஞானத்தில் ( தைலதாராவத் -எண்ணெய் ஒழுக்கு )
அப் பொழுதைக்கு அப் பொழுது ஆராவமுது என்னுதல்

அயோத்தியர் வேந்தனைப் பாடிப் பற
அம்ருதத்தோடே உபமித்துத் (உபமானம் அருளிச் செய்தது )
தம்முடைய அமுதத்திலே சேராமையாலே
ஆஸ்ரயம் தன்னையே அருளிச் செய்கிறார் –

————

நிகமத்தில் -இத் திரு மொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார்

நந்தன் மதலையை காகுத்தனை நவின்று
உந்தி பறந்த ஒளி இழையார்கள் சொல்
செந்தமிழ் தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்
ஐந்தினோடு ஐந்தும் வல்லார்க்கு அல்லல் இல்லையே – 3-9- 11- –

பதவுரை

நந்தன மதலையை–நந்த கோபான் குமாரனான கண்ண பிரானையும்
காகுத்தனை–இராம பிரானையும்
நவின்று–(ஒருவர்க்கொருவர் எதிரியாய் நின்று) சொல்லி
உந்தி பறந்து–உந்தி பறக்கையாகிற லீலா ரஸங்கொண்டாடின
ஒளி இழையார்கள்–அழகிய ஆபாரணமணிந்த ஆய்ப் பெண்கள் இருவருடைய
சொல்–சொல்லி,
செம்தமிழ்–அழகிய தமிழ் பாஷையாலே
தென் புதுமை விட்டு சித்தன் சொல்–அழகிய ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்க்குத் தலைவரான பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்த
ஐந்தினோடு ஐந்தும்–க்ருஷ்ணாவதார விஷயமான ஐந்தும், ராமாவதார விஷயமான ஐந்துமாகிய இப் பத்துப் பாசுரங்கனை
வல்லார்க்கு அல்லல் இல்லை–துன்பமொன்று மில்லையாம்–

நந்தன் மதலையை காகுத்தனை
நந்த கோப குமாரனை
காகுஸ்த்த குல உத்பவனை

நவின்று உந்தி பறந்த ஒளி இழையார்கள் சொல்
ஒருவருக்கு ஒருவர்
மேன்மையும் நீர்மையுமான குணங்களை கிருஷ்ண அவதாரத்தில் தோன்றவும்
நீர்மையான குணம் ஒன்றையுமே ராமாவதாரத்தில் தோன்றவும்
சொல்லித் திருவாய்ப் பாடியிலே பெண்கள் இரண்டு வகையாக வகுத்து
உந்தி பறந்த பிரகாரத்தை வ்யாஜமாக்கி

செந்தமிழ் தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்
ஆர்ஜவ ரூபமான தமிழாலே
திருப் பல்லாண்டு பாடி
ஹித ரூபமான அடிமை செய்து இருப்பாராய்
திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த

ஐந்தினோடு ஐந்தும் வல்லார்க்கு அல்லல் இல்லையே
இரு வகையாகத் தோற்றச் செய்தேயும்
தர்மி ஐக்ய நியாயத்தாலே ஒரு வகையாகத் தோற்றின
ஐந்தினோடு ஐந்தும்
ஸ அபிப்ராயமாக வல்லார்க்கு
ஸங்கல்ப நிபந்தமான லீலா ரஸ வியசனம் இவ்வாழ்வார் பிரஸாதத்தாலே இனி உண்டாகாது

அல்லல் -ஆவது
பல பல மாய மயக்குகளால் இன்புறும் துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய இவ் விளையாட்டு இறே –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-8—நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை–

June 24, 2021

கீழில் திருமொழியில்
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தனோடு சங்கையாய்
அவனுக்கு சிறு பேரான நாராயணனுக்கு
மாலதாகி அவனோடே மகிழ்ந்தனள் -என்று
சங்கா நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக ஸம்ஸ்லேஷம் ப்ரவ்ருத்தமாயிற்று -என்று
திருத் தாயார் தெளிந்த பின்பும்
வரைவுக்கு இடம் கொடாமையாலே –

அவனும் அது தன்னை அறிந்து மிகவும் வருந்திப் பார்த்த அளவிலே -அது கூடாமையாலே
நம் கைப்பட்ட பொருளை விடக் கடவோம் அல்லோம் என்று
ததாமி –
ஸ்மராமி –
நயாமி –என்றவன்
தனக்கு அத்யந்த அபிமத ஸ்தானமான திருவாய்ப்பாடியிலே கொண்டு போனான் என்று
திருத் தாயார் படுக்கையிலே காணாமையாலே

இவனை ஒழியக் கொண்டு போவார் இல்லை என்றும்
திருவாய்ப்பாடி ஒழிய வஸ்தவ்ய பூமி இல்லை என்றும்
இது தான் பந்துக்களுக்கு ஏச்சாமோ –குணமாமோ -என்றும்
அங்குச் சென்றால் அவனும் அவனுடைய பந்துக்களும் ஆதரிப்பாரோ அநாதரிப்பாரோ -என்றும்
வழி இடைக் கண்டாரையும் வினவிக் கொண்டு சென்ற பிரகாரங்களை வ்யாஜமாக்கி
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக அனுசந்திக்கிறார் –

———-

படுக்கையைத் தடவிப் பார்த்துக் காணாமையாலே கிலேசித்துச் சொல்லுகிற பாசுரமாய் இருக்கிறது —

நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாள் மலர் மேல் பனி சோர
அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்திட்டு அழகு அழிந்தால் ஒத்தது ஆலோ
இல்லம் வெறி ஓடிற்று ஆலோ என் மகளை எங்கும் காணேன்
மல்லரை அட்டவன் பின் போய் மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -3- 8-1 –

பதவுரை

நல்லது ஓர் தாமரைப் பொய்கை–அழகிய ஒரு தாமரைக் குளமானது (தன்னிடத்துள்ள)
நாள் மலர் மேல்–அப்போதலர்ந்த பூவின் மேல்
பனி சோர–பனி பெய்ததனால்
அல்லியும் தாதும்–(அம் மலரினது) உள்ளிதழும் புறவிதழும் உதிரப் பெற்று
அழகு அழிந்தால் ஒத்தது–அழகு அழியப் பெறுவது போல
இல்லம்–(இவ்)வீடானது
வெறி ஓடிற்று–வெறிச்சென்றிருக்கிறது;
என் மகளை–என் பெண் பிள்ளையை
எங்கும்–ஓரிடத்திலும்
காணேன் –காண்கின்றிலேன்;
மல்லரை அட்டவன் பின் போய்–மல்லர்களை அழித்த கண்ணபிரான் பின்னே போய்
மதுரைப் புறம்–மதுரைக்கு அருகிலுள்ள திருவாய்ப்பாடியில்
புக்கார்கொல் ஓ–புகுந்தாளாவள் கொல்?–

நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாள் மலர் மேல் பனி சோர
ஜல ஸம்ருத்தி மாறாமையும்
பூ ஸாரம் உண்டாகையும் இறே பொய்கைக்கு நன்மை ஆவது
இப் பொய்கை தன்னாலே இறே தாமரைக்கு நன்மை யுண்டாவது
(ஆச்சார்யாராலேயே சிஷ்யனுக்கு நன்மை )
ஓர் –உபமான ராஹித்யம்
இப்படி நாற்றம் செவ்வி குளிர்த்தி மார்த்தவம் –என்றால் போல் சொல்லுகிற நாண் மலர் மேல்

பனி சோர
அதுக்கு விருத்தமான பணியானது மிகவும் சொரிய

அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்திட்டு அழகு அழிந்தால் ஒத்தது ஆலோ
அத்தாலே அல்லியும் தாதும் செவ்வி கெட்டு உதிர்ந்து
ஸ்தாவர ஜாதிக்கு எல்லாம் உபகாரமாய் இருந்ததே யாகிலும் தாமரையை அழகு அழித்து
சத்தா ஹானியை விளைப்பிக்கை பிரதி நியத ஸ்வபாவமாய் இருக்கும் இறே

இல்லம் வெறி ஓடிற்று ஆலோ
அது போலே இப் பெண்பிள்ளையும் என் வயிற்றில் பிறப்பு ஒழுக்கம் குன்றாமல்
வர்த்தித்த இந்த க்ருஹமும்
முழுக்கக் குடி போனால் போலே வெறியானது தோன்றா நின்றது –

தாமரை குடி போன பொய்கை தான் இதுக்கு ஸத்ருசமோ
அது அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்து அழகு அழிந்தாலும் காலாந்தர ஸ்திதி யுண்டு இறே -காரணம் கிடைக்கையாலே –
அதுவும் இல்லை இறே இந்த க்ருஹத்துக்கும் எனக்கும்

ராஜ ரிஷி ப்ரஹ்ம ரிஷியான பின்பு ஷத்ரியத்வம் பின்னாட்டிற்று இல்லை இறே
ஜனகராஜன் திரு மகளும் பின்பு ஸ்ரீ மிதிலையை நினைத்து இலள் இறே

ஆகையாலே ஆலோ என்கிற அசையாலே
உபமான ராஹித்யமும்
புநராவ்ருத்தி அபாவமும் -தோற்றுகிறது

இக் க்ருஹம் முழுவதும் இப் பெண்பிள்ளை ஒருத்தியுமே போலே காணும் இருந்தாள்

என் மகளை எங்கும் காணேன்
அவள் -தன் மகள் அன்று -என்று போனாலும்
இவள் என் மகள் -என்னும் இறே

எங்கும் பார்த்து காணாது ஒழிந்தாலும்
என் மகள்-என்று
க்ருஹாந்தரங்கள் தோறும் ஸ்வ க்ருஹம் போல் பார்த்தாள் ஆதல்
இவள் போன வடி பார்த்துப் போய் அங்கும் ஓர் இடத்தில் காணாமல்
வழி எதிர் வந்தவர்களும் கண்டமை சொல்லாமையாலே
மிகவும் கிலேசித்தாள்-என்னுதல்

பின்னையும் தன்னுடைய சபல பாவத்தாலே –
1-என் வயிற்றில் பிறப்பாலும் –
2-பெண் பிள்ளையுடைய பிரகிருதி ஸ்வ பாவத்தாலும்
3-குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தனுடைய தீம்பாலும்
4-அவன் ஆஸ்ரித ரக்ஷண அர்த்தமாக விரோதி நிரஸனம் செய்த ஸாமர்த்யத்தாலும்
அணி யாலி புகுவர் கொலோ -என்னுமா போலே
மல்லரை அட்டவன் பின் போய் மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ-என்கிறாள்

புறம் -திருவாய்ப்பாடி
ஒருவருக்கு ஒருவர் ஊமத்தங்காய் ஆகையாலே கம்ச நகரியான மதுரையில் புகவும் கூடும் இறே

அன்றிக்கே
தன்னதான திருவாய்ப்பாடியிலே புகுந்தாளோ என்று சம்சயிக்கிறாள் –

மல்லர் முடிந்த போதே
கம்சனும் முடிந்து
உக்ரசேனனும் சிறைவிட்டு ராஜாவாய்
நகரத்தில் உள்ளாறும் அனுகூலரான பின்பும்
மதுரை என்றவாறே பயப்பட வேண்டி வரும் இறே
பிணம் எழுந்தாலும் தெரியாது என்னும் பயத்தாலே

இத்தால்
ஆச்சார்யனானவன் பனியாலே தாமரை குடி போன பொய்கையை
சவ் மனஸ்யத்தை யுடைய சிஷ்யனானவன் தன்னுடைய ஹித வசனத்தை அதிக்ரமித்து –
ஹித வசனத்தாலே கருகி -தன்னுடைய ஸந்நிதியை (ஆச்சார்யர் திருமாளிகையை )
ஈஸ்வரனுடைய தண்ணளியாலே பொகட்டுப் போனதுக்கு
ஸர்வதா ஸாத்ருஸ்யமாக அனுசந்திக்கிறான் என்று தோற்றுகிறது –

(ஆச்சார்யர் -பொய்கை
சிஷ்யன் -தாமரை
பகவான் -பனி )

வஸ்தவ்யமான தன்னுடைய ஸந்நிதியை விட்டால்
பின்னை வஸ்தவ்யம் பகவத் ஸந்நிதி யுள்ள பரத்வாதிகள் எங்கும் இறே
இவளுக்குப் பார்க்கவும் கண்டிலள் என்னவும் பிராப்தி உள்ளது –
ஆனால் சங்கித்த கோவிந்தன் பக்கலிலே இறே பிராப்தி –
இவனுடைய அபூர்த்தி தீரலாவது
அவனுக்கு அபிமதத்வேன வஸ்தவ்ய பூமியான திருவாய்ப்பாடியிலே இறே

(இப்படி இவை இத்தனையும்-சதாச்சார்ய பிரசாதத்தாலே வர்த்திக்கும் போதைக்கு –
1-வஸ்தவ்யம் ஆச்சார்ய சந்நிதியும் -பகவத் சந்நிதியும் –
2-வக்தவ்யம் -ஆசார்ய வைபவமும் -ஸ்வ நிகர்ஷமும் –
3-ஜப்தவ்யம் -குரு பரம்பரையும் -த்வயமும் –
4-பரிக்ராஹ்யம் -பூர்வாச்சார்யர்களுடைய வசனமும் அனுஷ்டானமும் –
5-பரித்யாஜம் -அவைஷ்ணவ சஹவாசமும் அபிமானமும் –
6-கர்த்தவ்யம் -ஆச்சார்ய கைங்கர்யமும் பகவத் கைங்கர்யமும் —ஸ்ரீ வசன பூஷணம்-சூரணை -274-

ஆக –
தினசர்யோக்த மங்களா சாசன அனுகூல சஹவாச பிரதி கூல சஹவாச நிவ்ருத்திகளை
விவரித்தார் கீழ் –
சதாசார்யா பிரசதத்தாலே வர்த்திக்கும் படி பண்ணிக் கொண்டு போரக் கடவன் -என்றதை விவரிக்கிறார் மேல் –

இப்படி இவை அனைத்தும் சதாச்சார்ய பிரசாதத்தாலே வர்த்திக்கும் போதைக்கு -என்றது –
கீழ் சொன்ன பிரகாரத்திலே இந்த ஸ்வபாவ விசேஷங்கள் எல்லாம் சதாசார்யனுடைய
பிரசாதத்தாலே கொழுந்து பட்டு வளர்ந்து வரும் போதைக்கு என்றபடி –
1–வஸ்தவ்யம் ஆச்சார்ய சந்நிதியும் -பகவத் சந்நிதியும் -அதாவது –
இவனுக்கு வாசஸ்தலம் -ஹிதைஷியாய்-உபதேசாதிகளால் இவற்றுக்கு உத் பாதகனான
ஸ்வாச்சார்யனுடைய சந்நிதியும் -அவன் காட்டிக் கொடுக்கக் கைக் கொண்டு -அவனுக்கு உகந்த விஷயமாய் –
தன் பக்கலிலே விசேஷ கடாஷாதிகளை பண்ணிக் கொண்டு போரும் அர்ச்சாவதாரமான பகவான் சந்நிதியும் -என்கை-
இது சமுச்ச்யமும் அன்று -சம விகல்பமும் அன்று ஆச்சார்ய சன்னிதியே பிரதானம் -தத் அலாபத்தில் அர்ச்சாவதார சந்நிதி என்றபடி –
ஆக இறே -ஆசார்ய சந்நிதியை முற்பட அருளி செய்தது-மத்பக்தைஸ் சஹ சம்வாசஸ் தத் அஸ்தி த்வ்ம மயா பிவா -என்று இறே பகவத் உக்தியும் –)

(ஆச்சார்யன் திருவடி )உத்தேச்யத்தைப் பிரித்து
உடன் கொண்டு போன அவனுக்கும்
கூடப் போன இவர்கள் தனக்கும்(பெண் -சிஷ்யர்கள் அனைவருக்கும் உப லக்ஷணம் )
ஸா வாதியாவதும் அது தானே இறே

புகுமூர் திருக்கோளூர் -என்றால் போலே
நாநாவான அனுமான ஸம்சயங்களாலே நிர்ணயிக்கிறது
ப்ரத்யக்ஷமும் (தர்க்க ) பிராமண அனுகூலமானால்
(தர்க்கத்தால் அனுக்ரஹிக்கப் பட்ட ப்ரத்யக்ஷம் போல்)
அனுமானமும் (தர்க்க ) பிராமண அனுகூலமாய் இறே இருப்பது –

——–

இவ் வுடன் போக்கு குணமோ தோஷமோ என்று சம்சயிக்கிறாள் –

ஒன்றும் அறிவு ஒன்றில்லாத உரு அறை கோபாலர் தங்கள்
கன்று கால் மாறுமா போலே கன்னி இருந்தாளைக் கொண்டு
நன்றும் கிறி செய்து போனான் நாராயணன் செய்த தீமை
என்றும் எமர்கள் குடிக்கு ஓர் ஏச்சு கொலோ ஆயிடும் கொலோ – 3-8 -2- –

பதவுரை

ஒன்றும் அறிவு ஒன்று இல்லாத-பொருந்திய ஞானம் சிறிதுமில்லாதவர்களும்
உரு அறை–ரூப ஹீநர்களுமான
கோபாலர் தங்கள்–இடையரானவர்கள்
கன்று கால் மாறும் ஆ போலே–கண்ணுக்கழகிய கன்றுகளை உடையவர்களறியாமல் களவிலே கொண்டு போவது போல,
கன்னி இருந்தாளை–கன்னிகைப் பருவத்தளாய் எனக்கடங்கி யிருந்த பெண்ணை
நன்றும் கிறி செய்து–நல்ல உபாயங்களைப் பண்ணி
கொண்டு போனான்–(தெரியாமல்) அபஹரித்துக் கொண்டு போன
நாராயணன்–கண்ண பிரான்
செய்த தீமை–செய்த தீம்பானது
எமர்கள் குடிக்கு–எங்கள் குலத்துக்கு
என்றும்–சாஸ்வதமான
ஓர் ஏச்சு ஆயிடும் கொல் ஓ–ஒரு பழிப்பாகத் தலைக் கட்டுமோ?–

ஒன்றும் அறிவு ஒன்றில்லாத உரு அறை கோபாலர் தங்கள்
பொருந்தின அறிவு ஒன்றும் இல்லாத –
அறிவு ஒன்றும் இல்லாத ஆய்க்குலம் இறே
தேஹ தர்மத்தோடே ஆதல்
ஆத்ம தர்மத்தோடே ஆதல்
பொருந்தின அறிவு அல்பமும் இல்லாத

அறிவு ஒன்றும் இல்லாத –
காட்டிலே பசு மேய்க்கப் போன இடங்களிலே வழி திகைத்தால் வழி காட்டுவது
பசுக்களாம் படி இறே இவர்கள் அறிவு இருப்பது –

வல்லாயானர் -இறே
குடுவையில் சோற்றையும் உண்டு புது மழைத் தண்ணீரையும் குடித்த செருக்காலே
தங்கள் திரள நின்றால்
இந்திரனை ஜெயித்து வந்த கம்சனை
இவனுக்கு குடிமை செய்வார் யார் –
இந்தப் பசு மேய்க்கிற கோல்களாலே அவனைச் சாவ அடித்து இழுக்கப் பாருங்கோள் -என்றால் போலே இறே
இவர்கள் அறியாமையாலே வந்த நெஞ்சில் வலிமை தான் இருப்பது –

உரு அறை கோபாலர் தங்கள்
அறிவைப் பேண மாட்டாதாப் போலே இறே தேஹத்தையும் அழுக்கு அறுத்துப் பேண மாட்டாமையும்
கோபாலர் -கோ வர்க்கத்தை ரக்ஷிக்கிறவர்கள்
அவை தன்னால் ரக்ஷை படுகிறவர்கள் -என்னுதல்

தங்கள் கன்று கால் மாறுமா போலே
தங்கள் கன்றுகள் விளைவது அறியாதே இருந்ததே யாகிலும் முன்னடியிலே பின்னடி யிட்டு
இரண்டு காலாலே நடந்தால் போலே இருப்பது
அப்படியே படி கடந்து புறப்படாமல் க்ருஹத்திலே இருந்த கன்னிகையைத்
தன்னோட்டைச் சுவட்டை அறிவிப்பித்துக் கொண்டு போன படி –

கன்னி இருந்தாளைக் கொண்டு நன்றும் கிறி செய்து போனான்
பொல்லாங்கான கிரியைகளை செய்து
அதுவே பாதேயமாகக் கொண்டு போனான்
தானிட்ட அடியிலே இடும்படியாக நன்றான விரகுகளைச் செய்து கொண்டு போனான் –

அன்றியே
உருவறைக் கன்றுகளைக் காற்கடை கொண்டு நீக்கிக்
கால் ஒக்கமும் ஒழுகு நீட்சியும் மயில் புறச் சாயையும்
பொலியேற்றால் வந்த பிறப்பு அழகையும் யுடைத்தான கன்றுகளை
அடித் தெரியாமல் கொண்டு போவாரைப் போலே
தான் பண்டு விரும்பினவர்களை –
உருவறைகள் என்று பொகட்டு –
உருவான என் பெண்ணைக் கொண்டு போனான் -என்னவுமாம் –

நாராயணன் செய்த தீமை
ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் இருக்கிறவன்
(வைத்தியோ நாராயண ஹரி )
ஒவ்ஷதம் அபத்யமாமா போலே தீமை என்கிறாள்
தன்னுடைமையைத் தான் கொண்டு போம் போது வரைந்து வெளிப்படவும் கொண்டு போகலாம் இறே

என்றும் எமரர்கள் குடிக்கு ஓர் ஏச்சு கொலோ ஆயிடும் கொலோ
எமர்கள் குடிக்கு என்றும் ஏச்சு கொலோ
எங்கள் குடிக்கு என்றும் ஏச்சு ஆமோ
அன்றியே
வரைவு கருதிப் பெறாதாருக்கு உடன் போக்கு குணவத்தாயிடுமோ
கொல்லை என்பர் கொலோ குணம் மிக்கனள் என்பர் கொலோ –என்னக் கடவது இறே

இத்தால்
ஆச்சார்யரானவன் தனக்குப் பரதந்த்ரனாய் இருக்கிறவனை
ஈஸ்வரன் விஷயீ கரித்துக் கொண்டு போன பிரகாரங்களை
நினைத்தும்
சொல்லியும் வெறுத்தமை தோன்றுகிறது –

————–

போனவள் என் செய்தாளோ என்று அறிகிறிலோம் இறே -என்கிறாள் –

குமரி மணம் செய்து கொண்டு கோலம் செய்து இல்லத்து இருத்தித்
தமரும் பிறரும் அறியத் தாமோதரற்கு என்று சாற்றி
அமரர் பதி உடைத் தேவி யரசாணியை வழி பட்டு
துமிலம் எழ பறை கொட்டி தோரணம் நாட்டிடும் கொலோ -3 -8-3 –

பதவுரை

குமரி மணம் செய்து கொண்டு–கன்னிகை யவஸ்தையிற் செய்ய வேண்டிய மங்கள விசேஷத்தைச் செய்து
கோலம் செய்து–(ஆடை ஆபரணங்களால்) அலங்கரித்து
இல்லத்து–விவாஹ மந்திரத்தில்
இருத்தி–உட்கார வைத்து
தமரும்–பந்து வர்க்கங்களும்
பிறரும்–மற்றுமுள்ள உதாஸீநர்களும்
அறிய–அறியும்படி
தாமோதரற்கு என்று சாற்றி–“(இவள்) கண்ண பிரானுக்கு (க்கொடுக்கப் பட்டாள்) என்று சொல்லி,
(பிறகு)
அமரர் பதியுடைய தேவி–தேவாதி தேவனான கண்ண பிரானுக்கு மனைவியாகப் பெற்ற என் மகள்
(ஜாதிக்குத் தக்க ஒழுக்கமாக)
அரசாணியை–அரசங்கிளையை (அம்மி -என்றுமாம் )
வழிபட்டு–பிரதக்ஷிணம் பண்ண
துமிலம் எழப் பறை கொட்டி–பேரொலி கிளம்பும்படி பறைகளை முழக்கி
தோரணம் நாட்டிடும் கொல் ஓ–மகா தோரணங்களை (ஊரெங்கும்) நாட்டி அலங்கரித்துக் கொண்டாடுவர்களோ?–

குமரி மணம் செய்து கொண்டு கோலம் செய்து இல்லத்து இருத்தித்
குமரி -என்று கன்யகை
கன்யகையை ஜாதி உசிதமாக அங்க ராகாதிகளாலும் புஷ் பாதிகளாலும் அலங்கரித்து
ஸ்வர்ண நவ ரத்ன வஸ்த்ராதிகளாலே கோலம் செய்து

இல்லத்து இருத்தித்
கல்யாண கிருஹத்துக்கு உள்ளே துரு துருக் கைத்தலம் அறியாமல் இருத்தி

தமரும் பிறரும் அறியத் தாமோதரற்கு என்று சாற்றி
பந்துக்களுக்கும் மற்று உள்ளாருக்கும் பிரசித்தமாம் படி தாமோதரற்கு என்று சாற்றி
அப்ராப்த விஷயங்களுக்காகில் இறே அப்ரஸித்தமாக்கிக் கொடுக்க வேண்டியது –

தாமோதரற்கு
அபலையாய் மாதாவான வளுடைய வசன பரிபாலன பாசத்தாலே
பந்த பாச விமோசனம் செய்து கொள்ள மாட்டாமல்
யதி சக்நோஷி -என்ற பின்னும் அசத்தி தோன்ற இறே இருந்தது

இப்படிப்பட்ட குணவானுக்கு என்று சாற்றி
இத்தைப் பரத்வத்திலே ஆக்கில் இத்தனை கௌரவம் தோன்றாது இறே

அமரர் பதி உடைத் தேவி யரசாணியை வழிப்பட்டு
இந்திரனுடைய ஸ்திரீயான ஸசீ தேவியை
ச ப்ரஹ்ம ச ஈஸ ச சேந்த்ர -என்ற நியாயத்தாலே வழிப் படுமவள் அன்றே

இவன் இந்திரனுக்கும் இந்த்ரனாய் –
ஸூரி நிர்வாஹனாய்-
ஸ்ரீ யபதித்வமே நிருபகமாய் யுடையவனுடைய தேவி
விஷ்ணு பத்நீ
அநபாயினி -என்கிறபடியே அவனை நிரூபகமாக யுடையவள்
உன் திரு -என்னக் கடவது இறே

இது (ஸ்ரீ யபதித்வம் )விசேஷண நிரூபகமே யாகிலும்
ஸ்ரீ யபதியானவன் திரு என்கையாலே ஸ்வரூப நிரூபகமாம் இறே
(அவள் இருப்புக்கு சத்தைக்கு இவன் காரணம்
அவனது ப்ரதர்சனத்துக்குக் காரணம் இவள் )

சதுர்த்தியில் சேஷத்வத்துக்கு பத சாமர்த்தியத்தாலும்
ராஜ புருஷ நியாயத்தாலும்
சேஷியானவன் தானே நிரூபகனும் ஆனான் இறே –

(சம்பந்தம் சேஷத்வம் ஆஸ்ரயத்தை எதிர் பார்க்கும்
அனு சம்பந்தி ஜீவன்
ஏற்பவன் சேஷி பிரதி சம்பந்தி நிரூபகன்
ராஜ சேவகன் சொல்லைப் பார்த்தால் சேவகன் முக்யத்வம் சாரும்
பிரதி சம்பந்தி ராஜா -அர்த்தமாகப் பார்த்தால் ராஜாவுக்கு முக்யத்வம் வருமே )

அமரர் பதி உடைத் தேவி
அவளைப் பெரும் தேவி( 3-10 )என்றும்
இவளை என் சிறுத் தேவி (நாச்சியார் 6-8) என்றும் -அருளிச் செய்தார்கள் இறே
ஆகையால் சிறுத்தேவி பெரிய தேவியை வழி பட வேணும் இறே

யரசாணியை வழிப்பட்டு
அம்மியை
அம்மி மிதிக்க -என்னும்படி மிதித்து வழி படும் அத்தனை இறே இங்கு

அரசாணி
அரைக்கப்பட்ட சாணை –
ஐ காரம் -இ காரமாய்க் கிடக்கிறது

பெரும் தேவியை வழிப்பட்ட போதே
நித்ய விபூதியும் அவள் இட்ட வழக்கு ஆகையாலே
இவள் தன்னை அமரர் பதியுடைத் தேவி என்னவுமாம்

துமிலம் எழ பறை கொட்டி
பெரிய வார்ப்பரவம் தோன்ற வாத்யாதிகளை முழங்கி
மத்தளம் கொட்ட -என்னக் கடவது இறே

தோரணம் நாட்டிடும் கொலோ
பஞ்ச லக்ஷம் குடியிருப்பான திருவாய்ப்பாடியில் தெருக்கள் தோறும்
நாற்சந்திகள் தோறும்
தோரணம் முதலான அலங்காரங்களைக் கற்பித்துக் கொண்டாடுவார் கொலோ
குடிப்பிறந்தார் கல்யாணத்துக்குக் கொண்டாட்டம் என் செய்ய என்பர்களோ

இத்தால்
தன்னளவிலே அற்றுத் தீர்ந்த சிஷ்யனை
ஈஸ்வரன் தன் அபிமானத்தாலே விஷயீ கரித்துக் கொண்டு போனாலும்
போன இடத்தில் என் செய்கிறானோ என்று ஆச்சார்யனானவன்
கரைகிற பிரகாரம் தோற்றுகிறது —

——–

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன் உலகம் நிறைந்த புகழால்
திருமகள் போலே வளர்த்தேன் செம்கண் மால் தான் கொண்டு போனான்
பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து பெரும் பிள்ளை பெற்ற யசோதை
மருமகளை கண்டு உகந்து மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொலோ -3-8-4-

பதவுரை

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன்-–ஒரே மகளை உடையளாகிய நான்
உலகம் நிறைந்த புகழால்–உலகமெங்கும் பரவின கீர்த்தியோடு.
திரு மகள் போல–பெரிய பிராட்டியாரைப் போல்
வளர்த்தேன்–சீராட்டி வளர்த்தேன்;
(இப்படி வளர்ந்த இவளை)
செம் கண் மால்–செந்தாமரைக் கண்ணனான ஸர்வேச்வரன்
தான்–தானே (ஸாக்ஷாத்தாக வந்து)
கொண்டு போனான்–(நானறியாமல்) கொண்டு போனான்;
(போனால் போகட்டும்;)
பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து–(இடைச்சேரியில்) ப்ரதாந ஸ்த்ரீயாய்க் குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து
பெரும் பிள்ளை பெற்ற அசோதை–பெருமை தங்கிய பிள்ளையைப் பெற்றவளான யசோதைப் பிராட்டியானவள்
மருமகளை-(தன்) மருமகளான என் மகளை
கண்டு உகந்து–கண்டு மகிழ்ந்து
மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொல் ஓ–மணவாட்டிக்குச் செய்யக் கடவதான சீர்மைகளைச் செய்வளோ?–

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன்
தான் வளர்த்த அருமையைச் சொல்கிறாள்
உபமான ரஹிதையான என் பெண்

தன்னை என்கிற மதிப்பாலே
ஸூக தாதம் –என்னுமா போலே
குடிப் பிறப்பால் வந்த அளவே அன்றிக்கே
ஸுந்தர்ய குண பூர்த்திகளாலே இவளுக்குத் தாயார் என்கை தானே எனக்குப் பெரு மதிப்பாக யுடையேன்

உலகம் நிறைந்த புகழால் திருமகள் போலே வளர்த்தேன்
குக்ராம நிர்வாஹகனைத் தொடங்கி
அண்ட நிர்வாஹகன் முடிவான
அளவு அன்றிக்கே

ஸர்வ பூதாநாம் ஈஸ்வரீம் -என்கிறபடியே
ஸூரிகளுக்கும் அவ்வருகான புகழை யுடையாளாய்
அவன் தனக்கும் -திருமகளார் தனிக் கேள்வன்-(திருவாய் -1-6) என்னும் அது தானே பெருமையும் படியான திரு மகள் போலே

திருமகள் போலே வளர்த்தேன்
திருமகளுக்கு அவ்வருகு சொல்லலாம் படியானதொரு புகழ் இல்லாமையாலே
திருமகள் போல் வளர்த்தேன் என்கிறாள் –

ஆனால் குடிப் பிறப்பால் வந்த புகழ் குறைந்து இருக்குமே அவளுக்கு
ஒரு சமுத்திரம்
ஒரு ஜனகராஜன்
முதலானவர்கள் ஆகிலும்
ஆகை இறே ஒரு மகள் என்றது –

செம்கண் மால் தான் கொண்டு போனான்
ஸ்வா பாவிகமான சிவப்பாதல்
பக்கம் நோக்கு அறியாமல் இவள் தன்னையே பார்க்கும் படியான வ்யாமோஹத்தால் வந்த சிவப்பாதல்

தான் கொண்டு போனான்
ஆதி வாஹிகரை வரவிட்டுக் கொண்டு போதல்
பெரிய திருவடியை வரவிட்டுக் கொண்டு போகை அன்றிக்கே
கள்வன் கொல் -லில் பிராட்டியைப் போலே இறே கொண்டு போய்த்து –

இவ்விடத்தில்
ஆழ்வான் திரு நாட்டுக்கு எழுந்து அருளும் போது – உடையவர் -விச்லேஷம் பொறுக்க மாட்டாமல் –
ஒரு மகள் தன்னை உடையேன் -என்றும் –
உலகம் நிறைந்த புகழால் திரு மகள் போலே வளர்த்தேன் -என்றும் –
செம்கண் மால் தான் கொண்டு போனான் -என்று அருளிச் செய்தார் -என்று ஆச்சாம் பிள்ளை அருளிச் செய்வர்

சாதி அந்தணர் -(திருமாலை-43 -பிள்ளைப்பிள்ளை ஆழ்வான் -கூரத்தாழ்வான் இடம் ஆணை ஐதிக்யம் இதில் )என்றும்
கலை யறக் கற்ற மாந்தர்(திருமாலை-7-கூரத்தாழ்வானையே -என்று வியாக்யானம் நிற்கலாமா கேட்கலாமா –
ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொடுத்து கூரத்தாழ்வார் பிள்ளையை புகழ்ந்து சொன்னாரே ) -என்றும்
பலர் அடியார் முன்பு அருளிய பாம்பணை அப்பன் (திருவாய் -7-10-5–பெரிய நம்பி பின் நிழல் போல் -அகங்கார மமகாரங்கள் இல்லாமல் )-என்றும்
மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான் -(ராமானுஜ -7–வாசா யதீந்த்ர -விம்சதி )-என்றும்
ஓரப்பால் கருதுவர் – என்றும்
உண்டாய் இருக்கையாலே உலகு நிறைந்த புகழ் உள்ளது ஆழ்வானுக்கே இறே
(அர்வாஞ்சோ -இவர் திருமுடி சம்பந்தத்தால் தனக்கு என்று சொல்லிக் கொண்டாரே )

லோகே
சாஸ்த்ரே
(லோகம் -ஸப்தம் ஸாஸ்த்ரம் –
லோக்யதே த்ருச்யதே இத்தால் பார்க்கப்படுவதால்-சசாஸ்த்ரம் முழுவதும் பாகவத பிரபாவம் சொல்லுமே )

பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து
திருவாய்ப்பாடியிலே பஞ்ச லக்ஷம் குடிக்கு எல்லாம் ஸ்ரீ நந்தகோபர்
கர்த்ருத்வத்தால் வந்த பெருமையை யுடையரானால் போலே
இவளும் குடி வாழ்ந்து பெருமையை யுடையளானபடி –

பெரும் பிள்ளை பெற்ற யசோதை
தான் பெரு மகள்
பெற்றது பெரும் பிள்ளை
ஆகையால் பெருமைக்கு மேல் பெருமையாய்
இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையாள் -என்று
இவன் பிறந்த பின்பு இறே அசோதை என்கிற பேர் நிலை நின்றது –

மருமகளை கண்டு உகந்து
அவன் கொண்டு போனான் என்று வெறுத்த காலத்திலும்
போனால் பிறக்கும் உறவு முறை சொல்ல வேண்டுகையாலே மருமகள் என்கிறாள் –

மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொலோ
பெண் பிள்ளையுடைய ஸுந்தர்யாதிகளையும் வ்யோமோஹாதி களையும் கண்டு
மடியிலே வைத்து அணைத்து -பெறாப் பேறு பெற்றோம் என்று உகந்து

மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொலோ
மணாட்டுப் பிள்ளையாக நினைத்து
புஷ்பாதிகளாலும் வஸ்திர பூஷணாதிகளாலும் நெஞ்சாலே செய்ய வேண்டுவன செய்யுமோ
ஜாதி உசிதமாகச் செய்ய வேண்டும் ஒப்பரவு செய்யுமோ

இத்தால்
ஆச்சார்யனானவன் தன் பக்கல் பவ்யதையாலே
அத்விதீயனான சிஷ்யனை
அது தானே -(ஆச்சார்ய அபிமானமே )_ -பற்றாசாக அங்கீ கரித்துக் கொண்டு போனாலும்
தன் இழவை மறந்து
அவனுடைய பேறு இழவுகளே தனக்குப் பேறு இழவுமாய் நடக்கும் என்னும் இடம் சொல்லிற்று யாய்த்து –

ஆச்சார்ய பரதந்த்ரன் சேஷ விசேஷத்துக்குப் போனால்
மதிமுக மடந்தையாரும் பிராட்டிமாரும் அங்கீ கரிப்பர்கள் என்னும் இடம் இங்கேயும் தோற்றுகிறது –

————

என்னுடைய இழவு ஸ்ரீ நந்தகோபர் நெஞ்சிலே படுமோ -என்கிறாள் –

தன் மாமன் நந்த கோபாலன் தழீ இக்கொண்டு என் மகள் தன்னை
செம்மாந்திரே என்று சொல்லி செழும் கயல் கண்ணும் செவ்வாயும்
கொம்மை முலையும் இடையும் கொழும் பணைத் தோள்களும் கண்டிட்டு
இம்மகளை பெற்ற தாயார் இனித் தரியார் என்னும் கொலோ -3 -8-5 –

பதவுரை

தம் மாமன்–என் மகள் தனக்கு மாமனாரான
நந்த கோபாலன்–நந்த கோபரானவர்
என் மகள் தன்னை–என் பெண்ணை
தழீஇக் கொண்டு–(அன்புடன்) தழுவிக் கொண்டு
செம்மாந்திரு என்று சொல்லி–(வெட்கத்தாலே தரையைக் கீறி முகங்கவிழ்ந்து நிற்காமல்) செவ்வனே நில் என்று சொல்லி
(பிறகு ஸர்வாங்க ஸெளந்தர்யத்தையுங் காணலாம்படி அவள் ருஜுவாக நிற்க)
செழு கயல் கண்ணும்–அழகிய மீன் போன்ற (அவளது) கண்களையும்
செம் வாயும்–சிவந்த அதரத்தையும்
கொம்மை முலையும்–(கச்சுக்கு அடங்காமல்) பெருத்திருக்கின்ற முலையையும்
இடையும்–இடுப்பினழகையும்
கொழு பணை தோள்களும்–பெருத்த மூங்கில் போன்ற தோள்களையும்
கண்டிட்டு– நன்றாகப் பார்த்து
இ மகளை பெற்ற தாயர்–“இப் பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற தாயானவள்
இனி–இவளைப் பிரிந்த பின்பு
தரியார் என்னும் கொல் ஓ–உயிர் தரித்திருக்க மாட்டாள்” என்று சொல்லுவரோ?–

தன் மாமன் நந்த கோபாலன் தழீ இக்கொண்டு
தன்னுடைய மாமனாரான ஸ்ரீ நந்தகோபர்
பெண்ணை அணைத்து
மடியில் வைத்து

என் மகள் தன்னை
தம் மாமன் என்ற பின்பு இறே
என் மகள் -என்றதும் –
தம் மாமன் என்றதே இறே நிலை நிற்பது -ப்ரபஞ்ச அவலம்ப நியாயத்தாலே
(கோத்ரம் விஷயம் புகுந்த வீட்டார் படியே தான் )

அதுக்கு மேலே என் மகள் என்கையாலே
இது தானே போலே காணும் நிலை நிற்பது -மெய்மையை யுணர்ந்து -மிக யுணர்ந்தால் –
(ஆச்சார்ய அபிமானம் தான் நிற்கும்
ஆச்சார்ய சம்பந்தமே மிகவும் உணர்வது )

செம்மாந்திரே என்று சொல்லி
இவள் வ்ரீளை யால் நிலம் பார்க்க
செம்மாந்திரே என்று சொல்லி –
செம்மாப்பு -செவ்வாய்
முகம் முதலான அவயவங்களையும் ஸமுதாய சோபையையும் பார்த்தார் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது
பரார்த்தமானால் வ்யக்தி தோறும் உபமான தர்சனமும் செய்யக்கூடும் இறே

செழும் கயல் கண்ணும்
அறாக் கயத்தில் தெளிந்த நீரில் மிளிர்ந்த கயல் போலும் பொருது நோக்கும் நோக்கும்

செவ் வாயும்
ஸ்வா பாவிகமாகச் சிவந்த வாய் இறே தனக்கு வசவர்த்தியான நான் கண்டு இருப்பதும்

கொம்மை முலையும்
பருவத்தின் அளவில்லாத பரிணாமத்தை யுடைய முலைகளும்

இடையும்
உபமான ரஹிதமான இடையும்

கொழும் பணைத் தோள்களும்
வளர் பணை போல் இருக்கிற தோள்களும்

கண்டு
கண்கள் நிறையும் அளவு கண்டு

இட்டு
ப்ரீதி தலையிட்டு
என்னுடைய இழவு நெஞ்சிலே தோன்றி

இம்மகளை பெற்ற தாயார் இனித் தரியார் என்னும் கொலோ
இவளைப் பிரிந்த பின்பு
இவளைப் பெற்ற தாயார் பிராணனோடு ஜீவித்து இருக்குமோ
அன்றியே
இவளுக்கு இத் தலையில் உண்டான நன்மைகளை நினைத்து ப்ரீதியாய் இருக்குமோ என்று கொலோ என்கிறாள் –

இத்தால்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரனானவனுடைய
ஞாத்ருத்வத்தையும் (செழும் கயல் கண்ணும் )
வாக்மித்வத்தையும் (செவ் வாயும்)
பக்தி பாரவஸ்யத்தையும் (கொம்மை முலையும் )
ஒன்றையும் பொறாத வைராக்யத்தையும் (இடையும்)
பர ஸம்ருத்தி ஏக ப்ரயோஜனத்தையும் (கொழும் பணைத் தோள்களும் )
(இது ஒரு அர்த்த பஞ்சகம் அன்றோ நமக்கு )
கண்டு
இவற்றை யுண்டாக்கின ஆச்சார்யனுடைய இழவு பேறுகளை நினைத்து
அவாக்ய அநாதர-என்று இருக்கிற வஸ்து விக்ருதி அடைந்து சொல்லும் பாசுரங்களை
அங்கு சேனை முதலி ஆழ்வார் தொடக்கமானவர்கள் கொண்டாடுவர் என்று காட்டுகிறது (என்னும் கொலோ)
இங்கு (சொல்லின் செல்வன் -பெருமாள் கொண்டாடிய ) திருவடியை நம் ஆச்சார்யர்கள் கொண்டாடுமா போலே –

(அருளிச் செயல்களில் பெண்ணைப் பெற்ற தந்தை பற்றிய பாசுரங்கள் இல்லையே
தாய்மாருக்கே ஏற்றம் )

—————-

ஸகடாஸூர நிரசன கர்வம் ஏதும் செய்யுமோ
அறிகிறிலேன் -என்கிறாள்

வேடர் மறக்குலம் போலே வேண்டிற்று செய்து என் மகளை
கூடிய கூட்டமே யாகக் கொண்டு குடி வாழும் கொலோ
நாடு நகரும் அறிய நல்லதோர் கண்ணாலம் செய்து
சாடிறப் பாய்ந்த பெருமான் தக்கவா கைப் பற்றும் கொலோ – 3-8-6-

பதவுரை

சாடி இற பாய்ந்த பெருமான் சகடாஸுரனை முறித்து தள்ளின திருவடிகளை யுடைய கண்ணபிரான்,
வேடர்-வேடர்களையும்
மறக் குலம் போலே–மறவர் என்கிற நீச ஜாதியரையும் போலே
என் மகளை–(ஸத் குலத்திற் பிறந்த) என் பெண் பிள்ளையை
வேண்டிற்று செய்து– தன் இஷ்டப்படி செய்து
கூடிய கூட்டமே ஆகக் கொண்டு–தம்பதிகளாகிய இருவரும் நெஞ்சு பொருந்திக் கூடின கூடுதலையே விவாஹமாஹக் கொண்டு
குடி வாழும் கொல் ஓ–குடிவாழ்க்கை வாழ்வனோ?
(அன்றி)
நாடும்–ஸாமாந்ய ஜனங்களும்
நகரும்–விசேஷஜ்ஞ ஜனங்களும்
அறிய–அறியும்படி (பஹிரங்கமாக)
நல்லது ஓர் கண்ணாலம் செய்து–விலக்ஷணமானதொரு விவாஹோத்ஸவத்தை (விதிப்படி) செய்து
தக்க ஆ–(ஜாதி தர்மத்துக்குத்) தகுதியாக
கைப்பற்றும் கொல் ஓ–பாணி க்ரஹணம் பண்ணுவனோ?–

வேடர் மறக்குலம் போலே வேண்டிற்று செய்து
பர்வத சாரிகளையும்
பூமியிலே வன சாரிகளாய் வர்த்திக்கிறவர்களையும்
போலே ஸ்வைர சரியாய்

என் மகளை
என் வயிற்றில் பிறப்பையும்
தன் பிறப்பையும் நினையாமல்

கூடிய கூட்டமே யாகக் கொண்டு
தாங்கள் இருவரும் நெஞ்சு பொருந்திக் கூடினதே புருஷார்த்தமாகக் கொண்டு

குடி வாழும் கொலோ
குடிக்குத் தகுதி இல்லாத வாழ்க்கையிலே நிலை நிற்குமோ

சாடிறப் பாய்ந்த பெருமான்
சாடு இறப் பாய்ந்த பெருமான் ஆகையால்
அரு வழியான மதர் பட –தேர் வலம் கொண்டு செல்லும் செரு அழியாத மன்னர்கள்
மாளச் செய்த ஆண்மை கொலோ-(திரு மொழி -10 ) என்னுமா போலேயிலே
ஸகடாஸூர நிரஸனம் செய்த கர்வம் தான் குடிப் பிறப்பை மதியாது இறே

இந்த விரோதி நிரஸனம் தன்னாலே
தன்னையும் பொகட்டுப் போன மாதா பிதாக்கள் மேலே
அபவாத விரோதத்தையும் போக்கினவன் ஆகையாலே –

நாடு நகரும் அறிய
திருவாய்ப்பாடி சூழ்ந்த நாடும்
திருவாய்ப்பாடி தானும் அறிய
ஸ்ரீ நந்தகோபர் இருக்கையாலே திருவாய்ப்பாடியை நகரம் என்னலாம் இறே

நல்லதோர் கண்ணாலம் செய்து
உக்த லக்ஷணமும் லோகப் பிரஸித்தி யுண்டாகும் படி கல்யாணம் செய்து –

தக்கவா கைப் பற்றும் கொலோ
ஜாதி உசிதமான தர்மத்துக்குத் தகுதியாகப் பாணி கிரஹணம் செய்யுமோ

சாடிறப் பாய்ந்த பெருமான்
என் மகளை
வேடர் மறக்குலம் போலே வேண்டிற்று செய்து
கூடிய கூட்டமே யாகக் கொண்டு
தகாதவர் குடி வாழும் கொலோ
நாடு நகரும் அறிய நல்லதோர் கண்ணாலம் செய்து
தக்கவாறு கைப் பற்றும் கொலோ –என்று அந்வயம்

இத்தால்
செடியார் ஆக்கையைப் பற்றி மற்ற ஒன்றும் அறியாத தேஹாத்ம அபிமானிகளும்
பர்வத சாரிகளாய் உயர்ந்த நிலத்திலே வர்த்திக்கிற ஸ்வ ஸ்வா தாந்தர்ய பரரும்
காம்ய தர்மாக்கள் ஆகையாலே
வேண்டிற்றுச் செய்யும் என்கிறது –

————-

அண்டத்து அமரர் பெருமான் ஆழியான் இன்று என் மகளைப்
பண்டப் பழிப்புக்கள் சொல்லிப் பரிசற ஆண்டிடும் கொலோ
கொண்டு குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து கோவலர் பட்டம் கவித்துப்
பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே பாது காவல் வைக்கும் கொலோ – 3-8- 7-

பதவுரை

அண்டத்து அமரர்–பரம பதத்திலுள்ள நித்ய ஸூரிகளுக்கு
பெருமான்–தலைவனும்
ஆழியான்–திருவாழி யாழ்வானை யுடையனுமான கண்ணபிரான்
என் மகளை–என் பெண் பிள்ளையை
இன்று–இப்போது
பண்டம் பழிப்புக்கள் சொல்லி–பதார்த்தங்களுக்குக் குறை சொல்வது போல் (இவளது) ரூப குணங்களிற் சில குறைகளைச் சொல்லி
பரிசு அற–வரிசை கெடும்படி
ஆண்டிடும் கொல் ஓ–ஆளுவனோ?(அன்றி,)
பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே–முன்பே பட்டங்கட்டித் தனக்குத் தேவியாயிருப்பவர்களின் முன்னே
கொண்டு–இவளைக் கொண்டு
குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து–(தனது) க்ருஹ க்ருத்யமெல்லாம் நடத்தி
கோவலர் பட்டம் கவித்து–“இவள் இடைகுலத்துக்குத் தலைவி” என்று (தன் மனைவியானமை தோற்றப்) பட்டங்கட்டி,
பாதுகாவல் வைக்கும் கொல் ஓ–அந்தப்புறக் காவலிலே வைப்பனோ?–

அண்டத்து அமரர் பெருமான் ஆழியான்
நித்ய விபூதியில் வர்த்திக்கிற ஸூரிகளுக்கு நிர்வாஹகனுமாய்
உப ஸம்ஹர என்னும்படி திவ்ய ஆயுதங்களோடே இறே திரு அவதரித்தது –
திரு அவதரித்த அன்றே மாத்ரு வசன பரி பாலனம் செய்தவன் –

இன்று என் மகளைப்
அன்று அங்கனம் வசன பரிபாலனம் செய்தவன்
தத் துல்ய மங்கள பரையாய் இருக்கிற என் வசன பரிபாலனம் செய்தானாகில் இப்பிரிவு வேண்டா இறே

பண்டப் பழிப்புக்கள் சொல்லிப் பரிசற ஆண்டிடும் கொலோ
என் மகளைப் பிரித்துக் கொண்டு போனவன்
தான் பண்டப் பழிப்புகள் சொல்லாமல் பரிசு கொடுத்து ஆண்டு கொண்டு போருமோ

பண்டப் பழிப்புக்கள் சொன்னாலும் பரிசு கொடுத்து ஆண்டாரும் உண்டு இறே
பண்டத்துக்கு பழிப்பாவது -சேஷத்வ லக்ஷணம் குறை என்னலாம் இறெ
பரிசாவது தன்னைக் கொடுக்கை இறே
இரண்டும் தவிர்த்தால் ஆகலாம் விரகு இல்லை இறே

கொண்டு குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து
பாணி கிரஹணம் செய்து கொண்டு
குடிக்காத தகுதியாக வாழ்ந்து

கோவலர் பட்டம் கவித்துப்
கோபால ஸ்திரீகளுக்கு எல்லாம் நப்பின்னைப் பிராட்டி போலே யாகிலும்
பிரதான மஹிஷியாகப் பட்டம் கட்டி

பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே
பண்டே பட்டம் கட்டி
வல்லபைகளாய் இருப்பார் முன்னே

பாது காவல் வைக்கும் கொலோ
பெரிய விருப்பத்தோடு அந்தப்புரக்காவல் வைக்குமோ
பாது -பாடு

இத்தால்
ஆச்சார்யனைப் பிரித்து -தேச விசேஷத்திலே கொண்டு போனாலும்
ஏற்றி வைத்து ஏணி வாங்கி -என்கிற நேரிலே
பணையம் கொடுக்கிலும் இத் திசைக்குப் போக ஒட்டாத விருப்பத்தைக் காட்டுகிறது –
(நச புந ஆவர்த்ததே -ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் அனுசந்தேயம் )

————-

தார்மிகரான ஸ்ரீ நந்தகோபருக்குத் தகுதியானவை செய்தால் ஆகாதோ என்கிறாள்

குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணம் ஒன்றும் செய்திலன் அந்தோ
நடை ஒன்றும் செய்திலன் நங்காய் நந்தகோபன் மகன் கண்ணன்
இடை இருபாலும் வணங்க இளைத்து இளைத்து என் மகள் ஏங்கி
கடை கயிறே பற்றி வாங்கி கை தழும்பு ஏறிடும் கொலோ – 3-8-8-

பதவுரை

நங்காய்–பூரணையாயிருப்பவளே;
நந்தகோபான் மகன்–நந்தகோபருடைய பிள்ளையாகிய
குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணம்– உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவர்கள் (குல மர்யாதைக்குத் தக்கபடி) செய்யும் குணங்களில்
ஒன்றும்–ஒருவகைக் குணத்தையும்
செய்திலன்–செய்தானில்லை;
நடை–உலகத்துக்குப் பொதுவான நடத்தைகளிலும்
ஒன்றும் செய்திலன்;
அந்தோ! அஹோ!
என் மகள்–என் மகளானவள்
(தயிர் கடையும் போது)
இடை–இடுப்பானது
இரு பாலும்–இரு பக்கத்திலும்
வணங்க–துவண்டு போவதனால்
ஏங்கி–மூச்சுப் பிடித்துக் கடைய மாட்டாள்) நடுநடுவே ஏக்கமுற்று
இளைத்து இளைத்து–மிகவும் இளைத்து
கடை கயிறே–கடைகிற கயிற்றையே
பற்றி வாங்கி–பிடித்து வலித்திழுப்பதனால்
கை தழும்ப ஏறிடும் கொல் ஓ–(தனது ஸுகுமாரமான) கைகள் தழும்பேறப் பெறுமோ?–

குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணம் ஒன்றும் செய்திலன் அந்தோ நடை ஒன்றும் செய்திலன்
ஒரு குடியில் பிறந்தவர்கள் செய்யும் கார்யம் செய்யா விட்டால்
மேல் நடக்கும் கார்யங்கள் குடி பிறப்பு இல்லாதார்க்கும்
லோக ஸங்க்ரஹ தயா செய்ய வேண்டி வரும் இறே
அவற்றில் ஏக தேசமும் செய்திலன்

நங்காய்
குடியில் பிறந்து
நடையில் தவறாத குண பூர்த்தியை யுடையவளே
இது எங்குத்தைக்கும் முன்னிலை

நந்தகோபன் மகன் கண்ணன்
குடிப் பிறப்பில் தாசாரதியும் ஒப்பல்ல
மண்ணும் விண்ணும் அளிக்கும் குண பூர்த்தியை யுடைய கண்ணன்
(வேடர் குல தலைவன் குகன் -குரங்கு குல தலைவன் ஸூ க்ரீவன் –
ராக்ஷஸ குல தலைவன் விபீஷணன் கூட நட்பு அவன் = )

மத் பாபமே வாத்ர நிமித்த மாஸீத்
மமைவ துஷ்க்ருதம் கிஞ்சித் -என்னுமா போலே
இதுக்கு ஹேது என் பக்கலிலே இறே
(இல்லாத குற்றத்தை ஏறிட்டு சொன்னாலும் இல்லை என்னாதே நானே தான் ஆயிடுக என்ன வேணுமே
அந்தோ என்றதுக்கு இவ் வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் )

இடை இருபாலும் வணங்க -இளைத்து இளைத்து என் மகள் ஏங்கி-கடை கயிறே பற்றி வாங்கி
இடம் வலம் கொண்டு கடைகை இறே
பற்றி இளைத்து ஏங்கி வாங்குகையாலே
என் மகளிடை இரு பாலும் வணங்க

கை தழும்பு ஏறிடும் கொலோ
கோவலர் பட்டம் கட்டினாலும் கடை கயிறு வலிக்க வேணும் இறே இடைச்சிகளுக்கு
தான் தன் பெண்ணின் அருமை சொல்லுகிறாள் அத்தனை –

இத்தால்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரரானவனை ஈஸ்வரன் விஷயீ கரித்து தன் நினைவாலே ஆச்சார்யன் ஆக்க
இவனும் பிரதம பதத்தில் மகார பிரதானமான ப்ரணவத்தில் ப்ரக்ருதி ஆத்ம விபாகம் செய்விக்கக் கடவோம்
(சாப்த ப்ராதான்யம் மகாரத்துக்கு -அர்த்த பிரதானம் அகாரத்துக்கு
சேஷ பூதன் என்று அறிய வேண்டியது ஜீவனுக்குத் தானே
ஞான ஸ்வரூபன் -ஞானம் உடையவன் -ப்ரக்ருதி ஜடம் -தேகம் வேறு ஆத்மா வேறு –
உபதேசித்தாலும் அறிவார் அல்பம் தானே )

என்று பலகாலும் சங்கல்பித்து உபதேசித்தாலும்
கைக் கொண்டு தன்னிஷ்டர் ஆவார் இல்லாமையாலே
இதர உபாய ஞான பக்திகளையும் (இடை இருபாலும் வணங்க)
பூர்வ சங்கல்பம் பலியா நிற்கச் செய்தேயும்
விவேக ஸூத்ரத்தைப் பற்றி (கடை கயிறே பற்றி வாங்கி )
உபதேசித்து இளைத்துச் செல்லுகையாலே
ஸ்வ ஸங்கல்பம் ஸங்கல்பிக்க ஸங்கல்பிக்கப் பழகிச் செல்லுமோ -கார்ய கரமாமோ -என்று
(கை தழும்பு ஏறிடும் கொலோ)
பிரதம ஆச்சார்யனானவன் சம்சயிக்கும் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது —

—————-

வெள் நிறத் தோய் தயிர் தன்னை வெள் வரைப்பின் முன் எழுந்து
கண் உறங்காதே இருந்து கடையவும் தான் வல்லள் கொலோ
ஒண் நிறத் தாமரை செம் கண் உலகு அளந்தான் என் மகளைப்
பண்ணறையாப் பணி கொண்டு பரிசற வாண்டிடும் கொலோ -3-8-9-

பதவுரை

என் மகள் தான்–என் மகளானவள்
வெளிவரைப் பின் முன் எழுந்து–கிழக்கு வெளுப்பதற்கு முன்பாக எழுந்திருந்து
கண் உறங்காதே இருந்து– கண் விழித்துக்கொண்டிருந்து
வெள் நிறம் தோய் தயிர் தன்னை–வெளுத்தை நிறுத்தையுடைத்தாய் தோய்ந்த தயிரை
கடையவும் வல்லன் கொல் ஓ–கடையும் படியான சக்தியைத் தான் உடையவனோ?
ஒண் நிறம் செம் தாமரை கண்–அழகிய நிறத்தையுடைய செந்தாமரை மலர் போன்ற கண்களை யுடையவனும்
உலகு அளந்தான்–(திரிலிக்ரமாவதாரத்தில்) உலகளந்தருளினவனுமான கண்ணபிரான்
என் மகளை–என் பெண்ணை
பண் அறையாய் கொண்டு–(பண்பாடு இல்லாமல் ) தர்ம ஹாநியாக இழி தொழில்களைச் செய்வித்துக் கொண்டு
பரிசு அற–(அவளுடைய) பெருமை குலையும்படி
ஆண்டிடும் கொல் ஓ–ஆளுவனோ?-

வெள் நிறத் தோய் தயிர் தன்னை வெள் வரைப்பின் முன்
பூர்வமே உண்டான வெண்மை குன்றாமல் காய்ச்சிப்
பக்குவம் அறிந்து உறையிட்டுத் தோய்த்து வைக்கத் தோய்ந்த தயிரை
பூர்வ திக்கில் ஆதித்யன் வரவுக்கு ஹேதுவான வெள் வரை தோற்றுவதற்கு முன்னே
வெள் வரை பின்னாம்படி முன்னே

எழுந்து
துணுக் என்று எழுந்து இருந்து
ப்ராஹ்மணர் உபய சந்தியும் பார்த்து உதய அஸ்தமங்கள் பிற்பட எழுந்து இருக்குமா போலே இறே
இடைச்சிகளும் எழுந்து இருப்பது –
எழுந்து இருந்தாலும் நித்ரை பகை பாடும் இறே

கண் உறங்காதே இருந்து கடையவும் தான் வல்லள் கொலோ
அத்தையும் தவிர்க்கும் இறே கடைகையில் உண்டான ஊற்றத்தால் (த்வரையால் )

ஒண் நிறத் தாமரை செம் கண் உலகு அளந்தான்
ஒள்ளிய நிறத்தை யுடையதாய்
செவ்வி குன்றாமல் அப்போது அலர்ந்த தாமரை போலே சிவந்த திருக்கண்களை யுடையனாய்
லோக த்ரயத்தையும் திருவடிகளின் கீழே ஆக்கிக் கொண்டவன்

என் மகளைப் பண்ணறையாப் பணி கொண்டு பரிசற வாண்டிடும் கொலோ
என் மகளைத் தனக்குப் பரதந்தரையாக்கி
இவளுடைய பண்பு பாராமல் தாழ்ந்த பணிகளில் ஏவிக் கொண்டு
இவள் பெருமை சிறுமை யாம் படி ஆளுமோ
பெருமை குன்றாத படியாக பரிசு இட்டு ஆண்டு போருமோ

இத்தால்
விஹித தர்மம் ருசி உத்பாதன ஹேதுவான பிரரோசக விதிகளிலும்
காம்ய விதிகளிலும் செல்லாமல் நிறம் பெறும்படி (வெள் நிறத் தோய் தயிர் தன்னை)
(விஹித தர்மம் -வர்ணாஸ்ரமம் -ருசி உத்பாதன ஹேதுவான -ருசி விளைக்க -பிரரோசக–தூண்டும் விதிகளிலும்-
காம்ய விதிகளிலும் செல்லாமல் நிறம் பெறும்படி -பகவத் கைங்கர்யம் ஒன்றே நோக்காக இருக்க வேண்டுமே )

உபதேச முகத்தாலே ஓர் அளவிலே வியவசாயத்தை நிறுத்த
சங்கல்ப பரதந்த்ரரான(அவனுக்குப் பயந்தே தேவர்கள் கார்யங்கள் )
தேவதாந்த்ர பிரகாசம் உண்டாவதற்கு முன்னே( வெள் வரைப்பின் முன் எழுந்து)

நிர் பரத்வ அனுசந்தானம் செய்யாது இருந்து (கண் உறங்காதே இருந்து)
மகார பிரதானமான மந்த்ர உபதேசத்தாலே ( கடையவும் தான் வல்லள்  கொலோ)
ப்ரக்ருதி ஆத்ம விபாகம் செய்ய வல்லனோ

அந்நிய சேஷத்வமும் ஸ்வ ஸ்வாதந்தர்யமும் அரும்படியான வியாபாரங்களைச் செய்து
அநந்யார்ஹ சேஷத்வமும் அத்யந்த பாரதந்தர்யமும் உண்டாக்க வல்லார் யாரோ
என்று எங்கும் பார்க்கையாலே (ஒண் நிறத் தாமரை செம் கண்)
அப்போது அலர்ந்த செந்தாமரை போலே சிவந்த திருக்கண்களை யுடையவனாய் இறே உலகு அளந்ததும் –

என்னுடைய சிஷ்யனை ஸ்வரூப அனுரூபமான கைங்கர்யங்களைக் கொள்ளாதே
விஷய அனுரூபமான வ்ருத்திகளை (பண்ணறையாப் பணி கொண்டு-த்வரை மிக்கு மேல் விழுந்து வ்ருத்திகள் )
ஸங்கல்ப அனுரூபமாகவும் கொண்டு
தத் ஆநந்தா அநு மோதனம் -என்கிற பரிசில் இடாமல் ஆளுமோ
பரிசில் இடாமை -அநாதாரம் இறே –

———

நிகமத்தில் இத்திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலைக்கட்டுகிறார் –

மாயவன் பின் வழி சென்று வழி இடை மாற்றங்கள் கேட்டு
ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு அங்குத்தை மாற்றம் எல்லாம்
தாயவள் சொல்லிய சொல்லை தண் புதுவை பட்டன் சொன்ன
தூய தமிழ் பத்தும் வல்லார் தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளரே – 3-8 -10-

பதவுரை

வழி இடை–போகிற வழியிலே
(அபூர்வ வஸ்துக்களைக் கண்டால் இவை என்?” என்று அவ் விஷயமாக)
மாற்றங்கள் கேட்டு–வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொண்டு
மாயவன் பின் வழி சென்று–கண்ண பிரான் பின்னே போய்
ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு–திருவாய்ப்பாடியிலும் சென்று புகுந்த பின்பு
அங்குத்தை மாற்றமும் எல்லாம்–அங்குண்டாகும் செயல்கள் சொலவுகள் முதலிய எல்லாவற்றையுங் குறித்து
தாய் அவள்–தாயானவள்
சொல்லிய–சொன்ன
சொல்லை–வார்த்தைகளை
தண் புதுவை பட்டன் சொன்ன–குளிர் தன்மையை யுடைய ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் அவதரித்த பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்தவை யாகிய
தூய–பழிப்பற்ற
தமிழ் பத்தும்–தமிழ் பாட்டுக்கள் பத்தையும்
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
தூ மணி வண்ணனுக்கு–அழகிய மணி போன்ற நிறத்தை யுடைய கண்ண பிரானுக்கு
ஆளர்–ஆட் செய்யப் பெறுவர்–

மாயவன் பின் வழி சென்று வழி இடை மாற்றங்கள் கேட்டு
உடையவன் உடைமையைக் கொண்டு போகையாலும்
உடையவன் காட்டிக் கொடுக்கக் கொண்டு போகாமையாலும்
குண தோஷங்கள் இரண்டும் உபாதேயமாத் தோற்றுகிற
ஆச்சர்யத்தை நினைத்து மாயவன் என்கிறாள்

அவன் போன வழியில் தானும் வழிப்பட்டுச் சென்று
வழி எதிர் வந்தாரை
முன் போனவர்களுடைய ஸ்திதி கமன சயன பிரகாரங்களை வினவிக் கேட்டு

ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு அங்குத்தை மாற்றம் எல்லாம்-தாயவள் சொல்லிய சொல்லை
வழி எதிர் வந்தாரை
மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -என்று கேட்டும்
எமர்கள் குடிக்கு ஓர் ஏச்சாமோ குணமாமோ -என்றால் போலே கேட்டும்
திருவாய்ப்பாடியில் தோரணம் முதலான அலங்காரங்களும் வாத்ய கோஷங்களும் கண்டு கேட்டி கோளோ -என்று கேட்டும்
ஆயர்கள் சேரியிலே சென்று யசோதை ஸ்ரீ நந்தகோபருடைய ஆதார அநாதாரங்கள் எல்லாம் வினவி வினவிக் கேட்டும்
அவர்கள் சொன்ன விசேஷங்களும் எல்லாம்
திருத் தாயாரானவள் சொன்ன பிரகாரங்களை –

அவள் என்று -விசேஷித்த தச் சப்தத்தால்
அதி குஹ்ய பரம ரஹஸ்யம் என்று தோற்றுகிறது

இவற்றை வியாஜமாகக் கொண்டு
தம்முடைய பக்தி ரூபா பன்ன ஞானத்தை மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக –

தண் புதுவை பட்டன் சொன்ன
போக்யாதிகளால் குறைவற்று இருக்கையாலும்
அவை தான் மங்களா ஸாஸன உபகரணங்கள் ஆகையாலும்
திரு மாளிகைக்கு உண்டான குளிர்த்தியைத் தம்மோடே சேர்த்து அருளிச் செய்கிறார்
இப்படிப்பட்ட திருமாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த

தூய தமிழ்
தமிழுக்குத் தூய்மை யாவது
ஸாஸ்திரங்கள் போலே வாசகத்துக்கு வாஸ்யம் அன்றிக்கே வாசகத்துக்கு வாசகமாய்
நடை விளங்கித் தோற்றுகையும்
அநுதாப ப்ரதாநம் ஆகையும் (வல்வினையேன் போல் அநுதாப ப்ரதாநம் )
ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய தாதுக்களாலே ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாச புராணங்கள் போல் விகல்பிக்க ஒண்ணாது இருக்கையும்
ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய விகல்பம் உண்டே யாகிலும் தாது அர்த்த விகல்பம் இல்லாமையாலே
க்ரியா விகல்பங்களும் வாசக ஸித்தி நிர்ணா யகங்களாய்
நின்றனர் இருந்தனர் -என்று க்ரியா விசிஷ்டமாய்த் தோற்றுகையாலும்
சப்த ரூபமான ப்ரக்ருதி லிங்க த்ரயாத்மகமாய் நாம் அவர் என்று விசேஷித்துத் தோற்றுகையாலும்
ஸகல ஸாஸ்த்ர நிபுணராய் இருக்கிற நம் ஆச்சார்யர்களும் இவ்வாழ்வார் பாசுரங்களே நிர்மலங்கள் என்று
விசேஷித்து ஆதரிக்கையாலும் தூய தமிழ் என்னலாம் இறே —

பத்தும் வல்லார்
உஜ்ஜீவனத்துக்கு ஓர் ஒன்றே போந்து இருக்கச் செய்தேயும் -பத்தும் வல்லார் -என்கிறது –
அதனுடைய ரஸ்யதையாலே —
வல்லார் என்றது
இவர் தம்மைப் போலே மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக அனுசந்திக்க வல்லார் என்றபடி –

தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளரே
ப்ரமாணத்துக்கு உண்டான தூய்மை ப்ரமேயத்திலும் காணலாம் –
தூ மணி வண்ணன் என்கையாலே

இதில் சதுர்த்தி –
கண்ணபுரம் ஓன்று யுடையானுக்கு என்னுமா போலே –
ஆளரே -என்ற
ஏவகாரத்தாலே பத த்ரயமும் சதுர்த்தி பிரதானமாய் இருக்கிறது

இது மங்களா ஸாஸனமான படி என் என்னில்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரனாய்ப் போரு கிறவனை ஈஸ்வரன் இதற்கு பூர்வமேவ கிருஷி பண்ணினான் தான் ஆகையாலே
தன்னளவில் சேர்த்துக் கொண்டு போக
அத் தலைக்கு மங்களா ஸாஸனம் செய்ய வல்லனோ மாட்டானோ என்று ஆச்சார்யனானவன் பின் சென்று
எதிர்வந்தாரையும் ஊரில் நின்றாரையும் வினவிக் கேட்கையாலே இது மங்களா ஸாஸனமாகக் கடவது

வழி எதிர் வந்தார் என்கிறது
உபாதேய தசை மூட்டி மீண்டவர்கள் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-7—ஐய புழுதி உடம்பு அளைந்து–

June 23, 2021

இப்படி சதாசார்ய பரதந்த்ரரானவர்களை
அந்த ஸஜாதீயர் முகத்தாலும்
ஈஸ்வரனுடைய ப்ராவண்ய வ்யாமோஹ அதிசயத்தாலும்
இவர்கள் தங்களுக்கு அவன் பக்கல் பிறந்த ப்ராவண்ய அதிசயத்தாலும்
மீட்க அரிதாயத் தோன்றுகையாலும்
மீளாது போது வரும் அவத்யத்தாலும்
அபாய பாஹுள் யத்தாலும்
ஹித காமனுமாய்
பரம க்ருபாளுவுமான ஆச்சார்யன்
போர வெறுத்து அருளிச் செய்கிற பாசுரத்தை
அந்யாபதேச வ்யாஜத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் இத் திரு மொழியிலே –

இது தானே
பயிலும் சுடர் ஒளி
நெடுமாற்கு அடிமை
முதலாக இவ்வர்த்தம் வந்த வந்த இடங்களிலும் துல்ய விகல்பமாகவும் சென்றது இறே
(பாகவத அனுபவம் சொல்ல வந்த இடங்களிலும் க்ருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வம் என்பதால்
துல்ய விகற்பம் இங்கு -வ்யவஸ்தித விகற்பம் இல்லையே )

இது தான்
யோக ப்ரஷ்டர் ஊர்வசியை வர்ணிக்குமா போலே இருப்பது ஓன்று இறே
(அதே போல் பாகவத அனுபவம் நழுவினாலும்
பகவத் அனுபவத்தில் விழுவது ஊர்வசி மடியில் விழுமா போலே
இந்த நிலை புரிந்தால் தான் திருத்தாயார் இங்கு பயப்பட்டது புரியும் )

இது தான் (கேவல பகவத் அனுபவம் )அநு ப்ரவேச அந்வய சக்தியாலே விஷய வஸ்திதமாய் இறே இருப்பது –
(பகவான் தானே அனுபிரவேசம் பண்ண வல்லவன்
பாகவதர்கள் அப்படி இல்லையே
உலக விஷய தோஷம் சொல்லி பகவத் விஷயத்துக்குச் செல்லலாம்
இங்கு அவன் ஸ்வா தந்திரம் ஒன்றையே கண்டு பாகவதர்களைப் பற்ற வேண்டுமே )

இது தான் சாதாரணத்திலும் உண்டு இறே
ஆனாலும் அது உபாஸக அனுக்ரஹ ஹார்த்தமாகையாலே வ்யவஸ்திதிதம் அன்று இறே –
(ப்ரஹ்ம வித்யை அறிந்தவர்கள் உபாசனத்தில் இழிவார்கள்
அந்தர்யாமி அனுபவிக்கும் எல்லார் இடத்திலும் உண்டு
நாரதர் ஸூ கர் போல்வார் -வசிஷ்ட வாமதேவர்களை விட ஏற்றம்
பாகவத பெருமை பேசிய இவர்கள் அவர்களில் ஏற்றம் என்றவாறு )

———

ஐய புழுதி உடம்பு அளைந்து இவள் பேச்சும் அலைந்தலையாய்
செய்ய நூலின் சிற்றாடை செப்பன் உடுக்கவும் வல்லள் அல்லள்
கையினில் சிறு தூதையோடு இவள் முற்றில் பிரிந்தும் இலள்
பைய அரவணைப் பள்ளியானோடு கை வைத்து இவள் வருமே -3 -7-1 –

பதவுரை

இவள்–இச் சிறு பெண்ணானவள்
ஐய புழுதியை–அழகிய புழுதியை
உடம்பு அளைந்து–உடம்பிலே பூசிக் கொண்டு
பேச்சும் அலந்தலை ஆய்–ஒன்றோடொன்று அந்வயியாத பேச்சை யுமுடையளாய்
செய்ய நூலின் சிறு ஆடை–சிவந்த நூலாலே செய்விக்கப்பட்ட சிற்றாடையை
செப்பன்–செம்மையாக
[அரையில் தங்கும்படி]
உடுக்கவும் வல்லள் அல்லள்–உடுக்கவும் மாட்டாதவளாயிரா நின்றாள்;
இவள்–இப்படியொரு பருவத்தை யுடையளான இவள்
சிறு தூதையோடு–(மணற்சோறாக்கும்) சிறிய தூதையையும்
முற்றிலும்–சிறு சுளகையும்
கையினில்–கையில் நின்றும்
பிரிந்து இவள்–விட்டொழிகின்றிலள்;
இவள்–இப்படிக்கொத்த விளையாட்டை யுடைய இவள்
பை அரவு அணை பள்ளியானொடு–சேஷ சாயியான எம்பெருமானுடனே
கை வைத்து வரும்–கை கலந்து வாரா நின்றாள்–

ஐய புழுதி உடம்பு அளைந்து இவள் பேச்சும் அலைந்தலையாய்
ஐய –
அழகாதல்
அந்வயம் ஆதல்
அந்ந்வயமானால் மணலைக் காட்டும் இறே
(மணலில் சேறு படிந்து புழுதி ஆகும் அன்றோ )

உடம்பு எல்லாம் புழுதி ஆவான் என் என்றால் –
விளையாடிக் புழுதி அளைந்தேன் -என்று சொல்லலாம் இறே
அது சொல்லாமல்
பந்து கழல் அம்மானை என்றால் போலே சில அநந்வய பாஷாணங்களைக் கேட்க்கையாலே
இவள் பேச்சும் அலைந்தலையாய் -என்கிறாள்

இவள் -என்று
பருவத்தை உறைக்கப் பார்க்கிறாள்

பேச்சும் -என்ற அபி யாலே
(உள்ளம் கலங்கியது நிச்சயம் -அதுக்கும் மேலே )
இவள் ஒப்பனை குலைந்து வந்த விக்ருதியையும் காட்டுகிறது

செய்ய நூலின் சிற்றாடை செப்பன் உடுக்கவும் வல்லள் அல்லள்
சிவந்த நூலாலே சமைக்கப்பட்ட சிறிய ஆடை உடுக்கவும் வல்லள் அல்லள்-
அதாவது
அவயவாந்தரத்தில் வாசி அறியாமல் சுற்றுகையும்
மத்யம அங்கம் பேணிச் சுற்ற அறியாமையும்

அபியாலே
செவ்வியாக உடுத்து விட்டாலும் பேண அறியாள் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது
பட்டு உடுக்கும் -என்னக் கடவது இறே

கையினில் சிறு தூதையோடு இவள் முற்றில் பிரிந்தும் இலள்
விளையாடு சிறு தூதையும் சிறு சுளகும் கை விடாதவள்
கையில் இரண்டும் காண்கிறிலோம்
இவள் இங்கனே யான பின்பு இவள் மாட்டாது இல்லை இறே

பைய அரவணைப் பள்ளியானோடு கை வைத்து இவள் வருமே
கிருஷ்ணன் அளவே அன்றிக்கே
அழகிய திரு அனந்தாழ்வான் மேலே பள்ளி கொள்கிற ஷீராப்தி நாதன் அளவும் சென்று
க்ருத சங்கேதியாய்
பூர்வ ஸ்ம்ருதி தலையெடுத்து வரவும் வல்லள் என்று தோற்றா நின்றது

வருமே
அபி என்று
பரத்வத்து அளவும் காட்டும் இறே –

இத்தால்
தேஹ தாரண ஹேதுவாக பின்ன விஷய க்ரஹணத்தாலே
(உலக விஷயத்தில் மாறின பகவத் விஷய க்ரஹணத்தாலே )
பின்ன பிரகாச த்வார இந்திரிய ரசம் ஒழிந்த
விஷய இந்த்ரியப் போகம் இறே த்யஜிக்கலாவது

ப்ராப்த விஷய தோஷம் உண்டானால் இந்திரியங்களும் தேகமும் போரச் சேரும் இறே
(பகவத் விஷயத்தில் அவன் அனுபவம் அவன் சந்தோஷம் உண்டானால் -அப்பொழுது சேரும் -பயன் பெரும் )

ஆனால் அது தன்னை ஆச்சார்ய முகத்தால் சொல்லாதே அந்நிய பரமாகச் சிலவற்றைச் சொல்லலாமோ என்னில்
அவன் தான் ப்ராப்த விஷய தோஷத்தால் வருமவையும்
தூரத பரி ஹரணீயம் என்று இறே சொல்லி வைப்பதும் –
அதுக்கு அஞ்சி அந்நிய பரமாய் அநந்வயங்களும் ஆனவற்றைச் சொல்லி யாகிலும்
தத் கால உசிதமாகப் பிழைக்கவும் வேணும் இறே –
(வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டே விண்ணோர் பெருமானைப் பற்ற வேண்டுமே )

(ஸ்ரீ வசன பூஷணம்-சூரணை -455-

விஹித போகம் நிஷித்த போகம் போலே – லோக விருத்தமும் அன்று –
நரக ஹேதுவும் அன்றாய் – இருக்கச் செய்தே –
ஸ்வரூப விருத்தமுமாய் -வேதாந்த விருத்தமுமாய் -சிஷ்ட கர்ஹிதமுமாய் –
ப்ராப்ய பிரதிபந்தகமுமாய் -இருக்கையாலே -த்யாஜ்யம் –

இப்படி பர தாராதி போகம் -ஸ்வ -பர -விநாச ஹேது வாகைக்கு அடி -சாஸ்திர நிஷித்தமாகை -இறே –
இங்கன் அன்றிக்கே -சாஸ்திர விஹித விஷயமான -ஸ்வ தார போகத்துக்கு குறை இல்லையே -என்ன –
அருளிச் செய்கிறார் -மேல் –

அதாவது –
விசிஷ்ட வேஷ விஷயீயான சாஸ்த்ரத்தாலே விதிக்கப் பட்ட -ஸ்வ தாரத்தில் போகம் –
தாத்ருச சாஸ்திர நிஷித்தமான -பர தார போகம் போலே –லோக விருத்தமும் -அன்று –
செம்பினால் இயன்ற பாவையை தழுவுகை முதலான கோர துக்க அனுபவம் பண்ணும் நரக ஹேதுவும் அன்று —
இப்படி ப்ரத்யஷ பரோஷ சித்தங்களான லோக விருத்த நரக ஹேதுக்கள் இரண்டும் அற்று இருக்கச் செய்தே –
அநந்ய போகத்வ ரூபமான ஸ்வரூபத்துக்கு விருத்தமாய் –
சாந்தோதாந்த உபதர ஸ்திதி ஷூச்சமாஹிதோ பூத்வாத்மந்யே வாத்மானம் பச்யேத்-இத்யாதிகளாலும் –
திருமந்த்ராதிகளாலும் -உபாசகனோடு பிரபன்னனோடு வாசி அற-இருவருக்கும் -விஷய போகம் ஆகாது என்னும்
இடத்தைப் பிரதிபாதிக்கிற -வேதாந்தத்துக்கு விருத்தமாய் -தோஷ தர்சனத்தாலும் -அப்ராப்த்த தர்சனத்தாலும் –
விஷய போகத்தை அறுவறுத்து இருக்கும்
ஆசார்ய பிரதானரான சிஷ்டர்களாலே ஹேயம் என்று நிந்த்திகப் பட்டு இருக்குமதாய் –
அப்ராப்த விஷய விரக்தி பிரியனான ஆசார்யனுக்கு அநபிதம் ஆகையாலே –
ஆசார்ய முக கமல விகாச அனுபவ ரூப ப்ராப்யத்துக்கு பிரதிபந்தகமாய் –
இப்படி அநேக அநர்த்தா வஹமாய் இருக்கையாலே -இவ் அதிகாரிக்கு
பரித்யாஜ்யம் -என்றபடி –

சாஸ்திரம் விஹிதம்-விசிஷ்ட விஷயம் -வர்ணாஸ்ரமம்-சரீரத்துடன் உள்ள ஆத்ம வேஷம் –
நிஸ்க்ருஷ்ட சாஸ்திரம் ரஹஸ்ய த்ரயம் தானே –
கணவனும் மனைவியும் -நிலம் கீண்டதும் -சொல்லிப்பாடி -அது குற்றம் இல்லை -அநந்ய போகத்வ ரூபம் -ஸ்வரூபம் விருத்தம் ஆகக்கூடாதே
நிரந்தர ஸ்னேஹ ரூபம் -பக்த்யா அநந்யா ஸ்நேஹம்-வேதாந்தம் விதிக்கும் -அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சிந்தனை வேணும்
அந்தரம் -நடுவே குறுக்கே -அநந்தரம் தடங்கல் இல்லாமல் – அநந்யத்வம் பங்கம் உண்டாகும் –
எம்பார் போல்வார் -விசிஷ்ட வேஷத்திலும் -எங்கும் இருட்டு காண வில்லையே விரக்த அக்ரேஸர்
கைங்கர்யம் முகப்பே கூவி பணி -அர்த்தி அபேக்ஷ நிரபேஷமாய் இருக்குமே

ஞாலம் உண்ட வண்ணத்தைத் தான் பல காலும் சொல்லிச் சொன்னேனோ என்று
அஞ்ச வேண்டும்படி இறே அம்மனை சூழ்ச்சி இறே
இது தான் பக்தி ரூபா பன்ன ஞானம் கை வந்தார் வார்த்தை இறே
இதுக்கு எல்லாம் ஸம்ஸ்காரம் எங்கே
விஷய அனுரூபம் ஸ்வரூபம் என்று நிர்ணயித்து சேஷத்வ அனுரூப ஸ்வரூபத்தை
அந்த பக்தி ரூபா பன்ன ஞானத்தாலே மறைக்க வல்ல பரிபாகம் உண்டோ என்று தோற்றுகிறது –
விஷய தோஷ போகம் உண்டானாலும் லீலா ரஸ போக உபகரணங்களாக இறே இவள் புத்தி பண்ணுவது
லீலா உபகரணங்கள் போக உபகரணங்களோடு அவன் தன்னையும் ஒன்றாக இறே பிரதிபத்தி பண்ணி இருப்பது –
உக்கமும் தட்டு ஒளியும் –என்றவை முதலான உபகரணங்களோடே அவன் தன்னையும் கூட்டித் தர வேணும் என்றது இறே
அன்றியே
ஸ்வரூப விவேக உபகரணத்தையும் (ஆத்ம ஞானத்தையும் )
உண்ணாச் சோற்றிலே(லௌகிக விஷயம் -உண்ணும் சோறு தானே கண்ணன் ) வ்யாவ்ருத்தி யாகவுமாம்
இரண்டு இடத்திலும் கை வைத்து என்னையும் அவனையும் சேர்க்கிற பிரகாரம் எங்கனேயோ தான் –
(உலகத்துக்கு பயப்பட்டு அவனை அடைய த்வரை கூடாது என்கிறீர்களே -இது சேருமோ என்றவாறு )

———————-

இவள் சொலவும் செயலும் மிகவும் வேறுபட்டு இரா நின்றதீ என்கிறாள் –

வாயில் பல்லும் எழுந்தில மயிரும் முடி கூடிற்றில
சாய்விலாத குறுந்தலை சில பிள்ளைகளோடு இணங்கித்
தீ இணக்கு இணங்கு ஆடி வந்து இவள் தன் அன்ன செம்மை சொல்லி
மாயன் மா மணி வண்ணன் மேல் இவள் மால் உருகின்றாளே – 3-7 -2- –

பதவுரை

வாயில்–(இம் மகளுடைய) வாயில்
பல்லும் எழுந்தில–பற்களும் முளைக்க வில்லை;
மயிரும் முடி கூடிற்றில–மயிரும் சேர்த்து முடிக்கும்படி கூடவில்லை.
இவள்–இப்படிப்பட்ட இவள்
இவண்–இந்தப் பருவத்தில்
சாய்வு இலாத–தலை வணக்கமில்லாத
குறுந்தலை–தண்மையில் தலை நின்ற
சில பிள்ளைகளோடு–சில பெண் பிள்ளைகளோடு
இணங்கி–ஸஹ வாஸம் பண்ணி
(அதற்குப் பலனாக)
தீ இணக்கு இணங்காடி வந்து–பொல்லாத இணக்கத்தை (களவுப் புணர்ச்சியை)ச் செய்து வந்து
(இத்தனை போது எங்குப் போனாய்? யாரோடு இணங்கி வந்தாய்? என்று நான் கேட்டால்)
தன் அன்ன–தனக்கு ஒத்த வார்த்தைகளை
செம்மை சொல்லி–கபடமற்ற வார்த்தை போல் தோற்றும்படி சொல்லி இவள்;
மாயன் மா மணி வண்ணன் மேல்–அற்புதச் செய்கைகளையும் நீல மணி நிறத்தை யுமுடையனான கண்ண பிரான் விஷயத்தில்
மாலுறுகின்றாள்–மோஹப்படுகிறாள்–

வாயில் பல்லும் எழுந்தில
வாயில் பல் என்றது முன் வாயில் பல் என்றபடி –
அது விறே முற்படத் தோற்றுவது –

மயிரும் முடி கூடிற்றில-
மயிரும் சேர்ந்து முடிக்கக் கூடிற்று இல

சாய்விலாத குறுந்தலை சில பிள்ளைகளோடு இணங்கித்
தாய்க்கு அடங்காமையிலே தலை நிற்க வல்ல சிறுப் பெண்களோடே இணங்கி

தீ இணக்கு இணங்கு ஆடி வந்து
ஜாதி உசிதம் இல்லாத விளையாட்டில் நெஞ்சு பொருந்தி
அவன் ஸுந்தர்யத்திலே போக்ய புத்தி பண்ணி வந்து
அதிலே முதிர நடந்து வந்து –
(ஸ்வரூபத்தில் ஈடுபட்டு கைங்கர்யமே புருஷார்த்தம் என்று தானே ஆச்சார்யர் உபதேசம் )

இவள்
அம்மே இது இறே பருவம்

தன் அன்ன செம்மை சொல்லி
தன் செயலுக்குத் தகுதியான செவ்வைக் கேட்டை செவ்வையாகத் தானே
பிரதிபத்தி பண்ணிச் சொல்லிச் சொல்லி

மாயன் மா மணி வண்ணன் மேல்
இவளை இப்படி அநந்வயமாகப் பேசுவிக்க வல்ல ஆச்சர்யத்தை யுடையவன்
இது தான் விளைத்ததும் மேலீடான வடிவு அழகைக் காட்டி இறே

இவள் மால் உருகின்றாளே
அவன் இவள் மேல் மாலுறுகை கர்தவ்யம்
அது காணாது ஒழிந்தால் இவள் பக்கல் எனக்கு உண்டான ஆபி மாநிக பிராந்தி தான் ஒழியுமாம் இறே
இவள் பக்கல் தோஷ குண ஹானிகள் மிக மிக (வளர்ந்து வர )
(சேராச் சேர்க்கை தோஷம் -அவன் இவள் மேல் மால் இன்றி இவள் அவன் மேல் மாலுறுகை குண ஹானி )
இவள் பக்கல் எனக்கு உண்டான வ்யாமோஹமும் மிகுந்து செல்லும் அத்தனையோ தான் –

இத்தால்
பூர்வ வியவசாய லேச அங்குரமும் இவள் வாக் மித்வத்திலே காண்கிறிலோம் (வாயில் பல்லும் எழுந்தில)
மதி எல்லாம் உள் கலங்குகையாலே நாநா விஷய ஸா பேஷமான நாநா ரூப ப்ரதி பத்திகளும்
ஏக விஷய நிகமனமாம் படி கூடிற்று இலை (மயிரும் முடி  கூடிற்றில)
மொய் பூங் குழற்குறிய -(திரு விருத்தம் )-என்னுமா போலே

சதாசார்யன் கையிலும் அடங்காமையாலே நிலை நின்று நின்றோம் என்கிறது
(தாயாரே சதாச்சாச்சார்யார்-சாய்விலாத குறுந்தலை சில பிள்ளைகளோடு)
தன்னையும் அறியாத சிறுமை யுடையரான பரதந்த்ரரோடே ஸஹ வாஸம் செய்து
அவர்கள் கொண்டு போய் அவனோடே சேர்க்க (தீ இணக்கு  இணங்கு ஆடி)

அவன் நல் இணக்கிலே இன்றியிலே தீ இணக்கிலே சேர்த்து
ஸ்வரூப அநு ரூபமான போக்ய போக்த்ரு வர்க்கங்களை
(அஹம் அன்னம் -உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய் )
மாறாடும்படியான ருசியிலே அவகாஹிப்பிக்க

அதிலே நெஞ்சு பொருந்தி வந்து வேறுபாடு ஆஸ்ரயத்தில் பொருந்தாமை தோன்றி இருக்கச் செய்தேயும்
அதுக்குத் தகுதியான வியாபாரங்களை ஸ்வரூபமாகச் சொல்லிச் சொல்லி (வந்து இவள் தன் அன்ன செம்மை சொல்லி)
ஸதாசார்ய பர தந்த்ரையான இவளை
இப்படி பிரமிக்கும் படி பண்ணின ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனுடைய ஸுந்தர்யத்திலே காணும்
இவள் வ்யாமோஹம் மிகுந்து செல்கிறது (மாயன் மா மணி வண்ணன் மேல் இவள் மால் உருகின்றாளே)
என்று ஸதாசார்யனானவன் ஸச் சிஷ்யனை நியமிக்க

அதிலே கருதினவனை
ஸ ப்ரஹ்மச்சாரிகள் தங்களுடன் சேர்த்து பகவத் விஷயத்திலே மூட்ட
மூட்டின பிரகாரங்களைப் பல பல பிரகாரங்களாலும் அறிந்த ஆச்சார்யனானவன்
பரிபாகம் பிறப்பதற்கு முன்னே மூட்டினவர்களையும்
மூண்ட சிஷ்யனையும்
கர்ஹிக்கிறானாய்ச் செல்லுகிறது –

————

சங்கை ப்ரத்யக்ஷம் போலே தோற்றா நின்றது என்கிறாள் இப் பாட்டில் –

பொங்கு வெண் மணல் கொண்டு சிற்றிலும் முற்றத்து இழைக்கல் உறில்
சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது இழைக்கல் உறாள்
கொங்கை இன்னம் குவிந்து எழுந்தில கோவிந்தனோடு இவளை
சங்கை ஆகி என் உள்ளம் நாள் தோறும் தட்டுளுப்பா கின்றதே – 3-7-3- –

பதவுரை

(இவள்)
பொங்கு–நுண்ணியதாய்
வெள்–வெளுத்திரா நின்ற
மணல் கொண்டு–மணலாலே
முற்றத்து–முற்றத்திலே
சிற்றில்–கொட்டகத்தை
இழைக்கலுறிலும்–நிர்மாணஞ் செய்யத் தொடங்கினாலும்
சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது–சங்கு முதலிய எம்பெருமான் சின்னங்களை யொழிய (மற்றொன்றையும்)
இழைக்கலுறாள்–இழைக்க நினைப்பதில்லை;
(இவளுக்கோ வென்றால்)
இன்னம்–இன்றளவும்
கொங்கை–முலைகளானவை
குவிந்து எழுந்தில–முகம் திரண்டு கிளர்ந்தன வில்லை;
இவளை–இப்படி இளம் பருவத்தளான இவளை
கோவிந்தனோடு சங்கை ஆகி–கண்ண பிரானோடு சம்பந்த முடையவளாகச் சங்கித்து
என் உள்ளம்–என் நெஞ்சமானது
நாள் தொறும்–ஸர்வ காலமும்
தட்டுளுப்பாகின்றது–தடுமாறிச் செல்லா நின்றது-

பொங்கு வெண் மணல் கொண்டு சிற்றிலும் முற்றத்து இழைக்கல் உறில்
முன்னே
கை வைத்து இவள் வரும் (1)என்றும்
மால் உறுகின்றாளே (2)-என்றும்
சொல்லிப் போந்தவை எல்லாம்
இவள் சிற்றிலிலே பிரத்யக்ஷமாகா நின்றது இறே

வண்டல் நுண் மணல்
எக்கலிடு நுண் மணல் -என்னுமா போலேயும்
தாவள்யத்தையும் சுத்தியையும் யுடைத்தான மணலைக் கொண்டு –

முற்றத்து சிற்றில் இழைக்கல் உறில்
முற்றத்திலே கொட்டகம் இடுகையில் ஒருப்படில்

இடில்
சங்கை பரிஹரிக்கைக்காக ஒருப்படில்
சங்கை பரிஹரிக்கிறதும் தன் நினைவாலே இறே

சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது இழைக்கல் உறாள்
சங்கும் -மடுத்தூதிய சங்கும்
சக்கரமும் -அருளார் திருச்சக்கரமும்
தண்டு -அருள் என்னும் தண்டும்
வாள் -நாந்தகம் என்னும் ஒண் வால்
வில் -நாண் ஒலிச் சார்ங்கம் என்னும் வில்
இவை முதலான அசாதாரண சிஹ்னங்களைத் தன் பருவத்தார்க்கு உதவினவை -என்று இழைக்குமது ஒழிய
வேறு தானும் நானும் போந்த ஸ்வரூப அனுரூப ப்ராவண்யமும் இழைக்கலுறாள்
தன்னுடைய பூர்வ அவஸ்தையையும் உபகார ஸ்ம்ருதியையும் நினைக்கில் இறே இழைக்கல் ஆவது –

உறில்-என்ற யதியாலே
ஸ்தப்த்தையாய் நிற்றல்
சில அநந்வய பாஷாணங்களைச் சொல்லுதல்
செய்யும் என்னும் இடமும் தோற்றுகிறது

கொங்கை இன்னம் குவிந்து எழுந்தில
முலைகள் ஆனவை வாசி தோன்றின வில்லை -ஒரு வெளுப்பானது ஒழிய
முழு முலை முற்றும் போந்தில -என்னக் கடவது இறே
இவள் தான் யுவதி யானாலும் தாயாருக்கு இவளுடைய சைஸவம் இறே தோற்றுவது –

கோவிந்தனோடு இவளை சங்கை ஆகி
அத்யந்தம் ஸூலபனாய்
ரக்ஷகனானவனோடே ரஷ்யமாகவும் ஸூலபை யாகவும் மாட்டாத இவளை
ஸம்ஸ்லிஷ்டையாக ஸம்சயித்து

என் உள்ளம் நாள் தோறும் தட்டுளுப்பாகின்றதே
என்னுடைய மனஸ்ஸானது நாள் தோறும் தடுமாறிச் செல்லா நின்றது

தட்டுளுப்பு -தடுமாற்றம்

அன்றியே
ஜல பாத்ர கதமான லவணம் போலே கரையும் என்னுதல்

அன்றியே
தட்டுளுப்பு
உளுவுடைய மரத்தை உளுப்பு என்றதாய்
அம் மரத்தைத் தட்டும் தோறும் சிதிலமாமா போலே என்னுதல் —

இத்தால்
விஷயங்களில் கிளம்பி பிரகாசிக்கிற இந்திரியங்களை உபகரணம் ஆக்கிக் கொண்டு (பொங்கு வெண் மணல் கொண்டு)
பின்னானார் வணங்கும் பிரதம பதத்தில் நின்று நினைக்கப் புக்காளாகில்
(மத்யம பாகவத -சரம ஆச்சார்ய பரம் இல்லாமல் பிரதம பதத்தில்
முற்றம் -திவ்ய தேசம் -அரங்கன் திரு முற்றம் -நின்று
சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது இழைக்கல் உறாள்)

அவளிலும் காட்டில் அவனுக்கு அநந்யார்ஹரான மத்யம பத த்வய நிஷ்டயையும்
சரம பத த்வய நிஷ்டையையும் யுடையவர்களை உத்தேச்யராக த்ரிவித கரணத்தாலும் பிரதிபத்தி பண்ணி
சேஷத்வ அனுரூபமாக பரதந்த்ரையான தன்னையும்
இவ் வர்த்தத்தை உபதேசித்த என்னையும்
இத்தால் வந்த உபகார ஸ்ம்ருதியையும் பிரதிபத்தி பண்ணா விட்டால்
சந்தேகமும் ஈடுபாடும் போனால் ஆகாதோ என்று ஆச்சார்யன் மிகவும் வெறுத்தான் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

(மத்யம பத த்வய நிஷ்டயையும்-நமஸ் அர்த்தம் அறிந்து பாரதந்தர்யம் அறிந்து
சரம பத த்வய நிஷ்டை -அவன் உகப்புக்காகவே கைங்கர்யம் )

இதுக்கு எல்லாம் பரிபாகம் எங்கே
நாநாவான பக்தி விசேஷங்கள் எல்லாம் ஒருத்தலைத்தால் இறே பக்தி விசேஷம் தான் உண்டாவது
இன்னம் -என்கையாலே
சேதனனிலும் ஈஸ்வரனிலும் காட்டிலும் பரிபாக சா பேஷன் ஆச்சார்யன் என்று தோற்றுகிறது –

கொங்கை இன்னம் குவிந்து எழுந்தில
பொங்கு வெண் மணல் கொண்டு சிற்றிலும் முற்றத்து இழைக்கல் உறில்
சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது இழைக்கல் உறாள்
கோவிந்தனோடு இவளை சங்கை ஆகி என் உள்ளம் நாள் தோறும் தட்டுளுப்பா கின்றதே –என்று அந்வயம்

—————-

இப்பாட்டால்
தத் துல்யரான அனுகூல ஜனங்களை வெறுத்த பாசுரத்தை
தோழிமார் மேலே வைத்து அருளிச் செய்கிறார் –

ஏழை பேதையர் பாலகன் வந்து என் பெண் மகளை எள்கித்
தோழிமார் பலர் கொண்டு போய்ச் செய்த சூழ்ச்சியை யார்க்கு உரைக்கேன்
ஆழியான் என்னும் ஆழம் மோழையில் பாய்ச்சி அகப்படுத்தி
மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இலளே – 3-7- 4-

பதவுரை

ஏழை–சாபல்யமுடையவளும்
பேதை–அறியாமை யுடையவளும்
ஓர் பாலகன்–இளம் பருவத்தை யுடையளுமான
என் பெண் மகளை–எனது பெண் பிள்ளையை
தோழிமார் பலர் வந்து–பல தோழிகள் அணுகி வந்து
எள்கி–(விளையாட வரவேணுமென்று) வஞ்சித்து
கொண்டு போய்–அழைத்துக் கொண்டு போய்
ஆழியான் என்னும்–ஸர்வேச்வரன் என்று ப்ரஸித்தமான
ஆழம் மோழையில்–ஒருவராலும் நிலை கொள்ள வொண்ணாத கீழாற்றில்
பாய்ச்சி–உள்ளுறத் தள்ளி
அகப்படுத்தி–(அதிலே) அகப்படுத்தி
செய்த சூழ்ச்சியை–(இவ்வாறு) செய்த கபடத் தொழில்களை
ஆர்க்கு உரைக்கேன்–யாரிடம் முறையிடுவேன்?;
(இம் மகளோ வென்றால்)
மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இவள்–“அகப்பையானது (பதார்த்தத்தின்) ரஸத்தை அறியாது” என்கின்ற
பழ மொழியின் அறிவையும் தன்னிடத்து உடையவளல்லள்–

ஏழை
பற்றித்து விட மாட்டாத சபலை
இது சபல பாவம் என்னுமதும் அறியாதவள்

பேதை
தான் பற்றினவன் தன்னை விட்டாலும் தான் விட மாட்டாமை இறே சபல பாவமாவது

என் துணை
தன் துணை என்றது இறே ஏழைத்தனம் ஆவது

ஓர் பாலகன்
அத்விதீயமான பிள்ளைத் தனத்தை யுடையவன்

வந்து பெண் மகளை
என் பெண் மகளை வந்து கிட்டி

எள்கித்
எத்தி ஸ்பர்சித்து
தோழிமார் பலர் கொண்டு போய்ச்
தோழிமார் நால்வர் ஐவர் பதின்மர் என்னும் அளவன்றே
அநேகர்
இவர்கள் எத்திக் கொண்டு போய்

செய்த சூழ்ச்சியை யார்க்கு உரைக்கேன்
கிரியா பர்யந்தமாகச் செய்த க்ருத்ரிம வியாபாரங்களை யாருக்குச் சொல்லுவேன்

ஆழியான் என்னும் ஆழம் மோழையில் பாய்ச்சி அகப்படுத்தி
1-ஷீராப்தியிலே கண் வளருகிறவன் -என்னுதல்
2-கருதுமிடம் பொருகிற திருவாழியை யுடையவன் என்னுதல்
3-ஆஸ்ரித விஷயத்தில் செய்ய நினைத்து இருக்குமவை
துர் அவகாஹனமாய் இருக்கையாலே ஒருவராலும் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாதவன் என்னுதல்
(உன் அடியார்க்கு என் செய்வன் என்றே இருத்தி -ருணம் ப்ரவர்த்ய இத்யாதி -நெடியோன் )

என்னும்
இப்படி பிள்ளை கொல்லி மடு என்னும் பிரஸித்தியை யுடைத்தான

ஆழ மோழை
சுழியும் குமுழியும் கிளம்பும் படி ஆழ்ந்த மடு
ப்ரவாஹத்திலே சுழி
தேக்கத்திலே குமிழி
இப்படிப்பட்ட வற்றுக்குள்ளே அழுத்தித் தரைப்படுத்தி

மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இலளே
உப்பு அறியாத மூழை
நித்தியமாக வளர்ந்தாலும் அதன் ரசம் அறியாத மூழை

என்னும் மூதுரை
பழையதாக முன்னோர் சொல்லிப் போருகிற ப்ரஸித்தியும் இலளே

ஏழை பேதை
மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இலளே
என்னும்
என் பெண் மகளை
தோழிமார் பலர் வந்து எள்கிக் கொண்டு போய்
ஆழியான் ஓர் பாலகன்
என்னும் ஆழம் மோழையில்
பாய்ச்சி அகப்படுத்தி
செய்த சூழ்ச்சியை யார்க்கு உரைக்கேன்–என்று அந்வயம்

இத்தால்
சதாச்சார்யனானவன் எல்லா அவஸ்தையிலும் சிஷ்யன் தவறுதல் கண்டாலும்
கை விட மாட்டான் என்னும் ஆகாரம் தோன்றுகிறது
ஏழை என்கையாலே

அந்த ஏழைத் தனத்தை உபபாதிக்கிறது மேல்
அதாவது
ஞாத்ருத்வ கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வங்களில்
அந்த ஆச்சார்யனுடைய மநோ பூர்வ வாக் உத்தர என்னுமா போலே
பிராமண அனுகூலமான நினைவும் சொலவும் செயலும் ஒழிய
ஸ்வ போக்த்ருவாதிகள் இல்லை என்கிறது –

மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இலளே -என்னும் ப்ரஸித்தியாலே
மூதுரையும் இலளே -என்கையாலே
பூர்வாச்சார்யர்களுடைய வசனம் ஒழிந்தவை எல்லா பிரகாரத்தாலும் கொண்டாட ஒண்ணாது
கொண்டாடில் -ஏவம் பிரகார பூதையான என் பெண் மகள் என்று -அவன் அபிமானிக்கும் படி
ஜென்ம ஸித்தமான பாரதந்த்ரத்தை யுடையவளை
அந்த ஆச்சார்யர் திருவடி சம்பந்தம் என்று சொல்வதே கொண்டாட்டம் –
என் பெண் மகள்-பாரதந்த்ரத்தை யுடையவள் )

சம்பந்த ஞானத்தில் உணர்த்தி யுடையார் வந்து எத்திக் கொண்டு போய்
அடியார்க்கு என் செய்வன் என்றே இருக்கும் கல்யாண குணங்களைப் பிரகாசிப்பித்து
அத்விதீயமான பருவத்தையும் வ்யாமோஹத்தையும் யுடையவன் என்னும் அவதார விசேஷத்தையும் பிரகாசிப்பித்து
அதிலே ப்ராவண்யத்தையும் நடத்துவித்து
அஹம் அர்த்த பர்யந்தமான ஸம்பந்தத்தையும் இனி மீட்க அரிதாம் படி நிலமாக்கி
இவர்கள் செய்த பிரகாரங்களை

இவர்கள் தங்களுக்குச் சொல்லவோ
அந்த வ்யாமுக்தனுக்குச் சொல்லவோ
அதிலே அகப்பட்ட இவள் தனக்குச் சொல்லவோ
சனகாதிகளுக்குச் சொல்லவோ
வ்யாஸாதிகளுக்குச் சொல்லவோ
விஹித பரதந்த்ரரான சம்சாரிகளுக்குச் சொல்லவோ
அவிஹித விஹித காம்ய பரருக்குச் சொல்லவோ
யாருக்கு உரைக்கேன் –

————-

கொண்டு போன தோழிமார் நீக்கப் பார்த்தாலும்
அவனை விடாதபடி ஆனாள் -என்கிறாள் (திருத்தாயார் )

நாடும் ஊரும் அறியவே போய் நல்ல துழாய் அலங்கல்
சூடி நாரணன் போம் இடம் எல்லாம் சோதித்து உழி தருகின்றாள்
கேடு வேண்டுகின்றனர் பலருளர் கேசவனோடி வளைப்
பாடு காவல் இடுமின் என்று என்று பார் தடுமாறினதே -3-7-5 –

பதவுரை

நாடும்–விசேஷ ஜ்ஞாநிகளும்
ஊரும்–ஸாமான்ய ஜ்ஞாநிகளும்
அறிய–அறியும்படியாக [பஹிரங்கமாக]
போய்–வீட்டை விட்டுப் புறம்பே போய்
நல்ல–பசுமை மாறாத
துழாய் அலங்கில்–திருத் துழாய் மாலையை
(பகவத் ப்ரஸாதமென்று சொல்லிக் கொண்டு)
சூடி–தரித்துக் கொண்டு
நாரணன் போம் இடம் எல்லாம்–எம்பெருமான் போகிற இடம் முழுவதும்
சோதித்து உழி தருகின்றாள்–தேடித் திரியா நின்றாள்;
கேடு வேண்டுகின்றார்–“இக்குடிக்குக்) கேடு விளைய வெணுமென்று கோருமவர்கள்
பலர் உளர்–பல பேருண்டு;
(ஆகையால்)
இவளை–எம்பெருமானைத் தேடித் திரிகிற இவளை
கேசவனோடு–(அந்த) என்பெருமாளோடு (சேர்ப்பதற்காக அந்தப்புரத்திற் கொண்டாடுவோம்.)
பாடு காவல் இடுமின்–அருகு காவலிடுங்கள்”
என்று என்னை–என்று இதையே பல காலும் சொல்லிக் கொண்டு
பார்–பூமியிலுள்ள அநுகூல ஜநமானது
தடுமாறினது–மனங்குழம்பிச் செல்லா நின்றது–

நாடும் ஊரும் அறியவே போய்
திருவாய்ப்பாடி சூழ்ந்த நாடும்
திருவாய்ப்பாடியான ஊரும்
நாடும் நகரமும் நன்கு அறிய நமோ நாராயணா (திருப்பல்லாண்டு )-என்னுமா போலே

அன்றியே
நாடுகிற ஓர் இருவர் அன்றியே
இருக்கிற ஊரில் உள்ளார் எல்லாரும் அறியப் போய்

நல்ல துழாய் அலங்கல் சூடி
ஸம்ஸ்லேஷத்தாலே பிசகின திருத்துழாய் மாலையைச் சூடி
அலங்கல்-மாலை

நாரணன் போம் இடம் எல்லாம் சோதித்து உழி தருகின்றாள்
(கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர் என்னும் திரு நாமம் திண்ணம் நாரணமே)
உள்ள எழுத்தைக் குறைத்தது வாஸ்ய ப்ரதானத்தாலே
வாசக பூர்த்தியிலும் காணலாவது நிரூபக குண- ரூபக குண -விபூதிகளை இறே
(நிரூபக குண-ஸ்வரூப நிரூக குணங்கள் –
ரூபக குண-நிரூபித்த ஸ்வரூப குணங்கள் -விசேஷணங்கள் )
அவை எல்லாம் வாஸ்ய பிரதானம் கொள்ளும் போதும் விசிஷ்ட ரூப பிரகாச மாத்ரத்தாலேயும் காணலாம் இறே
(ப்ரஹ்மம் எப்பொழுதுமே விசிஷ்டமே -பிராட்டிமார் குணங்கள் -அனைத்தும் சேர்ந்தே இருப்பார் )

போம் இடம் எல்லாம் சோதித்து உழி தருகின்றாள்
திருக் குழல் ஊதினது அடியும் சுவடும் பார்த்து அவன் போன இடம் காண மாட்டாமல் மீண்டு
அனுகரித்தவர்களைப் போல் அன்றியே
போவதாக கோலின இடங்கள் எல்லாம் அறிந்து முற்பாடையாய்ச் சென்று
அக்ரதஸ் தேக மிஷ்யாமி –என்கிறபடியே
படுகிற அளவும் இன்றிக்கே நினைவே பிடித்து சோதித்து
அவ்விடங்களிலே நின்று வரவு பார்த்து ஸஞ்சரியா நின்றாள்

கேடு வேண்டுகின்றனர் பலருளர்
இந்தச் சேர்த்தியும் ப்ராவண்யமும் காண வேண்டாதர் ஏகாயனரே அன்றிக்கே
(ஏகாயனர் -அயனம் ஆஸ்ரயம் -இந்த சம்ப்ரதாயம் பிராட்டி இல்லாமல் ஏக ப்ரஹ்மம் )
திருக் குரவையிலும் யுண்டான போக்கிலும் நலிய நினைப்பாரும் நலிந்தாரும் உண்டு இறே
கஞ்சன் கடியன் -(2-3-1-காப்பாறும் இல்லை )
ஏஹீ பஸ்ய சரீராணி (தண்டகாரண்ய ரிஷிகள் -பெருமாள் திரு உள்ளம் புண் பட்டு )

கேசவனோடி வளைப் பாடு காவல் இடுமின் என்று என்று பார் தடுமாறினதே
கேசவனோடே –ப்ரசஸ்த கேஸனானவனோடே
இவளை -பருவத்து அளவே அன்றியே பரிபாகம் மிக்க இவள்
இவள் பிறங்கு இரும் கூந்தலானாலும் -இவள் சொல்லுவது
மயிரும் முடி கூடிற்று இல –என்று இறே

பாடு காவல்-
பாது காவல் -அதாவது –
அருகு வைத்தல் வைப்பது அந்தப்புரக் கட்டிலிலே இறே

கேடு வேண்டுகின்றனர் பலருளர் -என்கையாலே
தாய்மார்க்கு அவனோடே சேர்த்து விடுகையிலே தாத்பர்யமாய்த் தோற்றுகையாலே
இவர்களுடைய பந்து வர்க்கங்களும் அவன் போம் இடம் எல்லாம்
ஸ்த்ரியம் புருஷ விக்ரஹம்-என்று சொல்லி முன்னோடித் திரியாமல்
பாடு காவலிட்டு அவன் வரவு பார்த்து
அந்தப்புரக் கட்டிலிலே சிஷித்து இருத்துங்கோள் என்கிறார்கள் -என்னுதல்

அந்வய ப்ராதான்யத்தாலே
கேசவனோடி வளைப் பாடு காவல் இடுமின் என்று என்று
பந்து வர்க்கம் சொல்லும் இறே பல காலும்

அன்றியே
கேசவனை விட்டுப் புறப்படாமல் பாடு காவல் இடில் காக்கலாம் –
என்று ஷேபம் ஆகவுமாம்

பார் தடுமாறினதே
பூமியில் உள்ளாறும் தாய்க்கு அடங்காமையைக் கண்டு
நாமும் சில பெண்களைப் பெற்று அன்றோ இருக்கிறோம் நமக்கும் இங்கனே
குடிப்பழி விளையுமோ விளையாதோ என்றால் போலே தடுமாறிற்றே அன்றோ

தன்னுடைய தடுமாற்றமும்
பந்து வர்க்கத்தினுடைய தடுமாற்றமும்
எல்லாருக்கும் ஒக்கும் என்று இருக்கிறாள் –

இத்தால்
வானவர் நாடு
கண்ணன் விண்ணூர் -என்னுதல்

அதுக்கும் அவ்வருகான
திருவழுதி வள நாடு
திருக்குருகூர் என்னுதல்

திரு மல்லி வள நாடு
ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூர் என்று முமுஷுக்களைச் சொல்லுதல்

ஸ்வரூப அனுரூபமான புருஷார்த்தத்திலும் விஷய அனுரூபம் புருஷார்த்தம் என்று நிச்சயித்து
ஸூ மனாக்களாய் இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை சிரஸா வஹித்து
சிறுப் பேர் அன்றிக்கே
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தனான ப்ரசஸ்த கேஸன் போம் இடம் எல்லாம்
அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி -என்பாரைப் போலவும்
ஸாயுக்கானாரைப் போலவும்
சோதித்து உழி தருகின்றார்

(சாயுஜ்யம் -சமான போகம் -யுஜ் -கூடியவன்
1-ஆத்ம அனுபவம் -கைவல்யம் -ஆத்ம அனுபவம் –
2-ஸ்வார்த்த பகவத் அனுபவம் –
3-ஸ்வார்த்த பகவத் அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் மூன்றாவது நிலை
4-நான்காவது நிலை தான் பகவத் பரார்த்த அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் -இதுவே சாயுஜ்யம்
முதல் இரண்டுக்கும் சரீரம் இருந்தாலும் இல்லாமலும் அனுபவிக்கலாம்
அடுத்த இரண்டுக்கும் கைங்கர்யம் செய்ய சரீரம் வேண்டுமே )

பலருளர்
இந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ காண வேண்டாதாரும் உளராய் இறே இருப்பது –
தேசோ விசால
புடை தான் பெரிதே புவி (பெரிய திருவந்தாதி -ஆட்படாதார் பலர் உளர் வியாக்யானம் )

இல்லை அல்லர்
இப் பரப்பில் கூடாதது உண்டோ
கூடாதாகில் வை தரணி மார்க்கம் துகிர்ந்து போகாதோ

அன்றிக்கே
ஸ்வ விநாசத்தை விளைத்துக் கொண்டு
ஸ்ருஜ்ய யோக்யர் ஆகாதாரும் உளர் இறே என்னவுமாம்

ஒரு நிபுணாச்சார்ய விஷயத்திலே அற்றுத் தீர்ந்த யுணர்த்தியை யுடையவர்கள்
பகவத் விஷயத்திலும் அவன் காட்டிக் கொடுக்கப் போதல்
உபகார ஸ்ம்ருதியால் போதல் ஒழியத்
தானே போகை மிகை (தவறு ) என்று தோற்றுகிறது –

உயர்ந்தோர் மாட்டு லோகம் ஆகையாலே
லோகம் சிஷ்ய ஆச்சார்ய க்ரமத்தால் அல்லது நில்லாது என்னும் உணர்த்தியாலே தடுமாறுதல்
இவ் வர்த்தத்தில் உணர்த்தி இல்லாத அவிவஷதரையும் (அஞ்ஞரையும்) இத் தோஷம் தடுமாறப் பண்ணும் என்னுதல்
இது தான் சமர்ப்பண வாக்ய பிரசித்தம் இறே
(நம –பாகவத சேஷத்வ பர்யந்தம் சொல்லுமே )

———-

இவள் படியை வினவப் புகுந்தவர்களுக்குச் சொல்லுகிறாள் –

பட்டம் கட்டப் பொன் தோடு பெய்திவள் பாடகமும் சிலம்பும்
இட்டமாக வளர்த்து எடுத்தேனுக்கு என்னோடு இருக்கலுறாள்
பொட்டப் போய் புறப்பட்டு நின்று இவள் பூவைப் பூ வண்ணா என்னும்
வட்ட வார் குழல் மங்கைமீர் இவள் மால் உருகின்றாளே -3 -7-6 –

பதவுரை

வட்டம் வார்–சுருட்சியையும் நீட்சியையும் உடைய
குழல்–கூந்தலையுடைய
மங்கைமீர்–மாதர்காள்!,
(இம் மகளுக்கு)
பட்டம் கட்டி–(நெற்றிக்கு அணியான)பட்டத்தைக் கட்டியும்
பொன் தோடு–(காதுக்கு அணியான) பொன் தோட்டையும்
பாடகமும் சிலம்பும்–(கழலணியான) பாடகத்தையும் சிலம்பையும்
பெய்து–இட்டும்
இவள் இட்டம் ஆக–இவளுடைய இஷ்டாநுஸாரமாக
வளர்த்து எடுத்தேனுக்கு என்னோடு–(இவளை) வளர்த்தெடுத்த என்னோடு
இவள் இருக்கலுறாள்–இவள் இருக்க மாட்டேனென்கிறாள்;
(பின்னை என் செய்கின்றாளெனில்;)
பொட்ட–திடீரென்று
போய்–என்னைக் கைவிட்டுப் போய்
புறப்பட்டு நின்று–(எல்லாருங்காணத் தெருவிலே) புறப்பட்டு நின்று
பூவைப் பூ வண்ணா என்னும்–“காயாம்பூப் போன்ற மேனி நிறமுடைய கண்ண பிரானே!” என்று வாய் விட்டுக் கூப்பிடா நின்றாள்;
(அவ்வளவில் அவன் அருகு வாரா தொழியில்)
இவள் மாலுறுகின்றாள்–இவள் மோஹத்தை யடைகின்றாள்–

பட்டம் கட்டப் பொன் தோடு பெய்திவள் பாடகமும் சிலம்பும்
பட்டம் -தலை அலங்காரம்
தோடு -காதுப் பணி
பாடகமும் சிலம்பும்-காலில் இடுமவை
கேசாதி பாதமாக எல்லா ஆபரணங்களும் உப லக்ஷணம்

இட்டமாக வளர்த்து எடுத்தேனுக்கு என்னோடு பொட்டப் போய் இருக்கலுறாள்
இவை எல்லாம் குறைவறச் சமைத்திட்டு
இவளை நியமியாமல்
இவள் இஷ்டத்துக்கு வளர்த்து எடுத்த எனக்கு
தனக்கு என்னளவில் பிரியம் இல்லையானால் —
எனக்கு தன்னளவில் பிரியமானால் –
தன் நெஞ்சு புறம்பே போனாலும் தான் என்னருகிலே இருக்கலாம் இறே
அதுவும் காண்கிறிலோம்

அதுவும் காணா விட்டால்
தனக்குப் பொருந்தின தோழிமாரோடு தான் போது போக்கவுமாம் இறே

அது தவிர்த்தால் தான்
இருந்த இடத்தே அவர் வர இருக்கலாம் இறே

அதுவும் ஒழிந்து அவன் இருந்த இடம் தேடிப் போம் போது
த்யாஜ்யங்களை த்யாக பிரகாரங்களாலே த்யஜித்துப் போவாரைப் போலேயும் போகாமல்
நிஷித்த நிந்திதங்களைப் பாராமல் போவாரைப் போலே
நான் எடுத்து வளர்த்த நாளைக்கும் லஜ்ஜித்து
பாதகாதிகளை விட்டுப் போவாரைப் போலே
சடக்கென் போக வேணுமோ

புறப்பட்டு நின்று இவள் பூவைப் பூ வண்ணா என்னும்
சடக்கெனப் புறப்பட்டு நின்றால் மேலீடானவன் வடிவழகிலே ஈடுபட்டு
காயம் பூ வண்ணா என்பாரும் உண்டோ –
பூவை -காயாவிலாந்தரம்

வட்ட வார் குழல் மங்கைமீர் இவள் மால் உருகின்றாளே
சுருண்டு நீண்ட குழலையும் பருவத்தால் வந்த இளமையும் யுடையவர்களே
நீங்களும் எல்லாம் சில தாய்மார்களுக்கு நியாம்யையாய் போரு கிறி கோளே
தனக்கு நான் நியாம்யையாய் இருக்கச் செய் தேயும் என்னோடு இருக்க லுறாள்
தன்னோடு இருக்க லுறாத அவனோடே தான் இருப்பதால மாலுறுகின்றாளே
அவன் தன்னோடு இருக்கலுற்றால் நான் தான் என்னோடே இருக்கை கர்த்தவ்யம்

இத்தால்
ஆச்சார்யனானவன் சிஷ்யனுக்கு வேண்டுவன பூஷணங்களையும் உண்டாக்கி
ஹிதத்தைப் பிரியமாக்கி நடத்திக் கொண்டு போந்த அளவிலும் தனக்கு வச வர்தியாகை தவிர்ந்து
பகவத் விஷயத்தில் செல்லும்படியான ப்ராவண்ய அதிசய பிரகாரத்தை
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரர் ஆனவர்களுக்குச் சொல்லி ஈடுபட்டமை தோற்றுகிறது

பட்டம் -ஆச்சார்ய பரதந்த்ர பூர்த்தி
பொன் தோடு -அப் பூர்த்தி குலையாமைக்கு அவன் உண்டாக்கின ஸ்ருத பலம்
பாடகம் -அநந்ய கதித்வம்
சிலம்பு -அதனுடைய பிரகாசம்

———

குண ஹானி சொல்லி நியமிக்கப் பொறாத அளவே அன்றிக்கே
குணம் சொல்லிக் கொண்டாடினாலும் (கிஞ்சுக வாய் மொழியாள்)
நெஞ்சு அல்ப காலமும் தரியாத படி யானாள் -என்கிறாள் –

பேசவும் தெரியாத பெண்மை என் பேதையேன் பேதை இவள்
கூசம் இன்றி நின்றார்கள் தம் எதிர் கோல் கழிந்தான் மூழையாய்
கேசவா என்றும் கேடிலீ என்றும் கிஞ்சுக வாய் மொழியாள்
வாசவார் குழல் மங்கைமீர் இவள் மாலுருகின்றாளே – 3-7 -7-

பதவுரை

வாசம் வார்–வாஸனையையும் நீட்சியையுமுடைய
குழல்–கூந்தலை யுடைய
மங்கைமீர்–பெண்காள்!
பேதையேன்–பேதைமையை யுடையளான என்னுடைய
பேதை–பெண் பிள்ளையும்
பேசவும் தெரியாத- பெண்மையின்–(தன்னுடைய ஆசாரத்துக்கு ஒரு கெடுதி விளைந்ததாகப் பிறர்)
ஒரு வார்த்தை சொன்னாலும் (அதைப்) பொறுக்க மாட்டாத ஸ்த்ரீத்வத்தை யுடையவளும்
கிஞ்சுகம் வாய் மொழியாள்–கிளியினுடைய வாய் மொழி போன்ற இனிய வாய் மொழியை யுடையவளுமான
இவள்–இவள்,
நின்றார்கள் தம் எதிர்–ஸ்த்ரீத்வ மரியாதை தவறாமல் இருக்குமவர்கள் முன்னே,
கூசம் இன்றி–கூச்சமில்லாமல்
கோல் கழிந்தான் மூழை ஆய்–கோலை விட்டு நீங்கின அகப்பை போல
(என்னோடு உறவற்றவளாய்க் கொண்டு)
கேசவா என்றும்–கேசவனே! என்றும்
கேடு இலீ என்றும்–அழிவற்றவனே! [அச்யுதனே!] என்றும் வாய் விட்டுச் சொல்லி
இவள் மாலுறுகின்றாள்–இவள் மோஹமடையா நின்றாள்;
ஏ–இரக்கம்–

பேசவும் தெரியாத பெண்மை என் பேதை
நாண் மடம் அச்சம் பயிர்ப்பு -என்றால் போல் சொல்லுகிற ஸ்த்ரீத்வங்களை இறே பெண்மை என்கிறது
அன்றிக்கே
பேதை மயில் போலே இருக்கிற பெண் என்னவுமாம் –

என் பேதை இவள்
என் வயிற்றில் பிறப்பால் பேதை யானவள்

பேதை வயிற்றில் பேதை
திருத் தாய்மார்க்குப் பேதமையாவது
இவள் தன்னை விட்டால் தான் பின்னும் விட வேண்டுமவளை விட மாட்டாமை இறே

இவள் –
பருவத்துக்குத் தக்க தலைமை யல்ல கிடீர் -என்று உறைக்கப் பார்க்கிறாள் –

கூசம் இன்றி நின்றார்கள் தம் எதிர் கோல் கழிந்தான் மூழையாய்
கூச வேண்டுவார் அளவிலும் கூசமின்றி
கூச வேண்டுவார் ஆகிறார் -தம் தாம் தாய்மாருக்கு பவ்யரானவர்கள்

ஸ்வாபதேசத்தில் –
கூச வேண்டுவார் ஆகிறார் –
ஸ்வரூப அநுரூப ப்ராப்யம் – வஸ்து நிர்தேசத்தில் ஒழியச் சேராது என்னும் உணர்த்தி யுடையராய் –
அதிலே நிலை நின்றவர்கள் –

அன்றிக்கே
நின்றார் ஆகிறார் –
உத்தமனின் கிரியா பதத்தையும் வஸ்து நிர்தேசத்தில் சேர்த்து நிலை நின்றவர்கள் என்னவுமாம்

(கூச்சம் இருப்பார் இல்லார் என்றும்
நின்றார் நில்லார் என்று இரண்டு நிர்வாகங்கள் )

இது நிலை நிற்பது உடையாளவும் இறே
இவ் வருகு உள்ளவையும் நிலை நில்லாதது இறே -இது தான் விஷய ஸா பேஷமாய் இருக்கையாலே

(பற்றுகிறேன் -ஏக வசனம் உத்தமன் –
வாஸ்து அவன் திருவடி
சரணாகப் பற்றி பற்றுவிப்பவனும் அவனே என்றே இருக்க வேண்டும் –
இது கூச்சமானது -உடை கழுவினால் கூச்சம் இல்லை )

நின்றார்கள் தம் எதிர் கோல் கழிந்தான் மூழையாய்
முன்னே –மூழை உப்பு அறியாது -என்றாள்
இப்போது –கோல் கழிந்தான் மூழையாய்-என்னா நின்றாள்
அதுக்கும் இதுக்கும் வாசி என் என்னில்
அது குண பாவம்
இது தோஷ தர்சனம்

கோல் கழிந்த–ஆன்-சாரியை
கோல் கழிந்த மூழையால் ஒரு பிரயோஜனம் இல்லை இறே -இரண்டு தலைக்கும்
அன்றியே
முகப்பான் கையில் கோல் கழிந்த மூழை போலே ஆனாள் -என்னவுமாம்

இத்தால்
திருத் தாயாருக்கு நியந்த்ருத்வம் போய்
ஸ்வ கரண நியாம்யை -என்கை
இது ஆச்சார்ய விசேஷத்துக்கு ஒக்கும் –

கேசவா என்றும்
விரோதி நிரசன சீலன் என்னுதல்
ப்ரசஸ்த கேசன் என்னுதல்

கேடிலீ என்றும்
உன்னால் அல்லது செல்லாமை பிறந்தவர்களை ஒரு நாளும் கை விடாதவனே -என்னும்

கிஞ்சுக வாய் மொழியாள்
முருக்கிதள் போல் இருக்கிற அதரத்தையும்
கிளி மொழி போலே இருக்கிற வார்த்தையும் யுடையவள்
கிஞ்சுகம் -என்று கிளிக்குப் பெயர்

இவ்விரண்டாலும் –
திரு வருள் கமுகு ஒண் பழத்தது-(திருவாய் -8-9)- -என்ன ஒண்ணாத இவளையும்
(முருக்கிதள் போல் இருக்கிற அதரம் -பழுக்க வில்லை -இன்னம் இளமை )
தான் கற்ப்பித்தது ஒழியத் தான் ஒரு வார்த்தை ஏறக் குறைய முன்பு சொல்ல மாட்டாதவள் -என்கை
(ஆச்சார்யர் சொன்னதையே சிஷ்யன் சொல்ல வேண்டுமே )

வாசவார் குழல் மங்கை மீர்
நறு நாற்றத்தையும்
ஒழுகு நீட்சியையும் யுடைத்தான குழலையும் யுடையராய்
பருவத்தாலும் இளையவர்களை மங்கை மீர் என்கிறாள் –

இவள் மாலுருகின்றாளே

———–

தன்னுடைய ஆர்த்தி அதிசயத்தாலே அவன் வரவு தப்பாது என்று அறுதியிட்டு
அவன் ஸூப தர்ஸியாய் இருக்கும்
அவன் நம்முடைய கார்ஸ்ய சேஷம் காண ஒண்ணாது -என்று தன்னை அலங்கரிக்கிறாள்

கண்டால் தான் வந்தது என் என்னில்
நாம் பாக வாசி அறியாமை தாழ்க்கை அன்றோ இங்கன் விளைய வேண்டிற்று -என்று
லஜ்ஜையாலும்
சோகத்தாலும் ஈடுபடும் என்று
அதுக்குப் பரிஹாரமாகவும்
போக ஹேதுவாகவும் இறே இங்கன் அலங்கரிக்கிறது

இந்த மநோ ரத அலங்காரம் அவன் வந்திலனாகில் செய்வது என் என்னில்
இம் மணக் கோலம் பிணக் கோலம் ஆகிறது என்று இறே இவள் நினைத்து இருப்பது –என்று
நாலூர் பிள்ளை அருளிச் செய்தாராக
ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –

காறை பூணும் கண்ணாடி காணும் தன் கையில் வளை குலுக்கும்
கூறை உடுக்கும் அயர்க்கும் தன் கோவைச் செவ்வாய் திருத்தும்
தேறித் தேறி நின்று ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்
மாறு இல் மா மணி வண்ணன் மேல் இவள் மாலுருகின்றாளே – 3-7-8- –

பதவுரை

இவள்–இப் பெண் பிள்ளையானவள்
காறை–பொற் காறையை
பூணும்–(தன் கழுத்தில்) பூணா நின்றாள்;
(அக்காறையுங் கழுத்துமான அழகை)
கண்ணாடி காணும்–கண்ணாடிப் புறத்தில் காணா நின்றாள்;
தன் கையில்–தன் கையிலிருக்கிற
வளை குலுங்கும்–வளையல்களை குலுக்கா நின்றாள்;
கூறை–புடவையை
உடுக்கும்–(ஒழுங்குபட) உடுத்துக் கொள்ளா நின்றாள்;
(அவன் வரவுக்கு உடலாக இவ்வளவு அலங்கரித்துக் கொண்டவளவிலும் அவ்ன் வரக் காணாமையாலே,)
அயர்க்கும்–தளர்ச்சி யடையா நின்றாள்;
(மறுபடியுந் தெளிந்து இதற்கு மேலாக அலங்கரித்துக்கொள்ளத் தொடங்கி)
தன் கோவை செம் வாய் திருத்தும்–கோவக் கனிபோலச் சிவந்துள்ள தன் அதரத்தைத் (தாம்பூல சர்வணாதிகளால்) ஒழுங்கு படுத்தா நின்றாள்;
தேறித் தேறி நின்று–மிகவுந் தெளிந்து நின்று
ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்–ஸஹஸ்ர நாமப் பொருளான எம்பெருமானுடைய குணங்களை வாய் புலற்றா நின்றாள்;
(அதன் பிறகு)
மாறு இல்–ஒப்பற்றவனும்
மா மணி வண்ணன் மேல்–நீலமணி போன்ற நிறத்தை யுடையனுமான(அக்) கண்ண பிரான் மேல்
மாலுறுகின்றாள்–மோஹியா நின்றாள்–

காறை பூணும் கண்ணாடி காணும்
பூண்பதற்கு முன்னும் பின்னும் உண்டான வாசி கண்ணாடியில் கண்டால்
காறை மிகையாகத் தோற்றும் இறே தனக்கும் –

தன் கையில் வளை குலுக்கும்-
தானே கழலுகிற வளைகளும் குலுக்கினால் மிகவும் விழ விறே ப்ராப்தம் –
விழுந்தவை விழுந்தே போயிற்றன
விழாதவை கழலா நிற்கச் செய்தே மநோ ரத சமயத்திலே பூரித்தன இறே
அவன் குணங்களை நினைத்து இருந்த கனத்தாலே குலுக்கக் குலுக்கப் பூரித்தன என்னுமது ஒழிய
சிதிலமாய் விழுந்தன என்கை மார்த்தவதுக்குப் போராதே –

கூறை உடுக்கும்
பரி யட்டம் அரையிலே தொங்கிற்று -இம் மநோ ரதத்தாலே என்னில் -உடுக்கவுமாம் இறே
அல்லாத போது கையிலே ஒரு தலையும் காலிலும் தரையிலும் ஒரு தலையுமாம் இறே

காறை பூணும் -என்றது
ஆபரணங்களுக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணமாய் -ஆஸ்ரயம் பெற்றது என்றபடி –

பூணும் உடுக்கும் என்ற வர்தமாநம்
ஒப்பணிதலில் அவன் பூட்டியும் உடுத்தியும் செய்த நேர் வரும் அளவும்
கழற்றுவது பூண்பது குலைப்பது உடுப்பதாய்ச் செல்லும் என்று தோற்றுகிறது –

அயர்க்கும்
இந்த அலங்கார கௌரவ மநோ ரதத்தாலே
முன்பு கேசவா -என்று அழைத்த போதை ஸம்ஸ்லேஷ மநோ ரதத்தையும் மறக்கும் என்னுதல்
அன்றியே
மநோ ரத கௌரவ ப்ராந்தி தலையெடுத்து
காறை பூண்பது
பூண்டிலோமோ என்று தொட்டுப் பார்ப்பது
கண்ணாடி காண்பது
அதிலே தோற்றின காறையைக் கண்ணாடி என்று அறியாதே அத்தை ஸ்பர்சித்துப் பார்ப்பது
பதம் தோறும் இவ்வயர்ப்புச் செல்லா நிற்கும் என்னவுமாம்

தன் கோவைச் செவ்வாய் திருத்தும்
கோவைக் கனி போலே ஸ்வா பாவிகமாய் இருக்கிற அதரத்தைப் பலகாலும்
கண்ணாடி கண்ணாடி பார்த்துப் பார்த்துக் கன்றப் பண்ணா நின்றாள் –

இவள் தான்
அமுதுபடி திருத்துவது –
சாத்துப்படி திருத்துவதாகா நின்றாள்
என்று பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –
அவனுக்குப் படி யாவது -கூறை இறே

தேறித் தேறி நின்று ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்
தேறித் தேறி என்கையாலே
அயர்த்து அயர்த்து என்னுமதும் தோற்றும் இறே
ஜாக்ரத் ஸ்வப்ன தசையில் கலக்கமும் தெளிவும் போலே இறே மநோ ரதம் தான் இருப்பது –
ஸ்வப்னம் கண்டவன் இது ஸ்வப்னம் என்று அறியாதாப் போலே இறே மநோ ரதமும்

நின்று
அந்த மநோ ரதம் நிறுத்த நின்று

ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்
அவனுடைய மேன்மைக்கும் நீர்மைக்கும் வாசகமுமாய்
த்யோதமா நமுமான குணங்களை யுடையவனுடைய
அஸங்க்யாதமான திரு நாமங்களையும்
அவனுடைய பரிஜன பரிச்சதாதிகளையும் அக்ரமமாகச் சொல்லா நின்றாள் –

மாறு இல் மா மணி வண்ணன் மேல்
அத்விதீயுமுமாய்-மஹார்க்கமுமான நீல ரத்னம் போன்ற வடிவழகை யுடையவன் விஷயமாக

இவள் மாலுருகின்றாளே
இவள் பிராந்தி முதிர்ந்து மேன்மேலும் செல்லா நின்றது -என்கிறாள் –

இத்தால்
உபாசன ரூபமாக விஹிதைகளாய் த்யாஜ்ய ஸ்வீ கார பிரகாசிகைகளான
பக்தி பிரபத்திகள் அன்றிக்கே
உபாதேய தமமாய் –
துல்ய விகல்பம் தோன்றும் படியாய்த் தலைக்குக் கீழ் ஆகையாலே
பக்தி பிரபத்திகளை ஆத்ம பூஷண பிரதானமாகப் பிரகாசிக்கிறது –காறையால்

(வனக்குடை தவ நெறி
சார்வே தவ நெறி
தலை வணங்க காறையிலே தானே மூட்டும்
பக்தி பிரபதிகளில் இரண்டு வகைகள் உண்டே
சாதன பக்தி -உபாயாந்தரம் ஆகுமே
விதிக்கப்பட்டுள்ளவை தான் இவையும்
உபாய பிரபத்தகியும் தாழ்ந்ததே –
அவனை அடைய பிரபத்தி உட்பட எதுவும் உபாயம் அல்ல -அனுபாய பிரபத்தி -பல பிரபத்தி தானே உயர்ந்தது –
பற்றிய பற்றுதலும் உபாயம் இல்லையே -அவனைத் தவிர எத்தை உபாயம் என்றாலும் தாழ்ந்ததே
அதிகாரி விசேஷணமான பக்தியும் பிரபத்தியுமே இவளது
தலைக்கு கீழே
நம -பிரத்வீ பாவம்
பக்தி பிரபத்தி இரண்டுமே வணக்கம் -ஆத்ம பூஷணம் )

(வியவஸ்தித விகல்பம் -துல்ய விகல்பம் இரண்டு வகை
ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் –100-
பிரபன்னர்களும் பக்தி -கைங்கர்ய ருசிக்கு சாத்தியமாக வேண்டிக் கொள்வார்களே
பக்தியும் வேண்டும் என்று தெரிந்தது
சரணாகதி உபாயம் இல்லை
சைதன்ய காரியமாக -புத்தி சமாதானார்த்தமாகவே இருக்கும் )

இப்படி (காறையால்) பிரகாசிதமான வதிகாரம் பூர்வாச்சார்யர்களுடைய வசன அனுஷ்டானங்களோடே
(அகாத பக்தி பந்த சிந்தவே )
ஒப்புப் பார்த்தமை தோற்றுகிறது –
கண்ணாடி காணும் என்றத்தாலே

ஆச்சார்ய வசன அபிமானத்தாலே இதர அபிமானம் குலைந்து
ப்ராப்த அபிமானத்துடைய மிகுதி
இவள் தன்னாலும்
ஆச்சார்யன் தன்னாலும் குலைக்க ஒண்ணாது என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
கையில் வளை குலுக்கும் -என்கையாலே –

விஷய அனுரூபம் ப்ராப்யம் என்று தோற்றா நிற்கச் செய்தேயும்
ஸ்வரூப அனுரூப ப்ராப்யம் தோன்றுவது ஒழிவதாகா நின்றது என்னும் இடம் தோன்றுவது
கூறை யுடுக்கும் அயர்க்கும் -என்கையாலே –

(ஆற்றங்கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சுவார்களே ஆழ்வாராதிகளும்
சேஷத்வத்துக்குத் தக்க ஆறி இருந்து அவரே வருவார் ப்ராப்யம் இருக்க ஒட்டாமல்-ஸ்வரூப அனுரூபம் இது
அவனைப் பார்த்து த்வரை விஞ்சி விஷய அனுரூபம் )

ப்ராப்யத்துக்குப் பூர்வ க்ஷண பக்தி –
பின்னானார் வணங்கும் சோதியிலே சென்று சேருகை தானே ப்ராப்யம் என்னும் அளவும்
மேன் மேலும் தனக்குப் பிறந்த பரிபாக பரீஷா தர்சனம் செய்து போர வேணும் என்று தோற்றுகிறது –
கோவைச் செவ்வாய் திருத்தும் என்கையாலே –

(ராகம் -பக்தி சிகப்பு
கூட்டிப் போவது பர பக்தி பர ஞானம் பரம பக்தி –
காதல் கடல் புரைய -மேலும் மேலும் வளர்த்து தத்வ த்ரயங்களையும் விஞ்சும் படி வளர்த்து –
பரிபாக பரீஷா தர்சனம் செய்து போர வேணும் )

அவன் தன்னைப் பெற்று அனுபவிக்குமதிலும் காட்டிலும்
அவனுக்குத் த்யோதகமான கல்யாண குணங்களுக்கு வாசகமான திரு நாமங்களும்
அவனுடைய சம்பந்திகளான பரிஜன பரிச்ச தாதிகளும் உத்தேச்யம் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
தேவன் திறம் பிதற்றும் -என்கையாலே –
இவள் வாயனகள் திருந்தவே- (திருவாய் -6-5-)-என்னக் கடவது இறே

இத் திரு நாமங்கள் தானே
அவன் விக்ரஹ வை லக்ஷண்யத்தைக் காட்டக் கடவதாய்
அதில் பக்தியையும் செலுத்தக் கடவதாய் இருக்கும் என்கிறது –
இவள் மாலுறுகின்றாளே -என்கையாலே –

—————-

கீழில் பாட்டில்
தமக்குப் பிறந்த மநோ ரத விக்ருதியை –
பெண் பிள்ளை விக்ருதியைக் கண்ட திருத்தாயார் -பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்தார்
இப் பாட்டில் –
பெண் பிள்ளை விக்ருதியைக் கண்டு வினவப் புகுந்தவர்கள் பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்கிறார்

கைத் தலத்துள்ள மாடழியக் கண்ணாலங்கள் செய்து இவளை
வைத்து வைத்து கொண்டு என்ன வாணிபம் நம்மை வடுப்படுத்தும்
செய்த் தலை எழு நாற்றுப் போலே அவன் செய்வன செய்து கொள்ள
மைத்தட முகில் வண்ணன் பக்கல் வளர விடுமின்களே – 3-7-9-

பதவுரை

கைத்தலத்து உள்ள மாடு அழிய–கையிலுள்ள பணத்தைச் செலவழித்து
கண்ணாலங்கள் செய்து–(இவளுக்குச் செய்ய வேண்டிய) கல்யாணங்களைப் பண்ணி
இவளை–(நமக்கடங்காத) இவளை
வைத்து வைத்துக் கொண்டு–நியமித்தும் காவலிட்டும் வைத்துக் கொண்டிருப்பதனால்
என்ன வாணிபம்–என்ன பயனுண்டாம்;
(பயனுண்டாகாதொழிவது மன்றி)
நம்மை வடுப்படுத்தும்–நமக்கு அவத்யத்தையும் உண்டாக்கும்;
(என்று தாயாராகிய நான் சொல்ல, இதைக் கேட்ட பந்துக்கள்)
செய்தலை எழு நாற்று போல்–”வயலிலே வளர்ந்த நாற்றை அவ்வயலுக் குடையவன் தன் இஷ்டப்படி விநியோகம் கொள்வது போல,
(இவளையும்)
அவள் செய்வன செய்து கொள்ள–(ஸ்வாமியாகிய)அவன் தான் செய்ய நினைத்தவற்றை (த் தடையற)ச் செய்து கொள்ளும்படி
மை தட முகில் வண்ணன் பக்கல்–கறுத்துப் பெருத்த மேகம் போன்ற வடிவுடைய அக் கண்ண பிரானிடத்தில்
வளர–(இவள்) வாழும்படி
விடுமின்கள்–(இவளைக் கொண்டு போய்) விட்டு விடுங்கள்”
(என்கிறார்கள் என்று, தாய் தானே சொல்லுகிறபடி.)–

கைத் தலத்துள்ள மாடழியக் கண்ணாலங்கள் செய்து இவளை
இவள் பிறந்த நாள் முதலாக வந்த நாட்களில் விசேஷங்களாலும் –
இவள் பருவம் குறித்த நாட்களாலும்
பந்து வர்க்கத்துக்கு ஈடாகவும் –
ஐஸ்வர்யத்துக்கு ஈடாகவும்
லோக அபவாத பீதி பரிஹார அர்த்தமாகவும்
லோகம் கொண்டாடும்படியாகவும்
இது ஒரு பெண்ணும் அன்றோ நமக்கு உள்ளது என்னும் தங்கள் ஸ்னேஹ அதிசயத்தாலும்
ஜாதி உசிதமாக வந்த உத்சவங்களை
தம் தாம் கையிலுள்ள வர்த்தங்களும் பூத கதமாக்கி வைத்த வர்த்தங்களும் என்னுதல்
(மாடு சொத்து -தம் கையில் உள்ளது பூமிக்கு அடியில் புதைத்து வைத்தவை என்றவாறு )

மாடு என்று
கன்று காலிகளுக்குப் பேராய்
கோ தனராகையாலே கற்றாக்களையும் வரட்டாக்களையும் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்

இவளை இத்யாதி
இவளை என்றது
பருவத்தால் வந்த அடங்காமையை உறைக்கப் பார்க்கிறாள்

வைத்து வைத்து கொண்டு என்ன வாணிபம் நம்மை வடுப்படுத்தும்
கீழ் நாள் இவளைக் கொண்டாடி மடியிலும் அருகும் வைத்துக் கொண்டு போந்ததாலும்
இப்போது இவளை சிறை செய்து காவலிட்டு கர்ஹித்துக் கொண்டு போருகிறதாலும்
என்ன பிரயோஜனம் உண்டு
உங்களுக்கும் இவள் தனக்கும் ஜாதி உசிதமாகக் காணலாவது ஓன்று இல்லை
தனக்கு நன்மை தேடுகிற நமக்குக் குடிப்பழி இறே இவளால் உண்டாவது –

செய்த் தலை எழு நாற்றுப் போலே அவன் செய்வன செய்து கொள்ள மைத் தட முகில் வண்ணன் பக்கல் வளர விடுமின்களே
நீர் கொண்டு எழுந்த காள மேகம் போலே இருக்கிற திரு நிறத்தையும்
தன் பக்கல் ஸ்நேஹ லேச முடையாரையும் விட மாட்டாத கல்யாண குணங்களாலே
தனக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹராம்படி செய்ய வல்ல விவசாயத்தையும் யுடையவனாய்
முற்றீம்பு செய்து சிறியதுக் கினியதிட்டு
இவளுக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹனானவன் பக்கல் இனி இவள் வர்த்திக்கும்படி
நீங்கள் ஒருமித்து விடுங்கள் என்று
இவள் பிரகிருதி அறிந்தவர்கள் சொல்லி நியமிக்கிறார்களாய் இருக்கிறது

இத்தால்
சதாச் சார்யனானவன் சச் சிஷ்யனைப் பார்த்து
தனக்கு உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் கர்ண பரம்பரையாக வந்த
அதி குஹ்ய பரம ரஹஸ்ய அர்த்த விசேஷங்களை உபதேசித்து
அந்த உபதேசத்தால் வந்த பரிபாக விசேஷங்களைக் கண்டு
இவனாக்கம் கருதிக் கொண்டாடி
வஸ்தவ்ய பூமியும் மென் மேலும் கற்பித்துக் கொண்டு போந்ததால்
என்ன பிரயோஜனம் பெற்றது
இவ் வர்த்தங்களை பரம ரஹஸ்யமாக்கி அழித்து இறே உள்ளது

இவ் வர்த்த விசேஷம் உடையவரைப் பல காலம் நடை கொண்டு பரீக்ஷித்து உபதேசித்த
திருக் கோட்டியூர் நம்பி போல்வாருக்கு இறே தெரிவது –
இப் பிரபன்ன குலமான தொண்டக் குலத்துக்குச் சேராதவை இறே-

(அவன் திருவடி ப்ராப்யம் -ப்ரபந்ந குல அத்யவசாயம்
அதுக்கும் மேலே அன்றோ
தொண்டர் குலத்துக்கு -அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யத்தில் ஈடுபட வேண்டுமே )

இத்தால் விளைவது எல்லாத்துக்கும் பரிஹாரமாக
விக்ரஹ வைலக்ஷண்யத்தையும்
இது விளைப்பதாக எதிர் சூழல் புகுத்தி திரிந்த
ஆத்ம குண வைலக்ஷண்யத்தையும் யுடையவன் பக்கலிலே
அவன் தனக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹம் ஆக்கிக் கொள்ளும்படி
நீங்கள் கர்ஹிக்க நினையாதே
விஷய அனுரூப பிராப்தி வர்த்திக்கும்படி விடப் பாருங்கோள் என்கிறது –

(ஸ்வரூப அனுரூப ப்ராப்யம் கீழ்ப்படி
விஷய அனுரூப ப்ராப்யம் மேல் படி )

————

இப் பாட்டாலும் அவர்கள் த்வரிப்பவர்களாகத் திருத் தாயார் சொன்ன
பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் –

பெருப் பெருத்த கண்ணாலங்கள் செய்து பேணி நம் இல்லத்துள்ளே
இருத்துவான் எண்ணி நான் இருக்க இவளும் ஓன்று எண்ணுகின்றாள்
மருத்துவ பதம் நீங்கினாள் என்னும் வார்த்தை படுவதன் முன்
ஒருப்படித்திடும் இனி இவளை உலகளந்தான் இடைக்கே -3-7-10 –

பதவுரை
(இவளுக்கு)
பெருபெருத்த–மிகவும் விசேஷமான
கண்ணாலங்கள் செய்து–கல்யாண காரியங்களைச்செய்து
பேணி–அன்பு பூண்டு
நம் இல்லத்துள்ளே–நம் வீட்டுக்குள்ளேயே
இருந்துவான் எண்ணி நாம் இருக்க–(இவளை) இருக்கச் செய்ததாக நாம் நினைத்திருக்க
இவளும்–இவளொ வென்றால்
ஒன்று எண்ணுகிறாள்–(நம் எண்ணத்திற்கு விபரீதமாக) மற்றொன்றை எண்ணுகிறாள்.
(என்று தாயாகிய நான் சொல்ல இதைக் கேட்ட பந்துக்கள்)
மருத்துவப்பதம் நீங்கினாலென்னும் வார்த்தைபடுவதன் முன் –வயித்தியன் தான் செய்யும் மருந்தில் பதம் பார்த்து செய்யாவிடில்
அது கை தவறுவது போல இவள் பதம் பார்த்து நாம் செய்யாமையாலே இவள் கைகழிந்தாளேன்கிற அபவாதம் பிறப்பதற்கு முன்.
(அந்நாளில் கல்யாணம் சின்ன வயசில்
பருவம் பந்த உடனே அவன் இடம் சேர்ப்பார்கள்
இவள் பருவம் பார்த்து -அவன் இடம் அனுப்ப வேண்டும்
தாண்டி இருத்தினால் காரா க்ருஹம் போல் ஆகும் )
இவளை–இவளை
உலகு அளந்தானிடைக்கே–உலகளந்தருளின கண்ணபிரானிடத்திலேயே(கொண்டு போய்)
ஒருபடுத்திடுமின் –சேர்த்துவிடுங்கள்
(என்று கூறியதைத் தாய் கூறுகின்றாள்)–

பெருப் பெருத்த கண்ணாலங்கள் செய்து பேணி
ஐஸ்வர்ய செருக்காலே ஒருவருக்கு ஒருவர் மேலான கல்யாணங்களை செய்து கொண்டு
போருகிறவர்களுக்கும் மேலான கல்யாணங்களையும் செய்து
ஜாதி உசிதமான தர்மங்களையும் இப் பெண்பிள்ளை தன்னையும் பேணி

நம் இல்லத்துள்ளே இருத்துவான் எண்ணி நான் இருக்க
நம்முடைய க்ருஹத்துக்குள்ளே இருத்துவதாக நாம் எண்ணி இருக்க

இவளும் ஓன்று எண்ணுகின்றாள்
இக் கிருஹத்தை காராக்ருஹமாக நினைத்து இரா நின்றாள்
தனக்கு வஸ்த்வய பூமி அவன் இருக்கும் இடமேயாக நினைத்து இரா நின்றாள்

மருத்துவ பதம் நீங்கினாள் என்னும் வார்த்தை படுவதன் முன்
ஆரோக்யாதிகளுக்கு(ஆதி -ஆயூஸ்ஸூக்கள்-உயர -இளைக்க -இத்யாதிகள் ) ஹேதுவாக ஓவ்ஷதங்கள்
சமைப்பார் பாகம் பார்க்குமா போலே
பருவம் தப்பாமல் பார்க்க வேணும் இறே பெண் பிள்ளை பெற்றவர்களுக்கு
அது தப்பினாள் என்னும் வார்த்தை பிறப்பதற்கு முன்பே

ஒருப்படித்திடும் இனி இவளை உலகளந்தான் இடைக்கே
வரையாதே திரு உலகு அளந்து ரஷித்த ஸர்வ ரக்ஷகன் பக்கல் நெஞ்சு
ஒருமித்துக் கொண்டு போய் விடப் பாருங்கோள்

இடுமின்
கொண்டு போய் இட்டு வைக்கப் பாருங்கோள் -என்னுமாம் –

இத்தால்
சதாசார்யனானவன் ஸச்சிஷ்யனைத் தன் உபதேசத்தால் திருத்தி–
திருந்தின அம்சத்தை கிரியா பதத்துடனே சேர்த்து
(ஸ்யாம் – திருமந்திரத்தில் தொக்கி உள்ள -நாராயணனுக்கு அடியேன்
ஸகல வித கைங்கர்யங்களையும் செய்யப் பெறுவேனாக ஆக வேண்டும் )
மிகவும் கொண்டாடிக் கொண்டாடி
(ஸ்வரூப அனுரூப ஆச்சார்ய பாரதந்த்ர்ய பத அந்தர் கத ஸ்தானத்தில் வைப்பதாக விசாரித்து
நம -ததீய பர்யந்தம் –பாகவத சேஷத்வ பாரதந்தர்ய -ஆச்சார்யர் திருவடிகளில் கைங்கர்யம்
ஸ்வரூப யாதாத்ம்யம் -ஆச்சார்ய பாரதந்த்ர்ய பத அந்தர் கத ஸ்தானத்தில்
வைகுண்ட மா நாடும் –எல்லாம் உன் இணை மலர்த்தாள்
பாட்டுக்கேட்க்கும் இடமும் –இத்யாதி அனைத்துமே வகுத்த இடம் )
இது தானே புருஷார்த்தமாக நினைத்து நிர்ப் பரத்வ அனுசந்தானம் பண்ணி நாம் இருக்க

இத்தைக் காற்கடைக் கொண்டு
விஷய அனுரூபம் ப்ராப்யமாக நினைத்து
அதிலே அத்யசித்துப் போருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு
(இவளும் ஓன்று நினைக்கின்றாள் இதுவே )

ஆளும் பரமனைக் கண்ணனை -(திருவாய் -3-7-2)-என்றால் போலே சிலவற்றைச் சொல்லி
இப் பாரதந்தர்ய பரிபாகத்தைக் கடந்த ப்ரஸித்தி யுண்டாவதற்கு முன்னே
தேவாஸூர வ்யாஜத்தாலே வாமன வேஷ பரிக்ரஹம் செய்து தன் சொத்துக்குத் தானே இரப்பாளனுமாய்

திரு உலகு அளந்த வ்யாஜத்தாலே அந்நிய சேஷத்வ ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யங்களைப் பிரகாசிப்பித்துத்
தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளுமீதே எனக்கே கண்ணனை யான் கொள் சிறப்பே-(திருவாய்-2-9-4) -என்று பிரார்த்தித்து
வியக்க இன்புறுதும் -(திருவாய்-10-3)-என்னும்படி பண்ணுவதாக
ஆள் பார்த்து உழி தருகிறவன் -பக்கலிலே நீங்கள் நெஞ்சு ஒருமித்து

ஸ்வரூபானுரூபமான புருஷார்த்தத்திலும் காட்டில்
விஷய அனுரூப புருஷார்த்தம் உத்தேச்யம் என்று அறுதியிட்டுச்
சரம பர்வ ஸ்திதியை பிரதம பர்வத்திலே கொண்டு போய்
வானவர் நாட்டையும் நீ கண்டு கொள் என்று
சேர்க்கப் பாருங்கோள் என்கிறது –

(சரம பர்வ ஸ்திதியை பிரதம பர்வத்திலே கொண்டு போய்
ஆச்சார்யர் உகப்புக்குச் செய்யும் கைங்கர்யம் தான் நிற்கும் –
அத்ர பரத்ர ஸாபி நித்யம் யதீய சரணம் சரண மதியம் -உபாய பாவத்தில் அது
ப்ராப்யம் மிதுனம் தானே
அங்கு உபாயம் பாவம் எதற்கு என்னில் அங்கும் அவரை முன்னிட்டுக் கொண்டே கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும்
லஷ்மீ நாத-ஸ்லோகம் அங்கும் உண்டே )

———-

நிகமத்தில் இத்திருமொழி கற்றாருக்குப் பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

ஞாலம் முற்று உண்டு ஆல் இலை துயில் நாராயணனுக்கு இவள்
மாலதாகி மகிழ்ந்தனள் என்று தாயுரை செய்ததனைக்
கோலமார் பொழில் சூழ் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன
மாலை பத்தும் வல்லார்க்கு இல்லை வரு துயரே -3 7-11 –

பதவுரை

இவள்–“இப்பெண்பிள்ளை யானவள்,
ஞாலம் முற்றும் உண்டு–எல்லா வுலகங்களையும் திருவயிற்றிலே வைத்து நோக்கி
ஆல் இலை துயில்–ஒரு ஆலந்தளிரிலே கண் வளர்ந்தருளின
நாராயணனுக்கு–எம்பெருமான் விஷயத்தில்
மால் அது ஆகி–மோஹத்தை யுடையளாய்
(அவனை அணைக்க வேண்டு மென்ற மநோ ரதத்தினால்)
மகிழ்ந்தனள் என்று–மனமுகந்தாள்” என்று
தாய் உரை செய்ததனை–தாய் சொல்லியதை
கோலம் ஆர்–அழகு நிறைந்த
பொழில் சூழ்–சோலைகளாலே சூழப்பட்ட
புதுவையர் கோன்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலுள்ளவர்க்குத் தலைவரான
விட்டுச் சித்தன்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை–சொல் மாலையாகிய
பத்தும்–இப்பத்துப் பாட்டையும்
வல்லவர்கட்கு–ஓத வல்லவர்களுக்கு
வரு துயர் இல்லை–வரக்கூடிய துன்பம் ஒன்றுமில்லை–

ஞாலம் முற்று உண்டு ஆல் இலை துயில் நாராயணனுக்கு
பஞ்சாசத் கோடி விஸ்தீரமான அண்டாந்தர கத லோகங்களை எல்லாம் அத்யல்பமான வடிவைக் கொண்டு
திரு வயிற்றிலே வைத்து முகிழ் விரியாத ஆலிலையில் கண் வளர்ந்து அருளுகிற அகடிதமும் கடிதமாம் படி இறே
நாராயணன் என்கிற ஸமாஸ த்வயத்தில் பஹு வ்ரீஹியாலே
அணோர் அணீ யான் -என்கிற மாத்ரமும் இன்றிக்கே
இடம் திகழ் பொருள் தோறும் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -என்கிறது இறே அகடிதம் ஆவது
இது தான் கடிதமாகவும் இவை யுண்ட கரனே என்கிறது அகடிதமாகவும் இறே இப்பாட்டில் தோற்றிக் கிடக்கிறது

இவள்
பருவத்தால் வந்த சைஸத்வத்வம் தோற்றுகிறது

மாலதாகி
பருவம் நிறைந்தாலும் கூடாத வ்யாமோஹம் சொல்லுகிறது

அது -என்று
உபமான ராஹித்யம்

மகிழ்ந்தனள் என்று தாயுரை செய்ததனைக்
வியாமோஹ கார்யமான புருஷார்த்தம் ஸித்தித்து மகிழ்ந்தனள் என்று
தாய்மார் க்ருதார்த்தைகளான பிரகாரத்தை

தாய் -ஜாதி ஏக வசனம்
வளர விடுமின்
ஒருப்படித்திடுமின் -என்றவர்களும் தாய்மார்கள் இறே

இவள்
கைங்கர்ய ப்ராப்திக்கு பூர்வ க்ஷண வர்த்தியான பக்தியும் உண்டாய்
கைங்கர்யமும் பிரவ்ருத்தி யானாலும்
அது தன்னையும் ஆஸ்ரயத்திலே சேர்த்துத் தன்னைப் போக்யம் ஆக்குகை தானே
ப்ராப்தமாய் இருக்கிற இவள் –
இவள் மாலதாகி மகிழ்ந்தனள் -என்று திருத்தாயாரான ஆச்சார்யன் தானே
சொல்லும்படி காணும் பரிபாகம் முதிர்ந்த படி

தாயுரை செய்ததனைக் கோலமார் பொழில் சூழ் புதுவையர் கோன்
தர்ச நீயமான புஷ்ப பலாதிகளாலே நிறைந்த பொழிலாலே சூழப்பட்ட
திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

விட்டு சித்தன்
விஷ்ணுவை சித்தத்தில் யுடையவர் என்னுதல்
விஷ்ணுவுடைய சித்தத்தில் வஸிக்கிறவர் என்னுதல்
இதுவும் ஒரு ஸமாஸ த்வயம் என்னலாம் இறே -துல்ய விகல்பகமாகத் தோற்றுகையாலே

சொன்ன மாலை
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக ஸப்தார்த்தமும்
அந்யாபதேச
ஸ்வாபதேஸங்களும் இவை என்று
பர வேத்யமாம் படிக் கொண்டாடி அருளிச் செய்த

பத்தும் வல்லார்க்கு
இப் பத்துப் பாட்டையும் ஸா அபிப்ராயமாக அனுசந்திக்க
வல்லவர்களுக்கு

இல்லை வரு துயரே
துயர் வருக இல்லை என்னாதே –
இல்லை வரு துயரே -என்கையாலே
இதுவும் ஒரு நமஸூ இருக்கிற படி –
(வீடுமின் சொல்லி பின்பு முற்றவும் சொன்னது போல் இங்கும் )

துயராவது
மங்களா ஸாஸன ரஷ்ய ரஷக பாவத்துக்கு வருகிற மாறாட்டம் வாராது என்றபடி
பழிப்பிலோம் -என்றதும் இது தன்னை இறே
அந்நிய சேஷத்வம்
ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யம் நேராக வருவதும் இது தன்னாலே இறே –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-6—நாவலம் பெரிய தீவினில்–

June 21, 2021

கீழில் திருமொழியில்
தேவதாந்த்ர அநு வர்த்தந அபாவத்தாலே வந்த தோஷங்கள் உண்டாயிற்றே ஆகிலும்
அவன் தானே பரிஹரிக்கும் என்றார் –
அது தன்னை விளைத்தானும் தானே யாகையாலே –
அவன் தன்னாலும் விளைக்கலாவது -அகைப்பில் மனிசரை-(நான்முகன்) இறே
(தேவதைகளுக்கு அந்தர்யாத்மாவாக இருந்து விளைத்து
தானே–ஸ்வேந ரூபேண -பரிஹரித்தவனும் இவனே
இதுக்கு த்ருஷ்டாந்தம் மேல் காட்டி அருளுகிறார் )

திண் மதியைத் தீர்ந்த மாத்ரத்தாலே அம்பரீஷாதிகளையும் விளைக்கலாய்த்து இல்லை இறே
(உண்டாக்க முடிந்தது அன்றோ
அம்பரீஷர் -இடம் இந்திரனாக வேஷம் பூண்டு தானே வந்தானே
திருமேனி காட்டி இப்பொழுது கேள் என்றதும்
பெற்றேனே -உமது திவ்ய மங்கள விக்ரஹ சேவை கிட்டியதே )

ஒரு மாவில் ஒரு மாவில் ஒரு மா தெய்வம் மற்று யுடையோமோ (திருவாசிரியம் -7-)என்பாரையும்
(மா -பெரிய -பகவானைப் போன்ற பெரிய -தேவதாந்த்ரங்கள் )
இம் மாத்திரத்தைக் கொண்டே தெய்வம் பிறிது அறியேன் -(பெரிய திருமொழி -6-3-6 )என்பாரையும்
இது தன்னிலும் திருவில்லாத தேவரைத் தேறேல் -என்பாரையும்
தேறி யுளது என்று இருப்பாரோடு உற்றிலேன் (பெரிய திருமொழி-8-10-3 )-என்பாரையும் சொல்ல வேண்டா இறே
(பரன் திறம் அன்றி மற்று ஒரு தெய்வம் இல்லையே)

ஒரு மாவைக் கீழ் ஒரு மாவில் ஓட வைத்து (அந்தராத்மாவாக இருந்து )
அங்க அங்கித்வமும் —
ஸாம்யமும் —
உபாஸகர்க்குத் த்யேய மான வாதித்யன் முதலான தேவதா யந்தர்யாமித்வமும்
சர்வ சாதாரணமான ஸ்வரூப அந்தர்யாமித்வமும்

இதில் விஹித அவிஹித ரூபேண வருகிற உபய காம்யத்வ பிரதிபத்தியும்
(விஹித–உபாசனம்
அவிஹித சாஸ்திரம் சொல்லாத வழி ரூபேண)
கேவல விஹிதமான விசேஷணத்தில் தேவதா பிரதிபத்தியும்
அந்ந தாதா பய த்ராதா –என்றால் போலே சொல்லுகிற விஹித விஷய துல்ய பிரதிபத்தியும்

ஏவம் பிரகாரமான தேவதாந்த்ர பிரதிபத்தி கழிந்ததாவது —
தன் பக்கல் யுண்டான ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்ய லேசமும் பொறாத படியானால் இறே –

இந்தப் பொறாமை தான் தோன்றுவது –
சதுர்த்தி உகார மகார நமஸ்ஸூக்களிலும் –சரம நமஸ்ஸிலும் –அஹந்தா விலும்
பிரதி பத்தி அனுஷ்டான பர்யந்தம் ஆனால் இறே
(லுப்த சதுர்த்தி -தாதார்த்தம் -அவனுக்கே -அநந்யார்ஹத்வம் -எனக்கு நான் அல்லேன் -எனது ஆனந்தத்துக்கு அல்லேன் )

இப் பிரதி பத்தி விளைக்கும் போது
ஓர் ஆச்சார்யன் முகத்தால் அல்லது விளைக்க ஒண்ணாது என்று
திருக்குழலூதினது என்கிற வ்யாஜத்தாலே
தேவ திர்யக் மனுஷ்ய ஸ்தாவரங்கள் எல்லாம் நெஞ்சு இளகி உருகி
வச வர்த்தியாம்படி ஆசரித்துக் காட்டினான் இறே

இப்படித் தானே காட்ட வேண்டிற்று –
தானே தோஷ தரிசனத்தையும் விளைத்து மலை எடுத்துப் பரிஹரித்தாலும்
தனக்காட் பற்றாமல்
த்வம் மே அஹம் மே -என்னும்படி விளையும் என்று திரு உள்ளம் பற்றி இறே
திருக் குழலூதுகிறது

————–

நாவலம் பெரிய தீவினில் வாழு நங்கைமீர்கள் இதோர் அற்புதம் கேளீர்
தூவலம் புரி உடைய திருமால் தூய வாயில் குழலோசை வழியே
கோவலர் சிறுமியர் இளம் கொங்கை குதுகுலிப்ப வுடல் உள் அவிழ்ந்து எங்கும்
காவலும் கடந்து கயிறுமாலையாகி வந்து கவிழ்ந்து நின்றனரே -3 6-1 – –

பதவுரை

அம்–அழகிய
பெரிய–விசாலமான
நாவல் தீவினில்–ஜம்பூத்வீபத்தில்
வாழும்–வாழா நின்றுள்ள
நங்கைமீர்கள்–பெண்காள்!
ஓர் அற்புதம் இது–ஒரு ஆச்சரியமான இச் சங்கதியை
கேளீர்-செவி கொடுத்துக் கேளுங்கள்;(யாது அற்புதமென்னில்;)
தூ–சுத்தமான
வலம்புரி உடைய–ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தையுடைய
திருமால்–ச்ரியபதியான கண்ண பிரானுடைய
தூய வாயில்–அழகிய திருப் பவளத்தில் (வைத்து ஊதப் பெற்ற)
குழல்–புல்லாங்குழலினுடைய
ஓசை வழியே–இசையின் வழியாக,
கோவலர் சிறுமியர–இடைப் பெண்களினுடைய
இள கொங்கை–இள முலைகளானவை
குதுகலிப்ப–(நாங்கள் முன்னே போகிறே மென்று நெறித்து) ஆசைப்பட
உடல்–சரீரமும்
உள்–மநஸ்ஸும்
அவிழ்ந்து–சிதிலமாகப் பெற்று
எங்கும்–எங்குமுள்ள
காவலும்–காவல்களையும்
கடந்து–அதிக்ரமித்து விட்டு
கயிறு மாலை ஆகி வந்து–கயிற்றில் தொடுத்த பூமாலைகள் போல (த் திரளாக) வந்து
கவிழ்ந்து நின்றனர்–(கண்ணனைக் கண்டு வெள்கிக்) கவிழ் தலையிட்டு நின்றார்கள்;
[இதிலும் மிக்க அற்புதமுண்டோ]

நாவலம் பெரிய தீவினில் வாழு நங்கைமீர்கள் இதோர் அற்புதம் கேளீர்
ஐம்பூத்வீபம் என்கிற ப்ரஸித்தி யுடையதான இதில்
தெற்கில் முடிந்த ஒன்பதாம் கூறு இறே பெரிய த்வீபம் ஆவது என்னுதல்
ஓன்பதையும் கூட்டிப் பெரிய த்வீபம் ஆவது என்னுதல்
இது ஒன்றால் இறே எட்டுக்கும் பெருமை யுண்டாயிற்று -அதாவது

1-எட்டும் போக ப்ரதான ஸ்தலங்களாகையாலும் –
2-அந்த ஸ்தலங்களில் போ கங்களுக்கும் உபரிதன ஸ்தலங்களில் போகங்களுக்கும்
ஆர்ஜன ரூபேண சாதன ப்ரதானம் இங்கே யாகையாலும்
3-இது தன்னிலே சாதன ஸாத்யங்கள் உண்டாகையாலும்
4-ஸாஷாத் கார பரரும் ஸத் ஸம்ப்ரதாய முமுஷுக்களும் இங்கே யாகையாலும்
5-அசாதாரண விக்ரஹ பிரதாந்யங்கள் இங்கே யாகையாலும்
6-இங்கு நின்றும் சென்றவர்களை அங்குள்ள நித்ய முக்தர்களும் ஈஸ்வரனும் ஆதரிக்கையாலும்
இதுவே பெருஞ் த்வீபம் என்ன வேணும்
மிக்க நாவலாலே உப லஷிதமான த்வீபங்களில் பெரிய த்வீபம் என்றதாயிற்று –
(அளவிலே சிறியதாக இருந்தாலும் பெருமையால் மிக்கது என்றவாறு )

(பிரியவர்தன் பிரித்தது ஏழு த்வீபங்கள்
அவன் பிள்ளை பிரித்தது ஒன்பது கண்டங்கள் )

வாழும் நங்கைமீர்கள்
வாழாட் பட்டு நின்றீர் -என்னுமா போலே
ஸாத்யம் ஸாத்யாந்தரத்திலே மூட்டுகை இறே வாழ்வாவது
இவ் வாழ்வு தானே இவர்கள் குண பூர்த்திக்கும் ஹேது

இதோர் அற்புதம் கேளீர்
இஃதோர் ஆச்சர்யம் கேளி கோள்

தூவலம் புரி உடைய திருமால்
தூயதான வலம் புரியை யுடையவன் ஆகையாலும்
திருமாலாகையாலும்

பிரதிகூலரை நிரசிப்பிக்கவும்
அனுகூலரை சேர்ப்பிக்கவும்
வல்ல பரிகரத்தை யுடையவன் –

வலம் புரிக்குத் தூய்மை யாவது
தேஹ குண சுத்தியும் –
ஆத்ம குண சுத்தியும்

மேல் தாவள்யமாய் (வெளுப்பாய் ) உள்ளும் மண்ணீடாய் இராத அளவன்றிக்கே
ஸ்வார்த்த கந்த ரஹிதமாய்ப் பரார்த்தமேயாய் இருக்கை
(இதுவே தேஹ சுத்தியும் ஆத்ம சுத்தியும் )

சதிரையும் இளமையும் மடப்பத்தையும் தாட்சியையும் மதிப்பையும் மதியாதே
புதியது ஏத்த வாருங்கோள் (திருவாய் -2-10 )-என்று தானே அதிரவற்றாய் இருக்கை

மடுத்தூதிய சங்கொலியும்
படைப்போர் புக்கு முழங்குதலுமாய் இறே இருப்பது –

தூய வாயில் குழலோசை வழியே
திருப் பவளத்துக்குத் தூய்மை யாவது –
நிஷேத அபாவ ஸ்த்தித்யர்த்த ப்ரகாஸமான திருக் குழல் ஓசை வழியாலே ஸகலரையும் வஸீ கரிக்கை இறே
(விலக்காமல் அனைவரையும் ஏற்றுக் கொள்ளுவதில் உறுதியாக இருப்பவன் என்பதைக் காட்டி )
ராமோ த்விர் நாபி பாஷதே -என்கிற மாத்திரமே அன்றே –
(நத்யஜேயம் -ஸமஸ்த கிஞ்சித்காரமும் கொள்ள- ஏவியும் பணியும் கொள்வேன் என்றும் சொல்ல வேண்டுமே )

கோவலர் சிறுமியர் இளம் கொங்கை குதுகுலிப்ப
கோ ரக்ஷணத்தில் சமர்த்தராய் இருக்கிறவர்களின் சிறுப்பெண்களையுடைய அங்குர மாத்ரமே யன்றிக்கே
விஷய ஸா பேஷமான முலைகள் கௌதூஹலம் செய்ய
குதுகுலத்தல் -த்வரா அதிசயத்தால் வந்த கிளப்பம்

வுடல் உள் அவிழ்ந்து
கொங்கை அளவோயோ
பேர் இளம் கொங்கையினார் அழலாலே உடலும் வெதும்பி உருகி நெஞ்சில் வ்யவசாயமும் குலைந்து

எங்கும் காவலும் கடந்து
1-மாதா பிதா பிராதாக்கள் முதலான ஸ்வ ஜன லஜ்ஜையும்
2-கவாட பந்தனம் முதலான அரணும்
3-தோழிமார் ஆனவர்களுடைய நியந்த்ருத்வத்தையும் கடந்து –

கயிறு மாலையாகி
கயிற்றில் ஒழுங்கில் அகப்பட்டாரைப் போலே
நேச பாச லேசம் எத்திறத்திலும் அற்று
பத்துறுத்த பாசமான குழல் ஓசை வழியே

வந்து
சென்று

வந்து
அவ்விடத்தில் தம்முடைய நியந்த்ருத்வம் தோன்ற அங்கே நிற்கிறார் போலும் காணும்
(கண்டவாற்றால் தனதே உலகு என்று நிற்பதைக் கண்டார்கள் )
கண்ணன் என்னும் நெடும் கயிறும் சமீப க்ராஹி என்னும்படி
குழல் ஓசை தூர க்ராஹியாய்-( நெடு நெடும் கயிறு) இருக்கும் இறே
எட்டினோடு இரண்டு என்னும் கயிறு அபலைகளை என் செய்யாதது தான்

கவிழ்ந்து நின்றனரே
கயிறு மாலை வழியே வந்து இந்தத் த்வனியினுடைய ஆஸ்ரயத்தைக் கண்ட பின்பு
நவோடைகள் ஆகையாலே வ்ரீளை குடி புகுந்து நிலம் பார்த்து நின்றார்கள் என்னுதல்
எதிர் செறிக்க மாட்டாமல் நின்றார்கள் என்னுதல் –

இத்தால்
ஸதாச்சார்ய யுக்தி விசேஷமான
ஸப்த அக்ஷர ப்ரகாஸ உபதேசத்தாலே
கேவல பிராமண அபிப்ராய அஜ்ஞாத தர்க்க சாமர்த்திய அபிமான ரஹித வச வர்த்திகளாய்
ஞான பக்தி வைராக்யங்களோடே
நின்ற பிரகார விசேஷங்களைக் காட்டுகிறது –

(ஸதாச்சார்ய-திருக்குழல்
முனிவரை இடுக்கியும் தானே வெளியிட்டும்
தத்வ தர்சி வசனம் ஏற்றம் உண்டே
அஷ்டாக்ஷர -பிரணவம் விட்டு -சப்த அக்ஷரம் -சப்த ஸ்வர ஸ்தானம்
நமஸ் பாரதந்தர்யம்
நாராயணன் போக்யதை காட்டும்
இவையே போதுமே
ஆச்சார்யர் சொல்வதே போதும்
தர்க்கம் வைத்து வாதம் பிரதிவாதம் செய்ய மாட்டோம்
ராமானுஜர் ஈசான மூலை யைக் காட்டினாலும் அங்கே ஆஸ்ரயிப்போம்
இளம் கொங்கை பக்தி
உடல் உள்ளம் அவிழ்ந்தது வைராக்யம் )

———

இட அணரை இடத்தோளோடு சாய்த்து இரு கை கூட புருவம் நெரிந்து ஏறக்
குட வயிறு பட வாய் கடை கூட கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
மட மயில்களோடு மான் பிணை போலே மங்கைமார்கள் மலர்க் கூந்தல் விழ
உடை நெகிழ வோர்கையால் துகில் பற்றி யோல்கியோட அரிக்கண் ஓட நின்றனரே – 3-6-2- –

பதவுரை

கோவிந்தன்–கண்ணபிரான்
இட அணர–(தனது) இடப்பக்கத்து மோவாய்க் கட்டையை-மஸ்று ஸ்தானம் மீசை உள்ள இடம்
இடத் தோளொடு சாய்ந்து–இடத்தோள் பக்கமாகச் சாய்ந்து
குடம்பட–திரு வயிறு குடம் போலக் குமிழ்த்துத் தோற்றவும்
வாய்–வாயானது
கடை கூட–இரண்டருகுங்குலியவும் (இவ்வறான நிலைமையாக)
குழல் கொடு–வேய்ங்குழலைக் கொண்டு
ஊதின போது–ஊதின காலத்திலே
மடம் மயில்களொடு–அழகிய மயில்களையும்
மான் பிணை போலே–மான் பேடைகளையும் போன்றுள்ள
மங்கைமார்கள்–யுவதிகள்
இரு கை–இரண்டு திருக்கைகளும்
கூட–(குழலோடு) கூடவும்
புருவம்–புருவங்களானவை
நெரித்து ஏற–நெறித்து மேலே கிளறவும்
வயிறு–வயிறானது
மலர் கூந்தல்–(தங்களுடைய) மலரணிந்த கூந்தல் முடியானது
அவிழ–அவிழ்ந்து அலையவும்
உடை–அரைப் புடவையானது
நெகிழ–நெகிழவும்
துகில்–(நெகிழ்ந்த) அத் துகிலை
ஓர் கையால்–ஒரு கையாலே
பற்றி–பிடித்துக் கொண்டு
ஒல்கி–துவண்டு
அரி ஓடு கண் ஓட நின்றார்–செவ்வரி, கருவரிகள் ஓடாயின்ற கண்கள் (கண்ணபிரான் பக்கலிலே) ஓடப்பெற்றனர்-

இட அணரை இடத்தோளோடு சாய்த்து இரு கை கூட புருவம் நெரிந்து ஏறக் குட வயிறு பட வாய் கடை கூட
இடப் பார்ஸ்வத்திலே ஸ்மஸ்ரு ஸ்தானத்தை இடத் திருத் தோளோடே சாய்த்து
இரண்டு திருக்கையையும் திருக் குழலோடே சேர்த்து
திருப் புருவங்களானவை நெளித்து
திருக் குழலை நோக்கித்
திரு வயிற்றிலே வாயுவைப் பூரித்து நிறுத்தித்
திருப் பவளத்தாலே க்ரமச க்ரமச விட்டூத வேண்டுகையாலே திரு வயிறு குடம் போலே தோற்றத்
திருப் பவளம் இரண்டு அருகும் குவித்துத் திருக் குழல் துளைக்கு அளவாக –

கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
கோ ரக்ஷணத்தில் ஒருப்பட்டு
அவை விலங்காமைக்கும் –
மேய்க்கைக்கும் –
மீளுகைக்கும் -தகுதியாக
ஊத வல்லவன் ஆகையாலே கோவிந்தன் என்கிறது –
அறியாதவன் ஊதினாலும் குழல் வாய்ப்புத் தானே போரும் காணும்

மட மயில்களோடு மான் பிணை போலே
பவ்யதை யுடைத்தான மயில் போலேயும்
நோக்கத்தை யுடைத்தான மான் பேடை போலேயும்

மங்கைமார் கண் மலர்க் கூந்தல் விழ
யுவதிகளான ஸ்த்ரீகள் புஷ்பாதிகளாலே அலங்க்ருதமான குழல்கள் நெகிழ்ந்து அலைய

உடை நெகிழ
ஒப்பித்து உடுத்த பரியட்டும் நெகிழ

வோர் கையால் துகில் பற்றி யோல்கி யோட
அரை குலையத் தலை குலையக் குழல் ஓசை வழியே ஓடிச் சென்று
ஸ்த்ரீத்வம் பின்னாட்டிய படியால் ஒடுங்கி
ஒல்குதல் -ஒடுங்குதல்
நெகிழ்ந்த உடையை ஒரு கையாலே தாங்கி –

அரிக்கண் ஓட நின்றனரே
ஓட அரிக் கண்ணோடே நின்றனர்
ஸ்த்ரீத்வம் பின்னாட்டினாலும் ஓடுகிற கண்ணை நிஷேதிக்கப் போகுமோ
பிறட்சியையும் ரேகையையும் யுடைத்தான கண்ணோடே
நின்றனரே
ஒல்கி நின்றனரே –

————–

வானிளவரசு வைகுந்த குட்டன் வாசுதேவன் மதுரை மன்னன் நந்தர்
கோனிளவரசு கோவலர் குட்டன் கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
வானிளம்படியர் வந்து வந்தீண்டி மனமுருகி மலர்க் கண்கள் பனிப்பச்
தேனளவு செறி கூந்தல் அவிழ சென்னி வேர்ப்பச் செவி சேர்த்து நின்றனரே – 3-6-3-

பதவுரை

வான்–பரம பதத்துக்கு
இள அரசு–யுவராஜனாயும்
வைகுந்தர்–அப் பரம பதத்திலுள்ள நித்ய ஸூரிகளுக்கு
குட்டன்–பரிந்து நோக்க வேண்டும்படியான பருவத்தை யுடையானாயும்
வாசுதேவன்–வஸுதேவர்க்கு மகனாகப் பிறந்தவனாயும்
மதுரை மன்னன்–வட மதுரைக்கு அரசனாயும்
நந்தர்கோன் இள அரசு–நந்தகோபர்க்குப் (பிள்ளையாய் வளர்ந்து) இளவரசனாயும்
கோவலர் குட்டன்–இடையர்களுக்கு பரிந்து நோக்க வேண்டும்படியான பிள்ளையாயுமுள்ள
கோவிந்தன்–கண்ண பிரான்
குழல் கொடு ஊதின போது;
வான்–ஸ்வர்க்க லோகத்திலுள்ள
இள படியர்– போகத்துக்கு உரிய சரீரத்தை யுடையரான மாதர்
(ஸ்ரீப்ருந்தாவனத்திலே)
வந்து வந்து ஈண்டி–திரள் திரளாக வந்து குவிந்து
மனம் உருகி–(தங்கள்) நெஞ்சு உருகப் பெற்று
மலர் கண்கள்–குவளை மலர்போலழகிய கண்களினின்றும்
பனிப்ப–ஆநந்த நீர் துளித்து விழ
தேன் அளவு–தேனோடு கூடின
செறி கூந்தல்–செறிந்த மயிர் முடியானது
அவிழ–அவிழ
சென்னி–நெற்றியானது
வேர்ப்ப–வேர்வை யடைய
(இவ் வகை விகாரங்களை யடைந்து)
செவி–(தமது) காதுகளை
சேர்த்து–(அக் குழலோசையிலே) மடுத்து
நின்றனர்–திகைத்து நின்றார்கள்-

வானிளவரசு
இளவரசாக்கி மூதுவர் தொழுகையாலே வான் இளவரசு -என்கிறது –

வைகுந்த குட்டன்
அவர்கள் அத்யந்தம் சிசு ஸ்த நந்த்யனாகவே நினைத்து
மங்களா ஸாஸனராய்ச சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர்களுக்கு அத்யந்த பவ்யனாய் இருக்கையாலே
வைகுந்த குட்டன் -என்கிறது

வாசுதேவன்
வாஸூ தேவ புத்ரன் வாசு தேவன்

மதுரை மன்னன்
மதுரைக்கு மன்னனாய் இருந்தவனை நிரசிக்கையாலே -மதுரை மன்னன் -என்கிறார் –
உக்ரசேனனை அபிஷேகம் செய்வித்து-மதுரைக்குக் கேள்வியாக வைத்த அளவே இறே உள்ளது
அத்தாலும் மன்னன் தானே இறே –

நந்தர் கோனிளவரசு
பஞ்ச லக்ஷம் குடிக்கு அரசு நந்தகோபன் ஆகையால்
நந்தன் மைந்தனாக ஆகும் நம்பி -(பெரிய திருமொழி -2-2)
நந்தகோபன் குமரன் (திருப்பாவை )
நந்தன் பெற்றனர் நங்கள் கோன் பெற்றிலன்-(பெருமாள் -7 )என்கையாலே
கோ ரக்ஷணத்துக்கும் கோப்பிற்கும் ரக்ஷகன் தானேயாய்
இவர்கள் காலில் ஒரு முள் பாய்ந்தால் இடறுதல் செய்தால்
நோவுபடுவான் தானே யாகையாலே இளவரசாய் நின்று ரக்ஷிக்குமவன்
மைந்தனாகப் பெற்றோம் என்கையாலே நம்பி என்றதும் –

கோவலர் குட்டன்
தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளோடு ஒத்தவன்
அவர்களுக்கும் ரஷ்யம் ஆனவன்
அவர்கள் தாங்களும் இவனை நோக்கிச் சென்று செறுச் செய்யுமவர்கள்

கோவிந்தன்
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தன்

குழல் கொடூதின போது
வஸீ கர பரிகரமான குழல் கொடுதீதன போது

வானிளம்படியர் வந்து வந்தீண்டி
வானிலே வர்த்திப்பவராய்
அந்த லோகத்தில் உள்ளதனையும் ஜரா மரணம் இன்றியிலே இருக்கிற மாத்ரமே அன்றிக்கே
போக யோக்யமான சரீரங்களை யுடைய ஸ்த்ரீகள்

படி -சரீரம்

வந்து வந்தீண்டி-
குழல் ஓசை வழியே வந்து சூழ்ந்து நெருங்கி

மனமுருகி
மனஸ்ஸூ நிர்ப்பண்டமாக உருகி
ஆனந்த அஸ்ருக்கள்

மலர்க் கண்கள் பனிப்பச்
விகஸிதமான கண்களாலே பிரவஹிக்க

தேனளவு செறி கூந்தல் அவிழ
ஓடி வந்த விசையாலே புஷ்பாதிகள் உதிர்ந்தாலும் தேனை உதிர்க்கப் போகாதே
மதுவால் நனைந்து இறே குழல் இருப்பது
மீண்டும் மீண்டும் விழா நின்றால் வீழ்ந்தது அறியில் இறே சொருகலாவது

சென்னி வேர்ப்பச்
தேனுக்கும் வேர்ப்புக்கும் வாசி தெரியுமோ தான்

செவி சேர்த்து நின்றனரே
ஆஸ்ரயாந்தரத்தாலே போகாத படி
என்னை நோக்கி ஊதினான் -என்று செவி நிறையும் அளவும் சேர்த்து அதுவே புருஷார்த்தமாக நின்றார்கள் –

—————

தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும் தீம்ப பூடுகள் அடங்க உழக்கிக்
கானகம் படி யுலாவி யுலாவிக் கரும் சிறுக்கன் குழலூதின போது
மேனகையோடு திலோத்தமை அரம்பை யுருப்பசி அரவர் வெள்கி மயங்கி
வானகம் படியில் வாய் திறப்பின்றி யாடல் பாடல் இவை மாறினார் தாமே -3-6-4 –

பதவுரை

தேனுகன்–தேநுகாஸுரன்
பிலம்பன்–ப்ரலம்பஸுரன்
காளியன்–காளிய நாகம்
என்னும்–என்று சொல்லப் படுகிற
தீப்பபூடுகள் அடங்க–கொடிய பூண்டுகளை யெல்லாம்
உழக்கி–தலை யழித்துப் பொகட்டு
கான் அகம்–காட்டுக்குள்ளே
படி–இயற்கையாக
உலாவி உலாவி–எப்போதும் உலாவிக் கொண்டு
கரு–கரிய திருமேனியை யுடைய
சிறுக்கன்–சிறு பிள்ளையான கண்ணன்
குழல் ஊதின போது;–
மேனகையொடு–மேனகையும்
திலோத்தமை–திலோத்தமையும்
அரம்பை–ரம்பையும்
உருப்பசி–ஊர்வசியும் (ஆகிற)
அரவர்–அப்ஸரஸ் ஸ்த்ரீகள்
(அக் குழலோசையைக் கேட்டு)
மயங்கி–மோஹமடைந்து
வெள்கி–வெட்கப் பட்டு
வான் அகம்–தேவ லோகத்திலும்
படியில்–பூ லோகத்திலும்
வாய் திறப்பு இன்றி–வாயைத் திறவாமல்
ஆடல் பாடல் இவை–ஆடுகை பாடுகை என்கிற இக் காரியங்களை
தாமே–தாமாகவே
மாறினர்–விட்டொழிந்தனர்-

தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும்
வச வர்த்தி யாகாதே அஸூர வர்க்கத்தை நிரசித்த அளவில்
இவர்களில் குறைந்து இருப்பார் இல்லாமையாலே
திருக் குழல் ஓசையாலே வசீகரிப்பதாக இறே ஊதத் தொடங்கிற்று

தீம்ப பூடுகள் அடங்க உழக்கிக்
முளைக்கிற போதே காஞ்சொறி எரி புழு சர்பாதிகள் போலே பிரஸித்தமான
ஆஸூர வர்க்கம் அடையச் செருக்கு வாட்டி நிரசித்தது
இவை தான் விஷப் பூடுகள் இறே

தீப்பப் பூடு
தீம்பிலே ஒருப்பட்ட த்ரிவித கரணங்களையும் யுடையவர்கள்

கானகம் படி யுலாவி யுலாவிக் கரும் சிறுக்கன் குழலூதின போது
காட்டிடத்திலே வல்லார் ஆடினால் போலே இறே உலாவுவது

இப்படி ந்ருத்தம் குன்றாமல் உலாவி உலாவி இறே குழலூதிற்று –
கரிய திருமேனியையும் பருவத்தால் வந்த இளமையையும் யுடையவன் –

மேனகையோடு திலோத்தமை அரம்பை யுருப்பசி அரவர் வெள்கி மயங்கி
வானகம் படியில் வாய் திறப்பின்றி யாடல் பாடல் இவை மாறினார் தாமே

லஜ்ஜித்து –
லஜ்ஜை யினுடைய முதிர்ச்சியாலே
மயங்கி 

அவை -பிரசித்தம்

தாமே
தாங்களே தவிர்ந்து விட்டார்கள் –
அவர்களுக்கும் இவனுக்கும் வாசி அறிந்த மத்யஸ்தர்
பூமியில் உண்டான வீத ராகரை ஆசை துறந்தாரை
உங்களுக்கு அதிகாரம்
என்னாமல்
தாங்களே

தர்ம தாரதம்யம் அறிந்தவர்கள் தர்மாபாசம் தர்மம் என்று
தர்மி -அவன் -அவனே தர்மம் என்று அறிந்து -ஆச்ரயமான அவனே தர்மம்
கிருஷ்ணம் தர்மம் சனாதனம்
அந்த தர்மம் தானே -அவற்றை தர்மமாக நினைத்து ப்ரவர்த்தியுங்கோள் என்றாலும் செய்ய மாட்டார்களே
பிரவர்த்திக்கா விட்டாலும் பாபம் வரும் என்றாலும் செய்ய மாட்டார்களே

அதே போல் மத்தியஸ்தர் ஆட பாட சொன்னாலும் செய்யார்
வாசனையோடு தாங்களே விட்டவர்கள் –
இனி இசையை மாட்டார்களே –
தாங்களே
அங்கு சொல்லி இறே தவிர்ந்து -கண்ணன் சொல்ல அர்ஜுனன் தவிர்த்தான்
இங்கு தாமே விட்டார்கள்

மயர்வற்றவர்களை சாதன தர்மங்களை பண்ண சொன்னாலும் இசையார் அன்றோ
நோற்ற நோன்பு இலேன்
ஒழித்திட்டேன் நின் கண் பக்தனும் இல்லை -திருமாலை
ந தர்ம நிஷ்டோமி
என்பாரோடே இவர்களையும் ஏக த்ருஷ்டாந்தமாக சொல்லலாம் அன்றோ
சொல்லி விடாமல் இருப்பதால் ஏக தேச சாத்ருசம் இங்கு

அவன் தானே பிரபஞ்ச அவலம்ப நியாயம் நடக்க வேணும் -என்று
சம்சாரம் நடக்க -ஆடல் பாடலை-மத்தியஸ்தர் கூட்டிக் கொண்டாடினாலும்
உனக்கு வேண்டுவாரை இட்டு நடத்திக் கொள்
நாங்கள் இவயிற்றின் பெயரையும் மறந்தோம் என்னவும் வல்லார் அவர்
பண்ண கூடாது ஸ்வரூபத்துக்கு விரோதம் -பிரபன்னர் நிஷ்டை

இப்படி அறிந்து மீண்டும் அவர்கள் வியாபாரிக்கிறார்களே
ப்ரஹ்ம பாவனை நித்யமாக இருக்காதே
கர்ம பாவனை தலை எடுப்பதால்
ப்ரஹ்ம பாவனை வரும் பொழுது தாஸோஹம் நைந்து உருகியும்
கர்ம பாவனை தலை எடுத்து சோகம்-சஹா அஹம்
துக்கமே வரும்
கூடிற்றாகில் நல் உறைப்பு அன்றோ

———–

அங்குள்ள அபலைகள் வசீகரிக்கப்பட்ட அளவு மட்டும் அன்றிக்கே
லோகத்தையே இந்த கான நிருத்தங்களில் குசலராய்
அவற்றால் எல்லா லோகங்களையும் வஸீ கரிக்கவும் வல்லராய்
தாங்களும் தங்கள் கான ந்ருத்தங்களில் வசமாய்த் தங்களைக் கொண்டாடி
புமான்களாய் இருக்கிறவர்களுடைய ஸ்தைர்யத்தையும் சொல்லுகிறது இப்பாட்டில் –

முன் நரசிங்கமதாகி யவுணன் முக்கியத்தை முடிப்பான் மூஉலகின்
மன்னரஞ்ச மதுசூதனன் வாயில் குழலினோசை செவியைப் பற்றி வாங்க
நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும் தம்தம் வீணை மறந்து
கின்னர மிதுனங்களும் தம்தம் கின்னரம் தொடுகிலோம் என்றனரே – 3-6-5- –

பதவுரை

முன்–முற்காலத்திலே
நரசிங்கம் அது ஆகி–நரஸிம்ஹ ரூபங்கொண்டு
அவுணன்–ஹிரண்யாஸுரனுடைய
முக்கியத்தை–மேன்மையை
முடிப்பான்–முடித்தவனும்
மூ உலகில் மன்னர்–மூன்று லோகத்திலுமுள்ள அரசர்கள்
அஞ்சும்–(தனக்கு) அஞ்சும்படியா யிருப்பவனுமான
மதுசூதனன்–கண்ணபிரானுடைய
வாயில்–வாயில் (வைத்து ஊதப் பெற்ற)
குழலின்–வேய்ங்குழலினுடைய
ஓசை–ஸ்வரமானது
செவியை–காதுகளை
பற்றி வாங்க–பிடித்திழுக்க
நல் நரம்பு உடைய–நல்ல வீணையைக் கையிலுடைய
தும்புருவோடு–தும்புரு முனிவனும்
நாரதனும்–நாரத மஹர்ஷியும்
தம் தம்–தங்கள் தங்களுடைய
வீணை–வீணையை
மறந்து–மறந்து விட
கின்னரம் மிதுனங்களும்–கிந்நர மிதுநம் என்று பேர் பெற்றுள்ளவர்களும்
தம் தம் கின்னரம்–தங்கள் தங்கள் கின்னர வாத்தியங்களை
தொடுகிலோம் என்றனர்–’(இனித் தொடக் கடவோமல்லோம்’ என்று விட்டனர்–

முன் நரசிங்கமதாகி
ஆத்யநாதியைச் சொல்லுதல்
அது தன்னையே மாறாடிச் சொல்லுதல்
அதாவது
பண்டு முன் ஏனமாகி -என்றும்
பண்டும் இன்றும் மேலுமாய் -(திருச்சந்த -22-)-என்றும் அருளிச் செய்கையாலே
முன் என்கிறது
அநாதி ப்ரஸித்தியும் கூட்டும் இறே

ஹிரண்யனுடைய வர பிரதானங்களையும் நோக்க வேண்டுமாகையாலே நர மிருகமாய்

அதாகி –
தன்னுடைய ஞான சக்த்யாதிகள் குன்றாமல்
(ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்கு பிறந்து -பெருமைகளில் ஒன்றும் குன்றாமல் )

யவுணன் முக்கியத்தை முடிப்பான்
அனுகூல பிரதிகூலனாய் அஸூர ஜென்மத்தில் பிறந்தவன்
தன்னுடைய அஞ்ஞான அசக்திகளாலே
வந்த வர பல புஜ பலங்களாலே வந்த கர்வத்தை முடிப்பதாக

மூ உலகின் மன்னரஞ்ச மதுசூதனன் வாயில் குழலினோசை செவியைப் பற்றி வாங்க
மூன்று லோகத்தில் உண்டான ராஜாக்கள் அஞ்சி வயிறு பிடிக்கும் படி வர்த்திக்கிற மதுவை
நிரசித்தவன் என்னுதல்

அபிமான பங்கமாய் வருகையாலே
மன்னர் அஞ்சுவதும் இவன் தனக்கு என்னுதல் –

இவன் தானே ஸ்வரூப ஆவேச ராமனுமாய்

மழுவினால் மன்னராருயிர் வவ்வினதனைக் கண்டு சக்கரவர்த்தி முதலானோர்க்கு
பய அபய ப்ரதானம் செய்தானும் இவன் தானே என்னவுமாம்

ஆனால் கிருஷ்ணன் தானோ சக்கரவர்த்தி திரு மகனும் ஆனானோ என்னில்
தர்மி ஐக்யத்தால் அதுவும் கூடும் இறே –

முன்னோர் தூதில் அடைவன்றே என்னிலும்
வையம் காக்கும் உருவும் பேரும் செய்கையும் ஊழி தோறு ஊழி வேறு அவன் -(7-3-11)-என்கிற
நேரால் கூடவுமாம் இறே

வாயில் குழலினோசை செவியைப் பற்றி வாங்க –
ஸ்ரீ கீதை ஸ்ரீ அபய ப்ரதான ஸாஸ்த்ரங்களை
அவாக்ய அநாதர -என்னாமல்
ஸ ஹ்ருதயமாக அருளிச் செய்த வாயில்
குழலின் ஓசைக்கும் வஸீ க்ருதர் ஆகாதார் உண்டோ
உண்டானாலும்
செவியைப் பற்றி வாங்கி நின்றால் தரிக்க வல்லார் உண்டோ

நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும்
செவி படைத்தார் எல்லாரையும் வஸீ கரிக்க வற்றாய்த் தமக்கும் அபிமதமான வீணை நரம்பை யுடையவர்கள் –
தங்களுக்கு உடைமையாக நினைத்து இருப்பதும் இவ்வளவே இறே
கான வித்யைக்கு -தும்புரு -நாரதர் -இருவரும் ப்ரஸித்தராய் இருக்கும் இறே –

தம் தம் வீணை மறந்து
இவர் தங்களில் மைத்ரமானாலும்
என்னது என்னது என்று போருகையாலே
தம் தம் வீணை என்றது –

மறந்து
நன் நரம்புடைய வீணையை மறந்து –

கின்னர மிதுனங்களும் தம் தம் கின்னரம் தொடுகிலோம் என்றனரே
இவர்களை போலே கின்னர மிதுனங்களும்
தம் கின்னரங்களை மறந்து
யாரேனும் நினைப்பிக்கிலும்
இனித் தொடக் கடவோம் அல்லோம் என்று செவியைப் பற்றி வாங்கின ஓசை வழியே
இழுப்புண்டு போனார்கள் என்னுதல் –
அன்றியே
ஸ்வ வசராய் ப்ரீதியோடே போனார்கள் என்னுதல்

ஆஸ்ரயித்த அளவும் செல்லுமது ஒழிய மீளப் போகாது இறே
(குழலுக்கு ஆஸ்ரயம் கண்ணன் அளவும் போகுமே )
பரி த்யக்தா மயா லங்கா
ராவனோ நாம துர் வ்ருத்த
அந்தரிக்ஷ கதஸ் ஸ்ரீ மான்
என்றவன் மீண்டாலும்
இவர்கள் செவி உள்ளதனையும் மீளார்கள் இறே
மீளில் கர்ம பாவனை இறே —

———-

செம் பெரும் தடம் கண்ணன் திரள் தோளன் தேவகி சிறுவன் தேவர்கள் சிங்கம்
நம் பரமன் இந்நாள் குழலூத கேட்டவர்கள் இடர் உற்றன கேளீர்
அம்பரம் திரியும் காந்தப்பர் எல்லாம் அமுத கீதம் வலையால் சுருக்குண்டு
நம் பரமன்று என்று நாணி மயங்கி நைந்து சோர்ந்து கை மறித்து நின்றனரே -3-6-6 –

பதவுரை

செம்பெரு தடங் கண்ணன்–சிவந்து மிகவும் பெரிய திருக்கண்களை யுடையனாய்
திரள் தோளன்–பருத்த தோள்களை யுடையனாய்
தேவகி சிறுவன்–தேவகியின் பிள்ளையாய்
தேவர்கள் சிங்கம்–தேவ சிம்ஹமாய்
நம் பரமன்–நமக்கு ஸ்வாமியான பரம புருஷனாயிரா நின்ற கண்ணபிரான்
இந் நாள்–இன்றைய தினம்
குழல் ஊத–வேய்ங் குழலை ஊத
கேட்டவர்கள்–(அதன் இசையைக்) கேட்டவர்கள்
இடர் உற்றன–அவஸ்தைப்பட்ட வகைகளை
கேளீர்–(சொல்லுகிறேன்) கேளுங்கள்
(அந்த இடர் யாதெனில்)
அம்பரம்–ஆகாசத்திலே
திரியும்–திரியா நின்ற
காந்தப்பர் எல்லாம் -காந்தருவர் அனைவரும்
அமுதம் கீதம் வலையால் -அமுதம் போல் இனிதான குழலிசையகிற வலையிலே
சுருக்குண்டு–அகப்பட்டு
நம் பரம் அன்று என்று–(பாடுகையாகிற) சுமை (இனி) நம்முடையதன்றென்று அறுதியிட்டு
(முன்பெல்லாம் பாடித் திரிந்ததற்கும்)
நாணி–வெட்கப்பட்டு
மயங்கி–அறிவழிந்து
நைந்து–மனம் சிதிலமாகப் பெற்று
சோர்ந்து–சரீரமுங் கட்டுக் குலையப் பெற்று
கை மறித்து நின்றனர்–(இனி நாம் ஒருவகைக் கைத்தொழிலுக்குங் கடவோமலோம் என்று) கையை மடக்கிக் கொண்டு நின்றார்கள்-

செம் பெரும் தடம் கண்ணன்
சிவந்து மிகவும் பெருத்த திருக் கண்களை யுடையவன்

திரள் தோளன்
ஆஜானு பாஹு -என்கிறபடியே
உருண்டு அழகிய திருத் தோள்களை யுடையவன்

தேவகி சிறுவன்
சக்ரவர்த்தி திருமகனைப் போலே பக்வனான பின்பு மாத்ரு வசன பரிபாலனம் செய்தவன்
அல்லாமல் அவதரித்த அன்றே செய்தவன்

தேவர்கள் சிங்கம்
தேவர்களுக்காக அஸூர நிரஸனம் செய்யும் இடத்தில் ஸிம்ஹ புங்கவம் போலே
அநபிபவ நீயனாய் நின்று ரஷிக்குமவன் –

நம் பரமன்
நாங்கள் ஸர்வ ஸ்மாத் பரனே என்று அறுதியிட்டு இருக்குமவன்

இந் நாள் குழலூத கேட்டவர்கள் இடர் உற்றன கேளீர்
குழலாலே லோகத்தை வஸீ கரிக்கக் கடவோம் என நாரதாதிகளும்
வீணை மறத்தல் கை கண்ட இந்நாள் குழலூத

இந் நாள் குழலூத கேட்டவர்கள் இடர் உற்றன கேளீர்
கேட்டவர்கள் பூர்வ அபிமான நிவ்ருத்தி மாறுபாடுருவி கிலேசித்தன கேளிகோள்

அவர்கள் தான் ஆர் என்னும் விவஷையில் சொல்லுகிறது மேல்
அம்பரம் திரியும் காந்தப்பர் எல்லாம் அமுத கீதம் வலையால் சுருக்குண்டு
அம்பரத் தலத்திலே வர்த்திப்பாராய்
பரத ஸாஸ்த்ர வாத்ய கோஷங்களில் வாசி அறிந்தகவர்கள் எல்லாம்
இந்த வாக் அம்ருத கீத வஸீ கார வலையாலே தங்கள் பூர்வ க்ருத கர்வம் எல்லாம்
செவி வழி சுருக்குண்டு

நம் பரபரமன்று என்று நாணி
இனி வாத்ய கோஷ ப்ரகாஸ பிரஸித்தி நமக்குப் பரமோ என்று பூர்வ ஸ்ம்ருதியாலே லஜ்ஜித்து

மயங்கி
அந்த லஜ்ஜா பரிபாகத்தாலே அறிவு கெட்டு

நைந்து சோர்ந்து கை மறித்து நின்றனரே
இனி நாரதாதிகள் வீணை நினைத்து எடுத்தார்கள் ஆகிலும்
சிதில அந்தக்கரண பல ஹானியாலே
நாங்கள் நினைக்கவும்
வாத்தியங்கள் எடுக்கவும் மாட்டோம் என்று கை மறித்து நின்றனரே –

நாங்கள் ஆடுதல் பாடுதல் செய்யும் போது நீங்கள் வாத்யம் எடுக்க வேண்டாவோ
நாங்கள் மறந்து பொகட்ட வீணை முதலானவை நினைத்து எடுத்தோம் என்று
அவர்கள் வந்து அனு வர்த்தித்தாலும்
உங்களுக்கு நாங்கள் வேணுமோ
உங்கள் ந்ருத்த கீதங்கள் தான் போராதோ
உங்கள் மனஸ்ஸாலே செவி யுண்டாய்ப் பார்த்தி கோளாகில்
எங்களைப் போலே கை மறித்து நிற்கை உங்களுக்கும் கர்தவ்யம் என்றால் போலே
நிர்ப் பரத்வ அநு சந்தானத்திலே நிலை நின்றனரே -என்று ஆச்சர்யப்படுகிறார் –

———

புவியுள் நான் கண்டதோர் அற்புதம் கேளீர் பூணி மேய்க்கும் இளம் கோவலர் கூட்டத்து
அவையுள் நாகத்தணையான் குழலூத அமர லோகத்தளவும் சென்று இசைப்ப
அவி உணா மறந்து வானவர் எல்லாம் ஆயர் பாடி நிறைய புகுந்து ஈண்டி
செவி உணா இன் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து கோவிந்தனை தொடர்ந்து என்றும் விடாரே – 3-6-7- –

பதவுரை

புவியுள்–பூமியிலே
நான் கண்டது ஓர் அற்புதம்–நான் கண்ட ஒரு ஆச்சர்யத்தைச் (சொல்லுகிறேன்)
கேளீர்–கேளுங்கள்; (அது யாதெனில்)
பூணி-பசுக்களை
மேய்க்கும்–மேய்க்கா நின்ற
இள கோவலர்–இடைப் பிள்ளைகள்
கூட்டத்து அவையுள்–திரண்டிருக்கின்ற ஸபையிலே
நாகத்து அணையான்–சேஷ சாயியான கண்ண பிரான்
குழல் ஊத–குழலூதினவளவிலே, (அதன் ஓசையானது)
அமார் லோகத்து அளவும் சென்று–தேவ லோகம் வரைக்கும் பரவி
இசைப்ப–(அங்கே) த்வனிக்க (அதைக் கேட்ட)
வானவர் எல்லாம்–தேவர்களனைவரும்
அவி உணா–ஹவிஸ்ஸு உண்பதை
மறந்து–மறந்தொழிந்து
ஆயர் பாடி நிறைய புகுந்து–இடைச்சேரி நிறையும்படி (அங்கே) வந்து சேர்ந்து
ஈண்டி–நெருங்கி
செவி உள் நா–செவியின் உள் நாக்காலே
இன் சுவை–(குழலோசையின்) இனிய ரஸத்தை
கொண்டு–உட் கொண்டு
மகிழ்ந்து–மனங்களித்து
கோவிந்தனை–கண்ண பிரானை
தொடர்ந்து–பின் தொடர்ந்தோடி
என்றும்–ஒரு க்ஷண காலமும்
விடார்–(அவனை) விடமாட்டாதிருந்தனர்-

புவியுள் நான் கண்டதோர் அற்புதம் கேளீர் –
காரு காலிலே கரு முகை பூத்தால் போலே
இயல் இசை பண் -என்றால் அறியாத இந்த லோகத்திலே இவற்றின் ஆஸ்ரயத்தோடே சேர்ந்து அறிந்த நான்
இவை மற்ற ஒரு ஆஸ்ரயத்தில் கிடவாது
இவ்வாஸ்ரயத்தில் கிடந்தால் அல்லது நிறம் பெறாது என்று அறிந்த நான்

கண்டது
கேட்ட அளவே அல்ல
நெஞ்சு புடை போகாமல் பொருந்தக் கண்டதாய்
நித்ய அபூர்வ போக்யமாய் அத்விதீயமான ஆச்சர்யம் கேளீர்

பூணி மேய்க்கும் இளம் கோவலர் கூட்டத்து அவையுள்
கற்றாக்களும் கன்றுகளும் மேய்க்கிற இளம் காலிகளான இடையர் திரண்ட திரளிலே

நாகத் தணையான் குழலூத
திருவனந்த ஆழ்வான் அந வரத பரிசர்யை பண்ணக் கண் வளர்ந்து அருளினவன் குழலூதின ஓசை

அமர லோகத்தளவும் சென்று இசைப்ப
நித்ய விபூதி அளவாகச் சென்று பொருந்த

அவி உணா மறந்து
இந்த விபூதியில் உள்ள தேவர்கள் எல்லாரும் யாகாதிகளிலும் ஹவிஸ்ஸூ கொள்ளுகை மறந்து

இவர்களுக்கு தாரகாதிகள் எல்லாம் அம்ருதமாய் இருக்க அது மறந்தார்கள் என்னாது ஒழிந்தது
அபிமான போக கௌரத்தால் இறே

அழைப்பும் அப்பொழுது ஒழியுமது ஒழிய இப்போது ஒழிய ஸஹியார்கள் இறே
மறந்தால் செய்யலாவது இல்லையே

வானவர் எல்லாம் ஆயர் பாடி நிறைய புகுந்து
அங்குள்ளாரும் இங்குள்ளாரும் திருவாய்ப்பாடி நிறையப் புகுந்து

ஈண்டி
இதுக்குள் அடங்காமல் ஈண்டியும்

செவி உணா இன் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து
செவியாலும் நெஞ்சாலும் நாவால் கொள்ளுகிற ரஸத்தைக் கொண்டு மகிழ்ந்தார்கள் என்னுதல்

அன்றிக்கே
செவிக்குள்ளாலே யஹ்ருதயமாகக் கொண்டு மகிழ்ந்தார்கள் என்னுதல்

இந்திரியம் இந்த்ரியாந்தரத்தை பஜிக்கும் இறே சிலருக்கு
சிலருக்கு புண்ய லப்த ஞானத்தால் ப்ரார்த்தநா ரூபமாக யுண்டாதல்
இத் திருக்குழல் ஓசை தானே அபேஷா நிரபேஷா கந்துகமாக பிரதிபந்த நிவ்ருத்தியையும் தானே உண்டாக்கி
நாவில் சுவையை செவியில் பிறப்பிக்கும் என்னுதல்

கோவிந்தனை தொடர்ந்து என்றும் விடாரே
வாசி அறியாதே பசுக்களும் கன்றுகளும் வாடையில் தொடர்ந்து திரியா நின்றால்
வாசி அறிந்தவர்கள் ஸுலப்யாதி குணங்களில் ஸுகுமார்யாதி குணங்களில் அவன் வியாபாரங்களில்
ஒன்றும் விடாமல் மகிழ்ச்சிக்கு உறுப்பாகையாலே
அவன் போம் இடம் எல்லாம் தொடர்ந்து போவாகாதார் உண்டோ –

————-

சிறு விரல்கள் தடவி பரிமாற செம்கண் கோட செய்ய வாய் கொப்பளிக்க
குறு வெயர்ப் புருவம் கூடலிப்ப கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
பறைவையின் கணங்கள் கூடு துறந்து வந்து சூழ்ந்து படு காடு கிடப்ப
கறைவையின் கணங்கள் கால் பரப்பி இட்டுக் கவிழ்ந்து இறங்கி செவி ஆட்ட கில்லாவே -3-6-8 – –

பதவுரை

சிறு விரல்கள் -(தனது) சிறிய கை விரல்கள்
தடவி –(குழலின் துளைகளைத்) தடவிக் கொண்டு
பரிமாற —(அக் குழலின் மேல்) வியாபரிக்கவும்
செம் கண் -செந்தாமரை போன்ற கண்கள்
கோட -வக்ரமாகவும்–வளையும்படியாகவும்
செய்ய வாய் -சிவந்த திருப்பவளம்
கொப்பளிப்ப -(வாயுவின் பூரிப்பாலே) குமிழ்க்கவும்
குறு வெயர் புருவம் -குறு வெயர்ப் பரும்பின புருவமானது
கூடலிப்ப -மேற் கிளர்ந்து வளையவும்
கோவிந்தன் குழல் கொடு ஊதின போது
(அக் குழலோசையைக் கேட்ட)
பறவையின் கணங்கள் -பக்ஷிகளின் கூட்டங்கள்
கூடு துறந்து -(தம் தம்) கூடுகளை விட்டொழிந்து
வந்து -(கண்ணனருகில்) வந்து
சூழ்ந்து -சூழ்ந்து கொண்டு
படு காடு கிடப்ப -வெட்டி விழுந்த காடு போலே மெய் மறந்து கிடக்க
கறவையின் கணங்கள் -பசுக்களின் திரள்
கால் பரப்பிட்டு -கால்களைப் பரப்பி
கவிழ்ந்து இறங்கி -தலைகளை நன்றாக தொங்க விட்டுக் கொண்டு
செவி ஆட்ட கில்லா -காதுகளை அசைக்கவும் மாட்டாதே நின்றன–

சிறு விரல்கள் தடவி பரிமாற
சிறு விரல் தொடக்கமான விரல்கள் என்னுதல்

கரும் கிறுக்கன் குழல் கொடூதின போது -என்கையாலே
பருவத்துக்குத் தகுதியான விரல்கள் என்னுதல்

செம்கண் கோட
இட வணரை இடத்தோளோடே சாய்க்கையாலே அர்த்த கடாக்ஷம்
(அர்த்த கடாக்ஷம் பாதி கண் பார்வை -ஒரு கண்ணை இங்கே வை போல் )
குழலின் நுனியிலே செல்ல
சிவந்த திருக் கண்கள் வக்கரிக்க
கோடுதல்-வக்ரிதல்

செய்ய வாய் கொப்பளிக்க
திருக் கண்களுக்குச் சிவப்பு ஸ்வா பாவிகம் ஆதல்
ஊன்ற கடாஷிக்கையாலே யாதலாம் இறே

திருப் பவளத்துக்கு சிவப்பு ராக நாம ஸாம்ய ப்ரவாஹத்தாலே யாதல்
(ராகம் -சாடு -பண் -சிகப்பு _
ஸ்வா பாவிகமான சிகப்பாதல்
ஒப்பணிதலில் (பூசு சிகப்பு-செயற்கைச் சாயம் ) சிகப்பாதல்

கொப்பளிக்கை யாவது –
குழிழ்கை -அதாவது
பூரக அநில ஸ்புரத்தை -(அநிலம் -காற்று )

குறு வெயர்ப் புருவம் கூடலிப்ப
திரு முக மண்டலத்தைத் தாழ்த்துத் தன் திருப் புருவங்களை மேலே நெளித்தெடுத்து
கானகம் படி யுலாவி யூதுகிற யாசத்தாலே ஸ்வேத பிந்துக்கள்
முத்து அரும்பினால் போலே மிகவும் தோன்ற

கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
கோ ரக்ஷணார்த்தமாக இறே குழலூத வேண்டிற்று
மேல் அருளிச் செய்தவை எல்லாம் யாதிருச்சிகமாக யுண்டானது இறே

பறைவையின் கணங்கள் கூடு துறந்து வந்து சூழ்ந்து படு காடு கிடப்ப
பக்ஷி ஜாதங்கள் தம்தாமுடைய வஸ்தவ்ய ஸ்தலங்களை விட்டுக்
குழலோசை வழியே வச வர்த்திகளாய்
ஆஸ்ரயத்து அளவும் வந்து சூழ்ந்து எதிர் செறிக்க மாட்டாமல்
க்ருஹீத அம்சத்து அளவே கொண்டு
வேர் அற்று விழுந்த மரங்கள் போலே அவசமாய்க் கிடக்க –

கறைவையின் கணங்கள் கால் பரப்பி இட்டுக் கவிழ்ந்து இறங்கி செவி ஆட்டகில்லாவே
கவிழ்ந்து நிலம் பார்த்து இறங்கி
கால் பரம்ப விரித்து
இட்ட கால் இட்ட கை -என்னுமா போலே
செவி அசைக்கில் இசைக்கு பிரதிபந்தகமாம் என்று –

(இங்கு பலராமாநுஜர் குழல் ஓசைக்கு வசமாக கறவைக் கணங்களும் பறவைக் கணங்களும் )

உடையவர் முதலான நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் அர்த்த விசேஷங்களைக் கேட்டவர்கள்
பூர்வ அவஸ்தையும் குலைந்து
வாஸனையும் மறந்து
உபகார ஸ்ம்ருதியாலே சிரஸ் கம்பமும் செய்ய மாட்டாமல்
ஸ்வ யத்ன நிவ்ருத்தியிலே நெஞ்சாய்க் கிடக்குமா போலே இறே
இவை தான் கிடக்கிற பிரகாரம் –

———–

திரண்டு எழு தழை மழை முகில் வண்ணன் செங்கமல மலர் சூழ் வண்டினம் போலே
சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தால் ஊதுகின்ற குழலோசை வழியே
மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த புல்லும் கடை வாய் வழி சோர
இரண்டு பாடும் துலுங்கா புடை பெயரா வெழுது சித்திரங்கள் போலே நின்றனவே -3-6-9- –

பதவுரை

திரண்டு எழு–திரண்டுமேலெழுந்த
தழை–தழைத்திராநின்ற
மழை முகில்–காள மேகம் போன்ற
வண்ணன்–வடிவுடைய கண்ணபிரான்
செம் கமலம் மலர் சூழ்–செந்தாமரைப் பூவைச் சூழ்ந்து படிந்துள்ள
வண்டு இனம் போலே–வண்டுத் திரளைப் போன்று
சுருண்டு இருண்ட–சுருட்சியையும் கறு நிறத்தையுமுடைய
குழல்–திருக் குழல்களானவை
தாழ்ந்த–தாழ்ந்து அலையப் பெற்ற
முகத்தான்–முகத்தை யுடையவனாய்க் கொண்டு
ஊதுகின்ற–ஊதுகிற
குழல் ஓசை வழியே–குழலின் ஓசையாகிற வழியிலே (அகப்பட்டு)
மான் கணங்கள்–மான் கூட்டங்கள்
மருண்டு–அறிவழிந்து
மேய்கை மறந்து–மேய்ச்சலையும் மறந்து
மேய்ந்த–வாயில் கவ்வின
புல்லும்–புல்லும்
கடைவாய்வழி–கடைவாய் வழியாக
சோர–நழுவி விழ,
இரண்டு பாடும்–முன் பின்னாகிற இரண்டு அருகிலும்
துலுங்கா–(காலை) அசைக்காமலும்
புடை–பக்கங்களில்
பெயரா–அடியைப் பெயர்ந்து இட மாட்டாமலும்
எழுது சித்திரங்கள் போல நின்றன-(சுவரில்) எழுதப்பட்ட சித்திரப் பதுமை போலத் திகைத்து நின்றன-

திரண்டு எழு தழை முகில் வண்ணன் செங்கமல மலர் சூழ் வண்டினம் போலே
சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தால்
பசும் தழை செறிந்தால் போலேயும்
நீர் கொண்டு எழுந்த காள மேகம் போலேயும்
விளங்கா நின்ற திரு நிறத்தை யுடையவன்
அலர்ந்து சிவந்த தாமரைப் பூவை வண்டுகள் சூழ்ந்து இருந்தால் போல்
குழல் இருந்து சுருண்டு தாழ்ந்த முகத்தான்

ஊதுகின்ற குழலோசை வழியே
ஊதா நின்றுள்ள திருக் குழல் ஓசை செவிப்பட்ட வழியே

மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த புல்லும் கடை வாய் வழி சோர
மான் கணங்கள் மருண்டு மேய்கை மறந்து
மான் திரள்கள் அறிவு கெட்டு
ஸஜாதி விஸஜாதி பஷ்ய அபஷ்யம் பாத்ய பாதகங்கள் என்கிற வெல்லாம் வாஸனையோடே கெட்டு
ஒன்றுக்கு ஓன்று முலை கொடுப்பது
ஒன்றின் முலையை ஓன்று உண்பது
பின்னையும் புல்லில் மேய்வதாய்
அது தன்னையும் மறந்து கவ்வின புல்லும் இறக்குதல் உமிழ்தல் செய்ய மாட்டாத
அவஸ்தா அதிசயத்தாலே கடை வாய் வழியே சோர

இரண்டு பாடும் துலுங்கா புடை பெயரா
முன்னும் பின்னும் இரண்டு பக்கமும் அசையாமல்

வெழுது சித்திரங்கள் போலே நின்றனவே
சித்திரத்தில் எழுதினவற்றுக்கு ஸ்புரத்தை-அசைவு- உண்டாகிலும் இவை ஒருப்படவே நின்றன
உலாவி உலாவி ஊதின குழல் ஓசை வழியே செல்லவும் கூடும் இறே

இத்தால்
ஆச்சார்ய உபதேச மார்க அநு சாரிகளாய் –
பூர்வ அவஸ்தையில் ஸ்வாபாவிகமான ஜாதி வர்ணத்தில் விரோதிகளாய் போந்தவற்றில் மருட்சியும்
ஸ்வ யத்ன போகத்தில் விஸ்ம்ருதியும்
ஸ்வ யத்ன ஸித்த அபிமான போஜ்யத்தில் உதாஸீனமும்
பூத காலத்தில் ப்ராப்த புருஷார்த்தம் ஸ்வ யத்ன ஸாத்யம் அல்லாதாப் போலே
பவிஷ்ய காலத்திலும் ப்ராப்த புருஷார்த்தம் ஸ்வ யத்ன ஸாத்யம் அன்று என்றும்
ஞான அனுஷ்டான ஸித்தியும்

(முன்னும் பின்னும் போகாமல் பக்க வாட்டிலும் போகாமல் இருந்து மேய்கை மறந்தது போல் )

தத்வ தர்சனத்தில் காரண வாக்ய விகல்பங்களில் ஸம்ப்ரதாய அபாவத்தால் வருகிற
வியாப்ய வியாபக வ்யுத்பத்தி ப்ரஸித்திகளில் அஞ்ஞராய்
விஹித அவிஹித கர்ம காமநை களில் –
ஸ்வ ஸ்வாதந்தர்யம் –
அந்நிய சேஷத்வம் -என்கிற புடைகளில் சலியாமையும்
இவை தான் பிரணவ நமஸ்ஸூக்களாலே கழிந்தது ஆகிலும்
தேஹ இந்த்ரியங்களைப் பற்றி வருகிற ஆஹார ஸுவ்ஷ்டவ ப்ராவண்யம் கழிகை அரிது இறே

இதுக்கு
பெரியவாச்சான் பிள்ளை –
இவ் வன்ய சேஷத்வம் கழிவது என் -என்று அருளிச் செய்தார்

வடக்குத் திரு வீதிப்பிள்ளையும்
இந்திரிய கிங்கரத்வமும் சேர வந்ததே -என்றும் அருளிச் செய்தார் இறே

ஸ்ருஜ்யமான சைதன்ய அபாவ வ்யக்திகளுக்கு ஸ்ப்புரத்தை யுண்டாக்கிலும்
(ஞானம் இல்லாத மரங்கள் அசைந்தாலும் )
ஆச்சார்ய உபதேச பாரதந்தர்ய பிரதானமான
ஞான அனுஷ்டானங்களிலே ஸ்த்திதரானவர்களுக்கு
ஸ்வாதீந ஸ்ப்புரத்தை இல்லை என்று காட்டுகிறது –

பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருள் ஆக்கினான் -என்று இறே
இவர்கள் நினைத்து இருப்பது –
(ஆச்சார்ய அபிமானம் உத்தாரகம் என்றே இருப்பார்களே )

———

கரும் கண் தோகை மயில் பீலி அணிந்து கட்டி நன்கு உடுத்த பீதகவாடை
அரும் கல வுருவின் ஆயர் பெருமான் அவன் ஒருவன் குழலூதின போது
மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாயும் மலர்கள் வீழும் வளர் கொம்புகள் தாழும்
இரங்கும் கூம்பும் திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி யவை செய்யும் குணமே -3 6-10 –

பதவுரை

கருங்கண்–கறுத்த கண்களையுடைய
தோகை–தோகைகளை யுடைய
மயில் பீலி–மயில்களின் இறகுகளை
அணிந்து–(திரு முடி மேல்) அணிந்து கொண்டு
நன்கு கட்டி உடுத்த–நன்றாக அழுந்தச் சாத்தின
பீதகம் ஆடை–பீதம்பரத்தையும்
அரு கலம்–அருமையான ஆபரணங்களையும்
உருவின்–திரு மேனியை யுடையனான
ஆயர் பெருமானவன் ஒருவன் குழல் ஊதினபோது;
மரங்கள்–(அசேதநமான) மரங்களுங் கூட
நின்று–ஒருபடிப்பட நின்று
(உள்ளுருகினமை தோற்ற)
மது தாரைகள்–மகரந்த தாரைகளை
பாயும்–பெருக்கா நின்றன;
மலர்கள்–புஷ்பங்களும்
வீழும்–(நிலை குலைந்து) விழா நின்றன;
வளர்–மேல் நோக்கி வளர்கின்ற
கொம்புகள்–கொம்புகளும்
தாழும்–தாழா நின்றன;
இரங்கும்–(அம்மரங்கள் தாம்) உருகா நின்றன
கூம்பும்–(கை கூப்புவாரைப் போலே, தாழ்ந்த கொம்புகளைக்) குவியா நின்றன;
(இவ்வாறாக)
அவை–அந்த மரங்கள்
திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி–கண்ணன் எந்த எந்தப் பக்கங்களில் நிற்பனோ, அவ்வப் பக்கங்களை நோக்கி,
செய்யும் குணம் ஏ–செய்கின்ற வழிபாடுகள் இருந்தபடி யென்!
[என்று வியக்கிறபடி]-

கரும் கண் தோகை மயில் பீலி அணிந்து கட்டி நன்கு உடுத்த பீதகவாடை
கருகின தலைச் சுழிக் கண்ணை யுடைத்தான தோகை மயில் பீலியைத் திருமுடியில் சாத்தி
நன்றாக திருவரை பூத்தால் போலே அழுத்தச் சாத்தின திருப் பீதாம்பரமும் –

அரும் கல வுருவின் ஆயர் பெருமான்
பெறுதற்கு அரிதான திரு ஆபரணங்களும்
அவற்றின் இடையில் கரு மாணிக்கம் போலே தோன்றுகிற திருமேனியில் காட்டிலும்
மிகவும் பிரகாசிக்கிற நீர்மையை யுடையவன்

அவன் ஒருவன்
ப்ரசித்தவனுமாய்
அத்விதீயனுமானவன்
நீர்மையில் மேன்மை தரை காண ஒண்ணாதவன்

குழலூதின போது
தனக்குத் தகுதியான குழலை அபிமானித்து ஊதின போது

மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாயும்
தேவ திர்யக் மனுஷ்யாதி ஜாதிகள் வச வர்த்திகள் ஆகிற அளவே அன்றிக்கே
ஞான கர்ம இந்திரியங்கள் மிகவும் குறைந்த வ்ருக்ஷங்களும் நீர்ப் பண்டமாம் படி
உடலுருகி மதகு திறந்தால் போலே ப்ரவஹியா நின்றன

மலர்கள் வீழும்
புஷ்பாதிகள் எல்லாம் மதுஸ்யந்திகளாய்
ஆஸ்ரயத்தையும் நெகிழ்ந்து பதிதமாகா நின்றது

வளர் கொம்புகள் தாழும்
ஊர்த்வ கதியைப் பிராபிக்கிற சாகைகள் எல்லாம் ஆஸ்ரயத்தோடே தாழா நிற்கும்

இரங்கும் கூம்பும் திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி யவை செய்யும் குணமே
1-காவலும் கடந்து சூழ்ந்த கோவலர் சிறுமியர் போலவும்
2-வானிளம் படியர் போலவும்
3-மகிழ்ந்து தொடர்ந்து விடாத தேவ ஜாதி போலவும்
4-குழல் ஓசை வழியே வந்து இரண்டு பாடும் துலங்காத ம்ருக ஜாதி போலவும்
5-கூடு துறந்து வந்து படுகாடு கிடந்த பக்ஷி ஜாதி போலவும்

கத்யாதிகளால் வந்த யோக்யதா பாவத்தாலே குழல் ஓசை ஒழிய
ஆஸ்ரயித்து அளவும் செல்லப் பெறாமல் ஈடுபடுவது

இரக்கம் -ஈடுபாடு

உலாவி உலாவி நின்று ஊதின குழல் ஓசை வழியே அவன் நின்ற பக்கம் நோக்கித்
தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணிவாரைப் போலே
தாழ்ந்த கொம்புகளும் தன்னிலே குவியா நின்றன
அவை செய்யும் குணமே என்று ஆச்சர்யப்படுகிறார்

இசை வழியே கல் உருகா நின்றால்
மரம் உருகச் சொல்ல வேணுமோ

இத்தால்
தேவாதி பதார்த்தங்களில் ஆச்சார்ய வசனத்துக்கு உருகாதார் இல்லை என்றதாயிற்று –
பிள்ளை லோகாச்சார்யார் -பெருமாள் உம்முடன் அன்வயம் உள்ளார் எல்லாருக்கும்
நம் வீடு கொடுக்கக் குறையில்லை என்று திரு உள்ளமான பின்பு
தூரஸ்தமான வ்ருக்ஷங்களை எல்லாம் கடாக்ஷிப்பது
ஆஸன்னமான வ்ருக்ஷங்களை எல்லாம் திருக் கைகளால் ஸ்பர்சநாதிகளை யுண்டாக்குவது
நித்ய சம்சாரிகளுக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கும்
தம்மோடே அந்வயம் உண்டாம்படி செய்து அருளினார் -என்று பிரஸித்தம் இறே –

————-

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றாற்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சி கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து எழுந்த அமுதப் புனல் தன்னை
குழல் முழவம் விளம்பும் புதுவைக் கோன் விட்டு சித்தன் விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகி சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே -3-6-11 – –

பதவுரை

இருண்டு சுருண்டு ஏறிய–கறுத்து சுருண்டு நெடுக வளர்ந்த
குழல் குஞ்சி–அலகலகான மயிர்களை யுடையனான
கோவிந்தனுடைய–கண்ண பிரானுடைய
கோமள வாயில்–அழகிய வாயில்(வைத்து ஊதப் பெற்ற)
குழல்–வேய்ங்குழலினுடைய
முழஞ்சுகளினூடு–துளைகளிலே
குமிழ்த்து–நீர்க் குமிழி வடிவாகக் கிளர்ந்து(பிறகு அது உடையப் பெற்று)
கொழித்து எழுந்த–கொழித்துக் கொண்டு மேற்கிளம்பின
அமுதம் புனல் தன்னை–அம்ருத ஜலத்தை
குழல் முழவம் விளம்பும்–குழலோசை யோடொக்கப் [பரம யோக்யமாக] அருளிச் செய்தவரும்
புதுவை கோன்–ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர்க்குத் தலைவருமான
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
விரிந்த–விஸ்தாரமாகக் கூறிய
தமிழ்–இத் தமிழ்ப் பாசுரங்களை
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினர் ஆகி–திருக் குழலோசையின் குளிர்த்தியையங் கீழ்ப் படுத்தித்
தான் மேலாம்படி குளிர்ந்த வாய் மொழியை யுடையராய்
சாது கோட்டியுள்–ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் கோஷ்டியில்
கொள்ளப் படுவார்–பரிக்ரஹிக்கப் படுவார்கள்–

குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சி கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் -சுருட்சி
இருள் -கருமை –
குஞ்சி -மயிர்
ஏறிய -பொருந்திய
கோவிந்தன் -ஸூலபன்
கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
மஹார்க்கமான மாணிக்கம் போலே சிவந்த திருப் பவளம் என்னுதல்
நன்மை யுடைத்தாய் விளங்கா நின்றது என்னுதல்

குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து எழுந்த அமுதப் புனல் தன்னை குழல் முழவம் விளம்பம்
குழலினுடைய ஸூ ஷிகளோடே சிறு திவலைகளாய்
ஸப்த த்வாரங்களாலே கிளம்பி
இழிந்த வாக் அம்ருதப் புனல் தன்னை
அதில் கிளம்பின ஸ்வர வசன வ்யக்திகளினுடைய ஓசை தன்னை

தன்னை -என்றத்தாலே
இவை பிரதிபத்தி பண்ணிச் சொல்லுதலில் உண்டான அருமையும் தோற்றுகிறது

புதுவைக் கோன்
திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

விட்டு சித்தன்
வட பெரும் கோயிலுடையான் உடைய சித்தத்தில் வர்த்திக்கிறவர் என்னுதல்
தம்முடைய சித்தத்தில் அவன் தன்னை யுடையவர் என்னுதல்
இது இறே நாராயண சப்தத்தில் ஸமாஸ த்வய த்தாலும் தோற்றுவதும் –

விரித்த தமிழ் வல்லார்
இவர் தாம் தம் அளவில் பிரதிபத்தி பண்ணி இராமல் திரு மாளிகையில் எல்லாரும் ஓதி –
ஓதுவித்து அறியும்படி சிஷ்ய ஆச்சார்ய க்ரமத்தை விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழல் -என்றது வ்யாஜ்யம் இறே
இதை ஸ அபிப்ராயமாக வல்லவர்

குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகி
குழலில் ஸ்வர வசன
வ்யக்திகளால் வந்த குளிர்ச்சியும் உஷ்ணம் என்னும்படி குளிந்த மிருது பாஷிகளாகி

சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே
சதாசார்ய உபதேஸ பாரதந்தர்ய தத் பரரானவர்களுடைய திரளுக்குள்ளே கொள்ளும் படி அங்கீ க்ருதராவார்

சாதி கோட்டிப் படுவாரே
அவர்களுடைய சமீபத்தில் சென்றால் இறே இவர்களுடைய ஸத் பாவம்

சாதி கோட்டி கொள்ளப் படுவாரே
அவர்கள் அங்கீ கரித்தால் இறே இவர்கள் அதிகாரிகள் ஆவது

சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே
இக் கூட்டம் பிரிந்து போய் தம் தாம் திரு மாளிகையிலே புகுந்தாலும்
இவர்கள் நெஞ்சால் மறக்க மாட்டாமல் கொண்டாடுவதும் இவர்கள் அதிகார பாகம் இறே

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-5–அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும்—

June 20, 2021

கீழே –
குன்று எடுத்து ஆநிரை காத்த பிரான் கோவலனாய்க் குழலூதி-என்ற
அதி மானுஷம் உள்ளத்தில் ஊன்றிய படியால்
அந்த மலையில் உண்டான விசேஷங்களையும்
அந்த மலையினுடைய ஆயாம விஸ்தீர்ணத்தையும்
அதனுடைய கனத்தையும்
அதில் எடுக்கையில் உண்டான அருமையையும்
அதை பிடுங்கி எடுத்த அநாயஸத்வத்தையும்
அது எடுக்க வேண்டிய ஹேதுக்களையும்
அந்த ஹேதுக்களால் வந்த ஆபத்துக்களை போக்கின பிரகாரத்தையும்
அனுசந்தித்து
இவனே ஆபத் விமோசகன் என்று நிர்ணயிக்கிறார் –

——

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய் அளரும் அடங்கப்
பொட்ட துற்று மாரிப் பகை புணர்த்த பொரு மா கடல் வண்ணன் பொறுத்த மலை
வட்டத் தடம் கண் மடமான் கன்றினை வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு குற மகளிர்
கொட்டைத் தலைப்பால் கொடுத்து வளர்க்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 5-1 –

பதவுரை

குற மகளிர்–குறப் பெண்கள்,
வட்டம் தட கண்–வட்ட வடிவான பெரிய கண்களை யுடையதும்
மடம்–(தனது தாய்க்கு) வசப் பட்டிருப்பதுமான
மான் கன்றினை–மான் குட்டியை
வலை வாய்–வலையிலே
பற்றிக் கொண்டு–அகப் படுத்தி
(பின்பு அதனைத் தங்களுடையதாக அபிமானித்து, அதற்கு)
கொட்டை–பஞ்சுச் சுருளின்
தலை–நுனியாலே
பால்–பாலை
கொடுத்து–எடுத்து ஊட்டி
வளர்க்கும்–வளர்க்கைக்கு இடமான
கோவர்த்தனம் என்னும்–‘கோவர்த்தநம்’ என்ற பெயரை யுடையதும்
கொற்றம்–வெற்றியை யுடையதுமான
குடை–குடையானது (யாதெனில்?)
அட்டு–சமைத்து
குவி–குவிக்கப் பட்ட
சோறு–சோறாகிற
பருப்பதமும்–பர்வதமும்
தயிர்–தயிர்த் திரளாகிற
வாவியும்–ஓடையும்
நெய் அளறும்–நெய்யாகிற சேறும்
அடங்க–ஆகிய இவற்றை முழுதும்
பொட்ட–விரைவாக (ஒரே கபளமாக)
துற்றி–அமுது செய்து விட்டு,
(இப்படி செய்கையினாலே இந்திரனுக்குக் கோபம் மூட்டி அவன் மூலமாக)
மாரி–மழையாகிற
பகை–பகையை
புணர்த்த–உண்டாக்கின
பொரு மா கடல் வண்ணன்–அலை யெறிகிற பெரிய கடலினது நிறம் போன்ற நிறத்தனான கண்ணபிரான்
பொறுத்த–(தனது திருக் கைவிரலால்) தூக்கின
மலை–மலையாம்.

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய் அளரும் அடங்கப்
கோப ஜனங்கள் வர்ஷ அர்த்தமாக இந்திரனை ஆராதிப்பதாகவும்
அவனாலே தங்கள் ரக்ஷை படுவதாகவும்
அவனை அவ்வூரில் முன்புள்ளார் ஆராதித்திப் போந்த பிரகாரங்களிலே தாங்களும் அவனை
மந்திர வீதியில் பூசனை செய்யக் கடவோம் (கலியன் )-என்று
வாசல் வரி வைத்து

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும்
வாசல்கள் தோறும் இந்த்ரனுக்குத் தகுதியாகப் பேணிச் சமைத்துத் தகுதியாக
துன்னு சகடத்தால் இழுத்துக் குவித்த சோற்று மலையும்

அதுக்குத் தகுதியாக மேல் செய்த உபதம்ஸங்களும்
சோற்று மலைத் தலையிலே தொட்டி வகுத்து விட்ட தயிர் வெள்ளமும்
வெண்ணெய் நெய்யாகிற உள் சேறுகளும்

பருப்பதமும் -பருப்புச் சோறு என்னவுமாம்
அப்போது பருப்புப் பதமாய்
ஒண் சங்கை போலே யாம் இறே (கடை குறை )
பதம் -சோறு -முத்க அன்னம் குட அன்னம் முதலானவை எல்லாம்
அட்டுக்குவி சோறு -என்ற போதே காட்டும் இறே

பருப்பதம் -என்று
செவ்வையாய் பருப்பு முதலாக ஜீவிக்கப்படும் எல்லாத்தையும் காட்டும் இறே –

அடங்கப் பொட்ட துற்று
ஸ்வ தந்த்ரர்க்கு இட்ட இவை ஒன்றும் தொங்காத படி சடக்கென அமுது செய்து –
ஸ்வ தந்த்ர சேதனர்க்கு இடுமதில் பரதந்த்ரமான அசேதனத்துக்கு இடுமது கார்ய கரம் ஆகக் கூடும் என்று
ஏற்கவே கற்பிக்கவே -அந்த கோப ஜனங்களும் கைக்கொண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
இன்னமும் இவர்கள் நாங்கள் முன்பு செய்து போந்த மரியாதை செய்ய வேணும் என்று விலக்கவும் கூடும்
என்று த்வரையோடே
கோவர்த்தனோஸ்மி -என்று அமுது செய்தான் இறே –

அடங்க
ஒன்றும் தொங்காமல்
தேவதாந்தரங்களுக்கு என்று கல்பித்தவை தான் ஆதரிக்கலாம் இறே –
அனுபிரவேசிக்கவும் தேவதாந்த்ர அந்தர்யாமியாகவும் வல்லவன் ஆகையால் –
அது தனக்குப் பரதந்த்ரர் ஆனவர்களுக்கும் தான் அவதரித்த அவ்வூரில் உள்ளவர்களுக்கும் ஆகாது என்று இறே
தானே அடங்க அமுது செய்தது –

ஆகையிறே –
அட்டு -என்றும் –
சோறு -என்றும் -சொன்னவை இன்றும் நம்முள்ளார் வர்ஜித்துப் போருகிறதும்

மாரிப் பகை புணர்த்த
இந்திரன் பசிக் கோபத்தாலே ஏவின மாரிப் பகையை விளைக்கும் படி விளைத்த

பொரு மா கடல் வண்ணன்
திரை பொருகிற கடல் போல் ஸ்ரமஹரமான திரு மேனியை யுடையவன் –
பூசல் விளைக்கையாலே -பொரு மா கடல் வண்ணன் -என்கிறது
அன்றிக்கே
பொரு மாரிப்பகை புணர்த்த மா கடல் வண்ணன்-என்னவுமாம்
மா கடல் வண்ணன்–என்கையாலே
துர் அவகாஹமான சமுத்திரத்தை அளவிட்டாலும்
ரஷ்யத்து அளவில்லாத ரக்ஷகத்வம் அளவிட ஒண்ணாது என்கிறது

பொறுத்த மலை
ஒரு படி வருந்தி எடுத்தாலும்
இந்திரன் கோபம் தணிந்து ப்ரஸன்னனாய் வரும் அளவும் பொறுத்து நின்ற அருமை சொல்லுகிறது –

வட்டத் தடம் கண் மடமான் கன்றினை
வ்ருத்த ஆகாரமாய் இடமுடைத்தான கண்ணையும்
தாயினுடைய இங்கித சேஷ்டிதாதிகளுக்கு பவ்யமான மடப்பத்தையும் யுடைத்தான மான் கன்றுகளை –

வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு குற மகளிர்
அம் மலை மேல் வர்த்திக்கிறவர்கள் சூழ் வலைக்குள் ஆக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு போய்த் தங்கள் இடங்களிலே
குறப் பெண்கள் கையிலே காட்டிக் கொடுக்க அவர்கள்

கொட்டைத் தலைப் பால் கொடுத்து வளர்க்கும்
ரஷியா நிற்பார்கள் ஆயிற்று
கொட்டை -பஞ்சுச் சுருள்
பஞ்சுச் சுருளைப் பாலில் தோய்த்து முலை என்று கொடுப்பார்கள் ஆயிற்று –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
புல்லாலும் தண்ணீராலும் நில வாசியாலும் கோக்களை வர்த்திப்பிக்கிற ப்ரஸித்தியை யுடைத்தான பர்வதம்

கேவலம் வர்ஷம் இன்றிக்கே கல்லும் தீயுமாகச் சொரிகிற மாரி காக்கைக்கும் உபகரணமாய்
ரஷ்ய வர்க்கத்துக்கு அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும் செய்து
அவ் வர்ஷத்தை ஜெயிக்கையாலே
கொற்றக் குடை என்கிறது –

வர்ஷத்தைப் பரிஹரிக்கையாலே
குடை என்கிறார்

ஏவகாரம்–ஆச்சர்யத்தாலே –

வட்டம் இத்யாதி –
வர்ணாஸ்ரம வ்ருத்தாந்தத்திலே மிக்க ஞானத்தையும் -(வட்டத் தடம் கண்)
அத்தை உபதேசித்த ஆச்சார்யர் அளவில் பவ்யத்தையும் -(மடமான்)
ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் அசக்தியையும் யுடையனாய் இருப்பான் ஒருவனை -(கன்றினை)
(சிஷ்யனுக்கு இம் மூன்றும் சொல்லி )

கடல் வண்ணன் -என்கிற ரூடியும் யோக வியாப்தியும் யுடைத்தாய்
பேர் அளவுடையாரும் வாஸுதேவன் வலையுள் அகப்பட்டு என்னும்படி யானவன்
(கமலக்கண்ணன் என்னும் நெடும் கயிற்றில் அகப்பட்டு-வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு )
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளுக்கு வாசகமான நாராயண வாசக சப்தத்தாலே
கால த்ரய தர்சிகள் சூழ்ந்து (ஆச்சார்யர்கள் )

தங்கள் வாக்மித்வத்தைக் காட்டி மருவுவித்துப் பிடித்துத்
தங்கள் பரதந்த்ரர் கையில் காட்டிக் கொடுத்து (குற மகளிர்)

தந்து காரணமான பஞ்சிலே (நூலுக்கு காரணம் பஞ்சு ) பால் பால் தோய்த்து வளர்க்கும் -என்கையாலே
ஸகல வேத ஸாஸ்த்ர தாத்பர்யமான (திருமந்திரம் )
சரம பத ( நாராயண )ஸங்க்ரஹ ப்ரக்ருத்யர்த்தமானவனுடைய
ஸர்வ ஸுஹார்த்தத்தை உபதேசித்து ரக்ஷிப்பாருக்குப் போலியாய் இரா நின்றது –
(ப்ரக்ருத்யர்த்தமானவனுடைய -அகாரம் அவ ரக்ஷணம் -ரஷிப்பான்
சாலப் பல நாள் உகந்து அனைவரையும் எப்பொழுதும்
பால் -ஸுஹார்த்த திரு உள்ளம் )

——-

பொறுத்த மலை என்றது பின்னாட்டி
ஏழு நாள் என்கிறது –

வழு ஒன்றும் இல்லா செய்கை வானவர் கோன் வலிப்பட்டு முனிந்து விடுக்கப்பட்ட
மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை
இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப்பிடி இளம்சீயம் தொடர்ந்து முடுகுதலும்
குழவி இடைக் கால் இட்டு எதிர்ந்து பொரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5 -2-

பதவுரை

(இந்திரபட்டம் பெறுதற்காகச் செய்த ஸாதநாம்சத்தில்)
ஒன்றும் வழு இல்லா செய்கை–ஒரு குறையுமற்ற செய்கைகளை யுடைய
வானவர் கோன–தேவேந்திரனுடைய
வலி பட்டு–பலாத்காரத்துக்கு உள் பட்டும்
முனிந்து விடுக்கப்பட்ட–(அவ் விந்திரனால்) கோபத்துடன் ஏவப்பட்டுமுள்ள
மழை–மேகங்களானவை
வந்து–(அகாலத்திலே குமுறிக் கொண்டு) வந்து
ஏழு நாள் பெய்து–ஏழுநாளளவும் (இடைவிடாமல்) வர்ஷித்து
மா தடுப்ப–பசுக்களை (வெளியே போகக் கூடாதபடி) தகைய
மதுசூதன்–கண்ணபிரான்
எடுத்து–(ஸர்வ ஜநங்களையும் காப்பதற்காக அடி மண்ணோடு கிளப்பி) எடுத்து
மறித்த–தலை கீழாகப் பிடித்தருளின
மலை–மலையானது (எது என்னில்;)
இள சீயம்–சிங்கக் குட்டியானது
தொடர்ந்து–( யானைக் குட்டியை நலிவதாகப்) பின் தொடர்ந்து வந்து
முடுகுதலும்–எதிர்த்த வளவிலே,
இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப்பிடி–(தன் குட்டியின்) வருத்தத்தைப் பொறுக்க மாட்டாத (அக் குட்டியைப்) பெற்ற பெண் யானை யானது
குழவி–(அந்தக்) குட்டியை
கால் இடை இட்டு–(தனது) நான்கு கால்களின் நடுவில் அடக்கிக் கொண்டு
எதிர்ந்து–(அந்தச் சிங்கக் குட்டியோடு) எதிர்த்து
பொரும்–போராடப்பெற்ற
கோவர்த்தனம் –குடையே-.

வழு ஒன்றும் இல்லா செய்கை வானவர் கோன் வலிப்பட்டு
அ கரேண ப்ரத்ய வாய பரிஹாரமான யோக்யதா பூர்வகமான ஸாதனத்தை –
பல சங்க கர்த்ருத்வ தியாக பூர்வ அங்கமாக
த்ரவ்ய மந்த்ர க்ரியா லோபம் வாராமல் அனுஷ்ட்டித்து
இந்த்ர பதத்தைப் பெற்று அனுபவிக்கிற காலத்திலும்
ஆஜ்ஜாதிலங்கன பரிஹாரத்தில் வழுவில்லா செய்கையும் யுடையவனாய்
தேவ தேவன் என்ற ப்ரஸித்தியும் யுடையவனாய் வலி இறே இவனுக்கு உள்ளது
(கோவிந்த பட்டாபிஷேகம் பரிஹாரமாக செய்தானே )

வலிப்பட்டு –
அவனுடைய வலியில் அகப்பட்டு

முனிந்து விடுக்கப்பட்ட
பலத்துக்கு மேலே பசிக் கோபத்தாலே தாமரைக் காடு வெடித்தால் போலே
ஆயிரம் கண்ணும் சிவக்கும் படி கோபித்து
ஆயிரம் கண்ணுடை இந்த்ரனார் -(கலியன் )-என்னக் கடவது இறே

விடுக்கப்பட்ட –
ஏவப்பட்ட

மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப
ஏழு நாள் மாத்தடைப்ப மழை பெய்து
ஏழு நாள் இடைவிடுதி யற மழை பெய்து

மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை
விரோதி நிரசன சீலனாவன் எடுத்துத் தலைகீழாக மறித்த மலை –

இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப் பிடி
தன் கன்றின் பக்கலிலே ஸ்நேஹ அதிசயத்தாலே ஈன்ற பிடியானது

இளம் சீயம் தொடர்ந்து முடுகுதலும்
வயஸ்ஸாலே இளைய ஸிம்ஹமானது
அவ் வானைக் கன்றைத் தொடர்ந்து வந்து கிட்டப் புகுந்த அளவிலே
அந்தக் கன்றைத் தன் காலுக்குள்ளே இட்டு
அந்த ஸிம்ஹக் கன்றோடே பொரா நிற்கிற மலை
குழவி இடைக் கால் இட்டு எதிர்ந்து பொரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

(ஆச்சார்யன் ஸிஷ்யனை தனது திருவடிக்கீழ் இட்டு
வாசனைகளால் வரும் கர்ம ப்ரவ்ருத்தி ஸிம்ஹக் கன்று இடம் இருந்து
ரக்ஷணம் செய்து அருளுவதைச் சொன்னவாறு )

——-

அம் மை தடம் கண் மட வாய்ச்சியரும் ஆன் ஆயரும் ஆநிரையும் அலறி
எம்மைச் சரண் என்று கொள் என்று இரப்ப இலங்கு ஆழிக்கை எந்தை எடுத்த மலை
தம்மை சரண் என்ற தம் பாவையரை புன மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று
கொம்மை புயம் குன்றர் சிலை குனிக்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5- 3-

பதவுரை

அம்–அழகிய
மை–மை அணிந்த
தட–விசாலமான
கண்–கண்களையும்
மடம்–‘மடப்பம்’ என்ற குணத்தை யுமுடைய
ஆய்ச்சியரும்–இடைச்சிகளும்
ஆன் ஆயரும்–கோபாலர்களும்
ஆநிரையும்-பசுக்கூட்டமும்
அலறி–(மழையின் கனத்தால்) கதறிக் கூப்பிட்டு
எம்மை சரண் என்று கொள் என்று–(‘எம்பிரானே! நீ) எமக்கு ரக்ஷகனாயிருக்குந் தன்மையை எற்றுக் கொள்ள வேணும்’ என்று
இரப்ப–பிரார்த்திக்க,
(அவ்வேண்டுகோளின்படியே)
இலங்கு–விளங்கா நின்ற
ஆழி–திருவாழி ஆழ்வானை
கை–கையிலே உடையனாய்
எந்தை–எமக்கு ஸ்வாமியான கண்ணபிரான்
எடுத்த–(அவற்றை ரக்ஷிப்பதற்காக) எடுத்த
மலை–மலையாவது (எது என்னில்?);
கொம்மை புயம்–பருத்த புஜங்களை யுடைய
குன்றர்–குறவர்கள்,
தம்மை–தங்களை
சரண் என்ற–சரணமென்று பற்றியிருக்கிற
தம் பரவையரை–தங்கள் பெண்களை
(கொல்லையிலே வியாபரிக்கிற அப்பெண்களின் கண்களைக் கண்டு இவை மான்பேடைகள் என்று ப்ரமித்து)
புனம் மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று–‘(நம்முடைய) கொல்லையை மேய்ந்து அழிக்கின்ற
மான் கூட்டங்களைப் பாருங்கோள்’ என்று (ஒருவர்க்கொருவர் காட்டி-போதரிக் கண்ணினாய் -மான் போன்ற போல் )
(அவற்றின்மேல் அம்புகளை விடுவதாக)
சிலை–(தமது) வில்லை
குனிக்கும்–வளையா நின்றுள்ள

அம் மை தடம் கண் மட வாய்ச்சியரும்
அஞ்சன அலங்க்ருதமான அழகிய பெரிய கண்களையும்
ஸ்வா பாவிகமான மடப்பத்தையும் யுடையரான இடைச்சிகளும்

ஆன் ஆயரும்
கோ ரக்ஷணத்தில் குசலரான இடையரும்

ஆநிரையும்
அவர்களுக்கு வச வர்த்தியான பசுக்களும்

அலறி எம்மைச் சரண் என்று கொள் என்று இரப்ப
வர்ஷ வேகத்தாலே கிலேசிக் கூப்பிட்டு -எங்களை நாங்கள் ரஷிக்கக் கடவோம் அன்று என்று கொள் –
நீயே எங்களுக்கு ரக்ஷகன் -என்று பிரார்த்திக்க

இலங்கு ஆழிக்கை எந்தை எடுத்த மலை
அதி பிரகாசமான திருவாழி ஆழ்வானாலே
ஜலதத்வம் எல்லாத்தையும் சோஷிப்பித்துக் கார்யம் கொள்ள வல்லனாய் இருக்கச் செய்தேயும்
ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்தில் த்வராதிசயத்தாலே இறே மலையை எடுத்தது –
ஆழ்வானுக்கு பிரகாசம் -கருதும் இடம் பொருகை இறே

எந்தை
இந்த மலையை எடுத்த பின்பு இறே அவர்கள் ஸ்ருஜ்யர் ஆய்த்து –
ஆகை இறே எந்தை என்கிறது

எந்தை -காரண பூதன்

தம்மை சரண் என்ற தம் பாவையரை
தங்களை சரணம் புக்குத் தங்களுக்குப் பரதந்த்ரை ஆனவர்களுக்கு

புன மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று கொம்மை புயம் குன்றர் சிலை குனிக்கும்
புனத்தை அழித்து மேய்கிற மான் திரள்களை
நாங்கள் மேய்கிற புல்லோடே பட்டு விழும்படி எய்யப் புகுகிற படியைப் பார்த்து நில்லுங்கோள்
என்று சொல்லி பெரிய தோளை யுடையராய்
அம் மலை மேலே வர்த்திக்கிற குன்றுவர் விற்களை வளையா நின்றுள்ள –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

இத்தால்
பெரு மதிப்பனாய் இருப்பான் ஒரு ஆச்சார்யன் ஸ்ரீ பாதத்திலே ஆஸ்ரயித்த மாத்ரம் அன்றிக்கே
அவன் நம்முடையவன் என்னும்படி அபிமானத்திலே ஒதுங்கி
அவனுக்குப் பரதந்த்ரரானவர்களை அஞ்ஞாத ஞாபநம் பண்ணும் பிரகாரத்தை
அனுஷ்டான பர்யந்தமாக பிரகாசிப்பித்தாக நினைத்து
ஆஸ்ரயண மாத்ரத்தில் நின்று ஆச்சார்ய வசன பரிபாலனமே ஒழிய அறியாதவர்களை
பாஹ்ய குத்ருஷ்ட்டி மத அநு சாரிகளானவர்கள் தங்கள் வாக்மித்வங்களாலே நலிகிற அளவைக் குறித்து
யூயம் இந்திரிய கிங்கர –இத்யாதி (வில்லி புத்தூர் பகவர் வார்த்தை )
எங்கள் குழுவினால் புகுதல் ஒட்டோம் என்னச் செய்தேயும் மதியாமல் புகுந்து நலிகிறவர்களை
மங்களா ஸாஸன பரிகரமான தாந்த ரூப ஞான விசேஷண ப்ராமண சரங்களாலே
நிரசிப்பார்க்குப் போலியாய் இரா நின்றது –
(சாந்தி தாந்த -புலன் அடக்கம் –
ஞான விசேஷ பிரமாணங்கள்-சரங்கள் – சொல்லி நிரசிப்பார்கள் )

———–

மலை எடுத்த அநாயாஸத்வம் சொல்லுகிறது –

கடு வாய் சின வெம் கண் களிற்றினுக்கு கவளம் எடுத்து கொடுப்பான் அவன் போல்
அடி வாய் உற கை இட்டு எழ பறித்திட்டு அமரர் பிரான் கொண்டு நின்ற மலை
கடல் வாய்ச் சென்று மேகம் கவிழ்ந்து இறங்கி கதுவாய்ப் பட நீர் முகந்து எறி எங்கும்
குட வாய்ப்பட நின்று மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-4- –

பதவுரை

கடுவாய்-பயங்கரமான வாயையும்
சினம்–மிக்க சீற்றத்தையும்
வெம் கண்–தீக்ஷ்ணமான கண்களை யுமுடைய
களிற்றினுக்கு–ஒரு யானைக்கு
கவளம்–சோற்றுக் கபளத்தை
எடுத்து–திரட்டி யெடுத்து
கொடுப்பான் அவன் போல்–கொடுக்கின்ற யானைப் பாகனைப் போல,
அமரர் பெருமான்–தேவர்களுக்குத் தலைவனான கண்ணபிரான்
(யானை மேகம் -கவளம் மலை -பாகன் கண்ணன் போல் )
கை–(தனது) திருக் கைகளை
அடிவாய் உற இட்டு–(மலையின்) கீழ் வேர்ப் பற்றிலே உறும் படியாகச் செலுத்தி (மற்றொரு திருக் கையினாலே மேலே பிடித்து)
எழ பறித்திட்டு–கிளரப் பிடுங்கி
கொண்டு நின்ற–(தானே) தாங்கிக் கொண்டு நின்ற
மலை–மலையாவது (எது? என்னில்;)
மேகம்–மேகங்கள்
கடல் வாய் சென்று–கடலிடத்துச் சென்று
இறங்கி கவிழ்ந்து–(அங்கு) இறங்கிக் கவிழ்ந்து கிடந்து
கதுவாய்ப்பட–(கடல்) வெறுந்தரையாம்படி
நீர்–(அங்குள்ள) நீர் முழுவதையும்
முகந்து–மொண்டு கொண்டு
ஏறி–(மீண்டும் ஆகாசத்திலே) ஏறி
எங்கும்-எல்லாவிடத்தும்
குடம் வாய்ப்பட நின்று–குடங்களில் நின்றும் நீரைச் சொரியுமா போலே
மழை பொழியும்–மழை பொழியா நிற்கப் பெற்ற
கோவர் – குடையே-.

கடு வாய் சின வெம் கண் களிற்றினுக்கு
கடிய வாயையும்
மிக்க கோபத்தையும்
நெருப்பு பரந்த கண்களையும்
யுடைய யானைக்கு

கவளம் எடுத்து கொடுப்பான் அவன் போல்
கவளத்தைத் திரட்டி எடுத்துக் கொடுக்கிற பாகனைப் போலே

கடு வாய்
மேகம் முழங்குமா போலே பிளிறுதலையும் வேகத்தையும்

வெம் கண்
மின் போலவும் இடி நெருப்புப் பரந்தாப் போலவும் பொறி பரந்த கண்ணையும் யுடைத்தான
களிற்றினுக்கு –

ஆனை யினுடைய ஸ்தானத்திலே மேகம் ஆகவுமாம்
கரிய மா முகில் –கவளத்தினுடைய ஸ்தானத்திலே மலை ஆகவுமாம்
பாகனுடைய ஸ்தானத்திலே கிருஷ்ணன் ஆகவுமாம் –

அடி வாய் உற கை இட்டு
மலையினுடைய வேர் நின்ற இடத்தே திருக்கையை உறச் செல்லும் படி

எழ பறித்திட்டு
மற்றத் திருக்கையாலே கிளறும்படியாகப் பறித்து

அமரர் பிரான் கொண்டு நின்ற மலை
இந்திரன் பேர் மாறினபடி யாதல்
ஸூரி நிர்வாஹகன் என்னுதல்
ஸூரி நிர்வாஹகன் தரித்து நின்ற மலை

கடல் வாய்ச் சென்று மேகம் கவிழ்ந்து இறங்கி கதுவாய்ப் பட நீர் முகந்து எறி எங்கும்
கடல் இடம் எங்கும் மேகங்கள் மிகவும் தாழ்ந்து பிபாஸை வர்த்தித்தாரைப் போலே நீர் முகந்து ஏறி என்னுதல்
இந்திரன் கன்றிச் சொன்னது செய்ய வேணும் என்றாதல்
தீ மழை யாகையாலே பட்டவிடம் வேம்படி வெந்நீர் சொரிந்தால் போலே என்னுதல்

அன்றியே
கது -என்று க்ரதுவாய்
அவற்றை ப்ரவாஹ ஜலம் எடுக்கும்படி என்னுதல்

குட வாய்ப்பட நின்று மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
குடுத்து இட்டுச் சொரிந்தால் போலே
ஏழு நாள் நின்று மழை சொரிய
மழை வந்து ஏழு நாள் -என்னக் கடவது இறே

இத்தால்
ஸம்ஸாரத்தில் ஸ்வார்த்தமான எப்பேர்ப்பட்ட ருசிகளும் அற்று
அந்தரிக்ஷத என்னுமா போலே
ஸம்ஸார ஸாஹரத்தில் உண்டான நீர்மையை மிகவும் தாழ்ந்து அங்கீ கரித்து
அந்த அங்கீ காரத்தைத் தங்கள் அதிகாரம் குன்றாமல்
(மாய வன் சேற்று அள்ளல் அழுந்தார் )
மீண்டும் அந்தரிக்ஷத்தில் ஏறி
தங்கள் பற்று அறுதியையும்
தங்கள் அங்கீ கரித்த நீர்மையையும்
ஸ்வரூப ப்ரகாஸ ப்ரதானமாகவும்
லோக ஸங்க்ரஹ தயா கர்தவ்யமாகவும்
வ்யவசாய ஸ்தலங்களிலே உபகரிக்கும் அவர்களுடைய பெருமையைக் காட்டும்படியான
மேகங்கள் இறே முன்பு

அது துர்மான புருஷர்களுக்கு வச வர்த்தியாய்
பகவத் பரதந்த்ரரை நலிவதாக
ஸம்ஸார ஸாஹரத்தில் ஊஷர ஜலத்தைப் பானம் பண்ணி
பாஷாண அக்னிகளோடே வர்ஷியா நின்றது இறே

இதுக்கு அடி அந்நிய சேஷத்வம் இறே
அது தனக்கும் அடி முன்பு போந்த பகவதாஜ்ஞாதிலங்கனம் இறே –

(த்ரேதா யுகத்தில் பெருமாள் -ஆணை இட்டு சரண் அடைந்து –
வருணன் -மேகம் -கடல் அரசன் -ஒன்றே தானே
அபசாரம் பட்டதால்
இந்திரனுக்கு வசப்படும்படி ஆனது )

———

வானத்தில் உள்ளீர் வலியீர் உள்ளீரேல் அறையோ வந்து வாங்குமின் என்பவன் போல்
ஏனத்து உருவாகிய ஈசன் எந்தை இடவன் எழ வாங்கி எடுத்த மலை
கானக்களியானை தன் கொம்பு இழந்து கதுவாய் மதம் சோர தன் கை எடுத்து
கூனர் பிறை வேண்டி அண்ணாந்து நிற்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-5 –

பதவுரை

ஏனத்து உரு ஆகிய–(முன்பு ஒரு காலத்திலே) வராஹ ரூபம் கொண்டருளின
ஈசன்–ஸ்வாமியாயும்
எந்தை–எனக்குத் தந்தையாயுமுள்ள கண்ணபிரான்,
வானத்தில் உள்ளீர்–“மேலுலகத்திலிருப்பவர்களே! (நீங்கள்)
வலியீர் உள்ளீர் எல்–(என்னோடொக்க) வல்லமை யுள்ளவர்களா யிருப்பீர்களாகில்
அறையோ–அறையோ அறை!!
வந்து–(இங்கே) வந்து
வாங்குமின்–(இம் மலையைக் கையால்) தாங்கிக் கொண்டு நில்லுங்கள்”
என்பவன் போல்–என்று, சொல்லுகிறவன் போல
இடவன்–ஒரு மண் கட்டி போலே
எழ வாங்கி–(அநாயஸமாகக்) கிளரப் பிடுங்கி
எடுத்த மலை–எடுத்துக் கொண்டு நிற்கப் பெற்ற மலையாவது;
கானம்–காட்டு நிலங்களில்
களி–செருக்கித் திரியக் கடவதான
யானை–ஒரு யானையானது
(கரை பொருது திரியும் போது ஓரிடத்தில் குத்துண்டு முறிந்த)
தன் கொம்பு–தன் தந்தத்தை
இழந்து–இழந்ததனால்
கதுவாய்–அக் கொம்பு முறிந்து புண்பட்ட வாயிலே
மதம்–மத நீரானது
சோர–ஒழுகா நிற்க
தன் கை–தனது துதிக்கையை
எடுத்து–உயரத் தூக்கி
(ஆகாசத்தில் தோற்றுகின்ற)
கூன் நல் பிறை–வளைந்த அழகிய பிறையை (தானிழந்த கொம்பாக ப்ரமித்து)
வேண்டி–(அதைப் பறித்துக் கொள்ள) விரும்பி
அண்ணாந்து நிற்கும்–மேல் நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கப் பெற்ற
கோவா — குடையே-

வானத்தில் உள்ளீர் வலியீர் உள்ளீரேல் அறையோ வந்து வாங்குமின் என்பவன் போல்
இதுவும் ஒரு உத்ப்ரேஷையான உப மானம்
உபரிதன லோகங்களிலே வஸிக்கிறோம் என்கிற பலத்தை யுடையவர்களே
அதுக்குத் தகுதியான வர பல புஜ பலங்களை யுடையீர்
என்னைப் போலே வல்லி கோளாகில் என் கையில் மலையை வாங்கிப் பொறுத்து
இவ்வூரை ரஷியுங்கோள் -என்னுமா போலே
அரஷகர் இறே உள்ளது –

ஏனத்து உருவாகிய ஈசன் எந்தை இடவன் எழ வாங்கி எடுத்த மலை
ஈசன் -நியந்தா
எந்தை -காரண பூதன்

இத்தால்
ஞானமும் சக்தியும் பிராப்தியும் யுடையவனாய்
பாதாள கதையான பூமியை ஓட்டு விடும்படி இடந்து
எழும்படி குத்தி எடுத்த மஹா உபகாரகனுக்கு
இம் மலையை ஒரு கட்டி இடந்தால் போலே எடுத்தது பெரியது ஒன்றோ –
அந்தப் பாரத்தை எடுத்து சாதித்தவன் ஆகையாலே இந்தப் பாரம் எடுக்கையும் சேரும் இறே –
(இவனே ஸம்ஸார பாரம் எடுத்து உத்தரிக்க வல்லவன் )

கானக் களியானை தன் கொம்பு இழந்து
தன்னிலமான காட்டிலே களித்து வர்த்திக்கிற ஆனையானது
ஸிம்ஹத்தின் கையில் தன் கொம்பைப் பறி கொடுத்து
அவ்விழவாலே

கது வாய் மதம் சோர தன் கை எடுத்து
அதனுடைய பெரிய வாயாலே அருவி சொரியுமா போலே ரக்தம் சொரிகையாலே மும் மதமும் சுவறும் இறே
கதுவுதல் -பெருமை
சோருதல் -சுவறுதல்

தன் கை எடுத்து
தன் ஆற்றாமையாலே கை எடுத்து

கூனர் பிறை வேண்டி அண்ணாந்து நிற்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
ஆகாசத்திலே பார்த்தவாறே அங்கே வளை ஒளிப் பிறையைக் கண்டு தான் இழந்த கொம்பாகப் பிரமித்து
அத்தை விரும்பி அபேக்ஷித்து ஊர்த்வ த்ருஷ்டியாய் நில்லா நிற்கும் –
ஒரு கொம்பு போலே காணும் இழந்தது –

இத்தால்
சம்சாரம் ஆகிற செடியிலே களித்து வர்த்திக்கை தானே ப்ரார்த்த நீயமான ஆசைக் களிற்றின் மமதை யாகிற கொம்பை
(சம்சாரமே காடு -ஆசையே யானை -மமதையை கொம்பு )
ப்ரதிபக்ஷ நிரஸனமும் ஸ்வ மத ஸ்தாபனமும் செய்ய வல்லவர்கள்

வேதாந்த பிராமண அனுகூலமான நியாய தர்க்கங்களாலும்
ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய தாது விசேஷ பலத்தாலும் உபகார பர்யந்தமாக
(மமதை யாகிற கொம்பை )நீக்கின அளவிலே

(ப்ரக்ருதி தாது -அவ ரஷனே- தாது -அவனே ரக்ஷகன் காரணன் –
ப்ரத்யயம் தாது -ஆய-தாதார்த்ய -சேஷத்வம்
வலி மிக்க சீயம் இவற்றைக் கொண்டே மமதை போக்கி )

பூர்வமேவ உண்டான கர்வம் எல்லாம் போய்
ஊர்த்வ கதியை நோக்கி
இன்னமும் ஸ்வ யத்ன பலத்தாலே உஜ்ஜீவிப்பதாகக் கோலி
அந்த ஸ்வ யத்னக் கையை எடுத்து

பத த்ரய நிஷ்டராய் ஆந்த ராளிகர் ஆனவர்களுடைய
ப்ரக்ருதி ஆத்ம விவேக ஞான மாத்ரத்தைக் கண்டு
அபேக்ஷித்த அளவைக் காட்டுகிறது –
இது மகாரார்த்தம் –

(ப்ரக்ருதி விட ஆத்மா உயர்ந்தவன் என்கிற ஞானமே
தானே ஸ்வ தந்த்ரன் என்கிற எண்ணம் வரக் காரணம் ஆகுமே
அத்தையும் போக்கி அருள வேணுமே
நம் ப்ரயத்னத்தால் போகலாம் என்ற எண்ணத்தையும் போக்க வேணுமே
ஸ்வ ரக்ஷண ஸ்வ அந்வயம் போக்க வேணுமே
இது தான் அது -சந்திரனே கொம்பு -விபரீத ஞானம் -இத்தையும் போக்க வேண்டுமே

சந்திரன் -மதி -நல்ல ஞானம் உடையவர்கள்
பத த்ரய நிஷ்டர்கள்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்
அநந்ய சரண்யத்வம்
அநந்ய போக்யத்வம் -அறிந்தவர்கள்
பத த்ரயம் மூன்றாம் பிறை சந்திரன் )

———-

செப்பாடு உடைய திருமால் அவன் தன் செம்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்
கப்பாக மடுத்து மணி நெடும் தோள் காம்பாகக் கொடுத்து கவித்த மலை
எப்பாடும் பரந்து இழி தெள்ளருவி இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ
குப்பாயம் என நின்று காட்சி தரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-6-

பதவுரை

செப்பாடு உடைய–செவ்வைக் குணத்தை யுடையனாய்
திருமால் அவன்–ச்ரியஃபதியான அக்கண்ணபிரான்
தன்–தன்னுடைய
செம் தாமரை கை–செந்தாமரை மலர் போன்ற திருக்கையிலுள்ள
விரல் ஐந்தினையும்–ஐந்து விரல்களையும்
கப்பு ஆக மடுத்து–(மலையாகிற குடைக்குக் காம்படியிலுண்டான) கிளைக் கொம்புகளாக அமைத்து
மணி நெடு தோள்–அழகிய நீண்ட திருத் தோள்களை
காம்பு ஆக கொடுத்து–(அந்த மலைக் குடைக்குத் தாங்கு) காம்பாகக் கொடுத்து
கவித்த மலை–தலை கீழாகக் கவித்த மலையாவது,
எப்பாடும்–எல்லாப் பக்கங்களிலும்
பரந்து இழி–பரவிப் பெருகா நின்ற
தெள்ளருவி–தெளிந்த சுனை நீரருவிகளானவை
இலங்கு மணி முத்துவடம் பிறழ–விளங்கா நின்ற அழகிய முக்தாஹரம் போலத் தனித் தனியே ப்ரகாசிக்க
குப்பாயம் என நின்று–(கண்ண பிரானுக்கு இது ஒரு) முத்துச் சட்டையென்று சொல்லும்படியாக,
காட்சி தரும்–காணப்படப் பெற்ற
கோவர் — குடையே

செப்பாடு உடைய திருமால் அவன்
செப்பாடு ஆவது -செம்மை -அதாவது -ஆர்ஜவ குணம் –
அது தான் ஆவது
சிதகுரைத்தாலும் நன்று செய்தார் என்கை

அவன் –
அந்த வ்யாமோஹத்தை யுடையவன் –

தன் செம்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்-
புஷ்ப ஹாஸ ஸூ குமாரமான திருக்கை விரல் ஐந்தினையும்

கப்பாக மடுத்து
மலையாகிய குடைக்குக் காம்பாகச் சேர்த்து
கப்பு -காம்பு –

மணி நெடும் தோள்காம்பாகக் கொடுத்து கவித்த மலை
அந்தக் குடைக்குக் காம்பு அழகியதாய் ஒழுங்கு நீண்ட திருத் தோள்களாகக் கொடுத்துக் கவித்த மலை
பஞ்ச லக்ஷம் குடியில் உள்ளாருக்கும் பசுக்களுக்கும் மழையால் நலிவு வாராத படியாகவும்
பசுக்களுக்குச் சுவடு படாத புல்லும் தண்ணீரும் உண்டாகும் படியாகக் கவித்த மலை

எப்பாடும் பரந்து இழி தெள்ளருவி இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ குப்பாயம் என நின்று
காட்சி தரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
அவனை சூழ இடைவிடாமல் தொங்குகிற தெளிந்து பிரகாசியா நின்ற சுனை நீர்களானவை அவன் தனக்கு
இலங்கு மணி முத்து வடத்தின் குப்பாயம் என்று சொல்லிக் காணலாம் படி தோற்றா நின்றன –

———–

சேஷன் ஜெகதாதாரனாய்க் கிடந்ததும்
ஸபலமாய்த்து இன்று என்கிறார் –
(திருஷ்டாந்தம் ஆழ்வாரால் சொல்லப் பட்ட பிரயோஜனம் பெற்றானே )

படங்கள் பலவும் உடை பாம்பரையன் படர் பூமியை தாங்கி கிடப்பவன் போல்
தடம் கை விரல் ஐந்து மலர வைத்து தாமோதரன் தாங்கு தட வரை தான்
அடங்க சென்று இலங்கையை ஈடு அழித்த அனுமன் புகழ் பாடி தம் குட்டங்களை
குடம் கை கொண்டு மந்திகள் கண் வளர்த்தும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-7 – –

பதவுரை

படங்கள் பலவும் உடை–பல படங்களை யுடைய
பாம்பு அரையன்–ஆதிசேஷன்
படர் பூமியை–பரம்பின பூமியை
தாங்கி கிடப்பவன் போல்–(தன் தலைகளினால்) தாங்கிக் கொண்டிருப்பது போல,
தாமோதரன்–கண்ணபிரான்
தடங்கை–(தனது) பெரிய திருக் கைகளிலுள்ள
விரல் ஐந்தும்–ஐந்து விரல்களையும்
மலர வைத்து–மலர்த்தி (விரித்து)
(அவற்றாலே)
தாங்கு–தாங்கப் பெற்ற
தடவரை–பெரிய மலையாவது;
மந்திகள்–பெண் குரங்குகளானவை,
இலங்கையை சென்று–லங்காநகரத் தேறப்போய்
அடங்க–அவ்வூர் முழுவதையும்
ஈடு அழித்த–சீர் கெடும்படி பங்கப் படுத்தின
அனுமன்–சிறிய திருவடியினுடைய
புகழ்–கீர்த்தியை
பாடி–பாடிக் கொண்டு
தம் குட்டன்களை–தமது (குரங்குக்) குட்டிகளை
குடங்கைக் கொண்டு–கைத் தலத்தில் படுக்க வைத்துக் கொண்டு
கண் வளர்த்தும்–(சீராட்டி) உறங்கப் பெற்ற
கோவர் — குடையே-.

படங்கள் பலவும் உடை பாம்பரையன் படர் பூமியை தாங்கி கிடப்பவன் போல்
அநேகம் சிரசை யுடையனாய்
நாகராஜா என்கிற பிரசித்தியையும் யுடையனாய்
அத்யந்தம் விஸ்திருதமான பூமியைத் தரிக்க வல்ல சக்தியும் யுடையனானவன்
அந்த சக்தியால் அந்த பூமியைத் தரித்துக் கிடக்கிற பாவனை போலே

தடம் கை விரல் ஐந்து மலர வைத்து
இடமுடைத்தான திருக்கையில்
ஐந்து திரு விரல்களையும் பரம்ப வைத்து

தாமோதரன் தாங்கு தட வரை தான்
ஒரு அபலை கையாலே கட்டவும் அடிக்கவுமாம் படி எளியவனுமாய் அசக்தனுமாய் இருந்தவன் இறே
இடமுடைத்தான மலையைத் தரித்துக் கொடு நிற்கிறான்

தான்
அதின் கனத்தையும்
அதன் மேலுண்டான வ்ருக்ஷங்களையும் மிருக விசேஷங்களை தத் துல்யரையும் காட்டுகிறது –

அவன் அநேகம் தலையால் பூமியைத் தரிக்கும் போது
பூர்வ க்ருத கர்மமும் பர நியோகமும் தத் ஸஹாயமும் பிரார்த்தித்துப் பெற வேணும்
இவனுக்கு இந்த ஐந்து விரலுமே காணலாவது –
(த்ருஷ்டாந்தத்தில் ஸர்வதா ஸாம்யம் இல்லை -என்றவாறு
நமக்கு அஞ்சு வேணும்
அதிஷ்டானம் -சரீரம் இந்திரியங்கள் பிராணன் ஆத்மா பரமாத்மா இவை ஐந்தும்
இவனுக்கு அஞ்சு விரல்களும் போதுமே )

அடங்க சென்று இலங்கையை ஈடு அழித்த அனுமன் புகழ் பாடி தம் குட்டங்களை
இலங்கையை அடங்க சென்று ஈடு அழித்த
இலங்கையிலே சென்று சிலரை ஈடுபடுத்தியும்
சிலரை நிரசித்தும்
சிலரை பீதி மூலமாக வச வர்த்திகள் ஆக்கியும்
நியாய அனுகூலமான சக்தியாலும் ஷமையாலும் வாக்மித்வத்தாலும் செய்த
ராம அனுவ்ருத்தி இறே புகழாவது

ஓத மா கடல் (பெரிய திருமொழி )இத்யாதி
உல்லங்க்ய ஸிந்தோ சலீலம் சலிலோ —
கோஷ்பதீ க்ருதே –இத்யாதி (கடலை குளப்படி ஆக்கி )

தம் குட்டங்களை
தம்தாமுடைய குட்டிகளை
குட்டன் -என்கிறது ப்ரீதியாலே

குடம் கை கொண்டு
தம்தாம் கையிலே அணைத்துக் கொண்டு
ராம அனுவ்ருத்தி செய்தார் பலரும் உளராய் இருக்க
(அகில காரணம் அத்புத காரணம் )நிஷ் காரணாய -என்று விசேஷிக்கையாலே
அனுமன் புகழ் பாடி என்கிறது –

மந்திகள் கண் வளர்த்தும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
மந்திகள் இப் புகழைப் பாடி உறங்கா பண்ணா நிற்கும்

என் பிள்ளைக்குத் தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே (3-3 )என்ற இவருக்கு
திருவடி விரோதி நிரஸனம் செய்தது எல்லாம்
தமக்கு மங்களா வஹமாய் இருக்கையாலே
ஜாதி நிபந்தனமாக திருவடி புகழையும்
புள்ளரையன் புகழ் குழறும் –என்னுமா போலே பாடுகையாலே
தாம் கொண்டாடிக் கண் வளர்த்தும் என்று அருளிச் செய்கிறார்
மந்தி -பெண் குரங்கு –

இத்தால்
ஒருவனுக்கு ஆச்சார்ய பிராப்தி அநு வ்ருத்தி கண் அழிவு அற்றால்
அவன் வம்ஸஜரும் –
அவன் இருக்கும் ஊரில் உள்ளாரும்
அவன் இருந்து போன ஊரில் உள்ளாரும்
தஜ் ஜாதீயரும்
உத்தேச்யமாய்க் இருக்கக் கடவது இறே

கண் வளர்த்தும் என்கிற இத்தால்
அவ் வாச்சார்யன் தான் தன்னை இவ் வவஸ்தா பன்னமாக்கி விஷயீ கரித்த பிரகாரத்தைச் சொல்லி
தான் உபதேசிப்பாருக்கும் -த்யஜ வ்ரஜ மாஸூச என்று -நிர்பரத்வ அனுசந்தான பர்யந்தமாக
உபதேசிக்கும் அவர்களையும் உப லஷிக்கிறது –

(வாழும் சோம்பர்
துயில் அணை மேல் கண் வளரும்
பெரும் துயில் தான் தந்தானோ
இது தான் இங்கு கண் வளர்த்தும் )

———–

சல மா முகில் பல் கணப் போர் களத்து சர மாரி பொழிந்து எங்கும் பூசலிட்டு
நலிவான் உறக் கேடகம் கோப்பவன் போல் நாராயணன் முன் முகம் காத்த மலை
இலை வேய் குரம்பை தவ மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று அணார் சொறிய
கொலை வாய்ச் சின வேங்கை கண் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3-5-8 –

பதவுரை

சலம் மா முகில்–நீர் கொண்டெழுந்த காளமேகங்களினுடைய
பல் கணம்–பல திரளானது,
எங்கும்–இடைச்சேரி யடங்கலும்
பூசல் இட்டு–கர்ஜனை பண்ணிக் கொண்டு
போர் களத்து சரம் மாரி பொழிந்து–யுத்தரங்கத்தில் சர மழை பொழியுமா போலே நீர் மழையைப் பொழிந்து
நலிவான் உற–(ஸர்வ ஜந்துக்களையும்) வருத்தப் புகுந்த வளவிலே
நாராயணன்–கண்ண பிரான்
கேடகம் கோப்பவன் போல்–கடகு கோத்துப் பிடிக்குமவன் போல
(குடையாக எடுத்துப் பிடித்து)
முன்–முந்துற வருகிற
முகம்–மழையினாரம்பத்தை
காத்த–தகைந்த
மலை–மலையாவது,
கொலை வாய்–கொல்லுகின்ற வாயையும்
சினம்–கோபத்தையுமுடைய
வேங்கைகள்–புலிகளானவை
இலை வேய் குரம்பை–இலைகளாலே அமைக்கப்பட்ட குடில்களில்
தவம் மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று–இருக்கின்ற தபஸ்விகளான மஹர்ஷிகளின் திரளிலே புகுர
(அங்குள்ள ரிஷிகள்)
அணார் சொறிய–(தமது) கழுத்தைச் சொறிய
(அந்த ஸுக பாரவச்யத்தினால், அப் புலிகள்)
நின்று உறங்கும்–நின்ற படியே உறங்கப் பெற்ற
கோவர் – குடையே-.

சல மா முகில் பல் கணப் போர் களத்து சர மாரி பொழிந்து எங்கும் பூசலிட்டு
நலிவான் உறக் கேடகம் கோப்பவன் போல் நாராயணன் முன் முகம் காத்த மலை
அர்ஜுனன் முதலானோர் கையில் அம்பு முன்பு ஒன்றாய்
பின்பு பலவாய்ச் சொரியுமா போலே
சொரிவதான யுத்த பூமியிலே

ஒரு சமர்த்தன்
கடகு பிடித்துத் தன்னுடைய ரஷ்ய வர்க்கத்தில்
ஒருவர் மேல் ஒருவர் அம்பு படாதபடி ரஷித்தால் போல்

பல திரளாய்க் கடலை வரளப் பருகி நீர் கொண்டு எழுந்த பெரிய மேகங்கள்
திருவாய்ப்பாடியில் பசுக்கள் மேய்க்கிற இடங்கள் எங்கும் எங்களைப் தப்ப வல்லார் உண்டோ
என்று இடித்து முழங்கிப் பூசல் இட்டு இடைவிடாமல் ஒரு துளி ஓர் அம்பு போலே அம்பு மாரி பொழிந்து
ஓர் உயிரான தன்னையும்
தன் ரஷ்ய வர்க்கத்தையும்
நலிவதாக ஒருப்பட்ட அளவில்

தாத் வர்த்த விவரணமான நாராயணன்
ரஷ்ய வர்க்கத்தினுடைய அபேஷா மாத்ர வ்யாஜத்துக்கு முற்கோலி
அது வேகித்துச் சொரிகிற முகத்திலே
அதின் முகம் கருக எடுத்து ரஷித்த மலையானது –

இலை வேய் குரம்பை தவ மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று அணார் சொறிய
சுஷ்கமான பர்ணங்களாலே வேய்ந்த இடங்களிலே மஹா தபஸ்ஸுக்கள் பண்ணுகிற
மனந சீலர் இருந்த இடங்களிலே நீள் எரி வாய்ச் சுவடு பார்க்கும்

கொலை வாய்ச்சின வேங்கை கண் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
கொல்லுகிற வாயையும் கோபத்தையும் யுடைய புலிகளானவை
இவர்கள் நடுவே சென்று நின்று சொறி நுணாவி உறங்கா நிற்கும் -என்னுதல்
அவர்கள் தாங்கள் சொறியா நிற்கும் என்னுதல்

ஆனால் தபஸ்ஸூ கை வந்தவர்கள் சொறியக் கூடுமோ என்னில்
தங்களுக்கு தபஸ்ஸூ கை வந்ததாவது –
பாத்ய பாதகம் அற்றால் என்னும் நினைவாலே சொறியவும்
அவை வந்து இழுகவும் கூடும் இறே பரீஷார்த்தமாக

அணார்-கழுத்து
மலை -கொற்றக் குடை
அம் மலை இவன் பிடுங்கி எடுக்கும் என்னும் இடம் அறியார்கள் இறே
தங்கள் தபஸ்ஸில் த்வரையாலே

(மறித்து எடுக்க மிருகங்கள் போல் விழுந்தார் ஆகில்
அவனைக் காணலாமே
தபஸ்ஸூ பலம் பலித்தது ஆகுமே
திவ்ய சவுந்தர்யங்கள் காணலாமே குழல் ஓசை கேட்கலாமே
விழத்தான் வேணுமே
குழல் ஓசை கேட்க்கும் மான் போல் நின்றார்களோ
விழுகையே தபஸ்ஸூ பலம் காது கண்ணை பொத்திக் கொண்டார்களோ
ரிஷி பத்தினிகள் தானே உணவு கொடுத்தார்கள்
அங்கும் ரிஷிகள் தபஸ்ஸூ ஆழ்ந்து இருந்தார்களே )

———

வன் பேய் முலை உண்டதோர் வாயுடையன் வன் தூண் என நின்றதோர் வன் பரத்தை
தன் பேரிட்டுக் கொண்டு தரணி தன்னில் தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான்
முன்பே வழி காட்ட முசுக் கணங்கள் முதுகில் பெய்து தம்முடைக் குட்டங்களைக்
கொம்பேற்றி இருந்து குதி பயிற்றும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-9- –

பதவுரை

வல் பேய்–கல் நெஞ்சளான பூதனையினுடைய
முலை–(விஷந்தடவின) முலையை
உண்டது ஓர் வாய் உடையன்–(உறிஞ்சி) உண்ட வாயை யுடையனான
தாமோதரன்–கண்ண பிரான்
தன் பேர்–(கோவர்த்தநன் என்ற) தனது திரு நாமத்தை
இட்டுக் கொண்டு–(மலைக்கு) இட்டு,
வல் பரத்தை நின்றது ஓர் வன் தூண் என–பலிஷ்டமானதொரு பாரத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு நின்ற ஒரு வலிய தூணைப் போல நின்று
தரணி தன்னில்–இந்நிலவுலகத்தில்
(உள்ளவர்கள் காணும்படி)
தான் தாங்கு–தான் தாங்கிக் கொண்டு நின்ற
தடவரை–பெரிய மலையாவது;
முசு கணங்கள்–முசு என்ற சாதிக் குரங்குகளின் திரள்கள்
(தம் குட்டிகளுக்கு)
முன்பே–ஏற்கனவே
வழி காட்ட–ஒரு கிளையில் நின்றும் மற்றொரு கிளையில் பாயும் வழியைக் காட்டுகைக்காக
தம்முடை குட்டன்களை–தம் தம் குட்டிகளை
முதுகில் பெய்து–(தம் தம்) முதுகிலே கட்டிக் கொண்டு போய்
கொம்பு–மரக் கொம்பிலே
ஏற்றி யிருந்து–ஏற்றி வைத்து
குதி பயிற்றும்–அக் கொம்பில் நின்றும் மற்றொரு கொம்பில் குதித்தலைப் பழக்குவியா நிற்கப் பெற்ற
கோவர் — குடையே-.

வன் பேய் முலை உண்டதோர் வாயுடையன்
வலிய பேயினுடைய முலையை யுண்ட வாயை யுடையவன்-என்னுதல்
பேயின் முலையை யுண்ட வலிய வாயை யுடையவன் -என்னுதல்

பேய்க்கு வலிமையாவது
கம்சனால் பாதிக்க ஒண்ணாத விஷயத்தை தானே சாதிப்பதாக வந்த நெஞ்சில் வலிமை யாதல்

நஞ்சு ஏற்றின முலையின் வலிமை யாதல்
இவள் முலையின் பால்
மற்ற ஒரு பேயின் உடம்பில் சிறு திவலை தெறிக்கிலும் முடிக்க வற்றாய் இருக்கை

வாய்க்கு வலிமையாவது
பிரதிகூலித்துக் கிட்டினார் அம்ருதத்தைக் கொடுத்தாலும் முடியும் படி இறே விஷய ஸ்வபாவம்

ஆயிருக்க அவள் கிருத்ரிம அநுகூலை யாய் வர
தானும் கள்ளக் குழவியாய் உண்ணக் கடவோம் என்று நெஞ்சிலே கோலினாலும்
வாய் பொறாது இறே
ஆகையால் அத்தைப் பொறுக்கையாலே சொல்லலாம் இறே

ஓர் வாய்
அத்விதீயமான வாய்
காள கூட விஷம் பொறுத்த வாயுடையாரில் வ்யாவ்ருத்தி
அவன் தான் நாநா வான நஞ்சு தரித்துப் பக்வமான பின்பு அது அவள் தன் வாயிலே
ஒரு திவலை தெறிக்கிலும் வெந்து விழும்படி பண்ணவற்றாய் இறே இருப்பது –

வன் தூண் என நின்றதோர் வன் பரத்தை
வலியது ஒரு தூண் என்னும்படி தான் நின்று அந்த அத்வதீயமான பாரத்தை -பர்வதத்தை

தன் பேரிட்டுக் கொண்டு
கோ வர்த்தனன் என்கிற தன் பேரை அந்தப் பர்வதத்துக்கு இட்டு

தரணி தன்னில்
தேசாந்தரங்களில் வ்யாவ்ருத்தி
அதாவது
இடையர் இடைச்சிகள் முதலாக பிரம்மா ஈஸா நாதிகள் முடிவாக மற்றும் உண்டான எல்லாரும் காணும்படி

தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான்
மாத்ரு வசன பரிபாலனம் செய்து நியாம்யராய்ப் போரு கிற பிள்ளைகளில் வ்யாவ்ருத்தி
அதி சஞ்சல சேஷ்டித-என்றாள் இறே
அவள் கட்டின புண் ஆறுவதற்கு முன்னே இறே மலை தாங்கிற்று
வயிற்றில் புண்ணும்
மலை தாங்குகையும்
பிள்ளைப் பருவமும்
என்ன சேர்த்தி தான்

தட வரை -இடமுடைத்தான மலை

முன்பே வழி காட்ட முசுக் கணங்கள்
அம்மலையில் வர்த்திக்கிற முசுக்கணங்களுக்கு பிரபலமாய் இருபத்தொரு முசு முன்னே வழி காட்ட என்னுதல்
அன்றிக்கே
முசுக் கணங்கள் வானர ஜாதி எல்லாவற்றுக்கும் வழி காட்ட -என்னுதல்

முதுகில் பெய்து தம்முடைக் குட்டங்களை-கொம்பேற்றி இருந்து குதி பயிற்றும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
தம்முடைக் குட்டங்களை முதுகில் பெய்து
தம் தாமுடைய குட்டிகளை முதுகு களிலே கட்டிக் கொண்டு
பணையிலே ஏறி உயர்ந்த கொம்புகளிலே அவற்றை ஏற்றித்
தம் தாமுடைய குட்டிகளுக்கு அவை தான் குதித்துக் காட்டி பயிற்றுவியா நிற்கும்

இத்தால்
நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் தங்கள் அபிமானித்த சிஷ்ய வர்க்கத்தைத் தங்கள் அணைத்துக் கொண்டு
வேத ஸாகா தாத்பர்யமான பத த்ரய அன்வேஷிகளாக்கி
அந்தப் பத த்ரயத்திலும் மந்த்ர த்ரயத்திலும் உண்டான அர்த்த விசேஷங்களை
ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாஸாதிகளாலும் காணலாம் படி
ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி ரூபேணவும்
ஆஸரீத் யாசார்ய -என்கிற நேரிலே ஆசரித்துக் காட்டி
அவர்களுக்கும் ஞான அனுஷ்டானங்களைப் பழுதற கற்பிப்பாருக்குப்
போலியாய் இரா நின்றனவாய்த்து –

———–

மலையும் வைத்து ஆறி நிற்கிற அளவிலே தாம் சென்று
நடந்த கால்கள் நொந்தவோ (திருச்சந்த ) -என்னுமா போலே
திருக் கைகளில் உளைவு உண்டோ -என்று பார்த்து
உளைவு இல்லாமையாலே –
இது ஒரு ஆச்சர்யம் இருந்தபடி என் என்று ப்ரீதர் ஆகிறார் –

கொடி ஏறு செம் தாமரை கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்று இல
வடிவேறு திரு உகிர் நொந்தும் இல மணி வண்ணன் மலையும் ஓர் சம்பிரதம்
முடியேறிய மா முகில் பல் கணங்கள் முன் நெற்றி நரைத்தன போலே எங்கும்
குடி யேறி இருந்து மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-10 –

பதவுரை

கொடி ஏறு–(ரேகா ரூபமான) த்வஜத்தை யுடைய
செந் தாமரை கை– செந் தாமரை மலர் போன்ற (கண்ணனது) திருக் கையும்
விரல்கள்–(அதிலுள்ள) திரு விரல்களும் (ஏழு நாள் ஒரு பழுப்பட மலையைத் தாங்கிக் கொண்டு நின்றதனால்)
கோலமும் அழிந்தில–(இயற்கையான) அழகும் அழியப் பெற வில்லை;
வாடிற்றில–வாட்டமும் பெற வில்லை;
வடிவு ஏறு–அழகு அமைந்த
திரு உகிரும்–திரு நகங்களும்
நொந்தில–நோவெடுக்க வில்லை;
(ஆகையால்)
மணி வண்ணன்–நீலமணி போன்ற நிறத்தனான கண்ண பிரான்
(எடுத்தருளின)
மலையும்–மலையும்
(அம் மலையை இவன் எடுத்து நின்ற நிலைமையும்)
ஓர் சம்பிரதம்–ஒரு இந்திர ஜாலவித்தையாயிருக்கின்றது;
(அந்தமலை எது? என்னில்;)
முடி ஏறிய–கொடுமுடியின் மேலேறிய
மா முகில்–காளமேகங்களினுடைய
பல் கணங்கள்–பல ஸமூஹங்களானவை
எங்கும் மழை பொழிந்து–மலைச் சாரல்களிலெல்லாம் மழை பெய்து (வெளுத்ததனால்)
முன் நெற்றி நரைத்தன போல–(அம்மலையினுடைய) முன்புறம் நரைத்தாற் போல் தோற்றும்படி
குடி ஏறி இருக்கும்–(கொடுமுடியின்மேல்) குடிபுகுந்திருக்கப் பெற்ற
கோவர் –குடையே-.

கொடி ஏறு செம் தாமரை கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்று இல
ஸாமுத்ரிகா லக்ஷணத்தாலே மங்களா வஹமாக
த்வஜம் அங்குசம் சங்கு தாமரை -என்றால் போலே சொல்லுகிறவை அலங்காரங்களாய்
முன்பே பார்த்துக் குறி வைத்தவர் ஆகையாலே -மலை வைத்த பின்பும் சென்று பார்த்து
அவை ஒத்து இருக்கையாலும் உளைவு இல்லாமையாலும் க்ருதார்த்தர் ஆகிறார்

அன்றிக்கே
பெரிய பிராட்டியாருக்கு ஜன்ம பூமியான தாமரை போலே இருக்கிற திருக் கைகள் என்னுதல்
ஏறுதல்-தோற்றுதல்
(கொடி -பொற் கொடி- கனக வல்லி- கோமள வல்லி -என்ற அர்த்தத்தில் )

அன்றிக்கே
செந் தாமரைக் கொடிக்கு ஏறின திருக் கைகள் என்னுதல்
இத் திருக் கையில் மார்த்வம் கண்ட பின்பு
அது த்யாஜ்யதயா ஞாதவ்யமாய்த் தோற்றும் இறே

இப்படி இருக்கிற திருக்கையும் திரு விரல்களும் வெறும் புறத்திலும் தர்ச நீயமாய்த் தோற்றுகையாலே
கோலமும் அழிந்தில -என்கிறார் –

வாடிற்றில
உப மானத்தில் வாட்டம் உப மேயத்தில் காணாமையாலே வாடிற்றில என்கிறார் –

வடிவேறு திரு உகிர் நொந்தும் இல
அழகு ஏறி வாரா நின்றுள்ள திரு வுகிரில் யுளைவு யுண்டோ என்று பார்த்து
உளைவு இல்லாமையால் நொந்துமில என்கிறார் –

மணிவண்ணன் மலையும் ஓர் சம்பிரதம்
நீல ரத்னம் போலே இருக்கிற வடிவை யுடையவன் எடுத்த மலையும் கேவல நிரூபகருக்குச் சம்ப்ரதம்
அதாவது இந்த்ர ஜாலம்
அது தான் க்வசித் பாஹ்ய கரணங்களும் அந்தக் கரணமும் கூடாமல்
சஷுர் இந்திரிய பிரதானமாக சிலர் காட்டக் காணும் வித்யா விசேஷங்கள் போலே இரா நின்றது
சம்ப்ரதம் -கண் கட்டு வித்தை –

முடியேறிய மா முகில் பல் கணங்கள்
அம் மலையினுடைய தலையிலே ஏறின மஹா மேக ஸமூஹங்கள் ஆனவை

முன் நெற்றி நரைத்தன போலே எங்கும் குடி யேறி இருந்து மழை பொழியும்
அதனுடைய முன் நெற்றி நரைத்தால் போலே
சூழக் குடி இருந்து லோகத்துக்கு எல்லாம் ப்ரவாஹ ஸம்ருத்தி உண்டாகும்படி
ஸ்த்தாதியாய் இருந்து வர்ஷியா நிற்குமாய்த்து
லோகம் எங்கும் போய் வர்ஷித்து வெளுத்து வந்தும் வஸ்தவ்ய பூமி அம் மலைத் தலையோரம் ஆகையாலே –
முன் நெற்றி நரைத்தன போலே என்கிறது –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

இத்தால் –
ஆந்தராளிகராய் இருக்கச் செய்தேயும் (இடைப்பட்ட முமுஷுக்கள் )
நிஷேத அபாவ வ்யவசாய ஸூத்தராய் (மஹா விஸ்வாசம் கொண்டவர்கள் )
அது தானே வஸ்தவ்ய பூமியாய் ( திவ்ய தேசமே வஸ்தவ்ய பூமி )
அதுக்குத் தகுதியான உதார குண பிரகாசகராய் இருப்பார்க்குப் போலியாய் இரா நின்றது
(மேகம் கை ஒழிந்து -ஸ்வ ரஷணம் இல்லாதாருக்கு -மலை இடம் கொடுத்ததே )

மழை பொழிகிற மலை தானே இறே
வர்ஷ பரிஹாரமான வெற்றிக் குடை யானதும் –

———–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

அரவில் பள்ளி கொண்டு அரவம் துரந்திட்டு அரவப் பகை ஊர்தி அவனுடைய
குரவில் கொடி முல்லைகள் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடை மேல்
திருவில் பொலி மறை வாணர் புத்தூர் திகழ பட்டார் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும்
பரவும் மனம் நன்குடை பத்தர் உள்ளார் பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே -3- 5-11 –

பதவுரை

அரவில்–திருவனந்தாழ்வான்மீது
பள்ளி கொண்டு–(பாற் கடலில்) பள்ளி கொள்பவனும்
(அதை விட்டு ஆயர் பாடியில் வந்து பிறந்து)
அரவம்–காளிய நாகத்தை
துரந்திட்டு–ஒழித்தருளினவனும்
அரவம் பகை ஊர்தி–ஸர்ப்ப சத்ருவான கருடனை வாஹனமாக வுடையவனுமான கண்ணனுடைய,
குரலில் கொடி முல்லைகள் நின்று உறங்கும்–குரவ மரத்தில் முல்லைக் கொடிகள் படர்ந்து அமைந்திருக்கப்பெற்ற
கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றம் குடை மேல்–கோவர்த்தனமென்ற கொற்றக் குடை விஷயமாக,
கொற்றம் -மழை தடுத்த வெற்றியை உடைத்தான
திருவில்–ஸ்ரீவைஷ்ணவஸ்ரீயாலே
பொலி–விளங்கா நின்றுள்ள
மறைவாணர்–வைதிகர்கள் -வேதத்துக்கு வ்யாஸ பதம் செலுத்த வல்லவர்கள் -இருக்குமிடமான
புத்தூர்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில்
பட்டர் பிரான்–பெரியழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை பத்தும்–இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
பரவும் மனம்–அப்யஸிக்கைக்கீடான மநஸ்ஸை
நன்கு உடை–நன்றாக உடையரான
பத்தர் உள்ளார் –பக்தர்களாயிருப்பார்
பரமான வைகுந்தம்–பரம பதத்தை
நண்ணுவர்–அடையப் பெறுவர்.

அரவில் பள்ளி கொண்டு
தூங்கு மெத்தை போலே திருவனந்த ஆழ்வான் மூச்சாலே அசைக்க இறே
ஷீராப்தி தன்னிலே பள்ளி கொண்டு அருளுவது –

அரவம் துரந்திட்டு
அவன் தானே வந்து அவதரித்துத் திருவாய்ப்பாடியிலே வளர்ந்து அருளுகிற காலத்தில்
ஜாதி உசிதமாக மேய்க்கிற பசுக்கள் தண்ணீர் குடிக்கிற மடுவை
சலம் கலந்த பொய்கை-(திருச்சந்த )-என்னும்படியான காளியனை
அங்கு நின்றும் ஒட்டிவிட்டு பிரகாரங்களை அனுசந்திக்கிறார் –

(அரவம் துரந்திட்டு
திருவனந்த ஆழ்வான் படுக்கையை விட்டும்
காளியனை துரந்திட்டும் -என்று இரண்டையும் சொன்னவாறு )

அரவப் பகை ஊர்தி அவனுடைய
அரவம் என்கிற ஜாதிக்கு எல்லாம் பகையான பெரிய திருவடியை வாஹனமாக நடத்துகிறவனுடைய
கொற்றக் குடை என்னும் ப்ரஸித்தியை யுடைத்தாய்

குரவில் கொடி முல்லைகள்
அதின் மேலே குரவு முல்லை முதலான வ்ருஷ லதைகளை யுடைத்தான கோவர்த்தன கிரி மேலே
அது விஷயமாக

நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடை மேல்
வர்ஷ அபாவத்தாலே வாடி யுறங்குகையும்
வர்ஷ ஸம்ருத்தியாலே தழைக்கவும்
வ்ருஷ ஜாதிக்கு குணம் இறே

வர்ஷ அபாவத்தாலே இறே திருவாய்ப்பாடியில் உள்ளார் தேவதாந்த்ர பூஜை செய்தும்
வர்ஷம் உண்டாக்கியும் போருவது –
ஆகையால் வாடவும் தழைக்கவும் கூடும் இறே

அத்தாலே இறே
வாடாமல் நின்றும் வாடி யுறங்கியும் என்கிறது –

அரவப் பகை என்கிறதும்
இந்த லோகத்தில் பிரஸித்தம் –

திருவில் பொலி மறை வாணர் புத்தூர் திகழ பட்டார் பிரான்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யாலே மிக்கு
மங்களா ஸாஸன ப்ரதிபாதகங்களான ரஹஸ்ய வேத ஸாஸ்த்ரங்கள் பொலியும்படியானவர்கள்
நித்ய வாசம் பண்ணுகிற திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

சொன்ன மாலை பத்தும் பரவும் மனம் நன்குடை பத்தர் உள்ளார்
அருளிச் செய்த இத் தமிழ் தொடை மாலை பத்தும்
அதாவது
ஸ்ரீ கீதை முதலாக அவன் அருளிச் செய்த ஸாஸ்த்ர விசேஷங்களைக் கேட்ட மாத்ரத்தாலே
தத் பரராய்
முன்பு செய்து போந்த தேவதாந்த்ர பூஜை தவிர்ந்தால்
அவர்களால் வரும் அநர்த்த பரம்பரைகளையும்
அவன் தானே பரிஹரிக்கும் என்னும் பிரகாரத்தை அருளிச் செய்த இப் பத்தையும்
அனுசந்திக்கை தானே புருஷார்த்தம் என்னும்படி நல்ல மனசை யுடையராய்
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமான பக்தியை யுடையவர் ஆனவர்கள் –

பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே
இங்கே இருக்கச் செய்தே தேவதாந்தரங்களை அனுவர்த்தித்து அந்நிய சேஷ பூதராய்ப் போருவது
பகவத் வாக்யங்களாலே அவர்களை நிஷேதிப்பது
அவர்களும் நிஷேத புருஷார்த்தத்தை அங்கீ கரிக்கையாலே கர்ம பாவனை தலையெடுத்து
பகவத் அபிமானத்திலே ஒதுங்கினவர்களை நலியத் தேடுவது
அவன் அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களாலே பரிஹரிக்க இங்கே இருந்து வியஸனப்படாதே

அவனுடைய சர்வ ஸ்மாத் பரத்வம் பழுதற ப்ரகாசிக்கிற தேசத்திலே போய்
அவன் பாத பீடத்திலே அடியிட்டு மடியிலே ஏறப் பெறுவார்கள் என்னுதல்

கோஸி –வாக்ய சமனாந்தரமாக
அவனுடைய அனுமதியோடே
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர்களோடே சேரப் பெறுவார்கள் -என்னுதல் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-4–தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி—

June 18, 2021

கீழே
நாளைத் தொட்டு கன்றின் பின் போகேல் கோலம் செய்து இங்கே இரு -என்கையாலே
ஏழு நாளும் இருந்து
திருவோண திரு நக்ஷத்ரமும் கொண்டாடி விட்ட பின்பும்
பசுக்களையும் கன்றுகளையும் மேய்க்கப் போய்
அவை மேய்ந்த ப்ரீதியாலே தன்னை நாநா பிரகாரமாக அலங்கரித்துக்
குழல் ஊதுவது
இசை பாடுவது
ஆடுவதாய்க் கொண்டு
தானும் தன்னே ராயிரம் திருத் தோழன்மாருமாகப் பெரிய மேநாணிப்போடு
எழுந்து அருளி வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு

திருவாய்ப்பாடியில் பெண்கள் இவன் பக்கலிலே அத்யந்த ஸ்நேஹத்தோடே விக்ருதைகளாய்
ஒருவரை ஒருவர் அழைத்துக் காட்டியும்
நியமித்தும்
நியாம்யைகள் ஆகாதாரை எதிர் நின்று பட்ட மெலிவு கண்டும்
சொன்ன பாசுர விசேஷங்களை

வியாஜ்யமாக்கித் தாமும் அனுபவித்து இனியராய்
தாம் அனுபவித்த பிரகாரத்தை ஸ அபிப்ராயத்தோடே பாடி அனுபவிப்பாருக்குப்
பலன் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

——-

தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி எங்கும் தண்ணுமை எக்கம் மத்தளி தாழ் பீலிக்
குழல்களும் கீதமும் ஆகி எங்கும் கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு
மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி மங்கைமார் சாலக வாசல் பற்றி
நுழைவனர் நிற்பனராகி எங்கும் உள்ளம் விட்டு ஊண் மறந்து ஒழிந்தனரே – 3-4-1-

பதவுரை

தழைகளும் தொங்கலும்–பலவகைப் பட்ட மயிற் பீலிக் குடைகள்
எங்கும் ததும்பி–நாற் புறங்களிலும் நிறைந்து
தண்ணுமை–ம்ருதங்கங்களும்
எக்கம் மத்தளி–ஒரு தந்த்ரியை யுடைய மத்தளி வாத்யங்களும்
தாழ் பீலி–பெரிய விசிறிகளும்-மயில் தோகைக் கட்டிய திருச்சின்னங்களும் –
குழல்களும்–இலைக் குழல், வேய்ங்குழல் என்ற குழல்களும்
கீதமும்–இவற்றின் பாட்டுக்களும்
எங்கும் ஆகி–எங்கும் நிறைய
(இந்த ஸந்நிவேசத்துடனே)
கோவிந்தன்–கண்ணபிரான்
வருகின்ற–(கன்று மேய்த்து மீண்டு) வருகின்ற
கூட்டம்–பெரிய திருவோலக்கத்தை
கண்டு–பார்த்து
மங்கைமார்–யுவதிகளான இடைப் பெண்கள்
மழை கொல் ஓ வருகின்றது என்று சொல்லி–‘மேக ஸமூஹமோ தான் (தரை மேலே நடந்து) வருகின்றது!’ என்று உல்லேகித்து
சாலகம் வாசல் பற்றி–ஜாலகரந்த்ரங்களைச் சென்று கிட்டி
நுழைவனர் நிற்பனர் ஆகி–(வியாமோஹத்தாலே சிலர் மேல் விழுவதாகச் சால்க வாசல் வழியே) நுழையப் புகுவாரும்,
(சிலர் குருஜந பயத்தாலே) திகைத்து நிற்பாருமாகி
எங்கும்–கண்ணபிரான் நடந்த வழி முழுவதும்
உள்ளம் விட்டு–தங்கள் நெஞ்சைப் பரக்க விட்டு
ஊண்–ஆஹாரத்தை
மறந்தொழிந்தனர்–மறந்து விட்டார்கள்.

தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி எங்கும் தண்ணுமை எக்கம் மத்தளி தாழ் பீலிக் குழல்களும் கீதமும் ஆகி
தழை -குடை
தொங்கல் -பீலி தாழ் குடை
ததும்புதல் -கிளப்பம்
தண்ணுமை –திருவரையில் சாத்தின சிறுப்பறை
எக்கம் -என்று ஏகமாய் ஒருதலைப் பறை -என்றபடி
மத்தளி –பெரு முழக்க வாத்யம்
தாழ் பீலிக்–தூக்கின சின்னம் என்னுதல் -பீலி தாழ்ந்த வாத்யம் என்னுதல்
குழல்களும் -இலைக்குழல் -வேய்ங் குழல் முதலானவை
கீதமும் ஆகி –ஜாதி உசிதமான பாட்டுக்களும்
ந்ருத்த விசேஷங்களும் எங்கும் உண்டாக்கி –

தழைகள் -என்று
கொம்பு செறிந்த பசுந்தழைகள் –
சாத்தின பீலித் தழைகள்

தொங்கல் –
குடை மேல் மாலைகள் ஆதல் –
சாத்தின இலைத் துடையல் ஆதல்

எங்கும் கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு
பிள்ளைகளும் தானுமாக கோவிந்தன் தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளான கூட்டத்தோடே
மிகவும் ஆரவாரித்துக் கொண்டு வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு

கோவிந்தன்
கோக்களை ரக்ஷிக்குமவன்
கோக்களை யுடையவன்
(காம் விந்ததி காம் பாலயதி )
இந்திரியங்களை இதர விஷயங்களில் போகாமல் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரம் பண்ண வல்லவன் –

மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி மங்கைமார்
மேக ஸமூஹங்களோ தான் தரை மேலே நடந்து வருகிறது என்று –
இது ஓர் ஆச்சர்யம் இருந்தபடி என் -என்று
யுவதிகள் ஆனவர்கள் மிகவும் கொண்டாட்டத்தோடே சொல்லி

சாலக வாசல் பற்றி
பலகணி த்வாரங்களைப் பற்றி நின்று

நுழைவனர் நிற்பனராகி
வ்யாமோஹத்தாலே சென்று மேல் விழுவதாக நுழைவாரும்
ஜாலக பிரதிபந்தத்தாலும்
பந்து வர்க்க பீதியாலும்
ஸ்த்ரீத்வ அபிமான பாஹுள் யத்தாலும்
நிற்பாருமாகி

எங்கும் உள்ளம் விட்டு
அவன் போம் வழி எங்கும் நெஞ்சுகளைப் போக விட்டு

ஊண் மறந்து –
1-நெஞ்சு இல்லாதாருக்கு உண்ணலாமோ
2-பூத காலத்தில் உண்டத்தை நினைக்கலாமோ
3-இப்போது உண்டு நிறைந்தவர்களுக்கு உண்ணலாமோ
(பரமன் அடி பாடி நெய் உண்ணோம் -உண்ணும் சோறு –எல்லாம் கண்ணன் )

ஒழிந்தனரே
இனி காலாந்தரத்திலும் ஜீவன ஸா பேஷைகள் ஆக மாட்டார்கள் என்று
தோற்றும்படி வேறு பட்டார்கள் இறே –

——–

அவன் வரவு கண்டு நெஞ்சு இழந்தவர்கள்
அவன் வரும் போது எதிரே நில்லாதே கொள்ளுங்கோள்
என்று நிஷேதிக்கிறார்கள் –

வல்லி நுண் இதழ் அன்ன ஆடை கொண்டு வசை அற திரு வரை விரித்து உடுத்து
பல்லி நுண் பற்றாக வுடை வாள் சாத்தி பணைக் கச்சு உந்திப் பல தழை நடுவே
முல்லை நல் நறு மலர் வேங்கை மலர் அணிந்து பல்லாயர் குழா நடுவே
எல்லியம் போதாக பிள்ளை வரும் எதிர் நின்று அங்கு இன வளை இழவேல்மின் – 3-4- 2-

பதவுரை

பிள்ளை–நந்த கோபர் மகனான கண்ணன்,
வல்லி–கற்பகக் கொடியினது
நுண்–நுட்பமான
இதழ் அன்ன–இதழ் போன்று ஸுகுமாரமான
ஆடை கொண்டு–வஸ்த்ரத்தைக் கொணர்ந்து
திரு அரை (தனது) திருவரையிலே
வசை அற–ஒழுங்காக
விரித்து உடுத்து–விரித்துச் சாத்திக் கொண்டு
(அதன்மேல்)
பணை கச்சு–பெரிய கச்சுப் பட்டையை
உந்தி–கட்டிக் கொண்டு
(அதன் மேல்)
உடை வாள்–கத்தியை
பல்லி நுண் பற்று ஆக சாத்தி–பல்லியானது சுவரிலே இடை வெளியறப் பற்றிக் கிடக்குமா போலே நெருங்கச் சாத்திக் கொண்டு
நல்–அழகியதும்
நறு–பரிமளமுள்ளதுமான
முல்லை மலர்–முல்லைப் பூவையும்
வேங்கை மலர்–வேங்கைப் பூவையும் (தொடுத்து)
அணிந்து–(மாலையாகச்) சாத்திக் கொண்டு
பல் ஆயர்–பல இடைப் பிள்ளைகளுடைய
குழாம் நடுவே–கூட்டத்தின் நடுவில்
பல தழை நடுவே–பல மயில் தோகைக் குடை நிழலிலே
எல்லி அம் போது ஆக–ஸாயம் ஸந்த்யா காலத்திலே
வரும்-வருவன்;
அங்கு–அவன் வரும் வழியில்
எதிர் நின்று–எதிராக நின்று
வளை இனம்–கை வளைகளை
இழவேல்மின்–இழவாதே கொள்ளுங்கள்-என்று தோழிமார்கள் சொல்லிக்  கொள்ளும் பாசுரமாக சொல்கிறது

வல்லி நுண் இதழ் அன்ன ஆடை கொண்டு வசை அற திரு வரை விரித்து உடுத்து
திருவரைக்குத் தகுதியாய்
மார்த்தவமான திருப் பரியட்டத்தைக் கொண்டு வசைவும் முசிவும் அற விரித்துச் சாத்தி

வல்லி -என்று
கல்பத்தில் படர்ந்த கொடியில் பூப் போலே மார்தவமான திருப் பரியட்டும்-என்னவுமாம்
உடை வாய்ப்பும் -திருவரை பூத்தால் போலே

பல்லி நுண் பற்றாக வுடைவாள் சாத்தி பணைக் கச்சு உந்திப்
திருவரையில் சாத்தின பரியட்டத்துக்கு மேலே
முசிவற விரித்து நெறித்துச் சாத்தின பெரிய கச்சைக் கிளப்பித்
திருக் குற்றறுடை வாளைத் திருவரையிலே வேர் விழுந்தால் போலே சாத்தி
பல்லி -என்றது வேர் பற்று
பல்லி தான் ஆகவுமாம்

பல தழை நடுவே
பல குடை என்னுதல்
பல தழைக்கொம்பு என்னுதல்
இவை பிடித்து வருகிற திருத் தோழன்மார் நடுவே

முல்லை நல் நறு மலர் வேங்கை மலர் அணிந்து
ஜாதி உசிதமாய் -செவ்வி குன்றாமல் -பரிமளிதமாய்
விகசிதமான முல்லை மலர் வேங்கை மலர் தொடுத்துச் சாத்தி

பல்லாயர் குழா நடுவே
தழை எடுத்து வருகிறவர்களையும் இவன் தன்னையும் சூழ்ந்து
ஒத்த தரத்தராய் வருகிற அநேகமான
ஆயர்கள் நடுவே

எல்லியம் போதாக பிள்ளை வரும்
எல்லி -மாலைக் காலம்
அஸ்தமித்த பின்பாக நந்தன் மைந்தனாக வாகு நம்பி வரும்

வரும்
ஸூரி சங்க மத்யே வனமாலை அடையாளமாகத் தன்னைத் தோற்றுவிக்குமா போலே
முல்லை மாலையாலே தன்னைத் தோற்றுவித்துக் கொண்டு ஆயர்கள் நடுவே வரும்

எதிர் நின்று அங்கு இன வளை இழவேல்மின்
எதிரே நிற்கை என்றும்
வளை இழக்கை என்றும்
இரண்டு இல்லை போலே காணும்
எதிர் நின்றவர்களில் இன வளைகளிலே ஒரு வளை நோக்க வல்லார் உண்டோ –

———–

தாயாரானவள் பெண் பிள்ளைக்கு வந்த பழி சொல்லு
பரிஹரிக்கிறதாய் இருக்கிறது இப் பாட்டு –

சுரிகையும் தெறி வில்லும் செண்டு கோலும் மேலாடையும் தோழன்மார் கொண்டோட
ஒரு கையால் ஒருவன் தன் தோளை ஊன்றி ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கம்
வருகையில் வாடிய பிள்ளை கண்ணன் மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் கண்டாள்
அருகே நின்றாள் என் பெண் நோக்கிக் கண்டாள் அது கண்டு இவ்வூர் ஓன்று புணர்க்கின்றதே-3 4-3 –

பதவுரை

தோழன்மார்–தன்னேராயிரம் பிள்ளைகள்,
சுரிகையும்–உடை வாளையும்
தெறி வில்லும்–சுண்டு வில்லையும்
செண்டு கோலும்–பூஞ்செண்டு கோலையும்
மேல் ஆடையும்–உத்தராயத்தையும்
(கண்ண பிரானுக்கு வேண்டின போது கொடுக்கைக்காக)
கொண்டு–-கையிற்கொண்டு
ஓட–பின்னே ஸேவித்து வர,
ஒருவன் தன்–ஒரு உயிர்த் தோழனுடைய
தோளை–தோளை
ஒரு கையால்–ஒரு திருக் கையினால்
ஊன்றி–அவலம்பித்துக் கொண்டு
(ஒரு கையால்)-மற்றொரு திருக் கையினால்
ஆநிரை இனம் மீள குறித்த சங்கம்–(கை கழியப் போன) பசுக்களின் திரள் திரும்பி வருவதற்காக ஊத வேண்டிய சங்கை
(ஊன்றி)–ஏந்திக் கொண்டு
வருகையில்–மீண்டு வருமளவில்
வாடிய–வாட்டத்தை அடைந்துள்ள
பிள்ளை கண்ணன்–ஸ்ரீக்ருஷ்ண கிசோரனுடைய
மஞ்சளும் மேனியும்–பற்று மஞ்சள் மயமான திருமேனியையும்
வடிவும்–அவயவ ஸமுதாய சோபையையும்
அருகே நின்றாள் என் பெண்–(அவனுக்குச்) சமீபத்தில் நின்று கொண்டிருந்த என் மகள்
கண்டாள்–(முதலில் எல்லாரும் பார்க்கிறாப்போல்) பார்த்தாள்;
(பிறகு, அபூர்வ வஸ்து தர்ச நீயமாயிருந்த படியால்)
நோக்கி கண்டாள்–கொஞ்சம் குறிப்பாகப் பார்த்தாள்;
அது கண்டு–அவ்வளவையே நிமித்தமாகக் கொண்டு
இ ஊர்–இச்சேரியிலுள்ளவர்கள்
ஒன்று புணர்க்கின்றது–(அவனுக்கும் இவளுக்கும் அடியோடில்லாத) ஒரு ஸம்பந்தத்தை யேறிட்டுச் சொல்லுகின்றனர்;
ஏ–இதற்கு என் செய்வது!

சுரிகையும் தெறி வில்லும் செண்டு கோலும்
சுரிகை- என்பது ஓர் ஆயுத விசேஷம்
கீழே திருக்குற்றுடை வாள் சாத்தி என்றாள்

இப்போது சரிகை என்கையாலே –
சென்று செருச் செய்யுமவர்கள் ஆகையாலே ஆயுதமும் வேணும் இறே

மேலே லீலா ரஸ ஹேதுவான சுண்டு வில்லும் செண்டு கோலும் வருகையாலே
சுரிகையும் விளையாட்டுப் பத்திரம் என்னவுமாம் இறே

மேலாடையும்
பசு மேய்த்து வரும் பொது திருவரைக்குத் தகுதியாக முன்பு சாத்தின
பரியட்டத்துடனே சாத்தத் தகுதியான மேல் சாத்தும்

தோழன்மார் கொண்டோட
உகந்து தோழன் நீ என்று தான் உகந்த அளவன்றிக்கே
அவன் தன்னை உகந்த தோழன்மார்
இவை தானே புருஷார்த்தமாகக் கொண்டாட

ஒரு கையால் ஒருவன் தன் தோளை ஊன்றி
தோழன்மாரில் வ்யாவ்ருத்தனாய்
அவன் தன்னை உகந்த அளவன்றிக்கே
அவன் தானும் உகந்தவனாய்
அவர்களை போலவே ப்ரிய பரனாய் இருக்கை
ஹிதத்தையும் பிரியமாக்க வல்லவனுமாய் இருக்கிறவன் தோளை ஒரு திருக்கையாலே ஸ்பர்ஸித்து

ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கம்
வலத் திருக்கையாலே -ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கத்தைப் பிடித்து வருகையால் என்னுதல்
ஆநிரை இனம் மீளச் சங்கம் குறித்த கண்ணன் வருகையால் என்னுதல்

சங்கம் குறிக்கும் போது
ஆநிரையினம் மீள ஊதினதும்
விலங்காமைக்கு ஊதினதும்
மேய ஊதினதும்
ஊரில் வரும் போது ஆநிரை முன்னே நடக்கும் படியாகவும் இறே ஊதிற்று

இவ் வாசி ஆநிரைகள் எல்லாம் அறியும்படி அவனூதின வாஸனையாலே –
அந்த த்வநி அடங்காமல் பசு ப்ராயரை எல்லாம் –
சதிர் இள மடவார் தாழ்ச்சியை மதியாதே வாருங்கோள் -என்று
அதிருகை நித்யமாய்ச் செல்லா நின்றது இறே

இந்த த்வநி தான் –
பூங் கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கு ஒலி போலே
திருவாய்ப்பாடியில் பெண்களுக்குத் தன் வரவை உணர்த்தா நின்றது இறே

இத்தால் பசு ப்ராயரான ஸம்ஸாரிகளை
ஸூத்த ஸ்வ பாவனுமாய்( வெண் சங்கு )
வார்த்தை அறியுமவனாய்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரனுமாய்
பர உபகார சீலனுமாய்
அநவரத ஹித பரனுமான ஆச்சார்யனை முன்னிட்டால் அல்லது
அவன் தன்னாலும் ஸ்ரீ கீதை -அபயப்ரதாநம் -ஸ்ரீ வராஹம் -ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ரம் முதலானவற்றாலும்
திருத்தித் தலைக்கட்ட அரிது என்கிறது –

ஆகை இறே
வணங்கும் துறையும் பிணங்கும் ஸமயமும் அணங்கும் பல பலவாக்கி மூர்த்தி பரப்பின இடத்திலும்
மதி விகற்புத் தணிந்து திருந்தாதரையும்
நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பன் ( திரு விருத்தம்) -என்றதும்
பட்டர் -ம்ருக்ய மத்த்யஸ்தவத் த்வம் -என்றும் அருளிச் செய்ததும்
ஆகை இறே வாட வேண்டிற்றும் –

வருகையில் வாடிய பிள்ளை கண்ணன் மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் கண்டாள்
பெண்களைக் காணாமையாலே வந்தவன் திரு மேனியில் வாட்டமும்
மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் போலே இவர்களுக்கு அபி நிவேச ஹேதுவாய் இருக்கும் இறே
இவன் யுவா குமாரன் ஆனாலும்
என் பெண் என்று இவளுக்கு சிறுப்பிள்ளையாய் இறே தோற்றுவது
ஊரலர் பரிஹரிக்கத் தேடுகிறவள் ஆகையாலே

கண்ணன் -ஸூலபன்
பற்று மஞ்சள் பூசும்படி ஸூ லபனாகையாலே அவர்கள் பூச பட்டுப்படாத மஞ்சளும்
அந்த மஞ்சளுக்குப் பரபாகமான திரு மேனியின் நிறமும்

வடிவும் –
திவ்யமான அவயவ ஸமுதாய சோபையும்

அவன் வருகிற வழிக்கு அருகே நின்று என் பெண்
அபூர்வ தர்சன ஸா பேஷையாய்க் கண்டாள்

அருகே நின்றாள் என் பெண் நோக்கிக் கண்டாள்
விளையாடப் போகிறவள் புரிந்து நோக்கிக் கண்டாள்

அது கண்டு இவ்வூர் ஓன்று புணர்க்கின்றதே
இவள் கண்டது கண்டு இவ் வூராரும் தங்களைப் போலே என் பெண்ணான இவளும் கண்டாள் -என்று
வசை பாடத் தொடங்கி
இவ்வளவே உள்ளுறையாக நடத்தா நின்றார்கள்
இவ் வூரார் புணர்ப்புக்கு எல்லாம் இப் பெண்ணும் இப் பிள்ளையுமோ விஷயம்
இது தான் ஐய புழுதிக்கு ஹேதுவுமாய் இருக்கிறது –

இத்தால்
ஆச்சார்ய அபிமான அந்தர் கதராய் இருப்பார்க்கு
பகவத் வை லக்ஷண்ய தர்சனம் அஸஹ்யம் என்று தோற்றுகிறது

———-

இவன் வருவதைக் கண்டு ஒருவருக்கு ஒருவர் அழைத்துக் காட்டிச் சொல்கிறது –

குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் கோவலனாய் குழலூதி ஊதிக்
கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்து உடன் வருவானை தெருவில் கண்டு
என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன் யேடி வந்து காணாய்
ஓன்று நில்லா வளை கழன்று துகில் ஏந்து இள முலையும் என் வசம் அல்லவே -3-4-4 – –

பதவுரை

நங்காய்–பூர்த்தியை யுடையவனே!
ஏடி–தோழீ!
இவனை ஒப்பாரை–இவனைப் போன்றுள்ள வ்யக்தியை
என்றும்–எந்த நாளிலும்
கண்டு அறியேன்–(நான்) பார்த்ததில்லை;
வந்து காணாய்–(இங்கே) ஓடிவந்து பார்; (என்று ஒருத்தி தன் தோழியை அழைக்க,
அவள் சிறிது தாமஸிக்க, மேல் தனக்குப் பிறந்த விகாரத்தைச் சொல்லுகிறாள்;)
கோவலன் ஆய்–இடைப் பிள்ளையாகப் பிறந்து (இந்த்ர பூஜையை விலக்க)
(பசிக் கோபத்தினால் இந்திரன் விடா மழை பெய்வித்த போது)
குன்று–கோவர்த்தன மலையை
எடுத்து–(குடையாக) எடுத்து
ஆநிரை–பசுக்களின் திரளை
காத்த–ரக்ஷித்தருளின
பிரான்–உபகாரகனும்
குழல்–குழலை
ஊதி ஊதி–பல கால் ஊதிக் கொண்டு
கன்றுகள்–கன்றுகளை
மேய்த்து–(காட்டில்) மேய்த்து விட்டு
தன் தோழரோடு உடன் கலந்து–தனது தோழர்களுடன் கூடிக் கொண்டு
தெருவில்–இவ் வீதி வழியே
வருவானை–வருபவனுமான கண்ணபிரானை
கண்டு–நான் கண்ட வளவிலே
துகில்–(எனது அரையிலுள்ள) புடவை
கழன்று–(அரையில் தங்காதபடி) அவிழ்ந்தொழிய
வளை–கை வளைகளும்
ஒன்றும் நில்லா–சற்றும் நிற்கின்றனவில்லை;
ஏந்து–(என்னால்) சுமக்கப் படுகின்ற
இள முலையும்–மெல்லிய முலைகளும்
என் வசம் அல்ல–என் வசத்தில் நிற்கின்றனவில்லை.

குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் கோவலனாய் குழலூதி ஊதிக்
கோவலனாய் குழலூதி ஊதி–குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான்–
குன்று எடுத்ததோடு
குழல் ஊதிதனோடு
ஆநிரை காத்ததோடு
கன்றுகள் மேய்த்ததோடு
வாசி அற பரிவரானார் ஈடுபடாத படி அநாயாஸம் தோன்ற இறே குழலூதிற்றும் –

அன்றாகில்
குன்று எடுக்கைக்கும்
குழலூதினதுக்கும் என்ன சேர்த்தி உண்டு –

பரிவரானவருக்குக் குழலூதுகிற த்வனியிலே தோற்றும் இறே அநாயாஸத்வம்
அநாயாஸத்வம் தனக்கும் ஹேது ரஷ்ய வர்க்கத்தில் தவறுதல் இல்லாமை இறே
அதாவது
பஞ்ச லக்ஷம் குடி இருப்பிலும் தம் தாமுக்கு என்று ஒரு படல் கட்டாமை இறே
வெற்பை ஓன்று எடுத்து ஒற்கம் இன்றியே நிற்கும் அம்மான் (திருவாய் )-என்னக் கடவது இறே

கோவலன் ஆனால் இறே குன்று எடுக்கவும் குழலூதுவதும் ஆவது –
சக்ரவர்த்தி திருமகன் ஆனால் இவை செய்ய ஒண்ணாது இறே

ஊதி ஊதி-என்கிற வர்த்தமானத்தால்
பாவனை அல்ல என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்து உடன் வருவானை தெருவில் கண்டு
கன்றுகள் ஓன்று போல் ஓன்று இராமையாலே கலந்து மேயும் போது உருத் தெரியுமே
இவன் தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளோடே கலந்து வருகையாலே குறித்துக் காண்கையில் உண்டான அருமையாலே
கண்டு என்கிறது
கண்டு -கெடுத்த பொருள் கண்டால் போலே
தெருவில் கண்டு -இது இறே குறை
வீடே போதீர் -என்ன மாட்டாளே

என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன் யேடி வந்து காணாய்
நாள் தோறும் கன்றுகள் மேய்த்து வரக் காணா நிற்கச் செய்தேயும் -ஒரு நாளும் கண்டு அறியேன் என்னும் போது
விஷயம் நித்யம் அபூர்வம் என்னுமது தோற்றும் இறே

என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன்-என்கையாலே
உபமான ராஹித்யம் தோற்றும் இறே

நங்காய் -யேடி -என்கையாலே
உத்தேஸ்யை -என்றும்
வச வர்த்திநீ -என்றும் தோற்றுகிறது –
நினைத்த கார்யம் தனக்குத் தலைக்கட்டித் தர வல்ல குண பூர்த்தியை யுடையவள் என்றும்
தனக்கு அவளோடு உண்டான ஐக்யமும் -தோற்றுகிறது –

வந்து காணாய்-என்றது -எனக்காக வந்து காணாய் -என்றபடி
எனக்காக என்றது -உனக்காக என்றபடி
ஏடி -என்றது ஏடீ என்றபடி -(சம்போதனம் நெடிலாக வேணுமே )

ஓன்று நில்லா வளை கழன்று துகில்
துகில் கழன்று வளை நில்லா

ஏந்து இள மூளையும் என் வசம் அல்லவே
அவன் தான் நிற்கிலும் வளையும் கலையும் நில்லா
பாகனை விசாய்ந்த யானை நிற்கிலும்
கச்சு விசாய்ந்த இவை என் வசத்தில் நிற்கின வில்லை –

———–

சுற்றி நின்று ஆயர் தழைகள் இட சுருள் பங்கி நேத்ரத்தால் அணிந்து
பற்றி நின்று ஆயர் கடைத்தலையே பாடவும் ஆடவும் கண்டேன் அன்றிப்பின்
மற்று ஒருவர்க்கு என்னைப் பேசல் ஒட்டேன் மாலிரும் சோலை எம் மாயற்கு அல்லால்
கொற்றவனுக்கு இவள் ஆம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள் கொடீராகில் கோழம்பமே – 3-4-5-

பதவுரை

ஆயர்–இடைப் பிள்ளைகள்
சுற்றி நின்று–(தன்னைச்) சூழ்ந்து கொண்டு
தழைகள்–மயில் தோகைக் குடைகளை
இட–(தன் திருமேனிக்குப் பாங்காகப்) பிடித்துக் கொண்டு வர,
சுருள் பங்கி–(தனது) சுருண்ட திருக் குழல்களை
(எடுத்துக் கட்டி)
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களாலே
அணிந்து–அலங்கரித்துக் கொண்டு
ஆயர் கடைத்தலை பற்றி நின்று–இடைப் பிள்ளைகளின் கோஷ்டியில் முன் புறத்தில் நின்று கொண்டு
பாடவும் ஆடவும் கண்டேன்–பாட்டுங்கூத்துமாக வரக் கண்டேன்;
பின்–இனி மேல்
அன்றி–அவனுக்கொழிய
மற்று ஒருவற்கு–வேறொருவனுக்கு
என்னை பேசல் ஒட்டேன்–என்னை (உரியளாகத் தாய் தந்தையர்) பேசுவதை நான் பொறுக்க மாட்டேன்;
(ஆர்க்கொழிய வென்று கேட்கிறிகோளாகில்?)
மாலிருஞ்சோலை–திருமாலிருஞ்சோலையில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற
எம் மாயற்கு அல்லால்–எனது தலைவனுக்கொழிய
(மற்றொருவற்கு என்னைப் பேசலொட்டேன்;)
(ஆகையினால், தாய்மார்களே!)
இவள்–(‘நம் மகளான) இவள்
கொற்றவனுக்கு–அத் தலைவனுக்கே
ஆம்–உரியள்’
என்று எண்ணி–என்று நிச்சயித்து விட்டு
கொடுமின்கள்–(அவனுக்கே தாரை வார்த்து) தத்தம் பண்ணி விடுங்கள்;
கொடீர் ஆகில்–(அப்படி) கொடா விட்டீர்களே யானால்
கோழம்பமே–(உங்களுக்கு என்றைக்கும்) மனக் குழப்பமேயாம்.

சுற்றி நின்று ஆயர் தழைகள் இட சுருள் பங்கி நேத்ரத்தால் அணிந்து-
திருத் தோழன்மார் ஆனவர்கள் அத்யந்த ஸ்நே ஹிகளாய்ச் சூழ்ந்து கொண்டு நின்று
வர்ஷ ஆதாப பரிஹாரமான குடைகளைக் கொண்டு நிற்க என்னுதல் –
தழைத்த கொம்புகளைக் கொண்டு நிற்க என்னுதல்
சுருண்ட திருக் குழலை எடுத்துக் கட்டி சூழப் பீலீத் தழையாலே அலங்கரித்து

பற்றி நின்று ஆயர் கடைத்தலையே பாடவும் ஆடவும் கண்டேன்
ஆயர் தலைக் கடையில் -நெஞ்சு பொருந்தி நின்று -பாடவும் ஆடவும் கண்டேன் –
ஆயர் தலைக் கடை-என்றது
எங்கள் தலைக்கடை -என்றபடி

அன்றிப்பின் மற்று ஒருவர்க்கு என்னைப் பேசல் ஒட்டேன்
இப்படிப்பட்ட இவனுக்கு ஒழிய வேறு ஒருவருக்கு என்னைப் பேசல் ஓட்டேன்
நீங்கள் நினைத்து இருக்கில் செய்யலாவது இல்லையே
நீங்கள் வாய் விடில் நான் முடிவன்-
ஆனால் நீ தான் குறித்தது யாரை என்ன
அவனுக்கு ஓர் அடி யுடைமை சொல்ல வேண்டி

மாலிரும் சோலை எம் மாயற்கு அல்லால்
மாலிருஞ்சோலை போலே என்னையும் தனக்கு அசாதாரணை யாகவுடைய
ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனுக்கு அல்லால் என்கிறாள்
திருவாய்ப்பாடியிலும் காட்டில் திருமாலிருஞ்சோலை அவனுக்கு அசாதாராணம் போலே காணும்

ஆயற்கு அல்லால்
அந்நிய சேஷம் அறுத்து ஆள வல்லவன் வர்த்திக்கிற இடம்
அவதாரங்களில் உத்தேச்ய ஸ்தலம் சொல்லும் போது பரமபதம் என்ன ஒண்ணாதே
மாலிருஞ்சோலை என்ன வேணுமே
திரு விளையாடு திண் தோள் திருமாலிருஞ்சோலை நம்பி(நாச்சியார் ) -என்று குண பூர்த்தி உள்ளதும் இங்கே இறே
மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன் (நாச்சியார் )-என்கிற இடத்தே
என்னையும் சேர்க்கப் பாருங்கோள் என்கிறாள்
அவர்கள் கிருஷ்ணனுக்கு என்றாலும்
இவர் தாம் மாலிருஞ்சோலை என்று இறே அருளிச் செய்வது –

கொற்றவனுக்கு இவள் ஆம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள்
கொற்றம் -வெற்றி
நீங்கள் கொடுத்திலி கோளாகிலும் தனக்கு என்றது விடாதவன் –
அண்ணாந்து இருக்கவே ஆங்கு அவளைக் கை பிடித்தவன் (நாச்சியார் )–இறே
சிசுபால விஸிஷ்டாய –
தனி வழியே போயினாள் என்னும் சொல் வாராதபடி –இவளாம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள்-

துல்ய சீலோ வயோ வ்ருத்தாம் –
இயம் ஸீதா மம ஸூதா சஹ தர்ம சரீதவ ப்ரதீச்ச சைனாம் –
தன்னை ஒரு ஜனக குலத்தில் பிறந்தாளாகவும் –
பெரியாழ்வார் வயிற்றிலே பிறந்தாளாகவும் நினைந்து இருக்கிறாள்
அவனைக் கண்ட பின்பு திருவாய்ப்பாடியில் பிறப்பை மறந்தாள் போலே காணும்

கொடீராகில் கோழம்பமே
நீங்கள் குழம்பினி கோளாம் அத்தனை
நான் போகத் தவிரேன்
குரு தரிசனத்தில் முடிந்த சிந்தயந்தியைப் போலேயும் இருப்பாள் ஒருத்தி காணும் இவள்
ஸர்வான் போகான் பரித்யஜ்ய (ஸூந்தர -16-)-என்றும்
நிரயோ யஸ் த்வயா விநா -என்றும்
உங்கள் குழப்பம் நிஷ் பிரயோஜனம்
முடிவோடே தலைக்கட்டும் –

—————

வேறே ஒருத்தி இனி ஸ்த்ரீத்வம் பேணி இருக்க மாட்டேன் என்கிறாள் –

சிந்தூரம் இலங்க தன் திரு நெற்றி மேல் திருத்திய கோறம்பும் திருக் குழலும்
அந்தரம் முழவத் தண் தழை காவின் கீழ் வரும் ஆயரோடு உடன் -வளை கோல் வீச
அந்தம் ஒன்றில்லாத ஆய்ப் பிள்ளை அறிந்து அறிந்து இவ்வீதி போதுமாகில்
பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து பவள வாய் முறுவலும் காண்போம் தோழி 3-4-6- –

பதவுரை

தோழீ–வாராய் தோழீ!
தன்–தன்னுடைய
திரு நெற்றி மேல்–திரு நெற்றியில்
சிந்துரம்–சிந்தூரமும்
திருத்திய–(அதன் மேல்) ப்ரகாசமாகச் சாத்தின
கோறம்பும்–திலகப் பொட்டும்-பொன் பட்டயம்
திரு குழலும்–(அதுக்குப் பரபாகமான) திருக் குழற் கற்றையும்
இலங்க–விளங்கவும்,
அந்தரம்–ஆகாசமடங்கலும்
முழவம்–மத்தளங்களின் ஓசையினால் நிறையவும்
தழை–பீலிக் குடைகளாகிற
தண்–குளிர்ந்த
காவின் கீழ்–சோலையின் கீழே
வரும்–(தன்னோடு) வருகின்ற
ஆயரோடு உடன்–இடைப் பிள்ளைகளோடு கூட
வளை கோல் வீச–வளைந்த தடிகளை வீசிக் கொண்டு
ஒன்றும் அந்தம் இல்லாத–(அலங்கார விசேஷங்களில்) ஒவ்வொன்றே எல்லை காண ஒண்ணாத
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரான்
அறிந்து அறிந்து–தன் தன்மையையும் என் தன்மையையும் அறிந்து வைத்தும்
இ வீதி–இத் தெரு வழியே
போதும் ஆகில்–வருவானாகில்
(அவனை)
பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து–‘ (எங்கள்) பந்தை வலியப் பிடுங்கிக் கொண்டு
போனவனன்றோ இவன்’ என்று (முறையிட்டு) வழி மடக்கி
(அவனுடைய)
பவளம் வாய்–பவளம் போன்ற அதரத்தையும்
முறுவலும்–புன் சிரிப்பையும்
காண்போம்–நாம் கண்டு அநுபவிப்போம்.

சிந்தூரம் இலங்க தன் திரு நெற்றி மேல் திருத்திய கொறம்பும் திருக் குழலும்
மிகவும் சிவந்த சிந்தூரப் பொடியைத் திரு நெற்றியிலே சாத்தி
சிந்தூரச் செம்பொடி போல் (நாச்சியார் )
அதுக்கு மேலாகத் தனக்குத் தகுதியாகச் சமைந்த திருக் கோறம்பும் சாத்தி
அதுக்குப் பரபாகமான திருக்குழலும்
ஒரு நீல ரத்ன மாலை போலே தோன்ற

அந்தரம் முழவத்
ஆகாசம் எல்லாம் வாத்ய கோஷங்களால் முழங்க
மத்தளம் கொட்ட வரி சங்கம் நின்று ஊத வருகின்றான் (நாச்சியார் ) -என்றது ஸ்வப்னம்
இது ப்ரத்யக்ஷம்

தண் தழை காவின் கீழ்
தழை -குடை
அன்றியே
குளிர்ந்த பசுத்த நடைக் காவின் கீழே

வரும் ஆயரோடு உடன் –
வருகின்ற தன்னேராயிரம் திருத் தோழன் மாரோடு கூட

வளை கோல் வீச
ஒருவருக்கு ஒருவர் வெற்றி காட்டி வளை தடி எறிந்து கொள்ள

அந்தம் ஒன்றில்லாத ஆய்ப் பிள்ளை
பிள்ளைத் தனத்தில் முடிவு ஒரு வகையாலும் காண ஒண்ணாத இடைப் பிள்ளை
அவதாராந்தரங்களையும் பரத்வாதிகளையும் பரிச்சேதித்தாலும்
இவனுடைய பால சேஷ்டிதங்களில் ஓர் ஒன்றை முடிவு காணப் போகாது –
அதாவது
இவன் இவன் செய்தவை எல்லாம் அபிமதமாகத் தோற்றுகை இறே
இவன் தான் இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர் குழாம் (நாச்சியார் ) என்றால் போலே காணும்
இவன் வரும் ஆயர் திரளை நினைத்து இருக்கிறது –
அவளுக்கு இது ப்ரார்த்த நீயம் -ஆய்ப்பாடிக்கு என்னை உய்த்திடுமின் (நாச்சியார் ) -என்கையாலே

அறிந்து அறிந்து இவ் வீதி போதுமாகில்-
தன்னை ஒழிய எனக்குச் செல்லாமையும்
என்னை ஒழியத் தனக்குச் செல்லும்படியான தீம்புகளையும் அறிந்து அறிந்து
மநோ ரத சமயத்திலும் ப்ரணய ரோஷம் நடவா நின்றது இறே -மார்த்வாதி அதிசயத்தாலே –

பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து
அசங்கதங்களைச் சொல்லி வளைத்து வைத்து
கழகம் ஏறேல்-என்பன்

அன்றியே
நாங்கள் விளையாடுகிற போது எங்கள் விளையாட்டுப் பந்தைப் பறித்துக் கொண்டு போனாய் -என்பன் என்னவுமாம்
இதுவும் அவனோடே இட்டீடு கொள்ளுகைக்கு ஹேதுவாம் அத்தனை இறே

அன்றிக்கே
தன் கையில் பந்தை அவன் மடியில் எறிந்து சொல்லுகிறாள் என்னவுமாம் –

பவள வாய் முறுவலும் காண்போம் தோழி
நாம் காணாதவை எல்லாம் காண்போம்
நமக்கு ஒரு அபூர்வ தர்சனமும் உண்டாம்
அந்த மந்த ஸ்மித்துக்கு இடம் கொடுக்கக் கடவோம் அல்லோம்
நீர் எங்களை ஆராக நினைத்துத் தான் மந்த ஸ்மிதம் செய்கிறீர்
இது எங்கள் வீதி காணும்
நீர் பிரமித்தீரோ -என்று சொல்லக் கடவோம் என்று மநோ ரதிக்கிறாள் –
இந்த மநோ ரதம் மெய்யானால் இறே இவள் பிரதிஜ்ஜை நிலை நின்றதாவது –

———–

சாலப் பல் நிரைப் பின்னே தழைக் காவின் கீழ் தன் திரு மேனி நின்று ஒளி திகழ
நீல நல் நறும் குஞ்சி நேத்திரத்தால் அணிந்து பல்லாயர் குழா நடுவே
கோலச் செம் தாமரைக் கண் மிளிரக் குழலூதி இசைபாடிக் குனித்தாயாரோடு
ஆலித்து வருகின்ற ஆயப்பிள்ளை அழகு கண்டேன் மகள் அயர்க்கின்றதே – 3-4 -7- –

பதவுரை

சால பல் நிரை பின்னே–பற்பல பசுத் திரளின் பின்னே
தழை–பீலிக் குடைகளாகிற
காவின் கீழ்–சோலையின் கீழே
தன்–தன்னுடைய
திருமேனி–திருமேனியானது
ஒளி திகழ நின்று–பளபளவென்று விளங்கும்படி நின்று
நீலம்–நீல நிறத்தை யுடைத்தாய்
நல்-சுருட்சி, நீட்சி முதலிய அமைப்பையுடைத்தாய்
நறு–பரிமளம் வீசா நின்றுள்ள
குஞ்சி–திருக்குழற் கற்றையை
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களினால்
அணிந்து–அலங்கரித்துக் கொண்டு
பல் ஆயர் குழாம் நடுவே–பல இடையர்களின் கூட்டத்தின் நடுவில்
கோலம் செந்தாமரை கண் மிளிர–அழகிய செந்தாமரை மலர் போன்ற (தனது) திருக் கண்கள் ஸ்புரிக்கப் பெற்று
குழல்–வேய்ங்குழலை
ஊதி–ஊதிக் கொண்டும்
இசை–(அதுக்குத் தக்க) பாட்டுக்களை
பாடி–பாடிக் கொண்டும்
குனித்து–கூத்தாடிக் கொண்டும்
ஆயரோடு–இடைப் பிள்ளைகளுடனே
ஆலித்து வருகின்ற–மகிழ்ந்து வருகின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுடைய
அழகு–வடிவழகை
என் மகள் கண்டு–என் மகள் பார்த்து
அயர்க்கின்றது–அறிவு அழியாநின்றாள்.

சாலப் பல் நிரைப் பின்னே
மிகவும் பல நிரைப் பின்னே-
ஒரு திறம் ஒன்றாக எண்ணிலும் பரி கணிக்க ஒண்ணாத நிரைப் பின்னே

தழைக் காவின் கீழ் தன் திரு மேனி நின்று ஒளி திகழ
தேவும் தன்னையும்-( 2-7-4 ) என்கிற திருமேனி நின்று ஒளி திகழ –
(தேவும் தன்னையும்–பரத்வம் ஆஸ்ரித பரதந்த்ரம் )
தழை நிறமும் தன் நிறமும் விகல்பிக்கலாம் படியாக

நீல நல நறும் குஞ்சி நேத்திரத்தால் அணிந்து
நெய்த்துக் கருகிப் பரி மளிதமான திருக் குழலைப் பீலிக் கண்ணாலே அலங்கரித்து

பல்லாயர் குழா நடுவே கோலச் செம் தாமரைக் கண் மிளிரக்
அநேகமான ஆயர் திரளுக்கு நடுவே சிவந்து தர்ச நீயமாய் இருக்கிற திருக் கண்கள்
திருத் தோழன்மாரோடே உறவு தோன்ற மிகவும் கடாக்ஷிக்க

குழலூதி இசை பாடிக் குனித்து
திரு வாயர் பாடியிலே பெண்களோடு உண்டான பாவ பந்தம் தோன்றவும்
ப்ரணய ரோஷ பரிஹாரமாகவும்
திருக்குழலூதி
அதுக்குச் சேர்ந்த இசைகளையும் பாடி
அதுக்குச் சேர்ந்த கூத்துக்களையும் ஆடித்

ஆயரோடு ஆலித்து வருகின்ற ஆயப் பிள்ளை அழகு கண்டு
ஆயரோடே கூட மேனாணிப்பு தோற்ற
கர்வித்து வருகின்ற இடைப் பிள்ளை யுடைய
ஸுந்தர்ய பூர்த்தியைக் கண்டு

என் மகள் அயர்க்கின்றதே
தன்னுடைய குடிப் பிறப்பையும் ஸ்த்ரீத்வத்தையும் மறந்து
என்னுடைய நியந்த்ருத்வத்தையும் மதியாமல் ஈடுபடுவதே

இந்த அயர்ப்புக்கு நிதானம் யாது ஓன்று
அது தானே பரிஹாரமாம் அத்தனை இறே –

———

சிந்துரப் பொடி கொண்டு சென்னி யப்பிப் திருநாமம் இட்டு அங்கு ஓர் இலை அம் தன்னால்
அந்தரம் இன்றி தன்னெறி பங்கியை யழகிய நேத்திரத்தால் அணிந்து
இந்திரன் போல் வரும் ஆயப்பிள்ளை எதிர் நின்று அங்கு இனவளை இழவேல் என்னச்
சந்தியின் நின்று கண்டீர் நங்கை தன் துகிலொடு சரி வளை கழல் கின்றதே – 3-4-8-

பதவுரை

சிந்துரம் பொடி கொண்டு–ஸிந்தூர சூர்ணத்தைக் கொணர்ந்து
தன்–தன்னுடைய
சென்னி–திரு முடியிலே
சிப்பி–அப்பிக் கொண்டும்,
அங்கு–திரு நெற்றியில்
ஓர் இலை தன்னால்–ஒரு இலையினாலே
திரு நாமம் இட்டு–ஊர்த்துவ புண்ட்ரம் சாத்திக் கொண்டும்
நெறி–நெறித்திரா நின்றுள்ள
பங்கியை–திருக் குழலை
அழகிய–அழகிய
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களினால்
அந்தரம் இன்றி அணிந்து–இடைவெளி யில்லாதபடி (நெருங்க) அலங்கரித்துக் கொண்டும்,
இந்திரன் போல்–ஸாக்ஷாத் தேவேந்திரன் போல-திருஷ்ட்டிக்கு கரி பூசுகிறார் –
வரும்–(ஊர்வலம்) வருகின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுக்கு
எதிர் அங்கு–எதிர்முகமான இடத்தில்
நின்று–நின்று கொண்டு
வளை இனம்–கை வளைகளை
இழவேல்–நீ இழக்க வேண்டா”
என்ன–என்று (என் மகளை நோக்கி நான் உறுத்திச்) சொல்லச் செய்தேயும்
நங்கை–(எனது) மகளானவள்
சந்தியில் நின்று–அவன் வரும் வழியில் நின்று
தன் துகிலொடு–தனது துகிலும்
சரி வளை–கை வளைகளும்
கழல்கின்றது–கழன்றொழியப் பெற்றாள்.
ஏ–இதென்ன அநியாயம்!

சிந்துரப் பொடி கொண்டு சென்னி யப்பிப் திருநாமம் இட்டு அங்கு ஓர் இலை அம் தன்னால்
சாதி லிங்க பொடி கொண்டு -திரு முடியிலே சாத்தி
அழகிய-இலையாலே- திரு நெற்றியிலே பற்றும்படி அத்விதீயமான திரு நாமமாக இட்டு
அங்கு -என்றது -திரு நெற்றியிலே
சாதி லிங்கத்தை ஆஸ்ய ஜலத்தோடே திரு நெற்றியிலே பற்றும்படி இட்டு

அந்தரம் இன்றி தன்னெறி பங்கியை யழகிய நேத்திரத்தால் அணிந்து
நெறி பிடித்த திருக்குழலை இடைவிடுதி யற
அழகிய பீலிக் கண்களாலேயும்
யுவதிகள் கண்களாலேயும் அணிந்து
(இவர்கள் பார்வையே அலங்காரமாக என்றவாறு )

இந்திரன் போல் வரும் ஆயப் பிள்ளை
இந்திரன் போலே மேனாணிப்பு தோற்ற கர்வித்து வருகிற இடைப்பிள்ளை

அன்றிக்கே
தனக்கு இட்ட சோறு தான் உண்ண மாட்டாத இந்திரனைப் போலே
தன்னை ஒழியச் செல்லாமை பிறந்தாரை
உபேக்ஷிக்க வல்லன் என்று ஏக தேச த்ருஷ்டாந்தம் ஆகிலுமாம்

அன்றிக்கே
இந்த்ர ஸப்தம் -விசேஷ்ய பர்யந்தமாய் அசாதாரணான இவன் தன்னையே
தானே தனக்கு முவமன் -(மூன்றாம் திருவந்தாதி ) -என்கிற
உபமான ராஹித்யத்தாலே ஸர்வ ஸ்வாமி என்னவுமாம்

எதிர் நின்று அங்கு இனவளை இழவேல் என்னச்
அவன் வரவுக்கு எதிர் நின்று உன் ஸ்த்ரீத்வத்தை அழித்துக் கொள்ளாதே கொள் -என்ன-
எதிர் நின்று அவன் ஸுந்தர்ய தரங்க வீச்சாகிற பெரும் காற்றை எதிர் செறிக்க ஒண்ணாது என்ன –

சந்தியின் நின்று கண்டீர்
ஊர்ப் பொதுவானவன் வருகிற ஸ்தலத்திலே நின்று

நங்கை தன் துகிலொடு சரி வளை கழல் கின்றதே –
வினவப் புகுந்தவர்களுக்கு பெண் பிள்ளையுடைய பிரகார விசேஷ விருத்திகளைச் சொல்லுகிறாளாய் இருக்கிறது
தனக்கு நியாம்யை இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தேயும் –
நங்கை -என்று அவள் குண பூர்த்தியையே சொல்லுகிறது
விஷய தோஷத்தால் வருமவை அவர்ஜ நீயங்களாய் -இன்றியமையாமை – இருக்கும் என்று இறே
நங்கை என்கிறது
தன் -என்று இவளுடைய மதிப்பைக் காட்டுகிறது

துகிலோடு கூட வளையும் கழலா நின்றது
ஸ்த்ரீத்வத்தோடே அபிமானமும் பேண ஒண்ணாத படி கை கழலா நின்றது –
இவை விம்மிதல் முறிதல் செய்யாமைக்கு அடி அவனுடைய அநாதரம் இறே
(அவன் ஆதரித்து இருந்தால் புஷ்டியாய் இருப்பாள் -வளையல்கள் முறிந்து இருக்குமே )

என்னுடைய கழல் வளையை தாமும் கழல் வளையே ஆக்கினரே-என்னுமா போலே
விஸ்லேஷத்திலும் கழலுகை அன்றிக்கே
ஸம்ஸ்லேஷத்திலும் தொங்காத படி யாயிற்று என்னுமா போலே —

——–

இதுவும் ஒரு அலங்கார விசேஷமாய்ச் செல்லுகிறது

வலம் காதில் மேல் தோன்றிப் பூ அணிந்து மல்லிகை வன மாலை மௌவல் மாலை
சிலிங்காரத்தால் குழல் தாழ விட்டு தீம் குழல் வாய் மடுத்தூதி ஊதி
அலங்காரத்தால் வரும் மாயப் பிள்ளை அழகு கண்டு என் மகள் ஆசைப் பட்டு
விலங்கி நில்லாது எதிர் நின்று கண்டீர் வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே – 3-4-9-

பதவுரை

வலங்காதில்–வலது காதில்
மேல் தோன்றிப் பூ–செங்காந்தள் பூவையும்
வனம் மல்லிகை மாலை–(திருமார்பில்) காட்டு மல்லிகை மாலையையும்
மௌவல் மாலை–மாலதீ புஷ்ப மாலையையும்
அணிந்து–அணிந்து கொண்டு,
சிலிங்காரத்தால்–அலங்காரமாக
குழல்–திருக் குழல்களை
தாழ விட்டு–(திரு முதுகில்) தொங்க விட்டுக் கொண்டு
தீம் குழல்–இனிமையான வேய்ங்குழலை
வாய் மடுத்து–திருப் பவளத்தில் வைத்து
ஊதி ஊதி–வகை வகையாக ஊதிக் கொண்டு,
அலங்காரத்தால்–(கீழ்ச் சொன்ன) அலங்காரங்களோடே
வரும்–வாரா நின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுடைய
அழகு–வடிவழகை
என் மகள் கண்டு–என் மகள் பார்த்து
ஆசைப்பட்டு–(அவனிடத்தில்) காமங் கொண்டு,
(இவ்வடிவழகு கண்டவர்களை வருத்தும் என்று கண்ணை மாற வைத்துக் கடக்க நிற்க வேண்டி யிருக்க,)
விலங்கி நில்லாது–(அப்படி) வழி விலங்கி நில்லாமல்
எதிர் நின்று–(அவனுக்கு) எதிர் முகமாக நின்று
வெள் வளை கழன்று–(தனது) சங்கு வளைகள் கழலப் பெற்று
மெய் மெலிகின்றது–உடலும் இளைக்கப் பெற்றாள்.

வலம் காதில் மேல் தோன்றிப் பூ அணிந்து மல்லிகை வனமாலை மௌவல் மாலை
ஜாதி உசிதமான அலங்காரம் இறே தம் தாம் கண்ணுக்கு நன்றாக உள்ளது
கண்ணுக்கு நன்றாக இருக்கிற மேல் தோன்றிப் பூவை வலத் திருக் காதில் சாத்தி
மேல் தோன்றி -செங்காந்தள்
மற்றைக் காதுக்கு ஒன்றும் சொல்லாமையாலே அது தானே யாதல்
மல்லிகை மாலையைக் கண்ட ப்ரீதியினாலே மறந்தான் ஆதல்
மறந்தாள் ஆதல்
ஒரு திருக் காதிலே சாத்தினதே அமையும் என்றது ஆதல்
காட்டு மல்லிகை என்னுதல்
வனமாலையாகக் காட்டு மல்லிகை மாலை தன்னையே விரும்பினான் ஆதல் –
அன்றியே
வன மாலை மினுங்க நின்று விளையாட (நாச்சியார் )-என்னுமா போலே
அசாதாரணமான வன மாலை தான் ஆதல் –
மௌவல் மாலை-வன மாலை
வனப்பு -அழகாதல் -நாநா வர்ணம் ஆதல்
வன முலை என்னக் கடவது இறே

சிலிங்காரத்தால் குழல் தாழ விட்டு
சிலிங்காரம் -ஸ்ருங்காரமாய் -அத்தாலும் -அலங்காரம் என்றபடி –
மாலை சாத்தின திருக் குழலைத் திரு முதுகிலே தாழ விட்டுத்
திரு மார்பிலும் இவை தன்னையே இறே சாத்துவது –

தீம் குழல் வாய் மடுத்தூதி ஊதி
தனக்கு இனிதான குழல் என்னுதல்
ப்ரணய ரோஷ பரிஹாரமாக வூதுகிற குழல் ஆகையாலே ப்ரணயிநிகளுக்கு இனிய குழல் என்னுதல்

ஊதி ஊதி என்கிற வர்த்த மானத்தாலே
தேவ மனுஷ்யாதி பேதமற எல்லாருக்கும் இனியதாய்
சித்த அபஹார சாமர்த்தியத்தை யுடைத்தாய் இருக்கை

வாய் மடுத்து
இக் குழலாகப் பெற்றிலோமே
இதுக்கு என்ன மெலிவுண்டு தான்
இத்தால் அஞ்ஞான ஞாபன -வாக்மித்வத்தைக் -வாஸித்வத்தைக் -காட்டுகிறது –

அலங்காரத்தால் வரும் ஆயப் பிள்ளை –
ஏவம் பிரகாரங்களான அலங்காரங்களோடு வரும் இடைப் பிள்ளை உடைய –

பிள்ளை -என்கையாலே –
யுவாகுமாரா -என்கிற பருவத்தை சொல்கிறது

அழகு கண்டு என் மகள் ஆசைப் பட்டு
மேலீடான ஸுந்தர்ய பூர்த்தியைக் கண்டு மிகவும் விரும்பி

விலங்கி நில்லாது எதிர் நின்று கண்டீர்
விலங்கி நில்லா விட்டால் மத்த கஜத்தின் முன்னே நிற்பாரைப் போலே பிராப்தி அளவும் செல்ல ஒட்டாத அளவே அன்றிக்கே
ரக்ஷகத்வாதி குணங்கள் அளவும் செல்ல ஒட்டாத சவுந்தர்யத்தின் முன்னே விரும்பி நின்று ஆசைப்படுவாரும் உண்டோ –

வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே
என்னுடைய நியந்த்ருத்வத்தையும் மறுத்தால் தான் தன்னுடைய
ஸ்த்ரீத்வ அபிமானம் தான் நோக்கலாய் இருக்கிறதோ
மிக்க தேஜஸ்ஸை யுடைத்தாய் சுத்தமுமான வளைகள் கழன்றோ தான் உடம்பு மெலிவது –
வளை கழலத் தக்கது அமையாதோ மெலிய
மெலிகின்றதே என்ற வர்த்த மானத்தாலே –
இனி வளைக்கு ஆஸ்ரயம் இல்லையோ என்று தோற்றா நின்றதே என்னுதல் –

வளை –தோள் வளை யாகையாலே
பலகாலும் கழலுவது அணிவதாய்ப் போருகையாலே அதுவோ என்று இருந்தாள்
எடுத்து அணியத் தொங்காமையாலே -மெலிவு கண்டாளாய்
கண்ட பிரகாரத்தைச் சொன்னாள் ஆதல் –

——–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

விண்ணின் மீது அமரர்கள் விரும்பி தொழ மிறைத்து ஆயர்பாடியிலே வீதி யூடே
கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருள கண்டு இள ஆய்க் கன்னிமார் காமுற்ற
வண்ண வண்டு அமர் பொழில் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
பண்ணின்பம் வரப் பாடும் பத்தர் உள்ளார் பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே -3 4-10 – –

பதவுரை

விண்ணின் மீது–பரமாகாசமாகிய ஸ்ரீவைகுண்டத்திலே
அமரர்கள்–நித்ய ஸூரிகள்
விரும்பி–ஆதரித்து
தொழ–ஸேவியா நிற்கச் செய்தேயும்
கண்ணன்–ஸ்ரீக்ருஷ்ண பரமாத்மா
மறைத்து–(அவர்களை மதியாமல்) மேனாணித்து
ஆயர் பாடியில்–திருவாய்ப்பாடியில் (வந்து அவதரித்து)
வீதி ஊடே–தெருவேற
காலி பின்னே–பசுக்களின் பின்னே
எழுந்தருள–எழுந்தருளா நிற்க,
(அவ்வழகை)
இள ஆய் கன்னிமார்–யுவதிகளான இடைப் பெண்கள்
கண்டு–பார்த்து
காமுற்ற வண்ணம்–காம லிகாரமடைந்த படியை,
வண்டு அமர் பொழில்–வண்டுகள் படிந்த சோலைகளை யுடைய
புதுவையர் கோன்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலுள்ளார்க்குத் தலைவரான
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை பத்தும்–சொல் மாலையாகிய இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
இன்பம் வர–இனிமையாக
பண்–பண்ணிலே
பாடும்–பாட வல்ல
பக்தருள்ளார்–பக்தர்களா யிருக்குமவர்கள்
பரமான–லோகோத்தரமான
வைகுந்தம்–ஸ்ரீவைகுண்டத்தை
நண்ணுவர்–அடையப் பெறுவார்கள்.
மிறைத்து -அவர்களை அநாதரித்து

விண்ணின் மீது அமரர்கள் விரும்பி தொழ
1-விண்ணில் அமரர்கள் தம் தாம் ப்ரயோஜனங்களை நச்சித் தொழ
2-மீது அமரர்கள் தொழுகை தானே பிரயோஜனமாக தொழ

மிறைத்து
1-இரண்டு திறத்தாரையும் அநாதரித்துக் காலித் திரளை ஆதரித்து என்னுதல்
2-தொழுகிற விண்ணில் அமரரை அநாதரித்து
தொழுகை தானே பிரயோஜனமான விண்ணின் மீது அமரரையும்
மண்ணின் மீது உண்டான பசுத் திரள்களின் பின்னே போகையும் ஆதரித்து என்னுதல்

ஆயர் பாடியிலே வீதி யூடே கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருள கண்டு
திரு ஆயர் பாடியிலே தெருவின் நடுவே கண்ணன் எழுந்து அருளக் கண்டு

இள ஆய்க் கன்னிமார் காமுற்ற வண்ணம்
சாலக வாசல் பற்றி நுழைவனர் நிற்பனராகி -என்றது முதலாக
வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே -என்றது முடிவாக சொன்னபடியே
யுவதிகளான இடைப் பெண்கள் ஆசைப்பட்டு விகர்தைகளான பிரகாரங்களை

யுவதிகளாகா நின்ற இடைப்பெண்கள் ஆசைப் பட்டு விக்ருதைகளான பிரகாரங்களை வ்யாஜமாக்கித்
தம்முடைய மங்களா சாசனத்தோடே சேர்த்து அனுசந்தித்த பிரகாரங்களை

இவை மங்களா ஸாசனத்தோடே சேருமோ என்னில்
அவனுக்கு ஊராகத் தோற்று சித்த அபஹ்ருதைகள் ஆகையாலும்
அவன் இவர்கள் அளவில் நெஞ்சு பறி கொடாமல் ஜய சீலனாய்ப் போருகையாலும்
தே ஜிதம் என்று அவனுடைய வெற்றிக்கு மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகையிலே சேரும் –

அவன் அநஸ்நன் இறே
யதி மே ப்ரஹ்மசர்யம் ஸ்யாத்
தத்கத தோஷர் அஸம்ஸ்ப்ருஷ்ட
அவனுக்கு லீலா ரஸம் இறே இவற்றில் உள்ளது
இன்புறும் இவ்விளையாட்டு இறே
ஆகையால் அவனுடைய லீலா போகமும் இவருக்கு உத்தேச்யம் இறே
சிந்தையந்தியும் சிசுபாலனும் லீலா ரஸ வர்த்தகர் இறே

வண்டு அமர் பொழில் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
திரு மாளிகையில் திருச் சோலையில் மது பாநம் பண்ணின வண்டுகள் மற்றும் உண்டான சோலைகளை
இஷுரகமாக நினைத்து இறே இங்கே அமருவது –
ஏவம் பிரகாரமான திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

விட்டு சித்தன்
விஷ்ணு ஸப்த வாஸ்யனான வட பெரும் கோயில் உடையானைத் தம் திரு உள்ளத்திலே யுடையவர் என்னுதல்
அவனுடைய திரு உள்ளத்துக்கு விஷய பூதர் ஆனவர் என்னுதல்
அவனுடைய வியாப்தியையும் திருந்த உள்ளம் பற்றுகிறவர் என்னுதல்

சொன்ன மாலை பத்தும்
காமுற்ற வண்ணத்தை விஷ்ணு சித்தன் சொன்ன மாலை யாகையாலே இப் பத்தையும் –

பண்ணின்பம் வரப் பாடும் பத்தர் உள்ளார்
கேட்டவர்கள் பக்கலிலே இன்பம் செல்லுகை அன்றிக்கே
இன்பம் பாடினவர்கள் பக்கலிலே வரும்படியாகப் பாடுகிற பத்தர் உள்ளார்

பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே
மேலானதுக்கும் மேலாய்
அபுநா வ்ருத்தி லக்ஷணமான பரமபதத்திலே
பரமாத்மாவைச் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவார் பல்லாண்டே -என்கிறபடியே
செல்லப் பெறுவர் என்று பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-3–சீலைக் குதம்பை ஒருகாது—

June 18, 2021

கீழில் திருமொழியில்
அவன் தானே லீலா ரசத்தாலே கன்றுகளின் பின்னே போக
போனவன் தானே வரும் -இது ஜாதி உசித தர்மம் என்று ஆறி இருக்க மாட்டாமல்
நாம் பேணி வளர்த்து முகம் கொடுத்துக் கொண்டு போராமை அன்றோ அவன் நினைவு அறியாத
கன்றின் பின்னே போக வேண்டிற்று -என்று
தான் போக விட்டாளாகவும் –
போன இடத்தில் வரும் அபாய பரம்பரைகளையும் நினைத்துத்
தன்னுடைய க்ஷண கால விஸ்லேஷ அஸஹத்வத்தாலே
யசோதை ஈடுபட்ட பிரகாரத்தாலே அநுசந்தித்தாராய் நின்றார்

இனி அந்த கிலேசம் எல்லாம் பின்னாட்டாமல் போம்படி
கன்றுகள் முன்னாக
அவன் வந்து முகம் காட்டக் கண்டு
அத்யந்தம் ப்ரீதையாய்
பலருக்கும் காட்டிச் சொல்லிச் சென்ற பிரகாரத்தாலே அனுசந்தித்துப் ப்ரீதர் ஆகிறார் –

——

தான் ஒப்பித்து விட்ட பிரகாரத்தையும்
அவனும் ஒப்பித்துக் கொண்டு வந்த பிரகாரத்தையும்
கண்டு தானும் உகந்து
உகப்பாருக்கும் காட்டுகிறாள் –
(ருசி உடையவருக்குத் தானே பகவத் விஷயம் அருளிச் செய்ய வேண்டும் )

(முதல் பாசுரம் பிறரைப் பார்த்து சொல்வது
மேலே அவன் இடம் நேராக -வாசி கண்டு கொள்வது )

சீலைக் குதம்பை ஒருகாது ஒரு காது செந்நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ
கோலப் பணைக் கச்சம் கூறை உடையும் குளிர் முத்தின் கோடாலாமும்
காலிப் பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன் வேடத்தை வந்து காணீர்
ஞாலத்து புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை – 3-3 1- –

பதவுரை

நங்கைமீர்–பெண்காள்!,
ஒரு காது–ஒரு காதிலே
சீலைக் குதம்பை–சீலைத் தக்கையையும் (துணித்திரி )
ஒரு காது–மற்றொரு காதிலே
செம் நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ–செங்காந்தள் பூவையும் (அணிந்து கொண்டு)
கூறை உடையும்–திருப் பரியட்டத்தின் உடுப்பையும்
(அது நழுவாமைக்குச் சாத்தின)
கோலம்–அழகிய
பணை–பெரிய
கச்சும்–கச்சுப் பட்டையையும்
குளிர்–குளிர்ந்திரா நின்றுள்ள
முத்தின்–முத்தாலே தொடுக்கப் பெற்று
கோடு–(பிறை போல்)வளைந்திருக்கின்ற
ஆலமும்–ஹாரத்தையும்
(உடையனாய்க் கொண்டு)
காலி பின்னே–கன்றுகளின் பின்னே
வருகின்ற–(மீண்டு)வாரா நின்ற
கடல் வண்ணன்–கடல் போன்ற நிறத்தனான கண்ணனுடைய
வேடத்தை–வேஷத்தை
வந்து காணீர்–வந்து பாருங்கள்;
ஞாலத்து–பூ மண்டலத்திலே
புத்திரனை–பிள்ளையை
பெற்றார்–பெற்றவர்களுள்
(’நல்ல பிள்ளை பெற்றவள்’ என்று சொல்லத் தக்கவள்)
நானே–நான் ஒருத்தியே யாவேன்;
மற்று ஆரும் இல்லை–வேறொருத்தியுமில்லை.

சீலைக் குதம்பை ஒருகாது ஒரு காது செந்நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ
இரு காதிலும் சீலைக் குதம்பை இட்டு விட்டாள் போலே காணும்
ஒரு காது என்று உரைக்கையாலே
மற்றைக் காதில் இவள் இட்டத்தை வாங்கி –
காட்டிலே மலர்ந்து சிவந்த மேல் தோன்றியைச் சாற்றிக் கொண்டு
வந்த பிரகாரத்தைக் காண்கையாலே
ப்ரீதி அப்ரீதி ஸமமாய்ச் செல்லும் இறே இவளுக்கு
அதாவது
காதில் அத்தை வாங்கும் போதும்
மற்ற ஒன்றை இடும் போதும் புண் படக் கூடும்-(கூப்பிடும் ) என்று நினைக்கையாலும்
அது தான் அனுபாவ்யமாய் இருக்கையாலும் கூடும் இறே –

கோலப் பணைக் கச்சம் கூறை உடையும் –
திரு மேனிக்குத் தகுதியாகச் சாத்தின பரி யட்டமும்
அது நழுவாமல் சாத்தப்பட்டு தர்ச நீயமாய் பெரிதான கச்சும்
இவையும் கன்றுகளின் பின்னே ஓடுகையாலே குலைந்ததாய் மீண்டும் சாத்தினான் என்னுதல்
குலைத்துச் சாத்தினான் என்னுதல்
குலையாமல் இவள் ஒப்பித்து விட்டால் போலே அடைவு குலையாமல் வந்தான் என்னவுமாம் இறே

குளிர் முத்தின் கோடாலாமும்
நீர்மையுடைய முத்தாலே சமைக்கப்பட்டு
திருக் கழுத்திலே சாத்தி நடக்கும் போது இடம் வலம் கொண்டு
மிகவும் அசைவதான முக்த ஆபரணமும்

ஆலம் -மிகுதி
லகரம் ரகரமாதல் -ஆரம் -என்று பாடம் ஆதல்

முத்தின் என்கையாலே
நன்றாய் குளிந்த முத்து என்னவுமாம்

அன்றிக்கே
கோடாலம் என்று
முத்துப் பணிக்கு முழுப் பேராகவுமாம்

அன்றியே
கோடாலம் என்று
முத்துக் கடிப்பு (காது அணி ) என்பாரும் உண்டு —
அது இவ்விடத்தில் சேராது –
இரண்டு காதுக்கும் ஒப்பனை வேறே உண்டாகையாலே

காலிப் பின்னே வருகின்ற
காலி என்று இளம் காலியாய்
மேய்க்கக் கொண்டு போன கன்றுகளைச் சொல்லிற்று ஆதல்

அன்றியே
கன்றுகளும் பசுக்களும் கூடுகையாலே காலி என்றாதல்

அன்றியே
இவன் தன் தீம்பாலே கன்றுகளைப் பசுக்களோடே கூட்டிக் கொண்டு வருகையாலே
காலி என்னுதல்

கடல் வண்ணன் வேடத்தை காண வாரீர்
சமுத்திரம் போலே ஸ்ரமஹரமான திரு நிறத்தை யுடையவன் வருகிற பிரகாரத்தை
உந்தாம் பிள்ளைகளை உகக்கிற நீங்கள் வந்து காணீர்

ஞாலத்து புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை
பஞ்சாஸத் கோடி விஸ்தீர்ணமான அண்டத்துக்கு உட்பட்ட பதினாலு லோகத்திலும்
என்னைப் போலே பிள்ளை பெற்றார் உண்டோ
மீண்டும் மீண்டும் நானே இறே பெற்றேன்
நல்ல பிள்ளைகளைப் பெற்ற ப்ரீதியாலே வாசி அறிந்து பூர்ணைகளாய் இருக்கிறவர்களே
வேறு என்னைப் போலே -இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையாள் -என்று கொண்டாடும்படி இருப்பாரும் உண்டோ
இக் கொண்டாட்டம் தான்
த்வயா புத்ரேண -என்றால் போலே அன்று இறே –

(த்வயா புத்ரேண-பர்ணசாலை கட்டிய அழகைப் பார்த்து பெருமாள் புகழ்ந்தது –
உன்னை பிள்ளையாக வைத்து -எனக்கு தகப்பனார் மரிக்க வில்லை
இங்கு பெற்றதுக்கே கொண்டாட்டம் )

——-

கன்று மேய்த்து வந்த பிள்ளையை மடியில் வைத்து உகக்கிறாளாய் இருக்கிறது இப்பாட்டில் –

கன்னி நன் மா மதிள் சூழ் தரு பூம் பொழில் காவிரித் தென்னரங்கம்
மன்னிய சீர் மதுசூதனா கேசவா பாவியேன் வாழ்வு உகந்து
உன்னை இளம் கன்று மேய்க்க சிறுகாலே யூட்டி ஒருப்படுத்தேன்
என்னின் மனம் வலியாள் ஒரு பெண் இல்லை என் குட்டனே முத்தம் தா – 3-3 2-

பதவுரை

கன்னி–அழிவற்ற
நல்–விலக்ஷணமான
மா மதிள்–பெரிய மதிள்களாலே
சூழ் தரு–சூழப்பட்டு
பூ பொழில்–பூஞ்சோலைகளை யுடைய
காவிரி–காவேரி நதியோடு கூடிய
தென் அரங்கம்–தென் திருவரங்கத்தில்
மன்னிய–பொருந்தி யெழுந்தருளி யிருக்கின்ற
சீர்–கல்யாண குண யுக்தனான
மது சூதனா–மதுஸூதநனே! [கண்ணபிரானே!]
கேசவா–கேசவனே!
பாவியேன்–பாவியாகிய நான்
வாழ்வு உகந்து–(நமது ஜாதிக்கேற்ற கன்று மேய்க்கை யாகிற) ஜீவநத்தை விரும்பி
உன்னை–(இவ் வலைச்சலுக்கு ஆளல்லாத) உன்னை
சிறுகாலே–விடியற்காலத்திலேயே
ஊட்டி–உண்ணச் செய்து
இள கன்று மேய்க்க–இளங்கன்றுகளை மேய்க்கைக்காக (அவற்றின் பின்னே போக)
ஒருப்படுத்தேன்–ஸம்மதித்தேன்;
(இப்படி உன்னை அனுப்பிவிட்டுப் பொறுத்திருந்த)
என்னில்–என்னிற்காட்டில்
மனம் வலியாள்–கல் நெஞ்சை யுடையளான
ஒரு பெண்–ஒரு ஸ்த்ரீயும்
இல்லை-(இவ் வுலகில்) இல்லை;
என் குட்டனே–எனது குழந்தாய்!
முத்தம் தா–(எனக்கு) ஒரு முத்தம் கொடு.

கன்னி நன் மா மதிள் சூழ் தரு பூம் பொழில் காவிரித்
அழியாதாய் இருப்பதாய்
ஸர்வ ஜன மநோ ஹரமாய்
மஹத்தாய் இருக்கிற
திரு மதிள்களாலும்
புஷ்பாதிகளை உபகரிப்பதாய் இருக்கிற திருச் சோலை களாலும்
அந்தத் திருச் சோலை களுக்கு தாரகாதிகளை யுண்டாக்குகிற திருக் காவேரியாலும்
சூழப்பட்டு இருப்பதாய்

தென்னரங்கம் மன்னிய சீர் மதுசூதனா கேசவா
பிரபத்தி மார்க்க பிரகாசகமான
தெற்கு திக்கு முதலான எல்லாத் திக்கு களுக்கும் ப்ரதாநமான கோயிலிலே நித்ய வாஸம் செய்கையாலே
ஆஸ்ரிதருக்கு ஸூ லபனாய்
விரோதி நிரசன சீலனுமாய்
ப்ரசஸ்த கேஸ ப்ரதானனுமாய் –இருக்கிறவனே

தென் -என்று அழகு ஆகவுமாம்

பாவியேன் வாழ்வு உகந்து
உன்னுடைய சீர்மை பெருமை அறியாத பாவியேன்
பழுதே பல பகலும் போயின
அளவில் பிள்ளை இன்பத்தைப் போக விட்டு இழந்த பாவியேன்
ஜாதி உசிதமான தர்ம ஆபாஸத்தை பிரயோஜனமாக விரும்பி
(கிருஷ்ணம் தர்மம் ஸநாதனம் )

உன்னை
மடியில் வைத்துத் திரு முக மண்டலத்தைப் பார்த்து
உன்னை -என்கிறாள்

இளம் கன்று மேய்க்க சிறுகாலே யூட்டி ஒருப்படுத்தேன்
அள்ளி யுண்ண அறியாத யுன்னைப் போலே
பறித்து கசக்கித் தீத்த வேண்டும்படியாய்
அது இறக்கினால் இனிது உகந்து மேய்க்க வல்லை என்று சிறுகாலே ஊட்டி

ப்ராஹ்மணர் ஸ்வ தர்ம அனுஷ்டானம் செய்கைக்கு ஸத்வ உத்தர காலத்திலே எழுந்து இருக்குமா போலே –
உணர்ந்தாளாகில் இவனை ஊட்டுகை இறே இவளுக்கு வியாபாரம்

ஒருப்படுத்தல் –
போக்குதலாய் -உன்னைப் போக விட்டேன் என்றபடி –

ஊட்டி –என்று
அநஸ்நன் –ஆகையாலே தானாக உண்ணான் என்கிறது
ஏன் -உண்டிலனோ
(சம்யக் ச குண ஸஹ போஜனம் -சபரி விதுரர் திருவடி-மூன்றும் உண்டே )
வாரி வளைத்து உண்டு (பெரிய திருமொழி -10-7)–என்றும்
வானவர் கோனுக்கு இட்ட வடிசில் உண்டான் -என்றும்
பல இடங்களிலும் நின்றதே -என்னில்
அது தன்னால் இறே அர்ச்சாவதாரத்திலே திருக்கை நீட்டாமல் அள்ளி இடவும் ஊட்டி விடவும் வேண்டி இருக்கிறது
ஊட்டுவார் ஊட்டினால் உண்பன் –என்று இறே அஸ்நாமி -(கீதையில் )-என்றதும் –
ஊட்டுவாரை யுண்டாக்குகைக்காக இறே -வெண்ணெய் யுண்ட வாயன் -என்று வெளிப்படும் படி ஒளித்து உண்டதும்
உகந்து அருளின தேசங்களிலே அந்ய சேஷத்வம் புகுராமைக்கு இறே வெளியிலே ஊட்டாமல் உண்டதும்

இவ்விடத்தில் பெரிய திருமலை நம்பி அந்திம தசையில் வார்த்தை
அதிகாரிகள் துர் லபர் என்று இறே என் போல்வாரை நாடாய் -(திருவாய் -1-4-8)-என்றதும் –

என்னின் மனம் வலியாள் ஒரு பெண் இல்லை –
புத்ர ஸ்நேஹம் அதிசயித்து இருக்கச் செய்தேயும்
குணவத் புத்ரர்களைப் போக்கி வரும் அளவும் ஆறி இருந்த
கௌசல்யையார் ஸூமித்ரையார் தாங்கள் எனக்கு ஸத்ருசரோ

என் குட்டமே
குட்டனே -என்று அபிமானிக்கிறாள்
கீழே -ஞாலத்துப் புத்ரனைப் பெற்றார் நங்கைமார் நானே -என்றாளே
அது பின்னாட்டி என் குட்டனே -என்கிறாள் –
குட்டன் -பிள்ளை

முத்தம் தா
இனி கன்றின் பின் போகாதே எனக்கு ப்ரீதியை உபகரிக்க வேணும் என்று பிரார்திக்கிறாள் –

——–

முன்பே ஊட்டி ஒருப்படுத்தாள்
இப்போது கன்று மேய்த்து வந்த ஆயாஸமும்
திருமேனியில் கற்றுத் தூளியும் போம்படி திருமஞ்சனம் செய்து
அமுது செய்ய வேணும் என்று பிரார்திக்கிறாள் –

காடுகளூடு  போய் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடிக் கார்க்கோடற்பூச்
சூடி வருகின்ற தாமோதரா கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா நீராட்டம் அமைத்து வைத்தேன்
ஆடி அமுது செய் அப்பனும் உண்டிலன் உன்னோடு உடனே உண்பான் -3 3-3 –

பதவுரை

காடுகள் ஊடு போய்–(பற்பல) காடுகளிலுள்ளே புகுந்து
(கன்றுகள் கை கழியப் போகாத படி)
மறி ஓடி–(அவற்றை) மறிக்கைக்காக [திருப்புகைக்காக] முன்னே ஓடி
கன்றுகள் மேய்த்து–(அக்) கன்றுகளை மேய்த்து
கார் கோடல் பூ சூடி–பெரிய கோடல் பூக்களை முடியிலணிந்து கொண்டு
வருகின்ற–(மீண்டு) வருகின்ற
தாமோதரா–கண்ணபிரானே!
உன் உடம்பு–உன் உடம்பானது
கன்று தூளி காண்–கன்றுகளால் துகைத்துக் கிளப்பபட்ட தூளிகள் படியப் பெற்றுள்ளது காண்;
மயில் பேடை–பெண் மயில் போன்ற
சாயல்–சாயலை யுடைய
பின்னை–நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு
மாணாளா–வல்லபனானவனே!
(இந்த உடம்பை அலம்புவதற்காக)
நீராட்டு அமைத்து வைத்தேன்–நீராட்டத்துக்கு வேண்டியவற்றை ஸித்தப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றேன்;
(ஆகையால் நீ)
ஆடி–நீராடி
அமுது செய்–அமுது செய்வாயாக;
உன்னோடு உடனே–உன்னோடு கூடவே
உண்பான்–உண்ண வேணுமென்று
அப்பனும்–(உன்) தகப்பனாரும்
உண்டிலன்–(இதுவரை) உண்ணவில்லை.

காடுகளூடு  போய் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடிக் கார்க்கோடற்பூச் சூடி வருகின்ற தாமோதரா
கன்றுகள் வழியே போனாலும்
காடுகள் நடுவே போய்க் கன்றுகளுக்குப் புல்லும் தண்ணீரும் உள்ள இடம் பார்த்து இறே மேய்ப்பது
பின்னையும் கன்றுகள் கை கழியப் போகுமாகில் துஷ்ட மிருக பரிஹார அர்த்தமாக மறித்து ஒட்டி

கன்றுகள் வயிறு நிறைந்த ப்ரீதியினாலே நிர்ப்பரனாய்
கார்க்கோடல் பூ முதலானவற்றாலே தன்னையும் அலங்கரித்துக் கொண்டு வருகிறவனை

வருகின்ற தாமோதரா
போது அறிந்து வரவு பார்த்து இருந்து வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு கொண்டாடி
வருகின்ற தாமோதரா-என்கிறாள் –

தாமோதரா
என்று தனக்கு நியாம்யனான பந்தத்தையும் பேசி உகக்கிறாள்

கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
நீல ரத்னத்திலே ஏற்றின வார்ப்புப் போலே -ஜாதி உசிதமான தர்மம் ஆகையாலே
தனக்கு மநோ ஹரமாய் இருக்கிலும்
நப்பின்னை காணில் சிரிக்கும் இறே என்று
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா நீராட்டம் அமைத்துக் கடாரத்தில் பூரித்து வைத்தேன்-என்கிறாள் –
மயில்
பேடை போலே சாயை யுடைய நப்பின்னைக்கு நாயகன் ஆனவனே –
நீராட்டு -நீராடும் பிரகாரம்
அமைத்தல் -சமைத்தல்

ஆடி அமுது செய்
நீராடி
அமுது செய்ய வேணும் -என்று பிரார்திக்கிறாள்

அப்பனும் உண்டிலன் உன்னோடு உடனே உண்பான்
உன்னோடே உடனே உண்ண வேணும் என்று உங்கள் தமப்பனாரும் உண்டிலர்
சேதன பரம சேதனர்களுக்கு ஒரு கலத்தில் ஊணாய் இறே இருப்பது –
கோதில் வாய்மை யுடையவனோடே யுண்ண வேணும் (5-8-2)-என்று இறே
அவன் தானும் பிரார்த்தித்ததும் –
ஸோஸ்நுதே ஸர்வான் காமான் ஸஹ -என்றது
இங்கே காணலாம்படி இருக்கிறது இறே –

(ஸம்யக் -ஸ குண -ஸஹ-போஜனங்கள் -சபரி-விதுரர் – -திருவடி
ஸஹ–ஸோஸ்நுதே ஸர்வான் காமான் ஸஹ-தைத்ரியம் – இதில் இருந்து நாயனார் )

———

நாள் தோறும் கன்று மேய்க்கப் போகையும்
இவள் வரவு பார்த்து இருக்கையும்
வந்தால் ஈடுபடுகையும்
இவளுக்கு நித்யமாய்ச் செல்லா நின்றது இறே –

கடியார் பொழில் அணி வேம்கடவா கரும் போரேறே நீ உகக்கும்
குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்க கொள்ளாதே போனாய் மாலே
கடிய வெம் காநிடை  கன்றின் பின் போன சிருக் குட்ட செம் கமல
வடியும் வெதும்பி உன் கண்கள் சிவந்தாய் அசைந்திட்டாய் நீ எம்பிரான் -3 3-4 –

பதவுரை

கடி ஆர்–(மலர்களின்) பரிமளம் நிறைந்த
பொழில்–சோலைகளை யுடைய
அணி–அழகிய
வேங்கடவா–திருவேங்கட மலையி லெழுந்தருளி யிருப்பவனே!
போர்–யுத்தஞ்செய்ய முயன்ற
கரு ஏறே–காள ரிஷபம் போல் செருக்கி யிருக்குமவனே!
மாலே–(கன்றுகளிடத்தில்) மோஹமுள்ளவனே!
எம்பிரான்–எமக்கு ஸ்வாமி யானவனே!
நீ உகக்கும்–நீ விரும்புமவையான
குடையும்–குடையையும்
செருப்பும்–செருப்பையும்
குழலும்–வேய்ங்குழலையும்
தருவிக்க–(நான் உனக்குக்) கொடுக்கச் செய்தேயும்
கொள்ளாதே–(அவற்றை நீ) வாங்கிக் கொள்ளாமல்
போனாய்–(கன்றுகளின் பின்னே) சென்றாய்;
கடிய வெம் கான் இடை–மிகவும் வெவ்விய காட்டிலே
கன்றின் பின்–கன்றுகளின் பின்னே
போன–தொடர்ந்து சென்ற
சிறு குட்டன்–சிறுப் பிள்ளையாகிய உன்னுடைய
செம் கமலம் அடியும்–செந் தாமரைப் பூப் போன்ற திருவடிகளும்
வெதும்பி–கொதிக்கப் பெற்று
உன் கண்கள்–உன் கண்களும்
சிவந்தாய்–சிவக்கப் பெற்றாய்;
நீ;
அசைந்திட்டாய்–(உடம்பு) இளைக்கவும் பெற்றாய்-

கடியார் பொழில் வேம்கடவா
நறு நாற்றம் ஆர்த்து இருந்த பொழிலாலே சூழப்பட்டு
அழகியதாய் இருக்கிற திருமலையிலே நித்ய வாஸம் செய்கிறவனே

கரும் போரேறே –
பெரிதாய்
செருக்குத் தோன்ற எதிர் பொருது ஸ்வைரத்திலே ஸஞ்சரிக்கிற ரிஷபம் போலே
திருவாய்ப்பாடியை மூலையடியே நடத்தி மேனாணிப்பு தோற்ற ஸஞ்சரிக்குமவனே
வசிஷ்டாதிகள் கீழே ஒதுங்கி வர்த்திக்க வேண்டா இறே
இடக்கை வலக்கை அறியாத வூர் இறே

அன்றிக்கே
கருமை என்றது கருமை தானாய்
பொரா நின்ற நீல வல் ஏறு என்னவுமாம்
அப்போது
பொருது நீ வந்தாய் -என்கிறது போரச் சேரும் இறே
மல்லர் முதலான சத்ருக்களோடே பொருதமை உண்டு இறே

நீ உகக்கும் குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்கக் கொள்ளாதே போனாய் மாலே
வர்ஷ ஆதப பரிஹாரமான விரியோலையும்
கண்டக அக்ர பரிஹாரமான திருவடி நிலையும்
கன்றுகள் வயிறு நிறைந்தால் அழைத்தூதும் குழலும்

நிவாஸ இத்யாதி
சென்றால் குடையாம் இத்யாதி
அஞ்ஞாத ஜ்ஞாபன முகத்தாலே அவர் தாமே குழலும் ஆவார் இறே

கன்றுகளை மிகவும் உகக்கிற த்வரையாலே இறே முன்பு
உகந்தவற்றை அநாதரித்துப் போக வேண்டிற்று
அத்தாலே இறே மாலே என்றது

கடிய வெம் காநிடை  கன்றின் பின் போன சிருக் குட்ட
இவனை அணைத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
கன்றின் பின் போன த்வரை இறே பின்னாட்டுகிறது –
மிகவும் வெம்மை யுடைத்தான கானிடை என்கையாலே பாலை நிலம் என்று தோற்றுகிறது
இப்படிப்பட்ட காட்டிடையிலே போன சிறுப் பிள்ளாய்

செம் கமல வடியும் வெதும்பி
அப்போது அலர்ந்த செவ்வித் தாமரை போலே இருக்கிற திருவடிகளும் வெதும்பி
காட்டில் வெம்மையை நினைத்து அஞ்சினவள் ஆகையாலே
செங்கமல அடி என்றாலும் இவள் கைக்குக் கொதித்துத் தோற்றும் இறே

உன் கண்கள் சிவந்தாய்
கன்றுகளுக்கு மேய்ச்சல் தலை பார்க்கையாலும்
அவற்றின் வயிறு குறைவு நிறைவு பார்க்கையாலும்
காட்டிலே அதிர ஓடிக் கன்றுகள் மறிக்கையாலும்
திருவடிகளின் வெம்மை திருக்கண்களிலே வருகையாலும்
சிவந்து இருக்கும் இறே

அசைந்திட்டாய்
போரச் சலித்தாய் -எழுந்து இருந்து பேசு -என்பாரைப் போலே
அசைந்திட்டாய் -என்கிறாள்

நீ
உன் அருமை அறியாத நீ

எம்பிரான்
இப்படிப் போயோ எங்களுக்கு ரக்ஷகனாய் உபகாரகனாய் இருக்கிறது –

————

பற்றார் நடுங்க முன் பாஞ்ச சனியத்தை வாய் வைத்த போரேறே என்
சிற்றாயர் சிங்கமே சீதை மணாளா சிறுக்குட்டச் செம் கண் மாலே
சிற்றாடையும் சிறுப் பத்திரமும்  இவை கட்டிலின் மேல் வைத்து போய்க்
கற்றாயரோடு நீ கன்றுகள் மேய்த்து கலந்து உடன் வந்தாய் போலும் -3- 3-5 –

பதவுரை

முன்–(பாரதப் போர் செய்த) முற் காலத்தில்
பற்றார்–(உனது உயிர் போன்ற பாண்டவர்களுக்குப்) பகைவரான துரியோதனாதியர்
நடுங்கும்–நடுங்கும்படி
பாஞ்ச சன்னியத்தை–சங்கத்தை
போர் ஏறே–போர் செய்யலுற்ற காளை போன்ற கண்ணபிரானே!-
என்-எனக்கு விதேயனாய்–
சிறு ஆயர் சிங்கமே–சிறிய இடைப் பிள்ளைகளுள் சிங்கக் குட்டி போன்றுள்ளவனே!
சீதை–ஸீதாப் பிராட்டிக்கு
மணாளா–வல்லபனானவனே!
சிறு குட்டன்–சிறு பிள்ளையாயிருப்பவனே!
(இப்படியிருக்கச் செய்தேயும்)
செம் கண் மாலே–செந்தாமரை மலர் போன்ற கண்களை யுடைய ஸர்வேச்வரனாக விளங்குமவனே!
நீ;
சிறு ஆடையும்–(உன் பருவத்துக்குத் தக்க) சிறிய திருப்பரிவட்டமும்
சிறு பத்திரமும் இவை–குற்றுடை வாளுமாகிற இவற்றை
(காட்டுக்குப் போகையிலுள்ள விரைவாலே)
கட்டிலின் மேல் வைத்து போய்–(கண் வளர்ந்தருளின) கட்டிலின் மேலே வைத்து மறந்து போய்
கன்று ஆயரோடு–கன்று மேய்க்கிற இடைப் பிள்ளைகளுடனே
கன்றுகள் மேய்த்து–கன்றுகளை மேய்த்து விட்டு
(மீண்டு மாலைப் பொழுதிலே)
கலந்து உடன்-(அந்த தன்னேராயிரம் பிள்ளைகளோடே) கூடிக் கலந்து
வந்தாய் போலும்–(வீட்டுக்கு) வந்தாயன்றோ?.

பற்றார் நடுங்க முன் பாஞ்ச சனியத்தை வாய் வைத்த போரேறே என்
சத்ருக்கள் நடுங்கும்படி ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை திருப் பவளத்தில் வைத்து
அத்தாலே கர்விதனான பிரகாரத்தைக் கண்டு
பிரதிகூலர் முடியவும் அனுகூலர் தழைக்கவுமாம் படி நின்ற புருஷ ரிஷபனே

சிற்றாயர் சிங்கமே
தன்னேராயிரம் பிள்ளைகள் -என்றபடி சிறுப் பிள்ளைகளோடு ஸிம்ஹக் கன்று போலே
மேனாணிப்புத் தோன்ற விளையாடித் திரிகிறவனே

சீதை மணாளா
ஸஹ தர்ம சரீதவ
வைதேஹீ பர்த்தாரம் -என்கிறபடியே
சீதை மணாளா என்கிறாள்

இப்பொழுது இவளை நிரூபகமாகச் சொல்கிறது –
ஸ்ரீ யபதி -என்று தர்மி ஐக்யம் தோற்றுகைக்காக -இறே
கீழேயும் பின்னை மணாளா என்றாள் இறே

சிறுக்குட்டச் செம் கண் மாலே
நீர்மையும் மேன்மையும் ஸூசிப்பிக்கிற சிவந்த திருக்கண்களை யுடையவனே

சிற்றாடையும் சிறுப் பத்திரமும்  இவை கட்டிலின் மேல் வைத்து போய்க்
உனக்குத் தகுதியான திருப்பரி யட்டமும்
உன் திருக்கைக்கு அடங்கின விளையாடு பத்திரமும்
தரக் கொண்டு எழுந்து அருளாமல்
கன்று மேய்க்கிற த்வரையாலே கிடக்கைப் பாயிலே பொகட்டுப் போவாரைப் போலே கட்டில் மேல் வைத்து மறந்து

கற்றாயரோடு நீ கன்றுகள் மேய்த்து கலந்து உடன் வந்தாய் போலும் –
கற்றினம் மேய்க்கிற இடையரோடே கன்றுகளையும் கூட்டிக் கொண்டு
கற்றினத்தோடே கூடிப் போகிற கன்றுகளைப் பிரித்து மேய்த்துக் கொண்டு வந்தாயோ தான் என்று உகக்கிறாள் –

————

வெறுப்பார் உகந்தது செய்தாய் -என்று போன காலத்தில் வந்த அபாயத்தைத்
தத் காலம் போலே அனுசந்தித்து ஈடுபடுகிறாள் –

அம் சுடர் ஆழி உன் கையகத்து ஏந்தும் அழகா நீ  பொய்கை புக்கு
நஞ்சு உமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கவும் நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன்
என் செய்ய என்னை வயிறு மறுக்கினாய் ஏதுமோர் அச்சம் இல்லை
கஞ்சன் மனத்துக்கு உகப்பனவே செய்தாய் காயாம்பூ வண்ணம் கொண்டாய் -3 3-6 –

பதவுரை

அம் சுடர்–அழகிய ஒளியை யுடைய
ஆழி–திருவாழி யாழ்வானை
கை அகத்து–திருக் கையிலே
ஏந்தும்–தரியா நின்றுள்ள
அழகா–அழகப் பிரானே!
நீ;
பொய்கை–(காளியன் கிடந்த) பொய்கையிலே
புக்கு–போய்ப் புகுந்து
(அவ் விடத்தில்)
பிணங்கவும்–சண்டை செய்த போதும்
நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன்–நான் ஜீவித்திருந்தேன்;
என் செய்ய–ஏதுக்காக
என்னை–என்னை
(இப்படி)
வயிறு மறுக்கினாய்–வயிறு குழம்பச் செய்கின்றாய்;
ஏது ஓர் அச்சம் இல்லை–(உனக்குக்) கொஞ்சமும் பயமில்லையே;
காயாம் பூ வண்ணம் கொண்டாய்–காயாம் பூப் போன்ற வடிவு படைத்தவனே!
கஞ்சன்–கம்ஸனுடைய
மனத்துக்கு–மநஸ்ஸுக்கு
உகப்பனவே–உகப்பா யுள்ள வற்றையே
செய்தாய்–செய்யா நின்றாய்.

அம் சுடர் ஆழி உன் கையகத்து ஏந்தும் அழகா
அழகிய புகரை யுடைத்தான திருவாழியை
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும்படியான உன் திருக்கையிலே தரித்த அழகை யுடையவனே –
பய நிவர்த்தகமானதும் அழகுக்கு உறுப்பாகா நின்றது இறே –

நீ  பொய்கை புக்கு
நீ உன்னுடைய மார்த்வத்தை நினையாதே பொய்கையிலே
புக்கு
சலம் கலந்த பொய்கை -(திருச்சந்த )-என்கிற பொய்கையிலே இறே புக்கது –

நஞ்சு உமிழ் நாகத்தினோடு பிணங்கவும் நான் உயிர் வாழ்ந்து இருந்தேன்
நஞ்சை உமிழா நின்ற கொடிய நாகத்தோடே நீ பிணங்கின போதும்
நான் பிராணனோடு இருந்தேன் இறே
பொய்கையில் ஜலம் அனுமேயாய் —
விஷம் ப்ரத்யக்ஷமாம் படி இறே உமிழ்ந்து போந்த படி —

என் செய்ய என்னை வயிறு மறுக்கினாய்
(இந்த வ்ருத்தாந்தம் கேட்டும் )போகாதே பிராணனோடு இருக்கிற என்னை
என் செய்வதாகத் தான் என்னை வயிறு எரியும்படி பண்ணினாய்
வஸ்துவை மடியிலே வைத்துக் கொண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
போன காலத்துக்கு மீண்டும் மீண்டும் வயிறு எரிகை இறே -மறுக்குதல்

ஏதுமோர் அச்சம் இல்லை
ஸ்வ அநர்த்தத்தை நினைத்து அஞ்சுதல்
பர அநர்த்தத்தை நினைத்து அஞ்சுதல்
ஸாஹஸ ப்ரவ்ருத்தி -லோகம் பொறாது என்று அஞ்சுதல்
என்னைப் பார்த்து அஞ்சுதல் இல்லை இறே

கஞ்சன் மனத்துக்கு உகப்பனவே செய்தாய்
ஆனாலும் இந்த சாஹாஸம் கம்ஸாதிகளுக்குப் ப்ரயோஜனமாம் அத்தனை இறே

காயாம் பூ வண்ணம் கொண்டாய்
காயாம் பூவில் செவ்வி நிறத்தை அபஹரித்தவனே –
திருமேனியில் சமுதாய சோபையையும்
ஸுகுமார்யத்தையும் பார்த்து
இவற்றில் ஒரு குறை வாராமல் என் பாக்யத்தால் பிழைக்கப் பெற்றேன் என்கிறாள் –

—————

பன்றியும் ஆமையும் மீனமும் ஆகிய பாற் கடல் வண்ணா உன் மேல்
கன்றின் உருவாகி மேய் புலத்தே வந்த  கள்ள வசுரர் தம்மை
சென்று பிடித்து சிறுக் கைகளாலே விளங்காய் எறிந்தாய் போலும்
என்றும் என் பிள்ளைக்கு தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே -3- 3-7 –

பதவுரை

பன்றியும்–மஹா வராஹமாயும்
ஆமையும்–ஸ்ரீகூர்மமாயும்
மீனமும்–மத்ஸ்யமாயும்
ஆகிய–திருவவதரித்தருளின
பால் கடல் வண்ணா–பாற் கடல் போல் வெளுத்திருந்துள்ள திருமேனியை யுடையவனே!
உன் மேல்–உன்னை நலிய வேணுமென்ற எண்ணத்தினால்
கன்றின் உரு ஆகி–கன்றின் உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு
மேய் புலத்தே வந்து–(கன்றுகள்) மேயும் நிலத்தில் வந்து கலந்த
கள்ளம் அசுரர் தம்மை–க்ருத்ரிமனான அஸுரனை
(அவன் சேஷ்டையாலே அவனை அசுரனென்றறிந்து)
சென்று–(அக்கன்றின் அருகிற்)சென்று
சிறு கைகளாலே–(உனது) சிறிய கைகளாலே
பிடித்து–(அக்கன்றைப்) பிடித்து
விளங்காய்–(அஸுராவிஷ்டமானதொரு) விளா மரத்தின் காய்களை நோக்கி
எறிந்தாய் போலும்–விட்டெறிந்தா யன்றோ;
என் பிள்ளைக்கு–என் பிள்ளையான கண்ணபிரானுக்கு
தீமை செய்வார்கள்–தீமைகளை உண்டு பண்ணுமவர்கள்
என்றும்–என்றைக்கும்
அங்ஙனம் ஆவார்கள்–அவ் விளவும் கன்றும் போலே நசித்துப் போகக் கடவர்கள்.
கை நெரித்து சீறிச் சொல்லுகிறாள்

பன்றியும் ஆமையும் மீனமும் ஆகிய
மத்ஸ்யாதி அவதாரங்கள் பிரஸித்தமாய் இருக்கச் செய்தேயும்
அன்னமும் மீன் யுருவும் ஆளரியும் குறளும் ஆமையும் ஆனவனே-(ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–1-5-11) என்பது
ஆனாயன் ஆனான் மீனோடு ஏனமும்-(திருவாய் -1-8-) என்பது
இப்படியே பன்றியும் ஆமையும் மீனமும் ஆகிய என்று மாறாடி அனுசந்திப்பது
மீனோடு ஆமை கேழல் -(8 -10-10-)என்று அடைவே அனுசந்திப்பது ஆகிறது –
யுகே யுகே ஸம்பவாமி -என்கிற நியாயத்தையும்
வையம் காக்கும் உருவும் பேரும் செய்கையும் –ஊழி தோறு ஊழி வேறவன் (திருவாய்-7-3-11 ) -என்கிற
அவதார ரஹஸ்யங்களையும் விஸதமாக அறிந்தவர்கள் ஆகையாலே இறே –

பாற் கடல் வண்ணா
பாலின் நீர்மை செம் பொன் நீர்மை என்கிற யுக வர்ண க்ரமம் ஆதல் –

பாக்ர் கடல் வண்ணா
பார் சூழ்ந்த கடல் -என்று இந்தக் கடல் தன்னை யாதல்

உன் மேல் கன்றின் உருவாகி மேய் புலத்தே வந்த  கள்ள வசுரர் தம்மை
கன்றுகள் மேய்கிற இடத்தில் கிருத்ரிம ரூபிகளான அஸூரர்கள் கன்றின் உருவாகி உன் மேல் வந்த போது

சென்று பிடித்து சிறுக் கைகளாலே விளங்காய் எறிந்தாய் போலும்
அவர்கள் தின்ன விரும்பாத க்ருத்ரிமத்தை அறிந்து சென்று பிடித்துத் தூக்கிச் சுற்றி
அஸூர மயமான விளங்காய் எறிந்தாயோ தான் என்றவாறே
எறிந்தேன் என்னக் கூடும்

என்றும் என் பிள்ளைக்கு தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே
என்று பிரியப்படுகிறாள்
இவள் நெஞ்சில் ஓடுகிற தசை ஸ்வரம் கொண்டு அறியும் அத்தனை
பிரதிகூலித்துக் கிட்டினவர்கள் நிரன்வய விநாஸத்திலே அந்வயிக்கும் அத்தனை இறே –

————

பிரதிகூலர் விரோதித்த அளவில் நிரசிக்கலாய் இருந்தது –
அனுகூலர் விரோதித்த அளவிலே நிரசிக்கையில் யுண்டான அருமையாலே
(எதிர்த்த அஹங்காரம் –செருக்கு –மட்டும் வாட்டி )செருக்கு வாட்டி விடும் அத்தனை இறே –
(குன்று குடையாய் எடுத்தாய் குணம் போற்றி )

கேட்டு அறியாதன கேட்கின்றேன் கேசவா கோவலர் இந்திரற்கு
காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாய் போலும்
ஊட்ட முதல் இலேன் உன் தன்னைக் கொண்டு ஒரு போதும் எனக்கு அரிது
வாட்டமிலா புகழ் வாசுதேவா வுன்னை அஞ்சுவன் இன்று தொட்டும் -3 -3-8 –

பதவுரை

கேசவா–கண்ணபிரானே!
கேட்டு அறியாதன–(உன் விஷயமாக இதுவரை நான்) கேட்டறியாதவற்றை
கேட்கின்றேன்–(இன்று) கேட்கப் பெற்றேன்;
(அவற்றில் ஒன்று சொல்லுகின்றேன் கேள்;)
கோவலர்–கோபாலர்கள்
இந்திரற்கு–இந்திரனைப் பூஜிப்பதற்காக
காட்டிய–அனுப்பிய
சோறும்–சோற்றையும்
கறியும்–(அதுக்குத் தக்க) கறியையும்
தயிரும்–தயிரையும்
உடன் கலந்து–ஒன்று சேரக் கலந்து
உண்டாய் போலும்–உண்டவனன்றோ நீ;
(இப்படி உண்ண வல்ல பெரு வயிற்றாளனான உன்னை)
ஊட்ட–(நாடோறும்) ஊட்டி வளர்க்க(த்தக்க)
முதல் இலேன்–கைம் முதல் எனக்கில்லை;
உன் தன்னை கொண்டு–உன்னை வைத்துக் கொண்டு
ஒரு போதும்–ஒரு வேளையும்
எனக்கு அரிது–என்னால் ஆற்ற முடியாது;
வாட்டம் இலா–(என்றும்) வாடாத
புகழ்–புகழை யுடைய
வாசு தேவா–வஸுதேவர் திருமகனே!
இன்று தொட்டும்–இன்று முதலாக
உன்னை–உன்னைக் குறித்து
அஞ்சுவன்–அஞ்சா நின்றேன்.

கேட்டு அறியாதன கேட்கின்றேன்
உனக்கு இங்கு ஏது குறையாய்த் தான்
அங்கு ஒரு பூத வடிவு கொண்டு உன் மகன் இன்று நங்காய் மாயன தனை எல்லாம் முற்ற வாரி
வளைத்துண்டு இருந்தான் போலும் –10-7-7-என்று
பலரும் வந்து உன் மகன் உன் மகன் என்று சொல்ல
இதுக்கு முன்பு இப்படி கேட்டு அறியேன்
இன்று கேளா நின்றேன்
கோவர்த்தநோஸ்மி -என்ற ஒரு மஹா பூதம் வந்து உண்டு போக
உன் மகன் உண்டான் என்று சொல்லா நின்றார்கள் –

கேசவா
ப்ரம்மா ஈஸா நாதிகளுக்கு காரணமாகை அன்றிக்கே
இப் பழிச் சொல்லுக்கு நீ காரணம் ஆவதே –
(அகில காரணம் அத்புத காரணம் அன்றோ )

கோவலர் இந்திரற்கு காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாய் போலும்
திருவாய்ப்பாடியில் உள்ள எல்லாரும் தம் தாம் வாசல்கள் தோறும் எடுத்த பஞ்ச லக்ஷம் குடிகளில் சோறும்
வந்தேறு புதுக்குடியானவர்கள் வாசல்கள் தோறும் எடுத்த சாடுகளில் சோறும்
கோபாலர் இந்த்ரனுக்குக் காட்டிக் கொடுத்த அளவிலே

இது ஆர்க்கு இடுகிறிகோள் என்று கேட்டானாகவும் –

அவர்கள் இந்திரனுக்காக இடுகிறோம் என்று சொன்ன அளவிலே

நீங்கள் ஏது என்று அறிந்தி கோள் –
இந்தப் பர்வதத்தில் அன்றோ நமக்கும் நம் பசுக்களும் தண்ணீரும் புல்லும் விறகும்
ஒதுங்கும் இடமும் என்று நீ சொன்னாயாகவும்

இத்தைக் கேட்டவர்களும் ரமித்து உங்கள் தமப்பனாரும்
இவன் வயஸ்ஸூக்குத் தக்க அறிவில்லா -மிகவும் அறிவுடையனாய் இருந்தான் –
இவன் சொன்னதே கார்யம் என்று அவரும் கொண்டாடுகிற அளவில்
அந்தப் பர்வத தேவதை வந்து ஜீவித்துப் போக
அவர்கள் ஒருவனுக்கு காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாயாகச் சொல்லா நின்றார்கள் –
(ஸர்வ அந்தராத்மா நீயே அன்றோ )

ஊட்ட முதல் இலேன்
ஒருவனுக்கு இட் ட சோற்றை ஒருவன் உண்டான் என்கை போர அவத்யமாய் இறே இருப்பது –
ஆயிருக்கச் செய்தேயும் இப்படி ஒரு போதாகிலும் ஊட்ட முதலுடையேன் அல்லேன்

உன் தன்னைக் கொண்டு ஒரு போதும் எனக்கு அரிது
உன் என்று வடிவில் சிறுமையும்
தன்னை என்று ஊணில் பெருமையும் நினைத்து
உன் தன்னைக் கொண்டு எனக்கு ஆற்ற அரிது -என்கிறாள் ஆதல்
நித்யம் இப்படி ஊட்டி வளர்க்கப் பெறுகிறேன் இல்லை என்று பரிவாலே தன் குறை சொன்னாள் ஆதல்

வாட்டமிலா புகழ் வாசுதேவா
இவன் தான்
நாம் பிறந்து வளருகிற ஊரில் உள்ளவர்களுக்கு அந்நிய சேஷத்வம் வர ஒண்ணாது என்று
தேவதாந்த்ர பூஜையை விலக்கின பிரகாரத்தை
ஆக்கியாழ்வான் நிமித்தமாகப் பரமாச்சார்யாரும் தாம் பிறந்த ஊருக்கு அந்நிய சேஷத்வம் பரிஹரித்தார் –
என்று ப்ரஸித்தம் இறே

இப்படி அந்நிய சேஷத்வம் தவிர்ந்த பின்பு இறே
வாட்டமில்லா புகழ் வாஸூ தேவன் ஆயிற்று -என்னுதல்
இப்படி உண்கிறவன் தான் ஊட்டின அளவு கொண்டு வாடாமல் போந்தான் என்னுதல்

திவ்ய தேசங்களில் இருக்கிற நாமும் தேவதாந்த்ர பூஜையை விலக்கினால் அவர்கள் அறியாத்தனங்களாலே
வந்த அநர்த்தங்கள் உண்டாயிற்றே ஆகிலும்
தான் முன்பே உங்களை ரஷிக்கும் என்ற மலை தன்னை எடுத்து ஒற்கம் இன்றி நின்ற அளவிலே
இந்திரன் பசிக் கோபம் தவிர்ந்து ப்ரஹ்ம பாவனையும் பிறந்து வந்து இம்மலையை வைத்து அருள வேணும் என்ன
இந்நிலை குலைய ஒண்ணாது காண் -நீ பலவான் –
இவர்கள் தம் தாமுக்கு என்று ஒரு படல் கட்டி ரஷித்துக் கொள்ள மாட்டாத சாதுக்கள்
உனக்கு இன்னம் கோபம் கிளராது இராது -அப்போதாக மீண்டும் இந்த மலையை எடுத்து ரக்ஷிக்க வேண்டி வரும்
அதில் இந்நிலை தான் எனக்கு இளைப்பு அற்று இருந்தது என்றால் போலே சில ஷேப யுக்திகளை செய்த
பிரகாரங்களை நினைத்து நமக்கும் அஞ்ச வேண்டா என்கிறது –

வாட்டமிலா புகழ் வாசுதேவா வுன்னை அஞ்சுவன் இன்று தொட்டும்
நீ பிறந்து படைத்த புகழுக்கு வட்டம் வருகிறதோ என்று கேட்டு அறியாதன கேட்ட இன்று முதலாக
நான் உன்னைக் கண்ட போது எல்லாம் அஞ்சா நின்றேன் என்னுதல்
விபக்தியை -பக்தியை -மாறாடி-உனக்கு அஞ்சா நின்றேன் என்னுதல்

————–

கன்றின் பின் போகையை விலக்குகிறாள் –

திண்ணார் வெண் சங்கு உடையாய் திருநாள் திருவோணம் இன்று ஏழு நாள் முன்
பண்ணேர் மொழியாரைக் கூவி முளை யட்டிப் பல்லாண்டு கூறுவித்தேன்
கண்ணாலம் செய்யக் கறியும் கலத்து அரிசியும் ஆக்கி வைத்தேன்
கண்ணா நீ நாளைத் தொட்டுக் கன்றின் பின் போகல் கோலம் செய்து இங்கே இரு -3 3-9 –

பதவுரை

திண் ஆர்–திண்மை பொருந்திய
வெண் சங்கு–வெண் சங்கத்தை
உடையாய்–(திருக் கையில்) ஏந்தி யுள்ளவனே!
கண்ணா–கண்ணபிரானே!
திருநாள்–(நீ பிறந்த) திருநக்ஷத்திரமாகிய
திருஓணம்–திருவோண க்ஷத்திரம்
இன்று–இற்றைக்கு
ஏழு நாள்–ஏழாவது நாளாகும்;
(ஆதலால்,)
முன்–முதல் முதலாக
பண் ஏர் மொழியாரை கூவி–பண்ணோடே கூடின அழகிய பேச்சை யுடைய மாதர்களை யழைத்து
முளை அட்டி–அங்குராரோபணம் பண்ணி
பல்லாண்டு கூறுவித்தேன்–மங்களாசாஸனமும் பண்ணுவித்தேன்;
கண்ணாலம் செய்ய–(திருவோணத்தினன்று) திருக் கல்யாணம் செய்வதற்கு
கறியும்–கறி யமுதுகளையும்
அரிசியும்–அமுது படியையும்
கலத்தது ஆக்கி வைத்தேன்–பாத்திரங்களில் சேமித்து வைத்திருக்கின்றேன்;
நீ-;
நாளைத் தொட்டு–நாளை முதற்கொண்டு
கன்றின் பின்–கன்றுகளின் பின்னே
போகேல்–(காட்டுக்குப்) போக வேண்டா;
கோலம் செய்து–(உன் வடிவுக்குத் தக்க) அலங்காரங்களைச் செய்து கொண்டு
இங்கே இரு–இந்த அகத்திலேயே இருக்கக் கடவாயாக.

திண்ணார் வெண் சங்கு உடையாய் –
பிரதிகூல நிரசனத்தாலும் -அனுகூல ரஷணத்தாலும் வந்த திண்மையையும்
ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தையும் யுடையவன் என்னுதல்
இந்தத் திண்மையையும் ஸூத்த ஸ்வ பாவத்தையும் யுடைய ஸ்ரீ பாஞ்ச ஜன்யத்தை யுடையவன் என்னுதல்

திருநாள் திருவோணம் இன்று ஏழு நாள் முன்
திருவோணத் திரு நாள் இற்றைக்கு ஏழா நாள் -என்று
பக்தி ரூபா பன்ன ஞான அனுஷ்டான ப்ரகாஸ ஹேதுவான திரு விசாகத் திரு நக்ஷத்ரம்
திருவோண திரு நக்ஷத்ரத்துக்கு முன் ஏழா நாளான இன்று என்று
அத்தத்தின் பத்தா நாள் என்றால் போலே திரு நக்ஷத்ரத்தை மறைக்கிறார்

பண்ணேர் மொழியாரைக் கூவி முளை யட்டிப் பல்லாண்டு கூறுவித்தேன்
அஹம் த்வமாதி பேதத்தாலே வார்த்தை சொல்லும் போதும் பண்ணிலே சேர்த்து
தத்வ ஞான ப்ரகாசமுமான மொழி யுடையாரை அழைத்துப்
பல்லாண்டு கூறி முளை யட்டி வைத்தேன் -திரு முளை சாத்தி வைத்தேன்
வாழாட் பட்டு நின்றீர் உள்ளீரேல் வந்து மண்ணும் மனமும் கொண்மின் -என்னுமா போலே

நம்பெருமாள் பெரிய திரு நாளை க்குத் திரு முளை சாத்தும் போது
ஆழ்வார் திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர்
பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர்
ஆப்பான் திரு வழுந்தூர் அரையர்
முதலான தம்பிரான்மாரை அழைப்பித்து உகப்பித்துத் திருப்பல்லாண்டு பாட
அவர்களும் தாங்களுமாக நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் திரு முளை சாத்துமா போலே இறே

கண்ணாலம் செய்யக் கறியும் கலத்து அரிசியும் ஆக்கி வைத்தேன்
திருவோணத் திரு நாளைக்குத் திருக்கல்யாணம் செய்வதாக
அதுக்குத் தகுதியாக பலவகைப்பட்ட கறி அமுதுகளும்
அதுக்குத் தகுதியான அமுது படிகளும்
நாநா வான கலங்களிலே சேர்த்து வைத்தேன்
முன்பே செந்நெல் அரிசி சிறு பருப்பு முதலான பதார்த்தங்கள் சேர்த்து பன்னிரண்டு திருவோணத்
திருக்கல்யாணம் செய்த வாசனையால் இப்போதும் செய்கிறாள்

கண்ணா
கண்ணே
கருத்தே (9-4-1)
என்னுமா போலே இவருக்குக் கண்ணும் கருத்தும் அவனே ஆவான் இறே

நீ நாளைத் தொட்டுக் கன்றின் பின் போகல்
உன் அருமையையும்
கன்றுகளின் எளிமையையும் அறிந்து
நீ கன்றின் பின் போகேல்

கன்றுகளுக்கு எளிமையாவது –
தும்பிலே ஏறிட்டு வைத்தால் கிடைக்கையும்
கறக்கும் போது நில் என்றால் நீங்கி நிற்கையும்
மேயப்போன இடத்திலே அவன் திருக்குழல் ஓசை வழியே போகையும் வருகையும்

இன்று மேய்த்து வந்தவன் ஆகையாலே
நாளை முதலாக மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் போகாதே கொள் என்று நியமித்தாள்

அவன் அதுக்கு இசையாமையாலே
திருவோணத் திருநாள் உள்ளவாகிலும் போகாதே கொள் என்கிறாள்

கோலம் செய்து இங்கே இரு
கோலம் செய்தால் இங்கே இரு என்று ஒப்பனையில் உபக்ரமிக்கிறாள் –

———–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார்

புற்று அரவு அல்குல் யசோதை நல் ஆய்ச்சி தன் புத்திரன் கோவிந்தனை
கற்றினம் மேய்த்து வரக் கண்டு  உகந்தவள் கற்பித்த மாற்றம் எல்லாம்
செற்றம் இலாதவர் வாழ்தரு தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்
கற்று இவை பாட வல்லார் கடல் வண்ணன் கழல் இணை காண்பர்களே -3 3-10 –

பதவுரை

புற்று–புற்றிலே (வளர்கின்ற)
அரவு–பாம்பின் படத்தை ஒத்த
அல்குல்–அல்குலை உடையளாய்
அசோதை–யசோதை யென்னும் பெயரை யுடையளாய்
நல்–(பிள்ளை திறத்தில்) நன்மையை யுடையளான
ஆய்ச்சி–ஆய்ச்சியானவள்
தன் புத்திரன்–தன் மகனான
கோவிந்தனை–கண்ணபிரானை
கன்று இனம் மேய்த்து வரக் கண்டு–கன்றுகளின் திரளை (க்காட்டிலே) மேய்த்து விட்டு மீண்டு வரக் கண்டு
உகந்து–மன மகிழ்ந்து
அவள்–அவ் யசோதை
(அம் மகனைக் குறித்து இன்னபடி செய் என்று)
கற்பித்த–நியமித்துக் கூறிய
மாற்றம் எல்லாம்–வார்த்தைகளை யெல்லாம்;
செற்றம் இலாதவர்–அஸூயை யற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள்
வாழ் தரு–வாழுமிடமான
தென்–அழகிய
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு நிர்வாஹகரான
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
சொல்–அருளிச் செய்த
இவை–இப் பாசுரங்களை
கற்று–(ஆசார்ய முகமாக) ஓதி
பாட வல்லார்–(வாயாரப்) பாட வல்லவர்கள்
கடல் வண்ணன்–கடல் போன்ற நிறத்தனான எம்பெருமானுடைய
கழல் இணை–திருவடி யிணைகளை
காண்பார்கள்–கண்டு அநுபவிக்கப் பெறுவர்கள்.

புற்று அரவு அல்குல் யசோதை நல் ஆய்ச்சி
தன் நிலத்தில் மிடியற வளருகையால் வந்த ஒளியையும் கொழுப்பையும் யுடைத்தான அரவினுடைய
பணம் போலே இருக்கிற நிதம்ப பிரதேசத்தை யுடையளாய்
யசோதை என்கிற வியக்தி திரு நாமத்தை யுடையளாய்
புத்ர விஷயத்தில் அத்யந்த ஸ்நேஹத்தை யுடையளாய் இருக்கிற ஆய்ச்சியானவள் –

தன் புத்திரன் கோவிந்தனை
தன் புத்ரனான கோவிந்தனை
இவளுக்கு புத்ர திரு நாமமும் பின்பு இறே தோற்றுகிறது
இவள் வயிற்றில் பிறப்பால் இறே கோவிந்தனாய்த்ததும்
நந்தன் மைந்தனாக வாகும் நம்பி (கலியன் ) என்றால் போலே

கற்றினம் மேய்த்து வரக் கண்டு  உகந்து
கற்றினம் -கன்றுத் திரள்
அத்திரளில் தானும் ஒருத்தனாய்
அவை ஓன்றை ஓன்று பிரியாதாப் போலே
தானும் அவற்றோடு நெஞ்சு பொருந்தி இறே மேய்ப்பது

மேய்த்து
பறித்துத் தின்ற வல்ல கன்றுகள் வயிறு நிறைந்தாலும் பறித்துக் கொடுத்தாலும் மென்று
இறக்க மாட்டாத வற்றுக்குக் கசக்கிக் கொடுத்து வயிற்றை நிறைத்தால் இறே
இவன் தான் மேய்த்தானாக பிரதிபத்தி பண்ணுவது

இப்படி மேய்த்து வரக் கண்டு
மேயாதே வரிலும்
வரவு தானே போரும் காணும் இவள் உகப்புக்கு

அவள் கற்பித்த மாற்றம் எல்லாம்
இனி ஒரு நாளும் மேய்க்கப் போகக் கடவை யல்லை என்று அவள்
பல்காலும் கற்பித்து
நியமித்த பிரகார வியாஜம் எல்லாத்தாலும்

செற்றம் இலாதவர் வாழ் தரு தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாய் ஸகல பிராமண அனுகூலமான இவருடைய வியாபாரங்களும்
எங்கள் குழுவினில் புகுதல் ஓட்டோம் என்கிற வைராக்ய ப்ரதான உபதேஸங்களும் கேட்டால்
அந ஸூயவே -என்னுமா போலே
அத்யந்த அஸஹ மானராய் இராதவர்கள் வர்த்திக்கை தானே அத்தேசத்துக்கு வாழ்வாக
இருந்த வூரில் இருக்கும் மானிடர் (பெரியாழ்வார் திருக்கோட்டியூர் பதிகம் )-என்னுமா போலேயும்
திரிதலால் தவமுடைத்து (குலசேகரர் )-என்றால் போலவும் நினைத்து அருளிச் செய்கிறார் –

தரு -என்கையாலே
பூர்வ வாக்கியத்தில் உத்தமனால் வந்த கிரியா பத (ப்ரபத்யே )வர்த்தமானம் போலே
நிலைக்கு நிலை மேலே போகிற பரிபாக யோக்யர் என்று காட்டுகிறது –
அது இறே அத்தேசத்துக்கு வாழ்வை உபகரிக்கிறது
ஆகையாலே தென் புதுவை விட்டு சித்தன் சொல்-என்கிறார்

ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரான திரு மாளிகை -தெற்குத் திக்கிலே ப்ரதானமாய் இறே இருப்பது –
ஆழ்வார்கள் எல்லாருக்கும் திரு மகளாராய் நாய்ச்சியார் அவதரிக்கையாலும்
தம்மை அடிமை கொண்டு மயர்வற மதி நலம் அருளின வட பெரும் கோயிலுடையான் கண் வளர்ந்து அருளுகையாலும்
பெரிய பெருமாள் அன்போடு திருக்கண் நோக்கின திரு நகரி போலே
தெற்குத் திக்கில் பிரதானமாய் இறே திருமாளிகை இருப்பது

விட்டு சித்தன் -என்றது
விஷ்ணுவை சித்தத்தில் யுடையவன் என்றபடி –
அதாவது
அசாதாரணமான விக்ரஹ நாநா வத்துக்கும்
குண நாநா வத்துக்கும்
அனுபிரவேச வியாப்தியும் மிகையான நித்ய விபூதிக்கும்
ஸ்வரூப வியாப்திக்கும் மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகையாலே –

சொல் கற்று இவை பாட வல்லார்
இவருடைய மங்களா ஸாஸன சொற்கள் ஒரு ஆச்சார்யர் ஸ்ரீ பாதத்தில்
இயல் முன்னாகக் கற்று
கற்ற பிரகாரத்திலே இவை என்று தரிசித்து
ஸ அபிப்ராயத்தோடே பாட வல்லவர்கள்

கடல் வண்ணன் கழல் இணை காண்பர்களே
கடல் நிறம் போலே திரு மேனியை யுடையவன் என்னுதல்
கடல் போலே ஸ்வ பாவத்தை யுடையவன் என்னுதல்

வண்ணம் -ஸ்வ பாவம்

ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பான திருவடிகளைத் தாம் கண்டால் போலே
சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு -என்று
காணப் பெறுவார்கள் என்று பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.