Archive for the ‘ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர்’ Category

ஸ்ரீ மத் ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் — -அதிகாரம் -29–ஸ்ரீ சரம ஸ்லோக அதிகாரம் -மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ -விளக்கம் –ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமி–

September 27, 2018

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேசரீ
வேதாந்தாசார்ய வர்யோமே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியில் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு –

——————————————————————————–

ய உபநிஷதாம் அந்தே யஸ்மாத் அநந்த தயாம்புதே
த்ருடித ஜநதா சோக ஸ்லோக ஸமஜாயதே
தமிஹ விதிநா கிருஷ்ணம் தர்மம் பிரபத்ய சநாதாநம்
சமித துரித சங்கா தங்க த்யஜ ஸூக மாஸ்மகே

துர் விஞ்ஞாநைர் நியமகஹநை தூர விஸ்ராந்தி தேசை
பால அநர்ஹை பஹூபி அயநை சோசதாம் ந ஸூ பந்தா
நிஷ் ப்ரத்யூகம் நிஜ பதமசவ் நேது காம ஸ்வபூம்நா
சத் பாதேயம் கமபி விததே சாரதி சர்வ நேதா

ஒண் டொடியாள் திருமகளும் தானுமாகி
ஒரு நினைவால் ஈன்ற உயிர் எல்லாம் உய்ய
வண் துவரை நகர் வாழ வசு தேவற்காய்
மன்னவர்க்குத் தேர் பாகனாகி நின்ற
தண் துளவ மலர் மார்பன் தானே சொன்ன
தனித் தருமம் தானே எமக்காய்த் தன்னை என்றும்
கண்டு களித்து அடி சூட விலக்காய் நின்ற
கண் புதையல் விளையாட்டைக் கழிக்கின்றானே

————————

இங்கு மாம் -அஹம் -என்கிற பதங்களுக்கு அடைவே –
அவதார ரஹஸ்யத்திலும் -புருஷோத்தமத்வ ப்ரதிபாதன பிரகரணத்திலும் சொல்லுகிறபடியே
ஸுலப்யத்திலும்-ஸ்வா தந்தர்யத்திலும் -பிரதான்யேந நோக்கு –

அவதாரஸ்ய சத்யத்வம் அஜஹத் ஸ்வ ஸ்வ பாவத்வ
சுத்த சத்வ மயத்வம் சா இச்சா மாத்ர நிதாநதா
தர்ம க்லாநவ் சமுதய சாது சம்ரக்ஷணார்த்ததா
இதி ஜென்ம ரஹஸ்யம் யோ வேத்தி ந அஸ்ய புநர்பவ

இவ்வவதார ரஹஸ்ய ஞானம் சத்வாரக பிரபத்தி நிஷ்டனுக்கு உபாய பூரகம்
ஸ்வ தந்த்ர பிரபத்தி நிஷ்டனுக்கு ஸ்வ தந்த்ரனுடைய ஸுலப்யத்தைக் காட்டும்
இப்பிரகரணங்கள் இரண்டிலும் ஸித்தமான ஸுலப்யமும் ஸ்வா தந்தர்யமும் ஒன்றுக்கு ஓன்று துணையாய் இருக்கும்

1–ஸ்வ தந்த்ரஸ்ய அபி ந ஏவ ஸ்யாத் ஆஸ்ரயோ துர்லபஸ்ய து அஸ்வ தந்த்ராத் பலம் ந ஸ்யாத் ஸூ லபாத் ஆஸ்ரிதாத் அபி
2–அஸ்வ தந்த்ரே ந கைங்கர்யம் ஸித்யேத் ஸ்வைர பிரசங்கத துர்லபே சாத்யம் அபி ஏதத் ந ஹ்ருதயம் லோக நீதித-

ஆகையால் கேவல ஸூலபமான த்ருணாதிகளைப் போல் அன்றிக்கே ஸ்லாத்யனுமாய் -துர்லபமான மேருவைப் போல் அன்றிக்கே
ஸூலபனுமாய் பரனுமான சரண்யன் ஆஸ்ரயணீயனுமாய்-ப்ராப்யனுமாய் ஆகிறான் –

இவ்விரண்டு பதத்திலும் சர்வ ரக்ஷகனான சர்வ சேஷி ரக்ஷணத்துக்கு அவசரம் பார்த்து நிற்கிற நிலையும் தோற்றுகிறது-
இப்படி அவசர பிரதீஷானான ஈஸ்வரன் -ரஷா அபேக்ஷம் பிரதீஷதே -என்கிறபடியே –
என்றோ நம்மை இவர்கள் அபேக்ஷிப்பது -என்கிற அபிப்பிராயத்தில் அபி முகனாய் நிற்கிற நிலை -மாம் -என்கிற பதத்தில் ஸூசிதம்
என்று நாம் இவர்களை அழுக்குக் கழற்றின ஆபரணத்தைப் போலே அங்கீ கரிப்பது -என்கிற அபிப்பிராயத்தாலே
ஸத்வரனாய்த் தன் பேறாகப் பலம் கொடுக்கிற நிற்கிற நிலை -அஹம் -என்கிற பதத்தில் காட்டப்படுகிறது –

இப்படி அகிஞ்சனான அதிகாரிக்கு யதாவிதி ரஷாபேஷை பூர்வக பர ந்யாஸத்தை ஒழிய வேறு ஒன்றால் அபேக்ஷை இல்லாத
சித்த உபாயத்தை -மாம் ஏகம் -என்று காட்டி அதனுடைய வசீகரண அர்த்தமான சாதிய உபாயத்தை -சரணம் வ்ரஜ – என்று விதியாலே காட்டுகிறது –
இப்படி விதிக்கிற பிரபத்தி ரூப வித்யைக்கு சரண்ய ப்ரசாதனமாகச் சோதிதத்வத்தாலே வருகிற உபாயத்வம் பக்தியோக துல்யம்
இதனாலே ப்ரசன்னனான ஈஸ்வரன் மோக்ஷத்துக்கு சாஷாத் உபாயம்

இவ்வித்யைக்கு விசேஷித்து -விவேத்யாகாரம் நிரபேஷ உபாயத்வம் –
இதுக்கு அபையுக்த ஆகாரங்கள் எல்லாம் -மாம் -ஏகம் -என்கிற பதங்களிலே விவஷிதங்கள் –
ஏஷ நாராயண –ஸ்ரீ மான் -இத்யாதிகளில் நிர்திஷ்ட பிரகாரனான சரண்யனைச் சொல்லுகிற -மாம் -என்கிற பதத்தாலே
திரு மந்த்ரத்திலும் த்வயத்திலும் ப்ரகாசிதமான சர்வ ரக்ஷகத்வமும் -சர்வ சேஷித்வமும் -ஸ்ரீ யபதித்தவமும்- நாராயணத்வமும்
இவற்றால் ஆக்ருஷ்டமாய்ப் பரத்வ ஸுலப்யங்களுக்கு உறுப்பாய் வருகிற ஸர்வஞ்ஞத்வ சர்வ சக்தித்வாதிகளும்
பரம காருணிகத்வ ஸுசீல்ய வாத்சல்யாதிகளும்
த்வயத்திலே த்வி வசனாந்த பதத்தாலே தோற்றின சுபாஸ்ரயமாய்ப்
பரத்வ ஸுலப்ய வ்யஞ்ஜகமான பார்த்த சாரதியின் உடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விசேஷமும் காட்டப்படுகின்றன

இங்கே நிகரில் புகழாய்-இத்யாதிகளில் சொல்லுகிற வாத்சல்ய ஸ்வாமித்வ ஸுசீல்ய ஸுலப்ய ரூபமான இக்குண சதுஷ்ட்யமும் அடியிலே
அஸ்தாநே ஸ்நேஹாதிகளால் கலங்கின அர்ஜுனனை அநாதரியாமையாலும் -மத்த பரதரம் நாந்யத் -என்று தானே அருளிச் செய்கையாலும்
ஹே கிருஷ்ண ஹே யாதவ -ரதம் ஸ்தாபய மே அச்யுத-என்னும்படி நின்று சாரத்யாதிகளைப் பண்ணுகையாலும்
காண வேண்டும் என்ன ஸ்வ வைஸ்ரூபத்தைக் காட்ட
மீண்டும் பழைய ஸும்ய விக்ரஹத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்ன அப்போதே சாரதி ரூபனாய்த் தோற்றி நிற்கையாலும் வியஞ்சிதமாயிற்று

யுக்தமான சரண்ய குணங்களில் ஆஸ்ரித சம் ரக்ஷணத்துக்குப் பிரதான தமங்கள்-
சர்வஞ்ஞ அபி ஹி விஸ்வேச சதா காருணீக அபி சன் -என்று பகவச் சாஸ்திரத்திலும்
த்வத் ஞான சக்தி கருணா ஸூசதிஷூ -என்கிற அபியுக்த வாக்யத்திலும் ஸங்க்ரஹிக்கப் பட்டன
இவை மூன்றிலும் ஞான சக்திகள் நிக்ரஹ அனுக்ரஹ சாதாரணங்கள்
ஸ்வாமித்வமும் லீலா உபகரணம் ஆக்குகைக்கும் போக உபகரணம் ஆக்குகைக்கும் பொதுவாகையாலே
ஞான சக்திகளை ரக்ஷண ஏகாந்தங்களாக நியமிக்க மாட்டாது
காருண்யமும் இதன் சுவடுகளான ஸுசீல்ய வாத்ஸல்யாதிகளும் அனுக்ரஹத்துக்கு ஏகாந்தங்கள்

இப்படி இக் காருண்யத்தினுடைய வாசியைக் கண்ட பூர்வர்கள்-
ஸோஹம் தே தேவ தேவேஸே நார்ச்ச நாதவ் ஸ்துதவ் ந ச-சாமர்த்யவான் க்ருபா மாத்ர மநோ வ்ருத்தி ப்ரஸீத மே -என்றும்
நின்னருளே புரிந்திருந்தேன் -என்றும்
துணியேன் இனி நின் அருள் அல்லது எனக்கு -என்றும்
உனது அருளே பார்ப்பன் அடியேனே -என்றும் –
திரு மா மகளைப் பெற்றும் என் நெஞ்சகம் கோயில் கொண்ட பேர் அருளாளன் -என்றும்
உன் திருவருளால் அல்லது காப்பது அரிது -என்றும்
நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும் -என்றும்
ஆவா வென்று அருள் செய்து -என்றும்
க்ருபயா கேவலம் ஆத்ம சாத்குரு -என்றும்
கரீச தேஷாமபி தாவகீ தயா தாவத் வக்ருத் சைவ து மே பலம் மதம் -என்றும்
இப்பிரகாரங்களாலே இக் கிருபா குணத்தை தஞ்சமாக அனுசந்தித்து சம்பந்தத்தையும் குணாந்தரங்களையும்
காருண்யத்துக்குச் சொல்லிற்றுச் செய்வனவாக்கித் தாங்கள் காருண்ய ஏகாந்திகளாய்ப் போனார்கள்
பிராட்டியும் குணாந்தரங்கள் இருக்க -வாதாரர்ஹம் அபி காகுத்ஸ்த கிருபயா பர்ய பாலயத் -என்று அருளிச் செய்தாள்
கத்யத்திலும் -மதீயயை தயையா-என்கையாலே இக் கிருபையின் பிரதான்யம் விலஷிதம்

இப்படி ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்துக்குப் பிரதானமாயும் பரிகரமாயும் உள்ள சர்வ ஆகாரங்களாலும் விசிஷ்டனான தன்னை
அபிமுக ஸ்திதி யிலே-மாம் -என்று நிர்தேசித்து அருளினான்

———————–

ஏகம்–ஆறு அர்த்தங்கள் -உண்டே –

1–உபாயமும் பலனும் ஒன்றே ஆகும்
மாம் என்கிற பதத்திலே-ஏக வசனத்தாலே -ஏகத்துவம் தோற்றா நிற்கப் பின்பும்- ஏக -சப்தம் –
தன்னைத் தந்த கற்பகம்-திருவாய் -2-7-1- -என்கிறபடியே ப்ராப்யனானவன் தானே ப்ராபகன் ஆனபடியாலே-
உபாய -பல -ஐக்கியத்தைச் சொல்லுகிறது என்றும் யோஜிப்பர்கள் –
இதுக்கு மாம் ஏகம் ஏவ சரணம்–ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -11-12-24- என்கிற சமண பிரகாரண வாக்கியமும் அநு குணம்
ஏவகாரம் உண்டாய் இருக்க ஏக சப்தம் கிடந்தால் இதுக்கு அவதாரணம் ஒழிய வேறே பொருள் கொள்ளுகை உசிதம் இறே

2–ஜீவ ஸ்வ தந்த்ர கர்தவ்யம் விலக்குதல்
இங்கண் அன்றியே -முக்ய அந்யம் கேவலேஷூ ஏகம் -என்கிறபடியே பஹு வர்த்தமான ஏக சப்தம் இங்கு கேவல பர்யாயமாய்
மாம் ஏவ யே பிரபத்யந்தே –தமேவ சரணம் கச்ச -இத்யாதிகளில் படியே அவதாரண அர்த்தமாய் சரண குண புஷ்கல்யத்தாலே
ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யாதிகளை நிவர்த்திப்பிக்கிறது என்றும் சொல்லுவார்கள் -எங்கனே என்னில்
ஸ்வ ரக்ஷைக்கு உபயுக்தங்களான வசீகரணங்களை சாஸ்த்ரா நியுக்தனான தான் அனுஷ்டிக்கையாலே
ரக்ஷையிலே தனக்கும் கர்த்தவ்யம் தோற்றி சித்த உபாய பூதனான சரண்யன் உடன் ஓக்கத் தன்னையும் உபாயமாக எண்ணப் புக-
இப்படி பிரசாக்தமான உபாய த்வித்வத்தைகே கழிக்கிறது ஏக சப்தம் – அது கழிந்தபடி என் என்னில்
கர்த்தா சாஸ்த்ரார்த்த வத்வாத்–என்கிறபடியே ஜீவனுக்கு கர்த்ருத்வம் பிரமாணிகமே யாகிலும்
இது பராதீனமுமாய் -அல்ப விஷயமுமாய் -ப்ரதிஹதி யோக்யமுமாய் -இருக்கும்
ஆகையால் இவன் தானே உபாய அனுஷ்டானம் பண்ணிற்றும்-வரத தவ கலு ப்ரஸாதாத்ருதே -சரணாமிதி வாசோ அபி மே நோதியாத் -என்று சொல்லுகிறபடியே
அவன் கடாக்ஷம் அடியாக வருகையால் அவனே பிரேரிதனாய்-அவன் ஸஹ கரியாத போது நீட்ட முடக்க மாட்டாதே
அவன் கொடுத்த கரண களேபரங்களைக் கொண்டு -அவன் காட்டின உபாயத்தை -அவன் துணை செய்து அனுஷ்ட்டித்து –
அவன் கொடுக்கப் புகுகிற பலத்துக்குச் சாதகம் போலே அண்ணாந்து இருக்கிற இவனை
ஸ்வாதீந சர்வ விஷய அப்ரதி ஹத கர்த்ருத்வம் யுடையவனோடே துல்யமாக
இரண்டாம் சித்த உபாயமாக எண்ணுகை விவேகியான முமுஷுவுக்கு உசிதம் அன்று என்று ஏக சப்தத்தாலே சொல்லிற்று ஆயிற்று

3–இக்கட்டளையிலே ஸாத்ய உபாயமான பிரபத்தியையும் சித்த உபாயத்தோடு ஒரு கோவையாக எண்ணாமைக்காக
ஏக சப்தம் என்றும் சொல்லுவார்கள் — அது எங்கனே என்னில்
இப்பிரபத்தியும் பக்தியோகம் போலே ப்ரசாதனமாக விதிக்கப்பட்டு இருந்ததே யாகிலும் சஹஜ காருண்யாதி விசிஷ்டனான
சர்வேஸ்வரனுடைய காலுஷ்ய சமானமாத்ரார்த்தமாய் சாஷாத் பலத்துக்கு சஹஜ சாமர்த்திய காருண்ய விசிஷ்டனான
இவன் நினைவே காரணமாம் படியாய் அவன் தானே அத்யந்த அகிஞ்சனான பிரபன்னனுக்கு பர ஸ்வீ காரத்தாலே
பக்தியோகாதிகளான குருதர உபாயங்களின் நேரே நின்று இவ்வாநு கூல்ய சங்கல்பாதி யுக்த பிரபத்தி மாத்ர வ்யாஜ சாபேஷனாய்
வேறே ஒன்றால் அபேக்ஷை இல்லாமையால் நிரபேஷ உபாயத்வமே இந் ந்யாஸ வித்யைக்கு வேத்யாகாரமாய்க் கொண்டு
த்வமேவ உபாய பூதோ மே பவ -என்று அபேக்ஷணீயனாய் இருக்க –
என் உணர்வின் உள்ளே இருத்தினேன் அதுவும் அவனது இன்னருளே என்றும்
இசைவித்து என்னை உன் தாளிணைக் கீழ் இருத்தும் அம்மானே -என்றும் சொல்லுகிறபடியே உபாய பூதனான அவன் செய்விக்கச் செய்கிற
வ்யாஜ மாத்ரத்தை அவனோடு ஓக்க உபாயமாக எண்ணுகை உசிதம் அன்று என்று ஏக சப்தத்துக்கு தாத்பர்யம் –

இப்படி சித்த உபாயத்தைப் பற்ற -சாதிய உபாயம் வியாஜ மாத்ரமாய் -இது பிரதானம் இன்றிக்கே நிற்கிற நிலையைப் பற்ற
சம்பந்த ஞான மாத்ரம் –
சித்த உபாய பிரபத்தி மாத்ரம் –
அநிவாரண மாத்ரம் –
அனுமதி மாத்ரம் –
அசித்வ வ்யாவ்ருத்தி மாத்ரம் –
சைதன்ய க்ருத்யம் –
சித்த சமாதானம் –
அதிகாரி விசேஷணம் –
என்று இப்புடைகளிலே அதிவாதம் பண்ணினார்கள் –
இவ் அந்ய பர யுக்தியைக் கொண்டு இவை தாமே அர்த்தம் என்று அறுதியிட ஒண்ணாது –
இவை எல்லாம் -சரணம் வ்ரஜ -என்கிற விதிக்கு விருத்தங்களாம் –

அதி பிரசங்காதி தோஷங்களும் உண்டு -அது எங்கனே என்னில் –
சம்பந்த ஞானம் மாத்ரம் என்றாலும் -சித்த உபாய பிரபத்தி மாத்ரம் என்றாலும்
இது வாக்ய மாத்ர ஜன்யமாகில் விதி விஷயமாக மாட்டாது –
அவிதேய ஞானத்தாலே மோக்ஷம் என்பார்க்கு உபாஸனாதி விதி விரோதம் பாஷ்யாதி சித்தம் –
தத்வ ஞானம் யுடையவனுக்குப் பின்பு கர்த்தவ்யமான ஞானாந்தரமாகில் பிரபத்தியினுடைய விதி லக்ஷண அனுஷ்டான வாக்யங்கள்
சொல்லுகிறபடியே இதன் ஸ்வரூபம் அங்கீ கரிக்க வேணும்
சித்த உபாய ஸ்வீ காரம் என்ற பாசுரத்துக்கும் சித்த உபாயத்தை அறிந்து அது தனக்கு கார்யகரமாம் படி பண்ணுகிற
விதி ப்ராப்த பரார்த்தநா பூர்வக பர ந்யாஸ ரூப அதிகாரி கிருத்யத்திலே இறே தாத்பர்யம்

அநிவாரணம் மாத்ரம் என்றது -விலக்காத மாத்ரமானால் -ரக்ஷகனான ஈஸ்வரனை இவன்
முன்பு பிரபலனாய் விலக்கினானாகில் ஈசுவரனுடைய ஈச்வரத்வம் சங்குசிதமாகும் –
அபராதத்தாலே நிக்ரஹத்தை யுண்டாக்கி விலக்கினானாகில் இவன் பண்ணுகிற பிரபத்தி ப்ரசாதனமே ஆக வேண்டும்
ஸ்வ ரக்ஷனார்த்த வியாபாரத்தால் விலக்கினானாகில் நிர்வ்யாபாரமான ஸூ ஷூப்தி பிரளயாதி அவஸ்தை களிலும்
வ்யாபாரிக்க யோக்யனாய் இருக்கிற ஜாக்ரத் தசையிலே விலக்காதே இருக்கும் போதும் ஈஸ்வரன் மோக்ஷ பிரதானம் பண்ணப் பார்க்கும்
அனுமதி மாத்ரம் என்றால் -அது உபாசகனுக்கும் துல்யம் -அசித் வ்யாவ்ருத்தி மாத்ரம் பிரதிகூல தசையிலும்
யுண்டாகையாலே இவ்வளவே ரக்ஷணீய தைக்கு உறுப்பாகாது –
சைதன்ய கிருத்யம் என்றால் உபாஸனாதிகளும் மற்றும் உள்ள சேதன விருத்திகளும் எல்லாம்
சைதன்ய கிருதயமாகையாலே இது ஒரு வாசி சொல்லிற்று ஆகாது
சேதனனுக்குத் தானே வருமதன்று விவஷிக்கில் உபதேசாதிகள் வேண்டாது ஒழியும் –
பல அனுபயுக்த சித்த சமாதான மாத்ரம் என்னில் தம் தம் ருசி அனுரூபமாகப் பிரதி புருஷம் வேறுபடும்
வ்ரஜ என்று விதேயமாய் பல தத் காமா நாதிகள் அன்றிக்கே இருக்கிற இத்தை அதிகாரி விசேஷணம் என்ன ஒண்ணாது

கர்த்தவ்யமாய் விதிக்கிற பிரபத்தி தனக்கே இப்படி ஏதேனும் ஒரு கண்ணழிவு பண்ணில் உபாஸனாதி களையும் இப்படிக் கண்ணழிக்கலாம்
இப்போது இம்முகங்களாலே உபாஸனாதிகளில் காட்டில் ப்ரபத்திக்கு வ்யாவ்ருத்தி சொல்ல நினைத்தது தலைக் கட்டாது
ஸ்வ விஷய ஸ்வீ கார விசிஷ்டமாய்க் கொண்டு பல பிரதமாகா நிற்கச் செய்தே இஸ் சித்த உபாயம் ஸ்வீ காரத்தாலும் நிரபேஷம் என்று
புத்தி பண்ண வேண்டும் என்னில் இது த்ருஷ்ட விதி போலே ஆரோபிமாதல் ஸ்வ வசன விருத்தமாதல் ஆம்

ஆகையால் ஈஸ்வரன் பிரசாத நீயனாய்ப் பிரதானமான சித்த உபாயம் -பக்தி பிரபத்திகள் இரண்டும் ப்ரசாதனங்களாய்க் கொண்டு
பிரதானம் அல்லாத சாதிய உபாயங்கள் -இவை இரண்டத்து ஒன்றிலே யதாதிகாரம் நிலையாகக் கடவது –

அபேக்ஷித பலத்துக்கு உபாயமாக விதித்த சாதனாந்தரங்களை இடையிட வேண்டாதபடி பிரபதிக்கு அநந்தரம்
பர ஸ்வீகாரம் பண்ணின சரண்யன் தனித்து நிற்கும் நிலையைப் பற்ற ஏக சப்தம் என்றும் சொல்லுவார்கள் –
அது எங்கனே என்னில்
ப்ரபத்தியும் பண்ணி -அநந்தரம் அது அடியாக உபாஸநாதிகளும் அனுஷ்ட்டித்தால் பல உபாயமாகக் கடவனான சரண்யன்
அகிஞ்சனனாய் விளம்ப ஷமன் அல்லாத இவன் திறத்தில் ப்ரபத்திக்கும் தனக்கும் நடுவே நிற்பதொரு சுமை சுமத்தாதே
இவன் சுமையைத் தன் குணங்களின் மேலே ஏறிட்டு
சரண்யன் த்வாம் பிரபன்னா யே த்யான யோக விவர்ஜிதா-தே அபி ம்ருத்யு பரிக்ரம்ய யாந்தி தத் வைஷ்ணவம் பதம் –
ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்து ஒழிந்தாய்-என்றும் சொல்லுகிறபடியே -குண விசிஷ்டனான தானே
நிரபேஷ பல பிரதனாய் நிற்கும் நிலையை அனுசந்தித்திக் கொண்டு சரணமாக அடை என்று இங்கே சொல்லிற்று ஆயிற்று –

இப்படியே பரிபூர்ணனான தன்னைப் பிரபத்தி பண்ணும் போது ஆனுகூல்ய சங்கல்பாதிகளை ஒழிய வேறொரு பரிகரத்தை
இதிலே வித்யாந்தரத்தில் போலே சொருகிக் கொண்டு அதுவும் பிரசாதமான உபாய கோடியிலே நிற்கிறது என்னும்
நினைவைக் கழிக்கைக்காக ஏக சப்தம் என்றும் சொல்லுவார்கள் –
ஆஜ்ஜா அநுஜ்ஜைகாலாலே அனுஷ்ட்டிக்கும் கார்த்த்யாந்தரங்களும் எல்லாம் ப்ரபத்திக்குத் துணை இல்லை –
இப்பிரபத்தியால் வஸீக்ருதனாய் பலம் தர இருக்கிற நான் ஒருவனே இஷணிக உபாயத்துக்குப் ப்ரதிபூவாய் நின்றேன் –
இப்பிரபத்தி பலத்தைப் பற்ற வேறொரு தேவை செய்ய வேண்டா –
அத்தேவையைத் துணையாகக் கொண்டு நான் உன்னை ரக்ஷிக்கப் புகுகிறேன் அல்லேன்-என்று தாத்பர்யம் –
இத்தால் ஆனுகூல்ய சங்கல்பாதி விஸிஷ்ட பிரபத்தி ஒழிய பிரபத்தி பரிகரம் என்று பேரிட்டுத் தனக்கு வேறொரு
சஹகாரி காரணத்தைக் கூட்ட வேண்டா என்று சொல்லிற்று ஆயிற்று
யேந கேநாபி ப்ரகாரேண த்வய வக்தா த்வம்-என்றும்
பிரபத்தி வாசைவ நிரீஷி தும் வ்ருணே-என்றும் சொல்லுகிறபடியே
பூர்ண பிரபத்திக்கு அபேக்ஷிதமான தெளிவு இல்லாவிடிலும் யதா கதஞ்சித் அனுஷ்டானத்தாலே
கார்யம் செய்கிற இவ்வுபாயத்துக்கு வேறொரு பரிகரத்தைத் தேடப் பிரசங்கம் இல்லை இறே-

தத் சாகர வேளாயாம் தர்மான் அஸ் தீர்ய ராகவ-அஞ்சலிம் ப்ராங்முக க்ருத்வா பிரதிசிஸ்யே ததே –
பஹும் புஜகா போகாபம் உபதாயாரி ஸூதந-என்று பெருமாள் சமுத்ரத்தைப் பற்ற சரணாகதி பண்ணின இடத்திலும்
ச ராஜா பரமாபந்நோ தேவ ஸ்ரேஷ்ட மகாத்ததா -சரண்யம் ஸர்வபூதேஸம் பக்த்யா நாராயணம் ஹரிம்-
ஸமாஹிதோ நிராஹார ஷட் ராத்ரேண மஹா யஸா -ததர்ச தர்சி நே ராஜா தேவம் நாராயணம் ப்ரபும் -என்று
சப்த வ்யாய உபாக்யானத்திலே ப்ரஹ்மதத்த சரித்திரத்திலும் சொன்ன பிரகாரங்கள் எல்லாம் ப்ரபத்திக்கு அங்கம் அல்ல –
இவ்விரண்டு இடமும் ச பரிகர ப்ரதிஸயநாதி பிரதானம் ஆகையால் அங்கு அந்த நியமங்கள் சொல்ல பிராப்தம்
இப்படி ஸூ க்ருத ப்ரமாணத்திலும் கண்டு கொள்வது –

இங்கு பிரபத்யத் யாதிகளில் சொன்ன ஆனுகூல்ய சங்கல்பாதி பரிகரங்கள் ஒழிய வேறு நியமங்கள் வேண்டா –
ஆகிஞ்சன்ய ஏகதநரான-திரௌபதீ தமயந்தீ -ராக்ஷஸீ- விபீஷண -ஷத்ரபந்து -முசுகுந்த -கஜேந்திர -பாண்டவ –
தேவ -ஸூமுக -திரிசங்கு -சுநச்சேப-கிராத -காக-கபோதாதிகள் சரணாகதர் ஆகிற போது
அப்போதைய ஆனுகூல்யாதிகளை ஒழிய வேறொரு இதை கர்த்தவ்யத்தையைச் சொல்லக் கண்டிலோம் –
க்ஷண கால சாத்யமாய் நிரபேஷமான பிரபத்தி மாத்ரத்தாலே கடுக
அவ்வவ் சரணாகதர்க்கு அவ்வோ அபேக்ஷித சித்தியும் கண்டோம் –
இப்படி மோஷார்த்த பிரபத்தியிலும் இவன் கோரின காலத்திலேயே பல சித்திக்கு குறையில்லை
இது மாஸூச என்கிற வார்த்தைக்கும் தாத்பர்யம்
பரித்யஜ்ய என்கிற இடத்தில் பரிகராந்தர நைரபேஷ்யம் சொன்ன பொருளிலே
ஏக சப்தத்தில் இந்த யோஜனை த்ருடீகரண அர்த்தமாகக் கடவது
இதுக்கு அர்த்தாந்தரம் விவஷிதம் ஆகவுமாம்
ஏக சப்தத்துக்கு இது பொருளானால் பரித்யஜ்ய என்கிற இதுக்கு அங்கு சொன்ன அர்த்தாந்தரங்களைக் கொள்ளவும் –

ச பரிகர பிரபதிக்கு உபாஸனாதிகளான அங்கிகளையும்-இவற்றின் பரிகரங்களான தர்மாந்தரங்களையும் கழிக்கிற
இப்பொருள்களில் இந்த ஏக சப்தம் சரண்யனை விசேஷித்த படி என் என்னில்
அகிஞ்சனன் பக்கலில் இவை ப்ரசாதனமாய்க் கொண்டு சரண்யனோடு துவக்கு அற்றமை காட்டுகைக்காக
மாம் ஏகம்-என்கிறது

சர்வ தர்மான் -என்கிற கீழில் -சர்வ சப்தத்தையும் -சர்வ பாபேப்யோ -என்ற மேலில் சர்வ சப்தத்தையும் பார்த்து
இங்கு ஏக சப்தம் சர்வ சப்தத்துக்கு பிரதிசம்பந்தியாய் நிற்கிறது என்றும் சொல்லுவார்கள்
அப்போது ஸூ துஷ்கரேண சோசேத் யே யேந யேந இஷ்ட ஹேதுநா -ச ச ஸத்யஹ மேவேதி சரம ஸ்லோக ஸங்க்ரஹ

இத்தாலே என் சொல்லிற்று ஆயிற்று என்னில்
யத்யேந காம காமேந ந ஸாத்யம் சாதனாந்தரை-முமுஷூணா யத் சாங்க்யேந யோகேந ந ச பக்தித–
ப்ராப்யதே பரமம் தாம யதோ நாவர்த்ததே யதி -தேந தேநாப்யதே தத் தத் ந்யாசே நைவ மஹா முநே –
பரமாத்மா ச தேநைவ ஸாத்யதே புருஷோத்தம -என்கிற கட்டளையில்
தனக்கு அபிமதங்களாய் இருப்பது ஏதேனும் ஒரு பலன்களை பற்ற அவற்றுக்கு அனுகுணமாக
தனித்தனியே சாஸ்திரங்களில் விதிக்கப்பட்ட உபாயங்களிலே
ஞான அபாவத்தாலே ஆதல்
ஞானம் யுண்டாய் இருக்க சக்தி அபாவத்தாலே ஆதல் –
இவை இரண்டும் யுண்டாய் இருக்க விளம்ப அஷமத்வத்தால் ஆதல்-
சோகித்த அதிகாரியைப் பற்ற -அவ்வுபாயங்கள் ஒன்றிலும் நீ அலைய வேண்டா –
அவை தனித்தனியே தரும் பலன்களுக்கு எல்லாம் பிரபத்தி வஸீக்ருதனான நான்
ஒருவனுமே அமையும் -என்று சொல்லிற்று ஆயிற்று
பல ஒளஷதங்கள் தர வல்ல ஆரோக்யத்தை எல்லாம் இந்த சித்த ஒளஷதம் ஒன்றுமே தரவற்று ஆகையாலே
நீ ஒளஷதாந்தரங்களுக்கு அலமராதே இந்த ஒளஷதம் ஒன்றையுமே உபஜீவிக்க அமையும் –
இது உனக்கு ஒளஷதங்களால் கழிக்கப்படும் வியாதிகள் எல்லாவற்றையும் கழிக்கும் –
உனக்குப் பின்பு சர்வ போகங்களையும் புஜிக்கலாம்-
நீ ஆரோக்கியத்தையும் போகங்களையும் இழக்கிறோம் என்று வெறுக்க வேண்டா என்று
சொல்லுமா போலே இருக்கிறது இச் சரம ஸ்லோகம் –

சர்வ சப்த பிரதிசம்பந்தியான ஏக சப்தம் -சித்த உபாய பிரதான்யத்தாலே -சரண்யனை விசேஷித்துக் கொண்டு நின்றாலும் –
ந்யாசே நைவ -என்கிறபடியே பிரபத்தி ஒன்றுமே சர்வ தர்மாந்தர ஸ்தானத்திலும் விதிக்கப்படுகிறது என்று லபிக்கும் –
இத்தால் த்ரிவர்கார்த்தங்களும் இப்பகவத் பிரபத்தி பண்ணலாம் என்றதாயிற்று –
அப்போது -த்வயாபி பிராப்தம் ஐஸ்வர்யம் யதஸ்தம் தோஷாயாம்யஹம் -என்றும்
நாஹம் ஆராதயாமி த்வாம் தவ பத்தோயம் அஞ்சலி -என்றும்
ஸ் த்வம் ப்ரஹர வா மா வா மயி வஜ்ரம் புரந்தர -நாஹம் உத்ஸ்ருஜ்ய கோவிந்தம் அந்யாம் ஆராதயாமி போ -இத்யாதிகளில் படியே
நித்ய நைமித்திகங்களில் விசேஷணமாய்ப் புகும் அளவே ஒழிய மற்றும் சர்வ அவஸ்தையிலும்
தேவதாந்த்ர ஸ்பர்சம் அற்று இருக்கை உசிதம் –
மோக்ஷத்துக்கு உபாயாந்தரங்களாய் உபாய விரோதிகளைக் கழிக்க வேண்டுவார்க்கும் இப்பிரபத்தி பண்ணலாம் –
பிராப்தி விரோதியைக் கழிக்க வேண்டுவார்க்கும் இப்பிரபத்தி தானே அமையும் என்று பிரபத்தியினுடைய
சகல அபிமத சாதனத்வம் இங்கே சொல்லிற்று ஆயிற்று –
இதில் பிரபத்தி உபாய விரோதியைக் கழிக்கும் கட்டளையை ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யத்திலே த்விதீய யோஜனையிலே அருளிச் செய்தார் –
பிராப்தி விரோதியைக் கழிக்கும் கட்டளையை கத்யத்திலே அருளிச் செய்தார்
இவை இரண்டு இடத்திலும் ஒன்றை அநா தரித்து ஒன்றை அருளிச் செய்தபடி அன்று –
இரண்டு இடமும் சர்வ அபிமத சாதனமான இவ்வுபாயத்தின் பிரபாவத்துக்கு உதாஹரண பரம் —

பிரணவம் மந்த்ராந்தரத்தில் பிரவேசித்து நின்றும் ஸ்வ தந்திரமாயும் நிற்குமாப் போலே
இப்பிரபத்தி அதிகாரி விசேஷத்தில் பக்தி அங்கமுமாய் -அதிகாரி யந்திரத்தில் ஸ்வ தந்திரமாயும் இருக்கை வசன பலத்தால் சித்தம் –
இப்படி நியதி அதிகாரமாக பக்தி பிரபத்திகள் விகல்பித்து நிற்கிற நிலை –
பக்த்யா பரமயா வாபி பிரபத்த்யா வா மஹா மதே–இத்யாதிகளிலே பிரசித்தம் -ஆகையால்
சம்யக் ஞானேந வா மோக்ஷம் பங்காயாம் மரணேந வா பிராணா மத்வாபி ஸூக்ருதாத் பக்த்யா வா லபதே நர -இத்யாதிகளிலே
சாஷாத் உபாயத்தோடே கூட பரம்பர உபாயங்களை எடுத்ததுவும்
அவற்றினுடைய ப்ராஸஸ்த்ய அதிசயம் தோற்றுகைக்காக வத்தனை –

ஆக -ஆறு விதமாக ஏக சப்தார்த்தங்கள் சுருக்கம் —
ப்ராப்யஸ்ய ஏவ ப்ராபகத்வம் ஸ்வ ப்ராதான்ய நிவாரணம்
ப்ரபத்தே வியாஜ்ய மாத்ரத்வம் அந்நிய உபாய அனன்வ
தத் அங்கைர் அபி அசம்பந்த சர்வ சாத்யேஷூ அபிந்நதா
இத்தம் அர்த்தா ஷட் ஆசார்யை ஏக சப்தஸ்ய தர்சிதா

ஆனால் கல்யாண குணங்கள் திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் போலே பெரிய பிராட்டியார் உபாயமாக இருக்கும்
ஆகாரம் தவிர்க்க ஒண்ணாதே -அப்ருதக் ஸித்தம் அன்றோ –
கேசித் து இஹ ஏக சப்தம் சரண்ய ஐக்கியம் ப்ரசஷதே
விசிநஷ்டி ததா அபி ஸ்ரீ குண விக்ரஹவத் ப்ரபும்
ஈஸ்வரீ சர்வ பூதா நாம் இயம் பாகவத ப்ரியா
சம்ஸ்ரித த்ராண தீஷாயாம் ஸஹதர்ம ஸரீ ஸ்ம்ருதா
ஏவம் ஜகத் உபாதாநாம் இதி உக்தே ப்ரமாணத
யதா அபேக்ஷித வைசிஷ்ட்யம் ததா அத்ராபி பவிஷ்யதி
ஏக உபாஸித விதாநே அபி குணதீ நாம் யதா அந்வய
தத் ஏக சரண வ்ரஜ்யா விதாநே அபி அநுமந்யதாம்
ததா குணாதி வைஷ்ட்யே ஸித்த உபாய ஐக்யம் அக்ஷதம்
ஏவம் பத்நீ விசிஷ்டத்வே அபி அபீஷ்டம் ஸாஸ்த்ர சஷுணாம்
ப்ரபா ப்ரபாவதோ யத்வத் ஏக உக்தவ் இதர அந்வய
ஏவம் அந்யத்ர உக்தவ் ஸ்யாத் ஸஹ வ்ருத்தி அபிதாநத
ஸ்மரந்தி ச ஏநாம் முநய சம்சார அர்ணவதாரிணீம்
ஊசது ஸ்வயம் அபி ஏதத் ஸாத்வதாதிஷூ தாவுபவ்
உபாய உபேய தசயோ த்வயே அபி ஸ்ரீ சமந்விதா
இஷ்டா ச சேஷிணி த்வந்தே சேஷ வ்ருத்தி யதா உசிதா
அத அநந்யபர அநேக ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி அநு சாரத
பத்நீ உசிதவிஸிஷ்ட ஏவ ஏக பிரபத்தவ்ய இஹ உசித –

சரண -சப்தார்த்தம்
இங்குற்ற-சரண -சப்தம் -த்வய அதிகாரத்தில் சொன்ன பொருளை அனுசந்தித்துக் கொள்வது –
இந்த சரண வரணம் அர்ஜுனனைக் குறித்து உபதேசிக்கப்பட்டதே யாகிலும்
அநாலோசித விசேஷ அசேஷ லோக சரண்ய -என்கிறபடியே சர்வ விஷயம் என்னும் இடம் ஸ்வேதாஸ்வதர ஸ்ருதி பிரசித்தம் –
ஸ்ரீ கிருஷ்ணம் தர்மம் சநாதநம் -வன பர்வம் -71-123-
சரண்யம் சரணம் ச த்வாம் –யுத்த காண்டம்–120-18-
யோகோ யோகவிதாம் நேதா –ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ர நாமாவளி-18-19-
அம்ருதம் சாதனம் ஸாத்யம்–ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் 72-4—இத்யாதிகளிலும் சங்கோசம் இல்லாமையால் சர்வ விஷயத்வம் விவஷிதம்
இப்படி இவன் சரணமாக வரணீயனாம் போதைக்குத் தான் அநந்ய சரணனாகையே வேண்டுவது –

வ்ரஜ- சப்தார்த்தம்
வ்ரஜ-என்கிற சப்தம் ப்ரபத்யே -என்கிற இடத்தில் அறுதியிட்ட-ச பரிகர ஆத்ம நிபேஷத்தையே சொல்லுகிறது –
அவ்விடம் அனுஷ்டாதாவினுடைய அனுசந்தானமான படியால் உத்தமனாயிற்று
இவ்விடம் சிஷ்யஸ்தே அஹம் சாதிமாம் –ஸ்ரீ கீதை -2–7-என்கிற அபிமுகனாக நிற்கிறவனைக் குறித்து
விதிக்கிறதாகையாலே மத்யமானாயிற்று
இவ்வநுகூல சங்கல்பாதி அங்காந்தரங்களும் இங்கே ஸூசிதமான படியை த்வயத்தில் போலே உசித பதங்களில் கண்டு கொள்வது –

ஸக்ருத் க்ருத சாஸ்த்ரார்த்த என்கிற நிர்ணயத்துக்கு உபாசனத்தில் போலே இங்கு ஆவ்ருத்தி வேண்டும்படி அபவாதம் இல்லை –
இவ்வர்த்தம் -ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாயை -இத்யாதி வசனத்தாலும் ஸூ ப்ரதிஷ்டிதம்
இப்படி மஹா உதாரனான சர்வ சக்தி பக்கலிலே பரந்யாசம் பண்ணுமவனுக்கு ஸ்வ அபிப்ராய விசேஷணம் ஒழிய
பல விளம்பத்துக்கு ஹேது இல்லை
ஆகையால் இந்நியாச வித்யைக்குப் பிராரப்த நிவர்த்தகத்வம் விசேஷம் ஆகிறது –

இவ்விடத்தில் சிலர் ஸ்வ தந்திரனைக் குறித்து அன்றோ ஒன்றை விதிப்பது –
அத்யந்த பரதந்த்ரனாக அத்யாத்ம சாஸ்திரங்களிலும் மூல மந்த்ராதிகளிலும் சிஷிதனான அதிகாரியைக் குறித்து
வ்ரஜஎன்று ஒரு கர்தவ்யத்தை விதிக்கும்படி எங்கனே என் என்று சொல்லுவார்கள் –
இது பாரதந்த்ரத்தை பராமர்சியாமல் சொன்ன படி -எங்கனே என்னில்-
கர்த்தா சாஸ்த்ரார்த்தவத்வாத்- (2-3-40 )பராத் து தத் ஸ்ருதே (2-3-33 ) என்று வேதாந்தத்தில் அறுதியிட்டபடி
இவனுக்கு பகவத் அதீன கர்த்ருத்வம் உண்டாகையாலே இவனைப் பற்றி விதிக்கக் குறையில்லை –
அசித்துக்கள் சப்தாதிகளை ஈஸ்வரன் யுண்டாக்க சுமக்கிறாப் போலே இவ்வளவு ஸ்வாதந்தர்யத்தை எடுத்துச் சுமைக்கையும் இவனுக்கு பகவத் பாரதந்தர்ய காஷ்டை இருந்தபடி –
இவனுக்கு ஒரு வழியாலும் கர்த்ருத்வம் இல்லை என்னில் ப்ரக்ருதி அவித்யாதிகளுக்குக் கர்த்ருத்வம் சொல்லுகிற சித்தாந்த துல்யமாம் –
கர்த்ருத்வம் ஸ்வாதீனம் என்னில் சர்வாத்ம நியந்தா ஒருவன் என்கிற அர்த்தம் கிடையாமையாலே நிரீஸ்வர சித்தாந்தப்படியாம் –
ஈஸ்வர அதீனமாக வரும் கர்த்ருத்வம் தானும் ஞாத்ருத்வ மாத்திரம் என்னில் புருஷார்த்த சம்பாதன ருசியும் தத் உபாய ப்ரவ்ருத்தியும் தவிரப் பிரசங்கிக்கும் –
ஞானமும் அதன் அவஸ்தா விசேஷமான இச்சையுமே உள்ளன –
வேறொரு வியாபாரம் இல்லை என்னிலும் த்ருஷ்ட அத்ருஷ்ட அர்த்தங்களான ஓர் உபாயங்களையும்
ஸ்வயம் பிரயோஜனமான கைங்கர்யங்களையும் அனுஷ்ட்டிக்க விரகில்லை
ஆகையால்
ஞான சிகீர்ஷா பிரயத்தனங்கள் -அறிவு -செயலில் விருப்பம்- முயலுதல் –மூன்றும் ஆத்மாவுக்கு உண்டு –

இதில் சிகீர்ஷா பிரயத்தனங்கள் -ஞானத்தினுடைய அவஸ்தா விசேஷங்கள் என்னுமிடத்தை
வேதாந்த ஸங்க்ரஹத்தில் அருளிச்செய்த லாகவே யுக்தியாலே கண்டு கொள்வது –
க்ரியாஸ்ரயத்வ ரூபமான கர்த்ருத்வம் சேதன அசேதன சாதாரணம் –
பிரயத்தன ஆஸ்ரயத்வ ரூபமான கர்த்ருத்வம் சேதன ஏகாந்தம் –
ப்ரயத்னமாவது சரீராதி பிரேரண ஹேதுவான புத்தி விசேஷம் –
ஞான மாத்ரத்துக்கு ஆஸ்ரயமான போதும்-போக மாத்ரத்துக்கு ஆஸ்ரயமான போதும்
க்ரியா ஆஸ்ரயத்வ மாத்ரமான சாமான்ய கர்த்ருத்வமே உள்ளது
ஒன்றைத் தன் புத்தியால் உத்பாதிக்கும் போது பிரயத்தன ஆஸ்ரயத்வ ரூபமான கர்த்ருத்வம் –
இப்படிப்பட்ட கர்த்ருத்வம் கைங்கர்ய மாத்திரத்திலே என்கையும் உசிதம் அன்று-
அங்கும் பகவத் ப்ரீதி என்று ஒரு பிரயோஜனத்தை உத்தேசித்து உபாய அனுஷ்டானம் பண்ணினானாய் இறே இருப்பது
ஆனபின்பு கர்த்ருத்வத்தில் பந்த ஹேதுவான ஆகாரம் த்யாஜ்யம் -அது எது என்னில் –
ஈஸ்வரன் கொடுத்த ஞான சக்த்யாதிகளையும் கரண களேபராதிகளையும் கொண்டு
அவன் ப்ரேரிகனுமாய்ப் பலியுமாய்க் கொண்டு சஹகாரிக்கப் ப்ரவர்த்திக்கிற தன்னை
இதுக்கு விபரீதமாக அனுசந்திக்கையும்
இவ்வநுஸந்தானத்தில் திருத்தமுண்டே யாகிலும்
இதில் பிரயோஜனத்தி இடுக்கிஅனுஷ்ட்டிகையும் பந்தகம்-
பக்தி ப்ரபத்திகள் தாமும் ப்ரயோஜனாந்தர பரனுக்கு பந்தகமாய் இறே இருப்பன –
ஆகையால் ஸ்வாபாவிக கைங்கர்யார்த்தியாய்-அநந்ய ப்ரயோஜனனாய் இருக்குமவனுக்கும்
பல தசையில் கர்த்ருத்வம் போலே உபாய தசையில் கர்த்ருத்வமும் விருத்தம் அன்று –

பல தசையில் விவித விசித்திர கைங்கர்ய கர்த்ருத்வம் கேவலம் ஈஸ்வர இச்சா வைசித்ரியோடே பொருந்தின ஸ்வ இச்சையால் இருக்கும்
சம்சார தசையில் உள்ள கர்த்ருத்வம் எல்லாம் கர்ம அனுரூபமாக ஈஸ்வரன் பரிணமிப்பித்த சத்வ ரஜஸ் தமஸ்ஸூக்களை
உபாதியாகக் கொண்டு பஹு விதமாய் இருக்கும் –
இதில் ரஜஸ்ஸாலும் தமஸ்ஸாலும் ப்ரயோஜனாந்தர சங்க ஹேதுவான சத்வத்தாலும் வரும் கர்த்ருத்வம் பந்தகம்
பகவத் பிராப்தியாலே சங்கத்தைப் புணர்க்கும் ப்ரக்ருஷ்ட சத்வ விசேஷம் அடியாக வரம் கர்த்ருத்வம் மோக்ஷ காரணம் –
இக்குணத்ரயத்தோடு துவக்கற்று இருக்கும் முக்த தசையில் கர்த்ருத்வம் –

இதில் சிகீர்ஷா பிரயத்னங்கள் ஞானத்தினுடைய அவஸ்தா விசேஷங்கள் என்னும் இடத்தை
வேதாந்த ஸங்க்ரஹத்தில் அருளிச் செய்த லாகவ யுக்தியாலே கண்டு கொள்வது –
க்ரியாஸ்ரயத்வ ரூபமான கர்த்ருத்வம் சேதன ஏகாந்தம் –
ப்ரயத்னமாவது சரீராதி ப்ரேரண ஹேதுவான புத்தி விசேஷம்
ஞான மாத்ரத்துக்கு ஆஸ்ரயமான போதும் –
போக மாத்ரத்துக்கு ஆஸ்ரயமான போதும் -கிரியாஸ்ரயத்வ மாத்ரமான சாமான்ய கர்த்ருத்வமே உள்ளது
ஒன்றைத்தான் புத்தியால் உத்பாதிக்கும் பொது பிரயத்ன ஆஸ்ரயத்வ ரூபமான கர்த்ருத்வம் –
இப்படிப்பட்ட கர்த்ருத்வம் கைங்கர்ய மாத்திரத்திலே என்கையும் உசிதம் அன்று –
அங்கும் பகவத் ப்ரீதி என்று ஒரு பிரயோஜனத்தை உத்தேசித்து உபாய அனுஷ்டானம் பண்ணினாய் இ றே இருப்பது
ஆனபின்பு கர்த்ருத்வத்தில் பந்த ஹேதுவான ஆகாரமே த்யாஜ்யம் –
அது எது என்னில்-ஈஸ்வரன் கொடுத்த ஞான சக்த்யாதிகளையும் கரண களேபராதிகளையும் கொண்டு
அவன் ப்ரேரகனுமாய்ப் பலியுமாய்க் கொண்டு சஹகாரிக்கப் பிரவர்த்திக்கிற தன்னை இதுக்கு விபரீதமாக அனுசந்திக்கையும்
இவ்வநுஸந்தானத்தில் திருத்தம் உண்டே யாகிலும் இதிலே பிரயோஜனத்தை இடுக்கி அனுஷ்டிக்கையும் பந்தனம்
பக்தி பிரபத்திகள் தாமும் பிரயோஜனாந்தர பரனுக்கு பந்தகமாய் இ றே இருப்பன
ஆகையால் ஸ்வாபாவிக கைங்கர்யார்த்தியாய் அநந்யபிரயோஜனனாய் இருக்குமவனுக்கும்
பல தசையில் கர்த்ருத்வம் போலே உபாய தசையில் கர்த்ருத்வமும் விருத்தம் அன்று-

பல தசையில் விவித விசித்திர கைங்கர்ய கர்த்ருத்வம் கேவலம் ஈஸ்வர இச்சா வைசித்ரியோடே
பொருந்தின ஸ்வ இச்சையால் இருக்கும் –
சம்சார தசையில் உள்ள கர்த்ருத்வம் எல்லாம் கர்ம அனுரூபமாக ஈஸ்வரன் பரிணமிப்பித்த
சத்த்வ ரஜஸ் தமஸ்ஸூக் களை உபபாதியாகக் கொண்டு பஹுவிதமாய் இருக்கும்
இதில் ரஜஸ்ஸாலும் தமஸ்ஸாலும் ப்ரயோஜனாந்தர சங்க ஹேதுவான சத்வத்தாலும் வரும் கர்த்ருத்வம் பந்தகம் –
பகவத் ப்ராப்தியில் சங்கத்தைப் புணர்க்கும் ப்ரக்ருஷ்ட சத்துவ விசேஷம் அடியாக வரும் கர்த்ருத்வம் மோக்ஷ காரணம்
இக்குணத் த்ரயத்தோடே துவக்கு அற்று இருக்கும் முக்த தசையில் கர்த்ருத்வம் –

இப்படி பக்த்யாதிகள் போலே-சரணாகதி தர்மமும் கர்தவ்யமாக விதிக்கப்படுகையால்
தன்னால் வரும் நன்மை விளைப்பால் போலே -ஈஸ்வரனால் வரும் நன்மை முலைப்பால் போலே –என்ற ஸ்ரீ பிள்ளான் ஸ்ரீ ஸூ க்திக்கு
பக்தி பிரபத்யாதிகள் எல்லாம் அவனாலே வருகின்றன வென்று நினைக்க வேண்டும் -என்று தன்னுடைய பராதீன கர்த்ருத்வத்திலே தாத்பர்யம் –

அந்நிய விஸ்வாஸ சித்த்யர்த்தம் பக்த்யுபாய விதிம் வதன்
சர்வ சாஸ்த்ரேஷ்வ விஸ்வாஸம் ஆதத்தே முக பேதேநே

மத்யோபஹத மாத்ரஸ்ய தீர்த்த த்ருஷ்டாந்த வர்ணனம்
அஹங்கார அந்வயே து ஸ்யாத் ப்ரபத்தாவபி பக்திவத் —

ஆகையால் ப்ரஸீத மத் வ்ருத்தம் அசிந்தயித்வ–ஸ்தோத்ர ரத்னம் -65-இத்யாதிகள் முன்பு தாம் பண்ணின பிரபத்திக்கு
க்ஷமை கொள்ளுகிறபடி என்று சிலர் சொல்லுமதுவும்
அஹங்கார ஸ்பர்சாதி ஸங்க்யையைபி பற்றவாம் அத்தனை அல்லது யதா சாஸ்திரம் அனுஷ்டித்த பிரபத்தி அபராதமாய்
அதுக்கு க்ஷமை கொள்ளுகிறபடி அன்று –
அப்படியாகில் பிதாமஹம் நாதமுனிம் விலோக்ய ப்ரஸீத –ஸ்தோத்ர ரத்னம் -65-என்கிற பூர்வாச்சார்ய புரஸ்காராதிகளும்
தாம் செய்கிறது ஆகையால் இதுக்கு க்ஷமை கொள்ள வேண்டி அநவஸ்தையாம் –
இது ஸ்வ பர நிர்வாஹம் ஆகில் இது போலே முன்பு பண்ணின ப்ரபதமும் ஸ்வ பர நிர்வாஹம் என்னலாம்-
இங்குச் சொல்லும் குதர்க்கங்களாலே பூர்வர்கள் பண்ணின ப்ரபத்தியும் அபராதமாக அறுகையாலே பூர்வர்களை முன்னிடவும் ஒண்ணாது ஒழியும்-
ஆகையால் இஸ் ஸ்தோத்ரத்திலே ஆதி அந்தங்களில் பண்ணின ஆசார்ய புரஸ்காரம் இங்கு அருளிச் செய்கிற ப்ரபத்திக்கு அபேக்ஷிதம் ஆதலால்
வைகல்ய பரிஹார்த்தம் ஆதலால் -உபயுக்தமாய் வந்தது அத்தனை –
இவ் வாச்சார்ய புரஸ்காரத்தில் போலே பிரபத்தியாதிகளிலும் பராதீன கர்த்ருத்வம் தோஷம் அன்று —

இப்படி பராதீன கர்த்ருத்வம் ப்ராமாணிகம் ஆகையால் ஆத்மாவுக்குக் கர்த்ருத்வம் இல்லாமையாலே
ஸ்வரூபம் தெளிந்தவனை நிஷித்த கர்மங்களில் ஒன்றும் லேபியாது என்கிற பஷமும் நிரஸ்தம் –
முமுஷுவுக்குச் சொன்ன பால்யம் -பால்ய க்ருத்யங்களான காமசாராதிகள் அன்று –
ஸ்வ மாஹாத்ம்ய அநாவிஷ்கார மாத்திரம் என்னும் இடம் -அநாவிஷ் குர்வன் நந்வயாத்–என்கிற-3–4-49-ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்திலே சமர்த்திதம் –
அநிஷ்ட மிஷ்டம் மிஸ்ரம் ச -ஸ்ரீ கீதை -18-12-
யஸ்ய நாஹம் க்ருதோ பாவ -18-17—இத்யாதி வசனங்கள்
புத்தி பூர்வ உத்தராக விஷயங்கள் அல்ல என்னும் இடம் பஹு சாஸ்திரம் விரோதம் வாராமைக்காக-பாஷ்யாதிகளிலே சமர்த்திக்கப் பட்டது –
ஹத்வா அபி -18-17–என்றதுவும் தர்ம யுத்தாதி விஷயம் —

உபபுக்தவ்ஷத ந்யாயாத் உத்தராபத்ய மர்தநம்
அநந்ய பர நிர்பாத ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி சதைர்ஹதம் –
மன்வாதிகளும் -ஜீவிதாத்ய யமா பன்ன யோ அன்னமத்தி யதஸ்தத –
ஆகாச இவ பங்கேந ந ச பாபேந லிப்யதே -என்றும்
ப்ரண சம்சயமா பன்னோ யோ அன்னமத்தி யதஸ்தத
லிப்யதே ந ச பாபேந பத்மபத்ர மிவாம்பசா-என்றும் நியமித்தார்கள்
இது ப்ரஹ்ம வித்துக்கும் துல்யம் என்னும் இடம் –
சர்வான்நா நுமதிச்சா ப்ரணாத்யயே தத் தர்சநாத் –என்கிற -3-4–28-என்கிற ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்திலே சாதிதமாயிற்று
ஆகையால் கர்த்ருத்வம் ஆத்மாவுக்கு இல்லை என்றாதல்
பாரதந்தர்ய ஞான மாத்ரத்தைக் கொண்டதால்
புத்தி பூர்வ உத்தராகம் ஒரு படிக்கும் லெபியாது என்கையும்
இத்தைப்பற்ற புன பிரபதனம் வேண்டா என்கையும் பர பக்ஷமாம் —

இவ்விடத்தில் சிலர் -வ்ரஜ -இத்யாதி விதிகளை அந்ய பரங்களாக்கி
யோ அந்யதா சந்தமாத்மாநம் அந்யதா பிரதிபத்யதே -கிம் தேன ந க்ருதம் பாபம் சோரேண ஆத்ம அபஹாரிணா-உத்யோக பர்வம் -41-37-
யமோ வைவஸ்ததோ ராஜா யஸ்தவைஷ ஹ்ருதி ஸ்திதே -தேன சேதவிவாதஸ்தே மா கங்காம் மா குரூன் கம–மனு ஸ்ம்ருதி -6–92-
ஆத்ம தாஸ்யம் ஹரே ஸ்வாம்யம் ஸ்வபாவம் ச சதா ஸ்மரா -ஸ்ரீ விஷ்ணு தத்வம் –
இத்யாதிகளிலே தாத்பர்ய கதிகளையும் பராமர்சியாதே இவற்றைக் கொண்டு சாஸ்த்ர ஜன்ய சம்பந்த ஞானம் ஒழிய
வேறு முமுஷுவுக்கு அநுஷ்டேயமாய் இருப்பதோர் உபாயம் இல்லை என்பார்கள் –
இது பக்தி பிரபத்தி யாதி விதி ஸ்வாரஸ்ய விருத்தம்
ராக ப்ராப்த சரவண மனனங்களாலே சுத்தமான சாஸ்த்ரா ஜன்ய ஞானத்தை விதிக்கவும் வேண்டா –

அவிதேய ஞானத்தை மோக்ஷ சாதனமாகச் சொல்லுவாருக்கு விதி விரோதாதி தோஷங்களும் வரும் என்று சாதித்தது இறே-
ஆனபின்பு சர்வ விதித்யாதி நிஷ்டரான முமுஷுக்களுக்கும் பொதுவாய் பரம்பரயா உபகாரகமான
ஜீவ பரமாத்மா சம்பந்த ஞானம் சாஸ்திரத்தாலே பிறந்தவனுக்கு
நம்முடைய ஸ்வாமியாய் நிரதிசய போக்யனான ஸ்ரீயப்பதியைப் பிராபிக்கைக்கு விரகு எது என்கிற
உபாய ஆகாங்ஷை பிறந்த அளவிலே இங்கே அவ்வோ அதிகாரி விசேஷ அனுரூபமாக
விதிக்கப்படுகிற ஞானானந்தரங்கள் பக்தி பிரபத்திகள் –
அவற்றில் பிரபத்தியாவது -யஸ் ஸம் ரஷ்யதயா அர்ப்யதே -அஹிர்புத்ந்ய சம்ஹிதை -52-36–இத்யாதிகளில்படியே
சபரிகரமான ஸ்வ ரஷாபர சமர்ப்பணம்
இது சம்பந்த அனுசந்தான கர்ப்பமாக வேண்டும் என்கைக்காக சம்பந்த ஞானம் பிரபத்தி என்று சொன்னார்கள் அத்தனை –
இப்பரந்யாஸ ரூப பிரபத்தியின் ஸ்வரூப பரிகர அதிகாராதிகளை முன்பே பரக்கச் சொன்னோம் –

சாதனமும் நற்பயனும் நானே யாவன்
சாதகனும் என் வயமாய் என்னைப் பற்றும்
சாதனமும் சரண நெறி அன்று உனக்குச்
சாதனங்கள் இந்நிலைக்கோர் இடையினில்லா
வேதனை சேர் வேறு அங்கம் இதனில் வேண்டா
வேறு எல்லாம் நிற்கும் நிலை நானே நிற்பன்
தூதனுமாம் நாதனுமாம் என்னைப் பற்றிச்
சோகம் தீர் என உரைத்தான் சூழ்கின்றானே

———————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்தச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-12– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார்

July 15, 2018

விபக்தி -அர்த்தம் .
ஆய -என்ற சதுர்த்தி கைங்கர்யத்தில் இரப்பைக் காட்டுகிறது ..
எய்தியும் மீள்வர்கள் ( திரு வாய் மொழி 4-1-9 ) என்கிற போகம் போல் அன்றிக்கே
மீளா அடிமை பணியாய் ( திரு வாய் மொழி 9-8-4)
சிற்று இன்பம் (திரு வாய் மொழி 4-9-10 ) போல் அன்றிக்கே அந்தமில் அடிமையாய் (திரு வாய் மொழி 2-6-5 )
வந்தேறி அன்றிக்கே தொல் அடிமை ( திரு வாய் மொழி 9-2-3) என்னும்படி சகஜமாய்
உகந்து பணி செய்து (திரு வாய் மொழி 10-8-10 ) என்னும்படி ப்ரீதியாலே வரக் கடவதாய்
இருக்கிற அடிமையைக் கருத்து அறிவார்
ஏவம் அற்று அமரர் ஆட் செய்வார் (திரு வாய் மொழி 8-1-1 ) என்னும்படி சொல் பணி செய்யுமா போலே
முகப்பே கூவி பணி கொண்டு அருள (திரு வாய் மொழி 8-5-7 ) வேணும் என்கிற இரப்போடே பெற வேணும் ..

நமஸ் -சப்தார்த்தம் ..
நம -என்று அடிமைக்கு களை யான அகங்கார மமகாரங்களைக் கழிகிறது
நலம் அந்தம் இல்லாதோர் நாட்டிலே ( திரு வாய் மொழி 2-8-4 )
அந்தமில் பேர் இன்பத்திலே (திரு வாய் மொழி 10-9-11 ) இன்புற்று இருந்து
தேவ விமலர் ( திரு வாய் மொழி 2-9-8) விழுங்குகிற
அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆரா அமுதமான (திரு வாய் மொழி 2-5-4 ) விஷயத்துக்கு
தான் நிலை ஆளாக உகக்கப் பண்ணுகிற அடிமை தனக்கு போக ரூபமாக இருக்குமாகில் ,
கண்ணி எனது உயிர் ( திரு வாய் மொழி 4-3-5) என்னும் படியே போகத்துக்கு பூ மாலையோ பாதி இருக்கிற
ஸ்வரூபத்துக்கு கொத்தை ஆகையாலே
நான் எனக்கு இனிதாகச் செய்கிறேன் என்கிற நினைவு கிடக்குமாகில் ,
ஆட்கொள்வான் ஒத்து ( திரு வாய் மொழி 9-6-7 )
உயிர் உண்கிறவனுடைய ஊணிலே புழுவும் மயிரும் பட்டால் போலே போக விரோதி என்று இவற்றைக் கழிக்கிறது ..
ஆவி அல்லல் மாய்த்து (திரு வாய் மொழி 4-3-3 ) என்றும் –
உன் தன் திரு உள்ளம் இடர் கெடும் தோறும் (திரு வாய் மொழி 10-3-9 ) என்று
அத் தலை உகப்பே பேறானால், தனக்கு என்று இருக்குமது கழிக்க வேணும் இறே .

ஞான தசையிலே சமர்ப்பணம் போலே போக தசையிலே சேஷத்வமும் ஸ்வரூபத்துக்கு சேராது ..
திரு அருள் செய்பவன் போலே ( )
ஆட் கொள்வான் ஒத்து ( )
நீர்மையால் வஞ்சித்து (திரு வாய் மொழி 9-6-3 )
புகுந்து முறை கெட பரிமாறப் புக்கால் தன்னை உணருகை படிக்கையில் முறை கேடு இறே ..
கைங்கர்ய தசையில் தன் ஸ்வரூபத்திலும் அவன் ஸுந்தர்யத்திலும் கண்ணும் நெஞ்சும் போகாமல் அடக்க வேண்டுமதில் அருமை இறே
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று ( திருப் பாவை -29) என்று அவனை அபேக்ஷிக்கிறதும்
அந்தி தொழும் சொல்லுப் பெற்றேன் ( திரு வாய் மொழி 10-8-7 ) என்று களிக்கிறதும் ..

——————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-11– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார்

July 15, 2018

உத்தர வாக்யார்த்தம் ..
திரு மாலைக் கை தொழுவார் (முதல் திருவந்தாதி -52 ) என்றும்
செடியார் ஆக்கை அடியாரைச் சேர்தல் தீர்க்கும்   திரு மாலை (திரு வாய் மொழி 1-5-7 ) என்கிறபடியே
புருஷகாரம் முன்னாகப் பற்றி -பிரயோஜனங்களைக் கொண்டு அகலாதே -அவற்றை ஒழிந்து –
ஒண் டொடியாள் திரு மகளும் ( திரு வாய் மொழி 4-9-10 ) 
அவனுமான சேர்த்தியிலே அடிமையே பேறு என்று கீழ்ச் சொன்ன உபாய பலத்தைக்   காட்டுகிறது பிற்கூற்று ..

உத்தர வாக்ய பிரதம பதார்த்தம் –
ஸ்ரீ மதே -பெரிய பிராட்டி யாரோடே -கூடி இருக்கிற அவனுக்கு –
நீ திரு மாலே (முதல் திருவந்தாதி -8 )  என்னும் படி மாம் /அஹம் என்கிற இடத்திலே ஸ்ரீ சம்பந்தத்தை வெளி இடுகிறது ..
முன்னில் ஸ்ரீ மஸ் -சப்தம்   சேர்க்கைக்கு உறுப்பான சேர்த்தியைச் சொல்லிற்று
கட்டிலும் தொட்டிலும் விடாத தாயைப் போலே அ -கார தத் விவரணங்களில்   உண்டான
ஸ்ரீ லக்ஷ்மி சம்பந்தத்தை விசதம் ஆக்குகிற இந்த ஸ்ரீ மஸ் -சப்தம்
அடிமையை வளர்க்கைக்கு   கூடி இருக்கும் படியைக் காட்டுகிறது ..

திவ்ய ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை விடாதே திரு இல்லா தேவரில் ( நான் முகன் திரு வந்தாதி -53 )
திரு நின்ற பக்கத்துக்கு (நான் முகன் திரு வந்தாதி -62 ) பெருமையை உண்டாக்கி
ஸ்வாமினியாய் தன் ஆகத் திரு மேனியாய் (நாய்ச்சியார் திரு மொழி 8-4 ) என்னும் படி திரு   மார்பைப் பற்றி சத்தை பெற்று –
திரு மார்பில் மன்னத் தான் வைத்து உகந்தான்   மலர் அடியே அடை   (பெரிய திரு மொழி 6-9-6 ) என்று  
திரு மார்பைப் பார்த்து காலைக் கட்டலாம் படி புருஷகாரமாய்
திரு மா மகளிரும் தாம் மலிந்து இருந்து ( திரு வாய் மொழி 6-5-8)  என்னும் படி படுக்கையிலே ஓக்க இருந்து
பிரியா அடிமையைக் கொண்டு (திரு வாய் மொழி 5-8-7 )
பிராப்யையாய் மூன்று ஆகாரத்தோடு கூடின ஞான தசையிலே தன்னைப் போலே அநந்யார்ஹை ஆக்கி ,
வரண தசையில் தன்னைப் போலே அநந்ய சாதனர் ஆக்கி
பிராப்ப்ய அவஸ்தையில் தன்னைப் போலே அநந்ய போக்யர் ஆக்குகையாலே
சார்வு நமக்கு ( மூன்றாம் திரு வந்தாதி -100) என்னும் படி ஆயிற்று   இவள் இருப்பது ..

சயமே அடிமை நிலை நின்றார் ( திரு வாய் மொழி 8-10-2)
திரு மாற்கு அரவு ( முதல் திருவந்தாதி -53)
மலிந்து திரு இருந்த மார்வன் (மூன்றாம் திருவந்தாதி -57 ) என்னும்படி
செய்கிற அடிமை அல்லாதார்க்கும் ஸித்தித்து – வர்த்தித்து – ரசிப்பது
கோல திரு மா மகளோடு ( திரு வாய் மொழி 6-9-3) என்கிற சேர்த்தியிலே   ஆசைப் பட்டால் இறே  
காதல் செய்து ( பெரிய திரு மொழி 2-2-2)
பொன் நிறம் கொண்டு எழ நிற்க (பெரிய திரு மடல் -145  ) தனித் தனியே விரும்புகையாலே இறே
தங்கையும் தமையனும் கொண்டு போந்து கெட்டான் (பெரிய திரு மொழி 10-2-3  ) 
கதறி அவள் ஓடி (பெரிய திரு மொழி 3-9-4  )  என்னும் படி தலை சிதறி முகமும் கெட்டது ..
அவன் தம்பியே சொன்னான் (பெரிய திரு மொழி 10-2-4  ) என்னும்படி
சேர்த்தியிலே நினைவாய் இறே   செல்வ விபீடணனன் (பெரிய திருமொழி 6-8-5  ) 
நீடரசு பெற்று ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 3–9-10 )
அல்லல் தீர்ந்தேன் (பெரிய திரு மொழி 4-3-6  )  என்னும்படி வாழ்ந்தது ..

நாராயண சப்தார்த்தம் ..
நாராயண -பதம் அடிமை கொள்ளுகிறவன் உடைய ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகிறது ..
எழில் தரும் மாதரும்   (திரு வாய் மொழி 7-10-1  ) தானுமான சேர்த்தியிலே இன்பத்தை விளைகிறாப் போலே
வீவில் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்த ( திரு வாய் மொழி 4-5-3 ) என்கிற படியே
ஸ்வரூப குண விக்ரஹ விபூதிகளோடே   கூடி ஆனந்தத்தை விளைத்து
அடிமையிலே மூட்டுமவன் உடைய பூர்த்தியைக் காட்டுகிறது ..
பிணங்கி அமரர் (திரு வாய் மொழி 1-6-4 ) பேதங்கள் சொல்லும் (திரு வாய் மொழி 4-2-4 ) குணங்கள் எல்லாம்
அனுபாவயங்களே ஆகிலும்
வகுத்த விஷயத்தில் இனிமைக்குத் தோற்று ஏவிற்றுச் செய்ய வேண்டுகை (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-2-6 ) யாலே
எழில் கொள் சோதி ( திரு வாய் மொழி 3-3-1)
மலர் புரையும் (திரு நெடும் தாண்டகம் -5 )  என்கிற ஸ்வாமித்வ போக்யதைகளிலே இதுக்கு நோக்கு ..

———————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-10- ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் –

July 14, 2018

சரணவ் -சப்தார்த்தம் ..
சரணவ் -என்று பிராட்டியும் எம்பெருமானும் விடிலும் விடாத திண் கழலாய் (திரு வாய் மொழி 1-2-10 )
முழுதும் வந்து இறைஞ்சும் மலரடி ( பெரிய திருமொழி 5-8-5) 
மென் தளிர் போல் அடியாய் ( திரு வாய் மொழி 7-4-8) வந்து   வந்து இறைஞ்ச இராதே –
கமல பாதம் வந்து (அமலன் -1 )  என்னும் படி நீள் கழலாய் (திரு வாய் மொழி 1-9-1 )
சாடு உதைத்த ஒண் மலர் சேவடி (முதல் திரு வந்தாதி -100 ) ஆகையாலே யாவர்க்கும் வண் சரணாய் ( )
அழும் குழவிக்கும் ( பெருமாள் திரு மொழி 5-1) பேதைக் குழவிக்கும் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-2-1)
தாரகமுமாய் போக்யமுமாய் ,
இணைத் தாமரை அடி (பெரிய திருமொழி 1-8-3 )  என்னும் படி சேர்த்தி அழகை உடைத்தான திரு வடிகளைச் சொல்லுகிறது ..

அவன் -மாம் -என்று தன்னைப் பற்றச் சொன்னாலும்
சேஷபூதர் கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர் (திரு வாய் மொழி 10-5-1 ) என்றும்
எந்தை கழல் இணை பணிமின் ( திரு மாலை -9) என்றும்
ஆயன் அடி அல்லது மற்று அறியேனே ( பெரிய திருமொழி 1-10-8) என்றும்
நின் அடி அன்றி மற்று அறியேன் ( பெரிய திரு மொழி 7-7-2/3-5-6)  என்றும்
கண்ணனைத் தாள் ( திருவாய் மொழி 3-10-10) பற்றக் கடவர்கள் இறே ..

இணைத் தாமரைகட்கு அன்பு உருகி நிற்கும் (திரு வாய் மொழி 7-1-10 ) அது நிற்க
சிலம்படியிலே (பெரிய திரு மொழி 1-6-2 ) மண்டுகிறவனுக்கு
அன்ன மென் நடையை (பெரிய திரு மொழி 9-7-2 ) அறுவருக்கும் படி

சேவடிக்கே ( பெரிய திரு மொழி 3-5-4) மறவாமையை உண்டாக்கி அன்பு சொட்டப் பண்ணி ( திரு விருத்தம் -2 )
பாதமே சரணாகக் கொடுத்து ( திரு வாய் மொழி 5-7-10 )
கழல் காண்டும் கொல்   ( திரு வாய் மொழி 9-2-2) என்றும் –
தலைக்கு அணியாய் ( திரு வாய் மொழி 9-2-2 )-என்றும் –
சரணம் தந்து என் சன்மம் களையாய் (திரு வாய் மொழி 5-8-7 ) என்றும் இருக்கிற அபேக்ஷைகளை உண்டாக்கி

தாள் கண்டு   கொண்டு என் தலை மேல் புனைந்தேன் (  திரு வாய் மொழி 10-4-3) என்றும்
காண்டலுமே விண்டே ஒழிந்த (திரு வாய் மொழி 10-4-9 ) என்ற பேறுகளைக் கொடுத்து

அங்கு ஓர் நிழல் இல்லை நீரும் இல்லை உன் பாத நிழல் அல்லால் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 5-3-4 )  என்கிற விடாயை
அடி நிழல் தடத்தாலே (திரு வாய் மொழி 10-1-2 )  ஆற்றி
பாத போதை உன்னி (திருச் சந்த விருத்தம் -66 ) வழி நடத்தி
தாள் இணைக் கீழ் புகும்   (திரு வாய் மொழி 3-9-8 ) காதலுக்கு ஈடாக
தாளின் கீழ் சேர்த்து (திரு வாய் மொழி 7-5-10 ) 
வேறே போக விடாதே (திரு வாய் மொழி 2-9-10 )  அடிக் கீழ் இருத்தி (திரு வாய் மொழி 5-1-11 ) ,
திரு அடியே சுமந்து உழலப் பண்ணி (திரு வாய் மொழி 4-9-9 ) 
அடிக் கீழ் குற்றேவலில் மூட்டி (திரு வாய் மொழி 1-4-2 )
ருசி ஜனகத்வம் முதலாக நித்ய கைங்கர்யம் எல்லையாக நடத்துவது   திருவடிகளைக் கொண்டு இறே ..

இத்தால் புருஷகாரமான   பனி மா மலராள் (பெரிய திருமொழி 2-2-9 ) வந்து இருக்கும் இடமாய்
சுடர் வான் கலன் பெய்த ( பெரிய திரு மொழி 7-10-6 ) மாணிக்கச் செப்பு போல  
ஸ்வரூப குண்ங்கள் நிழல் எழும்படியாய் திரு மேனி கிடந்ததுவே -என்னும் படி
அவை ஒழியவும் தானே காரியம் செய்ய வற்றாய் -சிசுபாலனோடு சிந்தயந்தியோடு வாசி அற
சித்த ஸாத்ய ரூபமான உபாயங்களால் செய்யும்   காரியத்தையும் தானே செய்து
அலை வலைமை தவிர்த்த (  பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-3-5)
காதல் கடல் புரைய விளைவித்த   (  திரு வாய் மொழி 5-3-4) என்னும் படி
அத்வேஷத்தையும் பர பக்தியையும் உண்டாக்கி தன்னோடே சேர்த்துக் கொள்ளும்   திரு மேனியை நினைக்கிறது ..

சரண -சப்தார்த்தம்
சரணம் -என்று திரு வடிகளைப் பற்றும் படியைச் சொல்லுகிறது ..
அவித்யை முதலாக தாப த்ரயம்   முடிவாக நடு உள்ள அநிஷ்டங்களையும்   போக்கி  
பிணி வளர் ஆக்கை நீங்குகை ( பெரிய திருமொழி 9-8-3) முதலாக  
நின்றே ஆட் செய்கை (திரு வாய் மொழி 8-3-8 ) முடிவாக   நடு உள்ள இஷ்டங்களையும்   தரும் உபாயமாக ..

சரணவ் சரணம் -என்று மருந்தும் பொருளும் அமுதமும் தானே ( மூன்றாம் திருவந்தாதி -4)  என்கிற படியே
அமிர்தமே ஒளஷதமாம் போல ,
அம் கண் ஞாலத்து அமுதமாய் ( ) அமிர்தத்துக்கு ஊற்றுவாயான   அடி இணையை
அமிர்த சஞ்ஜீவினியாக கல்லும் கரி கொள்ளியும்   பெண்ணும் ஆணும் ஆம்படி விரோதியைப் போக்கும் என்கிறது ..

இத்தால் பொற்றாமரை ( திருப் பாவை -29) அடி தாமரை (முன்றாம் திரு வந்தாதி -96)
தாமரை அன்ன பொன்னார் அடி ( பெரிய திரு மொழி 7-3-5) என்கிற படியே
பிராப்யமே சாதனம் என்று உபாயாந்தரங்களில்   வ்யாவ்ருத்தியை தெரிவிக்கிறது ..

பிரபத்யே – சப்தார்த்தம் ..
பிரபத்யே -என்று அணையை உடைத்து   ஆன ஆற்றுக் கால் போலே உபாயமான மதுர வாறுகள்   (திரு மாலை -36)
போகத்தை விளைக்கைக்கு உறுப்பான சேதனனுடைய விலக்காமையைத் தெரிவிக்கிறது ..
இவன் நெஞ்சாலே துணிந்தால் இறே உபாயம் தான் கார்யம் செய்வது வ்யசனங்கள் வருதல் –
பேறு தாழ்த்தல் ஈஸ்வரனைச் சோதித்தல் செய்தாலும் துணிந்த சிந்தை குலையாமல்
சரண் அல்லால் சரண் இல்லை (பெருமாள் திருமொழி 5-1 )  என்று இருக்கல் இறே   பேறு உள்ளது ..

மனமது   ஒன்றி துணிவினால் வாழ ( திரு மாலை -21) என்கிற படியே –
இந் நினைவு நெஞ்சாலே அமையுமே ஆகிலும்
உன் தன் சரணமே சரணம் என்று இருந்தேன் (பெரிய திரு மொழி 1-6-9 ) 
திரு வடியே துணை அல்லால் துணை இலேன்  சொல்லுகின்றேன் ( பெரிய திரு மொழி 7-4-6)
அடி இணை பணிவன் ( திரு எழுக் கூற்று இருக்கை ) என்ற மூன்றும் நடவா   நின்றது இறே .
உபாய ஸ்வரூபம் புருஷகார குண விக்ரஹங்களோடே கூடி பூர்ணம் ஆகிறாப் போல
சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையினாலும் ( திரு வாய் மொழி 6-5-11),
ஸ்வீகாரம் உண்டானால் அதிகாரி பூர்த்தி உண்டாகக் கடவது ..

ஸ்வ ஸ்வரூப ஞானமும் -பிராப்ய ருசியும் உபாயாந்தர நிவ்ருத்தியும் பிறந்தாருடைய
உலகம் அளந்த பொன் அடிக்கு ( ) ஆள் ஆகையாலே பற்றும் அதிகாரியை காட்டிற்று இல்லை .

பற்று கிறேன் என்கிற இது –
வாணாள் செந் நாள்   என் நாள் அந் நாள் ( திரு வாய் மொழி 5-8-3) என்று
சரீர அவசானத்து அளவும் உபாயாந்தரங்கள் கலசாமைக்கும் –
நாள் கடலைக் கழிக்கைக்கும் ( திரு வாய் மொழி 1-6-7)
சோம்பரை யுகத்தி (திரு மாலை -38 )  என்கிற உகப்புக்கும்
நிரந்தரம் (திருச் சந்த விருத்தம் -101 ) நினைக்கை ஆகிற   பேற்றுக்கு
மாக   நாள் தோறும் ஏக சிந்தையனாய் ( திரு வாய் மொழி 5-10-11) செல்லும் இடத்தை வெளி இடுகிறது ..

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-9– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார்-

July 14, 2018

பிரதம பதார்த்தம் ..
ஆறு பதமான இதில் முதல் பதத்திலே – இரண்டாம் பதத்தால் வெளி இடுகிற மூன்றாம் பதத்தில்
உபாயத்துக்கு அபேக்ஷிதமான- புருஷகார – குண விக்ரஹங்கள் மூன்றும் தோன்றும் –

ஸ்ரீ சப்தார்த்தம் ..
ஸ்ரீ -என்கிற இது புருஷகாரமான விஷ்ணு பத்னியினுடைய ஸ்வரூப நிரூபகமான முதல் திரு நாமம் ..
சேவையைக் காட்டுகிற தாதுவிலே ஆன இப்பதம் –
ஸ்ரீயதே – ஸ்ரேயதே –என்று இரண்டு படியாக மூன்று வகைப் பட்ட ஆத்ம கோடியாலும் சேவிக்கப் படுகிறமையும்
தான் நிழல் போல எம்பெருமானை சேவிக்கும் படியையும் காட்டக் கடவது ..
சேரவிடுவாருக்கு இரண்டு இடத்திலும் உறவு வேண்டுகையாலே சேதனருக்கு தாயாய்
முன் நிலை தேடாமல் பற்றி ஸ்வரூபம் பெறலாய் ,
அவனுக்கு திவ்ய மகிஷியாய் , கிட்டி தன் ஸ்வரூபம் பெறலாய் ,
நங்கள் திரு (ராமாநுச நூற்று அந்தாதி -56 ) என்றும்
உன் திரு (திரு வாய் மொழி 10-10-2 ) -என்னலாம் படி இரண்டு இடத்திலும் விட ஒண்ணாத பந்தம் உண்டு ..

செல்வர் பெரியர் (நாய்ச்சியார் திருமொழி 10-10 )
அவன் எவ் இடத்தான் நான் யார் ( திரு வாய் மொழி 5-1-7 ) என்றும் –
செய் வினையோ பெரிதால் (திரு வாய் மொழி 4-7-1 ) என்று
அவன் பெருமையையும் , தங்கள் தண்மையையும் அபராதத்தின் கனத்தையும் நினைத்து அஞ்சினவர்கள்
இலக்குமணனோடு மைதிலியும் ( பெரிய திரு மொழி 2-3-7 ) என்னும் படி ,
தன்னோடு ஒரு கோவையான இளைய பெருமாளோபாதி  
கீழ் மகன் மற்றோரு சாதி ( பெரிய திருமொழி 5-8-1 ) பிரதம பதார்த்தம் ..

சிறு காக்கை ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-10-6 ) 
புன்மையாளன் (பெரிய திரு மொழி 10-2-8 )
அடியார் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-9-2 ) என்று தண்மை பாராமல்
நாடும் காடும் மேடும்   கல்லும் கடலும் ஒரு வெளுப்பாம் படி ,
பங்கயத்தாள் திரு வருள் (திரு வாய் மொழி 9-2-1 ) என்கிற தன்னுடைய காருண்ய வர்ஷத்தைச் சொல்லுகிற  
மழைக் கண்களுடைய ( திரு விருத்தம் -52 )
பார் வண்ண மட மங்கையாய் ( ) அசரண்ய சரண்யையான இவளே நமக்கு புகல் என்று
புகுந்து கைங்கர்ய பிராப்த உபாயத்தில் அபேக்ஷிக்கல் தோற்ற விண்ணப்பம் செய்யும்   வார்த்தைகளைக் கேட்டு –

அஸ்து தே என்று தொடங்கி இவர்கள் வினைகள் தீர்த்து
தூவி சேர் அன்னமான   (பெரிய திருமொழி 3-7-9 ) தன் சிறகிலே இட்டுக் கொண்டு ,
ஈஸ்வரன் இத்தலையிலே பிழைகளை நினைத்து
எரி பொங்கி (நான்முகன் திருவந்தாதி -21 ) அழல விழித்து (பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-8-5 ) 
சலம் புரிந்து ( திரு நெடும் தாண்டகம் -6 ) அங்கு அருள் இன்றிக்கே சீறி – கலங்கின அளவிலே
நன் நெஞ்சவன்ன மன்னமை தோற்ற (பெரிய திருமொழி 7-2-7 ) கால் வாங்கி கடக்க நின்று இரண்டு   தலையும் பட்டது பட
நம் கோலரியான குடி இருப்பை   முதல் திருத்த வேணும் என்று பார்த்து
ஹிரண்ய வர்ணனையான தன்னுடைய பாண் மொழிகளாலே (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-10-5 )
பிரிய ஹிதங்கள் குலையாதபடி இடம் அற வார்த்தை சொல்லி ஆர விட்டு
வடி கோல வாள் நெடும் கண்களாலே ( ) தேற்றி
திரு மகட்கே   தீர்ந்த வாறு ( முதல் திரு வந்தாதி -42 )  என்னும் படி
திரு உள்ளம்   மாறாடின அளவிலே ஓடம் ஏற்றி கூலி கொள்வாரைப் போல அபராதங்களைப் பொறுப்பித்து
பொன் பாவை ஆனமை (நான் முகன் திருவந்தாதி -59 ) தோற்றும் படி விளக்குப் பொன் போல
இரண்டு தலையையும் பொருந்த விட்டு
நமக்கும் பூவின் மிசை   நங்கைக்கும் இன்பன்   (திரு வாய் மொழி 4-5-8  )  என்னும் படி ஏக ரசமாக்கி பின்பு
அந்தப்புரத்தில் ஆளாய் நின்று
இரந்து உரைப்பது உண்டு (திருச்சந்த விருத்தம்-101 )
வேறே கூறுவது உண்டு ( பெரிய திரு மொழி 6-3-7 )
நின்று கேட்டு அருளாய் (திரு விருத்தம் -1  )
போற்றும் பொருள் கேளாய்   (திருப் பாவை -29  )  என்று இவன் விண்ணப்பம் செய்யும் வார்த்தைகளை
திரு மங்கை தங்கிய (நாய்ச்சியார் திரு மொழி -84) என்   திரு மார்வற்கு (திரு வாய் மொழி 6-8-10 ) 
ஒரு வாய் சொல் (திரு வாய் மொழி 1-4-7 )  என் வாய் மாற்றம் ( திரு வாய் மொழி 9-7-6)  என்னும் படி சேர இருந்து
திருச் செவி சாத்துகையாலே ஸ் ருணோதி /ஸ்ரா வயதி -என்கிற இரண்டாலும்
புருஷகாரமான இவளுடைய   செயல்களைச் சொல்லுகிறது ..
செய் தகவினுக்கு இல்லை கைம்மாறு ( பெரிய திருமொழி 5-8-2 ) என்று இரண்டு தலைக்கும் தலை தடுமாறாக உபகரித்து  
தன் சொல் வழி போக வேண்டும் படியான   திருவடியோடே   மறுதலிக்கும் அவள்
தான் முயங்கும் படியான   போக்கியதைக்குத் தோற்று (மூன்றாம் திருவந்தாதி -100 )  எத்தைச் செய்வோம் என்று தலை தடுமாறி
நின் அன்பின் வழி நின்று ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-10-7)
அதனின் பின்னே   படர்ந்தான் ( பெரிய திரு மொழி 2-5-6 ) என்னும் படி ,
விளைவது அறியாதே முறுவலுக்குத் தோற்று தன் சொல் வழி வரும் அவனைப் பொறுப்பிக்கும்
என்னும் இடம்   சொல்ல வேண்டா இறே ..

மதுப் -பதார்த்தம் ..
மதுப் -இவனும் அவளுமான சேர்த்தி எப்போதும் உண்டு என்கிறது ..
ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்த போது நீரைப் பிரிந்த மீனும் தாமரையும் போல –
சத்தை அழிவது -முகம் வாடுவது ஆகையாலே –
அவனும் இவளோடு அன்பாளவி (பெரிய திரு மொழி 2-4-1 )
இவளும் செவ்விப் படும் கோலம் ( ) அகலகில்லேன் ( திரு வாய் மொழி 6-10-10 ) என்று   இருக்கையாலே
என்றும்   திரு   இருந்த மார்வன் ஸ்ரீ தரன் (நான்முகன் திருவந்தாதி -92 ) என்னும் படி நித்ய யோகம் குலையாது ..
பிரிந்த போது ஜகத்தை பரவர்திப்பன் .. யுகாந்த அக்னி கூற்று அறுத்தோ சுடுவது என்னும் படி நாடு குடி கிடவாதே
கூடின போது -ஏழு உலகை இன்பம் பயக்க (திரு வாய் மொழி 7-10-1 ) என்னும் படி நாடு வாழ்கையாலே
இச் சேர்த்தி தானே ஜகத் ரஷணத்துக்கு உறுப்பாய் இருக்கும் ..

அபராதம் கனத்து இருக்க இவள் சன்னதியாலே   காக சூர்ப்பணகைகளுக்கு தலை பெறலாயிற்று ..
அபராதம் மட்டாய் இருக்க இவள் அருகு இல்லாமையாலே -ராவண தாடகைகள் முடித்தார்கள் .
சேர்ந்த திரு மால் ( மூன்றாம் திரு வந்தாதி -30 ) என்கிற படியே
பரத்வம் முதலாக ஈஸ்வர கந்தம் உள்ள இடம் எல்லாம் விடாதே
சேர்த்தியும் , அனுபவமும் , உகப்பும் மாறாமையாலே – காலம் பாராதே – ருசி பிறந்த போதே
திரு மாலை விரைந்து அடி சேர (திரு வாய் மொழி 4-1-2) குறை இல்லை ..
இவள் சேர நிற்கையாலே -ஸ்வதந்த்ரனுக்கும் பிழை   நினைந்து கை விட ஒண்ணாது ..
சாபராதனுக்கும் உடன் இருக்குமையை நினைத்து கால் வாங்க வேண்டா ..

நாராயண -பதார்த்தம் ..
அபராததாலே அழுக்குண்டு புருஷகாரத்தாலே தலை எடுத்து
சேர்ப்பாரே சிதை குரைக்கிலும் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-9-2 ) மறுதலித்து ,
கை விடாதே நோக்கும்படியான வாத்சல்யாதிகளை சொல்லுகிறது -நாராயண பதம் ..
விட்ட போது கைக் கொண்டு விடுவிக்க ஒண்ணாதபடி காட்டிக் கொடுத்தவள் தன்னையும்  
விட்டுப் பற்றும் படி இறே ஈஸ்வரனுடைய குணாதிக்யம் இருப்பது
ஈறிலா வண் புகழ் (திரு வாய் மொழி 1-2-10 ) என்கிற
எண்ணில் ( பெரிய திரு மொழி 5-7-2 )  பல் குணங்களும் இதுக்கு அர்த்தமே ஆகிலும்
உபாய பிரகரணத்திலே நிகரில் புகழாய் (திரு வாய் மொழி 6-10-10 ) என்று தொடங்கி
ஆழ்வார் அருளிச் செய்த நாலு குணங்களும் இதற்குப் பிரதான அர்த்தமாகக் கடவது ..

அதில் வாத்சல்யம் ஆவது –
அன்று ஈன்ற கன்றின் உடம்பில் அழுக்கை போக்யமாக கொண்டு பாலைச் சுரந்து கொடுத்து வளர்த்து
வேறு ஒன்றை நினையாதே தன்னையே நினைத்து குமுறும் படி பண்ணி
முன் அணைக் கன்றையும் புல் இட வந்தவர்களையும் விட்டு கட்டுவாரையும் நலியத் தேடுகிற வர்களையும்
உதைத்து நோக்குகிற தேனு குணம் இறே ..
அப்படியே இவனும் இன்று ஞானம்   பிறந்தவனுடைய அழுக்கு உடம்பை –
உருவமும் ஆர் உயிரும் உடனே ( ) என்னும் படி போக்கியமாய்க் கொண்டு
பாலே போல் சீரில் (  )  இன் அருள் சுரந்து (பெரிய திருமொழி 5-8-1) கொடுத்து வளர்த்து
தாய் நாடு கன்றே போல் ( முதல் திரு வந்தாதி -30) தன்னையே (பெரிய திருமொழி 7-3-2 ) நினைக்கச் செய்து
மறவாது அழைக்கப் பண்ணி ( பெரிய திருமொழி 7-1-1)
ஸூரிகளையும்   அனந்தன் பாலும் கருடன் பாலும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 5-4-8 )
தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப (திரு மாலை -44 )  என்கிற படியே
திரு மகளையும் உபேக்ஷித்து இவனை நோக்கக் கடவனாய் இருக்கும் ..

இப்படி செய்கைக்கு அடியான   குடல்   துடக்கு -ஸ்வாமித்வம் -ஆவது ..
இவன் யாதானும் பற்றி (திரு விருத்தம் -95 ) ஓடும் போது விடாதே (நான் முகன் திருவந்தாதி -88 )
உரு அழியாமே ஒரு மா வயிற்றின் உள்ளே வைத்து ( திரு வாய் மொழி 10-7-6) நோக்கி –
அத்வேஷம்   தொடங்கி அடிமை எல்லையாக தானே உண்டாக்கி
இழவு /பேறு தன்னதாம்படி உடையவனாய் இருக்கும் உறவை -ஸ்வாமித்வம் -என்கிறது ..

இந்த குணத்தைக் கண்டு   வானவர் சிந்தையுள் ( திரு வாய் மொழி 1-10-7 ) வைத்துச் சொல்லும்
வானோர் இறையை (திருவாயமொழி 1-5-1 )
கள்ளத்தேன் நானும் ( திரு மாலை -34)
எச்சில் வாயால் (திரு விருத்தம் -95 )
வாய்க் கொள்ள மாட்டேன் என்று ( திரு வாய் மொழி 7-7-11)
அகல்வார் அளவில்   பெருமை சிறுமைகள் பாராதே இவர்கள் நினைவை தன் பேறாக
மேல் விழுந்து   ஒரு நீராகக் கலக்கை -சௌசீல்யம் ..

கட்கரிய திரு மேனியை ( திருச் சந்த விருத்தம் -16)  நிலை கண்ணங்களும் காணும் படி
கண்ணுக்கு இலக்கு ஆக்குகை -சௌலப்யம் ..
சன்மம் பல பல செய்து (திரு வாய் மொழி 3-10-1  )
கண் காண வந்து (  திரு வாய் மொழி 3-10-6) 
ஓர் ஓர் ஒருத்தருக்கு ஓர் ஒரு தேச காலங்களிலே வடிவைக் காட்டின சௌலப்யம்   பரத்வம் என்னலாம்படி
எல்லா தேச காலங்களிலும் இம் மட உலகர் காணலாம்   படி (திரு வாய் மொழி 9-2-7 ) பண்ணின
அர்ச்சா அவதார சௌலப்யம் விஞ்சி இருக்கும் .

தோஷம் பாராதே கார்யம் செய்யும் என்று வெருவாதே கண்டு பற்றினவர்களுக்கு காரியம்   செய்கைக்கு உறுப்பான
ஞான சக்தி க்ருபைகளும் இதிலே அனுசந்திக்கப் படும் ..

நல்கித் தான் காத்து அளிக்கும் ( திரு வாய் மொழி 1-4-5  ) என்று வாத்சல்யமும்
முழு ஏழ் உலகுக்கும் நாதன் (திரு வாய் மொழி 2-7-2 ) என்ற ஸ்வாமித்வமும்
நங்கள் பிரான் (திரு வாய் மொழி 9-3-1) என்று சௌசீல்யமும்
நாவாய் உறைகின்ற   ( திரு வாய் மொழி 9-8-7) என்ற சௌலப்யமும்
ஞாலம் உண்டாய் ஞான மூர்த்தி ( திரு வாய் மொழி 4-7-1) என்று ஞான சக்திகளும்
நல் அருள் நம்   பெருமான் (திரு வாய் மொழி 5-9-10 ) என்ற கிருபையும்  
நாராயண சப்தத்துக்கு   அர்த்தமாக ஆழ்வார் அனுசந்தித்து அருளினார் ..

—————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-8– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் –

July 14, 2018

ஸ்ரீ த்வய பிரகரணம்
அவதாரிகை ..
பிரியமும் பிரிய தரமுமான ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களைக் காட்டில்
பிரிய தமமாக திருமந்திரத்தில் அறுதி இட்ட கைங்கர்யம் ஆகிற உத்தம புருஷார்த்தத்திலும் –
ஹிதமும் ஹித தரமுமமான பக்தி பிரபத்திகளில் காட்டில்
ஹித தமமாக சரம ஸ்லோகத்தில் அறுதி இட்ட சித்த ஸ்வரூபமான   சரம உபாயத்திலும்
ஆசையும் துணிவும் பிறக்கையாலே
பிரயோஜனாந்தர பரரிலும் -சாதனாந்தர   நிஷ்டரிலும் வ்யாவிருத்தனான  
அதிகாரி   உபாயத்தைப் பற்றும் படியையும்
கைங்கர்யத்தை இரக்கும் படியையும் அறிவிக்கிறது த்வயம் ..

த்வய -நிர்தேச ஹேது ..
இரண்டு அர்த்தத்தையும் இரண்டு இடத்திலே ஓதுகிற இரண்டு வாக்யத்தையும் சேர்த்து அனுசந்தித்த வாறே -த்வயம் -ஆயிற்று ..

ரஹஸ்ய த்ரய ஸம்ப்ரதாய   பவ்ரவா பார்ய நிரூபணம் ..
மூன்று ரஹஸ்யமும் உபநிஷத்திலும் , கீதா உபநிஷத்திலும் கடவல்லியிலும் ஓதப் பட்டு
மூன்று சிஷ்யர்களுக்கும் எம்பெருமான் தானே வெளி யிட்டதாய் இருக்கும் ..
பிராப்யா பிராபக ஞானம்   அனுஷ்டான சேஷம் ஆகையாலே
மந்த்ரமும் விதியுமான இரண்டு ரஹஸ்யத்திலும் அனுஷ்டான ரூபமான -த்வயம் -பிற்பட்டது
உபாய வரணம் பிராப்யத்துக்கு முற்பட வேண்டுகையாலே-
பிராபகத்தில் நோக்கான   மத்யம ரஹஸ்யத்தை   வெளி ஆக்குகிற பூர்வ   வாக்கியம் முற்பட்டு
பிராப்யத்தில் நோக்கான பிரதம ரஹஸ்யத்தினுடைய விசத அனுசந்தமான   உத்தர வாக்கியம் பிற்பட்டது ..

த்வய பஷதம்பக   பிராமண நிரூபணம் ..
மேம் பொருளிலே (திரு மாலை -38 ) விசதமாகிற இரண்டு அர்த்தத்தையும்
புலன் ஐந்து மேயும் ( திரு வாய் மொழி 2-8-4)  என்று உபதேசிக்க கேட்டவர்கள்
அனுஷ்டான ரூபமான திருப் பாவையிலும் –
தாயே தந்தையிலும் (பெரிய திருமொழி -1-9 ) ஸ்தோத்ர கத்யங்களிலும் — த்வயத்தில் அடைவு காணலாம் ..

த்வயத்தின் உடைய வைதிக   பரிக்ரஹம்
திரு மந்த்ரத்தை    சாஸ்திரங்கள் அங்கீகரித்தது .
சரம ஸ்லோகத்தை சாஸ்த்ரங்களுக்குள் ஈடானவன் ஆதரித்தான் ..
த்வயத்தை அவன் தனக்கும் உள்ளீடான   ஞானிகள் பரிக்ரஹித்தார்கள் ..
பிரமாண பிரமேயங்களின் உடைய அங்கீ காரங்கள் போல் அன்று இறே பிரமாணிகரான பிரமாதாக்களுடைய அங்கீ பரிக்ரஹம் ..

த்வயத்தின் பரம குஹ்யத்வம் ..
பூர்வ ஆச்சார்யர்கள் இரண்டு ரஹஸ்யத்திலும் அர்த்தத்தை மறைத்து சப்தத்தை வெளியிடுவார்கள் ..
இதில் அர்த்தத்தைப் போலவே சப்தத்தையும் மறைப்பார்கள் ..
இப்படி செய்கைக்கு அடி அதிக்ருத அதிகாரம் ஆகை இறே —

த்வய வைபவம் ..
வலம் கொள் மந்த்ரமும் ( பெரிய திருமொழி 5-8-9 )
மெய்மை பெரு வார்த்தையும் ( நாய்ச்சியார் திருமொழி 11-9)
அருளிச் செய்த வாயாலே த்வய வக்தா என்றும் -த்வயம் அர்த்த அனுசந்தானே -என்று இரண்டின் ஏற்றமும் வெளி இடப் பட்டது இறே —
கற்றவர்கள் சொல்லக் கேட்டலும்
கற்பித்தவர்கள் கை கூப்பி காலிலே வணங்கும் படி   ( திரு நெடும் தாண்டகம் -14 )இறே  
இச் சொல்லில் ஏற்றம் செல்வ நாரணன் ( திரு வாய் மொழி 1-10-8 )  சொல் வழிப் போக்கர் சொல்லிலும் அகலாதே
உள்ளே புகுரும் படி பண்ணுமதாய்
எஙகும் திரு வருள் பெற்று (திருப் பாவை -30 ) என்னும் படி தோல் கன்றுக்கு இரங்கி
சுரக்கும் சுரபியைப் போல –
நம்மைப் பாராதே முன்பு சொன்னவர்களைப் பார்த்து இரங்கும் படி அவன் தன்னையும் பண்ணுமது இறே —

நம் முதலிகள் மூன்று ரஹஸ்யங்களையும் தங்களுக்கு தஞ்சமாக நினைத்து இருக்கச் செய்தேயும் ,-
ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாக தந்து ஒழிந்தாய் ( திரு வாய் மொழி 5-7-10 ) என்று இருக்கிற தம்மோடு
ஓக்க விமுகரையும் திரு நாரணன்   தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து   உய்ம்மினோ (திரு வாய் மொழி 4-1-1 )
என்னலாம் படி சர்வ அதிகாரம்   ஆகையாலும்
உம்மை யான் கற்ப்பியா வைத்த மாற்றம் ( திரு வாய் மொழி 6-8-6 ) 
என்னும் படி ஆச்சார்ய ருசி பரிக்ருஹீதம் ஆகையாலும் ,
மாதவன் என்று ஓத வல்லீரேல் ( திரு வாய் மொழி 10-5-7 )  என்னும் படி
புத்தி பூர்வகமான அபச்சாரத்துக்கும் பரிகாரம் ஆகையாலும்
மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் ( திரு வாய் மொழி 9-10-5 )  என்னும் படி
சரீர அவசான காலத்திலே மோஷமாககை யாலும் ,
த்வயத்தையே தஞ்சமாக நினைப்பார்கள் –

சம்வாதங்களும் ,வ்யாக்யானங்களும் , ஆச்சார்ய வசநங்களும் , ருசி விசுவாசங்களுக்கு   உறுப்பாக
இவ் இடத்திலே   அனுசந்திக்கப் படும் ..

சாஸ்த்ர சாஸ்த்ர -சார   தாத்பர்ய நிரூபணம் ..
சாஸ்திரங்களும் சரம ஸ்லோகமும் ஆதமேஸ்வரர்களுடைய   ஸ்வா தந்த்ரயத்தைக் காட்டும் ..
திரு மந்த்ரமும் த்வயமும் ஆத்ம பரமாத்ம பாரதந்த்ரயத்தை வெளி இடும்
சாஸ்த்ரங்களுக்கு ஆத்மாவினுடைய தேஹ பாரதந்த்ரியத்திலே நோக்கு ..
திரு மந்திரத்துக்கு ஆத்மாவினுடைய தேஹி -பாரதந்த்ரிய ததீய பாரதந்த்ரயத்திலே   உறைப்பு ..
சரம ஸ்லோகத்துக்கு கர்மங்களினுடைய ஈஸ்வர -பாரதந்த்ரயத்திலே   நினைவு ..
த்வயத்துக்கு   ஈஸ்வரனுடைய ஆஸ்ரித -பாரதந்த்ரியத்திலே கருத்து ..

வாக்யார்த்த நிரூபணம் ..
இதில் முற்கூறு மறுக்க ஒண்ணாத புருஷகாரத்தை முன்னிட்டு எம்பெருமான் திருவடிகளை
உபாயமாகப் பற்றும் படியை அறிவிக்கிறது ..
பிற்கூறு -சேர்வாரேட்டை சேர்த்தியிலே அவனுக்குச் செய்யும் அடிமையிலே இரப்பை வெளி இடுகிறது ..

அவதாரிகை ஸமாப்த்தி ..

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-7– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் —

July 13, 2018

உத்தரார்த்த நிரூபணம் ..
இப்படித் தன்னைப் பற்றினவனுக்கு , உபாயமான தான் செய்யுமது   சொல்லுகிறான் பிற்கூற்றால் ..

அஹம் -பதார்த்தம் ..
அஹம் -தான் ..தனக்கு ஏவிற்றுச் செய்கிறது (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-2-6 )
ஸ்வாதந்த்ரியத்தின் மிகுதியாலே ..எளிமையாக நினைத்து அஞ்சுகிறவன் தேறும்படி
அந்தமில் ஆதி அம் பகவனான   (திரு வாய் மொழி 1-3-5 ) தன் நிலையை -நான் -என்று வெளி இடுகிறான் ..

மாம் -என்றால் பற்றுகைக்கு உறுப்பான வாத்சல்யாதிகள் நான்கும் தோன்றுமாப் போல
அஹம் -என்றால் காரியம் செய்கைக்கு   உறுப்பான -ஞானமும் /சக்தியும் /கிருபையும் /பிராப்தியும் தோன்றும் ..

நிறை ஞானத்து ஒரு மூர்த்தி (திரு வாய் மொழி 4-8-6 )  என்றும் –
ஆற்றல் மிக்கான் (திரு வாய் மொழி 7-6-10 ) -என்றும் –
அருள் செய்த நெடியோன் ( திரு வாய் மொழி 3-7-1) -என்றும் –
இரு நிலத்தவித்த எந்தாய் ( திரு வாய் மொழி 3-2-3) என்றும்
தேர் தட்டின் நிலையிலே இந்நாலு குணத்தையும்   ஆழ்வார் அனுசந்தித்து அருளினார் ..

இவை எல்லா வற்றிலும் இவ் இடத்திலே சக்தியிலே நோக்கு ..
எல்லா பொருளும் கருத்தினால்   உண்டாக்குவதிலும்
எப்பொருட்கும் ஏண் பாலும் சோராமல் நிற்ப்பதிலும்   (திரு வாய் மொழி 2-8-8 ) -என்றும் –
முப்பொழுதும் அகப்படக் கரந்து   ( திரு வாசிரியம் -7) 
ஓர் ஆல் இலையில்   சேர்வதிலும் -என்றும் -மறுவில் மூர்த்தியோடு ( திரு வாய் மொழி 4-10-10)
எத்தனையும்   நின்ற வண்ணம் நிற்கும் நிலையிலும் அரியது –
தான் ஒட்டி (  திரு வாய் மொழி 1-7-7 )  இவனுடைய   நீங்கும் விரதத்தைக் குலைத்து (திரு விருத்தம் -95 )
மேவும் தன்மையையும் ஆக்கி ( திரு வாய் மொழி 2-7-4) 
திருத்திப் பணி கொள்ள ( திரு வாய் மொழி 3-5-11 ) வல்லனாகை இறே ..

மாம் -என்றால் கோல் கையில் கொண்டு தேவாரம் கட்டி அவிழ்கிற   அர்ஜுனன் கால்பொடி
தன் முடியிலே உதிர ரத்யங்களை விடுவித்துக் கொண்டு சொலவுக்குச் சேராதபடி நிற்கிற சௌலப்யம் தோன்றும் ..

அஹம் -என்றால்   திருச் சக்கரம் ஏந்தும் கையனாய் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-1-7 )
தார் மன்னர் (பெரிய திரு மொழி 11-5-8 ) தங்கள் தலையிலும் சிவன் முடியிலும் (திரு வாய் மொழி 2-8-6 )
ஆன தன் காலில் உதறி விழ பாபங்களை அறுக்கிறேன் என்று கொண்டு செயலுக்குச் சேரும் படியான பரத்வம் தோன்றும் ..

த்வா -பதார்த்தம் ..
த்வா -என்று உபாயத்தைப் பற்றினவன் உடைய   ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகிறது
த்வா -உன்னை ..அறிவிலேனுக்கு அருளாய்   (திரு வாய் மொழி 6-9-8 ) என்றும் –
அறியோமை என் செய்வான் எண்ணினாய் ( பெரிய திருவந்தாதி -6) -என்றும் –
என் நான் செய்கேன் (திரு வாய் மொழி 5-8-3 ) என்றும்
அஞ்ஞானத்தையும் அசக்தியையும் ,அபிராப்தியையும் ,அபூர்த்தியையும் , முன் இட்டுக் கொண்டு  
என்னையே உபாயமாக பற்றின   உன் பற்றை   உபாயம் என்று இராதே
என்னுடைய ஞான சக்திகளில் அதி சங்கை அற்று இருக்கிற உன்னை ..

சர்வ பாபேப்யா -சப்தார்த்தம் ..
இவனுக்குத் தான் கழிக்கும் விரோதிகளை -சர்வ பாபேப்யோ -என்கிறான் ..
எல்லா பாபங்களில் நின்றும் -பாபம் ஆவது -இஷ்டத்தைக் குலைத்து அநிஷ்டத்தைத் தருமது ..
இவ் இடத்தில் ஞானத்துக்கும் ருசிக்கும் , உபாயத்துக்கும் –
விலக்கு கழிந்த பின்பு பிராப்திக்கு இடைச் சுவராய் கிடக்கும் அவற்றைப் பாபம் என்கிறது –
முமுஷுக்கு பாபம் போல புண்ணியமும் ( திரு வாய் மொழி 6-3-4 ) துயரமே தருகையாலே (திரு வாய் மொழி 3-6-8 )
இரு வல் வினைகள் ( திரு வாய் மொழி 1-5-10  ) என்று புண்ணியத்தையும் பாபத்தையும் சேரச் சொல்லுகையாலே
இவை இரண்டையும் பாபம் என்கிறது
பாபங்கள் என்கிற பன்மை பொய் நின்ற ஞானம் ( திரு விருத்தம் -1)  என்கிற அவித்யை முதலாக
பிரகிருதி சம்பந்தம் முடிவாக நடுவு பட்டவை எல்லாவற்றையும்   காட்டுகிறது ..
சர்வ சப்தம் -உபாயத்தைப் பற்றியும் -உடம்போடு இருக்கைக்கு அடியான வற்றையும் ,
இருக்கும் நாள் நினைவற புகுரும் அவற்றையும் கருத்து அறியாதே உத்தேச்ய விஷயங்களில் உபசாரம் என்று பண்ணும் அவற்றையும்
உகப்பாகச் செய்யும் அவற்றில் உபாய புத்தியையும்
நாட்டுக்கு செய்யும் அவற்றை தனக்கு என்று இருக்கையும் வாசனையாலே விட்டவற்றில் மூளுகையும் —
அவற்றை உபாயம் என்று   அஞ்சாது இருக்கையும்
துணிவு குலைந்து மீளவும் உபாய வரணம் பண்ணுகையும் சொல்லுகிறது ..
இப்படி உபாயத்திலும் அதிகாரத்திலும் குறைவற்ற பின்பு -விரோதிகளில் கிடப்பது   ஓன்று இல்லை இறே ..

மோக்ஷயிஷ்யாமி – சப்தார்த்தம்
மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று பாபங்களை விடுவிக்கும் படியைச் சொல்லுகிறது
மோக்ஷயிஷ்யாமி -முக்தன் ஆக்குகிறேன் –

பண்டை வினை ஆயின (திரு வாய் மொழி 9-4-9 ) -என்றும் –
சும்மெனாதே கை விட்டு (  பெரியாழ்வார் திரு மொழி 5 -4-3)-என்றும் –
விண்டே ஒழிந்த (திரு வாய் மொழி 10-4-9 ) என்றும் –
கண்டிலமால் ( பெரிய திருவந்தாதி -54) என்னும் படி
பாபங்கள் உன்னைக் கண்டு அஞ்சிப் போன இடம் தெரியாது போம்படி   பண்ணுகிறேன் ..
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கு (திருப் பாவை -5 )
பாபங்களைப் போக்கும் போது தீயினில் தூசாகும் ( திருப் பாவை -5) என்கிறபடியே பின்பு முகம் காண ஒண்ணாது இறே ..
வல் வினை மாள்வித்து (திரு வாய் மொழி 1-6-8 ) என்றும் –
தன் தாளின் கீழ் சேர்த்து (திரு வாய் மொழி 7-5-10 ) என்று விரோதி கழிகையும் ,
தன்னைக் கிட்டுகையும்   பேறாய் இருக்க ஒன்றைச் சொல்லிற்று   மற்றையது தன் அடையே வராதோ என்று ..
மாணிக்கத்தை மாசறுத்தால் ஒளி வரச் சொல்ல வேணுமா ?
வானே தருவான் அன்றோ ( திருவாய் மொழி 10-8-5 )..
தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்க்கிறது (பெரிய திருமொழி 10-2-10  )..
இரந்தால் தங்கும் ஊர் அண்டம் அன்றோ ( பெரிய திருமொழி 11-4-9)
முன்பில் உபாயத்துக்குச் சொன்ன பலமே இதற்கும் பேறான பின்பு இதற்கு தன் ஏற்றம் விரோதி கழிகை அன்றோ ..

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-6– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் —

July 13, 2018

பத விபாவம்
பதினோரு பதமான இதில் முதல் பதம்   விடப் படுகிற   உபாயங்களைச் சொல்லுகிறது–

சர்வ தர்ம சப்தார்த்தம் ..
சர்வ தர்மான் -எல்லா தர்மங்களையும் –,
தர்மம் என்கிறது , ஆசைப் பட்டவை கை புகுகைக்கு
நல் வழியாக சாஸ்திரங்கள் சொல்லுமத்தை ..இவ் இடத்தில் தர்மம் என்கிறது –
மோட்ஷம் ஆகிற பெரிய பேறு ,பெருகைக்கு ,சாஸ்த்ரங்களிலும் , பதினெட்டு ஒத்திலும் ,சொல்லப் பட்ட
கர்ம ஞானங்களை பரிகரமாக உடைய ,பக்தி ஆகிற சாதனத்தை
தர்மான் -என்கிற பஹு வசனம் ,
அற முயல் ஞான சமயிகள் பேசும்   ( திரு விருத்தம் -44 ) வித்யா பேதங்களான –
ஆண் ஒப்பார் இவன் நேர் இல்லை ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-1-3 ) என்கிற புருஷோத்தம வித்யை –
பிறவி அம் சிறை அறுக்கும் ( ) நிலை வரம்பு இல்லாத ( திரு வாய் மொழி 1-3-11) அவதார ரஹஸ்ய ஞானம்
நற்பால் அயோத்யை ( திரு வாய் மொழி 1-3-2) தொடக்கமான க்ஷேத்ர வாசம்
பாடீர் அவன் நாமம் (திரு வாய் மொழி 7-5-1 ) என்கிற திரு நாம சங்கீர்த்தனம்
கடைத்தலை சீய்க்கை (திரு வாய் மொழி 10-5-5 ) 
மா கந்த நீர் கொண்டு (திரு வாய் மொழி 10-2-7 )
தூவி வலம் செய்கை -( திருவாய் மொழி 7-10-2 )
பூவில் புகையும் விளக்கும் சாந்தமும் நீரும் கொண்டு (திரு வாய் மொழி 5-2-9 )
பூசனை செய்கை (திரு வாய் மொழி 10-2-4 ) தொடக்கமாக சாதனபுத்தியோடே செய்யும் அவற்றைக் காட்டுகிறது ..
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த (திரு வாய் மொழி 4-8-6 ) -என்கையாலே அவையும் தனித் தனியே   ஸாதனமாய் இருக்கும் இறே ..

சர்வ சப்தம் –
யஜ்ஞம் /தானம் /தபஸ் /தீர்த்த சேவை முதலானவை கர்ம யோக்கியதை உண்டாகும் படி சித்தியை விளைவிக்கும்
ஓதி உரு எண்ணும் அந்தி (முதல் திரு வந்தாதி -33 )
ஐந்து வேள்வி (திருச் சந்த விருத்தம் -90 ) தொடக்கமானவற்றைச் சொல்லுகிறது –

தர்மத்திலே சொருகாமல் , இவற்றை சர்வ சப்தத்துக்கு பொருளாக தனித்து சொல்லுகிறது –
பிரபத்திக்கு யோக்யதை தேட வேண்டாம் ..இவனையும் இவன் உடைய ஸ்த்ரீ யையும் போல ,
நீசர் நடுவே கேட்கவும் -அநுஷ்டிக்கவுமாய்
குலங்கள் ஆய ஈர் இரண்டில் ( திருச் சந்த விருத்தம் -90) பிறவாதாரும் இதிலே   அந்வயிக்கலாம்   என்று தேறுகைக்காக ..
முது விளக்கி ,முழி , மூக்கு புதைத்து கிழக்கு நோக்கி கும்பிட்டு ,கீழ் மேலாக புற படுத்து ,
நாள் எண்ணி ,குரு விழி கொண்டு ,சாதனாந்தரங்களிலே நினைவாய் கிடந்ததிறே ..
இவை ஒன்றும் செய்யாதே சரணா கதனாய்
இக் கரை ஏறினவன் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 5-3-7 ) உபதேசிக்கக் கேட்டு
சரணாகத ரக்ஷணம்   பண்ணின குலத்தில் பிறந்து , உறவை உட்பட கொண்டாடுகிறவர்க்கு ,
பிரபத்தி பழுத்துப் போய் ,அக்கரைப் பட ஒண்ணாது ஒழிந்தது ..நன்மை தீமைகள் தேடவும்   பொகடவும் வேண்டா ..
இவை விலக்கும் பற்றாசுமாய் இருக்கும் என்று இருக்கையே அதிகாரம் ..

பரித்யஜ்ய பதார்த்தம் –
பரித்யஜ்ய -என்று இந்த உபாயங்களை விடும் படியைச் சொல்லுகிறது-
த்யாகமாவது -விடுகை ..பரி த்யாகமாவாது -பற்று அற   விடுகை
உபாயம் அல்லாதவற்றை   உபாயமாக நினைத்தோம் என்று -சிப்பியை வெள்ளி என்று எடுத்தவன் லஜ்ஜித்து
பொகடுமாப் போல புகுந்து போனமை தெரியாத படி விட வேணும் ..
பித்தேறி னாலும் அவற்றில் நினைவு செல்லாத படி -விட்டோம் என்கிற நினைவையும் கூட   விடச் சொன்ன படி –
தர்மதாவதை பாதகம் என்பது -ஆழ்வார் – எய்தக் கூவுதல் ஆவதே ( ) -என்று புலை அறங்களோ பாதியாகிற ( ) 
இதை தர்மம் என்று விடச் சொல்லுகிறது -பூசலை அதர்மம் என்றும்   இவற்றை தர்மம் என்றும் பிரமித்த அர்ஜுனன் நினைவாலே ..
நிஷித்தம் செய்கை அசக்தியால் அன்றிக்கே ஆகாதே என்று விடுமா போல உபாயாந்தரங்களை ஸ்வரூப விருத்தம் என்று இ றே –
தபோதனரான ரிஷிகளும் நெருப்பை நீராக்குகிற
தேஜஸ்ஸை உடைய பிராட்டியும் -ஸ்வ ரக்ஷணத்திலே இழியாதே கர்ப்பத்தில் இருப்பாரைப் போலே இருந்தது –
நாத்தழும்பால் தீ விளையாத   விட வாயும் வல் வாயும் ஏறி பர லோகங்களிலே சென்று
படை துணை செய்து அரிய தபசுக்களைச் செய்து வெறுத்துவர் சபையிலே வில் இட்டு அடித்து ஊர் வாசியை முறை கூறுகிறவன்
கர்ம ஞானங்களில்   இழிய மாட்டாமை அன்றோ -கலங்குகிறது ..ஸ்வரூப பாரதந்த்ரயத்தைக் கேட்ட படியாலே இறே –
தன்னை ராஜ மகிஷி என்று அறிந்தவள் உதிர் நெல் பொருக்கவும் ,கோட்டை நூற்கவும் ,குடம் சுமக்கவும் ,லஜ்ஜிக்கும் இறே ..
இவன் தான் சுமப்பேன் என்றான – இவனை எடுத்தினான் இத்தனை இறே
இவ் உபாயத்தில் ,இழியும் போது உபாயாந்தரங்களை அதர்மம் என்று விட வேண்டும் என்று சாஸ்திரங்கள் பலவும் சொல்லுகையாலும்
உத்தம ஆஸ்ரமத்தில் புகும் அவனுக்கு முன்பில் ஆஸ்ரம தர்மங்களை விடுகை குறை   இல்லாமை யாலும்
தர்மங்களை விடச் சொல்லுகை தப்பு அல்ல ..

மாம் -சப்தார்த்தம் ..
மாம் -என்று பற்றப் படும்   உபாயத்தைச் சொல்லுகிறது ..
மாம் -என்னை — அறம் அல் அல்லாவும்   சொல் அல்ல ( ) -என்னும் கழிப்பனான தர்மங்கள் போல் அன்றிக்கே
கைக் கொள்ளப்படும் நல் அறத்தைக் காட்டுகிறான்
வேதத்தில் இரண்டு கூற்றிலும் அறிவுடை யார்க்கும் நல் அறமாக சொல்லுவது
பறை தரும் புண்ணியனான ( திருப் பாவை -10 ) கிருஷ்ணனை இ றே-
தர்மங்களை நிலை நிறுத்தப் பிறந்தவன் தானே தர்மங்களை   விடுவித்து ,  அவற்றின் நிலையிலே  
தன்னை நிறுத்துகையாலே நேரே தர்மம் தான் என்னும் இடத்தை வெளி இட்டான் ஆயிற்று ..

அல்லாத தர்மங்கள் சேதனனாலே செய்யப் பட்டு ,பல கூடி ஒன்றாய் ,நிலை நில்லாதே ,
அறிவும் மிடுக்கும் அற்று , இவன் கை பார்த்து தாழ்ந்து பலிக்க கடவனாய் இருக்கும் ..

இந்த தர்மம் – அறம் சுவராக நின்ற (திரு மாலை -6) என்று படி எடுத்தார் போல கோயிலாம் படி   சித்த ரூபமாய் ,
ஒன்றாய் , நிலை நின்று , ஞான சக்திகளோடு கூடி ,ஒன்றால் அபேக்ஷை அற்று , தாழாமல் பலிக்குமதாய் இருக்கும்

என்னை என்று   வைகுந்தம் கோவில் கொண்ட ( திரு வாய் மொழி 8-6-5 ) என்றும் –
வலை வாய் கண் வளரும் (பெரிய திரு வந்தாதி -85 ) என்றும் –
ஒழிவற நிறைந்து நின்ற (திரு வாய் மொழி 3-2-7 ) என்றும் –
எம் மாண்பும் ஆனான் ( திரு வாய் மொழி 1-8-2 ) என்கிற தன்னுடைய  
பரத்வாதிகளை கழித்து ,கிருஷ்ணனான நிலையைக் காட்டுகிறான் ..

பால பிராயத்தே இவனைக் கைக் கொண்டு (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-6-6 )
ஓக்க விளையாடி ஒரு படுக்கையிலே கிடந்து ஓர் ஆஸனத்திலே கால் மேல் கால் ஏறிட்டு இருந்து
ஓர் கலத்திலே உண்டு ,காட்டுக்கு துணையாக கார்ய விசாரங்களைப் பண்ணி
ஆபத்துக்களிலே உதவி நன்மைகளைச் சிந்தித்து மன்னகலம் கூறிடுவான் (பெரிய திருமொழி 11-5-7)
ஓலை கட்டி தூது சென்று ஊர் ஓன்று வேண்டி பெறாத உரோடத்தால் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-6-5 ),
பாரதம் கை செய்து , தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய் ( திரு வாய் மொழி 7-5-9 ) அவர்களையே   என்னும் படியான ,
இவனுடைய குற்றங்களைக் காண கண்ணிட்டு நலமான வாத்சல்யத்துக்கு இறை ஆக்கி
சீரிய அர்த்தங்களை வெளி இட்டு
தேவர் தலை மன்னர் தாமே (நான்முகன் திரு வந்தாதி -16) என்னும் படியான ஸ்வாமித்வத்தை பின்
விஸ்வ ரூப முகத்தாலே காட்டி பாங்காக   முன் ஐவரோடு அன்பளாவி ( பெரிய திருமொழி 2-4-4 ) 
என்னும் படி சௌசீல்யம்   தோற்றும் படி புரை அறக் கலந்து
பக்கமே கண்டார் உள்ளார் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-1-8 ) என்னும் படி சுலபனாய்
கார் ஒக்கும் மேனியைக் ( திரு வாய் மொழி 9-9-7 ) கண்ணுக்கு இலக்கு ஆக்கிக் கொண்டு போருகிறவன் —

சேனா தூளியாலே புழுதி படிந்த கோதார் கரும் குழலும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-7 )
குறு வேர்ப்பு அரும்பின கோள் இழையாயுடை கொழுஞ்சோதி வட்டம் கொல் கண்ணன் கோள் இழை வாள் முகமாய் ( திரு வாய் மொழி 7-7-8 )
குரு மா மணிப்   பூண் குலாவித் திகழும்   ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-2-10 )
திரு   மார்வணிந்த வன மாலையும் ( நாய்ச்சியார் திரு மொழி 13-3 ) 
இடுக்கின மெச்சூது சங்கமும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-1 )
அணி மிகு தாமரைக் கையாலே ( திரு வாய் மொழி 10-3-5) கோத்த சிறு வாய்க் கயிறும்
முடை கோலும் அர்த்த பிரகாசமான ஞான முத்திரையும் ,
கட்டி நன்கு உடுத்த பீதக ஆடையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-6-10 ) 
சிலம்பும் செறி கழலும் ( -மூன்றாம் திரு வந்தாதி -90 ) 
வெள்ளித் தளையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-2-3 )  சதங்கையும் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-2-20  )
கலந்து ஆர்ப்ப தேருக்குக் கீழே நாட்டின கனை கழலுமாய் (  திரு வாய் மொழி 3-6-10 )
நிற்கிற நிலையை -மாம் -என்று காட்டுகிறான் ..

ஏக சப்தார்த்தம் ..
புற பகை அறுத்துக் காட்டின உபாயத்துக்கு -ஏகம் – என்று உட்பகை அறுக்கிறது ..
இந்த உபாயத்தை சொல்லும் இடங்களிலே -களை கண் நீயே (பெரிய திரு மொழி 4-6-1 ) என்றும்
சரணே சரண் ( திரு வாய் மொழி 5-10-11 ) என்பதொரு நிர்பந்தம் உண்டு ஆகையாலே
என்னையே என்று -விரஜ -என்று சொல்லப் படுகிற   ஸ் வீகாரத்தில் உபாய புத்தியைத் துடைத்து உபாயத்தை ஓட வைக்கிறது ..

அவனே அகல் ஞாலம் படைத்து இடந்தான் (திரு வாய் மொழி 9-3-2 ) என்றும்
அவனே அரு வரையால் ஆநிரைகள் காத்தான் (மூன்றாம் திரு வந்தாதி -51 ) என்னும் படி
ஒன்றிலும் ஒரு சகாயம் பொறாதே -வேறு ஒன்றை காணில் சணல் கயிறு கண்ட ப்ரஹ்மாஸ்திரம்   போலே
தன்னைக் கொண்டு நழுவும் படி இறே   உபாயத்தின் சுணை உடைமை ..
அதுவும் அவனது இன் அருளே -என்று இத்தலையில் நினைவுக்கும் அடி அவன் ஆகையாலே
நீ என்னைக் கைக்   கொண்ட பின் ( பெரிய திருமொழி 5-4-2 ) என்னும் படியான
அவனுடைய ஸ்வீகாரம் ஒழிய தன் நினைவாலே பெற இருக்கை ….
என் நினைந்து இருந்தாய் (பெரிய திரு மொழி 2-7-1 ) என்கிற அதிகாரிக்கு கொத்தை இறே ..
விட்டோம் பற்றினோம்   விடுவித்து பற்று விக்கப் பெற்றோம் என்கிற நினை
வுகளும் உபாயத்துக்கு விலக்கு இறே –

சரண -சப்தார்த்தம் ..
சரணம் -என்று பற்றும் படியைச் சொல்லுகிறது ..
சரணம் -உபாயமாக ..இதுக்கு பல பொருள்களும் உண்டே ஆகிலும் இவ் விடத்தில் -விரோதியைக் கழித்து பலத்தைத் தரும்
உபாயத்தைக் காட்டக் கடவது ..
மாம் ஏகம் சரணம் -என்கையாலே உபேயமே உபாயம் என்னும் இடம் தோற்றும் ..

விரஜ – சப்தார்த்தம் .. விரஜ -என்று ஸ்வீ காரத்தைச் சொல்லுகிறது ..
விரஜ -அடை ..புத்தியாலே அத்யவசி   என்ற படி ..
என் மனத்து அகத்தே   திறம்பாமல் கொண்டேன் (பெரிய திரு மொழி 6-3-2 ) என்கிறபடியே
இவ் உபாயத்துக்கு   இவன் செய்ய வேண்டியது நெஞ்சாலே துணிகை இறே ..

பூர்வ வார்த்த அர்த்த ஸங்க்ரஹம்..
ஆக முற்கூற்றால் –
தவம் செய்ய வேண்டா (பெரிய திருமொழி 3-2-1 ) -என்றும் –
சிந்திப்பே அமையும் ( திரு வாய் மொழி 9-1-7 )-என்கிற படியே உன் தலையால் உள்ள வற்றை உதறி என்னையே தஞ்சமாக நினை ..
விரகு தலையரைப் போலே அலமாவாதே மாணிக்கம் பார்ப்பாரைப் போல உன் கண்ணை கூர்க்க விட்டு இரு ..
பதர் கூட்டை விட்டு பர்வதத்தைப் பற்று வாரைப் போல -அசேதன கிரியா -கலாபங்களை விட்டு –
தேர் முன் நின்று காக்கிற , கரு மாணிக்க மா மலை யான தம்மைப் பற்று என்று
அதிகாரி தொழிலை சொன்னான் ஆயிற்று ..

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-5– ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் –

July 12, 2018

சரம ஸ்லோக பிரகரணம் ..
அவதாரிகை
மூல மந்த்ர   சரம ஸ்லோக பவ்ரவபர்யம்..
திரு மந்த்ரத்தை நரனுக்கு உபதேசித்து –
நாமம் ஆயிரம் ஏத்த நின்ற நாராயணன் (நாச்சியார் திருமொழி 2-1 )
பாரோர் புகழும் வதரியில் ( சிறிய திரு மடல் -74)  நின்றும் ,
வட மதுரை ஏற ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-9-4 ) வந்து ஸ்ரீ கிருஷ்ணனான நிலையிலே நரனுடைய அம்சமாய் ,
நம்பி சரண் ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-2 )  என்று சிஷ்யனான அர்ஜுனனைக் குறித்து ,
திரு மந்திரத்தில் ஸ்வரூபத்துக்குச் சேர அறுதி இட்ட புருஷார்த்தத்துக்கு ,தகுதியான சாதனத்தை ,
சரம ஸ்லோக முகத்தாலே ,வெளி இட்டு அருளினான் ..

பரம பிராப்ய பிராபக நிர்ணயம் ..
ஆத்ம பரமாத்ம சம்பந்தத்தை உணராதே உடம்பையே தானாக நினைத்து
அதைப் பற்றி வருகிற பந்துக்களுக்கு சந்தேகித்து அவர்கள் ஸ்நேஹம் பொறுக்க மாட்டாதே
தன்னுடைய தர்மத்தைப் பாபம் என்று கலங்கின அர்ஜுனனை —
செம் கண் அலவலையான ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 2-1-2 ) கிருஷ்ணன்
அமலங்களாக விழிக்கிற ( திரு வாய் மொழி 1-9-9) நோக்காலும் ,தூ ஒளிகளாலும் (திரு வாய் மொழி 9-9-9  )
உறும் ஆகாதே (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-8-3 ) விழாமே
குரு முகமாய் , அறியாதன அறிவித்து ( திரு வாய் மொழி 2-3-2 ) ,
உடம்பையும் ஆத்மாவையும் பற்றி வருகிற
ஐம் கருவி கண்ட இன்பம் தெரி வரிய அளவிலா சிற்று இன்பம் ( திரு வாய் மொழி 4-9-10 )  என்கிற
ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்கள் வுடைய பொல்லாங்கையும் ,இன்ப கவி செய்து (திரு வாய் மொழி 7-5-11 ),
தொல்லை இன்பத்து இறுதி   ( பெருமாள் திருமொழி 7-8 ) காட்டுகிற தன்னை மேவுகை ஆகிற
மோஷத்தினுடைய தன்மையும் அறிவித்து பெறுகைக்கு வழியாக கர்ம ஞான பக்திகளை அருளச் செய்யக் கேட்ட அர்ஜுனன்
ஊன் வாட (பெரிய திருமொழி 3-2-1 ) நீடு கனி உண்டு (பெரிய திருமொழி 3-2-2 )
பொருப்பு இடையே நின்று ( மூன்றாம் திருவந்தாதி -76)
இளைப்பினை இயக்கம் நீக்கி விளக்கினை விதியில் கண்டு   (திருக் குறும் தாண்டகம் -18 )
குறிக்கோள் ஞானங்களால் (திரு வாய் மொழி 2-3-8 )
ஊழி ஊழி தோறு எல்லாம் (திருச் சந்த விருத்தம் -75 )
யோக நீதி நண்ணி (திருச் சந்த விருத்தம் – 63 )
என்பில் எள்கி நெஞ்சு உருகி (திருச் சந்த விருத்தம் -76 ) உள் கனிந்து –
ஜன்மாந்தர சகஸ்ராந்தங்களிலே செய்து முடிக்க வேண்டின அந்த உபாயங்களின் உடைய அருமையும் ,

மெய் குடியேறி குமைத்து (பெரிய திருமொழி 7-7-9 ) ,
வலித்து எற்றுகிற (திரு வாய் மொழி 7-1-10 ) இந்த்ரியங்களுடைய கொடுமையும்

ஐம்புலன் கருதும்   கருத்துள்ளே மூட்டப் பட்டு நின்றவாது நில்லா நெஞ்சின் (பெரிய திருமொழி 1-1-4 ) திண்மையும்

செடியார் ( திருவாய் மொழி 2-3-9) ,கொடு வினை (திருவாய் மொழி 3-2-9 ) ,
தூற்றுள் நின்று ,வழி திகைத்து அலமருகின்ற தன்னால்
அறுக்கல் அறாத பழ வினையின் கனத்தையும் (திரு வாய் மொழி 3-2-4 )

தன் உள் கலவாதது (திருவாய் மொழி 2-5-3 ) ஒன்றும் இல்லை என்னும் படி ,
முற்றுமாய் நின்று ( திரு வாய் மொழி 7-6-2) ,சர்வ பூதங்களையும் மரப்பாவை போல , ஆட்டுகின்றவன் ,
வேறு வேறு ஞானமாய் (திருச் சந்த விருத்தம் -2 ) உபாயாந்தரங்களுக்கு உள்ளீடாய் ,நிற்கிற நிலையையும் ,

என் ஆர் யுயிர் நீ ( திரு வாய் மொழி 7-6-3) என்னும் படி தன் காரியத்தில் தான் இழிய ஒண்ணாத படி உபதேசித்த
ஸ்வரூப பர தந்தர்யத்தையும் ,அனுசந்தித்து –
நாம் இவ் உபாயங்களைக் கொண்டு நம் விரோதிகளைக் கழித்து அவனை   கிட்டுகை கூடாது ,
உனக்கு ருசித்த ஒன்றைச் செய் என்ற போதே -தமயந்திக்கு அல் வழி காட்டிய நளனைப் போல ,
இவனும் நம்மை நெறி காட்டி நீக்கினான் அத்தனை ( பெரிய திரு வந்தாதி -6)  என்று வெறுத்து  

என் உடைக் கோவலனே   என் உடைய ஆர் வுயிராய் எங்கனே கொல் வந்து எய்துவர் ( திரு வாய் மொழி 7-6-5 ) -என்றும் –
என்னை நீ புறம் போக்கல் உற்றால் (திரு வாய் மொழி 10-10-5 ) என்   நான்   செய்கேன் ( திரு வாய் மொழி 5-8-3) என்று
கண்ணும் கண்ணீருமாய் ,கையிலே வில்லோடு சோர்ந்து விழ மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கு தான் (திரு வாய் மொழி 9-1-10 )
இருள் நாள் பிறந்த காரியம் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 8-8-9 ) இவனைக் கொண்டு தலைக் கட்டவும் ,
பரிபவ காலத்தில் ,தூர வாசியான தன்னை நினைத்த மைத்துனமார் (பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-9-6 ) காதலியை
மயிர் முடிக்கும் படி பாரதப் போர் முடித்து ( ) திரௌபதியின் உடைய ,
அலக்கண்   நூற்றுவர் தம் ( பெரிய திரு மொழி 2-3-6) பெண்டிறும் ,எய்தி நூல் இழப்ப ,
வென்ற பரஞ்சுடராய் ( பெரிய திரு மொழி 1-8-4) தன் ஸ்வரூபம் பெறவும் இருக்கிற ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்
இவனுக்கு இவ் வளவும் பிறக்கப் பெற்றோமே என்று   உகந்து அர்ஜுனனைப் பார்த்து –
கீழ் சொன்ன உபாயங்களை விட்டு ,என்னையே உபாயமாகப் பற்று ,
நான் உன்னை விரோதிகளில் நின்றும் விடுவிக்கிறேன் ,
நீ சோகியாதே கொள் -என்று ஸ்வரூப அனுரூபமான   உபாயத்தை வெளி இடுகிறான் ..

சரம உபாயம் ..
இது ஒழிந்த உபாயங்களிலே பரந்தது ,இப் பாகம் பிறந்தால் அல்லது இவ் உபாயம் வெளி இடல் ஆகாமையாலே
முத்திறத்து வாணியத்து இரண்டில் ஒன்றி வழி கெட   நடக்கிறவர்களையும் வாத்சல்யத்தின் மிகுதியாலே ( திருச் சந்த விருத்தம் -68) ,
பித்தனைத் தொடரும் மாதா பிதாக்களைப் போல ,மீட்கவும் பார்க்கிற சாஸ்திரம் ,
கொடிய மனத்தால் சினத் தொழில் புரிகிற (பெரிய திரு மொழி 1-6-5 ) நாஸ்திகனுக்கும் ,சத்ருவை அழிக்கைக்கு ,
அபி சாரமாகிற வழியைக் காட்டி ,தன்னை விஸ்வசிப்பித்து ,த்ருஷ்ட போகத்துக்கு ,வழிகளை இட்டு ,தன்னோடு இணைக்கி
ஸ்வர்காதி பலன்களுக்கு வழி காட்டி ,தேக ஆத்ம அபிமானத்தைக் குலைத்து ,ஆத்ம போகத்துக்கு வழி காட்டி ,
அந்நிய சேஷத்வத்தை அறுத்து ,பரமாத்ம போகத்துக்கு   வழி காட்டி ஸ்வாதந்த்ரயத்தைப் போக்கி ,
ஸ்வரூப பாரதந்த்ரயத்தை உணர்த்தி சித்தோ உபாயத்தில் மூட்டுமா போலே – 
முந்தை தாய் தந்தை (திரு வாய் மொழி 5-7-7 ) யான இவனும்
நெறி உள்ளி   ( திரு வாய் மொழி 1-3-5 ) எல்லா பொருளும் விரிக்கிறான் ( திரு வாய் மொழி 4-5-5 ) ஆகையாலே
பூசலுக்கு எறிகொலைக்கு அஞ்சி ,வில் பொகட்ட வனுக்கு தன்னைப் பெறுகைக்கு தானே உபாயம் என்கை சேராது என்று
புறம்பே பரந்து மோட்ஷ அதிகாரி ஆக்கி , உபாயங்களை கேட்டு கலங்கின அளவிலே
இவனை உளன் ஆக்குகைக்காக பரம ரஹஸ்யத்தை வெளி இட்டு அருளினான் ..

சரம ஸ்லோகார்த்தம் பரம ரஹஸ்யம் ..
ஐந்தாம் வேதத்துக்கு உபநிஷத்தான   ஸ்ரீ கீதையிலே பரக்கச் சொல்லி குஹ்ய தமம் -என்று
தலைக் கட்டின பக்தி யோகத்துக்கு மேலாக ஒரு வார்த்தையாகச் சொல்லி ,
ஒருத்தியுடைய சரணாகதி நம்மை நெஞ்சை அழித்தது என்கிற துணுக்கத்தோடே
இது ஒருவருக்கும் சொல்லாதே கொள் என்று   மறைத்தபோதே   இது பரம குஹ்ய தமம் -என்று தோன்றும் ..

சரம ஸ்லோகார்த்த வைபவஞ்ஞர் ..
இதன் ஏற்றம் அறிவார் -பரமன் பணித்த வகை (திரு வாய் மொழி 10-4-9) -என்றும் –
பொன் ஆழிக் கையன் திறன் உரையே (முதல் திருவந்தாதி -41 ) -என்றும் –
மெய்ம்மைப் பெரும் வார்த்தை ( நாய்ச்சியார் திருமொழி 11-10) -என்றும் –
ஆற்றங்கரைக் கிடக்கும் கண்ணன் கடல் கிடக்கும் மாயன் உரை கிடக்கும் உள்ளது எனக்கு (நான் முன் திருவந்தாதி -50 ) -என்றும்
இருக்கும் வார்த்தை ( திருவாய் மொழி 7-5-10) அறிபவர் இறே –

சரம ஸ்லோகார்த்த கெளரவம் ..
இதுக்கு அதிகாரிகள் கிடையாமையாலே தேர் தட்டினையும் /சேர பாண்டியனையும் சீர் தூக்கி
செய்ய அடுப்பதென் என்று பல கால் நொந்து துவளப் பண்ணி சூழ் அரவு கொண்டு
மாச உபவாசம் கொண்டு மூன்று தத்துக்கு பிழைத்தல் சொல்லுகிறோம் என்றும்
இவனுக்குச் சொல்ல இழிந்தது காண் என்றும் நம் முதலிகள் பேணிக் கொண்டு போருவார்கள் ..

சரம ஸ்லோக அதிகாரிகள் ..
இதில் சொல்லுகிற அர்த்தம் எவ் வுயிர்க்குமாய் இருந்ததே ஆகிலும்
முக் குணத்து இரண்டு அவை அகற்றி (திரு எழு கூற்று இருக்கை –9 )
பரம சாத்விகனாய் மால் பால் மனம் சுழிப்ப (மூன்றாம் திருவந்தாதி -14 ) சம்சாரத்தில் அருசியை உடையனாய்
திரு அரங்கர் தாம் பணித்தது என்றால் (நாய்ச்சியார் திருமொழி 11-30 )
துணியேன் இனி ( பெரிய திருமொழி 11-8-8) என்னும் படி வியவசாயம் உடையவனாய்
நாஸ்திகனும் ஆஸ்திக நாஸ்திகனும் அன்றிக்கே ஒள் வாள் உருவி எறியும் படி (பெரிய திருமொழி 6-2-4 ) 
ஆஸ்திகர்க்கே சரண் ஆவான்   இதுக்கு அதிகாரி யாம்படியாய் இருக்கும் —

சரம ஸ்லோக வாக்யார்த்தம்
கீழே உபாயங்களை வெளி இட்டு அவற்றுக்கு உள்ளீடாய் நின்று காரியம் செய்கிற தன்னை உபாயமாகச் சொல்லி
மேலே ஒரு உபாயம் சொல்லாமையாலே சரம ஸ்லோகம் என்று பேரான இது
இந்த உபாயத்துக்கு இவன் செய்ய வேண்டும் அவற்றையும் ,
இவ் உபாயம் இவனுக்கு   செய்யும் அவற்றையே சொல்லுகிறது ..

சரண்ய சரணாகத க்ருத்யம் ..
விடுவித்துப் பற்று வித்து , விலக்கடி அறுக்கை உபாய க்ருத்யம் ..
விட்டுப் பற்றி தேறி இருக்கை அதிகாரி க்ருத்யம் –

அவதாரிகை முற்றிற்று ..

———————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளிச் செயல் ரகஸ்யம்-4–ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் .

July 7, 2018

நமஸ் – சப்தார்த்தம் ..
சர்வ ரக்ஷகனான ஸ்ரீயபதிக்கு அநந்யார்ஹ சேஷமாகை யாகிற நிலை நின்ற உறவை
ஆத்மாவை அறிய ஒட்டாத விரோதியை -நம -என்று கழிக்கிறது ..
நமஸ் ஸூ -ந என்றும் ம -என்றும் இரண்டு பதமாய் இருக்கும் ..
ம -என்கிற இத்தை ந – என்று கழித்து – வீடுமின் முற்ற த்தின் ( திரு வாய் மொழி 1-2 )  -போல
கழித்துக் கொண்டு ..கழிக்கப் படும் அத்தைக் காட்டுகிறது ..
அவன் உடையவனாய் , தான் உடமை -யானமை நிலை நிற்பது -தனக்குத் தான் கடவ னாகவும் ,
தான் அல்லாத ஆத்மாத்மீயங்களை -என்னது -என்று நினைக்கிற   அகங்கார மமகாரங்களை
வேர் முதல் மாய்த்தல் ( திரு வாய் மொழி 1-2-3 ) ஆகையாலே
உ -காரத்திலே கழிவுண்ட பிறரிலே சொருகின தன்னை -நம -என்று   வெளியாக கழிக்கிறது ..
சம்சாரத்துக்கு விதையாய் ,காட்டுத் தீயும் மிருத்யுவும் போல , ஸ்வரூபத்தை சுட்டு உரு அழிக்கிற –
நான்- எனது -என்கிற கழித்தல் இறே   ஸ்வரூப சித்தி உள்ளது ..

தனக்கும் , பிறர்க்கும் ஆளானானால் ,அவனுக்கும் அவன் வுடையார்க்குமாக வேண்டுகையாலே ,
பகவத் சேஷத்வம் ,பிராட்டி அளவும் சென்றார் போல ,மிதுன சேஷத்வமும் ,
திரு மாலுக்கு உரிய தொண்டர் தொண்டர் ( திரு வாய் மொழி 6-9-11 ) ஓடி ,
மெய் அடியார்கள் தம் எல்லையில் அடிமையையும் ( பெருமாள் திரு மொழி 2-10 )  இது காட்டக் கடவது .
ஒருவன் தனக்கு என்று எழுதிக் கொண்ட அடிமையும் , காணியும் , பார்யா புத்ராதிகளுக்கும்   விற்று விலை செல்லும் படி ஆக்கினால் ,
அவனுக்கு நிலை நின்றதாம் போலே ,
அற விலை செய்த ( திரு வாய் மொழி   8-1-10 ) 
அடிமை அறக் கொண்ட ( திரு வாய் மொழி 4-9-6 )
ஆத்ம ஆத்மீயங்களை   எந்தம்மை விற்கவும் பெறுவார்கள் ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 4-4-10 )..
ஈது எல்லாம் உனதே ஆக ( திரு நெடும் தாண்டகம் -27 ) என்னும் படி அடியார்க்கு ஆட்படுத்தால் இ றே   ( திருப் பள்ளி எழுச்சி ) 
அவன் நிலை ஆளாக ( பெரிய திரு மொழி 3-6-9 )  உகந்தான் ஆவது ..

எல்லாரும் தாச பூதராய் இருக்க ,
அவர்கட்கு அஙகு அருள் இல்லா ( பெரிய திரு மொழி 5-6-8 ) என்னும் படி சிலரை   த்விஷத்துக்கள் என்று  
அழல விழித்து ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 1-8-5 ) 
சிலர் பக்கலிலே   என்றும் அருள் நடந்து ( பெரிய திரு மொழி 3-10-1 ) 
என் தமர் ( பெரிய திரு மொழி 10-6-5 ) 
என் அடியார் (பெரியாழ்வார் திரு மொழி 4-9-2 ) என் வுடைய பிராணங்கள் ,
என் வுடைய ஆத்மா ,இரண்டாம் அந்தராத்மா , என்று அவன் விரும்புகையாலே
அவனை உள்ளத்து ( பெரிய திரு மொழி 11-6-7 )  எண்ணாதே இருப்பாரோடு ( பெரிய திரு மொழி 2-6-1 ) 
உறவு அறவும் என்னும் நெஞ்சு வுடையாருக்கு ( பெரிய திரு மொழி 2-6-2 ) அடிமைப் படுகையும்
ஸ்வரூபம் என்னும் இடத்தை உ -காரமும் நமஸ் ஸூம்   அறிவிக்கிறது என்று இறே ..

திரு எட்டு எழுத்தும் கற்ற ஆழ்வார் -மற்று ஓர் தெய்வம் உள்ளது   என்று இருப்பாரோடு வுற்றிலேன்  
வுற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை ( திரு வாய் மொழி ( பெரிய திரு மொழி 8-10-3 ) என்றது ..
ஆத்மாவின் வுடைய சேஷத்வம் இவ்வளவும் சென்று நிலை   நின்றால் போல ,
அவன் வுடைய ரஷகத்வமும் நிலை நிற்பது ..ஸ்வ ரஷணத்திலே தான் அந்வயியாது ஒழிந்தால் ஆகையாலே
இந்த ஸ்வாதந்த்ரயத்தை அறுத்து ,அவனே உபாயம் என்னும் இடத்தையும் ,வெளி இடுகிறது -நமஸூ ..
சரணம் புகச் சொல்ல -நமஸ்ஸைப் பண்ணினார்கள் -என்கிற வழியாலே உபாயத்தைக் காட்டு கிறதாகவும் சொல்லு வார்கள் ..

நடுவே கிடந்து ,ஸ்வரூபத்துக்கும் ,உபாயத்துக்கும் ,பிராப்யத்துக்கும் , களை அறுத்து ,
நல் வகையால் ( திருப் பல்லாண்டு -11 )
வேம்கடத்து உறைவார்க்கு   ( திரு வாய் மொழி 3-3-6 ) 
மேலைத் தொண்டு களித்து ( திரு வாய் மொழி 10-8-7 ) என்று
ஸ்வரூபமும் ,உபாயமும் , பிராப்யமும் தானாய்
உற்று எண்ணில் ( திரு வாய் மொழி 7-9-10 )  ஆத்ம சமர்பணத்துக்கும் தான் வுரியன் அல்லாத
பார தந்த்ரியத்தின் மிகுதியை எனது ஆவியும் உனதே (திரு வாய் மொழி 5-7-10 )
என் உடைமையும் நீயே (திரு வாய் மொழி 2-9-9 )  என்கிற படியே காட்டி ,
ஸ்வரூபத்தோடே வைக்கையாலே இத்தை ஆந்தராளிக வைஷணவ பதம் என்று பூர்வாசார்யர்கள் விரும்புவார்கள் ..

———————————————

நாராயண -பதம் தன்னை அடியானாக உணர்ந்தவன்   சேஷி பக்கல் அடிமையை இரக்கும் படியைச் சொல்லுகிறது ..
நாராயணன்   என்றது அ – காரத்தில் சொன்ன சேஷியை வெளி இடுகிறது –
நர /நாரா நாராக / என்றும் அழியாத சேஷ வஸ்துக்களின் திரளைக் காட்டுகிறது –
நரன் என்று சொல்லப் படுகிறவன் பக்கல்   நின்றும் பிறந்த வற்றையும் ,
தத்வங்களிலே முற்பட்ட பிரதானமான அப்புக்களையும் நாரங்கள் என்னக் கடவது
என்றும் உண்டாய் ,ஒரு படிப் பட்டு ஆவது அழிவது ஆக நிற்க ,ஸ்வரூப நாசம் இன்றிக்கே இருக்கிற  
இரண்டு விபூதியில் உள்ள வற்றை எல்லாம் சொன்ன படி –
உணர் முழு நலம் ( திரு வாய் மொழி )  என்கிற ஞான ஆனந்தாதிகளும் ,
மழுங்காத (திரு வாய் மொழி 10-8-11 ) உயர்வற உயரும் (திரு வாய் மொழி 1-1-8 )  என்கிற ஞான சக்தி யாதிகளும்
ஆசறு சீலாதிகளும் ( திரு வாய் மொழி 8-1-6 )
இவற்றை வெளி இடுகிற மணி உருவில் (திரு வாய் மொழி 4-3-5 )பூதம் ஐந்தான   நல்ல சுடர்   விடு மேனியும் (திரு வாய் மொழி 10-7-10 )
வெறி கொள் சோதி (திருச் சந்த விருத்தம் -79 ) மலர் புரையும் ( திரு வாய் மொழி 4-9-8 ) என்கிற சௌகந்த்ய சௌகுமார்யாதி களும்  
முகச் சோதி மலர்ந்ததுவோ ( திரு வாய் மொழி 3-6-1 ) என்னும் படியாய் இருக்கிற
சென்னி நீண்   முடி ஆதியாய ( திரு வாய் மொழி 6-9-5 ) பூஷணங்களும்
அம் தாம வாள் முடி சங்காழி நூலாரம் ( திரு வாய் மொழி )என்கிற ஆபரணங்களோடு ஒரு கோவையான ஆயுதங்களும்
பார் மகள் பூ மங்கையோடு   சுடர் ஆழி சஙகு இருப்பள் ( திரு வாய் மொழி 1-2-10 ) என்னும் படி
ஆழ்வார்களோடு ஓக்க அனுபவிக்கிற நாய்ச்சிமார்களும் , திரு மகள் பூமி ( திரு வாய் மொழி 10-9-1 ) என்ற
சேர்த்தியிலே ஏவிற்றுச் செய்கிற நித்ய ஸூரிகளும் திருவாய் மொழி ( 9-3-1 )
அடியோரோடு இருந்தமை ( திரு வாய் மொழி 3-7-4 )  என்னும் படி இவர்களோடு சாம்யம் பெற்ற முக்தரும் ,
சென்றால் குடையாம் ( திருவாய் மொழி 5-7-1 )  என்று அவர்கள் உபகரண ரூபமாகக் கொண்ட சத்ர சாமராதிகளும் ,
தேவர் குழாத்துக்கு இருப்பிடமான ( பெரியாழ்வார் திரு மொழி 3-7-11 ) திரு மா மணி மண்டபமும்
அத்தைச் சூழ்ந்த கொடி அணி நீடு மதிள் கோபுரமும் ( திரு வாய் மொழி 4-3-3 ) 
அதில் வாசலில் வானவரும் ( திரு வாய் மொழி 1-3-3 ) 
வைகுந்த மா நகரும் ( திரு வாய் மொழி 10-5-2 )
கோவில் கொள் தெய்வங்களின் வுடைய திவ்ய விமானங்களும் ( திரு வாய் மொழி 8-6-5 )
மாட மாளிகை (நாச்சியார் திருமொழி 4-5)நல் வேதியர் ( திரு வாய் மொழி 10-9-10 )
பதிகளைச் சூழ்ந்த ஆராமங்களும் (சிறிய திரு மடல் -71 )
அந்த பூ இயல் பொழிலைச் சூழ்ந்து (திரு வாய் மொழி 6-7-5 ) வளர்கிற ஒத்த   நெடும் தடங்களும் ( திருவாய் மொழி 5-9-7 )
அவற்றுக்கு அடியான விரஜையும் ,
வைகுந்த வானாடும் ( பெரிய திருவந்தாதி -68 ) 
சூழ் பொன் விசும்பான பரம ஆகாசமும் ( திரு வாய் மொழி 10-8-11 )
சுரர் அறிவரு   நிலையான ( திருவாய் மொழி 1-1-8 ) மூல பிரக்ருதியும் ,
மங்கியவருமான ( திருவாய் மொழி 8-1-6 ) பக்த வர்க்கமும் ,கால சக்கரமும் (திரு வாய் மொழி 4-3-5 ) ,
மானாங்காரம் ( திரு வாய் மொழி 10-7-10)  முதலான தத்துவங்களும் ,
அவற்றாலே சமைந்த பதினான்கு திசைக் கண் நின்ற ( திரு சந்த விருத்தம் -79)
புற இமையோர் ( திருவாய்மொழி 4-9-8 ) வாழ் தனி முட்டை கோட்டையும்  
மனிசர்   தெய்வம் மற்றும் மற்றும்   மற்றும் முற்றுமான பதார்த்தங்களும் ( திருவாய்மொழி 3-6-1 ),
எண் மீது இயன்ற   ( திருவாய் மொழி 6-9-5 ) புற அண்டங்களுமாக சொல்லப் படுகிற இவை   நாரங்கள் ஆகின்றன ..

நலம் திகழ் நாரணன் ( பெருமாள் திரு மொழி 1-11 )
வண் புகழ் நாரணன் ( திரு வாய் மொழி 1-2-10 )
நன் மேனியினன்   நாராயணன் ( திருவாய்மொழி 10-9-1 )
பல் கலன் நடையா உடை திரு நாரணன் (திருவாய் மொழி 9-3-1 )
தெய்வ நாயகன் நாரணன் (திருவாய்மொழி 5-7-4 )
நாராயணனுக்கு (திருவாய்மொழி 5-7-1 ) நாராயணனுக்கு ( பெரியாழ்வார் திருமொழி 3-7-11 ) 
ஏக மூர்த்தி இரு மூர்த்தி ( திருவாய் மொழி 5-3-3 )  என்று தொடங்கி ,
நடுக் கடலுள் துயின்ற நாராயணன் (திருவாய் மொழி 4-3-3 )
தானாம் அமைவுடை நாரணன் ( திருவாய் மொழி 1-3-3 ) 
நாரணன் எம்மான் பார் அணங்கு ஆளன் (  திருவாய் மொழி 10-5-2 ) 
நாராயணன் நங்கள் பிரான் (திரு வாய் மொழி 9-3-1  ) 
நீரார் பேரான் ( பெரிய திருமொழி 2-4-6 )  என்று பல இடங்களிலும் நாரங்களாக   தோற்றுகிறவற்றை
பொங்கு புணரி கடல்   சூழ் ஆடை (பெரிய திருமொழி 6-10-9 )  என்கிற பாட்டிலே   திரள அருளிச் செய்து அருளினார் –

————————–

அயன சப்தார்த்தம் ..
அயனம் -என்று இருப்பிடமாய் , நாரங்களுக்கு இருப்பிடம் என்றும் , நாரங்களை இருப்பிடமாக உடையவன் என்றும்   சொல்லக் கடவது ..
நான் உன்னை அன்றி இலேன் – நீ என்னை அன்றி இல்லை ( நான்முகன் திருவந்தாதி -7 ) என்று
ஒன்றை ஓன்று குலையில்   இரண்டு தலையும் இல்லை யாம்படி இருக்கையாலே ,
தன் உள் அனைத்து உலகும் நிற்க நீர்மையால் , தானும் அவற்றுள் நிற்கும் ( திரு வாய் மொழி 9-6-4 )
என்கிற மேன்மையும் நீர்மையும் சொல்லிற்று ஆயிற்று ..
எல்லா வற்றுக்கும் காரணமாய் , அந்தராத்மாவாய் , அவற்றின் தோஷம் தட்டாமே நின்று ,நியமித்து ,
தான் ஒளியை வுடையானாய் ,ஸ்வாமியாய் , எல்லா உறவுமாய் , உபாயமுமாய் ,  உபேயமுமுமாய் ,
இருக்கும் அது எல்லாம் இதிலே தோற்றும்..

—————————————-

வ்யக்த சதுர்த்தி அர்த்தம் ..
ஆய -என்ற ம -காரத்தில் சொன்ன ஆத்மாவுக்கு அ -காரத்தில் சொன்ன சேஷத்வம்
நிலை நிற்பது கைங்கர்யத்தில் தான் அந்வயித்தால் ஆகையாலே ,அடிமையில் இரப்பைக் காட்டுகிறது ..
தொடர்ந்து குற்றேவல் ( திரு வாய் மொழி 9-2-3) ஆட் செய் எக்காலத்தும் (திரு வாய் மொழி 2-9-4 ) –
சென்றால்   இருந்தால் நின்றால் (முதல் திரு வந்தாதி -53 )
ஊரும் புள் கொடியும் அஃதே ( திரு வாய் மொழி 10-2-3) என்கிற படியே
எல்லா தேசங்களிலும் திரைக்குள்ளோடு   புறம்பற வாசி அற  எல்லா அடிமைகளையும்  
முகப்பே கூவி பணி   கொண்டு அருள ( திருவாய் மொழி 8-5-7) வேணும் என்கிற   இரப்பை
ஒழிவில் காலத்தில் (திரு வாய் மொழி 3-3-1 ) படியே காட்டக் கடவது ..

——————————————-

மூல மந்த்ர ஸங்க்ரஹம் ..
ஆக , இந்த திரு மந்த்ரம் ,
சர்வ ரக்ஷகனான ஸ்ரீய பதிக்கு ,அநந்யார்ஹ சேஷ பூதனாய் ,
சரீர இந்திரயாதிகளில் வேறு பட்டு ,ஞான ஆனந்த மயனாய்
ஸ்வதந்த்ரன் இன்றிக்கே , சர்வ பிரகார பர தந்த்ரனான ,நான் ,
உபய விபூதி நாராயணனுக்கு   சர்வ வித கைங்கர்யங்களிலும் ,அந்வயிக்க பெறுவேனாக ,வேணும் என்று இருக்கை ,
ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபம் என்கிறது ..

திரு மந்திரத்தின் ஆபத்   நிவர்த்தன பிரகாரம் ..
எம்பெருமானை ஒழிந்த பிறரை ரட்ஷகர் என்று இருந்தால் ,
தேக ஆத்ம அபிமானம் ,
அந்நிய சேஷத்வம் ,
ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யம் –
மமகாராம் நடத்தல் ,
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை சஜாதியர் என்று இருத்தல் ,
தன் பேற்றுக்கு தான் யத்தனித்தல்
பகவத் விபூதியில் சிலரோடு வெறுப்பு நடத்துதல் ,
சம்சாரிகளை உறவு என்று இருத்தல் ,
ஷூத்ர போகங்களிலே நெஞ்சு கிடத்தல் ,-செய்யில் திரு மந்திரத்தில் – அன்வயம் இல்லையாகக் கடவது ..

மூல மந்த்ர அர்த்த நிகமனம் ..
மூன்று எழுத்து (பெரியாழ்வார் திருமொழி
)
விடை ஏழ் அன்று அடர்த்து ( திரு வாய் மொழி 8-9-3 )
யானே என்னை ( திரு வாய் மொழி 2-9-9 ) 
எண் பெருக்கு அந் நலம் ( திரு வாய் மொழி 1-6-10)
எம்பிரான் எந்தை (பெரிய திருவந்தாதி 1-1-2 )
ஒழிவில் காலம் ( திரு வாய் மொழி 3-3-1 )
வேங்கடங்கள் (  திரு வாய் மொழி 3-3-6)
நாட்டினாய் என்னை (  பெரிய திரு மொழி 8-10-9) என்கிற பாட்டுக்களை
திரு மந்த்ர அர்த்தமாக பூர்வர்கள் அனுசந்திப்பார்கள் ..

——————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –