Archive for the ‘ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர்’ Category

ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களில் நாராயண சப்த பிரயோகம்- திரு மந்த்ரமும் திரு மந்த்ரார்த்தமும்–

January 20, 2020

வண் புகழ் நாரணன் -1-2-10
செல்வ நாரணன் -1-10-8
என்று தொடங்கி
வாழ் புகழ் நாரணன் –10-9-1-
என்று முடிவாக ஆதி மத்திய அவசானமாக ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் அருளிச் செய்கையாலும் –

நாடு நகரமும் நன்கு அறிய நமோ நாராயணா -திரு பல்லாண்டு -4-என்று தொடங்கி
ஓவாதே நமோ நாரணா என்பன்–பெரிய ஆழ்வார் திரு மொழி -5-1-3-என்று ஸ்ரீ பெரிய ஆழ்வாரும் –

நாத் தழும்பு எழ நாரணா-பெருமாள் திரு மொழி-2-4-
நலம் திகழ் நாரணன் –பெருமாள் திரு மொழி–10-1-என்று பெருமாளும் –

நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் -என்று தொடங்கி
எட்டு எழுத்தும் ஓதுவார்கள் வல்லர் வானம் ஆளவே -திரு சந்த விருத்தம் -77-என்று ஸ்ரீ திரு மழிசைப் பிரானும்

நான் கண்டு கொண்டேன நாராயணா என்று ஒரு கால் போலே ஒன்பதின் கால் சொல்லி நாரயாணாவோ
மணி வண்ணா நாகணையாய் வாராய் -என்று ஸ்ரீ திரு மங்கை ஆழ்வாரும்
உபக்ரமத்தொடு உபசம்காரத்தொடு வாசி அற அருளிச் செய்கையாலும் –

நன்மாலை கொண்டு நமோ நாரணா என்னும் சொல் மாலை கற்றேன் –57-என்றும்
நாரணா என்று ஓவாது உரைக்கும் உரை உண்டே -95-என்றும் –
ஞான  சுடர் விளக்கு ஏற்றினேன் நாரணற்கு-1-
நாரணன் தன நாமங்கள் 2-2-
பகல் கண்டேன் நாரணனை கண்டேன் -2-81-என்றும்
நாமம் பல சொல்லி நாராயணா -என்று-3-8- ஸ்ரீ முதல் ஆழ்வார்களும் அருளிச் செய்கையாலும்

மயர்வற மதி நலம் அருளினன் என்கிறபடியே நிர்ஹேதுக பகவத் கடாஷத்தாலே
சமதிகத சமஸ்த வஸ்து வாஸ்தவரான ஆழ்வார்கள் எல்லாரும் விரும்பினார்கள் –
இதர மந்த்ரங்களை அநாதாரித்து இத்தையே தம் தாமுக்கு தஞ்சமாக அனுசந்தித்து –
உபதேச வேளையிலும் தம் தாமைப் பற்றினவர்களுக்கும் இத்தையே உஜ்ஜீவன ஹேதுவாக
உபதேசித்து போருகையாலே அவ் வாழ்வார்களைப் பின் சென்ற ஆச்சார்யர்கள் எல்லாரும் விரும்பினார்கள் -என்கை-
இத்தால் மந்த்ராந்த்ரங்களில் காட்டில் இம் மந்த்ரத்துக்கு உண்டான வைபவம் சொல்லிற்று ஆய்த்து-

எனக்கு என்றும் தேனும் பாலும் அமுதுமாய திரு மால் திரு நாமம் -பெரிய திரு மொழி -6-10-6-
என்கிறபடியே பிரதிபாத்ய வஸ்துவைப்   போலே -ஸ்வயம் போக்யமாய் இருக்கையாலே –
போகத்துக்கும் ஹேதுவாய் இருக்கும் என்கை

நின் திரு எட்டு எழுத்தும் கற்று மற்று எல்லாம் பேசிலும் -பெரிய திரு மொழி -8-10-3-
என்கிறபடியே ஆத்மா உஜ்ஜீவனத்துக்கு உடலாக அறிய வேண்டும் அர்த்த விசேஷங்கள் எல்லாம்
இம் மந்த்ரத்துக்குள்ளே உண்டு என்கை –

ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தை அனுசந்திக்கிற ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் –
எம்பிரான் எந்தை என்னுடை சுற்றம் எனக்கு அரசு என்னுடை வாணாள் -பெரிய திருமொழி -1-1-6–என்கையாலே
ஸ்ரீ ஈஸ்வரனே இவ் ஆத்மாக்களுக்கு சர்வ வித பந்துவும் என்று இப் பதத்திலே சொல்லும் என்கை –

———————–

ஸ்ரீ நாராயணன் -என்னும் திருப் பெயரின் உடைய அர்த்தத்தை -பொருளை அருளிச் செய்கிறார் –
ஏதேனுமாக திரு மந்த்ரத்தை சொல்ல நேர் பட்டவாறே-ப்ரஸ்துதமானவாறே-
முன்னே அர்த்தத்தைச் சொல்லி பின்பு வாசக சப்தத்தை -பெயரினைச் சொல்லுதல் –
முன்பே திருப் பெயரைச் சொல்லி பின்பு அர்த்தத்தை சொல்லுதல்
செய்யக் கடவதாய் இருப்பது ஒரு நிர்பந்தம் உண்டு இவர்க்கு-

எண் பெருக்கு அந் நலத்து ஒண் பொருள் ஈறில வண் புகழ் நாரணன் – என்னுதல்
யாவையும் எவரும் தானாம் அமைவுடை நாரணன் -என்னுதல் –
நாரணன் முழு ஏழு உலகுக்கும் நாதன் -என்னுதல் –
நாராயணன் நங்கள் பிரான் அவனே -என்னா -அவனே அகல் ஞாலம் படைத்து இடந்தான் -என்னுதல் செய்வர்
கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனம் உடையீர் எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே-10-5-1-
நாரணன் எம்மான் பாரணங்கு ஆளன் வாரணம் தொலைத்த காரணன் தானே–10-5-2-
தானே உலகு எல்லாம் தானே படைத்து இடந்து தானே உண்டு உமிழ்ந்து தானே ஆள்வானே-10-5-3-

—————–

தேனார் சோலைகள் சூழ் திரு வல்லவாழ் உறையும்
கோனாரை அடியேன் அடி கூடுவது என்று கொலோ?–5-9-1-

‘தேனார் சோலைகள் சூழ் திருவல்லவாழ் உறையும் கோனாரை’ -என்கிறாள்.
அவதாரங்கள் போல் தீர்த்தம் பிரசாதித்தொழியாது தங்கியிருத்தலின் ‘உறையும் கோனாரை’ என்கிறாள்.
ஸ்ரீ நாராயண சப்தத்திலும் பிரணவத்திலும் போலே, ‘கோனாரை அடியேன்’ என்கிறாள்.
அவனைச் சொல்லும் போது தம்மை யிட்டல்லது சொல்லப் போகாது;
தம்மைச் சொல்லும் போதும் அவனை யிட்டல்லது சொல்லப் போகாது.
‘கோனாரை’ என்ற இடம், நாராயண சப்தார்த்தம்;
‘அடியேன்’ என்ற இடம், பிரணவார்த்தம்.
பிரணவம், ஜீவப் பிரதானம்; நாராயண பதம், ஈச்வரப் பிரதானம்.

‘நாராயண சப்தத்திலும் பிரணவத்திலும்’ என்று மேலே கூறியதனை விவரிக்கிறார் ‘கோனாரை’ என்று தொடங்கி.
‘நான்காம் வேற்றுமை’என்றது, ‘நாராயணாய’ என்ற பதத்திலேயுள்ள ‘ஆய’ என்னும் உருபினை.

‘அடி கூடுவது என்று கொலோ’ என்ற இடம்,
நான்காம் வேற்றுமையின் பொருள்; ‘என்று கொலோ’ என்று பிரார்த்தனையோடு தலைக் கட்டுகிற தன்றோ.
கோனாரை அடியேன் – நாயகன் தைரியத்தையுடைய நாயகன்–இவள் தைரியம் இல்லாதவள்.
அடியேன் அடிகூடுவது என்று கொலோ – ஸ்வரூபத்துக்குத் தகுதியாக வேற்றுமையின் பொருளோடே-விபக்தி உடன் – தலைக்கட்டுகிறபடி.
எல்லா அளவிலும் ஸ்வரூபம் அழியாதன்றோ. தாமாகவுமாம், பிராட்டிமார் தசையை அடைந்தவராகவுமாம்,
அதற்கும் அவ்வருகே சில அவஸ்தைகளை யுடையராகவுமாம், எல்லாக் காலத்திலும் ஸ்வரூபம் மாறாது;
பிண்டத்வ கடத்வ கபாலத்வ சூர்ணத்வங்களாகிற நிலை வேறுபாடுகளை அடைந்தாலும் மண்ணான வடிவுக்கு அழிவில்லை யன்றோ.
தாமான தன்மையில் “அடி தொழுது எழு”-திருவாய். 1. 1 : 1.-என்பர்;
பரோப தேசத்தில் “திண் கழல் சேர்” – திருவாய். 1. 2 : 10.-என்பர்;
தூது விடப் புக்கால் “திருவடிக் கீழ்க் குற்றேவல்”- திருவாய். 1. 4 : 2.– என்பர்;
பிறரைச் சொல்லப் புக்கால் “தாட் பட்ட தண் துழாய்த் தாமம் காமிற்றாயே” திருவாய். 2. 1 : 2.-என்பர்;
கலங்கி மடல் எடுக்குமளவானாலும் “தலையில் வணங்கவுமாங்கொலோ” –திருவாய். 5. 3 : 7.-என்பர்;
பித்தேறிச் சொல்லும் போதும் “கண்ணன் கழல்கள் விரும்புமே” – திருவாய். 4. 4 : 8.-என்னுதல்,
“ஏறிய பித்தினொடு எல்லா உலகும் கண்ணன் படைப்பு” -திருவாய். 4. 4 : 7.-என்னுதல் சொல்வார் இத்தனை.

—————-

நாடு நரகமும் நன்கு அறிய நமோ நாராயணா என்று
பாடு மனமுடைப் பத்தர் உள்ளீர் வந்து பல்லாண்டு கூறுமினே -ஸ்ரீ திருப்பல்லாண்டு -4-

நல் வகையால் நமோ நாராயணா என்று நாமம் பல பரவிப்
பல் வகையாலும் பவித்ரனே உனக்குப் பல்லாண்டு கூறுவனே –11-

நல்லாண்டு என்று நவின்று உரைப்பார் நமோ நாராயணா என்று
பல்லாண்டும் பரமாத்மனைச் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர் பல்லாண்டே –12-

நச்சுவார் முன்னிற்கும் நாராயணன் தன்னை அச்சோ வருக என்று ஆய்ச்சி உரைத்தன
மச்சணி மாட புதுவை கோன் பட்டன் சொல் நிச்சலும் பாடுவார் நீள் விசும்பு ஆள்வாரே -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார்-1-8-11 – –

நண்ணித் தொழுமவர் சிந்தை பிரியாத நாராயணா இங்கே வாராய் எண்ணற்கு அரிய பிரானே – -2 3-2 – –

நண்ணல் அரிய பிரானே நாரணா நீராட வாராய் -2 4-1 – –

நம்பி நீ பிறந்த நல் நாள் நன்று நீ நீராட வேண்டும் நாரணா நீராட வாராய் -2 4-8 – –

நல்ல துழாய் அலங்கல் சூடி நாரணன் போம் இடம் எல்லாம் சோதித்து உழி தருகின்றாள் -3-7-5 –

ஞாலம் முற்று உண்டு ஆல் இலை துயில் நாராயணனுக்கு இவள் மாலதாகி மகிழ்ந்தனள் என்று தாயுரை செய்ததனைக்
கோலமார் பொழில் சூழ் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும் வல்லார்க்கு இல்லை வரு துயரே -3 7-11 –

நாராயணன் செய்த தீமை என்றும் எமரர்கள் குடிக்கு ஓர் ஏச்சு கொலோ ஆயிடும் கொலோ – 3-8 2- –

கேசவன் பேரிட்டு நீங்கள் தேனித்து இருமின் நாயகன் நாரணன் தம் மன்னை நரகம் புகாள் – 4-6 1-

கண்ணுக்கு இனிய கரு முகில் வண்ணன் நாமமே நண்ணுமின் நாரணன் தம் அன்னை நரகம் புகாள் – 4-6 7-

நலம் திகழ் சடையான் முடிக் கொன்றை மலரும் நாரணன் பாதத் துழாயும்
கலந்து இழி புனலால் புகர்படு கங்கை கண்டம் என்னும் கடி நகரே -4 7-2 –

ஒற்றை விடையனும் நான் முகனும் உன்னை அறியா பெருமையோனே
முற்ற உலகு எல்லாம் நீயேயாகி மூன்று எழுத்தாய முதல்வனேயோ
அற்றது வாழ் நாள் இவருக்கு என்று எண்ணி யஞ்ச நமன் தமர் பற்றலுற்ற
வற்றைக்கு நீ என்னை காக்க வேண்டும் அரங்கத்து அரவணை பள்ளியானே -4 10-4 –

முற்ற உலகு எல்லாம் நீயேயாகி –
ஸ்வ வ்யதிரிக்த சமஸ்த வஸ்துக்களும் பிரகாரமாக -தான் பிரகாரியாக இருக்கையாலே –
ஓன்று ஒழியாதபடி சகல லோகங்களும் நீயேயாய் – சர்வம் கல்விதம் பிரம -என்றும் –
புருஷ ஏவேதம் ஸ்ர்வம்-என்னக் கடவது இறே –
மூன்று எழுத்தாய முதல்வனேயோ-
அஷய த்ரயாத்மகமான -பிரணவத்துக்கு வாச்யனாய் கொண்டு -சர்வ காரண பூதனாய் இருக்கிறவனே
மூன்று எழுத்தாய -என்கிற -சாமாநாதி கரண்யம் -வாச்ய வாசக பாவ சம்பந்த நிபந்தனம் –
பிரணவம் தான் -சப்த பிரதான்யத்தாலே -ஜீவ பரமாய் – அர்த்த ப்ராதான்யத்தாலே பகவத்பரமாய் இறே இருப்பது –
ஓங்காரோ பகவான் விஷ்ணு -என்றும் –
ஓம் இத் ஏக அஷரம் பிரம வ்யாஹரந்மா மநுச்மான்-என்றும் சொல்லக் கடவது இறே –
அதில் பிரதம அஷரத்தில் பிரக்ர்த்யம் இறே சர்வ காரணத்வம் –

நன்மை தீமைகள் ஒன்றும் அறியேன் நாரணா என்னும் இத்தனை அல்லால்
புன்மையால் உன்னை புள்ளுவம் பேசி புகழ்வான் அன்று கண்டாய் திருமாலே
உன்னும் ஆறு உன்னை ஒன்றும் அறியேன் ஓவாதே நமோ நாரணா என்பன்
வன்மை யாவது உன் கோயிலில் வாழும் வைட்டணவன் என்னும் வன்மை கண்டாய் -5 1-3 –

ஓவாதே நமோ நாரணா என்பன் –
பிரயோஜனம் பெற்றவாறே குலையும் ஐஸ்வர்ய காமற்கு
அங்கி கைப் பட்டவாறே குலையும் உபாசகர்க்கு
இது தானே பிரயோஜனம் ஆகையாலே -பிரபன்னர்க்கு குலையாது
ஓவாதே –இது மாறினால் எனக்கு சத்தை குலையும் –

கண்ணா நான்முகனைப் படைத்தானே காரணா கரியாய் அடியேன் நான்
உண்ணா நாள் பசியாவது ஓன்று இல்லை ஓவாதே நமோ நாராயணா என்று
எண்ணா நாளும் இருக்கு யசுர் சாமவதம் நாள் மலர் கொண்டு உனபாதம்
நண்ணா நாள் அவை தத்துறுமாகில் அன்று எனக்கு அவை பட்டினி நாளே – 5-1 6-

கண்ணா –
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாய் வந்து அவதரித்து தண்ணியரோடு நின்றான் -என்னும்படி சுலபன் ஆனவனே
நான்முகனைப் படைத்தானே –
இப்படி சுலபனானவன் தான் யார் என்னில் -பிரம்மாவை திரு உந்தியில் ஸ்ருஷ்ட்டித்தவன்
காரணா –
பிரம்மாவுக்கும் முன்புண்டான ப்ராக்ருத ஸ்ருஷ்ட்டியைப் பண்ணிணவனே
கரியாய் –
காரணத்வமும் -சௌலப்யமும் அன்றிக்கே -துர்லபனானாலும் விட ஒண்ணாத வடிவு அழகு –
காரணா -நான் முகனைப் படைத்தானே -கண்ணா -கரியாய் -என்று அந்வயம்
இது என் ஸ்வரூபம் –உம்முடைய ஸ்வரூபம் இருந்தபடி என் -என்ன –
அடியேன் நான் –
உனக்கு அனந்யார்க்க சேஷ பூதனான நான் –
ஆனாலும்-தேகம் கிடைக்கையினாலே இதுக்கு தாரகம் என் என்னில் –
உண்ணா நாள் பசியாவது ஓன்று இல்லை-
பசிப்பது எப்போதோ என்னில் –
ஓவாதே –
மறவாதே
நமோ நாராயணா என்று எண்ணா நாளும்-
நமோ நாராயணா -என்கையாலே –
தேக ஆத்மா அபிமானத்தையும் குலைத்து கொண்டு -திரு நாமத்தை அனுசந்திக்கிறார் –
இருக்கு யசுர் சாமவதம் நாள் மலர் கொண்டு –
நமோ நாராயணா -என்றது போராமே -பெரும் திருப் பாவாடையிலே மண்டுகிறார் –
திருமந்தரம் -ஸங்க்ரஹமும் -வேதம் விவரணுமாயும் இறே இருப்பது –
மாதவன் பேர் சொல்லுவதே ஒத்தின் சுருக்கு-
அவை தத்துறுமாகில் -என்கையாலே -அவை கூடாது
உண்ணா நாள் பசியாவது ஓன்று இல்லை-என்கையாலும் –
ஓவாதே நமோ நாராயணா -என்கையாலும் -கூடாது –
கூடில் -நாளும் அது -பட்டினியும் அது –
நாள் மலர் கொண்டு நண்ணுகைக்கு பிரமாணம் -வேதம்
நாடாத மலர் நாடி –
த்ருஷ்டாதிர்ஷ்டம் இரண்டும் புறம்பே சம்சாரிகளுக்கு
உபாயம் உபேயம் இரண்டும் புறம்பே சம்சாரிகளுக்கு
உபாசகருக்கு உபாயம் -தங்கள் கையிலே -உபேயம்-ஈஸ்வரன்
உண்ணா நாள் -உன பாதம் நண்ணா நாள் — உண்ணும் நாள் உன பாதம் நண்ணும் நாள் –
பசி ஆவது -பசிப்பது என்ற படி
ஓவாதே நண்ணும் நாள் பசி கெடுவது —
ஓவாதே எண்ணா நாள் -இருக்கு யசுர் சாமவதம் நாள் மலர் கொள்ளா நாள் -அவன் கொள்ளா நாள் –
அவை தத்துறுமாகில் அன்று எனக்கு அவை பட்டினி நாளே-
தத்துறுகை-தட்டுப் படுகை
இத்தால் மாறுமாகில் என்றபடி
தத்துறுமாகில் – மாறாட்டு படுமாகில் என்னவுமாம் –
மாறாட்டு படுகையாவது -அநந்ய பிரயோஜனமாகம் அன்றிக்கே –
பிரயோஜனாந்தரங்களை கணிசிக்கை –

————-

நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் பாரோர் புகழப் படிந்தேலோர எம்பாவாய்––ஸ்ரீ திருப்பாவை 1-

நாயகப் பெண் பிள்ளாய் நாராயணன் மூர்த்தி கேசவனைப் பாடவும் கேட்டே கிடத்தியோ
தேசமுடையாய் திறவேலோ ரெம்பாவாய்-7-

நாற்றத் துழாய் முடி நாராயணன் நம்மால் போற்றப் பறை தரும் புண்ணியனால்–10-

நாமம் ஆயிரம் ஏத்த நின்ற நாராயணா நரனே–ஸ்ரீ நாச்சியார் திரு மொழி-2-1-

இன்று நாராயணனை வரக் கூவாயேல் இங்குத்தை நின்றும் துரப்பன்–—-5-10-

நான் மறையோர் புதுவை மன்னன் பட்டர் பிரான் கோதை சொன்ன
நண்ணுற வாசக மாலை வல்லார் நமோ நாராயணாய என்பாரே–——————5-11-

வாரண மாயிரம் சூழ வலம் செய்து நாரண நம்பி நடக்கின்றான் என்று எதிர்
பூரண பொற்குடம் வைத்துப் புரம் எங்கும் தோரணம் நாட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ நான்–6-1-

இம்மைக்கும் ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும் பற்றாவான் நம்மை யுடையவன் நாராயணன் நம்பி
செம்மை யுடைய திருக்கையால் தாள் பற்றி அம்மி மிதிக்கக் கனாக் கண்டேன் தோழீ நான் —6-8-

———–

தோய்த்த தண் தயிர் வெண்ணெய் பால் உடன் உண்டலும் உடன்று ஆய்ச்சி கண்டு
ஆர்த்த தோள் உடை எம்பிரான் என் அரங்கனுக்கு அடியார்களாய்
நா தழும்பு எழ நாரணா என்று அழைத்து மெய் தழும்ப தொழுது
ஏத்தி இன்புறும் தொண்டர் சேவடி ஏத்தி வாழ்த்தும் என் நெஞ்சமே––ஸ்ரீ பெருமாள் திருமொழி -2-4-

————–

நாடினேன் நாடி நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா வென்னும் நாமம் –-ஸ்ரீ பெரிய திருமொழி -1-1-1-

நாவினால் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம் –1-1-2-

நாமம் நானுய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-3-

நன்று நான் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-4-

நள்ளிருளளவும் பகலும் நான் அழைப்பன் நாராயணா வென்னும் நாமம் —1-1-5-

நம்பிகாள் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-6-

நற்பொருள் காண்மின் பாடி நீர் உய்ய்மின் நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-7-

நல் துணையாகப் பற்றினேன் அடியேன் நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-8-

நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-9-

நஞ்சு தான் கண்டீர் நம்முடை வினைக்கு நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-10-

சொல்லுவன் சொற்பொருள் தானவையாய்ச் சுவை ஊறு ஒலி நாற்றம் தோற்றமுமாய்
நல்லரன் நான்முகன் நாரணனுக்கு இடந்தான் தடம் சூழ்ந்து அழகாய கச்சி–2-9-1-

நந்தா விளக்கே ! அளத்தற்கு அரியாய் ! நர நாரணனே ! கருமா முகில் போல்
எந்தாய் ! எமக்கே அருளாய் என நின்று இமையோர் பரவும் இடம் –!–3-8-1-

வராகமதாகி யிம்மண்ணை யிடந்தாய் நாராயணனே நல்ல வேதியர் நாங்கூர்ச்
சீரார் பொழில் சூழ் திரு வெள்ளக் குளத்துள் ஆராவமுதே யடியேற்கு அருளாயே –4-7-8-

கிடந்த நம்பி குடந்தை மேவிக் கேழலாய் யுலகை இடந்த நம்பி எங்கள் நம்பி எறிஞர் அரண் அழியக்
கடந்த நம்பி கடியார் இலங்கை யுலகை ஈரடியால் நடந்த நம்பி நாமம் சொல்லில் நமோ நாராயணமே—6-10-1-
இடந்தான் வையம் கேழல் ஆகி யுலகை ஈரடியால் நடந்தான் உடைய நாமம் சொல்லில் நமோ நாராயணமே –6-10-2-
பாணா வண்டு முரலும் கூந்தல் ஆய்ச்சி தயிர் வெண்ணெய் நாணாது உண்டான் நாமம் சொல்லில் நமோ நாராயணமே–6-10-3-
வல்லாளாகம் வில்லால் முனிந்த வெந்தை விபீடணற்கு நல்லான் உடைய நாமம் சொல்லில் நமோ நாராயணமே -6-10-4-
அடையா வரக்கர் வீயப் பொருது மேவி வெங்கூற்றம் நடையா யுண்ணக் கண்டான் நாமம் நமோ நாராயணமே –6-10-5-
தேனும் பாலும் அமுதுமாய திருமால் திரு நாமம் நானும் சொன்னேன் நமரும் உரைமின் நமோ நாராயணமே –6-10-6-
குன்று குடையா எடுத்த வடிகள் உடைய திரு நாமம் நன்று காண்மின் தொண்டீர் சொன்மின் நமோ நாராயணமே –6-10-7-
நெடுங்கால் குன்றம் குடை ஓன்று ஏந்தி நிரையைச் சிரமத்தால் நடுங்கா வண்ணம் காத்தான் நாமம் நமோ நாராயணமே –6-10-8-
எங்கள் அடிகள் இமையோர் தலைவர் உடைய திரு நாமம் நங்கள் வினைகள் தவிர வுரைமின் நமோ நாராயணமே -6-10-9-

வில்லேர் நுதல் வேல் நெடுங்கண்ணியும் நீயும் கல்லார் கடுங்கானம் திரிந்த களிறே
நல்லாய் நர நாரணனே எங்கள் நம்பி சொல்லாய் யுன்னை யான் வணங்கித் தொழுமாறே –7-1-5-

விடை ஏழு அன்று அடர்த்து வெகுண்டு விலங்கலுறப் படையாலாழி தட்ட பரமன் பரஞ்சோதி
மடையார் நீலம் மல்கும் வயல் சூழ் கண்ண புரம் ஓன்று உடையானுக்கு அடியேன் ஒருவர்க்கு உரியேனோ –8-9-3-

மற்றுமோர் தெய்வம் உளதென்று இருப்பாரோடு உற்றிலேன் உற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை
மற்றெல்லாம் பேசிலும் நின் திரு வெட்டெழுத்தும் கற்று நான் கண்ண புரத் துறை யம்மானே -8-10-3-

——————–

அரன் நாரணன் நாமம் ஆன் விடை புள்ளூர்தி
உரை நூல் மறையுறையும் கோயில் வரை நீர்
கருமம் அழிப்பு அளிப்புக் கையது வேல் நேமி
உருவம் எரி கார் மேனி யொன்று —ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி-—–5-

நா வாயில் உண்டே நமோ நாரணா வென்று
ஓவாது உரைக்கும் உரை உண்டே மூவாத
மாக்கதிக் கண் செல்லும் வகை யுண்டே என்னொருவர்
தீக்கண் செல்லும் திறம் ——95-

அன்பே தகளியா ஆர்வமே நெய்யாக
இன்புருகு சிந்தை இடு திரியா -நன்புருகி
ஞானச் சுடர் விளக்கு ஏற்றினேன் நாரணற்கு
ஞானத் தமிழ் புரிந்தேன் நான்–ஸ்ரீ இரண்டாம் திருவந்தாதி 1-

ஞானத்தால் நன்கு உணர்ந்து நாரணன் தன் நாமங்கள்
தானத்தால் மற்றவன் பேர் சாற்றினால் வானத்
தணியமரர் ஆக்குவிக்கும் அஃது அன்றே நங்கள்
பணியமரர் கோமான் பரிசு-2-

இது கண்டாய் நல் நெஞ்சே இப்பிறவி யாவது
இது கண்டாய் எல்லாம் நாம் உற்றது -இது கண்டாய்
நாரணன் பேரோதி நரகத்தருகு அணையாக்
காரணமும் வல்லையேல் காண்–66-

பகல் கண்டேன் நாரணனைக் கண்டேன் கனவில்
மிகக் கண்டேன் மீண்டவனை மெய்யே -மிகக் கண்டேன்
ஊன் திகழும் நேமி யொளி திகழும் சேவடியான்
வான் திகழும் சோதி வடிவு -81-

நாமம் பல சொல்லி நாராயணா வென்று
நாம் அங்கையால் தொழுது நன்னெஞ்சே வா மருவி
மண்ணுலகம் உண்டு உமிழ்ந்த வண்டறையும் தண்டுழாய்க்
கண்ணனையே காண்க நங்கண் —ஸ்ரீ மூன்றாம் திருவந்தாதி——8–

——————-

நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான் நான்முகனும்
தான்முகமாய் சங்கரனைத தான் படைத்தான்– யான்முகமாய்
அந்தாதி மேலிட்டு அறிவித்தேன் ஆழ் பொருளைச்
சிந்தாமல் கொண்மினீர் தேர்ந்து–-ஸ்ரீ நான்முகன் திருவந்தாதி -1-

நாராயணன் என்னை யாளி நரகத்துச்
சேராமல் காக்கும் திருமால் -தன் பேரான
பேசப் பெறாத பிணச் சமையர் பேசக் கேட்டு
ஆசைப்பட்டு ஆழ்வார் பலர்-14–

மேல் நான்முகன் அரனை இட்ட விடு சாபம்
தான் நாரணன் ஒழித்தான் தாரகையுள் -வானோர்
பெருமானை ஏத்தாத பேய்காள் பிறக்கும்
கரு மாயம் பேசில் கதை –31-

போதான விட்டு இறைஞ்சி ஏத்துமினோ பொன் மகரக்
காதானை ஆதிப் பெருமானை –நாதானை
நல்லானை நாரணனை நம் ஏழ் பிறப்பு அறுக்கும்
சொல்லானை சொல்லுவதே சூது –64-

வலமாக மாட்டாமை தானாக வைகல்
குலமாக குற்றம் தானாக -நலமாக
நாரணனை நா பதியை ஞானப் பெருமானைச
சீரணனை ஏத்தும் திறம்-67–

இல்லறம் இல்லேல் துறவறம் இல் என்னும்
சொல்லறம் அல்லனவும் சொல்லல்ல -நல்லறம்
ஆவனவும் நால் வேத மாத்தவமும் நாரணனே
ஆவது ஈதன்று என்பார் ஆர்-72-

இனி அறிந்தேன் ஈசற்க்கும் நான்முகற்கும் தெய்வம்
இனி அறிந்தேன் எம்பெருமான் உன்னை -இனி அறிந்தேன்
காரணன் நீ கற்றவை நீ கற்பவை நீ நற்கிரிசை
நாரணன் நீ நன்கு அறிந்தேன் நான் –96-

———

பொய்கை வாய் கோட்பாட்டு நின்று
நீரார் மலர்க் கமலம் கொண்டு ஓர் நெடும் கையால்
நாராயணா ஒ மணி வண்ணா நாகணையாய்
வாராய் என் ஆர் இடரை நீக்காய் என–ஸ்ரீ சிறிய திருமடல்

—————

எண் பெருக்கு அந் நலத்து, ஒண் பொருள் ஈறு இல
வண் புகழ் நாரணன், திண் கழல் சேரே–ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -1-2-10-

ஒன்று எனப் பல என அறி வரு வடிவினுள் நின்ற
நன்று எழில் நாரணன் நான்முகன் அரன் என்னும் இவரை
ஒன்ற நும் மனத்து வைத்து உள்ளி நும் இரு பசை அறுத்து
நன்று என நலஞ் செய்வது அவனிடை நம்முடை நாளே–1-3-7-

நல்கித்தான் காத்தளிக்கும் பொழில் ஏழும் வினையேற்கே
நல்கத்தான் ஆகாதோ நாரணனைக் கண்டக்கால்
மல்கு நீர்ப் புனல் படப்பை இரை தேர் வண் சிறு குருகே!
மல்கு நீர்க் கண்ணேற்கு ஓர் வாசகங் கொண்டருளாயே–1-4-5-

நாடாத மலர் நாடி நாடோறும் நாரணன்றன்
வாடாத மலரடிக் கீழ் வைக்கவே வகுக்கின்று
வீடாடி வீற்றிருத்தல் வினை யற்றது என் செய்வதோ
ஊடாடு பனி வாடாய்! உரைத்து ஈராய் எனது உடலே–1-4-9-

செல்வ நாரணன் என்ற சொல் கேட்டலும்
மல்கும் கண் பனி நாடுவன் மாயமே
அல்லும் நன் பகலும் இடைவீடு இன்றி
நல்கி என்னை விடான் நம்பி நம்பியே–1-10-8-

தோற்றோம் மட நெஞ்சம் எம்பெருமான் நாரணற்குஎம்
ஆற்றாமை சொல்லி அழுவோமை நீ நடுவே
வேற்றோர் வகையிற் கொடிதாய் எனை ஊழி
மாற்றாண்மை நிற்றியோ? வாழி! கனை இருளே!–2-1-7-

கேசவன் தமர் கீழ் மேல் எமர் ஏழ் எழு பிறப்பும்
மா சதிர் இது பெற்று நம்முடை வாழ்வு வாய்க்கின்றவா!
ஈசன் என் கரு மாணிக்கம் என் செங்கோலக் கண்ணன் விண்ணோர்
நாயகன் எம்பிரான் எம்மான் நாரயணனாலே–2-7-1-

நாரணன், முழு ஏழ் உலகுக்கும் நாதன், வேத மயன்,
காரணம் கிரிசை கருமம் இவை முதல்வன், எந்தை
சீரணங்கு அமரர் பிறர் பலரும் தொழுது ஏத்த நின்று
வாரணத்தை மருப்பு ஒசித்த பிரான் என் மாதவனே–2-7-2-

ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகு உடன் ஆண்டவர்
கரு நாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர்
பெரு நாடு காண இம்மையிலே பிச்சை தாம் கொள்வர்
திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்துய்ம்மினோ.–4-1-1-

ஏக மூர்த்தி இரு மூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி பல மூர்த்தி
ஆகி ஐந்து பூதமாய் இரண்டு சுடராய் அருவாகி
நாகம் ஏறி நடுக் கடலுள் துயின்ற நாராயணனே!உன்
ஆக முற்றும் அகத்து அடக்கி ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே–4-3-3-

ஏறிய பித்தினோடு ‘எல்லா உலகும் கண்ணன் படைப்பு’ என்னும்’
நீறு செவ்வே இடக் காணில்,நெடுமால் அடியார்’ என்று ஓடும்;
நாறு துழாய் மலர் காணில்,‘நாரணன் கண்ணி ஈது’ என்னும்;
தேறியும் தேறாதும் மாயோன் திறத்தனளே இத் திருவே–4-4-7-

சீலம் இல்லாச் சிறியே னேலும், செய் வினையோ பெரிதால்;
ஞாலம் உண்டாய்! ஞான மூர்த்தி! நாராயணா! என்று என்று
காலந் தோறும் யான் இருந்து, கை தலை பூசலிட்டால்,
கோல மேனி காண வாராய்; கூவியும் கொள்ளாயே–4-7-1-

திருவடியை நாரணனைக் கேசவனைப் பரஞ்சுடரைத்
திருவடி சேர்வது கருதிச் செழுங்குருகூர்ச் சடகோபன்
திருவடி மேல் உரைத்த தமிழ் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
திருவடியே அடைவிக்கும் திருவடி சேர்ந்து ஒன்றுமினே–4-9-11-

புக்கு அடிமையினால் தன்னைக் கண்ட மார்க்கண்டேயன் அவனை
நக்க பிரானும் அன்று உய்யக் கொண்டது நாராயணன் அருளே;
கொக்கு அலர் தடம் தாழை வேலித் திருக்குருகூர் அதனுள்
மிக்க ஆதிப் பிரான் நிற்க, மற்றைத் தெய்வம் விளம்புதிரே!–4-10-8-

தெய்வ நாயகன் நாரணன் திரிவிக்கிரமன் அடியிணை மிசைக்
கொய் கொள் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன்
செய்க ஆயிரத் துள்ளிவை தண் சிரீ வர மங்கை மேய பத்துடன்
வைகல் பாட வல்லார் வானோர்க்கு ஆராவமுதே–5-7-11-

நல்லருள் நம் பெருமான் நாராயணன் நாமங்களே.–5-9-10-
நல் அருள் நம்பெருமான் –
நல்ல அருளையுடையவனாய் நமக்கு ஸ்வாமியாயிருக்குமவன்.
நல்லருளாவது, வாத்சல்யம். வாத்சல்ய ஸ்வாமித்வங்கள், -நல்லருள்-வாத்சல்யம் – நம் பெருமான் -ஸ்வாமித்வம்
நாராயண சப்தார்த்தமாகும்.
அர்த்தத்தை அருளிச் செய்து பின்பு சப்தத்தை அருளிச் செய்கிறார்:
நாராயணன் நாமங்களே –
நாராயண சப்தம், தர்மி நிர்த்தேசம்.ஸ்வரூப நிரூபகமாய்-
நாரங்களுக்கு அயனம் -நாரங்கள் எல்லாம் யாருக்கு அயனமோ – உள்ளும் புறமும் -நியமனம் வியாபகம்

நாட்டில் பிறந்தவர் நாரணற்கு ஆளன்றி யாவரோ
நாட்டில் பிறந்து படாதன பட்டு மனிசர்க்கா
நாட்டை நலியும் அரக்கரை நாடித் தடிந்திட்டு
நாட்டை அழித்து உய்யச் செய்து நடந்தமை கேட்டுமே –7-5-3-

மாலரி கேசவன் நாரணன் சீ மாதவன் கோவிந்தன் வைகுந்தன் என்று என்று
ஓலமிட வென்னைப் பண்ணி விட்டிட்டு ஒன்று முருவுஞ் சுவடுங் காட்டான்
ஏல மலர்க் குழல் அன்னைமீர்காள் ! என்னுடையத் தோழியர்காள் ! என் செய்கேன் ?
காலம் பல சென்றும் காண்ப தாணை உங்களோடும் எங்களிடை இல்லையே–8-2-7-

அற்புதன் நாராயணன் அரி வாமனன்
நிற்பது மேவி இருப்பது என்னெஞ்சகம்
நற்புகழ் வேதியர் நான்மறை நின்றதோர்
கற்பகச் சோலைத் திருக்கடித்தானமே -8-6-10–

ஓர் ஆயிரமாய் உலகு ஏழ் அளிக்கும்
பேர் ஆயிரம் கொண்டது ஓர் பீடு உடையன்
கார் ஆயின காள நல் மேனியினன்
நாராயணன் நங்கள் பிரான் அவனே-9-3-1-

கோவாகிய மாவலியை நிலம் கொண்டாய்
தேவா சுரம் செற்றவனே திருமாலே
நாவாய் உறைகின்ற என் நாரண நம்பீ
ஆவா அடியான் இவன் என்று அருளாயே–9-8-7-

கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனம் உடையீர்
எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே-10-5-1-

நாரணன் எம்மான் பாரணங்கு ஆளன்
வாரணம் தொலைத்த காரணன் தானே–10-5-2-

தானே உலகு எல்லாம் தானே படைத்து இடந்து
தானே உண்டு உமிழ்ந்து தானே ஆள்வானே–10-5-3-

இரண்டாம் பாட்டிலும் மூன்றாம் பாட்டிலும்
ஸ்ரீ நாராயணன் -என்னும் திருப் பெயரின் உடைய அர்த்தத்தை -பொருளை அருளிச் செய்கிறார் –
ஏதேனுமாக ஸ்ரீ திரு மந்த்ரத்தை சொல்ல நேர் பட்டவாறே-ப்ரஸ்துதமானவாறே-
முன்னே அர்த்தத்தைச் சொல்லி பின்பு வாசக சப்தத்தை -பெயரினைச் சொல்லுதல் –
முன்பே திருப் பெயரைச் சொல்லி பின்பு அர்த்தத்தை சொல்லுதல்
செய்யக் கடவதாய் இருப்பது ஒரு நிர்பந்தம் உண்டு இவர்க்கு-

எண் பெருக்கு அந் நலத்து ஒண் பொருள் ஈறில வண் புகழ் நாரணன் – என்னுதல்
யாவையும் எவரும் தானாம் அமைவுடை நாரணன் -என்னுதல் –
நாரணன் முழு ஏழு உலகுக்கும் நாதன் -என்னுதல் –
நாராயணன் நங்கள் பிரான் அவனே -என்னா -அவனே அகல் ஞாலம் படைத்து இடந்தான் -என்னுதல் செய்வர்

நண்ணினம் நாராயணனை நாமங்கள் பல சொல்லி
மண்ணுலகில் வளம் மிக்க வாட்டாற்றான் வந்து இன்று
விண்ணுலகம் தருவானாய் விரைகின்றான் விதி வகையே
எண்ணினவாறு ஆகா இக் கருமங்கள் என் நெஞ்சே –10-6-3-

சூழ் விசும்பு அணி முகில் தூரியம் முழக்கின
ஆழ்கடல் அலைதிரைக் கை எடுத்து ஆடின
ஏழ் பொழிலும் வளம் ஏந்திய என் அப்பன்
வாழ் புகழ் நாரணன் தாமரைக் கண்டு உகந்தே ––10-9-1-

———

வீடு செய்து மற்றெவையும் மிக்க புகழ் நாரணன் தாள்
நாடு நலத்தால் அடைய நன்குரைக்கும் -நீடு புகழ்
வண் குருகூர் மாறன் இந்த மா நிலத்தோர் தாம் வாழப்
பண்புடனே பாடி யருள் பத்து——ஸ்ரீ திருவாய் மொழி நூற்று அந்தாதி -2-

———————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பராசர பட்டர் அருளிச் செய்த அஷ்ட ஶ்லோகீ –ஶ்ரீகாஞ்சீ ஸ்வாமி இயற்றிய ஸாரார்த்த தீபிகையில் பதவுரையுடன்–

December 16, 2019

ஸ்ரீ பராசார பட்டார்யா ஸ்ரீ ரெங்கேச புரோகித
ஸ்ரீ வத்சாங்க சுத ஸ்ரீ மான் ஸ்ரேயசே மேஸ்து பூயசே

ஸ்ரீ யபதி ஸ்வரூபம் முதலான அர்த்த பஞ்சக ஞானம் -விவரணமே -ரகஸ்ய த்ரய ஞானம் –
அதன் முதல் விவரணம் ஸ்ரீ பராசர பட்டர் அருளிச் செய்த அஷ்ட ஸ்லோகி
முதல் நான்கும் திருமந்தரம் விவரணம்
மேல் இரண்டு ஸ்லோகங்கள் த்வயம் விவரணம்
அடுத்த இரண்டும் சரம ஸ்லோக விவரணம் –

பெரிய கனக வரையை சிறிய கடுகினில் அடைத்து வைப்பன் -திருவரங்கக் கலம்பகம் –
ஸூர்ய உதயம் –ஸூர்யோதயம் -போலே ஓங்காரம் -அகாரம் உகாரம் மகாரம் -என்று பிரியும் –
தேகம் ஸ்வரூபம் — ஞானம் ஸ்வரூபம் – சேஷத்வம் ஸ்வரூபம் மூன்று வகை –
அடிமையான ஆத்மா ஞானவானாகவும் உள்ளான் -அடியேன் உள்ளான் –
ஐஸ்வர்யம் -கைவல்யம் -தாண்டி ப்ரீதி காரித பகவத் பாகவத ஆச்சார்ய கைங்கர்யமே பரம புருஷார்த்தம்-
சகல சேதன உஜ்ஜீவானார்த்தம் -பரம காருணிகரான ஸ்ரீ பராசர பட்டர் -அபீஷ்ட உபாயம் அறிந்து பிரவர்த்தி செய்ய –
ஸ்வரூப ஞானம் பூர்வகத்வாத் –
சகல சாஸ்த்ர ருசி பரிக்ரீஹீதம் -திருமந்திரம் –
ஆச்சார்யர் ருசி பரிக்ரீஹீதம் த்வயம் -விளக்கம் –
அவன் ருசி பரிக்ரீஹீதம் சரம ஸ்லோகம் -இதன் விளக்கம் -தானே –
ஸ்வரூப அனுரூப -உபாய புருஷார்த்த பரம் மந்த்ர ரத்னம் –
பிரகர்ஷனே -நன்கு பகவான் ஸ்தூலதே அநேக -அநேகம் ஸ்துதிக்கப்படுகிறான் -பிரணவம் –
ஓங்காரா பிரபவா வேதா -சுரம் சர்வம் -ஜகத் ஸ்தாவர ஜங்கமம்
த்ரை அக்ஷரா –அனைத்தும் இங்கேயே லீலயை -பிரகிருதி -ஓங்காரம் -அதுக்கு அகாரம் –

———————————————————————————————–

ஸ்லோகம் -1-
அகாரத்தோ விஷ்ணுர் ஜகத் உதய ரக்ஷா பிரளய க்ருத்
மகார்த்தோ ஜீவஸ் ததுபகரணம் வைஷ்ணவமிதம்
உகாரோ நந்யார்ஹம் நியமயதி சம்பந்த மநயோ
த்ரயீ சாரஸ் த்ரயாத்மா பிரணவ இமமர்த்தம் சமதிசத்-

ஜகத் உதய ரக்ஷா ப்ரளய க்ருத் – ஸகல லோகங்களுக்கும் ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹாரங்களைச் செய்தருள்பவனான,
விஷ்ணு: – ஸர்வவ்யாபக ஸர்வேஶ்வரன்,
அகாரார்த்த: – (ப்ரணவத்திலுள்ள) அகாரத்தின் பொருள்;
ஜீவ: – (ஞானத்தை வடிவாகவுடைய) ஜீவாத்மா,
மகாரார்த்த: – மகாரத்தின் பொருள்;
தத் இதம் – மேற்சொன்ன இந்த ஜீவாத்ம வஸ்துவானது,
வைஷ்ணவம் உபகரணம் – எம்பெருமானுக்கே உரித்தான ஶேஷவஸ்து (என்பது லுப்த சதுர்த்தியின் பொருள்),
உகார: – (ப்ரணவத்தின் இடையிலுள்ள) உகாரமானது,
அநயோ: – இந்த ஜீவாத்ம பரமாத்மாக்களுக்குண்டான,
ஸம்பந்தம் – ஸம்பந்தத்தை,
அநந்யார்ஹம் நியமயதி – பதீபத்நீபாவமாகிற ஸம்பந்தம் போல் ஐகாந்திகமாகக் கட்டுப் படுத்துகின்றது,
இமம் அர்த்தம் – ஆக இங்ஙனே விவரிக்கப்பட்ட பொருளை,
த்ரயீஸார: – மூன்று வேதங்களினுடையவும் ஸாரபூதமாயும்,
த்ரி ஆத்மா – மூன்று அக்ஷரமாயும் முன்று பதமாயு மிரா நின்ற,
ப்ரணவ: – ஓங்காரமானது,
ஸமதிசத் – தெரிவித்தது.

அகாரத்தோ விஷ்ணுர் ஜகத் உதய ரக்ஷா பிரளய க்ருத்-பிரணவத்தில் உள்ள அகாரத்தின் பொருள்
சர்வ வ்யாபக சர்வேஸ்வரன்-சகல லோகங்களுக்கும் சிருஷ்டி ஸ்திதி சம்ஹாரங்களை செய்து அருளுபவன் –

மகார்த்தோ ஜீவஸ் ததுபகரணம் வைஷ்ணவமிதம்–மகார்த்தோ தத் இதம் -மகாரத்தின் பொருள்
மேற்சொன்ன இந்த ஜீவாத்மா வஸ்துவானது
தத் இதம் -ந பும்சக லிங்கம் -அசேதன நிர்விசேஷமாக இருந்து சேஷப் படக் கடவது என்று காட்ட –
வைஷ்ணவம் உபகரணம் -எம்பெருமானுக்கே உரித்தான சேஷ வஸ்து -என்பதே லுப்த சதுர்த்தியின் பொருள் –

உகாரோ நந்யார்ஹம் நியமயதி சம்பந்த மநயோ-உகார -பிரணவத்தில் இடையில் உள்ள யுகாரமானது
பிரணவத்தில் இடையில் யுள்ள உகாரமானது சம்பந்த மநயோ-இந்த ஜீவாத்மா பரமாத்மாக்களுக்கும் யுண்டான சம்பந்தத்தை
அநந்யார்ஹம் நியமயதி–பதி பத்நீ பாவம் ஆகிற சம்பந்தம் போல் ஐகாந்திகமாக கட்டுப்படுத்து கின்றது-

த்ரயீ சாரஸ் த்ரயாத்மா பிரணவ இமமர்த்தம் சமாதிசத்- இமமர்த்தம் -ஆக இங்கனே விவரிக்கப் பட்ட பொருளை
த்ரயீ சாரஸ்-மூன்று வேதங்களின் யுடைய சாரபூதமாயும் – த்ரயாத்மா-மூன்று அஷரமும் மூன்று பதமுமாய் இரா நின்ற
ஓங்காரம் சமதிசத்–தெரிவித்தது –

—————-

ஸ்லோகம் -2-
மந்திர ப்ரஹ்மணி மத்யமேன நமஸா பும்ஸ ஸ்வரூபம் கதிர்
கம்யம் சிக்ஷிதமீ க்ஷிதேன புரத பச்சாதபி ஸ்தானத
ஸ்வா தந்த்ர்யம் நிஜரக்ஷணம் சமுசித வ்ர்த்திச்ச நாநியோசித
தச்யைவேதி ஹரேர் விவிச்ய கதிதம் ச்வாச்யபி நார்ஹம் தத-2-

மந்த்ர ப்ரஹ்மணி – மிகச் சிறந்த மந்த்ரமாகிய திருவஷ்டாக்ஷரத்தில்,
மத்யமேந – இடையிலுள்ளதாய்,
புரதஸ் ஈக்ஷிதேந நமஸா – முன்னேயுள்ள ப்ரணவத்தை நோக்கி அத்தோடு சேர்ந்ததான நமஸ்ஸினால்,
பும்ஸஸ் – ஜீவாத்மாவினுடைய,
ஸ்வரூபம் – ஸ்வரூபமானது,
சிக்ஷிதம் – சிக்ஷிக்கப்பட்டது;
ஸ்தாநதஸ் ஈக்ஷிதேந நமஸா – ஸ்வ ஸ்தானத்திலேயே ஆவ்ருத்தி பெற்ற நமஸ்ஸினால்,
கதிஸ் சிக்ஷிதா – உபாயம் சிக்ஷிக்கப்பட்டது;
பஶ்சாத் அபி ஈக்ஷிதேந நமஸா – பின்னேயுள்ள நாராயணாய பதத்தோடு சேர்ந்த நமஸ்ஸினால்,
கம்யம் சிக்ஷிதம் – உபேயம் (பலன்) சிக்ஷிக்கப்பட்டது.
இப்படி சிக்ஷிக்கப் பட்டதனால் தேறின பொருள்கள் எவை யென்னில்,
ஸ்வாதந்த்ர்யம் – ஸ்வதந்த்ரமாயிருக்குந் தன்மை யென்ன,
நிஜ ரக்ஷணம் – ஸ்வ ரக்ஷணமென்ன,
ஸமுசிதா வ்ருத்திஸ் ச – சேஷத்வத்துக்கு இணங்கின கைங்கர்ய வ்ருத்தி யென்ன ஆகிய இவை,
தஸ்ய ஹரேஸ் ஏவ – அந்த எம்பெருமானுக்கே உரியவை;
அந்யோசிதா ந- ­— மற்றையோர்க்கு உரியவை யல்ல;
இதி – என்று இவ் வண்ணமாக,
விவிச்ய கதிதம் – வகுத்துக் கூறப்பட்டதாயிற்று;
ததஸ் – ஆதலால்,
ஸ்வஸ்ய அபி அர்ஹம் ந – கீழ்ச்சொன்ன மூன்றும் அந்யருள் அந்ய தமனான தனக்கும் சேர்ந்தவையல்ல (என்பது தேறிற்று.)

மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று –
படியாய் கிடந்தது தானே பவள வாய் காண வேண்டும்
அஹம் அன்னம் -அஹம் அந்நாத–உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய் –வாரிக் கொண்டு என்னை விழுங்குவான்
அவன் ஆனந்தத்தை அன்னமாக கொண்டு ஆனந்தப்படும் சேஷ பூதன்-பிரதான ஆனந்தம் அவனுக்கே
கொண்டு கூட்டு பொருள் சித்திக்கும்
ஸூ பிரவிருத்தி நிவ்ருத்தி பாரதந்தர்ய பலம் -நம ஸ்வ ரக்ஷண ஸ்வ அந்வபயம் இல்லாமை
ஈஸ்வர ப்ரவ்ருத்தி -ஸூ ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி -பிரபத்தி இதுவே -தத் ஏக உபாயத்வம் -பாகவத சேஷத்வம் -ததீய சேஷத்வம்
லுப்த சதுர்த்தி தாதார்த்தாயாம் சதுர்த்தி -அவனையே பிரயோஜனமாக கொண்ட -ஆய -பிரார்த்தனாயாம் சதுர்த்தி

———————

ஸ்லோகம் -3
அகாரத்தாயைவ ஸ்வ மஹ மத மஹ்யம் ந நிவஹா
நராணாம் நித்யா நாமய நமிதி நாராயண பதம்
யமா ஹாஸ்மை காலம் சகலமபி சர்வத்ர சகலாஸூ
அவஸ்தா ஸ்வாவிஸ் ஸ்யுர் மம சஹஜ கைங்கர்ய விதய

அஹம் அகாரார்த்தாய ஏவ ஸ்வம் – மகார வாச்யனான நான் அகார வாச்யனான நாராயணனுக்கே
ஶேஷ பூதன் (என்று ப்ரணவார்த்தத்தை அனுவதித்தபடி),
அத – அதற்கு மேல்,
அஹம் மஹ்யம் ந – நான் எனக்கு உரியேனல்லேன் (என்று நமஸ் பதார்த்தத்தை அநுவதித்தபடி),
நாராயண பதம் – நாராயண பதமானது,
நராணாம் – நித்யாநாம் நிவஹாஸ் (தேஷாம்) அய நம் இதி – நித்ய வஸ்துக்களினுடைய திரள்களுக்கு ஆதார பூதன்
நாராயணன் (என்று தத் புருஷ ஸமாஸத்தாலும்),
நராணாம் நித்யாநாம் நிவஹாঃ (யஸ்ய) அயநம் – நித்ய வஸ்துக்களினுடைய திரள்களை ஆதாரமாக வுடையவன்
நாராயணன் (என்று பஹுவ்ரீஹி ஸமாஸத்தாலும்),
யம் ஆஹ – யாவனொரு எம்பெருமானைச் சொல்லுகிறதோ,
அஸ்மை – அந்த எம்பெருமானுக்கு,
காலம் ஸகலம் அபி – எல்லாக் காலங்களிலும்,
ஸர்வத்ர – எல்லா விடங்களிலும்,
ஸகலாஸு அவஸ்தாஸு – எல்லா அவஸ்தைகளிலும்,
மம – என்னுடைய,
ஸஹஜ கைங்கர்ய விதயঃ – இயற்கையான அடிமைத் தொழில்கள்,
ஆவிஸ்ஸ்யுঃ – விளையக் கடவன; (என்று சரம பதத்தின் அர்த்தத்தை அநுவதித்தபடி).

———————–

ஸ்லோகம் -4
தேக ஆசக்த ஆத்மபுத்திர் யதி பவதி பதம் சாது வித்யாத் த்ருதீயம்
ஸ்வாதந்த்ர்ய அந்தோ யதி ஸ்யாத் ப்ரதம மிதர சேஷத்வதீச் சேத த்வதீயம்
ஆத்மத்ராண உந்முகச் சேத நம இதி ச பதம் பாந்தவா பாசலோலா
சப்தம் நாரயணாக்க்யம் விஷய சபலதீச் சேத சதுர்தீம் ப்ரபன்ன-4-

தேஹ ஆஸக்த ஆத்ம புத்திஸ் பவதி யதி – தேஹத்திலே யூன்றின ஆத்ம புத்தியை யுடையவனாகில் [தேஹாத்ம ப்ரமமுடையவனாகில்],
த்ருதீயம் பதம் ஸாது வித்யாத் – ப்ரணவத்தில் மூன்றாவது பதமான மகாரத்தை நன்கு நோக்கக் கடவன்;
ஸ்வாதந்த்ர்ய அந்தஸ் ஸ்யாத் யதி – ஸ்வத்ந்த்ராத்ம ப்ரமமுடையவனாகில்,
ப்ரதமம் பதம் வித்யாத் – முதல் பதமான (லுப்த சதுர்த்தியோடு கூடின) அகாரத்தை நோக்கக் கடவன்;
இதர ஶேஷத்வதீஸ் சேத் – அந்ய சேஷத்வ ஜ்ஞானமுடையவனாகில்,
த்விதீயம் பதம் வித்யாத் – இரண்டவது பதமான உகாரத்தை நோக்கக் கடவன்;
ஆத்ம த்ராண உந்முகஸ் சேத் – ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் ஊக்கமுடையவனாகில்,
நமஸ் இதி பதம் வித்யாத் – நமஸ் என்கிற நடுப் பதத்தை நோக்கக் கடவன்;
பாந்தவாபாஸ லோலஸ் – ஆபாஸ பந்துக்களிடத்தில் ஆஸக்தி யுடையவன்,
நாராயணாக்க்யம் சப்தம் வித்யாத் – நாராயண பதத்தை நோக்கக் கடவன்;
விஷய சபலதீஸ் சேத் – சப்தாதி விஷயங்களில் ஊன்றின புத்தியை யுடையவனாகில்,
சதுர்த்தீம் வித்யாத் – நாராயண பதத்தின் மேலுள்ள வ்யக்த சதுர்த்தியை நோக்கக் கடவன்.
(இப்படி யெல்லாம் நோக்க வேண்டிய அதிகாரி யாவனென்னில்)
ப்ரபந்நঃ – ப்ரபந்நாதிகாரி.

முமுஷூப்படி – –எம்பிரான் எந்தை என்னுடைச் சுற்றம் –என்னுடை வாணாள் -திருமங்கை ஆழ்வார் –
என்கையாலே நான் பிறர்க்கான அன்றும் அவன் நமக்காக இருக்கும் –
இரா மடமூட்டுவாரைப் போலே உள்ளே பதி கிடந்தது சத்தையே பிடித்து நோக்கிக் கொண்டு போரும் –

அர்த்த பஞ்சக அர்த்தமும் திரு மந்திரத்தில் உண்டு –
பிரணவத்தால் ஜீவ ஸ்வரூபம்
நாராயண -பர ஸ்வரூபம்
அகண்ட நமஸ் சப்தம் உபாய ஸ்வரூபம் –
சகண்ட நமஸ் -பிரிந்த நமஸ் -ம ந -ம விரோதி ஸ்வரூபம்
ஆய -பிரார்த்தனாயாம் சதுர்த்தி பிராப்ய ஸ்வரூபம்

நவ வித சம்பந்த அர்த்தமும் இதில் உண்டு
ரமா பதி-பார்த்தா பிதா இத்யாதி -தத்வ த்ரயம் -மூன்றும் ஐந்தும் ஒன்பதும் எட்டு எழுத்திலே உண்டே
காரணத்வ வாசி அகாரம் பிதா -பித்ரு
ரக்ஷகத்வம் வாசி அகாரம் -ரக்ஷகம் ரஷ்ய –
லுப்த சதுர்த்தி சேஷ சேஷி
உகாரம் பர்த்தா பார்யா
மகாரம் ஜேயம் ஞாதா
நாராயணா -மூன்று தொடர்பு -வேற்றுமை தொகை அன்மொழி தொகை -இரண்டு சமாசங்கள்
ஸ்வாமி சொத்து -ஆதார ஆதேய
நாரங்களை இருப்பிடமாக கொண்டவன் அந்தராத்மா சரீர ஆத்மா
ஆய -போக்த்ரு போக்ய சம்பந்தம் -அவன் உகப்பே பிரயோஜனம்

—————————

ஸ்லோகம் -5

நேத்ருத்வம் நித்யயோகம் சமுசித குணஜாதம் தநுக்யாப நம் ச
உபாயம் கர்த்தவ்யபாகம் த்வத மிதுநபரம் ப்ராப்யமேவம் ப்ரசித்தம்
ஸ்வாமித்வம் ப்ரார்த்த நாஞ்ச பிரபலதர விரோதி ப்ரஹாணம் தசைதான்
மந்தாரம் த்ராயதே சேத்ய திகைத நிகமஷ் ஷட்பதோயம் த்விகண்ட-5-

நேத்ருத்வம் – புருஷகாரத்வத்தையும்,
நித்ய யோகம் – ஒரு நொடிப் பொழுதும் விட்டுப் பிரியாத நித்ய ஸம்ஶ்லேஷத்தையும்,
ஸமுசித குண ஜாதம் – இன்றியமையாத திருக் குணங்களின் திரளையும்,
தநுக் க்யாபநம் ச – திருமேனியைக் காட்டுதலையும்,
உபாயம் – உபாயத்தையும்,
கர்த்தவ்ய பாகம் – சேதநன் செய்ய வேண்டியதான அத்யவ ஸாயத்தையும்,
மிதுந பரம் ப்ராப்யம் – இருவருமான சேர்த்தியை விஷயீகரித்ததான கைங்கர்யத்தையும்,
ஸ்வாமித்வம் – ஸர்வ ஶேஷித்வத்தையும்,
ப்ரார்த்தநாம் ச – கைங்கர்ய ப்ரார்த்தநையையும்,
ப்ரபல தர விரோதி ப்ரஹாணம் – மிகவும் பிரபலமான உபேய விரோதியைக் கழிப்பதையும்,
அதிகத நிகமஸ் – வேத ப்ரதீதமாயும்,
த்வி கண்டஸ் – இரண்டு கண்டங்களை யுடையதாயும்,
ஷட்பதஸ் – ஆறு பதங்களை யுடையதாயு மிருக்கிற,
அயம் – இந்த த்வய மந்த்ரமானது,
ஏதாந்தச – ஆகிய இந்த பத்து அர்த்தங்களையும்,
மந்தாரம் – மனனஞ் செய்கிற உத்தமாதிகாரியை,
த்ராயதே இதி – காப்பாற்றுகின்ற தென்று,
ஏவம் ப்ரஸித்தம் – இங்ஙனே ப்ரஸித்தமாயிரா நின்றது.

1-ஸ்ரீ –நேத்ருத்வம் -ஸ்ரீயதே -ஸ்ரேயதே -ச்ருணோதி -ச்ராவயதி -ஸ்ருணாதி -ச்ரீணாதி
2-மத்-நித்ய யோகத்வம்
3-நாராயண -வாத்சல்யம் ஸ்வாமித்வம் சௌசீல்யம் சௌசீல்யம் ஜ்ஞானம் சக்தி-சமுசித குண ஜாதம்
4- சரனௌ-திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் -த நுக்யாபனம் –
5-சரணம் -உபாயம் இஷ்ட பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவ்ருத்திக்கும்
6-பிரபத்யே -கர்த்தவ்யபாகம் -வாசிக காயிக மானசீகங்கள் -கர்த்தவ்யம் புத்யர்த்தம்
7-ஸ்ரீ மதே-மிதுன பரம் பிராப்யம் -கைங்கர்ய பிரதி சம்பந்த தத்வேன அன்வயம்
8-நாராயண -ஸ்வாமித்வம்
9-ஆய -ப்ரார்த்த நாஞ்ச -கைங்கர்ய பிரார்த்தனையையும் –
10-நம-பிரபலதர விரோதி ப்ரஹாணம் -மிகவும் பிரபலமான உபேய விரோதியை கழிக்கைக்கும்-

கடகவல்லி நிகமத்தில் வேதபாகத்தில் உள்ளதே -அதிகத நிகம-
மந்த்ர ரகஸ்யம் திரு மந்த்ரம் -விதி ரகஸ்யம் சரம ஸ்லோகம் -அனுஷ்டான ரகஸ்யம் த்வயம் –
அனுசந்தான ரஹஸ்யம் இனிமையாலே எப்போதும் -இங்கும் அங்கும்
மந்த்ர ராஜா -திருமந்திரம் -மந்த்ர ரத்னம் -ராஜா தானே ரத்னம் தேடி வர வேண்டும் –

ஆச்சார்யர் பிரமாதா -பிரமேயம் அர்ச்சை–பிரமாணம் த்வயம் -ஸ்ரீ உய்யக்கொண்டார் -ஸ்ரீ ஸூக்தி
சம்சார பாம்புக்கு சிறந்த ஒளஷதம்–ஸ்ரீ வாது-த்வயம் -ஸ்ரீ மணக்கால் நம்பி
அதனனுக்கு பெரிய நிதி -பெரிய முதலியார்
பசி தாகத்துக்கு அம்ருத பணம் -திருமாலை ஆண்டான்
ஸ்தன்யம் போலே திருக் கோஸ்ட்டியூர்
ராஜ குமாரனுக்கு முடியும் மாலையும் போலே -பாஷ்யகாரர் -உரிமைக்கும் அனுபவத்துக்கும் –
சம்சார இரு விலங்கு -பெருமை -பாப புண்யம் -அறுத்து தலையிலே முடி -எம்பார்
பெறு மிடுக்கனுக்கு சிந்தாமணி போலே- பிள்ளை உறங்கா வல்லி தாசர்
எலுமிச்சம் பலம் கொண்டு ராஜ்ஜியம் பிள்ளான்
வாஸ்யம் -எம்பெருமான் வாசகம் த்வயம் அவ்வருகு இல்லை நஞ்சீயர் –
மாதவன் என்று சொல்ல வல்லீரேல் ஒத்தின் சுருக்கு இதுவே
கற்பூர நிகரம் போலே -நம்பிள்ளை

———————-

ஸ்லோகம் –6

ஈசாநாம் ஜகதாம் அதீச தயிதாம் நித்ய அநபாயாம் ச்ரியம்
சம்ச்ரித்ய ஆஸ்ரயணோசித அகில குணச்ய அங்க்ரீ ஹரே ஆஸ்ரயே
இஷ்ட உபாயதயா ச்ரியா ச சஹிதாய ஆத்மேச்வராய அர்த்தயே
கர்த்தும் தாஸ்யம் அசேஷம் அப்ரதிஹதம் நித்யம் த்வஹம் நிர்மம-6-

ஜகதாம் ஈஶாநாம் – உலகங்களுக்குத் தலைவியாய்,
அதீச தயிநாம் – ஸர்வேஶ்வர னுக்கு ப்ராண வல்லபையாய்,
நித்யாநபாயாம் – ஒருபோதும் விட்டுப் பிரியாதவளயிருக்கின்ற,
ஶ்ரியம் – பெரிய பிராட்டியாரை,
ஸம்ஶ்ரித்ய – புருஷகாரமாகப் பற்றி,
ஆஶ்ரயணோசித அகில குணஸ்ய – சரணவரணத்திற்குப் பாங்கான ஸகல குணங்களையு முடைய,
ஹரேஶ் – எம்பெருமானுடைய,
அங்க்ரீ – திருவடிகளை,
இஷ்ட உபாய தயா ஆஶ்ரயே – இஷ்ட ஸாதநமாகப் பற்றுகிறேன்.
(ஆக பூர்வ கண்டார்த்தத்தை அநுஸந்தித்தபடி.)

ஶ்ரியா சஸ ஹிதாய ஆத்மேஶ்வராய – பெரிய பிராட்டியாரோடு கூடி யிருந்துள்ள ஸர்வஶேஷியான நாராயணனுக்கு,
நிர்மமஶ் அஹம் – கைங்கர்யத்தில் களையான மமகாரம் சிறிதுமில்லாத அடியேன்,
அஶேஷம் தாஸ்யம் – ஸகல வித கைங்கரியத்தையும்,
அப்ரதிஹதம் – இடையூறின்றி,
நித்யம் – இடைவீடின்றி,
கர்த்தும் – செய்யும் பொருட்டு,
அர்த்தயே – ப்ரார்த்திக்கிறேன்.
(இது உத்தர கண்டார்த்தத்தை அநுஸந்தித்தபடி.)

கீழ் பதார்த்த விவரண ஸ்லோஹம்
இது வாக்யார்த்த பிரதிபாதாக ஸ்லோஹம்
சர்வலோக ஈஸ்வரி -பித்தர் பனிமலர் பாவைக்கு -கால நியமம் வேண்டாம் ருசி ஒன்றே வேண்டுவது -மூன்று விசேஷணங்கள்
அபராத பயத்தாலே பிராட்டியை முன்னிட்டே பற்ற வேண்டுமே
ஆஸ்ரயண சௌகர்ய ஆபாதக குணங்கள்
ஆஸ்ரய கார்ய ஆபாத குணங்கள்
சத் சம்ப்ரதாய சாராம்சம் –

————————-

ஸ்லோகம் –7

மத் ப்ராப்தி அர்த்ததயா மயா உக்தம் அகிலம் சம்த்யஜ்ய தர்மம் புந
மாம் ஏகம் மநவாப்தயே சரணம் இத்யார்த்தோ வஸாயம் குரு
த்வாம் ஏவம் வ்யவசாய யுக்தம் அகில ஞானாதி பூர்ணோ ஹ்யஹம்
மத் ப்ராப்தி ப்ரதிபந்த கைர் விரஹிதம் குர்யாம் சுசம் மா க்ருதா-

மத்ப்ராப்தி அர்த்ததயா – என்னைப் பெறுகைக்கு உபாயமாக,
மயா உக்தம் – (உனது மனத்தை சோதிப்பதற்காக) என்னாலே சொல்லப்பட்ட,
அகிலம் தர்மம் ஸம்த்யஜ்ய – ஸகல தர்மங்களையும் விட்டு,
மாம் ஏகம் புநஸ் ஆர்த்த – என்னொருவனையே குறித்து ஆர்த்தி மிகுந்தவனாய்,
மதவாப்தயே சரணம் இதி அவஸாயம் – என்னைப் பெறுகைக்கு நானே உபாயமென்கிற அத்யவஸாயத்தை,
குரு – செய்வாயாக;
ஏவம் வ்யவஸாய யுக்தம் த்வாம் – இத்தகைய அத்யவஸாயத்தோடு கூடிய உன்னை,
ஜ்ஞானாநி பூர்ண: அஹம் – ஞானம் முதலிய குணங்கள் நிறைந்த நான்,
மத் ப்ராப்தி ப்ரதிபந்தகை: விரஹிதம் குர்யாம் – என்னைப் பெறுகைக்கு இடையூறாயுள்ள பாபங்கள் அற்றவனாகச் செய்யக் கடவேன்;
சுசம் மா க்ருதா: – துக்கங் கொள்ளாதே.

சரண்யன் ருசி பரிக்ருஹீதம் சரம ஸ்லோகம்
அசக்தியால் விடக் கூடாது பிராப்தி இல்லை என்றே விட வேண்டும் -ராக பிராப்தத்துக்கு விதி வாக்கியமும் கிட்டியதே
தர்ம சம் ஸ்தபனரார்த்தமாக திரு அவதாரம் -சாஷாத் தர்மம் அன்றோ அவன்
அதிகாரி கிருத்யம் முன் வாக்கியம் சொல்லும்
சரணாகதன் கிருத்யம் பின் வாக்கியம் சொல்லும்
முன் வாக்கியம் ஆறு சப்தங்கள் -பின் வாக்கியம் ஐந்து சப்தங்கள் –
உக்ரம் வீரம் -ஸ்ரீ நரஸிம்ஹ–ஐந்தும் ஆறும் முன் பின் வாக்கியங்கள்

——————-

ஸ்லோகம் –8

நிச்சித்ய த்வத் அதீந தாம் மயி சதா கர்மாதி உபாயான் ஹரே
கர்த்தும் த்யக்தும் அபி பிரபத்தும் அநலம் ஸீதாமி துக்காகுல
ஏதத் ஞானம் உபேயுஷே மம புநஸ் சர்வ அபராத ஷயம்
கர்த்தா ஸீதி த்ருடோச்மி தே து சரமம் வாக்யம் ஸ்மரன் சாரதே-8-

ஹே ஹரே! – எம்பெருமானே!,
மயி ஸதா த்வத் அதீந்த்ரம் நிஶ்சித்ய – அடியேன் எப்போதும் தேவரீருக்கே அதீனமான
ஸ்வரூப ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்திகளை யுடையவ னென்பதை நிஶ்சயித்து,
கர்மாதி உபாயாந் – கரும யோகம் முதலிய உபாயங்களை,
கர்த்தும் – செய்வதற்கும்,
த்யக்தும் அபி – விடுவதற்கும்,
ப்ரபத்தும் – ப்ரபத்தி பண்ணுவதற்கும்,
அநலம் – அஸமர்த்தனாய்,
து:க்காகுல: ஸீதாமி – மிகவும் துக்கப்படா நின்றேன்;
ஸாரதே: தே – பார்த்தஸாரதியாய் நின்ற தேவரீருடைய,
சரமம் வாக்யம் – கடைசியான வாக்யத்தை,
ஸ்மரந் – ஸ்மரித்தவனாய்க் கொண்டு,
ஏதத் ஜ்ஞாநம் உபேயுஷ: மம – பகவானே உபாயமென்று துணிந்திருக்கையாகிற இந்த அத்யவஸாயத்தைப் பெற்றிருக்கு மடியேனுக்கு,
ஸர்வ அபராத க்ஷயம் கர்த்தாஸி இதி – ஸகல பாப நிவ்ருத்தியையும் தேவரீரே பண்ணித்தர வல்லீரென்று கொண்டு,
த்ருடஸ் அஸ்மி – துக்கமற்று நிர்ப்பரனாயிருக்கின்றேன்.

நெறி காட்டி நீக்குதியோ நின்பால்
மார்விலே கை வைத்து உறங்க பிராப்தம்
பிரபத்தும் அபி அநலம்-
ஸ்வரூப அனுரூபத்வம்
சுக ரூபத்வம்
நிரபாயத்வம்
சித்தத்வம்
ச்வத பல சாதனத்வம்
நிரபேஷத்வம்
அவிளம்பித பலபிரதத்வம்
ஏகத்வம்
முதலானவற்றாலே சுகரமாய் இரா நின்ற உபாயமானது
சோக நிவ்ருத்திக்கு சொல்லப் பட்டு இருந்தாலும்
அதற்கு அங்கமாக விதிக்கப்பட்ட சர்வ தர்ம த்யாகம் பண்ணப் போகாமையாலும்
ஆர்த்தி இல்லாமையாலும்
ஆகிஞ்சன்யம் இல்லாமையாலும்
மகா விசுவாசம் இல்லாமையாலும்
சர்வதர்ம த்யாகத்தை அங்கமாக யுடைய பிரபத்தியையும் செய்ய அசக்தனாய்-அசமர்த்தனாய் -இருக்கிற நான் –
துக்காகுல சீதாமி –
சோக விசிஷ்டனாய் தளரா நின்றேன்-
ஒன்பது ஹேதுக்கள்– ஸ்வரூப விருத்தம் –துஷ்க்கரத்வாத்-துக்க பஹுலத்வாத்–சாபாயத்வாத் -அபாயம் நிறைந்த
பல அஸாதநத்வாத் -அசேதனம் ஈஸ்வரத்துவாராவாகவே பலம்-
சா பேஷத்வாத் -மோக்ஷ பூமி பிரதன்-திருக்கண்ண பிரான் -உத்பலம் மாம்ச ஆசை அறுத்து -பக்தி உபாயம் பலத்துக்கு சமீபம் கொண்டு விடும்
விளம்பிய பல ப்ரதத்வாத் -பிராரப்த கர்மம் தொலைய வேண்டுமே – சிரகால சாத்யத்வாத் –
அநேகத்வாத் அஷ்ட விதம் நவ விதம் -சிரவணம் கீர்த்தனம் இத்யாதி நவ லக்ஷணம்
அதே ஒன்பது காரணங்கள் விட ஒண்ணாமைக்கு -ஸ்வரூப அனுரூபம் -ஸூ கரத்வாத்-இத்யாதி-

நஞ்சீயர் அந்திம காலத்துக்கு தஞ்சமான -பற்றினத்தாலும் விட்டதாலும் இல்லை விடுவித்து பற்றுவித்த அவனே உபாயம்
திரு மந்திரத்தால் ஞானம் பெற்று த்வயத்தாலே கால ஷேபம்-கைங்கர்யம் சித்திக்க -சரணாகதி அனுஷ்டானம் – –
வேத ஸீரோ பூஷணம் சாரதியால் தொடுக்கப்பட்ட ஸ்ரீ கீதாசாரமான சரம ஸ்லோகத்தில் விசுவாசம் கொண்டு வாழ வேண்டும் –
திருட அத்யாவசியம் அருளிச் செய்து நிகமிக்கிறார் –
கர்மம் கைங்கர்யத்தில் புகும்–
ஞானம் ஸ்வரூப பிரகாசத்தித்தில் புகும் –
பக்தி பிராப்ய ருசியில் புகும் –
பிரபத்தி பிராப்ய யாதாம்யத்தில் புகும்

——————-

ஶாகா நாமுபரி ஸ்திஸ்தேந மநுநா மூலேந லப்தாத்மக:
ஸத்தா ஹேது ஸக்ருஸ் ஜ்ஜபேந ஸகலம் காலம் த்வயேந க்ஷிபந் ।
வேதோஸ்த் தம்ஸ விஹார ஸாரதி தஸ்யாகும்பேந விஸ்த்ரம்பித:
ஸாரஜ்ஞோ யதிஸ் கஶ்சிதஸ்தி புவநே நாதஸ் ஸ யூதஸ்ய ந: ॥ 9॥

———————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஶ்ரீகாஞ்சீ ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பராசர பட்டர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ மத் ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் –சம்பிரதாய ப்ரக்ரியா பாகம் –அதிகாரம் -31–ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமி–

November 25, 2019

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேசரீ
வேதாந்தாசார்ய வர்யோமே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியில் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு –

—————————————————————————

அஸிதில குரு பக்தி தத் ப்ரஸம்சாதி சீல
பிரசுர பஹு மதி தத் வஸ்து வாஸ்து ஆதிகே அபி
குணவதி விநி யோக்தும் கோபயந் சம்ப்ரதாயம்
க்ருதவித் அநக வ்ருத்தி கிம் ச விந்தேத் நிதாநம்

இவ்வர்த்தங்களை எல்லாம் மிடியனுக்கு அகத்துக்குள்ளே மஹா நிதியைக் காட்டிக் கொடுக்குமா போலே
வெளியிடுகையாலே மஹா உபகாரகனான ஆச்சார்யன் திறத்தில் சிஷ்யன்

க்ருதஞ்ஞனாய் இருக்க வேண்டும் என்றும் -த்ரோஹம் பண்ணாது ஒழிய வேண்டும் என்றும் –
சாஸ்திரங்கள் சொன்ன இடம் -இரண்டு விபூதியும் விபூதி மானும் இவனைச் சீச் சீ என்னும் படியுமாய் –
ஹிதம் சொன்ன ப்ரஹ்லாத விபீஷணாதிகளுக்குப் பிரதிகூலரான ஹிரண்ய ராவணாதிகளோடே துல்யனுமாய்
வித்யா சோரோ குருத்ரோஹீ வேதேஸ்வர விதூஷக –த ஏதே பஹு பாப்மாந -சத்யோ தண்டயோ இதி சுருதி –என்கிறபடியே
தண்டியனும் ஆகாமைக்காக அத்தனை –பிரதியுபகாரம் சொன்னபடி அன்று

சரீரம் அர்த்தம் பிராணம் ச ஸத் குருப்யோ நிவேதயத் –விஹஹேச்வர சம்ஹிதை –என்றும்
சர்வஸ்வம் வா ததர்த்தம் வா ததர்த் தார்த்தார்த்தம் ஏவ வா டு குரவே தக்ஷிணாம் தத்யாத் யதா சக்த்யபி வா புந –என்றும்
இப்புடைகளில் சொல்லுகிறவையும்
பிரணிபாத அபிவாத நாதிகளைப் போலே இவனுக்கு சில கர்த்தவ்யங்களைச் சொல்லிற்று அத்தனை போக்கி
க்ருபயா நிஸ்ப்ருஹோ வதேத்—சாண்டில்ய ஸ்ம்ருதி -1-115-என்னும்படி இருக்கிற
அநந்ய ப்ரயோஜனனான ஆச்சார்யனுக்குப் பிரதியுபகாரம் சொன்னபடி அன்று

பகவான் பக்கல் போலே ஆச்சார்யன் பக்கலிலே வர்த்திப்பான் என்றும் அவனுக்கு நல்லன் ஆனால் போலே
ஆச்சார்யனுக்கும் நல்லனாய் இருப்பான் என்றும் வேதாந்தங்களில் சொன்னதும்
ந பிரமாத்யேத் குரவ் சிஷ்யோ வாங் மன காயா கர்மபி டு அபி பஜ்யாத்மநா ஆச்சார்யம் வர்த்ததே அஸ்மின் யதா அச்யுதே
தேவ மிவாசார்யம் உபாஸீத -என்று சாண்டில்ய ஆபஸ்தம்பாதிகள் சொன்னதாவும் ஆச்சார்யனுக்கு பிரதியுபகாரம் சொன்னபடி அன்று
ஸாஸ்த்ர சஷுஸ் ஸான இவன் விழி கண் குருடன் ஆகாமைக்கும் பகவத் அனுபவம் போலே
விலக்ஷணமான இவ்வனுபவத்தை ஜென்ம பிஷுவான இவன் இழவாமைக்கும் சொல்லிற்று அத்தனை

இப்படி இவ்விஷயத்தில் பிரதியுபகாரம் இல்லை என்னும் இடத்தை
ப்ரஹ்ம வித்யா பிரதாநஸ்ய தேவைரபி ந சக்யதே -பிரதி பிரதானம் அபி வா தத்யாத் சக்தித ஆதாராத் -1-117–என்று
சாண்டில்ய பகவான் அருளிச் செய்தான் –
இதில் யதா சக்தி தாநம்–சொன்னதுவும் தன் ஆதாரத்துக்குப் போக்கு வீடாகச் சொன்னது அத்தனை
இவ்வளவைக் கொண்டு பிரதியுபகாரம் பண்ணினானாகத் தன்னை நினைத்து இருக்கப் பெறான்

இவன் உபதேசித்த அர்த்தங்களை
கபாலஸ்தம் யதா தோயம் ஸ்வ த்ருதவ் ச யதா பயஸ் த்ருஷ்டம் ஸ்யாத் ஸ்தாந தோஷேண
வ்ருத்தி ஹீநே ததா ஸ்ருதம் –சாந்தி பர்வம் -35-42-மண்டை ஓட்டில் தண்ணீரும் நாய் தோலால் செய்யப்பட பையில்
உள்ள பாலும் உள்ள இடங்கள் காரணமாக தோஷம் ஆவது போலே ஒழுக்கம் இல்லாவனுக்கு உபதேசமும் -என்கிறபடியே
தன் விபரீத அனுஷ்டானங்களாலே கபாலஸ்த தோயாதிகளைப் போலே அனுப ஜீவ்யம் ஆக்காது ஒழியவும்

யச்ச் ருதம் ந விராகாய ந தர்மாய ந சாந்தயே -ஸூ பத்தமபி சப்தேந காகவசிதமேவ தத் –எந்த கல்வியானது
வைராக்யம் தர்மம் அடக்கம் ஆகியவற்றை அளிக்க வில்லையோ அது காக்கையின் ஒலி போலே பயன் அற்றதே ஆகும் –
என்கிறபடியே கற்றதே பிரயோஜனம் ஆகாது ஒழியவும்
இவற்றைக் கொண்டு–கக்கியதை உண்பவது போலே – வாந்தாசியாகாது ஒழியவும்-வியாபாரம் ஆக்குதல் கூடாது
இவற்றை எல்லாம்
பண்டிதை ரர்த்த கார்பண்யாத் பண்ய ஸ்த்ரீபிரிவ ஸ்வயம் -ஆத்மா சம்ஸ்க்ருத்ய சம்ஸ்க்ருத்ய பரோபகரணீ க்ருத —
விலைமாதர்கள் உடம்பைக் கொடுத்து பணம் பெறுவது போலே -கல்வியை பொருளாசைக்கு பயன் படுத்துவது போலே —
இத்யாதிகளில் பரிகசிக்கும் படி
கணிக அலங்காரம் ஆக்குதல் -விலைச் சாந்தம் ஆக்குதல் -அம்பலத்தில் அவல் பொறி ஆக்குதல் –
குரங்கின் கையில் பூ மாலை ஆக்குதல் செய்யாது ஒழியவும்

அடியிலே வித்யை தான் சேவதிஷ்டே அஸ்மி ரக்ஷ மாம் –மனு ஸ்ம்ருதி -2-114-நான் உனக்கு சேம நிதியாகவே
எப்போதும் இருப்பேன் -என்னை நீ காப்பாயாக – என்று ப்ராஹ்மணனை அபேக்ஷித்த படியே முன்பே
அஸூயாதிகளைக் கைப்பிடித்து வைப்பார் கையில் காட்டிக் கொடுக்காதே ரக்ஷித்துக் கொள்ளவும்

பிறவிக் குருடனான தன்னை அயர்வறும் அமரர்கள் பரிஷத்துக்கு அர்ஹனமாம் படி திருத்தின மஹா உபாகாரகனுக்குச்
செய்யலாம் பிரதியுபகாரம் இல்லை என்னும் இடத்தை தெளிந்து
ஏகாந்தீ வ்யபதேஷ்டவ்யோ நைவ க்ராம குலாதிபி -விஷ்ணு நா வ்யபதேஷ்டவ்ய தஸ்ய சர்வம் ச ஏவ ஹி —
ஸ்ரீ விஷ்வக் சேந சம்ஹிதை —என்கிற நிலையிலும் காட்டில்
வசிஷ்ட வ்யபதேசிந –பால காண்டம் -19-2-வசிஷ்டரைக் கொண்டு உன்னை கூறிக் கொள்கின்ற – என்கிறபடியே
சரண்யனான பெருமாள் வம்ச க்ரமா கதமாகப் பிறந்து படைத்துக் கைக்கொண்ட நிலை இந் நிலை–
ஆச்சார்யரைக் கொண்டே அடையாளப்படுத்தி கொள்வது என்று பரிக்ரஹித்து
என்னைத் தீ மனம் கெடுத்தாய் உனக்கு என் செய்கேன் –திருவாய் -6-7-8-என்று இருக்கவும் பிராப்தம்

தான் இப்படிப்பெற்ற ரஹஸ்யத்ரய சாரார்த்தமான மஹா தனத்தை முன்னில் அதிகாரத்தில் சொன்னபடியே
உசித ஸ்தானம் அறிந்து சமர்ப்பிக்கும் போது
கதயாமி யதா பூர்வ தஷாத்யைர் முனி சத்தமை–ப்ருஷ்ட ப்ரவோச பகவான் அப்ஜயோநி விதாமஹ சைத்தோக்தம்
புருகுத்ஸாய பூபுஷே நர்மதாதடே -ஸாரஸ்வதாய தே நாபி மம சாரஸ்வ தேந ச -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் 1-2-8-/-9—
முன்பு தாமரையில் உதித்த நான்முகன் தக்ஷர் போன்ற முனிவர்களால் கேட்கப்பட்டு அவர்களுக்கு உரைக்க –
அவர்களால் நர்மதையின் கரையில் புருகுத்சன் என்ற அரசனுக்கு உபதேசிக்க -அந்த அரசன் ஸாரஸ்வதனுக்கு உபதேசிக்க –
அதனை நான் உனக்குக் கூறுகிறேன் – என்று ஸ்ரீ பராசர ப்ரஹ்மரிஷி மைத்ரேய பகவானுக்கு அருளிச் செய்தது போலே
குரு பரம்பரையைப் பிரகாசிப்பித்துக் கொண்டு தன் க்ருதஜ்ஞதையும் அர்த்தத்தை சீர்மையும் தோற்ற உபதேசிக்க வேண்டும் –

அத்யாத்ம ரஹஸ்யங்களைச் சொல்லுமவன் சம்ப்ரதாயம் இன்றிக்கே இருக்க -ஏடு பார்த்தாதல் -சுவர் ஏறிக் கேட்டதாதல் –
சொல்லுமாகில் -களவு கொண்டு ஆபரணம் பூண்டால் போலே கண்டார்க்கு எல்லாம் தான் அஞ்ச வேண்டும்படியாம்
யத்ருச்சயா ஸ்ருதோ மந்த்ரஸ் சந்நே நாதச் சலேந வா பத்ரேஷிதோ வா வ்யர்த்த –
ஸ்யாத் ப்ரத்யுதா நார்த்ததோ பவேத் —பாத்ம சம்ஹிதை –இத்யாதிகளில் படியே ப்ரத்யவாய பர்யந்தமுமாம்
கேட்டுச் சொல்லச் செய்தே –தத் வித்தி ப்ரணி பாதேந பரிப்ரச்நேந சேவயா–ஸ்ரீ கீதை -4-34-
ப்ரணிபத்யாபி வாத்ய ச –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-1-1-இத்யாதிகளில் சொல்லுகிற முறை ஒழியக் கேட்டுச் சொல்லுமாகில்
காலன் கொண்டு ஆபரணம் பூண்டால் போலே
கண்டார் எல்லாரும் தன்னை அருவருக்கும் படியும்
யச் சா தர்மேண விப்ரூதே யச்சாதர்மேண ப்ருச்சதி தயோர் அந்யதரஸ் ப்ரைதி வித்வேஷம் வா
அதி கச்சதி -சாந்தி பர்வம் -335-51–என்கிறபடியே அநர்த்தவஹமுமாம் –

யதா நியாயம் கேட்டுச் சொல்லச் செய்தே சொல்லும் போது குருவைப் பிரகாசிப்பியாது ஒழியுமாகில்
இவன் சொல்லுகிற அர்த்தங்கள் வேர் இல்லாக் கொற்றான் போலே அடி அற்றவையோ என்று
சிஷ்யனுக்கு அதி சங்கை பிறக்கும்படியாய் அநாதர விஷயமுமாம்
ஸ்வ குரூணாம் ஸ்வ சிஷ்யேப்யஸ் க்யாபநம் சாக்ருதம் ததா-என்று த்வாத்ரிம்சத் அபசார வர்க்கத்தில்
குருவைப் பிரகாசிப்பியாது ஒழிகையும் படிக்கப்பட்டது
அப்போதும் குரும் பிரகாச யேத்தீமாந் மந்த்ரம் யத்நேந கோபயேத் -அப்ரகாச ப்ரகாசாப்யாம் ஷீயேதே சம்பதாயுஷீ —
குருவை வெளிப்படுத்த வேண்டும் -மந்த்ரத்தை மறைக்க வேண்டும் -குருவை வெளிப்படுத்தாமல் மந்த்ரத்தை
மறைக்காமல் இருந்தால் ஞானமும் நிஷ்டையும் தேயும் -என்கிறபடியே
ஞான வைஸத்ய பூர்வகமான பகவத் அனுபவ சம்பத்தும் ஆத்மாவுக்கு சத்தா அனுவ்ருத்தி ஹேதுவான
சேஷத்வ அனுசந்தான பூர்வக ஸ்வ நிஷ்டையும் குலையும்படியாம்
குருவைப் பிரகாசிப்பியா நிற்கச் செய்தே அவன் பண்ணின சாஸ்த்ரீய உபதேசத்துக்கு விருத்தம் சொல்லுமாகில்
விப்ரலம்பகன் என்று பேருமாய்
ஜ்யோதிஷாம் வ்யவஹாரம் ச பிராயச்சித்தம் சிகித்சனம் –விநா ஸாஸ்த்ரேண யோ ப்ரூயாத் தமாஹுர் ப்ரஹ்ம காதகம் —
ஜ்யோதிடம் நீதி பிராயச்சித்தம் வைத்தியம் ஆகியவற்றுக்கு ஸாஸ்த்ர முரணாக பொருள் உறைபவன்
ப்ரஹ்மஹத்தி செய்தவனே –என்கிறபடியே பாபிஷ்டனுமாம்

ஸச் சிஷ்யனுக்கு ப்ராப்த தசையில் உபதேசத்தைத் தவிருமாகில் லுப்தன் என்று பேருமாய்
பாத்ரஸ்தம் ஆத்ம ஞானம் ச க்ருத்வா பிண்டம் சமுத் ஸ்ருஜேத் –நாந்தர் தாயநம் ஸ்வயம் யதா யாதி
ஜகத் பீஜம் அபீ ஜக்ருத் –தான் அறிந்த ஆத்ம ஞானத்தைத் தகுந்த சிஷ்யனுக்கு உபதேசித்த பின்னர் இறக்க வேண்டும் –
இந்த உலகின் விதை போன்ற ஆத்ம ஞானத்தை தகுந்த இடத்தில் விதைத்த பின்பே இறக்க வேண்டும் –
அவ்விதம் செய்யாமல் செல்லக் கூடாது என்கிற பகவத் ஆஜ்ஜையும் — பகவத் நியோகத்தையும் கடந்தானாம்

ஆகையால் விளக்கு பிடிக்குமவன் -தன்னை ராஜா ஒரு காரியத்துக்குப் போகச் சொன்னால் தன் கையில்
விளக்கு அதுக்கு பிராப்தரானவர் கையிலே கொடுத்துப் போமா போலே
சத் பாத்ரமானவர்க்கு தான் சொல்லும் போது தமக்கு உபதேசித்த ஆச்சார்யனை முற்பட வெளியிட்டு பின்பு
தனக்கு உபதிஷ்டமான அர்த்தங்களையே சொல்லவும் –
சில காரணங்களாலே திவ்ய சஷுஸ் ஸ்ரோத்ரங்கள் பெற்றுத் தான் இவற்றால் அறிந்து சொல்லுமவற்றையும்
வ்யாஸ பிரஸாதாத் ஸ்ருதவாந் ஏதத் குஹ்யமஹம் பரம் -யோகம் யோகேஸ்வராத் கிருஷ்ணாத் சாஷாத்
கதயதஸ் ஸ்வயம் –ஸ்ரீ கீதை -18-75-சஞ்சயன் கூற்று -ஸ்ரீ வ்யாஸ பகவான் அருளால் தெய்விகமான பார்வை பெற்ற
நான் நேராக இந்த ரஹஸ்யத்தை ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் இடம் கேட்டேன் –என்கிறபடியே
சதாசார்யர் பிரசாதம் அடியாக இவ்வர்த்தம் அறிந்தேன் என் கை மிடுக்காலே அறிந்து சொல்லுகிறேன் அல்லேன் என்ற
இவ் உண்மையை வெளியிட்டுக் கொண்டு சொல்லவும் பெறில்
இவன் சொல்லும் அர்த்தங்கள் எல்லாம் சர்வார்க்கும் ஆதரயணீயங்களுமாய்
இவன் க்ருதஞ்ஞனாய் இருந்தான் என்று சாத்விகரும் ப்ரஸம்ஸித்துப் பிரசாதிக்கும் படியாய் சத்யவாதியாய் இருந்தான்
என்று உபநிஷத்துக்களும் உபநிஷத் ப்ரதிபாத்யனான பரம புருஷனும் தங்களோடு ஓக்க
இவனைப் பிராமண பூதன் என்று ஆதரிக்கும் படியுமாம் –
இப்படி க்ருதஞ்ஞனாய் அவஹிதனான சிஷ்யனைப் பற்ற நாம் செய்த கிருஷி பலித்தது என்று
ஆச்சார்யனும் க்ருதார்த்தனாய் இருக்கும்

சாஷாந் முக்தே ரூபாயாந் யோ வித்யா பேதாநுபாதிசத்
கத்யதே மோக்ஷ சாஸ்த்ரேஷு ச து ஸ்ரேஷ்ட தமோ குரு

மோக்ஷத்துக்கு நேரடியான உபாயங்களாக வித்யைகளை உபதேசிக்கும் ஆச்சார்யனே மோக்ஷம் குறித்த
சாஸ்த்ரங்களால் மிகச் சிறந்த ஆச்சார்யன் -என்று கொண்டாடப்படுகிறார்

ஆசார்ய வத்தயா மோக்ஷம் ஆமநந்தி ஸ்மரந்தி ச
இஹா முத்ர ச தத் பாதவ் சரணம் தேசிகா விது

ஆச்சார்யரை அடைவதன் மூலம் மோக்ஷம் கிட்டுவதாக உணபிஷத்துக்கள் கூறுகின்றன
இந்த உலகிலும் மோக்ஷம் பெற்ற பின்னரும் ஆச்சார்யருடைய திருவடிகளே தஞ்சம் என்று ஆச்சார்யர்கள் அறிந்தார்கள்

ஏற்றி மனத்து எழில் ஞான விளக்கை இருள் அனைத்தும்
மாற்றினவருக்கு ஒரு கைம்மாறு மாயனும் காண கில்லான்
போற்றி உகப்பதும் புந்தியில் கொள்வதும் பொங்கு புகழ்
சாற்றி வளர்ப்பதும் கற்றல்லவோ முன்னம் பெற்றதற்கே

நாம் செய்யும் அனைத்தும் அவர் உபகாரத்தைக் காணும் போது அற்பமே

அத்யா சீன துரங்க வக்த்ர விலஸத் ஜிஹ்வா அக்ர ஸிம்ஹாஸனாத்
ஆசார்யாத் இஹ தேவதாம் சமாதிகாம் அந்யாம் ந மந்யாமஹே
யஸ்ய அசவ் பஜேத கதாசித் அஜஹத் பூமா ஸ்வயம் பூமிகாம்
மக்நாநாம் பவிநாம் பவார்ணவ சமுத்தாராய நாராயண

சம்சார கரையைத் தாண்டுவிக்கவே பகவான் தனது மேன்மையைக் கைவிடாமல் ஆச்சார்ய பதம் வகிக்கிறான்
ஆச்சார்யர் நாக்கு நுனி ஸ்ரீ ஹயக்ரீவ பகவானது ஸிம்ஹாஸனமாகும்
அவரைக் காட்டிலும் எந்த தேவதையையும் நாம் உயர்ந்ததாக எண்ண வில்லை –

——————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ த்வய விவரணம்–ஸ்ரீ திருவாய்மொழி-

November 24, 2019

ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -ஈடு மகா பிரவேசம் –இரண்டாவது –ஸ்ரீ யபதி

ஸ்ரீ யபதியாய் -அவாப்த சமஸ்த காமனாய் -சமஸ்த கல்யாண குணாத் மகனான சர்வேஸ்வரன்
மாறி மாறி பல பிறப்பும் பிறந்து -என்கிறபடியே -2-6-8–ஜன்ம பரம்பரைகளிலே தோள் மாறித் திரிகிற இவரை
இவ்வர்த்த பஞ்சகத்தையும் விசத தமமாக அறிய வல்லராம் படி
முதல் அடியிலே நிர்ஹேதுகமாக விசேஷ கடாஷம் பண்ணி அருளினான் –

ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் ஸ்ரீ திருவாய் மொழி பிரபந்தத்தாலே ஸ்ரீ த்வய விவரணம் பண்ணுகிறார் –
இதில் முதலிட்டு மூன்று பத்தாலே-உத்தரார்த்தத்தை விவரிக்கிறார்
மேலிட்டு மூன்று பத்தாலே பூர்வார்த்தத்தை விவரிக்கிறார் –
மேலிட்டு மூன்று பத்தாலே உபாய உபேய யோகியான குணங்களையும்
ஆத்மாத்மீயங்களில் தமக்கு நசை அற்ற படியையும்
அவனோடு தமக்கு உண்டான நிருபாதிக சம்பந்தத்தையும் அருளிச் செய்தார்
மேலில் பத்தாலே தாம் பிரார்த்தித்த படியே பெற்ற படியைச் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார் –

இதில் முதல் பத்தாலே –
உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் எவன் அவன் –அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி எவன் அவன்
துயர் அறு சுடரடி தொழுது எழு என் மனனே -1-1-1- என்று
சமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய்-ஸூரி போக்யனானவன் திருவடிகளிலே கைங்கர்யமே புருஷார்த்தம் என்று நிர்ணயித்து
உக்தமான அர்த்தத்துக்கும் -வஹ்யமாணமான அர்த்தத்துக்கு பிரமாணம் -உளன் சுடர் மிகு ஸ்ருதியுள் -1-1-7-என்று
நிர்தோஷமான ஸ்ருதியே பிரமாணம் என்றும்
ஏவம் விதனானவன் யார் என்ன —வண் புகழ் நாரணன் –1-2-10-என்றும் -திருவுடையடிகள் -1-3-8-என்றும் –
செல்வ நாரணன் -1-10-8-என்றும் -விசேஷித்து –
தொழுது எழு என் மனனே -1-1-1–என்று உபக்ரமித்து –
அயர்ப்பிலன் அலற்றுவன் தழுவுவன் வணங்குவன் அமர்ந்தே -1-3-10-என்று த்ரிவித கரணங்களாலும் அடிமை செய்து
தலைக் கட்டுகையாலே பகவத் கைங்கர்யமே புருஷார்த்தம் என்று அறுதியிட்டார் –

இரண்டாம் பத்தால் –
இந்த கைங்கர்யத்துக்கு விரோதியான பிரகிருதி சம்பந்தத்தையும் கழித்து –
ஒளிக் கொண்ட சோதி மயமாய் -2-3-10- இக் கைங்கர்யத்துக்கு தேசிகரான அடியார்கள் குழாங்களை
உடன் கூடுவது என்று கொலோ -என்று தாமும் பிரார்த்தித்து
நலமந்தம் இல்லாதோர் நாடு புகுவீர் -2-8-4- என்று பிறருக்கும் உபதேசிக்கையாலே
இவருக்கு பரமபதத்திலே நோக்காய் இருந்தது என்று ஈஸ்வரன் பரமபதத்தைக் கொடுக்கப் புக –
எம்மா வீட்டுத் திறமும் செப்பம் –2-9-1-என்று எனக்கு அதில் ஒரு நிர்பந்தம் இல்லை –
தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளுமீதே -2-9-4-என்று உனக்கேயாய் இருக்கும் இருப்பே
எனக்கு வேண்டுவது என்று இப் புருஷார்த்தத்தை ஓட வைத்தார் –

மூன்றாம் பத்தால் –
இவருக்கு கைங்கர்யத்தில் உண்டான ருசியையும் த்வரையும் கண்ட ஈஸ்வரன்
கைங்கர்யத்துக்கு ஏகாந்தமான திருமலையிலே நிலையைக் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு
வழு விலா அடிமை செய்ய வேண்டும் -3-3-1- என்று பாரித்து
பாரித்த படியே பாகவத சேஷத்வ பர்யந்தமாக வாசிக அடிமை செய்து தலைக் கட்டுகிறார்

நான்காம் பத்தால் –
இப் புருஷார்த்தத்துக்கு உபாயம் -திரு நாரணன் தாள் -4-1-1- என்றும் –
குடி மன்னு மின் ஸ்வர்க்கம் -4-1-10-என்றும்
எல்லாம் விட்ட இறுகல் இறப்பு -4-1-10-என்றும்
ஐம்கருவி கண்ட வின்பம் தெரிய அளவில்லா சிற்றின்பம் -4-9-10- என்று தாமும் அனுசந்தித்தார்

ஐஞ்சாம் பத்தால்
இந்த இஷ்ட பிராப்திக்கும் அநிஷ்ட நிவ்ருத்திக்கும் –
ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்து ஒழிந்தாய் -5-7-10-என்று
தன் திருவடிகளையே உபாயமாகத் தந்தான் என்றார் –

அவன் தந்த உபாயத்தை கடகரை முன்னிட்டு பெரிய பிராட்டியார் புருஷகாரமாக –
அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா –உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -என்று ச்வீகரித்தார் -ஆறாம் பத்தால் –

ஏழாம் பத்தால் -இப்படி சித்த உபாய ச்வீகாரம் பண்ணியிருக்கச் செய்தேயும் சடக்கென பலியாமையாலே
விஷண்ணராய்-கடல் ஞாலம் காக்கின்ற மின்னு நேமியினாய் –7-1-2-என்று தொடங்கி-உபாய உபேய யோகியான
குணங்களைச் சொல்லிக் கூப்பிட -கூராழி –வெண் சங்கு ஏந்தி —வாராய் -6-9-1-என்று இவர் ஆசைப் பட்ட படியே
வெள்ளைச் சுரி சங்கொடு ஆழி ஏந்தி வந்து -7-3-1–இது மானஸ அனுபவ மாத்ரமாய் -சம்ச்லேஷம் கிடையாமையாலே
விச்லேஷித்த படியை -பாமரு -7-6—ஏழை -7-7–திருவாய்மொழிகளில் -அருளிச் செய்தார்

எட்டாம் பத்தால் -கீழ்ப் பிறந்த சம்ச்லேஷம் பாஹ்ய சம்ச்லேஷ யோக்யம் அல்லாமையாலே –
உமருகந்துகந்த உருவம் நின்றுருவமாகி உந்தனக்கு அன்பரானார் அவருந்தமர்ந்த செய்கை உன் மாயை -8-1-4- என்று
இப்படி ஆஸ்ரித அதீன ஸ்வரூப ஸ்தித்யாதிகளை உடையவன் நமக்கு தன்னைக் காட்டி மறைக்கைக்கு அடி
ஆத்மாத்மீயங்களில் ஏதேனும் நசை யுண்டாக வேணும் -என்று அதிசங்கை பண்ணி
அவற்றில் நசை அற்ற படியை -8-2–அருளிச் செய்தார்

ஒன்பதாம் பத்தில் -நீர் என்றிய அதிசங்கை பண்ணிப் படுகிறீர் -ஓர் ஆயிரமாய் -பாசுரம் -இப்படி -என்று
தன்னுடைய நிருபாதிக பந்தத்தையும் காட்டி –
நான் நாராயணன் -சர்வ சக்தி யுக்தன் -உம்முடைய சர்வ அபேஷிதங்களையும் செய்து தலைக் கட்டுகிறோம் -என்று
அருளிச் செய்ய –சீலம் எல்லையிலான் -9-3-11-என்று அவருடைய சீல குணங்களிலே ஆழம் கால் பட்டார் –

பத்தாம் பத்தில் ஆழ்வாருடைய ஆற்றாமையைக் கண்டு திரு மோகூரிலே தங்கு வேட்டையாக வந்து தங்கி
இவருக்கு அர்ச்சிராதி கதியையும் காட்டிக் கொடுத்து -10-9-
இவர் பிரார்த்தித்த படியே என் அவா அறச் சூழ்ந்தாய் -10-10-10–என்று
இவர் திருவாயாலே அருளிச் செய்யும்படி பேற்றைப் பண்ணிக் கொடுத்த படியை அருளிச் செய்கிறார்

ஸ்ரீ மன்
ஸ்ரீ யபதித்தவம்
மலர்மகள் விரும்பும் நம் அரும் பெறல் அடிகள்–1-3-1-
மாயன் வானோர் தனித் தலைவன் மலராள் மைந்தன் –1-5-9-
திரு மகளார் தனிக் கேள்வன் பெருமை யுடைய பிரானார் இருமை வினை கடிவாரே–1-6-9-
கண்ணபிரான் என் அமுதம் சுவையன் திருவின் மணாளன் என்னுடைச் சூழலுளானே–1-9-1-
பொரு சிறைப் புள்ளு வந்து ஏறும் பூ மகளார் தனிக் கேள்வன்
ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் என்னோடு உடனே –1-9-3-
மைந்தனை மலராள் மணவாளனைத்துஞ்சும் போதும் விடாது தொடர் கண்டாய்–1-10-4-

பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் பிறர்களுக்கு அரிய
வித்தகன் மலர்மகள் விரும்பும் நம் அரும் பெறல் அடிகள்
மத்துறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை யாப்புண்டு
எத்திறம் உரலினொடு இணைந்திருந்து ஏங்கிய எளிவே! —1-3-1-

மாயோம் தீய அல வலைப் பெருமா வஞ்சப் பேய் வீயத்
தூய குழவியாய் விடப்பால் அமுதா அமுது செய்திட்ட
மாயன் வானோர் தனித் தலைவன் மலராள் மைந்தன் எவ்வுயிர்க்கும்
தாயோன் தம்மான் என் அம்மான் அம்மா மூர்த்தியைச் சார்ந்தே–1-5-9-

தரும அரும் பயனாய திரு மகளார் தனிக் கேள்வன்
பெருமை யுடைய பிரானார் இருமை வினை கடிவாரே–1-6-9-

இவையும் அவையும் உவையும் இவரும் அவரும் உவரும்
யவையும் யவரும் தன்னுள்ளே ஆகியும் ஆக்கியும் காக்கும்
அவையுள் தனி முதல் எம்மான் கண்ணபிரான் என் அமுதம்
சுவையன் திருவின் மணாளன் என்னுடைச் சூழலுளானே–1-9-1-

அருகிலாய பெரும் சீர் அமரர்கள் ஆதி முதல்வன்
கருகிய நீல நல் மேனி வண்ணன் செந்தாமரைக் கண்ணன்
பொரு சிறைப் புள்ளு வந்து ஏறும் பூ மகளார் தனிக் கேள்வன்
ஒரு கதியின் சுவை தந்திட்டு ஒழிவிலன் என்னோடு உடனே –1-9-3-

நெஞ்சமே! நல்லை நல்லை உன்னைப் பெற்றால்
என் செய்யோம் இனி என்ன குறைவினம்
மைந்தனை மலராள் மணவாளனைத்
துஞ்சும் போதும் விடாது தொடர் கண்டாய்–1-10-4-

———

நாராயண
தோற்றோம் மட நெஞ்சம் எம்பெருமான் நாரணற்கு எம்
ஆற்றாமை சொல்லி அழுவோமை நீ நடுவே
வேற்றோர் வகையிற் கொடிதாய் எனை ஊழி
மாற்றாண்மை நிற்றியோ? வாழி! கனை இருளே!–2-1-7—

கேசவன் தமர் கீழ் மேல் எமர் ஏழ் எழு பிறப்பும்
மா சதிர் இது பெற்று நம்முடை வாழ்வு வாய்க்கின்றவா!
ஈசன் என் கரு மாணிக்கம் என் செங்கோலக் கண்ணன் விண்ணோர்
நாயகன் எம்பிரான் எம்மான் நாரயணனாலே–2-7-1-

நாரணன், முழு ஏழ் உலகுக்கும் நாதன், வேத மயன்,
காரணம் கிரிசை கருமம் இவை முதல்வன், எந்தை
சீரணங்கு அமரர் பிறர் பலரும் தொழுது ஏத்த நின்று
வாரணத்தை மருப்பு ஒசித்த பிரான் என் மாதவனே–2-7-2-

சரணவ்
திருவடி –
ஓயும் மூப்புப் பிறப்பு இறப்புப் பிணி
வீயுமாறு செய்வான் திரு வேங்கடத்து
ஆயன் நாள் மலராம் அடித் தாமரை
வாயுள்ளும் மமனத்துள்ளும் வைப்பார்கட்கே–3-3-9-

பங்கயக் கண்ணன் என்கோ! பவளச் செவ்வாயன் என்கோ!
அங்கதிர் அடியன் என்கோ! அஞ்சன வண்ணன் என்கோ!
செங்கதிர் முடியன் என்கோ! திரு மறு மார்பன் என்கோ!
சங்கு சக்கரத்தன் என்கோ சாதி மாணிக்கத்தையே!–3-4-3-

கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர்கரு மாணிக்கம் எனது ஆர் உயிர்
பட அரவின் அணைக் கிடந்த பரஞ்சுடர் பண்டு நூற்றுவர்
அட வரும் படை மங்க ஐவர்கட்கு ஆகி வெஞ்சமத்து அன்று தேர்
கடவிய பெருமான் கனை கழல் காண்பது என்று கொல் கண்களே?–3-6-10-

முடியானேஎ! மூவுலகும் தொழுது ஏத்தும் சீர்
அடியானேஎ! ஆழ் கடலைக் கடைந்தாய்! புள்ளூர்
கொடியானேஎ! கொண்டல் வண்ணா! அண்டத்து உம்பரில்
நெடியானேஎ! என்று கிடக்கும் என் நெஞ்சமே–3-8-1-

சரணம்
பற்றுவது -உபாயம் —

அஃதே உய்யப் புகும் ஆறு என்று கண்ணன் கழல்கள் மேல்
கொய் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்
செய் கோலத்து ஆயிரம் சீர்த் தொடைப் பாடல் இவை பத்தும்
அஃகாமல் கற்பவர் ஆழ் துயர் போய் உய்யற் பாலரே–4-1-11-

கொம்பு போல் சீதை பொருட்டு, இலங்கை நகர்
அம்பு எரி உய்த்தவர் தாள் இணை மேல் அணி
வம்பு அவிழ் தண் அம் துழாய் மலர்க்கே இவள்
நம்புமால் நான் இதற்கு என் செய்கேன் நங்கைமீர்?–4-2-8-

உய்வு உபாயம் மற்று இன்மை தேறி, கண்ணன் ஒண் கழல் மேல்
செய்ய தாமரைப் பழனம் தென்னன் குருகூர்ச் சடகோபன்
பொய்யில் பாடல் ஆயிரத்துள் இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்
வையம் மன்னி வீற்றிருந்து விண்ணும் ஆள்வர் மண்ணூடே–4-3-11-

வல் வினை தீர்க்கும் கண்ணனை வண் குருகூர்ச் சட கோபன்
சொல் வினையால் சொன்ன பாடல் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்
நல் வினை என்று கற்பார்கள் நலனிடை வைகுந்தம் நண்ணித்
தொல் வினை தீர எல்லாரும் தொழுது எழ வீற்றிருப்பாரே–4-4-11-

மைய கண்ணாள் மலர் மேல் உறை வாள்உறை மார்பினன்
செய்ய கோலத் தடங் கண்ணன் விண்ணோர் பெருமான் தனை
மொய்ய சொல்லால் இசை மாலைகள் ஏத்தி உள்ளப் பெற்றேன்
வெய்ய நோய்கள் முழுதும் வியன் ஞாலத்து வீயவே–4-5-2-

மேவி நின்று தொழுவார் வினை போக மேவும் பிரான்
தூவி அம் புள்ளுடையான் அடல் ஆழி அம்மான் றனை
நா வியலால் இசை மாலைகள் ஏத்தி நண்ணப் பெற்றேன்;
ஆவி என் ஆவியை யான் அறியேன் செய்த ஆற்றையே–4-5-4-

அறிந்து அறிந்து, தேறித் தேறி, யான் எனது ஆவியுள்ளே
நிறைந்த ஞான மூர்த்தி யாயை நின்மலமாக வைத்து,
பிறந்தும் செத்தும் நின்று இடறும் பேதைமை தீர்ந்தொழிந்தேன் ;
நறுந் துழாயின் கண்ணி அம்மா! நான் உனைக் கண்டு கொண்டே–4-7-7-

ஆயே இவ் உலகத்து நிற்பனவும் திரிவனவும்
நீயே மற்று ஒரு பொருளும் இன்றி நீ நின்றமையால்
நோயே மூப்பு இறப்பிறப்புப் பிணியே என்றிவை ஒழியக்
கூயே கொள் அடியேனைக் கொடு உலகம் காட்டேலே–4-9-7–

கூட்டுதி நின் குரை கழல்கள்; இமையோரும் தொழா வகை செய்து,
ஆட்டுதிநீ; அரவணையாய்! அடியேனும் அஃது அறிவன்;
வேட்கை எலாம் விடுத்து எனை உன் திருவடியே சுமந்து உழலக்
கூட்டரிய திருவடிக்கள் கூட்டினை நான் கண்டேனே–4-9-9-

ப்ரபத்யே —
அங்குற்றேனலேன் இங்குற்றேனலேன் உன்னைக் காணும் அவாவில் வீழ்ந்து நான்
எங்குற்றேனுமலேன் இலங்கை செற்ற அம்மானே!
திங்கள் சேர் மணி மாட நீடு சிரீவர மங்கல நகருறை
சங்கு சக்கரத்தாய்! தமியேனுக்கு அருளாயே–5-7-2-

ஆறெனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய் உனக்கோர் கைம்
மாறு நான் ஒன்றிலேன் என தாவியும் உனதே
சேறு கொள் கரும்பும் பெருஞ்செந்நெலும் மலி தண் சிரீவர மங்கை
நாறு பூந் தண் துழாய் முடியாய்! தெய்வ நாயகனே!–5-7-10-

எம்மானே! என் வெள்ளை மூர்த்தி! என்னை ஆள்வானே
எம்மா உருவும் வேண்டு மாற்றால் ஆவாய்! எழிலேறே!
செம்மா கமலம் செழுநீர் மிசைக் கண் மலரும் திருக் குடந்தை
அம்மா மலர்க் கண் வளர்கின்றானே! என் நான் செய்கேனே?–5-8-2-

உழலை என்பில் பேய்ச்சி முலையூடு அவளை உயிர் உண்டான்
கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட குருகூர்ச் சடகோபன்
குழலின் மலியச் சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
மழலை தீர வல்லார் காமர் மானேய் நோக்கியர்க்கே–5-8-11-

நாமங்க ளாயிரமுடைய நம் பெருமானடி மேல்
சேமங்கொள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் தெரிந்துரைத்த
நாமங்க ளாயிரத்துள் இவை பத்தும் திருவல்ல வாழ்
சேமங்கொள் தென்னகர் மேல் செப்புவார் சிறந்தார் பிறந்தே–5-9-11–

நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் நமக்கு என்று நாடொறும்
ஏக சிந்தையனாய்க் குருகூர்ச் சடகோபன் மாறன்
ஆக நூற்ற அந்தாதி ஆயிரத்துள் இவையுமொர் பத்தும் வல்லார்
மாக வைகுந்தத்து மகிழ்வெய்துவர் வைகலுமே–5-10-11-

ஸ்ரீ மதே –
திருந்து வேதமும் வேள்வியும் திரு மா மகளிரும் தாம் மலிந்து
இருந்து வாழ் பொருநல் வட கரை வண் தொலை வில்லி மங்கலம்
கருந்தடங் கண்ணி கை தொழுத அந் நாள் தொடங்கி இந் நாள் தொறும்
இருந் திருந்து அரவிந்த லோசந! என் றென்றே நைந் திரங்குமே–6-5-8-

சிந்தையாலும் சொல்லாலும் செய்கையினாலும் தேவ பிரானையே
தந்தை தாய் என்றடைந்த வண் குருகூரவர் சடகோபன்
முந்தை ஆயிரத்துள் இவை தொலை வில்லி மங்கலத்தைச் சொன்ன
செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் அடிமை செய்வார் திருமாலுக்கே–6-5-11-

ஒசிந்த நுண்ணிடை மேல் கையை வைத்து நொந்து நொந்து
கசிந்த நெஞ்சினளாய்க் கண்ண நீர் துளும்பச் செல்லுங்கொல்?
ஒசிந்த ஒண் மலராள் கொழுநன் திருக் கோளூர்க்கே
கசிந்த நெஞ்சினளாய் எம்மை நீத்த எம் காரிகையே–6-7-8-

வந்திருந்து உம்முடைய மணிச் சேவலும் நீருமெல்லாம்
அந்தரம் ஒன்றுமின்றி அலர் மேல் அசையும் அன்னங்காள்!
என் திரு மார்வற்கு என்னை இன்னவா றிவள் காண்மின் என்று
மந்திரத் தொன் றுணர்த்தி உரையீர் மறு மாற்றங்களே–6-8-10-

ஞாலத் தூடே நடந்தும் நின்றும் கிடந்திருந்தும்
சாலப் பல நாள் உகந்தோறு உயிர்கள் காப்பானே!
கோலத் திரு மா மகளோடு உன்னைக் கூடாதே
சாலப் பல நாள் அடியேன் இன்னும் தளர்வேனோ?–6-9-3-

நாராயண —
என்னை ஆளும் வன்கோ ஓரைந்திவை பெய்து இராப் பகல் மோது வித்திட்
டுன்னை நான் அணுகா வகை செய்து போதி கண்டாய்
கன்னலே! அமுதே! கார் முகில் வண்ணனே! கடல் ஞாலம் காக்கின்ற
மின்னு நேமியினாய்! வினையேனுடை வேதியனே!–7-1-2-

ஒன்று சொல்லி ஒருத்தினில் நிற்கிலாத ஓர் ஐவர் வன் கயவரை
என்று யான் வெல்கிற்பன் உன் திருவருள் இல்லையேல்?
அன்று தேவர் அசுரர் வாங்க அலை கடல் அரவம் அளாவி ஓர்
குன்றம் வைத்த எந்தாய்! கொடியேன் பருகு இன் னமுதோ!–7-1-7-

சிந்திக்கும் திசைக்கும் தேறும் கை கூப்பும்‘திரு வரங் கத்துள்ளாய்!’ என்னும்;
வந்திக்கும் ஆங்கே மழைக் கணீர் மல்க‘வந்திடாய்’ என்றென்றே மயங்கும்;
‘அந்திப் போதவுணன் உடலிடந்தானே!அலை கடல் கடைந்த ஆர் அமுதே!
சந்தித்துன் சரணம் சார்வதே வலித்த தையலை மையல் செய்தானே!–7-2-5-

திறத்துக்கே துப்பரவாம் திரு மாலின் சீர்
இறப்பெதிர் காலம் பருகிலும் ஆர்வனோ?
மறப்பிலா என்னைத் தன் ஆக்கி என்னால் தன்னை
உறப் பல இன் கவி சொன்ன உதவிக்கே?–7-9-9-

இன்பம் பயக்க எழில் மலர் மாதருந் தானும் இவ் வேழுலகை
இன்பம் பயக்க இனிதுடன் வீற்றிருந்து ஆள்கின்ற எங்கள் பிரான்
அன்புற் றமர்ந்துறை கின்ற அணி பொழில் சூழ் திரு வாறன்விளை
அன்புற் றமர்ந்து வலஞ்செய்து கை தொழும் நாள்களு மாகுங் கொலோ?–7-10-1-

எடுத்த பேராளன் நந்தகோபன் தன் இன்னுயிர்ச் சிறுவனே ! அசோதைக்கு
அடுத்த பேரின்பக் குல விளங்களிறே ! அடியனேன் பெரிய வம்மானே !
கடுத்த போர் அவுணன் உடல் இரு பிளவாக் கை யுகிராண்ட எம் கடலே !
அடுத்த தோர் உருவாய் இன்று நீ வாராய் எங்கனம் தேறுவரும் உமரே ?–8-1-3-

வேண்டிச் சென்று ஓன்று பெறு கிற்பாரில் என்னுடைத் தோழியர் நுங்கட்கேலும்
ஈண்டு இது உரைக்கும் படியை அந்தோ காண்கின்றிலேன் இடராட்டியேன் நான்
காண் தகு தாமரைக் கண்ணன் கள்வன் விண்ணவர் கோன் நங்கள் கோனைக் கண்டால்
ஈண்டிய சங்கும் நிறைவும் கொள்வான் எத்தனை காலம் இளைக்கின்றேனே ?–8-2-2-

அமர்ந்த நாதனை யவர வராகி அவ ரவர் கருளும் அம்மானை
அமர்ந்த தண் பழனத் திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றறாங்கரை யானை
அமர்ந்த சீர் மூவாயிரவர் வேதியர்கள் தம்பதி அவனி தேவர் வாழ்வு
அமர்ந்த மாயோனை முக்கண் அம்மானை நான்முகனை யமர்ந்தேனே–8-4-10-

புனை யிழைகள் அணிவும் ஆடை யுடையும் புது கணிப்பும்
நினையும் நீர்மை யதன்று இவட் கிது நின்று நினைக்கப் புக்கால்
சுனையினுள் தடந்தாமரை மலரும் தண் திருப் புலியூர்
முனைவன் மூவுல காளி அப்பன் திருவருள் மூழ்கினளே–8-9-5-

அவனை விட்டு அகன்று உயிர் ஆற்ற கில்லா
அணி யிழையாய்ச்சியர் மாலைப் பூசல்
அவனை விட்டகல்வதற்கே யிரங்கி
அணி குருகூர்ச் சடகோபன் மாறன்
அவனியுண்டு உமிழ்ந்தவன் மேல் உரைத்த
ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் கொண்டு
அவனியுள் அலற்றி நின்று உய்ம்மின் தொண்டீர்
அச் சொன்ன மாலை நண்ணித் தொழுதே–9-9-11–

ஆய —
எடுத்த பேராளன் நந்தகோபன் தன் இன்னுயிர்ச் சிறுவனே ! அசோதைக்கு
அடுத்த பேரின்பக் குல விளங்களிறே ! அடியனேன் பெரிய வம்மானே !
கடுத்த போர் அவுணன் உடல் இரு பிளவாக் கை யுகிராண்ட எம் கடலே !
அடுத்த தோர் உருவாய் இன்று நீ வாராய் எங்கனம் தேறுவரும் உமரே ?–8-1-3-

வேண்டிச் சென்று ஓன்று பெறு கிற்பாரில் என்னுடைத் தோழியர் நுங்கட்கேலும்
ஈண்டு இது உரைக்கும் படியை அந்தோ காண்கின்றிலேன் இடராட்டியேன் நான்
காண் தகு தாமரைக் கண்ணன் கள்வன் விண்ணவர் கோன் நங்கள் கோனைக் கண்டால்
ஈண்டிய சங்கும் நிறைவும் கொள்வான் எத்தனை காலம் இளைக்கின்றேனே ?–8-2-2-

அமர்ந்த நாதனை யவர வராகி அவ ரவர் கருளும் அம்மானை
அமர்ந்த தண் பழனத் திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றறாங்கரை யானை
அமர்ந்த சீர் மூவாயிரவர் வேதியர்கள் தம்பதி அவனி தேவர் வாழ்வு
அமர்ந்த மாயோனை முக்கண் அம்மானை நான்முகனை யமர்ந்தேனே–8-4-10-

நேர் பட்ட நிறை மூ வுலகுக்கும் நாயகன் தன்னடிமை
நேர் பட்ட தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் சடகோபன் சொல்
நேர் பட்ட தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்
நேர் பட்டார் அவர் நேர் பட்டார் நெடுமாற்கு அடிமை செய்யவே–8-9-11-

பண்டை நாளாலே நின் திரு வருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும்
கொண்டு நின் கோயில் சீய்த்துப் பல் படி கால் குடி குடி வழி வந்து ஆள் செய்யும்
தொண்டரோர்க்கு அருளிச் சோதி வாய் திறந்து உன் தாமரைக் கண்களால் நோக்காய்
தெண் திரைப் பொருநல் தண் பணை சூழ்ந்த திருப் புளிங்குடிக் கிடந்தானே–9-2-1-

குடிக் கிடந்து ஆக்கம் செய்து நின் தீர்த்த வடிமைக்குக் குற்றேவல் செய்து உன் பொன்
அடிக் கடவாதே வழி வருகின்ற அடியரோர்க்கு அருளி நீ யொரு நாள்
படிக் களவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக் கணியாய்
கொடிக் கொள் பொன் மதில் சூழ் குளிர் வயல் சோலைத் திருப் புளிங்குடிக் கிடந்தானே–9-2-2-

கிடந்த நாள் கிடந்தாய் எத்தனை காலம் கிடத்தி உன் திரு வுடம்பு அசைய
தொடர்ந்து குற்றேவல் செய்து தொல் லடிமை வழி வரும் தொண்டரோர்க்கு அருளி
தடம் கொள் தாமரைக் கண் விழித்து நீ எழுந்து உன் தாமரை மங்கையும் நீயும்
இடம் கொள் மூ வுலகும் தொழ விருந்து அருளாய் திருப் புளிங்குடிக் கிடந்தானே–9-2-3-

கொடு வினைப் படைகள் வல்லையாய் அமரர்க் கிடர் கெட வசுரர்கட் கிடர் செய்
கடு வினை நஞ்சே என்னுடை யமுதே கலி வயல் திருப் புளிங்குடியாய்
வடி விணை யில்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை
கொடு வினையேனும் பிடிக்க நீ யொருநாள் கூவுதல் வருதல் செய்யாயே–9-2-10-

உறுவது இது என்று உனக்கு ஆட்பட்டு நின் கண்
பெறுவது எது கொல் என்று பேதையேன் நெஞ்சம்
மறுகல் செய்யும் வானவர் தானவர்க்கு என்றும்
அறிவது அரிய அரியாய அம்மானே–9-4-4-

காட்கரை ஏத்தும் அதனுள் கண்ணா என்னும்
வேட்கை நோய் கூர நினைந்து கரைந்து உகும்
ஆட் கொள்வான் ஒத்து என் உயிர் உண்ட மாயனால்
கோட் குறை பட்டது என் ஆர் உயிர் கோள் உண்டே–9-6-7-

நாளேல் அறியேன் எனக்கு உள்ளன நானும்
மீளா அடிமைப் பணி செய்யப் புகுந்தேன்
நீளார் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திரு நாவாய்
வாளேய் தடம் கண் மடப்பின்னை மணாளா –9-8-4-

நம–
கைங்கர்யத்தில் களை அறுக்கிறது-
மற்று இலம் அரண் வான் பெரும் பாழ் தனி முதலா
சுற்றும் நீர் படைத்து அதன் வழித் தொல் முனி முதலா
முற்றும் தேவரோடு உலகு செய்வான் திரு மோகூர்
சுற்றி நாம் வலம் செய்ய நம் துயர் கெடும் கடிதே–10-1-7-

கெடும் இடராய வெல்லாம் கேசவா வென்ன நாளும்
கொடு வினை செய்யும் கூற்றின் தமர்களும் குறுக கில்லார்
விடமுடை யரவில் பள்ளி விரும்பினான் சுரும்பலற்றும்
தடமுடை வயல் அனந்த புரநகர் புகுதும் இன்றே–10-2-1-

இன்று போய்ப் புகுதிராகில் எழுமையும் ஏதம் சாரா
குன்று நேர் மாட மாடே குருந்து சேர் செருந்தி புன்னை
மன்றலர் பொழில் அனந்த புர நகர் மாயன் நாமம்
ஒன்றும் ஓர் ஆயிரமாம் உள்ளுவார்க்கும் உம்பரூரே–10-2-2-

ஊரும் புள் கொடியும் அக்தே உலகுஎல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தான்
சேரும் தண்ணனந்தபுரம் சிக்கெனப் புகுதிராகில்
தீரும் நோய் வினைகள் எல்லாம் திண்ணம் நாம் அறியச் சொன்னோம்
பேரும் ஓர் ஆயிரத்துள் ஓன்று நீர் பேசுமினே–10-2-3-

புண்ணியம் செய்து நல்ல புனலொடு மலர்கள் தூவி
எண்ணுமின் எந்தை நாமம் இப்பிறப்பு அறுக்கும் அப்பால்
திண்ணம் நாம் அறியச் சொன்னோம் செறி பொழில் அனந்த புரத்து
அண்ணலார் கமலபாதம் அணுகுவார் அமரர் ஆவார்–10-2-5-

உகக்கும் நல்லவரோடும் உழி தந்து உன் தன்
திரு உள்ளம் இடர் கெடும் தோறும் நாங்கள்
வியக்க இன்புறுதும் எம் பெண்மை ஆற்றோம்
எம்பெருமான் பசு மேய்க்கப் போகல்
மிகப் பல அசுரர்கள் வேண்டு உருவம் கொண்டு
நின்று உழி தருவர் கஞ்சன் ஏவ
அகப்படில் அவரோடும் நின்னொடு ஆங்கே
அவத்தங்கள் விளையும் என் சொல் கொள் அந்தோ–10-3-9-

ஆள்கின்றான் ஆழியான் ஆரால் குறை உடையம்
மீள்கின்றதில்லை பிறவித் துயர் கடிந்தோம்
வாள் கெண்டை ஒண் கண் மடப்பின்னை தன் கேள்வன்
தாள் கண்டு கொண்டு என் தலை மேல் புனைந்தேனே–10-4-3-

பணி நெஞ்சே நாளும் பரம பரம்பரனை
பிணி ஒன்றும் சாரா பிறவி கெடுத்து ஆளும
மணி நின்ற சோதி மது சூதன் என் அம்மான்
அணி நின்ற செம்பொன் அடல் ஆழியானே–10-4-7-

கண்டேன் கமல மலர்ப்பாதம் காண்டலுமே
விண்டே ஒழிந்த வினை யாயின வெல்லாம்
தொண்டே செய்து என்றும் தொழுது வழி ஒழுக
பண்டே பரமன் பணித்த பணி வகையே–10-4-9-

அமரர்க்கு அரியானை தமர்கட்கு எளியானை
அமரத் தொழுவார்கட்கு அமரா வினைகளே–10-5-9-

காட்டித் தன் கனை கழல்கள் கடு நரகம் புகல் ஒழித்த
வாட்டாற்று எம் பெருமானை வளம் குருகூர்ச் சடகோபன்
பாட்டாய தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
கேட்டு ஆரார் வானவர்கள் செவிக்கு இனிய செஞ்சொல்லே–10-6-11-

பிடித்தேன் பிறவி கெடுத்தேன் பிணி சாரேன்
மடித்தேன் மனை வாழ்க்கையுள் நிற்பதோர் மாயையை
கொடிக் கோபுர மாடங்கள் சூழ் திருப் பேரான்
அடிச் சேர்வது எனக்கு எளிது ஆயினவாறே–10-8-3-

வானே தருவான் எனக்காய் என்னோடே ஒட்டி
ஊனேய் குரம்பை இதனுள் புகுந்து இன்று
தானே தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்த்தான்
தேனே ஏய் பொழில் தென் திருப் பேர் நகரானே–10-8-5-

உண்டு களித்தேற்கு உம்பர் என் குறை மேலைத்
தொண்டு உகளித்து அந்தி தொழும் சொல்லுப் பெற்றேன்
வண்டு களிக்கும் பொழில் சூழ் திருப் பேரான்
கண்டு களிப்ப கண்ணுள் நின்று அகலானே–10-8-7-

அவா அறச் சூழ் அரியை அயனை அரனை அலற்றி
அவா அற்று வீடு பெற்ற குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
அவா இல் அந்தாதிகளால் இவை ஆயிரமும் முடிந்த
அவா இல் அந்தாதி இப்பத்து அறிந்தார் பிறந்தார் உயர்ந்தே–10-10-11–

——————–

பூ மன்னு மாது பொருந்திய மார்பன் புகழ் மலிந்த
பா மன்னு மாறனடி பணிந்து உய்ந்தவன் பல்கலையோர்
தாம் மன்ன வந்த விராமானுசன் சரணார விந்தம்
நாம் மன்னி வாழ நெஞ்சே சொல்லுவோம் அவன் நாமங்களே -1 –

இந்த பாசுரத்தில் -பூமன்னு மாது பொருந்திய மார்பன் -என்பதனால்–அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா -என்பதும் –
புகழ்-என்பதனால்-நிகரில் புகழாய் -என்று தொடக்கி கூறப்படும் குணங்களும் தோற்றுகையாலே –
திருவாய் மொழி திருவேம்கடம் உடையானை பற்றியது என்பது அமுதனார் திரு உள்ளம் என்று தோற்றுகிறது –
த்வய விவரணம் திருவாய் மொழி என்று கூறும் ஆசார்யர்களுக்கும் இதுவே திரு உள்ளமாய் இருக்கலாம்-

முதல் மூன்று பத்துக்கள் த்வய மந்த்ரத்தின் பிற் பகுதியை விவரிகின்றன -என்றும்
அடுத்த மூன்று பத்துக்கள் அம்மந்த்ரத்தின் முற் பகுதியை விவரிக்கின்றன என்றும்
மேல் உள்ள மூன்று பத்துக்கள் முறையே-உபாயத்துக்கு உறுப்பான குணத்தையும் –நசை அற்றமையையும்
எம்பெருமானோடு நமக்கு இயல்பாக உண்டான தொடர்பையும் -சொல்லுகின்றன என்றும்
இறுதிப் பத்து வீடு பெற்றமையைக் கூறுகிறது என்றும் விளக்குகின்றனர் ஆசார்யர்கள் –

மந்த்ரத்தில் பிற் பகுதியில் ஸ்ரீ மானான நாராயணனுக்கு எல்லா அடிமையும் செய்ய வேணும் என்கிறது –
அதனையே திரு வேம்கடத்தில் திரு வேம்கடம் உடையானுக்கு -வழு இலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம் –என்கிறார் நம் ஆழ்வார்
மந்த்ரத்தின் முற் பகுதி ஸ்ரீ மானான நாராயண னுடைய திருவடிகளை தஞ்சமாக பற்றுகிறேன் -என்கிறது –
அதனையே -அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா உன் அடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -என்கிறார் நம் ஆழ்வார் –
இதனால் மந்த்ரத்தில் ஸ்ரீ மன் நாராயணன் என்பது அர்ச்சாவதார எம்பெருனாகிய திரு வேம்கடம் உடையானையே-என்பது
நம் ஆழ்வார் திரு உள்ளம் என்பது தெளிவு –

பூ மன்னு மாது–என்பதால் ஸ்ரீ சப்தமும்
பொருந்திய -என்பதால் நித்ய யோகத்தையும் -காட்டும் -மதுப் ப்ரத்யயமும்-
புகழ் மலிந்த என்பதால் குணம் உடைமை கூறும் நாராயண சப்தமும் –
மார்பன் -என்பதால் திரு மேனிக்கு உப லஷணமான சரண சப்தமும் –
பணிந்து -என்பதால்-சரணம் பிரபத்யே -என்னும் சப்தங்களும் –
உய்ந்தவன் -என்பதால் பிற் பகுதியில் கூறும் பயனும் தோன்ற அமுதனார் சொற்களை-அமைத்து உள்ளமை காண்க –

சரம பர்வ ப்ரபந்தம் என்பது தோன்ற எம்பெருமானை அடி பணிவதாக கூறாது-
எம்பெருமான் பாவில் மன்னும் மாறன் அடி பணிந்ததாக அமுதனார் அருளிய-நயம் வியந்து இன்புறத் தக்கது
மந்த்ரத்தின் தாத்பர்யம் தோன்ற-மாறன் அடி பணிந்து –என்றார் அமுதனார் -என்க –

இனி திருவாய் மொழியை –
அரங்கர் வண் புகழ் மேல் ஆன்ற தமிழ் மறைகள் ஆயிரமும் -என்ற பட்டர் நிர்வாகத்தின் படி –
அமுதனாரும் கருதுவதாக கொள்ளலுமாம் –
தொடக்கத்தில் பூ மன்னு மாது பொருந்திய மார்பன் -என்று பொதுப்பட அருளி செய்ததற்கு ஏற்ப
முடிவில்-தென் அரங்கன் அணியாக மன்னும் பங்கய மா மலர்ப்பாவை -என்று சிறப்பித்து காட்டுதல் காண்க –
என் திருமகள் சேர் மார்பனே என்னும் என்னுடை யாவியே -என்று நம் ஆழ்வாரும்
தென் திருவரங்கம் கோயில் கொண்டானை திருவாய் மலர்ந்து இருப்பது ஈண்டு அறிய தக்கது –
முகில் வண்ணன் அடி மேல் சொன்ன சொல் மாலை யாயிரத்து இப்பத்தும் வல்லார் -என்னும் இடத்து –
பெரிய பெருமாள் திருவடிகளிலே திருவாய் மொழி ஆயிரமும் சொல்லிற்று -திரு மோகூர்க்கு ஈத்த பத்து –
திரு வேம்கடதுக்கு இவை பத்து -என்று பிரித்துக் கொடுத்த இத்தனை —
பெருமாள் திருப் பலகையில்-அமுது படியில் மற்றைத் திருப்பதிகள் நாயன்மார்க்கும் அளந்து கொடுக்குமா போலே
என்று -பிள்ளை-அருளி செய்வர் -என்று ரச கனமாக அமைந்த ஈடு வியாக்கியானம் இங்கு அனுசந்தித்து இன்புறத் தக்கது –

——————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருமலை நல்லான் சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகம் ஜீயர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருவரங்கத்து அமுதனார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

ஸ்ரீ மத் ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் –சம்பிரதாய ப்ரக்ரியா பாகம் -ஆச்சார்ய க்ருத்ய அதிகாரம் -அதிகாரம் -30–ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமி–

October 12, 2019

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேசரீ
வேதாந்தாசார்ய வர்யோமே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

சீரொன்று தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான்
பாரொன்றச் சொன்ன பழ மொழியில் ஓரொன்று
தானே அமையாதோ தாரணியில் வாழ்வார்க்கு
வானேறப் போமளவும் வாழ்வு –

——————————————————————————

அதிஜிகமிஷு ஆத்யம் தாம திவ்யம் த்ரிதாம் ந
ஸ்ருத விவித பரீஷா சோதிதே க்வ அபி பாத்ரே
அநக குண தசாயாம் ஆஹித ஸ்நேஹம் ஆர்ய
ப்ரதிஸதி நிரபாயம் சம்பிரதாய ப்ரதீபம் –

இப்படி குருர் கரீயான்–ஸ்ரீ கீதை -11-43-என்றும்
தமிமம் சர்வ சம்பன்னம் ஆசார்யம் பிதரம் குரும்–சபா பர்வம் -41-21–ஸ்ரீ சகாதேவன் வாக்கியம் –
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை ஆச்சார்யர் தந்தை குருவாக கொண்டாடத்தக்கவன் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
பரமாச்சார்யரான ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் முதலாக சதாசார்ய சம்பிரதாய சமாகதங்களாய்
சம்ஹீ ஸ்தந்யம் போலே விஜாதீயர்க்கு ரசம் தெரியாத ரஹஸ்ய த்ரயார்த்தங்களை
ஸங்க்ரஹேண சேர்த்துத் தாங்களும் அனுசந்தித்து

யோ கோபாயதி அயோக்யாநாம் யோக்யாநாம் சம்பிரயச்சதி-இமம் அர்த்தம் சா மாந்யோ மே ஸ்வஸ்தி
வ அஸ்து வ்ரஜாமி அஹம் -ஸாத்வத சம்ஹிதை -24-375-
இதம் தே நாதபுஸ்காய நா பக்தாய கதாசந நா சுஸ்ருஷவே வாஸ்யம் ந ச மாம் ய அப்ய ஸூயதி–ஸ்ரீ கீதை -18-67-
ய இமம் பரமம் குஹ்யம் மத் பக்தேஷு அபி தாஸ்யதி -பக்திம் மயி பராம் க்ருத்வா மாமே வைஷத்யத்வ சம்சய –ஸ்ரீ கீதை -18-68-

ந வேத நிஷ்டா ஜனஸ்ய ராஜன் பிரதேயம் ஏதத் பரமம் த்வயா பவேத் –
விவித் சமா நஸ்ய விபோத காரகம் ப்ரபோத ஹேதோ ப்ரணதஸ்ய ஸாஸனம்
ந தேயம் ஏதச்ச ததா அநு தாத்மநே சடாய க்லீபாய ந ஜிஹ்ய புத்தயே
ந பண்டித ஜ்ஞாய பரோபதாபிந தேயம் த்வயேதம் விநி போத யாத்ருசே
ஸ்ரத்தாந் விதாயத குணாந் விதாய பராபவாதாத் விரதாய நித்யம் –
விசுத்த யோகாயா புதாய சைவ க்ரியா வதே அத க்ஷமினே ஹிதாய
விவிக்த ஸீலாய விதி ப்ரியாய விவாத பீதாய பஹு ஸ்ருதாய –
விஜாநதே சைவ ததா ஹித ஷமாதமாய நித்யாத்ம சமய தேஹினாம்
ஏதைர் குணைர் ஹீந தமே ந தேயம் ஏதத் பரம் ப்ரஹ்ம விசுத்த மாஹு-ந ஸ்ரேயஸா
யோஷ்யதி தாத்ருசே க்ருதம் தர்ம ப்ரவக்தாரம பாத்ரதாநாத்
ப்ருத்வீ மாம் யத்யபி ரத்ன பூர்ணாம் தத்யாந்த தேயம் த்விதம வ்ரதாய –
ஜிதேந்த்ரியாயைதத சம்சயம் தே பவேத் பிரதேயம் பரமம் நரேந்திர
கரால மா தே பயமஸ்து கிஞ்சித் ஏதத் பரம் ப்ரஹ்ம ஸ்ருதம் த்வயா அத்ய –
யாதவத் யுக்தம் பரமம் பவித்ரம் விஸோகம் அத்யந்தம் அநாதி மத்யம் –சாந்தி பர்வம் –313-33-/34-/-35-36-/37-38-ஸ்ரீ வசிஷ்டர் வார்த்தை

வேதங்களில் இழியாதவனுக்கும் -பொய் சொல்பவருக்கும் வஞ்சகருக்கும் தாழ்ந்த புத்தி கொண்டவர் –
மமதை கொண்டவர் ஹிம்சை பண்ணுபவருக்கும் –
ரத்நாதிகளை தக்ஷிணையாகக் கொடுத்தாலும் உபதேசிக்கக் கூடாது என்றும்
புலன்களை வசப்படுத்தி ஸாஸ்த்ர விஸ்வாசம் உள்ளவர்களுக்கே பர ப்ரஹ்ம ஞானம் உபதேசிக்கலாம் என்றவாறு

வித்யயைவ சமம் காமம் மர்தவ்யம் ப்ரஹ்ம வாதிநா -ஆபத்யபி ச கோராயாம் நத்வேநாமிரேண வபேத் –மனு ஸ்ம்ருதி –2-113-

ஏகதஸ்த்வ பவர் கார்த்த்வம் அனுஷ்டா நாதி கௌசலம்–லோகாந் அநு சாரஸ்த் வே கத்ர குரு பச்சாத் உதீரித –
பவந்தி பஹவோ மூர்கா க்வசித் ஏகோ விசுத்ததீ –த்ராசித அபி சதா மூர்கை அசலோ ய ச புத்திமாந் –
ந விஸ்வாச க்வசித் கார்யோ விசேஷாத்து கலவ் யுகே -பாபிஷ்டா வாத வர்ஷேணே மோஹ யந்த்ய விசசக்ஷணாந்
கோபயந் நாசரேத் தர்மம் நாப்ருஷ்ட கிஞ்சித் உச்சரேத்–ப்ருஷ்ட அபி ந வதேத் அர்தம் குஹ்யம் சித்தாந்தம் ஏவ ச
ஆஸ்ரிதாயாதி பக்தாய ஸாஸ்த்ர ஸ்ரத்தா பராய ச – ந்யாயேந ப்ருச்சதே சர்வம் வக்தவ்யம் ஸுஸயோகிநே
ஆத்ம பூஜார்த்தம் அர்த்தார்தம் டம்பார்த்தம் அபி கிந்நதீ
அயோக்யேஷூ வதன் சாஸ்திரம் சந்மார்காத் பிரஸ்யுதோ பவேத் –
ஊஷரே நிவபேத் விஜம் ஷண்டே கந்யாம் ப்ரயோஜயேத் –
ஸ்ருஜேத்வா வாநரே மாலாம் நாபத்ரே சாஸ்திரம் உத்ஸ்ருஜேத் -என்றும்
ந நாஸ்தி காயாந் ருஜவே நா பக்தாய கதாசந -நைவ ஹிம்ஸாபிருசயே ந லுப்தாய விசேஷதே –
தா தவ்யோ மந்த்ர ராஜ அயம் மந்த்ர அயம் ந ஹி தாத்ருஸ ருஜவே குரு பக்தாய வைஷ்ணவாய விசேஷத-
சர்வ ப்ராணயநுகூலாய தா தவ்யோ தேசிகேந து –சாண்டில்ய ஸ்ம்ருதி-4-251–259-என்றும்

தகாத நிலத்தில் ப்ரஹ்ம வித்யையை விதைக்கக் கூடாது என்றும்
மூடர்கள் தர்மவான்கள் போலே வேஷம் கொண்டு துன்புறுத்துகிறார்கள் என்றும்
கலங்காத தூய அறிவு கொண்டவர்கள் ஒரு சிலரே என்றும்
ரஹஸ்யங்களையும் சித்தாந்தங்களையும் வெளியீடாக கூடாது என்றும்
ஆச்சார்ய பக்தி கொண்டவன் -அனைத்து உயிர்களுக்கும் நன்மையை செய்பவன் –
விஷ்ணுவை ஆராதிப்பவன் இவர்களுக்கே உபதேசிக்கலாம் –

தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொல் மாலைகள் சொன்னேன் —
அந்தாதி மேல் இட்டு அறிவித்தேன் ஆழ் பொருளைச் சிந்தாமல் கொண்மின் நீர் தீர்ந்து -என்று
ஸ்ரீ ஸாத்வத பகவத் கீதா வசிஷ்ட கரால சம்வாத சாண்டில்ய ஸ்ம்ருதி -இத்யாதிகளில் சொல்லுகிறபடியே
சரண்யன் அனுமதி பண்ணும்படிக்கு ஈடான சாஸ்விகதா ஆஸ்திக்யாதி குணங்களை யுடையராய்
என்கிறபடியே சர்வேஸ்வரன் ஏற்பதற்கு ஈடான உள்ள ஆஸ்திக்யம் முதலான சிறந்த குணங்களைக் கொண்டவர்களாக
உள்ளவர்களுக்கே சொல்லக் கடவன் –

ஸ்ரீ கீதை -16-1-அபயம் சத்துவ சம்சுத்தி -ஞான யோக வ்யவஸ்திதி- தானம் தமச்ச யஜ்ஞச்ச ஸ்வாத்யாயஸ் தப ஆர்ஜவம் -என்றும்
ஸ்ரீ கீதை-16-2-அஹிம்சா சத்யம் அக்ரோத தியாக சாந்தி ரபை சுநம் -தயா பூதேஷ்வலோ லுப்த்வம் மார்தவம் ஹரீர சாபலம்-என்றும்
ஸ்ரீ கீதை-16-3– தேஜா ஷமா த்ருதி ஸுவ்சம் அத்ரோஹோ நாதிமாநிதா -பவந்தி சம்பதம் தைவீம் அபிஜாதஸ்ய பாரத -என்றும்
ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -109 -74–
த்வி விதோ பூத சர்கபி அயம் தைவ ஆஸூர ஏவ ச விஷ்ணு பக்தி பரோ தைவ
-என்றும் பல வாக்கியங்கள் மூலமாக தைவப் பிரக்ருதிகளுக்கு

சாண்டில்ய ஸ்ம்ருதி –1-115-
சம்வத்சரம் ததர்த்தம் வா மாச த்ரய மதாபி வா -பரீஷ்ய விவிதோபாயை க்ருபயா நிஸ் ப்ருஹோ வதேத் -என்றும்
சாத்விக சம்ஹிதை -21-45-
யத்ருச்ச யோப சந்நாநாம் தேசாந்தர நிவாஸி நாம் டு இஷ்டோபதேச கர்த்தவ்யோ நாராயண ரதாத்ம நாம் –இத்யாதிகளில்
சொன்ன பரீஷாதி மூல குண நிச்சய பூர்வகமாக
ஸ்ருதா தந் யத்ர சந்துஷ்ட தத்ரைவ ச குதூ ஹலீ-என்னலாம் அவஸ்தையில் அஷட் கரணமாக வெளியிட்டு

ஸ்ரீ கீதை -16-4-டம்போ தர்ப அதிமா நச்ச க்ரோத பாருஷ்ய மேவ ச -அஞ்ஞானம் ச அபிஜாதஸ்ய பார்த சம்பத்தை மாஸூரீம்-என்றும்
விபரீத ததா அஸூர-என்றும் சொல்லப்பட்ட ஆஸூர ப்ரக்ருதிகளுக்கு மறைத்து சீரிய தனம் உடையார் சேமித்து வாழுமா போலே
சரிதார்த்தராய் வர்த்திப்பார்கள் பூர்வாச்சார்யர்கள்

இவர்கள் -தேஹ இந்திரியாதி வ்யதிரிக்தனாய் -நித்யனாய் இருப்பான் ஓர் ஆத்மா உண்டு –
இச் சேதன அசேதனங்கள் இரண்டும் ஒழிய இவற்றுக்கு அந்தர்யாமியாய் -சேஷியாய் இருப்பான் ஒரு பரமாத்மா உண்டு
இப் பரமாத்மாவை ஒழிய இவ் வாத்மாவுக்கு தானும் பிறரும் ரக்ஷகராக மாட்டார் -என்று தத்துவத்தையும்

அநாதி காலம் அந்தாதியாக சம்சாரித்துப் போந்த அடியேனுக்கு இனி ஒரு கர்ப்ப வாச்சாத்தி கிலேசம் வாராத படி
திருவடிகளைத் தந்து ரஷித்து அருள வேண்டும் என்று ஆச்சார்யர் பிரசாதித்த குரு பரம்பரா பூர்வக த்வயத்தாலே
ஸ்ரீ மானான நாராயணன் திருவடிகளை சரணமாகப் பற்றி
ஆத்மாத்மீயங்களையும் அவற்றைப் பற்ற வரும் சுமைகளையும் அங்கே சமர்ப்பிப்பது என்று ஹிதத்தையும்

சதாச்சார்யன் காட்டிக் கொடுக்கக் கைக்கொண்ட எம்பெருமான் இனி நம்மை ஒரு படிக்கும் கை விடான் என்கிற
தேற்றத்தோடே இங்கு இருந்த காலம் அபவர்க பூர்வ ரசங்கமான நிரபராத அநு கூல விருத்தியோடே நடப்பது என்று
உத்தர க்ருத்யத்தையும் ஸங்க்ரஹ ருசிகளுக்குச் சுருங்க அருளிச் செய்வார்கள் –

ப்ரத்யேயஸ்து விலக்ஷஸ் ப்ரக்ருதி தஸ்த்ராத பதிஸ் தத் பர
தஸ்மிந் நாத்ம பரார்ப்பணம் ஹித தமம் தத் சேஷ வ்ருத்தி பலம்
இத்தம் தத்வ ஹிதே புமர்த்தம் இதி நஸ்த்ரேதா விபக்தம் தநம்
தாயத்வேந தயாதநா ஸ்வயம் அது ததாத்மநாம் தேசிகா

இப்படி ரஹஸ்ய த்ரயத்தைப் பற்றின கீழும் மேலும் உள்ள பாசுரங்களை எல்லாம்
வேதாந்த உதயந சம்பிரதாயமான மடைப்பள்ளி வார்த்தையை ஆச்சார்யன் பக்கலிலே தான் கேட்டு அருளின படியே
ஸ்ரீ கிடாம்பி அப்புள்ளார் அடியேனைக் கிளியைப் பழக்குமா போலே பழக்கி வைக்க –
அவர் திரு உள்ளத்தில் இரக்கம் அடியாக ஸ்ரீ பெருமாள் தெளியப் பிரகாசிப்பித்து
மறவாமல் காத்துப் பிழையறப் பேசுவித்த பாசுரங்கள் –

பாட்டுக்கு உரிய பழையவர் மூவரைப் பண்டு ஒரு கால்
மாட்டுக்கு அருள் தரு மாயன் மலிந்து வருத்துதலால்
நாட்டுக்கு இருள் செக நான்மறை யந்தாதி நடை விளங்க
வீட்டுக்கு இடை கழிக்கே வெளி காட்டும் அம்மெய் விளக்கே

மருளற்ற தேசிகர் வான் உகப்பால் இந்த வையம் எல்லாம்
இருள் அற்று இறைவன் இணை யடிப் பூண்டு உய எண்ணுதலால்
தெருள் உற்ற செந்தொழில் செல்வம் பெருகிச் சிறந்தவர் பால்
அருள் அற்ற சிந்தையினால் அழியா விளக்கினரே

நிரவதி தயா திவ்ய உதத்வத் தரங்க நிரங்குசை
நியமயதி ய சிஷ்யான் சிஷா க்ரமை குண ஸங்க்ரமை
அசரம் குரோ ராஜ்ஞா பராம் பரீ பரவாநசவ்
ந பரமிஹ தாந் தல்ல ஷேண ஸ்வயம் அபி ரஷதி

ஆச்சார்ய க்ருத்ய அதிகாரம் சம்பூர்ணம்

——————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ தேசிகர் அருளிச் செய்த -ஸ்ரீ சார சாரம் – ஸ்ரீ சரம ஸ்லோக அதிகாரம் —

September 19, 2019

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ
வேதாந்தா சார்ய வர்யோ மே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

———————————–

ஸ்ரீ சரம ஸ்லோக அதிகாரம்

ஸ்ரீ சரம ஸ்லோக க்ருத்யம் -சர்வ தர்ம சப்தார்த்தம் -பரித்யஜ்ய சப்தார்த்தம் –
மாம் ஏகம் சப்தார்த்தம்-மாம் சப்தார்த்தம்-ஏகம் சப்தார்த்தம்
சரணம் வ்ரஜ சப்தார்த்தம்–நிர்ஹேதுக கிருபா ரக்ஷண பிரகாரம் -பராதீன கர்த்ருத்வ பிரகாரம் -சரண்ய க்ருத்யம்
அஹம் சப்தார்த்தம்–த்வா சப்தார்த்தம்-சர்வ பாபேப்ய சப்தார்த்தம்-மோக்ஷயிஷ்யாமி சப்தார்த்தம்-
சர்வ பாப நிவ்ருத்தி பிரகாரம் -மாஸூச சப்தார்த்தம்-சரம ஸ்லோகத்தின் திரண்ட பொருள் –
ப்ரபத்தியின் சர்வ பல சாதனத்வம் –
ரஹஸ்ய த்ரயார்த்த ஞான பிரயோஜனம்

ஒண்டொடியாள் திருமகளும் தானுமாகி
ஒரு நினைவால் ஈன்ற உயிர் எல்லாம் உய்ய
வண்டுவரை நகர் வாழ வசு தேவர்க்காய்
மன்னவர்க்குத் தேர் பாகனாகி நின்ற
தண்டுளவ மலர் மார்பன் தானே சொன்ன
தனித் தருமம் தான் எமக்காய் தன்னை என்றும்
கண்டு களித்து அடி சூட விலக்காய் நின்ற
கண் புதையல் விளையாட்டைக் கழிக்கின்றானே

தனித் தருமம் -அத்விதீயமான சித்த உபாயம்
கண் புதையல் விளையாட்டை -கண்ணாம் பூச்சி விளையாட்டை

———–

சரம ஸ்லோக கிருத்யம்
ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் ஷீரார்ணவ நிகேதந
நாக பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம் புரீம் –இத்யாதிகளில் படியே
ஸ்ரீ யபதியான சர்வேஸ்வரன் சாது பரித்ராணாதிகளுக்காக வந்து அவதரித்து அருளி –
ஸூலபனாய் -சரணாகதரான பாண்டவர்களுக்கு இன்னார் தூதன் என நின்று அர்ஜுனனை ரதியாக்கித் தான் சாரதியாய் –
அவனுக்கு விதேயனாய் நின்ற அளவிலே -தன்னை நிமித்தமாகக் கொண்டு தன் பிரதிபக்ஷங்களை
சர்வேஸ்வரன் நிரசிக்க நிற்கிற நிலையைக் கண்ட அர்ஜுனன்
பந்து விநாச நிச்சயத்தாலும் -அஸ்த்தாந ஸ்நே ஹாதிகளாலும் கலங்கி தர்ம புபுத்சையாலே சரணாகத்தானாய்
யச் ஸ்ரேய-ஸ்யாத நிச்சிதம் ப்ரூஹி தந் மே –ஸ்ரீ கீதை -2-7-என்று விண்ணப்பம் செய்ய
இவனுடைய சோக நிவ்ருத்திக்காக தேஹாதி விலக்ஷணமாய் பரசேஷதைக ரசமான நித்யாத்ம ஸ்வரூபத்தை அருளிச் செய்து –
ஸ்வரூபம் தெளிந்தவனுக்குத் தர்மங்களில் பிரதானமான நிவ்ருத்தி தர்மங்களையும் உபதேசிக்கத் தொடங்கி –
பரம புருஷார்த்தத்துக்குப் பரம்பரையாய் -காரணங்களான-கர்மா யோக ஞான யோகங்களையும் –
சாஷாத் உபாயமான பக்தி யோகத்தையும் ச பரிகரமாக உபதேசித்து

மந் மநா பவ -18-65-என்கிற ஸ்லோகத்தால் என்று நிகமித்து நின்ற அளவிலே முன்பு
தைவீ சம்பத விமோஷாய நிபந்தாயா ஸூரீ மதா-16-5–என்று தைவாஸூரா விபாகம் சொன்ன அளவிலே
தானே அர்ஜுனனுடைய சோகத்தைக் கண்டு
மா ஸூச சம்பதம் தைவீ மபிஜா தோசி பாண்டவ -16-5–என்று தேற்றினால் போலே –
இப்போதும் பரம புருஷார்த்தத்தைக் கடுகப் பெறுகையில் த்வரை உண்டே யாகிலும்
ச பரிகரமாய் துஷ் கரமாய் அநேக அந்தராய சம்பாவனை உடைத்தாய் –
சாவதானர்க்கும் சிரகாலம் ஸாத்யமான பக்தி யோகம் அல்ப ஞான சக்தியாய் அல்ப கால வர்த்தியான தனக்குக்
கடுக தலைக் காட்டாது என்று அறிகையாலும்-
ஸூகர உபாயாந்தரத்தை அறியாமையாலும் -நிரதிசய சோகா விஷ்டனான அர்ஜுனனை வ்யாஜமாகக் கொண்டு
கீதா உபநிஷத் ஆச்சார்யன் தன் பரம கிருபையாலே சாங்கமாய்- ஸூ கரமாய் -ஸக்ருத் கர்த்தவ்யமாய் -சர்வாதிகாரமாய் –
சகல பல ஸாதனமாய் -ஆஸூ காரியாய் -பிரதிபந்த அநர்ஹமாய் -ப்ரஹ்மாஸ்த்ர துல்யமான –
ரஹஸ்ய உபாயத்தைச் சரம ஸ்லோகத்தாலே -சகல லோக ரஷார்த்தமாக -அருளிச் செய்து
இவனை வீத சோகனாக்குகிறான் –

பக்த்யா பரமயா வா அபி
சரணம் த்வாம் ப்ரபந்நாயே–இத்யாதிகளிலே
ப்ரபத்தியும் பக்தி போலே ப்ராப்த விரோதிகளைக் கழிக்க வற்று என்னும் இடம் சித்தம் –
இவ்விகல்பம் ச கிஞ்சனன் அகிஞ்சனன் -என்றாதல் -விளம்ப ஷமன் விளம்ப அக்ஷமன் என்றாதல் –
அதிகாரி விசேஷத்தைப் பற்றி இருக்கிறது –
விஸ்வா சாதி தாரதம்யத்தாலே அதிகாரி பேதம் சொல்லுவாருக்கு இது வியவஸ்த்தித விஷயமாம் –
ஆனபின்பு சிலர் துல்ய விகல்பம் என்றதற்கும் உபாய ஸ்வரூபம் லகுவே யாகிலும்
பலத்தில் குறையில்லை என்கையில் தாத்பர்யம் –

நரஸ்ய புத்தி தவ்ர் பல்யாத் உபாயாந்தரம் இஷ்யதே –என்கிற இடத்தில்
துர்ப்பல புத்தியானவனை பக்தி யோகத்துக்கு அதிகாரி என்கிறபடி அன்று –
அகிஞ்சனனாய் இருக்கச் செய்தே ஸ்வ தந்த்ர பிரபத்தியில் விஸ் வாச மாந்த்யத்தாலே-
பாலன் சந்திரனைப் பிடிக்கக் கை நீட்டுமா போலே தனக்கு எட்டாத நிலத்தில் ஏற ஆசைப்படுமவனை உபலம்பித்த படி
இங்கன் அல்லாத போது அநேக ஸாஸ்த்ரங்களுக்கும்-க்ருத்ஸ்ன வித்துக்களாய் -ஸ்வ தந்த்ர ப்ரபத்திக்கும்
உபதேஷ்டாக்களாய்-பக்தி யோக நிஷ்டராய்ப் போருகிற பரம யோகிகளுடைய நிலைக்கும் விருத்தமாம்-
ஆகையால் மஹா விஸ்வாசமுடையவன் -ஆகிஞ்சான்யாதி உக்தனாய்க் கொண்டு ப்ரபத்திக்கு அதிகாரி ஆகிறான்
இவனுக்குத் திருமந்த்ரத்திலும் த்வயத்திலும் பிரகாசித்த உபாய விசேஷம் இங்கே விதிக்கப் படுகிறது
இதில் மாம் -ஏகம் -சரணம் -அஹம் -மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்கிற பதங்களில் பிரதானமான
சித்த உபாயமும் ப்ரகாசிதம் ஆயிற்று –

—————-

சர்வ தர்ம -சப் தார்த்தம்
தர்மம் ஆவது -ஸாஸ்த்ர ஸித்தமான -அபிமத சாதனம்
அதிகாரி விசேஷத்தில் மோக்ஷத்திற்கு சாதனாந்தரத்தை விதிக்கிற இடத்திலே தியாக விஷயமாகச் சொல்லுகிற
தர்மம் கீழ்ச் சொன்ன பக்தி யோகம் –
அதில் ஸத்வித்யாதி விபாகத்தாலே பஹு வசனம்
சர்வ சப்தம் அவை எல்லாவற்றையும் என்கிறது
பரிகரங்களையும் கூட காட்டுகிறது ஆகவுமாம் –

———

பரித்யஜ்ய -சப் தார்த்தம்
பரித்யஜ்ய என்கிற இது அகிஞ்சனான தன் நிலையைத் தெளிகையாலும்-
பலத்தில் தீவ்ர சங்கத்தாலும்-அதிசயித சோகனான இவனுடைய அதிகாரம் தோன்ற தியாகத்தை அனுவதிக்கிறது –
இங்கு பரி -என்கிற உப சர்க்கம் -சர்வ காலத்திலும் சர்வ பிரகாரத்தாலும் யோக்யதை இல்லை என்று பிறந்த
நைராஸ்ய அதிசயத்தைக் காட்டுகிறது –
த்ரீந் லோகாந் சமபரிக்ரம்ய–ஸூந்தர -38-33–
அநித்தியம் அஸூகம் லோகம் இமாம் ப்ராப்ய -ஸ்ரீ கீதை -9-33–இத்யாதிகளில் போலே
பரித்யஜ்ய என்கிறது அங்க விதியாக வேண்டுவது இல்லை –

சர்வ தர்ம ஸ்வரூப தியாக விதி பக்ஷம் ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி சதாசார விருத்தம்
உத்தர க்ருத்ய பரம் அன்றிக்கே உபாயத்தை விதிக்கிற இவ்வாக்கியத்திலே தர்மங்களில் புத்தி விசேஷ தியாகத்தை
விதிக்கிறது என்னும் பக்ஷத்தில் சாத்விக தியாக விசிஷ்டங்களான சர்வ தர்மங்களும் பிரபதிக்கு அங்கங்கள் என்று பலிக்கும் –
ஆன பின்பு ப்ரபத்திக்கு அங்கமாக அடைத்த ஆனுகூல்ய சங்கல்பாதிகளை ஒழிய
வேரு ஒரு தர்மத்தாலும் இதற்கு அபேக்ஷை இல்லாமையாலும்
ப்ரஹ்மாஸ்த்ர நியாயத்தாலே வேரு ஒன்றைப் பொறாத சுணை யுடைமையிலும் இத் தியாக விதிக்குத் தாத்பர்யமாகவுமாம் –
தனக்கு அடைத்த தர்மங்களில் தனக்கு ஸக்யமான வற்றையும் பிரபத்திக்காக அனுஷ்டிக்கையைத் தவிர்ந்து என்றதாயிற்று

ஸநத்குமார சம்ஹிதையில் கர்ம யோகாதிகளை பிரபத்தி சா பக்திக்கு அபேக்ஷகங்கள் என்று சொல்லி –
பிரபத்தே க்வசிதப்யேவம் பரா பேஷா ந வித்யதே
சாஹி ஸர்வத்ர ஸர்வேஷாம் சர்வ காம பல பிரதா
ஸக்ருத் உச்சாரிதா யேந தஸ்ய சம்சார நாசி நீ
ராக்ஷசா நாம விஸ் ரம்பாத் ஆஞ்ஜநேயஸ்ய பந்தநா
யதாவி களிதா சத்ய த்வ மோகாஹ்ய ஸ்த்ர பந்தநா
ததா பும்ஸாம் அவிஸ் ரம்பாத் பிரபத்தி பர்ஸ்யுதா பவேத்
தஸ்மாத் விஸ்ரம்ப யுக்தா நாம முக்திம் தாஸ்யதி சாசிராத்

பிரபத்தே க்வசிதப்யேவம் பரா பேஷா ந வித்யதே -பிரபத்திக்கு மற்று ஒன்றை எதிர்பார்த்து இருப்பது ஓர் இடத்திலும் இல்லை
சாஹி ஸர்வத்ர ஸர்வேஷாம் சர்வ காம பல பிரதா -அதுவோ எல்லா இடத்திலும் எல்லாருக்கும் எல்லா பலத்தையும் கொடுக்கக் கூடியது
ஸக்ருத் உச்சாரிதா யேந தஸ்ய சம்சார நாசி நீ -எவனால் ஒரு தடவை உச்சரிக்கப் பட்டதோ அவனுடைய சம்சாரத்தை நாசம் செய்து கொடுக்கும்
ராக்ஷசா நாம விஸ் ரம்பாத் ஆஞ்ஜநேயஸ்ய பந்தநா ததா பும்ஸாம் அவிஸ் ரம்பாத் பிரபத்தி பர்ஸ்யுதா பவேத்
யதாவி களிதா சத்ய த்வ மோகாஹ்ய ஸ்த்ர பந்தநா -ராக்ஷஸர்களுடைய நம்பிக்கை இல்லாமல் திருவடி ப்ரஹ்மாஸ்த்ர பந்தம்
அப்பொழுதே கட்டு அவிழ்ந்ததோ -அதே போலே பிரபத்தி செய்தவன் விசுவாசம் இல்லாமல் சரணாகதியும் நழுவியதாய் விடுமே
தஸ்மாத் விஸ்ரம்ப யுக்தா நாம முக்திம் தாஸ்யதி சாசிராத் -ஆகையால் நம்பிக்கை இழக்காமல் உள்ளவர்களுக்கு
சீக்கிரம் மோக்ஷத்தைப் பெற்றுக் கொடுக்கும் -என்று சொல்லப்பட்டது

விஸிஷ்ட விதி என்றவர்களுக்கும் இந் நைரபேஷ்ய விஸிஷ்ட விதியிலே தாத்பர்யம் –
இப்படி யானால் ஸ்வ தந்த்ர சாதனத்தாலே தத் காலத்திலும் தனக்கு அடைத்த நிலை குலைய வேண்டா
இந்த யோஜனையில் -சர்வ தர்மான் -என்கிற சப்தம் தம் தம் ஜாதியாதிகளால் அடைப்புண்ட
தர்மங்கள் எல்லாவற்றையும் சொல்லுகிறது –
இப்படி இங்கே நைரபேஷ்யம் விவஷிதமானால்-மாஸூச -என்கிற இதன் சாமர்த்தியத்தால் அதிகாரி விசேஷம் ஸித்திக்கும்
தியாக அனுவாத பக்ஷத்தில் ஏக சப்தத்தில் நைரபேஷ்யம் விவஷிதமாம் –

பல ஓவ்ஷதங்களையும் விட்டு சர்வ வியாதி சமனமான இந்த சித்த ஓவ்ஷதம் ஒன்றையுமே சேவி என்னும் கட்டளையிலே
யோஜனை யானால் அவ்வோ பல சாதனங்களினுடைய பஹுத் வத்தையும் -அவற்றினுடைய கார்த்ஸ்ந்யத்தையும் –
சர்வ தர்மான் -என்கிற சப்தம் காட்டுகிறது -அப்படியானால் இங்கு மோக்ஷ சாதந விசேஷ உபதேசத்தில் தாத்பர்யம்-
அசக்தனாய் சோகியா நிற்கச் செய்தே துராசையால் துஷ் கரங்களைத் துவக்கி நிற்குமவனைக் குறித்து
துராசையை விடாய் என்றாதல்
அசக்யத்தில் பிரவ்ருத்தியை விடாய் என்றாதல் சொல்லுகிறது ஆகவுமாம்
லஜ்ஜா புரஸ்சர தியாகம் சொன்னவர்களும் இதுவே தாத்பர்யம் –

—————-

மாம் ஏகம் -சப் தார்த்தம்
இப்படி அஸக்யங்களிலும் அந பேஷிதங்களிலும் கை வாங்கி நின்றவனுக்கு
கைம்முதலாய் சநாதன தர்மமான தன்னை -மாம் ஏகம் -என்கிறான்
பர ஸ்வீ கர்த்தாவைக் காட்டுகிற இப்பதங்களில் தர்ம ஸ்வரூப மாத்ரத்தை விவஷிக்கை உசிதம் அல்லாமையாலே
ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்களோடே கூட -அகலகில்லேன் இத்யாதிகளில் படியே
ஆஸ்ரயணீயத்தைக்கு உறுப்பான ஸஹ தர்ம சாரிணீ சம்பந்தாதி விசேஷணங்களும் இங்கே அநுசந்தேயங்கள்
சர்வ குண ஆஸ்ரய விஷயங்களான மாம் அஹம் என்கிற பதங்களுக்கு அடைவே
ஸுலப்யத்திலும் ஸ்வ தந்த்ரத்திலும் பிரதாந்யேன நோக்கு –
இவை ஒன்றை ஒன்றை விட்டால் அநுப ஜீவ்யங்களாம்

மாம் -சப் தார்த்தம்
இதில் மாம் என்கிற பதத்தாலே-விசேஷித்து சர்வ லோக ஹித அர்த்தமாக அவதீர்ணனாய் -சர்வ ஸூல பனாய் –
என்றோ இவர்கள் நம்மை அபேக்ஷிப்பது என்று ரக்ஷணத்தில் அவசர பிரதீஷனாய்த் தன் வைபவம் கண்டு வெருவாதபடி
தன்னைத் தாழ விட்டு உபாய தசையிலும் போக்யனாம் படியான மாதுர்யத்தை உடையனாய் –
ஆஸ்ரித விஷலிஷ அஸஹிஷ்ணு தையாலே ஸூ ப்ரவேசனாய் -அவதீரித ஸ்வ பர தாரதம்ய மான ஆர்ஜவத்தாலே
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த -என்னும்படி தத்துவ ஹித உபதேசங்களில் தத் பரனாய் தன்னை ஆஸ்ரயிக்கை
பரிபூர்ணனான தனக்கு சர்வ ஸ்வ தானமாய்க் கொண்டு அவர்களை உதாரராக்கி ச விபூதிகனான தன்னை வழங்க ஒருப்பட்டு
நிற்கிற வள்ளல் மணி வண்ணனான தன் நிலையைக் காட்டுகிறான் –

சரண்ய குணங்களில் –
சர்வ ஸ்வாமித்வ -ஸர்வஞ்ஞத்வ -சர்வ சக்தித்வாதிகள் நிக்ரஹ அனுக்ரஹ சாதாரணங்கள் –
காருண்யமும் தத் அநு பந்திகளான வாத்சல்யாதிகளும் அனுக்ரஹத்துக்கு ஏகாந்தங்கள்
ஆகையால் ஆழ்வார்களும் ஆச்சார்யர்களும் காருண்ய ஏகாந்திகளாய்ப் போந்தார்கள்

ஏக -சப் தார்த்தம்
ஏக சப்தம் -மாம் ஏகமேவ சரணம்
உபாயம் வ்ருணு லஷ்மீசம் தம் உபேயம் விசிந்த்ய -இத்யாதிகளிலும்
ஸ்ரீ த்வயத்திலும் சொல்லுகிறபடியே ப்ராப்ய ப்ராபகங்கள் ஒன்றேயாய் நிற்கிற நிலையைக் காட்டுகிறது
பிரபத்த்வயனோடு ஓக்கக் கர்த்தாவான தனக்கும் கிரியைக்கும் சன்னிதானம் உண்டாகையாலே
ரக்ஷணீயனான தன்னையும் தன் கிரியையும் ரக்ஷகனைப் போலே பிரதான ஹேதுவாக நினையாமைக்காகத்
தன் பக்கலிலே நிரபேஷ கர்த்ருத்வ அபிமானத்தையும் தன் கிரியையில் பிரதான உபாயத்வ புத்தியையும்
இங்கே கழிக்கிறது என்னவுமாம் –
உன்னால் வரும் நன்மையையும் விடு -என்றவர்களுக்கும் இதுவே தாத்பர்யம் –
இது விடுகை தன்னிலும் ஒக்கும்
ஏக சப்தம் உபாய த்விதத்தை கழிக்கிறது ஆகையால் பிரபத்திக்கு உபாயத்வம் இல்லை என்றவர்களுக்கும் –
இது பராதீனமுமாய் பர பிரசாத மாத்ரமுமாய் இருக்கும் -அவ்யவஹிதமான பிரதான காரணம்
இவ்வியாஜ உபசாந்த காலுஷ்யனான ஸத்யஸங்கல்பன் என்கையில் தாத்பர்யம்

சர்வ தர்மங்களாலும் வரும் சர்வ பாப நிவ்ருத்தியையும் இப்பிரபத்தி வசீக்ருதனான நான் ஒருவனுமே
பண்ணுவேன் என்கையாலே தாத்பர்யமாகவுமாம் -இது
யத்யேந காம காமேந –இத்யாதிகளுக்கும் பொருந்தும்
ய ஸூ துஷ்கரேண யேந யேந இஷ்ட ஹேது நா என சோதேத் ச ச தஸ்ய அஹமேவேதி நாநே –ஸ்ரீ சரம ஸ்லோக ஸங்க்ரஹம் –
ஸ்ரீ கீதா பாஷ்ய தாத்பர்ய சந்திரிகை -என்கிற ஸ்லோகத்தை இங்கே படிப்பது –

ஏக சப்தம் சித்த உபாய த்வித்வத்தைக் கழிக்கிறது என்ற போதும் உபையுக்த விசேஷணங்களைக் கழிக்க ஒண்ணாது –
இவற்றால் உபேய த்வித்வம் வாராதாப் போலே உபாய தவித்வமும் வாராது –
தர்மி மாத்திரமே உபாயம் என்றால் சர்வ விரோதமும் வரும் –
பர ந்யாஸம் பண்ணின விஷயத்தில் சரண்யனுடைய நைரபேஷ்யத்தை -ஏக -சப்தம் காட்டுகிறது ஆகவுமாம் –
அப்போதும் பூர்வ க்ருத பர நியாசத்தாலும் -விசேஷணங்களைக் கழிக்க ஒண்ணாத பிராமண சித்த
ஸ்வ குணாதிகளாலும் நைரபேஷ்யம் சொல்ல ஒண்ணாது –
மற்றும் உசிதமான அர்த்தங்களைக் கண்டு கொள்வது –

———–

சரணம் வ்ரஜ சப்தார்த்தம்
இப்படி சித்த உபாயமான தன்னைக் காட்டி -சரணம் வ்ரஜ -என்று தனக்கு வசீகரணமான ஸாத்ய உபாயத்தை விதிக்கிறான் –
வ்ரஜ -சப்தார்த்தம்
கத்யர்த்தமான -வ்ரஜ -என்கிற தாது புத்த்யர்த்தமாய் அத்யவசாய முகத்தால் ஸக்ருத் கர்தவ்ய சங்க பர ந்யாசத்தைக் காட்டுகிறது

சரணம் சப்தார்த்தம்
சரண சப் தத்திற்கும் கிரியா பதத்திற்கும் விவஷிதங்களை ஸ்ரீ த்வயத்தில் சொன்ன பிரகாரத்தில் இங்கும் அனுசந்திப்பது –
அங்கு ஸ்வ அனுஷ்டானம் சொல்லுகிறது ஆகையால் உத்தமனாயிற்று
இங்கு அபிமுகனைக் குறித்து விதிக்கிறது ஆகையால் மத்யமானாகிறது
இது விதி என்னும் இடம் ஸ்வாரஸ் யாதிகளாலும் இத்தை பிரபஞ்சிக்கிற சாஸ்த்ரங்களாலும் சித்தம் –

இப்படி விதேயமான பிரபதனத்தைச் சிலர் அதிகாரி விசேஷணம் -சம்பந்த ஞான மாத்ரம் -சித்த உபாய பிரபத்தி மாத்ரம் –
அநி வாரண மாத்ரம் -அனுமதி மாத்ரம் -அசித் வ்யாவ்ருத்தி மாத்ரம் -சைதன்ய கிருத்யம் சித்த சமாதானம் -என்றால் போலே
சொல்லுமதுவும் இவ்விதிக்கும் இத்தை விஸ்தரிக்கிற ஸாஸ்த்ரங்களுக்கும் -இவற்றுக்குச் சேர்ந்த உபபத்திகளுக்கும் –
ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸ்ரீ கத்யாதிகளுக்கும் -நிபுண சம்பிரதாயங்களுக்கும் அனுகுணமாக வேண்டுகையாலே
நானே நாநா வித நரகம் புகும் பாவம் செய்தேன் -என்று நிற்கிற நம்மை ஈஸ்வரன் ரஷிக்கிற இடத்தில்
வந்து அடைந்தேன் -என்று நாம் பண்ணுகிற அல்பமான வசீகரண யத்னம்
அதுவும் அவனது இன்னருளே –
இசைவித்து என்னை -இத்யாதிகளில் படியே அவன் தானே காட்டி ப்ரவர்த்தப்பித்த தொரு வியாஜ்ம் மாத்ரம் அன்றோ
என்று சித்த உபாய பிரதானய அனுசந்தானத்தில் அவர்களுக்குத் தாத்பர்யம் –
தன் ரக்ஷணத்துக்காகத் தான் ப்ரவர்த்திக்கும் போதும் தான் நினைத்த படி நடத்த பிராப்தி இல்லை –
தானே வ்யாபரிக்கைக்கு சக்தியும் இல்லை –
பர அபிமத உபாயத்தில் பர பிரேரிதனாய்க் கொண்டு ப்ரவர்த்திக்கிறேன் என்று இவ்வளவே அனுசந்தேயம்

ஸ்வ ப்ரயோஜன அர்த்தமாக ஸ்வ யத்னம் ஒன்றும் ஆகாது என்னில் -ஸ்வ வசனத்திற்கும்
ஸ்வ யத்ன நிவ்ருத்தி தனக்கும் பிரபத்யாதி விதிக்கும் தனக்கு ப்ரீதி பிரயோஜனமாய்க் கொண்டு
தான் பண்ணும் கைங்கர்யத்துக்கும் தேஹ ரக்ஷணாதி வியாபாரத்துக்கு விரோதம் வரும் –
ஆகையால் அஸக்யமாய் பர ந்யாஸம் பண்ணின விஷயத்திலும் மோக்ஷ வருத்தங்களான காம்யங்களிலும்
அநாபத் தசையில் புத்தி பூர்வ நிஷித்தங்களிலும் வ்ருதாகால ஷேப ஹேதுக்களிலும் ஸ்வ யத்னம் தவிருகையே உள்ளது –
பகவத் ப்ரவ்ருத்தி விரோதி ஸ்வ ப்ரவ்ருத்தியை விடுகையே பிரபத்தி -என்றவர்களுக்கும் இவ்வளவே விவஷிதம் –
ஸக்ய விஷயத்திலும் பர ந்யாஸம் லோகத்தில் கண்டோம் ஆகிலும் இது
ந ஸாத்யம் சாதனாந்தரை
அநந்ய சாத்யே ஸ்வீ பீஷ்டே –இத்யாதிகளில் சொன்ன பிரபத்தி சாஸ்திரம் அன்று –
சர்வத்திலும் அகிஞ்சனனாய் சர்வ பர ந்யாஸம் பண்ணுகை மனஸ் ஒழிந்த சர்வ கரணங்களும்
விதேயம் அல்லாத காலம் பெறில் கூடும்
விளம்ப அக்ஷமனாய் பிரபத்தி பண்ணுகிறவனும் கடுக அபிமதம் பெறுகைக்குக் கைம்முதல்
இல்லாதவன் ஆகையால் -இங்கும் -அநந்ய சாத்யே -என்கிற அர்த்தம் கிடைக்கிறது

நிர்ஹேதுக கிருபா ரக்ஷண பிரகாரம்
ஸ்வ தந்த்ர ஸ்வாமி நிர்ஹேதுக கிருபையால் ரஷியா நிற்க –வ்ரஜ -என்ற ஒன்றை விதிக்க வேண்டுமோ -என்னில்
நிர்ஹேதுக கிருபை ஒரு வ்யாஜத்தை முன்னிட்டே -ரஷிக்கும் என்னும் இடம் ஸாஸ்த்ர சித்தம் –
குண சம்பந்தங்களே ஈஸ்வரன் ரஷிக்கைக்கு காரணம் என்றவர்களுக்கு
பிரபத்தி ரூப வ்யாஜம் ஸ்வரூப உத்பத்தியிலும் பர சா பேஷமாய் -லகுவாய் -அப்ரதானமாய் நிற்கிற நிலையிலும் –
குண சம்பந்தங்களினுடைய ப்ராதான்யத்திலும் தாத்பர்யம் –

இங்கன் அல்லாத போது யாதிருச்சா ஸூஹ்ருதாதிகளும் த்வய ஸ்ரவண ஸ்வரூப சிஷாதிகளும் –
முமுஷுக்களுக்கு அபேக்ஷிதங்கள் என்று நடத்துகிற உபதேசாதிகளுக்கும் விருத்தமாம் –
ஆகையால் இப்பரம்பரை எல்லாத்துக்கும் ஸ்வ தந்த்ர சேஷியினுடைய சஹஜ காருண்யமே சாதாரணமான
பிரதான காரணம் என்று இவ்வளவே அனுசந்தேயம் –
அல்லாத போது அதி பிரசங்கம் வரும் -ஸ்வா தந்தர்யமே நியாமாகம் என்னில்
வைஷம்யாதி தோஷங்களும் சர்வ ஸாஸ்த்ர வ்யாகுலதையும் வந்து
அத்ருஷ்டேஸ் வராதிகளும் அழியும்படியாம் –

ஓர் எண் தானும் இன்றியே வந்து இயலுமாறு -என்றதுவும்
அப்போது ஒரு நினைவு இன்றிக்கே இருக்க வந்து என்கிறதாம் அத்தனை –
முன்பு இதற்கு ஒரு விசேஷ காரணம் இல்லை என்றபடி அன்று
வெறிதே அருள் செய்வார் –என்றதுவும் செய்வார்கட்க்கு -என்று விசேஷிக்கையாலே ரக்ஷணீயன் பக்கலிலே
ஸாஸ்த்ர வேத்யமாய் இருபத்தொரு வ்யாஜம் உண்டு என்று தோற்றி இருக்கிறது –
அஞ்ஞாதி ஸூஹ்ருதாதி மாத்ரம் வ்யாஜம் என்றால் இதுவும் சாஸ்திரம் கொண்டு அறிய வேண்டுகையாலே –
இப்படி மற்றும் ஸாஸ்த்ரம் சொன்ன வ்யாஜ பரம்பரையை இசைய வேண்டும் –
அஞ்ஞாத ஸூஹ்ருதம் தானும் ஒருவனுக்கு ஒரு கால விசேஷத்திலே வருகையால்
வைஷம்ய நைர்க்ருண்ய பரிஹாரம் சொல்லுகிற ஸூத்ராதிகளில் படியே
அநாதி கர்ம ப்ரவாஹ வைஷம்யத்தாலே நியதமாக வேண்டும் –

பராதீன கர்த்ருத்வ பிரகாரம்
ஸ்வ தந்த்ர கர்த்தா என்று சொல்லா நிற்க -அத்யந்த பரதந்த்ரனாக சோதிதனானவனைப் பற்ற
ஒன்றை விதிக்கும் படி என் என்னில் -இவ் வளவு ஸ்வா தந்தர்யம் எடுத்துச் சுமக்கை பாரதந்தர்ய காஷ்டை–
கர்த்தா சாஸ்த்ரார்த்த வத்த்வாத்-2-3-33-
பராத்து தச்சருதே -2-3-40–என்று வேதாந்தத்தில் நிர்ணிதமான இது முக்த தசையிலும் துல்யம்
ஜீவனுக்குக் கர்த்ருத்வம் இல்லை என்னில் -ஸாங்க்யாதி மதமாம் –
இது ஸ்வ அதீனம் என்னில் நிரீஸ்வர வதமாம்
ஈஸ்வர அதீனமான ஞாத்ருத்வ மாத்திரமே உள்ளது -என்னில் -புருஷார்த்த ருசி தவிரும் –
ஞான இச்சைகளையே கொள்ளில் சர்வ உபாய பிரவ்ருத்திகளும் இல்லையாம்
ஆகையால் ஞானமும் -இதன் அவஸ்த்தா விஷேஷங்களான சிகீர்ஷா பிரயத்னாதிகளும் ஜீவனுக்கு உண்டு –
இவனுடைய கர்த்ருத்வம் கைங்கர்ய மாத்திரத்திலே -உபாயத்தில் இல்லை -என்ன ஒண்ணாது –
கைங்கர்யம் தானும் பர ப்ரீதி என்று ஒரு பிரயோஜனத்துக்கு உபாயமாய் இறே இருப்பது –
ஆன பின்பு கர்த்ருத்வத்தில் பந்த ஹேதுவான ஆகாரம் த்யாஜ்யம் -அதாவது –
அதிஷ்டா நம் ததா கர்த்தா –இத்யாதிகளை விபரீதமாக அனுசந்திக்கையும் -ப்ரயோஜனாந்தரத்தை இடுக்குகையும் –
ப்ரயோஜனாந்தர பரனுக்கு பக்த்யாதிகளும் பந்தகங்கள் இறே

குண த்ரயத்தோடு துவக்கு அற்று கேவல பகவத் இச்சையால் வருகை இன்றிக்கே –
சம்சார தசையில் உள்ள கர்த்ருத்வம் பூர்வ கர்மாநுரூபமான ஈஸ்வர இச்சா விசேஷத்தாலே
சத்ய ரஜஸ் தமஸ்ஸுக்களை உபாத்தியாகக் கொண்டு வரும் –
இதில் ரஜஸ் தமஸ்ஸூக்களாலும் ஷூத்ர ஸூக சங்க ஹேதுவான சத்தவத்தாலும் வரும் கர்த்த்ருத்வம் பந்தகம் –
பகவத் பிராப்தி சங்க ஹேதுவான சத்வம் அடியாக வரும் கர்த்ருத்வம் மோக்ஷ காரணம்
கர்த்ருத்வம் பராதீனமே யாகிலும் ஷேத்ரஞ்ஞனுக்குக் கர்மபல லேபம் உண்டு என்னும் இடம்
சர்வ சித்தாந்திகளுக்கும் இசையை வேண்டும் –
இவன் கர்த்தாவாம் போது கரண களேபர தேச கால கர்மாதிகள் காரணம் என்று சர்வருக்கும் அபிமதம் இறே
இப்படியால் ச பரிகர பர ந்யாஸத்திலும் பராதீன கர்த்ருத்வாதிகளை அனுசந்திப்பது –

துய்ய மனத்தர் துறை யணுகாத துணையிலியேன்
ஐயம் அறுத்து உனது ஆணை கடத்தல் அகற்றினை நீ
கையமர் சக்கரக் காவல! காக்கும் திரு அருளால்
வையம் அளந்த அடிக்கீழ் அடைக்கலம் வைத்து அருளே –
அடியேனை உனது திருவடிகளில் சரணாகதி செய்யும்படி செய்து அருள் -என்றபடி

—————–

சரண்ய கிருத்யம்
இப்படி ஒரு அதிகாரி விசேஷத்துக்கு க்ருத்யமாகத் தன் பரம கிருபையால் நியமித்து வைத்த
உபாய விசேஷத்தை உபதேசித்து
அஹம் த்வா சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்கிற வாக்யத்தாலே பர ஸ்வீ கர்த்தா வானவன்
தன் கிருத்யத்தை அருளிச் செய்கிறான் –
திரு நாராயண அஸ்திர விருத்தாந்தத்தை இங்கே அனுசந்திப்பது –

அஹம் சப்தார்த்தம்
எருத்துக் கொடியுடையானும் பிரமனும் இந்திரனும் மற்றும் ஒருத்தரும் இப்பிறவி என்னும்
நோய்க்கு மருந்து அறிவாரும் இல்லை –
களைவாய் துன்பம் –
என்னான் செய்கேன் –இத்யாதிகளில் படியே தாங்களே ஹிதாஹிதங்களை அறிகைக்கு ஷமர் இன்றிக்கே –
பராதீனராய் -ஸ்வ ரக்ஷண அபி அசக்தரான மற்றும் உள்ள ரஷக ஆபாசகர்களிலே காட்டில் வ்யாவ்ருத்தனாய் –
ஆஸ்ரிதருடைய ஹிதாஹிதங்களைத் தானே காண்கைக்கு ஈடான சர்வஞ்ஞத்வத்தையும் –
தான் பர ஸ்வீ காரம் பண்ணினவர்களை நினைத்த போதே நித்ய ஸூரி பரிஷத்திலே வைக்க வல்ல
ஸ்வா தந்தர்யத்தையும் உடையவனாய் -சர்வ ஸ்வாமியாய் -என்று நாம் இவர்களை அழுக்குக் கழற்றின
ஆபரணத்தைப் போலே -அங்கீ கரிப்பது -என்ற அபிப்ராயத்தை உடையவனான தன்னைக் காட்டுகிறான்
வேரு ஒருத்தன் ஒருவனை முக்தனாக்க நினைத்தாலும் தங்கள் ஆச்சார்ய ஸ்தானத்தில் நின்று
ஸ்ரீ யபதியை முன்னிட்டு அன்றி மோக்ஷம் கொடுக்க மாட்டார்கள்
ததோஹ் யஸ்ய பந்த விபர்யய–ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்-2-3-4- என்று விலங்கிட்டு வைத்த சர்வ சக்தியானவன்
ஒருத்தனுக்கு ஒரு வ்யாஜத்தாலே விண்ணுலகம் தர விரைந்தால்-
சம்சார ந்யூனதாபீதரான சர்வ தேவதைகளும் கூடினாலும் விலக்க மாட்டார்கள் –
இப்படி அநிஷ்ட நிவ்ருத்தாதிகளுக்கு வேண்டும் அதிசயித அதிகாரம் எல்லாம் இங்கே அனுசந்தேயம் என்று
தோற்றுகைக்காக –மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று உத்தமன் உண்டாய் இருக்க மிகுதியான -அஹம் -சப்தம் -கிடக்கிறது –

———

த்வா சப்தார்த்தம்
த்வா என்கிறது உபாயாந்தரங்களினுடைய துஷ் கரத்வாதிகளைக் கண்டு அவற்றில் துவக்கு அற்று –
நிரதிசய சோகாவிஷ்டனாகையாலே
நிருபாதிக சேஷியாய் -நிரபேஷ ஸ்வ தந்திரனாய் -சர்வ ரக்ஷண தீஷிதனான -என் பக்கல் ந்யஸ்த பரனாய் –
கோரின கோலின பலத்தைப் பற்றக் கர்த்தவ்யாந்தரத்தில் பிராப்தி அற்றுச் சாதக விருத்தியான உன்னை -என்றபடி –
சத்யம் -என்றும் -தபஸ் என்றும் தாமம் என்றும் -சமம் என்றும் -தானம் என்றும் -தர்மம் என்றும் -பிரஜநநம் என்றும் –
அக்னிகள் என்றும் -அக்னி ஹோத்ரம் என்றும் -யஜ்ஜம் என்றும் -மாநஸம் என்றும் -சில பல -தர்மங்களை உதாஹரித்து –
இத் தபஸ்ஸூக்கள் எல்லாம் அவரங்கள்-ந்யாஸ சப்தத்தால் -சொல்லப்பட்ட
ஆத்ம நிஷேபமே இவை எல்லாவற்றாலும் அதிகம் -என்று பூர்வ அனுவாகம் சொல்லுகையாலும்
இந்த யாகத்தினுடைய நைரபேஷ்யத்தை-உத்தர அனுவாகம் பிரபஞ்சிகையாலும் மற்றுள்ள அதிகாரிகள் எல்லாம்
இவ்வதிகாரியினுடைய கோடி தமையான கலைக்கும் பற்றார்கள்-என்றும்
இவன் ஸ்வத் வரன் -அனுஷ்டித க்ரது சதன் – க்ருதக்ருத்யன் -என்றும் பகவச் சாஸ்திரம் உப ப்ரும்ஹித்தது

————

சர்வ பாபேப்யோ-சப்தார்த்தம்
மேல் இவனுக்குக் கழிக்க வேண்டும் அநந்த விரோதி வர்க்கத்தைக் காட்டுகிறது –
சர்வ பாபேப்யோ -என்கிற சப்தம் –
பாபமாவது-ஸாஸ்த்ர வேத்யமான அநிஷ்ட சாதனம் –
பஹு வசனத்தாலே பாபம் அநாதி கால சஞ்சிதமாய் -பஹு பிரகார ப்ரவாஹமாய் நிற்கிற நிலை தோற்றுகிறது –
இங்கு சர்வ சப்தம் பாபங்களுக்குக் காரணமுமாய்க் கார்யமுமாய்ப் போருகிற அவித்யையையும்
விபரீத வாசனா ருசிகளையும் -ஸ்தூல ஸூஷ்ம ப்ரக்ருதி சம்பந்தத்தையும் -பாப ராசியில் சேர்க்கிறது –
நரகாதி ஹேதுக்கள் போலே ஏதே வை நிரயாஸ்தாத- என்னும்படி நிற்கிற
ஸ்வர்க்காதிகளுக்கு சாதனம் ஆனவையும் பந்தகங்கள் ஆகையால் முமுஷுவுக்குப் பாபங்கள் –
அசேதன மாத்ர அனுபவம் -ஆத்ம மாத்ர அனுபவம் -ஈஸ்வர அனுபவம் -என்று ஸூகம் மூன்று படியாய் இருக்கும் –
இவை அனுகூலம் -அனுகூல தரம் -அனுகூல தமம் -என்று சொல்லப்படும் -இவற்றின் சாதனங்களும்
ஹிதம் ஹித தரம் ஹித தமம் -என்று நிற்கும் -இப்படி நின்றால் –
தவாம்ருத சயந்தினி -என்கிறபடியே உத்தம புருஷார்த்தத்தை அபேக்ஷிக்குமவனுக்கு மத்யம புருஷார்த்த சாதனங்கள் –
ச ஏவ தர்ம ஸோ அதர்மஸ் தம் தம் பிரதி நரம் பவேத் -என்கிற நியாயத்தாலே பாபங்களாகக் குறையில்லை
பரிபூர்ண பகவத் அனுபவத்தை இழக்கும் படி பண்ணும் கர்ம விசேஷத்தோடே கூட நிற்கும் ஆத்ம மாத்ர அனுபவ ரசத்தை
மோக்ஷம் என்றதுவும் அண்மையாலேயாம் அத்தனை

கத்யந்தரா பாவத்தால் யாதல் -அநதிகாரியாய் வைத்து அதிகாரி பிராந்தியாதேலே யாதல் –
அனுஷ்டிக்கும் அவையும் சர்வ சப்தத்தால் சங்க்ருஹீதங்கள் –
பிரபன்னனுக்கு உத்தராக அஸ்லேஷம் -பிராமாதிக விஷயம் அல்லாத போது
உபாசகனுக்கு ஸ்ருதி விரோதம் வந்தால் போலே ப்ரபன்னனுக்கும் –
மநிஷீ வைதிகாசாரம் மநசாபி ந லங்கயேத்-
அபாய சம்ப்லவே சத்ய பிராயச்சித்தம் சமாசரேத் -இத்யாதி வசன விரோதம் வரும்

அபிராப்த விஷய ராக த்வேஷ நிஷித்த ப்ராவண்யா திகளாலே தூஷிதனாமாகில்-அநந்யனே யாகிலும்
அஸூத்தையான பதிவ்ரதையைப் போலே பதி சேவைக்கும் குரு பரிசர்யாதிகளுக்கும் அநர்ஹனாம் –
ஈஸ்வரன் சமாதிக தரித்தரனானால் போலவும் குரு பக்தி இல்லாதவன் ஞான தரித்தரனானால் போலவும்
தோஷ தரித்ரனான நிபுண ப்ரபன்னனுக்குப் புத்தி பூர்வக அபராதம் வாராது –
மற்றுள்ளாருக்கு வந்தால் அதிகார அனுரூபமாகப் புந பிரபதனம் ப்ராயச்சித்தமாம்
இது தப்பின போது ஹிதைஷியான ஈஸ்வரன் சிஷைகளாலே பூரிக்கும் –
புத்தி பூர்வ உத்தராகத்தையும் கூட இங்கே விவஷித்தாலும்-கழித்தாலும் –
இதற்கு உசித ப்ராயச்சித்தத்தில் மூட்டுகிறதும்
லகு பிரத்யவாயங்களைக் காட்டுகிறதும் -மோக்ஷயிஷ்யாமி என்று சொன்ன மோசன பிரகாரமாம் –

அநந்த பலத்தையும் இழந்து அநந்த துக்கத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்கை துஸ் சஹமாகையாலே
அதிசயித சோகனாய் விளம்ப ஷமன் அன்றிக்கே ப்ரபன்னனானவனுக்கு
பிரபத்தி பிராரப்த கர்மத்துக்கும் ப்ராயச்சித்தமாம் –
இது மாஸூச என்கிற வாக்கியத்தின் ஸாமர்த்யத்தாலும்
ப்ராரப்தத்தையும் சங்க்ருஹிக்கிற வற்றான -சர்வ பாப -சப்த ஸ்வாஸ்ரயத்தாலும்
ஸாத்ய பக்திஸ் து சா ஹந்த்ரீ பிராரப்தஸ் யாபி பூயஸீ -என்று விசேஷித்துச் சொல்லுகையாலும் சித்தம் -ஆகையால்
சரணமாகும் தன தாள் அடைந்ததற்கு எல்லாம் மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான் -என்கிறபடியே
புநர் ஜென்மமும் இன்றிக்கே ஒழிகிறது
மரணமானால் என்கிற இடம் ஆர்த்தர் திருப்தர் இருவருக்கும் ஒக்கும்
போகத்தாலே யாதல் -பிரபத்தி வைபவத்தாலே யாதல் -பிராரப்த கர்ம அவசானத்தாலே யாதல் –
மோக்ஷமானவை எல்லாருக்கும் ஒக்கும் –

————–

மோக்ஷயிஷ்யாமி -சப் தார்த்தம்
இப்படி போய பிழையும் -இத்யாதிகளில் சொன்ன விரோதிகளைக் காட்டி இவற்றைத்
தான் கழிக்கும் படியை அருளிச் செய்கிறான் –
மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்ற இது -சாபராதரை சம்சரிப்பைக்குப் பண்ணி வைத்த அபிசந்திகளை எல்லாம்
விடக்கடவேன் என்றபடி –
ஏதத் விரதம் மம -என்று சொல்லப்பட்ட அவர்ஜனீய சங்கல்பம் இங்கே விவஷிதம் –
இப்போது உபதேச காலம் ஆகையாலும் -பலம் உபாயம் அனுஷ்ட்டித்தால் வருமாகையாலும் –
பிரபத்த்ய அனந்தர க்ஷணம் முதலாக அதன் மேல் குறைவற உனக்கு வேண்டும் காலத்தில்
உன்னை விரோதிகளில் நின்றும் விடுவிக்கக் கடவேன்-என்றதாயிற்று –

—————

சர்வ பாப நிவ்ருத்தி பிரகாரம்
விடுவிக்கும் கிரமம்-உபாய ஆரம்ப தசையில் பூர்வாகத்தில் ப்ராரப்தம் அல்லாதவற்றையும் –
ப்ராரப்தத்தில் இருக்க இசைந்த காலத்திற்கு மேல் உள்ள அம்சத்தையும் –
உத்தரராகத்தில் ப்ரமாதிக அம்சத்தையும் இவனோடு துவக்கு அறுக்கக் கடவன் என்று சங்கல்பித்து –
புத்தி பூர்வ உத்தராகத்துக்கும் ப்ராயச்சித்தாதிகளாலே செலவு செய்து அஸ்லேஷ விநாச விஷயங்களான
பாபங்களை எல்லாம் தேஹ வியோக காலத்தில் இவனோடு துவக்கு அறுத்து
இவை எல்லாம் அனுகூலர் பிரதிகூலர் பக்கலிலே சங்கரமிக்கிறன என்னும்படியாய்
அவர்களுடைய ஆனுகூல்ய பிராதி கூல்யங்களுக்குப் பலமாக இவனுக்குக் கழிக்கிறதோடு துல்யமான
பல பிரதானத்திலே சங்கல்பத்தைப் பண்ணி உத்க்ராந்தி பாதத்திலும் அர்ச்சிராதி பாதத்திலும் சொன்ன கட்டளையிலே
ஸ்தூல ஸூஷ்ம ப்ரக்ருதி விஸ்லேஷத்தைப் பண்ணி சர்வ திரோதான நிவ்ருத்தியை உண்டாக்கும்

இப்படி பிரதிபந்தக நிவ்ருத்தியைச் சொல்லவே -மாமேவைஷ்யஸி -என்று கீழ்ச் சொன்ன
ஸ்வரூப ப்ராப்த அனுபவமும் இங்கே பலிக்கிறது –
இவ்வீஸ்வர அபிப்ராயத்தை ஸ்ரீ வராஹ சரம ஸ்லோக த்வயத்திலும் -கண்டு கொள்வது
இத்தை அறிந்தவன் -வீடு பெற்ற இத்யாதிகளில் படியே யதா மநோ ரதம்
பல சித்தியில் நிஸ் சம்சயனாய் இருக்கும் –

——————

மா ஸூச -சப்தார்த்தம்
இப்படி பிரபன்னனுக்கு சர்வ பாபங்களும் கழிகையாலே
பாபத்திற்கு அஞ்சித் தபிக்க வேண்டா என்கிற ஸ்ருதியின் படியாலும்
துஷ் கர உபாயங்களில் அலைய வேண்டாமையாலும்
விலக்ஷண உபாய விசேஷம் சித்திக்கையாலும்
ந்யஸ்த பரனுக்கு இவ்விஷயத்தில் கர்த்தவ்ய சேஷம் இல்லாமையாலும்
பின்பு விவேகிக்குப் புத்தி பூர்வக அபராதம் வாராமையாலும்
வந்தவற்றுக்கும் உசித ப்ராயச்சித்தாதிகளாலே கடுக உப சாந்தி உண்டாகையாலும்
உன்னை ரஷியாத போது சிஷ்ட கர்ஹையும் அகீர்த்தியும் குண ஹானியும் விரத பங்கமும்
எனக்கு வரும்படியாய் இருக்கையாலும்
ஸ்வீ க்ருத பரனான நான் தனாதி ரக்ஷண நியாயத்தாலே ஸ்வார்த்தமாக ரஷிக்க நிற்கையாலும்
இனி உனக்கு ஹர்ஷ ஸ்தாநமாய் இருக்க சோகிக்க பிராப்தி இல்லை -என்கிறான் –
மா ஸூச -பர ந்யாஸம் பண்ணினானாக நினைத்த விஷயத்தில் சோகிக்கை அநாதி காலம் சோகியாது இருந்ததோடு ஒக்கும்
முன்பு சோகித்தாய் இல்லையாகில் அதிகாரி யாகாய்-
மேல் சோகித்தாயாகில் இவ்வுபாயத்தின் பிரபாவத்தையும் உன்னுடைய விஸ்வாசாதிகளையும்
என்னுடைய குணாதிகளையும் அழித்தாயாம் அத்தனை
மாஸூச -என்கிற வாக்கியத்தின் கருத்தை விசதமாகக் கத்யத்தின் முடிவில் கண்டு கொள்வது

—————–

ஸ்ரீ சரம ஸ்லோகத்தின் திரண்ட பொருள் –
மோக்ஷ உபாயாந்தரங்களில் அந்வயம் அற்ற நீ
சரணாகதி வத்சலத்வாதி குண விசிஷ்டனான என் பக்கலிலே
பர ந்யாஸத்தைப் பண்ணு
சர்வ சக்தித் வாதி குண விசிஷ்டனான நான் ந்யஸ்த பரனான உன்னை
ஸமஸ்த பிரதிபந்தக நிவ்ருத்தி பூர்வக
மத் ப்ராப்தியாலே க்ருதார்த்தன் ஆக்குகிறேன்
இனி நீ சோகிக்க வேண்டா -என்கை —

————–

பிரபத்தியின் சர்வ பல சாதனத்வம்
இதில் சொன்ன உபாயம் சர்வ அனிஷ்டங்களையும் கழிக்க வற்றாகையாலே-
உபாய விரோதியைக் கழிக்கும் படியை ஸ்ரீ மத் கீதா பாஷ்யத்திலும்
பிராப்தி விரோதியைக் கழிக்கும் படியை ஸ்ரீ கத்யத்திலும் உதாஹரித்து அருளினார்
ஆகையால் இரண்டுக்கும் விரோதம் இல்லை

சரணம் ச ப்ரபந்நா நாம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் -106-53–இத்யாதி சாமான்ய வாக்யத்தாலும்
கச்சத்வமே நம் சரணம் –வனபர்வம் -19-55-இத்யாதி விசேஷ வாக்யத்தாலும்
சமர்த்த காருணிக புருஷ விசேஷ விஷய சரணாகதி பலாவிநா பூதை-என்று அறுதியிட்ட அர்ஜுனன்
சிஷ்யஸ் தேஹம் சாதி மாம் த்வாம் ப்ரபன்னம் -என்று ஞான லாபார்த்தமாகப் பற்றின உபாயம் தன்னையே
மாமேவ பிரபத்யந்தே-7-14 -இத்யாதிகளாலே சாதனாந்தரத்துக்கு அங்கம் என்றும் –
இங்கே மோக்ஷத்திற்கும் இது தானே ஸ்வ தந்த்ர சாதனம் என்று உபதேசித்து
யஸ் ஸ்ரேய ஸ்யாத் நிச்சிதம் ப்ரூஹி தந்மே -என்று சாமான்யமாக ப்ரவ்ருத்தமான ப்ரஸ்ந வாக்கியத்தை
சரண்யன் தன் பரம கிருபையாலே இப்படி விசேஷித்து
சர்வாதிகார ஸக்ருத் கர்தவ்ய பரம ஹித உபதேச பர்யந்தமாக்கித் தலைக்கட்டி அறுதியிட்டு அருளினான்

——–

ரஹஸ்ய த்ரயார்த்த ஞான பிரயோஜனம் –
இப்படி ரஹஸ்யார்த்த விசேஷங்கள் எல்லாம் தெளிந்தவன் பின்பு கற்குமது எல்லாம் கைங்கர்யம் –
இது தெரியாதவன் கற்குமது தெளிகைக்கு உறுப்பாம் -இவற்றோடு துவக்கற்ற வித்யை சில்ப நை புணம்

அறியாத இடைச்சியரும் அறியும் வண்ணம்
அம்புயத்தாள் உடன் அந்நாள் அவதரித்த
குறையாதும் இல்லாத கோவிந்தா நின்
குரை கழல் கீழ் அடைக்கலமாம் குறிப்புத் தந்தாய்
வெறியாரு மலர்மகளும் நீயும் விண்ணில்
விண்ணவர்கள் அடி சூட இருக்கு மேன்மை
குறையாத வினை யகற்றி அடிமை கொள்ளக்
குறுக ஒரு நன்னாள் நீ குறித்திடாயே

தத்துவமும் சாதனமும் பயனும் காட்டும்
தாரம் முதல் இரு நான்கும் தன் கருத்தால்
முத்தி வழி நாம் முயலும் வகையே கான
முகுந்தன் இசைத்தருள் செய்த ஐந் நால் ஐந்தும்
பத்தி தனில் படிவில்லார் பரம் சுமத்தப்
பார்த்தன் தேர் முன்னே தாம் தாழ நின்ற
உத்தமனார் உத்தம நல் உரை நாலு எட்டும்
உணர்ந்தவர் தாம் உகந்து எம்மை உணர்வித்தாரே —

தாரம் முதல் இரு நான்கும் -பிரணவத்தை ஆரம்பமாகக் கொண்ட திரு அஷ்டாக்ஷரம்
தன் கருத்தால்–இசைத்தருள் செய்த ஐந் நால் ஐந்தும் -தன் சங்கல்பத்தால் –பிரித்து ஓதப்பட்ட
இரண்டு வாக்கியங்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து -லோக ஹித அர்த்தமாக உபதேசித்து
அருளிய -25-அக்ஷரங்கள் அடங்கிய த்வயத்தையும்
உத்தம நல் உரை நாலு எட்டும் -சர்வ உத்க்ருஷ்டமான நல்ல -32-அக்ஷரங்கள் அடங்கிய
சரம ஸ்லோகத்தையும்

பரக்கும் புகழ் வரும் பைம்பொருள் வாய்த்திடும் பக்தர்களாய்
இரக்கின்றவர்க்கு இவை ஈந்தால் அறம் உளது என்று இயம்பார்
கரக்கும் கறுத்துடைத் தேசிகர் கன்று என நம்மை எண்ணிச்
சுரக்கும் சுரவிகள் போல் சொரிகின்றனர் சொல்லமுதே –வாத்சல்யத்தினாலே உபதேசம்

விம்ருசத நிரபாயம் வேங்கடேச ப்ரணீதம்
சஹ்ருதய பஹு மாந்யம் சார சாரம் ததேதத்
புதபஜந விபாதே போதம் ஆசேது ஷீணாம்
பரிமளமிவ திவ்யம் பாவநா பத்மிநீ நாம்–

புதபஜந-ஆச்சார்யர்களை வழிபடுவதாகிய
விபாதே போதம் ஆசேது ஷீணாம் -காலைப் பொழுதில் ஞானத்தின் மலர்ச்சியை அடைந்தவைகளான
பாவநா பத்மிநீ நாம் -சிந்தையாகிற தாமரை ஓடைகளின்
பரிமளமிவ திவ்யம்-சிறந்த வாசனையைப் போலே கருதி
விம்ருசத-ஆராய்ந்து அனுபவியுங்கோள்

விதி விஹித சபர்யாம் வீத தோஷ அநு ஷங்காம்
உபசித தந தாந்யாம் உத்சவை ஸ்த்யாந ஹர்ஷாம்
ஸ்வயம் உபசிநு நித்யம் ரங்க தாமந் ஸூ ரஷாம்
சமித விமத பாஷாம் ஸாஸ்வதீம் ரங்க லஷ்மீம்

—————

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ
வேதாந்தா சார்ய வர்யோ மே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

——————————————-

கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குண சாலிநே
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம —

—————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ தேசிகர் அருளிச் செய்த -ஸ்ரீ சார சாரம் -ஸ்ரீ த்வய அதிகாரம்-

September 18, 2019

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ
வேதாந்தா சார்ய வர்யோ மே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

———————————–

ஸ்ரீ த்வய அதிகாரம்–

ஸ்ரீ த்வயத்தின் சமுச்சய அர்த்தமும் -ஸ்ரீ த்வயத்தின் திரு நாமத்தின் காரணத்வமும் –
ஸ்ரீ சப்தார்த்தம் -மதுப்பின் அர்த்தம் – நாராயண சப்தார்த்தம் -குண வர்க்க நிரூபணம் –
சரணவ் பதத்தின் அர்த்தம் -சரண சப்தார்த்தம் -ப்ரபத்யே பதத்தின் அர்த்தம் –
உத்தர கண்ட ஸ்ரீ மதே சப்தார்த்தம் -நாராயண சப்தார்த்தம் -நம -சப்தார்த்தம்
ஸ்ரீ த்வயத்தின் வாக்யார்த்தம்

கருமம் என ஞானம் என அதனால் கண்ட
உயிர் கவரும் காதல் எனக் கானில் ஓங்கும்
அரு மறையால் தரு நிலையில் இந் நாள் எல்லாம்
அடியேனை அலையாத வண்ணம் எண்ணித்
தருமம் உடையார் உரைக்க யான் அறிந்து
தனக்கு என்னா அடிமைக்காம் வாழ்ச்சி வேண்டித்
திரு மகளோடு ஒரு காலும் பிரியா நாதன்
திண் கழலே சேது எனச் சேர்க்கின்றேனே

———-

ஸ்ரீ த்வயத்தின் சமுச்சய அர்த்தமும் -ஸ்ரீ த்வயத்தின் திரு நாமத்தின் காரணத்வமும் –
ஸ்ரீ கட ஸ்ருதி யாதிகளிலே ஸ்ரீ திரு அஷ்டாக்ஷரத்தைச் சொல்லுகிற பிரகரணத்திலே
ஸ்ரீ த்வயத்தில் பூர்வ உத்தர கண்டங்களைப் பிரிய ஓதிச் சேர ஒரு கால் உச்சரிக்க விதித்தது-
ஸ்வேதாஸ் வதராதிகளிலே சொல்லுகிற பிரபத்தி மார்க்கங்களில் காட்டில்
இது சரண்ய சரணாகதி தத் பலங்களை விசதமாகக் காட்டுகையாலே இத்தை ஆச்சார்யர்கள் ஆதரித்தார்கள்
ஸ்ரீ ப்ரஸ்ந சம்ஹிதையிலும் வியாபக மந்த்ரங்களோடே சேர்ந்த சரணாகதி மந்த்ரங்களை உபதேசிக்கிற இடத்தில்
ஸ்ரீ திரு அஷ்டாக்ஷரத்தோடே சேர இம்மந்திரத்தையும் வரணோத்தாரம் பண்ணி உபதேசித்தது-
இப்படியாலே இது ஸ்ருதி அபிமதமான தாந்த்ரிக மந்த்ரம்
இதில் சொல்லுகிற பிரபதனம் ஸ்ரவ்தமே யாகிலும் சத்ய வசனாதிகளைப் போலே சர்வாதிகாரம்

இது -சர்வ லோக சரண்யாய -யுத்த -17-15-
சர்வ யோக்யம நாயாசம்
சரணம் த்வாம் ப்ரபந்நாயே -ப்ரஹ்ம புராணம் -53-
த்ரயாணம் க்ஷத்ரியாதீநாம் ப்ரபந்நா நாம் ச தத்த்வத –ஸாத்வதம் -2-9-
குயோநிஷ் வபி சஞ்சாத -ய ஸக்ருத் சரணம் கத -ஸநத்குமார சம்ஹிதை
குலங்களாய ஈரிரண்டில் –இத்யாதிகளிலும் பிரசித்தம்
கிந்நு தஸ்ய ச மந்த்ரஸ்ய கர்மன கமலாசன
ந லப்யதே அதிகாரீ வா ஸ்ரோது காமோபி வா நர –பவ்ஷ்கர சம்ஹிதை -என்று
விஸ்வாச மஹத்தையும் விளம்ப அஷமதையும் உடையனான அதிகாரியினுடைய த்வர்லப்யத்தையே காட்டுகிறது

இம்மந்திரம் -ஸ்வ அதிகாரத்தையும் ஸ்வ ஸ்வரூபத்தையும் தெளிந்தவனுக்கு
ஸ்வ அதிகார அனுரூபமான உபாயம் என்ன -ஸ்வரூப அனுரூபமான புருஷார்த்தம் என்ன –
தேச காலாதி பரிச்சேத ரஹிதமான இவ்வர்த்த த்வயத்தைக் காட்டுகையாலே
த்வயம் என்று பெயர் பெற்றது –

தாயே தந்தை –
ஏழை ஏதலன்-முதலானவையும்
ஸ்ரீ கத்யமும் -ஸ்ரீ த்வயத்தின் விவரணம் –

திரு நாரணன் தாள் காலம் பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ
முகில் வண்ணன் அடியை அடைந்து அருள் சூடி உய்ந்தவன் -என்றும்
இதில் பாத க்ரமத்தில் அர்த்த அனுசந்தானம்
இதில் அர்த்த க்ரமத்தாலே உத்தர கண்ட அனுசந்தானம் முற்பட வேண்டினாலும்
உபாய பலங்களுடைய உத்பத்தி க்ரமத்தை அனுசரித்துக் கொண்டு அத்யயன க்ரமம் நியதம் ஆகிறது –

———–

ஸ்ரீ சப் தார்த்தம் —
ச ப்ராதுஸ் சரணவ் காடம்-அயோத்யா -31-2-இத்யாதியாலும்
அகலகில்லேன் -என்கிற பட்டாலும் பூர்வ கண்டம் வ்யாக்யாதம் ஆயிற்று
இதில் ஸ்ரீ சப்தம்
ஸ்ருணாதி நிகிலாந் தோஷாந் ஸ்ரீணாதி ச குணை ஜகத்
ஸ்ரீயதே ச அகிலைர் நித்யம் ஸ்ரயதே ச பரம் பதம் -என்றும்
ஸ்ரயந்தீம் ஸ்ரீயமாணாம் ச ஸ்ருணந்தீம் ஸ்ருண்வதீமபி -இத்யாதி வசனங்களாலே
பல வ்யுத்பத்திகளை யுடைத்தாய் இருக்கும்

ஸ்ருணாதி -தோஷங்களைப் போக்கடிக்கிறாள் /குணை ஸ்ரீணாதி குணங்களினால் வியாபித்து இருக்கிறாள் /
ஸ்ரீ யதே -அனைவராலும் ஆஸ்ரயிக்கப் படுகிறாள் / ஸ்ரயதே-அவனை ஆஸ்ரயித்து இருக்கிறாள் /
ஸ்ரியமாணாம் -அனைவராலும் ஆஸ்ரயிக்கப் படுபவள் / ஸ்ருணந்தீம் -ஆஸ்ரிதர் வார்த்தைகளை கேட்ப்பவள் /
ஸ்ருண்வதீமபி-அவற்றை அவன் கேடிபிக்கும்படி செய்கிறாள்

இவ் வ்யுத்பத்திகள் எல்லாவற்றிலும் உள்ள வைபவத்தை கணித்து
ஸ் ரீ ரித்யேவ ச நாம தே பகவதி ப்ரூம கதம் த்வாம் வயம் -என்றும்
பகவதீம் ஸ்ரியம் -என்றும்
ஸ் ரீரசி யத-என்றும் அருளிச் செய்தார்கள் –

ஸ்ருணாதி நிகிலாந் தோஷாந்-என்றது
வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்கும் -என்கிறபடியே அஞ்ஞானாதிகளை எல்லாம் கழிக்கும் என்றபடி –

ஸ்ரீணாதி ச குணை ஜகத்-என்றது
நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும் கொண்டு -இத்யாதிகளில் படியே தன் குணங்களால் கைங்கர்ய பர்யந்த
ஞானாதி குண பிரதானத்தைப் பண்ணிக் கொண்டு ஜகத்தைப் பரிபக்வமாக்கும் என்றபடி-

ஸ்ரீணாதி பாகே ஸ்ரீணீதே -என்று நிகண்டு சொல்லிற்று
அஸ்துதே -ஸ்ரீ கத்யம் இத்யாதிகளை இங்கே அனுசந்திப்பது –

ஸ்ரீயதே -ஸ்ரயதே -ஸ்ருணோதி–ஸ்ராவயதி -என்கிற வ்யுத்பத்திகளிலும்
அபேக்ஷித பதார்த்தங்கள் நிருக்த வசனங்களாலும் ஓவ்சித்தியத்தாலும் விசேஷித்து அறிய வேண்டும் -எங்கனே என்னில்
சாபராதிகளான சம்சாரிகள் திறத்தில் தண்டதரனான ஈஸ்வரனுடைய சஹஜ காருண்யமும் ஒழிக்க ஒழியாத உறவும்
உஜ்ஜீவகமாம் படி அவனுடைய சீற்றத்தை ஆற்றுகைக்காக அத்தலையில் மஹிஷீத்வ ப்ரயுக்த வால்லப்ய அதிசயத்தாலும்
இத்தலையில் மாத்ருத்வ ப்ரயுக்த வாத்சல்ய அதிசயத்தாலும் மறுக்க ஒண்ணாத புருஷகாரமாய் –
சரண்ய விசேஷணமுமாய் நின்று சர்வராலும் ஸ்வ உஜ்ஜீவனத்துக்காக ஆஸ்ரயிக்கப்படும்-
இவர்களை உஜ்ஜீவிப்பைக்காக ஈஸ்வரனை ஆஸ்ரயித்து இருக்கும் –
ஆஸ்ரயண உன்முகருடைய ஆர்த்த நாதத்தைக் கேட்டு சர்வேஸ்வரனை கேட்பித்து அவர்களுடைய ஆர்த்தியை சமிப்பிக்கும் –
இக்கிரமத்தில் ரஷிக்கையும் ஸ்வ தந்த்ர வ்யவஸ்த்தா சித்தம் –
மற்றும் சேவ்யத்வாதிகளிலே வரும் உசிதார்த்தம் கண்டு கொள்வது –
இப்படிக் கண்டவன் திருவில்லாத் தேவரைத் தேறான்

வாச பரம் பிரார்த்தயிதா -ஸு நக சம்ஹிதை -என்றும்
யாம் ஆலம்ப்ய-சர்வ காம ப்ரதாம் -என்றும்
லஷ்ம்யா ஸஹ -என்றும்
ஈஷத் த்வத் –ஸ்ரீ சதுஸ் ஸ்லோகி –என்றும்
ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ திஸதாத் –ஸ்ரீ ஸ்தவம் –
பிதேவ த்வத் ப்ரேயாந் -ஸ்ரீ குணரத்ன கோசம் -62-என்றும்
ஐஸ்வர்யம் அக்ஷரா கதிம் –ஸ்ரீ குணரத்ன கோசம் -56-இத்யாதி பிராமண சம்ப்ரதாய கிரந்தங்களை இங்கே பராமர்சிக்கிறது

————

மதுப்பின் அர்த்தம்
துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தாம்–இத்யாதிகளில் படியே சர்வ பிரகாரத்தாலும் தனக்கு ஏற்கும்
கோல மலர்ப் பாவையோடு உபாய தசையிலும் உபேய தசையிலும் நாராயணன் பிரிவற்ற படியை –
பூர்வ உத்தர கண்டங்களில் மதுப்புக் காட்டுகிறது –
இது அநேக அர்த்தமே யாகிலும் சம்சாரிகளுக்கு நினைத்த போதே நிஸ் சங்கமாக ஸ்ரீ யபதியினுடைய திருவடிகளைப்
பற்றலாம்படியான உபய யோக அதிசயத்தாலே இங்கே நித்ய யோகத்தைச் சொல்லுகிறது
ஸ்ரீ வத்ச வஷா நித்ய ஸ்ரீ –
விஷ்ணோ ஸ்ரீ அநபாயி நீ-
நித்ய அநபாயி நீம் நிரவத்யாம் —
ஆ காரிணஸ்து விஞ்ஞானம் -இத்யாதிகளை இங்கே அனுசந்திப்பது –

பதியினுடைய பத்நீ விசிஷ்டத்வமும்-சர்வ ஸ்வாமினியினுடைய பதி பாரார்த்த்யமும் நித்தியமாய் இருக்கையாலே
இங்கு பர மதங்களுக்கு அவகாசம் இல்லை –
இவளுக்கு பதி பக்கல் அந்தர்பாவம் சொல்லும் இடம் விஸிஷ்ட அந்தர் பாவத்தையும் பஹிர்ப்பாவம் சொல்லும் இடம்
ஸ்வரூப பேதத்தையும் விவஷிக்கிறது -அல்லது ஸ்வரூப ஐக்யமான அந்தரப்பாவமும் ஸ்வரூபத்தை விட்டு நிற்கும்
பஹிர்ப்பாவமும் பிராமண சம்மதம் அன்று –
உத்தர கண்டத்தில் போல் அன்றிக்கே பூர்வ கண்டத்தில் பத்நீ சம்பந்தம் உப லக்ஷணம் என்றும்
குண விக்ரஹ சம்பந்தம் விசேஷணம் என்றும் பிரித்துச் சொல்வாருக்கு
இதில் ஸ்வா ரஸ்யமும் பிராமண சம்ப்ரதாயங்களும் அனுகுணம் இல்லை –
விசேஷணங்களாலே ப்ராப்ய ஐக்யம் விரோதம் வராதது போலே ப்ராபக ஐக்ய விரோதமும் வாராது –
சேதன அசேதன ரூப விசேஷணங்களுக்கு வஸ்த்வனுரூபமாக உபயோக விசேஷம் பிராமண நியதம்

————

நாராயண சப்தார்த்தம்
இப்படி ச பத்நீகனாய்க் கொண்டு சர்வ ரக்ஷண தீஷிதனாய் –
சாந்த அநந்த -ஸ்ரீ சதுஸ் ஸ்லோஹி -4-என்றும் –
ஸ்வ வைஸ்வ ரூப்யேண–ஸ்தோத்ர -38- என்றும் -இத்யாதிகளில் படியே
ஸ்வரூபத்தாலும் குணத்தாலும் பிரணயத்தாலும் ஸூஸ்லிஷ்டனான சரண்யனுக்கு
தன்னடியார் திறத்தகத்து-இத்யாதிகளில் அபி பிரேரிதங்களாய்-புருஷகாரமும் தன்னேற்றம் என்னலாம் படியான
சரண்யத்வ உபயுக்தங்களான ஆகாரங்தங்களைச் சொல்லுகிறது இங்குற்ற நாராயண சப்தம் -அவையாவன –
சரீராத்மா பாவ நியாமகங்களான சேஷ சேஷித்தவாதி சம்பந்தங்களும் –
ஆஸ்ரயணீயதைக்கும் பல பிரதானத்துக்கும் உபயுக்தமான குண வர்க்கமும்
ஸஹ காரி நிரபேஷமாக சர்வத்தையும் நினைத்த போதே தலைக்கட்ட வல்ல சங்கல்ப ரூப வியாபாரமும்
ஸ்வ முக்திஸ்ய ஸ்ரீ மான் -என்கிறபடியே ஆஸ்ரித சம்ரக்ஷணம் தானும் தன் பேறாக ரஷிக்கிற பிரயோஜன விசேஷமும்

இங்கு குண வர்க்கம் -என்கிறது
காருண்ய -ஸுலப்ய -ஸுசீல்ய -வாத்சல்ய -க்ருதஞ்ஞதாதிகளும் -ஸர்வஞ்ஞத்வ சர்வ சக்தித்வ-
சத்ய சங்கல்பத்வ- பரிபூர்ணத்வ -பரம உதாரத் வாதிகளும்
காருண்யம் –
ஒரு வியாஜத்தை முன்னிட்டு நம்முடைய துக்கங்களைக் கழிக்கைக்குத் தானே நினைத்து இருக்கையாலே –
எம்மா பாவியர்க்கும் விதி வாய்க்கின்று வாய்க்கும் -என்று நம்புகைக்கு உறுப்பாம்
ஸுலப்யம் –
சேணுயர் வானத்து இருக்கும் தேவ பிரான் -தன்னை ஆணை என் தோழீ உலகு தோறு அலர் தூற்றாதா படி -என்று
அகலாதபடி ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளஞ்சிங்கம் நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் என்று
ஆபால கோபாலம் அணியனாய் அபேக்ஷிதம் தந்து அருளும் என்கைக்கு உறுப்பாம் –
ஸுசீல்யம் –
அம்மான் ஆழிப் பிரான் அவன் எவ்விடத்தான் யான் யார் -என்று அகலாமைக்கு உறுப்பாம்
வாத்சல்யம்
நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன் -என்று ஸ்வ தோஷத்தைக் கண்டு அவன் அநாதரிக்கிறான்
என்று வெருவாமைக்கு உறுப்பாம் –
க்ருதஞ்ஞத்வம் –
மாதவன் என்றதே கொண்டு –
திருமால் இருஞ்சோலை மலை என்றேன் -என்கிறபடியே தன் பக்கல் அதி லகுவாய் இருபத்தொரு
வ்யாஜத்தைக் கண்டாலும் இனி நம்மைக் கை விடான் என்கிற தேற்றத்துக்கு உறுப்பாம் –
மார்த்தவ -ஆர்ஜவாதிகளுக்கும் –
இப்படியே உபயோகம் கண்டு கொள்வது
சர்வஞ்ஞத்வம்-
எல்லாம் அறிவீர் -என்கிறபடியே ஆஸ்ரிதருடைய இஷ்ட பிராப்தி அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி உபாயங்களும்
விரோதிகளையும் அறிக்கைக்கு உறுப்பாகும்
சர்வ சக்தித்வம்
கூட்டரிய திருவடிக்கள் கூட்டினை -என்கிறபடியே ஆஸ்ரிதர் மநோ ரதங்களைக் கடிப்பைக்கு உறுப்பாம்
சத்ய சங்கல்பத்வம்
ஜன்ம சன்மாந்தரம் காத்து -இத்யாதிகளில் படியே மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று முடிவு செய்கைக்கு உறுப்பாம்
பரி பூர்ணத்வம்
செல்வ நாரணன் என்ற சொல் கேட்டலும்–இத்யாதிகளில் படியும் பாவ தார தம்யம் பார்க்கும் அளவே யானாலும்
நாம் செய்யும் கிஞ்சித்காரத்தில் கௌரவ லாகவங்களைப் பாராமைக்கு உறுப்பாம் –
பரம உதாரத்வம்
அல்பமான ஆத்மாத்மீயங்களைச் சோர ஆநீத நூபுர ந்யாயத்தாலே சமர்ப்பித்தவர்களுக்குத் தான்
எனக்கே தந்த கற்பகம் -என்கிறபடியே அநந்தமான ஆத்மாத்மீயங்களை வழங்குகைக்கு உறுப்பாம்
ஸ்தைர்ய தைர்யாதிகளுக்கும்
இப்படி உபயோகம் கண்டு கொள்வது-

இந் நாராயண சப்தத்தில் வ்யுத்பத்த்யாதிகள் ஸ்ரீ மூல மந்த்ரத்திலே சொன்னோம்
ஸ்ரீமந் நாராயண ஸ்வாமிந் -இத்யாதி மந்திரங்களையும் –
கமல நயன வாஸூ தேவ –
அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பா -இத்யாதி பிரயோகங்களையும்
ஸ்ரீ கத்யங்களையும் பார்த்து
ஸ்ரீ மச் சப்தத்தையும் நாராயண சப்தத்தையும் சம்புத்த்யந்தமாக்கி சரண்யனை அபி முகீகரித்து –
தவ -என்கிற ஒரு பதத்தை அத்யாஹாரித்து -அன்வயித்து நிர்வஹிப்பர்கள் –
சரண சப்தம் அறுதியாக ஒரு ஸமஸ்த பதம் என்றும் நிர்வஹிப்பர்கள் –

த்வத் பாத கமலா தந்யத் –
உன் சரண் அல்லால் சரண் இல்லை
நின் இலங்கு பாதம் அன்றி மற்றோர் பற்றிலேன்
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் –இத்யாதிகளில் படியே அவதாரணம் இங்கே விவஷிதம் –
ஓவ் சித்ய கிருப உத்தம்பகத்வ போக்யத்வ அதிசயங்களாலே -தேவ தானவர்களுக்குப் பொதுவாய் நின்ற
துயரறு சுடர் அடிகளைத் துவக்கி அமலனாதி பிரான் படியே திரு மேனியை முழுக்க அனுசந்திக்கிறான்
இவ்விக்ரஹ விசிஷ்டனான நாராயணன்-பர வ்யூஹாதி சர்வ அவஸ்தையிலும்
ஸ்ரீ மானாய் இருக்குமா போலே ஸூபாஸ்ரயமுமாயும் இருக்கும் –
இவற்றில் அர்ச்சாவதார பர்யந்தமாக உத்தர உத்தரம் ஸுலப்யம் அதிகம் –
———–

சரணவ் -பதார்த்தம்
திவ்யாத்ம ஸ்வரூபம் ஸூபமே யாகிலும் ஆலம்பிக்க அரிதாகையாலே ஸூபாஸ்ர்யமாய் நின்ற
திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தில் சேஷ பூதனை சேஷி சேர்த்துக் கொள்ளும் துறையைக் காட்டுகிறது சரண சப்தம்

———–

சரண சப்தார்த்தம் –
ரக்ஷகத்வ மாத்ரத்தைச் சொன்னால் மற்ற அதிகாரிக்கும் பொதுவாகையாலும் –
கிருஹத்தைச் சொன்னால் இங்கு அந்வயம் இல்லாமையாலும் –
ப்ராப்யத்தை விவஷித்தால் உபாயம் சொல்லிற்று ஆகாமையாலும்
உத்தர கண்டத்தோடு புநர் யுக்தி வருகையாலும்
இங்கே சரணம் -என்கிற சப்தம் உபாய அர்த்த வாசகமாக நிஷ்கர்ஷிக்கப் பட்டது

ப்ரபத்யே -என்கிற அளவாலும் அமைந்து இருக்க உபயாந்தர ஸ்தான நிவேசம் தோற்றுகைக்காக
இங்கு சரணம் சப்தம் கிடக்கிறது –
பக்தி ஸ்தானத்தில் பிரபத்தியை விதியா நிற்க -உபாயாந்தர ஸ்தானத்தில் ஈஸ்வரன் நிற்கிறான் என்றது
அகிஞ்சனன் திறத்தில் கிருபாதிசயம் உடைய ஈஸ்வரன் பக்தி அனுஷ்ட்டித்தால்
அதற்குத் தரக்கடவ பலத்தை அல்ப வ்யாஜத்தாலே தரும் என்றபடி –
இப்படிப்பட்ட உபாயத்வம் இவ்வித்யைக்கு விசேஷித்து வேத்யாகாரம்
இத்திருவடிகளுக்கு உபாயத்வமாவது -அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -என்ன
சரண்யன் உல்லசித காருண்யனாய் பர ஸ்வீகாரம் பண்ணி –
அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்து அடியீர் வாழுமின் -என்று அருள் கொடுக்கும்படி பண்ணுகை

உபாய சப்தம் -வ்யவஹித ஸாதனத்திலும் அவ்யவஹித ஸாதனத்திலும் வர்த்திக்கும் என்னும் இடம் –
ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி லோக சித்தம் –
சித்த ஸாத்ய உபாயங்கள் இரண்டுக்கும் இவ்விரண்டு ஆகாரம் ஸாத்ய பேதத்தால் பிரதி நியதம் –
சரண்ய வசீகரணமாய்ப் புருஷனுக்கு சாத்தியமாக விதித்த பிரபத்தி தன்னையே சித்த உபாயம் என்ன ஒண்ணாது –
ஸ்ரவணாதிகளாலே பிறந்து நிற்கிற சம்பந்த ஞான மாத்ரத்தை ஸாத்ய உபாயம் என்றால்
இது விதேயம் இல்லாமையாலும்
அவிதேய ஞானத்தால் மோக்ஷம் சொல்லும் சித்தாந்தத்துக்குத் துல்யம் ஆகையாலும்
சங்க ப்ரபத்தியை விசதமாக விதிக்கிற பிரகரணங்களுக்கும் விருத்தம் ஆகையாலும் இது கூடாது

ஆகையால் -அம்ருதம் சாதனம் ஸாத்யம்
ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம
கிருஷ்ணம் தர்மம் ஸநாதனம்
தத் ஏக உபாயதா யாச்நா
த்வம் ஏவ உபாய பூதோ மே –இத்யாதிகளில் படியே
ரக்ஷண உபயுக்த சார்வாகார விசிஷ்டனாய்க் கொண்டு பூர்வ சித்தனாய் அவசர பிரதீஷனாய்
வ்யாஜ மாத்ர பிரசாத நீயனாய் நிற்கிற ஸ்ரீ யப்பதியே சித்த உபாயம் –
இது பக்தி பிரபத்திகளைப் போலே ஒன்றால் ஸாத்யம் அன்று –
அங்க பிரபத்தி பண்ணினவனுக்குப் போலே வேறு ஒரு சுமை எடுக்காதே அகிஞ்சனனுக்கு
உபாயாந்தர ஸ்தானத்தில் நிற்கிறது –
தத் பிரசாத மாத்திரமே ஸாத்யம் –
ஆடையால் அடைக்கலம் அடைந்தேன் -என்கிற சாங்க பர ந்யாஸம் அதிகாரி கிருத்யம்
சமர்ப்பித பர ஸ்வீ காரம் சித்த உபாயமான ஈஸ்வர கிருத்யம்
தவ பரோஹ காரிஷி தார்மிகை -ஸ்ரீ ரெங்கராஜா ஸ்தவம் –2-102-என்கிறபடியே
நிபுணனுக்கு பர சமர்ப்பணமும் ஆச்சார்ய கிருத்யம் –
அப்போது இவ்விரண்டு விஷயத்திலும் ஸ்வரூப அனுரூபமான கைங்கர்யம் ஸ்வ கிருத்யம்

———–

ப்ரபத்யே -சப்தார்த்தம்
இப்படி சித்த உபாய விசேஷமான சரண சப்தத்தோடு அந்விதமான ப்ரபத்யே என்கிற பதம்
சங்க பர சமர்ப்பணத்தைக் காட்டுகிறது –
ஆனுகூல்ய சங்கல்பமும் பிராதி கூல்ய வர்ஜனமும் பிரதம பதத்தால் ஸூசிதமாய்- இங்கும் அர்த்த சித்தம் ஆகிறது –
இதில் கத்யர்த்தமான தாது புத்த்யர்த்தம் ஆகையாலும் புத்தி சப்தம் அத்யவசாயத்தைச் சொல்லுகையாலும்
இதன் மஹத்தையை பர என்கிற உப சர்க்கம் காட்டுகையாலும் மஹா விஸ் வாசம் சொல்லியதாயிற்று –
கர்த்தவ்யம் சக்ருதேவ –ஸ்ரீ நியாஸ திலகம் -19-என்கிற ஸ்லோகத்தை இங்கே அனுசந்திப்பது –
பிரபத்தி லக்ஷண வாக்கியத்தின் படியே விஸ் வாச பூர்வக பிரார்த்தனையும் இங்கே யாகிறது
பிரபத்தி விஸ் வாச -என்று தொடங்கி -விஸ் வாச பூர்வகம் பிரார்த்தனாம் இதி யாவத் -என்றும்
விஸ் வாச பூர்வகம் பகவந்தம் நித்ய கிங்கர தாம் பிரார்த்தயே -ஸ்ரீ கத்யம் -என்று ஸ்ரீ பாஷ்ய காரர் அருளிச் செய்தார்
விஸ் வாசோ த்வயார்த்த -என்றதற்கு இதுவே தாத்பர்யம் –

உபாயமாகப் பற்றுகிறேன் என்கையாலே-
ஆத்மதீய பர ந்யாஸ
சக்ருதேவ ப்ரபந் நஸ்ய க்ருத்யம் நை வாஸ்தி கிஞ்சன -இத்யாதிகளில் படியே
அவ்விஷயத்தில் கர்த்தவ்ய சேஷ நிவ்ருத்தி ஹேதுவான பர ந்யாஸமும் இங்கேயாகிறது
ந்யாஸ பஞ்சாங்க சம்யுத
அநேநைவ து மந்த்ரேண-இத்யாதிகளாலே பர ந்யாஸமே அங்கி என்னும் இடம் சித்தம் –

ப்ரபத்திம் தாம் ப்ரயுஞ்ஜீத ஸ்வ அங்கை பஞ்சபி ராவ்ருதாம் -என்று அங்கமான
ஆனுகூல்ய சங்கல்பாதிகளை சம்பாவித ஸ்வபாவம் என்பற்கு
உத்தர காலத்தில் ஆனுகூல்யாதிகளுடைய அநியமத்திலே தாத்பர்யம் –
ஆகையால் மேல் அபாய சம்ப்ல்வத்திலும் அதிகார விருத்த உபாய பரிக்ரஹத்திலும் புந பிரதனம் விதிக்கிறது
கபோத நாளீ ஜங்க வானராதி வ்ருத்தாந்தங்களைப் பார்த்தால்
சரணாகதனுக்குத் தத் காலத்தில் ஆனுகூல்யாதி நியமம் இன்றிக்கே இருக்க ரஷிக்கக் கண்டோமே என்னில் –
லோகத்தில் காருணிகர் தர்மாபிசந்தி விசேஷத்தாலே அப்படிக்கு ரஷிக்கிறார்-
ஈஸ்வரன் ரஷிக்கும் போது தன்னுடைய நியோகத்தை யதாவத் அனுஷ்ட்டிப்பித்து ரஷிக்கும்

இங்கு உத்தமன்
அஹம் அஸ்ம்ய அபராதாநாம் ஆலயம் அகிஞ்சன அகதி
அகிஞ்சனோ அநந்யகதி –இத்யாதிகளில் சொன்ன அதிகார விசேஷத்தோடும் கார்ப்பண்யம் ஆகிற அங்கத்தோடும்
கூடின பர சமர்ப்பணத்தில் கர்த்தாவான தன்னைக் காட்டுகிறது –
அதுவும் அவனது இன்னருளே –
ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்து ஒழிந்தாய் -இத்யாதிகளில் படியே
பிரபத்தியும் அவன் அடியாக வந்தது என்று அனுசந்தேயம்
இப்பாசுரத்தை
ஸ்வயம் வஸ்தூ குர்வன் ஜனமிமம் அகஸ்மாத் சரஸிஜ
பிரகாரவ் பத்மா யாஸ் தவ சரணவ் ந சரண்யந் –ஸ்ரீ லஷ்மீ கல்யாணத்தில்
ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் பாசுரமாக ஸ்ரீ பட்டர் அருளிச் செய்தார் –

தத்துவ ஞானம் அடியாக வருகிற பல சங்க கர்த்த்ருத்வ தியாக பூர்வகமான அனுஷ்டானம்
நிவ்ருத்தி தர்மங்களான கர்ம யோகாதிகளிலும் பிரபதனத்திலும் துல்யம் –
உத்தர கிருத்யத்தில் உபாயத்வ தியாகம் விசேஷித்து இருக்கும் –
ப்ரபத்யே -என்கிற வர்த்தமான நிர்த்தேசம் சாங்க அனுஷ்டான க்ஷணத்தைக் காட்டுகிறது –
உபாசனத்தில் -ஸக்ருத் க்ருத சாஸ்த்ரார்த்த -என்கிற நியாயத்துக்குச் சில வசனங்களால் விரோதம் உண்டாயிற்று
இங்கு அனுக்ரஹம் உள்ளது -இது
சக்ருதேவ ப்ரபந்நாய
சக்ருதேவ ஹி சாஸ்த்ரார்த்த
ய ஸக்ருத் கரணம் கத
நநு ப்ரபந்ந சக்ருதேவ நாத
ஸக்ருத் ப்ரார்த்தநா மாத்ரேண–இத்யாதிகளாலும்
காகா ஸூராதி வ்ருத்தாந்தங்களாலும் சித்தம்
இப்படி க்ஷண க்ருத்யமான ந்யாஸ யாகத்துக்கு நைரபேஷ்யம் தோற்றுகைக்காகக் கேவலம்
பகவத் சங்கல்ப ஸாத்யமான மரணத்தை அவப்ருதம் என்கிறது –
இதற்கு இவன் மேல் இருந்து செய்யும் அனுகூல வ்ருத்தியாதிகள் ஒன்றும் இதற்கு
அங்கம் அன்று என்கையில் தாத்பர்யம் –

இப்பூர்வ கண்டத்தில் பிரகாசித்த பர ந்யாஸத்தை அனுஷ்டிக்குமவனுக்குத்
தத்வ ஞானாதி சம்பாதனம் பூர்வ க்ருத்யம்
ஆனுகூல்ய சங்கல்பாதி தத்கால கிருத்யம்
ஸ்வயம் பிரயோஜனமான நிரபராத கைங்கர்யம் உத்தர கிருத்யம்
பூர்வ க்ருத்ய விகலன் அதிகாரி அல்லன்
தத்கால க்ருத்ய விகலன் க்ருதக்ருத்யன் அல்லன்
உத்தர க்ருத்ய விகலன் க்ருதார்த்தன் அல்லன்
இப்படி விகலரானவர்களும்
கதம் சித் உபகாரேண க்ருதேநைகேந துஷ்யதி–என்கிறபடி
க்ருதஞ்ஞனான சரண்யனுடைய கிருபையாலே க்ரமேண பூர்ணர் ஆவார்கள் –
ஸக்ருத் ஜப்ததேந மந்த்ரேண-என்ற சாத்யகி தந்திரத்தில் சொன்னது இங்கும் துல்யம் இறே

பவ சரணம் இதீரயந்தி யே வை
யேந கேநாபி பிரகாரேண த்வய வக்தா த்வம்
ஏதத் உச்சாரண மாத்ரா வலம்பநேந
பிரபத்தி வாசைவ –இத்யாதிகளிலும் இதன் பிரபாவம் கண்டு கொள்வது
ஸக்ருத்ச் சரிதம் யேந ஹரிரித் யக்ஷர த்வயம் –என்கிறபடியே -லகுவாக இரண்டு அக்ஷரங்களை உச்சரிக்க
இட்ட படை கல் படையானால் குரு தரமான இவ்வாக்கிய த்வயத்தை உச்சரித்தவனுக்கு இவை கேட்க வேணுமோ
தமஸ்ஸாலும் ரஜஸ்ஸாலும் வரும் கலக்கம் அறுகையாலே
பாரமார்த்திகீ
யதாவஸ்த்திதா -என்னும்படியான பரிபூர்ண பிரபத்தி பண்ணினவதானே கோரின கோலின காலத்திலேயே ஸித்திக்கும்
இது சகல பல சாதனம் என்னும் இடம்
தாவ தார்த்திஸ் ததா வாஞ்சா தாவன் மோஹஸ் ததா அஸூகம்
யத் கேந காம காமேந -இத்யாதிகளிலும் காக விபீஷண கபோத ஸூமுக திரௌபதீ கஜேந்திர க்ஷத்திர பந்து
முசுகுந்தாதி விருத்தாந்தங்களிலும் காணலாம் –

வினை விடுத்து வியன் குணத்தால் எம்மையாக்கி
வெரு உரை கேட்டு அவை கேட்க விளம்பி நாளும்
தனை யனைத்தும் அடைந்திடத் தான் அடைந்து நின்று
தன் திருமாதுடன் இறையும் தனியா நாதன்
நினை வழிக்கும் வினை வழிக்கு விலக்காய் நிற்கும்
நிகரில்லா நெடும் குணங்கள் நிலை பெறத் தன்
கனை கழல் கீழ் அடைக்கலமாம் காட்சி தந்து
காரணனாம் தன் காவல் கவர்கின்றான் -கவல்கின்றானே –

வெரு உரை கேட்டு -ஆர்த்த த்வனி கேட்டு
அவை கேட்க விளம்பி -அவன் கேட்க்கும் படி சொல்லி

—————–

உத்தர கண்டம் –
இப்படி சர்வ புருஷார்த்தங்களையும் சாதிக்க வற்றான உபாயம் இங்கு எதுக்காக -என்ன –
கண்டு கேட்டு -என்கிற பாட்டின் படியே ஷூத்ர பிரயோஜனங்களோடே
துவக்கற்ற புருஷார்த்த விசேஷத்தைக் காட்டுகிறது -உத்தர கண்டம் –

ஸ்ரீ மத் சப்தார்த்தம்
இதில் ஸ்ரீ மத் சப்தம்
ஒண்டொடியாள் திரு மகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப
கோலத் திரு மா மகளோடு உன்னை -என்கிறபடியே நிரதிசய போக்யமான சேஷி தத்த்வம்
பாவம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா
தயா சஹாஸீ நம நந்த போகிநி –இத்யாதிகளில் சொன்ன சேர்த்தியிலே
கைங்கர்ய பிரதி சம்பந்தியாய்க் கொண்டு நித்ய யுக்தமாய் நிற்கிற நிலையைக் காட்டுகிறது –
ஸ்ருதி யாதிகளிலே சர்வ விசிஷ்டன் ப்ராப்யனாகச் சொல்லி இருக்க
நாநயோர் விதயதே பரம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-8-35-மிதுனம் பரதேவதை
அஸ்யா மம ச சேஷம் ஹி விபூதி ரூபயாத்மிகா
உபயா திஷ்டானம் சைகம் சேஷித்வம் –இத்யாதிகளால் சொன்ன வாசி தோற்றுகைக்காக இறே
இங்கே விசேஷித்து எடுக்கிறது –
ஸ்ரீ மச் சப்த நிருக்திகளிலே ப்ராப்யத்தைக்கு உறுப்பானவற்றை இங்கே அனுசந்திப்பது –

——–

நாராயண சப்தார்த்தம் –
சர்வ சேஷியான தத்வம் பிரதான ப்ராப்யமானாலும் ப்ராப்தாவின் ஸ்வரூபம் முதலான சர்வ விசேஷணங்களும்
ப்ராப்ய கோடி கடிதங்களாய் நிற்கிற நிலையைக் காட்டுகிறது -இங்குற்ற நாராயண சப்தம் –
தேச கால புருஷ பேதத்தாலே பண்டு பஹு விதமான ஆனுகூல்ய பிரதி கூல்யாதிகளை அடைந்தவை
சர்வ உபாதிகளும் கழிந்தவனுக்கு ஸ்வாமி விபூதியான ஆகாரத்தாலே அத்யந்த அனுகூலங்களாய் இருக்கும்
அநந்த ஆத்மாக்களுக்கும் வரும் ஐஸ்வர்ய ஆத்ம அனுபவ ரசத்தை எல்லாம் சேரப் பார்த்தாலும்
பரி பூர்ண ப்ரஹ்ம அனுபவ ரூபமான திருப் பாற் கடலிலே ஒரு திவலைக்கும் பற்றாது –
கைங்கர்ய விசேஷங்களுக்கு இலக்காகப் பர்யங்க வித்யாதிகளிலே சொன்ன
திவ்ய மங்கள விக்ரஹமும் இங்கே விசேஷித்து அனுசந்தேயம்
தன்மை பெருத்தித் தன் தாளிணைக் கீழ் கொள்ளும் அப்பன் -என்றும்
தன் தாளிணைக் கீழ் சேர்த்து -என்றும்
மதீய மூர்த்தா நாம் அலங்கரிஷ்யதி –என்றும் சொல்லுகிறபடியே திருவடிகளுக்கும் -ஆதார ஆசன -பத்மத்துக்கும் நடுவு இறே
முக்தருக்கு ஸ்வதஸ் ப்ராப்தமான இருப்பிடம் –

இப்படி சர்வ சேஷித்வ சர்வ பிரகார நிரதிசய போக்யத்வங்களைப் பிரதானமாகப் பிரகாசிக்கிற பதங்களில்
சதுர்த்தி தாதர்த்யர்த்த மாத்ரத்தை சொன்னால் கீழ்ச் சொல்லுகிற உபாயத்தோடே சேர்த்தி இல்லாமையால்
நித்ய ஸித்தமான இத் தாதர்த்தயர்த்துக்கு அனுரூபமாய் நிருபாதிக அனுபவ பரீவாஹமாய்
வைபவரீத்யாதி ரஹிதமாய் சர்வ தேசாதி யோக்யமான யதா அபிமத சர்வவித கைங்கர்யத்தையும் காட்டுகிறது
இதன் பிரார்த்தனைக்கு இங்கே ஒரு கிரியா பதம் அத்யாஹார்யம்
குருஷ்வ மாம் அனுசரம்
வான் உயர் இன்பம் மன்னு வீற்று இருந்தாய் அருளு நின் தாள்களை எனக்கே
நின் தாளிணைக் கீழ் வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகை அருளாய்
நித்ய கிங்கரோ பவாநி –இத்யாதிகளை இங்கே அனுசந்திப்பது –

————

நம -சப்தார்த்தம்
இப்படி பிராரத்த நீயமான பரம புருஷார்த்தம் அவித்யா கர்மாதியான அநிஷ்ட வர்க்கத்தினுடைய
அத்யந்த நிவ்ருத்தி பூர்வகம் ஆகையால் அல்லாத புருஷார்த்த அனுபவ தசையில் வரும்
ஸ்வாதீந ஸ்வார்த்த கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வ ப்ரம ரூபமான களையற்று
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளுமீதே -இத்யாதிகளில் படியே
நிற்கும் நிலையை இங்குற்ற நமஸ் ஸூ காட்டுகிறது
இதுவும் திருமந்திரத்தில் ஸூஷ்ம யோஜனையில் போலே இரண்டு எழுத்தும் இரண்டு பதமாய்
அத்யாஹரித்த கிரியாபதத்தோடே அன்வயித்து ஒரு வாக்கியம் ஆகிறது

————-

இப்படி
ஸஹ தர்ம சாரிணீ சம்பந்தமும்
இதனுடைய நித்யதையும்
ரக்ஷண உபயுக்த குணாதிகளும்
ஸூபாஸ்ரய விக்ரஹமும்
இவற்றால் விசிஷ்டனுடைய உபாய பாவமும்
இவனுடைய வசீ கரணமும்
இது ஸக்ருத் கர்த்தவ்யமான படியும்
இதில் அதிகாரி விசேஷமும்
சர்வ சேஷீ ச பத்நீ கனாய்க் கொண்டு கைங்கர்ய பிரதிசம்பந்தியான படியும்
சர்வ விசிஷ்டனுடைய நிரதிசய போக்யதையும்
அவன் திறத்தில் ஸ்வரூப அனுரூபமான ஸ்வச் சந்த கைங்கர்யமும்
இது அஹங்காராதி ரூபமான களையற்ற நிற்கிற நிலையும்
இப்படி பரி ஸூத்தமான கைங்கர்யத்தினுடைய பிரார்த்தனையும் –அடைவே பிரகாசிக்கின்றன –

—————-

த்வயத்தின் வாக்யார்த்தம் –
இதின் அவாந்தர வாக்கியங்கள் மூன்றையும் சேர்த்தால்
அநந்யார்ஹ சேஷபூதனாய் -அகிஞ்சனான நான் -ஸ்ரீ மானான நாராயணன் திருவடிகளில் –
சர்வவித தோஷ ரஹிதமாய் -ஸ்வ அபிமதமான சர்வவித்த கைங்கர்ய வர்க்கத்தையும் பெறுகைக்கு
ஸ்ரீ மந் நாராயணன் திருவடிகளையே உபாயமாகக் கொண்டு
யதோக்தமான ஆத்ம ரஷா பர சமர்ப்பணம் பண்ணுகிறேன் என்று ஒரு வாக்யார்த்தம் ஆகிறது –

இவ்வர்த்த அனுசந்தானம்
உபாய தசையில் -சக்ருத்தாய் -க்ருதக்ருத்யதா ஹேதுவாய் இருக்கும் –
ஸ்வயம் பிரயோஜனமான உத்தர க்ருத்யத்தில் சதாவாய் க்ருதார்த்ததா ஹேதுவாய் இருக்கும்
இதில் பூர்வ கண்டத்தில் அநந்ய உபாயத்வமும்
உத்தர கண்டத்தில் அநந்ய பிரயோஜனத்வமும்
இரண்டு இடத்திலும் அநந்யார்ஹ சேஷத்வமும் சித்திக்கிறது
இப்படி இங்கும் அங்கும் திருமால் அன்றி இன்மை கண்டவன் த்வய நிஷ்டன் –

என்னது இது யான் செய்கின்றேன் என்னாதாருக்கு
இன்னடிமை தந்து அளிப்பான் இமையோர் வாழும்
பொன்னுலகில் திருவுடனே அமர்ந்த நாதன்
புனலாரும் பொழில் அரங்கம் திகழ மன்னித்
தன் அகலம் அகலாத தகவால் ஓங்கும்
தகவுடனே தன் கருமம் தானே எண்ணி
என்னை நய அடைக்கலம் கொண்டு அஞ்சல் தந்து என்
அழலாற நிழலார அளிக்கின்றானே

ஸ்ரீ த்வயதிகாரம் முற்றிற்று

——————————————-

கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குண சாலிநே
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம —

—————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

தத்வ த்ரய விளக்கம் -ஸ்ரீ திருப்புல்லாணி ஸ்வாமிகள் —

September 10, 2019

முமுஷுக்கு தத்வ த்ரய ஞானம் வேண்டுமே

தேஹ ஆத்ம அபிமானம் நீங்க -சித்-அசித் -வாசிகள் ப்ரத்யக்ஷமாகவே -காணலாமே
1–நாம் -நான் -என்று ஆத்மாவைச் சொல்லி –இது அது என்று அசித்தைச் சொல்கிறோமே
2-உடையவன் -ஸ்வாமி என்றும் உடைமை -சொத்து என்றும் சொல்கிறோமே
3-அறிபவன் -அறியப்படும் பொருள் என்று வேறே வேறாகச் சொல்கிறோமே
4-நான் -ஏகம் -ஒருமையில் சொல்லி -அநேக பொருள்களை கண்டு கேட்டு இருப்பதால் -பன்மையாக சொல்லி வேறுபாடு
5-நான் -அவயவ ரஹிதம் -துண்டாக்க முடியாமல் -கை கால்கள் -தோல்-சதை இப்படி அவயவ ஸஹிதம்-வாசியும் உண்டே
6-நான் -ஸ்வயம் பிரகாசம் -தன்னையும் காட்டும் பிறருக்கும் காட்டும் -அதுவோ ஜடம் -ஞானத்து விஷயமாகும்
7-ப்ரத்யக் -தனக்குத் தானே தோன்றும் -நான் எங்கு இருக்கிறேன் -என்று தானே சொல்வோம்-அதுவோ பராக் -பிறருக்குத் தோன்றுமவை
8-இதுவோ எப்போதும் அநு கோலம் -அதுவோ நோய் இத்யாதி இல்லாத போது தான் அநு கூலம் -இருக்கும் பொழுது பிரதி கூலம்
9-இதுவோ போக்தா அனுபவிப்பவர் -அவர்களோ போக்யம் -அனுபவிக்கப்படுபவை
10-இது ஸ்வ தந்திரம் -அவர்களோ பர தந்திரம்
11-இவை சேஷி உடையவர் -அவை சேஷம் -உடைமைகள்
12-இவர்கள் கர்த்தாக்கள் -அவை கரணம் -அவற்றைக் கொண்டு கார்யம் செய்கிறோம்
13-அணுத்வ பரிமாணம் -வெட்டவோ கூட்டவோ முடியாது -அவை மத்யம பரிமாணம் கூறாக்கவும் கூட்டவும் முடியுமே

——————-

இந்த வாசியை உணர்ந்த பின்பு சாஸ்திரம் மூலம் ஈஸ்வர தத்வத்துக்கும் ஜீவ தத்வத்துக்கும் உள்ள வாசி அறிவோம்

1–பிதா -காரணம் / புத்திரர் -காரியம்
2–ரக்ஷகர் -ரஷ்யம்
3–சேஷி -சேஷன்
4–பர்த்தா–பார்யை
5–ஜேயன்-அறியப்படுபவன் -ஞாதா -அறிபவன்
6– ஸ்வாமி -ஸ்வம் –
7–ஆதாரம் –ஆதேயன்
8–வியாபி -அந்தர்யாமி -ஆத்மா அனைத்துக்கும் அனைவருக்கும் -நாமோ அவனுக்கு சரீரம் -வியாப்யம்
9–போக்தா -நம்மை அடைந்து அனுபவிப்பவன் -நாமோ போக்யம் -படியாய் கிடந்து பவள வாய் காண்போம்
10–நிரங்குச ஸ்வ தந்த்ரன் -நாம் பரதந்த்ரர் -ஏவிப் பணி கொள்ளப் பிரார்த்திப்போம்

11–ஸ்வா பாவிக அபஹத பாப்மா -இயற்கையாகவே பாபங்களால் தீண்டப்படாமல் -நாம் அப்படி இல்லையே
12–ஸ்வா பாவிக வி ஜரன்-மூப்பு இல்லாத
13–ஸ்வா பாவிக வி ம்ருத்யு -இறப்பு இல்லாத
14–ஸ்வா பாவிக வி சோகன்-சோகம் இல்லாத
15–ஸ்வா பாவிக வி ஜிகஸ்தன் -பசி இல்லாத
16–ஸ்வா பாவிக அபி பாசன் –தாகம் இல்லாத
17–ஸ்வா பாவிக சத்ய காமன்
18–ஸ்வா பாவிக சத்ய ஸங்கல்பன்
19–அனந்தன் -தேச கால வஸ்து த்ரிவித அபரிச்சேதன்
20–அகில காரண அத்புத காரண -நிஷ்காரண காரணன் –

நாம் அவனது அனுக்ரஹத்தாலே அவனை அடைந்து இந்த அஷ்ட வித –
அபஹத பாப்மா -வி ஜர -வி ம்ருத்யு -வி சோக -வி ஜிகிஸ்தா -அபிபாச-சத்யா காம -சத்யா சங்கல்ப -குணங்களில்
சாம்யம் பெறுவோம் அன்றோ

———————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பரகால நல்லான் ரஹஸ்யம் – –ஸ்ரீ சரம ஸ்லோக பிரகரணம் -உத்தரார்த்தம் -அஹம் பதார்த்தம்/ த்வா பதார்த்தம் /சர்வ பாபேப்யோ பதார்த்தம்/மோக்ஷயிஷ்யாமி பதார்த்தம்/ மாஸூச பதார்த்தம்– –

September 3, 2019

ஆக பூர்வார்த்தம்
த்யாஜ்யமான சாதனங்களையும்
அவற்றினுடைய அனந்தத்யத்தையும்
தியாகத்தையும்
தியாக பிரகாரத்தையும்
தியாகம் அங்கம் என்னும் இடத்தையும்
ஸ்வீ கார்ய ஸ்வரூபத்தையும்
தந் நைரபேஷ்யத்தையும்
ஸ்வீ கார பிரகாரத்தையும்
ஸ்வீ காரத்தையும் –சொல்லிற்று

————————————–

ஆக இத்தால் அதிகாரி க்ருத்யம் சொல்லி
மேல் இப்படி பிரபத்தவ்யனான ஈஸ்வர க்ருத்யத்தையும்
பிரபக்தாவான அதிகாரி வுடைய க்ருத்ய லேசத்தையும் சொல்லுகிறது
பிரபத்தவ்ய க்ருத்யம் பிரபத்தவ்ய பல மோக்ஷ விரோதி சகல பாப நிவர்த்தகம்
ப்ரபந்ந க்ருத்யம் தத் பல நிர்ப்பரத்த்வ அநு சந்தானம்

அஹம் த்வா சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மாஸூச
அஹம்
என்று கீழ்ச் சொன்ன உபாய பலமான இஷ்ட பிராப்தி அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பூர்வகமாய் இருக்கையாலே
நிவர்த்யமான அநிஷ்ட ஸ்வரூபம் மேல் சொல்லக் கடவதாய்க் கொண்டு நிவர்த்தகமான ஸ்வரூபத்தை –
அஹம் -என்று காட்டுகிறது
உபாயமாக உன்னாலே ஸ்வீ கரிக்கப்பட்ட நான் -என்றபடி

மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்கிற உத்தமனுக்கு பிரதிசம்பந்தியாய்க் கொண்டு -அஹம் -சப்தம் வாரா நிற்கப் பிரித்து
அஹம் என்கிற இதுக்கு ஒரு விவஷை யுண்டு -அதாவது
த்வத் ஸ்வீ க்ருதனான நான் -என்றவாறே ஸ்வீ கார்ய ரூபமான வாத்சால்யாதி குண வைசிஷ்டியே தோற்றும் –
அத்தை வியாவர்த்தித்துக் கார்ய கரத்வ உபயோகி ஞான சக்த்யாதி குண வைசிஷ்ட்டி தோற்றுகைக்காக-

அஹம்
தேவ மனுஷ்யாதி அபிமானிகளுடைய அஹம் அர்த்தம் அவ்வளவில் பர்யவசிக்கும்
பிரகிருதி ஆத்ம விவேகம் பண்ணின வனுடைய அஹம் அர்த்தம் ப்ரக்ருதே பரமாய்
பர சேஷமான ஆத்ம வஸ்துவின் பக்கலிலே பர்யவசிக்கும்
ஈஸ்வரனுடைய அஹம் அர்த்தம் ஸ்வ வ்யதிரிக்த சமஸ்தங்களையும் தனக்கு விபூதியாக உடையவன்
ஆகையால் உள்ளது எல்லாம் காட்டும்
இவ் வஹம் சப்தம் கீழ்ச் சொன்ன இடத்தில் ஸுலப்யாதி குணோபேதனான நிலையைக் கழித்து
ஞானாதி குண பரிபூர்ணனான நான் என்கிறது
அதுக்கு அடி மேல் சொல்லுகிற பாப விமோசனத்துக்கு ஞான சக்த்யாதிகள் அபேக்ஷிதம் ஆகையால் –

ஆக
சர்வஞ்ஞனாய் -சர்வ சக்தியாய் -அவாப்த ஸமஸ்த காமனாய் -நிருபாதிக சேஷியாய் –
நிரவதிக தயாவானான நான் என்றபடி
த்வத் ஞான சக்தி கருணா ஸூ ச தீஷு நேஹபாபம் பராக்ரமம் இதும் அர்ஹதி மாமகீநம் -என்று
ஞான சக்தி கிருபாதிகளைப் பாப நிவ்ருத்திக்குப் பரிகரமாக ஸ்ரீ ஆழ்வானும் அருளிச் செய்தார் –

நிவர்த்தந அதிகாரி ஸ்வரூபமும் -நிவர்த்த்யம் இன்னது என்னும் இடம் அறிகைக்கும் சர்வஞ்ஞனாக வேணும்
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த நிறை ஞானத்து ஒரு மூர்த்தி -என்னக் கடவது இறே –

அறிந்தபடியே செய்து தலைக் கட்டுகைக்கு சர்வ சக்தியாக வேணும் -இந்த சர்வ சக்தித்வம்
முழுவதும் அகப்படக் கரந்து ஓர் ஆலிலைச் சேர்ந்த -என்று
ஸ்வ வ்யதிரிக்த ஸமஸ்த வஸ்துக்களையும் திரு வயிற்றிலே வைத்து ரஷித்த சக்தி யோகத்திலும்
பக்கமே கண்டாருளர் -என்று அதீந்த்ரியனான தன்னை இந்திரிய கோசரனாக்கின சக்தி யோகத்திலும்
எஞ்ஞான்றும் எங்கும் ஒழி வற நிறைந்து நின்ற-என்று அணு பூத வஸ்துக்களிலே விபுவான தான்
பரிசாமாப்ய வர்த்தித்தவ ரூப சக்தி யோகத்திலும்
நினைத்த எல்லாப் பொருள்கட்கும் வித்தாய் முதலில் சிதையாமே -என்று ஜகத்துக்கு உபாதானமாகா நிற்கப்
பரிணமியாதே காரணமான சக்தி யோகத்திலும் அதிகமாய் இருக்கும்
அதுக்கு அடி நித்ய சம்சாரியாய் -பகவத் விமுகனான சேதனனை -என்னை இசைவித்து நானும் பிசைந்தேன் என்றும் படி
தான் ஒட்டி வந்து என் தனி நெஞ்சை வஞ்சித்து -என்கிறபடியே இசைவித்து
தேந சேத விவாத -என்கிற அவிவாதத்தை யுண்டாக்கிப் பாப விமோசனம் பண்ணுகையாலே எதிர்தலையை இசைவிக்க வேணும் –
அவற்றுக்குத் தன் இசைவே வேணும் -ஆகையால் இவற்றில் காட்டில் இதுக்கு ஆதிக்யம் உண்டு

சர்வ சக்தி யானாலும் அபூர்ணனாய் இருக்குமாகில் ப்ரயோஜனத்தில் நினைவாய் இவன் கார்யம் செய்யக் கூடாது –
அது வேண்டாதபடி அவாப்த ஸமஸ்த காமனாய் இருக்கும் என்கிறது –
சர்வஞ்ஞனுமாய் -சர்வசக்தியுமாய் -அவாப்த ஸமஸ்த காமனானாலும் -பிறர் கார்யம் செய்யக் கூடாதே –
அது வேண்டாதபடி நிருபாதிக சேஷி என்கிறது

சர்வஞ்ஞத்வம் அபராதங்களை அறிகைக்கும்
சர்வசக்தித்வம் தத் அனுகுண தண்டதரனாகைக்கும்
அவாப்த ஸமஸ்த காமத்வம் சிலவற்றைக் கொடுத்து கழித்துக் கொள்ள ஒண்ணாமைக்கும்
சர்வ ஸ்வாமித்வம் இப்படிச் செய்யா நின்றால் நிவாரகர் இல்லாமைக்கும்
உறுப்பாய் இறே இதன் பூர்வம் போந்து

இப்போது அவற்றைக் கழித்து
சர்வஞ்ஞத்தை ரக்ஷண வீதியிலும்
சர்வ சக்தித்வத்தை ரக்ஷண வியாபாரத்திலும்
அவாப்த ஸமஸ்த காமத்வத்தை பிரயோஜன நிரபேஷ ரக்ஷணத்திலும்
ஸ்வாமித்வத்தைத் தன் பேறாகச் செய்கையிலும்
உபயுக்தம் ஆக்குகைக்கு பர துக்க அஸஹிஷ்ணுதா லக்ஷணமான பரம தயை வேணும்
இதுக்காக நிருபாதிக தயாவானாய் இருக்கும் என்கிறது –
ஆக க்ருபா ஸஹ க்ருதமான ஞான சக்த்யாதி குணங்களே இவனுக்கு உஜ்ஜீவன ஹேது ஆவது

விதி வாய்க்கின்று காப்பார் யார்
சேமம் செம் கோன் அருளே
ஆழியான் அருளே நன்று
துணியேன் இனி நின் அருள் அல்லது –இத்யாதிகளில் ஆழ்வார்களும் அருளிச் செய்தார்கள்
க்ருபயா கேவல மாதமஸாத் குரு
கேவலம் மதீயயைவ தயயா
க்ருபயா சரணம் பவ
தய ஸ்வ மாம் குணமய ரங்க மந்த்ர
தேஹி மே க்ருபயா நாத –இத்யாதிகளாலே கிருபையே உத்தாரகம் என்னும் இடத்தை
ஆச்சார்யர்களும் அருளிச் செய்தார்கள்

ஆக இந்த சர்வஞ்ஞத்வாதி குணங்கள் இவ் -வஹம்-அர்த்தத்தில் அநுசந்தேயங்கள்
இவை சேதனனுடைய அநந்ய சாதனத்வ வ்யவசாயத்துக்கும் அடியாய் –
ஈஸ்வரனுடைய விரோதி நிரசனத்துக்குப் பரிகரமுமாய் இருக்கும் –

மாம் -என்று தன் ஸுலப்யத்தைக் காட்டினான்
அஹம் -என்று பரத்வத்தைக் காட்டுகிறான்
மாம் -என்கிற நிலையிலே -தேர் மன்னர்க்காய் அன்று தேரூர்ந்த ஸுலப்யம் தோற்றும்
அஹம் -என்கிற நிலையிலே தார் மன்னர் தங்கள் தலை மேலான பரத்வம் தோற்றும் –
மாம் -என்று
பற்றலர் வீயக் கோல் கைக் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன் நின்றான் -என்று
கொல்லா மாக் கோலான உளவு கோலும் கையுமாக நிலையைக் காட்டினான்
அஹம் -என்று -வெள்ளை விளி சங்கு வெம் திடர் திருச்சக்கரம் ஏந்து கையன் -என்று கையும் திருவாழியுமான வேஷத்தைக் காட்டுகிறான் –
சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாம் -என்கையாலே மாம் என்று தர்ம நிவர்த்தகமான வேஷத்தைக் காட்டினான்
அஹம் சர்வே பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்கையாலே -அஹம் -என்று அதர்ம நிவர்த்தகமான வேஷத்தைக் காட்டுகிறான்
மாம் -என்று சரணம் -என்கிற உக்தியும் சஹியாத நிரபேஷமான நிலையாகையாலே உக்திக்கு விபரீதமான நிலையைக் காட்டினான்
அஹம் என்று பாப விமோசகத் வத்தாலே -அனுஷ்டானத்துக்கு விபரீதமான நிலையைக் காட்டுகிறான்
அஹம் மோக்ஷயிஷ்யாமி என்கையாலே பந்தகனான நானே விமோசகன் ஆனால் வேறு நிவாரகர் உண்டோ என்று
தன்னுடைய சமாப்யதிக ராஹித்யத்தைச் சொல்லுகிறான்

ஆக
சர்வஞ்ஞனுமாய் -சர்வ சக்தியுமாய் -அவாப்த ஸமஸ்த காமனுமாய் -சர்வ ஸ்வாமியுமாய் -பரம தயாவுமான –
நான் என்றதாயிற்று –

——————-

அநந்தரம் -த்வா -என்று –
நிவர்த்த்ய பாப ஆஸ்ரய பூதனாய் –
நிவ்ருத்த்ய உபாயத்தைப் பற்றி அவன் பக்கலிலே சர்வ பரங்களையும் ந்யஸித்து
விமுக வ்யாவ்ருத்தி ஸூ சகமான ப்ரபத்தியை உடையவனாய் –
பாப நிவ்ருத்தி அவசர ப்ரதிக்ஷகனான அதிகாரியைச் சொல்லுகிறது

சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாம் சரணம் வ்ரஜ -என்று விதித்த பிரகாரத்தில்
சாதனாந்தரங்கள் நமக்கு சாதனம் அன்று என்கிற பிரதிபத்தி விசிஷ்டனாய்
தத் ஹேதுவான ஸ்வரூப பாரதந்தர்ய ஞானவானாய்
தத் ஹேதுவான ஈஸ்வர ஏக ரஷ்யத்வ பிரதிபத்தி யுடையவனாய்
தத் கார்யமான பகவத் சேஷத்வ ஞானத்தையும்
தத் பர்யவசாந பூமியான ததீய சேஷத்வ ஞானத்தையும் யுடையவனாய்
புருஷாந்தரங்களில் விமுகனாய்
ஸ்வீ காரத்தில் உபாயத்வ புத்தியை ச வாசன பரித்யாகம் பண்ணி

ஞான க்ரியா பஜன சம்பத கிஞ்ச நோஹ மிச்சாதி கார சகநா நு சயா ந பிஞ்ஞ–இத்யாதிகளில் படியே –
சாதனாந்தரங்களில் அநந்வயத்தாலே அகிஞ்சனனாய் -அவற்றில் இச்சையும் இன்றிக்கே -அதிகாரமும் இன்றிக்கே –
அஞ்ஞான அசக்திகளையும் அபிராப்தியையும் அனுசந்தித்து -அத்தாலே தத் விஷயமான அநு சயமும் இன்றிக்கே
சித்த உபாய பிரதிபத்தி அனுவ்ருத்தியும் சாதனாந்தர சமானமாக அனுசந்தித்து இருப்பானாய் –
ஆக இப்படி -தியாக ஸ்வீ கார விசிஷ்டனாய்க் கொண்டு சர்வ ஸூலபனான என்னையே
நிரபேஷ உபாயமாகப் பற்றி க்ருதக்ருத்யனாய் நிற்கிற உன்னை என்றபடி –

அஹம் -என்கிற இடத்தில் –
சர்வஞ்ஞத்வாதி குண விசிஷ்டனாய் உபாய பூதனானவனுடைய ஸ்வ இதர சகல சாதனாந்தர நைரபேஷ்யத்தாலும்
த்வா -என்கிற இடத்தில் –
அஞ்ஞான அசக்திகள் அபிராப்தியையும் யுடையனாய்க் கொண்டு
பரித்யக்த ஸமஸ்த சாங்க சாதனான வதிகாரியினுடைய ஆகிஞ்சன்யத்தாலும்
இந்த ரஷ்ய ரஷக பாவத்தினுடைய ஸுவ்சாத்ருஸ்யம் தோற்றுகிறது –

ஏவம் பூதனான அதிகாரியினுடைய க்ருதக்ருதையை -தஸ்யை வம் விதுஷ-என்கிற அநு வாகத்தாலே சொல்லிற்று
ஏவம் விதுஷ -என்று சத்யம் தபஸ் ஸூ தமம் முதலாக யஜ்ஜம் முடிவாக கர்ம யோகத்தைச் சொல்லி
மாநசம் என்று ஞானயோக பக்தி யோகங்களைச் சொல்லி இவற்றில் ஒன்றுக்கு ஓன்று உத்க்ருஷ்டமாகச் சொல்லி –
எல்லாத்துக்கும் மேலாக -ப்ரஹ்மணே த்வா மஹச ஓமித்யாத்மாநம் யுஞ்ஜீத -என்று
ஸ்ரீ யபதியாய் ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் சர்வ ஸ்வாமியான நாராயணன் திருவடிகளில் ஆத்மாத்மீய அகில
பர சமர்ப்பணம் ஆகிற ப்ரபத்தியை ந்யாஸ சப்தத்தால் சொல்லி
தஸ்மான் ந்யாஸம் யேஷாம் தபஸாம் அதிரிக்தமாஹு-என்று அந்த பிரபத்தியே சத்ய தபாதிகளான சாதனாந்தரங்களில் அதிகமாகச் சொல்லி
இப்படிக் கீழ் அநு வாக த்வயத்திலும் சொன்ன சாதனாந்தர தியாக நிவ்ருத்தி பூர்வகமான சித்த உபாய பரிக்ரஹத்தை –
ஏவம் விதுஷ -என்று சொல்லி -தஸ்ய -என்று இந்த சரணாகதி ஸ்வரூபத்தை யாதாவாக அநு சந்தித்த சேதனனுக்கு
ஸ்வீ க்ருத ந்யாஸ ரூப சாதன வைபவத்தால் சர்வ கர்ம அநு பூர்த்தியையும் சொல்லிற்று

ஆத்மா யஜமான –என்று தொடங்கி -ஸ்ரோத்தரமக்நீத்-என்று முடிவாக -சரணாகதி ஞானாவானான புருஷனுடைய
ஆத்மாத்மீயங்களை யாக உபகரணமாக வகுத்து இத்தை ஒரு யாகமாகச் சொல்லி –
யாவத்த்ரியதே சா தீஷா -என்று தொடங்கி -சர்வ வேத சம்வா ஏதத் ஸத்ரம்-என்று முடிவாக
அவனுடைய சரீர ஸ்திதி உள்ளளவும் தீக்ஷையாகச் சொல்லி இவனுடைய ஸ்திதி கமந சயாநாதி வ்யாபாரங்களாலே
சர்வ கர்மங்களினுடையவும் சித்தியாகச் சொல்லி -யந் மரணம் ததவப்ருதம்-என்று இந்த யாகத்துக்கு அவப்ருதம்
இவனுடைய சரீர விமோசனமாகச் சொல்லி –

ய ஏவம் வித்வா அநுதய கயநே ப்ரமீயதே -என்று தொடங்கி -ப்ரஹ்மணோ மஹிமாந மாப்நோதி -என்ற அறுதியாக
அர்ச்சிராதி மார்க்க கமனமும் -ஆதி வாஹிக ஸத்காரமும் -ஆவரணாதி லங்கனமும் -விராஜா ஸ்நாநமும் –
ஸூஷ்ம சரீர விதூநநமம் -அபஹத பாப்மத்வாதி குணாஷ்டக ஆவிர்பாவமும் -அப்ராக்ருத விக்ரஹ பரிக்ரஹமும் –
அகால கால்யமான திவ்ய தேச பிராப்தியும் -ஐரம்மதீய திவ்ய சர பிராப்தியும் -திவ்ய அப்சரஸ் ஸூக்களுடைய அப்ராக்ருத அலங்காரமும் –
திவ்ய கோபுர பிராப்தியும் -அனந்த கருடாதி ஸூரி பரிஷத் ப்ரதயுத கமனமும் ராஜ மார்க்க கமனமும் -ப்ரஹ்ம வேஸ்ம பிரவேசமும் –
அப்ராக்ருத திவ்ய மண்டப பிராப்தியும் -பரமாத்ம தரிசனமும் -பரம புருஷ ஸ்துதி பிரமாணதிகளும்-தத் சமீப பிராப்தியும் –
பர்யங்க ஆரோஹணமும் -பகவத் உத்சங்க ஆசனமும் -ஆலோக ஆலாப ஆலிங்க நாதிகளும்-ஸ்வரூப ரூப குண விக்ரஹாதி அனுபவமும் –
அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி அதிசயமும் -ப்ரீதி ப்ரேரித அநேக விக்ரஹ பரிக்ரஹமும் -சர்வ தேசாதி விஸிஷ்ட சர்வ பிரகார கைங்கர்ய பிராப்தியும் –
கைங்கர்ய ஜெனித பகவந் முகோலாச அனுபவமும் ஆகிற புருஷார்த்த லாபத்தைச் சொல்லிற்று

விது கிருஷ்ணம் ப்ராஹ்மணாஸ் தத்வதோயே தேஷாம் ராஜந் சர்வ யஜ்ஜாஸ் ஸமாப்தா-என்றும்
க்ருஷிர்ப் பூ வாசகஸ் சப்த -இத்யாதிப்படியே சத்தா தாரகனும் மோக்ஷ ப்ரதனுமான கிருஷ்ணனையே
நிருபாதிக ரக்ஷகனான அறிந்தவர்கள் சர்வ யஜ்ஜ்ங்களும் பூர்ணமாக அனுஷ்ட்டித்தார்கள் என்று சொல்லிற்று

க்ருதாந்யநேந ஸர்வாணி தபாம் சித பதாம் வர –சர்வே தீர்த்தாஸ் சர்வ யஜ்ஜாஸ் சர்வ தாநாநி சஷணாத் –
க்ருதாந்ய நேந மோக்ஷஸ் சதஸ்ய ஹஸ்தே ந சம்சயே-என்று இந்த உபாய ஞானம் உள்ள புருஷனைக் கீழே சொல்லி
அவனாலே எல்லா தபஸ் ஸூ க்களும் பண்ணப்பட்டன-சர்வ யஜ்ஜ்ங்களும் பண்ணப்பட்டன –
எல்லா தீர்த்த ஸ்நானங்களும் பண்ணப்பட்டன -சர்வ தானங்களும் பண்ணப்பட்டன -மோக்ஷம் அவன் கையிலே –
இவ்வர்த்தத்தில் சந்தேகம் இல்லை என்று சொல்லிற்று

யாநி நிஸ்ரேய சார்த்தாநி ஸோதிதா நிதபாம் ஸிவை -தேஷாந்து தபஸாம் ந்யாஸம் அதிரிக்தம் தபஸ் ஸ்ருதம் -என்று
மோக்ஷ சாதனமாக சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்ட தபஸ் ஸூ முதலான சாதனங்கள் எல்லாவற்றாலும்
ந்யாஸம் என்கிற சாதனமே உத்க்ருஷ்ட சாதனம் என்றும் சொல்லி –

சமித்சாதன காதீநாம் யஜ்ஜா நாம் ந்யாஸ மாத்மந -நமஸோ யோக ரோத்தேவேச ஸ்வத்வர இதீரீத —
யாக சாதந பூதேந ஸ்வாத் மநா சேஜ்ய மீஸ்வரம் -அயஜத்தா நி தர்மாணி ப்ரதமா நீதி சஸ்ருதம் -இத்யாதியாலே
சமிதாதி சாதனங்களால் பண்ணப்படுவதான யஜ்ஜ்ங்கள் எல்லாவற்றிலும் காட்டில் ஈஸ்வரன் பக்கலிலே
ஆத்ம பர ந்யாஸம் பண்ணி இருக்கும் அதுவே நல்ல யஜ்ஜமாவது என்றும்
யாக சாதனா பூதனான தன்னாலே இஜ்யனான சர்வேஸ்வரனை யஜிக்குமது பிரதான தர்மம் என்றும் சொல்லிற்று இறே

ஏவம் ரூபமான சரண வரணம் பண்ணி க்ருதக்ருத்யனான அதிகாரிக்கு
கிமஹம் சாது ந அகரவம் கிமஹம் பாபம் கரவம் -என்கிற ந்யாயத்தாலே
புண்ய கர்மங்கள் பண்ணாது இருந்தோம் -பாப கர்மங்கள் பண்ணினோமே என்கிற பயம் இல்லை –
உபாயத்வேந வரணீயனான ஈஸ்வரன் -ஸ்மராமி -என்கிறபடியே -இவனுக்கு அபேக்ஷித சகல க்ருத்யங்களும் நிர்வஹித்துக் கொண்டு
போருமாகையாலே இவனுக்கு கர்த்தவ்யம் ஸ்வ நிர்ப்பரத்வ அனுசந்தானம் பண்ணிக் கொண்டு இருக்கையும்
வாசநா நிபந்தனமாகப் பிறந்த தப்புக்களுக்கு உபாயத்தில் பண்ணின விஸ்வாச அதிசயத்தாலே நிர்ப்பரனாய் இருக்கையும் –

ஆக- த்வா -என்று
தியாக ஸ்வீ கார விசிஷ்டனான உன்னை என்று ஸ்வீ கர்த்தாவான அதிகாரி விசேஷத்தைச் சொல்லிற்று
மேல்
ஸ்வீ கார்ய வஸ்து க்ருத்யத்தையும் ஸ்வீ கர்த்தரு க்ருத்ய லேச ததையும் சொல்லுகிறது

———–

அஹம் -என்று நிவர்த்தக ஸ்வரூபம் சொல்லி
த்வா -என்று நிவர்த்தய ஆஸ்ரயம் சொல்லி
அநந்தரம் -சர்வ பாபேப்ய-என்று நிவர்த்தய ஸ்வரூபம் சொல்லுகிறது

சர்வ பாபேப்ய-
பாபமும் -பஹு வசனமும் -சர்வ சப்தமுமாய் -இதுவும் த்ரி ப்ரகாரமாய் இருக்கும்
பாப -சப்தத்தால் -அநாதத ரூப துக்க பல ஹேதுவானவற்றைச் சொல்லுகிறது
அதில் நரக பல ஹேதுவான கேவல பாபத்தைச் சொல்லுகிறது அன்று
பந்தகம் ஆகையால் புண்ய பாப ரூபமான உபாயவித கர்மத்தையும் சொல்லுகிறது –
அதுக்கு அடி மோக்ஷ விரோதி பிரகரணம் ஆகையால்
தத் ஸூ க்ருத துஷ் க்ருதே விதூ நதே -என்றும்
புண்ய பாபே விதூய -என்றும்
பாப க்ருத்யாம் -என்றும்
தஸ்ய பிரியா யஜ்ஜஸ் தபஸ் ஸூ க்ருதம் உபபந்தி அப்ரியா துஷ் க்ருதம் -இத்யாதிகளாலே
ஸூக்ருத சப்த வாசியான புண்யத்துடன் துஷ் க்ருத சப்த வாஸ்யமான பாபத்துடன் வாசியற-
இரண்டையும் உதறிப் பொகடும் என்றும்
ஸூக்ருதத்தை இவன் இருந்த நாளில் இவன் பக்கல் அனுகூலர் பக்கலிலும்
துஷ் க்ருதத்தை இவன் பக்கலில் பிரதிகூலித்தார் பக்கலிலும் பகிர்ந்திடும் என்று சொல்லுகையாலே
உபயமும் பாப சப்த வாஸ்யமாய் நிவர்த்தய கோடியிலே புகுமவை இறே

ஆழ்வாரும் -சார்ந்த இரு வல்வினைகளும் சரித்து –என்று
எள்ளில் எண்ணெயயைப் போலேயும் -ஆரணியில் அக்னியைப் போலேயும் விடாமல் பொருந்தி இருப்பதாய்
சர்வ சக்தியாலும் விடுவிக்க அரிதாம் படி வலித்தாய் இருக்கிற புண்ய பாப ரூபத்தாலே உபய விதமான கர்மங்களை
விரகர் நெடும் சுவர் தள்ளுமா போலே தள்ளி என்றார் இறே
வீடு திருத்துவான் -என்கிற மோக்ஷ பிரகரணம் ஆகையால்
ஐஹிகமான புத்ர பசு அந்நாதி ரூப பல ஹேதுவான புண்யத்துடன்
தாபா த்ரயாதி அனுபவ ஹேதுவான பாபத்துடன் ரௌரவாதி நரக ஹேதுவான பாபத்துடன் வாசியற
எல்லாவற்றையும் பாப சப்தத்தால் சொல்லுகிறது –

ஆக -பாப -சப்தத்தால் –
சாம்சாரிக சகல துக்க ஹேதுவாய் -நிரதிசய ஆனந்த ரூப பகவத் ப்ராப்திக்கும் -பிரதிபந்தகமான சகல கர்மங்களையும் சொல்லிற்று
ஸ்வரூப விரோதியாயும் -சாதன விரோதியாயும் -ப்ராப்ய விரோதியாயும்-பிராப்தி விரோதியாயும் –
சதுர் விதமாய் இறே விரோதி தான் இருப்பது –
அதில் ஸ்வரூப விரோதி -ப்ரணவத்தில் மத்யம பதத்தாலும் –
சாதன விரோதி-திரு மந்திரத்தில் மத்யம பதத்தாலும் -நிவ்ருத்தம் ஆயிற்று
ப்ராப்ய விரோதி -த்வயத்தில் சரம பதத்தால் நிவ்ருத்தம் ஆயிற்று
பிராப்தி விரோதி நிவ்ருத்தி சொல்கிறது இப் பதத்தாலே –

இதில் பஹு வசனத்தால்
பிராப்தி விரோதி பாஹுளயத்தைச் சொல்லுகிறது -அவை யாவன –
அவித்யா கர்மா வாசனா ருசி பிரகிருதி சம்பந்தங்கள் –
அவித்யை யாகிறது -அஞ்ஞானம் -அது தான் ஞான அநுதயம் -அந்யதா ஞானம் -விபரீத ஞானம் -ரூபேண த்ரிவிதமாய் இருக்கும் –
ஞான அநுதயமாவது-ஒரு பதார்த்த விஷயமாக ஒரு ஞானமும் உதியாமை
அந்யதா ஞானம்-ஆவது -பதார்த்த விஷயமான ஸ்வ பாவத்தை அந்யதாவாக க்ரஹிக்கை
சம் ப்ரதி பன்னமாக ஸ்வேதமான சங்கத்தை பீதகமாய்- பிரமிக்குமா போலே
விபரீத ஞானமாவது -பதார்த்த ஸ்வரூபத்தை விபரீதமாக க்ரஹிக்கை -ரஜ்ஜுவில் சர்ப்ப புத்தி போலே
இவை மூன்றும்
ஆத்மா என்று ஒரு வஸ்து உண்டு என்று அறியாமையும்
ஆத்மா உண்டு என்று அறிந்தால் அவனை ஸ்வ தந்த்ரனாக நினைக்கையும்
ஆத்மாவானது தேகமே தான் என்று அறிகையும் –

கர்மா ஆவது
அக்ருத் கரண-க்ருத்ய அகரண-பகவத் அபசார -பாகவத அபசார -அஸஹ்யா அபசார -ரூபமாகவும்
புண்ய பாப ரூபமாகவும்
பாதகம் -அதி பாதகம் -மஹா பாதகம்
தொடக்கமான விசேஷங்களால் பஹு விதமாக -பூர்வா கோஸ்த்த ராக ரூபமாய் இருக்கும்

அக்ருத்ய கரணமாவது -சாஸ்திரங்களில் அவிஹிதமானவற்றைச் செய்கை
க்ருத்ய அகரணமாவது -விஹிதமானவற்றைச் செய்யாது ஒழிகை –
பகவத் அபசாரமாவது -பகவத் அர்ஹமான த்ரவ்யங்களைத் தான் ஜீவிக்கையும்
ஜீவிப்பார் பக்கல் சா பேஷனாயும் அயாசிதமாகவும் யாசிதமாகவும் ஜீவிக்கை யும் –
அர்ச்சாவதாரத்தில் உபாதான ஸ்ம்ருதி
சர்வ ஸ்மாத் பரனான சர்வேஸ்வரனை தேவதாந்தரங்களோடே சமமாக நினைக்கையும்
அவனதான ஆத்மாத்மீயங்களைத் தன்னதாக நினைத்து இருக்கையும் முதலானவை –
பாகவத அபசாரமாவது
அர்த்த காம அபிமானாதிகள் அடியாக ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களோடே த்வேஷம் பண்ணுகையும்
ஞானாதிகர் ஆனவர் விஷயத்தில் ஞானத்வாரா உபாதேயர் என்று காண்கை அன்றிக்கே
ஜென்ம வ்ருத்தங்களை இட்டு குறைய நினைக்கையும்
விலக்ஷணர் – விகல கரணர் பாட பேதம் பக்கலிலே-ஷேப யுக்தி பண்ணுகையும்
அவர்கள் பக்கலிலே சஜாதீய புத்தியும் முதலானவை –
அஸஹ்யா அபசாரமாவது –
பகவத் பாகவத விஷயமான உச்சாரயங்கள் கண்டால் அசஹமானனாய்க் கொண்டு அதி வ்ருத்தி பண்ணுகை

பிரகிருதி சம்பந்தம் ஆவது
தேவ திர்யக் மனுஷ்ய ஸ்தாவர ரூபமான சதுர்வித சரீர சம்பந்தம் -இவை அடியாக வரக் கடவதான -ராக த்வேஷம் முதலானவை –
ருசி வாசனைகள் ஆவன-
குண தாரதம்யத்தாலே இந்த ஞானாதிகளைப் பற்றி வரக் கடவதான ருசியும்
அவற்றைப் பற்றி வருகிற அநாதி வாசனையும்
ஆழ்வாரும் -பொய்ந் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும் -என்று பிரதானமான
அஞ்ஞான -அசத் ப்ரவ்ருத்தி -தேஹ சம்பந்தங்களை அருளிச் செய்து
இந்நின்ற நீர்மை -என்று தத்கதமான ருசி வாசனைகளை அருளிச் செய்து
இனி யாம் உறாமை -என்று அவை தான் பகவந் நிவர்த்த்யமாக அருளிச் செய்தார் இறே

ஆக –
பாபேப்ய-என்ற பஹு வசனத்தாலே -பிராப்தி விரோதி சகல பாபங்களையும் சொல்லிற்று –
ஆக
இவ்வளவாலே-சாதனாந்தர நிஷ்டனுடன் -சித்த சாதன நிஷ்டனுடன் -வாசியற –
சாதாரணமாக நிவர்த்திக்கப்படும் பாபங்களைச் சொல்லிற்று –

————

அநந்தரம் -சர்வ -சப்தத்தால் –
சித்த சாதன நிஷ்டனுக்கு -விசேஷ நிவர்த்த்யமான பாபத்தைச் சொல்கிறது -அதாவது
தததிகம உத்தர பூர்வாக யோரஸ்லேஷ விநாசவ் –தத் வியபதேசாத் – இதர ஸ்யாப்யே வமஸ்லேஷா -என்று
பூர்வாகத்துக்கு அஸ் லேஷத்தையும்-ப்ரமாதிகமாய்ப் பிறந்த உத்தராகத்துக்கு விநாசத்தையும் சொல்லி வைத்து
போகேநத் விதரேஷப யித்வாத சம்பத்ஸ்யதே -என்று அந்த பூர்வ உத்தராகங்களை ஒழிந்த பிராரப்த கார்யமான
புண்ய பாப ரூப கர்மங்கள் சாதனாந்தர நிஷ்டனுக்கு அனுபவ விநாஸ்யமாய் இருக்கும் என்று சொல்லிற்று
சித்த சாதன நிஷ்டனுக்கு அப்படி அன்றிக்கே ப்ராரப்தமும் சர்வ சப்த வாஸ்யமாகக் கொண்டு நிவர்த்தயாம் என்கிறது –
அதுக்கு அடி -பாப சப்த உப பதமான சர்வ சப்தத்தால் -நிவர்த்தய அம்சத்தைச் சொல்லுகையாலே –
சர்வ சப்தம் தனக்கும் சங்கோசம் இல்லாமையாலும்
மாஸூச -என்கிற சோக நிவ்ருத்தி -பாபங்களினுடைய நிரவசேஷ தியாகத்தில் அது கூடாமையாலும்
ப்ராரப்தமும் சர்வ சப்த வாஸ்யமாகக் கடவது –

சாதனம் பகவத் ப்ராப்தவ் ச யே வேதிஸ் திரா மதி -ஸாத்ய பக்திஸ் ஸ்ம்ருதா ஸைவ பிரபத்தி ரிதி கீயதே –
உபாயோ பக்தி ரேவதி தத் ப்ராப்தவ் யாதுசா மதி -உபாய பக்தி ரேதஸ்யா -பூர்வோக்தைவகரீயஸீ –
உபாய பக்தி பிராரப்த வ்யதிரிக்தாக நாசநீ -ஸாத்ய பக்திஸ் துசாஹநதரீ பிராரப்தஸ் யாபி பூய ஸீ -என்று
பகவத் ப்ராப்திக்கு பகவத் விஷயமே சாதனம் என்கிற நினைவுக்கு ஸாத்ய பக்தி என்று பெயர் –
அது பிரபத்தி என்று சொல்லப்படும் –
பகவத் பிராப்தி உபாயம் பக்தி என்கிற நினைவுக்கு உபாய பக்தி என்று பெயர் –
இதில் காட்டில் பூர்வ உக்தையான ப்ரபத்தியே ஸ்ரேஷ்டை –
உபாய பக்தியான பக்தி யோகம் பிராரப்த வ்யதிரிக்தங்களான பாபங்களைப் போக்கும் –
ஸாத்ய பக்தியான பிரபத்தி யோகம் -பிராரப்த ரூப பாபத்தையும் போக்கும் என்று சொல்லுகையாலும் –
ப்ரபத்தியானது பிராரப்த விநாசிநீ என்னும் இடம் ஸம்ப்ரதிபன்னம் –

ஆனால் பிரபன்னனுக்கு துக்க ஹேதுவான பிராரப்த சேஷம் அனுபவிக்க வேண்டுவான் என் என்னில் –
பிராரப்த கர்ம நிபந்தந சோகம் ஒழிய பிராரப்த சரீர விஷயமான சோகம் இல்லாமையால் –
உண்டாயிற்றாகில் அப்போதே நசிக்கும் -ஆகை இறே ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் –
ஆராப்த கார்யாந் அநாரப்த்த கார்யாம்ஸ் ச சர்வான் அசேஷத க்ஷமஸ்வ – என்று
ப்ராரப்தமும் ப்ரபத் தவ்யனான பகவான் க்ஷமிக்கத் தீருமாக அருளிச் செய்தது –

சரண்யனான ஈஸ்வரனும் -ஸ்மர்த்தா-என்று மாநாசமான -ப்ரபத்தியைச் சொல்லி
தத -என்று அதனுடைய நைரந்தர்யத்தைக் கழித்து -ம்ரியமாணம் -என்று சரீர அவசா நத்தில் பலமாகச் சொல்லி
ததஸ் சப்தத்தால் சாதகனின் காட்டில் ப்ரபன்னனுக்கு வாசி என்னும் இடத்தை ஸூசிப்பித்து
காஷ்ட பாஷாண ஸந்நிபம் -என்று அந்திம ஸ்ம்ருதிம் அந பேஷிதம் என்று –
அஹம் ஸ்மராமி-என்று அந்திம ஸ்ம்ருதியையும் தானே ஏறிட்டுக் கொண்டு
மத் பக்தன் -என்று அவனுடைய அந்தரங்கதையைச் சொல்லி
பரமாம் கதிம் நயாமி-என்று தானே ஆதி வாஹிகனாய்க் கொண்டு தேச விசேஷத்தை ப்ராபிப்பன் என்கையாலே
இவனுக்கு பிராரப்த கர்மம் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்னும் இடத்தை அருளிச் செய்தான் –

நாவிர தோதுஸ் சரிதா ந நா சா ந தோ ந ஸமாஹிதா -ந சாந்த மாநஸோ வாபி பிரஞ்ஞா நே நைவ மாப் நு யாத் -என்று
துஷ் கர்மங்களில் நின்றும் நிவ்ருத்தன் அன்றாகிலும் இந்த பிரபத்தி ஞானத்தால்
ஞான லாபம் உண்டாகக் கடவது என்று சொல்லிற்று –
ஆகையால் பிராரப்த கர்மமும் சர்வ சப்த வாஸ்யமாகக் கடவது

அதுக்கு மேலே -சர்வ தர்மான் -என்று த்யாஜ்யத்வேந விஹிதமான தர்மங்களில் உபாயத்வ புத்தி பின்னாற்றிற்று ஆகில்
அதுவும் சர்வ சப்த வாஸ்யமாகக் கடவது –
அதுக்கு அடி சாதனாந்தர ஸத்பாவ பிரதிபத்தியும் அத்யந்தா பாவமாக வேணும் என்று பரி சப்தத்தால் சொல்லுகையாலே
சதாசார்ய உப திஷ்ட ஞானனாய் பகவத் ஸமாச்ரயணம் பண்ணின அநந்தரம் கர்ம ஹேதுக சரீரஸ்தன் ஆகையால்
அந்த கர்ம பராபல்யத்தாலும் அநாதி வாசனா நிபந்தனமாக புத்தி பூர்வகமாகவும் பிராமாதிகமாகவும் உண்டான பாபங்களும்
சர்வ சப்த வாஸ்யமாய்க் கொண்டு நிவ்ருத்தமாகக் கடவது

இவன் ஸ்வீ கரித்த சாதனம் பலாவ்யபசாரி யாகையாலும் -துன்ப வினைகள் என்றும் -உற்ற இரு வினையாய் என்றும்
பாவமும் அறமும் இறே உபாயபூதனனுடைய கோபமும் அருளும் ஆகையால் அவன் பொறுத்தேன் என்னத் தீருமது ஆகையாலும்
இவன் தான் பூர்வாகத்தோடு உத்தராகத்தோடு பிரார்ப்பத்தோடு வாசியற பிராப்தி விரோதி சகல அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பூர்வகமான
இஷ்ட ப்ராப்திக்கு நிரபேஷ சாதனமாக பகவத் விஷயத்தைப் பற்றி இருக்கையாலும் சேதனகதமானவற்றில் சேஷிப்பது ஓன்று இல்லை இறே
ஸ்ரீ பாஷ்யகாரரும் -வர்த்தமானம் வரத்திஷ்யமானஞ்ச சர்வம் க்ஷமஸ்வ -என்று
வர்த்தமான பாபத்தோடே கூட ஆகாமியான பாவத்தையும் கூட்டி அவை எல்லாவற்றையும் க்ஷமிக்க வேணும் என்று அபேக்ஷித்ததும் –
அத்தைப் பற்ற இறே உத்தராகம் அவசமாக வருமது ஆகையாலும் புத்தி பூர்வகமாக வந்தாலும் ஞானவானாகையாலே
அநந்தர க்ஷணத்தில் அநு ப்த்தனாகையாலும்
பிரபத்த்வயவனுடைய ஞான சக்தி பூர்த்திகளையும் கிருபையையும் அனுசந்தித்து அவ்வனுசந்தானத்தாலே
திருட சித்தனாம் ஆகையாலும் சர்வ சப்த அந்தர்பூதமாகக் கடவது

கால ஷேப அர்த்தமாகப் பண்ணும் அநு கொள்ள வ்ருத்திகளில் சாதன புத்தி பின்னாற்றிற்று ஆகில்
அதுவும் சர்வ சப்த வாஸ்யமாகக் கடவது
ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாய
ஸக்ருத் ஏவம் ப்ரபந்நஸ்ய -என்று புந பிரபத்தி நிஷேத பூர்வகமாக ஸக்ருத் ப்ரபத்தியே அமையும் என்னா நிற்கச் செய்தேயும்
ஆபத்தசையில் கலக்கத்தாலே பிரபத்தி பண்ணினான் ஆகில் அதுவும் சர்வ சப்த வாஸ்யமாகக் கடவது
லோக ஸங்க்ரஹார்த்த ப்ரவ்ருத்திகளும் சர்வ சப்த அந்தர்பூதமாகக் கடவது

இவன் நாட்டாரோடு இயல் ஒழிந்து நாரணனை நண்ணினவன் ஆகையால் -ஏவம் பூத ஞானவான்களாய்
சித்த சாதன பரிக்ரஹம் பண்ணி இருக்கும் சாத்விக அக்ரேஸரானவர்களும் தம் தாமைப் பற்ற
விதி இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தேயும் அத்தனை பாகம் இல்லாத சிஷ்ய புத்திரர்களை பற்ற நாம் இவர்கள்
உஜ்ஜீவனத்துக்கு ஹேதுவாகை ஒழிய நாசத்துக்கு ஹேதுவாகை ஒண்ணாது என்கிற ஆந்ரு சம்சயத்தாலே
அனுஷ்ட்டிக்க வேண்டுவன சில கர்மங்கள் உண்டு –
இவை ஆந்ரு சம்சயத்தாலே அனுஷ்ட்டித்தாலும் ஒரு பலத்தோடு சந்திப்பிக்கக் கடவது –
அந்த பலத்தில் இவனுக்கு அபேக்ஷை இல்லாமையாலும் உண்டானாலும் அப்ராப்தம் ஆகையாலும்
அதுவும் பாபமே ஆகையால் சர்வ சப்த வாஸ்யமாகக் கடவது –

ஆக -சர்வ பாபேப்யோ -என்று
அவித்யா கர்மா வாசனா ருசி பிரகிருதி சம்பந்தங்கள்
பூர்வ உத்தராக ப்ராரப்தங்கள்
சரீர சம்பந்த நிபந்தனமாகவும்
அபிமான நிபந்தனமாகவும்
ஆந்ரு சம்சயத்தாலும் வரக்கடவதாய்
பிராப்தி விரோதமான சகல பாபங்களையும் சொல்லிற்று

அங்கன் அன்றியிலே
பாபேப்ய-என்கிற பஹு வசனத்தில் சர்வ பாபங்களும் உபாத்தமாயிற்றாய்
சர்வ சப்தத்தால் இவை எல்லாவற்றையும் என்று சாகல்ய பரமாகவும் சொல்லுவார்கள்

பாபங்களிலே சிறிது கிடப்பது பிரபத்தவ்யன் குறையால் யாதல்
பிறப்பத்தாவின் குறையால் யாதல் ஆக வேணும் இறே
அஹம் சப்த யுக்தமான ஞான சக்த்யாதிகளில் குறை இல்லாமையால் பிரபத்தவ்யன் பக்கலிலே குறை இல்லை
த்வா -என்கிற இடத்தில் தியாக ஸ்வீ காரங்களில் வைகல்யம் இல்லாமையால் பிரபத்தாவின் பக்கலிலே குறை இல்லை

————————–

மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று
ஏவம் ரூப சகல பாபங்களினுடையவும் நிவ்ருத்தி பிரகாரத்தைச் சொல்கிறது –
மோக்ஷயிஷ்யாமி-
யாவை சில பாபங்கள் நிமித்தமாக நீ பயப்படுறாய் -அந்த பாபங்கள் தானே உன்னை விட்டு போம்படி பண்ணுகிறேன்
இதில் -தாத் வர்த்தத்தாலேஅவை தான் என்னைப் பற்றின ராஜ குல சம்பந்தத்தால்
இவன் நமக்கு ஆஸ்ரயம் அன்று என்று கள்ளர் பட்டது பட்டுப் போம் என்றபடி –

அதாவது –
வானோ மறி கடலோ மாருதமோ தீயகமோ கானோ ஒருங்கிற்றும் கண்டிலமால் -என்கிறபடியே –
ஆகாசத்தில் கரந்து கிடக்கிறதோ -சமுத்திர ஜலத்தில் கரைந்து போயிற்றோ -காற்றோடு பரந்து போயிற்றோ –
நெருப்பிலே புக்கு வெந்து போயிற்றோ -மஹா பிரஸ்தானம் போயிற்றோ –
கண்ட கே நைவ கண்டகம்-என்னுமா போலே கன்றாய் வந்த அஸூரனைக் கொண்டு விளாவாய் வந்த அஸூரனை
நிரசித்தவனுடைய திருவடிகளில் தலை சாய்த்த அளவிலே அநாதி காலம் என்னைக் குடிமை கொண்டு போந்த
வலிய பாபங்களைப் பார்ஸ்வத்திலும் கண்டிலோமீ என்று ஆஸ்ரய பூதனான இவனும் அறியாதபடி போகை–

நின்னுள்ளேனாய்ப் பெற்ற நன்மை -என்று நாம் பகவத் ரஷ்ய பூதர் என்கிற அனுசந்தான மாத்திரத்தாலே
சும்மெனாதே கை விட்டோடித் தூறுகள் பாய்ந்தன -என்கிறபடியே அநாதி கால ஆர்ஜிதமான மஹா பாபங்கள் எல்லாம்
காடு பாய்ந்து போயிற்று என்னா நின்றது இறே

யதை ஷீ கா தூல மக்நவ் ப்ரோதம ப்ரதூயேத ஏவம் ஹாஸ்யா ஸர்வே பாப்மான ப்ரதூயந்தே -என்றும்
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் மணி விளக்கை -மனத்தினால் சிந்திக்க போய பிழையும் புக்கு
தரு வா நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும் -என்கிறபடியே –
வடமதுரைப் பிறந்த தாது சேர் தோள் கண்ணன் சரண் -என்று நினைக்க
பூர்வ உத்தராக ப்ராரப்தம் முதலான சகல பாபங்களும் நெருப்பினால் போட்ட பஞ்சு போலே
பிணம் காண ஒண்ணாதபடி தக்தமாய் போம் என்கிறது

இதில் -ணி-ச்சாலே –
உபாய பூதனான ஈஸ்வரனுக்கு இந்த பாப விமோசனத்தில் ப்ரயோஜக கர்த்த்ருத்வம் ஒழிய
ஸ்வயம் கர்த்த்ருத்வம் இல்லை -ஆதித்ய சந்நிதியில் அந்தகாரம் போலே தானே விட்டுப் போம் என்கிறது

இவை தான் விட்டுப் போகையாவது-புகுந்து கழிந்தது என்று தெரியாதபடி போகை -அதாவது
இவை ஸ்ம்ருதி விஷயமானாலும் -ஸ்வ நிர்ப்பரத்வ அநு சந்தானத்தாலே இவன் நிர்ப்பயனாம் படி போகை
மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்கிற இடத்தில்
பவிஷ்ய தர்த்த ஸூ சகமான வசனம் பல விளம்பம் சொல்லுகிறது அன்று
ஏதத் கர்ம கரிஷ்யாமி -என்கிற இடத்தில் தாத் காலிகமான சங்கல்பத்துக்கு வாசகமாகிறாப் போலே
சத்ய காலீந விரோதி நிவ்ருத்தியில் சங்கல்பத்தைச் சொல்கிறது –
உபாய பூதனுடைய இந்த சங்கல்ப மாத்திரத்தாலே பிராப்தி விரோதி சகல பாபங்களும் போம் என்கையாலே –
பாபங்களாவன–பகவந் நிக்ரஹ ரூபமாய் இருப்பது ஒன்றாய் அவன் ஷமித்தேன் என்னத் தீரும் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
சேதனன் பண்ணின கர்மங்கள் அப்போதே நசிக்கும் –
கிரியாவானவன் அஞ்ஞன் ஆகையால் மறக்கும் –
சர்வஞ்ஞனானவன் ஈஸ்வரனுடைய ஹ்ருதயத்தில் கிடந்து இறே இவை பல பர்யந்தம் ஆவது –
நிருபாதிக ரக்ஷகனான ஈஸ்வரன் -நீ என்னைக் கைக் கொண்ட பின் -என்கிறபடியே
இவனை ரஷ்யத்வேந அங்கீ கரித்த அன்று அவனைப் பொறுத்த போதே தீருமே -ஆகை யிறே
சர்வம் க்ஷமஸ்வ -என்றும்
கிருபயா கேவலம் ஆத்மசாத் குரு -என்றும் பூர்வாச்சார்யர்கள் அருளிச் செய்தது –
ஆகையால் இவனுடைய பூர்வாகத்தை க்ஷமித்து உத்தராகத்தில் அ விஞ்ஞாதவாய் இருக்கும்
ஆகையால் பாபங்கள் எல்லாம் பகவத் சங்கல்ப மாத்திரத்திலே நிவ்ருத்தமாம் என்றது ஆயிற்று –

போர்த்த பிறப்பொடு நோயொடு மூப்பொடு இருப்பவை பேர்த்துப் பெரும் துன்பம் வேரற நீக்கித்
தன் தாளிணைக் கீழ் சேர்த்து -என்று இத்யாதிகளில் சொல்லுகிறபடியே
தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய்ச் சென்று சேனையை நாசம் செய்திட்டு நடத்தின திருவரங்கர் தாம் பணித்த
மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தையில் சொல்லுகிற சித்த சாதனத்தைப் பற்றினவர்களுக்கு
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பூர்வகமான இஷ்ட பிராப்தி பலமாய் இருக்க
ஜரா மரண மோஷாய மாம் ஆஸ்ரித்ய யதந்தியே -என்று ஜரா மரணாதி ஆஸ்ரயமான சரீர விமோசன மாத்ரத்தையே
பலமாக இழிந்த கேவலனைப் போலே விரோதி நிவ்ருத்த மாத்ரத்தையே பலமாகச் சொல்லுவான் என் –
சேஷத்வ ஞான பூர்வகமாக உபாய வரணம் பண்ணின இவ்வதிகாரிக்கு இஷ்ட ரூபமான கைங்கர்ய லாபமே பிரதான பலமாய் –
தத் சித்திக்காக விரோதி நிவ்ருத்தியும் அப்ரதான பலமாய்க் கொண்டு வருமதாய் இருக்க என்னில்

இவ்வுபாய வரணம் பண்ணின இவ்வதிகாரியுடைய பகவத் கைங்கர்யார்த்தித்தவம் ஆகிற முமுஷுத்வத்தாலும் –
பகவத் அநந்யார்ஹ சேஷத்வ ரூப ஞான பூர்வகமாக தத் அநு ரூப உபாய வரணம் பண்ணினவன் ஆகையாலும் –
இவன் ஸ்வரூபத்தைப் பார்த்தால் ஏவம் ரூப சேஷத்வமே நிலை நின்ற வேஷமாய் இங்கு நிவர்த்த்யமாகச் சொல்லுகிற
அவித்யாதிகள் வந்தேறி யாகையால் -அந்த விரோதி நிவ்ருத்தமானால் -மம சஹஜ கைங்கர்ய விதய-என்று
ஸ்வரூபத்துக்கு சகஜமாய் உபாய பலமாய் இவனுக்கு அபிமதமான கைங்கர்யம் -ஆவிஸ்ஸ்யு -என்கிறபடியே
தன்னடையே ஆவிர்ப்பவிக்கும் அதாகையாலும் மல யோகத்தால் மழுங்கின

மாணிக்கத்தை மாசறக் கடைந்தால் ஸ்வதஸ் ஸித்தமான ஓளி பிரகாசிக்குமா போலே
ஸ்வா பாவிகமான கைங்கர்யமும் பிரகாசிக்கும் ஆகையால் விரோதி நிவ்ருத்தியே பிரதானம் என்கிற ஆகாரம் தோற்ற
பிரதான பலமான கைங்கர்யம் சொல்லாதே தத் அங்கமான விரோதி நிவ்ருத்தியைச் சொல்லிற்று

சேஷோஹி பரமாத்மந -என்று சேஷித்வேந பிரசித்தமான ஆத்ம ஸ்வரூபத்துக்கு அவித்யாதிகளான விரோதிகள்
வந்தேறி என்னும் இடம் தந் நிவ்ருத்தியே பிரதானம் என்னும் இடம் சொல்லுகிறது –
யதா ந க்ரியா தேஜ்யோத் ஸ்நா மல ப்ரஷாள நாந மணே-தோஷ ப்ராஹாணாந் நஞ்ஞாந மாத்மந க்ரியதே ததா
யதோத பாந கரணாத் க்ரியதே ந ஜலாம்பரம் – ஸ்தேவநீய தேவ்யக்தி ரசதஸ் சம்பவ குக-
ததா ஹேய குணத்வம் சாதவ போதாதயோ குணா -பிரகாச யந்தே ந ஜன்யந்தே நித்யா யே வாத்மநோஹி தே -என்று
யாதொரு படி ரத்னத்துக்கு ஆகந்துகமான அழுக்கைப் போக்குகிற இத்தால் ஸ்வா பாவிகமான ஒளியைப் பிரகாசிப்பிக்கிறது ஒழிய
அபூர்வமான ஒளியை உண்டாக்குகிறது இன்றிக்கே ஒழி கிறது
அப்படியே ஆத்மாவுக்கு வந்தேறியான தோஷத்தை போக்குகிற இத்தால் ஸ்வா பாவிகமான ஞானத்தை பிரகாசிக்குமது ஒழிய
முன்பு இல்லாத ஒரு ஞானத்தை உண்டாக்குகிறது அன்று என்றும் –
யாதொருபடி கிணற்றைக் கல்ல ஜலமும் ஆகாசமும் அப்போது உண்டாகிறது அன்று இறே –
பூர்வமாக உள்வாயில் கிடக்கிறவற்றை பிரகாசிப்பிக்கிறது –
அப்படியே ஹேய குணங்கள் கழிகையாலே ஞானாதி குணங்கள் பிரகாசிக்கின்றன –
அவை ஆத்மாக்களுக்கு நித்யங்கள் அன்றோ இருப்பன என்றும் சொல்லிற்று

பகவச் சாஸ்த்ரத்திலும் –பூர்வம் முக்தா காம பந்தைர் மத்தேச பிராப்தி பூர்வகம் -நிஸ் சங்கோசா பவந்த்யேதே
மம சாதரம்யம் ஆகதா –ஆவிர்ப்பூதஸ் ஸ்வரூபாஸ் ச வித்வஸ்த அசேஷ கல்மஷ–
ஸமஸ்த ஹேய ரேதவம்சாத் ஞான ஆனந்த்தாத்யோ குணா -பிரகாஸ் யந்தே ந ஜன்யந்தே நிக்யாஹ் யாத்மகுணாஸ் சதே–என்று
ஸமஸ்த பிரதிபந்தக கர்மங்களாலும் முக்தராய் -நம்முடைய தேசத்தைப் பிராபித்து நம்மோடே சாதரம்யம் பெற்றவர்கள்
முன்பு சங்குசிதமான ஞானாதிகள் பிரகாசிக்கையாலே நிஸ் சங்கோசர்கள் ஆவார்கள் என்றும்
அசேஷ பாபங்களும் வித்வஸ்தங்களாய்ப் போகையாலே ஆவிர் பூதமான ஸ்வ பாவத்தை உடையவர்கள் என்றும் –
ஸமஸ்த ஹேயங்களும் கழிகையாலே ஞானாந்த குணங்கள் பிரகாசின்றன அத்தனை -உண்டாக்குகின்றன அன்று என்றும்
ஆத்மாவுக்கு நித்யங்களான குணங்கள் இ றே அவை என்று பகவான் தானே அருளிச் செய்தான்

ஸ்ருதியிலும் -பரஞ்சோதி ரூப சம்பத்ய ஸ்வேந ரூபேண அபிநிஷ் பத்யதே
என்று பரஞ்சோதியைஸ் யைக் கிட்டினால் ஸ்வா பாவிகமான ஸ்வரூபம் பிரகாசிக்கும் என்று சொல்லிற்று இறே –
சம்பத்ய ஆவிர்பாவஸ் ஸ்வேந சப்தாத் -என்று ஸூத்ரத்திலும் சொல்லிற்று
ஆகையால் பிரதான பலம் இஷ்டபிராப்தி கைங்கர்யமே யாகிலும் -அதுக்கு
விரோதி நிவ்ருத்தி மாத்திரமே அபேக்ஷிதமாகிற ஆகாரத்தாலே பிரதானமாக விரோதி நிவ்ருத்தியைச் சொல்லிற்று

கேவலனுக்கு விரோதி நிவ்ருத்தி யானவாறே-பகவத் பிராப்தியும் -அனுபவமும் -அனுபவ ஜெனித ப்ரீதியும் –
ப்ரீதி காரித கைங்கர்யமும் -உண்டாகாது ஒழிவான் என் என்னில்
யதேஷ்ட விநியோக அர்ஹம் சேஷ சப்தேந கத்யதே -என்று கைங்கர்ய அர்ஹமான சேஷத்வ ஞானம் உடையவனாய்
தத் கார்யமான ஸ்வரூப பாரதந்தர்யத்தை அனுசந்தித்து தத் அனுரூபமான புருஷார்த்த அபேக்ஷையும் பண்ணி
தத் அனுரூப உபாய வரணமும் பண்ணுகை அன்றிக்கே
பிறவித்துயர் அற ஞானத்துள் நின்று -என்கிறபடியே ப்ரக்ருதி விநிர்முக்தாத்ம ஞான மாத்திரத்திலே நின்று
மின்மினி போல் தோற்றுகிற தன்னைக் கண்டு கொண்டு இருக்கிற அளவிலே புருஷார்த்தமாகச் சொல்லுகையாலே
அவனுக்கு பகவத் அனுபவமும் தத் ப்ரீதியும் ப்ரீதிகாரித கைங்கர்யமும் உண்டாயிற்று இல்லை –
அல்லது ஆத்மாவுக்கு கைங்கர்யம் ஆகிற புருஷார்த்த பிரார்த்தனை ஸ்வா பாவிக ஆகாரம் அல்லாமை அன்று

சேஷ பூதனுக்குக் கைங்கர்யம் சகஜம் -ஞாதாவுக்கு தத் பிரார்த்தனை சகஜம் -ஆயிருக்க
கேவலனுக்கு இந்த ஞானம் பிறவாது ஒழிந்தது சேஷியான ஈஸ்வரனுடைய இச்சாதீனமான விநியோகம் ஒழிய
ஸ்வாதீனமாக வருவது ஓன்று இல்லாமையால்
இஷ்ட பிராப்தி ரூபமான பகவத் அனுபவத்துக்கும் அர்ஹதா மாத்திரமே இவனுக்கு உள்ளது –
சேஷியானவன் அனுபவிக்கும் போது அல்லது அனுபவிக்க ஒண்ணாதே -ஆகையிறே
க்ரியதாம் இதி மாம் வத-என்றும் -கூவிக் கொள்ளாய் -என்றும் பிரார்த்தித்தும் -சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்கிற
சங்கல்பத்து அளவில் நின்றதும் -ஆகையால் கைங்கர்யம் ஆத்மாவுக்கு சகஜமே யாகிலும்
தத்ரிரோதாயகமான விரோதியைப் போக்கிக் கைங்கர்யத்தை பிரகாசிப்பிக்கிறான் ஈஸ்வரனே என்கிறது –

ஆக ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று உபாய க்ருத்யம் சொல்லுகிறது

அன்றியிலே
மந் மநா பவ மத் பக்தோ மத் யாஜீ மாம் நமஸ் குரு – மாமேவைஷ்யசி சத்யந்தே ப்ரதிஜாநே ப்ரியோஸிமே –என்று
என் பக்கலிலே நெஞ்சை வை -என்னையே ஸ்நேஹ பூர்வகமாக இடைவிடாமல் த்யானம் பண்ணு –
ஸர்வ கர்மங்களாலும் என்னையே ஆராதி-என் பக்கலிலே சமர்ப்பித்த ஸர்வ பரனாய்க் கொண்டு நமஸ்ஸைப் பண்ணு –
அநந்தரம் என்னையே அடையக் கடவை -நீ எனக்கு பிராப்யன் ஆகையால் உனக்கு சாத்தியமே ப்ரதிஜ்ஜை பண்ணுகிறேன் -என்று
கீழ்ச் சொன்ன ஸ்வ பிராப்திக்கு ஒரு ஸூகர சாதனத்தை விதிக்கிறது ஆகையால்
இஸ் ஸ்லோகத்தில் தனித்துப் பலம் சொல்லாதே அதுக்கு அபேக்ஷிதமான விரோதி நிவ்ருத்தி அங்குச் சொல்லாமையாலும்
இவ்வுபாய விசேஷ ஸ்வீ காரம் பண்ணின அதிகாரிக்கு விசேஷண நிவர்த்த்யமான விரோதி வேஷம் சொல்ல வேண்டுகையாலும்
பாபேப்யோ என்கிற பதத்தாலும்
ஸர்வ சப்தத்தாலும் –அந்த விரோதிகளைச் சொல்லி
மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று அவற்றினுடைய நிவ்ருத்தியைச் சொல்லுகிறது என்னவுமாம்

ஆக -அஹம் -என்று சொன்ன
உபாய பூதனுடைய க்ருத்யம் சொல்லிற்று-

—————

அநந்தரம் -த்வா -என்று நிர்த்தேசித்த அதிகாரியினுடைய க்ருத்ய லேஸம் சொல்லுகிறது
மாஸூச –என்று
மாஸூச –
சோகியாதே கொள் என்று விதிக்கிறது –
இத்தால் -வ்ரஜ -என்கிற விதியோபாதி சோக நிஷேத விதியும் கர்த்தவ்யம் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –

இனி சோகிக்கை யாவது
அநிஷ்ட நிவ்ருத்த ரூப பலத்துக்கு ஸ்வ இதர சகல ஸஹாய அஸஹமாய் வாத்சல்யாதி குண விசிஷ்டமாய்
ஞானாதி குண விசிஷ்டமாய் இருக்கிற வஸ்துவை உபாயமாகப் பற்றி ஸ்வ பரங்களையும்
அவன் பக்கலிலே ந்யஸித்து நிற்கிற நிலைக்கு விருத்தம் இறே

ஆகையால் பிரணவத்தில்-பகவத் ஏக ரக்ஷ்ய பூதனாகவும் -பகவத் அநந்யார்ஹ சேஷ பூதனாகவும் -சொல்லப்பட்ட
ஆத்மாவுக்கு ஞாத்ருத்வ நிபந்தனமாக வருகிற ஸ்வ ரக்ஷகத்வ அபிமானத்தையும் -ஸ்வ சேஷித்வ அபிமானத்தையும் –
ஸ்வ ஸ்வாமித்வ அபிமானத்தையும் –
ஞானவாசி தாத்வ ஆஸ்ரயமான ஷஷ்டி அந்த மகாரத்தாலே அதை நிஷேதிக்கிற இடத்தில் நிஷேத்ய வாசியான
மகாரத்துக்கு முன்னே நிஷேத அக்ஷரமான ந காரம் முற்பட்டால் போலேயும்
புருஷார்த்தத்தில் ஸ்வ கீயத்வாதி நிஷேதம் பண்ணுகிற நமஸ் சப்தம் கைங்கர்ய
பிரார்த்தானா வாசி பதத்துக்கு முற்பட்டால் போலேயும்

ஸர்வ தர்ம பரித்யாகம் சொல்லுகிற இடத்தில் த்யாகத்தினுடைய வத்யநதா பாவத்தில் அல்லது
ஸ்வரூப பூர்த்தி இல்லாமையாலும் –
ஸ்வீ கார உபாயத்துக்கு உதயம் இல்லாமையாலும் தத் வாசகமான பரி சப்தம் தியாக சப்தத்துக்கு முற்பட்டால் போலேயும்
வ்ரஜ என்கிற விஹிதமான யுபாய ஸ்வீ காரம் சித்த உபாய விஷயமான பிரதிபத்தி மாத்ரமாய் –
தானும் உபாயமும் இன்றிக்கே ஸஹ காரியும் இன்றிக்கே ஒழிகையாலே
தத் வ்யாவர்த்தகமான -ஏக-பதம் ஸ்வீ கார விதானம் பண்ணுகிற வ்ரஜ என்கிற பதத்துக்கு முற்பட்டால் போலேயும்
ந்யஸ்த பரனான இவனுக்கு உண்டான சோக உதயமும்
ஸ்வ பல அன்வயத்தையும் ஸ்வ ரக்ஷண அன்வயத்தையும் காட்டும் ஆகையால்
சோகம் பிரஸ்த்துதம் ஆவதற்கு முன்பே நிஷேத அக்ஷரம் முற்படுகிறது

ஸ்வ கத ஸ்வீ காரம் -உபகார ஸ்ம்ருதியும் -ஸ்வரூப விருத்தமாய் –
பர ஸ்வீ கார விஷயத்துவமும் பரபல ப்ரபத்தியுமே ஸ்வரூபாயவாம் படி இறே
ஸ்வரூப யாதாத்ம்யத்தைப் பார்த்தால் இருப்பது –
ஆகையால் இவ்வதிகாரிக்கு யாவத் பல பிராப்தி நிர்ப்பரனுமாய் நிர்ப்பயனுமாய் இருப்பதே
கர்த்தவ்யம் என்கிறது -அதாவது
தன்னுடைய பாரதந்தர்ய அனுசந்தானத்தாலும் -உபாய பூதனனுடைய -ஞான சக்த்யாதி குண அனுசந்தானத்தாலும்
நிர்ப்பரனாய் இருக்கையும் -தான் சேஷபூதன் ஆகையால் பலித்வம் இல்லை –
பரதந்த்ரன் ஆகையால் உபாய கர்த்ருத்வம் இல்லை
பல அலாப நிபந்தனமாகவும் -உபாய அபாவ நிபந்தனமாகவும் சோகிக்க பிராப்தி இல்லை –
உபாயாந்தர ஸ்ரவணத்தில் சோகித்திலன் ஆகில் அவற்றினுடைய துஷ் கரத்வ
ஸ்வரூப அநநு ரூபத்வாதி தோஷங்கள் அறிந்திலனாயும்
இவற்றினுடைய தியாகத்தில் அல்லது சித்த உபாயம் அந்வயம் உண்டாகாது என்னும் இடம்
அறிந்திலன் ஆகில் உபாய அதிகாரம் இல்லை –
சித்த உபாய ஸ்ரவணத்தில் சோகித்திலன் ஆகில் அவனுடைய சஹாயாந்தர அஸஹத்வமும் ஸ்வரூப ப்ராப்தயையும்
முதலான குணங்களையும் அறிந்திலன்
அதில் தனக்கு கர்த்தவ்ய அம்சம் ஒன்றும் இல்லை என்கிற ஆகாரமும் அறிந்திலன் ஆகில் உபேய அதிகாரம் இல்லை

ஆகையால்
முன்புற்றை சோக அனுவ்ருத்தி ஸாத்ய சாதன யாதாத்ம்ய ஞான கார்யம் –
பின்புற்றை சோக நிவ்ருத்தி -சித்த சாதன யாதாத்ம்ய ஞான கார்யம்
சித்த உபாய ஸ்வீ கார அநந்தரம் சோகம் அநு வர்த்திக்கிறது ஆகில் தியாக ஸ்வீ கரத்தில் அந்வயம் இல்லை –
துஷ் கரங்களாய் -ஸ்வரூப விருத்தங்களான சாதனாந்தரங்களினுடைய தர்சனமும்
ஸூ கரமுமாய் ஸ்வரூப அநு ரூபமான சாதன அதர்சனமும் தத் சாபேஷதையும் வ்யவஹிதத்வமும் அதில் அருமையும்
அசாமர்த்யமும் ஸ்வீ கர்த்தாவினுடைய கிஞ்சநதையும் -விரோதி பாஹுல்யமும் தன் நிவ்ருத்தியில் சக்தியும் இறே சோக காரணம்
இவை இல்லாமையால் சோகிக்க வேண்டா என்கிறது -எங்கனே என்னில்

ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய -என்று -துஷ்கரத்வாதி தூஷித சாதனாந்தரங்களை த்யஜிக்கச் சொல்லுகையாலே
சாதனாந்தர தர்சனம் அடியாக சோகிக்க வேண்டா
மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ -என்று ஸூகர சாதனத்தைப் பற்றச் சொல்லுகையாலே அனுரூப சாதன
அதர்சன நிபந்தனமாக சோகிக்க வேண்டா
மாம் -என்று வாத்சல்யாதி குண விசிஷ்டனாகச் சொல்லுகையாலே ஸ்வ தோஷம் அடியாகவும் –
அவனுடைய அப்ராப்தி அடியாகவும் -தன்னுடைய தண்மை அடியாகவும் –
அவனுடைய துர் லபத்வம் அடியாகவும் சோகிக்க வேண்டா –
ஏகம் -என்று நிரபேஷமாகச் சொல்லுகையாலே சாபேஷதை அடியாக சோகிக்க வேண்டா
சரணம் -என்று -அவ்யவஹிதமாக சாதனமாகச் சொல்லுகையாலே வ்யவஹிதம் என்று சோகிக்க வேண்டா
வ்ரஜ -என்று மானஸ வியாபாரமாகச் சொல்லுகையாலே அருமை அடியாக சோகிக்க வேண்டா
அஹம் -என்று ஞானாதி குண பூர்ணமாகச் சொல்லுகையாலே அசாமர்த்யம் அடியாக சோகிக்க வேண்டா
அதில் சர்வஞ்ஞத்வத்தாலே நிவர்த்த அம்சமும் ப்ராப்தவ்ய அம்சமும் அறியான் என்று சோகிக்க வேண்டா
அவாப்த ஸமஸ்த காமனாகையாலே அபூர்த்தி அடியாக சோகிக்க வேண்டா
ஸ்வாமி யாகையால் அப்ராப்தன் என்று சோகிக்க வேண்டா
கிருபாவத்தையாலே கார்யம் செய்யுமோ செய்யானோ என்று அஞ்ச வேண்டா
த்வா -என்று ஆகிஞ்சன்யத்தைச் சொல்லுகையாலே ஸ்வ ரக்ஷண அந்வயம் அடியாக ரஷிக்க மாட்டான் என்று சோகிக்க வேண்டா
ஸர்வ பாப விமோசகன் ஆகையால் விரோதி பாஹுல்யம் அடியாக சோகிக்க வேண்டா
மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்று அவை தானே விட்டுப் போம் என்கையாலே நிவ்ருத்தியில் சக்தி அடியாக சோகிக்க வேண்டா

ஆக
துஷ் கரத்வாதி தோஷ தூஷித சாதனாந்தரங்களை த்யஜித்து வத்சல்யனுமாய் -ஸ்வாமியுமாய் -ஸீலவானுமாய் -ஸூலபனுமாய் –
நிரபேஷனுமாய்-பரம ஆப்த தமனுமாய் -நிரவதிக தாயாவானுமாய் -இருக்கிற என்னைப் பற்றுகையாலும்
சக்ருதேவம் ப்ரபந்நஸ்ய க்ருத்யம் நைவ அன்யதிஷ்யதே -என்று என்னையே நிரபேஷ உபாயமாகப் பற்றின உனக்கு
கர்தவ்ய அம்சம் இல்லாமையாலும் -சர்வஞ்ஞாதி குணாகனான நான் உன்னுடைய அவித்யாதி சகல பாபங்களையும்
மறுவலிடாத படி போக்கி அசங்குசிதமான அனுபவ கைங்கர்யங்களில் அந்வயிப்பித்து
ஆனந்த நிர்ப்பரனாம் படி பண்ணுகிறேன் என்கையாலும் ஒரு பிரகாரத்தாலும் சோகிக்க ஹேது இல்லை
நீ உன்னுடைய ஸர்வ பரங்களையும் என் பக்கலிலே வைத்து வாழும் சோம்பனாய்-செயல் தீரச் சிந்தித்து வாழ்ந்து
கண்ணனைத் தாள் பற்றிக் கேடு இன்றிக்கே இருக்கையாலே உன்னைப் பார்த்தால் சோகிக்க ஹேது இல்லை –
சர்வஞ்ஞத்வாதி குண விசிஷ்டனான நான் ஜன்ம சன்மாந்தரம் காத்துத் தாளிணைக் கீழ் கொள்ளுமவனாய்-
இரு வல் வினைகளையும் சரித்து -வீடு திருத்தி விசும்பு ஏற வைக்கப் பாரிக்கையாலே
என்னைப் பார்த்தாலும் சோகிக்க ஹேது இல்லை
துன்பமும் இன்பமுமாகிய செய் வினையாய்
உற்ற இரு வினையாய்
நல்வினையும் தீ வினையுமாவன் -என்கிறபடியே
விரோதி யாகிறது என்னுடைய நிக்ரஹ அனுக்ரஹங்களாய்
வினை பற்று அறுக்கும் விதியான நம்முடைய அதீனமாய் நாம் பொறுத்தோம் என்னத் தீருமதாகையாலே
விரோதியைப் பார்த்தாலும் ஹேது இல்லை –

இனி சோகித்தாயாகில்-நமக்கு சேஷமும் பரதந்த்ரமுமாய் -அத ஏவ -பல சாதனங்களில் அந்வயம் இன்றிக்கே இருக்கிற
உன் ஸ்வரூபத்தையும் அழித்து உன்னையும் பலியுமாக்கி ஸ்வ தந்திரனாயும் கொண்டு
ஆதித்ய சந்நிதியில் அந்தகாரம் நில்லாதப் போலே ஹேயப்ரத்யநீகனான நம்முடைய சந்நிதியில்
ஹேயம் இல்லாது என்கிற நம் ப்ரபாவத்தையும் அழித்தாயாவுதி

ஈஸ்வரோஹம் அஹம் போகி-என்று அஹங்கார மமகார தூஷிதனாய் -ந நாமேயம் என்று மமக தூஷிதனாய் –
ரக்ஷகனான நானே ஷிபாமி -ந ஷமாமி -என்னும்படி பண்ணிக் கொண்டு அதுக்கு அடியான
பாபம் மூர்த்த அபிஷிக்தமாய் இருக்க சோகியாது இருந்த அறிவு கேட்டோபாதி போரும்–
நீயும் என் பக்கலிலே ந்யஸ்த பரனாய் -நானும் உன் கார்யம் எனக்கே பரமாக ஏறிட்டுக் கொண்டு
சகல பாபங்களையும் போக்குவேன் ஆனபின்பு சோகிக்கையும்

சோகித்தாய் ஆகில் நீ பண்ணின பர ந்யாஸமும் வ்யர்த்தமாய் நான் பாப விமோசனம் பண்ணுகிறேன் என்றதும் நிரரார்த்தமாய்
உன் காரியத்துக்கு நீயே கடவையாய் பழைய பாப பல அனுபவமும் நீயுமாய் விடுவுதி
ஆனபின்பு சோகத்தை விட்டு நிர்ப்பரனுமாய் நிர்ப்பயனுமாய் மத் ப்ராப்தியிலே நிஸ் சம்சயனுமாய்க் கொண்டு
ஸூகமே இரு என்றதாயிற்று

ஆக
த்யாஜ்ய ஸ்வரூபத்தையும்
தியாகம் ஸ்வீ காரம் என்னும் இடத்தையும்
ஸ்வீ கார்யமான உபாயத்தை சீர்மையும்
தந் நைரபேஷ்யத்தையும்
உபாயத்வம் ஓவ் பாதிகம் அன்று நிருபாதிகமே என்னும் இடத்தையும்
ஸ்வீ காரம் மாநஸம் என்னும் இடத்தையும்
உபாயம் ஸர்வ சக்தி யுக்தம் என்னும் இடத்தையும்
அதிகாரியுடைய ஆகிஞ்சன்யத்தையும் –
நிவர்த்த்யமான பாபங்களையும்
தத பாஹுல்யத்தையும்
தன் நிவ்ருத்தி பிரகாரத்தையும்
அதிகாரியினுடைய நிர்ப்பர-நிர்ப்பயத்வங்களையும் சொல்லித் தலைக் காட்டுகிறது

ஸ்ரீ சரம ஸ்லோக பிரகரணம் முற்றிற்று

ஸ்ரீ திருவரங்கச் செல்வனார் என்னும் ஸ்ரீ பரகாலார்யர் அருளிச் செய்தவை ஸ்ரீ பரகால நல்லான் ரஹஸ்யம் என்னும் இந்த ஸ்ரீ கிரந்தம்

————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பரகால நல்லான் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பரகால நல்லான் ரஹஸ்யம் – –ஸ்ரீ சரம ஸ்லோக பிரகரணம் -பூர்வார்த்தம் -மாம் பதார்த்தம்/ ஏகம் பதார்த்தம்/சரணம் பதார்த்தம் / வ்ரஜ பதார்த்தம்– –

September 1, 2019

ஆக
சர்வ தர்மான்–பரித்யஜ்ய-பத த்வயத்தாலும் –
த்யாஜ்யமான தர்மங்களையும்
தியாக பிரகாரத்தையும்
தியாகம் -ஸ்வீ காரத்துக்கு அங்கம் என்னும் இடத்தையும் சொல்லிற்று

———-

அநந்தரம் தியாக அங்கமான ஸ்வீ காரத்தைச் சொல்லுகிறதாய்க் கொண்டு
ஸ்வீ கார ஸ்வரூபத்தை -மாம் -என்கிற பதத்தால் சொல்லுகிறது –
இவ்விடத்தில் பதர் கூட்டத்தை விட்டு மணி பர்வதத்தை அண்டை கொள் என்பாரைப் போலே இறே
இந்த விதி த்வயமும் என்று ஸ்ரீ நம்பிள்ளை அருளிச் செய்வார் என்று
ஸ்ரீ ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்வார் –
சாதனாந்தரங்கள் ச அபாயங்களாய் -அநேகங்களாய் -அசேதனங்களாய் -இருக்கையாலே
பதர் கூட்டம் போலே என்கிறது
இவன் சித்த ஸ்வரூபனாய் -ஒருவனாய் -பரம சேதனனாய் -இருக்கையாலே
மணி பர்வதம் போலே என்கிறது –

மாம் -என்று
த்வத் சாரத்யே ஸ்திதனான -என்னை என்றபடி –
இத்தால் நீ விமுகனான அன்றும் -அந்தர்யாமியாய் நின்று சத்தையை நோக்கியும்
கரண களேபர விதுரனாய் -அசித் அவிசேஷிதனான அன்றும் -தன் பக்கலிலே ஏறிட்டுக் கொண்டு நோக்கியும்
பின்பு நீ அபி முகனாய் உஜ்ஜீவிக்கக் கூடுமோ என்று கரண களேபர பிரதானம் பண்ணியும்
பின்பு அவற்றைக் கொண்டு ப்ரவ்ருத்திகள் செய்கைக்காக அநு பிரவேசித்து
தன்னைப் பெறுகைக்கு உடலாய் இருபத்தொரு ஞான விசேஷம் உண்டாமோ என்னும் நசையாலே
வேதங்களையும் வைதிகரையும் ப்ரவர்த்திப்பித்து

த்ருதி நியமன ரஷா வீக்ஷணைஸ் ஸாஸ்த்ர தான ப்ரப்ருதி பிர சிகித்ஸ்யாந் பிராணிந –
ப்ரேஷ்ய பூய்-ஸூர மநுஜ திரஸ்சாம் லீலயா துல்ய தர்மாத் வமவதரசி தேவோ ஜோபி சந்நவ்ய யாத்மா -என்று
இப்படியே தரித்து -நியமித்து -ரக்ஷண அவகாசமான ரஷ்ய அபேக்ஷை பார்த்து இருந்து -ஸாஸ்த்ர பிரதானம் பண்ணி –
செய்து போந்த விவ்வோராகார விசேஷங்களாலே ரக்ஷண அவகாசம் பண்ணிக் கொடாமையாலே –
ரக்ஷணத்தில் ஒரு சிகித்ஸை இல்லாத பிராணிகளைக் பார்த்து தேவ திர்யக்காதி யோனிகளிலே
அவர்களோடே ஸமான தர்மாவாய்க் கொண்டு அவதரியா நிற்புதி –
ஜனன மரணாதி யோக்யம் இன்றிக்கே நித்யனாய் இருக்கச் செய்தேயும் என்கிறபடியே
ஓலைப்புறத்திலே செல்லாத இடத்தை எடுத்து விட்டு நடத்துவாரைப் போலே
ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ணாதி அவதாரங்களைப் பண்ணுவதாய் இப்படி எதிர் சூழல் புக்குத் திரிகிற
தனது வியாபாராதிகளைக் காட்டுகிறான்

மாம் -என்று
தனது வ்யாமோஹத்தைக் காட்டுகிறான் என்று ஸ்ரீ நம்பிள்ளை அருளிச் செய்வார் -அதாவது
வைகுண்டேது பரே லோக -இத்யாதிகளில் படியே –
பக்தைர்ஸ் பாகவத ஸஹ-என்கிற வைகுந்தத்து அமரரும் முனிவருமான அயர்வறும் அமரர்களோடு
ஸ்ரீ பூமி நீளா தேவிமார்களோடே எழுந்து அருளி இருந்து -நிரந்தர பூர்ண அனுபவம் நடக்கச் செய்தேயும் –
லீலா விபூதியில் உள்ளாருடைய இழவே திரு உள்ளத்தில் பட்டு –
ச ஏகா கீ ந ரமேத -என்று அவ்வனுபவம் உண்டது உருக்காட்டாதே திரு உள்ளம் புண்பட்டு
இவர்களையும் அவ்வனுபவத்தில் மூட்டலாமோ என்னும் நசையாலே அவதரித்தது தாழ நின்று
அவன் கால் தலையிலே பட நின்று வியாபாரித்த தன் வியாமோஹம் எல்லாம் தோற்றும்படி இருக்கை –

நீ உனக்கு போக்யமான சப்தாதி விஷயங்களை புஜிக்கையாலே உன் உடம்பில் புகரைப் பார் –
எனக்குப் போக்யமான உன்னை அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே என் உடம்பில் வெளுப்பைப் பார் –
என்று சட்டையை விழ விட்டுக் காட்டுகிறான் -என்று ஸ்ரீ எம்பார் அருளிச் செய்வார்
போக்தாவுக்கு தன் போக்ய ஜாதத்தில் ஓன்று குறையிலும் குறையாய் இருக்கும் இறே –
அஹம் அன்னம் -என்று ஆத்மவஸ்து அத்தலைக்கு போக்யமாய் இறே இருப்பது –

ஆக -மாம் -என்று
பர -வ்யூஹாதிகளையும் -விபவாந்தரங்களையும் –
இவ்வாகாரம் தன்னில் நவநீத ஸூவ்யார்த் அபதாநாந்தரங்களையும் வ்யாவர்த்தித்து –
உனக்கு சாரதியாய் -உனக்கு இழி தொழில் செய்து நிற்கிற என்னை -என்று
பார்த்தன் தன் செல்வத் தேர் ஏறு சாரதி -என்றும்
கோல் கையில் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன் நின்றான் -என்றும்
தேர் மன்னர்க்காய் அன்று தேரூர்ந்தான் -என்றும் சொல்லுகிற
தேசம் அறிய ஓர் சாரதியான நிலையைக் காட்டுகிறது –

மாம் -என்று –
ஆஸ்ரயணீயமான வ்யக்தியைச் சொல்லுகையாலே -ஆஸ்ரயண உபயோகியாக
நிகரில் புகழாய் -உலகம் மூன்று உடையாய் -என்னை ஆள்வானே -திருவேங்கடத்தானே -என்று
ஆம் முதல்வரால் அனுசந்திக்கப் பட்டு
அனுஷ்டான வாக்கியத்தில் நாராயண பதத்தில் அனுசந்தேயமான
வாத்சல்யாதி குண சதுஷ்ட்யங்களும் அனுசந்தேயங்கள்

வாத்சல்யமாவது –
அன்று ஈன்ற கன்றின் பக்கல் தாய் பண்ணும் வியாமோஹம் -அதாவது
சுவடு பட்ட தரையில் புல்லையும் காற்கடை கொள்ளும் தேநு வானது-தன் கடையில் நின்றும் புறப்பட்ட
கன்றினுடைய தோஷத்தைத் தன் பேறாக நக்கித் தன் முலைப்பாலாலே தரிப்பிக்குமா போலே
ஆஸ்ரித கதமான தோஷமே போக்யமாக அங்கீ கரித்து
பாலே போல் சீர் -என்கிற தன் கல்யாண குணங்களால் அவர்களை ரஷிக்கை-

ஸ்வாமித்வமாவது
ஆஸ்ரிதருடைய பேறு இழவுகளால் உண்டான ஸூக துக்கங்கள் அவர்களுக்கு
அன்றிக்கே யாம் படி அவர்களை உடையனாகை-

ஸு சீல்யமாவது
அவாக்ய அநாதர-என்கிறபடியே பெரிய மேன்மையை உடையவனாய்
அவன் எவ்விடத்தான் நான் யார் -என்னும்படி இருக்கிறவன் -ஷூத்ர சம்சாரியான சேதனனோடு
அவன் சிறுமையாதல் -தன் பெருமையாதல் -தன் நெஞ்சில் படாதபடி -புரையறக் கலக்கை

ஸு லப்யமாவது
கட்கரிய பிரமன் சிவன் இந்திரன் என்று இவர்கட்க்கு கட்கரிய கண்ணன் -என்கிறபடியே
அதீந்த்ரியனான தான் எல்லாருடைய கண்ணுக்கும் இலக்காய்க் கொண்டு ஸூலபமாய் நிற்கை

நயோத்ஸ் யாமி -என்று தர்மத்தில் அதர்ம புத்தி பண்ணி யுத்தத்தில் நின்றும் நிவ்ருத்தனான அர்ஜுனன்
தோஷம் பாராமல் மேல் விழுந்து தன் பேறாக அவனுக்கு அத்யாத்ம உபதேசம் பண்ணுகையாலே
வாத்சல்யம் காணலாம்

அர்ஜுனனுக்கு இழி தொழில் செய்து -அவன் ரதியாய் இவன் சாரதியாய் -அப்ராதனாய் நிற்கிற தசையில்
தன் சர்வ சரீரித்வ -சர்வ நிர்வாஹத்வாதிகளை உபதேசியா நின்று கொண்டு –
தேவர் தலை மன்னர் தாமே -என்றும்
பார்த்தன் தன் தேரை யூரும் தேவன் -என்றும் சொல்லும்படியாய் இருக்கிற
வைஸ்வரூபத்தைக் காட்டுகையாலே ஸ்வாமித்வம் காணலாம் –

அதிசயித ஞானரான ஸூரிகளுக்கும் எட்ட அரியனாய் இருக்கிற தானே
ஹே கிருஷ்ண ஹே யாதவ ஹே சகேதி -என்றும்
சேந யோர் உபயோர் மத்யே ரதம் ஸ்தாபய மே ச யுக -என்று
வாராய் தோழனே கிருஷ்ணனே யாதவனே என்று அழைத்து -தேரை நடத்து -புரவியை விட்டுக் குளிப்பாட்டு -என்னும்படி
பார்த்தர்க்காய் -ஐவர்க்காய் -தேர் மன்னார்க்காய் -என்கிறபடியே அவர்களுக்கு கை ஆளாகக் கொண்டு
பங்காக முன் ஐவரோடும் அன்பளவி நிற்கையாலே ஸு சீல்யம் காணலாம் –

ந ச நத்ருசே திஷ்டதி ரூபமஸ்ய ந சஷுஷா பஸ்யதி கஸ்க நைநம் –என்றும்
நமாம் ச சஷுர் அபி வீஷதேதம -என்றும்
யஸ்யாவதார ரூபாணி ஸமர்ச சந்திதி வவ்கச -என்றும்
அ பஸ்ய நத பரம் ரூபம் -என்றும்
நேரே கடிக்கமலத்துள் இருந்தும் காண்கிலான் -என்றும்
கார் செறிந்த கண்டத்தான் எண் கண்ணான் காணான்–என்றும்
நீறாடி தான் காண மாட்டாத -என்றும்
இத்யாதிகளால் சொல்லுகிறபடியே ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் ஸ்வ யத்னத்தால் காண நிலம் இன்றிக்கே இருக்கிற விக்ரஹத்தை
திவ்யம் ததாமி தே சஷுர் பஸ்யமே யோகமைஸ்வரம் –என்று அர்ஜுனனுக்கு திவ்ய சஷுசைக் கொடுத்து அனுபவிப்பித்து
விஸ்வரூப தரிசனத்தால் வந்த ஹர்ஷ பயங்களாலே
க்ரீடி நம்கதிகம் சக்ர ஹஸ்த மிச்சாமி த்வாதரஷ்டு மஹம் ததைவ-தேநைவ ரூபேண சதுர்புஜேந சஹஸ்ர பாஹோபவ விஸ்வ மூர்த்தே -என்று
பரிசரித பூர்வமான ஸூபாஸ்ரய விக்ரஹத்தையே காண வேணும் என்று பிரார்த்தித்த அளவில்
வ்யபேதபீ ப்ரீதமநா புநஸ்த்வம் ததேவ மே ரூப மிதம் பிர பஸ்ய -என்று ஸ்வ அசாதாரண விக்ரஹத்தைக் காட்டியும்
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் சதா பஸ்யந்தி ஸூரய-என்று நித்ய ஸூரீகள் கண்டு சத்தை பெற்றும் போருகிற திவ்ய விக்ரஹத்தை
அர்ஜுனனுக்குக் கடகாக்கி ஒதுங்குகைக்கும் துரியோதனாதிகளில் இலக்காவதிலே செய்யவும் பண்ணி நிற்கையாலே
ஸுலப்யம் காணலாம்

இந்த வாத்சல்யாதிகளில் காட்டில் கீழ் சொன்ன வ்யாமோஹ குணமே ஆஸ்ரிதற்கு உத்தாரகம் ஆவது
வாரிக் கொண்டு உன்னை விழுங்குவன் காணில் என்று ஆர்வுற்ற என்னை ஒழிய என்னில் முன்னம் பாரித்துத்
தான் என்னை முற்றும் பருகினான் -என்கிறபடியே ஒரு சேதனனைப் பெற்றானாகில் உஜ்ஜீவித்தல் –
இல்லையாகில் நாவிலும் பல்லிலும் நீர் அற்றுக் கிடக்கும்படியான வ்யாமோஹத்தோடே என்னை முற்றப் பருகினான்
உய்யும் உபாயம் மற்றின்மை தேறி -என்று தன்னுடைய ஆத்மசத்தையை அவனுக்கு அலங்காரமான திரு ஆபரணம் திரு மாலைகளாகவும்
இவருடைய யுக்தி மாத்திரமே திருப்பீதாம்பரம் முதலான அலங்காரங்களாகவும் கொள்ளும் படியான
வ்யாமோஹம் அல்லது உஜ்ஜீவன உபாயம் இல்லை என்றார் இறே

அல்லாத சரண்யர்களில் இவனுக்கு விசேஷம் –
நிருபாதிக ரக்ஷகத்வமும் இந்த வ்யாமோஹ குணமும் என்று ஸ்ரீ ஆச்சான் பிள்ளை வார்த்தை –

இவ்விடத்தில் -மாம் -என்கிற
அபரோக்ஷ நிர்த்தேசத்தால் பிரகாசிதமாய் -கீழ்ச் சொன்ன ஸுலப்ய குணத்துக்கு விஷயமாய் –
ஆஸ்ரயண உபயோகி தயா த்வயத்தில் -சரண -சப்தத்தால் சொல்லப்பட்ட விக்ரஹவத்தையும் சொல்லுகிறது –
அதாவது
சேநா தூளி தூ சரிதமாய் -அலை எறிகிற கொத்தார் கருங்குழலும்-
ஸ்வேத பிந்துஸ் தபதிதமான கோள் இழை வாண் முகமும்
ஆஸ்ரித விரோதி தர்சனத்தாலே சீறிச் சிவந்து சிதற அலர்ந்த தாமரைத் தடாகம் போலே
கண்டவிடம் எங்கும் அலை எறிகிற திருக்கண்களும்
காளமேக நிபஸ்யாமமாய் இருந்து குளிர்ந்த திரு மேனியும்
குரு மா மணிப் பூண் குலாவித் திகழும் திரு மார்பு அணைந்த வனமாலையும்
அதுக்கு பரபாகமாம்படி சாற்றினை அந்தி போல் நிறத்தாடையும்
தூக்கின வுளவு கோலும்
ஞான முத்திரையோடு கூடின அணி மிகு தாமரைக்கு கையில் கோத்த சிறு வாய்க் கயிறுமாய்
நிற்கிற நிலையைக் காட்டுகையாலே விலக்ஷண விக்ரஹ யோகம் தோற்றிற்று

மாம் -என்று
விலக்ஷண விக்ரஹ உபேதமாய் -வாத்சல்யாதி குண விசேஷ வஸ்துவைச் சொல்லுகையாலே –
ஸ்ரீ வத்ஸ வக்ஷஸா
ஸ்ரீ வத்ஸ வக்ஷ ஸம்ஜாதம்
திரு மார்பில் திரு மங்கை தன்னோடும் திகழ்கின்ற –என்கிறபடியே இந்த விக்ரஹத்துக்கு நிரூபக பூதையாய்
அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பா -நிகரில் புகழாய் –இத்யாதிகளாலே
வாத்சல்யா திகளுக்கு உத்பாவையாக ஸ்ரீ நம்மாழ்வாரால் அனுசந்திக்கப் பட்டு இருப்பவளாய்
ஆஸ்ரியிக்கும் சேதனரை அபராத அபஹரணம் பூர்வகமாக அங்கீ கரிக்கும்படி பண்ணக் கடவ
புருஷகாரத்துக்கு அநு ரூபமான உபய விஷய சம்பந்தத்தை உடையளாய் இருக்கிற
ஸ்ரீ லஷ்மி சம்பந்தம் இப்பதத்திலே அநு சந்தேயம்

ஸ்ரீ கர்ப்ப பரமேஸ்வர
திருவுடை யடிகள்
திரு மகளார் தனிக்கேள்வன் பெருமை உடைய பிரானார்
கோல மலர்ப்பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ
திருவின் மணாளன் என்னுடைச் சூழல் உளானே பிரகாசிக்கிறது ஸ்ரீ சம்பந்தத்தால் இறே

ஆக
புருஷகார வஸ்துவையும் -வாத்ஸல்யாதி குண விசேஷங்களையும் சொல்லுகையாலே
அநு சந்தான ரஹஸ்யத்தில் பிரதமபதமான ஸ்ரீமத் பதத்தையும் நாராயண பதத்தையும் நினைக்கிறது –
இப்படி வேண்டுகிறது
விதி அனுஷ்டானங்களுக்கு ஐக்கியம் உண்டாக வேண்டுகையாலே –
ஸ்ரீ மானான நாராயணனை இறே அங்கெ உபாயமாக பிரார்த்திக்கிறேன் –
ஆக
ஸ்ரீ மத்தை சொல்லுகையாலே அபராதாதிகள் பாராமல் ரஷிக்கும் என்கிறது
நாராயண பாதத்தால் புருஷகார பூதையானவள் சிதகுரைக்கும் -என்றும் –
என் அடியார் அது செய்யார் செய்தாரேல் நன்று செய்தார் -என்றும்
அவளோடு மறுதலைத்து ரஷிக்கும் ஸ்வ பாவத்தைச் சொல்லுகிறது –

இப்படி ஸ்ரீயப்பதியான நாராயணன் ஆகிறான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் என்னும் இடம்
ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் ஷீரார்ணவ நிகேதந நாக பர்யங்க உத்ஸ்ருஜ்ய ஆஹ்யாதோ மதுராம் புரீம் -என்று சொல்லிற்று –
ருக்மணீ கிருஷ்ணம் ஜென்மநி -என்கையாலே ஸ்ரீயப்பதித்வம் அநு வார்த்தைக்கும் இறே
குணியான வாஸ்து புக்க இடத்தே குணங்களும் புகுருமாகையாலே நாராயணத்வம் அநு வருத்தமாகக் குறை இல்லை –
கிருஷ்ண ஏவஹி லோகாநாம் உத்பத்திர் அபிசாப்யயா
சர்வம் க்ருதஸ்நஸ்ய ஜகத் பிரபவ பிரளய ஸ்தரர
மயி சர்வம் தமோ பர தம ஸூத்ர மணி கணா இவ
மயா ததமித்தம் தம் சர்வம் ஜகத் வ்யக்த மூர்த்திநா
மத் ஸ்தாநி சர்வ பூதாநி ந சாஹம் தேஷ்வ வஸ்தித -நச மத் ஸ்தாநி பூதாநி பஸ்யமே யோகம் ஐஸ்வர்யம் -இத்யாதிகளாலே
நாராயண பத யுக்தமான
சர்வ காரணத்வ
சர்வ சம்ஹர்த்ருத்வங்களும்
சர்வ வியாபகத்வ
சர்வ ஆதாரத்வாதிகளும்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரத்திலும் அநு சந்திக்கப் படா நின்றது இறே
ஆகையால் –
ஸ்ரீயப்பதியாய் நாராயணனான என்னை என்றபடி –

ஆனால் நாராயண சப்த உக்தங்களான சகல குணங்களும் அனுசந்தேயங்கள் ஆகாதோ என்னில்
மாம் -என்று ஆஸ்ரயணீய வ்யக்தியைச் சொல்லுகையாலே ஆஸ்ரயணீய உபயோகியான வாத்சால்யாதிகளை இங்கே அநு சந்தித்து
அஹம் என்று அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பூர்வக இஷ்ட பிரதனானவன் பக்கலிலே தத் உபயோகிகளான ஞான சக்த்யாதிகளையும்
அனுசந்திக்கப் பிராப்தம் ஆகையால் சகல குணங்களும் அனுசந்திக்க வேணும் என்கிற நியமம் இல்லை

ஆக
ஆஸ்ரித சேதனனுடைய ஸ்வ அபராத பய நிவ்ருத்தி ஹேது பூத புருஷகார யோகமும்
ஸ்வ தோஷ தர்சன பய நிவ்ருத்தி ஹேது பூத வாத்சல்யமும்
அப்ராப்ததா நிபந்தன பய நிவ்ருத்தி ஹேதுவான ஸ்வாமித்வமும்
ஸ்வ நைச்சியதா நிபந்தந பய நிவ்ருத்தி ஹேதுவான ஸுசீல்யமும்
துர் லபத்வ நிபந்த பய நிவ்ருத்தி ஹேதுவான ஸுலப்யமும்
மாம் என்கிற ஆஸ்ரயணீய வஸ்துவின் பக்கலிலே அநு சந்தித்ததாயிற்று

————-

அநந்தரம் -ஏகம் -சப்தம்
இவ் உபாய விசேஷத்தைச் சொல்லும் இடங்களிலே
த்வமே வோபாய பூதோ மே பவ
தமேவ சரணம் கச்ச
மா மேவயே பிரபத்யந்தே
நாமேவ ஸாத்யம் புருஷம் பிரபத்தயே
தமேவ சரணம் ப்ராப்ய
பாதமே சரணாகதி தந்து ஒழிந்தாய்
கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் –இத்யாதிகளாலே
அவதாரணம் ஸஹிதமாக பிரயோகித்துக் கொண்டு போருகிற ஸ்தான ப்ரமாணத்தாலே
உகாரம் போலே ஏக சப்தமும் அவதாரணமாய் உபாயத்தினுடைய சஹாயாந்தர அஸஹத்வ ரூப நைரபேஷ்யத்தைக் காட்டுகிறது –

ஏக சப்தத்துக்குப் பொருள் த்வித்வ வ்யாவ்ருத்தி இறே -இத்தால் எது வியாவர்த்த்யம் என்னில்
உபாயத்வேந ஆஸ்ரயணீயமாய் ஆகிற இவ் வஸ்துவுக்கு விசேஷணமான ஏக சப்தம் ஆகையால்
தத் பிரதி கோடியான யுபாயாந்தரங்கள் -உபாய உபயோகிகளாய் வருமவை இறே -வ்யாவர்த்தங்கள் ஆவது –
அதில் கர்ம ஞாநாதி சாதனாந்தரங்களினுடைய தியாகம் கீழே சொல்லுகையாலே அவை வியாவர்த்தங்கள் என்ன ஒண்ணாது
ஸ்வீ கர்த்தாவான சேதனனுடைய முமுஷுத்வத்தாலும் -பகவத் அநந்யார்ஹ சேஷத்வ ஸ்வரூப நிஷ்டையாலும்
மத்தத பரதரம் அந்நியத் கிஞ்சித் அஸ்தி தனஞ்சய -என்கிற ஆஸ்ரயணீயனுடைய சர்வ ஸ்மாத் பரத்வத்தாலும்-
தேவதாந்தரங்கள் இங்கு அப்ரஸ்துதங்கள் ஆகையாலும் அவை வியாவர்த்தங்கள் என்ன ஒண்ணாது –
இது தான் சுத்தமான சாதனத்தைப் பற்றி வருகிற பிரதிபத்தி மாத்ரம் ஆகையால் –
அதில் உபாயத்வமாதல் -அங்கத்வம் ஆதல் -இல்லாமையால் –
மாம் சரணம் -என்று உபாயத்வம் மாம் என்று நிர்த்தேசிக்கப்பட்ட வஸ்துவின் மேலே கிடக்கையாலும்
அது தான் சஹாயாந்தரங்களை சஹியாதபடி நிரபேஷமாகையாலும்-
பிரபத்தியில் உபாயத்வமும் அங்க பாவமும் இல்லை

உண்டாமாகில் இவ் உபாயத்துக்கு உபாயாந்தர வ்யாவ்ருத்தி ரூபமான சித்தத்வ நைரபேஷ் யங்கள் இல்லையாம்
ஆனால் ஏக சப்தத்துக்கு வியாவர்த்யமாக ஓன்று இல்லாமையால் அது நிரர்த்யம் ஆகுமே என்னில்
உபாயாந்தர வ்யாவ்ருத்திக்கு அவகாசம் இல்லையே யாகிலும் -சித்த உபாய பிரபத்தியில் அங்க பாவம் இல்லையே யாகிலும் –
யத் அநந்தரம் யத் பவதி தத் தஸ்ய காரணம் -என்று யாது ஓன்று உண்டான அநந்தரத்தில் யாது ஓன்று உண்டாம் –
அதுக்கு முன்னிலது காரணம் என்கிற நியாயத்தால் –
உபாய உபேயத்வேததி ஹத வதத்வம் நது குணவ் -என்று உபாயத்வம் நித்யமே யாகிலும் இவனுடைய ஸ்வீ கார அநந்தரம்
அவனுடைய உபாய பாவம் ஜீவிக்கையாலே
ஸ்வீ காரத்திலே அங்க புத்தி பிறக்கைக்கு யோக்யதை யுண்டாகையாலே அது வ்யாவர்த்யம் ஆகலாம்

ஆனால் அங்க பாவம் கழிகிற படி எங்கனே என்னில் -அங்கமாவது அங்கிக்கு கிஞ்சித் காரமாமது இறே –
அந்த கிஞித்காரம் தான் ஸ்வரூப உத்பாதகமாயாதல் –
உத் பன்ன ஸ்வரூபத்துக்கு வர்த்தகமாயாதல் –
வர்த்தித்த ஸ்வரூப பல பிரதமாயாதலாய் இருக்கும் –
அதில் சித்த ஸ்வரூபம் ஆகையால் உத்பத்த்ய அபேக்ஷை இல்லை –
ஏக ரூபமாகையாலே வ்ருத்த்ய அபேக்ஷை இல்லை
பரம சேதனன் ஆகையாலும்
அமோக ஸங்கல்பன் ஆகையாலும்
சர்வஞ்ஞாதி குண விசிஷ்டன் ஆகையாலும்
நிருபாதிக ஸூஹ்ருத் தாகையாலும்
பல பிரதா நத்திலும்
அந்ய சாபேஷதை இல்லை –

யத் யத் சாதனம் தத் தத் சாங்கம்–என்கிறபடியே உபாயமாகில் அங்க சா பேஷமாய் அன்றோ இருப்பது –
பக்த்யாதிகளைப் போலே என்னில் –
அது உபாயத்வ நிபந்தனம் அன்று -சாத்யத்வ நிபந்தனம் -எங்கனே என்னில் -பக்தி –
ஜன்மாந்தர ஸஹஸ்ரேஷு தபோ ஞான சமாதிபி–நராணாம் ஷீண பாபா நாம் கிருஷ்னே பக்தி ப்ரஜாபதி -என்கிறபடியே
சிர காலம் ஸாத்யம் ஆகையால் கர்ம ஞானங்களை அபேக்ஷித்து இருக்கும்
சிர காலேந நிஷ் பன்னமாக வேண்டுகையாலே பகவத் ப்ரசாதாதி சா பேஷமாய் இருக்கும்
அசேதனம் ஆகையால் பல பிரதானத்திலும் ஈஸ்வர அனுக்ரஹ சா பேஷமாய் இருக்கும் –
இவ் உபாயம் அவற்றை அபேக்ஷித்து இராது -ஆகையால் ஸ்வீ காரம் அங்கமாக மாட்டாது –

உபாயாந்தரங்கள் உபாயமாகிறது பல பிரதரான தேவர்களுக்கு ப்ரசாதனம் ஆகிறவோ பாதி இதுவும் ப்ரசாதனம் ஆனாலோ என்னில் –
அவர்கள் பல பிரதான உந்முகர் அல்லாமையாலே ப்ரசாதன சா பேஷைதை உண்டு
இங்கு உபாய பூதனான ஈஸ்வரன் எதிர் சூழல் புக்கு ஆள் பார்த்துத் திரிகிறவன் ஆகையாலும்
நிருபாதிக ரக்ஷகன் ஆகையாலும் அவனுக்கு ப்ரசாதனமாகச் செய்ய வேண்டுவது இல்லை
உண்டு என்று இருக்கில் தனக்கு ஸ்வா பாவிகமான ஸ்வரூப பாரதந்தர்யத்தையும் கழித்து
அவன் ரக்ஷகத்வத்தையும் சோ பாதிகம் ஆக்குகிறான் அத்தனை –

ஆனால் இவ்வுபாயம் இத்தனை நாளும் ஜீவியாது ஒழிவான் என் என்னில் –
உபாயமாவது -ஒருவனுடைய இஷ்ட அநிஷ்ட பிராப்தி பரிஹாரம் பண்ணுகையாலே அதுக்கு ஒரு அதிகாரி யாகில் அபேக்ஷிதம் –
ஸ்வீ காரம் என் செய்ய என்னில் ப்ரயோஜனாந்த பரரிலும்-சாதனாந்தர நிஷ்டரிலும் காட்டில் வியாவ்ருத்தமான
அநந்ய ப்ரயோஜனத்வ அநந்ய சாதனத்வங்களை பிரகாசிப்பிக்கிறது –

இப்படி இவனுடைய ரக்ஷணத்தில் உத்யுக்தனாய் -நிருபாதிக ரக்ஷகனாய் இருக்கிறவன் பக்கலிலே
யாசநா பிரபத்தி
ப்ரார்த்தநா மதி -என்கிற பிரார்த்தனை வேண்டுவான் என் என்னில்
மோக்ஷ தசையில் -சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்கிற சங்கல்ப அநு குணமாக சர்வ கால சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தா உசிதமான
சர்வ வித கைங்கர்யங்களையும் கொள்ளுவதாக ஒருப்பட்டு இருக்கச் செய்தேயும் –
அடிமை கொள்ளுகிறவன் உத்துங்க தத்வம் ஆகையாலும் –
அவாப்த ஸமஸ்த காமனாய்க் கொண்டு நிரபேஷனாகையாலும்-
அடிமை தான் ஸ்வரூப சத்தா ஹேதுவான சேஷத்வத்தினுடைய உத்பத்தி ஹேதுவாய்க் கொண்டு
அநு ரூபமாய் அபிமதமாய் இருக்கையாலும்-
சேஷ விருத்தியில் ஆதார அதிசயத்தாலும் பிரார்த்தனை வேண்டினவோபாதி
இங்கும் உபாய பூதனானவன் ரக்ஷண உன்முகனாய் இருக்கச் செய்தேயும்
அவன் ஸ்ரீ யாபதித்தவ நாராயணத்வாதிகளாலே சர்வாதிகனாய் இருக்கையாலும்
தன்னுடைய ஸ்வரூப பாரதத்ர்ய அனுசந்தானத்தாலே இவ் உபாயத்தில் தனக்கு உண்டான ஆதார அதிசயத்தாலும்
பரதந்த்ர சேதனன் ஆகையாலும்
சைதன்ய கார்யமான பிரார்த்தனை வேண்டும் –

அங்கு கைங்கர்யம் சேஷ பூதமான ஸ்வரூபத்துக்கு அநு ரூபமான புருஷார்த்தம் ஆகையால்
சேஷ பூதனனுடைய சைதன்ய காரியமாக பிரார்த்தனை புகுந்தது –
இங்கு உபாய விசேஷமும் பரதந்த்ர ஸ்வரூபத்துக்கு அனுரூபம் ஆகையால் பரதந்த்ரனுடைய
சைதன்ய காரியமாக பிரார்த்தனை புகுந்தது
ஆகையால் இந்த ஸ்வீ காரம் அதிகாரியை விசேஷித்துக் கொடுக்கிறது –
உபாயமும் அன்று
உபாய அங்கமும் அன்று
பிரபத்தவ்யனுக்கு ரக்ஷகத்வ சேஷித்வாதிகள் ஸ்வ ரூபம் ஆனால் போலே
ரஷ்ய ஸ்வரூபனான ப்ராப்தாவுக்கும் இப்பிரபத்தி ஸ்வரூபம்

அவ ரஷனே -மந ஞாநே -என்கையாலே ரக்ஷண தர்ம ஆஸ்ரய வஸ்துவுக்கு ரஷ்ய விஷயம் அபேக்ஷிதமானால் போலே
ஞான ஆஸ்ரய வஸ்துவுக்கும் ஜேய விஷயம் அபேக்ஷிதமாய் இருக்கும் –
இருவருக்கும் இரண்டும் விஷயமாய் இருக்கையாலும் இரண்டு தர்ம க்ராஹக பிராமண சித்தம் ஆகையாலும்
இருவருக்கும் இரண்டும் ஸ்வரூபமாய் இருக்கும்

இனி அதிகாரிக்கு அங்க பாவம் உண்டாகில் ஸ்வீ காரத்துக்கும் அங்க பாவம் உண்டு –
ஷுத்து அன்னத்துக்கு சாதனம் இன்றிக்கே போஜநா பேஷதா யோதகமாகிறவோபாதி –
இதுவும் உபாயத்வ சம்பாதனம் பண்ணுகிறது அன்று -ரக்ஷகா பேஷாத் யோதகமாய்க் கிடக்கிறது
த்வமே வோபாய பூதோ மே பவ
ததேகோ பாயதா யாச்ஞா -என்று இறே லக்ஷண வாக்கியங்களும் –
உணர்வின் உள்ளே இருத்தினேன் அதுவும் அவனது இன்னருளே -என்று இப்பிரபத்திக்கு உபாய கார்யத்வம் உண்டு
அத்தனை அல்லது உபாய ஹேதுத்வம் இல்லை
உன் மனத்தால் என் நினைந்து இருந்தாய்
என் செய்கின்றாய் சொல்லு -என்று அவன் நினைவே இறே உபாயம்
இத்தலைக்கு -தத்தஸ்ய -என்று இருக்கைக்கு மேல் இல்லையே
ராஜ மஹிஷி கூலிக்குக் குத்துதல் -குடம் சுமத்தல் -செய்யுமோ பாதி இறே இவன் ஸ்வ ரக்ஷண வியாபாரத்தில் இழிகை யாகிறது
ராஜாவுக்கு போக யோக்யமாய் -அவனாலே ரஷ்யமான சரீர ரக்ஷணம் பண்ணினால்
அவளுக்கும் ஸ்வரூப ஹானியாய் ராஜாவுக்கும் அவத்யமாம் போலே இறே
ஈஸ்வர சேஷமாய் -ஈஸ்வர ஏக ரஷ்யமான ஸ்வரூப சம் ரக்ஷணத்தில் அவன் இழிந்தால்
இவனுக்கும் ஸ்வரூப ஹானியாய் ஈஸ்வரனுக்கு அவத்யமாம் படியாய் இருக்கையாலே
இந்த ஏக சப்தம் -வ்ரஜ -என்று விஹிதமான -ஸ்வீ காரத்திலும் அங்க பாவத்தைக் கழிக்கிறது –

அதவா இந்த ஏக -சப்தம்
சரண சப்த விசேஷணமாய் -அத்தாலே -அத்விதீயமான உபாயம் என்கிறது என்று அருளிச் செய்வார்கள்
அத்தாலும் உபாய நைரபேஷ்யமே பலிக்கிறது
நிரபேஷ உபாயம் ஆகையால் இறே ஆனுகூல்யாதிகளும் அங்கம் இன்றிக்கே
சம்பாவித ஸ்வ பாவங்களாகப் பூர்வாச்சார்யர்கள் அருளிச் செய்வர்

—-

சரணம்-
கீழ் மாம் என்று ஸ்வீ கார்யத்வேந சொன்ன வஸ்துவை ஸ்வீ கரிக்கும் பிரகாரத்தைச் சொல்கிறது
சரணம்
உபாயே க்ருஹ ரஷித்ரோஸ் சப்தஸ் சரணம் இத்யயம்-வர்த்ததே சம்ப்ரதஞ் சைஷ உபாயர்த்தைக வாசக -என்கிறபடியே
சரண சப்தம் உபாயத்தையும் க்ருஹத்தையும் ரஷிதாவையும் காட்டுமே யாகிலும் –
சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய -என்கிற சாதனாந்தர தியாகத்துக்கு அந்தர் பாவியாய் –
பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி -என்கிற பாப விமோசனத்துக்குப் பூர்வபாவியான சரண வரணமாகையாலே
உபாய வாசியாய்க் கிடக்கிறது –

ஸ்ரியா சார்த்தம் ஜகத் பதி ராஸ்தே -என்றும்
ஸோஸ் நுதே சேர்வான் காமான் ஸஹ -என்றும்
சதா பஸ்யந்தி -என்றும்
ஸ்ரீ யபதியாய்-ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் -விலக்ஷண விக்ரஹ உபேதனான -வஸ்துவையைப்
ப்ராப்யமாகச் சொல்லுகையாலும்
ஸ்ரீ த்வயத்தில் உத்தர வாக்கியத்தில் ஸ்ரீ மதே சப்தத்தாலும் -நாராயண -பதத்தாலும் -ஸ்ரீ யபதியாய் -கல்யாண குணாகரமாய் –
விலக்ஷண விக்ரஹ விசிஷ்டமான வஸ்துவையே -கைங்கர்ய பிரதிசம்பந்தி தயா ப்ராப்யமாகச் சொல்லுகையாலும் –
கீழ் -மாம் -என்று நிர்தேசிக்கப் பட்ட வஸ்துவுக்கு உபேய தயா வரணம் உண்டாகையாலே-
இப்போது உபேய தயா வரணத்தைக் கழித்து உபாய தயா வரணத்தைச் சொல்லுகிறது –

கீழே ப்ரஸ்துதமான சாதனாந்தர தியாகமே இத்தையும் சாதனத்தில் ஒதுக்கித் தாராதோ என்னில்
தஸ்ய கார்யம் ந வித்யதே
ஷேத்ரஞ்ஞா காரணீ ஞானம் கரணம் தஸ்ய தேநதத் -நிஷ் பாத்ய முக்தி கார்யம்வை க்ருதக்ருத்யம் நிவர்த்ததே -என்கிறபடியே
ஸாத்ய சித்தி அநந்தரம் சாதன தியாகம் கூடும் ஆகையாலும்
ப்ராபக சமயத்தில் போலே ப்ராப்ய சமயத்திலும் சாதனாந்தர தியாகம் வேண்டும் ஆகையாலும்
த்யாஜ்யமான சாதனாந்தரங்கள் இத்தை சாதனத்தில் ஒதுக்கித் தர மாட்டாது

ஆனாலும் உபாய ஸ்வீ காரத்துக்கு அங்க தயா விதேயமான உபாயாந்தர தியாகம் ஆகையால்
ஸ்வீ கார வஸ்துவினுடைய உபாயத்வத்தைக் காட்டுமோ என்னில்
ஆ ஷே பதே ப்ராப்தா தாபிதா நிகம் க்ராஹ்யம் -என்கிற நியாயத்தாலே அர்த்த ஸித்தமாய் வருமதிலும் சப்தத்தால் வருமது
அழகியது ஆகையால் -மாம் -என்று நிர்தேசிக்கப் பட்ட வஸ்துவினுடைய உபாய தயா வரணத்தைக் காட்டுகிறது –
ஆக -சரண சப்தம் –
இஷ்ட அநிஷ்ட பிராப்தி பரிஹாரத்துக்கு அவ்யஹித சாதனம் வாத்சல்யாதி குண விஸிஷ்ட வாஸ்து என்றதாயிற்று –

————-

அநந்தரம் -வ்ரஜ -என்று -ஸ்வீ காரத்தை விதிக்கிறது –
மாம் -என்று ஸ்வீ கார வஸ்துவைச் சொல்லிற்று –
ஏகம் -என்று அதனுடைய நைரபேஷ்யத்தைச் சொல்லிற்று
சரணம் என்று ஸ்வீ கார பிரகாரத்தைச் சொல்லிற்று
இதில் ஸ்வீ காரத்தைச் சொல்கிறது –

கீழ் -பரித்யாஜ்யமாகச் சொல்லிற்று
ஏச வேதமி தோ விப்ராயே சாத்யாத்ம விதோ ஜனா -தேவதந்தி மஹாத்மாநம் கிருஷ்ணம் தர்மம் ஸநாதனம் -என்று
சனாதன தர்ம வ்யதிரிக்தமான ஸாத்ய சாதனங்களையும் -தத் அங்க தயா விஹிதமான சித்த தர்மத்தையும் –
இங்கே ஸ்வீ கார்யத்வேந விதிக்கிறது –
சாஷாந் மோக்ஷ ஸாதனமாய் நிரபேஷமான சித்த தர்மத்தை –

ஆக -வ்ரஜ -என்று –
சாதனாந்தர தியாகத்தை -அங்கமாக உடைத்தாய் -அத ஏவ -த்யாஜ்ய கோடியிலும் உத்தீர்ணமாய்-
வாத்சல்ய குண விசிஷ்டமாய் நிரபேஷமான வஸ்துவை விஷயமாக உடைத்தாய் –
உபாய கோடியிலும் உபேய கோடியிலும் அநநு ப்ரவிஷ்டமாய் -மஹா விஸ்வாச பூர்வகமாய்-பிரார்த்தநா கர்ப்பமாய் –
அத்யவசாத்மகமாய் -பகவத் ரக்ஷகத்வ அனுமதி ரூபமாய் -சைதன்ய காரியமாய் -பகவத் பிரீதி ஹேதுவாய் –
ஸ்வரூப அனுரூபமாய் -வ்யபிசார விளம்ப ரஹிதமாய் -ஸக்ருத் அநுஷ்டேயமாய் –
இருபத்தொரு ஞான விசேஷத்தை விதிக்கிறது -எங்கனே என்னில்

சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய -வ்ரஜ -என்று தியாக -ஸ்வீ காரங்கள் இரண்டையும் -ஏக கர்த்த்ருமாகச் சொல்லுகையாலும்
த்யஜ்ய-என்கிற இடத்தில் ல்யப்பாலும் இந்த ஸ்வீ காரம் தியாக அங்கம் என்னும் இடத்தைக் காட்டுகிறது –
இந்த உபாய வரணம் தான் -உபாயமும் அன்றிக்கே -உபாய அங்கமும் அன்றிக்கே –
பகவத் உபாயத்வ ஞான மாத்ரம் ஆகையால் -சைதன்ய காரியமாய் -சரண்யனுடைய உபதேசமாய்க் கொண்டு
உபாய கார்யம் ஆகையால் த்யாஜ்ய கோடியில் உத்தீர்ணமாய் இருக்கும் என்கிறது –
ஸ்வ தோஷ தர்சநாதிகளாலே பீதனாய்-ஆஸ்ரயணத்தில் வெருவினவனுக்கு தத் பீதி நிவர்த்தகமான
வாத்சல்யாதி குண விஸிஷ்ட வஸ்துவை விஷயமாகக் காட்டுகிறது
மாம் ஏகம் சரணம் -என்று அவ்வஸ்துவினுடைய நிரபேஷ உபாயத்வத்தைச் சொல்லுகையாலே
ஸ்வீ காரம் உபாய கோடியில் அநநு ப்ரவிஷ்டம் என்னும் இடத்தைக் காட்டுகிறது –

மஹா விஸ்வாச பூர்வகம் தத் ஏக உபாய தாயாஸ்ஞா -என்று லக்ஷண வாக்கியத்தில் சொல்லுகையாலும்
சக்தேஸ் ஸூப ச தத் வாச்ச க்ரூபா யோகாச்ச சாஸ்வதாத் -ஈசேசி த்வய சம்பந்தாத் நிதம் ப்ரதமாதபி ரஷிஷ்ய தயநுகூலாந் ந
இதி யா ஸூ த்ருடாமதிச விச்வாசோபவேச் சக்ர சர்வ துஷ் க்ருத நாஸந-என்று சர்வ சக்தி யோகத்தாலும்-
ஸ்வதஸ் ஸித்தமாய் நிர்ஹேதுகமான க்ருபா யோகத்தாலும் ஸ்வா பாவிகமான நியன்தரு நியாம்ய சம்பந்த்தாலும் –
இவ்வாகாரங்கள் விமுகர் அல்லாத நம்மை ரஷிக்கும் என்று திருட அத்யவசாயத்தைச் சொல்லுகையாலும்
ப்ரபத்யே -என்று இந்த ஸ்வீ காரத்தை ஸ்வ கதமாக அனுசந்திக்கிற இடத்தில் –
பர -என்கிற உப சர்க்கத்தாலே மஹா விஸ்வாசத்தைச் சொல்லுகையாலும்
விஸ்வாச பூர்வகம் பகவந்தம் நித்ய கிங்கரதாம் பிரார்த்தயே -என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் விஸ் வாச பூர்வகமாக பிரார்த்திக்கையாலும்
மஹா விஸ் வாச பூர்வகம் என்னும் இடத்தைக் காட்டுகிறது

ஆக இத்தால்
ஸ்வ க்ருத தோஷ தர்சனத்வம் -உபாய பல்குத்வம் – உத்தேச்ய துர் பலத்வம் -ஆகிய சங்கா த்ரய நிவர்த்தக
பகவத் ஸ்வரூப ரூப குண அனுசந்தானத்தாலே பிறந்த மஹா விஸ் வாசத்தைச் சொல்லுகிறது –

இவை சங்கா த்ரய நிவர்த்தகம் ஆகிறபடி எங்கனே என்னில்
நங்கள் திரு -என்று ஆஸ்ரயிக்கிற சேதனனோடும் -ஆஸ்ரயணீயனான ஈஸ்வரனோடும் உண்டான
மாத்ருத்வ மஹிஷீத்வ ரூபமான சம்பந்தத்தை உடையவள் ஆகையால் ஸ்வ அபராத பீதனான சேதனனுக்கு ஆஸ்ரயணீயையாய்-
அவன் சொல்லும் வார்த்தைகளைக் கேட்டும் அவற்றை ஈஸ்வரனைக் கேட்பித்தும்-
இவன் அபராதங்களைப் பொறுப்பித்துச் சேர விடுகைக்கு உறுப்பான ஸ்ரீ மத்தையை அனுசந்திக்கையாலும் –
அவளாலே உத்பூதமாய் தோஷமே போக்யமாக அங்கீ கரிக்கைக்கு உறுப்பான வாத்சல்ய குண அனுசந்தத்தாலும்
ஸ்வ க்ருத தோஷ தர்சனத்தாலே வந்த பயம் போம் –

ஸ்வத்தினுடைய லாபம் ஸ்வாமிக்கு ஆகையால் தன் பேறாகக் கார்யம் செய்கைக்கு உறுப்பான
ஸ்வாமித்வ ரூப ஸ்வரூப அனுசந்தானத்தாலும் அசரண்ய சரண்யத்வம் ஆகிற குண அனுசந்தானத்தாலும்
உபாய பல்குத்வ நிபந்தனமான பயம் போம்

நாராயணன் என்கிற ஸ்வ பாவிக சம்பந்த யுக்த ஸ்வரூப அனுசந்தானத்தாலும் –
ஆஸ்ரிதருக்கு செய்ய வேண்டுமவை அறிக்கைக்கு ஈடான சர்வஞ்ஞத்வத்தையும் –
அறிந்தால் போலே தலைக் கட்டுகைக்கு உறுப்பான சர்வ சக்தி யோகத்தையும்
அபேஷா நிரபேஷமாகச் செய்கைக்கு உறுப்பான ஓவ்தார்ய குணத்தையும்
அபராத ஞானாதிகளுக்கு உறுப்பான குண விசேஷங்களை ரக்ஷண உபையுக்தம் ஆக்குகிற கிருபா குணத்தையும்
அனுசந்திக்கையாலும் உத்தேச்ய துர் லபத்வம் அடியாக வந்த பயம் போம் –

ஆக இப்படித் தன்னுடைய ஸ்வரூப சித்தி அர்த்தமாகவும் -குண சித்தி அர்த்தமாகவும் -ரஷிக்கும் என்கிற
மஹா விஸ்வாச பூர்வகமாய் இறே பிரபத்தி இருப்பது
யாசநா பிரபத்தி
ப்ரார்த்தநா மதி
தமியேனுக்கு அருளாய்
அடிசேர் வண்ணம் அருளாய்
அருளாய் உய்யுமாறு எனக்கு -என்று ப்ரார்த்தநா ரூபமாக அனுசந்திக்கையாலும்
இவ்வுபாயத்தில் ஸ்வீ கர்த்தாவுக்கு உண்டான ஆதார அதிசயத்தாலும்
பிரார்த்தநா ரூபமாய் இருக்கும் என்னும் இடத்தைக் காட்டுகிறது –
அறம் தானாய் திரிவாய்-உன்னை என் மனத்தே திறம்பாமைக் கொண்டேன்
களை கண் மற்றிலேன்
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன் -என்கையாலும்
ஸூ த்ருடா மதி என்று திருட அத்யவசாயத்தைச் சொல்லுகையாலும் அத்யவசாயாத்மகமாய் இருக்கும்

வைத்தேன் மதியால் -என்று அனுமதியைச் சொல்லுகையாலும்
மாம் சரணம் வ்ரஜ -என்கிற உபதேச அனுகுணமாக -ப்ரபத்யே -என்று அனுசந்திக்கையாலும்
பகவத் ரக்ஷகத்வ அனுமதி ரூபமாய் இருக்கும்
பிரணவ யுக்தமான பகவத் அநந்யார்ஹ சேஷத்வ ஞானம் சேஷ சேஷி பாவ சம்பந்த சம்பாதனம் பண்ணுகிறது அன்றிக்கே
சேதனனான இவனுடைய பிரபத்தி ரூபமாகையாலே சைதன்ய கார்யம் ஆகிறவோ பாதி
சாதனாந்தர நிவ்ருத்தி பூர்வகமான சித்த சாதனத்தவ பிரதிபத்தியும் உபாயத்வ சம்பாதனம் பண்ணுகிறது அன்றிக்கே
ஸித்தமான உபாயத்தைப் பற்ற உண்டான பிரதிபத்தி ஆகையால் சைதன்ய காரியமாய் இருக்கும்

உன் கடைத்தலை இருந்து வாழும் சோம்பரை யுகத்தி என்கையாலும்
நானே சர்வ பாபங்களையும் போக்குகிறேன் என்கையாலும் –பகவத் பிரீதி ஹேதுவாய் இருக்கும் –
தாத் வர்த்தமான ரக்ஷகத்வத்துக்கு பிரதி சம்பந்தி தயா ரஷ்யமான வஸ்துவுக்கு ஸ்வ வியாபார நிஷேத பூர்வகமாக
ரஷக வ்யாபார ஏக ரஷ்யமாகை உசிதம் ஆகையாலும்
பரதந்த்ர ஸ்வரூபத்துக்கு பர வியாபாரமே ரக்ஷகம் ஆகையாலும் ஸ்வரூப அனுரூபமாய் இருக்கும் –
சித்த ஸ்வரூபம் ஆகையாலும் -சத்ய காமஸ் சத்ய சங்கல்ப -என்று அமோக சங்கல்பம் ஆகையாலும்
பிராரப்த கர்ம அவசானம் பார்க்க வேண்டாதபடி ஆரப்த சரீர அவசானத்தில் பலமாகையாலும்
வ்யபிசார விளம்ப விதுரமாய் இருக்கும்

சக்ருதேவம் ப்ரபந்நஸ்ய க்ருத்யம் நைவாந்ய திஷ்யதே -என்று
சக்ருதேவ ஹி சாஸ்த்ரார்த்த க்ருதஸ் சம்சார தாரக –
நரஸ்ய புத்தி தவ்ர்ப்பல்யாத் உபாயாந்தர மிஷ்யதே-என்றும்
சக்ருத அனுசந்தான மாத்திரத்தாலே சம்சார தாரகம் என்கிறபடியே ஈஸ்வரனே உபாயம் என்று ஒரு கால் அனுசந்தித்தால்
பின்னை கர்தவ்யம் இல்லை என்கையாலும்
இதில் விஸ் வாசம் பண்ண மாட்டாத துர்ப் பல புத்திகள் ஆகையால் உபாயாந்தரம் தேடுகிறார்கள் அத்தனை என்கையாலும்
சக்ருத அநுஷ்டேயம் என்னும் இடம் சித்தம்

சக்ருத அநுஷ்டேயமாய் -பின்பு கர்தவ்ய அம்சம் இன்றியிலே இருந்தது ஆகிலும்
ஸ்வர்க்க அர்த்தமான ஜ்யோதிஷ்டோமம் சப்தாஹஸ்ஸிலே ஸமாப்தமானாலும் தத் கார்யமான அக்னி ஹோத்ர ஹோமம்
யாவச் சரீர பாதம் அநுஷ்டேயமாகிறாப் போலே இதில் விஸ்வாசம் யாவத் பல பிராப்தி நடக்க வேணும்

அக்னி ஹோத்ரம் ஜூஹு யாத் ஸ்வர்க்க காம -என்று அனுஷ்டியாத போது ஸ்வர்க்கம் ஆகிற பல சித்தி இல்லையாய்-
பல சித்தி யாகிற அக்னி ஹோத்ர ஹோமத்தையும் -கேவல சைதன்ய கார்யமான ஸ்வீ காரத்தில் மேல் வருகிற
விஸ்வாச விசேஷத்தையும் சமமாகச் சொல்லலாமோ என்னில்
விஸ் வாசத்துக்கு பல ஹேதுத்வம் இல்லையாகிலும் –
பிரபத்தி நிஷ்டையை பிரகாசிப்பிக்கையும்
யாவத் பல பிராப்தி கால ஷேபம் ஆகையும்
சம்சார தோஷ அனுசந்தான தசையில் நிர்ப்பயனாய் இருக்கையுமாகிற பலன்கள் இதுக்கும் உண்டாகையாலே
சொல்லலாம் அல்லது சாதன அங்கத்வம் ஸ்வீ காரத்துக்கும் இல்லையாய் இருக்க
ததகதமான விஸ் வாசத்துக்கு உண்டாகிறது அன்று இறே

இந்த விஸ்வாசா வ்ருத்திகள் கணையத்துக்கு உள் இருப்பாரைப் போலே
நிர்ப்பரனாய் இருக்கைக்கு உறுப்பு என்று ஸ்ரீ ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்வர்

ஏவம் ரூபமான ஸ்வீ காரத்தை விதிக்கிறது -வ்ரஜ -என்கிற மத்யம புருஷ ஏக வசனத்தாலே
ப்ரபத்யே -என்கிற ஸ்வீ கார அனுசந்தானத்தில் காட்டில் இதுக்கு வாசி –
தியாக விசிஷ்டமாக விதிக்கையும் -நிரபேஷமாக விதிக்கையும் –
ஸுலப்யாதி குண விஸிஷ்ட வஸ்து விஷயத்துவமும் இரண்டுக்கும் உண்டு
இது தான் வ்ரஜ -கதவ்-என்கிற தாதுவில் கதி விசேஷமாய் –
கத்யர்த்தம் புத்த்யர்த்தமாய் புத்தி கதியைக் காட்டுகிறது -இந்த கதி விசேஷம்
பத்தாஞ்சலி புடம் தீநம் யாசந்தம் சரணாகதம் -என்கிறபடியே
த்ரிவித காரணத்தால் உண்டாயிற்றாகில் பூர்ண பிரபத்தியாய் அதிகாரி வைபவம் பிரகாசிக்கக் கடவது –
ஏக கரண மாத்திரத்தில் ஆனபோது பகவத் வைபவம் பிரகாசிக்கக் கடவது –
ஆனாலும் பிரபத்தி யாகிறது பிரபத்தி யாகையாலே மாநசமாகக் கொள்ளக் கடவது

ஆக
இந்த ஸ்வீ காரத்துக்கு தர்ம தியாகம் அங்கமாகக் கடவது –
தியாக விசிஷ்டமான ஸ்வீ காரம் அதிகாரி விசேஷணமாகக் கடவது
ஸ்வீ கார விசிஷ்டனான அதிகாரிக்கு வாத் சல்யாதி குண விசிஷ்டன் உபாயமாகக் கடவன்

ஆக பூர்வார்த்தம்
த்யாஜ்யமான சாதனங்களையும்
அவற்றினுடைய அனந்தத்யத்தையும்
தியாகத்தையும்
தியாக பிரகாரத்தையும்
தியாகம் அங்கம் என்னும் இடத்தையும்
ஸ்வீ கார்ய ஸ்வரூபத்தையும்
தந் நைரபேஷ்யத்தையும்
ஸ்வீ கார பிரகாரத்தையும்
ஸ்வீ காரத்தையும் –சொல்லிற்று

ஆக இத்தால் அதிகாரி க்ருத்யம் சொல்லி
மேல் இப்படி பிரபத்தவ்யனான ஈஸ்வர க்ருத்யத்தையும்
பிரபக்தாவான அதிகாரி வுடைய க்ருத்ய லேசத்தையும் சொல்லுகிறது
பிரபத்தவ்ய க்ருத்யம் பிரபத்தவ்ய பல மோக்ஷ விரோதி சகல பாப நிவர்த்தகம்
ப்ரபந்ந க்ருத்யம் தத் பல நிர்ப்பரத்த்வ அநு சந்தானம்

————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பரகால நல்லான் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-