Archive for the ‘பெரிய திரு அந்தாதி –’ Category

ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி– அருளிச் செயலில்- உபக்ரமும் உப சம்ஹாரமும் —

April 10, 2019

ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி–—அதர்வண வேத சாரமாகும் –

குணங்களால் பெருமை எனபது போலே
சிறுமா மனிசராய் என்னை யாண்டார் இங்கே திரியவே -திருவாய் மொழி 8-10-3-
அது போலே சொல்லின்பம் பொருளின்பம் இவற்றால் சீரியதாக இருப்பதால் பெரிய திருவந்தாதி

புவியும் இரு விசும்பும் நின்னகத்த நீ என் செவியின் வழி புகுந்து என்னுள்ளாய்
அவிவின்றி யான் பெரியன் நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார் ஊன் பருகு நேமியாய் உள்ளு –75
மஹதோ மஹீயான் -இப்படி ஸ்ரீ ஆழ்வார் தம்முடைய பெருமையைப் பேசிக் கொண்ட ஸ்ரீ பிரபந்தம் என்பதால்
ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி -என்னவுமாம் –

ஸ்ரீ ஆழ்வார்-திருவிருத்தத்தில்-பொய் நின்ற ஞானமும் -தொடங்கி சம்சார நிவ்ருத்தியை அபேஷித்தார்-
மேலும் பல ஸ்ரீ பிரபந்தங்களை இவர் மூலம் உலகோர் பெற்று உஜ்ஜீவிக்க திரு உள்ளம் பற்றி-
குணாநுபவம் இங்கேயே பண்ணுவிக்க-அதனாலே களிப்புற்று
அந்த ஹர்ஷம் உள் அடங்காமல் புற வெள்ளமிட்டு-ஸ்ரீ திருவாசிரிய பிரபந்தம் வெளி இட்டு அருளினார்-
அந்த அனுபவம்-அந்த ஸ்ரீ பகவத் விஷயத்துக்கு தகுதியாக ஆசை கரை புரண்டு-பெருகிச் செல்லுகிறபடியை-பேசி அருளுகிறார்
இந்த ஸ்ரீ பிரபந்தத்தில் –

ஸ்ரீ பரத ஆழ்வானை-ராஜன் -அழைத்ததும் பெற்ற வருத்தம் போலே -ஸ்ரீ திரு விருத்தம் –
ஸ்ரீ சித்ர கூடம் சென்று ஸ்ரீ பெருமாளை திரும்பிக் கூட்டி வர பாரித்த நிலை ஸ்ரீ திருவாசிரியம்
ஸ்ரீ நந்தி கிராமத்தில் இருந்து கொண்டு 14 வருஷம் தனது ஆசையை வளர்த்துக் கொண்ட நிலை இந்த ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி
ஸ்ரீ திரு அயோத்யைக்கு எழுந்து அருளி பட்டாபிஷேகம் செய்து அருளியைதை கண்டு ஸ்வரூப அனுரூபமான
பேறு பெற்ற நிலை ஸ்ரீ திருவாய்மொழி –

———————–

முயற்றி சுமந்து எழுந்து முந்துற்ற நெஞ்சே
இயற்றுவாய் எம்மோடி நீ கூடி –நயப்புடைய
நாவீன் தொடை கிளவி யுள் பொதிவோம் நற்பூவைப்
பூ வீன்ற வண்ணன் புகழ் –1-

முயற்றி சுமந்து –
ஸ்ரீ எம்பெருமானை பற்றிப் பேசுகையிலே-உத்சாகம் கொண்டு-பிரயத்னம் படுகை

எழுந்து –
கிளம்பி

முந்துற்ற நெஞ்சே –
அவ்விஷயத்திலே என்னை விட முற்பட்டு இருக்கிற மனமே –
நல்ல விஷயங்களை சொல்லிக் கொண்டு போது போக்க உசாத் துணை நெஞ்சு ஒன்றே தானே-
இந்த இருள் தரும் மா ஞாலத்தே-யானும் என்நெஞ்சும் இசைந்து ஒழிந்தோம் -என்பார் மேலே

இயற்றுவாய் –
கார்யத்தை நடத்த வேண்டும்

எம்மோடி நீ கூடி —
நீ தனிப் பட்டு போகாமல் என்னுடன் சேர்ந்து –

இருவரும் கூடி நடத்தவேண்டிய கார்யம் என்ன வென்றால்
நற் பூவைப் பூ வீன்ற வண்ணன் புகழ் –
அழகிய காயாம்பூ வில் உண்டான-நிறம் போன்ற நிறத்தை உடையனான
ஸ்ரீ எம்பெருமான் உடைய-திருக் கல்யாண குணங்களை –

நயப்புடைய –
அன்பு பொருந்திய-இது நாவுக்கும் சொல்லுக்கும் அந்வயம்
ஆசை கொண்ட நாவினால்-அன்பு கொண்ட சொற்களால்

நாவீன் தொடை கிளவி யுள் பொதிவோம்-
நாவினாலே கனனம் செயப்படுகிற –ஈனுதல் -உண்டாக்குதல் –
சேர்க்கைப் பொருத்தம் உடைய சொற்களாலே-அடக்குவோமாக –
பதங்களுக்கு ஒன்றோடு ஓன்று அமையும் சேர்த்தி அழகு தொடை
பதா நாம் சௌ ப்ராத்ராத நிமிஷ நிஷேவ்யம் ச்ரவண்யோ -ஸ்ரீ குணரத்ன கோசம் –

————————————————————————–

கால ஷேப அர்த்தமாக-ஸ்ரீ பகவத் குணாநுபவம் பண்ணியே ஆக வேண்டும்-என்கிறார் –

கார் கலந்த மேனியான் கை கலந்த வாழியான்
பார்களந்த வல்வயிற்றான் பாம்பணையான் -சீர் கலந்த
சொல் நினைந்து போக்காரேல் சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை
என்னினைந்து போக்குவார் இப்போது –86-

கார் கலந்த மேனியான்
மேகத்தோடு ஒத்த திரு மேனியை-யுடையவனும்

கை கலந்த வாழியான்
திருக் கையோடு சேர்ந்த திரு வாழியை-யுடையவனும்

பாரளந்த வல் வயிற்றான்-
பிரளய காலத்தில் உலகம் எல்லாம் வந்து சேரப் பெற்ற-வலிய திரு வயிற்றை யுடையவனும்

பாம்பணையான் –
திரு வநந்த ஆழ்வானைப்-படுக்கையாக யுடையவனுமான-ஸ்ரீ எம்பெருமானுடைய

சீர் கலந்த சொல்-
திருக் குணங்கள் நிரம்பிய ஸ்ரீ ஸூக்திகளை-
ஸ்ரீ ராமாயணம்
ஸ்ரீ மகா பாரதம்
ஸ்ரீ மத் பாகவதம்
ஸ்ருதிகள்
ஸ்ம்ருதிகள்
அருளிச் செயல்கள்

நினைந்து
அனுசந்தித்து

சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை -போக்காரேல்-
கொடிய பாபங்களினால் யுண்டாகும்-மிக்க துன்பங்களை போக்கிக் கொள்ளார்கள் ஆகில்-ஒழியட்டும்

என்னினைந்து போக்குவார் இப்போது
வேறு எதை அனுசந்தித்து இந்தப் போதை-போக்குவார்கள்

————————————————————————–

இப்போதும் இன்னும் இனிச் சிறிது நின்றாலும்
எப்போதும் ஈதே சொல் என்நெஞ்சே -எப்போதும்
கை கழலா நேமியான் நம் மேல் வினை கடிவான்
மொய் கழலே ஏத்த முயல்–87-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருவந்தாதி –

December 2, 2016

முன் உறைத்த திரு விருத்தம் நூறு பாட்டும் -முறையில் வரும் ஆசிரியம் ஏழு பாட்டும் –
மன்னிய நற்பொருள் பெரிய திருவந்தாதி மறவாத படி எண்பத்து ஏழு பாட்டும்
தம் பேரும் ஊரும்-சொல்லாத பிரபந்தங்கள் திருவாசிரியமும் பெரிய திருவந்தாதியும் –
அர்ச்சா மூர்த்தி மங்களாசானமும் இவை இரண்டிலும் இல்லை
கல்லும் கனை கடலும் -கல் திருவேங்கடம் என்று பெரியவாச்சான் பிள்ளை காட்டி அருளினாலும்
-திருவேங்கடத்து மங்களாசாசன பாசுரங்கள் –202–கணக்கில் இது இல்லை என்பர்
உட்கண்ணால் காணும் உணர்வு -அந்தர்யாமித்வமே -பிரதானம் இதில் –
உய்த்து உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கு ஏற்றி -பேயாழ்வார் -94-என்றும்
-உணர்வு என்னும் பெரும் பதம் தெரிந்து -பெரிய திருமொழி -1 -1–1-
பெரிய திரு மடல் -பெரிய திருமொழி -பெரிய திருவந்தாதி
-மூன்று பிரபந்தங்கள் -பெரிய -விசேஷணம்

தம் திரு உள்ளத்துக்கு -36 –பாசுரங்களில் -இதில் -23–நேராகவும் -13 –மறைமுகமாகவும் அருளிச் செய்கிறார் –
பாலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை யாம் கேட்டேயும் காலாழும் நெஞ்சு அழியும் கண் சுழலும் -34-யாம் என்று-ஏக கண்டம் கொண்ட ஆழ்வார்களை சேர்த்து அருளுகிறார் -உள் புகுந்து நீங்கான் அடியேனது உள்ளத்தகம்-68-  -73-
ஆழ்வார் -யாமும் என் உடைமையும் -நீ கொண்ட பின் பூரிக்க கேட்க வேண்டுமோ
திரு உள்ளத்துக்கு சொல்வது போலே நமக்கும் உபதேசித்து அருளுகிறார் –எங்குற்றாய் என்றவனை ஏத்தாது என் நெஞ்சமே -84-என்றும்
தொல் மாலைக் கேசவனை நாரணனை மாதவனைச் சொல் மாலை எப்பொழுதும் சூட்டு -65-என்றும் -கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கல் -67-

பரத்வ ஸுலப்யங்கள்-இரண்டும் உள்ளவன்-இவனே சர்வ ஸ்மாத் பரன்– என்பதை
உணரத் தனக்கு எளியவர் எவ்வளவர் அவ்வளவரானால் எனக்கு எளியவன் எம்பெருமான் இங்கு -29-என்றும்
தொல்லை மா வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு இல்லை காண் மற்றோர் இறை -60-என்றும்
மேலால் பிறப்பின்மை பெற்று அடிக் கீழ் குற்றேவல் அன்று மறப்பின்மை யான் வேண்டும் மாடு -58-என்றும்
இதே போலவே திருமழிசைப் பிரானும் -பரந்த சிந்தை ஒன்றி நின்று நின்ன பாத பங்கயம் நிரந்தரம்
நினைப்பதாக நீ நினைக்க வேண்டுமே –திருச்சந்த விருத்தம் -101-என்பர் –

Dark Energy -என்று சொல்வதையே -13-பாசுரங்களில் அருளிச் செய்கிறார் -4-14-21–26-34-46-49-63-68-72-73-85-86-
கூர் இருள் தான் -49-என்பர் –
நிகரில் இலகு கார் உருவா நின்னகத்தன்றே புகாரிலகு தாமரையின் பூ -72-என்றும் –கார் கலந்த மேனியான் -86-

திருக் குருகூரில் இன்றும் நம் பெரியவர் -என்றே நம்மாழ்வாரையும் –
அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கட்க்கு எல்லாம் அன்பன் -என்றும் நம்மாழ்வாரை சொல்லுவார்கள் –
ஆழ்வாருடைய மிகப்பெரிய அவா- த்வரையை– வெளிப்படுத்தியதால் -பெரிய திருவந்தாதி -என்றுமாம் –
த்வரை வளர்ந்து பரிபூர்ண அனுபவ பிரகாசத்துக்கு தயார் பண்ணும் திவ்ய பிரபந்தம் -என்றவாறு –

———————————————————————

தனியன் -எம்பெருமானார் அருளிச் செய்தது –

முந்துற்ற நெஞ்சே முயற்றி தரித்து உரைத்து
வந்தித்து வாயார வாழ்த்திச் -சந்த
முருகூரும் சோலை சூழ் மொய்பூம் பொருநல்
குருகூரன் மாறன் பேர் கூறு –

முயற்றி சுமந்து எழுந்து முந்துற்ற நெஞ்சே -ஆழ்வார் பாசுரம் போலே எம்பெருமானாரும் -முந்துற்ற நெஞ்சே -முயற்றி -என்று அருளிச் செய்கிறார் –
என் நெஞ்சு என்னை நின்னிடையேன் அல்லேன் என்று நீங்கி நாண் மலர் பாதம் அடைந்தது –திருவாய்மொழி -7-3-10-என்றும்
என் நெஞ்சினாரும் அங்கே  ஒழிந்தார் –திருவாய்மொழி -7-3-10-என்றும்
என் நெஞ்சினாரைக் கண்டால் என்னைச் சொல்லி -திருவிருத்தம் -30-என்றும்
என் கார் உருவம் காண் தோறும் கண்ணனார் பேர் உரு என்று எம்மைப் பிரிந்து -பெரிய திருவந்தாதி -49-என்றும்
என் நெஞ்சினார் தாமே அணுக்கராய் சார்ந்து ஒழிந்தார் –பெரிய திருவந்தாதி -7-
முயற்றி –என்றது -முயல்கின்றேன் உன் தன் மொய் கழற்கு அன்பையே -போலே
தரித்து உரைத்து -என்றது -என் நிலைமை உரைத்து -திருவாய்மொழி -6–8-1-
வந்தித்து -என்றது –இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர்-திருவாய் -6-1-3-என்றும் –கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதாய் கண்டாய் வழக்கு —பெரிய திருவந்தாதி -12-
குருகூரன் மாறன் பேர் கூறு -என்றது எண் திசையும் அறிய இயம்புகேன் -போலே –

—————————————————

திருவிருத்தத்தில் –பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும் இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை -என்று தொடங்கி
அழுந்தார் பிறப்பாம் பொல்லா வருவினை மாய வன் சேற்று அள்ளல் பொய்ந்நிலத்தே -என்று நிகமத்தில்-
அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பம் என்று தொடங்கி –மாறன் விண்ணப்பம் செய்த –என்று நிகமித்தார்
பாகவத நிஷ்டை -பேராளன் பேரோதும் பெரியோரை ஒரு காலும் பிரிகிலேன் -பெரிய திருமொழி -7-4-4-
மச்சித்தா மத்கத பிராணா போதயந்த பரஸ்பரம் -கதயன் தஸ்ய மாம் நித்யம் துஷ்யந்தி ச ரமேந்தி ச –ஸ்ரீ கீதை -10–9-

திருவாசிரியத்தில் அவன் தன் ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் விபூதி சேஷ்டிதங்களைக் காட்டக் கண்டு அவற்றை அருளிச் செய்து மகிழ்கிறார் –

பெரிய திருவந்தாதி —முயற்றி சுமந்து -தொடங்கி —மொய் கழலே ஏத்த முயல் -என்று நிகமிக்கிறார் –

—————————————————-

முயற்றி சுமந்து எழுந்து முந்துற்ற நெஞ்சே
இயற்றுவாய் எம்மோடி நீ கூடி –நயப்புடைய
நாவீன் தொடை கிளவி யுள் பொதிவோம் நற்பூவைப்
பூ வீன்ற வண்ணன் புகழ் –1-

முயற்றி சுமந்து -இளைய பெருமாள் தண்டகாரண்யத்துக்கு பெருமாளுக்கு கைங்கர்யம் செய்ய முந்துற்று விரைந்தது போலே
ஸுமித்ரிர் பூர்வஜஸ்ய அநு யாத்ரார்த்தே –பவாமஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா கிரி சானுஷூரம்ஸ்யதே அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி ஜாக்ரத ஸ்பதஸ் ச தே —
ஸ்ருஷ்டஸ்த்வம் வன வாசாய –அக்ரஸ்தே கமிஷ்யாமி ம்ருத் நதீ குச கண்டகான் —அடி சூடும் அரசு
நாவீன்–என்னால் தன்னைப் பதவிய இன் கவி பாடி
நற்பூவைப்-பூ வீன்ற வண்ணன் புகழ்–பூவைப் பூவை சிஷிக்க வேண்டுமே –

—————————————————-

புகழ்வோம் பழிப்போம் புகழோம் பழியோம்
இகழ்வோம் மதிப்போம் மதியோம் -இகழோம் மற்று
எங்கள் மால் செங்கண் மால் சீறல் நீ தீ வினையோம்
எங்கள் மால் கண்டாய் இவை —2-

இத்தை ஒட்டியே ஆளவந்தார் –தத்வேன யஸ்ய மஹி மார்ணவ ஸீகராணு–சக்யோ ந மாதுமபி சர்வ பிதா மஹாத்யை
கர்த்தும் ததீய மஹி மஸ்துதி முத்யதாய மஹ்யம் நமோஸ்து கவயே நிரபத்ரயாய –ஸ்தோத்ர ரத்னம் -7-

யஸ்ய மதம் தஸ்ய மதம் மதம் யஸ்ய ந வேதச -அவிஞ்ஞாதம் விஜானதாம் விஞாதம் அவிஜா நதாம்-கேனோ உபநிஷத் -2–3

அமதம் மதம் -மத மதா மதம் ஸ்துதம் பரி நிந்திதம் பவதி நிந்திதம ஸ்துதம் -இதி ரங்கராஜ முத ஜு குஷத் த்ரயீ
-ஸ்துமஹே வயம் கிமதி தம ந சக்நும–ரங்கராஜஸ்த்வம் -1-13-

எங்கள் மால் செங்கண் மால்-தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீக மேவ மஷிணீ-சாந்தோக்யம் -1-6-7–இரண்டு மால் ஸுலப்ய பரத்வங்கள்
சீறல் நீ தீ வினையோம்–சீறி அருளாதே -அறியாத பிள்ளைகளோம் அன்பினால் சிறு பேர் அழைத்தனம் போலே
எங்கள் மால் கண்டாய் இவை -நீயே எங்கள் புகழ்வோம் புகழோம் கண்டு கொள் –

——————————————

இவை அன்றே நல்ல இவை அன்றே தீய
இவை என்று இவை அறிவனேலும் -இவை எல்லாம்
என்னால் அடைப்பு நீக்க ஒண்ணா நிறையவனே
என்னால் செயற்பாலது என் —3-

அடியேன் பரதந்த்ரன் அன்றோ
கர்மண்யே வாதிகாரஸ தே மா பலேஷூ கதாசந –ஸ்ரீ கீதை -2-47-
மன்மனாபவ மதபக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ் குரு மாமேவைஷ்யசி சத்யம் தே ப்ரதிஜா நே ப் ரியோ அஸி மே–ஸ்ரீ கீதை -18-65-

——————————————————–

என்னின் மிகு புகழார் யாவரே பின்னையும் மற்று
எண்ணில் மிகு புகழேன் யான் அல்லால் –என்ன
கருஞ்சோதிக் கண்ணன் கடல் புரையும் சீலப்
பெருஞ்சோதிக் கென்னஞ்சாள் பெற்று –4-

என்னின் மிகு புகழார் யாவரே-என் தன் அளவன்றால் யானுடைய அன்பு -பின்னையும் மற்று
எண்ணில் மிகு புகழேன் யான் அல்லால் -என்கிறார் -அவனை பார்க்கும் பொழுது எல்லாம் -மேலும்
சீலமில்லா சிறியேனேலும் செய் வினையோ பெரிதால் -என்பர் -தம்மை பார்க்கும் பொழுது எல்லாம் –
என்ன-கருஞ்சோதிக் கண்ணன்-அவனே காட்டக் கண்டவர் அன்றோ
கடல் புரையும் சீலப்-பெருஞ்சோதிக் -அவன் சீல குணத்துக்கு -கடல் கொஞ்சம் ஒப்புமை-
-அவனோ பெறும் சோதி -நாமோ நீசன் நிறை ஒன்றும் இல்லாதவன்
கென்னஞ்சாள் பெற்று-என் நெஞ்சு அன்றோ அவனுக்கு ஆட்பட்டது-
ஈசன் வானவர்க்கு என்பன் என்றால் அது தேசமோ திரு வேங்கடத்தானுக்கு -நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன்
-என் கண் பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர் சோதிக்கே -திருவாய் -3-3-4-

————————————————————-

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ
மற்றையார் யாவாரும் நீ -பேசில் -எற்றேயோ
மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த
நீ யம்மா காட்டும் நெறி —-5-

அஸந் நேவ ஸ பவதி அஸத் ப்ரஹ் மேதி வேத சேத்
அஸ்தி ப்ரஹ்மேதி சேத் வேத சந்த மேநம் ததோ விது -தைத்திரயம் ஆனந்த வல்லி -6-

மாதா பஸ்த் ரா பிது புத்ர –சரீரமேவ மாதாபிதரவ் ஜெநயத-ச ஹி வித்யாதஸ் தம ஜெநயதி தத் ஸ்ரேஷ்டம் ஜென்மம் –ஆபஸ்தம்ப ஸூ தரம் -1-1-6-
மற்றையார்-ஆச்சார்யர் என்றபடி / பேசில்எற்றேயோ-மாய-நீ செய்த உபகாரகங்கள் சொல்லி முடிக்கவோ –
அந்த மாயத்தில் ஒன்றை –மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த-அதே போலே என் பிரதிபந்தகங்கள்
-நைச்ய பாவம் போக்கி -பிரபந்தம் தொடர அருளினாய் –நீ யம்மா காட்டும் நெறி-

———————————————————————-

நெறி காட்டி நீக்குதியோ நின்பால் கருமா
முறி மேனி காட்டுதியோ மேனாள் அறியோமை
என் செய்வான் எண்ணினாய் கண்ணனே ஈதுரையாய்
என் செய்தால் என்படோம் யாம் —6-

நெறி காட்டி நீக்குதியோ-நளன் தமயந்திக்கு -ஏஷ பந்தா விதர்பாணாம் ஏஷ யாத ஹி கோசலான் -என்று
விதர்ப தேசம் கோசல தேசம் போக வழி காட்டினால் போலே

நாயாத்மா ப்ரவசனே லப்யோ ந மேதயா ந பஹுநா ஸ்ருதேந -யமேவைஷ வ்ருணேத தேந லப்ய-
தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணதே தநூம் ஸ்வாம் -கதோ உபநிஷத் -1-2-23-

கருமா-முறி மேனி -கதிர் பொருக்கி சிஷித்து -மாந்தளிர் -கருமை கூட்டி /
மேனாள் அறியோமை-அநாதியாக ஸ்வரூப ஞானம் சம்பந்தம் ஞானம் இல்லாமல்
அவிவேகக நாந்த திங்முகே பஹுதா சந்தத துக்க வர்ஷிணி–பகவன் பவதுர்த்தி நே பத ஸ்கலிதம் மாம் அவலோகயச்யுத–ஸ்தோத்ர ரத்னம் -49-

——————————————————————–

யாமே அருவினையோம் சேயோம் என் நெஞ்சினார்
தாமே அணுக்கராய்ச் சார்ந்து ஒழிந்தார் -பூ மேய
செம்மாதை நின் மார்வில் சேர்வித்து -பாரிடந்த
அம்மா நின் பாதத்தருகு –7-

ஆழ்வார் தம் இச்சையை வெளியிட்ட அநந்தரம் –அவனே காட்டக் கண்டு ஆழ்வார் திரு உள்ளம் முந்துற்று அவனை அடைந்தது
-என் நெஞ்சினார்-தாமே அணுக்கராய்ச் சார்ந்து ஒழிந்தார்
அணைக்கப் பெறாமல் –தம்மை -யாமே அருவினையோம் சேயோம்-
ஸ்ரீ தேவி அகலகில்லேன் இறையும் என்று இருந்தாலும் – அதற்கு மேலே பூ தேவியும் இருக்க இழக்கவோ –

—————————————————————

அருகும் சுவடும் தெரி யுணரோம் அன்பே
பெருகும் மிக இது என் பேசீர் -பருகலாம்
பண்புடையீர் பாரளந்தீர் பாவியேம் கண் காண்பரிய
நுண்புடையீர் நும்மை நுமக்கு –8-

பருகலாம்-பண்புடையீர்பண்பு -ஸுலப் யாதி கல்யாண குணங்கள்
-தேனும் பாலும் நெய்யும் கன்னலும்  அமுதும் ஓத்தே -திருவாய் -2-3–1-அன்றோ
திரு உலகு அளந்து அனைவரையும் தீண்டினீர் –பாரளந்தீர்
இருந்தாலும் ஸூ ஷ்மமாய்–பாவியேம் கண் காண்பரிய-நுண்புடையீர்
நும்மை அருகும் சுவடும் தெரி யுணரோம் –நுமக்கு அன்பே-பெருகும் மிக இது என் பேசீர்-என்று
அன்வயித்து பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் நஞ்சீயருக்கு அருளிச் செய்தார் –

————————————————————————–

நுமக்கு அடியோம் என்று என்று நொந்து உரைத்தென் மாலார்
தமக்கு அவர் தாம் சார்வரியரானால் -எமக்கினி
யாதானும் ஆகிடு காண் நெஞ்சே அவர் திறத்தே
யாதானும் சிந்தித்து இரு –9-

நுமக்கு அடியோம் என்று என்று நொந்து உரைத்தென்
சேஷ பூதன்-சேஷி இடம் மீண்டும் மீண்டும் சம்பந்தம் உணர்த்துவது பிள்ளை அப்பா இடம் நான் உன் பிள்ளை என்று என்று சொல்வது போல் அன்றோ
மாலார்-வ்யாமோஹமே வடிவானவர் அன்றோ –
ஆர்த்தோ வா யதி வா திருப்த பரேஷாம் சரணாகத -அரி ப்ராணான் பரித்யஜ்ய ரஷிதவ்ய க்ருதாத்மநா-யுத்த -18–28-
தமக்கு அவர் தாம் சார்வரியரானால் –எமக்கினி-யாதானும் ஆகிடு காண் –
கொம்மை முலைகள் இடர் தீர கோவிந்தற்கு ஓர் குற்றேவல் இம்மைப் பிறவி செய்யாதே இனிப் போய் செய்யும் தவம் தான் என் -நாச் திரு -13–9-
ஈர்ஷ்யா ரோஷவ் பஹிஷ்க்ருத்ய புக்த சேஷ மிவோ தகம்–நய மாம் வீர விஸ் ரப்தே பாபம் மயி ந வித்யதே –அயோத்யா -27-8-
அவர் திறத்தே-யாதானும் சிந்தித்து இரு
-ப்ரஹ்மாத்மகமான வஸ்துவே இல்லையே -அவன் உபேக்ஷித்து நமக்கு அவனைக் காட்டாவிடிலும்–இத்தையே சிந்தித்து கால ஷேபம் பண்ணலாமே –
பாவி நீ என்று ஓன்று சொல்லாய் பாவியேன் காண வந்தே –திருவாய் -4-1-3-
ஒரு ஞான்று மெய்ம்மை சொல்லி முகம் நோக்கி விடை தான் தருமேல் மிக நன்றே –-நாச் திரு -13-9-

——————————————————————

இரு நால்வர் ஈரைந்தின் மேல் ஒருவர் எட்டோ
டொரு நால்வர் ஓர் இருவர் அல்லால் திரு மாற்கு
யாமார் வணக்கமார் ஏ பாவம் நன்னெஞ்சே
நாமா மிகவுடையோம் நாழ்–10-

ஏ பாவம்வள வேழ் உலகம் தலையெடுத்து அணுக ஒட்டாமல் பண்ணுவதே
எண்மர் பதினொருவர் ஈரருவர் ஓரிருவர் -முப்பத்து மூவர் –த்ரயஸ் த்ரிம் ஸத்வை தேவா —

—————————————————————-

நாழால் அமர் முயன்ற வல்லரக்கன் இன்னுயிரை
வாழா வகை வலிதல் நின் வலியே -ஆழாத
பாரு நீ வானு நீ காலு நீ தீயு நீ
நீரும் நீயாய் நின்ற நீ—11-

ஜெகதாகாரன் -சர்வ நியாம்யன் –விரோதி நிரசன சீலன் -தன்னையும் மீள வைத்து பாட அருளினதில் வியப்பு இல்லையே –
இதை -பார்த்தால் – வல்லரக்கன் இன்னுயிரை-வாழா வகை வலிதல் நின் வலியே –அது ஒரு விஷயமோ –

—————————————————————-

நீ யன்றே ஆழ் துயரில் வீழ்விப்பான் நின்று உழன்றாய்
போ என்று சொல்லி என் போ நெஞ்சே -நீ என்றும்
காழ்ந்து உபதேசம் தரினும் கைக் கொள்ளாய் கண்ணன் தாள்
வாழ்த்துவதே கண்டாய் வழக்கு–12-

நீ யன்றே ஆழ் துயரில் வீழ்விப்பான் நின்று உழன்றாய்-வள வேழ் உலகம் நிலை உன்னால் அன்றோ என்ன
-நெஞ்சு -முந்துற்ற நெஞ்சே –யாமே சேயோம் என் நெஞ்சினார் சார்ந்து ஒழிந்தார் -என்றீரே -என்ன
-யார் குற்றம் என்று பார்க்க வேண்டாம் -மேல் உள்ள காலம் எல்லாம் –கண்ணன் தாள்-வாழ்த்துவதே கண்டாய் வழக்கு-

————————————————————————–

வழக்கொடு மாறுகொள் அன்று அடியார் வேண்ட
இழக்கவும் காண்டு இறைவ -இழப்புண்டே
எம்மாட் கொண்டாகிலும் யான் வேண்ட என் கண்கள்
தம்மாற் காட்டுன் மேனிச்சாய்–13-

ஓடு வழக்கு அன்று மாறுகொள் வழக்கு அன்று -நீ அவதரித்து அனுஷ்டித்துக் காட்டினாலும் சம்சாரிகள் திருந்த மாட்டார்கள்
-தங்கள் பழக்க வழக்கங்களை மாற்றி கொள்ளார்கள்-
அடியார் வேண்ட-இழக்கவும் காண்டு இறைவ -உன்னை அழிய மாறியும் அடியார்கள் அபேக்ஷித்ங்களை நிறைவேற்றி அருளுகிறாய் –
இறைவா -நீ ஸ்வாமி என்றவாறு -ஆகிலும் —யான் வேண்ட-எம்மை ஆட் கொண்டுஎன் கண்கள்-தம்மாற் உன் மேனிச்சாய்–காட்டாய் –
யதா தம் புருஷ வ்யாக்ரம் காத்ரை சோகாபி கர்சிதை ஸம்ஸ்ப்ருசேயம் சகாமாஹம் ததா குரு தயாம் மயி –சுந்தர -40-3-
கொம்மை முலைகள் இடர் தீர கோவிந்தற்கு ஓர் குற்றேவல் இம்மைப் பிறவி செய்யாதே இனிப் போய் செய்யும் தவம் தான் என் -நாச் திரு -13–9
இவ்வுலகில் இவ்வுடம்போடு இப்பொழுதே இவ்வுலக கைங்கர்யம் கொடுத்து அருள வேண்டும் என்கிறார் –

———————————————————————

சாயல் கரியானை உள்ளறியாராய் நெஞ்சே
பேயார் முலை கொடுத்தார் பேயராய் -நீ யார் போய்த்
தேம் பூண் சுவைத்த ஊன் அறிந்து அறிந்தும் தீ வினையாம்
பாம்பார் வாய்க் கை நீட்டல் பார்த்தி–14-

நீ யார் -பூதனை பேயாகி இருந்து செய்த செயலை விட மனுஷ்ய ஜென்மத்தில் இருந்து -அவன் நீல மேக ஸ்யாமளமான
வடிவைக் காட்ட -மீண்டும் வள வேழ் உலகு தடையெடுத்து விலகுவது -அவளிலும் கீழ்ப் பட்டவன் அன்றோ –
தேம் பூண் சுவைத்த ஊன் அறிந்து அறிந்தும் தீ வினையாம்பாம்பார் வாய்க் கை நீட்டல் பார்த்தி–சப்தாதி விஷயங்களை சுவைப்பார் போலே -இழக்கவோ –

———————————————————-

பார்த்தோர் எதிரிதா நெஞ்சே படு துயரம்
பேர்த்து ஓதப் பீடு அழிவாம் பேச்சில்லை –ஆர்த்தோதம்
தம்மேனி தாள் தடவத் தாம் கிடந்து தம்முடைய
செம்மேனிக் கண் வளர்வார் சீர்–15-

உறங்குவான் போல் யோகம் செய்து அருளி –ஓதம் ஆர்த்து -தம் திரு மேனி தாள் தடவ -நாம் பாடுவதால் அவத்யம் வராதே –

—————————————————————

சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது
பேர் வாமன் ஆக்காக்கால் பேராளா -மார்பாரப்
புல்கி நீ யுண்டு உமிழ்ந்த பூமி நீர் ஏற்பு அரிதே
சொல்லு நீ யாம் அறியச் சூழ்ந்து –16-

மஹதா தபஸா ராம மஹதா சாபி கர்மணா ராஜ்ஞ்ஞா தசரதே நாசி லப்தோ அம்ருதமிவாமரை -ஆரண்ய -66-3-போலே அல்லவே ஸ்ரீ வாமநவதாரம் –
தன்னை அழிய மாறி ரஷித்த ஸ்ரீ வராஹ ஸ்ரீ வாமன அவதாரம் அனுபவித்து- எத்திறம் -மோகித்து -தெளிந்து அவனையே சொல்லக் சொல்கிறார் –
ஜென்ம கர்ம ச மே திவ்யம் ஏவம் வேத்தி தத்வத-த்யக்த்வா தேஹம் புனர் ஜென்ம நைதி மாமேதி சோர் ஜு ந –ஸ்ரீ கீதா -4–9 –
அவனே திவ்யம் என்பான் -அவதார ரகஸ்யம் –அஜாய மாநோ பஹூ தா விஜாயதே தஸ்ய தீரா பாரிஜாநந்தி யோநிம்-புருஷ ஸூ க்தம்–27-

———————————————————

சூழ்ந்து அடியார் வேண்டினக்கால் தோன்றாது விட்டாலும்
வாழ்ந்திடுவர் பின்னும் தாம் வாய் திறவாதார் -சூழ்ந்து எங்கும்
வாள்வரைகள் போலரக்கன் வன்தலைகள் தாமிடிய
தாள்வரை வில்லேந்தினார் தாம்–17-

சூழ்ந்து அடியார் வேண்டினக்கால் தோன்றாது விட்டாலும்-வாழ்ந்திடுவர்--எதிர் சூழல் புக்கு -பல அவதாரங்கள் எடுத்து
வந்தாலும் அவஜாநந்தி மாம் மூடா -என்று சம்சாரிகள் அலட்சியம் செய்தாலும் -கவலைப்படாமல் முயன்றோம் என்றே இருப்பவன் அன்றோ
பின்னும் தாம் வாய் திறவாதார் –
ஸ்ரீ வசன பூஷனத்தில் மூன்றாம் பிரகரணத்தில்
பிராட்டி ராஷசிகள் குற்றம் பெருமாளுக்கும் திருவடிக்கும் அறிவியாதது போலே தனக்கு பிறர் செய்யும் குற்றங்களை
-பகவத் பாகவத் விஷயங்களில் அறிவிக்கக் கடவன் அல்லன் -என்று அருளிச் செய்த பின்-அறிவிக்க உரியவன் அகப்பட
வாய் திறவாதே-சர்வஜஞன்- விஷயங்களுக்கும் மறைக்கும் என்னா நின்றது இ றே -என்று அருளிச் செய்தது இப்பாசுரத்தைக் கொண்டேயாம்
மா முனிகள் வியாக்யானம்
எதிர் சூழல் புக்கு என்றபடியே-தன்னுடைய சீல சௌலப் யாதிகளைக் காட்டி
சம்சாரி சேதனர்களை தப்பாமல் அகப்படுத்திக் கொள்வதாக-வந்து அவதரித்து
தமக்கு அடியார் வேணும் என்று அபேஷித்தால்-இவர்கள் இப்படிச் செய்கிறார்கள்
நாம் இதற்க்கு உறுப்பாக பெற்றோமே இ றே என்று-அது தானே போக்யமாக விரும்புவர்
அதற்கு மேல்
அவர்கள் வைமுக்கியம் பண்ணினார்கள் என்று-அவர்கள் குற்றத்தை பிராட்டிமார்க்கும் தனி இருப்பிலே அருளிச் செய்யார் என்கிற
-சூழ்ந்து அடியார் -என்கிற பாட்டிலே-சேதனர் செய்த குற்றங்களை தன திரு உள்ளத்தில் உகந்தவர்களுடன் அறிவிக்கைக்கு
பிராப்தனான சர்வேஸ்வரனும் உட்பட-தன் திருப்பவளம் திறந்து அருளிச் செய்யாதே
தான் அருளிச் செய்யாது ஒழிந்தாலும் அறிய வல்ல சர்வஜ்ஞன் விஷயங்களுக்கும் மறைக்கும் என்று சொல்லா நின்றது இ றே-
அன்றிக்கே–
சூழ்ந்து எங்கும்-வாள்வரைகள் போலரக்கன் வன்தலைகள் தாமிடிய-தாள்வரை வில்லேந்தினார் தாம்-அடியார்-சூழ்ந்து
வேண்டினக்கால் தோன்றாது -விட்டாலும்-வாழ்ந்திடுவர்-அநந்ய பிரயோஜனர்கள் -பெருமாள் சேவை சாதிக்கா விடிலும்
-நாம் சொத்து -அவன் ஸ்வாமி -முறை உணர்ந்து அவன் ஆஜ்ஜை படியே வாழ்ந்திடுவார் -என்றவாறு –

———————————————————————-

தாம்பால் ஆப்புண்டாலும் அத்தழும்பு தான் இளக
பாம்பால் ஆப்புண்டு பாடுற்றாலும் -சோம்பாது இப்
பல்லுருவை எல்லாம் படர்வித்த வித்தா உன்
தொல்லுருவை யார் அறிவார் சொல்லு–18-

தாம்பால் ஆப்புண்டாலும் அத்தழும்பு தான் இளக-பாம்பால் ஆப்புண்டு பாடுற்றாலும் —யசோதை காட்டியதால் வந்த தழும்பு ஒன்றும் இல்லை என்னும் படி அன்றோ காளியன் படுத்திய பாடு
உன் தொல்லுருவை யார் அறிவார் சொல்லு–நானும் உனக்கு பழ வடிமை -சேஷி சேஷ -சம்பந்தம் அநாதி அன்றோ –

————————————————————————–

சொல்லில் குறையில்லை சூதறியா நெஞ்சமே
எல்லிப் பகல் என்னாது எப்போதும் –தொல்லைக் கண்
மா தானைக்கு எல்லாம் ஓர் ஐவரையே மாறாக
காத்தானைக் காண்டு நீ காண் –19-

குழந்தை பருவ ரக்ஷணம் கீழே சொல்லி வளர்ந்த பின்பு பாண்டவ ரக்ஷணம் -ஸ்ரீ கீதை அருளும் பொழுது ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் -64-வயசு என்பர்

————————————————————————–

காணப் புகில் அறிவு கைக்கொண்ட நன்னெஞ்சம்
நாணப்படும் அன்றே நாம் பேசில் -மாணி
யுருவாகிக் கொண்டுலகம் நீரேற்ற சீரான்
திருவாகம் தீண்டிற்றுச் சென்று–20-

நம்மில் அவன் அவா–குளப்படியும் கடல் போன்றதும் அன்றோ –நாணப்படும் அளவு அன்றோ –

————————————————————————–

சென்று அங்கு வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
இன்று இங்கு யென்னெஞ்சால் இடுக்குண்ட -அன்று அங்குப்
பாருருவும் பார் வளைத்த நீருருவும் கண் புதைய
காருருவன் தான் நிமிர்த்த கால்–21-

வெந்நரகம் -சம்சாரம் / -வள வேழ் உலகு தலை எடுத்து கூடாமல் இருப்பதுவும் –

————————————————————————–

காலே பொதத்திரிந்து கத்துவராம் இன நாள்
மாலார் குடி புகுந்தார் என் மனத்தே -மேலால்
தருக்கும் இடம் பாட்டினொடும் வல்வினையார் தாம் வீற்று
இருக்குமிடம் காணாது இளைத்து –22-

மாலார் குடி புகுந்தார் என் மனத்தே-அரவத்தமளியினோடும் அழகிய பாற் கடலோடும் அரவிந்தப் பாவையும் தானும் அகம்படி வந்து புகுந்து

————————————————————————-

இளைப்பாய் இளையாப்பாய் நெஞ்சமே சொன்னேன்
இளைக்க நமன் தமர்கள் பற்றி -இளைப்பெய்த
நாய் தந்து மோதாமல் நல்குவான் நல்காப்பான்
தாய் தந்தை எவ்வுயிர்க்கும் தான் –23-

களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்றிலேன் –

————————————————————————-

தானே தனித் தோன்றல் தன் அளப்பு ஓன்று இல்லாதான்
தானே பிறர்கட்கும் தற்தோற்றல் -தானே
இளைக்கில் பார் கீழ் மேலாம் மீண்டு அமைப்பான் ஆனால்
அளக்கிற்பார் பாரின் மேலார்–24-

தானே தனித் தோன்றல் -அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே -இச்சையால் பல அவதாரங்கள்
தன் அளப்பு ஓன்று இல்லாதான்-ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் –
தானே பிறர்கட்கும் தற்தோற்றல் –ஏஷ தை ஆத்மா அந்தர்யாம் யம்ருத-ப்ருந்தாரண்யாகம் -5-7-

————————————————————————–

ஆரானும் ஆதானும் செய்ய அகலிடத்தை
ஆராய்ந்து அது திருத்தல் ஆவதே -சீரார்
மனத்தலை வன்துன்பத்தை மாற்றினேன் வானோர்
இனத்தலைவன் கண்ணனால் யான் —25-

வணங்கும் துறைகள் -நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பேனே–திருவிருத்தம் -96-
ஓ ஓ உலகீனது இயல்வே –திருவாசிரியம் -6-
நாம் தப்பித் பிழைத்தோம் -என்கிறார் இதில் –

————————————————————————–

யானும் என்நெஞ்சமும் இசைந்து ஒழிந்தோம் வல்வினையைக்
கானும் மலையும் புகக் கடிவான் தானோர்
இருளன்ன மா மேனி எம்மிறையார் தந்த
அருள் என்னும் தண்டால் அடித்து —26-

இசைவே நம் கர்தவ்யம் -அவன் கிருபை அருள் –இரக்கமே உபாயம் –

————————————————————————–

அடியால் படிகடந்த முத்தோ -அது அன்றேல்
முடியால் விசும்பு அளந்த முத்தோ -நெடியாய்
நெறி கழல் கோள் தாள் நிமிர்த்திச் சென்று உலகம் எல்லாம்
அறிகிலமால் நீ யளந்த யன்று —27-

இசைந்து ஒழிந்தோம் என்றதும் அருள் என்னும் தண்டால் பெற்ற அனுபவம் –உடைமையை பெற்ற ஸ்வாமி
– திருமுகம் தேஜஸ் கண்டு அருளிச் செய்கிறார் –அடியால் படி கடந்த முக்தன் –மாணிக் குறள்-முத்து என்றுமாம் –
செறி கழல் -நீண் முடி வெண் முத்த வாசிகைத்தாய் –திருவிருத்தம் -50-திருவடியில் திரு முடியிலும் முத்துக்கள்
உண்டே / சிலம்பும் செறி கழலும் –பேயார்-90-

————————————————————————–

அன்றே நம் கண் காணும் ஆழியான் காருருவம்
இன்றே நாம் காணாது இருப்பதுவும் -என்றேனும்
கட் கண்ணால் காணாத வவ் வுருவை நெஞ்சு என்னும்
உட் கண்ணால் காணும் உணர்ந்து –28-

பக்தி பரம பக்தியாக பரிணமித்தால் அன்றி ஆழியான் கார் உருவம் காண இயலாதே -மயில்கண் பீலி போலே தானே புறக்கண்-

————————————————————————–

உணர ஒருவர்க்கு எளியனே செவ்வே
இணரும் துழாய் அலங்கல் எந்தை -உணரத்
தனக்கு எளியர் எவ்வளவர் அவ்வளவர் ஆனால்
எனக்கு எளியன் எம்பெருமான் இங்கு –29-

நாறு இணர்த் துழாயோன் நல்கின் அல்லதை ஏறுதல் எளிதோ வீறுபெறுதுறக்கம் -பரிபாடல்
தேஷாம் ஜ்ஞ்ஞாநீ நித்ய யுக்த ஏக பக்திர் விசிஷ்யதே ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞானிநோ அத்யர்த்தம் அஹம் ச ச மம ப்ரிய -ஸ்ரீ கீதா -7-17-
தம்மை உகப்பாரைத் தாம் உகப்பார் –நாச் திரு -11-10-

————————————————————————–

இங்கு இல்லை பண்டு போல் வீற்று இருத்தல் என்னுடைய
செங்கண் மால் சீர்க்கும் சிறிது உள்ளம் -அங்கே
மடி யடக்கி நிற்பதனில் வல்வினையார் தாம் ஈண்டு
அடி எடுப்பதன்றோ அழகு–30-

————————————————————————–

அழகும் அறிவோமாய் வல்வினையைத் தீர்ப்பான்
நிழலும் அடிதாறும் ஆனோம் சுழலக்
குடங்கள் தலை மீது எடுத்துக் கொண்டாடி அன்று அத்
தடங்கடலை மேயார் தமக்கு–31-

————————————————————————–

தமக்கு அடிமை வேண்டுவார் தாமோதரனார்
தமக்கு அடிமை செய் என்றால் செய்யாது எமக்கென்று
தாம் செய்யும் தீ வினைக்கே தாழ்வுறுவர் நெஞ்சினார்
யாம் செய்வது இவ்விடத்து இங்கி யாது–32-

தமக்கு அடிமை வேண்டுவார்–ஆச்ரித பாரதந்தர்யம் -காட்டுவானே-கைத்தது உகப்பார் -புளித்தது உகப்பார் என்னுமா போலே
-இத்தை அன்றோ தாமோதரன் வெளிப்படுத்தி அருளினான் –
இப்படி இருந்தும் -எமக்கென்று-தாம் செய்யும் தீ வினைக்கே தாழ்வுறுவர்ஏவகாரம்-இவற்றையே என்றவாறு –

————————————————————————–

யாதானும் ஓன்று அறியில் தன் உகக்கில் என் கொலோ
யாதானும் நேர்ந்து அணுகா வாறு தான் -யாதானும்
தேறுமா செய்யா வசுரர்களை நேமியால்
பாறு பாறாக்கினான் பால்–33-

யாதானும் ஓன்று அறியில் -அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமி அன்றோ –ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு
தன் உகக்கில் என் கொலோ –-தன்னை உகக்கில் அவன் நம்முள்ளும் இருப்பதால் அவனை உகப்பது ஆகும் அன்றோ
இப்படி இருந்தும் -யாதானும் நேர்ந்து அணுகா வாறு தான்-அனைத்தும் அவனதாக இருந்தும்
இப்படி யாதானும் அவனுக்கு என்று நேர்ந்தால் -போதுமே
தாள்களை எனக்கே தலைத் தலைச் சிறப்பத் தந்த பேர் உதவிக் கைம்மாறா தோள்களை ஆரத் தழுவி
என்னுயிரை அறவிலை செய்தனன் சோதீ –என்றதுமே
தோள்கள் ஆயிரத்தாய் முடிகள் ஆயிரத்தாய் துணை மலர்க கண்கள் ஆயிரத்தாய் –-என்றாரே –

————————————————————————–

பாலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை யாம் கேட்டேயும்
காலாழும் நெஞ்சழியும் கண் சுழலும் -நீலாழிச்
சோதியாய் ஆதியாய் தொல்வினை எம்பால் கடியும்
நீதியாய் நின் சார்ந்து நின்று —34-

கிடந்தோர் கிடக்கை -என்றே இறே ஆழங்கால் படுவார்கள் -/ காலாழும்கால் -கர்ம இந்திரியங்களுக்கு உப லக்ஷணம் /
கண் சுழலும் -கண் ஞான இந்திரியங்களுக்கு உப லக்ஷணம்
காலும் எழா கண்ணா நீரும் நில்லா உடல் சோர்ந்து நடுங்கிக் குரல் மேலும் எழா மயிர்க் கூச்சம் அறா என் தோள்களும் வீழ் ஒழியா
மால் உகளா நிற்கும் என் மனனே –பெரியாழ்வார் -5-3-5-
அரவணைத் துயிலுமா கண்டு உடல் எனக்கு உருகுமாலோ —திருமாலை -19-
கண்ணனைக் கண்ட கண்கள் பனி  யரும்புதிருமாலோ -திருமாலை -18-

————————————————————————-

நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் திரி தந்தும்
ஒன்றுமோ வாற்றான் என்நெஞ்சு அகலான் -அன்று அம்கை
வன்புடையால் பொன் பெயரோன் வாய் தகர்த்து மார்விடந்தான்
ஆன்புடையன் அன்றே அவன்–35-

——————————————————————–

அவனாம் இவனாம் உவனாம் மற்று உம்பர்
அவனாம் அவன் என்று இராதே -அவனாம்
அவனே எனத் தெளிந்து கண்ணனுக்கே தீர்ந்தால்
அவனே எவனேலுமாம் —36-

பரதஸ்ய வச குர்வன் யாசமா நஸ்ய ராகவ ஆத்மாநம்நாதி வர்த்தேதா ஸத்ய தர்ம பராக்ரம–அயோத்யா -111-7-
யஸ்ய மந்த்ரீ ச கோப்தா ச ஸூ ஹ்ருசஸைவ ஜனார்த்தன -ஹரிஸ் த்ரை லோக்ய நாதஸ் ச கின்னு தஸ்ய ந நிர்ஜிதம்-வனபர்வம் -49–20-

————————————————————————–

ஆமாறு அறிவுடையார் ஆவது அரிதன்றே
நாமே யதுவுடையோம் நன்னெஞ்சே –பூ மேய
மதுகரமே தண் துழாய் மாலாரை வாழ்த்தாம்
அது கரமே அன்பால் அமை —37-

மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோக்ஷயோ -பந்தாய விஷய சங்கி முக்த்யை நிர்விஷயம் மன -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-7-28-
ஸ்திரமாக மங்களா சாசனம் பண்ணுவதே கர்த்தவ்யம் என்றவாறு –

————————————————————————–

அமைக்கும் பொழுது உண்டே ஆராயில் நெஞ்சே
இமைக்கும் பொழுதும் இடைச்சி குமைத் திறங்கள்
ஏசியே யாயினும் ஈன் துழாய் மாயனையே
பேசியே போக்காய் பிழை –38-

————————————————————————–

பிழைக்க முயன்றோமோ நெஞ்சமே பேசாய்
தழைக்கும் துழாய் மார்வன் தன்னை -அழைத்து ஒரு கால்
போய் யுபகாரம் பொலியக் கொள்ளாது அவன் புகழே
வாயுபகாரம் கொண்ட வாய்ப்பு –39–

————————————————————————–

வாய்ப்போ இது ஒப்ப மற்றில்லை வா நெஞ்சே
போய்ப் போய் வெந்நரகில் பூவியேல்-தீப்பால
பேய்த்தாய் உயிர் கலாய் பாலுண்டு அவள் உயிரை
மாய்த்தானை வாழ்த்தே வலி –40-

யஸ் த்வயா ஸஹ ஸ்வர்க்கோ நிரயோ யஸ் த்வயா விநா-இதி ஜானன் பராம் ப்ரீதிம் கச்ச ராம மயா ஸஹ –அயோத்யா -30-18-
வாழ்த்தே வலி-அவன் திருக் கல்யாண குணங்களை வாழ்த்துதலில் ஸ்திரமாக இரு –

————————————————————————–

வலியம் என நினைந்து வந்து எதிர்ந்த மல்லர்
வலிய முடியிடிய வாங்கி -வலிய நின்
பொன்னாழிக் கையால் புடைதிடுதி கீளாதே
பல் நாளும் நிற்குமிப்பார்–41-

வில் விழா -சாணூர முஷ்டிக மல்லர் நிரசனம் –
பூமவ் ஸ்திதஸ்ய ராமஸ்ய ரதஸ் தஸ்ய ச ராக்ஷஸ -ந சமம் யுத்தம் இத்யாஹூர் தேவ கந்தர்வ கின்னரா–யுத்த -102–5-

—————————————————————-

பாருண்டான் பாருமிழ்ந்தான் பாரிடந்தான் பாரளந்தான்
பாரிடம் முன் படைத்தான் என்பரால் -பாரிடம்
ஆவானும் தானானால் ஆரிடமே மற்று ஒருவர்க்கு
ஆவான் புகவாலவை–42-

ரஷ்ய ரக்ஷக பாவம் / கார்ய காரண பாவம் / சரீர சரீரீ பாவம் –
சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ்ஜலா நிதி சாந்த உபாஸீத –சாந்தோக்யம் -3-14–1-

——————————————————————-

அவயம் என நினைந்து வந்த சுரர்பாலே
நவையை நளிர்விப்பான் தன்னை -கவையில்
மனத்துயர வைத்திருந்து வாழ்த்தார்க்கு உண்டோ
மனத்துயரை மாய்க்கும் வகை–43-

யதாவத் கதிதோ தேவைர் ப்ரஹ்மா ப்ராஹா தத ஸூரான்-பரா வரேசம் சரணம் வ்ரஜத் வம ஸூ ரார்த்தனம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-9–35-
அவயம் -அபயம் என்றவாறு / கவை -சங்கை / மனத்து உயர வைத்து இருந்து –அவனே ப்ராப்யம் -ப்ராபகம் -தாரகம் -போஷகம் -போக்யம்-
பரிபூர்ணமாகக் கொண்டு மங்களாசாசனம் பண்ணுகை –

——————————————————————–

வகை சேர்ந்த நல் நெஞ்சம் நாவுடைய வாயும்
மிக வாய்ந்து வீழா வெனிலும்-மிக வாய்ந்து
மாலைத் தாம் வாழ்த்தாது இருப்பார் இதுவன்றே
மேலைத் தாம் செய்த வினை–44-

சத்வாத் சஞ்சாயதே ஞானம் ரஜஸோ லோப ஏவ ச -பிரமாத மோஹவ் தமஸோ பவதோ அஞ்ஞான மேவ ச –ஸ்ரீ கீதை -14-17-
மேலைத் தாம் செய்த வினை-முன் செய்த கர்மம் என்றும் -மேலே செய்யப் போகும் கர்மம் -பிரக்ருதியிலே இருப்பதால் -என்றுமாம் –

————————————————————————–

வினையார் தர முயலும் வெம்மையை அஞ்சி
தினையாம் சிறிது அளவும் செல்ல -நினையாது
வாசகத்தால் ஏத்தினேன் வானோர் தொழுது இறைஞ்சும்
நாயகத்தான் பொன்னடிகள் நான் –45-

வினையார் தர முயலும் வெம்மையை அஞ்சி-முன்னமே –இங்கு இல்லை -30-என்றும் வானோ மறி கடலே -54-
-இங்கே வினையார் முன் செய்த கர்ம வினைகள்
தொழுது -மனம் காயம் –இறைஞ்சி -வாக்கால் -/ பொன்னடிக்கள் -ப்ராப்யம் -ப்ராபகம் இரண்டும்

————————————————————————–

நான் கூறும் கூற்றாவது இத்தனையே நாள் நாளும்
தேங்கோத நீருருவம் செங்கண் மால் -நீங்காத
மாகதியாம் வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
நீ கதியாம் நெஞ்சே நினை –46-

————————————————————————–

நினைத்து இறைஞ்சி மானிடவர் ஓன்று இரப்பர் என்றே
நினைத்திடவும் வேண்டா நீ நேரே -நினைத்து இறைஞ்ச
எவ்வளவர் எவ்விடத்தோர் மாலே அது தானும்
எவ்வளவும் உண்டோ எமக்கு –47-

————————————————————————–

எமக்கி யாம் விண்ணாட்டுக்கு உச்சமதாம் வீட்டை
அமைத்து இருந்தோம் அஃது அன்றே யாம் ஆறு அமைப்பொலிந்த
மென்தோளி காரணமா வெம்கோடு ஏறு ஏழுடனே
கொன்றானையே மனத்துக் கொண்டு –48-

————————————————————————

கொண்டல் தான் மால்வரை தான் மா கடல் தான் கூரிருள் தான்
வண்டு அறாப் பூவை தான் மற்றுத்தான் -கண்ட நாள்
காருருவம் காண்டோரும் நெஞ்சோடும் கண்ணனார்
பேருரு என்று எம்மைப் பிரிந்து –49-

————————————————————————–

பிரிந்து ஓன்று நோக்காது தம்முடைய பின்னே
திரிந்து உழலும் சிந்தனையார் தம்மை புரிந்து ஒரு கால்
ஆவா வென இரங்கார் அந்தோ வலிதே கொல்
மாவாய் பிளந்தார் மனம்–50-

————————————————————————–

மனமாளும் ஓர் ஐவர் வன் குறும்பர் தம்மை
சினமாள்வித்து ஓர் இடத்தே சேர்த்து -புனமேய
தண் துழாயான் அடியைத் தான் காணும் அஃது அன்றே
வண்டு ழாஞ்சீரார்கு மாண்பு –51-

மனமாளும் ஓர் ஐவர் வன் குறும்பர்–ஆத்மா மனசை ஆண்டு இந்திரியங்களை ஆளாமல் –இவை மனசை ஆள -மனாஸ் ஆத்மாவை ஆளுவது போலே
இன்னதனை த்ரவ்யத்தை அரசு செய்வாரைக் கிடைக்கும் என்னும் வன்னியரைப் போலே -லஞ்சம் கொடுத்து ஆட்சியாளரை ஆளும் கயவர் போலே -என்றவாறு
த்யாயதோ விஷயான் பும்ஸஸ் சங்க ஸ் தேஷூ பஜாயதே -சங்காத் சஞ்சாயதே காம காமத் க்ரோதோ பிஜாயதே –ஸ்ரீ கீதை -2–62-
இன்னம் கெடுப்பாயோ –பாவியேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ –சிற்றின்பம்

————————————————————————

மாண் பாவித்து அந்நான்று மண்ணிரந்தான் மாயவள் நஞ்சு
ஊண் பாவித்துண்டானதோ ருருவம் காண்பான் நம்
கண்ணவா மற்று ஓன்று காணுறா சீர் பரவாது
உண்ண வாய் தானும் உறுமோ ஓன்று –52–

பேய் முலை நஞ்சு ஊணாக உண்டான் -பொய்கையார் -11-

———————————————————————

ஓன்று உண்டு செங்கண் மால் யான் உரைப்பது உன் அடியார்க்கு
என் செய்வன் என்றே இருத்தி நீ நின் புகழில்
வைகும் தம் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ நீ யவர்க்கு
வைகுந்தம் என்று அருளும் வான்–53-

ஆரேனுமாகத் தெளிந்தார் கலங்கினார்க்குச் சொல்லக் கடவது இ றே –வ்யாமோஹத்தால் கலங்கின அவனுக்கு அறிவிக்கிறார்
கோவிந்தேதி யதா க்ரந்தத் கிருஷ்ணா மாம் தூர வாஸினம் -ருணம் ப்ரவர்த்தமிவ மே ஹ்ருதயான் நாப சர்ப்பதே-உத்யோக பர்வதம் -47-22–
வைகும் தம் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ நீ யவர்க்கு
வைகுந்தம் என்று அருளும் வான்-சித்தத்துக்கு இடை நிற்குமோ சாத்தியம் -என்றார்
காரார் புரவி யேழ் பூண்ட தனி யாழி தேரர் நிறை கதிரோன் மண்டலத்தைக் கீண்டு புக்கு ஆராவமுதம் அங்கு எய்தி
அதின் நின்றும் வாராது ஒழிவது ஓன்று உண்டே -அது நிற்க – முயல் விட்டுக் காக்கைப் பின் போவதே –சிறிய திரு மடல்

————————————————————————

வானோ மறி கடலோ மாருதமோ தீயகமோ
கானோ ஒருங்கிற்றும் – கண்டிலமால் -ஆ ஈன்ற
கன்று உயரத் தாம் எறிந்து காய் உதிர்த்தார் தாள் பணிந்தோம்
வன் துயரை ஆ ஆ மருங்கு –54

வன் துயரை மருங்கும் கண்டிலமால் -உம்மை தொகை –ஒருங்கிற்றும்

————————————————————————–

மருங்கோத மோதும் மணி நாகணையார்
மருங்கே வர அரியரேலும் ஒருங்கே
எமக்கு அவரைக் காணலாம் எப்பொழுதும் உள்ளால்
மனக்கவலை தீர்ப்பார் வரவு –55

ப்ரஜாபதிஸ் த்வம் வேத ப்ரஜாபதிம் த்வோ வேதயம் ப்ரஜாபதிர் வேத ச புண்யோ பவதி —அவனாலே காட்டக் காண வேண்டுமே

————————————————————————–

வரவாறு ஓன்று இல்லையால் வாழ்வு இனிதால் எல்லே
ஒருவாறு ஒருவன் புகாவாறு -உருமாறும்
ஆயவர் தாம் சேயவர் தாம் அன்று உலகம் தாயவர் தாம்
மாயவர் தாம் காட்டும் வழி–56—

————————————————————————–

வழித்தங்கு வல்வினையை மாற்றானோ நெஞ்சே
தழீ இ க்கொண்டு பேராவுணன் தன்னை சுழித்து எங்கும்
தாழ்விடங்கள் பற்றி புலால் வெள்ளம் தானுகள
வாழ்வடங்க மார்விடந்த மால் –57-

வளை யுகிராளி மொய்ம்பின் மறவோனதாகம் மதியாது சென்று ஓர் உகிரால் பிளவெழ விட்ட குட்டமது
வையமூடு பெரு நீரின் மும்மை பெரிதே -கலியன் -11–4–4-

————————————————————————–

மாலே படிச் சோதி மாற்றேல் இனி உனது
பாலே போல் சீரில் பழுத்து ஒழிந்தேன் -மேலால்
பிறப்பின்மை பெற்று அடிக்கீழ் குற்றேவல் அன்று
மறப்பின்மை யான் வேண்டும் மாடு –58-

சாவித்ரி சத்யவான் விருத்தாந்தம் போலே –மறப்பின்மை யான் வேண்டும் மாடு -என்று கேட்க்கிறார்
உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் என்று இருப்பவருக்கு மறப்புத் தான் உண்டோ என்னில்
பிரகிருதி சம்பந்தம் உடையோருக்கு வருவது நமக்கும் வாராதோ என்று பயப்படுகிறார் -ஊரடைய வெந்து கொண்டு வாரா நின்றால்-
நம் அகம் ஒன்றும் பிழைக்கும் என்று பயம் கெட்டு இருப்பார் உண்டோ –

————————————————————————–

மாடே வரப் பெறுவாராம் என்றே வல்வினையார்
காடானும் ஆதானும் கைக் கொள்ளார் -ஊடே போய்
பேரோதம் சிந்து திரைக் கண் வளரும் பேராளன்
பேரோதச் சிந்திக்கப் பேர்ந்து –59-

———————————————————————–

பேர்ந்து ஓன்று நோக்காது பின்னிற்பாய் நில்லாப்பாய்
ஈன் துழாய் மாயனையே என்னெஞ்சே-பேர்ந்து எங்கும்
தொல்லை மா வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
இல்லை காண் மற்றோர் இறை–60-

————————————————————————

இறை முறையான் சேவடி மேல் மண்ணளந்த வந்நாள்
மறை முறையால் வானாடர் கூடி –முறை முறையின்
தாது இலகு பூத் தெளித்தால் ஒவ்வாதே தாழ் விசும்பின்
மீதிலகித் தான் கிடக்கும் மீன்–61-

சிறியாச்சான் நம்பிள்ளை இடம் -சப்தாதி விஷயங்களில் நின்றும் நாம் மீள மாட்டாதாப் போலே
ஆழ்வார்கள் பகவத் விஷயத்தில் நின்றும் மீள மாட்டார்கள் என்று பணித்தானாம் –

————————————————————————–

மீன் என்னும் கம்பில் வெறி என்னும் வெள்ளி வேய்
வான் என்னும் கேடிலா வான்குடைக்கு தானோர்
மணிக் காம்பு போல் நிமிர்ந்து மண்ணளந்தான் நாங்கள்
பிணிக்காம் பெரு மருந்து பின் –62-

————————————————————————–

பின் துரக்கும் காற்று இலோந்த சூல் கொண்டல் பேர்ந்தும் போய்
வன்திரைக்கண் சந்து அணைக்கும் வாய்மைத்தே அன்று
திருச் செய்ய நேமியான் தீ அரக்கி மூக்கும்
பருச் செவியும் ஈர்ந்த பரன்–63-

வாய்மைத்து –என்பதை வாய்மையின் -என்றோ வாய்மைத்து படி என்றோ கொண்டு -பெருமாள் ராவண வத அநந்தரம்
திருப் பாற் கடல் சென்று சயனித்த படி -அன்றிக்கே இருந்த படி உபமேயம் சொல்லி உவமானம் பின்பு என்றுமாம் –

————————————————————————-

பரனாம் அவனாதல் பாவிப்பராகில்
உரனாய் ஒரு மூன்று போதும் மரம் ஏழு அன்று
எய்தானைப் புள்ளின் வாய் கீண்டானையே அமரர்
கை தான் தொழவே கலந்து–64-

————————————————————————–

கலந்து நலியும் கடும் துயரை நெஞ்சே
மலங்க வடித்து மடிப்பான் விலங்கல் போல்
தொல்மாலைக் கேசவனை நாரணனை மாதவனை
சொல்மாலை எப்பொழுதும் சூட்டு–65-

———————————————————————–

சூட்டாய நேமியான் தொல்லரக்கன் இன்னுயிரை
மாட்டே துயர் இழைத்த மாயவனை -ஈட்ட
வெறி கொண்ட தண் துழாய் வேதியனை நெஞ்சே
அறி கண்டாய் சொன்னேன் அது–66-

ப்ரஹ்ம தண்ட ப்ரகாசானாம் வித்யுத் சத்ருச வர்ச்சஸாம் ஸ்மரன் ராகவ பாணானாம் விவ்யதே ராக்ஷஸேஸ்வர –யுத்த -60-3-

———————————————————————–

அதுவோ நன்று என்று அங்கு அமருலகோ வேண்டில்
அதுவோர் பொருள் இல்லை அன்றே அது ஒழிந்து
மண்ணின் நின்று ஆள்வேன் எனினும் கூடும் மட நெஞ்சே
கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கல்–67-

——————————————————

கல்லும் கனைகடலும் வைகுந்த வானாடும்
புல்லென்று ஒழிந்தன கொல் ஏ பாவம் வெல்ல
நெடியான் நிறம் கரியான் உள் புகுந்து நீங்கான்
அடியேனது உள்ளத்தகம்–68-

கல் திரு வேங்கடம் –தம் பாம்பு -நாச் திரு -10-3-ஆதி சேஷன் –
சவ்பரி   ஐம்பது பெண்களோடு கலந்து பொருந்த இடத்தில் தம் மக்களை தனித் தனியே உனக்கு குறை இல்லையே என்று கேட்க
என்னுடன் பிறந்தாரை ஒருத்தரையும் அறியாதே எப்போதும் என்னுடனே இருக்கும் இதுவே வெறுப்பு -வேறு ஒரு குறை இல்லை என்று சொன்னால் போலே –
ஆழ்வார் திரு உள்ளம் மற்று வேறு ஓன்று அறியாதாப் போலே ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாக இருந்தான் –

————————————————————————

அகம் சிவந்த கண்ணினராய் வல்வினையாராவார்
முகம் சிதைவராம் அன்றே முக்கி மிகும் திரு மால்
சீர்க்கடலை யுள் பொதிந்த சிந்தனையேன் தன்னை
ஆர்க்கு அடலாம் செவ்வே யடர்த்து –69-

தாதூனாம் இவ சைலேந்தரோ குணா நாமா கரோ மஹான் –கிஷ்கிந்தா -15–21-தாரை பெருமாளை சொன்னால் போலே –

——————————————————————

அடர் பொன் முடியானை ஆயிரம் பேரானை
சுடர் கொள் சுடர்ஆழியானை இடர் கடியும்
மாதா பிதுவாக வைத்தேன் எனதுள்ளே
யாதாகில் யாதேயினி–70-

—————————————————————–

இனி நின்று நின் பெருமை யான் உரைப்பது என்னே
தனி நின்ற சார்விலா மூர்த்தி -பனி நீர்
அகத்துலவு செஞ்சடையான் ஆகத்தான் நான்கு
முகத்தான் நின்னுந்தி முதல்–71-

பதிம் விஸ்வஸ் யாத்மேஸ்வரம் சாஸ்வதம் சிவம் அச்யுதம்-என்றும் –
ருத்ரம் ஸமாச்ரிதா தேவா ருத்ரோ ப்ராஹ்மணம் ஆஸ்ரித-ப்ரஹ்ம மம ஆஸ்ரிதோ ராஜன் -நாஹம் சஞ்சிது பாச்ரித-
வலத்தனன் த்ரி புரம் எரித்தனன் –

—————————————————————–

முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே
முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா
நிகரிலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே
புகரிலகு தாமரையின் பூ –72-

த்ரி மூர்த்தி சாம்யவாதிகள் / த்ரி மூர்த்தி உத்தீர்ண வாதிகள் / த்ரி மூர்த்தி ஐக்கிய வாதிகள் /
ஓர் உருவம் பொன்னுருவம் ஓன்று செந்தீ ஓன்று மா கடல் உருவம் ஒத்து நின்ற மூ உருவம் கண்ட போது ஒன்றாம் சோதி
முகில் உருவம் எம்மடிகள் உருவம் தானே -திரு நெடும் தாண்டகம் -2-
ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி அந்தகரணீம் ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத்மகம் ச சம்ஜ்ஞாம் யாதி பகவான் ஏக ஏவ ஜனார்த்தன –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-2-66-
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ர இந்த்ராஸ் தே சர்வே சம்ப்ரஸூயந்தே –
மத்யே விரிஞ்ச கிரிசம் பிரதமாவதார -தத் சாம்யத ஸ்தகயிதம் தவ சேத் ஸ்வரூபம் -கிம் தே பரத்வ பி ஸூ நைரிஹ ரங்க தாமன்
-சத்வ ப்ரவர்த்த நக்ருபா பரிபால நாத்யை -ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்த்வம் -2–51-
த்ரயோ தேவாஸ் துலயா -த்ரி தயமித மத் வைதம் அதிகம் -த்ரி காதைஸ் மாத் தத்த்வம் பரமிதி விதர்க்கான் விகடயன்
விபோர் நாபீ பத்மோ விதி சிவ நிதானம் பகவத -ததன்யத் ப்ரூபங்கீ பரவதிதி சித்தான் தயதி ந –ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்த்வம்-1-16-

————————————————————————–

பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற
காவி மலர் என்றும் காண் தோறும் -பாவியேன்
மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை
எல்லாம் பிரான் உருவே என்று –73-

————————————————————————–

என்றும் ஒரு நாள் ஒழியாமை யான் இரந்தால்
ஒன்றும் இரங்கார் உருக்காட்டார் -குன்று
குடையாக ஆ காத்த கோவலனார் நெஞ்சே
புடை தான் பெரிதே புவி –74-

அவருக்கு நீர்மை இல்லை என்னப் போகாது இ றே -அவர் நீர்மை ஏறிப் பாயாத தோர் இடம் தேடி எங்கே கிடந்தோம் –

————————————————————————–

புவியும் இருவிசும்பும் நின்னகத்த நீ என்
செவியின் வழி புகுந்து என்னுள்ளே -அவிவின்றி
யான் பெரியன் நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார்
ஊன் பருகு நேமியாய் உள்ளு–75-

————————————————————–

உள்ளிலும் உள்ளம் தடிக்கும் வினைப்படலம்
விள்ள விழித்து உன்னை மெய்யுற்றால் உள்ள
உலகளவும் யானும் உளனாவன் என்கொலோ
உலகளந்த மூர்த்தி உரை –76-

கீழே செவியின் வழி புகுந்து —ஸ்ரவணம்–இதில் அந்த ஞானம் சிந்தனை த்யானம் –
அவன் ஸ்வரூபமே விபு -ஆத்மாவின் தர்ம பூத ஞானம் தானே விபு

——————————————————————-

உரைக்கிலோர் சுற்றத்தார் உற்றார் என்று ஆரே
இரைக்கும் கடல் கிடந்த எந்தாய் உரைப்பெல்லாம்
நின்னன்றி மற்றிலேன் கண்டாய் எனது உயிர்க்கு ஓர்
சொல் நன்றி யாகும் துணை–77-

————————————————————————–

துணை நாள் பெருங்கிளையும் தொல்குலமும் சுற்றத்
திணை நாளும் இன்புடைத்தா மேலும் -கணை நாணில்
ஓவாத் தொழில் சார்ங்கன் தொல்சீரை நல் நெஞ்சே
ஓவாத ஊணாக வுண்–78

————————————————————————-

உண்ணாட்டுத் தேசன்றே ஊழ் வினையை யஞ்சுமே
விண்ணாட்டை யொன்றாக மெச்சுமே-மண்ணாட்டில்
ஆராகி எவ்விழி விற்றானாலும் ஆழியங்கைப்
பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு –79-

பண்டை நாளில் பிறவி உண்ணாட்டுத் தேசு இ றே –ஆச்சார்ய ஹிருதயம் –சூர்ணிகை -81-இதற்கு மா முனிகள் வியாக்யானம்
ஆழியங்கைப்-பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு -உண்ணாட்டுத் தேசன்றே-என்கிறபடியே பகவத் விமுக பிரசுரமாகையாலே
புற நாடான லீலா விபூதி போல் அன்றிக்கே -பகவத் ஆநு கூல்ய ஏக போக ரசத்தில் நெருங்கி போக விபூதியாய் –
அவனுக்கு அந்தரங்கமாய் இருக்கிற பரமபதத்தில் வர்த்திக்கிற தேஜஸை யுடையது இ றே என்கை
பரம பதத்தில் பகவத் கைங்கர்ய அனுகுணமாக பரிக்ரஹிக்கும் தேஹத்தோபாதி
சேஷ வஸ்துவான ஆத்மாவுக்கு இதுவும் தேஜஸ் கரம் என்று கருத்து –
யத்தூரே மனசோ யதேவ தமச பாரேயதத் யத்புதம் -யத் காலாத் அபசேளிமம் ஸூ ரபுரீ யத் கச்சதோ துர்கதி ஸாயுஜ் யஸ்ய யதேவ
ஸூ திரதவா யத் துர்க்ரஹம் மத்கிராம்-தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் தவ க்ருதேமாத சமாம் நாசி ஷூ -ஸ்ரீ குண ரத்ன கோசம் -21-
ந தேவ லோகா க்ரமணம் நாமரத்வ மஹம் வ்ருணே ஐஸ்வர்யம் வா அபி லோகாநாம் காமயே ந த்வயா விநா–அயோத்யா -3-5-
வாஸூதேவ மநோ யஸ்ய ஜபஹோமார்ச்ச நாதி ஷூ தஸ்யாந்தராயோ மைத்ரேய தேவேந்த்ரத்வாதிகம் பதலம்-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -2-6–41-

——————————————————————

பிறப்பு இறப்பு மூப்புப் பிணி துறந்து பின்னும்
இறக்கவும் இன்பு உடைத்தாமேலும் -மறப்பெல்லாம்
ஏதமே என்றல்லால் எண்ணுவனே மண்ணளந்தான்
பாதமே ஏத்தாப் பகல்–80-

ஜரா மரண மோஷாயா –ஸ்ரீ கீதை -7-29-/ பிறவித் துயர் அற மரணம் தோற்றம் வான் பிணி மூப்பு என்று இவை மாயத்தோம் -திருவாய் -8-3-2-
குறுகா நீளா இறுதி கூடா எனையூழி சிறுகா பெருகா அளவில் இன்பம் சேர்ந்தாலும் -மறுகால் இன்றி மாயோன் உனக்கே யாளாகும்
சிறு காலத்தை யுறுமோ அந்தோ தெரியிலே –திருவாய் -6-9-10—கைவல்ய பரம் –

——————————————————————–

பகலிரா வென்பதுவும் பாவியாது எம்மை
இகல் செய்து இரு பொழுது மாள்வர்-தகவாத்
தொழும் பரிவர் சீர்க்கும் துணியில ரென்றேரார்
செழும் பரவைமே யார் தெரிந்து–81-

———————————————————————–

தெரிந்த உணர்வு ஓன்று இன்மையால் தீ வினையேன் வாளா
இருந்து ஒழிந்தேன் கீழ் நாள்கள் எல்லாம் கரந்த உருவின்
அம்மானை அந்நான்று பின் தொடர்ந்த ஆழியங்கை
அம்மானை ஏத்தாது அயர்த்து–82-

தெரிந்த உணர்வு ஓன்று இன்மையால்
சம்ஜ் ஞாயதே யேந ததஸ்த தோஷம் ஸூத்தம் பரம நிர்மல மேக ரூபம் சந்த்ருச்யதே வாயபதி கம்யதே வா
தத் ஞானம் அஞ்ஞானம் அதோ அந்நிய துக்கம் –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -6-5-87-
தத் கர்ம யன்ன பந்தாய சா வித்யா யா விமுகத்தயே ஆயாசாயா பரம் கர்ம வித்யா அந்நிய சில்பநை புணம்–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -1-9–41-
வாளா-இருந்து ஒழிந்தேன் கீழ் நாள்கள் எல்லாம் –குனியாக் குறுணி பற்றும் காலம் எல்லாம் வியர்த்தமே இருந்தேன்
கரந்த உருவின்-அம்மானை அந்நான்று பின் தொடர்ந்த ஆழியங்கை-அம்மானை ஏத்தாது அயர்த்து-அன்று மாயமானை பின் தொடர்ந்த
பெருமாளுக்கு -இளைய பெருமாளும் இல்லாமல் தனியான இருப்பில் கைங்கர்யம் செய்யாது ஒழிந்தேனே-
ஆழியங்கை -இது ஒன்றே கைகேயி வாங்காமல் இருந்த ஆபரணம் –
பெருமாள் மாய மானை எய்து மீண்டு எழுந்து அருளுகிற போது அடிக் கொதித்து நடக்க மாட்டாமை தளிர்களை முறித்திட்டு
அதின் மேலே எழுந்து அருளினார் என்று ஒருவன் கவி பாடவும் எம்பெருமானார் கேட்டு அருளி மாறியிடுகிற திருவடிகளில்
என் தலையை வைக்கப் பெற்றிலேன் என்று எம்பெருமான் அருளிச் செய்தார் என்பர் –

———————————————————————

அயர்ப்பாய் அயயர்ப்பாய் நெஞ்சமே சொன்னேன்
உயப்போம் நெறியிதுவே கண்டாய் -செயற்பால
வல்லவே செய்கிறுதி நெஞ்சமே யஞ்சினேன்
மல்லர் நாள் வல்வினனை வாழ்த்து –83-

———————————————————————

வாழ்த்தி யவனடியைப் பூ புனைந்து நின்தலையைத்
தாழ்த்தி இரு கை கூப்பு என்றால்கூப்பாத -பாழ்த்த விதி
எங்குற்றான் என்றவனை ஏத்தாத என்னெஞ்சமே
தங்க தான் ஆம் ஏலும்தங்கு–84-

வாழ்த்தி யவனடியைப் பூ புனைந்து நின்தலையைத்-தாழ்த்தி இரு கை கூப்பு என்றால்  கூப்பாத–மநோ வாக் காயங்கள் -ஆகிய – முக்கரணங்களாலும்
எங்குற்றான் என்றவனை ஏத்தாத என்னெஞ்சமே–எங்கு சென்றாகிலும் கண்டு -திருவாய் -6-8-5-/ பாழ்த்த விதி-அயோக்கியன் என்று அகலுகை-

——————————————————————

தங்கா முயற்றியவாய்த் தாழ் விசும்பின் மீது பாய்ந்து
எங்கே புக்கு எத்தவம் செய்திட்டன கொல் -பொங்கோதத்
தண்ணம்பால் வேலை வாய்க் கண் வளரும் என்னுடைய
கண்ணன் பால் நல் திறம் கொள் கார்–85-

மேகங்களோ உரையீர் -திருமால் திருமேனி ஒக்கும் யோகங்கள் உங்களுக்கு எவ்வாறு பெற்றீர் -திருவிருத்தம் -32-
உயிர் அளிப்பான் மாகங்கள்எல்லாம் திரிந்து நன்னீர்கள் சுமந்து நுந்தம் ஆகங்கள் நோவ வருந்தும் தவமாம் அருள் பெற்றதே –

—————————————————————–

கார் கலந்த மேனியான் கை கலந்த வாழியான்
பார்களந்த வல்வயிற்றான் பாம்பணையான் -சீர் கலந்த
சொல் நினைந்து போக்காரேல் சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை
என்னினைந்து போக்குவார் இப்போது –86-

கார் கலந்த மேனியான் சொல் -ஸ்ரீ மத் ராமாயணம் -மேஹா ஸ்யாமம் மஹா பாஹும்
கை கலந்த வாழியான் சொல் -ஸ்ரீ மஹாபாரதம் -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -ஸ்ரீ மத் பாகவதம்
பார் கலந்த  வல்வயிற்றான் சீர் கலந்த சொல் -புராணங்கள்
பாம்பணையான் -சீர் கலந்த சொல் -ஆழ்வார்கள் அருளிச் செயல்கள் -முகில் வண்ணன் –
சொல் நினைந்து போக்காரேல்--திரு நாமங்களை

——————————————————————

இப்போதும் இன்னும் இனிச் சிறிது நின்றாலும்
எப்போதும் ஈதே சொல் என்நெஞ்சே -எப்போதும்
கை கழலா நேமியான் நம் மேல் வினை கடிவான்
மொய் கழலே ஏத்த முயல்–87-

திண்ணியதாக இருக்கும் திருவடிகள் என்றவாறு -ரக்ஷணத்திலே தீக்ஷை கொண்டு –

———————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

பெரிய திருவந்தாதி -வியாக்யானம் –பாசுரங்கள் -11-20–திவ்யார்த்த தீபிகை –

October 7, 2014

பாசுரம் செய்து அருள- தூண்டி விட்டான்-தமது முயற்சி இல்லாமல் வாய் பேச
தேன வினா த்ருணாக்ரமாபி ந சலகி -அவனை விட்டு துரும்பும் எழுந்து ஆடாது –
இராவணனது உறுதியைக் காட்டிலும் பாடேன் என்ற தமது உறுதியைக் குலைத்ததே அரும் தொழில்-என்று ஈடுபட்டு அருளிச் செய்கிறார்-

நாழால் அமர் முயன்ற வல்லரக்கன் இன்னுயிரை
வாழா வகை வலிதல் நின் வலியே -ஆழாத
பாரு நீ வானு நீ காலு நீ தீயு நீ
நீரும் நீயாய் நின்ற நீ—11-

ஆழாதபாரு நீ வானு நீ காலு நீ தீயு நீ நீரும் நீயாய் நின்ற நீ-நாழால் அமர் முயன்ற வல்லரக்கன் இன்னுயிரை-வாழா வகை வலிதல் நின் வலியே-என்று அந்வயம்

நாழால் அமர் முயன்ற –வணங்கா முடித்தனம் ஆகிற அஹங்காரத்தால் யுத்தம் செய்வதில் கை வந்த / வல்லரக்கன்-கொடிய ராவணனுடைய -/ இன்னுயிரை –
இனிமையான பிராணனை -/ வாழா வகை வலிதல் -வாழ்ந்து இருக்க ஒட்டாமல்
கவர்ந்து கொண்டது/ நின் வலியே -உனக்கு ஒரு சூரத் தனமோ –வலியே -ஏகாரம் -வலி அல்ல என்றபடி

ஆழாத பாரு நீ –நீரில் அழுந்தாது இருக்கிற பூமியும் நீயே /வானு நீ காலு நீ தீயு நீ நீரும் நீயாய்-நீரும் தீயும் காலும் வானும்–ஜல தத்வமும்-தேஜஸ் தத்வமும்-வாயு தத்வமும்-ஆகாச தத்வமும் நீ- / நின்ற நீ -இப்படி பஞ்ச பூதங்களையும் வடிவாய் நின்ற நீ

விருத்தமான விபூதிகளைச் சேர விட்டு அனுபவிக்கிற உனக்கு என்னைச் சேர விடுகை ஒரு பணியோ-விபூதி சாமான்யங்களுக்கு நிர்வாஹகனாய்-அவற்றைச் சொல்லும் சப்தங்கள் உன் அளவில் வரும்படி நிற்கிற உனக்கு-உனக்கே அசாதாரணமாய்
உன்னால் அல்லது செல்லாதவர்களை சேர விடுகை ஒரு பணியோ
யஸ்ய பிருத்வி சரீரம் யஸ்ய ஆத்மா சரீரம் -என்று வேதங்கள் சொல்லக் கூடிய உனக்கு
அருமை என்று-சொல்லக் கூடிவது இல்லையே-

———————————————————————

-கீழே-10 பாட்டில்- திருமாலாற்கு யாம் யார் வணக்கம் யார் ஏ பாவம் நன்னெஞ்சே நாமா மிக யுடையோம் நாழ்-என்று-சொல்லி பின் வாங்க நினைத்ததை கொண்டு
ஏகஸ்மின் நப்யதிக்ராந்தே முஹூர்த்தே த்யாவர்ஜிதே
தஸ்யயிர் முஷிதே நேவாயுக்தமாக் ரந்திதம் ந்ருணாம்-என்று எம்பெருமான் இல்லாமல் ஒரு ஷணம் காலம் கழிந்து போனாலும்-சர்வத்தையும் கள்வர் கவர்ந்தால் போல்
பழுதே பல காலமும் போயின -என்றும்-
ஊமனார் கண்ட கனவிலும் பழுதாய் ஒழிந்தன கழிந்த அந்நாள்கள் -என்றும்
அவன் தானே அருள் செய்ய உஜ்ஜீவித்தோம்-அன்றியேல் ஆழ் துயரில் அழுந்தி இருந்து இருப்போம்
மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோஷயோ-சாஸ்திரம் சொல்லுவதால்
நெஞ்சுடன் வாதம் பிரதிவாதம்
என்னைத் துன்பக்கடலில் விழுந்தேனாம் படி கொலை செய்த பாவி நீ என்கிறார்
யத் மனஸா த்யாயதி தத் வாசா வததி-என்றும் –மன பூர்வோ வாக்குத்தர-என்றும்
நீ இல்லாமல் வாய் சொல்லுமா-நீராக நன்னெஞ்சே சொன்னீரே -என்ன
முந்துற்ற நெஞ்சே -என்றும் சொன்னீரே-இயற்றுவாய் எம்மோடு நீ கூடி என்று நியமித்து-இப்பொழுது வாய் பேசினால் தடுக்காமல் இருந்தது என்ன என்று கேட்பது என்ன-பகவத் அனுபவ குணத்துக்கு உசாத் துணையாம்படி-இப்படி வாத பிரதிவாதங்கள் நியமித்தேனே ஒழிய-வீண் பேச்சுக்கள் ஒழியட்டும் என்கிறார்
நெஞ்சு விநேதயமாக நின்று  ஸ்வாமி என்ன நியமனம் என்ன-உபதேசம் தரினும் நீ என்றும் காழ்த்துக் கைக் கொள்ளாய் என்ன-ஷமிக்க வேணும்
அடியேன் கர்த்தவ்யம் ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்ய வேணும் என்ன
கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கண்டாய் வழக்கு –அயோக்யா நுசந்தானம் பண்ணாமல்-எம்பெருமான் நம்மைத் தேடித் திரிவானாக-நாம் விமுகராய் பின் வாங்கலாமா-அவன் திருவடிகளை வாழ்த்துவதே பிராப்யம் -காண் -என்கிறார்

நீ யன்றே ஆழ் துயரில் வீழ்விப்பான் நின்று உழன்றாய்
போ என்று சொல்லி என் போ நெஞ்சே -நீ என்றும்
காழ்ந்து உபதேசம் தரினும் கைக் கொள்ளாய் கண்ணன் தாள்
வாழ்த்துவதே கண்டாய் வழக்கு–12-
நீ யன்றே ஆழ் துயரில் வீழ்விப்பான் நின்று உழன்றாய்-நெஞ்சே
ஒ மனமே-அநாதமான துக்க சாகரத்தில்-என்னைக் கொண்டு போய் தள்ளுவதாக
இடைவிடாமல் நின்று-யத்னம் பண்ணினது நீ அன்றோ

நான் இல்லை நீரே உம்மை வீழ்த்துக் கொள்ளுகிறீர்-என்று நெஞ்சு பதில் சொல்வதாக கொண்டு-போ என்று சொல்லி என்-மேன்மேலும் நீ ஓன்று நான் ஓன்று
வாத பிரதிவாதங்கள் போலே சொல்லுவதனால் என்ன பயன் / போ-அது கிடக்கட்டும்

உபதேசம் தரினும்-எம்பெருமானுக்கு நம் பக்கல் வாத்சல்யம் உண்டு என்று உனக்கு நான் உபதேசித்தாலும்-
நீ என்றும் காழ்ந்து கைக் கொள்ளாய்-நீ என் மேல் கோபம் கொண்டு-என்றைக்கும்
அந்த உபதேசத்தைக் குறிக் கொள்ளுகிறாய் இல்லை-காழ்த்து-– கோபித்தல் உறைத்து பேசுதல்-த்ருடமாக நான் உபதேசித்தாலும் –

கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கண்டாய் வழக்கு -எம்பெருமான் திருவடிகளை-வாழ்த்துவதே நியாயம்-கண்டாய் -முன்னிலை அசை –

————————————————————

வாழ்த்தத் தொடங்கினார்-வாழ்த்த விஷயம் கண்ணுக்கு இலக்காக வேண்டுமே
பிரார்த்திக்கிறார் –

வழக்கொடு மாறுகொள் அன்று அடியார் வேண்ட
இழக்கவும் காண்டு இறைவ -இழப்புண்டே
எம்மாட் கொண்டாகிலும் யான் வேண்ட என் கண்கள்
தம்மாற் காட்டுன் மேனிச்சாய்–13-
வழக்கொடு மாறுகொள் அன்று-
இப்போது அடியேன் விஞ்ஞாபிக்கிற விஷயம்-நியாயத்தோடு மாறு பட்டது அன்று–அஃது என் என்னில்-அடியார் வேண்ட-மேன்மக்களை நோக்கி கீழோர் ஓன்று பிரார்த்தித்தார்கள் ஆகில் -சேஷ பூதர் சேஷியை அபேஷிக்க-நம் அடியார்கள் அன்றோ /இழக்கவும் காண்டு-மேன்மக்கள் கஷ்டப் பட்டாகிலும் கார்யம் செய்வதை உலகில் காண்கிறோம் -உமக்கு இழப்பு உண்டோ-நீர் மெய்யே அடியரோ -என்ன /இறைவ
ஸ்வாமி -/ இழப்புண்டே–என் வேண்டுகோளை நிறை வேற்றுவதற்காக
நீ கஷ்டப் பட வேண்டியது ஏதேனும் உண்டோ-ஒன்றும் இல்லை –

எம்மாட் கொண்டாகிலும் –
எம்மை அடிமை கொண்டாகிலும்-என்னை அடிமை நீரே கொண்ட பின்
எத்தைக் கொண்டு என்ன / யான் வேண்ட-என்னுடைய வேண்டு கோளுக்காக –
ரஷ்ய அபேஷிதம் ப்ரதீஷதே-வாயாலே ஸ்வாமி இறை என்றேனே-உகந்து உம்முடைய அபேஷிதம் என்ன -என்ன-/ என் கண்கள் தம்மாற் -எனது கண்களுக்கு -கண்கள் தமக்கு /காட்டுன் மேனிச்சாய் -உனது திரு மேனி ஒளியைக் காட்டி அருள வேணும்-

—————————————————————–

காட்டு உன் மேனி சாய் என்று பிரார்த்தவாறே-அவனும் சிறிது காட்டுவதாக திரு உள்ளம் பற்ற-அதற்குள் மீண்டும் நைச்ய அனுசந்தானமே தலை எடுக்க
பண்டு பூதனை அவனை அணுகி கெடுக்கப் பார்த்ததுக்கு ஒக்கும்-அந்த பூதனையோடு உனக்கும் உறவு உண்டு போலும்-என்கிறார் இதில்-ஐந்தாம் பாட்டிலும் பூதனை விருத்தாந்தம் உண்டே

சாயல் கரியானை உள்ளறியாராய் நெஞ்சே
பேயார் முலை கொடுத்தார் பேயராய் -நீ யார் போய்த்
தேம் பூண் சுவைத்த ஊன் அறிந்து அறிந்தும் தீ வினையாம்
பாம்பார் வாய்க் கை நீட்டல் பார்த்தி–14-

சாயல் கரியானை-நிறத்தால் கரியனான கண்ணபிரானை / உள்ளறியாராய்
உள்ளே புகுந்து அனுபவிக்க அறியாதவளாய்-இவன் சாஷாத் பரம புருஷன் நாம் யார் இவனை அழிக்க முயல்வது -உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ளாதவளாய் என்றுமாம்

நெஞ்சே –ஒ மனமே -/ பேயார் –மீண்டும் பேயராய்-என்றது ஞான ஹீனராய் –
அறிவு கெட்டவளாய் -பெருமை தோன்ற பேயார்
உவப்பிலும் உயர்விலும் சிறப்பினும் செறலிலும் இழிப்பிலும் பால் திணை இழுக்கினும் இயல்பே -நன்னூல் சூத்ரம்
கோபத்தினால் இந்த இழிவு செயலை விளக்க ஆழ்வார் உயர் திணையில் அருளிச் செய்கிறார்/முலை கொடுத்தார் –விஷம் தடவின முலையை-உண்ணக் கொடுத்தாள்

பேயராய்--நீ யார் -அவளுக்கு உறவு முறையில் நீ என்ன ஆகவேண்டும்-அவளுக்கு முன் பிறந்தாயோ-பின் பிறந்தாயோ -இப்படி கேட்பது -/ தேம பூண் சுவைத்த-தேம்பு ஊண் சுவைத்து-ஆத்மா கெட்டுப் போம்படியான-சப்தாதி விஷய போகங்களை நீ அனுபவித்து –ஊன் அறிந்து அறிந்தும் –அதனால் ஊனம் அடைந்து இருக்கிறாய்
என்பதை நன்றாக நீ அறிந்து இருந்தும் –போய்த்-தன்னுடைய தாழ்வுக்கு மிகவும் தகாததான சிறந்த-பகவத் விஷயத்தை அனுபவிப்பதே போந்து / தீ வினையாம் பாம்பார் வாய்க் கை நீட்டல் பார்த்தி –அனர்த்தத்தை விளைக்க வல்ல பாம்பின் வாயிலே
கை நீட்டுவாரைப் போலே-பகவத் அனுபவம் பண்ணி-முடியப் பார்க்கிறாயே
அயோக்யர் நாம் அவனை அனுபவிக்கப் பார்ப்பது அவனுக்கு அவத்யம்
நமக்கும் ஸ்வரூப நாசம் -உணரானால்-அதனால் பூதனைக்கு உறவாக இருக்க வேண்டும் என்கிறார்-பூதனை கார்யத்தால் அவனுக்கு ஒன்றும் ஆகாதது போலே
இதுவும் அதி சங்கை
பூதனை மனிச்சியாய் வஞ்சித்தாள் அன்றே-பேயாகையாலே வஞ்சித்தாள் அத்தனை -இ றே-உன்னைப் பார்த்தால் பூதனை நித்ய சூரிகளோடு ஒக்கும் இ றே
பாம்பின் வாய் என்னாமல் பாம்பர் வாய் -என்றது திணை வழுவமைதி
ஆர் -விகுதி கொடுமையின் கனத்தைக் காட்டும்
பார்த்தி முன்னிலை ஒருமை வினைமுற்று
இரா ஈற்றான இந்த வெண்பா முடிவு சாந்தஸ பிரயோகம் போலே போற்றத் தக்கது-

——————————————————————-

கீழ்ப் பாட்டுக்கு நேர் எதிர் பாசுரம்-இதில் அவன் குணங்களைப் பேசுவதனால் பாபங்கள் போகும் –அவனுடைய பெருமைக்கு யாதொரு குறையும் விளையாது –என்கிறார் –

பார்த்தோர் எதிரிதா நெஞ்சே படு துயரம்
பேர்த்து ஓதப் பீடு அழிவாம் பேச்சில்லை –ஆர்த்தோதம்
தம்மேனி தாள் தடவத் தாம் கிடந்து தம்முடைய
செம்மேனிக் கண் வளர்வார் சீர்–15-
ஓதம் ஆர்த்து -தம்மேனி தாள் தடவத் தாம் கிடந்து-தம்முடைய செம்மேனிக் கண் வளர்வார் சீரை-நெஞ்சே -எதிர் எதிரா பார்த்து ஓர்-படு துயரம் பேர்த்து ஓதப்
பீடு அழிவாம் பேச்சில்லை –என்று அந்வயம்
கங்கையில் நீராடினால்-நாயின் பாபங்கள் தீரும் ஒழிய-கங்கையின் பெருமையில் ஒன்றுமே குறையாதே-அது போலே
உறங்குவான் போலே யோகு செய்த பெருமானை -நம்முடைய ரஷணத்துக்கு சிந்தனை பண்ணிக் கொண்டு இருப்பவனை-அவனுடைய கல்யாண குணங்களை பேசி பாவங்களைப் போற்றிக் கொள்ள வேண்டாவோ-
எதிர் எதிரா பார்த்து -ஓர்-இவ்விஷயத்தை கண் எதிரே நிற்பதாகக் கொண்டு தெரிந்து கொள் –

நெஞ்சே-ஒ மனமே -/ படு துயரம் பேர்த்து ஓதப்-கொடிய துக்கங்கள் தீரும்படி
நாம் பேசுவதனால் -சம்சார துக்கங்களை பேர்த்து உதறி அவனுடைய கல்யாண குணங்களை ஆனந்தமாக பேச-
தீருவதற்காக -என்றுமாம் –பேர்த்து- எச்சம் திரிபாக கொண்டு

பீடு அழிவாம் பேச்சில்லை —அவனுடைய பெருமைக்கு-அழிவு உண்டாய் விடும் எனபது இல்லை -/ ஆர்த்தோதம் தம்மேனி தாள் தடவத் -ஆர்த்து ஓதம் தம்மேனி தாள் தடவ-
பெரிய கோஷத்துடன்-தம்முடிய திரு மேனியையும்-திருவடிகளையும்-அலையாகிற கைகளால் தடவும் படியாக / தாம் கிடந்து-தாம் பள்ளி கொண்டு அருளி –

தம்முடைய செம்மேனிக் கண் வளர்வார்-தம்முடைய செந்நிறமான திருக் கண்கள்
வளரப் பெருகின்றவரான-பெருமாளுடைய -/ சீர் –திருக் கல்யாண குணங்களை –

இப்படி எதிர் எதிராக பாசுரங்கள்-நம்முடைய தாழ்ச்சியைப் பார்க்கும் இடத்து அயோக்யானுசந்தானம் பண்ணி அகலப் பார்ப்பதும்
அவனுடைய விலஷணமான போக்யமான குணங்களை பார்க்கும் இடத்து
நம் வாயாலும் பேசி ஆனந்திப்போம் என்பதும்-மாறி மாறி வரும்-ஒன்றோடு ஓன்று விருத்தம் இல்லை –

————————————————————————

சீர் ஓதப் பீடு அழிவாம் பேச்சில்லை என்றார் கீழில்-இப்பொழுது சீர் பாடத் தொடங்குகிறார் -ஸ்ரீ வாமனாவதாரத்தில் குணத்தில் ஈடுபட்டு அருளிச் செய்கிறார்
யாசகனாக வர வேண்டுமோ-வாமனன் -குள்ள வடிவு கொண்டு வர வேண்டுமோ-
குள்ளன் என்றே திருநாமம் கொள்ள வேண்டுமோ-ஸ்ரீ ராமன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் போலே
சீராகப் பிறந்து சிறப்பாக வளர்ந்தவன் அன்றோ நீ –

சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது
பேர் வாமன் ஆக்காக்கால் பேராளா -மார்பாரப்
புல்கி நீ யுண்டு உமிழ்ந்த பூமி நீர் ஏற்பு அரிதே
சொல்லு நீ யாம் அறியச் சூழ்ந்து –16-

சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது–
சிறப்புடனே பிறப்பதையும்-சிறப்புடனே வளர்வதையும் செய்யாமல்
சீரும் சிறப்பும் ஒரே பொருள்-சீரால் சிறப்பால் பிறந்து வளராது என்றும் அந்வயம் கொண்டு-மிக்க சீருடன் பிறந்து வளர்ந்து
வளராது -இதில் உள்ள எதிர்மறை பிறந்து என்பதிலும் கொண்டு பிறவாது
சீரால் சிறப்பால் பிறவாமலும் வளராமலும்-வாமனன் ஆக ஆனாயே அப்படி ஆகாமல் போனால் -என்றபடி

பேர் வாமன் ஆக்காக்கால்-
திரு நாமமும் வாமனன் என்று-வைத்து கொள்ளாமல் இருந்தக்கால்
பேர் பெரிய -என்றுமாம்-பெரிய வாமனன் -இதற்க்கு மேற்பட்ட குள்ளன் இல்லை

பேராளா –
1-மஹாநுபாவனான பெருமானே -பெருமை பொருந்தியவனே–2–பல திரு நாமங்களை உடையவனே -என்றுமாம்

மார்பாரப் புல்கி நீ யுண்டு உமிழ்ந்த பூமி-
உன்னாலே மார்பால் அணையப்பட்டும்-வயிற்றிலே வைக்கப்பட்டும்
பின்பு வெளிப்படுத்தப் பட்டும்-இப்படி ஸ்வ அபிமானமாய்  இருந்த
இந்த பூமியானது –
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி திவ்ய மகிஷி என்பதால் மார்பாரப் புல்கி
மஹா வராஹத்தில் அண்ட பித்தியில் ஒட்டி கிடந்த பூமியை
கோட்டால் குத்தி எடுத்த பொழுது மார்பார புல்கி என்றுமாம்

நீர் ஏற்பு அரிதே-சொல்லு நீ யாம் அறியச் சூழ்ந்து –

கூரத் ஆழ்வான் இந்த பாசுரக் கருத்தை ஸ்ரீ ஸூந்தர பாஹூ  ஸ்த்வத்தில்
ஷிதிரியம் ஜனி சம்ஹ்ருதி பாலநை நிகிரண உத்கிரணோத்தரனை ரபி
வநகிரீச தவைவ சதீ கதம் வரத வாமன பிஷண மர்ஹதி -என்று
இந்த பூமியை படைப்பவனும் நீ–துடைப்பவனும் நீ-காப்பவனும் நீ
பிரளயத்தில் திரு வயிற்றிலே வைத்து நோக்குபவனும் நீ
பிறகு வெளி நாடு காண புறப்பட விட்டவனும் நீ
ஆகையால் உனக்கே உடைமையாய் இரா நின்ற பூமியை
நீ பெற வேண்டி பிச்சை பெற்றது எங்கனே

உனக்கு திரு நாமங்கள் பலவாக இருக்க-இந்த பெரிய வாமனன் மிகப் பெரிய குள்ளன் திரு நாமம் வைத்துக் கொள்ள வேணுமோ -என்றபடி-

————————————————————–

தாம் அபேஷித்த படியே அடியார்களாக அனைவரும் ஆகிவிட்டால்
லீவா விபூதி ஆள் அற்று போகுமே-இத்தை நோக்குவோம் என்று உகந்து-

சூழ்ந்து அடியார் வேண்டினக்கால் தோன்றாது விட்டாலும்
வாழ்ந்திடுவர் பின்னும் தாம் வாய் திறவாதார் -சூழ்ந்து எங்கும்
வாள்வரைகள் போலரக்கன் வன்தலைகள் தாமிடிய
தாள்வரை வில்லேந்தினார் தாம்–17-

எங்கும் சூழ்ந்து-அரக்கன் வாள்வரைகள் போல வன்தலைகள் தாமிடிய
தாள்வரை வில்லேந்தினார் தாம்-சூழ்ந்து அடியார் வேண்டினக்கால்
அடியார் -த்வம் மே அஹம் மே -வணங்கா முடி தனத்தால் அநாதரவு காட்டி
தோன்றாது விட்டாலும்-வாழ்ந்திடுவர்-பின்னும் தாம் வாய் திறவாதார் -என்று அந்வயம்

சூழ்ந்து –
இந்த லீலா விபூதியிலே வந்து-வளைத்துக் கொண்டு –

அடியார் வேண்டினக்கால்-
ஒ ஜனங்களே-நீங்கள் அடிமைப்பட வேண்டும் என்று விரும்பினால்

தோன்றாது விட்டாலும் –
ஒரு அடியவனாவது அகப்படாமல்-உபேஷிக்கப் பெற்றாலும் –

வாழ்ந்திடுவர்-
திரு உள்ளத்திலே வெறுப்பு இல்லாமல்-உகப்புடன் இருப்பார் –

பின்னும்-
எக்காலத்திலும்

தாம் வாய் திறவாதார் –
பிராட்டிமார் இடத்திலும்-இந்த மனக் குறையை-வாய் திறந்து சொல்லிக் கொள்ள மாட்டார் –

சூழ்ந்து எங்கும் –
நாற்புறங்களிலும் சுற்றிக் கொண்டு –

அரக்கன்-
ராவணனுடைய

வாள்வரைகள் போல் வன்தலைகள் தாமிடிய-
ஒளி பொருந்திய-மலைகள் போலே வலிதான-தலைகளானவை இற்று விழும்படி

தாள்வரை வில்லேந்தினார் தாம்
காலுரைத்தை உடைத்தாய்-மலை போன்றதான-வில்லைத் தாங்கி நின்றவரான இராமபிரான்-

ஸ்ரீ வசன பூஷனத்தில் மூன்றாம் பிரகரணத்தில்
பிராட்டி ராஷசிகள் குற்றம் பெருமாளுக்கும் திருவடிக்கும் அறிவியாதது போலே
தனக்கு பிறர் செய்யும் குற்றங்களை-பகவத் பாகவத் விஷயங்களில் அறிவிக்கக் கடவன் அல்லன் -என்று அருளிச் செய்த பின்
அறிவிக்க உரியவன் அகப்பட வாய் திறவாதே-சர்வஜஞன் விஷயங்களுக்கும் மறைக்கும் என்னா நின்றது இ றே -என்று அருளிச் செய்தது இப்பாசுரத்தைக் கொண்டேயாம்
மா முனிகள் வியாக்யானம்
எதிர் சூழல் புக்கு என்றபடியே-தன்னுடைய சீல சௌலப் யாதிகளைக் காட்டி
சம்சாரி சேதனர்களை தப்பாமல் அகப்படுத்திக் கொள்வதாக-வந்து அவதரித்து
தமக்கு அடியார் வேணும் என்று அபேஷித்தால்-இவர்கள் இப்படிச் செய்கிறார்கள்
நாம் இதற்க்கு உறுப்பாக பெற்றோமே இ றே என்று-அது தானே போக்யமாக விரும்புவர்
அதற்கு மேல்
அவர்கள் வைமுக்கியம் பண்ணினார்கள் என்று-அவர்கள் குற்றத்தை பிராட்டிமார்க்கும் தனி இருப்பிலே அருளிச் செய்யார் என்கிற-சூழ்ந்து அடியார் -என்கிற பாட்டிலே
சேதனர் செய்த குற்றங்களை தன திரு உள்ளத்தில் உகந்தவர்களுடன் அறிவிக்கைக்கு
பிராப்தனான சர்வேஸ்வரனும் உட்பட-தன் திருப்பவளம் திறந்து அருளிச் செய்யாதே
தான் அருளிச் செய்யாது ஒழிந்தாலும் அறிய வல்ல சர்வஜ்ஞன் விஷயங்களுக்கும் மறைக்கும் என்று சொல்லா நின்றது இ றே

அன்றிக்கே
அடியார் சூழ்ந்து வேண்டினக்கால்-சூழ்ந்து எங்கும் வாள்வரைகள் போல் அரக்கன் வன்தலைகள் தாமிடியத்-தாள்வரை வில்லேந்தினார் தாம்-தோன்றாது-விடிலும்-அடியார் தாம் வாழ்ந்திடுவர்-என்று அந்வயித்து
அவன் திரு உள்ளமான படி ஆகக்கடவது என்று மகிழ்ந்து இருக்கக் கடவர்கள் அடியார்கள் என்றபடி-
ஆர்த்தியின் கனத்தாலே நாங்கள் ஓயாது புலம்பி வேண்டினாலும்
எங்களுக்கு சேவை சாதியாமல் இருப்பது என்று ஆஷேபிக்கவும்
வாய் திறக்கக் கடவர் அல்லர்
அபேஷிப்பது மாத்ரமே அடியவர்களின் கடைமையே அன்றி
அவனை எதிர்த்து வாய் திறக்க அதிகாரம் இல்லை -என்றபடி

முந்தின யோஜனையில் எம்பெருமான் உடைய ஸ்வரூபம் சொல்லிற்று
இதில் சேதனர் உடைய ஸ்வரூபம் சொல்லுகிறது-

——————————————————————-

சம்சாரிகள் அலஷியம் செய்தததை சொல்லி-அவ்வளவே அன்றி
பலவகையான துன்பங்களை உண்டு பண்ணினாலும்
தனது கார்யம் விடாமல் செய்து அருளும் மஹா குணத்தை பேசி வித்தகர் ஆகிறார்

தாம்பால் ஆப்புண்டாலும் அத்தழும்பு தான் இளக
பாம்பால் ஆப்புண்டு பாடுற்றாலும் -சோம்பாது இப்
பல்லுருவை எல்லாம் படர்வித்த வித்தா உன்
தொல்லுருவை யார் அறிவார் சொல்லு–18

நீராமிது செய்தீர் என்றோர் நெடும் கயிற்றால்-ஊரார்கள் எல்லாரும் காண யுரலோடு
தீரா வெகுளியாய்ச் சிக்கென ஆர்த்தடிப்ப-ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான்
இது அனுகூலர் அன்பினால் கட்டின கட்டாகையாலே எம்பெருமானுக்கு சஹ்யம் –
காளியன் வாலால் கட்டின காய்ப்பு அசஹ்யம்
தாம்பால் ஆப்புண்டாலும் –
யசோதையினால் தாம்பு கொண்டு-அடிக்கப் பெற்றாலும்

அத்தழும்பு தான் இளக-
அத்தாம்பினால் கட்டினத்தால் உண்டான காய்ப்பு-அல்பம் என்னலாம் படி

பாம்பால் ஆப்புண்டு –
காளியன் ஆகிற-பாம்பினால் கட்டப்பட்டு

பாடுற்றாலும் –
கஷ்டங்களை அடைந்தாலும்-சிறிதும்திரு உள்ளம் வருந்தாமல்

சோம்பாது-
ஜகத் சிருஷ்டியிலே சோம்பல் படாமல் -நிக்ரஹிக்க நினையாமல்
சென்று சென்றாகிலும் கண்டு சன்மம் களிப்போம் என்று எண்ணி ஒன்றி ஒன்றி உலகம் படைத்தான் –

இப் பல்லுருவை எல்லாம் –
இவ்வுலகிலே காணப் படுகிற-பல பல பிராணிகளை எல்லாம்

படர்வித்த வித்தா-
விஸ்தாரமாக உண்டாக்கின-ஆதி மூலமே –

உன் தொல்லுருவை யார் அறிவார்
உன்னுடைய ஸ்வரூபத்தை அறிவார் உண்டோ –

சொல்லு –
நீயே சொல்லு
இக்கருத்தை ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம் உத்தர சதகத்தில்
சார்வ த்வத்கம் சகல சரிதம் ரங்க தாமன் துராசாபா சேப்யஸ் ச்யான்ன யதி ஜகதாம் சாது மூர்க்கோத்தராணாம்-நிஸ் தந்த்ராளோஸ் தவ நியமதோ நர்த்து லிங்க ப்ராவாஹா
சர்க்கச்தே மப்ர ப்ருதிஷூ சதா ஜாகார ஜாகடீதி-

சேதனர் மேலே நப்பாசை கொண்டு சிருஷ்டித்து அருளுகிறான்-சம்சாரிகள் நன்மையே நாடி இருக்கிற உன்னுடைய ஸ்வ பாவம் யாராலும் நிலை காண ஒண்ணாது –

————————————————————

பஞ்ச பாண்டர்வகள் இடம் பஷ பாதத்தைக் காட்டி அருளி-மெய்யர்க்கே மெய்யனாகும்
அவனை சேவிக்க இதுவே உபாயம் –

சொல்லில் குறையில்லை சூதறியா நெஞ்சமே
எல்லிப் பகல் என்னாது எப்போதும்  –தொல்லைக் கண்
மா தானைக்கு எல்லாம் ஓர் ஐவரையே மாறாக
காத்தானைக் காண்டு நீ காண் –19-

சூதறியா நெஞ்சமே-
செய்ய வேண்டியது-இன்னது என்று அறியாமல் தளும்புகின்ற-மனமே
சூது -உபாயம்
மெய்யான விருப்பமே என்ற எளிய உபாயம் அறியாத மட நெஞ்சமே

சொல்லில் குறையில்லை-
பகவத் விஷயத்தை பேசினால் பேச்சில் குறை இல்லை –
எவ்வளவு பேசினாலும் சொல்லி முடிக்கும் படி அல்லவே எல்லை இல்லா அவனது கல்யாண குணங்கள்
அல்லது
நமக்கு ஒரு குறை இல்லை -நமது குறைகள் நீங்கி விடுமே பேசத் தொடங்கினாலும்
அப்படி கரை காண முடியாத ஒரு குணத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறார்
தொல்லைக் கண்
அநாதியான இப்பூமியிலே

மா தானைக்கு எல்லாம் –
துரியோத நாதிகள் உடைய-பெரிய சேனைகளுக்கு எல்லாம் -மலைபுரை தோள் மன்னவரும் மா ரதரும் மற்றும் பலர் –

ஓர் ஐவரையே மாறாக –
பஞ்ச பாண்டவர்களே-எதிரிகளாம் படி –

எல்லிப் பகல் என்னாது எப்போதும் –காத்தானைக்
இரவு பகல் என்னாமல்-எக்காலத்திலும்-ரஷித்துக் கொண்டு இருக்கும் பெருமானை –

மெய்யே காண விரும்பினால் –

காண்டும் –
காண்போம் –

நீ காண் –
நீ காணலாம் –
எல்லிப் பகல் என்னாது எப்போதும் காத்தானை–எல்லிப் பகல் என்னாது எப்போதும் நீ காண்

————————————————————-

கீழே-அவனை நாம் காண நினைத்தோம் ஆகில் காணலாம் -என்று அருளிச் செய்த ஆழ்வார்-அவனே சுவீகரிக்கும் படி பார்த்து இருக்கை அன்றோ -ஸ்வரூப பிராப்தம் என்று தெளிந்து-இந்த பாசுரம் அருளிச் செய்கிறார் –
அவனை இவன் பற்றும் பற்று அஹங்கார கர்ப்பம்-அவத்யகரம்
அவனுடைய ச்வீகாரமே ரஷகம் -என்று அருளிச் செய்தார் இ றே பிள்ளை லோகாச்சார்யாரும்-

காணப் புகில் அறிவு கைக்கொண்ட நன்னெஞ்சம்
நாணப்படும் அன்றே நாம் பேசில் -மாணி
யுருவாகிக் கொண்டுலகம் நீரேற்ற சீரான்
திருவாகம் தீண்டிற்றுச் சென்று–20-

காணப் புகில் –
ஆராய்ந்தோம் ஆகில் –

அறிவு கைக்கொண்ட நன்னெஞ்சம்-
அறிவை யுடைய நல்ல நெஞ்சே -நான் சொன்னதை நீ ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டாமோ

நாணப்படும் அன்றே –
வெட்கப் பட வேண்டும் அன்றோ –

நாம் பேசில் –
நாம் பேசும் வார்த்தை களுக்கு –

மாணி யுருவாகிக் கொண்டு-
வாமன ரூபியாய் –

உலகம் நீரேற்ற சீரான் –
மாவலியிடம் சென்று-உலகங்களை நீர் ஏற்றுப் பெற்ற-சீர்மை பொருந்திய திருமால்

திருவாகம் தீண்டிற்றுச்-தனது திரு மேனியினாலே-உலகங்களை எல்லாம்-தீண்டினான் என்பதை –

சென்று –
தானே எங்கும் பரவி -நம்மை வந்து தீண்டி கைக் கொள்ளுகைக்கு சித்தமாய் இருக்க –
அபேஷை இல்லாமல் எல்லார் தலையிலும் திருவடியை கொண்டு வைத்தவன் அவனாய் இருக்க-நம்முடைய முயற்சி காணத் தக்கது அன்றோ -என்கிறார்
அறிவு கைக்கொண்ட நன்னெஞ்சம்-நாணப்படும் அன்றே நாம் பேசில்
-மாணியுருவாகிக் கொண்டுலகம் நீரேற்ற சீரான் திருவாகம்
தானே-சென்று தீண்டிற்று-இப்படி இருக்க-நாம்-காணப் புகில்-நாம் பேசில்
நாணப்படும் அன்றே-என்று அந்வயித்து
மாணியுருவாகிக் கொண்டுலகம் நீரேற்ற சீரான்-தானே-சென்று-தன்னுடைய திருவாகத்தால்-உலகத்தை தீண்டின விஷயத்தை காணப் புகில்-ஆராயும் அளவில்
நாம் பேசில்-அறிவு கைக்கொண்ட நன்னெஞ்சம் நாணப்படும் அன்றே-என்றும் அந்வயித்து பொருள் கொள்ளலாம்

யமைவேஷ வ்ருணுதே தேன லப்ய-தச்யைஷ ஆத்மா வ்ருணுதே தநூம் ஸ்வாம்-ஸ்ருதி

சேதனரான நாம் த்ரிவிக்ரம அவதாரம் அறிந்து இருந்தும்-நான் சென்று நாடி நறையூரிலே கண்டேனே –
கால ஷேபார்த்தம் தான் இவை-அவனுடைய ச்வீகாரமே ரஷகம்-
பிராட்டி அசோகவனத்தில் தரித்து இருக்க-பெருமாள் உடைய திருக் கல்யாண குணங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு இருந்தது போலே
இந்த சம்சாரத்தில் உள்ளவரையில் பகவத் குணாநுபவம் செய்து பொழுது போக்குவது
அவசியம் ஆதலால் அதற்காக பாசுரங்கள் பேசுவது அயுக்தம் இல்லை-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருவந்தாதி -வியாக்யானம் –பாசுரங்கள் -73-87–திவ்யார்த்த தீபிகை –

September 17, 2014

நிகரிலகு காருருவா-என்று அனுசந்தித்த அநந்தரம்-போலி கண்டு மேல் விழும்படியான அளவிறந்த அன்பு-தமக்கு அந்த திரு மேனியிலே விளைந்த படியை அருளிச் செய்கிறார்

பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற
காவி மலர் என்றும் காண் தோறும் -பாவியேன்
மெல்லாவி மெய் மிகவே பூரிக்கும் அவ்வவை
எல்லாம் பிரான் உருவே என்று –73-

பூக்கின்ற பூவையும் காயாவும் நீலமும்–புஷ்ப்பிக்கின்ற
பூவைப் பூவையும் -காயம் பூவில் அவாந்தர பேதம் பூவைப் பூ –
மல்லிகை வனமாலை மௌவல் மாலை -பெரியாழ்வார் போலே
காயாம்பூவையும்-கரு நெய்தல் பூவையும்

பூக்கின்ற காவி மலர்
புஷ்பிக்கின்ற-செங்கழு நீர் பூவையும்

என்றும் காண் தோறும் –
பார்க்கிற போது எல்லாம்-காண் தோறும் என்னாமல்– என்றும் காண் தோறும் என்றது-
இந்த பிரமம் ஒரு கால் இரு கால் அன்று-பிரமிப்பதும் தெளிவதும் மீண்டும் பிரமிப்பதும் நித்யமாக செல்லும்

பாவியேன் மெல்லாவி
அடியேனுடைய-மிருதுவான உயிரும்-பாக்யவான் -விபரீத லஷணை யால்-இப்படி அன்பு விளைந்த உள்ளம் கொண்டேனே என்றுமாம்

மெய் மிகவே பூரிக்கும்
சரீரமும்-மிகவும் பருத்து ஊருகின்றன

அவ்வவை எல்லாம் பிரான் உருவே என்று
அந்த அந்த மலர்கள் எல்லாம்-எம்பெருமானுடைய திரு வுருவமே என்று கொண்டு-

————————————————————–

போலி கண்டு மகிழும் படி ஆசை பெருகினாலும்-கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே வருந்தி-பேரருளாளன் தனது திரு மேனியை காட்டுகிறான் இல்லையே-என்று தளர்ச்சி தோற்ற அருளிச்செய்கிறார்
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் அழுது கதறினாலும் -இயற்கையில் அருள் நிறைந்தவர்
ஆ நிரை காத்து அருளிய பிரான் அன்றோ-இது என்ன கொடுமை –

என்றும் ஒரு நாள் ஒழியாமை யான் இரந்தால்
ஒன்றும் இரங்கார் உருக்காட்டார் -குன்று
குடையாக ஆ காத்த கோவலனார் நெஞ்சே
புடை தான் பெரிதே புவி –-74

என்றும் ஒரு நாள் ஒழியாமை
என்று ஒரு நாளும் தப்பாமல்

யான் இரந்தால்
அடியேன் பிரார்த்தித்தால்

ஒன்றும் இரங்கார்-
சிறிதும் தயவு செய்கிறார் இல்லை –

உருக்காட்டார் –
தனது திரு மேனியைக் காட்டுகிறார் இல்லை

குன்று குடையாக ஆ காத்த கோவலனார்
முன்பு-கோவர்த்தன மலையை ஏந்தி-பசுக்களை ரஷித்த-கோபால கிருஷ்ண பகவான்

நெஞ்சே
ஒ மனமே

புடை தான் பெரிதே புவி
அவருடைய அருள் வெள்ளம் ஏறிப் பாய முடியாத-மிகப் பெரிய மேட்டு நிலமோ –

அவருக்கு நீர்மை இல்லை என்னப் போகாது இ றே
அவர் நீர்மை ஏறிப் பாயாத தோர் இடம் தேடி-எங்கே கிடந்தோம்

புடை மேடான இடம்
புடை பெரிது -விசாலமானது-விசாலமான இந்த பூமியிலே அவனது அருள் வெள்ளம் பாய ஒண்ணாத எந்த மூலையிலே கிடந்தோம்-முந்தின  பொருளே சுவை உடைத்து-

—————————————————————–

ஒன்றும் இரங்கார் உருகாட்டார் -என்று வெறுத்து அருளியதும்-ஆழ்வீர்
கல்லும் கனைகடலும் வைகுந்த வானாடும்-புல்லென்று ஒழிந்தன கொல் ஏ பாவமே
வெல்ல நெடியான் நிறம் கரியான் என்னுள் புகுந்து நீங்கான்-அடியேன் உள்ளத்தகம் -68-என்று-உம் வாயாலே பேசியதும் மறந்தீரோ
உகந்து அருளின நிலங்களை எல்லாம் விட்டு உம்முடைய நெஞ்சில் அன்றோ நித்ய வாஸம் செய்கிறோம் என்ன-அது கேட்டுத் தேறி
ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு வீடாக அருளிச் செய்கிறார் இதில்
ப்ரஹ்மம் நீ -உபய விபூதி நாதன் -எனக்குள்ளே ஒரு மூலையில் அடங்கப் பெற்றதால் நானே ப்ரஹ்மம்-இதனை நீயே ஆராய்ந்து பார் -என்கிறார்

புவியும் இருவிசும்பும் நின்னகத்த நீ என்
செவியின் வழி புகுந்து என்னுள்ளே -அவிவின்றி
யான் பெரியன் நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார்
ஊன் பருகு நேமியாய் உள்ளு–75

புவியும்
இவ்வுலகமும்

இருவிசும்பும்
விசாலமான மேல் உலகமும்

நின்னகத்த
உன்னிடத்தே உள்ளன

நீ
உபய விபூதியையும் உள்ளே-அடக்கிக் கொண்டு இருக்கிற நீ

என்செவியின் வழி புகுந்து
எனது காதின் வழியே புகுந்து

என்னுள்ளே –
என் பக்கல் இரா நின்றாய்

அவிவின்றி
அவிவு இன்றி-ஒரு நாளும் விட்டு நீங்காமல்

ஆனபின்பு

யான் பெரியன்-
நானே பெரியவன்

நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார்
நீ பெரியவன் என்று அறிவார் உண்டோ

ஊன் பருகு நேமியாய்
அசூர ராஷசர்களின் சரீரத்தில் உள்ள-மாம்சங்களை கவர்கின்ற திருவாழி ஆழ்வானை திருக் கையிலே-ஏந்தி உள்ள பெருமானே

உள்ளு
இத்தை நீயே ஆலோசித்துப் பார் –
யான் பெரியன் -தனி வாக்யமாகவும்
நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார் -என்பதனை தனி வாக்யமாகவும்-கொண்டு உரைக்கப் பட்டது
அங்கனம் அன்றிக்கே இரண்டையும் சேர்த்து-நான் பெரியவனோ நீ பெரியவனோ
இதைப் பிறரால் அறியப் போகாது-நீ தான் ஆராய்ந்து அறிய வேணும் -என்கை-

—————————————————————-

நெஞ்சு பூரித்து தடித்து இருக்கிறபடியைப் பார்த்தால்-ஓங்கி உலகளந்த போலே-தாமும் எங்கும் வியாபித்து இருப்போமோ-என்று அருளிச் செய்கிறார் இதில்
உருவற்ற நெஞ்சு தடிக்குமோ-ச்தூலிப்பது-ஒரு திருப் புளிய மரத்தின் பொந்தின் அடியில் இருந்து-நெஞ்சாலே நினைக்கும் மாத்ரத்திலே-இப்படி பூரித்தோம் ஆகில்
என்னுடைய கரும பாசங்கள் தொலையும்படி-உன்னாலே கடாஷிக்கப் பெற்று
நலமந்தம் இல்லாதோர் நாட்டில் நித்யானுபவம் பண்ணப் பெற்றால்-பின்னை தடிப்பதற்கு இடம் போதாது போலும்-ஸ்வரூபத்தால் நீ வியாபித்து இருப்பது போலே
நானும்-அப்படியே ஸ்வபாவத்தாலே வியாபித்து இருப்பேன் போலும்
என்கிறார்-உலகம் எல்லாம் பூரிக்க வல்லனாம் படி உடல் தடிக்கும் அளவு பேர் ஆனந்தம் அடைவேன் என்கிறார் இதில்

உள்ளிலும் உள்ளம் தடிக்கும் வினைப்படலம்
விள்ள விழித்து உன்னை மெய்யுற்றால் உள்ள
உலகளவும் யானும் உளனாவன் என்கொலோ
உலகளந்த மூர்த்தி உரை –76-

உள்ளிலும் உள்ளம் தடிக்கும்
உன்னை நெஞ்சிலே அனுசந்தித்த-மாத்ரத்திலே-எனது நெஞ்சானது-சந்தோஷத்தினால் பூரிக்கின்றது

வினைப்படலம் விள்ள
பாபக் கூட்டங்கள்-என்னை விட்டு ஒழிந்து போம்படி

விழித்து
உன்னாலே கடாஷிகப் பெற்று

உன்னை மெய்யுற்றால்
பரம பதத்தில் வந்து-உன்னை உள்ளபடியே-அடைந்து விட்டேனாகில்

உள்ள உலகளவும்
நீ வியாபித்து இருக்கிற உலகு எங்கும்

யானும் உளனாவன்
நானும் வ்யாபித்தேன் ஆவேன்

என்கொலோ உலகளந்த மூர்த்தி உரை
த்ரிவிக்ரம பகவானே-நான் சொல்லும் இது சம்பாவிதம் தானோ-நீ சொல்லு-

—————————————————————-

சகல வித பந்துவும் நீயே காண் என்கிறார் –

உரைக்கிலோர் சுற்றத்தார் உற்றார் என்று ஆரே
இரைக்கும் கடல் கிடந்த எந்தாய் உரைப்பெல்லாம்
நின்னன்றி மற்றிலேன் கண்டாய் எனது உயிர்க்கு ஓர்
சொல் நன்றி யாகும் துணை–77-

 

உரைக்கிலோர் சுற்றத்தார் உற்றார் என்று ஆரே
ஆராய்ந்து சொல்லி-நீ தவிர-தாயாதிகள் என்றும்-பந்துக்கள் என்றும்-சொல்லக் கூடியவர்கள்-எனக்கு ஆரேனும் உண்டோ
வேறு யாரும் இல்லை நானே உளன் என்று உத்தரம் சொல்லி அருளுவான்  போலும்
இரைக்கும் கடல் கிடந்த எந்தாய்
கோஷிக்கின்ற திருப் பாற் கடலிலே-பள்ளி கொண்டு இரா நின்ற-ஸ்வாமி

உரைப்பெல்லாம்
மற்றும் சொல்லப் படுகிற-எல்லா வகையான துணையும்

நின்னன்றி மற்றிலேன் கண்டாய்
உன்னைத் தவிர வேறு ஒருவரையும்-உடையோம் அல்லோம் காண்

எனது உயிர்க்கு ஓர் சொல் நன்றி யாகும் துணை
எனது ஆத்மாவுக்கு-சர்வ தரமான் பரித்யஜ்ய-என்கிற சரம ஸ்லோஹம் ஆகிற
ஒரே சொல்லே-உதவி செய்யும் துணையாம்
அர்ஜுனனை நோக்கி அருளிய ஸ்ரீ கிருஷ்ண சரம ஸ்லோஹம்
விபீஷணனை நோக்கி அருளிய ஸ்ரீ ராமபிரானின் சரம ஸ்லோஹம்
ஸ்ரீ வராஹ நாயனார் ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டிக்கு அருளிச் செய்த-ஸ்ரீ வராஹ சரம ஸ்லோஹம்
இதுவே நமக்கு துணை-

——————————————————————-

சம்சாரத்தில் இவை எல்லாம் அனர்த்தமாகவே பர்யவசிக்கும்-ஒரு கால் இன்ப மயமாகவே இருந்தாலும் நெஞ்சே-இந்த அல்ப பலன்களில் கால் தாழ்த்தாது
பகவத் குணானனுபவம் ஒன்றிலேயே கால ஷேபம் மேற் கொள்ளக் கடவை என்று ஹிதம் அருளிச் செய்கிறார்

துணை நாள் பெருங்கிளையும் தொல்குலமும் சுற்றத்
திணை நாளும் இன்புடைத்தா மேலும் -கணை நாணில்
ஓவாத் தொழில் சார்ங்கன் தொல்சீரை நல் நெஞ்சே
ஓவாத ஊணாக வுண்–78-

துணை நாள் பெருங்கிளையும் தொல்குலமும் சுற்றத் திணை
ச்நேஹிதர்களும்-ஆயுஸ்ஸூ ம்-பிள்ளைகள் பேரன்கள் என்கிற பெரிய சந்தானமும்
பரம்பரையாக சத்குலமும்-பந்துக்களோடு சேர்ந்து இருப்பதும்

நாளும்-
நாள் தோறும் –

இன்புடைத்தா மேலும் –
துக்கத்தை உண்டு பண்ணாமல்-சந்தோஷத்தை உண்டு பண்ணுவன என்று-வைத்துக் கொண்டாலும்

கணை நாணில் ஓவாத் தொழில் சார்ங்கன்-அம்புகள் நாணில் நின்றும் ஒரு காலும் மாறாத படி-வீரத் தொழில் செய்து கொண்டே இருக்கிற-வில்லை உடைய ஸ்ரீ இராமபிரான் உடைய

தொல்சீரை-
இயற்கையான நற் குணங்களை

நல் நெஞ்சே

ஓவாத ஊணாக வுண்
நித்ய போகமாக அனுபவிக்கக் கடவாய்

மகா வீரனான ஸ்ரீ ராமபிரான் உடைய சரித்ரமே நித்ய போக்யமாகக் கடவது
சோத்ரைவ ஹந்த ஹனுமான் பரமாம் விமுக்திம் புத்யாவதூய சரிதம் தவ சேவதேசௌ -அதிமாநுஷ ஸ்தவம்-பாவோ நான்யத்ர கச்சதி– திருவடி போலே-

———————————————————————-

பகவானது தொண்டராக இருப்பதே-நித்ய சூரிகள் போலே தேஜஸ் உடையவராக்கும்
அப்படி பட்ட ஜன்மமே சிறந்த ஜன்மம் என்கிறார் இதில்
தொண்டைக் குலமே சிறந்தது என்றதாயிற்று
வலம் தாங்கு சக்கரத் தண்ணல் மணி வண்ணற்கு ஆள் என்று உள் கலந்தாராகில்
அவர்களே விண்ணுளாரிலும் சீரியர்
பிறக்கும் ஜாதி அப்ரயோஜனம்-பகவத் சேஷத்வமே பிரயோஜனம்

தேவத்வமும் நிந்தையானவனுக்கு ஒளி வரும் ஜனிகள் போலே-ப்ரஹ்ம ஜன்மமும் இழுக்கு என்பார்க்கு பண்டை நாளில் பிறவி உண்ணாட்டுத் தேசு இ றே –ஆச்சார்யஹிருதய ஸ்ரீ ஸூக்தி
எம்பெருமானை கண் எடுத்தும் பாராத பாவிகள் உள்ள இந்த லீலா விபூதி புற நாடு
பகவத் கைங்கர்ய பரர்கள் நெருங்கி உள்ள பரமபதம் உள் நாடு-இழி பிறவியும் சேஷத்வம் இருந்தால் தேஜோ கரம்–அணைய ஊர புனைய-அடியும் பொடியும் பட -பர்வத பவனங்களிலே-ஏதேனுமாக ஜனிக்கப் பெறுகிற திர்யக் ஸ்தாவர ஜன்மங்களை
பெரு மக்களும் பெரியோரும் பரிக்ரஹித்து பிரார்த்திப்பார்கள் -ஆச்சார்ய ஹிருதயம் ஸ்ரீ ஸூக்தி

உண்ணாட்டுத் தேசன்றே ஊழ் வினையை யஞ்சுமே
விண்ணாட்டை யொன்றாக மெச்சுமே-மண்ணாட்டில்
ஆராகி எவ்விழி விற்றானாலும் ஆழியங்கைப்
பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு –79-

உண்ணாட்டுத் தேசன்றே
பரம பதத்தில் உள்ளதேஜஸ் உடையது அன்றோ

ஊழ் வினையை யஞ்சுமே
அநாதியான பாபங்களை-குறித்து அஞ்ச வேணுமோ-சேஷத்வமாகிய ராஜ குல மகாத்ம்யத்தினால்-எவ்வகைப் பட்ட பாவத்துக்கும் அஞ்ச வேண்டியது இல்லை

விண்ணாட்டை யொன்றாக மெச்சுமே-
ஸ்வர்க்க லோகத்தை ஒரு பொருளாக-விரும்பக் கூடுமோ
ப்ரஹ்ம பட்டம் இந்திர பட்டம் போன்றவை ஓர் பொருளாக நெஞ்சில் படாதே

-மண்ணாட்டில்
இந்த மண் உலகத்தில்

ஆராகி
எப்பிறவியில் பிறந்தவர் ஆயினும்

எவ்விழி விற்றானாலும்
எவ் இழி விற்று ஆனாலும்-எப்படிப் பட்ட இழி தொழில்களை உடையவர்கள் ஆயினும்

ஆழியங்கைப் பேராயற்கு ஆளாம் பிறப்பு
திரு வாழியை அழகிய திருக் கையிலே உடைய-ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவானுக்கு
அடிமைப் பட்டவர்களாக-பிறக்கும் பிறவியானது –

—————————————————————-

கைவல்யம் மோஷம் பெற்றாலும்-அவனை மறந்து இருப்பது-துக்க கரம் தான்
என்கிறார் –கைங்கர்யம் இல்லாத குறையால் –

பிறப்பு இறப்பு மூப்புப் பிணி துறந்து பின்னும்
இறக்கவும் இன்பு உடைத்தாமேலும் -மறப்பெல்லாம்
ஏதமே என்றல்லால் எண்ணுவனே மண்ணளந்தான்
பாதமே ஏத்தாப் பகல்–80-

பிறப்பு இறப்பு மூப்புப் பிணி துறந்து பின்னும்
பிறவியையும்
மரணத்தையும்
கிழத்தனத்தையும்
வியாதிகளையும்
ஒழித்து
அவ்வளவோடல்லாமல்

இறக்கவும் இன்பு உடைத்தாமேலும் –
மிகவும் ஆனந்தம் உடைத்தான
கைவல்ய மோஷம்
உண்டாவதானாலும்
இறக்கவும் -மிகவும் -அளவில்லாமல் என்கை –

மறப்பெல்லாம்
மறுப்புக்கள் எல்லாம்

ஏதமே என்றல்லால் எண்ணுவனே –
துன்பம் என்றே எண்ணுவனே ஒழிய-வேறு வகையாக எண்ணுவனோ
மண்ணளந்தான் பாதமே ஏத்தாப் பகல் –
உலகு அளந்த பெருமான் உடைய-திருவடிகளை வாழ்த்தப் பெறாத
காலங்களில் உண்டான –ஜரா மரண மோஷாயா மாமாஸ்ரித்ய யதந்தி யே-கீதை -7-29-

———————————————————————

எம்பெருமான் அனுக்ரஹம் அல்லும் பகலும் தம் மேல் விழுந்த படியை-அனுசந்தித்து ஹிருஷ்டர் ஆகிறார் –உபேஷிக்காமல் நிர்ஹேதுக கிருபையால் செய்து அருளுவதை தெரிவிக்கிறார்

பகலிரா வென்பதுவும் பாவியாது எம்மை
இகல் செய்து இரு பொழுது மாள்வர்-தகவாத்
தொழும் பரிவர் சீர்க்கும் துணியில ரென்றேரார்
செழும் பரவைமே யார் தெரிந்து–81- 

பகலிரா வென்பதுவும் பாவியாது இரு பொழுதும்
பகல் பொழுது-இராப் பொழுது-என்கிற வாசி இன்றியே எப்போதும்

எம்மை ஆள்வர்
அடியேனை அனுபவியா நின்றான்

இகல் செய்து
வலு கட்டாயப் படுத்தி-
இகல் செய்தல் -யுத்தம் செய்தல்
தம்முடைய குணங்களாலே-எடுப்பும் சாய்ப்புமாக யுத்தம் பண்ணி இரண்டு போதும் ஆள்வர்
அம்பு பட்ட புண்ணுக்கு மருந்து உண்டு-குணத்தாலே ஈடுபட்ட புண்ணுக்கு மருந்து இல்லை இ றே

-தகவாத் தொழும்பரிவர்
இவர் தகவாத் தொழும்பர் -இந்த ஆழ்வார் நம்முடைய அருளுக்கு-பாத்ரமாக கடவாத நீசர்-தொழும்பர் -அடிமை செய்பவர்-தகவு -தயவுக்கு பெயர்-தயவுக்கு விஷயமாகக் கூடாத நீசர் என்றபடி

சீர்க்கும் துணை இலர்
சீர்மை பொருந்திய துணையை-உடையரும் அல்லர்
மச் சித்தா மத்கதப்ராணா போதயந்த பரஸ்பரம்-கதயந்தச்ச மாம் நித்யம் துஷ்யந்திச்ச ரமந்திச -கீதை -10-9-

என்று தெரிந்து ஓரார் –
என்பதை ஊன்றி ஆராதவனாய்

செழும் பரவை மேயார் –
அழகிய திரு பாற் கடலிலே-பொருந்திக் கண் வளர்ந்து அருளும் பெருமான்-

———————————————————–

பழுதே பலகாலும் போயின என்று அஞ்சி அழுதேன் -பொய்கையார்
போலே தாமும் கதறுகிறார்-

தெரிந்த உணர்வு ஓன்று இன்மையால் தீ வினையேன் வாளா
இருந்து ஒழிந்தேன் கீழ் நாள்கள் எல்லாம் கரந்த உருவின்
அம்மானை அந்நான்று பின் தொடர்ந்த ஆழியங்கை
அம்மானை ஏத்தாது அயர்த்து–82-

தெரிந்த உணர்வு ஓன்று இன்மையால்-
விவேக உணர்ச்சி-சிறிதும் இல்லாமையினாலே-
1-உணர்வு இன்மையால்
2-உணர்வு ஓன்று இன்மையால்
3-தெரிந்து உணர்வு இன்மையால்
என்று மூன்று படியாக யோஜிக்க வேணும்
தேகாத்மா விவேகம் இல்லாமை -உணர்வு இன்மை
சேஷ வஸ்து ஆத்மா என்று அறியாமை -உணர்வு ஓன்று இன்மை
பாகவத சேஷத்வம் அறியாமை -தெரிந்த உணர்வு இன்மை

தீ வினையேன்
மகா பாபியான நான்

வாளா இருந்து ஒழிந்தேன் கீழ் நாள்கள் எல்லாம்
கீழ்க் கழிந்த நாள்கள் எல்லாம்-வீணாக இருந்து விட்டேன்

கரந்த உருவின் அம்மானை அந்நான்று பின் தொடர்ந்த
சிறு மான் உருவத்தை மறைத்து கொண்டு வந்த-அந்த மாரீச மானை பொன் தொடர்ந்து கொன்ற-அன்பர்கள் ஏவின கார்யத்தை அன்புடன் ஏற்று செய்ய வல்ல பெருமான்
திருக் கல்யாண குணங்களில் ஈடு படாமல்-
பொன்னொத்த மான் ஓன்று புகுந்து இனிது விளையாட-நின்னன்பின் வழி நின்று சிலை பிடித்த எம்பெருமான் -துதிக்க பெறாமல் காலத்தை வீணாக கழித்தேன்

ஆழியங்கை அம்மானை ஏத்தாது அயர்த்து
அறு காழி மோதிரத்தை-அழகிய திருக் கையில் அணிந்து இருந்த-ஸ்ரீ ராமபிரானை
ஸ்தோத்ரம் செய்யாமல்-அறிவு கெட்டு-கைகேயி வரத்தில் அகப்படா விட்டது பெருமாள் திருக்கையில் அறு காழி ஒன்றுமே இ றே –
பெருமான் மாயமானை எய்து மீண்டு எழுந்து அருளுகிற போது-அடிக்கொதித்து நடக்க மாட்டாமை தளிர்களை முறித்திட்டு-அதன் மேலே எழுந்து அருளினார் என்று
ஒருவன் கவி பாட எம்பெருமானார் கேட்டருளி-மாறி இடுகிற திருவடிகளிலே என் தலையை மடுக்கப் பெற்றிலேனே -என்று வித்தராய் அருளினார்-

————————————————————–

பகவத் குணாநுபவம் நெஞ்சுக்கு நிலைத்து இருக்கும் படி-ஹித உபதேசம் பண்ணுகிறார் இதில்-யோக்யதை இல்லாத நாம்-நெஞ்சால் நினைப்பதும்-வாயால் துதிப்பதும்-தலையால் வணங்குவதும்-அவத்யம் என்று அயோக்யானுசந்தானம் பண்ணி பின் வாங்கும் வழக்கம் உண்டே திரு உள்ளத்துக்கு-அதனால் ஹித உபதேசம் பண்ணி அருளுகிறார்

அயர்ப்பாய் அயயர்ப்பாய் நெஞ்சமே சொன்னேன்
உயப்போம் நெறியிதுவே கண்டாய் -செயற்பால
வல்லவே செய்கிறுதி நெஞ்சமே யஞ்சினேன்
மல்லர் நாள் வல்வினனை வாழ்த்து –83-

அயர்ப்பாய்
எம்பெருமானை மறந்து கெட்டாலும் கேடு

அயயர்ப்பாய் –
மறவாமல் வாழ்ந்தாலும் வாழ்

நெஞ்சமே சொன்னேன்
ஒ மனமே-நான் உனக்கு சொல்ல வேண்டிய ஹிதத்தைச் சொல்லி வைத்தேன்

உயப்போம் நெறியிதுவே கண்டாய்
உஜ்ஜீவிக்கலாம் வழி இதுவே காண்

-செயற்பால வல்லவே
செய்யத் தகாத வற்றையே

செய்கிறுதி நெஞ்சமே
செய்ய முயல்வாய் என்று

யஞ்சினேன்
உன்னைப் பற்றிப் பயப்படுகின்றேன்

மல்லர் நாள் வல்வினனை வாழ்த்து
மல்லர்கள் ஆயுளை முடித்த-கண்ணபிரானை-மங்களா சாசனம் பண்ணிக் கொண்டு இரு –

———————————————————————-

அயோக்யா அனுசந்தானம் பண்ணி-பின் வாங்கி-தரித்து இருக்க முடியுமாகில் அப்படியே பின் வாங்கிக் கிட-என்கிறார்
இத்தால் மனம் மொழி மெய் மூன்று கரணங்களாலும்-பகவத் விஷயத்திலே ஊன்றிக் கார்யம் செய்யா விடில்-தாம் தரித்து இருக்க ஒண்ணாமையை வெளிப்படுத்துகிறார்
வாய் கை தலை பெற்ற பயனை அனுபவித்து-எங்கே காண்கிறேன் நம் துழாய் அம்மான் தன்னை யான் –என்று அலற்றி-சத்தை பெற்று உயிர் தரிக்கை-

வாழ்த்தி யவனடியைப் பூ புனைந்து நின்தலையைத்
தாழ்த்தி இரு கை கூப்பு என்றால்கூப்பாத -பாழ்த்த விதி
எங்குற்றான் என்றவனை ஏத்தாத என்னெஞ்சமே
தங்க தான் ஆம் ஏலும்தங்கு–84-

வாழ்த்தி யவனடியைப்
அப்பெருமானுடைய-திருவடியை மங்களா சாசனம்  பண்ணி

பூ புனைந்து
அத்திருவடிகளிலே புஷ்பங்களைச் சாத்தி

நின்தலையைத் தாழ்த்தி இரு கை கூப்பு
உன் தலையை வணக்கு-இரண்டு கையையும் கொண்டு அஞ்சலி பண்ணு

என்றால்
என்று சொன்னால்

கூப்பாத -பாழ்த்த விதி
அப்படி செய்யாத-பாழும் விதியை உடைய
கூப்பாத -நிகழ காலத்து நிலைமையை சொல்லுகிறது அன்று
எதிர் காலத்தில் நேரக் கூடிய நிலைமையை சங்கித்துச் சொல்லுகிறபடி

எங்குற்றான் என்றவனை ஏத்தாத என்னெஞ்சமே
என்னுடைய மனமே-அந்த சர்வேஸ்வரனை-எங்கே இருக்கிறாய் என்று சொல்லி அழைத்து-துதியாமல் –

தங்க ஆம் ஏலும்
தரித்து இருக்கக் கூடுமாகில்-தங்க தான் ஆம் ஏலும் -தான் -அசைச்சொல்

தங்கு
தரித்திரு –

——————————————————————–

இடைவிடாமல் பகவத் குணாநுபவம் செய்தாலும்-லௌகிக பதார்த்தங்கள் கண்ணில் படுமே-அப்படி பட்டாலும் ஆழ்வார்-எம்பெருமான் திரு மேனி நிறமாக திரு உள்ளம் பற்றி
ஆக இந்த மேகங்கள் என்ன தவம் எங்கே செய்தனவோ-என்று வியந்து பேசுகிறார்
திருவிருத்தம்–மேகங்களோ உரையீர் -32-பாசுரமும் -கடமாயினகள் கழித்து -38 பாசுரத்திலும்-இது போன்ற அனுசந்தேயம்

தங்கா முயற்றியவாய்த் தாழ் விசும்பின் மீது பாய்ந்து
எங்கே புக்கு எத்தவம் செய்திட்டன கொல் -பொங்கோதத்
தண்ணம்பால் வேலை வாய்க் கண் வளரும் என்னுடைய
கண்ணன் பால் நல் திறம் கொள் கார்–85-

தங்கா முயற்றியவாய்த்
தங்கா முயற்றிய ஆய்-மாறாத முயற்சியை உடையவனாய்க் கொண்டு

தாழ் விசும்பின் மீது பாய்ந்து
விசாலமான ஆகாசத்தின் மேலே-சஞ்சரித்து

எங்கே புக்கு
எந்த தேசத்திலே போய்

எத்தவம் செய்திட்டன கொல் –
எவ்விதமான தபஸை செய்தனவோ-அறியேன் –

பொங்கோதத்
கிளர்ந்த அலைகளை யுடைத்தாய் –

தண்ணம்பால் வேலை வாய்க் கண் வளரும்-
குளிர்ந்த அழகிய திருப் பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளுகிற
ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் ஷீரார்ணவ நிகேதன –நாக பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம் புரிம் -அத்தை விட்டு கண்ணபிரானாக வந்து தோன்றினான்

என்னுடைய கண்ணன் பால் நல் திறம் கொள் கார் –
என் கண்ணபிரான் இடத்தில் உள்ள-நல்ல திரு மேனி நிறத்தை கொள்ளை கொண்டு இருக்கிற-மேகங்கள்-

——————————————————————–

கால ஷேப அர்த்தமாக-பகவத் குணாநுபவம் பண்ணியே ஆக வேண்டும்
என்கிறார் –

கார் கலந்த மேனியான் கை கலந்த வாழியான்
பார்களந்த வல்வயிற்றான் பாம்பணையான் -சீர் கலந்த
சொல் நினைந்து போக்காரேல் சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை
என்னினைந்து போக்குவார் இப்போது –86-

கார் கலந்த மேனியான்
மேகத்தோடு ஒத்த திரு மேனியை-யுடையவனும்

கை கலந்த வாழியான்
திருக் கையோடு சேர்ந்த திரு வாழியை-யுடையவனும்

பாரளந்த வல்வயிற்றான்
பிரளய காலத்தில் உலகம் எல்லாம் வந்து சேரப் பெற்ற-வலிய திரு வயிற்றை  யுடையவனும்

பாம்பணையான் –
திரு வநந்த ஆழ்வானைப்-படுக்கையாக யுடையவனுமான-எம்பெருமானுடைய

சீர் கலந்த சொல்-
திருக் குணங்கள் நிரம்பிய ஸ்ரீ ஸூ க்திகளை-
ஸ்ரீ ராமாயணம்
மகா பாரதம்
ஸ்ரீ மத் பாகவதம்
ஸ்ருதிகள்
ஸ்ம்ருதிகள்
அருளிச் செயல்கள்

நினைந்து
அனுசந்தித்து

சூழ் வினையின் ஆழ் துயரை -போக்காரேல்-
கொடிய பாபங்களினால் யுண்டாகும்-மிக்க துன்பங்களை போக்கிக் கொள்ளார்கள் ஆகில்-ஒழியட்டும்

என்னினைந்து போக்குவார் இப்போது
வேறு எதை அனுசந்தித்து இந்தப் போதை-போக்குவார்கள்

————————————————————————–

இப்போதும் இன்னும் இனிச் சிறிது நின்றாலும்
எப்போதும் ஈதே சொல் என்நெஞ்சே -எப்போதும்
கை கழலா நேமியான் நம் மேல் வினை கடிவான்
மொய் கழலே ஏத்த முயல்–87-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருவந்தாதி -வியாக்யானம் –பாசுரங்கள் -61-72–திவ்யார்த்த தீபிகை –

September 17, 2014

இந்த சம்சார தண்மையை சிந்தித்தே ஆழ்வார் ஆகாசம் நோக்க-
நலத்தால் மிக்கார் குடந்தைக் கிடந்தாய் உன்னைக் காண்பான் நான் அலப்பாய்
ஆகாயத்தை நோக்கி அழுவன் தொழுவனே -ஆகாசம் அடங்கலும் நஷத்ரங்கள் தென்பட -எதைக் கண்டாலும் பகவத் சம்பந்தம் முன்னிட்டே ஆழ்வார் திரு உள்ளத்துக்கு விஷயம் ஆகுமே-அந்த உத்ப்ரேஷையை வெளி இட்டு அருளுகிறார் இதில்
நஷத்ரங்கள் விஷ்ணு பதம் என்னும் ஆகாசத்தில் நிரம்பி-உலகு அளந்த திருவடிகளிலே தாது நிறைந்த புஷ்பங்களை-தூவினது போலே-ஆழ்வார் திரு உலகு அளந்த விருந்தாந்ததிலே ஊறி இருந்த படி –

இறை முறையான் சேவடி மேல் மண்ணளந்த வந்நாள்
மறை முறையால் வானாடர் கூடி –முறை முறையின்
தாது இலகு பூத் தெளித்தால் ஒவ்வாதே தாழ் விசும்பின்
மீதிலகித் தான் கிடக்கும் மீன்–61

இறை முறையான்
ஸ்வாமியான முறைமையை-உடைய எம்பெருமான்

சேவடி மேல் –
செவ்விய திருவடிகளின் மேலே

மண்ணளந்த வந்நாள்
உலகு அளந்த அக்காலத்திலே

மறை முறையால் வானாடர் கூடி –
வேதங்களில் சொல்லிய-விதிப்படி-வானுலகத்தில் உள்ள எல்லாரும் கும்பலாகக் கூடி

-முறை முறையின்
முறை முறையாக

தாது இலகு பூத் தெளித்தால் ஒவ்வாதே –
தாதுக்களால் விளங்கா நின்றுள்ள-புஷ்பங்களை தெளித்தால் போல்-உள்ளது அன்றோ

தாழ் விசும்பின் மீதிலகித் தான் கிடக்கும் மீன்
வெளியான ஆகாசத்திலே-விளங்கா நின்ற நஷத்ரங்கள் ஆனவை –

லோக யாத்ரையை அனுசந்திக்கப் புக்காலும் அவனை முன்னிட்டு இல்லது காண மாட்டாமை சொல்கிறது –சிறியாச்சான்-சப்தாதி விஷயங்களிலே நின்றும் நாம் மீள மாட்டாதாப் போலே-ஆழ்வார்கள் பகவத் விஷயத்தில் நின்றும் மீள மாட்டார்கள் -என்று பிள்ளைக்குப் பணித்தான்-

——————————————————————–

ரூப அலங்காரத்தால் உலகு அளந்த பெருமானை அனுபவிக்கிறார்
ஆகாசம் குடையாக அருளிச் செய்ய பொருத்தமான வற்றை அருளிச் செய்கிறார் –

மீன் என்னும் கம்பில் வெறி என்னும் வெள்ளி வேய்
வான் என்னும் கேடிலா வான்குடைக்கு தானோர்
மணிக் காம்பு போல் நிமிர்ந்து மண்ணளந்தான் நாங்கள்
பிணிக்காம் பெரு மருந்து பின் –62-

மீன் என்னும் கம்பில்
நவ ரத்னங்கள் ஆகிற கம்புகளை உடைத்தும்-ஆகாசம் நஷத்ரங்கள் நிறைந்து
முத்துக்கள் அழுத்தின கம்பு போலே நஷத்ர சமூஹம் தோன்றுமே
குடையில் மேல் துணியைத் தாங்கும் கம்பிகள் –

வெறி என்னும் வெள்ளி வேய்
சந்தரன் ஆகிற வெள்ளிக்-குழையை யுடைத்தும்-வெறி என்று வட்ட வடிவத்துக்கு பெயர்
இலக்கணையால் சந்த்ரனைக் குறிக்கிறது
வான் என்னும்-
ஆகாசம் என்னும் பெயரை உடைத்தும்

கேடிலா வான்குடைக்கு
ஒரு நாளும் அழிவில்லாத-பெரிய குடைக்கு

தானோர் மணிக் காம்பு போல் நிமிர்ந்து
ஒப்பற்ற நீல மணி மயமான காம்பு போலே வளர்ந்து

மண்ணளந்தான் –
உலகு அளந்தவனான பெருமான்

நாங்கள் பிணிக்காம் பெரு மருந்து பின்
மேல் உள்ள காலம் எல்லாம்-நம்முடைய சம்சாரம் ஆக்கி வியாதிக்கு-சிறந்த ஔ ஷதம் ஆவான் –இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து மேலைத் தண் மதியும் கதிரவனும் தவிர வோடித்-தாரகையின் புறம் தடவி அப்பால் மிக்கு மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற எந்தை யானவன்-சம்சாரம் ஒழிக்கவல்ல சிறந்த மருந்தாவான் என்றபடி-

—————————————————————

பூர்வர்கள் மூன்று வகை நிர்வாகம்
காற்று ஓய்ந்த பின் காளமேகம் கடலிலே சாய்ந்தால் போலே-
ஸ்ரீ ராமபிரான் திருவவதார கார்யம் முடிந்த பின்பு-திருப்பாற் கடலிலே கண் வளர்ந்து அருளுவதை ஒக்கும்-பரன் -உபமேயம்/ வாய்மையன் -உயர் திணையாக -இருக்க வேண்டுமே -வாய்மைத்து உள்ளதே-
இத்தால் பரன் படி என்று சேர்த்து வருவித்து கொண்டு -அர்த்தம்-ஆனால் இல்லாத சொல் சேர்த்தால் அத்யாஹாரம் குற்றம் வாராமல்-நஞ்சீயர் சந்நிதியில் நம்பிள்ளை அருளிச் செய்வர்-கொண்டல் உபமேயம்-பிரகிருதி மண்டலத்தில் இருப்பதால் இங்கே கண் வைத்தாலும் பகவத் விஷய சம்பந்தம் இட்டே பார்க்கிறார்-அவதார தூண்டுதல் -வேண்டித் தேவர்கள் இரக்க வந்து பிறந்ததும்-துஷ்ட நிக்ரஹம் இஷ்ட பரிபாலனம் தர்ம சம்ஸ்தாபனம்-பிரார்த்தனை ஈடேறா நிற்க-தள்ளிக் கொண்டு வந்த காற்றை இழந்த காளமேகம் போலே-சூல் கொண்ட மேகம் -பூர்ண கர்ப்பமுடைய மேகம்
இப்படி மேகத்தை உபமேயமாக நிறுத்தியே வியாக்யானம் செய்து அருளினார்

பின் துரக்கும் காற்று இலோந்த சூல் கொண்டல் பேர்ந்தும் போய்
வன்திரைக்கண் சந்து அணைக்கும் வாய்மைத்தே அன்று
திருச் செய்ய நேமியான் தீ அரக்கி மூக்கும்
பருச் செவியும் ஈர்ந்த பரன்–63-

பின் துரக்கும் காற்று இழந்த சூல் கொண்டல்
பின்பு பற்றித் தள்ளுகிற காற்றை இழந்து-கடலிலே போய் சேர்ந்த காளமேகமானது
எப்படி இருக்கிறது என்றால்

பேர்ந்தும் போய்
திருவவதார கார்யத்தை முடித்த பின்பு-மறுபடியும் சென்று

வன்திரைக்கண் சந்து அணைக்கும் வாய்மைத்தே
பெரிய திருப்பாற் கடலிலே-வந்து சேர்ந்த படியை-ஒத்து இருக்கின்றது

அன்று
ஸ்ரீ ராமாவதாரத்திலே

திருச் செய்ய நேமியான்
அழகிய சக்கரத்தை உடையவனும்

தீ அரக்கி மூக்கும் பருச் செவியும் ஈர்ந்த பரன்
கொடிய ராஷசியினுடைய -சூர்பணகையின் மூக்கையும்-பருத்த செவிகளையும்
பரிச் செவி-என்றும் பாடபேதம் குதிரை காத்து போன்ற காதுகள் உடையவள் –
அறுத்து ஒழித்தவனுமான-ஸ்ரீ ராம பிரான்-

———————————————————————-

நம் போல்வாரை திருத்திப் பணி கொள்ளவே-திருவவதாரங்கள்-அவஜானந்தி மா மூடா மானுஷம் தனுமாஸ்ரிதம் –

பரனாம் அவனாதல் பாவிப்பராகில்
உரனாய் ஒரு மூன்று போதும் மரம் ஏழு அன்று
எய்தானைப்  புள்ளின் வாய் கீண்டானையே அமரர்
கை தான் தொழவே கலந்து–64-
பரனாம் அவனாதல்
அவன் பரனாம் ஆதல்-அந்த ஸ்ரீ ராமபிரானும் ஸ்ரீ கண்ண பிரானும்-நம்மைப் போன்ற மனுஷ்யர் அல்லர் -சாஷாத் பரம புருஷரே ஆவார் என்கிற விஷயத்தை-அனுசந்திப்பவர்களை-தேவர்கள் கை எடுத்து தொழுவார்கள்
அன்றிக்கே
தேவர்களே தங்கள் அஹங்காரம் ஒழித்து-கை தொழுவார்கள் என்றுமாம்

பாவிப்பராகில்
அனுசந்திப்பர்களே ஆனால்

உரனாய் ஒரு மூன்று போதும்
தங்களுடைய மனத்தினாலே எப்போதும்
உரஸ் -மார்வுக்கு வாசகம் -நெஞ்சையும் சொல்லும்
உரம் -வலி என்றுமாம் -அத்யாவசாயம் உறுதியாக கொண்டால்

மரம் ஏழு அன்று எய்தானைப்
சுக்ரீவன் உடைய நம்பிக்கைக்காக-சப்த சால வருஷங்களை எய்த ஸ்ரீ ராமபிரான் என்ன

புள்ளின் வாய் கீண்டானையே
பகாசுரன் வாயைக் கிழித்து எறிந்த-ஸ்ரீ கண்ணபிரான் என்ன-இவர்களையே

அமரர் கை தான் தொழவே கலந்து-
தேவர்கள் கைகள் ஓன்று சேர்ந்து-சேவிக்க மாட்டாவோ-

——————————————————————

இது முதல் மூன்று பாசுரங்களால்-திரு உள்ளத்துக்கு நன்மை உபதேசித்து-அருளுகிறார்

கலந்து நலியும் கடும் துயரை நெஞ்சே
மலங்க வடித்து மடிப்பான் விலங்கல் போல்
தொல்மாலைக் கேசவனை நாரணனை மாதவனை
சொல்மாலை எப்பொழுதும் சூட்டு–65-

கலந்து நலியும் கடும் துயரை நெஞ்சே
வாராய் மனமே -நம்முடன் கூடவே இருந்து-ஹிம்சிக்கின்ற கடுமையான துக்கங்களை
துயர்  – துக்கங்களும் காரணமான பாபங்களும் -சொல்லும்-
மலங்க அடித்தல் அசம்பாவிதம் ஆயினும் தோஷத்தைக் காட்ட-அருளிச் செய்கிறார்

மலங்க வடித்து மடிப்பான்
முகம் சிதறப் புடைத்து துரத்த வேண்டில்

விலங்கல் போல்
மலை போன்றவனும்-பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளால் அசைக்க முடியாத ஸ்திரபிரதிஷ்டையாய் இருப்பவன் –நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி நெடுமாலே வா வென்று கூவும் -திருவாய் மொழி –

தொல்மாலைக்
அநாதி காலமாக நம் மேல் வ்யாமோஹம் உடையவனும்-எதிர் சூழல் புக்கு எனைத்தோர் பிறப்பும் எனக்கே அருள்கள் செய்ய-விதி சூழ்ந்ததால் எனக்கேல் அம்மான் திரு விக்ரமனையே –திருவாய்மொழி

கேசவனை
சிறந்த குழல் கற்றையை உடையவனும்-பிரமனுக்கும் சிவனுக்கும் தலைவன்
குதிரை வடிவம் கொண்ட அசுரனைக் கொன்றவன்

நாரணனை
ஸ்ரீ மண் நாராயணனும்

மாதவனை
திருமகள் கேள்வனுமான-பெருமான் விஷயத்திலே

சொல்மாலை எப்பொழுதும் சூட்டு
பாசுரங்கள் ஆகிற மாலைகளை-சர்வ காலமும் சமர்ப்பிப்பாய்
அடியவர்கள் வாய்ச் சொல்லை பூ போலே தனது தலையிலே சூட்டிக் கொள்பவன்
தலை துலுக்கிக் கொண்டு கொண்டாடுவான் –சூட்டுசூட்டினேன் சொல்மாலை –பொய்கையாழ்வார்-உலகில் மாதர்களுக்கு மலர்களால் அழகு உண்டாவது போலே-பராத்பரனுக்கு அருளிச் செயல்களால் அழகு உண்டாகுமே

————————————————————————–

சூட்டாய நேமியான் தொல்லரக்கன் இன்னுயிரை
மாட்டே துயர் இழைத்த மாயவனை -ஈட்ட
வெறி கொண்ட தண் துழாய் வேதியனை நெஞ்சே
அறி கண்டாய் சொன்னேன் அது–66-

சூட்டாய நேமியான்
சூடு ஆய நேமியான்-திவ்யாயுதமாயும்-திவ்யாபரணமாயும் அலங்காரமாக இருக்கிற
திரு ஆழியை உடையவனும்-வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு

தொல்லரக்கன் இன்னுயிரை
வெகு காலமாக தீமைகளே செய்த-இராவணன் உடைய இனிய உயிரை-

மாட்டே துயர் இழைத்த
அவன் பக்கல் இருந்து கொண்டே துன்பப்படுத்தின-ஸ்மரன் ராகவ பாணா நாம் விவ்யதே ராஷேச்வர -வால்மீகி-ஸ்ரீ ராம பாணங்களை நினைந்தே ராவணன் உரு அழிந்தான் –

மாயவனை –
ஆச்சார பூதனும்

ஈட்ட வெறி கொண்ட தண் துழாய் வேதியனை
திரண்ட -ஈண்ட எனபது எதுகைக்காக ஈட்ட -வல் ஒற்று
இது பரிமளத்துக்கும்-துழாய்க்கும் விசேஷணம்-பரிமளம் மிக்க-குளிர்ந்த-திருத் துழாய் மாலை அணிந்த-வைதிகனுமான எம்பெருமானை

நெஞ்சே அறி கண்டாய் சொன்னேன் அது
நெஞ்சே – அறி கண்டாய் -அது சொன்னேன் -ஒ மனமே -அனுசந்தித்து இரு
ஒருவருக்கும் சொல்ல ஒண்ணாத இந்த விஷயத்தை உனக்குச் சொன்னேன்
என்னுடைய நெஞ்சு என்பதாலும்-உடன்பட்ட நெஞ்சு என்பதாலும்-இது ஒன்றே உணர வேண்டிய பொருள்
ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு –பொய்கையார்
சொன்னேன் இது என்னாமல் அது -என்றது அர்த்த கௌரவம் தோற்ற அருளிச் செய்கிறார்-

————————————————————————–

அதுவோ நன்று என்று அங்கு அமருலகோ வேண்டில்
அதுவோர் பொருள் இல்லை அன்றே அது ஒழிந்து
மண்ணின் நின்று ஆள்வேன் எனினும் கூடும் மட நெஞ்சே
கண்ணன் தாள் வாழ்த்துவதே கல்–67-

அதுவோ நன்று என்று
இவ்வுலகம் இருப்பை விட-அந்த பரமபத அனுபவம் சிறந்தது என்று கொண்டு

அங்கு அமருலகோ வேண்டில்
அந்த பரம பதத்தை-விரும்புகிற பஷத்தில்-ஒ காரம் – பரமபத வைலஷண்யம் காட்டும்
ஸ்வர்க்க லோகம் விரும்புகிற பஷத்திலும் என்றும் கொள்ளலாம்

அதுவோர் பொருள் இல்லை அன்றே
அதனைக் கொடுப்பது-எம்பெருமானுக்கு ஒரு அசாத்தியமான-கார்யம் அல்லவே -ஒரு சரக்கே அன்று –
அதுவோ பொருள் பாட பேதம்

அது ஒழிந்து
அந்த பரமபத அனுபவத்தை உபேஷித்து விட்டு

மண்ணின் நின்று ஆள்வேன் எனினும்
இந்த மண்ணின் மேல் நின்று-ஐஸ்வர்யத்தை ஆள வேணும் என்று விரும்பினாய் ஆகிலும்-ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகு உடன் ஆண்டவர் -மண்ணிலே இருந்து பகவத் விஷயத்தை அனுபவிக்க என்றுமாம்

கூடும்
அதையும் அவன் எளிதிலே அருளக் கூடும்

மட நெஞ்சே

கண்ணன் தாள் –
ஆக-இப்படி உபய விபூதியையும் அளிக்க வல்ல-எம்பெருமானுடைய திருவடிகளை
ஐஹிகமோ ஆமுஷ்மிகமோ எந்த புருஷார்த்தத்தையும் அளிக்க வல்லவன்

வாழ்த்துவதே கல்
மங்களா சாசனம் பண்ணுவதையே-அப்யசிக்கக் கடவாய்-உபய விபூதியையும் அபேஷியாமல் கண்ணன் கழல் இணை வாழ்த்துவதே -இது ஒன்றிலேயே –
நோக்காக இருக்கக் கடவை-

——————————————————————–

மூன்று பாசுரங்களில் உபதேசித்த ஆழ்வார்-நெஞ்சு உடன்பட்ட பலன்களை
இது முதல் மூன்று பாசுரங்களால்-அருளிச் செய்கிறார் –
எம்பெருமான் திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்துடன்-ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாக திரு உள்ளத்திலே புகுந்து இருக்கும் படியை-அருளிச் செய்கிறார் இதில்

கல்லும் கனைகடலும் வைகுந்த வானாடும்
புல்லென்று ஒழிந்தன கொல் ஏ பாவம் வெல்ல
நெடியான் நிறம் கரியான் உள் புகுந்து நீங்கான்
அடியேனது உள்ளத்தகம்–68-

கல்லும்
திருவேங்கட மலையும்

கனைகடலும்
கோஷிக்கின்ற திருப்பாற் கடலும்-எம்பெருமான் உறைவதால் வந்த ஹர்ஷத்துக்கு போக்கு வீடாக கோஷிக்குமே

வைகுந்த வானாடும்
ஸ்ரீ வைகுண்டம் என்கிற-வானுலகமும்

புல்லென்று ஒழிந்தன கொல்
அல்பமாய் விட்டன போலும்-போக்கு வரத்து அற்ற படியால் புல் மூடிப் போயின இவ்விடங்கள்

ஏ பாவம்
ஐயோ பாவம்-இரக்கம்  தோற்ற அருளிச் செய்கிறார் –

வெல்ல நெடியான்
மிக உயர்ந்தவனும்-நாம் எவ்வளவு முயன்றாலும் எட்டாமல் இருப்பவன் –

நிறம் கரியான்
நிறத்தால் கரியவனுமான கண்ணபிரான்-வந்து புகுந்ததாக தோற்றம் மட்டும் இல்லை
மெய்யே வந்து புகுந்தான்

உள் புகுந்து
உள்ளே பிரவேசித்து

நீங்கான் அடியேனது உள்ளத்தகம்
அடியேனுடைய உள்ளத்தை விட்டு நீங்குகிறான் இல்லை –அகலகில்லேன் இறையும் என்று உருச் சொல்லிக் கொண்டே-ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாக உள்ளான்-
அங்குத்தை வாஸம் உபாயம்-மெய்யடியார் ஹிருதய கமலமே பரம உத்தேச்யம் அவனுக்கு-கல்லும் கனை கடலும் வைகுந்த வானோடும் புல்லென்று ஒழிந்தன கொல்
என்கிற ஈரச் சொல் பாவியேனுடைய நம்முடைய வாயிலும் நுழைந்து புறப்பட பெறுவதே
ஆழ்வார்கள் அனுபவம் எங்கே நம்முடைய அனுபவம் எங்கே-ஏதோ பாக்ய விசேஷத்தால் நாமும் சொல்லப் பெற்றோமே-
இரவில் பள்ளி கொள்ளும் பொழுது ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் அனுசந்திக்க வேண்டிய பாசுரம்

பனிக்கடலில் பள்ளி கோளைப் பழக விட்டு -தடவரைவாய் மிளிந்து மின்னும் –
இரண்டு பாசுரங்களும் இதில் இரண்டாம் அடிக்கு எதிர் நில்லா-என்பர் அழகிய மணவாள சீயர்-

——————————————————————-

எம்பெருமான் ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாய் இருப்பதால்-உண்டான ஹர்ஷத்தால் மார்பு தட்டி பேசி அருளுகிறார் இதில்

அகம் சிவந்த கண்ணினராய் வல்வினையாராவார்
முகம் சிதைவராம் அன்றே முக்கி மிகும் திரு மால்
சீர்க்கடலை யுள் பொதிந்த சிந்தனையேன் தன்னை
ஆர்க்கு அடலாம் செவ்வே யடர்த்து –69-

அகம் சிவந்த கண்ணினராய்
கோபத்தினால் உள்ளே சிவந்த-கண்களை யுடையனவாய்-முன்பு போலே தனிக் கொல் செலுத்த முடியாமையினாலே

வல்வினையாராவார்
கடுமையான பாபங்களானவை-உயர் திணை யாகவும் கண்ணும் மூக்கும் உள்ளன போலும் பேசி-அவற்றின் கொடுமையை விளக்குகிறார்

முகம் சிதைவராம் அன்றே
முகம் வாடி இருக்கின்றன அல்லவோ

முக்கி
வருந்தி-வாய் விட்டு சொல்ல முடியாமல்-வெறுமனே இருக்க முடியாமல் முக்கி

மிகும் திரு மால்
எல்லாரிலும் மேம்பட்ட வனான-திருமாலினுடைய-மிகச் சிறியவனான உள்ள என்னுள்ளும் வந்து இருக்கச் செய்தேயும்-விசாலமான இடங்கள் போலே உடல் பூரிக்கின்ற திருமால்-என்னவுமாம் –
சீர்க்கடலை யுள் பொதிந்த
கல்யாண குணங்கள் ஆகிற-கடலை உள்ளே அடக்க் கொண்ட-அவனது கல்யாண குணங்களை இடைவிடாமல் அனுசந்தித்து

சிந்தனையேன் தன்னை
சிந்தனையை உடையேனான என்னை

ஆர்க்கு அடலாம் செவ்வே யடர்த்து
செவ்வையாக நெருக்கி-யாரால் உபத்ரவிக்க முடியும்-ஒருவராலும் என்னை திரஸ்கரிக்க முடியாது-

————————————————————–

சர்வவித பந்துவாக அவனை ப்ரஹ்லாதன் கொண்டது போலே அடியேனும் கொண்டேனே –இனி என் குறை எனக்கு -இல்லை எனக்கு நிகர் -என்கிறார்

அடர் பொன் முடியானை ஆயிரம் பேரானை
சுடர் கொள் சுடர்ஆழியானை இடர் கடியும்
மாதா பிதுவாக வைத்தேன் எனதுள்ளே
யாதாகில் யாதேயினி–70-

அடர் பொன் முடியானை
அடர்ந்த பொன்மயமான திரு அபிஷேகத்தை உடையவனும்-
செங்கமலக் கழலில் சிற்றிதழ் போல் விரலில் சேர் திரு ஆழிகளும் கிண்கிணியும்
அரையில் தங்கிய பொன் வடமும் தாள நன் மாதுளையின் பூவோடு பொன்மணியும் மோதிரமும் கிறியும்-மங்கல ஐம்படையும் தோள்வளையும் குழையும் மகரமும் வாளிகளும் சுட்டியும்-என்றபடி அனைத்து திவ்ய பூஷணங்களுக்கும் உப லஷணம்
பலபலவே ஆபரணம் பேரும் பலபலவே -என்றபடி
அவனுடைய விலஷணமான-திவ்ய ஆயுதங்கள்-திவ்ய ஆபரணங்கள்-திரு நாமங்கள்
இவற்றை சிந்திக்கப் புக்கால்-இதர விஷயங்களைப் பற்றின லாப நஷ்டங்கள் நெஞ்சிலே ஒரு பொருட்டாக படுமோ –

ஆயிரம் பேரானை
சஹச்ர நாமங்களால் பிரதி பாதிக்கப் படுபவனும்

சுடர் கொள் சுடர்ஆழியானை
சந்திர சூர்ய சுடர்களை வென்று-விளங்குகின்ற திரு ஆழியை உடையவனுமான
எம்பெருமானை
திரு ஆழி முன்னால் எல்லா தேஜஸ் பதார்த்தங்களும் இருள் போலே கிடக்குமே
பாநோ பா நோ த்வதீயா ஸ்புரதி-ஸூ தர்சன சதகம் -16- ஸ்லோஹம்

இடர் கடியும் மாதா பிதுவாக எனதுள்ளே வைத்தேன்
துக்கங்களைப் போக்க வல்ல-தாயும் தந்தையுமாக-என்னுடைய ஹிருதயத்திலே நிறுத்தினேன்-
மாதா பிதா-வாக என்று திருத்த வேண்டாம்
பித்ரு -என்பதை பிது என்கிறார்

யாதாகில் யாதேயினி
இனி மேல் எனக்கு-என்ன நேர்ந்தால் என்ன –

—————————————————————-

ஆழ்வீர் எல்லா உறவாகவும் பற்றினீரே-என்னை பற்றி சொல்லிக் காணும் என்ன
என்னால் உனது பெருமைக்கு ஈடாக சொல்ல முடியுமோ-என்கிறார்-

இனி நின்று நின் பெருமை யான் உரைப்பது என்னே
தனி நின்ற சார்விலா மூர்த்தி -பனி நீர்
அகத்துலவு செஞ்சடையான் ஆகத்தான் நான்கு
முகத்தான் நின்னுந்தி முதல்–71-

இனி நின்று நின் பெருமை
இப்படியான பின்பு-உனது மேன்மையை

யான் உரைப்பது என்னே
நான் முயன்று சொல்வது எங்கனே -என்னால் சொல்லப் போகாது -என்கை –

தனி நின்ற
தான் ஒருவனே காரணமாய் நின்றவனும்

சார்விலா
வேறு ஒருவரை தனக்கு-ஆதாரமாக உடைத்தாகாதவனுமான-ஏகோஹைவ நாராயணா ஆஸீத் -தனியனாக இருந்தானே-வேறு ஒருவரையும் சாராமல் –

மூர்த்தி –
எம்பெருமான்

பனி நீர் அகத்துலவு செஞ்சடையான்
அகத்து பனி நீர் உல வு செஞ்சடையான் -உள்ளே குளிர்ந்த கங்கை நீர் தங்குகின்ற
சிவந்த ஜடையை உடையனான சிவன்

ஆகத்தான்-
உனது திரு மேனியை ஆச்ரயித்து வாழ்பவன்-ஒரு சமய விசேஷத்தில் இடம் கொடுத்ததைக் கொண்டு-ஆழ்வார்கள் இதை அடிக்கடி அருளிச் செய்வார்கள்

நான்கு முகத்தான் நின்னுந்தி முதல்
நான் முகக் கடவுள்-உனது திரு நாபி கமலத்தை-மூல காரணமாக உடையவன்
நின் உந்தியை முதல் காரணமாக -அன்மொழித் தொகை-பஹூ வ்ரீஹ சமாசம் அடங்கியது-உந்தியிலே பிறந்து உலகுக்கு எல்லாம் முதல் காரணம் என்றுமாம்

ஏறாளும் இறையோனும் திசை முகனும் திரு மகளும்-கூறாளும் தனிவுடம்பன் –திருவாய்மொழி -என்றும்
அக்கும் புலியனகளும் உடையாரவர் ஒரு பக்கம் நிற்க நின்ற பண்பர் -பெரிய திருமொழி –என்றும்

————————————————————————–

முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே
முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா
நிகரிலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே
புகரிலகு தாமரையின் பூ –72-

முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர்
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவன் என்று-மூன்று திவ்ய மூர்த்திகள்-தலைவராவர் என்பர் சிலர்
அரி அயன் அரன் மூவரும் சமம் என்பர் பிறர்

ஒன்றே முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர்
மூன்றுக்கும் ஒன்றே முதலாகும் என்பர்-மேல் சொன்ன மூவருக்கும்-வேறு ஒரு மூர்த்தி தலையாக இருக்கும் என்பர் சிலர்-துரீய ப்ரஹ்ம வாதிகள்

முதல்வா
சர்வ காரண பூதனான பெருமானே-ஸ்ரீ மன் நாராயணனே பரத்வம் தோன்ற முதல்வா என்று விளிக்கிறார்

நிகரிலகு காருருவா
மேகம் என்று சொல்லலாம் படி -அதனோடு ஒத்து விளங்கா நின்ற-திருமேனியை உடையவனே -சேவிக்கும் பொழுதே சகல தாபங்களும் ஆறும்படி
ஓருருவம் பொன்னுருவம் ஓன்று செந்தீ ஓன்று மா கடலுருவம் ஒத்து நின்ற
மூவுருவம் கண்ட போதே ஓன்று ஆம் சோதி முகில் உருவம் எம்மடிகள் உருவம் தானே -திரு நெடும் தாண்டகம்

நின்னகத்தன்றே புகரிலகு தாமரையின் பூ
தேஜஸ் மிக்கு நின்ற தாமரைப் பூவானது-உன்னிடத்தில் உள்ளது அன்றோ-
திரு நாபி கமலமே உன்னுடைய பரத்வத்தை வெளியிட வல்லது -என்றபடி
சிவன் பிரமன் இடமும் அந்த பிரமன் உன்னிடமும் இருந்து தோன்றி -நீ அன்றோ பராத்பரன் –

பட்டர் ஸ்ரீ ரெங்கராஜ ஸ்தவம் பூர்வ சதகம்
த்ரயோ தேவாஸ் துல்யா த்ரியதயமித மத்வைதம் அதிகம் த்ரிகா தஸ்மாத் தத்வம் பரமிதி
விதர்க்கான் விகடயன் -விபோர் நாபீ பத்மா விதி சிவ நிதானம் பகவத்
தத் அந்யத் ப்ருபங்கீ பாவ திதி சித்தாந்தயாதி ந-என்று அருளிச் செய்கிறார்

த்ரயோ தேவாஸ் துல்யா
அரி அயன் அரன் மூன்று தெய்வங்களுக்கும் சாம்யம் சொல்வார்கள் -த்ரி மூர்த்தி சாம்ய வாதம்-வஸ்துக்களின் பேதம் ஒத்துக் கொண்டு அவற்றுக்கு ஏற்ற தாழ்வு இல்லாததை சொல்வது சாம்ய வாதம்
த்ரியதயமிதம் அத்வைதம்-இம் மூன்று தெய்வங்களும்வேறு வேறு அல்ல
ஒன்றே என்பர் சிலர் –ஐக்ய வாதம்
வஸ்துக்களின் பேதத்தையே ஒத்துக் கொள்ளாமை-அதிகம் த்ரிகாதஸ்மாத் தத்வம் பரம் -இம்மூவரில் மேம்பா துரீய ப்ரஹ்மமே பரதத்வம் என்பர்
இதி விதர்க்கான் விகடயன் -விபோர் நாபீ பத்மா இத்யாதி
நாபி பத்மம் முதல் கிழங்காய் இருந்து கொண்டு-சித்தாந்தம் நமக்கு அறிவிக்கின்றது-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருவந்தாதி -வியாக்யானம் –பாசுரங்கள் -51-60–திவ்யார்த்த தீபிகை –

September 17, 2014

மாவார் பிளந்தார் மனம்அந்தோ வலிதே கொல்-என்றார் கீழ் பாட்டில்
அவனை நிர்பந்திக்கலாமா-நமது இந்த்ரியங்களை எல்லாம் அவன் பக்கலிலே வைத்து
அவன் திருவடி தாமரைகளை சேவித்து கொண்டே இருப்பது அன்றோ நம் ஸ்வரூபம் –என்கிறார் –

மனமாளும் ஓர் ஐவர் வன் குறும்பர் தம்மை
சினமாள்வித்து ஓர் இடத்தே சேர்த்து -புனமேய
தண் துழாயான் அடியைத் தான் காணும் அஃது அன்றே
வண்டு ழாஞ்சீரார்கு மாண்பு –51-

மனமாளும் ஓர் ஐவர்
மனத்தையும் தங்கள் வசத்திலே அடக்கி-ஆளுமையான-ஒப்பற்ற
பஞ்ச இந்த்ரியங்கள் என்கிற-எம்பெருமானுக்கு ஆத்மா சேஷப்பட்டது
ஆத்மாவுக்கு மனஸ் சேஷப்பட்டது-மனசுக்கு இந்த்ரியங்கள் சேஷப்பட்டன
இந்த முறை மாறி மனசை தமக்கு அடிமை ஆக்கிக் கொண்டனவே
கொடுமையை பற்றிய கோபத்தினால் ஐவர் -உயர் திணை யாக அருளிச் செய்கிறார்
கோவாய் ஐவர் என் மெய் குடியேறி கூறை சோறு இவை தா என்று குமைத்து போகார் நான்-அவரைப் பொறுக்கிலேன் புனிதா புட்கொடியாய் நெடுமாலே –திருமங்கை ஆழ்வார்

வன் குறும்பர் தம்மை
பிரபலமான துஷ்டர்களை

சினமாள்வித்து
கோவம் அடையச் செய்து-காமாத் க்ரோதாத் அபிஜாயதே -விஷயங்கள் அல்பம் என்பதால் ஆசை-அடங்காமல் கோபம் உண்டாகும்
பகவத் விஷயம் அள்ள அள்ள கொள்ளக் குறை யற்ற இன்பம் தருவதால்
இரை போரவில்லையே என்கிற கோபம் மாண்டு போகுமே
பூர்ண திருப்தி உண்டாகும் படி பகவத் விஷயத்தில் பிரவணமாக்கி என்றபடி

ஓர் இடத்தே சேர்த்து –
பகவத் விஷயமாகிய-ஒரு நல்ல இடத்திலே கொண்டு மூட்டி

புனமேய தண் துழாயான் அடியைத்
தன்நிலத்திலே பொருந்திய-குளிர்ந்த திருத் துழாய் மாலையை அணிந்துள்ள
அபெருமானது திருவடிகளை –

தான் காணும் அஃது அன்றே –
சேவித்துக் கொண்டே இருப்பது அன்றோ

வண்டு ழாஞ்சீரார்கு மாண்பு
அழகிய விசாலமான-நற் குணங்களை யுடைய-ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு அழகு
இங்கன் அன்றி அவன் மனம் கல் எனபது ஸ்வரூபம் அன்று
துழாம்-என்றது துழாவும் -என்றபடி -துழாவுகை –பரம்புகை -விசாலமான என்றபடி
அவன் திரு உள்ளம் ஆனபடி ஆயிடுக என்று இருப்பதே தகுதி -வெறுத்தல் கூடாது என்றவாறு-

———————————————————–

மாண் பாவித்து அந்நான்று மண்ணிரந்தான் மாயவள் நஞ்சு
ஊண் பாவித்துண்டானதோ ருருவம் காண்பான் நம்
கண்ணவா மற்று ஓன்று காணுறா சீர் பரவாது
உண்ண வாய் தானும் உறுமோ ஓன்று –52–

————————————————————-

கீழே இந்த்ரியங்களை பேசி-அவை தம்மிடம் ஒன்றி இருப்பதே போதும் என்றார்
இது நித்யமாக செல்லுமா-பரம பதம் கொடுத்து அருளுவோம் என்று அவன் திரு உள்ளமாக-அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் என்கிறார்
உனது குணாநுபவம் காட்டில் ஸ்ரீ வைகுண்டம் போக்யமோ என்கிறார் இதல்

ஓன்று உண்டு செங்கண் மால் யான் உரைப்பது உன் அடியார்க்கு
என் செய்வன் என்றே இருத்தி நீ நின் புகழில்
வைகும் தம் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ நீ யவர்க்கு
வைகுந்தம் என்று அருளும் வான்–53-

ஓன்று உண்டு
ஒரு விஷயம் உண்டு -கலங்கினவனுக்கு தெளிவிக்க வேண்டுமே-
சர்வஞ்ஞனுக்கும் ஓன்று அறிவிக்க வேண்டும்

செங்கண் மால்
அடியார்கள் மேலே வாத்சல்யத்தாலே சிவந்த கண்களை-உடைய திருமாலே
வ்யாமோஹத்தாலே சிவந்து உள்ள திருக் கண்கள்

யான் உரைப்பது-
அடியேன் விண்ணப்பம் செய்வது –

உன் அடியார்க்கு –
உனது அடியவர்களுக்கு

எத்தனை நன்மைகள் செய்து அருளினும் திருப்தி பெறாமல்
நீ
நீயோ வென்றால்

என் செய்வன் என்றே இருத்தி –
இன்னமும் என்ன நன்மைகள் செய்வோம் என்றே-பாரித்து இரா நின்றாய்
நின் புகழில் வைகும் தம் சிந்தையிலும் மற்று இனிதோ
உனது திருக் குணங்களிலே ஊன்றி இருக்கப்-பெற்ற-தமது சிந்தையில் காட்டிலும்
நீ-இப்படிப் பாரிக்கின்ற நீ-யவர்க்கு-அவ்வடியார்களுக்கு

வைகுந்தம் என்று அருளும் வான்
ஸ்ரீ வைகுண்டம் என்று சிறப்பித்துச் சொல்லுகின்ற-பரமபதமானது
நீ ஒருவன் தான் வைகுந்தம் வைகுந்தம் என்று சிறப்பாக சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறாய்-பாவோ நான்யத்ர கச்சதி என்று -உள்ளார்கள் இங்கேயே பலர் உண்டே

இப்போது சித்தமான குணாநுபவம்-சித்திக்கப்  போவது ஸ்ரீ வைகுண்டம்
பிரதிபந்தங்கள் மலிந்து கிடக்கும் இங்கே குணாநுபவம்
பிரதி பந்தங்களே இல்லா அங்கே அனுபவிக்கை  ஏற்றமோ

எனக்கு என் செய்வன் என்றே இருத்தி தன்மையில் சொல்லாமல்
அடியார்க்கு அவர்க்கு படர்க்கையாக சொல்லி இருந்தாலும்-தன்மை பொருளே விவஷிதம்
திருப்பாவை -மாற்றமும் தாராயோ வாசல் திறவாதே -முன்னிலையாக சொல்லும் இடத்து படர்க்கை பிரயோகம்

இனி இனி என்று கதறும் ஆழ்வார் இப்படி அருளிச் செய்வது-ஒருவகையான சமத்காரச் சொல்லாகும்-இடம் எதுவாயினும் பகவத் குணாநுபவம் ஒன்றே முக்கியம் என்றதாயிற்று-

—————————————————————-

வைகும் சிந்தை தானே பெரியது என்றார்-பிரதி பந்தகங்கள் நிறைந்த இடமே என்ன
பகவத் விஷயத்தில் நான் இழிந்தவாறே பிரதி பந்தகங்கள் போன இடம் தெரிய வில்லை -என்கிறார்

வானோ மறி கடலோ மாருதமோ தீயகமோ
கானோ ஒருங்கிற்றும்  கண்டிலமால் -ஆ ஈன்ற
கன்று உயரத் தாம் எறிந்து காய் உதிர்த்தார் தாள் பணிந்தோம்
வன் துயரை ஆ ஆ மருங்கு –54-

வானோ
ஆகாசமோ-ஆகாசத்தில் மறைந்து போயினவா

மறி கடலோ
மடிந்து மடிந்து அலை எரிகிற-கடலோ-கடலில் ஒளிந்து போயினவா

மாருதமோ
காற்றோ-காற்றில் உரு மாய்ந்து போயினவோ

தீயகமோ
நெருப்போ-நெருப்பிலே விழுந்து நசித்துப் போயினவோ

கானோ
காடோ-வனவாச யாத்ரை போயினவோ-அவை என்னருகில் இல்லை என்றதாயிற்று-இன்ன இடத்தில் மறைந்து போயின என்று தெரியவில்லை

ஒருங்கிற்று
அப்பாபங்கள் மறைந்து போன இடம்
ஒருங்கிற்றும் -பாட பேதம்

ஆ ஈன்ற கன்று
பசுவினால் பெறப்பட்ட வத்சாசுரனை

உயரத் தாம் எறிந்து
விளா மரத்தின் மேலே வீசி எறிந்து

காய் உதிர்த்தார் –
அவ விளா மரத்தின் காய்களை உதிர்த்த-கண்ணபிரான் உடைய

தாள்
திருவடிகளை

பணிந்தோம்
ஆஸ்ரயித்தோம்-அதன் பிறகு-
வன் துயரை
வலிய நம் பாபங்களை

ஆ ஆ ஆல்
ஐயோ பாவம்

மருங்கு கண்டிலம்
சமீபத்தில் காணோம் –

————————————————————————–

மருங்கோத மோதும் மணி நாகணையார்
மருங்கே வர அரியரேலும் ஒருங்கே
எமக்கு அவரைக் காணலாம் எப்பொழுதும் உள்ளால்
மனக்கவலை தீர்ப்பார் வரவு –55-

மருங்கோத மோதும்-
சமீபத்திலே கடலை மோதும் படியாகவும்-திருப் பாற் கடலிலே
மணி நாகணையார்
மாணிக்கத்தை உடைய-திரு வநந்த ஆழ்வானை படுக்கையாக உடையவருமான பெருமாள்-தென் திரை வருடத் திருப் பாற் கடலில் திரு வநந்த ஆழ்வான் மேல் திருக் கண் வளருமவர் என்றபடி

மருங்கே வர அரியரேலும்
ஒருவர்க்கும் ஸ்வ பிரயத்னத்தாலே அணுகி வந்து-கிட்ட முடியாதவராயினும்

ஒருங்கே எமக்கு அவரை உள்ளால் எப்பொழுதும்-ஒரே தன்மையாக
நமக்கு-அப்பெருமானை-மனத்தினாலே-எப்போதும் கண்டு அனுபவிக்கக் கூடும்

மனக்கவலை தீர்ப்பார்
நமது மனத்தில் உள்ள துன்பங்களை தொலைப்பவரும்

வரவு
தம்முடைய வருகையினாலே-மூன்றாம் வேற்றுமை உருபு தொங்கி கிடக்கிறது
வரவினால் என்றபடி
அவனுடைய நிர்ஹேதுக கிருபையினாலே-எனது நெஞ்சிலே புகுந்து-எப்பொழுதும் சேவிக்க எளியனாய் இருக்கிறான்-என் உள்ளத்திலே உறையும் அவனைக் காண அருமை உண்டோ –

————————————————————-

அவனுடைய நிர்ஹேதுக கிருபைக்கு அடி அறிய ஒண்ணாதே-காரணம் எதுவாய் இருந்தால் என்ன-வாழ்ச்சி நன்றாக இருக்கிறது அத்தனை-என்கிறார் இதில்-

வரவாறு ஓன்று இல்லையால் வாழ்வு இனிதால் எல்லே
ஒருவாறு ஒருவன் புகாவாறு -உருமாறும்
ஆயவர் தாம் சேயவர் தாம் அன்று உலகம் தாயவர் தாம்
மாயவர் தாம் காட்டும் வழி–56—

வரவாறு ஓன்று இல்லையால்
இன்ன வழியாக வந்தது என்று தெரியாது

வாழ்வு இனிதால் எல்லே
பலன் போக்யதாய் இரா நின்றது-ஆச்சர்யம்

ஒருவாறு ஒருவன்
எந்த சேதனனும்-எந்த உபாயாந்தரத்திலும்

புகாவாறு
பிரவேசிக்க வேண்டாதபடி

-உருமாறும்
தன்னுடைய ஸ்வரூப ஸ்வபாங்களை மாற்றிக் கொள்ளுகிற

சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாம் ஏக்கம் சரணம் வ்ரஜ-அஹம் தவா சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி மாசுச -தானே தலை மேல் ஏறிட்டுக் கொண்டு நோக்கும் கண்ணபிரான் –

அன்றிக்கே
உருமாறும்-
பரஞ்சோதி உருவை விட்டிட்டு அழுக்கு மானிட உருவை-ஏற்றுக் கொண்ட கோபால கிருஷ்ணன் என்றுமாம்

ஆயவர் தாம்
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ஆனவனும்

சேயவர் தாம் –
ஆசூர பிரக்ருதிகளுக்கு-எட்ட முடியாதவனும்
பாண்டவர்களுக்கு அணியனாயும் துரியோத நாதிகளுக்கு தூரஸ்தநாயும்
ஒரு கால விசேஷத்திலே அனைவருக்கும் சமீபஸ்ததானாக இருப்பவன் -என்பதை
அன்று உலகம் தாயவர்தாம் – என்கிறது அடுத்து

அன்று உலகம் தாயவர் தாம்
முன்பு ஒரு கால்-உலகங்களைத் தாவி அளந்தவனும்

மாயவர் தாம்
ஆச்சர்ய குண சேஷ்டிதங்களை உடையவனுமான-எம்பெருமான் –
இப்படி சேயனாயும் அணியனாயும் இருப்பது பற்றி மாயவர் தாம் என்கிறது

காட்டும் வழி
காட்டுகிற உபாயம்-

———————————————————————-

பிரதி பந்தகங்கள் நிறைந்த இடமே என்று நெஞ்சு தளும்ப
சமாதானம் படுத்துகிறார் இதில்–கோளரியின் உருவம் கொண்டு அவுணன் உடலம் குருதி குழம்பி எழக் கூர் உகிரால் குடைவாய் -பெரியாழ்வார்–வளை யுகிர் ஒளி மொய்ம்பில் மறவோனது ஆகம் மதியாது சென்று ஒரு உகிரால்
பிள எழ விட்ட குட்டமது வையம் மூடு பெரு நீரில் மும்மை பெரிதே -திரு மங்கை ஆழ்வார்

வழித்தங்கு வல்வினையை மாற்றானோ நெஞ்சே
தழீ இ க்கொண்டு பேராவுணன் தன்னை சுழித்து எங்கும்
தாழ்விடங்கள் பற்றி புலால் வெள்ளம் தானுகள
வாழ்வடங்க மார்விடந்த மால் –57-

வழித்தங்கு வல்வினையை
இடை வழியிலே நம்மைத் தங்கப் பண்ணுகிற-பிரதிபந்தகமான வலிய பாபங்களை

மாற்றானோ
போக்கி அருள மாட்டானோ -போக்கியே விடுவன்

நெஞ்சே
நெஞ்சமே

தழீ இ க்கொண்டு
அழுந்தக் கட்டிக் கொண்டு

பேராவுணன் தன்னை
யுத்த பூமியிலே-ஹிரண்யாசுரனை

சுழித்து எங்கும் உகள
கண்டவிடம் எங்கும் சுழுத்திக் கொண்டு-அலை எறிந்து கிளம்பும்படியாக

தாழ்விடங்கள் பற்றி –
பள்ள நிலங்கள் பக்கமாக

புலால் வெள்ளம்
ரத்த பிரவாஹமானது

வாழ்வடங்க
அந்த இரணியன் உடைய வாழ்ச்சி முடியும்படி

மார்விடந்த மால்
அவனது மார்பை பிளந்த பெருமாள் –

————————————————————

கீழே-வழித் தங்கும் வல்வினையை மாற்றானோ நெஞ்சே -என்றார்
எம்பெருமான் உம்மை பரம பதம் கூட்டிச் செல்வேன் என்ன
உன்னை மறவாமையே வேண்டுவது-உன்னுடைய திவ்ய ஆத்மகுணங்களையும்
திவ்ய மங்கள விக்ரஹ குணங்களையும்-இப்போது அனுபவிக்குமாறு அருள் செய்தது போலே-மேலுள்ள காலங்களிலும் அருள் செய்கையாம்-எப்போதும் அனுபவிக்கையாம்-
மாலே படிச் சோதி மாற்றேல் இனி உனது
பாலே போல் சீரில் பழுத்து ஒழிந்தேன் -மேலால்
பிறப்பின்மை பெற்று அடிக்கீழ் குற்றேவல் அன்று
மறப்பின்மை யான் வேண்டும் மாடு –58-

மாலே
திருமாலே

படிச் சோதி மாற்றேல்-
உன்னுடைய திவ்ய மங்கள விக்ரஹ தேஜசை -எனக்கு ஒரு காலும் மாற்றாமல்
நித்ய அனுபவ விஷயம் ஆக்க வேணும்
படி -என்று திரு மேனிக்கு பெயர்
உனது திருமேனி ஒளியை இப்போது அனுபவித்துக் கொண்டு இருப்பது போலே
என்றைக்கும் மாறாமல் அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்கும் படி அருள வேணும் –

இனி –
இனிமேல்

உனது-
உன்னுடைய –

பாலே போல் சீரில் பழுத்து ஒழிந்தேன்
பால் போல் பரம போக்யமான-திருக் கல்யாண குணங்களிலே-ஆழ்ந்து விட்டேன் –
இத்தால் குணானுபவமே முக்கியமே ஒழிய கைங்கர்யம்-அவ்வளவு முக்கியம் இல்லை என்றபடி

மேலால் –
மேலுள்ள காலத்தில் –

பிறப்பின்மை பெற்று –
வீடு பெற்று

அடிக்கீழ் குற்றேவல்
உனது திருவடி வாரத்திலே-கைங்கர்யம் பண்ணுவது

யான் வேண்டும் மாடு அன்று
நான் அபேஷிக்கும் செல்வம் அன்று

மறப்பின்மை
உன்னை மறவாது இருத்தலே வேண்டுவது
இது ஒன்றே யான் வேண்டும் மாடு
சமத்காரமாக அருளிச் செய்கிறார்
அவி ச்ம்ருதிஸ் தவச் சரணார விந்தே பாவே பாவே மேஸ்து
பவத் பிரசாதாத் -முகுந்த மாலை ஸ்ரீ ஸூக்தியை போலே –

———————————————————————

இருள் தரும் மா ஞாலத்திலே இருள் இடை இடையே கலந்து-பரிமாறும் இ றே-பகவத் குணங்களை அனுபவித்த ஆழ்வார்-சம்சார தண்மை தோன்றத் தொடங்க திரு உள்ளம் நொந்து பேசுகிறார் –

மாடே வரப் பெறுவாராம் என்றே வல்வினையார்
காடானும் ஆதானும் கைக் கொள்ளார் -ஊடே போய்
பேரோதம் சிந்து திரைக் கண் வளரும் பேராளன்
பேரோதச் சிந்திக்கப் பேர்ந்து –59-

மாடே வரப் பெறுவாராம் என்றே
இன்னமும் நம்மிடத்திலே-வாழப் பெறலாம் என்ற-எண்ணத்தினாலோ
கீழே மாடு -செல்வம் அர்த்தம் இங்கே பக்கம்-மாடு -பொன் பக்கம் செல்வம் -நிகண்டு
என்றே சொல் நயத்தால் வாராமை காட்டி அருளுகிறார்
இனி நம்மிடம் வல்வினைகள் தங்க இடம் இல்லை என்றபடி –

வல்வினையார்
கொடிய பாவங்கள்

காடானும் ஆதானும் கைக் கொள்ளார் –
காடுகளிலோ மற்று ஏதேனும் ஓர் இடத்திலோ-போய்ச் சேராமல் இருக்கின்றனவோ
கீழே வானோ மறி கடலோ –என்று அருளிச் செய்த ஆழ்வார்-இப்பொழுதும் மீண்டும் இப்படி அருளிச் செய்யும்படி-இருள் தரும் மா ஞாலத்தின் கொடுமை

பேரோதம் –
விசாலமான கடலிலே

சிந்து திரை ஊடே போய்
சிதறி விழுகின்ற-அலைகளின் உள்ளே சென்று

கண் வளரும் –
திருக் கண் வளர்ந்து அருளா நின்றுள்ள –

பேராளன் –
எம்பெருமானுடைய

பேரோதச் சிந்திக்கப் –
திரு நாமங்களை சிந்திக்க வேணும்-என்று நினைத்த மாத்ரத்திலே

பேர்ந்து
நம்மை விட்டு கிளம்பி –

—————————————————————-

வல்வினைகள் அடர்த்தாலும்-தமது அத்யாவசாயம் குலையாமல் இருப்பதை அருளிச் செய்கிறார் இதில்-நெஞ்சே உனக்கு புதிதாக உபதேசிக்க வேண்டியது இல்லை
அவனை விஸ்வசித்து அவனையே அனுவர்த்தித்து உஜ்ஜீவிப்பாய் ஆகில் உகக்கிறேன்
இல்லையாகில் தான் தோன்றியான நெஞ்சு போகிறபடி போய்த் தொலையட்டும்
என்று வெறுத்து இருக்கிறேன் -என்கிறார் –

பேர்ந்து ஓன்று நோக்காது பின்னிற்பாய் நில்லாப்பாய்
ஈன் துழாய் மாயனையே என்னெஞ்சே-பேர்ந்து எங்கும்
தொல்லை மா வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
இல்லை காண் மற்றோர் இறை–60

பேர்ந்து ஓன்று நோக்காது-
வேறு ஒன்றையும் கணிசியாமல்

ஈன் துழாய் மாயனையே பின்னிற்பாய்-
போக்யமான திருத் துழாய் மாலையை-அணிந்துள்ள எம்பெருமானையே பற்றி-நின்றாலும் நில்லு

நில்லாப்பாய் –
அப்படிஅவனைப் பற்றாது ஒழியினும் ஒழி-

என்னெஞ்சே

தொல்லை –
அநாதியாய்-பரமபதம் போலே நரகமும் அநாதியே
சுக்ல கிருஷ்ண கதீ ஹ்யதே ஜகதஸ் சாஸ்வதே மதே-இரண்டுமே நித்யமாக சொல்லப் பட்டதே-ஸ்தானம் நித்யம் எனபது இரண்டுக்கும் ஒக்கும்
பரம பதம் சென்றார் நச புன ஆவர்த்ததே எனபது மட்டும் வாசி

மா வெந்நரகில்-
பெரிதாய் கடினமான நகரிலே –

சேராமல்
போய்ப் புகாமல்

காப்பதற்கு
நம்மை ரஷிப்பதற்கு –

-பேர்ந்து எங்கும் இல்லை காண் மற்றோர் இறை
பேர்ந்து மற்று ஓர் இறை எங்கும் இல்லை காண்-வேறு ஒரு ஸ்வாமியும் வேறு இடத்தில் இல்லை காண் –

எருத்துக் கொடி யுடையானும் பிரமனும் இந்த்ரனும் மற்றும் ஒருவரும்
இப்பிறவி என்னும் நோய்க்கு மருந்து அறிவாரும் இல்லை -பெரியாழ்வார் திருமொழி
நீளரலைச் சுற்றி கடைந்தான் பெயர் அன்றே தொன்னரகைப் பற்றிக் கடத்தும் படை -பொய்கையார்-

—————————————————————

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருவந்தாதி -வியாக்யானம் –பாசுரங்கள் -41-50–திவ்யார்த்த தீபிகை –

September 16, 2014

மல்லர் சரித்ரம் நினைவுக்கு வர-அத்தை அருளிச் செய்கிறார் –
உனது ஸூகுமாரமான திருக்கையால்-சிறிதும் வயிறு எரிச்சல் படாமல் கல்லாகக் கிடந்தனவே அந்தோ-

வலியம் என நினைந்து வந்து எதிர்ந்த மல்லர்
வலிய முடியிடிய வாங்கி -வலிய நின்
பொன்னாழிக் கையால் புடைதிடுதி கீளாதே
பல் நாளும் நிற்குமிப்பார்–41-
வலியம் என நினைந்து-
நாமே பல சாலிகள் என்று நினைத்துக் கொண்டு –

வந்து எதிர்ந்த மல்லர் –
எதிரிட்டு வந்த மல்லர்களுடைய

வலிய முடியிடிய –
வலிதான தலைகள்-சிதறி ஒழியும்படி –

வாங்கி –
போக்கடித்து

-வலிய நின் பொன்னாழிக் கையால்
உன்னுடைய வலிதாயும்-அழகிய திரு ஆழியையும்-யுடைத்தாய் இருந்துள்ள
திருக் கையாலே

புடைதிடுதி –
அந்த மல்லர்களை அடித்து விட்டாய் –

நீ கை நோவ கார்யம் செய்தததை கண்ணாலே கண்டு வைத்தும்-கீளாதே பல் நாளும் நிற்குமிப்பார்-இந்த உலகமானது-வயிறு வெடித்து மாய்ந்து போகாமல்-சிரஞ்சீவியா இருக்கின்றதே
என்ன நல்ல நெஞ்சே –
அன்றிக்கே
வலிய நின் பொன்னாழிக் கையால் கீளாதே புடைதிடுதி-இரணியனது மார்வைக் கீண்டு எறிந்தது போலும்-கேசியின் வாயைக் கீண்டு எறிந்தது போலும்
மல்லர்களைக் கீண்டு எறியாமல் மல் போர் செய்யும் முறைமைக்குத் தகுதியாக
திருக் கைகளாலே புடைத்திட்டாய்
அப்படி புடைத்திரா விட்டால் இந்த உலகம் அஸ்தமித்து போயிருக்கும்
அந்த மல்லர்களை புடைத்திடவே நீயும் பிழைத்து-இவ்வுலகமும் நிலை பெற்று -நிற்கிறது-என்றுமாம்-

—————————————————————-

தேவதாந்திர பஜனம் பண்ணி திரிகிறார்களே-வேதங்களும் வைதிகர்களும் பல பல செயல்களை செய்து அருளினவன்-
ஸ்ரீ மன் நாராயணனே என்று சொல்ல-சர்வ பிரகாரங்களாலும் அவனே ரஷகனாய் இருக்க-மற்று ஒருவருக்கு சேஷப்பட்டு இருக்க வழி இல்லையே –

பாருண்டான் பாருமிழ்ந்தான் பாரிடந்தான் பாரளந்தான்
பாரிடம் முன் படைத்தான் என்பரால் -பாரிடம்
ஆவானும் தானானால் ஆரிடமே மற்று ஒருவர்க்கு
ஆவான் புகவாலவை–42-

பாருண்டான்
பிரளய காலத்தில் பூமியை விழுங்கினான்

பாருமிழ்ந்தான் –
பிறகு அதைப் புறப்பட விட்டான் –

பாரிடந்தான்
மகா வராஹமாய்-பூமியை ஓட்டுவித்து எடுத்தான்

பாரளந்தான்
திரு விக்ரமனாய் பூமியை அளந்து கொண்டான்

பாரிடம் முன் படைத்தான்
முதல் முதலாக இப் பூமியை எல்லாம் உண்டாக்கினான்

என்பரால் –
என்று சாஸ்திர ஞானிகள் சொல்லுகிறார்கள்

பாரிடம் ஆவானும் தான்
அவனே சகல பிரபஞ்ச ஸ்வ ரூபியாகவும் இருக்கிறான் -சர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம -உபநிஷத்-எல்லா பொருள்களும்-ப்ரஹ்மத்தை-ஆதாரமாகவும்-ரஷகமாகவும்
சேஷியாகவும்-தாரகமாகவும் -கொண்டவை -என்றபடி

ஆனால்
ஆனபின்பு –

ஆரிடமே
ஆர் இடம்-நமக்கு ஆச்ரயமாகக் கூடியவர்கள் வேறு ஆர் -யாரும் இல்லை

அவை
இவ்வுலகங்கள்

மற்று ஒருவர்க்கு
ஸ்ரீ மன் நாராயணனைத் தவிர-மற்று ஒரு தெய்வத்துக்கு

ஆவான் புகா
சேஷப்பட்டு இருக்க மாட்டா –

ஆவான் புகுதல்
அடிமைப்பட நேர்தல்-இவன் அவனுக்கு ஆனான் என்றது இவன் அவனுக்கு அடிமைப் பட்டான் -என்றபடி
புகா -பலவின்பால் எதிர்கால எதிர்மறை வினை முற்று
கீழ்ச் சொன்ன செயல்கள் எம்பெருமான் தவிர மற்று ஒருவர் இடமும் பொருந்த மாட்டா -என்றபடி-

——————————————————————-

ஸ்ரீ மன் நாராயாணனே பராத்பரன் என்பதை வேறு ஒரு முகத்தாலும் ஸ்தாபித்துக் கொண்டு அருளுகிறார் –

அவயம் என நினைந்து வந்த சுரர்பாலே
நவையை நளிர்விப்பான் தன்னை -கவையில்
மனத்துயர வைத்திருந்து வாழ்த்தார்க்கு உண்டோ
மனத்துயரை மாய்க்கும் வகை–43-

அவயம் என நினைந்து வந்த
அபயம் வேண்டி வந்து சரணம் அடைந்த –
சக்ருதேவ பிரபன்னாய தவாச்மீ திச யாசதே
அபயம் சர்வ பூதேப்யோ ததாம் ஏதத் வ்ரதம் மம-
அபயபிரதானம் தேடி வருகின்ற தேவதைகள்-அபயம் -அவயமாக திரிந்து
அவையம் -அந்தாதிக்கு சேர பாட பேதம் -அப்போது இடைப்போலி

சுரர்பாலே –
தேவதைகள் இடத்திலே

நவையை –
குற்றம் குறைகளை -துக்கமும் நவை

நளிர்விப்பான் தன்னை –
போக்கடிக்கும் எம்பெருமானை-நளிர்வித்தல் -நடுங்கச் செய்தல்
பகைவர்களை நடுங்க செய்து அருளி ஒழித்து அருளி -செய்பவன் தன்னை

வேத அபஹார -மது கைடபர்கள் கையிலே பறி கொடுத்த ப்ரஹ்மன் துயரமும்
குரு அபஹார -ப்ரஹ்மஹத்தி தோஷம் பீடித்த ருத்ரன் துயரமும்
தைத்ய பீடா -மகா பலி இடம் பறி கொடுத்த இந்திரன் துயரம் என்ன
மற்றும் பலவற்றையும் தீர்த்து அருளிய பிரான் ஸ்ரீ மன் நாராயணனே –

கவையில் மனத்துயர வைத்திருந்து
ஒருபடிப் பட்ட மனத்திலே-பரிபூர்ணமாக வைத்துக் கொண்டு இருந்து
கவை -இரண்டு பட்டு இருத்தல்
கவை இல்லாமை -ஒருப் படி பட்டு இருத்தல்
அனந்யா சிந்த யந்தோ மாம் -ஸ்ரீ கீதை –
எம்பெருமானையே உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் துணிந்து இருக்கை
எவைகோல் அணுகப் பெருநாள் என்று எப்போதும்
கவையில் மனம் இன்றிக் கண்ணீர்கள் கலுழ்வன்
நவையில் திரு நாரணன் சேர் திரு நாவாய்
அவையுள் புகலாவது ஓர் நாள் அறியேனே -திருவாய்மொழி-9-8-3-

வாழ்த்தார்க்கு-
மங்களா சாசனம் பண்ணாதவர்களுக்கு

உண்டோ -மனத்துயரை மாய்க்கும் வகை
மனத்துயரை மாய்க்கும் வகை -உண்டோ-தங்கள் மனத்தில் உள்ள துக்கங்களை
போக்கிக் கொள்ள வழி ஏது

—————————————————————

பிள்ளை திரு நறையூர் அரையர் நிர்வாஹம் –
வகை சேர்ந்த நல் நெஞ்சம் –
எம்பெருமான் உடைய ஏதோ ஒரு குணத்திலும் ஏதோ ஒரு சேஷ்டிதத்திலும் பொருந்தி நின்ற நல்ல மனமும்-அத்தையே பேசும் நாக்கும்
சகல குணங்களிலும் சகல சேஷ்டிதங்களிலும் நெஞ்சு பொருந்த வேண்டி இருக்க
அப்படி இல்லாமல் இருப்பது முற்காலத்தில் செய்த பாபமே -என்பதாக -பட்டர் நிர்வாஹம் –
ஞானம் பிரசரிப்பதற்கு வழியாக அமைந்துள்ள நெஞ்சும்
எம்பெருமானை பேசுவதற்கு யோக்யமான நாவோடு கூடின வாயும்
ரஜோ தமோ குணம் மிக்கு-சுயமாகவே பகவத் விஷயத்தில் படிந்தில்லை யாகிலும்
நம்மை ஈஸ்வரன் சிருஷ்டித்து அருளியது எதற்கு-நமக்கு கரண களேபரங்கள் கொடுத்தது எதற்கு-என்று ஆராய்ந்து-பகவத் விஷயத்தில் இழிந்து மங்களா சாசனம் பண்ண பிராப்தமாய் இருக்க-சம்சாரிகள் அடியோடு இழியாது இருக்கிறார்களே
மேல் உள்ள காலமும் நித்ய சம்சாரிகளாக போவதற்கு-இப்படி பாபிகளாக திரிகிறார்களே -என்று-

வகை சேர்ந்த நல் நெஞ்சம் நாவுடைய வாயும்
மிக வாய்ந்து வீழா வெனிலும்-மிக வாய்ந்து
மாலைத் தாம் வாழ்த்தாது இருப்பார் இதுவன்றே
மேலைத் தாம் செய்த வினை–44-

வகை சேர்ந்த நல் நெஞ்சம்
ஜ்ஞானதிற்கு மார்க்கமாக ஏற்ப்பட்டு இருக்கிற நல்ல நெஞ்சமும்

நாவுடைய வாயும் –
எம்பெருமானை பேசுவதற்கு உறுப்பான-நாவொடு கூடிய வாக்கும்

மிக வாய்ந்து வீழா வெனிலும்-
எம்பெருமானை நன்றாக கிட்டி-அனுபவிக்கா விட்டாலும்

மிக வாய்ந்து மாலைத்-
நன்றாக ஆராய்ச்சி பண்ணி-எம்பெருமானை –

தாம்
சேதனராய் பிறந்து இருக்கிற தாங்கள்

வாழ்த்தாது இருப்பார் –
வாழ்த்தாமல் வாளா கிடக்கின்றார்கள்

இதுவன்றே மேலைத் தாம் செய்த வினை
மேலைத் தாம் செய்த வினை இது வன்றே-மேலுள்ள காலமும் கெட்டுப் போவதற்காக
தாங்கள் செய்து கொள்ளுகிற-பாபம் அன்றோ இது –

————————————————————

மாறி மாறி பல பிறவிகள் எடுத்து இருந்தாலும்-இனி மேல் பிறவாமைக்கு வழி தேடிக் கொண்டேன் என்கிறார் –

வினையார் தர முயலும் வெம்மையை அஞ்சி
தினையாம் சிறிது அளவும் செல்ல -நினையாது
வாசகத்தால் ஏத்தினேன் வானோர் தொழுது இறைஞ்சும்
நாயகத்தான் பொன்னடிகள் நான் –45-

வினையார் தர முயலும்-
பாபங்கள் நமக்கு உண்டு பண்ண நினைக்கிற

வெம்மையை அஞ்சி –
கொடிய துன்பங்களுக்கு அஞ்சி

தினையாம் சிறிது அளவும்
தினை யளவு சிறிய அல்ப காலமும்-அதி அல்ப காலமும்

செல்ல -நினையாது
வீணாகக் கழிய விரும்ப மாட்டாமையினாலே

வாசகத்தால் ஏத்தினேன் –
சொற்களாலே துதிக்கின்றேன்

வானோர் தொழுது இறைஞ்சும் நாயகத்தான்
நித்ய சூரிகள் தொழுது வணங்கும்-பெருமை வாய்ந்த பெருமானுடைய

பொன்னடிகள்
திருவடிகளை –

நான் –
அடியேன்-

—————————————————————–

உபாய உபேயங்கள் இரண்டும்-எம்பெருமான் ஒருவனே என்னும் உறுதியை
அருளிச் செய்கிறார் –

நான் கூறும் கூற்றாவது இத்தனையே நாள் நாளும்
தேங்கோத நீருருவம் செங்கண் மால் -நீங்காத
மாகதியாம் வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
நீ கதியாம் நெஞ்சே நினை –46-

கதி -கமன சாதனம்
கதி –கந்தவ்ய ஸ்தலம்
நான் கூறும் கூற்றாவது இத்தனையே நாள் நாளும்
நாள் தோறும் நான் உனக்கு சொல்லும் சொல்லாவது-இவ்வளவே காண்
கூற்று– சொல்– கூறப்படுவது- கூற்று

தேங்கோத நீருருவம்-
ஓடாமல் தேங்குகின்ற-கடல் போன்ற திரு நிறத்தை யுடையவனும்

செங்கண் மால் –
செந்தாமரை போன்ற திருக் கண்களை யுடையவனுமான-சர்வேஸ்வரன்

நீங்காத மாகதியாம்-
ஒரு நாளும் விட்டுப் பிரியக் கூடாத-சிறந்த உபேயமாய் இரா நின்றான் –

அவ்வளவும் அல்லாமல்

வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
கொடிய சம்சாரத்திலே பொருந்தாமல்-நம்மை ரஷிப்பதற்கு
சம்சாரம் -வெந்நரகம்

கதியாம்
உபாயமாகவும் இரா நின்றான்

நெஞ்சே-நீ- நினை
நெஞ்சே நீ இத்தை-அனுசந்திக்கக் கடவை –

————————————————————————–

நினைத்து இறைஞ்சி மானிடவர் ஓன்று இரப்பர் என்றே
நினைத்திடவும் வேண்டா நீ நேரே -நினைத்து இறைஞ்ச
எவ்வளவர் எவ்விடத்தோர் மாலே அது தானும்
எவ்வளவும் உண்டோ எமக்கு –47

நினைத்து இறைஞ்சி மானிடவர் ஓன்று இரப்பர்-
இவ்வுலகத்தவர்கள் நம்மை-ஒரு பொருளாக நினைத்து வணங்கி-ஏதாவது ஒரு அல்ப பலனையாவது-நம்மிடத்தில் வேண்டிக் கொள்வார்கள் –

என்றே நினைத்திடவும் வேண்டா
என்று கூட நீ நினைக்க வேண்டா

இப்பாவிகள் அல்ப பலன்களைக் கேட்டு அதுக்கும் உன் இடம் வராமல்
தேவதாந்த்ரங்கள் பக்கல் ஒடுமவர்கள் -ஆரோக்கியம் தேடி ஆதித்யனை பற்றி
செல்வம் வேண்டி சிவனைத் தொழுது-ஆயுளை வேண்டி அயனை அடைந்து
இப்படி உன்னை உபாயமாக கூட பற்றாமல் இருக்க -இப்படியானபின்பு

நீ நேரே -நினைத்து இறைஞ்ச
இவர்கள் உன்னையே உபாயமாகவும்-உபேயமாகவும் நினைத்து-தொழுவதற்கு

எவ்வளவர்-
என்ன அறிவுள்ளவர்கள் –

எவ்விடத்தோர்
அப்படிப் பட்ட அறிவு உடையோர்கள் இடத்தில் தான்-உள்ளார்களா
இருள் தரும் மா ஞாலத்தில் அன்றோ இருக்கிறார்கள்
நேரே நினைத்து இறைஞ்ச எவ்விடத்தோர் முதலில் சொல்லி-அப்புறம் எவ்வளவர்

மாலே –
சர்வேஸ்வரனே

அது தானும் –
கீழ் சொன்ன மானிடர்கள் போன்ற துர்புத்தி

எவ்வளவும் உண்டோ
சிறிதேனும் உண்டாகக் கூடியதோ-உபாய உபேயம் நீ தான் என்ற உறுதி
எமக்கு நிலை பெற்றது அன்றோ

எமக்கு
உன்னுடைய நிர்ஹேதுக கடாஷத்துக்கு பாத்ரமான அடியோங்களுக்கு என்றால்

இத்தால்-உன்னுடைய நிர்ஹேதுக கடாஷத்துக்கு இலக்காகும்படி அதிகாரம் இருந்தால் கடைத்தேறலாம் -என்றபடி-

——————————————————————-

இப்பாட்டிலும் தமது உறுதியை பேசுகிறார் –
பரமபதம் பாரித்து இருந்தோம் என்றும்-வேண்டாம் என்று இருந்தோம்
பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்
எம்மா வீட்டுத் திறமும் செப்பம் போலேவும்-

எமக்கி யாம் விண்ணாட்டுக்கு உச்சமதாம் வீட்டை
அமைத்து இருந்தோம் அஃது அன்றே யாம் ஆறு அமைப்பொலிந்த
மென்தோளி காரணமா வெம்கோடு ஏறு ஏழுடனே
கொன்றானையே மனத்துக் கொண்டு –48-

யாம் விண்ணாட்டுக்கு உச்சமதாம் வீட்டை
அடியோம்-மேல் உலகங்களுக்கு எல்லாம் மேலான பரமபதத்தை

எமக்கு அமைத்து இருந்தோம்-
எமக்கு பிராப்ய பூமியாக பாரித்துக் கொண்டு இருந்தோம்

அஃது அன்றேயாம் ஆறு
அப்படி இருப்பது அன்றோ-முமு ஷூத்வத்திற்கு ஏற்று இருப்பது

அமைப்பொலிந்த மென்தோளி காரணமா –
மூங்கில் போலே பருத்து விளங்குகின்ற-மெல்லிய தோள்களை உடையளான
நப்பின்னை பிராட்டிக்காக –
அமை -மூங்கில் -திரண்டு உருண்டு இருக்க திருஷ்டாந்தம்

வெம்கோடு ஏறு ஏழுடனே
கொடிய கொம்புகளை உடைய-ஏழு காளைகளை -ஒரு நொடிப் பொழுதிலே –

கொன்றானையே மனத்துக் கொண்டு
முடித்த எம்பெருமானையே-சிந்தையிலே த்யானித்துக் கொண்டு

கண்ணபிரான் குண சேஷ்டிதங்களையே மனத்தில்-த்யானித்து கொண்டு இருக்கும் அடியேனுக்கு பரமபதம் எதற்கு என்னவுமாம் –

————————————————————–

இங்கே இருந்து குணாநுபவம் செய்து கொண்டு இருந்தாலும்
திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் சேவிக்க ஆசை உண்டாகுமே
அத்தால் அலமாப்பு அடைகிற படியை அருளிச் செய்கிறார் –

கொண்டல் தான் மால்வரை தான் மா கடல் தான் கூரிருள் தான்
வண்டு அறாப் பூவை தான் மற்றுத்தான் -கண்ட நாள்
காருருவம் காண்டோரும் நெஞ்சோடும் கண்ணனார்
பேருரு என்று எம்மைப் பிரிந்து –49-

கொண்டல் தான் மால்வரை தான் மா கடல் தான் கூரிருள் தான்
மேகங்களையும்-கருவுடை மேகங்கள் கண்டால் உன்னைக் கண்டால் ஒக்கும் கண்கள் என்றும்-ஒக்கும் மால் உருவம் என்று உள்ளம் குழைந்து நாள் நாளும்
தொக்க மேக பல் குழாங்கள் காணும் தோறும் தொலைவான் நான் -என்றும்

பெரிய மலைகளையும்-நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி நெடுமாலோ வென்று கூவும்-
கரும் கடலையும்-கடல் வண்ணன் என்றே திருநாமம் இ றே
செறிந்த இருளையும்-தானோர் இருளன்ன மா மேனி எம்மிறையார்
இருள்விரி சோதிப் பெருமான் -திருவாசிரியம்

வண்டு அறாப் பூவை தான்-
தேனில் நசையாலே வண்டுகள் விட்டு நீங்காத-பூவைப் பூவையும்
பூவைப் பூ வண்ணா -என்னும்

மற்றுத்தான் -காருருவம்-
மற்று கார் உருவம் தான் -மற்றுள்ள-குவளை குயில் மயில் முதலிய
கறுத்த உருவங்களையும் –
பைம் பொழில் வாழ் குயில்காள் மயில்காள் ஒண் கரு விளைகாள்
வம்பக் களங்கனிகாள் வண்ணப் பூவை நறுமலர்காள் ஐம் பெரும் பாதகர்காள்
அணி மால் இரும் சோலை நின்ற எம்பெருமான் உடைய நிறம் உங்களுக்கு என் செய்வதே –நாச்சியார் திரு மொழி -9-4-

கண்ட நாள்
பார்க்கும் காலத்தில்

காண்டோரும்
பார்க்கும் போது எல்லாம்-பிரமம் என்று இல்லாமல் காணும் தோறும் எல்லாம் இப்படியே

நெஞ்சோடும் கண்ணனார் பேருரு என்று எம்மைப் பிரிந்து
என் மனமானது-இவை கண்ணபிரான் உடைய-அழகிய திருமேனி என்று எண்ணி
என்னை விட்டு நீங்கி அங்கே ஓடும்-

——————————————————–

இப்படி அந்நியதா ஞானமாகவே முடிந்து விட்டதே –அவன் திரு உள்ளத்தில் இரக்கம் இல்லையா என்கிறார் –

பிரிந்து ஓன்று நோக்காது தம்முடைய பின்னே
திரிந்து உழலும் சிந்தனையார் தம்மை புரிந்து ஒரு கால்
ஆவா வென இரங்கார் அந்தோ வலிதே கொல்
மாவாய் பிளந்தார் மனம்–50-

பிரிந்து ஓன்று நோக்காது
தம்மை விட்டு பிரிந்து-வேறு ஒன்றில் கண் வையாமல்

தம்முடைய பின்னே திரிந்து உழலும்
தம்மோடு கூடவே அலைந்து கொண்டு திரிகிற

சிந்தனையார் தம்மை
என் நெஞ்சினாரை

புரிந்து ஒரு கால்
ஒரு காலாகிலும் அன்பு கூர்ந்து

ஆவா வென இரங்கார்
ஐயோ என்று அருள் புரிகின்றிலர்-பகவான் –

அந்தோ

வலிதே கொல்மாவாய் பிளந்தார் மனம்
கேசி வாயைப் பிளந்த-அப்பெருமான் உடைய நெஞ்சு கடினமோ
ஆஸ்ரிதர்க்காக கேசி வதம் செய்து அருளின பிரான் திரு உள்ளம்
என் விஷயத்தில் கல் நெஞ்சாக உள்ளதே –
மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்றவர் ஆகையாலே
இரக்கம் அற்றவன் சொல்லக் கூசி
அந்தோ வலிதே கொல் என்று அருளிச் செய்கிறார்-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருவந்தாதி -வியாக்யானம் –பாசுரங்கள் -31-40–திவ்யார்த்த தீபிகை –

September 15, 2014

வல்வினையார் – தாம் ஈண்டு அடி எடுப்பதன்றோ அழகு -என்றார்
அப்படி வெளியே புறப்பட உபாயம் என் என்னில்-எம்பெருமானுக்கு நிழலும் அடி தாறும் ஆனோம்-விட்டு நீங்காது அத்தாணிச் சேவகம் செய்யப் பெற்றோம்-
ஆகையாலே கார்யம் கை கூடிற்று –ஏஷ நாராயண ஸ்ரீ மான் ஷீரார்ணவ நிகேதன நாக பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யா கதோ மதுராம் புரிம் -என்றபடி-திருப்பாற் கடலிலே இருந்து எழுந்து அருளி-
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாய் திருவவதரித்து-குடக்கூத்தாடி-அந்த விடாய் தீர மீண்டும் அங்கே போய் சயனித்து அருளி-இளைப்பாறுகின்ற பெருமானுக்கு நிழலும் அடிதாறும் ஆனோம்

அழகும் அறிவோமாய் வல்வினையைத் தீர்ப்பான்
நிழலும் அடிதாறும் ஆனோம் சுழலக்
குடங்கள் தலை மீது எடுத்துக் கொண்டாடி அன்று அத்
தடங்கடலை மேயார் தமக்கு–31-

அழகும் அறிவோமாய்
அழகிய உபாயத்தை அறிந்தோமாக-பிரகரண பலத்தால் இங்கு உபாயம் அர்த்தம்

வல்வினையைத் தீர்ப்பான்
வலிய பாபங்களைத் தீர்த்துக் கொள்ளுவதற்காக
வல்வினையும் தீர்ப்பான் -பாடபேதம்

நிழலும் அடிதாறும் ஆனோம்-
பாத நிழலாகவும்-பாத ரேகையாகவும்-உடன்பட்டோம் ஆனோம்
நிழல் ஆனோம் என்று முதல் அருளினார்-அதில் திருப்தி அடையவில்லை
உலகில் நிழல் வ்யக்தியை விட்டு தனிப்படவும் காணப்படும்
அப்படி இல்லாமல் உடன் பட்டே காணப்படும் பாதரேகை என்பதால் அதையும் சேர்த்து அருளிச் செய்கிறார்

நம் சம்ப்ரதாயத்தில்
ஸ்ரீ எம்பார் -எம்பெருமானார் உடைய திருவடி நிழல் –ராமானுஜ பதச்சாயா
ஸ்ரீ வானமா மலை சீயர் -மணவாள மா முனி உடைய பாதரேகை -ரம்யஜா மாத்ரு யோகீந்திர பாத ரேகாமயம்
ஸ்ரீ முதலி ஆண்டான் -எம்பெருமானார் பாதுகை –பாதுகே எதிராஜச்ய

குடங்கள் தலை மீது எடுத்துக் கொண்டு
குடங்களை தலையின் மேலே எடுத்து வைத்துக் கொண்டு –

சுழல ஆடி
ஆகாசத்திலே சுழன்று வரும்படி கூத்தாடி

அன்று –
முற்காலத்திலே
அக்குடக் கூத்து ஆடின விடாய் தீருவதற்காக

அத் தடங்கடலை மேயார் தமக்கு –
முதலிலே விட்டு வந்த-அந்த பெரிய திருப் பாற் கடலிலே-போய்ச் சேர்ந்த பெருமானுக்கு-

———————————————————————–

மீண்டும் நைச்யம் பாவிக்க-இந்த இழவுக்கு என் செய்வேன்-இப்படி மீண்டும் மீண்டும் வருதால் யான் செய்வது இவ்விடத்து இங்கு யாது –என்கிறார் –

தமக்கு அடிமை வேண்டுவார் தாமோதரனார்
தமக்கு அடிமை செய் என்றால் செய்யாது எமக்கென்று
தாம் செய்யும் தீ வினைக்கே தாழ்வுறுவர் நெஞ்சினார்
யாம் செய்வது இவ்விடத்து இங்கி யாது–32-

தமக்கு அடிமை வேண்டுவார்-
தமக்கு அடிமையாய் இருப்பதற்கு ஆசைப் படுமதான

தாமோதரனார் தமக்கு-
தாம்பால் ஆப்புண்ட பெருமானுக்கு

தாம் பிறருக்கு அடிமை செய்ய ஆசைப் படுவான் எம்பெருமான்
தமக்கு அடிமை செய்வார் வேணும்  என்றும் ஆசைப் படுவான் எம்பெருமான்
அடிமை -சேஷத்வம் -சேஷபூதர்-தமக்கு அடிமையை உகக்குமவர் -அது எங்கே கண்டோம் என்னில்
தாமோதரனார் –
அனுகூலையான தாயாருக்கு அடி உண்பது கட்டுண்பது வானவிடத்திலே கண்டோமே
இதனால் எம்பெருமானுக்கு சேஷத்வத்திலே விருப்பமுடைமை அறிகிறோம்
ஐக ஏக  சேஷியாக இருக்க இட்டுப் பிறந்த எம்பெருமானே சேஷத்வத்தில் ஆசை கொள்ளுவதாக இருக்க-
சேஷத்வதுக்கு இட்டுப் பிறந்த என் நெஞ்சானது இதன் ரசம் அறியாதே பிற்காலிக்கிறதே
ஸ்வா தந்த்ர்யம் கொண்டு-
நெடும்காலம் நைச்ச்ய அனுசந்தானம் பண்ணிப் போந்த வாசனையாலே பிற காலிக்க
எம்பெருமானோ மேல் விழுகிறான்-இந்த அவஸ்தையில் என்ன செய்வது -அலைபாய்கிறார்

அடிமை செய் என்றால்-
நெஞ்சே நீ அடிமை செய் என்றால் –

நெஞ்சினார் செய்யாது –
எனது நெஞ்சானது-அப்படியே அடிமை செய்யாது –

எமக்கென்று –
என் வார்த்தை கேளாத ஸ்வா தந்த்ர்யம் பாராட்டி-நெஞ்சினார் என்ற பன்மைக்கு ஏற்ப –எமக்கென்று –

தாம் செய்யும் தீ வினைக்கே –
வெகு காலமாக தாம் செய்து வருகிற-தப்புக் கார்யத்திலே –

தாழ்வுறுவர் –
ஊன்றி இருக்கின்றது

யாம் செய்வது இவ்விடத்து இங்கி யாது –
இப்படிப் பட்ட நிலையில்-நான் செய்யத் தக்கது என்னோ –

தாம் செய்த பாபங்களை நினைத்து-இப்படி பாபியான நாமோ பகவானை அனுபவிப்பது என்று தாழ்வுறுவர்-நைச்ச்யம் கொண்டாடி –
திருவாய் மொழியில் நைச்ச்யம் பாராட்டி இருந்தாலும் இங்கே அடிக்கடி வருகிறது
அவன் தனது சௌலப்ய குணத்தை எவ்வளவு தான் காட்டினாலும்
பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும்-உடையவர்களுக்கு ஸ்வ தோஷமே-நெஞ்சில் பட்டு கூச்சம் உண்டாகும்-என்று காட்டப் படுகிறது-

——————————————————————–

நைச்ச்யம் கொண்டாடி அகலுகிற நெஞ்சுக்கு நன்மை சொல்லுகிறது இந்த பாசுரம்
நெஞ்சு -ஆத்மா -பர்யாய சொற்கள்-ஜ்ஞானானந்த மயஸ்த்வம் ஆத்மா –
ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு
ஞானம் ஆனந்தம் இரண்டும் இருந்தால் பகவத் விஷயம் பற்றியே ஆகவேண்டுமே
அவன் விசுவாசம் உண்டாகும் படி அசுரர்களை துண்டு துண்டமாக்கி பொகட்ட-
யாதாவது -ஆத்மசமர்ப்பணமாவது -செய்து அணுகாமல் இருப்பது என்னோ -கதறுகிறார்-
அவன் திருக் கையில் திரு ஆழி உண்டே-எதுக்கு நைச்யம் பேசிப் பின் வாங்க வேணும்
நைச்ச்யம் கொண்டாடி பின் வாங்கும் காலத்து-அவனுடைய அபார சக்தியை அனுசந்தித்து-அணுக முயல வேண்டும் –
ஆழ்வார் ஸ்வ அனுபவ ரூபத்தால் சாஸ்திர அர்த்தங்களை வெளியிட்டு அருளுகிறார்-

யாதானும் நேர்ந்து-யாதானும் ஓன்று அறியில் தன் உகக்கில் என் கொலோ
யாதானும் நேர்ந்து அணுகா வாறு தான் -யாதானும்
தேறுமா செய்யா வசுரர்களை நேமியால்
பாறு பாறாக்கினான் பால்–33-

அணுகா வாறு தான் என் கொலோ-
யாவதாவது சமர்ப்பித்து கிட்டாமல் இருப்பது தான் என்னோ -சிறந்த பெருமானை அயோக்யரான நாம் கிட்டலாமோ என்ன-

யாதானும் ஓன்று அறியில்-
எதையாவது ஒரு வஸ்துவை அறியக் கூடிய-சைதன்யத்தை-யுடைத்தாய் இருந்து வைத்தும்

தன் உகக்கில் –
தான் ஆனந்தப் படும் அத்தன்மையை யுடைத்தாய் இருந்து வைத்தும்

-யாதானும் தேறுமா செய்யா வசுரர்களை-
கொஞ்சமும் விச்வசிக்கும் படியான-செயல்களை-செய்யாதவர்களான அசுரர்களை
எப்போதும் தீங்கையே செய்பவர்களை –

நேமியால் –
திரு ஆழியினாலே-

பாறு பாறாக்கினான் பால் –
துண்டம் துண்டமாக துணித்து-ஒழித்த எம்பெருமான் பக்கலிலே-

————————————————————

நைச்சயம் பாராதே-அணுகி இழிய பார்த்தார் ஆழ்வார்-
அனுபவிக்கத் தொடங்கும் பொது தாம் விகாரமான படியை அருளிச் செய்கிறார்

பாலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை யாம் கேட்டேயும்
காலாழும் நெஞ்சழியும் கண் சுழலும் -நீலாழிச்
சோதியாய் ஆதியாய் தொல்வினை எம்பால் கடியும்
நீதியாய் நின் சார்ந்து நின்று —34-

பாலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை-
நீ திருப்பாற் கடலிலே-சயனித்து இருக்கும் அழகை  –
ஒரு வெள்ளைக் கடலிலே கரும் கடல் சாய்ந்தால் போலே
நீல மணி வண்ணன்-கிடந்ததோர் கிடைக்கையை
நீலாழி சோதியாய் -பாலாழி நீ கிடக்கும் பண்பை -பரபாக சோபை ரசம் பார்க்க

யாம்-
அடியோம் –

கேட்டேயும் –
காதால் கேட்ட மாத்ரமேயும்-சாஸ்திரம் அறிந்த மகான்கள் சொல்லக் கேட்டேயும்

காலாழும் நெஞ்சழியும் கண் சுழலும் –
கால்கள் தடுமாறுகின்றன-நெஞ்சு சிதிலமாகா நின்றது-கண்கள் சுழலமிடா நின்றன
கால்நடை தாராமல் ஆழ்ந்து போகவும்-நெஞ்சு நீர்ப்பண்டமாய் கரைந்து அழிந்து போகவும்-கண்கள் ஒரு வஸ்துவையும் கிரஹிக்க முடியாமல் சுழல விடவும்

-நீலாழிச் சோதியாய் –
நீலக் கடல் போன்று நிறத்தை யுடையவனே

ஆதியாய்-
முழு முதல் கடவுளே –

தொல்வினை எம்பால் கடியும் நீதியாய் –
என்னிடத்தில்  உள்ள-பழைய பாபங்களை தொலைக்கும்-இயல்பு யுடையவனே
நைச்ச்யம் கொண்டாடி பிற்காலிக்கும் பழைய பாபம் என்றுமாம்

நின் சார்ந்து நின்று –
உன்னை அணுகி -நின் சார்ந்து -நைச்ச்யம் பார்த்து பின் வாங்குகை  தவிர்ந்து
அணுகினேன்-சரிதை கேட்க ஆசை கொண்டேன்
ஷீராப்தி விருத்தாந்தம் விஷயமாக சிறிது கேட்டேன்
விகாரம் அடைந்தேன்
கேட்டதற்கு இவ்வளவு விகாரம் ஆனால்-கண்ணால் காண பெற்றால் என் படுவேனோ-

———————————————————————

ஆழ்வார் நெஞ்சிலே காதலை மேன்மேலும் வளர்க்க திரு உள்ளம்  பற்றி
நெஞ்சிலே படுகாடு கிடக்கிறான் -அதைப் பேசுகிறார் இதில்
நின்றது எந்தை ஊரகத்து -திரு ஊரகம் போலே ஆழ்வார் நெஞ்சகத்தில் நின்று அருளுகிறான்-

நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் திரி தந்தும்
ஒன்றுமோ வாற்றான் என்நெஞ்சு அகலான் -அன்று அம்கை
வன்புடையால்  பொன் பெயரோன் வாய் தகர்த்து மார்விடந்தான்
ஆன்புடையன் அன்றே அவன்–35-
நின்றும்
என் நெஞ்சிலே நின்று கொண்டு இருந்தும்-நின்று நின்று திருவடிகள் ஓய்ந்து போனால்
இருந்தும் –
வீற்று இருந்தும்-இருந்தது எந்தை பாடகத்து -போலே
வீற்று இருக்கும் இருப்பில் இளைப்பு உண்டானவாறே
கிடந்தும்-
சயனித்து இருந்தும்-அன்று வெக்கணைக் கிடந்தது
அதிலும் சிரமம் தோன்றினால்
திரி தந்தும்
எழுந்து உலாவியும்

ஒன்றுமோ வாற்றான் –
ஒன்றும் ஒவாற்றான்-கொஞ்சமும் திருப்தி அடைகிறான் இல்லை –
ஒய்வு ஆற்றான் -ஒய்வதை சஹிக்க மாட்டான் -என்றபடி-அதாவது ஓயா மாட்டான் என்றபடி
அன்றிக்கே ஒ ஆற்றான் ஆறி இருக்க மாட்டான்-இன்னும் ஏதாவது செய்ய பாரித்து இருந்தப்படி

இவை எல்லாம் நெஞ்சிலே செய்யப் பட்டமை என்று கொள்ளாமல்
கண்டியூர் அரங்கம் மெய்யம் கச்சி பேர் மல்லை முதலிய தேசங்களில்
செய்து இருப்பதை சொன்னதாகவுமாம்
இங்கே எல்லாம் நின்றதும் இருந்ததும் கிடந்ததும் நடந்ததும் எல்லாம்
என் நெஞ்சை பெற யத்னம் செய்தவை
நெஞ்சை பெற்ற பின்பு-இந்த திருப்பதிகளை மறந்து ஒழிந்து
என் நெஞ்சையே பற்றிக் கிடக்கிறான்
நொடிப் பொழுதும் நீங்காமல் நெஞ்சையே பற்றி இருக்கிறான்
இவ்வளவு செய்து அருளியபின்பும் -ஒன்றுமே செய்யாதவனாக நினைத்து இரா நின்றான்
என்நெஞ்சு அகலான் –
என்னுடைய நெஞ்சை விட்டு நீங்குகிறான் இல்லை-இது புதிதான கார்யம் இல்லையே அவனுக்கு-ஆஸ்ரித வ்யாமுக்தன்

அன்று-
முற்காலத்திலே

ம்கை வன்புடையால்
அழகிய திருக் கையாலே-ஓங்கி அறைந்ததனால்

பொன் பெயரோன் வாய் தகர்த்து
இரணியாசுரனுடைய-ப்ரஹ்லாத ஆழ்வானை அதட்டின-வாயைப் புடைத்து –

மார்விடந்தான்
அந்த இரணியனுடைய மார்பை-கிழித்து எறிந்த பெருமான்

அன்புடையன் அன்றே அவன்
ஆஸ்ரிதர் திறத்தில் மிக்க அன்புடையவன் அன்றோ-

——————————————————————-

பலபடியாக தோற்றும் தோற்றங்களை தொலைத்திட்டு-சௌலப்யம் ஒன்றே அசாதாரணமான வடிவு என்ற தெளிந்த ஞானத்தைப்  பெற்று-
அந்த கண்ணபிரானுக்கே ஆட்பட்டால்-சகலவித பந்துவாய் நின்று எல்லா வித நன்மைகளையும் செய்து அருளுவான் –என்கிறார் –
இவனாம் -என்ற இடத்தில் சந்தேக நிவ்ருதியை சொல்லி சொல்லி அருளுகிறார் -அவன் சுலபனே –திட விசுவாசம்-

அவனாம் இவனாம் உவனாம் மற்று உம்பர்
அவனாம் அவன் என்று இராதே -அவனாம்
அவனே எனத் தெளிந்து கண்ணனுக்கே தீர்ந்தால்
அவனே எவனேலுமாம் —36-
அவனாம்
தூரச்தனாய் இருப்பானோ

இவனாம்-
சுலபனாய் இருப்பானோ

உவனாம் –
மத்யச்தனாய் இருப்பானோ

மற்று உம்பர் அவனாம்-
அல்லது மிகவும் உயர்ந்தவனாய்-எட்டாதவனாய் இருப்பானோ

அவன் என்று இராதே –
சர்வேஸ்வரன்-இப்படி என்று என்று எல்லாம் நினைத்து இராதே

அவனாம் அவனே எனத் தெளிந்து
எம்பெருமான் உடைய ஸ்வரூபமே-சௌலப்யம் என்று தெளிந்து கொண்டு
அவன் என்ற சொல்லே சௌலப்யம் ஆழ்வார்கள் படி இதுதானே
ஆம் அவன் நமக்கு கையாளாக இருப்பவன்-பரதந்த்ர்யமே வடிவு என்றபடி

கண்ணனுக்கே தீர்ந்தால் –
அந்த சௌலப்யத்தை-கிருஷ்ணாவதார முகத்தாலே-விளங்கக் காட்டி அருளிய அவனுக்கே ஆட்பட்டால் –

அவனே எவனேலுமாம் –
அப்பெருமானே எல்லா உறவு முறையும் ஆவான்-
யஸ்ய மந்த்ரீச கோப்தாச சூஹ்ருத்சைவ ஜனார்த்தன -அர்ஜுனனுக்கு ஆனால் போலே -ஆஸ்ரயணீயன் சிவனோ ப்ரஹ்மணோ விஷ்ணுவோ இவர்களிலும் மேம்பட்ட தெய்வமோ-என்கிற சங்கை தெளிந்து-வேதாந்தங்களில்  -சொல்லப் பட்ட தெய்வம் கண்ணபிரான் ஒருவனே என்று தெளிந்து பற்றினால்-அந்த அந்த தேவதாந்த்ரங்கள் அளிக்கும் பலன்களையும்-மேலாக கைங்கர்ய சாம்ராஜ்ய பலனையும்-அவனே அளித்து அருளுவான் என்றதாயிற்று-

————————————————————–

கீழ் சௌலப்யம் பேசி-நெஞ்சுக்கு அவன் இன்னருளால் இது உண்டாகப் பெற்றோம்
இனி மேலும் நைச்ச்யம் பாவித்து விலகாமல்-அவனுடைய போக்யதையிலும் சீலத்திலும் ஈடுபட்டு-வாழ்த்துவதே தகும்-என்கிற அத்யாவசியம் திண்ணமாக கொள் -என்று உபதேசிக்கிறார் –

ஆமாறு அறிவுடையார் ஆவது அரிதன்றே
நாமே யதுவுடையோம் நன்னெஞ்சே –பூ மேய
மதுகரமே தண் துழாய் மாலாரை வாழ்த்தாம்
அது கரமே அன்பால் அமை —37-

ஆமாறு அறிவுடையார் ஆவது –
யுக்தமான அறிவுடையார் ஆவது-சாமான்யமான அறிவு ஆம் அறிவு அல்ல

அரிதன்றே-
உலகில் யாவர்க்கும் அருமை அன்றோ

நாமே யதுவுடையோம் –
நாம் பகவத் கிருபையாலே-அத்தைப் பெற்று இருக்கிறோம்-இது தற் புகழ்ச்சி அல்லவே
மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்ற-அவனது இன்னருள் பெறப் பெற்ற – சந்தோஷ மிகுதியாலே பேசி அருளுகிறார்

ஆகையால் நீ செய்யத் தக்கது என்ன வென்றால்-

நன்னெஞ்சே —
நல்ல மனமே -மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோஷயா –
நெஞ்சை பாராட்டி விளிக்கிறார் எப்பொழுதும் நன்மையே புரிவதற்காக

பூ மேய மதுகரமே தண் துழாய் –
பூக்களிலே மேய்கின்ற வண்டுகள் படிந்துள்ள-குளிர்ந்த திருத் துழாயை உடையராய் –

மாலாரை-
ஆஸ்ரிதர் திறத்தில் வ்யாமோஹம் யுடையரான-பெருமாளை

வாழ்த்தாம் அது-
வாழ்த்துதல் ஆகிய-அக்கார்யம் ஒன்றினாலாயே –

கரமே அன்பால் அமை –
அன்பால் கரமே அமை-பக்தி உடன் திண்ணமாக ஊன்றி இரு-
கரம் வடசொல் த்ருடம் -பொருள்

கீழே சௌலப்யம் சொல்லி அருளி-இதில் அவனது போக்யதையும் காட்டி அருளுகிறார்
மாலாரை -சீல குணமும் உண்டே-என்றும்    காட்டி அருளுகிறார்-

————————————————————–

அவன் குணங்களை வாழ்த்துவதே பிராப்தம் என்றார்-
சௌலப்யத்தை வாழ்த்துவது அபசாரத்தில் போய் முடியுமே
வெண்ணெய் திருடினான்-இடைச்சி கையில் அகப்பட்டுக் கொண்டான்
தாம்பினால் கட்டுண்டான்-அடி உண்டான்-உரலோடு பிணிப்புண்டான்
அடி உண்டு அலுத்து ஏங்கினான் -இப்படிப் பட்ட கதைகளை சொல்லி வாழ்த்துவது தானே-இவை பேசினால் சிசுபாலநாதி களோடு ஒக்கும் அன்றோ
நெஞ்சு இறாய்க்க சமாதானப் படுத்துகிறார் இதில்
பரத்வம் அனுசந்திக்க -அந்த பெரியவன் எங்கே
நான் நீசன் -நைச்யம் பண்ணி விலகப் பார்க்க
சௌலப்யம் அனுசந்திக்க அபசாரம் ஆகுமே என்று இறாய்க்க
எம்பெருமான் பற்றிய பேச்சு ஏதாகிலும்
ஏத்துதலோ ஏசுதலோ ஏதாயினும் ஆயிடுக
எம்பெருமான் விஷயம் எனபது ஒன்றே போதும் பேசாய் என்கிறார்

அமைக்கும் பொழுது உண்டே ஆராயில் நெஞ்சே
இமைக்கும் பொழுதும் இடைச்சி குமைத் திறங்கள்
ஏசியே யாயினும் ஈன் துழாய் மாயனையே
பேசியே போக்காய் பிழை –38-

அமைக்கும் பொழுது உண்டே
வீண் போது போக்க முடியுமோ

ஆராயில் நெஞ்சே
ஒ மனமே ஆராய்ந்து பார்த்தால்

இமைக்கும் பொழுதும் –
ஒரு ஷணம் காலம் ஆகிலும் –ஏகஸ் மின்னப் யதிகிராந்தே முஹூர்த்தே த்யான வர்ஜிதே-தஸ்யபிர் முஷிதே நேவ யுகத மாக்ராந்திதும் ந்ருணாம்
அவனை விட்டு ஒரு நொடிப் பொழுது பிரிந்து இருந்தாலும் கள்ளர் வந்து சர்வ சொத்தையும் அபஹரித்தால் போலே கதற வேண்டும்

இடைச்சி குமைத் திறங்கள்-
யசோதையின் கையிலே அகப்பட்டு-இவன் நலிவு பட்ட பாடுகளை-யசோதை பிராட்டி மாத்ரம்  -அல்லது ஜாதி வசனமாக  எல்லா ஆய்ச்சிகளையும் சொல்லிற்றாகவுமாம்

ஏசியே யாயினும்
பரிஹாச உக்தியாகச் சொல்லியாவது-
கற்றினம் மேய்க்கலும் மேய்க்கப் பெற்றான்-காடு வாழ் சாதியுமாகப் பெற்றான்
பற்றி உரலிடை ஆப்பும் உண்டான் -போல்வனவும்
வண்ண கரும் குழல் ஆய்ச்சியால் மொத்துண்டு
கண்ணிக் குறும் கையிற்றால் கட்டுண்டான் காணேடி -என்பனவும் போல்வன

ஈன் துழாய் மாயனையே
போக்யமான திருத் துழாய் மாலை சாத்தி உள்ள-அப்பெருமானைப் பற்றியே

பேசியே போக்காய் பிழை
ஏதாவது பேசிக் கொண்டே-உனது பாபங்களைப் போக்கிக் கொள்ளப் பாராய்
போக்காய் பிழை
ஈன் துழாய் மாயனை ஏசிப் பேசியே யாகிலும் காலத்தை போக்காயாகில் அது பிழை
பிழை பிசகு
ஏசிப் பேசியே யாகிலும் பிழையைப் போக்கிக் கொள்ளுகிறாய் இல்லை என்றும்
பிழைகளைப் போக்கிக் கொள் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்-

——————————————————————-

அவனை ஏசியே யாயினும் பேசியே போக்காய் பிழை என்றார்
பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்கு உடம்பும் இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை -என்று-முதல் அடியிலே விண்ணப்பம் செய்தபடி
அங்கே சென்று நித்ய கைங்கர்யம் செய்து கொண்டே இருக்க பிராப்தமாய் இருக்க
அங்கே செல்லாமல் இங்கேயே திருக் கல்யாண குணங்களை பேசிக் கொண்டே இருப்பது எதற்கு என்று-திரு உள்ளத்தில் பட்டதாக
அதனை அனுவாதம் செய்து அருளுகிறார் இப்பாட்டில் –

பிழைக்க முயன்றோமோ நெஞ்சமே பேசாய்
தழைக்கும் துழாய் மார்வன் தன்னை -அழைத்து ஒரு கால்
போய் யுபகாரம் பொலியக் கொள்ளாது அவன் புகழே
வாயுபகாரம் கொண்ட வாய்ப்பு –39—

பிழைக்க முயன்றோமோ நெஞ்சமே பேசாய்
தப்புச் செய்தோமோ -மனமே-நீ சொல்லாய் -குணாநுபவம் இங்கும் அங்கும் ஆக இரண்டுமே உண்டு-தம்முடைய நிஷ்கர்ஷம் துணிந்து செய்ய மாட்டாமல்
பிழைக்க முயன்றோமோ நெஞ்சமே -என்கிறார் –
பிழைக்க -என்றது பிழை செய்ய -என்றபடி-நாம் தப்பாக செய்கிறோமோ என்கிற ஸ்வர வகையில்-இது தப்பு அல்ல என்றும்-இது தப்பு ஆகலாம் -என்றும் தோற்றுமா நிற்கும்

தழைக்கும் துழாய் மார்வன் தன்னை –
தழைத்து ஓங்குகின்ற திருத் துழாய் மாலையை-திரு மார்விலே உடையனான எம்பெருமானைக் குறித்து -ஒரு வாடல் மாலையை இட்டாலும் அது தன்னிலத்தில் காட்டிலும் அதிகமாக தழைத்து விளங்குவதற்கு இடமான திரு மார்வு –

அழைத்து –
கூப்பிட்டு-கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ -ஈன்றாள் போலேகதறி அழுது கூப்பிட்டு –

அங்கும் இங்கும் குணானுபவமே-ஆனால் இங்கு-இருள் தரும் மா ஞாலம் என்பதால்
ஆற்றம் கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சி-பாம்போடு ஒரு கூரையில் பயின்றால் போலே தாங்காது உள்ளம் -அடிக் கொதித்து அங்கேயே சென்று பண்ணத் தோன்றும்
ஆக இரண்டு வகையாகவும் தோற்றும்

ஒரு கால் –
அவனுக்கு திரு உள்ளமான ஒரு காலத்திலே-
நாம் எவ்வளவு கதறினாலும் பேறு அவன் திரு உள்ளப்படியே தானே

போய் –
பரம பதத்திலே சென்று –

யுபகாரம் பொலியக் –
நன்றாக கைங்கர்யங்கள் செய்கை யாகிற-உபகாரத்தை –

கொள்ளாது –
கொள்ள முயலாமல் –

அவன் புகழே-
அவனது திருக் கல்யாண குணங்களையே –

வாயுபகாரம் கொண்ட வாய்ப்பு –
வாயாலே சொல்லிக் கொண்டே இருக்கை யாகிற-இந்த நேர்பாடு –

ஜ்ஞானம் பிறந்த பின்பு அடிமைக்கு அனுகூலம் அல்லாத சம்சார சம்பந்தம் விட்டு நீங்குவது எப்போதோ-என்று இந்நிலம் அடிக் கொதித்து
அனுகூலமான பரம பதத்திலே சென்று பரிபூர்ணமாக அனுபவித்து அடிமை செய்து வாழ்வோம் என்று அங்கே போகப் பாரியாமல்
இங்கே குணானுபவ மாத்ரத்திலே திருப்தி பிறந்து இருக்கை யாவது
பகவத் விஷயத்திலே கண் அழிவு அற்ற ருசி இல்லாமை இ றே-என்று தாத்பர்யம் –

—————————————————————–

அவனுடைய திவ்ய சரிதங்களை பேசி மகிழ்கிறார்-
விதி வாய்க்கின்று வாய்க்கும் கண்டீர்-அவன் தூய்மையையும் நம் வாக்கில் எச்சில் தன்மையையும் நோக்கும் போது-வாக்குத் தூய்மை இலாமையினாலே மாதவா வுன்னை வாய்க் கொள்ள மாட்டேன் -இறாய்க்கத் தோன்றுமே
நைச்யம் பாவித்து பேசாமல் இருந்தால் நரகமே கிட்டும்
பூதனை உயிரை முடித்தால் போலே நைச்யத்தையும் முடிக்க வல்லவன்-

வாய்ப்போ இது ஒப்ப மற்றில்லை வா நெஞ்சே
போய்ப் போய் வெந்நரகில் பூவியேல்-தீப்பால
பேய்த்தாய் உயிர் கலாய் பாலுண்டு அவள் உயிரை
மாய்த்தானை வாழ்த்தே வலி –40-

வாய்ப்போ இது ஒப்ப மற்றில்லை-
இப்போது நமக்கு வாய்த்து இருக்கிற மாதிரி-மற்று எப்போதும் வாய்க்க மாட்டாது காண்

-வாய்ப்பு -சித்தி சிறப்பு தகுதி நயம் பேறு வளமை

திருமாற்கு யாமார் வணக்கமார் ஏ பாவம் நன்னெஞ்சே நாமா மிக வுடையோம் நாழ்
இப்படி அடிக்கடி நைச்சயம் பாவித்து வழக்கமாதலால்-இனி மேல் அது வேண்டாம் என்கிறார்-

வா நெஞ்சே –
வாராய் மனமே –

போய்ப் போய்-
மறுபடியும் மறுபடியும்

தேமாங்காய் சீர் -போய்ப் போ ஒய் -என்று அருளிச் செய்கிறார்
போய்ப்போய்-என்றால் தேமா சீர் ஆகுமே-வெண்டளை பிறளாமைக்காக

வெந்நரகில்-
நைச்ச்யம் பேசி பின் வாங்குவதாகிற-கொடிய நரகத்திலே

பூவியேல்-
கொண்டு தள்ளி விடாதே-பூவியேல் -புகுவியேல்-எதிர்மறை வினைமுற்று

-தீப்பால
தீயதான தன்மையை யுடையளான

பேய்த்தாய்
தாய் வடிவு கொண்டு வந்த-பூதனையின் யுடைய

உயிர் கலாய் பாலுண்டு
பிராணனை-அவளது முலைப் பாலோடு கலந்து-அமுது செய்து- களாய் என்பர் அத்யாபகர்கள்

அவள் உயிரை மாய்த்தானை –
அப் பூதனையினுடைய உயிரை முடித்த பெருமானை –

வாழ்த்தே வலி
வாழ்த்துதலே நமக்கு மிடுக்காம்

அவளை முடித்தவனை வாழ்த்துவதே மிடுக்கு
மாய்த்தவனை வாழ்துகையிலே துணிவு கொள்
மாயவனை வலிதாக நன்றாக வாழ்த்துக -என்றுமாம்

யஸ் த்வயா சஹ ச ச்வர்க்கோ நிரயோ யஸ் த்வயா விநா-போலே
எம்பெருமானை யேத்துகை ஸ்வர்க்கம் ஏத்தாது இருக்கை நரகம்
நமனும் உத்கலனும் பேச நரகில் நின்றார்கள் கேட்க நரகமே ஸ்வர்க்கமாகும் நாமங்கள் உடைய நம்பி –அனுசந்தேயம்

————————————————————————–
ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருவந்தாதி -வியாக்யானம் –பாசுரங்கள் -21-30–திவ்யார்த்த தீபிகை –

September 15, 2014

எம்பெருமானுடைய-உலகளந்த திருவடி-தானாகவே ஆழ்வார் திரு உள்ளத்திலே
வந்து சேர்ந்தன -என்று அருளிச் செய்கிறார்-எதற்காக என்றால்-அங்கு வெந்நரகில் சென்று சேராமல் காப்பதற்காக –

ஒண் மிதியில் புனலுருவி ஒருகால் நிற்ப-ஒருகாலும் காமரு சீர் அவுணன் உள்ளத்து-
எண் மதியும் கடந்து அண்டமீது போகி-இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து
மேலைத் தண் மதியும் கதிரவனும் தவிர வோடித் தாரகையின் புறம் தடவி அப்பால் மிக்கு
மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற எந்தை –
சிறியேனுடைச் சிந்தைக்குள்-எல்லா உலகும் அளந்த திருவடிகள் அடங்க போதுமான இடம் அன்றாகிலும்-நெருக்குப் பட்டாலும் ஆழ்வார் திரு உள்ளத்துக்குள் இருந்திட வேண்டும் என்கிற சங்கல்பம் கொண்டு-வந்து நிற்கிறான் –
என்னுடைய உஜ்ஜீவன அர்த்தமாகவே இவ்வளவும் செய்து அருளினான் –

யஸ் த்வயா சஹ ச ச்வர்க்கோ நிர்யோ யஸ் த்வயா வினா-கூடி இருக்கை ஸ்வர்க்கம்
அவனை விட்டு பிரிந்து இருந்தால் நரகம் -திருவடிகளை என்  நெஞ்சினுள் அமைத்தான்
என்னவுமாம்

சென்று அங்கு வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
இன்று இங்கு யென்னெஞ்சால் இடுக்குண்ட -அன்று அங்குப்
பாருருவும் பார் வளைத்த நீருருவும் கண் புதைய
காருருவன் தான் நிமிர்த்த கால்–21-
சென்று அங்கு வெந்நரகில் சேராமல் காப்பதற்கு
அங்கு வெந்நரகில்-சென்று சேராமல்-காப்பதற்கு-என்னை உஜ்ஜீவிக்கச் செய்யும் பொருட்டு –

இன்று இங்கு யென்னெஞ்சால் இடுக்குண்ட -இப்போது-இவ்விடத்திலே-என்னெஞ்சிலே-நெருக்குப் பட்டு கிடக்கின்றன
அன்று விஸ்தார இடங்களிலே சுகமாக வளர்ந்து விளங்கின அத்திருவடிகள்
இன்று இவ்விடத்திலே இந்த சிறிய நெஞ்சினால் இடுக்கப் பட்டன –

அன்று-
முன்பு மகா பலியால் உலகம் நெருக்குண்ட காலத்தில்
அங்குப்
அந்த மகாபலியின் யாகபூமியிலே சென்று
பாருருவும்
பூமியாகிற வஸ்துவும்
பார் வளைத்த நீருருவும்
அந்த பூமியைச் சூழ்ந்து கிடக்கிற-ஜலவஸ்துவும்

கண் புதைய
மறையும்படி
காருருவன் தான் நிமிர்த்த கால்
காளமேகத் திருவுருவனான எம்பெருமான்-நிமிர்த்து அருளிய திருவடிகள்-

—————————————————————

திருவடிகள் வந்த சேர்ந்ததை முன்பு அருளி-அவயவம் உடன் அவயவி
திருமால் -மாலார் வந்து புகுந்தார்-வ்யக்தமாக அருளிச் செய்து
முன்பு நித்ய வாசம் செய்து செங்கோல் செலுத்திய வல்வினைகள்
இடம் இல்லாமையாலே எங்கே சென்று குடி இருக்கலாம் என்று திரிந்து வருந்துகின்றன-

காலே பொதத்திரிந்து கத்துவராம் இன நாள்
மாலார் குடி புகுந்தார் என் மனத்தே -மேலால்
தருக்கும் இடம் பாட்டினொடும் வல்வினையார் தாம் வீற்று
இருக்குமிடம் காணாது இளைத்து –22-
காலே பொதத்திரிந்து –
கால் நோவத் திரிந்து-அலைந்ததினால்-பொலிக பொலிக பொலிக -போயிற்று வல்லுயிர் சாபம்—கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின் -என்று எங்கும் இருப்பதால்

கத்துவராம்-
கத்திக் கொண்டு கிடக்கின்றன போலும் –

இன நாள் –
இப்போது –
இந்நாள் -என்றும் பாடபேதம்

மாலார் குடி புகுந்தார்-
திருமால் வந்து சேர்ந்து விட்டார்
அடியவர்கள் இடம் வ்யாமோஹம் கொண்ட எம்பெருமான்-இன்று என் நெஞ்சிலே குடி புகுந்தார்-இருள் மூடி கிடந்த இடத்திலே பிரகாசம் வந்து சேர்ந்தால் போலே –

என் மனத்தே –

-மேலால் –
முன்பு எல்லாம்-இனி மேல்- இதற்கு முன்பு -இரண்டும் பொருள் உண்டே
இதுவரையில் நெருக்கிக் கொண்டு இருந்த இவை-இப்படியே இருக்க இடம் கிடைக்காமல்-இனிமேல் ஹிம்சித்துக் கொண்டு இடம் காணாமல் -என்றபடி –

தருக்கும்-
என்னைத் துன்பம் படுத்திக் கொண்டு இருந்த –

இடம் -பாட்டினொடும்-பெருமையோடு –
இடம்பாடு -பெருமை –

வல்வினையார் தாம் –
இதுவரையில் இங்கே குடியிருந்தகொடிய பாபங்கள் –

வீற்று இருக்குமிடம் காணாது –
இனி மேலும் அதிகாரம் செலுத்திக் கொண்டு-தங்கி இருக்க இடம் காணாமல் –
வீற்று இருத்தல் வீறு தோற்ற இருத்தல்-விழுந்து கிடக்க இடம் இல்லாமல் என்பதை மாற்றி அருளுகிறார்

இளைத்து –
வருத்தமுற்று –

ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப் போலே அவனுடைய பேரும் தார்களுமே பிதற்ற -என்பதால்-அவற்றுக்கு இடம் கிட்டாதே-என் செய்வோம் என்று கத்துகின்றன –
சீற்றமும் இழிவும் தோற்ற வல்வினையார் -உயர்திணையாக
துஷ்டர்களைக் கண்டால் ஸ்வாமி எழுந்து அருளினார் என்னுமா போலே –

————————————————————

எம்பெருமான் தனது பேர் அருளை சில சமயம் பிரகாசப்படுத்துவன்
சில சமயம் உதா சீனரைப் போலே உபேஷையாய் இருந்திடுவன்
எப்படி இருந்தாலும் நமது அத்யவசாயம் மாறக் கூடாது
சகலவித பந்துவாக எப்பொழுதும் கருதி விச்வசித்து இருக்க வேண்டும் என்கிற சாஸ்திர அர்த்தம் அருளிச் செய்கிறார் –

இளைப்பாய் இளையாப்பாய் நெஞ்சமே சொன்னேன்
இளைக்க நமன் தமர்கள் பற்றி -இளைப்பெய்த
நாய் தந்து மோதாமல் நல்குவான் நல்காப்பான்
தாய் தந்தை எவ்வுயிர்க்கும் தான் –23-

இளைப்பாய் இளையாப்பாய் நெஞ்சமே-
ஒ மனமே-இனி நீஅனர்த்தப் பட்டாலும் படு-சுகப்பட்டாலும் படு –
இந்த அத்யாவசாயம் குலையாது இருந்தால் நீ தளராமல் இருக்கலாம்-குலைந்தால் தளர்வடைவாய்-உள்ள விஷயம் உனக்கு சொல்லி விட்டேன்
இனி நீ தளர்ந்தாலும் தளர்-தளராமல் ஒழிந்தாலும் ஒழி-என்கிறார் –

சொன்னேன் –
இந்த உண்மையை உனக்குச் சொல்லி விட்டேன் –

இளைக்க நமன் தமர்கள் பற்றி –
நமன் தமர்கள் இளைக்கப் பற்றி-யமபடர்கள்-பிடிக்கும் பிடியிலே நாம் துடிக்கும் பற்றி
நம்மை பிடித்து –
காவலில் புலனை வைத்து கலிதன்னைக் கடக்கப் பாய்ந்து
நாவலிட்டு உழி தருகின்றோம் நமன் தமர் தலைகள் மீதே –

இளைப்பெய்த –
அதுக்கு மேலும் அதிகமாக துடிக்கும் படி –

நாய் தந்து மோதாமல்-
நாய்களை ஏவி நலியாமற்படி –

நல்குவான் நல்காப்பான் –
எம்பெருமான் நமக்கு அருள் செய்தாலும் சரி-அருள் செய்யா விட்டாலும் சரி
நல்குதல் -அருள் புரிதல்
களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்று இலேன் –
என்று இருப்பதே நமக்கு ஸ்வ ரூபம் –என்கிறார்

தாய் தந்தை எவ்வுயிர்க்கும் தான்
அந்த எம்பெருமான் தான்-எல்லா பிராணிகளுக்கும்-தாயும் தகப்பனும்  ஆவான் –
சேலேய் கண்ணியரும் பெரும் செல்வமும் நன்மக்களும்
மேலாத் தாய் தந்தையும் அவரே இனி யாவரே-

——————————————————–

மற்ற தேவதாந்தரங்களும் உள்ளனவே என்பாரைக் குறித்து
அருளிச் செய்கிறார் –

தானே தனித் தோன்றல் தன் அளப்பு ஓன்று இல்லாதான்
தானே பிறர்கட்கும் தற்தோற்றல் -தானே
இளைக்கில் பார் கீழ் மேலாம் மீண்டு அமைப்பான் ஆனால்
அளக்கிற்பார் பாரின் மேலார்–24-

தானே தனித் தோன்றல்
அவ் வெம்பெருமான் ஒருவனே-புருஷோத்தமன் –
தோன்றல்
ஆண் மகன் -அரசன் -பெருமையில் சிறந்தவன் -வெளிப்படுவதற்கும் பெயர்
கருமத்தால் அன்று ஸுய இச்சையால்
அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே தஸ்ய தீர பரிஜாநந்தி யோநிம்
நிர்ஹேதுக கிருபையாலே அவதரித்து அருளுபவன்
அன்றிக்கே
தானே தனித் தோன்றல்
விருப்பம் இருந்தால் மட்டும் சேவை சாதிப்பவன்

தன் அளப்பு ஓன்று இல்லாதான்
அவனே ஒப்பற்றவன் –
ஒருவரையும் நின் ஒப்பார் ஒப்பிலா என்னப்பா என்கின்றாளால்
சிருஷ்டி ஸ்திதி சம்ஹாரம் -உலகம் முழுவதும் இவன் ஒருவனாலே என்னும் பொழுது யார் ஒப்பார் உளர்

தானே பிறர்கட்கும் தற்தோற்றல் –
அவனே மற்று எல்லா பொருள்களிலும்-வியாபித்து இருப்பவன் –
அந்தர்யாமியாய் இருந்து சத்தையை நோக்குபவன்
கருதரிய யுயிருக்கு யுயிராய் கரந்து எங்கும் பரந்து உறையும் ஒரு தனி நாயகம்

தானே –
இப்படிப் பட்ட-எம்பெருமான் தானே –

இளைக்கில்-
ரஷிக்கும் தொழிலில் சளைத்து நிற்கும் பஷத்தில்

பார் கீழ் மேலாம் –
இவ்வுலகம் தலை கீழாய்-விபரீதமாகி விடும் –

மீண்டு அமைப்பான் ஆனால்-
இப்படி தலை கீழான அவற்றை-சரிப்படுத்த புகுந்தால்-அமைத்தல் ஒழுங்கு பட நியமித்தல்
ஈண்டு -இவ்வண்ணம்-இவ்வுடன் –சீக்கிரம் என்றுமாம்
மோனைக்கு சேரும்-பொருள் சுவை கருதி மீண்டு -பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்கிறார்

அளக்கிற்பார் பாரின் மேலார்
இந்த பூமியில் யார் தான்-அவனுடைய ரஷகத்வத்தை-அளவிட வுரியர் –
அவனுடைய ரஷண சாமர்த்தியமே அளவிட ஒருவராலும் இயலாத பொழுது
வேறு ரஷகர் இல்லை எனபது சொல்லவும் வேணுமோ –

————————————————————-

கருவிலே திருவிலாதார் காலத்தை கழிக்கின்றீரே -ஜாயமான கடாஷம் இல்லாதார் பலர் திருந்தி வரக் கண்டிலர் -சொன்னால் விரோதம் இது ஆகிலும் சொல்லுவன் -கெஞ்சி உபதேசித்த இடத்திலும்-யானைக்கு கோமணம் கட்ட யாரால் முடியும்-ஆன அளவு சொல்லிப் பார்ப்போம் திருந்துபவர்கள் திருந்தட்டும்-வெறுத்து அருளிச் செய்கிறார்-
கள்வர் நிறைந்த காட்டில் கைப்பொருள் ஒன்றும் பறி கொடாமல் தப்பிப் போன ஒருவர்
தைவா தீனமாக தப்பினோம் என்று உகப்பது போலே-இருள் தரும் மா ஞாலத்திலே தாம் தப்பினோமே என்று உகக்குகிறார் –

ஆரானும் ஆதானும் செய்ய அகலிடத்தை
ஆராய்ந்து அது திருத்தல் ஆவதே -சீரார்
மனத்தலை வன்துன்பத்தை மாற்றினேன் வானோர்
இனத்தலைவன் கண்ணனால் யான் —25-

ஆரானும் ஆதானும் செய்ய –
யாராவது–எதையாவது செய்து கொள்ளட்டும் -கற்றவர்கள் உடன் கல்லாதவர்கள் உடன் வாசி அற-தேவதாந்தர பஜனம் என்ன-உபாயாந்தரங்களை அனுஷ்டிப்பார் என்ன
பிரயோஜனாந்தரங்களை நச்சுவார் என்ன -எக்கேடு கெட்டாலும் கெடட்டும் என்று வெறுக்கும் தந்தை போலே அருளிச் செய்கிறார்-

அகலிடத்தை ஆராய்ந்து –
விசாலமான இப் பூமியை ஆராய்ந்து

அது திருத்தல் ஆவதே –
அவர் அவர்கள் கார்யங்களை திருத்தல்
நம்மால் ஆகுமோ –

சீரார் மனத்தலை –
எனது சிறந்த மனத்தில் உள்ள -திருந்தப் பெற்ற மனம் ஆதாலால் சீரார் மனம் –என்கிறார்

வன்துன்பத்தை –
வலிய துன்பங்களை –

மாற்றினேன் –
நீக்கிக் கொண்டேன் –

வானோர் இனத்தலைவன் கண்ணனால்-
நித்ய சூரிகள் திரளுக்கு தலைவனான-கண்ணபிரானால் –

யான் –
யானோ என்றால் -துன்பங்களுக்கு நிலமான இந்த விபூதியிலே-யான் ஒருவன் ஆகிலும் இன்பம் பெற நேர்ந்ததே என்று-ஆனந்திக்கிறார் –
வானோர் இனத் தலைவன் -பரத்வம்
கண்ணபிரான் -சௌலப்யம் –

—————————————————————

கீழ் பாட்டில்–யான் வன்துன்பத்தை மாற்றினேன்-என்று-தானே போக்கிக் கொண்டதாக அருளிச் செய்தார் -ஆராய்ந்து பார்த்த அளவில்-எம்பெருமான் உடைய திரு வருளுக்கே கர்த்தவ்யம் தோன்றும் படி-ஸ்வரூப அனுரூபமாக-கீழ் பாட்டில் அருளிச் செய்த அர்த்தத்தையே-பிரக்ரியா பேதத்தாலும்-சப்த பேதத்தாலும்-அருளிச் செய்கிறார்

யானும் என்நெஞ்சமும் இசைந்து ஒழிந்தோம் வல்வினையைக்
கானும் மலையும் புகக் கடிவான் தானோர்
இருளன்ன மா மேனி எம்மிறையார் தந்த
அருள் என்னும் தண்டால் அடித்து —26-

யானும் என்நெஞ்சமும் இசைந்து ஒழிந்தோம் –
நானும்-என் மனமும் ஆகிற-இருவருமே இசைந்து நின்றோம் –உடன் பட்டு இருந்ததே கர்த்தவ்யம்-வேறு ஒன்றும் இல்லை –

வல்வினையைக் -கானும் மலையும் புகக் –
அவை காடுகளிலும் மலைகளிலும் சென்று-புகும்படி -உருத் தெரியாத அதருஷ்ட ரூபமான வஸ்து-எம்பெருமான் உடைய நிக்ரஹம் ஒழிந்தமை சமத்காரமாக கவிகள் பேசுவர்-பெரியாழ்வார் நெய்க்குடத்தை பற்றி -திரு மொழியில் இங்கனம் பன்னி உறைத்து அருளிச் செய்கிறார்

கடிவான் –
துரத்துவதர்க்காக –

தானோர் -இருளன்ன மா மேனி –
இருள் தானே வடிவு கொண்டால் போலே-இருக்கிற விலஷணமான-திருமேனியை உடைய -கண்டவர்கள் நெஞ்சை குளிரச் செய்ய வல்ல-ஸ்ரமஹரமான திரு மேனி

எம்மிறையார் –
எம்பெருமான் –

தந்த அருள் என்னும் தண்டால்-
கிருபையாகிற தடியினாலே –நீ பணித்த அருள் என்னும் ஒள் வாள் உருவி எறிந்தேன் -திரு மங்கை ஆழ்வார்

அடித்து –
புடைத்து –

அவன் அனுக்ரஹிக்க மேல் விழுந்த பொழுது இறாய்த்து பின் வாங்காமல் அனுமதி பண்ணி இருந்தேன் -என்கை –

—————————————————————-

த்வம் மே அஹம் மே -என்கிற சம்சாரத்தில்-யானும் என் நெஞ்சும் இசைந்து ஒழிந்தோம்-கேட்டதும் மகிழ்ந்த எம்பெருமான் அவனை-ஞானக் கண்ணால் கண்ட ஆழ்வார்-இந்த ஆனந்தம் பண்டு உலகு அளந்த ஆனந்தத்துடன் ஒக்குமோ
அன்றி-அதிலும் மேற்பட்டதா -என்கிறார் போலும்

அடியால் படிகடந்த முத்தோ -அது அன்றேல்
முடியால் விசும்பு அளந்த முத்தோ -நெடியாய்
நெறி கழல் கோள் தாள் நிமிர்த்திச் சென்று உலகம் எல்லாம்
அறிகிலமால் நீ யளந்த யன்று —27-

அடியால் படிகடந்த முத்தோ –திருவடியால் பூமி முழுவதும்-அளந்து கொண்டதால் உண்டான-சந்தோஷமா -/ அது அன்றேல் –அல்லது –

முடியால் விசும்பு அளந்த முத்தோ –
திரு முடியால் மேல் உலகத்தை எல்லாம்-அளந்து கொண்ட சந்தோஷமா –
முத் ப்ரீதி ப்ரமதோ ஹர்ஷ -அமரகோசம் –முத் -சந்தோஷம் அதுவே தமிழ் முத்து என்கிறார்/முத்து -அழகு-இந்த செயல் அழகா அந்த செயல் அழகா என்றுமாம்
இரண்டுமே சந்தோஷம் அழகு என்பதால் –
அன்றிக்கே
நவரத்னங்களில் சேர்ந்த முத்து என்றுமாம்/திருவடியில் வீரக் கழலில் சாத்திய முத்துக்களா–திரு முடியில் கிரீடத்தில் உள்ள முத்துக்களா எவை அளந்தன என்றுமாம்
பரம போக்யமாக இருப்பதால் -அவயவங்கள் கண்ணுக்கு தோற்றாமல் முத்துக்களே தோன்றியதால் என்னவுமாம்

ஒரு குறளாய் இருநிலம் மூவடி மண் வேண்டி உலகு அனைத்தும் ஈரடியால் ஒடுக்கி-திருமங்கை ஆழ்வார்-
மா முதலடிப் போது ஓன்று கவிழ்த்து அலர்த்தி மண் முகுதும் அகப்படுத்தி
ஒண் சுடர்ப் போது ஓன்று விண் செலீஇ -என்றும் இவரே அருளிச் செய்தபடி
ஒரு திருவடியே மேல் உலகங்களையும் அளந்தாய் இருக்க
முடியால்விசும்பு அளந்த என்றது-திருவடி உடன் திரு முடியும் ஓங்கி வளர்ந்த படியாலும்
எல்லா செயல்களுக்கும் திருவடியைச் சொன்னால் கண் எச்சில் படும் என்பதாலும்
நெடியாய் –
பகவானே –

நெறி கழல் கோள் தாள் நிமிர்த்திச் –
செறிந்த வீரக் கழலை அணிந்த-திருவடிகளை நீட்டி-செரி கழல்கள் தாள் -என்றும் பாட பேதம்-நெறி கழல் கோள் தாள்-என்பதே சிறக்கும் என்பர் அழகிய மணவாள சீயர்
சென்று உலகம் எல்லாம் நீ யளந்த யன்று –
உலகம் எல்லாம் சென்று நீ யளந்த யன்று -கீழ் உலகம் மேல் உலகம் எங்கும் வியாபித்து
அளந்த காலமாகிய-திருவிக்கிரம அவதாரத்திலே -/ அறிகிலமால்-
இந்த இரண்டில் எந்த சந்தோஷம் உனது நெஞ்சில் ஓடுகிறது-என்பதை அறிகிறோம் இல்லை –

——————————————————————-

பரம பக்தி தலை எடுத்தால் அன்றி-கீழே பிரச்துதமான அந்த விலஷணமான -திருமேனியை-சேவிக்க பெறாதே-தம்மில் தாமே சமாதானப் படுத்திக் கொள்கிறார்
ந மாம்ஸ சஷூர் அபி வீஷதே தம் -என்றும்
ந சஷூஷா பஸ்யதி கச்ச நைனம் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே-புறக் கண்ணால் காண்கைக்கு என்ன ப்ரசக்தி –கமலக் கண்ணன் என் கண்ணில் உள்ளான்-என் கண்ணனை நான் கண்டேனே -தேவர்கட்கு எல்லாம் கருவாகிய கண்ணனைக் கண்டு கொண்டேனே -என்றும் -மானஸ சாஷாத்காரமே அருளிச் செய்கிறார்-கமலக் கண் என்று தொடங்கி கண்ணுள் நின்று இறுதி கண்டேன் என்ற பத்தும் உட் கண்ணாலேயே -ஆச்சார்ய ஹிருதயம்-அகக் கண் விகசிக்கப் பெற்றவர்கள் புறக்கண்ணாலும் காணப் பெறுவார் என்பர் சிலர்-அங்கன் அன்றி-அவன் பரிஹ்ரஹித்து கொள்ளும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் மாத்ரம்  பரம பக்தர்களுக்கு புலப்படுமே அன்றி-திவ்யாத்ம ஸ்வரூபம் புறக் கண்ணுக்கு புலப்படாது என்பர் பெரியோர்-அகக்கண் கொண்டு திவ்யாத்மா ஸ்வரூபத்தை சாஷாத் கரிக்கப் பெற்றோம் ஆகில்-புறக்கண் கொண்டு திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் சேவிக்கப் பெறுவோம் என்பதே கருத்து –

அன்றே நம் கண் காணும் ஆழியான் காருருவம்
இன்றே நாம் காணாது இருப்பதுவும் -என்றேனும்
கட் கண்ணால் காணாத வவ் வுருவை நெஞ்சு என்னும்
உட் கண்ணால் காணும் உணர்ந்து –28-

அன்றே –
அப்பொழுதே –

நம் கண் காணும் –
நமது புறக் கண்ணும் காணப் பெறும்

ஆழியான் காருருவம் –
திரு ஆழியை நிரூபகமாக வுடையனான-எம்பெருமான் உடைய கரிய திரு மேனியை -இன்றே நாம் காணாது இருப்பதுவும் -நாம் அவ்வுருவத்தைக் காணாமல்-வருந்திக் கிடப்பது-அகக் கண் மலராத இப்போது மாத்ரமே

என்றேனும் –
எக்காலத்திலும்

கட் கண்ணால் –
வெளிக் கண்ணாலே

காணாத வவ் வுருவை –
காணக் கூடாத-அப்படிப் பட்ட விலஷணமான திரு வுருவத்தை –

நெஞ்சு என்னும் உட் கண்ணால் காணும் உணர்ந்து –
நெஞ்ஜாகிற அகக்கண் விகசித்து-சாஷாத் கரிக்குமாகில்-

——————————————————————-

இன்றே நாம் காணாது இருப்பதுவும்-என்ற ஆழ்வார் ஸ்ரீ ஸூ க்தி செவிப்பட்டதும் –
உண்ணும் சோறு பருகு நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் என்று இருக்கும்
ஆழ்வார் இவ்வார்த்தை சொல்லும்படி ஆகலாமோ-ஆழ்வாருக்கு நாம் எளிமைப் பட்டு காட்டிக் கொடுக்க வேண்டாமோ-தனது சௌலப்ய குணத்தை நெஞ்சிலே பிரகாசப் படுத்த-அனுபவித்து பேசுகிறார் இதில்

உணர ஒருவர்க்கு எளியனே செவ்வே
இணரும் துழாய் அலங்கல் எந்தை -உணரத்
தனக்கு எளியர் எவ்வளவர் அவ்வளவர் ஆனால்
எனக்கு எளியன் எம்பெருமான் இங்கு –29-

உணர ஒருவர்க்கு எளியனே செவ்வே –
தாமாகவே முயற்சி செய்பவர்களில்-ஒருவர்க்காவது-நேராக-அறியக் கூடுவனோ
அன்பு அற்றவர்க்கு ருஜூ வாக அறியக் கூட அரியவன் என்றபடி
பக்தி இல்லாத அளவில் எவ்வளவு கற்றவர்களுக்கும் ப்ரஹ்ம ஞானம் உண்டாகாதே
யே து த்வன்க்ரி சரசீருஹ பக்தி ஹீன தேஷாம் அமிபிரபி நைவ யதார்த்த போத
பித்தக்ன மஞ்ஞா மநாப்ஷி ஜாது நேத்ரே நைவ ப்ரபாபிரவி சங்கசி தத்வ புத்தி -ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவம்

இணரும் துழாய் அலங்கல் எந்தை –
திரு மேனியின் சம்பந்தத்தாலே-மேன்மேலும் தழைத்து ஓங்குகின்ற-திருத் துழாய் மாலையை யுடைய எம்பெருமான் –
தோளிணை மேலும் நன்மார்பின் மேலும் சுடர் முடிமேலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த த ண் அம் துழாய் உடை அம்மான்
தன்னிலத்தில் காட்டிலும் இவன் தோளில் விகசியா நிற்கும்-தேவர்கள் தோளில் மாலை வாடாது-சர்வாதிகன் ஆகையாலே இவன் தோளில் இட்டது அரும்பியா நிற்கும்
இணர்தல்-கொத்து கொத்தாக அலர்தல் –

ஒருவருக்கும் அறியக் கூடுபவன் அல்லன் ஆயினும் -உணரத்-தனக்கு எளியர் எவ்வளவர் அவ்வளவர் ஆனால்-தமக்கு எளியர்-தமக்கு அடிமைப் பட்டவர்கள் -எளியவர் -சேஷ பூதர் என்றபடி-எவ்வளவர்-தன் மேல் எவ்வளவு அன்பு உடையவரோ-அவ்வளவர்
அவர்களுக்கு தானும் தன்னை அவ்வளவு காட்டிக் கொடுப்பவன் திருமால் ஆகையினாலே –பேசுவர் எவ்வளவு பேசுவர் அவ்வளவே வாச மலர்த் துழாயான் வடிவு -பேயாழ்வார்

ஆனால் இங்கு
அதனாலே இவ்விடத்திலே

எனக்கு உணர எளியன் எம்பெருமான்
எம்பெருமான் என்னால் அறிந்து கொள்ளக் கூடியவர்-என்னுடைய அன்புக்கு தக்கபடி எளியனாக காட்டிக் கொடுப்பதில் தட்டில்லையே –

————————————————————————–

எனக்கு எளிய எம்பெருமானுக்கு -என்று அனுசந்தித்த-அநந்தரம்-அவன் சௌலப்ய குணானுபவமே விஞ்சி நிற்க-பாபங்கள் வேறு இடம் நோக்கி போய் விடுமே –

இங்கு இல்லை பண்டு போல் வீற்று இருத்தல் என்னுடைய
செங்கண் மால் சீர்க்கும் சிறிது உள்ளம் -அங்கே
மடி யடக்கி நிற்பதனில் வல்வினையார் தாம் ஈண்டு
அடி எடுப்பதன்றோ அழகு–30-

இங்கு இல்லை பண்டு போல்
என்னுடைய இந்த நெஞ்சில்-இத்தனை நாளும் போலே-

வீற்று இருத்தல் –
பாபங்கள் தங்கி இருக்க முடியாது -உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் எவனவன் -கல்யாண குணங்களுக்கே நெஞ்சில் இடம் அல்பமாய் இருக்குமே
என்னுடைய செங்கண் மால்
என் மேல் வாத்சல்யத்தாலே-சிவந்த திருக் கண்களை உடைய பெருமான் உடைய

சீர்க்கும் –
கல்யாண குணங்களுக்கே-

சிறிது உள்ளம் –
உள்ளம் சிறிது-என் நெஞ்சம் இடம் போராததாய் இருக்கின்றது

அங்கே
முன்பு விசாலமான வாழ்ந்த இடத்திலே

மடி யடக்கி நிற்பதனில் –
துணியை இடுக்கிக் கொண்டு நெருக்கமாக இருப்பதை விட-ஒரு மூலையில் மழைக்கு ஒதுங்கி நிற்பாரைப்  போலே

வல்வினையார் தாம்
கொடிய பாபங்கள் –வல்வினைகாள்-முன்னிலையாக முன்பு அருளிச் செய்து இங்கு வல்வினையார் -படர்க்கையாக அருளிச் செய்கிறார்
கோபமும் த்வேஷமும் நன்கு விளங்கும்-முகம் நோக்கி வார்த்தை சொல்லக் கூசுகிறபடி

ஈண்டு –
இவ்விடத்தில் நின்றும்-சீக்கிரமாகவும் என்றுமாம்
மீண்டு -என்றும் பாடம் –

அடி எடுப்பதன்றோ அழகு –
கால் பேர்ந்து வெளிக் கிளம்பி போவது அன்றோ அழகியது-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருவந்தாதி -வியாக்யானம் –தனியன்/-அவதாரிகை/பாசுரங்கள் 1-10–திவ்யார்த்த தீபிகை –

September 14, 2014

அதர்வண வேத சாரமாகும் –

குணங்களால் பெருமை எனபது போலே
சிறுமா மனிசராய் என்னை யாண்டார் இங்கே திரியவே -திருவாய் மொழி 8-10-3-
அது போலே சொல்லின்பம் பொருளின்பம் இவற்றால் சீரியதாக இருப்பதால் பெரிய திருவந்தாதி

புவியும் இரு விசும்பும் நின்னகத்த நீ என் செவியின் வழி புகுந்து என்னுள்ளாய்
அவிவின்றி யான் பெரியன் நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார் ஊன் பருகு நேமியாய் உள்ளு –75
மஹதோ மஹீயான் -இப்படி ஆழ்வார் தம்முடைய பெருமையைப் பேசிக் கொண்ட பிரபந்தம் என்பதால் பெரிய திருவந்தாதி -என்னவுமாம் –

————————————–

தனியன் -எம்பெருமானார் அருளிச் செய்தது –
முந்துற்ற நெஞ்சே முயற்றி தரித்து உரைத்து
வந்தித்து வாயார வாழ்த்திச் -சந்த
முருகூரும் சோலை சூழ் மொய்பூம் பொருநல்
குருகூரன் மாறன் பேர் கூறு –

முந்துற்ற நெஞ்சே முயற்றி தரித்து உரைத்து
நல்ல விஷயங்களிலே-முற்பட்டு செல்லுகிற-ஒ மனமே
நான் இப்போது உனக்கு உரைக்கும் விஷயத்தில்
உத்சாகம் கொண்டு-என் நிலைமையை ஆழ்வார் இடம் விஞ்ஞாபித்து

முயற்றி தரித்து –
ஆழ்வார் அருளிச் செய்த இந்த பிரபந்தத்தை தரித்துக் கொண்டு என்றுமாம்
முயற்றி சுமந்து எழுந்து முந்துற்ற நெஞ்சே -என்றே தொடங்கும் பிரபந்தம் –

வந்தித்து வாயார வாழ்த்திச் –
தண்டன் சமர்ப்பித்து-வாய் படைத்தது சபலமாம் படி வாழ்த்தி
வாயார வாழ்த்தியே -வெண்டளை பிறழாத பாடம் –

முருகூரும் -சந்த சோலை சூழ் –
தேன்  பெருகுகின்ற சந்தனச் சோலைகள் சூழ்ந்ததும்

மொய்பூம் பொருநல்-
நெருங்கிய-அழகிய-தாமர பரணியை உடையதுமான

குருகூரன் –
திரு நகருக்குத் தலைவரான

மாறன் பேர் கூறு –
நம் ஆழ்வார் உடைய திரு நாமங்களை நீ சொல்லு

————————————————————————–

அவதாரிகை-

ஆழ்வார்-திருவிருத்தத்தில்-பொய் நின்ற ஞானமும் -தொடங்கி சம்சார நிவ்ருத்தியை அபேஷித்தார்-
மேலும் பல பிரபந்தங்களை இவர் மூலம் உலகோர் பெற்று உஜ்ஜீவிக்க திரு உள்ளம் பற்றி-குணாநுபவம் இங்கேயே பண்ணுவிக்க-அதனாலே களிப்புற்று
அந்த ஹர்ஷம் உள் அடங்காமல் புற வெள்ளமிட்டு-திருவாசிரிய பிரபந்தம் வெளி இட்டு அருளினார்-அந்த அனுபவம்-அந்த பகவத் விஷயத்துக்கு தகுதியாக ஆசை கரை புரண்டு-பெருகிச் செல்லுகிறபடியை-பேசி அருளுகிறார் இந்த பிரபந்தத்தில் –

பரத ஆழ்வானை-ராஜன் -அழைத்ததும் பெற்ற வருத்தம் போலே -திரு விருத்தம் –
சித்ரகூடம் சென்று பெருமாளை திரும்பிக் கூட்டி வர பாரித்த நிலை திருவாசிரியம்
நந்தி கிராமத்தில் இருந்து கொண்டு 14 வருஷம் தனது ஆசையை வளர்த்துக் கொண்ட நிலை இந்த பெரிய திருவந்தாதி
திரு அயோத்யைக்கு எழுந்து அருளி பட்டாபிஷேகம் செய்து அருளியைதை கண்டு ஸ்வரூப அனுரூபமான பேறு பெற்ற நிலை திருவாய்மொழி –

————————————————————————–

முயற்றி சுமந்து எழுந்து முந்துற்ற நெஞ்சே
இயற்றுவாய் எம்மோடி நீ கூடி –நயப்புடைய
நாவீன் தொடை கிளவி யுள் பொதிவோம் நற்பூவைப்
பூ வீன்ற வண்ணன் புகழ் –1-

முயற்றி சுமந்து –
எம்பெருமானை பற்றிப் பேசுகையிலே-உத்சாகம் கொண்டு-பிரயத்னம் படுகை

எழுந்து –
கிளம்பி

முந்துற்ற நெஞ்சே –
அவ்விஷயத்திலே என்னை விட முற்பட்டு இருக்கிற மனமே –
நல்ல விஷயங்களை சொல்லிக் கொண்டு போது போக்க உசாத் துணை நெஞ்சு ஒன்றே தானே-இந்த இருள் தரும் மா ஞாலத்தே-யானும் என்நெஞ்சும் இசைந்து ஒழிந்தோம் -என்பார் மேலே

இயற்றுவாய் –
கார்யத்தை நடத்த வேண்டும்

எம்மோடி நீ கூடி —
நீ தனிப் பட்டு போகாமல் என்னுடன் சேர்ந்து –

இருவரும் கூடி நடத்தவேண்டிய கார்யம் என்னவென்றால்
நற்பூவைப்பூ வீன்ற வண்ணன் புகழ் –
அழகிய காயாம்பூ வில் உண்டான-நிறம் போன்ற நிறத்தை உடையனான
எம்பெருமான் உடைய-திருக் கல்யாண குணங்களை –

நயப்புடைய –
அன்பு பொருந்திய-இது நாவுக்கும் சொல்லுக்கும் அந்வயம்
ஆசை கொண்ட நாவினால்-அன்பு கொண்ட சொற்களால்

நாவீன் தொடை கிளவி யுள் பொதிவோம்-
நாவினாலே கனனம் செயப்படுகிற –ஈனுதல் -உண்டாக்குதல் –
சேர்க்கைப் பொருத்தம் உடைய சொற்களாலே-அடக்குவோமாக –
பதங்களுக்கு ஒன்றோடு ஓன்று அமையும் சேர்த்தி அழகு தொடை
பதா நாம் சௌ ப்ராத்ராத நிமிஷ நிஷேவ்யம் ச்ரவண்யோ -ஸ்ரீ குணரத்ன கோசம் –

————————————————————————–

புகழ்வோம் பழிப்போம் புகழோம் பழியோம்
இகழ்வோம் மதிப்போம் மதியோம் -இகழோம் மற்று
எங்கள் மால் செங்கண் மால் சீறல் நீ தீ வினையோம்
எங்கள் மால் கண்டாய் இவை —2-

நற் பூவீன்ற பூவை வண்ணன் புகழை –நயப்புடைய –பொதிவோம்
என்றார் கீழ்-கேழ்த்த சீர் அரன் முதலா கிளர் தெய்வமாக கிளர்ந்து சூழ்த்த அமரர் துதித்தால்-உன் தொல் புகழ் மாசூணாதோ –இந்த நீசன் புகழலாமா –
புகழ்வோம் பழிப்போம்
ஒருவராலும் புகழ்ந்து முடிக்க முடியாத உன்னை-அற்ப ஞானிகளான நாங்கள்
புகழ்வோம் ஆகில்-அயோக்யர் புகழ்வது புகழ்ச்சி அன்று ஆதலால்
உன்னை நாங்கள் பழித்தவர்கள் ஆக ஆகி விடுவோம் –
ஆசார ஹீனன் வசிஷ்டர் நல்ல ஆச்சார்ய சீலர் -என்னுமா போலே
புகழோம் பழியோம் –
இந்த உண்மையைத் தெரிந்து கொண்டு புகழாது இருந்தோம் ஆகில்
உன்னைப் பழித்தவர்களாக ஆக மாட்டோம் –
மேல் அருளிய அர்த்தத்தையே ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்கிறார்

இகழ்வோம் மதிப்போம்-
மதிப்போம் இகழ்வோம்-உன்னை சிறந்தவனாக நெஞ்சால் நினைத்தோம் ஆகில்
உன்னை அகௌரவப் படுத்தினவர்களாக ஆகி விடுவோம் –

மதியோம் -இகழோம் –
அப்படி நெஞ்சால் நினையாது இருந்தோம் ஆகில்-அகௌரவப் படுத்தாதவர்களாக ஆவோம்-வாயால் புகழா விட்டாலும் நெஞ்சால் நினைப்பதும் இகழ்வாகும்

ஆக-இவற்றை அறிந்து இருந்தும் புகழாமலோ மதியாமலோ இருக்க மாட்டோம்
அப்படி புகழ்ந்தாலும் மதித்தாலும்

மற்று எங்கள் மால் செங்கண் மால்-சீறல் நீ தீ வினையோம் –
நீ கோபம் கொள்ளல் ஆகாது –
திரு நா வீறுடைய பிரானான ஆழ்வார் இப்படி அருளிச் செய்ததும்-ஆசை கொண்டு இருந்த எம்பெருமான்-அந்த ஆசை ஊமனார் கண்ட கனவிலும் பழுதாய் ஒழியும்படி
ஆழ்வார் நைச்ய அனுசந்தானம் பண்ணி -சொல்லவும் இன்றிக்கே நினைக்கவும் கூடாது -என்ன-உண்ணும் சோற்றை எதிர் பார்த்து இருந்த பசியன் சோறு தடுமாறிப் போனால்
கண்கள் சிவந்து கோபம் கொண்டதும்-அந்த நிலைமையை கண்ட ஆழ்வார்
என்கண் மால் செங்கண் மால் என்று விளிக்கிறார் –
ஆழ்வீர் நினைக்கவும் சொல்லவும் மாட்டீர் என்றீரே
ஏன் அழைக்கிறீர் போம் போம் என்று சீற்றம் தோன்ற திரு முகத்தை மாற வைக்க
அநந்ய கதியான என் மேலே சீறுவதே-என்ன
ஆழ்வீர் நீர் புகழவும் நினைக்கவும் மாட்டேன் என்று சொன்ன இதுக்கு சீறாமலும் இருக்க வேணுமோ -என்று-எம்பெருமான் திரு உள்ளமாக
தீவினையோம் எங்கள் மால் கண்டாய் இவை –-என்கிறார்
புகழவும் நினைக்கவும் பார்த்தால் என் அந்தராத்மா சீறுகிறது-இல்லையேல் நீர் சீறுகிறீர்-இந்த பாவத்துக்கு என்ன பண்ணுவேன்-யான் என் செய்வேன் என்கிறார்

எங்கள் மால் கண்டாய் இவை
இப்படி புகழ நினைப்பதும்-புகழாமல் பின் வாங்குவதும்-மகா பாபிகளான எங்களுடைய பிரமமே யாகும்-

————————————————————————–

இவை அன்றே நல்ல இவை அன்றே தீய
இவை என்று இவை அறிவனேலும் -இவை எல்லாம்
என்னால் அடைப்பு நீக்க ஒண்ணா நிறையவனே
என்னால் செயற்பாலது என் —3-

சீறல் நீ -என்று பிரார்த்த ஆழ்வார் இடம்-அது கிடக்கட்டும் -நீர் என்ன தீர்மானம் செய்து உள்ளீர் என்ன –இவை அன்றே நல்ல
உன்னை புகழாமையும் சிந்திப்பாமையும் -இவை -அன்றோ நல்லது –

இவை அன்றே தீய –
உன்னைப் புகழ்வதும் சிந்திப்பதும் -இவை -அன்றோ கெட்டது –

இவை என்று இவை அறிவனேலும் –
இவை இவை என்று அறிவேனேலும்-ஆகவே இப்பது இப்படிப் பட்டது என்று உண்மையாக-நான் தெரிந்து கொண்டு இருந்தேன் ஆகிலும்

இவை எல்லாம் –
புகழாமையும் மதியாமையும் -புகழ்தலும் மதித்தாலும் -ஆகிய
ஆகிற இவை எல்லாம் –

என்னால் அடைப்பு நீக்க ஒண்ணா –
என்னாலே-பற்றவும் முடியாது-விடவும் முடியாதே –
அடைப்பு -பரிஹரித்தல் / நீக்கல் -பரித்யஜித்தல்

நிறையவனே என்னால் செயற்பாலது என் –
சபலனான என்னால் செய்யக் கூடியது-என்ன இருக்கிறது -என்னுடைய எண்ணம் ஒன்றும் பலிக்கிறது இல்லை –
என் நா முதல் வந்து புகுந்து நல்லீன்கவி-தூ முதல் பத்தர்க்குத் தான் தன்னைச் சொன்ன என் வாய் முதல் அப்பன் -என்றபடி-என் வாக்குகளுக்கு பிரவர்த்தகன் நீ –ஆகையால்-புகழ்வதோ இகழ்வதோ உன் கார்யம் தான்-என்னால் செயற்பாலது என்
அன்பு செய்கிறது ஒழிய வேறு ஒன்றும் இல்லை -என்றபடி-

————————————————————————–

ஹா ஹா -நம்முடைய வாயால் எம்பெருமான் உடைய-திருக் குணங்கள் பாடப் பெற்றோமே-நம்மில் யார் பாக்கியசாலிகள் -என்கிறார் -இதில் –

என்னின் மிகு புகழார் யாவரே பின்னையும் மற்று
எண்ணில் மிகு புகழேன் யான் அல்லால் –என்ன
கருஞ்சோதிக் கண்ணன் கடல் புரையும் சீலப்
பெருஞ்சோதிக் கென்னஞ்சாள் பெற்று -4-

என்னில் மிகு புகழார் யாவரே -என்றும்-பின்னையும் மற்று எண்ணில் மிகு புகழேன் யான் அல்லால் -என்றும் –இரட்டித்து சந்தோஷ அதிசயத்தால் அருளிச் செய்கிறார்
இல்லை எனக்கு எதிர் இல்லை எனக்கு எதிர் இல்லை எனக்கு எதிரே –போலே

என்னில்-என்னை விட -/ மிகு புகழார் யாவரே –மிக்க புகழை உடையார் யார் கொல்-

பின்னையும் மற்று எண்ணில்-மற்று பின்னையும் எண்ணில் -இன்னமும் ஆராய்ந்து பார்க்கும் அளவில் -/ மிகு புகழேன் யான் அல்லால் —மிக்க புகழை உடையவன் நானே தவிர-வேறு யாரும் இல்லை –

என்ன கருஞ்சோதிக் கண்ணன் -என்னுடைய வனான  கறுத்த நிறத்தை உடைய ஸ்ரீ கிருஷ்ணனும்-கடல் புரையும் சீலப் -கடல் போன்ற கம்பீர ஸ்வபாவம்உடையவனும் -தன்னுடைய வடிவை ஆழ்வாருக்கு அனுபவிக்கக் கொடுத்தவனும் –

பெருஞ்சோதிக் கென்னஞ்சாள் பெற்று –மிகப் பெரும் சோதி வடிவமானவனுமான எம்பெருமானுக்கு-என்னுடைய நெஞ்சானது அடிமைப் பட்டதால் –
நைச்ச்ய பாவம் நீங்கி-நெஞ்சு ஆழ்ந்து அவஹாக்கிக்கப் பெற்றதால்-நானே பாக்யசாலி -என்கிறார் –

நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன் –தாம் நினைவு வந்தால்வடிவு அழகும் போக்யதையும் நெஞ்சையையும் மனத்தையும் மூடி வைக்க விடாமல்
பரவசமாக பிரவர்த்தம் உண்டாக்கப் பண்ணுமே-
யானே தவம் செய்தேன்/என்னில் மிகு புகழார் யாவரே -எனக்கு ஆரும் நிகர் இல்லையே -பேச வைக்குமே-

ஆத்மசமர்ப்பணம் பண்ணுகையும்-பண்ணின பிறகு அனுதாபம் காட்டுதலும்
இரண்டும் அவிருத்தம் அல்ல என்று கொள்வது போலே இதனையும் கொள்ள வேண்டும்

————————————————————————–

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ
மற்றையார் யாவாரும் நீ -பேசில் -எற்றேயோ
மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த
நீ யம்மா காட்டும் நெறி —-5

பெற்ற தாய் நீயே –
பெற்ற தாய் போலே-பிரியமானதையே செய்பவனும் நீயே –
நைச்ய பாவம் மாற்றி பிரவர்த்திப்பிக்கும் படி செய்து அருளிற்றே-

பிறப்பித்த தந்தை நீ –
உண்டாக்கின பிதாவை போலே-ஹிதமானதையே செய்பவனும் நீயே –

மற்றையார் யாவாரும் நீ –
ஆத்மாவுக்கு நன்மைகள் செய்து-விலஷண ஜென்மத்தைக் கொடுக்கிற
மற்றும் ஆசார்யரும் நீயே-உன்னை புகழாமல் இருந்தால் என் சத்தையே போய் விடும்
அது போகாதபடி காப்பாற்றி அருளின உபகாரகர்

பேசில்
உன்னால் நான் பெற்ற உபகாரங்களைப் பேசப் புகுந்தால்

எற்றேயோ –
எற்றே ஒ -எனக்கு ஆச்சர்யமானவை-என்று உருகுகிறார் –

மாய –
மாயவனே –

மா மாய வளை மாய-
மகத்தான வஞ்சனை உடைய வளான-பூதனையை முடிப்பதற்காக

முலை –
அவளது விஷம் தடவின முலையை –

வாய்வைத்த நீ-
அமுது செய்த நீ –

யம்மா –
ஸ்வாமியே –
அந்த ஆச்சர்ய செயல் போலே-அடியேனுடைய நைச்ச்ய பாவம் மாற்றி
புகழ வைத்து அருளினாயே-உன் பக்கலிலே அவஹாகிக்கும் படி வழி காட்டிற்றே

காட்டும் நெறி –
எனக்குக் காட்டின வழிகள்-

————————————————————————–

நெறி காட்டி நீக்குதியோ நின்பால் கருமா
முறி மேனி காட்டுதியோ மேனாள் அறியோமை
என் செய்வான் எண்ணினாய் கண்ணனே ஈதுரையாய்
என் செய்தால் என்படோம் யாம் —6-

எம்பெருமான் இடம்-ஸ்வா தந்த்ர்யமும்-நிர்ஹேதுக கிருபாகுணம்-இரண்டுமே உண்டே
நெறி காட்டி-நின்பால்- நீக்குதியோ –
கர்மம் ஞானம் போன்ற உபாயாந்தரங்களைக் காட்டி-இவற்றை அனுஷ்டித்து பலன் பெறுவாய் என்று-சொல்லி என்னை கை விடப் பார்க்கிறாயோ —
நெறி காட்டுகையும் -நீக்குகையும் பர்யாயம் போலும் இவருக்கு -உன்னை ஒழிய வேறு ஒரு உபாயத்தைக் காட்டி-உன் பக்கலில் நின்றும்-என்னை அகற்றப் பார்க்கிறாயோ -அல்லது –

கருமா முறி மேனி காட்டுதியோ –
கறுத்த மா மரத்தின் தளிர் போன்ற உனது திரு மேனியை-சேவை சாதிப்பித்து
அனுக்ரஹிக்க நினைக்கிறாயோ –
நாயமாத்மா ப்ரவசனேன லப்யோ ந மேதயா ந பஹூ நா ச்ருதேன
யமேவைஷ வ்ருணதே தேன லப்ய தச்யைஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தநூம் ஸ்வாம்-
அனுக்ரஹிக்க திரு உள்ளம் பற்றி இருப்பவர்க்கு பூரணமாக காட்டி அருளுவான்
முறி -என்று தளிர்க்குப் பெயர் -முறிக்கப் படுவது முறி
மா முறி -மாந்தளிர் -அது போல் ஸூகுமாரமாயும்
கரு -ச்யாமளமாயும்-இருக்கிற திருமேனியைக் கட்டி அருளுவாயோ –

மேனாள் –
மேல் நாள் -அநாதி காலமாக –

அறியோமை –
அறியாதவர்களான எங்களை -அஞ்ஞான் அசக்தன் -நெறி காட்டினால் உபயோக்கிக்க ஞானாதிகர் இல்லையே-அதனால் நிர்ஹேதுக கிருபை ஒன்றே வேணும்

என் செய்வான் எண்ணினாய்
என்ன செய்வதாக திரு உள்ளம் பற்றி இருக்கிறாய்

கண்ணனே ஈதுரையாய் –
தேவரீர் உடைய திரு உள்ளம் இன்னது-என்பதை அருளிச் செய்ய வேண்டும் –

என் செய்தால்–
நீ எமக்கு எந்த நன்மை செய்தாலும் –

என்படோம் யாம் –
1-யாம் எந்த அனர்த்தத்தைத் தான்-அனுபவிக்க மாட்டோம் -நீ எது செய்தாலும் அதன் படி உடன்படத் தக்கவன் அடியேன் –
அன்றிக்கே
2-நன்மை செய்தாலும் யானையை குளிப்பாட்டி-உடனே அது அழுக்கை தலையிலே போட்டுக் கொள்வது போலே-நீ செய்து அருளும் நன்மையையும் ஏற்றுக் கொண்டு
தீமையையும் ஏறிட்டுக் கொள்வேன் -என்றுமாம் –

————————————————————————–

யாமே அருவினையோம் சேயோம் என் நெஞ்சினார்
தாமே அணுக்கராய்ச் சார்ந்து ஒழிந்தார் -பூ மேய
செம்மாதை நின் மார்வில் சேர்வித்து -பாரிடந்த
அம்மா நின் பாதத்தருகு –7-

யாமே அருவினையோம் –
போக்க முடியாத பாவத்தைப் பண்ணி யுள்ள-நாங்கள் மாத்திரமே –
நெஞ்சுக்கு மட்டும் சேவை-கட் கண்ணால் காண வில்லை
கைகளால் அணைத்து களிக்கும் படியாகவும் சேவை சாதிக்கப் பெற வில்லை –
பூ மேய செம்மாதை நின் மார்வில் சேர்வித்து -பாரிடந்த அம்மா –
என் நெஞ்சினார் தாமே அணுக்கராய் நின் பாதத்தருகு -சார்ந்து ஒழிந்தார் –
அருவினையோம் யாமே சேயோம் -என்று அந்வயம்
என்னை சேர்த்து கார்யம் செய் என்ற சொல்லிய எனது சொல்லை லஷ்யம் செய்யாமல் -தான் மாதரம் அந்தரங்க அணுக்கராக திரு வடிகளில் சேர்ந்து விட்டது –
நல்ல பேறு  பெற்றதே-தாம் மட்டும் இருள் தரும் மா ஞாலத்திலே உழல
அவர் திரு உள்ளம் பாதார விந்தத்திலே அழுந்தி விட்டதே –

நெஞ்சினார் சார்ந்து ஒழிந்தார்-உயர் திணை-திருவடிகளில் அழுந்தி ஆழம் கால் பட்டதால்-உயர்த்தி அருளிச் செய்ய வேண்டுமே
அணுக்கர் -அந்தரங்கர் -சமீபத்தில் உள்ளவர் –சேயோம் -தூரத்தில் இருக்கிறோம் –

என் நெஞ்சினார்-தாமே அணுக்கராய்ச் சார்ந்து ஒழிந்தார் –
பூ மேய –தாமரைப் பூவிலே பொருந்தி இருக்கிற –செம் மாதை
ஹிரண்ய வர்ணனையான-பிராட்டியை —நின் மார்வில் சேர்வித்து –
உனது திரு மார்பிலே சேர்த்து கொண்டவனாயும் -கடல் கடைந்து பெண்ணமுதம் கொண்டானே-பாரிடந்த –பிரளயத்தில் அழுந்திக் கிடந்த பூமியைக்-குத்தி எடுத்தவனுமாய்-இருக்கிற -வராஹாவதார அனுபவம் –அம்மா –ஸ்வாமி-நின் பாதத்தருகு –தேவரீர் உடைய திருவடிகளின்-சமீபத்திலே –

—————————————————————-

கண்ணால் காணாமல் இருக்கச் செய்தேயும்-கண்ணால் கண்ட விஷயங்களில் போலே
அன்பு அதிகரித்து வருகின்றதே-இதற்க்கு என்ன காரணம்-சொல்லாய் -என்று அப்பெருமானையே கேட்கிறார் –

அருகும் சுவடும் தெரி யுணரோம் அன்பே
பெருகும் மிக இது என் பேசீர் -பருகலாம்
பண்புடையீர் பாரளந்தீர் பாவியேம் கண் காண்பரிய
நுண்புடையீர் நும்மை நுமக்கு –8-
-பருகலாம் பண்புடையீர் பாரளந்தீர்-பாவியேம் கண் காண்பரியநுண்புடையீர்-
நும்மை அருகும் சுவடும் தெரி யுணரோம்-அப்படி இருந்தும்-நுமக்கே அன்பு மிக பெருகும்-இது என் பேசீர் -என்று அந்வயம் –

அருகும்-கிட்டுவதையும் / சுவடும் -கிட்டுவதற்கு உபாயத்தையும் -/ தெரி யுணரோம்-
நாங்கள் பகுத்து அறிந்தோம் இல்லை -அப்படி இருக்கச் செய்தேயும் –நும்மை நுமக்கு – அன்பே பெருகும் மிக-உம் விஷயத்திலேயே-எமக்கு ஆசையானது மிகவும் பெருகா நின்றது —பருகலாம் பண்புடையீர்-வாய் மடுத்து பானம் பண்ணுவதற்கு உரிய
திருக் கல்யாண குணங்களை உடையவரே -பொதுவாக சொன்னாலும் சௌசீல்யம் குணத்தில் நோக்கு–சாரங்கன் தொல் சீரை ஓவாத உணவாக ஊண்-என்று மேலே
அருளிச் செய்கிறபடியால்-பகவத் குணங்களை உணவாக கொள்கிறவர் –
அப்படிக் காட்டி அருளின இடம் மேலே அருளுகிறார் –

பாரளந்த்தீர்-திரு விக்ரமனாய் பூமி எல்லாம் அளந்து அருளினவரே –பாவியேம் கண் காண்பரிய -பாவிகளான எங்களுடைய கண்களாலே-காண முடியாத வைலஷண்யத்தை உடையவரே –கருதரிய உயிர்க்கு உயிராய் கரந்து எங்கும் பரந்து உறையும் ஒரு தனி நாயகம் -என்றபடி-நீ எங்கும் நிறைந்து இருந்தாலும் அருகில் இருப்பதாக தெரிந்து -கொள்ள வில்லை -நீ அருகில் வந்து சேவை சாதிக்க வில்லை -என்றபடி -இப்போது அறிந்து கொள்ள வில்லை என்றாலும் மேலும் அறிந்து கொள்ள வழி உண்டோ என்னில்-
சுவடும் தெரிந்து யுணரோம்-சேவை கிடைக்கும் என்கிற அடையாளமும் இல்லையே
அடியேன் இடம் யோக்யதையும் இல்லை என்னவுமாம்-சுவடு -யோக்யதை

நுண்புடையீர்-பிராட்டி 12 ஆண்டு காலம் இருந்து அனுபவித்தால் போலே
ஆயினும் அன்பு மாதரம் வளர்ந்து சென்று கொண்டே இருக்கிறதே-
இது என் பேசீர் -இதுக்கு என்ன காரணம்-நீர் தான் சொல்ல வேணும் –

ஆச்சார்யஹிருதயத்தில் -10 சூர்ணிகை-அருகும் சுவடும் -மா முனிகள் வியாக்யானம்-உம்முடைய அருகு வருதல்-உம்முடைய சுவடு அறிதல்-செய்யாது இருக்க
உம்மளவிலே ச்நேஹமானது அறமிக்கு வாரா நின்றது -இதுக்கு அடி அருளிச் செய்ய வேணும் -என்று இந்த பாட்டுக்கு அர்த்தம் அருளிச் செய்கிறார்
பாட்டின் முடிவில் நும்மை நுமக்கு -என்று இருக்கிறதே-அதற்கு எங்கே அந்வயம் என்று
நஞ்சீயர்-பிள்ளை திரு நறையூர் அரையரைக் கேட்க-நும்மை அருகும் சுவடும் –
நுமக்கு அன்பே பெருகும் மிக -என்று அன்வயித்து பொருள் உரைக்கலாம் என்று அருளிச் செய்தாராம்-

————————————————————————–

நுமக்கு அடியோம் என்று என்று நொந்து உரைத்தென் மாலார்
தமக்கு அவர் தாம் சார்வரியரானால் -எமக்கினி
யாதானும் ஆகிடு காண் நெஞ்சே அவர் திறத்தே
யாதானும் சிந்தித்து இரு –9

அந்த எம்பெருமான் நம்மை அனுக்ரஹித்தாலும் அனுக்ரஹிக்கா விடிலும் போகட்டும்
திரு உள்ளம்,ஆனபடி செய்யட்டும்-நெஞ்சே-நீ  மாத்ரம் அவர் திறத்தில் செய்திடுக
மாலார் அவர் தாம்-எம்பெருமான் ஆகிற அப்பெரியவர் தாம்  /-சார்வரியரானால்-
நமக்கு கிட்ட முடியாதவராய் இருக்கும் பொழுது-ஆர்த்தி உடன் கத்தினாலும் சேவை சாதிக்காமல் இருப்பவன்

மாலார் தமக்கு –-அவ் வெம்பெருமானை நோககி -ஆஸ்ரிதர் பேரில் வ்யாமோஹமே வடி எடுத்தவர்-என்று பேர் மாத்ரமே கொண்டவர் / நுமக்கு அடியோம் என்று என்று-நாங்கள் உனக்கு அடிமைப் பட்டவர்கள் என்று பல தடவை -/ நொந்து உரைத்தென்
வாய் நோவச் சொல்வதில் என்ன பலன்-/ இனி-இன்று முதலாக

எமக்கினியாதானும் ஆகிடு-நமக்கு எது வேணுமாகிலும் நடக்கட்டும் / அவர் திறத்தே
அப் பெருமான் விஷயமாகவே /யாதானும் சிந்தித்து இரு-எதையாவது
நல்ல என் தோழி நாகணை மிசை நம் பரர் செல்வர் பெரியர் சிறு மானிடர் நாம் செய்வது என் -என்றபடி-அவர் நெறி காட்டி நீக்கினாலும் நீக்கட்டும்-
கரு மா முறி மேனி காட்டினாலும் காட்டட்டும் நீ அவர் விஷயமாக ஏதாவது சிந்தித்து இரு

பேறும் இழவும் இரண்டும் ஒக்க எண்ணி இருக்கலாமோ
நம்முடைய சத்தைக்கு அவன் வேணுமே என்ன-அவனே வேண்டும் என்றது அவனுடைய அனுக்ரஹம் வேண்டும் என்றபடி-சத்தைக்கு இது எல்லாம் வேண்டா காண்-
அவன் நம்மை வேண்டா என்றத்தை நினைத்து இருக்க அமையும்-நம்முடைய சத்தைக்கு அவன் சத்தை இ றே காரணம்-

அவனுடைய அனுக்ரஹம் போலே நிக்ரஹமும் நமக்கு அனுசந்தேயமே
நம்மைப் பற்றி எம்பெருமான் திரு உள்ளத்தில் பட்டிருக்க வேண்டும் -அதுவே அபேஷிதம்-
கூவிக் கூவி நெஞ்சுருகி கண் பனி சோர நின்றால் பாவி நீ என்று என்று சொல்லாய் பாவியேன் காண வந்தே -திருவாய்மொழி -4-7-3-விருப்போ வெருப்போ கண் முன்னே வந்து தோற்றி அருளிச் செய்ய வேணும் என்பதே அருளிச் செய்கிறார்-
ஆண்டாளும்-செம்மை உடைய திரு மார்பில் சேர்த்தானேலும்-
ஒரு நான்று மெய்ம்மை சொல்லி முகம் நோககி விடை தான் தருமேல் மிக நன்றே-
கை விடப் போகிறேன் என்ற சொல்லை யாவது முகம் நோக்கிச் சொல்வான் ஆகில்
அப்போது சேவை யாவது கிடைக்குமே-கண்ணிலே தென் பட்டான் ஆகில்
அப்போது உபாயங்களால் ஸ்வாதீனப் படுத்திக் கொள்ளலாமே நல்ல அபிப்ராயமோ
தீய அபிப்ராயமோ-நம்மை ஒரு வ்யக்தியாக நினைத்து அன்றோ உண்டாக வேண்டும்
அந்த நினைவு தானே நமக்கு போதுமானது -என்கிறார்

காண் -முன்னிலை அறை / ஆகிடு ஆகிடுக –

————————————————————————–

இரு நால்வர் ஈரைந்தின் மேல் ஒருவர் எட்டோ
டொரு நால்வர் ஓர் இருவர் அல்லால் திரு மாற்கு
யாமார் வணக்கமார் ஏ பாவம் நன்னெஞ்சே
நாமா மிகவுடையோம் நாழ்–10-

நாம் அயோக்யர் என்று கை வாங்கி இருப்பதே நல்லது-என்று நைச்யானுசந்தானம் செய்து-ஜன்மத்தாலும் ஆசாரத்தாலும் தேவர்கள் அன்றோ துதிக்க அர்ஹ்யர்
ஒரு குணமுமே அன்றி குற்றமே வடிவாக உள்ள நாம்-எம்பெருமானை வணங்குவதற்கு எவ்வளவு என்பதற்கும்-நம்முடைய வணக்கம் என்பதற்கும் இங்கே என்னே விஷயம் இருக்கிறது-எதற்காக வீணாக நாக்கை  நீட்டி இருக்கிறாய் -என்கிறார் நெஞ்சை பார்த்து-
இதற்கு வேறு படியாகவும் அவதாரிகை உண்டு –

நின்னை விண்ணோர் தாள் நிலம் தோய்ந்து தொழுவர் நின் மூர்த்தி பல் கூற்றில் ஓன்று காணலுமாம் கொலோ என்றே -எம்பெருமான் வடிவு அழகில் சிறிதும் ஈடுபாடு இன்றியே
உப்புச்சாறு கேட்டு -சாவாமைக்கு கடலைக் கடைந்து கொடு-மாவலியைக் கொல்லு இரணியனைக் கொல்லு -என்று-நிர்பந்திக்கிற பிரயோஜனாந்திர பரர்களுக்கு சேவை கிடைக்குமே ஒழிய-உம் வடிவு அழகின் அனுபவமே பரம பிரோஜனம் என்று இருக்கும் நமக்குக் கிடைக்குமோ நெஞ்சே-பிரயோஜனாந்திர பரர்களுக்கே கார்யம் செய்யக் கடவோம் என்று சங்கல்பித்து கொண்டு இருக்கிற அந்த பெரியவருக்கு
நம்முடைய அநந்ய பிரயோஜனத்வம் தோஷமாக அன்றோ திரு உள்ளத்தில் பட்டுக் கிடக்கிறது-நமக்கு அவனுடைய அனுக்ரஹம் கிடைக்குமோ-என்று இன்னாப்பாகச் சொல்லுகிறார் என்னவுமாம்

எண்மர் பதினொருவர் ஈரறுவர் ஓரிருவர் –முதல் திருவந்தாதி –
அவர் அஷ்ட வசுக்களை எண்மர் என்றார் இவர்– இரு நால்வர் -என்கிறார்
அவர்ஏகாதச ருத்ரர்களை பதினொருவர் -என்றதை இவர்
ஈரைந்தின் மேல் ஒருவர் என்கிறார்
அவர் த்வாதச ஆதித்யர்களை ஈரறுவர் என்றதை இவர் எட்டொரு நால்வர் என்கிறார்
அச்விநீ தேவதைகளை இருவரும் ஓரிருவர் -என்கிறார்கள்–/ஆண்டாளும்
முப்பத்து மூவர் அமரர்க்கு முன் சென்று -என்றாள் இ றே-வேதமும் -த்ரயஸ் த்ரிம்சத் வைதேவா -என்று பல இடங்களும் ஓதா நின்றது
ஆக-ஆழ்வார் நிச்சய அனுசந்தானமாகவோ வெறுப்பாகவோ அருளிச் செய்கிறார்-
இரு நால்வர்-அஷ்ட வசுக்கள் என்ன/ ஈரைந்தின் மேல் ஒருவர் -ஏகாதச ருத்ரர்கள் என்ன –எட்டோ டொரு நால்வர் -த்வாதச ஆதித்யர்கள் என்ன –ஓர் இருவர் அல்லால் –
அஸ்விநீ தேவர்கள் என்ன-ஆகிய முப்பத்து மூன்று அமரர்கள் தவிர மற்றவர்களான

திரு மாற்கு யாமார் –நாம் எம்பெருமானை பணிவதற்கு-எவ்வளவு மனிசர் -/ வணக்கமார்-வணக்கம் யார் -நம்முடைய பணிவு தான் எத்தகையது -பிறப்பு ஒழுக்கம் இவற்றால் அயோக்யரான நாம்-ரஷ்ய வர்க்கத்தில் சேர்ந்தவர்கள் அல்லோம் -அயோக்யரான நம்முடைய ஆஸ்ரயணம் தான் எங்கனே-
அயோக்யரான நாம் ஆஸ்ரயித்தோம் எனபது அவனுக்கு ஒரு பொருளா –
பிறையேறு சடையானும் நான்முகனும் இந்த்ரனும் இறையாக இருந்து ஏத்த வீற்று இருந்த இது வியப்பே -என்னும்படியாக உள்ள அவனுக்கு
அறிவொன்றும் இல்லாத நம்முடைய வணக்கம் ஒரு வஸ்துவாகவும் இட்டு எண்ணத் தக்கதோ -என்றபடி
வணக்கம் எது -என்னாது–வணக்கம் ஆர் -என்று உயர் திணையாக அருளிச் செய்தது ஒரு வகைக் கவி மரபு

ஏ பாவம் –அந்தோ –இரு நிலத்தோர் பழி படித்தேன் ஏ பாவமே -திரு நெடும் தாண்டகம்

நன்னெஞ்சே –நல்ல மனமே -/நாமா மிகவுடையோம் நாழ் –நாமோ என்றால் ‘குற்றம் உள்ளவர்களாக-இருக்கிறோம் இ றே-புருஷோத்தமனான அவன் முன்னே ஒரு பதார்த்தமாக நிற்பதும்-வணங்கினோம் என்பதும்-எவ்வளவு ஹேய விஷயம் –நாமாமிக வுடையோம் நாழ்-நாமா -நாமோ என்றபடி
நைச்யம்-பண்ணும் பஷத்தில் -அபராத சஹச்ர பாஜனம்-வெறுத்து அருளுகிற பஷத்தில்-பிரயோஜனாந்தர பரர்களுக்கே கார்யம் செய்வதாக திரு உள்ளத்தில் சங்கல்பம் கொண்டவர்-குற்றமாக கொண்ட அநந்ய பிரயோஜனத்வத்தை கொண்ட நாமோ -என்றபடி-நாழ் -குற்றம்-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள்  திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ . வே .P.B.A.ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்