Archive for the ‘திரு வேங்கடம் உடையான்’ Category

ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களில் -ஸ்ரீ கோவிந்தனும் -ஸ்ரீ கோவர்த்தன உத்தரணமும்–ஸ்ரீ உலகு அளந்த உத்தமனும் –

September 7, 2020

ஸ்ரீ கோவிந்தன்
கவாம் ரஷித்த
கோ பூமி ஸ்ரீ வராகன்
கோ ஸ்துதி ஏற்றுக் கொண்டு
கோ வேதம் -அவற்றால் அறியப்படுபவன்
கோ அசையும் அசையா சராசரங்கள் தனது வசம்
ஸ்ரீ மத்ஸ்ய -பூமி -வேதம் ரஷித்தவன்
ஸ்ரீ கூர்ம -மலை பூமி கோ
ஸ்ரீ வராஹ -பூமி இடந்து
ஸ்ரீ நரஸிம்ஹ =பிரகலாதன் ஸ்துதி
ஸ்ரீ வாமனன் பூமி அளந்து
ஸ்ரீ பரசுராமன் பூமியில் உள்ள தீயர்களை அழித்து
ஸ்ரீ ராமன் பூமி ஆண்டு
ஸ்ரீ பலராமன் வளைத்து திருத்தி -யமுனை தீரம்
ஸ்ரீ கண்ணன்
ஸ்ரீ கல்கி கோ பூமி தர்மம் காத்து
தச அவதாரங்களும் பொருந்தும்

————–

மலையை எடுத்து மகிழ்ந்து கன் மாரி காத்துப் பசு நிரை மேய்த்தாய்
சிலை ஓன்று இறுத்தாய் திரிவிக்ரமா திரு ஆயர்பாடிப் பிரானே-பெரியாழ்வார் -2-3-7-

மேவி அன்று ஆநிரை காத்தவன், உலகம் எல்லாம்
தாவிய அம்மானை எங்கு இனித் தலைப் பெய்வனே?-திருவாய் -–3-2-9-

குன்றம் ஏந்திக் குளிர் மழை காத்தவன்,
அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான்,பரன்
சென்று சேர் திரு வேங்கட மாமலை
ஒன்றுமே தொழ நம் வினை ஓயுமே–3-3-8–

உண்ண வானவர் கோனுக்கு ஆயர் ஒருப்படுத்த அடிசில் உண்டதும்
வண்ண மால் வரையை எடுத்து மழை காத்ததும்
மண்ணை முன் படைத் துண்டுமிழ்ந்து கடந்திடந்து மணந்த மாயங்கள்
எண்ணுந் தோறு மென்னெஞ்சு எரி வாய் மெழு கொக்கும் நின்றே–5-10-5-

மின்னை உடையாகக் கொண்டு அன்று உலகு அளந்தான் குன்றம் குடையாக ஆ காத்த கோ ——ஸ்ரீ மூன்றாம் திருவந்தாதி—41-

நீ யன்றே நீரேற்று உலகம் அடி அளந்தாய் நீ யன்றே நின்று நிரை மேய்த்தாய்-48-

இரண்டே யடியால் தாயவன் ஆய்க்குலமாய் வந்து தோன்றிற்று நம்மிறையே –ஸ்ரீ திரு விருத்தம் – -61 –

ஆவினை மேய்க்கும் வல்லாயனை அன்றுலகீரடியால்
தாவின வேற்றை எம்மானை எஞ்ஜான்று தலைப் பெய்வனே – – 89-

சுருந்குறி வெண்ணெய் தொடு வுண்ட கள்வனை வையமுற்றும்
ஒருங்குற வுண்ட பெரு வயிற்றாளனை மாவலி மாட்டு
இருங்குறளாகி இசையவோர் மூவடி வேண்டிச் சென்ற
பெரும்கிறி யானை யல்லால் அடியேன் நெஞ்சம் பேணலதே – – -91-

மாண் பாவித்து அந்நான்று மண்ணிரந்தான் மாயவள் நஞ்சு
ஊண் பாவித்துண்டானதோ ருருவம் காண்பான்-பெரிய திருவந்தாதி–52-

மீன் என்னும் கம்பில் வெறி என்னும் வெள்ளி வேய்
வான் என்னும் கேடிலா வான்குடைக்கு தானோர்
மணிக் காம்பு போல் நிமிர்ந்து மண்ணளந்தான் நாங்கள்
பிணிக்காம் பெரு மருந்து பின் –62-

என்றும் ஒரு நாள் ஒழியாமை யான் இரந்தால்
ஒன்றும் இரங்கார் உருக்காட்டார் -குன்று
குடையாக ஆ காத்த கோவலனார் நெஞ்சே
புடை தான் பெரிதே புவி –-74-

உள்ள உலகளவும் யானும் உளனாவன் என் கொலோ உலகளந்த மூர்த்தி உரை –76-

மறப்பெல்லாம் ஏதமே என்றல்லால் எண்ணுவனே மண்ணளந்தான்
பாதமே ஏத்தாப் பகல்–80-

மூவடி நானிலம் வேண்டி முப்புரி நூலோடு மானுரியிலங்கு மார்வினன் இரு பிறப் பொரு மாணாகி
ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை–திருவெழு கூற்றிருக்கை-

ஆரால் இவ்வையம் அடியளப்புண்டது காண் –ஆரால் இலங்கை பொடி பொடியா வீழ்ந்தது –
மற்று ஆராலே கல்மாரி காத்தது தான்-ஆழி நீர் ஆரால் கடைந்திடப் பட்டது -அவன் காண்மின்
ஊராநிரை மேய்த்து உலகம் எல்லாம் உண்டும் உமிழ்ந்தும் ஆராத தன்மையனாய்-சிறிய திருமடல்-

————————————-

குன்றம் எடுத்து ஆநிரை காத்தவன் தன்னை
மன்றில் புகழ் மங்கை மன் கலி கன்றி சொல்
ஓன்று நின்ற ஒன்பதும் வல்லவர் தம் மேல்
ஒன்றும் வினையாயின சார கில்லவே-பெரிய திருமொழி -11-8-10-

குன்றம் எடுத்த பிரான் அடி யாரொடும்
ஒன்றி நின்ற சடகோபன் உரை செயல்
நன்றி புனைந்த ஓர் ஆயிரத்துள் இவை
வென்றி தரும் பத்தும் மேவிக் கற்பார்க்கே–-திருவாய் –7-4-11-

—————–

மத்த மா மலை தாங்கிய மைந்தனை உத்தானம் செய்து உகந்தனர் ஆயரே–-பெரியாழ்வார் -1-1-8-

என் மகன் கோவிந்தன் கூத்தினை இள மா மதி
நின் முகம் கண் உளவாகில் இனி இங்கே நோக்கிப் போ -1-4-1-

ஒரு வேழத்தின் கரும் கன்று போல் தெள் புழுதி யாடி திருவிக்ரமன் -1-7-9-

குட்டன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் கோவிந்தன் வந்து என்னைப் புறம் புல்குவான் -1-9-1-

வண்டுலாம் பூம் குழலினார் உன் வாய் அமுதம் உண்ண வேண்டி
கொண்டு போவான் வந்து நின்றார் கோவிந்தா முலை உணாயே -2-2 7-

காது தாழப் பெருக்கி குண நன்றுடையர் இக் கோபால பிள்ளைகள் கோவிந்தா நீ சொல்லுக் கொள்ளாய்-2-3-4-

மலையை எடுத்து மகிழ்ந்து கன் மாரி காத்துப் பசு நிரை மேய்த்தாய்
சிலை ஓன்று இறுத்தாய் திரிவிக்ரமா திரு ஆயர்பாடிப் பிரானே-2-3-7-

கோவிந்தன் தன் குழல் வாராய் அக்காக்காய் -2 5-6 –

கோதுகுலமுடை குட்டனேயோ குன்று எடுத்தாய் குடமாடு கூத்தா
வேதப் பொருளே என் வேம்கடவா வித்தகனே இங்கே போதராயே – 2-9 -6- –

பண்டு அவன் செய்த கிரீடை எல்லாம் பட்டர்பிரான் விட்டு சித்தன் பாடல்
கொண்டு இவை பாடிக் குனிக்க வல்லார் கோவிந்தன் தன் அடியார்களாகி
எண் திசைக்கும் விளக்காகி நிற்பார் இணை அடி என் தலை மேலனவே 2-9 11-

தான் எறிந்திட்ட தடம் பெரும் தோளினால் வானவர் கோன் விட வந்த மழை தடுத்து
ஆநிரை காத்தானால் இன்று முற்றும்-2-10-4-

மாவலி வேள்வியின் மாண் உருவாய் சென்று மூவடி தா என்று இரந்த இம்மண்ணினை
ஓரடி இட்டு இரண்டாம் அடி தன்னிலே தாவடி இட்டானால் இன்று முற்றும்
தரணி அளந்தானால் இன்று முற்றும் 2-10-7-

கேட்டு அறியாதன கேட்கின்றேன் கேசவா கோவலர் இந்திரற்கு
காட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்து உடன் உண்டாய் போலும்–3-3-8-

யசோதை நல் ஆய்ச்சி தன் புத்திரன் கோவிந்தனை கற்றினம் மேய்த்து வரக் கண்டு உகந்தவள்–3-3-10-

எக்கம் மத்தளி தாழ் பீலிக் குழல்களும் கீதமும் ஆகி எங்கும் கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு
மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி–3-4-1-

குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் கோவலனாய் குழலூதி ஊதிக்
கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்து உடன் வருவானை தெருவில் கண்டு–3-4-4-

ஆயர்பாடியிலே வீதி யூடே
கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருள கண்டு இள ஆய்க் கன்னிமார் காமுற்ற–3-4-10-

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய் அளரும் அடங்கப்
பொட்ட துற்று மாரிப் பகை புணர்த்த பொரு மா கடல் வண்ணன் பொறுத்த மலை–3-5-1-
மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை-3-5-2-
ஆழிக்கை எந்தை எடுத்த மலை–3-5-3-
அமரர் பிரான் கொண்டு நின்ற மலை-3-5-4-
ஏனத்து உருவாகிய ஈசன் எந்தை இடவன் எழ வாங்கி எடுத்த மலை-3-5-5-
செப்பாடு உடைய திருமால் அவன் தன் செம்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்
கப்பாக மடுத்து மணி நெடும் தோள்காம்பாகக் கொடுத்து கவித்த மலை
எப்பாடும் பரந்து இழி தெள்ளருவி இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ
குப்பாயம் என நின்று காட்சி தரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5 6-
படங்கள் பலவும் உடை பாம்பரையன் படர் பூமியை தாங்கி கிடப்பவன் போல்
தடம் கை விரல் ஐந்து மலர வைத்து தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான்-3-5-7-
நாராயணன் முன் முகம் காத்த மலை–கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-8-
தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான்—கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-9-
கொடி ஏறு செம்தாமரை கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்று இல வடிவேறு திரு உகிர் நொந்தும்
இல மணிவண்ணன் மலையும் —கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-10-

இட அணரை இடத்தோளோடு சாய்த்து இரு கை கூட புருவம் நெரிந்து ஏறக்
குட வயிறு பட வாய் கடை கூட கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது–3-6-2-
வானிளவரசு வைகுந்த குட்டன் வாசுதேவன் மதுரை மன்னன் நந்தர்
கோனிளவரசு கோவலர் குட்டன் கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது-3-6-3-
சிறு விரல்கள் தடவி பரிமாற செம்கண் கோட செய்ய வாய் கொப்பளிக்க
குறு வெயர்ப்புருவம் கூடலிப்ப கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது -3-6-8-
குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சி கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து எழுந்த அமுதப் புனல் தன்னை-3-6-11-

கோவிந்தனோடு இவளை சங்கை ஆகி என் உள்ளம் நாள் தோறும் தட்டுளுப்பா கின்றதே – 3-7 3- –

ஒண் நிறத் தாமரை செம்கண் உலகு அளந்தான் என் மகளைப்
பண்ணறையாப் பணி கொண்டு பரிசற வாண்டிடும் கொலோ -3-8 9-

ஆனாயர் கூடி அமைத்த விழவை அமரர்தம்
கோனார்க்கு ஒழிய கோவர்த்தனத்துச் செய்தான் மலை–4-2-4-

கோவலர் கோவிந்தனை குற மாதர்கள் பண் குறிஞ்சி
பா வொலி பாடி நடம் பயில் மால் இரும் சோலை அதுவே – 4-3-4-

திருக் கோட்டியூர் குளிர்ந்து உறைகின்ற கோவிந்தன் குணம் பாடுவார் உள்ள நாட்டினில்
விளைந்த தானியமும் இராக்கதர் மீது கொள்ள கிலார்களே -4-4-8 –
குயில் இனம் கோவிந்தன் குணம் பாடு சீர்
செம்பொனார் மதிள் சூழ் செழும் கழனி வுடைத் திரு கோட்டியூர்-4-4-9-

கௌதத்துவம் உடைக் கோவிந்தனோடு
கூடி யாடிய உள்ளத்தர் ஆனால் குறிப்பிடம் கடந்து உய்யலுமாமே-4-5-8 —

குலமுடைக் கோவிந்தா கோவிந்தா என்று அழைத்தக்கால்
நலமுடை நாரணன் தம் அன்னை நரகம் புகாள் -4 6-5 –

உரம் பெற்ற மலர்க் கமலம் உலகு அளந்த சேவடி போல் உயர்ந்து காட்ட-4-9-8-

குன்று எடுத்து ஆநிரை காத்த ஆயா கோநிரை மேய்த்தவனே எம்மானே
அன்று முதல் இன்று அறுதியா ஆதியம் சோதி மறந்து அறியேன்–4-10-9-

வண்ண மால் வரையே குடையாக மாரி காத்தவனே மதுசூதா
கண்ணனே கரி கோள் விடுத்தானே காரணா களிறட்ட பிரானே–5-1-8-

வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த விட்டு சித்தன் மனத்தே
கோயில் கொண்ட கோவலனைக் கொழும் குளிர் முகில் வண்ணனை
ஆயர் ஏற்றை அமரர் கோவை அந்தணர் தம் அமுதத்தினை
சாயை போலே பாட வல்லார் தாமும் அணுக்கர்களே -5 4-11 –

—————

ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி –3-
அம்பரம் ஊடறுத்து ஓங்கி உலகு அளந்த உம்பர் கோமானே –17-
குன்று குடையா எடுத்தாய் குணம் போற்றி -24-
கூடாரை வெல்லும் சீர்க் கோவிந்தா – 27-
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா –28-
இற்றைப் பறை கொள்வான் அன்று காண் கோவிந்தா –29-

—————

கொத்தலர் பூங்கணை தொடுத்துக் கொண்டு கோவிந்தன் என்பதோர் பேரெழுதி
வித்தகன் வேங்கட வாணன் என்னும் விளக்கினில் புக வென்னை விதிக்கிற்றியே–நாச்சியார் திரு மொழி-1-3-

சிற்றிலோடு எங்கள் சிந்தையும் சிதைக்கக் கடவையோ கோவிந்தா
முற்ற மண்ணிடம் தாவி விண்ணுற நீண்டு அளந்து கொண்டாய்–2-9-

கொண்ட கோலக் குறள் உருவாய்ச் சென்று பண்டு மா வலி தன் -பெரு வேள்வியில்
அண்டமும் நிலனும் அடி யொன்றினால் கொண்டவன் வரில் கூடிடு கூடலே–4-9-

அன்று உலகம் அளந்தானை யுகந்து அடிமைக் கண் அவன் வலி செய்ய–5-10-
விண்ணுற நீண்டடி தாவிய மைந்தனை வேல் கண் மடந்தை விரும்பி–5-11-

குளிர் அருவி வேங்கடத்து என் கோவிந்தன் குணம் பாடி
அளியத்த மேகங்காள் ஆவி காத்து இருப்பேனே—-8-3-

குடமாடு கூத்தன் கோவிந்தன் கோமிறை செய்து எம்மை
யுடைமாடு கொண்டான் உங்களுக்கு இனி ஓன்று போதுமே–10-7-

பொல்லாக் குறள் உருவாய் பொற் கையால் நீர் ஏற்று
எல்லா வுலகும் அளந்து கொண்ட வெம்பெருமான்–11-5-

மாணியுருவாய் யுலகளந்த மாயனைக் காணில் தலை மறியும்
ஆணையால் நீர் என்னைக் காக்க வேண்டில் ஆய்ப்பாடிக்கே என்னை யுய்த்திடுமின்–12-2-

கொங்கைத் தலமிவை நோக்கிக் காணீர் கோவிந்தனுக்கு அல்லால் வாயில் போகா–12-4-

கூட்டில் இருந்து கிளி எப்போதும் கோவிந்தா கோவிந்தா என்று அழைக்கும்
ஊட்டுக் கொடாது செறுப்பனாகில் உலகளந்தான் என்று உயரக் கூவும்-12-9-

கொள்ளை கொள்ளிக் குறும்பனை கோவர்த்த நனைக் கண்டக்கால்
கொள்ளும் பயன் ஓன்று இல்லாத கொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும்
அள்ளிப் பறித்திட்டு அவன் மார்பில் எறிந்து என்னழலைத் தீர்வேனே–13-8-

கொம்மை முலைகள் இடர் தீரக் கோவிந்தற்கோர் குற்றேவல்
இம்மைப் பிறவி செய்யாதே யினிப் போய் செய்யும் தவம் தான் என்-13-9-

அனுங்க வென்னைப் பிரிவு செய்து ஆயர்பாடி கவர்ந்துண்ணும்
குணுங்கு நாறிக் குட்டேற்றைக் கோவர்த்தனனைக் கண்டீரே–14-2-

———————

மாவினை வாய் பிளந்து உகந்த மாலை வேலை வண்ணனை என் கண்ணனை வன் குன்றம் ஏந்தி
ஆவினை அன்று உய்ய கொண்ட ஆயர் ஏற்றை அமரர்கள் தம் தலைவனை–பெருமாள் திருமொழி-1-4-

குழகனே !என் தன் கோமள பிள்ளாய் கோவிந்தா !–7-7-

குன்றினால் குடை கவித்ததும் கோல குரவை கோத்ததும் குடமாட்டும்
கன்றினால் விள வெறிந்ததும் காலால் காளியன் தலை மிதித்ததும் முதலா–7-9-

—————

வெற்பெடுத்து மாரி காத்த மேக வண்ணன் அல்லையே -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–39-

அன்று பாரளந்த பாத போதை யொன்றி வானின் மேல்
சென்று சென்று தேவராய் இருக்கிலாத வண்ணமே –66-

மண்ணை உண்டு உமிழ்ந்து பின்னிரந்து கொண்டு அளந்த மண்
கண்ணுள் அல்லது இல்லை என்று வென்ற காலமாயினாய்–105-

சுருக்குவாரை இன்றியே சுருக்கினாய் சுருங்கியும்
பெருக்குவாரை இன்றியே பெருக்கமெய்து பெற்றியோய்–109-

————

தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் தலை விளாக் கொண்ட எந்தாய் –திருமாலை -35-

———–

உவந்த உள்ளத்தனாய் உலகம் அளந்து அண்டமுற நிவந்த நீண் முடியன்–அமலன் –2-

————–

காளையாகி கன்று மேய்த்து குன்று எடுத்து அன்று நின்றான்
பாளை பாயும் தண் தடம் சூழ் வதரி வணங்குதுமே—-பெரிய திருமொழி-1-3-4-

கடுத்தார்த்து எழுந்த பெரு மழையைக் கல் ஓன்று ஏந்தி இன நிரைக் காத்
தடுத்தான் தடம் சூழ்ந்து அழகாய சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே–1-5-5-

குறளாய்ச் சென்று மா வலியை ஏயான் இரப்ப மூவடி மண்ணின்றேதா வென்று உலகு ஏழும்
தாயான் காயா மலர் வண்ணன் சாளக்கிராமம் அடை நெஞ்சே —1-5-6-

கன்றி மாரி பொழிந்திடக் கடிதாநிரைக் கிடர் நீக்குவான்
சென்று குன்றம் எடுத்தவன் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே —-1-8-3-

இந்திரனுக்கென்று ஆயர்கள் எடுத்த எழில் விழவில் பழ நடை செய்
மந்திர விதியில் பூசனை பெறாது மழை பொழிந்திடத் தளர்ந்து ஆயர்
எந்தமோடின்வானிரை தளராமல் எம்பெருமான் அருள் என்ன
அந்தமில் வரையால் மழை தடுத்தானைத் திருவல்லிக் கேணிக் கண்டேனே —2-3-4-

நீண்டான் குறளாகி நிமிர்ந்தவனுக்கிடம் மா மலையாவது நீர் மலையே–2-4-2-

தொண்டாயார் தாம் பரவும் அடியினானைப் படி கடந்த தாளாளற்கு ஆளாய் உய்தல் விண்டானை -2-5-9-

வளம்படு முந்நீர் வையம் முன்னளந்த மால் என்னும் மாலின மொழி யாள்
இளம்படி இவளுக்கு என் நினைந்து இருந்தாய் இடவெந்தை யெந்தை பிரானே–2-7-2-

இவர் கொல் தெரிக்க மாட்டேன் வந்து குறள் உருவாய் நிமிர்ந்து மா வலி வேள்வியில் மண் அளந்த
அந்தணர் போன்று இவர் யார் கொல் என்ன அட்ட புயகரத்தேன் என்றாரே-2-8-2-

மஞ்சுயர் மா மணிக் குன்றம் ஏந்தி மா மழை காத்து -2-8-4-

இலகிய நீள் முடி மாவலி தன் பெரு வேள்வியில் மாண் உருவாய் முன நாள்
சலமொடு மா நிலம் கொண்டவனுக்கு இடந்தான் தடம் சூழ்ந்து அழகாய கச்சி-2-9-7-

ஆங்கு மாவலி வேள்வியில் இரந்து சென்று அகலிடம் அளந்து-3-1-5-

அடல் மழைக்கு நிரை கலங்கிட வரை குடை எடுத்தவன் நிலவிய இடம்–3-1-8-

அருமா நிலம் அன்று அளப்பான் குறளாய் அவுணன் பெரு வேள்வியில் சென்று இரந்த
பெருமான் திரு நாமம் பிதற்றி நுந்தம் பிறவித் துயர் நீங்குதும் என்னகிற்பீர்-3-2-4-

மழை மா முதுகுன்று எடுத்து ஆயர் தங்கள்
கோவாய் நிரை மேய்த்து உலகுண்ட மாயன் குரை மா கழல் கூடும் குறிப்புடையீர்-3-2-8-

ஆயர் ஆநிரைக்கு அன்று இடர் தீர்ப்பான் கூடிய மா மழை காத்த கூத்தன் என வருகின்றான்
சேடுயர் பூம் பொழில் தில்லைச் சித்திரகூடத்து உள்ளானே–3-3-1-

மழை காப்பான் உய்யப் பரு வரை தாங்கி ஆநிரை காத்தான் என்று ஏத்தி
வையத் தெவரும் வணங்க அணங்கு எழு மா மலை போலே
தெய்வப் புள் ஏறி வருவான் சித்திர கூடத்துள்ளானே–3-3-6-

ஒ மண்ணளந்த தாளாளா ! தண் குடந்தை நகராளா ! வரை எடுத்த
தோளாளா ! என் தனக்கு ஓர் துணையா ளானாகாயே !–3-6-5-

கண்டவர் தம் மனம் மகிழ மாவலி தான வேள்விக் களவின் மிகு சிறு குறளாய் மூவடி என்று இரந்திட்டு
அண்டமும் இவ்வலை கடலும் அவனிகளும் எல்லாம் அளந்த பிரான் அமரும் இடம்–3-10-5-

காமரு சீர் முகில் வண்ணன் காலிகள் முன் காப்பான்
குன்றதனால் மழை தடுத்துக் குடமாடு கூத்தன்–3-10-8-

அண்டரானவர் வானவர் கோனுக்கு என்று அமைத்த சோறது எல்லாம்
உண்டு கோனிரை மேய்த்தவை காத்தவன் உகந்து இனிது உறை கோயில்-4-2-3-

அங்கையால் அடி மூன்று நீர் ஏற்று அயன் அலர் கொடு தொழுது ஏத்த
கங்கை போதரக் கால் நிமிர்த்து அருளிய கண்ணன் வந்து உறை கோயில்-4-2-6-

வசையறு குறளாய் மாவலி வேள்வியில் மண் அளவிட்டவன் தன்னை
அசைவறும் அமரர் அடி இணை வணங்க வலைகடல் துயின்ற வம்மானை-4-3-4-

பொங்கு இலங்கு புரி நூலும் தோலும் தாழப் பொல்லாத குறள் உருவாய் பொருந்தா வாணன்
மங்கலம் சேர் மறை வேள்வி யதனுள் புக்கு மண்ணகலம் குறை இரந்த மைந்தன் கண்டீர்-4-4-7-

மண் இடந்து ஏனமாகி மாவலி வலி தொலைப்பான்
விண்ணவர் வேண்டச் சென்று வேள்வியில் குறை இரந்தாய்–4-6-2-

குன்றால் குளிர் மாரி தடுத்து உகந்தானே
நன்றாய பெரும் புகழ் வேதியர் நாங்கூர்
சென்றார் வணங்கும் திரு வெள்ளக் குளத்துள்
நின்றாய் நெடியாய் அடியேன் இடர் நீக்கே –4-7-3-

பேசுகின்றது இதுவே வையம் ஈரடியால் அளந்த
மூசி வண்டு முரலும் கண்ணி முடியீர் உம்மைக் காணும்
ஆசை என்னும் கடலில் வீழ்ந்து இங்கு அயர்த்தோம் அயலாரும்
ஏசுகின்ற்றது இதுவே காணும் இந்தளூரீரே-4-9-3-

பேய்ச்சியை முலை உண்டு இணை மருது இறுத்துப் பெரு நிலம் அளந்தவன் கோயில்-4-10-1-

ஒள்ளிய கருமம் செய்வன் என்று உணர்ந்த மாவலி வேள்வியில் புக்குத்
தெள்ளிய குறளாய் மூவடி கொண்டு திக்குற வளர்ந்தவன் கோயில்-4-10-7-

அனைத்து உலகும் உடையான் என்னை யாளுடையான்
குறிய மாண் உருவாகிய கூத்தன் மன்னி யமரும் இடம்–5-1-1-

கள்ளக் குறளாய் மாவலியை வஞ்சித்து உலகம் கைப்படுத்துப்
பொள்ளைக் கரத்த போதகத்தின் துன்பம் தவிர்ந்த புனிதன் இடம்-5-1-2-

வெற்பால் மாரி பழுதாக்கி விறல் வாள் அரக்கர் தலைவன் தன்
வற்பார் திரள் தோள் ஐ நான்கும் துணித்த வல்வில் ராமனிடம்–5-1-4-

குடையா விலங்கல் கொண்டு ஏந்தி மாரி பழுதா நிரை காத்து–5-1-7-

கூறு ஏர் உருவில் குறளாய் நில நீர் ஏற்றான் எந்தை பெருமானூர் -5-2-4-

ஆங்கு மாவலி வேள்வியில் இரந்து சென்று அகலிடம் முழுதினையும்
பாங்கினில் கொண்ட பரம நின் பணிந்து எழுவன் எனக்கு அருள் புரியே–5-3-9-

பண்டு இவ்வையம் அளப்பான் சென்று மாவலி கையில் நீர்
கொண்ட வாழித் தடக் கை குறளன் இடம் என்பாரால்–5-4-3-

ஏனாகி உலகிடந்து அன்று இரு நிலமும் பெரு விசும்பும் தானாய பெருமானை–5-6-3-

பெருநிலம் இடை நீட்டிப் பண்டு ஒரு நாள்
யளந்தவனை யான் கண்டது அணி நீர்த் தென்னரங்கத்தே –5-6-4-

அன்று உலகம் மூன்றினையும் அளந்து–6-6-5-

மான் கொண்ட தோல் மார்வில் மாணியாய் மாவலி மண்
தான் கொண்டு தாளால் அளந்த பெருமானைத்
தேன் கொண்ட சாரல் திரு வேங்கடத்தானை
நான் சென்று நாடி நறையூரில் கண்டேனே -6-8-1-

மன்றாடக் குடமாடி வரை எடுத்து மழை தடுத்த
குன்றாறும் திரள் தோளன் குறை கழலே அடை நெஞ்சே–6-9-4-

தாடாளன் இடந்தான் வையம் கேழல் ஆகி யுலகை ஈரடியால்
நடந்தான் உடைய நாமம் சொல்லில் நமோ நாராயணமே –6-10-2-

குடையா வரையால் நிரை முன் காத்த பெருமான் மருவாத
விடை தான் ஏழும் வென்றான் கோவல் நின்றான்–6-10-5-

குன்று குடையா எடுத்த வடிகள் உடைய திரு நாமம்
நன்று காண்மின் தொண்டீர் சொன்மின் நமோ நாராயணமே –6-10-7-

கடுங்கால் மாரி கல்லே பொழிய அல்லே எமக்கு என்று
படுங்கால் நீயே சரண் என்று ஆயர் அஞ்ச அஞ்சா முன்
நெடுங்கால் குன்றம் குடை ஓன்று ஏந்தி நிரையைச் சிரமத்தால்
நடுங்கா வண்ணம் காத்தான் நாமம் நமோ நாராயணமே –6-10-8-

குன்றால் மாரி தடுத்தவனைக் குல வேழம் அன்று
பொன்றாமை அதனுக்கு அருள் செய்த போர் ஏற்றை–7-6-4-

பண்டானுய்ய வோர் மால்வரை ஏந்தும் பண்பாளா பரனே பவித்திரனே-7-7-5-

வானவர் தம் துயர் தீர வந்து தோன்றி மாண் உருவாய் மூவடி மாவலியை வேண்டித்
தானமர வேழலகு மளந்த வென்றித் தணி முதல் சக்கரப் படை என் தலைவன் காண்மின்–7-8-6-

குன்றால் மாரி பழுதாக்கிக் கொடியேர் இடையாள் பொருட்டாக
வன் தாள் விடை ஏழு அன்று அடர்த்த வானோர் பெருமான் மா மாயன்–8-6-9-

மாணாகி வையம் அளந்ததுவும் வாளவுணன்
பூணாகம் கீண்டதுவும் ஈண்டு நினைந்து இருந்தேன்-8-10-8-

மன்னவன் பெரிய வேள்வியில் குறளாய் மூவடி நீரொடும் கொண்டு
பின்னும் ஏழு உலகம் ஈரடியாகப் பெரும் திசை யடங்கிட நிமிர்ந்தோன்-9-1-5-

முன்னம் குறளுருவாய் மூவடி மண் கொண்டளந்த
மன்னன் சரிதைக்கே மாலகிப் பொன் பயந்தேன்-9-4-2-

நீணிலா வெண் குடை வாணனார் வேள்வியில் மண்ணிரந்த
மாணியார் வல்ல வாழ் சொல்லுமா வல்லையாய் மருவு நெஞ்சே —9-7-3-

பிணி வளராக்கை நீங்க நின்று ஏத்தப் பெரு நிலம் அருளில் முன்னருளி
அணி வளர் குறளாய் அகலிடம் முழுதும் அளந்த வெம்மடிகள் தம் கோயில்-9-8-3-

தேவர்கள் நாயகனைத் திரு மால் இருஞ்சோலை நின்ற
கோவலர் கோவிந்தனைக் கொடியேரிடை கூடுங்கொலோ–9-9-1-

தானவன் வேள்வி தன்னில் தனியே குறளாய் நிமிர்ந்து
வானகமும் மண்ணகமும் அளந்த திரி விக்கிரமன்–9-9-5-

ஆநிரைக்கு அழிவன்று மா மழை
நின்று காத்து உகந்தான் நில மா மகட்கு இனியான்-9-10-7-

திருமால் விரி நீருலகை வளர்ந்திட்ட தொல் சீர் விறல் மா வலியை மண் கொள்ள வஞ்சித் தொரு மாண் குறளாய்
அளந்திட்டவன் காண்மின் இன்று ஆய்ச்சியரால் அளை வெண்ணெய் யுண்டாப்புண்டு இருந்தவனே -10-6-4-

நீண்டான் குறளாய் நெடு வானளவும் அடியார் படும் ஆழ் துயராய வெல்லாம்
தீண்டாமை நினைந்து இமையோர் அளவும் செல வைத்த பிரான்–10-6-5-

கூவாய் பூங்குயிலே குளிர் மாரி தடுத்துகந்த
மாவாய் கீண்ட மணி வண்ணனை வரக் கூவாய் பூங்குயிலே -10-10-3-

கொட்டாய் பல்லிக் குட்டி குடமாடி உலகளந்த
மட்டார் பூங்குழல் மாதவனை வரக் கொட்டாய் பல்லிக் குட்டி—10-10-4-

குன்றம் ஓன்று எடுத்து ஏந்தி மா மழை அன்று காத்த அம்மான்–11-1-1-

குன்றம் எடுத்து மழை தடுத்து இளையரோடும்
மன்றில் குரவை பிணைந்த மால் என்னை மால் செய்தான்–11-2-1-

வெந்திறல் வாணன் வேள்வியிடம் எய்தி அங்கோர் குறளாகி மெய்ம்மை உணர
செந்தொழில் வேத நாவின் முனியாகி வையம் அடி மூன்று இரந்து பெறினும்
மந்தர மீது போகி மதி நின்று இறைஞ்ச மலரோன் வணங்க வளர் சேர்
அந்தரம் ஏழினூடு செல வுய்த்த பாதமது நம்மை யாளும் அரசே –11-4-5-

கண்டார் இரங்கக் கழியக் குறள் உருவாய்
வண்டாரான் வேள்வியில் மண்ணிரந்தான் காணேடீ
வண்டாரான் வேள்வியில் மண்ணிரந்தான் ஆகிலும்
விண்டு ஏழ் உலகுக்கும் மிக்கான் காண் சாழலே —11-5-9-

கள்ளத்தால் மாவலியை மூவடி மண் கொண்டு அளந்தான்
வெள்ளத்தான் வேங்கடத்தான் என்பரால் காணேடீ
வெள்ளத்தான் வேங்கடத்தான் ஏலும் கலி கன்றி
உள்ளத்தின் உள்ளே யுளன் கண்டாய் சாழலே –11-5-10-

நீள் வான் குறளுருவாய் நின்றிரந்து மாவலி மண்
தாளால் அளவிட்ட தக்கணைக்கு மிக்கானை
தோளாத மா மணியைத் தொண்டர்க்கு இனியானை
கேளாச் செவிகள் செவியல்ல கேட்டாமே –11-7-2-

குன்றம் எடுத்து ஆநிரை காத்தவன் தன்னை
மன்றில் புகழ் மங்கை மன் கலி கன்றி சொல்
ஓன்று நின்ற ஒன்பதும் வல்லவர் தம் மேல்
ஒன்றும் வினையாயின சார கில்லவே-11-8-10-

—————

மூவரின் முதல்வனாய யொருவனை உலகம் கொண்ட
கோவினைக் குடந்தை மேய குரு மணித் திரளை–திருக் குறும் தாண்டகம் –6-

தெள்ளியீர் தேவர்க்கு எல்லாம் தேவராய் உலகம் கொண்ட
ஒள்ளயீர் உம்மையல்லால் எழுமையும் துணை யிலோமே–9-

மாயமான் மாயச் செற்று மருது இற நடந்து வையம்
தாய மா பரவை பொங்கத் தடவரை திரித்து வானோர்க்கு ஈயுமால் எம்பிரானார்க்கு–16-

———-

ஒண் மிதியில் புனலுருவி ஒருகால் நிற்ப
ஒரு காலும் காமருசீர் அவுணன் உள்ளத்து
எண் மதியும் கடந்து அண்ட மீது போகி
இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து மேலைத்
தண் மதியும் கதிரவனும் தவிர்ந்து ஓடித்
தாரகையின் புறம் தடவி அப்பால் மிக்கு
மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற வெந்தை
மலர் புரையும் திருவடியே வணங்கினேனே–திரு நெடும் தாண்டகம்–5–

கல்லெடுத்து கன்மாரி காத்தாய் என்னும்–15-

பாராளன் பாரிடந்து பாரையுண்டு பாருமிழ்ந்து பாரளந்து பாரை யாண்ட பேராளன்–20-

சென்றுலகம் மூன்றினையும் திரிந்து–28-

குன்றெடுத்த தோளினானை விரிதிரைநீர் விண்ணகரம் மருவி நாளும்
நின்றானைத் தண் குடந்தை கிடந்த மாலை நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே –29-

————–

மானேய் நோக்கி மடவாளை மார்பிற் கொண்டாய் மாதவா!
கூனே சிதைய உண்டை வில் நிறத்தில் தெறித்தாய் கோவிந்தா!-1-5-5-

வெற்பை ஒன்று எடுத்து, ஒற்கம் இன்றியே
நிற்கும் அம்மான் சீர், கற்பன் வைகலே.–1-8-4-

பொரு மா நீள் படை ஆழி சங்கத்தொடு
திரு மா நீள் கழல் ஏழுலகும் தொழ
ஒரு மாணிக் குறளாகி நிமிர்ந்த அக்
கருமாணிக்கம் என் கண்ணுள தாகுமே–1-10-1-

உலகு ஏழும் ஓர் மூவடி கொண்டானைக் கண்டு கொண்டனை நீயுமே–1-10-5-

மாவாய் பிளந்து மருதிடை போய் மண் அளந்த
மூவா முதல்வா! இனி எம்மைச் சோரேலே–2-1-10-

ஏத்த ஏழு உலகும் கொண்ட கோலக் கூத்தனை –2-2-11-

வாட்டம் இல் புகழ் வாமனனை இசை
கூட்டி, வண் சடகோபன் சொல் அமை
பாட்டு ஓர் ஆயிரத்து இப்பத்தால் அடி
சூட்ட லாகும் அம் தாமமே–2-4-11

தீது அவம் கெடுக்கும் அமுதம்; செந்தாமரைக் கண் குன்றம்;
கோது அவம் இல் என் கன்னற் கட்டி எம்மான் என் கோவிந்தனே–2-7-3-

கோவிந்தன் குடக்கூத்தன் கோவலன் என்று என்றே குனித்துத்
தேவும் தன்னையும் பாடி ஆடத் திருத்தி –2-7-4-

எதிர் சூழல் புக்கு எனைத்தோர் பிறப்பும் எனக்கே அருள்கள் செய்ய
விதி சூழ்ந்ததால் எனக்கேல் அம்மான் திரி விக்கிரமனையே–2-7-6-

திரிவிக்கிரமன் செந்தாமரைக் கண் எம்மான் என் செங்கனி வாய்
உருவில் பொலிந்த வெள்ளைப் பளிங்கு நிறத்தனன் என்று என்று உள்ளிப்
பரவிப் பணிந்து பல் ஊழி ஊழி நின் பாத பங்கயமே
மருவித்தொழும் மனமே தந்தாய் வல்லை காண் என் வாமனனே!–2-7-7-

வாமனன்,என் மரகத வண்ணன், தாமரைக் கண்ணினன்,
காமனைப் பயந்தாய்! என்று என்று உன் கழல் பாடியே பணிந்து-2-7-8-

தீர்த்தன் உலகளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம்
சேர்த்தி யவையே சிவன் முடி மேல் தான் கண்டு
பார்த்தன் தெளிந்து ஒழிந்த பைந்துழாயன் பெருமை
பேர்த்தும் ஒருவரால் பேசக் கிடந்ததே –2-8-6-

கிடந்து இருந்து நின்று அளந்து கேழலாய்க் கீழ்ப் புக்கு
இடந்திடும் தன்னுள் கரக்கும் உமிழும்–2-8-7-

வன் மா வையம் அளந்த எம் வாமனா!நின்
பன் மா மாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான்,-3-2-2-

மேவி அன்று ஆநிரை காத்தவன், உலகம் எல்லாம்
தாவிய அம்மானை எங்கு இனித் தலைப் பெய்வனே?–3-2-9-

குன்றம் ஏந்திக் குளிர் மழை காத்தவன்,
அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான்,பரன்
சென்று சேர் திரு வேங்கட மாமலை
ஒன்றுமே தொழ நம் வினை ஓயுமே–3-3-8–

தாள் பரப்பி மண் தாவிய ஈசனை நீள் பொழில் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்–3-3-11-

மலையை எடுத்துக் கல் மாரி காத்துப் பசு நிரை தன்னைத்
தொலைவு தவிர்த்த பிரானைச் சொல்லிச் சொல்லி நின்று எப்போதும்–3-5-3-

ஞாலம் கொள்வான் குறளாகிய வஞ்சனே! என்னும் எப்போதும் என் வாசகமே–3-8-2-

மண் கொண்ட வாமனன் ஏற மகிழ்ந்து செல் பண் கொண்ட புள்ளின் சிறகு ஒலி –3-8-5-

கொள்வன் நான், மாவலி! மூவடி தா’என்ற கள்வனே! -3-8-9-

குரை கழல்கள் நீட்டி மண் கொண்ட கோல வாமனா!
குரை கழல் கை கூப்புவார்கள் கூட நின்ற மாயனே!–4-3-7-

மண்ணை இருந்து துழாவி,‘வாமனன் மண் இது’ என்னும்;
விண்ணைத் தொழுது, அவன் மேவு வைகுந்தம்’ என்று கை காட்டும்;-4-4-1-

கோமள வான் கன்றைப் புல்கிக் கோவிந்தன் மேய்த்தன வென்னும் –4-4-5-

கூத்தர் குடம் எடுத்து ஆடில்,‘கோவிந்தனாம்’எனா ஓடும்;-4-4-6-

உருவுடை வண்ணங்கள் காணில்,‘உலகு அளந்தான்’என்று துள்ளும்;-4-4-8-

குன்றம் ஒன்றால் மழை காத்த பிரானைச் சொன் மாலைகள்
நன்று சூட்டும் விதி எய்தினம் என்ன குறை நமக்கே?–4-5-7-

உண்டும் உமிழ்ந்தும் கடந்தும் இடந்தும் கிடந்தும் நின்றும்
கொண்ட கோலத்தொடு வீற்றிருந்தும் மணம் கூடியும்
கண்ட ஆற்றால் தனதே உலகு என நின்றான் தன்னை
வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே–4-5-10-

கொள்ள மாளா இன்ப வெள்ளம் கோது இல தந்திடும் என்
வள்ளலேயோ! வையம் கொண்ட வாமனாவோ!’ என்று என்று
நள் இராவும் நன் பகலும் நான் இருந்து, ஓலம் இட்டால்
கள்ள மாயா! உன்னை என் கண் காண வந்து ஈயாயே–4-7-2-

குறிய மாண் உருவாகி, கொடுங்கோளால் நிலங் கொண்ட
கிறி அம்மான் கவராத கிளர் ஒளியால் குறை யிலமே–4-8-6-

பரந்த தெய்வமும் பல் உலகும் படைத்து அன்று உடனே விழுங்கிக்
கரந்து உமிழ்ந்து கடந்து இடந்தது கண்டும் தெளிய கில்லீர்–4-10-3-

செறுவில் செந்நெல் கரும்பொடு ஓங்கு திருக் குருகூர தனுள்
குறிய மாண் உரு வாகிய நீள் குடக் கூத்தனுக்கு ஆட் செய்வதே–4-10-10-

சேண் சினை ஓங்கு மரச் செழுங் கானல் திரு வல்ல வாழ்
மாண் குறள் கோலப் பிரான் மலர்த் தாமரைப் பாதங்களே–5-9-6-

உண்ண வானவர் கோனுக்கு ஆயர் ஒருப்படுத்த அடிசில் உண்டதும்
வண்ண மால் வரையை எடுத்து மழை காத்ததும்
மண்ணை முன் படைத் துண்டுமிழ்ந்து கடந்திடந்து மணந்த மாயங்கள்
எண்ணுந் தோறு மென்னெஞ்சு எரி வாய் மெழு கொக்கும் நின்றே–5-10-5-

அடியை மூன்றை இரந்த வாறும் அங்கே நின் றாழ் கடலும் மண்ணும் விண்ணும்
முடிய ஈரடியால் முடித்துக் கொண்ட முக்கியமும்-5-10-9-

வன் சரண் சுரர்க்காய் அசுரர்க்கு வெங் கூற்றமுமாய்த்
தன் சரண் நிழற் கீழ் உலகம் வைத்தும் வையாதும்
தென் சரண் திசைக்குத் திரு விண்ணகர்ச் சேர்ந்த பிரான்
என் சரண் என் கண்ணன் என்னை ஆளுடை என்னப்பனே–6-3-8-

காண்மின்கள் உலகீர்! என்று கண்முகப்பே நிமிர்ந்த தாளிணையன்–6-3-11-

குரவை ஆய்ச்சியரோடு கோத்ததும் குன்றம் ஒன்று ஏந்தியதும்–6-4-1-

அகல் கொள் வைய மளந்த மாயன் என்னப்பன் தன் மாயங்களே-6-4-6-

மாணியாய் நிலம் கொண்ட மாயன் என்னப்பன் தன் மாயங்களே
காணும் நெஞ்சுடையேன் எனக்கினி என்ன கலக்க முண்டே?–6-4-8-

திசை ஞாலம் தாவி அளந்ததும் நிரைகள் மேய்த்ததுமே பிதற்றி நெடுங் கண் நீர் மல்க நிற்குமே–6-5-3-

மாலுக்கு வையம் அளந்த மணாளற்கு
நீலக் கரு நிற மேக நியாயற்கு
கோலச் செந் தாமரைக் கண்ணற்கு என் கொங்கலர்
ஏலக் குழலி இழந்தது சங்கே–6-6-1-

மாடுடை வையம் அளந்த மணாளற்கு–6-6-4-

மாண்பமை கோலத்து எம் மாயக் குறளற்கு-6-6-9-

மண்ணும் விண்ணும் மகிழக் குறளாய் வலங்காட்டி
மண்ணும் விண்ணும் கொண்ட மாய அம்மானே
நண்ணி உனை நான் கண்டு உகந்து கூத்தாட
நண்ணி ஒருநாள் ஞாலத் தூடே நடவாயே–6-9-2-

ஞாலத் தூடே நடந்தும் நின்றும் கிடந்திருந்தும்
சாலப் பல நாள் உகந்தோறு உயிர்கள் காப்பானே!-6-9-3-

பாயோர் அடி வைத்து அதன் கீழ்ப் பரவை நிலமெல்லாம்
தாயோர் அடியால் எல்லா உலகும் தடவந்த மாயோன்!-6-9-6-

தாவி வையம் கொண்ட தடந்தாமரை கட்கே
கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ–6-9-9-

எந்நாளே நாம் மண்ணளந்த இணைத் தாமரைகள் காண்பதற்கென்று
எந்நாளும் நின் றிமையோர்கள் ஏத்தி இறைஞ்சி இன மினமாய்
மெய்ந் நா மனத்தால் வழிபாடு செய்யும் திரு வேங்கடத்தானே!
மெய்ந் நாள் எய்தி எந்நாள் உன்னடிகள் அடியேன் மேவுவதே?–6-10-6-

ஆதி ஆகி அகல் இடம் படைத்து உண்டு உமிழ்ந்து கடந்து இடந்திட்ட
சோதி நீள் முடியாய் தொண்டனேன் மது சூதனனே –7-1-3-

ஓர் குன்றம் வைத்த எந்தாய்! கொடியேன் பருகு இன் னமுதோ!–7-1-7-

‘கொழுந்து வானவர்கட்கு!’ என்னும்’குன்றேந்திக் கோ நிரை காத்தவன்!’ என்னும்;-7-2-8-

ஆழி எழச் சங்கும் வில்லும் எழத் திசை
வாழி எழத் தண்டும் வாளும் எழ அண்டம்
மோழை எழ முடி பாதம் எழ அப்பன்
ஊழி எழ உலகங் கொண்டவாறே–7-4-1-

மேய் நிரை கீழ் புக மா புரளச் சுனை
வாய் நிறை நீர் பிளிறிச் சொரிய இன
ஆ நிரை பாடி அங்கே ஒடுங்க அப்பன்
தீ் மழை காத்துக் குன்றம் எடுத்தானே–7-4-10-

குன்றம் எடுத்த பிரான் அடி யாரொடும்
ஒன்றி நின்ற சடகோபன் உரை செயல்
நன்றி புனைந்த ஓர் ஆயிரத்துள் இவை
வென்றி தரும் பத்தும் மேவிக் கற்பார்க்கே–7-4-11-

பாமரு மூவுலகும் படைத்த பற்ப நாபாவோ!
பாமரு மூவுலகும் அளந்த பற்ப பாதாவோ!–7-6-1-

குன்று எடுத்து ஆநிரை மேய்த்து அவை காத்த எம் கூத்தாவோ!–7-6-2-

காத்த எங் கூத்தாவோ! மலை ஏந்திக் கன் மாரி தன்னைப் பூத் தண் துழாய் முடி யாய்–7-6-3-

குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்
ஒன்றும் அறிகின்றிலேன் அன்னைமீர்!எனக்கு உய்விடமே–7-7-5-

மாயா! வாமனனே!மது சூதா! நீ அருளாய்–7-8-1-

ஆகுங்கொல் ஐயம் ஒன்று இன்றி அகலிடம் முற்றவும் ஈரடியே
ஆகும் பரிசு நிமிர்ந்த திருக் குறளப்பன் அமர்ந்து உறையும்
மாகந் திகழ் கொடி மாடங்கள் நீடு மதிள் திரு வாறன் விளை
மா கந்த நீர் கொண்டு தூவி வலஞ்செய்து கை தொழக் கூடுங்கொலோ?–7-10-2-

கூடுங்கொல்? வைகலும் கோவிந்தனை மது சூதனைக் கோளரியை
ஆடு பறவை மிசைக் கண்டு கை தொழுது அன்றி யவன் உறையும்
பாடும் பெரும் புகழ் நான்மறை வேள்வியைந்து ஆறங்கம் பன்னினர் வாழ்
நீடு பொழில் திரு வாறன் விளை தொழ வாய்க்குங்கொல் நிச்சலுமே?–7-10-3-

ஆருயிரேயோ ! அகலிட முழுதும் படைத் திடந் துண்டுமிழ்ந் தளந்த பேருயிரேயோ !–8-1-5-

மாயம் தன்னால் மாண் குறள் கோல வடிவு காட்டி மண்ணும் விண்ணும் நிறைய மலர்ந்த
சேண் சுடர்த் தோள்கள் பல தழைத்த தேவ பிராற்கு–8-2-9-

அடியார் அல்லல் தவிர்த்த வசவோ அன்றேலிப்
படி தான் நீண்டு தாவிய வசவோ பணியாயே–8-3-5-

என்றே என்னை உன் ஏரார் கோலத் திருந்து அடிக் கீழ்
நின்றே ஆட் செய்ய நீ கொண்டருள நினைப்பது தான்
குன்றேழ் பாரேழ் சூழ் கடல் ஞாலம் முழு வேழும்
நின்றே தாவிய நீள் கழல் ஆழித் திருமாலே—8-3-8-

பெரிய மூ வுலகும் நிறையப் பேரு ருவமாய் நிமிர்ந்த
குறிய மாண் எம்மான் குரை கடல் கடைந்த கோல மாணிக்கம் என்னம்மான்-8-4-4-

உன் வையம் தாய மலரடிக் கீழ் முந்தி வந்து யான் நிற்ப முகப்பே கூவிப் பணி கொள்ளாய்-8-5-7-

கொண்மின் இடர் கெட உள்ளத்துக் கோவிந்தன்
மண் விண் முழுதும் அளந்த ஒண் தாமரை
மண்ணவர் தாம் தொழ வானவர் தாம் வந்து
நண்ணு திருக் கடித் தான நகரே–8-6-7-

அற்புதன் நாரணன் அரி வாமனன் நிற்பது மேவி யிருப்பது என் னெஞ்சகம்-8-6-10-

பொருத்தமுடை வாமனன் தான் புகுந்து என்தன்
கருத்தை யுற வீற்றிருந்தான் கண்டு கொண்டே–8-7-1-

உறுமோ பாவியேனுக்கு இவ் வுலக மூன்றுமுடன் நிறைய
சிறு மா மேனி நிமிர்ந்த எம் செந்தாமரைக் கண் திருக் குறளன்
நறு மா விரை நாள் மலரடிக் கீழ் புகுதல் அன்றி அவன் அடியார்
சிறு மா மனிசராய் என்னை யாண்டார் இங்கே திரியவே–8-10-3-

நீ யொரு நாள் படிக் களவாக நிமிர்த்த நின் பாத பங்கயமே தலைக் கணியாய்-9-2-2-

அவனே யகல் ஞாலம் படைத்திடந்தான் அவனே அஃதுண்டு மிழ்ந்தான் அளந்தான்-9-3-2-

மழைக்கு அன்று குன்றம் எடுத்து ஆநிரை காத்தாய்
பிழைக்கின்றது அருள் என்று பேதுறுவனே–9-4-3–

குன்றாமல் உலகம் அளந்த அடியானை அடைந்து அடியேன் உய்ந்தவாறே–9-4-10-

வித்தகன் கோவிந்தன் மெய்யன் அல்லன் ஒருவர்க்கும்
அத்தனை ஆம் இனி என் உயிர் அவன் கையதே–9-5-2-

கோவாகிய மாவலியை நிலம் கொண்டாய் தேவா சுரம் செற்றவனே திருமாலே–9-8-7-

அகலிடம் படைத்து இடந்து உண்டு உழிந்து அளந்து எங்கும் அளிக்கின்ற வாயன் மாயோன்–9-9-2-

தொண்டீர் வம்மின் நம் சுடர் ஒளி ஒரு தனி முதல்வன்
அண்ட மூ வுலகளந்தவன் அணி திரு மோகூர்–10-1-5-

குமரனார் தாதை துன்பம் துடைத்த கோவிந்தனாரே–10-2-6-

துடைத்த கோவிந்தனாரே உலகு உயிர் தேவு மற்றும்
படைத்த வெம் பரம மூர்த்தி பாம்பணைப் பள்ளி கொண்டான்-10-2-7-

தொழுத்தையோம் தனிமையும் துணை புரிந்தார்
துயரமும் நினைகிலை கோவிந்தா நின்
தொழுத்தனில் பசுக்களையே விரும்பி
துறந்து எம்மை இட்டு அவை மேய்க்கப் போதி-10-3-4-

குரை கழல்கள் குறுகினம் நம் கோவிந்தன் குடி கொண்டான்-10-6-7-

என் கொல் அம்மான் திருவருள்கள் உலகும் உயிரும் தானேயாய்
நன்கு என் உடலம் கை விடான் ஞாலத்தூடே நடந்து உழக்கி
தென்கொள் திசைக்குத் திலதமாய் நின்ற திருமால் இரும் சோலை
நங்கள் குன்றம் கை விடான் நண்ணா அசுரர் நலியவே–10-7-4-

தொழுதனர் உலகர்கள் தூப நல் மலர் மழை
பொழிவனர்பூமி அன்று அளந்தவன் தமர் முன்னே
எழுமின் என்று இருமருங்கு இசைந்தனர் முனிவர்கள்
வழி இது வைகுந்தர்க்கு -என்று வந்து எதிரே–10-9-3-

குடி அடியார் இவர் கோவிந்தன் தனக்கு என்று
முடி யுடை வானவர் முறை முறை எதிர் கொள்ள-10-9-8-

————–

பாரளவும் ஓரடி வைத்து ஓரடியும் பாருடுத்த நீரளவும் செல்ல நிமிர்ந்ததே -ஸ்ரீ முதல் திருவந்தாதி -3-

சேவடியை நீட்டித் திசை நடுங்க விண் துளங்க மாவடிவின் நீ யளந்த மண் —9-

வாய் அவனை அல்லது வாழ்த்தாது கை யுலகம் தாயவனை அல்லது தாந்தொழா–11-
தொழாதார் தலையிலும் இருந்து தொழு வித்துக் கொள்ளும் திருவடிகள் –

உலகளந்த மூர்த்தி யுருவே முதல் –14-

அடியும் படிகடப்பத் தோள் திசை மேல் செல்ல முடியும் விசும்பும் அளந்தது என்பர் -17-

மருதிடை போய் மண்ணளந்த மால் –18-

பெற்றார் தளை கழலப் பேர்ந்தோர் குறளுருவாய்ச் செற்றார் படி கடந்த செங்கண் மால் நற்றா
மரை மலர்ச் சேவடியை வானவர் கை கூப்பி நிரை மலர் கொண்டேத்துவரால் நின்று-20–

நின்று நிலமங்கை நீரேற்று மூவடியால் சென்று திசை யளந்த செங்கண் மாற்கு–21-

மலையால் குடை கவித்து-27-

தரணி தனதாகத் தானே— நீ மண்ணிரந்து கொண்ட வகை –36-

எடுத்தது குன்றம்–39-

பெரியனாய் மாற்றாது வீற்றிருந்த மாவலி பால் வண் கை நீர் ஏற்றானைக் காண்பது எளிது ——50-

வேலை நீருள்ளதோ விண்ணதோ மண்ணதோ சோலை சூழ் குன்றெடுத்தாய் சொல்லு —–69-

பழுதொன்றும் வாராத வண்ணமே விண் கொடுக்கும் மண்ணளந்த சீரான் திருவேங்கடம் –76-

நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான் நடந்தானே என்றால் கெடுமா மிடர் –77-

கொண்டானை அல்லால் கொடுத்தாரை யார் பழிப்பார் மண்டா வென விரந்து மாவலியை ஒண்டாரை
நீரங்கை தோய நிமிர்ந்திலையே நீள் விசும்பில் ஆரங்கை தோய வடுத்து –79-

வரை குடை தோள் காம்பாக ஆநிரை காத்து–83-

பிரானுன் பெருமை பிறர் ஆர் அறிவார் உரா யுலகளந்த நான்று வராகத்
தெயிற்று அளவு போதாவா றென்கொலோ எந்தை அடிக்களவு போந்த படி –84-

நீயும் திருமகளும் நின்றாயால் குன்றேடுத்துப் பாயும் பனி மறுத்த பண்பாளா –86-

நின்றுலகம் தாய நெடுமாலும்–98-

ஓரடியும் சாடுதைத்த வொண் மலர்ச் சேவடியும்
ஈரடியும் காணலாம் என்நெஞ்சே ஓரடியில்
தாயவனைக் கேசவனைத் தண் துழாய் மாலை சேர்
மாயவனையே மனத்து வை -100-

————–

அடி மூன்றால் இவ்வுலகம் அன்று அளந்தாய் போலும்
அடி மூன்று இரந்து அவனி கொண்டாய் -படி நின்ற
நீரோத மேனி நெடுமாலே நின்னடியை
யாரோத வல்லார் அறிந்து–ஸ்ரீ இரண்டாம் திருவந்தாதி-5-

அன்றது கண்டு அஞ்சாத ஆய்ச்சி உனக்கு இரங்கி
நின்று முலை தந்த இந்நீர்மைக்கு -அன்று
வரன் முறையால் நீ யளந்த மா கடல் ஞாலம்
பெரு முறையால் எய்துமோ பேர்த்து—9-

மண்ணிரந்து காத்தனை பல்லுயிரும் காவலனே -10-

கொண்டது உலகம் குறள் உருவாய் கோளரியாய்
ஒண் திறலோன் மார்வத்து உகிர் வைத்தது -உண்டதுவும்
தான் கடந்த ஏழ் உலகே தாமரைக் கண் மால் ஒரு நாள்
வான் கடந்தான் செய்த வழக்கு–18-

தாழ்ந்த விளங்கனிக்கு கன்று எறிந்து வேற்றுருவாய் ஞாலம்
அளந்தடிக்கீழ் கொண்ட வவன்–23-

மண் கொண்டு மண் உண்டு மண் உமிழ்ந்த மாயன் என்று
எண் கொண்டு எண் நெஞ்சே இரு–36-

ஞாலம் அளந்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்த அண்ணலை மற்று அல்லால்
உளம் கிடந்த வாற்றால் உணர்ந்து ———47-

நின்றதோர் பாதம் நிலம் புதைப்ப நீண்ட தோள்
சென்று அளந்தது என்பர் திசை எல்லாம் -அன்று
கரு மாணியாய் இரந்த கள்வனை உன்னைப்
பிரமாணித்தார் பெற்ற பேறு —61-

இடங்கை வலம்புரி நின்றார்ப்ப எரி கான்று
அடங்கார் ஒடுங்குவித்த தாழி-விடம் காலும்
தீவாய் அரவணை மேல் தோன்றல் திசை யளப்பான்
பூவாரடி நிமிர்த்த போது–71-

இன்றா அறிகின்றேன் அல்லேன் இரு நிலத்தைச்
சென்று ஆங்கு அளந்த திருவடியை -அன்று
கருக் கோட்டியுள் கிடந்தது கை தொழுதேன் கண்டேன்
திருக் கோட்டி எந்தை திறம் -87-

நீரேற்றுப பண்டு ஒரு நாள் மாவலியை மாணியாய் கொண்டிலையே மண்–89-

பின்னால் அரு நரகம் சேராமல் பேதுறுவீர்
முன்னால் வணங்க முயல்மினோ -பன்னூல்
அளந்தான் இக்கார் கடல் சூழ் ஞாலத்தை எல்லாம்
அளந்தான் அவன் சேவடி –91-

கொண்டு வளர்க்கக் குழவியாய் தான் வளர்ந்தது உண்டது உலகு ஏழும் உள் ஒடுங்க-98-

அறை கழல சேவடியான் செங்கண் நெடியான் குறளுருவாய் மாவலியை மண் கொண்டான் மால் –99-

————

மருந்தும் பொருளும் அமுதமும் தானே
திருந்திய செங்கண் மால் ஆங்கே பொருந்தியும்
நின்று உலகம் உண்டும் உமிழ்ந்தும் நீரேற்று மூவடியால்
அன்று உலகம் தாயோன் அடி ——ஸ்ரீ மூன்றாம் திருவந்தாதி–4—

அடி வண்ணம் தாமரை அன்றுலகம் தாயோன் படி வண்ணம் பார்க்கடல் நீர் வண்ணன்–5-

அழகன்றே ஆழியாற்கு ஆழி நீர் வண்ணம்
அழகன்றே அண்டம் கடத்தல் அழகன்றே
அங்கை நீர் ஏற்றாற்கு அலர்மேலோன் கால் கழுவ
கங்கை நீர் கான்ற கழல் —–6-

கண்ணும் கமலம் கமலமே கைத்தலமும் மண்ணளந்த பாதமும் மற்றவையே–9-

படிவட்டத் தாமரை பண்டுலகம் நீரேற்று
அடிவட்டத்தால் அளப்ப நீண்ட -முடிவட்டம்
ஆகாயமூடறுத்து அண்டம் போய் நீண்டதே
மாகாயமாய் நின்ற மாற்கு ——–13-

வாய் மொழிந்து வாமனனாய் மாவலி பால்
மூவடி மண் நீ யளந்து கொண்ட நெடுமாலே -தாவிய நின்
எஞ்சா இணை யடிக்கே ஏழ் பிறப்பும் ஆளாகி
அஞ்சாது இருக்க வருள் ———-18-

முன்னுலகம் உண்டு உமிழ்ந்தாய்க்கு அவ்வுலகம் ஈரடியால் பின்னளந்து கோடல் பெரிதொன்றே–20-

விரும்பி விண் மண்ணளந்த அஞ்சிறைய வண்டார்
சுரும்புதுளையில் சென்றூத -அரும்பும்
புனந்துழாய் மாலையான் பொன்னங்கழற்கே
மனந்துழாய் மாலாய் வரும் ——-23-

அன்றிவ்வுலகம் அளந்த அசைவே கொல்–34-

கையனலாழி கார்க் கடல் வாய் வெண் சங்கம்
வெய்ய கதை சார்ங்கம் வெஞ் சுடர் வாள் -செய்ய
படை பரவை பாழி பனி நீருலகம்
அடியளந்த மாயரவர்க்கு —–36–

மின்னை உடையாகக் கொண்டு அன்று உலகு அளந்தான் குன்றம் குடையாக ஆ காத்த கோ ———41-

நின்ற பெருமானே நீரேற்று உலகெல்லாம் சென்ற பெருமானே செங்கண்ணா–47-

நீ யன்றே நீரேற்று உலகம் அடி அளந்தாய் நீ யன்றே நின்று நிரை மேய்த்தாய்–48-

அவனே அருவரையால் ஆநிரைகள் காத்தான் அவனே அணி மருதம் சாய்த்தான்-51-

சென்று குறளுருவாய் முன்னிலம் கைக் கொண்டான் முயன்று ——-52-

தென் குடந்தை தேனார் திருவரங்கம் தென் கோட்டி தன் குடங்கை நீரேற்றான் தாழ்வு ——62-

இனியவன் கள்ளத்தால் மண் கொண்டு விண் கடந்த பைங்கழலான்
உள்ளத்தின் உள்ளே உளன் ———83-

சிலம்புஞ் செறி கழலும் சென்றிசைப்ப விண்ணார்
அலம்பிய சேவடி போய் அண்டம் -புலம்பிய தோள்
எண்டிசையும் சூழ இடம் போதாது என் கொலோ
வண்டுழாய் மாலளந்த மண் ————90-

————

குறை கொண்டு நான்முகன் குண்டிகை நீர் பெய்து
மறை கொண்ட மந்திரத்தால் வாழ்த்தி -கறை கொண்ட
கண்டத்தான் சென்னி மேல் ஏறக் கழுவினான்
அண்டத்தான் சேவடியை ஆங்கு–நான்முகன் திருவந்தாதி -9-

பல தேவர் ஏத்தப் படி கடந்தான் பாதம் மலர் ஏற இட்டு இறைஞ்சி வாழ்த்த -வலர் ஆகில்-15-

ஞாலம் அளந்தானை ஆழிக் கிடந்தானை ஆல் மேல் வளர்ந்தானைத தான் வணங்குமாறு -17-

தாளால் உலகம் அளந்த அசைவே கொல்-35-

———

உலகு அளந்த மால் பால் துழாய் க்கு மனம் உடையார்க்கு -ஸ்ரீ திரு விருத்தம்-35-

குடமாடி யிம் மண்ணும் விண்ணும் குலுங்க வுலகளந்த
நடமாடிய பிரான் உரு ஒத்தன நீலங்களே -38-

மென் கால் கமலத் தடம் போல் பொலிந்தன மண்ணும் விண்ணும்
என் கால்க்கு அளவின்மை காண்மின் என்பான் ஒருத்து வான் நிமிர்ந்த-42-

கழல் தலம் ஒன்றே நில முழு தாயிற்று ஒரு கழல் போய்
நிழல் தர எல்லா விசும்பும் நிறைந்தது நீண்ட வண்டத்து–58-

இரண்டே யடியால் தாயவன் ஆய்க்குலமாய் வந்து தோன்றிற்று நம்மிறையே – -61 –

இருக்கார் மொழியால் நெறி இழுக்காமை உலகளந்த
திருத் தாளிணை நிலத் தேவர் வணங்குவர் -64-

அசுரைச் செற்ற மாவியம்புள் வல்ல மாதவன் கோவிந்தன் வேங்கடம் சேர்
தூவியம் பேடை யன்னாள் கண்களாய துணை மலரே – – 67-

பொரு கடல் சூழ் நிலந்தாவிய வெம்பெருமான்-68-

புவனி எல்லாம் நீரேற்று அளந்த நெடிய பிரான் அருளாவிடுமே-69-

மால் வரையைக் கிளர்ந்து மறிதரக் கீண்டு எடுத்தான்-74-

ஞாலம் விழுங்கும் நாதனை ஞாலந்தத்தும் பாதனைப் பாற்கடல் பாம்பணை மேல்
பள்ளி கொண்டு அருளும் சீதனையே தொழுவார் விண்ணுளாரிலும் சீரியரே – – -79 –

பாரளந்த பேரரசே எம் விசும்பரசே எம்மை நீத்து வஞ்சித்த
ஓரரசே அருளாய் இருளாய் வந்து உறுகின்றதே – -80 –

உலகு அளந்த மாணிக்கமே என் மரகதமே மற்று ஒப்பாரை இல்லா
ஆணிப் பொன்னே அடியேன் அடி யாவி யடைக்கலமே – – -85-

ஆவினை மேய்க்கும் வல்லாயனை அன்றுலகீரடியால்
தாவின வேற்றை எம்மானை எஞ்ஜான்று தலைப் பெய்வனே – – 89-

சுருந்குறி வெண்ணெய் தொடு வுண்ட கள்வனை வையமுற்றும்
ஒருங்குற வுண்ட பெரு வயிற்றாளனை மாவலி மாட்டு
இருங்குறளாகி இசையவோர் மூவடி வேண்டிச் சென்ற
பெரும்கிறி யானை யல்லால் அடியேன் நெஞ்சம் பேணலதே – – -91-

———–

சிவன் அயன் இந்திரன் இவர் முதல் அனைத்தோர் தெய்வ குழாங்கள் கை தொழ கிடந்த
தாமரை வுந்தி தனி பெரு நாயக மூ வுலகு அளந்த சேவடியோயே -ஸ்ரீ திருவாசிரியம் ––1–

மா முதல் அடி போது ஓன்று கவிழ்த்து அலர்த்தி மண் முழுதும் அகப்படுத்து ஒண் சுடர் அடி போது
ஓன்று விண் செலீ இ நான் முகப் புத்தேள் நாடு வியந்து உவப்ப வானவர் முறை முறை வழி பட -5-

————-

பண்புடையீர் பாரளந்தீர் பாவியேம் கண் காண்பரிய
நுண்புடையீர் நும்மை நுமக்கு -ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி –8-

சீரால் பிறந்து சிறப்பால் வளராது பேர் வாமன் ஆக்காக்கால் பேராளா-16-

மாணி யுருவாகிக் கொண்டுலகம் நீரேற்ற சீரான் திருவாகம் தீண்டிற்றுச் சென்று–20-

அடியால் படிகடந்த முத்தோ -அது அன்றேல்
முடியால் விசும்பு அளந்த முத்தோ -நெடியாய்
நெறி கழல் கோள் தாள் நிமிர்த்திச் சென்று உலகம் எல்லாம்
அறிகிலமால் நீ யளந்த யன்று —27-

பாருண்டான் பாருமிழ்ந்தான் பாரிடந்தான் பாரளந்தான் பாரிடம் முன் படைத்தான் என்பரால்-42-

மாண் பாவித்து அந்நான்று மண்ணிரந்தான் மாயவள் நஞ்சு
ஊண் பாவித்துண்டானதோ ருருவம் காண்பான்–52-

இறை முறையான் சேவடி மேல் மண்ணளந்த வந்நாள்
மறை முறையால் வானாடர் கூடி –முறை முறையின்
தாது இலகு பூத் தெளித்தால் ஒவ்வாதே தாழ் விசும்பின்
மீதிலகித் தான் கிடக்கும் மீன்–61-

மீன் என்னும் கம்பில் வெறி என்னும் வெள்ளி வேய்
வான் என்னும் கேடிலா வான்குடைக்கு தானோர்
மணிக் காம்பு போல் நிமிர்ந்து மண்ணளந்தான் நாங்கள்
பிணிக்காம் பெரு மருந்து பின் –62-

———–

ஆரால் இவ்வையம் அடியளப்புண்டது காண் –ஆரால் இலங்கை பொடி பொடியா வீழ்ந்தது –
மற்று ஆராலே கல்மாரி காத்தது தான்-ஆழி நீர் ஆரால் கடைந்திடப் பட்டது -அவன் காண்மின்
ஊராநிரை மேய்த்து உலகம் எல்லாம் உண்டும் உமிழ்ந்தும் ஆராத தன்மையனாய்-சிறிய திருமடல்-

பேர் வாமனாகிய காலத்து மூவடி மண் தாராய் எனக்கு என்று வேண்டிச் சலத்தினால்
நீர் ஏற்று உலகு எல்லாம் நின்று அளந்தான் மாவலியை ஆராத போரில் அசுரர்களும் தானுமாய்
காரார் வரை நட்டு நாகம் கயிறாக பேராமல் தாங்கிக் கடைந்தான்-

————

தன்னை முன நாள் அளவிட்ட தாமரை போல்
மன்னிய சேவடியை வானியங்கு தாரகை மீன்—ஸ்ரீ பெரிய திருமடல்——-5-

மற்றன்றியும்
தன்னுருவ மாரும் அறியாமல் தான் அங்கோர் ——–107
மன்னும் குறளுருவின் மாணியாய் மாவலி தன்
பொன்னியலும் வேள்விக் கண் புக்கிருந்து போர் வேந்தர் —–108
மன்னை மனம் கொள்ள வஞ்சித்து நெஞ்சுருக்கி
என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப மூவடி மண் ——–109
மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப மற்றவனும்
என்னால் தரப்பட்ட தென்றலுமே அத்துணைக் கண் ——–110
மின்னார் மணி முடி போய் விண் தடவ மேலேடுத்த
பொன்னார் கனை கழற்கால் ஏழ் உலகும் போய்க் கடந்தங்கு —–111
ஒன்னா வசுரர் துளங்கச் செல நீட்டி
மன்னிவ் வகலிடத்தை மாவலியை வஞ்சித்துத் ———112
தன்னுலக மாக்குவித்த தாளானை –

—————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

திருவேங்கடத்தானும்-ஸ்ரீ கண்ணபிரான்/ஸ்ரீ சக்ரவர்த்தி திருமகன் / ஸ்ரீ உலகு அளந்த உத்தமன் / ஸ்ரீ வராஹன் /ஸ்ரீ நரஸிம்ஹன் /ஸ்ரீ ஆலிலை பாலகன் – – -அருளிச் செயல்கள் ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்–

January 27, 2018

ஸ்ரீ திரு மலை மேல்-அருளிச் செயல்களில் 206 பாசுரங்கள்–

ஸ்ரீ பொய்கையார் -10..
ஸ்ரீ பூதத்தார் -. 11..
ஸ்ரீ பேயார்- 19..
ஸ்ரீ திருமழிசைப் பிரான் 16–
ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் -48 –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் -7–
ஸ்ரீ ஆண்டாள் -16—
ஸ்ரீ குலசேகரப் பெருமாள் – 11–
ஸ்ரீ திருப்பாணாழ்வார் 2–
ஸ்ரீ திருமங்கையாழ்வார் -66 –

76- 106-ஸ்ரீ ராமானுச நூற்று அந்தாதி –ஸ்ரீ அமுதனார் சாவித்திரி காயத்ரி  மந்த்ரம் போல் இவை

ஆக மொத்தம் -206 பாசுரங்கள் –

—————————————-

ஸ்ரீ கண்ணபிரான் இவன் – பாசுரங்களின் தொகுப்பு –

ஸ்ரீ பொய்கையார்–
வெண் சங்கம் ஊதிய வாய் மால் உகந்த ஊர்–37-/
எடுத்தது குன்றம் கடந்தது கஞ்சனை முன் அஞ்ச  கிடந்ததுவும் நீரோத மா  கடலே நின்றதுவும் வேம்கடமே-39-

ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார்-
வேம்கடமும் பாம்பும் பனி விசும்பும் நூல் கடலும் நுண் னுலா  தாமரை மேல் பால் பட்டு
இருந்தார் மனமும்  இடமாக கொண்டான் குந்து ஒசித்த கோபாலகன்–32-
வேம்கடமே மேல் நாள் விளம் கனிக்கு கன்று எறிந்தான் வெற்பு  –68-
வேம்கடமே மேல் நாள் குழ கன்று கொண்டு எறிந்தான் குன்று–71-
வேம்கடத்து மன்னும் –குடம் நயந்த  கூத்தனாய் நின்றான் குரை கழலே கூறுவதே  நாத் தன்னால் உள்ள நலம்–73
வேம்கடமே மேல் ஒரு நாள் தீம் குழல் வாய் வைத்தான் சிலம்பு–89-

ஸ்ரீ திரு மழிசைப் பிரான் —
வேம்கடமே தானவரை வீழ தன் ஆழி படை தொட்டு வானவரை காப்பான் மலை–நான்முகன்–48-

ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார்-
கண்ணாவான் என்றும் மண்ணோர் விண்ணோர்க்கு தண்ணார் வேம்கட விண்ணோர் வெற்பனே 1-8-3-
தலை பெய் காலம் நமன் தமர் பாசம் விட்டால் அலை பூண் உண்ணும் அவ் அல்லல் எல்ல்லாம் அகல
கலை பல் ஞானத்து என் கண்ணனை கண்டு கொண்டு நிலை பெற்றேன் என் நெஞ்சம் பெற்றது நீடு உயிரே 3-2-10
குன்றம் ஏந்தி குளிர் மழை காத்தவன் அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான் பரன்
சென்று சேர் திரு வேம்கட மா மலை ஒன்றுமே தொழ நம் வினை ஓயுமே–3-3-8-
ஓயும் மூப்பு பிறப்பு இறப்பு பிணி வீயுமாறு செய்வான் திரு வேம்கடத்து
ஆயன் நாள் மலராம் அடி  தாமரை வாய் உள்ளும் மனத்து உள்ளும் வைப்பார்கட்கே 3-3-9-
புணரா நின்ற மரம் எழ அன்று எய்த ஒரு வில் வலவாவோ புணரேய்  நின்ற மரம் இரண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ
திணரார்  மேகம் என களிறு சேரும் திருவேம்கடத்தானே திணரார் சார்ங்கம் உன பாதம் சேர்வது அடியேன் என்னாளே 6-10-5-

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார்-
ஒ குன்று எடுத்தாய் ! குடமாடு கூத்தா ! வேத பொருளே ! என் வேம்கடவா ! வித்தகனே ! இங்கே போதராயே  2-9-6-
கடியார் பொழில் அணி வேம்கடவா ! கரும் போர் ஏறே ! நீ உகக்கும் குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்க கொல்லாதே போனாய் மாலே !
கடிய வெம் கான் இடை கன்றின் பின் போன சிறு குட்ட செம் கமலா அடியும் வெதும்பி உன் கண்கள் சிவந்தாய் அசைந்திட்டாய் நீ எம்பிரான்! 3-3-4-
சென்னி யோங்கு தண் திரு வேம்கடம் உடையாய்! உலகு தன்னை வாழ நின்ற நம்பி !தாமோதரா !சதிரா !– 5-4-1–

ஸ்ரீ ஆண்டாள்-
கோவிந்தன் என்பதோர் பேர் எழுதி வித்தகன் வேங்கட வாணன் என்னும் விளக்கினால் புகை வென்னை விதிக்கிற்றியே -1–3-
காட்டில் வேங்கடம் கண்ணபுர நகர் வாட்டமின்றி மகிழ்ந்துறை வாமனன் –4–2
குளிர் அருவி வேம்கடத்து என் கோவிந்தன் குணம் பாடி அளி யத்த மேகங்காள்! ஆவி காத்து இருப்பேனே 8-3-

ஸ்ரீ திரு மங்கை ஆழ்வார்-
புள்ளினை  வாய் பிளந்த புராணர் தம் இடம் பொங்கு நீர் செம் கயல் திளைக்கும் சுனை திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சமே–1-8-1
பேய் முலை பிள்ளையாய் உயிர் உண்ட எந்தை பிரான் அவன் பெருகும் இடம் வெள்ளியான் கரியான் மணி நிற வண்ணன்
என்று எண்ணி நாள் தொறும் தெள்ளியார் வணங்கும் மலை திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சமே –1-8-2-
நின்ற மா மருது இற்று வீழ நடந்த நின்மலன் நேமியான் என்றும் வானவர் கை தொழும் இணை தாமரை அடி எம்பிரான்
கன்றி மாரி பொழிந்திட கடிதா நிரைக்கு இடர் நீக்குவான் சென்று குன்றம் எடுத்தவன் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சமே-1-8-3-
உண்டாய் உறி மேல் நறு நெய் அமுதாக கொண்டாய் குறளாய் நிலம் ஈர் அடியாலே
விண் தோய் சிகரத் திருவேம்கடம் மேய அண்டா அடியேனுக்கு அருள் புரியாயே –1-10-4-
மானேய்  மட நோக்கி திறத்து எதிர் வந்த ஆன் எழ விடை செற்ற அணி வரைத் தோளா
தேனே! திரு வேம்கட மா மலை மேய கோனே! என் மனம் குடி கொண்டு இருந்தாயே 1-10-7-
வேம்கட மா மலை மேய ஆயன் அடி அல்லது மற்று அறியேனே 1-10-8-
அன்றிய வாணன் ஆயிரம் தோளும் துணிய அன்று ஆழி தொட்டானை மின் திகழ் குடுமி வேம்கட மலை மேல்
மேவிய வேத நல் விளக்கை–4-3-8-
வாம் பரி யுக மன்னர் தம் உயர் செக ஐவர்கட்க்கு   அரசு அளித்த காம்பினார் திரு வேம்கட பொருப்ப! –5-3-4-
வேம்கடத்து அரியை பரி கீறியை வெண்ணெய் வுண்டு உரலின் இடை ஆப்புண்ட
தீம் கரும்பினை தேனை நன் பாலினை அன்றி என் மனம் சிந்தை செய்யாதே 7-3-5-
மன்றில் மலிந்து கூத்து வந்தாடி மால் விடை எழும் அடர்த்து ஆயர் அன்று நடுங்க ஆனிரை காத்த ஆண்மை கொலோ?அறியேன் நான்
நின்ற பிரானே! நீள் கடல் வண்ணா நீ இவள் தன்னை நின் கோயில் முன்றில் எழுந்த முருங்கையில் தேனா   முன் கை வளை கவர்ந்தாயே 10-9-2-
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் என்றும்   கடி பொழில் சூழ் கண புரத்து  என் கனியே என்றும்  
மன்றமர கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும் வட திரு வேம்கடம் மேய மைந்தா என்றும்
வென்று அசுரர் குலம் களைந்த வேந்தே என்றும்– துணை முலை மேல் துளி சோர சோர் கின்றாளே–திரு நெடும் தாண்டகத்தில்-16

———————————-

ஸ்ரீ சக்ரவர்த்தி திருமகன் இவன் – பாசுரங்களின் தொகுப்பு –

ஸ்ரீ பொய்கையார்-
வேம்கடமே மேல் ஒரு நாள் மான் மாய வெய்தான் வரை—82-

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார்-
சென்றது இலங்கை மேல் செவ்வி தான் சீற்றத்தால் கொன்றது ராவணனை கூறும் கால் நின்றதுவும் வேய் ஓங்கு தண் சாரல் வேம்கடமே–25

ஸ்ரீ திரு மழிசைப் பிரான் —
உடைந்த வாலி தன் தனக்கு உதவ வந்து ராமனாய் மிடைந்த வேழ்  மரங்களும் அடங்க வெய்து வேம்கடம்-திருச்சந்த -81–

ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார்-
எந்தாய் தண்  திரு வேம்கடத்துள் நின்றாய் இலங்கை செற்றாய் மரா மரம் பைம் தாள் எழ உருவ ஒரு வாளி கோத்த வில்லா
கொந்தார் தண் அம் துழா யினாய்  அமுதே உன்னை என் உள்ளே குழைத்த எம் மைந்தா வானேறே இனி எங்கு போகின்றதே 2-6-9-
ஆவா  என்னாது உலகத்தை அலைக்கும் அசுரர் வாழ் நாள் மேல் தீ வாய் வாளி மழை பொழிந்த சிலையா திரு மா மகள் கேள்வா
தேவா சுரர்கள் முனிக் கணங்கள் விரும்பும் திரு வேம்கடத்தானே பூவார் கழல்கள் அரு வினையேன் பொருந்துமாறு புணராயே–6-10-4-
புணரா நின்ற மரம் எழ அன்று எய்த ஒரு வில் வலவாவோ புணரேய்  நின்ற மரம் இரண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ
திணரார்  மேகம் என களிறு சேரும் திருவேம்கடத்தானே திணரார் சார்ங்கம் உன பாதம் சேர்வது அடியேன் என்னாளே 6-10-5-

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார்-
தென் இலங்கை மன்னன் சிரம் தோள் துணி செய்து மின் இலங்கு பூண் விபீடண நம்பிக்கு
என் இலங்கு நாமத் தளவும் அரசென்ற மின் அலங்காறர்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
வேம்கட வாணர்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா — 2-6-9-

ஸ்ரீ திரு மங்கை ஆழ்வார்-
கண்ணார் கடல் சூழ் இலங்கைக்கு இறைவன் தன் திண்ணாகம் பிளக்க சரம் செல உய்த்தாய்!
விண்ணோர் தொழும் வேம்கட மா மலை மேய அண்ணா! அடியேன் இடரை களையாயே  1-10-1-
இலங்கைப் பதிக்கு அன்று இறையாய அரக்கர் குலம் கெட்டு அவர் மாளக் கொடி புள் திரித்தாய்!
விலங்கல் குடுமித் திரு வேம்கடம் மேய அலங்கல் துலாபா முடியாய்! அருளாயே 1-10-2-
வேம்கடத்து அறவன் ஆயற்கு இன்று அடிமை தொழில் பூண்டாயே 2-1-2-
வேம்கடம் மேவி நின்று அருள் அம் கண் ஆயற்கு இன்று அடிமை தொழில் பூண்டாயே 2-1-5-
வேம்கடமலை கோவில் மேவிய ஆயர் நாயகற்கு இன்று அடிமை தொழில் பூண்டாயே  2-1-8-
வேம்கடத்து ஆடு கூத்தனுக்கு இன்று அடிமை தொழில் பூண்டாயே 2-1-9-

———————————

ஸ்ரீ உலகு அளந்த உத்தமனே இவன் -பாசுரங்களின் தொகுப்பு

ஸ்ரீ பொய்கையார்-
வழி நின்று நின்னை தொழுவார் வழுவா மொழி நின்ற மூர்தியரே யாவர் பழுது ஒன்றும்
வாராத வண்ணம் விண் கொடுக்கும் மண்ணளந்த சீரான் திரு வேங்கடமே–76-

ஸ்ரீ பூதத் ஆழ்வார்-
வேம்கடத்தான் மா கடலான் மற்றும் நினைப்பரிய நீள் அரங்கத்துள்ளான் எனை பலரும்
தேவாதி தேவன் எனப் படுவான் முன் ஒரு நாள் மாவாய் பிளந்த மகன்-28-

ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார்-
உளன் கண்டாய் நல் நெஞ்சே! உத்தமன் என்றும் உளன் கண்டாய் உள்ளுவார் உள்ளத்து உளன் கண்டாய்
விண்ணோடு ஓங்கக் கொடு உயரும் வீம் கருவி வேம்கடத்தான் மண்ணோடு ஓங்க தான் அளந்தமன்-40–

ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார்
குன்றம் ஏந்தி குளிர் மழை காத்தவன் அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான் பரன்
சென்று சேர் திரு வேம்கட மா மலை ஒன்றுமே தொழ நம் வினை ஓயுமே–3-3-8-
தாள் பரப்பி மண் தாவிய ஈசனை நீள் பொழில் குருகூர்  சடகோபன் சொல்
கேழில் ஆயிரத்து இப் பத்தும் வல்லவர் வாழ்வார் வாழ்வு எய்தி ஞாலம் புகழவே 3-3-11
என்னாளே நாம் மண் அளந்த இணை தாமரைகள் காண்பதற்கு என்று எந்நாளும் நின்று இமையோர்கள் ஏத்தி இறைஞ்சி இனம் இனமாய்
மெய் நா மனத்தால் வழிபாடு செய்யும் திருவேம்கடத்தானே மெய் நான் எய்தி என்னாள் உன் அடிக் கண் அடியேன் மேவுவதே 6-10-6

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார்
என் இது மாயம் என் அப்பன் அறிந்திலன் முன்னைய வண்ணமே கொண்டு அளவாய் என்ன
மன்னு நமுசியை வானில் சுழற்றிய மின்னு முடியானே ! அச்சோ அச்சோ! வேம்கட வாணனே அச்சோ அச்சோ  ! 1-8-9-

ஸ்ரீ ஆண்டாள்-
மாவலியை நிலம் கொண்டான் வேம்கடத்தே நிரந்து ஏறி பொழி வீர்காள் உலன்குண்ட விளம் கனி போல் உள் மெலிய 
புகுந்து என்னை நலம் கொண்ட நாரணற்கு என் நடலை நோய் செப்புமினே 8-6

ஸ்ரீ திரு மங்கை ஆழ்வார்-
வண் கையான் அவுணர்க்கு நாயகன் வேள்வியில் சென்று மாணியாய் மண் கையால் இரந்தான் மராமரம் ஏழும் எய்த வலத்தினான்
எண் கையான் இமயத்து உள்ளான் இரும் சோலை மேவிய எம்பிரான் திண் கைம்மா துயர் தீர்த்தவன் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சமே – 1-8-5-
குறளாய் நிலம் ஈர் அடியாலே விண் தோய் சிகரத் திருவேம்கடம் மேய அண்டா அடியேனுக்கு அருள் புரியாயே –1-10-4-
வேம்கடம் மேவி மாண் குறளான அந்தணர்க்கு இன்று அடிமை தொழில் பூண்டாயே—2-1-1-
வட மலையை வரி வண்டார் கொந்து அணைந்த பொழில் கோவல் உலகு அளப்பான் அடி நிமிர்ந்த
அந்தணனை யான் கண்டது அணி நீர் தென் அரங்கத்தே 5-6-7-
மான் கொண்ட தோல் மார்வின் மாணியாய் மாவலி மண் தாள் கொண்டு தாளால் அளந்த பெருமானை
தேன் கொண்ட சாரல் திரு வேம்கடத்தானை நான் சென்று நாடி நறை யூரில் கண்டேனே 6-8-1-

————————————————–

இவனே ஸ்ரீ வராஹன் –

ஸ்ரீ பேய் ஆழ்வார்-
வேம்கடமே மேல் ஒரு நாள் மண் கோட்டு கொண்டான் மலை–45-

ஸ்ரீ திரு மழிசைப் பிரான் –
குன்றில் நின்று வான் இருந்து நீள் கடல் கிடந்து மண் ஓன்று சென்று அது  ஒன்றை உண்டு அது ஓன்று இடந்து பன்றியாய்–திருச்சந்த -48-

———————————–

இவனே ஸ்ரீ நரஸிம்ஹன்-

ஸ்ரீ திரு மங்கை ஆழ்வார்-
வண் கையான் அவுணர்க்கு நாயகன் வேள்வியில் சென்று மாணியாய் மண் கையால் இரந்தான் மராமரம் ஏழும் எய்த வலத்தினான்
எண் கையான் இமயத்து உள்ளான் இரும் சோலை மேவிய எம்பிரான் திண் கைம்மா துயர் தீர்த்தவன் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சமே – 1-8-5-
தூணாய் அதனூடு அரியாய் வந்து தோன்றி பேணா அவுணன் உடலம் பிளந்திட்டாய்!
சேணார் திரு வேம்கட மா மலை மேய கோணா கணையாய்! குறிக் கொள் எனை நீயே–1-10-5-
வேம்கடத்து அரியை பரி கீறியை வெண்ணெய் வுண்டு உரலின் இடை ஆப்புண்ட
தீம் கரும்பினை தேனை நன் பாலினை அன்றி என் மனம் சிந்தை செய்யாதே 7-3-5-

———————————

இவனே ஸ்ரீ ஆலிலை பாலகன் –

ஸ்ரீ திரு மங்கை ஆழ்வார்-
எண் திசைகளும் எழ உலகமும் வாங்கி பொன் வயிற்றில் பெய்து பண்டு ஓர் ஆல் இல்லை பள்ளி கொண்டவன் பால் மதிக்கு இடர் தீர்த்தவன்
ஒண் திறல் அவுணன் உரத்து உகிர் வைத்தவன் ஒள எயற்றோடு திண் திறல் அரியாயவன் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சமே -1-8-6
நீரார் கடலும் நிலனும் முழுது உண்டு ஏராலம் இளம் தளிர் மேல் துயில் எந்தாய்!
சீரார் திரு வேம்கட மா மலை மேய ஆரா அமுதே!அடியேற்கு அருளாயே 1-10-3-

———————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

பெரிய திருமொழி -திவ்யார்த்த தீபிகை – 2-1-வானவர் தங்கள் சிந்தை போல என்னெஞ்சமே யினிதுவந்து-

March 15, 2015

அவதாரிகை –
பகவத் விஷயத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு போகச் செய்தே ஆனந்தம் தலை மண்டிக் கொண்டு
இப்படிப்பட்ட அனுபவம் எல்லாருக்கும் இல்லையே இருக்க –
நமக்கு மாதரம் கிடைக்க வேண்டிய காரணம் யாது -என்று ஆராய்ந்து –
மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோஷயோ-என்றபடி
பேற்றுக்கும் இழவுக்கும் நெஞ்சு தான் முதலடி என்று துணிந்து
இப்படிப் பட்ட நெஞ்சானது தீய விஷயங்களில் செல்லாது
ஸ்வரூப ப்ராப்தமான பகவத் விஷயத்தில் சென்று சேர்ந்ததே என்று உவந்து
அந்த நெஞ்சைக் கொண்டாடுதல் நம் ஆழ்வார்கட்கு உள்ளது ஓன்று –

நம் ஆழ்வாரும் திருவாய் மொழியிலே –
நெஞ்சமே நல்லை நல்லை -உன்னைப் பெற்றால் என் செய்யோம் -இனி என்ன குறைவினம் -என்றும்
ஊனில் வாழ் உயிரே-நல்லை போ உன்னைப் பெற்று -வானுளார் பெருமான் மதிசூதன் என்னம்மான்
தானும் யானும் எல்லாம் தன்னுள்ளே கலந்து ஒழிந்தோம் தேனும் பாலும் நெய்யும் கன்னலும் அமுதும் ஒத்தே –
என்று அடிக்கடி நெஞ்சைக் கொண்டாடுவர் –
அப்படியே இவ்வாழ்வார் தாமும் இத் திரு மொழியில் ஒவ்வொரு பாட்டிலும் தமது திரு உள்ளத்தை விளித்து
திருவேங்கடமுடையானுக்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே-என்று சொல்லி உகக்கிறார்-

நாயேன் வந்தடைந்தேன் நல்கி யாள் என்னைக் கொண்டருளே -என்றும்
இனி நான் உன்னை என்றும் விடேனே -என்றும் பகவத் விஷயத்தில் நான் ஈடுப்படும்படியாக
அவன் திறத்து அடிமைத் தொழில் பூண்டது நீ  அன்றோ நெஞ்சமே -என்று
ஒருகால் சொன்னது போல் ஒன்பதின் கால் சொல்லி நெஞ்சைப் புகழ்கின்றார் –
தம்மில் காட்டில் நெஞ்சை வேறுபடுத்திச் சொல்லுவது கவி மரபு -நெஞ்சைத் தூது விடுவதாகவும் சொல்லுவார்கள் இறே
நல்ல விஷயங்களைச் சொல்லிக் கொண்டு போது போக்குவதற்கு இவ்விருள் தரும் மா ஞாலத்தில் வேறு யாரும் உடன்படாமல்
உண்டியே உடையே உகந்து ஓடுகிறவர்களாய்  இருப்பதால் உசாத் துணையாவது நெஞ்சைத் தவிர
வேறு இல்லாமையாலே அந்த நெஞ்சை நோக்கித் தானே வார்த்தை சொல்ல வேண்டும்
யானும் என் நெஞ்சும் இசைந்து ஒழிந்தோம் -என்று நம் ஆழ்வாரும் அருளிச் செய்தார்
ஆகையாலே நெஞ்சை விளித்து வார்த்தை சொல்லுவது எனபது பக்தர்களுக்கு ஒரு நல் போது போக்காக அமைந்ததாம்
நெஞ்சு பிரிந்து போயிற்றதாகச் சொல்லுவதும் இப்படியே
ஆக -இத் திருமொழியால் தமது நெஞ்சைப் புகழ்ந்து பேசும் முகத்தால் திரு வேங்கடமுடையானை அனுபவித்து இனியராகிறார் –

————————————————

வானவர் தங்கள் சிந்தை போல என்னெஞ்சமே யினிதுவந்து மாதவ
மானவர் தங்கள் சிந்தை அமர்ந்து உறைகின்ற வெந்தை
கான வரிடு கார்கில் புகை ஓங்கு வேங்கடம் மேவி மாண் குற
ளான வந்தணற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே—2-1-1-

என் நெஞ்சமே -நீ வானவர் தங்கள் சிந்தை போலே திரு வேங்கடமுடையானுக்கு இன்று
அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே-என்று உகந்து பேசுகிறார் –
இவ் விருள் தரும் மா ஞாலத்திலே பிறந்த என்னுடைய நெஞ்சாக நீ இருந்தும் இந்த மண்ணோருடைய நெஞ்சு
எப்படி துர் விஷயங்களையே சிந்தை செய்கிறதோ –
அப்படி நீ விஷயாந்தரங்களைச் சிந்தியாமல் ஒரு நாளும் சம்சார நாற்றமே கண்டு அறியாத நித்ய ஸூரிகளின் நெஞ்சு போலே
திரு வேங்கடமுடையான் திறத்திலே அடிமைத் தொழில் ஏற்றுக் கொண்டாயே –
உன்னுடைய பாக்யமே பாக்கியம் -என்றவாறு –

அந்த திருவேங்கடமுடையான் எப்படிப் பட்டவன் என்னில்-
மாதவமானவர் தங்கள் சிந்தை அமர்ந்து உறைகின்ற வெந்தை-மிக்க அதிர்ஷ்ட சாலிகளான
மனிசர் யுண்டு -பொய்கையார் -பூதத்தார் -பேயார்-புகழ் மழிசை ஐயன் -அருள் மாறன்-சேரலர் கோன் -துய்ய பட்டநாதன் –
அன்பர் தாள் தூளி- நற் பாணன் –
அவர்கள் திரு உள்ளத்திலே பரம போக்யமாய்ப் பொருந்தி இருந்து நித்ய வாசம் பண்ணுமவன் –
அநந்ய பிரயோஜனரான பக்தர்களுடைய நெஞ்சை விட்டு பிரியமாட்டாத பெருமாள் -என்கை-

இன்னமும் எப்படிப் பட்டவன் என் என்னில் –
கான வரிடு கார்கில் புகை ஓங்கு வேங்கடம் மேவி -திருமலையில் உள்ள
வேடர் குறவர் முதலானோர் தாங்கள் சமையல் செய்து கொள்வதற்கு அகில் மரங்களை வெட்டி இட்டுத் தீயை யுண்டாக்குவார்கள் –
அதன் புகையானது திருமலை எங்கும் பரவி கம கம என்று பரிமளித்துக் கொண்டு இருக்கும்
அப்படிப்பட்ட ஸூகந்தமான திருமலையிலே எழுந்து அருளி இருப்பவன் –
கானவர் இடு  காரகில் -என்ற இடத்து –
அதி பரி சயாத வஞ்ஜா சந்தத கம நாத நாதரோ பவதி -மலயே பில்ல புரந்த்ரீ சந்தன தருகாஷ்ட மிந்தனம் குருதே -என்ற
பண்டித ராஜனுடைய ஸூபாஷிதம் ஸ்மரிக்கத் தகும்
அதிக பரிசயம் செய்தால் அவமானம் யுண்டாகும் -அடிக்கடி வீட்டுக்குச் சென்றால் அலஷியம் யுண்டாகும் –
பொதிக மலையில் குறத்திகள் சந்தனக் கட்டைகளை சமையலுக்கு விறகாக உபயோகப் படுத்த காண்கிறோம் இறே
கானவரட்கு கார் அகில் எளிய சரக்காய் இருப்பதால் அவர்கள் அவற்றை இட்டுச் சமைப்பார்கள் –
அவர்கள் ஸ்வ அர்த்தமாக செய்து கொண்ட அக்காரியமும் பரார்த்தமாகித்
திருமலையிலே பரிமளிதமாகி செய்கின்றது என்கிறார் ஆயிற்று
நாற்றத் துழாய் முடி நாராயணனுக்கும் நறு நாற்றமூட்டுகிற படி-

மேவி -இது வினை எச்சம் அன்று -மேவியவன் என்னும் பொருள்தான பெயர்ச் சொல் –
இ -பெயர் விகுதி -நாடோடி -பிறை சூடி -குதிரை யோட்டி போலே –
மாண் குறளான அந்தணர்க்கு -தன்னுடையதான பூமியைப் பெறுதற்கு தான் யாசகனாய் வந்து நின்ற பெருமானுடைய குறை தீர –
நெஞ்சமே நீ அவனுடைய வஸ்துவாக அமையப் பெற்றாயே
வாமன பிராமணனாக வந்ததால் அந்தணர்க்கு-எனப்பட்டது
அன்றியே -அந்தணர் என்போர் அறவோர் மற்று எவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகலான் -திருக் குறள் -30-
அழகிய தண்மை யுடையவன் -மகா தர்மிஷ்டன் –
முதல் அடியில் இனிது  வந்து  -இனிது உவந்து -என்றும் பிரிக்கலாம் –
வானவர்கள் தம் சிந்தையில் உறைவது போலே மாதவமானார் தங்களுடைய சிந்தையிலும்
அமர்ந்து உறைகின்றான் -என்றும் பொருள் சொல்லலாம் ஆயினும் –
என் நெஞ்சே நீ வானவர் தங்கள் சிந்தை போலே திரு வேங்கடமுடையானுக்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -என்று
அன்வயித்து பொருள் கொள்ளுதல் சிறக்கும் –
இனிது உவந்து -என்பதை இரண்டாம்   அடியிலோ  ஈற்று அடியிலோ  அன்வயித்து கொள்ளலாம் –

மாதவமானவர் தங்கள் சிந்தை யிலே இனிது  வந்து  அமர்ந்து உறைகின்ற வெந்தை-என்றும்
இனிது வந்து அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -என்றும் அன்வயிக்கலாம்
மானவர் -மனுஷ்யர்
மாண் குறளாய-பாடம் எதுகைக்குச் சேராது -பிராசீன பாடமும் அன்று  –

————————————————————-

உறவு சுற்றம் என்று ஓன்று இலா ஒருவன் உகந்தவர் தம்மை
மண் மிசைப் பிறவியே கெடுப்பான் அது கண்டு என்நெஞ்சம் என்பாய்
குறவர் மாதர்களோடு வண்டு குறிஞ்சி மருள் இசை பாடும் வேங்கடத்து
அறவனாயாக்ற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே—2-1-2-

நெஞ்கமே -திருமலை அப்பனுடைய திருக் குணங்களின் வாசி அறிந்து நீ அவன் திரத்திலே அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே –
நாம் பந்துக்கள் என்றும் தாயாதிகள் என்றும் சில ஆபாச பந்துக்களைக் கற்பித்துக் கொண்டு அவர்களுக்கு நன்மை செய்வதும்
சிலர் சத்ருக்கள் என்று கொண்டு அவர்கட்கு தீமை செய்வதுமாக இருக்கின்றோமே –
இப்படி அல்ல எம்பெருமானுடைய ஸ்வ பாவம் –
அவன் எப்படிப் பட்டவன் என்றால் -உறவு சுற்றம் என்று ஓன்று இலா ஒருவன் –
ஸூஹ்ருதம் சர்வ பூதா நாம் –தேவா நாம் தான வாநஞ்ச சாமான்ய மதி தைவதம் -என்று
எல்லார் திறத்திலும் வாசி அற்ற அன்புடையவனாகச் சொல்லப் படுபவன் –
இன்னமும் எப்படிப் பட்டவன் -என்றால்  -உகந்தவர் தம்மை மண் மிசைப் பிறவியே கெடுப்பான் -தன்னை யார் உகக்கின்றார்களோ
அவர்களை சம்சாரத்தில் நின்றும் களைந்து எடுத்து நித்ய ஸூரிகள் உடைய திரளிலே நிறுத்துமவன்-
அது கண்டு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே -என்று அன்வயம்
இப்படிப் பட்ட எம்பெருமானுடைய ஸ்வ பாவத்தைக் கண்டறிந்து –
அவனுக்கு அடிமை செய்கையே புருஷார்த்தம் -என்று கொண்டாயே -என்கை –

உகந்தவர் தம்மை -என்கிறதுக்கு -தன்னிடத்தில் எவர் ப்ரீதி பண்ணுகிறார்களோ அவர்களை -என்றும் –
எம்பெருமான் தான் எவர்கள்  இடத்தில் ப்ரீதி வைக்கிறானோ அவர்களை -என்றும் கொள்ளலாம் –
அவனுக்கு பஷபாதித்வம் வந்திடும் என்று நினைக்க வேண்டா
ப்ரியதம ஏவஹி வரணீயோ பவதி -என்று ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் அருளிச் செய்தபடி -தன் பக்கல் அன்பு  செய்வாரையே தான் உகப்பான் –
என்னுடைய நெஞ்சம் என்று கௌரவ வார்த்தை
குறத்திகளும் வண்டுகளும் குறிஞ்சி முதலிய பண்களை பாடும் திருமலை
குறிஞ்சி என்றும் மருள் என்றும் பண்களின் பெயர்
அன்றிக்கே மருள் -அடை மொழியாக்கி -மதி மயக்கம் பண்ணும் குறிஞ்சி என்ற பண் என்னவுமாம்-

அறவன் –
தண்ணீர் பந்தலை வைத்து நம் அடிமை பெறுகைக்கு
தம்மை நமக்குத் தந்து கொடு நிற்கிற பரம தார்மிகன் -பெரிய வாச்சான் பிள்ளை –

———————————————————

இண்டை யாயின கொண்டு தொண்டர்கள் ஏத்துவார் உறவோடும் வானிடைக்
கொண்டு போயிடவும் அது கண்டு என்னெஞ்சம் என்பாய்
வண்டு வாழ் வட வேங்கடமலை கோயில் கொண்டு அதனோடும் மீமிசை
அண்டம் ஆண்டு இருப்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-3-

எண் திசையும் உள்ள பூக்கொண்டு ஏந்தி உகந்து உகந்து தொண்டரோங்கள் பாடியாட -என்றபடி
அப்படிப் பட்ட தொண்டர்களையும் அவர்கள் சம்பந்தம் உடையார்களையும் பரம பதத்தில் கொண்டு சேர்கிற
மகா குணம் கண்டு அடிமை பூண்டாய்-

இண்டை கொண்டு -என்னாமல்-இண்டை யாயின கொண்டு -என்றது
சுத்த பாவத்துடன் கொள்ளும் ஏதாவது புஷ்பம் என்றபடி
செண்பக மல்லிகை யோடு செங்கழுநீர் இருவாட்சி என்பன வேண்டாம் –
பூ மாலை என்று பேர் பெற்றவற்றைக்  கொண்டு -பெரிய வாச்சான் பிள்ளை
பரிவதில் ஈசனைப் பாடி விரிவது மேவலுறுவீர் பிரிவகை இன்றி  நன்னீர் தூய  புரிவதுவும் புகை பூவே  -திருவாய் -1-6-1-
அகில் புகையோ கருமுகைப்  பூ  வேண்டாம் -ஏதேனும் ஒரு புகையும் ஏதேனும் ஒரு பூவும் அமையும்
செதுகை இட்டு புகைக்கலாம் -கண்டகாலிப் பூவும் சூட்டலாம்  -பட்டர்

ந கண்டகாரிகா புஷ்பம் தேவாய வி நிவேதயேத்-
கையில் முள் பாயுமே என்பதால் சாஸ்திரம் -தயையால் -நிஷேதித்தது  –
அத்யந்த பக்தி யுக்தாநாம் ந சாஸ்திரம் நைவ ச க்ரமம்-பக்தி எல்லை கடந்தால் நூல் வரம்பில்லை –

ஜீவித காலத்திலும் பின்பும் சம்பந்தி சம்பந்திகளுக்கும் புருஷார்த்த சித்தி யுண்டு
வண்டுகள் வாழும் சோலை வாய்ப்பு கொண்ட திரு வேங்கட மலையையும் பரமபதத்தையும் ஆண்டு வரும்
உபய விபூதி நிர்வாஹகனுக்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாய்

———————————————————

பாவியாது செய்தாய் என்னெஞ்சமே பண்டு தொண்டு செய்தாரை மண் மிசை
மேவி யாட் கொண்டு போய் விசும்பேற வைக்கும் எந்தை
கோவி நாயகன் கொண்ட லுந்துயர் வேங்கட மலை யாண்டு வானவர்
ஆவியாய் இருப்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-4-

பாவியாது -அலை பாயாமல் திண்ணிய அத்யவசாயம் கொண்டாய் -பாவிதல் -ஆராய்தல் –
திருவவதரித்து இங்கே அடிமை கொண்டு -அவ்வளவில் திருப்தி பெறாமல் -பரம பதத்தில் கொண்டு போய் அருளி
மேலும் கைங்கர்யம் கொள்பவன் -கோபால கிருஷ்ணன்
கோவி நாயகன் -கோபிகளுக்கு நாதன்
அவனே திருவேங்கடமுடையான் –
கொண்டல் உந்து உயர் வேங்கட மலை -மேகங்களை சென்று தள்ளும்படி அவ்வளவும் வளர்ந்த சிகரங்களை யுடைய திருவேங்கடம் –
வானவர் ஆவியாய் இருப்பார் -வானவர் -ஞானி என்று கொண்டு -ஜ்ஞாநீத்வாத் மைவ மே மதம் -என்றவாறே –

—————————————————————–

பொங்கு போதியும் பிண்டியும் உடைப் புத்தர் நோன்பியர் பள்ளியுள் ளுறை
தங்கள் தேவரும் தாங்களுமேயாக என்னெஞ்சம் என்பாய்
எங்கும் வானவர் தானவர் நிறைந்து ஏத்தும் வேங்கடம் மேவி நின்றருள்
அங்கணாயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-5-

போதி -அரச மரம் -புத்தர்கள் தேவதை இருப்பிடம் -கிளையும் கப்புமாக வளர்ந்ததால் பொங்கு போதி
பிண்டி -அசோக மரம் -ஜைனர்கள் தேவதை இருப்பிடம் -நோன்பியர் -அமணர்
வானவர் தானவர் நிறைந்து ஏத்தும் -தானவர் அசுரர்கள் என்றும் ஸ்தானவர்-இவ்விலகத்தார் என்றும்
அங்கண்-புண்டரீகாஷன் என்றபடி –

——————————————————–

துவரி யாடையர் மட்டையர் சமண் தொண்டர்கள் நந்தி யுண்டு பின்னரும்
தமரும் தாங்களுமே தடிக்க என்னெஞ்சம் என்பாய்
கவரி மாக் கணம் சேரும் வேங்கடம் கோயில் கொண்ட கண்ணார் விசும்பிடை
அமர நாயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே—2-1-6-

துவரியாடை -காஷாயம்
மட்டையர் -மொட்டைத் தலையர் -தலையில் பூச்சி வந்து ஜீவா ஹிம்சை யாகக் கூடாது என்பதால்
மேல் விழுந்து சோறுகளை தின்று பெரும் கூட்டமாக இருந்து -உண்டியே உகந்து ஊன் மல்கி மோடு பருத்து
இப்படி இன்றி திருவேங்கடமுடையானுக்கு அடிமை பூண்டு வாழப் பெற்றாயே-

கண்ணார் விசும்பிடை அமரர் -விசாலமான பரம பதத்தில் நித்ய சூரிகளுக்கு தலைவன்
கவரி மான்கள் கூட்டமாகச் சேர்ந்து இருக்கிற திருமலை-வேங்கடம் கோயில் கொண்ட அமரர் நாயகனுக்கு அடிமை பூண்டாயே-

————————————————————–

தருக்கினால் சமண் செய்து சோறு தண் தயிரினால் திரளை மிடற்றிடை
நெருக்குவாரலக்கண் அது கண்டு என்னெஞ்சம் என்பாய்
மருட்கள் வண்டுகள் பாடும் வேங்கடம் கோயில் கொண்டதனோடும் வானிடை
அருக்கன் மேவி நிற்பாற்கு அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-7-

தருக்கு -யுக்திவாதம் -சாஸ்த்ரங்களுக்கு இணங்காத உக்தி வாதங்களால் மத ஸ்தாபனம்  செய்வர்
தருக்கினால் சமண்  செய்பவர்
பெரும் சோறு உண்ணுவர் -வேகு சோறு உண்ணுவர்
அலக்கண் -துன்பம்
வானிடை அருக்கன் மேவி நிற்பார்க்கு -வைதிகர்கள் வணங்கும்படி சூர்ய மண்டலத்தில் எழுந்து அருளி இருப்பவன் –
த்யேயஸ் சதா சவித்ரு மண்டல மத்ய வர்த்தீ -முப்போதும் அனுசந்திக்கிறோம் இறே-

———————————————————

சேயன் அணியன் சிறியன் பெரியன் என்பதும் சிலர் பேசக் கேட்டிருந்தே
என்னெஞ்சம் என்பாய் எனக்கு ஓன்று சொல்லாதே
வேய்கள் நின்று வெண் முத்தமே சொரி வேங்கட மலை கோயில் மேவிய
ஆயர் நாயகற்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே–2-1-8-

சேயன் அணியன் சிறியன் பெரியன் -சம்சாரிகள் வார்த்தை
பர வாசுதேவன் -எட்டா நிலத்தில் இருப்பவன் -தூரஸ்தன் -என்றும்
அர்ச்சாவதாரன் சமீபம் -அலஷ்யம் தோற்ற பேசுவர்
ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ணாதி அவதார சௌலப்யம் அறியாமல்
வியூஹ அந்தர்யாமியும் நெஞ்சுக்கு எட்டாதவன் -எப்படி உபாசிப்பது
என்று எல்லாம் பேசுவர்
இப்படி அவன் குணங்களை எல்லாம் இகழ்ந்து பேசுவர்
மத யானை கும்ப ஸ்தலத்திலும் மூங்கில்களிலும் முத்துக்கள் உண்டாகுமே -வேய்கள் நின்று வெண்  முத்தமே சொரி வேங்கடம்
வெண் தரளங்கள் வேய் விண்டுதிர் வேங்கட மா மலை என்றார் கீழ் திரு மொழியிலும்
அந்த முத்துக்கள் ஒளி வழி காட்ட அப்பன் இங்கே வந்து புகுந்தான்
ஆயர் நாயகன் -கிருஷ்ணனே திருவேங்கடமுடையான் –

——————————————————

கூடி யாடி யுரைத்ததே யுரைத்தாய் என்னெஞ்சம் என்பாய் துணிந்து கேள்
பாடி யாடிப் பலரும் பணிந்து ஏத்திக் காணகிலா
ஆடு தாமரை யோனும் ஈசனும் அமரர் கோனும் நின்றேதும் வேங்கடத்து
ஆடு கூத்தனுக்கு இன்று அடிமைத் தொழில் பூண்டாயே—2-1-9-

கூடியாடி உரைத்ததையே யுரைத்தாய் -தனது நெஞ்சின் பூர்வ அவஸ்தையை சொன்னபடி –
நேற்று வரை எப்படிபோது போக்கித் திரிந்தாய்  இன்று எப்படி ஆனாய் -ஆச்சர்யம் தோன்ற அருளிச் செய்கிறார் –

பக்திக்கு போக்கு வீடாக பாடியும் ஆடியும் -பலரும் பணிந்து ஏத்தி அவ்வளவிலும் காண முடியாதவனை –
பிரமன் சிவன் இந்த்ரன் போன்றார் மேவித் தொழும் திருவேங்கடமுடையான் திறத்திலே அடிமை பூண்டாயே-

காணகிலா -காணகிலார் -பாட பேதம்
காணகிலா -திருவேங்கடமுடையானுக்கும் -ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் விசேஷணம்
ஆடு தாமரையோன் -வெற்றியை யுடைய ப்ரஹ்மன்-உலகைப் படைக்க வல்ல சமர்த்தன் –
வேங்கடத்து ஆடு கூத்தனுக்கு -ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாய் திரு வவதரித்து ஆடின விடாய் தீர  திருமலையில் வந்து நிற்பவன்
பண்டு ஆடின சுவடு இந்த நிலைமையிலும் தோற்றா நிற்கும்
மன்றமர கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும் -வட திருவேங்கடம் மேய மைந்தா என்றும் -அனுசந்தான சேர்த்தி அழகு திரு நெடும் தாண்டகம் –

———————————————————————–

மின்னு மா முகில் மேவு தண் திரு வேங்கட மலை கோயில் மேவிய
அன்னமாய் நிகழ்ந்த அமரர் பெருமானை
கன்னி மா மதிள் மங்கையர் கலி கன்றி  இன் தமிழால் உரைத்த இம்
மன்னு பாடல் வல்லார்க்கு இடமாகும் வானுலகே—2-1-10-

மின்னு மா முகில் மேவு
பெருமாளும் பிராட்டியும் கூடி வாழும் வாழ்ச்சியை சூசிப்பிக்கிறது
மதுகைடபர்களை அழித்து அன்னமாய் -ஹம்ச ரூபியாய் -ப்ரஹ்மனுக்கு உபதேசித்து அருளினவனான
திரு வேங்கடமுடையான் விஷயமான
இப்பத்தையும் ஓத வல்லார் பரமபதத்தை இருப்பிடமாக கொள்ளப் பெறுவார்கள் –
கன்னி -அழிவு இல்லாமை

————————————————————

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ P .B .A .ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

பெரிய திருமொழி -திவ்யார்த்த தீபிகை – 1-10-கண்ணார் கடல் சூழ் இலங்கைக் கிறைவன்-

March 14, 2015

அவதாரிகை –
கீழ்த் திருமொழியில் –
தம்முடைய வெறுமையைச் சொல்லி சரணம் புகுந்து –
அடியேனை ஆட்கொண்டு அருள வேணும் -அடியேனை ஆட்கொண்டு அருள வேணும் -என்று பலகாலும் பிரார்த்தித்தார் –
அஹங்காரம் மமகாரம் முதலிய விரோதிகள் கழிந்து பரபக்தி பெருகினால் அன்றோ கைங்கர்யம் பெறலாவது-
அதற்காக அஹங்கார மமகாரம் முதலிய விரோதிகளை போக்கி அருள வேணும் என்றும்
பக்தி சம்பத்தை தந்து அருள வேணும் -என்றும் பிரார்த்திக்கிறார் இதில் –

எம்பெருமானாரும் சரணாகதி கத்யத்தில் -த்வத் பாதார விந்த யுகளம் சரணமஹம் ப்ரபத்யே -என்று சரணம் புகுந்த பின்பு
ஸ்தூல சூஷ்ம ரூபமான பிரகிருதியைக் கழித்து தர வேணும் என்றும்
பரபக்தி முதலியவற்றை பிறப்பிக்க வேணும் என்றும் பிரார்த்தித்தது இங்கு அனுசந்திக்கத் தகும் –

————————————————————–

கண்ணார் கடல் சூழ் இலங்கைக் கிறைவன் தன்
திண்ணாகம் பிளக்கச் சரம் செல வுய்த்தாய்
விண்ணோர் தொழும் வேங்கட மா மலை மேய
அண்ணா வடியேன் இடரைக் களையாயே–1-10-1–

மிகப் பெரிய கடலையே அகழாக யுடைத்தான இலங்கைக்குத் தலைவனான இராவணனுடைய திண்மை பொருந்திய
சரீரம் இரு பிளவாக பிளவுருமபடியாக அவன் மீது அம்புகளைப் பிரயோகித்தவனே என்று
ஸ்ரீ ராம பிரானாக விளிக்கின்றார் திரு வேங்கடமுடையானை –
அவனும் இவனும் ஒருவனே என்கிற ஒற்றுமை நயம் தோற்றுதற்க்காக -என்கை –
இராவணனால் குடியிருப்பு இழந்து கிடந்த தேவர்கள் எல்லாரும் களித்து வந்து தொழும் படியான
திருவேங்கட மலையிலே எழுந்து அருளி இருக்கும் எம்பெருமானே –
இருள் தரும் மா ஞாலத்தில் இருப்பு பெரும் துக்கம் என்று உணர்ந்த என்னுடைய இவ் இடரை போக்கி அருளாய் -என்கிறார் –
கண்ணார் கடல் -வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும்படியான அழகிய கடல் -என்றும் உரைக்கலாம் –

———————————————————-

இலங்கைப் பதிக்கு அன்று இறையாய அரக்கர்
குலம் கெட்டவர் மாளக் கொடிப் புள் திரித்தாய்
விலங்கல் குடுமித் திருவேங்கடம் மேய
அலங்கல் துளப முடியாய் அருளாயே–1-10-2-

புற்றானது என்றைக்கும் துஷ்ட சர்ப்பங்கள் மாறாதே யுறையும் இடமாக இருப்பது போலே
இலங்கையானது இராவணனுக்கு முன்பும் குடியிருந்து வந்த மாலி முதலானவர்களால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டு வந்ததால்
அவர்களையும் தொலைத்த படி சொல்லுகிறது இப்பாட்டில் –
மாலி யானவன் முதலில் பெரிய திருவடியை கதையால் அடித்து துரட்ட -பிறகு
பெருமாள் அளவற்ற சீற்றம் கொண்டு பெரிய திருவடி மேலே ஏறிக் கொண்டு போர்க்களத்திலே எழுந்து அருளி
திருவாழியை பிரயோகித்து ஒழித்தான் –
இலங்கைப் பதிக்கென்று இறையாய -என்றும் பாட பேதம் –

குலம் மாள -என்னாமல் குலம் கெட்டவர் மாள -என்றதனால் பல அரக்கர்கள் மூளைக்கு ஒருவராய்ச் சிதறி ஓடினார்கள்
என்பதும் பலர் மாண்டு ஒழிந்தனர் என்பதும் விளங்கும் –
விலங்கல் குடுமி –
சேணுயர் வேங்கடம் -என்றால் போலே திருமலையின் உயர்த்தியைச்  சொல்லுகிறது இந்த விசேஷணம்-
வானத்தின் மீது சஞ்சரிக்கின்ற ஸூர்ய சந்த்ரர்கள்  விலகிப் போக வேண்டும்படியான சிகரத்தை யுடைய திருமலை -என்கை –
விலங்கல் என்று மலைக்குப் பேர் யுண்டாகையாலே-குடுமி -சிகரத்தை யுடைய –
திருவேங்கடம் விலங்கல்   -திருவேங்கட மலையிலே என்றும் உரைக்கலாம் ஆயினும் அது சிறவாது
அலங்கல் துளப முடியாய் அருளாய் –
ஆர்த்தர்களை ரஷிப்பதற்கு என்று  தனி மாலை இட்டு இருக்கிற உனக்கு என்னுடைய
விரோதிகளைப் போக்குகை ஒரு பெரிய கார்யம் அன்று -அருள் செய்ய வேணும் அத்தனை -என்கை –

—————————————————–

நீரார் கடலும் நிலனும் முழுதுண்டு
ஏரால மிளந்தளிர் மேல் துயில் எந்தாய்
சீரார் திருவேங்கட மா மலை மேய
ஆராவமுதே அடியேற்கு அருளாயே–1-10-3-

மற்ற  பேர்களை ரஷிக்க நான் சக்தன் ஆயினும் பாவிகளில் தலைவரான உம்மை ரஷித்தல் எனக்கு எளிது அன்றே –
இஃது அருமையான கார்யம் ஆயிற்றே -என்று எம்பெருமான் திரு உள்ளமாக
பிரளய காலத்தில் கடல் சூழ்ந்த உலகங்களை எல்லாம் திரு வயிற்றிலே வைத்து இட்டு
இளையதொரு  ஆலந்தளிரின் மேலே திருக் கண் வளர்ந்து அருளின அகடிதகடநா  சமர்த்தனான உனக்கு அரிதான காரியமும் யுண்டோ –
எல்லாம் எளிதே காண் என்பாரே போலே வடதள சாயி விருத்தாந்தத்தை ப்ரஸ்தாவிக்கிறார்-
அந்த சக்தி விசேஷம் எல்லாம் தோற்ற திருமலையிலே சேவை சாதிக்கின்ற என் ஆராவமுதமே அருள் புரியாய் -என்கிறார் –

————————————————-

உண்டாய் உறி மேல் நறு நெய்யமுதாக
கொண்டாய் குறளாய் நிலமீரடியாலே
விண டோய் சிகரத் திருவேங்கடம் மேய
அண்டா வடியேனுக்கு அருள் புரியாயே-1-10-4-

திருமலையில் எழுந்து அருளி இருக்கிற இருப்பில் பரத்வ சௌலப்யங்கள் இரண்டும் ஒருங்கே
விளங்குகின்றன என்ன வேண்டி -இரண்டுக்கும் பிரகாசமான இரண்டு சேஷ்டிதங்களை முன்னடிகளில் கூறுகின்றார் –
திரு வாய்ப்பாடியிலே ஆய்ச்சிகள் உறிகளின் மேலே சேமித்து வைத்த நெய் முதலிய கவ்யங்களை
அமுது செய்தாய் என்று சொன்ன முகத்தால் சௌலப்ய குணத்தையும்
குறளாகி மாவலி இடத்துச் சென்று நீரேற்று பெற்று ஈரடியாலே உலகு அளந்தாய் என்று
சொன்ன முகத்தாலே பரத்வத்தையும் பேசினார் ஆயிற்று –

திரு வேங்கடமலை பூ மண்டலத்திலே உள்ளதாகையாலே நம் போன்ற  மனிசர்கள் சென்று சேவிப்பதற்கு பாங்காய் இருப்பது போலே
விண் தோய் சிகரத் திரு வேங்கடம் ஆகையாலே நித்ய ஸூரிகளும் வந்து சேவிப்பதற்கு பாங்காய் இருக்கும் –
ஆனதுபற்றியே -மண்ணோர்க்கும் விண்ணோர்க்கும் வைப்பு -என்று திருமழிசைப் பிரானும் –
மந்திபாய் வடவேங்கட மா மலை வானவர்கள் சந்தி செய்ய நின்றான் -என்று திருப்பாண் ஆழ்வாரும் அருளிச் செய்தது –
நித்ய ஸூரிகள் பரத்வத்திலே சர்வ காலமும் பழகினவர்கள் ஆகையாலே சௌலப்யத்தை காண விரும்பி வருவார்கள்
மனிசர்கள் பரத்வத்தை காண விரும்பிச் செல்வர்கள் –
இரண்டு குணங்களும் அங்கே குறையற்றவை என்று இப்பாசுரத்தினால் காட்டினார் ஆயிற்று –

திருவேங்கடம் மேய அண்டா -என்ற விளியும் இங்கே பொருத்தமாக அமைந்தது –
அன்டன் -என்று இடையனுக்கும் தேவனுக்கும் பெயர்
உறி மேல் நறு நெய்  அமுதாக யுண்ட அண்டா -என்று யோஜித்து-இடையனே -என்னுதல் –
குறளாய் ஈரடியாலே நிலம் கொண்ட அண்டா -என்று யோஜித்து -தேவனே -பரம புருஷனே என்னுதல் –
இரண்டு யோஜனையாலும் பரத்வ சௌலப்யங்கள் விளியிலும் விளங்கின படி –

————————————————–

தூணாய தனூடு அரியாய் வந்து தோன்றி
பேணா வவுணனுடலம் பிளந்திட்டாய்
சேணார் திருவேங்கட மா மலை மேய
கோணா கணை யாய் குறிக்கொள் எனை நீயே-1-10-5-

பக்தர்களின் சத்ருக்களின் இடத்தில் சீற்றமும் பக்தர்கள் இடத்தில் வாத்சல்யமும் விளங்க
திரு வேங்கட திருமலையில் சேவை சாதிக்கிற படியை பேசுகிறார் –
தூணின் உள்ளே நரசிம்ஹமாய்த் தோன்றி இரணியன் யுடலைப் பிளந்து எறிந்து
சிறுக்கனான  ப்ரஹ்லாத ஆழ்வானுக்கு அருள் செய்தாப் போலே அடியேனுக்கும் அருள் செய்ய வேணும் என்கிறார்-

தூணூடு அரியாய் வந்து தோன்றி என்னும் அளவே போதுமாய் இருக்க தூணாயதநூடு-என்று
தூணாய் இருக்கிற வஸ்துவின் யுள்ளே என்று சொல்லுகைக்கு கருத்து என் என்னில்
முன்பே நரசிம்ஹத்தை உள்ளே அடக்கி வைத்து கட்டின கம்பம் இது -என்று சொல்ல ஒண்ணாத படி
வெறும் தூணான அதனுள்ளே என்பதாம் –
அரி-சிங்கம்-பேணா அவுணன் -சர்வேஸ்வரனை மதியாத இரணியன் என்றும் –
பாகவத சிகாமணியான ப்ரஹ்லாத ஆழ்வானை மதியாத இரணியன் என்றுமாம்

சேண்-அகலம் -ஆகாசம் உயர்ச்சி -தூரம் -நீளம் –
கோள் நாகணையாய்-கோள் -மிடுக்கு -திரு வநந்த ஆழ்வானுக்கு மிடுக்காவது –
சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம் நின்றால் மரவடியாம் -என்றபடி
பலவகை அடிமைகளுக்கும் உரிய வடிவங்களைக் கொள்ளுதற்கு பாங்கான சக்தி –
குறிக்  கோள் -ஓர் அடியானும் உளன் என்று திரு உள்ளத்திலே வைத்து இரு -என்றபடி
திரு வநந்த ஆழ்வானைப் போலே என்னையும் அத்தாணிச் செவகத்துக்கு ஆளாக்கிக் கொள்ளாய்-எனபது உள்ளுறை –

———————————————–

மன்னா இம் மனிசப் பிறவியை நீக்கி
தன்னாக்கித் தன்னினருள் செய்யும் தன்னை
மின்னார் முகில்சேர் திருவேங்கடம் மேய
என்னானை என்னப்பன் என் நெஞ்சில் உளானே–1-10-6-

கீழ் ஐந்து பாட்டும் பிரார்த்தனையாய்ச் சென்றது
இனி மேல் பாட்டுக்கள் பிரார்த்தனை ஒருவாறு தலைக் கட்டின படியைச் சொல்லுவதாக செல்லுகிறது –
அடியேன் இடரைக் களையாயே -என்றும்
அடியேற்கு அருளாயே -என்றும் –
அடியேனுக்கு அருள் புரியாயே -என்றும் –
குறிக்கோள் எனை நீயே -என்றும்
பிரார்த்தித்த ஆழ்வாரை நோக்கித் திருவேங்கடமுடையான் -அடியார்களைத் தேடித் திரிகிற நான் இங்கனே பிரார்த்திக்கிற
உம்மை உபேஷித்து இருப்பேனோ -என்று சொல்லி ஆழ்வார் திரு உள்ளத்திலே வந்து புகுந்தான் –
இதனை அறிந்த ஆழ்வார் இனிதாக அனுபவிக்கிறார் –
எம்பெருமான் வந்து தனது நெஞ்சிலே புகுந்தவாறே தாம் சம்சாரத்தில் நின்றும் விலகி விட்டதாகவே நினைத்துப் பேசுகிறார் –

மன்னா -என்றது மனிசப் பிறவிக்கு  அடை மொழி –
மின்னின் நிலையில மன்னுயிர் ஆக்கைகள் -என்றபடி மின்னலைக் காட்டிலும் அஸ்திரமான இந்த மானிடப் பிறவியில் நின்றும்
என்னை நீக்கித் தன்னையே ஒக்க அருள் செய்யும் எம்பெருமான் என் நெஞ்சிலே வந்து புகுந்து நிற்கிறான் காண்மின் -என்கிறார் –
தன்னாக்கி -தன்னைப் போலே என்னையும் மலர்ந்த ஜ்ஞாநாந்தங்களை யுடையவனாக்கி என்றாவது –
தனக்கு சேஷமாக்கி என்றாவது – யுரைக்கலாம்
மின்னார் முகில் சேர் -பெருமாளும் பிராட்டியும் சேர்ந்த சேர்த்திக்கு யுவமை இட்ட படி –

————————————

மானேய் மட நோக்கி திறத்து எதிர் வந்த
ஆனேழ் விடை செற்ற அணி வரைத் தோளா
தேனே திருவேங்கட மா மலை மேய
கோனே என் மனம் குடி கொண்டு இருந்தாயே–1-10-7-

அண்ணா அடியேன் இடரைக் களையாயே-என்று முதல் பாட்டிலே தாம் பிரார்த்தித்த படியே
தம்முடைய இடர்களைக் களைந்து அருளினது
முன்பு நப்பின்னை பிராட்டியின் கலவிக்கு விரோதிகளாய் இருந்த ஏழு ரிஷபங்களை வலி அடக்கினது போலே
இருக்கையாலே அதனைப் பேசி இனியராகிறார் –
மானினுடைய நோக்குப் போன்ற நோக்கை யுடையளான நப்பின்னைப் பிராட்டியை மணந்து கொள்வதற்காக அவளுடைய தந்தையின்
கட்டளைப் படி ஏழு ரிஷபங்களையும் கொன்று ஒழித்த பெரு மிடுக்கனே –
அன்று அவளுக்கு எவ்வளவு  போக்யமாய் இருந்தாயோ எனக்கும் அவ்வளவு போக்யமாய் இருப்பவனே –
திரு வேங்கடமுடையானே -அந்த நப்பின்னைப் பிராட்டியையும் கூட்டிக் கொண்டு
என் மனத்தே வந்து குடி கொண்டு இருக்கின்றாயே -இப்படியும் ஒரு திருவருள்   உண்டோ என்கிறார் ஆயிற்று –
எதிர் வந்த ஆனேழ் விடைகளை-மானேய் மட நோக்கி திறத்து -செற்ற அணி வரைத் தோளா-என்று அந்வயம்-

————————————————-

சேயன் அணியன் என சிந்தையுள் நின்ற
மாயன் மணி வாள் ஒளி வெண்டரளங்கள்
வேய் விண்டுதிர் வேங்கட மா மலை மேய
ஆயன் அடி அல்லது மற்று அறியேனே–1-10-8-

இப்படி என் நெஞ்சில் நப்பின்னை பிராட்டி யோடும் கூட வந்து புகுந்தானான பின்பு இவன் திருவடிகளில்
கைங்கர்யம் பண்ணுகை ஒழிய வேறு ஒன்றும் நான் அறியேன் -என்கிறார்-

எம்பெருமான் சிலருக்குச் சேயன் -சிலருக்கு அணியன் –
சேயன் என்றால் தூரத்தில் இருப்பவன் -அணியன் என்றால் சமீபத்தில் இருப்பவன் -என்கை-
தன்னை உகவாதாருக்கு அவன் எட்டாதவன் -தன்னை உகந்தாருக்கு அவன் கையாளாய் இருப்பவன் –
துரியோதனர் திறத்திலும் பாண்டவர் திறத்திலும் இதனைக் காணலாம் –
சிறிது பக்தி யுடையாருக்கும் அவன் அணியன் என்பதை என்னைக் கொண்டு அறியலாம் என்பவர் போலே –
என் சிந்தையுள் நின்ற மாயன் -என்கிறார்
என்னுடைய ஹிருதயத்திலே வந்து நித்ய வாசம் பண்ணுகிற ஆச்சர்ய சீலன் அணியன் எனபது சொல்ல வேணுமோ என்கை –

மணி வாள் ஒளி வெண்டரளங்கள் வேய் விண்டுதிர்-எனபது திருவேங்கட திருமலைக்கு விசேஷணம்
யானைகளின்  கும்ப ஸ்தலத்திலும் மூங்கில்களிலும் முத்துக்களும் மணிகளும் யுண்டாவதாக நூல்கள் கூறும் –
வேய்களானவை விண்டு விரிந்து வாள்-ஒளி-பொருந்திய மணிகளையும்
ஒளியும் வெண்ணிறமும் பொருந்திய தரளங்களையும் -முத்துக்களையும் –
உதிர்க்கும் இடமான திருமலையிலே எழுந்து அருளி இருக்கிற சர்வ ஸூலபனுடைய திருவடிகளைத் தவிர வேறு ஒன்றும் அறியேன் –
தரளம் -முத்து வடசொல் –

———————————————

வந்தாய் என் மனம் புகுந்தாய் மன்னி நின்றாய்
நந்தாத கொழும் சுடரே எங்கள் நம்பீ
சிந்தா மணியே திருவேங்கடம் மேய
எந்தாய் இனி யான் உன்னை என்றும் விடேனே–1-10-9-

தாம் பெற்ற பேற்றை வாயாரச் சொல்லி மகிழ்கிறார்
வந்து என் மனம் புகுந்து மன்னி நின்றாய் -என்று ஒரே வாக்யமாக சொல்லி விடலாம் ஆயினும்
தம்முடைய ஆனந்தம் நன்கு விளங்குமாறு
வந்தாய் –என் மனம் புகுந்தாய் –மன்னி நின்றாய் -என்று தனித் தனி வாக்யமாக நீட்டி நீட்டி யுரைக்கின்றார் –

வந்தாய் –
பரமபதம் -திருப் பாற் கடல் முதலான அசாதாரணமான ஸ்தலங்களை விட்டு இவ்விடம் வந்தாய்
என் மனம் புகுந்தாய் –
வந்த இடத்திலும் ஜ்ஞாந அனுஷ்டானங்களில்  சிறந்த யோகிகளின் மனத்தை தேடி ஓடாமல்
நாயினேனுடைய மனத்தை தேடிப்பிடித்து வந்து புகுந்தாய் –
மன்னி நின்றாய் –
இனிய இடங்களில் நாம் சுகமாய் இருப்பதை விட்டு இவருடைய அழுக்கு நெஞ்சிலே சிறைப்பட்டு கிடப்பான் என் -என்று
வெறுத்து நெஞ்சை விட்டு நீங்கப் பாராமல் -இதனில் சிறந்த ஸ்தானம் வேறு ஓன்று நமக்கு இல்லை –
என்று கொண்டு என் நெஞ்சிலே ஸ்திரப் பிரதிஷ்டையாக இருந்து விட்டாய் –
அப்ராக்ருதனான நீ   மிகவும் ஹேயமான என் நெஞ்சிலே வந்து புகுந்ததனாலே 
உன்னுடைய தேஜஸ்ஸூக்கு எள்ளளவும் குறை இல்லை
முன்னிலும் தேஜஸ்ஸூ விஞ்சுகின்றது என்பார் -நந்தாத கொழும் சுடரே -என விளிக்கின்றார் –
நந்துதல் -கெடுதல் –நந்தாத  -கெடாத
சிந்தா மணியே –
காம தேனு கல்ப வருஷம் முதலானவை  போலே நினைத்த மாத்ரத்திலே அபீஷ்டங்களை எல்லாம் தரக்கூடிய
ஒரு மணிக்கு சிந்தா மணி என்று பெயர்
அது போலே சர்வ அபீஷ்டங்களையும் அளிப்பவனே -என்றபடி
இப்படிப் பட்ட உன்னை இனி நான் ஒரு நொடிப் பொழுதும் விட்டுப் பிரிய மாட்டேன் என்று
தமக்கு பரபக்தி வாய்ந்த படியைப் பேசினார் ஆயிற்று –

—————————————–

வில்லார் மலி வேங்கட மா மலை மேய
மல்லார் திரடோள் மணி வண்ணன் அம்மானை
கல்லார் திரடோள் கலியன் சொன்ன மாலை
வல்லார் வர் வானவர் ஆகுவர் தாமே–1-10-10-

திரு மலையிலே வில்லும் கையுமான  வேடர்கள் நிறைந்து கிடப்பதாக வருணிப்பதன் கருத்து யாது என்னில்
ஆழ்வார் மங்களா சாசன பரர் ஆகையாலே தம்மைப் போன்ற மங்களா சாசன பரர்கள் திருமலையிலே பலர் உளர் என்றபடி
பரமபதத்திலும் நித்ய ஸூரிகள் அஸ்தானே பயத்தைச் சங்கித்து பரியும் போது
திருமலையிலே ஸ்ரீ குஹப் பெருமாள் போன்ற வேடர்கள் அஸூர ராஷச மயமான இந்நிலத்திலே எந்த வேளையில் யாரால் என்ன தீங்கு
எம்பெருமானுக்கு நேர்ந்து விடுமோ என்று அதி சங்கை பண்ணி எப்போதும் ஏறிட்ட கையும் வில்லுமாய்
இருப்பார்கள் ஆகையாலே அதனை உவந்து ஆழ்வார் அருளிச் செய்கிறார்
பெரியாழ்வார் மல்லாண்ட திண் தோள் மணி வண்ணா என்று எம்பெருமானுடைய
அளவிறந்த சக்தி விசேஷத்தை அறிந்து சொல்லச் செய்தேயும்
அதி  சங்கையின் மிகுதியாலே பல்லாண்டு பல்லாண்டு என்றால் போலே
இவரும் மல்லார் திரள் தோள் மணி வண்ணன் என்று அறிந்து வைத்தும் அதி சந்கையினால்
மங்களா சாசனத்தில் நிஷ்டை யுடையராய் இருப்பார் எனபது இப்பாட்டால் அறியத் தக்கது
இப்பாட்டில் ஆழ்வார் பல்லாண்டு பாடுவதாக இல்லையே என்று நினைக்க வேண்டா
மங்களா சாசன பரர்கள் திரு மலையிலே உள்ளார் -என்று சொல்லுவதும் பல்லாண்டு பாடுகையில் அந்வயிக்கும்
திருவேங்கடமுடையானை திரு மங்கை ஆழ்வார் கவி பாடின இப்பாசுரங்களை ஓத வல்லவர்கள் நித்ய ஸூரிகளைப் போலே
நித்ய கைங்கர்யம் பண்ணிக் கொண்டு வாழப் பெறுவார்கள் என்று இத்
திருமொழி கற்றாருக்கு பலன் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

——————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ P .B .A .ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

பெரிய திருமொழி -திவ்யார்த்த தீபிகை – 1-9-தாயே தந்தை என்றும் தாரமே கிளை மக்கள் என்றும் —

March 14, 2015

அவதாரிகை –
கீழ்த் திரு மொழியிலே பாசுரம் தோறும்
திருவேங்கடம் அடை நெஞ்சமே –திருவேங்கடம் அடை நெஞ்சமே -என்று சொல்லி
திருமலையை ஆஸ்ரயிக்குமாறு தம் திரு உள்ளத்தைத் தூண்டினார் -அதுவும் அப்படியே இசைய –
யானும் என் நெஞ்சும் இசைந்து ஒழிந்தோம் -என்றால் போலே இருவரும் கூடி
திரு வேங்கடமுடையானை அனுபவிக்கத் திருமலையிலே வந்து புகுந்தார் –
சர்வ ஸ்வாமி யாய் -சர்வ வித பந்துவான திருமால் -இங்கே நித்ய வாசம் செய்து அருளுகிற படியாலே
நம்முடைய அபேஷிதங்கள் எல்லாம் இங்கே பெறலாம் என்று மிகுந்த பாரிப்புடனே வந்தார் ஆழ்வார் –
இப்படி  வந்த ஆழ்வாரை -எதிர் கொண்டு அழைத்தல் -அணைத்தல் -மதுரமான ஒரு வார்த்தை சொல்லுதல் –
குசல பிரச்னம் பண்ணுதல் -கைங்கர்யத்திலே ஏவுதல் -ஒன்றும் செய்திலன் திருமலை அப்பன் –
அதனால் ஆழ்வார் மிகவும் திரு உள்ளம் நொந்து -சர்வஜ்ஞனாய்  -சர்வ சக்தனாய் -நமக்கு வகுத்த நாதனாய் –
பிராட்டியை ஒரு நொடிப் பொழுதும் விட்டுப் பிரியாதவனாய்
இருக்கும் இப் பெருமான் இப்போது நம்மை உபேஷிப்பதற்கு காரணம் நம்முடைய கனத்த பாபங்களேயாக வேணும் –
மஹா பாபியான இவனை நாம் கடாஷிக்கலாகது என்று திரு உள்ளம் பற்றி இருக்கிறான் போலும் என்று நிச்சயித்து
அப் பெருமான் திரு உள்ளத்தில் இரக்கம் பிறக்கும்படி பாசுரம் பேசுகிறார் –

பந்துக்கள் அல்லாதாரைப் பந்துக்களாக நினைத்தும் -போக்கியம் அல்லாத விஷயங்களை போக்யமாகக் கொண்டும்
ஜீவ ஹிம்சைகளை அளவற பண்ணியும் – இன்னமும் பல்வகைப் பாபங்களைச் செய்தும் காலம் கழித்தேன் ஆகிலும் இப்போது
உன்னை விட்டுத் தரிக்க மாட்டாத அன்பு பிறந்ததனால் அனுதாபத்துடன் இவ்விடம் வந்து சேர்ந்தேன் –
இனி நீ என்னை என்னுடைய முன்னைத் தீ வினைகளைப் பார்த்து கைவிடல் ஆகாது –
நீயோ  சர்வ ரஷகன் -நானோ அநாதன் -அநந்ய கதி –
என் குற்றங்களைப் பொறுப்பிக்கைக்கு பிராட்டியும் -அகலகில்லேன் இறையும்-என்று திரு மார்பிலே உறையா நின்றாள் –
ஆனபின்பு என் அபராதங்களைப் பொறுத்து அருளி அடியேனைக் கைக் கொண்டு அருள வேணும் என்று
பெரிய பிராட்டியாரைப் புருஷகாரமாகக் கொண்டு திரு வடிகளிலே புகுந்து சரணம் புகுகிறார் –
ஒன்பதாம் பாட்டிலே -மாயனே எங்கள் மாதவனே -என்று பிராட்டி சம்பந்தம் பிரஸ்துதமாய் இருக்கையாலே
புருஷகாரம் முன்னாகச் சரணம் சரணம் புகுகிறார் எனபது விளங்கும் இறே-

—————————————————–

தாயே தந்தை என்றும் தாரமே கிளை மக்கள் என்றும்
நோயே பட்டு ஒழிந்தேன் உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால்
வேயேய் பூம் பொழில் சூழ் விரையார் திருவேம்கடவா
நாயேன் வந்தடைந்தேன் நல்கியாள் என்னைக் கொண்டருளே—1-9-1-

சேலேய் கண்ணியரும் பெரும் செல்வமும் நன் மக்களும் மேலாய்த் தாய்  தந்தையும் அவரே
யினி யாவரே -திருவாய் -5-1-8- என்றும்
தாயாய்த் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய் நீயாய் நீ நின்றவாறு -திருவாய் -7-8-1-என்கிறபடியே
உன்னையே சகல வித பந்துக்களாகக் கொள்ள வேண்டு இருக்க
அது செய்யாதே தாயே -என்றும் தந்தையே என்றும் -தாரமே என்றும் -கிளையே என்றும் -மக்களே என்றும்
ஆபாசமான புத்ரமித்ராதிகள் இடத்திலே ஆசை வைத்து மிகவும் கஷ்டங்கள் பட்டேன் –
அவர்களுக்கு என்னை ரஷிக்க சக்தி யுண்டாகில் அன்றோ அவர்களால் நான் வாழ்வேன் –
உண்மையில் அசக்தர்களான அவர்களை நான் வீணே நம்பிக் கெட்டேன்-
இப்படி ஆபாச பந்துக்களை நம்பின படியால் அன்றோ நமக்கு கஷ்டங்கள் நேர்ந்தன –
நிருபாதிக பந்துவான எம்பெருமானைப் பற்றினோம்  ஆகில்  ஒரு குறையும் இராதே என்று இன்று நல்ல புத்தி உண்டாயிற்று
பரம போக்யமான திருமலையிலே வந்து நிற்கிற நிலையிலே ஈடுபட்டு திருவடிகளிலே விழுகின்றேன்
அடியேனுடைய முன்னைத் தீ வினைகளைக் கணிசியாமல் -சராணாக தன் என்பதையே குறிக் கொண்டு
பரம கிருபையுடன் அடிமை கொண்டு அருள வேணும் என்று பிரார்த்திக்கிறார் ஆயிற்று

நாயேன் -நாய் போலே நீசன் என்று நைச்ய அனுசந்தானம் பண்ணுகிற படி இவ்விடத்தில்
பெரியவாச்சான் பிள்ளை -அருளிச் செயல் –
நான் செய்து கொண்ட படியைப் பார்த்தால் பிறர்க்கும் ஆகேன் -தேவர்க்கும் ஆகேன் –
புறம்பே போகில் கல்லை விட்டு எறிவார்கள் -உள்ளே புகுரில் தொட்டனவும் தீண்டினவும் பொகட வேண்டி வரும் –
ராஜபுத்ரர்கள்  -நாய்களையே மேல் விழுந்து விரும்புமா போலே
ராஜாதி ராஜனான நீயும் என் மேல் விழுந்து விரும்ப வேணும் -எனபது உள்ளுறை –

———————————————————-

மானேய் கண் மடவார் மயக்கில் பட்டு மா நிலத்து
நானே நானாவித நரகம் புகும் பாவம் செய்தேன்
தேனேய் பூம் பொழில் சூழ் திருவேம்கட மா மலை என்
ஆனாய்  வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே—1-9-2-

ஆபாச பந்துக்களை உற்ற உறவினராக நினைத்து இருந்த  குற்றத்தை பொறுத்து அருள வேணும் என்று
சரணம் புகுந்தார் கீழ்ப் பாட்டில்
போக்யம் அல்லாத துர்விஷயங்களை போக்யம் என்று கொண்டு இருந்த குற்றங்களைப் பொறுத்து அருள வேணும் –
என்று சரணம் புகுகிறார் இதில் –
நெஞ்சு நஞ்சாய் இருக்கச் செய்தேயும் வெளி நோக்கை வெகு அழகாகச் செய்து ஆண் பிள்ளைகளை
ஆகர்ஷிக்கின்ற பெண்களின் கண் வலையிலே அகப்பட்டு
அந்த மாதர்களை ஆதரிப்பதே பரம பிரயோஜனம் என்று கொண்டு
அதற்காக எத்தனை பாவங்கள் செய்யலாமோ அத்தனை பாவமும்  செய்து தீர்த்தேன் –
உள்ள நரகங்கள் போராது-இன்னமும் பல நரகங்களைப் படைக்க வேணும் என்னும்படி
எண்ணிறந்த பாவங்களைச் செய்தேன் –
போக்யம் அல்லாத விஷயங்களிலே பிரமித்து ஈடுபட்டு அனர்த்தங்களை விளைத்துக் கொண்டோமே -என்று
அனுதாபம் தோன்றியதனால்
பரம போக்யமான விஷயத்திலே ஈடுபட்டு நன்மை பெறுவோம் என்று நல் மதி யுண்டாகி
போக்யதைக்கு எல்லை நிலமாக உள்ள திருமலையிலே எழுந்து அருளி இருக்கும் இருப்பிலே வந்து சரணம் புகுந்தேன் –
பழைய குற்றங்களைக் காணாது அடியேனை அடிமை கொண்டு அருள வேணும் -என்று பிரார்த்திக்கிறார் ஆயிற்று
நாநா வித நரகம்
சேதன வர்க்கங்களுக்கு தொகை இல்லாதா போலே ஏற்கனவே படைக்கப் பட்ட நரகங்களுக்ளும் தொகை இல்லை
அவை எல்லாம் என் ஒருவனுக்கே போராது என்னும்படி பாவங்களை செய்தேன்
ஈஸ்வரனுக்கு ஜகன் நிர்வாஹம் நடக்க வேண்டில் வேறு சில நரகங்கள் சிருஷ்டிக்க வேணும் -பெரிய வாச்சான் பிள்ளை –

என் ஆனாய் –
தென்னானாய் வடவானாய் குடபாலானாய் குணபால மதயானாய் -திரு நெடும் தாண்டகம்
என்னானை என்னப்பன் எம்பெருமான் -திருவாய்மொழி
ஒப்புமை –
1- அபூர்வ வஸ்து -அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது   ஆராவமுதம்
2- திருவடிகளைப் பற்றியே அடைய வேண்டும்
3-எட்டினோடு இரண்டு என்னும் கயிற்றினால் -பக்தியை தானே தந்து அருளுவான் –
யானையும் தன்னைக் கட்ட கயிற்றை தானே தரும்
4-நீராட்டிய உடனே அழுக்கைப் போட்டு கொள்வது போலே பொய் நின்ற ஞானத்தில் நம் போல்வார்
திரு உள்ளத்தில் சேர முயன்று கொண்டே இருப்பவன் -வாத்சல்யத்தாலே
5-பெண் யானை கொண்டே யானையை பிடிப்பார் இவனுக்கும் உருஷகாரம் வேண்டுமே
6-பாகன் அனுமதியால் -வேதம் வல்லர்களைக் கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் திருப்பாதம் பதிந்து -இவனுக்கும் –
7-யானையின் பாஷை யானை பாகனுக்கே தெரியும் -திருக் கச்சி நம்பி ஆறு வார்த்தை பேரருளாளன்
8- நிற்றல் இருத்தல் கிடத்தல் திரிதல் பாகன் இட்ட வழக்கு
கணிகண்ணன் போகின்றான் காமரு பூங்கச்சி மணி வண்ணா நீ கிடக்க வேண்டா -உன் பைந்நாகப் பாய் சுருட்டிக் கொள் –
கிடந்தவாறு எழுந்திருந்து  பேசு வாழி கேசனே  -திரு மழிசை ஆழ்வாருக்கு விதேயன்
9- யானைக்கு கை நீளம் -இவனுக்கும் அலம் புரிந்த நெடும் தடக்கை யுண்டே
10 -சேஷித்த பிரசாதம் பல கோடி ஜீவர்களுக்கு -யானை யுண்ட சேஷம் பல எறும்புகளுக்கு
11- இறந்த பின்பு உதவும் -தன்னுடைச்சோதி எழுந்து அருளிய பின்பும் இதிஹாச புராண த்வாரா உதவுவான்
12- யானைக்கு ஒரு கையே -இவனுக்கும் கொடுக்கும்  கை மட்டுமே கொள்ளும் கை இல்லை –
13-பாகனுக்கு ஜீவனம் சம்பாதித்திக் கொடுக்கும் -அர்ச்சகர் பரிசாரகர்கள் ஜீவனம் தந்து அருளுகிறான்

————————————————

கொன்றேன் பல்லுயிரைக் குறிக் கோளொன்றி லாமையினால்
என்றேனும் இரந்தார்க்கு இனிதாக வுரைத்தறியேன்
குன்றேய் மேக மதிர்  குளிர் மா மலை வேங்கடவா
அன்றே வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே—1-9-3-

ஜீவ ஹிம்சை பண்ணிப் போந்த குற்றங்களையும் பொறுத்து அருள வேணும் -என்று சரணம் புகுகிறார்
குறிக்கோள் ஆவது நம்பிக்கை
தேஹத்தில் காட்டிலும் வேறான ஆத்மா யுண்டு என்றும்
தெய்வம் யுண்டு என்றும்
சாஸ்திரம் யுண்டு என்றும்
புண்ய பாபங்கள் யுண்டு என்றும்
பாப பலன்களை அனுபவிக்க நரகங்கள் யுண்டு என்றும்
இவை ஒன்றிலும் நம்பிக்கை இல்லாமல் எல்லை இல்லாத ஜீவ ராசிகளை கொலை செய்தேன்
உகந்த பெண்களை  திருப்தி செய்ய பொருளீட்ட வழி மறித்து பிராணிகளைக் கொன்றேன் ஆகிலும்
பின்னை கூடி இருந்து குலாவும் பொழுது தேஹி என்று கவளம் இரந்தவர்களுக்கு ஒரு நாள் ஆகிலும் ஐயம் இட்டது இல்லை
இடா விடினும் இப்பொழுது கையில் இல்லை மற்று வேறு போது வந்தால் பார்ப்போம் போன்ற வார்த்தைகளை கூட சொல்ல வில்லை
இந்த பாவியிடம் இரந்தோமே என்று அவர்கள் நெஞ்சு புண்படும்படி திரச்காரமான வார்த்தைகளைச் சொல்லி விரட்டினேன் –
சரணம் புகுந்ததால் குளிர நோக்கி  அருள வேண்டும்
இன்று வந்தடைந்தேன் என்னாதே அன்றே வந்தடைதேன் -என்றது
அநுதாபம் பிறந்தாதால்-பிராயச் சித்தம் பண்ணி யாதல் வருகை அன்றிக்கே
கொன்ற கை கழுவாதே -உதிரக் கை கழுவாதே வந்து சரணம் புகுந்தேன் -பெரிய வாச்சான் பிள்ளை –

—————————————————

குலம் தான் எத்தனையும் பிறந்தே இறந்து எய்த்து ஒழிந்தேன்
நலம் தான் ஒன்றும் இலேன் நல்லதோர் அறம் செய்துமிலேன்
நிலம் தோய் நீள் முகில் சேர் நெறியார் திருவேங்கடவா
அலந்தேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே—-1-9-4-

———————————————–

எப்பாவம் பலவும் இவையே செய்து இளைத்து ஒழிந்தேன்
துப்பா நின்னடியே தொடர்ந்து ஏத்தவும் கிற்கின்றிலேன்
செப்பார் திண் வரை சூழ் திருவேங்கட மா மலை என்
அப்பா வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே—-1-9-5-

———————————————-

மண்ணாய் நீர் எரி கால் மஞ்சுளாவு மாகாசமுமாம்
புண்ணார் ஆக்கை தன்னுள் புலம்பித் தளர்ந்து எய்த்து ஒழிந்தேன்
விண்ணார் நீள் சிகர விரையார் திருவேங்கடவா
அண்ணா வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே-1-9-6-

செந்நீரும் சீயும் நரம்பும் செறி தசையும் வேண்டா நாற்றமிகு யுடல் -என்றபடி புண்கள் நிறைந்து கிடக்கும் இது –
இப்படிப்பட்ட சரீரத்திலே அகப்பட்டுத் துவண்டு போனேன் –
இனி ஒரு சரீரத்தையும் பரிஹரிக்க வல்ல சக்தி இல்லாமையாலே ஜன்மாந்தரத்துக்கு அஞ்சி
உன் திருவடிவாரத்தில் வந்து விழுந்தேன் -அடிமை கொண்டு அருள வேணும் -என்றார் ஆயிற்று –

——————————————————–

தெரியேன் பாலகனாய்ப் பல தீமைகள் செய்துமிட்டேன்
பெரியேனாயின பின் பிறர்க்கே வுழைத்து ஏழை யானேன்
கரிசேர் பூம் பொழில் சூழ் கனமா மலைவேங்கடவா
அரியே வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே–1-9-7-

கிளர் ஒளி எளிமை கெடுவதன் முன்னம் -என்றும்
தஸ்மாத் பால்யே விவேகாத்மா யதேத ஸ்ரேயசே சதா -என்றும்
இளம்பிராயத்திலே நல்லதுகளைக் கற்கும்படி சொல்லி இருப்பதற்கு எதிர்தட்டாக பல தப்புக் கார்யங்களைச் செய்து விட்டேன் —
பிறகு யௌவனம் வந்து முகம் காட்டினவாறே -எந்த வஸ்துவைக் கண்டாலும் –
இது அவளுக்காகும் இது அவளுக்காகும் என்று பல வற்றையும் மாதர்க்காகத் தேடித் திரிந்து அலைந்து சதிர்கேடன் ஆனேன் –
போன காலம் எல்லாம் பழுதே போனாலும் இனியாகிலும் பிராப்த விஷயத்திலே தொண்டு பூண்டு அமுதம் உண்ண பெறலாம் என்று
திருவடிகளிலே வந்து சேர்ந்தேன் -ஆட்கொண்டு அருள வேணும் -என்றார் ஆயிற்று –
முதல் அடியை இரண்டு வாக்யமாகவும் உரைக்கலாம்
பாலகனாய் தெரியேன் -சில நாள் மிக்க இளம் பருவமாய் யுக்த ஆயுக்தங்கள் அறியாதே கிடந்தேன் –
பல தீமைகள் செய்துமிட்டேன் -சிறிது அறிவு யுண்டான பின்பு தோன்றினபடி பல தீமைகள் செய்து திரிந்தேன் –
அரியே -ஹரி என்னும் வடசொல் -பாபங்களை ஹரிப்பவனே -என்றும்
சிங்கம் போலே ஒருவராலும் அடர்க்க ஒண்ணாதவனே  -என்றுமாம் –

—————————————————————

நோற்றேன் பல் பிறவி உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால்
ஏற்றேன் இப் பிறப்பே இடர் உற்றனன் எம்பெருமான்
கோல் தேன் பாய்ந்து ஒழுகும் குளிர் சோலை சூழ் வேங்கடவா
ஆற்றேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே—1-9-8-

நோற்கையாவது -சங்கல்பிக்கை –
பல பிறவிகளை சங்கல்பிக்கை யாவது -பல பிறவிகள் யுண்டாகும்படி கருமங்களை செய்தலாம் –
இப்படி பல பிறவிகளும் பிறந்து கொண்டே வரச் செய்தே -யாத்ருச்சிக ஸூ க்ருத விசேஷத்தாலே உன்னைக் காண வேண்டும்
என்னும் ஆசை பிறந்தது இப்பிறவியிலே
அதனால் இதற்கு கீழ் நாம் நின்ற நிலை மிகவும் பொல்லாது என்று நெஞ்சிலே பட்டது –
இதுவரையில் நடந்த வற்றையும் இனி நடக்கப் போகிற வற்றையும் நினைத்து சஹிக்க மாட்டாமல்
உன் திருவடிகளை வந்து பணிந்தேன் -அடியேனை ஆட்கொண்டு அருள வேணும் என்றார் ஆயிற்று —
உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால் பல் பிறவி நோற்றேன் –இப்பிறப்பே ஏற்றேன் என்று அந்வயித்து
உன்னை சேவிக்க வேணும் என்று பல பிறவிகளில் நோன்பி நோற்றேன் –
இதுவரையிலே உன்னுடைய சேவை கிடைக்கப் பெற்றிலேன்   – இப்பிறவியில் பாக்கியம் வாய்த்தது –
கீழ்க் கழிந்த காலம் எல்லாம் வீணாப் போயிற்றே என்று இடர் உற்றேன் -என்றும் யுரைப்பார்
இதிலும் முன்னம் யுரைத்த பொருளே சிறக்கும் –

———————————————————–

பற்றேல் ஒன்றுமிலேன் பாவமே செய்து பாவியானேன்
மற்றேல் ஓன்று அறியேன் மாயனே எங்கள் மாதவனே
கல் தேன் பாய்ந்து ஒழுகும் கமலச் சுனை வேங்கடவா
அற்றேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனை யாட் கொண்டருளே–1-9-9-

உன்னுடைய சம்பந்தத்தை அறுத்துக் கொண்டு வெகுதூரம் ஓடிப் போன எனக்கு
ஓர் இடத்திலும் ஒரு வகையான ஆதாரமும் இல்லை –
ஆத்மாவுக்கு ஞானமும் ஆனந்தமும் நிரூபகமே யாயினும் என் வரையிலே பாபமே நிரூபகமாம் படி
பாபங்களையே செய்து பாபிஷ்டன் ஆனேன் –
உன்னைப் பெறுதற்கு உறுப்பான உபாய விஷயத்தில் எள் அளவும் ஞானம் இல்லை –
நீயோ இப்படிப்பட்ட குறைவாளரையும் ரஷிக்க வல்ல ஆச்சர்ய சக்தியுக்தனாய் இரா நின்றாய் –
உனது குளிர்ந்த திரு உள்ளத்திலே என்னைப் போன்றவர்களுடைய அபராதங்களினாலே ஒரு கால் சீற்றம் பிறந்தாலும்
பொறுப்பித்து ரஷிக்க வல்ல பெரிய பிராட்டியாரும் -அகலகில்லேன் இறையும் என்று திரு மார்பிலே உறையா நின்றாள் –
இப்படி இருக்கும் இருப்பிலே நான் வந்து சரணம் புகுந்தேனான பின்பு இனி நான் இழப்பது யுண்டோ –
பற்றிலார் பற்ற நின்றானே -என்றபடி -ஆதாரம் அற்றவர்களுக்கு ஆதாரமாய் நிற்கக் கூடிய நீயே
அடியேனை ஆட்கொண்டு அருள வேணும் என்று பிரார்த்தித்தார் ஆயிற்று –

பாவமே செய்து பாவியேன் ஆனேன்
பாவமே செய்து -என்றாவது -பாவியேன் ஆனேன் -என்றாவது இரண்டத்து ஒன்றைச் சொன்னால் போராதோ
பாவமே செய்து பாவியானேன் என்பான் என் என்னில் –
பாவம் செய்து புண்யாத்மாவாக ஆவதுண்டு -புண்யம் செய்து பாபிஷ்டானாக ஆவதும் யுண்டு –
தசரத சக்ரவர்த்தி அசத்ய வசனம் ஆகிற பாவத்துக்கு அஞ்சி சொன்ன வண்ணம் செய்கை யாகிற புண்ணியத்தைப் பண்ணி வைத்தும்
சாஷாத் வடிவெடுத்து வந்த புண்யமான ஸ்ரீ ராம பிரானை இழந்து ஆபாச தர்மத்தில் நிலை நின்றான்
என்கிற காரணத்தினால் அவனுடைய புண்யம் பாவமே யாயிற்று -பரமபத ப்ராப்திக்கு அனர்ஹனாய் விட்டான் இறே
சேட் பால்  பழம் பகைவன் சிசுபாலன் என்று பாபிகளில் முதல்வனான சிசுபாலனும் உள்ளதனையும் பாவமே செய்து போந்தாலும்
முடிவில் நல்ல பேறு பெற்றான் ஆதலால் அவனுடைய பாப்பம் எல்லாம் புண்யமாகவே போயிற்று –
ஆக இப்படி பாபம் செய்து புண்யசாலி யாவதும் -புண்யம் செய்து பாபிஷ்டன் ஆவதும் -யுண்டாயினும்
நான் பாவமே செய்து பாவியானேன் -அதாவது -தசரதனைப் போலே புண்யம் செய்து பாவியானேன் அல்லேன் –
சிசுபாலனைப் போலே பாவத்தைச் செய்து புண்யாத்மாவாக ஆனவனும் அல்லேன்
செய்ததும் பாவம் -ஆனதும் பாபிஷ்டன் -என்கை-

முதல் அடியிலும் இரண்டாம் அடியிலும் ஏல் அசை சொற்கள்
மாதவன் -பிராட்டியை முன்னிட்டு சரணம் புகுகிறார் -மா -பிராட்டிக்கு -தவன் -நாயகன் என்றபடி-

—————————————————

கண்ணா யேழ் உலகுக்கு உயிராய வெங்கார் வண்ணனை
விண்ணோர் தாம் பரவும் பொழில் வேங்கட வேதியனை
திண்ணார் மாடங்கள் சூழ் திரு மங்கையர் கோன் கலியன்
பண்ணார் பாடல் பத்தும் பயில்வார்க்கு இல்லை பாவங்களே—1-9-10-

கண்ணாவான் என்றும் மண்ணோர் விண்ணோர்க்குத்
தண்ணார் வேங்கட விண்ணோர் வெற்பனே -என்றபடி
ஏழு உலகத்தவருக்கும் கண் போன்றவனும் –
உயிர் போன்றவனும் -ஆன-திருவேங்கட முடையானைக் குறித்து
திருமங்கை மன்னன் அருளிச் செய்த -இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் ஓத வல்லவர்களுக்கு
பாவங்கள்   எல்லாம் பறந்து போம் என்று இத் திருமொழி கற்றாருக்கு பலன் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் ஆயிற்று  –

————————————————————-

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ P .B .A .ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

பெரிய திருமொழி -திவ்யார்த்த தீபிகை – 1-8-கொங்கு அலர்ந்த மலர்க் குருந்தம் ஒசித்த கோவலன் —

March 14, 2015

கீழ்த் திரு மொழியில்
மின்ற செந்தீ மொண்டு சூறை நீள் விசும்பூடிரிய -என்றும்
தேய்த்த தீயால் விண் சிவக்கும் -என்றும்
கனைத்த தீயும் கல்லுமலா வில்லுடை வேடருமாய் -என்றும்
சிங்க வேழ் குன்றத்தின்  நில வெம்மையை அனுசந்தித்துப் பேசின ஆழ்வாரை நோக்கி எம்பெருமான்
ஆழ்வீர்-தெய்வம் அல்லால் செல்ல ஒண்ணா -என்றும்
சென்று காண்டற்கு அரிய கோயில் -என்றும்
சொல்லிக் கொண்டு சிங்க வேள் குன்றத்தில் ஏன் துவளுகிறீர்-
தெழிகுரலருவித் திரு வேங்கடம்  –
சிந்து பூ மகிழும் திருவேங்கடம் –
தெண்ணிறைச்  சுனை நீர்த் திருவேங்கடம் –
மொய்த்த சோலை மொய் பூந்தடம் தாழ்வரே-என்றும்
நெஞ்சு குளிரப் பேசும்படியான-திருவேங்கட மா மலையிலே நாம் அனைவருக்கும் எளிதாக சேவை சாதிக்கிறோம் –
அங்கே வந்து தொழுது ஆனந்தம் அடைவீர் என்று அருளிச் செய்ய -அங்கே பொய் அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறார்
இத் திரு மொழியும் மேல் உள்ள மூன்று திரு மொழிகளும் ஆக நாற்பது பாசுரங்கள் திருவேங்கட  மலை விஷயமானவை
தமிழ் பாஷை நடையாடும் இடத்துக்கு எல்லையாய் இருக்கும் இறே இத்திருமலை –

———————————————————

கொங்கு அலர்ந்த மலர்க் குருந்தம் ஒசித்த கோவலன் எம்பிரான்
சங்கு தங்கு தடம் கடல் துயில் கொண்ட தாமரைக் கண்ணினன்
பொங்கு புள்ளினை வாய் பிளந்த புராணர் தம்மிடம் பொங்கு நீர்ச்
செங்கயல் திளைக்கும் சுனைத் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சே—–1-8-1-

விபவ அவதாரத்தில் விரோதி நிரசன வல்லனாய் இருந்தது போலே அர்ச்சையிலும் நம் விரோதிகளை நிரசிக்க வல்ல சமர்த்தன்
கோவலன் கோபாலன் –
சங்கு தங்கு தடம் கடல் துயில் கொண்ட
சாதாரணமான சங்குகள் -சங்க நிதி பத்ம நிதி என்னவுமாம்
ஏஷ நாராயணஸ் ஸ்ரீ மான் ஷீரார்ணவ நிகேதன நாகபர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம் புரீம்
திருப் பாற் கடல் நாதனே -கண்ண பிரான் -அவனே -திருவேங்கடமுடையான் என்கிறார்
புராணர்-பழையவர்
பரம போக்யமான திருமலை -அங்கே சென்று சேர் நெஞ்சே என்கிறார்-

—————————————————————–

பள்ளியாவது பாற் கடல் அரங்கம் இரங்க வன் பேய் முலை
பிள்ளையாய் உயிர் உண்ட வெந்தை பிரானவன் பெருகுமிடம்
வெள்ளியான் கரியான் மணி நிற வண்ணன் என்று எண்ணி நாள் தொறும்
தெள்ளியார் வணங்கும் மலைத் திரு வேம்கடம் அடை நெஞ்சே –1-8-2-

பூதனையை முடித்த தொட்டில் பருவம் -உட்காரவும் நிற்கவும் மாட்டாத சயனம் -பாற் கடல் -திருவரங்கம் –
அதற்கு மேல் நிற்கக் கற்ற நிலை -திருவேங்கடம் திரு மலையிலே காணத் தக்கது –
அவன் பெருகும் இடம் -இது முன் நின்ற நிலையில் அபிவிருத்தி
தரையிலே காலூன்றி நிற்கும் நிலை
தொட்டில் பிள்ளை பேய் உயிர் யுண்ட பின்பு நிற்கக் கற்றது திருமலை யிலே-என்று கருத்து-

அது எப்படிப் பட்டது -நாள் தோறும் தெள்ளியார் வந்து வணங்கும் படி
தெள்ளியார் –வேறு பலன்களை விரும்பாத ஸ்வரூப தெளிவை யுடைய பரமை காந்திகள் –

எவ்விதமாக த்யானிப்பர்
பாலின் நீர்மை செம்பொன் நீர்மை பாசியின் பசும் புறம் போலு நீர்மை –
கிருத யுகம் -வெளுத்த நிற
த்வாபர யுகம் -ஸ்யாமமான  நிறம்
அப்படி அவர்கள் வந்து வணங்குவதற்கு இடமான திருமலையை அடை நெஞ்சே -என்கிறார் –

———————————————————————–

நின்ற மா மருது இற்று வீழ நடந்த நின்மலன் நேமியான்
என்றும் வானவர் கை தொழும் இணைத் தாமரை யடி எம்பிரான்
கன்றி மாரி பொழிந்திடக் கடிதாநிரைக் கிடர் நீக்குவான்
சென்று குன்றம் எடுத்தவன் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே —-1-8-3-

சயனித்து அருளும்படியையும் நின்று அருளும்படியையும் கீழ்ப் பாட்டில் அனுசந்தித்தார்
நடந்து அருளும்படியை இப்பாட்டில் அனுசந்திக்கிறார் –

நள கூபரன் மணிக்ரீவன் -குபேர புத்ரர்கள் -நாரதர் சாபத்தால் –
ஒருங்கொத்த விணை மருதம் உன்னிய வந்தவரை -பொய்ம்மாய மருதான வசுரரை -பெரியாழ்வார் –
மருத மரங்கள் இற்று விழும்படி நடை கற்றவனும்
அப்போது தன் மேல் சிறிதும் தோஷம் தட்டாமல் தான் குறை ஒன்றும் இன்றிக்கே விளங்கியவனும்
திரு வாழியைக் கையிலே யுடையவனும்
எப்போதும் நித்ய ஸூரிகள் வந்து தொழப் பெற்ற திருவடித் தாமரைகளை யுடையவனும்
இந்த்ரன் பசிக்கோபம் கொண்டு மழை பெய்வித்த காலத்திலே ஆ நிரைகளின் துன்பத்தை ஒரு நொடிப் பொழுதிலே
போக்குவதற்காக கோவர்த்தன மலையைக் குடையாக ஏந்தி நின்றவனுமான
பெருமானுடைய திருவேங்கட மலையை நெஞ்சமே -அடைந்திடு -என்றார் ஆயிற்று –

————————————————————

பார்த்தற்காய் அன்று பாரதம் கை செய்திட்டு வென்ற பரஞ்சுடர்
கோத்தங்காயர் தம் பாடியில் குரவை பிணைந்த வெம் கோவலன்
ஏத்துவார் தம் மனத்துள்ளான் இட வெந்தை மேவிய வெம்பிரான்
தீர்த்த நீர்த் தடம் சோலை சூழ் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே–1-8-4-

கை செய்திட்டு -கையும் அணியும் வகுத்து
பாண்டவர்களுக்காக பாரத யுத்தம் நடத்தி வெற்றி  பெற்றவனும் –
இப்படி ஆஸ்ரிதர்களுக்காக கார்யம் செய்யப் பெற்றதனால் திரு மேனி மிக விளங்கப் பெற்றவனும் –
இடைச்சிகளோடே ராச க்ரீடை என்கிற குரவைக் கூத்தை ஆடினவனும்
தன்னை துதிப்பவர்களின் நெஞ்சை விட்டு பிரியாதே இருப்பவனும் –
திரு விட வெந்தை திவ்ய தேசத்தில் இனிதாக எழுந்து அருளி இருப்பவனும்
ஆகிய எம்பெருமானுடைய -பல பல புண்ய தீர்த்தங்களாலும் பெரிய பூம் சோலைகளாலும் சூழப் பட்ட
திரு வேங்கட திரு மலையைச் சென்று சேர் மனமே –

ராசக்ரீடை -குரவைக் கூத்து
அங்கநா மங்கநா மந்தரே மாதவ -மாதவம் மாதவஞ் சாந்தரே  ணாங்கநா-பல உரு எடுத்து கை கோத்து  ஆடும் கூத்து –

——————————————————————–

வண் கையான வுணர்க்கு நாயகன் வேள்வியில் சென்று மாணியாய்
மண் கையால் இரந்தான் மராமரம் ஏழும் எய்த வலத்தினான்
எண் கையான் இமயத்துள்ளான் இருஞ்சோலை மேவிய வெம்பிரான்
திண் கைம்மா துயர் தீர்த்தவன் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே –1-8-5-

வேண்டினார்க்கு வேண்டியபடி தானம் செய்கிற அசூர சக்ரவர்த்தியான மஹாபலியினுடைய
யாக பூமியில் வாமன பிரமச்சாரியாய்   சென்று கை நீட்டி  மூவடி மண் தா என்று இரந்தவனும்
ஸூ க்ரீவனுக்கு நம்பிக்கை யுண்டாக்குவதற்காக சப்த சால வ்ருஷங்களை துளை படுத்தின  மகா பலம் யுடையவனும் –
ஆஸ்ரித ரஷண அர்த்தமாக திவ்ய ஆயுதங்களைத் தரிப்பதற்கான பல திருக் கைகளை யுடையவனும்
திருக் கச்சி மா நகரில் அஷ்ட புஜகரம் என்கிற திவ்ய தேசத்தில் அஷ்ட புஜனாக சேவை சாதிப்பவனும்
இமய மலையிலே திருப் பிரிதி என்னும் திருப்பதியிலே எழுந்து அருளி இருப்பவனும்
திருமால் இரும் சோலையிலே வந்து நிற்பவனும் –
முதலை வாயிலே அகப்பட்டுத் துடித்த ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் யுடைய துன்பத்தை தொலைத்தவனுமான
பெருமானுடைய திருவேங்கட திருமலையைச் சென்று சேர் மனமே

———————————————————————————

எண் திசைகளும் ஏழு உலகமும் வாங்கிப் பொன் வயிற்றில் பெய்து
பண்டு ஓர் ஆலிலைப் பள்ளி கொண்டவன் பான் மதிக்கிடர் தீர்த்தவன்
ஒண் திறல் அவுணன் உரத்து உகிர் வைத்தவன் ஒள் எயிற்றொடு
திண் திறல் அரியாய் அவன் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே–1-8-6-

உலகங்கள் எல்லாம் பிரளயத்திலே அழுந்திப் போகாத படி அவற்றைத் தன் திரு வயிற்றிலே வைத்து நோக்கி
ஓர் ஆலந்தளிரிலே பள்ளி கொண்டவனும்
சந்த்ரனுக்கு நேர்ந்த ஷய ரோகத்தை போக்கி அருளினவனும்
அழகியான் தானே அரி வுருவன் தானே -என்கிறபடியே அழகிய  கோரப் பற்கள்  கூடிய மஹா பலசாலியான
ஸ்ரீ நரசிம்ஹமாய்த் திரு வவதரித்து
தன் வலியோடு  ஒத்த வலியுடைய ஹிரண்யன் யுடைய மார்விலே திரு நகங்களை ஊன்றி
அவன் உடலைப் பிளந்தவனுமான பெருமான் யுடைய திருவேங்கடத்தைச் சென்று சேர் மனமே
நம் சித்தாந்தத்தில் திக்குகள் தனியே இல்லை
திக்குகளை திரு வயிற்றிலே பெய்ததாகச் சொன்னது அவ்விடங்களில் யுள்ள பொருள்களை சொன்னபடி –

———————————————————————————

பாரு நீர் எரி காற்றினோடு ஆகாசமுமிவை யாயினான்
பேருமாயிரம் பேச நின்ற பிறப்பிலி பெருகுமிடம்
காரும் வார் பனி நீள் விசும்பிடைச் சோருமா முகில் தோய் தர
சேரும்வார் பொழில் சூழ் எழில் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே–1-8-7-

சகல லோகங்களும் தான் இட்ட வழக்காய் யுள்ளவன் என்றபடி
சஹஸ்ர நாமங்களால் துதிக்கப் படுபவன்
கருமங்களுக்கு வசப்படாதவன்
தன் பெருமை எல்லாம் தோற்ற எழுந்து அருளி இருக்கும் திருவேங்கடம்
அஃது எப்படிப் பட்டது என்னில்
ஆகாசத்தில் நின்றும் மழை பெய்யவும் பனி பெய்யவும் பெற்றது
மேகங்கள் வந்து படியும்படியான ஓங்கின உயர்த்தியை யுடைய சோலைகளாலே சூழப் பட்டது
அந்த திருமலையை சென்று சேர் நெஞ்சே –

—————————————————————————

அம்பர மனல் கால் நிலம் சலமாகி நின்ற வமரர் கோன்
வம்புலா மலர் மேல் மலி மட மங்கை தன் கொழுநன் அவன்
கொம்பின்னன விடை மடக் குற மாதர் நீளிதணம் தொறும்
செம்புனமவை காவல் கொள் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே—1-8-8-

நீள் இதணம் -உயர்ந்த பரண்கள்
பஞ்ச பூத ஸ்வரூபி யானவன் -நித்ய ஸூரிகள் தலைவன் -அலர்மேல் மங்கை துணைவன் –
எழுந்தி அருளி இருக்கும் திருமலையை சென்று சேர்
குறத்திகள் மலைகளிலே வாசம் செய்பவர்கள்
பட்டி மேய ஒண்ணாத படி உயர்ந்த பரண்களில் இருந்து நிலம் காப்பார்கள் -ஸ்வபாவ உக்தி யாக அருளிச் செய்கிறார் –

————————————————————————–

பேசுமின் திருநாமம் எட்டு எழுத்தும் சொல்லி நின்று பின்னரும்
பேசுவார் தம்மை உய்ய வாங்கிப் பிறப்பு அறுக்கும் பிரானிடம்
வாச மா மலர் நாறுவார் பொழில் சூழ் தரும் உலகுக் கெல்லாம்
தேசமாய்த் திகழும் மலைத் திருவேம்கடம் அடை நெஞ்சே–1-8-9-

பேசுமின் திரு எட்டு எழுத்து -என்று பரோபதேசம் செய்து அருளுகிறார்
திரு அஷ்டாஷர திரு மந்த்ரத்தை அனுசந்தித்து
ஒரு கால் அனுசந்தித்து ஓயாமல் அநவரதம் பேசிக் கொண்டு இருப்பவர்களை உஜ்ஜீவிக்கச் செய்து
அவர்களுக்கு சம்சார சம்பந்தத்தைப் போக்கி திரு நாட்டிலே சம்சார சாம்ராஜ்யம்   அளிக்கும்  பெருமாள் எழுந்து அருளி இருக்கும்
இடத்தை முமுஷூக்களே நீங்கள் எல்லோரும் சென்று சேருங்கோள்-

திருவேங்கடம் என்று கற்கின்ற வாசகமே -திரு விருத்தம் -59
திரு நாமம் எட்டு எழுத்தும் பேசுமின் –
சொல்லி நின்று பின்னரும் பேசுவார் தம்மை உய்ய வாங்கி பிறப்பு அறுக்கும் பிரான் இடம் பேசுமின் –
பேசும் இன் என்று பிரித்து -எல்லாருக்கும் பேச உரியதாய் இனியதான -என்று பிரித்து தம் மனசுக்கு சொல்வதாக கொள்வர்
வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூ க்தி-

ஒரு அதிகாரி சம்பத்தி வேண்டா இறே-பெற்ற தாய் பேர் சொல்லுவார்க்கு –
அப்படியே இடர் வந்த போது எல்லாரும் ஒக்க சொல்லிக் கொடு போரக் கடவதான இனிய
திரு நாமமான எட்டு எழுத்தையும் சொல்லி நின்று –
முமுஷூக்கள் அனைவரும் சொல்லும் அதிகாரம் யுண்டே
அம் நாராயணாய  என்று -சிலரை சொல்லச் சொல்வது ஸ்திரீ சூத்ரர்கள் கூட சொல்ல அதிகாரம் யுண்டே
நமோ நாராயணாய மந்திர சேஷமும் வேத வாக்யமே
சர்வ தரமான் -கீதோ உபநிஷத்தும் வேத வாக்கியம்
நானும் சொன்னேன் நமரும் யுரைமின் நமோ நாரணமே -திருமங்கை ஆழ்வார்
பெரியாழ்வாரும் -4/11 திருப்பல்லாண்டில் நமோ நாரணா என்று அருளிச் செய்கிறார்-

கண்ணன் கழலினை நண்ணும் மனமுடையீர் எண்ணும் திரு நாமம் திண்ணம் நாரணமே –
ஆறாயிரப்படி -எம்பெருமான் திரு வடிகளை பெற நினைப்பார் திரு மந்த்ரத்தை சொல்லுங்கோள் -சாஷாத் மூல மந்த்ரமே
திரு அஷ்டாஷரம்-சகல பலப்ரதம் என்னும் இடம் குலம் தரும் என்கிற பாட்டிலே வ்யக்தம் -தேசிகன்
ஏக தேச  கீர்த்தனமும் பூர்ண கீர்த்தன பர்யாயம்-என்று இறே விளங்கும் –

திரு அஷ்டாஷரம் பற்ற நெஞ்சு கனிந்து இருக்கை ஒன்றே காரணம் –
ஏகாஷரம்-பிரணவ பரம்
த்விபதாம் -நமோ நாராயணாய -மந்திர சேஷம் –
ஷட்பதம் -த்வய பரம்
இவை மூன்றும் தேவர்கள் கந்தர்வர்கள் மனுஷ்யர்கள் பசுக்கள் -பசு ப்ராயர்கள் -அறிவிலிகள் அனைவருக்கும்
உஜ்ஜீவிக்கைக்கு உரியர் -வேத புருஷன்-

அறுகால் வரி வண்டுகள் ஆயிரம் நாமம் சொல்லி சிறு காலைப் பாடும் தென் திரு மால் இரும் சோலையே
நின் திரு எட்டு எழுத்தையும் கற்று -என்றும்
எட்டு எழுத்தும் ஓதுவார்கள் -என்றும் அருளிச் செயல்களில் யுண்டே-

பிரணவார்த்ததுக்கு எல்லோரும் அதிகாரிகள் -இடறினவன் அம்மே என்னுமா போலே இது சொல்லுகைக்கு
எல்லாரும் யோக்யர் -பிராயச்சித்த அபேஷை
ஆக இது தான் சர்வாதிகாரம் -என்றது ஆயிற்று – இல்லை -பரந்தபடி
இது -என்றது திரு அஷ்டாஷரமே
இதன் அர்த்தம் அனந்யார்ஹ சேஷத்வம் –

ரஹஸ்ய த்ரய சாரம் -சாஸ்த்ரீய நியமன அதிகாரம் –
இவனுக்கு இங்கு இருந்த நாள் பண்ணலாம் கைங்கர்யம் அஞ்சு யுண்டு -அவையாவன –
ஸ்ரீ பாஷ்யத்தை வாசித்துப் பிரவர்த்திப்பிதல் –
அதுக்கு யோக்யதை இல்லை யாகில் அருளிச் செயலைக் கேட்டு பிரவர்த்திப்பித்தல் –
அதுக்கு யோக்யதை இல்லை யாகில் -உகந்து அருளின திவ்ய தேசங்களுக்கு அமுதுபடி  சாத்துப்படி
திரு விளக்கு திரு மாலைகளை யுண்டாக்குதல் –
அதுக்கு யோக்யதை இல்லையாகில் த்வயத்தின் யுடைய அர்த்த அனுசந்தானம் பண்ணுதல் –
அதுக்கு யோக்யதை இல்லை யாகில் என்னுடையவன் என்று அபிமாநிப்பான் ஒரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவனுடைய
அபிமானத்திலே ஒதுங்கி வர்த்தித்தல் செய்யலாம் –

பகவன் மந்த்ரங்கள் தான் அநேகங்கள் -அவை தான் வ்யாபகங்கள் என்றும் அவ்யாபகங்கள் என்றும் இரண்டு வர்க்கம் –
அவ்யாபகங்களில் வ்யாபகங்கள் மூன்றும் ஸ்ரேஷ்டங்கள் -இவை மூன்றிலும் வைத்துக் கொண்டு திரு மந்த்ரம் பிரதானம் –
இத்தை வேதங்களும் -ரிஷிகளும் -ஆழ்வார்களும் -ஆச்சார்யர்களும் விரும்பினார்கள் –
நாரணா -நாராயணா -நாராயணாய -நமோ நாராயணாய -பலவாறு இருந்தாலும் திரு அஷ்டாஷரத்திலே தான் நோக்கு
இத்தையே பெரியவாச்சான் பிள்ளையும் நிகமனப்படியில் அருளிச் செய்கிறார்
நாயனாரும் -மனமுடையீர் என்கிற ஸ்ரத்தையே அமைந்த மர்ம ஸ்பர்சிக்கு நானும் நமரும் என்னும் படி சர்வரும் அதிகாரிகள்
இங்கே மர்ம ஸ்பர்சி  என்றது திரு மந்த்ரத்தையே-

திரு மந்த்ரத்துக்கு -சப்த சக்தியால் கார்யகரத்வமும் -அர்த்த சக்தியினால் கார்யகரத்வமும் யுண்டு
சப்த சக்தியால் கார்யம் கொள்வது தான் த்ரை வர்ண மாத்திர அதிகாரம்
அர்த்த சக்தியால் -சர்வாதிகாரம் –

ஓம் -அகாரம் -உகாரம் -மகராம் -ஆழ்வார் உடையவர் மா முனிகள் –
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் -என்னவுமாம் –

—————————————————————–

செங்கயல் திளைக்கும் சுனைத் திருவேம்கடத்துறை செல்வனை
மங்கையர் தலைவன் கலிகன்றி வண்டமிழ்ச் செஞ்சொல் மாலைகள்
சங்கை யின்றித் தரித்து உரைக்க வல்லார்கள் தஞ்சமதாகவே
வங்க மா கடல் வையம் காவலராகி வானுல காள்வரே-1-8-10-

யௌவன பருவத்துக்குத் தகுதியாக சிறந்த நிறத்தை யுடைய கயல்கள் ஆனவை ஒன்றோடு ஓன்று களித்து
விளையாடப் பெற்ற சுனைகளை யுடைய திரு வேங்கட திரு மலையிலே நித்ய வாசம் பண்ணி அருள்கின்ற
பெருமானைக் குறித்து திருமங்கை மன்னன் அழகிய தமிழிலே செவ்விய சொல்லாலே அருளிச் செய்த
இச் சொல் மாலையைத் தரித்து சொல்ல வல்லவர்கள்
இவ்விபூதியில் உள்ளளவும் ராஜாதி ராஜர்களாக விளங்கி பின்னை நித்ய விபூதிக்கும் நிர்வாஹகராகப் பெறுவார்கள்
என்று பலன் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார்-

சங்கை இன்றி
இத் திரு மொழிக்கு இவ்வளவு வைபவம் யுண்டோ என்ற சந்தேஹம் இன்றி பூர்ண விசுவாசத்துடன்  ஓத வல்லவர்கள் –
சங்கை இன்றி வானுலகு ஆள்வார்கள் என்றுமாம் —
தத்த்யம் வட சொல்லே  தஞ்சம் அதாகவே -உண்மையாகவே ஏற்றும் பொருள் கொள்ளலாம் –
வித்யா -என்ற  வடசொல் விஞ்சை போலே தத்த்யம் தஞ்சம் ஆகுமே –

———————————————————————–

ஸ்ரீ கோவில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ P .B .A .ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ வேம்கடேச பிரபத்தி-2 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

October 6, 2011

சப்ரேமா பீதி கமலாகர பள்ளவாப்யாம்

சம்வாஹனே பி சபதிக்லமமாததா நைவ்
காந்தா வவாக் மனச கோசர சொவ்குமார்யாவ்
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் பிர பதயே –7
சாஸ்திரம்/சிச்ஜ்டாசாரம்/பிர பதயே -மனசில் உறுதி பாடு
உப அயதே சமீபத்தில் அழைத்து செல்லுவது-பலத்துக்கு அருகில் -உபாயம்
பல பிரத்வம் வேறு-பலம் கொடுப்பவன் பகவான் ஒருவனே
சித்த உபாயம் –நம் முயற்சி இன்றி -சித்தமாக இருக்கிறான் -உபாயமும் பிராப்யமும் அவன் திரு அடிகள்
மாம் ஏகம்-என் ஒருவனையே பற்ற அவன் சொல்ல திரு அடிகளை பற்றுகிறோம்  -இதுவே அனுஷ்டானம்
ஈச்வரேனே கை விட்டாலும் திண் கழலாக இவை கொடுக்கும் -நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரண் ஏக சிந்தனையாய்
வந்து உன் அடி இணை அடைந்தேன் -துத் சரனாரவிந்தே -துத் பாதாரவிந்த -அடி இணை வந்து அடைந்தேன் -அடி கீழ் அமர்ந்து
உலகம் அளந்த பொன் அடியே அடைந்து உய்ந்தேன்
லோக விக்ராந்தவ் சரணவ் சரணம்

அவன் திரு உள்ளம் படி அனுஷ்டானம்
காலில் விழ சொல்ல மாட்டான்
மித்திரன் போல் கை பிடி நண்பன் என்று பிராட்டி அருளியது போல்
பிரிந்த தசையிலும் உபதேசிகிறாள் -அரச மரியாதை -பெருமாள் திரு உள்ளம் அறிந்து உபதேசம்
அழைக்கின்ற அடி நாயேன் -உள்ளம் குழையும்-ஆழ்வார்
கோவில் மகா ஜனம் பட்டரை-லகு சம்ப்ரோஷனம் ஐதீகம்   திரு அடி பிடிக்க கூட யோக்யதை இல்லை
மாம் ஏகம்-திரு மார்பை காட்டி கண்ணன் சொல்கிறான்
பிரார்த்தனா மதி சரணாகதி —
குழந்தை தாய் முலையில் வாய் வைப்பது போல் திரு அடி பற்றி சரண்

சந்தரன் -சசாங்கம்-கருப்பு திட்டு முயல் வடிவில்-சச =முயல்-இதனால் அடையாளம்
களங்கம் தீர பத்து விரல்களில் கைங்கர்யம் -நிஷ் களங்கமாக –
திரு வேம்கடம்-மதி தவழ குடுமி மால் இரும் சோலை –
வைப்பன் மணி விளக்காம் மா மதியை-பூர்ண சந்த்ரனை-ஆகாசத்தில் மதி -இங்கு மா மதி -மாலுக்கு என்று எப் பொழுதும் கை நீட்டும் யானை
வேடர்கள் இவற்றை பார்த்து -வில் எடுக்கும் மலை வேம்கடம்
பகர் அல்லை பகல் செய்-இரவை பகல் ஆக்கும் –
திருஅடி  நிச்சலும் பிடித்து விட பிராட்டி ஆசை -சொரூபம் பார்த்து ஆசை -குணம் பார்த்து அச்சம் -இரண்டும்
சேஷத்வம் பார்த்து -அவனுக்கு பெருமை சேர்க்க – பரகத அதிசய ஆதன –சு பிரயோஜன நிவ்ருத்தி சேஷத்வ பலன் -அவன் ஆனந்தத்துக்கு மட்டுமே பேசி செய்து நினைத்து –பயம் நீங்கும் -இதனால் -நடந்த கால்கள் நொந்தவோ-பேசி வாழி கேசனே –கூசி பிடிக்கும் மெல் அடிகள் –
பாரதந்த்ர்யம்
திரு கைகளால் பிடித்தால் கன்னி சிவக்குமே அச்சம்-ஆசை வென்று-பிடிக்க -சிகப்பே நம் சம்சாரம் கழித்து கொடுக்கும்
ச பிரேம பீதி-கமலா கர பல்லவம்-முகிழ் கொழுந்து போன்ற திரு கைகள் –காந்தி-ஈர்க்கும்
வாக்குக்கும் மனசுக்கும் எட்டாமல் இருக்கும் சொவ்குமார்யம் –

ரஷகன்-பார்த்து எழுப்ப -சொவ்குமார்யம் பார்த்து – அம கண் மா ஞாலம் கடாஷம் கேட்ட பின்பு ஆண்டாள்
மாரி மலை –இங்கனே போந்து அருளி–போற்றி அருளுகிறாள் அடுத்து –வந்த திருஅடிகள் நொந்தனவோ அது போல்
அங்கும் இங்கும் வானவர் -உன்னைவேலை வாங்க -வருவார் செல்வார் -சங்கு சுமந்து -மற்று அடியேன் உளன் ஆழ்வார்
சொரூப ரூபகுணம் வகை –மார்த்வம் சொவ்குமார்யம் இரண்டிலும் -உள்ளத்திலும் உடம்பிலும் –விட்டு கொடுக்க மாட்டான்
சரண் அடைந்த நீசனான என்னையும் கொள்வான் -மறை முக அர்த்தம் -பிரிந்து பல ஜன்மம் இருக்கிறோமே -கோடி காட்டினால் புரிந்து கொள்வான்
பிரிந்து கடினமாக ஆகுமே திரு அடியும் திரு உள்ளமும்
திரு ஆபரணம் பிராட்டிக்கு எங்கு சாத்தலாம் என்று தோழிமார் பார்த்தாலே கன்னி போகும் திரு மேனி சீதை பிராட்டிக்கு
நடந்து போனாலே பொன் துகள்கள் சிந்தி கொண்டே போகுமாம்
அவள் பெருமாளை தொட்டால் சிவக்கும் படியான மெல் அடிகள்
திரு காட்கரை -மருவிய மாயன்-ஆள் கொள்வான் ஒத்து என் உயிர்–ஆர் உயிர் பட்டது என் ஆர் உயிர் பட்டது –
ஆள் கொள்வான் ஒத்து என் உயிர் உண்ட மாயன்
தெளிந்த என் சிந்தை -காய்சின வேந்தே -கூப்பிடு தூரம் -ராமானுஜர் கேட்டு வியந்த ஐதீகம் –கூவுதல் வருவுதல் செய்யாயே அடியேன் பிடிக்க
பூமி பாலன் திரு அடிகளை தாயார் பிடித்து விட -கொடு வினையேனும் மெல் அடியை பிடிக்க கூப்பாடு போடா கூடாதா -ஆழ்வார் கேட்கிறார்

திரு காட்கரையில் கொடுக்கிறேன் என்றான்-
வந்தான்-ஆழ்வாரை அமர சொன்னான்
நம் ஆசை ஆணை
முகம் கன்னி போக கூடாது என்று அமர
திருஅடி பற்றி விட
பாரதந்த்ர்யம் நினைவு வர -அவனுக்கு பிடித்த படி இருக்க வேண்டுமே
அடிமை  தனம் விட அவன் திருஉள்ளம் படி நடப்பதே முக்கியம்
அடுத்த காலை நீட்ட -மலர்ந்த திரு கண்கள்-கப்யாசம் புண்டரீக அஷணீ–
தேவரீர் சொத்து -அடியேனால் அடியேன் ஆத்மா சமர்பிக்க -அதுவும் உன் சொத்தே
பதக்கம் எடுத்து நாமே சமர்ப்பித்தது போல் –
இப்படி என்ன பண்ணுவது என்ற படி-தோள் களை ஆர தழுவி -அகவிலை செய்தனை –சம்சாரம் கண்டு பயந்து பரந்யாசம் அதுவும் அவனது செய்ய வேண்டாம் எத்தை கொண்டு சமர்பித்து -உணர்வினுள்ளே இருதினினே அதுவும் அவனது இன் அருளே –அதுபோல் பிராட்டியும் பிரீதி பீதி இரண்டும் கொண்டு –தயிர் கடையோசை நட்டுவாங்கம் கொண்டு கண்ணன் தாண்டவம் ஆட -கீசு கீசு என்று -மத்தினால் ஓசை -கேட்டே -ஆடி ஆடி-சிவந்த திரு அடிகள் பிராட்டி திரு கைகளால் ஆசுவாச படத்த -பட்டர்–பெருமாள் பிராட்டி  பெருமை மாறி மாறி  பேசுவது போல்–

தளிர் புரையும் திரு அடி என் தலை மேல் -மின் உரு பொன் உரு பின் உரு -மூன்று தத்வமும் அவன் தானே ஆழ்வாரை கொண்டதும் சருகாக இருந்த திரு அ தளிர் விட -பக்த ஸ்பர்சத்தால் -புஷ்ப ஹாச மலர்ந்த திருஅடிகள்–அபிலோசன உற்று நோக்கினாலே முத்தரை குத்தினால் போல் -சந்தானம் பூசி கொண்ட கண்ணனை பார்த்த மதுரை பெண்களின் வேல் விழி கயல் விழி  மான் விழி திரு மார்பில் பதிந்தது போல்  –கோபால  சூடா மணி –அழியாமல் சாந்தணி தோள் சதுரன் மலை– மல்லரை மாட்டிய தேவாதி தேவன் -கொடுத்த பரிசு மாறாமல் இருந்தான் –
லஷ்மி மஹீ தத் அநுரூப நிஜ அனுபாவ
நீளாதி திவ்ய மகிஷீ கர பல்லவ நாம்
ஆருன்ய சங்கர மனத  கில சாந்த்ர ராகவ்
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே -8
மூன்று தேவிமாரை பற்றி இதில் அருளுகிறார்

மகா லஷ்மி மஹீ பூமி தேவி- நீலா தேவி -திரு மகள் மண் மகள் ஆய மகள்-சிகப்பு பச்சை ஊதா நிறம்
மூவரிந்தளிர் போன்ற திரு கைகள் -ஆருன்ய சிகப்பு -அருணோதயம் -மகர சங்கராந்தி-சங்கரமணம் -ஒன்றுடன் ஓன்று சேர்ந்து –
இதன் சிகப்பு வீசி-கரு நீல திரு அடிகள் -சிகப்பு தொற்றி கொண்டு மாற சாந்த்ர ராகவ்-சிகப்பு ஏறி-
மையார் கரும் கண்ணி கமல மலர் மேல் செய்யாள் –மதம் கொண்டு சிகப்ப-ஐஸ்வர்யா செருக்கால் குதறி சிவக்க -ராகம்-அடியார் பற்றுவார் என்ற ஆசை உடன் -கரிய வாகி புடை பெயர்ந்து  மிளிர்ந்து –நேர் எதிர் -கருப்பு திரு மேனி கண் சிவந்து இவருக்கு /அவளுக்கு சிவந்த திரு மேனி கரிய திரு கண்கள் –எதனால்-நடந்தது -அது போல்–கண்களால்பார்க்க இவன் திரு மேனியில் ஏற இவன் சிவந்த கண்களால் பார்க்க அவள் திரு மேனி சிவப்பு -அதற்க்கு இது இதற்க்கு அது –மாறுதலும் நித்யம்-அபிமத அநுரூப தாம்பத்யம் – திரு மகள் மண் மகள் ஆயர்மதா மகள் என்று இவர் மூவர் –கூந்தல் மலர் மங்கைக்கும்  மண் மடந்தைக்கும் குல ஆயர் கொழுந்துக்கும் கேள்வன் –வார்த்தை பார்த்து -மங்கை மடந்தை கொழுந்து -பெதும்பை பேர் இளம் பெண் மங்கை-பருவ நிலைகள்-

பின்னை கொல் நில மா  மகள் கொல் திரு மகள் கொல் பிறந்திட்டாள் –ஆழ்வாருக்கு ஒப்பு சொல்லு -கடி மா மலர் உடன் உள்ள சாம்யம்
அவளும் நின் ஆகத்து –இவளை சொல்லு-சாம்யம்-சொல்ல இவளுக்கு ஏற்றம்- பூ மேல் இருக்கும் திரு -அத் திரு அவனை பற்றும் இத் திரு இருவரை பற்றும் –நடுவாக வீற்று இருக்கும் நாரணன் -ஸ்ரீ ரெங்க நேதா-தலைவன்-திரு அடி சிவக்க -மௌலி சக்கரவர்த்தி கிரீட ரத்ன ஒளியாலா –அடியார் திரு உள்ளம் ஆசனமாக அமர்ந்ததாலா ஆசையால் சிவந்த திரு உள்ளம்–கமலா கரேப்யே -மூன்றும் பட்டர் அருளியது போல் —
நித்யான மத்விதி ஸிவாதி கிரீட கோடி
பிரத்யுப்த தீபத நவ ரத்ன மஹா ப்ரரோஹை
நீராஜ நாவிதி முத்தார முபாத தானவ்
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே -9
நித்யானவதி விதி பிரம்மா சிவன் இந்த்ரன் -போல்வார் கிரீடம் பட -ரத்னம் -தனுஷ்கோடி-ஒளி- கிரீட நுனி-ரத்ன கல்

கிரீடம் /மகுட /சூடவதம்சே மும் முடிக்கு பேர் அரசு–ஆதி ராஜ்ய ஜல்பிதா -பிதற்றுகிரதாம்-யார் தலையில் உட்கார்ந்து இருக்கிறேனோ அவன் தான் ஜகத்துக்கு அதிபதி என்று சொல்லி கொண்டு—நீல கரு மேக சியாமளன் போல் உதய கிரிக்கு மேல் சூர்யன் போல் கிரீடம் -கோள் சொல்லி கொடுக்கும் அவனை –எளியவன் வேஷம் போட்டு தேவாதி ராஜன் ஹஸ்த கிரிக்கு வர -கிரீடம் பராத் பரன் காட்டி கொடுக்கும் — முத்து குடை தங்க குடை ரத்ன மேல் மூடி இருக்கும் -அபிமான பங்கமாய் சங்கம் இருப்பார் போல்-ஒளி மலர-திரு அடியில் பட்டு வளருமாம்-திரு அடிக்கு ஹாரத்தி காட்டுமாம் இந்த ஒளியால்-நீராஞ்சனம்-ஹாரத்தி- வைகாசி விசாகம் தீர்த்தவாரி-ஆழ்வாரே இறங்கி-மனோ ரதம் நிறைவேற்றுவார் நீராஞ்சனம் சேவித்து பெறலாம் -200  தேங்காய் மூடி விளக்காக இருக்கும் –ஆழ்வார் மட்டும் குளிர்ந்து-பைம் கமலா தன் தெரியல்-ஆழ்வார் மாலை குளிர்ந்து இருக்கும்-அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்ட கண் எச்சில் படாமல் ஹாரத்தி-திரு அந்தி காப்பு-திரு வெள்ளறை காப்பு இட்டார் பெரியாழ்வார்-உபாதா தானவ்-ஏற்று கொள்ளும் திரு அடிகள் -மனு குல அரசர் -இஷ்வாகு திலீபன் தசரதன் பெருமாள்-பரம்பரை திரு ஆராதனம் கிரீடம் -ராமனுக்கு சூட்டி பட்டாபிஷேகம்–நவ ரத்ன ஒளி பெரிய பெருமாள் திரு அடியில் காணலாம் இன்றும்-அது போல் இவன் நின்று பெற்றார் அடியரோர்க்கு அகலாமோ –கிடந்ததோர் கிடந்த அழகுக்கு ஹாரத்தி

பெண் மீன் உருவம் பதிந்து இருக்குமாம்-கண் கிரீடத்தில் இருப்பது
அடுத்து அருளுகிறார்
உள் திருஅடி சேவை கிடைப்பது துர் லபம்
திரு கோளூரில் ஜன்னல் வழியாக சேவிக்கலாம்
விஷ்ணோ பதே பரம இத்யுதித பிரசம்சவ்

யவ் மத்வ உத்ஸ இதி போகய தயாப் யுபாத் தவ
பூயஸ்ததேதி தவ பாணி தல பிரதிஷ்டவ்
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே -10யாரும் பார்க்க முடியாத பரம பதம்-மாக வைகுந்தம் தெளி விசும்பு திரு நாடு-காண்பதற்கு என் மகம் ஏக எண்ணும் ஆகம் சேர் நரசிங்கம் அதாகி ஓர் ஆகம் வள உகிரால் பிளந்தான் உறை மா வைகுந்தம் காண மனம் ஏக எண்ணும் -கண்டவர் விண்டிலர் விண்டவர் கண்டிலர்-புண்ணில் புலி பெய்தால் போல் திரு அடியில் மது தாரை பொழியும் என்பர்–அதை எங்கும் தேடி போக வேண்டாம் -இங்கே அழுந்த இருக்க திரு கை காட்டி காட்டுகிறான்

எந்த திரு அடிகளில் உயர்ந்த வேதாந்த புகழும் -மது பெருகும்-போக்யதை உள்ள திரு அடி-அனுபவ தக்க -பெருமை இனிமை இரண்டும் உண்டு–பரம போக்கியம் –ஏரார் முயல் விட்டு காக்கை பின் போவதே -இங்கேயே இருகிறதே வலது திரு கைகளால் காட்டுகிறேர் -சரணம்-பிராப்யம் -அனுபவிக்க தான் திரு அடி -உபாயமாக நாம் ஆக்கி கொண்டோம் -கரு முகை மாலையை சும்மாடு போல் உபயோகித்தோம் –அனுபவிக்க கொடுத்ததை -விதி அற்று உபாயமாக ஆக்கி கொண்டோம்.-

அடுத்து பார்தந்தன் தேர் முன் நின்று அருளியதை அபிநயம் காட்டி கொண்டு இருகிறீர்
பார்த்தாய தத் சத்ருச சாரதினா த்வயைவ
யவ் தர்சிதவ் ஸ்வ சரணவ் சரணம் வ்ரஜேதி
பூயோபி மக்யமிஹா தெவ் கர தர்சி தெவ் தே
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –11
ஏற்ற சாரதி-பிடித்த -தேர் பாகன்-மாம் ஏகம் சரணம் விரஜ -என்று அருளியதை-
காலில் விழுந்தவரையும் கை பிடிக்கும் ஓங்கி உலகு அளந்த உத்தமன்-மறு படியும் திரு கைகளால் காட்ட பட்டன -வலது திரு கையால் காட்டி கொண்டு இருகிறாய் –ஆர் எனக்கு நின் பாதமே சரணாக தந்து ஒழிந்தாய்-சுட்டி காட்டுகிறாய் இது தான் என்று –தொட்டு காட்டுகிறார் –மாம்–மற்றவை விட்டு தன்னை

திரு மேனியில் எது -அதில் திரு அடி காட்டி மற்றவை விட்டு காட்டுகிறார்
சத்ருச சாரதி இவர் தான் -பார்த்த சாரதி-பார்த்தன் தன் தேரை ஊன்றான் -தாழ்ந்த தஞ்சயனுக்கு -கர்மம் அறியாத -ஆகி-பஷ பாதமாக ஆகி -மணி தின் தேர் உஊர்ந்தவன் -நர நாராயணனே அருஜுனன் கண்ணன்–ஆச்சர்ய சிஷ்ய பாவம் மாறி இருந்தார்கள்–
கருணனுக்கு பிடிக்காத சாரதி சத்யன்
சாமான்ய விசேஷ நியாயம்-மாம்-திரு அடி -காட்டி கொண்டு-சேஷி பக்கல் சேஷ பூதன் இழியும் இடம் திரு அடி காட்டி கொண்டு இருக்கிறான் மன மூர்த்னி காளிய பனே விகடாட வீஷூ

ஸ்ரீ வேங்கடாத்ரி சிகரே சிரசி ஸ்ருதிநாம்
சித்தே பயனன்ய மனஸாம் சம மாஹி தவ தே
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே –12
சௌசீல்யம் -கூராளும்–தனி உடம்பன்-விஸ்வ ரூபத்தில் அனைத்தையும் காட்டி
உயர்வு தாழ்வு இன்றி ஸ்ரீ வைகுண்ட விரக்தாய -உயர்வு தாழ்வு பாராமல் -அனைவருக்கும்-சேவை சாதிகிறாய்–

பரம பக்தர் பர வேதாந்தி பரம பாமரன்-அனைவர் தலையிலும் -லோக விக்ராந்த  சரணவ் -உலகம் அளந்த பொன் அடி-
தாள் பரப்பி மண தாவிய ஈசன் இவனே–தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் தளவிலா கொண்ட எந்தாய் -ஆவியே அமுதே -தொண்டர் அடி பொடி ஆழ்வார்
நீசன் விலகி போக -வெள்கி போய் விலவர சிரித்திட்டேனே-உள்ளுவார் உள்ளத்து எல்லாம் உறைகின்ற –கோவர்த்தன கிரி கீழும் அனைவரும் பண்டித பாமர விவேகம் அற–
மன் மூர்த்னி- என் தலையில்– நீசன்-வேதாந்தம் மேலும் விளங்கி -ஆனால் அவனோ தளிர் புரையும் திரு அடி ஆழ்வார் தலையை தீண்டிய பின்பு –
அவன் வைக்கும் இடம் ஏற்றம் பெறுகிறது-பண்பும் அவன் சம்பந்தம் பெற்று நல்ல பண்பாகும் .. அடியேன் தலையில்/காளிங்கன் பாம்பின் தலையில்/தொல் கானம்-அடர்ந்த காட்டில்/ஸ்ரீ வேம்கடாத்ரி சிகரம்/சுருதி தலை வேதாந்தம் தலையில்-அநந்ய மனச படைத்தவர் அவனையே அவனுக்காகா நினைப்பவர் -இங்கு எல்லாம் திரு அடி வைத்தவன் ஆறு இடங்கள்-துவய சப்தம் ஆறு என்பதால் -என் தலை தொடக்கி அநந்ய சித்தம் -நீச நிலை தொடக்கி உயர்ந்த இடம் வரை-கூரத் ஆழ்வான் -வரதராஜ ஸ்தவத்தில் அருளியது போல் –வேழ மலை மேல் இருப்பதா –  -பக்தர் ஹிருதயம்/வேத சிரஸ் /கமலா தாமரை மேல் /நம் ஆழ்வார் திரு உள்ளத்திலா -மந்த ஸ்மிதம்-ரோம ஹர்ஷம் வேழ மலை அழகால்-புது பொலிவால் –ராச கிரீடை கோபிகள் பூமி பார்த்து கேட்டார்கள் –முதல் அடி பூ-கவிழ்த்து அலர்த்தி –ஒரு திருஅடி கீழும் ஓன்று மேலும் –

சௌசீல்யம்-அனைவரையும் சமம் –வாத மா மகன் மர்கடம்- விலங்கு மற்று ஓர் சாதி உற்றதும் உன் அடியார்க்கு அடிமை -திரு கண்ண புரம் திரு நறையூர் இரண்டுக்கும் நூறு பாசுரம் திரு அரங்கம் மட்டுமே ஒரே ஐம்பது பாசுரம் அருளி திரு மங்கை ஆழ்வார் அத்வதீயம் திரு அரங்கம் காட்டி-வேருவாதால் வாய் வேறுவி வேம்கடமே வேங்கடமே என்கின்ற -வாயு குமாரன்-மனிதன் மற்று ஓர் ஜாதி மர்கடம் சொல்லி-செருக்கு உள்ள குரங்கு என்பதால் வாய் குமரன் சொன்னார்
முலையோ முழு முற்றும் பொந்தில -கலையோ அறை இல்லை நாவோ குளறும் மிளிரும் கண்   -கடல் வண்ணன் என்றோ விலையோ-சிறு பிராயம் அனைவரையும் சமமாக பார்க்கும் —
சைதன்யம் இருந்தும் தப்பு பண்ணி-இரு கால் மாடு போல்-அதனால் காளிங்கன் தேவலை –ஸ்ரீ பாஷ்யம் கேட்டு தரை தட்டி இது போன்று புரிந்து கொண்டேன் சொன்ன ஐதீகம்-அடுத்து வெம் கானம்-காலின்கனுக்கு சில அறிவு உண்டே -அதனால்-வெப்பம் குற்றம் இல்லை-அடுத்து உயர்ந்த வேம்கடம்-உசத்தி- வேதாந்தம் முடியில்-திரு வேம்கடம் உயர்ந்தது என்று சொல்லியதால் –அடுத்து அநந்ய மனச-சிஷ்ட பரிக்ரகம் பூர்வர் அனுஷ்டானம் வேண்டுமே -சகஸ்ர நாமம் ஏற்றம் -வேதாந்தம்-பீஷ்மர் அறிந்த தர்மம்/வியாசர் -போல் இங்கும் அநந்ய மனஸ் ஏற்றம்

ஆழ்வார் திரு உள்ளம்-என் உச்சி உளானே–வந்து என் உச்சி உளானே–முதலில் திரு வேம்கடம் வந்து-நின்று இருந்தால் கிளம்ப போகிறான்-மாரி மாறாத தன் அம் மலை-தாமர பரணி நதி ஓடும்-கருணை வர்ஷம்–கமல கண்ணன் என் கண்ணின் உளான்–திரு முடி தர்சனம் அங்கு தான்-பொலிந்து நின்ற பிரான் ஆழ்வார் திரு முடி மேல்-ஆதி  பிரான் -நின்ற பெருமான்-இருவரையும் மங்களாசாசனம் ஆழ்வார் பண்ணி கொண்டு –பட்டயம் வாசிப்பார்கள் உமக்காக தந்தோம்–  கொண்ட கோவலன் விஷ்ணு சித்தன் மனத்தில் –பருபதத்து  கயல் பதித்த பாண்டியன் -மீன கொடி நாட்டியது போல்- மலை கேட்காமல் மன்னன் வைத்தது போல்–காளியின் உச்சியில் நடனம் –பூத்த நீள் கடம்பேறி -அவன் திரு அடி பட்டதும் பசக் பசக் பசுமை பெற்றதாம் -குரவை கூத்து குட கூத்து ராச கிரீடை -பல வித நடனம்-போர் களமாக நிருத்தம் செய்தான் -காலால் காளியன் தலையில் மிதித்தது முதலா
பரல் கல் மேல் புளிதி சோர பெருமாள் நடந்தான் –மெல் அடி -ஆழி அம் கையானை அம்மானை-அம்மனை தொடர்ந்து ஏத்தாமல் –ஆழ்வார் -ராமானுஜர் அந்த இடத்தில் பக்கம் இருந்து தலையால் திரு அடி தாங்கி இருக்காமல் போனோமே

வியன் காண மரத்தின் நீழல்-கல் ஆணை மேல் துயில கற்றாயே காகுத்தா
காடு நடந்த பொன் அடி
கண்ணன் ஐந்து வயசில் மாடு மேய்க்க போனானே
குடையும் செருப்பும் கொடாமே காதில் திரி இட்டு தாமோதரனை –பசு மாடு தூசி படித்த குழல்-பொன் தடுவுவது போல் -ப்ருந்தாவனந்த பண்டிதன்
நமக்கு நாதன் உடையவராக ஆக்குமே செடி கொடிகள் –வெம் கானம் போக்கினேனே
வேம்கட திரு மலை-க்ரீடாத்ரி விளையாட்டு மலை-ஸ்ரீ வைகுண்டமே ஆனந்த நிலைய விமானம் -ஸ்வாமி புஷ்கரணி
வேம்கடத்து உச்சியில் கண்டு போய்-முதலில் திருஅடி பதிந்த இடம் சேவிக்க வேண்டும்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ வேம்கடேச பிரபத்தி-1 -ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

October 5, 2011

அகலகில்லேன் -புகல் ஒன்றும் இல்லா அடியேன்  -நாயேன் வந்து அடைந்தேன் -உன் அடி கீழ் வந்து புகுந்தேனே

அக்ஜாநினா மயா தோஷான்
அசேஷான் விஹிதான்ஹரே
ஷமஸ்வ த்வம் ஷமஸ்வ த்வம்
சேஷ சைல சிகாமனே
அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி இது
விநா வேங்கடேசம் ந நாதோ ந நாத
சதா வேங்கடேசம் ஸ்மராமி ஸ்மராமி
ஹரே வேம்கடேச ப்ரசீத ப்ரசீத
ப்ரியம் வேம்கடேச! ப்ரயச்ச ப்ரயச்ச

இது இஷ்ட பிராப்தி
இரண்டுக்கும் இனி பிரபத்தி செய்ய வேண்டுமே -பிராப்திக்கு பிரபத்திஆச்சார்யர் திரு அடி-ச்வதந்த்ரன் பராத் பரன்-பல வகை அபசாரம் பண்ணி -ஆச்சார்யர் திரு அடி-ச்வதந்த்ரன் பராத் பரன்-பல வகை அபசாரம் பண்ணி –

புகல் ஒன்றும் இல்லை-உபாயம் ஒன்றும் இன்றி–மற்றவை விட்டே பற்ற வேண்டும் –
இந்த ஒரே அந்தஸ்து வேண்டும்
கர்ம ஞான யோகம் இன்றி பக்தி யோகம் வராது
கண்ணன் பாட-சரம ச்லோஹம் அருளியதை – திரு வேம்கடவன் ஆடி காட்டுகிறான்
மன்றமர கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்னும் வட வேம்கடம் மேய மைந்தா என்றும்
என் திரு அடி பற்றினால் சம்சாரம் வற்ற வைக்கிறேன் இரண்டு ஹச்தத்தால் காட்டுகிறான்
அவனே ஸ்தானம் திரு அடிபற்ற பிற பத்தி அருளுகிறார் பிரதிவாத பயங்கர அண்ணா –
சுப்ரபாதம்-ஸ்தோத்ரம்-பிர பத்தி-மங்களம்-கைங்கர்யம்
சரணா கதிக்கு ஏற்பட்ட பிர பத்தி-
சித்த உபாயம்-
துவய திரு மந்திர  விளக்கமே இது

பிராட்டி முன் இட்டு பண்ணுகிறார் -மகா விசுவாசம்-வேண்டும்-மலை போல் நம்பி இருக்க வேண்டும்
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன் –
சக்தி பிராப்தி இரண்டும் இல்லை நாமாக செய்ய —
இயலாமை கூடாமை போல் சக்தியும் பிராப்தியும் -திரௌபதியும் சீதையும் போல்

சொரூபத்துக்கு அனுகுணமாக இருக்க வேண்டும்
நாம் அவனுக்கு சொத்து-பாரதந்த்ரன்-ச்வதந்த்ரன் இல்லை
அவனுக்கு பெருமை சேர்க்கவே இருப்பது -சர்வ ரஷகன் பெயரை காக்க வேண்டும்
சொல்லினால் சுடுவேன் அது தூயவன் வில்லுக்கு-வில்லின் ஆற்றலுக்கு -மாசு என்று விடுவன்-
மனிசர்க்கு தேவர் போல் தேவர்க்கும் தேவன் அவன்
ச்தன்ஜய பிரஜையை பிடுங்கி ஆட்டு வாணியன் கொடுப்பது போல் நம்மை நாமே ரசிக்க முயல்வது
என் நான் செய்கேன் யாரே களைகண் என்னை என் செய்கின்றாய் -உன்னால் அல்லால் யாவாராலும் என்றும் குறை வேண்டேன்
தன்னை தானே பார்த்து கொடுக்க வேண்டும் -நம் தோஷம் பார்க்காமல்-அவன் கருணை ஒன்றையே சாதக பறவை மழை ஒன்றையே பார்த்து இருப்பது போல் –ஆற்று நீர் -மற்றவர் ஊற்று நீர் -தம் நீர் -வேற்று நீர் அவனையே எதிர்பார்த்து இருக்க வேண்டும்
உபாய நிஷ்டை பெற பிராட்டி இடம்-மகா விசுவாசம் பெற -தகுதி இல்லை என்று சொல்வதை-எழுதி விண்ணப்பம் செய்வது –
விலக்காமை ஒன்றே  அகில ஜகன் மாதச்ரம் அஸ்மின் மாதரம் சரணம் ஸ்வாமி ராமானுஜர் பண்ணினது போல்

இங்கு அலர்மேல் மங்கை தாயாரை உபாய நிஷ்ட்டை -பண்ணுகிறார்
ஒரே ஸ்லோஹம் தாயார் இடம் -மீதி 15 ஸ்லோஹம் அவன் இடம்
ராமானுஜர் பிராட்டி போல் முன் பட்டோர் பெருமாளை போல் -கிருபா மாத்திர பிரசன்னாசார்யர்
-சிந்தையினோடு–அந்த அரங்கன் தந்திலன்–தான் அது தந்து
நாரணர்க்கு ஆள் ஆயினரே
ஈசானாம் ஜகதோச்ய வேம்கடபதேர்
விஷ்ணோ பராம் ப்ரேயசீம்
தத் வஷஸ்  சம்வர்த்திநீம்
பத்மா லண்க்ருத பாணி பல்லவ யுகாம்
பத்மாசனச்தாம் சரியம்
வாத்சல்யாதி குனோஜ்வலாம்பகவதீம்
வந்தே ஜகன்மாதரம் மோஷ பந்தம் இரண்டுக்கும் அவன் -மோஷம் ஒன்றுக்கே இவள்

இப்படி பட்டவளை வணங்குகிறேன்
அனைத்துக்கும் ஈசானாம்-
சேஷாசல பதி-விஷ்ணு-உயர்ந்த மனைவியாய் இருப்பவளும்- பெருமை சேர்ப்பவள் -ஸ்ரத்தையா தேவி-தேவத்வம் பூர்த்தி இவளால் மட்டுமே
அந்த விஷ்ணுவின் திரு மார்பில் நித்ய வாசம் விரும்பும்-ரஸிகாம்-
தத் ஷாந்தி சம்வர்த்திநீம்-ஆசையாக கடமை செய்கிறாள் -பொறுமை முதலான கல்யாண குணங்களை வளர்த்து கொண்டு இருக்கிறாள்
இதற்க்கு தான் விரும்பி இருக்கிறாள்
யுகாம்-இரண்டு திரு கைகள் உள்ள பிராட்டி-திரு மார்பில் பிராட்டிக்கு
தாமரையால் அலங்கரிக்க பட்ட தாமரைகைகள்
பத்ம ஆசனம் -திரு மார்பில் கமலத்தில்-கமலா மலர் மேல் செய்யாள்
தாமரையாள் –உன்னை காண கருதும் –பத்மாசனம்-பத்மத்தில் மேல் அமர்ந்து -சரியம்-ஸ்ரீ பெயர் பெற்றவள்
வாத்சல்யம் போன்ற குணங்களால் விளங்கி
பகவதி-ஞான பல ஐஸ்வர்ய வீர்ய   சக்தி தேஜஸ் –இவை வேறு வகை குணங்கள்-மங்குதல் பொங்குதல் இல்லா குணங்கள் இவை
சூர்யன் பிரகாசம் மேகம் தடுப்பது போல் வாத்சல்யம் போல்வன நம் குற்றம் மறைக்கும்
வந்தே -வணங்குகிறேன்

அகலகில்லேன் இறையும் -தத் வஷஸ்தல நித்ய வாஸ ரஸிகாம்
சௌசீல்யம் -நிகரில் புகழாய்-
வாத்சல்யம் -குற்றம் கண்டு பயப் பட வேண்டாம் -வாத்சல்யாதி குனோஜ்ஜ்வலாம் -என்னை ஆள்வானே
ஸ்வாமித்வம்-பிராப்தி- உலகம் மூன்று உடையாய்-அவன் பெருமை கண்டு பயப் பட வேண்டாம்
சௌலப்யம்-திரு வேம்கடத்தானே -ஸ்ரீ வைகுண்ட விரக்தாய -நமக்கு இங்கு வந்து சேவை சாதிகிரானே
வந்தே ஜகன் மாதரம்-அஸ்மின் மாதரம்

அரங்கம் ஆளி என் ஆளி-இவளை சேவித்து தானே அவனை- என்னை ஆள் உடை அப்பன்

 பாலம்-ஜகம்-விஷ்ணு-இங்கும் -தொட்டிலையும் கட்டிலையும் விடாமல்
அஸ்ய ஈசானாம்ஜகத் விஷ்ணு பத்னி-சாஸ்திர வாக்கியம் -நாம் அவள் சொத்து -அவள் ஸ்ரீ வல்லபை –
ஸ்வாமினி-அடிமை-எகோன சேஷத்வம் -விஷ்ணுவுக்கு அடங்கி
கடைந்து அமுதம் கொண்டு உகந்த பெம்மான் –நீள் நாகம் சுற்றி -அமுதில் வரும் பெண் அமுது கொண்டான்
அமுதம் கொடுத்து உகந்தவன் இல்லை-கொண்டதால் தான் உகப்பு
தண்ணீர் தண்ணீர் தாகம் கிடைத்தவன் தவிப்பது போல் இறையும் அகலகில்லேன்
திரு பாற்கடல்/தாமரை மலரும் நினைக்காமல் –பிறந்த புகுந்த இடம் விட்டு ஸ்ரீ ரெங்கம் வாசம் செய்யும் ஸ்ரீ ரெங்க நாச்சியார்-தாழ்ந்த நீசனான என்னை ரஷிக்க தானே —

அடை நெஞ்சே -சளக்ராமம்-போன பின்பு சேவை கிடைத்த பலன்-பால் கடல் கடைந்த ஸ்ரமம் தீர கமலா பிராட்டி பெற்றான்
கோபம் மாற்றி பொறுமை வளர்த்து புருஷ காரம்
அனுக்ரகம் -ஈஸ்வரன் கார்யம் செய்யான் பிராட்டி  இல்லாது இருந்தால் -நீர் பூத்த நெருப்பு போல் ச்வாதந்த்ர்யம்
அனுக்ரகத்தாலே அருளாலே திருத்தி /அவனை அழகால் திருத்தி
தாமரை மார்பில் தாமரை போல் லீலா தாமரை பிடித்து கொண்டு-வியூக லஷ்மி-பத்ம பதம்,ஆசன பிரியா -ஸ்ரீனிவாச வச்தஸ்தல மத்யஸ்தா
ஸ்ரியம்-ஸ்ரியதே ஸ்ரேயதே  –வணங்க படுகிறாள் தானும் வணங்குகிறாள் அவனை —
சிறந்த ஞானம் உண்டு நம் குற்றம் காண்கிறான்-இவள் ஞானம் இன்பம் கொடுக்க தயை உடன் கூடிய ஞானம் –
தயா தேவி அவன் கண்ணை மூடி-தோஷம் மறைகிறாள் -இனி பெருமானை பற்ற உறுதியை இவள் இடம் பிரார்த்திக்கிறோம்
 கோவில் திரு மலை பெருமாள் கோவில் திரு நாராயண புரம்
நடுவாக நின்ற திரு வேம்கடவன்
மேலோருக்கும் நம்மவருக்கும்
ந வேதாந்து சாஸ்திரம் –தத்வம் அவன் ஒருவனே ஆரோக்கியம் சத்வ குணம் துவயம்
மகா மந்த்ரமே ஷேமம் கொடுக்கும் -திரு வாய் மொழி இதன் அர்த்தம் சொல்ல வந்தவை-சார தமம் துவயம் இரண்டு திரு வாய் மொழியும்-
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் /உலகம் உண்ட பெரு வாயா -இரண்டும்

சரண் அடைந்ததும் கைங்கர்யம் பிரார்த்தித்ததும் இங்கே தானே
முழுவதும் அனுஷ்டித்து காட்டினார் ஆழ்வார்
பராங்குச பரகால யதிராஜர் மூவரும் இங்கே காட்டினார்கள்
நம் வர்ணம் இவர்கள் கொண்டே -பிற பன்னர்கள்
விப்ரருக்கு கோத்ர சரண சூத்ர கூடஸ்தர் பராசர பாராசர்யா போதாய நாதிகள்
பிர பன்ன ஜன கூடஸ்தர் பராங்குச பரகால யதிவராதிகள் -ஆச்சர்ய ஹ்ருதயம் சூர்ணிகை   -36..
பாராசர்யர்-வேத வியாசர்
பராங்குச கோதரம்
பரகால சூத்ரம்
யதிராஜ வர்ணம்
நமக்கு
தாயே தந்தை என்னும்  தாரமே ..மக்கள் என்னும் -நோயே பட்டு ஒழிந்தேன் -நாயேன் வந்து அடைந்தேன் நல்கி ஆள் என்னை கொண்டு அருளே –
சரண் அடைந்து கைங்கர்யம் ஒரே பாசுரத்தில் வைத்தார்  –உம்மை தொகை போட்டும்  ஏவ காரம் வைத்து –ஒவ் ஒருத்தரே வைராக்கியம் கொடுக்க போதும் –ஏவ காரம்–கூட்டமாக சேர்ந்து நோயே  பட்டுஒளிந்தேன் –இருந்தும் -உன்னை காண்பதோர் ஆசையினால்–பட்ட தவிப்புக்கு கைங்கர்யம் கொடுப்பாய் – வேய் பூம் பொழில் சூழ் விரை ஆர் வேம்கடவா -நறு மணம் கோள் சொல்லி கொடுக்கும்–நாயேன் வந்து அடைந்தேன் –நல்கி ஆள் என்னை கொண்டு அருளே–துன்பம் மறந்து போகும் படி திரு உள்ளத்தில் சங்கல்பித்து கொண்டு-நல்கி -அனுக்ரக விசேஷம் -குளிர நினைத்து -திரு உள்ளம் உகந்து கைங்கர்யம் அருள வேண்டும்
வழி தோன்றல்-முனி வேழம் – குறையல் பிரான் அடி -திரு குறையலூர் -குறையில் -அடி கீழ் விள்ளாத அன்பன்-திரு விக்கிரகத்தில் பீடத்தில் இன்றும் சேவிக்கலாம் —

எதிராஜரும் -வேதார்த்த சந்க்ரகம்
அசேஷ சித் அசித்  வஸ்து சேஷின சேஷ சாயினே -திரு அரங்கன் நினைவால்- திரு மலையே சேஷன் தான் –
நிர்மலா அனந்த கல்யாண நிதி -குற்றம் அற்ற எனில் அடங்காத கல்யாண குணங்கள் கூட்டம்
நம -சப்தம் –
மாமுனிகளும் -பிரதி நிதி -பிரதிவார பயங்கர அண்ணா -இங்கு பண்ணினார்
பிராட்டி பற்றி ஆரம்பிக்கிறார்
ஸ்ரீ வெங்கடேச சரணம் -ஸ்ரீமன் நாராயண சரணவ் -அவனே பிராமணீ ஸ்ரீநிவாசே –பக்தி ரூபா ஸ்ரீ பாஷ்யம் அருளினார்

அகில புவன ஜன்ம ஷேம பங்க லீலவ் வினைய விபூதி பூத -அனைவரும் பண்ண -வானரம் கூட சரண்-நம் போன்ற
நீசனை ரஷிக்க தீஷை கொண்டு இருக்கிறான்-கங்கணம் கட்டி கொண்டு இருக்கிறான் அனைவரையும் மோஷம் கொடுத்தே தீருவேன் –
சுருதி சரஸ் வேதாந்தம் மேல் ஏற்ற விளக்கு போல்-திரு வேம்கட மழை-கண்ணாவான் வின்னோர்க்கும் மன்னோர்க்கும் பிராமணீ-ஏழாம் வேற்றுமை-இப் படி பட்ட அவன் இடத்தே –ஸ்ரீநிவாசே -அவன் இடத்தில் பக்தி ரூபா அன்ன ஞானம் வேண்டும் -ஸ்வாமி பிரார்த்திக்கிறார்
ரிக் வேதம் பத்து புராணம் ஸ்ரீ வைகுண்டம் விரக்தி அடைந்து இங்கு வந்து சேவை சாதிக்கிறான்

பூர்வ வாக்ய அர்த்தம் இந்த ஸ்லோகம் –
ஸ்ரிமானான நாராயணனின் திரு அடி தாமரைகளை-உபாயமாக புத்தி பண்ணுகிறேன்
பிர பதயே -நன்றாக உறுதி கொள்கிறேன் -கத்யர்தா புத்யர்தா –நடந்து போவதை இல்லை புத்தி பண்ணுவதே –
நாராயண கல்யாண குணங்களை சொல்லும்-பற்ற எளியவன் -கார்யம் செய்ய சக்தன் -சௌலப்யம் பரத்வம் இரண்டும் சொல்லும்
அவன் குணம் கிளப்பி விடுகிறாள் -விட்டு பிரியாமல் இருந்து ஸ்ரீ நாராயண இல்லை ஸ்ரீமன் நாராயணா -மது பிரத்யகம் நித்ய யோகம் காட்டும் எப் பொழுதும் விட்டு பிரியாமல் இருக்கிறாள்-கால தேச நியமனம் இல்லை சரணா கதிக்கு -திரௌபதி  விபீஷணன் -நானே நானா வித நரகம் புகும் பாவம் பண்ணி-எந்நாள் அந்நாள் உன தாள் பிடித்து செல காணே -நேராக மோஷம் கொடுக்கும் சரணாகதி மொத்த பிறவி முடிக்கும் நாள் —
ஸ்ரீமன் க்ருபா ஜலநிதே சரித சர்வ லோக
சர்வக்ஜ சக்த நத வத்சல சர்வ சேஷின்
ஸ்வாமின் சுசீல சுலபாஸ்ரித்த பாரிஜாத
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே
நாராயணனின் கல்யாண குணங்களை அடுக்கி அருளுகிறார் நேராக இதில் சரண் அடைந்தவர் இடம் வாத்சல்ல்யம் வினத -நத வத்சல -தலை வணங்கியவர் அனைவருக்கும் -ஸ்வாமித்வம் படைத்தவன்

சுலபன் திருவேம்கடத்தான்-பாரி ஜாதம் போல் கேட்பது அனைத்தையும் கொடுக்கும் –
எட்டு குணங்கள் -அடுக்குகிறார்-ஆஸ்ரித சௌகர்யமான குணம் நான்கு -வாத்சல்யம் ஸ்வாமித்வம் சௌசீல்யம் சௌலப்யம் —
ஞான சக்தி பிராப்தி பூர்த்தி கார்யம் பண்ண -ஆக எட்டும்-
பயம் நீங்க -ஐயம் நீங்க -உயர்ந்தவன் அவன் தாழ்ந்தவன் நாம் -குற்றமே குணமாக கொள்பவன்-வாத்சல்யன்-எதிர் குணம் பொறாமை-குணம் குற்றமாக கொள்வது அசூயை-அனசூயை-அவளை பார்த்து பொறாமை பட முடியாத குணம் கொண்டவள் –வசிஷ்டர் நம்மை விட ஞானி சொல்லுவாமோ
செய்த குற்றம் நாற்றமாக கொள்ளும் -அச்சம் தவிர்க்க வாத்சல்யம் -அச்சம் போன பின்பு ஐயம் வர
சம்பந்தம் உணர்த்த -ஸவாமி–
ஸவாபம் ரசிக்க -நெருப்பு சுடுவது போல தண்ணீர் குளிர்வது போல் குற்றம் பொறுத்து ரஷிகிறான் கண்ணன் பதில் அர்ஜுனனுக்கு

ஸ்வாமி-சொத்து பாவம் – சொத்தை இழக்க மாட்டான் ஸ்வாமி –நாம் சொத்து ஆக இருக்க வேண்டும் -இதற்க்கு சம்மதித்தால் போதும்

ஸ்வாமி தன ஆச்சார்யர் பிள்ளைகளை திருத்திய ஐதீகம் போல்–இவரே தூர்த்த கோஷ்ட்டி நோக்கி காஷாய வேஷத்துடன் போக –
நீர் நம்மை விட்டாலும் நாம் விடேன் -காரேய் கருணை -அனைத்து உலகும் உய்ய வந்த எதிராஜர் –ஐயம் தவிர்த்து
அதிருப்தி பட -தேவ தேவனுக்கு பண்ணுவார்-யானை மேல் சவாரி செய்பவர் யானைமேல் இருப்பவரை தான் ரஷிப்பார்-தாழ்ந்தவர் இடம் கலக்க தேடி வருகிறான் சௌசீல்யம் -ஏழை எதலன் கீழ் மகன் என்னாது –திருப்தியாக -ஈசன் வானவர்க்கு என்றால் அது தேசமோ திரு வேம்கடத்தானுக்கு நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன் என் கண் பாசம் வைத்த பரம் சுடர் –அவர்களுக்கு தலைவன் -ஆழ்வார் இடம் பாசம் -கிடைக்க அரியவன் அருமை-இழந்தவர்க்கு இன்று கண்கள் காண்பதற்கு அரியனாய் -இன்று அர்ச்சையாக -ஆட்சியில் தொடர்ச்சி நன்று -அறிக்கை விட்டு-அவதரித்து நாம் சொத்து -சொல்லி கொண்டு-சரம ஸ்லோகம் சொல்லி -சௌலப்யம் காட்டி சேர்த்து கொள்கிறான்

ஆஸ்ரித சொவ்கர்யாமான குணம் இவை நான்கும்
கார்யம் பண்ண ஞானம் -ஸ்ரீ வைகுந்தம் கொடுக்க சர்வக்ஜன் பாபம் தொலைத்து –
சக்தியும் வேண்டுமே சர்வ சக்தன்-அதீத ஞானமும் சக்தியும்
தொடர்பு -பிராப்தி -நமக்கு என்று -தாய் முலை பால் கொடுக்கும் -கன்று குட்டி தன பசுமாடு நோக்கி போகுமே அது போல்
பூர்த்தி இருக்கிறது -அடைய வேண்டியது ஒன்றும் இல்லாத பூரணன் -எதையும் எதிர் பார்க்காதவன்
ஐயோ ஏங்கும் கருணையும் உண்டே –க்ருபா சமுத்ரம்
ஆக ஒன்பது குணங்கள்
கிருபா ஜலநிதே /வாத்சல்யம்/ஸ்வாமின் /சுசீலா/சுலப /நான்கும் சொல்லி சரண் அடைந்து
சர்வக்ஜன் சக்தி ஆஸ்ரித பாரிஜாத -வாரி வழங்குபவன்-பூர்த்தி சர்வ சேஷி-பிராப்தி உண்டு

அஞ்சேல் என்று தாங்கும் தாமரை அன்ன பொன்னார் அடிகள்- ஆங்கு வென் நகரத்து அழுந்தும் பொழுது —
சரித சர்வ லோக -அனைத்தையும் படைத்தவன்
ஸ்ரீமன் -பிராட்டி ஆனந்தத்துக்கு படைத்தவன்– மயில் தோகை –திரு முகம் தலை அசைத்து அங்கீகாரம்
அவள் தூண்டுதலின் பேரில் அவள் ஆனந்தத்துக்கு
ஜகம் சிருஷ்டிக்க சரணா கதியே பயன் -அதனால் இதை சொல்கிறார் இங்கு
சர்வ செஷின்-கைங்கர்யம் கொள்
முகப்பே கூவி பணி கொள் –தாவி அளந்தான்-அவன் ஆனததுக்கு -அவரே தீண்டிகேட்காமாலே -நன்றி அறிவிக்காமல் காலை தட்டி விட்டாலும் -குழந்தை தாய் போல் –உறங்கும் பிரஜை முதுகில் கட்டி கொண்டு ஆனந்த படும் தாய் போல்
மோட்ஷம் கொடுப்பதும் அவனே -அதுவும் அவனது இன் அருளே -சரண் சொல்ல வைப்பதுமட்டுமே நாம் செய்வதும் -அவன் அனுக்ரகத்தாலே
உன் ஆனந்ததுக்காகா  உன்னால் படைக்க பட்ட -உன் சொத்தை -உன்னால் கொடுக்க பட்ட ஞானத்தால் உன்னால் கொடுக்க பட்ட நாவால் சரண் சொல்ல வைத்து –உன் ஆனந்தத்துக்கு நீயே மோஷம் கொடுத்து உன் திரு அடிகளில் சேர்த்து கொண்டு-உலகம் சிருஷ்டிக்க இதுவே பலன்

படைப்புக்கும் பிராட்டி-சரணாகதி /கைங்கர்யம் மூன்றுக்கும் சம்பந்தம்
சரண் சகல பலனுக்கும் -கைங்கர்யம் தான் கேட்க வேண்டும்-ஏற்று கொள்ள வேண்டுமே
சர்வ சேஷி-அனைவரும் காத்து இருக்க –கொள்ளுகிற பாக்கியம் கிட்ட வேண்டும்
கிருபை கொண்டே படைக்கிறான் -ஈடு பிரவேசமும்
சரிய பதியாய் //அவாப்த சமஸ்த காமனாய் -பூரணன்-எதையும் எதிர் பார்க்காமல்/சமஸ்த கல்யாண குண பூரணன்/சர்வேஸ்வரன்-சம்பந்தம் நான்கும் சொல்லி –அது போல் இங்கும் —
கண்ணாய் ஏழு உலகுக்கு உயிராய எம் கார் வண்ணனை
விண்ணோர் தாம் பரவும் பொழில் வேம்கட வேதியனை
தின்னார் மாடங்கள் சூழ் திரு மங்கையர் கோன் கலியன்
பண்ணார் பாடல் பத்தும் பயில்வார்க்கு இல்லை பாவங்களே

அடி கீழ் அமர்ந்து புகுந்து அடியீர் வாழ்மின் என்று என்று அருள் கொடுக்கும்
படி கேழ் இல்லா பெருமானை பழனக் குருகூர் சடகோபன்
முடிப்பான் சொன்ன ஆயிரத்து திரு வேம்கடத்துக்கு இவை பத்தும்
பிடித்தார் பிடித்தார் வீற்று இருந்து பெரிய வானுள் நிலாவுவரே
அடியீர் வாழ்மின் கைங்கர்யம் ஏற்று கொள்கிறான்
ஆநூ புரார்ப்பித சுஜாதா ஸுகந்தி புஷ்ப
சௌரப்ய சொவ்ரபகரவ் சம சந்நிவேசவ்
சௌம்யவ் சதானு பவனே பி நவானு பாவ்யவ்
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் ப்ரபத்யே
திரு அடி பெருமை அடுத்து சொல்கிறார் இதில்
தோள்கள் இருந்து தொங்கும் திரு மாலை திரு முடி திரு தோள்கள் திரு அடி வரை உறவாடும் புஷ்ப மாலை
என்றும் என்றும் புதிதாக -சதா அனுபவத்துக்கு –நூபுர கங்கை போல்-ஆ சேது ஹிமாசலம் வரை போல் ஆ நூபுர -ஜாதி மணம் கொண்ட புஷ்பம்
தோமாலை சேவை முக்கியம் திரு மலையில் –குளிக்கிற ஆசார்யம் -பூப்புனை கன்னி புனிதன்-காப்பு நான் கட்ட -தீர்த்தம் ஆடி வந்தான்
தோள்களில் இருந்து தொங்கும் மாலை –மணம் ஆக இருக்க ஆசை கொண்டு தொங்குகிரதாம்– சர்வ கந்தன் -அவன்-பரிமளம் கொடுக்கவும்–இரவல் வாங்கி கொள்கிறதாம் மனத்தை திரு அடிகளில் இருந்து – இணை தாமரை அடிகள்-சம சந்நிவேசம் -ஒன்றுக்கு ஓன்று இணை –திரு அடி சேவை கிடைப்பதே துர்லபம் -நிஜ பாத சேவை-தன உடைய பாத சேவை-மென்மை பரிமளம் உசத்தி போட்டி ஆசன பத்மதுக்கும் திரு அடி தாமரைக்கும் போட்டி /ஆள் கண்ட சமுத்ரம் -திரு அடி மலர்ந்து -தோத்தவர் ஜெயதிதவர் தாங்கி இருக்கும் -மங்கள கரமான எப் பொழுதும் அனுபவிக்க -அப் பொழுதைக்கு அப் பொழுது ஆரா அமுதன் –சதா அனுபவம்-நவ அனுபவம் –
புஷ்ப கைங்கர்யம் சிந்து பூ மகிழும் திரு வேம்கடம் –சூத்ரவதி உடன் வானவர் கோன் வந்து சேவை–சிந்திக் கொண்டே இருக்கும் பூ-தானே விழுமாம் கூடையில்-சுமந்து மா மலர் நீர் சுமந்து –வேம்கட வானர்க்கு  என்னை உய்த்திடுமின் -மத்தறு மலர் குறுக்க மலர்/செண்பக மல்லிகை உடன் என்பகர் பூ -செண்பகமாய் இருக்கும் நிலை ஆசை கொண்டார்

சத்யோ விகாசி சமுதித்வர சாந்த்ர ராக
சௌரப்ய நிர்பர சரோருக சாம்ய வார்த்தாம்
சம்யஷூ சாஹச பதேஷூ விலேகயந்தவ்
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம்பிர பதயே –4
சாகச செயல்-சத்யா விகாசம்-அப் பொழுதே மலர்ந்த சமு தித்வர -மேலும் மேலும் மலரும்
சிவந்த -மணம் நிறைந்த மலரோடு-அடை மொழி இவை எல்லாம் –மென்மை யான /நறு மணம் உடைய /அப் பொழுதே அலர்ந்த /
ஒப்புமை இட ஆசை கொண்டு–அடை மொழி சேர்த்து பிரயத்தனம்-அடாத செயல்-சாகாச செயல்-சாம்ய வார்த்தை-பேச ஆரம்பித்ததும்
மிக உயர்ந்த சாகச பதேஷு-எழுதி வைத்து விலேகயந்தவ் -முரட்டு தனமான எழுத்து எழுத போனது -கட்டுரைக்கில் தாமரை-நன் பொன் உன் திரு மேனி ஒளி ஒவ்வாது

பொன்/நன் பொன் /சுட்டு உரைத்த -அடை மொழி ஏற்றி -சொல்லி ஒவ்வாது –அது போல் தாமரைக்கு -இல்லாத உவமை உவமையாக சொல்வது
திரு அடி மோஷம் கொடுக்கும் -தாமரை கொடுக்காதே -கைங்கர்யம் கொள்ளாது தாவி உலகம் அளக்காதே –முரட்டு உபமானம்
திரு கமல பாதம் பாவனம் போக்கியம் இரண்டும் –தாமரைக்கு இல்லை-கண்டேன் கமல மலர் பாதம் கண்டேன் விண்டே ஒழிந்தன வினை -காலை மாலை கமல மலர் இட்டு -திருஅடி சிவந்து போனதாம் மலர் இட்டதும்-மென்மை–ஆயிரம் நாக்கு வாங்கி கொண்டு உன் பெருமை பாட முடியாது சொல்ல -பட்டர் —
ரேகா மாயா த்வஜ ஸுதா கலசாத பத்ர
வஜ்ராங்கு ஸாம்புருக கல்பக சங்க சக்ரை
பவ்யை ரலன்க்ருத தலவ் பர தத்வ சிஹ்நை
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் பிர பதயே -5
இலச்சினை -லஷணம் சொல்கிறார்-
ஆழ வந்தார் கதா புன  வஜ்ரா லாஞ்சனம் -ஸ்லோஹம் போல்
படிக்கு அளவாக நிமிர்ந்த பாத பங்கயமே தலைக்கு அணியாய்-
ரேகை வடிவான–ஒன்பது சொல்கிறார்- கொடி/அமிர்த கலசம்/குடை/வஜ்ரம்/அம்குசம் /சங்கு /சக்கரம் /கல்பக
ஒரு காலில் சங்கு  ஒரு காலில் சக்கரம் -இலச்சினை பட நடந்து –
பரம புருஷன் அடையாளம் பரதத்வ சிஹ்நை-அலங்க்ருதம்-பவை-பவித்ரம்
கையினார் சுரி சங்கு அனல் ஆழியார்-பெரிய பெருமாளுக்கு இரண்டு திரு கைகள்-காட்டவே கண்டார் /ரேகை சொல்கிறார் தேசிகன்
அதிதி தேவி-போல் கௌசல்யை சந்தோஷித்தாள்-வாமனனை பெற்றது போல் ராமனை பெற்று-வஜ்ரா பாணி-இந்த்ரனை சொல்லாமல் ரேகை பொருந்திய திரு கைகள்

தாம்ரோதர த்யுதி பராஜித பத்மராகவ்
பாஹ்யைர் மஹோபி ரபி பூத மஹேந்திர நீலவ்
உதயன் நகாம் ஸுபி ருதச்த சசாங்க பாசவ்
ஸ்ரீ வேம்கடேச சரணவ் சரணம் பிர பதயே –6

சத்வம் ரஜஸ் தமஸ் தாண்டி வெளி திரு அடி நீல கல்லை வெல்லும் உள் திரு அடி தாமரையை வெல்லும் நகம் -வரிசை-சந்த்ரனை வெல்லும் மூன்றையும் வெல்லும் திரு அடிகள் -தாம்ரம்-சிவந்த உதர -உள் /பாஹ்யர் -வெளி- இந்திர நீல ரத்னம் வென்றது
அகம் அம்சுபி -ஒளி சசாங்கம் சந்தரன் ஒளி தோற்றது —
சத்வம் வெள்ளை   வென்றது
கரு நீலம்
சிகப்பு
பிராக்ருத ரஜஸ் தமோ சத்வம் வென்றது –பூர்ண சந்தரன் -கருப்பு -இருக்கும் -களங்கம் இன்றி நகம்
சுத்த சத்வ மாயம் அப்ராக்ருத
கருப்பு கடல் நுரை போல் நக கணுக்கள்
பார் கடல் வெளுப்பு நீல கடல் போல் -திரு மேனி-
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

 

திருவேம்கட அனுபவம்- ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

August 20, 2011

சீரார் திரு வேம்கடமே – திரு கோவலூர் மதிள் கச்சி ஊரகமே பேரகமே —ஆராமம் சூழ்ந்த அரங்கம்–நூற்று எட்டு திருப்பதி அந்தாதி—தேனே திரு வேம்கடம் தொழுதேன் –தீய விபூதி-கடந்தனம் இவ் வாழ்வு –தானே சரணமுமாய் -தன திரு அடி காட்டி கொண்டு-தானே பலமுமாய்-நிரதிசய ஆனந்தமான கைங்கர்யமும் கொடுத்து –பிரயோஜனமும் அவன்தான்-விரோதி போக்கி நல் வாழ்வு கொடுக்கிறான்-அநிஷ்டம் தொலைத்து இஷ்டம் வழங்குகிறான் –

புஷ்ப மண்டபம் —
நாம் ஏறி போகவும் அமரர்கள் இறங்கி சேவிக்க -வானவர் வானவர் கோன் உடன் சிந்து பூ மகிழும் திரு வேம்கடம்-வானரமும் வேடரும் -சர்வருக்கும் சேவை சாதிக்கிறான்-ஒன்பது ஆழ்வார்கள் 206 பாசுரம்-திரு வேம்கட -புராணங்கள் பல சொல்லி உள்ளன அசலம் மலை-விருபாஷத்ரி-அசுரன்–யுத்தம் முடிக்க -நினைவில் கொள்ளும் படி மலை வேண்டும் பிரார்த்தித்தான்-அஞ்சனாத்ரி அடுத்த யுகம் கேசரி சிவ பக்தர்-மரு மகனும் கேசரி-பெயர்-ஹனுமான் கன்னம் வீங்கி-சிரஞ்சீவி-௭௦௦௦ வருஷம் தபம் இருந்தால்-சேஷா சலம்-ஆதி சேஷன் அம்சம்-ஆதி சேஷன் வாயு -போட்டி-மேரு பர்வதம் சுற்றி கொள்ள வாயு வீச நாரதர் வீணை நாதம் கேட்டு தலை ஒன்றை தூக்க -பிச்சு கொண்டு வந்த பகுதி-மலை வரும் முன் தானே தாங்கி சேஷ பர்வதம்-மேரு குமாரன் திரு வேம்கட மலை-வரகாத்ரி கருடாத்ரி- என்றும் பெயர்-ஸ்வேத வராக கல்பம்-க்ரீடத்ரி-கருடன் கொண்டு வந்ததால் கருடாத்ரி–வேம்கடாத்ரி கலி யுகத்தில்..சர்வ பாபம் வேம்=பாவம் கடம் =கொளுத்த படும்..-//வேம் =அமிர்த மயமான -அழிவற்ற கடம் =ஐஸ்வர்யம்-எனக்கே தன்னை தந்த கற்பகம் சமன் கொள் வீடு தறும் சமன் குன்றம் –வெவ்விய காடு –திரு பதி- ஸ்ரீ நிவாசாஸ் ஸ்தலம் –ஆதி சேஷன் எளுதலைகளும் ஏழு மலைகள் பெயர் ..நீலாத்ரி-நீலன் வானர கூட்ட தலைவன் ..சிந்தா மணி-பெயரும் ஞானாத்ரி-கனகாத்ரி-பொன் குடம் போல் இருப்பதால்..புஷ்கராத்ரி தாமரை காடுகள் நிறைந்த ..ஸ்ரீ சைலம் வால் பாகம்– அஹோபிலம் உடல் ஸ்தானம் தலை போல் திரு வேம்கடம்–தீர்த்தாத்ரி 66 கோடி தீர்த்தங்கள் உண்டாம் முக்தி கொடுக்க வல்ல ஸ்வாமி புஷ்கரணி கோனேரி/குமார தாரை-இளமை கொடுக்கும் ஆகாச கங்கை பாப நாசினி ஆழ்வார் தீர்த்தம் போன்றவை  முக்கியம் -ஸ்ரீ வைகுண்ட விரக்தாயா ஸ்வாமி -புஷ்கரணி -ஸ்நானம் -கிடைக்காத துர் லாபம் –மலைக்கு சமம் வேற இல்லை ஸ்வாமினி தலைவி புஷ்கரணி தெய்வம் ஸ்வாமி உடைய புஷ் கரணி தாழ்ந்தவர் களையும் ஸ்வாமி ஆக்கும் புஷ் கரணி–முக்கோடி துவாதசி தனுர் மாதம்-இன்றும் நடக்கும் உத்சவம்-சரஸ்வதி தபம் இருக்க புலஸ்திய மக ரிஷி வர -சாபம்-வம்சத்தில் பிறப்போர் ராட்ஷசர் சாபம்-ராவணன்–விதி விளக்கு ஒருவன் பக்தன் விபீஷணன்-வராக பெருமான் ஆக இருப்பேன் எல்லா புஷ் காரணியும் வந்து சேர்ந்து தங்கள் பாப்பம் போக்குவார் –குமரா தாரை-தாரகாசுரனை கொன்று பிரம்மா ஹத்தி தோஷம் போக்க முருகன் வந்து தீர்த்தம் ஆடி பாபம் கழித்தான் -ஆகாச கங்கை-திரு ஆராதனம் இங்கு -திரு மலை நம்பி தீர்த்தம் கைங்கர்யம்-முதலில் பாப நாசினி-கொண்டு வந்தார் அடுத்து அவனே குழந்தையாக வந்து ஆகாச கங்கை காட்டி கொடுத்தான் ஆனந்த  நிலைய விமானம் –தொண்டை மான் சக்கரவர்த்தி பணி செய்த கோவில்..திரு மழிசை-சென்று வணங்குமினோ-கடி கமல நான் முகனும்–கண் மூன்றத்தானும் அடி கமலம் இட்டு ஏத்தும் அங்கு–நின்று வினை கெடுக்கும் நீர்மையால்-அநிஷ்டம் போகும்–இஷ்டம் கொடுக்கும்–கடைந்த பால் கடல் கிடந்தது –கால நேமியை கடிந்து உடைந்த வாலி தம்பிக்கு உதவ வந்த ராமனாய் பிரயோ னாந்தர பரர திர்யக் சாதிக்கும் உதவ ஆஸ்ரித பர தந்த்ரன்  –வேம் கடம் அடைந்த மாலின் பாதமே அடைந்து நாளும் உய்ம்மினோ–

குலசேகரர்-ஊனேறு செல்வத்து—ஏதானும் ஆக ஆசை பட்டார் சுகர்-யமுனை கதம்ப மரம் ஆக ஆசை பட்டார் -கோபிகள் திரு அடி பட்ட மண் ஆக ஆசை–அணையை ஊற புனைய பரிக்ரமித்து பிரார்த்திப்பார்கள் ..
தவ தாச்யர்-மாளிகையில் புல் ஜன்மம் கொடு ஆள வந்தார்-ஆனந் தாள்வான் எறும்பு தயிர் சாதம்-மதில் கைங்கர்யம் பண்ணி கொண்டு இருக்க செண்பக மரம் வழியில் இருக்க -சொபனத்தில் நிதயரோ-அடுத்த நாள் அதுவே விழுந்ததாம் -குளிர் அருவி வேம்கடம்-மரமாய் இருந்தால் எறிப்பார்களே நெறி வழி ஸ்ரீ பாத படியாக -கிடந்தது பவள வாய் காண ஆசை -மீன்/ஏறி/பட்சி ஆசைபட்டார் அரசனாய் இருந்தும் வாழ்வு இல்லை என்று -ஏதேனும் ஆவேனே–

பெரி ஆழ்வார்-சென்னி ஓங்கு தன் திரு வேம்கடம்-ஒக்க விடும் நம்மையும்–தாபம் குறைக்க குளிர்ந்து -உலகு தன்னை வாழ நின்ற நம்பி-குணா பூரணன்-குண சாகரம்-தாமோதரா சதிரா-எளிமைக்கும் எல்லை-என்னையும் என் உடைமையும்-சங்கு சக்கரம் கொண்டு சமாச்ரண்யம் பண்ணி கொள்ளபோகிறேன்-ஒத்தி கொண்டேன் ஆத்மாவையும் சரீரத்தையும் –அடிமை என்கிற ஞானம் பெற்று ஆத்மாவுக்கு ..
ஆண்டாள் -மேக விடு தூது-சீதை பிராட்டி ஹனுமாம் கருப்பு மேகமும் அவனும் உசந்து இருக்கு மலை போல்–பெண் நீர்மை ஈடு அளிக்கும் -உலகு வாழ வைக்கும் நம்பி-என்னை வாழ வைக்க வேண்டாமா -இது தகவு இல்லை -திரு மாலும் போந்தானோ-பின் வருகிறானா -முது பந்தல் போல் மேல் கட்டிவிதானம் மேகம் திரு கல்யாணம் நிச்சயம்–வேம்கடத்தை பதியாக வாழ வேண்டும் சத்தை பெறலாம் –திரு பாவை அர்ச்சை இல்லை மறைத்து கொவிந்தாமூன்று தடவை அருளுகிறார் காடில்வேம்கடம் கண்ணா புறம்
திரு பாண் ஆழ்வார் விண்ணவர் கோன் விரையார் பொழில் வேம்கடவன் –நீள் மதிள் அரங்கத்து அம்மான் –அங்கு இருந்து வந்து மதுரை -ஆய்ப்பாடி போல் இங்கும் மூன்று ஸ்தானம்-அரையர் ஐதீகம்-வட வேம்கட மா மலை நின்றான் அரங்கத்து அனையான் மாற்றி மாற்றி தாளம் போட்டு அருள யாத்ரை தவிர்ந்தார் ..திரு மங்கை ஆழ்வார் 40 பாசுரம்-பேசும்னின் திரு நாமம் எட்டு எழுத்தும்–உய்ய வைக்கும் பிரான் உலகுக்கு எல்லாம் தேசமாய் திகழும் மலை திரு வேம்கடம் கண்ணாவான் மண்ணோர்க்கும் வின்னோற்க்கும் -நில மகள் தன் நெற்றிக்கு திலகமாய் -தாயே தந்தை –நோய் பட்டு ஒழிந்தேன் நாயே வந்து அடைந்தேன் நல்கி என்னை ஆள் கொண்டு அருளே நித்யர் போல் கைங்கர்யம் நாயான எனக்கும் அருளுவாய் –எங்கோ சுற்றி இருந்தேன் இத்தனை நாளும்..-சேலே கண்ணீரும் -மேலா தாய் தந்தையரும் அவரே-லோக விக்ராந்த சரணவ் உலகம் அளந்த பொன் அடியே அடைந்து உய்வேன் –

 மன்றமர கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்னும் வட திரு வேம்கட மேய மைந்தா என்னும்  -இவனும் கூத்து -சரம ச்லோஹம் அவன் சொன்னான் வைகுண்ட ஹஸ்தம் ஒன்றும் கடி ஹஸ்தம் காட்டி -பற்றினால் முற்று அளவு வற்ற வைத்து சம்சார கடல் கடக்க வைப்பேன்-
அவயவி நம் ஆழ்வார்-துவயம் அர்த்தமிரண்டு திரு வாய் மொழி -அகல கில்லேன் இறையும்-அடி கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேன்-ஒழிவில் காலம் எல்லாம் வழு இலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நான் -என் நாவின் இன் கவி ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன் –இவரை பாடு வித்த முக் கோட்டை திருவேம்கடம் குன்றம் எடுத்தான் மாரி மாறாத தன் அம் மலை-மழை பெய்தால் தாமர பரணி நீர் மாற்றாமல் ஓடும் தயைஎன்னும் வர்ஷம் -வாக்கு திரு வாய் மொழி வற்றாமல் ஓடும்..
எம்பிரான் திரு வேம்கடம் என்று கற்கின்ற வாசகமே –

சர்வ லோக சரண்யன்-
அப்பனுக்கு சங்கு ஆழி அளித்தான் வாழியே
விநா வேம்கதேசம் –நீ தான் நாதன்-திரு சுக நூர்–மருவி திரு ச்சாநூர் -அலர் மேல் மங்கை சமேத  ஸ்ரீ வேம்கடேசாய மங்களம்
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திரு அடிகளே சரணம்

ஆழ்வார்கள் அனுபவித்த திரு வேங்கடம் உடையான்–ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார்-திரு வாய் மொழி –6-10-ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள்

March 6, 2011

உலகம் உண்ட பெருவாயா உலப்பில் கீர்த்தி அம்மானே
நிலவும் சுடர் சூழ் ஒழி மூர்த்தி நெடியாய் அடியேன் ஆர் உயிரே
திலதம் உலகுக்காய் நின்ற திரு வேம்கடத்து எம்பெருமானே
குல தொல் அடியேன் உன பாதம் கூடுமாறு கூறாயே 6-10-1-

மந்திர ரத்னம்-திரு மந்த்ரம் மந்திர ராஜா -ஸ்ரீ சம்பதம் வாக்ய துவ்யத்தால் வ்யக்தம் ரகஸ்ய துவயத்தில் வ்யக்தம் இல்லை
கறவைகள் பின் சென்று பூர்வ வாக்கியம் –சித்தரம் சிறு காலே உத்தர வாக்கியம் –மேம் பெருள்– திரு மாலை பாசுரமும் துவய அர்த்தம் சொல்லும்
37  பாசுரங்கள் பெட்டி போல் –ரத்னம் 38 மேல் பாட்டுகள் மூடி போலே என்பர்–வாழும் சோம்பரை உகத்தி போலும் –
அங்கும் க்ரமம் நம் ஆழ்வாரை போல் மாறி இருக்கும் –நீராகி கேட்டவர்கள் நெஞ்சு அழிய அவனுக்கு விசும்பில் இருக்கும் இருப்பு —
முன் பதிகம் கேட்டதும்  -கூவினது  தன் தவறு என்று உணர்ந்தார் –தப்பை செய்தோம் தப்பை சொன்னோம் என்றுணர்ந்து —
சரண் அடைய நமக்கு என்று சேவை சாதிக்கும் திரு வேம்கடம் –கீழே  நான்கு பதிகங்களில் சரண்-
நோற்ற நாலிலும் சரண் பண்ணினார்–ஒரு தடவை தானே பண்ண வேண்டும் —
இதில் பிர பத்தி துவய மகா மந்த்ரம் போல் கீழே பிர பத்தி திரு மந்த்ரம் சரம ஸ்லோகம் போல் –
அதில் ஸ்ரீ சம்பந்தம் வ்யக்தம் ஆக இல்லை–7 பத்து தவிர எல்லா பத்திலும் திரு வேம்கடத்தான் பாசுரம் உண்டு –
அதில் ஸ்ரீ ரெங்கத்தானை அருளி விட்டார் இவரே அவர் என்பதால் — இதில் தென் திரு வரங்கம் கோவில் கொண்டானே –
ஆழ்வார் திரு வேம்கடத்தான் அடி கீழ் அமர்ந்தே அருளி இருக்கிறார் இந்த பதிகம் —
மாரி மாறாத அவன் கிருபையால் தான் இவர் பிர பந்தம் அருளி இருக்கிறார் –ஆழ்வார் திரு நகர் நான்கு பக்கமும் திரு வேம்கடத்தான்
பாசுரம் தோறும் அடி -அடி பாடி தொடங்கி அடியில் முடித்தாள் ஆண்டாளும்-
அது போல் ஆழ்வார் இந்த பதிகம் முழுவதும் அடி அருளி இருக்கிறார்– 8 பாசுரம்– பிரமாதி தேவர்கள் சொல்லும் திருவடி

கூறாய் நீராய் நிலனாகி கொடு வால் லசுரர் குலம் எல்லாம்
சீரா வெறியும் திரு நேமி வலவா  தெய்வ கோமானே
சேறார் சுனை  தாமரை சென் தீ மலரும் திரு வேம்கடத்தானே
ஆரா அன்பில் அடியேன் உன் அடி சேரர் வண்ணம் அருளாயே 6-10-2-

வண்ணம் அருள் கொள் அணி மேக வண்ணா மாய அம்மானே
எண்ணம் புகுந்து தித்திக்கும் அமுதே இமையோர் அதிபதியே
தென்னால் அருவி மணி பொன்  முத்து அலைக்கும் திரு வேம்கடத்தானே
அண்ணலே உன் அடி சேர அடியேற்கு ஆவா வென்னாயே 6-10-3-

ஆவா  என்னாது உலகத்தை அலைக்கும் அசுரர் வாழ் நாள் மேல்
தீ வாய் வாளி மழை பொழிந்த சிலையா திரு மா மகள் கேள்வா
தேவா சுரர்கள் முனிக் கணங்கள் விரும்பும் திரு வேம்கடத்தானே
பூவார் கழல்கள் அரு வினையேன் பொருந்துமாறு புணராயே–6-10-4

வென் நகரம் சேரா வகையே சிலை குனித்தான்-தீ வாளி–அம்பு–மலை போலே பொழிந்ததாம் சர வர்ஷம்-
சார்ங்கம் உதைத்த சர மழை –வில்லாண்டான் -திரு மகள் கேள்வா –சிலை யாண்டதால் மகிழ்ந்தவள்
அவள் தானே தம் குழந்தைகள் ரட்சிக்க பட்டதால் -தம் த்ருஷ்ட்வா —அந்த  ஸ்ரீ ராமனை அணைத்தாள் -புருஷ விக்ரகம் –
ஆண் உடை உடுத்திய -குத்தல் பேச்சு-போக்கி பேரை அ சகாய  சூரனை கொன்றவனை -தேவா –
அணைத்ததால் வந்த ஆனந்தம் ஒளி விட்டான் –உன்னை அமிர்தம் சொல்லும் என்னை ரட்சிப்பாய்-
பூவார் கழல்கள்- பூவால் அர்ச்சிக்க படும் பூ போட்டி போட்டு தோற்ற கழல்கள் —
அரு வினையேன்–சர்வ சக்தன்–துடித்து கொண்டு இருக்கிறேன் -பொருந்துமாறு -அருள வேண்டும்

புணரா நின்ற மரம் எழ அன்று எய்த ஒரு வில் வலவாவோ
புணரேய்  நின்ற மரம் இரண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ
திணரார்  மேகம் என களிறு சேரும் திருவேம்கடத்தானே
திணரார் சார்ங்கம் உன பாதம் சேர்வது அடியேன் என்னாளே 6-10-5-

என்ன வேண்டும் கேட்டானாம்–உனது பாதம் சேர்வது என் நாள் -சீட்டு எழுதி கொடுத்தால் போதும் –
உடன் கொடுக்க சொல்லவில்லை–சீதை பிராட்டிக்கு மாசம் -தேவகி இடம் 10 வருஷம் பரதன் 14 வருஷம்
கோபிகள் இடம் ஒரு பகல் சொன்னாயே –சந்தேகம் பட்டவனுக்கு சக்தி காட்டினாயே -அம்பால் ஏழு மரங்களை–
இரண்டு மரம் நடுவில் சென்று மருத மரம் முடித்தாயே–அஹங்காரம் மம காரம்/காம குரோதம் -நடுவில் சென்று முடித்து ரட்ஷிக்க வேண்டாமா –
முதல்வா -ஜகத் காரணன்–மேகம் பார்த்தால் யானை போல் இருக்குமாம் யானை பார்த்தால் மேகம் போல் இருக்கிறதாம் –
அனைத்தும் தெரிந்து வந்த அஞ்ஞானம் அடி களைஞ்சு பெரும் ஞானம் முதிர்ந்து வந்த அஞ்ஞானம் இது –
விதுரன் போல –மத யானை போல் எழுந்த மா முகில்காள் -அந்யதா ஞானம் விபரீத ஞானம் –
சங்கு வெண்மை மஞ்சள் நினைப்பது அந்யதா /தூணை திருடன் விபரீத  ஞானம் –கனைத்து–இளம் -கீழ்  வானம் -சிறு வீடு —
கிழக்கு பார்த்து இருகிறீர் காந்தி வீசி பிரதி பலித்து இருட்டு விலக எருமை போல இருந்ததாம் –
திண்மை கொண்ட சார்ங்கம் பிடித்து இருக்கிறான்–அதில் அகத் படாதவர்களை கட்டு படுத்த திரு வடியாம்–
சார்ங்கம் விரோதி போக்கி அடி கீழ் அமர்த்துவான்

என்னாளே நாம் மண் அளந்த இணை தாமரைகள் காண்பதற்கு என்று
எந்நாளும் நின்று இமையோர்கள் ஏத்தி இறைஞ்சி இனம் இனமாய்
மெய் நா மனத்தால் வழிபாடு செய்யும் திருவேம்கடத்தானே
மெய் நான் எய்தி என்னாள் உன் அடிக் கண் அடியேன் மேவுவதே 6-10-6-

அந் நாள் பரம பதம் சொல்ல நித்தியரும் இங்கே வர அதை எனக்கும் இங்கே கொடுப்பாய் என்கிறார்–
இமையோர்கள் சொல்லும் வார்த்தை இந்த பாசுரம் –மண் அளந்த திரு விக்ரமன்-மதியம் மூர்தன அலங்க்ருஷ்யதி–
என்று நின்று திரள் திரள் ஆக இறைஞ்சி கொண்டு இருக்கிறார் -மெய் நா மனம் -முக் கரணம் —
நாக்காலும் மனசாலும் சத்ய வழி பாடு–பலம் எதிர் பார்க்காமல் –மெய் நான் எய்தி -உன்னோடு சேர —
உன்னை திருமேனி தழுவ வேண்டும் -யோகிகள் கண்ணை மூடி அனுபவிக்கலாம் எனக்கு உன் திருவடி மேவுவது–
வேண்டும் -மேவினேன் அவன் பொன் அடி மெய்மையே -நெகிளுதலும்  கூட தாங்க ஒண்ணாது

அடியேன் மேவி அமர்கின்ற அமுதே இமையோர் அதிபதியே
கொடியா வடு புள் ளுடையானே கோல கனிவாய் பெருமானே
செடியார் வினைகள் தீர் மருந்தே திரு வேம்கடத்து எம்பெருமானே 
நொடியார் பொழுதும் உன பாதம் காணா நோலாது ஆற்றேனே — 6-10-7-

சரீரம்   விழும் வரை காத்து இருக்க வேண்டுமே – -தனி சிறையில் விழ புகுந்து பிராட்டி காத்து இருந்தாளே–
நான் தான் முதல்-நமக்கும் பூவின்  மிசை நங்கைக்கும் இன்பனே -தம்மை முதலில் சொல்லி கொள்கிறார் —
கடி மலர் பாவைக்கும் சாம்யம் ஷட் விதம் -அடியேன் -மேவி அமர்கின்ற அமுது-அரசை அவதாரம்–
அநந்ய பிரயோஜனாராக அவன் இடம் போவதே –இமையவர்கள் அமிர்தம் வேற -இருக்க வைக்க என் அமுதம்
என்னை கூட்டி கொண்டு அவன் இடம் நிறுத்த நித்யர் போல–செடியார் வினைகள் -பாபம் மூலம் சேர்ந்த அசத் கர்மம் –
துக்கம் போக்குகிறான்–மருந்தும் அவனே விருந்தும் அவனே –மருந்தும் பொருளும் அமுதமும் தானே —
திரு மலை மேல் தேக்கி வைத்த அமுதம் சாய் கரகத்தில்  உள்ள அமுதம் –ஒரு நொடி கூட -பிரியாமல்-
நோற்று நோற்று கதறுவார்கள் சாதன நிஷ்டர்கள் -நான் நோற்க வில்லை இருந்தும் ஆற்றேன் —

நோலாது ஆற்றேன் உன பாதம் காணா வென்று நுண் உணர்வின்
நீலார் கண்டத்து அம்மானும் நிறை நான் முகனும் இந்திரனும்
சேலேய் கண்ணார் பலர் சூழ விரும்பும் திருவேம்கடத்தானே
மாலாய் மயக்கி அடியேன் பால் வந்தாய் போலே வாராயே 6-10-8-

பிரமாதி தேவர்களும் சாதனம் பண்ணியும் ஒன்றும் பண்ண வில்லை என்பார் /நான் ஒன்றும் நோற்றாமல் அதை சொல்லுவேன்–
ருத்ரன் பிரம  இந்த்ரன்-மூவரும் -சொல்லி –வேதம் போல் ச பிரம ச..சத்வ குணம் -பயம் வந்த பொழுது மனைவிகள் கூட்டி
கொண்டு சேலே கன்னியர் உடன் வந்து திருவடிகளில் விழுவார்கள் —மாலாய் மயங்கி- நான் மயங்கி தெரிந்து கொள்ளும் படி/
கிருஷ்ண குண சேஷ்டிதங்கள் காட்டி கொடுக்க வேண்டும் மாலாய் பிறந்த நம்பி ஏலா பொய்கள் உரைப்பானை

வந்தாய் போலே வாராதே வாராதே போல் வருவானே
சென் தாமரை கண் செம் கனி வாய் நால் தோள் அமுதே  எனது உயிரே
சிந்தா மணிகள் பகர் அல்லை பகல் செய் திரு வேம்கடத்தானே
அந்தோ அடியேன் உன பாதம் அகலகில்லேன் இறையுமே 6-10-9

வரேன் சொல்லி விட்டு வர மாட்டான் /ஆங்கே ஒருத்தி தன பால் மனம் வைத்து –அவளுக்கும் மெய்யன் இல்லை–
வந்தாய் போலே வாராதே– வாராதே போலே வருவானை– வடிவு அழகு காட்டுவான் திரு கண்கள் முதலில் தூது செய் கண்கள் 
செம் கனி அந்த புஷ்பமே காய்த்து  பழுத்த கனி-மாசுச சொல்வான் –தோளை காட்டி என் உயிர் உன்னது எழுதி கொண்டவனே ..-
இரவு பகல் வாசி இன்றி -நித்ய மண்டலம் ஆக்குகிறதாம் இதையே சிந்தா மணிகள் –போக்கியம் துடிப்பு சக்தி ஆர்த்தி ஒன்றும் குறை இல்லை-
அடியேன் உன்ன பாதம் சுடர் மிக்கு இருக்கிற –அருள் கொடுத்து கொள்ள  வேண்டும் ..

அகலகில்லேன் இறையும் என்று அலர் மேல் மங்கை உறை மார்பா
நிகரில் புகழாய் உலகம் மூன்று உடையாய் என்னை ஆள்வானே
நிகரில் அமரர் முனிக் கணங்கள் விரும்பும் திரு வேம்கடத்தானே
புகல் ஓன்று இல்லா அடியேன் உன் அடி கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே 6-10-10

ஸ்வாமி சரணா கதி அடைந்த பின் ஸ்ரீ ரெங்கத்தில் துவயம் அனுசந்தித்து கொண்டு அர்த்தம் அனுசந்தித்து
ஸ்ரீ ரெங்கம் உறைய அருளினாரே –நித்ய யோகம்சேர்க்கை மத்து சொல்லும் –இறையும் அகல கில்லேன் —
வெள்ளி கிழமை திரு மஞ்சனம்–பிரிவு ஆற்றாமைக்கு நாச்சியார் திரு மொழி அனுசந்தித்து இருக்க நியமித்தார் ஸ்வாமி ராமானுஜர்–
விஷய வைலஷன்யத்தால்-காதல் கொண்டு அருளுகிறார்–காகாசுரன் தப்பித்தான் இவள் சந்நிதியால் —
ராவணன் தொலைந்தான் -அவள் அசந்நிதியால் –இறையும் அகலகில்லேன் என்று தன் பெருமை சொல்ல வில்லை
அவன் பெருமை சொல்கிறாள் –அவன் மார்பை விட்டு பிரியல் அன்றோ அ ஷரத்தில் -அ காரத்தில் – நின்று பிரிவது .. 
பகவதீம் நித்ய அனபாயிநீம் -சரணா கதி உண்மை படுத்த கால நியமனம் இல்லையேஸ்ரீ நிவாசன் –
அலர் மேல் மங்கை உறை உறை மார்ப –ஸ்ரிம் பிடச்ய-ரிக் வேதம்–இது வரை ஸ்ரீமத் –இனி நாராயண சப்த அர்த்தம்–
புருஷ காரம்-அவனை நம்மை இருவரையும் புருஷன் ஆக்கிகிறாள்—நிகரில் புகழாய்–

நிகரில் புகழாய் — உலகம் மூன்று உடையாய்–என்னை ஆள்வானே–..நிகரில் அமரர் முனி கணங்கள் …திரு வேம்கடத்தானே — 
நான்கு குணங்களையும் — வாட்ச்லய ஸ்வாமித்வம் சௌசீல்யம் சௌலப்யம் –புருஷ கார பூதை -நம்மை அவன் நோக்கி
நடக்க வைத்து அவனை நீண்ட கைகளால் கொடுக்க வைத்து –மூன்று இடத்திலும் தனி  கோவில் நாச்சியார் —
திரு மார்பு நாச்சியார் -உபய நாச்சியார்கள்–நம் பெருமாள் மட்டும் நின்று -கண்ணால் களித்து உபய நாச்சிமார்கள்
கருடன் அமர்ந்து ஆதி சேஷனும் பெரிய பெருமாளும் கிடந்தது –வடக்கு வாசலில் ஸ்ரீ ரெங்க நாச்சியாரும் அமர்ந்து —
குற்றம் ஓன்று இல்லாத நம்மை– குறை-அடிப்படை  ஒன்றும் இல்லா கோவிந்தா –குற்ற இயல் சட்டம் தான் சொல்வார்– 
உம் குணம் பாரும் குற்றம் பார்க்காதீர் –நீர் பூத்த நெருப்பு போல் ச்வாதந்த்ரயத்தில் கிடக்கும் –இவள் கிளறி விட வேண்டும் —
ச்வாதந்த்ர்யம் தலை சாய்க்க கல்யாண குணங்கள் தலை எடுக்க இவள் வேண்டுமே –இவள் மன்றாடினாலும் அவன் விட மாட்டான் –
நிகரில் புகழாய்–தன் அடியார் அது செய்யார் செய்தாலும் நன்றே செய்தார்–தாமரையாள் ஆகிலும் சீதை குலைக்குமேல்–
மாதர் மைதிலி –லகுதர ராமஸ்ய கோஷ்ட்டி –அசைத்து பார்க்கிறாள்- சேர்த்து வைக்க இவள் மன்றாடி —
அப்புறம் இவள் மன்றாடிலும் விட மாட்டான் தூண் அசைத்து பார்ப்பாள் –நிகரில் புகழாய் தொட்டாரை தொட்டவன் உபதேசித்தவன்
திரு வடிக்கு -நம்மை சேர்க்க கேட்க்க வேண்டுமோ–பிளவங்கமே -குரங்கே -என்றாள்–இஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்தால் தானே ரட்ஷிக்க தெரியும் —
சீதா ராமரை அறியீர் ..யார் தான் குடவாளி இல்லை என்னை பிரிந்தானே அக்நி சாட்சியாக பிரியேன் —
என் கணவன் குற்றவாளி என்று உம் இடம் சொல்வதே என் குற்றம் –இருவரையும் திருத்துவாள் உபதேசத்தால் —
உபதேசத்தால் திருந்தா விடில் அருளாலே நம்மையும் அழகாலும் அவனை–அல்லி மலர் பாவை போக   மயக்குகள்-
ஓடம் ஏற்றி கூலி கொள்வாரை போலே –வாத்சல்யம்  காட்டினார் நிகரில் புகழாய் என்று –ஸ்வாமித்வம் -உலகம் மூன்று  உடையாய்–
சௌசீல்யம் -என்னை ஆள்வானே –தாழ்ந்தவன் என்று இன்றி -ஏழை எதலன் கீழ் மகன் என்னாது —
நிகரில் அமரர் முனிவர்–திரு வேம்கடத்தான்-சௌலப்யம் சுலபன் எளியவன் –பற்ற ஆஸ்ரித சௌகர்ய ஆபாத கல்யாண குணங்கள் —
உன் அடி கீழ் சரணவ்-லோக விக்ராந்த சரணவ்–உலகம் அளந்த பொன் அடியே உன் பொற்றாமரை அடியே
நாகணை மிசை நம்பிரான் சரணே சரணம் –எங்கும் திருவடி தான் –சரணம் =அமர்ந்து பிர பதயே-பற்றுகிறேன் –
மனசால் – =புகுந்தேனே –எங்கும் போக வேண்டாம் -அமர்ந்தாள் போதும் -மார்கண்டேயனும் கரியே-
நக்க பிரானும் உய்ய கொண்டது –மானச -அனுசந்தானமே- பிரார்த்தனா  மதி -சரணா கதி –/புகல் ஒன்றும் இல்லா  அடியேன் –
ஆகிஞ்சன்யம் அனந்யகதித்வம் அடியேன் சொரூப ஞானம் கொண்டவன்–
அதிகாரி சொரூபம் வியக்தம் ஆக்கி காட்டுகிறார் ஆழ்வார் துவயத்தில் இல்லை

அடிக்கீழ்  அமர்ந்து புகுந்து அடியீர் வாழ்மின் என்று அருள் கொடுக்கும்
படிக்கேழ்   இல்லா பெருமானை பழன குருகூர் சடகோபன்
முடிப்பான் சொன்ன ஆயிரத்து திரு வேம்கடத்துக்கு இவை பத்தும்
பிடித்தார் பிடித்தார் வீற்று இருந்து பெரிய வானுள் நிலாவுவரே 6-10-11-

அடியீர் வாழ்மின் -பெருமாள் வார்த்தை அருள் கொடுக்கும் மாசுச-சோகம் விடு  விட ஏற்றம் இங்கு —
ஆனந்தம் படு என்கிறார் திரு வேம்கடத்தான் வாழ்க்கை இங்கு –படி கேள் நிகர் வேற யாரும் இல்லை என்று இருக்கும்/
பழன குருகூர் நீர் நில வளம் கொண்ட முடிப்பான் சம்சாரம் முடிக்க அருளினார் -ஆழ்வார் பிறந்து நாம் பிறக்க வேண்டாம்
பல நீ காட்டி படுப்பாயோ நெறி காட்டி நீக்குதியேல்–அன்று சரண் பண்ணினார் –
ஆழ்வார் அடியார் அடியார்  பற்றினால் -வீற்று இருக்கலாம் சாம்யா பத்தி மோட்ஷம் கிட்டும் நிலவுகிறான் அங்கேயே இருந்து நித்ய அனுபவம்

———————————-

இவனே ஸ்ரீ சக்கரவர்த்தி திருமகன்
ஆவா  என்னாது உலகத்தை அலைக்கும் அசுரர் வாழ் நாள் மேல் தீ வாய் வாளி மழை பொழிந்த சிலையா திரு மா மகள் கேள்வா
தேவா சுரர்கள் முனிக் கணங்கள் விரும்பும் திரு வேம்கடத்தானே பூவார் கழல்கள் அரு வினையேன் பொருந்துமாறு புணராயே–6-10-4-

புணரா நின்ற மரம் எழ அன்று எய்த ஒரு வில் வலவாவோ புணரேய்  நின்ற மரம் இரண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ
திணரார்  மேகம் என களிறு சேரும் திருவேம்கடத்தானே திணரார் சார்ங்கம் உன பாதம் சேர்வது அடியேன் என்னாளே 6-10-5-

இவனே ஸ்ரீ கண்ணபிரான்
புணரா நின்ற மரம் எழ அன்று எய்த ஒரு வில் வலவாவோ புணரேய்  நின்ற மரம் இரண்டின் நடுவே போன முதல்வாவோ
திணரார்  மேகம் என களிறு சேரும் திருவேம்கடத்தானே திணரார் சார்ங்கம் உன பாதம் சேர்வது அடியேன் என்னாளே 6-10-5-

ஸ்ரீ உலகு அளந்த உத்தமனே இவன்
என்னாளே நாம் மண் அளந்த இணை தாமரைகள் காண்பதற்கு என்று எந்நாளும் நின்று இமையோர்கள் ஏத்தி இறைஞ்சி இனம் இனமாய்
மெய் நா மனத்தால் வழிபாடு செய்யும் திருவேம்கடத்தானே மெய் நான் எய்தி என்னாள் உன் அடிக் கண் அடியேன் மேவுவதே 6-10-6

———————————

ஸ்ரீ பொய்கையார் -10..
ஸ்ரீ பூதத்தார் -. 11..
ஸ்ரீ பேயார்- 19..
ஸ்ரீ திருமழிசைப் பிரான் 16–
ஸ்ரீ நம்மாழ்வார் -48 –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் -7–
ஸ்ரீ ஆண்டாள் -16—
ஸ்ரீ குலசேகரப் பெருமாள் – 11–
ஸ்ரீ திருப்பாணாழ்வார் 2–
ஸ்ரீ திருமங்கையாழ்வார் -66 –

76- 106-ஸ்ரீ ராமானுச நூற்று அந்தாதி –ஸ்ரீ அமுதனார் சாவித்திரி காயத்ரி  மந்த்ரம் போல் இவை
ஆக மொத்தம் -206 பாசுரங்கள் –வியாக்யானம்  படி உண்டான பாசுரங்கள் சேர்த்து சேர்த்து –

நின்ற வண்  கீர்த்தி நீள் புனலும் -வேம்கட பொன் குன்றம் எம்பெருமான் பொன் மலை மேல் ஏதேனும் ஆவேனே —
உன் தனக்கு எத்தனை இன்பம் தரும் — திரு அனந்தாழ்வான் போல் கைங்கர்யம் பண்ணி ஆனந்தம் அடைந்தது போல் உம் திருவடி எனது அருள வேண்டும்

இருப்பிடம் வைகுந்தம்  வேம்கடம் –மால் இரும் சோலை என்னும் போருப்பிடம் மாயனுக்கு முன்பு–அவை தன்னோடும் -கிளப்பி வந்து இருப்பிடம்
ராமானுசன் மனத்து -இன்று அவர் அனைவரையும் கொட்டி என் உள்ளம் வந்தார் தனக்கு இன்பம் பெற தான்–

37-நாள்களாக ஒரு வருஷமாக- 80 மணி நேரமாக அருளிய ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திரு வடிகளே சரணம்.

———————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.