Archive for the ‘திரு மாலை’ Category

திரு மாலை-30 -மனத்திலோர் தூய்மை இல்லை–பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 8, 2013

பிரசித்தமான கர்மாத்யுபாயங்கள் இல்லை
ஸ்திரீ சூத்திர அதிகாரமான த்யான சங்கீர்த்த நாதிகளும் இல்லை –
அணில்களுக்கும் உண்டான பாவ சுத்தியும் இல்லை –
ஆனை இடர்பட்ட போது நினைத்த நினைவும் இல்லை –
புண்ய தேச வாசத்தால் வரும் நன்மையையும் இல்லை –
என்றார் -கீழ் அஞ்சு பாட்டாலே –
இந் நன்மைகள் ஒன்றும் இல்லை யாகிலும் உம்முடைய பக்கல் தீமைகள் இல்லை யாகில்
உம்மால் வரும் இழவு இல்லாமையாலே உம்மை அங்கீ கரித்து உம்முடைய கார்யங்களும் செய்கிறோம்
அது இருந்த படி என் என்று பெரிய பெருமாள் கேட்டு அருள –
நன்மைகள் ஒன்றும் இல்லாதோபாதி
தீமைகள் எனக்கு இல்லாதது இல்லை -என்கிறார் மேல் அஞ்சு பாட்டாலே –
அதில் -இப்பாட்டில் –
ஆனுகூல்யா பாவத்தை அனுபாஷித்துக் கொண்டு
தம்முடைய பரச்ம்ர்த்த்ய சஹத்வம் ஆகிற
அநாத்ம குணத்தைப் பேசுகிறார் –

—————————————————————————————————————————————————————–

மனத்திலோர் தூய்மை இல்லை வாயிலோர் இன் சொல் இல்லை
சினத்தினால் செற்றம் நோக்கித் தீ விளி விளிவன் வாளா
புனத் துழாய் மாலையானே பொன்னி சூழ் திருவரங்கா
எனக்கு இனிக் கதி என் சொல்லாய் என்னை ஆளுடைய கோவே

———————————————————————————————————————————————————————

மனத்திலோர் தூய்மை இல்லை-
மனஸா து விசுத்தேன-என்றும்
யேது ஜ்ஞான விசுத்த சேதச -என்றும்
மன சுத்தியைப் பேற்றுக்கு பரிகாரமாக சொல்லக் கடவது இ றே
அந்த சுத்தி எனக்கு இல்லை -என்கிறார் –
ஓர் தூய்மை என்றது -காம குரோத லோப த்வேஷாதிகளிலே ஓன்று குறைந்து அதில் சுத்தனாகப் பெற்றிலேன் –
ஷம்காதாசித்மாக இல்லையாகவும் பெற்றிலேன் –

வாயிலோர் இன் சொல் இல்லை-
மனஸ் சுத்தி இல்லையானாலும் வாயில் பிரிய வசனங்கள் தான் உண்டோ -எண்ணில்
அதுவும் இல்லை -என்கிறார் –
ஓர் இன் சொல் ஆவது –
இதற்கு முன்பு ஒருவரை குளிர -என் -என்று அறியேன் –
குளிர என்றார் திறத்திலும் அனுகூலமாக ஒரு மாற்றமும்
சொல்லியும் அறியேன் –
நெடுஞ்சொல்லால் மறுத்த நீசனேன் -என்கிறபடியே
அபிமத விஷயங்களை
உகக்கும் போது ச்ரவணமாய்த்து இருப்பது –
ஆக
இவ்விரண்டு பதத்தாலும்
கீழ் அஞ்சு பாட்டாலும் சொன்னவற்றை அனுபாஷித்தார் யாய்த்து –
சினத்தினால் செற்றம் நோக்கித் –
இவை இல்லாமையே அன்றிக்கே
பர ச்ம்ர்த்தி கண்ட நிர்நிபந்தனமாக
இவர்களுக்கு அனர்த்தங்களையே தேடா நிற்பன் –
நெஞ்சில் கோபத்தால் தோற்றப் பாரா நிற்பன்
செற்றம் என்றும்
சினம் என்றும்
கோபம்
மிக்க கோபத்தாலே ஓர் ஆளும் ஓர் நோக்கும் நேராக வைத்துப் பார்ப்பது –

தீ விளி விளிவன் –
நோக்கேறியே வாய் விட்டால் கெட்டார்க்கு நெருப்பை வழி
யட்டினாப் போலேயாய்
குடிபறியுமாக வாய்த்து வாய் விடுவது –

வாளா-
இது எல்லாம் செய்கிறது தான் ஒரு காலைக்கு வெற்றி பெறப் பார்க்கவோ எண்ணில்
இது தானே பிரயோஜனமாக இருப்பன் –
பிரயோஜனத்துக்கு பிரயோஜனம் வேண்டா வி றே –
சாத்விகர் பர பிரயோஜனத்தை பிரயோஜனமாக நினைத்து இருக்குமா போலே
பர அனர்த்தத்தையே பிரயோஜனமாக நினைத்து இருப்பன் –

உம்முடைய படி இதுவாகில் நம்மை நிர்பந்திக்கிறது என் என்ன –
புனத் துழாய் மாலையானே-
நம் தண்மை பார்த்து அகல ஒண்ணாத படி
அபேஷா மாத்ரமே ஹேதுவாக நடக்கக் கடவோம் என்று
ரஷண தர்மத்திலே தீஷித்து தனி மாலை இட்டு அன்றோ
தேவரீர் இருக்கிற பிராப்தியாலும் -போக்யதையாலும்
என்னால் உன்னை விடப் போமோ –
தன்னிலத்திலே போலே திரு மார்பிலே செவ்வி பெறும்படியான திருத் துழாய் மாலையை உடையவனே –

பொன்னி சூழ் திருவரங்கா-
ரஷகனாய்

தூர இராதே சந்நிஹிதனாயும்பெற்றேன்
எத்தனையேனும் தண்ணியருக்கும் ஆஸ்ரயிக்கும் படி அன்றோ தேவரீர்
கோயிலில் வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறது –
திருத் துழாய் மாலைக்கு புற மாலை போலே யாய்த்து
திருப் பொன்னி யோட்டை சேர்ந்து இருக்கிறபடி –

எனக்கு –
கீழ் தண்மையை உபபாதித்தார் இ றே –
இப்படி தோஷ பிரசுரனான எனக்கு –

இனிக் –
என் தோஷத்தை அனுசந்தித்து
நான் எனக்கு ரஷகனாகை தவிர்ந்து
தேவரீர் பக்கலிலே நயச்த பரனான பின்பு

கதி என் சொல்லாய் –
போக்கடி சொல்லாய் –
போக்கடிக்க சூழ்ந்து கொண்டு வைத்து -அவனைச் சொல்லாய் -என்னும்படி இ றே
பிராப்தியிலும் இருப்பது –

நீர் போக்கடி சொல் என்ற போதாக
நமக்குச் சொல்ல வேண்டுகிறது என் என்ன –
என்னை ஆளுடைய கோவே-
இத்தலையில் சேஷத்வமும்
அத்தலையில் சேஷித்வமும்
வ்யவஸ்திதமாய் அன்றோ இருப்பது –
வேறு இதுக்குக் கடவார் ஆர் –
இது யாருடைய வஸ்துவாய் நோவு படுகிறது –

—————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு மாலை-29 -ஊரிலேன் காணி இல்லை -பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 7, 2013

ஆனை இடர் பட்ட போது அது தனக்கு உதவுகைக்காக நினைத்த நினைவு
உமக்கு இல்லையாகில்
ஸ்ரீ சாளக்ராமம் ஸ்ரீ அயோதியை கோயில் முதலாக
நாம் உகந்த நிலங்களிலே ஒருவனுக்கு ஜன்மாதிகள் உண்டானால்
அவனை நமக்கு ரஷித்தே தீர வேணும்
அங்கனே இருப்பன சில உண்டோ -வென்ன –
அவையும் எனக்கு இல்லை -என்கிறார்-

—————————————————————————————————————————————————————-

ஊரிலேன் காணி இல்லை உறவு மற்று ஒருவர் இல்லை
பாரில் நின் பாத மூலம் பற்றிலேன் பரம மூர்த்தி
கார் ஒளி வண்ணனே கண்ணனே கதறுகின்றேன்
ஆருளர் களைகண் அம்மா அரங்க மா நகர் உளானே –

—————————————————————————————————————————————————————-

ஊரிலேன்-
இங்கு ஊர் -என்று இவர் நினைக்கிறது
சதா பகவத் சந்நிதி உண்டான
ஸ்ரீ சாளக்ராமம் -என்ன
அவதார ஸ்தலமான திரு அயோத்யாதிகள் -என்ன
கோயில் முதலான திருப்பதிகள் என்ன –
இவற்றை யாய்த்து –
ஊர் -என்கிற சாமான்ய வாசி சப்தம் இவ் விசேஷங்களைக் காட்டுமோ -வென்னில் –
சேதனரில் ஒரு குறிச்சியில் பிறவாதார் இல்லை இ றே-

அவை தான் அத்ர்ஷ்ட ஹேதுவுக்கு ஹேது என்கைக்கு ஒரு பிரமாணமும் இல்லையே
இங்கு உபாய சூன்யத்தை சொல்லிப் போகிற பிரகரணத்தோடு சேர வேண்டுகையாலே
இச் சப்தம் இவ் விசெஷங்களையே சொல்லிற்றாகக் கடவது –
நாம் அபிமானித்து இருந்த எல்லைக்குள்ளே பிறந்தான் என்று தேவரீருக்கு
பற்றாசு பிடிக்கலாவதொரு தேசத்திலே பிறக்கப் பெற்றிலேன் –
தேச வாச மாத்திரமே ஆத்ம உத்தாரகம் என்கைக்கு பிரமாணம் எது என்னில்
தேசோயம் சர்வ காமதுக் -என்றும்
பவத் விஷய வாசின -என்றும் –
திர்யயோ நிகதாச்சாபி சர்வே ராம மனுவ்ரதா -என்றும் சொல்லக் கடவது இறே-

காணி இல்லை –
அப்படி அத்தேசங்களில் ஜன்மம் இல்லை யாகில்
ஏதேனும் ஒரு உபாதியாலே அவ்வவோ இடங்களிலே ஷேத்திர ஸ்பர்சம் உண்டாகக் கூடும்
அது உண்டோ என்னில் -அதுவும் இல்லை -என்கிறார் –
அதாவது
தேஹ யாத்ரா செஷமாக திருப் பல்லாண்டு பாடுதல் முதலான நிமித்தங்களிலே அன்வயித்தல்
திரு நந்தவனம் -என்றால் போலே சில உண்டாதல்
தானத்தாலும் விலையாலும் உண்டாய் அவ் ஊரில் சென்று
காணி யாள வேண்டும்படி யான ஸ்பர்சம் உண்டாய் இருக்கை –

அவை ஒன்றும் இல்லையாகில்
இவ் ஊரில் உள்ளாரோடு ஒரு கொள் கொடையாய் வரும் சம்பந்தம் ஆதல்
மந்திர சம்பந்தம் ஆதல் உண்டோ என்னில் –
உறவு இல்லை -மற்று ஒருவர் இல்லை –
இவை இன்றிக்கே ஒழிந்தால் கண் பழகி இருப்பார் ஒரு பந்துக்கள் உண்டோ -வென்னில்
அதுவும் இல்லை என்கிறார் –
ஆனால் உமக்கு வாஸம் எங்கே -என்ன
பாரில் –
ஒரு பற்றாசு பெறா விடில் தரிக்க ஒண்ணாத படி
அநந்த கிலேச பாஜனமான -பூமியிலே வாஸம் –

கலங்கா பெரு நகரில் இருக்கிறேனோ -நிர்ப்பரனாய் இருக்கைக்கு
ஒருவர் கூறை ஒருவர் உடுக்கிற பய ஸ்தானத்திலே அன்றோ
எனக்கு வாஸம் -ஆகையால்
நின் பாத மூலம் பற்றிலேன் –
சர்வ பிரகாரத்தாலும் புகல் அற்றார்க்கு புகலான உன் திருவடிகளில்

எனக்கு ஓர் அந்வயம் இல்லை .
தமேவம் சரணம் கத -என்று ப்ரஹ்மாஸ்த்ரத்துக்கு இலக்கான காகத்துக்கு கூட
புகலிடமாக இ றே தேவரீர் திருவடிகள் இருப்பது –

ஆக
பின்னை ஒரு வழியாலும் உமக்கு ஒரு நன்மை இல்லை யாகில்
பின்னை இழக்கும் அத்தனை அன்றோ என்ன –
பரம மூர்த்தி –
ஸ்வகதமாக ஒரு உஜ்ஜீவன உபாயம் இல்லை என்றேன் அத்தனை போக்கி -உன்பக்கலிலும் இல்லையோ –
சர்வாதிகனாய் பரம சேஷியாய் இருக்குமவன் அல்லையோ –
சேஷத்வ பிரதி சம்பந்தியாய் இ றே சேஷித்வம் இருப்பது –
இவன் ஸ்வத் த்ரோஹம் -என்று பிரமித்த அன்றும்
இவன் பிரதிபத்தி ஒழிய ஸ்வரூபத்தை மாறாட ஒண்ணாதே –

ஸ்வரூபத்தை அழிக்க ஒண்ணாது ஆகில்
ஸ்வரூப அனுரூபமான சித்திக்கு வழி என் என்ன –
கார் ஒளி வண்ணனே –
முதல் அடியிலே ருசி ஜனகமாய்
ருசி பிறந்தார்க்கு உபாயமுமாய் அன்றோ உன் வடிவு அழகு இருப்பது –

கண்ணனே
வடிவு அழகு உண்டாலும் உத்துங்க தத்வம் அன்றோ
என்ன ஒண்ணாத படி -சௌலப்யாதி குண யுக்தன் அல்லையோ –

பரம சேஷியாய் –
விலஷண விக்ரஹோபேதனாய்
சௌலப்யாதி குண யுக்தனாய்
இருக்கிற நீ இருக்க -எனக்கு இழக்க வேணுமோ
வகுத்த சேஷியாவது-சேஷித்வ சம்பந்தம் இல்லை யாகிலும்
விட ஒண்ணாத வடிவு அழகை உடையவனாவது –
இவை இரண்டும் இல்லை யாகிலும் விட ஒண்ணாத நீர்மையை உடையனாவது
இப்படிப் பட்ட தேவரீர் உள்ளீராய் இருக்க -எனக்கு ஓர் இழவு உண்டோ

கதறுகின்றேன் –
தேவரீர் உடைய இந்த வை லஷண்யங்களை அனுசந்தித்து
சாதநானுஷ்டானம் பண்ணி பலம் தாழ்த்தாரைப் போலே
கூப்பிடா நின்றேன் –

ஆர் உளர் களை கண் –
நான் இப்படி கூப்பிடா நிற்க -தேவரீர் ஆறி இருக்கிறது
தேவரீரை ஒழிய வேறு யார் ரஷகராக –
நான் எனக்கு ரஷகன் ஆகவோ –
என் அளவும் புகுர நில்லாத பிறர் எனக்கு ரஷகர் ஆகவோ –

அம்மா –
உடைமை நசித்தால் இழவு உடையவனது அன்றோ –

அரங்க மா நகர் உளானே –
உடையவன் ஆனாலும் சந்நிஹிதன் அல்லன் என்று தான் ஆறி இருக்கிறேனோ
சம்சாரத்தில் நன்மை பெற வேணும் என்று கூப்பிடுவாரும் உண்டாக கூடுமோ
என்னும் நப்பாசையாலே அன்றோ
கோயிலிலே வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறது –

—————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு மாலை-28-உம்பரால் அறியலாகா –பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 7, 2013

அணில்கள் திர்யகாக வைத்து நமக்கு கிஞ்சித் கரிக்க உத்யோகித்த பாவ சுத்தி
உமக்கு இல்லை யாகில்
ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வான் பொய்கையிலே புக்கு இடர் பட்டு நாம் சென்று தனக்கு உதவ கடவதாக
நினைத்ததொரு நினைவு உண்டு
அது தானும் உமக்கு உண்டோ -வென்ன
அதுவும் இல்லை -என்கிறார் – –

—————————————————————————————————————————————————————————

உம்பரால் அறியலாகா யொளி உளார் ஆனைக்காகிச்
செம் புலால் உண்டு வாழும் முதலை மேல் சீறி வந்தார்
நம்பர மாயதுண்டே நாய்களோம் சிறுமை யோரா
எம்பிராற்கு ஆட் செய்யாதே என் செய்வான் தோன்றினேனே

————————————————————————————————————————————————————————-

ப்ரஹ்மாதிகளால் அறிய ஒண்ணாத ஒளி உண்டு -ஸ்ரீ வை குண்டம்
அத்தை வாசஸ் ஸ்தானமாக வுடையவர் –
அதயதத பரோதிவோ ஜ்யோதிர்த் தீப்யதே -என்றும்
அத்யர்க்கா நலதீப்தம் தத் ஸ்தானம் விஷ்ணோர் மகாத்மான -என்றும் -சொல்லக் கடவது இ றே
ஜ்ஞானாதிகர் ஆனாலும்-ஈச்வரோஹம் -என்று இருப்பார்க்கு பரம பதம் நிலம் அன்றே
பிராபிக்கை முடியாமையே யன்று
அறியவும் முடியாது என்கை –
யன் ந தேவா ந முனயோ ந சாஹம் ந ச சங்கர ஜா நந்தி பரமே சச்யே தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் –
கலங்கா பெரு நகரத்திலே நித்ய சூரிகளை அனுபவித்து இருக்கிறவர் கிடீர்
சம்சாரத்தில் ஆர்த்த ரஷணத்துக்காக வந்தார் –

ஆனைக்காகி –
இப்படி கரை புரண்ட மேன்மை உடையவன்
தான் பதறி வந்து கார்யம் செய்தது
ஒரு பிராட்டி திரு வனந்த ஆழ்வான் போல்வாருக்கோ என்னில்
ஒரு திர்யக்குக்காக கிடீர்
இடர்பட்ட அதின் அளவேது -உதவினவன் அளவேது என்கிறார்
ஆஸ்ரிதர் ஒரு தலை யானால் -தன மேன்மை பார்த்தல் -அவர்கள் உடைய சிறுமை பார்த்தல்
செய்யுமவன் அன்றிக்கே –
அவர்கள் பக்கல் பார்ப்பது அத்தலையில் ஆபத்தும் தன தலையில் சம்பந்தமுமே யாய்த்து
ஆஸ்ரிதர் சிறுமை பார்த்து ஒழிந்தால் தன சீற்றத்துக்கு நேர் நிற்க வல்லது ஓன்று உண்டோ –

சீறி வந்தது யார் மேலே என்னில் –
செம் புலால் உண்டு வாழும் முதலை மேல்
தன்னிலும் ஷூத்ரமாய் இருப்பதொரு நீர் புழுவை பஷ்யமாகக் கொண்டு –
அத்தாலே -வீற்று இருந்து ஏழு உலகும் தனிக்கோல் செல்ல இருப்பாரைப் போலே
பூர்ணம் மன்யமானமாய் இருப்பதொரு நீர்ப் புழுவை இலக்காகக் கொண்டு கிடீர் வந்தது –
பராவரேசம் சரணம் வர்ஜத்வ ம சூரார்த்தனம் -என்கிறபடியே
ப்ரஹ்மாதிகள் போக்கற்று சரணம் புக
ஹிரண்ய ராவணாதிகளை அழியச் செய்தவர் கிடீர்
ஒரு சூத்திர பதார்த்தத்தை இலக்காக அரை குலைய தலை குலைய வந்தார் –
குரோதமாஹா யந்தீவ்ரம் -என்றும்
அதாரமோ மகா தேஜோ -இத்யாதிப் படியே
ஆஸ்ரயத்தில் இல்லாத ஒன்றை ஏறிட்டுக் கொண்டு யாய்த்து வந்தது –
தம்மளவில் -நித்ய பிரசன்னாத்மாவாய் இருப்பவர் –
ஆஸ்ரித பரிபவத்தில் வந்தால் –
கோபச்ய வசமே பிவான் -என்கிறபடி
குரோதம் இட்ட வழக்கே இருப்பார்
கொடியவை விலங்கின் உயிர் மலங்கக் கொண்ட சீற்றம் ஓன்று உண்டு -என்று
ஆஸ்ரிதர் தங்களுக்கு தஞ்சமாக நினைத்து இருப்பது இது ஓன்று இ றே -இது

வந்தார் –
இருந்த இடத்திலே இருந்து சங்கல்ப்பத்தாலே செய்யலாவது இருக்க
மடுவின் கரையிலே அரை குலையத் தலை குலைய வந்தார் ஆய்த்து –
ஜகத் உபசம்ஹாரம் ஆகில் இ றே சங்கல்ப்பத்தால் செய்யலாவது –
ஆஸ்ரிதர் விரோதிகளை அழியச் செய்யும் இடத்து கை தொடாராய்ச் செய்யாத வன்று சீற்றம் மாற மாட்டாது
அற்றை வரவு தமக்கு உதவினால் போலே இருக்கிறது யாய்த்து இவர்க்கு
முதலையின் வாயில் அகப்பட்டார் தாம் ஒன்றே என்று தோற்றும்படியாக
கொடியவாய் விலங்கு -என்றார் இ றே ஒருவர் –
ஆஸ்ரிதர் ஒருவருக்கு உதவினது தம் தாமுக்கு என்று இராத அன்று
நமக்கு பகவத் சம்பந்தம் இல்லை என்று இருக்கவாய்த்து அடுப்பது –

நம்பர மாயதுண்டே-
இப்படி ஆஸ்ரித விஷயத்தில் பஷபாதியாய் –
ரஷிக்குமவன் ஆனபின்பு
நம்முடைய ரஷணத்தில் நமக்கு ஒரு பரம் உண்டோ –
தன் மேன்மை பார்த்தல் -நம்முடைய சிறுமை பார்த்தல்
நம்முடைய பாபத்தின் கனத்தாலே சீறி
சில நாள் அனுபவித்தால் -பின் செய்கிறோம் என்று ஆரி இருக்குமவன் ஆதலாய்
நம் கார்யத்துக்கு நாம் கடவோம் ஆகிறோமோ –

நாய்களோம் –
அவ்வானை சனகாதிகள் உடைய ஸ்தானத்திலே யாம்படி இ றே -நம்முடைய தன்மை –
திறந்த வாசல் எல்லாம் நுழைந்தாலும் நம்மைக் கொள்வார் இல்லாத புகல் அறுதியை உடையோமாய்
வளர்தவனுக்கு தொட்டால் குளிக்க வேண்டும்படியான தண்மையை உடைய பதார்த்தம் –

சிறுமை யோரா எம்பிராற்கு –
எத்தைனையேனும் தண்ணியோம் ஆனாலும்
தண்மை பார்க்க கண் இல்லாதவர்க்கு –
தோஷ தர்சனத்தில் அவிஞ்ஞாதாவாய்
குண தர்சனத்தில் -சஹாஸ்ராம்ச பரராய் இருப்பார் –
யஸ் சர்வஞ்ஞஸ் சர்வ வித் -என்று
ஓதப்படுகின்றவனுக்கு அவிஞ்ஞார்த்தம் ஆவது
இத்தலையில் தோஷம் கண்டு பொறுத்து அபகரித்தானாய் இராது ஒழிகை-
எம்பிராற்கு -ஆட் செய்யாதே
தோஷம் பாராதே ஆபத்தே ஹேதுவாக ரஷிக்கிறது
வகுத்த விஷயம் ஆகையாலே -வகுத்த சேஷியுமாய்-உபகாரனுமாய்
இருக்குமவனுக்கு அடிமை செய்கை இ றே பிராப்தம் –
அது செய்யாதே
எங்கள் கார்யம் தமக்கே பரமாக ஏறிட்டுக் கொண்டால்
நம்முடைய கரணங்களுக்கு ஸ்வரூப அனுரூபமான வ்ர்த்தியிலே அன்வயிக்கை இ றே பிராப்தம் –

என் செய்வான் தோன்றினேனே –
வ்யர்த்த ஜன்மா வானேன் –
ஸ்ரஷ்டஸ்த்வம் வன வாஸாய – என்கிறபடியே
ஜன்மா பிரயோஜனம் அடிமை யானால்
அதுக்கு அசலான என் ஜன்மம் வ்யர்த்தம் இ றே
பிறந்தேன் -என்னாதே
தோன்றினேன் -என்றது –
அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்ற இளையபெருமாள் பிறவி போலே
ஆகில் இ றே பிறந்தேன் -என்னாலாவது –
அது இல்லாமையால் தோன்றினேன் -என்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு மாலை-27- குரங்குகள் மலையை நோக்க—பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 7, 2013

மனுஷ்யாதி காரமானவை ஒன்றும் இல்லை யாகில்
திருவடி திரு அநந்த ஆழ்வான் முதலானவர்களைக் கொள்ளும் அடிமையை
சாஸ்திர அவஸ்தை இன்றிக்கே இருந்துள்ள
திர்யக்குகளைக் கொள்ளுவதாக நாம் வந்து அவதரித்த காலத்தில்
திர்யக் சாமான்யத்தாலே அணில்கள் சுத்த பாவனை யோடே
பண்ணின சில கிஞ்சித் காரம் உண்டு –
அது தானும் உண்டோ வென்னில்
அதுவும் இல்லை என்கிறார் –

———————————————————————————————————————————————

குரங்குகள் மலையை  நூக்கக் குளித்து தாம் புரண்டிட்டு ஓடித்
தரங்க நீர் அடிக்கல் உற்ற சலமிலா வணிலம் போலேன்
மரங்கள் போல் வலிய நெஞ்சம் வஞ்சனேன் நெஞ்சு தன்னால்
அரங்கனார்கு ஆட்செய்யாதே அளியத்தேன் அயர்க்கின்றேனே –

——————————————————————————————————————————————————–

குரங்குகள் மலையை நூக்கக்-
மலைகளாலே கடலைத் தூர்க்கிற விடத்தில்
மலைகளுக்கு தொகை உண்டாய் –
ஸ்ரீ வானர வீரர்களுக்கு தொகை இல்லாமையாலே
ஒரு மலையை அநேகர் கூடித் தொட்டுக் கொண்டு வருவார்கள் ஆய்த்து –
ஒரு மலை ஒருவற்கு பாத்தம் போராதபடி பெரு மிடுக்கராய் இருக்கச் செய்தேயும்
உபாத்யாயர் ஊசி போலே -மரத்தில் ஊசி குத்தி கொண்டு வந்த சிஷ்யர் கூட்டம் போலே –
எல்லோரும் கிஞ்சித் கரித்து ஸ்வரூபம் நிலை பெற வேணும் என்று இருக்கிறவர்கள் ஆகையால்
இப்படி செய்கிறார்கள் ஆய்த்து –
ஸ்வரூப ஜ்ஞானம் உடையாதரோடு இல்லாதாரோடு வாசி அர
துரும்பு எழுந்து ஆடும் படி இ றே
அடிமை கொள்ளுகிறவர் கையும் வில்லுமாய் நின்ற நிலை தான் –
மலையை நூக்க –
கடலிலே பொகட -என்னாதே -நூக்க -என்றது –
ஒரு திரளுக்கு ஒரு மலை விஷயமாகவும் போராமையாலே
வேறு ஒரு திரளும் வந்து பற்ற
அவர்கள் பக்கலிலே -நூக்க -இப்படி கை மேலே போலே யாய்த்து மலை கடலிலே புகுவது –
அவகாஹ் யார்ணவம் ச்வப்சயே-என்று கொண்டு
பெருமாளுக்கு ஆற்றாமை கரை புரண்டு செல்லா நிற்க
அக்கார்யத்துக்கு
வேண்டுவார் ப்ரவர்தியா நின்றார்கள் ஆறி இருக்க ஒண்ணாது இ றே –
கடல் தூர்ப்புண்டு அக்கரைப் பட்டதாய் விடவற்று என்னும் த்வரையாலே எல்லாரும் ஒக்க ப்ரவர்த்திதார் ஆய்த்து-
குளித்து தாம் புரண்டிட்டு ஓடித்
குளித்து –
ஸ்ரீ வானர வீரர்கள் உடைய த்வரை தான்
அணில்களுக்கு போந்திராமையாலே
பெருமாளுக்கு ஆற்றாமை கரை புரளா நிற்க முதளிகளுக்கு இத்தனை மெத்தனம்
எல்லாம் தான் என் –
இருந்தபடியால் சடக்கெனக் கடல் அடைக்க இவர்களுக்கும் சக்தி இல்லை –
ஆனபின்பு மழையாலே தூர்ப்புண்ட பிரதேசத்துக்கு மணல் சுமக்க பரிகரம் இல்லையே என்று
அணில் நீரிலே புக்குத் தோய்கையும்
கரையிலே ஏறினால் மணல் தொற்றுகையும்
உதறினவாறே விட்டுக் கழிகையும்
இவை முன்பே கை கண்ட படியாலே
இப்பிரகாரத்தாலே கடலைத் தூர்ப்போம் என்று பார்த்து
கடலிலே புக்கு முழுகும் ஆய்த்து –
இம் முழுக்கு தன்னாலே நீர் சுவரும் மணலும் கொண்டு வரலாம் என்று ஆய்த்து நினைவு –

தாம் –
கடலிலே நீர் சுவறுவதும்
மணல் தொற்றுவதும்
தம் உடம்பிலே என்று அறியாது யாய்த்து அடிமையில் த்வரையாலே
தால்வுபட்ட கார்யம் அடங்க தங்களாலே தலைக் கட்டுகிறதாக
அபிமாநித்துத் திரிகிறபடியால் – தாம் -என்னவுமாம் –

புரண்டிட்டு ஓடி –
புக்க மலைகளுக்கு நொய் மணல் புக்குச் சொரிந்து கொண்டு வருகிறபடி போராது என்று பார்த்து
மணலிலே புரண்டோடி நிற்கும் யாய்த்து –
உள்ள மணலும் வழியிலே உதிரும்படியாக ஓட
இடையில் நின்றவர்கள் இவற்றின் த்வரையைக் கண்டு
என் தான் இத்தனை வேகம் என்றால் –
பெருமாளுக்கு பகல் அமுது இலங்கையில் வடக்கு வாசலில் விடுவித்ததாய் இருக்கும்
உங்களுக்கு த்வரை அற்று இருந்ததீ-என்னும் யாய்த்து -ருசியானது தாம்தாம் அளவைப் பார்க்க ஒட்டாது இ றே-


தரங்க நீர் அடிக்கல் உற்ற –
திரையை உடைத்தாய் கிளர்ந்து இருந்துள்ள கடலை அடைக்கையிலே சமைந்த
உற்ற –
கடலை அடைக்கிறவர்கள் தாங்களாய்
முதலிகளும் தங்களுக்கு எடுத்துக் கை நீட்டுபவர் களாய் ஆய்த்து இவற்றின் உடைய அபிமானம் –

சலமிலா வணிலம் போலேன் –
இவற்றின் உடைய வியாபாரம் அன்குத்தைக்கு கிஞ்சித் காரமாய் பலிப்பது ஓன்று இல்லை யாகில்
இது அடிமை யாகிற படி எங்கனே என்னில் –
அடிமை கொள்ளுகிறவனுக்கு இவற்றின் பாவ சுத்தியே அமையும் -என்கை –
சலமிலாமை யாவது -கடல் தூரப்புண்டு பெருமாள் அக்கரை
பட்டார் ஆக வல்லரே -என்கிற பாவத்தில் புரை அற்று இருக்கை –
சலம் -வ்யாஜம்
இலா -இல்லாமை –
நின்ற நிலை பேராதே நிற்கை – –
சாஸ்திர வஸ்யதையும் இன்றிக்கே –
வர்ணாஸ்ரம நியமும் இன்றிக்கே –
ஹஸ்த பாதாதி கரணமும் இன்றியிலே இருக்கிற
திர்யக் சாமான்யமான மாத்ரமான இவை
குளிப்பது ஓடுவது புரளுவது ஆகிற இவற்றின் உடைய பாவமும் எனக்கு இல்லை என்று
குளித்து -மூன்று அனலை –ஒளித்திட்டேன் -என்கிறார் –
அவாப்த சமஸ்த காமனுக்கு எதிர் தலையில் பாவ சுத்தி ஒழிய
அவனுக்கு வேண்டுவது ஓன்று இல்லை –
இவனால் செய்யலாவது ஓன்று இல்லை –
நமக்கு உள்ள ஜ்ஞான சக்திகளைக் கொண்டு பூர்ணனுக்கு நாம் ஓன்று செய்கையாவது
என் என்று கை வாங்குமவர்கள் பாக்ய ஹீனர் –
அந்த பூர்த்தி தான் நாம் இட்டது கொண்டு த்ர்ப்தனாகைக்கு உறுப்பு என்று
சுத்த பாவராய் மேல் விழுகைக்கு உறுப்பாம் பாக்யவான்களுக்கு
இப் பாவ சுத்தி தான் ஒருவருக்கும் கிடையாமையாலே
எல்லார்க்கும் செய்யலாவது ஓன்று என்ன ஒண்ணாது
ஆக
அணில்களுக்கு உள்ள ஆனுகூல்யமும் எனக்கு இல்லை -என்கிறார்
-மரங்கள் போல் வலிய நெஞ்சம் வஞ்சனேன் –
இவ் விஷயத்தில் தமக்கு நெகிழ்ச்சி இல்லாத படிக்கு த்ர்ஷ்டாந்தம் சொல்கிறார் –
இரும்பு போல் வலிய நெஞ்சம் -என்றவாறே
அதுக்கும் அவ்வருகே ஒரு வன்மை சொல்லுகைக்காக
மரங்கள் போல் வலிய நெஞ்சம் -என்கிறார் –
அக்நியிலே இட்டு உருக்கி நினைத்த கார்யம் கொள்ளலாம் இரும்பு
இத்தை நெருப்பில் இட்டால் கரிந்து போய் முன்பு நின்ற நிலையும் கெடும் இத்தனை –

வஞ்சனேன்
இப்படி நெஞ்சு திண்ணியதாய் இருக்கச் செய்தே
இது த்ரவ த்ரவ்யமோ என்று தேவரீரும் பிரமிக்கும்படி பாவித்துக் காட்டா நிற்பன் –
அகவாயில் நினைவு ஒன்றாய் இருக்க
இவன் அத்தனை பகவத் பிரேமம் உடையார் இல்லை -என்று
பிரமிக்கும்படி மறைத்து வர்திப்பன் –
இறை இறையும் வண்ணம் -என்று கீழ் சொன்னதை அனுசயிக்கிறார் –

நெஞ்சு தன்னால் அரங்கனார்கு ஆட்செய்யாதே –
அணில்கள் பக்கலிலும் பாவ சுத்தி இ றே உள்ளது
அந் நெஞ்சை கொண்டு சந்நிஹிதனான உன் பக்கலிலே அல்ப அனுகூல்யம் பண்ணாதே
இவன் பாவ சுத்தி மாத்ரத்தையே பரி பூர்ண சேஷ வ்ருத்தியாகக் கொள்ளும்
பகவத் அபிப்ராயத்தாலே -ஆள் செய்யாதே -என்கிறார்

அளியத்தேன் –
அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -என்ற
இளைய பெருமாளைப் போலே சர்வ வித கைங்கர்யங்களுக்கும் அற்ஹமான
அருமந்த வஸ்து கிடீர் இது –

அயர்க்கின்றேனே –
விஸ்மரித்து அனர்த்தப் பட்டு போவதே –

இவ்விஷயம் சந்நிஹிதம் இல்லாமையாலே யாதல்
இத்தலையில் யோக்யதை இல்லாமையாலே யாதல் -அன்று இ றே
மறந்தேன் உன்னை முன்னம் -என்கிறபடியே விஸ்மர்த்தியாலே இ றே அனர்த்தப் பட்டது –
சலமிலா மரங்கள் போலே என்னவுமாம்
மரங்கள் போலே சலமிலா என்னவுமாம்
மரத்தை ஓர் ஆயுதத்தால் சலிப்பிக்க வுமாம்
நெஞ்சை ஒன்றாலும் சலிப்பிக்க ஒண்ணாது -என்றபடி-

——————————————————————————————————————————————————————-

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு மாலை-26-போது எல்லாம் போது கொண்டு —பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 7, 2013

த்ரை வர்ணிக அதிகாரமான
உபாயம் இல்லை யாகில்
சர்வாதிகாரமான -அர்ச்சன ஸ்த்வநாதிகள் தான் உண்டோ வென்னில் –
அதுவும் இல்லை -என்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————–

போது எல்லாம் போது கொண்டு உன் பொன்னடி புனைய மாட்டேன்
தீதிலா மொழிகள் கொண்டு உன் திருக் குணம் செப்ப மாட்டேன்
காதலால் நெஞ்சம் அன்பு கலந்திலேன் அது தன்னாலே
ஏதிலேன் அரங்கற்கு எல்லே என் செய்வான் தோன்றினேனே

——————————————————————————————————————————————————

போது எல்லாம் போது கொண்டு உன் பொன்னடி புனைய மாட்டேன் –
அழகிய செவ்விப் பூக்களைக் கொண்டு
சர்வ காலமும்
உன்னுடைய ஸ்ப்ர்ஹணீயமான திருவடிகளிலே அனைய வி றே அடுப்பது –
அதில் ஸ்ரத்தை இல்லாமை அன்று -சக்தியே இல்லை -என்கிறார்
உன்னை ஒழிந்த விஷயங்களில் செய்ய வென்றால்
ஸ்ரத்தை சக்திகள் இரண்டும் உண்டாய் இருக்கும் —
யௌ தத் பூஜா கரௌ கரௌ -என்கிறபடியே
தேவரீர் திருவடிகளையே ஆராதிக்க கண்ட கைகளைக் கொண்டு
அப்ராப்தமாய் -அனர்த்தாவஹமாய் -இருந்த விஷயங்களை ஆராதித்துப் போந்தேன் –

காலம் எல்லாம் மாட்டேன்
ஒருக்கால் வல்லேன் -என்கிறார் அல்லர்
சர்வ காலமும் மாட்டேன் -என்கிறார் –
ஒரு காலத்தில் சக்தன் ஆகில் அது தானே பேற்றுக்கு போரும்படியாய் இ றே -தேவரீர் -பிரபாபம் -இருப்பது –
ச்க்ர்த்துச்சாரிதம் யேன-என்றும்
சக்ர்த் ஸ்மர்தோபி கோவிந்த -என்றும்
ச்க்ர்தேவ பிரபன்னாய -என்றும்
சொல்லக் கடவது இ றே –

காயிகமான வியாபாரத்தை புறம்பே விநியோகம் கொண்டீரே யாகிலும்
உம்முடைய பேச்சு குற்றம் அற்று இரா நின்றது –
ஆனபின்பு நம்முடைய குணங்களைப் பேச மாட்டீரோ -வென்ன –
தீதிலா மொழிகள் கொண்டு உன் திருக் குணம் செப்ப மாட்டேன்
பேச்சு குற்றம் ஆற்றாலும்
உன்னுடைய கல்யாண குணங்களை பேச வென்றால் ஷமன் ஆகிறிலேன்-
ஹேய குண யுக்தமான சூத்திர விஷயங்களைப் பேச வென்றால்
வாழ்ச்சிஈடனாக -வாழ்ச்சி இட்டு வெட்டினாப் போலே
நறுக்கறப் பேச வல்லேன் –
ஸா ஜிஹ்வா யாஹரிம்ஸ் தௌதி -என்கிற
குணங்களில் வந்தால் நா புரளாது –

அவை இரண்டுக்கும் விஷயம் புறம்பே ஆக்கினீர் ஆகில்
நெஞ்சாலே நம்மை ச்நேஹிக்க வல்லீரே என்ன –
காதலால் நெஞ்சம் அன்பு கலந்திலேன்-
காதல் அடியாக வரும் அன்பு இதற்கு முன்பு நெஞ்சில் ஸ்பர்சித்தது இல்லை –
அதாகிறது -சங்காத் சஜ்ஞாய தே காம -என்கிற ப்ரேமம் –
புறம்பே ஒரு விஷயத்தில் உண்டாகில் இ றே அத்தை
அங்கு நின்றும் மீட்டுப் போந்து
தேவரீர் பக்கலிலே ஆக்க வேண்டுவது –
முன்பு ஸ்திரீ பதார்த்தங்க ளிலே பண்ணிப் போந்த ப்ரேமம்
அவர்கள் பக்கல் அர்த்தாதிகளை அபஹரிக்கைக்காக
வாய்த்தது அல்லது -அவர்களே உத்தேச்யம் என்னும் பிரேமம் இல்லை –
ஸ்மாபாவசோ வஞ்சன பர -என்னக் கடவது இ றே –
பரம ஸூ ஹ்ர்தி பாந்தவே களத்ரே ஸூததனய ப்த்ர் மாத்ர் பர்த்ய வர்க்கே
சடமதி ரூப யாதியோர்த்த த்ர்ஷ்ணாம் தம தமசேஷ்ட மவேஹி நாச்ய பக்தி   -என்னக் கடவது இ றே –

ஏதிலேன் –
ஏதும் இல்லேன் –

அது தன்னாலே ஏதிலேன் –
மநோ வாக் காயங்கள் ஒரு படி பட்டு இருப்பார் பெறும் பேற்றுக்கு
இவற்றில் ஒன்றாகிலும் வேண்டி இருக்க -அதுவும் எனக்கு இன்றிக்கே இருக்கையாலே

அரங்கற்கு-ஏதிலேன் —
ஸூ ஹ்ர்தம் சர்வ பூதாநாம்-என்கிற சௌஹார்தத்தையும் –
ருஜூ -என்கிற படியே
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் மநோ வாக் காயங்கள் மூன்றும் செவ்விதாய் இருக்க
ஆர்ஜவ குணத்தையும் கேட்டே போகாமே
அனுஷ்டான சேஷம் ஆக்குகைக்காக கோயிலிலே சந்நிஹிதரான தேவரீருக்கு –
ஒன்றுமாகப் பெற்றிலேன் –
ஒரு கரணத்தாலும் தேவரீரை ஸ்பர்சிக்கப் பெற்றிலேன் –

எல்லே –

என்னே –

அசந்நிஹிதராய் இழந்தேன் அல்லேன் –
பிராப்தி இல்லையால் இழந்தேன் அல்லேன்
செய்த அம்சத்திலே பிழை பிடிக்குமவராய் இழந்தேன் அல்லேன் –
என் இழவுக்கு அடி பாபம் இ றே –
ஸ்ரீ கௌஸ்துபம் போலே உகப்பான வஸ்து கிடீர் இப்படி வ்யர்த்தமாய்ப் போய்த்தது –
அரங்கத்து உறையும் இன் துணைவருக்கு கிடீர் நான் தூரஸ்தன் ஆய்த்து –
கஷாய பாநம் பண்ணுமா போலே ஹித புத்தியாலே சேவிக்க வேண்டும் –
விஷயமாய்த் தான் இழந்தேனோ –
பாலே மருந்து ஆனால் போலே
தார்ச நீயரான தேவரீரே மோஷ ப்ரதராய் இருக்க வன்றோ இழந்தது –

என் செய்வான் தோன்றினேனே
விசித்ரா தேக சம்பத்தி -என்கிறபடியே
தேவரீருக்கு உறுப்பான ஜென்மமாய் இருக்க
நான் ஏதுக்குப் பிறந்தேன் –
என் செய்வான் பிறந்தேன் -என்னாதே
தோன்றினேன் -என்கிறது –
உத்பாதங்கள் போலே அநர்த்த ஹேதுவாகப் பிறந்தேன் -என்கை
உத்பாதங்கள் உடைய தோற்றம் தான் தமக்கும் பிரயோஜனம் இன்றிக்கே
பிறர்க்கும் அனர்த்தமாய் இ றே இருப்பது – –
அது போலே யாய் விட்டதே என் ஜன்மம் -என்கிறார் –

————————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு மாலை-25- -குளித்து மூன்று அனலை ஓம்பும் —பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 6, 2013

கீழ்
பகவத் விஷயத்தில் தமக்கு பிறந்த ஆதாரம் விஷய அனுரூபமாகப் போராமையாலும்
அசித் சம்சர்க்க யுக்தனுக்கு பிறந்தது ஆகையாலே பித்தோப ஹதனுக்கு பிறந்த
தெளிவு போலே விஸ்வசிக்க ஒண்ணாமை யாலும்
திரு உள்ளத்தைக் குறித்து அனுதபித்தவராய் நின்றார்
இனி
அசித் சம்சர்க்கம் அற்று ஒரு தேச விசேஷத்திலே நித்ய அனுபவம் பண்ணுகைக்கு
நம் கையில் முதல் காண்கிறிலோம்
நாம் விஷயத்தை இழந்தே போம் இத்தனை -யாகாதே -என்று சோகிக்க
நீர் சோகிக்கிறது என் –
அசித் சம்சர்க்கம் அற்று நம்மைப் பெறுகைக்கு சாஸ்த்ரங்களிலே
த்ரைவர்ணிக அதிகாரமாயும் சர்வாதிகாரமாயும்
உண்டான சாதனங்கள் பிரசித்தம் அன்றோ
அவற்றில் ஒன்றை அனுசந்தித்து நம்மை கிட்ட மாட்டீரோ என்ன –
எனக்கு அவை ஒன்றிலும் யோக்யதையே தொடங்கி இல்லை என்றும்
மேல் பத்துப் பாட்டாலே தம்முடைய உபாய சூன்யதையை அருளிச் செய்கிறார்
ஆனால் பின்னை கீழ் இவருக்கு பிறந்ததாகச் சொன்ன ஜ்ஞான பக்திகள்
என்னவாய்த்து என்னில்
பகவத் பிரசாதத்தாலே பிறந்த போக உபகரணமான ஜ்ஞான பக்திகள் யாய்த்து அங்குச் சொல்லிற்று –
அவை சாதன கோடியிலே அந்தர்பவியாது —
அவ வநுபவம் காதாசித்கம் அன்றிக்கே நித்யமாகைக்கு தம் கையிலே
சாதனம் இல்லை என்கிறார் -இங்கு –

இதில்
முதல் பாட்டில்
பிரசித்தமாய் தரை வர்ணிகர் ஆனவர்களுக்கு அதிகாரமான
ஞான பக்திகள் எனக்கோர் அந்வயம் இல்லை–என்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————————–

குளித்து மூன்று அனலை ஓம்பும் குறிகொள் அந்தண்மை தன்னை
ஒளித்திட்டேன் என் கண் இல்லை நின் கணும் பக்தனும் அல்லேன்
களிப்பது என் கொண்டு நம்பி கடல் வண்ணா கதறுகின்றேன்
அளித்து எனக்கு அருள் செய் கண்டாய் அரங்க மா நகர் உளானே –

———————————————————————————————————————————————————————-

ஜன்ம மாத்ரையே கொண்டு -நீ அவற்றை அனுஷ்டித்து வா என்னில் என்னும் இத்தனை போக்கி
ஜன்ம பிரப்ருதி ப்ராஹ்மண்யத்துக்கு அனுரூபமாய் இருப்பதொரு அனுஷ்டானமும் இல்லை -என்கிறார் –

குளித்து –
நித்ய ஸ்நானம்
நைமித்திக ஸ்நானம்
பிராயச்சித்த ஸ்நானம்
என்று ஸ்நானம் பஹூ முகமாய் இருக்கும் –
நித்ய ஸ்நானம் நைமித்திக ஸ்நானத்து உடல் அன்று –
அந்த நைமித்திக ஸ்நானம் பிராயச்சித்த ஸ்நானத்துக்கு உடல் அன்று –
இவை தனித் தனியே ஸ்வ தந்த்ரங்களாக இ றே இருப்பது –
கர்ம அனுஷ்டானம் தான் ஒழிய யோக்யாபாதகங்கள் பண்ணிப் போரத்தான்
அரிதாய் இ றே இருப்பது-

மூன்று அனலை –
அக்நி -என்னா -அனல் -என்கிறது –
ஆராதியா நின்றால் அப்ராப்தியாய் ஸ்வ பாவமாய் இருக்கும் விஷயம் என்று தோற்றுகைக்காக –

மூன்று அனல்
ஒன்றே துராராதமாய் இருக்க மூன்றை இ றே விதித்தது –

ஓம்பும் –
சவலைப் பிரஜைகளுக்கு சோறும் நீரும் முடித்துக் கொண்டு திரியும் மாதாவைப் போலே
உமியும் இந்தனமும் கொண்டு திரிய வேண்டிய விஷயம் -என்கை –

குறிகொள் –
மந்திர லோபம் க்ரியா லோபம் த்ரவ்ய லோபம்
கால பேதம் தேவதா த்யாகம்
என்கிற இவற்றில் ஓன்று உண்டாமாகில் நிஷ்பலமாய் இருக்கையாலே
கரணம் தப்பில் மரணமாய் இருக்கும் என்கை –
பண்ணின அக்ர்த்யங்களை
ஷாந்திக்கு விஷயமாக்கி
ஓர் அஞ்சலியாலே ஸூபிரசன்னமாம் விஷயம் அன்றே –

அந்தண்மை தன்னை –
இப்படி இருக்கிறது எது என்னில்
ப்ராஹ்மண்யம் –

அது தன்னை
ஒளித்திட்டேன் –
ப்ராஹ்மாண்யம் இல்லாமை என் அளவாய் போக்கை அன்றிக்கே
இவ் வர்ணம் தான் தண்ணிது -என்னும்படி பண்ணினேன் –
விசிஷ்டராய் இருப்பாரைக் கண்டால் இன்னான் அதிகரித்த வர்ணத்திலே சிலர் அன்றோ
என்று கொண்டு அவர்களுக்கும் அவத்யமாம் படி திரிந்தேன் –
இது இ றே நான் கர்ம யோகத்தில் நின்ற நிலை-

ஆனால் ஞான யோகம் இருந்தபடி எங்கனே என்னில் –
என் கண் இல்லை-
என் விஷயமாக எனக்கு ஒன்றும் இல்லை –
ஆத்மவிஷய ஞானம் எனக்கு இல்லை -என்கை
கர்ம யோகம் இல்லை என்றபோதே
தத் சாத்யமான ஜ்ஞான யோகம் இல்லை என்னும் இடம் அர்த்த சித்தம் அன்றோ -என்னில் –
இஜ் ஜன்மத்தில் அனுஷ்டித்த தொரு கர்மம் இல்லை யாகிலும்
பூர்வ ஜன்மத்தில் கர்ம யோகம் பக்வமாய்
அவ்வளவிலே தேக விச்லேஷம் பிறந்து
அனந்தர ஜன்மத்திலே ஜ்ஞானம் நைசர்க்கிகமாய் இருக்கும் இ றே –
அதுவும் இல்லை என்கை –

ஆனால் பக்தி யோகம் இருந்தபடி என் என்னில் –
நின் கணும் பக்தனும் அல்லேன் –
கண்டார்க்கு ச்ப்ர்ஹை பண்ணி யல்லது நிற்க ஒண்ணாத உன் பக்கல்
எனக்கு ச்நேஹமும் இல்லை –
கர்ம ஜ்ஞானங்கள் இரண்டும் இல்லையாய் இருக்க –
உபய சாத்யமான பக்தி இல்லை என்னும் இடம் சொல்ல வேணுமோ -என்னில் –
ஜன்மாந்தர சஹஸ்ரேஷூ தபோ ஜ்ஞான சமாதிபி
நராணாம் ஷீண பாபாநாம் க்ர்ஷ்னே பக்தி பிரஜாயதே-என்கிறபடியே உண்டாகலாம் இ றே –
அதுவும் இல்லை என்கை –
அதவா
கர்ம ஜ்ஞான பக்திகள் மூன்றையும் தனித் தனியே உபாயமாகச் சொல்லுவாரும் உண்டு –
அந்த பிரகாரத்தில் சொல்லிற்றாகவுமாம் –
கர்மனை வஹி சம்சித்தி மாஸ்திதா ஜனகாதய –என்றும்
சர்வம் கர்மாகிலம் பார்த்த ஜ்ஞானே பரி சமாப்யதே -என்றும்
பக்த்யாத் வனன்ய யாசக்ய -என்றும் –
சொல்லக் கடவது இ றே –
இது இ றே கர்ம ஜ்ஞான பக்திகளிலே நான் நின்ற நிலை –
மற்றும் இவ் விஷயத்தில் அறிவுடையார் –
நோற்ற நோன்பு இலேன் -என்றும்
கறைவைகள் பின் சென்று -இன்றும்
ந தர்ம நிஷ்டோச்மி -என்றும்
தம் தாம் வெறுமைகளை பேற்றுக்கு உடலாக முன்னிட்டுக் கொண்டு
போரக் கடவதாய் இ றே இருப்பது –

பெரிய பெருமாளும் தம்முடைய கிருபைக்கு இவர் சொன்ன வெறுமைகளும்
அரிதாய் ஆகையாலே
ஆழ்வீர் நீர் நிரபேஷரே நீர் -என்ன
களிப்பது என் கொண்டு –
கீழ் நின்ற நிலையிலே எனக்கு அனுதாபம் உண்டாயோ –
அது அடியாக -மாசுசா -என்று உண்டாயோ –
எது ஆலம்பனமாகக் களிப்பது
இத்தால் -அகிஞ்சனன் -என்றபடி –
உமக்கு அனுதாபம் இல்லை யாகில் விடும் அத்தனை அன்றோ வென்னில் –
என் பக்கல் கைம்முதல் இல்லை யானால்
உன் பக்கலிலும் இல்லையோ என்கிறார் –
நம்பி –
நான் உபயாந்தரங்களில் வெறுமையில் பூரணன் ஆனவோபாதி
தேவரீர் சீலாதி குண பரிபூர்ணன் அல்லீரோ –
தேவரீர் உடைய பூர்த்தி சஹகார நிரபேஷம் அன்றோ –
அறிவொன்றும் இல்லாத -அநந்தரம்
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா -என்றாள் இ றே –

கடல் வண்ணா –
தேவரீர் உடைய சீலாதி குண பரி பூர்த்தி எல்லாம் வேணுமோ –
வடிவு அழகே அமையாதோ என் பேற்றுக்கு –
ஒரு கடலோடு ச்ப்ர்தை பண்ணி ஒரு கடல் சாய்ந்தால் போலே இ றே பெரிய பெருமாள் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது –
ஐயப் பாடு அறுத்துத் தோன்றும் அழகன் –
இவ் வடிவு அழகு இ றே இவர் பற்றாசாகச் சொல்லிப் போந்தது –
இத்தால் -சரண்யன் -என்றபடி-

உம்முடைய வெறுமையையும்
நம்முடைய பௌஷ் கல்யத்தையும் அறிந்தீர் ஆகில்
இதற்கு மேற்பட வேண்டுவது என் என்ன –
கதறுகின்றேன் –
அந் நிலையிலே தான் நிற்கப் பெற்றேனா –
சாதன அனுஷ்டானம் பண்ணி
பலம் தாழ்ந்தால் கூப்பிடுவாரைப் போலே
சரவண கடுகமாக கூப்பிடா நின்றேன் –
ஸ்வ ரஷணத்திலே கை வாங்கி தேவரீர் கண் வளர்ந்து அருளுகிற
அழகுக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுகையே யாத்ரையாய் இருக்கிறேனோ –
இத்தால் -பலித்ததாய் விட்டது –
ஆசாலேசம் உடையாருக்கு முகம் கொடுக்கக் கடவர்
ஓர் ஆஸ்ரிதன் கூப்பிடா நிற்க அநாதாரித்து நிற்பதே –
என்று நாட்டார் சொல்லும்படி தேவரீருக்கு ஓர் அவத்யத்தை தந்தேன் இத்தனை இ றே –

இப்படி உமக்கு ஒரு நன்மைகளும் இல்லை யாகில்
பின்னை நம்மை செய்யச் சொல்லுகிறது என் என்ன –
அளித்து எனக்கு அருள் செய் கண்டாய் –
என்னை தேவரீருக்கு கிருபா விஷயம் ஆக்கி கிருபை பண்ணி யருள வேண்டும் –
அதாவது
அனுதாபத்தையும் பிறப்பிக்க வேணும் -என்கை –

என் தான் -நமக்கு இங்கனே அடியே தொடங்கி செய்து கொண்டு
போர வேண்டுகிற நிர்பந்தம் தான் என் என்னில் –
அரங்க மா நகர் உளானே –
தம்தாமுக்கு என்ன ஒரு முதல் இல்லாதவரை
ரஷிக்கைக்காக வன்றோ இங்கே வந்து சாய்ந்து அருளிற்று
குறைவற்றாரை ரஷிப்பார்க்கு இங்கே வர வேணுமோ –
அங்கே இருக்கை அமையாதோ –
இங்கே வந்தது
கிடை அழகைக் காட்டியும்
அர்ச்சக பராதீனமான சீலத்தைக் காட்டியும்
ருசியே தொடங்கி உண்டாக்கி
ரஷிக்கைக்காக வன்றோ –

———————————————————————————————————————————————————————–

 

திரு மாலை-24–வெள்ள நீர் பரந்து பாயும் —பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 6, 2013

மனத்தினால் நினைக்கலாமே -என்றும்
பேசத்தான் ஆவதுண்டோ -என்றும்
எங்கனம் மறந்து வாழ்கேன் -என்றும்
இவர் மறக்கப் புக்க வாறே இவரை நினைப்பிக்கைக்காக
இவர் பக்கல் தமக்குண்டான பிரேமத்தைக் காட்ட -கண்டு –
இவ் விஷயத்தில் நமக்கு உண்டான ப்ரேமம் அசத் சமமாய் இருந்ததீ என்றும்
இன்னமும் இவ் விஷயத்தின் உடைய வைலஷண்யத்தை அனுசந்தித்து
தமக்குப் பிறந்த பக்தி விஷய அனுரூபமாகப் போரமையாலும்
அசித் சம்ச்ர்ஷ்டனுக்கு பிறந்த பிரேமம்
பித்தோபஹதனுக்கு பிறந்த தெளிவு போலே விஸ்வசிக்க ஒண்ணாமை யாலும்
அனுதபித்து
திரு உள்ளத்தைக் குறித்து
உனக்கு இதர விஷயத்தோபாதி இவ் விஷயத்திலும்
கர்த்ரிம ச்நேஹமாய் விட்டதாகாதே -என்று
திரு உள்ளத்தை நிந்திக்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————

வெள்ள நீர் பரந்து பாயும் விரி பொழில் அரங்கம் தன்னுள்;
கள்வனார் கிடந்தவாறும் கமல நன்முகமும் கண்டும்
உள்ளமே வலியை போலும் ஒருவன் என்று உணர மாட்டாய்
கள்ளமே காதல் செய்து உன் கள்ளத்தே கழிக்கின்றாயே

———————————————————————————————————————————————————

வெள்ள நீர் பரந்து பாயும்-
காவேரி சஹ்யமே தொடங்கி கோயிலை நோக்கி வருகிறது ஆகையாலே
தன் அபிநிவேசம் எல்லாம் தோற்றும்படி பெரு வெள்ளமாக நீரைக் கொடு வந்து
சிலருக்கு குலை செய்து தகைய ஒண்ணாத படி சர்வோதிக்ககமாகப் பாயா நிற்கும் –
அபிநிவேசம் முடியாமையாலே பாய்ந்து தலைக் கட்டாது –
விரி பொழில் அரங்கம் –
நீர் பாய்ந்த பரப்பு அடங்கலும் –
சோலையும் விரிந்து வாரா நிற்கும் –

அரங்கம் –தன்னுள்;கள்வனார் –
பரம பதத்தில் அக்ர்த்ரிமரான நித்ய சூரிகளோட்டை பரிமாற்றத்துக்கு செவ்வை பரிகாரம் ஆனால் போலே –
க்ர்த்ரிமரான சம்சாரிகளை வசீகரிக்கைக்கு சௌர்யம் பரிகரமாக வாய்த்து கோயிலிலே வந்து கண் வளர்ந்து அருளுகிறது –
நீர் வாய்ப்பும் சோலை வாய்ப்பும் கண்டு சாய்ந்தான் என்கிறது வ்யாஜமாய்
சம்சாரிகள் உடைய வசீகரணத்திலே நினைவாய்த்து இருப்பது –
நிலவரும் சென்று புக்கால் முற்பட சௌர்யகந்தியாய் யாய்த்து திரு முகம் இருப்பது –
அதாகிறது
ஒரு உபாதியாலே தம்மை வந்து கிட்டினார் உடைய ஆத்மவஸ்துவை அபஹரித்து
சட்டைப் புரைக்குள்ளே இட்டுக் கொள்வர் என்று தோற்றி இருக்கும் –
அதாகிறது
தமக்கு அந்தரங்கம் ஆக்கிக் கொள்ளுகை –
இன்னமும் தான் ஆத்மவஸ்துவை தன்னதாக அபிமாநித்துப் போந்தான்
நாம் இவன் அபிமானித்த அத்தை மீட்ப்போம் என்று தம் அழகைக் காட்டி –
ஜிதந்தே -என்னப் பன்னுமவர் யாய்த்து –
அவனைதான வஸ்துவை இவன் நெடுநாள் பட அபஹரித்துப் போந்த படி –
தன்னதை தானே கொள்ளுகை அபஹாரமாம் படி இ றே சேதனர் உடைய
ஆத்ம அபஹாரம் காழ்ப்பு ஏறின படி –
ஆத்ம சமர்ப்பணமும் ஆத்ம அபஹாரம் இ றே என்னும்படி யான இவ்வஸ்து வி றே இப்படி எளிவரவு பட்டது
ஆத்ம சமர்ப்பணம் ஆகிறது தான் மகாபலி தானம் போன்று இருப்பது ஓன்று இ றே –

கிடந்தவாறும் –
வசீகரண பரிகரம் தானும் சீலாதி களான ஆத்ம குணங்களும் அல்ல –
அவயவ சோபையான ரூப குணங்களும் அல்ல –
கிடந்ததோர் கிடக்கை -என்னும் கிடை அழகே யாய்த்து –

கமல நன்முகமும் –
விகாசம் செவ்வி குளிர்த்தி பரிமளம் -என்றாப் போலே சொல்லுகிறவற்றைப் பற்றத் திரு முகத்துக்கு
தாமரையைப் போலியாக சொல்லும் இத்தனை போக்கி
சர்வதா ச்த்ர்சம் அல்லாமையாலே -நன் முகமும் -என்கிறார் –
சுத்த சத்வமாய் ஜ்யோதிர் மயமான முகத்துக்கு பிராக்ருதமான வஸ்து ச்த்ர்சமாக வற்றோ –
ஆஸ்ரித விஷயத்தில் என்றும் ஒக்க குவியாத முகத்துக்கு திருஷ்டாந்தம் உளதோ –
சம்சாரத்துக்கு உள்ளே குளிர்ந்த முகம் இது ஒன்றே என்கிறார் –

கண்டும்-உள்ளமே வலியை போலும் –
கண் வளர்ந்து அருளுகிற அழகைக் கண்டு வைத்தும் –
நெஞ்சே
ஒரு விகாரமும் பிறவாதே திண்ணியதாய் இருந்தாயீ
கீழ் பிறந்த விகாரம் எல்லாம் விஷய வை லஷண்யத்தைப் பற்ற
அசத் சமமாய் இருக்கிறது யாய்த்து இவர்க்கு –

இப்போது எனக்கு வந்த வன்மை என் என்ன
ஒருவன் என்று உணர மாட்டாய்-
அத்விதீயன் என்று உணர மாட்டு கிறிலை
ஒருவன் என்று உணரப் புக்கால் அவனை உள்ளபடி உணர வேணும் –
அப்படி உணர்ந்தால் அத்தலையில் வாத்சல்யத்துக்கு சத்ர்சமாகவும்
விஷய வை லஷண்யத்துக்கு ச்த்ர்சமாகவும் விடாய் பிறக்க வேணும் –
அது பிறவாமையாலே -வலியை -என்கிறார் –
இப்படி கீழே –
கண்ணினை களிக்குமாறே -என்றும்
பனி யரும்புதிமாலோ -என்றும்
உடல் எனக்கு உருகுமாலோ -என்றும்
சொல்லிப் போன்தவை எல்லாம் என்னாய்த்து -என்னில் –
கள்ளமே காதல் செய்து-
உனக்கு ப்ரக்ருதி விஷயத்தில் பண்ணிப் போந்த வாசனை
இங்கும் அனுவர்த்தித்து போந்த இத்தனை ஒழிய
இவ் விஷயத்துக்கு ச்த்ர்சமாய் ச்நேஹித்தாய் அல்லையே –
விஷயாந்தரங்களில் பண்ணிப் போந்ததும் பலபக்தி யாகையாலே
இங்கும் பலபக்தி பண்ணிற்று

உன் கள்ளத்தே கழிக்கின்றாயே-
இந்த கர்த்ரிம பக்தி யானது -பண்டே யுன் பாழி இ றே
இங்கும் அது தன்னையே முடிய நடத்தினாய் இத்தனை இ றே
விஷயாந்தரகளோபாதியாக இது தன்னையும் நினைத்தாய் இத்தனை போக்கி
இவ் விஷயத்துக்கு அனுரூபம் அன்று இ றே உன்னுடைய பிரேமம் -என்கிறார் –

———————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு மாலை-23-கங்கையில் புனிதமாய காவிரி–பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 6, 2013

நினைக்கவும் பேசவும் ஒண்ணாது ஆகில்
இவ் விஷயத்தை விஸ்மரித்து தரித்தாலோ -என்ன
பெரிய பெருமாள் உடைய கிடை அழகிலே அதி சபலனான நான்
விஸ்மரித்து எங்கனே தரிப்பேன் –
என்கிறார்

——————————————————————————————————————————————-

கங்கையில் புனிதமாய காவிரி நடுவு பாட்டுப்
பொங்கு நீர் பரந்து பாயும் பூம் பொழில் அரங்கம் தன்னுள்
எங்கள் மால் இறைவன் ஈசன் கிடந்தோர் கிடக்கை கண்டும்
எங்கனம் மறந்து வாழ்கேன் ஏழையேன் ஏழையேனே

————————————————————————————————————————————————

கங்கையில் புனிதமாய காவிரி –
கங்கையைக் காட்டிலும் பாவநமாகிய காவிரி –
தார்ச நீயதையாலும்
போக்யதையாலும்
உண்டான ஏற்றமே ஒழிய வேறு
பாவநத்வத்தாலும் வந்த ஏற்றத்தை உடைத்தாய் யாய்த்து காவிரி இருப்பது –
கங்கா சாம்யம் புராப்ராப்தா தேவ தேவ பிரசாதநாத்
கங்கைக்கு ஒரு நாளிலே திருவடிகளோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே
வந்த சுத்தி யோகம் இ றே உள்ளது –

கங்கா அவதாரணா தூர்த்த்வம் ஆகின்யஞ் சாப்யவாபசா –

என்கிறபடியே
தன்னுடைய அசுக்தி போக்குகைக்காக ருத்ரன் சிரசா தரிக்கையாலே ரௌ த்ரம் -என்று சொல்லுவது ஒரு குற்றம் உண்டு –
அவனோட்டை ஸ்பர்சம் உள்ளதொரு பதார்த்தங்கள் நிர்மால்யம் என்று ததீயரான சைவர்க்கும் இ றே அஸ்பர்சமாய் இ றே இருப்பது –
அப்படி அடியுடை ஆளானாலும் தன்னுடைய பாவநத்வத்துக்கு
மயிர்ப்பாடு உண்டாய்த்து –
ஆறு பொதி சடையான் இ றே
ஆகையாலே சிக்கு நாற்றமும் மயிர்ப் பாடும் உண்டே
அது இல்லாத படியாலும்
பெரிய பெருமாள் நடுவே பள்ளி கொள்ளுகையாலும் புனிதம் இ றே
ஆய இருக்கச் செய்தேயும் திருவடிகளோட்டை ஸ்பர்சத்தால்
எங்கேனும் புகுனும் பாவநத்வம்
மேற்பட்டு இருக்கும் யாய்த்து –
உன்தன் அடி சேர்ந்து அருள் பெற்றாள்அன்றே -என்னக் கடவது இ றே –
அப்படிப் பட்ட திருவடிகளை உடையவன் தானே வந்து
படுகாடு கிடக்கிற ஏற்றம் உண்டு இ றே காவிரிக்கு
நடுவு பாட்டு
நடுவிடத்து
யசோதை பிராட்டி மடியிலே சாய்ந்தால் போலே யாய்த்து
காவேரியின் நடுவே கண் வளர்ந்து அருளுகிறபடி-

பொங்கு நீர் பரந்து பாயும் பூம் பொழில் அரங்கம் தன்னுள்
ஜல சமர்த்தியாலே கோயிலைக் கிட்டுகிறோம் என்று
ப்ரீதி பிரகர்ஷத்தாலே
பெரிய கிளர்த்தியோடே வாரா நிற்கும் –

பரந்து பாயும் –
ஒரு மடையால் அன்றியே -தன் நிறம் தேசம் எல்லாம் தோற்ற
எங்கும் ஒக்க பரந்து பாயா நிற்கும் –

பூம் பொழில் அரங்கம் தன்னுள்-
ஜல ச்மர்த்தியாலே பொழில் களும் பூ மாறாதே செல்லும் யாய்த்து
பெரிய பெருமாள் உடைய சௌகுமார்யத்துக்கு அனுகூலமான
ஜல ச்ம்ர்த்தியையும்
நித்ய வசந்தமான பொழிலை யும் உடைய
ஸ்ரமஹரமான தேசம்
இத்தால்
கோயிலினுடைய பாவநத்வமும்
போக்யத்தையும் சொல்லிற்று யாய்த்து –

எங்கள் மால் –
ஆஸ்ரிதர் பக்கல் வ்யாமோஹம் ஒரு வடிவு கொண்டாப் போலே இருக்கை –
எங்கள் -என்று தம்மைப் போலே பெரிய பெருமாள் பக்கல்
ந்யச்த பரராய் இருப்பாரையும் கூட்டிக் கொள்கிறார் –
கோயிலின் பாவநத்வ போக்யத்வங்களைக் கண்டு
சாய்ந்து அருளிற்று என்ற பேராய்
நிரூபித்தால் ஆஸ்ரித வ்யாமோஹ மே ஹேதுவாய்
சம்பந்தம் இன்றிக்கே இருக்கை அன்றியே

இறைவன் –
இவற்றை உடையவனாய் இருக்கை

ஈசன் –
உடையவன் ஆனாலும் நியமிக்க சக்தன் அன்றிக்கே இருக்கை அன்றியே
நல் வழி போக்குகைக்கும் ஷமனாய் இருக்கை

ச்நிக்தனாய் –பிராப்தனாய் –சக்தணாஆய் -இருக்குமவன் -என்கை
குணா த்ரய வச்யத்தை தவிர்த்து –
நித்ய அனுபவம் பண்ணும் தேசத்து ஏறக் கொடு போக நினைத்து
வாத்சல்ய ப்ரேரிதனாய் வந்து
தன உடைமையை தன கருத்திலே நடத்துகைக்காக -கிடக்கிறபடி –

கிடந்ததோர் கிடக்கை –
கீழ்ச் சொன்ன ஆத்ம குணங்களை விஸ்மரித்து கிடை
அழகிலே அகப்பட்ட படி –
நிற்றல் இருத்தல் -செய்தான் ஆகில் மறக்கல் ஆயத்து இ றே –
நாட்டில் அழகியராய் இருப்பாருக்கு -நிற்றல் இருத்தல்
செய்த பொது அழகு தோற்றி –
சாய்ந்தால் தோற்றுவது வைரூப்யமே யாய் இருக்கும் –
இவ் விஷயத்தில் சாய்ந்த போது யாய்த்து அழகு மினுங்கி இருப்பது –
ஸ்ரீ மான் ஸூ க ஸூ ப்த பரந்தப -என்னக் கடவது இ றே

ஓர் கிடக்கை –
ஒருக்கணித்தோ மல்லாந்தோ கண் வளர்ந்து அருளுகிறது என்று தெரியாது இருக்கும்
இவர்கள் தான் நின்றான் ஆகில் -நிலையார நின்றான் -என்பார்கள்
இருக்கக் கண்டால் -பிரான் இருந்தமை காட்டினீர் –என்பார்கள்
சாயக் கண்டால் -கிடந்தோதோர் கிடக்கை -என்பார்கள்     –

கண்டு எங்கனம் மறந்து வாழ்கேன் –
இவ் விஷயத்தை கண்டு அனுபவிப்பதற்கு முன்பாகிலும் மறக்க்கவுமாம் –
கண்டு அனுபவித்த பின்பு இனித் தான் எந்த பிரகாரத்தாலே மறப்பது –

வாழ்கேன் –
இவ் விஷயத்தை விட்டுப் பொய் மணலை முக்கவோ –
அனுபவித்தால் மறக்க ஒண்ணாது
மறந்தால் புறம்பு தரிக்க ஒண்ணாது –

ஏழையேன் ஏழையேனே-
நானோ அத்யந்த சபலனாய்
கிட்டினால் அனுபவிக்க மாட்டேன் –
பிரிந்தால் தரிக்க மாட்டேன் –

ஏழையேன் ஏழையேனே–
முன்பு இதர விஷயங்களிலே அகப்பட்டு சிதிலராய் இருப்பார்
இப்போது பகவத் விஷயத்தில் அகப்பட்டு
புறம்பு கால் வாங்க மாட்டாதே இருப்பார் –
அது கர்மத்தாலே வந்த சைதில்யம்
இது விஷய வை லஷண்யத்தாலே வந்த சைதில்யம்-

—————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு மாலை-22–பேசிற்றே பேசல் அல்லால்-பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 6, 2013

நினைக்க ஒண்ணா தாகில்
வாய் விட்டு பேசினாலோ -என்ன
மநோ பூர்வோ வாக்குத்தர -அன்றோ
மனசால் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாதா விஷயத்தை பாசுரம் இட்டு முடிக்கப் போமோ –
பேசலாம் என்று -அறிவு கேட்ட நெஞ்சே சொல்லாய் –
என்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————–

பேசிற்றே பேசல் அல்லால் பெருமை ஓன்று உணரலாகாது
ஆசற்றார் தங்கட்கு அல்லால் அறியலாவான் அவனும் அல்லன்
மாசற்றார் மனத்து உளானை வணங்கி நாம் இருப்பது அல்லால்
பேசத்தான் ஆவது உண்டோ பேதை நெஞ்சே நீ சொல்லாய்

—————————————————————————————————————————————————————

உக்தி பிராக்ருத விஷயங்களை பேசுகிறது இல்லையோ -என்ன -அவை பரிச்சின்னம் ஆகையாலே –
இதி அபரிச்சின்னம் ஆகையாலே பேச ஒண்ணாது –
ஸா ஜிஹ்வா யா ஹரிம் ஸ்தௌதி -என்கிற விஷயத்தை கை வாங்கி இருக்கும் அத்தனையோ -என்னில் –

பேசிற்றே பேசல் அல்லால்-
முன்பு வேதங்கள் வைதிக புருஷர்கள் பேசிப் போந்தவை
தன்னையே பேசினோம் இத்தனை போக்கி
இவ் விஷயத்துக்கு ச்த்ர்சமாக ஒரு பாசுரம் இட்டு பேசி தலைக் கட்ட ஒண்ணாது –
பேசிப் போந்தவை தான் எங்கனே என்னில் –
நீல தோயாத மத்யஸ்தா வித்யுல்லகேவ-என்றும்
நீலமுண்ட மின்னன்ன மேனி -என்றும்
அதஸீ புஷ்ப சங்காசம் -என்றும்
ஹிரண்மய புருஷோ த்ர்சயே -என்றும்
ருக் மாபம் -என்றும்
சுட்டு உரைத்த நன் பொன் உன் திரு மேனி ஒளி ஒவ்வாது -இத்யாதி –
இந்த பிராக்ருத விஷயங்கள் அப்ராக்ருத வஸ்துவுக்கு வித்ர்சம் இ றே
இது தன்னைக் கொண்டு இழிவான் என் என்னில்
அதீந்த்ரிய விஷயத்தில் இழியும் போது -ஒரு நிதச்னத்தை கொண்டு இலிய
வேண்டுகையாலே சொன்ன இத்தனை ஒழிய உள்ளபடி சொல்லிற்றாய் தலைக் கட்ட ஒண்ணாது –
வேதங்கள் பேசும் படியே பேசும் அத்தனை அல்லது நம்மால் பேசி முடியாது –

அவை பேசினபடி என் -என்னில் –

அப்ராப்ய -என்று பேசின இத்தனை
அப்படியே பேச ஒண்ணாது என்று பேசும் அத்தனை என்றுமாம்
அதுக்கடி என் என்னில் –
பெருமை ஓன்று உணரலாகாது –
இன்னது போலே என்று ஸதர்ச திருஷ்டாந்தம் உண்டாதல் –
ஏவம் பூதம் என்று பரிச்சேதித்தல்-செய்ய ஒண்ணாது –
இதர விஷயங்களில் வந்தால் உபமானத்து அளவும் உபமேயம் வர மாட்டாது –
இவ் விஷயத்தில் உபமேயத்து அளவும் உபமானம் வர மாட்டாது
ஸ்வரூபம் என்ன
குணங்கள் என்ன
விக்ரஹம் என்ன
விபூதி என்ன –
இவற்றில் ஒன்றையும் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாது என்கை

ஆனால் இவ் வஸ்து ஒருவருக்கும் அறிய லாகாதோ -என்ன –
ஆசற்றார் தங்கட்கு அல்லால் அறியலாவான் அவனும் அல்லன் –
ஆசு -குற்றம்
இனி இத்தை விஷய விபாகம் பண்ணிக் கொள்ளும்இத்தனை
அதாகிறது
உபாய விஷயமாக வரும் குற்றம் –
அதாகிறது
பாரதந்த்ர்யத்துக்கு சேராதவை –
அஹங்கார கர்ப்பமான அசேதன கிரியா கலேபங்களை சாதனமாக நினைத்து இருக்கை –
இதர உபாயங்கள் பல பிரதமாம் இடத்தில் அவனுடைய அனுக்ரஹம் பார்த்து இருக்க வேணும் –
தான் உபாயமாம் இடத்தில் சஹாயாந்தர அபேஷை இல்லை –
இதர உபாயங்களை விட்டு தன்னையே உபாயமாகப் பற்றினார்க்கு அல்லது –
தன்னை உள்ளபடி அறியலாய் இருப்பான் ஒருவனும் அல்லன் –

மாசற்றார்-
இதுவும் ஒரு மானஸ தோஷம் ஆயிற்று –
அதுவும் பிராப்ய ஆபாசங்களிலே பிராப்ய புத்தியைப் பண்ணி இருக்கை –
அவன் தன்னையே பற்றி ஐஸ்வர்யாதிகளை லபித்துப் போகா நிற்பர்கள் –
அங்கன் அன்றியே
அவன் தன்னையே பெற வேண்டும் என்று இருக்கை -மாசறுகை யாவது –

மனத்து உளானை –
இப்படி எல்லாவற்றையும் விட்டு சம்சார நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக
ஒரு தேச விசேஷத்திலே நித்ய அனுபவம் பண்ண வேணும் என்று
தன பக்கலிலே சர்வ பரந்யாசம் பண்ணி இருக்குமவர்களுடைய
நெஞ்சிலே நித்ய வாசம் பண்ணுமவன் –
இவர்கள் நெஞ்சுக்கு புறம்பு காட்டு தீயோபாதியாக வாய்த்து நினைத்து இருப்பது –
ஜலசாபதார்த்தங்கள் ஜலத்தை ஒழிய தரிக்க மாட்டாதாப் போலே
இவர்கள் நெஞ்சை ஒழிந்த இடத்தில் தரிக்க மாட்டான் ஆய்த்து –
திருப்பதிகளிலே நித்ய வாசம் பண்ணுகிறதும் ஒரு சுத்த ஸ்வபாவன் உடைய ஹ்ருதயத்தை கணிசித்து இ றே –
என்னிலாத முன்னெலாம் -என்னக் கடவது இ றே –

வணங்கி நாம் இருப்பது அல்லால் –
ஆஸ்ரிதர் நெஞ்சை விட்டு போகாதவன் ஆனபின்பு
அவன் பக்கல் சர்வ பரந்யாசம் பண்ணின நாம்
அவனை அனுபவித்து தரிக்கும் அது ஒழிய
வேறு ஒரு க்ருத்யம் உண்டோ -என்கிறார்

வணக்கம் -என்று சர்வ பிரகார அனுபவத்துக்கும் உப லஷணம்-

பேசத்தான் ஆவது உண்டோ-
அவன் பெருமையை அனுசந்தித்தால்
பாசுரமிட்டு பேசலாய் இருந்ததோ –

பேதை நெஞ்சே-
சூத்திர விஷயங்களைப் பேசிப் போந்த வாசனையாலே
இவ் விஷயத்தையும் உன் மதி கேட்டாலே பேசலாம் என்று இருக்கிறாய் இ றே –

நீ சொல்லாய்-
என் வார்த்தை ஒழிய இவ் விஷய ஸ்வ பாவம் இருந்தபடியாலே
பரிச்சேதித்து பேசலாய் இருந்ததோ –
சாபலம் பண்ணுகிற நீ தான் சொல்லிக் காண் -என்கிறார் –

——————————————————————————————————————————————————————

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .

திரு மாலை-21-பணிவினால் மனமது ஒன்றி-பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிய -வியாக்யானம் –

December 6, 2013

அகலப் போகாதாகில்
பரிச்சேதித்து அனுபவிக்கப் போகலாகாதோ -என்கிற
திரு உள்ளத்தைக் குறித்து –
இவ் விஷயத்திலே துணிவு இல்லாமையாலே அநாதி காலம் இழந்த
அறிவு கேடு போலே இருப்பது ஓன்று காண்-இப்போது
பரிச்சேதித்து அனுபவிக்கலாம் என்று கணிசிக்கிற இதுவும் –
என்கிறார் –

—————————————————————————————————————————————————–

பணிவினால் மனமது ஒன்றிப் பவளவாய் அரங்கனார்க்குத்
துணிவினால் வாழ மாட்டாத் தொல்லை நெஞ்சே நீ சொல்லாய்
அணியினார் செம் பொன்னாய வருவரை யனைய கோயில்
மணியினார் கிடந்த வாற்றை மனத்தினால் நினைக்கலாமே

——————————————————————————————————————————————————-

பணிவினால் மனமது ஒன்றிப் –
பணிவதாக வந்து ஒருப்பட்டு
இதர விஷயங்களில் நின்றும் இவ் விஷயத்திலே மனஸை பணிவதாக ஒன்றி –
ஒன்றுகை -ஒருப்படுகை –
இதர விஷயங்களில் போகிற நெஞ்சை அவற்றின் நின்றும் மீட்டு
ப்ராப்த விஷயத்தில் பிரவணம் ஆக்குவோம் என்னும் உத்யோக மாத்ரமே யாய்த்து இவ் விஷயத்துக்கு வேண்டுவது –
இங்கு மனஸ் -என்கிறது மன வ்ர்த்தியை –
பகவத் வ்யதிரிக்த விஷயங்களில் பணிவு தான் உண்டாகிலும் இரங்குகை பாஷிகம் –
இரக்கம் உண்டானாகிலும் பலிப்பது இல்லை –
பகவத் விஷயத்தில் ந நமேயம் -என்கிற பிரதிஞ்ஞை குலையும் மாத்ரமே அமையும் –
சேதனன் உடைய ஆபிமுக்யத்துக்காக ஸ்ர்ஷ்டி அவதாரங்களைப் பண்ணிப் போந்த ஈஸ்வரனுக்கு
விஷயீ ஸூ சக மாத்ரமே அமையும் –
பிரணாமம் தன்னைப் பண்ணினாலும் அது வன்றே பல ப்ரதம் -ஈஸ்வரன் உடைய இரக்கம் இ றே –
இவன் பண்ணுகிற வியாபாரங்கள் அங்கு பலிப்பது ஓன்று இன்றியே இருக்க
அவனுடைய இரக்கத்துக்கு ஹேதுவான படி என் என்னில்
ஒருத்தனை ஒருவன் கை ஓங்குவது எதிரி ஸ்பர்சிப்பது ஓன்று இன்றியே
இருக்க உள்ளதனையும் என்னைப் பரிபவிக்க வந்தான் என்று இருக்கைக்கு ஹேதுவாகா நின்றது இ றே –
இவ்வோபாதி -அஞ்சலியும் எல்லா வற்றையும் கொடுத்து பின்னையும் –
நஜாதுஹேயதே-என்னும் படி பிரிய விஷயமாய் இ றே இருப்பது –
ஏகோபி க்ர்ஷ்னே ஸூ க்ர்த ப்ரணாம –
அஞ்சலி பரமா முத்ரா ஷிப்ரம் தேவ பிரசாதி நீ –

பவளவாய் அரங்கனார்க்குத் –
இவ்வளவு அனுகூல்யம் உடையாரை
முன்புத்தை இழவுக்கு சாந்த்வனம் பண்ணும்
திரு அதரத்தை உடையார்க்கு –
அரங்கனார்க்கு –
எப்போதோ நம்மைக் கிட்டுவது என்று
நித்ய சந்நிஹிதராய் இருக்கிறவருக்கு
துணிவினால் வாழ மாட்டாத் –
வடிவு அழகு தான் பணிவையும் உண்டாக்கி
துணிவையும் உண்டாக்கி
பின்னை அனுபவத்தில் மூட்டி விடும் -ஆய்த்து-

பவளவாய் அரங்கனார்க்கு –பணிவினால் மனமது ஒன்றி –துணிவினால் வாழ மாட்டா –
இவ் விஷயத்தை அனுபவிப்பிக்கைக்கு வ்யவசயாமே யாய்த்து வேண்டுவது –
வ்யவசாயா த்ர்தே ப்ரஹ்மன் நாசாத யுதிதத் பரம் – என்று
பிராப்திக்கு கண் அழிவு அற்ற சாதனம் வ்யவசாயம் காண் என்று உபதேசித்தான் ஆய்த்து –
தன ஆச்சார்யனான வேத வ்யாசனில் காட்டில்
புருஷார்த்த சாதனத்தில் தெளிவுடைய ஜனகன் —

தொல்லை நெஞ்சே-
ஓர் அத்யவசாய மாத்ரத்திலே இவ் விஷயத்தை அனுபவிக்க விடாத இவ் இழவு
நெஞ்சே உனக்கு அநாதி இ றே –

நீ சொல்லாய்-
இவ் விஷயத்தை பரிச்சேதித்து அனுபவிக்கலாம் என்று
நீ தான் சொல்லிக் காணாய் –

அணியினார் செம் பொன்னாய வருவரை யனைய கோயில்
அழகு மிக்கு இருந்ததாய்
செம்பொன்னான அருவரை உண்டு -மகா மேரு
அத்தோடு ஒத்து இருந்துள்ள சம்சாரத்துக்கு
ஆபரணமாய் தர்தச நீயமாய்
ஸ்திரமாய் சர்வ ஆதாரமாய் இருக்காய் –

மணியினார் கிடந்த வாற்றை –
அம மேருவை புடை படத் துளைத்து
அது விம்மும்படி ஒரு நீல ரத்னத்தை
அழுத்தினால் போல் ஆய்த்து கோயில் ஆழ்வாருக்கு உள்ளே
பெரிய பெருமாள் கண் வளர்ந்து அருளுகிறபடி –

கிடந்தவாற்றை -மனத்தினால் நினைக்கலாமே
கண் வளர்ந்து அருளுகிற அழகை கண்டு நெஞ்சாலே பரிச்சேதிக்கலாம் படி இருந்ததோ

ஸ்வரூபத்தை பரிச்சேதிக்கிலும்
தத் ஆஸ்ரயமான கல்யாண குணங்களை பரிச்சேதிக்கிலும்
வடிவு அழகை பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாது -என்கை –
நினைவுக்கு பரிகரம் ஆனது ஒழிய
வேறே ஒரு கரணத்தாலே நினைக்கும் இத்தனை காண் –

———————————————————————————————————————————————————–

பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
பெரிய பெருமாள் பெரியப்ராடியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .