Archive for the ‘திரு நெடும் தாண்டகம்’ Category

ஸ்ரீ திரு நெடும் தாண்டகம் – அருளிச் செயலில்- உபக்ரமும் உப சம்ஹாரமும்–

April 24, 2019

பிரவேசம் –

ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் ஆகிறார் –
வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்கு இரங்கி-
வேல் கணார் கல்வியே கருதி –என்று
ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் விபூதி அடைய இவர் துடைக்கு கீழே கிடக்கிறதோ வென்று
சங்கிக்க வேண்டும்படி -அதிசய அஹங்காரராய் –
அதுக்கடியான தேகாத்ம அபிமானத்தை உடையவராய் –
அத்தாலே -சாந்தேய்ந்த மென்முலையார் தடம் தோள் இன்ப வெள்ளம் தாழ்ந்தேன் -என்கிறபடியே
ஆத்மவிஷயம் ஆதல்-ஸ்ரீ ஈஸ்வர விஷயம் ஆதல்
ஜ்ஞானம் பிறக்கைக்கு யோக்யதை இல்லாதபடி விஷய ப்ரவணராய் போந்தார் ஒருவர்

ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் இவருக்கு இப்படி உண்டான விஷயாந்தர பிரசித்தியைக் கண்டு
இவரை இதில் நின்றும் மீட்கும் விரகு தேடித் பார்த்து –
விஷயாந்தர பிரவணராய் போந்த இவரை
சாஸ்த்ரத்தைக் காட்டி மீட்க ஒண்ணாது
நம் அழகைக் காட்டி மீட்க வேணும் என்று பார்த்து
இவருக்கு விஷயங்களில் உண்டான ரசிகத்வத்தையே பற்றாசாகக் கொண்டு
தன் அழகைக் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு –
வேம்பின் புழு வேம்பு அன்றி உண்ணாது –
அடியேன் பின்னும் உன் சேவடி அன்றி நயவேன் -என்று
தமக்கு ஈஸ்வர விஷயத்தில் உண்டான போக்யதை
தத் விஷய வை லஷ்ண்ய பிரயுக்தமோ-என்னும்படி இவ் விஷயத்தில் அவஹாஹித்தார் –

ஸ்ரீ ஆழ்வார் தம் பக்கலில் ஆழம் கால் படக் கண்ட ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் –
இவருக்கு நம் பக்கல் உண்டான ப்ரேமம் விஷய சாமான்யத்தில் போல் அன்றியே
சம்பந்த ஜ்ஞான பூர்வகமாக வேணும் -என்று
கிழிச் சீரையோடே தனத்தைக் கொடுப்பாரைப் போலே –
சர்வார்த்த பிரகாசமான ஸ்ரீ திரு மந்தரத்தையும் –
சௌசீல்யாதி குணாதிக்யத்தையும்
ஸ்ரீ திருமந்த்ரார்த்ததுக்கு எல்லை நிலமான ஸ்ரீ திருப்பதிகளையும் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு –
வாடினேன் வாடி -தொடங்கி
ஒரு நல் சுற்றம் -அளவும்
உகந்து அருளின இடமே
ஆஸ்ரயணீயமும் -சாதனமும் -போக்யமும் –
என்று அனுபவித்தார் –

இப்படியே இவர் ஸ்ரீ திருப்பதிகளிலே மண்டி அனுபவிக்கிறபடியைக் கண்டு –
இவ்வனுபவம் அவிச்சின்னமாம் படி -ஒரு தேச விசேஷத்தே கொடு போக வேணும்
அதுக்காக சம்சாரத்தின் உடைய தண்மை அறிவிப்போம் என்று பார்த்து -அத்தை அறிவிப்பிக்க
பீத பீதராய் –
மாற்றமுளவிலே
இருபாடு உறு கொள்ளி யினுள்ளே எறும்பே போலே- என்றும்
ஆற்றங்கரை வாழ் மரம் போலே அஞ்சுகிறேன் -என்றும்
பாம்போடு ஒரே கூரையிலே பயின்றால் போல் -என்றும்
இப்படி தம்முடைய பயத்துக்கு அநேகம் த்ருஷ்டாந்தங்களைச் சொல்லிக் -கூப்பிட்டார்-

இவர் கூப்பிடச் செய்தேயும்
பிரஜை கூப்பிடா நிற்கச் செய்தேயும் ஆமம் அற்று பசிக்கும் தனையும் சோறு இடாத தாயைப் போலே
தன்னை அனுபவிக்கு ஈடான விடாய் வளருவதற்கு ஈடாக-ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் முகம் காட்டாது ஒழிய
ஒரு ஷணமும் தரிக்க மாட்டாது -பெரு விடாய் பட்டார் –
நீரிலே விழுந்து நீரைக் குடிப்பது
நீரையே ஏறிட்டுக் கொள்ளுவதாப் போலே
அவனை வாயாலே பேசியும்
தலையாலே வணங்கியும்-
நெஞ்சாலே நினைத்தும்-
தரிப்போம் என்று பார்த்து
அதிலே உபக்ரமித்தார் -ஸ்ரீ திருக் குறும் தாண்டகத்தில்-

பெரு விடாயர் குடித்த தண்ணீர் ஆறாதே மேலும் விடாயைப் பிறப்பிக்குமா போலே
அது பழைய அபிநிவேசத்துக்கு உத்தம்பகமாய்
ஸ்ரீ திரு வெழு கூற்று இருக்கையிலே -நின் அடி இணை பணிவன்
வரும் இடர் அகலமாற்றோ வினையே -என்று-ஆர்த்தராய் சரணம் புக்கார்

அநந்தரம் அபேஷிதம் பெறாமையாலே கண்ணாம் சுழலை இட்டு
ஸ்ரீ பெருமாள் முந்துற கடலை சரணம் புக்கு அவன் முகம் காட்டா விட்டவாறே
சாபமாநய சௌமித்ரே -என்று
கொண்டு வா தக்கானை -என்னுமா போலே
வழி அல்லா வழியே மடலூர்ந்து –
இரண்டு தலையும் அழித்தாகிலும் முகம் காட்டு வித்துக் கொள்ளுவோம் -என்று மடல் எடுக்கையில் உபக்ரமித்தார் –

அதில் -ஸ்ரீ சிறிய திருமடலில்
அவன் ஐஸ்வர்யத்தையும் -தேவும் தன்னையும் –என்று
தானான தன்மையாய் அபிமானித்து இருக்கும்
அவதாரங்களில் உண்டான நீர்மையையும் அழிக்கிறேன் -என்றார் –

அதுக்கும் முகம் காட்டிற்று இலன் –
அதுதான் பர தசை என்னும்படி நீர்மைக்கு எல்லை நிலமான கோயில்களும் உண்டு இறே
என்று இருந்தான் -என்று கொண்டு
அவனுக்கும் தமக்கும் வைப்பான ஸ்ரீ கோயில்களில் உண்டான நீர்மையையும்
அழிக்கிறேன் -என்றார் ஸ்ரீ பெரிய திருமடலிலே –

இனி முகம் காட்டாது ஒழியில் ஜகத்து அநீச்வரமாம் என்று பார்த்து –
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாதிகளுக்கு முகம் காட்டுமா போலே இவருக்கு முகம் காட்டி
தானும் இவரும் ஜகத்தும் உண்டாம்படி பண்ணினான்-

ஸ்ரீ சுகாதிகளும் ஸ்ரீ முதல் ஆழ்வார்களும் பரத்வத்தில் ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ சனகாதிகளும் ஸ்ரீ திரு மழிசைப் பிரானும் அந்தர்யாமித்வத்தில் ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ வால்மிகீகாதிகளும் ஸ்ரீ குலசேகரப் பெருமாளும் ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ பராசர ஸ்ரீ பாராசாராதிகளும் -ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாரும் ஸ்ரீ பெரியாழ்வாரும் ஸ்ரீ ஆண்டாளும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரத்தில் ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ நாரதாதிகளும் ஸ்ரீ தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வாரும் ஸ்ரீ திருப் பாண் ஆழ்வாரும் கோயிலிலே ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ சௌநக பகவானும் இவரும் அர்ச்சாவதாரத்திலே ஊன்றி இருப்பார்கள் –

அல்லாத ஸ்ரீ ஆழ்வார்களைப் போலேயும் ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திரு மகளைப் போலேயும் அன்றிக்கே
சம்ச்லேஷாசஹமான சௌகுமார்யத்தை உடையராய் இருப்பார் –
அதாவது – விச்லேஷித்த போது -உம் அடியார் எல்லாரோடும் ஒக்க எண்ணி இருந்தீர் அடியேனை -என்று
மலையாளர் ஊட்டுப் போலே அனுபவிக்கவும் வல்லராய் –
பிரிந்தாலும் சில நாள் தரிக்கவும் வல்லர்களான ஸ்ரீ ஆழ்வார்களோடும்
பத்து மாசம் பிரிந்து இருந்த ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திரு மகளோடும்
ஷண காலம் விஸ்லேஷ அசஹனான என்னை கூட நினைக்கலாமோ -என்னும்படி இருக்கையும் –
சம்ச்லேஷ தசையிலே
ஆழியோடும் பொன்னார் சார்ங்கம் உடைய அடிகளை இன்னார் என்று அறியேன் -என்று
சம்ச்லேஷ ரச அனுபவத்தால் கண்ணாம் சுழலை இட்டு முன்னடி தோற்றாதே
அசாதாராண லஷணத்தை காணச் செய்தேயும் அறுதி இட மாட்டாது இருக்கையும் –

ஆக
ஸ்ரீ எம்பெருமான் இவருக்கு நிர்ஹேதுகமாக -சித் அசித் ஈஸ்வர தத்வ த்ரயத்தையும் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு –
அனுபவத்து -அதனில் பெரிய என் அவா -என்று
தம்முடைய அபிநிவேசத்துக்கு இறை போராமையாலே
அலமந்து கூப்பிட்டு பின்பு தாம்
அவா அற்று வீடு பெற்று த்ருப்தரான தசையைப் பேசித் தலைக் கட்டுகிறார் -இப் பிரபந்தத்தில்-

——————————————————————-

அவதாரிகை –
முதல் பாட்டில் –
தேகாத்ம அபிமான நிவ்ருத்தி தொடக்கமாக ஸ்ரீ திருவடிகளோட்டை சம்பந்தம் பர்யந்தமாக
சாஷாத் கரிப்பித்த உபகார பரம்பரைகளைப் பேசுகிறார் –

மின்னுருவாய் முன்னுருவில் வேத நான்காய்
விளக்கொளியாய் முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய்
பின்னுருவாய் முன்னுருவில் பிணி மூப்பில்லாப்
பிறப்பிலியாய் இறப்பதற்கே எண்ணாது எண்ணும்
பொன்னுருவாய் மணிவுருவில் பூதமைந்தாய்
புனலுருவாய் அனல் வுருவில் திகழும் சோதி
தன்னுருவாய் என்னுருவில் நின்ற எந்தாய்
தளிர் புரையும் திருவடி என் தலை மேலவே—-1-

மின்னுருவாய் முன்னுருவில் –
முன்னுருவில் மின்னுருவாய் –
பிரத்யஷ -பரித்ர்ஷ்டமான பதார்த்தங்களில் –
மின்னின் உடைய ஸ்வபாவத்தை பிரகாசிப்பித்தான் –
அதாவது –
பிரத்யஷ பரித்ர்ஷ்டமான -பிரகிருதி ப்ராக்ருதங்களின் அஸ்த்ரையத்தை பிரகாசிப்பித்தான் -என்கை –
இப்பிரக்ருதி சேதனனோட்டை சம்பந்தத்துக்கு ஹேது பேதம் உண்டான போது –
இதுக்கு ஸ்வபாவ பேதம் உண்டாகக் கடவது –
ஹேது பேதம் -ஆவன –
1-கர்மத்தால் பந்திக்கையும் –
2-கிருபையால் பந்திக்கையும்
3-இவர்களுக்கு மயர்வற மதிநலம் அருளுகையும்
4-மற்று உள்ளார்க்கு ஜாயமான கடாஷம் பண்ணுகையும் –

அதாவது –
கர்மத்தால் பந்தித்த போது -ஆத்ம பரமாத்மா ஸ்வரூபங்களுக்கு திரோதாயகமாய் இருக்கையும் –
தன் பக்கல் -அஸ்த்ர்யத்தையும் அபோக்யதையும் மறைத்து
ஸ்த்ர்யத்தையும் போக்ய புத்தியையும் பிறப்பிக்க கடவதுமாய் இருக்கும்-

ஸ்ரீ பகவத் பிரசாதத்தாலே பந்தித்த போது
ஸ்வ விஷயத்திலும் ஸ்வ கீயங்களிலும் கிடக்கிற
அஸ்த்ரையத்தையும் அபோக்யதையையும் பிரகாசிக்கக்கடவதாய்
ஆத்ம பரமாத்மா ஸ்வரூபங்களையும் பிரகாசிப்பிக்க கடவதாய் இருக்கும் –
இப்போது
ஸ்ரீ பகவத் பிரசாதம் அடியாகையாலே-பிரகிருதி பிராக்ருதங்களில் அஸ்தைர்யம் பிரகாசிப்பித்தது
த்யாஜ்யதா பிரதிபத்தி உண்டாய்த்து -என்கை –
விசித்ரா தேக சம்பத்தி ஈச்வராய நிவேதிதும் -பூர்வமேவ க்ர்தா -என்றும்
சரீரமாத்ரம் கலு தர்ம சாதனம் -என்றும் –
புருஷார்த்த சாதனம் என்றும்-
தர்மத்துக்கு பிரதான உபகரணமான பிரக்ருதியாதிகளை த்யாஜ்யம் என்னக் கடவதோ -என்னில் –
போஜநார்த்தமாக அங்கீ கரித்த கலமும்
போஜன அநந்தரம் அஸ்பர்சமாப் போலேயும் –
அவப்ர்த ஸ்நான அநந்தரம் யூபாதிகள் அஸ்பர்சமாப் போலேயும்
இதுவும் கார்ய அநந்தரம்-ஜ்ஞானம் பிறந்த பின்பு – த்யாஜ்யமாகக் கடவது –

மின்னுருவாய் -என்ற
சாமாநாதி கரண்யம் -உபகார்யா உபகார பாவ சம்பந்த நிபந்தனம் –
இப்படி இவை அஸ்தரம் ஆனால் அநந்தரம் ஸ்திரமான ஆத்மவஸ்துவே-ஜ்ஞாதவ்யமாகக் கடவது –
அஹம் -என்று பிரத்யஷிக்கிற ஆத்ம வஸ்துவை
தேஹம் என்பார்
இந்த்ரியம் என்பார்
மனஸ் என்பார்
பிராணன் என்பார்
புத்தி என்பார்
இப்படி பண்ணுகிற விப்ரதிபத்தி -சமித்து யதாஜ்ஞானம் பிறக்கைக்கு
சாஸ்திர அபேஷை உண்டாகையாலே
சாஸ்திர பிரதானம் பண்ணினார் -என்கிறார் மேல் –

வேத நான்காய் –
ஆத்மாவின் உடைய யாதாம்ய பிரதிபாதன பரமான வேதங்கள் நான்குமாய் –
வெறும் ஆத்மா பரமயோ வேதங்கள் என்னில் -தத்வ த்ரயத்தையும் பிரதி பாதியா நிற்க –
அல்லாத தத்வ த்யவமும் இவனுக்கு இன்னது த்யாஜ்யம்-இன்னது உபாதேயம்
என்கைக்காக பிரதிபாதிக்கப் படுகிறது இத்தனை ஒழிய ஆத்ம பரமேயாகக் கடவது –
ஆனால் த்யாஜ்ய உபாதேயங்களைச் சொல்ல அமையாதோ –
ஆத்ம ஸ்வரூபம் சொல்லுகிறது என் என்னில் –
த்யாஜ்ய உபாதேயங்களுக்கு நிர்ணாயக பிரமாணம் ஸ்வரூபம் ஆகையாலே
ஸ்வரூப அனுரூபமான த்யாஜ்யம் இன்னது
ஸ்வரூப அனுரூபமான உபாதேயமின்னது -என்று அறியும் போது ஸ்வரூபத்தை அறிய வேணும் இறே –
ஸ்வரூப யாதாம்ய ஜ்ஞானம் இல்லாத போது-சரீர மாத்ரம் த்யாஜ்யமாய்
புத்திர பசு அந்நாதி மாத்ரம் உத்தேச்யம் ஆதல் –
சரீர வியதிரிக்தம் ஆத்மாவான போது
புத்திர பசு அந்நாதிகள் த்யாஜ்யமாய்-ஸ்வர்க்கம் உத்தேச்ய மாதல் செய்யும் இறே-
சாஸ்திர அபேஷை சேதனனுக்கே ஆகையாலே சேதன பரமாகக் கடவது –
ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் ஸ்வதஸ் சர்வஞ்ஞன் ஆகையாலும்
அசித் தத்வம் ஜடம் ஆகையாலும் சாஸ்திர அபேஷை இல்லை –

இனி சாஸ்திர வச்யனுமாய் -ஜ்ஞாதாவுமான சேதனனைப் பற்றி -சாஸ்திரம் உதிக்கக் கடவது –
வேதம் பிரதிபாக்கிற மாத்ரம் அன்றிக்கே வேதம் உண்டாக்கினதும் இவனுக்கே –
இவ்விடத்தில் ஸ்வார்த்த பிரகாசத்வத்தைப் பற்ற -ஸ்ருதி மறை -என்னாமல் –வேதம் -என்கிறது –
பிரகாசம் உண்டோ என்னில்
மறையாய நால் வேதம் -என்கிறபடியே
தன்னை அதிலங்கித்தார்கு ஸ்வார்த்த திரோதாயகமாயும்
தன் பக்கலிலே புபுத்ஷூக்களுக்கு -ஸ்வார்த்த பிரகாசமாயும் இருக்கும் –
போத்தும் இச்சு புபுத்ஷூ -அறிய வேணும் என்கிற இச்சை உடையவன் -என்றபடி –
பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் -பிறர்க்கு அரிய வித்தகன் -என்கிறபடியே
பிரமேய ஸ்வ பாவம் பிரமாணத்துக்கும் உண்டாய் இருக்கும் -என்கை –
இங்கு வேதம் நான்கு -என்கிற சாமாநாதி கரண்யம் –
வேதைஸ் ச சர்வை ரஹ மேவ வேத்ய – என்று
பிரதிபாத்ய பிரதிபாதிக பாவ சம்பந்த நிபந்தனம் அன்று –
மாநம் பிரதீபமிவ காருணிகோ ததாதி -என்கிறபடியே
பிரதார்த் பிரத்தேய பாவ சம்பந்த நிபந்தனம் –

அநந்தரம் இந்த சாஸ்திர ஜன்யமான ஜ்ஞானத்தையும்
எனக்கு உண்டாக்கினான் -என்கிறார் –
விளக்கொளியாய் –
விளக்கு ஒளியின் ஸ்வபாவத்தை உடைத்தாய் ஆகையாலே –
விளக்கொளி -என்றது சாஸ்திர ஜன்ய ஜ்ஞானத்தைச் சொல்கிறது –
அதாகிறது -தீபமாகிறது அந்தகாரத்தைப் போக்கி பதார்த்தங்களைப் பிரகாசிப்பிக்குமா போலே
அஞ்ஞானத்தைப் போக்கி ஸ்வரூபத்தை பிரகாசிப்பிக்கக் கடவதாய் இருக்கை –
அந்தம் தம இவா ஜ்ஞானம் தீபவ ஸ்சேந்த்ரி யோத்பவம் – என்று
ஸ்ரவண ஜ்ஞானத்தை தீபமாகச் சொல்லக் கடவது இறே –

ஹர்த்தும் தமஸ் சதஸ தீவ விவேகத்து மீசோ மாநம் பிரதீபமிவ காருணிகோ ததாதி-என்னக் கடவது இறே-
இத்தால் -ஸ்ரோதவ்ய -என்று சொல்லுகிற ஸ்ரவணத்தை சொல்லிற்றாய் யாய்த்து –

முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய் –
என்று -மந்தவ்ய நிதித்த்யாசிதவ்ய த்ரஷட்வய -என்கிற
மனந நிதித்யாசன தர்சனங்களைச் சொல்லுகிறது –

முளைத்து –
பர்வதாக்ரத்திலே தோன்றின சந்தரனைப் போலே
தீப த்ர்ஷ்டாந்தத்தால் சொன்ன ஸ்ரவண ஜ்ஞானத்தில் காட்டிலும்
பிரகாச ரூபமான மனந தசையைச் சொன்னபடி –

எழுந்து –
பர்வதாக்ரத்தை விட்டு ஆகாசத்தில் எழுந்த சந்தரனைப் போலே
மனந அவஸ்தையில் காட்டிலும் அதி பிரகாசமான அநவரத பாவனையைச் சொல்லிற்றாயிற்று

திங்கள் தானாய் –
சாஷாத் காரத்தைச் சொல்லுகிறது –
எங்கனே என்னில் –
தானான திங்கள் -என்று –
ஆகந்துகமான களங்கம்- இன்றியே இருக்கிற சந்த்ரனைச் சொல்லுகையாலே
ஆகந்துகமான களங்கம் -பூமியினுடைய சாயை பிரதிபலிக்கையாலே –
சந்த்ர பிரபா ஸ்தானத்திலே ஆத்மாவுக்கு பிரபா ரூபமான தர்ம பூத ஜ்ஞானம் –
பிரகிருதி சம்சர்க்கம் நேராக அற்று
நிஷ்க்ர்ஷ்டமான ஆத்ம வஸ்துவைச் சொன்னபடி –
நிஷ்க்ர்ஷ்ட ஸ்வரூபத்தைக் கண்டால் இறே-
சாஷாத்காரம் சித்தித்ததாவது –
சாஷாத்கார விசிசிஷ்ட ஆத்மா -சாஷாத்காரம் தந்தவன் -என்று -பரமாத்மா சாஷாத்காரம் –
சந்திர த்ர்ஷ்டாந்தத்தாலே –
சதி ஆஹ்லாதே -என்கிறபடியே
ஆஹ்லாத ரூபம் தோற்றுகைக்காகவும்
பகவத் பிரசாத லப்தம் ஆகையாலே
அனாயாச சித்தியால் வந்த அம்லானதை தோற்றுகைக்காவும்-சந்திரனை த்ருஷ்டாந்திக்கிறார் –
யதா ஸூர்யஸ் ததா ஞானம் -என்று
ஸூர்யனை தருஷ்டாந்திதது சந்திரனுக்கு ஸ்வ யத்னத்தால் வந்த க்லிஷ்டதை தோற்றுக்கைக்காக –

பின்னுருவாய் –
பின்னான தத்வமாய் –
பஞ்ச விம்சோயம் புருஷ பஞ்ச விம்ச ஆத்மாபவதி –
இருபத்தஞ்சாவது தத்வமான ஆத்மா சாஷாத்க்ர்த்யன் ஆகையாலே
சதுர்விம்சதி தத்வாத்மிகையான பிரகிருதிக்கு அவ்வருகாய் பிரிந்து தோற்றுகிறபடி –
தேகேந்த்ரிய மன பிராண தீப்யோன்ய அநந்ய சாதன
நித்யோவா பீப்ரதி ஷேத்ர மாத்மாபின்னஸ் ஸ்வதஸ் ஸூகி –என்னக் கடவது இறே –

அநந்தரம் -இப்படிப் பட்ட ஆத்ம வஸ்து
வ்யாப்தகதமான தோஷங்களால் ஸ்பர்சிக்கப் படான் -என்கிறார் –
முன்னுருவில் பிணி மூப்பு இல்லா பிறப்பிலியாய் –
முன்னுருவாகிறது -கீழே மின்னுரு -என்று கொண்டு சொன்ன ப்ரத்யக்ஷ பர்த்ர்ஷ்டமான பிரகிருதி பிராக்ருதங்களை –
அதில் உண்டான பிணி மூப்பு பிறவிகளோடு ஸ்பர்சம் இல்லாத ஆத்மவஸ்து –
பிணி -துக்கம் –

இத்தால் அஞ்ஞாநாதிகளை உப லஷிக்கிறது –
மூப்பு பிறப்பு -என்கையாலே ஷட் பாவ விகாரங்களை உப லஷிக்கிறது –
நிர்வாண மய ஏவாய மாத்மா ஜ்ஞான மயோமலா -என்று-துக்காதிகள் பிரகிருதி தர்மமாய்
ஆத்மாவோடு சம்பந்தம் இல்லை -என்னக் கடவது இறே –
ஸவதஸ் ஸூகியாய் இருக்கிற ஆத்மாவுக்கு துக்க அஜ்ஞாநாதிகள் கூடாதோவோபாதி
ஜடமான பிரக்ருதிக்கும் துக்க அஜ்ஞாநாதிகள் கூடாதே யாகிலும்
ஊமத் தங்காய் உடைய சம்சர்க்கத்தாலே ப்ரமம் வருகிறாப் போலே
பிரகிருதி சம்சர்க்கத்தாலே ஆத்மாவுக்கு துக்காதிகள் வருகையாலே துக்காதிகள் பிரகிருதி தர்மமாகவே கடவது

இறப்பதற்கே எண்ணாது –
இறக்கை யாவது -மரிக்கை
மரணத்தை எண்ணாதே
கீழ் -ஷட் பாவ விகாரங்களிலே தேக அனுபந்தியான மரணத்தைச் சொல்லிற்று
இங்கே ஸ்வரூப அனுபந்தியான மரணத்தைச் சொல்லுகிறது -அதாகிறது
கைவல்யம் –
ஸ்வதஸ் ஸூகியான ஆத்மாவினுடைய அனுபவ ஸ்வரூபமாய்-தனியே ஒரு புருஷார்தமாய்
புனராவர்த்தி இல்லாத கைவல்யத்தை மரணம் என்னக் கடவதோ -என்னில்
மரணம் ஆகிறது
ஆத்மவியோகமாக லோகத்திலே பிரத்யஷியா நின்றது இறே –
இதுவும் அப்படியே
சாஷாத் ஆத்ம பூதனான ஸ்ரீ பரமாத்மா வியோகத்தாலே மரணம் ஆகக் கடவது –
பிரத்யஷமாக ம்ர்தமான சரீரம் நஷ்டம் ஆகை போலே
இது நசியாமையாலே இத்தை மரணம் என்னலாமோ -வென்னில்
ஸ்வரூப அனுரூபமான போகம் இல்லாமையாலே
பர ஹ்ர்தயத்தால் மரணமாகக் கடவது –
ம்ர்தோ தரித்ர புருஷ -என்று
போக்தாவானவன் தரித்ரனை ம்ர்தன் என்னுமா போலே
இந்த கைவல்யம் அந் நாதனுக்கு மரணமாகத் தோற்றுகையாலே-மரணம் –என்கிறது –

எண்ணாது –
இத்தை தருகைக்கு எண்ணாதே போந்தான் –
ஜரா மரண மோஷாயா மாமாச்ரித்ய தந்தியே -என்று இத்தை புருஷார்தமாகக் கொடுக்கக் கடவன் –
அவன் இப்போது இப்படி படு குழியில் விழாதபடி இத்தை எனக்கு எண்ணாதே போந்தான் –
அவனது எண்ணம் கொண்டே நமக்கு ஜீவனம் ஆகையாலே எண்ணாது -என்கிறார் –

இவ் வாபன் நிவ்ருத்தியை பண்ணினது மேலே
தன்னுடைய ஸ்வரூப ரூப குணங்களை பிரகாசிப்பித்தான் -என்கிறார் மேல்
எண்ணும் பொன்னுருவாய் -என்று
திவ்யாத்ம ஸ்வரூபத்தை பிரகாசிப்பித்தான் -என்கிறார் –
எண்ணும் –
போக்யாதிசயத்தாலே
நேதி நேதி -என்கிறபடியே
அது அது -எண்ணும் இத்தனை போக்கி
இதம் -என்று பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாது இருக்கை –
ஏகைக குணாவதீப்சயா சதா ஸ்திதா -என்று
ஒரோ குணம் தான் அபரிச்சின்னமாய் இருக்க
ஈத்ர்சமாய் அசங்கயாதமான குணங்களுக்கு ஆஸ்ரயமான ஸ்வரூபத்தை
பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாது எண்ணும் இடம் சொல்ல வேணுமோ –

பொன்னுருவாய் –
பொன்னின் உடைய ஸ்வபாவத்தை உடைத்தாய் ஆகையாலே –ஸ்வரூபத்தைச் சொல்லுகிறது –அதாகிறது-
1- -ஸ்பர்ஹணீயமாய் இருக்கையும் –
2-உண்டு என்ன உயிர் நிற்கையும் –
3-இத்தைக் கொண்டு சர்வ அபேஷிதங்களையும் சாதித்துக் கொள்ளலாய் இருக்கையும் –
4-இத்தை உடையவன் காலில் லோகம் அடங்க விழும்படியாய் இருக்கையும்-

மணி வுருவில் பூதம் ஐந்தாய் –
உபாதான பூதங்கள் ஐந்தாய் –
மணிவுருவில் –
மணியின் ஸ்வ பாவாத்தை உடைத்தான வடிவில்
1-தேஜோமயமாய் இருக்கையும்
2-மாணிக்கச் செப்பிலே பொன் போலே தனக்கு ஆஸ்ரயமான ஸ்வரூபத்துக்கும்
ஸ்வரூப ஆஸ்ரயமான குணங்களுக்கும்-தான் சுத்த சத்வம் ஆகையாலே பிரகாசமாய் இருக்கையும் –
3-தான் ஸ்வரூப குணங்களில் காட்டில் போக்யமாய் இருக்கையும் –
இதுக்கு உபாதான பூதமான பூத பஞ்சகம் ஆகிறது –பஞ்ச உபநிஷத்
ஒரு தேச விசேஷமாக பஞ்ச உபநிஷண் மயமாய் இறே இருப்பது –
பரமேஷ்டீ புமான் விச்வோ நிவ்ர்த்தஸ் சர்வ ஏவஸ-

மணி வுருவில் பூதம் ஐந்தாய் –என்று
திரோதாயகமாய் இருந்துள்ள சரீரத்துக்கு உபாதான பூதமான பூதங்களை வ்யாவர்த்திக்கிறது
அதவா
மணி வுருவிலும் வர்த்திக்க கடவதாய்
ப்ராக்ர்தமான பூதங்களிலும் வர்த்திக்கக் கடவனாய் இருக்கை –
இத்தால்
அசாதாரண மான விஹ்ரகதோபாதி இவையும் விதேயம் -என்கை –
பத்தனோடு பந்தகத்தொடு வாசி அற-இரண்டும் விதேயமாக வேணும் இறே விமோசகனுக்கு –
பிரதான புருஷேச்வர -என்னக் கடவது இறே-

இப்படி விலஷணமாய் இருக்குமவன் துர்லபமாய் இருக்குமோ வென்னில் –
புனல்வுருவாய் –
வசிஷ்ட சண்டாள விபாகம் அற-ஒரு துறையிலே விநியோகம் கொள்ளலாய் இருக்கும் ஜலம் போலே -என்க-

இப்படி சர்வ ஸூலபன் ஆனால் என் வருகிறதோ என்று வயிறு பிடிக்க வேண்டாதபடி
ஆஸ்ரித சுலபனானோபாதி
பிரதிகூலர்க்கு அக்னி போலே அநபிபவனாய் இருக்கும் என்கிறார் -மேல் –
அனலுருவில் திகழும் –
அபிதபாவ கோப மம் -என்று
நினையாத போது அந்தரங்கருக்கும் அநபிபவனாய் இருக்கும் அவன்
உகவாதார்க்கு அநபிபவனாய் இருக்கும் என்னும் இடம் சொல்ல வேண்டா விறே –

சோதி தன்னுருவாய் –
கீழே ஸ்பர்ஹணீ யதையாலே பொன்னுருவாய் -என்று
ஸ்வரூபம் சுவயம் பிரகாசமாய் இருக்கும் என்றது –

நாட்டில் ஜ்யோதிஸ் பதார்த்தங்களுக்கு ஜ்யோதிஸூ உண்டாகிறது
தன்னோட்டை சம்பந்தத்தால் யாம்படி இருக்கை –
தஸ்ய பாஸா சர்வமிதம் விபாதி -என்னக் கடவது இறே —

என்னுருவில் நின்ற —
என்னுடைய ஆத்மாவில் நிற்கிலும் தனக்கு அவத்யவஹமாய் இருக்க
எனக்கு த்யாஜ்யமான வடிவில் வந்து நின்றான் என்க –

நின்ற –
இவர் மடல் எடுக்கையாலே -தன்னுடைய சாத்தா ஹாநி பிறக்கும்படியான-கலக்கம் சமித்து -தரித்து நின்றபடி –

எந்தை –
சத்தையோபாதி சேஷித்வமும் உறுதிப் படுத்திய படி –

தளிர் புரையும் திருவடி என் தலை மேலவே –
என் தலை மேலவே –தளிர் புரையும் அடி –
அமரர் சென்னிப் பூவான -திருவடிகளே கிடீர் எனக்கு சிரோ பூஷணம் ஆய்த்து –
ஆருடைய கால் இருந்த தலையிலே ஆருடைய திருவடிகள் இருக்கிறது –
இவர் தலையிலே திருவடிகளை வைத்த பின்பு
அவன்
சத்தையும்
சேஷித்வமும்
விக்ரஹமும்
பெற்றானே -இருக்கிறபடி –
ஆக
1-பிரகிருதி ப்ராக்ருதங்களில் அஸ்த்ரத்தையை பிரகாசிப்பித்த அவ் அளவு போராதோ –
2-ஸ்வ ஸ்வரூபத்தை பிரகாசிப்பித்த அவ் அளவு போராதோ –
3-கைவல்யத்தில் போகாதபடி நோக்கின அவ் அளவு போராதோ –
அதுக்கு மேலே
4-தன்னுடைய ஸ்வ ரூபத்தையும்
5-ஸ்வரூப பிரகாசமான விக்ரஹத்தையும் காட்டித் தந்தது போராதோ –
6-அதுக்குமேலே த்யாஜ்யமான என் சரீரத்தில் புகுந்து நிற்பதே –
அதுக்கு மேலே
7-தன்னுடைய திருவடிகளை என் தலை மேல் பொருந்த வைப்பதே –
என்று தமக்கு அவன் பண்ணின உபகார பரம்பரைகளை கண்டு விஸ்மிதர் ஆகிறார் –

ஆக
இப்பாட்டால்
1-தத்வ த்ரயங்களின் உடைய நிஷ்க்ர்ஷ்டமான ஸ்வ ரூபமும்
2-அவை மூன்றும் புருஷார்த்தம் என்னும் இடமும்
3-அவற்றில் ஒன்றே ஸ்வரூப பிரயுக்தமான முக்ய புருஷார்த்தம் –
4-அல்லாதவை நிஹீன புருஷார்த்தம் என்னும் இடமும் –
5-அந்த முக்ய புருஷார்த்த பூதனான ஈஸ்வரன் உடைய-ஸ்வரூப ரூப குணங்களின் உடைய வை லஷண்யமும்-
6-அவற்றை ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் தன ஆஸ்ரிதர்க்குக் காட்டும் போது தன் பேறாக காட்டும் படியையும்-சொல்லுகிறது –

—————-

நிகமத்தில் –
ஸ்வ லாபத்தை சொல்லா நின்று கொண்டு இப் பிரபந்தத்தை அத்யவசித்தவர்கள் உடைய
சாம்சாரிகமான சகல துக்கங்களையும் தாங்களே முதலரிய வல்லார் –என்கிறார் –

மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா
விண்ணவர் தம் பெருமானே அருளாய் என்று
அன்னமாய் முனிவரோடு அமரர் ஏத்த
அருமறையை வெளிப்படுத்த அம்மான் தன்னை
மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன்
மானவேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன
பன்னிய நூல் தமிழ் மாலை வல்லார் தொல்லைப்
பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே -30-

மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா –
மின்னி முழங்கி வில் விட்டு-தர்ச நீயமாய் – வர்ஷியாது இருப்பதொரு வர்ஷூக வலாஹகம் போலே
இருந்துள்ள வடிவை உடையவனே –
ஒரு நீர்ச்சாவியிலே ஒரு காளமேகம் வர்ஷித்தால் போலே
அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே -என்று
இவருடைய ஆர்த்த நாதத்தை கேட்டு -இவருடைய தாபம் எல்லாம் நீங்கும்படியாக
குளிர நோக்கிக் கொண்டு -காளமேக நிபஸ்யாமமான வடிவோடு வந்து முகம் காட்டின படியைச் சொல்கிறது –

கீழில் பாட்டிலே –(29)
பரோஷ நிர்த்தேசம் பண்ணி இருக்க
இங்கே அபரோஷித்துச் சொல்லுகையாலே -வந்து முகம் காட்டினமை தோற்றுகிறது –
பிரணய ரோஷம் அகிஞ்சித்கரமான தசையிலும்-ஸ்வ தோஷ ஞாபநம் கார்யகரமான படி –

ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் ஜகத் காரணத்வத்திலே உபக்ரமித்து –
அவா வறச் சூழ் அரியை அயனை அரனை -என்று ஜகத் காரணத்தோடு தலைக் கட்டினார்
இவர் வடிவிலே -மணிவுருவில் பூதம் ஐந்தாய் -என்று -உபக்ரமித்து
மின்னு மா மழை தவழும் -என்று வடிவோடு தலைக் கட்டுகிறார் –

விண்ணவர் தம் பெருமானே –
இவ் வடிவைப் படியிட ஜீவித்து இருக்குமவர்களைச் சொல்லுகிறது –
அயர்வறும் அமரர்களுக்கு உன்னை அனுபவிக்க கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறவனே –
கடலிலே வர்ஷித்தால் போலே அவர்களுக்கு உன்னைக் கொடுக்குமது ஒரு ஏற்றமோ –
அவர்கள் உன்னை சதா தர்சனம் பண்ணுமா போலே
நானும் உன்னை-சரீர சம்பந்தம் அற்று-சதா தர்சனம் பண்ணும்படி கிருபை பண்ணி அருள வேண்டும்

அருளாய் என்று
பரமபக்தி பர்யந்தமான விடாய் – பிறந்த இடத்திலும் இரக்கமே சாதனம் என்று இருக்கிறார் –
ஆழியான் அருளே -என்று விஷயாந்தர நிவ்ருத்திக்கும்
இரக்கமே சாதனம் -என்கிறார் –
ஸ்ரீ பகவத் அனுபவத்துக்கும் இரக்கமே சாதனம் -என்கிறார்-

அன்னமாய் –
தமக்கு அவன் வந்து தன்னைக் கொடுத்தபடிக்கு த்ருஷ்டாந்தம் சொல்லுகிறார் –
ப்ரஹ்மாவுக்கு பிரமாணத்தை வெளி யிட்டால் போலே யாய்த்து
தமக்கு பிரேமேய பூதனான தன்னை வெளி இட்ட படியும் –

முனிவரோடு அமரர் ஏத்த
ரிஷிகளோடே கூட ப்ரஹ்மாதிகள் வேத சஷூஸ்சை இழந்தோம் என்று தன்னை ஆஸ்ரயித்து ஏத்த –
ரிஷிகளுக்கு ஆத்ம உஜ்ஜீவன அர்த்தமாக பிரமாண அபேஷை உண்டு
ப்ரஹ்மாதிகளுக்கு ஸ்ர்ஷ்டாதி வியாபாரத்துக்கு பிரமாண அபேஷை உண்டு –

அன்னமாய் –
அபௌருஷேயத்வம் குலையாத படி ஸ்ரீ ஹம்ஸ ரூபியாய் –

அரு மறையை –
பெறுதற்கு அரிய வேதம் –
பெறுதற்கு அரியது பிரமேயம் அன்று –
பிரமாணம் ஆய்த்து –

வெளிப்படுத்த –
பிரமாணத்துக்கு உத்பத்தி விநாசம் ஆவது
பிரகாச -அப்ரகாசங்கள் -என்கை –

அம்மான் தன்னை –
ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் இவர்களுக்கு வேத பிரதானம் பண்ணுகைக்கு அடி
உடையவன் ஆகையாலே -என்கை –

மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன்
இவர் தரித்த வாறே
ஊரும் ஸ்திரமான படி –
கல்பாவசாநத்து அளவும் அழிவு இன்றிக்கே
ஸ்லாக்கியங்களான ரத்னங்களாலே
செய்யப்பட மாடங்களை உடைத்தான ஸ்ரீ திருமங்கை –

மங்கை வேந்தன் –
பஷியின் காலில் விழுந்தவர் ஸ்ரீ திரு மங்கைக்கு நிர்வாஹகர் ஆனார்

மான வேல் பரகாலன் –
கிஞ்சித் கரிக்கவும் பெற்றார் -என்கை –
அத்தலையிலே பரிவாலே எடுத்த வேல் -இறே –

மான வேல்
கா புருஷன் எடுக்கிலும் ஸ்ரீ திரு மங்கை மன்னன் ஆக்க வல்ல வேல் –
மான வேல் பரகாலன் -என்னுதல்-

பர காலன் –
கையில் வாளாலும்
பிரதிபாதனத்தாலும்
பிரதிபஷத்தை வென்று
வைதிக மரியாதையை ஸ்தாபித்தவர் –

கலியன் –
உபயத்துக்கும் அடியான மிடுக்கை சொல்கிறது
கலி -மிடுக்கு
அங்கன் இன்றியே
கலி காலத்தை கடிந்தவர் -என்னுதல் –

பன்னிய நூல் தமிழ் மாலை வல்லார் –
பன்னுதல் -பரம்புதல்
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகள் இத்தனையும்
விளாக்கொலை கொண்டு இருக்கை –
நூல் -சர்வ லஷணோபேதமாய் இருக்கை –
பின்பு லஷணம் கட்டுவாருக்கும் இது கொண்டு செய்ய வேண்டும்படி இருக்கை –
தமிழ் -சர்வாதிகாரமாய் இருக்கை –

மாலை
ஸ்ரீ ஈஸ்வரனுக்கு சிரஸா தார்யமாய் இருக்கை –

தொல்லை இத்யாதி
கார்ய காரண ரூபத்தாலே அநாதியாய் வருகிற -அவித்யா கர்ம வாசனா ருசி ப்ரக்ருதி
சம்பந்தங்களை தாங்களே சவாசனமாக போக்க வல்லவர்கள்

வினை
அதாகிறது -புண்ய பாப ரூபமான கர்ம த்வயம்
இது தான் பூர்வோத்தர ராக பிராரப்த ரூபமாய் இருக்கும்
இது தான் அல்லாத
ஜ்ஞான அநுதயம்
அந்யதா ஜ்ஞானம்
விபரீத ஜ்ஞானம்
ஸ்தூல சூஷ்ம ரூபமான அசித் சம்பந்தம்
வாசனா ருசிகளுமாகிற -விரோதி வர்க்கத்துக்கும் உப லஷணம் –

தொல்லைப் பழ வினை –
இவைதான் பழையதாய் இருக்கையும்
அடி காண ஒண்ணாதாய் இருக்கையும் -அதிசயத்தைப் பற்றி சொல்லுதல்
அறவும் பழையதான வினை -என்னுதல் –

தாமே –
இப் பிரதிபந்தங்களை எல்லாம் தாங்களே சவாசனமாக போக்க வல்லார் –
ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் முழங்கை தண்ணீர் வேண்டாம் -என்கை –

அருளாய் என்று முனிவரோடு அமரர் ஏத்த -என்று
அவர்களுக்கு விசேஷணம் ஆன போது –
ஸ்ரீ எம்பெருமானைக் கண்ட போதே -என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே –
என்ன சக்தர் அல்லாமையாலும்
கீழில் பாட்டில் போலே இப்பாட்டில் இயலின் பல
ஹானி தோற்றி இராமையாலும்
ஸ்ரீ எம்பெருமான் திரு மேனி வர்ஷூக வலாஹம் போலே இருக்கையாலும்
அயர்வறும் அமரர்களுக்குத் தன்னை புஜிக்க கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கும்படியைச் சொல்லுகையாலும்
தாமே வேல் எடுக்க சக்தராகையாலும்
பிரதி பஷத்தை நிரசித்தபடியை அருளுகையாலும்
இப்படிப்பட்ட பேச்சுக்கள் எல்லாவற்றாலும்
தம்முடைய பல ஹானி போய்
தம்முடைய அபேஷிதம் பெற்று
திருப்தரானார் என்னும் இடம்
இப்பாட்டிலே வ்யக்தம் –

முனிவரோடு அமரர் ஏத்த –
அன்னமாய் அருமறையை வெளிப்படுத்த அம்மான் தன்னை –
மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன் மானவேல் பரகாலன் கலியன்
மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா விண்ணவர் தம் பெருமானே அருளாய் -என்று -சொன்ன –
பன்னிய நூல் தமிழ் மாலை வல்லார் தொல்லைப் பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே -என்று அந்வயம் –

——————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ திரு நெடும் தாண்டகம் –– அருளிச் செயலில்– பாசுரங்கள் பிரவேசம் -சங்கதி –

April 24, 2019

ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானம் –
பிரவேசம் –

ஸ்ரீ ஆழ்வார் ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் ஆகிறார் –
வென்றியே வேண்டி வீழ் பொருட்கு இரங்கி-வேல் கணார் கல்வியே கருதி –என்று
ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் விபூதி அடைய இவர் துடைக்கு கீழே கிடக்கிறதோ வென்று சங்கிக்க வேண்டும்படி -அதிசய அஹங்காரராய் –
அதுக்கடியான தேகாத்ம அபிமானத்தை உடையவராய் –
அத்தாலே -சாந்தேய்ந்த மென்முலையார் தடம் தோள் இன்ப வெள்ளம் தாழ்ந்தேன் -என்கிறபடியே
ஆத்ம விஷயம் ஆதல் ஈஸ்வர விஷயம் ஆதல் ஜ்ஞானம் பிறக்கைக்கு யோக்யதை இல்லாதபடி விஷய ப்ரவணராய் போந்தார் ஒருவர்

ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரன் இவருக்கு இப்படி உண்டான விஷயாந்தர பிரசித்தியைக் கண்டு
இவரை இதில் நின்றும் மீட்கும் விரகு தேடித் பார்த்து –
விஷயாந்தர பிரவணராய் போந்த இவரை-சாஸ்த்ரத்தைக் காட்டி மீட்க ஒண்ணாது
நம் அழகைக் காட்டி மீட்க வேணும் என்று பார்த்து
இவருக்கு விஷயங்களில் உண்டான ரசிகத்வத்தையே பற்றாசாகக் கொண்டு தன் அழகைக் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு –
வேம்பின் புழு வேம்பு அன்றி உண்ணாது –
அடியேன் பின்னும் உன் சேவடி அன்றி நயவேன் -என்று
தமக்கு ஈஸ்வர விஷயத்தில் உண்டான போக்யதை
தத் விஷய வை லஷ்ண்ய பிரயுக்தமோ-என்னும்படி இவ் விஷயத்தில் அவஹாஹித்தார் –

ஸ்ரீ ஆழ்வார் தம் பக்கலில் ஆழம் கால் படக் கண்ட ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் –
இவருக்கு நம் பக்கல் உண்டான ப்ரேமம் விஷய சாமான்யத்தில் போல் அன்றியே
சம்பந்த ஜ்ஞான பூர்வகமாக வேணும் -என்று
கிழிச் சீரையோடே தனத்தைக் கொடுப்பாரைப் போலே –
சர்வார்த்த பிரகாசமான ஸ்ரீ திரு மந்தரத்தையும் –சௌசீல்யாதி குணாதிக்யத்தையும்
ஸ்ரீ திருமந்த்ரார்த்ததுக்கு எல்லை நிலமான ஸ்ரீ திருப் பதிகளையும் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு –
வாடினேன் வாடி -தொடங்கி–ஒரு நல் சுற்றம் -அளவும்-ஸ்ரீ உகந்து அருளின இடமே
ஆஸ்ரயணீயமும் -சாதனமும் -போக்யமும் – என்று அனுபவித்தார் –

இப்படியே இவர் திருப்பதிகளிலே மண்டி அனுபவிக்கிறபடியைக் கண்டு –
இவ்வனுபவம் அவிச்சின்னமாம் படி -ஒரு தேச விசேஷத்தே கொடு போக வேணும்
அதுக்காக சம்சாரத்தின் உடைய தண்மை அறிவிப்போம் என்று பார்த்து -அத்தை அறிவிப்பிக்க
பீத பீதராய் –
மாற்றமுளவிலே
இருபாடு உறு கொள்ளி யினுள்ளே எறும்பே போலே- என்றும்
ஆற்றங்கரை வாழ் மரம் போலே அஞ்சுகிறேன் -என்றும்
பாம்போடு ஒரே கூரையிலே பயின்றால் போல் -என்றும்
இப்படி தம்முடைய பயத்துக்கு அநேகம் த்ருஷ்டாந்தங்களைச் சொல்லிக் -கூப்பிட்டார்-

இவர் கூப்பிடச் செய்தேயும்
பிரஜை கூப்பிடா நிற்கச் செய்தேயும் ஆமம் அற்று பசிக்கும் தனையும் சோறு இடாத தாயைப் போலே
தன்னை அனுபவிக்கு ஈடான விடாய் வளருவதற்கு ஈடாக-ஈஸ்வரன் முகம் காட்டாது ஒழிய
ஒரு ஷணமும் தரிக்க மாட்டாது -பெரு விடாய் பட்டார் –நீரிலே விழுந்து நீரைக் குடிப்பது -நீரையே ஏறிட்டுக் கொள்ளுவதாப் போலே
அவனை வாயாலே பேசியும்-தலையாலே வணங்கியும்- நெஞ்சாலே நினைத்தும்- தரிப்போம் என்று பார்த்து
அதிலே உபக்ரமித்தார் -திருக் குறும் தாண்டகத்தில்-

பெரு விடாயர் குடித்த தண்ணீர் ஆறாதே மேலும் விடாயைப் பிறப்பிக்குமா போலே அது பழைய அபிநிவேசத்துக்கு உத்தம்பகமாய்
ஸ்ரீ திரு வெழு கூற்று இருக்கையிலே -நின் அடி இணை பணிவன்-வரும் இடர் அகலமாற்றோ வினையே -என்று
ஆர்த்தராய் சரணம் புக்கார்

அநந்தரம் அபேஷிதம் பெறாமையாலே கண்ணாம் சுழலை இட்டு ஸ்ரீ பெருமாள் முந்துற கடலை சரணம் புக்கு அவன் முகம் காட்டா விட்டவாறே
சாபமாநய சௌமித்ரே -என்று கொண்டு வா தக்கானை -என்னுமா போலே
வழி அல்லா வழியே மடலூர்ந்து –
இரண்டு தலையும் அழித்தாகிலும் முகம் காட்டு வித்துக் கொள்ளுவோம் -என்று மடல் எடுக்கையில் உபக்ரமித்தார் –

அதில் -ஸ்ரீ சிறிய திருமடலில்-அவன் ஐஸ்வர்யத்தையும் -தேவும் தன்னையும் –என்று
தானான தன்மையாய் அபிமானித்து இருக்கும் அவதாரங்களில் உண்டான நீர்மையையும் அழிக்கிறேன் -என்றார் –

அதுக்கும் முகம் காட்டிற்று இலன் –
அதுதான் பர தசை என்னும்படி நீர்மைக்கு எல்லை நிலமான கோயில்களும் உண்டு இறே
என்று இருந்தான் -என்று கொண்டு
அவனுக்கும் தமக்கும் வைப்பான ஸ்ரீ கோயில்களில் உண்டான நீர்மையையும் அழிக்கிறேன் -என்றார் ஸ்ரீ பெரிய திருமடலிலே –

இனி முகம் காட்டாது ஒழியில்-ஜகத்து அநீச்வரமாம் என்று பார்த்து –ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாதிகளுக்கு முகம் காட்டுமா போலே
இவருக்கு முகம் காட்டி தானும் இவரும் ஜகத்தும் உண்டாம்படி பண்ணினான்-

ஸ்ரீ சுகாதிகளும் ஸ்ரீ முதல் ஆழ்வார்களும் பரத்வத்தில் ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ சனகாதிகளும் ஸ்ரீ திரு மழிசைப் பிரானும் அந்தர்யாமித்வத்தில் ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ வால்மிகீகாதிகளும் ஸ்ரீ குலசேகரப் பெருமாளும் ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ பராசர பாராசாராதிகளும் -ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாரும் ஸ்ரீ பெரியாழ்வாரும் ஸ்ரீ ஆண்டாளும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதாரத்தில் ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ நாரதாதிகளும் ஸ்ரீ தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வாரும் ஸ்ரீ திருப் பாண் ஆழ்வாரும் ஸ்ரீ கோயிலிலே ஊன்றி இருப்பார்கள் –
ஸ்ரீ சௌநக பகவானும் இவரும் அர்ச்சாவதாரத்திலே ஊன்றி இருப்பார்கள் –

அல்லாத ஆழ்வார்களைப் போலேயும் ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திரு மகளைப் போலேயும் அன்றிக்கே
சம்ச்லேஷாசஹமான சௌகுமார்யத்தை உடையராய் இருப்பார் –
அதாவது –
விச்லேஷித்த போது -உம் அடியார் எல்லாரோடும் ஒக்க எண்ணி இருந்தீர் அடியேனை -என்று
மலையாளர் ஊட்டுப் போலே அனுபவிக்கவும் வல்லராய் –
பிரிந்தாலும் சில நாள் தரிக்கவும் வல்லர்களான ஸ்ரீ ஆழ்வார்களோடும்
பத்து மாசம் பிரிந்து இருந்த ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திரு மகளோடும்
ஷண காலம் விஸ்லேஷ அசஹனான என்னை கூட நினைக்கலாமோ -என்னும்படி இருக்கையும் –
சம்ச்லேஷ தசையிலே
ஆழியோடும் பொன்னார் சார்ங்கம் உடைய அடிகளை இன்னார் என்று அறியேன் -என்று
சம்ச்லேஷ ரச அனுபவத்தால் கண்ணாம் சுழலை இட்டு முன்னடி தோற்றாதே
அசாதாராண லஷணத்தை காணச் செய்தேயும் அறுதி இட மாட்டாது இருக்கையும் –

ஆக
எம்பெருமான் இவருக்கு நிர்ஹேதுகமாக -சித் அசித் ஈஸ்வர தத்வ த்ரயத்தையும் காட்டிக் கொடுக்கக் கண்டு –அனுபவத்து –
அதனில் பெரிய என் அவா -என்று தம்முடைய அபிநிவேசத்துக்கு இறை போராமையாலே அலமந்து கூப்பிட்டு பின்பு தாம்
அவா அற்று வீடு பெற்று த்ருப்தரான தசையைப் பேசித் தலைக் கட்டுகிறார் -இப் பிரபந்தத்தில்-

——————————————————————-

அவதாரிகை –
முதல் பாட்டில் –
தேகாத்ம அபிமான நிவ்ருத்தி தொடக்கமாக-திருவடிகளோட்டை சம்பந்தம் பர்யந்தமாக
சாஷாத் கரிப்பித்த உபகார பரம்பரைகளைப் பேசுகிறார் –

மின்னுருவாய் முன்னுருவில் வேத நான்காய்
விளக்கொளியாய் முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய்
பின்னுருவாய் முன்னுருவில் பிணி மூப்பில்லாப்
பிறப்பிலியாய் இறப்பதற்கே எண்ணாது எண்ணும்
பொன்னுருவாய் மணிவுருவில் பூதமைந்தாய்
புனலுருவாய் அனல் வுருவில் திகழும் சோதி
தன்னுருவாய் என்னுருவில் நின்ற எந்தாய்
தளிர் புரையும் திருவடி என் தலை மேலவே—-1-

—————————

முதல் பாட்டில் –
தேகாத்ம அபிமான ராஹித்யம் தொடக்கமாக
பிராப்தி பர்யந்தமாக ஈஸ்வரன் தமக்கு பண்ணின உபகார பரம்பரைகளை அருளிச் செய்தார் –
இதில் – தமக்கு த்ரிமூர்த்தி சாம்ய ப்ரமத்தை அறுத்து தந்தபடியை அருளிச் செய்கிறார் –
எண்ணும் பொன்னுருவாய் -என்று ஸ்வரூப வைலஷண்யத்தை சொன்ன போதே
இதுவும் அதிலே அர்த்ததா உக்தம் அன்றோ -என்னில் –
சிம்ஹாவ லோக ந்யாயத்தாலே -கீழ்ச் சொன்ன உபகாரங்களை மறித்துப் பார்த்து அல்லாத உபகாரங்களை உண்டு அறுக்கிலும்
இந்த த்ரிமூர்த்தி சாம்ய கூழ்ப்பை அறுத்துத் தந்த உபகாரத்தை உண்டறுக்கப் போமோ -என்று –
அவற்றின் உடைய ஆதிக்யத்தாலே திரியட்டும் சொல்லுகிறார் –
கூழ்ப்பு -சம்சயம்
விஷயாந்தர ப்ராவண்யத்தில் நின்றும் மீட்ட உபகாரம் போலேயோ –
கைவல்யம் ஆகிற ஆபத்தில் நின்றும் மீட்ட உபகாரம் போலேயோ –இந்த உபகாரம் -என்கிறார்-

1-இருவர் சேஷமாய் -ஒருவன் சேஷியாய்
2-இருவர் உத்பாதகராய் -ஒருவன் உத்பாதகனாய் –
3-இருவர் சரீரமாய் -ஒருவன் சரீரியாய் –இருக்கிறபடியை எனக்குக் காட்டித் தந்தான் –என்கிறார் –

பாருருவி நீர் எரி கால் விசும்புமாகி
பல் வேறு சமயமுமாய் பரந்து நின்ற
ஏருருவில் மூவருமே யென்ன நின்ற
விமையவர் தம் திரு வுரு வேறு எண்ணும் போது
ஓர் உருவம் பொன்னுருவம் ஓன்று செந்தீ
யொன்று மா கடலுருவம் ஒத்து நின்ற
மூ வுருவம் கண்ட போது ஒன்றாம் சோதி
முகிலுருவம் எம் அடிகள் உருவம் தானே-–2-

————————

முதல் பாட்டிலே -விஷயாந்தர ப்ராவண்யா நிவ்ருத்தி தொடக்கமாக ஸ்வரூப பிராப்தமான சேஷ சேஷித்வ பர்யந்தமாக
ஸ்ரீ ஈஸ்வரன் தன் பேறாக சாஷாத்கரிப்பித்த உபகாரத்தைக் கண்டு விஸ்மிதர் ஆனார் –
தான் அபேஷிக்க அவன் செய்யுமது இறே பிராப்தமாய் இருப்பது –
தாம் விமுகராய் இருக்க அவன் தானே மேல் விழுந்து கார்யம் செய்கையாலே விஸ்மயமாய் இருக்கும் இறே –
இரண்டாம் பாட்டிலே –அந்ய சேஷத்வத்தை அறுத்துத் தந்தான் -என்கிறார் –
த்ரிமூர்த்தி சாம்ய பிரமத்தாலே பிரமித்தது அந்ய சேஷத்வம் இறே –
இப்பாட்டில் –
மணி வுருவில் பூதம் ஐந்தும் -என்றும் –
முகில் உருவம் -என்றும் –
ஸ்வரூபத்துக்கும் ஸ்வரூப ஆஸ்ரயமான குணங்களுக்கும் பிரகாசகமாய் –
நிரதிசய போக்யமாய் காள மேக நிபச்யாமமாய் -இருக்கிற வடிவை ஆசா லேசம் உடையாருக்கு
ருசி அனுகுணமாக அழிய மாறி -உபகரிக்கும் படியையும் –
தமக்கு ஸ்வாபாவிகமான வடிவு தன்னையே நிர்ஹேதுக கிருபையாலே காட்டித் தந்த படியையும் கண்டு
நான் கண்டாப் போலே யார் காண வல்லார் -என்கிறார் –
பதிவ்ரதையானால் பர்த்தா சம்ச்லேஷத்தில் இழியுமா போலே-சேஷத்வ சித்தி உண்டாய் –
அனன்யார்ஹதை உண்டானால் –பின்னை அனுபவத்தில் இழியும் இத்தனை -இறே –
ஸ்வரூபத்தை கால் கடைக் கொண்டு பற்ற வேண்டும் படி இருக்கும் குணங்கள் –
உபயத்தையும் கால் கடைக் கொண்டு பற்ற வேண்டும்படி இறே -வடிவின் போக்யதை இருப்பது –

இத்தால் –வடிவை -அனுபவிக்கிறார் –

திரு வடிவில் கரு நெடுமால் சேயன் என்றும்
த்ரேதைக் கண் வளை யுருவேத் திகழ்ந்தான் என்றும்
பெருவடிவில் கடல் அமுதம் கொண்ட காலம்
பெருமானைக் கரு நீல வண்ணன் தன்னை
ஒரு வடிவத் தோர் உருவன் என்று உணரலாகாது
ஊழி தோறு ஊழி நின்று ஏத்தல் அல்லால்
கருவடிவில் செங்கண்ண வண்ணன் தன்னைக்
கட்டுரையே யார் ஒருவர் காண்கிற்பாரே–3-

———————

கீழ் மூன்று பாட்டாலும் ஸ்ரீ திருமந்த்ரார்தம் ஆய்த்து –
முதல் பாட்டில் –சேஷ சேஷித்வம் சாஷாத்க்ர்தம் ஆய்த்து –
இரண்டாம் பாட்டில் –அந்ய சேஷத்வம் நிவர்த்தம் ஆய்த்து –
மூன்றாம் பாட்டில் -போக்யதை குறைவற்றது –
இனி அனுபவத்துக்கு சஹகாரிகளைத் தேடும் இத்தனை இறே –
அதில் -நித்ய ஸூரிகள் தேச விப்ரக்ர்ஷ்டர் ஆகையாலும்-சம்சாரிகள் விஷய பிராவணர் ஆகையாலும் –
துணையாக மாட்டார்கள் –
இனி தமக்கு அவர்ஜநீயமாய் இருந்துள்ள திரு உள்ளம் இறே சஹகாரி யாவது –
ஆகையால் -நெஞ்சே -நாம் இவ் விஷயத்தை அனுபவிக்கப் பாராய் – என்கிறார் –
கீழ்ச் சொன்ன விலஷண விக்ரஹ விசிஷ்டன் உடைய ஜகத் காரண பிரயுக்தமான
வைபவத்தை ஸ்வரூப பிரகாசமான திருமந்திர முகத்தாலே அனுபவிக்கப் பாராய் -என்கிறார் –
இவர் தாம் ஸ்ரீ திரு மந்திர முகத்தாலே அனுபவிக்கிறார் ஆகில்-அதுக்கு
உபயவிபூதி நாதத்வமும் சமஸ்த கல்யாண குணாத்மகத்வத்மமும் அன்றோ அர்த்தம் -என்னில்
அதுவும் பிரமாண ப்ராசுர்யத்தாலே காரணத்வத்திலே ஒதுங்கி இருக்கக் கடவது –
ஏகோஹவை நாராயணா ஆஸீத் -என்றும்
நராஜ்ஜாதானி தத்வானி-என்றும்
ஆபோ நாரா இதி ப்ரோக்தா -என்றும் இத்யாதிகளாலே
ஜகத் காரணத்வத்தை ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தமாக சொல்லக் கடவது இறே –
அது தனக்கு கருத்து என் என்னில் -முறை அழிந்து கிடக்கிறது இத் தேசம் ஆகையாலே
பிரமாண அபேஷை உள்ளது இத் தேசத்துக்கு இறே –
தம் காணியைப் பிறர் ஆளும் போது இறே பிரமாணம் காட்ட வேண்டுவது –ஆகையால் சொல்லுகிறது
ஆகையால் –நெஞ்சே ஸ்ரீ ஜனகனை அனுபவிக்கப் பாராய் -என்கிறார் –

இந்த்ரற்கும் பிரமனுக்கும் முதல்வன் தன்னை
யிரு நிலம் தீ நீர் விண் பூதம் ஐந்தாய்ச்
செந்திறத்த தமிழோசை வடசொல்லாகித்
திசை நான்குமாய் திங்கள் நாயிறாகி
அந்தரத்தில் தேவர்க்கும் அறியலாகா
வந்தணனை வந்தி மாட்டு அந்தி வைத்த
மந்திரத்தை மந்திரத்தால் மறவாது என்றும்
வாழ்தியேல் வாழலாம் மட நெஞ்சமே–4-

—————————-

ஜகத் காரண பூதனாய்-ஜகத் சரீரியாய் இருக்கிற படியை அனுசந்தித்தார் –
அநந்தரம்
ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தத்தை-ஸ்ரீ நாராயண அனுவாகம் ஆகிற ஓலைப் புறத்தே கேட்டுப் போகாதே –
கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி ஸ்ரீ வாமனனாய் அவதரித்து திரு உலகு அளந்த படியை அனுபவிக்கிறார் —
சேஷ சேஷித்வ சம்பந்தம் இறே – ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தம் ஆகிறது –
ஜகத் காரணத்வத்தால் -ஸ்ரீ ஈஸ்வரனோடு இவ் வாத்மாவுக்கு உள்ள சம்பந்தத்தை இறே சொல்லுகிறது – –
காண்மின்கள் உலகீர் என்று கண் முகப்பே நிமிர்ந்த -என்று
சர்வ லோகமும் இவ்வர்தத்தைக் கண்ணாலே காணும்படி இறே -திரு உலகு அளந்து அருளினது –
ஆகையாலே -ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தமான -திரிவிக்கிரம அபதானத்தை அனுபவிக்கிறார் –
யஞ்ஞ வாடத்தே சென்றபடியையும் –அர்த்தித்த படியையும் சொல்லாதே –
எல்லார் தலைகளிலும் திருவடியை வைத்த இவ் வம்சத்தைச் சொல்லுகையாலே –
சேஷ சேஷித்வ பாவ சம்பந்தத்தை அனுபவிக்கிறார் என்று தோற்றுகிறது இறே –

ஸ்ரீ வாமன அவதாரத்தால் சீலம் காட்டி-ஸ்ரீ திரு விக்கிரம அவதானத்தாலே சம்பந்தம் உணர்த்தி அருளினானே
ஸ்ரீ வாமனன் -உபாயம் /ஸ்ரீ திரிவிக்ரமன்-உபேயம் –ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் ஈடுபாடும் அத்தாலே

ஒண் மிதியில் புனலுருவி ஒருகால் நிற்ப
ஒரு காலும் காமருசீர் அவுணன் உள்ளத்து
எண் மதியும் கடந்து அண்ட மீது போகி
இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து மேலைத்
தண் மதியும் கதிரவனும் தவிர்ந்து ஓடித்
தாரகையின் புறம் தடவி அப்பால் மிக்கு
மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற வெந்தை
மலர் புரையும் திருவடியே வணங்கினேனே–5-

—————————–

மந்த்ரத்தை மந்தரத்தால் மறவாது என்றும் வாழ்தியேல் -என்று
ஸ்ரீ திருமந்த்ரத்தை பிரமாணத்தாலே கண்டு போகை அன்றிக்கே கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கலாம் படி
வந்து அவதரித்து எல்லார் தலையிலும் திருவடிகளை வைத்து முறையால் உணர்த்தின சம்பந்தத்தையும்
தத் காலத்தில் செவ்வியையும்-அதுக்கு பிற்பாடர் ஆகையாலே அனுபவிக்கப் பெற்றிலோம் என்று – விஷண்ணராக–
அவதாரத்துக்கு பிற்பட்டாரை அனுபவிப்பைக்கு உறுப்பாக அன்றோ நாம் செவ்வியோடு ஸ்ரீ திருக் கோவலூரிலே
வந்து நின்றோம் என்று உகந்து அருளின தேசத்தைக் காட்டிக் கொடுக்க
நெஞ்சே -நமக்கு வாய்த்தது -அனுபவிக்கப் பாராய் -என்கிறார் –

ஸ்ரீ திருமந்த்ரார்தத்துக்கு எல்லை உகந்து அருளின நிலங்கள் இறே –
ஸ்ரீ திரு மந்த்ரத்தை பிரதம பிரபந்தத்திலே லபித்தது-அதின் அர்த்தத்தை அனுபவிக்கிற இடத்தில்
சூழ் புனல் குடந்தையே தொழுது -என்று அன்றே அனுபவித்தது –
ஆனால் –புலம் புரந்து பொன் விளைக்கும் பொய்கை வெளி பூம் கோவலூர் தொழுதும் -என்ன அமையாதோ
கீழ் எல்லாம் சொல்ல வேண்டுவான் என் என்னில்
உகந்து அருளின நிலங்கள் உடைய அடிப்பாடு சொல்லுகிறது –
மேன்மையும் நீர்மையும் போலே காணும் ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தம் ஆகிறது –

அலம் புரிந்த நெடும் தடக்கை யமரர் வேந்தன்
அஞ்சிறைப் புள் தனிப்பாகன் அவுணர்க்கு என்றும்
சலம் புரிந்து அங்கு அருள் இல்லா தன்மையாளன்
தான் உகந்த ஊர் எல்லாம் தன் தாள் பாடி
நிலம் பரந்து வரும் கலுழிப் பெண்ணை யீர்த்த
நெடு வேய்கள் படு முத்தம் உந்த வுந்திப்
புலம் பரந்து பொன் விளைக்கும் பொய்கை வேலிப்
பூம் கோவலூர் தொழுதும் போது நெஞ்சே –6-

———————————-

தாம் இருந்த இடம் ஸ்ரீ திருக் கோவலூராகப் பெறாமையாலும்-
அவன் தாம் இருந்த இடம் வந்து முகம் காட்டாமையாலும் –
அவன் வந்து முகம் காட்டுகைக்கு ஹேதுவான ஸ்வ பாவங்களை பற்றிக் கூப்பிட்டாராய் நின்றார் கீழ் –
இதில் –
திரு உலகு அளந்து அருளின போதை செவ்வியை அனுபவிக்க வேணும் என்று
ஆசைப்பட்டவருக்கு அச் செவ்வியோடு ஸ்ரீ திருக் கோவலூரிலே வந்து நின்ற படியைக் காட்டிக் கொடுத்தோம் ஆகில்
சாபேஷரான தாம் நம் பக்கலிலே வந்து அனுபவிக்கும் அத்தனை அன்றோ-என்று நினைத்து இருந்தானோ வென்றும்
நாம் அயோக்யர் என்று முகம் தாராது இருந்தானோ என்றும் சங்கித்து – அவன் படியைப் பார்த்தால்
ஆசாலேசம் உடையார் இடத்தே சென்று முகம் கொடுக்குமவன்-யோக்யதை அயோக்யதை பாராதே முகம் கொடுக்குமவன்
ஆகையால் அக்குறை அவனுக்கு உண்டாக மாட்டாது –
இனி இழைக்கைக்கு அடி என் பாபம் இறே-ஆகையால் யாதனா சரீரம் போலே முடியவும் பெறாதே தரிக்கவும் பெறாதே
கிடந்தது உழையா நிற்கும் இதுவே யாய்விட்டது என் கார்யம் என்று தம் அவஸ்தையை அனுசந்தித்து விஷண்ண்ர் ஆகிறார் –

வங்கத்தால் மா மணி வந்துந்து முந்நீர்
மல்லையாய் மதிட்கச்சி யூராய் பேராய்
கொங்குத்தார் வளம் கொன்றை யலங்கல் மார்வன்
குலவரையன் மடப்பாவை இடப்பால் கொண்டான்
பங்கயத்தாய் பாற்கடலாய் பாரின் மேலாய்
பனி வரையின் உச்சியாய் பவளவண்ணா
எங்குற்றாய் எம்பெருமான் உன்னை நாடி
ஏழையேன் இனி இங்கனே உழி தருகிறேனே–9-

——————————-

ஆஸ்ரிதர் இருந்த இடத்தே சென்று முகம் கொடுக்குமவனாய் யோக்யதை அயோக்யதை பாராதே முகம்
கொடுக்குமவனாய் இருக்க சர்வதா நமக்கு முகம் காட்டாது ஒழிந்தது – அடியிலே –
மந்த்ரத்தை மந்தரத்தால் மறவாது என்றும் வாழ்தியேல் வாழலாம் –என்று சொன்னவர் –
சாதனத்தில் அந்வயித்து வந்து முகம் காட்டாது ஒழிந்தானாக வேணும் என்று சங்கித்து
சம்பந்த ஜ்ஞாபகமான ஸ்ரீ திரு மந்த்ரத்தை உபகரணமாகக் கொண்டு –இங்கே அனுபவிப்பார்க்கு
அங்கே யாவதாத்மபாவி அனுபவிக்கலாம் என்று கால ஷேப அர்த்தமாக சொன்ன இத்தனை ஒழிய
பிராப்யம் உன்னை ஒழிய வேறு ஓன்று உண்டு என்று அறியில் அன்றோ –
பிராபகம் உன்னை ஒழிய வேறு ஓன்று உண்டு என்று அறிவது –நான் என் அறிவன் -என்கிறார்-

மந்தரத்தால் -என்கையாலே -ஒரு சாதன பாவமும்
மறவாது வாழ்தியேல் -என்கையாலே -ஒரு கர்த்தவ்யமும் –
வாழலாம் -என்கையாலே -ஒரு பலமுமாய்த் தோற்றும் இறே –
இவருடைய நோற்ற நோன்பு இருக்கிறபடி –
நோற்ற நோன்பிலேன் நுண் அறிவிலேன் -என்று ஆகிஞ்சன்யத்தைச் சொல்லி யாகிலும்
இனி உன்னை விட்டு ஓன்று மாற்ற கிற்கின்றிலேன் -என்று ருசியில் குறைவற்று இருக்கிறபடியையும்
அருளிச் செய்தார் இறே –

பொன்னானாய் பொழில் ஏழும் காவல் பூண்ட
புகழானாய் இகழ்வாய தொண்டனேன் நான்
என்னானாய் என்னானாய் என்னால் அல்லால்
என்னறிவேன் ஏழையேன் உலகமேத்தும்
தென்னானாய் வடவானாய் குடபாலனாய்
குணபால மதயானாய் இமையோர்க்கு என்றும்
முன்னானாய் பின்னானார் வணங்கும் சோதி
திரு மூழிக் களத்தனாய் முதலானாயே–10-

—————————-

ஆற்றாமையோடு –முதலானாய் -என்றார் –அந்த வெக்காயத்தோடே –ஆண் பெண்ணாய் –
அது தன்னிலும் தன் வாயாலே சொல்லுகைக்கு யோக்யதை இல்லாதபடி – மோஹங்கதையாய் –
வைத்து வாயாலே கூப்பிடும்படியாய்ச் செல்கிறது மேல் –
அதாகிறது-
இயற்கையிலே புணர்ந்து பிரிந்து பிரிவு ஆற்றாதாள் ஒரு ஸ்ரீபிராட்டி மோஹம் உணர்த்தியும் –
இவை முதலான தசா விசேஷங்களும் ஒருகால் பிறக்கையும் அது தானும் அக்ரமாக பிறக்கையுமாக செல்லா நிற்க
பந்து வர்க்கத்தில் உள்ளாறும் யுக்த அயுக்த நிரூபணம் பண்ண மாட்டாதே இருக்க-இந் நோவுக்கு நிதானம் அறியாதே
பேஷஜ குசலரும் மந்திர வாத குசலரும் புகுந்து பிரவர்த்தியா நிற்கும் அளவிலே
பகவத் பரையாய் இருக்குமவள் ஒரு கட்டுவிச்சி-இவளுடைய நோவுக்கு நிதானம் அறிகிலிகோள்-
இவளுக்கு ஸ்ரீ எம்பெருமான் அடியாக வந்த நோவு –இது அவனாலே பரிஹ்ர்தமாக வேணும் என்று
அவள் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்ட திருத் தாயார் –வினவ வந்தார்க்கு இப் பெண் பிள்ளை உடைய பிரவ்ர்த்தியையும்
கட்டுவிச்சி சொல்லுகிற வார்த்தையையும் சொல்லுகிற பாசுரத்தாலே தம் தசையை அருளிச் செய்கிறார் –

இவர் பிராட்டி தசையை பிராபிக்கை யாகிறது -அனுபபன்னம் அன்றோ -என்னில் –உபபன்னம் –
பிராட்டிமார்க்கும் இவருக்கும் அனன்யாரஹ சேஷத்வம் ஆகிற சம்பந்தம் ஒத்து இருக்கையாலும்
நமக்கும் பூவின் மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை -என்கிறபடிபோகம் சமானமாய் இருக்கை யாலும் –
முஹூர்த்தம் அபி ஜீவாவோ ஜலான் மத்ஸ்யாவிவோத்ர்தௌ -என்று
ஸ்ரீ இளைய பெருமாள் ஸ்ரீ பிராட்டியோடு ஏக பிரக்ருதியாய் தம்மைச் சொல்லுகையாலே –
வியதிரேகத்தில் ஆற்றாமை ஒத்து இருக்கையாலும் ஸ்ரீ பிராட்டி தசையைப் பிராபிக்க தட்டில்லை –

ஆனாலும் தான் ஸ்திரீ என்கிற புத்தி பிறக்கக் கூடுமோ என்னில் –
ஸ்வாமித்வாத்மத்வ சேஷித்வ பும்ஸ்த்வாத் யாஸ் ஸ்வாமி நோ குணா
ஸ்வேப்யோதாசத்வ தேஹத்வ சேஷித்வ ஸ்த்ரீத் வதாயின -என்கிறபடியே
ஸ்ரீ புருஷோத்தமன் உடைய பும்ஸ்த்வம் ஆவது எதிர்தலைக்கு ஸ்த்ரீத்வதயாய் இருக்கையாலே-
நான் ஸ்திரீ என்று புத்தி பிறக்க தட்டில்லை –
ஸ்திரீ என்ற புத்தி பிறக்கை யாவது -தான் ஸ்திரீகளோடே ஆகார சாம்யத்தாலே பிறக்கும் புத்தி யல்ல-
புருஷ விஷயத்தில் ஸ்திரீகளுக்குப் பிறக்கும் அனுராக விசேஷ புத்தி பிறக்கை-–

சஜாதீய விஷயத்தில் விஜாதிய புத்தி பிறக்க எங்கே கண்டோம் என்னில்
பாஞ்சால்யா பத்ம பத்ராஷாயா ச் ஸ்னாயந்த்யா ஜகனம் கனம்
யாஸ்த்ரியோ த்ரஷ்ட வத்யஸ்தா பும்பாவம் மானசா யயு – என்று எதிர் தலையில் வைலஷண்யத்தாலே
சஜாதிகளான ஸ்திரீகளுக்கு ஸ்திரீகளைக் கண்டால் புருஷர்க்கு பிறக்கும் அனுராக புத்தி பிறந்தது இறே
அப்படியே -புருஷோத்தம விஷயமாக இவருக்கு பிறக்கும் அனுராக விஷயம் பிறக்க தட்டில்லை –
எதிர் தலையில் வைலஷண்யம் இறே விஜாதீய புத்திக்கு உத்பாதகம் –ஆகையாலே ஒரு பிராட்டி தசையை பிராபிக்கிறார் –

இன்னமும் இயற்கையில் புணர்ச்சி என்கிற இதுவுக்கு நினைவு என் என்னில்
ஸ்ரீ சர்வேஸ்வரனுக்கு சேதன விஷயத்திலே ஸ்வ சம்பந்தமே ஹேதுவாக விஷயீ கரிக்கும்
நிர்ஹேதுக விஷயீ காரத்தை சொல்லுகை –எங்கனே என்னில்
பாஹ்ய உபவனத்தில் ஒரு ஸ்ரீ பிராட்டி புறப்பட்டு புஷ்பாபசம் பண்ணுகிற சமயத்தில்
அபிமதனான காந்தனும் ம்ர்க வியாஜத்தாலே வர
தோழிமார்களும் அந்ய பரைகளாய் இருக்கிற தசையிலே தர்மி பிரயுக்தமான ஸ்த்ரீத்வ பும்ஸ்த்வங்களே ஹேதுவாக
ஜ்ஞாபகரும் இன்றிக்கே-கடகரும் இன்றிக்கேஇருக்க –சம்ச்லேஷிக்கை இறே -இயற்க்கை புணர்ச்சி ஆகிறது-

ஆசார்ய க்ர்த்ய்த்தையும் புருஷகார க்ர்த்யத்தையும் தானே ஏறிட்டுக் கொண்டான் –

ஸ்த்ரீத்வம் ஆகிறது ஒரு விஷயத்துக்கு அனன்யார்க சேஷமாய் இருக்கை இறே –
எதிர்தலையில் பும்ஸ்த்வம் ஆவது -வகுத்த விஷயமுமே -சர்வ வித ரஷகமுமாய் -இருக்கை இறே –
ஆகையால் நிர்ஹேதுக விஷயீகாரத்தை சொல்லுகிறது –

ஆனால் ஜ்ஞாபகராய் இருப்பார் சில ஆச்சார்யர்களும்-
பொறுப்பித்து சேர்ப்பிக்கைக்கு சில புருஷகார பூதரும் வேண்டி அன்றோ இருப்பது
ஈஸ்வர விஷயீ காரம் இருப்பது என் என்னில் –
அப்போதும் ஆசார்யன் ஜ்ஞாபகன் ஆகிறதும் -இந்த சேஷ சேஷித்வத்தை பிரகாசிப்பிக்கைக்காக –
தேகத்தில் ஆத்மபுத்தியையும் -தத் சம்பந்த நிபந்தனமான ஸ்வாதந்த்ர்யத்தையும் நிவர்த்திப்பிக்கை இறே –
புருஷகார பூதையான ஸ்ரீ பிராட்டியும் பூர்வ வர்த்தத்தை ஷமிப்பிபதும் இஸ் சம்பந்தத்தையும்
இதன் அடியாக வரும் வாத்சல்யத்தையும் முன்னிட்டு இறே –

இன்னமும் ஸ்ரீ பிராட்டியினுடைய நோவுக்கு நிதானம் அறியாதே-மந்திர ஔஷாதிகளால் வியாபிக்கிறார் சிலரும்
அத்தை நிஷேதிக்கிறாள் ஒரு கட்டு விச்சி வார்த்தையும் ஆக செல்லுகிற இதுக்கு கருத்து யாது என்னில் –
விஷயாந்தர பிராவண்யம் அடியாக வந்த அவசாதம் –சாதநாந்தர நிவ்ர்த்த்யம் –
பகவத் பிராவண்யம் அடியாக வந்த அவசாதம் –
அதுக்கு ஹேது பூதனாய் இருந்துள்ள ஈஸ்வரன் தானே வந்து முகம் காட்டிப் போக்க வேணும் –

தத் சம்ச்லேஷம் யாவதாத்மபாவி யாகையாலும்
இந்த பிரேமாதிசயம் ஸ்வரூப பிராப்தம் ஆகையாலும் -அநிவர்த்யம் –
ஸ்வ வாக்யத்தோபாதி-திருத் தாயார் வார்த்தையாலும் பேசுகிறார் தாமாய் இரா நின்றது –
இது சங்கதம் ஆகிறபடி எங்கனே என்னில் –
ஒரு ஆறு பெருகிப் போகா நின்றால் கரையைப் பற்றி போம் அளவு அன்றிக்கே –
பெருக்கு மிக்கு இருந்தால் கைவாய்க்கால்களாப் போம் போக்கும் நிரம்பிப் போகா நிற்க –
தானும் குறையாதே சென்று கடலிலே புகுமாறு போலே –
இவருடைய பிரேமாதிசயத்தாலே –
திருத் தாயார் வார்த்தையும் குறைவற்று செல்லா நிற்க செய்தே
தம் வார்த்தையும் குறைவற்று செல்லுகை யாகிறது -இது சங்கிதம் –

இன்னமும் பெண் பிள்ளை மோஹங்கதையாய் இருக்க-
பர்ச்வம் பவதி துக்கித -என்று அவளிலும் தான் அவ சன்னையாய் இருக்க –
பிராப்தமாய் இருக்க தெளிந்து வார்த்தை சொல்லுகிற இது யுக்தாமோ வென்னில்
ஸ்ரீ பிராட்டியைப் பிரிந்த சமயத்தில் ஸ்ரீ சக்கரவர்த்தி திருமகனாருக்கு பிறந்த அவசாதத்தில் காட்டில்
ஸ்ரீ இளைய பெருமாளும் அவருடைய அவசாதால் வந்ததும் தம்முடைய காவல் சோர்வால் வந்த அவசாததுமாய்க் கொண்டு
அவசாதம் இரட்டித்து இருக்க –அவற்றைப் பொறுத்து தெளிந்து வார்த்தை சொல்ல வேண்டும் சமயம் அறிந்து
ஸ்ரீ பெருமாளைத் தேற்றினாப் போலே இவளும் இப் பெண் பிள்ளையினுடைய உஜ்ஜீவன அர்த்தமாக தெளிந்து இருக்கையும் உக்தமே-

ரஷய பூதர் அவசன்னராய் இருக்க வமையும் –
அவசாதம் ஒத்து இருக்கச் செய்தேயும் அத்தை அறிந்து பொறுத்து தெளிந்து இருந்து வார்த்தை
சொல்ல வேண்டும் அருமை உண்டு இறே -ரஷகருக்கு
இவளுடைய வார்த்தை இவளுக்கு ஜீவன ஹேது ஆனபடி என் என்னில்
கட்டுவிச்சி வார்த்தை ஸ்ரீ பகவத் பரமாய் இருக்கையாலும்
இவள் தன்னுடைய வியாபாரம் விரக்தி பரமாய் இருக்கையாலும்
இவள் அழகில் அவன் படும் பாட்டை இவள் படுவதே -என்று அவனை பிரசங்கிக்கை யாலும் –
தீர்ப்பாரை யாமினியில் கட்டுவிச்சி போல் அன்றியே –ஸ்ரீ திருமடலில் கட்டுவிச்சி போலே-
மகா பாகவதையாள் இருப்பாள் ஒருத்தி – யாகையாலே
நோவு தீர்க்கை அன்றியே –வர்த்திக்கிலும் அவள் ஸ்பர்சமம் அமையும் என்னும்படி இருக்கிறவனை
பிரசங்கிக்கையாலும்-ஆசுவாச ஹேதுவாகத் தட்டு இல்லை –

இன்னமும் முதல் பத்து -இவர் தம்முடைய வார்த்தை –
இரண்டாம் பத்து -திருத் தாயார் வார்த்தை –
மூன்றாம் பத்து -ஸ்ரீ பிராட்டியார் வார்த்தை –
மச் சித்தா -மத் கத ப்ராணா – போதயந்த பரஸ்பரம் -என்றபடியே மூன்று பத்துக்கும் மூன்று வாக்யார்த்தம் –
மச் சித்தா –
விஷயாந்தரம் கலசாத படி -அனந்யார்கராய் அநந்ய போக்யராய் -இருக்கிறபடியை பேசுகையாலே முதல் பத்து -ஜ்ஞான பரம் –
இரண்டாம் பத்து -அந்த ஜ்ஞான கார்யமான –வைராக்ய பூர்வகமாக பகவத் பிராவண்ய அதிசயத்தைச் சொல்கிறது –
பிரேம பூர்வகமானால் பிராப்தி அளவும் செல்ல நிலவரோடே கால ஷேபம் பண்ணும்படியைச் சொல்லுகிறது -மூன்றாம் பத்து –

இரண்டாம் பத்து –மத் கத ப்ராணா -என்றது இறே –
தன் மூச்சடங்க தாயார் வார்த்தையாகச் செல்லுகையாலே
போத யந்த பரஸ்பரம் -என்றது இறே தோழி யோடு வ்ர்த்த கீர்த்தனம் பண்ணுகையாலே-

இதில் -முதல் பாட்டில் –
திருத் தாயார் இவளுடைய விரக்தியையும் கட்டுவிச்சி சொன்ன வார்த்தையையும் வினவ வந்தார்க்கு சொல்லுகிறாள் –
அவர்களுக்கு சொல்லுகிற வார்த்தை ஒன்றும் –தன்னுடைய பாவ வ்ர்த்தி என்றும் ஆய்த்து இருக்கிறது –
விச்லேஷத்தில் இப்படி அவசன்னையாம்படி –பிரணயத்தில் தேசிகை யாவதே –
என்கிற உகப்பு ஆய்த்து உள் வாயில் தனக்குச் செல்லுகிறது –

தனக்கு அபிமதமாய் இருந்தால் அது தன்னை இவர்களுக்கு சொல்ல குறை என் என்னில் –
இயற்கையில் புணர்ச்சி யாகையாலே அவர்களுக்கு சொல்ல மாட்டுகிறிலள் –
கடகர் அடியாக பிறந்த சம்பந்தம் ஆகில் இறே சொல்வது –
ஸ்ரீ ஆசார்ய உபதேச பூர்வகமாக ஸ்ரீ பகவத் சம்பந்தம் உக்தனாகில் இறே -நமக்கு கொண்டாடல் ஆவது –
ஜ்ஞான கார்யமான கலக்கம் யதா ஜ்ஞானத்தாலே நிவர்த்த்யம்
யதா அஞ்ஞான கார்யமான கலக்கம் -யாவதாத்மபாவி அநிவிர்த்யம்-என்னும் அது இறே
இப் பாட்டில் பிரகாசிக்கிறது –

பட்டுடுக்கும் அயர்த்து இரங்கும் பாவை பேணாள்
பனி நெடும் கண்ணீர் ததும்ப பள்ளி கொள்ளாள்
எட்டுணைப் போது என் குடங்காலில் இருக்க கில்லாள்
எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்னும்
மட்டுவிக்கி மணி வண்டு முரலும் கூந்தல்
மடமானை இது செய்தார் தம்மை மெய்யே
கட்டுவிச்சி சொல் என்னச் சொன்னாள் நங்காய்
கடல் வண்ணர் இது செய்தார் காப்பாராரே –11-

————————-

கடல்வண்ணர் -என்று கட்டுவிச்சி திரு நாமம் சொல்லுகையாலும்
அத்தை திருத் தாயார் அனுபாஷித்தும்-வினவ வந்தார்க்கு சொல்லியும்
இவள் தான் வாய் வெருவினாள் போலே –
எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்னும் -என்று தன் வாயாலே திரு நாமத்தை சொல்லுகையாலும்
பூர்வ அவஸ்தையில் காட்டிலும் சிறிது உணர்த்தி பிறந்து-அவ்வளவிலும் அபிமதன் வந்து முகம் காட்டாமையாலே
அதுவும் ஆற்றாமைக்கு உடலாய் -இடைவிடாமல் கூப்பிடத் தொடங்கினாள்-
அத்தை வினவ வந்தார்க்கு சொல்லி இன்னாதாகிறாள் –
இவளுடைய கிலேசம் நின்ற நிலை இது –
ஸ்வரூப ஹானி நின்ற நிலை இது –
எனக்கு அபவ்யையான படி இது –
இத்தனைக்கு அடி என் பாபம் இறே என்று -அவர்களுக்குச் சொல்லி இன்னாதாகிறாள் –
லோக அபவாதம் பரிஹரிக்க சொல்லுகிறாள் இத்தனை போக்கி
அகவாயில் இவ்விஷயத்தில் இவளுடைய அவகாஹனம்
தனக்கு அநிஷ்டமாய் இருக்கிறது அன்று இறே –

நெஞ்சுருகிக் கண் பனிப்ப நிற்கும் சோரும்
நெடிதுயிர்க்கும் உண்டு அறியாள் உறக்கம் பேணாள்
நஞ்சரவில் துயில் அமர்ந்த நம்பீ என்னும்
வம்பார் பூம் வயலாலி மைந்தா வென்னும்
அஞ்சிறைய புட்கொடியே ஆடும் பாடும்
அணியரங்கம் ஆடுதுமோ தோழீ என்னும்
என் சிறகின் கீழ் அடங்காப் பெண்ணைப் பெற்றேன்
இரு நிலத்தோர் பழி படைத்தேன் ஏ பாவமே-12-

———————————

திருத் தாயார் -இவள் திரு நாமத்தை தன் வாயால் சொல்லா நின்றாள் –
திருநாமம் சாத்மிக்கும் தசை போலே இருந்தது என்று பார்த்து -இவள் வார்த்தை கேளாதே –
உறாவிக் கிடக்கிற கிளியை இவள் கண் முகப்பே வைத்து திரு நாமத்தை சொல்லுவிக்க –
இவளுக்கு ஆஸ்வாசம் பிறக்கும் என்று நினைத்து –
இவள் முன்பே கிளியைக் கொண்டு விட்ட இடத்திலும் அது பேசாதே இருக்க-இவள் திரு நாமத்தை சொல்லீர் -என்றாள் –
இவள் தசையைக் கண்டு உறாவி இருக்கையாலும்
சேஷ பூதரான நாம் இவள் கற்பித்தவையே யாகிலும்
இவள் சந்நிதியில் சொல்லக் கடவோம் அல்லோம் -என்னும் நினைவாலும் பேசாமல் இருந்தது –
ஆச்சார்யன் போதித்தனவையே யாகிலும் தத் சந்நிதியில் சொல்லக் கடவது அல்ல என்கிற சாஸ்திர
அர்த்தம் இவ்விடத்தில் வெளிப்படுத்தப் படுகிறது –
நான் உச்சரிக்க-அநந்தரம்-உனக்கு உச்சரிக்கலாமே -என்ன-அடியிலும் கற்பித்த பிரகாரம் அது வாகையாலே அதுக்கு இசைய
தான் ஆதி க்ரஹணம் பண்ண -அநந்தரம் -சொன்னவாறே
இது ஒரு முகத்தாலே -ஆபத்சகம் முதலான வ்ர்த்த முகத்தாலே -சாத்மிகாமையாலே தளர்ந்தாள் -என்கிறாள் –

திருநாமம் சாத்மிக்கும் தசை என்றும் சாத்மியாத தசை என்றும் ஓன்று உண்டோ -என்னில் –திருநாமம் தான்–
1- ஓர் அவஸ்தையிலே பாவனமுமாய்
2-ஓர் அவஸ்தையிலே போக்யமுமாய்-
3-ஓர் அவஸ்தையிலே சம்சார பய நிவர்தகமுமாய் –
4-ஓர் அவஸ்தையிலே சாதனமுமாய் –
5-ஓர் அவஸ்தையில் தாரகமுமாய்-
6-ஓர் அவஸ்தையில் நஞ்சுமுமாய் –இருக்கும் –
தேக ஆத்மா அபிமானிகளுக்கு அன்னம் -இத்தனையும் -ஆகா நின்றது இறே –
ஆகார சுத்தௌ சத்வ சுத்தி -என்கிறபடியே
1-அன்னம் பாவனமாயும் இருக்கும் –
2-தாரகமாயும் இருக்கும்
3-போக்யமுமாயும் இருக்கும்
4-தாநாதி முகத்தாலே –புருஷார்த்த சாதனமாயுமாய் இருக்கும் –
5-அதிசயித்தவாறே நஞ்சுமுமாயும் இருக்கும் -இறே –
அப்படியே பரசேஷம் ஆத்மா என்று இருக்கிறவனுக்கு –
பவித்ரானாம் ஹி கோவிந்த பவித்ரம் பரமுச்யதே -என்கிறபடியே பிரதமத்தில் பாவனமாய் இருக்கும்
அநந்தரம்
புண்யா நாமபி புண்யோ சௌ-என்கிறபடியே உஜ்ஜீவன சாதனமாயும் இருக்கும் –
மங்களாநாஞ்ச மங்களம் -என்கிறபடியே பிராப்யமுமாய் இருக்கும் –
யன் நாம சந்கீர்தனதோ மகா பயாத் விமோஷ மாப்நோதி -என்கிறபடியே
சம்சார பய நிவர்த்தகமுமாய் இருக்கும்-இது ரிஷிகள் கோஷ்டியில் பரிமாற்றம்

ஆழ்வார்கள் கோஷ்டியில் ஒன்றாய்த்து –
திருநாமம் போக்கியம் என்றும்
தாரகம் என்றும்
பாவனம் என்றும்
நஞ்சு என்றும் சொல்லுகிற இது –
அச்சுதா அமரர் ஏறே ஆயர் தம் கொழுந்தே -என்று திரு நாமம் போக்யமாம் இருக்கிற படியை சொன்னார்கள்
நின்நாமம் கற்ற ஆவலிப்பு -என்று பாவனம் என்னும் இடம் சொன்னார்கள் –
கோவிந்தன் குணம் பாடி ஆவி காத்து இருப்பேன் -என்று தாரகம் என்னும் இடம் சொன்னார்கள்
கண்ணன் நாமமே குழறிக் கொன்றீர் -என்றும்
பிழைப்பில் பெரும் பெயர் -என்றும்-நஞ்சு என்னும் இடத்தைச் சொன்னார்கள்

கல்லெடுத்து கன்மாரி காத்தாய் என்னும்
காமரு பூம் கச்சி ஊரகத்தாய் என்னும்
வில்லிறுத்து மெல்லியல் தோள் தோய்ந்தாய் என்னும்
வெக்காவில் துயில் அமர்ந்த வேந்தே என்னும்
மல்லடர்த்து மல்லரையன் அட்டாய் என்னும்
மா கீண்ட கைத்தலத்து என் மைந்தா என்னும்
சொல்லெடுத்து தன் கிளியைச் சொல்லே என்று
துணை முலை மேல் துளி சோரச் சோர்கின்றாளே-13-

————————-

திருநாமம் சாத்மியாத தசையும்-சாத்மிக்குமோ என்று சங்கிக்கிகும் தசையும்
சாத்மிக்கும் தசையுமாய் இருக்கிற படியை -இறே
இம் மூன்று பாட்டிலும் சொல்கிறது –
ஆபத் சகங்களான திரு நாமங்களை தான் ஆதிக்ரஹணம் பண்ணித் தந்து சொல்லச் சொல்லுகையாலே சொன்னோம்
அது மோஹ ஹேதுவாய்த்து என்று பார்த்து
கிளி தன்னுடைய விவேகத்தாலே முன்பு தெளிந்த காலத்திலே தான் உஜ்ஜீவித்த பிரகாரத்தாலே கற்பித்த திரு நாமங்களை
அடைவே சொல்லக் கேட்டு தரித்து –வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன் வருக -என்று கிளியைக் கொண்டாடுகிறாள் –

முளைக் கதிரைக் குறும் குடியுள் முகிலை
மூவா மூ வுலகும் கடந்து அப்பால் முதலாய் நின்ற
அளப்பரிய ஆராமுதை யரங்கமேய யந்தணனை
யந்தணர் தம் சிந்தையானை
விளக்கொளியை மரகதத்தைத் திருத் தண் காவில்
வெக்காவில் திருமாலைப் பாடக் கேட்டு
வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன் வருக வென்று
மடக்கிளியைக் கை கூப்பி வணங்கினாளே –14-

————————————–

கீழ் பாட்டில் –
கிளி திரு நாமத்தை சொல்லக் கேட்டு ஆச்வஸ்தையாய்
அதின் பக்கல் உபகார ஸ்ம்ர்த்தியும் கொண்டாடினாளாய் நின்றது –
இதில் –
அத்தசை போய் –தன் வாயாலே திரு நாமத்தை சொல்லி-அது தன்னை வீணையிலே ஏறிட்டு நுணுக்கினாள்-
அந்த வீணையோடு ஸ்பர்சம் பிரத்யபிஞ்ஞா பிரத்யஷத்தாலே
சம்ஸ்லேஷ தசையில் தன் படிகளையும் அவன் படிகளையும் வீணையிலே ஏறிட்டு வாசிக்கும் படிக்கு
ஸ்மாரகமாக-அந்த வீணை முகத்தாலே அவன் வடிவை சாஷாத் கரித்து
அந்த வீணையை அவனாகக் கொண்டு அவனோட்டை சம்ஸ்லேஷ தசையில் பண்ணும் வியாபாரங்களை
இவ் வீணையிலே பண்ணா நின்றாள்
இவள் உணர்ந்தால் என்னாய் விழப் புகுகிறதோ என்று இன்னாதாகிறாள்

கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி மேய
களிறு என்றும் கடல் கிடந்த கனி என்றும்
அல்லியம்பூ மலர்ப் பொய்கை பழன வேலி
அணி அழுந்தூர் நின்று உகந்த அம்மான் என்றும்
சொல்லுயர்ந்த நெடு வீணை முலை மேல் தாங்கித்
தூ முறுவல் நகை யிறையே தோன்றநக்கு
மெல்விரல்கள் சிவப்பெய்தத் தடவியாங்கே
மென் கிளி போல் மிக மிழற்றும் என் பேதையே–15-

—————————-

மென் கிளி போல் மிக மிழற்றும் -என்று சம்ஸ்லேஷ தசையில் தன்னுடைய ஜெயமும் அவனுடைய அபஜயமும்
தோற்ற மேலிட்டு வார்த்தை சொன்ன இடத்தில் அவனும் அப்படியே மேலிட்டு வார்த்தை சொல்லக் கேட்டிலள் –
அத்தாலே நின்ற நிலை குலைந்து –தன் கர்வமும் -தானும் -வீணையுமாய் -விட்டது – கூப்பிடத் தொடங்கினாள் –
பர்த்தாரம் இவ சம்ப்ராப்தா ஜாநகீ முதிதா பவத் -என்று உகந்த சமனந்தரம் –
ஹா ராம ஹா லஷ்மணா ஹா ஸூ மித்ரே -என்று ஸ்ரீ பிராட்டி கூப்பிட்டாப் போலே
ஹா ராமா -என்று போக்ய வஸ்துவை நினையா
ஹா லஷ்மணா -என்று புஜிப்பாரை நினையா –
ஹா ஸூ மித்ரா –என்று நிமித்த பூதரை நினையா கூப்பிட்டாள்
அப்படியே – இறே –
வரையாதே ரஷிக்கும் படியையும்-முகம் கொடுக்கும் படியையும் சொல்லிக் கூப்பிட்டு தரைப் படா நின்றாள்
என்கிறாள் –

கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் என்றும்
கடி பொழில் சூழ் கணபுரத்து என் கனியே என்றும்
மன்ற மரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும்
வட திருவேங்கடம் மேய மைந்தா என்றும்
வென்று அசுரர் குலம் களைந்த வேந்தே என்றும்
விரி பொழில் சூழ் திரு நறையூர் நின்றாய் என்றும்
துன்று குழல் கரு நிறத்து என் துணையே என்றும்
துணை முலை மேல் துளி சோரச் சோர்கின்றாளே–16-

——————————–

இவள் முழு மிடறு செய்து கூப்பிட்டு அத்தோடு தரைப் பட்ட படியைக் கண்ட கிளியும் வீணையும் ஆஸ்வாச ஹேதுவாம் என்று
அவற்றை முன்னே வைத்துப் பார்த்தோம் –
அவையும் அகிஞ்சித்கரமாய்த்து என்று அவற்றை ஒருங்க விட்டு நாம் ஹிதம் சொன்னால் அது ஜீவிக்கை யாமோ என்று பார்த்து –
நீ இங்கனே வாய் விட்டுக் கூப்பிடுகையும் மோகிக்கிகையும் ஆகிற இது
உன்னுடைய ஸ்த்ரீத்வத்துக்கு போராது -இக்குடிக்கும் அவத்யம் என்ன
அவற்றையோ நான் இப்போது பார்த்து இருக்கிறதோ என்ன-அது தான் கிடக்க –
நீ தான் ஆதரிக்கிற விஷயம் தன்னைப் பேண வேண்டாவோ
ஆசாலேசம் உடையார்க்கு முகம் காட்ட கடவ வஸ்து தன்னை ஒழிய செல்லாமையாலே நோவு பட்டு கூப்பிடுகிற
பிரணயிநிக்கு முகம் காட்டாது ஒழிவதே-என்று நாட்டார் சொல்லும் அவத்யத்தை பரிஹரிக்க வேண்டாவோ என்ன
எனக்கு ஓடுகிற தசையை அறியாதே ஹிதம் சொல்லுகிற இவள் முகத்தில் விழியாதே
பிரிந்தார் படும் நோவை அறியும் அவன் முகத்தில் விழிக்க வல்லளே என்று அவனைப் பற்றிக் கூப்பிடுகிறாள் –

பொங்கார் மென் இளம் கொங்கை பொன்னே பூப்பப்
பொரு கயல் கண்ணீர் அரும்பப் போந்து நின்று
செங்கால மடப் புறவம் பெடைக்குப் பேசும்
சிறு குரலுக்கு உடல் உருகிச் சிந்தித்து ஆங்கே
தண் காலும் தண் குடந்தை நகரும் பாடித்
தண் கோவலூர் பாடி யாடக் கேட்டு
நங்காய் நம் குடிக்கு இதுவோ நன்மை என்ன
நறையூரும் பாடுவாள் நவில்கின்றாளே–17-

——————————–

நங்காய் நம் குடிக்கு இதுவோ நன்மை என்ன
நறையூரும் பாடுவாள் நவில்கின்றாளே –என்று தான் சொன்ன-ஹிததத்தைக் கடந்த படியாலே
இனி இவளை ஹிதம் சொல்லி மீட்கை என்று நமக்கு ஓன்று இல்லை என்று கூடி உடன்பட்டு -இவள் கருத்தை கேட்போம் பார்த்து
உனக்கு ஓடுகிற கருத்து என் என்ன –
இங்கு இருந்து கூப்பிடக் கடவேன் அல்லேன் –அவன் இருந்த தேசம் ஏறப் போகக் கடவேன் என்ன –
அளவுடையாரும் குமுழி நீர் உண்ணும் விஷயத்தில் தான் மேல் விழுந்து அனுபவியா நின்றாள் –
இது அன்றோ ஸ்த்ரீத்வத்தை பாராதே விஷய வைலஷண்யத்தை பார்த்தார் படி இருக்கும் படி-வினவ வந்தாருக்கு சொல்கிறாள்
நிறை வழிந்தார் நிற்குமாறு -இது வன்றோ -என்று இவளுக்கு பிரணயத்வத்தில் உண்டான தேசிகத்வம்
தனக்கு இஷ்டம் என்னும் இடம் ஹார்த்தமாக போந்தது –அத்தை இங்கே பிரகாசிப்பிகிறாள்

இவ்விடத்தில் ஓர் அர்த்தத்தை தாயார் வார்த்தையால் பூர்வ பஷித்து-மகள் வார்த்தையாலே சித்தாந்திக்கிறது –

பிரதமத்திலே ஸ்வரூபத்தை அனுசந்தித்து
பின்னை ஸ்வரூப அனுரூபமான புருஷார்த்தத்தில் இழிய வேண்டாவோ என்று யாய்த்து தாயார் சித்தாந்தம்
அது வேண்டுகிறது என் என்னில்
சாஸ்த்ரங்களில் ஸ்வர்க்காதிகளையும் புருஷார்த்தமாக சொல்லுகையாலே
ஸ்வரூப அனுரூபமான புருஷார்த்தம் இது என்னும் நிர்ணயிக்கும் போது-ஸ்வரூபம் முன்னாக வேணும் என்கை –

அது ஓர் ஆர்த்தம் அன்று காண்-போக அனுரூபம் ஸ்வரூபமாம் இத்தனை ஒழிய
ஸ்வரூப அனுரூபமாயோ போகம் இருப்பது என்று ஆய்த்து மகள் சித்தாந்தம் –

———————————————————————————————–

கார் வண்ணம் திரு மேனி கண்ணும் வாயும்
கைத்தலமும் அடி இணையும் கமல வண்ணம்
பார்வண்ண மட மங்கை பத்தர் பித்தர்
பனி மலர் மேல் பாவைக்கு பாவம் செய்தேன்
ஏர் வண்ணம் என் பேதை என் சொல் கேளாள்
எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்னும்
நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் என்னும்
இது வன்றோ நிறை வழிந்தார் நிற்குமாறே–18-

———————————

தான் சொன்ன ஹிதம் கேளாமையாலேஇது வன்றோ நிறை வழிந்தார் நிற்குமாறு – என்று தானும்
அதிலே உடன்பட்டமை தோன்ற வார்த்தை சொன்னாள் –
அவ்வளவிலே வினவ வந்தவர்கள்-ஸ்த்ரீத்வத்தை பார்த்திலளே ஆகையாலும்
ஆதரிக்கிறவன் தான் ஒரு விஷயத்திலே அந்ய பரன்-உனக்கு முகம் தர மாட்டான் என்று சொல்லா விட்டது என் -என்ன
அதுவும் சொன்னேன் -அது விபரீத பலமாய்-அதுவே ஹேதுவாக -அவன் இருந்த தேசத்து ஏறப் போனாள் -என்கிறாள் –

முற்றாரா வன முலையாள் பாவை மாயன்
மொய்யகலத்துள் இருப்பாள் அஃதும் கண்டும்
அற்றாள் தன் நிறைவு இழந்தாள் ஆவிக்கின்றாள்
அணி யரங்கம் ஆடுதுமோ தோழீ என்னும்
பெற்றேன் வாய் சொல் இறையும் பேசக் கேளாள்
பேர்பாடித் தண் குடந்தை நகரும் பாடிப்
பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள்
பொருவற்றாள் என் மகள் உம் பொன்னும் அஃதே –19-

—————————–

பொருவற்றாள் -என்று – ஊர் தடைகள் விட்டால் -ஊர்க்கதிர் காவல் விட்டால் –
அறுப்பது -கிடா விடுவதாய் கொண்டு -ஆழி மூழையாய்ச் செல்லுமா போலே
இவளும் தாய்க்காவல் விட்டவாறே
அவனுடைய சர்வ ரஷகத்வத்தை வாய் விட்டுப் பேசி கால ஷேபம் பண்ணா நின்றாள் –
இவளை மகா பாக்யவதி -என்னுமது ஒழிய உவமை இட்டுச் சொல்லப் போமோ -என்கிறாள் –
மகிஷிக்கு உதவினபடியையும்-
பேரனுக்கு உதவினபடியையும் –
ரஷக அபேஷை உடையாரை ரஷித்த படியையும் –
அதுவும் இல்லாரை தன் கிருபையால் ரஷித்த படியையும் –
தன் பக்கல் விமுகராய் இருப்பார்க்கும் அகப்பட தூளிதானம் பண்ணின படியையும் வாய் விட்டுப் பேசா நின்றாள் -என்கிறாள் –

முதல் பத்தில் தாமான நிலையில் நின்று ஸ்ரீ திருக் கோவலூரை அனுபவிக்கப் பார்த்து –
தாம் இருந்த இடம் திருக் கோவலூராக பெறாமையால் வந்த ஆற்றாமையாலே
கூப்பிட்ட விடத்திலும் அவன் வந்து முகம் காட்ட காணாமையாலே
மந்த்ரத்தை மந்தரத்தால் மறவாது என்றும் வாழ்தியேல் –வாழலாம் -என்று தாம் கால ஷேப அர்த்தமாக அனுபவிக்க இழிந்து
அது கிட்டாமையால் வந்த ஆற்றாமையாலே சாதன புத்தி பண்ணி வந்து முகம் காட்டாது ஒழிந்தானோ என்று சங்கித்து
பொன்னானாய் -என்கிற பாட்டிலே ஸ்ரீ ஈஸ்வரனுடைய புத்தி சமாதானம் பண்ணினார்
இவ்விடத்க்தில் வினவ வந்தவர்கள் இவளுடைய ஆற்றாமையாலே சாதன புத்தி பண்ண
ஸ்ரீ தாயார் நிலையில் நின்றவர்கள் உடைய ஹ்ர்தயத்தை சமாதானம் பண்ணி தலைக் கட்டுகிறார் –

இத்தால் –
சித்த சாதனம் பரிக்ரஹம் பண்ணினவர்களுக்கு
யாவதாயுஷம் பகவத் குண சேஷ்டிதங்கள் கால ஷேபத்துக்கு விஷயம் என்றது -ஆய்த்து –

தேராளும் வாளரக்கன் செல்வம் மாளத்
தென்னிலங்கை முன் மலங்கச் செந்தீ யொல்கிப்
போராளன் ஆயிரம் தோள் வாணன் மாளப்
பொரு கடலை யரண் கடந்து புக்கு மிக்க
பாராளன் பாரிடந்து பாரையுண்டு
பாருமிழ்ந்து பாரளந்து பாரை யாண்ட
பேராளன் பேரோதும் பெண்ணை மண் மேல்
பெரும் தவத்தள் என்றல்லால் பேசலாமே –20-

——————————-

மச்சிதா மத்கதப்ராணா போதயந்த பரஸ்பரம் -என்ற இத்தை ஸூக்ரஹமாக மூன்று பத்துக்கும்
வாக்யார்த்தமாக அருளிச் செய்வர் –பட்டர் –

மச் சித்தா
மத் ஏக சித்தாக – விஷயாந்தரம் கலசாமே அவனையே ஜ்ஞானத்துக்கு விஷயமாக்குகை –
தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு -என்று
ஒரு மிதுனைத்தை விஷயீகரித்து இருக்கும் அதுவே வேஷம்-என்று அருளிச் செய்தார்கள் இறே ஆழ்வார்கள் –
இத்தை ஒழிந்தவை எல்லாம் வியபிசாரமே -என்கை –
தேவதாந்தரங்களைப் பற்றிய ஜ்ஞானம் வ்யபிசாரம் –
பிரகிருதி பிராக்ருதங்களைப் பற்றிய ஜ்ஞானம் வியபிசாரம் –
இவ் விஷயம் தன்னை பிரிய பிரிதிபத்தி பண்ணும் ஜ்ஞானமும் வியபிசாரம் -என்கை –

மத்கத பிராணா —
ஆவியை அரங்கமாலை –என்கிறபடியே-தத்கத பிராணனை வுடையராய் இருக்கை –
பிராணன் தத்கதையாய் இருக்கை யாவது –
அவனோடு கூடின போது சத்தை உண்டாய் -பிரிந்த போது –மோஹம் கதையாய் இருக்கை –

போதயந்த பரஸ்பரம் –
புல்லாணி எம்பெருமான் பொய் கேட்டு இருந்தேனே –என்று கேட்டு தரித்தல்
கோவிந்தன் குணம் பாடி –ஆவி காத்து இருப்பேனே -என்று சொல்லி தரித்தலாம்படியாய் இருக்கை-

தன்னுடைய வ்ருத்த கதனம் பண்ணி தரித்தும்
தோழிமார் வார்த்தை கேட்டும் தரித்தும் -இறே இப்பத்து செல்கிறது –

முதல் பத்து -ஸ்ரீ பராசர ஸ்ரீ பராசர்யாதிகளான ரிஷிகளுடைய ரீதியாய் இருக்கும் –
ஜ்ஞானப் பிரதானராய் இறே அவர்கள் இருப்பது –
நடுவில் பத்து –ஸ்ரீ ஆழ்வார்கள் உடைய ரீதியாய் இருக்கும்
தத் சம்ஸ்லேஷ விஸ்லேஷ ஏக சுக துக்கராய் இறே இவர்கள் இருப்பது –
மூன்றாம் பத்து –ஸ்ரீ பிராட்டிமார்கள் உடைய ரீதியாய் இருக்கும்
வ்ருத்த கீர்த்தன ரூபமாய் இறே இருக்கும்-

இதுக்கு கீழ் பாட்டோடு சங்கதி என் என்னில்
தான் ஹிதம் கேட்கும் அவஸ்தை அல்லாமையாலே
மண் மேல் பெரும் தவத்தள் என்று அல்லால் பேசலாமே -என்று கொண்டாடி கடக்க நின்றாள் திருத் தாயார் –
அவன் இவ் வாற்றாமை ஸ்வ க்ர்ஷியின் பலம் ஆகையாலே-அதிலே திருப்தனாய் கடக்க நின்றான் –
இவள் தன் ஆற்றாமையாலே அவசன்னையாய் கிடந்தாள் –
இவளுடைய தசையைக் கண்ட தோழி –
ஏவம் பஹூவிதாம் சிந்தாம் சிந்தயித்வா -என்று-ஸ்ரீ திருவடி விசாரித்தாப் போலேயும்
இவளும்-ஹிதம் சொல்லுகை அசஹ்யமாய் இருந்தது –

இனி இவளை தரிப்பிக்கும் விரகு ஏதோ என்று பல முகங்களையும் சிந்தித்து –
வ்ருத்தமான சம்ஸ்லேஷத்தை ஸ்மரிப்பிக்கவே இவள் தரிக்குமோ என்று பார்த்து –
இயற்கையால் புணர்சியாகையாலே நானும் சந்நிஹிதை –
அவன் வந்தபடி என் –
உன்னோடு கலந்தபடி என் –
பின்பு பிரிகிற போது -உனக்கு ஆஸ்வாசமாக சொல்லிப் போன வார்த்தை தான் என்ன
வ்ருத்த கீர்த்தனம் ஆகையால் தரித்து அவற்றை இவளுக்கு சொல்லுகிறாளாய் செல்லுகிறது –

முதல் பாட்டில் –
அவனுடைய அழகையும் சீலத்தையும் கண்டு வைத்து-
கைப்பட்ட வஸ்துவை கடலிலே பொகட்டாப் போலே –
அந்யதா பிரதிபத்தி பண்ணி இழந்தோம் கண்டாயே -தோழி -என்கிறாள் –
அவன் வந்தபடி என் என்று தோழி கேட்க -பிரதமத்திலே வந்தபடியைச் சொல்கிறாள் –

இப்பாட்டு –
ஸ்ரீ சக்கரவர்த்தி திருமகன் தலைமகனாய்-ஸ்ரீ ஜனக ராஜன் திருமகள் தலைமகளாக ப்ரவர்த்தம் ஆகிறது –

—————

கஜ்ஜௌகார சௌகந்த்ய வஹாளக நிகும்பனம்
விவ்ர்ணோதி குரோ ப்ராப்தம் கலிவித் வேஷி கிங்கர –

ஸ்ரீ பராசர பட்டர் அருளிச் செய்யும் அவதாரிகை –
நாயகனோடு கலந்து பிரிந்து பிரிவாற்றாமல் நோவு படுகிறாள் ஒரு நாயகி உபாயத்தாலே உபவனத்திலே பூக் கொய்ய என்று புறப்பட
நாயகனும் வேட்டைக்கு என்று வர-அங்கே உபாயம் பலித்து சம்ஸ்லேஷம் ப்ரவர்த்தமாய்
நாயகனும் போன அளவிலே இத்தைக் கடிப்பித்து தலைக் காவலாக நின்ற தோழி வந்து கிட்டி அவன் செய்தபடி என் என்று கேட்க
அவளுக்கு பிரவர்த்தமான படியை நாயகி சொல்கிறாள் –இப்பாட்டால் –

1-முதல் பத்து -ஸ்ரீ ஆழ்வார் தாமான பாசுரம்-/ இரண்டாம் பத்து -திருத் தாயார் பாசுரம்/மூன்றாம் பத்து -பெண் பிள்ளை பாசுரம்
2-முதல் பத்து மச்சிதா என்கிறது / இரண்டாம் பத்து மத்கதபிராணா என்கிறது /மூன்றாம்பத்து -போதயந்த பரஸ்பரம் -என்கிறது –
3-முதல் பத்தாலே திருமந்தார்த்தம் சொல்லிற்று -/இரண்டாம் பத்தாலே த்வயார்த்தம் -/ மூன்றாம் பத்தாலே சரம ச்லோகார்த்தம் –
4-முதல் பத்தாலே –பக்தி / இரண்டாம் பத்தாலே -பிரபத்தி / மூன்றாம் பத்தாலே –புருஷாகாரம்/
5-முதல் பத்தாலே –பிரண வார்த்தம் / இரண்டாம் பத்தாலே –நமஸ் சப்தார்த்தம் -/மூன்றாம் பத்தாலே –நாராயண சப்தார்த்தம்-
6-முதல்பத்திலே –அகாரார்தம்-/ இரண்டாம்பத்திலே – உகாரார்தம்-/மூன்றாம் பத்திலே –மகாரார்தம் –
7-முதல் பத்தாலே –அதர்சனே தர்சன மாத்ரகாமா -என்னும் அர்த்தம் /இரண்டாம் பத்தாலே –த்ரஷ்டா பரிஷ்வங்க ரசைக லோலா -என்னும் அர்த்தம் /
மூன்றாம் பத்தாலே –ஆலிங்கதாயம் புநராய தாஷ்யா மாசாஸ் மஹே விக்ரஹ யோர பேதம் –என்னும் அர்த்தம் சொல்லிற்று –

முதல் பத்து ஸ்ரீ ஆழ்வார் பாசுரமான படி என் என்னில் –
தளிர் புரையும் திருவடி என் தலை மேலவே –என்னும் பாசுரம் ஆகையாலே
இரண்டாம் பத்து –திருத்தாயார் பாசுரமான படி எங்கனே என்னில் –
என் குடங்கால் இருக்க கில்லாள் -என்றும்-பெற்றேன் வாய்ச்சொல் இறையும் பேசக் கேளாள் -என்றும் சொல்லுகையாலே –
மூன்றாம் பத்து பெண் பிள்ளை பாசுரமானபடி என் என்னில் –
என் முன்னே நின்றார் -என்றும் –தோழி அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோம் -என்றும்-
எவ்வளவு உண்டு எம்பெருமான் கோயில் என்றேற்கு -என்றும் -சொல்லுகையாலே

மச் சித்தா -என்றபடி என் என்னில் –
இமையவர் தம் திரு வுருவே எண்ணும் போது -என்றும்
அந்தணனை அந்தணர் மாட்டு அந்தி வைத்த மந்த்ரத்தை மந்தரத்தால் மறவாது என்றும் வாழ்தியேல்
வாழலாம் மட நெஞ்சமே -என்றும் சொல்லுகையாலே
மத்கத பிராணா-என்றபடி என் என்னில் –
நெஞ்சுருகி கண் பணிப்ப நிற்கும் சோரும் -என்றும்
துணை முலை மேல் துளி சோரச் சோர்கின்றாளே-என்றும் சொல்லுகையாலே
போதயந்த பரஸ்பரம் -என்றபடி என் என்னில்
அவ்வண்ணத்தவர் நிலைமை கண்டும் தோழி -என்றும்
வரை வுருவில் மா களிற்றைத் தோழி என் தன பொன் இலங்கு
முலைக் குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு -என்றும் சொல்லுகையாலே –

ஸ்ரீ திருமந்த்ரார்த்தம் சொன்னபடி என் என்னில் –
என்னுருவில் நின்ற வெந்தை -என்று சொல்லுகையாலே ஸ்ரீ பிரணாவார்த்தம் சொல்லிற்று-
தளிர் புரையும் திருவடி என் தலை மேலவே -என்று சொல்லுகையாலே நமஸ் சப்தார்த்தம் சொல்லிற்று –
மின்னுருவாய் முன்னுருவில் தொடங்கி அனலுரு வறுதியாக–ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தம் சொல்லிற்று –

ஸ்ரீ த்வயார்த்தம் சொன்னபடி என் என்னில் –
வில்லிறுத்து மெல்லியள் தோள் தோய்ந்தாய் -என்றும் –
திருமாலைப் பாடக் கேட்டு -என்றும் –ஸ்ரீ மத் பதார்த்தம் சொல்லுகையாலும் –
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் – என்று தொடங்கி-
துன்று குழல் கரு நிறத்து என் துணையே –என்கிற அளவாக ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தம் சொல்லுகையாலும் –
அடி இணையும் கமலவண்ணம் –என்று சரண சப்தார்தம் சொல்லுகையாலும் –
இது செய்தார் -என்றும்
பேர்பாடி -என்றும் சரண சப்தார்த்தம் சொல்லுகையாலும் –
நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் -என்றும்
நீராடப் போனாள் -என்றும் பிரபத்யே சப்தார்த்தம் சொல்லுகையாலும்
பாவை மாயன் மொய்யகத்து இருப்பாள் -என்றும்
பித்தர் பனி மலர் மேல் பாவைக்கு -என்றும்
உத்தர கண்டத்தில் ஸ்ரீ மச் சப்தார்த்தம் சொல்லுகையாலும்
பாரையுண்டு -இத்யாதியாலே உத்தர கண்டத்தில் ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தம் சொல்லுகையாலும்
பேர்பாடி தண் குடந்தை நகரும் பாடி -என்று நமஸ் சப்தார்த்தம் சொல்லுகையாலும்-

ஸ்ரீ சரம ச்லோகாரார்த்தம் சொன்னபடி என் என்னில் –
கை வளையும் மேகலையும் காணேன் -என்றும்
இரு கையில் சங்கு இவை நில்லா -என்றும் -சொல்லுகையாலே
சர்வ தர்ம பரித்யஜ்ய -த்தின் அர்த்தம் சொல்லுகையாலும்
கரு முகிலே ஒப்பர் வண்ணம் -என்றும்-
ஒரு கையில் சங்கு ஒரு கை மற்று ஆழி ஏந்தி இங்கே வந்து -என்றும்
கையும் சங்குமாய் கொண்டு சந்நிஹிதம் ஆகையாலே
மாம் ஏகம் பதார்த்தம் சொல்லுகையாலும்

என் தன் பொன்னிலங்கு முலைக் குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு -என்றும்
அன்றாயர் குலமகளுக்கு அரையன் தன்னை –அடி நாயேன் நினைந்திட்டேன் –என்றும்-
சரணம் -வ்ரஜ -என்கிற பதங்களின் உக்தமான அர்த்தத்தை அனுஷ்டான பர்யந்தமாக சொல்லுகையாலும்
மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா விண்ணவர் தம் பெருமானே -என்றும்
அஹம் சப்தார்த்தம் சொல்லுகையாலும்
அருளாய் -என்கிற இடத்தில் என்னை அருளாய் என்ன வேண்டுகையாலும்
த்வா -என்கிற பதார்த்தம் சொல்லுகையாலும்
தொல்லைப் பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே -என்று
சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி-என்கிற பதங்களின் அர்த்தம் சொல்லுகையாலும்
அருளாய் -என்கிற இத்தால் மாசுச -வினர்த்தம் சொல்லுகையாலும்

பக்தி சொன்னபடி –
இந்திரற்கும் பிரமற்கும் முதல்வன் -என்றும் –
காரணந்துத்யேய-என்றும்
தஜ்ஜலா நீதி சாந்த உபாசீத -என்றும்
காரண வஸ்து உபாஸ்யம் என்னும் இடம் சொல்லுகையாலும்
மந்தரத்தால் என்றும் வாழ்த்தியேல் -என்றும் த்ருவ அனு ஸ்ம்ருதி சொல்லுகையாலும் –

பிரபத்தி சொன்னபடி –
அணி யரங்கம் ஆடுதுமோ தோழி -என்று நாயக சம்ச்லேஷத்துக்கு உபாயம் சிந்தித்தாலோ என்று தோழியை கேட்கையாலும்
பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள் – என்று சிந்தித்த உபாயாத்தை அனுஷ்டிக்கையாலும்–புருஷகாரம் சொன்னபடி
பெரும்தவத்தர் அரும் தவத்து முனிவர் சூழ உலகுண்ட பெருவாயர் இங்கே வந்து புலவி தந்து –
என்று ததீயர் புருஷகாரமாக சம்ச்லேஷித்தபடி சொல்லுகையாலே –பிரணாவார்த்தம் சொன்னபடி –
என்னுருவில் நின்ற வெந்தை -என்றும்
மூவுருவும் கண்ட போது ஒன்றாம் சோதி -என்று
சேஷி சேஷ சீஷத்வம் மூன்றும் ஓர் அஷரமாய் நின்ற படியும் –
அகார உகார மகார இதி -என்று அஷர த்ரயமும் ஒன்றானபடி சொல்லுகையாலே –
நமஸ் சப்தார்தம் சொன்னபடி –
என் குடங்கால் இருக்க கில்லாள் -என்றும்
என் சிறகின் கீழே அடங்கா பெண் பெற்றேன் -என்றும் -இப்புடைகளிலே சொல்லுகையாலே
மமகார நிவர்த்தி சொல்லிற்று –ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தம் சொன்ன படி –
வண்ண -என்கிற பாட்டும்-
பெரும் தவத்தர் அரும் தவத்து முனிவர் சூழ ஒரு கையில் சங்கு ஒரு கை மற்று ஆழி ஏந்தி -என்று
இப்புடைகளிலே ஆயுத ஆபரண விக்ரஹம் ஸ்ரீ நாராயண சப்தார்த்தமான
பரத்வ சௌலப்யாதிகள்-சொல்லுகையாலே-அகார்தார்தம் சொன்னபடி –
வற்புடைய -என்கிற பாட்டில் அநிஷ்ட நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக
அவ ரஷணே-என்கிற தாத்வர்த்தமான ரஷகத்வம் சொல்லுகையாலே-உகார்த்தம் சொன்னபடி –
நெஞ்சுருகி -என்கிற பாட்டாலே
அந்ய சேஷத்வ நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக -பகவத் ஏக காந்தத்வம் சொல்லுகையாலே மகாரார்த்தம் சொன்னபடி –
அவர் நிலைமை கண்டும் -என்றும்
தேவர் என்று அஞ்சினோம் -என்றும்
கண்டேன் கன மகரக் குழை இரண்டும் -இத்யாதிகளாலே
ஜ்ஞாத்ருத்வ கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வாதிகள் -சொல்லுகையாலே

அதர்சனே தர்சன மாத்திர காமா -என்கிறபடி என் என்னில்
எங்குற்றாய் எம்பெருமான் -என்று அவனை காண வேண்டும் என்று ஆசைப் படுகையாலே

த்ர்ஷ்டே பரிஷ்வங்கர சைகலோலா -என்றபடி என் என்னில் –
முற்றாரா வன முலையாள் -என்று துடங்கி ஸ்ரீ நாச்சியார் திரு மார்பிலே அணைத்துக் கொண்டு இருக்கிறது கண்டு
தானும் அப்படி இருக்க வேணும் என்று அறுதி இட்டாள் என்கையாலே –
ஆஸாஸ் மஹே விக்ரஹே யோர பேதம் – என்கிறபடி என் என்னில் –
யான் காண்பான் கண்ட போது புள்ளூரும் கள்வாநீ போகல் என்பன்-என்று –
என்னை விட்டு நீ போகாதே கொள் என்று அபேஷிக்கையாலே –

8-முதல் பத்திலே –ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளைச் சொன்ன படி –
முதல் பாட்டு துடங்கி ஸ்பஷ்டம் –
இரண்டாம் பத்தில் –விஸ்லேஷித்து கலங்கின படி –
பட்டுடுக்கும் என்று துடங்கி -பெண் பிள்ளையினுடைய கிலேசம் சொன்ன -தாயார் பாசுரத்தாலே கண்டு கொள்வது –
மூன்றாம் பத்தில் கிலேசம் தீர்ந்து சம்ஸ்லேஷ வியாபாரம் பண்ணினபடி –

மை வண்ண நறும் குஞ்சி துடங்கி –
எவ்வளவு உண்டு எம்பெருமான் கோயில் என்றேற்கு —எழில் ஆலி என்றார் தாமே –என்றும்
புனல் அரங்கமூர் என்று போயினர் -என்றும் இத்யாதிகளாலே சொல்லுகையாலே –
காந்தர்வேண விவா ஹேன பாஹ்வோ ராஜர்ஷி கன்யகா
ஸ்ருயந்தே பரிணிதாஸ்தா பித்ர்ப்ச்சாபி நந்திதா -என்கிறபடியே
உபய அனுராக நிபந்தனமாக நாயக நாயகிகளுக்கு சம்ச்லேஷம் பிரவர்த்தமாக
இத்தைக் கேட்ட தாய் மார்
நங்காய் நம் குடிக்கு இது நன்மையோ என்ன -என்றும்
தன் குடிக்கு ஏதும் தக்கவா நினையாள் -என்றும்
அன்னை என்னோக்கும் என்று அஞ்சுகின்றேன் -என்றும் பயப்பட்டு –
நாயகன் பக்கல் செல்லாது ஒழிய
அவனும் சாசங்கனாய் –
இவள் பக்கல் நேர் -கொடு நேரே வரக் கூசி -இவள் அபிப்ராயம் அறிய வேணும் என்று
ஸ்வயந்தூத்யம் என்றும் பரதூத்யம் என்றும் இரண்டாகையாலே –
முதல் கலவி கலந்த படியாலே பர தூத்ய அபேஷை இல்லை –ஸ்வயந்தௌத்யம் பண்ணத் தேடி –
குசூமாந்யவசின்வந்தி சசார மதி ரேஷண -என்றும்
சத்யம் புரீபரி சரெபி – என்றும் ஊரைச் சூழ்ந்த உபவனத்தே புறப்பட்டு
இவள் பூ கொய்யப் போகிறாள் என்று கேட்டு –
தத ஸ்தவ வநதம் சாப மாதா யாத்ம விபூஷணம் ஆபத் த்யசகலா பௌ த்வௌ ஜகா மோதக்ர விக்கிரம – என்று
வேட்டை வித்யாதரனாக எடுத்துக் கட்டின மயிரும்
பிடரியிலே தழைந்தலைகிற குழலும் -இறுக்கின சாணமும் -கட்டின கச்சும்-
முன்னே உடுத்த உடைத் தோலும் -இடக்கையிலே கட்டின கச்சும்
வலத் தோளில் இட்ட மெத்தையும் -பெரு விரலிலே சாடின சரடும்
இடக்கையிலே நடுக்கொடத்தப் பிடித்த வில்லும் -வலக்கையில் தெரிந்து பெருக்கின வம்பும் –
முதுகிலே கட்டின அம்புறா துணியுமாய்க் கொண்டு – –
வேட்டைக்கு என்று புறப்பட்டு –இவள் பூ கொய்கிற உபவனத்திலே செல்ல
அவளும்-
காமஸ் சாஷ்ட குணம் பவேத் -என்கிறபடியே புருஷனில் அதிசயித்த ஆசை உடையவள் ஆகையாலே
எங்கனயோ அன்னைமீர்காள் -என்கிற பாட்டை அனுசந்தித்து –
செல்கின்றது என் நெஞ்சமே -என்றும்
அன்னை என் செய்கிலென் ஊர் என் செய்கிலென் விடுமினோ –என்று கலக்கம் அற்று மன்றாடி –
அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ தோழி -என்று தோழியைப் பார்த்து
சுனையாடல் என்றும் –புனல் ஆடல் என்றும் -சம்போகத்துக்கு பேராகையாலே –
பயலான பேச்சாலே கேட்க
அவளும் இவள் அபிப்ராயஜ்ஞள் ஆகையாலே
பூ கொய்ய என்று கொண்டு போக விட்ட தாய் மாரும் ஊரவரும்
வடும்பிடுகிறார் களோ என்று தலைக் காவலாக வழியிலே போய் நிற்க
போக உபோத்காதமாக உபய அபிப்ராயஜ்ஞ்ஞானம் பிறந்து-சம்ஸ்லேஷமும் பிரவர்த்தமாய்
புனல் அரங்கம் ஊரென்று போயினர் – என்று நாயகனும் போய்
இவளும் மீண்டு -உயிர் தோழியானவள் செய்த படி என் என்று கேட்க –
பிறந்த வ்ருத்தாந்தத்தை தோழிக்கு சொல்கிறாள்–இப்பாட்டில்

மை வண்ண நறும் குஞ்சி குழல் பின் தாழ
மகரம் சேர் குழை யிருபாடு இலங்கியாட
எய்வண்ண வெஞ்சிலையே துணையாய் இங்கே
இருவராய் வந்தார் என் முன்னே நின்றார்
கை வண்ணம் தாமரை வாய் கமலம் போலும்
கண்ணினையும் அரவிந்தம் அடியும் அக்தே
அவ்வண்ணத்தவர் நிலைமை கண்டும் தோழி
அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோமே–21-

——————————

கீழ் பாட்டில் –அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோமே -என்று
அதஸ்மின் ஸ்த்த புத்தி பண்ணினோம் கண்டாயே தோழி -என்றாள்-
நீ அகன்றாய் ஆகில் -அவன் உன்னோடு சம்ச்ச்லேஷித்த படி என் என்ன –
அவன் வசீகரித்த படியும் -சம்ஸ்லேஷித்த படியும் இது தான் -என்கிறாள் –

தன்னுடைய சௌந்த்ர்யத்தையும் சீலத்தையும் காட்டின இடத்திலும் கார்யகரம் இல்லாமையாலே –
போம் இத்தனையோ என்று நினைத்தான் –
ஸ்ரீ பாதம் பேர்ந்தது இல்லை –
நித்ய சாபேஷ்யமான விஷயத்தை குறித்து -நித்ய நிரபேஷன் ஆனவன் -கால் வாங்க மாட்டாது நிற்கையாவது என் என்ன –
சேஷி யாகையாலே சேஷ வஸ்து அகன்றால் இழவு தன்னதாய் –அத்தால் பெரும் பேறும் தன்னதாய் இருக்கையாலும்
இவளை ஒழிய செல்லாத கரமுகத்வத்தாலும்
நம் அழகு இங்கே ஜீவிக்கை யாய்த்து இல்லை என்று மீளுவோம் ஆகில்
புறம்பு நமக்கே சர்வ ஸ்வம்மாய் இருந்துள்ள அழகை தயாரிப்பார் இல்லை என்கிற அபிமானத்தாலும்
கால் வாங்க மாட்டிற்று இலன் –
உத்தம ராஜ கன்யை பக்கல் உத்தம ராஜ புத்திரன் சென்று -அழகு ஜீவிக்கை யாகாதே மீண்டான் என்றால்
புறம்பு ஜீவிக்கை யாகாது இறே –
ருசியே தொடங்கி பிறரை வசீகரிக்கும் பரிகரமாக தான் நினைத்து இருப்பது அழகை இறே –
அது நிஷ்ப்ரயோஜனம் ஆனால் அபிமானம் கால் கட்டும் இறே
சக்தி கொண்டு கார்யம் கொள்ளிலும் விஷயம் இல்லாமையாலே மேல் விழுந்து அணைக்க மாட்டிற்று இலள் –
எதிர்தசையில் இசைவின்றிகே மேல் விழுந்தால் ரசம் இல்லை இறே –
அழகும் சீலமும் கார்யகரம் ஆய்த்தில்லை –
சக்தி கொண்டு கார்யம் கொள்ளும் நிலம் அன்றியிலே இருந்தது –
இனி இவளை வசீகரிக்கும்படி என் என்று பார்த்தார்
முன்பு ஸ்ரீ திருவாய்ப்பாடியிலே பெண்கள் தன் குழல் ஓசையில் வசீக்ர்தரான படியைக் கண்டபடியாலே
தம்முடைய மிடற்று ஓசையாலே வசீகரிப்போம் என்று பார்த்து ஒரு பண்ணை நுணுக்கினான் –

இவனுடைய –ஏவம் பஹூவிதாம் சிந்தாம் -இருக்கிறபடி –
ம்ர்கயார்த்தமாக வந்தோம் ஆகையாலே பாடுகிறவன் ஆர் என்று கேட்பார் இல்லை
இவளை வசீகரிக்கும் பரிகரம் இது வென்று ஒரு பண்ணை நுணுக்கினான் –
அதிலே ஈடுபட்டு மேல் விழுந்து கலந்தேன் -இது காண் செய்தபடி என்கிறாள் –
ம்க்ர்கையைக் குறித்து வந்தவர்கள் ஸ்ரமம் தீர ஒரு மரத்தின் நிழலிலே ஒதுங்குகையும் –
முகத்திலே நீரை இட்டுக் கொள்ளுகையும்-
கர்ப்பூர நிகரத்தை வாயிலே இடுகையும்-
ஒரு பண்ணை நுணுக்குகையும் -பிராப்தம் இறே-

நைவளம் ஓன்று ஆராயா நம்மை நோக்கா
நாணினார் போல் இறையே நயங்கள் பின்னும்
செய்வளவில் என் மனமும் கண்ணும் ஓடி
எம்பெருமான் திருவடிக் கீழ் அணையை இப்பால்
கைவளையும் மேகலையும் காணேன் கண்டேன்
கனமகரக் குழை இரண்டும் நான்கு தோளும்
எவ்வளவு உண்டு எம்பெருமான் கோயில் என்றேற்கு
இது வன்றோ எழில் ஆலி என்றார் தாமே–22-

—————————————————————————————————

தானே கிருஷி பண்ணி வந்து கலந்தவன் பிரிகிற போது
போகாதே கொள் -என்று ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டிற்று இல்லையோ -என்ன –
அதுவும் சொன்னேன் –அது அகார்யமாய்த்து -என்கிறாள் –
உனக்கு பவ்யனாய் இருக்கிறவன் உன் வார்த்தை கேளாது ஒழியுமோ -என்ன –
நிலமல்லாத நிலத்தில் நீ இருக்கக் கடவதோ என்று ஸ்ரீ பெரிய திருவடி கொண்டு போக போனான் -என்கிறாள் –
ரஷகனுடைய வியாபாரம் ஆகையாலே கூடுகையும் –
ரஷகமாய் பிரிகையும் –
ரஷகமாய் இறே இருப்பது –
போகம் உன்மஸ்தகம் ஆனால் -சாத்மிப்பிவித்து அனுபவிப்பிக்க வேணும் என்று இருக்கும் இறே அவன் –
ஸ்வ ரஷணத்திலே சிந்தை இல்லாமையாலே கூடு பூரிக்கிறாள் இறே இவள் –

உள்ளூரும் சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து –
என்னொளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார் இங்கே
தெள்ளூரும் இளம் தெங்கின் தேறல் மாந்திச்
சேலுகளும் திருவரங்கம் நம்மூர் என்ன
கள்ளூறும் பைம் துழாய் மாலையானைக்
கனவிடத்தில் யான் காண்பது கண்டபோது
புள்ளூரும் கள்வா நீ போகல் என்பன்
என்றாலும் இது நமக்கோர் புலவி தானே–23-

—————————

ஸ்ரீ பெரிய திருவடி கொண்டு போனான் ஆகில் – யச்யை தே தஸ்ய தத்தனம் -என்கிறபடியே
அவன் தான் உனக்கு பவ்யனாய் இருந்தானாகில் –
அவனுக்கு சேஷபூதனான ஸ்ரீ பெரிய திருவடி உனக்கும் சேஷமாய் அன்றோ இருப்பது
அது கிடக்க-மகிஷி வர்க்கத்துக்கு ஸ்வரூபேண தாஸ பூதனாய் அன்றோ அவன் இருப்பது –
இரண்டாலும் அவனை நீ போகல் என்று நீ நியமிக்க குறை என்ன -என்ன
அவன் ஒருவனுமே ஆகில் அன்றோ அது செய்யலாவது
நித்ய விபூதியில் உள்ளார் அடங்க வந்து சூழ்ந்து கொண்டார்கள்
அவர் தாம் பண்டு போல் அன்றியே
வடிவில் பௌஷ்கல்யத்தாலும் -மேன்மையினாலும் –அநபிபவ நீயராய் இருந்தார் –
அத்தாலே –
சென்று கிட்டவும்
வார்த்தை சொல்லவுமாய்
இருந்தது இல்லை காண் -என்கிறாள் –

இரு கையில் சங்கிவை நில்லா வெல்லே பாவம்
இலங்கொலி நீர்ப் பெரும் பௌவம் மண்டியுண்ட
பெரு வயிற்ற கரு முகிலே யொப்பர் வண்ணம்
பெருந்தவத்தர் அருந்தவத்து முனிவர் சூழ
ஒரு கையில் சங்கு ஒரு கை மற்று ஆழி ஏந்தி
உலகுண்ட பெருவாயர் இங்கே வந்து என்
பொரு கயல் கண்ணீர் அரும்பப் புலவி தந்து
புனலரங்க மூரென்று போயினாரே –24–

————————-

அத்தலையில் உள்ளதை நேராகக் காட்டி-இத்தலையில் உள்ளதை நேராகக் கொண்டு போனான் என்கிறாள் –

மின்னிலங்கு திருவுருவும் பெரிய தோளும்
கரி முனிந்த கைத்தலமும் கையும் வாயும்
தன்னலர்ந்த நறுந்துழாயின் மலரின் கீழே
தாழ்ந்திலங்கு மகரம் சேர் குழையும் காட்டி
என்னலனும் என்னிறைவும் என் சிந்தையும்
என் வளையும் கொண்டு என்னை ஆளும் கொண்டு
பொன்னலர்ந்த நறும் செருந்திப் பொழிலினூடே
புனலரங்க மூரென்று போயினாரே–25-

—————————

அவன் இவளுடைய ஆற்றாமை ஸ்வ கிருஷியின் பலம் ஆகையாலே-அதிலே முகம் மலர்ந்து கடக்க நிற்கையாலும்
தாயும் ஹிதம் சொல்லும் அளவு அல்லாமையாலே ஸ்லாகித்துக் கடக்க நிற்க்கையாலும்
தோழி -இவ்வளவில் இவளை ஆஸ்வசிப்பிக்கும் விரகு ஏதோ –என்று பூர்வ வ்ருத்தத்தைக் கேட்க
வ்ருத்த கீர்த்தனம் ஆகையாலே தரித்து –
அத்தை இரண்டு பாட்டாலே இவளுக்கு சொன்னாள் –
பின்பும் அங்கே ஓர் அவகாசம் கண்டு இப்படி அவன் உனக்கு பவ்யனாய் இருந்தால் –
பிரிகிற போது போகாதே கொள் -என்று ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டிற்று இல்லையோ என்ன -அதுவும் சொன்னேன் –
அவன் பர ப்ரேரிதனாய் போகையாலே இது கார்யகர மாய்த்து இல்லை என்கிறாள் -மூன்றாம் பாட்டிலே –
கொண்டு போனவன் தன்னை நியமிக்க மாட்டிற்று இல்லையோ என்ன
ஒருவர் இருவரோ பரிகரம் எல்லாம் வந்து சூழ்ந்து கொண்டது -என்றாள் –
நாலாம் பாட்டிலே –அது தன்னை நியமித்து விட்டாள் –
ஐஞ்சாம் பாட்டிலே – சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுவாரைப் போலே வந்து-அத் தலையில் உள்ளதை நேராகக் காட்டி
இத் தலையில் உள்ளத்தை நேராக அபஹரித்துக் கொண்டு போகிறவர்
என் சத்தை கிடக்க வேணும் என்று ஊரின் பேரைச் சொல்லிப் போந்தான் -என்றாள் –

ஆறாம் பாட்டிலே
ப்ரஸ்னம் இல்லாமையாலே -பிரதிவசனம் இல்லையே-பழைய ஆற்றாமை தலையெடுத்து
நம்முடைய ஆற்றாமை அறியாமையாலே வாராது ஒழிகிறான் -இத்தனை
அத்தை அறிவிக்கவே சர்வதா வரும் என்று பார்த்து-சில வண்டுகளைத் தூது விடுகிறாள் –
தன்னுடைய பந்து வர்க்கம் தனக்கு முன்னே தரைப்பட்டு கிடைக்கையாலும்
சேதனர் தூது போன இடத்தில் அது கார்யகரமாகக் காணாமையாலும்
ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் திர்யக்குகள் தூது போன விடத்தில் அது கார்யகரமாக காண்கையாலும்-
திர்யக்குகளைத் தூது போக விடுகிறாள் –
பரம சேதனன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தூது போன விடத்தில் ஊர்ப்பூசல் வந்தான் இத்தனை இறே செய்தது –
ஆனால் குரங்கைத் தூது விடாதே வண்டைத் தூது விடுவான் என் என்னில்
அங்கே பெண் தூதன் ஆகையாலே –
விரக்தனுமாய்
சமர்த்தனுமாய்
இருப்பான் ஒருவன் தூது போக வேண்டிற்று –
விஸ்லேஷத்தில் ஆற்றாமை அறிவாராய் போக விட வேண்டுகையாலும்
இவை தன்னுடைய சந்நிதியிலேயே கலந்து சுகித்து இருக்கக் காண்கையாலும்-இவற்றைத் தூது விடுகிறாள்

ஆனால் கலவியிலே பிரவணமாய் இருக்கிற இவை போகக் கூடுமோ என்னில் –ஆத்ம சாம்யத்தாலே சொல்லுகிறாள் –
தானும் அவனும் சம்ஸ்லேஷிக்கும் அளவில் சில துக்கிகள் கூடினால்
அவர்கள் கார்யத்தை முடித்த பின்பு இறே தங்கள் போகத்தில் இழிவது –
பிரதமத்தில் வண்டுகளைக் கொண்டாடுகிறாள் -தனக்கு இரங்கி கார்யம் செய்கைக்காக –
கடகரை ஸ்துத்யராகச் சொல்லக் கடவது இறே –

தேமருவு பொழிலிடத்து மலர்ந்த போதைத்
தேனதனை வாய் மடுத்து உன் பெடையும் நீயும்
பூ மருவி யினிதமர்ந்து பொறியிலார்ந்த
அறுகால சிறுவண்டே தொழுதேன் உன்னை
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த யமரர் கோமான்
அணியழுந்தூர் நின்றானுக்கு இன்றே சென்று
நீ மருவி அஞ்சாதே நின்றோர் மாது
நின்னயந்தாள் என்று இறையே இயம்பிக் காணே -26-

——————————

கீழ் பாட்டில்-வண்டுகளைத் தூது விட்டாள் –
அது சென்று சொல்லி மறு மாற்றம் கொண்டு வரும் அளவும் தரித்து இருக்க சக்தி இல்லாமையாலே
ஒரு நாரையைத் தூது விடுகிறாள் –
திஷூ சர்வா ஸூ மார்க்கம் தே -என்றும் பிராட்டியைத் தேடுகைக்காக
ஸ்ரீ வானர வீரரை அடைய ஏவினால் போலே இவரும் கண்டவற்றை அடைய ஏவுகிறாள்
ஸ்ரீ ராமாவதாரத்தில் வானர ஜாதி ஸ்லாக்கியமானால் போலே
காணும் ஸ்ரீ ஆழ்வார்களைத் தோற்றி பஷி ஜாதி ஸ்லாக்கியமானபடி –

செங்கால மட நாராய் இன்றே சென்று
திருக் கண்ணபுரம் புக்கு என் செங்கண் மாலுக்கு
என் காதல் என் துணைவர்க்கு உரைத்தி யாகில்
இது வொப்பது எமக்கு இன்பம் இல்லை நாளும்
பைம் கானம் ஈதெல்லாம் உனதே யாகப்
பழன மீன் கவர்ந்து உண்ணத் தருவன் தந்தால்
இங்கே வந்து இனிது இருந்து உன் பெடையும் நீயும்
இரு நிலத்தில் இனிது இன்பம் எய்தலாமே–27-

————————

ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் -வைகல் பூம் கழிவாயில் -தூத ப்ரேஷணம் பண்ணி
அநந்தரம்-அவன் முகம் காட்டக் காணாமையாலே-பிரணய ரோஷம் தலை எடுத்து ஊடினால் போலே
இவளும் தூது விட்டு-இதிலே ஊடுகிறாள் –
தூத ப்ரேஷணம் பண்ணும்படியான ஆற்றாமைக்கு அவ்வருகே ஒரு தசா விசேஷம் இறே பிரணய ரோஷம் ஆகிறது –
அப்படியே அத் தசையிலே வெள்ளிடி விழுந்தால் போலே-மன பிரசாதம் பிறந்து தெளிந்து –
நம் ஆற்றாமை இருந்தபடியாலும்
தூத ப்ரேஷணம் பண்ணுகையாலும் –
ஸூப நிமித்தங்கள் செய்கையாலும் –
அவன் வரவு தப்பாது என்று நிர்ணயித்து –
அவன் வந்தால் முகம் கொடுக்கக் கடவோம் அல்லோம் –என்று அத்யவசித்தாள்-
அதுக்கு ஹேது என் என்னில் –
அவனுடைய சம்ஸ்லேஷம் விஸ்லேஷாந்தமாய் இல்லாது இராமையாலே
இன்னும் ஒரு விஸ்லேஷத்துக்கு இலக்காய் இருந்து கிலேசப்படுமதில் காட்டில்
அவன் வந்தால் முகம் கொடாதே-அவன் சந்நிதியிலே முடிந்து பிழைக்க கடவோம் -என்று பார்த்தாள் –
தாம் தாம் முடிய நினைப்பார்-வெற்றிலை தின்பது பூ சூடுவது சிரிப்பதாமா போலே
அகவாய் அழியா நிற்கச் செய்தே -இவள் தெளிந்து இருக்க
அத்தைக் கண்ட தோழி யானவள் –
பிரணய ரோஷம் தலை எடுக்கும் படியான ஆற்றாமை செல்லா நிற்கச் செய்தே
நிஸ் சங்ககமாக இவள் தெளிந்து இருந்தாள் –
இதுக்கு ஹேது என் என்று பார்த்து –நெஞ்சில் ஓடுகிறது என் என்று கேட்க –
அவன் வந்தால் பண்டு போலே முகம் கொடுக்க கடவேன் அல்லேன் –
அவன் சந்நிதியிலே முடியக் கடவதாக அத்யவசித்தேன் -என்ன
கெடுவாய் -மலையோடு மலை பொராத மல்லர் உண்டோ –
உபய விபூதி நாயகனாய்
சர்வ சக்தியாய் இருக்கிறவர் உடன்
அபலையான நீ எதிர் இடுகை யாவது என் என்று –
தோழிக்கு இவள் தன்னிலும் காட்டில் ரோஷம் கனத்து இருக்கையாலே
பிரணயிநிகள் உடன் செய்யும் அத்தை பிரபுக்களோடு செய்யக் கடவையோ -என்ன
அவர் பிரபுத்வமும் நாடாளும்படி என் கையில் படும் பாடு பாராய் –என்ன

இவள் அத்வாசாயம் இருந்தபடியால் முடியும் போல் இருந்தது –
பிரணய ரோஷத்தின் அளவிலேயாவது முடியாதபடி நோக்க வேணும் என்று பார்த்து
ஆஸ்ரிதர்க்கு அவன் முகம் கொடுக்கும் படி இது காண் என்று சொல்ல அமையும் -எல்லாம் பகட்டு காண் –
நான் முடிகை தவிரேன் -என்கிறாள் –
பிரணியிநியான இவளை ஒழிய தோழிக்கு ரோஷம் தலை எடுக்க கூடுமோ என்னில்
வீத ராகனாய் சருகு இல்லை தின்று போந்த ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் பிராட்டியைக் கண்டு
ஹீநோயாத நயா பிரபு -என்று
ஸ்ரீ பெருமாள் நாடாளவும் ஆனை குதிரை கட்டவும் கற்றார் இத்தனை போக்கி
பிரணயித்வத்தில் புதியதுண்டிலர் ஆகாதே -என்றான் இறே –
முற்படத் தோழி-அவன் ஆஸ்ரிதர்க்கு முகம் கொடுத்த பிரகாரத்தை சொல்ல
அத்தை அனுபாஷித்து அவை எல்லாம் பகட்டுக் காண் என்கிறாள்

தென்னிலங்கை யரண் சிதறி அவுணன் மாளச்
சென்றுலகம் மூன்றினையும் திரிந்தோர் தேரால்
மன்னிலங்கு பாரதத்தை மாள வூர்ந்த
வரைவுருவின் மா களிற்றைத் தோழீ எந்தன்
பொன்னிலங்கு முலைக் குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு
போகாமை வல்லேனாய்ப் புலவி எய்தி
என்னிலங்கம் எல்லாம் வந்து இன்பம் எய்த
எப்பொழுதும் நினைந்து உருகி இருப்பன் நானே–28–

———————————-

முதல் பத்தில் –
ஸ்வ ஸ்வரூப -பர ஸ்வரூபங்களை நிர்ணயித்து –
ஸ்வரூப அனுரூபமான புருஷார்த்தத்தை நிர்ணயித்து –
தத் விரோதியையும் நிர்ணயித்து –
விரோதி நிவ்ருத்திக்கும் -புருஷார்த்த சித்திக்கும் அனுரூபமான உபாயத்தையும் நிர்ணயித்து –
இத்தனைக்கும் வாசகமான -ஸ்ரீ திரு மந்த்ரத்தை -வாக் இந்த்ரியத்துக்கு விஷயமாக்கி —
இவ் வர்த்தத்தை நெஞ்சுக்கு விஷயமாக்கி –தெளிந்து கால ஷேபம் பண்ணினார் –

நடுவில் பத்தில் —
கால ஷேப அர்த்தமாக அனுசந்தித்த அனுசந்தானத்து அளவிலே பர்யவசியாதே
கண்ணான் சுழலை இட்டு-கண்ணாலே கண்டு அனுபவிக்கும் படியான ஆற்றாமை விளைந்து –
தான் நினைத்தபடி அனுபவிக்கப் பெறாமையாலே-அப்ரக்ர்திங்கராய் -பிறர் வாயாலே வார்த்தை
சொல்ல வேண்டும்படியான மோஹமாயச் சென்றது –

மூன்றம் பத்திலே –
இவள் தசையைக் கண்ட தோழி இவளை ஆஸ்வசிப்பிக்க வேணும் என்று பூர்வ சம்ஸ்லேஷத்தை முன்னிட
வ்ர்த்த கீர்த்தனம் ஆகையாலே தரித்து நின்று பேசினாள்-

பின்னை
ப்ரஸ்ன பிரதி வசனங்கள் இல்லாமையாலே-பழைய ஆற்றாமையே மேலிட்டு தூத ப்ரேஷணத்தில் அன்வயித்தாள் –

அநந்தரம்
அவன் வந்து முகம் காட்டாமையாலே ப்ரணய ரோஷம் தலை எடுத்தது –
ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாரைப் போலே ப்ரணய ரோஷம் நிலை நிற்கில் இறே -அவன் வந்து முகம் காட்டுவது –
அது செய்யாதே நடுவே எளிமைப் பட்டு பழைய ப்ரக்ருதியிலே இழிந்தார் –
விழுந்த இடத்திலும் தரித்து இருக்கலாவது அவன் முகம் காட்டினால் இறே –
அது இல்லாமையாலே
ஸ்ரீ நம் ஆழ்வாருக்கு -முனியே நான்முகனில் -பிறந்த பரம பக்தி -இவருக்கு பிறந்து –
தம்முடைய அநந்ய கதித்வத்தையும் –
ஸ்வ தோஷ பூயஸ்வத்தையும்-முன்னிட்டு
பிரணயியான நீ -எனக்கு முகம் காட்டாது ஒழிவதே -என்று கூப்பிடுகிறார் –

ஸ்ரீ நம் ஆழ்வார் பரத்வத்தையும் அவதாரத்தையும் பற்றிக் கூப்பிட்டார் –
இவருக்கு பராவஸ்தையும் அவதாரம் ஆகையாலே
அவதாரத்தையும் அர்ச்சாவதாரத்தையும் பற்றிக் கூப்பிடுகிறார் –

அன்று ஆயர் குலமளுக்கு அரையன் தன்னை
அலை கடலைக் கடைந்த அம்மான் தன்னைக்
குன்றாத வலி யரக்கர் கோனை மாளக்
கொடுஞ்சிலை வாய்ச் சரம் துரந்து குலங்களைந்து
வென்றானைக் குன்றெடுத்த தோளினானை
விரிதிரைநீர் விண்ணகரம் மருவி நாளும்
நின்றானைத் தண் குடந்தை கிடந்த மாலை
நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே –29-

—————————–

நிகமத்தில் –
ஸ்வ லாபத்தை சொல்லா நின்று கொண்டு-இப் பிரபந்தத்தை அத்யவசித்தவர்கள் உடைய
சாம்சாரிகமான சகல துக்கங்களையும் தாங்களே முதலரிய வல்லார் – என்கிறார் –

மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா
விண்ணவர் தம் பெருமானே அருளாய் என்று
அன்னமாய் முனிவரோடு அமரர் ஏத்த
அருமறையை வெளிப்படுத்த அம்மான் தன்னை
மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன்
மானவேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன
பன்னிய நூல் தமிழ் மாலை வல்லார் தொல்லைப்
பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே -30-

———————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

திரு நெடும் தாண்டகம் –ஸ்ரீ .உ .வே .அடூர் அசூரி மாதவாச்சாரியார் -2014-

November 10, 2015

திரு வேகா சேது ஸ்தோத்ரம் -திரு வெக்காவுக்கு தேசிகன் அருளி -உள்ளுவார் உள்ளத்தே -எல்லா திவ்ய தேசங்களுக்கும் உப லஷணம்
களவா -ஆஸ்ரயிப்பார்கள் உடைய பாபங்களை திருடுபவன் -மனசை அபஹரித்துக் கொள்வான் -ராம கமல பத்ராஷா ருபம் ஔதார்யம் காட்டி பும்ஸாம் திருஷ்டி சித்த அபஹாரிணம் –
கிளைக்கு கிளைக்கு தாவும் வானரத்தையும் கவர்ந்த திருக் கண்கள் அன்றோ –
ஸ்ரீ ரெங்க நாதா மம நாதா -எனக்கும் நாதன் -உள்ளுவார் உள்ளத்து -இருந்தும் -எனக்கும் இருப்பை பேராது என் நெஞ்சில் உள்ளாய்-என்கிறார் –
பெருமானே உன் திருவடியைத் தேடினேனே -என்கிறார்
திருப்பேர் நகர் -திரு வாயிரப்படி வர காரணம் -ஸூ சிப்பிக்கிறார் இத்தால்
வங்கத்தாய் –பங்கத்தாய் -சிவ பெருமானை கொண்டவனே -பாற்கடலாய் -அடுத்த பாசுரம் —பவள வண்ணா எங்குற்றாய்
மா மணி-வந்து உந்தும் -முந்நீர் -திருக் கடல் மல்லை-சுவாமி திருமேனி சம்பந்தம் பெற –
பனிவரை மேல் உச்சியாய் பவள வண்ணா -திருமலை மேல் உள்ள -கீழே நரசிம்ஹன் மேலே தேவ பெருமாள்
அர்ச்சாவதார அனுபவம் இல்லாத ஏழைத் தனம்
பவள வண்ணா எங்குற்றாய் -தசரத சக்ரவர்த்தி நிலையில் -கண் அவன் பின்னே போயிற்று -தொகு இந்த்ரியம் போயிற்றோ இல்லையோ
என்று கையாலே தடவி பாராய்
அது போலே ஆழ்வார் கதறுகிறார் -கூக்குரல் இடுகிறார் – எங்குற்றாய் ஒவ் ஒரு திவ்ய தேச பெருமாள் இடமும் சேர்த்து பட்டர் நிர்வாஹம்
10 நின்ற திருக்கோலம் -மலையாள திவ்ய தேச திருப்பதிகள் –இரண்டு கிடந்த -ஓன்று இருந்த திருக் கோலம்
இந்த பாசுரம் -ஐந்து நிலைகளையும் அனுபவிக்கிறார் -ஸ்வா பதேச பொருள் இதில் -திரு மூழிக் களம் அனுபவிக்கிறார் -உலகம் ஏத்தும் தென்னானாய் –பின்னானார் வணங்கும் சோதி -அர்ச்சை –
பொன்னானாய் -சர்வ ஏவ ஸ்வர்ணா -திருச் சார்ங்கமாக இருந்த திருமேனி அனுபவம் -பரத்வத்தையே அர்ச்சையில் கண்டு அனுபவிக்கிறார்
திரு உடம்பு வான் சுடர் -நம் ஆழ்வார் -பொழில் ஏழும் காவல் பூண்ட புகழானாய் -இமையோர்க்கு முன்னானாய் -தேவாதி தேவன் -முன் சென்று கப்பம் தீர்த்தான் -ரஷனம் -அஞ்ஞானம் போக்கி ஞானம் கொடுத்து -பீஷ்மாதிகளைக் கொண்டு -தாம் அருளிச் செய்தவற்றை மூதலித்து
இகழ்வாய -தொண்டனேன் இகழும் வாயை உடையவன் என்றுமாம்
தென்னானாய் வடவானாய் -எல்லா திக்குகளிலும் அர்ச்சா ரூபம் கொண்டு -சர்வ வ்யாப்தி என்றுமாம்
பொன்னுலகம் ஆளீரோ -பொன்னானாய் -அவன் சொத்து என்பதால் -என்னானாய் என்னானாய் -எந்த விதமாக அனுபவிப்பேன் –
என்னுடைய யானையே மீமிசை -உறுதிப் பட சொல்ல
கந்த களிறு -மத களிறு -நாமும் மீண்டும் அழுக்கு பாபம் சேர்த்து கொண்டு -மதம் பிடித்த யானை போலே உள்ளோம் –யானை தன் மேலே
அழுக்கு போட்டுக் கொள்வது போலே -தேசிகன் -தயா சதகம் —கர்மா சங்கிலியால் கட்டி வைக்கிறான் –
அவனுக்கும் யானைக்கும் பல ஒற்றுமைகள் உண்டே
என்னடியார் அது செய்யார் -பிராயச்சித்தத்தால் மன்னிக்க முடியாத பாபம் செய்யார் -அது -தேசிகன் -கைக்கு எட்டினாரை கழுத்தில் வைக்கும் மத யானை
பிரபத்தி வியாஜ்யம் சாதனம் ஆக்கி தன்னிடம் சேர்த்து கொள்கிறான் -ஆஜ்ஞ்ஞை மீறினால் சங்கல்பம் இல்லை வர்ணாஸ்ரமம் அனுஷ்டிக்கா விடில்
ஷிபாமி தள்ளுவான் –
குண பால மத யானாய் -குட்டி யானை -திருக் கண்ணபுரம் -காட்டு மன்னார் எம்பெருமானார் நிர்வாஹம்
-யௌவனம் மிக்க பெருமாள் -ஆளவந்தார் நாத முனிகளுக்கு கிருதஞ்ஞை காட்டி அருள –

தாய் பாசுரங்கள் – -அடுத்த 10 பாசுரங்கள் –எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே -என்னும் —
-எங்கும் சுற்றி ரெங்கன் இடம் வந்து சேர்ந்த தசை –பட்டுடுக்கும் –காப்பார் யாரே
அபராத சஹத்வ திருக் கல்யாண குணம் உண்டே -அவனுக்கு
முரலும் கூந்தல் -மடமானை இது செய்தார் தன்னை -கட்டு விச்சி விழித்து -மெய்யே -சொல் என்கிறாள் -சொல் என்ன சொன்னாள்-
கடல் வண்ணன் இது செய்தார் இனி காப்பார் யார் –
இதில் ஒரு ஐதிக்யம் உண்டே –
சீரார் செந்நெல் திருக்குடந்தை -சீரார் சுளகு -ஆராவமுதனுக்கு அமுதாகும் நெல் என்பதால் சீரார் செந்நெல் –
சொல் என்ன சொன்னாள் கட்டுவிச்சி -பர தத்வ ஸ்தாபனம் துஷ்ட தேவதை கழித்து கடல் உருவம் மட்டுமே கொண்டு செந்தீ பொன்னுருவம் தள்ளி
திருக் கோஷ்டியூர் நம்பி -18 தடவை -எம்பெருமானார் -ஐதிகம் -உடையவர் போலே இந்த கட்டுவிச்சியோ கீதாசார்யன் போலே இந்த கட்டுவிச்சி –செவி தாழ்ந்தார்க்கு எல்லாம் வார்த்தை சொன்னார் எம்பெருமானார் -ருசியைப் பிறப்பித்து வார்த்தை சொன்னான் கீதாசார்யன் –
நெஞ்சு உருகி -உருகி அருளிச் செய்த பாசுரம் -என் சிறகின் கீழ் அடங்காத –
கள்வன் கொல் நாயகி —பரகால நாயகி –உண்ணும் சோறு நாயகி -பராங்குச நாயகி -மனஸ் இந்த்ரியங்கள் பிராணன் இவை இவர் ஆதீனத்தில் இல்லை –
ஆராவமுதே –நின் பால் உருகி நீராய் கரைந்து -போலே
மாதுர்யம் -குட மூக்கிலே பர்யவசிக்கும் -உண்டு அறியாள் அர்ச்சாவதார அனுபவத்துக்கு பின்பு பரகால நாயகி நிலை –
புட்கொடி ஆடுவது போலே இவளும் ஆடுகிறாளே -ஆடும் பாடும் -அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ என்று தோழியையும் கூப்பிடுகிறாள்
ஆடும் பாடும் -தாயார் எனது தசையைப் பார்த்து தவிக்க -நீ சமாதானம் சொல்லி பாடிக் காண் என்கிறாள் -ஆட வேண்டும் பாட வேண்டும் என்கிறாள்
தேவரீர் சாதிக்க வேண்டும் என்னுமா போலே ஆடும் பாடும் -என்கிறாள்
ஆடவும் பாடவும் அணி யரங்கம் போவோம் -ஆடவும் பாடவும் -அங்கே தானே -யோக நித்தரை செய்து அருளுகிறான்
என் சிறகின் கீழ் அடங்கா பெண்ணைப் பெற்றேன் -கை மீறி போனாள்-பிறந்தது முதலிலே இப்படியே அர்ச்சாவதார அதீனமாக இருக்கிறாள்
கல் எடுத்து -கல் மாரி காத்தாய் என்னும் — முலை மேல் துளி சோரச் சோர்கின்றாளே
மாசி கருடசேவை காசிக்குப் போனாலும் கிடைக்காது என்பர் -கிளிக்கு பகவத் விஷயம் சொல்லி குணா கீர்த்தனம் சொல்லிக் காட்டச் சொல்லி
-வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன்
இவளும் கிளி மொழியாள்-மடக் கிளியை கை கூப்பி வணங்கினாள்-இதுவும் அடுத்த பாசுரமும் –
கல் எடுத்து –ஊரகத்தாய் -குன்றம் எடுத்து –அவனே உலகம் அளந்தான் -இரண்டு நாயகிகளும் ஒரே மாதிரி அனுபவம்
பூஜித்தால் தெய்வம் கை விடாது காட்டி அருள தூக்கினான்
வில்லிறுத்து மெல்லியல் தோள் தோய்ந்தாய் -சிவா தனுஸ் முறித்து சீதா பிராட்டி தோளை அணைத்தாய்
கிருஷ்ண -இந்திர பூஜை -மறுத்து -திரி விக்ரமன் -மூன்றாலும் இவனே பராத்பரன் -என்பதை காட்டி அருளி
பார்த்து வா என்றார் விஸ்வாமித்ரர் –
யத்தோத்த காரி -ஜனகன் விஸ்வாமித்ரர் சக்கரவர்த்தி மூவர் சொல்லையும் -செய்த பெருமாளே சொன்ன வண்ணம் செய்த பெருமாள் –
பிராட்டி தோளை தோய்ந்தே அங்கே சயனம் -என்றவாறு
சரஸ்வதிக்கு உபதேசம் செய்து -சேர்ந்து இருந்து காட்டி அருளுகிறார் -என்றுமாம் –
ஐதிகம் -உடையவர் கோஷ்டியை பெரிய நம்பி பிரநாமம் -மடக் கிளியை கை கூப்பி வணங்கினாள்
கல் எடுத்து கல் மாறி காத்தான் -கல் மாறி யாகையாலே கல்லை எடுத்து ரஷித்தான் நீர் மாறி யாகில் கடலை எடுத்து ரஷித்து இருப்பான்
-சத்திய சங்கல்பன் அன்றோ –
முளைக் கதிரை –வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன் -வருக என்று மடக் கிளியை கை கூப்பி வணங்கினாளே
குறுங்குடி முகில் என்று கிளி நினைவு படுத்த
முகிலை -உள் முகிலை
வெளி மேகம் -போலே இல்லாமல் எப்போதும் சேவை சாதித்திக் கொண்டு உள் முகில் –
மூ உலகு –பக்த முக்த நித்யர் -கொங்கு பிராட்டி மூலம் -தேசிகன் அவதாரம் ஸூசகம் -திரு வேங்கடமுடையான் -திரு மணி -ராமானுஜர் -மூவரும் சேர்ந்து -மூ உலகுக்கும் அப்பால் மிக்க முதலாய் -நின்ற -அளப்பரிய -ஆராவமுது –
கண்ண புரம் கை தொழும் பிள்ளையை -பிள்ளை என்ன மாட்டாமல் பூஜ்யராக கொள்வாரே -மடக் கிளியை கை கூப்பி வணங்கினாரே -எம்பெருமானாகவே நினைத்து கை கூப்பினாள் -ஆசார்ய ஸ்தானத்தில் -தன்னால் சொல்ல முடியாததை -இந்த திவ்ய தேசங்களுக்கு சென்று சொல்வேன் என்றதே அப்புள்ளார் கிளையை பழக்கி வைக்குமா போலே -கிடாம்பி அப்புள்ளார் -தேசிகன் என்ற கிளி பாடக் கேட்டு
பெரியாழ்வார் -பரத்வம் ஸ்தாபித்த பின்பு வடபத்ர சாயி -எதிர் கொண்டு அழைத்து -வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன்
மடாதிபதிகளுக்கும் ஸ்ரீ சடகோபன் திருமாலை பரிவட்டம் முதலிய எழுந்து அருளப் பண்ணி ஸ்வாகதம் இன்றும் –
நடதூர் அம்மாள் கடாஷிக்கப் பெற்ற தேசிகன் –
கிளி பாட திவ்ய தேச அனுபவத்திலே பரகால நாயகி ஆழ்ந்து வீணை மீட்டி பாடகிளியும் கூடப் பாட தாயார்
-தனது தோழி இடம் பேசுவது போலே அடுத்த பாசுரம் –
முலை மேல் தாங்கி என் பேதை -சொல் உயர்ந்த – நெடு வீணை —
பராங்குச மடம் அஹோபில மேடம் வண் சடகோபன் என்பர் பரகால மடம் –
தூ முறுவல் -மெல் விரல்கள் சிவப்பு எய்த –மென் கிளி போல் -மிழற்றும் -ஆலாபனை செய்கிறாள் –
வீற்று இருக்கும் யானை -வரதனையும் -ஸ்ரீ காஞ்சியில் -மற்ற திவ்ய தேசங்கள்
கடல் கிடந்த கனி -ஷீராப்தி நினைவு வர –அணி அழுந்தூர் -நின்று உகந்த பெருமாள் -நினைவு வர –

கடல் கனி -சயன திருக் கோலம் –பாண்டிய தூதன் வீற்று அணி அழுந்தூர் நின்ற அம்மான் மூன்றையும் ஆசைப் படுகிறாள்
நின்றவாறும் கிடந்த வாறும் இருந்த வாறும் -வீற்று இருந்து ஏழு உலகம் தனிக் கோல் செய்வானே
தானும் பாட -கிளியுடன் பாட -வீணையும் வாசிக்க –சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும் எல்லாம் உத்தேச்யம் -அவனைப் பற்றி இருப்பதால்

கரு நிறம் -கரியான் ஒரு காளை -கருணை மிக்கவன் -தயை தூண்ட -தயா சதகம் –
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய்-ஸுய வர்ணாஸ்ரமம் தானும் செய்து மற்றவர்களும் செய்வதால் இனிது உகப்பான் –
பின்புள்ளார் இழவாமைக்காக அன்று கன்று மேய்த்த கண்ணனே திருக் கண்ண புரம் சேவை பூர்வர்
பட்டர் -அன்று கன்று மேய்த்தவன் -இங்கே புகுந்து சேவை சாதிக்கிறான் -கற்றுக் கறவை கணங்கள் பல உண்டே -அவை இங்கே வந்தனவாம்
-எதிர் சூழல் புக்கு அவற்றை ரஷிக்க வேறு வழிகளில் இங்கே வந்தானாம் -பட்டர் நிர்வாஹம் -சோலை வாய்ப்பாலே இளைப்பாற இங்கே வந்தானாம்
-திரு வாய்ப்பாடி போலே இருந்ததாம்
நங்காய் நம் குடிக்கு இதுவோ நன்மை -என்ன நேராக தலை மகள் இடமும் -தாய்மார் தோழிகள் இடம் சொல்வதாகவும் –
மேலும் ஆட பாட -அடக்கம் இல்லாமல் -கூப்பிட -நறையூரும் சேர்த்து பாடி -அர்ச்சாவதார அனுபவம் தலை மண்டி என் நெஞ்சினால் நோக்கிப் பாராய் –
ஆழ்வார் மனஸ் அலை பாய்ந்து –
அடியேன் என்னப் பண்ணும் மாதுர்யம் குடமூக்கிலே பர்யவசிக்கும் -அஹங்காரம் மமகாரம் நான் என்னது என்பாரை அடியேன் தாசன் பிரபன்னன் –
சக்ருத் தர்சனம் மாத்ரத்திலே -ஒரே தர்சனத்தில் -தண் கோவலூர் பாடி ஆடக் கேட்டு
இளம் கொங்கை மேல் பொங்கி – -பொரு கயல் கண்ணீர் அரும்பப் போந்து நின்று
சிறு குரலுக்கு உருகி -ஆங்கே -நாயகனை நினைத்து -கீசு கீசு என்று ஆனைச் சாத்தான் கலந்து பேசின பேச்சரவம் உண்டே
நங்காய் -பாடி ஆடியத்தை கேட்டு கண்டேன் -குண பூர்த்தி உள்ளவள் பூர்வர் நிர்வாகம்
-அவன் தான் மேல் விழும்படி இருக்க -முக்யமானவள் -இவளை அடைய அவன் நோன்பு நோற்க வேண்டும் நீ மேல் விழக் கடவையோ –
அவனுக்கு அடிமை என்ற ஸ்வரூபம் அறிந்து -இஷ்ட விநியோக அர்ஹமாய்-சீதா பிராட்டி போலே -என் ஸ்வரூபம் திருவடி ஸ்வரூபம் பெருமாள் ஸ்வரூபம் -நிறம் பெற -தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் -என்று இருந்தது போலே -பிரபன்ன சந்தானம் நம் குடிக்கு ஆகாதே –

பரகால நாயகி பராங்குச நாயகி நிலையில் அருளிச் செய்யும் பாசுரங்கள் -இருந்த இடத்திலே அர்ச்சாவதார எம்பெருமான்
பலரும் சேவை சாதிக்க பாடி ஆடுகிறாள் –
ரூபத்தையும் குணங்களையும் வர்ணித்து -அந்த திவ்ய தேசம் கிளம்பி -இருக்கும் இடத்தில் இருக்க ஒட்டாமல் –
எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்னும் -மலையே மரமே -சீதையை கண்டாயா பெருமாள் நிலை போலே
ரூபம் குணம் அழகாலே மனசை கொள்ளை கொண்ட அரங்கன் எங்கே என்கிறாள்

கள்வன் கொல் -நாயகி -பரகால நாயகி -கண்ணன் கை பிடித்து கூட்டிப் போனதால் -பயம் அதிகம் தாயாருக்கு –
இருவரும் பிச்சேறி-ச்பர்சத்தால் -லங்கா த்வாரம் புகுவர் கொலோ
கார் வண்ணம் திரு மேனி –ஏர் வண்ணம் என் பேதை -எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்னும் –
உண்ணும் சோறு நாயகி -பராங்குச நாயகி —திண்ணம் என் இள மான் திருக் கோளூர் புகுவர் கொலோ -உத்தேச்யம் அவன் என்பதால்
பார் வண்ண மட மங்கை பத்தர்-பந்தம் உள்ளவன் -கட்டுப் பட்டவன் -பூமி பிராட்டிக்கு –பித்தர் -பனி மலர் மேல் பாவைக்கு -பெரிய பிராட்டியாருக்கு –
பெரிய பெருமாள் விஸ்வ ரூபம் தர்சனம் எல்லா திவ்ய தேச பெருமாளையு சேவித்தால் போலே பிரமாணங்கள் சொல்லும்
நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் என்னும் -இது வன்றோ நிறை -பூர்த்தி -அழிந்தார் -நிற்கும் நிலை
சிலரை மயங்கப் பண்ணும் சிலரை நர்த்தனம் பண்ணப் பண்ணும் சிலரை உறங்கப் பண்ணும்
பெண் சொல்வதாக தாயார் சொல்கிறாளா -தாயாரே சொல்கிறாளா -இரண்டு நிர்வாஹங்கள்
பாவம் செய்த -தன்னைத் தாயார் சொல்லிக் கொள்ள –
பெண் ரூபங்கள் குணங்களில் ஈடுபட்டு சொல்ல அத்தை அனுவதித்து தாயார் பேசுவதாக –
ஏர் வண்ணம் என் பேதை –இவளுக்குத் தக்க அழகன் அவன் -பத்தர் பித்தர் பன்மையில் பேசி நீர் வண்ணன் -ஒருமையில் சொல்லி
–விரோதமாக -பெண்ணை விட்டுப் போனவன் என்பதால் -ஆண்டவன் நிர்வாஹம் –
சர்வ பாபேப்யோ மோஷயிஷ்யாமி —சர்வ பல அர்த்தங்கள் உண்டே -இத்தால் -தீய கர்மாக்கள் மட்டும் சொல்வது அல்ல
-புண்யங்களும் மோஷ தடங்கல் ஆகுமே என்பதால் -கர்மா விடுவிக்க என்றபடி
அது போலே இங்கே பாபம் -புண்ய அர்த்தம்-என்ன பாக்கியம் செய்தேன் என்கிறாள் என்றுமாம் –
நீர் மலைக்கே போவேன் -அனைவரும் ஸ்ரீ ரெங்கநாதன் என்ற நினைவு -இவளுக்கு –
இப் பெண் பிள்ளை ஆற்றிலே கெடுத்து குளத்திலே தேடுகிறாள் -நம்பிள்ளை இது வன்றோ நிறை வழிந்தார் நிற்குமாறு
-இப்படி நிலை தான் வரும் பகவத் குண அனுபவம் உள்ளவர் –
அஸ்து மே -பிரார்த்திக்க பிராட்டியாரும் அப்படியே என்று அருள் பாலித்து அருளினார் கத்யத்திலே
பக்தி நிஷ்டருக்கு சாஷாத்காரம் பகவத் அனுபவம் இங்கேயே உண்டே விளம்பமாக கிடைத்தாலும் -பஜன ஸூ கம் -த்யானம் செய்வதே ஸூ கம் ஏகச்ய விபுலம் -பரஸ்ய -பிரபன்னனுக்கு சீக்கிரமாக கிட்டும் தேசிகன் –ஆனால் பரிமித -குறைந்த காலம் -அந்த ஆனந்தம் வேண்டும் என்று அபேஷித்தார் அஸ்து மே -த்யான ஸூ கம் கேட்டிட்டார் அஸ்து தே ததைவ சம்பத் சம்பத் திருமுக பாசுரம் -இவன் மறுக்க மாட்டாதே -இதனாலே பித்தர் பனி மலர் பாவைக்கு –
ஏற்கனவே பனி மலர் பாவைக்கு பித்தாய் உள்ள பெண்ணுக்கு உபதேசம் செய்யக் கூடாதோ என்று அந்த நங்கை தாய் இடம் கேட்க –
முற்றாத வனமுலையாள் –மொய்யகலத்துள் இருப்பான் -பாசுரம் –ஞான வைராக்யங்கள் முலை இடை —பொரு வற்றாள் -என் பெண்ணுக்கு ஒப்புமை இல்லை என்கிறாள் -இதில் -பாவம் செய்தேன் என்றவள் -அங்கும் என்ன புண்ணியம் செய்தேன் என்கிறாள் –
அந்த நங்கை -உடைய நங்கை -பெரிய விசேஷார்த்தம்
உன் மகளும் அப்படியோ என்று பரகால நாயகி தாயார் இவள் இடம் கேட்கிறாள்
யுவதிச்ய குமாரிணி -பெரிய பிராட்டியார் -இவன் யுவா குமாரா -நமக்கும் பூவின் மிசை கேள்வனுக்கும் அன்பனாய் –
தன்னுடைய ஏகாந்தத்தில் எம்பெருமானை அடக்கிக் கொள்ளும் அவயவ சோபை உள்ள -பெரிய பிராட்டியார்
அவன் திரு மார்பில் -ஏகாந்தத்தில் இவளும் அடங்கி –
அஃதும் கண்டும் அற்றாள் -நின் ஆகத்து இருப்பது அறிந்தும் -விடாமல் -போலே
அஹம் அண்ணாதா -அஹம் அங்கு -கொள்ளலாம் -சாத்விக அஹங்காரம் -ஆசார்யர் அடைந்த நமக்கு யார் நிகர் அகல் ஞாலத்தில்
ஜன்மா சாபலம் அடைந்தது -தேசிகன் -செய்த வேள்வியார் –அன்னம் -ப்ரஹ்மம்-அவனுக்கு பிரகாரம் ஸ்வாமி -என்கிறோம்
அறிந்து அவனுக்கு அற்று தீர்ந்து -ஜீவாத்மா ஒவ் ஒருவருக்கும் பெரிய பிராட்டியார் போலே சாம்யம் உண்டே கைங்கர்ய சாம்ராஜ்யம் உண்டே
பொற்றாமரை கயம நீராடப் போனாள்-கோமள வல்லி தாயார் – -ஹேம புஷ்கரணியில் திருவவதரித்து -பெரிய பெருமாள் அனுபவத்திலே
ஈடுபட்டாள்-என்பதே விசேஷார்த்தம் -ஹரி சரஸ் -முகுந்த மாலை
ஸ்ரீ ரெங்கம் சூகமாச்ய-ஸ்ரீ ரெங்கம் போன்ற ஷேத்ரங்கள் வியாக்யானம் கதய த்ரய பாஷ்யம் உப லஷணம்-பிரபஞ்சமே ரெங்கம் அரங்க மேடை -தானே
மொய் அகலத்து உள் இருப்பாள் –அஃதும் கண்டும் –அவளுக்கு மட்டும் தானா இடம் -கௌஸ்துபம் போலே நாம்
உள் இருப்பாள் -நம் ஹிருதயத்திலும் அவனுடன் சேர்ந்து இருப்பாள் -பெரிய பிராட்டியும் இவளுக்கு ஒப்பில்லை
உன் பெண்ணும் நிலையம் இப்படியா -என்று தாய் நங்கை இடம் கேட்கிறாள் -மொய் அகலத்துள் இருப்பாள் –
ஸ்வரூப நிரூபக தர்மம் அன்றோ அவள் -நித்ய திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் -எங்கும் வியாபித்து இருப்பார்கள் சேர்ந்தே –
போக வேளையோடு-ஸ்வரூப வேளையோடு -மிதுனமே உத்தேச்யம்
பகவத் அனுபவம் பண்ணி ஆடும் இடமே ஸ்ரீ ரெங்கம் -மரகத மணித் தடம் -வாசத் தடம் போல் வருவானே -இவனே
-ஒப்பார் இல்லாமல் -பொறுமை யற்று பொருந்தி இல்லாமல் அலை பாய்ந்து அர்ச்சாவதாரங்கள் தோறும்
-என்னுடன் பொருந்தி இல்லாமல் பகவத் அனுபவம் சென்று
தாய் பெருமிதம் -பெரும் தவத்தள் என்று பேசலாமே –
தன்னையும் -தன பெண்ணையும் சொல்லிக் கொள்ளலாமே
சாத்விக அஹங்காரம் -தென்னிலங்கை -திருவடி மதித்த ஐஸ்வர்யம் –
ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரம் பேசி மேல் -பாரிடந்து –பார் உண்டு -பார் உமிழ்ந்து -பார் அளந்து –பாரை ஆண்ட பேராளான்
ஸ்ரீ ரெங்கம் வழி எங்கே என்று கேட்ட உடனே அர்ச்சிராதி மார்க்கம் காட்டும் பித்தன் அன்றோ அவன் -எம்பெருமானது திவ்ய தேச பெயரை சொல்வதே இவளுக்கு உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வற்றிலை என்னும் நிலைமை யான பின்பு
பக்தி ஸ்ருன்ஹாரம் -கண்ணனுக்கே ஆமது காமம் –
கண்ணுக்கு இனியவன் கண்ணன் மனத்துக்கு இனியவன் ராமன் -இருவராய் வந்தார் -கிருஷ்ண பலராமன் -ராமன் கிருஷ்ணன் –
இங்கே ராம லஷ்மணர் அனுபவம் -மை வண்ண நறும் குஞ்சி -மோகினி அலங்காரம் கண் முன்னே நிற்கிறதே
திரிதண்டம் துணை –விஷ்ணு ஸ்தானம் என்பர் -விஷ்ணு ஆவாஹனம் செய்து இருப்பார் -சன்யாசிக்கு –
இவரும் எய் வண்ணம் சிலையே துணையா வந்தார் –இருவராய் வந்தார் என் முன்னே நின்றார்
பர்த்தாவாக அனுபவித்து கொண்டே இருக்க -தோழி இடம் எனக்கு -பழைய வாசனை தொடர்ந்து வந்ததே -தெய்வமாகவே நினைக்கத் தொடங்க
-அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சிநோமே–கௌசல்யா லோக பார்த்தாராம் -லோகத்துக்கு பார்த்தா அன்றோ பெருமாள்
சீதை பிராட்டிக்கும் அச்சம் உண்டா – கோபிமார்கள் கிருஷ்ணன் பரிமாற்றம் அறிவோமே -அஞ்சி அஞ்சலி பண்ணினேன் –
-புருஷோத்தமன் உத்தம புருஷன் –
இருவராய் வந்தார் -அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி -கைங்கர்யம் செய்ய வந்த ஜீவாத்மா -உடன் பரமாத்மா -ஏகம் ஏவ அத்விதீயம் -விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம்
மகரம் சேர் -குழை -இருபால் இலங்கி ஆட –அபி மத விஷயத்தை கண்டால் -முகத்திலே சில அசைவுகள் உண்டாக கடவதே -பட்டர் நிர்வாஹம்
-இவளை மயக்க அவனது வியாபாரம் இருந்த படி
புறப்பாட்டில் ஆட்டமும் இப்படியே
அங்கன் அன்றிக்கே முன்பைக் காட்டுவது பின்பைக் காட்டுவது எத்தனம் செய்தான் இவளுடைய ஸ்த்ரீத்வம் அளிக்க -நஞ்சீயர் அனுபவம்
அனந்யாரஹை ஆக்கி அருளினான் முன் பின் அழகைக் காட்டி என்றபடி
ராமன் தோளைப் பற்றிய பலத்தால் சிங்கம் யானை அபூர்வ வஸ்துக்களைப் போலே பார்க்க –
பரத்வம் கண்டு விலகாமல் அஞ்சாமல் சௌலப்யம் கண்டு கிட்ட வேணுமே -மாலாய் இருந்தாலும் மணி வண்ணன் அன்றோ
வில்லும் கையுமாய் இருவராய் வந்து -ஏக பத்னி வரதன் அன்றோ என்றும் அஞ்சினாள்
காணேன் கன வளையும் மேகலையும் -கண்டேன் மகர குழை இரண்டும் தோள்கள் நான்கும் -துன்னைக் காணேன் துணியைக் காணேன் என்றால் போலே
திரு முகம் திருத் தோள்கள் கண்டேன் -திருவடிக் கீழ் அணைந்தேன் -திரு மார்பை அணைந்தால் போலே -புல்கு பற்ற அற்றே -எம்பெருமானாகவும் நாயகனாகவும் அணைக்க லாமே -எம்பெருமான் கோயில் எவ்வளவு என்றேர்க்கு இது வன்றோ திரு வாலி என்று காட்டினானே
திருவடியில் அணைந்தால் தன்னைத் தானே காட்டி அருளுவான்
அரங்கன் கனவில் வந்து -கலந்தான் -எனது மனஸ் இந்த்ரியங்கள் அவன் ஆதீனம் ஆயின பின்னர் பிரிந்தான்
-இது நமக்கோர் புலவி தானே -பிரிவில் வருத்தம் தோழிக்கும் சேர்ந்து தான -சுக்ரீவன் வாலி மரித்த அநந்தரம் பெருமாளும் அழுதாரே
கனவிடத்தில் நான் காண்பன் -வர்த்தமானம் -கண்ட போது-புள்ளூரும் கள்வா -என்றேன் -அனைத்தையும் கொள்ளை கொண்டானே –
திருவரங்கம் நம்மூர் என்றான் –உனக்கும் அதே தான் தேசம் என்றான் –
தோளிணை மேலும் –தண் அம் துழாயன் -நீ போகல் என்றேன் -என்றாலும் இது நமக்கு ஓர் புலவி தானே -இருவருக்கும் சேர்ந்தே துக்கம்
-நோய் எனக்கே தந்து போனான் என்றாள்-இருந்தாலும் தோழிக்கும் துக்கம் உண்டே இவளுக்கு முன்னே –

ஆளவந்தாருக்கும் தமக்கு பின் சித்தாந்தம் ரஷகராக யார் என்னும் சிந்தை நோய் வர பெரிய பெருமாள் பிரணாவாகார விமானம்
அதுக்கு உள்ளே புண்ய கோடி விமானம் சேவை சாதித்து -அத்தை சேவித்து -ஆ முதல்வன் எம்பெருமாரை கடாஷித்து தேவ பெருமாள்
இடம் பிரார்த்தித்து -எம்பெருமானாரை உடையவர் ஆக்கி அருளினாரே

எம்பெருமானாருக்கும் அது போலே புண்ய கோடி விமானம் -அதற்கு உள்ளே பிரணாவாகார விமானம் சேவை சாதித்து -அங்கே செல்ல நினைக்க
திருக் கச்சி நம்பி மூலம் ஆறு வார்த்தை அருளப் பெற்றார் -நம் சித்தாந்தம் ஸ்வப்பனம் மித்யை அல்ல -உண்மை தான்
நம்மூர் -திருத் துழாயில் தேன் சொட்டும் என்று அவனே சொல்லும்படி -கள்ளூறும் பைம் துழாய் மாலையானை -கண்டாள்-பர வாசு தேவனோ இவன் என்று இவள் சங்கிக்க
திருவரங்கம் நம்மூர் -அவனே சொல்லி -அத்தை தோழிக்கு சொல்கிறாள்
-ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் -உணர்வு என் ஒளி வளையும் மாமையும் கொண்டான் -கனவிலே
அறிவு இல்லா மனிசர் எல்லாம் அரங்கம் என்று அழைப்பர் ஆகில் –
பாதுகா தேவி சீதா தேவியை விட உயர்ந்ததே -பெருமாள் வார்த்தை கேட்டு ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் பின்னே போயிற்று
அது போலே அவன் வார்த்தைக்கு மறுப்பு சொல்லாதபடி என்னை ஆக்கிப் போனான் -நோயைக் கொடுத்து விட்டு தான் போனானே –
-எனக்கு இல்லாத படி ஒளி வளையும் மாமையையும் அபஹரித்து போனான்
காண்பன் என்பன் -வர்த்தமானம் -நேரில் கண்டது போலே உள்ளத்தை உள்ளபடியே தோழி இடம் சொல்கிறாள்
தென்னையில் -தேன் பெருகி வெள்ளம் இட மத்ச்யங்கள் சஞ்சரிக்கும் -திருத் துழாய் –
ஸ்ரீ ரெங்கத்து அரிசி என்று பொய் சொல்லி வியாபாரம் செய்தாலும் யம தூதார்கள் அணுகார் -என்பர்
திருவாலி விட்டு இங்கேயே வா -என்கிறான் அரங்கன்
அவனைப் பற்றிய சி ந்தனை நோய் நினைவை மட்டும் விட்டு விட்டு -என்னுடைய சர்வத்தையும் கொண்டு போனான்
தாயே தந்தையே -என்னும் நோயே பட்டு ஒழிந்தேன் –
என்னை பிரிந்த நோய் அவனுக்கும் உண்டே எனக்கு தந்து ஒழிந்தான்
இது நமக்கு ஓர் -ஒப்பற்ற -நீயும் என்னுடன் சேர்ந்து அவனுக்கே அற்று தீர்ந்து உள்ளேயே என்றபடி
உனக்கு என்ன வேறு உடையை -இவள் -எனக்கே தந்தான் இந்த நோய் என்கிறாள் இவரைப் போன்ற அர்ச்சாவதார அனுபவம் யாருக்கும் இல்லையே
பெரும் தபஸ் உடையவர் –பிரபன்னர் -அரும் தபஸ் உடையவர் -உபாசகர்கள் -சூழ்ந்த அரங்கம் -அழ வைப்பான் -பொரு கயல் கண்ணீர் அரும்ப –
-புனல் அரங்கம் ஊர் என்று போயினாரே
யாழின் இசையே -அறிவின் பயனே சங்கீதமே கூப்பிடுகிறார் ஆராவமுதனை –
போகல் என்பன் -இத்தைக் கொண்டே மாடு மேய்க்கும் கண்ணா நீ போக வேண்டாம் கண்ணே –
கண்ணில் அவன் வாத்சல்யம் -என்னை விட ப்ரீதி அவனுக்கு என்பதை -நைவளம் பாடி ஸூ சிப்பித்தான் –
பெரும் தவத்தர் அரும் தவத்தர் முனிகள் சூழ -நேராக சொல்ல முடியாதே இங்கிதம் -புனல் அரங்கம் நம்மூர் என்று போயினாரே
பொரு கயல் கண்ணீர் அரும்பும் படி புலவி தந்து போயினாரே
ஆசையை கிளறி விட்டு போனாரே
நித்ய கிங்கரராக எப்போது ஆவேன் -ஆளவந்தார் -ஒழிவில் காலம் எல்லாம் வழு விலா யடிமை செய்ய வேண்டும் –
காவேரி நதிக்கரையில் 40 திவ்ய தேசங்கள் உண்டே -உலகினில் தோற்றமாய் நின்ற சுடர் -பஹூவிதா ஜாயதே –
உலகம் உண்ட பெருவாயா -திருமலை -பெரிய பெருமாள் அனைவரையும் அனுபவிக்கிறார்
கரு முகிலே ஒப்பர் -அபூத உவமை
பக்தர் பாகவதர் சக -பெரும் தவத்தர் அரும் தவத்தர் சூழ -பிரபன்னர் பக்தர் சூழ -பலத்தில் துல்யம் -ஆனந்த தாரதம்யம் உண்டே
பகவத் ப்ரீத்யர்த்தம் -சாத்விக த்யாகம்-பிரபன்னர் – த்யான சுகம்-உபாயத்தில் சேராது –த்யானமே பகவத் பரிதியே பலன் –
கூனி கூனை நிமிர்த்த பின் வஸ்த்ரம் பிடித்து இழுத்தாளாம் யுவதி யானதால் கிருஷ்ணன் இடம் கோபிகள் போலே -பாகவத்ம்
புனல் அரங்கம் ஊர் என்று போயினாரே
சைவ வைஷ்ணவ புலவர் -ஒப்புமை திக்யம் -பார்வதி சிவன் பிரிந்து -எலும்பும் சாம்பலும் உடைய தலை மகன் –
சுடர் அடி –முடிச் சோதி –அடிச் சோதி –அடிச்சோதி -சோதிமயன் அன்றோ ஆழ்வார் அனுபவம் எல்லாம்
பரகால நாயகி திரு உள்ளத்தில் ஊறி மின்னிலங்கு திரு உருவம்
திருத் துழாய் இவன் திருமேனி அடைந்து -தன்னலர்ந்த -புகர் பெறுமே -கடாஷத்தாலே மலர்ந்த துழாய் என்றபடி –
அதுபோலவே மகர குண்டலங்களும் –
என் நலனும் -அந்நலம் உடையவனை நண்ணினம் நாமே -என் வளையும் –என் சிந்தையும் -என் நிறையும் கொண்டு
என்னை ஆளும் கொண்டு போனான் -அடிமை ஆக்கி -அனந்யார்ஹை ஆக்கி -கொண்டான்
திருவாலி தொடக்கி திருவரங்கம் வரை பொழில் நிறைந்து -பொழில் ஊடே போனான்-சோலைகள் நிறைந்து -ஒரு காள மேகம்
வர்ஷித்துக் கொண்டு போகா நின்றால்-கண்ட இடம் எங்கும் தளிரும் முளிரும் ஆகாதோ -பட்டர் –
சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து -நாயகி வருத்தம் –பிரிந்து சென்றாலும் திருமேனி -மின்னிலங்கு திரு உருவம் –
பெருமையை சொல்லி -தோழிக்கு -இதுவே வைஷ்ண புலவர் -பெருமை விக்கிரம சோழன் -புகழ்ந்து பேசின ஐதிகம் –
தேவன் என்று அஞ்சி -நாயகன் எம்பெருமான் -இரண்டு எண்ணம் -வண்டி தூது விடுகிறாள் தேர் அழுந்தூர் பெருமாளுக்கு –
நாயகன் என்றே எண்ணிக் கொள் -எம்பெருமான் உணர்த்தி பெரும் தவத்தர் அரும் தவத்தர் சூழ நேராக சொல்ல முடியாமல்
ஸூசிப்பித்து சொல்லி விட்டு செல்ல வேண்டிய நிர்பந்தம் அவனுக்கு –கருடன் மேல் ஏறி புறப்பாட்டான் -பிரபன்னர் பக்தர் குழாம் சூழ –
-பெரிய பிராட்டியார் தேவர் குழாம் இருக்க திரு மார்பில் ஏறி அமர்ந்தாள் -இவள் பரகால நாயகி
என்னைச் சேர்ப்பிக்கும் வண்டுகளே -ஆசார்யர் ஸ்தானம் -இன்றே சென்று –
அறுகால சிருவண்டே தொழுதேன் உன்னை -குரு பரம்பரை த்வயம் -வக்தவ்யம் -பராங்குச நாயகில் போலே பரகால நாயகியும் பேசுகிறாள்
-பேடையுடன் சேர்ந்து உள்ள வண்டு
விளம்பம் ஆனால் கூட –பொறுமையாக இருந்து -ஆ மருவி அப்பன் நின்ற திருக் கோலம் –
ஒரு மாது நின் நயந்தாள் -என்று சொல் -காலை மாற்றி மாற்றி போட்டுக்கத் தான் ஆறு கால் -ஆறு கார்யம் ஆச்சார்யர்களுக்கு உண்டே
-அத்யயனம் யஞ்ஞம் தானம் செய்தும் செய்வித்தும்
பிராட்டி உடன் இருக்கும் இந்த சமயமே செல் -பேடையுடன் சந்தோஷமாக இருக்கும் நீ அந்த மிதுனம் இடம் இந்த ஜீவாத்மாவை சேர்
மருவி -பொருந்தி அணி அழிந்தூர் நின்றான் -ஆ மருவி அப்பன் -இன்றே பொய் சொல் -நீ மருவி அஞ்சாதே –
மருவி நின்று -காத்து இருந்து -சொல்-ஓர் மாது -உண்ணும் சோறு -பராங்குச நாயகி நிலை அடைந்த பரகால நாயகி அல்லையோ
செங்கால மட நாராய் –திருக் கண்ண புரம்-தூது அடுத்து – போற்றி உகப்பதும் -பிரத்யுபகாரம் குரு பிரகாசம் செய்வதே –
குண கீர்த்தனம் -செய்து கொண்டே –மந்திரம் மந்திர ரஷனம் ரஷணம்-நல்ல பாத்ரங்களுக்கு சொல்லி அனுஷ்டித்து இருத்தல்
உடையவர் -ப்ரஹ்ம ஞானம் உடையவர் -பைங்கானம் ஈதெல்லாம் உனதேயாக -கடக வத மகா பூதி யுக்மம் -உபய விபூதியையும் உடையவர்
அண்ணல் ஞானம் வந்து தோன்றிய அப் பொழுதே நன்னறு ஞானம் தலைக் கொண்டு நாரணற்கு ஆயினரே
பொன்னுலகம் ஆளீரோ-உபய விபூதியும் இவர் ஆதீனம்
இன்றே புக்கு -அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே -செங்கண் மாலுக்கு -ஆஸ்ரித வ்யாமோஹம் -மாலாய் பிறந்த நம்பி –
பெரிய பிராட்டியார் திருக் கண்கள் போலே கடாஷம் ஸ்ரீ சௌரி பெருமாளுக்கு என்பர்
என் காதல் உரைத்தியாகில் -என் என் என்று மீண்டும் அருளி –இது ஒப்பது வேறு எமக்கு -நமக்கு என்றுமாம்
வேறு ஒப்பதுஇல்லை -அவனுக்கும் -வேறு ஒப்பு இல்லை
சேதன லாபம் ஈஸ்வரனுக்கு -மகா புருஷார்த்தமாக நினைப்பான் -ஆசார்யர்களுக்கும் இதுவே மகா புருஷார்த்தம் பைங்கானம்
எல்லாம் உனதேயாக பழன மீன் கவர்ந்து உண்ணும் படி தருவேன் –நீயும் உன் பேடையும் இங்கே இருந்து இனிதாக வாழலாம்
-சரணாகதி செய்த பின்பு ஆசார்யர் சிஷ்யர் பகவான் மூவருக்கும் ஆனந்தம் உண்டே –
-தேக அவாசனம் காலம வரை நிர்பயமாக ஆனந்தமாக வர்த்திக்கலாமே

பிராட்டிக்கு மோஷ ப்ரதம் கொடுக்க அதிகாரம் உண்டே ஆகிலும் பைங்கானம் -இது இவற்றுக்கு அபிமதம் ஆகையாலே –
இந்த ஆழ்வாருக்கு இந்த அர்ச்சாவதார அனுபவமே போக்யமாகுமே -எல்லா எம்பெருமாங்களும் பரகால நாயகிக்கு நாயகன்
-ஸ்ரீ பூமா நீளா தேவி மார் போலேவே ஸ்ரீ பரகால நாயகியும்
அறுகால சிறு வண்டே -பூர்வர் -சீக்கிரம் சிரமம் இல்லாமல் போகலாம்
கமன சாதனம் சிறகு தான் –பட்டர் நிர்வாஹம் -ஆசார்யர் திருவடிகள் போலே பத்னி புத்ரர் -திருவடிகளும் உத்தேச்யம்
தொழுதேன் உன்னை -என்கையாலே -தலை மேலே தொழும் பொழுது ஆறு கால்களும் பட வேண்டும் –
திருக் கண்ணபுரத்து எம்பெருமான் சம்ச்லேஷம் நினைவை நினைந்தே இருப்பேன் -பட்டர் அனந்தாழ்வான் சோமாசி ஆண்டான் நம் ஆழ்வார்
அழகிய மணவாளன் -திருவேங்கடமுடையான் -எம்பெருமானார் தொலை வில்லி மங்கலம் சொல்லுவது போலே
பரகால நாயகி திருக் கண்ணபுரம் சொல்வதும்
திருக் குடந்தை ஆராவமுதன் மேல் ஆழ்வார்கள் பன்னி பன்னி மங்களா சாசனம் செய்த பலனே
-ஸ்ரீ நாத முனிகள் மூலம் நாம் திவ்ய பிரபந்தங்கள் பெறுவதற்கு காரணம்
பிரபன்ன சம்சார கூடஸ்தர் ஸ்ரீ நாத முனிகள்
பிரணய கலஹ பாசுரம் இது -அவன் கட்டாயம் வருவான் -முகம் கொடுக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்கிறாள் தோழி இடம்
ஓர் தேராலே மன்னிலங்கு பாரதத்து –ஒப்பற்ற தேர் -கொண்டே வென்றான் இலங்கை வென்றான் உலகு அளந்தான் கர்வம் கொண்டான்
-அவன் வந்தால் கட்டிப் போட்டு விடுவேன் என்கிறாள் –பக்தியினால் கட்டிப் போடலாம் -சொல்லி விட்டு முகம் காட்ட மாட்டேன் என்கிறாள்
-பிரணய கலஹம் வார்த்தை -சம்ச்லேஷம் என்றால் விச்லேஷத்திலே முடியும் அன்றோ
என்னில் அங்கம் எல்லாம் –இன்பம் உற நினைந்து மகிழ்ந்து இருப்பேனே -சம்ச்லேஷ ரசம் அனுபவித்ததை -சொல்லி இந்த பாசுரம் நிகமிக்கிறார்
முனியே நான் முகனே முக்கண் அப்பா அனுபவம் போலே -சாற்றுமுறை பாசுரங்கள் -அந்தரயாமித்வம் சொல்லி –
தண் குடந்தை கிடந்த -மாலை நெடியானை – -புருஷோத்தமன் ஆராவமுதன் –
சீதளம் -தண்ணீர் போலே -தண் குடந்தை -நாலாயிரம் மறைந்து கிடைக்க அருள் புரியும் -ஈரச் சொற்கள் அன்றோ -கூடாரையும் வெல்பவன் அன்றோ –
சுக்காம் தரை போலே கமர் பிளந்து உள்ள ஹிருதயங்களையும் உருகப் பண்ணுமே
அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே -நீசனேன் நிறை ஒன்றும் இலேன் போலே
வேதாந்த சாஸ்திரம் போன்ற இந்த பிரபந்தத்தை வல்லார் தொல்லை பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே

———————————————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஸ்ரீ .உ .வே .அடூர் அசூரி மாதவாச்சாரியார் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திருப்பாவையும் திரு நெடும் தாண்டகமும் –ஸ்ரீ .உ .வே .அடூர் அசூரி மாதவாச்சாரியார் -2014-

November 10, 2015

ஸ்ரீ ராமாயணம் -சரணாகதி சாஸ்திரம் போலே -சரணாகதி பிரபந்தங்கள் -திருப்பாவையும் திரு நெடும் தாண்டகமும்-
60 ஆவர்த்தி உபன்யாசங்கள் அருளிச் செய்த அனுபவம்
ப்ரஹ்மம் தெரிந்து ப்ரஹ்மம் போலே ஆகிறான் -விசிஷ்டாத்வைதம்
ப்ரஹ்மமாக ஆகிறான் -அத்வைதம்
ப்ருஹத்வாது -பெரியதாக இருந்து பெரியவனாக ஆக்கும்
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் –
பரிசுத்தமான ஆத்மாவால் மட்டுமே -அறிய முடியும்
சாருவாதமதம் -உடம்பே ஆத்மா -காதாலே கேட்கலாம் ப்ரஹ்மத்தை பற்றி -கண்ணாலே காண முடியா விடிலும் –
யோகம் செய்ய பின்னம் -தடைகள் நிறைய உண்டே
திரு நெடும் தாண்டகம் -முப்பதும் தத்வ த்ரய ஞானம் -ப்ரஹ்ம ஞானம் – அர்த்த பஞ்சக ஞானம் -கொடுப்பவை தானே
நீர் தொறும் பரந்துளன் –கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -பக்தி யோகம் ஸ்தானத்தில் சரணாகதி செய்து –
-யோகம் செய்ய உள்ள தடைகளை தாண்டலாம் –ஞாச விதியை -சரணாகதி
அவதார ரகசியம் -தாழ்ந்து நெருங்கி சர்வ பூத ஸூஹ்ருதம் -சௌலப்யம் காட்டி அருளி
ஸ்ருதி சொல்வதையே -ஸ்ம்ருதி -நினைவு படுத்தி -ஸ்ரீ கீதையும் ஸ்ம்ருதி –
அறியாத இடைச்சிகளும் அறியும் வண்ணம் -திருப்பாவை -ஆசையே தகுதி -நீராடப் போதுவீர் போதுமினோ நேர் இழையீர்
-போங்கோ இல்லை வாங்கோ அர்த்தம் -ஆசை உடையோர் எல்லாரும் வம்மின்
பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன் ஆசா லேசம் -என்பதே வியாக்யானம் –
ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ கிருஷ்ணா அவதார முகேன இத்தையும் காட்டி அருளி –தன்னை நொந்துக் கொண்டு -ஆசை உடன் -வர வேண்டும் –
அவஜானந்தி மாம் மூடா -புரிந்து கொள்ள வில்லையே
பரதத்வம் நம்முடன் வந்து கலக்கிறதே -என்ற எண்ணம் இல்லாமல் –
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த நிறை ஞானத்து ஒரு மூர்த்தி –எல்லா சித்தாந்தங்களும் உண்டே ஸ்ரீ கீதையில்
அவதாரம் பலன் இல்லை
கடலாழி -நீர் தோற்றி அதன் உள்ளே கண் வளரும் -சர்வ சக்தன் -அடல் ஆழி அம்மான் அன்றோ -பராக்கிரமம் உண்டவன் –
-கண்டக்கால் இது சொல்லி அருளாழி வண்டே –
ஷீராப்தி -வந்து சொத்தை பிடிக்க -சரீரம் பிரகாரம் -நாம் –
அபராத சஹத்வம் குணம் உண்டே சொன்னால் போதும் -ஸ்ருதிகள் கடக -ஸ்ருதிகள் -சேர்த்து –
பேத அபேத ஸ்ருதிகள் சமன்வயப்படுத்தி -ஸ்ரீ மதே ராமானுஜாயா நம –சொல்லி -கிரந்தி படுத்தி -அனுஷ்டாநித்துக் காட்டி
-குரு பரம்பரை மூலம் நமக்கு வரும்படி அருளையும் –
கடி சேர் நாற்றத் துள்ளாலை-
கரியும் நாற்றமும் -இரண்டும் பரிமளம்
ஆலை -மது -சர்வ ரசத்துக்கும் உப லஷணம்
நாற்றம் -சர்வ கந்ததுக்கும் உப லஷணம்
கடி சேர் நாற்றத் துள்ளாலை இன்பத் துன்பக் கழி நேர்மை ஓடியா இன்பப் பெருமையொன் -திருவாய் -8-8-2–என்று
பூவில் கந்தத்தையும் -மதுவில் ரசத்தையும் பிடித்து
அவை தன்னிலும் அல்ப அஸ்த்ரத்வாதி தோஷங்களையும் கழித்து ஸ்திரமாக்கிச் சேர்த்துப் பார்த்தால் சிறிது ஒப்பாம் என்னுமா போலே
ஓர் உபமானத்தாலே அறியலாம் அத்தனை -தன்னையே இழிந்து அறியப் போகாது என்றபடி
உணர் முழு நலம்-
முழு உணர்வுமாய் -முழு நலமுமாய் இருக்கும்
கட்டடங்க ஜ்ஞானமுமாய் -கட்டடங்க ஆனந்தமுமாய் இருக்கும்
அனுகூல ஜ்ஞானமே யாகிலும் ஆனந்தமாகிறது பிரித்து வ்யவஹரிக்க கடவதாய் இருக்கும் இறே
படகு -சரணாகதி -வைத்து போந்தாரே நாமும் அங்கே செல்ல –
ஸ்ரீ பூமிப் பிராட்டி -தானே வந்து ஸ்ரீ கீதா சாஸ்திரம் அர்த்தம் அருளுவேன் -ஆண்டாள் -ஆகார த்ரயா சம்பன்னாம் –
சாஷாத் கருணையே -கோதை -விஷ்ணு சித்த கொடி வல்லி –
காலத்தைக் கொண்டாடி -அக்ரூர் -சகுனம் நல்ல -சேவை கிடைப்பது நிச்சயம் -மான்கள் பிரத்யஷமாக போகின்றன

—————————

பாவை நோன்பு என்பதே சரணாகதி -சுலபமாக வசப்படுவான் –
வையத்து வாழ்வீர்காள் -சரீரத்தில் வாழும் -சரீரமே வண்டி -ஆத்மானம் ரதிநம் வித்தி -சரீரம் ரதமேவ புத்தி -சாரதி -கடிவாளம் மனஸ் –
பரமன் அடி பாடவே இந்த்ரியங்கள் -ஜிஹ்வே கேசவ கீர்த்தனம் -பகவத் சிந்தனமே மனஸ் –
பாற் கடலுள் பையத் துயின்ற பரமன் அடி பாடி –
நெய் உண்ணோம் பால் உண்ணோம் -உடம்புக்குத் தானே -இவை -இதையே திரு நெடும் தாண்டகம் சொல்லும்
மை இட்டு -எழுதோம் ஞான யோகம் செய்யோம் –
-மலர் இட்டு -பக்தி யோகம் செய்யோம் –
சாத்விக தானம் செய்வோம் –
ஐயமும் பிச்சையும் -ஒன்றும் இல்லாதவர்க்கு -கொடுப்பது பிச்சை –
சத் பாத்ரம் -கொடுப்பது ஐயம் -பிரதிபலன் எதிர்பார்க்காமல் கொடுப்பது –
அபி நவனமாக தசாவாதாரம் ஆழ்வார்கள் -பகவத் அம்சம் –
ஸ்ரீ பாகவதம் ஸூசிப்பிக்கும் -நாராயண பராயணா கொசித் கொசித் –தாமரபரணி காவேரி —
தெளியாத மறை நிலங்கள் தெளிகின்றோமே -தேசிகன் –
398 வருஷம் -கலி யுகம் பிறந்து நள வருஷம் பௌர்னமி கார்த்திகையில் கார்த்திகை திருவவதாரம் கலியன் –
சர்வார்த்த க்ரஹணம்-பண்ணினவர்
எல்லா ஆபரணங்களையும் அபஹரித்தவர் -எல்லா அர்த்தங்களையும் கொண்டவர் –
ஆறு பிரபந்தங்கள் -வேத அங்கங்கள் -போலே
40 சிறிய திருமடல் என்பர் தேசிகன்
78 பெரிய திருமடல்
86 திவ்ய தேசங்கள் மங்களா சாசனங்கள்
106 சம்வச்தரங்கள் இருந்து -ஸ்ரீ சார்ங்கம் அம்சம் –
எல்லே இளம் கிளியே -சார்ங்கம் உதைத்த சர மழை போலே –
பிண்டியார் –திருக் கண்டியூர் பாசுரம் -இது ஒன்றே –
திருக் குடந்தை பெருமாள் இடம் ஆரம்பித்து அதிலே முடிப்பார் —
உலகம் ஏத்தும் கண்டியூர் அரங்கம் மெய்யம் —
கச்சி -திருக் கடல் மல்லை மண்டினார்க்கு உய்யல் அல்லால் மற்றை யாருக்கு உய்யலாமே
ஷேத்ரங்கள் திருநாமம் சொல்ல படிப் படியாக மேலே கூட்டிச் செல்லும்
மூன்று தத்வங்களையும் திரு நெடும் தாண்டகம் முதல் பாசுரத்தில் அருளி –
ஈச்வரனே ஸ்வ தந்த்ரர் நாம் சேஷ பூதர் கர்ம அனுகுணமாக
சரீரம் ப்ரேரிதா அவன்
ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாதவன் இவன் ஒருவனே மோஷம் ப்ரதன்- இச்சேத் ஜனார்த்தனன் –
கர்ம சம்பந்தம் இல்லாமல் –ஒரே மரம் இரண்டு பறவை -போக்தா போக்கியம் ப்ரேரிதா –
நாக்கில் ஒட்டாத சக்கரைப் பொங்கல் -கையை அலம்ப சீயக்காய் பொடி-கதை –
வாயு அதிஷ்டன் -ஆத்மா அதிஷ்டன் -எங்கும் வியாபித்து –
காரண வாக்கியம் -ஸ்ருதி -யத்ர யத்ர பூமா –அத்ர அத்ர அக்னி -புகை -அக்னி -கார்ய காரண பாவம் –
மார்கழி திங்கள் மதி -இதுவே உண்மையான மதி-அசேதனம் சேதனம் விட்டு ப்ரஹ்மமே த்யானத்துக்கு –
இமானி பூதானி -உண்டானதோ -ரஷிக்கப் படுகிறதோ -காக்கப் படுகிறதோ -தத் ப்ரஹ்மேதி -இதுவே மின்னுருவாய் முதல் பாசுரம் பொருள் –
திரு உடம்பு வான் சுடர் -திவ்ய மேனி உண்டு ஞான பல கிரியாச -குணங்கள் உண்டு -ஞானத்தை குணமாக கொண்டவனே ப்ரஹ்மம்
ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி பரம சாம்யம் உபைதி அவனைப் போலே ஆகிறார்கள் -அவனாகவே இல்லை
அசேதனங்களும் சேதனங்களும் அவனுக்கு சரீரம்
முன்னுருவாய் -சரீரம் அசேதனம் தானே முன்னால் தெரியும் -அதிலும் புகுந்து அந்தர்யாமியாய் இருக்கிறான் -24 தத்வங்களிலும் –
-பிரக்ருதியில் இருந்து வந்தவை –25 தத்வம் ஜீவாத்மா -26- தத்வம் பரமாத்மா –
மருத்துவனாய் நின்ற மா மணி வண்ணா -ச ப்ரஹ்ம -அனைவரும் அங்கங்கள் -சீக்கிரம் பலம் கொடுக்க -இவர்களை நியமித்து
-பின்பு சாஸ்வத ஸ்திரமான பலம் தேடி வருவார்கள் –
ஆதி சங்கரர் -வாசு தேவம் சர்வமிதி -சமம் ஆத்மா –நினைப்பவன் துர்லபம்-அவனே மஹாத்மா – உண்ணும் சோறு இத்யாதி
-சர்வாத்மகம் -சர்வாந்தராத்மகம் ஸ்ரீ மன் நாராயாணம்-சங்கரர் வியாக்யானம் –
கரந்த பாலுள் நெய்யே போலே –7 தோஷங்கள் அசித் வஸ்துக்கள் -அல்ப்த்வ -அஸ்திரத்வ-துக்க மிஸ்ரத்வ -துக்க மூலத்வ –
துக்க அபிவிருத்த்வ -விபரீத அபிமான மூடத்வ -விபர்ரீத ஞான ஜனனி –

—————————–

ஆழி மழைக் கண்ணா -அந்தர்யாமி அர்த்தம் –
கர்ஜித்து சிம்ஹாசானம் இருந்து ஆசார்யர் உபதேசம் -ஆழி உள் புக்கு முகந்து கொடு –
ரகஸ்யார்த்தங்கள்–ஆழி போல் மின்னி தேஜஸ் மிக்க குருக்கள்
வேதம் நான்காய் –முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய் -ஞானம்
தேகாத்மாபிமானம் ஒழித்து -பிராந்தி போக -லஷணம் அறிந்து கொள்ள வேண்டுமே -ஸுவ ஸ்வதந்த்ரம் ஒழிந்து
சரீரம் ஷட்பாவம் -உண்டே –
மின்னுருவாய் -மின்னின் நிலையில மன்னுயிர் ஆக்கைகள் –
முன்னுருவாய் -சரீரம் -முன்பு -இப்பொழுது -பின்பு வரும் மூன்றுக்கும்
அநேக ஜன்மாக்கள் -புண்ய ஜன்மானம் அந்தே -அப்புறம் தான் ஞானம் வரும் -ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்
அசேதனத்துக்கும் நியந்தா சொன்னார் இத்தால்
வேதம் நான்காய் -அஷ்டாஷரம் -அறிந்து -சேஷத்வ ஞானம் –
தனம் மதியம் தவ பாத பங்கஜம் -ஞானமே ஆத்மா இல்லை ஞானம் உடையவன் விசேஷணம் விசேஷ்யம்
விளக்கொளியாய் -திங்கள் தானாய் -எழுந்த திங்கள் தானாய் -முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய் -பிரித்து அனுபவம் –
விளக்கு -பிரகாசம் -தன்னையும் காட்டி மற்றவற்றையும் காட்டும் -வேதம் நான்காய் -ஞானம் வேதம் பரவுமே –
ஸ்ரவண ஞானம் -ஆசார்யரே ப்ரஹ்மம்
உபநிஷத் -ஸ்ரவணம் -த்ரஷ்டவ்ய -இத்யாதி
விளக்கு ஒளி -ஸ்ரவண ஞானம் -பக்தி நவவித பிரகலாதன் –
முளைத்து எழுந்த -ஸ்ரவணத்தால் -முளைத்து எழுந்த மந்தவ்ய மனனம் –
அதனால் வரும் த்யானம் -நிதித்யாசனம் வேண்டுமே –
திங்கள் -மதி -அமிர்த மயம் -ஆனந்த மயம் -மேலே சொல்வார் –
பின்னுருவாய் -பின்பு வரும் ஞானம் -முன்னுருவில் -அசேதனம்
பிணி மூப்பு இல்லா -பிறப்பிலி இறப்பதற்கே என்னாது கைவல்யம் -அபஹத பாப்மாதிகள் -உண்டே -கர்மாவால் திரோதானம் –

சங்கு பிரணவம் -அர்த்தம்
பறவைகள் சப்தம் -ஆச்சார்யர் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் பஷிகள் ஞானம் அனுஷ்டானம்
திருமாளிகை -யில் திரு மந்த்ரார்த்தங்கள் சொல்வதையே பஷிகள் சப்தம் என்கிறாள் ஆண்டாள்
புள்ளரையன் கோயில் -அகாரார்த்தம்
பூதனை -அஜ்ஞ்ஞானம் அவித்யை
சகடாசுரன் -காமம் குரோதம் ரஜோ குணத்தால் -தகுந்த இடத்தில் ஆசை வேண்டும் -தகுந்த இடத்தில் கோபம் –
கோபஸ்ய வசம் ஆனான் -தலை அறுப்பேன் என்றார் தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வார்
என் நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தான்
அஜாயமானோ பஹூதா விஜாயதா –
இறப்பதற்கே எண்ணாது-
பகவான் நினைவு நம்மிடமே -எப்படி கூட்டிச் செல்வோம் -சஹஜ காருண்யம் சௌஹார்த்தம்
எண்ணாதே -கைவல்ய ஆசையைத் தவிர்ப்பிப்பான் பிரபன்னர்களுக்கு
கர்ம யோகம் -இந்த்ரியங்கள் வெல்ல
ஞான யோகம் -சாஷாத்காரம்
கர்ம யோகத்தாலே கூட சாஷாத்காரம்-கிட்டும் ஞானமும் அதிலே இருப்பதால்
பஞ்சாக்னி வித்யை-பரமாத்மாவை நினைத்தே செய்து -அஹம் பரமாத்மா சேஷ பூதன் -சொல்லி –
நம்மை பிரதானமாக ஆக்கிக் கொள்ளக் கூடாது -பிராப்தி விரோதி அதிகாரம்
தன்னை பிரதானம் ஆக்கிக் கொண்டால் சிறிது காலம் கைவல்யம் இருந்து பின்பு தான் பரமாத்மா அனுபவம் என்பர் தேசிகன் –
ஞானி -எனக்கு ஆத்மா -மே மதம் -என்னுடைய சித்தாந்தம்-பரமை காந்தி -உன் பொற்றாமாரை அடியே போற்றும் -என்று இருப்பவர் –
இறப்பதற்கே எண்ணாது –பிறப்பு இறப்பு -தேக சம்பந்தம் -கைவல்யம் இறப்பு என்கிறார் -கைவல்யத்தை விரும்பாமல் என்றவாறு –
அங்காதும் சோராமே -ஆள்கின்ற செங்கோல் -எல்லாம் அவனது –இங்கே கொஞ்சமாவது உத்சவாதிகளை சேவிக்கிறோம் –
கைவல்யம் -உள்ளவனுக்கு அது கூட அனுபவம் இல்லையே
தாத்பர்ய சந்த்ரிகை –தேசிகன் –பகவத் ப்ரீத்யர்த்தம் சங்கல்பம் செய்து செய்தாலே போதும் -ஆத்மா அவனுக்கு சேஷ பூதன் –
இங்கே செய்வது எல்லாம் கைங்கர்ய சேஷமாக அனுசந்தித்து -சம்சார கைவல்ய கொடுமை தாண்டி பரம புருஷார்த்தம் கிட்டும்
மோஷ சேஷமாக -இருக்க வேண்டும் என்பதையே இறப்பதற்கே எண்ணாது -என்கிறார்
சாந்தோக்யம் -பரஞ்சோதி உபசம்பத்ய -ஞான யோகியும் அடைகிறான் –
அஸ்வத்தாமா -நரகம் தர்சனம் பண்ண வேண்டிற்றே தர்ம புற்றுக்கு –
அது போலே தன்னை பிரதானமாக நினைத்தால் கைவல்யம்
இருந்து பின்பு போவான் -என்கிறார்
ஸ்வ தந்திர பிரபத்தி நிஷ்டை -பக்தி ஸ்தானத்தில் அவனை நிறுத்தி –நாம் –
போவான் போகின்றாரை போகாமல் காத்து -அர்ச்சிராதிகதி -வந்தவர் எதிர் கொள்ள மா மணி மண்டபத்து -பாதங்கள் கழுவினர் –
சஞ்சலம் -மனஸ் -நின்றவா நில்லா நெஞ்சு எண்ணாது எண்ணும் -அவன் நினைவே கார்ய காரம்
பொன்னுருவாய் -உள்ளவன் அன்றோ -திருமேனி பக்தாநாம் என்று இருப்பவன்
மணி உருவில் பூதம் ஐந்தும் -புனல் உருவாய் அனல் உருவில் திகழும் சோதி
பலபலவே ஆபரணம் -அதுபுதம் பாலகம் -முடிச் சோதியாய் அவனது முக்ச்சோதி-சர்வ ஏவ ஸ்வர்ண –

————————————

வகுள பூஷண பாஸ்கரர் -இருள் நீக்கி -கீழ் வானம் வெள் என்று -நம் ஆழ்வார் –
பேயாழ்வார் -என்பர் ஸ்ரீ ஆண்டவன் -போகாமல் காத்து -திருமழிசை ஆழ்வாரை காத்து அருளி -என்பதால் –
எருமை சிறு வீடு -மேய்வான் -கிருஷ்ணன் போகின்றான் -அவனை சரண் அடைய -மிக்கு உள்ள பிள்ளைகளும்
-500000 பெண்கள் உண்டே -பாகவத சம்ருதியை அபேஷிக்கிறாள்
வந்து நின்றோம் -திரு நாமம் சொன்னால் போதுமே -அறிவில்லா மனிசர் எல்லாம் அரங்கம் என்று அழைப்பர் ஆகில்
நரகம் எல்லாம் புல் ஒழிந்து போகுமே –
தஹர வித்யை -கீழ் வானம் வெள் என்று
மந்த கதி எருமை –
மண்டோதரி -தாரை -பெருமாள் திருமேனி கொண்டாட -வாலியும் திருமேனியை சேவித்து -சரம அவஸ்தையில்
தளிர் புரையும் திருவடி தலை மேலே என்றார் –
திருவடி -ஆஸ்ரயித்த பின்பு
ஸ்வரூப ஸ்வ பாவம் மூவருக்கும் கண்ட பின்பு நீங்களே அறிவீர்கள்
பஞ்ச பூதங்களும் அவன் அதீனம்
பார் உருவில் -பிரம்மா சிவன் விஷ்ணு பரமாக்கி-
கடல் போன்ற நிறமும் ஸ்வ பாவமும் கொண்டவனே பரஞ்சோதி
வந்திடம் நெஞ்சம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே -தெளியாத மறைகளால் தெளியப் பெரும் படி -ஆழ்வார்கள் ஈரச் சொற்கள் –

————————————————-

தூ மணி மாடம் -ஆசார்யர் திரு மேனி
ஐஞ்சு பூதமாய் -பஞ்ச உபநிஷத் மயம் -அவனது ஐந்து நிலைகளிலும் –
மனுஷ்யர் போலே திருவவதரித்தும் -அவதார சத்யத்வம் -அஜக்ஸ் ச்வதஸ் பாவ –
அரி முகன் அச்சுதன் -அழகியான் தானே அரியுருவம் தானே -நாரசிம்ஹ வபுஸ் ஸ்ரீ மான் –
அபிநயம் -மனுஷ்யர் போலே நடத்திக் காட்டுவான் –
சுற்றும் விளக்கு -வேதம் வேதாங்கங்கள் ஸ்மிருதி இதிஹாச புராண ஞானம் -அருளிச் செயல் –
தூபம் கமழ -திவ்ய பிரபந்த வாசனை -பெரிய பெருமாள் சுருதி பரிமளம் -தேசிகன்
துயில் அணை -சரணாகதி செய்த பின்பே -மார்பில் கண் வைத்து உறங்கலாம்
மணிக்கதவம் -அஷ்டாஷா மந்த்ரார்த்தம் -தாள் திறவாய்
தமோ குணம் நீங்கும் படி ஆசார்யர் உபதேசம்
பூமா வித்யை பகவத் த்யானம் செய்பவன் பேச மாட்டானே
செவிடோ -வேறு பேச்சு -ந அந்யது ச்ருணோதி —
மா மாயன் -700 சன்யாசிகள் சுவாமி இடம் கால ஷேபம்
74 சிம்ஹாசானாதிபதிகள் 12000 ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் உண்டே
மா தவன் -ஸ்ரீ உடைய ஆசார்யர் -பகவத் ஞானமே ஸ்ரீ -ஸ்ரீ பாஷ்யம் சுவாமி அருளியது ஒன்றே –
தேசிகன் -20 வயசில் 30 தடவை ஸ்ரீ பாஷ்யம் வியாக்யானம் திருமழிசை ஆழ்வாரை உணர்த்துகிறாள் இத்தால்
-பாருலகில் –உன் உருவம் -2-மூவருக்கும் திரு உருவம் -வேறு எண்ணும் பொழுது
பார் உருவில் -பல்வேறு சமயமுமாய் பறந்து நின்ற -எல்லா சித்தாந்தங்களும் -அவனால் உண்டானவையே
விசும்புமாகி -ஆகாசமும் ஆகி -பார் -பிருத்வி –
பஞ்ச பூதங்களாக ஆகி -அசேதனமும் ஆகி -சூஷ்ம ஸ்தூல இரண்டு நிலைகள் ப்ரஹ்மத்துக்கு உண்டே
புருடன் மணிவரமாக -பிரதம சதகம் தீஷ்ய வரதம் –
சமயம் -காலம் /சித்தாந்தம் –
ப்ரஹ்ம சம்பந்தம் அனைவருக்கும் உண்டே -சர்வ சப்த வாச்யம் ப்ரஹ்மமே-
நாம ரூபங்கள் கொடுக்கிறான் –

—————————————————-

அதிகரண சாராவளி -முதல் ஸ்லோகம் -அரங்கனையே நாம ரூபம் தருவதாக -வேதாந்தாசார்யர் விருது -பெற்றவர்
ஸ்ரீ பாஷ்யம் ஸ்லோகம் ரூபமாக செய்து அருளி அந்த விருதுக்கு ஏற்ப நடத்திக் காட்டி அருளினார்
சமயம் -விவஸ்தை என்றும் அர்த்தம் -காலம் சித்தாந்தம் –
சர்வ சப்த வாச்யன் அவனே
எல்லா விவகாரங்களும் அவன் -என்கோ–திகழம் ஆகாசம் என்கோ அனைத்தும் என்கோ
பல்வேறு சமயமுமாய் பரந்து நின்றவன் என்கிறார் நம்மாழ்வார்
ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி மமை ஆஞ்ஞை –
வ்யஷ்டி சிருஷ்டியில் பிரம்மாவுக்கும் ஏருருவு உண்டு அழகான ரூபம்
சர்வஜ்ஞ்ஞனாய் -ருத்ரன் -தேசிகன் -ஆசார்யர்களைப் போலே உபதேசித்தான் -ஞானம் கொடுத்தானே மோஷம் விரும்பினாய் ஆகில்
அவனை ஆஸ்ரயீ என்றானே
ஓர் உருவு ஒப்பற்ற உரு அவனுக்கும் உண்டே
மும்மூர்த்தி சொல்லாமல் மூ உருவே இமையவர் -உயர் திணை -வெவேறு ஆத்மாக்கள் மூவரும்
ஒரே ஆத்மா மூன்று சரீரம் என்கிற மதம் நிரசிக்கிறார் –
திரு உரு வேறு என்னும் போது -திரு உள்ளது விஷ்ணுவுக்கு விஷ்ணு ஸ்ரீ அனபாயினி -என்று சிந்திக்கும் பொழுது
வேறாக உள்ளதே திரு மூவருக்கும் -சரஸ்வதி பார்வதி அவர்களுக்கு
ஓர் உருவம் பொன்னுருவம்-ஓன்று செந்தீ —
பிரம்மாவுக்கு ஸ்வர்ண மயமான திரு மேனி –
அழகும் மனசை கவர்வதுமான சிருஷ்டி செய்து -கௌரவமும் கொடுத்து –ஸ்வர்ணம் ஆபரணங்களுக்கு அநு கூலமாக இருப்பது போலே
you see thro my eyes என் நெஞ்சினால் நோக்கிக் காணீர்
செந்தீ -அக்னி ரூபம் சம்ஹாரத்துக்கு ஏற்ப -ஓன்று மா கடல் உருவம் -விஷ்ணுவுக்கு -விசேஷணங்கள்
கடல் போன்ற -நீல மேக சியாமள –
மா கடல் உருவம்
ஓன்று மா கடல் உருவம் –
ஆத்மா ரஷணம் அவன் ஒருவனாலே முடியும் -விஷ்ணு போதம் -மோஷ ப்ரதத்வம் –

———————————————-

பத்து இந்த்ரியங்கள் எழுப்புவது போலே -பத்து -பாசுரங்கள் -இவை தானே தடைகள் பகவத் பிராப்திக்கு –
ஆழ்வார் பரமாகவும் சொல்வார் –
ஆசார்யர் பரமாகவும் சொல்வார் -முக்காலமும் உணர்ந்தவர் -சுகர் -பாகவதத்தில் ஆசார்யர் கலி யுகத்தில் வருவதை பவிஷ்யந்தி -என்கிறார் –
ஸ்வர்க்கம் -பகவத் அனுபவமே -சீதா ராமன் -சேர்ந்து இருந்தால் ஸ்வர்க்கம் பிரிந்து இருந்தால் நரகம்
கடக உபநிஷத்தில் -ஸ்வர்க்கம் -அக்னி வித்யை -இதற்கு பரமபதம் என்றே வியாக்யானம் –
நசிகேசத்க்கு யம தர்ம ராஜன் உபதேசம் அங்கு

கேசவ பிரியே -துளசி -தோளிணை மேலும் –தாளிணை மேலும் புனைந்த –அம்மான் –
பெரும் துயில் -500000 பெண்களை எழுப்பி வைத்த தூக்கம் அன்றோ உன்னது –
நோற்ற ஸ்வர்க்கம் -நம்மாழ்வார் -யோகத்தால் நாத முனி பெற்றதை கொண்டு ஆண்டவன் சுவாமி நிர்வாகம் –
தேற்றமாய் வந்து திற -யோகம் தீர்ந்து உபதேசித்தார் –
குரு பரம்பரையில் நம் ஆழ்வார் மட்டுமே -அவயவி மற்ற ஆழ்வார்கள் –
அரும் கலம் இவர் தானே -அவதார கிரமத்திலே பாசுரார்த்தம் செய்வார்
முக்த துல்யர் -கிருதக்ருத்ரரர் இவர் –
பெரிய பெருமாள் -ஆசார்யர் ஆஞ்ஞை எதிர்பார்த்து உள்ளார் -பாதுகா சஹாஸ்ரம் -தேசிகன்
கடல் உருவம் -சர்வ தேவதா நமஸ்காரம் கேசவம் கச்சதி
சமுத்திர இவ ரத்னாங்கம் -ஸ்ரீ ராமாயணம் -நீர்மை -சௌசீல்யம் கடல் உருவம் –
மூ வுருவும் கண்ட போதே அறியலாமே வேறு பிரமாணங்கள் வேண்டாமே

ஆத்மா ரஷா பரம் –அவன் இடம் -அபேஷித்து-ரஷகனாய் பிரசித்தமான அவன் இடமே தானே –
ஓன்று மா கடல் உருவம் -ஊற்றம் உடையாய் பெரியாய் –
பாண்டவர்களுக்கு –ரஷணம் பண்ணி அருளி -நஹி பாலான சாமர்த்தியம் மற்றவர்களுக்கு –
சமுத்ரத்தில் இருந்து முகில் தோன்றி கறுத்து -ஓன்று மா கடல் உருவம்
பர வாசுதேவன் -ஷீராப்தி -முகில் வண்ணன் -விஷ்ணு -வியன் மூ உலகுக்கும் அமிர்தம் கொடுத்து அருளி
மூ வுருவம் ஒன்றாம் சோதி -முகில் உருவம் எம் அடிகள் உருவம் தானே -அதிலே தேங்கின மடுக்கள் போலே அர்ச்சாவதாரம் –
மா -கறுப்பு/பெருமை /
கறுப்பு தமோ குணம் அன்றோ என்னில் -‘
கடலை ஒரு கடல் ஸ்பர்சித்தால் போலே பெருமாள் -சரணாகதி -கருணையின் நிறம் கரியோ -கம்பர்
பிரம்மா ரஜோ குண பிரசுரர்
சிவன் ரஜோ குண பிரசுரர்
விஷ்ணு சத்ய குணம் பிரசுரர்
தங்கம் -ஆசையை வளர்க்கும் -சம்சார ஐ ஹிக பலன்களில் ஆசையை வளர்க்கும் -சரீரம் ரூபம் நாமம் கொடுத்தவனும் அவனே
அக்னி -நாசம் உண்டாக்கும் -வஸ்து அழிக்கும்-தமோ குணம் வளர்க்கும் இதுவும் அவன் நியமனம் அடியாக
விஷ்ணு சத்வ குணம் மது சூதன கர்ப்ப கடாஷம் மோஷார்த்த சிந்தனை சாத்விகர்
எம் அடிகள் -இவரே என் ஸ்வாமி-அப்ராக்ருதமான திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் கொண்டவன்
ப்ரஹ்மாதிகள் கர்ம வச்யர்
பிண்டியார் மண்டை ஏந்தி -சாற்று முறை பாசுரம் -கர்ம பலன் அனுபவிப்பார்கள் இவர்கள்
பேச நின்ற –நாயகன் அவனே கபால நல மோஷத்தில் கண்டு கொண்மின்
நீல மேக சியாமள -முகில் வண்ணன் –
வெண் கம்பளம் -paambu ஆவிஷம் -உபநிஷத் பட்டு பூச்சி இந்திர கோபம் போன்ற நிறம்
குசும்பு –வித்யுத் -ஆழி போல் மின்னி –
வேண்டிய நிறம் எடுக்க வல்லவன்
முகில் வண்ணமே அவன் ஆசை படும் வண்ணம் –

————————————————

செல்வப் பெண்டாட்டி -ஆசார்யர்கள் -இவளைப் பெற அவன் நோற்க வேண்டும் படி இருக்கும் இறே
கற்றுக் கறவை கணங்கள் பல -யுவா குமாரா -பஞ்ச விம்சதிகர்களை போலே கன்றாகவே இருந்து கறக்குமே –
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் கர ஸ்பர்சம் பட்டும் வேணு கானம் கேட்டும் வளர்ந்தவை அன்றோ
கன்றுகள் உடைய பசுக்கள் என்றுமாம் -ஆசார்யர்கள் -பாலகனாகவே தம்மை நினைத்துக் கொண்டு -சிஷ்யர் சம்ருத்தி நிறைந்து
எல்லே இளம் கிளியே -யுவாவாகவே
குலசேகர ஆழ்வார் -என்பர் இப்பாசுரம் மூலம் -ஆண்டவன் சுவாமி -சத்ருக்களை வென்ற அரசன் -சென்று செருச் செய்யும் குற்றம் ஒன்றும் இல்லாத
பாகவதர் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் இடம் குற்றம் பார்க்காதவர்
துய்ய குலசேகரன் -தேசிகன் –
ஆச்சார்யர் இடம் சேர்ந்த பின்பு -மாஸுசா -சொல்லி ஏற்றுக் கொண்டு ஆத்ம ரஷணம் செய்வான் எம் அடிகள் முகில் வண்ணன் -என்றார் கீழ்
மூன்றாம் பாசுரம் நான்காம் பாசுரம் -திருமேனியை பற்றி விவரிக்கும் -த்யானம் பண்ண சுபாஸ்ரயம் என்று காட்டி அருள –
தரமி ஐக்கியம் -அர்ச்சாவதார மூர்த்திகள் -பல நிறங்கள் பல ரூபங்கள் -கொண்டவன் –
நம்பியை -எம்பிரானை என் சொல்லி மறப்பேனே –
திருவடிவில் -பாவை மெல் விரலாள்-விரும்பும் திருமேனி கொள்பவன் –
திரு வடிவில் கரு நெடுமால் -திரு உடைய வடிவில் ஆசை கொள்பவன் -சொத்தை சேர்த்து வைக்கிறாள் –
ஆகையால் ப்ரீதி வ்யாமோஹம் கொண்டவன் அன்றோ
கரு நீல வண்ணன் -பல வண்ணங்கள் உடையவன் அன்றோ

——————————————–

கீழே பால் வெள்ளம் -நடுவில் மால் வெள்ளம் -மேலே பனி வெள்ளம் –
சினத்தினால் தென்னிலங்கை கோமானைச் செற்ற மனத்துக்கு இனியான்
தண்ணீருக்கும் சினம் உண்டோ
மனதுக்கு இவன் இனியான் கண்ணுக்கு அவன் இனியான்
உபநிஷத் காவ -பால் -ஞானம் ஸ்ரீ கீதை -அமிர்தம் போக்தா கோபால நந்தனன் பார்த்தோ வத்சன் -கன்றுக்குட்டி –
கனைத்து இளம் கன்றுக்கு இரங்கி -பெரியாழ்வார் -என்பர் ஆண்டவன் சுவாமி –
வேண்டிய வேதம் -சம்பந்தம் கொண்ட உபநிஷத் அர்த்தம் ஓதி -வேதங்கள் –தமிழ் மறைகளும் ஓதி -பாண்டிய தேசம் –
இங்கு வேண்டிய ஓதம் இவையே -நல செல்வன் தங்காய் –
பனித்தலை -உபநிஷத் அர்த்தங்கள் -பால் வெள்ளம் -அருளிச் செயல் அர்த்தங்கள் -உபய வேதாந்தம் -சொல்லி பரத்வம் ஸ்தாபித்தார் –
கரு நீல வண்ணன் தன்னை -தனது அமிர்தம் பெற்ற பின்பு –
கட்டுரையே -பூர்ணமாக கண்டு அனுபவித்து பேச வல்லார் யார் —
அபரிச்சேத்யமான ஆராவமுதக் கடல் -அங்கும் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவார் பல்லாண்டே -சதா பஸ்யந்தி ஸூரயா -அகஸ்த்ய பாஷையாலே
அங்கும் -தேசிகன்
சாந்தோக்ய தசை -அவனை அவனே அனுபவிப்பான் –

————————————————-

புள்ளின் வாய் கீண்டானை -கள்ளம் தவிர்ந்து கலந்து -இனியது தனி அருந்தேல் -கூடியே இருந்து குளிர
-போத யந்த பரஸ்பரம் -மத சிந்த -மத கத பிராணா –
போதரிக் கண்ணினாய் -அவனே வருவான் இந்த கண் அழகை பார்க்க என்று இருப்பவ இங்கே -திவ்யம் சஷூஸ்
பொல்லா அரக்கன் -விபீஷணஸ்து தர்மாத்மா -ராவணனை -ஹிரண்யனை -கிள்ளிக் களைந்தானே -நகத்தாலே செய்ததால் –
ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஸ்ரீ ராம ஸ்ரீ நரசிம்ஹ அவதாரம் -அஹோபில சிஷ்யர் –
ராம விருத்தாந்தம் சொன்னோம் கிருஷ்ண விருத்தாந்தம் சொன்னோம் -நரசிம்ஹ விருத்தாந்தமும் சொன்னோம்
வியாழன் போய் வெள்ளி -பிருஹஸ்பதி நஷத்ரம் -சுகர -அசுர குரு-தனது சிஷ்யனை காத்தார் –
புள்ளின் வாய் கீண்டான் -பேராசை அழிக்கும் ஆசார்யன் -பொல்லா அரக்கன் -மனஸ் இந்த்ரியங்கள் –
மீண்டும் புள்ளும் சிலம்பின கால ஷேபம் எங்குமே உண்டே போதரிக் கண்ணினாய் ஆனந்த மயன் -சாரூப்யம் பெற்று போகம் அனுபவிக்க –
பொழுது போனதே தெரியாமல் -அதுவாகும் கண் பயன் ஆவதே -தேட்டறும் திறல் -குலசேகர ஆழ்வார்
தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வார் திருப் பள்ளி உணர்த்துகிறாள் –
யுகம் தோறும் இருந்தவனை ஸ்தோத்ரம் பண்ணத் தானே முடியும் -கட்டுரையே யார் ஒருவர் காண்பிப்பாரே
வாக்யமே சாஷாத்கரம் உண்டு பண்ணாதே -வாக்கியம் -தத்வமஸி-வாக்ய ஜன்ம ஞானத்தாலே மோஷம் என்பர் அத்வைதி
-தத் தவம் அஸி நீ ப்ரஹ்மத்துக்கு சரீரமாக இருக்கிறாய் -நம் சம்ப்ரதாயம் -சாரீரிகன் அவன் –
கட்டுரையே -இது
பக்தி பிரபத்தி மூலமே மோஷம் -மந்தவ்ய ச்ரோதவ்ய நிதித்யாசிதவ்ய —
கட்டுரை தான் உண்டோ -என்றும் காண்பது தான் உண்டோ -முழுவதும் எழுதவும் காண்பதுவும் முடியாதே –
வேத வாக்யங்களும் யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -சொல்லிற்றே
மட நெஞ்சே -உசாத் துணைக்கு வேற ஆள் இல்லாமையால் நெஞ்சு கூட்டிக் கொள்கிறார் நாலாம் பாசுரத்தில்
-திருமந்திர த்யானம் ஒன்றே -உஜ்ஜீவன ஹேது என்கிறார்
சர்வம் அஷ்டாஷர மந்த்ரம் –
அந்தணர் மாட்டு அந்தி வைத்த மந்த்ரத்தை மந்திரத்தால் மறவாது என்றும் -மந்த்ரம் -ரகசியம் பகவானையே சொல்லும் –
திரு மந்த்ரத்திலே பிறந்து த்வயத்திலே வளர்ந்து வாழலாம் மட நெஞ்சமே –
நந்த கோபாலன் -ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்து ஆனந்த மயமாய் இருக்கும் ஆசார்யர்
சாரதமம் சாஸ்திரம் ரகஸ்ய த்ரயம் -அந்தி வைத்த மந்த்ரம் –
கந்தம் கமழும் குழலி -உபநிஷத் வாசனை -சர்வ கந்தக -அவன் –
கோழி -சாரத்தை பொருக்கி எடுக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்
இவ்வாத்மாவுக்கு ரகஸ்ய த்ரயமே உபாதேய தமம் -தேசிகன்
குயில்கள் -வால்மீகி கோகுலம் –ஆசார்யர்கள் -குயில் இனங்கள் கூவின -ஆசார்யர்கள் கோஷ்டி என்றவாறே
பந்தார் விரலி -நாரம் ஒரு கையிலே நாராயணன் ஒரு கையிலே -போகோ உபகரணம் ஒரு கையிலே லீலா உபகரணம் ஒரு கையிலே –
வளை-சப்தம் -மந்த்ரார்த்தங்கள்
சரணாகதி அங்கங்கள் பேசுகிறாள் ஏற்ற கலங்கள் முதல் –
வெண் பல் தவத்தவர் -வம்பற்றவர் -பரகால ஜீயர் -பரிசாரக ஜீயர் -திரு வேங்கடத்தில்
அஹோபில ஜீயர் -அர்ச்சக ஜீயர் -விக்ரஹ ஆராதனம் செய்பவர்கள் –
உங்கள் புழக்கடை திருப் பாண் ஆழ்வார்
எல்லே -திரு மங்கை ஆழ்வார் -தேசிகன் என்றும் நிர்வஹிப்பார்
செங்கழு நீர் -வாய் -மலர்ந்து ஆம்பல் -அஜ்ஞ்ஞானம் நீங்கி ஞானம் மலர -அந்தணனை அந்தணர் மாட்டு அந்தி வைத்த -மந்த்ரத்தை -பாசுரார்த்தம்
புழக்கடை -அதர்வண வேதம் -தோட்டத்து வாவி -அதில் உபநிஷத் -அஷ்டாஷர மந்த்ரம் -நாராயண உபநிஷத்
-ஓம் இத்யேகாஷரம்-இத்யாதி -அதர்வண சிரஸ்-பிரவணம் சேஷத்வ ஞானம் பெற –பாரதந்த்ர்ய ஞானம் கிட்டும் -நம சப்தம் –
தாச பூதா ஸ்வதஸ் சர்வே -இயற்கையில் அனைவரும் அடிமைகள் –இந்திரற்கும் பிரமனுக்கும் முதல்வன் தன்னை
பழ மறையின் பொருளும் கொண்டவை அமலனாதி பிரான் -முனி வாகன போகம் –
அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன் –நாணாதாய் நாவுடையாய்
நந்த கோபாலா எழுந்திராய் -ஆசார்ய பரம்
யசோதா அறிவுறாய் -மந்திர ஸ்தானம்
மந்திர தேவதை -அம்பரமூடி ஓங்கி உலகு அளந்த பகவத் பக்தி –அம பரமே -அழகிய பரப் ப்ரஹ்மம்-
ஓம் சொல்லாமல் அம் -ஸ்திரீ என்பதால் மூல மந்த்ராதிகாரம்
தண்ணீரே -சாத்விக த்யாகம் — -கர்த்ருத்வ த்யாகம் -மமதா -த்யாகம் -பல த்யாகம்
பாகவத பக்தி -செல்வா பல தேவா
அஜ்ஞ்ஞானத்தால் விடுவது தாமஸ த்யாகம்
ராஜச த்யாகம் -காய கிலேசத்தால் விடுவது -துக்கம் நினைத்து செய்யாமல் விடுவது உடம்புக்கு கிலேசம் என்று எண்ணி
தண்ணீரே அறம் செய்யும் –அம்பரமே அறம் செய்யும்- சோறே அறம் செய்யும் -சாத்விகமாக செய்து கிருஷ்ணார்ப்பப்ணம் விட்டு –
சரணாகதிக்கு பலம் பகவத் ப்ரிதியே என்ற எண்ணம் வேணும்
மந்த்ரத்தை -அந்தணனை இரண்டுமே பகவானையே காட்டும் –
தமிழ் ஓசை வட சொல் ஆகி -இரண்டாலும் பேசப் படுபவன் அவனே
இடையர் செல்வம் -குடக் கூத்தாடு போலே -அந்தணர் மாடு -வேதம் ஓதி ஒதுவிப்பது
மாடு அந்தி -மாட்டு முலைகள் போலே உபநிஷத் -ப்ரஹ்மம் -கர்ம பாகத்தில் ரகஸ்யம் உபநிஷத்தில் ஸ்பஷ்டமாக காட்டும்
தன்னை சொல்பவனை காப்பவன் -மந்திர -சகஸ்ர நாமாவளி -சந்த்ராம் ஸூ பாஸ்கரத் ஸ்துதி அப்புறம்
விருத்தா -சம்ருத்தி பூரணன் -குணம் ஐஸ்வர்யம் ஜீவ சமூகத்தால்
ஸ்பஷ்டாஷாரன் -ஸ்பஷ்ட வர்ணங்களை கொண்டவன் -சொற்கள் எல்லாம் அவனையே குறிக்கும் –
மந்திர -சந்த்ராம்சூ பாஸ்கரத்துதி திங்கள் ஞாயிருமாகி –
பூதம் ஐந்தாய் வட சொல்லாகி திங்கள் ஞாயிறாகி -மந்த்ரத்தை -ஆய கைங்கர்யம் கிட்டும் மந்த்ரத்தை மறவாமல் வாழ்ந்தால் –
பெரு நாடு காண இம்மையிலே பிஷை -தாம் கொள்வர் திருநாரணன் தாள் காலம் பெற சிந்தித்து இருமின் பரமபதம் செல்ல
ஆசார்யர் இடம் ஞான பிஷி தாம் கொள்ளலாம்
எங்கள் மேல் சாபம் நீ நோக்குதியால் போகும் –
ஒண் மிதியில் –5 பாசுரம் -ஓங்கி -இரண்டு அவதாரம் ஒரே பதத்தால் -ஆண்டாள் காட்டி –
அன்று ஞாலம் அளந்த பிரானே குன்றம் ஏந்தி குளிர் மழை காத்தவன் பரன் சென்று சேர் திருவேங்கடம் ஒன்றுமே தொழ-வினை மாயுமே –
ஸ்ரீ லஷ்மி கடாஷம் வேண்டுமே ஸ்ரீ வாமன மூர்த்திக்கு யாசகம் சித்திக்க –மான் தோலை வைத்து மறைத்து கொண்டு போனான்
பாதுகை தான் அவனை ரஷித்ததாம் சூர்ய மண்டலம் தாண்டி செல்லும் பொழுது -தேசிகன் -ஆசார்யன் -தானே பெருமாளை ரஷிப்பான்
-இல்லை என்பாருக்கு உபதேசம் செய்து ஈஸ்வர தத்வம் நிலை நாட்டி
வேதம் வல்லாரைக் கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் திருப்பாதம் பணிந்து –
சுக்ராசார்யார் வந்தவன் பராத்பரன் என்றதுமே அஹங்காரம் மமகாரங்கள் விட்டானே மகா பலி –
மகா பலிக்கு கிடைத்த பாக்கியம் நமக்கு கிடைக்க வில்லையே என்று ஆழ்வார்கள் உருகி இத்தை அருளிச் செய்கிறார் -அர்ச்சாவதார ஈடுபாடு வேண்டுமே
அவுணன் உள்ளத்து எண் மதியும் கடந்து -எட்டு வித புத்திகள்
-1-கிரஹணம்–2-தாரணம் –3-ஸ்மரணம் –4-பிரதிபாதனம் –பிறருக்கு சொல்லிபார்த்து திடமாக்குவது
5- ஊகித்தல் -6-அபோதனம் -வேண்டாதவற்றை தள்ளி -7-அர்த்த விஜ்ஞ்ஞானம் -விஷயத்தை தெளிவாக தெரிந்து கொள்ளுதல் –
-8-தத்வ ஜ்ஞானம் ஆகிய அஷ்ட புத்தி வகை
ஒண் மதியில் புனல் உருவி ஒரு கால் நிற்ப —
தேவகி சிங்கம் -ராகவ சிங்கம் -நர சிங்கம் -இராமானுஜ சிங்கம் -மாரி மழை முழைஞ்சில்
பாதுகை சாத்தி இருப்பதால் நடை அழகு நம் பெருமாளுக்கு -தேசிகன் -நித்யர்களும் வந்து சேவிக்கும் படி
ஆசன விசேஷத்தாலே வார்த்தை பழுது போகாது இறே
கோப்புடைய சீரிய சிங்காசனத்து இருந்து –
வேதாந்தம் உபநிஷத் குகையில் -சாந்தோக்ய தசையில் தன்னையே அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்க -அசித் அவிசிஷ்டாயா மகா பிரளயம்
-மெழுகிலே ஒட்டின பொன் பொடி போலே ஒட்டிக் கொண்டு இருக்குமாம் –
வலி மிக்க சீயம் -ஞானம் என்கிற பலம் கொண்ட ராமானுசன் –
அஹோபிலம் -மாலோலன் -பக்தி மார்க்கம் பிரசாரம் பண்ண அருளி –
நூபுரமும் பெரியதாகி உலகு அளந்த பொழுது -ஆழி எழ சங்கும் வில்லும் எழ –மண்ணை துழாவி –வாமனன் மண் இது என்னும் –

——————————-

உபய பிரதான திவ்ய தேசம் -திருக்குடந்தை-மூலவர் உத்சவர் இருவருக்கும் மங்களா சாசனம்
-உத்தான சாயி -கிடந்தவாறு எழுந்து இருந்து பேசு வாழி கேசனே –
திருப்பாவையில் திருப்பல்லாண்டு -அன்று -போற்றி
பாஷ்யகாரர் -ஸ்ரீ பாஷ்யம் -அருள -சென்ற திருவடி போற்றி
அஹங்காரம் அழித்த ஸ்வாமி -தென் இலங்கை செற்ற திறல் போற்றி –பிரதி வாதி -சென்று அழித்த திறல் போற்றி –
சகடாசுரன் -காமம் குரோதம் ஒழித்த ஆசார்யர் திருவடி போற்றி –
லோபம் மோஹம் கன்று குணிலா எரித்தாய் கழல் போற்று -ஆஸ்ரித ரஷணம் குன்று குடையாய் -எடுத்த குணம் போற்றி
ஞானம் கொடுத்து -அபராதி சிஷ்யர்களையும் கிருபையால் அனுக்ரஹனம் செய்து அருளி
சங்கு சக்கரம் -வேல் போற்றி –நித்ய திருவாராதனம் இவற்றுக்கும் செய்வார்கள் ஆசார்யர்கள் -பறை-ஆசார்ய கைங்கர்யம் –

—————————————

திருத்தக்க செல்வமும் -திரு விரும்பிய செல்வம் -ஒன்றே வேண்டும் உன்னை அர்த்தித்து வந்தோம்
ஓர் இரவில் -ஒப்பற்ற இரவு -இதுவே உதவிற்று மாதா பிதாக்கள் உதவாத போதும்
ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து -இத்யாதி -திரு மந்த்ரத்தில் பிறந்து த்வ்யத்தில் வளர்ந்து –
என் குட்டன் வந்து புறம் புல்குவான் -அவனை நம்மை கொள்வான் -திருமேனியை பூரணமாக அனுபவிப்பிப்பான்
திருக் கோவலூரில் வந்து -காட்சி -பொய்கை வேலி-மூவரும் மங்களா சாசனம் செய்த திவ்ய தேசம் ஸூ சிப்பிக்கிறார்
தான் அநாத-நாதன் இல்லாமல் -சர்வேஸ்வர தத்வம் இரப்பாளனாக-
அலம் புரிந்த நெடும் தடக்கையன் -அமரர் வேந்தன் -அலம் -போதும் -போதும் -என்பவன் –
மகா பலி வேந்தன் -இவன் அமரர் வேந்தன் -ராஜ்ஜியம் வேண்டும் என்பாருக்கும் வேண்டாம் என்பாருக்கும் இவனே வேந்தன் –
வந்து -காலே வந்து -சிறு காலே வந்து –சிற்றம் சிறு காலே வந்து -கங்கா ஸ்நானம் பண்ண ஆசை கொண்ட
நொண்டி மேலே கங்கை கொட்டினால் போலே என்பர் தேசிகர் -ராகவம் சரணம் கத -வம்சம் வேறே காட்டினானே
-சீதையை மீட்பது அப்புறம் -அபயபிரதானம் -சாரம் –
வாரிக் கொண்டு விழுங்க -ஆழ்வாரை அனுபவிக்க திருக் குருகூர் வர பாரித்து இருக்கும் மால் –
வ்யாமோஹமே வடிவாக கொண்டவன் -ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் –
மணி வண்ணன் -14 அம்சம் சாம்யம் உண்டே –
பகவத் அனுபவம் நம்மை நர்த்தனம் பண்ணப் பண்ணும் ஆடி ஆடி அகம் கரைந்து -நாடி நாடி நரசிம்ஹா என்று
சர்வ வ்யாப்தன் நிரூபித்து காட்டிய அவதாரம் அன்றோ
சிலரை உறங்கப் பண்ணும் மயங்கப் பண்ணும் –
நாவுடையேற்கு மாறுளதோ -சொல்லப் பண்ணும்
உடையவர் காலிலே விழுகையும் -ப்ரஹ்ம ஜ்ஞானம் உடையவர் -த்ரவ்யம் உள்ளவர் இடம் ஆஸ்ரயிப்போம்-
நாரதர் -வால்மீகி -பராசரர் மைத்ரேயர் -திருவடிகளில் விழுந்தால் போலே –
ஆசார்யர் திருமேனியில் அஷ்டாஷர அர்த்தம் கிட்டுமே –
கேட்டியேல் தொடை தட்டி எழுப்புகிறாள் ஆண்டாள் -மார்கழி நீராடுவான் -மம சாதர்ம்யம் ஆகாதா -போக மாதரம் சாம்யம் -ப்ரஹ்மம் போலே ஆகிறான்
மேலையார் செய்வனகள் -பூர்வாச்சார்யர் -பால் அன்ன வண்ணத்து பாஞ்ச சன்னியமே போல்வன சங்கங்கள் -பிரணவார்த்தம் போல்வன –
பறை -பாரார்த்த ஞானம் -உகாரார்த்தம் -அவனுக்கே அற்று தீர்ந்து
-களவு கொண்டு ஆபரணம் பூணுவார் போலே –தானாகவே பூர்வாசார்யர்கள் சொல்லாத ஸ்ரீ சூக்திகள் சொல்வார் பயப்படுவார் தேசிகன் –
ஆசார்யர் பாதுகைகள் பிரீதி அடையட்டும் -வாழ்த்துவார் சரணாகதனை-
கோல விளக்கு -தீபம் போன்ற பாகவத கைங்கர்யம் –கொடியே -பகவத் கைங்கர்யம் விதானம்
-சாத்விக த்யாகம்–நம்மைக் கொண்டு அவனே அவனுடைய ப்ரீதிக்காக செய்து கொண்டான் -என்ற எண்ணம் வேணும் –
பூர்வாசார்யர் ஸ்ரீ சூக்திகளே உஜ்ஜீவன ஹேது
போல்வன சங்கங்கள் –பாஞ்ச ஜன்யம் -ஆ நிரைகளை கூப்பிட சங்கு -எடுத்து ஊதுவான் -ருக்மிணி பிராட்டிக்கு –
ஒலித்த சங்கமும் உண்டே -ஆக மூன்று சங்கங்கள்
துளசி வாசனையும் சங்கொலியும்-கேட்டு ஆஸ்வாசப் பட்டாள் –
கோல விளக்கே -தீபம் போன்ற ஆதி சேஷன் -கொடியே விதானமே திருவடியையும் கொடுப்பேன் -உன்னை அர்த்தித்து வந்தோம் சொன்னீர்
பாட வல்ல நாச்சியார் -ஆண்டாள் உன் தன்னைப் பாடி பறை கொண்ட
அக்கரை இக்கரை யாயிற்றே –ஷீரான்னம் -பகவான் -ஷட்குணம்–அன்னம் ப்ரஹ்மேதி பவதி -பால் சோறு -அவனே –
முக்குணம் அன்னம் நாம் உண்ணுவது -சாத்விக ரஜஸ் தமஸ் கலந்தவை

—————————-

ந தர்ம நிஷ்டோச்மி -சந்த்யா வந்தனம் நித்ய கர்மா செய்தாலும் கர்ம யோகாதிகள் இல்லை என்கிறார் ஆளவந்தார் -கறைவைகள் -ஆகிஞ்சன்யம்
திருக்குடந்தை ஆண்டவன் -16 தமிழ் பாசுரங்களால் 16 ஸ்ரீ பாஷ்ய அதிகார அர்த்தங்களைக் காட்டி அருளி இருக்கிறார்
பரத்வமும் சுலப்யமும் சேர்ந்த அவதாரம் கிருஷ்ணாவதாரம் தானே -அவனே பூம் கோவலூரில் உள்ளான் என்கிறார்
விஷ்ணு துர்க்கை -கண்ணனால் அனுப்பப்பட்ட மாயை -கம்சனால் அனுப்பப்பட்ட மாயை பேய்-அன்றோ -காசியில் சிவன் ராம நாமம் ஒதுவாராம் –
6/7 பாசுரங்கள் நெஞ்சை திருக் கோவலூர் கூட்டிச் செல்கிறார் -அலம் புரிந்த -ஹலம் -கலப்பை என்றுமாம்
-அவனே பூம் கோவலூரில் -உலகம் ஆண்டு -10000 வருஷம் ஆண்ட ராமன் -அவனும் இங்கே –
கற்புடைய -பாதி வரதம் ஸ்ரீ மன் நாராயணனே பர தெய்வம்
சேஷ சேஷி பாவம் கூரத் ஆழ்வானுக்கு மாறிக் கிடந்ததே
அழகர் இடம் உடையவர் திருவடி சேவை மீண்டும் பெற பிரார்த்தித்து –
ஸ்ரீ ரங்கத்தில் இருந்து உடையவர் திருவடி வாரத்தில் கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் -பிராரத்து பெற்றார்
ஆளவந்தார் தம் சிஷ்யர் உடையவரை பெற வரத ராஜர் இடம் பிரார்த்தித்தாரே -சம்ப்ரதாயம் காத்த தேவாதி ராஜன் –
நிறைந்த கச்சி–ஊரகத்தாய் -திவ்ய தேசங்கள் பல உண்டே
நெடு வரை உச்சி மேலாய் -திருமலை –
சென்று இறைஞ்சி -ஸ்வாமி சேஷ பாவம் அறிந்தால் மட்டும் போறாது செல்ல வேண்டும்
அடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்து -புகுதல் ஆத்மா ரஷண சமர்ப்பணம் -செய்ய வேணும் -கோப்த்ருத்வ வரணம் -உபாய ஸ்தானத்தில் இருந்து ரஷிக்க வரித்து –
திருக் குருகை பிரான் பிள்ளான் -எம்பெருமானார் திருப்பேர் நகர் மங்களா சாசனம் செய்து உள்ள நேரத்தில் எழுந்து அருளி —
பிடித்தேன் -பிறவி கெடுத்தேன் பிணி சாரேன் -பாசுரம் -பிரபத்திக்கு முன்பு சோகித்தவனும் அப்புறம் சோகிக்காதவனும் அதிகாரி -தேசிகன்
திருப் பேர் நகரான் பாசுரம் அனுபவமோ -நீரே வியாக்யானம் செய்ய அதிகாரி நியமித்தார் —
பேராது என் நெஞ்சின் உள்ளே -மன்னு பேரகத்தாய் –
ராமானுஜர் நெஞ்சில் உள்ளத்தை அறிந்து பிள்ளான் சொல்லப் போகிறார் ஸூ சகம் –
தூப்புல் தேசிகன் -திருவவதாரம் ஸூ சகம் -கூட மேலே வரும்
எங்குற்றாய் –தேடிக் கொண்டு மங்களா சாசனம் செய்கிறார் ஆழ்வார் -நீரகத்தாய் –இத்யாதி
தசரதத சக்ரவர்த்தி போன்ற நிலை ஆழ்வாருக்கு – ரதம் நிறுத்த சொல்ல -பெருமாள் -போகச் சொல்ல –
காதில் விழ வில்லை சொல்லும் என்றானாம்
பெருமாள் –காதில் விழுந்தாலும் அதன் படி அனுஷ்டிக்க முடியவில்லையே
நீ நான் சொல்வதை கேட்காவிடில் நாசம் -கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு சாபம் -கேட்ட படி நடக்க வில்லை -ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம்
அத்புதம் -மற்ற அவதாரங்கள் –பாகவதம் -அத்யத்புதம் -நரசிம்ஹ அவதாரம் -பெரிய பெரிய பெருமாள் நரசிம்ஹம் என்பர்
-ஆசார்யர் ஆராதனா தேவதைகள் அல்லவா
உள்ளுவார் உள்ளத்தாய்–நெடுவரையின் உச்சி மேலாய் –தேவ பெருமாளையை சொல்லலாமே உத்தமூர் ஸ்வாமி ஆண்டவன் ஸ்வாமி -சம்வாதம் –
பெரியவாச்சான் பிள்ளை -திருமலை சொல்வார் -இப்படி சொல்லாம் என்பதாலே உள்ளுவார் உள்ளத்தாய் -என்கிறார்
அத்திகிரி -நெடு வரியின் உச்சி -வாரண கிரி சிரஸ்-
கரி மலை நின்று அளித்து காக்கின்றானே -தேசிகன்
நரசிம்ஹன் மேல் தேவ பிரான் -என்றும் சொல்லலாம் -நரசிம்ஹன் ஆராதனம் செய்த ஸ்ரீ நிவாசனையும் சொல்லலாம்
-திருமங்கை ஆழ்வார் எங்கும் அலை பாயுமே
நிலாத் துங்க துண்டத்தாய் -அர்த்த சந்திர மௌலி -ஏகாம்பரர் கோயிலுக்கு உள்ளே இருக்கும் பெருமாளையும் மங்களா சாசனம்
-ராமன் உள்ள இடமே அயோதியை என்பார் போலே
ஒண் துறையில் வெக்கா-வேகவதி நதிக்கு அணையாக சயனம் -உபாய பல பாவமாக ஸ்வயம் வ்யக்தம் –
தேசிகன் அமிர்தம் ஆகிய மோஷத்துக்கு அணை -உபநிஷத் –
சேது என்றால் அடையப் படும் வஸ்து வேறாக இருக்க வேண்டுமா -பலாதிகரணம் -ஸ்ரீ பாஷ்யம் -உபாயமாகவும் பலமாகவும் இருப்பவன்
கலி பிறந்து 46வருஷம் -பெரியாழ்வார் திரு அவதாரம் – 96 -வருஷம் கழித்து ஆண்டாள் திருத் துளசி வனத்தில் ஆவிர்பவிக்க
வாரணம் ஆயிரம் -நரசிம்ஹன் வந்ததாக கனவாம் –
அரி முகன் அச்சுதன் -கை மேல் -பொறி முகம் தட்ட கனாக் கண்டேன்
நரசிம்ஹன் -ருக்மிணி காலே நரசிம்ஹ -காலத்தில் வந்த அவன் போலே வர வேணும் என்றால்
நீங்களும் சிசுபாலன் பிறந்த லக்னத்தில் பிறந்தீர்களோ -கைங்கர்யம் ஸ்வீகரித்துக் கொண்டே ஆக வேணும் -என்று ஆறி இருக்க வேண்டும் –
நாச்சியார் திரு மொழி -பிரபத்திக்கு பின்பு அர்ச்சாவதார அனுபவம் போலே –
ஆண்டாள் -ரஷிக்கிறவள் -ஆண்டவன் -சம்ப்ரதாயத்தை ரஷித்தீரே -என்று ஆண்டவன் பெயராம்
ஆண்டாள் -10 த்வய தேசம் பெரியாழ்வார் -20 திவ்ய தேசம் மங்களா சாசனம்
நான் மறையும் -வேள்வியும் வேள்விப் புகையும் -பதங்களின் பொருளும் -பர வாசு தேவன் -தானே அரங்கன் மேலே கந்தம்
தோலாத தனி வீரன் தொழுத கோயில் -சேராத பயன் எல்லாம் சேர்க்கும் கோயில் செழும் மறையின் முதல் எழுத்து -இவனே

————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ ஸ்ரீ .உ .வே .அடூர் அசூரி மாதவாச்சாரியார் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-26-30- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 30, 2014

26-தே மருவு பொழிலிடத்து

தலைவி ஆற்றாமை மிக்கு கண்ணில் கண்ட ஒரு வண்டைத் தூது விடுகிறாள்
அது துணையுடன் மலரிலே கால் பாவி -மது பருகி -மேனி நிறம் பெற்று இருக்கக் கண்டு
என்னையும் உன்னைப் போல் ஆக்க வேண்டாவோ என்கிறாள்
உளம் கனிந்து இருக்கும் அடியவர் தங்கள் உள்ளத்துள் ஊறிய தேன்-விரும்பி
போந்தது என் நெஞ்சம் என்னும் பொன் வண்டு அடிப் போதில் ஒண் சீராம் தெளி தேன் உண்டு அமர்ந்திட வேண்டி -என்கிறபடி
ஆச்சார்யா பாதாரவிந்தம் சேவை ஆகிற மதுவை
ஞான அனுஷ்டானங்கள் சிறகு
வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் பாதம் பணிந்து
போது +தேன் = போதைத்தேன்-பூவில் உள்ள தேன் என்றபடி

அறுகால சிறு வண்டே தொழுதேன் உன்னை
விரைந்து போக ஆறு கால் சிலர் நிர்வாஹம்
பட்டர் தொழுதேன் உன்னை பின்பு இருப்பதால்
என் தலையில் வைப்பதற்கு ஆறு கால்கள் உண்டாகப் பெற்றனவே
எங்கானல் அகம் கழிவாய் இரை தேர்ந்து இங்கு இனிது அமரும்
செங்கால மடநாராய் திரு மூழிக் களத்துறையும் கொங்கார்
பூந்துழாய் முடி என் குடக் கூத்தற்கு என் தூதாய்
நுங்கால்கள் என் தலை மேல் கெழுமீரோ-திருவாய் மொழி -9-7-1-

சிறுவண்டே
திருவடி போலே சிறிய வடிவு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாமே
நீ வண்டாகையாலே-
தோளிணை மேலும் நன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த தண் அம் துழாயில்
இஷ்டமானதோர் இடத்தில் இருந்து வார்த்தை சொல்லலாமே

பூமருவியினிது அமர்ந்து பொறியிலார்ந்த அறு கால சிறு வண்டே-என்று
உரக்க கூப்பிட்டதும்
எட்டிப் பார்க்க
தொழுதேன் உன்னை
என்கிறாள்
புருஷகார பூதரான ஆச்சார்யர்கள் உத்தேச்யம்

பராத்பரன் அன்றோ என்ன
ஆமருவி நிறை மேய்த்த அமரர்கோன்
நித்ய சூரிகளுக்கு தன்னை ஒழிய செல்லாதது போலே
இவனுக்கும் ஆ நிரைகள் விட்டு தரிக்க முடியாத படி குடிப்பிறப்பு உடையவன்-

அது என்றோ என்ன
அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு
பிற்பட்டவர்களாய் பசு பிராயராய் உள்ளாரையும் ரஷித்து அருள பின்னானார் வணங்கும் சோதியாய்
பிரிந்து போகும் பொழுது புனல் அரங்கம் நம்மூர் என்று போயினாரே
திருவழுந்தூரில் தூது விடுகை எதுக்கு
முழுவதும் போய் இருக்க மாட்டார் -பின் தங்கி நின்று இருக்கக் கூடும் அங்கே சென்று அறிவிக்க அமையும்
அன்றியே
திருவரங்கம் போய் பார்த்தார்
நீர் வாய்ப்பும் நிழல் வாய்ப்பும் கண்டவாறே தனிக்கிடை கிடக்க பொருந்தி இராது
எதிர்கொண்டு வர புறப்பட்டு இருப்பார்
இப்போது திரு அழுந்தூரில் எழுந்து அருளி இருக்கக் கூடும்
அங்கே சென்று அறிவிக்க அமையும்

அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு
அப்பால் போக மாட்டாமையால் ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையாக நின்றான்
திருவாலி திருநகரியில் இருந்து பரகால நாயகி ஆள் வருவது எப்போது என்று எதிர் பார்த்து நிற்கிறான்

இன்றே சென்று
நாளை நான் இருப்பேனா
நான் இல்லை என்றாள் அவன் இருப்பானா
பின்பு உலகம் தான் உண்டா
ஆக
நாங்களும் பிழைத்து நீயும் வாழ இன்றே சென்று அறிவியாய்

நீ மருவி
அவன் ஆ மருவி அப்பன்
திர்யக் ஜாதி ஆகையால் உனக்கும் முகம் தருவான்
சீல குணத்தை கண்டும் தேவர் என்று அஞ்சி பின் வாங்கின என்னை போல் அன்றிக்கே
நீ அங்கே பொருந்தி நிற்கலாம்

அஞ்சாதே நின்று
நம்முடைய அந்தபுரத்தில் நின்றும் வந்தவர்கள் என்று தோற்றும்படி
செருக்கி வார்த்தை சொல்ல வேணும்

ஒரு மாது நின் நயந்தாள் என்று
என் பேரைச் சொல்ல வேண்டா
ஒருத்தி என்னும் போதே அவர் தெரிந்து கொள்வார்
ஒரு காட்டிலே ஒரு மான் அம்பு பட்டு துடிக்கின்றது என்றால் எய்த வேடன் அறிவான் இறே

ஒரு மாது என்றாலே போதும்
அதுக்கும் மேலே வார்த்தை சொல்ல வேண்டுமானால்
நின் நயந்தாள் –
உன்னை ஆசைப் பட்டு இருக்கிறாள்.
படு கொலைப் பட்டாள் என்று சொல்லு
ஒரு சூத்திர புருஷனை ஆசைப் பட்டாள் இல்லை
பரம புருஷனான உன்னை ஆசைப் பட்டாள்
பரத்வத்திலே ஆசைப் பட்டிலள்
வ்யூஹத்திலே ஆசைப் பட்டிலள்
விபவ அவதாரங்களில் ஆசைப் பட்டிலள்
அந்தர்யாமியிலே ஆசைப் பட்டிலள்
ஆசைப் படுவதற்கு உரிய அர்ச்சாவதாரத்தில் இறே ஆசை பட்டாள் என்று சொல்லு –

இறையே இயம்பிக் காண்
முற்ற முடிய வார்த்தை சொல்ல வேண்டுமா
சிறிது வாயைத் திறக்கும் போதே கொண்டாடுவார்
ஏஷ சர்வஸ்வபூதஸ்து பரிஷ்வங்கோ ஹனூமத -என்னும் படி
திருவடி பெற்ற பரிசும் ஏக தேசம் என்னும் படி அன்றோ நீ பஹூ மானம் பெறப் போகிறாய்
இது நான் சொல்ல வேணுமோ நீயே அனுபவத்தில் பார்த்து கொள்ளப் போகிறாய்-

—————————————————————–

26-செங்கால மட நாராய் —

வண்டு போய் தூது உரைத்து திரும்பி வரும் அளவும் தரித்து இருக்க மாட்டாமையால்
பின்னையும் ஒரு நாரையையும் தூது விடுகிறாள்
திஷூ சர்வாஸூ மார்க்கந்தே -எல்லா திக்குகளிலும் வானர ஜாதிகளை ஏவினால் போலே
ஆழ்வார்கள் திருவவதரித்து பஷி ஜாதி வீறு பெற்றதே

செங்கால மட நாராய்
சம்ச்லேஷம் போது இது ஒரு கால் இருந்த படியே என்று கொண்டாடக் கேட்டவள் ஆகையாலே
எல்லா அவயவங்களையும் விட்டு காலைக் கொண்டாடுகிறாள்
கருமுகை மாலையை சும்மாடு கொள்வாரைப் போலே
உன் காலைப் பற்றி என் கார்யம் கொள்ள வேண்டி இருக்கிறதே
நாராய்
அம்மே போன்ற விளி
பிராட்டி பிரிந்து பம்பை கரையிலே நோவு பட்ட பெருமாளுக்கு திருவடி தோன்றினால் போலே
அத்தனை ஹர்ஷம் இவளுக்கு நாரையைக் கண்டு உண்டாயிற்றே

அருகே வந்து நிற்க இன்றே சென்று —
ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி விநா தாம் அஸி தேஷணாம்-அவர் படியைப் பார்த்தாலும் கால தாமதம் ஆகாது
ந ச சீதா த்வயா ஹீநா ந சாஹமபி ராகவ -முஹூர்த்தமபி ஜீவாவோ ஜலான் மத்ஸ்யா விவோத்த்ருதௌ-
என்னத் தக்க என் படியைப் பார்த்தாலும் கால தாமதம் கூடாது

எவ்விடத்துக்கு என்ன -திருக்கண்ணபுரம் புக்கு -என்கிறாள்
முன் தூது விட்ட வண்டை அவன் திரு அழுந்தூரிலே கண்டு இருப்பான்
தரித்து இருக்க மாட்டாமையாலே அரைகுலைய தலை குலைய வண்டுடன்
பயணம் புகுந்து திருக் கண்ணபுரம் ஏற வந்து இருக்கும் சமயம் ஆகி இருக்கும் இப்போது
எம்பெருமானை நோக்கி தூது விடுகிறவள் எந்த திருப்பதிக்கும் தூது விடலாம் இறே என்னவுமாம்

அவனை கண்டுபிடிக்கும் வகை என்ன என்ன –
என் செங்கண் மாலுக்கு
என்னிடம் அவன் கொண்டு இருக்கும் வ்யாமோஹம் எல்லாம் திருக் கண்களிலே தெரியுமே
கரியவாகிப் புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரி யோடி நீண்ட அப்பெரியவாய கண்கள் என்னை பேதைமை செய்தனவே
உறக்கம் வராமல் குதறிச் சிவந்து இருக்கும்

என் துணைவர்க்கு
எந்த நிலையிலும் எனக்கு துணை
கலந்து பிரிந்தாலும் குணானுசந்தானத்தாலே தரித்து இருக்கப் பண்ணுபவன்
இப்போது ஆற்றாமைக்கு அவரே துணைவர்
எருத்துக் கொடியானும் பிரமனும் இந்த்ரனும் மற்றும் ஒருத்தரும்
இப்பிறவி என்னும் நோய்க்கு மருந்து அறிவாரும் இல்லை

கண்டு சொல்ல வேண்டிய வார்த்தை என் என்னில்
என் காதல் உரைத்தியாகில் –
என் காதல்-
அவர் காதலை விட தன்காதல் பரம விலஷணம் என்று என்காதல் – என்கிறாள்
சொல்லாது ஒழிய கில்லேன் -அறிந்தது சொல்லில் நும் அடியார் எல்லாரோடும் ஒக்க எண்ணி இருந்தீர் அடியேனை
நல்லார் அறிவீர் தீயார் அறிவீர் நமக்கு இவ்வுலகத்து எல்லாம் அறிவீர் ஈதே அறியீர் இந்தளூரிரே-4-9-6-

என் காதல்
முமுஷுக்கள் காதல் போல் அன்று
அயர்வறும் அமரர்கள் காதல் போல் அன்று
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதியின் காதல் போலும் அன்று
என்னுடைய காதல் -என்று சொல்லும் அத்தனையே
பரதனுடைய நோய் என்னுமா போலே விலஷணம் அல்லவா

உரைத்தியாகில்
அவன் வடிவு அழகிலே கால் தாழ நேரிடும்
தரித்து நின்று உரைக்க வேண்டுமே
வாய் படைத்ததுக்கு இது வன்றோ பிரயோஜனம்
பல விஷயம் பேசும் உன் வாயால் என் விஷயமாக ஒரு வார்த்தை சொன்னால் ஆகாதோ

உரைத்தால்; அவர் வந்திடுவாரோ என்ன
உரைத்தியாகில் இது ஒப்பது எமக்கு இன்பம் இல்லை
அவர் வரட்டும் வராமல் போகட்டும்
நீ சொல்லுவதே பரமானந்தம்
அவர் பரம சேதனர் -தூது செவிப்பட்டதும் வந்தே தீருவர் என்று இருக்கிறாள்

நான் செய்யும் கிஞ்சித் காரத்தையும் அங்கீ கரித்து கொள்ள வேணும்
நாளும் பைம்கானம் எல்லாம் உனதேயாக பழன மீன் கவர்ந்து உண்ணத் தருவன்
பிரிந்தார் இரங்கும் இடம் நெய்தல்
கடல்கரையில் தான் இருக்கிறாளாய்-பரப்புடைத்தான கடல் கரை சோலை எல்லாம் எந்நாளும் உன் ஆதீனம்
ஆனைக் கன்று போல் இருக்கும் மீன்களை நீ மேல் விழுந்து புஜிக்கும் படி சேகரித்து தருவேன்
பொன்னுலகு ஆளீரோ போலே உபய விபூதியும் அளித்தாலும் தகுமே
ஆச்சார்யனுக்கு உகப்பான பொருளை தானே கிஞ்சித் கரிக்க வேணும்
தந்தால் இங்கே வந்து இனிதிருந்து உன் பெடையும் நீயும் இருநிலத்தில் இனிது இன்பம் எய்தலாம்
நான் இருந்த இடத்தே வந்து புஜிக்க வேணும்
ஏகாங்கியாய் இல்லாமல் அபிமத விஷயத்தோடு வர வேணும்
நான் தனியாய் இருக்கும் வருத்தம் தீர உன்னை யாகிலும் கூடி இருக்கும் இருப்பில் காண வேணும்
இங்கனே
நானும் வாழ்ந்து
நீயும் இனிது வாழ்ந்து
நோக்க வேணும் -என்கிறாள் ஆயிற்று-

—————————————————————————-

28-தென்னிலங்கை அரண் சிதறி –

வைகல் பூம் கழிவாய் -என்னும் திருப்பதிகத்தில் தூது விட்டு முகம் காட்டாமையால்
பிரணய ரோஷம் தலை எடுத்து ஊடல் செய்தால் போலே
இதில் பரகால நாயகியும் ஊடுகின்றாள்
ஆற்றாமை கனத்து
தூது விட்டு
சுப நிமித்தங்கள் தோன்ற
கடுக வந்து நிற்கப் போகிறான்
முகம் காட்டாது -அவன் கண் வட்டத்திலே முடிந்து பிழைப்பது நன்று என்று நிச்சயித்து
முடிவுக்கு பூர்வாங்கமாக தெளிந்து
உள்ளே உருகி நைந்து இருந்தாலும் மேலுக்கு தெளிவு பெற்றால் போலே இருக்க
தோழியானவள் -மலையோடு பொருத மல்லர் உண்டோ
நல்ல வென் தோழி நாகணை மிசை நம்பரர் செல்வர் பெரியர் சிறு மானிடர் நாம் செய்வது என்
பிரணயிகள் இடம் செய்யத் தாக்கத்தை பிரபுக்கள் இடம் செய்யவோ என்று சொல்ல
அவன் உடைய பிரபுத்வம் படப் போகிற பாட்டை பார்க்கப் போகிறாய் என்ன
தோழி யானவள்
அவனுடைய ஆஸ்ரித பஷபாதம் அறியாயோ
பிராட்டிக்காக இலங்கை அழித்து
இந்த்ரனுக்காக உலகு அளந்து
பாண்டவர்களுக்காக பலவும் செய்து -சொல்ல
எல்லாம் வஞ்சக செயல் அத்தனை காண்
நான் முடியாமல் இருக்க மாட்டேன் -என்று தன் உறுதியை வெளியிடுகிறாள்
புலவி எய்தி -அவரை பிரிந்த வருத்தம் எல்லாம் அவர் எதிரே பட்டு
என்னில் அங்கம் எல்லாம் வந்து இன்பம் எய்த -என்னுடைய எல்லா அவயவங்களும்
என்னிடத்தே வந்து சேர்ந்து ஆனந்தம் அடையும்படி
எப்பொழுதும் நான் நினைந்து உருகி இருப்பன் -எல்லா காலத்திலும் நான் அவரையே சிந்தித்து முடிந்து பிழைப்பேன் என்கிறாள்-

தென்னிலங்கை அரண் சிதறி அவுணன் மாளச் சென்று
ஒரு மத்த கஜம் -மேலே வரை உருவின் மத களிற்றை -என்பர்
வியாபாரமாக சில சேஷ்டிதங்கள் பேசுகிறாள்
தோழியின் வார்த்தையை அனுவதித்து
மத கஜம் கண்டவற்றை அழித்து போவது போலே
கர தூஷணாதிகள் முடித்து
வாலியை வதைத்து
கடல் கரையிலே சென்று கடலை அடைத்து
இலங்கையை அடை மதில் படுத்தி
பெருமாள் போன போக்கிலே இராவணன் முடிந்தான்
பிராட்டிக்காக செய்த செயல் என்று தோழி சொல்ல
ஆமாம் அவன் பரம பிரணயி தான்
அபலைகளாய் இருப்பாரை அகப்படுத்திக் கொள்வதற்காக
செய்த செயலாகையாலே இது பகட்டு காண் -என்று கழித்து பேசுகிறபடி-

உலகு மூன்றினையும் திரிந்து
மத கஜம் எதேஷ்டமாக திரியுமா போலே
எல்லார் தலைகளிலும் திருவடி இட்டு திரிந்த படி
அந்ய சேஷத்வத்தாலும்
ஸ்வா தந்த்ரய பிரதிபத்தியாலும்
விமுகராய் இருப்பவர்களின் தலைகளிலும் திருவடியை வைத்து உய்வு பெறுத்துமவர் காண் என்ன
ஆமாம் விமுகர் தலைகளில் வைப்பவர்
அடிச்சியோம் தலை மிசை நீ அணியாய் ஆழி அம் கண்ணா வுன் கோலப் பாதம் -என்று
பல் பன்னிரண்டும் காட்டி இரப்பார்க்கு முகம் கொடுக்கும் தயாளு அல்லர் காண் -என்று சொல்லிக் காட்டுகிறபடி-

ஒரு தேரால் மன்னிலங்கு பாரதத்தை மாள ஊர்ந்த
பந்தார் விரலாள் பாஞ்சாலி கூந்தல் முடிக்க பாரதத்துக்கு
கந்தார் களிற்றுக் கழல் மன்னர் கலங்க சங்கம் வாய் வைத்தான் –
த்ரௌபதி குழல் முடிக்க செய்து அருளிய வியாபாரம் என்று தோழி சொல்ல
நாட்டாரை பகட்டுக்கைக்காக செய்தான்
தம்மையே புகலாக நினைந்து இருப்பார் உடைய குழலை விரிப்பவர் அல்லர் காண்

இப்படிப் பட்ட
வரை வுருவின் மா களிற்றை
செருக்கி ஆனை போன்று இருக்குமவரை என்ன பாடு படுத்தப் போகிறேன் பார்
தோழி நீ விலக்காமல் மட்டும் இருந்தால் போதும்

என் தன் பொன்னிலங்கு முலைக் குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு
என்னிடம் பிரஹ்மாஸ்திரம் உண்டே
அந்த மத யானையை முலை யாகிற ஸ்தம்பத்துடன் சேர்த்துக் கொண்டு இறுக்கிக் கட்டி விடுவேன்
முகம் கொடுத்து பேச மாட்டேன்
என்னிடத்தில் முகம் பெறாமையால் ஓடிப் போக தேடுவன்

போகாமை முலைக் குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு
குற்றமற்ற முலை தன்னை குமரன் கோலப் பணைத் தோளோடு
அற்ற குற்றமவை தீர அணைய வமுக்கிக் கட்டீரே -என்கிறபடியே
அவனாலும் அவிழ்க்க ஒண்ணாத படி கட்டிப் போட்டு விடுவேன்

வல்லேனாய்
அவன் வந்து முகம் காட்டினால் நெஞ்சு மேல் விழாது இருக்க வேணும்
அவனை சரக்காக நினையாமல் துரும்பாக நினைத்து இருக்க வேணும்
நீ அவனுக்கு புருஷாகாரமாக நிற்காமல் இருக்க வேணும்
இவ்வளவும் பெற்றேனாகில் என் எண்ணம் ஈடேறும்

புலவி எய்தி
அவனைப் பிரிந்து பட்ட வருத்தம் எல்லாம் அவன் கண் முன்னே படக் கடவன்
அன்றிக்கே
அவனைப் பிரிந்து நாம் பட்டது எல்லாம் அவன் தானே என் முன்னே படும்படி பண்ணக் கடவேன்
இப்பொருளில் எய்தி என்றது எய்த என்றபடி -எச்சத் திரிபு-

என்னில் அங்கம் எல்லாம் வந்து இன்பம் எய்த
இப்போது சம்ஸ்லேஷிப்பதும்
பின்பு விஸ்லேஷிப்பதும்
மீண்டும் சம்ஸ்லேஷிப்பதும்
விஸ்லேஷிப்பதும்
மேன்மேலும் வருத்தங்களுக்கு இலக்காகாமல்
அவன் கண் வட்டத்திலேயே முடிந்து பிழைக்கக் கடவேன் -என்கை
கண் கை கால் முலை -சகல அவயவங்களும் முடியக் கடவன
பெரிய குடும்பு ஏழையாய் அனைவரும் ஆற்றில் விழுந்து முடிய நினைக்குமா போலே
அவன் வந்தவாறே இந்த எண்ணம் மாற்றி சம்ஸ்லேஷிக்க ஒருப்பட வேண்டா
இந்த முடிவில் உறுதியாக -எப்போதும் இதே துணிவு
நினைத்த மாத்ரத்திலே உருகிப் போவது என் பிரகிருதி காண்

ஆற்றாமையின் கனத்தை அறிவித்தவாறு
பெற்று அல்லது தரிக்க ஒண்ணாத படியான
முடிந்த அவா என்கிற பரம பக்தி முதிர்ந்தமை சொன்ன படி-

————————————————————————

29-அன்று ஆயர் குல மகளுக்கு அரையன் தன்னை –நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே

பிரணய ரோஷம் உடன் பேசினார் கீழ்
ஆகில் வந்தால் அன்றோ செய்யக் கடவது
வரக் காணாமையாலே கதறிக் கூப்பிடுகிறார்
விபவாதாரங்களையும் அர்ச்சாவதாரங்களையும் பேசிக் கதறுகிறார்
முனியே நான்முகனே -திருவாய் மொழி போலே யாயிற்று இப்பாசுரம்

அன்று ஆயர் குல மகளுக்கு அரையன் தன்னை –
நப்பின்னை பிராட்டிக்கு உதவினபடி
அரையன் -அரசன்
நப்பின்னை துயரம் தொலைத்த பிரபு

அலை கடல் கடைந்த அம்மான் தன்னை
கடலை கடைந்ததும் கடலில் அணை கட்டினதும் பிராட்டிக்காக
பிராட்டி பெற கடைந்து தனிமை தீர்க்க அணை கட்டி
மற்ற பலங்கள் ஆநு ஷங்கிகம்
விண்ணவர் அமுதுண்ண அமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமானே -என்றார் இவர் தாமே

குன்றாத வலி அரக்கர் -இத்யாதி
இராவணன் தொலையும்படி ஸ்ரீ சாரங்க வில்லாலே அம்புகளை தொடுத்து வெற்றி பெற்ற வீறுடைமை
குலம் களைந்து என்றது ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் இஷ்வாகு குலத்தில் புகுந்ததால்
கேசவன் தமர் கீழ் மேல் எமர் ஏழ் பிறப்பும் மா சதிரிது பெற்று நம்முடை வாழ்வு வாய்க்கின்றவா -என்கிறபடியே
அனுகூலர் ஆனால் சம்பந்தி சம்பந்திகளும் உஜ்ஜீவிக்குமா போலே
பிரதி கூல சம்பந்தத்தால் ராஷச குலம் அடங்கலும் பாழ்பட்டன
சுக்ரீவன் சம்பந்தத்தால் வானர ஜாதி அடங்கலும் வாழ்ச்சி பெற்றன

குன்று எடுத்த தோளினானை
ஆயருக்கு நேர்ந்த ஆபத்தை போக்கினது பெருமையோ
எனது ஆபத்தை போக்க வேண்டாவோ

விரி திரை நீர் விண்ணகரம் மருவி நாளும் நின்றானை -தண் குடந்தை கிடந்த மாலை –
பிற் பட்டார்களுக்கும் அனுக்ரஹிக்கைக்காக அன்றோ
திரு விண்ணகரில் நித்ய வாசம் பண்ணுகிறது
திரு விண்ணகரிலே நின்றான்
திருக் குடந்தையிலே கிடந்தான்
நின்றால் புறப்படுவான் என்று நினைக்க தோன்றும்
கிடந்தால் -சம்சாரம் கிழங்கு எடுத்தால் அல்லது போகோம்-என்று கிடக்கிற கிடையாகுமே

மாலை –
மாலாய் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை
தானும் வ்யாஹமோசாலியாய்
அடியார்களையும் வ்யாஹமோசாலியாய்-ஆக்குமவன்

நெடியாய் –
இப்படிப் பட்டவன் எனக்கு எட்டாமல் இருக்கிறானே என்று காட்டுகிறாள்

அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே –
அவனுடைய மேன்மைக்கு எல்லை இல்லை போலே
என்னுடைய தாழ்வுக்கு எல்லை இல்லை
திறந்த வாசல் எல்லாம் நுழைந்து திரியும் ஜந்து போலே மிகவும் தண்ணியன்
இப்படிப் பட்ட நான் அந்த நெடியானை நினைந்திட்டேனே
அம்மான் ஆழிப்பிரான் அவன் எவ்விடத்தான் யான் யார்
எம்மா பாவியர்க்கும் விதி வாய்க்கின்றது வாய்க்கும் கண்டீர்
என்றால் போலே முகவும் நீசனான அடியேனுக்கும்
விதி வசத்தாலே நேர்ந்த இக் கல்வி
நித்தியமாய் செல்ல வேணும் என்று நினைந்திட்டேன் -என்றவாறு –

————————————————————

30-மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா –தொல்லைப் பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே –

நிகமத்தில் –
இப்பிரபந்தம் கற்பார்க்கு பலன் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார்
பன்னிய நூல் தமிழ் மாலை வல்லார் தொல்லைப் பழ வினையை முதலரிய வல்லார் தாமே -என்று
பயன் உரைக்கும் முகத்தால்
அப்படிப் பெற்ற பேற்றை தாம் பெற்று மகிழ்ந்தமை தொனிக்கப் பட்டதாகும்

மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா
அடி நாயேன் நினைந்திட்டேன் -என்ற
இவருடைய ஆர்த்த நாதத்தைக் கேட்டு
இவருடைய தாபம் எல்லாம் நீங்கும் படியாக
குளிர நோக்கிக் கொண்டு
காள மேக நிபாஸ்யமான வடிவோடு
வந்து முகம் காட்டின படியை சொல்கிறது
விண்ணவர் தம் பெருமானே அருளாய் என்று
கீழ்ச் சொன்ன மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ண
வடிவை ஓவாத ஊணாக உண்டு கழிக்கப் பெற்ற
அயர்வறும் அமரர்களுக்கு அதிபதியே
கடலிலே வர்ஷிப்பது போலேயும்
மீனுக்கு தண்ணீர் வார்ப்பது போலேயும்
அவர்களுக்கு உன்னைக் கொடுப்பது ஓர் ஏற்றமோ

அருளாய் –
அவர்கள் உன்னை நித்ய அனுபவம் பண்ணுமா போலே
நானும் உன்னை நித்ய அனுபவம் பண்ணும் படி
கிருபை பண்ண வேணும்

என்று மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன் மான வேல் பரகாலன்
கலியன் சொன்ன பன்னிய நூல் தமிழ் மாலை
மங்கை நாட்டுக்கு அரசராய்
வேல் பிடித்து பகை வெல்லும் தொழிலிலே ஊன்றிக் கிடந்தவர்
அரசமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசை அல்லால் அரசாக எண்ணேன் மற்று அரசு தானே -என்றால் போன்ற
அத்யாவசாயத்தின் கனத்தாலே இங்கனே பேசிற்றார் ஆயிற்று –
எம்பெருமானும் அவன் அடியார்களும் உகந்து முடி மேல் கொள்ளும் பிரபந்தம் ஆகையால் மாலை -எனப்பட்டது –
ஆக
இப்படிப் பட்ட திவ்ய பிரபந்தத்தை ஓத வல்லவர்கள்
அநாதியான சம்சாரத்தை அடி அறுத்து
நித்ய கைங்கர்யம் பெற்று
வாழப் பெறுவார் என்று
பயன் உரைத்து தலைக் கட்டுகிறார்-

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-21-25- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 30, 2014

21-மை வண்ண நறுங்குஞ்சி –

இது முதல் தலை மகள் பாசுரமாக செல்லுகிறது –
மத் சித்தா மத் கத பிராணா போதயந்த பரஸ்பரம் கதயந்தச் ச மாம் நித்யம் துஷ்யந்தி ச ரமந்திச-கீதை -10-9-
முதல் பத்து -மத் சித்தா -ஞானத்துக்கு எம்பெருமானை இலக்காக்கி
வியாச பரசராதி மக ருஷிகளின் ரீதியிலே பேசுவது
நடுவில் பத்து -மத் கத பிராணா -தம்மூச்சு அடங்கி வேற்று வாயாலே பேசினது ஆகையாலே
இந்த பத்து -போதயந்த பரஸ்பரம் -தோழி மார்களுக்கு அறிவித்தும் அவர்கள் வார்த்தைகளை கேட்டும்
தரித்து பேசும் பதிகம்

அதர்சனே தர்சன மாத்ர காமா
த்ருஷ்ட்வா பரிஷ்வங்க ரசைகலோலா
ஆலிங்கதாயாம் புநராய தாஷ்யாம் ஆசசாதே விக்ரஹ யோரபேதம் -ஸூ பாஷித ஸ்லோஹம்
கண்ணால் காணாத அளவில் -ஒரு தடவை காணப் பெற்றால் அமையும் என்பார்கள்
அப்படிக் காணப் பெற்றால் அணைத்துக் கொள்ள ஆசைப் படுவார்கள்
அணைத்துக் கொள்ளப் பெற்றதும் இரு உடல் ஒன்றாக கூடாதோ என்று காமுறுவர்

எங்குற்றாய் எம்பெருமான் உன்னை நாடி ஏழையேன் இங்கனமே யுழி தருகேனே -ஆசை கிளர்ந்து -முதல் பத்து

முற்றாரா வன முலையாள் பாவை மாயன் மொய் யகலத்துள் இருப்பாள் அஃதும் கண்டு அற்றாள்-என்று
பிராட்டி போலே தானும் அணைய ஆசைப்பட்டமை -இரண்டாம் பத்து

கள்ளூறும் பைந்துழாய் மாலையானை கனவிடத்தில் யான் காண்பன்
கண்ட போது புள்ளூரும் கள்வா நீ போகேல் என்பன் – என்றும்
என் தன் பொன்னிலங்கு முலைக்குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு போகாமை வல்லேனாய்
புலவி எய்தி என்னில் அங்கம் எல்லாம் வந்து இன்பம் எய்த
எப்பொழுதும் நினைந்து உருகி இருப்பன் நானே -மூன்றாம் பத்து

தலைவி பூ கொய்ய புறப்பட்டதை கேள்விப் பட்டு
வேட்டையாடும் வ்யாஜத்திலே அவனே
எடுத்துக் கட்டின குழல் கற்றையும்
பிடரியிலே தழைந்து அலைகிற மயிரும்
இருக்கின சாணமும்
கட்டின கச்சும்
வலத் தோளில் இட்ட மெத்தையும்
பெரு விரலிலே பூட்டின சரடும்
இடக்கையிலே நடுக்கோத்து பிடித்த வில்லும்
வலக்கையிலே இறுக்கின அம்பும்
முதுகிலே கட்டின அம்புறா துணியுமாய்
கொண்டு அந்த பூம் தோப்பிலே தானே சேர
தோழியும் ஒரு வ்யாஜத்தாலே பேர நிற்க
தெய்வ யோகத்தாலே கலவி கூடிற்றாய்
நாயகனும்
புனல் அரங்கம் என்று போயினாரே -என்கிற படி வெளிப்பட்டு செல்ல
அவ்வளவில் தோழி தலைவன் வந்த படி என்
செய்தபடி என்-என்று கேட்க
தலைவி தோழிக்கு வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணுகிற பாசுரமாய் செல்லுகிறது இப்பாசுரம்

அவனுடைய அழகையும் சீலத்தையும் கண்டு வைத்து
கைப்பட்ட பொருளை கடலிலே வீசி எறிந்தால் போலே
வேறாக நினைந்து அஞ்சி இழந்தோமே
இப்பாட்டு சக்கரவர்த்தி திருமகன் தலைமகனாய்
ஸ்ரீ ஜனகராஜன் திரு மகள் தலை மகளாய் பிரவ்ருத்தம் ஆகிறது

மைவண்ண நறும் குஞ்சி சுழல் பின் தாள
கொள்கின்ற கோளிருளை சுகிர்ந்திட்ட கொழும் சுருளின் உட்கொண்ட நீல நன்னூல் தழை கொள் -என்று சங்கித்து
அன்று மாயன் குழல் -என்ன வேண்டும்படி விலஷணமான
கரு நிறம் கொண்ட குழல்
பரிமளமும் விலஷணம்
கண்டவர் தாப த்ரயங்கள் ஆறும் படி
நிறமும் மணமுமேயோ
திரள் திரளாக குழன்று இருக்கை அன்றிக்கே அலகு அலகாக பிரிந்து சுருண்டு இருக்கும் பரிசு சொல்லத் தரமோ
பின் புடரியிலே அசைந்து அசைந்து அலைய கண்டாள்
இவளுடைய சௌந்தர்ய சாகர தரங்களை நேர்ந்கொண்டு நேர் பார்க்க மாட்டாமல் திரு முகத்தை திருப்ப
அப்பொழுது கண்டாள்

மகரம் சேர் குழை இருபாடு இலங்கி ஆட
சந்த்ரர்கள் உதித்தால் போலே
திருக் குழல் திரு மகர குழைகள் ஆபரணமா
அன்றி
திரு மகர குழைகள் திருக் குழலுக்கு ஆபரணமா -என்பதால் இலங்கி –
ஆட
மூன்றுவகை
ஆட இருவராய் வந்தார் -கடல் அசைந்து வந்தால் போல் இரண்டு அருகும் மகர குழைகள் அசைந்து
ஆட என் முன்னே வந்தார் -அபிமத விஷயம் கண்டால் முகத்திலே அசைவுகள் உண்டாகுமே -அதைச் சொன்னபடி
நஞ்சீயர் நிர்வாஹம் -முன்பைக் காட்டுவது பின்பை காட்டுவது-எத்தனை ஆடல்கள் செய்தான் இவளுடைய பெண்மையை அழிக்கைக்காக

எய் வண்ண வெஞ்சிலையே துணையா வந்தார்
வில்லிறுத்து மெல்லியல் தோள் தோய்ந்ததால் –
நம்மை முன்பு சேர விட்டது வில்லே அன்றோ -நன்றி பாராட்டி -கொண்டு வந்தார்
வெஞ்சிலையே துணையா -சம்ச்லேஷிக்கைக்கு ஏகாந்தமாக வந்தார்
வேட்டை யாட வந்தோம் என்று கண்டார் வினவ மறுமொழி சொல்ல பாங்காக வந்தார்

இங்கே வந்தார்
திரு மணம் கொல்லையை காட்டுகிறாள்
நான் நிதி கண்டு எடுத்த இடம் இது காண்
கலந்து பிரிந்த பின்பும் மண்ணை மோந்து கொண்டு கிடக்கலாம் படி காண் இலச்சினை பட நடந்த அடிச் சுவடு

இருவராய் வந்தார்
இளைய பெருமாளும் வில் போலவே விசேஷண பூதர்
இது ஒரு விசிஷ்டாத்வைதம்
ராமஸ்ய தஷிணோ பாஹூ
வேற்றுமை தோன்ற சொல்லுவான் என்னில் அணைக்கும் தோள் உடன் வந்தார்
சம்ச்லேஷம் பண்ண படுக்கை உடன் வந்தார்

இருவராய் வந்தார்
தெய்வத் தன்மையும் மானிடத் தன்மையும் கலசி வந்தார்

சேஷத்வமும் சேஷித்வமும்-இரண்டு படியும் கலசி வந்தார்
தம்முடைய காலை என் தலையிலே வைக்கக் கடவதாக வந்து என் காலை தம் தலையிலே வைத்து கொண்டார்
பாணி க்ரஹணம் பண்ணும் போது சேஷியாய் இருக்கையும்
படுக்கையிலே முறைகெட பரிமாறுகையும்
வகுத்த ஸ்வாமியாகவும் வேணும் -ந சாஸ்திரம் நைவ ச க்ரம

இருவராம் படியாக வந்தார்
தாமும் நாமுமே யாம்படி வந்தார் -ஆய் -ஆம்படி –

வந்தார்
நாம் மடல் எடுத்து சென்று கிட்ட வேண்டி இருக்க நாம் இருந்த இடத்தே அவர் வந்தார் காண்
வரும் போது நடை அழகை நீ காணப் பெற்றிலை காண்-

வந்தார் என் முன்னே நின்றார்
பர பரப்புடன் வந்தவர் கடல் கண்டு தயங்கினால் போலே என்னைக் கண்டு மேல் அடி இட மாட்டாதே தயங்கி முன்னே நின்றார்
வேறு போக்கிடம் இன்றி நின்றார் -வந்தார் முற்று எச்சம்

கை வண்ணம் தாமரை
அனுபவித்த அடைவிலே சொல்லுகிறாள்
முதலிலே தன்னை மேல் விழுந்து பாணிக் க்ரஹணம் பண்ணின கையைச் சொல்லுகிறாள்

இது ஒரு அழகு இருந்தபடி என் –முலை அழகு இருந்த படி என் –வாய் அழகு இருந்தபடி என்
இன் சொல்லு சொன்ன திரு வாயைச் சொல்லுகிறாள்

முற்ற முடிய சொல்லித் தலைக் கட்ட முடியாமல் உள் எலாம் உருகி -வக்தவ்ய சேஷத்தை –
கண்ணாலே தலைக் கட்டுவதால் கண்ணை சொல்கிறாள்

கண் அழகுக்கு தோற்று திருவடியில் விழுந்தமை தோற்ற அடியை சொல்லுகிறாள்

கீழ் 18 பாட்டில் கண்ணும் வாயும் கைத்தலமும் அடி இணையும் அம் கமல வண்ணம் போல்
உபமேய அவயவங்களை ஒரு சேரச் சொல்லி உபமான வஸ்துவை ஒரு தடவை சொல்வது போல் அன்றி
உபமான வஸ்துவை பல காலும் சொல்லுவது
விலஷணமான போக்யதை உண்டு என்று காட்ட
கூரத் ஆழ்வான்-ஸ்ரீ வரதராஜ ஸ்தவம் அப்ஜ பாணி பதம் அம்புஜ நேத்ரம்

அடியும் அக்தே-திவ்ய அவயவங்களுக்கு தாமரை ஏற்ற உவமை அன்று -உபேஷை தோற்ற அருளுகிறாள்-

அவ் வண்ணத்தவர்
வரவின் வீறுபாட்டையும் அவயவங்களின் பொலிவையும் அப்படிப் பட்ட என்று இரண்டு கையையும் தூக்கி
உனக்காக ஒரு திருஷ்டாந்தம் இட்டு சொன்னேன் -என்று சொல்ல

நிலைமை கண்டும் தோழி அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோமே
அழகையும் சீலத்தையும் கண்டு வைத்தும்
அம்மான் ஆழிப் பிரான் அவன் எவ்விடத்தான் யான் யார்
சௌலப்யம் சௌசீல்யம் கண்டு அஞ்சாதே கூசாதே பரிமாறலாய் இருக்க அந்தோ
ஒன்றும் தேவும் உலகும் உயிரும் மற்றும் யாதும் இல்லா அன்று
நான்முகன் தன்னோடு தேவர் உலகோடு உயிர் படைத்த பெருமான் அன்றோ -என்றும்
நர நாரணனாய் உலகத்து அற நூல் சிங்காமை விரித்த பெருமான் அன்றோ
இறாய்த்து இழந்து ஒழிந்தேன்
சம்ச்லேஷம் பிரவ்ருத்தமாகி பின்பு விச்லேஷம் நிகழ்ந்த படி

ஆத்மானம் மானுஷம் மன்யே -என்னும் அவர் நினைவை விட்டு
பவான் நாராயணா தேவதா -என்ற வழிப் போக்கர் வார்த்தையை பற்றிக் கேட்டோமே

நாம் -தோழியையும் சேர்த்து -தன்னோடு சுக துக்கங்களில் ஒத்தவர் –

——————————————————————

22-நை வளம் ஓன்று ஆராயா –

அவர் தன்னை வசப்படுத்திய படியையும் கலந்த படியையும் தோழிக்கு சொல்கிறாள்
தேவர் என்று அஞ்சியதும் பின் போக நினைத்தார்
கால் பெயர மாட்டிற்று இல்லை
சேஷ வஸ்து பெறுவது சேஷிக்கு பரம லாபம் அன்றோ
அழகையும் சீலத்தையும் காட்டி அருளி வீணாக போகவா
முன்பு ஆய்ப்பாடி பெண்கள் திருக் குழல் ஓசை ஈடு பட்டது போலே
மிடற்று ஓசையால் வசீகரிப்போம் என்று பண்ணை நுணுங்கத் தொடங்கினார்
அதிலே ஈடுபட்டு மேல் விழுந்து கலந்தேன் என்கிறாள்

நை வளம் ஓன்று ஆராயா
பாடுவாரையும் கேட்பாரையும் நைவிக்கும் பண் நைவளம்
ஆராய்தல் நுணுங்குதல்

நோக்கா
நாமே உருக இவளும் உருகுவாள் என்று நோக்கினான்
விகாரம் இல்லாதது போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டேன்

நம்முடைய சரம உபாயமும் நிஷ் பலமா என்று வெட்கினார்
கம்பீரத்தால் லஜ்ஜித்தது தோற்றாமல் இருக்க பார்த்தார்
நேர் முகம் பார்க்காமல் சோலை பக்கம் பார்ப்பதாக ஆனார்

பின்னும் நயங்கள் செய் வளவில்
-பின்னும் -நை வளம் பண்ணை பாடினதொடு நில்லாமல்
அடியேன் குடியேன் போன்ற நைச்ய பாஷாணங்கள்
பண்ணிலே ஏறிட்டு பாடத் தொடங்கினார்

என் மனமும் கண்ணும் ஓடி எம்பெருமான் திருவடிக் கீழ் அணைய
விகாரம் காட்டக் கூடாது என்று நான் இருந்தாலும்
கடல் உடைந்தால் போல்
நெஞ்சும் கண்ணும் ஆஸ்ரயத்தை விட்டு ஓடின
அவர் நினைத்த அளவன்று காண் நான் அழிந்த படி -என்கிறாள்
என் முலையை தம் மார்பிலே நெருக்கித் தழுவிக் கொள்ள வாயிற்று அவர் நினைத்து இருந்தது
நான் அவர் காலை தலையிலே வைத்துக் கொண்டேன் -என்கிறாள் –

இப்பால் கை வளையும் மேகலையும் காணேன்
விரஹ விருத்தாந்தம் சொல்ல வில்லை
உன்மத்தமான சம்ச்லேஷ ரசம்
தேக பூரிப்பினால் வளைகள் வெடித்து ஒழிந்தன
மே -அரையிலே மேவுகின்ற
கலை -வஸ்த்ரம்
பரியட்ட மாறாட்டத்தாலே என் பரியட்டப் பட்டும் கண்டிலேன் என்கை
அவன் பரியட்டம் தன் அரையிலே இருக்கக் கண்டாள் இத்தனை இறே

அஹங்காரம் மமகாரம் ஒழிந்தன -ஸ்வாபதேசம்

உபாய விரோதி பிராப்ய விரோதி புருஷார்த்த விரோதி இடையூறுகளும் தொலைந்து
உன் தன்னோடு உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம் மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று –
என்கிற பிரார்த்தனை பலித்தமை சொல்லிற்று
நான் போக்தா அன்று
எனக்கு போகம் அன்று
போக்தாவும் அவனே
போகமும் அவனுடையதே
ஸ்வரூப தத்தவத்தின் முற்றின அனுசந்தானம் சொல்லிற்று-

கண்டேன் கன மகரக் குழை இரண்டும் நான்கு தோளும்
அணைத்த போது உறுத்தின திரு மகரக் குழைகளையும்
அணைத்த திருக் கைகளையும் கண்டேன்
தன்னை அணைத்த படியால் தோள்கள் பணைத்த படி -நான்கு தோள்
சதுர புஜ ஸ்வரூபத்தை வெளியிட்டதாகவுமாம்

எவ்வளவுண்டு எம்பெருமான் கோயில் என்றேற்கு
அவன் இருப்பிடம் சென்று நித்ய சம்ச்லேஷம் பெறவும்
கூடவே தோள் மேல் தோள் போட்டு போக விரும்பியும்
பரிஜனங்கள் உடன் சேர்ந்து அனுபவிக்கவும்
தேவரீர் வாழ்விடம் இங்குத்தைக்கு எத்தனை தூரம் என்றேன்

இதோ காண்கிற திருவாலி திரு நகரி காண் என்று சொல்லி அந்தர்தானமாய் விட்டார்
பாவியேன் நான் அன்றோ பிரிவை பிரஸ்தாவித்தேன்
நானே கெடுத்துக் கொண்டேன் –

——————————————————————-

23-உள்ளூரும் சிந்தை நோய் –

நிலமல்லா நிலத்திலே இப்படி நெடும் போது நிற்கலாமா என்று பெரிய திருவடி தூக்கிக் கொண்டு போக போயினான்
உபயவிபூதி நாதன் போகும் பொழுது எனக்கு தந்து போன செல்வம் என்ன -என்ன
உள்ளூரும் சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து
தக்கார் பல தேவிமார் சால உடையவர் என் ஒருத்திக்குமே என்று இத்தை கொடுத்து போந்தான் -சர்வ ஸ்வதானமாக —

நீ ஏதேனும் பிரதி சம்பாவனை செய்தது உண்டோ -என்ன
என் ஒளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார் இங்கே
நான் கொடுக்க வேண்டாம்
அவனே கொள்ளை குறும்பன் அன்றோ
தாமே கொள்ளை கொண்டு போனார்
இங்கு விஸ்லேஷத்தால் உண்டான இளைப்பு
முன்பு சம்ஸ்லேஷத்தால் உண்டான பூரிப்பு

அஹங்காரம் மமகாரங்கள் ஒழிந்தவர்
என் ஒளி வளை-என்னலாமோ என்னில்
சம்ஸ்லேஷ தசையில் அவனுக்கு ஆதரணீயம் என்னுமத்தால் உத்தேச்யம்
இது ஒரு வளை இருக்கும் அழகு என்ன
இது ஒரு சேர்த்தி அழகு என்ன
இப்படி அவன் வாய் வெருவினதை அனுவாதம் செய்கிறாள்

இங்கே
வழி பரியுண்ட இடத்தை காட்டுகிறாள்
மை வண்ண நறும் குஞ்சி பாசுரத்தில்
இங்கே
நிதி எடுத்த இடத்தை காட்டினாள்
இதில் நிதி இழந்த இடத்தை காட்டுகிறாள்-

போகும் பொழுது அவரே-தெள்ளூரும் -இத்யாதி — நம்மூர்
என்னூர் என்றால் ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம் குலையும்
உன்னூர் என்றால் இவளுக்கு ஸ்வரூப ஹானியாகும்
திரு மந்த்ரம் போலே இருவருக்கும் பொதுவான ஊர்

பிரிந்து போகும் பொழுதும் வடிவு அழகின் போக்யதை கனக்க ஈடுபடுத்தியது
கள்ளூறும் பைந்துழாய் மாலையானை
தோளில் இட்ட தனி மாலையும் தாமுமாய் இருந்த சேர்த்தி அழகை நீ காணப் பெறவில்லையே
தெள்ளூரும் இளம் தெங்கின் தேறல் அவ்வூர்த் திரு வீதிகளிலே வெள்ளம் இடுமா போலே
அவர் உடம்பும் பைந்துழாய் மாலையின் மது வெள்ளம் ஒழுகப் பெற்று இருந்தது

கன விடத்தில் யான் காண்பன்
ஸ்வப்னம்
இந்த விபூதியை சொல்லிற்று ஆகவுமாம்

மறைந்து இருந்த பெரிய திருவடி வந்து
வந்த கார்யம் தலைக் கட்டிற்றே-இனி எழுந்து அருளலாகாதோ
போகப் புறப்பட்டார்

நம் கைச் சரக்கு-என்று நினைத்து
புள்ளூறும் கள்வா நீ போகேல்
சம்ஸ்லேஷம் விஸ்லேஷத்துடன் தலைக் கட்டும்
அதனை நினைத்து ஆறி இருக்கப் போமோ
துடிப்பதே தொழில் ஆயிற்று-

———————————————————————————

24-இரு கையில் சங்கு இவை நில்லா –

அந்த பெரிய திருவடி உனக்கு அடங்கினவன் அல்லனோ
ஒருவன் அடிமை கொள்ளும் போது க்ருஹிணிக்கு என்று அன்றே ஆவணை ஓலை எழுவது
ஆகிலும் பணி செய்வது க்ருஹிணிக்கு இறே
அவன் ஒருவன் மட்டும் இல்லையே நியமிக்க
நித்ய ஸூரிகள் அனைவரும் வந்து சூழ்ந்து கொண்டார்களே
விலஷணமான மேன்மையினாலே எதிர்த்து பேச ஒண்ணாத படி இருந்தாரே

இரு கையில் சங்கு இவை இல்லா –
அவர் போனாலும் அவர் உகந்த வளையல்கள் இருந்தால் போதைப் பாக்கலாமே
ஒரு கை மட்டும் இல்லை
இரு கைகளிலும் இல்லை
இவர் இல்லாது ஒழிந்தாலும் இவையும் நில்லாமல் போகவோ சங்கு -இவை நில்லா
சேஷியான அவர் போகலாம்
சேஷமான இவையும் போகலாமோ
சேதனர் -குறை கண்டு போகலாம்
அசேதனங்கள் இவை போகலாமோ
வந்து கலந்தவர் போகலாம்
சகஜமான இவையும் போகலாமோ
கைக்கு அடங்காதவர் போகலாம்
கைக்கு அடங்கின இவையும் போகலாமோ
அவன் நிற்கிலும் இவை நிற்காமல் போக வேண்டுமோ
போகேல் என்ன அவர் போனது போல இவையும் பல கால் எடுத்து எடுத்து பூண்டாலும் கழன்று போகின்றனவே-

எல்லே பாவமே

இலங்கு ஒளி நீர்ப் பெரும் பௌவம் மண்டியுண்ட பெரு வயிற்ற
கரு முகிலே யொப்பர் வண்ணம்
பிரிந்து போகும் பொழுது வடிவில் பிறந்த புதுக் கணிப்பை திருஷ்டாந்தம் இட்டு சொல்கிறார்
ஒளி வளையும் மா நிறமும் கொண்டார் என்றாள் கீழ்
இங்கு நின்றும் கொண்டது எல்லாம் அங்கு குடி இருக்க வேணுமே
தன்னை பெரும்கடல் -அவர் காளமேகம் -மேகம் அபி நிவேசதுடன் கடல் சாரம் கவர்ந்து
போவது போலே இவள் உடைய -சௌந்தர்ய சாகரம் கொள்ளை கொண்டு
பெரு வயிற்ற கரு முகிலே ஒப்பர் -என்கிறாள்
ஐயோ மேகம் முகக்கும் இடமாகப் பெற்றேனே
மேகம் முகந்து பெய்யும் இடமாக பெற்றிலேனே
என்பதால் மண்டி யுண்ட என்கிறாள்
அன்றிக்கே
இவ் வளைவையும் கொள்ளை கொண்டும் வயிறு நிரம்ப வில்லையே -திருப்தி இல்லையே
பெரு வயிற்று-

அவர் பிரிந்து போகும் பொழுது வடிவில் பிறந்த புகர் வெள்ளம் இருந்த படியை நீ காணப் பெற வில்லையே
பெரும் தவத்தர் அரும் தவத்து முனிவர் சூழ ஒரு கையில் சங்கு ஒரு கை மற்று ஆழி ஏந்தி உலகுண்ட பெரு வாயர் போயினர்
ஓர் இருவராய் வந்து கிட்டினார்களோ
கடலில் அமுததுக்காக அன்று அமரர் சூழ்ந்தது போலே
வைகுண்ட து பரே லோகே ச்ரியா சார்த்தம் ஜகத்பதி
ஆஸ்தே விஷ்ணு ர சிந்த்யாத்மா பக்தைர் பாகவ தைஸ் சஹ
பக்தர்களும் பாகவதர்களும் சூழ
விலக்கி கிட்டே சென்று போகேல் சொல்ல முடியுமா

குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கை தொழச் சோதி வெள்ளத்தின் உள்ளே எழுவதோர் உரு -கண்ணால் முகக்கலாய் இருந்ததோ
கையும் திரு ஆழியுமாய் இருந்த மேன்மை கிட்டலாம் படி இருந்ததோ
என் கையைப் பிடித்த கையும் காலைப் பிடித்த கையும் சங்கு சக்கரம் ஏந்தி இருக்கின்றனவே
கலந்த போது நீர்மைக்கு எல்லை இல்லாதவோ பாதி
இப்பொழுது மேன்மைக்கு எல்லை இன்றி இருந்ததே
வடிவார் சோதி -சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு –அப்பாஞ்ச ஜன்யமும் பல்லாண்டு -என்று
மேன்மைக்கு மங்களா சாசனம் பண்ணுமது ஒழிய அணுகி வாய் திறக்கவோ

உலகுண்ட பெருவாயர் இங்கே வந்து
பிரளய காலத்தில் தன்னை அன்றி செல்லாத இருந்த உலகமோபாதி
என்னை ஒழிய செல்லாதவராய் இங்கே சம்ஸ்லேஷிக்க வந்தார்

பொரு கயல் கண் நீர் அரும்ப புலவி தந்து
கலவியின் பேறு இது தான்
கண்ணீர் பெருக இல்லை அரும்ப
விரஹ சோக அக்னியால் உள்ளுலர்ந்து கிடக்கின்றாள்

புலவி தந்து
தன்னை கிட்டினாரை-வீவில் இன்பம் மிக வெள்ளை நிகழ்நதனன் -என்கிறபடி
ஆனந்தத்தின் எல்லையில் நிறுத்த வல்லவாரன அவர்
என்னை துயரத்தின் எல்லையில் நிறுத்தி

தந்து
உபய விபூதி நாதர் தனது பணப்பையில் நின்று அவிழ்த்து எனக்கு செல்வம் கொடுத்து அருளினார் இந்த செல்வம் பாராய்

பிரியில் தான் தரித்து இருக்க கருணை உடன்
நம்மூர் திருவரங்கம் பெரிய கோயில் -என்கிற
தர்ம வார்த்தை சொல்லிப் போந்தார்
சொல்லும் போது திரு அதர அழகையும்
போன போதை அழைகையும் தோழி நீ காணப் பெறவில்லையே-

————————————————————————–

25-மின்னிலங்கு

தன் பக்கல் உள்ள அனைத்தையும் காட்டி
என் பக்கல் உள்ளவற்றையும் கொள்ளை கொண்டான்

மின்னிலங்கு திருவுருவம்
கீழே கார் வண்ணன் -கரு முகில் வண்ணம் -என்றவர் மின்னிலங்கு திருவுரு
எதிர் விழி விழிக்க ஒண்ணாத படியான தசை
வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு -புகர் திரு மேனி எங்கும் பரவி
பெரிய மேன்மையை சொல்லிற்று ஆயிற்று

பெரிய தோளும்
கால தத்வம் உள்ளதனைத்தும் அனுபவித்தாலும் முடிக்க ஒண்ணாத அளவிறந்த போக்யதை
தோள் கண்டார் தோளே கண்டார்
பாஹூ ச்சாயா மவஷ்டப்தோ யஸ்ய லோகோ மகாத்மனா
ஒதுங்கினவர்கள் சுருங்கி நிழலே மிக்கு
பெருமையை சொல்லிற்று ஆகவுமாம்

கரி முனிந்த கைத்தலமும்
விசேஷணம் இடாத -இயற்கையாகவே பரம போக்யமாய் உள்ள திருக் கண்ணும் திரு வாயும்

தன்னலர்ந்த திருத் துழாய் இத்யாதி
தன்னிலத்தில் காட்டிலும் செவ்வி பெற்ற திருத் துழாய் வளையத்தின் அருளே
திருத் தோள்கள் அளவும் தாழ்ந்து விளங்குகின்ற திரு மகரக் குண்டலங்களும்

ஆகைய இவற்றை எல்லாம் சேவை சாதிப்பித்து

என்னலனும் -நலன் குணம் -நாணம் அச்சம் மடம் பயிர்ப்பு ஆத்ம குணங்களையும்
அழகு மென்மை தேக குணங்களையும் கொண்டான்
என் நிறைவும்
வைவர்ணியப் படுத்தி வாய் பிதற்ற செய்தான்
என் சிந்தனையும்
என் வளையும் கொண்டு
என்னை ஆளும் கொண்டு
சர்வ ஸ்வதானம் பண்ணுவாரைப் போலே வந்து
சர்வ ஸ்வத்தையும் கொள்ளை கொண்டான்
என் -ஒவ் ஒன்றிலும் சேர்த்து
அவருடைய
குணங்களையும்
பும்ஸ்வத்தையும்
நெஞ்சையும்
ஆபரணங்களையும்
கொள்ளை கொள்ள பிறந்தது இருக்க
என்னுடையவற்றை கொள்ளை கொண்ட அற்புதம் காணீர் இது இது என்று எடுத்து காட்டுகிறாள்

என்னை ஆளும் கொண்டு
கொள்ளை கொண்ட சர்வ ஸ்வத்தையும் சுமந்து போக ஆளாகவும் என்னை நியமித்து
கொம்மை முலைகள் இடர் தீரக் கோவிந்தற்கோர் குற்றேவல் -என்கிறபடியே
அவரோடு கலந்த பரிமாற்றமே அடிமை யாக நினைத்து சொல்கிறாள் என்னவுமாம்

மீண்டும் கொள்ளை கொள்ள ஆஸ்ரயம் வேணுமே
உள்ளம் புகுந்து என்னை நைவித்து நாளும் உயிர் பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும்
நான் சத்தை பெற்று இருப்பதற்காக ஊர் பேரைச் சொல்லி போந்தான்
திரு நகரியில் நின்றும் கோயில் அளவும் செல்ல பொழிலாய் கிடந்ததோ என்னில்
ஒரு காள மேகம் வர்ஷித்துக் கொண்டு போகா நின்றால்
கண்டவிடம் எங்கும் தளிரும் முறியும் ஆகாதோ -பட்டர்

விக்கிரம சோழன் சபையில் தலைமகள் இன்னாப்புடன் சொல்லும் பாசுரம் -தலை மகன் பிரியும் பொழுது
சொல்லுங்கோள் கேட்போம் என்று ஸ்ரீ வைஷ்ணவ வித்வான்களையும் சைவ வித்வான்களையும் கேட்க
மின்னிலங்கு திரு வுருவும் பெரிய தோளும் -இப்பாசுரத்தை இவர்கள் சொல்ல
சைவ வித்வான் எலும்பும் சாம்பலும் உடையவன் என்று தொடக்கி ஒன்றை சொல்ல
இரண்டையும் கேட்ட அரசன்
நெஞ்சில் கிலாப்போடே சொல்லச் செய்தேயும் மின்னிலங்கு திரு வுருவம் என்று
நெஞ்சு பிணிப் புண்ணுமாறு சொன்னவளே உண்மையில் தலைமை உடையவள்
மற்றவள் பிணம் தின்னி -என்றானாம்-

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-16-20- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 30, 2014

16- –கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் –

நிலை குலைந்து கூப்பாடு போடத் தொடங்கினாள் –
அவனுடைய ரஷகத்வமும் சௌலப்ய சுசீல்யாதிகளும் பாவியேன் விஷயத்தில் பலிக்கப் பெற வில்லையே

கன்று மேய்த்து இந்து உகந்த காளாய்
சர்வ ரஷகன் -நிதர ஸூரிகள் ரஷிக்கும் அளவில் இருந்தால் ஆறி இருப்பேன்
ராம கிருஷ்ணாதி ரூபத்திலே வந்து இடக்கை வலக்கை அறியாத இடையர்களை ரஷிக்கும்
அளவோடு இருந்து இருந்தால் ஆறி இருப்பேன்
அறிவு கேட்டுக்கு மேல் எல்லையான கன்றுகளையும் உட்பட
நானும் கன்றாக பிறக்க பெற்றிலேனே
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி -கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த –

கடிபொழில் சூழ் கணபுரத்து என் கனியே என்னும்
கண்ணபிரான் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டு இருக்கும் போது
அவை கை தவறிப் போகையாலே
அவற்றை மடக்கி பிடிக்கப் போன இடத்தில் விடாய் தீர இருப்பதொரு சோலையைக் கண்டு
திரு வாய்ப்பாடியாக நினைந்து புகுந்தான்
அப் பொழில் மயல் மிகு பொழில் ஆகையாலே கால் வாங்க மாட்டிற்று இலன்
அது வாயிற்று திருக் கண்ணபுரம் -என்பார் பட்டர்

சர்வகந்த வஸ்துவையும் கால் தாழப் பண்ணும் பரிமளம் உள்ள பொழில்கள்
கணபுரத்து என் கனி–அந்த சோலை பழுத்த பழம்போலும் ஸ்ரீ சௌரி ராஜன்
உபாயாந்தர நிஷ்டருக்கு காயாகவும் -சாதனானுஷ்டானம் தலைக் கட்டின பின்பு தானே அனுபவம்
பிரபன்னருக்கு அத்யாவசியம் உண்டான சமயமே பிடித்து பரம போக்யனாய் இருக்கையாலே பக்குவ பலமாய் இருப்பானே

மன்று அமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய் என்றும்
மன்று- நால் சந்தி
பெருமாள் எழுந்து அருளிப் புக்க திரு வீதி போலே காண் திருவாய்ப்படியிலே அம்பலம் காண்

மகிழ்ந்தாய்
கூத்துக் கண்டவர்கள் உகக்கை அன்றிக்கே உகப்பானும் தானாய் இருக்கை
அவர்களை தனது கூத்தாலே எழுதிக் கொள்வானும் தானாய்
உகப்பானும் தானாய் இருக்கிறபடி
ஊர் பொதுவான பண்டம் எனக்கு அரிதாயிற்றே

வட திருவேங்கடம் மேய மைந்தா என்றும்
ஒரு ஊரிலே மன்றிலே நின்று கொள்ளை கொடுத்தது அன்றிக்கே
உபய விபூதிக்கும் நடுவான மன்றிலே நின்று தன்னை கொள்ளை கொடுத்த படி
அனைவரும் கொள்ளை கொள்ளும் வடிவு எனக்கு அரிதாயிற்றே

வென்று அசுரர் குலம் களைந்த வேந்தே என்றும்
வீரனாய் இருந்தும் இழக்கிறேனே

விரி பொழில் சூழ் திரு நறையூர் நின்றாய் என்றும்
நம்பியும் நாச்சியாரும் கடாஷிக்க அதுவே விளை நீராக
அசேதனங்களை கடாஷித்து அருளினவன் என்னை கடாஷியாது ஒழிவதே
பிராட்டி பக்கல் பிச்சேறி அவள் பெயராலே தன்னூரை நாச்சியார் கோயில் என்று பிரசித்தப் படுத்தினவன்
என் ஒருத்தியை விஷமாக நினைப்பதே

துன்று குழல் கரு நிறத்து என் துணையே என்றும்
ஆற்றாமைக்கு போக்கடி காணாமல் இப்படி எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டு
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய் என்று
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
கடி பொழில் சூழ் கணபுரத்து என் கனியே என்று சொல்லி
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோர சோர்ந்தாள்
என்று தனித் தனியே கூட்டி கொள்க-

—————————————————————-

17-பொங்கார் மெல் இளம் கொங்கை

தாயார் ஹிதம் சொன்னதே ஹேதுவாக
மேன்மேலும் அதி பிரவ்ருத்தியில் பணைத்த படி

கொங்கை பொன்னே பூப்ப –கண்ணீர் அரும்ப
சம்ச்லேஷம் ஹர்ஷ கண்ணீர்
விச்லேஷம் -சோக கண்ணீர்
கீழே நீர் சோர இங்கே அரும்ப
விரஹ தீயால் உள்ளுலர்ந்து நீர்ப் பசை அற்று கிடைக்கையாலே அரும்ப -என்கிறாள்

போந்து நின்று
ஹிதம் சொல்ல சொல் இவளை விரட்ட
ராவணன் சொல் கேளாமல் விபீஷணன் போனால் போல்
உத்தரம் தீரமாசாத்ய கச்த ஏவ வ்யதிஷ்டத -நன்றாகத் தரித்து நின்றார் போலே

செங்கால மடப்புறவம் பெடைக்கு பேசும் சிறு குரலுக்கு உடல் உருகி சிந்தித்து ஆங்கே
பாம்புக்கு அஞ்சி ஓடி புலி வாயில் விழுந்தால் போல்
முன்பு அவனும் தானும் பரிமாறின படிகளை நினைவூட்ட
செந்தாமரை அடிகளை நினைவூட்டி
கண்ணுக்கு இது காதுக்கு குரல் விஷமான படி

திருத் தண்கால்
தென்றல் போலே ஸ்ரமஹரமான
பண்டு தன்னை அணைக்கும் பொழுது சிரமம் தீர்ந்து இனிமையாக இருக்கையாலே
மீண்டும் அங்கனேயாக வேணும் என்று பாட

தண் குடந்தை நகரும் பாடி
அன்பர் உடன் புரை அறக் கலந்து
திரு மழிசை பிரான் உண்ட சேஷம் அமுது செய்து

தண் கோவலூரும் பாடி
பா வரும் தமிழால் பேர் பெறு பனுவல் பாவலர் பாதி நாள் இரவின்
மூவரும் நெருக்கி மொழி விளக்கு ஏற்றி முகுந்தனை தொழுத நன்னாடு
ஆஸ்ரிதர் வந்து கிட்டினால் பின்னை அவர்களோடு முறை அழிய பரிமாறுகை அன்றிக்கே
தானே மேல் விழுந்து சம்ச்லேஷித்த இடமாயிற்று திருக் கோவலூர்
அவர்கள் மழை கண்டு ஒதுங்க அவர்கள் இருந்த இடத்திலே தானே சென்று
அவர்கள் நெருக்க தான் அவர்களை நெருக்க இப்படி பரிமாறி
அவர்கள் போன இடத்திலும் அவ்விடத்திலே நிற்கிறான் இறே
வாசல் கடை கழியா உள் புகா என்று

ஆக
திருத் தண கால்
திருக்குடந்தை
திருக் கோவலூர்
மூன்றையும் வாயாரப் பாட மட்டும் திருப்தி இல்லாமல் ஆடத் தொடங்கினாள்

நம் குடிக்கு இதுவோ நன்மை என்றாள் திருத்தாயார்
சேதன லாபம் ஈஸ்வரனுக்கே அவன் தானே பதற வேண்டும்

இந்த ஹிதமே ஹேதுவாக நறையூரும் பாடுவாள் நவில்கின்றாள்
பெடை யடர்த்த மடவன்னம் பிரியாது மலர்க்கமலம் மடல் எடுத்து மது நுகரும் வயலுடுத்த
திரு நறையூரிலே சென்று சேரப் பெறுவது எந்நாளோ
என்னா நின்றாள்
பாடுவான் -பாட பேதம் வான் விகுதி பெற்ற வினை எச்சம்

——————————————————————————————-

18-கார் வண்ணம் திரு மேனி

திருத் தாயார் இவளுடைய கருத்துக்கு உடன்பட்டு இவள் பாசுரங்களை கேட்போம்
அவளும் அவன் திருமேனி அழகை வருணிப்பது
நாய்ச்சிமார் பக்கல் அவன் இருக்கும் இருப்பை பேசுவது
அவனூர் எங்கே என்று வினவுவது
நான் இங்கே கதறி என்ன பயன்
அவனூருக்கே போய்ச் சேருவேன்
போலவே கேட்டு
உகந்து
தானும் –
கார்வண்ணம் திரு மேனி கண்ணும் வாயும் கைத்தலமும் அடி இணையும் கமல வண்ணம் -என்பதும்
பார் வண்ண மட மங்கை பத்தர் -என்பதும்
பனிமலர்மேல் பாவைக்கு பித்தர் -என்பதும்
எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்பதும்
நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் -என்பதும்
மகள் வார்த்தையின் அனுவாதன்கள்
மற்றவை திருத் தாயார் வார்த்தை

அடியிலே தனதுவடிவை முற்றூட்டாக அனுபவிக்கக் கொடுக்கையாலே அதுவே வாய் வெருவுதல்
ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் /திருவடி /அக்ரூரர்
தம் சமுத்தாப்ய காகுஸ்த சிரச்ய அஷிபதம் கதம் -அங்கே பரதம் ஆரோப்ய முதித ப்ரிஷச்வஜே -ஸ்ரீ பரத ஆழ்வான் விஷயம்
ஏஷ சர்வஸ்வ பூதச்து பரிஷ்வங்கோ ஹநூமத மயா காலமிமம் ப்ராப்ய தததச் தஸ்ய மகாத்மான -திருவடி விஷயம்
சோப்யேனம் த்வஜ வஜ்ராப்ஜ க்ருத சிஹ்நேன பாணினா சம்ச்ப்ருச்யாக் ருஷ்ய ச ப்ரீத்யா ஸூ காடம் பரிஷச்வஜே -அக்ரூரர் விஷயம்
மூவருக்கும் திரு மேனி அணைக்கக் கொடுத்த பரிசு

சௌந்தர்ய சாகரத்தில் ஆழம் கால் பட்ட பிராட்டிமார் இடம்
அவள் போக்யதையில் ஈடுபட்டு இத்தலை அத்தலையான படி
அல்லி மலர்மகள் போக மயக்குக்கு ஆளாகியும் நிற்கும் அம்மான்
அப்படிப் பட்டவன் எனது பக்தியை பெற்றுக் கொள்ள வில்லையே வருத்தம் தோன்ற பார் வண்ண மட மங்கை பித்தர் –
அவர்கள் போகங்களில் ஈடுபட்டு என்னை மறந்தான்
இவ்வளவையும் திருத் தாயார் அனுவதித்து -சொல்லி

பாவம் செய்தேன்
வினவ வந்தவர்களுக்கு அழுது காட்டுகிறாள்
காலிப்பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன் வேடத்தை வந்து காணீர்
ஞாலத்துப் புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை போலே
ஞாலத்து புத்ரியைப் பெற்றாள் நானே மற்றாரும் இல்லை சொல்லிக் கொள்ளவே விருப்பம்
கட்டுப்பாடுக்காக மறைக்கிறாள்

ஏர் வண்ண என் பேதை
இவள் அழகுக்கு அவன் அன்றோ மடல் எடுக்க வேணும்
இவள் வடிவுக்கு உவமை இல்லை சொல்ல

என் சொல் கேளாள்
மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ
அபயம் சர்வ பூதேப்யோ ததாம் ஏதத் வ்ரதம் மம
என்று அவன் சொல்லி இருக்கும் வார்த்தைகளைக் கேட்டு இருக்குமவள் என் சொல்லைக் கேட்பாளோ

எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே என்னும்
என் வார்த்தை கேளாத மாத்ரமேயோ
அவன் இருக்கும் தேசத்துக்கும் வழி தேடுகிறாள்
என்னை தனக்கே யாக்கிக் கொண்டவனுடைய கோயிலுக்கு எங்கே வழி

நீர் வண்ணன் நீர் மலைக்கே போவேன் என்னும்
திருக் குறையலூரில் நின்றும் புறப்பட்டு
திரு நீர் மலைக்கு போய்
அங்கு நின்றும் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலுக்கு போக வேணும்
என்று வழி கண்டு இருக்கிறாள் போலும்
கோயிலிலே கெட்டுப் போன பொருளை குளத்திலே தேடுமா போலே இருக்கிறது இவள் படி
திருப் பதிகளில் தங்கி தங்கி போகப் பார்க்கிறாள் ஆயிற்று

இது அன்றோ நிறைவழிந்தார் நிற்குமாறு
தன் தலையிலே ஸ்வரூபத்தை பாராதே
எதிர் தலையில் வைலஷணயத்தையே பார்த்து
பதறுவார் உடைய படி இது அன்றோ
இப்படியும் அடக்கம் கெட்டாளே என் மகள் -என்கிறாள்-

—————————————————————

19-முற்று ஆரா வன முலையாள் –

மொய் அகலத்துள் இருப்பாள் அஃது கண்டும் அற்றாள்

முற்று ஆரா வன முலையாள் பாவை -என்கிறது பெரிய பிராட்டியாரை -யுவதிச்ச குமாரிணி
அவாப்த சமஸ்த காமனையும் ஒரு அவயவ விசேஷத்தில் அடக்கி ஆளப் பிறந்தவள்

மாயன் மொய் அகலத்துள் இருப்பாள் அஃது கண்டும் அற்றாள்
அகலகில்லேன் இறையும் என்று
முலையை அணைந்து அவன் பிதற்றிக் கிடக்க
மார்பை அணைந்து இவள் பிதற்றிக் கிடக்க
திவளும் வெண் மதி போல் திரு முகத்தரிவை செழும் கடல் அமுதினில் பிறந்தவளும்
நின்னாகத்து இருப்பதுவும் அறிந்தும் ஆகிலும் ஆசை விடாளால்
நீரிலே நெருப்பு கிளருமா போலே குளிர்ந்த திரு உள்ளத்திலே அபராதத்தால் சீற்றம் பிறந்தால்
பொறுப்பது இவளுக்காக
அவனும் தன அடியார் திறத்தகத்து தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்குமேல்
என் அடியார் அது செய்யார் செய்தாறேல் நன்றே செய்தார் என்று
குற்றமே நற்றமாக கொள்பவன்
இவ்விருப்பு தானே நமக்கு பரம உத்தேச்யம் என்று மிதுனத்தில் ஈடுபடா நின்றாள்

தன் நிறை வழிந்தாள்
நிறை அழிந்தமைக்கு அடையாளம் எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே -என்கிறாள்
தோழியிடம்
அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ தோழி
ஸ்ரீ ரெங்கநாதன் ஆகிற பொய்கையிலே குடைந்தாடி விரஹ தாபம் தனியோ பெறுவோமா –

பெற்றேன் வாய்ச் சொல் இறையும் பேசக் கேளாள்
பெற்றதே குற்றமாக
அவன் சொல்லும் தோழி சொல்லும் கேட்பவள்
அனுகூல வார்த்தை எனது வாயிலே வந்தாலும் கேளாள்

பேர் பாடி தண் குடந்தை நகரும் பாடி
கோயிலுக்கு போம் வழியில் பாதேயங்களை பேசா நின்றாள்
திருக் குறையலூரில் இருந்து கோயிலுக்கு
முதலில் திருக் குடந்தை பாடுவது இருக்க
ஆற்றாமையின் கனத்தால் க்ரம ப்ராப்தி பற்றுகிறது இல்லை

பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள்
மகள் அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ என்று ஊரைச் சொன்னாள்
தான் பொற்றாமரைக் கயம் என்று பெரிய பெருமாளைச் சொல்லுகிறாள்
தயரதன் பெற்ற மரகத மணித்தடம் -என்றும்
வாசத்தடம் போல் வருவானே -என்றும்
தடாகமாகச் சொல்லக் கடவது இறே
திருக்குடந்தை புஷ்கரணியை சொன்னாள் என்றுமாம்
ஆனால் வ்யாக்யானத்துக்கு சேர எம்பெருமானையே குறிக்கும்

உம் பொன்னும் அக்தே
உங்கள் வயற்றில் பிறந்த பெண்ணும் இப்படியா சொல் கேளாமல்
உங்கள் பெண்ணுக்கு இவ்வளவு வைலஷண்யம் இல்லையே
நங்கைமீர் நீரும் ஓர் பெண் பெற்று நல்கினீர் எங்கனே சொல்லுகேன் யான் பெற்ற ஏழையை
என்றால் போல கொண்டாட்டம் உள்ளுறை

உம் பொன் என்கிறது அல்லாத ஆழ்வார்களை
மத்துடை கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை ஆப்புண்டு எத்திறம்
உரலினோடு இணைந்து இருந்து ஏங்கிய எளிவே -என்று
அவதாரத்தை அனுசந்தித்தவாறே அவர்கள் மோஹித்தது
அர்ச்சாவதாரத்தில் இறே இவள் மோஹிப்பது –

பொன் என்ற சொல் உவமை ஆகு பெயரால் பெண்ணை குறிக்கும் –

————————————————————————–

20- தேராளும் வாள் அரக்கன்

தேராளும் வாளரக்கன் செல்வம் மாள
ரத கஜ துரக பதாதிகள் சதுரங்க பலன்களையும் அழகுக்காக கொண்ட தனி வீரன்
வாள் படையும் கொண்டவன்
திருவடி மதித்த ஐஸ்வர்யம் மாள

தென்னிலங்கை முன் மலங்கச் செந்தீ ஒல்கி
திருவடி வாலை அண்டை கொண்டு
வயிறு நிரம்பப் பெற்று தன்னிறம் பெற்று
பிராட்டிக்காக செய்த கார்யம் சொல்லி

பொரு கடலை அரண் கடந்து புக்கு மிக்க பாராளன்
எதிரிகள் அணுக ஒண்ணாத படி திரைக் கிளர்த்தியை உடைய
கடலைக் கடந்து
பாணா புரத்திலே சென்று புகுந்து
வீர லஷ்மி யாலே மிக்கு
பூமிக்கு சுமையான வாணன் தோள்களை அறுத்து ஒழித்து
பூமிக்கு நிர்வாஹகன்
பேரனுக்காக செய்த கார்யம்

பாரிடந்து பாரை உண்டு பாரை உழிந்து
பாசி தூர்த்துக் கிடந்த பார்மகட்குப் பண்டு ஒரு நாள்
மாசுடம்பில் நீர் வாரா மானிமிலா பன்றியாய்
தேசுடைய தேவர் என்னை மாதரம் உபேஷிப்பதே
இது எல்லாம் செய்து அருளியது
இப்பொழுது என்னை உபேஷிக்கைக்காகவோ

பாரளந்த
உபேஷிக்காதார் தலையிலும் திருவடியை வைத்து அருளிய நீ
விரும்புகின்ற எனக்கு திரு மார்பைத் தரா விடினும்
ஊர்ப் பொதுவான திருவடியையும் தாராது ஒழிவதே

பாரை ஆண்ட
கீழ் சொன்னது எல்லாம் திரள பிடித்து நிகமனம் செய்கிறபடி
பாரை யாண்ட பேராளன் முன்பு சொன்ன
ஸ்ரீ ராமாவதார
ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார
ஸ்ரீ வராஹாவதார
பாரை உண்டு பாரை ஆண்ட பேராளன்
பாரை உமிழ்ந்து பாரை ஆண்ட பேராளன்
பார் அளந்து பாரை ஆண்ட பேராளன்
இப்படி ஒவ் ஒன்றிலும் அன்வயித்து
இவை போன்ற திரு நாமங்களை இடை விடாமல்
கால ஷேப அர்த்தமாக பேச வல்ல இவளை

மண் மேல் பெரும் தவத்தள் என்று அல்லால் பேசலாமே
நித்ய ஸூரிகளின் திரளின் நின்று
பிறி கதிர் பட்டு வந்தவள் என்னலாம் அத்தனை ஒழிய
வேறு பேசப் போமோ
பூமியில் இருக்கச் செய்தே நித்ய ஸூரிகள் உடைய பரிமாற்றம்
உடையவள் என்றே சொல்ல வேண்டும்
என்று சொல்லி திருத் தாயார் பேச்சாக தலைக் கட்டுகிறார்-

—————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-11-15- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 29, 2014

11-பட்டு உடுக்கும்

ஆறு பல வாய்க்கால் வழியாக பெருகி வெவ்வேறு பெயர்கள் உண்டானாலும்
தாய் தோழி தலைமகள் தானான தன்மை பாசுரங்கள் ஆனாலும்
மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன் மான வேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன பாசுரமாகவே தலைக் காட்டி அருளும்
பெண்மையை அடைந்து புருஷோத்தமனை காதலிக்கிறார்
தண்ட காரண்ய ரிஷிகள் பெண்மை விரும்பு பெருமாளை அனுபவிக்க ஆசை கொண்டது போலே
வேப்பிலை உருண்டை வெல்லத்தில் சேர்த்து கொடுக்குமா போலே பகவத் காமம்-

தாய்- உபாய அத்யாவசியம் நம பதார்த்தம்
தோழி -சம்பந்தம் உணர்த்தும்
மகள் -நாராயண பதார்த்தம்- ஸ்வரூபம் ரூபம் குணங்கள் சேஷ்டிதங்கள்
கிட்டி அனுபவித்தால் அல்லது தரிக்க ஒண்ணாத பிரஞ்ஞா அவஸ்தை
தன் ஸ்வரூபத்தை நோக்கும் அளவில் அத்யாவசாயம் உண்டாகும்
அவனுடைய வைலஷண்யத்தை நோக்கும் அளவில் பதற்றம் உண்டாகும்

பட்டுடுக்கும்
தாயார் கட்டுவிச்சி
எம்பெருமான் படுத்தும் பாடி என்று சொன்னதை
அதை வினவ வந்த உறவினர் இடம் சொல்லுவதாக
நல்ல ஆடை உடுத்தி இதை காண நாயகன் வருவான்
என்று மகிழும்
வரக் காணாமையால்

அயர்த்து இரங்கும்
மோஹித்து வாய் பிதற்றும்
வாய் பிதற்றி மோஹிக்காமல் -முறை மாறும் படி விஷய வைலஷண்யம்
மோஹித்தாலும் ஞானம் புகுந்து அலற்ற வைக்கும்

பாவை பேணாள்
பகவத் விஷய சங்கம் இதர விஷய பற்று அறுத்த படி

பள்ளி கொள்ளாள்
கௌரவ வார்த்தை
கள்ளவிழ் சோலை கணபுரம் கை தொழும் பிள்ளையை பிள்ளை என்று எண்ணப் பெறுவரே
விளக்கொளியை மரகதத்தை திருத் தண் காவில் வெக்காவில் திரு மாலைப் பாடக் கேட்டு
வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன் வருக என்று மடக் கிளியை கை கூப்பி வணங்கினாளே
தொல்லை மாலைக் கண்ணாரக் கண்டு கழிவதோர் காதல் உற்றார்க்கு உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதல்
சம்ச்லேஷ தசையிலே அவன் உறங்க ஒட்டான்
விஸ்லேஷ தசையிலே விரஹம் உறங்க ஒட்டாது

எட்டுணைப் போதும் என் குடங்கா லில் இருக்க கில்லாள்
எள் துண–எட்டுணை
எள் தனை -எட்டணை

எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே எங்கே என்னும்
திரு நாமம் அறியாள்
பிரியேன் பிரியில் தரியேன் -நம்மூர் திருவரங்கம் பெரிய கோயில் -என்று தரிக்க சொல்லிப் போந்தான்

தாய் கட்டுவிச்சி தேடி நிற்க
கொங்கும் குடந்தையும் கோட்டியூரும் பேரும்
எங்கும் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
கண்டியூர் அரங்கம் மெய்யம் கச்சி பேர் மல்லை என்று
மண்டியே திரிவேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
விண்ணகரம் வெக்கா விரி திரை நீர் வேங்கடமும்
மண்ணகரம் மா மாட வேளுக்கை தென்குடந்தை
எங்கும் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
நாகத்தணை குடைந்தை வெக்கா திரு எவ்வுள்
நாகத்தணை யரங்கம் பேரன்பில் நாவாயும்
எங்கும் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
வேங்கடமும் விண்ணகரும் வெக்காவும் அக்காத
பூங்கிடங்கின் நீள் கோவல் பொன்னகரும் பூதூரும்
எங்கும் திரிந்து இன்றே மீள்வேனை யார் இங்கே அழைத்ததூஉ
என்று தெரு தெருவே கூடிக் கொண்டு தானாகவே வந்து சேர்ந்தாள்
மட்டுவிக்கி மணி வண்டு முரலும் கூந்தல் மடமானை இது செய்தார் தம்மை மெய்யே கட்டுவிச்சி சொல் -என்றாள்

ஐயங்கார் திருவரங்க கலம்பகத்தில்
காலம் உணர்ந்த குறத்தி நான் கருதினை ஒன்றது சொல்லுவேன்
பாலகன் உச்சியில் எண்ணெய் வார் பலகியதோர் கலை கொண்டு வா
கோல மலர்க்குழல் உன் மங்கை நின் கொங்கை முகக்குறி நன்று காண்
ஞாலம் உவந்திட நாளையே நண்னுவை நம்பெருமாளையே

மதுவை கழுத்தளவும் பருகி ரீங்காரம் செய்கிற வண்டுகள்
படிந்த கூந்தலை உடைய இப் பெண் பிள்ளையை

கடல் வண்ணர் இது செய்தார்
கடலில் போன வஸ்துவை நம்மால் மீட்கப் போமோ
வேலியே பயிர் அழித்தால் நோக்குவார் உண்டோ

ஆக
நிர்ஹேதுக விஷயீகாரம் ஆழ்வாருக்கு வாய்த்த படியும்
அது நித்ய கைங்கர்யத்துக்கு உருப்பாகாமல் ஆற்றம் கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சி
இது தான் ஆத்ம ஸ்வரூப அனுபபந்தி ஆகையால்
ஆத்மா உள்ளவரை நிலைத்து இருக்கக் கூடியதாய்
அபரிஹார்யமானது என்றும்
இந்த உண்மையை ஞானாதிகாரரான பாகவதர்கள் அறிவார்கள் என்றும் சொல்லிற்று-

————————————————————–

12-நெஞ்சு உருகி

கடல் வண்ணர் -எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே -கேட்டு முந்திய அவஸ்தையிலும் உணர்ச்சி கொஞ்சம் பிறந்து
இன்னும் முகம் காட்டாமையாலே ஆற்றாமை மிக்கு கூப்பிட தொடங்க -ஸ்வரூப ஹானி என்கிறாள்

அயர்த்து இரங்கும்
இரங்கும் வகைகள்- நெஞ்சு உருகி- கண் பனிப்ப- நிற்கும்- சோரும்

உண்டு அறியாள்
கூடி இருக்கும் காலம் உண்ணும் சோறு –எல்லாம் கண்ணன்
உணவு வ்யத்புத்தியே இல்லை

நஞ்சு அரவில் துயில் அமர்ந்த நம்பீ என்னும்
பரிவுக்கு உகந்து நஞ்சு அரவு என்கிறாள்
ஆங்கு ஆரவாரமது கேட்டு அழல் உமிழும் பூங்கார அரவு
பிரணய ரோஷத்தாலும்
அனுகூலருக்குமா நஞ்சு
இருவர் படுக்க வேண்டிய படுக்கையில் ஒருவராய் எங்கனே துயில் அமர்ந்து இருக்கிறார்
எனக்கு தாயின் மடியும் பொருந்தாமல் இருக்க

வம்பார் பூ வயலாலி மைந்தா என்னும்
தனக்கு பாணிக் க்ரஹணம் இடத்தை சொல்லி வாய் வெருவுகிறாள்
நான் இருக்கும் இடம் நீரும் பூவும் பரிமளமும் இன்றி வறண்டு இருக்க
தான் இருக்கும் இடம் தளிரும் முறியுமாய் விளங்குவதே
தான் வாடிக் கிடப்பதாலே தான் இருக்கும் இடமும் அப்படியே

மைந்தா என்னும்
என்னை உபேஷிக்கப் பார்த்தால் தன் பருவத்தைக் காட்டி
என்னை அனன்யார்ஹை ஆக்குவான் என்
அடியிலே நான் விஷய பிரவணனாய் திரிய வாடினேன் என்று சொல்லும் படி
உன்னுடைய போக்யதையை காட்டி புறம்புள்ள துவக்கி அறுத்து
உன்னை ஒழியச் செல்லாத படி பண்ணிற்று இன்று என்னை கை விடுகைக்காகவா

அஞ்சிறைய புட் கொடியே ஆடும் பாடும்
பிராட்டிக்கு திருமணம் நடத்தி வைக்க வந்த விஸ்வாமித்ரர் போன்று
அவன் வருகிற ரீதியை அபி நயிக்க தொடங்கி தேறி
ஆர்த்தி தோற்ற கூப்பிடும்படியை -பாடும் -என்கிறாள்

ஆடுதும்
சுனையாடல் புனல் ஆடல்
பொற்றாமரை கயம் நீராடப் போனாள் பொருவற்றாள் என் மகள்
தயரதன் பெற்ற மரகத மணித்தடம்

என் சிறகின் கீழே அடங்கா பெண்ணைப் பெற்றேனே
எம்பெருமான் பஷத்திலே ஒதுங்கினவள்
என் பஷத்தில் ஒதுங்கி என் வார்த்தையை கேட்பாளோ

அடங்கா பெண்ணைப் பெற்றேனே
என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ இவளைப் பெற்ற வயிறு உடையாள்
ஞாலத்து புத்ரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்று யாரும் இல்லை
உள்ளூற ஆனந்தம் பொலியப் -பெற்றேன் -சொல்லிக் கொள்கிறாள்

இரு நிலத்து ஓர் பழி படித்தேன் ஏ பாவமே
இப் பழி உத்தேச்யம் ஓர் பழி என்கிறாள்
பகவத் விஷயத்தில் உண்டாகிற பதற்றம் எல்லாம் ஞான விபாக கார்யமான
ப்ரேமத்தின் பரீவாஹம் என்று உகப்பாருக்கு இதுவே புகழாம் இறே

————————————————————————

13-கல் எடுத்து கல் மாரி

இவள் வளர்த்த கிளியும் தளர்ந்து இருக்க முன்பு தான்
கற்பித்த திரு நாமங்களின் தலைப்பை எடுத்துக் கொடுத்து
இதைச் சொல் இதைச் சொல் என்ன
அது சொன்ன திரு நாமங்களைக் கேட்டு கண்ணும் கண்ண நீருமாய் இருக்கும் நிலைமையை
திருத் தாயார் எடுத்து உரைக்கிறாள்

கல் எடுத்து
அநாயாசேன செய்த செயல் என்பதால் கல் எடுத்து என்கிறாள்
கொடியேறு செந்தாமரைக் கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்றில
வடிவேறு திரு உகிர் நொந்துமில மணி வண்ணன் மலையுமோர் சம்பிரதம் -பெரியாழ்வார்
பொல்லா அரக்கனைக் கிள்ளிக் களைந்தானை

கல் எடுத்து கல் மாரி காத்தான்
கல் மழை யாகையாலே கல்லை எடுத்து ரஷித்தான்
நீர் மழை யாகில் கடலை எடுத்து ரஷிக்கும் காணும் -பட்டர்
பிறரால் வந்த ஆபத்திலோ ரஷிக்கலாவது
உன்னால் வந்த ஆபத்தில் ரஷிக்கல் ஆகாதோ
கல் வர்ஷத்தில் வந்த ஆபத்திலோ ரஷிக்க லாவது
துக்க வர்ஷத்தால் வந்த ஆபத்தை ரஷிக்கல் ஆகாதோ
ஒரு ஊராக நோவு பட்டாலோ ரஷிக்கலாவது
அவ் ஊராக பட்ட நோவை ஒருத்தி பட்டால் ரஷிக்கலாகாதோ
என்னுடைய ரஷணத்துக்கு ஏதேனும் ஒரு மலையை எடுக்க வேணுமோ
மலையை எடுத்த தோளைக் காட்டல் ஆகாதோ

காமரு பூங்கச்சி ஊரகத்தாய் என்னும்
பிற்பாடர் இழவாமைக்கு
கிருஷ்ணாவதாரம் தோள் தீண்டியான உலகு அளந்த திருக்கோலம்
இதுவும் பாவியேனுக்கு பயன்படாது ஒழிவதே
பிடி தொறும் நெய் வார்த்து உண்பாரைப் போலே அடி தொறும் அர்ச்சையில் இழிகிறார்
அல்லாதார் மேன்மையை அனுபவிக்க பர வாசுதேவன் இடம் இழிந்து
நீர்மையை அனுபவிக்க அவதாரங்களில் இழிவார்கள்
அந்த நீர்மையை சாஷாத் கரிக்க திருப்பதிகளில் இழிவார்கள்
இவரோ
மேன்மையை அனுபவிப்பதும்
நீர்மையை அனுபவிப்பதும்
நீர்மையை சாஷாத் கரிப்பதும்
அர்ச்சையிலே தானே

வில்லிறுத்து மெல்லியல் தோள் தோய்ந்தாய் என்றும்
வில்லை முறித்த ஆண் பிள்ளை தனத்தையும்
நம் ஐயரை கேட்டே விவாகம் சீர்மையும் கேட்டு சீதா பிராட்டி உருக
வில் முறித்த ஆயாசம் தீர அவளது தோளிலே தோய்ந்தான்
நீராடினாள் இனியனாளால் -பிழை யான பாடம் நீரானாள் சரியான பாடம்

வெக்காவில் துயில் அமர்ந்த வேந்தே
திரு மணக் கோலத்துடன் ராஜ குமாரன் வந்து கிடக்கிறான் என்னலாம் படி

மல்லடர்த்து
மல்லர்கள் பெற்ற பாக்யமும் எனக்கு இல்லையே
பிரதி கூலர் வடிவு கொண்டு வந்து இருந்தேன் ஆகில்
உன்னை அணையைப் பெற்று இருப்பேனே

மா கீண்ட கைத்தலத்து மைந்தா
ஆய்சிகளுக்கு முற்றூட்டான திரு மேனியை பாதுகாத்து கொண்டாய்
அது எனக்கு ஒரு நாள் காட்டினால் போதுமே

சொல்லெடுத்து
ஆதியை எடுத்து கொடுக்க
கிளி சொல்ல சொல்ல
பொருள் நெஞ்சில் உறைக்கவே
ஆபத் சகன் நம்மளவிலே உதவாமல் ஒழிவதே -என்று
கண்ணும் கண்ணநீருமாய் இருந்தபடியை
திருத் தாயார் கூறினாள் ஆயிற்று-

—————————————————————-

14-முளைக் கதிரை

நாம் சொன்னதே இவள் மோஹிக்க ஹேதுவானதே
தெளிந்த காலத்தில் உஜ்ஜீவனமாக கொண்டு இருந்த திரு நாமங்களை சொல்லுவோம்
என்று அடைவே சொல்ல வளர்த்ததனால் பயம் பெற்றேன் என்கிறாள்

முளைக்கதிர்
குறுங்குடியுள் முகில்
மூவா மூவுலகும் கடந்து அப்பால் முதலாய் நின்ற அளப்பரிய அமுது
அரங்கமேய அந்தணன்
அந்தணர் தம் சிந்தையான்
விளக்கொளி
திருத் தண் காவில் மரகதமே
வெக்காவில் திருமால்
இவை யாயிற்று இவள் முன்பு கற்பித்த திருநாமங்கள்
இவற்றை அடைவே சொல்லிற்று மடக்கிளி
முளைக்கதிர்
பிரசன்ன ஆதித்ய வர்ச்சசம்
அடியிலே தன்னை விஷயாந்தரங்களில் நின்றும் மீட்டு ருசியை பிறப்பித்த வடிவு என்பதால்
அடியிலே இத்தை சொல்லி

குறுங்குடியுள் முகில்
வடிவை பிரகாசிப்பித்தது சாஸ்திர முகத்தால் அன்று
ஆச்சார்ய உபதேசத்தால் அன்று
திருக் குறும் குடியிலே யாயிற்று பிரகாசிப்பித்தது
பொலிந்து போகும் மேகம் போல இல்லாமல் சாஸ்வதம் -நிற்கும் -உள் முகில் –

மூவா மூவுலகும் கடந்து அப்பால் முதலாய் நின்ற அளப்பரிய அமுது
அவனது அடிப்பாடு சொல்கிறது இத்தால்
மூவா நித்யர்
நித்யர் முக்தர் பக்தர் –
முதலா நின்ற உபய விபூதிக்கும் சத்தா ஹேதுவாய்
அளப்பரிய அமுது எல்லை காண முடியாத ஸ்வரூப ரூப குணங்கள் -அமுதக்கடல்
அரங்கமேய அந்தணன்
அந்த அமுதக் கடலில் நின்றும் ஒரு குமிழி புறப்பட்டு தடாகம் தேங்கி
அந்தணன் பரிசுத்தன்
அந்தணர் தம் சிந்தையான்
நின்றது எந்தை –அன்று நான் பிறந்திலேன் –நின்றதும் இருந்ததும் கிடந்தததும் என் நெஞ்சுள்ளே
இதுவே புருஷார்த்தம் அவனுக்கு
சித்தித்து விட்டதும் அங்கு ஆதரம் மட்டமாகி விடுமே
விளக்கொளி
அர்த்த பஞ்சகம் காட்டி அருளி
அடுத்து திருத் தண் காவில் மரகதம் என்பதால் இங்கு தீப பிரகாசன்
முன்பு சயன திருக் கோலமாக இருந்ததாக பெரிய வாச்சான் பிள்ளை
திருத் தண்காவில் மரகதமே
அழகிய மணவானனை என்னுமா போலே திருத் தண்காவில் மரகதம் என்கிறார்
இன்ன தீவிலே பட்ட யானை என்றால் விலஷணமாய் இருக்குமா போலே
திருத் தண்காவிலே கண் வளர்ந்து அருளுகின்றவன் உடைய
வடிவு என்றால் விலஷணமாய் இருக்கிறபடி
பச்சை மா மலை போல் மேனி என்கிற வடிவை உடையவன்
வட தேசத்தின் நின்றும் பெருமாளை அனுபவிக்க வருமவர்கள் இளைத்து
விழுந்த இடத்திலே அவர்களை எதிர் கொண்டு அனுபவிப்பிக்க கிடக்கிற கிடை

வெக்காவில் திருமால்
திருமணம் புணர்ந்த கோலத்துடன் இங்கு வந்து கண் வளர்ந்த பின்பு
ஸ்ரீ யபதித்வம் நிறம் பெற்ற படி

உபகார ஸ்ம்ருதி தோற்ற கை எடுத்து கும்பிட்டாள்
புத்ரனுமாகவுமாம் சிஷ்யனும் ஆகவுமாம்
பகவத் விஷயத்துக்கு உசாத் துணையாகப் பெற்றால்
கௌரவிக்க வேணும்
கணபுரம் கை தொழும் பிள்ளையை பிள்ளை என்று எண்ணப் பெறுவரே

———————————————————————

15-கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி

தன் வாயாலே திரு நாமத்தை சொல்லி
அது தன்னை வீணையிலே ஏறிட்டு ஆலாபித்தாள்
வீணை முகத்தாலே அவனை சாஷாத் கரித்து
அவனாகவே கொண்டு
சம்ச்லேஷிக்கும் இடத்தில் பண்ணும் வியாபார விசேஷங்களை பண்ணா நிற்க
இவள் உணர்ந்தால் என்னவாய்த் தலைக் கட்டப் போகிறதோ
என்ற இன்னாப்புடன் திருத் தாயார் பேசும் பாசுரம்

கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி மேய களிறு என்னும்
பிரதிகூலர் அணுக ஒண்ணாதபடி
உள்ளுக் கிடக்கும் யானை யதேச்ச விஹாரம் பண்ண பாங்கான விஸ்தாரம்
நித்யவாசம் செய்யும் மத்த கஜம்
திருப் பாடகத்து நாயனாரை என்பர் பெரியவாச்சான் பிள்ளை
நின்றது எந்தை ஊரகத்து இருந்தது எந்தை பாடகத்து அன்று வெக்கணைக் கிடந்தது
என்று திரு மழிசைப் பிரான் அனுபவித்த படியை இம் மூன்று ஸ்தலத்திலும் அனுபவிக்கிறாள் இவள்
என்று
மேலே நிர்வஹித்து அருளுகையாலே அதற்குப் பொருந்தும்
திருவழுந்தூரில் நின்ற திருக் கோலமும்
திருப் பாடகத்தில் வீற்று இருந்த திருக் கோலமும்
திருப் பாற் கடலிலே பள்ளி கொண்ட திருக் கோலமும்
அனுபவிக்கிறார் என்று
நிர்வகிப்பதில் ஒரு சமத்கார அதிசயம் உண்டே
கடல் கிடந்த கனியே என்னும்
கச்சி மேய களிறு தோன்றின இடம் திருப்பாற் கடல் போலும்
அதிலே பழுத்த பழம்
கண்ட போதே நுகரத் தக்கதும்
புஜிப்பாரை பெறாத போது அழிந்து போவதும்
அப்படிப் பட்ட கனி
பெறாத போது முடியும்படியாய் இருக்கும் எனக்கு முகம் காட்டாது ஒழிவதே

அல்லியம்பூ மலர்ப்பொய்கை பழன வேலி அணி அழுந்தூர் நின்று உகந்த அம்மான் என்றும்
திருவடிகளை நாம் கிட்டினால் உகப்பானும் அவனே
இத்யாதிகளை சொல்லி
சொல்லுயர்ந்த நெடு வீணை முலை மேல் தாங்கி
தடவும் திருக்கையை சாஷாத் கரித்து
அதுக்கு ஆஸ்ரயமான திருத் தோள்களை சாஷாத் கரித்து
அதற்கு ஆஸ்ரயமான திவ்ய வடிவையும் சாஷாத் கரித்து
அவனை தனது மார்பிலே ஏறிட்டு கொள்ளுமா போலே
க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமாணா ஸா பர்த்து கர விபூஷணம்
பர்த்தாரம் இவ சம்ப்ராப்தா ஜாநகீ முதிதாபவத் –

தூ முறுவல் நகை இறையே தோன்ற நக்கு
ஸ்பர்சம் அனுசந்தித்த ஹர்ஷத்தாலே பல் வரிசைகள் பிரகாசிக்கும்படி புன் முறுவல் செய்து
விரல்கள் மேலும் சிவக்கும் படி தந்திக் கம்பிகளை வெருடி
அதுக்கு மேலே கிளி போல மிகவும் மிழற்ற தொடங்கினாள்

என் பேதையே
இவை எங்கே கற்றாள்

————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-6-10- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 29, 2014

6-அலம் புரிந்த நெடும் தடக்கை

அவதாரத்துக்கு பிற்பட்டார் உஜ்ஜீவிக்க -திவ்ய தேசங்கள் இருக்க
அமரர் வேந்தன் -அலம் புரிந்த தடக்கைக்கு இலக்கான நித்ய ஸூரிகள் அமரர்
அவர்களை அடிமை கொள்ள முடி கவித்து இருப்பவன் அமரர் வேந்தன்

அஞ்சிறைப் புள் தனிப் பாகன் –
அமரர் அடிமை கொண்டதற்கு ஒரு எடுத்துக் காட்டு
பெறிய திருவடிக்கு அத்விதீயமான பாகன்
ஆயாசத்துக்கு திரு ஆல வட்டம் போலே சிறகுகள்
அடியார்கள் இருக்கும் இடம் அவனை கொண்டு வருவதால் அழகிய அடை மொழி

அவுணர்க்கு என்றும் சலம் புரிந்து அங்கு அருள் இல்லா தன்மையாளன்
அஹங்கார மமகாரங்கள் -பகவத் பக்தியிலே பகை உள்ளவர்கள்
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வான் ஆசூர ஜாதியில் இருந்தாலும்
உபமானம் அசேஷாணாம் சாதுநாம் யஸ் சதா பவேத்
ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் விபீஷணஸ் து தர்மாத்மா
ஜெயந்தன் காகாசுரனாய் ப்ரஹ்மாஸ்த்ரத்துக்கு இலக்கானான்
அசூரத்வமும் தேவத்வமும் ஜாதி பரம் அன்று ஸ்வபாவ பரம்
விஷ்ணு பக்தி பரோ தேவோ விபரீதஸ் ததாசூர -ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம்
த்வௌ பூத சர்க்கௌ லோகேச்மின் தைவ ஆசூர ஏவ ச
தைவீ சம்பத் விமோஷாய நிபந்தாயா சூரி மதா-ஸ்ரீ கீதை

மேலே திவ்ய தேசங்களை பாடிக் கொண்டு திருக் கோவலூர் தொழப் போவோம் என்கிறார்
பெண்ணை ஆறு திருக் கோவலூர் ஆயானாகிய புருஷோத்தமனை அனுபவிக்க
பெரிய ஆதாரத்துடன் பெறுகிற படி
கரை புரண்டு வேய்களை குத்தி எடுத்து
அந்த வேய்கள் உடைந்து முத்துக்கள் பிரவேசிக்க
அவற்றை பெண்ணை ஆறு வயல்களிலே கொண்டு தள்ள
பயிரிடுமவர்கள் அவற்றை களை என்று தள்ள
அவர்களாலும் தடை செய்ய ஒண்ணாதபடி வயல்கள் எங்கும் பரந்தனவாம் முத்துக்கள்
இப்படிப் பட்ட வயல்களிலே பொன் போன்ற நெற்கள் விளையப் பெற்ற
பூம் கோவலரைத் தொழுவோம் நெஞ்சே புறப்பட்டு -என்கிறார்-

————————————————————————–

7-வற்புடைய வரை நெடும் தோள்

திருவடியை வசிஷ்ட சண்டாள விபாகம் அற சர்வ ஸ்வதானம் பண்ண அதுக்கு அஞ்சி
அஸ்தான பய சங்கை ஆழ்வார்களின் பணி
சுக்ரீவன் ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் பக்கல் பண்ணிய அதி சங்கைக்கு தனது தோள் வலியைக் காட்டி
அச்சம் தவிர்த்தால் போலே
இங்கு உள்ள காவல் உறைப்பையும் தேசத்தில் உள்ள அரண் உடைமையும் ஆழ்வாருக்கு காட்டிக் கொடுக்க
கண்டு தெளிந்து ஆழ்வார் அச்சம் கேட்டு பூம் கோவலூர் தொழுதும் போது நெஞ்சே -என்று
தமது திரு உள்ளத்தை தட்டி எழுப்புகிறார்

வற்புடைய வரை நெடும் தோள் மன்னர் மாள வடிவாய மழு ஏந்தி -ஸ்ரீ பராசுராம விஜய பரம்
உலகம் ஆண்டு -ஸ்ரீ ராம விஜய பரம்
வெற்புடைய நெடும் கடலுள் தனி வேல் உய்த்த வேள் முதலா வென்றான் -ஸ்ரீ கிருஷ்ண பாணாசூரா விஜய பரம்
ஆழ்வார் அச்சம் தீர அவன் காட்டித் தந்த மிடுக்குகள்

வடிவாய மழு-வடிவு ஆய மழு அழகிதான மழு
வடி வாய மழு -கூர்மையான வாயை உடைய மழு
மைந்நாக மலையை ஸூப்ரஹ்மன்யன் நலிந்த வரலாறு
மன்மதனை போலே அழகு என்பதால் -வேள் -என்கிறாள்
நேர் செறிந்தான் கொடிக் கோழி கொண்டான் -வேள் முதலா வென்றான்
கார்த்திகையானும் கரி முகத்தானும் கனலும் முக்கண் மூர்த்தியும் மோடியும் வெப்பும் முதுகிட்டு

விந்தை மேய –
துர்க்கை தேவதை ஷேத்திர காவல்
வியன்கலை ஒண் தோளினாள் விளங்கு செல்வச் செறி யார்ந்த மணி மாடம் திகழ்ந்து தோன்றும்
திருக்கோவலூர் அதனுள் கண்டேனே -பெரிய திருமொழி
விந்த்யாடவியிலே இருந்து தவம் புரிந்தாள் எனபது பற்றி விந்தை மேய -என்கிறார்
விந்த்யம் எனபது விந்தை என மருவி –

பொற்புடைய மலை யரையன் –
திருவல்லிக்கேணியில்- தொண்டையர் கோன் -போலவும்
திரு அட்ட புயகரத்தில் -வயிரமேகன்- போலவும்
திரு நந்திபுர விண்ணகரத்தில் -நந்தி வருமன் -போலவும்
திரு நறையூரில் -செம்பியன் கோச் செங்கணான் -போலவும்
திருக் கோவலூரில் -மலயமானவர் -பிரபுக்கள் தொண்டு பூண்டு உய்ந்தனர்
மலையரையன் ஜாதி ஏக வசனம்-பரம்பரையான அரசர்கள் – என்றுமாம்-

——————————————————————-

8-நீரகத்தாய்

பல திருப்பதிகளையும் வாயார சொல்லிக் கதறுகிறார் –
நீரகத்தாய்
திருக் கச்சியில் திரு ஊரகம் -உலகந்த பெருமாள் சந்நிதியில்
உள்ள திரு நீரகம் திவ்ய தேசம்
நீரின் ஸ்வ பாவங்கள் அவனுக்கும் உண்டே
1-பள்ளத்தில் பாயும் -மேட்டில் ஏறுவது அருமை
ஜாதி இத்யாதிகளால் குறைந்தோர் பக்கம்
பாண்டவதூதன் பீஷ்மர் துரோணர் துரியோதனன் விட்டு ஸ்ரீ விதுரர் திரு மாளிகை அமுது செய்து அருளினான்
பள்ளத்தே ஓடி பெரும் குழியே தங்கும் இயல்வு உண்டே
2-நீர் இல்லாமல் கார்யம் இல்லை
லோகோ பின்ன ருசி யாக இருந்தாலும் எல்லாரும் நீரை விரும்புவது போலே எம்பெருமானும்
3-நீருக்கு குளிர்ச்சி இயற்கை– சூடு வந்தேறி
இவனுக்கும் தண்ணளி இயற்கை -சீற்றம் வந்தேறி
நீரிலே நெருப்பு கிளருமா போலே குளிர்ந்த திரு உள்ளத்திலே அபராதத்தாலே சீற்றம் பிறந்தால் -முமுஷூப்படி திவ்ய ஸ்ரீ ஸூக்தி
4- நீர் சுட்டாலும் அதை ஆற்றுவதற்கு நீரே வேணும்
எம்பெருமான் சீறினாலும் அவன் தானே தெளிவு பெற வேணும்
தரு துயரம் தடாயேல் உன் சரண் அல்லால் சரண் இல்லை –
5-நீர் இஷ்டப்படி தேக்கி வைக்கவும் ஓட விடவும் உரியதாய் இருக்கும்
ஆண்டாள் சூடிக் களைந்த மாலையாலே விலங்கிட்டு வைத்து புஜிக்க- நின்றான்
பாண்டவர்களுக்காக கழுத்திலே ஓலை கட்டி தூது நடந்தான்
6-நீர் மற்ற பண்டங்கள் சமைக்க வேணும் –
தனிப்பட தானே குடிக்கவும் தக்கதாய் இருக்கும்
அவனுக்கும் உபாயத்வமும் உபேயத்வமும் இரண்டு ஆகாரங்களும் உண்டே
அவனும் ஸ்வயம் புருஷார்த்தம்
7-அன்னம் போன்றதுக்கு பிரதி நிதி உண்டு
நீருக்கு பிரதிநிதி இல்லையே
குண அனுசந்தானத்தாலும் போது போக்க அரிது
ஒரு நாள் காண வாராயே -அடியேன் தொழ வந்து அருளாயே -என்று பிரார்தித்து பெற்றே தீர வேணும்
8-சோறு உண்ணும் போது நீர் வேணும்
நீர் வேறு ஒன்றை அபேஷிக்காது
உபாயாந்தரங்களுக்கு எம்பெருமான் வேணும்
எம்பெருமான் இதர நிரபேஷன்
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன்
9-கொள்ளும் பாத்ரங்கள் தார தம்யம் அன்றி நீர் தானே குறைய நில்லாது
எங்கும் நிரம்பவற்று
எம்பெருமானும் கொள்ளக் குறைவிலேன்
வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் கோதில் வள்ளல்
கொள்ளக் குறையே அத்தனை
ஐஸ்வர்யம் போதுமே கைவல்யம் போதுமே
10- நீர் ஐந்து வகைப் பட்டு இருக்கும்
பூமிக்கு உள்ள பதுங்கிக் கிடக்கும் நீர் /ஆவரண ஜலம் /பாற் கடல் நீர் /பெருக் காற்று நீர் /தடாகங்களில் தேங்கும் நீர்
அவனும் பர வ்யூஹ விபவ அந்தர்யாமி அர்ச்சை
விடாய்த்தவனுக்கு வேறு இடம் தேடித் போக வேண்டாத படி நிற்கிற இடத்திலே உண்டாய் இருக்கச் செய்தேயும்
கொட்டும் குத்தாலியும் கொண்டு கல்லினால் அல்லது குடிக்கக் கிடையாத பூமிக்குள் பதிந்த நீர் போலே அந்தர்யாமித்வம்
கண்டு பற்ற வேணும் என்று ஆசைப் பட்டவனுக்கு ஹிருதயத்தில் இருக்கச் செய்தேயும்
கண்ணுக்கு விஷயம் அன்றிக்கே அஷ்டாங்க யோகம் யத்னத்தால் காண வேணுமே
விடாய்தவனுக்கு அண்டத்துக்கு வெளியே பெருகிக் கிடக்கிற ஆவரண ஜலம் போலே ஆயிற்று
கண்டு பற்ற வேண்டும் என்று இருக்குமவனுக்கு லீலா விபூதிக்கு அப்பால் உள்ள பரத்வம்
அப்படி அதி தூரஸ்தம் அன்றியே அண்டத்துக்கு உட்பட்டு இருக்கச் செய்தேயும்
விடாய்தவனுக்கு கிட்ட அரிதான பாற் கடல் போலே வ்யூஹம்
சமீஸ்தமாய் இருந்தும் தத் காலத்தில் இருந்தவர்களுக்கு மாத்ரம் உபயோகமாய் யோக்யமாய்
பிற்பட்டார்க்கு அரிதான பெருக்காறு போலே ஆயிற்று விபவம் -ராம கிருஷ்ணாதி அவதாரங்கள்
விடாய்தவனுக்கு விடாய் தீரலாம்படி பெருக்காரிலே தேங்கின மடுக்கல் போலே யாயிற்று
கோயில்களிலும் கிருஹங்களிலும் எங்கும் ஒக்க எல்லார் கண்ணுக்கும் இலக்காம்படி அர்ச்சாவதாரம்
11- நீரானது ஸ்வத பரிசுத்தமாயினும் ஆஸ்ரய வசத்தாலே த்யாஜ்யமும் உபாதேயமும் ஆகும்
அப்படியே தேவதாந்த்ரங்களில் அந்தர்யாமியான எம்பெருமான் த்யாஜ்யனாயும்
கூராழி வெண் சங்கு ஏந்தி உள்ள எம்பெருமான் உபாதேயம்
12-தோண்ட தோண்ட சுரக்கும் நீர்
கொள்ள மாளா இன்ப வெள்ளம் கோதில தந்திடும்
13-நீர் தனக்கு ஒரு பிரயோஜனமும் இன்றியே பரார்த்தமாகவே இருக்கும்
எம்பெருமானுடைய ஆத்மாத்மீயங்கள் எல்லாம் ஆஸ்ரிதர்க்காகவே இருக்கும்
14-நீர் தானே பெய்ய வேணும் அன்றி ஒருவரால் வடிம்பிட்டு பெய்விக்க முடியாது
எம்பெருமான் படியும் அப்படியே
கேவலம் ஸ்வேச்சயை வாஹம் ப்ரேஷை கஞ்சித் கதாசன
15 நீர் கடலில் இருந்து காள மேகம் வழியாக வந்தால் அன்று உபஜீவிக்க உரியது ஆகாது
எம்பெருமானும் சாஸ்த்ரங்களில் இருந்து ஆசார்யர் முகமாகவே வந்தே உபஜீவ்யன் ஆகிறான்
மேகம் பருகின சமுத்ராம்பு போலே நூல் கடல் சொல் இவர் வாயனவாயத் திருந்தினவாறே
சர்வதா சர்வ உபஜீவ்யம் ஆமே
16-வசிஷ்ட சண்டாள விபாகம் அற ஒரே துறையிலே படிந்து குடைந்தாடலாம் நீரில்
நிகரில் அமரர் முனிக் கணங்கள் விரும்பும் திரு வேங்கடத்தானே
கானமும் வானரமும் வேடுமுடை வேங்கடம்
பெரியார் சிறியார் வாசி அற ஆஸ்ரயிக்கலாம்
17-நீர் சிறிது த்வாரம் கிடைத்தாலும் உட் புகுந்து விடும்
எம்பெருமானுக்கு சிறிது வ்யாஜ்யமே போதும்
திருமால் இரும் சோலை மலை என்றேன் என்ன திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறைய வந்து புகுந்தான்
18-தீர்த்த விசேஷங்களிலே நீருக்கு மகாத்மயம் அதிகம்
எம்பெருமானுக்கு கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் முதலான திருப்பதிகள் விசேஷம்
19-தாபம் மிக்கவர்கள் நீரை முகத்தில் ஏறட்டு கொள்வது
முதுகில் கொட்டுவது உள்ளில் இழிச்சுவது குடைந்து நீராடுவது
வாக்கினால் கருமம் தன்னால் மனத்தினால் ஸ்ரத்தை தன்னால் வேட்கை மீதூர வாங்கி -எம்பெருமானை விழுங்குவார்கள்
20-நீர் வேண்டியவன் துளி நுனி நாக்கு நனைத்தால் போதும் என்பான்
கூராழி வெண் சங்கு ஏந்தி –ஒரு நாள் காண வாராயே
21-நீரில் சிறிய கல்லும் அமிழும் பெரிய தெப்ப மரமும் மிதக்கும்
ப்ரஹ்மாவாய் இழந்து போதல் இடைச்சியாய் பெற்று விடுதல் செய்யக் காண்போம்
நேரே கடிக் கமலத்துள் இருந்தும் காண்கிலான்
திருவிலேன் ஒன்றும் பெற்றிலேன் எல்லாம் தெய்வ நங்கை யசோதை பெற்றாளே
சிறு மா மனிசர் அமிழ்தலும்
ஊன் மல்கி மோடு பருப்பார் வாய்க்கரையில் நிற்றலும் காண்போம்
இங்கனே பலவும் உண்டே

நெடு வரையின் உச்சி மேலாய்
பூமியில் உள்ளார் மட்டும் அன்றி மேல் உலகத்தோரும் வந்து அனுபவிக்கலாம் படி
வானவர் வானவர் கோனுடன் சிந்து பூ மகிழும் திரு வேங்கடம்
வானோர்க்கும் மண்ணோர்க்கும் வைப்பு
மந்திபாய் வட வேங்கட மா மலை நின்றான் –

நிலா துங்கள் துண்டத்தாய்

நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய்
திவ்ய தேசங்கள் நிறைந்த கச்சி
திரு ஊரகத்து எம்பெருமான் ஆதி சேஷன் தனது திரு மேனி ஒளியாலே திருக் கச்சி முழுவதும் நிறைத்த என்றுமாம்

ஒண் துறை நீர் வெக்கா வுள்ளாய்
திரு வெக்காவில் அழகிய துறையைப் பற்றி கண் வளர்ந்து அருளினவனே
அல்லாத துறைகளைப் போல் அன்றியே ஆழ்வார் திரு மழிசைப் பிரான் இழிந்து தீர்த்தம் ஆடின துறையாகையாலே அழகிய துறை ஆகிறது
தத் சம்பந்தத்தாலே இறே அத் துறையைப் பற்றிக் கிடக்கிறது
கனி கண்ணன் போகின்றான் –பைந்நாகப் பாயை சுருட்டிக் கொள்
கனி கண்ணன் போக்கு ஒழிந்தான் –பைந்நாகப் பாய் படுத்துக் கொள் –
ஆஸ்ரிதன் போன போது அவன் பின்னே போயும்
அவன் வந்தவாறே கால் கடை தலை மாடாக கிடந்தும்
இப்படி இறே அங்குத்தை ஆஸ்ரித பாரதந்த்ர்யம் இருப்பது
இருந்த ஊரில் இருக்கும் மானிடர் எத்தவங்கள் செய்தார் கொலோ என்று
ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் இருந்த தேசம் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கு உத்தேச்யமாய் இருக்குமா போலே
ஆஸ்ரிதர் ஸ்பர்சம் உள்ள துறையும் ஈஸ்வரனுக்கு உத்தேச்யமாய் இருக்கும் படி
வேகவதி –வேகா சேது -வேகவணை –வேகணை -வேகனை-வெக்கணை -வெக்கா மருவி

உள்ளுவார் உள்ளத்துள்ளாய்
ஹிருதய கமலத்தில் வாழ தான் திவ்ய தேச வாஸம்
சிலர் உள்ளுவார் உள்ளம் தேவதாந்திர கோயில் என்றும் அங்குள்ள பெருமாள் என்றும் –
நிலாத் துங்கள் துண்டத்தாய் -என்றும் தப்பாக சொல்வார்கள்

உலகமேத்தும் காரகத்தாய்
மேகம் போன்ற ஸ்வ பாவம் உடையவனே
1-பெய்ய வேண்டிய இடம் அளவும் சென்று பெய்யும்
வந்து அருளி என்நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே
2- மின்னல் உள்ள காலம் நீர் நிரம்பி இருக்கும்
பிராட்டி உடன் இருந்தால் கிருபா ரசம் விஞ்சி இருக்கும்
இவள் சந்நிதியால் காகம் தலைப் பெற்றது அது இல்லாமையால் ராவணன் முடிந்தான்
3- மொண்ட இடத்திலும் பெய்யும் மேகம்
தனக்கு உபதேசித்தார்க்கும் உபதேசிப்பான்
சித்ர கூடத்தில் வசிஷ்டன் பெருமாள் இடத்திலே சில சூஷ்ம தர்மங்கள் கேட்கப் பெறலாயிற்று
4-பெய்யப் பெறாத காலத்திலே வரைக்கும் மேகம்
நெஞ்சு உலர்ந்து பேசினான் இறே திரௌபதிக்கு ஆபத்திலே நேரிலே வந்து உதவப் பெறாமையாலே
5-இன்ன காலத்தில் மேகம் பெய்யும் என்று அறுதியிட வல்லார் யாரும் இல்லை
வந்தாய் போலே வாராதே வாராதே போலே வருவானே
திரௌபதிக்கு ஆபத்திலே முகம் காட்டாது ஒழிந்தான்
அபேஷியாது இருக்கவே தாவி அன்று உலகம் எல்லாம் தலை விளாக் கொண்டான்
6- வனத்திடை ஏரியாக வெட்டி யாயிற்று நீ மழை பெய்தாக வேணும் என்று வளைப்பிட ஒண்ணாது
பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான்
எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்தனன்
7- ஜல ஸ்தல விபாகம் இன்றியே பெய்யும் மழை
வேடன் வேடுவிச்சி பஷி குரங்கு சராசரம்
இடையர் தயிர் தாழி கூனி மாலா காரர் பிண விருந்து
வேண்டி அடிசில் இட்டவர்
அவன் மகன் அவன் தம்பி அரவம் மறையாளன் பெற்ற மைந்தன் -பகவத் விஷயீ காரம் பெற்றவர்கள்
8-மேகம் சரத் காலத்திலே கர்ஜித்து போய் விடும் மழை பெய்யாது பெய்யும் காலத்தில் ஆடம்பரம் அறப் பெய்யும்
எம்பெருமான் குசேலருக்கு அருள் செய்தபடி
9- விராட பர்வ கால ஷேபத்துக்கு வரும் மேகம்
பகவத் விஷய கால ஷேபத்துக்கு வந்து நிற்கும் எம்பெருமான்
ஸ்ரீ சைல தயா பாத்ரம் என்று வந்தான் இறே ஸ்ரீ ரெங்க நாதன் பெரிய ஜீயர் கோஷ்டியிலே
10- சுக்திகளில் பெய்து முத்தாக்கும் மேகம்
அடியாருக்கு இன்ப மாரியாகிய எம்பெருமான் கடாஷ தாரையும்
ஆழ்வார் ஆச்சார்யர்கள் இடத்தே பிரவஹித்து மிக்க பயன் தரும்
11-விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தால் போல் மேகங்காள் -இத்யாதிப் படியே தூது விடப்படும் மேகம்
இவனும் இன்னார் தூதன் என நின்றான்
கோதை வேலை ஐவர்க்காய் மண்ணகலம் கூறிடுவான் தூதனாய் மன்னவனால் சொல்லுண்டான் இறே
12-மழை பெய்ய எல்லா மரங்களும் தளிர்க்கும்
எருக்கலை போல்வன வீழ்ந்து ஒழியும்
கஞ்சன் நாள் கவர் கரு முகில் எந்தாய்
தாயார் மகிழ ஒன்னார் தளர
13- எத்தனையும் வான் மறந்த காலத்தும் பைங்கூழ்கள் பைத்து எழுந்த மா முகிலே பார்த்து இருக்கும் -வேறு புகல் அற்று
களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்று இலேன் -அநந்ய கதிகளால்
14-துப்பார்க்கு துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்கு துப்பாய தூவும் மழை -என்கிறபடி
அன்னத்தின் அபிவிருத்திக்கு ஹேது வாகையாலே போக ஸ்தானமாயும்
விடாய் தீர பருகுகையாலே ஸ்வயம் போக்யமாயும் இருக்கும்
பிராப்யனும் பிரபகனுமாய் இறே இவனும் இருப்பது
15-எத்தனை கண்ணீர் விட்டாலும் விருப்பம் இல்லாத அன்று வாளா இருக்கும் மேகம்
பரதாழ்வான் பலருடன் சித்ர கூட பரிசரத்திலே போந்து கண்ணநீரை விழ விட்டு வேண்டினவிடத்தும்
ஸ காம மன வாப்யைவ -என்று மநோ ரதம் பெறாமல் வீண்டான் இறே

கார் வானத்துள்ளாய்
மேகத்தின் ஸ்வபாவ விசேஷங்கள் இத்தலத்து எம்பெருமான் இடமும் உள்ளன

கள்வா
பண்டே யுன் தொண்டாம் பழ உயிரை என்னது என்று
கொண்டேனைக் கள்வன் என்று கூறாதே
மண்டத்தோர் புள் வாய் பிளந்த புயலே உனைக் கச்சிக் கள்வா
என்று ஓதுவது என் கண்டு

காமரு காவிரியின் தென்பால் மன்னு பேரகத்தாய்
திருப் பேர் நகர்
சிலர் காவிரியின் தென் பால் விசேஷணம் பார்க்காமல் பேரகம்-உலகளந்த பெருமாள் என்பர்

——————————————————————-

9-வங்கத்தால்

நீ திருப்பதிகளில் கோயில் கொண்டு இருக்கும் அழகையும்
அஹங்காரிகளுக்கும் உனது திருமேனியில் இடம் கொடுத்து கொண்டு இருக்கும் சீலத்தையும்
வாய் வெருவிக் கொண்டு திரிவேன்

வங்கத்தால் மா மணி வந்துந்து முந்நீர் மல்லையாய் மதிட்கச்சி ஊராய்
சிறந்த ரத்னத்தை வாத்சல்யம் என்கிற கப்பல் -கானத்தின் கடல் மல்லை-கடல் மலை தீவிலே தள்ள
விலை போவது மகா நகரங்களில் -என்பதால் அந்த கப்பல் திரு வெக்கா துறையிலே தள்ளிற்றாம்
கச்சிக் கிடந்தவனூர் கடன்மல்லைத் தல சயனம் -பெரிய திருமொழி

பேராய்
திருப் பேர் நகரில் உள்ளவனே

கொங்கத் தார் இத்யாதி
வலத்தனன் திரிபுரம் எரித்தனன்
பச்யை காதச மே ருத்ரான் தஷிணாம் பார்ச்வம் ஆச்ரிதான் -மோஷ தர்மம்
தபஸா தோஷிதஸ் தேன விஷ்ணு நா ப்ரப விஷ்ணு நா ஸ்வ பார்ச்வே தஷினே சம்போர் நிவாஸ பரிகல்பித
ஏறாளும் இறையோனும் திசை முகனும் திரு மகளும் கூறாளும் தனி உடம்பன்
பிறை தங்கு சடையானை வலத்தே வைத்து
சர்வ காலமும் இவர்கள் எம்பெருமானுடைய திருமேனியிலே இருப்பார்களோ என்னில்
ஆபத்துகளிலே திரு மேனியிலே இடம் கொடுத்து கொண்டு அருளும்
அது மகா குணம் ஆகையாலே ஆழ்வார்கள் எப்போதும் ஒக்க அருளிச் செய்து கொண்டு போருவர்கள்
சாமாந்தர்க்கு புறம்பே நாடுகள் கனக்க உண்டாகிலும்
மாளிகைக்கு உள்ளே செம்பாலே நாழி அரிசியை
தங்களுக்கு வரிசையாக நினைத்து இருப்பார்கள் இறே
அப்படியே இவர்களும் திரு மேனியில் பண்ணி வைத்து இருக்கும் பிராப்தி விடார்கள் இறே
ஒரோ கலஹங்களிலே அடைய வளைந்தனுக்கு உள்ளே குடி வாங்கி இருந்து
கலஹம் தீர்ந்தவாறே புறம்பே புறப்பட்டாலும்
இவ்விடம் இன்னார் பற்று என்று பின்னும் பிராப்தி சொல்லி வைக்குமா போலே

பவள வண்ணா
விரும்பத் தக்க வடிவு திருப் பவள வண்ணன்
பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார்
கண்டறிந்தும் கேட்டறிந்தும் தொட்டறிந்தும் காதலால்
உண்டறிந்து மோந்தறிந்தும் உய்யேனே பண்டைத்
தவள வண்ணா கார்வண்ணா சாம வண்ணா கச்சிப் பவள வண்ணா நின் பொற்பாதம்

எங்குற்றாய்
வருந்தி நான் வாசக மாலை கொண்டு உன்னையே இருந்து இருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே
இரங்கி அருள திரு உள்ளம் இல்லையா

——————————————————————-

10-பொன்னானாய்

பல படிகளாலும் உன்னை பாடி கதறுவது ஒழிய பிரித்து ஒன்றும் இல்லையே -என்கிறார்

பொன்னானாய்
தீயில் சுட்டு –உளியை இட்டு வெட்டி -உரை கல்லிலே உரைத்தாலும்
பரம போக்யமாக ஒளி விஞ்சி காட்டும்
குந்து மணி உடன் ஒக்க நிறுத்து பார்ப்பதே வருந்துமாம்
இன்னார் தூதன் என நின்றாலும்
வெண்ணெய்க்கு அன்று ஆய்ச்சி வன் தாம்புகளால் புடைக்க அலர்ந்தானை

பொழில் ஏழும் காவல் பூண்ட புகழானாய்
ரஷகம் ஆபரணம்
மம வ்ரதம் என்றானே கடல்கரையிலே

இகழ்வாய தொண்டனேன்
இகழ்வு ஆய -நீசனாகிய
இகழ் வாய -இகழத் தக்க வாய் மொழியை உடையவன்
நித்ய சம்சாரி உன்னை ஆசைப்படுவதே

என் ஆனாய் என்னுடைய மத்த கஜம் என்றே வாய் வெருவி
திருமங்கை கட்டின திக் கஜங்கள் இருக்கிறபடி
குணபால மத யானாய் -திருக் கண்ணபுரம் /காட்டு மன்னார் மன்னாதன்
உலகம் ஏத்தும் அடை மொழி நான்கு திவ்ய தேசங்களுக்கும்

இமையோர்க்கு என்றும் முன்னானாய்
நித்யருக்கு நித்ய தர்சன விஷய பூதன் ஆனவனே

பின்னானார் வணங்கும் சோதி திரு மூழிக் களத்தானாய்
திரு மூழிக் களத்துறையும் ஒண் சுடர்
முனியே திரு மூழிக் களத்து விளக்கே
மூழிக் களத்து விளக்கினை
இங்கும்
பின்னானார் வணங்கும் சோதி திரு மூழிக் களத்தானாய்
சீல-சௌசீல்ய குணம் இங்கே பிரகாசிப்பதால்
சீலத்திலும் -ஜாதி ஞானாம் வ்ருத்தம் – பின்னானார்
புறப்பாடு வ்யாஜத்தினாலே தண்ணியர்களுக்கும் சேவை உண்டே

———————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

திரு நெடும் தாண்டகம்-பாசுரங்கள்-1-5- -திவ்யார்த்த தீபிகை —

September 28, 2014

ஸ்ரீ யபதி இனி மேலும் இவருக்கு முகம் காட்டாது ஒழியில்
ஜகத் ஈஸ்வரன் அற்றதாய் விடும் என்று நிச்சயித்து
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வானாதிகளுக்கு முகம் காட்டினாப் போலே
இவருக்கு முகம் காட்டி
தானும்
இவரும்
ஜகத்தும்
உண்டாம்படி பண்ணி அருள
அந்த ஹர்ஷ பிரகர்ஷத்தை தம் வாயாலே பேசுகிறார் இந்த சரம திவ்ய பிரபந்தத்தில்-

முதல் பத்து -தாமான தண்மை
இரண்டாம் பத்து -திருத் தாயார் வார்த்தை
மூன்றாம் பத்து -தோழியுடன் வ்ருத்த கீர்த்தனம் பண்ணும் தலைமகள் வார்த்தை
பட்டர் -திரு நெடும் தாண்டகம் வல்லவர் -அத்தை கொண்டே நஞ்சீயரை சம்ப்ரதாயக்கு ஆக்கி அருளினார்

————————————————————–

1- மின்னுருவாய்

தேகாத்ம அபிமானத்தை போக்கினது முதலாக
திருவடிகளோடு சம்பந்தத்தை அளித்தது ஈறாக
எம்பெருமான் பண்ணி அருளிய உபகார பரம்பரைகளை பேசி மகிழ்கிறார்

முன்னுருவில் மின்னுருவாய் –
பிரத்யஷமாக காண்பவை மின்னல் போல் அஸ்திரம் என்று காட்டி அருளி
மின்னின் நிலையின மன்னுயிர் ஆக்கைகள்
கர்மம் அடியாக பிறந்து – பக்கல் அஸ்த்ரத்தையும் அபோக்யதையும் மறைக்குமே –

வேதம் நான்காய்
ஆத்ம வஸ்துவின் உண்மையை புரிந்து கொள்ள வேத சாஸ்த்ரங்களை தந்து அருளி

விளக்கு ஒளியாய்
சாஸ்திர ஞானத்தையும் அருளி -ஸ்ரவண ஞானம்

முளைத்து எழுந்த திங்கள் தானாய்
ஸ்ரவணத்துக்கு மேலே -மனனம் -நிதித்யாசனம் -த்யானம்- சாஷாத்காரம்
முளைத்து -மனனம்
எழுந்த -நிதித்யாசன
திங்கள் தானாய் -சாஷாத்காரம்

பின்னுருவாய் -ஜீவாத்மாவுக்கு நியாமகன்
இதையே
முன்னுருவில் பிணி மூப்பு இல்லா பிறப்பிலி -பிரகிருதி பதார்ந்தகளின் தோஷங்களான
பிணி மூப்பு பிறப்பு இல்லையே

இறப்பதற்கே என்னாது கைவல்ய மோஷம் என்னாமல்
அன்னவான் அந்நாதோ பவதி என்பர் எண்ணத்தால் இதுவும் இறப்பே
இருகலிறப்பு-என்பர் இத்தையே நம்மாழ்வார்

இதுக்கு மேலே தன்னுடைய ஸ்வரூப ரூப குணங்களை பிரகாசிப்பித்தது அருளினான்

பொன்னுருவாய் -திவ்ய ஸ்வரூபம்

மனிவுருவில் பூதம் ஐந்தாய் -பஞ்ச உபநிஷத் மயம்
பரமேஷ்டி புமான் விச்வோ நிவ்ருத்த்தஸ் சர்வ ஏவ ஹி –
அன்றிக்கே
தனக்கு அசாதாரணமான மணி யுருவிலும்
பிராக்ருதமான பஞ்ச பூதங்களிலும் எழுந்து அருளி இருப்பவன்

புனலுருவாய்
சௌலப்யம்
வசிஷ்ட சண்டாள வாசி இல்லாமல் படிந்தாடும் துறை போலே

அனலுருவில் திகழும்
ஆஸ்ரித விரோதிகளுக்கு

சோதி தன்னுருவாய்
அக்னி சந்த சூர்யர் போன்றோருக்கு தன்னுடைய சம்பந்தத்தாலே ஜோதிஸ் அருளி -பரஞ்சோதி

என்னுருவில் நின்ற
நீசன் என்னுடைய ஹேயமான சரீரத்தில் புக்கு
மடல் எடுத்த காரணத்தால் -தனது சத்தைக்கு கேடு என்று அஞ்சி ஓடி வந்து
சரீரத்தில் பொருந்தி தரிப்பு பெற்றான்
அவனது தளிர் போன்ற திருவடிகள் எனது தலைக்கு அலங்காரம் ஆயிற்று
என்னுருவில் நின்ற எந்தை
தளிர் புரையும் திருவடி
என் தலை மேலே-

———————————————————————–

2–பார் உருவி நீர்

பாருருவி -பசுமை பொருந்திய பூமி
பஞ்ச பூதங்களையும் சிருஷ்டித்து அருளினவன்
அண்டத்துக்குள் பிறந்த பிரமன் ருத்ரன் முதலானார் உடன் சாம்யம் சங்கிக்கவும் இடமில்லை
அரி அரன் அயன் மும் மூர்த்தி சாம்ய பிரமையையும் ஒழித்து அருளினான்
நான்முகன் பொன்னின் வடிவு -பொன் கொண்டு ஆபரணம் பண்ணுமா போலே
ருத்ரன் நெருப்பின் வடிவு -ஜகம் உப சம்ஹரிக்கைக்கு உறுப்பாக
ஸ்ரீ மன் நாராயணன் -கரும் கடல் -கண்டாருக்கு விடாய் தீர்க்கும்
கடல் போன்று தன்னுள்ளே இட்டு ரஷிக்கையும்
மூன்று உருவமும் ஒத்து இருக்கை
தொழிலுக்கு பொருத்தமாய் இருக்கை
பிரமாண கதி கொண்டு ஆராயும் இடத்தில்
பாருருவி நீர் எரி கால் விசும்புமாகி
பல் வேறு சமயுமாகி
பரந்து நின்ற ஒன்றே ஆம் சோதியாகும்
சிருஷ்டித்து அந்தர்யாமியாயும் வியாபித்து பரஞ்சோதி ரூபம்
ஒன்றாம் ஜோதி முகில் உருவம் எம் அடிகள் உருவம் தானே
தேவ மனுஷ்யாதி சமயமுமாகி
பரந்து நின்ற அந்தர்யாமி
ஏருருவில் -ஜகம் முழுவதும் அவன் உருவம் -எம்பெருமான் விபூதி என்பதால் உத்தேச்யம்
சம்சாரம் என்பதால் த்யாஜ்யம்
ச ஆத்மானி அங்காநி அந்யா தேவதா -தேவர்களும் எம்பெருமான் திருமேனி –
அதனால் அவர்களையும் திரு உரு கௌரவ சொல்
நன்று எழில் நாரணன் நான்முகன் அரன் என்னும் இவரை
ஒன்ற நும் மனத்து வைத்து உள்ளி நம் இரு பசை அறுத்து
நன்றென நலம் செய்வது அவனிடை நம்முடை நாளே -திருவாய் மொழி
எம்மடிகள் உருவம் முகில் உருவம்
கீழே கடலுருவம் என்றத்தை அனுபாஷிக்கிறார்-

————————————————————————

3- திருவடிவில்

நிர்ஹேதுக கிருபையால் தன்னுடைய திரு மேனி வைலஷண்யம் காட்டி அருளினத்தை பேசி மகிழ்கிறார்
த்ரேதைக் கண்-என்னாமல் பெரு வடுவில் கடல் அமுதம் கொண்ட காலம் -வளை உருவாய்த் திகழ்ந்தான்
பிரயோஜனாந்த பரர்களுக்காக்ள அமுதம் கொண்ட சேஷ்டிதம் கொண்டே அருளுகிறார் –
பெரிய திரு நாளிலே ஆதரம் உடையார்
பங்குனி மாசத்துக்கு பின்பு கார்யம் செய்கிறோம் என்ன பிராப்தமாய் இருக்க
பெரிய நாளுக்கு பின்பு கார்யம் செய்கிறோம் -என்னுமா போலே
பெரு வடிவில் என்றது பதினாலு நூறாயிரம் காதம் அளவு பரப்பை உடைத்தான
திருப் பாற் கடலில் அப்பரப்பு முழுவதும் விம்மும்படி
தன் தாளும் தொழும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி
திருக் கண் வளர்ந்த வடிவுடன் கடல் கடைந்ததும்
பல வடிவுகள் கொண்டும்
மந்திர மலை அழுந்தாமைக்கு ஆமை வடிவு கொண்டும்
கொந்ழியாமைக்கு ப்ருஹத் ரூபியாயும்
தேவதைகளோடு நின்று கார்யம் செய்யும் வடிவு கொண்டும்
வாசூகி நாகத்துக்கு வலிமையாய் புகுந்து நின்றும் -இப்படி பல பல வடிவுகள் கொண்டானே
கடல் அமுதம் கொண்ட காலம்
அமுதம் அமரர்கட்கு ஈந்த -உப்புச் சாறு
விண்ணவர் அமுதுண்ண அமுதில் வரும் பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமான் –
செந்தாமரைக் கண் செங்கனி வாய் நால் தோள் அமுதே எனது உயிரே-திருவாய்மொழி
கையும் திருவாழியும் கொண்டு கடல் கடைந்த ஆழ்வார் உடைய அமுதம்
தோளும் தோள் மாலையுமாக கடல் கடைந்த அமுதினை ஆழ்வார்கள் நேரில் கண்டது போல்
பரம போக்யமாக களித்து அனுபவிப்பார்கள்
த்ரேதைக் கண் சேயன் என்றும்
முதலில் இத்தை அருளி
அஜாமேகரம் லோஹித சுக்ல க்ருஷ்ணம் -ஸ்ருதியும்
சிவப்பு வெளுப்பு கருப்பு அடைவிலே சொல்லியது போலே
கரு நீல வண்ணன் -கலி யுகத்தின் வர்ணம்

ஒரு வடிவத் தோர் உரு என்று உணரலாகாது –
மீனாய் இத்யாதி தேவ மனுஷ்ய திர்யக் ஸ்தாவர யோநிகளையும்
சிவப்பு வெளுப்பு கறுப்பு என்றால் போலே
இச்சையால் பரிக்ரஹிக்கப் பட்டவை
சிலவற்றை பாசுரம் இட்டு சொல்லலாம்
உள்ளபடி அறிய முடித்த அவனை
அவனது நிர்ஹேதுக கிருபையால் -பகவத் பிரசாதத்தால் கண்டு
நான் பேசினால் போல் பேச வல்லார் யார்
கட்டுரையே-
தமது திரு உள்ளத்தை விளிக்கிறார்
அன்றிக்கே
அவர்கள் ஏதோ ஏதோ பேசினும் வெறும் கட்டுரையே அன்றி உள்ளபடி கண்டு பேசினது அன்று என்றுமாம்-

————————————————————————

4 -இந்த்ரற்கும் பிரமற்கும் முதல்வன் தன்னை

உசாத்துணை தேட்டம் அவனை அனுபவிக்க
நெஞ்சே கூட சேர்ந்து அனுபவிக்கப் பாராய் என்கிறார்
இந்த்ரனை முதலில் சொல்லி காரண பூதர்கள் இவர்கள்
நடுவு உள்ள தேவர்களும் சொல்லப் பட்டனர்
இந்த்ரனுக்கு பிரமனுக்கு ரேபாந்தமாகச் சொல்லிற்று பூஜ்யா புத்தியால் அன்று — ஷேபிக்கிறார்
இந்த்ரனுக்கு -இந்தரற்கு
கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார் கண்னற்கு ஆளன்றி ஆவரோ
இங்கும் கண்ணனுக்கு

இரு நிலம் கால் தீ நீர் விண் பூதம் ஐந்தாய்
பஞ்ச பூதங்களாகவே இருக்கிறான் என்றது அவற்றை படைத்தான் என்றபடி

செந்திறத்த தமிழோசை வட சொல்லாகி
சர்வாதிகாரம் ஆதாலால் தமிழ் முதலில் சொல்லி
செய்ய தமிழ் மாலைகள் நாம் தெளிய ஓதித்
தெளியாத மறை நிலங்கள் தெளிகின்றோமே
ஈரத் தமிழ்
செவிக்கு இனிய செஞ்சொல் -அதனால் செந்திறத்த என்கிறார்
முரட்டு சமஸ்க்ருதம்
வந்தருளி என்நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர் கொழுந்தே -ஈட்டில்
பட்டர் ஸ்ரீ புஷ்ப யாகம் அணித்தவாறே நஞ்சீயரை பல காலும் இயல் கேட்டு அருளுவர்
ஒரு கோடையிலே திரு வீதியிலே நீரை விட்டு எழுந்து அருளி இருந்து இப்பாட்டை இயல் சொல்லும் என்று
ஜீயரை அருளிச் செய்து
தாம் இத்தை அனுசந்தித்து இருந்து
அனந்தரத்தே தாமும் இப்பாட்டை இயல் சொல்லி
யம நியமாதி க்ரமத்தாலே த்யேய வஸ்துவை மனனம் பண்ணி
புறம்புள்ள பராக்கை அறுத்து அனுசந்திக்கப் புக்காலும்
சுக்கான் பரல் போல் இருக்கக் கடவ நெஞ்சுகள் பதம் செய்யும் படி தார்மிகராய் இருப்பார்
இவை சில ஈரச் சொல்களை பொகட்டு போவதே -என்று அருளிச் செய்தார்
இன்னும் தங்கள் அன்பார தமது சொல் வலத்தால் -9-2-8-
வங்கி புரத்து நம்பி பெருமாளை சேவிக்க எழுந்து அருளின அளவிலே
இடைச்சிகள் அண்டையில் சேவித்தாராய் அதை ஆண்டான் கண்டருளி
பிராப்யமான ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் சமுதாயம் இருக்க அவர்கள் அண்டைக்கு எழுந்து அருளுவான் என் என்ன
நாம் சற்று விரகராய் இருப்போம்
இவர்கள் ஒன்றும் அறியாத கொச்சைகள் ஆகையாலே எம்பெருமான் உடைய கடாஷம்
இவர்கள் இடத்திலே பள்ள மடையாய் இருக்கும் என்று அங்கே இருந்தேன் என்ன
அவர்கள் சொன்னது ஏது தேவரீர் அருளிச் செய்தது ஏது என்று ஆண்டான் கேட்க
பொன்னாலே பூணூல் இடுவீர்
நூறு பிராயம் புகுவீர்
அழுத்த விரட்டை உடுப்பீர்
என்கிற இவை அவர்கள் சொன்ன வார்த்தை
விஜயஸ்வ விஜயீ பவ -என்று நான் சொன்ன வார்த்தை என்று வங்கி புரத்து நம்பி அருளிச் செய்ய
அங்குப் போயும் முரட்டு சம்ஸ்க்ருதம் விட்டீர் இல்லையே
எங்கே இருந்தாலும் நாம் நாம் காணும்
இங்கே எழுந்து அருளீர் -என்று ஆண்டான் அருளிச் செய்த வார்த்தை

அந்தரத்தில் தேவர்க்கும் அறியலாகா அந்தணனை
இங்கு மேல் உலகம் பொருள் இல்லை
அந்தர சப்தம் வியாபகன் என்னும் பொருளில் அந்தரனாகும் இடத்தில்
ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாத ஆழ்வான் போல்வார் அறியலாகுமே ஒழிய பிரயோஜனாந்த பரர்கள் அறியார்
அந்தணன்
பரிசுத்தன்
அறனை ஆழிப்படை அந்தணனை
வ்யாபித்தாலும் எந்த தோஷங்களும் தட்டாதவன்

அந்தணர் மாடு அந்தி வைத்த மந்த்ரத்தை
மாடு பொன் பக்கல் செல்வம்
இங்கு செல்வம்
தனம் மதியம் தவ பாத பங்கஜம்
பிராமணர்களுக்கு வேதமே தனம்
வேதாந்தத்தில் புதைத்து வைக்கப் படும் மந்த்ரம்
மந்திர -சஹஸ்ரநாமம் -பட்டர் த்யானம் செய்பவரை காத்து அருளுபவன்
சங்கரர் வேத மந்திர ரூபம் -மந்த்ரங்களினால் தெரிவிக்கப் படுகிறவர்
மந்த்ரம் என்றும் சர்வ ஸ்மாத் பரன் என்றும் பர்யாயம் போலே காணும்
ஈஸ்வரனை ரஹச்யம் என்கிறது தலைக் கடையையும் புழைக் கடையையும் அடைத்து
கிழிச் சீரையும் அவிழ்த்து பார்ப்பாரைப் போலே அஷட் கரணமாக உத்தேசிக்கவும்
அனுசந்திகவும் வேண்டி
இப்படி சீரிய சரக்காய் இருக்கையாலே

மந்திரத்தால் வாழுதியேல்-
வேதாந்த முகத்தாலோ
இதிஹாச புராண முகத்தாலோ ஆராதிக்கப் பார்க்காமல்
திரு மந்தரத்தால் அனுபவிக்கப் பார்
மறவாது வாழுதியேல் என்பர் சிலர் -விஷயாந்தரங்களில் நெஞ்சு செல்லக் கூடாது என்பதற்காக
அந்த நிஷேததுக்கு பிரசக்தி இல்லை
உபேயமாக மட்டுமே நினைக்க வேண்டியவனை உபாயமாக நினைப்பதும் மறப்பது போலே தானே
அந்த நினைவு வேண்டா என்கிறது இதில்

சிந்தித்தியேல் நினைத்தியேல் சொல்லாமல் வாழுதியேல் என்றது அது தானே வாழ்ச்சி

பரத்வத்திலும் உபாயத்திலும் இழியாதே
போக்யதையில் இழிந்து அனுபவித்தால்
அது தானே வாழ்ச்சி

என்றும் வாழலாம்
ஆத்மா உள்ளவரை நித்ய சூரிகள் நடுவே இருந்து வாழலாம் என்றதாயிற்று

—————————————————————-

5-ஒண் மிதியில்

மந்திரத்தால் வாழுதியேல் -திரு அஷ்டாஷர மகா மந்த்ரத்தை ஸ்மரித்தார்
அதில் நாராயண நாம பொருளான வியாபகத்தை திரி விக்கிரம வியாபாரத்திலே இட்டு அனுபவிக்கிற பாசுரம் இது
ரஷகனுடைய ரஷணப் பாரிப்பு ரஷ்ய வஸ்துவின் அளவன்றே விஞ்சியது –
தளிர் புரையும் திருவடி என்றவர்
இங்கே கால் என்கிறது சம்சாரிகள் அபிப்ராயத்தாலே
கோலமாம் என் சென்னிக்கு உன் கமலம் அன்ன குரை கழலே -உகந்து கொள்ளாமல்
ஒருவனுடைய கால் நமது தலையிலே பட்டதே -என்பார்கள் இறே

காமரு சீர் அவுணன் உள்ளத்து எண் மதியும் கடந்து
அவன் எண்ண எண்ண அத்தையும் கடந்து
எண் திசையும் கீழும் மேலும் முற்றும் இழந்தோமே
அவனுக்கும் சீர்மை
வாமனன் வடிவு அழகையும் சீலத்தையும் கண்ணாலே காணப் பெற்ற சீர்மை
நானும் அடியேன் என்று இருக்கிற இத்தை விட்டு
பகவத் விபூதியை அபஹரித்து
ஔதார்யத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு
யஞ்ஞத்திலே இழியப் பெற்றிலேனே
ஐயோ நான் காளியனாக பிறவாது ஒழிந்தேனே ஸ்ரீ சுந்தர பாஹூ ஸ்தவம்

அண்டமீது போகி இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து
போகி என்றது போக என்றபடி
போவதாக கிளம்பி மேலே போய்
இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து -என்று மட்டும் சொல்லாமல்
அண்டமீது போகி இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து-என்றது
ஸ்ரீ வாமனன் உடைய விஜயத்திலே தமக்கு உண்டான ஆதாராதிசயத்தாலே
அளக்கும் பிரதேசத்துக்கு கொண்டைக் கால் நாட்டுகிறார்

மேலைத் தண் மதியும் இத்யாதி
அந்தரிஷத்துக்கு மேல் எல்லையாய்
ஸ்வர்க்கத்துக்கு கீழ் எல்லையாய் இருக்கும் ஆதித்ய பதம்
அதுக்கு மேலே நூறாயிரக் காத வழி உண்டு சந்திர பதம்
அதுக்கு மேலே நூறாயிரக் காத வழி உண்டு நஷத்ர பதம்
அதுக்கும் மேலே ஓங்கிச் சென்றதாயிற்று திருவடி
ஸூர்ய மண்டலம் கடந்த பின் சந்திர மண்டலமாய் இருக்க
இங்கு முந்துற சந்திர மண்டலம் சொன்னது
திருவடிகளில் வெப்பம் தீர சைத்யபோசாரம் பண்ண திரு உள்ளம் பற்றி முந்துற பேசுகிறார்-

—————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ P.B.A,ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்-
ஸ்ரீ திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.