Archive for the ‘ஞான சாரம்’ Category

ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் அருளிச் செய்த ஞான சாரம்-(31-40) –ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் வியாக்யானம் — –

October 4, 2018

சகல வேதாந்த அந்தர்கதமான பரமார்த்தமும் -தத் உப ப்ரும்ஹணங்களான சாஸ்திரங்கள் சொல்லுமதுவும்-
சரணாகதி பிரதனான ஸ்வ ஆச்சார்யன் திருவடிகளே ரக்ஷகம் என்னுமது -என்கிறார் –

வேதம் ஒரு நான்கினுள் பொதிந்த மெய்ப்பொருளும்
கோதில் மனு முதல் நூல் கூறுவதும் தீதில்
சரணாகதி தந்த தன்னிறைவன் தாளே
அரணாகும் என்னும் அது –31-

வேதம் ஒரு நான்கினுள் பொதிந்த மெய்ப்பொருளும்
அபவ்ருஷேயமாய்-நித்ய நிர்தோஷமாய்-ஆப்த தமமாய் இருக்கையாலே அத்விதீயமாய் –
ரிகாதி பேதத்தாலே -சதுர்விதமான வேதத்தினுள்ளே -எட்டுப் புரியும் இட்டுக் கட்டி வைக்குமா போலே சேமித்து வைத்த பரமார்த்தமும் –
இத்தால் வேதம் என்கையாலே இவ்வர்த்த ப்ரதிபாதகமான ப்ரமாணத்தினுடைய கௌரவமும்
நான்கின் என்கையாலே -அது தன்னில் எங்கேனும் ஒரு பிரதேசத்தில் ப்ரதிபாதிக்கப்படுவது அன்றிக்கே
அநேக சாகா ரூபமான அதுக்கு எல்லாம் தாத்பர்யம் இது என்னும் இடமும்
உட் பொதிந்த என்கையாலே -அது தான் மேல் எழச் சொல்லிப் போருமது அன்றிக்கே
உள்ளே சேமித்து வைக்கப்பட்டது என்னும் இடமும்
மெய்ப்பொருள் என்கையாலே -அது தான் அர்த்தவாத ரூபமானது அன்றிக்கே
தத்வ ரூபமான அர்த்தம் என்னும் இடமும் சொல்லிற்று ஆயிற்று –

கோதில் மனு முதல் நூல் கூறுவதும்
கோது இல்லாத மன்வாதி சாஸ்திரங்கள் சொல்லுவதும் / கோது இல்லாமை -குற்றம் இல்லாமை –
அதாவது அயதார்த்த ப்ரதிபாதமாகிற தோஷம் இல்லாமை –
இது மனுவுக்கு விசேஷணம் ஆதல் -எல்லாத்துக்கும் விசேஷணம் ஆதல் –
மனுவுக்கு விசேஷணமான போது -யத்வை கிஞ்ச மனு ரவதத் தத் பேஷஜம்-என்றும்
மன்வர்த்த விபரீதாது யா ஸ்ம்ருதிஸ் ஸான சஸ்யதே -என்றும் சொல்லும்படியான
அதனுடைய ப்ராமாண்ய கௌரவம் சொல்லுகிறது
எல்லாத்துக்கும் விசேஷணமான போது -அவற்றினுடைய ஆப்த தமத்வம் சொல்லுகிறது
மனு முதல் நூல்கள் ஆவன-மற்றும் உண்டான சாத்விக ஸ்ம்ருதிகளும் -இதிஹாச புராணங்களும் –
பாஞ்சராத்திரிகளுமாகிற சாஸ்திரங்கள்
கூறுகையாவது -இவை எல்லாம் ஏக கண்டமாக வேத ஹ்ருதயமான வந்த அர்த்தத்தைச் சொல்லுகை –
வேதார்த்தத்தை வீசதீ கரிக்கை இ றே இவற்றுக்கு க்ருத்யம் –

தீதில் சரணாகதி தந்த
தீதில்லாத சரணாகதியை யுபகரித்த -அதாவது –அதிக்ருதா அதிகாரமும் -அபாய பாஹுளத்வமும்-அப்ராப்தமும் ஆகிற
தோஷம் இன்றிக்கே இருக்கிற சரணாகதியை -தரித்ரனுக்கு சீரிய நிதியைக் கொடுக்குமா போலே உபகரித்த -என்கை
பீடுடை எட்டு எழுத்தும் தந்தவனே -என்றார் கீழே இங்கே சரணா கதி தந்தவன் என்கிறார் –
கீழ் அது போல் அன்று இ றே இது -நம் ஆச்சார்யர்கள் மற்ற ரஹஸ்யங்கள் இரண்டிலும் அர்த்தத்தை மறைத்து
சப்தத்தை வெளியிட்டுக் கொண்டு போருவார்கள்
இதில் அர்த்தம் போலே சப்தத்தையும் மறைப்பார்கள் என்னும்படி இருப்பது ஓன்று ஆகையாலே
திவ்ய மங்கள விக்ரஹமும் -விக்ரஹ குணங்களும் -திவ்யாத்ம ஸ்வரூபமும் -ஸ்வரூப குணங்களும் -நித்ய முக்தருக்கு
ப்ராப்யமாம் போலே முமுஷுவாய் ப்ரபன்னனான அதிகாரிக்கு த்வய சரீரமே ப்ராப்யமாய் இருக்கும் என்று
இறே நஞ்சீயர் அருளிச் செய்தது -இப்படி இருக்கிற வற்றை இ றே இவனுக்கு உபகரித்தது –

தன்னிறைவன்
தன்னுடைய ஆச்சார்யன் -இறைவன் என்றது சேஷி -என்றபடி / தன்னிறைவன் என்கையாலே –
சர்வ சாதாரண சேஷியான ஈஸ்வரனைப் போல் அன்றிக்கே தனக்கு அசாதாரண சேஷி யாவவன் -என்கை –

தாளே
அவனுடைய திருவடிகளே -பிரதம பர்வத்தோபாதி-சரம பர்வத்திலும் திருவடிகளே இ றே உத்தேச்யம்
அவதாரணத்தாலே அதனுடைய சஹாயாந்தர நைரபேஷ்யம் சொல்லுகிறது

அரணாகும் என்னும் அது –
ரக்ஷகமாம் என்கிற அர்த்தம் -என்கை -அரணாவது -ரக்ஷகம் –
தன்னிறைவன் என்றும் -தாளே அரணாக என்றும் -சேஷித்வ சரண்யத்வங்களைச் சொல்லுகையாலே
ப்ராப்யத்வம் அர்த்தாத சித்தம் இறே

குருரேவ பரம் ப்ரஹ்ம குருரேவ பரா கதி குருரேவ பரா வித்யா குருரேவ பரம் தனம் குருரேவ
பர காமோ குருரேவ பராயணம் யஸ்மாத் தத் உபதேஷ்டா சௌ தஸ்மாத் குருதரோ
குரு அரச்ச நீயஸ் ச வந்த்யஸ் ச கீரத்த நீயஸ் ச சர்வதா த்யாயேஜ் ஜபேந் நமேத் பக்த்யா பஜேதப்யர்ச்ச யேன்முதா
உபாய உபேய பாவேன தமேவ சரணம் வ்ரஜேத் இதி சர்வேஷூ வேதேஷூ சர்வ சாஸ்த்ரேஷூ சம்மதம்
ஏவம் த்வய உபதேஷ்டாரம் பாவயேத் புத்தி மாந்தியா -என்று ஸ்ரீ சாத்விக தந்த்ரத்திலே
த்வய பிரசங்கத்தில் தத் உபதேஷ்டாவான ஆச்சார்யனுடைய வைபவம் பகவானால் அருளிச் செய்யப்பட்டது இறே

————————————

திரு அஷ்டாக்ஷர பிரதனான ஆச்சார்யன் திருவடிகளே சகல ப்ராப்யம் என்று அறியாதார் உறவை விடுகை ஸாஸ்த்ர விஹிதம் என்றும்
சகல சாஸ்திரமும் ப்ரதிபாதிப்பது சரணாகதி பிரதனான ஆச்சார்யன் திருவடிகளே ரக்ஷகமாம் என்னுமது -என்றும்
அருளிச் செய்கையாலே ஆச்சார்யர் வைபவத்தை பிரகாசிப்பித்தார் கீழ் இரண்டு பாட்டாலே –
இப்பாட்டில் இப்படி இருந்துள்ள ஆச்சார்யனை அவதார விசேஷம் என்று பிரதிபத்தி பண்ணாதே
மானுஷ பிரதிபத்தி பண்ணுமவனுக்கு வரும் அநர்த்தத்தை-
அர்ச்சாவதாரத்தில் உபாதான நிரூபணம் பண்ணுமவனோடு சேர்த்து அருளிச் செய்கிறார்

மானிடவர் என்றும் குருவை மலர்மகள் கோன்
தான் உகந்த கோலம் உலோகம் என்றும் -ஈனமதா
வெண்ணுகின்ற நீசர் இருவருமே எக்காலும்
நண்ணிடுவர் கீழா நரகு –32-

மானிடவர் என்றும் குருவை
ஆச்சார்யனை மனுஷ்யன் என்றும் –அதாவது
சாஷான் நாராயணோ தேவ –க்ருத்வா மர்த்த்ய மயீம் தனும்-இத்யாதிப்படியே தன்னை சம்சாரத்தில் நின்றும்
எடுக்கைக்காக ஈஸ்வரன் மனுஷ்ய ரூபம் கொண்டு வந்து இருக்கிறான் என்று அறியாதே மேல் எழுந்த ஆகாரத்தைப் பார்த்து
ஆச்சார்யனை மனுஷ்யன் என்று பிரதிபத்தி பண்ணுகை –
யஸ்ய சாஷாத் பகவதி ஞான தீப பிரதே குரவ் -மர்த்த்ய புத்திஸ் ஸ்ருதம் தஸ்ய சர்வம் குஞ்ஜரசவ் சவத் -என்று
ஆச்சார்யனை மனுஷ்யன் என்று நினைக்கிறவன் புத்தி அசத் புத்தி என்றும் –
அவன் கற்ற கல்வி எல்லாம் நிஷ் பிரயோஜனம் என்றும் ஸ்ரீ பாகவதத்தில் சொல்லிற்று இறே

மலர்மகள் கோன் தான் உகந்த கோலம் உலோகம் என்றும் –
ஸ்ரீயபதியானவன் தான் உகந்து அருளின விக்ரஹத்தை லோகம் என்றும் -அதாவது –
தமர் உகந்த உருவம் நின்னிருவம் -என்கிறபடியே ஆஸ்ரிதரானவர்கள் உகந்தது அடியாக அவன் உகந்து
பரிக்ரஹித்து நிற்கிற அர்ச்சா ரூபத்தை அப்ராக்ருத விக்ரஹத்தோபாதியாக பிரதிபத்தி பண்ண வேண்டி இருக்க
மேல் எழுந்த ஆகாரத்தையே பார்த்து அதனுடைய உபாதான நிரூபணம் பண்ணுகை –
அர்ச்சாவதார உபாதானம் வைஷ்ணவ உத்பத்தி சிந்தனம்-மாத்ரு யோனி பரீஷாயாஸ் துல்யமாஹுர் மநீஷிண -என்று
அர்ச்சாவதார உபாதான நிரூபணத்தை மாத்ரு யோனி பரிஷா சமமாக சாஸ்திரம் சொல்லிற்று இறே

ஈனமதா
ஹீனமாக -இப்படி தண்ணியதாக -என்றபடி –

வெண்ணுகின்ற நீசர்
சிந்தியா நிற்கிற நீசர் –இவர்களில் காட்டில் தண்ணியர் இல்லை என்கை -அதாவது
ஆச்ச்சார்யர் விஷயத்தையும் -அர்ச்சாவதார விக்ரஹத்தையும் கீழ்ச் சொன்னபடியே
தண்ணியதாக பிரதிபத்தி பண்ணுமவர்கள் -கர்ம சண்டாளர் -என்கை –

இருவருமே
இவ்விருவரோடே துல்ய பாபிகள் இல்லாமையால் மேல் சொல்லுகிற அநர்த்தம்-இவர்கள் இருவருக்குமே உள்ளது -என்கை –

எக்காலும் –
எல்லாக்காலத்திலும் -கால தத்வம் உள்ளதனையும் -என்றபடி –

நண்ணிடுவர் கீழா நரகு —
இதுக்கு மேல் பொல்லாதது இல்லை என்னும்படி தண்ணியதான நரகத்தை ப்ராபிப்பார்கள்-என்கை
எக்காலும் நண்ணிடுவர் என்கையாலே நரகத்திலே ஸ்ருஷ்டியும் நரகத்திலே சம்ஹாரமுமாய்ச் செல்லுமாயிற்று
அன்றிக்கே எக்காலும் கீழா நரகு என்று -வீடியோ வெந்நகரான சம்சாரத்தைச் சொன்ன போது
நித்ய சம்சாரிகளாய்ப் போவார்கள் என்றபடி –

விஷ்ணோர் அர்ச்சாவதா ரே ஷூ லோஹபாவம் கரோதிய யோ குரௌ மானுஷம் பாவம் உபௌ நரகபாதி நௌ
-என்கிற ப்ரஹ்மாண்ட புராண வசனம் இவ்வர்த்தத்துக்கு சம்வாதமாக அனுசந்தேயம் –

———————————-

ஆசன்னனாய் இருக்கிற ஆச்சார்யனை அவமதி பண்ணிக் கை விட்டு அதி தூரஸ்தனான ஈஸ்வரனை
அபேக்ஷித்த தசையில் உதவும் என்று நினைத்து ஆசைப்படுமவன்
அறிவு கேடன் என்னுமத்தை த்ருஷ்டாந்த முகேன அருளிச் செய்கிறார் –

எட்டவிருந்த குருவை இறை அன்று என்று
விட்டு ஓர் பரனை விருப்புறுதல்-பொட்டெனத் தன்
கண் செம்பளித்திருந்து கைத்துருத்தி நீர் தூவி
அம்புதத்தைப் பார்த்து இருப்பானற்று –33-

எட்டவிருந்த குருவை
ஆசன்னமாக இருந்த ஆச்சார்யனை –அதாவது -சஷுர் கம்யனாய்த் தனக்கு வேண்டிய போது
ரக்ஷகனாகவும் போக்யனாகவும் உஜ்ஜீவிக்கலாம் படி சந்நிஹிதனாய் இருக்கிற ஆச்சார்யனை -என்கை –

இறை அன்று என்று விட்டு
சேஷி அன்று என்று விட்டு -அதாவது -சரணாகதி தந்த தன்னிறைவன் தாளே -என்கிறபடியே
தனக்கு இறைவனாய் இருக்கிற சஜாதீய புத்தியால் அவன் இறையன் அன்று வென்று விட்டு -என்கை –

ஓர் பரனை விருப்புறுதல்-
பரனாய் இருப்பான் ஒருவனை விரும்புகை -அதாவது -ஸாஸ்த்ர கம்யனாய் -அதி தூரஸ்தானாய் –
தனக்கு அணுக அரியனாய் இருக்கும் ஈஸ்வரனை ரக்ஷகனாகவும் போக்யனாகவும் அனுசந்தித்து
அவனை லபிக்க வேணும் என்று ஆசைப்படுகை -என்கை –

பொட்டெனத் தன் கண் செம்பளித்திருந்து
சடக்கென -தூங்குவாரைப் போலே தன் கண்ணை மூடிக் கொண்டு இருந்து –
மேல் விளைவது விசாரியாமல் இருந்து -என்றபடி –

கைத்துருத்தி நீர் தூவி
விடாய் பிறந்த போது உப ஜீவிக்கலாம் படி துருத்தியில் சேர்த்துத் தான் கரஸ்தமாய் இருக்கிற
ஜலத்தை நிலத்திலே உகுத்து –

அம்புதத்தைப் பார்த்து இருப்பானற்று –
மேக கதமான ஜலம் விடாய்க்கு உதவும் என்று நினைத்து ஆகாச வர்த்தியாய் அதி தூரஸ்தமாய் இருக்கிற
அம்புதத்தைப் பார்த்து இருக்குமவனைப் போலே –
அவனைப் போலே என்றது -அவன் செயலைப் போலே என்றபடி -அல்லது விருப்புறுதல் என்றதோடு சேராது இறே

சஷூர் கம்யம் குரும் த்யக்த்வா சாஸ்திர கம்யம் துயஸ் ஸ்மரேத் கரஸ்தம் உதகம்
த்யக்த்வா கநஸ்தம் அபி வாஞ்சதி -என்று இவ்வர்த்தம் தான் பகவத் போதாயன க்ருதமான புராண சமுச்சயத்தில்-
ஆச்சார்ய மஹாத்ம்ய பிரகாரணத்தில் சொல்லப் பட்டது இறே

———————————–

அதி ஸூலபனாய்த் தனக்கு கைப்புகுந்து இருக்கிற ஆச்சார்யனை -அபரத்வ புத்தியால் உபேக்ஷித்து –
அதி துர்லபனாய் அநேக யத்னம் பட்டுக் காண வேண்டும்படி இருக்கும் ஈஸ்வரனை அபேக்ஷித்த சமயத்தில்
நமக்கு உதவும் என்று நினைத்து அனுவர்த்திகை அஞ்ஞான கார்யம் என்னுமத்தை
இன்னும் ஒரு த்ருஷ்டாந்தத்தாலே தர்சிப்பிக்கிறார்

பற்று குருவைப் பரன் அன்று என இகழ்ந்து
மற்றோர் பரனை வழிபடுதல் -எற்றே தன்
கைப் பொருள் விட்டு ஆரேனும் காசினியில் தாம் புதைத்த
அப்பொருள் தேடித் திரிவான் அற்று –34-

பற்று குருவைப்
தன்னாலே பற்றப்பட்டு இருக்கிற ஆச்சார்யனை -அதாவது அதி ஸூலபனாய்த் தனக்கு அபேக்ஷிதமான தசையில்
ரக்ஷகனாயும் போக்யனாகவும் ஆஸ்ரயிக்கப்பட்டு இருக்கிற ஆச்சார்யனை என்கை –

பரன் அன்று என இகழ்ந்து –
யஸ்ய சாஷாத் பகவதி ஞான தீப ப்ரதே குரவ்-என்று பகவத் அவதாரமாக சாஸ்திரம் சொல்லுகையாலே
பரனாய் இருக்கிறவனை -சஜாதீய புத்தியால் இவன் பரன் அன்று என்று அவமதி பண்ணிக் கை விட்டு

மற்றோர் பரனை வழிபடுதல் –
வேறே ஒரு பரனை வழிபடுகை-அதாவது அதி துர்லபனாய்த் தான் கண்ணுக்கு விஷயம் இன்றிக்கே
அநேகம் வருத்தம் பட்டுக் காண வேண்டும் படியாய் இருப்பனான ஈஸ்வரனைத்
தனக்கு ரக்ஷகனும் போக்யனுமாக நினைத்துத் தத் லாப அர்த்தமாக அனுவர்த்திக்கை என்கை

எற்றே
இவன் விட்ட விஷயத்துக்கும் பற்றின விஷயத்துக்கும் உள்ள நெடுவாசியைத் திரு உள்ளம் பற்றி
விஷண்ணராய்-என்னே -என்கிறார் –

தன் கைப் பொருள் விட்டு
வேண்டின போது விநியோகம் கொள்ளலாம் படி மடிச் சீலையில் காட்டித் தான் கையில் இருக்கிற
தனத்தை அல்பம் என்ற நினைவால் விட்டு

ஆரேனும் காசினியில் தாம் புதைத்த
வெளி நிலத்தில் இன்றிக்கே பூமிக்குள்ளே மற்று யாரேனும் தங்கள் புதைத்து வைத்த

அப்பொருள் தேடித் திரிவான் அற்று —
அந்த தனத்தைத் தான் லபிக்கைக்குத் தேடித் திரியுமவன் போலே -இங்கும் அவன் செயல் போலே என்றபடி –
வழிப்படுதல் என்றதோடு சேர வேணும் இ றே

ஸூலபம் ஸ்வ குரும் த்யக்த்வா துர்லபம் யா உபாஸதே லப்தம் த்யக்த்வா தனம்
மூடோ குப்த மன்வேஷ திஷிதௌ–என்னக் கடவது இறே –
இந்த ஸ்லோகத்தில் -உபாஸதே -என்றது ஆர்ஷம் -உபாஸ்தே-என்றபடி –

————————————

ஆசன்னமாய் ஸூலபமான ஆச்சார்ய விஷயத்தை விட்டு தூரஸ்தமாய் துர்லபமான ஈஸ்வர விஷயத்தை ஆசைப்படுவார்
அறிவிலிகள் என்னுமத்தை த்ருஷ்டாந்த த்வயத்தாலே தர்சிப்பித்தார் கீழ் –
ஆச்சார்ய விஷயத்தில் ப்ரேமம் அற்றவனுக்கு ஈஸ்வரன் ஒரு காலமும் அனுக்ரஹம் பண்ணான் –
நிக்ரஹமே பண்ணும் என்னுமத்தை ச த்ருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்கிறார் இதில் –

என்றும் அனைத்து உயிர்க்கும் ஈரம் செய் நாரணனும்
அன்றும் தன்னாரியன் பால் அன்பு ஒழியில்-நின்ற
புனல் பிரிந்த பங்கயத்தைப் பொங்கு சுடர் வெய்யோன்
அனல் உமிழ்ந்து தானுலர்த்தி யற்று –35-

என்றும் அனைத்து உயிர்க்கும் ஈரம் செய் நாரணனும்
எல்லாக் காலத்திலும் –
எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் –
தண்ணளி பண்ணா நிற்கும் சர்வேஸ்வரனும்
நாரணனும் -என்றது -உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது -என்கிறபடியே சகல ஆத்மாக்களோடும்
அவர்ஜனீயமான சம்பந்தம் உடையவன் ஆகையாலே -சர்வ வத்சலன் என்று தோற்றுகைக்காக

அன்றும்
நிக்ரஹத்தைப் பண்ணா நிற்கும்
அன்றுதல் -சீறுதல்-

தன்னாரியன் பால் அன்பு ஒழியில்-
தன் ஆச்சார்யன் பக்கல் ப்ரேமம் அற்றால்-அதாவது -கீழ்ச் சொன்னபடியே –
இறை அன்று என்றும் -பரன் அன்று என்றும் -நினைத்துத் தான் அவனை விடும்படி
தத் விஷய ப்ரேமம் குலையில் என்கை –

நின்ற புனல் பிரிந்த பங்கயத்தைப் பொங்கு சுடர் வெய்யோன்
உத்பத்தியே தொடங்கித் தனக்குத் தாரகமாகப் பற்றி நின்ற ஜலத்தை விட்டு அகன்ற தாமரையை –
கிளர்ந்த தேஜஸ்ஸை யுடையனாய் உஷ்ண கிரணனான ஆதித்யன்
அதாவது -செங்கமலம் அந்தரம் சேர் வெங்கதிரோர்க்கு அல்லால் அலராவால்-என்கிறபடியே நீரைப்பிரியாமல்
நிற்கும் காலத்தில் என்றும் ஓக்கத் தன்னுடைய கிரணங்களால் அதுக்கு விகாசத்தைச் செய்து கொண்டு போருமவன் என்கை

அனல் உமிழ்ந்து தானுலர்த்தி யற்று —
நெருப்பை உமிழ்ந்து தான் அத்தை உலர்த்தி விடுமா போலே என்கை -இத்தால் நீரைப் பிரியாமல் நிற்கும் காலத்தில்
தாமரையை அலர்த்தக் கடவ ஆதித்யன் தானே நீரைப் பிரிந்த காலத்தில் நெருப்பை உமிழ்ந்து அத்தை யுலர்த்தி விடுமா போலே
ஆச்சார்ய சம்பந்தம் குலையாமல் நின்ற காலத்தில் என்றும் ஓக்க அனுக்ரஹ சீலனாய் இவன் ஸ்வரூபத்தை விகசிப்பிக்கும்
ஈஸ்வரன் தானே ஆச்சார்ய சம்பந்தம் குலைந்தால் நிக்ரஹ சீலனாய் இவன் ஸ்வரூபத்தை சங்கோசிப்பித்து விடும் என்றதாயிற்று –

நாராயணோபி விக்ருதிம் யாதி குரோ பிரச் யுதஸ்ய துர்ப்புத்தே கமலம்
ஜலாத பேதம் சோஷயதி ரவிர் ந தோஷயதி-என்னக் கடவது இறே

———————————–

ஸச் சிஷ்யனாய் -சதாசார்ய ப்ரேமம் யுடையவனாய் இருக்குமவனுக்கு
சகல திவ்ய தேசங்களும் தான் ஆச்சார்யனே -என்கிறார் –

வில்லார் மணி கொழிக்கும் வேங்கடப் பொற் குன்று முதல்
செல்லார் பொழில் சூழ் திருப்பதிகள் எல்லாம்
மருளாம் இருளோட மத்தகத்துத் தன் தாள்
அருளாலே வைத்த வவர் –36-

வில்லார் மணி கொழிக்கும் -வேங்கடப் பொற் குன்று முதல்-
தேஜஸ்ஸூ மிக்கு இருந்துள்ள ரத்னங்களைத் திரு அருவிகளானவை கொழித்து எறடா நிற்கும்
வில்லாவது-தேஜஸ்ஸூ / ஆர்தல்-மிகுதி /பன் மணி நீரோடு பொருதுருளும் கானமுடைய வேங்கடம் இறே
வேங்கடப் பொற் குன்று முதல்-திருவேங்கடம் என்கிற திரு நாமத்தை யுடைத்தாய்
ஸர்வைஸ் ஸ்ப்ருஹணீயமான திருமலை தொடக்கமாயுள்ள

செல்லார் பொழில் சூழ் திருப்பதிகள் எல்லாம்
உயரத்தின் அதிசயத்தாலே மேகங்கள் வந்து படியும்படி இருக்கிற பொழில்களாலே சூழப்பட்டு இருக்கிற
செல் -மேகம் /ஆர்தல் -படிதல் /திருப்பதிகள் எல்லாம் -உகந்து அருளின நிலங்களான திவ்ய தேசங்கள் எல்லாம் –

மருளாம் இருளோட
அஞ்ஞான அந்தகாரமானது அதி சீக்ரமாகப் போம்படியாக –

மத்தகத்துத் தன் தாள்
அருளாலே வைத்தவவர் —
சிஷ்யன் சிரஸ்ஸிலே தம்முடைய திருவடிகளை ஹேத் வந்தரங்களால் இன்றிக்கே
கிருபையால் வைத்து அருளின ஆச்சார்யரானவர் என்கை –
அர்ச்சா ஸ்தலங்களை சொன்ன இது -பர வ்யூஹாதி ஸ்தலங்களுக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணம்
பர வ்யூஹாதி பஞ்ச ஸ்தலங்களும் ஆச்சார்யனே என்று இருக்கக் கடவன் என்னுமத்தை –
பாட்டுக் கேட்கும் இடமும் இத்யாதியால் ஸ்ரீ வசன பூஷணத்தில் அருளிச் செய்தார் இறே ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் –

யேநைவ குருணா யஸ்ய நியாச வித்யா ப்ரதீயதே தஸ்ய வைகுண்ட துக்தாப்தி
த்வாரகாஸ் சர்வ ஏவ ச -என்கிற வசனம் இதுக்கு சம்வாதமாக அனுசந்தேயம் –

———————————–

அர்த்த பிராண சரீராதிகள் எல்லாம் ஆச்சார்ய சேஷமாக அனுசந்தித்து இருக்குமவர்கள்
நெஞ்சு சர்வேஸ்வரனுக்கு சர்வ காலமும் வாஸஸ் ஸ்தானம் என்கிறார் –

பொருளும் உயிரும் உடம்பும் புகலும்
தெருளும் குணமும் செயலும் -அருள் புரிந்த
தன்னாரியன் பொருட்டாச் சங்கற்பம் செய்பவர் நெஞ்சு
எந்நாளும் மாலுக்கு இடம் –37-

பொருளும் உயிரும் உடம்பும் புகலும்
தெருளும் குணமும் செயலும் –
தனக்கு உண்டான அர்த்தமும்
தன்னுடைய பிராணனும்
தன்னுடைய சரீரமும்
தன்னுடைய கிருஹமும்
தன்னுடைய ஞானமும்
தன்னுடைய சமாதி குணங்களும்
தன்னுடைய பிரவ்ருத்திகளும்
இவை எல்லாவற்றையும்

அருள் புரிந்த
தன்னாரியன் பொருட்டாச்
ஒரு ஹேது இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தே கிருபையைப் பண்ணித் தன்னை அங்கீ கரித்த
தன்னுடைய ஆச்சார்யன் பொருட்டாக -தச் சேஷமாக -என்றபடி

சங்கற்பம் செய்பவர் நெஞ்சு
சங்கல்பம் பண்ணுபவர்கள் நெஞ்சு -அப்படி சங்கல்பித்து இருக்குமவர்களுடைய ஹிருதயம் -என்றபடி

எந்நாளும் மாலுக்கு இடம் —
எல்லாக் காலமும் சர்வேஸ்வரனுக்கு வாஸஸ் ஸ்தானம் –
இவன் சகலமும் தான் ஆச்சார்யனுக்கு சேஷம் என்று சங்கல்பித்து -தேவு மற்று அறியேன் -என்று இருக்க
அவன் இவனுடைய ஹ்ருதயத்தை தான் ஆதரித்துக் கொண்டு இருக்குமாயிற்று –

சரீரம் வஸூ விஜ்ஞானம் வாஸ கர்ம குணா ந ஸூந் குர்வர்த்தம் தாரயேத் யஸ்து ச சிஷ்யோ நேதரஸ்
ஸ்ம்ருத குர்வர்த்தம் ஸ்வாத்மன பும்ஸ க்ருதஜ்ஞஸ்ய மஹாத்மான ஸூபிரசன்னஸ் சதா விஷ்ணுர்
ஹ்ருதி தஸ்ய விராஜதே -ஜய சம்ஹிதையில் ஸ்ரீ வராஹ நாயனார் அருளிச் செய்த வசனம்-
இதுக்கு சம்வாதமாக அனுசந்தேயம் – –

——————————————–

ஆச்சார்ய வைபவத்தை பஹுவிதமாக அருளிச் செய்தார் கீழ் -அது எல்லாம் தகும் என்கைக்காக-
ஆச்சார்யர் பகவத் அவதாரம் என்னுமத்தை பிரகாசிப்பித்து இப்படி இருக்கையாலே
எல்லார்க்கும் அவன் திருவடிகளை அநுஸந்திக்குமதே மிகவும் அனுரூபம் என்று
இவ்வர்த்தத்தை நிகமிக்கிறார் –

தேனார் கமலத் திரு மா மகள் கொழுநன்
தானே குருவாகித் தன்னருளால் -மானிடர்க்காய்
இந்நிலத்தே தோன்றுதலால் யார்க்கும் அவன் தாளிணையை
உன்னுவதே சால வுறும் –38-

தேனார் கமலத் திரு மா மகள் கொழுநன்
தன்னோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே -எப்போதும் ஓக்க செவ்வி பெற்று இருக்கையாலே மது ஸம்ருத்தி மாறாத
தாமரைப் பூவை வாசஸ் ஸ்தானமாக யுடையளாய் ஸ்ரீ என்று
திரு நாமமாய் இருக்கும் பெரிய பிராட்டியாருக்கு வல்லபனானவன்

தானே
ஸ்ரீயபதியாகையாலே -சர்வாதிகனான தானே

குருவாகித் தன்னருளால் –
திவ்ய ரூபத்தை மறைத்து மனுஷ்ய ரூபம் கொண்டு ஆச்சார்யனாய்
இதுக்கு அடி என் என்னில்
தன்னுடைய கிருபையால் -ஹேத்வந்தரம் இல்லை -என்கை –
இப்படி அவதரிக்கிறது தான் யாருக்காக என்னில் –

மானிடர்க்காய்
ஸாஸ்த்ர வஸ்யமான மனுஷ்ய ஜென்மத்தில் பிறந்து உபதேசாதிகளால் திருத்தினால்
திருந்தி உஜ்ஜீவிக்கைக்கு யோக்யரான ஆத்மாக்களுக்காக

இந்நிலத்தே தோன்றுதலால்
பிரஜை விழுந்த கிணற்றில் ஒக்கக் குதிக்கும் தாயைப் போலே இவர்கள் சம்சார ஆர்ணவ
மக்நராய்க் கிடக்கிற இந்தப் பூமியிலே அவதரிக்கையாலே –

யார்க்கும்
வர்ண பேதத்தாலும் –
ஆஸ்ரம பேதத்தாலும்
ஸ்த்ரீ புருஷ பேதத்தாலும்
பலவகைப்பட்ட ஆத்மாக்கள் எல்லார்க்கும் –

அவன் தாளிணையை உன்னுவதே –
சேஷியாய் -சரண்யனாய் -ப்ராப்யனாய் -இருக்கிறவனுடைய திருவடிகளை இரண்டையும்
உத்தேச்யமாகவும் -ப்ராப்யமாகவும் -ப்ராபகமாகவும் -அனுசந்தித்து இருக்குமதே
அவதாரணத்தாலே -இது ஒழிய மற்று ஒன்றும் வேண்டா என்கை –

சால வுறும் –
மிகவும் உறும்
உறுகை -சேருகை / இத்தால் ஸ்வரூபத்துக்கு மிகவும் அனுரூபம் என்கை –

சாஷான் நாராயணோ தேவ க்ருத்வா மர்த்யமயீம் தா நும் மக்நான் உத்தர தே லோகன் காருண்யாச் சாஸ்திர பாணிநா
தஸ்மாத் பக்திர் குரௌ கார்யா சம்சார பய பீருணா -என்று –ஐ யாக்க்ய சம்ஹிதையில் சாண்டில்யன் சொன்ன வசனம் –
இப்பாட்டில் சொன்ன வசனத்துக்கு சம்வாதமாக அனுசந்தேயம் –

————————————–

இவ்வாச்சார்ய வைபவம் அறிந்து -இவ்விஷயத்தில் அற்றுத்தீர்ந்து நிற்பார் விசேஷஞ்ஞர் அன்றோ –
அது அறியாத லௌகிகர்-பகவத் விஷயத்தில் காட்டில் இவ்விஷயமே உத்தேச்யம் என்று
பற்றித் திரியா நின்றார் – என்று பழி தூற்றுவார்கள் ஆகிலோ-என்ன –
இது பகவத் விஷயத்தில் ஊன்றி நிற்பார் எல்லார்க்கும் ஒக்கும் இறே என்று பார்த்து
தத் விஷயத்திலும் காட்டில் ததீய விஷயத்தில் ஊன்றி நிற்பார் ஏற்றத்தைச் சொல்லி
இப்படி நிற்கும் அதிகாரிகளுக்கு லௌகிகர் பண்ணும் நிந்தையும் ஸ்துதி நிந்தையுமாய் விடும் என்கிறார் –

அலகை முலை சுவைத்தாற்கு அன்பர் அடிக்கு அன்பர்
திலதம் எனத் திரிவார் தம்மை -உலகர் பழி
தூற்றில் துதியாகும் தூற்றாதவர் இவரைப்
போற்றிலது புன்மையே யாம் –39-

அலகை முலை சுவைத்தாற்கு
அலகை-என்று -பேய்க்குப் பெயர் –பெற்ற தாய் போல் வந்த பேய்ச்சி-என்கிறபடியே –
தான் வடிவை மறைத்துத் தாய் வடிவைக் கொண்டு வந்த பேய்ச்சியுடைய முலையை –
பிராண ஸஹிதமாகப் பசையறச் சுவைத்தவனுக்கு –

அன்பர் அடிக்கு அன்பர் –
ஸ்தன்யம் தத் விஷ சம்மிஸ்ரம் ரஸ்ய மாஸீஜ் ஜகத் குரோ –என்றும்
விடப்பால் அமுதா அமுது செய்திட்ட மாயன் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அவள் கையில் அகப்படாமல் அந்த விஷப்பாலே அமுதாக்கி அமுது செய்து ஜகத்துக்கு வேர்ப்பற்றான தன்னை
நோக்கித் தந்தவன் என்று அந்த குணத்துக்குத் தோற்று அவன் பக்கல் பிரேம யுக்தராய் இருக்குமவர்கள்
திருவடிகளில் பிரேம யுக்தராய் இருக்குமவர்கள்

திலதம் எனத் திரிவார் தம்மை –
இப்படி பாகவத விஷய ப்ரேம யுக்தராய் லோகத்துக்கு இவர்கள் ஒரு திலகம் என்று விசேஷஞ்ஞர்
ஸ்லாகிக்கும் படி திரியும் மஹாத்மாக்களை
அன்றிக்கே
அன்பார் அடிக்கு அன்பர்க்கு -இவர்கள் திலக பூதர் என்று அறிவுடையார் கொண்டாடும்படித்
திரியும் பெரியோர்கள் என்னவுமாம் –

உலகர் பழி தூற்றில் துதியாகும்
இப்படி இருக்கும் அதிகாரிகளை வர்ணாஸ்ரமாதி விசேஷங்கள் ஒன்றும் பாராமல் பாகவதர் என்கிற மாத்திரமே
பற்றாசாகக் கொண்டு பகவத் விஷயம் தன்னிலும் காட்டில் இவர்களே உத்தேச்யர் என்று நினைத்து
அனுவர்த்தித்துத் திரியா நின்றார்கள் என்று லௌகிகரானவர்கள் பழி தூற்றில் –
அவர்கள் குண ப்ரகாசகமாகையாலே ஸ்தோத்ரமாய் விடும்

தூற்றாதவர் இவரைப் போற்றிலது புன்மையே யாம் —
இப்படி பழி தூற்றாதே லௌகிகரானவர்கள் கீழ்ச் சொன்ன அந்த அதிகாரிகளை லோக சங்க்ரஹாதிகளுக்காக
மேல் எழச் செய்து கொண்டு போரும் ஆசாரங்களைக் கண்டு அவையடியாக நல்லவர்கள் என்று புகழில் –
அது இவர்கள் அதிகாரத்துக்குச் சேராமையாலே புன்மையேயாய் விடும் என்கை
புன்மை -பொல்லாங்கு -நிந்தை -என்றபடி

நியாச வித்யைக நிஷ்டா நாம் வைஷ்ணவா நாம் மஹாத்மா நாம் ப்ராக்ருதாபி ஸ்துதிர் நிந்தா
நிந்தாஸ்துதிரிதி ஸ்ம்ருதா -என்னக் கடவது இறே

——————————————

இப்படியானாலும் இவர்களுடைய சொலவும் செயலும் நாட்டாருக்குப் பொருந்தாமையாலே
அது தன்னை இட்டுப் பழிக்கிலோ என்ன –
இது பிரதம பர்வ நிஷ்டருக்கும் ஒக்கும் இறே என்று பார்த்து சாமாந்யேன பாகவதர்களுடைய
யுக்தி வ்ருத்தி கடாக்ஷங்களினுடைய வைபவத்தைச் சொல்லி இப்பிரபந்தத்தை நிகமிக்கிறார் –

அல்லி மலர்ப்பாவைக்கு அன்பர் அடிக்கு அன்பர்
சொல்லும் அவிடு சுருதியாம் -நல்ல
படியாம் மனு நூற்கு அவர் சரிதை பார்வை
செடியார் வினைத் தொகைக்குத் தீ –40-

அல்லி மலர்ப்பாவைக்கு அன்பர் அடிக்கு அன்பர்
கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பா -என்று இதுவே நிரூபகமாகச் சொல்லி சம்போதிக்கும் படி தாமரைப் பூவை
இருப்பிடமாக வுடைய பெரிய பிராட்டியார் விஷயத்தில் ப்ரேம யுக்தனாய் இருக்கும் ஈஸ்வரன் திருவடிகளிலே
ப்ரேமமே நிரூபகமாம் படி இருக்கும் பாகவதர்கள் –

சொல்லும் அவிடு சுருதியாம் –
விநோதமாய்ச் சொல்லும் வார்த்தை வேதார்த்தமாய் இருக்கையாலே -அபவ்ருஷேயமாய்-நித்ய நிர்தோஷமாய்
ஆப்த தமமாய் இருக்கும் வேதத்தோபாதி ப்ரமாணமாய்ப் பரிக்ரஹிக்கலாய் இருக்கும் –

நல்ல படியாம் மனு நூற்கு அவர் சரிதை
அவர்கள் சரித்ரமானது –தர்ம சாஸ்திரங்களில் தலையாய்-சதாசார ப்ரதிபாதகமாய் இருக்கும் மானவ சாஸ்திரத்துக்கு –
இத்தைக் கொண்டோ இது சொல்லிற்று என்னும்படி நன்றான மூலமாய் இருக்கும் –
படியாவது-தன்னைக் கொண்டு தனக்குப் போலியானது செய்யலாம்படி மூலமாய் இருக்குமது இ றே

பார்வை செடியார் வினைத் தொகைக்குத் தீ —
அவர்களுடைய கடாக்ஷமானது தூறு மண்டிக் கிடக்கிற கர்ம சமூகத்துக்கு அக்னி போலே நாசகரமாய் இருக்கும் என்கை –
அதாவது இவர்களுடைய கடாக்ஷம் -ஸ்வ விஷயமானவர்கள் கர்மத்தை நிஸ் சேஷமாகப் போக்குகையாலே
ஸ்வரூபத்தை உஜ்ஜவலமாக்கும்-என்றதாயிற்று –

வேத சாஸ்த்ர ரதா ரூடா ஜ்ஞானகட்கதரா த்விஜா க்ரீடார்த்தமபி யத் ப்ரூயுஸ் ச தர்ம பரமோ மத-என்றும்
வாஸூ தேவம் ப்ரபன்நா நாம் யான்யேவ சரிதா நிவை தான்யேவ தர்ம சாஸ்த்ராணீ த்யேவம் வேத விதோ விது-என்றும்
ந ஸூத்த்யாதி ததா ஜந்துஸ் தீர்த்த வாரி சதைரபி லிலயைவ யதா பூப வைஷ்ணவாநாம் ஹி வீஷணை-என்றும்
இதிஹாச புராணங்களில் சொல்லப்பட்ட வசனங்கள் இப்பாட்டில் அருளிச் செய்த அர்த்தத்துக்கு பிரமாணமாக அனுசந்தேயங்கள்

———————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் அருளிச் செய்த ஞான சாரம்-(21-30) –ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் வியாக்யானம் — –

October 3, 2018

ஸ்ரீ யபதியானவன் தான் பக்கல் பக்தரானவர்களுக்கு அதி மாத்ரங்களான துக்கங்களைச் செய்யினும்
அது அவர்கள் பக்கல் ஸ்நேஹ கார்யம் என்னுமத்தை ச த்ருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்கிறார் –

ஆரப் பெருந்துயரே செய்திடினும் அன்பர்கள் பால்
வேரிச் சரோருகை கோன் மெய் நலமாம் –தேரில்
பொறுத்தர்கரிது எனினும் மைந்தன் உடல் புண்ணை
அறுத்தற்கு இசை தாதை யற்று –21-

ஆரப் பெருந்துயரே செய்திடினும்
துயர் -துக்கம் / பெரும் துயர் -மஹா துக்கம் /ஆரப் பெரும் துயர் என்கையாலே -மிகவும் பெரும் துக்கம் -என்றபடி –
துயர் என்கிற அவதாரணத்தாலே -நடுவே ஒரு ஸூக வியவதானம் இல்லாமையைச் சொல்லுகிறது –
செய்திடினும் -என்றது -இவர்கள் பிராரப்த கர்ம பலமாய் வந்தது ஆகிலும் பலப்ரதன் அவன் ஆகையாலே –
பூர்வக உத்தராக பிராரப்த கண்டங்கள் எல்லாம் கழிக்கிறவனுக்கு இத்தையும் கழிக்க அரிது அன்று இறே
ஹிதரூபமாக அவன் அவற்றை அனுபவிக்கை இறே இவனுக்கு இது அனுபவிக்க வேண்டுகிறது –
இது தான் இவனுக்கு உண்டான ப்ரக்ருதி ப்ராக்ருதங்களில் வைராக்யத்தைப் பிறப்பிக்கைக்காகச் செய்கிறது இறே –

வேரிச் சரோருகை கோன்-
பரிமள பிரசுரமான தாமரையை வாசஸ்தானமாக வுடைய பெரிய பிராட்டியாருக்கு வல்லபனானவன் –
இப்படி இவர்களுக்கு துக்கத்தை விளைக்கிறதுக்கு அவளும் கூட்டுப் போலே காணும் –
ஹிதரூபமாகையாலே அவளும் கூடும் இறே -நிக்ரஹத்தாலே செய்யில் இறே நிஷேதிப்பது –
அனுக்ரஹத்தாலே செய்கையாகையாலே அனுமதி பண்ணி இருக்குமாயிற்று –

மெய்நலமாம் —
பாரமார்த்திக ஸ்நேஹ கார்யமாம் / மெய்நலம் என்றது -மெய்யான ஸ்நேஹம் – என்றபடி –
தேரில் -ஆராயில்–
வேரிச் சரோருகை கோன்–அன்பர்கள் பால்-ஆரப் பெருந்துயரே செய்திடினும் -தேரில் – மெய்நலமாம்-என்று அந்வயம் –
இதுக்கு த்ருஷ்டாந்தம் அருளிச் செய்கிறார் மேல் –

பொறுத்தர்கரிது எனினும் மைந்தன் உடல் புண்ணை அறுத்தற்கு இசை தாதை யற்று —
அதாவது -அவனுக்கு இது பொறுக்கப் போகாது என்று தோற்றி இருந்தாலும் புத்ரனுடைய சரீரத்தில்
க்ரந்தியை ஹிதபுத்தியால் சேதிக்கைக்கு அனுமதி பண்ணும் பிதாவைப் போலே -என்கை –

ஹரிர் துக்கா நி பக்தேப்யோ ஹித புத்த்யா கரோதி வை சஸ்த்ர ஷாராக்நி கர்மாணி ஸ்வ புத்ராய யதா பிதா-என்னக் கடவது இறே

————————————-

பிராரப்த கர்ம அனுபவம் பண்ண வேணுமாகில் இஜ்ஜன்மத்து அளவு அன்றிக்கே
ஜன்மாந்தரத்திலும் போய் அனுபவிக்க வேண்டி வருமோ என்ன
சம்பந்த ஞான பூர்வகமாக அவன் திருவடிகளிலே சரணம் புகுந்தார்க்குப் பின்பு
ஒரு ஜென்மம் பிறந்து அனுபவிக்கத்தக்க கர்மம் உண்டோ -என்கிறார் –

உடைமை நான் என்று உடையான் உயிரை
வடமதுரை வந்து உதித்தான் என்றும் -திடமாக
அறிந்தவன் தன் தாளில் அடைந்தவர்க்கும் உண்டோ
பிறந்து படு நீள் துயரம் பின் –22-

உடைமை நான் என்றும்
நான் உடமை என்றும் தன்னுடைய ஸ்வத் வத்தையும்

உடையான் உயிரை வடமதுரை வந்து உதித்தான் என்றும் –
இவ்வாத்மாவை உடையவன் இத்தை சம்சாரத்தில் நின்றும் எடுக்கைக்காக
ஸ்ரீ மதுரையிலே வந்து ஆவிர்ப்பவித்து நின்றவனுடைய ஸ்வாமித்வத்தையும்

திடமாக அறிந்து –
த்ருடமாக அறிந்து -தத்வ ஸ்திதியை ஆராய்ந்தால் -இத்தலைக்கு ஸ்வத்வமும்-அத்தலைக்கு ஸ்வாமித்வமும்
வ்யவஸ்திதமாய் இறே இருப்பது
ஆகையாலே உடமையான இவன் இருந்த இடத்திலே வருவானும்
இவனைத் தன்னுடனே சேர்த்துக் கொள்ளுவானும்
சேர்ந்தால் தான் பேறாக உகப்பானும் -அவன் ஆயிற்று
ஆக விறே -ப்ராப்தாவும் ப்ராபகனும் -ப்ராப்திக்கு உகப்பானும் அவனே -என்று ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் அருளிச் செய்தது –
திடமாக அறிகையாவது-இப்படி இருக்கிற சம்பந்தத்தை சம்சய விபர்யயமற அறிகை -இப்படி இஸ் சம்பந்தத்தை அறிந்து

அவன் தன் தாளில் அடைந்தவர்க்கும்
ஸ்வாமியானவன் திருவடிகளிலே பூர்வ வாக்ய ப்ரக்ரியையாலே சரணம் புகுந்தவர்களுக்கும்

உண்டோ பிறந்து படு நீள் துயரம் பின் —
அதாவது -பின்பு ஒரு ஜென்மம் பிறந்து அனுபவிக்கத் தக்க தீர்க்கமான கர்மம் உண்டோ -என்கை –
சரணாகதரானால் -ஆர்த்தராகில் -அப்போதே முக்தராகையும்–
திருப்தராகில் ஆரப்த சரீர அவசானத்திலே முக்தராகையும் ஒழிய ஜன்மாந்தர அந்வயம் இல்லை இறே

ஆர்த்தா நாம் ஆசு பலதா சக்ருதேவ கருதாஹ்ய சௌ திருப்தாநாம் அபி ஜந்துநாம் தேஹாந்தர நிவாரணீ —
பிரபத்தி ஸ்வ பாவம் சொல்லும் சாஸ்திரமே இவ்வர்த்தத்தைச் சொல்லா நின்றது இறே

ஸ்வத்வமாத்மனி சஞ்சாதம் ஸ்வாமித்வம் ப்ரஹ்மணி ஸ்திதம் உபயோரேஷ சம்பன்னோ ந பரோபிமதோ மம–ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் –
இப்பாட்டில் சொன்ன ஸ்வ ஸ்வாமி சம்பந்தத்துக்கு பிரமாணமாக அனுசந்தேயம் –

———————————————–

பூர்வாக பலத்தை அனுசந்தித்து -அது நம்மை வந்து நலியும் என்று தளருகிற திரு உள்ளத்தைத் தேற்றுகிற பாசுரத்தாலே
சரணாகதனான பின்பு பூர்வாக பலமான துக்க அனுபவம் இல்லை என்னுமத்தை சகலரும் அறியும்படி அருளிச் செய்கிறார் –

ஊழி வினைக் குறும்பர் ஓட்டருவர் என்று அஞ்சி
ஏழை மனமே யினித் தளரேல் -ஆழி வண்ணன்
தன்னடிக் கீழ் வீழ்ந்து சரண் என்று இரந்து ஒரு கால்
சொன்னதர் பின் உண்டோ துயர் –23-

ஊழி வினைக் குறும்பர்
பழையதாக ஆர்ஜிக்கப்பட்ட கர்மம் ஆகிற குறும்பர் -ஊழ் என்று பழைமை -/
ஊழ் வினை என்கிறது -பழைய வினை என்றபடி /இத்தால் பூர்வாகத்தைச் சொல்கிறது
கர்மங்களைக் குறும்பர் என்றது -சேதன சமாதியாலே
குறும்பரானவர்கள் பலத்தால் நாட்டைத் தம் வசமாக்கி மூலையடி நடத்துமா போலே கர்மங்களும்
இவ்வாத்மாவைத் தம் வழியே இழுத்து மூலையடியே நடத்துமவை இ றே

ஓட்டருவர் என்று அஞ்சி
ஓடி வருவார் என்று பயப்பட்டு -குறும்பர் ஆகையாலே ஓட்டருவர்-என்கிறது
கீழ்ச் சொன்ன கர்மங்கள் சீக்ரகதியாய் வந்து நலியும் என்று பயப்பட்டு –

ஏழை மனமே
அறிவிலியான நெஞ்சே –அதாவது சரண்ய வைபவமும் -சரணாகதி வைபவமும் –
சரணாகதன் பெரும் பேறும் -அறிக்கைக்கு தக்க அளவில்லாத நெஞ்சே -என்கை –

யினித் தளரேல் –
இதுக்கு முன்பு தளர்ந்தாய் ஆகிலும் இனித் தளராதே கொள்-இத்தால் திரு உள்ளத்தை மாஸூச என்கிறார் –
இனி என்றதின் கருத்தை வியக்தமாக அருளிச் செய்கிறார் மேல் –

ஆழி வண்ணன்
கம்பீர ஸ்வ பாவன்
அன்றிக்கே -கடல் போலே ஸ்ரமஹரமான வடிவை யுடையவன் -என்னவுமாம் –

தன்னடிக் கீழ் வீழ்ந்து –
ஆழி வன்ன நின்னடி இணை அடைந்தேன் -என்கிறபடியே அவன் திருவடிகளின் கீழே விழுந்து

சரண் என்று இரந்து
த்வம் மே உபாய பூதோ மே பவ -என்கிறபடியே நீயே எனக்குச் சரணமாக வேணும் என்று — இரந்து -அர்த்தித்து-

ஒரு கால் சொன்னதர் பின்
பிரபத்தி ஸக்ருத் கரணீயை யாகையாலே இப்படி ஸக்ருத் உச்சாரணம் பண்ணின பின்பு

உண்டோ துயர் —
அதாவது இப்படி சரணாகதனான பின்பு பூர்வாக பலமாய் வருகிற துக்கம் உண்டோ
சரணாகதனான போதே பூர்வ உத்தராக பிராரப்த கண்டங்கள் எல்லாம் எல்லாம் கழி யுண்டு போம் என்கிற
பிராமண பலத்தை நினைத்து உண்டோ -என்கிறார் –

மாபீர் மந்த மநோ விசிந்தய பஹூதா யாமீஸ் சிரம் யாதநா நாமீ ந பிரபவந்தி பாபரிபவ ஸ்வாமீ ந நு ஸ்ரீ தர –
ஆலஸ்யம் வ்யபநீய பக்தி ஸூலபம் த்யா யஸ்வ நாராயணம் லோகஸ்ய
வ்யசநாப நோத ந கரோதா சஸ்ய கிம் ந ஷம–என்கிற ஸ்ரீ முகுந்த மாலை ஸ்லோஹத்தை –
ஏழை மனமே இனித் தளரேல் -என்ற இதுக்கு சம்வாதமாகச் சொல்லுவார்கள் –

—————————-

உத்தராக பாஹுள்யத்தை நினைத்துத் தளருகிற திரு உள்ளத்தைத் தேற்றுகிற பாசுரத்தாலே
சர்வேஸ்வரன் உத்தராகத்தில் கண் வையான் என்னுமத்தை சகலரும் அறிய அருளிச் செய்கிறார் –

வண்டு படி துளப மார்பன் இடைச் செய்த பிழை
உண்டு பல வென்று உளம் தளரேல் -தொண்டர் செய்யும்
பல்லாயிரம் பிழைகள் பார்த்து இருந்தும் காணும் கண்
இல்லாதான் காண் இறை –24-

வண்டு படி துளப மார்பன் இடைச் செய்த பிழை
மதுபான அர்த்தமாக வண்டுகள் சர்வ காலமும் படிந்து கிடக்கிற திருத் துழாயாலே அலங்க்ருதமான
திரு மார்பை யுடையவன் விஷயத்தில் செய்த குற்றங்களானவை –
இப்போது இந்த விசேஷணம் சொல்லிற்று சரணாகதர் ஆனவர்களை அனுபவிக்கைக்காக சர்வகாலமும் தன்னை
அலங்கரித்துக் கொண்டு இருக்குமவன் அவர்கள் பிராமாதிகமாகப் பண்ணும் குற்றங்களில் கண் வையான் என்று தோற்றுகைக்காக –

உண்டு பல வென்று –
பிரக்ருதியோடு இருக்கையாலே மநோ வாக் காயங்களால் செய்தவை பலவும் உண்டு என்று ஒன்றும் செய்யக் கடவோம் என்று இருந்தாலும் பிராமாதிகமாக வந்து புகுகிறவை பலவும் உண்டு இறே -அத்தை நினைத்து –

உளம் தளரேல் –
நெஞ்சே தளராதே கொள் -உளம் என்று உள்ளம் என்ற படியாய் சம்புத்தியாய் இருக்கிறது -உள்ளமே என்றபடி –
தவராமல் இருக்கத்தக்கது அருளிச் செய்கிறார் மேல் –

தொண்டர் செய்யும்
தான் பக்கல் பக்தரானவர்கள் செய்யும்
தொண்டர் -என்றது சபலர் என்றபடியாய்-பக்தரானவர்கள் என்றபடி –
அன்றிக்கே தனக்கு சேஷபூதரானவர்கள் என்னவுமாம் –

பல்லாயிரம் பிழைகள்
குணத்ரய ஆஸ்ரயமான தேகத்தோடே இருக்கையாலே ரஜஸ் தமஸ்ஸூக்களால் கலங்கி கரண த்ரயத்தாலும்
பிராமாதிகமாக நாள்தோறும் செய்யுமவை அநேகம் ஆகையாலே அநேகம் ஆயிரம் பிழைகள் என்கிறார் –
பிழை -குற்றம் –
இத்தால் -அக்ருத்ய கரண க்ருத்ய அகரண பகவத் அபசார பாகவத அபசார அஸஹ்ய அபசார ரூப
நாநா வித அநந்த அபசாரன்–என்றவற்றைச் சொல்லுகிறது –

பார்த்து இருந்தும்
சர்வஞ்ஞனாகையாலும் -அந்தர்யாமியாகையாலும் சர்வகாலமும் சர்வருடைய வியாபாரமும்
பார்த்துக் கொண்டு இருக்கச் செய்தேயும்

காணும் கண் இல்லாதான் காண் இறை —
அதாவது அவர்கள் செய்யும் பிழைகளை தரிசிக்கும் கண் இல்லாதவன் காண் சேஷியானவன் என்கை –
இப்போது கண் என்கிறது -ஞானத்தை இறே / அது இல்லாதவன் என்கையாலே ஆஸ்ரிதர் செய்யும் குற்றங்களில்
அவ்விஞ்ஞாதவாய் இருக்கும் என்றது ஆயிற்று
இறை -என்று ஈஸ்வரன் என்னவுமாம் –
அவிஜ்ஞாதா ஹி பக்தாநாம் ஆகஸ் ஸூ கமலேஷண சதா ஜகத் சமஸ்தஞ்ச பஸ்யன் நபி ந பஸ்யதி-ஹ்ருதஸ்தித -என்னக் கடவது இறே

————————————-

காணும் கண் இல்லாதவன் காண் -என்று உத்தராகத்தில் அஞ்ஞனாய் இருக்கும் என்றார் கீழ் –
பூர்வாகம் தன்னிலே ஏதேனும் ஒன்றைத் தர்சித்தாலும் வத்சலனாகையாலே அத்தை போக்யமாகக் கொள்ளுமத்தனை அல்லது
அத்தையிட்டு இவர்களை இகழான் என்னுமத்தை ச த்ருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்கிறார் –

அற்றம் உரைக்கில் அடைந்தவர் பால் அம்புயை கோன்
குற்றம் உணர்ந்து இகழும் கொள்கையனோ -எற்றே தன்
கன்றின் உடம்பின் வழுவன்றோ காதலிப்பது
அன்று அதனை ஈன்று உகந்த வா –25-

அற்றம் உரைக்கில்
அறுதியானது சொல்லில் -அதாவது -பரமார்த்தமானது சொல்லில் -என்கை

அடைந்தவர் பால்
ஆஸ்ரிதரானவர் பக்கல்

அம்புயை கோன் –
ஸ்ரீயப்பதியானவன் -அவள் புருஷகாரமாக இ றே அடியில் அங்கீ கரித்தது -அப்படி அங்கீ கரித்தால் பின்னை என்றும் ஓக்க
அவர்கள் பக்கல் வத்சலனாய் இருக்கும் ஆயிற்று –
தான் காட்டிக் கொடுத்தவர்களை அவன் கைக்கொண்ட அதில் உரைப்பை அறிகைக்காக-
அவள் தானே அவர்கள் குற்றங்களைக் காட்டினாலும் -என்னடியார் அது செய்யார் செய்தாரேல் நன்று செய்தார் -என்னுமவன் இறே

குற்றம் உணர்ந்து இகழும் கொள்கையனோ –
அதாவது -அவர்கள் குற்றங்களை தர்சித்து-அது அடியாக -அவர்களை இகழ்ந்து விடும் ஸ்வ பாவத்தை யுடையவனோ என்கை –
கொள்கை -ஸ்வ பாவம் /இத்தால் அவள் புருஷகார புரஸ் ஸரமாகத் தன்னாலே அங்கீ கரிக்கப்பட்டவர்களுடைய
குற்றம் தானே முதலிலே உணரக் கூடாது –
உணர்ந்தாலும் வாத்சல்யத்தாலே அத்தை போக்யமாகக் கொள்ளுமத்தனை ஒழிய அத்தையிட்டு
அவர்களை இகழக் கூடாது என்னும் இடம் சொல்லுகிறது –
இகழும் கொள்கையனோ -என்கிற இது இ றே குற்றத்தை உணர்ந்தான் ஆகில்
அதை போக்யமாகக் கொள்ளும் அத்தனை என்கிற அர்த்தத்தைக் காட்டுகிறது –

எற்றே
என்னே -அவனுடைய வாத்சல்ய பிரகாரம் அறியாதார் இ றே இகழும் என்று நினைக்கிறவர்கள் என்று -என்னே -என்கிறார் –
அவன் வாத்சல்யத்துக்கு ஒரு த்ருஷ்டாந்தம் அருளிச் செய்கிறார் மேல் –

தன் கன்றின் உடம்பின் வழுவன்றோ காதலிப்பது
அன்று அதனை ஈன்று உகந்த வா —
அதாவது -சுவடு பட்ட தரையிலே புல் கவ்வாததாய் இருக்கச் செய்தே
தன் கடையில் நின்றும் விழுந்த கன்றினுடைய உடம்பில் வழும்பை அன்றோ ஸ்நேஹிந்து புஜிப்பது-
அன்று அத்தைப் பெற்ற வத்தாலே -அதன் பக்கல் உகப்பை யுடைத்தான பசுவானது என்கை –
இது தான் சர்வேஸ்வரனுடைய வாத்சல்யத்துக்கு த்ருஷ்டாந்தமாக சகலரும் அருளிச்செய்யுமது இ றே

பிரபன்னான் மாதவஸ் சர்வான் தோஷேண பரிக்ருஹ்யதே அத்யஜாதம் யதா வத்சம் தோஷேண சஹ வத்சலா -என்னக் கடவது இ றே
இந்த ஸ்லோகத்தில் -பரிக்ருஹ்யதே-என்கிற இது ஆர்ஷம் -பரிக்ருஹ்ணாதி-என்றபடி

———————————————————-

ஆச்சார்ய ப்ரஸாதத்தாலே அவன் அருளிச் செய்த சரணாகதியினுடைய அர்த்தத்தை அனுசந்தித்து விஸ்வஸித்து
இருக்குமவர்கள் பரமபதத்தில் போய் பகவத் கைங்கர்ய பரராய் இருப்பர் என்கிறார் –

தப்பில் குருவருளால் தாமரையாள் நாயகன் தன்
ஒப்பில் அடிகள் நமக்கு உள்ளது -வைப்பு என்று
தேறி இருப்பார்கள் தேசு பொலி வைகுந்தத்து
ஏறி இருப்பார் பணிகட்கு ஏய்ந்து–26-

தப்பில் குருவருளால்
தப்பில்லாத குருவினுடைய அருளாலே -அதாவது -ஞான அனுஷ்டானங்களில்
ஒரு தவிர்தலில்லாத ஆச்சார்யருடைய ப்ரஸாதத்தாலே -என்கை

தாமரையாள் நாயகன் தன்
ஸ்ரீயப்பதியானவன் தன்னுடைய -இத்தால் ஸ்ரீ மத் -பத -நாராயண பதங்களின்-அர்த்தத்தைச் சொல்லுகிறது -எங்கனே என்னில் –
தாமரையாள் நாயகன் -என்கையாலே புருஷகார பூதையான பிராட்டியோடு உண்டான நித்ய யோகத்தையும்
நாயகன் தன் -என்கிற உறைப்பாலே-ஆஸ்ரயண ஸுகர்ய ஆபாதகமாயும் -ஆஸ்ரித கார்ய ஆபாதகமாய் உள்ள
வாத்சல்யாதியும்-ஞானாதியுமான குணங்களுக்கு ஆஸ்ரயமாய் இருக்கும் ஆகாரத்தையும்-சொல்லுகையாலே

ஒப்பில் அடிகள்
ஒப்பில்லாத திருவடிகளை
இத்தால் சரணவ் -என்கிற பதத்தில் அர்த்தத்தைச் சொல்லுகிறது
திருவடிகளுக்கு ஒப்பு இல்லாமையாவது -சஹாயாந்தர நிரபேஷமாய் இருக்கை –

நமக்கு உள்ளது -வைப்பு என்று
அகிஞ்சனராய் அநந்ய கதிகளான நமக்கு ஹிருதயத்தில் இருக்கிற சேமநிதி என்று
இத்தால் சரண பதத்திலும் கிரியா பதத்திலும் உண்டான அர்த்தங்களை சொல்லுகிறது -எங்கனே என்னில் –
வைப்பு என்று தன்னைக் கொண்டு சகலமும் உண்டாக்கிக் கொள்ளலாம்
சேம நிதியாகச் சொல்லுகையாலே -உபாயத்வத்தையும்
உள்ளத்து வைப்பு என்று -ஹிருதய சம்பந்தத்தையும்
தத் விஷயமான மானஸ ஸ்வீகாரத்தையும் -சொல்லுகையாலே -இப்படி அனுசந்தித்து –

தேறி இருப்பார்கள் –
இவ்வநுஸந்தானம் உண்டானாலும் மஹா விஸ்வாஸம் வேணும் இறே -ஆகையால் அப்படி விஸ்வஸித்து இருக்குமவர்கள் –

தேசு பொலி வைகுந்தத்து ஏறி
அதாவது பகவத் அனுபவ கைங்கர்யங்களுக்கு அனுரூபமான தேசம் என்னும் தேஜஸ் ஸூ மிக்கு இருக்கிற ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் போய்

இருப்பார் பணிகட்கு ஏய்ந்து–
பணிகளுக்கு எய்ந்து இருப்பார் -பணிகள் என்று -பகவத் கைங்கர்யங்களை சொல்லுகிறது
அதுக்கு ஏய்ந்து இருக்கை யாவது -அனுரூபமான அதிகாரிகளாய் இருக்கை –
இருப்பார் என்றது இருப்பர் என்றபடி
அன்றிக்கே
பணி என்று திரு வனந்த ஆழ்வானாய்-பஹு வசனம் பூஜ்ய வாசியாய் -தத் துல்யராய் இருப்பார் என்னவுமாம்
அதாவது திரு வநந்த ஆழ்வான் -சென்றால் குடையாம் -என்கிறபடியே
அகில சேஷ விருத்திகளிலும் அதிக்ருத்தனாய் இருக்குமா போலே -அசேஷ சேஷ விருத்திகளிலும் அன்விதராய் இருப்பார் என்கை –

ஆச்சார் யஸ்ய பிரசாதேன மம சர்வ மபீப்சிதம் ப்ராப்நுயா மீதி விஸ்வாசோ யஸ்யாஸ்தி ச ஸூகீ பவேத்-என்னக் கடவது இறே

—————————————–

உஜ்ஜீவன உபாயம் அறியாதாரும் -அத்தை உபதேசிக்குமவர்கள் பக்கல் சேர்ந்து அறியாதாரும் –
சரம ஸ்லோகார்த்தத்தை விஸ்வசியாதவர்களும் -பரமபதத்தில் ஏறப் பெறாதே -பவ துக்க மக்நராய் போருவார்கள்-என்கிறார் –

நெறி அறியா தாரும் அறிந்தவர் பால் சென்று
செறிதல் செய்யாத் தீ மனத்தர் தாமும் -இறை யுரையைத்
தேறாதவரும் திரு மடந்தை கோன் உலகத்
தேறார் இடர் அழுந்துவார் –27-

நெறி அறியா தாரும்
சம்சாரத்தைத் தப்புவிக்கும் உபாயம் அறியாதாரும் –
நெறி -வழியாய் -உபாயத்தைச் சொல்லுகிறது –

அறிந்தவர் பால் சென்று செறிதல் செய்யாத் தீ மனத்தர் தாமும் –
உஜ்ஜீவன உபாயம் அறிந்தவர்கள் பக்கல் சென்று -அவர்கள் இத்தைத் தங்களுக்கு உபதேசிக்கைக்கு உறுப்பாக
பிரணிபாத அபிவாதன பரப்ரஸ்ன சேவா ரூபமான செறிதலைச் செய்யாதே சஜாதீய புத்தியால்
அவர்கள் பக்கல் தோஷ தர்சனம் பண்ணி இருக்கும் துஷ்ட ஹிருதயரானவர்கள் தாங்களும்

இறை யுரையைத் தேறாதவரும்
சர்வேஸ்வரன் ஸ்ரீ கீதா உபநிஷத் ஆச்சார்யனாய் நின்று சகல ஆத்மாக்களுக்கும் உஜ்ஜீவிக்கைக்கு உறுப்பாக
அர்ஜுனன் வியாஜ்யத்தால் அருளிச்செய்த சரம ஸ்லோகத்தில் அர்த்தத்தை விஸ்வசியாதவர்களும்

திரு மடந்தை கோன் உலகத் தேறார்
திருமால் வைகுந்தம் -என்கிறபடியே ஸ்ரீயப்பதியினுடைய லோகமான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் ஏறப் பெறார்கள்

இடர் அழுந்துவார் —
சம்சார துக்க மக்நராய்ப் போருவார்கள் என்கை –

அஜ்ஞஸ் சாஸ்ரத்ததா நஸ்ச சமசயாத் மாவி நஸ்யதி நாயம் லோகோஸ்தி நபரோ ந ஸூகம் சம்சயாத் மன -ஸ்ரீ கீதா-4-40-என்று
அவன் அருளிச் செய்த வசனம் இப் பாட்டில் சொன்ன அர்த்தத்துக்கு சம்வாதமாக அனுசந்தேயம் –

————————————————–

கீழ் இரண்டு பாட்டாலே பரமபதத்தில் போமவர்கள் படியையும் போகாதவர்கள் படியையும் அருளிச் செய்தார் –
இனி இப்பாட்டில் பரமபதத்தில் போமவர்களுக்கு இப்பேற்றுக்கு அடியான சரணாகதியானது தன்னை அவலம்பித்து
நிற்குமவன் உபாயாந்தரத்திலே கை வைக்கில் தான் ரக்ஷகமாகாதே தன்னைக் கொண்டு
நழுவும்படியை ச த்ருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்கிறார் –

சரணாகதி மற்றோர் சாதனத்தைப் பற்றில்
அரணாகாது அஞ்சனை தன் சேயை -முரண் அழியக்
கட்டியது வேறோர் கயிறு கொண்டு ஆர்ப்பதன் முன்
விட்ட படை போல் விடும் –28-

சரணாகதி –
அநந்ய சாத்யே ஸ்வ அபீஷ்டே மஹா விஸ்வாஸ பூர்வகம் -ததேக உபாயதா யாஸ்ஞா பிரபத்திஸ் சரணாகதி -என்றும்
அஹம் அஸ்ய அபராதனாம் ஆலயோ அகிஞ்சன அகதி -தவமே உபாய பூதோ மே பவதி பரார்த்தநா மதி -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
மஹா விஸ்வாஸ பூர்வகமாக -அகிஞ்சனனாய் அநந்ய கதியான அதிகாரியாலே அனுஷ்ட்டிக்கப்படுமதாய்
ஆர்த்தானாமா ஸூ பலதா-இத்யாதிப்படியே அமோகையாய் கார்யம் செய்யும் சரணாகதி யானது

மற்றோர் சாதனத்தைப் பற்றில்
தன்னோடு அன்விதனான சேதனன் தான் வைபவத்தை அறிந்து இதுவே நமக்கு ரக்ஷகம் என்று விஸ்வஸித்து நிற்கை அன்றிக்கே –
இதுக்குத் துணையாக நாமும் சில செய்வோம் என்று ஸ்வ யத்ன ரூப உபாயங்களில் ஒன்றை அவலம்பிக்கில்

அரணாகாது
தான் இவனுக்கு ரக்ஷகம் ஆகாதே இவனை விட்டுப் போம்
இது தன்னை த்ருஷ்டாந்தக பூர்வகமாக உபபாதிக்கிறார் மேல்

அஞ்சனை தன் சேயை -முரண் அழியக்
கட்டியது வேறோர் கயிறு கொண்டு ஆர்ப்பதன் முன்
அஞ்சனையுடைய புத்ரன் திருவடியை பலம் அழியும்படி கட்டினது -முரண் -மிடுக்கு —
தன் பக்கல் துர்ப்பல புத்தி பண்ணி வேறு ஒரு சணல் கயிற்றைக் கொண்டு கட்டுவதற்கு முன்பே –
முன்னே என்றது -கட்டுகையிலே பிரவ்ருத்தமான போதே –

விட்ட படை போல் விடும் —
முன்பு அவனைக் கட்டினதாய் -வேறு ஒரு கயிற்றைக் கொண்டு கட்டுகிற அளவில் தான் விட்டுப் போன
ப்ரஹ்மாஸ்திரம் போலே தன்னைப் பற்றி நின்ற இவன் உபாயாந்தரத்திலே அந்வயித்த போது தான்
இவனை விட்டுப் போம் என்கை –

பிரபத்தே க்வசி தப்யேவம் பராபேஷா ந வித்யதே சாஹி சர்வத்ர சர்வேஷாம் சர்வ காம பலப்ரதா சக்ருதுச்சாரி தாயேன தஸ்ய
சம்சார நாசிநீ ராஷசாநாம் அவிஸ்ரம்பாதாஜ்ஞநே யஸ்ய பந்தனே யதா விகளிதா சத்யஸ் த்வமோகாபி அஸ்த்ர பந்தநா ததா
பும்ஸாம விஸ்ரம்பாத் பிரபத்தி ப்ரச்யுதா பவேத் தஸ்மாத் விச்ரம்ப யுக்தாநாம் முக்திம் தாஸ்யதி சாசிராத்–என்று
இவ்வர்த்தம் தான் -சனத்குமார சம்ஹிதையிலே சொல்லப்பட்டது இறே

———————————————–

மந்த்ர -குரு -தேவதைகள் -மூன்றினுடையவும் ப்ரசாதத்துக்கு சர்வகாலமும் விஷயமாய்ப் போருமவர்கள்
சம்சார துக்கத்தை வென்று சடக்கென மோக்ஷத்தைப் பெறுவார் என்கிறார் –

மந்த்ரமும் ஈந்த குருவும் அம் மந்திரத்தால்
சிந்தனை செய்கின்ற திருமாலும் -நந்தலிலா
தென்று மருள் புரிவர் யாவரவரிடரை
வென்று கடிதடைவர் வீடு –29-

மந்த்ரமும்
மந்தாரம் த்ராயத இதி மந்த்ர -என்கிறபடி -அனுசந்தாதாவுக்கு ரக்ஷகமான திரு மந்த்ரமும்
ஈந்த குருவும்
மந்த்ர பிரதானனான ஆச்சார்யனும்
அம் மந்திரத்தால் சிந்தனை செய்கின்ற திருமாலும் –
அந்த மந்த்ர ப்ரதிபாத்யனாய் பாத்தாலே அனுசந்திக்கப்படுகிற ஸ்ரீயபதியும்
நந்தலிலா
நந்துதல் இன்றிக்கே -அதாவது -நந்துதல் என்று கேடாய் -அது இல்லை என்கையாலே விச்சேதம் இன்றிக்கே என்கை
என்றும் அருள் புரிவர் யாவர்
சர்வகாலமும் ப்ரஸாதத்தைப் பண்ணுகைக்கு விஷயபூதராய் இருக்குமவர்கள் யாவர் சிலர் –
அவர் இடரை வென்று கடிதடைவர் வீடு —
அதாவது -அவர்கள் சாம்சாரிகமான துக்கங்களையும் ஜெயித்து சீக்ரமாகப் பரம புருஷார்த்த லக்ஷண
மோக்ஷத்தைப் ப்ராபிப்பார்கள் -என்கை –

தேவதாயா குரோஸ் சைவ மந்த்ராஸ்யைவ பிரசாதத
ஐஹிக ஆமுஷ்மிகா சித்திர் விஜஸ் யஸ்யாந்ந சம்சய -புராண சார சமுச்சையே மூல மந்திர மகாத்ம்யத்தில்
சொன்ன வசனம் இதுக்கு பிரமாணமாக அனுசந்தேயம்

மந்த்ரே தததேவதா யாஞ்ச ததா மந்திர பிரதே குரௌ-த்ரிஷூ பக்திஸ் சதா கார்யா சாஹி பிரதம சாதனம் -என்னக் கடவது இறே

———————————————–

தனக்கு அபேக்ஷிதமான ஐஹிக ஆமுஷ்மிக சகல வஸ்துக்களும் திரு அஷ்டாக்ஷர பிரதனான ஆச்சார்யனே என்று
இராதவர்களோடே உள்ள சம்பந்தத்தை விடுகை ஸாஸ்த்ர விஹிதம் என்கிறார் –

மாடும் மனையும் கிளையும் மறை முனிவர்
தேடும் உயர் வீடும் செம் நெறியும் –பீடுடைய
எட்டு எழுத்தும் தந்தவனே என்று இராதார் உறவை
விட்டிடுகை கண்டீர் விதி –30-

மாடும்
தனக்கு போக்யமான ஷீராதிகளை யுண்டாக்கும் அவை என்று ஆதரிக்கப்படும் பசுக்களும்
மனையும்
போக ஸ்தானமான க்ருஹமும்
கிளையும்
தங்களோட்டை கலவிதானே போகமாம்படி இருக்கும் பந்துக்களும்
இவை -மற்றும் ஐஹிகமான போக்கிய வஸ்துக்களுக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணம்

மறை முனிவர் தேடும் உயர் வீடும்
வைதிகராய் பகவான் மனன சீலராய் இருக்குமவர்கள் ப்ராப்யம் என்று விரும்பித் தேடப்படுமதாய்-
கைவல்ய மோக்ஷம் போல் அன்றிக்கே உத்க்ருஷ்டமான மோக்ஷமும்
செம் நெறியும் —
அந்த மோக்ஷத்தை பிராபிக்கைக்கு உடலாக போரும் அர்ச்சிராதி மார்க்கமும்
அன்றிக்கே செந்நெறி என்று அந்த மோக்ஷத்தை பிராபிக்கைக்கு உறுப்பான உபாயத்தைச் சொல்லவுமாம் –

பீடுடைய எட்டு எழுத்தும் தந்தவனே என்று இராதார் உறவை
கீழ் யுக்தமானவை எல்லாம் -சம்சார வர்த்தகங்களுமாய் -ஷூத்ரங்களுமான மந்த்ராந்தரங்கள் போல் அன்றிக்கே
சம்சார நிவர்த்தகம் ஆகையாலே வந்த பெருமையுடைய திரு அஷ்டாக்ஷரத்தைத் தந்து அருளின ஆச்சார்யனே -என்று
இராதவர்களோடே உண்டான சம்பந்தத்தை

விட்டிடுகை கண்டீர் விதி —
விடுகை யாவது -சாஸ்திரம் விஹிதம் காணுங்கோள் -என்கை -இத்தால் அவர்களோட்டை சம்பந்தம்
அவஸ்யம் விட வேண்டும் என்றதாயிற்று –

ஐஹிக ஆமுஷ்மிகம் சர்வம் குருர் அஷ்டாஷர ப்ரத இத்யேவம் யேந மன்யந்தே த்யக் தவ்யாஸ்தே மநீஷிபி -என்னக் கடவது இறே

———————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் அருளிச் செய்த ஞான சாரம்-(11-20) –ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் வியாக்யானம் — –

October 2, 2018

கீழ் இரண்டு பாட்டாலே –
ஸ்ரீ யபதியான சர்வேஸ்வரனுக்கு -அநந்ய ப்ரயோஜனருடைய ஹிருதயத்தில் இருப்பில் உள்ள விருப்பத்தையும் –
ப்ரயோஜனாந்தர பரருடைய ஹிருதயத்தில் இருப்பில் உள்ள துக்கத்தையும் அருளிச் செய்தார்
இப்பாட்டில்
தன் திருவடிகளில் அநந்ய பிரயோஜன பக்திகரானவர்கள் சாதரமாக சமர்ப்பித்த த்ரவ்யம் அத்யல்பமானாலும்-
அவன் அத்தை அதி மஹத்தாக நினைத்து அங்கீ கரிக்கும் படியை அருளிச் செய்கிறார் –

தன் பொன்னடி யன்றி மற்று ஒன்றில் தாழ்வு செய்யா
அன்பர் உகந்து இட்ட அணு வெனினும் -பொன் பிறழும்
மேருவாய்க் கொள்ளும் விரையார் துழாய் அலங்கல்
மாரிமாக் கொண்டல் நிகர் மால் –11-

தன் பொன்னடி யன்றி
நிருபாதிக சேஷியான தன்னுடைய ஸ்ப்ருஹணீயமான திருவடிகளை ஒழிய
தன்னடி -என்கையாலே -திருவடிகளினுடைய ப்ராப்ததையும்
பொன்னடி -என்கையாலே -அதனுடைய ஸ்லாக்யதையும் போக்யத்தையும் சொல்லுகிறது –

மற்று ஒன்றில் தாழ்வு செய்யா அன்பர் –
இப்படி பிராப்தமுமாய் -போக்யமுமான திருவடிகளை ஒழிய வேறொரு பிரயோஜனத்தில்
ப்ராவண்யம் பண்ணாத ப்ரேமத்தை யுடையவர்கள் –
மற்று ஓன்று என்று ஐஸ்வர்யாதிகளைச் சொல்லுகிறது –
தாழ்வாவது -தாழ்ச்சி -இத்தால் -ப்ராவண்யத்தைச் சொல்லுகிறது –
சதிரிள மடவார் தாழ்ச்சியை -என்கிற இடத்திலே போலே –
ஆக இப்படி அநந்ய ப்ரயோஜன பக்திமான்களானவர்கள் –

உகந்து இட்டது
அகிஞ்சித் கரஸ்ய சேஷத்வ அனுபபத்தி–என்கிறபடியே சேஷி விஷயத்தில் கிஞ்சித்காரம் இல்லாத போது –
சேஷத்வ சித்தி இல்லாமையால் நமக்கு இது அவஸ்யம் செய்ய வேணும் என்று வைதமாகச் செய்கை அன்றிக்கே
உகந்து பணி செய்து -என்கிறபடியே -ராக ப்ராப்தமாக அடிமை செய்யுமவர்கள் ஆகையாலே
ப்ரீதி பிரேரிதராய்க் கொண்டு சமர்ப்பித்த த்ரவ்யம்

அணு வெனினும் –
அல்பமாய் இருந்ததே யாகிலும்

பொன் பிறழும் மேருவாய்க் கொள்ளும்
அதாவது ஸ்வர்ண ரூபமாய்க் கொண்டு விளங்கா நின்றுள்ள மஹா மேருவைப் போலே
அதி மஹத்தாக நினைத்து அங்கீ கரியா நிற்கும் என்கை –
இவன் இட்டது கொண்டு திருப்தனாக வேண்டும் குறைவாளன் ஆகில் இறே
சமர்ப்பித்த த்ரவ்யத்தினுடைய லாகவம் பார்த்து ஆதரிப்பது
அங்கன் அன்றிக்கே
சமர்ப்பிக்கிறவனுடைய ப்ரேமத்தையே பார்க்குமவன் ஆகையாலே இவன் ப்ரேமத்துடன் சமர்ப்பித்த
த்ரவ்யத்தை இப்படி அங்கீ கரிக்கும் அவன் தான் ஆர் என் என்னில் –

விரையார் துழாய் அலங்கல் மாரிமாக் கொண்டல் நிகர் மால் —
அதாவது பரிமள பிரசுரமான திருத் துழாய் மாலையாலே அலங்க்ருதனாய் வார்ஷிகமான
மஹா மேகம் போலே இருக்கிற வடிவு அழகை யுடையனான சர்வேஸ்வரன்
விரை -பரிமளம் / அலங்கல் -மாலை /மா -மஹத்து -/மாரி -வர்ஷம்
இத்தால் அநந்ய பிரயோஜன பக்திமான்களாய் தன் பக்கல் மனசை வைத்தவர்களுக்கு அனவரத
அனுபாவ்யமாய் பக்தி வர்த்தகமான ஒப்பனை அழகையும் வடிவு அழகையும் யுடையவன் என்றதாயிற்று –
விரையார் துழாய் அலங்கல் மாரிமாக் கொண்டல் நிகர் மால்–தன் பொன்னடி யன்றி மற்று ஒன்றில்
தாழ்வு செய்யா அன்பர் உகந்து இட்ட அணு வெனினும் -பொன் பிறழும் மேருவாய்க் கொள்ளும் -என்று அந்வயம் –

பக்தைரண் வப்யுபா நீதம் ப்ரேம்ணா பூர்யேவ மே பவேத் பூர்யப்ய பக்தோ பஹ்ருதம் நமே
தோஷாய கல்பதே-பௌஷ்கர சம்ஹிதையில் தானே அருளிச் செய்தான் இறே /ஸ்ரீ பாகவத ஸ்லோஹமுமாம்–

————————————-

ப்ரயோஜனாந்தர பரரானவர்கள் சீரிய தனத்தை சமர்ப்பிக்கிலும் ஸ்ரீயபதியானவன்
அத்தை விரும்பி அங்கீகரியான் -என்கிறார் –

மாறாய் இணைந்த மருதம் இறத் தவழ்ந்த
சேறார் அரவிந்தச் சேவடியைப் –பேறாக
உள்ளாதார் ஒள் நிதியை ஈந்திடினும் தான் உகந்து
கொள்ளான் மலர் மடந்தை கோன்–12–

மாறாய் இணைந்த மருதம் இறத் தவழ்ந்த
தன் பக்கல் ஸாத்ரவ யுக்தமாய் நிர்விவரமாம் படிச் சேர்ந்து நின்ற யாமளார்ஜுனமாவது முறிந்து விழும்படி தவழ்ந்து போன
சிஷேப சரணா வூர்த்வம் ஸ்தன்யார்த்தீ ப்ரருரோதஹ-என்கிறபடியே முலை வரவு தாழ்ந்தவாறே சீறி அழுது –
திருவடிகளை நிமிர்க்க -அது பட்டுச் சகடம் முறிந்து விழுந்தால் போலே யாயிற்று
வெண்ணெய் களவில் அமுது செய்தான் என்று பெற்ற தாயானவள் உரலோடே கட்ட அதையும் இழுத்துக் கொண்டு
முஃத்யத்தால் இதன் நடுவே நுழைந்து தவழ்ந்து போகா நிற்க திருத் தொடைகளினுடைய ஸ்பர்சத்தாலே மருதம் முறிந்து விழுந்த படி
இவன் அன்யார்த்தமாகச் செய்தாலும் பிரதிகூலித்துக் கிட்டினால் முடியும்படியாய் இறே வஸ்து ஸ்வ பாவம் இருப்பது –

சேறார் அரவிந்தச் சேவடியைப் —
தன்னிலத்திலே அலர்ந்த செவ்வித் தாமரை போலே சிவந்து இருக்கிற திருவடிகளை –
சிவப்பைச் சொன்ன இது -திருவடிகளிலே விகாசம் செவ்வி குளிர்ச்சி பரிமளம் இவற்றுக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணம் –
யமளார்ஜுன யோர் மத்யே ஜகாமக மலேஷண-ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -என்று மருதுகளின் நடுவே தவழ்ந்து போன போது
அவை முறிந்து விழுகிற ஓசையைக் கேட்டுப் புரிந்து பார்த்து அபூர்வ தர்சனத்தால்
சிவந்து மலர்ந்த திருக் கண்களின் அழகை வர்ணித்தார் ருஷி
தவழ்ந்து போகிற போது முறித்திட்டுப் போந்த திருவடிகளின் அழகை வர்ணிக்கிறார் இவர் –
பொருந்திய மா மருதினிடை போய எம் பெரும் தகாய் யுன் கழல் காணிய பேதுற்று -என்று
ஆழ்வாரும் அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டது திருவடிகளை இறே

பேறாக உள்ளாதார்
வியாவ்ருத்தமாக அநுஸந்தியாதவர்கள் –அதாவது -ப்ரயோஜனாந்தர சங்கம் அற்று இத்திருவடிகளே நமக்கு
பரம ப்ராப்யம் என்று அநுஸந்தியாதவர்கள் -என்கை –
அவன் மருதுகளின் கையில் அகப்படாமல் -தன்னை நோக்கித் தந்தால் அவன் திருவடிகளே பரம ப்ராப்யம் என்று
அனுபவித்துக் கொண்டு கிடக்க இ றே அடுப்பது -அதில் மனஸ் இன்றியே பிரயோஜனாந்தர பரராய் இருக்குமவர்கள் –

ஒள் நிதியை ஈந்திடினும் தான் உகந்து
கொள்ளான் மலர் மடந்தை கோன்–
ஒண்மை-அழகு -சீரிய நிதியை சமர்ப்பிக்கிலும்
ஸ்ரீ யபதி யாகையாலே -அவாப்த ஸமஸ்த காமனானவன் அத்தை விரும்பி அங்கீ கரியான் என்கை
அபூர்ணன் ஆகில் இ றே த்ரவ்ய கௌரவம் பார்த்து அங்கீ கரிப்பது
அங்கன் இன்றிக்கே அதிகாரியினுடைய பாவ ஸூ சியைப் பார்த்து அங்கீ கரிக்குமவன் அவன் இ றே
ஆகையால் தன் பக்கல் பக்தி இல்லாத ப்ரயோஜனாந்தர பரர் இட்டதை சர்வ ஸமாச்ரயணீயன் ஆகையாலே
நமக்கு இது கைக் கொள்ள வேணுமே என்று தேவையாகச் செய்யுமது ஒழிய உகந்து கொள்ளான் ஆயிற்று –
ப்ருதிவீம் ரத்ன சம்பூர்ணம் யா க்ருஷ்ணாய ப்ரயச்சதி
தஸ்யாப் யன்ய மனஸ் கஸ்ய ஸூலபோ ந ஜனார்த்தன -என்னக் கடவது இறே
கீழ்ப் பாட்டில் சொன்ன சம்வாத ஸ்லோகத்தில் உத்தரார்த்தாலே இவ்வர்த்தத்தை தானே அருளிச் செய்தான் இறே

——————————————

சேஷி விஷயத்தில் அநந்ய பிரயோஜனராய்க் கிஞ்சித்கரிக்கும் ஆகாரம் உண்டானாலும் தேகாத்ம அபிமானிகளான
லௌகிகரோட்டை சங்கம் கிடைக்கில் அந்த அதிகாரத்துக்கு அவத்யம் அன்றோ என்ன
ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை யதா தர்சனம் பண்ணினவர்களுக்கு அவர்களோடு உறவு உண்டோ என்கிறார் –

பண்டே உயிர் அனைத்தும் பங்கயத்தாள் நாயகற்கே
தொண்டாம் எனத் தெளிந்த தூ மனத்தார்க்கு -உண்டோ
பல கற்றும் தம்முடம்பைப் பார்த்து அபிமாநிக்கும்
உலகத்தவரோடு உறவு –13-

பண்டே உயிர் அனைத்தும்
இத்தால் சேஷத்வத்தினுடைய அநாதித்வத்தைச் சொல்லுகிறது
சேஷத்வம் தான் சிலர்க்கு உண்டாய் சிலர்க்கு இன்றிக்கே இருக்கை அன்றிக்கே சகலாத்ம சாதாரணம் -என்கிறது –

பங்கயத்தாள் நாயகற்கே
இத்தால் சேஷத்வ பிரதிசம்பந்தி ஒரு மிதுனம் என்னும் இடமும் அவதாரணத்தாலே இதனுடைய அநந்யார்ஹத்வமும் சொல்லுகிறது

தொண்டாம் எனத் தெளிந்த தூ மனத்தார்க்கு –
தொண்டு என்று பிரதம அக்ஷரத்தில் சதுர்த்தியால் பிரதிபாதிக்கப்படுகிற சேஷத்வத்தைச் சொல்லுகிறது
அநாதி காலமே தொடங்கி அகில ஆத்மாக்களுக்கும் அப்ஜா ஸஹாயனான அகார வாச்யனுக்கே சேஷமாய் இருக்கும்
என்று சகல வேத ஸங்க்ரஹமான திருமந்த்ரத்தினுடைய ஸங்க்ரஹமான பிரணவத்தின் சொல்லுகிறபடியே
சம்சய விபர்யயம் அற தர்சித்துத் தெளிந்த பறி ஸூத்த அந்த கரணர்க்கு என்றபடி –

உண்டோ
இதுக்கு மேலே அந்வயம்

பல கற்றும் தம்முடம்பைப் பார்த்து அபிமாநிக்கும்
அதாவது ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதியாதி சாஸ்திரங்கள் பலவற்றையும் அதிகரித்து ஜாதி வர்ணாஸ்ரமங்களுக்கு எல்லாம்
ஆஸ்ரயமாய் இருக்கும் தங்கள் தேகத்தைப் பார்த்து நாம் இன்ன ஜாதி அன்றோ இன்ன வர்ணம் அன்றோ
இன்ன ஆஸ்ரமிகள் அன்றோ என்று இவற்றை இட்டுத் தங்களைப் போரப் பொலிய அபிமானித்து இருக்கும் என்கை –

உலகத்தவரோடு உறவு —
இப்படி அபிமானித்து இருக்கும் லௌகிகரோடு சம்பந்தம் உண்டோ என்று கிரியை –
இத்தால் அகார வாச்யனுக்கே சேஷம் என்று சொல்லிக் கொண்டு வந்த சேஷத்வ ஆஸ்ரயமான ஆத்மாவை
மகார வாச்யனாகச் சொல்லுகையாலே ப்ரக்ருதே பரனாய் ஞானானந்த லஷணனாய் ஞான குணகனாய்
நித்யனாய் இருக்கும் என்று தெளிந்து இருக்கும் பரிசுத்த அந்த கரணர்க்கு ஆத்ம ஸ்வரூபத்தைப் பாராதே
தேகத்தையே பார்த்து அதில் சம்பந்தம் அடியாக ஜாதியாதிகளை இட்டுத் தங்களைப் பெருக்க நினைத்து
அபிமானித்து இருக்கும் லௌகிகரோடு உறவு உண்டோ
அவர்களைக் கண்டால் உறவு அற வார்த்தை சொல்லிப் போம் அத்தனை அன்றோ உள்ளது -என்கை –

திருவஹீந்திர புரத்திலே வில்லிபுத்தூர் பகவர் என்று ப்ரசித்தராய் இருப்பார் ஒரு உத்தம ஆஸ்ரமிகள் –
ப்ராஹ்மணர் எல்லாரும் அனுஷ்டானம் பண்ணுகிற துறை ஒழிய தாம் வேறு ஒரு துறையிலே
அனுஷ்டானம் பண்ணிப் போருவராய்-அவர்கள் ஒருநாள் எங்கள் துறையில் உமக்கு
அனுஷ்டானம் பண்ண ஒண்ணாதோ என்று கேட்க –
விஷ்ணு தாஸாவயம் யூயம் ப்ரஹ்மணா வர்ண தர்மிணா அஸ்மாகம் தாஸ வ்ருத்தி நாம்
யுஷ்மாபிர் நாஸ்தி சங்கதி நாஸ்தி சங்கதி
ரஸ்மாகம் யுஷ்மா கஞ்ச பரஸ்பரம் வயந்து கிங்ரா விஷ்ணோர் யூய மிந்த்ரிய கிங்கரா -என்று
உறவு அற வார்த்தை சொல்லிப் போனார் இறே

ஆவித்ய ப்ராக்ருத ப்ரோக்தோ வைத்யோ வைஷ்ணவ உச்யதே
ஆவித்யேன நகே நாபி வைத்ய கிஞ்சித் சமாசரேத்-என்னக் கடவது இறே

—————————-

தேகம் இருக்கும் தனையும் ஜாதியாதி பேத பிரதிபத்தி அனுவர்த்தியாதோ என்ன -அத்தால் என்ன பிரயோஜனம் –
சகல ஆத்மாக்களுக்கும் ஸ்ரீ யபதி திருவடிகளே காணுங்கோள் புகல் என்கிறார்

பூதங்கள் ஐந்தும் பொருந்து உடலினில் பிறந்த
சாதங்கள் நான்கினோடும் சங்கதமாம் பேதம் கொண்டு
என்ன பயன் பெறுவீர் எவ்வுயிர்க்கும் இந்திரை கோன்
தன்னடியே காணும் சரண் –14-

பூதங்கள் ஐந்தும் பொருந்து உடலினில் பிறந்த
பஞ்ச பூதாத் மகே தேஹே-என்றும்
மஞ்சு சேர்வான் எரி நீர் நிலம் கால் இவை மயங்கி நின்ற அஞ்சு சேர் ஆக்கை -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
ப்ருதிவ்யாதி பூதங்கள் ஐந்தினுடையவும் சமுதாய ரூபமான தேகம் அடியான உண்டான
இத்தால் ஆத்மாவோடு அந்வயம் இன்றிக்கே உபசயாத்மகமாய் -அநித்யமாய் ஹேயமாய் இருக்கிற
தேகம் அடியாக உண்டானது ஆகையாலே வந்தேறி என்னும் இடம் சொல்லுகிறது-

சாதங்கள் நான்கினோடும் சங்கதமாம் பேதம் கொண்டு
சாதம் என்று ஜாதியைச் சொல்லுகிறது
ஜாதிர் ஜாதஞ்ச சாமான்யம் -என்னக் கடவது இ றே
நான்கு -ப்ராஹ்மண முதலான நான்கினையும் சொல்லுகிறது
பேதமாவது இந்நாலினோடும் சேர்ந்து இருந்த உத்கர்ஷ அபகர்ஷ பிரதிபத்தி ஹேதுவான விசேஷம்
இந்த ப்ராஹ்மண ஜாதியைப் பற்றி இ றே ஆஸ்ரமாதி பேதங்கள் வருவது
ஆகையால் சாதங்கள் நான்கினோடும் சங்கதமாம் பேதம் என்ற இதிலே எல்லாம் சொல்லலாம்

என்ன பயன் பெறுவீர்
இந்த பேதம் கொண்டு என்ன பிரயோஜனம் பெறுவுதி கோள் -இத்தால் உங்களுக்கு ஏதேனும் சித்திப்பது உண்டோ –
அஹங்கார ஹேது வாகையாலே அநர்த்தகரமாம் அத்தனை அன்றோ உள்ளது என்று கருத்து –
என்ன பயன் கெடுவீர் -என்ற பாடமான போது -இந்த பேதம் கொண்டு என்ன பிரயோஜனம்
கெடுவீர்கோள் என்று உகப்பாலே அருளிச் செய்தாராகக் கடவது –

எவ்வுயிர்க்கும் இந்திரை கோன் தன்னடியே காணும் சரண் —
இன்னார் இனியார் என்னாதே-எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஸ்ரீ யபதியானவன் திருவடிகளே காணுங்கோள் புகல்
ஆகையால் இந்தத் திருவடிகளை சம்பந்தத்தை இட்டு நிரூபிக்கும் போது இந்த பேதங்கள் ஒன்றும் இல்லாமையால்
எல்லாம் ஒவ் பாதிகம் -அதுவே நிலை நின்ற வேஷம் என்று கருத்து –
தேஹாத்ம அஜ்ஞான கார்யேண வர்ண பேதேன கிம் பலம் கதிஸ் சர்வாத்மாநாம்
ஸ்ரீ மன் நாராயண பத த்வயம் –என்று இவ்வர்த்தம் தான் -பரமைகாந்தி தருமத்தில் சொல்லப்பட்டது இறே

———————————————

எவ்வுயிர்க்கும் இந்திரை கோன் தன்னடியே காணும் சரண்-என்றத்தை ஸ்தாபிக்கைக்காக
ஸ்ரீ யபதி விஷய சேஷத்வ ஏக நிரூபகரானவர்களுக்கு முன்பு நிரூபகமாய்ப் போரும்
கிராம குலாதிகள் எல்லாம் அவன் திருவடிகளே யாம் என்னுமத்தை ச த்ருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்கிறார்

குடியும் குலமும் எல்லாம் கோகனகை கேள்வன்
அடியார்க்கு அவன் அடியே யாகும் படியின் மேல்
நீர் கெழுவும் ஆறுகளின் பேரும் நிறமும் எல்லாம்
ஆர்கலியைச் சேர்ந்திட மாய்ந்தற்று –15-

குடியும் குலமும் எல்லாம்
குடி -கிராமம் / குலம் -கோத்ரம் /எல்லாம் என்றது -மற்றும் நிரூபகமாய்ப் போருமவை பலவும் உண்டாகையாலே –
அவை யாவன -சரண ஸூத் ராதிகள்

கோகனகை கேள்வன் அடியார்க்கு
ஸ்ரீ யபதியினுடைய அடியாரானவர்களுக்கு
கோகனமாவது -தாமரை / கோகனகை-என்றது தாமரையாள் என்றபடி -/ கேள்வன் என்றது நாயகன் என்றபடி /
ஏவம் பூதனானவன் திருவடிகளிலே சேஷத்வமே நிரூபகமாக உடையவர்களுக்கு –

அவன் அடியே யாகும்
அதாவது முன்பு ஓவ்பாதிக நிரூபகமாய்ப் போந்த குடியும் குலமும் எல்லாம் போய்-
சேஷியானவன் திருவடிகளில் சம்பந்தமே நிரூபகமாய் -அத்தையிட்டு வியபதேசிக்கும் படியாய் விடும் என்கை –
இதுக்கு த்ருஷ்டாந்தம் அருளிச் செய்கிறார் மேல்

படியின் மேல் நீர் கெழுவும் ஆறுகளின் பேரும் நிறமும் எல்லாம்
ஆர்கலியைச் சேர்ந்திட மாய்ந்தற்று —
பூமியின் மேலுண்டான ஜல ஸம்ருத்தியையுடைய நதிகளின் நாமமும் வர்ணமும் எல்லாம் சமுத்ரத்தைப் பிரவேசிக்க
பின்பு காண ஒண்ணாதே படி போமாபோலே என்கை
படி -பூமி / கொழுவுதல் -மிகுவுதல் /ஆர்கலி -சமுத்திரம் /
ஏகாந்தீ வ்யபதேஷ்டவ்யோ நைவ கிராமகுலாதிபி விஷ்ணுநா வ்யபதேஷ்டவ்யஸ் தஸ்ய சர்வம் ச ஏவ ஹி- நத்யா நச்யதி நாமாதி
பிரவிஷ்டாயா யதார்ணவம் சர்வாத்மநா பிரபன்நஸ்ய விஷ்ணுமே காந்தி நஸ் ததா -என்னக் கடவது இறே

————————————————————–

ஸ்வரூப யாதாம்ய ஞானம் பிறந்தவர்கள் தந்தாமை அநுஸந்தித்து இருக்கும்படியை –
ஸ்வ நிஷ்டா கதன முகேன அருளிச் செய்கிறார் –

தேவர் மனிசர் திரியக்குத் தாவரமாம்
யாவையும் அல்லன் இலகும் உயிர் பூவின் மிசை
ஆரணங்கின் கேள்வன் அமலன் அறிவே வடிவாம்
நாரணன் தாட்கே யடிமை நான் –16-

தேவர் மனிசர் திரியக்குத் தாவரமாம் யாவையும் அல்லன்
தேவர்கள் மநுஷ்யர்கள் திர்யக்கு ஸ்தாவரங்கள் -சகலமும் அல்லன் –
ஓர் ஆத்மா தான் அநேக கர்ம பேதத்தாலே -தேவாதி சதுர்வித யோனிகளிலும் ஜனிக்கும் இறே
அவ்வோ யோனிகளிலே ஜெனித்தால் -தேவோஹம் -மனுஷ்யோஹம் என்று இருப்பது-
அவ்வோ தேகங்களில் அஹம் புத்தியைப் பண்ணிப் போரக்கடவதாய் இறே
அது ஆத்மஸ்வரூப ஞானம் பிறப்பதற்கு முன்பு இறே –
இது ஸ்வரூப ஞானம் பிறந்த பின்பு வார்த்தை இறே

இலகும் உயிர் -நான் –
ஞானானந்த லக்ஷணமாய் -உஜ்ஜவலமான ஆத்மா –
நான் -ஏவம் பூதனான நான் –

பூவின் மிசை ஆரணங்கின் கேள்வன் அமலன் அறிவே வடிவாம் நாரணன் தாட்கே யடிமை —
அதாவது மலர் மேல் உறைவாள்-என்கிறபடியே பூவின் மேல் வர்த்திப்பாளாய்-திவ்ய ஆகாரையான பெரிய பிராட்டியாருக்கு வல்லபனாய்
ஹேய ப்ரத்ய நீகனாய் -ஞானானந்த ஏக ஸ்வரூபனான நாராயணனுடைய திருவடிகளுக்கே சேஷமானவன் என்கை –
அணங்கு என்றது -தைவப்பெண் என்றபடி / அமலன் என்றது மலபிரதிபடன் என்றபடி /
நாரணன் என்றது -ஸ்வ வ்யதிரிக்த ஸமஸ்த வஸ்துக்களும் தனக்கு பிரகாரமாய் தான் பிரகாரியாய் இருக்குமவன் என்றபடி –

நாஹம் தேவோ ந மர்த்யோ வா ந திர்யக் ஸ்தாவரோபி வா ஜ்ஞா நானந்த மயஸ் த்வாத்மா சேஷோ ஹி பரமாத்மன —
நாஹம் விப்ரோ ந ச நரபதிர் நாபி வைஸ்யோ ந சூத்ரோ நோ வா வர்ணீ ந ச க்ருஹபதிர் நோ வனஸ்தோ யதிர் வா கிந்து
ஸ்ரீமத் புவன பவன ஸ்தித்ய பாயைக ஹேதோர் லஷ்மீ பர்த்துர் நரஹரி தநோர் தாஸ தாசஸ்ய தாஸ —-என்னக் கடவது இறே

——————————————–

ஸ்வரூப ஞானம் பிறந்தவன் தன்னை அனுசந்தித்து இருக்கும் படியை ஸ்வ நிஷ்டா கதன முகேன அருளிச் செய்தார் கீழ்ப்பாட்டில் –
ஐஸ்வர்யத்தினுடைய ஆகமாபாயங்களும் -ஆயுஸ்ஸினுடைய ஸ்தைர்ய அஸ்தைர்யங்களும் அடியாக
அஞ்ஞரானவர்களுக்கு உண்டான கர்வ கிலேசங்கள்
ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை அறிந்தவனுக்கு உண்டாகாது என்னும் அத்தை அருளிச் செய்கிறார் இப்பாட்டில் –

ஒன்றிடுக விண்ணவர் கோன் செல்வம் ஒழிந்திடுக
என்றும் இறவாது இருந்திடுக -இன்றே
இறக்க களிப்பும் கவரவும் இவற்றால்
பிறக்குமோ தன் தெளிந்த பின் –17-

ஒன்றிடுக விண்ணவர் கோன் செல்வம்
தேவர்களுக்கு நிர்வாஹனான இந்திரனுடைய ஐஸ்வர்யமானது அபேக்ஷியாது இருக்கச் செய்தே -தானே வந்து சேர்ந்திடுக

ஒழிந்திடுக
அப்படி இருந்துள்ள ஐஸ்வர்யமானது இனிக் கூடாது என்னும்படி தன்னோடு அந்வயம் அற்றுப் போயிடுக

என்றும் இறவாது இருந்திடுக –
எக்காலத்திலும் மரண ரஹிதமாய் இருந்திடுக

இன்றே இறக்க களிப்பும் கவரவும் இவற்றால்
பிறக்குமோ தான் தெளிந்த பின் —
அதாவது -ஐஸ்வர்ய ஆகமமும்-ஆயுஷ் ஸ்தைர்யமும் -ஐஸ்வர்ய விநாசமும் -ஆயுஷ் ஷயமுமாகப் பிரித்து
இரண்டுவகையாகச் சொன்ன இவற்றால் நாட்டாருக்கு பிறக்கும் கர்வ கிலேசங்கள் –
தன் ஸ்வரூபத்தை தான் தெளியக்கண்ட பின்பு பிறக்குமோ என்கை –
தான் தெளிந்த பின்-தன்னைத் தெளிந்த பின்பு -அதாவது ஸ்வரூப ஞானம் பிறந்த பின்பு –

ஆகச்சது ஸூ ரேந்த்ரத்வம் நித்யத்வம் வா அத்ய வா ம்ருதி தோஷம் வா த்ரவிஷாதம் வா
நைவ கச்சந்தி பண்டிதா -என்னக் கடவது இறே-

—————————————

சர்வேஸ்வரனானவன் -தன் பக்கல் பக்திமான்கள் ஆனாலும் -சவ்ரி சிந்தா விமுகரான சம்சாரிகளோட்டை
சம்சர்க்கம் அற்றவர்களுக்கு ஸூலபனாய் –
அறாதவர்களுக்கு அத்யந்த துர்லபனாய் —
இருக்கும்படியை அனைவரும் அறிய அருளிச் செய்கிறார் –

ஈனமிலா வன்பர் என்றாலும் எய்திலா
மானிடரை எல்லா வணத்தாலும்-தான் அறிய
விட்டார்க்கு எளியன் விடாதார்க்கு அறவரியன்
மாட்டார் துழாய் அலங்கல் மால் –18-

ஈனமிலா வன்பர் என்றாலும்
ஈனமாவது பொல்லாங்கு -அது இல்லாமையால் தான் திருவடிகளிலே பழுதற்ற ப்ரேமம் உடையவர்கள் ஆனாலும்
பக்த்யா லப்யஸ்த்வ -என்றார் இ றே ஸ்ரீ கீதாச்சார்யர் –

எய்திலா மானிடரை
ஆன்விடை ஏழு அன்று அடர்த்தார்க்கு ஆளானார் அல்லது மானிடவர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே –என்றும்
செங்கண் மால் நாமம் மறந்தாரை மானிடமா வையேன் -என்றும்
ஞானிநாம் அக்ரேஸ ரானவர்கள் இகழும்படி பகவத் விஷயத்தோடு ஒட்டு அற்று திரியும் பாபிஷ்டரான ஷூத்ர மனுஷ்யரை
எய்திலா-என்றது -எய்துதல் இல்லாத படியாய் பகவத் விஷயத்தின் அருகு கிட்டாமையைச் சொல்லுகிறது
எய்திலாராம் என்ற பாடமான போது பகவத் விஷயத்தில் பிரதிகூலரான -என்று பொருளாகக் கடவது –

எல்லா வணத்தாலும்-
அர்ஹாவது -ஸஹவாஸ -சதிகார -சம்பாஷணாதி யான சர்வ பிரகாரத்தாலும் என்கை –

தான் அறிய விட்டார்க்கு
தாங்களும் பிறரும் அறிந்த அளவு அன்றிக்கே-அந்தர்யாமியாய்
உள்ளுவார் உள்ளத்து எல்லாம் அறியும் சர்வஞ்ஞனான தான் அறிய விட்டவர்களுக்கு –
தான் அறிந்த வைஷ்ணத்வமும் வைஷ்ணத்வம் அல்ல -நாடு அறிந்த வைஷ்ணத்வமும் வைஷ்ணத்வம் அல்ல –
நாராயணன் அறிந்த வைஷ்ணத்வமே வைஷ்ணத்வம் -என்று ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்தார் இறே

எளியன் –
அவர்களுக்கு கிட்டலாம்படி ஸூலபனாய் இருக்கும்

விடாதார்க்கு அறவரியன்
அப்படி விடாதவர்களுக்கு கிட்ட ஒண்ணாத படி மிகவும் துர்லபனாய் இருக்கும்

மாட்டார் துழாய் அலங்கல் மால் —
தன நிலத்திலும் காட்டில் திருமேனியின் ஸ்பர்சத்தால் செவ்வி பெற்று மது வெள்ளம் இடுகிற திருத் துழாய் மாலை யுடைய
சர்வேஸ்வரன் திருத் துழாய் மாலை சர்வேஸ்வரத்வ சிஹனம் இறே
வக்ஷஸ்தல்யாம் துளஸீ கமலா கௌஸ்துபைர் வைஜயந்தீ ஸர்வேஸத்வம் கதயதிதராம்-என்று அருளிச் செய்தார் இறே பட்டர்

மாட்டார் துழாய் அலங்கல் மால் -ஈனமிலா வன்பர் என்றாலும் எய்திலா
மானிடரை எல்லா வணத்தாலும்-தான் அறிய
விட்டார்க்கு எளியன் விடாதார்க்கு அறவரியன்-என்று அன்வயம்

பக்தோபிவா ஸூ தேவஸ்ய சாரங்கிண பரமாத்மன லோகேஷணாதி நிர்முக்தோ முக்தோ பவதி நான்யதா -என்னக் கடவது இறே

—————————————-

புத்ர தாரா பந்து ஜன க்ருஹ ஷேத்ராதிகள் எல்லாம் அக்னி கல்பமாய்க் கொண்டு தாபகரமாம் படியான
அவஸ்தை பிறந்தவர்களுக்கு பரமபத பிராப்தி எளிதாம் என்கிறார் –

நல்ல புதல்வர் மனையாள் நவையில் கிளை
இல்லம் நிலம் மாடு இவை அனைத்தும் -அல்லல் எனத்
தோற்றி எரி தீயில் சுடுமேல் அவர்க்கு எளிதாம்
ஏற்றரும் வைகுந்தத்து இருப்பு -19-

நல்ல புதல்வர் மனையாள் நவையில் கிளை
நல்ல புதல்வர்-ஸத்புத்ரர்கள் -அதாவது குண ஹீனராய் துக்க அவஹராய் இருக்கை அன்றிக்கே
தங்கள் வியோகம் அஸஹ்யமாம் படி குணவான்களான புத்திரர்கள் -என்கை –
நல்ல – மனையாள்-நல்ல என்றத்தை இங்கும் கூட்டிக் கொண்டு குணஹீனையாய் இருக்கை அன்றிக்கே
குணவதியாய் சந்தா அனுவர்த்தியான பார்யை-என்கை –
நவையில் கிளை -பந்துக்கள் என்று பேராய்பிரதிகூலராய் இருக்கை அன்றிக்கே
தங்களோட்டை ஸஹவாஸம் அமையும் என்னும்படி நிர்த்தோஷரான பந்துக்கள் –
நவை குற்றம் /இல் என்றது இல்லாமை /

இல்லம் நிலம் மாடு இவை அனைத்தும் –
கீழ் -நல்ல -என்றத்தை இங்கும் சேர்த்துக் கொண்டு
நல்ல இல்லமாவது -கண்டவிடம் எங்கும் சிதிலமாய் ஹேயமாய் இருக்கை இன்றிக்கே
மாட கூட ப்ரஸாதாதி யுக்தமாய் விலக்ஷணமான க்ருஹம்
நல்ல நிலமாவது -ஊஷரமாய் ஒரு முதல் பற்றாதபடி இருக்கை இன்றிக்கே கட்டு கலம் போர விளையும்படியான ஸூ க்ஷேத்ரம்
நல்ல மாடாவது -கொடுவையாய்க் கட்டப் பிடிக்க ஒட்டாமல் கொண்டியிலே மேய்ந்து திரிகை இன்றிக்கே
விதேயமாய் பஹு ஷீர பிரதங்களான பசுக்கள் முதலானவை –
இவை அனைத்தும் -இப்படி ஓர் ஒன்றே வி லக்ஷணமாய் நாட்டார்க்கு ஸூக வாஹமாய் இருக்கும் இவை எல்லாம் –

அல்லல் எனத் தோற்றி
துக்க அவஹம் என்றே மனஸூக்குத் தோற்றி-
அல்லல் என்ற சப்தம் துக்க வாசியே யாகிலும் கீழ்ச் சொன்னவற்றைச் சொல்லுகிறது ஆகையாலே
துக்காவஹம் என்றே சொல்ல வேணும்-

எரி தீயில் சுடுமேல் –
ஜ்வலிக்கிற அக்னி போலே தாப கரமாகில் –

அவர்க்கு எளிதாம் ஏற்றரும் வைகுந்தத்து இருப்பு –
அவ்வஸ்தை பிறந்த அதிகாரிகளுக்கு ஸ்வ யத்னத்தால் துஷ் ப்ராபமான பரமபதத்தில் போய்
அடியார்கள் குழாங்களுடன் கூடி இருக்கும் இருப்பு ஸூலபமாம் –
அதாவது இப்படியான அதிகார பாவம் பிறந்தவர்களுக்கு ஈஸ்வரன் சீக்ரமாக பரமபதத்தைக் கொடுக்கும் என்றபடி –
ஷேத்ராணி மித்ராணி தநாநி நாத –புத்ராஸ் ச தாரா பசவோ க்ருஹாஸ் ச த்வத் பாதபத்ம ப்ரவணாத் மவ்ருத்தேர்
பவந்தி சர்வே பிரதிகூல ரூபா –என்று ப்ரஹ்மாண்ட புராணத்தில் ஸ்ரீ ஹஸ்திகிரி மகாத்மியத்தில் சொல்லப்பட்ட வசனம்
இப்பாட்டில் சொன்ன அர்த்தத்துக்கு சம்வாதமாக அனுசந்தேயம் –

—————————————-

தன் பக்கல் பக்தரானவர்கள் தங்களுக்கு அஹிதம் என்று அறியாதே சாபல்யத்தாலே ஷூத்ரங்களானவற்றில்
சிலவற்றை விரும்பி இத்தைத் தர வேணும் என்று அபேக்ஷித்தாலும்
ஹித பரனான ஈஸ்வரன் அத்தைக் கொடாதே மறுத்து விடும் என்னுமத்தை
ச த்ருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்கிறார் –

விருப்புறினும் தொண்டர்க்கு வேண்டும் இதம் அல்லால்
திருப் பொலிந்த மார்பன் அருள் செய்யான் நெருப்பை
விடாதே குழவி விழ வருந்தினாலும்
தடாதே ஒழியுமோ தாய் –20-

விருப்புறினும் தொண்டர்க்கு –
விருப்புறினும்-விருப்பத்தைப் பண்ணிலும் -அதாவது -இத்தைக் கொடாத போது இவர்கள் கிலேசப் படுவார்கள்
என்னும்படி சாதரமாக அபேக்ஷிக்கிலும் -என்கை –
தொண்டர்க்கு-தன் பக்தரானவர்களுக்கு -தொண்டன் என்கிற சப்தம் -சேஷத்வத்துக்கும் வாசகமாய் –
சாபலத்துக்கும் வாசகமாய் போருவது ஆகையாலே இவ்விடத்தில் சாபல வாசகமாய்க் கொண்டு பக்தியைச் சொல்லுகிறது –

வேண்டும் இதம் அல்லால் –
அவர்களுக்கு வேண்டுவதாக ஹிதத்தை ஒழிய –
வேண்டும் ஹிதம் என்றது -அவர்களுடைய உஜ்ஜீவனத்துக்கு அபேக்ஷிதமான ஹிதம் -என்றபடி –

திருப் பொலிந்த மார்பன்
பெரிய பிராட்டியார் எழுந்து அருளி இருக்கையாலே உஜ்ஜவலமான திரு மார்பை யுடையவன்
திருப் பொலிந்த மார்பன் -என்றது திருவால் வந்த பொலிவை யுடைத்தான மார்பன் என்றபடி –
திரு மார்பு அடங்கலும் இவள் திருமேனியின் தேஜஸ்ஸாலே வ்யாப்தமாய் இருக்குமாயிற்று –
ஆக விறே -கரு மாணிக்கக் குன்றத்துத் தாமரை போலே என்றும்
கரு மாணிக்க மலை மேல் மணித் தடம் தாமரைக் காடுகள் போலே என்றும்
தொடங்கி திவ்ய அவயவங்களைச் சொல்லும் இடத்தில் அல்லாத அவயவங்களோபாதி
சிவந்து இருக்குமதாகத் திரு மார்பை முந்துறச் சொல்லிற்று
ஆக இப்படி இருக்கிற திரு மார்பை யுடையவன் –

அருள் செய்யான்
இவர்கள் ஆசைப்பட்டு அபேக்ஷித்தாலும் ஹித பரனாகையாலே மறுத்து விடும் அத்தனை ஒழிய அபேக்ஷிதத்தைக் கொடான்-என்கை
அருளுதல் -கொடுத்தல் /
அவர்கள் அபேஷியா நிற்கச் செய்தே அது கொடாதே மறுத்து விடும் என்றதும் த்ருஷ்டாந்தம் அருளிச் செய்கிறார் மேல்

நெருப்பை விடாதே குழவி விழ வருந்தினாலும் தடாதே ஒழியுமோ தாய் —
அது விளைவது அறியாதே சிறு பிரஜை அக்னி தாஹகம் என்று அறியாமல் அதனுடைய ஓவ்ஜ்ஜ்வல்ய மாத்ரத்தைக் கண்டு
அத்தை விடாதே அதில் விழுகைக்கு யத்னித்தாலும் அது பிரஜைக்கு நாஸகம் என்று அறியும்
மாதாவானவள் அதில் விழாதபடித் தகையாது ஒழியுமோ என்கை –
இத்தால் அப்படியே அவனும் அவர்கள் அபேக்ஷித்தாலும் அது கொடாதே மறுத்து விடும் என்றதாயிற்று –

யாசிதோபி சதா பக்திர் நாஹிதம் காரயேத் ஹரி பால மக்நௌ பதந்தந் து மாதா கிம் ந நிவாரயேத்-என்னக் கடவது இறே

———————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் அருளிச் செய்த ஞான சாரம்-(1-10) –ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் வியாக்யானம் — –

October 2, 2018

தனியன் –
சுருளார் கரும் குழல் தோகையர் வேல் விழியில் துவளும்
மருளாம் வினை கெடும் மார்க்கம் பெற்றேன் மறை நான்கும் சொன்ன
பொருள் ஞான சாரத்தைப் புந்தியில் தந்தவன் பொங்கு புகழ்
அருளாள மா முனி யாம் பொற் கழல்கள் அடைந்த பின்னே –

——————————–

அவதாரிகை —
எம்பெருமானார் திருவடிகளிலே ஆஸ்ரயித்து-சகல வேத ஸாஸ்த்ர தாத்பர்யங்கள் எல்லாம் அவர் அருளிச் செய்யக் கேட்டு
தத்வ ஹித புருஷார்த்த யாதாம்யாவித்தராய் -தேவு மாற்று அறியேன் – என்று அவர் திருவடிகளிலே
நித்ய கைங்கர்யம் பண்ணி சேவித்து இருந்த அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார்
தம்முடைய பரம கிருபையால் இவ்வார்த்தை விசேஷங்கள் எல்லாம் அறிந்து உஜ்ஜீவிக்க வேணும் என்று
தத்வ ஹித புருஷார்த்த ஞானத்தினுடைய சாராம்சத்தைப் பெண்ணுக்கும் பேதைக்கும் தெரியக்கடவதாக
திராவிட பாஷையாலே இப்பிரபந்த முகேன அருளிச் செய்கிறார் –
ஆகையாலே இதுக்கு ஞான சாரம் என்று திருநாமம் ஆயிற்று –

————————

முதல் பாசுரம் -அவதாரிகை –
சகல வேதாந்த தாத்பர்ய பூமியாய் -தத்வ ஹித புருஷார்த்த யாதாம்யா ப்ரதிபாதகமாய் -சம்சார சேதன உஜ்ஜீவன காமனான
சர்வேஸ்வரன் தன்னாலே பிரகாசிக்கப்பட்டுள்ளதாய் -உபதேச பரம்பரா ப்ராப்தமாய் -தத்வ ஹித அக்ரேஸரான
நம் பூர்வாச்சார்யர்களுக்கு பரம தனமாய் -நித்ய அனுசந்தானமாய் இறே ரஹஸ்ய த்ரயம் இருப்பது –
அதில் பிரதம ரஹஸ்யமாய் பதத்ரயாத்மகமான திரு மந்திரத்தில் பிரதமபத ப்ரதிபாத்யமான அர்த்தத்துக்கு விவரணமாய் இருந்துள்ள
மத்யம சரம பதங்களுக்கு-த்வயே ந மந்த்ர ரத்னே ந -என்கிறபடி -மந்த்ர ரத்நாக்யமாய் –
மத்யம ரஹஸ்யமான த்வயத்திலே பூர்வ உத்தர வாக்யங்கள் விவரணமாய் –
அதில் பூர்வ வாக்ய ப்ரதிபாத்யமான சித்த உபாய வரணம்-உபாயாந்தர பரித்யாக பூர்வகமாய் ஸ்வீ காரத்தில் உபாயத்வ பிரதிபத்தி
நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக வேண்டுகையாலும்
உத்தர வாக்ய ப்ரதிபாத்யமாய் பரம புருஷார்த்தமான கைங்கர்யம் பிராப்தி பிரதிபந்தக
சகல பாப நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக சித்திக்க வேண்டுகையாலும்
பூர்வ உத்தரார்த்தங்களாலே தத் உபய ப்ரதிபாதகமாய் -சரம ரஹஸ்யமான சரம ஸ்லோகம் -வாக்ய த்வயத்துக்கும்
விவரணமாய்க் கொண்டு தத் சேஷமாய் இருக்கையாலே -ரஹஸ்ய த்ரயத்திலும் த்வயமே பிரதானமாக விறே
நம் ஆச்சார்யர்கள் அனுசந்தித்து போருமது –
அந்த த்வயம் தன்னில் பூர்வ வாக்யத்தாலே ப்ரதிபாதிக்கப்படுகிற பிரபத்தி தான் ஆர்த்த பிரபத்தி என்றும்
திருப்த பிரபத்தி என்றும் த்விவிதமாய் இ றே இருப்பது –
அதில் ஆர்த்த பிரபத்தி முக்யமாய் திருப்தி பிரபத்தி கௌணமாய் இருக்கும் –
அந்த ஆர்த்த பிரபத்தி வேஷத்தை இந்த பிரபந்தத்தில் முதல் பாட்டிலே அருளிச் செய்கிறார் –

ஊன யுடல் சிறை நீத்து ஒண் கமலை கேள்வன் அடித்
தேனுகரும் ஆசை மிகு சிந்தையராய்த் தானே
பழுத்தால் விழும் கனி போல் பற்று அற்று வீழும்
விழுக்காடே தான் அருளும் வீடு –1-

ஊன யுடல் சிறை நீத்து –
ஊன
ஊனமாவது மாம்சம் -ஊன என்றது ஊனை என்றபடி -இத்தால் மாம்ச மயமான சரீரம் என்கை –
இத்தேகத்துக்கு தோஷம் சொல்லுவார் எல்லாரும் –
ஊனக் குரம்பை -என்றும்
ஊனோர் ஆக்கை -என்றும் –
ஊனுடைக் குரம்பை -என்றும் –
இப்படி இறே சொல்லுவதும் மாம்சத்தைச் சொன்ன இது மற்றும் இதில் உண்டான
அஸ்ருக் பூய விண் மூத்திர ஸ்நாயு மஜ்ஜாஸ்திகளான அவாந்தர தோஷத்துக்கு எல்லாம் உபலக்ஷணம் –
எல்லாம் உண்டானாலும் மாம்ச பிரசுரமாய் இருக்கையாலே -புண்ணார் ஆக்கை -என்று இறே இத்தைச் சொல்லுகிறது –
புண்ணை மறைய வறிந்து -என்கிறபடியே-தோலை மறைக்கக் கைப்பாணியிட்டு மெழுக்கு வாசியிலே பிரமிக்கும்படி பண்ணி
வைக்கையாலே ஆந்திர தோஷம் தோற்றாது இறே
அகவாய் புறவாயானால் காக்கை நோக்கப் பணி போறும் அத்தனை இறே-

யுடல் சிறை-
இப்படி ஆந்திர தோஷம் யுக்தமாகையாலும் -ஆத்மாவுக்கு சங்கோசகரமாகையாலும்-ஆரப்த கர்ம பலமாகையாலும்
அந்த கர்ம அனுகுணமாக இந்த தேகத்தில் இட்டுவைத்தவனே விடுவிக்கில் யல்லது தன்னால் விடுத்திக் கொள்ள ஒண்ணாமையாலும்
அறிவு பிறந்ததற்கு இத்தேகத்தில் இருப்பு காராக்ருஹம் போலே நிரந்தர துக்காவஹம் ஆகையாலே
இத்தேகத்தைச் சிறை என்கிறது -இதில் பொருந்தி இருப்பார் தேக தோஷம் காண மாட்டாத அஞ்ஞர் இறே
மாம்ஸா ஸ்ருக் பூய விண் மூத்ரஸ் நாயு மஜஜாஸ்தி ஸம்ஹதவ்-தேகேஸ்மீன் ப்ரீதிமான்
மூடோபவிதா நரதேபிச -என்றார் இறே ஸ்ரீ ப்ரஹ்லாதாழ்வான் –
தன்னைச் சிறையனாகவும் -பெரும் கடன் பட்டானாகவும் -அந்தகனாகவும் -விஷதஷ்டனாகவும்-அனுசந்திப்பான் என்று
ப்ரதிஞ்ஜை பண்ணி -அது நாலையையும் அடைவே விவரிக்கிற ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் முதல் வார்த்தையை விவரிக்க அளவிலே
தேகம் சிறைக்கூடமாகவும் -தேக அனுபந்திகளான பார்யா புத்ராதிகள் கைக்கூடமாகவும் -அகங்கார மமகாரங்கள் வளையல்களாகவும் –
நாசமான பாசம் நாரியாகவும் அவிவேகம் பூட்டாணியாகவும் -இந்திரியங்கள் பிரிவாளராகவும் -விஷயங்கள் பிரியலாகவும் –
மனஸ்ஸூ மேல் தண்டலாகவும் -தான் சிறையனாகவும் -எம்பெருமான் விமோசனாகவும் அனுசந்திப்பான் என்றார் இறே –

நீத்து
இப்படி இருந்துள்ள தேகம் ஆகிற சிறை விட்டு -நீத்தல் -விடுதல் –
ராஜபுத்ரன் அழுக்குச் சிறையிலே கிடந்தால்-முடிசூடி ராஜ்ஜியம் பண்ணுமதிலும்-சிறை விடுகையே பிரயோஜனமாய் இருக்குமா போலே
ப்ராப்ய லாபத்திலும் இதனுடைய விமோசனம் தானே ப்ரயோஜனமாகப் போரும்படி இறே இதனுடைய ஹேயததை தான் இருப்பது –

ஒண் கமலை கேள்வன் –
பத்மேஸ்திதாம் -என்கிறபடியே ஒள்ளிதான தாமரைப் பூவை வாஸஸ்தானமாக யுடைய பெரிய பிராட்டியாருக்கு வல்லபனானவன் –
இத்தால் அனுபவ கைங்கர்ய பிரதிசம்பந்தியாய்க் கொண்டு ப்ராப்யமான விஷயம் ஒரு மிதுனம் என்னும் இடம் சொல்லுகிறது –
இது தன்னை உத்தர வாக்கியத்தில் பிரதம பதத்தில் கண்டு கொள்வது

அடித் தேன்
அடித் தேன் என்று ஸ்ரீயபதியானவனுடைய திருவடிகளில் போக்யத்தைச் சொல்லுகிறது
விஷ்ணு பதேபரமே மத்வ உத்ஸ -என்றும்
தேனே மலரும் திருப்பாதம் -என்றும் சொல்லக் கடவது இ றே
இது தான் திவ்ய மங்கள விக்ரஹ போக்யத்தைக்கும் உப லக்ஷணம்
திருவடிகளாகிறது திவ்ய மங்கள விக்ரஹ ஏகதேசம் இ றே
நின் மாட்டாயா மலர் புரையும் திரு உருவம் -மாட்டை –மாட்டு என்று நீட்டிக் கிடக்கிறது
மத்வ உத்ஸ -என்கிறபடியே மதுஸ்யந்தி யாகையாலே நிரதிசய போக்யமான திருமேனி என்னுதல் என்று நம்பிள்ளை அருளிச் செய்தார் இ றே

தேன் நுகரும்
நுகருகையாவது புஜிக்கையாய்-தேன் நுகரும் என்று அந்த போக்யதையை அனுபவிக்கையைச் சொல்லுகிறது –

ஆசை மிகு சிந்தையராய்
என்றது அந்த போக்யதையை அனுபவிக்க வேணும் என்று ஆசை மிக்கு இருந்துள்ள மனசை யுடையவர் என்கை –
இத்தால் ப்ராப்ய ருசியினுடைய பிராசர்யம் சொல்லுகிறது -இந்த ருசி இ றே ப்ராப்ய லாப நிபந்தமான ஆர்த்திக்குக் காரணம் –

தானே பழுத்தால் விழும் கனி போல்
பக்வமானால் தானே விழுந்து நிற்கும் பலம் போலே –
இது ஆர்த்த ப்ரபத்திக்கு த்ருஷ்டாந்தம் –
ஆர்த்த பிரபத்திக்கு வேஷம் இருக்கும் படி என் என்று ஆழ்வானைக் கேட்க கனிப் பழம் காம்பற்றால் போலே இருக்கும் என்று
அருளிச் செய்தார் என்று பிரசித்தம் இ றே

பற்று அற்று வீழும் விழுக்காடே
கீழ்ச் சொன்ன ப்ராப்ய ருசியாலே -ப்ராப்ய ஆபாசங்களிலும் ப்ராபக ஆபாசங்களிலும் பற்று அற்று
ஆர்த்தியால் வந்த பாரவஸ்யத்தாலே பிராபத்தான ரூபேண திருவடிகளில் விழும் விழுக்காடு என்று ஆர்த்த ப்ரபத்தியைச் சொல்லுகிறது
யதா பரா நந்வயி பிர்த்துஸ் சக ஸ்ம்ருதி பிர்விநா -தேன தத் புரதஸ் பாதாஸ் ஸா பிரபத்திஸ் ததா பவேத் -என்று
இந்த பிரபத்தி வேஷம் தான் ஸநத்குமார சம்ஹிதையில் ஸங்க்ரஹேன சொல்லப்பட்டது இறே
விழுக்காடே தான் -விழுக்காடு தானே -என்றபடி

அருளும் வீடு-
என்றது வீட்டை அருளும் என்றபடி -மோக்ஷத்தைத் தரும் என்றபடி –
வீடு -என்று சம்சார நிவ்ருத்தி பூர்விகையான பகவத் பிராப்தியைச் சொல்லுகிறது –
விழுக்காடு தானே மோக்ஷத்தைத் தருகையாவது -ஆர்த்த பிரபத்தி ஆகையாலே அ விளம்பேந பல வியாப்தி யாகை-
ஆர்த்தா நாமா ஸூ பலதா சக்ருதேவ க்ருதாஹ்யஸவ் -என்னக் கடவது இறே
அந்த ஸ்வீ காரம் தானே பலத்தைத் தரும் என்னில்
ஸ்வீ காரத்தினுடைய நைர பேஷ்யத்துக்கும்-ஸ்வீ காரத்தினுடைய பாரதந்தர்யத்துக்கும் விருத்தமாம் இறே
ஸ்வீ காரம் தனக்கு ஒரு காலும் அதிகாரி விசேஷணத்வம் ஒழிய பல சாதனத்தில் அன்வயம் இல்லை என்னும் இடம் தோற்ற இறே
ந்யாஸ இதி ப்ரஹ்மா ஹி பர -என்று ஸ்ருதி சொல்லி வைத்தது
ஆகையாலே விழுக்காடு தானே வீடு அருளும் என்றது ஆர்த்த ப்ரபத்தியினுடைய அ விளம்ப பல வியாப்தியைச் சொல்லிற்றாம் அத்தனை –

————————————

இரண்டாம் பாட்டில் –
ஆசை மிகு சிந்தையராய் என்ற இடத்தில் சொன்ன ப்ராப்ய ருசி தான் பரபக்த்யாதி ரூபையாய் இறே இருப்பது –
அந்த பரபக்தி பிறந்தவர்கள் இருக்கும் படியை அருளிச் செய்கிறார் இப்பாட்டில் –

நரகும் சுவர்க்கமும் நாண் மலராள் கோனைப்
பிரிவும் பிரியாமையுமாய்த் -துரி சற்றுச்
சாதகம் போல் நாதன் தனது அருளே பார்த்து இருத்தல்
கோதில் அடியார் குணம் –2-

நரகும் சுவர்க்கமும்
ஸ்வர்க்க நரக சப்தங்கள் தாம் -புண்ய பாப பல அனுபவ பூமிகளுக்கு வாசகங்களுமாகப் ப்ரசித்தங்களாய் இருக்கச் செய்தே
ஸூக துக்கங்களும் வாசகங்களுமாய் இருக்கும் இ றே
ஆகவே இ றே -தூண்மமும் இன்பமும் -இத்யாதி திருவாய் மொழி பாட்டுக்களுக்கு வியாக்யானம் செய்கிற பூர்வாச்சார்யர்கள் –
இன்பமில் வெந்நரகாகி இனிய நல் வான் ஸ்வர்க்களுமாய் -என்கிற இடத்துக்கு உலகங்களுமாய் என்கிற இடம்
ஆர்ஜன பூமியைச் சொல்லிற்றாகில் இவை போக -சோக – பூமிகள் ஆகின்றன –
அன்றிக்கே அங்கே போக பூமியைச் சொல்லிற்றாகில் இங்கே ஸூக துக்கங்களே ஆகிறது என்று அருளிச் செய்தது –

நாண் மலராள் கோனைப் பிரிவும் பிரியாமையுமாய் –
நாண் மலராள் கோனைப் பிரிவு-நரகமுமாய் -பிரியாமை ஸ்வர்க்கமுமாய் -என்று அன்வயம் –
அதாவது செவ்வித் தாமரைப்பூவை வாசஸ்தானமாக வுடைய பெரிய பிராட்ட்டியாருக்கு வல்லபனானவனை
விஸ்லேஷித்து இருக்கை துக்கமாயும் ஸம்ஸ்லேஷித்து இருக்கை ஸூகமாயும் என்கை –
பரபக்தி யாவது தத் சம்ஸ்லேஷ விஸ்லேஷ ஏக ஸூக துக்கம் இறே
பெருமாள் காட்டுக்கு எழுந்து அருளுகிற போது பிராட்டி நானும் கூடப்போவேன் என்ன புரவாஸத்துக்கும் வனவாஸத்துக்கும்
உண்டான விசேஷத்தைத் தர்சிப்பித்து –
ஆனபின்பு காட்டிலே போமது துக்கம் படை வீட்டில் இருக்குமது ஸூகம் என்று பெருமாள் அருளிச் செய்ய
பிராட்டி அங்கன் அல்ல -ஸூக துக்கங்கள் வியக்தி தொறும் வ்யவஸ்திதமாய்க் காணும் இருப்பது
யஸ் த்வயா ஸஹ ச ஸ்வர்க்கோ நிரயோயஸ் த்வயா விநா –என்று யாது ஓன்று உம்மோடு பொருந்துமது ஸூகமாகிறது –
உம்மை ஒழியப் படை வீட்டில் இருக்கும் இருப்பும் துக்கமாகிறது
இதி ஜானன் -தம்தாமுக்கு இல்லாதவை
பிறர் பக்கலிலே கற்று அறிய வேணும் காண் –
பராம் ப்ரீதிம்-உம்மைப் போலே நிறுத்து அல்ல காணும் என்னுடைய ப்ரீதி இருப்பது என்ன
நம்மிலும் உனக்கு ப்ரீதி வரையாகச் சொன்னாய் -இதுக்கு நம்மைச் செய்யச் சொல்லுகிறது என் என்ன
கச்ச ராம மயா ஸஹ –
அக்ரதஸ் தேகமிஷ்யாமி –
என்று நாம் புறப்பட்ட படியே -என்னை முன்னே போக விட்டு பின்னே வரப் பாரும் என்றாள் இறே -ஏகாநையாகையாலே –
த்வயா ஸஹ என்றும் த்வயா வி நா -என்றாள் இறே
அல்லாதார் எல்லாரும் மிதுநாயனார் ஆகையாலே -நாண் மலராள் கோனைப்
பிரிவும் பிரியாமையுமாய்-என்று அருளிச் செய்கிறார் இவர் –
நச சீதா த்வயா ஹீநா நச அஹம் அபி ராகவ என்று பிராட்டியோடு சம பிரக்ருதியாக இளைய பெருமாள் தம்மை அருளிச் செய்தது
விஸ்லேஷ அசஹதை இரண்டு தலைக்கும் என்று தோற்றுகைக்காக-அல்லது அவளை போலே ஏகாயனராய்ச் சொன்னவர் அன்றே
பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா கிரிசானுஷூரம்ஸ்யதே -அஹம் சர்வம் கரிஷ்யாமி ஜாக்ரதஸ் ஸ்வ பதஸ் சதே–என்று இருக்குமவர் இறே –

துரிசற்று–
அந்ய பரதை யாகிற தோஷம் அற்று -அதாவது இப்படி இருந்துள்ள ப்ரேமம் உண்டானால் அத்தை
பிராப்தி சாதனமாகக் கொள்ளும் உபாசகரைப் போல் அன்றிக்கே போஜனத்துக்கு ஷுத்துப் போலே –
அத்தை பிராப்தி ருசியாக்கி இதன் பக்கல் உபாயத்வ புத்தி பண்ணுகிற தோஷம் அற்று இருக்கை

சாதகம் போல் நாதன் தனது அருளே பார்த்து இருத்தல்
அதாவது வர்ஷ தாரை அல்லது தரியாத சாதகம் -த்ருஷார்த்தமாய் -த்ருஷாணார்த்தமாய்-நாக்கொட்டும் அளவிலும் –
பூகதமான ஜலத்தைப் புரிந்து பாராதே வர்ஷத்தையே பார்த்து இருக்குமா போலே –
ப்ராப்தாவும் ப்ராபகனும் ப்ராப்திக்கு உகப்பானும் அவனேயாம்படி இவ்வாத்மாவுக்கு வகுத்த ஸ்வாமியாய்
இருக்குமவனுடைய பரம கிருபையே பிராப்தி சாதனம் என்று நிஷ்கர்ஷித்து
துணியேன் இனி நின் அருள் அல்லது -என்றும்
நின் அருளே புரிந்து இருந்தேன் -என்றும்
அவனுடைய அருளே பார்த்து இருக்கை -என்றபடி –
ப்ரபன்னஸ் சாதகோ யதவத் பிரபத்தவ்ய கபோதவத் -ரஷ்ய ரக்ஷகயோரே தல்லஷ்யம் லக்ஷண மேதயோ-என்னக் கடவது இறே –

கோதில் அடியார் குணம் —
அதாவது -அடியார் என்று பேரிட்டு-ப்ராப்யாந்தரங்களிலே யாதல் -பிராபகாந்தரங்களிலே யாதல் –
சங்கம் பண்ணி இருக்கும் குற்றம் இன்றிக்கே ஸ்வ சேஷத்வ அனுரூபமாக ஸாத்ய சாதனங்கள் இரண்டுமே அவனே என்று
இருக்குமவர்களுடைய ஸ்வ பாவம் -என்றபடி
ஆகையால் இப்பாட்டில்
பூர்வார்த்தத்தாலே சாத்யம் அவனே என்னும் இடமும் –
உத்தரார்த்தாலே சாதனமும் அவனே என்னும் இடமும் தோற்றச் சொல்லி –
இப்படி இருக்கை கோதில் அடியார் குணம் என்று அருளிச் செய்தார் ஆயிற்று –

————————————–

இதில் கீழ்ச் சொன்ன பரபக்தியினுடைய முற்றுதலான பரம பக்தி பிறந்தவர்களுடைய நிலையை அருளிச் செய்கிறார்

ஆனை இடர் கடிந்த ஆழி யங்கை யம்புயத்தாள்
கோனை விடில் நீரில் குதித்து எழுந்த மீன் எனவே
ஆக்கை முடியும் படி பிறத்தல் அன்னவன் தாள்
நீக்கமிலா வன்பர் நிலை –3-

ஆனை இடர் கடிந்த –
பரமா பதமா பன்னோ மனசா சிந்த யத்தரிம்–சது நாக வரஸ் ஸ்ரீ மான் நாராயண பாராயண –என்கிறபடியே
தேவ சம்வத்சரத்திலே ஆயிரம் சம்வத்சரம் முதலை நீருக்கு இழுக்க -தான் கரைக்கு இழுக்க அலைச்சல் பட்டு –
அதுக்கு தன்னிலம் ஆகையாலும்-அபிமத சித்தியாலும் -பலம் வர்த்திக்கையாலும் –
தனக்கு தன்னிலம் இல்லாமையாலும் அபிமத அலாபத்தாலும் பலம் க்ஷயிக்கையாலும்-
துதிக்கை முழுத்தும் படியான தசை விளைகையாலே-இனி இதுக்கு மேல் எல்லை இல்லை என்னும்படியான
ஆபத்தை அடைந்து இத்தசையில் விரோதி நிரசன சீலனான சர்வேஸ்வரனே நமக்கு ரக்ஷகன் என்று அனுசந்தித்து –
நாராயணாவோ -என்கிறபடி கூப்பிட்ட ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுடைய துக்கத்தைப் போக்கின
இவனுக்குத் துக்க மாகிறது -முதலையின் வாயிலே அகப்படுகையாலே சரீரம் அழிகிறது என்றது அல்ல
கையிலே பூ செவ்வி அழியாமே திருவடிகளிலே சாத்தப் பெறுகிறிலோம் என்னுமது
நாஹம் களேபரஸ் யாஸ்ய த்ராணார்த்தம் மது ஸூதந கரஸ்த கமல அன்யேவ பாதயோர் அர்ப்பிதும் ஹரே -என்றார் இறே
அப்படி இருந்துள்ள துக்கத்தை அவன் நோவு படுகிற தசையில் சென்று முகம் காட்டி நோக்கின படியைச் சொல்லுகிறது

ஆழி யங்கை
திருவாழியை-அழகிய திருக் கையிலேயுடைய -கையும் திரு வாழியுமாய்க் கொண்டு ஆயிற்று அப்போது சென்றது –
மழுங்காத வைநுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய் தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் புள்ளூர்ந்து தோன்றினையே-என்றார் இறே ஆழ்வார்
கையில் திருவாழியை இருந்தது அறிந்திலன்-அறிந்தானாகில் இருந்த இடத்தே இருந்து அத்தை ஏவிக் கார்யம் கொள்ளலாம் இறே
அறிந்தாலும் அப்படிச் செய்யப் போகாதாயிற்று -தொழும் காதல் களிறு -என்கிறபடியே கையும் திருவாழியுமான
அழகு காண ஆசைப்பட்டவன் ஆகையாலும்-கையில் பூ திருவடிகளிலே சாத்த ஆசைப்பட்டு இருக்கிறவன் ஆகையாலும்
சென்று அவன் துக்கத்தை தீர்க்க வேண்டுகையாலே –
அவ்வளவும் அன்றிக்கே
சென்ற இடம் தன்னில் இவனுக்கு கால்கட்டான முதலையை நிரசித்ததும் திருவாழியைக் கொண்டு இறே
குட்டத்துக் கோள் முதலை துஞ்சக் குறித்து எறித்த சக்கரத்தான்-என்கிறபடியே –

அம்புயத்தாள் கோனை –
நளின வாசினியான பெரிய பிராட்டியாருக்கு நாயகனானவனை -இதுவும் சாபிப்ராயம்
தேவி ஹஸ்தாம் புஜேப்ய-இத்யாதிப்படியே பாதாப்ஜ சம்வாஹினிகள் திருவடிகள் பிடிக்க –
திருவனந்த ஆழ்வான் ஆகிற படுக்கையில் பெரியபிராட்டியாரையும் திரு மார்பிலே அணைத்துக் கொண்டு
பள்ளி கொண்டு அருளா நிற்கச் செய்தே இறே-இவனுடைய ஆர்த்த நாதம் திருச் செவிப் பட்டது-
அப்போது அவர்கள் கையில் நின்றும் திருவடிகளை வாங்கி -திருப்படுக்கையினின்றும் சடக்கென எழுந்து இருந்து
திருக்கண்களை மலர விழித்து -சுற்றும் பார்த்து -பிராட்டியுடைய திரு முலைத்தடத்தில் குங்குமக் குழம்பில் பற்றிக் கிடக்கிற
திரு மார்பையும் அதில் நின்று வாங்கி பின்னை இ றே -அதந்த்ரித சமூபதி ப்ரஹித ஹஸ்தம் -இத்யாதிப்படியே
பெரிய த்வரையோடு எழுந்து அருளி ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுடைய துக்கத்தைப் போக்கிற்று
அத்தைப் பற்றவும் பிரஜா ரக்ஷணம் பண்ணினால் அது கண்டு உகக்கும் மாதாவைப் போலே
இது கண்டு களிப்பள் என்று செய்து அருளுகையாலும் அம்புயத்தாள் கோன் என்கிறது
இத்தால் ஆஸ்ரிதருடைய ஆபத்தசைகளில் சென்று உதவி ரக்ஷிக்குமவனாய் அவர்களை ரக்ஷித்தால் அல்லது
தன் பேறாகக் கொண்டு உகக்கும் பெரிய பிராட்டியாருக்கு வல்லபனான் என்கை

விடில் –
இப்படி இருக்கிறவனை
விஸ்லேஷித்தால்
நீரில் குதித்து எழுந்த மீன் எனவே
நீரிலே நின்றும் குதித்துக் கிளர்ந்து அத்தைப் பிரிந்த மத்ஸ்யம் போலே

ஆக்கை முடியும் படி பிறத்தல்
சரீரம் நசிக்கும்படியான அவஸ்தை பிரேக்கை
சம்ஸ்லேஷத்தில் ஸூ கமும் விஸ்லேஷத்தில் சத்தா காணியும் பிறக்கை இறே –
அத்தை ச த்ருஷ்டாந்தமாக அருளிச் செய்தார் ஆயிற்று

அன்னவன் தாள் நீக்கமிலா வன்பர் நிலை –
கீழ் அம்புயத்தாள் கோன் என்றவனை அன்னவனை என்று பராமர்சிக்கிறார்
அன்னவன் -என்றது அப்படிப்பட்டவன் -என்றபடி
அதவா
மத்யஸ்த்துக்கு ஜலம் போலே இவ்வாத்மாவுக்கு தாரகனாய் இருக்குமவன் என்னவுமாம்
தாள் நீக்கமிலா வன்பாவது -அவன் திருவடிகளைப் பிரிய சஹியாதபடியான ப்ரேமம்
இப்படி இருந்துள்ள பிரமத்தை யுடையவர்களுடைய ஸ்வ பாவம் அவனை விஸ்லேஷிக்கில் ஜலாத் துத்ருதமான மத்ஸ்யம் போலே ச
த்தா ஹானி பிறக்கும்படி என்று கீழோடே சம்பந்தம் –
நச சீதா த்வயா ஹீநா நச அஹம் அபி ராகவ முஹூர்த்தம் அபி ஜீவாவோ ஜலான் மத்ஸ்யா விவோத்ருதவ் -என்றார் இறே இளைய பெருமாள்

———————————————

நாலாம்பாட்டு –
கீழில் மூன்று பாட்டாலே -த்வயத்தில் பூர்வ வாக்யத்தால் பிரதிபாதிக்கப்படுகிற ப்ரபத்தியினுடைய முக்கிய விஷத்தையும்
அதுக்கு ஹேது ஆர்த்த அதிகாரியாலே பண்ணப்படுகையாலே -அ
திகாரியுடைய ஆர்த்திக்கு ஹேதுவான பரபக்தி தசையின் நிலை இருக்கும்படியையும்
பரமபக்தியின் தசையில் நிலை நிற்கும் படியையும் அருளிச் செய்தார்
இனி உத்தர வாக்யத்தால் பிரதிபாதிக்கப்படுகிற பரம புருஷார்த்தமான கைங்கர்யத்தின் சீர்மையை அறிந்து –
ப்ரயோஜனாந்தர சங்க நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக ஸ்வரூப அனுரூபமானவதிலே
நிஷ்டரானவர்களுடைய வைபவத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

மற்று ஒன்றை எண்ணாதே மாதவனுக்கு ஆட்செயலே
உற்றது இது என்று உளம் தெளிந்து பெற்ற
பெறும் பேற்றின் மேல் உளவோ பேறு என்று இருப்பார்
அரும் பேறு வானத்தவர்க்கு –4-

மற்று ஒன்றை எண்ணாதே –
அதாவது கைங்கர்ய ரூபா புருஷார்த்தத்துக்கு அந்யமானது ஒன்றைப் புருஷார்த்தமாக கணிசியாதே-என்கை –
அந்நிய புருஷார்த்தமாவது-இஹலோக போகமும் பரலோக போகமும் -ஆத்ம அனுபவமும் இறே
அவற்றின் பேர் சொல்லுகையும் அஸஹ்யமாகையாலே -மற்று ஒன்றை-என்கிறது –
விரும்பாதே -என்னாமல் -எண்ணாதே -என்றது -அவை தன்னை ஒரு புருஷார்த்தமாக நினைத்தால் இறே விரும்புவது -என்றது –
அவற்றை விரும்புவார் தாஸ்ய ரசம் அறியாதவர்கள் இ றே -தாஸ்ய ரசஞ்ஞரானவர்களுக்கு அவை
ஊஷர ஜல சேவை போலே விரசமாய் ஹேயமாய் இ றே இருப்பது –
போகா இமே விதி சிவாதி பதஞ்ச மிஞ்ச ஸ்வாத்ம அனுபூதி ரிதியாகில முக்தி ருக்தா -சர்வம் ததூஷா ஜல ஜோஷமஹம்
ஜூஷேய ஹஸ்த் யத்ரி நாத தவ தாஸ்ய மஹா ரசஞ்ஞ–என்றார் இறே ஆழ்வான் ஸ்ரீ வரதராஜ ஸ்தவத்தில் –

மாதவனுக்கு ஆட்செயலே
ஸ்ரீ யபதிக்கு அடிமை செய்கையே-
இத்தால் கைங்கர்ய பிரதிசம்பந்தி ஒரு மிதுனம் என்னுமதுவும் -கைங்கர்யமே புருஷார்த்தம் என்னுமதுவும் சொல்லுகிறது –
கைங்கர்ய பிரதிசம்பந்தி ஒரு மிதுனம் என்னும் இடம் உத்தர வாக்யத்திலே பிரதம பதத்தில் ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்லா நின்றது இறே
திருமந்திரத்தில் திருதீய பதத்திலும் கைங்கர்ய பிரதிசம்பந்தி ஒரு மிதுனமாய் இருக்கச் செய்தே –
ஆர்த்தமாகையாலே அவிசதமாய் இருக்கும் -அத்தைப் பற்ற விறே இதிலே திருமந்திரத்தில் சொன்ன ப்ராப்யத்தை
விசதமாக அனுசந்திக்கிறது என்று ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் அருளிச் செய்தது –
கைங்கர்யமே புருஷார்த்தம் என்னுமது திருமந்த்ரத்திலும் இங்கும் ஓக்கச் சொல்லுகையாலே ஸூ ஸ்பஷ்டம் –
சர்வேஷு தேசகாலேஷு சர்வ அவஸ்தாஸூ சாச்யுத-கிங்கரோஸ்மி க்ருஷீகேச பூயோபூயோஸ்மி கிங்கர -என்னக் கடவது இறே
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்ய வேணும் -என்றார் இறே ஆழ்வார் –

உற்றது இது என்று
சீரியது இது வென்று
உறுவது இது என்று உனக்கு ஆட்பட்டு -என்றும்
நீள் குடக்கூத்தனுக்கு ஆட்செய்வதே உறுவது ஆவது என்றும் இதுவும் அவர் தாமே அருளிச் செய்தார் இறே
இது உற்றது என்கையாலே அல்லாத புருஷார்த்தங்கள் ஸ்வரூப விருத்தங்கள் ஆகையாலே உறாதது என்னும் இடமும் சித்தம் இறே
ஆக இரண்டு பதத்தாலும்
திருமாலே நானும் உனக்கு பழ அடியேன்-என்கிறபடியே மிதுன சேஷ பூதனானவனுக்கு
அடிமை செய்வார் திரு மாலுக்கே -என்றும்
திருமாற்கு அரவு சென்றால் குடையாம் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
மிதுன கைங்கர்யமே புருஷார்த்தம் என்னும் இடமும்
இவனுடைய ஸ்வரூப அனுரூபவத்வ நிபந்தமான கௌரவமும் சொல்லிற்று ஆயிற்று –

உளம் தெளிந்து –
இக் கைங்கர்யம் தன்னில் ஸ்வ பிரயோஜன புத்திக்கு அடியான அஹங்கார மமகாரங்கள் போகையாலே
தனக்கே யாக எனைக் கொள்ளுமீதே-என்றும்
உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் -என்றும் பரம பிரயோஜனம் என்று செய்யும்படி ஹிருதயம் தெளிந்து
இத்தால் உத்தர வாக்கியத்தில் நமஸ் சப்தார்த்தம் சொல்லப்பட்டது –

பெற்ற பெறும் பேற்றின் மேல் உளவோ பேறு என்று இருப்பார்
அதாவது -இக் கைங்கர்யம் ஆகிற புருஷார்த்தம் லப்தமானால் -இப்படி லப்தமான இப் புருஷார்த்தத்துக்கு மேலும்
ஒரு புருஷார்த்தம் உண்டோ என்று இருக்கும் அவர்கள் என்கை –
பரமபதத்தை விரும்புகிறது -நித்ய விபூதி ஆகையாலும்
சுத்தஸத்வம் ஆகையாலே ஞானானந்த ஜனகன் ஆகையாலும்
இக் கைங்கர்யம் ஆகிற புருஷார்த்தத்துக்கு விச்சேதம் அற்ற தேசம் என்னுமத்தைப் பற்ற இறே
ஆகையாலே மேல் உளதோ பேறு என்னத்த தட்டில்லை-ஆக இப்படி இருக்குமவர்கள் –

அரும் பேறு வானத்தவர்க்கு –
அதாவது அஹ்ருத சஹஜ தாஸ்யராய் -கைங்கர்ய நிரதராய்-பகவத் ஏக போகராய் இருக்கும் -பரமபத வாசிகளுக்கு
பெறுதற்கு அரிய புருஷார்த்த பூவராவார் என்கை
இத்தால் சதா பஸ்யந்திப்படியே அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது என் ஆராவமுதமாக அனுபவிக்கிற விஷயத்தில் காட்டிலும்
தங்களை துர்லப புருஷார்த்தமாக நினைத்து அனுபவிக்க ஆசைப்படும்படி யாவர்கள் என்றதாயிற்று –
யே ப்ரஹ்மன் பகவத் தாஸ்ய போக ஏக நிரதாஸ் சதர-தே பிரியாதிதய ப்ரோக்தாஸ் ஸ்ரீ வைகுண்ட நிவாஸினாம் என்று
இவ்வர்த்தம் ஸ்ரீ சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டது இறே –

—————————————————

பூர்வ வாக்யத்தால் ப்ரதிபாதிக்கப்படுகிற சித்த உபாய வரணம் -இதர உபாய பரித்யாகத்தை அங்கமாக உடைத்தாய் இருக்கும்
என்னும் அத்தை சரம ஸ்லோக முகத்தாலே அறிந்து -உபாய ரூப ப்ரவ்ருத்திகளில் அந்வயம் அற்று –
ஸ்வரூப அனுரூபமாக அவன் பக்கலிலே ந்யஸ்த பரராய் ஸ்வீகார கார்த்யார்த்தை அநுஸந்திக்குமவர்கள் படியை
ஸ்வ அனுஷ்டான ரூபேண அருளிச் செய்கிறார் –

தீர்த்தம் முயன்று ஆடுவதும் செய்தவங்கள் செய்வனவும்
பார்த்தனை முன் காத்த பிரான் பார்ப்பதன் முன் -சீர்த்துவரை
மன்னடியோம் என்னும் வாழ்வு நமக்கு ஈந்ததற்பின்
என்ன குறை வேண்டும் இனி –5-

தீர்த்தம் முயன்று ஆடுவதும்
கங்கா யமுனா ஸரஸ்வதீ ப்ரப்ருதிகளான தீர்த்தங்களில் -பாப ஷய அர்த்தமாக
பெரிய உத்யோகத்தோடே அவகாஹிக்குமதுவும்
தீர்த்தங்கள் ஆனவை -பாவன ஜலங்கள் –
முயற்சி யாவது -உத்யோகம்
ஆடுகையாவது -அவற்றுக்குள்ளே மறு நனையைப் புகுந்து முழுகுகை –

செய்தவங்கள் செய்வனவும்
ஊன் வாட உண்ணாது –
பொருப்பிடையே நின்றும்
வீழ் கனியும் ஊழ் இலையும் என்னும் இவையே நுகர்ந்து -இத்யாதிகளிலே சொல்லுகிறபடியே
காய சோஷண அர்த்தமாகச் செய்யப்படும் தபஸ்ஸூக்களைச் செய்யுமவையும்
இது தான் தான யாகாதிகளுக்கும் உப லக்ஷணம்

பார்த்தனை முன் காத்த பிரான் பார்ப்பதன் முன் –
அதாவது -உபாயாந்தரங்கள் எல்லாம் உபதேசிக்கக் கேட்டு அவற்றினுடைய துஷ்கரத்வத்தையும்-
ஸ்வரூப விருத்தத்தையும் அனுசந்தித்து சோகோவிசிஷ்டனான அர்ஜுனனை -சர்வ தர்மான்–இத்யாதிகளாலே
பூர்வோக்தங்களாய் இருந்துள்ள சங்கமான சகல தர்மங்களையும் சவாசனமாக விட்டு –
ஸுலப்யாதி குண விசிஷ்டனான என்னையே நிரபேஷ உபாயமாகப் பற்று -ஸர்வஞ்ஞத்வாதி குண விசிஷ்டனான நான்
உன்னுடைய அஞ்ஞத் வாதிகளை அனுசந்தித்து -என் பக்கலிலே ந்யஸ்த பரனான உன்னை –
மத் பிராப்தி பிரதிபந்தக சகல பாபங்களிலும் நின்றும் விடுவிக்கக் கடவேன்
ஆனபின்பு சோகியாதே கோள் என்று உபதேசித்து முன்பு ரஷித்து அருளின மஹா உபகாரகன்
கடாக்ஷித்து அருளுவதற்கு முன்பு என்கை –
இத்தால் சரம ஸ்லோகார்த்தம் நெஞ்சில் படுவதற்கு முன்பு -என்றபடி –

சீர்த்துவரை மன்னன்
பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்யத் துவரை என்னும் அதில் நாயகராகி வீற்று இருந்த மணவாளர் -என்கிறபடி
தனக்கு அநந்யார்ஹராய் -அநந்ய உபாய உபேயங்களிலே அந்வயம் அற்று இருந்த திவ்ய மஹிஷிகளுக்கு
நாயகனாய்க் கொண்டு ஸ்ரீ மத்த்வாரகைக்கு நிர்வாஹன் ஆனவன்

அடியோம் என்னும் வாழ்வு நமக்கு ஈந்ததற்பின்
அவனுக்கு நாம் சேஷபூதர் என்று அறிந்து ஸ்வ ரக்ஷண அர்த்தமாக ஸ்வ ப்ரவ்ருத்தியில் அந்வயம் அற்று
இருக்கையாகிற சம்பத்தை நமக்குத் தந்து அருளின பின்பு —
அடியோம் என்கையாலே ஞான ஆனந்தங்களில் காட்டிலும் ஆத்மாவுக்கு சேஷத்வமே அந்தரங்க நிரூபணம் என்னும் இடமும்
வாழ்வு -என்கையாலே -இத்தை அறியவே ஸ்வ யத்ன நிவ்ருத்தி -ஸ்வ ப்ரயோஜன நிவ்ருத்தி -சித்திக்கையாலே இதுவே
ஆத்மாவுக்கு சம்பத்து என்னும் இடமும்
நமக்கு ஈந்த பின் என்கையாலே -அநந்த காலம் இஸ் சம்பந்தம் உண்டாய் இருக்கச் செய்தே இத்தை இழந்து கிடந்த நமக்கு
இப்பிரபத்தி பிறந்ததும் அவன் அருளாலே என்னும் இடமும் சொல்லுகிறது
இப்படி அவன் நமக்கு இவாழ்வைத் தந்து அருளின பின்பு

என்ன குறை வேண்டும் இனி –
அதாவது இனி மேல் உள்ள காலம் -உபாய உபேயங்களில் ஓன்று நிமித்தமாகக் குறைபட வேணுமோ என்கை –
இத்தால் -அவன் மாஸூச என்று அருளிச் செய்த படியே -நம் காரியத்தியல் நாம் கரைச்சல் அற்று
நிர்பரராய் இருக்கும் அத்தனை அன்றோ -என்றதாயிற்று –
தாவத் கச்சேத்து தீர்த்தாநி சரிதஸ் ச சராம்ஸிச-யாவன் நா பூச்ச பூ பால விஷ்ணு பக்தி பரம் மன –ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் –
கிம் தபோபி கிம் த்வரை யோ நித்யம் தயாயிதை தேவம் நாராயண மனன்யதி -இதிஹாச சமுச்சயம் –
இவை இப்பாட்டில் பூர்வ வாக்கியத்தில் சொல்லப்பட்ட அர்த்தத்துக்கு சம்வாதமாக அனுசந்தேயம்
இதற்குப்பொருள் -நின்றவா நில்லா நெஞ்சு -என்கிறபடியே ஒன்றிலும் நிலை நில்லாமல் ஓடித்திரியும் மனஸ்ஸானது
யாதொரு அளவும் இவ்வாத்மாவுக்கு ப்ராப்யமுமாய் ப்ராபகமுமாய் இருக்கும் அவன் பக்கல் –
பக்தியில் ஊற்றம் உடைத்தாகாத அவ்வளவும் -சரித்துக்களும் சரஸ்ஸூக்களுமாய்க் கொண்டு
பாவனமான தீர்த்தங்களைக் குறித்து போவான் என்றும்
யாவன் ஒருவன் அந்ய விஷயத்திலே மனம் அற்று -த்யோத மாநஸானாதி குண யுக்தனாய் -நாரா சப்த வாஸ்யமான
சேதன சமூகத்துக்கு உபாய உபேயங்கள் இரண்டும் தானே யாகையாலே நாராயண சப்த வாச்யனானவனை
சர்வகாலமும் அப்படியே அநுஸந்தியா நிற்கும் அவனுக்கு தான தீர்த்த தபோ த்வாரங்களால்
என்னப் பிரயோஜனம் உண்டு என்றும் சொல்லிற்று இறே
ஆகையால் இவை சம்வாதமாகக் குறையில்லை –

———————————————-

இப்படி துஷ்கரத்வாதி தோஷ தர்சனத்தாலே உபாயாந்தர சங்கம் அறக் கூடிற்று ஆகிலும் அநாதி காலம் சப்தாதிகளிலே
வாசனை பண்ணிப் போந்த ஆத்மாவுக்கு உபேயாந்தரமான ஐஸ்வர்யத்தைக் கண்டால் ஆசை செல்லாது ஒழியுமோ
அந்த ஐஸ்வர்ய தியாகம் தான் இவன் நெஞ்சைக் கலங்கப் பண்ணாதோ என்ன
பகவத் தாஸ்ய ரசஞ்ஞரானவர்கள் ஐஸ்வர்யத்துக்கு மேல் எல்லையான பரமபதத்தையும் ஒரு புருஷார்த்தமாக விரும்பார்கள்-
நெஞ்சைக் கலக்கவும் மாட்டாது -என்கிறார் –

புண்டரீகை கேள்வன் அடியார் அப்பூ மிசையோன்
அண்டம் ஒரு பொருளா ஆதரியார் -மண்டி
மலங்க வொரு மீன் புரண்ட மாத்திரத்தால் ஆர்த்துக்
கலங்கிடுமோ முந்நீர்க் கடல் –6-

புண்டரீகை கேள்வன் அடியார் –
பத்மோத் பவையாய்-பத்ம வாசினியாய் இருக்கையாலே பதமினீ என்ற திருநாமத்தை யுடையவளான பெரிய பிராட்டியாருக்கு
வல்லபனானவனுடைய திருவடிகளிலே சேஷத்வமே நிரூபகமாய் யுடையவர்கள்
இத்தால் -பண்டை நாளாலே நின் திருவருளும் பங்கயத்தாள் திருவருளும் கொண்டு -என்கிறபடியே –
அவர்கள் இருவருடையவும் விசேஷ கடாக்ஷத்தாலே திருந்தி –
தத் சேஷத்வ ஏக நிரூபகராய் தத் தாஸ்ய ஏக ரசராய் இருக்குமவர்கள் என்கை –

அப்பூ மிசையோன் அண்டம் ஒரு பொருளா ஆதரியார் –
ஐஸ்வர்யத்துக்கு மேல் எல்லையாய் ப்ரஸித்தமாய் திரு நாபீ கமல உத்பவனான ப்ரஹ்மாவினுடைய ஆனந்தத்துக்கு ஹேதுவாய் –
சதுர்தச புவனாத்மகமான அண்டத்தை ஒரு சரக்காக ஆதரியாதார்கள்-
தேஹாத்ம அபிமானிகளுக்கும் -ஸ்வ தந்த்ரருக்கும் இ றே ஐஸ்வர்ய ரசாவஹமாய்க் கொண்டு புருஷார்த்தமாய் இறே இருப்பது –
பகவத் தாஸ்யம் அறிந்தவர்களுக்கு விரசமாய் ஜூகுப்ஸா விஷயமாய் இருக்கும் இறே –
ஆகையால் அத்தை ஆதரிப்பார்களோ -அப்படிச் சொல்லலாமோ –
அந்த ஐஸ்வர்யத்தினுடைய கிளப்பம் தன்னை ஆசைப்பண்ணும் படி இவர்கள் நெஞ்சைக் கலங்கப் பண்ணாதோ
என்னும் ஆ காங்ஷையிலே அருளிச் செய்கிறார் மேல் –

மண்டி மலங்க வொரு மீன் புரண்ட மாத்திரத்தால் ஆர்த்துக் கலங்கிடுமோ முந்நீர்க் கடல் —
ஒரு மத்ஸ்யமானது தன் சக்தி எல்லாவற்றும் கூடித் தள்ளிக் கொண்டு நிலை குலைந்து கலங்கும் படி
இடம் வலம் கொண்ட புரண்ட மாத்ரத்தால் -ஆற்று நீர் ஊற்று நீர் மழை நீர் என்கிற நீர் த்ரய யுக்தமான சமுத்ரமானது
நிலை குலைந்து உகளித்து ஷுபிதமாமோ அந்த மத்ஸயத்தினுடைய ஸ்புரணத்தால் –
அப்ரமேயோ மஹோ ததி என்கிற சமுத்திரம் கலங்கில் அன்றோ -ஐஸ்வர்யத்தினுடைய கிளர்த்தி கண்டால்
கம்பீரமான இவர்களுடைய ஹிருதயம் கலங்குவது என்று கருத்து –
ப்ரஹ்மாண்ட மண்டலீ மாத்ரம் கிமலோபாய மனஸ்வின -சபரீஸ் பூரிதே நாப்தே
ஷுப்ததா நைவ ஜாயதே-பாகவத -10-20-15 -என்னக் கடவது இறே-

————————————————–

தாஸ்யச் சுவடு அறிந்தவர்கள் ஐஸ்வர்யத்துக்கு எல்லையான ப்ரஹ்ம பதத்தை விரும்பார்கள் என்றார் கீழ் –
அவன் அழகிலே தோற்று அடிமை புக்கவர்கள் அந்ய விஷயங்களை ஆதரியார்கள் என்கிறார் இதில் –

தோளார் சுடர்த் திகிரி சங்குடைய சுந்தரனுக்கு
ஆளானார் மற்று ஒன்றில் அன்பு செயார் மீளாப்
பொருவரிய விண்ணாட்டில் போகம் நுகர்வார்க்கு
நரகன்றோ இந்திரன் தன் நாடு –7-

தோளார் சுடர்த் திகிரி சங்குடைய சுந்தரனுக்கு
திருத்தோளோடே சேர்ந்து இருந்துள்ள தேஜோ ரூபமான திரு வாழியையும்-ஸ்ரீ பாஞ்சஜன்யத்தையும் யுடையவன் ஆகையாலே
வந்த அழகை யுடையவனுக்கு
மனைப்பால் பிறந்தார் பிறந்து எய்தும் பேரின்பம் யெல்லாம் துறந்தார் தொழுது ஆரத் தோள் -என்கிறபடி
வெறும் புறத்திலே ஆலத்தி வழிக்க வேண்டும் படி இருக்கிற தன் அழகாலே-பிராகிருத சகல விஷய சங்கத்தையும்
அறுக்க வற்றான திருத் தோள்களோடே
அணியார் ஆழியும் சங்கமும் – என்கிறபடியே சர்வ ஆபரணங்களும் தாமேயாய்ப் போரும்படியாய் இருக்கிற
திரு வாழியையும் ஸ்ரீ பாஞ்சஜன்யத்தையும் ஏந்தும் கையால் வந்த அழகும் கூடினால் அழகு இரட்டித்து இருக்கும் இறே

சுந்தரனுக்கு ஆளானார்
இப்படி இருந்துள்ள அழகை யுடையவனுக்கு அவ்வழகுக்குத் தோற்று அடிமையானவர்கள் –
புண்டரீகக் கேள்வன் அடியார் -என்கிற இடத்தில் சொன்ன தாஸ்யம் ஸ்வரூப ப்ரயுக்தம்
இது குண க்ருதம்
சுந்தரனுக்கு-என்று -ஆளானார்-என்றும் சொல்லுகையாலே ஸ்வரூப ப்ரயுக்தமான தாஸ்யத்திலே நிற்குமவர்களையும் –
அப்போதைக்கு அப்போது அழகுக்குத் தோற்று எழுதிக் கொடுக்கும்படி பண்ணும் இறே விஷய வைலக்ஷண்யம் –
ஆகையால் இப்போது அழகுக்குத் தோற்று அடிமை புக்கவர்களை சொல்லுகிறது –

மற்று ஒன்றில் அன்பு செயார்
அதாவது அப்படி அடிமையானவர்கள் அவ்விஷயத்துக்கு அந்யமாய் இருக்கும் பிராகிருத விஷயங்கள்
ஒன்றிலும் ஸ்நேஹம் பண்ணார்கள் என்கை –
அப்ராக்ருதமாய் அதி மநோஹரமாய் இருக்கும் விஷயத்தில் வாசி அறிந்து அதிலே தோற்று இருக்குமவர்கள் –
அத்யாபாசமாய் அவிலக்ஷணமான பிராகிருத விஷயங்களை விரும்புவார்களோ–
ஐஹிக விஷயங்களில் இப்படி இருந்தாலும் இத்தைப்பற்ற அதி விலக்ஷணமான ஸ்வர்க்காதி ஆமுஷ்மிக
விஷயங்களைக் கண்டால் அதில் அன்பு செல்லாது என்னும் ஆ காங்க்ஷையிலே அருளிச் செய்கிறார் மேல்

மீளாப் பொருவரிய விண்ணாட்டில் போகம் நுகர்வார்க்கு
அதாவது -நச புனர் ஆவர்த்ததே நச புனர் ஆவர்த்ததே -என்கிறபடி புனராவ்ருத்தி ரஹிதமாய் -அப்ராக்ருதமாய் —
ஸூத்த சத்வ மாயமாய் நிரவதிக தேஜோ ரூபமாய் இருக்கையாலே உபமான ரஹிதமாய் –
தத் அக்ஷரே பரமே வ்யோமன் -என்கிறபடியே பரம ஆகாச சப்த வாஸ்யமான திரு நாட்டுக்குள்ளே
போகத்தை புஜிக்க வேணும் என்னும் ஆசை யுடையவர்களுக்கு –

நரகன்றோ இந்திரன் தன் நாடு —
அதாவது -ஷீணே புண்யே மர்த்த்ய லோகம் விசந்தி -என்கிறபடியே புண்ய ஷயம் பிறந்தவாறே முகம்
கீழ்ப்பட தள்ளி விடும்படி இருப்பதாய் ப்ராக்ருதமான ஸ்வ சத்ருச லோகங்கள் பலவற்றையும் யுடைத்தாய்
கர்ம வஸ்ய சேதனான இந்திரனுக்கு போக ஸ்தானமான நாடாய் இருந்துள்ள ஸ்வர்க்க லோகம் நரகப்பிராயம் அன்றோ என்கை
இத்தால் இந்த விபூதியில் போகம் துக்காவஹமாய் இருக்கும் என்றதாயிற்று –
தத் பதம் ப்ராப்துகாமா யே விஷ்ணோஸ் தேஷாம் மஹாத்மநாம் போகா புரந்தரா தீநாம் தே சர்வே நிரயோபமா-என்று
இவ்வர்த்தம் ப்ரஹ்மாண்ட புராணத்தில் சொல்லப்பட்டது இறே-

———————————————-

அநந்ய ப்ரயோஜனராய்க் கொண்டு தன் பக்கல் ப்ரேமாயுக்தரானவர்கள் அடிமை செய்யும் இடத்தில்
ஏதேனும் ஒருபடி செய்தாலும் அவன் அத்தை யுகந்து சிரஸா வஹிக்கும் என்கிறார் –

முற்றப் புவனம் எலாம் உண்ட முகில் வண்ணன்
கற்றைத் துழாய் சேர் கழல் அன்றி -மற்று ஒன்றை
இச்சியா வன்பர் தனக்கு எங்கனே செய்திடினும்
உச்சியால் ஏற்கும் உகந்து –8-

முற்றப் புவனம் எலாம் உண்ட முகில் வண்ணன்
பிரளயத்தில் அழியாமல் சர்வ லோகங்களையும் ஒன்றும் ஒழியாமல் திரு வயிற்றிலே வைத்து நோக்குகிறது
தன் பேறு என்னும் இடம் வடிவிலே புகரிலே தோற்றும்படி இருந்த காளமேக நிபமான வடிவை யுடையவன் –
இப்போது இதைச் சொல்லுகிறது –
தாய் இருக்கும் வண்ணமே உம்மைத் தன் வயிற்றில் இருத்தி உய்யக் கொண்டான் -என்கிறபடியே
ஆபத் தசையில் அகில லோகங்களையும் அவை அறியாது இருக்காது தான் அறிந்த சம்பந்தமே ஹேதுவாக
திரு வயிற்றிலே வைத்து ரஷித்தது தன் பேறு என்னும் இடம் தன் வடிவிலே தோற்றும்படி இருந்தவன்
இத்தால் அநந்ய ப்ரயோஜனராய்த் தன் பக்கல் பிரேமா யுக்தரானவர்கள் ஸ்வ விஷயத்தில் பண்ணும்
சேஷ விருத்திகளை ஆதரித்துக் கொள்ளும் என்னும் இடம் தோற்றுகைக்காக

கற்றைத் துழாய் சேர் கழல் அன்றி –
தன்னிலத்திலும் காட்டில் திருமேனியோட்டை ஸ்பர்சத்தாலே -தழைக்கும் துழாய் -என்கிறபடியே
தழைத்து இருந்துள்ள திருத் துழாயோடே சேர்ந்து இருந்துள்ள திருவடிகளை ஒழிய -என்றபடி –
இது தான் திருவடிகளில் ஒப்பனைக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணம்-

மற்று ஒன்றை இச்சியா வன்பர்
இப்படி பரம போக்யமான இத்திருவடிகளை ஒழிய வேறொரு ப்ரயோஜனத்தை இச்சியாத படியான ப்ரேமம் யுண்டானவர்கள் –
ப்ரயோஜனாந்தர பரராய் கிஞ்சித்கரிப்பார் -தேஹிமே தாதாமி தே -என்கிறபடியே கொடுத்துக் கொள்ளுகைக்கு இறே
கிஞ்சித்கரிப்பது அங்கன் இன்றிக்கே -இன்று வந்து இத்தனையும் -இத்யாதிப்படியே
கொண்டத்துக்குக் கைக்கூலிக் கொடுக்கும்படியான அநந்ய ப்ரயோஜன பக்திகரானவர்கள்-

தனக்கு எங்கனே செய்திடினும் –
வகுத்த சேஷியான தனக்கு அடிமை செய்யும் இடத்தில் பிரேம பரவசராய்க் கொண்டு
அக்ரமமாக வாதல் சக்ரமமாக வாதல் -எப்படிச் செய்யிலும்

உச்சியால் ஏற்கும் உகந்து —
ப்ரீதனாயக் கொண்டு சிரஸா வஹிக்கும் –
எங்கனே செய்யிலும் உச்சியால் ஏற்கையாவது -இவன் காலாலே பொகட்ட வற்றை அவன் தலையால் ஏற்கை –
யா க்ரியாஸ் சம்ப்ரயுக்தாஸ் சயு ஏகாந்த கத புத்திபி தாஸ் சர்வாஸ் சிரஸா தேவ பிரதி க்ருஹ்ணாதி
வை ஸ்வயம் -மோஷ தர்மம் மஹா பாரதம்

————————————-

அநந்ய ப்ரயோஜனராய் அடிமை செய்யுமவர்கள் விஷயத்தில் அவனுக்கு உண்டான ஆதரத்தை அருளிச் செய்தார் கீழ் –
அவ்வளவு அன்றிக்கே அநந்ய பிரயோஜனவர்களுடைய ஹிருதயத்தில் இருப்பில்
அவனுக்கு உண்டான விருப்பம் இருக்கும்படியை அருளிச் செய்கிறார் இதில் –

ஆசு இல் அருளால் அனைத்து உலகும் காத்து அளிக்கும்
வாச மலராள் மணவாளன் -தேசு பொலி
விண்ணாட்டில் சால விரும்புமே வேறு ஒன்றை
எண்ணாதார் நெஞ்சத்து இருப்பு –9-

ஆசு இல் அருளால்
நிர்ஹேதுக கிருபையால்
ஆசு -குற்றம் -இல் -அது இல்லாமை
அருளுக்கு குற்றமாவது ச ஹேதுகமான போது ஒழிய கார்யகர மாகாமல் இருக்கை –

அனைத்து உலகும்
ஸமஸ்த லோகத்தையும்
ச ஹேதுக கிருபையால் செய்யும் போது இ றே குணாகுண நிரூபணம் பண்ணி வரைந்து ரஷிப்பது
இவ்விடத்தில் லோக சப்தம் ஜன வாசி –லோகஸ்து புவனே ஜனே-என்னக் கடவது இறே

காத்து அளிக்கும்
அநிஷ்டங்களைப் போக்கி ரஷித்து அபிமதங்களைக் கொடுக்கும்

வாச மலராள் மணவாளன் –
வேரி மாறாத பூவில் இருப்பாள் -என்கிறபடியே எப்போதும் ஓக்கச் செவ்வி மாறாமையாலே
பரிமளம் அலை எறிகிற புஷ்பத்தை இருப்பிடமாக உடைய பெரிய பிராட்டிக்கு வல்லபனானவன் –
கீழ்ச் சொன்னபடியே ரஷிப்பது தான் அவளோடு கூடி இருந்தாயிற்று
லஷ்ம்யாம் ஸஹ ஹ்ருஷீகேசா திவ்யா காருண்ய ரூபயா -ரக்ஷகஸ் சர்வ சித்தாந்தே
வேதான் தேஷுசகீயதே –என்னக் கடவது இறே
ரக்ஷணத்துக்கு அடியான கிருபையை கிளப்புகையும்
ரக்ஷித்தால் அது கண்டு உகக்குகையும்
அவளுடைய கூறாய் இ றே இருப்பது
இப்படி இருக்கிற ஸ்ரீ யபதியானவன் தான் பண்ணின கிருஷி பலித்து அநந்ய ப்ரயோஜனவர்களுடைய
ஹிருதயத்தில் இருப்பில் பண்ணும் ஆதர விசேஷத்தை அருளிச் செய்கிறார் மேல்

தேசு பொலி விண்ணாட்டில்
அத்யர்க்க அனல தீப்தம் தத்த்ஸ்தானம்–என்கிறபடியே தேஜோ பிரசுரமாய்
வைகுண்டது பரே லோகே ஸ்ரியா சார்த்தம் ஜகத்பதி- ஆஸ்தே விஷ்ணுர் சிந்த்யாத்மா பக்தைர் பாகவதைஸ் ஸஹ -என்கிறபடியே –
பெரிய பிராட்டியாரோடும் நித்ய ஸூரி களோடும் கூட ரஸோத்தரமாக எழுந்து அருளி இருக்கிற பரமபதத்தில் காட்டில்

சால விரும்புமே
மிக ஆதரியா நிற்குமே –

வேறு ஒன்றை எண்ணாதார் நெஞ்சத்து இருப்பு —
வாஸூ தேவஸ் சர்வம்
எல்லாம் கண்ணன் -என்றும் சொல்லுகிறபடியே சகல பிரயோஜனமும் தானேயாக நினைத்து
வேறொரு பிரயோஜனத்தை கணிசியாதே இருக்குமவர்களுடைய ஹிருதயத்தில் இருப்பை
இத்தால்
அப்ராக்ருதமான தேச விசேஷத்தில் காட்டில் இவர்கள் ஹிருதயத்தில் இருப்பு தனக்கு அத்யந்த ரசாவஹமாய்
இருக்கையாலே இதிலே அத்யாதரத்தைப் பண்ணும் என்றதாயிற்று
யோ அநந்ய மனஸஸ் ஸூத்தா யேதா சயைக மநோ ரதா தேஷாம் மே
ஹ்ருதயம் விஷ்ணோர் வைகுண்டாத் பரமம் பதம் –என்று தானே அருளிச் செய்தான் இறே –

—————————————————

ஸ்ரீ யபதியானவன்-ப்ரயோஜனாந்தர பரருடைய ஹ்ருதயத்தில் இருந்தாலும் அவ்விருப்பு அவனுக்கு
துக்காவஹமாகையாலே அஸஹ்யமாய் இருக்கும்படியை அருளிச் செய்கிறார் –

நாளும் உலகை நலிகின்ற வாளரக்கன்
தோளும் முடியும் துணித்தவன் தன் -தாளில்
பொருந்தாதார் உள்ளத்தில் பூ மடந்தை கேள்வன்
இருந்தாலும் முள் மேல் இருப்பு –10-

நாளும் உலகை நலிகின்ற
காதாசித்கமாக அன்றிக்கே நாள் தோறும் ஒருவரை இருவரை இன்றிக்கே
லோகத்தை அடைய ஒரு கால் விடுகை அன்றிக்கே நலியா நிற்கிற

வாளரக்கன்
முன்பே ருத்ரனை யுபாஸித்து அவன் பக்கலிலே பெற்றதொரு வாளைத் தனக்கு
பலமாகப் பிடித்துக் கொண்டு இருக்கும் ராக்ஷஸனுடைய

தோளும் முடியும் துணித்தவன்
தோள்களையும் தலைகளையும் அறுத்தவன்
தோள்கள் தலை துணி செய்தான் -பெரியாழ்வார்
அதாவது அவனைக் கொல்லுகிற அளவில் அகப்படாதவன் அகப்பட்டான்- தப்பாமல் கொன்று விடுவோம் என்று பாராதே –
தோள்களைக் கழித்து -தலைகளைச் சேதித்து போது போக்காக நின்று கொன்ற படி –

பூ மடந்தை கேள்வன் –
புஷ்ப நிவாஸினியாய் -யுவதிஸ்ஸ குமாரிணீ-என்கிறபடியே நித்ய யவ்வன ஸ்வ பாவையான பெரிய பிராட்டியாருக்கு நாயகனானவன் –
கீழ்ச் சொன்ன ராவண வதம் தனக்கு நாட்டை நலிந்த அளவு அன்றிக்கே இவளை பிரித்தது இ றே பிரதான ஹேது
சுரி குழல் கனிவாய்த் திருவினைப் பிரித்த கொடுமையில் கடுவிசை அரக்கன் –என்றார் இ றே திருமங்கை ஆழ்வார்
இப்படி திவ்ய மஹிஷியான பிராட்டியும் தானுமாய் ரஸோத்தரமாக எழுந்து அருளி இருக்குமவன்

தன் -தாளில் பொருந்தாதார் உள்ளத்தில்
திருவடிகளை ஆஸ்ரயிக்கச் செய்தே ப்ரயோஜனாந்தரங்களில் விருப்பத்தைப் பண்ணி
தன் திருவடிகளில் பொருத்தம் அற்று இருக்குமவர்களுடைய ஹிருதயத்தில்

இருந்தாலும் முள் மேல் இருப்பு —
முதலிலே இருக்கத்தான் கூடாது -உபாசகரானவர்களுடைய நிர்பந்தத்துக்காக இருந்தாலும்
கண்டகாக்ரத்தில் இருப்புப் போலே துக்க அவஹமாய் இருக்கும் என்றபடி –
பகவச் சரண த்வந்தவே பக்திர் யேஷாம் ந வித்யதே தேஷாம் ஹ்ருதி ஸ்திதோ
தேவ கண்டகாக்ர இவ ஸ்தித -ஸ்ரீ ப்ரஹ்மாண்ட புராணம் வசனத்தை இவ்வர்த்தத்துக்கு பிரமாணமாக அனுசந்திப்பது –

———————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் அருளிச் செய்த ஞான சாரம் –ஸ்ரீ P.B.A.ஸ்வாமிகள் அருளிச் செய்த-தெளியுரை சாரம்

December 29, 2015

அவதாரிகை –
இந்த பிரபந்த திரு நாமம் எம்பெருமானார் தாமர் இட்டருளினார் என்பார் –
அவசியம் ஜ்ஞாதவ்ய பரமார்த்தன்களை தெளிவாக தெரிவிக்கும் பிரமாணங்களின் சாரம் -என்றபடி –
எம்பெருமானார் தாமே அருளிச் செய்வதால இந்நூல் ஆசிரியர் திரு உள்ளம் கொண்டதால்
எம்பெருமானார்க்குக் காப்புச் செய்யுள் இல்லாமல் அருளி உள்ளார்
மா முனிகள் அந்த பிரமாண வசங்களை எல்லாம் எடுத்துக் காட்டி அருளிச் செய்து இருக்கிறார் –

——————————–

தனியன் –
சுருளார் கரும் குழல் தோகையர் வேல் விழியில் துவளும்
மருளாம் வினை கெடும் மார்க்கம் பெற்றேன் மறை நான்கும் சொன்ன
பொருள் ஞான சாரத்தைப் புந்தியில் தந்தவன் பொங்கு புகழ்
அருளாள மா முனி யாம் பொற் கழல்கள் அடைந்த பின்னே –

——-

ஊன யுடல் சிறை நீத்து ஒண் கமலை கேள்வன் அடித்
தேனுகரும் ஆசை மிகு சிந்தையராய்த் தானே
பழுத்தால் விழும் கனி போல் பற்று அற்று வீழும்
விழுக்காடே தான் அருளும் வீடு –1-

ஆர்த்த பிரபத்தி –உடனே -ஒரு ஷணமும் தரித்து இருக்க முடியாமல் தானாகவே விழுகை
த்ருப்த பிரபத்தி -தேக அவசானத்தில் -மோஷம்

சனத்குமார சம்ஹிதை –
யதா பராநன்வயிபி துச்சக ஸ்ம்ருதி பிர் வி நா தேன தத்புரத பாதஸ் சா பிரபத்திஸ் தாதா பவேத்

பரா அந்வயிபி ஸ்ம்ருதி பிர் வி நா துச்சக -இதர விஷயங்களிலே அன்வயம் அற்ற சிந்தனைகள் இல்லாமல்
இந்நிலத்தில் தரித்து இருக்க முடியாதவனாய் –
இப்படிப்பட்டவனாக -யதா -எப்போது ஆகிறானோ -ததா -அப்போது –தேன -அப்படிப்பட்ட நிலைமையோடு
தத் புரத பாத -எம்பெருமான் திரு முன்பே விழுகை எனபது யாது ஓன்று உண்டோ –
சா பிரபத்தி பவேத் -அது தான் பிரபத்தியாகும் என்றபடி

ஆர்த்தியின் பரிபாகம் சரம அவஸ்தை அளவாக முதிர்ந்த பின்பு ஒரு ஷணமும் இந்நிலத்தில் இருப்பு அரிதாகி
ஆர்த்த பிரபத்தி செய்யும் அளவில் –
ஆர்த்தேஷூ ஆசுபலா -நியாச திலக ஸ்ரீ ஸூக்திப்படியே கடுகப் பலன் கை புகும் என்றதாயிற்று

—————————–

நரகும் சுவர்க்கமும் நாண் மலராள் கோனைப்
பிரிவும் பிரியாமையுமாய்த் -துரி சற்றுச்
சாதகம் போல் நாதன் தனது அருளே பார்த்து இருத்தல்
கோதில் அடியார் குணம் –2-

துரிசு அற்று -இப்படிப் பட்ட பிரேமத்தை உபாயமாகக் கொள்ளுகையாகிற தோஷம் இன்றிக்கே

யஸ் த்வயா சஹ ஸ்வர்க்கோ நிரயோ யஸ் த்வயா வி நா -அயோத்யா -30-28-
பிரபன்னச் சாதகோ யத்வத் ப்ரபத் தவய கபோத
ஏக க்ருதீ சகுந்தேஷூ யோந்யம் சக்ராத் ந யாசதே –

சாதக பஷியானது மேகத்தை எதிர்பார்த்து இருப்பது போலே பிரபன்னனும்
களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களை கண் மற்றிலேன்
உனக்குப் பணி செய்து இருக்கும் தவம் உடையேன் இனிப் போய் ஒருவன் தனக்குப் பணிந்து
கடைத்தலை நிற்கை நின் சாயை அழிவு கண்டாய் –
எம்பெருமானை பிரிந்து கிடப்பதை நரக பிராயமாக நினைத்து இருப்பதும் அவன் அருளையே
பார்த்து இருப்பதும் பரம பக்தர்கள் லஷணம் –

————————————————————-

ஆனை இடர் கடிந்த ஆழி யங்கை யம்புயத்தாள்
கோனை விடில் நீரில் குதித்து எழுந்த மீன் எனவே
ஆக்கை முடியும் படி பிறத்தல் அன்னவன் தாள்
நீக்கமிலா வன்பர் நிலை –3-

ந ச சீதா த்வயா ஹீ நா ந சாஹமபி ராகவ முஹூர்த்தம் அபி ஜீவாவோ ஜலான் மத்ஸ்யா விவோத்த்ரு தௌ-அயோத்யா -53-31-
ஆனையின் துயரம் தீரப் புள்ளூர்ந்து சென்று நின்று ஆழி தொட்ட திருமால் பக்தர்கள் இடத்தே அன்பே நிரூபகமானவன் -என்று அறிந்து
அத் திருக் குணத்திலே ஈடுபட்டு அவனைப் பிரிந்தால் நீரை விட்டுப் பிரிந்த மீன் படும் பாடு படுமதே மெய்யன்பர்களின் நிலை –

—————————————————————–

மற்று ஒன்றை எண்ணாதே மாதவனுக்கு ஆட்செயலே
உற்றது இது என்று உளம் தெளிந்து பெற்ற
பெறும் பேற்றின் மேல் உளவோ பேறு என்று இருப்பார்
அரும் பேறு வானத்தவர்க்கு –4-

யே ப்ரஹ்மன் பகவத் தாஸ்ய போகைக நிரதாஸ் சதா தே ப்ரியாதிதய ப்ரோக்தா ஸ்ரீ வைகுண்ட நிவாசி நாம் -பாஞ்சராத்ரம்

ஏக -மற்று ஒன்றை எண்ணாதே -மாதவனுக்கு ஆட செய்வதே ஸ்வயம் பிரயோஜனம்

—————————————————-

தீர்த்தம் முயன்று ஆடுவதும் செய்தவங்கள் செய்வனவும்
பார்த்தனை முன் காத்த பிரான் பார்ப்பதன் முன் -சீர்த்துவரை
மன்னடியோம் என்னும் வாழ்வு நமக்கு ஈந்ததற்பின்
என்ன குறை வேண்டும் இனி –5-

பார்த்தனை முன் காத்த பிரான் -ஸ்ரீ கீதை அருளி -சரம ஸ்லோஹம் -உபதேசித்து அருளி
அர்ஜுனனை -சதி தோஸ்மி கத சந்தேக கரிஷ்யே வசனம் தவ -என்னப் பண்ணினவன் –
சரம ச்லோஹார்த்த நிஷ்டை உண்டாகும் அளவே இந்த பிரவ்ருத்திகளுக்கு அவகாசம் உள்ளது

தாவத் கச்சேத் து தீர்த்தானி சரிதச் ச சராம்சி ச யாவன் நா பூச்ச பூபால விஷ்ணு பக்தி பரம் மன –ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம்

கிம் தாஸ்ய தாநை கிம் தீர்த்தை கிம் தபோபி கிமத்வரை யோ நித்யம் த்யாயதே தேவம் நாராயண ம நன்யதீ -இதிஹாச சமுச்சயம்

யாமோ வைவஸ் வதோ ராஜா யஸ் தவைஷ ஹ்ருதி ஸ்தித தேன சேத அவிவாதஸ் தே மா கங்காம் மா குரூன் கம

செம்மை உடைய திருவரங்கர் தாம் பணித்த மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை விட்டு சித்தர் கேட்டு இருப்பர் –
இப்பாசுரம் அனுசந்திப்பார்களுக்கும் அதிகாரிகள் ஆவாரே –

—————————————————

புண்டரீகை கேள்வன் அடியார் அப்பூ மிசையோன்
அண்டம் ஒரு பொருளா ஆதரியார் -மண்டி
மலங்க வொரு மீன் புரண்ட மாத்திரத்தால் ஆர்த்துக்
கலங்கிடுமோ முந்நீர்க் கடல் –6-

ப்ரஹ்மாண்ட மணலி மாத்ரம் கிம் லோபாயா மனஸ் வின சபரீஸ் புரிதே நாப்தே
ஷூப்ததா நைவ ஜாயதே -பாகவத -10-20-15

மகத்தான தத்வம் ஆகிய சமுத்ரத்தை ஒரு சூத்திர மத்ஸ்யம் கலக்க வல்லதோ
பக்தர்கள் -கடல் ஸ்தானம் -ப்ரஹ்மாண்ட ஐஸ்வர்யம் மத்ஸ்ய ஸ்தானம்
புண்டரிகை -கோகனகை சரோருகை அரவிந்தை
முந்நீர் -ஆற்று நீர் உஊற்று நீர் மலை நீர்
முன்னீர்-அவ ஏவ சசர்ஜா தௌ -சிருஷ்டியில் முற்பட்ட நீர் -என்றுமாம் –

——————————————-

தோளார் சுடர்த் திகிரி சங்குடைய சுந்தரனுக்கு
ஆளானார் மற்று ஒன்றில் அன்பு செயார் மீளாப்
பொருவரிய விண்ணாட்டில் போகம் நுகர்வார்க்கு
நரகன்றோ இந்திரன் தன் நாடு –7-

தத் பதம் ப்ராப்துகாமா யே விஷ்ணோஸ் தேஷாம் மஹாத்மநாம் போகா புரந்தரா தீநாம்
தே சர்வே நிரயோபமா -ப்ரஹ்மாண்ட புராணம்

அப்ராக்ருதமாய் அதி மநோ ஹரமாய் இருக்கும் விஷயத்தின் வாசி அறிந்து அதிலே தோற்று இருக்குமவர்கள்
மிகவும் ஆபாசமாய் அவிலஷணமாய் இருக்கின்ற ப்ராக்ருத விஷயங்களை விரும்புவார்களோ –

—————————————————————-

முற்றப் புவனம் எலாம் உண்ட முகில் வண்ணன்
கற்றைத் துழாய் சேர் கழல் அன்றி -மற்று ஒன்றை
இச்சியா வன்பர் தனக்கு எங்கனே செய்திடினும்
உச்சியால் ஏற்கும் உகந்து –8-

யா க்ரியாஸ் சம்ப்ரயுக்தாஸ் சயு ஏகாந்த கத புத்திபி தாஸ் சர்வாஸ் சிரஸா தேவ பிரதி க்ருஹ்ணாதி
வை ஸ்வயம் -மோஷ தர்மம் மஹா பாரதம் –

உண்மையான பக்தர்கள் இடுமத்தை எல்லாம் எம்பெருமான் திரு முடியாலே ஏற்றுக் கொள்கிறான்
பிரேம பரவசராய்க் கொண்டு அக்ரமமாக வாதல் சக்ரமமாகவாதல் எப்படி செய்தாலும்
திரு உள்ளம் உகந்து சிரஸா வஹித்து அருள்வான்

———————————————————————-

ஆசு இல் அருளால் அனைத்து உலகும் காத்து அளிக்கும்
வாச மலராள் மணவாளன் -தேசு பொலி
விண்ணாட்டில் சால விரும்புமே வேறு ஒன்றை
எண்ணாதார் நெஞ்சத்து இருப்பு –9-

யோ அநந்ய மனஸஸ் ஸூத்தா யேதா சயைக மநோ ரதா தேஷாம் மே
ஹ்ருதயம் விஷ்ணோர் வைகுண்டாத் பரமம் பதம் —

அநந்ய பக்தர்கள் திரு உள்ளமே சிறந்த ஸ்தானம்
ஆசு -குற்றம் -அருளுக்கு குற்றமாவது சஹேதுகமாய் இருத்தல் -நிர்ஹேதுக கிருபை என்றதாயிற்று

————————————-

நாளும் உலகை நலிகின்ற வாளரக்கன்
தோளும் முடியும் துணித்தவன் தன் -தாளில்
பொருந்தாதார் உள்ளத்தில் பூ மடந்தை கேள்வன்
இருந்தாலும் முள் மேல் இருப்பு –10-

பகவச் சரண த்வந்தவே பக்திர் யேஷாம் ந வித்யதே தேஷாம் ஹ்ருதி ஸ்திதோ
தேவ கண்டகாக்ர இவ ஸ்தித -ஸ்ரீ ப்ரஹ்மாண்ட புராணம்

சர்வ வியாப்தி சித்தமாக எங்கும் பொருந்தி இருந்தாலும் முள் மேல் இருப்பாக காணும் –

—————————————————–

தன் பொன்னடி யன்றி மற்று ஒன்றில் தாழ்வு செய்யா
அன்பர் உகந்து இட்ட அணு வெனினும் -பொன் பிறழும்
மேருவாய்க் கொள்ளும் விரையார் துழாய் அலங்கல்
மாரிமாக் கொண்டல் நிகர் மால் –11-

பக்தைரண் வப்யுபா நீதம் ப்ரேம்ணா பூர்யேவ மே பவேத் பூர்யப்ய பக்தோ பஹ்ருதம் நமே
தோஷாய கல்பதே-பௌஷ்கர சம்ஹிதையில் தானே அருளிச் செய்தான் இறே /ஸ்ரீ பாகவத ஸ்லோஹமுமாம்–

பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி
ததஹம் பக்த்யுபஹ்ருத மச்னாமி பிரயதாத்மான –ஸ்ரீ கீதை -9-26-

அந்யத் பூர்ணாதபாம் கும்பா தந்யத் பாதாவ நேஜ நாத்
அந்யத் குசல சாம்ப்ராஸ் நாத் ந சேச்ச தி ஜனார்த்தன -பார -உத்தியோக -69-13-

ஒரு திருத் துழாய் தளத்தினால் திருப்தி அடையக் கூடியவன் –
விரையார் துழாய் அலங்கல் மாரிமாக் கொண்டல் நிகர் மால் –
குசேல முனிவர் இடம் கண்ணபிரான் அனுபவம் போலே –

———————————————————————–

மாறாய் இணைந்த மருதம் இறத் தவழ்ந்த
சேறார் அரவிந்தச் சேவடியைப் –பேறாக
உள்ளாதார் ஒள் நிதியை ஈந்திடினும் தான் உகந்து
கொள்ளான் மலர் மடந்தை கோன்–12–

பேறாக உள்ளாதார் -வேறாக உள்ளாதார் பாட பேதங்கள்

ப்ருதிவீம் ரத்ன சம்பூர்ணம் யா க்ருஷ்ணாய ப்ரயச்சதி
தஸ்யாப் யன்ய மனஸ் கஸ்ய ஸூலபோ ந ஜனார்த்தன

நெஞ்சு கனிந்து இராமல் நவ நிதிகளை இட்டாலும் அவற்றை எம்பெருமான் கண் எடுத்துப் பாரான் –
பொய்ம்மாய மருதான வசுரரைப் பொன்றுவித்தின்று நீ வந்தாய் -பெரியாழ்வார் -3-1-3- -போலே
இங்கு மாறாய் இணைந்த மருதம்

——————————————————-

பண்டே உயிர் அனைத்தும் பங்கயத்தாள் நாயகற்கே
தொண்டாம் எனத் தெளிந்த தூ மனத்தார்க்கு -உண்டோ
பல கற்றும் தம்முடம்பைப் பார்த்து அபிமாநிக்கும்
உலகத்தவரோடு உறவு –13-

விஷ்ணு தாஸாவயம் யூயம் ப்ரஹ்மணா வர்ண தர்மிணா அஸ்மாகம் தாஸ வ்ருத்தி நாம்
யுஷ்மாபிர் நாஸ்தி சங்கதி நாஸ்தி சங்கதி
ரஸ்மாகம் யுஷ்மா கஞ்ச பரஸ்பரம் வயந்து கிங்ரா விஷ்ணோர் யூய மிந்த்ரிய கிங்கரா

திருவயிந்திர புரத்தில் வில்லி புத்தூர்ப் பகவர்-தனியொரு துறை அனுஷ்டானம் –

ஆவித்ய ப்ராக்ருத ப்ரோக்தோ வைத்யோ வைஷ்ணவ உச்யதே
ஆவித்யேன நகே நாபி வைத்ய கிஞ்சித் சமாசரேத்-

சாதன சாத்தியங்களில் முதலும் முடிவும் வர்ண தர்மிகள் தாஸ வ்ருத்திகள் என்று துறை
வேறு இடுவித்து -ஆசார்ய ஹிருதயம் ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்-
திரு மந்தரப் பொருளை நன்கு தெளியப் பெற்ற பரமைகாந்திகளுக்கு
தேஹாத்மா அபிமானிகளோடு சேர்ந்து வாழ்வது பொருந்தாது -என்றபடி

——————————————————–

பூதங்கள் ஐந்தும் பொருந்து உடலினில் பிறந்த
சாதங்கள் நான்கினோடும் சங்கதமாம் பேதம் கொண்டு
என்ன பயன் பெறுவீர் எவ்வுயிர்க்கும் இந்திரை கோன்
தன்னடியே காணும் சரண் –14

சாதங்கள் -ஜாதிகள்
தேஹாத்ம அஜ்ஞான கார்யேண வர்ண பேதேன கிம் பலம் கதிஸ் சர்வாத்மாநாம்
ஸ்ரீ மன் நாராயண பத த்வயம் –பரமைகாந்தி தருமம் –
நிஷ்க்ருஷ்டாத்மா ஸ்வரூபத்தில் ஜாதி பேதம் எதுவுமில்லை –
சகலாத்மா வர்க்கங்களுக்கும் பொதுவான பகவச் சேஷத்வம் பொலியுமே -என்றபடி –

——————————————-

குடியும் குலமும் எல்லாம் கோகனகை கேள்வன்
அடியார்க்கு அவன் அடியே யாகும் படியின் மேல்
நீர் கெழுவும் ஆறுகளின் பேரும் நிறமும் எல்லாம்
ஆர்கலியைச் சேர்ந்திட மாய்ந்தற்று –15-

ஆர்கலி -கடல்

ஏகாந்தீ வ்யபதேஷ்டவ்யோ நைவ கிராமகுலாதிபி விஷ்ணுநா வ்யபதேஷ்டவ்யஸ் தஸ்ய சர்வம் ச ஏவ ஹி- நத்யா நச்யதி நாமாதி
பிரவிஷ்டாயா யதார்ணவம் சர்வாத்மநா பிரபன்நஸ்ய விஷ்ணுமே காந்தி நஸ் ததா –

அஹங்காரம் ஆகிற ஆர்ப்பைத் துடைத்தால் ஆத்மாவுக்கு அழியாத பேர் பேர் அடியான் என்று இ றே —
கிராம குலாதிகளால் வரும் பேர் அனர்த்த ஹேது -ஏகாந்தீ வ்யபதேஷ்டவ்ய -ஆசார்ய ஹிருதய ஸ்ரீ ஸூ க்திகள்

ஆறுகள் கடலில் சேருவதற்கு முன்பு கங்கை யமுனை கோதாவரி இத்யாதி நாம பேதங்களையும் வெண்மை கருமை முதலான
நிற வேற்றுமைகளையும் தாங்கி நிற்கின்றன -கடலில் புகுந்த பின்பு முன்பு இருந்த நாம பேதங்களையும் வர்ண பேதங்களையும்
அறவே விட்டிட்டு கடலின் நிறமே கொண்டு கடலின் பெயரினாலேயே வழங்கப்படுவது போலே

————————————————————–

தேவர் மனிசர் திரியக்குத் தாவரமாம்
யாவையும் அல்லன் இலகும் உயிர் பூவின் மிசை
ஆரணங்கின் கேள்வன் அமலன் அறிவே வடிவாம்
நாரணன் தாட்கே யடிமை நான் –16-

நாஹம் தேவோ ந மர்த்யோ வா ந திர்யக் ஸ்தாவரோபி வா ஜ்ஞா நானந்த மயஸ் த்வாத்மா சேஷோ ஹி பரமாத்மன —

நாஹம் விப்ரோ ந ச நரபதிர் நாபி வைஸ்யோ ந சூத்ரோ நோ வா வர்ணீ ந ச க்ருஹபதிர் நோ வனஸ்தோ யதிர் வா கிந்து
ஸ்ரீமத் புவன பவன ஸ்தித்ய பாயைக ஹேதோர் லஷ்மீ பர்த்துர் நரஹரி தநோர் தாஸ தாசஸ்ய தாஸ —

சரமாவதி தாசத்வமே வடிவு எடுத்தவன் -என்றபடி

——————————————————————

ஒன்றிடுக விண்ணவர் கோன் செல்வம் ஒழிந்திடுக
என்றும் இறவாது இருந்திடுக -இன்றே
இறக்க களிப்பும் கவரவும் இவற்றால்
பிறக்குமோ தன் தெளிந்த பின் –17-

களிப்பும் கவரவும் -கொந்தளிப்பும் கிலேசமும்
தன் தெளிந்த பின் -ஸ்வ ஸ்வரூபம் ஞானம் வந்த பின்பு

ஆகச்சது ஸூ ரேந்த்ரத்வம் நித்யத்வம் வா அத்ய வா ம்ருதி தோஷம் வா த்ரவிஷாதம் வா நைவ கச்சந்தி பண்டிதா-

—————————————————————————-

ஈனமிலா வன்பர் என்றாலும் எய்திலா
மானிடரை எல்லா வணத்தாலும்-தான் அறிய
விட்டார்க்கு எளியன் விடாதார்க்கு அறவரியன்
மாட்டார் துழாய் அலங்கல் மால் –18-

அறிவரியன் -அறவரியன் -பாட பேதங்கள்

பக்தோபிவா ஸூ தேவஸ்ய சாரங்கிண பரமாத்மன லோகேஷணாதி நிர்முக்தோ முக்தோ பவதி நான்யதா –

ஆன் விடை ஏழு அன்று அடர்த்தாற்கு ஆளானார் அல்லாதார் மானிடவர் அல்லர் என்று என் மனத்தே வைத்தேனே –
செங்கண் மால் நாமம் மறந்தாரை மானிடமா வையேன்
மனுஷ்ய ஜாதியில் பிறந்து வைத்தே பசு ப்ராயராய் வர்த்திக்கும் ப்ராக்ருதர்களோடு உறவை ஒழித்துக் கொண்டால் தான்
அவர்களுக்கு எளியவன் ஆவான் என்றதாயிற்று

—————————————————————-

நல்ல புதல்வர் மனையாள் நவையில் கிளை
இல்லம் நிலம் மாடு இவை அனைத்தும் -அல்லல் எனத்
தோற்றி எரி தீயில் சுடுமேல் அவர்க்கு எளிதாம்
ஏற்றரும் வைகுந்தத்து இருப்பு -19-

நவை இல் கிளை -குற்றம் அற்ற உறவினர் –

ஷேத்ராணி மித்ராணி தநாநி நாத –புத்ராஸ் ச தாரா பசவோ க்ருஹாஸ் ச த்வத் பாதபத்ம ப்ரவணாத் மவ்ருத்தேர்
பவந்தி சர்வே பிரதிகூல ரூபா –என்று ப்ரஹ்மாண்ட புராணத்தில் ஸ்ரீ ஹஸ்திகிரி மகாத்மியத்தில் சொல்லப்பட்ட வசனம்
இப்பாட்டில் சொன்ன அர்த்தத்துக்கு சம்வாதமாக அனுசந்தேயம் –

விஹித போகம் நிஷித்த போகம் போலே லோக விருத்தமும் அன்று -நரக ஹெதுவும் அன்று -ஆயிருக்கச் செய்தே ஸ்வரூப விருத்தமுமாய்
வேதாந்த விருத்தமுமாய் சிஷ்ட கர்ஹிதமுமாய் ப்ராப்ய பிரதிபந்தகமுமாய் இருக்கையாலே ஸ்வரூபம் குலையும் —
-ஷேத்ராணி மித்ராணி என்கிற ச்லோஹத்தில் அவஸ்தை பிறக்க வேணும் ஸ்வரூபம் குலையாமைக்கு -ஸ்ரீ வசன பூஷணம் ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் –

புத்திர களத்ராதிகள் அக்னி கல்பமாகத் தோற்றும் -அவஸ்தை பிறக்க வேணும் ஸ்வரூப பிரச்யுதி பிறவாமைக்கு -என்கை –

—————————————————–

விருப்புறினும் தொண்டர்க்கு வேண்டும் இதம் அல்லால்
திருப் பொலிந்த மார்பன் அருள் செய்யான் நெருப்பை
விடாதே குழவி விழ வருந்தினாலும்
தடாதே ஒழியுமோ தாய் –20-

யாசிதோபி சதா பக்திர் நாஹிதம் காரயேத் ஹரி பால மக்நௌ பதந்தந் து மாதா கிம் ந நிவாரயேத்-

நெருப்பின் ஒளியைக் கண்டு அதை விட மாட்டாமல் அதிலே விழ முயலும் குழந்தையை
ஹிதம் செய்யும் தாய் அத்தை தகையாமல் அனுமதி செய்வாளோ -என்றபடி

——————————————————-

ஆரப் பெருந்துயரே செய்திடினும் அன்பர்கள் பால்
வேரிச் சரோருகை கோன் மெய்நலமாம் –தேரில்
பொறுத்தர்கரிது எனினும் மைந்தன் உடல் புண்ணை
அறுத்தற்கு இசை தாதை யற்று –21-

வேரி சரோருகை கோன் –நறுமணம் மிக்க தாமரையில் பிறந்த பிராட்டியின் வல்லபனான சர்வேஸ்வரன்
தேரில் -ஆராயும் அளவில்
மெய் நலமாம் -உண்மையான அன்பின் காரியமேயாகும்

ஹரிர் துக்கா நி பக்தேப்யோ ஹித புத்த்யா கரோதி வை சஸ்த்ர ஷாராக்நி கர்மாணி ஸ்வ புத்ராய யதா பிதா-

தனக்கு ஒரு கிலேசம் உண்டானால் கர்ம பலம் என்றாதல் க்ருபா பலம் என்றாதல் பிறக்கும் ப்ரீதியும் –ஸ்ரீ வசன பூஷணம் -ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் –
முமுஷுவாய் பிரபன்னனானாலும் பிராரப்த சரீரம் இருக்கும் அளவும் தாபத்ரயங்களில் ஏதேனும் ஒரு கிலேசம் உண்டானால் –
-இது அனுபவ விநாச்யமான பிராரப்த கர்ம பலம் அன்றோ -ஏவம்பூத கர்மங்கள் உள்ளவை கழியும் அளவன்றோ இச் சரீரத்தோடு எம்பெருமான்
நம்மை வைக்கிறது -பிராரப்த பிரதிபந்தகங்களிலே ஒன்றாகிலும் கழியப் பெற்றோமே என்கிற அனுசந்தானத்தாலே யாதல்
துர் வாசனையாலே இவ்வுடம்பை விட இசையாமல் ப்ராக்ருத பதார்த்தங்களை யுபஜீவித்துக் கொண்டு சம்சாரத்துக்குள்ளே பொருந்தி
இருக்கிற நம்மை துக்க தர்சனத்தைப் பண்ணுவித்து இதில் பற்று அறுத்துக் கொண்டு போக நினைக்கிற சர்வேஸ்வரன் உடைய கிருபையின்
பலம் அன்றோ இது என்கிற அனுசந்தானத்தாலே யாதல் உண்டாகக் கடவ ப்ரீதியும் —
பூர்வாகம் உத்தராகம் பிராரப்த கண்டம் எல்லாம் கழிக்கிறவனுக்கு வர்த்தமான சரீரத்தில் அனுபாவ்ய கர்மம் இத்தனையும் கழிக்கை அரிதன்று இறே —
கர்ம பலனான துக்க பரம்பரைகளை அனுபவியா நின்றாலும் இத் தேஹத்தை விட வென்றால் இசையாத விவனை
நிர் துக்கனாக்கி வைப்போமாகில் இச் சரீரத்தோடு நெடும் காலம் இருக்க இச்சித்தல் இன்னும் ஒரு சரீரம் தன்னை இச்சித்தல் செய்யுமாகையாலே
இச் சரீரத்துக்கு உள்ள கர்மம் அனுபவித்தே இறுக்கக் கடவன் என்று இறே வைக்கிறது –
ஆன பின்பு மற்று உண்டான கர்மங்கள் எல்லாம் கழித்து சம்சாரத்தில் நின்றும் இவனைக் கடுகத் திருவடிகளிலே சேர்த்துக் கொள்ளுகையில்
உண்டான கிருபையாலேயானாப் போலே இத்தனையும் கழியாமல் வைத்ததும் கிருபையாலே இறே –
அநாதி காலம் பரிக்ரஹித்த சரீரம் தோறும் அனுபவித்த துக்கம் பகவன் நிக்ரஹ பலம் –
இது அனுக்ரஹ பலம் –மா முனிகள் வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் –

வாளால் அறுத்துச் சுடினும் மருத்துவன் பால் மாளாத காதல் நோயாளன் போல் -பெருமாள் திருமொழி பாசுரமும் இங்கே அனுசந்தேயம்

————————————————————-

உடைமை நான் என்று உடையான் உயிரை
வடமதுரை வந்து உதித்தான் என்றும் -திடமாக
அறிந்தவன் தன் தாளில் அடைந்தவர்க்கும் உண்டோ
பிறந்து படு நீள் துயரம் பின் –22-

ஆர்த்தா நாம் ஆசு பலதா சக்ருதேவ கருதாஹ்ய சௌ திருப்தாநாம் அபி ஜந்துநாம் தேஹாந்தர நிவாரணீ – —
பிரபத்தி ஸ்வ பாவம் சொல்லும் பிரமாணம்

ஸ்வத்வமாத்மனி சஞ்சாதம் ஸ்வாமித்வம் ப்ரஹ்மணி ஸ்திதம் உபயோரேஷ சம்பன்னோ ந பரோபிமதோ மம–ஸ்ரீ விஷ்ணு தர்மம் –
என்கிறபடியே
ஸ்வ ஸ்வாமி சம்பந்தம் உணருவதே பிரபத்தி -என்றவாறு

————————————————————

ஊழி வினைக் குறும்பர் ஓட்டருவர் என்று அஞ்சி
ஏழை மனமே யினித் தளரேல் -ஆழி வண்ணன்
தன்னடிக் கீழ் வீழ்ந்து சரண் என்று இரந்து ஒரு கால்
சொன்னதர் பின் உண்டோ துயர் –23-

சரணாகதியின் பிரபாவத்தைப் பேசுகிறது –
த்வயத்தை அனுசந்தித்து எம்பெருமான் திருவடிகளில் விழுந்தாருக்கு தீ வினைகள் கண்டு தளர வேண்டாம் -என்றவாறு –

மாபீர் மந்த மநோ விசிந்தய பஹூதா யாமீஸ் சிரம் யாதநா நாமீ ந பிரபவந்தி பாபரிபவ ஸ்வாமீ ந நு ஸ்ரீ தர –
-ஆலஸ்யம் வ்யபநீய பக்தி ஸூலபம் த்யா யஸ்வ நாராயணம் லோகஸ்ய
வ்யசநாப நோத ந கரோதா சஸ்ய கிம் ந ஷம-முகுந்த மாலை ஸ்லோஹம்-

————————————————————————

வண்டு படி துளப மார்பன் இடைச் செய்த பிழை
உண்டு பல வென்று உளம் தளரேல் -தொண்டர் செய்யும்
பல்லாயிரம் பிழைகள் பார்த்து இருந்தும் காணும் கண்
இல்லாதான் காண் இறை –24-

அவிஜ்ஞாதா -சர்வஜ்ஞ்ஞனை அடியார்கள் குற்றங்களைக் காணாதவன் –
அவிஜ்ஞாதா ஹி பக்தாநாம் ஆகஸ் ஸூ கமலேஷண சதா ஜகத் சமஸ்தஞ்ச பஸ்யன் நபி ந பஸ்யதி-ஹ்ருதஸ்தித —
தோஷங்களை காணாமை ஒரு குணம் -கண்டு அவற்றையே நற்றமாகக் கொள்ளுவது வேறு ஒரு குணம்
-அத்தை அடுத்த பாசுரத்தில் அருளிச் செய்கிறார் –
பிரேமத்தின் பரிபாக தசை பலவகைப் பட்டு இருக்கும் -தோஷ தர்சனமும் வாத்சல்யம் -தோஷங்களை குணமாக கொள்ளுவது –
அதனில் மேற்பட்ட தசை -ஷமிப்பது என்பதும் ஒரு தசை

—————————————————————————————–

அற்றம் உரைக்கில் அடைந்தவர் பால் அம்புயை கோன்
குற்றம் உணர்ந்து இகழும் கொள்கையனோ -எற்றே தன்
கன்றின் உடம்பின் வழுவன்றோ காதலிப்பது
அன்று அதனை ஈன்று உகந்த வா –25-

அற்றம் உரைக்கில் -என்றது அறுதி இட்டுச் சொல்லும் அளவில் -என்றபடி -சாஸ்திரம் நிஷ்கர்ஷிக்கும் அளவில்

பிரபன்னான் மாதவஸ் சர்வான் தோஷேண பரிக்ருஹ்யதே அத்யஜாதம் யதா வத்சம் தோஷேண சஹ வத்சலா –

இப்படி ஈஸ்வரன் கல்யாண குணங்களோடு கூடி இருக்கையாலே —பார்யா புத்ரர்கள் குற்றங்களைக் காணாக் கண்ணிட்டு இருக்கும்
புருஷனைப் போலே அவர்கள் குற்றங்களைத் திரு உள்ளத்தாலே நினையாதே —
குற்றங்களை பெரிய பிராட்டியார் காட்டினாலும் அவளோடு மறுதலைத்துத் திண்ணியனாய் நின்று ரஷித்து
காமிநியுடைய அழுக்கு உகக்கும் காமுகனைப் போலே அவர்கள் தோஷங்களை போக்யமாகக் கொண்டு —
அன்று ஈன்ற காமுகனைப் போலே அவர்கள் தோஷங்களைப் போக்யமாகக் கொண்டு –
அன்று ஈன்ற கன்றுக்குத் தாய் இரங்கி முன் அணைக் கன்றையும் புல்லிட வந்தவர்களையும் கொம்பிலும் குளம்பிலும் ஏற்குமா போலே
பெரிய பிராட்டியாரையும் ஸூரிகளையும் விட்டு ஸ்நேஹித்துக் கொண்டு போரும் –தத்வத்ரய ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் –

————————————————

தப்பில் குருவருளால் தாமரையாள் நாயகன் தன்
ஒப்பில் அடிகள் நமக்கு உள்ளது -வைப்பு என்று
தேறி இருப்பார்கள் தேசு பொலி வைகுந்தத்து
ஏறி இருப்பார் பணிகட்கு ஏய்ந்து–26-

ஆச்சார் யஸ்ய பிரசாதேன மம சர்வ மபீப்சிதம் ப்ராப்நுயா மீதி விஸ்வாசோ யஸ்யாஸ்தி ச ஸூகீ பவேத் –

ஆசார்யன் திருவருளாலே நமக்கு எம்பெருமான் திருவடிகள் மஹா நிதியாகக் கிடைத்தன என்று தேறி இருக்குமவர்கள்
ஒழிவில் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி வழு விழா வடிமை செய்யும் பாக்யசாலிகளாகத் தட்டில்லை என்கிறார்

————————————————–

நெறி அறியா தாரும் அறிந்தவர் பால் சென்று
செறிதல் செய்யாத் தீ மனத்தர் தாமும் -இறை யுரையைத்
தேறாதவரும் திரு மடந்தை கோன் உலகத்
தேறார் இடர் அழுந்துவார் –27-

த்வயம் உபதேசிக்கப் பெறாதவர்கள் -நெறி -சம்சாரம் தப்புவிக்கும் உபாயம் என்று இத்தைச் சொல்லி –
அதை உபதேசிக்க வல்ல ஆசாரியனை அடி பணியாதவர்கள் -சரம ஸ்லோஹத்தில் விஸ்வாசம் அற்றவர்கள்

அஜ்ஞஸ் சாஸ்ரத்ததா நஸ்ச சமசயாத் மாவி நஸ்யதி நாயம் லோகோஸ்தி
நபரோ ந ஸூகம் சம்சயாத் மன -ஸ்ரீ கீதா வசனம் -4-40-

————————————————————————

சரணாகதி மற்றோர் சாதனத்தைப் பற்றில்
அரணாகாது அஞ்சனை தன் சேயை -முரண் அழியக்
கட்டியது வேறோர் கயிறு கொண்டு ஆர்ப்பதன் முன்
விட்ட படை போல் விடும் –28-

சணல் கண்ட பிரஹ்மாஸ்திரம் போலே நழுவும் –

பிரபத்தே க்வசி தப்யேவம் பராபேஷா ந வித்யதே சாஹி சர்வத்ர சர்வேஷாம் சர்வ காம பலப்ரதா சக்ருதுச்சாரி தாயேன தஸ்ய
சம்சார நாசிநீ ராஷசாநாம் அவிஸ்ரம்பாதாஜ்ஞநே யஸ்ய பந்தனே யதா விகளிதா சத்யஸ் த்வமோகாபி
அஸ்த்ர பந்தநா ததா பும்ஸாம விஸ்ரம்பாத் பிரபத்தி ப்ரச்யுதா பவேத் தஸ்மாத் விச்ரம்ப
யுக்தாநாம் முக்திம் தாஸ்யதி சாசிராத் -சனத்குமார சம்ஹிதாயாம்

——————————————————————————–

மந்த்ரமும் ஈந்த குருவும் அம் மந்திரத்தால்
சிந்தனை செய்கின்ற திருமாலும் -நந்தலிலா
தென்று மருள் புரிவர் யாவரவரிடரை
வென்று கடிதடைவர் வீடு –29-

நந்தல் இலாது-இடைவீடு இன்றி எப்போதும்

மந்த்ரே தததேவதா யாஞ்ச ததா மந்திர பிரதே குரௌ-த்ரிஷூ பக்திஸ் சதா கார்யா சாஹி பிரதம சாதனம் –

தேவதாயா குரோஸ் சைவ மந்த்ராஸ்யைவ பிரசாதத
ஐஹிக ஆமுஷ்மிகா சித்திர் விஜஸ் யஸ்யாந்ந சம்சய -புராண சார சமுச்சையே மூல மந்திர மகாத்ம்யே

மந்த்ரத்திலும் மந்த்ரத்துக்கு உள்ளீடான வஸ்துவிலும் மந்திர பிரதனான ஆசார்யன் பக்கலிலும்
ப்ரேமம் கனக்க யுண்டானால் கார்யகரம் ஆவது -முமுஷுப்படி
அருள் புரிவர் -என்றது அருள் புரியப் பெற்றவர் -என்றபடி -மழை பெய்த இடம் என்றால் போலும் இது –

———————————————————————

மாடும் மனையும் கிளையும் மறை முனிவர்
தேடும் உயர் வீடும் செம் நெறியும் –பீடுடைய
எட்டு எழுத்தும் தந்தவனே என்று இராதார் உறவை
விட்டிடுகை கண்டீர் விதி –30-

ஐஹிக ஆமுஷ்மிகம் சர்வம் குருர் அஷ்டாஷர ப்ரத இத்யேவம் யேந மன்யந்தே த்யக் தவ்யாஸ்தே மநீஷிபி –

மாடு பொன் பக்கம் செல்வம் -நிகண்டு -செல்வம் என்றபடி -ஷீரம் தரும் பசு என்றுமாம்
செம் நெறி -மோஷ சாதனம் -அர்ச்சிராதி மார்க்கம் என்றுமாம் –

இவை மூன்றிலும் வைத்துக் கொண்டு பெரிய திருமந்தரம் பிரதானம் -முமுஷுப்படி
உறவை விட்டிடுகை கண்டீர் விதி -அன்னவர்கள் ஹேயர்கள்-என்பதைக் காட்டி நிற்கும்
நூல் கொள்கை -சாஸ்திர விதி என்றவாறு

——————————————

வேதம் ஒரு நான்கினுள் பொதிந்த மெய்ப்பொருளும்
கோதில் மனு முதல் நூல் கூறுவதும் தீதில்
சரணாகதி தந்த தன்னிறைவன் தாளே
அரணாகும் என்னும் அது –31-

சரணாகதி தந்த தன்னிறைவன் -த்வயத்தை உபதேசம் பண்ணி அருளிய ஆசார்யனே பர தைவதம் —
சரணாகதிக்கு தீதின்மை யாவது -ஸ்வ ரூப அனுரூபமாய் இருக்கை

குருரேவ பரம் ப்ரஹ்ம குருரேவ பரா கதி குருரேவ பரா வித்யா குருரேவ பரம் தனம் குருரேவ
பர காமோ குருரேவ பராயணம் யஸ்மாத் தத் உபதேஷ்டா சௌ தஸ்மாத் குருதரோ குரு
அரச்ச நீயஸ் ச வந்த்யஸ் ச கீரத்த நீயஸ் ச சர்வதா த்யாயேஜ் ஜபேந் நமேத் பக்த்யா பஜேதப்யர்ச்ச யேன்முதா
உபாய உபேய பாவேன தமேவ சரணம் வ்ரஜேத் இதி சர்வேஷூ வேதேஷூ சர்வ சாஸ்த்ரேஷூ சம்மதம்
ஏவம் த்வய உபதேஷ்டாரம் பாவயேத் புத்தி மாந்தியா -சாத்விக தந்த்ரே த்வய பிரசங்கே

———————————————————————–

மானிடவர் என்றும் குருவை மலர்மகள் கோன்
தான் உகந்த கோலம் உலோகம் என்றும் -ஈனமதா
வெண்ணுகின்ற நீசர் இருவருமே எக்காலும்
நண்ணிடுவர் கீழா நரகு –32-

சாஷான் நாராயணோ தேவ க்ருத்வா மர்த்யமயீம் தநும் மகநா நுத்தரதே லோகன்
காருணயாத சாஸ்திர பாணி நா -என்றும்
பீதக வாடைப் பிரானார் பிரம குருவாகி வந்து -என்றும் –
நம்மைப் பிறவிக்கடல் நின்றும் எடுக்கைகாக எம்பெருமான் தானே மனுஷ்ய ரூபம் கொண்டு வந்து
அருளுகிறான் என்று பிரதிபத்தி பண்ணாதே மனுஷ்யன் என்று நினைப்பதும்
உமர் உகந்து உகந்த உருவம் நின்னிருவமாகி -என்றும்
தமர் உகந்தது எவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே -என்றும் சொல்லுகிறபடியே
அர்ச்சா ரூபத்தை அப்ராக்ருத விக்ரஹமாக பிரதிபத்தி பண்ணாதே இதுவும் ஒரு லோஹம் என்று நினைப்பவன்
இருவரும் நீடூழி காலம் நரகத்தில் விழுந்து துவளுமவர்கள்-

விஷ்ணோர் அர்ச்சாவதா ரே ஷூ லோஹபாவம் கரோதிய யோ குரௌ
மானுஷம் பாவம் உபௌ நரகபாதி நௌ —

அர்ச்சாவதாரோபாதான வைஷ்ண வோத்பத்தி சிந்தனம் மாத்ரு யோநி
பரீஷாயாஸ் துல்ய மாஹூர் மநீஷிண —

————————————————————-

எட்டவிருந்த குருவை இறை அன்று என்று
விட்டு ஓர் பரனை விருப்புறுதல்-பொட்டெனத் தன்
கண் செம்பளித்திருந்து கைத்துருத்தி நீர் தூவி
அம்புதத்தைப் பார்த்து இருப்பானற்று –33-

ஆச்சார்யா அபிமானமே உத்தாரகம் –
கைப்பட்ட பொருளைக் கைவிட்டுப் புதைத்த பொருளைக் கணிசிக்கக் கடவன் அல்லன்
-விடாய் பிறந்த போது கரஸ்தமான உதகத்தை யுபேஷித்து ஜீமூத ஜலத்தையும் சாகர சலித்தையும்
வாபி கூப பயஸ் ஸூக்களையும் வாஞ்சிக்கக் கடவன் அல்லன் -ஸ்ரீ வசன பூஷணம் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் –

இங்கு மா முனிகள் வியாக்யானம் -பிபாசை விஞ்சின போது ஜலத்தை சடக்கெனப் பானம் பண்ணலாம் படி பாத்ரகதமாய்க் கொண்டு
தன் கையில் இருக்கிற ஜலத்தை ஸூலபதையே ஹேதுவாக அநாதரித்துத் தரையிலே உகுத்து –
ஆகாசஸ்தமாய்க் கொண்டு எட்டாத படியையும் பூமிஸ்தமாய் இருக்க தூரஸ்தமாயும் ஆசன்னமாயும் இருக்கச் செய்தே
பெருகும் காலம் ஒழிய வற்றின காலம் இன்றிக்கேயும் எப்போதும் உண்டானாலும் அவ்வளவும் சென்று உபஜீவிக்க வேண்டியும்
இருந்த இடம் தன்னிலே யுண்டாயும் கநித்ராதிகள் கொண்டு பேர வேண்டியம் இருக்கும்
ஜீமூதாதிகளின் ஜலத்தை யாசைப்படுமவனைப் போலே ரஷக அபேஷை பிறந்த தசையிலே அப்போதே தனக்கு உதவும்படி
கை புகுந்து இருக்கிற ஆசார்ய விஷயத்தில் சௌலப்யமே பற்றாசாக உபேஷித்து
பரம ஆகாச வர்த்தியாய் துஷ் ப்ராபமாய் இருக்கிற பரத்வத்தையும்
பூமியிலேயாயும் ஷீராப்தி அளவும் செல்ல வல்லவர்களுக்கு அன்றி யுதவாத வ்யூஹத்தையும்
-ஆசன்னமாக வந்தும் தாத்காலிகர்க்கு ஒழியபாச்சாத்யர்க்கு உதவாத விபவத்தையும் நித்ய சந்நிதி யுண்டாயும்
சம்பாஷணாதிகளால் இவனோடு கை கலந்து இராத அர்ச்சாவதாரத்தையும்
இருந்த இடம் தன்னிலே உண்டாய் இருந்த தாகிலும் யம நியமாதி க்ரமேணயத்நித்து தர்சிக்க வேண்டும் அந்தர்யாமித்வத்தையும்
ஆசைப் படக் கடவன் அல்லன் என்கை –

சஷூர் கம்யம் குரும் த்யக்த்வா சாஸ்திர கம்யம் துயஸ் ஸ்மரேத் கரஸ்தம் உதகம்
த்யக்த்வா கநஸ்தம் அபி வாஞ்சதி -என்று-இவ்வர்த்தம் தான் பகவத் போதாயன க்ருதமான புராண சமுச்சயத்தில்-
ஆச்சார்ய மஹாத்ம்ய பிரகாரணத்தில் சொல்லப் பட்டது இறே

எட்டவிருந்த குருவை இறை அன்று என்று விட்டு –அம்புதத்தைப் பார்த்து இருப்பானற்று -என்றும்
சொல்லக் கடவது இறே -என்று மா முனிகள் அருளினார் –

—————————————————–

பற்று குருவைப் பரன் அன்று என இகழ்ந்து
மற்றோர் பரனை வழிபடுதல் -எற்றே தன்
கைப் பொருள் விட்டு ஆரேனும் காசினியில் தாம் புதைத்த
அப்பொருள் தேடித் திரிவான் அற்று –34

ஸூலபம் ஸ்வ குரும் த்யக்த்வா துர்லபம் யா உபாஸதே லப்தம் த்யக்த்வா தனம் மூடோ குப்த மன்வேஷ திஷிதௌ–

அதி ஸூலபனாய்த் தனக்குக் கை புகுந்து இருக்கும் ஆசார்யனை அவரத்வ புத்தியாலே உபேஷித்து
அதி துர்லபனாய்ப் பெரு முயற்சிகள் செய்து காண வேண்டும் படி இருக்கும் ஈஸ்வரனை அனுவர்த்திப்பதானது –
-கைப்பட்டு இருக்கும் கிழிச் சீரையை விட்டு பூமிக்குள்ள புதைத்து வைத்து இருக்கும் பொருளைத் தேடித் திரிவது ஒக்கும்

———————————————————-

என்றும் அனைத்து உயிர்க்கும் ஈரம் செய் நாரணனும்
அன்றும் தன்னாரியன் பால் அன்பு ஒழியில்-நின்ற
புனல் பிரிந்த பங்கயத்தைப் பொங்கு சுடர் வெய்யோன்
அனல் உமிழ்ந்து தானுலர்த்தி யற்று –35-

நாராயணோபி விக்ருதிம் யாதி குரோ பிரச் யுதஸ்ய துர்ப்புத்தே கமலம்
ஜலாத பேதம் சோஷயதி ரவிர் ந தோஷயதி-

ஆசார்ய சம்பந்தம் குலைந்தால் ஸ்வரூபத்தை வாடவும் பண்ணுவன்
தாமரையை அலற்த்தக் கடவ ஆதித்யன் தானே நீரைப் பிரிந்தால் அத்தை யுலர்த்துமா போலே
ஸ்வரூப விகாசத்தைப் பண்ணும் ஈஸ்வரன் தானே ஆசார்ய சம்பந்தம் குலைந்தால்
அத்தை வாடப் பண்ணும் -ஸ்ரீ வசன பூஷண ஸ்ரீ ஸூக்திகள்

—————————————————-

வில்லார் மணி கொழிக்கும் வேங்கடப் பொற் குன்று முதல்
செல்லார் பொழில் சூழ் திருப்பதிகள் எல்லாம்
மருளாம் இருளோட மத்தகத்துத் தன் தாள்
அருளாலே வைத்த வவர் –36-

செல் -மேகம் -மேகங்கள் வந்து படியும்படி ஓங்கி இருக்கும் சோலைகள் சூழ்ந்த திருப்பதிகள் எல்லாம் என்றபடி

யேநைவ குருணா யஸ்ய நியாச வித்யா ப்ரதீயதே தஸ்ய வைகுண்ட துக்தாப்தி த்வாரகாஸ் சர்வ ஏவ ச

சச்சிஷ்யனாய் சதாசார்யா ப்ரேமம் உடையனாய் இருக்குமவனுக்கு சகல திவ்ய தேசங்களும்
தன்னாசார்யனே யாவான் -என்கிறது
ஸ்லோஹத்தில் ஸ்ரீ வைகுண்டத்தையும் -ஷீராப்தி யையும் -ஸ்ரீமத் த்வாரகையும் சொல்லிற்று –
இப் பாட்டில் திருமலை முதலான திவ்ய தேசங்களைச் சொல்லிற்று –

————————————————–

பொருளும் உயிரும் உடம்பும் புகலும்
தெருளும் குணமும் செயலும் -அருள் புரிந்த
தன்னாரியன் பொருட்டாச் சங்கற்பம் செய்பவர் நெஞ்சு
எந்நாளும் மாலுக்கு இடம் –37-

பொருளும் உயிரும் உடம்பும் புகலும்-செல்வமும் பிராணனும் உடலும் வீடும் –
தெருளும் குணமும் செயலும்-ஞானமும் சமதமாதி குணங்களும் செய்கைகளும் ஆகிய இவை எல்லாமும் —

சரீரம் வஸூ விஜ்ஞானம் வாஸ கர்ம குணா ந ஸூந் குர்வர்த்தம் தாரயேத் யஸ்து ச சிஷ்யோ நேதரஸ்
ஸ்ம்ருத குர்வர்த்தம் ஸ்வாத்மன பும்ஸ க்ருதஜ்ஞஸ்ய மஹாத்மான ஸூபிரசன்னஸ் சதா விஷ்ணுர்
ஹ்ருதி தஸ்ய விராஜதே -ஜய சம்ஹிதையில் ஸ்ரீ வராஹ நாயனார் அருளிச் செய்தது

அர்த்தம் பிராணன் சரீரம் முதலான எல்லாவற்றையும் ஆசார்ய சேஷமாக அனுசந்திக்குமவர்கள் நெஞ்சு
சர்வேஸ்வரன் சர்வ காலமும் வாசஸ் ஸ்தானம் -ஆகும் –ஆசார்ய பக்தர்களுக்கே
எம்பெருமான் உடைய திருவருளுக்கு இலக்காவார்

——————————————————————

தேனார் கமலத் திரு மா மகள் கொழுநன்
தானே குருவாகித் தன்னருளால் -மானிடர்க்காய்
இந்நிலத்தே தோன்றுதலால் யார்க்கும் அவன் தாளிணையை
உன்னுவதே சால வுறும் –38-

சாஷான் நாராயணோ தேவ க்ருத்வா மர்த்யமயீம் தா நும் மக்நான் உத்தர தே லோகன் காருண்யாச் சாஸ்திர பாணிநா
தஸ்மாத் பக்திர் குரௌ கார்யா சம்சார பய பீருணா -என்று –ஐ யாக்க்ய சம்ஹிதையில் சாண்டில்யன் சொன்ன வசனம்

கீழே அருளிச் செய்த ஆசார்ய பிரபாவம் தகும் என்பதை ஆசார்யன் சாஷாத் நாராயணன் உடைய அவதார விசேஷமே
-என்ற சாஸ்த்ரார்த்தம் காட்டி அருளுகிறார் –
பீதக வாடைப் பிரானார் பிரம குருவாகி வந்து -பெரியாழ்வார் –

———————————————————————–

அலகை முலை சுவைத்தாற்கு அன்பர் அடிக்கு அன்பர்
திலதம் எனத் திரிவார் தம்மை -உலகர் பழி
தூற்றில் துதியாகும் தூற்றாதவர் இவரைப்
போற்றிலது புன்மையே யாம் –39-

அலகை -பேய்மகள் -பூதனை -பெற்ற தாய் போல் வந்த பேய்ச்சி பெரு முலையோடு உயிரை வற்ற வாங்கி
உண்டவனுக்கு அன்பு பூண்டார் அடியார் அடியார் –

நியாச வித்யைக நிஷ்டா நாம் வைஷ்ணவா நாம் மஹாத்மா நாம் ப்ராக்ருதாபி ஸ்துதிர் நிந்தா நிந்தாஸ்துதிரிதி ஸ்ம்ருதா –

பாகவத உத்தமர்களின் ஏற்றம் அறிந்து அவர்களைக் கொண்டாடக் கடமைப் பட்டவர்கள் –
அறிவை என்னும் அமுதவாறு தலைப்பற்றி வாய்க்கொண்டதே -என்னும்படி இருக்கும் மஹா ஜ்ஞான நிதிகள் மஹா நீயர்கள் –
அவிவேகிகள் -லௌகிகர் பழிப்பதும் புகழ்வதும் -வாசி இல்லாமல் -மனக்குற்ற மாந்தர் பழிக்கில் புகழ் -என்கிற கணக்கில் –

——————————————————-

அல்லி மலர்ப்பாவைக்கு அன்பர் அடிக்கு அன்பர்
சொல்லும் அவிடு சுருதியாம் -நல்ல
படியாம் மனு நூற்கு அவர் சரிதை பார்வை
செடியார் வினைத் தொகைக்குத் தீ –40-

பரம பாகவத உத்தமர்களின் வாய்ச் சொல்லுக்கு மேற்பட்ட வேதம் இல்லை –
அவர்கள் நடத்தைகளுக்கு மேற்பட்ட தர்ம சாஸ்திரம் இல்லை
–அவர்களது கடாஷ வீஷணத்துக்கு மேற்பட்ட பாவனம் வேறு ஓன்று இல்லை -என்று
அருளிச் செய்து இந்த பிரபந்தத்தைத் தலைக் கட்டி அருளுகிறார் –

வேத சாஸ்த்ர ரதா ரூடா ஜ்ஞானகட்கதரா த்விஜா க்ரீடார்த்தமபி யத் ப்ரூயுஸ் ச தர்ம பரமோ மத -பிரமாணம் கொண்டு
சொல்லும் அவிடு சுருதியாம் -அவிடு விநோத வார்த்தை

வாஸூ தேவம் ப்ரபன்நா நாம் யான்யேவ சரிதா நிவை தான்யேவ தர்ம சாஸ்த்ராணீ த்யேவம் வேத விதோ விது-பிரமாணம் படி
நல்ல படியாம் மனு நூற்கு அவர் சரிதை

ந ஸூத்த்யாதி ததா ஜந்துஸ் தீர்த்த வாரி சதைரபி லிலயைவ யதா பூப வைஷ்ணவாநாம் ஹி வீஷணை -பிரமாணம்
அடி ஒற்றி -அவர் பார்வை செடியார் வினைத் தொகைக்குத் தீ -என்று அருளிச் செய்கிறார் –

—————————————————-

ஆக இப்படி சாஸ்திரங்கள் இதிஹாச புராணாதிகளில் சாரமாக விளங்கும் பிரமாண வசங்களை பாசுரம் ஆக்கிப் பணித்த
ஞான சாரம் பிரபந்தம் இவ்வளவோடு தலைக் கட்டி அருளுகிறார் –

———————————————————————-

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ P.B.A. ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஞான சாரம்-38/39/40-ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் .

September 5, 2011

தேனார் கமலத் திரு மா மகள் கொழுநன்

தானே குருவாகி தன அருளால் –மானிடர்க்காய்
இந நிலத்தே தோன்றுதலால் யார்க்கும் அவன் தாள் இணையை
உன்னுவதே சால உறும் –38
ஞானங்களின் சாரம் –ஞான சாரம் -புத்தி தர்ம பூத ஞானம் -ஓன்று தான் -கண்ணால் அறிந்து கொள்ளும் ஞானம் காதால் கேட்டு அறியும் ஞானம் -அவர் அவர் தமது தமது அறிவு அறிவு வகை வகை–இவை அனைத்திலும்  சாரமான ஞானம் அருளுகிறார்-ஆச்சார்ய அபிமானமே உத்தாரம் என்பதே சாரம் -பகவான் திரு அடி பற்ற அருளுகிறார்- கை பிடித்து கார்யம் கொள்ளாமல் திரு அடி பிடித்து கார்யம் கொள்வதே ஆச்சார்யர் அபிமானம் – தேனார் கமலா கொழுநன் தானே வைகுந்தம் தரும் .இதே சொல்கள் கொண்டு மா முனிகள் அருளுகிறார்  –மா மகள்=பெரிய பிராட்டியார் கொழுநன்=வல்லபன் –மைத்துனன் பேர் பாட -கணவனே –சர்வாதிகன் தானே சர்வ அதிகத்வம் மேம் பட்டவன்- குரு= இருட்டை போக்குபவன் ஆக அவதரிக்கிறான் –மானிடர்க்காய்-சாஸ்திர வசம் பட்டவர் தான் மனிதர் –உபதேசித்தால் திருந்த யோக்யதை உள்ளவர் -வாசக பிரபாவம் போல் தானே வாசகன்–மனத்தையும் ஒளியையும் கொண்டு பூவையும் ரத்னத்தையும் ஆதரிப்பது போல் சேஷத்வம் கொண்டே ஆத்மாவை ஆதரிப்பார் –அவதாரமே சௌசீல்ய பிரகாசம் தானே -அவதரித்து விதுரர் கூனி போல்வாருக்கு காட்டி நம்மை ஆள் கொண்டானே -ஞானம் உள்ளவர் அனைவருக்கும் பகவத் அவதாரமான ஆச்சார்யர் திரு அடி-சேஷன்–சேஷி பூதர்– பாகவதர்கள் சேஷிகள் போக்கியம் -பயிலும் சுடர் ஒழி நெடுமாற்கு அடிமை– ஆச்சார்யர் சேஷன் சேஷி-அனுஷ்டித்து அவர் தம் ஆச்சர்யாராய் பற்றுவதால் இரண்டும் அறிந்தவர் -சொரூபத்துக்கு அனுகுனமான நெறி உபாயம் இது தான் -சரணா கதி விட -ஆச்சார்யர் அபிமானமே -யாதாத்ம்யம்-அறிந்து அறிந்து தேறி தேறி –பாகவத சேஷத்வம்பாகவத  பாரதந்த்ர்யம் அறிந்து -என்கிறார்..-ஆச்சார்யர் வைபவம் பகு விதமாக அருளி செய்கிறார் –புரிய வைக்கிறார்–ஞான விகாசம்–இவை எல்லாம் தகும் என்பதை அவரே பகவத் அவதாரம் என்னும் அத்தை பிரகாசிக்கிறார் இதில்–நிகமிகிறார் இத்தால்-சாரமான ஞானம்–தன ஓட்டை ச்பர்சத்தால் ஏப் பொழுதும் ஒக்க செவ்வி இருப்பதால் மது ஆர்ந்து இருக்கும் -போகஸ்த்னாம் -அவள் சம்பந்தத்தால் -அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குகள்–அவள் ஸ்பர்ச்த்தாலே இவன் மலர்ந்து இருக்கிறான்-பூத்த நீள் கதம்பம் –விஷ மூச்சால் அனைத்தும் பட்டு போக -அமிர்த கலசம் சொட்டு விழுந்த ஸ்தானம் முதல் அர்த்தம்-கண்ணன் திரு அடி நேராக பட்டதால்-வினதை போல் ஆசீர்வதித்தாள் கௌசல்யை-கருடன் அருணன்-தேர் ஒட்டி கருடன் தேர் அனைத்து வாகனமும் இவர் அம்சம் தானே –பெண் அமுது அமர்ந்த திரு மார்பு– ஆரா அமுதன் –பத்மினி பத்ம தலயா –பத்மா தாமரையாள்-ஸ்ரீகி-பெரிய பிராட்டி ஆறு விதம் ஸ்ரேயதே ஸ்ரியதே– ஸ்ருனோதி ஸ்ராவாயதி — –ஸ்ருனாதி சரீனாதி செர்பிகிறார்–வெரி மாறாத பூவில் இருப்பாள் வினை தீர்பாள் -அவளுக்கு கொழுநன் -வல்லபன்-சர்வாதிகன்–வாலப்யம் இருந்தால் தான் சொன்ன சொல் செல்லுபடி ஆகும் உரிமையால் இல்லை -இத்தலை நம்மையும் அவனையும் திருத்துவாள் உபதேசத்தால் மீளாத பொழுது நம்மை அருளாலே திருத்தி–வாத்சல்யாதி ரேகம் -அவனை அழகாலே திருத்துவாள் வால்யாப்தி ரேகம்–தானே -நேராக -ஆவேச அவதாரம் இல்லை–சொரூபத்தால் ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ணன் -இங்கு ஸ்ரிய பதி நேராக -ஆச்சர்யரும் பத்தினியும் —

அவரே -பராத்பரன் -பெரிய பிராட்டி கொழுநன்-அவதரிக்கிறான் இவர்களாக –பரம சுவாமி ரமா பதி-ரமா பதி -அபரமன்-மேம் பட்டவர் இல்லாதவர் இல்லை-அபரமா-பிராட்டி இல்லாது இருக்கிறவர்-அபரமனாக இருந்தவன் அபரமானாக தான் இருப்பான்-அம்மானை பின் தொடர்ந்த அம மான்-திரு இல்லா தேவரை தேவர் என்று சொல்ல மாட்டோமே ஹத்தி கிரி அத் திகிரி-பிரிக்கலாம் போல்–முராரி உரசி திரு மார்பில் உரசி குங்கும பூ செம்பளித்த மார்பு கொண்டவன்–பெரிய பிராட்டி வைபவம்-உ காரம் ஆச்சர்யரையும் பெரிய பிராட்டியையும் குறிக்கும் –அனந்யார்க்க சேஷத்வம் -இருவரும் புருஷ காரம் செய்பவர்–அபிராக்ருத ரூபம் மறைத்து கொண்டு மனுஷ்ய ரூபமாக ஆச்சர்யராக அவதாரம்–காளிங்கன் -குன்று எடுத்தும் அவனையே நம்ப வில்லையே -சர்வேஸ்வரன் அவதரிக்கிறான் என்று புரியாமல் இருக்கிறார்களே –பித்தளை தங்கம்- ஹாடகம் ஆக்க-பித்தலாட்டம்–அவஜானந்தி மூடாக — திருத்தி பணி கொள்வான்–முயல்கின்றேன் –கொடுத்ததுக்கு சமமாக திருப்பி க்ருதக்ஜை காட்ட முடியாது -ஞானி பிரியமாக இருக்கிறான்-நானும் காட்ட பார்கிறேன் அவனுக்கு சமமாக செய்ய முடிய வில்லை என்கிறான் கீதாசார்யன்-

-நிர்ஹெதுக கிருபையால் தான் ஆச்சார்யர் ஆக்க அவதாரம் -வரவேறு ஓன்று இல்லை வாழ்வு இனிகிறதே-நெறிஞ்சி முள் காடு மேய்ச்சல் நிலமாக மாற நினைத்ததும் சங்கல்பிததும் பிருந்தாவனம் -அக்லிஷ்ட கர்மான– ச்ரமம் இன்றி கார்யம் சாதிகிறவன்–கிலேசம் இன்றி செய்கிறான்–ஜகத் ஸ்ருஷ்ட்டி பண்ணுவதும் இதை மாற்றுவதும் சமம் தான் அவனுக்கு சர்வ சக்தன் –நம் மேல் ஒருங்கே பிரள வைத்தார்–சம்பந்தமே ஹேது-குற்றம் வாராது–குடல் துவக்குசம்பந்தம் –அவதாரம் சனத் குமரர் பிராட்டிக்கு இல்லை –மானிடர்க்கு பிரம்மா தொடக்கம் –கர்த்ருத்வம் ஆத்மாவுக்கு உண்டு-செய்விக்கிறார்-நியத கர்ம சாபம் படி அநியதகர்ம ஜீவாத்மாவே பண்ணுவது தான் -கர்த்தா -வேதம் செய்ய விதிகிறதே ஜீவாத்மாவை பார்த்து தானே -பகவானை விதிக்காதே சத்யமேபேசு தர்மமே பண்ணு—ஆச்சார்ய அனவதய -கர்ம -ஏர் புடைய கர்மம் பின் பற்று நோ இதராணி மற்றவை செய்ய கூடாது -கிரியாதேயம் –போன்றவை விதிக்கும்–நாம் தான் கர்த்தா என்றால் நாமே கர்த்தா என்று எ காரம் சேர்த்து பகவான் எதற்கு -பரார் து –நீயும் கர்த்தா என்றது–இந்த இரண்டு சூதரம் எல்லாம் விளக்கும் -ஐந்து பேரும் உண்டு — பராத்மா ஜீவாத்மா சரீரம் பிராணன்  புலன்கள் –அவன் பிரதானம் -கர்த்துத்வ தியாகம் வேண்டும்–குதிரை நாம் கடிவாளம் -குண கலவை சாரதி பகவான் –ஸ்வதந்திர கர்த்தா இல்லை- தன இச்சை படி ஏவ மாட்டான் நம் கர்மா படி ஏவுகிறான் –கர்மாதீனம் -கர்த்துத்வ தியாகம் செய்து -சரண் அடைந்து செய்யும் செயலுக்கு பலன் கேட்காமல் -அனுகூல-பிரதி கூல வர்ஜனம்-சரணம்  சொன்ன பின் பு அனைத்தையும் ஏற்று கொள்கிறான் பொறுப்பை- இதற்க்கு பின் நம் இச்சை படி செய்ய கொடாது –ஒருவரை-புண்ய ஆத்மா குள் ஒருவரை- தேர்ந்து எடுத்து மதி நலம் அருளி-ஆழ்வாராக ஆக்குகிறான்-நிர்ஹெதுகம்–உபதேசம் கொண்டு திருந்த யோக்யதை-மனிச ஜாதி ஒன்றே -பிரஜை விழுந்த கிணற்றில் ஒக்க விழுந்த தாய் போல் குதித்து-சம்சாரத்தில் அவதரித்து -சம்சார மக்னராய் கிடக்கும் இந நிலத்தில் -ஆச்சார்யர் அனைவரும் பிடிக்க லாம் படி-ஸ்திரீகளும்  நான்கு வர்ணம் -வானத்தவருக்கும் …அல்லாதவருக்கும் ஞான பிரானை அல்லால் இல்லை நான் கண்ட நல்லதுவே –போல்-பிராப்யம் பிராபகம் அவர் தாள் இணை உன்னுவதே -ஏ காரம் இதை விட வேறு ஒன்றும் வேண்டாம் சொரூபம் அனுரூபமான உபாயம் –

ஸாஷான் நாராயணோ தேவ க்ருத்வா மர்த்யமயீம் தநும்
மக் நாநுத் தரதே லோகான் காருன்யாத்சாச்த்ரா பாணினா
தஸ்மாத் பக்திர் குரவ் கார்யா சம்சார பய பீ ருணா
ஜயாக்ய சம்ஹிதையில் சாண்டில்யன் சொன்னது
அலகை முலை சுவைத்தார்க்கு அன்பர் அடிக்கு அன்பர்

திலதம் எனத் திரிவார் தம்மை –உலகர் பழி
தூற்றில் துதியாகும் தூற்றாது அவர்  இவரை
போற்றிலது புன்மையே யாம் –39
தூற்றுதலே புகழ் –ஆச்சார்யர் அபிமானமே உத்தாரம் என்று இருப்பவரை—நல்ல நடத்தையை பார்த்து புகழ்ந்தால் இகழ்ச்சி-
அபாகவதரை உள்ளே விட வேண்டி -பாகவதர் உள்ளே போக -அவன் வாயால் பாகவதர் சொன்னதை மகிழ்ந்தாரே -அலகை பேய்ச்சி பூதனை-சுவைதார்க்கு -தன்னை நோக்கி  தந்தவன் பக்கல் -தன்னை ரஷித்து கொண்டவன்–அன்பர்களுக்கு அன்பன்–அன்பன் தன்னை அடைந்தார் களுக்கு எல்லாம் அன்பன்– திரிவாரை பழி தூற்றில்–வரனாச்ராம தர்மம் பாக்காமல்  அனைவரயும் பாகவதர் என்று இருக்கும் இவரை நிந்திக்கில் ஸ்துதியாகும்–
குண பிரகாசம் இது –தூற்றாது இவரை நல்லவர் என்று –பகவானை பற்றாமல் ஆச்சார்யர் பற்றி இருப்பவரை –இரண்டாம் நிலை வசவு -உலக இன்பம் ஆழ்ந்து -விட்டு பகவத் அனுபவம் போகிறவரை இகழ்வார் போல்–முதல் நிலை வசவு..தத் விஷயம் விட ததீய விஷயம் ஏற்றம்-ததி ஆராதனம்–பெற்ற தாய் போல் வந்த பேய்ச்சி-சுவைத்து -பிராணன் போல்-தனக்கு என்று வந்த எல்லாம் அனந்யார்ஹத்வம்—பால் உடன் பிராணன் -பிராணன் சகிதமாக சுவைத்தான் -மிக இனிமையாக விட பால் அமுதா அமுது செய்திட்ட மாயன்–அதையே அமுதமாக்கி கொண்டு -இதனால் -இந்த செயலுக்கு தோற்ற -உன்னை காத்து கொண்ட இந்த செயலுக்கு தோற்ற பக்தர்-அன்பு கொண்ட பக்தர் –ரசிக்கும் குழு ஒவ் ஒரு செஷ்டிதங்களுக்கும் –எங்கள் குழுவினில் புகுதல் ஓட்டோம்..அமர்ந்த நின்ற சயனித்த பெருமாளுக்கு ஆதரவு–லோகத்துக்கு இவர் திலகம் என்று மகாத்மாக்கள் கொண்டாடுவார்- அன்பர் அன்பர் அடி கோஷ்டிக்கு இவர்கள் திலகம் –என்றும் கொள்ளலாம் –அனந்தாழ்வான் நோவு சாதிக்க பெருமாள் ஆள் இட்டு அந்தி தொழுவார் இல்லை என்றாராம் புறப்பாடு கண்டு அருளி வர -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் வந்து இருந்தால் வர வேற்று இருப்பேன் -ஆச்சார்ய அபிமானமே உத்தாரகம்

ஓர் இருவர் உண்டாகில்—எல்லாருக்கும் உண்டாகாதது அது -அப்படி பட்ட ஒருவரை இகழ்வது புகழ்வே–தூற்றாமல் போற்றில் -லோக சங்கர கத்துக்கு  ஆசாரம் அனுஷ்டிக்கும் பொழுது -முன்னோடியாக பண்ணுவதை-புகழ்ந்தால்-நல்ல ஆசார சீலன் -என்பதை கொண்டாட்டம் இகழ்ச்சி என்கிறார் —அது இந்த அதிகாரத்துக்கு சேராது பாகவத அபிமானத்தில் இருப்பவரை-
நிச வித்தைக நிஷ்டானாம் வைஷ்ணவானாம் மகாத்மனனாம்
ப்ராக்ருதாபி ஷ்டுநிர் நிந்தா நிந்தா ஸ்துதிரிதி ஸ்ம்ருதா
அல்லி மலர் பாவைக்கு அன்பர் அடிக்கு அன்பர்
சொல்லும் அவிடு ச்ருதியாம்–நல்ல
படியாம் மநு நூலுக்கு அவர்  சரிதை பார்வை
செடியார் வினை தொகைக்கு தீ –40
பெரிய பிராட்டியார் விஷயத்தில் பிரேம யுக்தனாய் இருக்கும் சர்வேஸ்வரன்-அடிக்கு அன்பர்-பிரேம யுக்தராய் இருக்கும் அன்பர் அவிடு-விநோதமாக சொன்ன திண்ணை வார்த்தை-கலை இலங்கு மொழியாளர் கண்ண புரத்து -சாஸ்திர அர்த்தம் ஆகும் -திண்ணை பேச்சு-அன்பர்கள் பேசினால் எதுவானும் சாஸ்திர அர்த்தம் ஆகும்–

அவர்கள் அனுஷ்டானம் மநு நூலுக்கு மூலம் ஆக் இருக்கும்-இவர்கள் பார்த்து மநு எழுதி தர்ம சாஸ்திரம் என்றாராம்-ஆதாரம் -ஆக் இருக்கும் – இவர்கள் கடாஷம் கர்ம சமூகத்துக்கு தீ போல் இருக்குமாம்
நாட்டாருக்கு புரியாமல் பழிப்பார்கள்-பிரத பர்வதுக்கும் ஒக்கும் –உக்தி பேச்சு விருத்தி செய்கை கடாஷம் மூன்றும் சொல்கிறார்-பாகவத பக்தன்-பற்றி சொன்னவர் இதில் -பக்த பக்தன்-சொன்னது -பக்த பக்தனுக்கு சொன்ன குறை இதற்கும் உண்டு–கோல மலர் பாவைக்கு அன்பாகிய -இதுவே சொரூப நிரூபகம் -பிரேமமே நிரூபகம் ஆக கொண்ட பக்தர்–சொல்லும் சொல்லே– சொல்லும் அவிடு ஸ்மிர்த்தி-அபுருஷமாய் நித்ய நிர் தோஷமாய் ஆப்த தமமாய் இருக்கும் –அவர்கள் வாழ்வில் அனுஷ்டிக்கும் -குரு பரம்பரை முக்கியம்–தர்ம சாஸ்திரம் மநு தர்ம சாஸ்திரம் ஏற்றம்–வேதங்களில் புருஷ சுக்தம் போலேயும்-பாரதத்தில் கீதை போலேயும்  புராணங்களில் விஷ்ணு புராணம் போல்–இத்தை கொண்டே இது சொலிற்று என்னும் படி மூலமாக இருக்கும் -படி தன்னை கொண்டு பிரதி கொள்ளும் படி இருக்கும்..படி எடுக்கலாம் படி பெருமை–கடாஷம் தூறு மண்டி இருக்கும் கர்மம்-நிஸ் சேஷமாக போக்கும் -வேத சாஸ்திர ரதம் ஒட்டி-ஞானம் வாள் -விளையாட்டாக சொன்னவை

வேத சாஸ்த்ர ரதா ரூடா ஞான கட்க தராத் விஜா I
க்ரீடார்த்த மபி யத் ப்ரூயுஸ் ஸ தர்ம பரமோ மத :II
வாசு தேவம்   பிரபன்னாம் யான்யேவ சரிதானி வை I
தான்யேவ தர்ம சாஸ்த்ராணீ த் யேவம்  வேத விதோ விது ஈ
 ந ஸூத் த்யதி ததா ஜந்துஸ் தீர்த்த வாரி சதைரபி I
லீலா யைவ யதா பூப வைஷ்ணவானாம் ஹி வீஷணை II
இதிகாச புராண வசனங்கள் பிரமாணங்கள்

————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் திரு அடிகளே சரணம் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஞான சாரம்-35/36/37-ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் .

September 5, 2011

என்றும் அனைத்து உயர் க்கும் ஈரம் செய் நாரணனும்

அன்றும் தன் ஆரியன் பால் அன்பு ஒழியில் –நின்ற
புனல் பிரிந்த பங்கயத்தை பொங்கு சுடர் வெய்யோன்
அனல் உமிழ்ந்து தான் உலர்த்தி அற்று –35
நின்ற புனல்-தாமரை பிறந்த முதல் தாரகமாக இருந்த –கப்யாசம் தண்ணீரை குடித்து தானே –தண்ணீரை விட்டால் அலர்த்தி விடுவான்-சிஷ்யன் ஞானத்தால் பிறந்த அன்று தொடங்கி ஞான ஜன்மம் எடுத்த நாள் முதல் ஆச்சார்யர் தான் தாரகம்-பொங்கு சுடர்-நிக்ரகிக்கும் இடத்தில் சூடு பொங்கி

தாபம் குறைக்க மாட்டான் -செம் தழலே –வந்து  அழல செய்திடினும் செம் கமலம் -வெம் கதிருக்கு அன்று –விகாசம் ப[அண்ணி கொண்டே இருக்கும் சூர்யன்-அதே சூர்யன் அனல் உமிழ்ந்து தானே உலர்த்தி விடுவான் –அதே தாமரை சூர்யன்-ஆச்சர்ய சம்பந்தம் குலையாமல் இருக்கும் பொழுது அனுக்ரகம் செய்யும் -சொரூப விகாசம் செய்பவன்-ஆச்சர்ய சம்பந்தம் குலைந்ததும் நிகராக சீலனாய்–சீலதிலும் நிக்ரகம்-சீறி அருளாதே -அனைத்து குணங்களும் -தேவி சம்பத் ஆசூரி சம்பத் –விபத்து இல்லை -அசுரன் அபிப்ராயத்தால்–ஆத்மா சொரூபம் சந்கொசித்து–காலம் தாழ்த்தாது  ஞான கை தருபவனே -குறுக வைப்பானாம் –
நாரயனோபி விக்ருதம் யாதி குரோபிரச்யுதச்ய துற புத்தே
கமலம் ஜலாத பேதம் சொஷயதி ரவிர ந தோஷ எதி
உதாசீனராக இருப்பவர்-கோபம் பட்டு நிக்ரகிறார் -எப்பொழுதும் குணவானாக இருப்பவர் இப்படி பண்ணுவது ஆச்சர்ய சம்பந்தம் இல்லாமல் போனதால் வில்லார் மணி கொழிக்கும் வேம்கட பொன் குன்ற முதல்

செல்லார் பொழில் சூழ் திருப்பதி கள் எல்லாம்
மருளாம் இருளோட மத்தகத்து தன் தாள்
அருளாலே வைத்த வவர் –36
அர்ஜுனன் கைலாச யாத்ரை பாசுபத அஸ்தரம் -கண்ணனை பிரதஷினம் பண்ணி தானே வாங்கி கொண்டான்-சங்கை தீர புஷ்பம் கொண்டு திரு அடியில் இட மறு நாள் சிவன் முடியில் பார்த்தான்-நாரணன் பாத துழாயும் திரு முடி கொன்றை கலந்து இழி புனல் கங்கை–ராமானுஜர் பிரதஷினம் பண்ணி பூமி சுற்றி வர யாதவ பிரகாசர் பூமிக்கு அதிபதி ஸ்வாமி தானே  சாபம் தீர்த்து கொண்டார்–அனைத்தும் தனக்கு வகுத்த இடமே- இன்று அவன் வந்து இருப்பிடம் மாயன் ராமானுசன் மனத்து -அவை தன்னோடும் இன்று இவன் வந்து இருப்பிடம் என் தன் இதயத்தில் –தனி கடலே தனி உலகே விட்டு ஆழ்வார் உள்ளம் வந்தான்-கல்லும் கனை கடலும் புல் என்று ஒழிந்தன கொல்–அனைவரும் கொண்டு அமுதனார் இதயத்துள்ளே அவன் தனக்கு இன்புறவே –ஆச்சார்யர்
ஆச்சார்யர் திரு அடி தலையில் வைத்து -பஞ்ச பிராகார சாம்யம் –கொக்கு வாயும் படு கண்ணியமாக ஊமை ஐதீகம்சரணாகதி மானசம்–

கூரத் ஆழ்வான்-மயங்கி விழுந்தாரே ஊமை பெற்ற பேறை கண்டு—தேஜஸ் கொண்ட ரத்னம் -வில் வீசும் என்கின்றாளால் -வில்-தேஜஸ்- அருவிகள் புரட்டி கொண்டு வந்து திரு அடியில் சமர்பிக்குமாம் பொன் குன்றம் கெளரவம் தோற்ற -செல் மேகம் செறிந்து இருக்கும் பொழில் கள் சூழ்ந்த திரு பதிகள் -அக்ஞானம் ஆகிற  அந்த காரம் போகும் படி- சிஷ்யன் சிரசில் நிர்கேதுக கிருபையால் தன் திரு அடியில் வைத்து அருளின அவரே -திவ்ய தேசங்கள் எல்லாம் அவர்—சதாச்ர்யனே அனைத்து திவ்ய தேசங்களும் என்று சத் சிஷ்யன் பிரேமை உடன் கொள்வான்–
சாத்யாந்தர நிவ்ருத்தி-பல சாதனா சிஸ்ருஷை –ஆதரவு –ஆர்த்தி –அனசூயை -ஐந்தும் உள்ளவன் சத் சிஷ்யன்–
சிந்தா மணிகள் பகர் அல்லை பகல் செய்யும் திரு வேம்கடம்-இரவும் பகல் ஆக்க வைக்கும் -அந்தி விளக்காம் மணி விளக்காம் –ஆர்தல் மிகுதி வில் தேஜஸ்-கானம் உடைய வேம்கடம் பல் மணி நீரோடு பொருது உருளும் தெளி குரல் அருவி வேம்கடம்–பொன் குன்றம்–திரு =தங்கம் சொர்ணம் அபிமான தேவதை அவள்-தென்னல் அருவி மணி பொன் முத்து அழைக்கும் திரு வேம்கடம்–தொடக்கமான செல் ஆர்-மேகம் படிந்து இருக்கும் – மேகம் அரித்து கொள்ள தங்கி அரிப்பை போக்கி கொண்டு போகும் மதி தவழும் குடுமி மால் இரும் சோலை —எல்லா திவ்ய தேசங்களும் ஆச்சார்யர் திரு அடிகளே

ஈர் இருபதாம் சோழம்-ஈர் ஒன்பதாம் பாண்டி -என்று சொல்ல வேண்டாம் —இரு தான் -இரண்டு தானே -இருந்தால் போதும் எங்கும் தேடி போக வேண்டாம் இவையே உபாய உபயமாக இருக்கலாம் –மருள் -அக்ஞானம் இருள்-அந்த காரம் -நன்கு போகும் படி மத்தகத்து -சிரசில் சிஷ்யன்-கேட்காமலே -கிருபையால் வைத்து அருளிய பெருமாள் ஸ்வாமி சொத்தை அனுபவிக்க தன் தாளை வைத்தார் அர்ச்சை சொன்னது பர வியூக விபவம் அனைத்தும் வகுத்த இடமே என்று இருக்க கடவன்–தேவு மற்று அறியேன்-வெறும் தரையாக இருந்த -பகவத் விஷய மழை பொழிய வைத்து –பிரார்த்தித்து சேர விட்டார் சம்சாரம் இருந்து தப்பு பண்ணி திருத்து சேஷி ஸ்வாமி போக்கின் சஜாதியனாக இருந்து திருத்துகிறார் -எனிவ குறுநா யஸ்ய ஞாசவித்யா ப்ரதீயதே
தஸ்ய வைகுண்ட துக்தாப்தி த்வாரகாஸ் சர்வ ஏவ ச
பொருளும் உயரும் உடம்பும் புகலும்
தெருளும் குணமும் செயலும் –அருள் புரிந்த
தன் ஆரியன் பொருட்டாச் சங்கற்பம் செய்பவர் நெஞ்சு
என் நாளும் மாலுக்கு இடம் -36
ஆச்சர்யனே எல்லாம் என்பவன் உள்ளத்தில் மால் இருக்கிறான்- ஆசார்யரே எல்லாம் என்று சங்கல்பிதவர் பால் இருக்க அவன் சங்கல்பித்து இருக்கிறான்–ஹஸ்தி கிரி நாதன் -அடியார் சிறு இடை வெளி கொண்ட தகரம் புண்டரீகத்தில் இருக்கிறான்–இதில் ஆசையா –தாமரை மலரில் -ஆசன தாமரை-இதில் ஆசையா-வேதாந்தம் மேல் இருப்பது ஆசையா -சடாரி நம் ஆழ்வார் திரு முடியில் இருப்பது ஆசையா வேல மழை மேல் இருப்பதில் ஆசையா -மயிர் கூச்சம் -போல் நாளம்–சிலிர்த்து நிற்கின்ற இடம் கூரத் ஆழ்வான்-கேட்ட கேள்விக்கு இங்கு பதில் பக்தன் திரு உள்ளத்தில் இருப்பதில் ஆசை-ஆச்சர்யரே எல்லாம் என்கிற பக்தன்– கரிய கோல திரு உரு காண்பன் என்கிறார் மதுர கவி ஆழ்வார்-ஆழ்வார் பின்னல் போகிறவனுக்கு கெஞ்சி சேவை சாதிக்கிறார் பிடிவாதமாக காட்டி/ஆழ்வார் திரு உள்ளம் மகிழ கும்பிடு சொன்னோம்—தொனடனுக்கு அடியார் தம் அடியேனுக்கு ஆழியான் அருள் தருவான் அமைகின்றான் பக்த பக்தனுக்கு பிரீதி அருள் தருவான் அமைகின்றான் அது நமது விதி வகையே —-புகல்-கிருகமும் /குணமும் சம தம குணம் -அனைத்தும் அங்கீகரித்து அருளின -ஆச்சார்யர் -என் நன்றி செய்தேனோ என் நெஞ்சில் திகழ என்று ஆச்சார்யர் பொருட்டாகா சங்கல்பித்து இருக்கும் அவர்கள் நெஞ்சகம் அவன் ஆனந்தமாக வசிக்கிறான் -சர்வ காலமும் வாசச்தாலம் அவனுக்கு இது தான் -வடுக நம்பி தன் நிலையை எனக்கு அருள்வாய்-ஆந்திர பூர்ணர் –அனைத்தையும் அவனுக்கு சேஷமாக சங்கல்பித்து இருக்கும் நெஞ்சு சர்வேஸ்வரன் விரும்பி வர்த்திக்கும் இடம்

இளம் கோவில் கை விடேல் என்று இவர் பிராத்திக்க இங்கு இருக்கிறான்–பிரதம பரிக்ரகதுக்கு செங்கல் கூறை வைப்பது போல் அன்பாகிய என் அன்பேயோ–பராங்குச நாயகி தர்ம தரமி ஐக்கியம் அபிமத விஷயம்-அந்தரங்க அனுபவம் இவருக்கு –அனைத்தும் ஆச்சர்யர் அடிமை என்ற நினைவு வேண்டும் ஸ்ரீ ரெங்க விமானம் பாஷ்யம் -சேஷி அறிவது திரு அரங்கத்தில் -சட கோப வாக் திரு மேனியில் நீங்காமல் சேவை சாதிக்கிறார் –தெருளும் ஞானமும் செயலும் பிரவர்த்தி மாதா பிதா வகுளாபிரமம் உரு பேரு செல்வமும் -அனைத்தும் திரு வாய் மொழி தான் ராமானுஜருக்கு –சங்கல்பம் செய்பவர் நெஞ்சு உறுதி கொள்பவன்- தேவு மற்று அறியன் இருக்க பெருமாள் இருப்பிடம் மற்று அறியன் என்கிறான்  சரீரம் வசூ விக்ஜானம் வாச கர்ம குணா நசூன்

குர்வர்தம் தாரேன் யஸ்து ச சிஷ்யோ நெதராஸ் சம்ருத
குர்வர்தம் சவாத்மான பும்ச க்ருதக்ஜச்ய மகாத்மான
சுப்ர சன்னஸ் சதா விஷ்ணுர் ஹ்ருதி தஸ்ய விராஜதே
ஜய சம்ஹிதையில் ஸ்ரீ வராக நாயனார் அருளி செய்தது-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் திரு அடிகளே சரணம் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஞான சாரம்-31/32/33/34-ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் .

September 5, 2011

வேதம் ஒரு நான்கினுள் பொதிந்த மெய்ப் பொருளும்

கோதில் மநு முதல் நூல் கூறுவதும் –தீதில்
சரணா கதி தந்த தன் இறைவன் தாளே
அரண் ஆகும் என்னும் அது –31
திரு மந்த்ரம் சாரம் -இதன் விவரணம் துவயம்  -சரணா கதி பொதிந்து உள்ளது இதில்
சரணா கத தன் இறைவன்-ஆசார்யன் –
தோஷம் இல்லாத சரணா கதி -ஏற்றது -சொரூப அனுரூபம் இது தானே சேஷத்வ பார தந்த்ர்யம் ஒத்து போகும் இது ஒன்றே

ஒவ்வாதது போன்ற தீது இல்லை–அந்திம ஸ்திதி தேவை இல்லை அகங்காரம் போன்றவை இல்லாதது -பலத்துக்கு சதிர்சமாய் இருக்கும் -இது ஒன்றே ..தன் இறை- தனக்கு அசாதாரண சேஷி-பொதுவான இறைவன் அவன்-தனக்கு சேஷி-தாளே ரஷணம்–இந்த அர்த்தம் நான்கு வேதம் -ஒரு நான்கு-அத்வதீயம்-தன் நிகர் அற்றவை-ரிக்யாதி பதத்தால் நான்கு வகை -உள் பொதிந்த நிதி போல் சேமித்து வைத்த -தத்வ ரூபமான அர்த்தம் –மெய் பொருள்–கோதில்-கோது -தோஷம்-உண்மை இல்லாதவற்றை மநு பேச மாட்டார்-ஆப்த தம வாக்கியம் மநு வார்த்தை-மநு முதல் பல ச்ம்ரிதிகள் சுருதி -வேதம்-நினைவு வைத்து கொண்டு எழுதி வைத்த -ச்மிர்திகள் -இந்த அர்த்தமே சொல்லும் -சரணா கதி தந்த —துவயம் கொடுத்த ஆச்சார்யர்-
சகல வேத அந்தர்கதம் பரமார்த்தம் இதுவே -தெரிய பொருள் இதுவே -தத் உப பிரமாணங்கள் -வேதம் உப பிரமணம் ஸ்மிர்த்தி –வேதாந்தம் உப பிரமாணங்கள் இதிகாச புராணங்கள்..–புருஷன் வாக்கில் வராதவை வேதம் -சொல்பவன் தோஷம் இல்லை-தன் நெஞ்சில் தோற்றத்தை சொல்லி இது சுத்த உபதேச வார்த்தை என்பர் மூர்கர் –நம் பேச்சு கால வரை அரைக்குள் உள்ளவை–வேதம் தன் இச்சைக்கு சொலும்  -பலன் கருதி சொல்லாது -ஆப்த தமம் -உண்மை விளம்பி நன்மை விரும்பி–ஆப்த/ஆப்த தர ஆப்த தமம்-தத்வ தரிசினி வாக்கியம்-ஆப்தன் வழி துணை பெருமாள்-வேதம் அனைத்தும் ஆப்த தமம்-எட்டு புரி இட்ட-நன்கு பாது காக்க -நாரார் உரி ஏற்றி நன்கு அமைய வைத்ததனை–வேதாந்த விழு பொருளின் மேல் இருந்த விளக்கு–வேதம் என்றது சொல்ல வந்த பிரமாணம் கெளரவம்–நான்கு என்றது அனைத்திலும் இதை சொன்னது எனபது–அநேக சாகா ரூபம் சாரம்-உள் பொதிந்த –மேலே எழுந்த வாறு சொல்லாமல் உள் பொலிந்து -மெய் பொருள்-தத்வ ருப வாதம் –அர்த்த வாதம் இல்லை –மெய் சத்யம் -மநு -ஸ்மிர்த்தி உண்மையே சொல்லும்..அவர் ஷத்ரியன்–கோது இல்லாமை–மனுவுக்கும் எல்லா வற்றுக்கும்  விசெஷணம்-பிராமணிய கெளரவம் சொல்கிறது –ஆப்த தமத்வம் சொல்கிறது –பாஞ்ச ராத்ர ஆகமம் இதிகாச புராணம் ஏக கண்டமாய் ஒரு மிடறாக சொல்லும்

வேத அர்த்தம் விளக்குவதே இவற்றின் கடமை–
தீதில்- குற்றம்-இல்லாதவை-கர்ம ஞான பக்தி சிலர் தான் பண்ண முடியும்-ஸ்திரீகள் /நான்காம் வர்ணத்தவர் பற்ற முடியாது–அந்திம ஸ்திதி அபாயக பகுளத்வம் -அபிராப்தம் அகங்கார கர்ப்பம் கொண்டவை–பக்தி யோகம் செய்ய சக்தி இருக்க்கவுமாம் இல்லா யானாலும் திரு அடி பற்றுவேதே பிராப்தம் -அக்ஞானம் காரணம்  நாம் -ஆச்சார்யர்கள் பிராப்தி இல்லை என்று- காத்து இருக்க முடியாமலும்–அங்கமாக பிர பத்தி பண்ணி பக்தி அனுசந்தித்தால் அதே பிறவியில் மோஷம்-இருந்தாலும் சரண்-அடைந்தது அப்ராப்தம் என்ற ஒரே காரணம் –தரித்ரனுக்கு சீரிய நிதியை கொடுத்தது போல் –ரத்ன குவியல் துவைய மகா மந்த்ரம் அருளி உபகரித்தார் -உபாகார ஸ்மிர்த்தி உடன் வாழுகிறோம்.-கை காட்டி போல மட்டும் இல்லை-ஆச்சார்யர்–ஈச்வரனே ஆச்சர்யனை கொள்ள சொல்கிறார் அவரே விதிக்கிறார் -குரு பரம்பரை காக்க மானச வாயிக சம்பந்தம் -பத்து கொத்து -உத்சவம் வழி முறை அனைத்தையும் ஏறபாடி பண்ணி எம்பருமானார் –உடையவர் ஆகினதே நம் பெருமாள்–ஒருவரே மோஷ பிரதன்-திரு அடி திரு முடி சம்பந்தம்-பகவத் வாக்கியம் பிரமாணம் –பீடு உடைய எட்டு எழுத்தை தந்தவர் என்றார் கீழ்–இதில் சரணா கதி தந்தவர் என்கிறார் -கேள் அது போல் அல்ல இது -25 துவைய மகா மந்த்ரம் 32 சரம ச்லோஹம் -மொத்தம்  65 எழுத்தில் சம்ப்ரதாயம் –அர்த்தத்தை மறைத்து சப்தம் சொல்லுவார் மற்ற இரண்டிலும்– -இதில் அர்த்தம் போல் சப்தமும் மறைத்து போவர்–துவைய சரீரமே பிராப்யம் நஞ்சீயர்-திவ்ய மங்கள விக்ரகம் –விக்ரக கல்யாண குணங்கள் -திவ்ய ஆத்ம சொரூபமும் சொரூப குணங்களும்—நித்யர் முக்தர் பரம பிராப்யம் –அது போல் நமக்கு துவைய சரீரம் தான் முமுஷுக்கு பிராப்யம் –அனைத்து பெருமாளும் சேர்த்து அடங்கிய துவய மந்திர ரத்னம்-இறைவன் -சேஷி -அண்ணிக்கும் அமுதூரும் ஏன் நாவுக்கே– நான் கண்ட நல்லதுவே -மதிர் மம -போல் பொது இறை இல்லை -தன் இறைவன்-சர்வேஸ்வரன் அடக்கிய துவயம் அருளிய ஆச்சர்ய -திரு அடிகளே -பிரத பர்வதத்திலும் சரம பர்வதத்திலும் திரு அடியே உத்தேசம் தாளே ஏ வகாரம் அவதாரணம் வேறு ஒன்றை எதிர் பார்க்காமல் –அரண் ஆகும் -ரஷகம் –சேஷித்வ சரண்யத்வம்–சொல்லி  தன் இறைவன்-சேஷி  தானே அரண் உபாயம் சரண்யன் -பிராப்யத்வமும் அர்தாது சித்தம் இத்தால் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய பொருள் –
-குரு ரேவ பர பிரம்மா குரு ரேவ பரா கதி
 குரு ரேவ பரா வித்யா குரு ரேவ பரம்தனம்
குரு ரேவ பர காமோ குரு ரேவ பராயணம்
யஸ்மாத் தது பதேஷ்டா சவ தஸ்மாத் குருதரோ குரு —
அர்ச்சநீ யஸ்ஸ வந்த்யஸ்ஸ கீர்தநீயஸ்ஸ சர்வதா
த்யாயேத்  ஜபேன்  நமீத  பக்த்யா பஜேதப் அர்ச்சயேன் முதா
உபாயோ உபேய பாவேன தமேவ சரணம் வ்ரஜேத்
இதி சர்வேஷூ வேதேஷூ சர்வ சாஸ்த்ரேஷூ சம்மதம்
ஏவம்  த்வயோபதேஷ்டாரம் பாவயேத் புத்தி மாந்தியா  —ஸாத்விக தந்த்ரம் துவய பிரசங்கம்
மானிடவன் என்றும் குருவை மலர் மகள் கோன்
தான் உகந்த கோலம் உலோகம் என்றும் –ஈனமதா
எண்ணுகின்ற நீசர் இருவருமே எக்காலும்
நண்ணிடுவர் கீழாம் நரகு –32
ஆச்சார்யர் பார்த்து மனுஷ்ய புத்தி பண்ணினாலும்/அர்ச்சை திரு மேனி இந்த உலோகம் என்று – ஆச்சர்ய ஹிருதயம் -76 சூத்திரம்-வீட்டு இன்ப இன்ப  பாக்களில் த்ரவ்ய பாஷா நிரூபண சமம் இன்ப மாரியில் ஆராய்ச்சி -கனிவாய் இன்ப பா -இன்ப மாரி நம் ஆழ்வார் –இத்தை மாத்ரு யோனி பரிட்ஷை யோடு ஒக்கும் -பிள்ளை லோகசார்யர்-தான் உகந்த கோலம்-அர்ச்சை திவ்ய மங்கள விக்ரகம் –உபாதானம் ஆன உலோகம் –இருவரும் நீசர்–எக் காலும் கால தத்வம் உள்ள அளவும் நரகே அடைவார் –ஆச்சார்யர் பகவத் அவதாரம் என்று பிரதி பத்தி பண்ண வேண்டும்..–சாஷான் நாராயணோ தேவா –மாதவனே கண்ணுற நிற்கிலும் காண கில்லா -கையில் சஸ்த்ரம் கொண்டு– திவ்ய ஆயுதங்கள் –சங்கு சக்கரம் வாள்  சாட்டை வில் மழு  -கொண்டு–சாஸ்திரம் கொண்டு –சேஷி சொல்லாமல் சேஷன்-சுவாமி ராமானுஜன்–கடைசி அவதாரம்-அண்ணல் ராமானுசன் வந்து தோன்றிய அப் பொழுதே நன்றும் ஞானம் தலை கொண்டு  நாரணர்க்கு ஆயினரே -அவதார விசேஷணமே போதும்—மக்நான் சம்சார சாகரத்தில் அழுந்தியவரை கருணையால் தூக்கினார் காரேய் கருணை ராமானுசா -ஞானம் ஒளி விட செய்பவரே பகவான்-மனுஷ்ய புத்தி பண்ணினால் யானை குளித்தது போல் ஆகும்..ஆளுக்கு அடையும் மாரி மாரி -பிரயோஜனம் இன்றி பாபம் வந்து அமுக்கும் -அசத் புத்தி –தான் உகந்த திரு மேனியை உலோகம்-அவன் ஆகும் நீள் கடல் வண்ணனே தமர் உகந்த எவ் உருவம் அவ் உருவம் தானே –அவன் உகந்து எழுந்து அருளின திவ்ய விக்ரகம் ஸ்ரீ வைகுண்டம் இருக்கும் ஸ்ரீ மன் நாராயணன் -காவேரி விரஜ சேயம்–பாஞ்ச உபநிஷத் மயம்-சரீரம் பாஞ்ச பௌதிகம்-உபநிஷத் அவனுக்கு சமீபத்தில் இருக்கும்–உபாதான நிரூபணம் பன்னுவது-மாத்ரு யோனி பரிட்சை போல் —

கர்ம சண்டாளர் -நடத்தையால்-செயல் பாட்டால் சண்டாளர் — மார்பில் இட்ட பூணூல் தானே வாரா போகும்–இருவர் போல ஒப்பிலாத நீசர்-வேறு யாரும் இல்லை -கால தத்வம் உள்ள அளவும் நரகத்தில் அழுந்தி இருப்பார்கள்..நரகத்தில் சம்சாரம் இவர்களுக்கு –பிரளயம் முடிந்து நரகத்தில் சிருஷ்டியாய்–நரகத்தில் சம்காரமும் -மாறி மாறி வந்து கொண்டு –விடியா வென் நரகம் என்று சம்சாரம் -நித்ய சம்சாரமாய் போவார்கள் -நரகத்தை நகு நெஞ்சே-
விஷ்ணோ அர்ச்சாவ தரேஷூ லோஹா பாவம் கரோதி யா
யோ குரு மானுஷம் பாவ முபௌ நரக பாதி நைவ்–பிரம்மாண்ட புராணம்
எட்ட விருந்த குருவை இறையன் என்று
விட்டோர் பரனை விருப்பு உறுதல் –பொட்டெனத் தன்
கண் செம்பளித்து இருந்து கைத் துருத்தி நீர் தூவி
அம்புதத்தைப் பார்த்து இருப்பான் அற்று –32
கை பிடித்து கார்யம் கொள்வது பகவானை பற்றுதல் காலை பிடித்து கார்யம் கொள்வது ஆச்சர்யர் பற்றுவது –உபாயாந்தரம்–அவனை தவிர -ஆச்சார்யர் பற்றுவது இதில் சேருமா –தனித்து ஒரு உபாயம் இல்லை திரு அட ஸ்தானம் –தானே மோஷம் கொடுப்பது இல்லை-பிரார்த்தித்து ராமானுஜ சம்பந்தம் -முக் காலத்திலும் முக் காரணத்தாலும் செய்யும் அபராதம் பொறுக்க நீரே சரண் அடைந்தீர் எங்களுக்கும் சேர்த்து ராமானுஜர் சம்பந்தம் ஏற்படுத்தி வைத்து அவன் இடம் பிரார்த்திக்கிறார் ஆச்சர்ய மூலம் பிர பத்தி அனுஷ்டிக்கிறோம்.அறிவிப்பு தான் கிருபையால் அருளுகிறான் அருளை பெற தயாராக இருக்கிறேன் —

ச்வாதந்திர அபிமானம் உண்டு அவனுக்கு -நிரந்குச ச்வாதந்த்ரன்-இச்சை படி -சம்சயம் உள்ளது அவனை பற்றினால்-பர தந்த்ரனான ஆச்சார்யர் பற்றினால்– இந்த பந்த மோஷம் இரண்டுக்கும் அன்றி –மோஷம் ஒன்றே ஹேது –விஜாதியன் இல்லை ஆச்சார்யர் சஜீதியன்–வேதார்தம் ஆச்சர்ய அபிமானமே உத்தாரகம் –சுலபன் கையில் இருகிறவன் நமக்கு என்று இருப்பவர் ஆச்சார்யர்–ஏரார் முயல் விட்டு காக்கை பின் போவதே–அர்ச்சிக்கு அருளினார் திரு மங்கை ஆழ்வார் -அது போல் நிலத்தில் அருகில் உள்ள இவரை-இவர் கடிதம் கேட்ப்பான் அவன் இடம் நேராக போனாலும்..–
எட்டினால் பிடிக்கும் படி இருக்கும் குருவை -சந்நிகிதனாய் இருக்கும் -ஓர் பரனை-பரத்வம் ஸ்ரீ வைகுண்டம் எட்டா கனி–லபிக்க வேண்டும் என்று ஆசை படுத்தல் -கை நீரை கொட்டி மேகத்தை பார்த்து அம்புதத்தை -பார்த்து இருப்பவன் போல் -அவன் செயல் போல் அற்று -போல –விடாய் பிறந்தவன் –தாகம் இருக்கும் பொழுது கொட்ட வில்லை–கை நீரை தாகம் இல்லாத பொழுது கொட்டி விட்டான் -சமாச்ரண்யம் சீக்கிரம் பண்ணாமல்-ஒரே ஜாதி மனுஷ்யன் என்ற எண்ணம் –ஆச்சார்யர் நம்மை விட இளையவர் ஆக இருக்கலாம்..வயது பொறுத்து இல்லை குட கூடஸ்தர் -ஆச்சார்யர் திரு அடிகள்  பத்னி  திரு அடிகள் -புத்திரன் திரு அடிகள் –அரு கால சிறு வண்டே -பொன் உலகு ஆளீரோ புவனி முழு ஆளீரோ -முதலில் ஸ்ரீ வைகுண்டம்-சொத்தை எழுதி வைத்த கிரமம் படி அருளுகிறார்-நித்ய முக்தர் வாழும் இடம் உம இதே – இவர் திரு உள்ளத்தில் கிட்டே இருப்பது பொன் உலகு–அரு கால் வேகம்-பறந்து தானே போகும் சிறகால்—தலையில் பதித்து கொள்ள அரு காலும் வேண்டும் ஸ்தலத்தார் மரியாதை மகநீயர் செய்த உபகார ச்மிர்தியால்–சமாச்ரண்யம் சடங்கு இல்லை சம்ஸ்காரம் -நம்மை தயார் பண்ணுவது கைங்கர்யத்துக்கு –யாதவ பிரகாசர் -சம்ப்ரதாயம் சாஸ்திரம்-வேத மார்க்கம் பிரதிடாச்சர்யா –கூரேச விஜயம்– ஆச்சர்ய அபிமானமே உத்தாரகம் தோற்று வித்தது இல்லை சாஸ்திரம் அருளிய படி தான்-சம்கிதை வாக்கியம் உண்டு–அருகில் இருக்கும் ஆச்சர்யரை கொள்ளாமல்–அதி தூரச்தன் ஈஸ்வரனை -நனைத்து ஆசை படுத்தல் அறிவு கேடன்-எங்கும் உளன் தரிகிரவனே அவன் தானே -நாம் சொன்னாலே விட்டு பிரிக்க முடியாத தத்வம்–பக்தி நிலை குறைய குறைய தூரம் அருகில் இருப்பதை அறிய யோக நிலை கரும்பை பார்த்து சக்கரை பாலில் நெய் கண்டால் போல் –நம்முக்குள் பிரமம் கண் படுவர் –இந்த கஷ்டம் ஆச்சார்யர் இருக்கிறார் என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமே –கேட்டு மனனம் பண்ணி இடை விடாமல் சிந்தனை பண்ணி தானே அவனை அறிய முடியும் சம தர்சனம் -யோகிகள்—கீதை அருளியது கொஞ்சம் பாசுரம் தான் வெண்ணெய் உண்டான் நிறைய உண்டு–சேயன் அணியன் -சிறியன் மிக பெரியன் ஆயன் துவரை கோன் ஆக நின்ற மாயன் –கை பட்ட வஸ்து சுலபன் ஆச்சார்யர்-பெருமை மிக்கவர்–கண்ணால் பார்க்கலாம்-ஏப் பொழுதும் சேவிக்கலாம் வேண்டிய பொழுது ரட்ஷகன் போக்யன் கைங்கர்யம் கொண்டு–விபவ அவதாரம் விதுரன் போன்றார் கைங்கர்யம் செய்து இருக்கலாம் -இல்லத்தில் இருக்கும் பெருமாளும் கண்டு அருளுவான் உஜ்ஜீவன அடைவிகிறார் –சேஷி இல்லை -என்று விட்டு-சஜாதிய புத்தியால்-ஓர் பரனை விரும்புதல் சஷூர் கம்யன் ஆச்சார்யர் – சாஸ்திர கம்யன் அவன் வேதம் ஒன்றாலே அறிய படுபவன்-அதி தூரச்தான் அறிய அணுக அரியன்-அரியவன் அல்லன்-ஆராதனைக்கு ஆச்சார்யர் மூலம் பற்றினால்–செம்பளித்து -கண்ணை மூடி தூங்குவாரை போல்-மேல் விளைவது விசாராககாமல் இருந்து – கை நீரை கொட்டி –ஆச்சர்யரை விட்டது கண் மூடினது போல்- விடாய் திறந்த பொழுது சாப்பிட வைத்த நீரை –ஆகாசம் மேகம் தீர்த்தத்தை எதிர் பார்த்து இருக்கிறான்-விருப்பு உறுதல் கிரியை-செயல் பாடை போல் என்கிறார் பரன்- சாஸ்திர கம்யன் –குரும் –சஷூர் கம்யம் கரச்த முதகம் –சாஸ்திர வாக்கியம் பற்றியே இந்த பாசுரம் சம்ப்ரதாயம் சாஸ்திர வழி வந்தவை தான் -கருணையால் தமிழ் அருளி இருக்கிறார்

பற்று குருவை பரன் அன்று என இகழ்ந்து
மற்று ஓர் பரனை வழி படுத்தல்–எற்றே தன்
கைப் பொருள் விட்டார் எனும் காசினியில் தாம் புதைத்த
அப் பொருள் தேடித் திரிவான் அற்று –34
புதையல் கிட்டாது புறம் கால் வீக்கம் கிட்டும் -ஆச்சர்ய சமாச்ரண்யம் பண்ணின பின்பும் தேடி கொண்டு இருக்கிறோம்–பற்று குருவை-பற்றின ஆச்சர்யரை–மற்றவர் குற்றம் பார்க்க கூடாது -தாயே தந்தை -நோய் பட்டு ஒழிந்தேன்  திரு மங்கை ஆழ்வார்-பிதரம் மாதரம் –குரும் -என்றது சூத்திர பலன் சம்சார விருத்தத்துக்கு உபதேசித்த குரு-சம்சார நிவ்ருதமான திரு மந்த்ரம் அருளிய ஆச்சார்யர் பற்றி சொல்ல வில்லை–லகு திரு ஆராதனம் மா முனிகள் அருளினார் ஸ்வாமி எம்பெருமானார் அருளியதை எளிமையாக்கி கருணையால்- –நகி பாலான சாமர்த்தியம்-ஈஸ்வரனை ஒளிந்தவர் ரஷகர் அல்லர் -ஆச்சார்யர் மூலம் தானே பற்றுகிறோம்–அதி சுலபன்கை புகுந்தவர் அ பரன் என்கிற புத்தியால் விட்டு அதி எத்தனத்தால் அடைய கூடிய ஈஸ்வரனை பற்றுவது–ரஷகன் போக்யன்-நினைத்த பொழுது எல்லாம் ஆச்சார்யர்-அவன் அவதாரம் தானே ஞான ஒளி விளக்கை ஏற்றும் குரு–ஆகாச தாமரை-கம கம இருக்கும் தாமரை என்பதால் வஸ்து உண்டோ=-பிரத் யட்ஷ விரோதம்–ஊன கண்ணுக்கு புலப் பட மாட்டார் –கைதனம் விட்டு–முந்தானை கொய்சகம் முடிந்து வைத்த வைரம் விட்டு விட்டு–சௌலப்யம் வெளி படும் மாலே மணி வண்ணா –ஆலின் இலையாய் -வானவர் கண்ணனை தன்னதோர் அணியை–பரதவ சௌலப்யம்–

அல்பம் என்ற நினைவால் விட்டு விட்டு-பூமிக்குள் யாரேனும் புதைத்த புதையல் தேடுவது போல் –கால விரயம்–தேடுபவன் உடைய செயல் போல் -கையில் தனம் வைத்து கொண்டு குப்த தனம் தேடுபவன் மூடன் -காசினி வேந்தன் தேடலாம் நத்தம்-காய்சின வேந்தன் பூமி பாலகன் –வைத்த மா நிதியை ஆச்சர்ய முகென தேட வேண்டும்-

———————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் திரு அடிகளே சரணம் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஞான சாரம்-27/28/29/30-ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் .

September 4, 2011
நெறி அறியாதாரும் அறிந்தவர் பால் சென்று
செறிதல் செய்யா தீ மனத்தர் தாமும் –இறை வுரையைத்
தேறா தவறும் திரு மடந்தை கோன் உலகத்
தேறார் இடர் அழுந்துவார் –27
தத்வ ஞானம் மோஷம் கொடுக்கும் -இல்லை என்றால் சம்சாரம் –நெறி =உபாயம் அறியாதவர் -தக்க நெறி -உபாயம்-
உஜீவனதுக்கு உபாயம் அறிந்தவர் பக்கல் சென்று -செறிதல் -வணக்கம் திரு அடி வருடி கைங்கர்யம் சிச்ருஷை செய்யாதவர்-துஷ்ட ஹிருதயம் படைத்தவர்
இறை உரையை சரம ச்லோஹா அர்த்தம்புரிந்து மகா விசுவாசம் இல்லாதவர் –
மூவரும் ஸ்ரீ வைகுண்டம் சேராமல் சம்சாரத்தில் அழுந்தி கிடப்பார்கள்

ஜீவனம் இவ் உலக வாழ்வு உஜ்ஜீவனம் -அங்கு உள்ள இருப்பு -தங்களுக்கும் தெரியாமல் சொன்னாலும் புரியாமல் -சரம ஸ்லோக அர்த்தம் விச்வசிக்காமல்-துக்க சாகரத்தில் மகனர் ஆவார் –உபாயம் அன்வயம் இல்லை மூ வகையாலும்
சம்சாரம் தப்புவிக்க வழி- கர்ம ஞான பக்தி -பிர பத்தி –நான்கும்–பஞ்ச உபாய நிஷ்டர் அடுத்த வகை ஆச்சர்ய அபிமானமே உத்தாரகம் -என்றும் அறியாமல்–அறியாதர்க்கு உய்ய புகும் ஆரும்–நம் ஆழ்வார் நால்வருக்கும் உபதேசம்-வீடு முன் முற்றவும் வீடு -மாலை நண்ணி – கமலா மலர் இட்டு -சார்வே தவ நெறிக்கு தாமோதரன் தாள்கள்   -போன்ற உபதேசம்-சொல்வார் வார்த்தையும் கேட்காமல்-உபாயம் அவன் அருகில் கூட்டி செல்லும் வழி–ஆழ்வார் இடம் கேட்டு திருந்தினார் பொலிக பொலிக பொலிக -அருளினார் ச்வேப தீப வாசிகளுக்கு பல்லாண்டு திரு மாலை ஆண்டான்நிர்வாகம் -திரு குருகூர் வாசி -நிற்க பாடி என் நெஞ்சுள் நிறுத்தினான் போல்வாருக்கு எம்பெருமானார்.நிர்வாகம்—ஞானிகள் தத்வ தர்சினிகள் — கேள்வி கேட்டு நமஸ்கரித்து சேவை கைங்கர்யம் பண்ணி உபதேசம்-மோகித்து இருந்த பொழுது திரு மேனி காத்தது சேவை பட்டோலை கொண்டது சேவை சங்க பலகை வைத்து ஏற்றம் எண் திசையும் அறிய இயம்புவேன் —நாத முனிகளும் பெற்றார் கேள்வியும் கேட்டு -மாறன் உரை வளர்த்த சேவை தாளம் இசை கூட்டி வேத சாம்யம் சாதித்து –பரிச்பிரச்னம் -பக்க வாட்டில் இருந்து கேட்கணும் கடாஷம் பெற்று அப்ராதனம் விஷயம் அறிந்து கொள்ள பரிட்சை பண்ண இல்லை புரியும் வரை கேட்டு அறிந்து கொள்ள வேண்டும் பக்தி உண்டானால் மோஷம்-நம சங்கீர்த்தனம் சப்தாகம் கேட்பார்கள் நாள் முழுவதும்–மனசு தெளிய தான் பகவத் விஷயம் கேட்பது –பிரநிபாதம் அபிவாதம் பரிபிரசனம் சேவை-செய்து -சஜாதி புத்தியால் அவர்கள் பக்கல் தோஷம் கண்டு –யாதானும் பற்றி நீங்கும் விரதம்-துஷ்ட ஹிருதயம்–  ஆற்றம் கரை கிடக்கும் –கடல் கிடக்கும் மன்னன் உரை இருக்கும் உள்ளம்-திரு மழிசை ஆழ்வார் –  சேயன் அனியன் –துவரை கோன் அன்று ஓதிய வாக்கு – தனை கல்லார் ஏது இலராம் —அர்ஜுனனை உத்தேசித்து வியாஜ்யம் அனைவரும் உஜ்ஜீவிக்க அருளிய வார்த்தை ஷத்ரிய தர்மம் மட்டும் சொல்ல வில்லையே -சோக படாதே -விதி வார்த்தை இது–ஆணை இட்டாலும் சோக பட்டால் விசுவாசம் இல்லை–சத்ய வாக்யன் மலை அளவு பாபமும் கடுகு அளவு தான் சர்வ சக்தன் –தர்ம தியாகம்/அவனை பற்றுவதில்/ உபாய /புத்தி -இப் படி ஒவ் ஒரு சப்தம் உடன் சேர்த்து -விச்வசிக்க வேண்டும்..-திரு மடந்தை கோன் உலகம்-அவள் உலகம்-ஸ்ரீ வைகுண்டம்-திரு மால் இரும் சோலை மலையே திரு பாற் கடலே எண் தலையே —திரு மால் வைகுந்தம் -இருவருக்கும் பொது –இடரில் அழுந்துவார் -மாதரார் – வலை உள் பட்டு அழுந்துவார் கிலேச பாஜனம்–சம்சயம் கொண்டால் அக்ஜச்ய அசரத்தை ச்தானச்ய சம்சயாது கீதை வாக்கியம் ஒட்டி இந்த பாசுரம்-ந பர ந சுகம் –
சரணா கதி மற்று ஓர் சாதனத்தை பற்றில்

அரண் ஆகாது அஞ்சனை தன சேயை –முரண் அழிய
கட்டியது வேர் ஓர் கயிறு கொண்டு ஆர்ப்பதன் முன்
விட்ட படை போல் விடும் -28
சணப்பானார் கண்ட ப்ரக்மாஸ்த்ரம் போல் –மகா விசுவாசம் கொண்டு அகிஞ்சன அதிகாரி யால் அனுஷ்டிக்க படுவது -வேறு ஒரு சாதனமாக பேற்றுக்கு உபாயமாக பற்றினால் ரஷகம் ஆகாது –நழுவி போகும்..முரண்=மிடுக்கு பலன்-இந்த்ரஜித் கட்ட பட்டு–கட்டுகையில் தொடங்கிய உடனே போனதே போல் –அடிப்படை நிதர்சன உண்மைகள் –விசுவாசம் ஏற்பட்ட அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் போல் இருக்க வேண்டும்..அநந்ய சாத்தியம் -மகா விசுவாசம் பூர்வகம் ததேவ உபாயம் பிரார்த்தனா ரூபகமான நம்பிக்கை தான் பிர பத்தி தானே சரணா கதி -புத்தி விசேஷம் தானே இது உறுதி உபாயம் இல்லை அவனே உபாயம் என்ற வேண்டு கோளை உள் அடக்கி கொண்டு இருப்பது தான் –உறுதி மட்டும் போதாது வேண்டு கோளும் வேண்டும் –அகிஞ்சனன் அகதி பிரார்த்தனா மதி சரணா கதி..–ஐந்தும் வேண்டும் அபராத சக்ரவர்த்தி /வேறு புகழ் இல்லை/வேறு உபாயம் இல்லாதவன் /நீயே உபாயம் உறுதி கொண்டவன் /நீயே உபாயம் என்று வேண்டி கொள்கிறேன்–அமோகம்– குற்றம் இன்றி நழுவாமல் கார்யம் பண்ணும்.இந்த ஐந்தும் இருந்தால் -ஆர்தனுக்கு சடக் என்று கொடுக்கும் சுனை கேடன் கண்ணன் சுனை அதிகம் ராமன் ஆசாரம் சீதை பிராட்டி  புடவை தலைப்பு பட்டது போல் கனவு கண்டாலும் சரயு நதியில் தீர்த்தம் ஆடுவான் இணை அடிகள் துணை அடிகள் -ஓன்று உபாயம் ஓன்று பிராப்யம் வேறு ஒன்றை சகியாது .–நிர்கேதுகம் குடல் துவக்கு அடியாக சரண் என்று நீ கற்று கொடுத்த வார்த்தை சொல்லி பெற்று போவோ–உபாயான்தரம் இரண்டையும் பொறுக்கும் — உபாயம் -ஈஸ்வரன் -தன்னை பொறுக்கும் இதி பிர பத்தி இரண்டையும் பொறுக்காது –தன்னோடு சேர்ந்த சேதனன் -தன வைபவம் அறிந்து -பேரு தப்பாது என்று துணிந்து –விச்வசித்து இருக்காமால் துணைக்கு வேறு ஒன்றை செய்ய நினைத்தால் /காம தேவன் காலில் விழுந்தது பிராப்யம் துரையால் செய்தாள் –உபாய புத்தி இல்லை–சு யத்தன ரூப உபாயங்களில் அன்வயம் இன்றி –அவன் உபாயம் /நம் பிராப்யம் அன்வயம் இருக்கலாம்/கைங்கர்யம்-உபாயம் ரூபம் இன்றி அவன் ஆனந்தத்துக்கு  சு எத்தனம் ஆக இருக்கலாம் –தெப்ப கையர்-இரண்டையும் பிடித்து -விட்டத்தில் இருந்து கடல் வருவதை பார்த்து இருப்பது போல் இருக்க வேண்டும்.. விட்ட படை போல் -விட்ட ப்ரக்மாஸ்த்ரம் போல் விட்டு போகும்..சாம-நல்லவர்கள் இல்லை-சொல்லி திருத்த முடியாது –  தான திரு அடி மதித்த ஐஸ்வர்யம்– பேத குழாங்கள் பேர் அரக்கர் குழாம் வீழ -அதனால் தண்டம் எடுத்தார்

-தர்மம் அனைத்தையும் விட்டு விட்டு அவனை பற்ற சொன்னான் –சவாசனமாக லஜ்ஜை உடன் விட்டு பரித்யஜ்ய —
ஈஸ்வரன் புருஷ கார சாபேஷமாய் புருஷ சாபேஷமாய் இருக்கும் -அதிகாரி வேண்டுமே –உபாயாந்தரம் எதிர் பார்க்க மாட்டார்
அவளை முன் இட்டு பண்ணினால்-உபாயமாக இல்லை–புருஷ காரம்- கோபம் தணிக்க -கொடுக்க வல்லவனாக குற்றம் மறக்க வைத்து சேர வைக்கிறாள் –சாகி சர்வத்ர சர்வருக்கும் சர்வ பல பிரதம் சக்ருதேவ உச்சரித்தால் சம்சாரம் நாசம் ஆகும் —
மந்திரமும் ஈந்த குருவும் அம் மந்திரத்தால்

சிந்தனை செய்கின்ற திரு மாலும் –நந்த லிலா
தென்றும் அருள் புரிவர் யாவர் அவர் இடரை
வென்று கடிது அடைவர் வீடு –29
திரு மந்த்ரம் அருளிய ஆச்சார்யர் வைபவம் -அர்த்த பஞ்சக ஞானம் இதுவே அருளி அவன் இடம் சேர்க்கும்

சரணாகதி உரைக்க வல்ல -அனுசந்திப்பவரை காக்கும் திரு மந்த்ரமும் ஆச்சர்யரும் திரு மாலும் —நந்தல் -இடை விடாமல்-சர்வ காலமும் பிரசாதம் பண்ணுகைக்கு விஷய பூதர் –சம்சார துக்கம் ஜெயத்து சீக்கிரம் மோஷம் அருளுவார்-
மந்திர –குரு -மந்திர பிரதான் -அவன் -மந்திர விஷயம் -மூவர் அனுக்ரகம் சர்வ காலமும் அருளி –
சம்சாரமே துக்கம்- சம்சாரத்தில் துக்கம் -துக்கமே சம்சாரம்-வாழ்வில் கஷ்டம் கஷ்டமே வாழ்வு போல்-
மந்திரத்தை மந்தரத்தால் மறவாது -நினைப்பவரை இருவரும் ரஷிப்பார்மந்த்ரம் கொடுப்பவர் -குரு மந்த்ரார்தம் கொடுப்பவரும் –இரட்டை சம்பாவனை -திரு நறையூர் திரு கண்ண புரம் –100 பாசுரங்கள் அருளி –உத்தார ஆச்சார்யர் அர்த்தம் அருளியவர் –உபகார ஆச்சார்யர் மந்த்ரம் அருளியவர்–மந்திர விஷயம் ஸ்ரிய பதி-திரு மால் தானே சொல்ல படுகிறார்–சிந்தை செய்கின்ற திரு மால்-மிதுனமே உத்தேசம்– நந்துதல் =கேடாய்-குறைதல் அது இல்லாத விச்சேதம் இல்லாமல் இருக்கும் – நந்தா விளக்கே அளத்தற்கு அரியாய் நர நாராயணன் –சர்வ காலமும் பிரசாதம் பெற்று கொள்ளும் சிலர்-ஆச்சர்ய சம்பந்தம் பகவான் அருள – திரு மந்திர ஞானம் அவர் கொடுக்க -அர்த்த பஞ்சக ஞானம் இது அருள –சம்சார கிலேச பாஜனம் அவிவிவேக திக் பிரமம்-காடு பாலை வனம் -பகுத்து அறிவு-பற்றுதல் எது விடுவது எது என்று அறிந்து –துக்க வர்ஷணி இருட்டும் மழையும் காடில் போகும் பொழுது -பரம புருஷார்த்தம் அனுபவ ஜனித ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யம் —
ச பிரதம சாதனம்-திரு மந்த்ரம் அதற்க்கு உள் ஈடான வஸ்து -தெய்வாதீனம் ஜகத் சர்வம் அந்த தெய்வம் மந்திர ஆதீனம் அந்த மந்த்ரம் ஆச்சர்ய ஆதீனம் பிரம்மா ஞானம் உள்ளவர் –அதனால் ஆச்சரயரே உத்தாரம் மாதா தேவோ பவ பிதா தேவோ பவகுரு தேவோ பவ அதிதி தேவோ பவ -பிரமாணம் இருந்தால் தான் பிரமேய அனுபவம் தேவு மற்று அறியேன் -திருப்த பிர பின்னர் சரீரம் முடியும் -ஆர்த்த பிர பின்னர் -சடக்கு என்று -கொடுத்து அருள்வான்

மாடும் மனையும் கிளையும் மறை முனிவர்
தேடும் உயர் வீடும் –பீடு உடைய
எட்டு எழுத்தும் தந்தவனே என்று இராதார் உறவை
விட்டு இடுகை கண்டீர் விதி -30
ஓர் இருவர் உண்டாகில் –எல்லாருக்கும் அண்டாதது அது

–மாடும்-பால் முதலானவைகொடுக்கும் பசு
/மனை போக ஸ்தானம் கிரகம்/
கிளையும் சக வாச யோக்யர் ஆன பந்துகள்/வாழ்தலே இல்லை சக வாச யோக்யதை இல்லா பந்துகள்-
மறை முனிவர் தேடும் வைதிக முனிவர் ரிஷி விரும்பி தேடும் ஸ்ரீ வைகுண்ட மோஷமும்-யோர் வீடு-தாழ்ந்த வீடு -கைவல்யம்
செந் நெறி-அர்ச்சிராதி கதி-
பீடு உடைய பெருமை உடைய சம்சாரம்போக்கும் பெருமை எட்டு எழுத்தை தந்தவனே –இவை இத்தனையும் சேர்ந்து ஆச்சர்யார் -என்று இராதார்
இவர்கள் உடன் உறவை விட்டு விட வேண்டும்
கற்பார் ராம பிரானை அல்லால் -எடுத்து கழிக்க கண்ணனை யே சொல்கிறார்
விதி சாஸ்திரம் விதித்தது —

கேட்பார்கள் கேசவனை அல்லால் மற்றும் கேட்பாரோ-ராமனை இங்கு -அவன் கொடுத்த அனுபவம் ஆழ்வாருக்கு -வித்யை உபாசனம் -கற்க -ராமனுக்கு ஏற்றம்– கண்ணன் பற்றி கேட்பதே இவருக்கு ஏற்றம் –சேஷடிதம் அறிந்தே மோஷம் பக்தியே ஞான விசேஷம் —
ஐகிகம்–தனக்கு அபெஷிக்கும் ஆசை படும் – மாடு மனை கிளை ஆமுஷ்மிகம் அவ் உலக இன்பம்–ஆச்சர்யனே
ஆச்சார்யர் நியமனம் படி இருக்க வேண்டும் -தூயதாக நெஞ்சினில் தோன்றினால் தேசாந்தரம் இருக்க முடியாது -எப் பொழுதும் அவர் நினைவு இருக்க வேண்டும்.நின்ற வன் கீர்த்தியும் -வைகுண்ட நாடும் -நிறை வேம்கட பொன் குன்றமோ அர்சைக்கு பிரதி நிதி -கல்லும் கனை கடலும் -அர்சைக்கு பிரதி நிதி .உன் தனக்கு எத்தனை இன்பம் தருமோ –அது போல் எனக்கு உன் இணை மலர் தாள் கள் -அமுதனார் இவர் திரு அடிகளே ஐந்தும் இவருக்கு –பாட்டு கேட்க்கும் இடமும்-கூப்பீடு கேட்கும் இடம் –குதித்த இடமும் –வளைத்த இடம் –ஒருவனை பிடிக்க ஊரை வளைப்பாரை போல் சீரார் திரு வேம்கடமே –ஆராமம் சூழ்ந்த அரங்கம் நான்கு பக்கமும் யானை-தென் ஆனாய் வட ஆனாய் –ஊட்டும் இடம் அந்தர் யாமி இரா மேடம் ஊட்டுவாரை போல் -எல்லாம் வகுத்த இடம் என்று இருக்க வேண்டும் –எல்லாம் இது கொடுக்கும் குலம் தரும் –அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும் அம்பரமே தண்ணீரீ சோறே ஏ வகாரம் -கண்ணனை கொடு என்கிறாள் ஆண்டாள்- உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் திண்ணும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணனே இவளுக்கும் — அவனை எடுத்து கொடுக்க அம்பரமும் தண்ணீரும் சோறும் இவனே –

-பரம போக்யமான பால் கொடுக்கும் மாடு—என்பதால்
பரம போக்யமான திரு மந்த்ரம் கொடுக்கும் திரு மந்த்ரம்
பரம போக்யமான அவனை கொடுக்கும் திரு மந்த்ரம் -ஆத்ம உஜீவனம்
போகய வஸ்து கொடுப்பவர் ஆச்சார்யர்–போக்கியம் அனுபவிக்கும் ஸ்தானமும் அவரே –இனியது தனி அருந்தேல் கிளை–சக வாசிகள்-பகவத் விஷய சிந்தனை கொண்டவர்கள்-சம்சார விரக்தி கொண்டு-இவர்களும் ஆச்சார்யர் –ஐ கிக போகய வஸ்துகளின் உப லஷணம் இவை –
உயர் வீடும்–பகவத் மனன சீலர் -மறை கொண்டு-வைதிக -பிராப்யம் என்று விரும்பி தேடும் -கைவல்யம் இன்றி -ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யம் –உத்க்ருஷ்ட -எம்மா வீடு-திறமும் செப்பம்-எம்மை அனுபவிக்கும் மா வீடு ஸ்ரீ வைஷ்ணவமும் சொல்லாதே -உனக்கு  ஆனந்தம் ஒன்றே குறிக் கோள் –நின் செம் மா பாத பறப்பு -பரத நம்பிக்கு பாதுகையும் அரசும் ஈந்து– இளையவர்க்கு அளித்த மௌலி அடியேனுக்கும் கவித்தி -அவன் ஆனந்தத்துக்கு கைங்கர்யம் -செந் நெறியும் செம்மையான வழி அர்ச்சிராதி மார்க்கம்-உபாயமும் சொலிற்றாம்—இவையும் ஆச்சார்யர் தான்

சம்சாரம் வளர்த்து கொடுக்கும் -மந்த்ராந்தரம்-மந்த்ரத்துக்கு அந்தரம்-எதையோ கழிக்க வில்லை ராம மந்த்ரம்-புத்திர பலன்-கிருஷ்ண -கோபால மந்த்ரம் போல்வன செல்வம்  பாக்கியம் போல்வன பெற -ஷுத்ர பலன்–ரகஸ்யம்-த்ரயம்-மட்டுமே பரம புருஷார்த்தம் கொடுக்கும் –வியாபக மந்த்ரங்களுக்கு தான் ஏற்றம்-சிறந்த பலன் கொடுக்கும் – சிஷ்யனுக்கு ஆச்சார்யர் திரு மேனியில் நோக்கம் திரு முகம் மலர -ஆச்சார்யர் சிஷ்யன் ஆத்ம யாத்ரை பற்றியே நோக்கம் –சிஷ்யன் பகவான் இடம் ஆச்சார்யர் ஆத்ம ரஷணம் பிரார்கித்து கொண்டும்-ஆசார்யர் சிஷ்யன் தேக ரஷணதுக்கு பிரார்த்தனை –நடுவில்- இருவரும் தம் தம் குற்றைத்தை ஷமிப்பிக்க -இருவரும் ஆச்சார்யர் மூலம் தான்-விபீஷணன் சுக்ரீவன் மூலம் செல்ல சுக்ரீவன் விட்டே கூட்டி வர சொன்னார் பெருமாள்-அன் நாள் நீ தந்த ஆக்கையின்  வழி உழல்வது   நம்  குற்றம்- அவன் கர்மாதீனம் வர காத்து இருப்பான்

–இரண்டு பேருக்கும் குறை–அதனால் ஆச்சார்யர் மூலம்
சம்பந்தம் ஏற்பட தீய கந்தம் –விலகி இருக்க வேண்டும்–சாஸ்திரம் விதிக்கிறது இவர்கள் சம்பந்தம் விட –பிரமாணம் காட்டி அருளுகிறார் மா முனிகள்-

———————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் திரு அடிகளே சரணம் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஞான சாரம்-23/24/25/26-ஸ்ரீ வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் ..

September 4, 2011

ஊழி வினை குறும்பர் ஓட்ட அருவர் என்று அஞ்சி

ஏழை மனமே இனி தளரேல்–ஆழி வண்ணன்
தன அடி கீழ் வீழ்ந்து சரண் என்று இரந்து ஒரு கால்
சொன்னதற் பின் உண்டோ துயர் –23
பூர்வ அகம் தொலையும் என்கிறார் இதில் -தீயில் பஞ்சு போல் — உத்தர அகம் தீண்டாது என்கிறாள் விளக்கி தாமரை தண்ணீர் போல் அடுத்து –சரண் அடைத்த முன்னும் பின்னும்/உபாசகன் முன்னும் பின்னும் –போய பிழையும் புது தருவான் நின்றனவும் –தீயினில் தூசாகும் –மாரீசனை ஒட்டி விட்டு சுபாகு முடித்தாரே பெருமாள் ..வேம்கடங்கள் மெய் மேல் வினை முற்றவும் சாரா தாங்கள் தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார்–திருமாலை ஆண்டான்-எம்பெருமானார்-வெம் -எரிந்து போகும் கடன்கள் –சரீரம் சம்பந்த கர்மம் எரிந்து போகும் திரு மாலை ஆண்டான்–கடன்கள் வேம்-மேல் வினை முற்றவும் சாரா -ஒட்டாது -சரா சப்தம் கொண்டு அர்த்தம் –இது மெய் சத்யம்-எம்பெருமானார் –மாதவன் என்று என்று ஓத வல்லீரேல்–ஏதம் சாரா -அங்கு இருந்து சாரா சப்தம் -இரண்டு பாசுரமும் துவய அர்த்தம் சாதிக்கும் நம் பிள்ளை அருளுகிறார் –அச்லேஷ விநாசம் உத்தர பூர்வ ஆகம்–பிரம சூத்தர வாக்கியம் -இது கொண்டு சூத்திர அர்த்தம் ஒருங்க விடுவார்—இதையே இரண்டு பாசுரங்களில் அருளுகிறார்
துயர் உண்டோ -இல்லை துயர்–பழம் கால வினை ஊழி குறும்பர்-திட்டம் போட்டு படுத்து பாடு பார்த்து அசித் சித் போல் ச்வதத்ரர் -இரந்து சரண் என்று சொன்ன பின் –சகலரும் அறிய அருள்கிறார் –மாறி மாறி பல பிறப்பில் -அநாதி கால கர்மா -அரை வினாடி காலத்தில் சம்பாதிக்கும் கர்ம பிரம கல்ப காலம் அனுபவித்து முடிக்க முடியாத அளவு-கூரத் ஆழ்வான் பாரமாய பழ வினை பற்று அறுத்தான்-நாம் சுமந்தாலும் பாரம் என்று உணராமல்–கோர மாதவம் செய்தனன் கொள்-அவன் கிருஷி பலன் -தம் வழி ஆத்மாவை கொண்டதாம் நாட்டை வசம் படுத்தும் குறும்பர் போல்–அந் நாள் நீ தந்த ஆக்கையின் வழி உழல்வேன் –ஓடி வருவர் துரத்தும்-சீகர கதியாய் வந்து நலியும்..ஏழை மனமேதம் நெஞ்சை சொல்லி கொள்கிறார் -சரண்யன் வைபவம் –சரணா கதி வைபவம்–சரணா கதன் வைபவம் மூன்றையும் அறியாமல் பயம்- மா சுசா வார்த்தை புரியாமல் -அறிய தக்க அளவு இல்லாத நெஞ்சே இனி தளராதே கொள் –இத்தால் மா சுச சொல்லி தன நெஞ்சை ஆசு வாச படுத்துகிறார் -இனி விளக்குகிறார் மேல்
ஆழி வண்ணன் கம்பீர ச்வாபன் -உறுதியில் ஹிமாசலம் காம்பீரத்தில் சமுத்ரம் பெருமாள் குணம் ஷமை  பிருத்வி போல் –கடலில் கொடும் மலை வசிஷ்டர் போல்வாருக்கும் உபதேசிப்பார் -தாப த்ரயம் தீர்க்கும் சரம கரமான வடிவு உடையவன்
ஞான சக்தி கருணை -ஊழி குறும்பர் போட்டி –யாரை வெல்ல விட போகிறாய் கூரத் ஆழ்வான்-உன் குணம் வெல்ல எனக்கு மோஷம் கொடுத்து தானே ஆக வேண்டும்..ஆழி வண்ணன் திரு அடி- போக்யமான பிராபகம்–பாலை குடிக்க காலை பிடிப்பார் உண்டோ அழகன் ஆசெய்த வத்சலன் ஆழி வண்ண நின்   அடி இனி பணிந்தேன் –இரந்து பிராத்தனை முக்கியம்–பிராதனா கற்பமான சரண வர்ணம்- உபாயமாக இருக்க வேண்டும் என்கிற பிரார்த்தனை–ஒரு கால் பிரார்த்தித பின்பு–சக்ருதேவ -சக்ருது-சடக்கு என -ஒரு தடவை காலம் பெற சிந்துத்து இருமின்–தினம் படி அனுசந்தித்து சதைவம் -எப் பொழுதும் -கருணை போராதா என்று சொல்லி என்று கிடைக்கும்–முதல் தடவை சொல்லும் பொழுதே பலன் கிட்டும் -அப்புறம் சொல்வது ருசிக்கு அனுகூலமாக சொல்வது –வந்ததே போதும் என்று இருப்பவன் –விபீஷணன் -மூன்று தடவை  பண்ணி –ஒரு தடவை பங்கம் பண்ணினான் சுக்ரீவன் வாதம் –பவந்தம் சரணம் –ராகவோ சரணம் கத முதல் தடவை சுக்ரீவன் இடம் இதற்க்கு வந்தேன் என்று தெளிவி படுத்த -சொன்ன வார்த்தை–அடுத்து பவந்தம் சரணம் கத -உன் திரு அடிகளை உபாயமாக பற்ற வந்தேன்-தெளிவு படுத்த ராஜ்ஜியம் பிரார்த்தனை என்று ஹனுமான் பேச்சு –அக்கறை போகும் பொழுது ராஜ்ஜியம் ஆவது கொடுக்க வேண்டும் அல்பம் ஆவது எனபது ஹனுமா அபிப்ராயம் —ராஜ்யம் கொள்ள வந்தவன் நம்மை விட்டு போக மாட்டான் பெருமாள் சொன்னது -வழி போக்கன் வார்த்தை கேட்க்க வேண்டாம்  –ரத்னம் தனம் சர்வ தரமான் லோக விக்ராந்த சரணம் -அனைத்தையும் விட்டு உன் திரு அடி பற்ற வேண்டி வந்து இருக்கிறேன் –ராஜ்ஜியம் கேட்டு தானே சுக்ரீவா நீ வந்தாய் உன்னை ஏற்று கொண்டேனே என்று பதில் -பெருமாள் –கைங்கர்யம் பிரார்த்தித்து கொண்டுதான் வந்தேன் — பாத யோகோ -கடைசியில் தான் சரணம் பண்ணினான் –சர்வ பாபேப்யோ-அனைத்து எல்லாம் -பூர்வ உத்தர ஆகம் –மா பீ மந்த மனசு-ஏழை மனமே முகுந்த மாலை-ரிபு-விரோதி தென் புலம்மாய்த்து விடும் பயப் பட வேண்டாம் ஸ்ரீதரன் சுவாமி இருக்க ஆலச்யம் சோம்பல் விட்டு பக்தி சுலபம் த்யாஸ்வ -நினைப்பாய் -லோக துன்பம் போக்குபவன் தாசன் துக்கம் போக்குவான் –நிறைய தர்மம் இல்லை மாம் அவனை பற்ற –சர்வ பாபேப்யோ -தானே போகும் –மோஷ இஷ்யாமி-மாசுச போல்-இறை–
வண்டு படி துளப மார்பன் இடை செய்த பிழை

உண்டு  பல வென்று உளம் தளரேல் –தொண்டர் செயும்
பல்லாரிரம் பிழைகள் பார்த்து இருந்தும் காணும் கண்
இல்லா தவன் காண் இறை –24
தொண்டர் பண்ணும் பாபம்  காணும் கண் இல்லாதவன்-குற்றம் பார்க்க கண் இல்லாதவன் தயா சதகம்- பக்த தோஷ அதர்ஷனம் தயா தேவி -நீளா தேவி பாபம் தெரியாத படி கையால் தழுவ இவர் கண் தெரியாதபடி-கண் புரை நோய் வந்ததாம்

பார்த்தும் பாராத படி இருக்கிறான்–துளசி மாலை சாத்தி இருக்கும் பெருமாள்–வண்டு படிந்த -மது அருந்த -செய்த பிழை- செய்ய போகும் உத்தர ஆக -சரணம் செய்த பின்பு–புகுதரும் பிழை சொல்லாமல் செய்தபிழை-இறை-சர்வ ஸ்வாமி–சர்வக்ஜன் பார்த்து இருந்தும்  ஞான ரூபமான கண் இல்லாதவன் காண்-நெஞ்சே நீ பார் உன்னை அவன் பார்க்க வில்லை சோக படாதே -சரணம் சொன்ன பின்பு மூன்று வித பாகவத பாகவத ஆச்சார்யா அபா சாரம் பண்ணி கொண்டு இருக்கிறோம் -கூரத் ஆழ்வான் உத்தர ஆகத்தில் கண் வையான் என்கிறார் இதில்- விலகி போகும் என்பதால்..-தாராயா தன் துளவ  வண்டு உழுத வரை மார்பன் என்கின்றாளால் –ஏற் பிடித்து உழுது செப்பன் இட்டு கண்ண புர நாயகி ஆலிங்கனம் பண்ண -பதம் ஆக்கி வைகின்றனவாம் –சரண் அடைந்தவர்கள் அனுபவம் கொடுக்க துளசி மாலை தரித்து -இருக்கிறான்-வாட்டம் தனிய வீசீரே -நீர் இருக்க – வார் இருக்கும் முலை மட –திரு துழாய் தர தன்னையும் மறந்து என்னையும் மறந்ததே —நெஞ்சம் தூது விட்ட பிழை -பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார் — பிரமாதிக மாக -கவனம் இன்றி அறியா தனத்தால் செய்த பாவம்–அறிந்து பாபம் செய்தால் சரண் அடைந்தது மனசால் உறுதி உடன் செய்ய வில்லை-அவனுக்கு ப்ரீதி சாஸ்திரம் விதித்த படி செய்வது தானே –உளம் -உள்ளம் என்ற படி–தொண்டர்=சபலர் சேஷ பூதர் இரண்டு அர்த்தம் முன்பு பார்த்தோம் –கரண த்ரயத்தால் செய்யும் பாபம்–அக்ருத கரண கருத அகாரண நாநா வித அபசாரம்–சர்வக்ஜன் சர்வ காலம் சர்வர் உடைய உள்ளத்தில் இருந்து நியமனம் -தெரிந்து இருக்க செய்தேயும் காணும் கண் இல்லாதவன் சேஷி கண் -ஞான கண்-குற்றம் விஷயம் ஆகாமல் போகும் அவிக்ஜாதா -சகஸ்ர நாம திவ்ய நாமம் —
அற்றம் உரைக்கில் அடைந்தவர் பால் அம்புயை  கோன்

குற்றம் உணர்ந்து இகழும் கொள்கையனோ ?–எற்றே! தன்
கன்றின் உடம்பின் வழு வன்றோ காதலிப்பது
அன்று அதனை ஈன்று உகந்த ஆ –25
சர்வக்ஜன் சர்வ சக்தன் குற்றம் கண்ணில் படாமல் இல்லை-படாதது போல் இருந்தால் குற்றம் சேர்ந்து கூடி போய் கொண்டே இருக்குமே
பார்த்து காணா கண் கொண்டு இருந்தால்–எப்படி பிராப்தி கிட்டும் -தொலைக்கும் சக்தி நம் இடம் இல்லை–தண்டனை கொடுக்கா மல் இட்டும் இருந்தால் போதாது —

புண்ய அபுண்யம் ஈஸ்வர ப்ரீதி கோபம் பொறுத்து தான்–சீற்றம் ஏற்படுவது போல் பண்ணினால் தண்டனை..-நல்லது கிட்டியது ஆனந்தம் அடைந்தான் நல்லது பண்ணி இருக்க வேண்டும் நானோ பாபம் செய்தவன் இதனால் குற்றம் கண்டே ப்ரீதி அடைந்து -=குழலை மலம் மூத்தரம் கண்டு தாய் ஆனந்தமாக கொள்வது போல்-குழந்தை என் குழந்தை என் வீட்டில் செய்வது -குழந்தையாக இருக்கும் பொழுது பண்ணி இருந்தால் -தொடர்பால் குற்றம் குணமாக கொள்கிறாள் –ஜுக்ப்சை இன்றி–தவழ்ந்து மண்ணின் செம் போடி ஆடி -மார்பில் பட பெற்றிலேன் அந்தோ-அழுக்கை உகக்கும் தாய்–வெள்ளி கிண்ணியில் வெண்ணெய் கலந்த அன்னம்—ஊட்டி விட்டு மிச்சம் -வாரி வாய் கொண்ட அடிசிலின் மிச்சல் உண்ண பெற்றிலேன் –குற்றம் குணமாக படும் –சம்பந்த ஞானம் அறிந்து குழந்தையாக -வாத்சல்யம்–ஆஸ்ரித வாத்சல்யம் சுசிலனாய் — கன்று குட்டியை நக்குவதை குறிக்கும் –பசுவே சாஸ்திர ஞானம் இன்றி -இது போல் பல மடங்கு அவன் நம் இடம் செய்கிறான் –சரண் அடையும்  முன்பு செய்த குற்றங்களை குணமாக கொள்கிறான்–அபராதானம் சக்கரவர்த்தி -தேசிகன்–தங்க தாம்பாளம் வைத்து ஸ்ரீனிவாச அனுகம்பய-பாட்டுடை தலைவி தயா தேவி–நீசன் போன பின்பு உனக்கு  ஏற்ற  சோறு  யார் போடுவா -என்கிறார்–குணம் குற்றமாக கொள்வது அசூயை பொறாமை–குணசாலி இடம் தான் பொறாமை பட முடியும் குற்றம் இருந்தவர் இடம் தான் வாத்சல்யம் காட்ட முடியும்..அற்றம் -அறுதி- இறுதி -பரம ஆத்மா தமம் -விரும்புவது சொல்லில்– அம்புஜா -அம்புயை -கோன் ஸ்ரீ ய பதி ..தன் கன்று முக்கியம் -அவனுக்கு அனைவரும் கன்று -நாம் ஒத்து கொள்ள வேண்டும் உனக்கும் எனக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று விலகி போனால் கொள்ள மாட்டான் –அன்று அதனை ஈன்று உகந்த ஆ-பூர்வ உத்தர ஆகம் கொண்டு கவலை கொள்ள வேண்டாம்

உத்தர ஆகம் அறியா தனம் கவனம் இன்மையால் செய்தால் -காணா கண் -பூர்வ ஆகம் ஏதேனும் ஒன்றை தரிசித்தால் அத்தை இட்டு இகழான் -நின் பால் ..பேசில் போவதே நோயதாகி–தலையை ஆங்கே அறுப்பதே கருமம் கண்டாய் –தொண்டர் அடி பொடி-குற்றம் செய்தவர் பக்கல் பொறையும்,கிருபையும் உகப்பும் சிரிப்பும் உபகார ச்மிர்தியும் -த்வேஷிக்காமல் -மட்டும் இன்றி கருணை கொண்டு– எற்றே இந்த ஸ்வாபம் அவன் இடம் இருக்கு என்று அறியாமல் இருக்கிறார்கள் –பொன்னை இட வேண்டிய இடம் பூ-அவன் நினைத்தால் ஆகுமே சத்ய சங்கபன் -சங்கல்பத்தால் சிருஷ்டியே பண்ணுகிறான் -பொய்யே கைம்மை சொல்லி -மெய்யே பெற்று ஒழிந்தேன் விதி வாய்கின்ற்றது காப்பார் யார்

அடைந்தவர் பால்- ஆஸ்ரிதர் பக்கம் -தன் குட்டி பக்கல் – நாமும் குட்டி என்று ஏற்று கொண்டு சரண் அடைத்தவர் பக்கல்-அம்புயை கோன்-பிராட்டி சம்பந்தம் வேண்டுமே கார்யம் ஆக– வேரி மாறாத பூ வில் இருப்பாள் வினை தீர்ப்பாள் -அடியில் அங்கீ கரித்தால் பின்னும் என்றும் ஒக்க -தன் அடியார் திறத்து அகத்து தாமரையாள் அவளே சீதை குறைக்கிலும் என் அடியார் அது செய்யார் செய்தாலும் நன்றே செய்தார்-சேர்த்து வைக்க அவள் மன்றாட -பிரிக்க அவளாலும் முடியாது -ஸ்தூனா நிகனன நியாயம் கொத்தனார் தான் வைத்த தூணை அசைத்து பார்ப்பது போல் –மன்னுடைய விபீஷணுக்கா–தென் திசை நோக்கி  -என் உடைய திரு அரங்கர் –பங்குனி உத்தரம் சேர்த்தி  உத்சவம் பிராட்டி  இதை கேட்டு நம் பெருமாள் நின்றே இந்த பதில் சொல்லி–சமோஹம் சர்வ பூதம் –பிராட்டி சேர்த்து வைத்தவர்கள் அனைவரையும் –வாரண சைல நாதா சத்யம் -ஸ்ரீ வைகுண்டமே வேண்டாம் இத்தனை வாத்சல்யம் காட்டும் தேவ ராஜனே –தேசிகன்-சுவடு பட்ட தரையில் புல் கவ்வாத ஸ்வாபம் -பசு-தன் கடையில் நின்ற விழுந்த கன்றின் வழுவை ச்நேகித்துபுஜிகிறது பெற்றதனால் வந்த ஆனந்தம் காணா கண் சர்வேச்வரனின் வாத்சல்யம் -அவாக்ய நாதன் அநாதரன் -என்று  ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் இருக்கும் அவனும் நம் பக்கல் வாத்சல்யம் காட்டுகிறான் திரு வேங்கடாசாரி  ஸ்வாமி அனங்க ராசார்யர்  திரு பாவை உபன்யாசம்- கால தாமதம் வந்ததால் சற்றே ஒதுங்கி இருக்க இந்த பாசுரம் அருளினார் –வந்ததே ஆனந்தம் -என்பதால்
தப்பில் குரு வருளால் தாமரையாள் நாயகன் தன்

ஒப்பில் அடிகள் நமக்கு உளத்து –வைப்பு என்று
தேறி இருப்பார்கள் தேசு போலி வைகுந்தத்து
ஏறி இருப்பார் பணி கட்கு ஏய்ந்து –26
ஆச்சார்யர் சம்பந்தத்தால் ஸ்ரீ வைகுண்ட வாசம் -தப்பு இல்லாத -ஞான அனுஷ்டானம் இரண்டிலும் -தவறுதல் இன்றி-
ஒப்பு இல்லாத திரு அடிகள்- நம்மை மட்டுமே எதிர் பார்க்கும் சகாயம் ஒன்றி இன்றி –அகிஞ்சனனா நமக்கு -வைப்பு -ஷேம நிதி –
பணி -கைங்கர்யம் ஏய்ந்து ஏற்றவராக இருப்பார் நாய் வால் பிரயோஜனம் இல்லை -படைத்தது எதற்கு -இது போல் கேள்வி கேட்க -நம்மை ஸ்ருஷ்டிததே காரணம் தெரியாமல் இதை கேட்கிறானே அனுஷ்டானம் இல்லாமல் இருந்தால் இதை போல என்று காட்ட –

துவைய சப்தம் –தாமரையாள் நாயகன் ஸ்ரீமன் நாராயணன் -புருஷ கார பூதை நித்ய யோகம் சொல்லும்..- நாயகன் தன் -உறைப்பு-ஆஸ்ரிய  சௌகர்ய ஆபாதக  கல்யாண குணங்கள்-வாத்ச்ல்யாதி -ஆஸ்ரித கார்ய ஆபாதாக கல்யாண குணங்கள்–ஞானாதி — ஞானம் பலம் சக்தி பூரணன் பிராப்தன் –ஒப்பு இல்- ஓன்று ஓன்று தான் ஒப்பு -அடிகள் சரணவ்-சொல்கிறது -சகாயம் எதிர் பார்க்காமல்-அதிகாரி சாபேஷமாய்-நமக்கு உள்ளத்து வைப்பு-ஷேம வைப்பு –அகிஞ்சணன் அனானியா கதி –புகல் ஒன்றும் இல்லை-போக்கிடம் இல்லை உன்னால் அல்லால் யாவாராலும் ஒன்றும் குறை  வேண்டேன் -பிர  பதயே  -வினை சொல் -வைப்பு என்பதில் இதையும் சொன்னதாம் –தன்னை கொண்டு சகலமும் கொள்ளலாம்- உள்ளது வைப்பு ஹிருதயம் -உபாயம் ஹிருகம் ரஷணம்–மானசீகம் பிர பதயே மதி கார்யம் உள்ளத்து –மனோ வியாபாரம் –மனசால் ச்வீகாரம்-தனக்கு அடிமை பட்டது தான் அறியேன் ஆலும் மனத்திடை வைப்பதாம் மாலை -தானே நடக்கும் ஏரி கட்டி மழை பெய்தால் சேமித்து வைக்கலாமே –பூர்வ வாக்கியம்
மகா விசுவாசம் வேண்டும் பேரு தப்பாது என்று இருந்தால்-கைங்கர்யம் அனுரூபமான தேசம் தேசு போலி ஸ்ரீ வைகுண்டம் -ஸ்ரீ மதே நாராயண நம -பணிகளுக்கே ஏய்ந்து இருக்காய்-அனுரூபமான அதிகாரியாக இருக்கை–பணிகள் சம்ஸ்க்ருதம்-ஆதி சேஷன் பணா மண்டலம்–அனைத்து கைங்கர்யம் கிட்டும் –அவரை போல்–பூஜ்ய வாசி மதிப்பு தோன்ற பணிகள்-ஆச்சர்ய பிரச்சததால் சர்வமும் கிட்டும் விசுவாசம் உள்ளவன் சுகமாக இருப்பான்-

———————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் திரு அடிகளே சரணம் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –