Archive for the ‘கம்பராமாயணம்’ Category

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணம் -ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம்- கடல் தாவு படலம்-

June 20, 2020

நீலமும் காயம் பூவும் நிறைந்து அறை கடலும் தூய
ஞாலம் எண் திக்கும் அஞ்ஜைக சுந்தர நாணும்
கோலமோடு ஆழி சங்கு சார்ங்கம் வாள் கதை கொண்டு ஓங்கும்
மாலினி நினைந்து வாழும் அடியார் தாள் மனத்துள் வைப்பாம்

அன்பு அறிவு ஆராய்ந்த சொல் வன்மை தூது உரைப்பார்க்கு இன்றியமையாத மூன்று -வள்ளுவர்
இட்டுவா என்றால் சுட்டு வந்தவன் என்று கொண்டாடும்படி அன்றோ திருவடி
தூய்மை துணைமை துணியுடைமை இம்மூன்றின் வாய்மை வழி யுரைப்பான் பண்பு
இறுதி பயப்பினும் எஞ்சாது இறைவற்கு உறுதி பயப்பதாம் தூது

ஸ்ரீ திருவடியின் பக்தி ஆற்றல் சொல்வன்மை அறிவோமே
ஸ்ரீ பிராட்டியின் துணிவையையும் சொல்லுமே –
ஆரியன் வென்றி வெஞ்சிலை மாசுணம்-
உலகங்கள் யாவும் என் சொல்லினால் சுடுவேன் -அது தூயவன் வில்லின் ஆற்றலுக்கு மாசு என்று வீசினேன்
வேறும் உண்டு உரை கேள் அது மெய்மையோய் ஏறு சேவகன் மேனி அல்லால் இடை ஆறும் ஐம்பொறி
நின்னையும் ஆண் எனக கூறும் இவ்வூரில் தீண்டுதல் கூடுமோ
இராமனை எண்ணித் தொழுதால் சோருதல் துளங்குதல் –அழுதல் அன்றி மற்றையல் ஒன்றும் செய்வது அறியாள்

கடல் தாவு படலம் —

ஸ்ரீ கடவுள் வாழ்த்து
அலங்கலில் தோன்றும் பொய்ம்மை அரவு என பூதம் ஐந்தும்
விலங்கிய விகாரப்பாட்டின் வேறுபாடு உற்ற வீக்கம்
கலங்குவது எவரைக் கண்டால் அவர் என்பர் கை வில் ஏந்தி
இலங்கையில் பொருதார் அன்றே மறைகளுக்கு இறுதி யாவார் –4740-

அலங்கலில் தோன்றும் -மாலையினிடத்தில் உண்டாகிற
பொய்ம்மை அரவு என -பாம்பு என்று தோன்றும் -விபரீத ஞானம் போலே
பூதம் ஐந்தும் விலங்கிய -பஞ்ச பூதங்களும் -தங்களின் தனித் தனியே இருக்கும் தன்மையை விட்டு -மாறி ஒன்றாக சேர்ந்ததனால்
விகாரப்பாட்டின் வேறுபாடு உற்ற வீக்கம்–ஷட் பாவ விகாரம் கொண்ட தேவாதி பாகுபாடு பொருந்தியதுமான பிறப்புக்கள்
கலங்குவது எவரைக் கண்டால் -எவரைப் பார்த்த மாத்திரத்திலே ஒழிந்து விடுமோ
மறைகளுக்கு இறுதி யாவார் -அவர் என்பர் கை வில் ஏந்தி இலங்கையில் பொருதார் அன்றே -வேதாந்தங்களில் சொல்லும் அவரே
ஸ்ரீ கோதண்டம் ஏந்தி ராக்ஷஸ வர்க்கங்களை நிரசித்தவர் என்று அறிந்தோர் சொல்லுவார்

ஆசீர்வாதம் -நமஸ்காரம் -வஸ்து நிர்த்தேசம் -வாழ்த்துதல் -வணக்கம் -தலைமைப் பொருள் உரைத்தல் –
மூன்று வகை மங்கள ஸ்லோகங்களில் இது மூன்றாவது வகை –

நிலம் நீர் தீ வளி விசும்போடு ஐந்தும் கலந்த மயக்கம் உலகம் -தொல்காப்பியம் -பஞ்சீகரணம் -பரிணாமம் –

பால காண்டத்தில் ஸ்வரூப -உபாய -புருஷார்த்தங்களை சொல்லுவதாக மூன்று கடவுள் வாழ்த்துக்கள் –
அயோத்யா காண்டத்தில் ஸ்ரீ ராமபிரான் சர்வஸ்வரன் என்று சொல்லி –
ஆரண்ய காண்டத்தில் வேதம் முதலிய ஸாஸ்த்ர கம்ய பர வஸ்து இவன் என்று கூறி
கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் இவனே பிரபஞ்சங்களில் சர்வத்தையும் தனது சரீரமாகக் கொண்டவன் என்றும்
இதில் வஸ்து நிர்தேச ரூப பரமான மங்கள ஸ்லோகம் -ஸ்ரீ ராமனாக திருவவதாரம் செய்து
ராவணாதி ராக்ஷஸ சம்ஹாரம் செய்து அருளினார் என்கிறார்

மாலை பாம்பு போலே தோன்றும் பொய்ம்மை -பொய்-போலே பொய்யான பிரபஞ்சம் மெய்யான பரம்பொருளை பார்த்ததும் மறையுமே-
மெய் உணர்ச்சி தோன்றியதும் அனைத்தும் அவன் திருமேனி என்று உணர்வோமே-மறைகளுக்கு இறுதி உபநிஷத் –
அதுவே ஸ்ரீ பெருமாள் -இவரே அனைத்தும் –
ஊனில் மேய ஆவி நீ உறக்கமோடு உணர்ச்சி நீ ஆனின் மேய ஐந்தும் நீ அவற்றுள் நின்ற தூய்மை நீ யானும் நீ
அது அன்றி எம்பிரானும் நீ இராமனே -ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம் –

ஸ்ரீ திருவடி கடலைக் கடந்து இலங்கையைத் தேடி -ஸ்ரீ பிராட்டியைக் கண்டு -ஸ்ரீ கணையாழியைத் தந்து-பொழிலைச் சிதைத்து –
அரக்கரை வதைத்து -இராவணன் செருக்கைக் குலைத்து-மீண்டு வந்து ஸ்ரீ வேத முதல்வன் திருப்பாதம் வணங்கி
உயர்வற உயர்நலம் அருள பெறுகிறான் இன்பத்தை அருளிச் செய்வதே இந்த ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம் –

மூன்று தடைகளைக் கடந்து ஸ்ரீ பிராட்டி கடாக்ஷம் பெறுகிறான் –சம்சார சாகரத்தைக் கடப்பதுக்கு ஸூசகம் –

———

1. கடல் தாவு படலம்-

துறக்க நாட்டை இலங்கை என்று அனுமன் ஐயுற்றுத் தெளிதல்
பேர் உருவம் கொண்டு நின்ற திருவடி வானுலகத்தைக் கண்டு அங்கு ஸ்ரீ சீதா பிராட்டி இல்லை என்பது கருதுதல் –

ஆண்தகை, ஆண்டு, அவ் வானோர் துறக்க நாடு அருகில் கண்டான்;
‘ஈண்டு, இது தான் கொல் வேலை இலங்கை?’ என்று ஐயம் எய்தா,
வேண்டு அரு விண்ணாடு என்ணும் மெய்ம்மை கண்டு, உள்ளம் மீட்டான்;
‘காண் தகு தோகை உம்பர் இல்’ என, கருத்துள் கொண்டான். 1–

துறக்க நாடு-இவ்வுலகம் துறந்து அடையத்தக்க சுவர்க்கம் –
ஆண்டு -அவ்விடத்தின் நின்றும் –

இவன் பேர் உருக் கொண்டு வளர்ந்ததை —
பொருவரு வேலை தாவும் புந்தியான் புவனம் தாய் பெரு வடிவு உயர்ந்த மாயோன் மேகம் உறப் பெயர்ந்த தாள் போல்
உருவறி வடிவன் உம்பர் ஓங்கின உவமையாலும் திருவடி என்னும் தன்மை யாவர்க்கும் தெரிய நின்றான் –கிஷ்கிந்தா -மகேந்திர படலம் –

—–

இலங்கையைக் கண்ட அனுமன் தோள் கொட்டி ஆர்த்தல்

கண்டனன், இலங்கை மூதூர்க் கடி பொழில் கனக நாஞ்சில்
மண்டல மதிலும், கொற்ற வாயிலும், மணியின் செய்த
வெண் தளக் களப மாட வீதியும், பிறவும் எல்லாம்;
அண்டமும் திசைகள் எட்டும் அதிர, தோள் கொட்டி ஆர்த்தான். 2-

கடி -நறு மணம் -காவல் -விளக்கம் -சிறப்பு -மிகுதி -புதுமை -ஆர்த்தல் –

———

இது முதல் பத்துக் கவிகள் திருவடி தனது திருவடிகளை ஊன்றி அழுத்த –
அதனால் மகேந்திர மலையில் உண்டான நிகழ்வுகளைச் சொல்லும்

வன் தந்த வரி கொள் நாகம், வயங்கு அழல் உமிழும் வாய,
பொன் தந்த முழைகள் தோறும் புறத்து உராய்ப் புரண்டு பேர்வ-
நின்று, அந்தம் இல்லான் ஊன்ற-நெரிந்து கீழ் அழுந்தும் நீலக்
குன்றம் தன் வயிறு கீறிப் பிதுங்கின குடர்கள் மான. 3-

அந்தம் இல்லான் நின்று ஊன்ற-அழிவில்லாத திருவடி-பேர் உருவத்துடன் அந்த மலையின் மீது நின்று கொண்டு அழுத்த
திருவடி சிரஞ்சீவிகள் எழுவரும் ஒருவன் என்பதால் அந்தமில் –
மற்றவர் -அஸ்வத்தாமன் -பலி சக்ரவர்த்தி -வியாசர் -விபீஷணன் – கிருபன் -பரசுராமர்

அந்தம் இல்லான் நின்று ஊன்ற-இது மேல் உள்ள ஒன்பது செய்யுளுடன் இயைக்கும்-

நீலக் குன்றம்-நெரிந்து கீழ் அழுந்தும்-
அப்பொழுது
தன் வயிறு கீறிப் பிதுங்கின குடர்கள் மான–வயிறு கீண்டு வெளியில் சரிந்த குடல்களை ஒக்கும் படி
பொன் தந்த முழைகள் தோறும்-பொன் மயமாக குகைகளில் வசிக்கின்ற
வன் தந்த வரி கொள் நாகம்,வலிய தந்தங்களையும்-விஷப்பற்களையும் ரேகைகளையும் கொண்டுள்ள மலைப்பாம்புகள்
வயங்கு அழல் உமிழும் வாய–எரியும் விஷ அக்னியைக் காக்கும் வாய்களை உடையவனாய்
புறத்து உராய்ப் புரண்டு பேர்வ-உடல் புறத்து உராய்ந்து கொண்டு நெளிந்து வெளியே செல்வன ஆயின –

போஜ ராஜன் செய்த சம்பூ ராமாயணத்திலும் இந்த வர்ணனை உண்டு
ஸ்ரீ வால்மீகி பகவான் -நிஷ் பரமாண சரீரஸ் சந் லிலங்க யிஷோர் ஆர்ணவம் பஹுப்யாம பீடயாமாஸ
சரணாப்யாஞ்ச பாவாதம் என்று முதலில் கூறி
பின்பு -பதாப்யா ம்ருத்ருடம வஸ்தாநம க்ருத்வா —ஹானுமா நுத பதிஷ்யன் –என்று -பலவங்கமாநாம்
சதுர்ப்பிஸ் சஞ்சாராத -என்றால் போலே
கம்பரும் மேலே -15-ஊன்று ஆழ்ந்து அடித்து அணை அழுத்தலோடும் -என்கிறார்
பெரிய உருவம் எடுக்க இரண்டு கால்களாலும் அழுத்தி கடல் தாண்ட நான்கு கால்களாலும் அழுத்தியத்தை சொன்னபடி

———–

புகல் அரும் முழையுள் துஞ்சும் பொங்கு உளைச் சீயம் பொங்கி,
உகல் அருங் குருதி கக்கி, உள்ளுற நெரிந்த; ஊழின்,
அகல் இரும் பரவை நாண அரற்றுறு குரல ஆகி,
பகல் ஒளி கரப்ப, வானை மறைத்தன, பறவை எல்லாம்- 4–

புகல் அரும் முழையுள் துஞ்சும் -குகைகளில் தூங்கும்
பொங்கு உளைச் சீயம் –மிக்க பிடரி மயிரை யுடைய சிங்கங்கள்
பொங்கி, உகல் அருங் குருதி கக்கி, –இரத்தத்தை கக்கிக் கொண்டு உயிர் ஒழிந்து –
உள்ளுற நெரிந்த; -குகைக்குள் இடங்களிலே நொறுங்கிப் போய் விட்டன
பறவை எல்லாம்–அம்மலையில் மேல் இருந்த பறவைகள் எல்லாம்
ஊழின்,அகல் –யுகாந்த காலத்திலே உலகம் முழுவதும் பரவுகின்ற
இரும் பரவை நாண-பெரிய சமுத்திரமும் தமது பேர் ஓசைக்கு முன்பே வெள்கிப் பின்னிடும்படி
அரற்றுறு குரல ஆகி,-அஞ்சிக் கத்துகிற பெரும் குரலை யுடையவனாய் –
பகல் ஒளி கரப்ப, வானை மறைத்தன, -சூரியனது ஒளி மறைந்து போம்படி ஆகாசம் முழுவதும் பரவிற்றன –

———–

மொய்யுறு செவி கடாவி முதுகுற முறை கால் தள்ள
மையுறு விசும்பினூடு நிமிர்ந்த வாலதிய மஞ்சின்
மெய்யுறத் தலீஇய மெல்லென பிடியொடும் உருவலோடும்
கையுற மரங்கள் சுற்றிய பிளிறின களி நல் யானை –5-

களி நல் யானை –மதக் களிப்பையுடைய சிறந்த ஆண் யானைகள் –
மையுறு விசும்பினூடு நிமிர்ந்த வாலதிய -மேகங்கள் பொருந்திய ஆகாயத்தினிடத்தே மேல் புறமாக தூக்கிய வால்களை யுடையவனாய்
மஞ்சின் மெய்யுறத் தலீஇய-மேகம் போலே கருநிறமான தமது உடம்பை இறுகித் தழுவிக் கொண்ட
மெல்லென பிடியொடும்-மென்மையான பெண் யானைகளுடன்
உருவலோடும்-அச்சத்தோடு
மொய்யுறு செவி–வலிமை மிக்க தமது காதுகளை
கடாவி முதுகுற–முதுகின் புறத்திலே படும்படி அசைத்து
முறை கால் தள்ள –அசைகின்ற ஒவ்வொரு முறையிலும் காற்று வீச
கையுற மரங்கள் சுற்றிய பிளிறின -மரங்களை தம் தம் துதிக்கையால் உறுதியாக சுற்றிக் கொண்டு வீரிட்டன

————-

பொன் பிறழ் சிமயக் கோடு பொடி யுற பொறியும் சிந்த
மின் பிறழ் குடுமிக் குன்றம் வெரி நுற விரியும் வேலை
புல் புற மயிரும் பூவாக் கட் புலம் புறத்து நாறா
வன் பறழ் வாயில் கவ்வி வல்லியம் இருந்த மாதோ –6-

மின் பிறழ் குடுமிக் குன்றம்-மின்னல் போலே ஒளி வீசுகின்ற உச்சியை யுடைய மகேந்திர மலையானது –
பொன் பிறழ் சிமயக் கோடு பொடி யுற-பொன் மயமாக விளங்குகின்ற -தனது சிகரம் நீறாக
பொறியும் சிந்த –தீப் பொறி பறக்குமாறு
வெரி நுற விரியும் வேலை -தம் முதுகு மிகுதியாகப் பிளவு படுகின்ற சமயத்திலே
வில்லியம்–புலிகள்
புல் புற மயிரும் பூவாக் -சிறிய உடம்பு மயிர்களும் முளையாதனவும்
கட் புலம் புறத்து நாறா-கண்கள் மலராதனவாயும் இருக்கிற
வன் பறழ் வாயில் கவ்வி –வலிய தன் குட்டிகளை வாயால் கவ்விக் கொண்டு
அப்போது பிறந்த குட்டிப் புலி என்றவாறு
இரிந்த –நிலை கெட்டு ஓடின
மாதோ –மாது ஓ ஈற்று ஆசைகள்

———–

தாரகை, சுடர்கள், மேகம், என்று இவை தவிரத் தாழ்ந்து,
பாரிடை அழுந்துகின்ற படர் நெடும் பனி மாக் குன்றம்,
கூர் உகிர் குவவுத் தோளான் கூம்பு என, குமிழி, பொங்க
ஆர் கலி அழுவத்து ஆழும் கலம் எனல் ஆயிற்று அன்றே! 8–

பூமியை ஆர் கலி அழுவமாகவும்-அதில் தாழ்ந்து உள் புகும் மகேந்திர மலையை மரக் கலமாகவும் –
திருவடியை பாய் மரமாகவும் -நக்ஷத்ராதி சுடர்களை நீர்க் குமிழியாகவும் உருவகம் –

————-

தாது உகு நறு மென் சந்தம் குங்குமம் குலிகம் தண் எனும்
போது உகு பொலன் என்று இது தொடக்கத யாவும் பூசி
மீது உறு சுனை நீராடி அருவியோடு உலகின் வீழ்வ
ஓதிய குன்றம் கீண்டு குருதி நீர் சொரிந்தால் ஒத்த –9-

எளிதில் பொடி ஆவதால் மென் சாந்தம்
குலிகம் -இங்குலிகம் -முதல் குறை –

—————-

கடல் உறு மத்து இது என்ன கரு வரை திரியும் காலை
மிடல் உறு புலன்கள் வென்ற மெய்த்தவர் விசும்பின் உற்றார்
திடல் உறு கிரியில் தம் தம் செய்வினை முற்றி முற்றா
உடல் உறு பாசம் வீசாது உம்பர் செல்வாரை ஓத்தார் -10–4750-

முனிவர்கள் உடலின் கண் பாசம் விடாமல் சுவர்க்கம் மட்டுமே செல்வர் என்றதாயிற்று

——————

வெயில் இயல் குன்றம் கீண்டு வெடித்தாலும் நடுக்கம் எய்தி
மயில் இயல் தேவிமார்கள் தழீஇக் கொள்ளப் பொலிந்த வானோர்
அயில் எயிறு அரக்கன் அள்ளத் திரிந்த நாள் அணங்கு புல்லக்
கயிலையில் இருந்த தேவைத் தனி தனிக் கொடுத்தல் செய்தார் –11-

கைலாச மலையைத் தூக்கிய காலத்தில் தேவர்கள் அஞ்சியது போலே அஞ்சினார்கள்

————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்ப நாட்டு ஆழ்வான் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ சீதா ராமர் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ கம்பராமாயணம் -பால காண்டம்–1-ஆற்றுப் படலம் /2- நாட்டுப் படலம்-/3 -நகரப் படலம்/4 -அரசியற் படலம்–

June 20, 2020

ஸ்ரீ ராம ராம ராமேதி ரமே ராமே மநோ ரமே
சஹஸ்ர நாம தத் துல்யம் ஸ்ரீ ராம நாம வரானனே

————–

ஆசு அலம் புரி ஐம் பொறி வாளியும்
காசு அலம்பு முலையவர் கண் எனும்
பூசல் அம்பும் நெறியின் புறம் செலாக்
கோசலம் புனை ஆற்று அணி கூறுவாம்

ஆசு அலம் புரி ஐம் பொறி வாளியும்- -ஆசு-குற்றம் -அலம் -மிகுதி-வாளி-அம்பு–மிகக் குற்றம் செய்யும் பஞ்ச இந்திரிய பானங்கள்
நெறியின் புறம் செலாக்-நன்னெறிக்கு புறம்பாய் -சன்மார்க்கத்துக்குப் புறம்பே செல்லாத

மேகம் சென்று கடலில் படிந்து மீளுதல் -ஆறுகள் தோன்ற காரணமான மேகத்தைப் பற்றியது

நீறு அணிந்த கடவுள் நிறத்த வான்
ஆறு அணிந்து சென்று ஆர் கலி மேய்ந்து அகில்
சேறு அணிந்த முலைத் திரு மங்கை தன்
வீறு அணிந்தவன் மேனியின் மீண்டதே

நீறு அணிந்த கடவுள் நிறத்த -சிவ பிரானுடைய வெண்ணிறத்தை யுடைய
வான் ஆறு அணிந்து சென்று –மேகமானது தான் செல்லும் வான வழியை அணிந்து போய் –
ஆர் கலி மேய்ந்து –கடலின் நீரைப் பருகி
அகில் சேறு அணிந்த முலைத் திரு மங்கை -அகில் குழம்பை அணிந்த ஸ்தனங்களை யுடைய திரு மகளை
தன் வீறு அணிந்தவன் -தனக்கு வேறு ஒருவருக்கு இல்லாத சிறப்பு உண்டாகுமாறு திரு மார்பில் அணியாகக் கொண்டுள்ள திருமாலின்
மேனியின் மீண்டதே -திரு மேனியைப் போலே கரு நிறத்துடன் மீண்டது
ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்து-என்றத்தைப் பின் பற்றியது

பம்பி மேகம் பரந்தது பானுவால்
நம்பன் மாதுலன் வெம்மையை நண்ணினான்
அம்பின் ஆற்றுதும் என்று அகன்ற குன்றின் மேல்
இம்பர் வாரி எழுந்தது போன்றதே –

பம்பி மேகம் பரந்தது-மேகம் எழுந்து இமய மலையில் படிந்த தன்மை
இம்பர் வாரி-இவ் உலகத்து கடல்
நம்பன் மாதுலன்-சிவபெருமானது மாமனார் –
உமையைப் பயந்தமையால் இமயவான் சிவனுக்கு மாமனார் –
மேலும் கங்கை முதலிய நதிகள் தன்னிடையே தோற்றுவித்ததால் -கடல் -நம்பன் மாதுலன் -விரும்புதலையுடைய மாமனார் என்றுமாம் –
பானுவால் வெம்மையை நண்ணினான் -சூரியனால் வெப்பத்தை அடைந்திட்டான்
ஆதலால்
அம்பின் ஆற்றுதும் என்று -நீரினால் அவ்வெப்பத்தைத் தணிப்போம் என்று
அகன்ற குன்றின் மேல் எழுந்தது போன்றதே –பரந்த இமயம் மலையின் மேல் எழுந்து உள்ளதைப் போன்றது –

புள்ளி மால் வரை பொன் எனல் நோக்கி வான்
வெள்ளி வீழ் இடை வீழ்த்தது எனத் தாரகைகள்
உள்ளி உள்ளவெலாம் உவந்து ஈயும் அவ்
வள்ளியோரின் வழங்கின மேகமே

புள்ளி மால் வரை பொன் எனல் நோக்கி –பெருமை யுடைய அந்த இமயமலை பொன்மயமாக இருப்பதைப் பார்த்து
வான் –ஆகாயம் அந்தப் பொண்ணை கல்லி எடுக்கும் படி
வெள்ளி வீழ் இடை வீழ்த்தது எனத் –வெள்ளி மயமான தோண்டும் கருவியை அதன் நடுவில் வீழ்த்தினால் போலே
மழைத் தரைக்கு வெள்ளிக் கோல் உவமை –
உள்ளி -கொடுக்குமாறு நமது பொருள் எங்கு என்ன உள்ளது என்று ஆராய்ந்து
உள்ளவெலாம் உவந்து ஈயும் –தம்மிடம் உள்ள பொருள்களை எல்லாம் மணம் உவந்து தருகின்ற
அவ் வள்ளியோரின் வழங்கின மேகமே -அவ் வண்மைக் குணமுடைய மிகச் சிறந்த வள்ளல்களைப் போலே
தாரகைகள் வழங்கின மேகமே — மேகம் மழைத் தாரகைகள் வழங்கின —

மானம் நேர்ந்து அறம் நோக்கி மனு நெறி
போன தண் குடை வேந்தன் புகழ் என
ஞானம் உன்னிய நான் மறையாளர் கைத்
தானம் என்னத் தழைத்தது நீத்தமே -மழைத் தாரை வெள்ளம் இவ்வாறு பெருகிற்று

மணியும் பொன்னும் மயில் தழைப் பீலியும்
அணியும் ஆனை வெண் கோடும் அகிலும் தன்
இணையிலா ஆரமும் இன்ன கொண்டு ஏகலான்
வணிக மாக்களை ஒத்தது அவ்வாரியே– ஆரமும் -சந்தனக் கட்டகைகளும்-

ஈக்கள் வண்டொடு மொய்ப்ப வரம்பு இகந்து
ஊக்கம் மிகுந்து உள் தெளிவு இன்றியே
தேக்கு எறிந்து வருதலின் தீம் புனல்
வார்க்கும் தென் நுகர் மாக்களை மானுமே —
மஞ்சுலாம் சோலை பாடல் வியாக்யானத்தில் இப்பாடல் பெரியவாச்சான் பிள்ளை மேற்கோளாக காட்டுகிறார்

தீம் புனல் -இன் சுவை உள்ள நீரை உடைய வெள்ளம்
ஈக்கள் வண்டொடு மொய்ப்ப -ஈக்களும் வண்டுகளும் வந்து மொய்க்கும் படி
வரம்பு இகந்து -எல்லை கடந்து
ஊக்கம் மிகுந்து உள் தெளிவு இன்றியே
தேக்கு எறிந்து வருதலின் -தேக்கு மரங்களை வீசிக்கொண்டு வருதலலால்
வார்க்கும் தேன் நுகர் மாக்களை மானுமே –வார்க்கின்ற கள்ளைக்குடிக்கும் மனிதர்களை ஒத்து இருக்கும்
கள் குடியரைக் கூறும் பொழுது
ஈக்கள் வண்டொடு மொய்ப்ப –கள்ளின் நாற்றத்துக்காக மொய்த்தலும்
வரம்பு இகந்து -வர்ணாஸ்ரம தர்மங்களைக் கை விட்டு
ஊக்கம் மிகுந்து உள் தெளிவு இன்றியே -உத்ஸாகம் மிக்கு மனஸ் தெளிவு பெறாமலும்
தேக்கு எறிந்து வருதலின் -ஏப்பம் விடுதலலாலும்

————-

சரயு நதியின் சிறப்பும், நால் வகை நிலத்திலும் அது ஓடியச் சிறப்பும்

இரவி தன் குலத்து எண் இல் பல் வேந்தர்தம்
பரவு நல் ஒழுக்கின் படி பூண்டது,
சரயு என்பது-தாய் முலை அன்னது, இவ்
உரவு நீர் நிலத்து ஓங்கும் உயிர்க்கு எலாம். 12-

சரயு என்பது-இவ் உரவு நீர் நிலத்து ஓங்கும் உயிர்க்கு எலாம்-தாய் முலை அன்னது–உலாவும் தன்மை யுள்ள நீரை யுடைய
கடலினால் சூழப்பட்ட . இந்நிலத்தில் வளர்கின்ற பிராணிகளுக்கு எல்லாம் குழந்தைக்கு
தாய் முலை போலே பயன் படும் தன்மை யுடைய சரயு நதி –
கைலாச கிரியில் உள்ள மானஸ மடுவில் தோற்றம் –

கொடிச்சியர் இடித்த சுண்ணம், குங்குமம், கோட்டம், ஏலம்,
நடுக்குறு சந்தம், சிந்தூரத்தொடு நரந்தம், நாகம்,
கடுக்கை, நாள் வேங்கை, கோங்கு, பச்சிலை, கண்டில் வெண்ணெய்,
அடுக்கலின் அளிந்த செந் தேன், அகிலொடு நாறும் அன்றே. 13–

கொடிச்சியர் இடித்த சுண்ணம், குங்குமம், -குறிஞ்சி நிலத்து மகளிர் இடித்துச் செய்த வாசனைப் பொடியும் குங்குமப்பூவும்
கோட்டம், –கோஷ்டம் என்னும் வாசனைப் பந்தமும்
ஏலம்,-ஏலக்காயும்
நடுக்குறு சந்தம், -குளிர்ச்சியினால் நடுக்கம் கொடுக்கும் சந்தனமும்
சிந்தூரத்தொடு -வெட்சிப்பூவும்
நரந்தம்,-நரந்தப்புல்லும்
நாகம்,–சுரபுன்னைப்பூவும்
கடுக்கை, -கொன்றைப்பூவும்
நாள் வேங்கை, –காலை மலர்கின்ற வேங்கைப்பூவும்
கோங்கு, -கொங்கு இலவமும்
பச்சிலை, -பச்சிலையும்
கண்டில் வெண்ணெய்,-பூண்டும்
அடுக்கலின் அளிந்த செந் தேன், -மாலியில் கட்டப்பட்ட இனிய தேன் கூடும்
அகிலொடு நாறும் அன்றே-அகில் கட்டையும் கூடி மணம் வீசும்
சரயு நதி குறிஞ்சி நிலத்தில் பாயும் பொழுது உண்டானவை இதில்
மேலே பாலை -முல்லை நிலத்தில் மருத நிலத்திலும் பாயும் நிலைமையும் வர்ணிக்கிறார்

செறி நறும் தயிரும் பாலும் வெண்ணெயும் தெளிந்த நெய்யும்
உறியோடு வாரி யுண்டு குருந்தோடு மருதம் உந்தி
மறி விழி ஆயர் மாதர் வனை துகில் வாரு நீரால்
பொறி வரி அரவின் ஆடும் புனிதனும் போலும் அன்றே –

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் போலும் உள்ள நதி –
குருந்தம் ஓன்று ஓசித்தானோடும் சென்று -என்றும்
உயர் கொள் சோலைக் குருந்து யோசித்ததும் -போன்ற அருளிச் செயல்கள் ஒட்டிய பாசுரம்

முல்லையைக் குறிஞ்சி யாக்கி மருதத்தை முல்லை யாக்கிப்
புல்லிய நெய்தல் தன்னை பொருவறு மருதமாக்கி
எல்லையில் பொருள்கள் எல்லாம் இடை தடுமாறும் நீரால்
செல்லுறு கதியில் செல்லும் வினை எனச் சென்றதன்றே —
செல்லுறு கதியில் செல்லும் வினை எனச் சென்றதன்றே –உயிர்கள் பிறக்குமாறு –
தேவ மனுஷ்ய திர்யக் ஜங்கம-என்கிற நால்வகை கதியில் இரு வினைகளுக்கு ஏற்ப செல்வது போன்று இது சென்றது

கல்லிடைப் பிறந்து போந்து கடலிடை கலந்த நீத்தம்
எல்லையில் மறைகளாலும் இயம்பரும் பொருள் ஈது என்னத்
தொல்லையில் ஒன்றே யாகித் துறை தொறும் பரந்த சூழ்ச்சிப்
பல் பெரும் சமயம் சொல்லும் பொருளும் போல் பரந்தது அன்றே —
சரயு ஒன்றேயாகி ஏரி குளம் கால்வாய் போன்று பெருகியது பரம்பொருளைப் போலவே –

தாதுகு சோலை தொறும் செண்பகக் காடு தொறும்
போதவிழ் பொய்கை தொறும் புது மணத் தடங்கள் தொறும்
மாதவி வேலிப் பூக வனம் தொறும் வயல்கள் தொறும்
ஓதிய உடம்பு தொறும் உயிர் என வுலாயதன்றே–
தேவாதி சதுர்வித தேகங்களில் உயிர் புகுவது போலே சரயு நீரால் செழித்து இருக்குமே
உயிர்க்கும் உயிரான பரம்பொருளைச் சொல்லிட்ரி ஆக்கவுமாம் –

———–

2. நாட்டுப் படலம்-கோசல நாட்டின் வளப்பத்தைக் கூறும் படலம் –

வாங்க யரும் பாதம் நான்கும் வகுத்த வான்மீகி என்பான்
தீம்கவி செவிகளாரத் தவறும் பருகச் செய்தான்
அங்கு அவன் புகழ்ந்த நாட்டை அன்பு எனும் நறவம் மாந்தி
மூங்கையான் பேசலுற்றான் என்ன யான் மொழியல் உற்றேன்

மூங்கையான்-ஊமை
பிருகு வம்சத்தவர் வால்மீகி -ருஷன்-என்ற பெயர் -தவம் செய்து புற்று மூட –
வருணன் மழையால் புற்று கரைந்து வெளிப்பட்டவர் ஆதலால் வால்மீகி பெயர்

தோயும் வெண் தயிர் மத்தொலி துள்ளவும்
மாய வெள் வளை வாய் விட்டு அரற்றவும்
தேயு நுண்ணிடை சென்று வணங்கவும்
ஆயர் மங்கையர் அங்கை வருந்துவார் –29-

பெரும் தடம் கண் பிறை நுதலார்க்கு எலாம்
பொருந்து செல்வமும் கல்வியும் பூத்தலால்
வருந்தி வந்தவர்க்கு ஈதலும் வைகலும்
விருந்தும் அன்றி விளைவான யாவையே –36—-விருந்து ஓம்பலும் ஈகையும்

கூற்றம் இல்லை, ஓர் குற்றம் இலாமையால்;
சீற்றம் இல்லை, தம் சிந்தையின் செம்மையால்;
ஆற்ற நல் அறம் அல்லது இலாமையால்,
ஏற்றம் அல்லது, இழிதகவு இல்லையே–39—நல்லவற்றின் நலனும், தீயன செய்யாமையும்

அகில் இடும் புகை அட்டில் இடும் புகை
நகிலின் ஆலை நறும் புகை நான் மறை
புகலும் வேள்வியில் பூம் புகையோடு அளாய்
முகிலின் விம்மி முயங்கின எங்கணும் —41-
பல்வகைப் புகைகள் -நகிலின் ஆலை நாறும் புகை -கருப்பஞ்சாற்றை காய்ச்சும் நெருப்பின் புகை

வண்மை இல்லை ஓர் வறுமை இன்மையால்
திண்மை இல்லை நேர் செறுநர் இன்மையால்
உண்மை இல்லை ஓர் பொய்யுரை இல்லாமையால்
ஒண்மை இல்லை பல் கேள்வி ஒங்கலால்–53-

————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்ப நாட்டு ஆழ்வான் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ சீதா ராமர் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் சங்க இலக்கியங்களும் –

June 16, 2020

ஸ்ரீ கம்பராமாயணம் பாலகாண்டம், அயோத்தியா காண்டம், ஆரண்ய காண்டம், கிட்கிந்தா காண்டம்,
சுந்தர காண்டம், யுத்த காண்டம் எனும் ஆறு காண்டங்களையும், 123 படலங்களையும் உடையது.
ஏழாம் காண்டமாகிய “உத்திர காண்டம்” என்னும் பகுதியை கம்பரின் சம காலத்தவராகிய “ஒட்டக்கூத்தர்” இயற்றினார் என்பர்.
கம்பராமாயணம் ஆறு காண்டங்களையும், 123 படலங்களையும், 10,500 பாடல்களையும் கொண்டவை-

1-பாலகாண்டம் 24 படலங்கள்
2-அயோத்தியா காண்டம் 13 படலங்கள்
3-ஆரண்ய காண்டம் 13 படலங்கள்
4-கிட்கிந்தா காண்டம் 17 படலங்கள்
5-சுந்தர காண்டம் 14 படலங்கள்
6-யுத்த காண்டம் 42 படலங்கள்

————-

புறநானூறும் இராமாயணமும்

மக்கள் இடையே வழக்கத்தில் இருந்த சில இராமாயணக் கதை நிகழ்ச்சிகளைச் சங்க இலக்கியங்கள் பதிவு செய்துள்ளன.
புறநானூற்றில் வரும் ஒரு குறிப்புக் கருதத்தக்கது.

குரங்குகள் அணிந்த நகைகள்
மிகுந்த ஆற்றல் உடைய இராமன் சீதையுடன் காட்டிற்குச் சென்றான்.
அப்போது வலிமையுடைய இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து சென்றான்.
விண் வழியே கொண்டு செல்லும்போது அவள் அணிந்து இருந்த மதிப்புமிக்க நகைகளை ஒவ்வொன்றாய்க் கீழே
போட்டுக்கொண்டே சென்றாள். அவளைத் தேடிச் சென்றபோது, குரங்குகள் இவற்றைக் கண்டு எடுத்தன.
எந்த நகையை எந்த உறுப்பில் அணிந்து கொள்வது என்னும் அறிவு அவற்றுக்கு இல்லை.
அதனால் மாற்றி மாற்றி அணிந்து அழகு பார்த்துக்கொண்டன.
இதைப்போல், இளஞ்சேட் சென்னி என்ற வள்ளலிடம் இசைக் கலைஞன் பரிசாகப் பெற்ற விலை மதிக்க முடியாத
பொன் நகைகளை, அவனது வறுமை மிக்க உறவினரும் சுற்றத்தாரும் அணிந்து கொள்ளும் முறை தெரியாமல்
உடம்பில் மாற்றி மாற்றி அணிந்து அழகு பார்த்துக் கொண்டனர்.
இது வறுமைத் துன்பத்தையே கண்டு வந்த கலைஞனுக்கு நினைக்க நினைக்கச் சிரிப்பைத் தந்தது என்று
அவன் கூறுவதாக ஊன்பொதி பசுங்குடையார் என்ற புலவர் புறநானூற்றில் பாடியுள்ளார்.
இராமாயண நிகழ்ச்சி சங்கப் பாடலில் இவ்வாறு உவமையாகப் பாடப்பட்டுள்ளது.
தெரிந்த ஒன்றைக் காட்டித் தெரியாததை விளக்குவதே உவமையின் முதன்மையான பயன்பாடு.
எனவே, இராமாயணக் கதை, அன்று மக்களுக்கு நன்கு தெரிந்த ஒன்றாக இருந்திருக்கிறது.

கடுந்தெறல் இராமன் உடன் புணர் சீதையை
வலித்தகை அரக்கன் வௌவிய ஞான்றை
நிலம் சேர் மதர் அணி கண்ட குரங்கின்
செம்முகப் பெருங்கிளை இழைப்பொலிந்து ஆங்கு–(புறம். 378)

கடும் = கடுமை; தெறல் = சினத்தல் / அழித்தல்; வலி = வலிமை; அரக்கன் = இராவணன்; வௌவிய = கவர்ந்த;
ஞான்று = அப்போது; மதர் அணி = மதிப்புமிக்க அணிகள்; இழை = அணிகலன்கள்;
செம்முகப் பெருங்கிளை = சிவந்த முகத்தை உடைய குரங்கின் கூட்டம்; பொலிந்து = நகைகளை அணிந்து பொலிவு பெறுதல்.

அகநானூறும் இராமாயணமும்

மேலே குறிப்பிட்டதைப் போன்று அகநானூற்றுப் பாடல் ஒன்றிலும் இராமாயணக் காட்சி ஒன்று இடம் பெற்றுள்ளது.

பறவைகளின் ஒலியும் இராமனும்
காதலில் ஈடுபட்டிருக்கும் தலைவி ஒருத்தியைப் பற்றி ஊரார் பழி தூற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.
இதற்கு அலர் தூற்றுதல் என்று பெயர். ஒருநாள் அத்தலைவன் வந்து அத் தலைவியையே மணம் செய்து கொண்டான்.
அன்றே ஊரார் பழி தூற்றுவதை நிறுத்திக்கொண்டனர். இதனால் அத்தலைவியைப் பற்றி ஊர் முழுதும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த
பழிப்பேச்சின் ஓசை உடனடியாக நின்றுவிட்டது. இதற்குப் புலவர் ஓர் உவமையை அழகாகக் கூறியுள்ளார்.
இலங்கைப் படையெடுப்பின்போது இராமன் ‘தொன்முதுகோடி’ எனப்படும் தனுஷ்கோடியில் வந்து தங்கி இருந்தான்.
அவ்வாறு தங்கி இருந்த இடம் பறவைகள் ஓயாது ஆரவாரம் செய்து கொண்டிருந்த ஆலமரத்தின் நிழல்.
இராமன் இலங்கைப் படையெடுப்பு தொடர்பாகத் தன் தோழர்களோடு கலந்து உரையாடிக் கொண்டிருந்தான்.
பறவைகளின் ஓசை தடங்கலாக இருந்தது. தன் கையை உயர்த்திக் காட்டினான்.
உடனே அத்தனை பறவைகளும் அமைதி கொண்டு அடங்கிவிட்டன.
இதைப்போல, தலைவன் தலைவியை மணமுடித்துக் கைப்பிடித்த உடனேயே, அதுவரை ஊரெல்லாம் முழங்கிக் கொண்டிருந்த
பழிப்பேச்சுகள் அடங்கின என்று தோழி கூறுவதாக அந்தப் பாடலில் புலவர்
இராமாயண நிகழ்ச்சியை உவமையாகக் கையாண்டுள்ளார்.

அப்பாடல் வரிகள் இதோ:
வெல்வேல் கவுரியர் தொன்முது கோடி
முழங்குஇரும் பௌவம் இரங்கு முன்துறை
வெல்போர் இராமன் அருமறைக்கு அவித்த
பல்வீழ் ஆலம் போல
ஒலிஅவிந் தன்றுஇவ் அழுங்கல் ஊரே–(அகம். 70)

(வெல்வேல் = வெற்றி பொருந்திய வேல்; கவுரியர் = பாண்டியர்; தொன்முது கோடி = பழமையான தனுஷ்கோடி எனும் ஊர்;
இரும் = பெரிய; பௌவம் = கடல்; இரங்கு = ஒலிக்கும்; முன்துறை = துறைமுகம்; வெல்போர் = வெற்றி பொருந்திய போர்;
அருமறை = மந்திர ஆலோசனை / போருக்கு முன் நடைபெறும் ஆலோசனைக் கூட்டம்; அவித்த = அடங்கிய;
வீழ் = விழுது; ஆலம் = ஆலமரம்; அவிந்தன்று = அடங்கியது; அழுங்கல் = ஆரவாரம்)

மேலே கூறப்பெற்ற இரண்டு நிகழ்ச்சிகளுமே வான்மீகி இராமாயணத்திலோ,
கம்பராமாயணத்திலோ இடம் பெறவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

———–

3.2.3 சிலம்பும் இராமாயணமும்

இராம அவதாரம் பற்றிய புராணக் கதையைச் சிலப்பதிகாரம் பதிவு செய்துள்ளது.
இராமாயணக் கதை சுருக்கமாகச் சிலப்பதிகாரத்தில் இரு இடங்களில் பேசப்படுகிறது.

ஊர்காண் காதை
தாதை ஏவலின் மாதுடன் போகிக்
காதலி நீங்கக் கடுந்துயர் உழந்தோன்
வேத முதல்வன் பயந்தோன் என்பது
நீஅறிந் திலையோ நெடுமொழி அன்றோ–(சிலம்பு. ஊர்காண் காதை. 46-49)

(தாதை = தந்தை / தயரதன்; மாது = பெண் / சீதை; வேதமுதல்வன் = நான்முகன் / பிரம்மன்;
வேதமுதல்வன் பயந்தோன் = பிரம்மனைப் பெற்றெடுத்த திருமால்; நெடுமொழி = பழங்கதை.)

இராமன் தன் தந்தையாகிய தயரதன் ஆணையின் பேரில் மனைவியுடன் காட்டினை அடைந்தான் (வனவாசம் சென்றான்).
அந்தக் காட்டில் வாழும் வாழ்க்கையிலும் மனைவியை இழந்து பெருந்துன்பம் அடைந்தான்.
பிரம்மனை ஈன்ற திருமாலுக்கே இந்த நிலை என்பது உனக்குத் தெரியாதா? எல்லாரும் அறிந்த கதையல்லவா?
இப்பகுதி, கோவலனுக்குச் சொல்லப்படும் ஆறுதல் மொழியாக இடம்பெற்று உள்ளது.

ஆய்ச்சியர் குரவை
திருமாலைப் போற்றி இடைக்குல மக்கள் பாடும் ஆய்ச்சியர் குரவையிலும்
அவனது இராம அவதாரம் பற்றிய குறிப்பு வருகிறது.

மூஉலகம் ஈரடியால் முறை நிரம்பா வகை முடியத்
தாவிய சேவடி சேப்பத் தம்பியொடும் கான் போந்து
சோ அரணும் போர் மடியத் தொல்இலங்கை கட்டழித்த
சேவகன்சீர் கேளாத செவிஎன்ன செவியே (சிலம்பு- ஆய்ச்சியர் குரவை)

(மூஉலகு = மூன்று உலகம் / மேலுலகம், கீழ் உலகம், பூமி ; ஈரடி = கால்கள்; நிரம்பா வகை = குறைவுபடும்படி;
சேப்ப = சிவக்க; சோ அரண் = சோ என்ற மதில்; சீர் = புகழ்.)

திருமாலின் பத்து அவதாரங்களுள் வாமன அவதாரமும் ஒன்று. வாமன அவதாரத்தில் மாவலி மன்னன்
தானமாகத் தந்த மூன்றடி மண்ணையும் அளந்து பெறுவதற்காக வாமனன் பேருருக் கொண்டான்.
மூன்று உலகத்தையும் இரண்டு அடிகளால் அளந்தான். அத்தகைய திருவடிகள் சிவக்க,
இராமன் தன் தம்பியோடு, காட்டிற்குச் சென்றான். சோ என்னும் அரணையும் தொன்மையுடைய
இலங்கையையும் அழித்தவன் அவனே. அத்தகையவனுடைய புகழைக் கேட்காத
செவிதான் என்ன செவியோ என்று ஆய்ச்சியர் குரவைப் பாடல் விவரிக்கிறது.

சிலம்பு தரும் செய்தி
சங்க இலக்கியங்கள் கூறும் இராமாயணச் செய்தி வான்மீகி இராமாயணத்தில் இடம்பெறாதது.
ஆனால் சிலப்பதிகாரம் கூறும் செய்தி வான்மீகி இராமாயணத்தை அடி ஒற்றியது.
மேலும் திருமால் அவதாரமாக இராமன் கருதப் பெற்றதையும் விவரிப்பது.

பிற்கால இராமாயணங்கள்

கம்பருக்கு முன் தமிழ்நாட்டில் நிலவிய இராமாயணம் பற்றிய செய்திகளை இதுவரை தெரிந்து கொண்டோம்.
இவையே தமிழ் இலக்கியத் தொடக்க காலத்தில் உள்ள செய்திகளாக அறிய முடிகிறது.
பின்னாளில் பல்லவர் காலத்தில் ஆழ்வார்கள் இராம அவதாரத்தின் பல்வேறு செய்திகளைப் பாடி இருக்கிறார்கள்.
இவை யாவும் கம்பருக்கு முன் உள்ள இராமாயண இலக்கியங்களாக அறிய முடிகிறது.

கம்பருக்குப் பின்னரும் தமிழில் இராமாயணங்கள் தோன்றி உள்ளன. அவை வருமாறு.
தக்க ராமாயணம்
குயில் ராமாயணம்
ராமாயண அகவல்
கோகில ராமாயணம்
இராமாயண கீர்த்தனை

————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணம் -ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம்-6–பொழில் இறுத்த படலம்-

June 16, 2020

விடைபெற்ற அனுமனின் உள்ள நிலை
நெறிக் கோடு வடக்கு உறும் நினைப்பினில் நிமிர்ந்தான்,
பொறிக் குல மலர்ப் பொழிலிடைக் கடிது போவான்,
‘சிறுத் தொழில் முடித்து அகல்தல் தீது’ எனல், தெரிந்தான்;
மறித்தும் ஓர் செயற்கு உரிய காரியம் மதித்தான். 1

‘ஈனம் உறு பற்றலரை எற்றி, எயில் மூதூர்
மீன நிலையத்தின் உக வீசி, விழி மானை
மானவன் மலர்க் கழலில் வைத்தும்இலென் என்றால்,
ஆனபொழுது, எப் பரிசின், நான் அடியன் ஆவேன்? 2

‘வஞ்சனை அரக்கனை நெருக்கி, நெடு வாலால்
அஞ்சினொடு அஞ்சு தலை தோள் உற அசைத்தே,
வெஞ் சிறையில் வைத்தும்இலென்; வென்றும்இலென்; என்றால்,
தஞ்சம் ஒருவர்க்கு ஒருவர் என்றல் தகும் அன்றோ? 3

‘கண்ட நிருதக் கடல் கலக்கினென், வலத்தின்
திண் திறல் அரக்கனும் இருக்க ஓர் திறத்தின்
மண்டவுதரத்தவள் மலர்க் குழல் பிடித்து,
கொண்டு சிறை வைத்திடுதலில் குறைவது உண்டோ? 4–மண்டவுதரத்தவள்–மண்டோதரி

மீட்டும் இனி எண்ணும் வினை வேறும் உளது அன்று
ஒட்டி இவ்வரக்கரை யுலைத்து உரிமை எல்லாம்
காட்டும் இதுவே கருமம் அன்னவர் கடும் போர்
மூட்டும் வகை யாது கொல் என்று முயல்கின்றான் –5-

இப் பொழிலினைக் கடிது இறுக்குவென் இறுத்தால்
அப் பெரிய பூசல் செவி சார்தலும் அரக்கர்
வெப்புறு சினத்தர் எதிர்த்து மேல் வருவர் வந்தால்
துப்புறு முருக்கி யுயிர் உண்பல் இது சூது ஆல்–6-

வந்தவர்கள் வந்தவர்கள் மீளகிலர் மடிந்தால்
வெந்திறல் அரக்கனும் விலக்கு அரு வலத்தால்
முந்தும் எனின் அன்னவன் முடித்தலை இடித்து என்
சிந்தையுறு கோபமும் அவித்து இனிது செல்வேன் -7-

அசோக வனத்தை அனுமன் அழித்தல்
என்று நினையா, இரவி சந்திரன் இயங்கும்
குன்றம் இரு தோள் அனைய தன் உருவு கொண்டான்;
அன்று, உலகு எயிற்றிடை கொள் ஏனம் எனல் ஆனான்;
துன்று கடி காவினை, அடிக்கொடு துகைத்தான். 8

முடிந்தன; பிளந்தன; முரிந்தன; நெரிந்த;
மடிந்தன; பொடிந்தன; மறிந்தன; முறிந்த;
இடிந்தன; தகர்ந்தன; எரிந்தன; கரிந்த;
ஒடிந்தன; ஒசிந்தன; உதிர்ந்தன; பிதிர்ந்த. 9

வேரொடு மறிந்த சில; வெந்த சில; விண்ணில்
காரொடு செறிந்த சில; காலினொடு வேலைத்
தூரொடு பறிந்த சில; தும்பியொடு வானோர்
ஊரொடு மலைந்த சில; உக்க, சில நெக்க; 10

சோனை முதல் மற்றவை சுழற்றிய திசைப் போர்
ஆனன நுகரக் குளரும் ஆன; அடி பற்றா
மேல் நிமிர விட்டன, விசும்பின் வழி மீப் போய்,
வானவர்கள் நந்தன வனத்தையும் மடித்த. 11

அலைந்தன கடல் திரை அரக்கர் அகல் மாடம்
குலைந்து உக விடிந்தன குலக் கிரிகளோடு
மலைந்து பொடி உற்றன மயங்கி நெடு வானத்து
உலைந்து விழு மீனினொடு வெண் மலர் உதிர்ந்த –12-

முடக்கும் நெடு வேரொடு முகந்து உலகம் முற்றும்
கடக்கும் வகை வீசின களித்த திசை யானை
மடப் பிடியினுக்கு உதவ மையின் நிமிர் கை வைத்து
இடுக்கியன ஒத்தன எயிற்றினிடை ஞால்வ –13-

விஞ்சை உலகத்தினும் இயக்கர் மலை மேலும்
துஞ்சல் இல் வானவர் துரக்க நகர்த்தும்
பஞ்சவடி வஞ்சியர் கண் மொய்த்தனர் பறித்தார்
நஞ்சம் அனையானுடைய சோலையில் நறும் பூ –14-

பொன் திணி மணி பரு மரம் திசைகள் போவ
மின் திரிய ஒத்தன வெயில் கதிரும் ஒத்த
ஒன்றினொடும் ஒன்றிடை புடைத்து உதிர ஊழில்
தம் திரள் ஒடுக்கி விழு தாரகையும் ஒத்த – 15-

புள்ளினொடு வண்டும் மிஞ்றும் கடி கொள் பூவும்
கள்ளும் முகையும் தளிர்களோடு இனிய காயும்
வெள்ளம் நெடு வேலையிடை மீன் இனம் விழுங்கித
துள்ளின மரம் பட நெரிந்தன துடித்த –16-

தூவிய மலர்த் தொகை சுமந்து திசை தோறும்
பூவின மணம் நாறுவ புலால் கமழ்கிலாத
தேவியர்களோடு உயர் தேவர் இனிது ஆடும்
ஆவி எனில் ஆய திரை ஆர் கலிகள் அம்மா –17-

இடந்த மணி வேதியும் இறுத்த கடி காவும்
தொடர்ந்தன துரந்தன படிந்து நெறி தூரக்
கடந்து செலவு என்பது கடந்த இரு காலால்
நடந்து செலல் ஆகும் எனல் ஆகியது நல் நீர் —18-

வேனில் விளையாடு சுடரோன் ஓளி விம்மும்
வானினிடை வீசிய வரும் பணை மரத்தால்
தானவர்கள் மாளிகை தகர்ந்து பொடியாய
வானம் இடியால் ஓடியும் மால் வரைகள் மான –19-

எண்ணில் தரு கோடிகள் எறிந்தன செறிந்தே
தண்ணம் மழை போல் இடை தழைத்தது சலத்தால்
அண்ணல் அனுமன் அடல் இராவணனது அந்நாள்
விண்ணின் ஒரு சோலை யுளதாம் என விதித்தான் –20-

தேனுறை துளிப்ப நிறை புள் பல சிலம்பப்
பூ நிறை மணித்தரு விசும்பினிடை போய்
மேல் முறை நெருக்க ஓளி வாளோடு வில் வீச
வானிடை நடாய நெடு மானம் எனலான–21-

சாகம் நெடு பணை தழைத்தன தனிப்போர்
நாகம் அனையான் எறிய மேல் நிமிர்வன நாநா
மாகம் நெடு வானிடை இழிந்து புனல் வாரும்
மேகம் எனலாய நெடு மா கடலின் வீழ்வ –22-

ஊனம் அற்றிட மண்ணின் உதித்தவர்
ஞானம் முற்றுபு நண்ணினர் வீடு என
தானம் கற்பக தண் தரு விண் தலம்
போன புக்கன முன் உறை பொன்னகர் –23-

இராவணன் கொண்டு வந்தவ கற்பகம் மீண்டும் ஸ்வர்க்கம் போனதாம் –
அஷ்ட வசுக்கள் பீஷ்மர் போலே பிறந்து போனமை போலே

மணி கொள் குட்டிமம் மட்டித்து மண்டபம்
துணி படுத்தி அயல் வாவிகள் துர்த்து ஒளிர்
திணி சுவர்த்தலம் சிந்தி செயற்கு அரும்
பணி படுத்து உயர் குன்றம் படுத்தரோ -24-குட்டிமம் -திண்ணை –

வேங்கை செற்று மராமரம் வேர் பறித்து
ஓங்கு கற்பகம் பூவொடு ஒடித்து உராயப்
பாங்கர் செண்பக பத்தி பறித்து அயன்
மாங்கனிப் பணை மட்டித்து மாற்றியே — 25-

சந்தநங்கள் தகர்ந்தன தாள் பட
இந்தனங்கள் வெந்து எரி சிந்திட
முன்பு அநங்கன் வசந்தம் முகம் கெட
நந்தனங்கள் கலங்கி நடுங்கவே –26-

காமரம் களி வண்டு கலங்கிட
மா மரங்கள் மடிந்தன மண்ணொடு
தாமரங்க அரங்கு தகர்ந்து உகப்
பூ மரங்கள் எரிந்து பொரிந்தவே–27-

குழையும் கொம்பும் கொடியும் குயில் குலம்
விழையும் தண் தளிர் சூழலும் மென் மலர்ப்
புழையும் வாசப் புதும்பும் புலன் கொள் தேன்
மழையும் வேண்டும் மயிலும் மடிந்தவே – 28-

பவள மாக் கொடி வீசின பல் மழை
துவளும் மின் எனச் சுற்றிடச் சூழ் வரை
திவளும் பொன் பணை மா மரம் சேர்ந்தன
கவளம் யானையின் ஓடையின் காந்தவே –29-

பறவை ஆர்த்து எழும் ஓசையும் பல் மரம்
இற எடுத்த இடி குரல் ஓசையும்
அறவன் ஆர்த்து எழும் ஓசையும் அண்டத்தின்
புற நிலத்தினும் கைமிகப் போயிதே-30-அறவன் -திருவடி

பாடலம் படர் கோங்கோடும் பன்னிசைப்
பாடல் அம் பனி வண்டொடு பல் திரைப்
பாடு அலம்பு உயர் வேலையில் பாய்ந்தன
பாடு அலம் பெறப் புள்ளினம் பாறவே-31-பாடலம்–பாதிரி மரங்கள்

வண்டு அலம்பு நல் ஆற்றின் மராமரம்
வண்டல் அம் புனல் ஆற்றின் மடிந்தன
விண்டு அலம் புக நீங்கிய வெண் புனல்
விண் தலம் புக நீள் மரம் வீழ்ந்தவே -32-விண்டு -விஷ்ணு

தாமரைத் தடம் பொய்கை செம் சந்தனம்
தாம் அரைத்தன ஒத்த துகைத்தலின்
காமரம் களி வண்டொடும் கள்ளோடும்
கா மரக் கடல் பூக்கடல் கண்டவே -33-

சிந்துவாரம் திசை தொறும் சென்றன
சிந்து வரா அம் புரை திரை சேர்ந்தன
தம் துவாரம் புதவோடு தாள் அறத்
தந்து ஆரம் துகள் படச் சாய்ந்தவே –34

சிந்துவாராம் -நொச்சி மரங்கள் –
துவாரம் புதவோடு தாள் அறத் தந்து ஆரம் துகள் படச் சாய்ந்தவே-வாசல்கள் கதவும் தாழ்பாள்களும்
முறிந்து போம்படி சந்தன மரங்கள் தூக்கி எறியப்பட்டு துகளாகும் படி விழுந்தன –

நந்த வானத்து நாள் மலர் நாறின
நந்த வானத்து நாள்மலர் நாறின
சிந்து அவ்வானம் திரிந்து உகச் செம்மணி
சிந்த வால் நந்து இரிந்த திரைக்கடல் -35-
நந்த வானத்து நாள் மலர் நாறின -நறுமணம் மிக்க நந்தவனத்து அன்று அலர்ந்த பூக்கள் திருவடி வீசியதால்
நந்த–மிகுதியாக
வானத்து நாள்மலர் நாறின -ஆகாசத்தில் நக்ஷத்ரங்கள் போல் விளங்கின
சிந்து -புளிய மரங்கள்
அவ்வானம் திரிந்து உகச் –ஆகாசத்தில் சுழன்று சமுத்ரத்தில் விழ
திரைக்கடல் செம்மணி -அலைகளை உடைய கடலிலே கர்ப்பத்தில் உள்ள அழகிய முத்துக்களை
சிந்த வால் நந்து -வெண் நிறம் உள்ள சங்கங்கள்
இரிந்த -நிலை கெட்டு ஓடின

புல்லும் பொன் பணை பண் மணிப் பொன் மரம்
கொள்ளும் இப்பொழுதே என்னும் கொள்கையால்
எல்லி இட்டு விளக்கிய இந்திரன்
வில்லும் ஒத்தன விண்ணுற வீசின 36-

மயக்கு இல் பொன் குலம் வல்லிகள் வாரி நேர்
இயக்குற திசை தொறும் எறிந்தன
வெயில் கதிர் கற்றை அற்று உற வீழ்ந்தன
புயல் கடல்தலை புக்கன போல்வன –37-

ஆனைத் தானமும் ஆடல் அரங்கமும்
பானைத் தானமும் பாய் பரி பந்தியும்
ஏனைத் தார் அணித் தேரோடும் இற்றன
கானத்து ஆர் தரு அண்ணல் கடாவவே –38-

பெரிய மா மரமும், பெருங் குன்றமும்,
விரிய வீசலின், மின் நெடும் பொன் மதில்
நெரிய, மாடம் நெருப்பு எழ, நீறு எழ,
இரியல் போன, இலங்கையும் எங்கணும். 39

‘”தொண்டை அம் கனி வாய்ச் சீதை துயக்கினால் என்னைச் சுட்டாய்;
விண்ட வானவர் கண் முன்னே விரி பொழில் இறுத்து வீசக்
கண்டனை நின்றாய்” என்று, காணுமேல், அரக்கன் காய்தல்
உண்டு’ என வெருவினான்போல், ஒளித்தனன், உடுவின் கோமான். 40

காசு அறு மணியும், பொன்னும், காந்தமும், கஞல்வது ஆய
மாசு அறு மரங்கள் ஆகக் குயிற்றிய மதனச் சோலை,
ஆசைகள்தோறும், ஐயன் கைகளால் அள்ளி அள்ளி
வீசிய, விளக்கலாலே, விளங்கின உலகம் எல்லாம். 41

கதறின வெருவி, உள்ளம் கலங்கின, விலங்கு; கண்கள்
குதறின பறவை, வேலை குளித்தன; குளித்திலாத
பதறின; பதைத்த; வானில் பறந்தன; பறந்து பார் வீழ்ந்து
உதறின, சிறையை; மீள ஒடுக்கின உலந்து போன. 42

தோட்டோடும் துதைந்த தெய்வ மரம் தொறும் தொடுத்த புள் அம்
கூட்டோடும் துறக்கும் புக்க குன்று எனக் குலவும் திண் தோள்
சேடு அகல் பரிதி மார்பன் சீறி தீண்டல் தன்னால்
மீட்டவன் கருணை செய்தால் பெரும் பதம் விளம்பலாமோ –43

சீதை சிறை இருந்த மரம் மட்டும் அழியாது திகழ்தல்
பொய்ம் முறை அரக்கர் காக்கும் புள் உறை புது மென் சோலை,
விம்முறும் உள்ளத்து அன்னம் இருக்கும் அவ் விருக்கம் ஒன்றும்,
மும் முறை உலகம் எல்லாம் முற்றுற முடிவது ஆன
அம் முறை, ஐயன் வைகும் ஆல் என, நின்றது அம்மா! 44

கதிரவன் தோன்றுதல்
உறு சுடர்ச் சூடைக் காசுக்கு அரசினை உயிர் ஒப்பானுக்கு
அறிகுறியாக விட்டாள்; ஆதலான், வறியள் அந்தோ!
செறி குழல் சீதைக்கு அன்று, ஓர் சிகாமணி தெரிந்து வாங்கி,
எறி கடல் ஈவது என்ன, எழுந்தனன், இரவி என்பான். 45

வனத்தின் பொழில் அழித்து நின்ற அனுமனின் நிலை
தாழ் இரும் பொழில்கள் எல்லாம் துடைத்து, ஒரு தமியன் நின்றான்,
ஏழினொடு ஏழு நாடும் அளந்தவன் எனலும் ஆனான்;
ஆழியின் நடுவண் நின்ற அரு வரைக்கு அரசும் ஒத்தான்;
ஊழியின் இறுதிக் காலத்து உருத்திரமூர்த்தி ஒத்தான். 46-

அனுமனைக் கண்டு அஞ்சிய அரக்கியர் வினாவும், சீதையின் மறுமொழியும்
இன்னன நிகழும் வேலை, அரக்கியர் எழுந்து பொங்கி,
பொன்மலை என்ன நின்ற புனிதனைப் புகன்று நோக்கி,
‘அன்னை! ஈது என்னை மேனி? யார்கொல்?’ என்று, அச்சம் உற்றார்,
நன்னுதல் தன்னை நோக்கி, ‘அறிதியோ நங்கை?’ என்றார். 47

‘தீயவர் தீய செய்தல் தீயவர் தெரியின் அல்லால்,
தூயவர் துணிதல் உண்டோ , நும்முடைச் சூழல் எல்லாம்?
ஆய மான் எய்த, அம்மான், இளையவன், “அரக்கர் செய்த
மாயம்” என்று உரைக்கவேயும், மெய்என மையல் கொண்டேன். 48-

அனுமன் வேள்வி மண்டபத்தை அழித்தல்
என்றனள்; அரக்கிமார்கள் வயிறு அலைத்து, இரியல்போகி,
குன்றமும், உலகும், வானும், கடல்களும், குலையப் போனார்;
நின்றது ஓர் சயித்தம் கண்டான்; ‘நீக்குவன் இதனை’ என்னா,
தன் தடக் கைகள் நீட்டிப் பற்றினன், தாதை ஒப்பான். 49-

கண் கொள அரிது மீது கால் கொள அரிது திண் கால்
எண் கொள் அரிது இராவும் இருள் கொள் அரிது மாகம்
விண் கொள் நிவந்த மேரு வெள்குற வெதும்பி
புண் கொள வுயர்ந்தது இப்பார் பொறை கொள அரிது போல் ஆம் –50-

பொங்கு ஓளி நெடு நாள் ஈட்டிப் புதிய பால் பொழிவது ஒக்கும்
திங்களை நக்குகின்ற இருள் எலாம் வாரித் தின்ன
அம் கை பத்து இரட்டியான் தன் ஆணையால் அழகு மாளப்
பங்கயத்து ஒருவன் தானே பசும் பொன்னால் படைத்தது அம்மா –51-

தூண் எலாம் சுடரும் காசு சுற்று எலாம் முத்தம் ஸ்வர்ணம்
பேணல் ஆம் மணியின் பத்தி பிடரி எல்லாம் ஒளிகள் விம்மச்
சேண் எலாம் விரியும் காற்றைச் சேய் ஓளிச் செல்வதற்கேயும்
பூணல் ஆம் எம்மனோரால் புகழலாம் புதுமைத் தன்றே –52-

வெள்ளி யம் கிரியைப் பண்டு வெந்தொழில் அரக்கன் வேரொடு
அள்ளினன் என்னக் கேட்டான் அத் தொழிற்கு இழிவு தோன்றப்
புள்ளி மா மேரு என்னும் பொன் மலை எடுப்பான் போல்
வள்ளுகிர்த் தடக்கை தன்னால் மண்நின்றும் வாங்கினான் அண்ணல் -53-

விட்டனன், இலங்கைதன்மேல்; விண் உற விரிந்த மாடம்
பட்டன, பொடிகள் ஆன; பகுத்தன பாங்கு நின்ற;
சுட்டன பொறிகள் வீழத் துளங்கினர், அரக்கர்தாமும்;
கெட்டனர் வீரர், அம்மா!-பிழைப்பரோ கேடு சூழ்ந்தார்? 54

சோலை காக்கும் பருவத் தேவர் இராவணனிடம் செய்தி தெரிவித்தல்
நீர் இடு துகிலர்; அச்ச நெருப்பு இடு நெஞ்சர்; நெக்குப்
பீரிடும் உருவர்; தெற்றிப் பிணங்கிடு தாளர்; பேழ் வாய்,
ஊர் இடு பூசல் ஆர உளைத்தனர்; ஓடி உற்றார்;-
பார் இடு பழுவச் சோலை பாலிக்கும் பருவத் தேவர். 55

அரி படு சீற்றத்தான் அருகு சென்று அடியில் வீழ்ந்தார்
கரி படு திசையில் நீண்ட காவலர் காவல் ஆற்றோம்
கிரி படு குலவத் திண் தோள் குரங்கு இடை கிழித்து வீச
எரி படு துகிலின் எய்தின் இற்றது கடி கா என்றார் — 56-

சொல்லிட எளியது என்றால் சோலையைக் காலால் கையால்
புல்லோடு துகளும் இன்றிப் பொடிபட நூறிப் பொன்னால்
வில்லிடு நேரம் தன்னை வேரொடு வாங்கி வீசச்
சில் இடம் ஒழியச் செல்வ இலங்கையும் சிதைந்தது என்றார் –57-

இராவணன் இகழ்ந்து நகுதலும், காவலர் அனுமன் செய்லை வியந்து கூறலும்
‘ஆடகத் தருவின் சோலை பொடி படுத்து, அரக்கர் காக்கும்
தேட அரு வேரம் வாங்கி, இலங்கையும் சிதைத்தது அம்மா!
கோடரம் ஒன்றே! நன்று இது! இராக்கதர் கொற்றம்! சொற்றல்
மூடரும் மொழியார்’ என்ன மன்னனும் முறுவல் செய்தான். 58

தேவர்கள், பின்னும், ‘மன்ன! அதன் உருச் சுமக்கும் திண்மைப்
பூவலயத்தை அன்றோ புகழ்வது! புலவர் போற்றும்
மூவரின் ஒருவன் என்று புகல்கினும், முடிவு இலாத
ஏவம், அக் குரங்கை, ஐய! காணுதி இன்னே’ என்றார். 59

அனுமனின் ஆரவாரம்
மண்தலம் கிழிந்த வாயில் மறி கடல் மோழை மண்ட,
எண் திசை சுமந்த மாவும், தேவரும் இரியல்போக,
தொண்டை வாய் அரக்கிமார்கள் சூல் வயிறு உடைந்து சோர,
‘அண்டமும் பிளந்து விண்டது ஆம்’ என, அனுமன் ஆர்த்தான். 60

————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணம் -ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம்–5. சூடாமணிப் படலம்–

June 16, 2020

சீதையை இராமனிடம் சேர்க்க எண்ணிய அனுமனின் விண்ணப்பம்
‘உண்டு துணை என்ன எளிதோ உலகின்? அம்மா!
புண்டரிகை போலும் இவள் இன்னல் புரிகின்றாள்;
அண்ட முதல் நாயகனது ஆவி அனை யாளைக்
கொண்டு அகல்வதே கருமம்’ என்று உணர்வு கொண்டான். 1

கேட்டி யடியேன் உரை முனிந்து அருளேல் கேளான்
வீட்டி இடுமேல் அவனை வேறல் வினை அன்றால்
ஈட்டி என் பால் இராமன் எதிர் நின்னை
காட்டி அடி தாழ்வென் இது காண்டு இது காலம் -2-இதுவே ஏற்ற சமயம்

‘பொன் திணி பொலங்கொடி! என் மென் மயிர் பொருந்தித்
துன்றிய புயத்து இனிது இருக்க; துயர் விட்டாய்,
இன் துயில் விளைக்க; ஓர் இமைப்பின், இறை வைகும்
குன்றிடை, உனைக் கொடு குதிப்பென்; இடை கொள்ளேன். 3

‘அறிந்து, இடை, அரக்கர் தொடர்வார்கள் உளராமேல்,
முறிந்து உதிர நூறி, என் மனச் சினம் முடிப்பேன்;
நெறிந்த குழல்! நின் நிலைமை கண்டும், நெடியோன் பால்,
வெறுங் கை பெயரேன் – ஒருவராலும் விளியாதேன். 4-

இலங்கையோடும் ஏகுதி கொல் எனினும் இடந்து என்
வலம் கொள் ஒரு கைத் தலத்தில் வைத்து எதிர் தடுப்பான்
விலங்கினரை நூரி வரி வெஞ்சிலையின் ஓதம்
பொலம் கொள் கழல்கள் தாழ்குவன் இது தன்னை பொருள் அன்று ஆல்-5-இச்சிறு தொழில் ஒரு பொருள் அன்று

‘அருந்ததி! உரைத்தி-அழகற்கு அருகு சென்று, “உன்
மருந்து அனைய தேவி, நெடு வஞ்சர் சிறை வைப்பில்,
பெருந் துயரினோடும், ஒரு வீடு பெறுகில்லாள்,
இருந்தனள்” எனப் பகரின், என் அடிமை என் ஆம்? 6-சேஷிக்கு அதிசயத்தை விளைக்கை சேஷ பூதனுக்கு ஸ்வரூப லாபமும் ப்ராப்யமும்

புண் தொடர் அகற்றிய புயத்தினோடு புக்கேன்
விண்டவர் பலத்தையும் விரித்துரை செய்கேனோ
கொண்டு வருகிறிலேன் என் உயிர்க்கு உறுதி கொண்டேன்
கண்டு வருகிறிலேன் எனக் கழறுகேனோ–7-

இருக்கும் மதிள் சூழ் கடி இலங்கையை அமைப்பின்
உருக்கி எரியால் அரக்கரையும் ஒன்றாம்
உருக்கி நிருத்த குலம் முடித்து வினை முற்றிப்
பொருக்க அகல்க எனினும் அது இன்று புரிகிறேன் –8-

இந்து நுதல் நின்னொடு இணை எய்தி இகல் வீரன்
சிந்தை உறு வெந்துயர் தவிர்ந்து தெளிவோடும்
அந்தமில் அரக்கர் குலம் அற்று அவிய நூறி
நந்தலில் புவிக்கண் இடர் பின் களைதல் நன்று ஆல் –9-

வேறு இனி விளம்ப உள்ளது அன்று விதியால் இப்
பேறு பெற என் கண் அருள் தந்து அருளு பின்பு போய்
ஆறு துயரம் அம் சொல் இள வஞ்சி அடியன் அன்றோ
ஏறு கடிது என்று தொழுது இன்னடி பணிந்தான் –10-

அனுமனின் வேண்டுகோளைச் சீதை மறுத்தல்
ஏய நல் மொழி எய்த விளம்பிய
தாயை முன்னிய கன்று அனையான் தனக்கு,
‘ஆய தன்மை அரியது அன்றால்’ என,
தூய மென்சொல் இனையன சொல்லுவாள்; 11

‘அரியது அன்று; நின் ஆற்றலுக்கு ஏற்றதே!
தெரிய எண்ணினை; செய்வதும் செய்தியே;
உரியது அன்று என ஓர்கின்றது உண்டு, அது, என்
பெரிய பேதைமைச் சில் மதிப் பெண்மையால். 12–

வேலையின் இடையே வந்து வெய்யவர்
கோழி வெஞ்சரம் நின்னோடும் கோத்த போது
ஆலம் அன்னவர்க்கு அல்ல எற்கு அல்ல ஆற
சாலவும் தடுமாறும் தனிமையோய் –13-

அன்றியும் பிறிது உளது ஓன்று ஆரியன்
வென்றி வெஞ்சிலை மாசுணும் வேறு இனி
நன்றி என் பதம் வஞ்சித்த நாய்களின்
இன்ற வஞ்சனை நீயும் நினைத்தியோ –14-

கொண்ட போரின் என் கொற்றவன் வில் தொழில்
அண்டர் எவரும் நோக்க என் ஆக்கையைக்
கண்ட போர் அரக்கன் விழி காகங்கள்
உண்ட போது அன்றி யான் உளன் ஆவேனோ –15

வெற்றி நாணுடை வில்லியர் வில் தொழில்
முற்ற நாணில் அரக்கர் மூக்கோடு
அற்ற நாணினர் ஆயின போது அன்றிப்
பெற்ற நானுமும் பெற்றது ஆகுமோ –16-

பொன் பிறங்கல் இலங்கை, பொருந்தலர்
என்பு மால் வரை ஆகிலதேஎனின்,
இற்பிறப்பும், ஒழுக்கும், இழுக்கம் இல்
கற்பும், யான் பிறர்க்கு எங்ஙனம் காட்டுகேன்? 17

‘அல்லல் மாக்கள் இலங்கையது ஆகுமோ?
எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவும், என்
சொல்லினால் சுடுவேன்; அது, தூயவன்
வில்லின் ஆற்றற்கு மாசு என்று, வீசினேன். 18

வேறும் உண்டு உரை; கேள் அது; மெய்ம்மையோய்!
ஏறு சேவகன் மேனி அல்லால், இடை
ஆறும் ஐம் பொறி நின்னையும், “ஆண்” எனக்
கூறும்; இவ் உருத் தீண்டுதல் கூடுமோ? 19-

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வட பாலைத் திருவண் வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே–6-1-10-

‘தீண்டினான் எனின், இத்தனை சேண் பகல்
ஈண்டுமோ உயிர் மெய்யின்? “இமைப்பின்முன்
மாண்டு தீர்வென்” என்றே, நிலம் வன் கையால்
கீண்டு கொண்டு, எழுந்து ஏகினன், கீழ்மையால். 20

‘”மேவு சிந்தை இல் மாதரை மெய் தொடின்,
தேவு வன் தலை சிந்துக நீ” என,
பூவில் வந்த புராதனனே புகல்
சாவம் உண்டு; எனது ஆர் உயிர் தந்ததால். 21-

பிரமனை ஸ்துதிக்க வந்த புஞ்ஜிகஸ்தலை அப்சரஸ் ஸ்திரீயை வலியக் கற்பு அழித்ததற்காக
சாபம் வால்மீகி யுத்த காண்டம் -13-சர்க்கத்தில்

‘அன்ன சாவம் உளது என, ஆண்மையான்,
மின்னும் மௌலியன், மெய்ம்மையன், வீடணன்
கன்னி, என்வயின் வைத்த கருணையாள்,
சொன்னது உண்டு, துணுக்கம் அகற்றுவான். 22-வீடணன் கன்னி-மகளாகிய திரிசடை

‘ஆயது உண்மையின், நானும் – அது அன்று எனின்,
மாய்வென் மன்ற;-அறம் வழுவாது என்றும்,
நாயகன் வலி எண்ணியும், நானுடைத்
தூய்மை காட்டவும், இத்துணை தூங்கினேன். 23-

ஆண்டு நின்றும் அரக்கன் அகழ்ந்து கொண்டு
ஈண்டு வைத்தது இளவல் இயற்றிய
நீண்ட சாலையொடு நிலை நின்றது
காண்டி ஐய நின் மெய் உணர் கண்களால்–24-பர்ணசாலை யுடன் நிலத்தோடு பேர்த்து எடுத்து வந்தமை-

தீர்விலேன் இனி இது ஒரு பகலும் சிலை
வீரன் மேனியை மானும் இவ்வீங்கு நீர்
நாரா நாண் மலர்ப் பொய்கையை நண்ணுவேன்
சோருமாருயிர் காக்கும் துணிவினால் -25-தயரதன் பெற்ற மணித் தடாகம் அன்றோ-

ஆதலால் அது காரியம் அன்று ஐய
வேத நாயகன் பால் இனி மீண்டனை
போதல் கார்யம் என்றனள் பூவை அக்
கோதிலானனும் இனையன கூறினான் –26-

அனுமன் சீதையைப் புகழ்ந்து, ‘இராமனிடம் யாது கூறவேண்டும்’ என வினவல்
‘நன்று! நன்று! இவ் உலகுடை நாயகன்
தன் துணைப் பெருந்தேவி தவத் தொழில்’
என்று சிந்தை களித்து, உவந்து, ஏத்தினான் –
நின்ற சங்கை இடரொடு நீங்கினான். 27

‘இருளும் ஞாலம் இராவணனால்; இது
தெருளும், நீ இனிச் சில் பகல் தங்குறின்;
மருளும் மன்னவற்கு, யான் சொலும் வாசகம்
அருளுவாய்’ என்று, அடியின் இறைஞ்சினான். 28

அனுமனிடம் சீதை மனம் கசந்து சொன்ன செய்திகள்
‘இன்னும், ஈண்டு, ஒரு திங்கள் இருப்பல் யான்;
நின்னை நோக்கிப் பகர்ந்தது, நீதியோய்!
பின்னை ஆவி பிடிக்ககிலேன்; அந்த
மன்னன் ஆணை; இதனை மனக் கொள் நீ. 29–இது முதல் பத்து கவிகள் சீதா பிராட்டி திருவடிக்கு செய்திகள்-

‘”ஆரம் தாழ் திரு மார்பற்கு அமைந்தது ஓர்
தாரம்தான் அலளேனும், தயா எனும்
ஈரம்தான் அகத்து இல்லை என்றாலும், தன்
வீரம் காத்தலை வேண்டு” என்று வேண்டுவாய். 30

‘ஏத்தும் வென்றி இளையவற்கு, ஈது ஒரு
வார்த்தை கூறுதி: “மன் அருளால் எனைக்
காத்து இருந்த தனக்கே கடன், இடை
கோத்த வெஞ் சிறை வீடு” என்று கூறுவாய். 31

‘”திங்கள் ஒன்றின் என் செய் தவம் தீர்ந்ததால்;
இங்கு வந்திலனேஎனின், யாணர் நீர்க்
கங்கை யாற்றங்கரை, அடியேற்கும், தன்
செங் கையால் கடன் செய்க” என்று செப்புவாய். 32

மாமியர்க்குச் சொன்ன செய்தி
‘”சிறக்கும் மாமியர் மூவர்க்கும், சீதை ஆண்டு
இறக்கின்றாள் தொழுதாள்” எனும் இன்ன சொல்,
அறத்தின் நாயகன் பால்; அருள் இன்மையால்
மறக்கும் ஆயினும், நீ மறவேல், ஐயா! 33

மீண்டும் இராமனுக்குச் செய்தி சொல்லுதல்
‘வந்து எனைக் கரம் பற்றிய வைகல்வாய்,
“இந்த, இப் பிறவிக்கு இரு மாதரைச்
சிந்தையாலும் தொடேன்” என்ற, செவ் வரம்
தந்த வார்த்தை திருச் செவி சாற்றுவாய். 34-

ஈண்டு நான் இருந்து இன்னுயிர் மாயினும்
மீண்டு வந்து பிறந்து தன் மேனியைத்
தீண்டலாவ தோர் தீ வினை தீர வரம்
வேண்டினாள் தொழுது என்று விளம்புவாய் -35-

அரசு வீற்று இருந்து ஆளவும் ஆய் மணிப்
புரசை யானையின் வீதியில் போகவும்
வீசு கோலங்கள் காண வீதியிலே
உரை செய்து என்னை என் ஊழ் வினை யுன்னுவேன்-36-புரசை -யான் கழுத்தில் இடு கயிறு

தன்னை நோக்கி உலகம் தளர்தற்கும்
அன்னை நோய்க்கும் பரதன் அங்கு ஆற்றறும்
இன்னல் நோய்க்கும் அங்கு ஏகுவது அன்றியே
என்னை நோக்கி எங்கனம் எய்துமோ –37-

அனுமன் சீதையைத் தேற்றுதல்
இத் திறம் அனையவள் இயம்ப, ‘இன்னமும்,
தத்துறல் ஒழிந்திலை, தையல் நீ!’ எனா,
எத்திறத்து ஏதுவும் இயைந்த இன் உரை,
ஒத்தன, தெரிவுற உணர்த்தினான்அரோ: 39–இது முதல் மேல் -35-கவிகளால் திருவடியின் இன்னுரைகள் –

‘வீவாய், நீ இவண்; மெய் அஃதே?
ஓய்வான், இன் உயிர், உய்வானாம்!
போய், வான் அந்நகர் புக்கு அன்றோ?
வேய்வான் மௌலியும்? மெய் அன்றோ? 40-எதிர் மறை அணியில் இதுவும் அடுத்ததும் –

கைத்தோடும் சிறை கற்போயை
வைத்தோன் இன்னுயிர் வாழ்வானாம்
பொய்த்தோர் வில்லிகள் போவாராம்
இத்தோடே ஓப்பது யாது உண்டே –41-

நல்லோய் நின்னை நலிந்தோரைக்
கொல்லோம் எம்முயிர் கொண்டு அங்கே
எல்லோமும் செல எங்கோனும்
வில்லோடும் செல வேண்டாயோ –42-

நீந்தா இன்னலில் நீந்தாமே
தேய்ந்து ஆறாத பெரும் செல்வம்
ஈந்தானுக்கு உனை ஈயாதே
ஓய்ந்தால் எம்மின் உயார்ந்தார் யார் -43-

நன்றாய் நல் வினை நல்லோரைத்
தின்றார் தம் குடல் பேய் தின்னக்
கொன்றால் அல்லது கொள்ளேன்
என்றார்க்கு இவை ஏலாவோ–44

மாட்டாதார் சிறை வைத்தோயை
மீட்டாம் என்கில் மீள்வாம் யேல்
நாட்டார் நல்லவர் நன்னூலும்
கேட்டார் இவ்வுரை கேட்பரோ –45 –

பூண்டாள் கற்புடையாள் பொய்யாள்,
தீண்டா வஞ்சகர் தீண்டாமுன்,
மாண்டாள்” என்று, மனம் தேறி
மீண்டால், வீரம் விளங்காதோ? 46

‘கெட்டேன்! நீ உயிர் கேதத்தால்
விட்டாய் என்றிடின், வெவ் அம்பால்,
ஒட்டாரோடு, உலகு ஓர் ஏழும்
சுட்டாலும், தொலையா அன்றோ? 47-

முன்னே கொல்பவன் மூ உலகும்
பொன்னே ஓங்கிய போர் வில்லான்
என்னே நின்நிலை ஈது என்றால்
பின்னே செம்மை பிடிப்பானோ –48-

கோள் ஆனார் உயிர் கோளோடு
மூளா வெஞ்சினம் முற்றாகா
மீளா வேள் அயல் வேறு உண்டோ
மாளாதோ புவி வானோடும் –49-

தாழித் தண் கடல் தம்மோடும்
ஏழுக்கு ஏழு உலகுக்கு எல்லாம் அன்று
ஆழிக் கையவன் அம்பு அம்மா
ஊழித் தீ என உண்ணாவோ –50-ஆழிக் கை –ஆஜ்ஞா சக்கரமும் சக்கர ரேகையுமாம்

படுத்தான் வானவர் பற்றாரைத்
தடுத்தான் தீ வினை தக்கோரை
எடுத்தான் நல் வினை எந்நாளும்
கொடுத்தான் என்ற இசை கொள்ளாயோ –51-துஷ்ட நிக்ரகமும் இஷ்ட பரிபாலனமும் தர்ம ஸம்ஸ்தாபனமும் –

சில நாள் நீ இடர் தீராய்
இன்னா வைகலென் எல்லாரும்
நல் நாள் காணுதல் நன்று அன்றோ
உன்னால் நல் அறம் உண்டானால் –52-

புளிக்கும் கண்டனர் புண் நீருள்
குளிக்கும் பேய் குடையும் தோறும்
ஒளிக்கும் தேவர் உள்ளம்
களிக்கும் நல் வினை காணாயோ–53-

ஊழியின் இறுதியின் உரு எறிந்து எனக்
கேழ் கிளர் சுடு கணை கிழித்த புண் பொழி
தாழி இரும் குருதியின் தரங்க வேலைகள்
ஏழும் ஒன்றாக நின்று இரைப்பக் காண்டியால்–54–

சூல் இரு பெரு வயிறு அலைத்து சோர்வு வுறும்
ஆலி யம் கண்ணியர் அறுத்து நீத்தன
வாலியும் கடப்பரு வனப்ப வானுயர்
தாலி யம் பெரு மலை தயங்கக் காண்டியால்–55-

விண்ணின் நீளிய நெடும் கழுதும் வெஞ்சிறை
எண்ணின் நீளிய பெரும் பறவை ஈட்டமும்
புண்ணின நீர்ப் புணரியில் படிந்து பூவையர்
கண்ணின் நீர் ஆற்றில் குளிப்பக் காண்டியால் –56-

கரம் பயல் முரசு இனம் கறங்க கை தொடர்
நரம்பினும் இமிழ் இசை நவில நாடகம்
அரம்பையர் ஆடிய அரங்கின ஆண் தொழில்
குரங்குகள் முறை முறை குனிப்பக் காண்டியால் –57-

புரை யுறு புன் தொழில் யரக்கர் புண் பொழி
திரை யுறு குருதி ஆறு ஈரப்பச் செல்வன
வரை யுறு பிணம் பெரு பிறக்கம் மண்டின
கரை யுறு நெடும் கடல் தூர்ப்பக் காண்டியால்–58-

வினையுடை யரக்கராம் இருந்தை வெந்துக
சனகி என்ற ஒரு தழல் நடுவண் தங்கலால்
அனகன் கை அம்பு எனும் அளவில் ஊதையால்
கனக நீடு இலங்கை நின்று உருகக் காண்டியால் –59-இருந்தை கரி – ஊதை -பெரும் காற்று-

தாக்கு இகல் இராவணன் தலையில் தாவின
பாக்யம் அனைய நின் பழிப்பில் மேனியை
நோக்கிய கண்களை நுதி கொள் மூக்கினால்
காக்கைகள் கவர்ந்து உண்ணக் காண்டியால்–60-

மேலுற இராவணற்கு அழிந்து விலகிய
நீலுறு திசைக்கரி திரிந்து நிற்பன
வாழுற வனையவன் தலையை வவ்வலில்
காலுறு கணை கடிந்திடுவ காண்டியால் –61-

நீர்த்தெழு கணை மழை வழங்க நீல வான்
வேர்த்தது என்று இடையிடை வீசும் தூசு போல்
போர்த்து எழு பொலம் கொடி இலங்கை பூமியோடு
ஆர்த்து எழு கழுது இரைத்தாடக் காண்டியால் -62-தூசு -வஸ்திரம் -கழுது -பேய்கள் –

நீல நிர அரக்கர் தம் குருதி நீத்த நீர்
வேலை மிக்கு ஆற்றோடு மீள வேலை சூழ்
ஞாலம் முற்றும் கடை யுகத்தும் நச்சு அறா
காலனும் வெறுத்து உயிர் காலக் காண்டியால் –63-

அணங்கு இள மகளிரோடு அரக்கர் ஆடுறு
மணம் கிளர் கற்பகச் சோலை வாவி வாய்ப்
பிணங்குறு வால் முறைப் பிடித்து மாலைய
கணம் கொடு குரக்கினம் குளிப்பக் காண்டியால் –64-

செப்புறல் என் பல தெய்வ வாளிகள்
இப்புறத்து அரக்கரை முருக்கி ஏகின
முப்புறத்து உலகையும் முடிக்க மூட்டலால்
அப்புறத்து அரக்கரும் அவியக் காண்டியால் –65-

ஈண்டு ஒரு திங்கள் இவ்விடரின் வைகுதல்
வேண்டுவது அன்று நான் விரைவின் வீரனைக்
கண்டாலே குறைவு பின் காலம் வேண்டுமோ
ஆண் தகை இனி ஒரு பொழுதும் ஆற்றுமோ -66-அறிவிப்பே அமையும் ரக்ஷணத்துக்கு –

ஆவி யுண்டு என்னும் ஈது யுண்டு உன் ஆர் யுயிர்ச்
சேவகன் திரு உருத் தீண்டத் தீதிலாப்
பூவிலை தளிர் இலை பொரிந்து வெந்துலாக்
காவிலை கொடியிலை நெடிய கான் எலாம் -67-பெருமாளுடைய விரக தாபத் தீயினால்

சோகம் வந்து உறுவது தெளிவு தோய்ந்து அன்றோ
மேகம் வந்து இடித்து வந்து உருமு வீழ்கினும்
ஆகமும் புயங்களும் அழுந்த ஐந்தலை
நாகம் வந்து அடர்ப்பினும் உணர்வு நாறுமோ –68-

மத்துறு தயிர் என வந்து சென்று இடை
தத்துறும் உயிரோடு புலன்கள் தள்ளுறும்
பித்து நின் பிரிவினில் பிறந்த வேதனை
எத்தனை உள அவை எண்ணவும் ஈட்டவோ –69-

இந்நிலை யுடையவன் தரிக்கும் என்றியேல்
மெய்ந்நிலை யுணர்ந்த உழி மிடைந்தது ஈது எனின்
பொய்ந்நிலை காண்டி யான் புகன்ற யாவும் யுன்
கைந்நிலை நெல்லி யம் கனியில் காட்டுகேன் –70-

தீர்த்தனும் கவி குலத்து இறையும் தேவி நின்
வார்த்தை கேட்டு உவப்பதன் முன் மாக் கடல்
தூர்த்தன இலங்கையை சூழும் மாக் குரங்கு
ஆர்த்தது கேட்டு உவந்து இருத்தி அன்னை நீ -71-

எண்ணரும் பெரும் படை நாளை இந் நகர்
நண்ணிய பொழுது அது நடுவண் நான்கை நீ
விண்ணுறக் கருளன் மேல் விளங்கும் விஷ்ணுவின்
கண்ணனை என் நெடு நெரினில் காண்டியால் –72-

அங்கதன் தோள்மிசை, இளவல், அம் மலை
பொங்கு வெங்கதிர் எனப் பொலிய, போர்ப்படை
இங்கு வந்து இறுக்கும்; நீ இடரும் ஐயமும்
சங்கையும் நீங்குதி; தனிமை நீங்குவாய். 73

‘குரா வரும் குழலி! நீ குறித்த நாளினே,
விராவு அரு நெடுஞ் சிறை மீட்கிலான்எனின்,
பரா வரும் பழியொடும் பாவம் பற்றுதற்கு,
இராவணன் அவன்; இவன் இராமன்’ என்றனன். 74

அனுமன் உரையால் சீதை தேறி கூறல்
ஆக இம் மொழி ஆசு இல கேட்டு, அறிவுற்றாள்;
ஓகை கொண்ட் களிக்கும் மனத்தள், உயர்ந்தாள்;
‘போகை நன்று இவன்’ என்பது, புந்தியின் வைத்தாள்;
தோகையும், சில வாசகம் இன்னன சொன்னாள்: 75

‘சேறி, ஐய! விரைந்தனை; தீயவை எல்லாம்
வேறி; யான் இனி ஒன்றும் விளம்பலென்; மேலோய்!
கூறுகின்றன, முன் குறி உற்றன, கோமாற்கு
ஏறும்’ என்று, இவை சொல்லினள் இன்சொல் இசைப்பாள்: 76

நாகம் ஒன்றிய நல்வரையின் தலை மேல் நாள்
ஆகம் வந்து எனை அள் உகிர் வாளில் அளைந்த
காகம் ஒன்றை முனிந்து அயல் கல் எழு புல்லால்
வேக வெம்படை விட்டது மெல்ல விரிப்பாய் –77-

அங்கு அது அஞ்சி நடுங்கி அயன் பதி அண்மி
இங்கு நின் வரவு என்ன எனக் கணல்வு எய்த
மங்கை பங்கனோடு எண் திசையும் செல மற்றோர்
தங்கள் தங்கள் இடங்கள் மறுத்தமை தைப்பாய் -78-அவர் திரு உள்ளத்தே பொருந்தச் சொல்வாய்

இந்திரன் தரு மைந்தன் உரும் துயர் யாவும்
அந்தரத்தில் நின்றவர் கண்டு இனி அந்தோ
எந்தை தன் சரண் அன்றி ஒரு தஞ்சமும் இன்றால்
வந்தவன் சரண் என வீழ்க என உற்றதும் வைப்பாய் –79-

ஐய நின் சரணம் சரண் என்றவன் அஞ்சி
வையம் வந்து வணங்கிட வல்லன் மகிழ்ந்தே
வெய்யவன் கண் இரண்டோடு போக்கு என விட்ட
தெய்வ வெம்படை யுற்றுள தன்மை தெரிப்பாய்–80-

எந்தை நின் சரணம் சரண் என்ற இதனனால்
முந்து நுன் குறையும் பொறை தந்தனன் முந்து உன்
சந்தம் ஓன்று கொடித் திரள் கண்கள் தமக்கே
வந்தோர் நன் மணி நிற்க என வைத்ததும் வைப்பாய் -81-
கொடித் திரள் -காக்கை கூட்டங்கள் அனைத்தும் ஒரு கரு விழி இழந்தன

வேகம் விண்டு சயந்தன் வணங்கி விசும்பில்
போக அண்டர்கள் கண்டு அலர் கொண்டு பொழிந்தார்
நாகம் நம்பன் இளங்கிளை நன்கு உணராத
பாகு தங்கிய வென்றியின் இந்த சொல் பணிப்பாய் –82-

என் ஓர் இன்னுயிர் மென் கிளிக்கு யார் பெயர் ஈகேன்
மன்ன என்றாலும் மாசறு கைகயன் மாது என்
அன்னை தன் பெயராக என அன்பினோடு அந்நாள்
சொன்ன மெய்ம்மொழி சொல்லுதி மெய்ம்மை தொடர்ந்தோய் –83

சீதை சூடாமணியை அனுமனிடம் கொடுத்தல்
என்று உரைத்த, ‘இனிது இத்தனை பேர் அடையாளம்;
ஒன்று உணர்த்துவது இல்’ என எண்ணி உணர்ந்தாள்,
தன் திருத் துகிலில் பொதிவுற்றது, தானே
வென்றது அச் சுடர், மேலொடு கீழ் உற மெய்யால், -84-
இது பின் காலத்தில் உபயோகமாகும் என்று நினைத்து தன் துகிலில் முடிந்து வைத்த சூடாமணி –

வாங்கினாள், தன் மலர்க்கையில்; மன்னனை முன்னா,
ஏங்கினாள்; அவ் அனுமனும், ‘என்கொல் இது?’ என்னா,
வீங்கினான்; வியந்தான்; உலகு ஏழும் விழுங்கித்
தூங்கு கார் இருள் முற்றும் இரிந்தது சுற்றும். 85

‘மஞ்சு அலங்கு ஒளியோனும், இம் மா நகர் வந்தான்,
அஞ்சலன்’ என, வெங் கண் அரக்கர் அயிர்த்தார்;
சஞ்சலம் புரி சக்கர வாகமுடன், தாழ்
கஞ்சமும், மலர்வுற்றன; காந்தின காந்தம். 86

கூந்தல் மென் மழை கொள் முகில்மேல் எழு கோளின்
வேந்தன் அன்னது, மெல்லியல்தன் திருமேனி
சேந்தது, அந்தம் இல் சேவகன் சேவடி என்னக்
காந்துகின்றது, காட்டினள்; மாருதி கண்டான். 87

சூடையின்மணி கண் மணி ஒப்பது, தொல் நாள்
ஆடையின்கண் இருந்தது, பேர் அடையாளம்;
நாடி வந்து எனது இன் உயிர் நல்கினை, நல்லோய்!
கோடி’ என்று கொடுத்தனள், மெய்ப் புகழ் கொண்டாள். 88-

சூடாமணி பெற்ற அனுமன் விடைபெற்றுச் செல்லுதல்
தொழுது வாங்கினன்; சுற்றிய தூசினன், முற்றப்
பழுது உறாவகை பந்தனை செய்தனன்; வந்தித்து,
அழுது, மும்மை வலம் கொடு இறைஞ்சினன்; அன்போடு,
எழுது பாவையும், ஏத்தினள்; ஏகினன் இப்பால். 89

————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணம் -ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம்–4–ஸ்ரீ உரு காட்டு படலம்–

June 16, 2020

அனுமன் விஞ்சையால் அரக்கியர் உறங்குதல்

‘காண்டற்கு ஒத்த காலமும் ஈதே; தெறு காவல்
தூண்டற்கு ஒத்த சிந்தையினாரும் துயில்கில்லார்;
வேண்டத் துஞ்சார்’ என்று, ஒரு விஞ்ஞை வினை செய்தான்;
மாண்டு அற்றாராம் என்றிட, எல்லாம் மயர்வு உற்றார். 1–விஞ்சை -மாய வித்யை-

——-

தூங்காத காவலர் தூங்குதல் கண்ட சீதையின் புலம்பல்

துஞ்சாதாரும் துஞ்சுதல் கண்டாள்; துயர் ஆற்றாள்;
நெஞ்சால் ஒன்றும் உய் வழி காணாள், நெகுகின்றாள்;
அஞ்சா நின்றாள், பல் நெடு நாளும் அழிவுற்றாள்,
எஞ்சா அன்பால், இன்ன பகர்ந்து, ஆங்கு, இடர் உற்றாள். 2–

——–

இது முதல் ஏழு கவிகள் ஸ்ரீ பிராட்டியின் புலம்பல்

கரு மேகம் நெடும் கடல் கார் அனையான்
தருமே தனியேன் எனது ஆர் உயிர் தான்
உருமே ஏறு உறழ் வெம் சிலை நாண் ஒலி தான்
வருமே யுரையாய் வலியார் வலியே-3-

ஏறு உறழ் வெம் சிலை நாண் ஒலி தான்
வருமே–பேர் இடி முழக்கத்தை ஒத்த பகைவருக்கு பயங்கரமான வில் நாண் ஒலி இங்கு வருமோ
யுரையாய் வலியார் வலியே–தண்டிக்கப்படாமல் அனுபவித்தே தீர வேண்டும்படியான என் விதியே சொல்வாயாக

————–

கல்லா மதியே கதிர் வாள் நிலவே
செல்லா இரவே சிறுகா இருளே
எல்லாம் எனையே முனீவீர் நினையா
வில் ஆளனை யாதும் விளித்திலீரோ–4-

அவனது வில் வன்மைக்கு அஞ்சி அவனை சிறிதும் வருத்தாமல் அபலையான
என்னை மட்டும் வருத்து கிறீர்களே கூட்டரவாக

————–

தழல் வீச உலா வரு வாடை தழீஇ
அழல்வீர் எனது ஆவி அறிந்திலீரோ
நிழல் வீரை அனாருடனே நீர் நெடு நாள்
உழல்வீர் கொடியீர் உரையாடிலீரோ –5-

நிழல் வீரை அனாருடனே-தேக காந்தியால் கடலை ஒத்தவருக்கு
கொடியீர் உரையாடிலீரோ–பூங்கொடிகளே என் குறையைச் சொல்ல மாட்டீர்களோ
எனது ஆவி அறிந்திலீரோ-பிராண நாயகன் இன்னார் என்று உங்கட்க்குத் தெரியாதோ –

————–

வாராது ஓழியான் எனும் வண்மையினால்
ஓராயிர கோடி இடர்க்கு உடையேன்
தீரா ஒரு நாள் வலி சேவகனே
நாராயணனே தனி நாயகனே –6-இதனாலே உயிர் நீங்காது இருக்கிறேன் –

—————–

தரு ஒன்றிய கான் அடைவாய் தவிர நீ
வருவேன் சில நாளினில் மா நகர் வாய்
இரு என்றனை இன்னருள் தான் இது
வேல் ஒரு என் தனி ஆவியை உண்ணுதியோ-7-

உனது கட்டளைக்கு இசையாமல் உன்னுடன் வந்தாலே இப்படி கருணை காட்டாது ஒழிகிறாயோ-என்றவாறு

—————

பேணும் உணர்வே உயிரே பெரு நாள்
நாண் இன்று உழல்வீர் தனி நாயகனைக்
காணும் துணையும் கழிவீர் அலீர் நான்
பூணும் பழியோடு பொருந்துவதோ-8-

—————–

முடியா முடி மன்னன் முடிந்ததுவும்
படி ஏழும் நெடும் துயர் பா விடவும்
மடியா நெறி வந்து வனம் புகுதும்
கொடியார் வரும் என்று குலாவுவதோ -9-

இங்கு வந்து துயரைத் தணிப்பார் என்று மகிழ்ந்து வாழ்வது தகுமோ

———–

சீதை உயிர் விடத் துணிதல்
என்று என்று, உயிர் விம்மி, இருந்து அழிவாள்,
மின் துன்னும் மருங்குல் விளங்கு இழையாள்;
‘ஒன்று என் உயிர் உண்டு எனின், உண்டு இடர்; யான்
பொன்றும் பொழுதே, புகழ் பூணும்’ எனா, 10-

—————

‘பொறை இருந்து ஆற்றி, என் உயிரும் போற்றினேன்,
அறை இருங் கழலவற் காணும் ஆசையால்;
நிறை இரும் பல் பகல், நிருதர் நீள் நகர்ச்
சிறை இருந்தேனை, அப் புனிதன் தீண்டுமோ? 11-

உன்னினர் பிறர் என உணர்ந்தும் அவர்
சொன்னன சொன்னன செவியில் தூங்கவும்
மன்னுயிர் காத்து இரும் காலம் வைகினேன்
என்னின் வேறு அரக்கியர் யாண்டையார் யார் கொலோ –12-

சொல் பிரியா பாலி சுமந்து தூங்குவேன்
நல் பிறப்புடையும் நாணும் நன்று ஒரோ
கற்புடை மடந்தையர் கதை யுளோர்களில்
இல் பிரிந்து உய்ந்தவர் யாவர் யான் அலால் -13–

பிறர் மனை எய்திய பெண்ணைப் பேணுதல்
திறன் அலது என்று உயிர்க்கு இறைவன் தீர்ந்தனன்
புறன் அலர் உற அவன் போது போக்கி யான்
அறன் அல்லது இயற்றி வேறு என் கொண்டு ஆற்றுவேன் –14-

எப் பொழுது, இப் பெரும் பழியின் எய்தினேன்,
அப் பொழுதே, உயிர் துறக்கும் ஆணையேன்;
ஒப்பு அரும் பெரு மறு உலகம் ஓத, யான்,
துப்பு அழிந்து உய்வது, துறக்கம் துன்னவோ? 15–

அன்பு அழி சிந்தையர் ஆய ஆடவர்
வன் பழி சுமக்கினும் சுமக்க வான் உயர்
துன்பு அழி பெரும் புகழ் குலத்தில் தோன்றினேனே
என் பழி துடைப்பவர் என்னின் யாவர் –16-

வஞ்சனை மானின் பின் மன்னைப் போக்கி என்
மஞ்சனை வைது பின் வழி கொள்வாய் என
நஞ்சு அனையான் அகம் புகுந்த நான்கை யான்
உயஞ்சனன் இருத்தலும் உலகம் கொள்ளுமோ –17-

வல் இயல் மறவர் தம் வடுவில் தீர்பவர்
வெல்லினும் வெல்க போர் விளிந்து வீடுக
வல் இயல் அறத்தை யான் இறந்து வாழ்ந்த பின்
சொல்லிய என் பழி அவரைச் சுற்றுமோ –18-

வருந்தலின் மானம் மா வனைய மாட்சியர்
பெரும் தவ மடந்தையர் முன்பு பேதையேன்
கரும் தனி முகிலினை பிரிந்து கள்வரூர்
இருந்தவள் இவள் என ஏச நிற்பனோ –19-

அற்புதன், அரக்கர்தம் வருக்கம் ஆசு அற,
வில் பணி கொண்டு, அருஞ் சிறையின் மீட்ட நாள்,
“இல் புகத் தக்கலை” என்னில், யானுடைக்
கற்பினை, எப் பரிசு இழைத்துக் காட்டுகேன்? 20

மாதவிப் பொதும்பர் புக்க சீதையின் முன், அனுமன் தோன்றுதல்
‘ஆதலான், இறத்தலே அறத்தின் ஆறு’ எனா,
‘சாதல் காப்பவரும் என் தவத்தின் சாம்பினார்;
ஈது அலாது இடமும் வேறு இல்லை’ என்று, ஒரு
போது உலாம் மாதவிப் பொதும்பர் எய்தினாள். 21

கண்டனன் அனுமனும்; கருத்தும் எண்ணினான்;
கொண்டனன் துணுக்கம்; மெய் தீண்டக் கூசுவான்,
‘அண்டர் நாயகன் அருள் தூதன் யான்’ எனா,
தொண்டை வாய் மயிலினைத் தொழுது, தோன்றினான். 22

‘இராமன் தூதன் யான்’ என அனுமன் மொழிதல்

‘அடைந்தனென் அடியனேன், இராமன் ஆணையால்;
குடைந்து உலகு அனைத்தையும் நாடும் கொட்பினால்
மிடைந்தவர் உலப்பு இலர்; தவத்தை மேவலால்,
மடந்தை! நின் சேவடி வந்து நோக்கினேன். 23–

ஈண்டு நீ இருந்ததை இடரின் வைகுறும்
ஆண் தகை அறிந்திலன் அதற்குக் காரணம்
வேண்டுமே யரக்கர் தம் வர்க்கம் வேரோடு
மாண்டில வீதலான் மாறு வேறு உண்டோ — 24–

ஐயுறல்; உளது அடையாளம்; ஆரியன்
மெய் உற உணர்த்திய உரையும் வேறு உள;
கைஉறு நெல்லியங் கனியின் காண்டியால்;
நெய் உறு விளக்கு அனாய்! நினையல் வேறு’ என்றான். 25

அனுமனைக் கண்டு தெளிந்த சீதை அவனைப் பற்றி வினவல்

என்று அவன் இறைஞ்ச நோக்கி, இரக்கமும் முனிவும் எய்தி,
‘நின்றவன் நிருதன் அல்லன்; நெறி நின்று; பொறிகள் ஐந்தும்
வென்றவன்; அல்லனாகில், விண்ணவன் ஆக வேண்டும்;
நன்று உணர்வு உரையன்; தூயன்; நவை இலன் போலும்!’ என்னா, 26

‘அரக்கனே ஆக; வேறு ஓர் அமரனே ஆக; அன்றிக்
குரக்கு இனத்து ஒருவனேதான் ஆகுக; கொடுமை ஆக;
இரக்கமே ஆக; வந்து, இங்கு, எம்பிரான் நாமம் சொல்லி,
உருக்கினன் உணர்வை; தந்தான் உயிர்; இதின் உதவி உண்டோ ?’ 27

என நினைத்து, எய்த நோக்கி, ‘இரங்கும் என் உள்ளம்; கள்ளம்
மனன் அகத்து உடையர் ஆய வஞ்சகர் மாற்றம் அல்லன்;
நினைவுடைச் சொற்கள் கண்ணீர் நிலம் புக, புலம்பா நின்றான்;
வினவுதற்கு உரியன்’ என்னா, ‘வீர! நீ யாவன்?’ என்றாள். 28

அனுமன் தன் வரலாறு கூறல்

ஆய சொல் தலைமேல் கொண்ட அங்கையன், ‘அன்னை! நின்னைத்
தூயவன் பிரிந்த பின்பு தேடிய துணைவன், தொல்லைக்
காய் கதிர்ச் செல்வன் மைந்தன், கவிக்குலம் அவற்றுக்கு எல்லாம்
நாயகன், சுக்கிரீவன் என்றுஉளன், நவையின் தீர்ந்தான். 29

‘மற்று, அவன் முன்னோன் வாலி; இராவணன் வலி தன் வாலின்
இற்று உகக் கட்டி, எட்டுத் திசையினும் எழுந்து பாய்ந்த
வெற்றியன்; தேவர் வேண்ட, வேலையை, விலங்கல் மத்தில்
சுற்றிய நாகம் தேய, அமுது எழ கடைந்த தோளான். 30

‘அன்னவன் தன்னை, உம் கோன், அம்பு ஒன்றால் ஆவி வாங்கி,
பின்னவற்கு அரசு நல்கி, துணை எனப் பிடித்தான்; எங்கள்
மன்னவன் தனக்கு, நாயேன், மந்திரத்து உள்ளேன்; வானின்
நல் நெடுங் காலின் மைந்தன்; நாமமும் அனுமன் என்பேன். 31

எழுபது வெள்ளம் கொண்ட எண்ணென யுலகம் எல்லாம்
தழுவி நின்று எடுப்ப வேலை தனித் தனி கடக்கும் தாள
குழுவின யும் கோன் செய்யக் குறித்தது குறிப்பின் உன்னி
வழு இலை செய்தற்கு ஒத்த வா நரம் வானின் நீண்ட –32-

வெள்ளம் -பல அஷவ்கினி-
யானை ஓன்று தேர் ஓன்று குதிரை மூன்று காலாள் ஐந்து கொண்டது ஒரு பத்தி
மூன்று பத்தி சேனா முகம்
மூன்று சேனா முகம் குல்மம்
மூன்று குல்மம் கணம்
மூன்று கணம் வாகினி
மூன்று வாகினி பிரதனை
மூன்று பிரதனை சமூ
மூன்று சமூ அநீகிநீ
பத்து அநீகிநீ அஷவ்கினீ

——–

துப்புறு பரவை ஏழும் சூழ்ந்த பார் ஏழும் ஆழ்ந்த
ஒப்புறு நாகர் நாடும் உம்பரின் இம்பர் காறு
இப்புறம் தேடி நின்னை எதிர்ந்தில என்னின் அண்டத்து
அப்புறம் போயும் தேட அவதியின் அமைந்து போன –33-

புன் தொழில் அரக்கன் கொண்டு போந்த நாள், பொதிந்து தூசில்
குன்றின் எம் மருங்கின் இட்ட அணிகலக் குறியினாலே,
வென்றி யான் அடியேன் தன்னை வேறு கொண்டு இருந்து கூறி,
“தென் திசைச் சேறி” என்றான்; அவன் அருள் சிதைவது ஆமோ? 34–

தூசில் பொதிந்து –ஆடையில் முடிந்து

கொற்றவர்க்கு ஆண்டுக் காட்டிக் கொடுத்த போது அடுத்த தன்மை
பெற்றியின் உணர்தல் பாற்றோ உயிர் நிலை பிறிதும் உண்டோ
இற்றை நாள் அளவும் அன்னா அன்று நீ இழித்து நீத்த
மற்றை நல் அணிகள் கான் உன் மங்கலம் காத்த மனனோ–35–

திரு ஆபரணங்களைக் கொண்டதாலேயே பெருமாள் உயிர் பிரியாமல் உள்ளார்-என்பதையே –
உன் திரு மாங்கல்யம் காத்த -என்று அருளிச் செய்கிறார் –

ஆயவன் தன்மை நிற்க அங்கதன் வாலி மைந்தன்
ஏயவன் தென் பால் வெள்ளம் இரண்டினோடு எழுந்து சேனை
மேயின படர்ந்து தீரா அனையவன் விடுத்தான் என்னைப்
பாய் புனல் இலங்கை மூதூர்க்கு என்றனன் ப்;பழியை வென்றான் –36-

——–

அனுமன் இராமனின் வடிவழகை விவரித்தல்

எய்து அவன் உரைத்தலோடும், எழுந்து, பேர் உவகை ஏற,
வெய்து உற ஒடுங்கும் மேனி வான் உற விம்மி ஓங்க,
‘உய்தல் வந்து உற்றதோ?’ என்று அருவி நீர் ஒழுகு கண்ணாள்,
‘ஐய! சொல், ஐயன் மேனி எப்படிக்கு அறிதி?’ என்றாள். 37

‘படி உரைத்து, எடுத்துக் காட்டும் படித்து அன்று, படிவம்; பண்பில்
முடிவு உள உவமம் எல்லாம் இலக்கணம் ஒழியும், முன்னர்;
துடிஇடை! அடையாளத்தின் தொடர்வையே தொடர்தி’ என்னா,
அடிமுதல் முடியின் காறும், அறிவுற அனுமன் சொல்வான். 38-

மேலே -20-பாசுரங்களால் பெருமாள் வடிவு அழகை காட்டி அருளுகிறார் –

‘”சேயிதழ்த் தாமரை” என்று, சேண் உளோர்
ஏயினர்; அதன் துணை எளியது இல்லையால்,
நாயகன் திருஅடி குறித்து நாட்டுறின்;
பாய் திரைப் பவளமும் குவளைப் பண்பிற்றால்! 39

‘தளம் கெழு கற்பக முகிழும், தண் துறை
இளங் கொடிப் பவளமும் கிடக்க; என் அவை?
துளங்கு ஒளி விரற்கு எதிர், உதிக்கும் சூரியன்
இளங் கதிர் ஒக்கினும் ஒக்கும்-ஏந்திழாய்! 40–திருவடி விரல்கள் அனுபவம் – இதுவும் அடுத்ததும்-

‘சிறியவும் பெரியவும் ஆகி, திங்களோ,
மறு இல பத்து உளஅல்ல; மற்று இனி;
எறி சுடர் வயிரமோ திரட்சி எய்தில;
அறிகிலென், உகிர்க்கு, யான், உவமம் ஆவன. 41 –

பொருந்தில நிலனொடு போந்து கானிடை
வருந்தின எனின் அது நூலை மாறு கொண்டு
இருந்தது நின்றது புவனம் யாவையும்
ஒருங்குடன் புணர்வது உரைக்கற்பாலதோ –42- திரு புறவடியின் சிறப்பு

தங்கு அணைப் பணிலமும் வளையும் தாங்கு அரா
வீங்கு அணைப் பள்ளியான் எனினும் வேறு இனிப்
பூங்கணைக் கால்க்கு ஒரு பரிசு தான் பொரும்
கணைக்கு ஆம் ஆவமோ ஆவ தன்னையே–43-

பொரும் கணைக்கு ஆம் ஆவம் -அம்புகளுக்கு இருப்பிடமான அம்புறாத்துணி -கணைக்காலுக்கு ஒப்பு ஆகுமோ

அறம் கிளர் பறவையின் அரசன் ஆடு எழில்
பிறங்கு எருத்து அனையன பெயரும் பெற்று உடை
மரம் கிளர் மத கரி கரமும் நாணின
குறங்கினுக்கு உவமை இவ்வுலகினில் கூடுமோ –44-

திருத்தொடைகள் அனுபவம் -கருடனின் பிடரியை ஒத்தன -திக்கஜங்களின் துதிக்கை நாணின-

வலம் சுழித்து ஒழுகும் நீர் வழங்கு கங்கையின்
பொலம் சுழி என்றலும் புன்மை பூவொடு
நிலம் சுழித்து எழு மணி யுந்தி நேர் இனி
இலஞ்சியும் போலும் வேறு அவனை யாண்டு அரோ–45–திரு உந்தியின் சிறப்பு – இலஞ்சி-மகிழம் பூ

பொருவரு மரகதப் பொலம் கொள் மால் வரை
வெருவுற விரிந்து உயர் விலங்கல் ஆகத்தைப்
பிரிவற நோற்றனள் என்னில் பின்னை அத்
திருவினில் திருவாளர் யாவர் தெய்வமே -46-திரு மார்பின் சிறப்பு -விலங்கல்-மலை போன்ற சலியாத பெருமாளுடைய திருமார்பு

நீடுறு கீழ்த் திசை நின்ற யானையின்
கோடு உறு கரம் என, சிறிது கூறலாம்,
தோடு உறு மலர் எனச் சுரும்பு சுற்று அறாத்
தாள் தொடு தடக் கை; வேறு உவமை சாலுமே? 47–தாள் தொடு தடக் கை-ஆஜானு பாஹு

ஐராவதம் -புண்டரீகம் -வாமனம்-குமுதம் -அஞ்சனம் -புஷ்பதநதம்–ஸார்வ பவ்மம்–சுப பிரதீகம் –
இவை அஷ்ட திக் கஜங்கள் –

‘பச்சிலைத் தாமரை பகல் கண்டால் எனக்
கைச் செறி முகிழ் உகிர், கனகன் என்பவன்
வச்சிர யாக்கையை வகிர்ந்த வன் தொழில்
நிச்சயம்; அன்று எனின், ஐயம் நீக்குமே? 48–திருக்கை நகங்களின் சிறப்பு -கனகன்-ஹிரண்யன் –

திரண்டில ஓளி இல திருவின் சேர்வில
முரண் தரு மேரு வில் முரிய மூரி நாண்
புரண்டில புகழ் இல பொருப்பு என்று போன்று
இரண்டில புயங்களுக்கு உவமம் ஏற்குமோ -49-திருத் தோள்களின் சிறப்பு

கடல் படு பணிலமும் கன்னிப் பூகமும்
மிடற்றினுக்கு உவமை என்று உரைக்கும் மெல்லியோர்
உடன் பட ஒண்ணுமோ உரகப் பள்ளியான்
இடத்து உறை சங்கம் ஓன்று இருக்க எங்களால் -50-திருக் கழுத்தின் சிறப்பு -கன்னிப் பூகமும்-இளைய பாக்கு மரமும்

அண்ணல் தன் திரு முகம் கமலம் ஆம் எனின்,
கண்ணினுக்கு உவமை வேறு யாது காட்டுகேன்?
தண் மதி ஆம் என உரைக்கத் தக்கதோ,
வெண் மதி பொலிந்து அது மெலிந்து தேயுமால்? 51

‘”ஆரமும் அகிலும் நீவி அகன்ற தோள் அமலன் செவ் வாய்
நாரம் உண்டு அலர்ந்த, செங் கேழ் நளினம்” என்று உரைக்க நாணும்;
ஈரம் உண்டு, அமுதம் ஊறும் இன் உரை இயம்பாதேனும்,
மூரல் வெண் முறுவல் பூவாப் பவளமோ, மொழியற்பாற்றே? 52–ஆரம்-சந்தனக் குழம்பு-

‘முத்தம் கொல்லோ? முழு நிலவின் முறியின் திறனோ? முறை அமுதச்
சொத்தின் துள்ளி வெள்ளி இனம் தொடுத்த கொல்லோ? துறை அறத்தின்
வித்து முளைத்த அங்குரம் கொல்? வேறே சில கொல்? மெய்ம் முகிழ்த்த
தொத்தின் தொகை கொல்? யாது என்று பல்லுக்கு உவமை சொல்லுகேன்? 53–

எள்ளா நிலத்து இந்திர நீலத்து எழுந்த கொழுந்தும் மரகதத்தின்
விள்ளா முழு மா நிழல் பிழம்பும் வேண்ட வேண்டும் மேனியதோ
தள்ளா ஓதி கோபத்தைக் கவ்வ வந்து சார்ந்ததுவும்
கொள்ள வள்ளல் திரு மூக்கிற்கு உவமை பின்னும் குணிப்பு ஆமோ -54-

ஓதி கோபத்தைக் கவ்வ வந்து -இந்திர கோபத்தை கவ்வும் பச்சோந்தி –
பனிக்கச் சுரத்துக் கரன் முதலோர் கவந்தப் படையும் பல் பேயும்
தனிக் கைச் சிலையும் வானவரும் முனிவர் குழுவும் தனி அறனும்
இனிக் கட்டு அழிந்தது அரக்கர் குலம் என்னும் சுருதி ஈர் இரண்டும்
குனிக்கக் குனிந்த புருவத்துக்கு உவமம் நீயே கோடி யால் –55-
கரன் -சுமாலியின் மகள்-இராவணன் தாயான கேகேசியின் தங்கை -இராவணன் தந்தை விஸ்ரவ முனிவரை
கொழுநனாக அடைந்த கும்பீ நாசியின் குமாரன் -இராவணனுக்கு தம்பி முறைமை

வரு நாள் தோன்றும் தனி மறுவும் வளர்வும் தேய்வும் வாள் அரவம்
ஒரு நாள் கவ்வும் உறு கோளும் இறப்பும் பிறப்பும் ஒழிவு உற்றால்
இரு நால் பகலின் இலங்கு மதி அலங்கல் இருளின் எழில் நிழல் கீழ்ப்
பெரு நாள் நிற்பின் அவன் நெற்றிப் பெற்றித்தாகப் பெறும் மன்னோ -56-அஷ்டமீ சந்திரனே எப்பொழுதும் போலே அபூத உவமை

நீண்டு, குழன்று, நெய்த்து, இருண்டு, நெறிந்து, செறிந்து, நெடு நீலம்
பூண்டு, புரிந்து, சரிந்து, கடை சுருண்டு, புகையும் நறும் பூவும்
வேண்டும் அல்ல என, தெய்வ வெறியே கமழும் நறுங் குஞ்சி,
ஈண்டு சடை ஆயினது என்றால், மழை என்று உரைத்தல் இழிவு அன்றோ? 57

‘புல்லல் ஏற்ற திருமகளும், பூவும், பொருந்தப் புவி ஏழும்
எல்லை ஏற்ற நெடுஞ் செல்வம் எதிர்ந்த ஞான்றும், அஃது இன்றி
அல்லல் ஏற்ற கானகத்தும், அழியா நடையை, இழிவான
மல்லல் ஏற்றின் உளது என்றால், மத்த யானை வருந்தாதோ?’ 58–
புல்லல் ஏற்ற-தன்னிடம் வந்து சேர்தலை விரும்பும் -அப்பொழுது அலர்ந்த செந்தாமரையை வென்றது அம்மா –

இன்ன மொழிய, அம் மொழி கேட்டு, எரியின் இட்ட மெழுகு என்ன,
தன்னை அறியாது அயர்வாளை, தரையின் வணங்கி, ‘நாயகனார்
சொன்ன குறி உண்டு; அடையாளச் சொல்லும் உளவால், அவை, தோகை
அன்ன நடையாய், கேட்க!’ என, அறிவன் அறைவான் ஆயினான். 59–
சொன்ன குறி -முன்பு சொன்ன அடையாளம் -ஸ்வர்ண திரு ஆழி என்றுமாம்

இராமன் உரைத்த அடையாள மொழிகளைச் சீதைக்கு அனுமன் கூறுதல்
”நடத்தல் அரிது ஆகும் நெறி; நாள்கள் சில; தாயர்க்கு
அடுத்த பணி செய்து இவண் இருத்தி” என, அச் சொற்கு,
உடுத்த துகிலோடும், உயிர் உக்க உடலோடும்,
எடுத்த முனிவோடும், அயல் நின்றதும் இசைப்பாய். 60

‘”நீண்ட முடி வேந்தன் அருள் ஏந்தி, நிறை செல்வம்
பூண்டு, அதனை நீங்கி, நெறி போதலுறு நாளின்,
ஆண்ட நகர் ஆரையொடு வாயில் அகலாமுன்,
யாண்டையது கான்?” என, இசைத்ததும் இசைப்பாய். 61–ஆரை-மதிள்

‘”எள் அரிய தேர் தரு சுமந்திரன்! இசைப்பாய்,
வள்ளல் மொழி வாசகம்; மனத் துயர் மறந்தாள்;
கிள்ளையொடு பூவைகள் வளர்த்தல் கிள” என்னும்,
பிள்ளை உரையின் திறம் உணர்த்துதி, பெயர்த்தும். 62

இராமபிரானது திரு ஆழியைப் பெற்ற சீதையின் மகிழ்ச்சி
‘”மீட்டும் உரை வேண்டுவன இல்லை” என, மெய்ப் பேர்
தீட்டியது; தீட்ட அரிய செய்கையது; செவ்வே,
நீட்டு இது” என, நேர்ந்தனன்’ எனா, நெடிய கையால்,
காட்டினன் ஓர் ஆழி; அது வாள் நுதலி கண்டாள். 63-

மைத்தகு மா மலர்க் குழலாய் வைதேவீ விண்ணப்பம்
ஒத்த புகழ் வானரக் கோன் உடன் இருந்து நினைத் தேட
அத்தகு சீர் அயோத்தியர் கோன் அடையாளம் இவை மொழிந்தான்
இத்தகையால் அடையாளம் ஈது அவன் கை மோதிரமே–3-10-8-ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி போலவே இங்கும்-

திரு ஆழியைக் கண்ட ஸ்ரீ பிராட்டி உதவிய தன்மையை மேலே ஆறு பாசுரங்கள் காட்டும்
இறந்தவர் பிறந்த பயன் எய்தினர் கொல் என்கோ?
மறந்தவர் அறிந்து உணர்வு வந்தனர்கொல் என்கோ?
துறந்த உயிர் வந்து இடை தொடர்ந்ததுகொல் என்கோ?
திறம் தெரிவது என்னைகொல், இ(ந்)நல் நுதலி செய்கை? 64

இழந்த மணி புற்று அரவு எதிர்ந்தது எனல் ஆனாள்;
பழந் தனம் இழந்தன படைத்தவரை ஒத்தாள்;
குழந்தையை உயிர்த்த மலடிக்கு உவமை கொண்டாள்;
உழந்து விழி பெற்றது ஓர் உயிர்ப் பொறையும் ஒத்தாள். 65

வாங்கினள்; முலைக் குவையில் வைத்தனள்; சிரத்தால்
தாங்கினள்; மலர்க் கண்மிசை ஒற்றினள்; தடந் தோள்
வீங்கினள்; மெலிந்தனள், குளிர்ந்தனள்; வெதுப்போடு
ஏங்கினள்; உயிர்த்தனள், இது இன்னது எனல் ஆமே? 66-

திக்கு நிறை புகழாளன் தீ வேள்விச் சென்ற நாள்
மிக்க பெரும் சவை நடுவே வில்லிறுத்தான் மோதிரம் கண்டு
ஒக்குமால் அடையாளம் அனுமான் என்று உச்சி மேல்
வைத்துக் கொண்டு உகந்தனளால் மலர்க் குழலாள் சீதையுமே–3-10-9-ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி போலவே இங்கும்

மோக்கும்; முலை வைத்து உற முயங்கும்; ஒளிர் நல் நீர்
நீக்கி, நிறை கண் இணை ததும்ப, நெடு நீளம்
நோக்கும்; நுவலக் கருதும், ஒன்றும் நுவல்கில்லாள்;
மேக்கு நிமிர் விம்மலள்; விழுங்கலுறுகின்றாள். 67

நீண்ட விழி நேரிழைதன் மின்னின் நிறம் எல்லாம்
பூண்டது, ஒளிர் பொன் அனைய பொம்மல் நிறம்; மெய்யே!
ஆண்தகைதன் மோதிரம் அடுத்த பொருள் எல்லாம்
தீண்டு அளவில், வேதிகை செய் தெய்வ மணி கொல்லோ? 68-ஸ்பர்ச பேதி -ரஸந் குளிகை அன்றோ திரு ஆழி –

இருந்து பசியால் இடர் உழந்தவர்கள் எய்தும்
அருந்தும் அமுது ஆகியது; அறத்தவரை அண்மும்
விருந்தும் எனல் ஆகியது; வீயும் உயிர் மீளும்
மருந்தும் எனல் ஆகியது; வாழி மணி ஆழி! 69

இத் தகையள் ஆகி, உயிர் ஏமுற விளங்கும்,
முத்த நகையாள், விழியில் ஆலி முலை முன்றில்
தத்தி உக, மென் குதலை தள்ள, ‘உயிர் தந்தாய்!
உத்தம!’ எனா, இனைய வாசகம் உரைத்தாள்: 70

‘மும்மை ஆம் உலகம் தந்த முதல்வற்கும் முதல்வன் தூது ஆய்,
செம்மையால் உயிர் தந்தாய்க்குச் செயல் என்னால் எளியது உண்டே?
அம்மை ஆய், அப்பன் ஆய அத்தனே! அருளின் வாழ்வே!
இம்மையே மறுமை தானும் நல்கினை, இசையோடு’ என்றாள். 71

‘பாழிய பணைத் தோள் வீர! துணை இலேன் பரிவு தீர்த்த
வாழிய வள்ளலே! யான் மறு இலா மனத்தேன் என்னின்,
ஊழி ஓர் பகலாய் ஓதும் யாண்டு எலாம், உலகம் ஏழும்
ஏழும் வீவுற்ற ஞான்றும், இன்று என இருத்தி’ என்றாள். 72-சிரஞ்சீவியாக இருக்க வாழ்த்துகிறாள்

இராம இலக்குவரைப் பற்றிச் சீதை வினவ, அனுமன் விடை கூறல்
மீண்டு உரை விளம்பலுற்றாள், ‘விழுமிய குணத்தோய்! வீரன்
யாண்டையான், இளவலோடும்? எவ் வழி எய்திற்று உன்னை?
ஆண்தகை, அடியேன் தன்மை யார் சொல, அறிந்தது?’ என்றாள்;
தூண் திரள் தடந் தோளானும், உற்றது சொல்லலுற்றான்: 73

‘உழைக் குலத் தீய மாய உருவு கொண்டு, உறுதல் செய்தான்,
மழைக் கரு நிறத்து மாய அரக்கன், மாரீசன் என்பான்;
இழைத் தட மார்பத்து அண்ணல் எய்ய, போய், வையம் சேர்வான்
அழைத்தது அவ் ஓசை; உன்னை மயக்கியது அரக்கன் சொல்லால். 74-இது முதல் -20-பாசுரங்கள் திருவடியின் பதில்
இழை–திவ்ய மங்கள விக்ரஹமே திரு ஆபரணம் -திருப் பூணூலுமாம்

‘”இக் குரல் இளவல் கேளாது ஒழிக” என, இறைவன் இட்டான்
மெய்க் குரல் சாபம்; பின்னை, விளைந்தது விதியின் வெம்மை;
“பொய்க் குரல் இன்று, பொல்லாப் பொருள் பின்பு பயக்கும்” என்பான்,
கைக் குரல் வரி வில்லானும், இளையவன் வரவு கண்டான். 75

‘கண்ட பின், இளைய வீரன் முகத்தினால் கருத்தை ஓர்ந்த
புண்டரிகக் கணானும், உற்றது புகலக் கேட்டான்;
வண்டு உறை சாலை வந்தான், நின் திரு வடிவு காணான்,
உண்டு உயிர், இருந்தான்; இன்னல் உழப்பதற்கு ஏது ஒன்றோ? 76

‘தேண்டி நேர் கண்டேன்; வாழி! தீது இலன் எம் கோன்; ஆகம்
பூண்ட மெய் உயிரே போக, அப் பொய் உயிர் போயே நின்ற
ஆண்தகை நெஞ்சில் நின்றும் அகன்றிலை; அழிவு உண்டாமோ?
ஈண்டு நீ இருந்தாய்; ஆண்டு, அங்கு, எவ் உயிர் விடும் இராமன்? 77-பொங்கும் பிரிவால் பல்லாண்டு பாடுகிறார் திருவடி

‘அந் நிலை ஆய அண்ணல், ஆண்டு நின்று, அன்னை! நின்னைத்
துன் இருங் கானும் யாறும் மலைகளும் தொடர்ந்து நாடி,
இன் உயிர் இன்றி ஏகும் இயந்திரப் படிவம் ஒப்பான்,
தன் உயிர் புகழ்க்கு விற்ற சடாயுவை வந்து சார்ந்தான். 78

‘வந்து, அவன் மேனி நோக்கி, வான் உயர் துயரின் வைகி,
“எந்தை! நீ உற்ற தன்மை இயம்பு” என, இலங்கை வேந்தன்,
சுந்தரி! நின்னைச் செய்த வஞ்சனை சொல்லச் சொல்ல,
வெந்தன உலகம் என்ன, நிமிர்ந்தது சீற்ற வெந் தீ. 79

‘சீறி, “இவ் உலகம் மூன்றும் தீந்து உக, சின வாய் அம்பால்
நூறுவென்” என்று, கை வில் நோக்கிய காலை, நோக்கி,
“ஊறு ஒரு சிறியோன் செய்ய, முனிதியோ உலகை? உள்ளம்
ஆறுதி” என்று, தாதை ஆற்றலின் சீற்றம் ஆறி, 80

‘”எவ் வழி ஏகியுற்றான்? யாண்டையான்? உறையுள் யாது?
செவ்வியோய், கூறுக!” என்ன, செப்புவான் உற்ற செவ்வி,
வெவ்விய விதியின் கொட்பால், வீடினன் கழுகின் வேந்தன்,
எவ்விய வரி விற் செங் கை இருவரும், இடரின் வீழ்ந்தார். 81

‘அயர்த்தவர், அரிதின் தேறி, ஆண் தொழில் தாதைக்கு, ஆண்டு,
செயத் தகு கடன்மை யாவும், தேவரும் மருளச் செய்தார்;
“கயத் தொழில் அரக்கன் தன்னை நாடி, நாம் காண்டும்” என்னா,
புயல் தொடு குடுமிக் குன்றும், கானமும், கடிது போனார். 82 –

அவ்வழி நின்னைக் காணாது அயர்த்தவர் அரிதின் தேறிச்
செவ்வழி நயனம் செல்லும் நெடு வழி சேறு செய்ய
வெம் அழல் உற்ற மெல் என் மெழுகு என அழியும் மெய்யன்
இவ்வழி இனைய பன்னி அறிவு அழிந்து இரங்கல் உற்றான் –83-பன்னி உரைத்தவற்றை மேல் நான்கு கவிகளில்

கன்மத்தை ஞாலத்தவர் யார் உளரே கடப்பார்
பொன் மொய்த்த தோளான் மயல் கொண்டு புலன்கள் வேறாய்
நல் மத்தை நாகத்து அயல் சூடிய நம்பனே போல்
உன்மத்தன் ஆனான் தனை ஒன்றும் உணர்ந்திலாதான் –84-
மத்தை -ஊமத்தம்பூவை
தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியான் அன்றோ

போதாயின போது உன தண் புனல் ஆடல் பொய்யோ
சீதா பவளக் கொடி யன்ன அவள் தேடி என் கண் தா
தருகிற்றிலை யேல் நெருப்பு ஆதி என்னாக்
கோதாவரியைச் சினம் கொண்டனன் கொண்டல் ஓப்பான் –85-

குன்றே கடிது ஓடினை கோமளக் கொம்பர் அன்ன
என் தேவியியைக் காட்டுதி காட்டிலை என்னில் இவ் வம்பு
ஓன்றே அமையும் உன்னுடைக் குலம் உள்ள எல்லாம்
இன்றே பிளவா எரியாக் கரியாக்க என்றான் -86-மதி மயங்கி மலையை ஓடி வந்து காட்டச் சொல்கிறார் பெருமாள்

பொன் மான் உருவால் சில மாயை புணர்க்க அன்றோ
என் மான் அகல்வுற்றனள் இப்பொழுது என் கண் என்னா
நன் மான்களை நோக்கி நும் நாமமும் மாய்ப்பன் இன்றே
வில் மாண் கொலை வாளியின் என்று வெகுண்டு நின்றான் -87–

வேறுற்ற மனத்தவன் இன்னதோர் விம்மல் நோவ
ஆறுற்ற நெஞ்சில் தனது ஆர் உயிர் ஆய தம்பி
கூறுற்ற சொல் என்று உள கோது அறு நல் மருந்தால்
தேறுற்று உயிர் பெற்ற இயல்பும் சில சொல்லல் உற்றான் 88-

வந்தான் இளையானொடு, வான் உயர் தேரின் வைகும்
நந்தா விளக்கின் வரும் எம் குல நாதன் வாழும்
சந்து ஆர் தடங் குன்றினில்; தன் உயிர்க் காதலோனும்,
செந் தாமரைக் கண்ணனும், நட்டனர் தேவர் உய்ய. 89

‘உண்டாயதும், உற்றதும், முற்றும் உணர்த்தி, உள்ளம்
புண்தான் என நோய் உற விம்முறுகின்ற, போழ்தின்,
எண்தான் உழந்து இட்ட நும் ஏந்து இழை, யாங்கள் காட்ட,
கண்டான், உயர் போதமும் வேதமும் காண்கிலாதான். 90-

தணிகின்ற நம் சொல் தொடர் தன்மை அத் தன்மை தன்னை
துணி கொண்டு இலங்கும் சுடர் வேலவன் தூய நின் கண்
அணி கண்டுழிய அமுதம் தெளித்தாலும் ஆறாப்
பிணி கொண்டது பண்டு அது உண்டாயினும் பேர்ப்பது அன்றால்-91-ஆபரணங்களளைக் கண்டதும் பெரும் துக்கம்

அயர்வு உற்று அரிதின் தெளிந்து அம் மலைக்கு அப்புறத்தோர்
உயர் பொற் கிரி யுற்று யுளன் வாலி என்று ஓங்கல் ஓப்பான்
துயர் உற்ற இராவணன் வாலிடைப் பண்டு தூங்க
மயர்வுற்ற பொருவோடு மால் கடல் தாவி வந்தான் –92—ஆயானை–மேல் கவியோடு இயையும்

ஆயானை, ஓர் அம்பினில் ஆர் உயிர் வாங்கி அன்பின்
தூயான்வயின், அவ் அரசு ஈந்தவன், “சுற்று சேனை
மேயான் வருவான்” என விட்டனன்; மேவுகாறும்
ஏயான், இருந்தான், இடைத் திங்கள் இரண்டு இரண்டும். 93

‘பின் கூடிய சேனை பெருந் திசை பின்ன ஆக,
வில் கூடு நுதல் திரு! நின்னிடை மேவ ஏவி,
தெற்கு ஊடுருவக் கடிது ஏவினன் என்னை’ என்ன,
முன் கூடின கூறினன், காலம் ஓர் மூன்றும் வல்லான். 94

இராமனது நிலை எண்ணிய சீதையின் மன நிலை
அன்பினன் இவ் உரை உணர்த்த, ஆரியன்
வன் பொறை நெஞ்சினன் வருத்தம் உன்னுவாள்,
என்பு உற உருகினள்; இரங்கி ஏங்கினள்;
துன்பமும் உவகையும் சுமந்த உள்ளத்தாள். 95

கடல் கடந்தது பற்றி சீதை வினவ அனுமன் விடையளித்தல்
நையுறு சிந்தையள், நயன் வாரியின்
தொய்யல் வெஞ் சுழியிடைச் சுழிக்கும் மேனியள்,
‘ஐய! நீ அளப்ப அரும் அளக்கர் நீந்திலை
எய்தியது எப் பரிசு? இயம்புவாய்!’ என்றாள். 96

‘சுருங்குஇடை! உன் ஒரு துணைவன் தூய தாள்
ஒருங்குடை உணர்வினோர், ஓய்வு இல் மாயையின்
பெருங் கடல் கடந்தனர் பெயரும் பெற்றிபோல்,
கருங் கடல் கடந்தனென், காலினால்’ என்றான். 97–மமமாயா துரத்யயா -ஸ்ரீ ராமபிரான் திருவடி பலத்தால் கடந்தேன் –

‘இத் துணைச் சிறியது ஓர் ஏண் இல் யாக்கையை;
தத்தினை கடல்; அது, தவத்தின் ஆயதோ?
சித்தியின் இயன்றதோ? செப்புவாய்’ என்றாள்-
முத்தினும், நிலவினும், முறுவல் முற்றினாள். 98

அனுமன் கடல் கடந்த தன் பேர் உருவைக் காட்டுதல்
சுட்டினன், நின்றனன் – தொழுத கையினன்;
விட்டு உயர் தோளினன்; விசும்பின் மேக்கு உயர்
எட்ட அரு நெடு முகடு எய்தி, நீளுமேல்
முட்டும் என்று, உருவொடு வளைந்த மூர்த்தியான். 99–

இனி மேல் ஆறு கவிகள் திருவடியின் விஸ்வரூப மகிமை
செவ்வழிப் பெருமை என்று உரைக்கும் செம்மை தான்
செவ்வழிப் பூதமோர் ஐந்தின் மேலதோ
அவ்வழித் தன்று எனில் அனுமன் பாலதோ
எவ்வழித் தாகும் என்று என்னும் ஈட்டதோ — 100-

ஒத்து உயர் கனகம் வான் கிரியின் ஓங்கிய
மெய்த்துறு மரம் தொறும் மின்மினிக் குலம்
மொய்த்தது உள வாம் என முன்னும் பின்னரும்
தொத்தின தாரகை மயிரின் சுற்று எலாம்-101–மேரு மலை திருவடி திருமேனிக்கு உவமை

கண் தலம் அறிவோடு கடந்த காட்சியன்
விண் தலம் இரு புடை விளங்கும் மெய்ம்மை அக்
குண்டலம் இரண்டும் அக்கோளின் மாச் சுடர்
மண்டலம் இரண்டுடன் மாறு கொண்டன -102-குண்டல மணிகள் சூர்ய சந்த்ர மண்டலங்களை வென்றன-

ஏண் இலது ஒரு குரங்கு ஈது’ என்று எண்ணலா
ஆணியை, அனுமனை, அமைய நோக்குவான்,
‘சேண் உயர் பெருமை ஓர் திறத்தது அன்று’ எனா,
நாண் உறும் – உலகு எலாம் அளந்த நாயகன். 103–

எண் திசை மருங்கினும், உலகம் யாவினும்,
தண்டல் இல் உயிர் எலாம் தன்னை நோக்கின;
அண்டம் என்றதின் உறை அமரர் யாரையும்
கண்டனன், தானும், தன் கமலக் கண்களால். 104

எழுந்து உயர் நெடுந்தகை இரண்டு பாதமும்
அழுந்துற அழுத்தலின், இலங்கை ஆழ் கடல்
விழுந்தது; நிலமிசை விரிந்த வெண் திரை
தழைந்தன; புரண்டன மீனம் தாம் எலாம். 105

பேர் உருவை ஒடுக்குமாறு அனுமனைச் சீதை வேண்டுதல்
வஞ்சி அம் மருங்குல் அம் மறு இல் கற்பினாள்,
கஞ்சமும் புரைவன கழலும் கண்டிலாள்;
‘துஞ்சினர் அரக்கர்’ என்று உவக்கும் சூழ்ச்சியாள்,
‘அஞ்சினேன் இவ் உரு; அடக்குவாய்’ என்றாள். 106

முழுவதும் இவ் உருக் காண முற்றிய
குழு இலது உலகு; இனி, குறுகுவாய்’ என்றாள்,-
எழுவினும் எழில் இலங்கு இராமன் தோள்களைத்
தழுவினளாம் என, தளிர்க்கும் சிந்தையாள். 107

எளிய உருவு காட்டிய அனுமனைச் சீதை பாராட்டுதல்
ஆண்தகை அனுமனும், ‘அருளது ஆம்’ எனா,
மீண்டனன், விசும்பு எனும் பதத்தை மீச் செல்வான்,
காண்டலுக்கு எளியது ஓர் உருவு காட்டினான்;
தூண்டல் இல் விளக்கு அனாள் இனைய சொல்லினாள். 108

‘இடந்தாய் உலகை மலையோடும், எடுத்தாய் விசும்பை, இவை சுமக்கும்
படம் தாழ் அரவை ஒரு கரத்தான் பறித்தாய், எனினும், பயன் இன்றால்;
நடந்தாய் இடையே என்றாலும், நாண் ஆம் நினக்கு; நளிர் கடலைக்
கடந்தாய் என்றல் என் ஆகும்?-காற்றே அனைய கடுமையாய்! 109–இது முதல் ஐந்து கவிகள் பிராட்டி திருவடியை புகழ்தல்-

ஆழி நெடுங் கை ஆண் தகை தன் அருளும், புகழும், அழிவு இன்றி,
ஊழி பலவும் நிலை நிறுத்தற்கு, ஒருவன் நீயே உளை ஆனாய்;-
பாழி நெடுந் தோள் வீரா!-நின் பெருமைக்கு ஏற்ப, பகை இலங்கை
ஏழு கடற்கும் அப் புறத்தது ஆகாதிருந்தது இழிவு அன்றோ? 110–

அறிவும் ஈதே யுரு ஈதே ஆற்றல் ஈதே யாரும் புலத்தின்
செறிவும் ஈதே செயல் ஈதே தேற்றம் ஈதே தேற்றத்தின்
நெறியும் ஈதே நினைவு ஈதே நீதி ஈதே நினக்கு என்றால்
வெறியர் அன்றோ குணங்களால் விரிஞ்சன் முதலா மேலானோர் -111-

மின் நேர் எயிற்று வல் அரக்கர் வீக்கம் நோக்கி, வீரற்குப்
பின்னே பிறந்தான் அல்லது ஓர் துணை இலாத பிழை நோக்கி,
உன்னாநின்றே உடைகின்றேன், ஒழிந்தேன் ஐயம்; உயிர் உயிர்த்தேன்;
என்னே? நிருதர் என் ஆவர், நீயே எம் கோன் துணை என்றால்? 112

‘மாண்டேன் எனினும் பழுது அன்றே; இன்றே, மாயச் சிறை நின்றும்
மீண்டேன்; என்னை ஒறுத்தாரைக் குலங்களோடும் வேர் அறுத்தேன்,
பூண்டேன் எம் கோன் பொலங் கழலும்; புகழே அன்றி, புன் பழியும்
தீண்டேன்’ என்று, மனம் மகிழ்ந்தாள், திருவின் முகத்துத் திரு ஆனாள். 113

அனுமனின் பணிமொழி
அண்ணற் பெரியோன், அடி வணங்கி, அறிய உரைப்பான், ‘அருந்ததியே!
வண்ணக் கடலினிடைக் கிடந்த மணலின் பலரால்; வானரத்தின்
எண்ணற்கு அரிய படைத் தலைவர், இராமற்கு அடியார்; யான் அவர் தம்
பண்ணைக்கு ஒருவன் எனப் போந்தேன்; ஏவல் கூவல் பணி செய்வேன். 114

வானரப் படையின் சிறப்பை அனுமன் எடுத்துரைத்தல்
‘வெள்ளம் எழுபது உளது அன்றோ வீரன் சேனை? இவ் வேலைப்
பள்ளம், ஒரு கை நீர் அள்ளிக் குடிக்க, சாலும் பான்மையதோ?
கள்ள அரக்கர் கடி இலங்கை காணாத ஒழிந்ததால் அன்றோ,
உள்ள துணையும் உளது ஆவது? அறிந்த பின்னும் உளது ஆமோ? 115

‘வாலி இளவல், அவன் மைந்தன், மயிந்தன், துமிந்தன், வயக் குமுதன்,
நீலன், இடபன், குமுதாக்கன், பனசன், சரபன், நெடுஞ் சாம்பன்,
காலன் அனைய துன்மருடன், காம்பன், கயவன், கவயாக்கன்,
ஞாலம் அறியும் நளன், சங்கன், விந்தன், துவிந்தன், மதன் என்பான்; 116

‘தம்பன், தூமத் தனிப் பெயரோன், ததியின் வதனன், சதவலி என்று
இம்பர் உலகொடு எவ் உலகும் எடுக்கும் மிடுக்கர், இராமன் கை
அம்பின் உதவும் படைத் தலைவர்; அவரை நோக்கின், இவ் அரக்கர்,
வம்பின் முலையாய்! உறை இடவும் போதார்; கணக்கு வரம்பு உண்டோ ?’ 117

————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ யுத்த காண்டம் – —

March 12, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்

கடவுள் வாழ்த்து

ஒன்றே’ என்னின், ஒன்றே ஆம்; ‘பல’ என்று உரைக்கின், பலவே ஆம்;
‘அன்றே’ என்னின், அன்றே ஆம்; ‘ஆமே’ என்று உரைக்கின், ஆமே ஆம்;
‘இன்றே’ என்னின், இன்றே ஆம்; ‘உளது’ என்று உரைக்கின், உளதே ஆம்;
நன்றே, நம்பி குடி வாழ்க்கை! நமக்கு இங்கு என்னோ பிழைப்பு? அம்மா!

ஓன்று எனப் பல வென அறிவரும் வடிவினுள் நின்ற நன்று எழில் நாரணன் –திருவாய்– 1-3-7-

உளன் எனில் உளன் அவன் உருவம் இவ்வுருவுகள்
உளன் அலன் எனில் அவன் அருவம் இவ்வருவுகள்
உளன் என இலன் என இவை குணமுடையின்
உளன் இரு தகைமையோடு ஒழிவிலன் பரந்தே-1-1-9-

நீ சொன்ன சொல்லிலும் உளன் -ஹிரண்ய வதை படலம்

—————–

இரணியன் பெயரை ஆசிரியன் ஓதச் சொல்ல, சிறுவன் ‘ஓம் நமோ நாராயணாய!’ என்று உரைத்தல்
‘ஓதப் புக்க அவன், “உந்தை பேர் உரை” எனலோடும்,
போதத் தன் செவித் தொளை இரு கைகளால் பொத்தி,
“மூ தக்கோய்! இது நல் தவம் அன்று” என மொழியா,
வேதத்து உச்சியின் மெய்ப் பொருட் பெயரினை விரித்தான். –இரணியன் வதைப் படலம்–22

‘”ஓம் நமோ நாராயணாய!” என்று உரைத்து, உளம் உருகி,
தான் அமைந்து, இரு தடக் கையும் தலைமிசைத் தாங்கி,
பூ நிறக் கண்கள் புனல் உக, மயிர்ப் புறம் பொடிப்ப,
ஞான நாயகன் இருந்தனன்; அந்தணன் நடுங்கி, 23-

வேதாந்த விழுப்பொருளின் மேலிருந்த விளக்கை விட்டு சித்தன் விரித்தனனே –பெரியாழ்வார் -4-3-1-

‘”காடு பற்றியும், கனவரை பற்றியும், கலைத் தோல்
மூடி முற்றியும், முண்டித்தும், நீட்டியும், முறையால்
வீடு பெற்றவர், ‘பெற்றதின் விழுமிது’ என்று உரைக்கும்
மாடு பெற்றனென்; மற்று, இனி என், பெற வருந்தி? 31

‘”எனக்கும் நான்முகத்து ஒருவற்கும், யாரினும் உயர்ந்த
தனக்கும் தன் நிலை அறிவு அரும் ஒரு தனித் தலைவன்
மனக்கு வந்தனன்; வந்தன, யாவையும்; மறையோய்!
உனக்கும் இன்னதின் நல்லது ஒன்று இல்” என உரைத்தான். 33–

தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியானை தடம் கடல் பள்ளி அம்மானை -8-4-6-

‘அன்னை நீ; அத்தன் நீயே; அல்லவை எல்லாம் நீயே;
பின்னும் நீ; முன்னும் நீயே; பேறும் நீ; இழவும் நீயே;
என்னை, “நீ இகழ்ந்தது” என்றது எங்ஙனே? ஈசன் ஆய
உன்னை நீ உணராய்! நாயேன் எங்ஙனம் உணர்வேன், உன்னை–வருணன் அடைக்கலப் படலம்–

அத்தனாகி அன்னையாகி ஆளும் எம்பிரானுமாகி –திருச்சந்த விருத்தம் -115-

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ
மற்றையார் யாவாரும் நீ -பேசில் -எற்றேயோ
மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த
நீ யம்மா காட்டும் நெறி —-5–

—————

‘”காமமும் வெகுளியும் முதல கண்ணிய
தீமையும், வன்மையும், தீர்க்கும் செய்கையான்
நாமமும், அவன் பிற நலி கொடா நெடுஞ்
சேமமும், பிறர்களால் செப்பற்பாலவோ?–இரணியன் வதைப் படலம்—73–

நீயும் நானும் இந் நேர் நிற்கில் மேல் மற்றோர்
நோயும் சார் கொடான் நெஞ்சமே! சொன்னேன்
தாயுந் தந்தையுமாய் இவ் வுலகினில்
வாயும் ஈசன் மணி வண்ணன் எந்தையே–1-10-6-

——————

‘”உள்ளுற உணர்வு இனிது உணர்ந்த ஓசை ஓர்
தெள் விளி யாழிடைத் தெரியும் செய்கையின்,
உள் உளன்; புறத்து உளன்; ஒன்றும் நண்ணலான்;
தள்ள அரு மறைகளும் மருளும் தன்மையான். 75

பால் என்கோ! நான்கு வேதப் பயன் என்கோ! சமய நீதி
நூல் என்கோ! நுடங்கு கேள்வி இசை என்கோ! இவற்றுள் நல்ல
மேல் என்கோ! வினையின் மிக்க பயன் என்கோ! கண்ணன் என்கோ!
மால் என்கோ! மாயன் என்கோ வானவர் ஆதியையே–3-4-6-

பண்ணினைப் பண்ணில் நின்றதோர் பான்மையை –பெரிய திருமொழி 7-10-9-

————

கருமமும், கருமத்தின் பயனும், கண்ணிய
தரு முதல் தலைவனும், தானும், ஆனவன்
அருமையும் பெருமையும் அறிய வல்லவர்,
இருமை என்று உரைசெயும் கடல்நின்று ஏறுவார். 64-

கருமமும் கரும பலனும் ஆகிய காரணன் தன்னைத்
திரு மணி வண்ணனைச் செங்கண் மாலினைத் தேவ பிரானை
ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடிப்
பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே–3-5-10-

——————

இராவணன் இராமனைக் காணலும், துன்னிமித்தம் தோன்றுதலும்
தோரணத்த மணி வாயில்மிசை, சூல்
நீர் அணைத்த முகில் ஆம் என நின்றான்,
ஆரணத்தை அரியை, மறை தேடும்
காரணத்தை, நிமிர் கண் எதிர் கண்டான்.–இராவணன் வானரத் தானை காண் படலம்— 17-

ஆரணத்து அமுது -திருமாலே பரம் பொருள் என்கிறார் –

தாமே தனி நாயகர் ஆய், ‘எவையும்
போமே பொருள்’ என்ற புராதனர் தாம்,
‘யாமே பரம்’ என்றனர்; என்ற அவர்க்கு
ஆமே? பிறர், நின் அலது, ஆர் உளரே?–இரணியன் வதைப் படலம்—109

‘”ஆதிப் பரம் ஆம் எனில், அன்று எனலாம்;
ஓது அப் பெரு நூல்கள் உலப்பு இலவால்;
பேதிப்பன; நீ அவை பேர்கிலையால்;
வேதப் பொருளே! விளையாடுதியோ? 110–

வணங்கும் துறைகள் பல பல வாக்கி மதி விகற்பால்
பிணங்கும் சமயம் பல பல வாக்கி அவையவை தோறு
அணங்கும் பல பல வாக்கி நின் மூர்த்தி பரப்பி வைத்தாய்
இணங்கு நின்னோரை இல்லாய் நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பனே –திரு விருத்தம் -96

—————–

சாணிலும் உளன்; ஓர் தன்மை, அணுவினைச் சத கூறு இட்ட
கோணினும் உளன்; மா மேருக் குன்றினும் உளன்; இந் நின்ற
தூணினும் உளன்; நீ சொன்ன சொல்லினும் உளன்; இத் தன்மை
காணுதி விரைவின்” என்றான்; “நன்று” எனக் கனகன் நக்கான்.–இரணியன் வதைப் படலம்-124

“உம்பர்க்கும் உனக்கும் ஒத்து, இவ் உலகு எங்கும் பரந்துளானை,
கம்பத்தின் வழியே காண, காட்டுதி; காட்டிடாயேல்,
கும்பத் திண் கரியைக் கோள் மாக் கொன்றென, நின்னைக் கொன்று, உன்
செம்பு ஒத்த குருதி தேக்கி, உடலையும் தின்பென்” என்றான். 125

‘”என் உயிர் நின்னால் கோறற்கு எளியது ஒன்று அன்று; யான் முன்
சொன்னவன் தொட்ட தொட்ட இடம்தொறும் தோன்றான் ஆயின்,
என் உயிர் யானே மாய்ப்பல்; பின்னும் வாழ்வு உகப்பல் என்னின்,
அன்னவற்கு அடியேன் அல்லேன்” என்றனன், அறிவின் மிக்கான். 126

இரணியன் தூணை அறைய, நரசிங்கம் தூணிடைத் தோன்றிச் சிரித்தல்
‘நசை திறந்து இலங்கப் பொங்கி, “நன்று, நன்று!” என்ன நக்கு,
விசை திறந்து உருமு வீழ்ந்ததென்ன, ஓர் தூணின், வென்றி
இசை திறந்து உயர்ந்த கையால் எற்றினான்; எற்றலோடும்,
திசை திறந்து, அண்டம் கீறச் சிரித்தது, செங் கண் சீயம். 127

பிரகலாதனின் பெருமகிழ்ச்சிச் செயல்
‘”நாடி நான் தருவென்” என்ற நல் அறிவாளன், நாளும்
தேடி நான்முகனும் காணாச் சேயவன் சிரித்தலோடும்,
ஆடினான்; அழுதான்; பாடி அரற்றினான்; சிரத்தில் செங் கை
சூடினான்; தொழுதான்; ஓடி, உலகு எலாம் துகைத்தான், துள்ளி. 128

அளந்திட்ட தூணை யவன் தட்ட ஆங்கே
வளர்ந்திட்டு வாள் உகிர்ச் சிங்க யுருவாய்
உளந்திட்டு இரணியன் ஒண் மார்வகலம்
பிளந்திட்ட கைகளால் சப்பாணி பேய் முலை யுண்டானே சப்பாணி -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி-–1-6-9-

எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து
இங்கில்லை யால் என்று இரணியன் தூண் புடைப்ப
அங்கு அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய என்
சிங்கப்பிரான் பெருமை யாராயும் சீர்மைத்தே –ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -–2-8-9-

ஸ்ரீ நரசிம்ம பெருமாளை நான்முகன் ஸ்தோத்ரம்
நின்னுளே என்னை நிருமித்தாய்; நின் அருளால்,
என்னுளே, எப் பொருளும், யாவரையும் யான் ஈன்றேன்;
பின் இலேன்; முன் இலேன்; எந்தை பெருமானே!
பொன்னுளே தோன்றியது ஓர் பொற்கலனே போல்கின்றேன்.” –இரணியன் வதைப் படலம்-160-

என்னுளே, எப் பொருளும், யாவரையும் யான் ஈன்றேன்–மத்தஸ் சர்வம் அஹம் சர்வம் –

————–

கொல்லேம், இனி உன் குலத்தோரை, குற்றங்கள்
எல்லை இலாதன செய்தாரே என்றாலும்;
நல்லேம், உனக்கு எம்மை; நாணாமல், நாம் செய்வது
ஒல்லை உளதேல், இயம்புதியால்” என்று உரைத்தான். –இரணியன் வதைப் படலம்-168

பிரகலாதன் வேண்டிய வரமும், சிங்கப் பெருமான் அருளும்
‘”முன்பு பெறப்பெற்ற பேறோ முடிவு இல்லை;
பின்பு பெறும் பேறும் உண்டோ ? பெறுகுவெனேல்,
என்பு பெறாத இழி பிறவி எய்தினும், நின்
அன்பு பெறும் பேறு அடியேற்கு அருள்” என்றான். 169

‘அன்னானை நோக்கி, அருள் சுரந்த நெஞ்சினன் ஆய்,
“என் ஆனை வல்லன்” என மகிழ்ந்த பேர் ஈசன்,
“முன் ஆன பூதங்கள் யாவையும் முற்றிடினும்,
உன் நாள் உலவாய் நீ, என் போல் உளை” என்றான். 170-

என்னானை என்னப்பன் எம்பெருமான் உளனாகவே –திருவாய் –3-9-1-

மஹாபலி –வாணன் -பிழை பொறுத்து அருளினான் -இவனுக்கு அளித்த வரத்தினால் –

—————-

உண்டு, உரை உணர்த்துவது, ஊழியாய்!’ எனப்
புண்டரீகத் தடம் புரையும் பூட்சியான்,
மண்டிலச் சடை முடி துளக்கி, ‘வாய்மையாய்!
கண்டதும் கேட்டதும் கழறுவாய்’ என்றான்.–வீடணன் அடைக்கலப் படலம்— 48–

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—8-5-1-

புண்டரீகத் தடம் புரையும் பூட்சியான்–தாமரை நீள் வாசத் தடம் போல் வருவானே–

—————

காலம் அன்று, இவன் வரு காலம்” என்பரேல்,
“வாலிதன் உறு பகை வலி தொலைத்தலால்,
ஏலும், இங்கு இவற்கு இனி இறுதி” என்று, உனை
மூலம் என்று உணர்தலால், பிரிவு முற்றினான். 91–திருவடி வார்த்தை –

அனுமன் கூறியன கேட்டு உவந்து, இராமன் வீடணனை ஏற்றுக்கொள்வது பற்றி எடுத்துரைத்தல்
மாருதி அமுத வார்த்தை செவி மடுத்து, இனிது மாந்தி,
‘பேர் அறிவாள! நன்று நன்று’ எனப் பிறரை நோக்கி,
‘சீரிது; மேல் இம் மாற்றம் தெளிவுறத் தேர்மின்’ என்னா,
ஆரியன் உரைப்பதானான்; அனைவரும் அதனைக் கேட்டார். 103–

இடைந்தவர்க்கு, “அபயம், யாம்!” என்று இரந்தவர்க்கு, எறி நீர் வேலை
கடைந்தவர்க்கு, ஆகி, ஆலம் உண்டவற் கண்டிலீரோ?
உடைந்தவர்க்கு உதவான் ஆயின், உள்ளது ஒன்று ஈயான் ஆயின்,
அடைந்தவர்க்கு அருளான் ஆயின், அறம் என் ஆம்? ஆண்மை என் ஆம்? 108

‘பேடையைப் பிடித்து, தன்னைப் பிடிக்க வந்து அடைந்த பேதை
வேடனுக்கு உதவி செய்து, விறகிடை வெந் தீ மூட்டி,
பாடுறு பசியை நோக்கி, தன் உடல் கொடுத்த பைம் புள்
வீடு பெற்று உயர்ந்த வார்த்தை வேதத்தின் விழுமிது அன்றோ? 109

‘போதகம் ஒன்று, கன்றி இடங்கர் மாப் பொருத போரின்,
“ஆதிஅம் பரமே! யான் உன் அபயம்!” என்று அழைத்த அந் நாள்,
வேதமும், முடிவு காணா மெய்ப் பொருள் வெளி வந்து எய்தி,
மா துயர் துடைத்த வார்த்தை மறப்பரோ, மறப்பிலாதார்? 110–

சீதையைக் குறித்ததேயோ, “தேவரைத் தீமை செய்த
பேதையைக் கொல்வேன்” என்று பேணிய விரதப் பெற்றி?
வேதியர், “அபயம்!” என்றார்க்கு, அன்று, நான் விரித்துச் சொன்ன
காதையைக் குறித்து நின்ற அவ் உரை கடக்கல் ஆமோ? 115

‘காரியம் ஆக! அன்றே ஆகுக! கருணையோர்க்குச்
சீரிய தன்மை நோக்கின், இதனின் மேல் சிறந்தது உண்டோ?
பூரியரேனும் தம்மைப் புகல் புகுந்தோர்க்குப் பொன்றா
ஆர் உயிர் கொடுத்துக் காத்தார், எண் இலா அரசர் அம்மா! 116

ஆதலான், “அபயம்!” என்ற பொழுதத்தே, அபய தானம்
ஈதலே கடப்பாடு என்பது; இயம்பினீர், என்பால் வைத்த
காதலான்; இனி வேறு எண்ணக் கடவது என்? கதிரோன் மைந்த!
கோது இலாதவனை நீயே என்வயின் கொணர்தி’ என்றான். 117

இவன் முன்னிட்டும் அவர்களை அவன் முன்னிட்டும் என்னும் இடம் அபய பிரதானத்திலும் காணலாம் -ஸ்ரீ வசன பூஷணம்
இருவரும் சரணாகதர்களை விடோம் என்று அன்றோ விப்ரதிபத்தி பண்ணுகிறார்கள் காணும் -ஸ்ரீ பட்டர்

”பஞ்சு” எனச் சிவக்கும் மென் கால் தேவியைப் பிரித்த பாவி
வஞ்சனுக்கு இளைய என்னை, “வருக!” என்று அருள் செய்தானோ?
தஞ்சு எனக் கருதினானோ? தாழ் சடைக் கடவுள் உண்ட
நஞ்சு எனச் சிறந்தேன் அன்றோ, நாயகன் அருளின் நாயேன்? 123-அபயம் அளித்தது குறித்து வீடணன் மகிழ்தல்-

சுரி குழல் கனிவாய்த் திருவினைப் பிரித்த கொடுமையில் கடுவிசை அரக்கன் –பெரிய திருமொழி -5-7-7-

மின்மினி ஒளியின் மாயும் பிறவியை வேரின் வாங்க,
செம் மணி மகுடம் நீக்கி, திருவடி புனைந்த செல்வன்
தம்முனார், கமலத்து அண்ணல் தாதையார், சரணம் தாழ,
எம்முனார் எனக்குச் செய்த உதவி’ என்று ஏம்பலுற்றான். 135

மின்னின் நிலையில மன்னுயிர் ஆக்கைகள் –மின்மினி ஒளியின் மாயும் பிறவி
அடி சூடும் அரசு

ஆழியான் அவனை நோக்கி, அருள் சுரந்து, உவகை கூர,
ஏழினோடு ஏழாய் நின்ற உலகும் என் பெயரும் எந் நாள்
வாழும் நாள், அன்று காறும், வாள் எயிற்று அரக்கர் வைகும்
தாழ் கடல் இலங்கைச் செல்வம் நின்னதே; தந்தேன்’ என்றான். 139

விளைவினை அறியும் மேன்மை வீடணன், ‘என்றும் வீயா
அளவு அறு பெருமைச் செல்வம் அளித்தனை ஆயின், ஐய!
களவு இயல் அரக்கன் பின்னே தோன்றிய கடமை தீர,
இளையவற் கவித்த மோலி என்னையும் கவித்தி’ என்றான். 142

குகனொடும் ஐவர் ஆனேம் முன்பு; பின், குன்று சூழ்வான்
மகனொடும், அறுவர் ஆனேம்; எம்முழை அன்பின் வந்த
அகன் அமர் காதல் ஐய! நின்னொடும் எழுவர் ஆனேம்;
புகல் அருங் கானம் தந்து, புதல்வரால் பொலிந்தான் நுந்தை.’ 143-

தென் இலங்கை மன்னன் சிரம் தோள் துணி செய்து
மின் இலங்கு பூண் விபீடணன் நம்பிக்கு
என் இலங்கு நாமத்து அளவும் அரசு என்ற
மின் இலங்கு ஆரற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
வேம்கட வாணற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி–2 6-9 –

அந்தரிக்ஷ கத ஸ்ரீமாந் –விபீஷணன் நம்பி – –

குரை கடலை அடல் அம்பால் மறுக வெய்து
குலை கட்டி மறு கரையை அதனால் ஏறி
எரி நெடு வேல் அரக்கரோடும் இலங்கை வேந்தன்
இன் உயிர் கொண்டவன் தமிபிக்கு அரசும் ஈந்து
திரு மகளோடு இனிது அமர்ந்த செல்வன் தன்னை
தில்லை நகர் திரு சித்ர கூடம் தன்னுள்
அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசை அல்லால்
அரசு ஆக எண்ணேன் மற்று அரசு தானே— பெருமாள் திருமொழி -10-8-

நடு இனிப் பகர்வது என்னே? நாயக! நாயினேனை,
“உடன் உதித்தவர்களோடும் ஒருவன்” என்று, உரையா நின்றாய்;
அடிமையின் சிறந்தேன்’ என்னா, அயிர்ப்பொடும் அச்சம் நீங்கி,
தொடு கழல் செம்பொன் மோலி சென்னியில் சூட்டிக் கொண்டான். 144–வீடணன் இராமன் திருவடியைச் சூட்டிக்கொள்ளுதல்-

மருளுறு மனத்தினான் என் வாய்மொழி மறுத்தான்; வானத்து
உருளுறு தேரினானும், இலங்கை மீது ஓடும் அன்றே? –
தெருளுறு சிந்தை வந்த தேற்றம் ஈது ஆகின், செய்யும்
அருள் இது ஆயின், கெட்டேன்! பிழைப்பரோ அரக்கர் ஆனோர்? 124

இரக்கம் தோன்ற விபீஷணன் சொல்லுவதை கண்ணன் மீது பழியைக் கேட்கப் பெறாத ஆயர்கள் –
கெட்டேன்-விஷாத அதிசயத்தாலே -துக்க மேலீட்டால் கை நெரித்து சொல்லும் வார்த்தையை பெரியாழ்வார்

வாளாவாகிலும் காணகில்லார் பிறர் மக்களை மையன்மை செய்து
தோளால் இட்டவரோடு திளைத்து நீ சொல்லப்படாதவன செய்தாய்
கேளார் ஆயர் குலத்தவர் இப்பழி கெட்டேன் வாழ்வு இல்லை நந்தன்
காளாய் உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-8 –

மருக்கிளர் தாமரை வாச நாண் மலர்
நெருக்கிடு தடம் என இருந்த நீதியான்
திருக்கிளர் தாமரை பணிந்த செம்மலை
இருக்க வீண்டு எழுந்தேன் இருந்த காலையில் –வாசத்தடம் போல் இருந்த இராமனை விபீடணன் வணங்கினான் –

கரு மாணிக்க மலை மேல் மணித் தடந்தாமரைக் காடுகள் போல்
திரு மார்பு வாய் கண் கை உந்தி காலுடை யாடைகள் செய்ய பிரான்
திருமால் எம்மான் செழு நீர் வயல் குட்ட நாட்டுத் திருப் புலியூர்
அரு மாயன் பேரன்றிப் பேச்சிலள் அன்னைமீர் இதற்கு என் செய்கேனோ–8-9-1-கறுத்த மாணிக்கத் தடாகம் அன்றோ அவன்

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—8-5-1-

பொருள் மற்று எனக்கும் ஓர் பொருள் தன்னில் சீர்க்கத்
தரு மேல் பின்னை யார்க் கவன் தன்னைக் கொடுக்கும்
கரு மாணிக்கக் குன்றத்துத் தாமரை போல்
திரு மார்வு கால் கண் கை செவ்வாய் யுந்தியானே–8-7-6-

தாள தாமரைத் தட மணி வயல் திரு மோகூர் -10-1-1–

———————-

தருண மங்கையை மீட்பது ஓர் நெறி தருக!’ என்னும்
பொருள் நயந்து, நல் நூல் நெறி அடுக்கிய புல்லில்,
கருணை அம் கடல் கிடந்தனன், கருங் கடல் நோக்கி;
வருண மந்திரம் எண்ணினன், விதி முறை வணங்கி.–இராமன் புல்லில் அமர்ந்து, வருண மந்திரத்தைத் தியானித்தல்-

ஞாலத் தூடே நடந்தும் நின்றும் கிடந்திருந்தும்
சாலப் பல நாள் உகந்தோறு உயிர்கள் காப்பானே!
கோலத் திரு மா மகளோடு உன்னைக் கூடாதே
சாலப் பல நாள் அடியேன் இன்னும் தளர்வேனோ?–6-9-3-

கிடந்தது -எம்பெருமான் கடலை நோக்கித் தரைக்கிடை கிடந்தத்தை எடுத்துக்காட்டாக நம்பிள்ளை –
இந்த கம்பர் பாடலை எடுத்துக் காட்டு அருளுகிறார்
கடல் தன்னை போர அளவுடைத்தாக நினைத்து இருக்குமாயிற்று
வேல் வெட்டிப்பிள்ளைக்கு நம்பிள்ளை அருளிச் செய்த வார்த்தையை ஸ்மரிப்பது –ஸ்ரீ வசன பூஷணம்
யோக்யனனுக்கு யோக்யதை சம்பாதிக்க வேண்டா –
நின்ற நிலையிலே அதிகரிக்கலாம் இத்தனை என்னுமது என்று அருளிச் செய்த வார்த்தை

———-

மாரியின் பெருந் துளியினும் வரம்பு இல, வடித்த,
சீரிது என்றவை எவற்றினும் சீரிய, தெரிந்து,
பார் இயங்கு இரும் புனல் எலாம் முடிவினில் பருகும்
சூரியன் கதிர் அனையன சுடு சரம் துரந்தான்.–இராமன் கடலின்மேல் அம்பு விடுதல்-

உற்று ஒரு தனியே, தானே, தன்கணே, உலகம் எல்லாம்
பெற்றவன் முனியப் புக்கான்; நடு இனிப் பிழைப்பது எங்ஙன்?
குற்றம் ஒன்று இலாதோர்மேலும் கோள் வரக் குறுகும்’ என்னா,
மற்றைய பூதம் எல்லாம், வருணனை வைத மாதோ.–பூதங்கள் வருணனை வைதல்-

தன்னுளே திரைத்து எழும் தரங்க வெண் தடம் கடல்
தன்னுளே திரைத்து எழுந்து அடங்குகின்ற தன்மை போல்
நின்னுளே பிறந்து இறந்து நிற்பவும் திரியவும்
நின்னுளே அடங்குகின்ற நீர்மை நின் கண் நின்றதே ––ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–10-

நவை அறும் உலகிற்கு எல்லாம் நாயக! நீயே சீறின்,
கவயம் நின் சரணம் அல்லால், பிறிது ஒன்று கண்டது உண்டோ?
இவை உனக்கு அரியவோதான்; எனக்கு என வலி வேறு உண்டோ?
அவயம், நின் அவயம்!’ என்னா, அடுத்து அடுத்து அரற்றுகின்றான்.-இராமனைத் திருவடியில் விழுந்து, வருணன் அபயம் வேண்டுதல்

அன்னை நீ; அத்தன் நீயே; அல்லவை எல்லாம் நீயே;
பின்னும் நீ; முன்னும் நீயே; பேறும் நீ; இழவும் நீயே;
என்னை, “நீ இகழ்ந்தது” என்றது எங்ஙனே? ஈசன் ஆய
உன்னை நீ உணராய்! நாயேன் எங்ஙனம் உணர்வேன், உன்னை?’

அத்தனாகி அன்னையாகி யாளும் எம்பிரானுமாய்
ஒத்து ஒவ்வாத பல் பிறப்பு ஒழித்து நம்மை ஆட்கொள்வான்
முத்தனார் முகுந்தனார் புகுந்து நம்முள் மேவினார்
எத்தினால் இடர் கடல் கிடத்தி ஏழை நெஞ்சமே –ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–115-

ஸ்ரீ சரம ச்லோகார்த்தம் சொல்லும் பாசுரம்
இத்தையும் வார்த்தை அறிபவர் -பாசுரத்தையும் முமுஷுப்படி முடிவில் எடுத்துக் காட்டி அருளுகிறார்
நம்முள் ஒரு நீராகப் பொருந்தி இருக்கிறார் மட நெஞ்சமே சோகப் படாதே என்கிறார்-

சர்வேஷயமேவ லோகா நாம் பிதா மாதா ச நாராயண –சாந்தோக்யம்

உலகுக்கோர் முந்தைத் தாய் தந்தையாய் –திருவாய் -5-7-7-

மாதா பிதா பிராதா நிவாஸா சரணம் ஸூஹ்ருத் கதி நாராயண –ஸூபால உப நிஷத்

எம்பிரான் என்னுடைச் சுற்றம் எனக்கு அரசு என்றும் வாழ் நாள் –பெரிய திருமொழி 1-1-6-

தாயாய் தந்தையாய் மக்களாய் மாற்றுமாய் முற்றுமாய் -7-8-1-

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ
மற்றையார் யாவாரும் நீ -பேசில் -எற்றேயோ
மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த
நீ யம்மா காட்டும் நெறி —-பெரிய திருவந்தாதி–5–

—————

ஆய்வினை உடையர் ஆகி, அறம் பிழையாதார்க்கு எல்லாம்
ஏய்வன நலனே அன்றி, இறுதி வந்து அடைவது உண்டோ?
மாய் வினை இயற்றி, முற்றும் வருணன்மேல் வந்த சீற்றம்,
தீவினை உடையார்மாட்டே தீங்கினைச் செய்தது அன்றே. 17–வருணன் வேண்டியபடி, இராமன் மருகாந்தாரத்து அவுணரை அழித்தல்-

பெருமையும் சிறுமைதானும் முற்றுறு பெற்றி ஆற்ற
அருமையின் அகன்று, நீண்ட விஞ்சையுள் அடங்கி, தாமும்
உருவமும் தெரியாவண்ணம் ஒளித்தனர், உறையும் மாயத்து
இருவரை ஒருங்கு காணும் யோகியும் என்னல் ஆனான். 25– யோகியின் உவமை ஒற்றர்களுக்கு

ஆரணத்து அமுதை அம்மறை தேடு காரணத்தை நிமிர் கண் கொடு கண்டான் -இராமபிரானை ராவணன் கண்டமை

இவன் இராமன் எனத்தன் மேனியே யுரைக்கின்றது –

கண்டவாற்றால் தனதே உலகென நின்றான் தன்னை
வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே 4-5-10-

பெய்த காவு கண்டீர் பெருந்தேவுடை மூவுலகு-6-3-5-அனைத்தும் அவன் அதீனம்

—————

காட்டிலே கழுகின் வேந்தன் செய்தது காட்டமாட்டேன்;
நாட்டிலே குகனார் செய்த நன்மையை நயக்கமாட்டேன்;
கேட்டிலேன் அல்லேன்; இன்று கண்டும், அக் கிளி அனாளை
மீட்டிலேன்; தலைகள் பத்தும் கொணர்ந்திலேன், வெறுங் கை வந்தேன். சுக்கிரீவனது மறு மொழி

மெய்ந்நின்ற கமழ் துளவ விரை ஏறு திரு முடியன்
கைந்நின்ற சக்கரத்தன் கருதுமிடம் பொருது புனல்
மைந்நின்ற வரை போலும் திரு உருவ வாட்டாற்றாற்கு
எந்நன்றி செய்தேனோ என்நெஞ்சில் திகழ்வதுவே–10-6-8-

பெரிய திருவுடையாரைப் போலே தடையோடே முடிந்தேனோ –திருவடியைப் போலே த்ருஷ்டா சீதா என்று வந்தேனோ
ஆஞ்ஞா அணுவார்த்தனம் பண்ணினேனாம் படி விகித கர்மங்களை அனுஷ்டித்தேனோ –
என்ன நன்மை செய்தெனாக என்நெஞ்சில் புகுந்து பின்பு பெறாப் பேறு பெற்றால் போலே விளங்கா இருப்பதுவே –ஈடு –

————

பூத நாயகன், நீர் சூழ்ந்த புவிக்கு நாயகன், இப் பூமேல்
சீதை நாயகன், வேறு உள்ள தெய்வ நாயகன், நீ செப்பும்
வேத நாயகன், மேல் நின்ற விதிக்கு நாயகன், தான் விட்ட
தூதன் யான்; பணித்த மாற்றம் சொல்லிய வந்தேன்’ என்றான்–அங்கதன் தன்னை யாரென அறிவித்தல்-

அறம் கடந்தவர் செயல் இது’ என்று, உலகு எலாம் ஆர்ப்ப,
நிறம் கரிந்திட, நிலம் விரல் கிளைத்திட, நின்றான்-
இறங்கு கண்ணினன், எல் அழி முகத்தினன், தலையன,
வெறுங் கை நாற்றினன், விழுதுடை ஆல் அன்ன மெய்யன்

நின்றவன் நிலை நோக்கிய நெடுந்தகை, இவனைக்
கொன்றல் உன்னிலன், ‘வெறுங் கை நின்றான்’ எனக் கொள்ளா;
‘இன்று அவிந்தது போலும், உன் தீமை’ என்று, இசையோடு
ஒன்ற வந்தன வாசகம் இனையன உரைத்தான்: 250–

ஆள் ஐயா! உனக்கு அமைந்தன மாருதம் அறைந்த
பூளை ஆயின கண்டனை; இன்று போய், போர்க்கு
நாளை வா’ என நல்கினன் -நாகு இளங் கமுகின்
வாளை தாவுறு கோசல நாடுடை வள்ளல். –இராமன் அறிவுரை கூறி, ‘இன்று போய், நாளை வா’ எனல்

காற்றிடைப் பூளை கரந்தன வரந்தை யுறக் கடல் அரக்கர் தம் சேனை
கூற்றிடைச் செல்லக் கொடுங்கணை துரந்த கோல வில்லி ராமன் தன கோயில்
ஊற்றிடை நின்ற வாழையின் கனிகள் ஊழ்த்து வீழ்ந்தன வுண்டு மண்டிச்
செற்றிடைக் கயல்கள் உகள் திகழ் வயல் சூழ் திருவெள்ளியங்குடி யதுவே –பெரிய திருமொழி-–4-10-6-

ரஞ்சநீயஸ்ய விக்ரமை
ச சால சாப சமுமோச வீர
வெறும் கை வீரன்

வாரணம் பொருத மார்பும், வரையினை எடுத்த தோளும்,
நாரத முனிவற்கு ஏற்ப நயம் பட உரைத்த நாவும்,
தார் அணி மவுலி பத்தும், சங்கரன் கொடுத்த வாளும்,
வீரமும், களத்தே போட்டு, வெறுங் கையே மீண்டு போனான்.-கும்பகருணன் வதைப் படலம்—1-

ஆனதோ வெஞ் சமம்? அலகில் கற்புடைச்
சானகி துயர் இனம் தவிர்ந்தது இல்லையோ?
வானமும் வையமும் வளர்ந்த வான் புகழ்
போனதோ? புகுந்ததோ, பொன்றும் காலமே? 79

‘கிட்டியதோ, செரு? கிளர் பொன் சீதையைச்
சுட்டியதோ? முனம், சொன்ன சொற்களால்,
திட்டியின்விடம் அன்ன கற்பின் செல்வியை
விட்டிலையோ? இது விதியின் வண்ணமே! 80

திட்டியின் விஷம் -என்று சீதா பிராட்டியை குறிக்கிறார் –

எஞ்சலில் இலங்கைக்கு இறை எங்கோன் தன்னை முன் பணிந்து எங்கள் கண் முகப்பே
நஞ்சு தான் அரக்கர் குடிக்கு என்று நங்கையை அவன் தம்பியே சொன்னான்
விஞ்சி வானவர் வேண்டிற்றே பட்டோம் வேரிவார் பொழில் மா மயிலன்ன
அஞ்சலோதியைக் கொண்டு நடமின் அஞ்சினோம் தடம் பொங்கத்தம் பொங்கோ -பெரிய திருமொழி-–10-2-4-

—————–

நீர்க் கோல வாழ்வை நச்சி, நெடிது நாள் வளர்த்துப் பின்னைப்
போர்க் கோலம் செய்து விட்டாற்கு உயிர் கொடாது, அங்குப் போகேன்;
தார்க் கோல மேனி மைந்த! என் துயர் தவிர்த்தி ஆகின்,
கார்க் கோல மேனியானைக் கூடிதி, கடிதின் ஏகி, 155-

கார்க்கோடல் பூக்காள் கார்க்கடல் வண்ணன் எம்மேல் உம்மைப்
போர்க் கோலம் செய்து போர விடுத்து அவன் எங்குற்றான்
ஆர்க்கோ வினி நாம் பூசல் இடுவது அணி துழாய்த்
தார்க்கோடும் நெஞ்சம் தன்னைப் படைக்க வல்லேன் அந்தோ–10-1-

போர்க் கோலம் செய்து –
இந்த்ரஜித் வதத்துக்கு இளைய பெருமாளை பெருமாள் அலங்கரித்து புறப்பட விட்டால் போலே
தன்னை முடிக்கைக்கு இவற்றை ஒப்பித்துப் போர விட்டான் என்று இறே இருக்கிறாள்
அங்கு பிரணயிநியைப் பிரித்தாரை முடிக்கைக்காக புறப்பட விட்டான் -சக்கரவர்த்தி திரு மகன்
இங்கு பிரணயிநியை முடிக்கைக்கு கிருஷ்ணன் தனது தீம்பாலே இவற்றை வர விட்டான் என்றாய்த்து நினைத்து இருக்கிறது
செய்து –
இவற்றுக்கு நிறம் கொடுத்தான் அவன் இறே
கிருஷ்ண ஏவ ஹிலோகா நாம் உத்பத்திரபி சாப்யய -பார -சபா -38-23-

————

வணங்கினான்; வணங்கி, கண்ணும் வதனமும் மனமும் வாயும்
உணங்கினான்; உயிரோடு யாக்கை ஒடுங்கினான்; ‘உரைசெய்து இன்னும்
பிணங்கினால் ஆவது இல்லை; பெயர்வது; என்று உணர்ந்து போந்தான்.
குணங்களால் உயர்ந்தான், சேனைக் கடல் எலாம் கரங்கள் கூப்ப. 168-

கண்டனன்-வதனம், வாய், கண், கை, கால் எனப்
புண்டரீகத் தடம் பூத்து, பொன் சிலை
மண்டலம் தொடர்ந்து, மண் வயங்க வந்தது ஓர்
கொண்டலின் பொலிதரு கோலத்தான் தனை. 279–கும்பகருணன் இராமனைக் காணுதல்–

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—–ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–8-5-1-

————–

அவ்வழி, கருணன் செய்த பேர் எழில் ஆண்மை எல்லாம்
செல்வழி உணர்வு தோன்றச் செப்பினம்; சிறுமை தீரா
வெவ் வழி மாயை ஒன்று, வேறு இருந்து எண்ணி, வேட்கை,
இவ்வழி இலங்கை, வேந்தன் இயற்றியது இயம்பலுற்றாம்:–மாயா சனகப் படலம்— 1–

செல்வழி உணர்வு தோன்றச் செப்பினம்–ஞானக் கண் கொண்டு சொன்னமை —

எனக்கு உயிர் பிறிதும் ஒன்று உண்டு என்று இரேல்,-இரக்கம் அல்லால்
தனக்கு உயிர் வேறு இன்றாகி, தாமரைக் கண்ணது ஆகி,
கனக் கரு மேகம் ஒன்று கார்முகம் தாங்கி, ஆர்க்கும்
மனக்கு இனிது ஆகி, நிற்கும் அஃது அன்றி-வரம்பு இலாதாய். 24–மனதுக்கு இனியான்–சீதா பிராட்டி மூலம் கம்பர்

————

இத் தன்மை எய்தும் அளவின்கண், நின்ற இமையோர்கள் அஞ்சி, ‘இது போய்
எத் தன்மை எய்தி முடியும்கொல்?’ என்று குலைகின்ற எல்லை இதன்வாய்,
அத் தன்மை கண்டு, புடை நின்ற அண்ணல்-கலுழன் தன் அன்பின் மிகையால்,
சித்தம் நடுங்கி இது தீர, மெள்ள, இருளூடு வந்து தெரிவான்,- 243–கருடன் வருகை-நித்ய கைங்கர்யம் செய்வதை கம்பர் அருளுகிறார்

எழுவாய், எவர்க்கும் முதல் ஆகி, ஈறொடு இடை ஆகி; எங்கும் உளையாய்,
வழுவாது எவர்க்கும் வரம் ஈய வல்லை; அவரால் வரங்கள் பெறுவாய்;
தொழுவாய், உணர்ச்சி தொடராத தன்மை உருவாய் மறைந்து, துயரால்
அழுவாய் ஒருத்தன் உளைபோலும்!-ஆர், இவ் அதிரேக மாயை அறிவார்? 252–கருடன் ஸ்துதி-

எங்கும் உளையாய்–என்றது
கரந்த சில்லிடம் தோறும் இடம் திகழ் பொருள் தோறும் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் இவையுண்டா கரனே -1-1-10-

தாழ் குழலார் வைத்த தயிர் உண்ட பொன் வயிறு இவ்வேழு உலகு உண்டும் இடமுடைத்தால் சாழலே –பெரிய திருமொழி -11-5-3-

உன் ஒக்க வைத்த இருவர்க்கும் ஒத்தி; ஒருவர்க்கும் உண்மை உரையாய்;
முன் ஒக்க நிற்றி; உலகு ஒக்க ஒத்தி; முடிவு ஒக்கின், என்றும் முடியாய்;
“என் ஒக்கும், இன்ன செயலோ இது?” என்னில், இருள் ஒக்கும் என்று விடியாய்;
அந் நொப்பமே கொல்? பிறிதேகொல்?-ஆர், இவ் அதிரேக மாயை அறிவார்? 253-

உன் ஒக்க வைத்த இருவர்க்கும் ஒத்தி; ஒற்றை விடையனும் நான்முகனும்
உன்னை அறியாப் பெருமையோனே –பெரிய திருமொழி 4-10-4-

முன் ஒக்க நிற்றி;
முதலாவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும் முதலாவான் முந்நீர் வண்ணன் –முதல் திரு -15 –

முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே
முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா
நிகரிலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே
புகரிலகு தாமரையின் பூ ––பெரிய திருவந்தாதி– 72-

—————–

வாணாள் அளித்தி, முடியாமல்; நீதி வழுவாமல் நிற்றி;-மறையோய்!
பேணாய், உனக்கு ஓர் பொருள் வேண்டும் என்று; பெறுவான் அருத்தி பிழையாய்;
ஊண் ஆய், உயிர்க்கும் உயிர் ஆகி நிற்றி; உணர்வு ஆய பெண்ணின் உரு ஆய்,
ஆண் ஆகி, மற்றும் அலி ஆதி!-ஆர், இவ் அதிரேக மாயை அறிவார்? 254-

ஊண் ஆய் –உண்ணும் சோறு பருகு நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் 6-7-1-

———

சொல் ஒன்று உரைத்தி; பொருள் ஆதி; தூய மறையும் துறந்து, திரிவாய்;
வில் ஒன்று எடுத்தி; சரம் ஒன்று எடுத்தி; மிளிர் சங்கம் அங்கை உடையாய்;
“கொல்” என்று உரைத்தி; கொலையுண்டு நிற்றி; கொடியாய்! உன் மாயை அறியேன்;
அல் என்று, நிற்றி; பகல் ஆதி!-ஆர், இவ் அதிரேக மாயை அறிவார்? 257-

நறை செய் பொழில் மழை தவழும் நந்தி புர விண்ணகரம் நண்ணி யுறையும்
உறை கொள் புகராழி சுரி சங்கமவை அங்கை யுடையானை ஒளி சேர்
கறை வளரும் வேல் வல்ல கலியன் ஒலி மாலை யிவை ஐந்தும் ஐந்தும்
முறையிலிவை பயில வல வடியவர்கள் கொடு வினைகள் முழுதகலுமே–-பெரிய திருமொழி–5-10-10–

————

அங்கதன் ஆர்த்தனன், அசனி ஏறு என,
மங்குல் நின்று அதிர்ந்தன வய வன் தேர் புனை
சிங்கமும் நடுக்குற; திருவின் நாயகன்
சங்கம் ஒன்று ஒலித்தனன், கடலும் தள்ளுற. 45–அங்கதன் ஆர்ப்பும், ஸ்ரீ யபதி இராமனின் சங்கநாதமும்–

எந்தை இறந்தான்” என்றும் இருந்தேன்; உலகு எல்லாம்
தந்தனென் என்னும் கொள்கை தவிர்ந்தேன்; தனி அல்லேன்;
உய்ந்தும் இருந்தாய் நீ என நின்றேன்; உரை காணேன்;
வந்தனென், ஐயா! வந்தனென், ஐயா! இனி வாழேன்! 202

‘தாயோ நீயே; தந்தையும் நீயே; தவம் நீயே;
சேயோ நீயே; தம்பியும் நீயே; திரு நீயே;
போயோ நின்றாய்; என்னை இகந்தாய்; புகழ் பாராய்,
நீயோ; யானோ, நின்றனென்; நெஞ்சம் வலியேனால். 203-

பாவஜ்ஜேந க்ருதஜ்ஜேந தர்மஜ்ஜேந ச லஷ்மண
த்வயோ புத்ரேண தர்மாத்மா ந சம்வ்ருத்த பிதா மம –ஆரண்ய -16-29-

———————

அரக்கர் குலத்தை வேரறுத்து, எம் அல்லல் நீக்கியருள்வாய்” என்று
இரக்க, எம்மேல் கருணையினால், ஏயா உருவம் இவை எய்தி,
புரக்கும் மன்னர் குடிப் பிறந்து போந்தாய்! அறத்தைப் பொறை தீர்ப்பான்,
கரக்க நின்றே, நெடு மாயம் எமக்கும் காட்டக்கடவாயோ? 220–

இதுவோ பொருத்தம் மின்னாழிப் படையாய் ஏறு மிருஞ் சிறைப்புள்
அதுவே கொடியா வுயர்த்தானே என்று என்று ஏங்கி யழுதக்கால்
எதுவே யாகக் கருதுங்கொல் இம் மா ஞாலம் பொறை தீர்ப்பான்
மதுவார் சோலை உத்தர மதுரைப் பிறந்த மாயனே—8-5-9-

கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரண் அது நிற்க வந்து
மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வட மதுரைப் பிறந்தான்
திண்ண மா நும் உடைமை உண்டேல் அவன் அடி சேர்த்து உய்ம்மினோ
எண்ண வேண்டா நும்மது ஆதும் அவன் அன்றி மற்று இல்லையே–9-1-10—

அண்டம் பலவும், அனைத்து உயிரும், அகத்தும் புறத்தும் உள ஆக்கி,
உண்டும் உமிழ்ந்தும், அளந்து இடந்தும், உள்ளும் புறத்தும் உளை ஆகிக்
கொண்டு, சிலம்பி தன் வாயின் கூர் நூல் இயையக் கூடு இயற்றி,
பண்டும் இன்றும் அமைக்கின்ற படியை ஒருவாய்-பரமேட்டி! 222-

ஒரு சிலந்திக்கு உண்டான ஸ்வ பாவம் சர்வ சக்திக்குக் கூடாது ஒழியாது இறே –தத்வத்ரயம் –

————-

நாராயண நரர் என்று இவர் உளராய், நமக்கு எல்லாம்
வேராய், முழு முதல் காரணப் பொருளாய், வினை கடந்தோர்;
ஆராயினும் தெரியாதது ஒர் நெடு மாயையின் அகத்தார்;
பாராயண மறை நான்கையும் கடந்தார்; இவர் பழையோர்; –நிகும்பலை யாகப் படலம்—140–

எங்கானும் ஈது ஒப்பதோர் மாயமுண்டே நர நாரணனாய் யுலகத் தற நூல்
சிங்காமை விரித்தவன் எம்பெருமான் அதுவன்றியும் செஞ்சுடரும் நிலனும்
பொங்கார் கடலும் பொருப்பும் நெருப்பும் நெருக்கிப் புகப் பொன் மிடறத்தனை போது
அங்காந்தவன் காண்மின் இன்று ஆய்ச்சியரால் அளை வெண்ணெய் யுண்டு ஆப்புண்டு இருந்தவனே—பெரிய திருமொழி–10-6-1-

—————

மறைகளே தேறத் தக்க, வேதியர் வணங்கற்பால,
இறையவன் இராமன் என்னும் நல் அற மூர்த்திஎன்னின்,
பிறை எயிற்று இவனைக் கோறி’ என்று, ஒரு பிறை வாய் வாளி
நிறை உற வாங்கி விட்டான் – உலகு எலாம் நிறுத்தி நின்றான். –இந்திரசித்து வதைப் படலம்–51–

இராவணன் சங்கம் ஊத, திருமாலின் சங்கம் தானே முழங்குதல்
கண்ட சங்கரன் நான்முகன் கைத் தலம்
விண்டு அசங்க, தொல் அண்டம் வெடித்திட,
அண்ட சங்கத்து அமரர்தம் ஆர்ப்பு எலாம்
உண்ட சங்கம் இராவணன் ஊதினான். 28

சொன்ன சங்கினது ஓசை துளக்குற,
‘என்ன சங்கு?’ என்று இமையவர் ஏங்கிட,
அன்ன சங்கைப் பொறாமையினால், அரி-
தன்ன வெண் சங்கு தானும் முழங்கிற்றால். 29-

ஐயன் ஐம் படை தாமும் அடித் தொழில்
செய்ய வந்து அயல் நின்றன; தேவரில்
மெய்யன் அன்னவை கண்டிலன், வேதங்கள்
பொய் இல் தன்னைப் புலன் தெரியாமைபோல். 30–

இராமனை வேத முதல்வனோ என இராவணன் கருதுதல்
‘வென்றான்’ என்றே, உள்ளம் வெயர்த்தான், ‘விடு சூலம்
பொன்றான் என்னின் போகலது’ என்னும் பொருள் கொண்டான்;
ஒன்று ஆம் உங்காரத்திடை உக்கு, ஓடுதல் காணா
நின்றான், அந் நாள் வீடணனார் சொல் நினைவுற்றான். 134

சிவனோ? அல்லன்; நான்முகன் அல்லன்; திருமாலாம்
அவனோ? அல்லன்; மெய் வரம் எல்லாம் அடுகின்றான்;
தவனோ என்னின், செய்து முடிக்கும் தரன் அல்லன்;
இவனோதான் அவ் வேத முதல் காரணன்?’ என்றான். 135-

இராவணனது கையை இராமன் அறுக்க, அதுவும் முன்போல் முளைத்தல்
‘விழுத்தினன் சிரம்’ எனும் வெகுளி மீக்கொள,
வழுத்தின, உயிர்களின் முதலின் வைத்த ஓர்
எழுத்தினன், தோள்களின் ஏழொடு ஏழு கோல்
அழுத்தினன்-அசனி ஏறு அயிர்க்கும் ஆர்ப்பினான். 154–

உயிர்களின் முதலில் வைத்த ஓர் எழுத்தினை -அக்ஷராணாம் அகாரேப்ஸ்மி

அயன்படை இராவணனது மார்பில் பாய, அவன் உயிர் இழத்தல்
காலும் வெங் கனலும் கடை காண்கிலா,
மாலும் கொண்ட வடிக் கணை, மா முகம்
நாலும் கொண்டு நடந்தது, நான்முகன்
மூல மந்திரம் தன்னொடு மூட்டலால். 194

ஆழி மால் வரைக்கு அப்புறத்து அப்புறம்,
பாழி மாக் கடலும் வெளிப் பாய்ந்ததால்-
ஊழி ஞாயிறு மின்மினி ஒப்புற,
வாழி வெஞ் சுடர் பேர் இருள் வாரவே. 195

அக் கணத்தின் அயன் படை ஆண்தகை
சக்கரப் படையோடும் தழீஇச் சென்று,
புக்கது, அக் கொடியோன் உரம்; பூமியும்,
திக்கு அனைத்தும், விசும்பும்; திரிந்தவே. 196-

கை நின்ற சக்கரத்தன் கருதும் இடம் பொருது-10-6-8–

மிக்க பெரும் புகழ் மாவலி வேள்வியில்
தக்கது அன்று என்று தானம் விளக்கிய
சுக்கிரன் கண்ணை துரும்பால் கிளறிய
சக்கரக் கையனே அச்சோ அச்சோ சங்கம் இடத்தானே அச்சோ அச்சோ -1-8-7-

—————-

கோலம் புனையாது, இங்கு இருந்த தன்மையில் வருதலே தக்கது என சீதை கூறல்
‘யான் இவண் இருந்த தன்மை, இமையவர் குழுவும், எங்கள்
கோனும், அம் முனிவர்தங்கள் கூட்டமும், குலத்துக்கு ஏற்ற
வான் உயர் கற்பின் மாதர் ஈட்டமும், காண்டல், மாட்சி;
மேல் நினை கோலம் கோடல் விழுமியது அன்று – வீர!’ 27–ஸ்நாநம் ரோஷ ஜனகம்-அஸ்நாதா த்ரஷ்டும் இச்சாமி

ஓங்காரப் பொருள் தேருவோர்தாம் உனை உணர்வோர்;
ஓங்காரப் பொருள் என்று உணர்ந்து, இரு வினை உகுப்போர்;
“ஓங்காரப் பொருள் ஆம்”, “அன்று” என்று, ஊழி சென்றாலும்,
ஓங்காரப் பொருளே பொருள் என்கலா உரவோர். 97–

கைகேயின் மேல் தணியாத தயரதன் சினமும் இராமன் உரையால் நீங்குதல்
‘ஊன் பிழைக்கிலா உயிர் நெடிது அளிக்கும் நீள் அரசை
வான் பிழைக்கு இது முதல் எனாது, ஆள்வுற மதித்து,
யான் பிழைத்தது அல்லால், என்னை ஈன்ற எம் பிராட்டி-
தான் பிழைத்தது உண்டோ ?’ என்றான்; அவன் சலம் தவிர்ந்தான். 117

எவ் வரங்களும் கடந்தவன் அப் பொருள் இசைப்ப,
‘தெவ் வரம்பு அறு கானிடைச் செலுத்தினாட்கு ஈந்த
அவ் வரங்களும் இரண்டு; அவை ஆற்றினாற்கு ஈந்த
இவ் வரங்களும் இரண்டு’ என்றார், தேவரும் இரங்கி. 118

இராமன் விரும்பிய இரு வரத்தையும் அளித்து, தயரதன் விண் ஏகுதல்
வரம் இரண்டு அளித்து, அழகனை, இளவலை, மலர்மேல்
விரவு பொன்னினை, மண்ணிடை நிறுத்தி, விண்ணிடையே
உரவு மானம் மீது ஏகினன்-உம்பரும் உலகும்
பரவும் மெய்யினுக்கு உயிர் அளித்து, உறு புகழ் படைத்தோன். 119

தேவர்கள் ‘வேண்டும் வரம் கேள்’ என, இராமன் வரம் வேண்டுதல்
கோட்டு வார் சிலைக் குரிசிலை அமரர் தம் குழாங்கள்
மீட்டும் நோக்குறா, ‘வீர! நீ வேண்டுவ வரங்கள்
கேட்டியால்’ என, ‘அரக்கர்கள் கிளர் பெருஞ் செருவில்
வீட்ட, மாண்டுள குரங்கு எலாம் எழுக!’ என விளம்பி, 120

பின்னும் ஓர் வரம், ‘வானரப் பெருங் கடல் பெயர்ந்து,
மன்னு பல் வனம், மால் வரைக் குலங்கள், மற்று இன்ன
துன் இடங்கள், காய் கனி கிழங்கோடு தேன் துற்ற,
இன் உண் நீர் உளவாக! என இயம்பிடுக’ என்றான். 121

தேவர்கள் வரம் அருள, மாண்ட குரங்குகள் உயிர் பெற்றெழுந்து இராமனை வணங்குதல்
வரம் தரும் முதல் மழுவலான், முனிவரர், வானோர்,
புரந்தராதி, மற்று ஏனையோர், தனித் தனிப் புகழ்ந்து ஆங்கு,
‘அரந்தை வெம் பிறப்பு அறுக்கும் நாயக! நினது அருளால்
குரங்குஇனம் பெறுக!’ என்றனர், உள்ளமும் குளிர்ப்பார். 122

முந்தை நாள் முதல் கடை முறை அளவையும் முடிந்த
அந்த வானரம் அடங்கலும் எழுந்து, உடன் ஆர்த்து,
சிந்தையோடு கண் களிப்புற, செரு எலாம் நினையா,
வந்து தாமரைக் கண்ணனை வணங்கின, மகிழ்ந்து. 123

கும்பகன்னனோடு இந்திரசித்து, வெங் குலப் போர்
வெம்பு வெஞ் சினத்து இராவணன், முதலிய வீரர்
அம்பின் மாண்டுள வானரம் அடங்க வந்து ஆர்ப்ப,
உம்பர் யாவரும் இராமனைப் பார்த்து, இவை உரைத்தார்; 124

பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்ததை தேவர்கள் இராமனுக்கு உணர்த்தி, நீங்குதல்
‘இடை உவாவினில் சுவேலம் வந்து இறுத்து, எயில் இலங்கைப்
புடை அவாவுறச் சேனையை வளைப்பு உறப் போக்கி,
படை அவாவுறும் அரக்கர் தம் குலம் முற்றும் படுத்து,
கடை உவாவினில் இராவணன் தன்னையும் சுட்டு. 125

‘”வஞ்சர் இல்லை இவ் அண்டத்தின்” எனும் படி மடித்த
கஞ்ச நாள் மலர்க் கையினாய்! அன்னை சொல் கடவா,
அஞ்சொடு அஞ்சு நான்கு என்று எணும் ஆண்டு போய் முடிந்த;
பஞ்சமிப் பெயர் படைத்துள திதி இன்று பயந்த. 126

‘இன்று சென்று, நீ பரதனை எய்திலை என்னின்,
பொன்றுமால் அவன் எரியிடை; அன்னது போக்க,
வென்றி வீர! போதியால்’ என்பது விளம்பா,
நின்ற தேவர்கள் நீங்கினார்; இராகவன் நினைந்தான். 127–

எண் இல் கோடி இராமர்கள் என்னினும்,
அண்ணல் நின் அருளுக்கு அருகு ஆவரோ?
புண்ணியம் எனும் நின் உயிர் போயினால்,
மண்ணும் வானும் உயிர்களும் வாழுமோ? 73

————–

திருமுடி சூட்டு படலம்-

இராமன் தம்பியரோடு நந்தியம் பதியை அடைந்து, சடை நீக்கி, நீராடி கோலம்கொள்ளுதல்
நம்பியும் பரதனோடு நந்தியம்பதியை நண்ணி,
வம்பு இயல் சடையும் மாற்றி, மயிர் வினை முற்றி, மற்றைத்
தம்பியரோடு தானும் தண் புனல் படிந்த பின்னர்,
உம்பரும் உவகை கூர, ஒப்பனை ஒப்பச் செய்தார். 1

தம்பிமாருடன் இராமன் அயோத்தி புகுதல்
ஊழியின் இறுதி காணும் வலியினது உயர் பொன் தேரின்,
ஏழ் உயர் மதமா அன்ன இலக்குவன் கவிதை ஏந்த,
பாழிய மற்றைத் தம்பி பால் நிறக் கவரி பற்ற,
பூழியை அடக்கும் கண்ணீர்ப் பரதன் கோல் கொள்ளப் போனான். 2

தேவரும் முனிவரும் மலர் மழை பொழிதல்
தேவரும் முனிவர் தாமும் திசைதொறும் மலர்கள் சிந்த
ஓவல் இல் மாரி ஏய்ப்ப, எங்கணும் உதிர்ந்து வீங்கிக்
கேவல மலராய், வேறு ஓர் இடம் இன்றிக் கிடந்த ஆற்றால்,
பூ எனும் நாமம், இன்று இவ் உலகிற்குப் பொருந்திற்று அன்றே. 3-

வசிட்டன் இராமனுக்குத் திருமுடி புனைதல்
அரியணை அனுமன் தாங்க, அங்கதன் உடை வாள் ஏந்த,
பரதன் வெண் குடை கவிக்க, இருவரும் கவரி பற்ற,
விரி கடல் உலகம் ஏத்தும் வெண்ணெய் மன் சடையன் வண்மை
மரபுளோன் கொடுக்க வாங்கி, வசிட்டனே புனைந்தான், மௌலி. 16

வெள்ளியும் பொன்னும் ஒப்பார் விதி முறை மெய்யின் கொண்ட
ஒள்ளிய நாளின், நல்ல ஓரையின், உலகம் மூன்றும்
துள்ளின களிப்ப, மோலி சூடினான்-கடலின் வந்த
தெள்ளிய திருவும், தெய்வப் பூமியும், சேரும் தோளான். 17

வாழிய, சீர் இராமன்! வாழிய, சீதை கோமான்!
வாழிய, கௌசலேசை மணி வயிற்று உதித்த வள்ளல்!
வாழிய, வாலி மார்பும் மராமரம் ஏழும் சாய,
வாழிய கணை ஒன்று ஏவும் தசரதன் மதலை வாழி! 21-3

இராவணன் தன்னை வீட்டி, இராமனாய் வந்து தோன்றி,
தராதலம் முழுதும் காத்து, தம்பியும் தானும் ஆகப்
பராபரம் ஆகி நின்ற பண்பினைப் பகருவார்கள்
நராபதி ஆகி, பின்னும் நமனையும் வெல்லுவாரே. 21-4

——————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம் – —

March 12, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்

கடவுள் வாழ்த்து

அலங்கலில் தோன்றும் பொய்ம்மை அரவு என, பூதம் ஐந்தும்
விலங்கிய விகாரப் பாட்டின் வேறுபாடு உற்ற வீக்கம்,
கலங்குவது எவரைக் கண்டால்? அவர், என்பர் – ‘கை வில் ஏந்தி,
இலங்கையில் பொருதார் அன்றே, மறைகளுக்கு இறுதி ஆவார்!’–
ஷட்பாவ விகாரம் -தேவாதி பிறப்பு ஒழிக்க -வேதாந்த ஸித்தமான ஸ்ரீ ராமபிரானை சரண் அடைவோம் –

————–

மாவொடு மரனும், மண்ணும், வல்லியும், மற்றும் எல்லாம்,
போவது புரியும் வீரன் விசையினால், புணரி போர்க்கத்
தூவின; கீழும் மேலும் தூர்த்தன; சுருதி அன்ன
சேவகன் சீறாமுன்னம் சேதுவும் இயன்ற மாதோ! –கடல் தாவு படலம்–19-

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வட பாலைத் திருவண் வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே–6-1-10-

ஏறு சேவகனார் -எதிரிகள் மேலிட்ட வீரப்பாட்டுக்குக் குறை சொல்ல முடியாத -வீரர்கள் கொண்டாடிய வீரம் அன்றோ –

———-

ஊறு கடித்து உறுவன ஊறு இல் அறம் உன்னாத்
தேறலில் அரக்கர் புரி தீமை அவை தீர
ஏறும் வகை யாண்டைய இராம வென எல்லாம்
மாறும் அதின் மாறு பிறிது இல் என வலித்தான்–கடல் தாவு படலம்-88-

குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும்
அடியார் படு துயராயின வெல்லாம்
நிலம் தரும் செய்யும் நீள் விசும்பு அருளும்
அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும்
வலம் தரும் மற்றும் தந்திடும்
பெற்ற தாயினும் யாயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன்
நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-9-

ஸ்ரீ ராம நாம சங்கீர்த்தநமே தக்க உபாயம் –

நன்மையையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே
திண்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தேயுமே
இம்மையே ராம என்று இரண்டு எழுத்தினால் –பாசுரமும் ஒப்பு நோக்குக –

———-

அருந்தவன் சுரபியே ஆதி வானமா
விரிந்த பேருதயமே மடி வெண் திங்களா
வருந்தலின் முலைக் கதிர் வழங்கு தாரையாச்
சொரிந்த பால் ஒத்து நிலவின் தோற்றமே –ஊர் தேடு படலம் –56-

ஆகாயமே அரும் தவ முனிவரான வசிஷ்ட முனியின் காம தேனு –
சந்திரன் உதிக்கும் இடம் பால் உள்ள மடி-
சாந்தன் பால் சுரக்கும் முலை
நிலவின் கிரணங்களே பாலின் தாரை –
இதே வருணனை

வால் வெண்ணிலா வுலகாரச் சுரக்கும் வெண் திங்கள் என்னும்
பால் விண் சுரவி சுர முதிர்மாலை பரிதி வட்டம்
போலும் சுடர் ஆழிப் பிரான் பொழில் ஏழும் அளிக்கும்
சால்பின் தகைமை கொலாம் தமியாட்டி தளர்ந்ததுவே ––திரு விருத்தம்-73-

மாலைக் காலத்துக்கும் பிறைச் சந்திரனுக்கும் வருந்தும் பராங்குச நாயகியைத் தனியே விட்டு இருத்தல்
காக்கும் இயல்பினனான எம்பெருமானின் தன்மையின் பெருமையோ -என்றவாறு –

—————–

எண் உடை அனுமன் மேல் இழிந்த பூ மழை
மண்ணிடை வீழ்கில மறித்தும் போகில
அண்ணல் வாள் அரக்கனை அஞ்சி ஆய் கதிர்
விண்ணிடைத் தங்கின போன்ற மீன் எலாம்–

திருவடி மேல் தேவர்கள் சொரியும் கற்பக மலர்கள் தரையில் விழாமல் இராவணன் இடத்தில்
அச்சம் காரணமாகவே வானத்திலே விளங்கா நிற்கின்றன -நக்ஷத்திரங்கள் –

இறை முறையான் சேவடி மேல் மண்ணளந்த வந்நாள்
மறை முறையால் வானாடர் கூடி –முறை முறையின்
தாது இலகு பூத் தெளித்தால் ஒவ்வாதே தாழ் விசும்பின்
மீதிலகித் தான் கிடக்கும் மீன்–61–

திரிவிக்ரமனாக வளர்ந்த காலத்தில் சிவந்த திருவடி மேலே தேவர்கள் கூடி மலர்களைத் தெளித்தால் போலே
வானத்தில் நக்ஷத்திரங்கள் விளங்குகின்றன –
உலகப் பொருள்களை எம்பெருமான் விஷயமாகவே காண்பர் ஆழ்வார்கள் –
நாம் அதில் இருந்து மீள இயலாமல் அழுந்திக் கிடப்பது போலே
எம்பெருமான் விஷயத்தில் ஈடுபட்டு ஆழ்ந்து மூழ்கிக் கிடப்பார்கள் என்று
ஸ்ரீ சிறியாத்தான் ஸ்ரீ -நம்பிள்ளைக்கு பணிக்கும் –

—————————————–

பெரிய நாள் ஓளி கொள் நாநாவித மணிப் புத்திப் பத்தி
சொரியுமா நிழல்கள் ஆங்குச் சுற்றலால் காலின் தோன்றல்
கரியனாய் வெளியனாகிச் செய்யனாய்க் காட்டும் காண்டற்கு
அரியனாய் எளியனாய் தன் அகத்துறை அழகனே போல் –ஊர் தேடு படலம்

ரத்தினங்கள் பதிக்கப் பெற்ற சுவர் வரிசைகள் வெளியிடும் ஒளிகள் திருவடி மேல் வீச
வெண்மை நிறம் செந்நிறம் அடைந்தாள் போலே
இராமனும் பரதனும் கருநிறம் -சத்ருக்கனன் வெண்ணிறம் -இளைய பெருமாள் செந்நிறம் உடையவர்களாயும்–இருப்பார்கள்
கிருத யுகத்தில் -சத்வ குணம் -வெண்மை -திரேதா யுகம் -ரஜோ குணம் -செந்நிறம் –
துவாபர யுகம் -ரஜோ தமோ குண மிஸ்ரம் -சிவப்பும் நீலமும் இன்றி பசுமை நிறம் -கலியுகம் -தமோ குணம் மிக்கு கரு நிறம் —
என்பதால் திருவடி நிறத்துக்கு திருமாலை உவமை சொன்னார் –
தம்மையே சிந்திப்பார்க்கு தம்மையே ஓக்க அருள் புரிபவன் ஆகையால் ஸ்ரீ ராம சிந்தனையே உடைய திருவடிக்கு
உட் கிடந்த வண்ணமே புறம்பேயும் காட்டி அருளினான் -ஆகவே திருமாலை உவமையாகக் கூறினார் –

பாலின் நீர்மை செம்பொன் நீர்மை பாசியின் பசும்புறம்
போலு நீர்மை பொற்புடைத் தடத்து வண்டு விண்டுலா
நீல நீர்மை யென்றிவை நிறைந்த கால நான்குமாய்
மாலின் நீர்மை வையகம் மறைந்ததென்ன நீர்மையே ––ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–44-

திரு வடிவில் கரு நெடுமால் சேயன் என்றும்
த்ரேதைக் கண் வளை யுருவேத் திகழ்ந்தான் என்றும்
பெருவடிவில் கடல் அமுதம் கொண்ட காலம்
பெருமானைக் கரு நீல வண்ணன் தன்னை
ஒரு வடிவத் தோர் உருவன் என்று உணரலாகாது
ஊழி தோறு ஊழி நின்று ஏத்தல் அல்லால்
கருவடிவில் செங்கண்ண வண்ணன் தன்னைக்
கட்டுரையே யார் ஒருவர் காண்கிற்பாரே–திரு நெடும் தாண்டகம்–-3-

—————

பத்துடை அடியவர்களுக்கு எளியவன் பிரர்களுக்கு அரிய வித்தகன் –ஸ்ரீ திருவாய் –1-3-1-

என்றேனும் கட் கண்ணால் காணாத அவ்வுருவை
நெஞ்சு எனும் உட் கண்ணால் காணும் உணர்ந்து –ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி -28-

காண்டற்கு அரியனாய் எளியனாய்த் தன் அகத்துறை அழகன் போல் –காட்சிப் படலம் -234-

—————

புக்கு நீங்கினன் இராகவன் கழல் எனப் புகழோன் –எங்கும் பறந்து சென்று மீண்ட திருவடி -இராகவன் கழல் -தானே

‘பளிக்கு வேதிகைப் பவளத்தின் கூடத்து, பசுந்தேன்
துளிக்கும் கற்பகப் பந்தரில், கருநிறத்தோர்பால்
வெளித்து வைகுதல் அரிது’ என, அவர் உரு மேவி,
ஒளித்து வாழ்கின்ற தருமம் அன்னான்தனை உற்றான்.–ஊர் தேடு படலம்—134

விபீஷணஸ்து தர்மாத்மா-ந து ராக்ஷஸ சேஷ்டித–என்றதையே தர்மம் அன்னான் -என்கிறார் –

————-

கரிய நாழிகைப் பாதியில் காலனும் வெருவி ஓடும் அரக்கர் தம் வெம் பதி —

இரவு பாதி ராத்ரியை -கரிய நாழிகைப் பாதியில் என்றது

கரிய நாழிகை ஊழியில் பெரியன கலியுமாறு அறியேனே –ஸ்ரீ பெரிய திரு மொழி -8-5-6-

—————-

எள் உறையும் ஒழியாமல் யாண்டையுளும் உளனாய், தன்
உள் உறையும் ஒருவனைப்போல், எம் மருங்கும் உலாவுவான்;
புள் உறையும் மானத்தை உற நோக்கி அயல் போவான்,
கள் உறையும் மலர்ச் சோலை அயல் ஒன்று கண்ணுற்றான். 232–

எங்கும் உளன் கண்ணன் -என்றும்

திட விசும்பு எரி வளி நீர் நிலம் இவை மிசை படர் பொருள் முழுவதுமாய் அவையவை தோறும்
உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -1-1-7-என்றும்
உள்ள பாசுரங்களை தழுவி அருளிச் செய்கிறார்

—————-

அரிய மஞ்சினோடு அஞ்சனம் முதல் இவை அதிகம்
கரிய காண்டலும், கண்ணின் நீர் கடல் புகக் கலுழ்வாள்;
உரிய காதலின் ஒருவரோடு ஒருவரை உலகில்
பிரிவு எனும் துயர் உருவு கொண்டாலன்ன பிணியாள்.–காட்சிப் படலம்—7–

உருவுடை வண்ணங்கள் காணில் உலகு அளந்தான் என்று துள்ளும் -4-4-8-
கரும் பெரும் மேகங்கள் காணில் கண்ணன் என்று ஏறப் பறக்கும் -4-4-9-
மைப்படி மேனியும் –திரு விருத்தம் -94-

————-

ஆழ நீர்க் கங்கை அம்பி கடாவிய
ஏழை வேடனுக்கு, ‘எம்பி நின் தம்பி; நீ
தோழன்; மங்கை கொழுந்தி’ எனச் சொன்ன
வாழி நண்பினை உன்னி, மயங்குவாள்.–காட்சிப் படலம்–23–

வாழி நண்பினை–நட்புக்குப் பல்லாண்டு பாடுகிறார் —

ஏழை ஏதலன் கீழ் மகன் என்னாது இரங்கி மற்று அவர்க்கு இன்னருள் சுரந்து
மாழை மான் மட நோக்கி யுன் தோழி உம்பி யெம்பி என்று ஒழிந்திலை உகந்து
தோழன் நீ எனக்கு இங்கு ஒழி என்ற சொற்கள் வந்து அடியேன் மனத்து இருந்திட
ஆழி வண்ண நின்னடி இணை அடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத் தம்மானே ––பெரிய திருமொழி-5-8-1-

அன்னவன் உரை கேளா, அமலனும் உரைநேர்வான்;
‘என் உயிர் அனையாய் நீ; இளவல் உன் இளையான்; இந்
நன்னுதலவள் நின் கேள்; நளிர் கடல் நிலம் எல்லாம்
உன்னுடையது; நான் உன் தொழில் உரிமையின் உள்ளேன்.’–குகப் படலம்–42

‘துன்பு உளதுஎனின் அன்றோ சுகம் உளது? அது அன்றிப்
பின்பு உளது; “இடை, மன்னும் பிரிவு உளது” என, உன்னேல்;
முன்பு உளெம், ஒரு நால்வேம்; முடிவு உளது என உன்னா
அன்பு உள, இனி, நாம் ஓர் ஐவர்கள் உளர் ஆனோம்; –குகப் படலம்–43

——————–

ஏக வாளி அவ்விந்திரன் காதல் மேல் போக ஏவி அது கண் பொடித்த நாள்
காக முற்றும் ஓர் கண்ணில் வாக்கிய ஏக வென்றியைத் தலை மேல் கொள்வாள் –காட்சி படலம் —

சித்ர கூடத்து இருப்பச் சிறு காக்கை முலை தீண்ட
அத்திரமே கொண்டு எறிய அனைத்துலகும் திரிந்தோடி
வித்தகனே இராமா ஓ நின் அபயம் என்று அழைப்ப
அத்திரமே அதன் கண்ணை அறுத்ததும் ஓர் அடையாளம் –பெரியாழ்வார் -3-10-6-

——————–

கண்டனன் கற்பினுக்கு அணியைக் கண்களால்

அணங்கு அனாளை கண்ண நீர்க் கடலில் கண்டேன்

மூவகை உலகையும் முறையின் நீக்கிய
பாவி தன் உயிர் கொள்வான் இழைத்த பண்பு இதால்;
ஆவதே; ஐயம் இல்; அரவணைத் துயிலின் நீங்கிய
தேவனே அவன்; இவள் கமலச்செல்வியே.-காட்சிப் படலம்– 62-

அரவணைத் துயிலின் நீங்கிய தேவனே அவன்–ஷீராப்தி தானே அவதார கந்தம்
வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பவளாகிய திருமகளின் அவதாரமே இவள் —

———

‘”கேழ் இலாள் நிறை இறை கீண்டதாம் எனின்,
ஆழியான் முனிவு எனும் ஆழி மீக்கொள,
ஊழியின் இறுதி வந்துறும்” என்று உன்னினேன்;
வாழிய உலகு, இனி வரம்பு இல் நாள் எலாம்! 67-

ஆழியான் ஆழி அமரர்க்கு அப்பாலான்
ஊழியான் ஊழி படைத்தான் நிரை மேய்த்தான் -10-4-8-

————–

பேண நோற்றது மனைப் பிறவி, பெண்மைபோல்
நாணம் நோற்று உயர்ந்தது, நங்கை தோன்றலால்;
மாண நோற்று, ஈண்டு இவள் இருந்தவாறு எலாம்
காண நோற்றில, அவன் கமலக் கண்களே! 69–

இராம பிரானின் திருக்கண்கள் இவளது தவக் கோலத்தை காண பாக்யம் பெறவில்லையே -என்றவாறு

மையார் கருங்கண்ணி கமல மலர் மேல்
செய்யாள் திரு மார்வினில் சேர் திருமாலே
வெய்யார் சுடர் ஆழி சுரி சங்கம் ஏந்தும்
கையா உனைக் காணக் கருதும் என் கண்ணே–9-4-1-

ஸ்ரீ யப்பதியை திவ்ய ஆயுத திவ்ய ஆபரண விசிஷ்டமாக சேவிக்கப் பெற்ற
பராங்குச நாயகியுடைய திருக்கண்களின் அத்விதீயம் –

கண்ணைக் கொண்டே கண்ணைக் காண இருக்குமா போலே –
காண்கைக்கு சாதனமான கண்ணும் காணப்படும் விஷயமும் அவனே –

கண்டனன் கற்பினுக்கு அணியைக் கண்களால் –

—————–

அங்கண் மா ஞாலமும் விசும்பும் அஞ்ச வாழ்-இலங்கை

அங்கண் மா ஞாலம் அஞ்ச அங்கு ஓர் ஆள் அரியாய் –பெரிய திரு -1-7-1-

——————–

கரு மேக நெடும் கடல் காரணையான்
தருமே தனியேன் எனது ஆருயிர் தான்
உருமேருமிழ் வெஞ்சிலை நாண் ஒலி தான்
வருமே உரையாய் வழியே விதியே –உருக்காட்டு -3 —

கரு ஞாயிறு போல்பவர்

கண் தாமரை போல் கரு ஞாயிறு என

திருமேனிக்கு இருள் உவமை -நாண் ஒலி இவை ஆழ்வார் பாசுரங்களில் –

தானோர் இருள் அன்ன மா மேனி –பெரிய திருவந்தாதி -26-

இருள் விரி நீலக் கரு ஞாயிறு –திரு விருத்தம் -17-

பூங்கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கு ஒலியும் சாரங்க வில் நாண் ஒலியும்
தலைப்பெய்வது எஞ்ஞான்று கொலோ –நாச் -9-9-

————————-

என நினைத்து, எய்த நோக்கி, ‘இரங்கும் என் உள்ளம்; கள்ளம்
மனன் அகத்து உடையர் ஆய வஞ்சகர் மாற்றம் அல்லன்;
நினைவுடைச் சொற்கள் கண்ணீர் நிலம் புக, புலம்பா நின்றான்;
வினவுதற்கு உரியன்’ என்னா, ‘வீர! நீ யாவன்?’ என்றாள்.–உருக் காட்டு படலம்- 28

புன் தொழில் அரக்கன் கொண்டு போந்த நாள், பொதிந்து தூசில்
குன்றின் எம் மருங்கின் இட்ட அணிகலக் குறியினாலே,
வென்றி யான் அடியேன் தன்னை வேறு கொண்டு இருந்து கூறி,
“தென் திசைச் சேறி” என்றான்; அவன் அருள் சிதைவது ஆமோ? –உருக் காட்டு படலம்–34–

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வட பாலைத் திருவண் வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே–6-1-10-

திக்குகள் தோறும் முதலிகளைப் போக விடா நிற்கச் செய்தே திருவடி கையில் திருவாழி மோதிரம்
கொடுத்து விட்டாப் போலே காணும் -அவற்றிலும் இவ்வண்டினங்கள் இவள் பக்கலிலே தாழ நிற்பவனே வாயிற்று –
வேறு கொண்டு இவற்றை இரக்க வேண்டுவான் என் என்னில்
பதஸ்தம் ஆகையால் -அந்த மற்றப் பஷிகளை விட கால்கள் அதிகமானதால்
வேறு கொண்டு இவற்றைத் தூது போக இரக்கிறாள்–ஈடு –

—————-

‘முத்தம் கொல்லோ? முழு நிலவின் முறியின் திறனோ? முறை அமுதச்
சொத்தின் துள்ளி வெள்ளி இனம் தொடுத்த கொல்லோ? துறை அறத்தின்
வித்து முளைத்த அங்குரம்கொல்? வேறே சிலகொல்? மெய்ம் முகிழ்த்த
தொத்தின் தொகைகொல்? யாது என்று பல்லுக்கு உவமை சொல்லுகேன்? –உருக் காட்டு படலம்–53–

என்று நின்றே திக ழும் செய்ய ஈன் சுடர் வெண் மின்னுக் கொல்?
அன்றி என் ஆவி அடும் அணி முத்தங் கொலோ? அறியேன்
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்
ஒன்றும் அறிகின்றிலேன் அன்னைமீர்!எனக்கு உய்விடமே–7-7-5-

————–

நீண்டு, குழன்று, நெய்த்து, இருண்டு, நெறிந்து, செறிந்து, நெடு நீலம்
பூண்டு, புரிந்து, சரிந்து, கடை சுருண்டு, புகையும் நறும் பூவும்
வேண்டும் அல்ல என, தெய்வ வெறியே கமழும் நறுங் குஞ்சி,
ஈண்டு சடை ஆயினது என்றால், மழை என்று உரைத்தல் இழிவு அன்றோ? –உருக் காட்டு படலம்–57–

திரண்டு எழு தழை முகில் வண்ணன் செங்கமல மலர் சூழ் வண்டினம் போலே
சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தால் ஊதுகின்ற குழலோசை வழியே
மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த புல்லும் கடை வாய் வழி சோர
இரண்டு பாடும் துலுங்கா புடை பெயரா வெழுது சித்திரங்கள் போலே நின்றனவே –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–3-6 9- –

குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சி கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து எழுந்த அமுதப் புனல் தன்னை
குழல் முழவம் விளம்பம் புதுவைக் கோன் விட்டுசித்தன் விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகி சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–3 6-11 – –

————-

‘”மீட்டும் உரை வேண்டுவன இல்லை” என, மெய்ப் பேர்
தீட்டியது; தீட்ட அரிய செய்கையது; செவ்வே,
நீட்டு இது” என, நேர்ந்தனன்’ எனா, நெடிய கையால்,
காட்டினன் ஓர் ஆழி; அது வாள் நுதலி கண்டாள்.–உருக் காட்டு படலம்- 63–

வாங்கினள்; முலைக் குவையில் வைத்தனள்; சிரத்தால்
தாங்கினள்; மலர்க் கண்மிசை ஒற்றினள்; தடந் தோள்
வீங்கினள்; மெலிந்தனள், குளிர்ந்தனள்; வெதுப்போடு
ஏங்கினள்; உயிர்த்தனள், இது இன்னது எனல் ஆமே? –உருக் காட்டு படலம்– 66

மோக்கும்; முலை வைத்து உற முயங்கும்; ஒளிர் நல் நீர்
நீக்கி, நிறை கண் இணை ததும்ப, நெடு நீளம்
நோக்கும்; நுவலக் கருதும், ஒன்றும் நுவல்கில்லாள்;
மேக்கு நிமிர் விம்மலள்; விழுங்கலுறுகின்றாள். –உருக் காட்டு படலம்–67-

மைத்தகு மா மலர்க் குழலாய் வைதேவீ விண்ணப்பம்
ஒத்த புகழ் வானரக் கோன் உடன் இருந்து நினைத் தேட
அத்தகு சீர் அயோத்தியர் கோன் அடையாளம் இவை மொழிந்தான்
இத்தகையால் அடையாளம் ஈது அவன் கை மோதிரமே––ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -3-10-8-

திக்கு நிறை புகழாளன் தீ வேள்விச் சென்ற நாள்
மிக்க பெரும் சவை நடுவே வில்லிறுத்தான் மோதிரம் கண்டு
ஒக்குமால் அடையாளம் அனுமான் என்று உச்சி மேல்
வைத்துக் கொண்டு உகந்தனளால் மலர்க் குழலாள் சீதையுமே–-ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி-3-10-9-

க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமானா சா பர்த்து கர விபூஷணம் -பர்த்தாராம் இவ ஸம்ப்ராப்தா
கீஜான முதிதா ஸ்வத் –ஸூந்தர -என்கிறபடியே
அத் திருவாழி மோதிரத்தை வாங்கி அதினுடைய கௌரவமும் -தன்னுடைய ஆதரமும் தோற்றத் தலை மேல் வைத்துக் கொண்டு –
பின்னை அத்தைக் கையிலே ஏந்தி -வைத்த கண் மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கையாலே –
அத் திருவாழி மோதிரத்தோடே சேர்ந்த திரு விரலையும் -அத்தோடு சேர்ந்த -திருக் கையையும் –
அத்தோடு சேர்ந்த திருத் தோள்களையும் நினையா நின்று கொண்டு
அவ்வழியாலே திருமேனி எல்லாவற்றையும் நினைத்து பாவநா ப்ரகரஷத்தாலே பெருமாள் அலங்கரிக்கப் பூ முடித்து
ஒரு படுக்கையிலே இருந்தால் போலே தோன்றி பிராட்டி மிகவும் ப்ரீதையானாள் என்று
ஆச்சர்யப்பட்டு அருளிச் செய்கிறார் -ஆல்-ஆச்சர்யம் —

க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமானா சா–ராவணன் மாயையால் வந்ததோ என்னும் பயத்தால் வந்ததோ என்னும் -முற்படக் கண்
வைக்க மாட்டாதே இருந்தாள்-
அத்தலையாலே வந்தது என்று தெளிந்த பின்பு கண் மாற வைக்க அரிதாம்படியாய் இருந்தாள்
சா ப்ரேஷமானா பஸ்ய தேவி -என்று கொண்டு முன்பு பார்வைக்கு க்ருஷி பண்ண வேண்டும்படி இருந்தவள்
தானே கண் மாற வைகைக்கு கிருஷி பண்ண வேண்டும்படி இருந்தாள் –
பர்த்து கர விபூஷணம் -அணி மிகு தாமரைக் கை இறே–ஆபரணத்துக்கு ஆபரணம் காணும் –
இத்தோடு சேர்ந்த விரலையும் தோளையும் நினைத்தாள் –
அந்நினைவு அவர் அக்கரையில் ஆளாகவும் இடையிலே கடல் கிடக்கிறதாதாகவும் அறிந்திலள் –
ஒரே படுக்கையிலே கூட இருந்ததாகவே நினைத்தாள்-ஒரு சூது சதுரங்களிலே தோற்றுத் தன் கையிலே இருந்ததாக நினைத்தாள்
பர்த்தாராம் இவ–நநீத சமாதியாலே இவள் உணர்ந்தாள் என்படக் கடவள் என்று வாலமீகி இவ என்கிறான்
ஜானகி -சோக ஹர்ஷங்களுக்கு விளையாத குடிப்பிறப்பு
அப்படியேயாயிற்று இவனும் இவற்றைப் பெற்ற பின்பு
சம்சாரி முக்தன் ஆனால் அவனுக்குடைய லீலா உபகரணமும் போக உபகரணமும் சமமாகத் தோற்றக் கடவது –நம்பிள்ளை ஈடு –

–——————-

‘பாழிய பணைத் தோள் வீர! துணை இலேன் பரிவு தீர்த்த
வாழிய வள்ளலே! யான் மறு இலா மனத்தேன்என்னின்,
ஊழி ஓர் பகலாய் ஓதும் யாண்டு எலாம், உலகம் ஏழும்
ஏழும் வீவுற்ற ஞான்றும், இன்று என இருத்தி’ என்றாள். 72–

சிரஞ்சீவியாக பிராட்டி ஆசீர்வாதம் –
பாழி-இடமுடைமை விசாலம் என்றும் வலிமை என்றும் –

பாழி யம் தோளுடைப் பற்ப நாபன் –

ஆழியான் ஆழி யமரர்க்கும் அப்பாலான்
ஊழியான் ஊழி படைத்தான் நிரை மேய்த்தான்
பாழி யம் தோளால் வரை எடுத்தான் பாதங்கள்
வாழி என் நெஞ்சே மறவாது வாழ் கண்டாய்–10-4-8-

——————-

தேண்டி நேர் கண்டேன்; வாழி! தீது இலன் எம் கோன்; ஆகம்
பூண்ட மெய் உயிரே போக, அப் பொய் உயிர் போயே நின்ற
ஆண்தகை நெஞ்சில் நின்றும் அகன்றிலை; அழிவு உண்டாமோ?
ஈண்டு நீ இருந்தாய்; ஆண்டு, அங்கு, எவ் உயிர் விடும் இராமன்? — 77–

பொங்கும் பிரிவால் பல்லாண்டு வாளி என்கிறார் திருவடி –
அங்கு எவ்வுயிர் விடும் இராமன் -இன்றியாமை –

ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே-6-1-10-

மாஸாதூர்த்தவம் ந ஜீவிஷ்யே
ந ஜீவேயம் க்ஷணம் அபி –

———————

தன்னை ஒன்றும் உணர்ந்திலாதான் -86-

தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியான்-8-4-6-

ஸ்வத சர்வஞ்ஞனான தன்னாலும் தன்னைப் பரிச்சேதிக்கப் போகாது

—————-

‘சுருங்குஇடை! உன் ஒரு துணைவன் தூய தாள்
ஒருங்குடை உணர்வினோர், ஓய்வு இல் மாயையின்
பெருங் கடல் கடந்தனர் பெயரும் பெற்றிபோல்,
கருங் கடல் கடந்தனென், காலினால்’ என்றான். 97–

திருவடி பற்றிய மஹிமையினாலே கடலைக் கடந்தேன் -திருவடி —

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவார் நீந்தார்
இறைவன் அடி சேராதார் -திருக்குறள் –

தைவீஹ்யேஷா குணமயீ மம மாயா துரத்யயா
மா மேவ யே பிரபத்யந்தே மாயம் ஏதாம் தரந்திதே –ஸ்ரீ கீதை -7-14-

—————

அண்ணற் பெரியோன், அடி வணங்கி, அறிய உரைப்பான், ‘அருந்ததியே!
வண்ணக் கடலினிடைக் கிடந்த மணலின் பலரால்; வானரத்தின்
எண்ணற்கு அரிய படைத் தலைவர், இராமற்கு அடியார்; யான் அவர்தம்
பண்ணைக்கு ஒருவன் எனப் போந்தேன்; ஏவல் கூவல் பணி செய்வேன். 114

நினைப்பான் புகில் கடல் எக்கலின் பலர்
எனைத்தோர் யுகங்களும் இவ்வுலகு ஆண்டு கழித்தவர் -4-1-4–

கடலின் மணலை உவமை –

—————–

பொன் பிறங்கல் இலங்கை, பொருந்தலர்
என்பு மால் வரை ஆகிலதேஎனின்,
இற்பிறப்பும், ஒழுக்கும், இழுக்கம் இல்
கற்பும், யான் பிறர்க்கு எங்ஙனம் காட்டுகேன்? –சூடாமணிப் படலம்–17–

‘விற் பெருந் தடந் தோள் வீர! வீங்கு நீர் இலங்கை வெற்பில்,
நற் பெருந் தவத்தள் ஆய நங்கையைக் கண்டேன் அல்லேன்;
இற் பிறப்பு என்பது ஒன்றும், இரும் பொறை என்பது ஒன்றும்,
கற்பு எனும் பெயரது ஒன்றும், களி நடம் புரியக் கண்டேன். –திருவடி தொழுத படலம்—29–

—————-

‘அல்லல் மாக்கள் இலங்கையது ஆகுமோ?
எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவும், என்
சொல்லினால் சுடுவேன்; அது, தூயவன்
வில்லின் ஆற்றற்கு மாசு என்று, வீசினேன். –சூடாமணிப் படலம்—18–

சரைஸ்து சங்குலாம் க்ருத்வா லங்காம் பரபலார்த்தந
மாம் நயேத்யதி காகுத்ஸதா தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் –ஸூ ந்தர -39 –40-

வேறும் உண்டு உரை; கேள் அது; மெய்ம்மையோய்!
ஏறு சேவகன் மேனி அல்லால், இடை
ஆறும் ஐம் பொறி நின்னையும், “ஆண்” எனக்
கூறும்; இவ் உருத் தீண்டுதல் கூடுமோ? 19-

ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே -6-1-10-

ஏறு சேவகன் -சத்ரு கோஷ்டியிலும் ஏறும்படியான ஆண் பிள்ளைத்தனம் -சத்ரோ பிராக்யாத வீரஸ்ய

—————-

தீர்விலேன் இனி இது ஒரு பகலும் சிலை
வீரன் மேனியை மானும் இவ்வீங்கு நீர்
நாரா நாண் மலர்ப் பொய்கையை நண்ணுவேன்
சோருமாருயிர் காக்கும் துணியினால் -25-

பொய்கை உவமை ஒப்புமை –

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—8-5-1-

ராம கமல பத்ராஷ சர்வ சத்வ மநோ ஹர–
அக்ஷம்–சரீரம் என்றும் இந்திரியம் நிகண்டு -இந்திரிய காயயோ —

கமலம் போலும் இந்திரியம் -கண் -அக்கமலத்தின் இலை போலும் திருமேனி –

தக்கிலமே கேளீர்கள் தடம் புனல் வாய் இரை தேரும்
கொக்கினங்காள் குருகினங்காள் குளிர் மூழிக் களத்து உறையும்
செக்கமலத்து அலர்போலும் கண் கை கால் செங்கனி வாய்
அக்கமலத்து இலைபோலும் திரு மேனி அடிகளுக்கே–9-7-3-

—————

அரசு வீற்று இருந்து ஆளவும் ஆய் மணி
புரசை யானையின் வீதியில் போகவும்
விரத கோலங்கள் காண விதியிலேன்
உரை செய் தென் பல ஊழ் வினை உன்னுவேன்–

எந்தை, யாய், முதலிய கிளைஞர் யார்க்கும், என்
வந்தனை விளம்புதி; கவியின் மன்னனை,
“சுந்தரத் தோளனைத் தொடர்ந்து, காத்துப் போய்,
அந்தம் இல் திரு நகர்க்கு அரசன் ஆக்கு” என்பாய். 38-

குங்குமம் அப்பிக் குளிர் சாந்தம் மட்டித்து
மங்கல வீதி வலம் செய்து மண நீர்
அங்கு அவனோடும் உடன் சென்று அங்கு ஆனைமேல்
மஞ்சனமாட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ நான்–நாச்சியார் திரு மொழி – –6-10-

சிந்துரச் செம்பொடிப் போல் திரு மால் இருஞ்சோலை எங்கும்
இந்திர கோபங்களே எழுந்தும் பரந்திட்டனவால்
மந்திரம் நாட்டி யன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட
சுந்தரத் தோளுடையான் சுழலையில் நின்றுய்தும் கொலோ––நாச்சியார் திரு மொழி – 9-1-

—————-

எந்தை நின் சரணம் சரண் என்ற இதனால்
முந்து நின் குறையும் பொறை தந்தன முந்துன்
சந்தம் ஓன்று கொடித் திரள் கண்கள் தமக்கே
வந்த ஓர் நல் மணி வந்து நிற்க என வைத்தும் வைப்பாய் –சூடாமணிப் படலம்

ஏக வாளி யவ் விந்திரன் காதல் மேல்
போக ஏவி அது கண் பொடித்த நாள்
காகம் முற்றும் ஓர் கண்ணில் ஆக்கிய
ஏக வென்றியைத் தன் தலை மேல் கொள்வாள் –காட்சி படலம் –28-

சித்ர கூடத்து இருப்பச் சிறு காக்கை முலை தீண்ட
அத்திரமே கொண்டெறிய வனைத்துலகும் திரிந்தோடி
வித்தகனே இராமா ஓ நின்னபயம் என்று அழைப்ப
அத்திரமே அதன் கண்ணை யறுத்ததும் ஓர் அடையாளம் –3-10-6-

————–

ஐயனும், அமைந்து நின்றான், ஆழியான் அளவின் நாமம்
நெய் சுடர் விளக்கின் தோன்றும் நெற்றியே நெற்றியாக,
மொய் மயிர்ச் சேனை பொங்க, முரண் அயில் உகிர்வாள் மொய்த்த
கைகளே கைகள் ஆக, கடைக் கூழை திரு வால் ஆக.–சம்புமாலி வத படலம்-21-

திரு மண் காப்புக்கு நெய்யாகவும் தீப ஜ்வாலை ஸ்ரீ சூரணமாகவும் உருவகப்படுத்தி
அருளிச் செய்கிறார் கம்பநாட்டாழ்வார்-

அண்ணல் அவ்வரியினுக்கு அடியவர் அவன் சீர்
நண்ணினவர் எனும் பொருள் நவையறத் தெரிப்பான்
மண்ணினும் விசும்பிலும் மருங்கிலும் வலித்தார்
கண்ணிலும் மனத்தினும் தனித்தனி கலந்தான் –36-சாம்யா மோக்ஷம் பொருளில் அருளிச் செய்கிறார்

—————-

வாரணம் காக்க வந்தான் அமரரைக் காக்க வந்தான்

ஈண்டுப் பிறந்தான் தன் பொற் பாதம் ஏத்துவார் பிறப்பு அறுப்பான் —

பரித்ராணாய ஸாதூநாம் விநாசாயா துஷ்க்ருதாம் -தர்ம சமஸ்தான நார்த்தாய சம்பவாமி யுகே யுகே -ஸ்ரீ கீதை -4-8–

———

‘அஞ்சலை, அரக்க! பார் விட்டு அந்தரம் அடைந்தான் அன்றே,
வெஞ் சின வாலி; மீளான்; வாலும் போய் விளிந்தது அன்றே;
அஞ்சன மேனியான்தன் அடு கணை ஒன்றால் மாழ்கித்
துஞ்சினன்; எங்கள் வேந்தன், சூரியன் தோன்றல்’ என்றான். 79-வாலி மடிந்த செய்தியை அனுமன் தெரிவித்தல்

நொய்ய பாசம் புறம் பிணிப்ப, நோன்மை இலன்போல் உடல் நுணங்கி
வெய்ய அரக்கர் புறத்து அலைப்ப, வீடும் உணர்ந்தே, விரைவு இல்லா
ஐயன், விஞ்சைதனை அறிந்தும் அறியாதான் போல், அவிஞ்சை எனும்
பொய்யை மெய்போல் நடிக்கின்ற யோகி போன்றான்; போகின்றான். 117–அகமகிழ்வுடன் அனுமன் அவர்க்கு அடங்கி, உடன் போதல்-

————–

எய்தினன் அனுமனும்; எய்தி, ஏந்தல்தன்
மொய் கழல் தொழுகிலன்; முளரி நீங்கிய
தையலை நோக்கிய தலையன், கையினன்,
வையகம் தழீஇ நெடிது இறைஞ்சி, வாழ்த்தினான். 22-

பிராட்டி உள்ள திசையை நோக்கி தொழுதனன் திருவடி –
பரதனும் திசை நோக்கித் தொழுகின்றனன் -சித்ரகூடத்தில் இராமனைக் காண வரும் பொழுது
இன்றும் மஞ்சள் குழி உத்சவத்தில் திருமங்கை ஆழ்வார் திருவரங்கம் தென் திசை தொழும் வைபவத்தை சேவிக்கலாம்

————–

சீதையைக் கண்டு வந்த செய்தியை அனுமன் இராமனிடம் கூறுதல்

‘கண்டனென், கற்பினுக்கு அணியை, கண்களால்,
தெண் திரை அலை கடல் இலங்கைத் தென் நகர்;
அண்டர் நாயக! இனி, துறத்தி, ஐயமும்
பண்டு உள துயரும்’ என்று, அனுமன் பன்னுவான்: 25

‘உன் பெருந் தேவி என்னும் உரிமைக்கும், உன்னைப் பெற்ற
மன் பெரு மருகி என்னும் வாய்மைக்கும், மிதிலை மன்னன் –
தன் பெருந் தனயை என்னும் தகைமைக்கும், தலைமை சான்றாள்-
என் பெருந் தெய்வம்! ஐயா! இன்னமும் கேட்டி’ என்பான்: 26′

பொன் அலது இல்லை பொன்னை ஒப்பு என, பொறையில் நின்றாள்,
தன் அலது இல்லைத் தன்னை ஒப்பு என; தனக்கு வந்த
நின் அலது இல்லை நின்னை ஒப்பு என, நினக்கு நேர்ந்தாள்;
என் அலது இல்லை என்னை ஒப்பு என, எனக்கும் ஈந்தாள். 27

‘உன் குலம் உன்னது ஆக்கி, உயர் புகழ்க்கு ஒருத்தி ஆய
தன் குலம் தன்னது ஆக்கி, தன்னை இத் தனிமை செய்தான்
வன் குலம் கூற்றுக்கு ஈந்து, வானவர் குலத்தை வாழ்வித்து,
என் குலம் எனக்குத் தந்தாள்; என் இனிச் செய்வது, எம் மோய்? 28

‘விற் பெருந் தடந் தோள் வீர! வீங்கு நீர் இலங்கை வெற்பில்,
நற் பெருந் தவத்தள் ஆய நங்கையைக் கண்டேன் அல்லேன்;
இற் பிறப்பு என்பது ஒன்றும், இரும் பொறை என்பது ஒன்றும்,
கற்பு எனும் பெயரது ஒன்றும், களி நடம் புரியக் கண்டேன். 29

சூடாமணி பெற்ற இராமனது நிலை

பை பையப் பயந்த காமம் பரிணமித்து உயர்ந்து பொங்கி,
மெய்யுற வெதும்பி, உள்ளம் மெலிவுறு நிலையை விட்டான்;
ஐயனுக்கு, அங்கி முன்னர், அங்கையால் பற்றும் நங்கை
கை எனல் ஆயிற்று அன்றே – கை புக்க மணியின் காட்சி! 47

பொடித்தன உரோமம்; போந்து பொழிந்தன கண்ணீர்; பொங்கித்
துடித்தன, மார்பும் தோளும்; தோன்றின வியர்வின் துள்ளி;
மடித்தது, மணி வாய்; ஆவி வருவது போவது ஆகித்
தடித்தது, மேனி; என்னே, யார் உளர் தன்மை தேர்வார்? 48

——————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ கிஷ்கிந்தா காண்டம் – —

March 12, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்-

ஸ்ரீ கடவுள் வாழ்த்து –

மூன்று உரு எனக் குணம் மும்மை ஆம் முதல்,
தோன்று உரு எவையும், அம் முதலைச் சொல்லுதற்கு
ஏன்று உரு அமைந்தவும், இடையில் நின்றவும்,
சான்று உரு உணர்வினுக்கு உணர்வும், ஆயினான்.

சேதன அசேதனங்கள் சமஸ்தமும் அவனது சரீரமே –

சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ சொலப்படும் பொருளும் நீ
சொல்லினால் சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதி நீ
சொல்லினால் படைக்க நீ படைக்க வந்து தோன்றினார்
சொல்லினால் சுருங்க நின் குணங்கள் சொல்ல வல்லரே –ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–11-

சொல்லுவான் சொல் பொருள் தானவையாய் –அனைத்துக்கும் அவனே நிர்வாஹகன் –
சொல் பொருள் ஆளீர் சொல்லுகேன் வம்மின்
சூழ் புனல் குடந்தையே தொழுமின்
நற்பொருள் காண்மின் பாடி நீர் உய்மின்
நாராயணா என்னும் நாமம் -1-1-7-

வெண் சங்கம் ஓன்று ஏந்திய கண்ணா நின் தனக்கும் குறிப்பாகில் கவியின் பொருள் தானே 7-10-10-

வழி பட்டு ஓட அருள் பெற்று மாயன் கோல மலர் அடிக்கீழ்
சுழி பட்டு ஓடும் சுடர்ச் சோதி வெள்ளத்து இன்புற்று இருந்தாலும்
இழி பட்டு ஓடும் உடலினில் பிறந்து தன் சீர் யான் கற்று
மொழி பட்டு ஓடும் கவி அமுதம் நுகர்ச்சி உறுமோ முழுதுமே–-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–8-10-5-

————–

கவள யானை அன்னாற்கு அந்தக் கடி நறு கமலத்
தவளை ஈய் கலமாவது செய்தும் என்று அருளித்
திவள வண்ணம் கடிருநடை காட்டுவ செங்கண்
குவளை காட்டுவ விழி இதழ் காட்டுவ குமுதம் -17-

வள வெழும் தவள மாட மதுரை மா நகரம் தன்னுள்
கவள மால் யானை கொன்ற கண்ணனை அரங்க மாலை –திருமாலை-45-

——-

அரைசும், அவ் வழி நின்று அரிது எய்தி, அத்
திரை செய் தீர்த்தம், முன் செய் தவம் உண்மையால்,
வரை செய் மா மத வாரணம் நாணுற,
விரை செய் பூம் புனல் ஆடலை மேயினான். 35

கங்கை திருவடி மாத்ர சம்பந்தத்தால் ஏற்றம் -இங்கு திருமேனி முழுவதும் உள்ள சம்பந்தத்தால் ஏற்றம்

———-

ஆடினான் அன்ன மாய் அரு மறைகள் பாடினான்
நீடு நீர் முன்னை நூல் நெறி முறையின் நேமி தாள்
சூடினான் முனிவர் தொகுதி சேர் சோலை வாய்
மாடு தான் வைகினான் ஏறி கதிரும் வைகினான் -37-

வில் நெறி முறையின் படி–மிக்க நீர்மை அமைந்த வேத நெறி படி அரக்யாதிகளைச் செய்து முடித்தான் –
அன்னமாய் அன்று அங்கு அரு மறை பயந்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தான் –பெரிய திருமொழி 5-7-3-

—————-

அனுமன் மறைந்து நின்று சிந்தித்தல்
அஞ்சனைக்கு ஒரு சிறுவன், அஞ்சனக் கிரி அனைய
மஞ்சனைக் குறுகி, ஒரு மாணவப் படிவமொடு,
‘வெஞ் சமத் தொழிலர், தவ மெய்யர், கைச் சிலையர்’ என,
நெஞ்சு அயிர்த்து, அயல் மறைய நின்று, கற்பினின் நினையும்: –அனுமப் படலம்–4

‘தேவருக்கு ஒரு தலைவர் ஆம் முதல் தேவர் எனின்,
மூவர்; மற்று, இவர் இருவர்; மூரி வில் கரர்; இவரை
யாவர் ஒப்பவர், உலகில்? யாது, இவர்க்கு அரிய பொருள்?
கேவலத்து இவர் நிலைமை தேர்வது எக் கிழமை கொடு? 5-

இராம இலக்குவர்பால் அன்பு மிக, ‘இவர்களே தருமம்’ என்று அனுமன் துணிதல்
என்பன பலவும் எண்ணி, இருவரை எய்த நோக்கி,
அன்பினன், உருகுகின்ற உள்ளத்தன், ஆர்வத்தோரை
முன் பிரிந்து, வினையர்தம்மை முன்னினான் என்ன நின்றான் –
தன் பெருங் குணத்தால் தன்னைத் தான் அலது ஒப்பு இலாதான். 9

‘துன்பினைத் துடைத்து, மாயத் தொல் வினைதன்னை நீக்கி,
தென் புலத்து அன்றி, மீளா நெறி உய்க்கும் தேவரோதாம்?
என்பு எனக்கு உருகுகின்றது; இவர்கின்றது அளவு இல் காதல்;
அன்பினுக்கு அவதி இல்லை; அடைவு என்கொல்? அறிதல் தேற்றேன். 13

வண்டமரும் வனமாலை மணி முடி மேல் மண நாறும் என்கின்றாளால்
உண்டிவர் பால் அன்பு எனக்கு என்று ஒரு காலும் பிரிகிலேன் என்கின்றாளால்
பண்டிவரைக் கண்டறிவது எவ் ஊரில் யாம் என்றே பயில்கின்றாளால்
கண்டவர் தம் மனம் வழங்கும் கண்ண புரத் தம்மானைக் கண்டாள் கொலோ –பெரிய திருமொழி-–8-1-9-

இராமன் அனுமனைப் பாராட்டி, இலக்குவனுக்கு உரைத்தல்
மாற்றம் அஃது உரைத்தலோடும், வரி சிலைக் குரிசில் மைந்தன்
தேற்றம் உற்று, இவனின் ஊங்குச் செவ்வியோர் இன்மை தேறி,
‘ஆற்றலும், நிறைவும், கல்வி அமைதியும், அறிவும், என்னும்
வேற்றுமை இவனோடு இல்லையாம்’ என, விளம்பலுற்றான்: 17

‘”இல்லாத உலகத்து எங்கும், இங்கு இவன் இசைகள் கூரக்
கல்லாத கலையும், வேதக் கடலுமே” என்னும் காட்சி
சொல்லாலே தோன்றிற்று அன்றே? யார் கொல் இச் சொல்லின் செல்வன்?-
வில் ஆர் தோள் இளைய வீர! – விரிஞ்சனோ? விடைவலானோ? 18-

இலக்குவன் உரை கேட்ட அனுமன் இராமனது திருவடிகளை வணங்குதல்<
என்று, அவன் தோற்றம் ஆதி இராவணன் இழைத்த மாயப்
புன் தொழில் இறுதி ஆக, புகுந்து உள பொருள்கள் எல்லாம்,
ஒன்றும் ஆண்டு ஒழிவுறாமல், உணர்த்தினன்; உணர்த்தக் கேட்டு,
நின்ற அக் காலின் மைந்தன், நெடிது உவந்து, அடியில் தாழ்ந்தான். 29–

——-

அனுமனின் விடை
மஞ்செனத் திரண்ட கோல மேனியை மகளிர்க்கு எல்லாம்
நஞ்செனத் தகைய வாகி நளிர் இரும் பனிக்குத் தேம்பா
கஞ்சமொத்த லர்ந்த கண்ண யான் காற்றின் வேந்தன்
அஞ்சனை வயிற்றின் வந்தேன் நாமமும் அனுமன் என்பேன் —

மகளிர்க்கு எல்லாம் -நஞ்செனத் தகைய வாகி–கண்ட பெண்களுக்கு நஞ்சு –
ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக் கூற்றங் கொலோ அறியேன்
ஆழியங் கண்ண பிரான் திருக் கண்கள் கொலோ அறியேன்
சூழவும் தாமரை நாண் மலர் போல் வந்து தோன்றுங் கண்டீர்
தோழியர் காள்!அன்னைமீர்! என் செய்கேன் துயராட்டியேனே–7-7-1-

————

அனுமன் ராமபிரானை புகழ்ந்து சுக்ரீவன் இடம் கூறினமை
உளை வயப் புரவியான் உதவ உற்ற ஒரு சொலால்
அளவில் கற்புடைய சிற்றவை பணித்தருளால்
வளை யுடையப் புணரி சூழ் மகிதலத் திருவெலாம்
இளைவர்க் குதவி இத்தலை எழுந்து அருளினான் -46-

விற் பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழ
செற்றவன் தன்னைப் புரமெரி செய்த சிவனுறு துயர் களை தேவை
பற்றலர் வீயக் கோல் கையில் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன்னின்றானை
சிற்றவை பணியால் முடி துறந்தானைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே-2-3-1-

மாற்றுத் தாய் சென்று வனம் போகே என்றிட
ஈற்றுத் தாய் பின் தொடர்ந்து எம்பிரான் என்று அழ
கூற்றுத் தாய் சொல்ல கொடிய வனம் போன
சீற்றம் இலாதானைப் பாடிப் பற
சீதை மணாளனைப் பாடிப் பற -3 9-4 –

————-

அடியினால் உலகு அளந்தவன் அண்டத்துக்கு அப்பால்
முடியின்மேல் சென்ற முடியன ஆதலின், முடியா
நெடிய மால் எனும் நிலையன; நீரிடைக் கிடந்த
படியின்மேல் நின்ற மேரு மால் வரையினும், பரிய; 9-மராமரங்கள் நின்ற காட்சி

படி வட்டத் தாமரை பண்டுலகம் நீரேற்று
அடி வட்டத்தால் அளப்ப நீண்ட -முடிவட்டம்
ஆகாயமூடறுத்து அண்டம் போய் நீண்டதே
மா காயமாய் நின்ற மாற்கு ——–13-

————–

ஏழு மா மரம் உருவி, கீழ் உலகம் என்று இசைக்கும்
ஏழும் ஊடு புக்கு உருவி, பின் உடன் அடுத்து இயன்ற
ஏழ் இலாமையால் மீண்டது, அவ் இராகவன் பகழி;
ஏழு கண்டபின், உருவுமால்; ஒழிவது அன்று, இன்னும். 16

ஏழு வேலையும், உலகம் மேல் உயர்ந்தன ஏழும்,
ஏழு குன்றமும், இருடிகள் எழுவரும், புரவி
ஏழும், மங்கையர் எழுவரும், நடுங்கினர் என்ப –
'ஏழு பெற்றதோ இக் கணைக்கு இலக்கம்?' என்று எண்ணி. 17-

வையம் நீ வானும் நீ மற்றும் நீ மலரின் மேல்
ஐயன் நீ ஆழி நீ ஆழி வால் அமலன் நீ
செய்ய தீ அனைய அத்தேவு நீ நாயினேன்
உய்ய வந்து உதவினாய் உலகம் முந்து உதவினாய்-சுக்ரீவன் ஸ்துதி

நீராய் நிலனாய்த் தீயாய்க் காலாய் நெடு வானாய்
சீரார் சுடர்கள் இரண்டாய் சிவனாய் அயனானாய் -6-9-1-

தீயாய் நீராய் நிலனாய் விசும்பாய் காலாய்
தாயாய் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய்
நீயாய் நீ நின்றவாறு இவை என்ன நியாயங்கள் -7-8-1-

வானர வீரர்களின் மகிழ்ச்சி
ஆடினார்; பாடினார்; அங்கும் இங்கும் களித்து
ஓடினார்; உவகை இன் நறவை உண்டு உணர்கிலார்;-
'நேடினாம் வாலி காலனை' எனா, நெடிது நாள்
வாடினார் தோள் எலாம் வளர, மற்று அவர் எலாம். 21

ஓடுவார் விழுவார் உகந்து ஆலிப்பார்
நாடுவார் நம்பிரான் எங்குற்றான் என்பார்
பாடுவார்களும் பல்பறை கொட்ட நின்று
ஆடுவார்களும் ஆயிற்று ஆய்ப்பாடியே––ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–1-1-2-

தேறினன் அமரர்க்ககொல்லாம் தேவாரம் தேவரன்றே
மாறி இப்பிறப்பில் வந்தார் மானுடராகி மன்னோ
ஆறு கொள் சடிலத்தானும் அயனும் என்று இவர்களாதி
வேறுள குழுவை எல்லாம் மானுடம் வென்றது அம்மா —

முதலாவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும் முதலாவான் மூரி நீர் வண்ணன் –முதல் திருவந்தாதி -15-

———-

அத்தா இது கேள் என ஆரியன் கூறுவான் இப்
பித்தாய விலங்கின் ஒழுக்கினைப் பேசலாமோ
எத்தாயர் வயிற்றினும் பின் பிறந்தார்கள் எல்லாம்
ஒத்தால் பரதன் பெரிதுத்தமனாதல் உண்டோ -வாலி வதைப் படலம்-இராமன் வியந்து இளவலுக்குக் கூறுதல்

கண்ணுற்றான் வாலி நீலக்கார் முகில் கமலம் பூத்து
மண்ணுற்று வரிவில் ஏந்தி வருவதே போலும் மாலை
புண்ணுற்றதனைய் சோரிப் பொறியோடும் பொடிப்ப நோக்கி
எண்ணுற்றாய் என் செய்தாய் என்று ஏசுவான் இயம்பலுற்றான்

திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றாறு அதனுள் கண்ட அத் திருவடி என்றும்
திருச் செய்ய கமலக் கண்ணும் செவ் வாயும் செவ் வடியும் செய்ய கையும்
திருச் செய்ய கமல வுந்தியும் செய்ய கமலை மார்பும் செய்ய வுடையும்
திருச் செய்ய முடியும் ஆரமும் படையும் திகழ வென்ன சிந்தை யுளானே–8-4-7-

தூ நீர் முகில் போல் தோன்றும் நின் சுடர் கொள் வடிவும் கனி வாயும்
தே நீர்க் கமலக் கண்களும் வந்தென் சிந்தை நிறைந்த வா
மாநீர் வெள்ளி மலை தன் மேல் வண் கார் நீல முகில் போலே
தூ நீர்க் கடலுள் துயில்வானே எந்தாய் சொல்ல மாட்டேனே—8-5-4-

——————

மும்மை சால் உலகுக்கு எல்லாம் மூல மந்திரத்தை, முற்றும்
தம்மையே தமர்க்கு நல்கும் தனிப் பெரும் பதத்தை, தானே
இம்மையே, எழுமை நோய்க்கும் மருந்தினை, 'இராமன்' என்னும்
செம்மை சேர் நாமம் தன்னை, கண்களின் தெரியக் கண்டான். 79

'வாய்மையும், மரபும், காத்து, மன் உயிர் துறந்த வள்ளல்
தூயவன், மைந்தனே! நீ, பரதன்முன் தோன்றினாயே!
தீமைதான், பிறரைக் காத்து, தான் செய்தால் தீங்கு அன்று ஆமோ?
தாய்மையும் அன்றி, நட்பும், தருமமும், தழுவி நின்றாய்! 84-

மா வலச் சூலியார் வாழ்த்துநர்க் குயர் வரம்
ஓவலுற்று உதவள் நின் ஒரு தனிப் பெயர் இயம்பு
ஆவலிப்புடைமையாலாகும் அப்பொருளை யாம்
தேவ -நின் கண்டேற்கு அரிது எனோ தேரினே —

நன்மையையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே
தின்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தீருமே
இம்மையே ராம என்ற இரண்டு எழுத்தினால் –காப்புச் செய்யுள்

குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும்
அடியார் படு துயராயின வெல்லாம்
நிலம் தரும் செய்யும் நீள் விசும்பு அருளும்
அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும்
வலம் தரும் மற்றும் தந்திடும்
பெற்ற தாயினும் யாயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன்
நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-9-

சரணமாகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம்
மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான் -9-10-5-

காவலில் புலனை வைத்துக் கலி தன்னைக் கடக்கப் பாய்ந்து
நாவலிட்டுழி தருகின்றோம் நமன் தமர் தலைகள் மீதே
மூவுலகுண்டு உமிழ்ந்த முதல்வ நின் நாமம் கற்ற
ஆவலிப்புடைமை கண்டாய் அரங்க மா நகருளானே

நமனும் முற்காலனும் பேச நரகில் நின்றார்கள் கேட்க
நரகமே சுவர்க்கமாகும் நாமங்களுடைய நம்பி

பேர் ஆயிரம் கொண்ட பீடு உடையான்

ஸ்ரீ ராம ராம ராமேதி ரமே ராமே மநோ ரமே
சஹஸ்ர நாம தத் துல்யம் ராம நாம வராநநே

கம்ப நாடன் உரை செவியில் சாற்று பூம் கொம்ப நாடன் கொழுநன் இராமப் பேர்–தனியன்

ஸ்ரீ ராமா என்று ஒரு கால் உரைத்தார் உன் தன்
திரு நாமம் ஆயிரத்துக்கு இல்லையாம் என்றே
நீராரும் சடையான் பாகத்து உமைக்கு நிகழ்த்திடில்
அம்மந்திரத்துக்கு இணை ஓன்று உண்டோ -தனிப்பாடல் –

————-

கோ இயல் தருமம், உங்கள் குலத்து உதித்தோர்கட்கு எல்லாம் –
ஓவியத்து எழுத ஒண்ணா உருவத்தாய்! – உடைமை அன்றோ?
ஆவியை, சனகன் பெற்ற அன்னத்தை, அமிழ்தின் வந்த
தேவியை, பிரிந்த பின்னை, திகைத்தனை போலும், செய்கை! 86-

முன்பு, நின் தம்பி வந்து சரண் புக, "முறை இலோயைத்
தென் புலத்து உய்ப்பென்" என்று செப்பினன்; செருவில், நீயும்,
அன்பினை உயிருக்கு ஆகி, "அடைக்கலம் யானும்" என்றி
என்பது கருதி, அண்ணல், மறைந்து நின்று எய்தது' என்றான். 125–

இராமனைத் துதித்து, வாலி ஓர் வரம் வேண்டுதல்
'ஏவு கூர் வாளியால் எய்து, நாய் அடியனேன்
ஆவி போம் வேலைவாய், அறிவு தந்து அருளினாய்;
மூவர் நீ! முதல்வன் நீ! முற்றும் நீ! மற்றும் நீ!
பாவம் நீ! தருமம் நீ! பகையும் நீ! உறவும் நீ! 129

யாவரும் எவையுமாய் இருதுவும் பயனுமாய்
பூவி நல் வெறியும் ஒத்து ஒருவரும் பொதுமையாய்
யாவன் நீ யாவது என்று அறிவினார் அருளினார்
தாவரும் பதம் எனக்கு அருமையோ தனிமையோய்–

யாவையும் யாவரும் தானாய் –திருவாய் 3-4-10–

மற்று இனி உதவி உண்டோ ? – வானினும் உயர்ந்த மானக்
கொற்றவ! – நின்னை, என்னைக் கொல்லிய கொணர்ந்து, தொல்லைச்
சிற்றினக் குரங்கினோடும் தெரிவு உறச் செய்த செய்கை,
வெற்று அரசு எய்தி, எம்பி, வீட்டு அரசு எனக்கு விட்டான். 133

நிற்கின்ற செல்வம் வேண்டி நெறி நின்ற பொருள்கள் எல்லாம்
கற்கின்றது, இவன் தன் நாமம்; கருதுவது இவனைக் கண்டாய்;
பொன் குன்றம் அனைய தோளாய்! பொது நின்ற தலைமை நோக்கின்,
எற் கொன்ற வலியே சாலும்; இதற்கு ஒன்றும் ஏது வேண்டா. 140

கற்பார் ராமபிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோ
புற்பா முதலாப் புல் எறும்பாதி ஓன்று இன்றியே சராசரம் முற்றவும்
நற்பால் அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் முற்றவும்
நற்பாலுக்கு உய்த்தனன் நான்முகனார் பெற்ற நாட்டுளே–7-5-1–

———-

நெய் அடை நெடு வேல் தானை நீல் நிற நிருதர் என்னும்
துய் அடை கனலி அன்ன தோளினன், தொழிலும் தூயன்;
பொய் அடை உள்ளத்தார்க்குப் புலப்படாப் புலவ! மற்று உன்
கையடை ஆகும்' என்ன, இராமற்குக் காட்டும் காலை, 158-

மெய்யானாகும் விரும்பித் தொழுவார்க்கு எல்லாம்
பொய்யனாகும் புறமே தொழுவார்க்கு எல்லாம் -9-10-7-

மெய்யர்க்கே மெய்யானாகும் விதியிலா என்னைப் போலே
பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும் புட் கொடியுடைய கோமான் –திருமாலை -15-

இராமன் அங்கதனுக்கு உடைவாள் அளித்தலும், வாலி விண் ஏகுதலும்
தன் அடி தாழ்தலோடும், தாமரைத் தடங் கணானும்,
பொன் உடைவாளை நீட்டி, 'நீ இது பொறுத்தி' என்றான்;
என்னலும், உலகம் ஏழும் ஏத்தின; இறந்து, வாலி,
அந் நிலை துறந்து, வானுக்கு அப் புறத்து உலகன் ஆனான். 159

————

தீர்த்தனும் கவிகளும் செறிந்து நம்பகை
பேர்த்தன இனி எனப் பேசி வானவர்
ஆர்த்தென ஆர்த்தன மேகமாய் மலர்
தூர்த்தன ஒத்தன துள்ளி வெள்ளம் -19-

ஓவாத் துயர்ப் பிறவி யுட்பட மற்று எவ்வெவையும்
மூவாத் தனி முதலாய் மூவுலகும் காவலோன்
மாவாகி யாமையாய் மீனாகி மானிடமாம்
தேவாதி தேவ பெருமான் என் தீர்த்தனே –2-8-5-

தீர்த்தன் உலகளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம்
சேர்த்தி யவையே சிவன் முடி மேல் தான் கண்டு
பார்த்தன் தெளிந்து ஒழிந்த பைந்துழாயன் பெருமை
பேர்த்தும் ஒருவரால் பேசக் கிடந்ததே –2-8-6-

தீர்த்தனுக்கு அற்ற பின் மற்று ஓர் சரணில்லை என்று எண்ணித் தீர்த்தனுக்கே
தீர்த்த மனத்தனனாகிச் செழுங் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
தீர்த்தங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் வல்லார்களைத் தேவர் வைகல்
தீர்த்தங்களே என்று பூசித்து நல்கி யுரைப்பர் தம் தேவியர்க்கே–7-10-11-

————

வழை துறு கானயாறு மா நிலக் கிழத்தி மக்கட்கு
உழைத்துறு மலை மாக் கொங்கை சுரந்த பால் ஒழுக்கை ஒத்த
விழை வுறு வேட்கை நாளும் வேண்டினார்க்கு தவ வேண்டிக்
குழை தோறும் கனகம் தூங்கும் கற்பகம் நிகர்த்த கொன்றை -34-

காரார் வரைக் கொங்கை –சிறிய திருமடல்

மழைக் கூந்தல் தென்னன் உயிர் பொறுப்பும் தெய்வ வடமலையும் என்னும்
இவையே முலையா வடிவமைத்த –பெரிய திருமடல் —

அழைக்கும் கரும் கடல் வெண் திரைக்கே கொண்டு போய் அலர்வாய்
மழைக் கண் மடந்தை யரவணை ஏற மண் மாதர் விண் வாய்
அழைத்து புலம்பி முலை மலை மேல் நின்றும் ஆறுகளாய்
மழைக் கண்ண நீர் திருமால் கொடியேன் என்று வார்கின்றதே –திரு விருத்தம் – 52-

—————

என்ன இத்தகைய பன்னி ஈடழிந்து ஏங்குகின்ற
தன்னை ஒப்பானை நோக்கித் தகை அழிந்து அயர்ந்த தம்பி
நின் எத்தகையவாக நினைந்தனை நெடியோய் என்னாச்
சென்னியில் சுமந்த கையன் தேற்றுவான் செப்பலுற்றான் -64-

தன் ஒப்பாரில் அப்பன் -6-3-9-

———–

நஞ்சம் அன்னவரை நலிந்தாலது
வஞ்சம் அன்று மனு வழக்கு ஆதலால்
அஞ்சில் ஐம்பதில் ஓன்று அறியாதவன்
நெஞ்சில் நின்று நிலாவ நிறுத்துவாய் -5-

அஞ்சில் அறியாதார் ஐம்பதிலும் தாம் அறியார்
என் சொல் எனக்கோ எதிராசா -நெஞ்சம்
உன்ன தாள் ஒழிந்த வற்றியே யுகக்க இன்றும்
அனுதாபம் அற்று இருக்கையால் —–ஆர்த்தி பிரபந்தம் —38-

—————-

தன்னைத்தான் உணரத்தீரும் தகை அறு பிறவியின்பது
என்னத்தான் மறையும் மற்றத் துறைகளும் இசைத்தார் எல்லாம்
முன்னைத் தான் தன்னை ஓரா முழுப்பிணி அழுக்கின் மேல்
பின்னைத் தான் பெறுவது அம்மா நறவுண்டு திகைக்கும் பித்தோ -92-மது உண்ட மயக்கத்தால்

ஆவியை அரங்கமாலை அழுக்கு உடம்பு எச்சில் வாயால்

பொய்ந்நின்ற ஞானமும் அழுக்கு உடம்பும் –திருவிருத்தம் -1-

————-

பச்சிலை, கிழங்கு, காய், பரமன் நுங்கிய
மிச்சிலே நுகர்வது; வேறுதான் ஒன்றும்
நச்சிலேன்; நச்சினேன் ஆயின், நாய் உண்ட
எச்சிலே அது; இதற்கு ஐயம் இல்லையால். 113-

போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனிதம் அன்றே

உடுத்துக் கலைந்த நின் பீதாக வாடை உடுத்துக் காலத்தது உண்டு
தொடுத்த துழாய் மலர் சூடிக் கலைந்த சூடும் இத்தொண்டர்களோம்

சேஷாசநர் -த்வதீய புக்த உஜ்ஜித சேஷ போஜிநா -ஆளவந்தார் –

———–

சுக்கிரீவன் இராமன் சேவடி பணிதல்
கண்ணிய கணிப்ப அருஞ் செல்வக் காதல் விட்டு,
அண்ணலை அடி தொழ அணையும் அன்பினால்,
நண்ணிய கவிக் குலத்து அரசன், நாள் தொறும்
புண்ணியன் – தொழு கழல் பரதன் போன்றனன். 124

நம்மால் போற்றத் தரும் புண்ணியன்

————

கோடுறுமால் வரையதனைக் குறுதிரேல் உம் நெடிய கொடுமை நீங்கி
வீடு உறுதி ஆதலினால் விலங்குதிர் அப்புறத்து நீர் மேவு கொண்ட
நாடு உறுதிர் உற்று அதனை நாடி அதன் பின்னை நளி நீர்ப் பொன்னிக்
கேடுறு தண் புனல் தெய்வத்திரு நதியின் இருகரையும் சேர்திர் மாதோ –29-

வேங்கடங்கள் மெய் மேல் வினை முற்றவும்,
தாங்கள் தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார்,
வேங்கடத்து உறைவார்க்கு நம என்னல்
ஆம் கடமை அது சுமந்தார்கட்கே–3-3-6-

————

கொண்டலின் குழவி, ஆம்பல், குனி சிலை, வள்ளை, கொற்றக்
கெண்டை, ஒண் தரளம், என்று இக் கேண்மையின் கிடந்த திங்கள்-
மண்டலம் வதனம் என்று வைத்தனன், விதியே; நீ, அப்
புண்டரிகத்தை உற்ற பொழுது, அது பொருந்தித் தேர்வாய். 58-பிராட்டி அவயவ வர்ணனை –

'காரினைக் கழித்துக் கட்டி, கள்ளினோடு ஆவி காட்டி,
பேர் இருட் பிழம்பு தோய்த்து, நெறி உறீஇ, பிறங்கு கற்றைச்
சோர் குழல் தொகுதி என்று சும்மை செய்தனையது அம்மா! –
நேர்மையைப் பருமை செய்த நிறை நறுங் கூந்தல் நீத்தம்! 59-

கோளிழைத் தாமரையும் கொடியும் பவளமும் வில்லும்
கோளிழைத் தண் முத்தமும் தளிரும் குளிர் வான் பிறையும்
கோளிழை யாவுடைய கொழுஞ்சோதி வட்டங்கொல்? கண்ணன்
கோளிழை வாண் முகமாய்க் கொடியேன் உயிர் கொள்கின்றதே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-7-7-8-

———————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ ஆரண்ய காண்டம் – —

March 12, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்-

ஸ்ரீ கடவுள் வாழ்த்து –

பேதியாது நிமிர் பேத உருவம் பிறழ்கிலா,
ஓதி ஓதி உணரும்தொறும் உணர்ச்சி உதவும்
வேதம், வேதியர், விரிஞ்சன், முதலோர் தெரிகிலா,
ஆதி தேவர்; அவர் எம் அறிவினுக்கு அறிவுஅரோ.

யாவையும் எவரும் தானாய் அவர் அவர் சமயந் தோறும்
தோய்வு இலன்; புலன் ஐந்துக்கும் சொலப் படான்; உணர்வின் மூர்த்தி;
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால் ஆது ம்ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில், அவனையும் கூடலாமே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–3-4-10-

தோய்ந்து பொருள் அனைத்தும் தோயாது நின்ற சுடர் –சரபங்கர் படலம் –
வ்யாப்தகத தோஷம் தட்டாமல் உள்ளும் புறமும் வியாபித்து ஏக நிர்வாஹகன் –
ஆதி நாதர் அவர் எம் அறிவினுக்கு அறிவரோ –
ஒன்றும் தேவும் யாரும் இல்லா அன்று –நின்ற ஆதிப்பிரான் -அன்றோ –

———

துறப்பதே தொழிலாகத் தோன்றினார் தோன்றியக்கால்
மறப்பதோ தம்மை அது அன்று ஆகில் மற்றவர் போல்
பிறப்பரோ எவர்க்கும் தாம் பெற்ற பதம் பெறலரிதோ
இறப்பதே பிறப்பதே எனும் விளையாட்டின் இனிதுகந்தோய் –50- விராதன் துதி-ஒன்றாக கலக்கவே அவதரிக்கிறாய்

என்நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா –திருவிருத்தம் -1-
சேதனர்களுக்காகவே அவதரித்து தன்னையே உபாயமாகாகக் காட்டி அருளுகிறாயே –

————

பனி நின்ற பெரும் பிறவிக் கடல் கடக்கும்படி பற்றி
நனி நின்ற சமயத்தோர் எல்லாம் நன்று என்னை
தனி நின்ற தத்துவத்தின் தகை மூர்த்தி நீ யாகில்
இனி நின்ற முதல் தேவர் என் கொண்டு என் செய்வார் -51-

நும்மின் கவி கொண்டு நும் நும் கிட்டாத தெய்வம் ஏத்தினால்
செம்மின் சுடர்முடி என் திருமாலுக்குச் சேருமே–பாசுர எதிர் ஒலி-

————

நீ ஆதி பரம்பரமும்: நின்னவே உலகங்கள்;
ஆயாத சமயமும் நின் அடியவே; அயல் இல்லை;
தீயாரின் ஒளித்தியால்; வெளி நின்றால் தீங்கு உண்டோ ?
வீயாத பெரு மாய விளையாட்டும் வேண்டுமோ? 53-

ஆகாசாத் பதிதம் தோயம் யதா கச்சதி சாகரம்
சர்வ தேவ நமஸ்காரம் கேசவம் பிரதிகச்சதி —

‘தாய் தன்னை அறியாத கன்று இல்லை; தன் கன்றை
ஆயும் அறியும்; உலகின் தாய் ஆகின், ஐய!
நீ அறிதி எப் பொருளும்; அவை உன்னை நிலை அறியா;
மாயை இது என்கொலோ?-வாராதே வர வல்லாய்! 54′

வந்தாய் போல் வாராதாய் வாராதாய் போல் வருவான் –திருவாய் -6-10-9-

பன்னல் ஆம்” என்று உலகம் பலபலவும் நினையுமால்;
உன் அலால் பெருந் தெய்வம் உயர்ந்துளோர் ஒழுக்கு அன்றே;
அன்ன ஊர்தியை முதல் ஆம் அந்தணர்மாட்டு அருந் தெய்வம்
நின் அலால் இல்லாமை நெறிநின்றார் நினையாரோ? 55-

தெய்வம் பல அவர் நூலும் பல அவை தேர் பொழுதில்
பொய் வம்பு அல என்று தோன்றும் புல்லோர்கட்கு போத நல்லோர்
உய்வம் பலனும் அவனே என்று ஓதி உணர்வர் நெஞ்சே
கொய் வம்பு அலர் சொரியும் சோலை மா மலைக் கொண்டலையே –அழகர் அந்தாதி ––22-

———

பொருவரிய சமயங்கள் புகல்கின்ற புத்தேளிர்
இருவினையும் உடையார் போல் யரும் தவம் இயற்றுவார்
திருவுறையும் அணி மார்ப நினக்கு என்னை செயற்பால
ஒரு வினையும் இல்லார் போல் உறங்குதியால் உறங்காதாய் -56-

பைய உயோகு துயில் கொண்ட பரம்பரனே –பெரியாழ்வார்
உறங்குவான் போல் யோகு செய்த பெருமானை –திருவாய் -5-4-1-

————

அரவாகிச் சுமத்தியால் அயில் எயிற்றின் ஏந்துதியால்
ஒரு வாயின்ன விழுங்குதியால் ஓர் அடியாள் ஒளித்தியால்
திருவானம் நிலைமகளை இஃது அறிந்தால் சீறாளோ
மருவாரும் துழாய் அலங்கல் மணி மார்பில் வைகுவாள் -57-

பார் இடந்து பாரை யுண்டு பார் உமிழ்ந்து பார் அளந்து பாரை யாண்ட பேராளன் –திரு நெடும் தாண்டகம் -20-

பார் உண்டான் பார் உமிழ்ந்தான் பார் கிடந்தான் பார் அளந்தான் பார் இடம் முன் படைத்தான் என்பரால் –பெரிய திருவந்தாதி -42-

கிடந்தது இருந்து நின்று அளந்து கேழலாய்க் கீழ் புக்கு
இடந்திடும் தன்னுள் கரக்கும் உமிழும்
தடம் பெரும் தோள் ஆரத்தழுவும் பார் என்னும்
மடந்தையை மால் செய்கின்ற மால் ஆர் காண்பரே–திருவாய் 2-8-7-

—————–

மெய்யைத் தான் சிறிது சூணைர்ந்து நீ விதித்த மன்னுயிர்கள்
உய்யத் தான் ஆகாதோ உனக்கு என்ன குறை யுண்டோ
வையத்தார் வானத்தார் மழு வாளிக்கு அன்று அளித்த
ஐயத்தால் சிறிது ஐயம் தவிர்ந்தாரும் உளர் ஐயா -58-

பேச நின்ற சிவனுக்கும் பிரமன் தனக்கும் பிறர்க்கும்
நாயகன் அவனே கபால நன் மோக்கத்துக் கண்டு கொண்மின் –திருவாய் -4-10-4-

———————-

அன்னம் ஆய் அரு மறைகள் அறைந்தாய் நீ; அவை உன்னை
முன்னம் ஆர் ஒதுவித்தார்? எல்லாரும் முடிந்தாரோ?
பின்னம் ஆய் ஒன்று ஆதல், பிரிந்தேயோ? பிரியாதோ?
என்ன மா மாயம் இவை?-ஏனம் ஆய் மண் இடந்தாய்! 59′

ஒரு நாள் அன்னமாய் அன்று அங்கு அருமறை பயந்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தான் –பெரிய திருமொழி -5-7-3-

பின்னம் ஆய் ஒன்று ஆதல், பிரிந்தேயோ? பிரியாதோ? என்ன மா மாயம் இவை–விசிஷ்டாத்வைத தத்வம் –

————

ஒப்பு இறையும் பெறல் அரிய ஒருவா! முன் உவந்து உறையும்
அப்பு உறையுள் துறந்து, அடியேன் அருந் தவத்தால் அணுகுதலால்,
இப் பிறவிக் கடல் கடந்தேன்; இனிப் பிறவேன்; இரு வினையும்,
துப்பு உறழும் நீர்த்த சுடர்த் திருவடியால், துடைத்தாய் நீ.’ 60-

ஈடும் எடுப்புமில் ஈசன் –திருவாய் -1-6-3-

ஒத்தாரை மிக்காரை இலையாய மா மாயா -2-3-2-

தன் ஒப்பார் இல்லப்பன் தந்தான் தனதாள் நிழலே -6-3-9-

பனிக்கடலில் பள்ளி கோளைப் பழக விட்டு ஓடி வந்து என்
மனக்கடலில் வாழ வல்ல மாய மணாளா நம்பீ –பெரியாழ்வார் -5-4-9-

பறவை ஏறும் பரம் புருடா நீ என்னைக் கைக் கொண்ட பின்
பிறவி என்னும் கடலும் வற்றிப் பெரும் பதம் ஆகின்றதால் –பெரியாழ்வார் -5-4-2-

துயரமே தரு துன்ப இன்ப வினைகளாய் –திருவாய் –3-6-8-

சார்ந்த இரு வல் வினைகளும் –திருவாய் -1-5-10-

அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும் –பெரிய திருமொழி -1-1-9-

—————–

சிறுகாலை இலா நிலையோ திரியா
குறுகா நெடுகா குணம் வேறுபடா
உறு கால் கிளர் பூதமெலாம் உகினும்
மறுகா நெறி எய்துவன் வானுடையாய் -20-இந்திரன் இடம் சரபங்கர்

காலாதீனம் இல்லாத பரமபதம் –
குறுகா நீளா இறுதி கூடா எனை ஊழி –திருவாய் -6-9-10-

கண்டாமவை யாயிரம் கதுவக்
கண் தாமரை போல் கரு ஞாயிறு எனக்
கண்டான் இமையோர் இறை காசினியில்
கண்டான் அரு நான் மறையின் கனியை —-24-இந்திரன் இராமபிரானை ஸ்துதிப்பது –

அரும்பினை அலரை அடியேன் மனத்தாசையை
அமுதம் பொதியின் சுவை கரும்பினைக் கனியைச் சென்று நாடிக்
கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே –பெரிய திருமொழி -7-10-1-

—————–

தோய்ந்தும் பொருள் அனைத்தும் தோயாது நின்ற சுடரே -27-

அந்தர்யாமியாய் இருந்தும் வ்யாப்ய தோஷம் தட்டாதவன் –
சிறைச்சாலைக்குள் குற்றவாளியும் காண வந்த அரசகுமாரனும் போலே அன்றோ –

யாவையும் எவரும் தானாய் அவர் அவர் சமயந் தோறும்
தோய்வு இலன்; புலன் ஐந்துக்கும் சொலப் படான்; உணர்வின் மூர்த்தி;
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால் ஆது ம்ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில், அவனையும் கூடலாமே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–3-4-10-

—————

மேவாதவர் இல்லை மேவினரும் இல்லை வெளியோடு இரு இருளும் இல்லை மேல் கீழும் இல்லை
மூவாமை இல்லை மூத்தமையும் இல்லை முதல் இடை கடையோடு ஈறில்லை முன்னோடு பின்னில்லை
தேவா இங்கு இவ்வோ நீ சென்ற நிலை என்றாள் சிலை ஏந்தி வந்து செம்மைச் சேவடிகள் நோவக்
காவாது ஒழியின் பழி பெரிதோ அன்றேல் கரும் கடலில் கண் வளராய் கைம்மாறும் உண்டோ —

வெண்மையான பாற்கடலும் இவன் நிழலீட்டாலே கருங்கடல் ஆனதே –

ஆலத்திலையான் அரவின் அணை மேலான் நீலக்கடலுள் நெடும் காலம் கண் வளர்ந்தான் –பெரியாழ்வார் -2-6-6-

கரும் தண் மா கடல் கண் துயின்றவன் இடம் –பெரிய திருமொழி 3-1-1-

நீலக் கடல் கடைந்தாய் –திருவாய் -10-10-7-

சஹஸ்ர வதநோ தேவ பணா மணி விராஜித
ச ஏவ வ்ருஷ அபூத் அநந்த அத்புத ரூபவான் -அன்றோ –

—————

மூவரும் சரபங்கன் தவக் குடில் சேர்தல்
போனவன் அக நிலை புலமையின் உணர்வான்
வானவர் தலைவனை வரவு எதிர்கொண்டான்;
ஆனவன் அடி தொழ, அருள் வர, அழுதான்
தானுடை இட வகை தழுவினன், நுழைவான். 33-

அழுவன் தொழுவன் ஆடிக் காண்பன்-5-8-5-
அழுவன் -உபாசகர் செய்கையும் செய்தேன் -தொழுவன் -ப்ரபன்னர் செய்கையும் செய்தேன்-

மற்று அவள் தன் அருள் நினைந்தே அழும் குழவி அதுவே போன்று இருந்தேனே –பெருமாள் -5-1-

————–

அண்டமும் அகிலமும் அறிவரு நெறியால்
உண்டவன் ஒரு பெயர் உணர்குநர் உறு வேறு
எண் தவ நெடிது எனின் இறுதியிலவனைக்
கண்டவர் உறு பொருள் கருதுவது எளிதே -44-

வை கலந்த மூவிலை மேல் ஈசற்கும் வாசவற்கும் வாசப் பூ மேல்
மெய் கலந்த நால் வேத விரிஞ்சனுக்கும் மேலா வீற்று இருப்பர் மாதோ
பை கலந்த பாம்பணை மேல் திருவரங்கப் பெரு நகருள் பள்ளி கொள்ளும்
கை கலந்த நேமியான் திரு நாமத்து ஒரு நாமம் கற்றார் தாமே –திருவரங்கக் கலம்பகம்-–4-

——–

அகஸ்தியரை -நீண்ட தமிழால் உலகை அளந்தான் -என்கிறார்
அநாதி -தெய்வத்தன்மை -உதாரம் -சகல பல ப்ரதம்
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொல் மாலைகள் -9-4-9-

வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே 4-5-10-
செந்நிறத்த தமிழ் ஓசை யாகையால் ஆகஸ்த்யமும் அநாதி -வடமொழி என்றது தென் மொழி மறையை நினைத்து இறே

————

செருக்கடை அரக்கர் புரி தீமை சிதை வெய்தித்
தருக்கு அழி தரக் கடிது கொல்வது சமைந்தேன்
வருக்க மறையோய் அவர் வரும் திசையின் முற்துற்று
இருக்கை நலம் நிற்க அருள் என்றனன் –இராமபிரான் அகஸ்த்யருக்கு பதில்

இப் புவனம் முற்றும் ஒரு தட்டினிடை இட்டால்
ஒப்பு வரவிற்று என உரைப்ப அரிய வாளும்,
வெப்பு உருவு பெற்ற அரன் மேரு வரை வில்லாய்
முப்புரம் எரித்த தனி மொய்க் கணையும், நல்கா. 56-

பரசுராமன் கொடுத்த வில்லும் புட்டிலும் -ராமன் வருணன் இடம் கொடுக்க -கரவதம் போல்வன நெருங்கிற்று என்று
வருணன் அகஸ்தியர் இடம் கொடுத்து இராமபிரானுக்குக் கொடுக்கச் சொல்ல
அவற்றைக் கொடுத்து பஞ்சவடியில் தங்குமாறு உபதேசித்தார் –

————————–

இராமனை சடாயு போற்றுதல்
‘உந்தை உண்மையன் ஆக்கி, உன் சிற்றவை
தந்த சொல்லைத் தலைக்கொண்டு, தாரணி,
வந்த தம்பிக்கு உதவிய வள்ளலே!
எந்தை வல்லது யாவர் வல்லார்?’ எனா, 34

சடாயு இராமபிரானை புகழ்தல்
அல்லித் தாமரைக் கண்ணனை அன்பு உறப்
புல்லி, மோந்து, பொழிந்த கண்ணீரினன்,
‘வல்லை மைந்த!’ அம் மன்னையும் என்னையும்
எல்லை இல் புகழ் எய்துவித்தாய்’ என்றான். 35-

அல்லிக் கமலக் கண்ணனை அந்தண் குருகூர்ச் சடகோபன் 8-10-11-

இங்கு பஞ்சவடியில் தங்குமாறு அகஸ்தியர் சொன்னதைச் சொல்ல –
நான் உங்களை வான் வழியே வலி காட்டிக் கொண்டு சென்றனன்
இங்கு திண் சிறை -விரியும் நிழலில் செல்ல -என்ற தொடர்
மாலாய்ப் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை
ஏலாப் பொய்கள் உரைப்பானை இங்கே போதக் கண்டீரே
மேலால் பரந்த வெயில் காப்பான் வினதை சிறுவன் சிறகு என்னும்
மேலாப்பின் கீழ் வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே–14-3-நினைவுக்கு வர பாசுரம் இட்டார் போலும் –

————

கோதாவரி வர்ணனை
வண்டுறை கமலச் செல்வி வான் முகம் பொழிய வாசம்
உண்டுறை குவளை ஒண் கண் ஒருங்குற நோக்கி ஊழின்
தென் திரை கரத்தின் திரு மலர் தூவிச் செல்வர்
கண்டு அடி பணிவது என்னப் பொலிந்தது கடவுள் ஆறு — சூர்ப்பணகைப் படலம்–2-

திருவரங்கப் பெரு நகரில் தெண்ணீர்ப் பொன்னி திரைக்கையால் அடி வருட –பெருமாள் -1-1-

—————-

சூர்ப்பணகையின் வியப்பு
‘சிந்தையின் உறைபவற்கு உருவம் தீர்ந்ததால்;
இந்திரற்கு ஆயிரம் நயனம்; ஈசற்கு
முந்திய மலர்க் கண் ஓர் மூன்று; நான்கு தோள்,
உந்தியில் உலகு அளித்தாற்கு’ என்று உன்னுவாள். 12-

பந்திக் கமலத் தடம் சூழ் அரங்கர் படைப்பு அழிப்பு
சிந்தித் திடுவதும் இல்லை கண்டீர் அத்திசை முகனோடு
உந்திக் கமலம் விரிந்தால் உகக் கடையில்
முந்திக் குவியில் உடனே குவியும் இம் மூதண்டமே –திருவரங்கத்து மாலை-–19-

—————

உடுத்த நீராடையான் உருவச் செவ்வியன்–இராமபிரானின் வர்ணனை

இதைப் பின்பற்றியே மனோன்மணீயம் ஆசிரியர் சுந்தரனார்
நீராரும் கடலுடுத்த நிலமடந்தைக்கு எழில் ஒழுகும் -தமித்தாய் வாழ்த்து

————

பங்கயச் செல்வியை மனத்துப் பாவியா,
அங்கையின் ஆய மந்திரத்தை ஆய்ந்தனள்;
திங்களின் சிறந்து ஒளிர் முகத்தள், செவ்வியள்,
பொங்கு ஒளி விசும்பினில் பொலியத் தோன்றினாள். 30

வால்மீகி இராமாயணத்தில் அரக்கி உருவத்தோடு எதிர்பட்டதாக கூறி இருந்தாலும்
இவள் லஷ்மீ மந்த்ரத்தை தியானம் செய்து அழகான பெண் உருவை அடைந்து இராமபிரானுக்கு எதிரே
பஞ்சி ஓளிர் விஞ்ச குளிர் பல்லவம் அனுங்க
செஞ்செவிய கஞ்சா நிமிர் சீறடியளாகி
அஞ்சொல் இள மஞ்ஜை என அன்னம் என மின்னும்
வஞ்சி என நஞ்சம் என வஞ்ச மக்கள் வந்தாள் -31-அழகிய உருவத்தோடு வந்தாள் -ஆழ்வார்கள் அருளிச் செயல்களில் படியே –

வலி வணக்கு வரை நெடும் தோள் விராதை கொன்று
வண் தமிழ் மா முனி கொடுத்த வரி வில் வாங்கி
கலை வணக்கு நோக்கரக்கி மூக்கை நீக்கி
கரனோடு தூடணன் தன் உயிர் ரை வாங்கி
சிலை வணக்கி மான் மறிய வெய்தான் தன்னை
தில்லை நகர் திரு சித்ர கூடம் தன்னுள்
தலை வணக்கி கை கூப்பி ஏத்த வல்லார்
திரிதலால் தவமுடைத்து தரணி தானே –பெருமாள் திருமொழி-—10-5–

மானின் விழி பெற்று மயில் வந்தது என வந்தாள் -33-கலை வணக்கு நோக்கரக்கி-

கலை இலங்கும் அகலல்குல் அரக்கர் குலக் கொடியைக்
காதோடு மூக்குடன் அரியக் கதறி அவளோடி
தலையில் அங்கை வைத்து மலை இலங்கை புகச் செய்த
தடந்தோளன் மகிழ்ந்து இனிது மருவி யுறை கோயில்
சிலை இலங்கு மணி மாடத்துச்சி மிசைச் சூலம்
செழும் கொண்டல் அடடிரியச் சொரிந்த செழு முத்தம்
மலை இலங்கு மாளிகை மேல் மலி வெய்து நாங்கூர்
வைகுந்த விண்ணகரம் வணங்கு மட நெஞ்சே––பெரிய திருமொழி–3-9-4-

தார்க்கு இள தம்பிக்கு அரசு தந்து தண்டக
நூற்றவள் சொல் கொண்டு போகி நுடங்கிடை
சூர்பணகாவை செவியோடு மூக்கவள்
ஆர்க்க அரிந்தானைப் பாடிப் பற
அயோத்திக்கு அரசனைப் பாடிப் பற –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–3 9-8 –

நுடங்கிடை -இத்யாதி
காம ரூபிணி ஆகையாலே -ஸ்வ வேஷத்தை மறைத்து -அத்யந்த அபிமதமான ஒரு
ஸ்திரீ வேஷத்தை கொண்டு வருகையாலே -நுடங்கின இடையை உடையளான
சூர்பணகயை -தன் அழகைக் காட்டி -என்னை விஷயீ கரிக்க வேணும் -என்று வந்த அளவில் –
பிராட்டியை கண்டு -நமக்கு இவள் ஒரு ஸ்திரீ உண்டு -அங்கே போ -என்று இளைய பெருமாளைக்
காட்ட -அங்கே சென்ற அளவில் -நான் அவருக்கு சேஷ பூதனாய் இருப்பான் ஒருத்தன் -இன்னம்
அவர் பக்கலிலே போ -என்ன
இப்படி உபாலம்பிக்கையாலே அவள் அதிக்ருதையாய் -பழைய வேஷத்தை கொண்டு
எடுத்துக் கொண்டு போகப் புக்க அளவிலே -செவியோடு கூட அவள் மூக்கையும் –
அவள் கதற கதற அறுத்தவனை
ராமஸ்ய தஷிணோ பாஹூ –என்கிற படியே இளைய பெருமாள் கரண பூதர் ஆகையாலே
அறுத்ததில் கர்த்த்ரத்வம் பெருமாளதாக சொல்லுகிறது–மா முனிகள் வியாக்யானம்

ஊக்கித் தாங்கி, விண் படர்வென்’ என்று உருத்து எழுவாளை,
நூக்கி, நொய்தினில் ‘வெய்து இழையேல்’ என நுவலா,
மூக்கும், காதும், வெம் முரண் முலைக் கண்களும், முறையால்
போக்கி, போக்கிய சினத்தொடும், புரி குழல் விட்டான். 94–இலக்குவன் சூர்ப்பணகையின் உறுப்பு அறுத்தல்

————

என்று இன்ன பல பன்னி இகல் அரக்கி அழுது இரங்கி
பொன் துன்னும் படியகத்துப் புரள்கின்ற பொழுதகத்து
நின்றந்த நதியகத்து நிறை தவத்தின் குறை முடித்து
வண் திண் கைச்சிலை நெடும் தோள் மரகதத்தின் மலை வந்தான் –அவள் புலம்பும் பொழுது ராமபிராணன் வந்தமை –

மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே –பெரிய திருமடல் -77-

வள்ளலே மது சூதனா என் மரகதமலையே –திருவாய் -2-6-4-

மரகத சைலம் செந்தாமரைக் காடு பூத்துத்
திரை ஏறி கங்கை கை வீசும் திவலையால் நனைந்த செய்ய
இரு குழை தொடரும் வேல் கண் மயிலொடு இருந்த தேய்ப்பப்
பெருகிய செல்வி கண்டார் பிறப்பு எனும் பிணிகள் தீர்ந்தார் –யுத்த -திருமுடி சூட்டு படலம் -36–

கரு மாணிக்க மலை மேல் மணித் தடந்தாமரைக் காடுகள் போல்
திரு மார்பு வாய் கண் கை உந்தி காலுடை யாடைகள் செய்ய பிரான்
திருமால் எம்மான் செழு நீர் வயல் குட்ட நாட்டுத் திருப் புலியூர்
அரு மாயன் பேரன்றிப் பேச்சிலள் அன்னைமீர் இதற்கு என் செய்கேனோ––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–8-9-1-

பெருமாள் பிராட்டியுடன் பட்டாபிஷேகம் செய்யும் சேவையை சேவித்தவர்கள் பிறவிக்கடல் கடப்பர்-என்று இவர் அருளிச் செய்தது
திரு வரங்கத்தில் நம்பெருமாள் திரு மஞ்சனத்தை சேவித்து ஈரவாடை தீர்த்தத்தையும் ஸ்வீ கரித்து இருக்க வேண்டும்

மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே –பெரிய திருமடல்

உலகு அளந்த மாணிக்கமே என் மரகதமே –திரு விருத்தம் -85-

————-

செங்கயல் போல் கரு நெடும் கண் தேமரு தாமரை உறையும்
நங்கை இவள் என நெடுநல் நடந்தவரோ நாம் என்னக்
கொங்கைகளும் குழைக் காதும் கொடி மூக்கும் குறைந்து அழித்தால்
அங்கண் அரசே ஒருவர்க்கு அழியாதோ அழகு என்றாள் -119-

புலக்குண்டலப் புண்டரீகத்த போர்க் கெண்டை வல்லி ஒன்றால்
விலக்குண்டு லாகின்ற வேல் விழிக்கின்றன–திரு விருத்தம் -57-

கூரார்ந்த வாளால் கொடி மூக்கும் காத்து இரண்டும் ஈரா விடுத்து அவட்க்கு மூத்தோனை –சிறிய திருமடல் -40-

மாட்டுயர் கற்பகத்தின் வல்லியோ கொழுந்தோ அறியேன் ஈட்டிய வெண்ணெய் உண்டான் திரு மூக்கு –திருவாய் -6-7-2-

————

துமிலப்போர் வல்லரக்கர்க்குச் சுட்டினாள்
அமலத் தொல் பெயர் ஆயிரத்து ஆழியான்
நிமலப் பாத நினைவின் இருந்த அக்
கமலக் கண்ணனை கையினில் காட்டினாள் -15-

கோதறு தம் குலத்துளோர் தொழும் ஆதி யஞ்சோதியை அடி வணங்கினான் –பாலகாண்டம்

தன் திரு உள்ளத்தே தண்ணியே நினைற்றக் குன்றிவர் தோளினான்-என்றும்
ஐயரும் அச்சோர்கேலா ஆயிர மௌலி யானைக் கை தொழுது -என்றும் அயோத்யா காண்டத்திலும் உண்டே –
அமலன் விமலன் நிமலன் நின்மலன் -இவனே பரம் பொருள் என்று பல இடங்களிலும் காட்டி அருளுகிறார் –

வந்தனை முனித்தலைவர்பால் உடையார்; வானத்து
இந்துவின் முகத்தர்; எறி நீரில் எழு நாளக்
கந்த மலரைப் பொருவு கண்ணர்; கழல், கையர்;
அந்தம் இல் தவத் தொழிலர்; ஆர் அவரை ஒப்பார்? 53

‘செந் தாமரைக் கண்ணொடும், செங் கனி வாயினோடும்,
சந்து ஆர் தடந் தோளோடும், தாழ் தடக் கைகளோடும்
அம் தார் அகலத்தொடும், அஞ்சனக் குன்றம் என்ன
வந்தான் இவன் ஆகும், அவ் வல் வில் இராமன்’ என்றாள். 149-இராவணன்-சூர்ப்பணகை உரையாடல்-

கை வண்ணம் தாமரை வாய் கமலம் போலும் கண்ணிணையும் அரவிந்தம் அடியும் அஃதே –திரு நெடும் தாண்டகம் -21-

———–

சந்திரனும் தன்னைப்போலவே சீதாபிராட்டி அழகைக்கண்டு உடல் தேய்ந்தும் வெளுத்தும் அகம் கருகியும் இருந்தமை –
தேயா நின்றாய் ஒரு நீயும் கண்டார் உள்ளம் கருத்தாய் நிலை திரிந்து
காயா நின்றாய் ஒரு நீயும் கண்டார் சொல்லக் கேட்டாயோ
பாயா நின்ற மலர் வாளி பிரியா நின்றார் இன்மையால்
ஓயா நின்றேன் உயிர் காத்தற்கு உரியர் யாவர் அவரே யுடுபதியே -114-

நைவாய எம்மே போல் நாண் மதியே! நீ இந்நாள்
மைவான் இருள் அகற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்
ஐவாய் அரவணை மேல் ஆழிப் பெருமானார்
மெய் வாசகம் கேட்டு உன் மெய்ந் நீர்மை தோற்றாயே?–2-1-6-

————–

வரும் புண்ட்ரம் வாளியின் மார்புருவிப்
பெரும் புண் திறவா வகை பேருதி நீ
இரும்புண்ட நீர் மீள்கினும் என்நுழையிக்
கரும்புண்ட சொல் மீள்கிலள் காணுதியால் -104-சீதையை மீட்க முடியாது என்கிறான் இராவணன்

நீர் இரும்புண்ட நீரது போல என்னாருயிரை ஆரப் பருகு எனக்கு ஆராவமுதானாயே –திருவாய் -10-10-5–

—————-

பொங்கு வெம் கோளரா விசும்பு ஒத்தன
வெங்கதிர்ச் செல்வனை விழுங்கி நீங்குமால்
அங்கண் மா ஞாலத்தை விளக்குமாய்க் கதித்
திங்களும் ஒரு முறை வளரும் தேயுமால்-196-
கிரகண காலத்தில் சூர்ய சந்திரர் பீடிக்கப்பட்டு மீளுவது போலே பிறவி -சடாயு சமாதானம் இளைய பெருமாளுக்கு –

அங்கண் மா ஞாலம் அஞ்ச அங்கோர் ஆளரியாய் –பெரிய திருமொழி 1-7-1-

சீதம் கொள் மலர் உளோரும் தேவரும் என்பது என்னே
வேதங்கள் காண்கிலாமை வெளி நின்றே மறையும் வீரன்
பாதங்கள் கண்ணில் பார்த்தான் படிவம் கொள் நெடிய பஞ்ச
பூதங்கள் விளியும் நாளும் போக்கிலா உலகம் புக்கான் -215-
கச்ச யோகான் அநுத்தமான் –பெரிய உடையார் ஸ்ரீ வைகுண்டம் போனமை

கிளித்தன களித்த திருமேனி -223-உடைய இராமபிரான் கண்ணீர் பெறுக ஜடாயுவுக்கு சரம கைங்கர்யம்

நன்கு எண்ணி நான் வளர்த்த சிறு கிளிப் பைதலே
இன் குரல் நீ மிழற்றேல் என் ஆர் உயிர்க் காகுத்தன்
நின் செய்ய வாய் ஒக்கும் வாயன் கண்ணன் கை காலினன்
நின் பசுஞ்சாம நிறத்தன் கூட்டு உண்டு நீங்கினான்–9-5-6-

————-

சான்றவனோ எம் பொருளும் எல்லை நீர் நல்லறத்தை
சான்றவனோ தேவர் தவத்தின் தனிப்பயனோ
மூன்று கவடாய் முளத்து எழுந்த மூலமோ
தோன்றி இரு வினையேன் சாபத் திடர் துடைத்தாய் –கவந்தன் படலம்—

முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே
முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா
நிகரிலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே
புகரிலகு தாமரையின் பூ –பெரிய திருவந்தாதி-–72-

—————-

காண்பார்க்கும் காணப்படு பொருட்கும் கண் ஆகி,
பூண்பாய்போல் நிற்றியால், யாது ஒன்றும் பூணாதாய்,
மாண்பால் உலகை வயிற்று ஒளித்து வாங்குதியால்;
ஆண்பாலோ? பெண்பாலோ? அப்பாலோ? எப்பாலோ? –கவந்தன் படலம்-42′

தோய்ந்து பொருள் அனைத்து தோயாது நின்ற சுடர் அன்றோ இவன் –

யாவையும் யாவரும் தானாய் அவரவர் சமயம் தோறும் தோய்விலன் –திருவாய் -3-4-10-

ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் அல்லா அழியும் அல்லன் 2-5-10-

திரு மா மணி மண்டபத்தில் எழுந்து அருளும் நிலை –
எண்டிசையும் யும் திண் சுவ்ரா வேழுழ் நிலை வகுத்த
அண்டப் பெரும் கோயிலுக்கு எல்லாம் அழகுடைய
மண்டலங்கள் மூன்றின் மேன்மேல் என்றும் மலராத
புண்டரீக மொட்டின் பொருட்டே புரை யம்மா -கவந்தன் படலம்-46-

நின் செய்கை கண்டு நினைந்தனவோ, நீள் மறைகள்?
உன் செய்கை அன்னவைதான் சொன்ன ஒழுக்கினவோ?
என் செய்தேன் முன்னம்? மறம் செய்கை எய்தினார்-
பின் செல்வது இல்லாப் பெருஞ் செல்வம் நீ தந்தாய்! –கவந்தன் படலம்–47′

விதியஸ் ச வேதிகா த்வதீய கம்பீர மநோ அநு ஸாரிண–ஆளவந்தார் —

வெறிதே அருள் செய்வான் -நிர்ஹேதுகமாக தனது தாளிணைக் கீழ் சேர்த்துக் கொள்ளும்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சித்தாந்தம் இங்கே அருளிச் செய்கிறார்

————-

மாயப் பிறவி மயல் நீக்கி மாசு இலாக்
காயத்தை நல்கி, துயரின் கரை ஏற்றி,
பேய் ஒத்தேன் பேதைப் பிணக்கு அறுத்த எம் பெருமான்!
நாய் ஒத்தேன்; என்ன நலன் இழைத்தேன் நான்?’ என்றான்–கவந்தன் படலம்– 48-

மாயப்பிறவி மயர்வு அறுத்தேனே –திருவாய் -1-7-3-

———————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்