Archive for the ‘கம்பராமாயணம்’ Category

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ யுத்த காண்டம் – —

March 12, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்

கடவுள் வாழ்த்து

ஒன்றே’ என்னின், ஒன்றே ஆம்; ‘பல’ என்று உரைக்கின், பலவே ஆம்;
‘அன்றே’ என்னின், அன்றே ஆம்; ‘ஆமே’ என்று உரைக்கின், ஆமே ஆம்;
‘இன்றே’ என்னின், இன்றே ஆம்; ‘உளது’ என்று உரைக்கின், உளதே ஆம்;
நன்றே, நம்பி குடி வாழ்க்கை! நமக்கு இங்கு என்னோ பிழைப்பு? அம்மா!

ஓன்று எனப் பல வென அறிவரும் வடிவினுள் நின்ற நன்று எழில் நாரணன் –திருவாய்– 1-3-7-

உளன் எனில் உளன் அவன் உருவம் இவ்வுருவுகள்
உளன் அலன் எனில் அவன் அருவம் இவ்வருவுகள்
உளன் என இலன் என இவை குணமுடையின்
உளன் இரு தகைமையோடு ஒழிவிலன் பரந்தே-1-1-9-

நீ சொன்ன சொல்லிலும் உளன் -ஹிரண்ய வதை படலம்

—————–

இரணியன் பெயரை ஆசிரியன் ஓதச் சொல்ல, சிறுவன் ‘ஓம் நமோ நாராயணாய!’ என்று உரைத்தல்
‘ஓதப் புக்க அவன், “உந்தை பேர் உரை” எனலோடும்,
போதத் தன் செவித் தொளை இரு கைகளால் பொத்தி,
“மூ தக்கோய்! இது நல் தவம் அன்று” என மொழியா,
வேதத்து உச்சியின் மெய்ப் பொருட் பெயரினை விரித்தான். –இரணியன் வதைப் படலம்–22

‘”ஓம் நமோ நாராயணாய!” என்று உரைத்து, உளம் உருகி,
தான் அமைந்து, இரு தடக் கையும் தலைமிசைத் தாங்கி,
பூ நிறக் கண்கள் புனல் உக, மயிர்ப் புறம் பொடிப்ப,
ஞான நாயகன் இருந்தனன்; அந்தணன் நடுங்கி, 23-

வேதாந்த விழுப்பொருளின் மேலிருந்த விளக்கை விட்டு சித்தன் விரித்தனனே –பெரியாழ்வார் -4-3-1-

‘”காடு பற்றியும், கனவரை பற்றியும், கலைத் தோல்
மூடி முற்றியும், முண்டித்தும், நீட்டியும், முறையால்
வீடு பெற்றவர், ‘பெற்றதின் விழுமிது’ என்று உரைக்கும்
மாடு பெற்றனென்; மற்று, இனி என், பெற வருந்தி? 31

‘”எனக்கும் நான்முகத்து ஒருவற்கும், யாரினும் உயர்ந்த
தனக்கும் தன் நிலை அறிவு அரும் ஒரு தனித் தலைவன்
மனக்கு வந்தனன்; வந்தன, யாவையும்; மறையோய்!
உனக்கும் இன்னதின் நல்லது ஒன்று இல்” என உரைத்தான். 33–

தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியானை தடம் கடல் பள்ளி அம்மானை -8-4-6-

‘அன்னை நீ; அத்தன் நீயே; அல்லவை எல்லாம் நீயே;
பின்னும் நீ; முன்னும் நீயே; பேறும் நீ; இழவும் நீயே;
என்னை, “நீ இகழ்ந்தது” என்றது எங்ஙனே? ஈசன் ஆய
உன்னை நீ உணராய்! நாயேன் எங்ஙனம் உணர்வேன், உன்னை–வருணன் அடைக்கலப் படலம்–

அத்தனாகி அன்னையாகி ஆளும் எம்பிரானுமாகி –திருச்சந்த விருத்தம் -115-

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ
மற்றையார் யாவாரும் நீ -பேசில் -எற்றேயோ
மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த
நீ யம்மா காட்டும் நெறி —-5–

—————

‘”காமமும் வெகுளியும் முதல கண்ணிய
தீமையும், வன்மையும், தீர்க்கும் செய்கையான்
நாமமும், அவன் பிற நலி கொடா நெடுஞ்
சேமமும், பிறர்களால் செப்பற்பாலவோ?–இரணியன் வதைப் படலம்—73–

நீயும் நானும் இந் நேர் நிற்கில் மேல் மற்றோர்
நோயும் சார் கொடான் நெஞ்சமே! சொன்னேன்
தாயுந் தந்தையுமாய் இவ் வுலகினில்
வாயும் ஈசன் மணி வண்ணன் எந்தையே–1-10-6-

——————

‘”உள்ளுற உணர்வு இனிது உணர்ந்த ஓசை ஓர்
தெள் விளி யாழிடைத் தெரியும் செய்கையின்,
உள் உளன்; புறத்து உளன்; ஒன்றும் நண்ணலான்;
தள்ள அரு மறைகளும் மருளும் தன்மையான். 75

பால் என்கோ! நான்கு வேதப் பயன் என்கோ! சமய நீதி
நூல் என்கோ! நுடங்கு கேள்வி இசை என்கோ! இவற்றுள் நல்ல
மேல் என்கோ! வினையின் மிக்க பயன் என்கோ! கண்ணன் என்கோ!
மால் என்கோ! மாயன் என்கோ வானவர் ஆதியையே–3-4-6-

பண்ணினைப் பண்ணில் நின்றதோர் பான்மையை –பெரிய திருமொழி 7-10-9-

————

கருமமும், கருமத்தின் பயனும், கண்ணிய
தரு முதல் தலைவனும், தானும், ஆனவன்
அருமையும் பெருமையும் அறிய வல்லவர்,
இருமை என்று உரைசெயும் கடல்நின்று ஏறுவார். 64-

கருமமும் கரும பலனும் ஆகிய காரணன் தன்னைத்
திரு மணி வண்ணனைச் செங்கண் மாலினைத் தேவ பிரானை
ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடிப்
பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே–3-5-10-

——————

இராவணன் இராமனைக் காணலும், துன்னிமித்தம் தோன்றுதலும்
தோரணத்த மணி வாயில்மிசை, சூல்
நீர் அணைத்த முகில் ஆம் என நின்றான்,
ஆரணத்தை அரியை, மறை தேடும்
காரணத்தை, நிமிர் கண் எதிர் கண்டான்.–இராவணன் வானரத் தானை காண் படலம்— 17-

ஆரணத்து அமுது -திருமாலே பரம் பொருள் என்கிறார் –

தாமே தனி நாயகர் ஆய், ‘எவையும்
போமே பொருள்’ என்ற புராதனர் தாம்,
‘யாமே பரம்’ என்றனர்; என்ற அவர்க்கு
ஆமே? பிறர், நின் அலது, ஆர் உளரே?–இரணியன் வதைப் படலம்—109

‘”ஆதிப் பரம் ஆம் எனில், அன்று எனலாம்;
ஓது அப் பெரு நூல்கள் உலப்பு இலவால்;
பேதிப்பன; நீ அவை பேர்கிலையால்;
வேதப் பொருளே! விளையாடுதியோ? 110–

வணங்கும் துறைகள் பல பல வாக்கி மதி விகற்பால்
பிணங்கும் சமயம் பல பல வாக்கி அவையவை தோறு
அணங்கும் பல பல வாக்கி நின் மூர்த்தி பரப்பி வைத்தாய்
இணங்கு நின்னோரை இல்லாய் நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பனே –திரு விருத்தம் -96

—————–

சாணிலும் உளன்; ஓர் தன்மை, அணுவினைச் சத கூறு இட்ட
கோணினும் உளன்; மா மேருக் குன்றினும் உளன்; இந் நின்ற
தூணினும் உளன்; நீ சொன்ன சொல்லினும் உளன்; இத் தன்மை
காணுதி விரைவின்” என்றான்; “நன்று” எனக் கனகன் நக்கான்.–இரணியன் வதைப் படலம்-124

“உம்பர்க்கும் உனக்கும் ஒத்து, இவ் உலகு எங்கும் பரந்துளானை,
கம்பத்தின் வழியே காண, காட்டுதி; காட்டிடாயேல்,
கும்பத் திண் கரியைக் கோள் மாக் கொன்றென, நின்னைக் கொன்று, உன்
செம்பு ஒத்த குருதி தேக்கி, உடலையும் தின்பென்” என்றான். 125

‘”என் உயிர் நின்னால் கோறற்கு எளியது ஒன்று அன்று; யான் முன்
சொன்னவன் தொட்ட தொட்ட இடம்தொறும் தோன்றான் ஆயின்,
என் உயிர் யானே மாய்ப்பல்; பின்னும் வாழ்வு உகப்பல் என்னின்,
அன்னவற்கு அடியேன் அல்லேன்” என்றனன், அறிவின் மிக்கான். 126

இரணியன் தூணை அறைய, நரசிங்கம் தூணிடைத் தோன்றிச் சிரித்தல்
‘நசை திறந்து இலங்கப் பொங்கி, “நன்று, நன்று!” என்ன நக்கு,
விசை திறந்து உருமு வீழ்ந்ததென்ன, ஓர் தூணின், வென்றி
இசை திறந்து உயர்ந்த கையால் எற்றினான்; எற்றலோடும்,
திசை திறந்து, அண்டம் கீறச் சிரித்தது, செங் கண் சீயம். 127

பிரகலாதனின் பெருமகிழ்ச்சிச் செயல்
‘”நாடி நான் தருவென்” என்ற நல் அறிவாளன், நாளும்
தேடி நான்முகனும் காணாச் சேயவன் சிரித்தலோடும்,
ஆடினான்; அழுதான்; பாடி அரற்றினான்; சிரத்தில் செங் கை
சூடினான்; தொழுதான்; ஓடி, உலகு எலாம் துகைத்தான், துள்ளி. 128

அளந்திட்ட தூணை யவன் தட்ட ஆங்கே
வளர்ந்திட்டு வாள் உகிர்ச் சிங்க யுருவாய்
உளந்திட்டு இரணியன் ஒண் மார்வகலம்
பிளந்திட்ட கைகளால் சப்பாணி பேய் முலை யுண்டானே சப்பாணி -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி-–1-6-9-

எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து
இங்கில்லை யால் என்று இரணியன் தூண் புடைப்ப
அங்கு அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய என்
சிங்கப்பிரான் பெருமை யாராயும் சீர்மைத்தே –ஸ்ரீ திருவாய் மொழி -–2-8-9-

ஸ்ரீ நரசிம்ம பெருமாளை நான்முகன் ஸ்தோத்ரம்
நின்னுளே என்னை நிருமித்தாய்; நின் அருளால்,
என்னுளே, எப் பொருளும், யாவரையும் யான் ஈன்றேன்;
பின் இலேன்; முன் இலேன்; எந்தை பெருமானே!
பொன்னுளே தோன்றியது ஓர் பொற்கலனே போல்கின்றேன்.” –இரணியன் வதைப் படலம்-160-

என்னுளே, எப் பொருளும், யாவரையும் யான் ஈன்றேன்–மத்தஸ் சர்வம் அஹம் சர்வம் –

————–

கொல்லேம், இனி உன் குலத்தோரை, குற்றங்கள்
எல்லை இலாதன செய்தாரே என்றாலும்;
நல்லேம், உனக்கு எம்மை; நாணாமல், நாம் செய்வது
ஒல்லை உளதேல், இயம்புதியால்” என்று உரைத்தான். –இரணியன் வதைப் படலம்-168

பிரகலாதன் வேண்டிய வரமும், சிங்கப் பெருமான் அருளும்
‘”முன்பு பெறப்பெற்ற பேறோ முடிவு இல்லை;
பின்பு பெறும் பேறும் உண்டோ ? பெறுகுவெனேல்,
என்பு பெறாத இழி பிறவி எய்தினும், நின்
அன்பு பெறும் பேறு அடியேற்கு அருள்” என்றான். 169

‘அன்னானை நோக்கி, அருள் சுரந்த நெஞ்சினன் ஆய்,
“என் ஆனை வல்லன்” என மகிழ்ந்த பேர் ஈசன்,
“முன் ஆன பூதங்கள் யாவையும் முற்றிடினும்,
உன் நாள் உலவாய் நீ, என் போல் உளை” என்றான். 170-

என்னானை என்னப்பன் எம்பெருமான் உளனாகவே –திருவாய் –3-9-1-

மஹாபலி –வாணன் -பிழை பொறுத்து அருளினான் -இவனுக்கு அளித்த வரத்தினால் –

—————-

உண்டு, உரை உணர்த்துவது, ஊழியாய்!’ எனப்
புண்டரீகத் தடம் புரையும் பூட்சியான்,
மண்டிலச் சடை முடி துளக்கி, ‘வாய்மையாய்!
கண்டதும் கேட்டதும் கழறுவாய்’ என்றான்.–வீடணன் அடைக்கலப் படலம்— 48–

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—8-5-1-

புண்டரீகத் தடம் புரையும் பூட்சியான்–தாமரை நீள் வாசத் தடம் போல் வருவானே–

—————

காலம் அன்று, இவன் வரு காலம்” என்பரேல்,
“வாலிதன் உறு பகை வலி தொலைத்தலால்,
ஏலும், இங்கு இவற்கு இனி இறுதி” என்று, உனை
மூலம் என்று உணர்தலால், பிரிவு முற்றினான். 91–திருவடி வார்த்தை –

அனுமன் கூறியன கேட்டு உவந்து, இராமன் வீடணனை ஏற்றுக்கொள்வது பற்றி எடுத்துரைத்தல்
மாருதி அமுத வார்த்தை செவி மடுத்து, இனிது மாந்தி,
‘பேர் அறிவாள! நன்று நன்று’ எனப் பிறரை நோக்கி,
‘சீரிது; மேல் இம் மாற்றம் தெளிவுறத் தேர்மின்’ என்னா,
ஆரியன் உரைப்பதானான்; அனைவரும் அதனைக் கேட்டார். 103–

இடைந்தவர்க்கு, “அபயம், யாம்!” என்று இரந்தவர்க்கு, எறி நீர் வேலை
கடைந்தவர்க்கு, ஆகி, ஆலம் உண்டவற் கண்டிலீரோ?
உடைந்தவர்க்கு உதவான் ஆயின், உள்ளது ஒன்று ஈயான் ஆயின்,
அடைந்தவர்க்கு அருளான் ஆயின், அறம் என் ஆம்? ஆண்மை என் ஆம்? 108

‘பேடையைப் பிடித்து, தன்னைப் பிடிக்க வந்து அடைந்த பேதை
வேடனுக்கு உதவி செய்து, விறகிடை வெந் தீ மூட்டி,
பாடுறு பசியை நோக்கி, தன் உடல் கொடுத்த பைம் புள்
வீடு பெற்று உயர்ந்த வார்த்தை வேதத்தின் விழுமிது அன்றோ? 109

‘போதகம் ஒன்று, கன்றி இடங்கர் மாப் பொருத போரின்,
“ஆதிஅம் பரமே! யான் உன் அபயம்!” என்று அழைத்த அந் நாள்,
வேதமும், முடிவு காணா மெய்ப் பொருள் வெளி வந்து எய்தி,
மா துயர் துடைத்த வார்த்தை மறப்பரோ, மறப்பிலாதார்? 110–

சீதையைக் குறித்ததேயோ, “தேவரைத் தீமை செய்த
பேதையைக் கொல்வேன்” என்று பேணிய விரதப் பெற்றி?
வேதியர், “அபயம்!” என்றார்க்கு, அன்று, நான் விரித்துச் சொன்ன
காதையைக் குறித்து நின்ற அவ் உரை கடக்கல் ஆமோ? 115

‘காரியம் ஆக! அன்றே ஆகுக! கருணையோர்க்குச்
சீரிய தன்மை நோக்கின், இதனின் மேல் சிறந்தது உண்டோ?
பூரியரேனும் தம்மைப் புகல் புகுந்தோர்க்குப் பொன்றா
ஆர் உயிர் கொடுத்துக் காத்தார், எண் இலா அரசர் அம்மா! 116

ஆதலான், “அபயம்!” என்ற பொழுதத்தே, அபய தானம்
ஈதலே கடப்பாடு என்பது; இயம்பினீர், என்பால் வைத்த
காதலான்; இனி வேறு எண்ணக் கடவது என்? கதிரோன் மைந்த!
கோது இலாதவனை நீயே என்வயின் கொணர்தி’ என்றான். 117

இவன் முன்னிட்டும் அவர்களை அவன் முன்னிட்டும் என்னும் இடம் அபய பிரதானத்திலும் காணலாம் -ஸ்ரீ வசன பூஷணம்
இருவரும் சரணாகதர்களை விடோம் என்று அன்றோ விப்ரதிபத்தி பண்ணுகிறார்கள் காணும் -ஸ்ரீ பட்டர்

”பஞ்சு” எனச் சிவக்கும் மென் கால் தேவியைப் பிரித்த பாவி
வஞ்சனுக்கு இளைய என்னை, “வருக!” என்று அருள் செய்தானோ?
தஞ்சு எனக் கருதினானோ? தாழ் சடைக் கடவுள் உண்ட
நஞ்சு எனச் சிறந்தேன் அன்றோ, நாயகன் அருளின் நாயேன்? 123-அபயம் அளித்தது குறித்து வீடணன் மகிழ்தல்-

சுரி குழல் கனிவாய்த் திருவினைப் பிரித்த கொடுமையில் கடுவிசை அரக்கன் –பெரிய திருமொழி -5-7-7-

மின்மினி ஒளியின் மாயும் பிறவியை வேரின் வாங்க,
செம் மணி மகுடம் நீக்கி, திருவடி புனைந்த செல்வன்
தம்முனார், கமலத்து அண்ணல் தாதையார், சரணம் தாழ,
எம்முனார் எனக்குச் செய்த உதவி’ என்று ஏம்பலுற்றான். 135

மின்னின் நிலையில மன்னுயிர் ஆக்கைகள் –மின்மினி ஒளியின் மாயும் பிறவி
அடி சூடும் அரசு

ஆழியான் அவனை நோக்கி, அருள் சுரந்து, உவகை கூர,
ஏழினோடு ஏழாய் நின்ற உலகும் என் பெயரும் எந் நாள்
வாழும் நாள், அன்று காறும், வாள் எயிற்று அரக்கர் வைகும்
தாழ் கடல் இலங்கைச் செல்வம் நின்னதே; தந்தேன்’ என்றான். 139

விளைவினை அறியும் மேன்மை வீடணன், ‘என்றும் வீயா
அளவு அறு பெருமைச் செல்வம் அளித்தனை ஆயின், ஐய!
களவு இயல் அரக்கன் பின்னே தோன்றிய கடமை தீர,
இளையவற் கவித்த மோலி என்னையும் கவித்தி’ என்றான். 142

குகனொடும் ஐவர் ஆனேம் முன்பு; பின், குன்று சூழ்வான்
மகனொடும், அறுவர் ஆனேம்; எம்முழை அன்பின் வந்த
அகன் அமர் காதல் ஐய! நின்னொடும் எழுவர் ஆனேம்;
புகல் அருங் கானம் தந்து, புதல்வரால் பொலிந்தான் நுந்தை.’ 143-

தென் இலங்கை மன்னன் சிரம் தோள் துணி செய்து
மின் இலங்கு பூண் விபீடணன் நம்பிக்கு
என் இலங்கு நாமத்து அளவும் அரசு என்ற
மின் இலங்கு ஆரற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா
வேம்கட வாணற்க்கு ஓர் கோல் கொண்டு வா -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி–2 6-9 –

அந்தரிக்ஷ கத ஸ்ரீமாந் –விபீஷணன் நம்பி – –

குரை கடலை அடல் அம்பால் மறுக வெய்து
குலை கட்டி மறு கரையை அதனால் ஏறி
எரி நெடு வேல் அரக்கரோடும் இலங்கை வேந்தன்
இன் உயிர் கொண்டவன் தமிபிக்கு அரசும் ஈந்து
திரு மகளோடு இனிது அமர்ந்த செல்வன் தன்னை
தில்லை நகர் திரு சித்ர கூடம் தன்னுள்
அரசு அமர்ந்தான் அடி சூடும் அரசை அல்லால்
அரசு ஆக எண்ணேன் மற்று அரசு தானே— பெருமாள் திருமொழி -10-8-

நடு இனிப் பகர்வது என்னே? நாயக! நாயினேனை,
“உடன் உதித்தவர்களோடும் ஒருவன்” என்று, உரையா நின்றாய்;
அடிமையின் சிறந்தேன்’ என்னா, அயிர்ப்பொடும் அச்சம் நீங்கி,
தொடு கழல் செம்பொன் மோலி சென்னியில் சூட்டிக் கொண்டான். 144–வீடணன் இராமன் திருவடியைச் சூட்டிக்கொள்ளுதல்-

மருளுறு மனத்தினான் என் வாய்மொழி மறுத்தான்; வானத்து
உருளுறு தேரினானும், இலங்கை மீது ஓடும் அன்றே? –
தெருளுறு சிந்தை வந்த தேற்றம் ஈது ஆகின், செய்யும்
அருள் இது ஆயின், கெட்டேன்! பிழைப்பரோ அரக்கர் ஆனோர்? 124

இரக்கம் தோன்ற விபீஷணன் சொல்லுவதை கண்ணன் மீது பழியைக் கேட்கப் பெறாத ஆயர்கள் –
கெட்டேன்-விஷாத அதிசயத்தாலே -துக்க மேலீட்டால் கை நெரித்து சொல்லும் வார்த்தையை பெரியாழ்வார்

வாளாவாகிலும் காணகில்லார் பிறர் மக்களை மையன்மை செய்து
தோளால் இட்டவரோடு திளைத்து நீ சொல்லப்படாதவன செய்தாய்
கேளார் ஆயர் குலத்தவர் இப்பழி கெட்டேன் வாழ்வு இல்லை நந்தன்
காளாய் உன்னை அறிந்து கொண்டேன் உனக்கு அஞ்சுவன் அம்மம் தரவே -3 1-8 –

மருக்கிளர் தாமரை வாச நாண் மலர்
நெருக்கிடு தடம் என இருந்த நீதியான்
திருக்கிளர் தாமரை பணிந்த செம்மலை
இருக்க வீண்டு எழுந்தேன் இருந்த காலையில் –வாசத்தடம் போல் இருந்த இராமனை விபீடணன் வணங்கினான் –

கரு மாணிக்க மலை மேல் மணித் தடந்தாமரைக் காடுகள் போல்
திரு மார்பு வாய் கண் கை உந்தி காலுடை யாடைகள் செய்ய பிரான்
திருமால் எம்மான் செழு நீர் வயல் குட்ட நாட்டுத் திருப் புலியூர்
அரு மாயன் பேரன்றிப் பேச்சிலள் அன்னைமீர் இதற்கு என் செய்கேனோ–8-9-1-கறுத்த மாணிக்கத் தடாகம் அன்றோ அவன்

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—8-5-1-

பொருள் மற்று எனக்கும் ஓர் பொருள் தன்னில் சீர்க்கத்
தரு மேல் பின்னை யார்க் கவன் தன்னைக் கொடுக்கும்
கரு மாணிக்கக் குன்றத்துத் தாமரை போல்
திரு மார்வு கால் கண் கை செவ்வாய் யுந்தியானே–8-7-6-

தாள தாமரைத் தட மணி வயல் திரு மோகூர் -10-1-1–

———————-

தருண மங்கையை மீட்பது ஓர் நெறி தருக!’ என்னும்
பொருள் நயந்து, நல் நூல் நெறி அடுக்கிய புல்லில்,
கருணை அம் கடல் கிடந்தனன், கருங் கடல் நோக்கி;
வருண மந்திரம் எண்ணினன், விதி முறை வணங்கி.–இராமன் புல்லில் அமர்ந்து, வருண மந்திரத்தைத் தியானித்தல்-

ஞாலத் தூடே நடந்தும் நின்றும் கிடந்திருந்தும்
சாலப் பல நாள் உகந்தோறு உயிர்கள் காப்பானே!
கோலத் திரு மா மகளோடு உன்னைக் கூடாதே
சாலப் பல நாள் அடியேன் இன்னும் தளர்வேனோ?–6-9-3-

கிடந்தது -எம்பெருமான் கடலை நோக்கித் தரைக்கிடை கிடந்தத்தை எடுத்துக்காட்டாக நம்பிள்ளை –
இந்த கம்பர் பாடலை எடுத்துக் காட்டு அருளுகிறார்
கடல் தன்னை போர அளவுடைத்தாக நினைத்து இருக்குமாயிற்று
வேல் வெட்டிப்பிள்ளைக்கு நம்பிள்ளை அருளிச் செய்த வார்த்தையை ஸ்மரிப்பது –ஸ்ரீ வசன பூஷணம்
யோக்யனனுக்கு யோக்யதை சம்பாதிக்க வேண்டா –
நின்ற நிலையிலே அதிகரிக்கலாம் இத்தனை என்னுமது என்று அருளிச் செய்த வார்த்தை

———-

மாரியின் பெருந் துளியினும் வரம்பு இல, வடித்த,
சீரிது என்றவை எவற்றினும் சீரிய, தெரிந்து,
பார் இயங்கு இரும் புனல் எலாம் முடிவினில் பருகும்
சூரியன் கதிர் அனையன சுடு சரம் துரந்தான்.–இராமன் கடலின்மேல் அம்பு விடுதல்-

உற்று ஒரு தனியே, தானே, தன்கணே, உலகம் எல்லாம்
பெற்றவன் முனியப் புக்கான்; நடு இனிப் பிழைப்பது எங்ஙன்?
குற்றம் ஒன்று இலாதோர்மேலும் கோள் வரக் குறுகும்’ என்னா,
மற்றைய பூதம் எல்லாம், வருணனை வைத மாதோ.–பூதங்கள் வருணனை வைதல்-

தன்னுளே திரைத்து எழும் தரங்க வெண் தடம் கடல்
தன்னுளே திரைத்து எழுந்து அடங்குகின்ற தன்மை போல்
நின்னுளே பிறந்து இறந்து நிற்பவும் திரியவும்
நின்னுளே அடங்குகின்ற நீர்மை நின் கண் நின்றதே ––ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–10-

நவை அறும் உலகிற்கு எல்லாம் நாயக! நீயே சீறின்,
கவயம் நின் சரணம் அல்லால், பிறிது ஒன்று கண்டது உண்டோ?
இவை உனக்கு அரியவோதான்; எனக்கு என வலி வேறு உண்டோ?
அவயம், நின் அவயம்!’ என்னா, அடுத்து அடுத்து அரற்றுகின்றான்.-இராமனைத் திருவடியில் விழுந்து, வருணன் அபயம் வேண்டுதல்

அன்னை நீ; அத்தன் நீயே; அல்லவை எல்லாம் நீயே;
பின்னும் நீ; முன்னும் நீயே; பேறும் நீ; இழவும் நீயே;
என்னை, “நீ இகழ்ந்தது” என்றது எங்ஙனே? ஈசன் ஆய
உன்னை நீ உணராய்! நாயேன் எங்ஙனம் உணர்வேன், உன்னை?’

அத்தனாகி அன்னையாகி யாளும் எம்பிரானுமாய்
ஒத்து ஒவ்வாத பல் பிறப்பு ஒழித்து நம்மை ஆட்கொள்வான்
முத்தனார் முகுந்தனார் புகுந்து நம்முள் மேவினார்
எத்தினால் இடர் கடல் கிடத்தி ஏழை நெஞ்சமே –ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–115-

ஸ்ரீ சரம ச்லோகார்த்தம் சொல்லும் பாசுரம்
இத்தையும் வார்த்தை அறிபவர் -பாசுரத்தையும் முமுஷுப்படி முடிவில் எடுத்துக் காட்டி அருளுகிறார்
நம்முள் ஒரு நீராகப் பொருந்தி இருக்கிறார் மட நெஞ்சமே சோகப் படாதே என்கிறார்-

சர்வேஷயமேவ லோகா நாம் பிதா மாதா ச நாராயண –சாந்தோக்யம்

உலகுக்கோர் முந்தைத் தாய் தந்தையாய் –திருவாய் -5-7-7-

மாதா பிதா பிராதா நிவாஸா சரணம் ஸூஹ்ருத் கதி நாராயண –ஸூபால உப நிஷத்

எம்பிரான் என்னுடைச் சுற்றம் எனக்கு அரசு என்றும் வாழ் நாள் –பெரிய திருமொழி 1-1-6-

தாயாய் தந்தையாய் மக்களாய் மாற்றுமாய் முற்றுமாய் -7-8-1-

பெற்ற தாய் நீயே பிறப்பித்த தந்தை நீ
மற்றையார் யாவாரும் நீ -பேசில் -எற்றேயோ
மாய மா மாயவளை மாய முலை வாய்வைத்த
நீ யம்மா காட்டும் நெறி —-பெரிய திருவந்தாதி–5–

—————

ஆய்வினை உடையர் ஆகி, அறம் பிழையாதார்க்கு எல்லாம்
ஏய்வன நலனே அன்றி, இறுதி வந்து அடைவது உண்டோ?
மாய் வினை இயற்றி, முற்றும் வருணன்மேல் வந்த சீற்றம்,
தீவினை உடையார்மாட்டே தீங்கினைச் செய்தது அன்றே. 17–வருணன் வேண்டியபடி, இராமன் மருகாந்தாரத்து அவுணரை அழித்தல்-

பெருமையும் சிறுமைதானும் முற்றுறு பெற்றி ஆற்ற
அருமையின் அகன்று, நீண்ட விஞ்சையுள் அடங்கி, தாமும்
உருவமும் தெரியாவண்ணம் ஒளித்தனர், உறையும் மாயத்து
இருவரை ஒருங்கு காணும் யோகியும் என்னல் ஆனான். 25– யோகியின் உவமை ஒற்றர்களுக்கு

ஆரணத்து அமுதை அம்மறை தேடு காரணத்தை நிமிர் கண் கொடு கண்டான் -இராமபிரானை ராவணன் கண்டமை

இவன் இராமன் எனத்தன் மேனியே யுரைக்கின்றது –

கண்டவாற்றால் தனதே உலகென நின்றான் தன்னை
வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே 4-5-10-

பெய்த காவு கண்டீர் பெருந்தேவுடை மூவுலகு-6-3-5-அனைத்தும் அவன் அதீனம்

—————

காட்டிலே கழுகின் வேந்தன் செய்தது காட்டமாட்டேன்;
நாட்டிலே குகனார் செய்த நன்மையை நயக்கமாட்டேன்;
கேட்டிலேன் அல்லேன்; இன்று கண்டும், அக் கிளி அனாளை
மீட்டிலேன்; தலைகள் பத்தும் கொணர்ந்திலேன், வெறுங் கை வந்தேன். சுக்கிரீவனது மறு மொழி

மெய்ந்நின்ற கமழ் துளவ விரை ஏறு திரு முடியன்
கைந்நின்ற சக்கரத்தன் கருதுமிடம் பொருது புனல்
மைந்நின்ற வரை போலும் திரு உருவ வாட்டாற்றாற்கு
எந்நன்றி செய்தேனோ என்நெஞ்சில் திகழ்வதுவே–10-6-8-

பெரிய திருவுடையாரைப் போலே தடையோடே முடிந்தேனோ –திருவடியைப் போலே த்ருஷ்டா சீதா என்று வந்தேனோ
ஆஞ்ஞா அணுவார்த்தனம் பண்ணினேனாம் படி விகித கர்மங்களை அனுஷ்டித்தேனோ –
என்ன நன்மை செய்தெனாக என்நெஞ்சில் புகுந்து பின்பு பெறாப் பேறு பெற்றால் போலே விளங்கா இருப்பதுவே –ஈடு –

————

பூத நாயகன், நீர் சூழ்ந்த புவிக்கு நாயகன், இப் பூமேல்
சீதை நாயகன், வேறு உள்ள தெய்வ நாயகன், நீ செப்பும்
வேத நாயகன், மேல் நின்ற விதிக்கு நாயகன், தான் விட்ட
தூதன் யான்; பணித்த மாற்றம் சொல்லிய வந்தேன்’ என்றான்–அங்கதன் தன்னை யாரென அறிவித்தல்-

அறம் கடந்தவர் செயல் இது’ என்று, உலகு எலாம் ஆர்ப்ப,
நிறம் கரிந்திட, நிலம் விரல் கிளைத்திட, நின்றான்-
இறங்கு கண்ணினன், எல் அழி முகத்தினன், தலையன,
வெறுங் கை நாற்றினன், விழுதுடை ஆல் அன்ன மெய்யன்

நின்றவன் நிலை நோக்கிய நெடுந்தகை, இவனைக்
கொன்றல் உன்னிலன், ‘வெறுங் கை நின்றான்’ எனக் கொள்ளா;
‘இன்று அவிந்தது போலும், உன் தீமை’ என்று, இசையோடு
ஒன்ற வந்தன வாசகம் இனையன உரைத்தான்: 250–

ஆள் ஐயா! உனக்கு அமைந்தன மாருதம் அறைந்த
பூளை ஆயின கண்டனை; இன்று போய், போர்க்கு
நாளை வா’ என நல்கினன் -நாகு இளங் கமுகின்
வாளை தாவுறு கோசல நாடுடை வள்ளல். –இராமன் அறிவுரை கூறி, ‘இன்று போய், நாளை வா’ எனல்

காற்றிடைப் பூளை கரந்தன வரந்தை யுறக் கடல் அரக்கர் தம் சேனை
கூற்றிடைச் செல்லக் கொடுங்கணை துரந்த கோல வில்லி ராமன் தன கோயில்
ஊற்றிடை நின்ற வாழையின் கனிகள் ஊழ்த்து வீழ்ந்தன வுண்டு மண்டிச்
செற்றிடைக் கயல்கள் உகள் திகழ் வயல் சூழ் திருவெள்ளியங்குடி யதுவே –பெரிய திருமொழி-–4-10-6-

ரஞ்சநீயஸ்ய விக்ரமை
ச சால சாப சமுமோச வீர
வெறும் கை வீரன்

வாரணம் பொருத மார்பும், வரையினை எடுத்த தோளும்,
நாரத முனிவற்கு ஏற்ப நயம் பட உரைத்த நாவும்,
தார் அணி மவுலி பத்தும், சங்கரன் கொடுத்த வாளும்,
வீரமும், களத்தே போட்டு, வெறுங் கையே மீண்டு போனான்.-கும்பகருணன் வதைப் படலம்—1-

ஆனதோ வெஞ் சமம்? அலகில் கற்புடைச்
சானகி துயர் இனம் தவிர்ந்தது இல்லையோ?
வானமும் வையமும் வளர்ந்த வான் புகழ்
போனதோ? புகுந்ததோ, பொன்றும் காலமே? 79

‘கிட்டியதோ, செரு? கிளர் பொன் சீதையைச்
சுட்டியதோ? முனம், சொன்ன சொற்களால்,
திட்டியின்விடம் அன்ன கற்பின் செல்வியை
விட்டிலையோ? இது விதியின் வண்ணமே! 80

திட்டியின் விஷம் -என்று சீதா பிராட்டியை குறிக்கிறார் –

எஞ்சலில் இலங்கைக்கு இறை எங்கோன் தன்னை முன் பணிந்து எங்கள் கண் முகப்பே
நஞ்சு தான் அரக்கர் குடிக்கு என்று நங்கையை அவன் தம்பியே சொன்னான்
விஞ்சி வானவர் வேண்டிற்றே பட்டோம் வேரிவார் பொழில் மா மயிலன்ன
அஞ்சலோதியைக் கொண்டு நடமின் அஞ்சினோம் தடம் பொங்கத்தம் பொங்கோ -பெரிய திருமொழி-–10-2-4-

—————–

நீர்க் கோல வாழ்வை நச்சி, நெடிது நாள் வளர்த்துப் பின்னைப்
போர்க் கோலம் செய்து விட்டாற்கு உயிர் கொடாது, அங்குப் போகேன்;
தார்க் கோல மேனி மைந்த! என் துயர் தவிர்த்தி ஆகின்,
கார்க் கோல மேனியானைக் கூடிதி, கடிதின் ஏகி, 155-

கார்க்கோடல் பூக்காள் கார்க்கடல் வண்ணன் எம்மேல் உம்மைப்
போர்க் கோலம் செய்து போர விடுத்து அவன் எங்குற்றான்
ஆர்க்கோ வினி நாம் பூசல் இடுவது அணி துழாய்த்
தார்க்கோடும் நெஞ்சம் தன்னைப் படைக்க வல்லேன் அந்தோ–10-1-

போர்க் கோலம் செய்து –
இந்த்ரஜித் வதத்துக்கு இளைய பெருமாளை பெருமாள் அலங்கரித்து புறப்பட விட்டால் போலே
தன்னை முடிக்கைக்கு இவற்றை ஒப்பித்துப் போர விட்டான் என்று இறே இருக்கிறாள்
அங்கு பிரணயிநியைப் பிரித்தாரை முடிக்கைக்காக புறப்பட விட்டான் -சக்கரவர்த்தி திரு மகன்
இங்கு பிரணயிநியை முடிக்கைக்கு கிருஷ்ணன் தனது தீம்பாலே இவற்றை வர விட்டான் என்றாய்த்து நினைத்து இருக்கிறது
செய்து –
இவற்றுக்கு நிறம் கொடுத்தான் அவன் இறே
கிருஷ்ண ஏவ ஹிலோகா நாம் உத்பத்திரபி சாப்யய -பார -சபா -38-23-

————

வணங்கினான்; வணங்கி, கண்ணும் வதனமும் மனமும் வாயும்
உணங்கினான்; உயிரோடு யாக்கை ஒடுங்கினான்; ‘உரைசெய்து இன்னும்
பிணங்கினால் ஆவது இல்லை; பெயர்வது; என்று உணர்ந்து போந்தான்.
குணங்களால் உயர்ந்தான், சேனைக் கடல் எலாம் கரங்கள் கூப்ப. 168-

கண்டனன்-வதனம், வாய், கண், கை, கால் எனப்
புண்டரீகத் தடம் பூத்து, பொன் சிலை
மண்டலம் தொடர்ந்து, மண் வயங்க வந்தது ஓர்
கொண்டலின் பொலிதரு கோலத்தான் தனை. 279–கும்பகருணன் இராமனைக் காணுதல்–

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—–ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–8-5-1-

————–

அவ்வழி, கருணன் செய்த பேர் எழில் ஆண்மை எல்லாம்
செல்வழி உணர்வு தோன்றச் செப்பினம்; சிறுமை தீரா
வெவ் வழி மாயை ஒன்று, வேறு இருந்து எண்ணி, வேட்கை,
இவ்வழி இலங்கை, வேந்தன் இயற்றியது இயம்பலுற்றாம்:–மாயா சனகப் படலம்— 1–

செல்வழி உணர்வு தோன்றச் செப்பினம்–ஞானக் கண் கொண்டு சொன்னமை —

எனக்கு உயிர் பிறிதும் ஒன்று உண்டு என்று இரேல்,-இரக்கம் அல்லால்
தனக்கு உயிர் வேறு இன்றாகி, தாமரைக் கண்ணது ஆகி,
கனக் கரு மேகம் ஒன்று கார்முகம் தாங்கி, ஆர்க்கும்
மனக்கு இனிது ஆகி, நிற்கும் அஃது அன்றி-வரம்பு இலாதாய். 24–மனதுக்கு இனியான்–சீதா பிராட்டி மூலம் கம்பர்

————

இத் தன்மை எய்தும் அளவின்கண், நின்ற இமையோர்கள் அஞ்சி, ‘இது போய்
எத் தன்மை எய்தி முடியும்கொல்?’ என்று குலைகின்ற எல்லை இதன்வாய்,
அத் தன்மை கண்டு, புடை நின்ற அண்ணல்-கலுழன் தன் அன்பின் மிகையால்,
சித்தம் நடுங்கி இது தீர, மெள்ள, இருளூடு வந்து தெரிவான்,- 243–கருடன் வருகை-நித்ய கைங்கர்யம் செய்வதை கம்பர் அருளுகிறார்

எழுவாய், எவர்க்கும் முதல் ஆகி, ஈறொடு இடை ஆகி; எங்கும் உளையாய்,
வழுவாது எவர்க்கும் வரம் ஈய வல்லை; அவரால் வரங்கள் பெறுவாய்;
தொழுவாய், உணர்ச்சி தொடராத தன்மை உருவாய் மறைந்து, துயரால்
அழுவாய் ஒருத்தன் உளைபோலும்!-ஆர், இவ் அதிரேக மாயை அறிவார்? 252–கருடன் ஸ்துதி-

எங்கும் உளையாய்–என்றது
கரந்த சில்லிடம் தோறும் இடம் திகழ் பொருள் தோறும் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் இவையுண்டா கரனே -1-1-10-

தாழ் குழலார் வைத்த தயிர் உண்ட பொன் வயிறு இவ்வேழு உலகு உண்டும் இடமுடைத்தால் சாழலே –பெரிய திருமொழி -11-5-3-

உன் ஒக்க வைத்த இருவர்க்கும் ஒத்தி; ஒருவர்க்கும் உண்மை உரையாய்;
முன் ஒக்க நிற்றி; உலகு ஒக்க ஒத்தி; முடிவு ஒக்கின், என்றும் முடியாய்;
“என் ஒக்கும், இன்ன செயலோ இது?” என்னில், இருள் ஒக்கும் என்று விடியாய்;
அந் நொப்பமே கொல்? பிறிதேகொல்?-ஆர், இவ் அதிரேக மாயை அறிவார்? 253-

உன் ஒக்க வைத்த இருவர்க்கும் ஒத்தி; ஒற்றை விடையனும் நான்முகனும்
உன்னை அறியாப் பெருமையோனே –பெரிய திருமொழி 4-10-4-

முன் ஒக்க நிற்றி;
முதலாவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும் முதலாவான் முந்நீர் வண்ணன் –முதல் திரு -15 –

முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே
முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா
நிகரிலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே
புகரிலகு தாமரையின் பூ ––பெரிய திருவந்தாதி– 72-

—————–

வாணாள் அளித்தி, முடியாமல்; நீதி வழுவாமல் நிற்றி;-மறையோய்!
பேணாய், உனக்கு ஓர் பொருள் வேண்டும் என்று; பெறுவான் அருத்தி பிழையாய்;
ஊண் ஆய், உயிர்க்கும் உயிர் ஆகி நிற்றி; உணர்வு ஆய பெண்ணின் உரு ஆய்,
ஆண் ஆகி, மற்றும் அலி ஆதி!-ஆர், இவ் அதிரேக மாயை அறிவார்? 254-

ஊண் ஆய் –உண்ணும் சோறு பருகு நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் 6-7-1-

———

சொல் ஒன்று உரைத்தி; பொருள் ஆதி; தூய மறையும் துறந்து, திரிவாய்;
வில் ஒன்று எடுத்தி; சரம் ஒன்று எடுத்தி; மிளிர் சங்கம் அங்கை உடையாய்;
“கொல்” என்று உரைத்தி; கொலையுண்டு நிற்றி; கொடியாய்! உன் மாயை அறியேன்;
அல் என்று, நிற்றி; பகல் ஆதி!-ஆர், இவ் அதிரேக மாயை அறிவார்? 257-

நறை செய் பொழில் மழை தவழும் நந்தி புர விண்ணகரம் நண்ணி யுறையும்
உறை கொள் புகராழி சுரி சங்கமவை அங்கை யுடையானை ஒளி சேர்
கறை வளரும் வேல் வல்ல கலியன் ஒலி மாலை யிவை ஐந்தும் ஐந்தும்
முறையிலிவை பயில வல வடியவர்கள் கொடு வினைகள் முழுதகலுமே–-பெரிய திருமொழி–5-10-10–

————

அங்கதன் ஆர்த்தனன், அசனி ஏறு என,
மங்குல் நின்று அதிர்ந்தன வய வன் தேர் புனை
சிங்கமும் நடுக்குற; திருவின் நாயகன்
சங்கம் ஒன்று ஒலித்தனன், கடலும் தள்ளுற. 45–அங்கதன் ஆர்ப்பும், ஸ்ரீ யபதி இராமனின் சங்கநாதமும்–

எந்தை இறந்தான்” என்றும் இருந்தேன்; உலகு எல்லாம்
தந்தனென் என்னும் கொள்கை தவிர்ந்தேன்; தனி அல்லேன்;
உய்ந்தும் இருந்தாய் நீ என நின்றேன்; உரை காணேன்;
வந்தனென், ஐயா! வந்தனென், ஐயா! இனி வாழேன்! 202

‘தாயோ நீயே; தந்தையும் நீயே; தவம் நீயே;
சேயோ நீயே; தம்பியும் நீயே; திரு நீயே;
போயோ நின்றாய்; என்னை இகந்தாய்; புகழ் பாராய்,
நீயோ; யானோ, நின்றனென்; நெஞ்சம் வலியேனால். 203-

பாவஜ்ஜேந க்ருதஜ்ஜேந தர்மஜ்ஜேந ச லஷ்மண
த்வயோ புத்ரேண தர்மாத்மா ந சம்வ்ருத்த பிதா மம –ஆரண்ய -16-29-

———————

அரக்கர் குலத்தை வேரறுத்து, எம் அல்லல் நீக்கியருள்வாய்” என்று
இரக்க, எம்மேல் கருணையினால், ஏயா உருவம் இவை எய்தி,
புரக்கும் மன்னர் குடிப் பிறந்து போந்தாய்! அறத்தைப் பொறை தீர்ப்பான்,
கரக்க நின்றே, நெடு மாயம் எமக்கும் காட்டக்கடவாயோ? 220–

இதுவோ பொருத்தம் மின்னாழிப் படையாய் ஏறு மிருஞ் சிறைப்புள்
அதுவே கொடியா வுயர்த்தானே என்று என்று ஏங்கி யழுதக்கால்
எதுவே யாகக் கருதுங்கொல் இம் மா ஞாலம் பொறை தீர்ப்பான்
மதுவார் சோலை உத்தர மதுரைப் பிறந்த மாயனே—8-5-9-

கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரண் அது நிற்க வந்து
மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வட மதுரைப் பிறந்தான்
திண்ண மா நும் உடைமை உண்டேல் அவன் அடி சேர்த்து உய்ம்மினோ
எண்ண வேண்டா நும்மது ஆதும் அவன் அன்றி மற்று இல்லையே–9-1-10—

அண்டம் பலவும், அனைத்து உயிரும், அகத்தும் புறத்தும் உள ஆக்கி,
உண்டும் உமிழ்ந்தும், அளந்து இடந்தும், உள்ளும் புறத்தும் உளை ஆகிக்
கொண்டு, சிலம்பி தன் வாயின் கூர் நூல் இயையக் கூடு இயற்றி,
பண்டும் இன்றும் அமைக்கின்ற படியை ஒருவாய்-பரமேட்டி! 222-

ஒரு சிலந்திக்கு உண்டான ஸ்வ பாவம் சர்வ சக்திக்குக் கூடாது ஒழியாது இறே –தத்வத்ரயம் –

————-

நாராயண நரர் என்று இவர் உளராய், நமக்கு எல்லாம்
வேராய், முழு முதல் காரணப் பொருளாய், வினை கடந்தோர்;
ஆராயினும் தெரியாதது ஒர் நெடு மாயையின் அகத்தார்;
பாராயண மறை நான்கையும் கடந்தார்; இவர் பழையோர்; –நிகும்பலை யாகப் படலம்—140–

எங்கானும் ஈது ஒப்பதோர் மாயமுண்டே நர நாரணனாய் யுலகத் தற நூல்
சிங்காமை விரித்தவன் எம்பெருமான் அதுவன்றியும் செஞ்சுடரும் நிலனும்
பொங்கார் கடலும் பொருப்பும் நெருப்பும் நெருக்கிப் புகப் பொன் மிடறத்தனை போது
அங்காந்தவன் காண்மின் இன்று ஆய்ச்சியரால் அளை வெண்ணெய் யுண்டு ஆப்புண்டு இருந்தவனே—பெரிய திருமொழி–10-6-1-

—————

மறைகளே தேறத் தக்க, வேதியர் வணங்கற்பால,
இறையவன் இராமன் என்னும் நல் அற மூர்த்திஎன்னின்,
பிறை எயிற்று இவனைக் கோறி’ என்று, ஒரு பிறை வாய் வாளி
நிறை உற வாங்கி விட்டான் – உலகு எலாம் நிறுத்தி நின்றான். –இந்திரசித்து வதைப் படலம்–51–

இராவணன் சங்கம் ஊத, திருமாலின் சங்கம் தானே முழங்குதல்
கண்ட சங்கரன் நான்முகன் கைத் தலம்
விண்டு அசங்க, தொல் அண்டம் வெடித்திட,
அண்ட சங்கத்து அமரர்தம் ஆர்ப்பு எலாம்
உண்ட சங்கம் இராவணன் ஊதினான். 28

சொன்ன சங்கினது ஓசை துளக்குற,
‘என்ன சங்கு?’ என்று இமையவர் ஏங்கிட,
அன்ன சங்கைப் பொறாமையினால், அரி-
தன்ன வெண் சங்கு தானும் முழங்கிற்றால். 29-

ஐயன் ஐம் படை தாமும் அடித் தொழில்
செய்ய வந்து அயல் நின்றன; தேவரில்
மெய்யன் அன்னவை கண்டிலன், வேதங்கள்
பொய் இல் தன்னைப் புலன் தெரியாமைபோல். 30–

இராமனை வேத முதல்வனோ என இராவணன் கருதுதல்
‘வென்றான்’ என்றே, உள்ளம் வெயர்த்தான், ‘விடு சூலம்
பொன்றான் என்னின் போகலது’ என்னும் பொருள் கொண்டான்;
ஒன்று ஆம் உங்காரத்திடை உக்கு, ஓடுதல் காணா
நின்றான், அந் நாள் வீடணனார் சொல் நினைவுற்றான். 134

சிவனோ? அல்லன்; நான்முகன் அல்லன்; திருமாலாம்
அவனோ? அல்லன்; மெய் வரம் எல்லாம் அடுகின்றான்;
தவனோ என்னின், செய்து முடிக்கும் தரன் அல்லன்;
இவனோதான் அவ் வேத முதல் காரணன்?’ என்றான். 135-

இராவணனது கையை இராமன் அறுக்க, அதுவும் முன்போல் முளைத்தல்
‘விழுத்தினன் சிரம்’ எனும் வெகுளி மீக்கொள,
வழுத்தின, உயிர்களின் முதலின் வைத்த ஓர்
எழுத்தினன், தோள்களின் ஏழொடு ஏழு கோல்
அழுத்தினன்-அசனி ஏறு அயிர்க்கும் ஆர்ப்பினான். 154–

உயிர்களின் முதலில் வைத்த ஓர் எழுத்தினை -அக்ஷராணாம் அகாரேப்ஸ்மி

அயன்படை இராவணனது மார்பில் பாய, அவன் உயிர் இழத்தல்
காலும் வெங் கனலும் கடை காண்கிலா,
மாலும் கொண்ட வடிக் கணை, மா முகம்
நாலும் கொண்டு நடந்தது, நான்முகன்
மூல மந்திரம் தன்னொடு மூட்டலால். 194

ஆழி மால் வரைக்கு அப்புறத்து அப்புறம்,
பாழி மாக் கடலும் வெளிப் பாய்ந்ததால்-
ஊழி ஞாயிறு மின்மினி ஒப்புற,
வாழி வெஞ் சுடர் பேர் இருள் வாரவே. 195

அக் கணத்தின் அயன் படை ஆண்தகை
சக்கரப் படையோடும் தழீஇச் சென்று,
புக்கது, அக் கொடியோன் உரம்; பூமியும்,
திக்கு அனைத்தும், விசும்பும்; திரிந்தவே. 196-

கை நின்ற சக்கரத்தன் கருதும் இடம் பொருது-10-6-8–

மிக்க பெரும் புகழ் மாவலி வேள்வியில்
தக்கது அன்று என்று தானம் விளக்கிய
சுக்கிரன் கண்ணை துரும்பால் கிளறிய
சக்கரக் கையனே அச்சோ அச்சோ சங்கம் இடத்தானே அச்சோ அச்சோ -1-8-7-

—————-

கோலம் புனையாது, இங்கு இருந்த தன்மையில் வருதலே தக்கது என சீதை கூறல்
‘யான் இவண் இருந்த தன்மை, இமையவர் குழுவும், எங்கள்
கோனும், அம் முனிவர்தங்கள் கூட்டமும், குலத்துக்கு ஏற்ற
வான் உயர் கற்பின் மாதர் ஈட்டமும், காண்டல், மாட்சி;
மேல் நினை கோலம் கோடல் விழுமியது அன்று – வீர!’ 27–ஸ்நாநம் ரோஷ ஜனகம்-அஸ்நாதா த்ரஷ்டும் இச்சாமி

ஓங்காரப் பொருள் தேருவோர்தாம் உனை உணர்வோர்;
ஓங்காரப் பொருள் என்று உணர்ந்து, இரு வினை உகுப்போர்;
“ஓங்காரப் பொருள் ஆம்”, “அன்று” என்று, ஊழி சென்றாலும்,
ஓங்காரப் பொருளே பொருள் என்கலா உரவோர். 97–

கைகேயின் மேல் தணியாத தயரதன் சினமும் இராமன் உரையால் நீங்குதல்
‘ஊன் பிழைக்கிலா உயிர் நெடிது அளிக்கும் நீள் அரசை
வான் பிழைக்கு இது முதல் எனாது, ஆள்வுற மதித்து,
யான் பிழைத்தது அல்லால், என்னை ஈன்ற எம் பிராட்டி-
தான் பிழைத்தது உண்டோ ?’ என்றான்; அவன் சலம் தவிர்ந்தான். 117

எவ் வரங்களும் கடந்தவன் அப் பொருள் இசைப்ப,
‘தெவ் வரம்பு அறு கானிடைச் செலுத்தினாட்கு ஈந்த
அவ் வரங்களும் இரண்டு; அவை ஆற்றினாற்கு ஈந்த
இவ் வரங்களும் இரண்டு’ என்றார், தேவரும் இரங்கி. 118

இராமன் விரும்பிய இரு வரத்தையும் அளித்து, தயரதன் விண் ஏகுதல்
வரம் இரண்டு அளித்து, அழகனை, இளவலை, மலர்மேல்
விரவு பொன்னினை, மண்ணிடை நிறுத்தி, விண்ணிடையே
உரவு மானம் மீது ஏகினன்-உம்பரும் உலகும்
பரவும் மெய்யினுக்கு உயிர் அளித்து, உறு புகழ் படைத்தோன். 119

தேவர்கள் ‘வேண்டும் வரம் கேள்’ என, இராமன் வரம் வேண்டுதல்
கோட்டு வார் சிலைக் குரிசிலை அமரர் தம் குழாங்கள்
மீட்டும் நோக்குறா, ‘வீர! நீ வேண்டுவ வரங்கள்
கேட்டியால்’ என, ‘அரக்கர்கள் கிளர் பெருஞ் செருவில்
வீட்ட, மாண்டுள குரங்கு எலாம் எழுக!’ என விளம்பி, 120

பின்னும் ஓர் வரம், ‘வானரப் பெருங் கடல் பெயர்ந்து,
மன்னு பல் வனம், மால் வரைக் குலங்கள், மற்று இன்ன
துன் இடங்கள், காய் கனி கிழங்கோடு தேன் துற்ற,
இன் உண் நீர் உளவாக! என இயம்பிடுக’ என்றான். 121

தேவர்கள் வரம் அருள, மாண்ட குரங்குகள் உயிர் பெற்றெழுந்து இராமனை வணங்குதல்
வரம் தரும் முதல் மழுவலான், முனிவரர், வானோர்,
புரந்தராதி, மற்று ஏனையோர், தனித் தனிப் புகழ்ந்து ஆங்கு,
‘அரந்தை வெம் பிறப்பு அறுக்கும் நாயக! நினது அருளால்
குரங்குஇனம் பெறுக!’ என்றனர், உள்ளமும் குளிர்ப்பார். 122

முந்தை நாள் முதல் கடை முறை அளவையும் முடிந்த
அந்த வானரம் அடங்கலும் எழுந்து, உடன் ஆர்த்து,
சிந்தையோடு கண் களிப்புற, செரு எலாம் நினையா,
வந்து தாமரைக் கண்ணனை வணங்கின, மகிழ்ந்து. 123

கும்பகன்னனோடு இந்திரசித்து, வெங் குலப் போர்
வெம்பு வெஞ் சினத்து இராவணன், முதலிய வீரர்
அம்பின் மாண்டுள வானரம் அடங்க வந்து ஆர்ப்ப,
உம்பர் யாவரும் இராமனைப் பார்த்து, இவை உரைத்தார்; 124

பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்ததை தேவர்கள் இராமனுக்கு உணர்த்தி, நீங்குதல்
‘இடை உவாவினில் சுவேலம் வந்து இறுத்து, எயில் இலங்கைப்
புடை அவாவுறச் சேனையை வளைப்பு உறப் போக்கி,
படை அவாவுறும் அரக்கர் தம் குலம் முற்றும் படுத்து,
கடை உவாவினில் இராவணன் தன்னையும் சுட்டு. 125

‘”வஞ்சர் இல்லை இவ் அண்டத்தின்” எனும் படி மடித்த
கஞ்ச நாள் மலர்க் கையினாய்! அன்னை சொல் கடவா,
அஞ்சொடு அஞ்சு நான்கு என்று எணும் ஆண்டு போய் முடிந்த;
பஞ்சமிப் பெயர் படைத்துள திதி இன்று பயந்த. 126

‘இன்று சென்று, நீ பரதனை எய்திலை என்னின்,
பொன்றுமால் அவன் எரியிடை; அன்னது போக்க,
வென்றி வீர! போதியால்’ என்பது விளம்பா,
நின்ற தேவர்கள் நீங்கினார்; இராகவன் நினைந்தான். 127–

எண் இல் கோடி இராமர்கள் என்னினும்,
அண்ணல் நின் அருளுக்கு அருகு ஆவரோ?
புண்ணியம் எனும் நின் உயிர் போயினால்,
மண்ணும் வானும் உயிர்களும் வாழுமோ? 73

————–

திருமுடி சூட்டு படலம்-

இராமன் தம்பியரோடு நந்தியம் பதியை அடைந்து, சடை நீக்கி, நீராடி கோலம்கொள்ளுதல்
நம்பியும் பரதனோடு நந்தியம்பதியை நண்ணி,
வம்பு இயல் சடையும் மாற்றி, மயிர் வினை முற்றி, மற்றைத்
தம்பியரோடு தானும் தண் புனல் படிந்த பின்னர்,
உம்பரும் உவகை கூர, ஒப்பனை ஒப்பச் செய்தார். 1

தம்பிமாருடன் இராமன் அயோத்தி புகுதல்
ஊழியின் இறுதி காணும் வலியினது உயர் பொன் தேரின்,
ஏழ் உயர் மதமா அன்ன இலக்குவன் கவிதை ஏந்த,
பாழிய மற்றைத் தம்பி பால் நிறக் கவரி பற்ற,
பூழியை அடக்கும் கண்ணீர்ப் பரதன் கோல் கொள்ளப் போனான். 2

தேவரும் முனிவரும் மலர் மழை பொழிதல்
தேவரும் முனிவர் தாமும் திசைதொறும் மலர்கள் சிந்த
ஓவல் இல் மாரி ஏய்ப்ப, எங்கணும் உதிர்ந்து வீங்கிக்
கேவல மலராய், வேறு ஓர் இடம் இன்றிக் கிடந்த ஆற்றால்,
பூ எனும் நாமம், இன்று இவ் உலகிற்குப் பொருந்திற்று அன்றே. 3-

வசிட்டன் இராமனுக்குத் திருமுடி புனைதல்
அரியணை அனுமன் தாங்க, அங்கதன் உடை வாள் ஏந்த,
பரதன் வெண் குடை கவிக்க, இருவரும் கவரி பற்ற,
விரி கடல் உலகம் ஏத்தும் வெண்ணெய் மன் சடையன் வண்மை
மரபுளோன் கொடுக்க வாங்கி, வசிட்டனே புனைந்தான், மௌலி. 16

வெள்ளியும் பொன்னும் ஒப்பார் விதி முறை மெய்யின் கொண்ட
ஒள்ளிய நாளின், நல்ல ஓரையின், உலகம் மூன்றும்
துள்ளின களிப்ப, மோலி சூடினான்-கடலின் வந்த
தெள்ளிய திருவும், தெய்வப் பூமியும், சேரும் தோளான். 17

வாழிய, சீர் இராமன்! வாழிய, சீதை கோமான்!
வாழிய, கௌசலேசை மணி வயிற்று உதித்த வள்ளல்!
வாழிய, வாலி மார்பும் மராமரம் ஏழும் சாய,
வாழிய கணை ஒன்று ஏவும் தசரதன் மதலை வாழி! 21-3

இராவணன் தன்னை வீட்டி, இராமனாய் வந்து தோன்றி,
தராதலம் முழுதும் காத்து, தம்பியும் தானும் ஆகப்
பராபரம் ஆகி நின்ற பண்பினைப் பகருவார்கள்
நராபதி ஆகி, பின்னும் நமனையும் வெல்லுவாரே. 21-4

——————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம் – —

March 12, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்

கடவுள் வாழ்த்து

அலங்கலில் தோன்றும் பொய்ம்மை அரவு என, பூதம் ஐந்தும்
விலங்கிய விகாரப் பாட்டின் வேறுபாடு உற்ற வீக்கம்,
கலங்குவது எவரைக் கண்டால்? அவர், என்பர் – ‘கை வில் ஏந்தி,
இலங்கையில் பொருதார் அன்றே, மறைகளுக்கு இறுதி ஆவார்!’–
ஷட்பாவ விகாரம் -தேவாதி பிறப்பு ஒழிக்க -வேதாந்த ஸித்தமான ஸ்ரீ ராமபிரானை சரண் அடைவோம் –

————–

மாவொடு மரனும், மண்ணும், வல்லியும், மற்றும் எல்லாம்,
போவது புரியும் வீரன் விசையினால், புணரி போர்க்கத்
தூவின; கீழும் மேலும் தூர்த்தன; சுருதி அன்ன
சேவகன் சீறாமுன்னம் சேதுவும் இயன்ற மாதோ! –கடல் தாவு படலம்–19-

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வட பாலைத் திருவண் வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே–6-1-10-

ஏறு சேவகனார் -எதிரிகள் மேலிட்ட வீரப்பாட்டுக்குக் குறை சொல்ல முடியாத -வீரர்கள் கொண்டாடிய வீரம் அன்றோ –

———-

ஊறு கடித்து உறுவன ஊறு இல் அறம் உன்னாத்
தேறலில் அரக்கர் புரி தீமை அவை தீர
ஏறும் வகை யாண்டைய இராம வென எல்லாம்
மாறும் அதின் மாறு பிறிது இல் என வலித்தான்–கடல் தாவு படலம்-88-

குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும்
அடியார் படு துயராயின வெல்லாம்
நிலம் தரும் செய்யும் நீள் விசும்பு அருளும்
அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும்
வலம் தரும் மற்றும் தந்திடும்
பெற்ற தாயினும் யாயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன்
நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-9-

ஸ்ரீ ராம நாம சங்கீர்த்தநமே தக்க உபாயம் –

நன்மையையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே
திண்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தேயுமே
இம்மையே ராம என்று இரண்டு எழுத்தினால் –பாசுரமும் ஒப்பு நோக்குக –

———-

அருந்தவன் சுரபியே ஆதி வானமா
விரிந்த பேருதயமே மடி வெண் திங்களா
வருந்தலின் முலைக் கதிர் வழங்கு தாரையாச்
சொரிந்த பால் ஒத்து நிலவின் தோற்றமே –ஊர் தேடு படலம் –56-

ஆகாயமே அரும் தவ முனிவரான வசிஷ்ட முனியின் காம தேனு –
சந்திரன் உதிக்கும் இடம் பால் உள்ள மடி-
சாந்தன் பால் சுரக்கும் முலை
நிலவின் கிரணங்களே பாலின் தாரை –
இதே வருணனை

வால் வெண்ணிலா வுலகாரச் சுரக்கும் வெண் திங்கள் என்னும்
பால் விண் சுரவி சுர முதிர்மாலை பரிதி வட்டம்
போலும் சுடர் ஆழிப் பிரான் பொழில் ஏழும் அளிக்கும்
சால்பின் தகைமை கொலாம் தமியாட்டி தளர்ந்ததுவே ––திரு விருத்தம்-73-

மாலைக் காலத்துக்கும் பிறைச் சந்திரனுக்கும் வருந்தும் பராங்குச நாயகியைத் தனியே விட்டு இருத்தல்
காக்கும் இயல்பினனான எம்பெருமானின் தன்மையின் பெருமையோ -என்றவாறு –

—————–

எண் உடை அனுமன் மேல் இழிந்த பூ மழை
மண்ணிடை வீழ்கில மறித்தும் போகில
அண்ணல் வாள் அரக்கனை அஞ்சி ஆய் கதிர்
விண்ணிடைத் தங்கின போன்ற மீன் எலாம்–

திருவடி மேல் தேவர்கள் சொரியும் கற்பக மலர்கள் தரையில் விழாமல் இராவணன் இடத்தில்
அச்சம் காரணமாகவே வானத்திலே விளங்கா நிற்கின்றன -நக்ஷத்திரங்கள் –

இறை முறையான் சேவடி மேல் மண்ணளந்த வந்நாள்
மறை முறையால் வானாடர் கூடி –முறை முறையின்
தாது இலகு பூத் தெளித்தால் ஒவ்வாதே தாழ் விசும்பின்
மீதிலகித் தான் கிடக்கும் மீன்–61–

திரிவிக்ரமனாக வளர்ந்த காலத்தில் சிவந்த திருவடி மேலே தேவர்கள் கூடி மலர்களைத் தெளித்தால் போலே
வானத்தில் நக்ஷத்திரங்கள் விளங்குகின்றன –
உலகப் பொருள்களை எம்பெருமான் விஷயமாகவே காண்பர் ஆழ்வார்கள் –
நாம் அதில் இருந்து மீள இயலாமல் அழுந்திக் கிடப்பது போலே
எம்பெருமான் விஷயத்தில் ஈடுபட்டு ஆழ்ந்து மூழ்கிக் கிடப்பார்கள் என்று
ஸ்ரீ சிறியாத்தான் ஸ்ரீ -நம்பிள்ளைக்கு பணிக்கும் –

—————————————–

பெரிய நாள் ஓளி கொள் நாநாவித மணிப் புத்திப் பத்தி
சொரியுமா நிழல்கள் ஆங்குச் சுற்றலால் காலின் தோன்றல்
கரியனாய் வெளியனாகிச் செய்யனாய்க் காட்டும் காண்டற்கு
அரியனாய் எளியனாய் தன் அகத்துறை அழகனே போல் –ஊர் தேடு படலம்

ரத்தினங்கள் பதிக்கப் பெற்ற சுவர் வரிசைகள் வெளியிடும் ஒளிகள் திருவடி மேல் வீச
வெண்மை நிறம் செந்நிறம் அடைந்தாள் போலே
இராமனும் பரதனும் கருநிறம் -சத்ருக்கனன் வெண்ணிறம் -இளைய பெருமாள் செந்நிறம் உடையவர்களாயும்–இருப்பார்கள்
கிருத யுகத்தில் -சத்வ குணம் -வெண்மை -திரேதா யுகம் -ரஜோ குணம் -செந்நிறம் –
துவாபர யுகம் -ரஜோ தமோ குண மிஸ்ரம் -சிவப்பும் நீலமும் இன்றி பசுமை நிறம் -கலியுகம் -தமோ குணம் மிக்கு கரு நிறம் —
என்பதால் திருவடி நிறத்துக்கு திருமாலை உவமை சொன்னார் –
தம்மையே சிந்திப்பார்க்கு தம்மையே ஓக்க அருள் புரிபவன் ஆகையால் ஸ்ரீ ராம சிந்தனையே உடைய திருவடிக்கு
உட் கிடந்த வண்ணமே புறம்பேயும் காட்டி அருளினான் -ஆகவே திருமாலை உவமையாகக் கூறினார் –

பாலின் நீர்மை செம்பொன் நீர்மை பாசியின் பசும்புறம்
போலு நீர்மை பொற்புடைத் தடத்து வண்டு விண்டுலா
நீல நீர்மை யென்றிவை நிறைந்த கால நான்குமாய்
மாலின் நீர்மை வையகம் மறைந்ததென்ன நீர்மையே ––ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–44-

திரு வடிவில் கரு நெடுமால் சேயன் என்றும்
த்ரேதைக் கண் வளை யுருவேத் திகழ்ந்தான் என்றும்
பெருவடிவில் கடல் அமுதம் கொண்ட காலம்
பெருமானைக் கரு நீல வண்ணன் தன்னை
ஒரு வடிவத் தோர் உருவன் என்று உணரலாகாது
ஊழி தோறு ஊழி நின்று ஏத்தல் அல்லால்
கருவடிவில் செங்கண்ண வண்ணன் தன்னைக்
கட்டுரையே யார் ஒருவர் காண்கிற்பாரே–திரு நெடும் தாண்டகம்–-3-

—————

பத்துடை அடியவர்களுக்கு எளியவன் பிரர்களுக்கு அரிய வித்தகன் –ஸ்ரீ திருவாய் –1-3-1-

என்றேனும் கட் கண்ணால் காணாத அவ்வுருவை
நெஞ்சு எனும் உட் கண்ணால் காணும் உணர்ந்து –ஸ்ரீ பெரிய திருவந்தாதி -28-

காண்டற்கு அரியனாய் எளியனாய்த் தன் அகத்துறை அழகன் போல் –காட்சிப் படலம் -234-

—————

புக்கு நீங்கினன் இராகவன் கழல் எனப் புகழோன் –எங்கும் பறந்து சென்று மீண்ட திருவடி -இராகவன் கழல் -தானே

‘பளிக்கு வேதிகைப் பவளத்தின் கூடத்து, பசுந்தேன்
துளிக்கும் கற்பகப் பந்தரில், கருநிறத்தோர்பால்
வெளித்து வைகுதல் அரிது’ என, அவர் உரு மேவி,
ஒளித்து வாழ்கின்ற தருமம் அன்னான்தனை உற்றான்.–ஊர் தேடு படலம்—134

விபீஷணஸ்து தர்மாத்மா-ந து ராக்ஷஸ சேஷ்டித–என்றதையே தர்மம் அன்னான் -என்கிறார் –

————-

கரிய நாழிகைப் பாதியில் காலனும் வெருவி ஓடும் அரக்கர் தம் வெம் பதி —

இரவு பாதி ராத்ரியை -கரிய நாழிகைப் பாதியில் என்றது

கரிய நாழிகை ஊழியில் பெரியன கலியுமாறு அறியேனே –ஸ்ரீ பெரிய திரு மொழி -8-5-6-

—————-

எள் உறையும் ஒழியாமல் யாண்டையுளும் உளனாய், தன்
உள் உறையும் ஒருவனைப்போல், எம் மருங்கும் உலாவுவான்;
புள் உறையும் மானத்தை உற நோக்கி அயல் போவான்,
கள் உறையும் மலர்ச் சோலை அயல் ஒன்று கண்ணுற்றான். 232–

எங்கும் உளன் கண்ணன் -என்றும்

திட விசும்பு எரி வளி நீர் நிலம் இவை மிசை படர் பொருள் முழுவதுமாய் அவையவை தோறும்
உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -1-1-7-என்றும்
உள்ள பாசுரங்களை தழுவி அருளிச் செய்கிறார்

—————-

அரிய மஞ்சினோடு அஞ்சனம் முதல் இவை அதிகம்
கரிய காண்டலும், கண்ணின் நீர் கடல் புகக் கலுழ்வாள்;
உரிய காதலின் ஒருவரோடு ஒருவரை உலகில்
பிரிவு எனும் துயர் உருவு கொண்டாலன்ன பிணியாள்.–காட்சிப் படலம்—7–

உருவுடை வண்ணங்கள் காணில் உலகு அளந்தான் என்று துள்ளும் -4-4-8-
கரும் பெரும் மேகங்கள் காணில் கண்ணன் என்று ஏறப் பறக்கும் -4-4-9-
மைப்படி மேனியும் –திரு விருத்தம் -94-

————-

ஆழ நீர்க் கங்கை அம்பி கடாவிய
ஏழை வேடனுக்கு, ‘எம்பி நின் தம்பி; நீ
தோழன்; மங்கை கொழுந்தி’ எனச் சொன்ன
வாழி நண்பினை உன்னி, மயங்குவாள்.–காட்சிப் படலம்–23–

வாழி நண்பினை–நட்புக்குப் பல்லாண்டு பாடுகிறார் —

ஏழை ஏதலன் கீழ் மகன் என்னாது இரங்கி மற்று அவர்க்கு இன்னருள் சுரந்து
மாழை மான் மட நோக்கி யுன் தோழி உம்பி யெம்பி என்று ஒழிந்திலை உகந்து
தோழன் நீ எனக்கு இங்கு ஒழி என்ற சொற்கள் வந்து அடியேன் மனத்து இருந்திட
ஆழி வண்ண நின்னடி இணை அடைந்தேன் அணி பொழில் திருவரங்கத் தம்மானே ––பெரிய திருமொழி-5-8-1-

அன்னவன் உரை கேளா, அமலனும் உரைநேர்வான்;
‘என் உயிர் அனையாய் நீ; இளவல் உன் இளையான்; இந்
நன்னுதலவள் நின் கேள்; நளிர் கடல் நிலம் எல்லாம்
உன்னுடையது; நான் உன் தொழில் உரிமையின் உள்ளேன்.’–குகப் படலம்–42

‘துன்பு உளதுஎனின் அன்றோ சுகம் உளது? அது அன்றிப்
பின்பு உளது; “இடை, மன்னும் பிரிவு உளது” என, உன்னேல்;
முன்பு உளெம், ஒரு நால்வேம்; முடிவு உளது என உன்னா
அன்பு உள, இனி, நாம் ஓர் ஐவர்கள் உளர் ஆனோம்; –குகப் படலம்–43

——————–

ஏக வாளி அவ்விந்திரன் காதல் மேல் போக ஏவி அது கண் பொடித்த நாள்
காக முற்றும் ஓர் கண்ணில் வாக்கிய ஏக வென்றியைத் தலை மேல் கொள்வாள் –காட்சி படலம் —

சித்ர கூடத்து இருப்பச் சிறு காக்கை முலை தீண்ட
அத்திரமே கொண்டு எறிய அனைத்துலகும் திரிந்தோடி
வித்தகனே இராமா ஓ நின் அபயம் என்று அழைப்ப
அத்திரமே அதன் கண்ணை அறுத்ததும் ஓர் அடையாளம் –பெரியாழ்வார் -3-10-6-

——————–

கண்டனன் கற்பினுக்கு அணியைக் கண்களால்

அணங்கு அனாளை கண்ண நீர்க் கடலில் கண்டேன்

மூவகை உலகையும் முறையின் நீக்கிய
பாவி தன் உயிர் கொள்வான் இழைத்த பண்பு இதால்;
ஆவதே; ஐயம் இல்; அரவணைத் துயிலின் நீங்கிய
தேவனே அவன்; இவள் கமலச்செல்வியே.-காட்சிப் படலம்– 62-

அரவணைத் துயிலின் நீங்கிய தேவனே அவன்–ஷீராப்தி தானே அவதார கந்தம்
வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பவளாகிய திருமகளின் அவதாரமே இவள் —

———

‘”கேழ் இலாள் நிறை இறை கீண்டதாம் எனின்,
ஆழியான் முனிவு எனும் ஆழி மீக்கொள,
ஊழியின் இறுதி வந்துறும்” என்று உன்னினேன்;
வாழிய உலகு, இனி வரம்பு இல் நாள் எலாம்! 67-

ஆழியான் ஆழி அமரர்க்கு அப்பாலான்
ஊழியான் ஊழி படைத்தான் நிரை மேய்த்தான் -10-4-8-

————–

பேண நோற்றது மனைப் பிறவி, பெண்மைபோல்
நாணம் நோற்று உயர்ந்தது, நங்கை தோன்றலால்;
மாண நோற்று, ஈண்டு இவள் இருந்தவாறு எலாம்
காண நோற்றில, அவன் கமலக் கண்களே! 69–

இராம பிரானின் திருக்கண்கள் இவளது தவக் கோலத்தை காண பாக்யம் பெறவில்லையே -என்றவாறு

மையார் கருங்கண்ணி கமல மலர் மேல்
செய்யாள் திரு மார்வினில் சேர் திருமாலே
வெய்யார் சுடர் ஆழி சுரி சங்கம் ஏந்தும்
கையா உனைக் காணக் கருதும் என் கண்ணே–9-4-1-

ஸ்ரீ யப்பதியை திவ்ய ஆயுத திவ்ய ஆபரண விசிஷ்டமாக சேவிக்கப் பெற்ற
பராங்குச நாயகியுடைய திருக்கண்களின் அத்விதீயம் –

கண்ணைக் கொண்டே கண்ணைக் காண இருக்குமா போலே –
காண்கைக்கு சாதனமான கண்ணும் காணப்படும் விஷயமும் அவனே –

கண்டனன் கற்பினுக்கு அணியைக் கண்களால் –

—————–

அங்கண் மா ஞாலமும் விசும்பும் அஞ்ச வாழ்-இலங்கை

அங்கண் மா ஞாலம் அஞ்ச அங்கு ஓர் ஆள் அரியாய் –பெரிய திரு -1-7-1-

——————–

கரு மேக நெடும் கடல் காரணையான்
தருமே தனியேன் எனது ஆருயிர் தான்
உருமேருமிழ் வெஞ்சிலை நாண் ஒலி தான்
வருமே உரையாய் வழியே விதியே –உருக்காட்டு -3 —

கரு ஞாயிறு போல்பவர்

கண் தாமரை போல் கரு ஞாயிறு என

திருமேனிக்கு இருள் உவமை -நாண் ஒலி இவை ஆழ்வார் பாசுரங்களில் –

தானோர் இருள் அன்ன மா மேனி –பெரிய திருவந்தாதி -26-

இருள் விரி நீலக் கரு ஞாயிறு –திரு விருத்தம் -17-

பூங்கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கு ஒலியும் சாரங்க வில் நாண் ஒலியும்
தலைப்பெய்வது எஞ்ஞான்று கொலோ –நாச் -9-9-

————————-

என நினைத்து, எய்த நோக்கி, ‘இரங்கும் என் உள்ளம்; கள்ளம்
மனன் அகத்து உடையர் ஆய வஞ்சகர் மாற்றம் அல்லன்;
நினைவுடைச் சொற்கள் கண்ணீர் நிலம் புக, புலம்பா நின்றான்;
வினவுதற்கு உரியன்’ என்னா, ‘வீர! நீ யாவன்?’ என்றாள்.–உருக் காட்டு படலம்- 28

புன் தொழில் அரக்கன் கொண்டு போந்த நாள், பொதிந்து தூசில்
குன்றின் எம் மருங்கின் இட்ட அணிகலக் குறியினாலே,
வென்றி யான் அடியேன் தன்னை வேறு கொண்டு இருந்து கூறி,
“தென் திசைச் சேறி” என்றான்; அவன் அருள் சிதைவது ஆமோ? –உருக் காட்டு படலம்–34–

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வட பாலைத் திருவண் வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே–6-1-10-

திக்குகள் தோறும் முதலிகளைப் போக விடா நிற்கச் செய்தே திருவடி கையில் திருவாழி மோதிரம்
கொடுத்து விட்டாப் போலே காணும் -அவற்றிலும் இவ்வண்டினங்கள் இவள் பக்கலிலே தாழ நிற்பவனே வாயிற்று –
வேறு கொண்டு இவற்றை இரக்க வேண்டுவான் என் என்னில்
பதஸ்தம் ஆகையால் -அந்த மற்றப் பஷிகளை விட கால்கள் அதிகமானதால்
வேறு கொண்டு இவற்றைத் தூது போக இரக்கிறாள்–ஈடு –

—————-

‘முத்தம் கொல்லோ? முழு நிலவின் முறியின் திறனோ? முறை அமுதச்
சொத்தின் துள்ளி வெள்ளி இனம் தொடுத்த கொல்லோ? துறை அறத்தின்
வித்து முளைத்த அங்குரம்கொல்? வேறே சிலகொல்? மெய்ம் முகிழ்த்த
தொத்தின் தொகைகொல்? யாது என்று பல்லுக்கு உவமை சொல்லுகேன்? –உருக் காட்டு படலம்–53–

என்று நின்றே திக ழும் செய்ய ஈன் சுடர் வெண் மின்னுக் கொல்?
அன்றி என் ஆவி அடும் அணி முத்தங் கொலோ? அறியேன்
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்
ஒன்றும் அறிகின்றிலேன் அன்னைமீர்!எனக்கு உய்விடமே–7-7-5-

————–

நீண்டு, குழன்று, நெய்த்து, இருண்டு, நெறிந்து, செறிந்து, நெடு நீலம்
பூண்டு, புரிந்து, சரிந்து, கடை சுருண்டு, புகையும் நறும் பூவும்
வேண்டும் அல்ல என, தெய்வ வெறியே கமழும் நறுங் குஞ்சி,
ஈண்டு சடை ஆயினது என்றால், மழை என்று உரைத்தல் இழிவு அன்றோ? –உருக் காட்டு படலம்–57–

திரண்டு எழு தழை முகில் வண்ணன் செங்கமல மலர் சூழ் வண்டினம் போலே
சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தால் ஊதுகின்ற குழலோசை வழியே
மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த புல்லும் கடை வாய் வழி சோர
இரண்டு பாடும் துலுங்கா புடை பெயரா வெழுது சித்திரங்கள் போலே நின்றனவே –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–3-6 9- –

குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சி கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து எழுந்த அமுதப் புனல் தன்னை
குழல் முழவம் விளம்பம் புதுவைக் கோன் விட்டுசித்தன் விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகி சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–3 6-11 – –

————-

‘”மீட்டும் உரை வேண்டுவன இல்லை” என, மெய்ப் பேர்
தீட்டியது; தீட்ட அரிய செய்கையது; செவ்வே,
நீட்டு இது” என, நேர்ந்தனன்’ எனா, நெடிய கையால்,
காட்டினன் ஓர் ஆழி; அது வாள் நுதலி கண்டாள்.–உருக் காட்டு படலம்- 63–

வாங்கினள்; முலைக் குவையில் வைத்தனள்; சிரத்தால்
தாங்கினள்; மலர்க் கண்மிசை ஒற்றினள்; தடந் தோள்
வீங்கினள்; மெலிந்தனள், குளிர்ந்தனள்; வெதுப்போடு
ஏங்கினள்; உயிர்த்தனள், இது இன்னது எனல் ஆமே? –உருக் காட்டு படலம்– 66

மோக்கும்; முலை வைத்து உற முயங்கும்; ஒளிர் நல் நீர்
நீக்கி, நிறை கண் இணை ததும்ப, நெடு நீளம்
நோக்கும்; நுவலக் கருதும், ஒன்றும் நுவல்கில்லாள்;
மேக்கு நிமிர் விம்மலள்; விழுங்கலுறுகின்றாள். –உருக் காட்டு படலம்–67-

மைத்தகு மா மலர்க் குழலாய் வைதேவீ விண்ணப்பம்
ஒத்த புகழ் வானரக் கோன் உடன் இருந்து நினைத் தேட
அத்தகு சீர் அயோத்தியர் கோன் அடையாளம் இவை மொழிந்தான்
இத்தகையால் அடையாளம் ஈது அவன் கை மோதிரமே––ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -3-10-8-

திக்கு நிறை புகழாளன் தீ வேள்விச் சென்ற நாள்
மிக்க பெரும் சவை நடுவே வில்லிறுத்தான் மோதிரம் கண்டு
ஒக்குமால் அடையாளம் அனுமான் என்று உச்சி மேல்
வைத்துக் கொண்டு உகந்தனளால் மலர்க் குழலாள் சீதையுமே–-ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி-3-10-9-

க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமானா சா பர்த்து கர விபூஷணம் -பர்த்தாராம் இவ ஸம்ப்ராப்தா
கீஜான முதிதா ஸ்வத் –ஸூந்தர -என்கிறபடியே
அத் திருவாழி மோதிரத்தை வாங்கி அதினுடைய கௌரவமும் -தன்னுடைய ஆதரமும் தோற்றத் தலை மேல் வைத்துக் கொண்டு –
பின்னை அத்தைக் கையிலே ஏந்தி -வைத்த கண் மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கையாலே –
அத் திருவாழி மோதிரத்தோடே சேர்ந்த திரு விரலையும் -அத்தோடு சேர்ந்த -திருக் கையையும் –
அத்தோடு சேர்ந்த திருத் தோள்களையும் நினையா நின்று கொண்டு
அவ்வழியாலே திருமேனி எல்லாவற்றையும் நினைத்து பாவநா ப்ரகரஷத்தாலே பெருமாள் அலங்கரிக்கப் பூ முடித்து
ஒரு படுக்கையிலே இருந்தால் போலே தோன்றி பிராட்டி மிகவும் ப்ரீதையானாள் என்று
ஆச்சர்யப்பட்டு அருளிச் செய்கிறார் -ஆல்-ஆச்சர்யம் —

க்ருஹீத்வா ப்ரேஷமானா சா–ராவணன் மாயையால் வந்ததோ என்னும் பயத்தால் வந்ததோ என்னும் -முற்படக் கண்
வைக்க மாட்டாதே இருந்தாள்-
அத்தலையாலே வந்தது என்று தெளிந்த பின்பு கண் மாற வைக்க அரிதாம்படியாய் இருந்தாள்
சா ப்ரேஷமானா பஸ்ய தேவி -என்று கொண்டு முன்பு பார்வைக்கு க்ருஷி பண்ண வேண்டும்படி இருந்தவள்
தானே கண் மாற வைகைக்கு கிருஷி பண்ண வேண்டும்படி இருந்தாள் –
பர்த்து கர விபூஷணம் -அணி மிகு தாமரைக் கை இறே–ஆபரணத்துக்கு ஆபரணம் காணும் –
இத்தோடு சேர்ந்த விரலையும் தோளையும் நினைத்தாள் –
அந்நினைவு அவர் அக்கரையில் ஆளாகவும் இடையிலே கடல் கிடக்கிறதாதாகவும் அறிந்திலள் –
ஒரே படுக்கையிலே கூட இருந்ததாகவே நினைத்தாள்-ஒரு சூது சதுரங்களிலே தோற்றுத் தன் கையிலே இருந்ததாக நினைத்தாள்
பர்த்தாராம் இவ–நநீத சமாதியாலே இவள் உணர்ந்தாள் என்படக் கடவள் என்று வாலமீகி இவ என்கிறான்
ஜானகி -சோக ஹர்ஷங்களுக்கு விளையாத குடிப்பிறப்பு
அப்படியேயாயிற்று இவனும் இவற்றைப் பெற்ற பின்பு
சம்சாரி முக்தன் ஆனால் அவனுக்குடைய லீலா உபகரணமும் போக உபகரணமும் சமமாகத் தோற்றக் கடவது –நம்பிள்ளை ஈடு –

–——————-

‘பாழிய பணைத் தோள் வீர! துணை இலேன் பரிவு தீர்த்த
வாழிய வள்ளலே! யான் மறு இலா மனத்தேன்என்னின்,
ஊழி ஓர் பகலாய் ஓதும் யாண்டு எலாம், உலகம் ஏழும்
ஏழும் வீவுற்ற ஞான்றும், இன்று என இருத்தி’ என்றாள். 72–

சிரஞ்சீவியாக பிராட்டி ஆசீர்வாதம் –
பாழி-இடமுடைமை விசாலம் என்றும் வலிமை என்றும் –

பாழி யம் தோளுடைப் பற்ப நாபன் –

ஆழியான் ஆழி யமரர்க்கும் அப்பாலான்
ஊழியான் ஊழி படைத்தான் நிரை மேய்த்தான்
பாழி யம் தோளால் வரை எடுத்தான் பாதங்கள்
வாழி என் நெஞ்சே மறவாது வாழ் கண்டாய்–10-4-8-

——————-

தேண்டி நேர் கண்டேன்; வாழி! தீது இலன் எம் கோன்; ஆகம்
பூண்ட மெய் உயிரே போக, அப் பொய் உயிர் போயே நின்ற
ஆண்தகை நெஞ்சில் நின்றும் அகன்றிலை; அழிவு உண்டாமோ?
ஈண்டு நீ இருந்தாய்; ஆண்டு, அங்கு, எவ் உயிர் விடும் இராமன்? — 77–

பொங்கும் பிரிவால் பல்லாண்டு வாளி என்கிறார் திருவடி –
அங்கு எவ்வுயிர் விடும் இராமன் -இன்றியாமை –

ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே-6-1-10-

மாஸாதூர்த்தவம் ந ஜீவிஷ்யே
ந ஜீவேயம் க்ஷணம் அபி –

———————

தன்னை ஒன்றும் உணர்ந்திலாதான் -86-

தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியான்-8-4-6-

ஸ்வத சர்வஞ்ஞனான தன்னாலும் தன்னைப் பரிச்சேதிக்கப் போகாது

—————-

‘சுருங்குஇடை! உன் ஒரு துணைவன் தூய தாள்
ஒருங்குடை உணர்வினோர், ஓய்வு இல் மாயையின்
பெருங் கடல் கடந்தனர் பெயரும் பெற்றிபோல்,
கருங் கடல் கடந்தனென், காலினால்’ என்றான். 97–

திருவடி பற்றிய மஹிமையினாலே கடலைக் கடந்தேன் -திருவடி —

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவார் நீந்தார்
இறைவன் அடி சேராதார் -திருக்குறள் –

தைவீஹ்யேஷா குணமயீ மம மாயா துரத்யயா
மா மேவ யே பிரபத்யந்தே மாயம் ஏதாம் தரந்திதே –ஸ்ரீ கீதை -7-14-

—————

அண்ணற் பெரியோன், அடி வணங்கி, அறிய உரைப்பான், ‘அருந்ததியே!
வண்ணக் கடலினிடைக் கிடந்த மணலின் பலரால்; வானரத்தின்
எண்ணற்கு அரிய படைத் தலைவர், இராமற்கு அடியார்; யான் அவர்தம்
பண்ணைக்கு ஒருவன் எனப் போந்தேன்; ஏவல் கூவல் பணி செய்வேன். 114

நினைப்பான் புகில் கடல் எக்கலின் பலர்
எனைத்தோர் யுகங்களும் இவ்வுலகு ஆண்டு கழித்தவர் -4-1-4–

கடலின் மணலை உவமை –

—————–

பொன் பிறங்கல் இலங்கை, பொருந்தலர்
என்பு மால் வரை ஆகிலதேஎனின்,
இற்பிறப்பும், ஒழுக்கும், இழுக்கம் இல்
கற்பும், யான் பிறர்க்கு எங்ஙனம் காட்டுகேன்? –சூடாமணிப் படலம்–17–

‘விற் பெருந் தடந் தோள் வீர! வீங்கு நீர் இலங்கை வெற்பில்,
நற் பெருந் தவத்தள் ஆய நங்கையைக் கண்டேன் அல்லேன்;
இற் பிறப்பு என்பது ஒன்றும், இரும் பொறை என்பது ஒன்றும்,
கற்பு எனும் பெயரது ஒன்றும், களி நடம் புரியக் கண்டேன். –திருவடி தொழுத படலம்—29–

—————-

‘அல்லல் மாக்கள் இலங்கையது ஆகுமோ?
எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவும், என்
சொல்லினால் சுடுவேன்; அது, தூயவன்
வில்லின் ஆற்றற்கு மாசு என்று, வீசினேன். –சூடாமணிப் படலம்—18–

சரைஸ்து சங்குலாம் க்ருத்வா லங்காம் பரபலார்த்தந
மாம் நயேத்யதி காகுத்ஸதா தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத் –ஸூ ந்தர -39 –40-

வேறும் உண்டு உரை; கேள் அது; மெய்ம்மையோய்!
ஏறு சேவகன் மேனி அல்லால், இடை
ஆறும் ஐம் பொறி நின்னையும், “ஆண்” எனக்
கூறும்; இவ் உருத் தீண்டுதல் கூடுமோ? 19-

ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே -6-1-10-

ஏறு சேவகன் -சத்ரு கோஷ்டியிலும் ஏறும்படியான ஆண் பிள்ளைத்தனம் -சத்ரோ பிராக்யாத வீரஸ்ய

—————-

தீர்விலேன் இனி இது ஒரு பகலும் சிலை
வீரன் மேனியை மானும் இவ்வீங்கு நீர்
நாரா நாண் மலர்ப் பொய்கையை நண்ணுவேன்
சோருமாருயிர் காக்கும் துணியினால் -25-

பொய்கை உவமை ஒப்புமை –

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—8-5-1-

ராம கமல பத்ராஷ சர்வ சத்வ மநோ ஹர–
அக்ஷம்–சரீரம் என்றும் இந்திரியம் நிகண்டு -இந்திரிய காயயோ —

கமலம் போலும் இந்திரியம் -கண் -அக்கமலத்தின் இலை போலும் திருமேனி –

தக்கிலமே கேளீர்கள் தடம் புனல் வாய் இரை தேரும்
கொக்கினங்காள் குருகினங்காள் குளிர் மூழிக் களத்து உறையும்
செக்கமலத்து அலர்போலும் கண் கை கால் செங்கனி வாய்
அக்கமலத்து இலைபோலும் திரு மேனி அடிகளுக்கே–9-7-3-

—————

அரசு வீற்று இருந்து ஆளவும் ஆய் மணி
புரசை யானையின் வீதியில் போகவும்
விரத கோலங்கள் காண விதியிலேன்
உரை செய் தென் பல ஊழ் வினை உன்னுவேன்–

எந்தை, யாய், முதலிய கிளைஞர் யார்க்கும், என்
வந்தனை விளம்புதி; கவியின் மன்னனை,
“சுந்தரத் தோளனைத் தொடர்ந்து, காத்துப் போய்,
அந்தம் இல் திரு நகர்க்கு அரசன் ஆக்கு” என்பாய். 38-

குங்குமம் அப்பிக் குளிர் சாந்தம் மட்டித்து
மங்கல வீதி வலம் செய்து மண நீர்
அங்கு அவனோடும் உடன் சென்று அங்கு ஆனைமேல்
மஞ்சனமாட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ நான்–நாச்சியார் திரு மொழி – –6-10-

சிந்துரச் செம்பொடிப் போல் திரு மால் இருஞ்சோலை எங்கும்
இந்திர கோபங்களே எழுந்தும் பரந்திட்டனவால்
மந்திரம் நாட்டி யன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட
சுந்தரத் தோளுடையான் சுழலையில் நின்றுய்தும் கொலோ––நாச்சியார் திரு மொழி – 9-1-

—————-

எந்தை நின் சரணம் சரண் என்ற இதனால்
முந்து நின் குறையும் பொறை தந்தன முந்துன்
சந்தம் ஓன்று கொடித் திரள் கண்கள் தமக்கே
வந்த ஓர் நல் மணி வந்து நிற்க என வைத்தும் வைப்பாய் –சூடாமணிப் படலம்

ஏக வாளி யவ் விந்திரன் காதல் மேல்
போக ஏவி அது கண் பொடித்த நாள்
காகம் முற்றும் ஓர் கண்ணில் ஆக்கிய
ஏக வென்றியைத் தன் தலை மேல் கொள்வாள் –காட்சி படலம் –28-

சித்ர கூடத்து இருப்பச் சிறு காக்கை முலை தீண்ட
அத்திரமே கொண்டெறிய வனைத்துலகும் திரிந்தோடி
வித்தகனே இராமா ஓ நின்னபயம் என்று அழைப்ப
அத்திரமே அதன் கண்ணை யறுத்ததும் ஓர் அடையாளம் –3-10-6-

————–

ஐயனும், அமைந்து நின்றான், ஆழியான் அளவின் நாமம்
நெய் சுடர் விளக்கின் தோன்றும் நெற்றியே நெற்றியாக,
மொய் மயிர்ச் சேனை பொங்க, முரண் அயில் உகிர்வாள் மொய்த்த
கைகளே கைகள் ஆக, கடைக் கூழை திரு வால் ஆக.–சம்புமாலி வத படலம்-21-

திரு மண் காப்புக்கு நெய்யாகவும் தீப ஜ்வாலை ஸ்ரீ சூரணமாகவும் உருவகப்படுத்தி
அருளிச் செய்கிறார் கம்பநாட்டாழ்வார்-

அண்ணல் அவ்வரியினுக்கு அடியவர் அவன் சீர்
நண்ணினவர் எனும் பொருள் நவையறத் தெரிப்பான்
மண்ணினும் விசும்பிலும் மருங்கிலும் வலித்தார்
கண்ணிலும் மனத்தினும் தனித்தனி கலந்தான் –36-சாம்யா மோக்ஷம் பொருளில் அருளிச் செய்கிறார்

—————-

வாரணம் காக்க வந்தான் அமரரைக் காக்க வந்தான்

ஈண்டுப் பிறந்தான் தன் பொற் பாதம் ஏத்துவார் பிறப்பு அறுப்பான் —

பரித்ராணாய ஸாதூநாம் விநாசாயா துஷ்க்ருதாம் -தர்ம சமஸ்தான நார்த்தாய சம்பவாமி யுகே யுகே -ஸ்ரீ கீதை -4-8–

———

‘அஞ்சலை, அரக்க! பார் விட்டு அந்தரம் அடைந்தான் அன்றே,
வெஞ் சின வாலி; மீளான்; வாலும் போய் விளிந்தது அன்றே;
அஞ்சன மேனியான்தன் அடு கணை ஒன்றால் மாழ்கித்
துஞ்சினன்; எங்கள் வேந்தன், சூரியன் தோன்றல்’ என்றான். 79-வாலி மடிந்த செய்தியை அனுமன் தெரிவித்தல்

நொய்ய பாசம் புறம் பிணிப்ப, நோன்மை இலன்போல் உடல் நுணங்கி
வெய்ய அரக்கர் புறத்து அலைப்ப, வீடும் உணர்ந்தே, விரைவு இல்லா
ஐயன், விஞ்சைதனை அறிந்தும் அறியாதான் போல், அவிஞ்சை எனும்
பொய்யை மெய்போல் நடிக்கின்ற யோகி போன்றான்; போகின்றான். 117–அகமகிழ்வுடன் அனுமன் அவர்க்கு அடங்கி, உடன் போதல்-

————–

எய்தினன் அனுமனும்; எய்தி, ஏந்தல்தன்
மொய் கழல் தொழுகிலன்; முளரி நீங்கிய
தையலை நோக்கிய தலையன், கையினன்,
வையகம் தழீஇ நெடிது இறைஞ்சி, வாழ்த்தினான். 22-

பிராட்டி உள்ள திசையை நோக்கி தொழுதனன் திருவடி –
பரதனும் திசை நோக்கித் தொழுகின்றனன் -சித்ரகூடத்தில் இராமனைக் காண வரும் பொழுது
இன்றும் மஞ்சள் குழி உத்சவத்தில் திருமங்கை ஆழ்வார் திருவரங்கம் தென் திசை தொழும் வைபவத்தை சேவிக்கலாம்

————–

சீதையைக் கண்டு வந்த செய்தியை அனுமன் இராமனிடம் கூறுதல்

‘கண்டனென், கற்பினுக்கு அணியை, கண்களால்,
தெண் திரை அலை கடல் இலங்கைத் தென் நகர்;
அண்டர் நாயக! இனி, துறத்தி, ஐயமும்
பண்டு உள துயரும்’ என்று, அனுமன் பன்னுவான்: 25

‘உன் பெருந் தேவி என்னும் உரிமைக்கும், உன்னைப் பெற்ற
மன் பெரு மருகி என்னும் வாய்மைக்கும், மிதிலை மன்னன் –
தன் பெருந் தனயை என்னும் தகைமைக்கும், தலைமை சான்றாள்-
என் பெருந் தெய்வம்! ஐயா! இன்னமும் கேட்டி’ என்பான்: 26′

பொன் அலது இல்லை பொன்னை ஒப்பு என, பொறையில் நின்றாள்,
தன் அலது இல்லைத் தன்னை ஒப்பு என; தனக்கு வந்த
நின் அலது இல்லை நின்னை ஒப்பு என, நினக்கு நேர்ந்தாள்;
என் அலது இல்லை என்னை ஒப்பு என, எனக்கும் ஈந்தாள். 27

‘உன் குலம் உன்னது ஆக்கி, உயர் புகழ்க்கு ஒருத்தி ஆய
தன் குலம் தன்னது ஆக்கி, தன்னை இத் தனிமை செய்தான்
வன் குலம் கூற்றுக்கு ஈந்து, வானவர் குலத்தை வாழ்வித்து,
என் குலம் எனக்குத் தந்தாள்; என் இனிச் செய்வது, எம் மோய்? 28

‘விற் பெருந் தடந் தோள் வீர! வீங்கு நீர் இலங்கை வெற்பில்,
நற் பெருந் தவத்தள் ஆய நங்கையைக் கண்டேன் அல்லேன்;
இற் பிறப்பு என்பது ஒன்றும், இரும் பொறை என்பது ஒன்றும்,
கற்பு எனும் பெயரது ஒன்றும், களி நடம் புரியக் கண்டேன். 29

சூடாமணி பெற்ற இராமனது நிலை

பை பையப் பயந்த காமம் பரிணமித்து உயர்ந்து பொங்கி,
மெய்யுற வெதும்பி, உள்ளம் மெலிவுறு நிலையை விட்டான்;
ஐயனுக்கு, அங்கி முன்னர், அங்கையால் பற்றும் நங்கை
கை எனல் ஆயிற்று அன்றே – கை புக்க மணியின் காட்சி! 47

பொடித்தன உரோமம்; போந்து பொழிந்தன கண்ணீர்; பொங்கித்
துடித்தன, மார்பும் தோளும்; தோன்றின வியர்வின் துள்ளி;
மடித்தது, மணி வாய்; ஆவி வருவது போவது ஆகித்
தடித்தது, மேனி; என்னே, யார் உளர் தன்மை தேர்வார்? 48

——————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ கிஷ்கிந்தா காண்டம் – —

March 12, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்-

ஸ்ரீ கடவுள் வாழ்த்து –

மூன்று உரு எனக் குணம் மும்மை ஆம் முதல்,
தோன்று உரு எவையும், அம் முதலைச் சொல்லுதற்கு
ஏன்று உரு அமைந்தவும், இடையில் நின்றவும்,
சான்று உரு உணர்வினுக்கு உணர்வும், ஆயினான்.

சேதன அசேதனங்கள் சமஸ்தமும் அவனது சரீரமே –

சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ சொலப்படும் பொருளும் நீ
சொல்லினால் சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதி நீ
சொல்லினால் படைக்க நீ படைக்க வந்து தோன்றினார்
சொல்லினால் சுருங்க நின் குணங்கள் சொல்ல வல்லரே –ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்–11-

சொல்லுவான் சொல் பொருள் தானவையாய் –அனைத்துக்கும் அவனே நிர்வாஹகன் –
சொல் பொருள் ஆளீர் சொல்லுகேன் வம்மின்
சூழ் புனல் குடந்தையே தொழுமின்
நற்பொருள் காண்மின் பாடி நீர் உய்மின்
நாராயணா என்னும் நாமம் -1-1-7-

வெண் சங்கம் ஓன்று ஏந்திய கண்ணா நின் தனக்கும் குறிப்பாகில் கவியின் பொருள் தானே 7-10-10-

வழி பட்டு ஓட அருள் பெற்று மாயன் கோல மலர் அடிக்கீழ்
சுழி பட்டு ஓடும் சுடர்ச் சோதி வெள்ளத்து இன்புற்று இருந்தாலும்
இழி பட்டு ஓடும் உடலினில் பிறந்து தன் சீர் யான் கற்று
மொழி பட்டு ஓடும் கவி அமுதம் நுகர்ச்சி உறுமோ முழுதுமே–-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–8-10-5-

————–

கவள யானை அன்னாற்கு அந்தக் கடி நறு கமலத்
தவளை ஈய் கலமாவது செய்தும் என்று அருளித்
திவள வண்ணம் கடிருநடை காட்டுவ செங்கண்
குவளை காட்டுவ விழி இதழ் காட்டுவ குமுதம் -17-

வள வெழும் தவள மாட மதுரை மா நகரம் தன்னுள்
கவள மால் யானை கொன்ற கண்ணனை அரங்க மாலை –திருமாலை-45-

——-

அரைசும், அவ் வழி நின்று அரிது எய்தி, அத்
திரை செய் தீர்த்தம், முன் செய் தவம் உண்மையால்,
வரை செய் மா மத வாரணம் நாணுற,
விரை செய் பூம் புனல் ஆடலை மேயினான். 35

கங்கை திருவடி மாத்ர சம்பந்தத்தால் ஏற்றம் -இங்கு திருமேனி முழுவதும் உள்ள சம்பந்தத்தால் ஏற்றம்

———-

ஆடினான் அன்ன மாய் அரு மறைகள் பாடினான்
நீடு நீர் முன்னை நூல் நெறி முறையின் நேமி தாள்
சூடினான் முனிவர் தொகுதி சேர் சோலை வாய்
மாடு தான் வைகினான் ஏறி கதிரும் வைகினான் -37-

வில் நெறி முறையின் படி–மிக்க நீர்மை அமைந்த வேத நெறி படி அரக்யாதிகளைச் செய்து முடித்தான் –
அன்னமாய் அன்று அங்கு அரு மறை பயந்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தான் –பெரிய திருமொழி 5-7-3-

—————-

அனுமன் மறைந்து நின்று சிந்தித்தல்
அஞ்சனைக்கு ஒரு சிறுவன், அஞ்சனக் கிரி அனைய
மஞ்சனைக் குறுகி, ஒரு மாணவப் படிவமொடு,
‘வெஞ் சமத் தொழிலர், தவ மெய்யர், கைச் சிலையர்’ என,
நெஞ்சு அயிர்த்து, அயல் மறைய நின்று, கற்பினின் நினையும்: –அனுமப் படலம்–4

‘தேவருக்கு ஒரு தலைவர் ஆம் முதல் தேவர் எனின்,
மூவர்; மற்று, இவர் இருவர்; மூரி வில் கரர்; இவரை
யாவர் ஒப்பவர், உலகில்? யாது, இவர்க்கு அரிய பொருள்?
கேவலத்து இவர் நிலைமை தேர்வது எக் கிழமை கொடு? 5-

இராம இலக்குவர்பால் அன்பு மிக, ‘இவர்களே தருமம்’ என்று அனுமன் துணிதல்
என்பன பலவும் எண்ணி, இருவரை எய்த நோக்கி,
அன்பினன், உருகுகின்ற உள்ளத்தன், ஆர்வத்தோரை
முன் பிரிந்து, வினையர்தம்மை முன்னினான் என்ன நின்றான் –
தன் பெருங் குணத்தால் தன்னைத் தான் அலது ஒப்பு இலாதான். 9

‘துன்பினைத் துடைத்து, மாயத் தொல் வினைதன்னை நீக்கி,
தென் புலத்து அன்றி, மீளா நெறி உய்க்கும் தேவரோதாம்?
என்பு எனக்கு உருகுகின்றது; இவர்கின்றது அளவு இல் காதல்;
அன்பினுக்கு அவதி இல்லை; அடைவு என்கொல்? அறிதல் தேற்றேன். 13

வண்டமரும் வனமாலை மணி முடி மேல் மண நாறும் என்கின்றாளால்
உண்டிவர் பால் அன்பு எனக்கு என்று ஒரு காலும் பிரிகிலேன் என்கின்றாளால்
பண்டிவரைக் கண்டறிவது எவ் ஊரில் யாம் என்றே பயில்கின்றாளால்
கண்டவர் தம் மனம் வழங்கும் கண்ண புரத் தம்மானைக் கண்டாள் கொலோ –பெரிய திருமொழி-–8-1-9-

இராமன் அனுமனைப் பாராட்டி, இலக்குவனுக்கு உரைத்தல்
மாற்றம் அஃது உரைத்தலோடும், வரி சிலைக் குரிசில் மைந்தன்
தேற்றம் உற்று, இவனின் ஊங்குச் செவ்வியோர் இன்மை தேறி,
‘ஆற்றலும், நிறைவும், கல்வி அமைதியும், அறிவும், என்னும்
வேற்றுமை இவனோடு இல்லையாம்’ என, விளம்பலுற்றான்: 17

‘”இல்லாத உலகத்து எங்கும், இங்கு இவன் இசைகள் கூரக்
கல்லாத கலையும், வேதக் கடலுமே” என்னும் காட்சி
சொல்லாலே தோன்றிற்று அன்றே? யார் கொல் இச் சொல்லின் செல்வன்?-
வில் ஆர் தோள் இளைய வீர! – விரிஞ்சனோ? விடைவலானோ? 18-

இலக்குவன் உரை கேட்ட அனுமன் இராமனது திருவடிகளை வணங்குதல்<
என்று, அவன் தோற்றம் ஆதி இராவணன் இழைத்த மாயப்
புன் தொழில் இறுதி ஆக, புகுந்து உள பொருள்கள் எல்லாம்,
ஒன்றும் ஆண்டு ஒழிவுறாமல், உணர்த்தினன்; உணர்த்தக் கேட்டு,
நின்ற அக் காலின் மைந்தன், நெடிது உவந்து, அடியில் தாழ்ந்தான். 29–

——-

அனுமனின் விடை
மஞ்செனத் திரண்ட கோல மேனியை மகளிர்க்கு எல்லாம்
நஞ்செனத் தகைய வாகி நளிர் இரும் பனிக்குத் தேம்பா
கஞ்சமொத்த லர்ந்த கண்ண யான் காற்றின் வேந்தன்
அஞ்சனை வயிற்றின் வந்தேன் நாமமும் அனுமன் என்பேன் —

மகளிர்க்கு எல்லாம் -நஞ்செனத் தகைய வாகி–கண்ட பெண்களுக்கு நஞ்சு –
ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக் கூற்றங் கொலோ அறியேன்
ஆழியங் கண்ண பிரான் திருக் கண்கள் கொலோ அறியேன்
சூழவும் தாமரை நாண் மலர் போல் வந்து தோன்றுங் கண்டீர்
தோழியர் காள்!அன்னைமீர்! என் செய்கேன் துயராட்டியேனே–7-7-1-

————

அனுமன் ராமபிரானை புகழ்ந்து சுக்ரீவன் இடம் கூறினமை
உளை வயப் புரவியான் உதவ உற்ற ஒரு சொலால்
அளவில் கற்புடைய சிற்றவை பணித்தருளால்
வளை யுடையப் புணரி சூழ் மகிதலத் திருவெலாம்
இளைவர்க் குதவி இத்தலை எழுந்து அருளினான் -46-

விற் பெரு விழவும் கஞ்சனும் மல்லும் வேழமும் பாகனும் வீழ
செற்றவன் தன்னைப் புரமெரி செய்த சிவனுறு துயர் களை தேவை
பற்றலர் வீயக் கோல் கையில் கொண்டு பார்த்தன் தன் தேர் முன்னின்றானை
சிற்றவை பணியால் முடி துறந்தானைத் திருவல்லிக்கேணிக் கண்டேனே-2-3-1-

மாற்றுத் தாய் சென்று வனம் போகே என்றிட
ஈற்றுத் தாய் பின் தொடர்ந்து எம்பிரான் என்று அழ
கூற்றுத் தாய் சொல்ல கொடிய வனம் போன
சீற்றம் இலாதானைப் பாடிப் பற
சீதை மணாளனைப் பாடிப் பற -3 9-4 –

————-

அடியினால் உலகு அளந்தவன் அண்டத்துக்கு அப்பால்
முடியின்மேல் சென்ற முடியன ஆதலின், முடியா
நெடிய மால் எனும் நிலையன; நீரிடைக் கிடந்த
படியின்மேல் நின்ற மேரு மால் வரையினும், பரிய; 9-மராமரங்கள் நின்ற காட்சி

படி வட்டத் தாமரை பண்டுலகம் நீரேற்று
அடி வட்டத்தால் அளப்ப நீண்ட -முடிவட்டம்
ஆகாயமூடறுத்து அண்டம் போய் நீண்டதே
மா காயமாய் நின்ற மாற்கு ——–13-

————–

ஏழு மா மரம் உருவி, கீழ் உலகம் என்று இசைக்கும்
ஏழும் ஊடு புக்கு உருவி, பின் உடன் அடுத்து இயன்ற
ஏழ் இலாமையால் மீண்டது, அவ் இராகவன் பகழி;
ஏழு கண்டபின், உருவுமால்; ஒழிவது அன்று, இன்னும். 16

ஏழு வேலையும், உலகம் மேல் உயர்ந்தன ஏழும்,
ஏழு குன்றமும், இருடிகள் எழுவரும், புரவி
ஏழும், மங்கையர் எழுவரும், நடுங்கினர் என்ப –
'ஏழு பெற்றதோ இக் கணைக்கு இலக்கம்?' என்று எண்ணி. 17-

வையம் நீ வானும் நீ மற்றும் நீ மலரின் மேல்
ஐயன் நீ ஆழி நீ ஆழி வால் அமலன் நீ
செய்ய தீ அனைய அத்தேவு நீ நாயினேன்
உய்ய வந்து உதவினாய் உலகம் முந்து உதவினாய்-சுக்ரீவன் ஸ்துதி

நீராய் நிலனாய்த் தீயாய்க் காலாய் நெடு வானாய்
சீரார் சுடர்கள் இரண்டாய் சிவனாய் அயனானாய் -6-9-1-

தீயாய் நீராய் நிலனாய் விசும்பாய் காலாய்
தாயாய் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய்
நீயாய் நீ நின்றவாறு இவை என்ன நியாயங்கள் -7-8-1-

வானர வீரர்களின் மகிழ்ச்சி
ஆடினார்; பாடினார்; அங்கும் இங்கும் களித்து
ஓடினார்; உவகை இன் நறவை உண்டு உணர்கிலார்;-
'நேடினாம் வாலி காலனை' எனா, நெடிது நாள்
வாடினார் தோள் எலாம் வளர, மற்று அவர் எலாம். 21

ஓடுவார் விழுவார் உகந்து ஆலிப்பார்
நாடுவார் நம்பிரான் எங்குற்றான் என்பார்
பாடுவார்களும் பல்பறை கொட்ட நின்று
ஆடுவார்களும் ஆயிற்று ஆய்ப்பாடியே––ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–1-1-2-

தேறினன் அமரர்க்ககொல்லாம் தேவாரம் தேவரன்றே
மாறி இப்பிறப்பில் வந்தார் மானுடராகி மன்னோ
ஆறு கொள் சடிலத்தானும் அயனும் என்று இவர்களாதி
வேறுள குழுவை எல்லாம் மானுடம் வென்றது அம்மா —

முதலாவார் மூவரே அம்மூவருள்ளும் முதலாவான் மூரி நீர் வண்ணன் –முதல் திருவந்தாதி -15-

———-

அத்தா இது கேள் என ஆரியன் கூறுவான் இப்
பித்தாய விலங்கின் ஒழுக்கினைப் பேசலாமோ
எத்தாயர் வயிற்றினும் பின் பிறந்தார்கள் எல்லாம்
ஒத்தால் பரதன் பெரிதுத்தமனாதல் உண்டோ -வாலி வதைப் படலம்-இராமன் வியந்து இளவலுக்குக் கூறுதல்

கண்ணுற்றான் வாலி நீலக்கார் முகில் கமலம் பூத்து
மண்ணுற்று வரிவில் ஏந்தி வருவதே போலும் மாலை
புண்ணுற்றதனைய் சோரிப் பொறியோடும் பொடிப்ப நோக்கி
எண்ணுற்றாய் என் செய்தாய் என்று ஏசுவான் இயம்பலுற்றான்

திருச் செங்குன்றூரில் திருச் சிற்றாறு அதனுள் கண்ட அத் திருவடி என்றும்
திருச் செய்ய கமலக் கண்ணும் செவ் வாயும் செவ் வடியும் செய்ய கையும்
திருச் செய்ய கமல வுந்தியும் செய்ய கமலை மார்பும் செய்ய வுடையும்
திருச் செய்ய முடியும் ஆரமும் படையும் திகழ வென்ன சிந்தை யுளானே–8-4-7-

தூ நீர் முகில் போல் தோன்றும் நின் சுடர் கொள் வடிவும் கனி வாயும்
தே நீர்க் கமலக் கண்களும் வந்தென் சிந்தை நிறைந்த வா
மாநீர் வெள்ளி மலை தன் மேல் வண் கார் நீல முகில் போலே
தூ நீர்க் கடலுள் துயில்வானே எந்தாய் சொல்ல மாட்டேனே—8-5-4-

——————

மும்மை சால் உலகுக்கு எல்லாம் மூல மந்திரத்தை, முற்றும்
தம்மையே தமர்க்கு நல்கும் தனிப் பெரும் பதத்தை, தானே
இம்மையே, எழுமை நோய்க்கும் மருந்தினை, 'இராமன்' என்னும்
செம்மை சேர் நாமம் தன்னை, கண்களின் தெரியக் கண்டான். 79

'வாய்மையும், மரபும், காத்து, மன் உயிர் துறந்த வள்ளல்
தூயவன், மைந்தனே! நீ, பரதன்முன் தோன்றினாயே!
தீமைதான், பிறரைக் காத்து, தான் செய்தால் தீங்கு அன்று ஆமோ?
தாய்மையும் அன்றி, நட்பும், தருமமும், தழுவி நின்றாய்! 84-

மா வலச் சூலியார் வாழ்த்துநர்க் குயர் வரம்
ஓவலுற்று உதவள் நின் ஒரு தனிப் பெயர் இயம்பு
ஆவலிப்புடைமையாலாகும் அப்பொருளை யாம்
தேவ -நின் கண்டேற்கு அரிது எனோ தேரினே —

நன்மையையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே
தின்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தீருமே
இம்மையே ராம என்ற இரண்டு எழுத்தினால் –காப்புச் செய்யுள்

குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும்
அடியார் படு துயராயின வெல்லாம்
நிலம் தரும் செய்யும் நீள் விசும்பு அருளும்
அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும்
வலம் தரும் மற்றும் தந்திடும்
பெற்ற தாயினும் யாயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன்
நாராயணா வென்னும் நாமம் –1-1-9-

சரணமாகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம்
மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான் -9-10-5-

காவலில் புலனை வைத்துக் கலி தன்னைக் கடக்கப் பாய்ந்து
நாவலிட்டுழி தருகின்றோம் நமன் தமர் தலைகள் மீதே
மூவுலகுண்டு உமிழ்ந்த முதல்வ நின் நாமம் கற்ற
ஆவலிப்புடைமை கண்டாய் அரங்க மா நகருளானே

நமனும் முற்காலனும் பேச நரகில் நின்றார்கள் கேட்க
நரகமே சுவர்க்கமாகும் நாமங்களுடைய நம்பி

பேர் ஆயிரம் கொண்ட பீடு உடையான்

ஸ்ரீ ராம ராம ராமேதி ரமே ராமே மநோ ரமே
சஹஸ்ர நாம தத் துல்யம் ராம நாம வராநநே

கம்ப நாடன் உரை செவியில் சாற்று பூம் கொம்ப நாடன் கொழுநன் இராமப் பேர்–தனியன்

ஸ்ரீ ராமா என்று ஒரு கால் உரைத்தார் உன் தன்
திரு நாமம் ஆயிரத்துக்கு இல்லையாம் என்றே
நீராரும் சடையான் பாகத்து உமைக்கு நிகழ்த்திடில்
அம்மந்திரத்துக்கு இணை ஓன்று உண்டோ -தனிப்பாடல் –

————-

கோ இயல் தருமம், உங்கள் குலத்து உதித்தோர்கட்கு எல்லாம் –
ஓவியத்து எழுத ஒண்ணா உருவத்தாய்! – உடைமை அன்றோ?
ஆவியை, சனகன் பெற்ற அன்னத்தை, அமிழ்தின் வந்த
தேவியை, பிரிந்த பின்னை, திகைத்தனை போலும், செய்கை! 86-

முன்பு, நின் தம்பி வந்து சரண் புக, "முறை இலோயைத்
தென் புலத்து உய்ப்பென்" என்று செப்பினன்; செருவில், நீயும்,
அன்பினை உயிருக்கு ஆகி, "அடைக்கலம் யானும்" என்றி
என்பது கருதி, அண்ணல், மறைந்து நின்று எய்தது' என்றான். 125–

இராமனைத் துதித்து, வாலி ஓர் வரம் வேண்டுதல்
'ஏவு கூர் வாளியால் எய்து, நாய் அடியனேன்
ஆவி போம் வேலைவாய், அறிவு தந்து அருளினாய்;
மூவர் நீ! முதல்வன் நீ! முற்றும் நீ! மற்றும் நீ!
பாவம் நீ! தருமம் நீ! பகையும் நீ! உறவும் நீ! 129

யாவரும் எவையுமாய் இருதுவும் பயனுமாய்
பூவி நல் வெறியும் ஒத்து ஒருவரும் பொதுமையாய்
யாவன் நீ யாவது என்று அறிவினார் அருளினார்
தாவரும் பதம் எனக்கு அருமையோ தனிமையோய்–

யாவையும் யாவரும் தானாய் –திருவாய் 3-4-10–

மற்று இனி உதவி உண்டோ ? – வானினும் உயர்ந்த மானக்
கொற்றவ! – நின்னை, என்னைக் கொல்லிய கொணர்ந்து, தொல்லைச்
சிற்றினக் குரங்கினோடும் தெரிவு உறச் செய்த செய்கை,
வெற்று அரசு எய்தி, எம்பி, வீட்டு அரசு எனக்கு விட்டான். 133

நிற்கின்ற செல்வம் வேண்டி நெறி நின்ற பொருள்கள் எல்லாம்
கற்கின்றது, இவன் தன் நாமம்; கருதுவது இவனைக் கண்டாய்;
பொன் குன்றம் அனைய தோளாய்! பொது நின்ற தலைமை நோக்கின்,
எற் கொன்ற வலியே சாலும்; இதற்கு ஒன்றும் ஏது வேண்டா. 140

கற்பார் ராமபிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோ
புற்பா முதலாப் புல் எறும்பாதி ஓன்று இன்றியே சராசரம் முற்றவும்
நற்பால் அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் முற்றவும்
நற்பாலுக்கு உய்த்தனன் நான்முகனார் பெற்ற நாட்டுளே–7-5-1–

———-

நெய் அடை நெடு வேல் தானை நீல் நிற நிருதர் என்னும்
துய் அடை கனலி அன்ன தோளினன், தொழிலும் தூயன்;
பொய் அடை உள்ளத்தார்க்குப் புலப்படாப் புலவ! மற்று உன்
கையடை ஆகும்' என்ன, இராமற்குக் காட்டும் காலை, 158-

மெய்யானாகும் விரும்பித் தொழுவார்க்கு எல்லாம்
பொய்யனாகும் புறமே தொழுவார்க்கு எல்லாம் -9-10-7-

மெய்யர்க்கே மெய்யானாகும் விதியிலா என்னைப் போலே
பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும் புட் கொடியுடைய கோமான் –திருமாலை -15-

இராமன் அங்கதனுக்கு உடைவாள் அளித்தலும், வாலி விண் ஏகுதலும்
தன் அடி தாழ்தலோடும், தாமரைத் தடங் கணானும்,
பொன் உடைவாளை நீட்டி, 'நீ இது பொறுத்தி' என்றான்;
என்னலும், உலகம் ஏழும் ஏத்தின; இறந்து, வாலி,
அந் நிலை துறந்து, வானுக்கு அப் புறத்து உலகன் ஆனான். 159

————

தீர்த்தனும் கவிகளும் செறிந்து நம்பகை
பேர்த்தன இனி எனப் பேசி வானவர்
ஆர்த்தென ஆர்த்தன மேகமாய் மலர்
தூர்த்தன ஒத்தன துள்ளி வெள்ளம் -19-

ஓவாத் துயர்ப் பிறவி யுட்பட மற்று எவ்வெவையும்
மூவாத் தனி முதலாய் மூவுலகும் காவலோன்
மாவாகி யாமையாய் மீனாகி மானிடமாம்
தேவாதி தேவ பெருமான் என் தீர்த்தனே –2-8-5-

தீர்த்தன் உலகளந்த சேவடி மேல் பூந்தாமம்
சேர்த்தி யவையே சிவன் முடி மேல் தான் கண்டு
பார்த்தன் தெளிந்து ஒழிந்த பைந்துழாயன் பெருமை
பேர்த்தும் ஒருவரால் பேசக் கிடந்ததே –2-8-6-

தீர்த்தனுக்கு அற்ற பின் மற்று ஓர் சரணில்லை என்று எண்ணித் தீர்த்தனுக்கே
தீர்த்த மனத்தனனாகிச் செழுங் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
தீர்த்தங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் வல்லார்களைத் தேவர் வைகல்
தீர்த்தங்களே என்று பூசித்து நல்கி யுரைப்பர் தம் தேவியர்க்கே–7-10-11-

————

வழை துறு கானயாறு மா நிலக் கிழத்தி மக்கட்கு
உழைத்துறு மலை மாக் கொங்கை சுரந்த பால் ஒழுக்கை ஒத்த
விழை வுறு வேட்கை நாளும் வேண்டினார்க்கு தவ வேண்டிக்
குழை தோறும் கனகம் தூங்கும் கற்பகம் நிகர்த்த கொன்றை -34-

காரார் வரைக் கொங்கை –சிறிய திருமடல்

மழைக் கூந்தல் தென்னன் உயிர் பொறுப்பும் தெய்வ வடமலையும் என்னும்
இவையே முலையா வடிவமைத்த –பெரிய திருமடல் —

அழைக்கும் கரும் கடல் வெண் திரைக்கே கொண்டு போய் அலர்வாய்
மழைக் கண் மடந்தை யரவணை ஏற மண் மாதர் விண் வாய்
அழைத்து புலம்பி முலை மலை மேல் நின்றும் ஆறுகளாய்
மழைக் கண்ண நீர் திருமால் கொடியேன் என்று வார்கின்றதே –திரு விருத்தம் – 52-

—————

என்ன இத்தகைய பன்னி ஈடழிந்து ஏங்குகின்ற
தன்னை ஒப்பானை நோக்கித் தகை அழிந்து அயர்ந்த தம்பி
நின் எத்தகையவாக நினைந்தனை நெடியோய் என்னாச்
சென்னியில் சுமந்த கையன் தேற்றுவான் செப்பலுற்றான் -64-

தன் ஒப்பாரில் அப்பன் -6-3-9-

———–

நஞ்சம் அன்னவரை நலிந்தாலது
வஞ்சம் அன்று மனு வழக்கு ஆதலால்
அஞ்சில் ஐம்பதில் ஓன்று அறியாதவன்
நெஞ்சில் நின்று நிலாவ நிறுத்துவாய் -5-

அஞ்சில் அறியாதார் ஐம்பதிலும் தாம் அறியார்
என் சொல் எனக்கோ எதிராசா -நெஞ்சம்
உன்ன தாள் ஒழிந்த வற்றியே யுகக்க இன்றும்
அனுதாபம் அற்று இருக்கையால் —–ஆர்த்தி பிரபந்தம் —38-

—————-

தன்னைத்தான் உணரத்தீரும் தகை அறு பிறவியின்பது
என்னத்தான் மறையும் மற்றத் துறைகளும் இசைத்தார் எல்லாம்
முன்னைத் தான் தன்னை ஓரா முழுப்பிணி அழுக்கின் மேல்
பின்னைத் தான் பெறுவது அம்மா நறவுண்டு திகைக்கும் பித்தோ -92-மது உண்ட மயக்கத்தால்

ஆவியை அரங்கமாலை அழுக்கு உடம்பு எச்சில் வாயால்

பொய்ந்நின்ற ஞானமும் அழுக்கு உடம்பும் –திருவிருத்தம் -1-

————-

பச்சிலை, கிழங்கு, காய், பரமன் நுங்கிய
மிச்சிலே நுகர்வது; வேறுதான் ஒன்றும்
நச்சிலேன்; நச்சினேன் ஆயின், நாய் உண்ட
எச்சிலே அது; இதற்கு ஐயம் இல்லையால். 113-

போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனிதம் அன்றே

உடுத்துக் கலைந்த நின் பீதாக வாடை உடுத்துக் காலத்தது உண்டு
தொடுத்த துழாய் மலர் சூடிக் கலைந்த சூடும் இத்தொண்டர்களோம்

சேஷாசநர் -த்வதீய புக்த உஜ்ஜித சேஷ போஜிநா -ஆளவந்தார் –

———–

சுக்கிரீவன் இராமன் சேவடி பணிதல்
கண்ணிய கணிப்ப அருஞ் செல்வக் காதல் விட்டு,
அண்ணலை அடி தொழ அணையும் அன்பினால்,
நண்ணிய கவிக் குலத்து அரசன், நாள் தொறும்
புண்ணியன் – தொழு கழல் பரதன் போன்றனன். 124

நம்மால் போற்றத் தரும் புண்ணியன்

————

கோடுறுமால் வரையதனைக் குறுதிரேல் உம் நெடிய கொடுமை நீங்கி
வீடு உறுதி ஆதலினால் விலங்குதிர் அப்புறத்து நீர் மேவு கொண்ட
நாடு உறுதிர் உற்று அதனை நாடி அதன் பின்னை நளி நீர்ப் பொன்னிக்
கேடுறு தண் புனல் தெய்வத்திரு நதியின் இருகரையும் சேர்திர் மாதோ –29-

வேங்கடங்கள் மெய் மேல் வினை முற்றவும்,
தாங்கள் தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார்,
வேங்கடத்து உறைவார்க்கு நம என்னல்
ஆம் கடமை அது சுமந்தார்கட்கே–3-3-6-

————

கொண்டலின் குழவி, ஆம்பல், குனி சிலை, வள்ளை, கொற்றக்
கெண்டை, ஒண் தரளம், என்று இக் கேண்மையின் கிடந்த திங்கள்-
மண்டலம் வதனம் என்று வைத்தனன், விதியே; நீ, அப்
புண்டரிகத்தை உற்ற பொழுது, அது பொருந்தித் தேர்வாய். 58-பிராட்டி அவயவ வர்ணனை –

'காரினைக் கழித்துக் கட்டி, கள்ளினோடு ஆவி காட்டி,
பேர் இருட் பிழம்பு தோய்த்து, நெறி உறீஇ, பிறங்கு கற்றைச்
சோர் குழல் தொகுதி என்று சும்மை செய்தனையது அம்மா! –
நேர்மையைப் பருமை செய்த நிறை நறுங் கூந்தல் நீத்தம்! 59-

கோளிழைத் தாமரையும் கொடியும் பவளமும் வில்லும்
கோளிழைத் தண் முத்தமும் தளிரும் குளிர் வான் பிறையும்
கோளிழை யாவுடைய கொழுஞ்சோதி வட்டங்கொல்? கண்ணன்
கோளிழை வாண் முகமாய்க் கொடியேன் உயிர் கொள்கின்றதே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-7-7-8-

———————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ ஆரண்ய காண்டம் – —

March 12, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்-

ஸ்ரீ கடவுள் வாழ்த்து –

பேதியாது நிமிர் பேத உருவம் பிறழ்கிலா,
ஓதி ஓதி உணரும்தொறும் உணர்ச்சி உதவும்
வேதம், வேதியர், விரிஞ்சன், முதலோர் தெரிகிலா,
ஆதி தேவர்; அவர் எம் அறிவினுக்கு அறிவுஅரோ.

யாவையும் எவரும் தானாய் அவர் அவர் சமயந் தோறும்
தோய்வு இலன்; புலன் ஐந்துக்கும் சொலப் படான்; உணர்வின் மூர்த்தி;
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால் ஆது ம்ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில், அவனையும் கூடலாமே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–3-4-10-

தோய்ந்து பொருள் அனைத்தும் தோயாது நின்ற சுடர் –சரபங்கர் படலம் –
வ்யாப்தகத தோஷம் தட்டாமல் உள்ளும் புறமும் வியாபித்து ஏக நிர்வாஹகன் –
ஆதி நாதர் அவர் எம் அறிவினுக்கு அறிவரோ –
ஒன்றும் தேவும் யாரும் இல்லா அன்று –நின்ற ஆதிப்பிரான் -அன்றோ –

———

துறப்பதே தொழிலாகத் தோன்றினார் தோன்றியக்கால்
மறப்பதோ தம்மை அது அன்று ஆகில் மற்றவர் போல்
பிறப்பரோ எவர்க்கும் தாம் பெற்ற பதம் பெறலரிதோ
இறப்பதே பிறப்பதே எனும் விளையாட்டின் இனிதுகந்தோய் –50- விராதன் துதி-ஒன்றாக கலக்கவே அவதரிக்கிறாய்

என்நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா –திருவிருத்தம் -1-
சேதனர்களுக்காகவே அவதரித்து தன்னையே உபாயமாகாகக் காட்டி அருளுகிறாயே –

————

பனி நின்ற பெரும் பிறவிக் கடல் கடக்கும்படி பற்றி
நனி நின்ற சமயத்தோர் எல்லாம் நன்று என்னை
தனி நின்ற தத்துவத்தின் தகை மூர்த்தி நீ யாகில்
இனி நின்ற முதல் தேவர் என் கொண்டு என் செய்வார் -51-

நும்மின் கவி கொண்டு நும் நும் கிட்டாத தெய்வம் ஏத்தினால்
செம்மின் சுடர்முடி என் திருமாலுக்குச் சேருமே–பாசுர எதிர் ஒலி-

————

நீ ஆதி பரம்பரமும்: நின்னவே உலகங்கள்;
ஆயாத சமயமும் நின் அடியவே; அயல் இல்லை;
தீயாரின் ஒளித்தியால்; வெளி நின்றால் தீங்கு உண்டோ ?
வீயாத பெரு மாய விளையாட்டும் வேண்டுமோ? 53-

ஆகாசாத் பதிதம் தோயம் யதா கச்சதி சாகரம்
சர்வ தேவ நமஸ்காரம் கேசவம் பிரதிகச்சதி —

‘தாய் தன்னை அறியாத கன்று இல்லை; தன் கன்றை
ஆயும் அறியும்; உலகின் தாய் ஆகின், ஐய!
நீ அறிதி எப் பொருளும்; அவை உன்னை நிலை அறியா;
மாயை இது என்கொலோ?-வாராதே வர வல்லாய்! 54′

வந்தாய் போல் வாராதாய் வாராதாய் போல் வருவான் –திருவாய் -6-10-9-

பன்னல் ஆம்” என்று உலகம் பலபலவும் நினையுமால்;
உன் அலால் பெருந் தெய்வம் உயர்ந்துளோர் ஒழுக்கு அன்றே;
அன்ன ஊர்தியை முதல் ஆம் அந்தணர்மாட்டு அருந் தெய்வம்
நின் அலால் இல்லாமை நெறிநின்றார் நினையாரோ? 55-

தெய்வம் பல அவர் நூலும் பல அவை தேர் பொழுதில்
பொய் வம்பு அல என்று தோன்றும் புல்லோர்கட்கு போத நல்லோர்
உய்வம் பலனும் அவனே என்று ஓதி உணர்வர் நெஞ்சே
கொய் வம்பு அலர் சொரியும் சோலை மா மலைக் கொண்டலையே –அழகர் அந்தாதி ––22-

———

பொருவரிய சமயங்கள் புகல்கின்ற புத்தேளிர்
இருவினையும் உடையார் போல் யரும் தவம் இயற்றுவார்
திருவுறையும் அணி மார்ப நினக்கு என்னை செயற்பால
ஒரு வினையும் இல்லார் போல் உறங்குதியால் உறங்காதாய் -56-

பைய உயோகு துயில் கொண்ட பரம்பரனே –பெரியாழ்வார்
உறங்குவான் போல் யோகு செய்த பெருமானை –திருவாய் -5-4-1-

————

அரவாகிச் சுமத்தியால் அயில் எயிற்றின் ஏந்துதியால்
ஒரு வாயின்ன விழுங்குதியால் ஓர் அடியாள் ஒளித்தியால்
திருவானம் நிலைமகளை இஃது அறிந்தால் சீறாளோ
மருவாரும் துழாய் அலங்கல் மணி மார்பில் வைகுவாள் -57-

பார் இடந்து பாரை யுண்டு பார் உமிழ்ந்து பார் அளந்து பாரை யாண்ட பேராளன் –திரு நெடும் தாண்டகம் -20-

பார் உண்டான் பார் உமிழ்ந்தான் பார் கிடந்தான் பார் அளந்தான் பார் இடம் முன் படைத்தான் என்பரால் –பெரிய திருவந்தாதி -42-

கிடந்தது இருந்து நின்று அளந்து கேழலாய்க் கீழ் புக்கு
இடந்திடும் தன்னுள் கரக்கும் உமிழும்
தடம் பெரும் தோள் ஆரத்தழுவும் பார் என்னும்
மடந்தையை மால் செய்கின்ற மால் ஆர் காண்பரே–திருவாய் 2-8-7-

—————–

மெய்யைத் தான் சிறிது சூணைர்ந்து நீ விதித்த மன்னுயிர்கள்
உய்யத் தான் ஆகாதோ உனக்கு என்ன குறை யுண்டோ
வையத்தார் வானத்தார் மழு வாளிக்கு அன்று அளித்த
ஐயத்தால் சிறிது ஐயம் தவிர்ந்தாரும் உளர் ஐயா -58-

பேச நின்ற சிவனுக்கும் பிரமன் தனக்கும் பிறர்க்கும்
நாயகன் அவனே கபால நன் மோக்கத்துக் கண்டு கொண்மின் –திருவாய் -4-10-4-

———————-

அன்னம் ஆய் அரு மறைகள் அறைந்தாய் நீ; அவை உன்னை
முன்னம் ஆர் ஒதுவித்தார்? எல்லாரும் முடிந்தாரோ?
பின்னம் ஆய் ஒன்று ஆதல், பிரிந்தேயோ? பிரியாதோ?
என்ன மா மாயம் இவை?-ஏனம் ஆய் மண் இடந்தாய்! 59′

ஒரு நாள் அன்னமாய் அன்று அங்கு அருமறை பயந்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தான் –பெரிய திருமொழி -5-7-3-

பின்னம் ஆய் ஒன்று ஆதல், பிரிந்தேயோ? பிரியாதோ? என்ன மா மாயம் இவை–விசிஷ்டாத்வைத தத்வம் –

————

ஒப்பு இறையும் பெறல் அரிய ஒருவா! முன் உவந்து உறையும்
அப்பு உறையுள் துறந்து, அடியேன் அருந் தவத்தால் அணுகுதலால்,
இப் பிறவிக் கடல் கடந்தேன்; இனிப் பிறவேன்; இரு வினையும்,
துப்பு உறழும் நீர்த்த சுடர்த் திருவடியால், துடைத்தாய் நீ.’ 60-

ஈடும் எடுப்புமில் ஈசன் –திருவாய் -1-6-3-

ஒத்தாரை மிக்காரை இலையாய மா மாயா -2-3-2-

தன் ஒப்பார் இல்லப்பன் தந்தான் தனதாள் நிழலே -6-3-9-

பனிக்கடலில் பள்ளி கோளைப் பழக விட்டு ஓடி வந்து என்
மனக்கடலில் வாழ வல்ல மாய மணாளா நம்பீ –பெரியாழ்வார் -5-4-9-

பறவை ஏறும் பரம் புருடா நீ என்னைக் கைக் கொண்ட பின்
பிறவி என்னும் கடலும் வற்றிப் பெரும் பதம் ஆகின்றதால் –பெரியாழ்வார் -5-4-2-

துயரமே தரு துன்ப இன்ப வினைகளாய் –திருவாய் –3-6-8-

சார்ந்த இரு வல் வினைகளும் –திருவாய் -1-5-10-

அருளோடு பெரு நிலம் அளிக்கும் –பெரிய திருமொழி -1-1-9-

—————–

சிறுகாலை இலா நிலையோ திரியா
குறுகா நெடுகா குணம் வேறுபடா
உறு கால் கிளர் பூதமெலாம் உகினும்
மறுகா நெறி எய்துவன் வானுடையாய் -20-இந்திரன் இடம் சரபங்கர்

காலாதீனம் இல்லாத பரமபதம் –
குறுகா நீளா இறுதி கூடா எனை ஊழி –திருவாய் -6-9-10-

கண்டாமவை யாயிரம் கதுவக்
கண் தாமரை போல் கரு ஞாயிறு எனக்
கண்டான் இமையோர் இறை காசினியில்
கண்டான் அரு நான் மறையின் கனியை —-24-இந்திரன் இராமபிரானை ஸ்துதிப்பது –

அரும்பினை அலரை அடியேன் மனத்தாசையை
அமுதம் பொதியின் சுவை கரும்பினைக் கனியைச் சென்று நாடிக்
கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே –பெரிய திருமொழி -7-10-1-

—————–

தோய்ந்தும் பொருள் அனைத்தும் தோயாது நின்ற சுடரே -27-

அந்தர்யாமியாய் இருந்தும் வ்யாப்ய தோஷம் தட்டாதவன் –
சிறைச்சாலைக்குள் குற்றவாளியும் காண வந்த அரசகுமாரனும் போலே அன்றோ –

யாவையும் எவரும் தானாய் அவர் அவர் சமயந் தோறும்
தோய்வு இலன்; புலன் ஐந்துக்கும் சொலப் படான்; உணர்வின் மூர்த்தி;
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால் ஆது ம்ஓர் பற்று இலாத
பாவனை அதனைக் கூடில், அவனையும் கூடலாமே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–3-4-10-

—————

மேவாதவர் இல்லை மேவினரும் இல்லை வெளியோடு இரு இருளும் இல்லை மேல் கீழும் இல்லை
மூவாமை இல்லை மூத்தமையும் இல்லை முதல் இடை கடையோடு ஈறில்லை முன்னோடு பின்னில்லை
தேவா இங்கு இவ்வோ நீ சென்ற நிலை என்றாள் சிலை ஏந்தி வந்து செம்மைச் சேவடிகள் நோவக்
காவாது ஒழியின் பழி பெரிதோ அன்றேல் கரும் கடலில் கண் வளராய் கைம்மாறும் உண்டோ —

வெண்மையான பாற்கடலும் இவன் நிழலீட்டாலே கருங்கடல் ஆனதே –

ஆலத்திலையான் அரவின் அணை மேலான் நீலக்கடலுள் நெடும் காலம் கண் வளர்ந்தான் –பெரியாழ்வார் -2-6-6-

கரும் தண் மா கடல் கண் துயின்றவன் இடம் –பெரிய திருமொழி 3-1-1-

நீலக் கடல் கடைந்தாய் –திருவாய் -10-10-7-

சஹஸ்ர வதநோ தேவ பணா மணி விராஜித
ச ஏவ வ்ருஷ அபூத் அநந்த அத்புத ரூபவான் -அன்றோ –

—————

மூவரும் சரபங்கன் தவக் குடில் சேர்தல்
போனவன் அக நிலை புலமையின் உணர்வான்
வானவர் தலைவனை வரவு எதிர்கொண்டான்;
ஆனவன் அடி தொழ, அருள் வர, அழுதான்
தானுடை இட வகை தழுவினன், நுழைவான். 33-

அழுவன் தொழுவன் ஆடிக் காண்பன்-5-8-5-
அழுவன் -உபாசகர் செய்கையும் செய்தேன் -தொழுவன் -ப்ரபன்னர் செய்கையும் செய்தேன்-

மற்று அவள் தன் அருள் நினைந்தே அழும் குழவி அதுவே போன்று இருந்தேனே –பெருமாள் -5-1-

————–

அண்டமும் அகிலமும் அறிவரு நெறியால்
உண்டவன் ஒரு பெயர் உணர்குநர் உறு வேறு
எண் தவ நெடிது எனின் இறுதியிலவனைக்
கண்டவர் உறு பொருள் கருதுவது எளிதே -44-

வை கலந்த மூவிலை மேல் ஈசற்கும் வாசவற்கும் வாசப் பூ மேல்
மெய் கலந்த நால் வேத விரிஞ்சனுக்கும் மேலா வீற்று இருப்பர் மாதோ
பை கலந்த பாம்பணை மேல் திருவரங்கப் பெரு நகருள் பள்ளி கொள்ளும்
கை கலந்த நேமியான் திரு நாமத்து ஒரு நாமம் கற்றார் தாமே –திருவரங்கக் கலம்பகம்-–4-

——–

அகஸ்தியரை -நீண்ட தமிழால் உலகை அளந்தான் -என்கிறார்
அநாதி -தெய்வத்தன்மை -உதாரம் -சகல பல ப்ரதம்
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொல் மாலைகள் -9-4-9-

வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே 4-5-10-
செந்நிறத்த தமிழ் ஓசை யாகையால் ஆகஸ்த்யமும் அநாதி -வடமொழி என்றது தென் மொழி மறையை நினைத்து இறே

————

செருக்கடை அரக்கர் புரி தீமை சிதை வெய்தித்
தருக்கு அழி தரக் கடிது கொல்வது சமைந்தேன்
வருக்க மறையோய் அவர் வரும் திசையின் முற்துற்று
இருக்கை நலம் நிற்க அருள் என்றனன் –இராமபிரான் அகஸ்த்யருக்கு பதில்

இப் புவனம் முற்றும் ஒரு தட்டினிடை இட்டால்
ஒப்பு வரவிற்று என உரைப்ப அரிய வாளும்,
வெப்பு உருவு பெற்ற அரன் மேரு வரை வில்லாய்
முப்புரம் எரித்த தனி மொய்க் கணையும், நல்கா. 56-

பரசுராமன் கொடுத்த வில்லும் புட்டிலும் -ராமன் வருணன் இடம் கொடுக்க -கரவதம் போல்வன நெருங்கிற்று என்று
வருணன் அகஸ்தியர் இடம் கொடுத்து இராமபிரானுக்குக் கொடுக்கச் சொல்ல
அவற்றைக் கொடுத்து பஞ்சவடியில் தங்குமாறு உபதேசித்தார் –

————————–

இராமனை சடாயு போற்றுதல்
‘உந்தை உண்மையன் ஆக்கி, உன் சிற்றவை
தந்த சொல்லைத் தலைக்கொண்டு, தாரணி,
வந்த தம்பிக்கு உதவிய வள்ளலே!
எந்தை வல்லது யாவர் வல்லார்?’ எனா, 34

சடாயு இராமபிரானை புகழ்தல்
அல்லித் தாமரைக் கண்ணனை அன்பு உறப்
புல்லி, மோந்து, பொழிந்த கண்ணீரினன்,
‘வல்லை மைந்த!’ அம் மன்னையும் என்னையும்
எல்லை இல் புகழ் எய்துவித்தாய்’ என்றான். 35-

அல்லிக் கமலக் கண்ணனை அந்தண் குருகூர்ச் சடகோபன் 8-10-11-

இங்கு பஞ்சவடியில் தங்குமாறு அகஸ்தியர் சொன்னதைச் சொல்ல –
நான் உங்களை வான் வழியே வலி காட்டிக் கொண்டு சென்றனன்
இங்கு திண் சிறை -விரியும் நிழலில் செல்ல -என்ற தொடர்
மாலாய்ப் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை
ஏலாப் பொய்கள் உரைப்பானை இங்கே போதக் கண்டீரே
மேலால் பரந்த வெயில் காப்பான் வினதை சிறுவன் சிறகு என்னும்
மேலாப்பின் கீழ் வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே–14-3-நினைவுக்கு வர பாசுரம் இட்டார் போலும் –

————

கோதாவரி வர்ணனை
வண்டுறை கமலச் செல்வி வான் முகம் பொழிய வாசம்
உண்டுறை குவளை ஒண் கண் ஒருங்குற நோக்கி ஊழின்
தென் திரை கரத்தின் திரு மலர் தூவிச் செல்வர்
கண்டு அடி பணிவது என்னப் பொலிந்தது கடவுள் ஆறு — சூர்ப்பணகைப் படலம்–2-

திருவரங்கப் பெரு நகரில் தெண்ணீர்ப் பொன்னி திரைக்கையால் அடி வருட –பெருமாள் -1-1-

—————-

சூர்ப்பணகையின் வியப்பு
‘சிந்தையின் உறைபவற்கு உருவம் தீர்ந்ததால்;
இந்திரற்கு ஆயிரம் நயனம்; ஈசற்கு
முந்திய மலர்க் கண் ஓர் மூன்று; நான்கு தோள்,
உந்தியில் உலகு அளித்தாற்கு’ என்று உன்னுவாள். 12-

பந்திக் கமலத் தடம் சூழ் அரங்கர் படைப்பு அழிப்பு
சிந்தித் திடுவதும் இல்லை கண்டீர் அத்திசை முகனோடு
உந்திக் கமலம் விரிந்தால் உகக் கடையில்
முந்திக் குவியில் உடனே குவியும் இம் மூதண்டமே –திருவரங்கத்து மாலை-–19-

—————

உடுத்த நீராடையான் உருவச் செவ்வியன்–இராமபிரானின் வர்ணனை

இதைப் பின்பற்றியே மனோன்மணீயம் ஆசிரியர் சுந்தரனார்
நீராரும் கடலுடுத்த நிலமடந்தைக்கு எழில் ஒழுகும் -தமித்தாய் வாழ்த்து

————

பங்கயச் செல்வியை மனத்துப் பாவியா,
அங்கையின் ஆய மந்திரத்தை ஆய்ந்தனள்;
திங்களின் சிறந்து ஒளிர் முகத்தள், செவ்வியள்,
பொங்கு ஒளி விசும்பினில் பொலியத் தோன்றினாள். 30

வால்மீகி இராமாயணத்தில் அரக்கி உருவத்தோடு எதிர்பட்டதாக கூறி இருந்தாலும்
இவள் லஷ்மீ மந்த்ரத்தை தியானம் செய்து அழகான பெண் உருவை அடைந்து இராமபிரானுக்கு எதிரே
பஞ்சி ஓளிர் விஞ்ச குளிர் பல்லவம் அனுங்க
செஞ்செவிய கஞ்சா நிமிர் சீறடியளாகி
அஞ்சொல் இள மஞ்ஜை என அன்னம் என மின்னும்
வஞ்சி என நஞ்சம் என வஞ்ச மக்கள் வந்தாள் -31-அழகிய உருவத்தோடு வந்தாள் -ஆழ்வார்கள் அருளிச் செயல்களில் படியே –

வலி வணக்கு வரை நெடும் தோள் விராதை கொன்று
வண் தமிழ் மா முனி கொடுத்த வரி வில் வாங்கி
கலை வணக்கு நோக்கரக்கி மூக்கை நீக்கி
கரனோடு தூடணன் தன் உயிர் ரை வாங்கி
சிலை வணக்கி மான் மறிய வெய்தான் தன்னை
தில்லை நகர் திரு சித்ர கூடம் தன்னுள்
தலை வணக்கி கை கூப்பி ஏத்த வல்லார்
திரிதலால் தவமுடைத்து தரணி தானே –பெருமாள் திருமொழி-—10-5–

மானின் விழி பெற்று மயில் வந்தது என வந்தாள் -33-கலை வணக்கு நோக்கரக்கி-

கலை இலங்கும் அகலல்குல் அரக்கர் குலக் கொடியைக்
காதோடு மூக்குடன் அரியக் கதறி அவளோடி
தலையில் அங்கை வைத்து மலை இலங்கை புகச் செய்த
தடந்தோளன் மகிழ்ந்து இனிது மருவி யுறை கோயில்
சிலை இலங்கு மணி மாடத்துச்சி மிசைச் சூலம்
செழும் கொண்டல் அடடிரியச் சொரிந்த செழு முத்தம்
மலை இலங்கு மாளிகை மேல் மலி வெய்து நாங்கூர்
வைகுந்த விண்ணகரம் வணங்கு மட நெஞ்சே––பெரிய திருமொழி–3-9-4-

தார்க்கு இள தம்பிக்கு அரசு தந்து தண்டக
நூற்றவள் சொல் கொண்டு போகி நுடங்கிடை
சூர்பணகாவை செவியோடு மூக்கவள்
ஆர்க்க அரிந்தானைப் பாடிப் பற
அயோத்திக்கு அரசனைப் பாடிப் பற –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–3 9-8 –

நுடங்கிடை -இத்யாதி
காம ரூபிணி ஆகையாலே -ஸ்வ வேஷத்தை மறைத்து -அத்யந்த அபிமதமான ஒரு
ஸ்திரீ வேஷத்தை கொண்டு வருகையாலே -நுடங்கின இடையை உடையளான
சூர்பணகயை -தன் அழகைக் காட்டி -என்னை விஷயீ கரிக்க வேணும் -என்று வந்த அளவில் –
பிராட்டியை கண்டு -நமக்கு இவள் ஒரு ஸ்திரீ உண்டு -அங்கே போ -என்று இளைய பெருமாளைக்
காட்ட -அங்கே சென்ற அளவில் -நான் அவருக்கு சேஷ பூதனாய் இருப்பான் ஒருத்தன் -இன்னம்
அவர் பக்கலிலே போ -என்ன
இப்படி உபாலம்பிக்கையாலே அவள் அதிக்ருதையாய் -பழைய வேஷத்தை கொண்டு
எடுத்துக் கொண்டு போகப் புக்க அளவிலே -செவியோடு கூட அவள் மூக்கையும் –
அவள் கதற கதற அறுத்தவனை
ராமஸ்ய தஷிணோ பாஹூ –என்கிற படியே இளைய பெருமாள் கரண பூதர் ஆகையாலே
அறுத்ததில் கர்த்த்ரத்வம் பெருமாளதாக சொல்லுகிறது–மா முனிகள் வியாக்யானம்

ஊக்கித் தாங்கி, விண் படர்வென்’ என்று உருத்து எழுவாளை,
நூக்கி, நொய்தினில் ‘வெய்து இழையேல்’ என நுவலா,
மூக்கும், காதும், வெம் முரண் முலைக் கண்களும், முறையால்
போக்கி, போக்கிய சினத்தொடும், புரி குழல் விட்டான். 94–இலக்குவன் சூர்ப்பணகையின் உறுப்பு அறுத்தல்

————

என்று இன்ன பல பன்னி இகல் அரக்கி அழுது இரங்கி
பொன் துன்னும் படியகத்துப் புரள்கின்ற பொழுதகத்து
நின்றந்த நதியகத்து நிறை தவத்தின் குறை முடித்து
வண் திண் கைச்சிலை நெடும் தோள் மரகதத்தின் மலை வந்தான் –அவள் புலம்பும் பொழுது ராமபிராணன் வந்தமை –

மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே –பெரிய திருமடல் -77-

வள்ளலே மது சூதனா என் மரகதமலையே –திருவாய் -2-6-4-

மரகத சைலம் செந்தாமரைக் காடு பூத்துத்
திரை ஏறி கங்கை கை வீசும் திவலையால் நனைந்த செய்ய
இரு குழை தொடரும் வேல் கண் மயிலொடு இருந்த தேய்ப்பப்
பெருகிய செல்வி கண்டார் பிறப்பு எனும் பிணிகள் தீர்ந்தார் –யுத்த -திருமுடி சூட்டு படலம் -36–

கரு மாணிக்க மலை மேல் மணித் தடந்தாமரைக் காடுகள் போல்
திரு மார்பு வாய் கண் கை உந்தி காலுடை யாடைகள் செய்ய பிரான்
திருமால் எம்மான் செழு நீர் வயல் குட்ட நாட்டுத் திருப் புலியூர்
அரு மாயன் பேரன்றிப் பேச்சிலள் அன்னைமீர் இதற்கு என் செய்கேனோ––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–8-9-1-

பெருமாள் பிராட்டியுடன் பட்டாபிஷேகம் செய்யும் சேவையை சேவித்தவர்கள் பிறவிக்கடல் கடப்பர்-என்று இவர் அருளிச் செய்தது
திரு வரங்கத்தில் நம்பெருமாள் திரு மஞ்சனத்தை சேவித்து ஈரவாடை தீர்த்தத்தையும் ஸ்வீ கரித்து இருக்க வேண்டும்

மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே –பெரிய திருமடல்

உலகு அளந்த மாணிக்கமே என் மரகதமே –திரு விருத்தம் -85-

————-

செங்கயல் போல் கரு நெடும் கண் தேமரு தாமரை உறையும்
நங்கை இவள் என நெடுநல் நடந்தவரோ நாம் என்னக்
கொங்கைகளும் குழைக் காதும் கொடி மூக்கும் குறைந்து அழித்தால்
அங்கண் அரசே ஒருவர்க்கு அழியாதோ அழகு என்றாள் -119-

புலக்குண்டலப் புண்டரீகத்த போர்க் கெண்டை வல்லி ஒன்றால்
விலக்குண்டு லாகின்ற வேல் விழிக்கின்றன–திரு விருத்தம் -57-

கூரார்ந்த வாளால் கொடி மூக்கும் காத்து இரண்டும் ஈரா விடுத்து அவட்க்கு மூத்தோனை –சிறிய திருமடல் -40-

மாட்டுயர் கற்பகத்தின் வல்லியோ கொழுந்தோ அறியேன் ஈட்டிய வெண்ணெய் உண்டான் திரு மூக்கு –திருவாய் -6-7-2-

————

துமிலப்போர் வல்லரக்கர்க்குச் சுட்டினாள்
அமலத் தொல் பெயர் ஆயிரத்து ஆழியான்
நிமலப் பாத நினைவின் இருந்த அக்
கமலக் கண்ணனை கையினில் காட்டினாள் -15-

கோதறு தம் குலத்துளோர் தொழும் ஆதி யஞ்சோதியை அடி வணங்கினான் –பாலகாண்டம்

தன் திரு உள்ளத்தே தண்ணியே நினைற்றக் குன்றிவர் தோளினான்-என்றும்
ஐயரும் அச்சோர்கேலா ஆயிர மௌலி யானைக் கை தொழுது -என்றும் அயோத்யா காண்டத்திலும் உண்டே –
அமலன் விமலன் நிமலன் நின்மலன் -இவனே பரம் பொருள் என்று பல இடங்களிலும் காட்டி அருளுகிறார் –

வந்தனை முனித்தலைவர்பால் உடையார்; வானத்து
இந்துவின் முகத்தர்; எறி நீரில் எழு நாளக்
கந்த மலரைப் பொருவு கண்ணர்; கழல், கையர்;
அந்தம் இல் தவத் தொழிலர்; ஆர் அவரை ஒப்பார்? 53

‘செந் தாமரைக் கண்ணொடும், செங் கனி வாயினோடும்,
சந்து ஆர் தடந் தோளோடும், தாழ் தடக் கைகளோடும்
அம் தார் அகலத்தொடும், அஞ்சனக் குன்றம் என்ன
வந்தான் இவன் ஆகும், அவ் வல் வில் இராமன்’ என்றாள். 149-இராவணன்-சூர்ப்பணகை உரையாடல்-

கை வண்ணம் தாமரை வாய் கமலம் போலும் கண்ணிணையும் அரவிந்தம் அடியும் அஃதே –திரு நெடும் தாண்டகம் -21-

———–

சந்திரனும் தன்னைப்போலவே சீதாபிராட்டி அழகைக்கண்டு உடல் தேய்ந்தும் வெளுத்தும் அகம் கருகியும் இருந்தமை –
தேயா நின்றாய் ஒரு நீயும் கண்டார் உள்ளம் கருத்தாய் நிலை திரிந்து
காயா நின்றாய் ஒரு நீயும் கண்டார் சொல்லக் கேட்டாயோ
பாயா நின்ற மலர் வாளி பிரியா நின்றார் இன்மையால்
ஓயா நின்றேன் உயிர் காத்தற்கு உரியர் யாவர் அவரே யுடுபதியே -114-

நைவாய எம்மே போல் நாண் மதியே! நீ இந்நாள்
மைவான் இருள் அகற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்
ஐவாய் அரவணை மேல் ஆழிப் பெருமானார்
மெய் வாசகம் கேட்டு உன் மெய்ந் நீர்மை தோற்றாயே?–2-1-6-

————–

வரும் புண்ட்ரம் வாளியின் மார்புருவிப்
பெரும் புண் திறவா வகை பேருதி நீ
இரும்புண்ட நீர் மீள்கினும் என்நுழையிக்
கரும்புண்ட சொல் மீள்கிலள் காணுதியால் -104-சீதையை மீட்க முடியாது என்கிறான் இராவணன்

நீர் இரும்புண்ட நீரது போல என்னாருயிரை ஆரப் பருகு எனக்கு ஆராவமுதானாயே –திருவாய் -10-10-5–

—————-

பொங்கு வெம் கோளரா விசும்பு ஒத்தன
வெங்கதிர்ச் செல்வனை விழுங்கி நீங்குமால்
அங்கண் மா ஞாலத்தை விளக்குமாய்க் கதித்
திங்களும் ஒரு முறை வளரும் தேயுமால்-196-
கிரகண காலத்தில் சூர்ய சந்திரர் பீடிக்கப்பட்டு மீளுவது போலே பிறவி -சடாயு சமாதானம் இளைய பெருமாளுக்கு –

அங்கண் மா ஞாலம் அஞ்ச அங்கோர் ஆளரியாய் –பெரிய திருமொழி 1-7-1-

சீதம் கொள் மலர் உளோரும் தேவரும் என்பது என்னே
வேதங்கள் காண்கிலாமை வெளி நின்றே மறையும் வீரன்
பாதங்கள் கண்ணில் பார்த்தான் படிவம் கொள் நெடிய பஞ்ச
பூதங்கள் விளியும் நாளும் போக்கிலா உலகம் புக்கான் -215-
கச்ச யோகான் அநுத்தமான் –பெரிய உடையார் ஸ்ரீ வைகுண்டம் போனமை

கிளித்தன களித்த திருமேனி -223-உடைய இராமபிரான் கண்ணீர் பெறுக ஜடாயுவுக்கு சரம கைங்கர்யம்

நன்கு எண்ணி நான் வளர்த்த சிறு கிளிப் பைதலே
இன் குரல் நீ மிழற்றேல் என் ஆர் உயிர்க் காகுத்தன்
நின் செய்ய வாய் ஒக்கும் வாயன் கண்ணன் கை காலினன்
நின் பசுஞ்சாம நிறத்தன் கூட்டு உண்டு நீங்கினான்–9-5-6-

————-

சான்றவனோ எம் பொருளும் எல்லை நீர் நல்லறத்தை
சான்றவனோ தேவர் தவத்தின் தனிப்பயனோ
மூன்று கவடாய் முளத்து எழுந்த மூலமோ
தோன்றி இரு வினையேன் சாபத் திடர் துடைத்தாய் –கவந்தன் படலம்—

முதலாம் திருவுருவம் மூன்று என்பர் ஒன்றே
முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர் முதல்வா
நிகரிலகு காருருவா நின்னகத்தன்றே
புகரிலகு தாமரையின் பூ –பெரிய திருவந்தாதி-–72-

—————-

காண்பார்க்கும் காணப்படு பொருட்கும் கண் ஆகி,
பூண்பாய்போல் நிற்றியால், யாது ஒன்றும் பூணாதாய்,
மாண்பால் உலகை வயிற்று ஒளித்து வாங்குதியால்;
ஆண்பாலோ? பெண்பாலோ? அப்பாலோ? எப்பாலோ? –கவந்தன் படலம்-42′

தோய்ந்து பொருள் அனைத்து தோயாது நின்ற சுடர் அன்றோ இவன் –

யாவையும் யாவரும் தானாய் அவரவர் சமயம் தோறும் தோய்விலன் –திருவாய் -3-4-10-

ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் அல்லா அழியும் அல்லன் 2-5-10-

திரு மா மணி மண்டபத்தில் எழுந்து அருளும் நிலை –
எண்டிசையும் யும் திண் சுவ்ரா வேழுழ் நிலை வகுத்த
அண்டப் பெரும் கோயிலுக்கு எல்லாம் அழகுடைய
மண்டலங்கள் மூன்றின் மேன்மேல் என்றும் மலராத
புண்டரீக மொட்டின் பொருட்டே புரை யம்மா -கவந்தன் படலம்-46-

நின் செய்கை கண்டு நினைந்தனவோ, நீள் மறைகள்?
உன் செய்கை அன்னவைதான் சொன்ன ஒழுக்கினவோ?
என் செய்தேன் முன்னம்? மறம் செய்கை எய்தினார்-
பின் செல்வது இல்லாப் பெருஞ் செல்வம் நீ தந்தாய்! –கவந்தன் படலம்–47′

விதியஸ் ச வேதிகா த்வதீய கம்பீர மநோ அநு ஸாரிண–ஆளவந்தார் —

வெறிதே அருள் செய்வான் -நிர்ஹேதுகமாக தனது தாளிணைக் கீழ் சேர்த்துக் கொள்ளும்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சித்தாந்தம் இங்கே அருளிச் செய்கிறார்

————-

மாயப் பிறவி மயல் நீக்கி மாசு இலாக்
காயத்தை நல்கி, துயரின் கரை ஏற்றி,
பேய் ஒத்தேன் பேதைப் பிணக்கு அறுத்த எம் பெருமான்!
நாய் ஒத்தேன்; என்ன நலன் இழைத்தேன் நான்?’ என்றான்–கவந்தன் படலம்– 48-

மாயப்பிறவி மயர்வு அறுத்தேனே –திருவாய் -1-7-3-

———————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணமும் ஸ்ரீ அருளிச் செயல்களும் -ஸ்ரீ பால காண்டம் – —

March 9, 2020

ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்-

ஸ்ரீ கடவுள் வாழ்த்து

உலகம் யாவையும் தாம் உளவாக்கலும்,
நிலைபெறுத்தலும், நீக்கலும், நீங்கலா
அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் – அவர்
தலைவர்; அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே. 1–

அகில புவந ஜென்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே

யதோ வா இமாநி பூதாநி ஜாயந்தே யேந ஜாதாநி ஜீவநதி தத் ப்ரஹமேதி யா பர்வத்பி சம்விசந்தி

சிற்குணத்தர் தெரிவு அரு நல் நிலை
எற்கு உணர்த்த அரிது; எண்ணிய மூன்றினுள்
முற் குணத்தவரே முதலோர்; அவர்
நற்குணக் கடல் ஆடுதல் நன்றுஅரோ. 2

ஆதி, அந்தம், அரி என, யாவையும்
ஓதினார், அலகு இல்லன, உள்ளன,
வேதம் என்பன – மெய்ந் நெறி நன்மையன்
பாதம் அல்லது பற்றிலர்-பற்று இலார். 3-

ஸ்வரூபம் ரூபம் உபாய புருஷார்த்தங்களை மூன்று பாசுரங்களால் கடவுள் வாழ்த்தாக அருளிச் செய்கிறார் –

ஓசை பெற்று உயர் பாற்கடல் உற்று, ஒரு
பூசை, முற்றவும் நக்குபு புக்கென,
ஆசை பற்றி அறையலுற்றேன்-மற்று, இக்
காசு இல் கொற்றத்து இராமன் கதைஅரோ! 4

‘நாராயணாய நம!’ என்னும் நல் நெஞ்சர்
பார் ஆளும் பாதம் பணிந்து, ஏத்துமாறு அறியேன்;
கார் ஆரும் மேனிக் கருணாகர மூர்த்திக்கு
ஆராதனை என் அறியாமை ஒன்றுமே. 7-

தருகை நீண்ட தயரதன்தான் தரும்
இரு கை வேழத்து இராகவன் தன் கதை
திருகை வேலைத் தரைமிசைச் செப்பிட,
குருகை நாதன் குரை கழல் காப்பதே. 9

அஞ்சிலே ஒன்று பெற்றான், அஞ்சிலே ஒன்றைத் தாவி,
அஞ்சிலே ஒன்று ஆறு ஆக, ஆர் உயிர் காக்க ஏகி,
அஞ்சிலே ஒன்று பெற்ற அணங்கைக் கண்டு, அயலார் ஊரில்
அஞ்சிலே ஒன்று வைத்தான், அவன் எம்மை அளித்துக் காப்பான். 10

இம்பர் நாட்டில் செல்வம் எல்லாம் எய்தி, அரசு ஆண்டு இருந்தாலும்,
உம்பர் நாட்டில் கற்பகக் கா ஓங்கும் நீழல் இருந்தாலும்,
செம்பொன்மேரு அனைய புயத் திறல் சேர் இராமன் திருக் கதையில்,
கம்பநாடன் கவிதையில்போல், கற்றோர்க்கு இதயம் களியாதே. 13

நன்மையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே;
தின்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே;
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தீருமே –
இம்மையே இ’ராம’ என்று இரண்டு எழுத்தினால். 15

——-

ஒரு பகல் உலகு எலாம் உதரத்துள் பொதிந்து,
அரு மறைக்கு உணர்வு அரும் அவனை, அஞ்சனக்
கரு முகிற் கொழுந்து எழில் காட்டும் சோதியை,
திரு உறப் பயந்தனள் – திறம் கொள் கோசலை. 101–கோசலை வயிற்றில் திருமால் அவதரித்தல்

நாடிய பொருள் கை கூடும் ஞானமும் புகழும் உண்டாம்
வீடியல் வழிய தாக்கும் வேரி யம் கமலை நோக்கும்
நீடிய அரக்கர் சேனை நீறு பட்டு அழிய வாகை
சூடிய சிலை இராமன் தோள் வலி கூறுவார்க்கே

வேரி மாறாத பூ மேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே–திருவாய் -4-5-11-

————-

காதைகள் செறிவான செவி நுகர் கனிகள் –நாட்டு படலம்

செவிகளாரே நின் கீர்த்திக் கனி என்னும் கவிகள் காலப் பண் தென் உறைப்பத்துற்று –திருவாய் -3-8-6-

செவியுள் நாவின் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து –பெரிய திரு -3-6-7-

எம்பெருமான் சரிதை செவியால் கண்ணால் பருகுவோம் இன்னமுதம் மதியோம் அன்றே —

—————–

செறு நறு தயிரும் பாலும் வெண்ணெயும் தெளிந்த நெய்யும்
உறியோடு வாரி உண்டு குருந்தொடு மருதம் உந்தி
மறி விழி ஆயர் மாதர் வனை துகில் வாறு நீரால்
பொறி வரி அரவின் ஆடும் புனிதனும் போல் அன்றே –ஆற்று படலம் -15-

ஆற்றுக்கும் கண்ணனுக்கும் உள்ள பொதுத் தன்மைகள் –
புனிதன் –
பூப்புனைக் கண்ணிப் புனிதனோடு என்னைக் காப்பு நாண் கட்டக் கானாக் கண்டேன் தோழி நாண் –நாச் -6-4-

——————

தோயும் வெண் தயிர் மத்தொலி துள்ளவும்
மாய வெள் வளை வாய் விட்டு அரற்றவும்
தேயும் நுண்ணிடை சென்று வணங்கவும்
ஆயர் மங்கையர் அங்கை வருந்துவார் –27-

காசும் பிறப்பும் கலகலப்பக் கை பேர்த்து
வாச நறும் குழல் ஆய்ச்சியர் மத்தினால்
ஓசை படுத்த தயிர் அரவம் கேட்டிலையோ -7-

——————-

புண்ணியம் புரிந்தோர் புகுவது துறக்கம்’ என்னும் ஈது அரு மறைப் பொருளே;
மண்ணிடை யாவர் இராகவன் அன்றி மா தவம் அறத்தொடும் வளர்த்தார்?
எண்அருங்குணத்தின்அவன்,இனிதுஇருந்து,இவ்ஏழ்உலகுஆள்இடம்என்றால்,
ஒண்ணுமோ, இதனின் வேறு ஒரு போகம் உறைவு இடம் உண்டு என உரைத்தல்? –நகரப் படலம்–5

தங்கு பேர் அருளும் தருமமும்,துணையாத் தம் பகைப்புலன்கள் ஐந்துஅவிக்கும்
பொங்கு மா தவமும், ஞானமும், புணர்ந்தோர் யாவர்க்கும் புகலிடம் ஆன
செங் கண் மால் பிறந்து, ஆண்டு, அளப்ப அருங் காலம் திருவின் வீற்றிருந்தமை தெளிந்தால்,
அம் கண் மா ஞாலத்து இந் நகர் ஒக்கும் பொன் நகர் அமரர் நாட்டு யாதோ? 6-

எம்பெருமான் உகந்து அருளி உறையும் திவ்ய தேசங்கள் போகம் நுகரும் இடம் -ஸச் ஸம்ப்ரதாயார்த்தம் –

அங்கண் மா ஞாலம் அஞ்ச அங்கு ஓர் ஆள் அரியாய்

அங்கண் மா ஞாலத்து அரசர் –

———-

என்னை ஆளுடைய ஐயன், கலுழன் மீது எழுந்து போய
பின்னர், வானவரை நோக்கி, பிதாமகன் பேசுகின்றான்:
“முன்னரே எண்கின்வேந்தன் யான்”-என, முடுகினேன்; மற்று,
அன்னவாறு எவரும் நீர் போய் அவதரித்திடுமின்’ என்றான். 23-

மஞ்சுயர் மா மதி தீண்ட நீண்ட மாலிரும் சோலை மணாளர் வந்து என்
நெஞ்சுள்ளும் கண்ணுள்ளும் நின்று நீங்கார் நீர் மலையார் கொல் நினைக்க மாட்டேன்
மஞ்சுயர் பொன் மலை மேல் எழுந்த மா முகில் போன்றுளர் வந்து காணீர்
அஞ்சிறைப் புள்ளும் ஓன்று ஏறி வந்தார் அச்சோ ஒருவர் அழகிய வா —9-2-8-

————

வேள்வி காக்க தயரதனிடம் கரிய செம்மலை முனிவன் வேண்டல்
‘தரு வனத்துள் யான் இயற்றும் தகை வேள்விக்கு இடையூறு, தவம் செய்வோர்கள்
வெருவரச் சென்று அடை காம வெகுளி என, நிருதர் இடை விலக்கா வண்ணம்,
“செருமுகத்துக் காத்தி” என, நின் சிறுவர் நால்வரினும் கரிய செம்மல்
ஒருவனைத் தந்திடுதி’ என, உயிர் இரக்கும் கொடுங் கூற்றின், உளையச் சொன்னான்.11

தயரதன் இராம இலக்குவரை முனிவனிடம் ஒப்புவித்தல்
குருவின் வாசகம் கொண்டு, கொற்றவன்,
‘திருவின் கேள்வனைக் கொணர்மின், சென்று’ என,-
‘வருக என்றனன்’ என்னலோடும், வந்து
அருகு சார்ந்தனன், அறிவின் உம்பரான். 17

வந்த நம்பியைத் தம்பிதன்னொடும்
முந்தை நான்மறை முனிக்குக் காட்டி, ‘நல்
தந்தை நீ, தனித் தாயும் நீ, இவர்க்கு;
எந்தை! தந்தனென்; இயைந்த செய்க!’ என்றான். 18

தேவர்கள் இராமனை வாழ்த்துதல்
பந்தரைக் கிழித்தன, பரந்த பூ மழை;
அந்தர துந்துமி முகிலின் ஆர்த்தன;
இந்திரன் முதலிய அமரர் ஈண்டினார்;
சுந்தர வில்லியைத் தொழுது வாழ்த்தினார். –வேள்விப் படலம்–44-

கோதண்ட வில்லுக்கு அழகு இராமன் திருக்கையில் சேர்த்தியால் வந்த அழகு அன்றோ –
கோல வில்லி ராமன் -வென்ற வில்லி –

———–

பற்றவா வேரோடும் பசையறப் பிறவி போய் –காமாஸ்ரமம் பற்றி விசுவாமித்திரர்

அற்றது பற்று எனில் உற்றது வீடு உயிர்–

————

பரிதி வான் அவனி நிலம் பசை அறப் பருகுவான் –தாடகை வதம்

நானிலம் வாய் கொண்டு நன்னீர் அறம் என்று கோது கொண்ட
வேனிலம் செல்வன் சுவைத் துமிழ் பாலை கடந்த பொன்னே
கானிலம் தோய்ந்து விண்ணோர் தொழும் கண்ணன் வெக்காவுதம்
பூம்தேன் அலம் சோலை அப்பாலது எப்பாலைக்கும் சேமத்ததே —திரு விருத்தம்–26–

————–

சூடக அரவு உறழ் சூலக் கையினள்;
காடு உறை வாழ்க்கையள்;-கண்ணின் காண்பரேல்,
ஆடவர் பெண்மையை அவாவும் தோளினாய்!-
“தாடகை” என்பது அச் சழக்கி நாமமே; 23–பும்ஸாம் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரிணாம் –

தோள் கண்டார் தோளே கண்டார் தொடு கழல் கமலம் அன்ன தாழ் கண்டார்
தாழே கண்டார் தடக்கை கண்டாரும் அஃதே

வான் தனில் வரைந்ததோர் மாதர் ஓவியம்
போன்றனள் புலந்தனள் புழுங்கு நெஞ்சினள்
தோன்றல சுடர் மணித் தோளின் நாட்டங்கள்
ஊன்றினாள் பறிக்க ஓர் ஊற்றம் பெற்றிலள் –சூர்ப்பனகை படலம்

ஆயதாஸ் ச ஸூ வ்ருத்தாச்ச பாஹவா பரிகோயமா
சர்வ பூஷண பூஷார்ஹா கிமர்த்தம் ந விபூஷிதா –கிஷ்கிந்தா -3-15-
திருவடி தோள்களைக் கண்டபோதே வந்த கார்யம் முடிந்தது என்று அறிந்தார் –

மல்லாண்ட தோள் மணி வண்ணா

நாள்களோர் நாலைந்து திங்கள் அளவிலே
தாளை நிம்ர்த்து சகடத்தை சாடிப் போய்
வாள் கொள் வளை எயிறு ஆர் உயிர் வவ்வினான்
தோள்கள் இருந்தவா காணீரே சுரி குழலீர் வந்து காணீரே –1-2-11-

காளியன் பொய்கை கலங்க பாய்ந்திட்டவன்
நீள் முடி ஐந்திலும் நின்று நடம் செய்து
மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன்
தோள் வலி வீரமே பாடிப் பற
தூ மணி வண்ணனைப் பாடிப் பற – 3-9 7-

மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தர தோளுடையான்-ஸூந்தர பாஹு —
அப்பனே அடல் ஆழியானே ஆழ் கடலைக் கடைந்த துப்பனே
உன் தோள்கள் நான்கும் கண்டிடக் கூடுங்கொல்–திருவாய் -4-7-5-

————–

எங்கள் நான்மறைக்குத் தேவர் அறிவிற்கும் பிறர்க்கும் எட்டாச் செங்கண் மால் இருந்து
மேல் நாள் செய்தவம் செய்ததன்றே-
சித்தாஸ்ரமம் –
மண்ணை இருந்து அது துழாவி வாமனன் மாம் இது என்னும்
அமலமூர்த்தி இவன் என்பர்
அமலத் தொல் பெயர் ஆயிரத்து ஆழியான்
அணி அரங்கன் தந்தானை அறியாதார் அறியாதாரே
ஆயிர மௌலியான் –சஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷ
அக்கமலக் கண்ணனைக் கையால் காட்டினாள்

நீல நிறைத்து நெடுந்தகை வந்தோர் ஆலமர் வித்தின் யரும் குறள் ஆனான்

‘முப்புரிநூலினன், முஞ்சியன், விஞ்சை
கற்பது ஒர் நாவன், அனல் படு கையன்,
அற்புதன்,-அற்புதரே அறியும் தன்
சிற்பதம் ஒப்பது ஒர் மெய்க்கொடு-சென்றான். 12

விஞ்சை கற்பதோர் நாவன் -வரஹ்ம வித்யையாகிற வேதம் ஓதும் நாவை உடையவன் -என்றவாறு –
வெண்திரள் வாணன் வேள்வியிடம் எய்தி அங்கோர் குறளாகி மெய்ம்மை உணர
செந்தொழில் வேத நாவின் முனியாகி –பெரிய திருமொழி -11-4-5–
ஆயருக்கு அதிபதி அற்புதன் தானே –திருவாய் -8-6-9-
அற்புதன் நாராயணன் அரி வாமனன் 8-6-10-

சிந்தை உவந்து எதிர், “என் செய்?” என்றான்;
அந்தணன், “மூஅடி மண் அருள், உண்டேல்;
வெந் திறலாய்! இது வேண்டும்” எனா முன்,
“தந்தனென்” என்றனன்; வெள்ளி, தடுத்தான்: 15-

மூவடி மண் மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப மற்றவனுக்கு என்னால் தரப்பட்டது என்றலுமே –பெரிய திருமடல்

கண்ட திறத்து இது கைதவம்; ஐய!
கொண்டல் நிறக் குறள் என்பது கொள்ளேல்;
அண்டமும் முற்றும் அகண்டமும், மேல்நாள்,
உண்டவன் ஆம்; இது உணர்ந்துகொள்” என்றான். 16″

சிறியன் என்று என் இளம் சிங்கத்தை இகழேல் கண்டாய்
சிறுமையின் வார்த்தையை மாவலி இடைச் சென்று கேள்
சிறுமை பிழை கொள்ளில் நீயும் உன் தேவைக்கு உரியை காண்
நிறை மதீ நெடுமால் விரைந்து உன்னைக் கூவுகின்றான் –ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி–1 4-8 –

உலகு எலாம் உள்ளடி அடக்கி, ஓர் அடிக்கு
அலகு இலாது, அவ் அடிக்கு, அன்பன் மெய்யதாம்,
இலை குலாம் துழாய் முடி ஏக நாயகன்,-
சிலை குலாம் தோளினாய்!-சிறியன் சாலவே! 26′

ஒரு குறளாய் இரு நிலம் மூவடி மண் வேண்டி உலகு அனைத்தும் ஈரடியால் ஒடுக்கி ஒன்றும்
தருக வென மாவலியைச் சிறையில் வைத்த தாடாளன் தாள் அணைவீர் தக்க கீர்த்தி
அருமறையின் திரள் நான்கும் வேள்வி ஐந்தும் அங்கங்கள் அவை யாறும் இசைகள் ஏழும்
தெருவில் மலி விழா வளமும் சிறக்கும் காழிச் சீ ராம விண்ணகரே சேர்மின் நீரே—–பெரிய திருமொழி–3-4-1-

இலை குலாம் துழாய் முடி ஏக நாயகன்,—தோளிணை மேலும் தன் மார்பின் மேலும் சுடர் முடி மேலும்
தாளிணை மேலும் புனைந்த தண்ணம் துழாய் முடி அம்மான் –1-9-7-

———

கரியவன் உலகெலாம் கடந்த தாளிணை
திருமகள் கரம் தொடச் சிவந்து காட்டிற்றே —

வடிவிணை இல்லா மலர்மகள் மற்றை நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை
கொடுவினையேனும் பிடிக்க நீ ஒரு நாள் கூவுதல் வருதல் செய்யாய் -9-2-10-

————–

இராமனின் அம்பு சுபாகுவைக் கொன்று, மாரீசனைக் கடலில் சேர்த்தல்
திருமகள் நாயகன் தெய்வ வாளிதான்,
வெருவரு தாடகை பயந்த வீரர்கள்
இருவரில் ஒருவனைக் கடலில் இட்டது; அங்கு
ஒருவனை அந்தகபுரத்தின் உய்த்ததே. 41

தேவர்கள் இராமனை வாழ்த்துதல்
பந்தரைக் கிழித்தன, பரந்த பூ மழை;
அந்தர துந்துமி முகிலின் ஆர்த்தன;
இந்திரன் முதலிய அமரர் ஈண்டினார்;
சுந்தர வில்லியைத் தொழுது வாழ்த்தினார். 44-

சுந்தர வில்லி –கோலவில்லி ராமன் -பெருமாள் வில் பிடித்த அழகைக் கண்டு நாண் வில் பிடித்தது
ஒரு படியே என்று இராவணன் தன்னைத்தானே மருவி வில்லை எறிந்து பொகட-வெறும் கை வீரன் ஆனான் –

—————————–

வேள்வியை இனிது முடித்த முனிவன் இராமனைப் பாராட்டுதல்
‘பாக்கியம் எனக்கு உளது என நினைவுறும் பான்மை
போக்கி, நிற்கு இது பொருள் என உணர்கிலென் – புவனம்
ஆக்கி, மற்றவை அனைத்தையும் அணி வயிற்று அடக்கி,
காக்கும் நீ, ஒரு வேள்வி காத்தனை எனும் கருத்தே.’ 46-

உய்ய உலகு படைத்து உண்ட மணி வயிறா –பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-5-1-

————–

திறம் கொள் ஆமையாய் முதுகினில் மந்தரம் திரிய
விறல் கொள் ஆயிரம் தடக்கைகள் பரப்பி மீ வலிப்ப–அகலிகை படலம் -24-

ஆயிரம் தோளால் அலை கடல் கடைந்தான் அரங்க மா நகர் அமர்ந்தான் –பெரிய திருமொழி -5-7-4-

——–

அங்கு நின்று எழுந்து, அயன் முதல் மூவரும் அனையார்,
செங் கண் ஏற்றவன் செறி சடைப் பழுவத்தில் நிறை தேன்
பொங்கு கொன்றை ஈர்த்து ஒழுகலால், பொன்னியைப் பொருவும்
கங்கை என்னும் அக் கரை பொரு திரு நதி கண்டார். 5

கங்கையில் புனிதமாகிய காவேரி -திருமாலை -23-

பிடிசேர் களிறளித்த பேராளா உந்தன்
அடி சேர்ந்தருள் பெற்றாள் அன்றே பொடி சேர்
அனற்கு அங்கை ஏற்றான் அவிர்சடை மேல் பாய்ந்த
புனல் கங்கை என்னும் பேர்ப் பொன் —முதல் திருவந்தாதி—97–

சலம் பொதி உடம்பில் தழல் உமிழ் பேழ் வாய் சந்திரன் வெங்கதிர் அஞ்ச
மலர்ந்து எழுந்து அணவு மணி வண்ண வுருவின் மால் புருடோத்தமன் வாழ்வு
நலம் திகழ் சடையான் முடிக் கொன்றை மலரும் நாரணன் பாதத் துழாயும்
கலந்து இழி புனலால் புகர்படு கங்கை கண்டம் என்னும் கடி நகரே -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி–4 7-2 –

அண்ட கோளகைப் புறத்ததாய் அகிலம் அன்று அளந்த
புண்டரீக மென் பதத்திடைப் பிறந்து பூ மகனார்
கொண்ட தீர்த்தமாய் அரன் கொளப் பகிரதன் கொணர
மண்டலத்து வந்து அடைந்தது இவ்வானதி மைந்த –அகலிகை படலம் -60-

அதிர் முகம் உடைய வலம்புரி குமிழ்த்து அழல் உமிழ் ஆழி கொண்டு எறிந்து அங்கு
எதிர் முக அசுரர் தலைகளை இடரும் எம் புருடோத்தமன் இருக்கை
சது முகன் கையில் சத்துப் புயன் தாளில் சங்கரன் சடையினில் தங்கி
கதிர் முக மணி கொண்டு இழி புனல் கங்கை கண்டம் என்னும் கடி நகரே -4 7-3 –

——————-

இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்த வண்ணம் இனி இந்த உலகுக்கு எல்லாம்
உய் வண்ணம் இன்றி மற்றோர் துயர் வண்ணம் உறுவது உண்டோ
மை வண்ணத் தரக்கி போரில் மழை வண்ணத்து அண்ணலே யுன்
கை வண்ணம் அங்குக் கண்டேன் கால் வண்ணம் இங்குக் கண்டேன் -82-

மழை வண்ணத்து அண்ணலே –மின்னு மா மழை தவழும் மேக வண்ணா –

இப்பாட்டில் எட்டு தடவை வண்ணம் பத பிரயோகம் –

முன்னை வண்ணம் பாலின் வண்ணம் முழுதும் நிலை நின்ற
பின்னை வண்ணம் கொண்டல் வண்ணம் வண்ணம் எண்ணும் கால்
பொன்னின் வண்ணம் மணியின் வண்ணம் புரையும் திருமேனி
இன்ன வண்ணம் என்று காட்டீர் இந்தளூரீரே-பெரிய திருமொழி-–4-9-8-போலவே

————

கன்னிமாடத்தில் நின்ற சீதையின் பேர் எழில்
பொன்னின் சோதி, போதினின் நாற்றம், பொலிவேபோல்
தென் உண் தேனின் தீம் சுவை, செஞ் சொற் கவி இன்பம்-
கன்னிம் மாடத்து உம்பரின் மாடே, களி பேடோடு
அன்னம் ஆடும் முன் துறை கண்டு, அங்கு, அயல் நின்றாள். 23-

பஞ்ச இந்திரியங்களுக்கும் இன்பம்

கண்டு கேட்டு உற்று மோந்து உண்டு உழலும் ஐங்கருவி
கண்ட இன்பம், தெரிவரிய அளவில்லாச் சிற்றின்பம்,
ஒண் தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப,
கண்ட சதிர் கண்டொழிந்தேன்; அடைந்தேன் உன் திருவடியே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-4-9-10-

கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த் துற்றியும் ஐம்புலனும்
ஒண்டொடி கண்ணே உள–திருக்குறள்

செஞ்சொல் கவி இன்பம் -மொழி பட்டு ஓடும் கவி அமுதம் நுகர்ச்சி யுறுமோ முழுதுமே –திருவாய் -8-10-5-

செஞ்சொல் கவி இன்பம் என்றது -தொண்டர்க்கு அமுது உண்ண-பக்தாம்ருதம் –
அடியார்க்கு இன்ப மாரியே –கேட்டு ஆரார் வானவர்கள் —

————-

கன்னிமாடத்தில் நின்ற சீதையின் பேர் எழில்
பொன்னின் சோதி, போதினின் நாற்றம், பொலிவேபோல்
தென் உண் தேனின் தீம் சுவை, செஞ் சொற் கவி இன்பம்-
கன்னிம் மாடத்து உம்பரின் மாடே, களி பேடோடு
அன்னம் ஆடும் முன் துறை கண்டு, அங்கு, அயல் நின்றாள். 23-

இருவராய் வந்தார் என் முன்னே நின்றார் -ஸ்தாவர பிரதிஷடையாக என்னைக் கண்டும்
கால் வாங்க மாட்டாதே -அப்பால் போக மாட்டாதே நின்றார் –

இராமனும் சீதையும் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு, காதல் கொள்ளுதல்
எண்ண அரு நலத்தினாள் இனையள் நின்றுழி,
கண்ணொடு கண் இணை கவ்வி, ஒன்றை ஒன்று
உண்ணவும், நிலைபெறாது உணர்வும் ஒன்றிட,
அண்ணலும் நோக்கினான்; அவளும் நோக்கினாள். 35–

கீழே பொன்னின் சோதி பாட்டில் மூவரும் சீதா பிராட்டியைக் கண்டமை பொது நோக்கு -இங்கு இருவரும் அன்புடன் நோக்கியது –
வால்மீகி -வில்லை முறிப்பதுக்கு முன்பு நோக்கியமை கூறவில்லை –

பருகிய நோக்கு எனும் பாசத்தால் பிணித்து,
ஒருவரை ஒருவர்தம் உள்ளம் ஈர்த்தலால்,
வரி சிலை அண்ணலும் வாட்கண் நங்கையும்,
இருவரும் மாறிப் புக்கு, இதயம் எய்தினார். 37

மருங்கு இலா நங்கையும், வசை இல் ஐயனும்,
ஒருங்கிய இரண்டு உடற்கு உயிர் ஒன்று ஆயினார் –
கருங்கடல் பள்ளியில் கலவி நீங்கிப் போய்ப்
பிரிந்தவர் கூடினால், பேசல் வேண்டுமோ? 38-

திருப் பாற் கடல் வெண்மையாயினும் அவனது நிழலீட்டாலே கருங்கடல் ஆனதே
நீலக்கடல் கடைந்தாய் உன்னைப் பெற்று இனிப் போக்குவேனோ –திருவாய் -10-10-7-
கரும் தண் மா கடல் கண் துயின்றவன் இடம் –பெரிய திருமொழி -3-1-1-
உவர்க்கும் கருங்கல் நீருள்ளான்–மூன்றாம் திருவந்தாதி -37-என்றுமாம் –

——————–

இராமன் முனிவருடன் போக அவன் நினைவால் சீதை ஓவியப்பாவைபோல் நிற்றல்
அந்தம் இல் நோக்கு இமை அணைகிலாமையால்,
பைந்தொடி, ஓவியப் பாவை போன்றனள்;
சிந்தையும், நிறையும், மெய்ந் நலனும், பின் செல,
மைந்தனும், முனியொடு மறையப் போயினான். 39-

காதல் நோயால் துயருற்ற சீதையின் தோற்றம்
அருகில் நின்று அசைகின்ற ஆலவட்டக் கால்
எரியினை மிகுத்திட, இழையும், மாலையும்,
கரிகுவ, தீகுவ, கனல்வ, காட்டலால்,
உருகு பொற் பாவையும் ஒத்துத் தோன்றினாள். 52-

பாவியேன் மனத்தே நின்று ஈருமாலோ
வாடை தண் வாடை வெவ்வாடை யாலோ
மேவு தண் மதியம் வெம் மதியமாலோ
மென் மலர்ப் பள்ளி வெம் பள்ளி யாலோ
தூவியம் புள்ளுடைத் தெய்வ வண்டுதைத்த
எம் பெண்மை யம் பூவி தாலோ
ஆவியின் பரமல்ல வகைகளாலோ
யாமுடை நெஞ்சமும் துணை யன்றாலோ–9-9-4-

இராமனை நினைத்து சீதை உருகுதல்
‘இந்திர நீலம் ஒத்து இருண்ட குஞ்சியும்,
சந்திர வதனமும், தாழ்ந்த கைகளும்,
சுந்தர மணி வரை தோளுமே, அல;
முந்தி, என் உயிரை, அம் முறுவல் உண்டதே! 57-

திரண்டு எழு தழை முகில் வண்ணன் செங்கமல மலர் சூழ் வண்டினம் போலே
சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தால் ஊதுகின்ற குழலோசை வழியே
மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த புல்லும் கடை வாய் வழி சோர
இரண்டு பாடும் துலுங்கா புடை பெயரா வெழுது சித்திரங்கள் போலே நின்றனவே -3-8 9- –

மை வண்ண நறும் குஞ்சி குழல் பின் தாழ
மகரம் சேர் குழை இரு பாடு இலங்கி யாட
எய் வண்ண வெஞ்சிலையே துணையா இங்கே
இருவராய் வந்தார் என் முன்னே நின்றார்
கை வண்ணம் தாமரை வாய் கமலம் போலும்
கண் இணையும் அரவிந்தம் அடியும் அக்தே
அவ்வண்ணத்தவர் நிலைமை கண்டும் தோழி!
அவரை நாம் தேவர் என்று அஞ்சினோமே –21-

அவள் உயிரை உண்டது குஞ்சி போல்வன என்றாலும் முதலில் உண்டது முறுவலே

போகு நம்பி உன் தாமரை புரை கண் இணையும் செவ்வாய் முறுவல் அங்குலங்கள் செய்ய அழிதற்கே நோற்றோமே -6-2-3-

உகவையால் நெஞ்ச முள்ளுருகி உன் தாமரைத் தடங் கண் விழிகளின்
அகவலைப் படுப்பான் அழித்தாய் உன் திருவடியால்;
தகவு செய்திலை; எங்கள் சிற்றிலும் யாமடு சிறு சோறும் கண்டு,நின்
முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நின்றிலையே–6-2-9-

என்று நின்றே திக ழும் செய்ய ஈன் சுடர் வெண் மின்னுக் கொல்?
அன்றி என் ஆவி அடும் அணி முத்தங் கொலோ? அறியேன்
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்
ஒன்றும் அறிகின்றிலேன் அன்னைமீர்!எனக்கு உய்விடமே–7-7-5-

————

கடலோ? மழையோ? முழு நீலக் கல்லோ? காயா நறும் போதோ?
படர் பூங் குவளை நாள் மலரோ? நீலோற்பலமோ? பானலோ?-
இடர் சேர் மடவார் உயிர் உண்பது யாதோ?’ என்று தளர்வாள்முன்,
மடல் சேர் தாரான் நிறம் போலும் அந்தி மாலை வந்ததுவே! 65–மாலைப் பொழுதில் சீதையின் மன நிலையும் புலம்பலும்

முகில் வண்ணன் -மேக வண்ணன் -காயம் பூ வண்ணன் -நீல மேனி மரகதமோ அஞ்சனக்குன்றமோ -ஆழ்வார்கள்

பெண் பிறந்தார் எய்தும் பெருந்துயர் காண்கிலேன் என்று
ஒண் சுடரோன் வாரா தொளித்தான் இம் மண் ணளந்த
கண் பெரிய செவ் வாய் நம் காரேறு வாரானால்
எண் பெரிய சிந்தை நோய் தீர்ப்பார் ஆர் என்னையே?–5-4-4-

—————-

கோதமன் தரு கோ முனி கோசிக
மாதவன் தன்னை மா முகம் நோக்கி இப்
போது நீ இவன் கண் போதை இப்பூதலம்
ஏது செய்த தவம் என்று இயம்பினான் -85-

பூதம் ஐந்தோடு வேள்வி ஐந்து புலன்கள் ஐந்து பொறிகளால்
ஏதம் ஒன்றும் இலாத வண் கையினார்கள் வாழ் திருக் கோட்டியூர்
நாதனை நரசிங்கனை நவின்று எத்துவாரகள் உழக்கிய
பாத தூளி படுதலால் இவ்வுலகம் பாக்கியம் செய்ததே – 4-4 6-

திரு உலகு அளந்த திருவடிகளின் தூளி பட்டதன்று பாக்கியம்
ஸ்ரீ வைஷ்ணபர்கள் ஸ்ரீ பாத தூளி பட்டது பாக்கியம்
கல்லைப் பெண்ணாக்கி சரீரத்தை பூண் கட்டிற்று இத்தனை -அவன் திருவடிகள்-
கடல் வண்ணன் பூதங்கள் ஸ்ரீ பாத தூளி பட்டால்-போயிற்று வல் உயிர் சாபம் -5-2-1-என்று
ஸ்வரூபத்தை பற்றி வரும் விரோதிகளும் போம் இறே –
பேர்த்தகரம் நான்குடையான் திருவடிகள் படுவதிலும் பேரோதும் தீர்த்தகரர் ஸ்ரீ பாத தூளி படுகை இறே பாக்கியம் –

வலி வணக்கு வரை நெடும் தோள் விராதை கொன்று
வண் தமிழ் மா முனி கொடுத்த வரி வில் வாங்கி
கலை வணக்கு நோக்கரக்கி மூக்கை நீக்கி
கரனோடு தூடணன் தன் உயிர் ரை வாங்கி
சிலை வணக்கி மான் மறிய வெய்தான் தன்னை
தில்லை நகர் திரு சித்ர கூடம் தன்னுள்
தலை வணக்கி கை கூப்பி ஏத்த வல்லார்
திரிதலால் தவமுடைத்து தரணி தானே —-பெருமாள் திருமொழி-10-5–

————–

முனியும் தம்பியும் போய் முறையால் தமக்கு
இனிய பள்ளிகள் எய்தினர் பின் இருள்
கனியும் போல்பவன் கங்குலும் திங்களும்
தனியும் தானும் அத்தையலும் ஆயினான் –130-இராம பிரானும் தூங்காமை –

இருள் கனியும் போல்பவன் –தானோர் இருள் அன்ன மா மேனி எம்மிறையார் தந்த
அருள் என்னும் தண்டால் அடித்து –பெரிய திருவந்தாதி —

கங்குலும் திங்களும் -தனியும் தானும் அத்தையலும் ஆயினான் –உரு வெளிப்பாடாகத் தோன்றி பள்ளி கொள்ளாமல் இருந்தான்-
கங்குலும் பகலும் கண் துயில் அறியாள்–

இருள் விரிந்தால் அன்ன மா நீர் திரை கொண்டு வாழியரோ
இருள் பிரிந்தார் அன்பர் தேர் வழி தூறல் ,அரவணை மேல்
இருள் விரி நீல கரு நாயிறு சுடர் கால்வது போல்
இருள் விரி சோதி பெருமாள் உறையும் ஏறி கடலே–-திரு விருத்தம்–17-

வந்து தோன்றா யன்றேல் உன் வையம் தாய மலரடிக் கீழ்
முந்தி வந்து யான் நிற்ப முகப்பே கூவிப் பணி கொள்ளாய்
செந் தண் கமலக் கண் கை கால் சிவந்த வாயோர் கரு நாயிறு
அந்த மில்லாக் கதிர் பரப்பி அலர்ந்தது ஒக்கும் அம்மானே–-ஸ்ரீ திருவாய் மொழி-8-5-7-

——————–

மண் வழி அடி வருந்தப் போனவன்
கண் வழி நுழையுமோர் கள்வனே கொலாம் -85-
நாயகியும் இழிவது திருவடியிலேயே தானே -அமரர் சென்னிப்பூ
தலைவனும் -தளிர் புரையும் திருவடி என் தலை மேலவே —

கண் தாமரை ஆயிரமும் கதுவ
கண் தாமரை போல் கரு ஞாயிறு எனக்
கண்டான் இமையோர் இறை காசினியில்
கண்டான் அரு நான் மறையின் கனியை —கரு ஞாயிறு -இல் பொருள் உவமை

நான் மறையின் கனி -அப்போதே அனுபவிக்கும்படியான போக்யமான கனி –
அடியேன் மணத்தாசையை அமுதம் பொதியின் சுவைக் கரும்பினைச் சென்று நாடி
கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே –பெரிய திருமொழி 7-10-1–

———————-

பிணி அரங்க வினை அகலப் பெரும் காலம் தவம் பேணி
மணி யரங்கு நெடு முடியாய் மலர் அயனை வழி பட்டு
பணி அரங்கப் பெரும் பாயல் பரஞ்சுடரை யாம் காண
அணி அரங்கம் தந்தானை அறியாதார் அறியாதார் –விசுவாமித்திரர் ஜனகன் இடம் இருவரையும் அறிமுகம் –

வண்டினம் முரலும் சோலை மயிலினம் ஆலும் சோலை
கொண்டல் மீது அணவும் சோலை குயிலினம் கூவும் சோலை
அண்டர் கோன் அமரும் சோலை அணி திருவரங்கம் என்னா
மிண்டர் பாய்ந்து உண்ணும் சோற்றை விலக்கி நாய்க்கு இடுமின் நீரே–திரு மாலை-14-

புலம்பின புட்களும் பூம் பொழில்களின் வாய்
போயிற்று கங்குல் புகுந்தது புலரி
கலந்தது குண திசை கனை கடல் அரவம்
களி வண்டு மிழற்றிய கலம்பகம் புனைந்த
அலம் கலம் தொடையல் கொண்டு அடி இணை பணிவான்
அமரர்கள் புகுந்தார் ஆதலால் அம்மா
இலங்கையர் கோன் வழிபாடு செய் கோயில்
எம்பெருமான்! பள்ளி எழுந்து அருளாயே——திருப்பள்ளி எழுச்சி–5–

தன்னடியார் திறத்தகத்து தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்குமேல்
என்னடியார் அது செய்யார் செய்தாரேல் நன்று செய்தார் என்பர் போலும்
மன்னுடைய விபீடணர்க்காய் மதிள் இலங்கை திசை நோக்கி மலர் கண் வைத்த
என்னுடைய திருவரங்கர்க்கு அன்றியும் மற்று ஒருவர்க்கு ஆளாவரே -ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி – 4-9 2-

சரங்களைத் துரந்து வில் வளைத்து இலங்கை மன்னவன்
சிரங்கள் பத்தறுத்து உதிர்த்த செல்வர் மன்னு பொன்னிடம்
பரந்து பொன்னிரந்து நுந்தி வந்தலைக்கும் வார் புனல்
அரங்கம் என்பர் நான்முகத் தயன் பணிந்த கோயிலிலே ––ஸ்ரீ திருச்சந்த விருத்தம்-4-51-

ஆழ்வார்களின் ஈரச் சொற்களில் தோய்ந்தவர் கம்ப நாட்டாழ்வார் இப்படி
அணி அரங்கம் தந்தானை அறியாதார் அறியாதார்–என்று அருளிச் செய்கிறார் —

————–

ஈங்கு இவரால் என் வேள்விக்கு இடையூறு கடிதியற்றும்
தீங்குடைய கொடியோரைக் கொல்விக்கும் சிந்தையானாய்
பூங்கழலார்க் கொண்டு போய் வனம் புக்கேன் புகா முன்னம்
தாங்கரிய பேராற்றல் தாடகையே தலைப்பட்டாள்-25-

பூங்கழலார் -மெல்லிய அடிகள் நுதி போல் பரல் பாயும் வனத்தில் நடத்திச் சென்றேன் என்கிறார்
–மலர்மகள் பிடிக்கும் மெல்லடியைக் கொடுவினையேனும் பிடிக்க –திருவாய் 9-2-10-
பொருந்தார் கை வேல் நுதி போல் பரல் பாய மெல்லடிக்கல் குருதி சோர –பெருமாள் -9-5-

அலை உருவக் கடலுருவத் தாண்டகை தன் நீண்டு உயர்ந்த
நிலை யுருவப் புயவலியை நீ உருவ நோக்கு ஐயா
உலை யுருவக் கனலுமிழ் கண் தாடகை தன் உரமுருவி
மலை உருவி மரமுருவி மண் உருவிற்று ஒரு வாளி -26-ராமனின் ஒரே அம்பு செய்த கார்யம்
பாலகன் என்று பரிபவம் செய்யேல் பண்டு ஒரு நாள் ஆலினிலை வளர்ந்த சிறுக்கன் இவன் –

சிறியன் என்று என் இளம் சிங்கத்தை இகழேல் கண்டாய்
சிறுமையின் வார்த்தையை மாவலியிடைச் சென்று கேள்

————-

வில்லினைக் கண்டார் கூறிய மொழிகள்
‘சங்கொடு சக்கரம் தரித்த செங்கை அச்
சிங்க ஏறு அல்லனேல், இதனைத் தீண்டுவான்
எங்கு உளன் ஒருவன்? இன்று ஏற்றின், இச் சிலை,
மங்கைதன் திருமணம் வாழுமால்’ என்பார்.-கார்முகப் படலம்– 5

இமைப் பொழுதில் வில்லை எடுத்து இராமன் நாண் ஏற்ற, அவ் வில் ஒடிதல்
ஆடக மால் வரை அன்னது தன்னை,
‘தேட அரு மா மணி, சீதை எனும் பொன்
சூடக வால் வளை, சூட்டிட நீட்டும்
ஏடு அவிழ் மாலை இது’ என்ன, எடுத்தான். 33

தடுத்து இமையாமல் இருந்தவர், தாளில்
மடுத்ததும், நாண் நுதி வைத்ததும், நோக்கார்;
கடுப்பினில் யாரும் அறிந்திலர்; கையால்
எடுத்தது கண்டனர்; இற்றது கேட்டார். 34-

————-

வயிரியர் மதுர கீதம் மங்கையர் அமுத கீதம்
செயிரியர் மகர யாழின் தேம்பிழி தெய்வ கீதம்
பயிர்களை வேயின் கீதம் என்று இவை பருகி விண்ணோர்
உயிருடை உடம்பும் எல்லாம் ஓவியம் ஒப்ப நின்றார் -40-

எழுத்து சித்ரங்கள் போல நின்றனவே –பெரியாழ்வார் -3-6-9-

————-

நம்பியைக் காண நங்கைக்கு ஆயிரம் நயனம் வேண்டும்;
கொம்பினைக் காணும் தோறும், குரிசிற்கும் அன்னதே ஆம்!
தம்பியைக் காண்மின்!’ என்பார்; ‘தவம் உடைத்து உலகம்’ என்பார்;
‘இம்பர், இந் நகரில் தந்த முனிவனை இறைஞ்சும்’ என்பார். 43-

பெண் இவண் உற்றது என்னும் பெருமையால் அருமையான
வண்ணமும் இலைகளால் காட்டலால் வாட்டம் தீர்ந்தேன்
தண்ணறுக் கமலங்காள் என் தளிர் நிறம் உண்ட கண்ணின்
உண்ணிறம் காட்டினீர் என் உயிர் தர உலோவினீரே -46-

மாயக் கூத்தா வாமனா வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்
தூய செய்ய மலர்களா சோதித் செவ்வாய் முகிழதா
சாயல் சாமத் திருமேனி தண் பாசடையா தாமரை நீள்
வாசத் தடம் போல் வருவானே ஒரு நாள் காண வாராயே—8-5-1-

தக்கிலமே கேளீர்கள் தடம் புனல் வாய் இரை தேரும்
கொக்கினங்காள் குருகினங்காள் குளிர் மூழிக் களத்து உறையும்
செக்கமலத்து அலர்போலும் கண் கை கால் செங்கனி வாய்
அக்கமலத்து இலைபோலும் திரு மேனி அடிகளுக்கே–9-7-3-

தம் பத்ம தள பத்ராக்ஷம் ஸிம்ஹ விக்ராந்தகாமி நாம்
தந்யா பஸ்யந்திமே நாதம் க்ருதஜ்ஜம் பிரியவாதி நம் –ஸூந்தரா -25-14-

தள பத்ராக்ஷம் -இலை போலவும் மலர் போலவும் -அக்ஷம் -கண் என்றும் வடிவம் என்றும் பொருள் உண்டே

———————

பஞ்சரங்கு தீயின் ஆவி பற்றி நீடு கொற்ற வில்
வெஞ்சரங்கள் நெஞ்சரங்க வெய்ய காமன் எய்யவே
சஞ்சலம் கலந்த போது தையலாரை உய்ய வந்து
அஞ்சல் அஞ்சல் என்கிலாத ஆண்மை என்ன ஆண்மையே -49-

என்ன ஆண்மை என்று எரிச்சல் பட்டு வார்த்தை -பெண்ணின் வருத்தம் அறியாப் பெருமான்

கண்ணன் என்னும் கரும் தெய்வம் காட்சிப் பழகிக் கிடப்பேனை
புண்ணில் புளிப் பெய்தால் போலப் புறநின்று அழகு பேசாதே
பெண்ணின் வருத்தம் அறியாத பெருமான் அரையில் பீதக
வண்ண வாடை கொண்டு என்னை வாட்டம் என்னை வாட்டம் தணிய வீசீரே –13-1-

கஞ்சைக் காய்ந்த கரு வில்லி கடைக் கண்ணி என்னும் சிறைக் கோலால்
நெஞ்சூடுருவ வேவுண்டு நிலையும் தளர்ந்து நைவேனை
அஞ்சேல் என்னான் அவன் ஒருவன் அவன் மார்வணிந்த வனமாலை
வஞ்சியாதே தருமாகில் மார்வில் கொணர்ந்து புரட்டீரே —13-3-

————-

விண்ணுளே எழுந்த மேக மார்பின் நூலின் மின்னொடு இம்
மண்ணுளே இழிந்து என்ன வந்து போன மைந்தனார்
எண்ணுளே இருந்த போதும் யாவர் என்று தேர்கிலேன்
கண்ணுள்ளே இருந்த போதும் என் கொல் காண்கிலாதவே -53-

இன்னார் என்று அறியேன் அன்னே ஆழியோடும் பொன்னார் சார்ங்கம் உடைய அடிகளை
இன்னார் என்று அறியேன் -பர கால நாயகி போலவே –

——————

மண்ணுற விழுந்து நெடு வானுற எழுந்து
கண்ணுதல் பொருந்த வரு கண்ணனின் வரும் கார்
உண்ணிற நறும் பொடியை வீசி ஒரு பாகம்
வெண்ணிற நறும் பொடி புனைந்த மத வேழம்–வரைக்காட்சி–19-

வலத்தனன் திரிபுரம் எரித்தவன் இடம் பெறத் துந்தித் தலத்து –திருவாய் -1-3-9-
குல வரையன் மடப்பாவை இடப்பால் கொண்டான் பங்கயத்தாய் –திரு நெடும் தாண்டகம் -9-

————-

மாடகம் பற்றிய மகர வீணை தன்
தோடு அவிழ் மலர்க்கரம் சிவப்பத் தொட்டனள்
பாடினள் ஒருத்தி தன் பாங்கி மார்களோடு
ஊடின துறை செயாள் உள்ளத்து உள்ளதே—உண்டாட்டுப் படலம்-32-

கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி மேய
களிறு என்றும் கடல் கிடந்த கனி என்றும்
அல்லியம்பூ மலர்ப் பொய்கை பழன வேலி
அணி அழுந்தூர் நின்று உகந்த அம்மான் என்றும்
சொல்லுயர்ந்த நெடு வீணை முலை மேல் தாங்கித்
தூ முறுவல் நகை யிறையே தோன்றநக்கு
மெல்விரல்கள் சிவப்பெய்தத் தடவியாங்கே
மென் கிளி போல் மிக மிழற்றும் என் பேதையே-திரு நெடும் தாண்டகம்–-15-

———-

குழைத்த பூம் கொம்பு அனாள் ஒருத்தி கூடலை
இழைத்தனள் அது அவள் இட்ட போது எல்லாம் பிழைத்தலும்

தெள்ளியார் பலர் கைந்தொழும் தேவனார்
வள்ளல் மாலிரும் சோலை மணாளனார்
பள்ளி கொள்ளும் இடத்து அடி கொட்டிட
கொள்ளுமாகில் நீ கூடிடு கூடிலே––நாச்சியார் திரு மொழி –4-1-

——————

பந்தணி விரலினாள் ஒருத்தி பையுளாள்
சுந்தரன் ஒருவன் பால் தூது போக்கினாள்
வந்தனன் எனக்கடை அடைத்து மாற்றினாள்
சிந்தனை தெரிந்திலம் சிவந்த நாட்டமே -34-

பந்தணி விரலி உன் மைத்துனன் பேர் பாட –திருப்பாவை -18-
சந்தொடு கார் அகிலும் சுமந்து தடங்கல் பொருது வந்து இழியும்
சிலம்பாறுடை மாலிருஞ்சோலை நின்ற சுந்தரனை –நாச் -9-10-

—————-

இராமனின் வருகை
இன்னவாறு இருவரும் இனியவாறு ஏக அத்
துன்னு மா நகரின் நின்று எதிர் வரத் துன்னினான்
தன்னையே அனையவன் தழலையே அனையவன்
பொன்னின் வார் சிலை இறப் புய நிமிர்த்து அருளினான்-18-

தன் ஒப்பார் இல் அப்பன் –

—————-

சான்று எனத்தகைய செங்கோலினான் உயிர்கள் தாம்
ஈன்ற நற்றாய் எனக் கருது பேர் அருளினான்
ஆன்ற இச்செல்வம் இத்தனையும் மொய்த்து அரு குறத்
தோன்றலைக் கொண்டு முன் செல்க எனச் சொல்லினான் -29-

சான்று எனத்தகைய செங்கோலினான் உயிர்கள் தாம் ஈன்ற நற்றாய் எனக் கருது பேர் அருளினான் –சக்கரவர்த்தி பற்றி மக்கள்

அரி சினத்தால் ஈன்ற தாய் அகற்றிடினும் மற்றவள் தன் அருள் நினைந்தே
அழும் குழவி அதுவே போன்று இருந்தேனே –பெருமாள் 5-1-

————–

இராமனின் மேனி அழகு–
தோள் கண்டார், தோளே கண்டார்; தொடு கழல் கமலம் அன்ன
தாள் கண்டார், தாளே கண்டார்; தடக் கை கண்டாரும், அஃதே;
வாள் கொண்ட கண்ணார் யாரே, வடிவினை முடியக் கண்டார்? –
ஊழ் கொண்ட சமயத்து அன்னான் உருவு கண்டாரை ஒத்தார். 19

வணங்கும் துறைகள் பல பல வாக்கி மதி விகற்பால்
பிணங்கும் சமயம் பல பல வாக்கி அவையவை தோறு
அணங்கும் பல பல வாக்கி நின் மூர்த்தி பரப்பி வைத்தாய்
இணங்கு நின்னோரை இல்லாய் நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பனே – திரு விருத்தம்-96 –

——————

மாது ஒருத்தி மனத்தினை யல்லாதோர்
தூது பெற்றிலள் இன்னுயிர் சோர்கின்றாள்
போதரிக்கண் பொலன் குழைப் பூண் முலை
சீதை ஏத்தவம் செய்தனளோ வென்றாள்-24-

புள்ளும் சிலம்பின் காண் போதரிக்கண்ணினாய்

நீர் இருக்க மட மங்கைமீர் கிளிகள் தாம் இருக்க மதுகரம் எலாம்
ஆர் இருக்கிலும் என் நெஞ்சம் நல்லதொரு வஞ்சம் அற்ற துணையில்லை –திருவரங்க கலம்பகம் -24-

—————

பழுது இலா வொரு பாவை யன்னாள் பதைத்து
அழுது வெய்துயர்த் தன் புடைத் தோழியை
தொழுது சேர்ந்தயர் வாள் இந்தத் தோன்றலை
எழுதலாம் கொல் இம் மன்மதனால் என்றாள்–25-

தோழியை தொழுதாள் என்றும் தேர் போன திக்கைத் தொழுதாள் என்றுமாம்

வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன் வருக வென்று மடக்கிளியைக் கை கூப்பி வணங்கினாளே–திரு நெடும் தாண்டகம் -14-

வடகரை வண் தொலை வில்லி மங்கலம் நோக்குமேல் அத்திசை அல்லால் மறு நோக்கு இலள் –திருவாய் -6-5-6-

ப்ரணம்ய சிரஸா தேவ்யை ஸீதாயை தாம் திசம் ப்ரதி –ஸூந்தர-65-7-பிராட்டி உள்ள திசை நோக்கி திருவடி தொழுததையும் அனுபவிக்கலாம் –

மஞ்சக்குளி உத்சவத்தில் திருவரங்கம் நோக்கி திருமங்கை ஆழ்வார் தொழுகிறார் –

—————–

சுழலும் வண்டும், மிஞிறும், சுரும்பும், சூழ்ந்து
உழலும் வாச மது மலர் ஓதியர்,
குழலினோடு உற, கூறு பல்லாண்டு ஒலி,
மழலை யாழ் இசையோடு மலிந்தவே. 50-சக்ரவர்த்தி சபா மண்டபம் வர மகளிர் பல்லாண்டு பாடுதல் –

திண்ணார் வெண் சங்கு உடையாய் திருநாள் திருவோணம் இன்று ஏழு நாள் முன்
பண்ணேர் மொழியாரைக் கூவி முளை யட்டிப் பல்லாண்டு கூறுவித்தேன்
கண்ணாலம் செய்யக் கறியும் காலத்து அரிசியும் ஆக்கி வைத்தேன்
கண்ணா நீ நாளைத் தொட்டுக் கன்றின் பின் போகல் கோலம் செய்து இங்கே இரு -3 3-9 –

ஆண்மின்கள் வானகம் ஆழியான் தமர் என்று வாள் ஒண் கண் மடந்தையர் வாழ்த்தினர் மகிழ்ந்தே -10-9-6-

—————

எங்கள் செய்த தவத்தினின் இராமன் என வந்தான்
சங்கினொடு சக்கரம் உடைத் தனி முதல் பேர்
அங்கண் அரசாதலின் அவ்வல்லி மலர் புல்லும்
மங்கை இவளாம் என வசிட்டன் மகிழ்வுற்றான் -32-

கூராழி வெண் சங்கு ஏந்திக் கொடியேன் பால் வாராய் 6-9-1-

ஜாதோசி தேவ தேச சங்க சக்ர கதாதர
திவ்யம் ரூபம் இதம் தேவ ப்ரஸாதேந உபாசம் ஹர–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -5-3-10-

வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடர் ஆழியும் பல்லாண்டு
படை போர் புக்கு முழங்கும் அப்பாஞ்ச சன்னியமும் பல்லாண்டு –திருப்பல்லாண்டு -2-

சங்கு சக்கரங்கள் என்று கை கூப்பும் 7-2-1-

நெய்த்தலை நேமியும் சங்கும் நிலாவிய கைத்தளங்கள் வந்து காணீரே –பெரியாழ்வார் -1-2-12-

வெள்ளைச் சுரி சங்கோடு ஆழி ஏந்தி -7-3-1-

—————-

திருமணம் -நாளை என்றதும் -சீதை தனது மனத்தை நோக்கி
கரு ஞாயிறு போல்பவர் காலோடு போய் -இராம பிரானது திருவடியின் பின்னே தொடர்ந்து சென்று
மீண்டும் அவன் வரும் நாளிலே அயலே வருவாய் -என்றும்
புருஷோத்தமன் ஆகிய இராமனை நாளைய தினம் அடைந்து களிப்பதாக இருக்கையில்
நீ என்னை விட்டுச் செல்வது தக்கது அன்று –என்கிறாள் –

இருள் விரிந்தால் அன்ன மா நீர் திரை கொண்டு வாழியரோ
இருள் பிரிந்தார் அன்பர் தேர் வழி தூறல் ,அரவணை மேல்
இருள் விரி நீல கரு நாயிறு சுடர் கால்வது போல்
இருள் விரி சோதி பெருமாள் உறையும் ஏறி கடலே–-திரு விருத்தம்–17-

வந்து தோன்றா யன்றேல் உன் வையம் தாய மலரடிக் கீழ்
முந்தி வந்து யான் நிற்ப முகப்பே கூவிப் பணி கொள்ளாய்
செந் தண் கமலக் கண் கை கால் சிவந்த வாயோர் கரு நாயிறு
அந்த மில்லாக் கதிர் பரப்பி அலர்ந்தது ஒக்கும் அம்மானே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–8-5-7-

கண்டாமவை யாயிரம் கதுவக்
கண் தாமரை போல் கரு ஞாயிறு எனக்
கண்டான் இமையோர் இறை காசினியில்
கண்டான் அரு நான் மறையின் கனியை –ஆரண்ய –சரபங்கர் பிறப்பு நீங்கு படலம் –24-

கண்ட போதே நுகர வேண்டும் கனி அன்றோ இவன்

அமுதம் பொதியின் சுவைக் கரும்பினைக் கனியைச் சென்று நாடிக்
கண்ண மங்கையுள் கண்டு கொண்டேனே –பெரிய திருமொழி -7-10-1-

கல்லுயர்ந்த நெடு மதிள் சூழ் கச்சி மேய களிறு என்றும் கடல் கிடந்த கனியே -என்றும் –திரு நெடும் தாண்டகம் -15-

யானை தோன்றிய இடம் கடல் -திருப் பாற் கடலிலே பழுத்த பழம்

தடம் கடல் சேர்ந்த பிரானை கனியைக் கரும்பின் இந்த சாற்றைக் கட்டியைத் தேனை அமுதை –திருவாய் -3-5-6-

——————

இடையே வளை சோர, எழுந்து, விழுந்து,
அடல் ஏய் மகனன் சரம் அஞ்சினையோ?
உடல் ஓய்வுற, நாளும், உறங்கலையால்! –
கடலே! – உரை! நீயும், ஓர் கன்னிகொலாம்?’–கடி மணப் படலம்- 11-

காமுற்ற கை யறவோடு எல்லே இராப்பகல்
நீ முற்றக் கண் துயிலாய் நெஞ்சுருகி ஏங்குதியால்
தீ முற்றத் தென்னிலங்கை ஊட்டினான் தாள் நயந்த
யாமுற்றது உற்றாயோ? வாழி! கனை கடலே!–2-1-3-

————-

இராமன் நீராடி மணக்கோலம் புனைதல்
சங்கு இனம் தவழ் கடல் ஏழில் தந்தவும்,
சிங்கல் இல் அரு மறை தெரிந்த தீர்த்தமும்,
கங்கையே முதலவும், கலந்த நீரினால்,
மங்கல, மஞ்சனம் மரபின் ஆடியே, 48

கோது அறு தவத்துத் தம் குலத்துளோர் தொழும்
ஆதி அம் சோதியை அடி வணங்கினான் –
காது இயல், கயல் விழிக் கன்னிமார்களை,
வேதியர்க்கு அரு மறை விதியின் நல்கியே. 49

அழி வரு தவத்தினோடு, அறத்தை ஆக்குவான்,
ஒழிவு அருங் கருணை ஓர் உருவு கொண்டென,
எழுத அரு வடிவு கொண்டு, இருண்ட மேகத்தைத்
தழுவிய நிலவு என, கலவை சாத்தியே; 50-

மிதிலைக்கு வரும் பொழுது ஸ்ரீ ரெங்கநாதனையும் எழுந்து அருளப் பண்ணிக் கொண்டு வந்தான்
அதனால் தொழுதான் -என்கிறார்
தீர்த்தமாடி திருமண காப்பு தரித்து திரு ஆராதனை பெருமாளை சேவிக்கும்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ மரபை வழுவாமல் அருளிச் செய்கிறார் –

முப் பரம் பொருளிற்குள் முதலை, மூலத்தை,
இப் பரம் துடைத்தவர் எய்தும் இன்பத்தை,
அப்பனை, அப்பினுள் அமிழ்தை, தன்னையே
ஒப்பனை, ஒப்பனை உரைக்க ஒண்ணுமோ? 68-

முப் பரம் பொருளிற்குள் முதலை, மூலத்தை,–வியூஹ வாஸூ தேவனாகிய மூலம் –
சங்கர்ஷணன் அநிருத்தன் -ப்ரத்யும்னன் மூவரும் -வ்யூஹம்
இப் பரம் துடைத்தவர் எய்தும் இன்பத்தை–பர வாஸூதேவன் ,
அப்பனை,– செப்பார் திண் வரை சூழ் திரு வேங்கட மா மலை அப்பா-1-9-5- -அர்ச்சாவதார
அப்பினுள் அமிழ்தை, தன்னையே–அந்தர்யாமியும் விபவமம் –

வின் மீது இருப்பாய் மலை மேல் நிற்பாய் கடல் சேர்ப்பாய்
மண் மீது உழல்வாய் இவற்றுள் எங்கும் மறைந்து குறைவாய்-6-9-5-

குருகை நாதன் குரை கழல் பாப்பாவே -என்பதற்கு ஏற்ப ஆழ்வார் அருளிச் செயலை
அடி ஒற்றி அருளிச் செய்கிறார் –

————

சீதை மண்டபத்துள் வந்த காட்சி
சிலையுடைக் கயல், வாள் திங்கள், ஏந்தி, ஓர் செம் பொன் கொம்பர்,
முலை இடை முகிழ்ப்ப, தேரின் முன் திசை முளைத்தது அன்னாள்,
அலை கடல் பிறந்து, பின்னை அவனியில் தோன்றி, மீள
மலையிடை உதிக்கின்றாள்போல், மண்டபம் அதனில் வந்தாள். 79

திருமண மாட்சி காண, வானவர் எல்லாம் வானத்து வருதல்
நன்றி வானவர் எலாம், இருந்த நம்பியை,
‘துன்று இருங் கருங் கடல் துவைப்பத் தோன்றிய
மன்றல் அம் கோதையாள் மாலை சூட்டிய
அன்றினும், இன்று உடைத்து அழகு’ என்றார் அரோ. 80–

சீதையும் இராமனும் மணத் தவிசில் வீற்றிருத்தல்
மன்றலின் வந்து, மணத் தவிசு ஏறி,
வென்றி நெடுந் தகை வீரனும், ஆர்வத்து
இன் துணை அன்னமும், எய்தி இருந்தார்;
ஒன்றிய போகமும் யோகமும் ஒத்தார். 85

இராமனுக்குச் சீதையைச் சனகன் தாரை வார்த்துக் கொடுத்தல்
கோமகன் முன் சனகன், குளிர் நல் நீர்,
‘பூமகளும் பொருளும் என, நீ என்
மா மகள் தன்னொடும் மன்னுதி’ என்னா,
தாமரை அன்ன தடக் கையின், ஈந்தான். 86

வாழ்த்து ஒலியும், மலர் மாரியும்
அந்தணர் ஆசி, அருங் கல மின்னார்
தந்த பல்லாண்டு இசை, தார் முடி மன்னர்
வந்தனை, மா தவர் வாழ்த்து ஒலியோடு
முந்திய சங்கம் முழங்கின மாதோ. 87

வானவர் பூ மழை, மன்னவர் பொன் பூ,
ஏனையர் தூவும் இலங்கு ஒளி முத்தம்,
தான் நகு நாள்மலர், என்று இவை தம்மால்,
மீன் நகு வானின் விளங்கியது, இப் பார். 88

இராமன் சீதையின் கையைப் பற்றி, தீ வலம் வருதல்
வெய்ய கனல்தலை வீரனும், அந் நாள்,
மை அறு மந்திரம் மும்மை வழங்கா,
நெய் அமை ஆவுதி யாவையும் நேர்ந்தே,
தையல் தளிர்க் கை தடக் கை பிடித்தான். 89

இடம் படு தோளவனோடு, இயை வேள்வி
தொடங்கிய வெங் கனல் சூழ் வரு போதின்,
மடம் படு சிந்தையள், மாறு பிறப்பின்,
உடம்பு உயிரைத் தொடர்கின்றதை ஒத்தாள். 90

அம்மி மிதித்து, அருந்ததி காணுதல்
வலம்கொடு தீயை வணங்கினர், வந்து,
பொலம் பொரி செய்வன செய் பொருள் முற்றி,
இலங்கு ஒளி அம்மி மிதித்து, எதிர் நின்ற
கலங்கல் இல் கற்பின் அருந்ததி கண்டார். 91

இராமன் சீதையோடு தன் மாளிகை புகுதல்
மற்று உள, செய்வன செய்து, மகிழ்ந்தார்;
முற்றிய மா தவர் தாள் முறை சூடி,
கொற்றவனைக் கழல் கும்பிடலோடும்,
பொற்றொடி கைக் கொடு நல் மனை புக்கான். 92

பல் வகை மங்கல ஆரவாரம்
ஆர்த்தன பேரிகள்; ஆர்த்தன சங்கம்;
ஆர்த்தன நான்மறை; ஆர்த்தனர் வானோர்;
ஆர்த்தன பல் கலை; ஆர்த்தன பல்லாண்டு;
ஆர்த்தன வண்டு இனம்; ஆர்த்தன வேலை. 93-

இராமனும் சீதையும் தாயர் மூவரையும் வணங்குதல்
கேகயன் மா மகள் கேழ் கிளர் பாதம்,
தாயினும் அன்பொடு தாழ்ந்து வணங்கி,
ஆய தன் அன்னை அடித் துணை சூடி,
தூய சுமித்திரை தாள் தொழலோடும், 94

மாமியர் மகிழ்ந்து சீதைக்குப் பொன் முதலியன அளித்தல்
அன்னமும், அன்னவர் அம் பொன் மலர்த் தாள்
சென்னி புனைந்தாள்; சிந்தை உவந்தார்,
கன்னி, அருந்ததி, காரிகை, காணா,
‘நல் மகனுக்கு இவள் நல் அணி’ என்றார். 95

சங்க வளைக் குயிலைத் தழீஇ நின்றார்,
‘அம் கணனுக்கு உரியார் உளர் ஆவார்
பெண்கள் இனிப் பிறர் யார் உளர்?’ என்றார்;
கண்கள் களிப்ப, மனங்கள் களிப்பார். 96-

எளிது ஆயினவாறு என்று என் கண்கள் களிப்பக்
களிது ஆகிய சிந்தையனாய்க் களிக்கின்றேன்
கிளி தாவிய சோலைகள் சூழ் திருப் பேரான்
தெளிது ஆகிய சேண் விசிம்பு தருவானே––ஸ்ரீ திருவாய் மொழி–10-8-4-

இராமன் சீதையொடு பள்ளி சேர்தல்
நூற் கடல் அன்னவர் சொற் கடன் நோக்கி,
மால் கடல் பொங்கும் மனத்தவளோடும்,
கார்க் கடல் போல் கருணைக் கடல், பண்டைப்
பாற்கடல் ஒப்பது ஓர் பள்ளி அணைந்தான். 98-

பரதன் முதலிய மூவருக்கும் திருமணம் நிகழ்தல்
வள்ளல் தனக்கு இளையோர்கள் தமக்கும்
எள்ளல் இல் கொற்றவன், ‘எம்பி அளித்த
அள்ளல் மலர்த் திரு அன்னவர் தம்மைக்
கொள்ளும்’ எனத் தமரோடு குறித்தான். 100

கொய்ந் நிறை தாரன், குசத்துவசப் பேர்
நெய்ந் நிறை வேலவன், மங்கையர் நேர்ந்தார்;
மைந் நிறை கண்ணியர், வான் உறை நீரார்,
மெய்ந் நிறை மூவரை மூவரும் வேட்டார். 101–

——————-

பரசுராமன் இராமனைப் புகழ்ந்து, தன் தவத்தை அம்புக்கு இலக்கு ஆக்குதல்
‘நீதியாய்! முனிந்திடேல்; நீ இங்கு யாவர்க்கும்
ஆதி; யான் அறிந்தனென்; அலங்கல் நேமியாய்!
வேதியா இறுவதே அன்றி, வெண் மதிப்
பாதியான் பிடித்த வில் பற்றப் போதுமோ? 37

‘பொன்னுடை வனை கழல் பொலம் கொள் தாளினாய்!
மின்னுடை நேமியன் ஆதல் மெய்ம்மையால்;
என் உளது உலகினுக்கு இடுக்கண்? யான் தந்த
உன்னுடை வில்லும், உன் உரத்துக்கு ஈடு அன்றால், 38-

திருமாலுரு வொக்கும் மேரு அம்மேருவில் செஞ்சுடரோன்
திருமால் திருக்கைத் திருச் சக்கர மொக்கும் அன்ன கண்டும்
திருமாலுருவோடு அவன் சின்னமே பிதற்றா நிற்பது ஓர்
திருமால் தலைக் கொண்ட நங்கட்கு எங்கே வரும் தீ வினையே – – திரு விருத்தம்-88- –

நூம்நம் ஜநேந புருஷே மஹதி ப்ரயுக்தம் ஆகஸ் பரம்
தத நுரூப பலம் ப்ரஸூதே க்ருத்வா ரகூத்வஹக தேத்
க்ஷணம் அந்தராயம் யத் பார்கவ பரகதே விஹதிம் ப்ரபேதே –சம்பூ ராமாயணம்

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணம் -பால காண்டம் -காப்புச் செய்யுள்கள் -தனியன்கள்-நூல் பயன் -மங்கள பாடல்கள்-அவை அடக்கப் பாடல்கள் –நூல் வரலாறு -படல வகைகள் –

January 4, 2020

ஸ்ரீ ராம ராம ராமேதி ரமே ராமே மநோ ரமே
சஹஸ்ர நாம தத் துல்யம் ஸ்ரீ ராம நாம வரானனே

கற்பார் ராமபிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோ
புற்பா முதலா புல் எறும்பாதி ஓன்று இன்றியே
நற் பால் அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் முற்றவும்
நற் பாலுக்கு உய்த்த நான்முகனார் பெற்ற நாட்டுளே

இலை மலி பள்ளி எய்தி இது மாயம் என்ன வின மாயமா அன்பின் எழில் சேர்
அலை மலி வேல் கணாளை யகல்விப்பதற்கோர் உருவாய் மானை யமையாக்
கொலை மலி எய்துவித்த கொடியோன் இலங்கை பொடியாக வென்றிய மருள்
சிலை மலி செஞ்சரங்கள் சேலை வுய்த்த நங்கள் திருமால் நமக்கு ஓர் அரணே–

————-

கல்வியில் பெரியர் கம்பர் -கவி சக்கரவர்த்தி -கம்பன் வீட்டுத் தறியும் கவி சொல்லும் –
விருத்தம் எனும் ஒண் பாவில் உயர் கம்பன் –
கதைபோக்குக்கு ஏற்ப வேறே வேறே விருத்தங்களுடன் அமைத்துள்ளார் –
வேதம் -பிரபு ஸம்மிதம்-சாசனம் இடும் சாஸ்திரம்
புராணங்கள் -ஸூஹ்ருத் ஸம்மிதம் -அனுஷ்டானங்களால் -வாழ்க்கை வழி முறை காட்டும்
காப்பியம் -காந்தா ஸம்மிதம் -கண்ணாலே பேசி உணர்த்துதல்
கதலி பாகம் -திராட்சா பாகம் -நாரிகேன பாகம் -நெல் நாலாயிரம் -புல் நாலாயிரம் -கல் நாலாயிரம் –
கம்ப நாடகம் -என்பர் —

திருவழுந்தூர் கம்பன் தழையக் கருணை செய்தோர் மற்றும் புலவோரையும் வாழ வைத்தார் சோழ மண்டலமே –
சீரணி சோழ நாட்டுத் திருவழுந்தூர் உவச்சன் -உவச்சர் சாதி
கைம்மணிச் சீர் அன்றிச் சீர் அறியாக் கம்ப நாடன் –
தந்தையின் பெயர் ஆதித்யன்
ஆவின் கொடைச் சகரர் ஆயிரத்து நூறு ஒழித்துத் தேவன் திரு வழுந்தூர் நன்னாட்டு மூவலூர்ச் சீரார்
குண ஆதித்யன் சேயமையைப் பாடினான் காரார் காகுத்தன் கதை –
கம்ப நாட்டை உடையவர் ஆதலால் கம்பர்
கம்பத்தின் அடியில் உள்ள பிள்ளையை உவச்சன் கண்டு எடுத்ததால் இந்தப் பெயர் –
உத்தர காண்டம் மட்டும் கம்பர் இயற்றாமல் -வாணிதாதன்-இயற்றினார் என்பர் -இவரே ஓட்டக் கூத்தர் என்பர்

பாவைத் திருவாய் மொழிப் பழத்தைப் பசும் கற்பகத்தின் பூவைப் பொரு கடல் போது அமுதைப் பொருள் சுரக்கும்
கோவைப் பணித்த எம் கோவை அல்லால் என்னைக் குற்றம் கண்டு என் நாவைப் பழிப்பினும்
நல்லோர் அன்றோ மற்றை நாவலர் -சடகோபர் அந்தாதி பாடல் -என்றபடி
ஆழ்வார் சம்பந்தம் இல்லாததால் பல குற்றங்கள் கண்டனர்
நம் சடகோபனைப் பாடினாயோ என்று நம் பெருமாள் விஞ்சிய ஆதரத்தால் கேட்பக் கம்பன் விரித்து உரைத்த
செஞ்சொல் அந்தாதி கலித் துறை நூறும் -சடகோபர் அந்தாதி பாடல்

எண்ணி சகரத்து எண்ணூற்று ஏழில் மேல் சடையன் வாழ்வு
புண்ணிய வெண்ணெய் நல்லூர் தன்னிலே கம்ப நாடன்
பண்ணிய இராம காதை பங்குனி உத்தரத்தில்
கண்ணிய யரங்கர் முன்னே கவி அரங்கேற்றினானே –சாலிவாகன சகாப்தம் 807- கி பி -885-
ஆயிரத்து நூற்று எண்ணி சகரத்து எண்ணூற்று -என்று கொண்டு சிலர் இரண்டாம் குலோத்தமன் காலம் –என்பர்
பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டில் பிரசித்தம் என்பதை
பெரியவாச்சான் பிள்ளை- ஈடு -வியாக்யானங்களில் காட்டப்பட்டு இருப்பதால் உணரலாம் –

பாடத் தொடங்கும் முன்பே திரு மண் தரித்து ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் ஆனார் –
மீளாக் குறி சேரத் சேர்த்திடு தன் திரு நாமத்தை தானும் சாத்தியே -என்று வால்மீகி திருமண் பற்றி சொல்லாமலே இவர் கூறி உள்ளார்

பத்து செய்யுள்களில் சடையப்ப வள்ளல் பற்றியுண்டு –
பால காண்டத்தில் மூன்றும் யுத்த காண்டத்தில் ஆறும் -விடை கொடுத்த படலத்தில் ஒன்றும் –

இவருக்கு அம்பிகாபதி மகன் -அவனும் சிறந்த வித்வான் -ராஜ சபையில் கௌரவிக்கப் பட்டவன்
இவர் செய்த நூல்கள் -இராமாயணம் -சடகோபர் அந்தாதி சரஸ்வதி அந்தாதி -ஏர் எழுபது -சிலை எழுபது திருக்கை வழக்கம்

இவர் காலத்து வித்வான்கள் -புகழேந்தி ஓட்டக் கூத்தர் ஒளவை –
வெண்பாவில் புகழேந்தி பரணிக்கு ஓர் சயம்கொண்டான்
விருத்தம் என்னும் வெண்பாவில் உயர் கம்பன் கோவை யுலா யந்தாதிக்கு ஓ ட்டக் கூத்தன்
கண்பாய கலம்பகத்திற்குஇரட்டையர்கள் வசை பாடக் காள மேகம்
பண்பாகப் பகர் சந்தம் படிக்காசலால் ஒருவர் பகர் ஓணாதே

——-

காப்புச் செய்யுள்கள்

ஒன்றாய் இரண்டு சுடராய் ஒரு மூன்றுமாகிப்
பொன்றாத வேதம் ஒரு நான்கோடு ஐம்பூதமாகி
அன்றாகி யண்டத் தகத்தாகி யப்புறத்துமாகி
நின்றான் ஒருவன் அவன் நீள் கழல் என் நெஞ்சில் வைப்பாம்

மாதுளம் கனியைச் சோதி வயங்கிரு நிதியை வாசத்
தாதுகு நறு மென் செய்ய தாமரைத் துணை மென் போதை
மோது பாற் கடலின் முன்னாள் முளைத்து நற் கரத்தில் ஏந்தும்
போது தாயாகத் தோன்றும் பொன்னடி போற்றி செய்வோம் –

தருகை நீண்ட தயரதன் தன் அரும்
இரு கை வேழத்து இராகவன் தன் கதை
திரிகை வேலைத் தரை மிசைச் செப்பிடக் குருகை நாதன் குரை கழல் காப்பதே –சடகோபர் -ஸ்ரீ விஷ்வக் சேனர் அம்சம் ஸ்துதி

அஞ்சிலே ஓன்று பெற்றான் அஞ்சிலே ஒன்றைத் தாவி
அஞ்சிலே ஓன்று ஆறாக ஆரியர்க்காக ஏகி
அஞ்சிலே ஓன்று பெற்ற அணங்கு கண்டு அயலாரூரில்
அஞ்சிலே ஒன்றை வைத்தான் அவன் நம்மை அளித்துக் காப்பான் –திருவடி ஸ்துதி

புத்தகம் படிகமாலை குண்டிகை பொருள் சேர் ஞான
வித்தகம் தரித்த செங்கை விமலையை அமலை தன்னை
மொய்த்த கொந்து அளகபார முகிழ் மலை தவள மேனி
மைத்தகு கரும் கண் செவ்வாய் அணங்கினை வணங்கல் செய்வோம் –செய்வோம் –ஸ்ரீ சரஸ்வதி ஸ்துதி

ஞான பொருள் சேர் வித்தகம் –ஞானம் புகட்டுதலை பொருளாகக் கொண்ட சிந் முத்திரை
விமலையை –உடல் குற்றம் அற்றவள் -தான் பரிசுத்தம் –
அமலை -மன மாசு அற்றவள் -தன்னை ஸ்துதிப்பாரை பரிசுத்தம் ஆக்குபவள்
அணங்கினை-தெய்வப் பெண்ணை -காளிகா தேவி அருளால் கம்பருக்கு சரஸ்வதி தேவி ப்ரத்யக்ஷம் என்பர்

———

கம்பரைப் பற்றிய தனியன்கள்

தரா தலத்தின் உள்ளே தமிழ்க் குற்றம் எல்லாம்
அராவும் அரம் ஆயிற்று அன்றே -இராவணன் மேல்
அம்பு நாட்டு ஆழ்வான் அடி பணியும் ஆதித்தன்
கம்ப நாட்டு ஆழ்வான் கவி –ஆதித்யன் புதல்வனாகிய கம்பர் -ஆதித்யன் போலே அஞ்ஞானம் போக்குவார்

வாழ்வார் திரு வெண்ணெய் நல்லூர் சடையப்பன் வாழ்த்து பெறத்
தாழ்வார் உயரப் புலவோர் அகம் இருள் தான் அகலப்
போழ் வார் கதிரின் உதித்த தெய்வப் புலமைக் கம்ப நாட்டு
ஆழ்வார் பதத்தைச் சிந்தப்பவர்க்கு யாதுஉம் அரியது அன்றே –சரஸ்வதி கடாக்ஷம் -தெய்வப் புலமை
வாழ்வார்-வளங்கள் நிரம்பிய / போழ்-இருளைப் பிளக்கின்ற/ யாதுஉம்-இம்மையிலும் மறுமையிலும் இன்பங்களில் எதுவும்

அம்பு அரா அணி சடை அரன் அயன் முதல்
உம்பரால் முனிவரால் யோகரால் உயர்
இம்பரால் பிணிக்கு அரு இராம வேழம் சேர்
கம்பராம் புலவரைக் கருத்து இருத்துவாம் –ஸ்ரீ ராம வேழத்தை மனம் ஆகிய கட்டுத் தறியில் சேர்த்து கட்டிய கம்பர்

சம்பு அந் நாள் உமை செவி சாற்று பூம்
கொம்ப நாடன் கொழுநன் இராமப் பேர்
பம்ப நாடு அழைக்கும் கதை பாச் செய்த
கம்ப நாடன் கழல் தலையில் கொள்வாம்

இம்பர் நாட்டில் செல்வம் எல்லாம் எய்தி அரசாண்டு இருந்தாலும்
உம்பர் நாட்டில் கற்பகக் கா வோங்கு நீழலில் இருந்தாலும்
செம் பொன் மேரு யனைய புயத்திறல் சேர் இராமன் திருக் கதையில்
கம்ப நாடன் கவிதையில் போல் கற்றோர்க்கு இதயம் களியாதே

நாள் ஒன்றுக்கு -700-பாடல் வீதம் பதினைந்து நாளில் ஆறு காண்டங்களும் -15500-செய்யுள்கள் அருளிச் செய்தாராம் –

நாரணன் விளையாட்டு எல்லாம் நாரத முனிவன் கூற
ஆரணக் கவிதை செய்தான் அறிந்த வால்மீகி என்பான்
சீரணி சோழ நாட்டுத் திரு வழுந்தூரில் வாழ்வோன்
காரணக் கொடையான் கம்பன் தமிழினில் கவிதை செய்தானே –25

அம்பிலே சிலையை நாட்டி அமரர்க்கு அன்று அமுதமும் ஈந்த
தம் பிரான் என்னத் தானும் தமிழிலே தாலை நாட்டிக்
கம்ப நாடுடைய வள்ளல் கவிச் சக்ரவர்த்தி பார் மேல்
நம்பு பா மாலையாலேன் நரருக்கு இன்று அமுதமும் ஈந்தான்

அம்பிலே சிலையை நாட்டி–அம்பு -நீர் -லக்ஷணையால்-திருப் பாற் கடலிலே மந்த்ர மலையை மத்தாக நிறுத்திக் கடைந்து-
சிலை -கல்லினாலான மலைக்கு ஆகு பெயர்
தம் பிரான்-தமது தலைவன் திரு மாலைப் போலே
தாலை நாட்டி–தனது நாவாகிய மந்த்ர மலையை நிறுத்திக் கடைந்து -தாலை -தாலுவை-
நம்பு -விரும்புகின்றன –

மறைப் பாற் கடலைத் திரு நாவின் மந்திரத்தால் கடைந்து –
துறைப் பால் படுத்தித் தமிழ் ஆயிரத்தின் சுவை அமுதம்
கறைப் பாம்பணைப் பள்ளியான் அன்பர் ஈட்டம் களித்து அருந்த நிறைப்பான் -போலே இந்த தனியன்

————-

நூல் பயன்

நன்மையையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே
தின்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தீருமே
இம்மையே ராம என்னும் இரண்டு எழுத்தினால் –

ஓர் ஆயிரம் மகம் புரி பயனை உய்க்குமே
நராதிபர் செல்வமும் புகழும் நல்குமே
விராய் எணும் பவங்களை வேர் அறுக்குமே
இராம என்று ஒரு மொழி இயம்பும் காலையே

வடகலை தென்கலை வடுகு கன்னடம்
இடமுள்ள பாஷை யாது ஓன்று ஆயினும்
திடமுள ரகு குலத்து இராமன் தன் கதை
அடைவுடன் கேட்பவர் அமரர் ஆவரே

மற்றொரு தவமும் வேண்டாம் அணி மதில் இலங்கை மூதூர்ச்
செற்றவன் விசயப் பாடல் தெளிந்ததில் ஓன்று தன்னைக்
கற்றவர் கேட்போர் நெஞ்சம் கருதுவோர் இவர்கள் பார் மேல்
உற்று அரசு ஆள்வர் பின்னும் உம்பர் வாழ் வீட்டில் சேர்வர்

சென்றி சேர் இலங்கை யானை வென்ற மால் வீரம் ஓத
நின்ற ராமாயணத்தின் நிகழ்ந்திடு கதைகள் தம்மில்
ஒன்றினைப் படித்தோர் தாமும் உரைத்திடக் கேட்டோர்
நன்று இது என்றோர் தாமும் நரகம் எய்திடாரே

இராகவன் கதையில் ஒரு கவி தன்னில் ஏக பாதத்தினை உரைப்பார்
பராவு அரு மலரோன் உலகில் அவனும் பல்முறை வழுத்தவீற்று இருந்து
புராதன மறையும் அண்டர் பொற் பாதமும் பொன்றும் நாள் அதனினும்
பொன்றா அரவணை அமலன் உலகு எனும் பரமபதத்தின அணுகுவர் அன்றே —

இறு வரம்பில் ராம என்றோர் உம்பர்
நிறுவர் என்பது நிச்சயம் ஆதலான்
மறுவில் மாக் கதை கேட்பவர் வைகுந்தம்
பெறுவர் என்பது பேசவும் வேண்டுமோ

அன்ன தானம் அகில நல் தானங்கள்
கன்னி தானம் கபிலையின் தானமே
சொன்ன தானப் பயன் எனச் சொல்லுவர்
மன்னி ராம கதை மராவார்க்கு அரோ–
கபிலையின் தானம் — கோ தானத்தின் பயனும் -/ அரோ-அசைச் சொல் -/ கபிலையின் தானமே
சொன்ன தான-ஸ்வர்ண தானம் என்னவுமாம்

ஆதி அரி ஓ நம நாராயணர் திருக்கதை அறிந்து அநு தினம் பரவுவோர்
நீதி அநு போக நெறி நின்று நெடு நாள் அதன் இறந்து சகத் அண்டம் முழுதுக்கு
அதிபர்களாய் அரசு செய்து உளம் நினைத்தது கிடைத்து அருள் பொறுத்து முடிவில்
சோதி வடிவாய் அழிவில் முக்தி பெறுவார் என யுரைத்த சுருதித் தொகைகளே

இத் தலத்தின் இராமாவதாரமே
பத்திசெய்து, பரிவுடன் கேட்பரேல்,
புத்திரர்த் தரும்; புண்ணியமும் தரும்;
அத் தலத்தில் அவன் பதம் எய்துமே–எய்துவர் -எய்துமால் -பாட பேதம்

இனைய நற் காதை முற்றும் எழுதினோர் வியந்தோர் கற்றோர்
அனையது தன்னைச் சொல்வோர்க்கு யரும் பொருள் கொடுத்துக் கேட்போர்
கனை கடல் புரவி மீதே காவலருக்கு அரசாய் வாழ்ந்து
வினயம் அது அறுத்து மேலாம் விண்ணவன் பதத்தில் சேர்வர் –
காவலருக்கு அரசாய் வாழ்ந்து -அரசர்க்கு அரசராய் –சக்கரவர்த்தியாக இருந்து
வினயம் அது அறுத்து-பிரதிபந்தகங்களை அனைத்தையும் அறுத்து –

நாடிய பொருள் கை கூடும் ஞானமும் புகழும் உண்டாம்
வீடியல் வழியது ஆக்கும் வேரி யம் கமலை நோக்கும்
நீடிய வரக்கர் சேனை நீறு பட்டு அழிய வாகை
சூடிய இராமன் தோள் வலி கூறுவோர்க்கே –வீடியல் வழி-மோக்ஷம் அடைய வழியான பக்தி
அப்பன் நீறு பட இலங்கை செற்ற நேரா -அருளிச் செயலுக்கு ஏற்ப -நீறு பட்டு அழிய-என்கிறார்

————-

மங்கள பாடல்கள்-

உலகம் யாவையும் தாம் உளவாக்கலும்,
நிலைபெறுத்தலும், நீக்கலும், நீங்கலா
அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் – அவர்
தலைவர்; அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே. 1-

பிராணவார்த்தம் -அகில புவன ஜென்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே -போலே

சிற்குணத்தர் தெரிவு அரு நல் நிலை
எற்கு உணர்த்த அரிது; எண்ணிய மூன்றினுள்
முற் குணத்தவரே முதலோர்; அவர்
நற்குணக் கடல் ஆடுதல் நன்றுஅரோ. 2

சிற்குணத்தர்–ஞானவான்கள்
தெரிவு அரு நல் நிலை எற்கு உணர்த்த அரிது–அறிந்து சொல்ல முடியாத பர ப்ரஹ்மத்தின் தன்மையை –
பிறர் அறியும்படி சொல்லுவது எனக்கு முடியாததாகும்
எண்ணிய மூன்றினுள்–சாஸ்திரங்கள் மதித்து கூறும் சத்வம் ரஜஸ் தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களுள்
முற் குணத்தவரே முதலோர்–மும்மூர்த்திக்களுக்குள் சுத்த சத்வம் யுடைய திருமாலே முதல்வர்
அவர் நற்குணக் கடல் ஆடுதல் நன்றுஅரோ–அவனது கல்யாண குண சாகரத்தில் நீராடுவதே நன்று

ஆதி, அந்தம், அரி என, யாவையும்
ஓதினார், அலகு இல்லன, உள்ளன,
வேதம் என்பன – மெய்ந் நெறி நன்மையன்
பாதம் அல்லது பற்றிலர்-பற்று இலார். 3-

அலகு இல்லன, உள்ளன வேதம் என்பன –யாவையும் -அளவு இல்லாததும் என்றும் அழியாததுமான
வேதம் என்று சொல்லப்பட்ட எல்லாவற்றையும் -தாம் ஓதுகையில்
ஆதி, அந்தம், அரி என, -ஓதத் தொடங்கும் போதும் ஓதி முடிக்கும் போதும் ஹரி ஓம் என்று சொல்லி
ஓதினார் -ஓதி அந்த வேதத்தின் பொருளை அறிந்தவரும்
பற்றிலர்-வைராக்யம் உள்ளவர்களுமான பெரியோர்கள்
மெய்ந் நெறி நன்மையன்-உண்மைப் பொருளாய் உபாயமாகப் பற்றினார்க்கு நன்மை தருபவனாகிய அக்கடவுளினது
பாதம் அல்லது பற்று இலார்-திருவடியையே அன்றி வேறு ஒன்றிலும் ஆசை கொண்டவராகார்
அவர் போலே பற்றுகளை ஒழித்து அப்பரமன் திருவடிகளைப் பற்றுவோம் –

——

அவை அடக்கப் பாடல்கள்

ஓசை பெற்று உயர் பாற்கடல் உற்று, ஒரு
பூசை, முற்றவும் நக்குபு புக்கென,
ஆசை பற்றி அறையலுற்றேன்-மற்று, இக்
காசு இல் கொற்றத்து இராமன் கதைஅரோ! 4-

ஒரு பூசை, -ஒரு பூனையானது -பாற் கடலை நக்கி முழுவதும் நக்கிப் பருக புகுந்தால் போல் அன்றோ
காசு இல் கொற்றத்து இராமன் – குற்றம் அற்ற வெற்றியை யுடைய ஸ்ரீ ராம பிரானைப் பற்றிய கதையை
அறையலுற்றேன்-சொல்லப் புகுந்தேன்

நொய்தினால் நொய்ய சொல் நூல் கற்றேன் எனை
வைத வைவின் மராமரம் ஏழ் தொளை
எய்த எய்வதற்கு எய்திய மாக்கதை
செய்த செய்தவன் சொல் நின்ற தேயத்தே –

வைத வைவின்-பெரியோர்கள் சபித்த சாப வார்த்தை போலே -வசவே வியாஜமாக
தப்பாமல்
மராமரம் ஏழ் தொளை எய்த-ஏழு மராமரங்களையும் தொளையாகும்படி
எய்வதற்கு -அம்பைத் தொடுத்து விட்ட ஸ்ரீ ராமன் பொருட்டு
எய்திய மாக்கதை-தெய்விகமாகத் தோன்றிய சிறந்த சரித்ரத்தை
செய்த -ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணமாகச் செய்து முடித்த
செய் தவன் சொல் –செய்து முடித்த தவத்தை உடைய வால்மீகி முனிவன் வாக்கு
நின்ற தேயத்தே -வழங்கி நிலை பெற்றுள்ள தேசத்தில் தானே
நொய்தினால் நொய்ய சொல் -எளியவற்றிலும் எளியதான பொருள் பொலிவு இல்லாத சொற்களைக் கொண்டு
நூல் கற்றேன் எனை –நூல் செய்யத் தொடங்கினேன் -இது என்ன பேதைமை

மா நிஷாத ப்ரதிஷ்டான் த்வம் காம் ஸாஸ்வதீஸ் சமாயத் கிரௌஞ்ச மிதுனா தேகம் அவதி காம மோஹிதம்
சோகத்தில் வந்த வார்த்தையே மங்கள ஸ்லோகம் ஆனதே

வையம் என்னை திகழவும் மாசு எனக்கு
எய்தவும் இயம்புவது இது யாது எனில்
பொய்யில் கேள்விப் புலைமையினோன் புகழ்
தைவ மாக் கவி மாட்சி தெரிக்கவே

துறை யடுத்த விருத்தத் தொகைக் கவிக்கு
உறை யடுத்த செவிகளுக்கு ஓதில் யாழ்
நறை யடுத்த அசுண நல் மாச் செவி
பறை படுத்தது போலும் என் பா அரோ –

முத்தமிழ் துறையின் முறை போகிய
உத்தமக் கவி கட்கு ஓன்று உணர்த்துவென்
பித்தர் சொன்னவும் பேதையர் சொன்னவும்
பத்தர் சொன்னவும் பன்னப் பெறுபவோ

அறையும் ஆடரங்கும் படைப் பிள்ளைகள்
தறையில் கீறிடில் தச்சரும் காய்வரோ
இறையும் ஞானம் இலாத என் புன் கவி
முறையில் நூல் உணர்ந்தாரும் முனிவரோ —தச்சர் -சிற்ப நூல் வல்லரான சிற்பிகள்

எறி கடல் உலகம் தன்னுள் இன் தமிழ்ப் புலவர்க்கு எல்லாம்
முறுவலுக்கு உரியதாக்க மொழிந்தனன் மொழிந்த என் சொல்
சிறுமையும் சிலை ராமன் கதை வழிச் செறி தற அன்னால்
அறிவுடை மாந்தர்க்கு எல்லாம் அமிழ்தம் ஒத்து இருக்கும் அன்றே

———

நூல் வரலாறு

தேவ பாஷையில் இக் கவி செய்தவர்
மூவரானவர் தம்முள் முந்திய
நாவினான் உரையின் படி நான் தமிழ்ப்
பாவினால் இது உணர்த்திய பண்பு அரோ

வால்மீகி வசிஷ்டர் போதாயனர் / வாலமீகி வியாசர் போதாயனர் என்றும் சொல்வர்
வியாசர் செய்தது அத்யாத்ம ராமாயணம்
மூவரானவர் தம்முள் முந்திய நாவினான் உரையின் படி-என்றது வாலமீகி ராமாயணம் படி-
ஆழ்வார்கள் அருளிச் செயல்களின் படி என்றும் சொல்வர்

நடையில் நின்று உயர் நாயகன் தோற்றத்தின்
இடை நிகழ்ந்த ராமாவதாரப் பேர்த்
தொடை நிரம்பிய தோம் அறு மாக் கதை
சடையன் வெண்ணெய் நல்லூர் வயின் தந்தது –
நடையில் நின்று-நல் ஒழுக்கத்தில் நிலை பெற்று இருந்து ஸ்தாபித்து
உயர் நாயகன் தோற்றத்தின் இடை நிகழ்ந்த- பராத்பரனது அவதாரங்களில் நிகழ்ந்த
சடையன் வெண்ணெய் நல்லூர்–நூல் செய்த இடம்

—————

பால காண்டம்-பாலன் -16-வயசுக்குள் இளமைப் பருவம் -பாலனது காண்டம் -22-படலங்கள் கொண்டது

1. ஆற்றுப் படலம்
2. நாட்டுப் படலம்
3. நகரப் படலம்
4. அரசியற் படலம்
5. திரு அவதாரப் படலம்
6. கையடைப் படலம்
7. தாடகை வதைப் படலம்
8. வேள்விப் படலம்
9. அகலிகைப் படலம்
10. மிதிலைக் காட்சிப் படலம்
11. கைக்கிளைப் படலம்
12. வரலாற்றுப் படலம் 13. கார்முகப் படலம்
14. எழுச்சிப் படலம்
15. சந்திரசயிலப் படலம்
16. வரைக்காட்சிப் படலம்
17. பூக் கொய் படலம்
18. நீர் விளையாட்டுப் படலம்
19. உண்டாட்டுப் படலம்
20. எதிர்கொள் படலம்
21. உலாவியற் படலம்
22. கோலம் காண் படலம்
23. கடிமணப் படலம்
24. பரசுராமப் படலம்

————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கம்ப நாட்டு ஆழ்வான் திருவடிகளே சரணம்.
ஸ்ரீ சீதா ராமர் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம் சாரம் -ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் —

April 27, 2019

ஸ்ரீ ஸூந்தரே ஸூந்தரோ ராம
ஸூந்தரே ஸூந்தரீ கதா
ஸூந்தரே ஸூந்தரீ ஸீதா
ஸூந்தரே ஸூந்தரம் வனம்
ஸூந்தரே ஸூந்தரம் காவ்யம்
ஸூந்தரே ஸூந்தரோ கவி
ஸூந்தரே ஸூந்தரம் மந்த்ரம்
ஸூந்தரே கிம் ந ஸூந்தரம் —

தர்போதக்ர தச இந்த்ரியனான மநோ நக்தம் சராதி ஷ்டிதே
தேஹேஸ்மின் பாவ சிந்து நா பரிகதே தீ நாம் தஸாம் ஆஸ்தித
அத்யத்வே ஹனுமத் சமேந குருணா ப்ரக்யாபிதார்த்த புமான்
லங்காருத்த விதேஹ ராஜ தனயா ந்யாயேந லா லப்யதே —ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஸ்வாமிகள்

ஸ்ரீ ஸீதா பிராட்டி அசோகா வனத்தில் சிறைப்பட்டால் போலே ஜீவாத்மா உடலில் சிறைப் பட்டு இருக்க –
அசோகவனத்தை உப்புக்கடல் சூழ்ந்தது போலே சம்சாரக்கடல் -பத்து தலைகள் போலே பத்து இந்திரியங்கள் –
ஆத்மா பகவானைப் பற்றி அறியாமல் துன்புற -திருவடி ஆச்சார்யர் ஸ்தானீயம் –
கணையாழி -பஞ்ச சம்ஸ்காரம்-திருச் சங்கு திருச் சக்கரப்பொறி-
ஆச்சார்யர் மூலம் நம் நாவில் ஸ்ரீ ராம திரு நாமம் திகழ்ந்து ஸ்ரீ ராம பக்தி வளர்வது திண்ணம் –
— ——————
முதல் சர்க்கம் -கடலைத் தாண்டினார்
ஸ்ரீ மஹேந்திர கிரியில் நின்று பெரிய திரு உருவம் கொண்டு நூறு யோஜனை தூரம் கொண்ட தென்கடலைக் கடக்க
கால்களை மண்ணிலே அழுத்தி ஸ்ரீ ராம பானம் போலே பறக்க –
மூன்று தடைகள் -மைனாகன் மலை -சுரஸா–ஸிம்ஹிகா அரக்கி -மூன்றையும் கடந்து வேகமாக முன்னேறி
இலம்பம் மலையிலே இறங்கினார் –

நம் விடா முயற்சியும் இறைவனின் அருளும் இருந்தால் தடைகளை விளக்கி இலக்கை எட்டலாமே
——————
சர்க்கம் -2-இலங்கையைக் கண்டார்
களைப்பே இல்லாத வாயு குமாரர் மதித்த இலங்கை ஐஸ்வர்யம் –
இரவுப் பொழுதில் தன்னை சுருக்கிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார் –
நகரின் செழிப்பைப் புறக்கணித்து ஸ்ரீ ஸீதா தேவியைத் தேடாத தொடங்கினார் –

புற அழகிலே மயங்காமல் இலக்கை நோக்கி ஒரு முகப்படுத்தி முன்னேறும் புத்தியை ஸ்ரீ திருவடி நமக்கு அருளட்டும்
—————————————
சர்க்கம் -3- என்றோ கிடைத்த அனுமதி
சிலம்பம் மலையில் இருந்து நகரில் நுழைந்து கோட்டை மதிள் சுவரில் ஏற முயன்றார் –
இலங்கிணி தடுக்க நகரைச் சுற்றிப்பார்க்க வந்ததாக சொன்னார் –
அவள் மீண்டும் தடுக்க நிஜ ரூபத்துடன் ஓங்கிக் குத்த அவள் அலறி சாய்ந்தாள் -அவளும் ப்ரம்மா தனக்கு கொடுத்த வரம் பலித்தது –
இலங்கைக்கு நாசா காலம் ஆரம்பம் என்று நீர் விரும்பிய படி உள்ளே செல்லும் என்ன ஸ்ரீ பிராட்டியைத் தேட உள்ளே நுழைந்தார்

நாம் எடுத்த கார்யம் பலருக்கும் பயன்படும் தர்மமாக இருக்குமானால் அந்தக்காரியம் நிறைவேற
தேவையான மங்களங்களை தெய்வமே அருளுவார்
———————–
சர்க்கம் -4-வியக்க வைத்த ஊர் –ஆனால்
ஸ்ரீ திருவடி மதிக்கும் படி ஐஸ்வர்யம் -பல அஷவ்ஹிணிகள் அளவிலான ராணுவ வீரர்கள்
45-காலாள்/ -27-குதிரை வீரர் / -9-யானை வீரர் / 9-தேர் வீரர் சேர்ந்தால் ஒரு குல்மம் —
இதே போலே -2430-குல்மான்கள் சேர்ந்தால் ஒரு அஷவ் ஹிணீ–அதாவது -218700-துருப்புக்கள்

அமைப்பு அழகாக இருக்கலாம் -ஆனால் தர்மம் இல்லாத படியால் ஸ்ரீ பெருமாளாது அருள் கிட்டாதே —
—————————————-
சர்க்கம் -5-நிலா உதவியது -கலையைக் காணோம் -கலை -கற்கும் கல்வியையும் நிலவின் அழகையும் குறிக்கும் –
இயற்கை எழிலுடன் இருக்கலாம் -அதில் களி க்கலாம் -ஆனால் அதில் கடவுளின் தன்மை இல்லா விட்டால் என்ன பயன்
—————–
சர்க்கம் 6-சொந்த சொத்தும் வந்த சொத்தும்
ஒவ்வொரு ஜீவனும் பரமாத்மாவின் சொத்து -பிறக்கும் போதும் இறக்கும் போதும் எந்த சொத்தும் இல்லையே –
பின் நான் -எனது -என்ற அஹங்காரம் மமகாரங்கள் எதற்கு –
——————
சர்க்கம் -7-வன வாசமா விமான வாசமா -புஷ்பக விமானத்திலா-அசோக வனத்திலா
அன்பும் அறனும் இல்லாத இல் வாழ்க்கையில் செல்வம் சிறைப்பட்டுத்தான் இருக்கும்
———————-
சர்க்கம் -8-போகமும் யோகமும்
புஷ்பக விமான வர்ணனை

ஆசைகளை வளர்த்துக் கொண்டு நிறைவேற்றப் பதறுவது தானே போகம் –
ஆசைகளைக் கட்டுப் படுத்தி திருப்தி அடைவது யோகம்
———————–
சர்க்கம் -9-தன்னிலை மறைந்தவர் –
பத்து மைல் நீளமான இராவணன் அரண்மனையில் ஸ்ரீ சீதாபிராட்டியை காண வில்லை

ஸ்தூலமான உடல் இன்பத்தில் மயங்கினாள் ஸூஷ்மாமா ஆத்மாவும் அதின் உள்ளுறையும் பரமாத்மாவும் புலப்பட மாட்டார்கள் –
——————
சர்க்கம் -10-தீயதில் சிக்கிய நல்லவர் -மண்டோதரி
மண்டோதரியைக் கண்டு இவள் ஸ்ரீ சீதாபிராட்டி தானோ என்று பரபரப்படைந்தார்

நல்லவனைத் தொடர்ந்த அனைவருக்கும் வாழ்ச்சி -தீயவனைத் தொடர்ந்த நல்லவனுக்கு தாழ்ச்சி
—————–
சர்க்கம் -11-தேடிய கண்ணும் மயங்காத மனமும்
ப்ரஹ்மச்சாரியான நான் பல பெண்களை பார்க்கிறேன் இது தகுமோ என்று கவலை உற்றார் –
கண்கள் பார்த்தாலும் தன் மனம் ஸ்ரீ பெருமாளைத் தவிர யார் இடமும் ஈடுபடவில்லை என்று நிம்மதி அடைந்து
மீண்டும் ஊக்கத்தோடே ஸ்ரீ சீதாப் பிராட்டியைத் தேடினார்

ஆத்மாவின் அறிவு மனத்தின் மூலம் புலன்களை அடைந்து பின் பொருளைக் காணும் –
ஆகவே மனம் கட்டுப்பட்டால் புலன்கள் சிதறாது -இறைவனிடம் ஈடுபட்ட மனம் கட்டுப்படும்
———————————–
சர்க்கம் -12-சோர்வு சோறு போடாது -ஊக்கம் உயர்வு அளிக்கும் –
மனமே நம் தாழ்ச்சிக்கும் வாழ்ச்சிக்கும் காரணம் -பற்றற்ற மனம் நண்பன் -எதிலும் பற்றுள்ள மனம் பகைவன்
———————-
சர்க்கம் -13-சோகம் தீர்த்த அசோக வனம்
செயல் நிறைவேறும் என்னும் சிறிது அளவு நம்பிக்கை ஊக்கத்தையும் -அந்த ஊக்கம் வெற்றியையும் கொடுக்கும்
—————————
சர்க்கம் -14-நீரைத்தேடி பூமி வருவாளா
பல வண்ணப் பூக்களால் மூடப்பட்ட ஸ்ரீ மாருதி மலர் மலை போல் காட்சி அளித்தார் –
குயில் கூவ மான் துள்ள மயில் ஆடும் வனத்தின் நடுவில் அழகிய குலத்தைக் கண்டார் –
அதன் கரையின் பொன்மயமான சிம்சுபா மரத்தைக் கண்டு அதன் மேல் ஏறி தன்னை மறைத்துக் கொண்டு
ஸ்ரீ ஸீதா பிராட்டி கண்டிப்பாக வருவாள் எனும் நம்பிக்கையோடு காத்து இருந்தார்

அதிக சக்தியே சில நேரத்தில் சோர்வு கொடுக்கும் -ஆனால் பக்தி எப்போதும் ஊக்கத்தை அளிக்கும் –
———————–
சர்க்கம் -15-கண்டது மகிழ்ச்சி தான் -ஆனால் காணாததே மேல்
ஸ்ரீ மாருதியின் நம்பிக்கை வீண் போகாமல் ஸ்ரீ சீதாப் பிராட்டியைக் கண்டார்
ஒரு பெண் என்ற அருள் -தன்னைச் சார்ந்தவள் என்ற அன்பு -மனைவியை இழந்தேன் என்ற துக்கம் இவற்றால்
ஸ்ரீ பெருமாள் வருந்துகிறார் -இவளைப் பிரிந்து ஸ்ரீ பெருமாள் உயிரோடே இருப்பதே அரிய செயல் என்று எண்ணி வியந்தார் –
இவளது துயரக் கோலத்தைக் காண இயலாமல் வருந்தினார்

கண்ணால் கண்ட ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டியைத் தம் மனம் என்னும் மேடையில்
ஸ்ரீ பெருமாளோடே சேர்த்துப் பார்த்த ஸ்ரீ திருவடியே நமக்குத் தஞ்சம் –
———————
சர்க்கம் -16-அவனுக்கு இவள் நிகர் -ஆனால் -அஸி தேக்ஷிணை-அன்றோ –
ஸ்ரீ நாச்சியார் விழி அவனால் விழிக்க ஒண்ணாதே
ஒழுக்கம் பண்பு உருவம் பிறப்பு -துல்ய சீல வயோ வ்ருத்தம் இருந்தாலும் –
எப்பொழுதும் கருணையே பொழியும் திருக்கண்கள் அன்றோ

பிறரின் துன்பம் கண்டு கலங்கி அத்தைப் போக்குபவனே பக்தன் -ஸ்ரீ பக்த ஆஞ்சநேயர் அன்றோ -ஆச்சார்ய ஸ்தானீயம் –
——————-
சர்க்கம் -17-மதிளா காவல்-மனமே காவல்
எழுநூறு அரக்கிகள் நடுவில் இருந்த ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி பெருமாள் மேல் வைத்த அன்பு ஒன்றே அணிகலனாக
அவனுடைய வில்லின் ஆற்றலில் வைத்த நம்பிக்கையே காவலாக மனா உறுதியோடு இருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்தார்

பெரும் ஆபத்து சூழும் போது தளர்ந்து போகாத பொறுமையும் தாண்டி விடுவோம் என்ற நம்பிக்கையும் நம்மைக் காக்கும்
—————————————–
சர்க்கம் -18-ஒருத்தரின் காமமே ஊருக்கே சாபம்
பிறர் பொருள் பிறர் மனைவி ஆகியவற்றை தனது என்று நினைத்தால் மஹா பாதகம் தானே
——————–
சர்க்கம் -19-நடுக்கம் தீர்ப்பவளின் நடுக்கம்
நமக்கு ஏற்காத ஒரு பொருளை பற்றியோ அல்லது ஒருவரைப் பற்றியோ நாம் அறிந்து கொள்வது முதல் தவறு –
அதை ஆசைப்படுவது இரண்டாவது தவறு –
அதை அடைய முயற்சிப்பது மூன்றாவது பெரும் தவறு –
முதல் இரண்டு நிலைகளைத் தவிர்க்க முடியா விட்டாலும் மூன்றாவதைக் கண்டிப்பாகத் தவிர்க்க வேண்டும் –
————————–
சர்க்கம் -20-ஆக்கையின் வழி சென்றால் அழிவு -அறிவின் வழி சென்றால் ஆக்கம் –
உடல் ஆசைக்கு வசப்பட்டு பெண்களை போகப் பொருளாக நினைப்பது குற்றம் –
அறிவின் வழி சென்று ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியின் அம்சமாக மதிக்க வேண்டும்
————————-
சர்க்கம் -21-கயவனுக்கும் நல்ல உபதேசம்
துரும்பைக் கிள்ளி நடுவில் இட்டு -சரணாகத வத்சலன் -மித்ர பாவனையுடன் ஆஸ்ரயிக்க உய்யலாம் –

ஸ்ரீ மஹா லஷ்மி ஒவ்வொரு ஜீவனையும் திருத்தி ஸ்ரீ பெருமாள் இடம் சேர வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி அருளுகிறாள் –
பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமே –
———————-
சர்க்கம் -22-இரண்டு மாதம் கெடு யாருக்கு-
நல்லவர்களைத் துன்புறுத்திக் கெடு வைத்தால் அது நமக்கு நாமே வைத்துக் கொண்ட கெடுவாகிவிடுமே
——————–
சர்க்கம் -23-புலஸ்திய மஹரிஷியின் குலத்தில் பிறந்தால் போதாது -தகுந்த நடத்தை வேண்டுமே
குலப் பிறப்பும் அறிவும் ஆற்றலும் தர்மத்துக்குத் துணை நின்றால் தானே சிறக்கும்
———————–
சர்க்கம் -24-விரக்தி அடைந்தவனுக்கு உயிர் புல்லுக்கு சமம்
ஸ்ரீ வசிஷ்டருக்கு ஸ்ரீ அருந்ததி போலேயும் ஸ்ரீ அகஸ்தியருக்கு ஸ்ரீ லோக முத்திரை போலேயும்
ஸ்ரீ பெருமாளை இறையும் அகலகில்லேன் என்றே இருப்பேன்

மயிர் நீப்பின் உயிர் வாழாக் கவரிமான் போன்றோர் சான்றோர் –
—————————————
சர்க்கம் -25-மானிடராய்ப் பிறத்தல் இனிதா கசப்பா –
இறைவன் வசப்பட்டால் மானிடப்பிறவி இனியது -பிறர் வசப்பட்டால் கசப்பானது
——————
சர்க்கம் -26-ஸ்ரீ பெருமாள் வேண்டாம் அளிக்க -ஒழுக்கக் கேட அழித்து விடும்
தன் குற்றங்களை நினைத்து பயப்படுத்தலும் மாறாக இறைவனின் ரக்ஷகத்வ தீக்ஷை -காருண்யத்தை
நினைத்துப் பயம் நீங்குதலுமே பக்தியின் அடையாளங்கள்
——————————
சர்க்கம் -27-கனவு நிஜமாகப் போகிறதே –
திரிஜடை கனவும் -ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டிக்கு இடது கண் துடிப்பதும்
இனிய குரலோடு பறவைகள் கூவும் நல்ல சகுனங்களும் தரிக்க ஹேதுக்கள் ஆயின

குறைவான புண்ணியம் கனவில் இன்பத்தையும் நிறைவான புண்ணியம் நிஜத்தில் இன்பத்தையும்
குறைவான பாவம் கனவில் துன்பத்தையும் நிறைவான பாவம் நிஜத்தில் துன்பத்தையும் கொடுக்கும்
——————
சர்க்கம் -28-காகுத்தன் வாரா விட்டால் யார் இனி உயிர் காப்பார் –
தீமையே செய்யும் மனத் தளர்ச்சியால் எந்தப் புகழும் கிட்டாதபடியால் சான்றோர் இதை ஏற்க மாட்டார்கள்
——————
சர்க்கம் -29-நல்ல சகுன ஸூசகங்கள் -உலகம் வாழ்ந்தது
நம்பிக்கைக் கீறு கீற்று தோன்றினாலும் மனத்தளர்ச்சி ஓடி விடும்
——————
சர்க்கம் -30-ஸ்ரீ ராம தூதரின் கூர்மையான புத்தியும் பக்தியும்
அப்போது ஒரு சிந்தை செய்து -லோக நாதனான ஸ்ரீ பெருமாளின் புகழ் மிக்க வரலாற்றை மதுர சொற்களால் பாட
அத்தைக் கேட்டு ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி அச்சம் தீர்வாள் என்று முடிவு செய்தார்
———————–
சர்க்கம் -31-உயிரை மீட்க்கும் அழுத்தமான ஸ்ரீ ராம நாமமும் வரலாறும்
தான் நூறு யோஜனை அகலம் உள்ள கடலைக் கடந்து வந்ததையும் ஸ்ரீ பெருமாள் அருளிச் செய்த அடையாளமுடைய
திருவுடையாளான உம்மைக் கண்டேன் -என்று அருளிச் செய்ய கேட்ட ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி
ஆச்சர்யமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்து எல்லா திக்குகளிலும் தேடி சிம்சுபா மரத்தின் மேல் கண்டாள்

அனைத்து ஆபத்துக்களையும் போக்கி நன்மைகளை அளிக்கும் ஸ்ரீ ராம நாமத்தையும்
ஸ்ரீ ராம கதையையும் தினமும் சொல்வோம்
————————
சர்க்கம் -32-அருவம் அல்ல உருவ வெளிப்பாடு –
மின்னல் போன்ற பொன் நிறத்தோடு இனிய ஸ்ரீ ராம நாமத்தைச் சொன்ன திருவடியைக் கண்டாள் –

முதலில் ஸ்ரீ பெருமானின் திரு உருவை நினைத்து மெது மெதுவே ஆழமாக இடைவிடாது தியானித்தால்
நேர காண்கிறாப் போலே அவர் உருவம் நம்மனசில் வெளிப்படும் –
இதையே பக்தியின் முதிர்ந்த நிலையான கண்ணால் காண்பதற்கு நிகரான சாஷாத் காரம் என்று சாஸ்திரங்கள் கூறும் –
——————————-
சர்க்கம் -33-திரு முகம் கண்டான் -அறிமுகம் கிடைத்தது –
ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி அருளிச் செய்த அறிமுகத்தில் இருந்து ஒரு பெண்ணிற்குப் புகுந்த வீட்டின் பெருமையும்
பிறந்த வீட்டின் அருமையும் கணவனின் அன்பும் இன்றியமையாதவை என்று அறியலாம்
———————–
சர்க்கம் -34-உண்மையை நம்ப வைப்பது எப்படி –
தான் ஸ்ரீ ராம தூதர் -விரைவில் ஸ்ரீ பெருமாள் உம்மை வந்து மீட்பர் -என்றார்

உண்மையை நம்ப வைக்க வெகு நேரம் ஆகலாம் -அதை எடுத்துச் சொல்வதில் இருக்கும்
நேர்மையும் விடா முயற்சியும் தான் கேட்பவருக்குப் புரிய வைக்கும் –
———————
சர்க்கம் -35-சொல்லுக்கு எட்டாத அழகு –
ஸ்ரீ ராமபிரானின் திருமேனி அழகை தியானித்தால் நம் புலன்களும் மனமும் கட்டுப்படும்
————————
சர்க்கம் -36-ஸ்ரீ கணையாழியைப் பெற்றாள்-ஸ்ரீ பெருமாளையே கண்டாள்
ஸ்ரீ கணையாழி மூலம் ஸ்ரீ ராம நாமத்தை நமக்கு உபதேசிக்கும் குருவாகிய திருவடி திருவடிகளே நமக்குத் தஞ்சம் –
————————–
சர்க்கம் -37-ஸ்ரீ ஆஞ்சநேயரின் விஸ்வரூபம் –
தன்னைக் காத்துக் கொள்ள ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி தன் சொல்லை நம்பாமல் ஸ்ரீ பெருமாளின் வில்லையே நம்பினாள்-
ஸ்ரீ பெருமாளே நம்மை ரஷிக்கும் பிராப்தியும் சக்தியும் உள்ளவர் –
———————————
சர்க்கம் -38-காகாசூர வ்ருத்தாந்தம் சொன்னால் -ஸ்ரீ சூடாமணியைக் கொடுத்து அனுப்பினாள்-
காகாசூரன் சரணம் என்று சொல்லா விட்டாலும் விழுந்த அவனை ஸ்ரீ பெருமாள் திருவடிகளில் வைத்து
ரஷிக்கும் படி அருளினாள்-ஸ்ரீ மஹா லஷ்மியின் அருள் முன்னதாகவே சரணாகதி பலிக்கும் –
————————————————-
சர்க்கம் -39-எளிமையின் சக்தியே ஸ்ரீ ஆஞ்சநேயர் –
தானே ஸ்ரீ வானர முதலிகளில் கடையானவன் என்று சொல்லிக் கொண்டார் –

நல்லதே நடக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் மன தர்மம் –
நல்லதையையே செய்தல் உடல் தர்மம் –
நல்லதையையே விடாமல் எடுத்துக் கூறுதல் வாக்கு தர்மம்
———————–
சர்க்கம் -40-விடை பெற்றார் -தடை இன்றிப் புறப்பட்டார் –
ஸ்ரீ கணையாழி முன்பு இருவரையும் சேர்த்து வைத்த கதையையும் அருளிச் செய்தாள்
சம்சாரம் ஆகிற பெரும் கடலில் இருந்து நம்மை ஆச்சார்யர்கள் தங்கள் உபதேசத்தால் கடாக்ஷத்தாலும் மீட்டு
ஸ்ரீ பெருமாள் இடம் சேர்ப்பிக்கிறார்கள் –
—————————–
சர்க்கம் -41-ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி இடம் பணிவு -அரக்கர்கள் இடம் துணிவு –
சாம -இன் சொல் கூறி / தான -பொருள் கொடுத்து/ பேத -வேறுபடுத்தி – வெல்வது முடியாதே அரக்கர்களை –
ஆகவே தண்டம் -அடி ஒன்றே வழி -என்று உணர்ந்து செயல் பட்டார்-

நாம் அவசர வேளையிலும் தீர்க்கமாக சிந்தித்து விரைந்து செயலாற்ற ஸ்ரீ வாயு குமாரன் நமக்கு அருளட்டும்
—————————
சர்க்கம் -42-விளக்கில் விழுந்த வீட்டில் பூச்சிகள்
ஏவப்பட்ட செயலை மீறாமல் துணிவோடு செய்வதே அடியவனுக்கு அடையாளம் –
———————-
சர்க்கம் -43-வல்லவனுக்கு புள்ளும் ஆயுதம் –
மண்டபம் அழித்தால் மீண்டும் கட்டலாம் -பண்பும் ஒழுக்கமும் இழந்தால் மீட்பது எளிது அல்லவே
———————-
சர்க்கம் -44-வம்புக்கு வந்த ப்ரஹஸ்தன் மகனான ஜம்பு மாலி –
அஸ்திர சஸ்திரங்களின் வலிமையை விட தர்மத்துக்கும் பக்திக்கும் பெரிய ஆற்றல் உண்டே –
———————–
சர்க்கம் -45-தந்திரமாக வந்த மந்திரி குமாரர்கள் எழுவரையும் அழித்தமை-
ஆற்றல் இல்லாதவர்க்கு விளையாட்டே வினையாகும் –
ஆற்றல் மிக்க திருவடிக்கு யுத்தம் கூட ஒரு விளையாட்டே தான் –
—————————–
சர்க்கம் -46-ராவணன் சிந்திக்காத தொடங்கினான் -ஆனால் சிந்தனையைத் தொடர வில்லை –

விரூபாக்ஷன் -யூபாக்ஷன் -துர்தரன்-ப்ரஹஸ்தன் -பாலகர்ணன் -பஞ்ச சேனாபதிகளையும் அழித்தமை

ஆபத்துக்கு காலத்தில் காரணங்களை ஆராயும் சிந்தனை உதிக்கும் -ஆனால் ஆணவத்தாலும் பதற்றத்தாலும்
சிந்தனையைச் சரியான பாதையில் தொடராமல் தவறான பாதையைத் தேர்ந்து எடுப்போம் –
ஸ்ரீ திருவடியே நமக்கு சரியான மார்க்கத்தைக் காட்டி அருளட்டும்
—————————-
சர்க்கம் -47-தந்தைக்காகப் போரிட்ட அஷ குமாரனை அழித்தமை –
முதியவர்கள் செய்யும் குற்றத்துக்கு இளையவர்கள் பலியாவது வியப்பாக உள்ளது
——————-
சர்க்கம் -48-இந்திரஜித் கட்டிய ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை சணல் கயிறு விடுவித்தது
மற்றறொரு கயிற்றுக் கட்டை ப்ரஹ்மாஸ்திரம் சகிக்காது –
அதே போலே சரணாகதியும் வேறு எந்த முயற்சியையும் எதிர்பார்க்காது
——————————–
சர்க்கம் -49-அதர்மம் இல்லாமல் இருந்தால் இந்திரனையும் வேற்று இருப்பானே –
இராவணனும் இந்திரனை வென்றவன் தான் -ஆனால் அதர்ம வழியில் என்பதால் நிலைக்காதே –
—————–
சர்க்கம் -50-திருவடியின் அறிமுகம் -ஸ்ரீ ராம தாசன்-ஸ்ரீ ராம தூதன்
நாம் முன் செய்த பாபங்கள் இப்போது வேறு உருவில் நம்மைத் துன்புறுத்தும் –
அதை அடையாளம் கண்டு திருத்திக் கொண்டால் துன்பம் விலகி விடும் –
—————————
சர்க்கம் -51-கருத்தில் தர்மம் -பேச்சில் இனிமை -நெஞ்சில் துணிவு –
இவற்றுடன் ஸ்ரீ திருவடி ராவணனுக்கு உபதேசம்

ஸ்ரீ இராமபிரான் இடம் தஞ்சம் அடைந்தால் வேறு யார் உதவியும் தேவை இல்லை –
அவர் இடம் இருந்து விலகினால் வேறு யார் உதவிக்கு வந்தும் பயன் இல்லை –
———————
சர்க்கம் -52-கோபத்தில் தவறான முடிவு எடுத்தால் கற்றது வீணாகும்

நேரத்திற்குத் தக்க தர்மத்தை எடுத்துக் கூற அறிவும் தைரியமும் வேண்டும் -தூதரைக் கொல்லக் கூடாது –
இவரை ஏவினவர்களை இங்கே வரவழைக்கும் படி தண்டிக்க ஸ்ரீ விபீஷண ஆழ்வான் அறிவுரை
——————-
சர்க்கம் -53-நெருப்பை குளிர வைத்த ஸ்ரீ லஷ்மீ கடாக்ஷம் –
அக்னி பகவான் ஸ்ரீ ஸீதாபி பிராட்டிக்குத் தொண்டு செய்வதை ஸ்ரீ திருவடி உணர்ந்தார் –
தந்தையான வாயு பகவானும் குளிர்ந்து வீசினார்

கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை சாதகமாக மாற்றி எடுத்த காரியத்தை முடிக்க வேண்டும் –
—————–
சர்க்கம் -54-ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி உடைய சோக அக்னியே இலங்கையைச் சுட்டது –
ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டியுடைய கற்பு எனும் கனல் ஸ்ரீ திருவடியைக் கருவியாகக் கொண்டு ஊரையே கொளுத்தியது
————————————-
சர்க்கம் -55-நெருப்பு எரிக்குமா –
கற்பு என்னும் நெருப்பை அக்னியால் சுட முடியாதே -சாரணர்கள் புகழ்ந்து பேச கேட்டு மகிழ்ந்தார் ஸ்ரீ திருவடி

அதர்மத்தின் நடுவே தர்மம் இருந்தாலும் அதற்கு ஒரு தீங்கும் வாராது –
————————
சர்க்கம் -56-ஸ்ரீ ஸீதா ராம தாசன் -ஸ்ரீ பிராட்டி இடம் விடை பெற்று திரும்புதல்

அரிஷ்டம் என்னும் நெடிய மலையில் ஏறி கடலைத் தாண்டினார்
ஸ்ரீ பெருமாள் அனுப்பிய போது ஸ்ரீ ராம தூதன் என்னும் பட்டத்தோடு வந்தவர்
ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி திரும்ப அனுப்பிய போது ஸ்ரீ ஸீதா ராம தாசன் என்று
ஸ்வரூப அனுரூப பெருமையுடன் புறப்பட்டார் –
——————-
சர்க்கம் -57-கேட்டது கர்ஜனை -முடிந்தது கார்யம்
கண்டேன் சீதையை -சொல்லவே வேண்டாமே -பட்டினியிடு கரையில் காத்து இருந்த ஸ்ரீ வானர முதலிகள்
ஸ்ரீ திருவடியின் முழக்கத்தையும் காற்று வேகத்தின் ஒளியையும் கேட்டு ஆரவாரித்தனர்

கார்ய சித்திக்காக முழு உபவாசமோ அல்லது ஒரு வேலை உபவாசமோ இருந்தால் சிறந்த பயன் தரும் –
—————–
சர்க்கம் -58-தானே சொன்ன தன் வரலாறு –
ஸ்ரீ பகவானுடைய திரு விளையாடல்களைக் கேட்டு இருக்கிறோம் -பக்தனின் திருவிளையாடல் அன்றோ இது
——————–
சர்க்கம் -59-புறப்படட்டும் ஐவர் படை
ஸ்ரீ ஜாம்பவான் -ஸ்ரீ அங்கதன் -அஸ்வினி தேவர்களின் மகன்களான
ஸ்ரீ பனஸன் ஸ்ரீ நீலன் -ஸ்ரீ திருவடி ஐவரும் சேர்ந்து ஆலோசனை –

தனக்கே ஆற்றல் இருப்பினும் மூத்தவர்களின் அனுமதி கேட்பது ஸ்ரீ திருவடியின் பணிவுக்கு அடையாளம்
———————————
சர்க்கம் -60-ஸ்ரீ பெருமாளே முடிவு எடுக்கட்டும் -அவர் திரு உள்ளத்தை அறிந்தே செயல் படுவோம்-

நம்மை ரஷித்து அருளும் பரம் ஸ்ரீ பெருமாளதே –
அவருக்கு ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யம் செய்து உகக்கச் செய்வது நம் கடைமை
——————–
சர்க்கம் -61-ஸ்ரீ வானர முதலிகள் கொண்டாட்டம் -மது வனம் அழிந்தது -ஸ்ரீ பெருமாள் முதுகு தப்பிற்று
நரர்களுக்கு மகிழ்ச்சி வந்தாலே தங்க முடியாது -வானரங்கள் மகிழ்ந்தாள் கேட்க வேணுமோ
——————
சர்க்கம் -62-தப்பி வந்த ததிமுகன் ஒப்பித்தான் –
ஸ்ரீ அங்கத ஆழ்வான் தத்தி முகனை அடித்து விரட்ட அவன் ஆகாயத்தில் தாவி வந்து
ஸ்ரீ ஸூ க்ரீவன் காலில் விழுந்து புலம்பினான்

நிதானம் தவறினாலும் அளவோடு தவறினால் ஸ்ரீ அங்கத ஆழ்வான்
—————-
சர்க்கம் -63-வெற்றியை ஊகித்த ஸ்ரீ ஸூக்ரீவன்
ஒரு காரியத்தை முடிக்கச் சென்றவர் திரும்ப நடந்து வரும் தோரணையைப் பார்த்தாலே வெற்றியை ஊகித்து விடலாம்
———————————-
சர்க்கம் -64-மது வனம் அழிந்ததோ ஸ்ரீ பெருமாள் முதுகு தப்பித்தது
நடுவில் மது வனம் இருக்கவே ஸ்ரீ வானர முதலிகளின் மகிழ்ச்சி மட்டுப்பட்டது –
இல்லை என்றால் ஒவ்வொரு முதலியும் இருந்த உத்ஸாகத்தில் ஸ்ரீ பெருமாள் திரு முதுகில் அறைந்து
கண்டேன் சீதையை -என்று சொல்லி இருப்பாரே
———————–
சர்க்கம் -65-துன்பத்தைத் தவிர்க்க சுருக்கமாக நடந்தத்தை ஸ்ரீ திருவடி அருளிச் செய்து
ஸ்ரீ சூடாமணியை சமர்ப்பித்தார் –
இனி நாம் கடலின் மேல் அணை கட்டி தாண்டிச் செல்வதே வழி -என்றும் அருளிச் செய்தார்

நாம் சொல்லும் செய்தி துன்பம் அளிக்குமாகில் நடந்தத்தை சுருங்கச் சொல்லி
நடக்க வேண்டியதை விளக்க வேண்டும்
—————————–
சர்க்கம்-66-யார் அதிகம் அன்புடையவர் –
ஸ்ரீ ஜனகர் இந்திரன் மூலம் பெற்ற ஸ்ரீ சூடாமணியை ஸ்த்ரீ தனமாக கொடுத்தார் –
அத்தைக் கண்ட ஸ்ரீ பெருமாள் ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டியையே கண்டது போலே திரு உள்ளம் பற்றி
இனி ஒரு க்ஷணம் கூட பிரிந்து இருக்க மாட்டேன் என்று அருளிச் செய்தார் –
ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டி ஒரு மாதம் -என்று அருளிச் செய்தார் –
பேர் அன்புடையவர் ஸ்ரீ பெருமாளே என்று நினைக்காத தோன்றும் –
பெருமையின் அளவை நினைத்து வேறு ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால் ஸ்ரீ ஸீதாப் பிராட்டிக்கே புகழ் பாட வைக்கும்
——————–
சர்க்கம் -67-நடந்தத்தைச் சொன்னார் -நடக்க முடியாமல் போயிற்று
ஜீவாத்மாக்களின் குற்றங்களைக் காணாமல் அவர்களை நல் வெளிப்படுத்தும் ஒரே நோக்கத்தோடு
ஸ்ரீ மஹா லஷ்மீ ஸ்ரீ பெருமாள் இடம் இவர்களுக்காக புருஷகாரம் செய்து வேண்டுகிறாள் –
——————-
சர்க்கம் -68-யாம் பெரும் ஸம்மானம் நாடு புகழும் பரிசு
ஸ்ரீ திருவடி தன்னை ஸ்ரீ வானர முதலிகளின் கடைநிலை நீசன் என்றும் விரைவில் வந்து உம்மை மீட்டு
ராவணனை அழிப்பார் என்று அருளிச் செய்ய –
ஸ்ரீ பெருமாள் ஸ்ரீ திருவடியைத் திருத் தோள்கள் ஆரத் தழுவ-
இதுவே தாம் பெற்ற ஸம்மானம் -பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -என்று சொல்ல வைத்ததே
இப் பூ உலகிலே ஸ்ரீ ராம கதையை இசைத்துக் கொண்டு -எங்கு ஸ்ரீ ராம கதையைப் பாடும் போதும் இருந்து மகிழ்கிறார்
கை கூப்பி ஆனந்தக் கண்ணீர் உடன் ஸ்ரீ ராம பக்தியை நமக்கும் அருளி நம்மோடே சேர்ந்து பாடுவார்
—————–

ஜெய் ஸ்ரீ ஸீதா ராம் -ஜெய் ஸ்ரீ திருவடி –

——————–

ஸ்ரீ ஆஞ்சநேய அஷ்டோத்தர சதா நாமாவளி

ஓம் ஆஞ்சநேயாய நம
ஓம் மஹா வீராய நம
ஓம் ஹனுமதே நம
ஓம் மாருதாத் மஜாய நம
ஓம் தத்வ ஞான ப்ரதாய நம

ஓம் ஸீதா தேவீ முத்ரா ப்ரதாயகாய நம
ஓம் அசோக வனி காச்சேத்ரே நம
ஓம் சர்வ மாயாவி பஞ்சநாய நம
ஓம் சர்வ பந்த விமோக்த்ரே நம
ஓம் ரஷோ வித்வம்ச காரகாய நம -10-

ஓம் பர வித்யா பரீஹாராய நம
ஓம் பர ஸுர்ய விநாசநயா நம
ஓம் பர மந்த்ர நிரா கர்த்ரே நம
ஓம் பர யந்த்ர ப்ரபேதகாய நம
ஓம் சர்வ க்ரஹ விநாசகாய நம

ஓம் பீம சேன ஸஹாய க்ருதே நம
ஓம் சர்வ துக்க ஹராய நம
ஓம் சர்வ லோக ஸாரீணே நம
ஓம் மநோ ஜவாய நம
ஓம் பாரீ ஜாதத்ரூம மூலஸ்தாய நம –20-

ஓம் சர்வ மந்த்ர ஸ்வரூபவதே நம
ஓம் சர்வ தந்த்ர ஸ்வரூபிணே நம
ஓம் சர்வ யந்த்ராத்மகாய நம
ஓம் கபீஸ்வராய நம
ஓம் மஹா காயாய நம

ஓம் சர்வ ரோக ஹராய நம
ஓம் ப்ரபவே நம
ஓம் பல சித்தி கராய நம
ஓம் சர்வ வித்யா சம்பத் ப்ரதாயகாய நம
ஓம் கபிசேநா நாயகாய நம –30-

ஓம் பவிஷ்யச் சதுராந நாயா நம
ஓம் குமார ப்ரஹ்ம சாரிணே நம
ஓம் ரத்ன குண்டல தீப்திமதே நம
ஓம் சஞ்சலத் வால சன்னத்த லம்ப மானசிகோ ஜ்வலாய நம
ஓம் கந்தர்வ வித்யா தத்தவஞ்ஞாய நம

ஓம் மஹா பல பராக்ரமாய நம
ஓம் காராக்ருஹ விமோக்த்ரே நம
ஓம் ஸ்ருங்கலா பந்த மோசகாய நம
ஓம் சாக ரோத்தாரகாய நம
ஓம் ப்ராஞ்ஞாய நம –40-

ஓம் ராம தூதாய நம
ஓம் ப்ரதா பவதே நம
ஓம் வாநராய நம
ஓம் கேசரீ ஸூநவே நம
ஓம் ஸீதா சோக நிவாரணாய நம

ஓம் அஞ்சனா கர்ப்ப ஸம்பூதாய நம
ஓம் பாலார்க்க சத்ருஸாநநாய நம
ஓம் விபீஷண ப்ரியகராய நம
ஓம் தசக்ரீவ குலாந்தகாய நம
ஓம் லஷ்மண பிராண தாத்ரே நம–50-

ஓம் வஜ்ரகாயாய நம
ஓம் மஹாத்யுதயே நம
ஓம் சிரஞ்சீவிநே நம
ஓம் ராம பக்தாய நம
ஓம் தைத்ய கார்ய விகாதகாய நம

ஓம் அஷ ஹந்த்ரே நம
ஓம் காஞ்ச நாபாய நம
ஓம் பஞ்ச வக்த்ராய நம
ஓம் மஹா தபசே நம
ஓம் லங்கிணீநி பஞ்சநாய நம –60-

ஓம் ஸ் ரீமதே நம
ஓம் சிம்ஹிகா பிராண பஞ்சநாய நம
ஓம் கந்த மாதந சைலஸ்தாய நம
ஓம் லங்கா புர விதாஹகாய நம
ஓம் ஸூக்ரீவ ச சிவாய நம

ஓம் தீராய நம
ஓம் ஸூராய நம
ஓம் தைத்ய குலாந்தகாய நம
ஓம் ஸூரார்ச்சிதாய நம
ஓம் மஹா தேஜஸே நம –70-

ஓம் ராம சூடாமணி ப்ரதாய நம
ஓம் காம ரூபிணே நம
ஓம் பிங்களாஷாய நம
ஓம் வார்தி மைனாக பூஜிதாயை நம
ஓம் கபாலீக்ருத மார்த்தாண்ட மண்டலாய நம

ஓம் விஜிதேந்த்ரியாய நம
ஓம் ராம ஸூக்ரீவ சந்தாத்ரே நம
ஓம் மஹா ராவண மர்தநாய நம
ஓம் ஸ்படி காபாய நம
ஓம் வாகதீசாய –80-

ஓம் நவ வ்யாக்ருதி பண்டிதாய நம
ஓம் சதுர் பாஹவே நம
ஓம் தீன பந்தவே நம
ஓம் மஹாத்மனே நம
ஓம் பக்த வத்சலாய நம

ஓம் சஞ்சீவன நகா ஹர்த்ரே நம
ஓம் ஸூசயே நம
ஓம் வாக்மிநே நம
ஓம் த்ருட வ்ரதாய நம
ஓம் கால நேமி ப்ரமதாய நம –90-

ஓம் ஹரி மர்கட மர்கடாய நம
ஓம் தாந்தாய நம
ஓம் சாந்தாய நம
ஓம் ப்ரசன்னாத்மநே நம
ஓம் தச கண்ட மதாபஹ்ருதே நம

ஓம் யோகிநே நம
ஓம் ராம கதா லோலாய நம
ஓம் சீதான்வேஷண பண்டிதாய நம
ஓம் வஜ்ரதம்ஷ்ட்ராய நம
ஓம் வஜ்ரநகாய நம–100-

ஓம் ருத்ர வீர்ய ஸமுத்பவாய நம
ஓம் இந்திரஜித் ப்ராஹிதாமோக ப்ரஹ்மஸ்த்ர விநிவாரகாய நம
ஓம் பார்த்த த்வஜாத்ரஸ் வசாய நம
ஓம் சர பஞ்சர பேதகாய நம
ஓம் தச பாஹவே நம
ஓம் லோக பூஜ்யாய நம
ஓம் ஜாம்பவப்ரீதி வர்த்தனாய நம
ஓம் ஸீதா சமேத ஸ்ரீ ராம பாத சேவா துரந்தராய நம –108-

—————

இதி ஸ்ரீ ஆஞ்சநேய அஷ்டோத்தர சதா நாமாவளி சம்பூர்ணம்

————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ வே வேளுக்குடி ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஸீதா ராம தாச திருவடி திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஸீதா ராம பர ப்ரஹ்ம பெருமாள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணம் -பால காண்டம் –

January 20, 2019

திருவழுந்தூர்க் கம்பன் –கருணை செயதோர் மற்றும் புலவரையும் வாழ வைத்தார் சோழ மண்டலமே
சீரணி சோழ நாட்டுத் திருவழுந்தூர் உவச்சன் -கம்பர் ஜாதி உவச்ச சாதி
தந்தை பெயர் -ஆதித்யன் -இளைமையில் இழந்ததால்–திரு வெண்ணெய் நல்லூர் சடையப்ப வள்ளல் போஷகரானார்
நம் சடகோபனைபி பாடினையோ வென்று நம்பெருமாள் விஞ்சிய ஆதரத்தால் கேட்பக்
கம்பன் விரித்துரைத்த செஞ்சொல் அந்தாதிக் கலித்துறை நூறும் -சடகோபர் அந்தாதி
எண்ணி சகாத்தம் எண்ணூற்று ஏழின் மேல் சடையன் வாழ்வு
புண்ணிய வெண்ணெய் நல்லூர் தன்னிலே கம்ப நாடன்
பண்ணிய விராம காதை பங்குனி உத்தரத்தில்
கண்ணிய வரங்கர் முன்னே கவி அரங்கேற்றினானே —
சாலிவாகன சகாப்தம் -807-கி பி -885-மெட்டு அழகிய சிங்கர் சந்நிதியில் அரங்கேற்றம் –
சிலர் 12-நூற்றாண்டு என்றும் சொல்வர் –
திருமண் தரித்து இருந்தார் -நான்முகன் முதல் யாரும் யாவையும் நின்ற பேர் இருளினை நீக்கி
நீள் நெறி சென்று மீளாக் குறி சேர்த்திடு தன் திரு நாமத்தை தானும் சாத்தியே –
இவருக்கு அம்பிகாபதி என்ற மகன் பிறந்து அவனும் சிறந்த வித்வானாக ராஜசபை சென்று நாள்தோறும் பெருமையுடன் வாழ்ந்தான்
புகழேந்தி புலவர் ஒட்டக்கூத்தர் சமகாலத்து புலவர்கள்–

————————

தருகை நீண்ட தயரதன்தான் தரும்
இரு கை வேழத்து இராகவன் தன் கதை
திருகை வேலைத் தரைமிசைச் செப்பிட,
குருகை நாதன் குரை கழல் காப்பதே. 9

தருகை நீண்ட-கொடுக்கும் தொழில் மிக்குள்ள -சாஷாத் தர்மமான பெருமாளையே தந்தவர் அன்றோ
தயரதன்தான் தரும்-சக்கரவர்த்தி பெற்ற
இரு கை வேழத்து இராகவன் தன் கதை-இரண்டு திருக் கையை யுடைய யானையைப் போன்ற ஸ்ரீ ராமபிரானு டைய சரிதத்தை
திருகை வேலைத் தரைமிசைச் செப்பிட–வட்ட வடிவமாகிய சமுத்ரத்தால் சூழப்பட்ட இந்த பூ லோகத்தில் சொல்லுதற்கு
குருகை நாதன் குரை கழல் காப்பதே.–காப்பாக இருப்பது திருக் குருகூர் நம்பி நம்மாழ்வாருடைய வீரக் கழலை அணிந்த திருவடிகளே

தனியன்
நாரணன் விளையாட்டு எல்லாம் நாரத முனிவன் கூற,
ஆரணக் கவிதை செய்தான், அறிந்த வான்மீகி என்பான்;
சீர் அணி சோழ நாட்டுத் திருவழுந்தூருள் வாழ்வோன்,
கார் அணி கொடையான், கம்பன், தமிழினால் கவிதை செய்தான். 1

அம்பிலே சிலையை நாட்டி அமரர்க்கு அன்று அமுதம் ஈந்த
தம்பிரான் என்ன, தானும் தமிழிலே தாலை நாட்டி,
கம்ப நாடு உடைய வள்ளல், கவிச் சக்ரவர்த்தி, பார்மேல்
நம்பு பாமாலையாலே நரர்க்கும் இன் அமுதம் ஈந்தான். 2– தாலை நாட்டி -நாவாகிற மந்த்ரத்தை நிறுத்திக் கடைந்து –

மறைப் பாற் கடலைத் திரு நாவின் மந்தரத்தால் கடைந்து
துறைப் பால் படுத்தித் தமிழ் ஆயிரத்தின் சுவை யமுதம்
கறைப் பாம்பணை பள்ளியான் யன்பர் ஈட்டம் கண்டு அருந்த நிறைப்பான்-போலே

நன்மையும் செல்வமும் நாளும் நல்குமே;
தின்மையும் பாவமும் சிதைந்து தேயுமே;
சென்மமும் மரணமும் இன்றித் தீருமே –
இம்மையே இ’ராம’ என்று இரண்டு எழுத்தினால். 15

வட கலை, தென் கலை, வடுகு, கன்னடம்,
இடம் உள பாடை யாதுஒன்றின் ஆயினும்,
திடம் உள ரகு குலத்து இராமன் தன் கதை
அடைவுடன் கேட்பவர் அமரர் ஆவரே. 21

இத் தலத்தின் இராமாவதாரமே
பத்திசெய்து, பரிவுடன் கேட்பரேல்,
புத்திரர்த் தரும்; புண்ணியமும் தரும்;
அத் தலத்தில் அவன் பதம் எய்துமே. 22

உலகம் யாவையும் தாம் உளவாக்கலும்,
நிலைபெறுத்தலும், நீக்கலும், நீங்கலா
அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் – அவர்
தலைவர்; அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே. 1-பிராணவார்த்தம் -அகில புவன ஜென்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே -போலே

சிற்குணத்தர் தெரிவு அரு நல் நிலை
எற்கு உணர்த்த அரிது; எண்ணிய மூன்றினுள்
முற் குணத்தவரே முதலோர்; அவர்
நற்குணக் கடல் ஆடுதல் நன்றுஅரோ. 2

சிற்குணத்தர்–ஞானவான்கள்
தெரிவு அரு நல் நிலை எற்கு உணர்த்த அரிது–அறிந்து சொல்ல முடியாத பர ப்ரஹ்மத்தின் தன்மையை –
பிறர் அறியும்படி சொல்லுவது எனக்கு முடியாததாகும்
எண்ணிய மூன்றினுள்–சாஸ்திரங்கள் மதித்து கூறும் சத்வம் ரஜஸ் தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களுள்
முற் குணத்தவரே முதலோர்–மும்மூர்த்திக்களுக்குள் சுத்த சத்வம் யுடைய திருமாலே முதல்வர்
அவர் நற்குணக் கடல் ஆடுதல் நன்றுஅரோ–அவனது கல்யாண குண சாகரத்தில் நீராடுவதே நன்று

ஆதி, அந்தம், அரி என, யாவையும்
ஓதினார், அலகு இல்லன, உள்ளன,
வேதம் என்பன – மெய்ந் நெறி நன்மையன்
பாதம் அல்லது பற்றிலர்-பற்று இலார். 3-

————-

ஓசை பெற்று உயர் பாற்கடல் உற்று, ஒரு
பூசை, முற்றவும் நக்குபு புக்கென,
ஆசை பற்றி அறையலுற்றேன்-மற்று, இக்
காசு இல் கொற்றத்து இராமன் கதைஅரோ! 4-
பாற்கடலை நக்கி முழுவதும் நக்கிப்பருக புகுந்தால் போல் அன்றோ ஸ்ரீ ராமகதையைச் சொல்லப்புகுந்தேன் -அவை அடக்கப்பாடல்

மா நிஷாத ப்ரதிஷ்டான் த்வம் காம் ஸாஸ்வதீஸ் சமாயத் கிரௌஞ்ச மிதுனா தேகம் அவதி காம மோஹிதம்

வையம் என்னை திகழவும் மாசு எனக்கு
எய்தவும் இயம்புவது இது யாது எனில்
பொய்யில் கேள்விப் புலைமையினோன் புகழ்
தைவ மாக் கவி மாட்சி தெரிக்கவே

முத்தமிழ் துறையின் முறை போகிய
உத்தமக் கவி கட்கு ஓன்று உணர்த்துவென்
பித்தர் சொன்னவும் பேதையார் சொன்னவும்
பத்தர் சொன்னவும் பன்னப் பெறுபவோ

அறையும் ஆடரங்கும் படைப் பிள்ளைகள்
தறையில் கீறிடில் தச்சரும் காய்வரோ
இறையும் ஞானம் இலாத என் புன் கவி
முறையில் நூல் உணர்ந்தாரும் முனிவரோ —தச்சர் -சிற்ப நூல் வல்லரான சிற்பிகள்

———————————————–

ஸ்ரீ கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கம்பநாட்டாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ ரகுவீர கத்யம் -ஸ்ரீ மஹா வீர வைபவம் –

August 19, 2018

ஸ்ரீ மான் வேங்கட நாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ
வேதாந்தா சார்ய வர்யோ மே சந்நிதத்தாம் சதா ஹ்ருதி —

ஜயதி யாஸ்ரித ஸந்த்ரா ச த் வாந்த வித்மம் சநோதயா
பிரபாவான் சீதயா தேவ்யா பரம வ்யோம பாஸ்கர–

ஆஸ்ரிதர்களுடைய –
இருட்டு பயம் அஞ்ஞானம் -போக்கி -வித்மம்சன உதய –ஒளி விடும்படி
உதித்தான் -ஆவிர்பாவம் -பிதரம் ரோசயாமாசா -தாய் தகப்பனை தேர்ந்து எடுத்துக் கொண்டு இச்சாக்ருஹீத அவதாரம்
ஜயதி
கோல திருமா மகளோடு ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் பரஞ்சோதி ரூபம் -நிரவதிக தேஜஸ் உடன் விளங்கட்டும்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்ப்ரதாயம் -ஸ்ரீ சீதா பிராட்டியால் ஒளி -பிரபாவான் -பட்ட மஹிஷி தேவி –

————————————-

விகாரம் தனக்கு கொஞ்சமும் இல்லாமல் மற்றவர்க்கு -வீரம் சூரம் பராக்ரமம் -கலங்காமல் –
உள்ளே புகுந்து சின்னாபின்னம் ஆக்கி– தான் கிஞ்சித்தும் மாறாமல் -மூன்றும் உண்டே
மஹா வீரன் – பூஜிக்க தக்கவன் மஹான்-
ரகு -இஷுவாகு குலம் -சூர்ய குலம் மனுவின் பிள்ளை இஷுவாகு -ரகு குலம் என்பதால் ராகவன் –
குணம் ஒவ் ஒன்றுமே விகாரம் அடைவிக்குமே -வில் கொண்டு மட்டும் இல்லை -அது சாதாரணம்
அழகில் ஆழ்ந்து –நேர்மையில் ஆழ்ந்து –ஆர்ஜவத்தில் ஆழ்ந்து போவோமே
திருவடி கொண்டாடும் துறை -வீரம் -பக்திஸ்ஸ நியதா வீர–பாவோ நான்யத்ர கச்சதி —
வீரத்தை தவிர வேறு ஒன்றிலும் செல்லாதே –
கோன் வஸ்மி-குணவான் -கஸ்ய வீர -16-கல்யாண குணங்களில் -ஸுசீல்யத்துக்கு அடுத்து –
நேர்மையுடன் கூடிய வீரன் பெருமாள் -ஆயுதம் எடுக்காத வெறும் கை வீரன் கீதாச்சார்யன் –

—————————————————-

ஸ்ரீ பால காண்டம்

ஜய ஜய மஹா வீர
மஹா தீர தவ்ரேய
தேவாஸூர சமர சமய சமுதித
நிகில நிர்ஜர நிர்த்தாரித நிரவதிக மஹாத்ம்ய
தச வதன தமித தைவத பரிஷதப் யர்த்தித தாசரதி பாவ
தி நகர குல கமல திவாகர
திவிஷ ததிபதி ரண ஸஹ சரண சதுர தசரத சரமருண விமோசன
கோசல ஸூதா குமார பாவ கஞ்சுகித காரணாகார –7-

ஜய ஜய மஹா வீர –
பல்லாண்டு -பல்லாண்டு –
வீறு கொண்டு விளங்குகிறான் -கீழே vன் கண் முன்னே சீதா பிராட்டி உடன் வீற்று இருந்த காஷி-சேவை -கண்டு
அந்த வீறு -வயிறு பிடித்து -என் வருகிறதோ -பல்லாண்டு இங்கே –
பய நிவர்த்தங்களுக்கு பயந்து -அஸ்தாநே பய சங்கை -இவர்களுக்கு -தாய் உள்ளம் –

மஹா தீர தவ்ரேய–
லோகத்தில் உள்ள மஹா தீரர்களில் முதன்மை -முன்னோடி -முன் நின்று நடத்தி –

தேவாஸூர சமர சமய சமுதித நிகில நிர்ஜர நிர்த்தாரித நிரவதிக மஹாத்ம்ய –
அள்ள அள்ள குறையாத பெருமை -அறுதி இட்டப் பட்ட–தேசாசூர அசுரர் சண்டை –
கூட்டங்கள் -சமுதித-பெருமாளுடைய வீர கல்யாண குணத்தை அறுதி விட்டார்களே
குண சாம்ராஜ்ய பட்டாபிஷேகம் தானே பெருமாளுக்கு
அனவதிக அதிசய அஸங்க்யேய அத்புத ஆராவமுத கல்யாண குணங்கள் –
அமர -தேவ நிர்ஜர -அமரகோசம் –

தச வதன தமித தைவத பரிஷதப் யர்த்தித –
அப்யர்த்தித்த முன்னே சென்று பிரார்த்திக்கப்பட-தேவர் கூட்டங்கள்
பத்து முக -ராவணனால் துன்புறுத்தப்பட்டவர்கள் -தமித-
வேண்டித் தேவர் இரக்க

தாசரதி பாவ-
தசரத குமரன் தாசரதி பாவம் -ஏறிட்டுக் கொண்டான்

தி நகர குல கமல திவாகர –
சூர்ய குலம் என்னும் தாமரைக்கு சூர்யன் -அத்தை மலர வைக்கவே அவதாரம்
இத்தை தேர்ந்து எடுத்து -தானே பெரிய பெருமாளுக்கு திருவாராதனம் செய்வதற்க்கே –

வாள் நாள் அருளிய ருத்ரன் பிரமன் முதலான தேவர்களை நலிந்த ராவண வதார்த்தம்-அமுக்கிய காரணம் -கிள்ளிக் களைந்தான் –
மனுகுல மஹீ பால –ஸ்ரீ ரெங்க –பட்டர் -ஸஹ பதன்யா விசாலாஷீ –நாராயணா உபாஸீத —
அர்ச்சக குலத்தில் பிறந்தால் தானே ஆராதிக்க முடியும் –

திவிஷ ததிபதி ரண ஸஹ சரண சதுர தசரத சரம ருண விமோசன
ருண -கடன் -சரம ருண -கடைசி கடன் -தேவ கடன் யாகாதிகள் மூலம் தீர்க்க
போக்கடித்தவன்
ரிஷி கடன் -சாஸ்திரங்கள் அறிந்து அனுஷ்ட்டித்து
பித்ருக்கள் கடன் தீர்க்கவே பெருமாள் திரு அவதாரம்
த்விஷத் அதிபதி-
தேவர்களுக்கு அதிபதி – –
ரணம்
யுத்தம்
ஸஹ சரண –
ஒத்தாசை செய்வதில் சதுர சாமர்த்தியம் படைத்த தசரதர் –
பத்து திக்கிலும் ரதம் செலுத்தியே வென்று கொடுக்க வல்லவன் –
திருவவதார வைபவம் -மூலம் பித்ரு கடன் தீர்த்தார் –

கோசல ஸூதா குமார பாவ கஞ்சுகித காரணாகார –
மன்னு புகழ் –ஸ்ரீ கௌசல்யை மணி வயிறு வாய்த்தவனே –
காரணம் –ஆகாரம் -ஜகத்துக்கு -அத்தை மறைத்துக் கொண்டு தானே திருவவதாரம்
கஞ்சுகம் -கவசம் -அணிந்து மறைத்துக் கொண்டு கோசலை ஸூதா -பாவனை -என்கிற கவசம் –
நவமி புனர்வசு சித்திரை -எங்கள் குலத்துக்கு இன்னமுது கௌசல்யை குல மதலை-ஜனகன் திரு மருகன் –
சக்கரவர்த்தி திருமகன் என்றாலே உகப்பானே -பெற்ற வயிற்றுக்குப் பட்டம் கட்டப் பிறந்து –
தொட்டில் பருவம் தொடக்கி சேஷத்வம் – பரதன் -பாரதந்தர்யம் -சத்ருக்கனன் பாகவத பாரதந்தர்யம் –

———————————-

கௌமார கேளி கோபாயித கௌசிகாத்வர
ரணாத்வர துர்ய பவ்ய திவ்யாஸ்திர ப்ருந்த வந்தித
ப்ரணத ஜன விமத விமதன துர் லளித தோர் லளித
தனுதர விசிக விதாடன விகடித விசராரு சராரு தாடகா தாடகேய

கௌமார கேளி கோபாயித —
சிறுபிள்ளை
சேஷ்டிதங்களால் ரக்ஷிக்கப்பட்ட -குமார தனத்துக்குத் தக்க –

கௌசிகாத்வர–
கௌசிகர் -விசுவாமித்திரர் –
கைசிக ஏகாதசி -திருக்குறுங்குடி வைபவம் -விஜயரங்க சொக்க நாதர்-ஒரு வருஷம் காத்து இருந்து சேவித்த விருத்தாந்தம் –
அத்வர -யாகம் –

ரணாத்வர –
சண்டைக்களம் -ஷத்ரியனுக்கு யுத்தக்களமே ஹோம குண்டம்

துர்ய பவ்ய திவ்யாஸ்திர ப்ருந்த-
அஸ்திர கூட்டங்கள் –
வந்தித-
சேவிக்கப்பட்டவன்
பல அதிபலா மந்த்ரங்கள் சொல்லிக் கொடுக்க
துர்ய முதன்மை பெற்ற
ப்ரணத ஜன -ஆஸ்ரிதர்களுடைய
விமத-சத்ருக்களை
விமதன-முடிக்கும்

துர் லளித தோர் லளித-
விரோதி நிரசனத்தாலே அழகு பெற்ற தோள்கள்
தனுதர-
மிகச்சிறிய -கல்விச் சிலையால்
விசிக விதாடன –
அம்புக்களால்
விகடித விசராரு சராரு –
தங்கள் துன்புறுத்த -இவர்களை மற்றவர்களால் துன்புறுத்தப்படாத
தாடகா தாடகேய —
தாடகை -ஸூபாஹு மாரீசன் –

குட்டிக் கதைகள் பல சொல்லி விசுவாமித்திரர்
பின்பு சீதா பிராட்டி கதை சொல்வாள் பெருமாள் கேட்பர்
மா முனி வேள்வியைக் காத்து -1000 யானைகள் -தும்பிக்கை வால் முடிந்து தோளில் அணிந்த தாடகை –
முதல் வதம் பெண் வதமா சலனம் முதலில் –
கல்விச் சிலையால் காத்தானூர் -அரக்கர் குலப்பாவை-வாடா -முனி தன் வேள்வியை -வித்யா தனுஷ்
சார்ங்கம் கோதண்டம் மேலே பெறுவார் –
த்வாபர யுகம் -அர்ஜுனன் கண்ணன் சொன்னதை மறுக்க –சம்சாரி ஆணை இட்டதை பரமாத்மா முடித்து த்ரேதா யுகம்-
கலியுகம் பற்றி பேச வேண்டாமே
அவித்யா -தாய் -தாடகை -அகங்கார மமகாராம் -தாடகேயர்கள்
பூர்வாகம் -அழித்து/ உத்தராகம் ஒட்டி -போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும்
தீயினில் தூசாகும் -தாமரை இலைத் தண்ணீர் போலே விலக்கி –
சித்தாஸ்ரமம் வாமனாஸ்ரமம் பூர்வாஸ்ரமம் இடத்தில்-பெருமாளுக்கு பூர்வம் வாமனன் தானே -வேள்வி நடந்த இடம் –
ஆறு நாள்கள் வேள்வி முடித்தார் –
கங்கா சரயு கலக்க-ஓசை கேட்டு பெருமாள் வினவ – -கங்கை வந்த கதை சொல்லி -குமாரசம்பவமும் சொல்லி
இனி யாம் செய்யும் பணி என்ன என்று இயம்பும் —
தூங்க கௌசல்யா சூப்ரஜா -பெற்ற வயிற்றுக்குப் பட்டம் கட்டி -மேலே சொல்ல முடியாமல் –

——————————————–

ஜட கிரண சகலதர ஜடில நட பதி மகுட தட நடநபடு
விபுத சரிததி பஹுள மதுகளந லலித பத நளின ரஜ உபம்ருதித
நிஜ வ்ருஜின ஜஹதுபல தனுருசிர பரம முனி வர யுவதி நுத
குசிக ஸூத கதித விதித நவ விவித க

ஜட கிரண சகலதர ஜடில -சந்திரனின் ஒளி கற்றைகளில் ஒரு பகுதி -தலையில் சூடிய பரமசிவன்
நட பதி -நாட்டியத்தில் கை தேர்ந்த
மகுட தட நடநபடு விபுத சரித –பெரிய மகுடத்தில் நடனமாடும் சாமர்த்தியம் தேவர்கள் ஆறு கங்கை
அதி பஹுள மதுகளந –மது பிரவஹிக்கும் -திரிவிக்ரமன் திருவடி -தாமரை தேன்-
வழியார முத்தீன்றும் காவேரி போலே
லலித பத-திருவடி தானே மூலம் –
நளின ரஜ–தாமறைத்துகள்கள் ரஜஸ் அடிப்பொடி
உபம்ருதித -துகைக்கப்பட்ட –
நிஜ வ்ருஜின -தன்னுடைய பாபங்கள்
ஜஹதுபல தனுருசிர பரம முனி வர யுவதி நுத -அழகிய -கௌதம முனிவர் கைப்பிடித்த யுவதி அகல்யையால்
ஸ்தோத்ரம் பண்ணப்பட்ட பெருமை
அங்கே-தாடகை வாதம் கண்டார் விசுவாமித்திரர் கை வண்ணம் இங்கு கால் வண்ணம்
உபலதனு -கல் /ஜகத்-போக்கி –
குசிக ஸூத கதித கௌசிகரால் -சொல்லப்பட்ட விதித நவ விவித கத-வேறு வேறு செய்திகளை கேட்டு
தனது கதையும் மேலே சொல்ல கேட்டு -ப்ராஹ்மண ஷத்ரிய -சத்யவதி -ரசிகர் –
ஜமதக்கினி பிறந்து பரசுராமர் வளர்ப்பால் க்ஷத்ரியர் /

————————-

மைதில நகர ஸூ லோசன லோசன சகோர சந்த்ர
கண்ட பரஸூ கோதண்ட பிரகாண்ட கண்டன சவ்ண்ட புஜதண்ட
சண்டகர கிரண மண்டல போதித புண்டரீக வன ருசி லுண்டாக லோசன
மோசித ஜனக ஹ்ருதய சங்காதங்க
பரிஹ் ருத நிகில நரபதி வரண ஜனகதுஹித்ரு குசதட விஹரண சமுசித கரதல
சதகோடி சதகுண கடின பரஸூதர முனிவர கரத்ருத
துரவநமதம நிஜ தனுரா கர்ஷண ப்ரகாசித பாரமேஷ்ட்ய

மிதிலை –சீதாமாரு-தர்பங்கா -பூமி பிளந்து -இன்றைய பீகார் –
மைதில நகர ஸூ லோசன லோசன சகோர சந்த்ர – ஐயனை ஒல்லை வா என்று அழைப்பன கொடிகள் –
ஆலோசன-கண் அழகு படைத்த பெண்களுக்கு -ராம சந்திரன் –
கண்கள் சகோர பக்ஷிகள் -கண்டு உண்டே வாழும்
அவளும் நோக்கினாள் -பிரிந்தவர் பேசினால் பேசவும் கூடுமோ –
எங்கும் அவனுக்கு சீதை -இவளுக்கு பெருமாள் –
சதானந்தர் –அறிமுகம் -நின் அன்னை சாபம் முடித்தனர் -என்றதுமே -எழுந்தார்
தனுர் பஸ்ய-பார்க்கச் சொல்ல -இமைக்காமல் -பார்க்க -எடுத்தது கண்டனர் இற்றது கேட்டனர்
கண்டன -முறித்த

சண்டகர கிரண மண்டல போதித புண்டரீக வன ருசி லுண்டாக லோசன -ஸூர்ய கிரணங்களால் மலர்ந்த
தாமரைக்காடு அழகைப் பறித்தும் தாமரைக் கண்ணன் பெருமாள் –
சீதையைக் கண்டதும் அலர்ந்த திருக் கண்கள் அன்றோ –
இயம் சீதா மம ஸூதா சக தர்ம சாரிணி-சரிதவ -ப்ரதீச்ச பத்ரம் தே-

கண்ட பரஸூ கோதண்ட பிரகாண்ட கண்டன சவ்ண்ட புஜதண்ட-தோள் கண்டார் தோளே கண்டார்
அன்னலும் நோக்கினாள்-
ஸ்ரீதரன் செய்ய தாமரைக் கண்ணன் -பெரிய பிராட்டி அடைந்ததால் –
மோசித ஜனக ஹ்ருதய சங்காதங்க-ஆதங்க -சங்கையால் துடித்த -கல்யாணம் ஆகுமோ என்ற கவலை -ஸ்ரீ ஜனகன்
சீதா அனசூயை -சம்வாதம் –
கடலில் விழுந்த -சிந்தார்ணவ -ஜனகன் -கவலைக் கடல் -ஆறு வயசில் —
சிவ தநுஸ் முறித்து -ஆறாவது ஜனகன் -ஜனக குலத்தில்-
பரிஹ் ருத நிகில நரபதி வரண -அரசர்கள் வரணத்தை விலக்கி
ஜனகதுஹித்ரு குசதட-சீதா பிராட்டி திரு மார்பில்
விஹரண சமுசித கரதல-விளையாடும் திருக் கரங்கள் பெருமாளுடையதே
இவளைப்பார் -இயம் சீதா -எங்கும் சீதா தோற்ற -காட்டித் தர வேண்டுமே –
கலப்பை நுனி முட்டி சீதா அழகு –
மம ஸூதா –மமகாராம் விட்டவனுடைய மமகாராம் -நல்ல குடிப்பிறப்பு
சக தர்ம சரிதவ-
பாலைக்குடிக்க காலைப்பிடிப்பார் உண்டோ –
சீதை பிராட்டி கையை முன் வைத்து -பாணி கிரஹணம் -கன்னிகா தானம் செய்து கொடுப்பது தசரதர்
பிராட்டி திருக் கை -அபய ஹஸ்தம் –ஸ்வ தந்திரனைக் கண்டு பயப்படாதே -அஞ்சேல் -என்று சொல்லும் அவரைப் பார்த்து அஞ்சேல் –
செந்தாமரைக் கை -இவளது -தாமரைக்கை அவனது –

———————————————

க்ரதுஹர சிகரி கந்துக விஹ்ருத் யுன்முக ஜகதருந்ததா
ஜிதஹ்ரி -தந்தி தந்த தந்துர தசவதன தமன குசல தச சத புஜ முக
ந்ருபதி குல ருதிர ஜர பரித ப்ருதுதர தடாக தரப்பித பித்ருக ப்ருகுபதி ஸூகதி விஹிதிகர நத பருடிஷூ பரிசு -20-

சதகோடி சதகுண கடின பரஸூதர முனிவர கரத்ருத –வஜ்ராயுதம் விட நூறு மடங்கு பெருமை பரசு -கையில் பிடித்த வில்
துரவநமதம நிஜ தனுரா கர்ஷண ப்ரகாசித பாரமேஷ்ட்ய -தன்னுடைய வில்லை வாங்கி -நாண் ஏற்றி
அமோக அஸ்திரம் -தபஸின் மேல்

தக்ஷ பிரஜாபதி -யாகம் -க்ருது ஹரம் அழித்து -சிகரி கைலாசம்
கந்தக -விளையாட்டு பந்து போலே
ஜகாத்தை நலிந்த ராவணன்
ஐராவத யானை வென்றி -தந்தம் -குத்தி -தந்துர மேடு பள்ளம் நிறைந்த உடல் கொண்ட பத்து தலை ராவணன் -அவனையும்
தமனம் அடக்கி-குசல சாமர்த்தியம் கார்த்யா வீர்யார்ஜுனன்–அங்கதன் சொல்லும் விருத்தாந்தம் –
ஆயிரம் கைகள் –
கோகுல மன்னர் -21-முடித்த -ருதிர ஆற்றல்-நிறைந்த தடாகம் -தர்ப்பணம் பண்ணி
பிருகு குல பரசுராமர் நல் கதி அடையாத படி -வளைந்த -அம்புக்கூட்டங்கள்

—————–

அயோத்யா காண்டம்

அந்ருத பய முஷித ஹ்ருதய பித்ரு வசன பாலன ப்ரதிஞ்ஞா வஞ்ஞாத யவ்ராஜ்ய
நிஷாத ராஜ ஸுஹ்ருத ஸூசித ஸுசீல்ய சாகர

அந்ருத பய முஷித ஹ்ருதய பித்ரு வசன பாலன ப்ரதிஞ்ஞா வஞ்ஞாத யவ்ராஜ்ய
-தந்தை வசனம் -பாலனம் -சத்யம் ஆக்க பிரதிஞ்ஞானி யுவராஜ்யத்தில் கண் வைக்காமல்
முஷிதா -கலங்கிய / அந்ருத பயம் -அசத்திய வாக்ய பயம்
மாற்றுத்தாய் கூற்றுத்தாய் ஈற்றுத்தாய் -மூவரும் -கூறு கொண்டு பாயாசம் உண்ட தாய் –
உன்னையும் உன் அருமையையும் உன் தாயின் வருத்தத்தையும் பாராதே
என்னையும் என் மெய் வார்த்தையும் -உன்னையே மகனாக ஏழு பிறப்பும் பெற வேண்டும் –
அரும்கானம் அடைந்தவன் –காடு நாடு எது -ஸ்வர்க்கம் நரகம் எது-செல்வா ஸூந்தரி –

————————

நிஷாத ராஜ ஸுஹ்ருத ஸூசித ஸுசீல்ய சாகர
வேட தலைவ நட்பு-ஸுசீல்ய சாகரம் ஸூ சகம் –
ஏழை ஏதலன் கீழ் மகன் என்னாது இரங்கி –
ஸுசீல்யமே ஸ்ரீ ராமாவதார குணம் -ஆஸ்ரித பக்ஷபாதமே ஸ்ரீ கிருஷ்ணாவதார குணம்

————————-

பரத்வாஜ சாசன பரிக்ருஹீத விசித்ர சித்ரகூட கிரி கடக தட ரம்யாவசத
அநந்ய சாஸனீய

பரத்வாஜ சாசன பரிக்ருஹீத விசித்ர சித்ரகூட -அழகிய சித்ரகூடம்-பரத்வாஜர் காட்டியபடி -18-மாதங்கள் இருவரும்
கிரி கடக தட ரம்யாவசத -தாழ்வரையில் ரம்ய ஆவசத-அழகிய பர்ணசாலையில் –
அநந்ய சாஸனீய -வேறு ஒருவரால் கட்டுப்படாத -பரதன் -அயோத்யா மக்கள் வேண்டியும் திரும்ப வில்லையே
குகனும் பரதனும் பரகத ஸ்வீகாரத்துக்கும் ஸ்வகத ஸ்வீகாரத்துக்கும் உதாரணம்-
நானே தான் ஆயிடுக -பரதன் இல்லாத குற்றத்தை உண்டு என்று ஏறிட்டு செய்தாலும் இல்லை செய்யாமல்
உண்டு என்று ஏறிட்டுக் கொள்வதே ஸ்ரீ வைஷ்ணவத்வம்
ஸ்ரீ ராம பக்தியே உரு வெடுத்த ஸ்ரீ பரதாழ்வான்

——————————–

ப்ரணத பரத மகுட தட ஸூ கடித பாதுகாக்ர்ய அபிஷேக
நிர்வர்த்தித சர்வ லோக யோக ஷேம

ப்ரணத பரத மகுட தட ஸூ கடித பாதுகாக்ர்ய அபிஷேக -பொருந்தி –
பாதுகை கொக்குவாயும் படு கண்ணியும் போலே ஸ்ரீ பரத்தாழ்வான் திரு முடியில்
நிர்வர்த்தித சர்வ லோக யோக ஷேம–லோக ஷேமத்துக்காக
மரவடியை பணயமாக வைத்து -நந்திகிராமத்தில் இருந்தே ராஜ்ஜியம் –
பாதுகையே பெண் சிங்கம் -பரதன் குட்டி சிங்கம் -ராமன் -ஆண் சிங்கம் -ராவணன் -யானை
மணி பாதுகை தானே பரதனைக் கூட்டிப் போனது –
திருவடி விட்டுப் பிரிந்தது பாதுகை -ஸ்ரீ பரதாழ்வானை வருந்த வைப்பதால் –
ஆயுதம் எடுக்க மாட்டேன் என்று சொல்லியும் பீஷ்மர் வாக்கை உண்மையாக்கினான் அன்றோ ஸ்ரீ கீதாச்சார்யர்

———————————–

ஆரண்ய காண்டம்

பிஸித ருசி விஹித துரித வலதனா தநய பலிபுக நுகதி சரபஸ சயன த்ருண சகல பரிபதந
பய ஸஹித சகல ஸூர முனிவரா பஹுமத மஹாஸ்த்ர சாமர்த்த்ய
த்ருஹிண ஹர வலமதன துராரக்ஷ சரலக்ஷ
தண்டகா தபோவன ஜங்கம பாரிஜாத
விராத ஹரிண சார்த்தூல
விலுளித பஹு பல மக கலம ரஜ நிசர ம்ருக ம்ருக யாரம்ப சம்ப்ருத சீரப்ருதநுரோத
த்ரிசித சிரஸ் த்ரிதய திமிர நிராச வாசரகர
தூஷண ஜலநிதி சோஷண தோஷித ருஷி கண கோஷித விஜய கோஷண
கரதர கரதரு கண்டன சண்ட பவன
த்வி சப்த ரக்ஷஸ் சஹஸ்ர நளவந விலோலந மஹா கலப-
அஸகாய ஸூர
அநபாய ஸாஹஸ
மஹித மஹாம்ருத தர்சன முதித மைதிலீ த்ருட தர பரிரம்பண விபவ விரோபித விகட வீரவ்ரண

பிஸித ருசி -மாம்ச ருசி
துரித வலதனா தநய -இந்திரன் பிள்ளை
பலிபுக-பலி பூஜிக்கும் காக்கை
அ நுகதி சரபஸ -பின் தொடர்ந்து
சயன த்ருண சகல–ஒரு பாக தர்ப்பை
பரிபதந
பய ஸஹித சகல ஸூர முனிவரா -தேவர்கள் முனிவர்கள்
பஹுமத மஹாஸ்த்ர சாமர்த்த்ய-கொண்டாடும்படி
காகாசூரன் விருத்தாந்தம் -வால்மீகி இந்த விருத்தாந்தம் அடையாளம் -ஸூந் தர காண்டத்தில் வைக்க
இருவர் மட்டும் அறிந்த அடையாளம் –

த்ருஹிண ஹர வலமதன துராரக்ஷ சரலக்ஷ -பிரமன் சிவன் இந்திரன் தேவாதிகள் காக்க முடியாமல் –

தண்டகா தபோவன ஜங்கம பாரிஜாத -நடமாடும் பாரிஜாதம் போலே பெருமாள்
கேட்டதை அருளும் –
மஹரிஷிகள் பிரார்த்தனை அனைத்தும் அருளி –
விராத ஹரிண சார்த்தூல -விராதன் தும்புரு- சாபத்தால் -மானை முடிக்கும் சிங்கம் போலே

விலுளித-கெடுக்கப்பட்ட
பஹு பல-பலம் கொடுக்கும்
மக கலம -யாக யஞ்ஞங்கள்
ரஜ நிசர ம்ருக-ராக்ஷஸர்கள் மிருகங்கள்
ம்ருக யாரம்ப சம்ப்ருத சீரப்ருதநுரோத-வேட்டை யாடி மரவுரி தரித்த ரிஷிகளுக்கு அனுகூலமாக செய்து அருளி

த்ரிசித சிரஸ் த்ரிதய திமிர நிராச-மூன்று தலைகள் உள்ள திரிசார அரசனை போக்கி வாசரகர
தூஷண ஜலநிதி சோஷண -காரா தூஷணாதிகள் வென்று
தோஷித ருஷி கண கோஷித விஜய கோஷண-ரிஷிகள் கொண்டாட
கரதர கரதரு கண்டன சண்ட பவன-மரத்தை வென்ற சண்டமாருதம்
த்வி சப்த ரக்ஷஸ் சஹஸ்ர நளவந -14000-கோரை புற்கள் போல ராக்ஷசர் யானை போலே முடித்து
விலோலந மஹா கலப-ஒரே முகூர்த்த காலத்தில் முடித்து –
வீரவ்ரண—விழுப்புண்கள் -தழும்பு -வடுக்களுடன் சேவை பார்த்தசாரதி
குலசேகர ஆழ்வார் ஈடுபட்ட விருத்தாந்தம் -அநவரதம் ராமகதை அருளுமவன் வாழியே –
அஸகாய ஸூர அநபாய ஸாஹஸ-கேடு இல்லாத சாஹசம் –
சஹகாச நைரபேஷ்யம்-பர ப்ரஹ்மத்துக்கு -பிராட்டி ஆச்சார்யர் முன்னிட்டு வர சாசனம் செய்ததே அவன் தானே –
மஹித மஹாம்ருத தர்சன முதித மைதிலீ த்ருட தர பரிரம்பண விபவ விரோபித விகட வீரவ்ரண
கேடு இல்லாத சாஹசம் -பிராட்டி சந்தான கரணி விசால கரணி-சத்ரு காந்தாரம் -த்ருஷ்டா வைதேகி -ஆலிங்கனம்
நித்ய ஆலிங்கன சேவை

———————————

மாரீச மாயா ம்ருக சர்ம பரிகர்மித நிர்பர தர்பாஸ் தரண
விக்ரம யசோ லாப விக்ரீத ஜீவித க்ருத்ரராஜ தேஹ திதஷா லஷிதா பக்த ஜன தாக்ஷிண்ய
கல்பித விபுதபாவ கபந்தா பிநந்தித
அவந்த்ய மஹிம முநிஜன பஜன முஷித ஹ்ருதய கலுஷ சபரி மோக்ஷ சாக்ஷி பூத

மாரீ ச மாயா ம்ருக சர்ம பரிகர்மித நிர்பர தர்பாஸ் தரண-தர்பம் மேலே அமர்ந்து -மான் தோலாலால் ஆசனம் -வேண்டுமே –
அதற்காகவே மாரீச வத வ்ருத்தாந்தம் -சுருக்கமாக மாரீச வதம் அருளிச் செய்கிறார் இங்கே
பயந்து வ்ருஷே வ்ருஷே -ர சொற்கள் எல்லாமே பயமூட்ட
ராம பிரபாவம் அறிந்து-
சிலை வணங்கி மான் மறிய எய்தான் தன்னை –தலை வணங்கி கை கூப்பி -அடியார்களால் உலகம் வாழ்கிறது -குலசேகரர்
தில்லைச் சித்ர கூட பதிகம்
புஷ்ப காச திருவடிகள்-அன்று அவனுக்கு கைங்கர்யம் இழந்தோமே -இராமானுஜர்
மான் தொடர்ந்த அம்மானை ஏத்தாது -பெரிய திருவந்தாதி பாசுரம்

விக்ரம யசோ லாப -யசஸ் லாபம்
விக்ரீத ஜீவித க்ருத்ரராஜ தேஹ திதஷா – ஜடாயு மஹாராஜருக்கு அந்திம சடங்கு செய்ய ஆசை
லஷிதா பக்த ஜன தாக்ஷிண்ய–அன்பும் ஆதரவும் காட்டுமே –
ராஜ்ஜியம் இழந்து – வனே வாசம்–சீதா நாஷ்டா -பறவை அரசன் இழந்து -மேலே மேலே சொல்லி-
சிறகின் கீழே ஒதுங்கி இருக்க ஆசைப்பட்டோம் இழந்தோம் -ஆயுஷ்மான் பவ -சரமதசையிலும் பல்லாண்டு
கச்ச லோகான் -பரத்வம் பீறிட்டு
கோதாவரி -தூய்மை இழந்ததே -கோதா தேவியால் மீண்டும் பெற்றது என்பர்

கல்பித விபுதபாவ கபந்தா பிநந்தித –கபந்தன் -முடித்து -அவன் வழி காட்ட –
பஞ்சவடி நாசிக் பத்ராசலம் இரண்டும் உண்டே கோதாவரி கரை இரண்டு இடத்திலும் உண்டே –தண்டகாரண்யம் -கிஷ்கிந்தை –
அஹோபிலம் காட்டு பகுதியில் கபந்தன் வாதம் என்பர் –
சபரி ஆஸ்ரமம் சென்று -அவள் வழி காட்ட கிஷ்கிந்தை –
தெய்வத்தன்மை ராமனால் கொடுக்கப்பட்டவன் -கல்பித –
அபீவந்தித -சாப விமோசனம் பண்ணி ஸ்தோத்ரம் பண்ணினான்

அவந்த்ய மஹிம முநிஜன-வீணாகாப் போகாத ஆச்சார்ய கைங்கர்யம்
பஜன முஷித ஹ்ருதய கலுஷ சபரி மோக்ஷ சாக்ஷி பூத –அழுக்கு -கஷன்கள் போக்கப்பட்ட சபரி மோக்ஷத்துக்கு சாக்ஷியாக இங்கே –
மதங்க முனிவருடைய ஸச் சிஷ்யை -கைங்கர்யம் பண்ணிய பின்பு வரலாம் சொல்லிப் போந்தார்

——————————————–

கிஷ்கிந்தா காண்டம் –

பிரபஞ்சன் தநய பாவுக பாஷித ரஞ்ஜித ஹ்ருதய
தரணி ஸூத சரணாகதி பரதந்த்ரீ க்ருத ஸ்வா தந்தர்ய
த்ருட கடித கைலாச கோடி விகட துந்துபி கங்காள கூட தூர விக்ஷேப தஷ தஷிணே தர
பாதங்குஷ்ட தர சலன விஸ்வஸ்த ஸூஹ்ரு தாசயா
அதிப்ருதுல பஹு விடபி கிரி தரணி விவர யுகபதுதய விவ்ருத சித்ரபுங்க வைசித்ர்ய
விபுல புஜ சைலமூல நிபிட நிபீடித ராவண ரண ரணக ஜனக சதுருததி விஹரண சதுர
கபிகுலபதி ஹ்ருதய விசால சிலாதல தாரண தாருண சிலீமுக —

பிரபஞ்சன் தனய -வாயு குமாரன்
பேச்சைக்கேட்டு ஆனந்தம்
ய பாவுக பாcஷித ரஞ்ஜித ஹ்ருதய –வேதங்கள் கற்றவன் வார்த்தை அன்றோ –
நவ வ்யாக்ருதி பண்டிதன் -விரிஞ்சனோ –சொல்லாலே அறிந்தோமே -நா உடையாய் –
ப்ரஹ்மம் பார்ப்பதும் முன்பே சடபுத்தி -பின்பு ஆர்ஜிதம் தானே வருமே-

தரணி ஸூத-சுக்ரீவன்
சரணாகதி பரதந்த்ரீ க்ருத ஸ்வா தந்தர்ய–நிராங்குச ஸ் வா தந்த்ரன் அன்றோ நாதம் இச்சதி -பரதந்த்ரன் ஆக்கிக் கொண்டார்
அநந்ய சாசானியன் -யாராலும் சாசனம் பண்ண முடியாதவன்
இரண்டும் ஒத்துப்போகும் -அவனே ஏறிட்டுக் கொண்ட -கட்டுண்ணப் பண்ணும் பெரு மாயன் தானே-
நின்னோடும் அறுவரானோம்

த்ருட கடித கைலாச கோடி-எலும்பு மலைக்கூடு கைலாச மலைகள் போலே
விகட துந்துபி கங்காள கூட தூர விக்ஷேப தஷ-தூர வீசும் சாமர்த்தியம்
தஷிணே தர பாதங்குஷ்ட தர சலன –இடது திருவடி கட்டை விரலை கொஞ்சம் அசைத்தே செய்த கார்யம் -சக்தி விசேஷம்
விஸ்வஸ்த ஸூஹ்ருப்ரசயா -ஆசுவாசம் அடைந்த சுக்ரீவன் உடன் கூடி –
சால வ்ருஷங்கள் -மராமரம் ஏழு எய்து –
அதிப்ருதுல பஹு விடபி–பல மரங்கள்
கிரி தரணி விவர யுகபதுதய -ஒரே சமயத்தில் செய்தது போலே
விவ்ருத சித்ரபுங்க வைசித்ர்ய- அழகிய பிடிகளுடன் கூடிய அம்புகள் செயல்கள் –மலை -பூமி -எது எல்லாம் ஏழாக இருந்தவையே
சப்த ரிஷிகள் சமுத்திரங்கள் நடுங்க –
நாமி பலத்தால் சுக்ரீவன் அறை கூவ -திருநாம பலத்தால் தொண்டர் அடிப் பொடி ஆழ்வார் –
வாலி வத வ்ருத்தாந்தம் -இளைய பெருமாள் -மூலம் மாலையைப் போட வைத்து -ஆச்சார்ய சம்பந்தம் மூலமே கார்யம் –
விபுல புஜ சைலமூல -மலைகள் போலே தோள்கள் கொண்ட ராவணனை
நிபிட நிபீடித ராவண–அர்க்ய பிரதானம் விட சமுத்திரங்கள் செல்லும் வாலி -ராவணனை இடுக்கி சென்றான் –
ரண ரணக ஜனக –பயத்தை மூட்டும்
சதுருததி விஹரண சதுர -நான்கு கடலிலும் விளையாடும் சாமர்த்தியம்
கபிகுலபதி ஹ்ருதய விசால சிலாதல-பெரும் பாறை போன்ற ஹிருதயம்
தாரண தாருண சிலீமுக –பிளப்பதில் கொடிய அம்புகள் -ராம நாமம் பார்த்து –

———————————-

ஸூந்தர காண்டம் –

அபார பாராவார பரிகா பரிவ்ருத பரபுர பரிஸ்ருத தவ தஹந ஜவந
பவநபவ கபிவர பரிஷ்வங்க பாவித சர்வஸ்வ தாந –

அபாராவார பரிகா பரிவ்ருத பரபுர – எதிரி யுடைய புரமான இலங்கை
பரிஸ்ருத தவ தஹந ஜவந
பவநபவ கபிவர பரிஷ்வங்க பாவித சர்வஸ்வ தாந -அசோகவனம் எரித்து -மாருதியால் சுடுவித்தான்
வாயுகுமாரன் –
பெருமாள் ஆலிங்கனம் -யாம் பெரும் ஸம்மானம் -நாடு புகழும் பரிசு –
பரிஷ்வ்ங்க பாவத்தால் தன்னையே முழுக்க கொடுத்து அருளி –

————————————

யுத்த காண்டம் –

அஹித ஸஹோதர ரக்ஷ பரிக்ரஹ விசம்வாதி விவித ச சிவ விஸ்ரம்பண
சமய சம்ரம்ப சமுஜ்ஜ்ரும்பித சர்வேஸ்வர பாவ
ஸக்ருத் ப்ரபந்ந ஜன சம்ரக்ஷண தீஷித
வீர
சத்யவ்ரத

அஹித-வேண்டத்தகாத
ஸஹோதர ரக்ஷ பரிக்ரஹ-ஸ்ரீ விபீஷணாழ்வானை பரிக்ரஹிக்கும் சமயத்தில்
நேராக அபயப்பிரதானத்துக்கு வந்தார் தேசிகன் இதில்
விசம்வாதி -எதிர்த்து பேசும்
விவித ச சிவ -வேறே வேறே மந்திரிகள் ஜாம்பவான் அங்கதன் போல்வார்
விஸ்ரம்பண சமய -பதில் சொல்லி
சம்ரம்ப சமுஜ்ஜ்ரும்பித சர்வேஸ்வர பாவ–ஒரு ஒரு வாதத்துக்கும் –அப்போது ஒரு சிந்தை செய்து –
வெளிப்படுத்திய சர்வேஸ்வர பாவம் –
அங்கதன் -கருத்தை அறிந்து -சரவண ஒற்றனை அனுப்பி / ஜாம்பவான் தப்பான காலம் சமயம் /
மைந்தன் ராவணன் இடம் சென்றுய் அவன் கருத்தை அறிந்து நடவடிக்கை
ஹனுமான் -பிரயோஜனம் ஆகுமா அறிய வேலை கொடுக்க வேண்டுமே –
ராம பக்ஷம் தீயவனானாலும் கைக் கொள்ள வேண்டும் –அனைவர் மனசையும் சமாதானப்படுத்தி –
குரங்குக்கதை-மனிதன் புலி குரங்கு –புறா கதை சொல்லி மிதுனம் வேடன் -அங்கீகாரம் பண்ணவே வேண்டும் –
ராம அன்பால் ரக்ஷணத்துக்காக அன்றோ சுக்ரீவாதிகள்
மூன்று ஸ்லோகங்கள் -இரண்டாவது வார்த்தை சொல்லி அறியாத பெருமாள் -வில் சொல் மனைவி ஓன்று அன்றோ –
மித்ர பாவனாக வந்தாலும் நத்யஜேயம் -தோஷத்துடன் வந்தாலும் -கைக் கொள்வேன்
பிசாசான் தனவான் யக்ஷன் ராக்ஷஸன் -அங்குள்ள அக்ரேன–முன் அவதார செயல் –இச்சன் ஹரி கணேஸ்வர
ஸக்ருத் ப்ரபந்ந ஜன சம்ரக்ஷண தீஷித
வீர
சத்ய விரதம் -தீக்ஷை

—————–

பிரதிசயன பூமிகா பூஷித பயோதி புளிந
பிரளய சிகி புருஷ விசிக சிகா சோஷிதா கூபார வாரி பூர
பிரபல ரிபு கலஹா குதுக சடுல கபிகுல கரதல தூலித ஹ்ருத
கிரி நிகர சாதித சேதுபத சீமா சீமந்தித சமுத்ர
த்ருத கதி தரும்ருக வரூதிநீ நிருத்த லங்கா வரோத வேபது
லாஸ்ய லீலோபதேச தேசிக தநுர்ஜ்யா கோஷ
ககந சர கநக கிரி கரிம தர நிகமமய நிஜ கருட கருதநில லவ களித விஜ வதந சர கதந
அக்ருதசர வநசர ரண கரண வைலஷ்ய கூணி தாஷ பஹு வித ரஷோ பலாத்யக்ஷ
வக்ஷ கவாட பாடந படிம சாடோப கோபா வலேப
கடுரட தடநி டங்க்ருதி சடுல கடோர கார்முக விநிர்க்கத விசங்கட விசிக விகடித மகுட விஹ்வல
விஸ்ரவஸ் தநய விஸ்ரம சமய விஸ்ராணந விக்யாத விக்ரம
கும்ப கர்ண குலகிரி விதளந தம்போளி பூத நிஸ் சங்க கங்கபத்ர
அபி சரண ஹூதவஹ பரி சரண விகடந சரபஸ பரி பதத் அபரிமித கபிபல ஜலதி லஹரி
கலகலரவ குபித மகவஜி தபிஹநந க்ருத நுஜ சாஷிக ராக்ஷஸ த்வந்த்வயுத்த —

பிரதிசயன பூமிகா பூஷித–அவன் அனுஷ்ட்டிக்க ஒண்ணாத சரணாகதியை -அனுஷ்ட்டித்து –
தர்ப்பசயன சேவை –சாகரம் சோக்ஷயிஷ்யாமி-பூமிகா வேஷம்
பயோதி புளிந -கடல் மணல் திட்டில் -அழகாக -மணல் திட்டை கொண்டாடுகிறார் அவன் சயனித்ததால் வந்த அழகு
பிரளய சிகி-பிரளய கால அக்னி ஓக்க
புருஷ விசிக சிகா சோஷிதா கூபார வாரி பூர -கொடிய அம்புக்கள் தீக்கொழுந்து விடும் -வற்று அடிக்கப்பட்ட கடல்
பிரபல ரிபு கலஹா -ராவணன் உடன் சண்டை போடும் ஆர்வம்
குதுக சடுல-குதுகூலம் -குதித்து
கபிகுல கரதல தூலித-கைகளில் பட்டு பஞ்சு போலே கற்கள் –
ஹ்ருத -தூக்கி வரப்பட்ட
கிரி நிகர சாதித சேதுபத -மலைகள் மூலம் கட்டப்பட்ட சேது அணை
சீமா சீமந்தித சமுத்ர-வகுடு எடுக்கப்பட்டது போலே சமுத்திரம்
குரங்குகள் மலையை நூக்க-குளித்துத் தாம் புரண்டிட்டு ஓடி -சலமிலா அமிலம் போலே –
கொல்லை விலங்கு பணி செய்ய —
குரை கடலை அடல் அம்பால் மருக
த்ருத கதி தரும்ருக-குரங்குகள் வேகமாக ஓட
வரூதிநீ நிருத்த லங்கா வரோத வேபது-அந்தப்புரப்பெண்கள் நடுங்க
லாஸ்ய லீலோபதேச தேசிக
தநுர்ஜ்யா கோஷ –கோஷம் – நாண் ஒலி உபதேசம் நட்டுவாங்கம் போலே இவர்கள் ஆட
சாரங்க ஒலி நாண் ஒலி ஆட்டுவிக்க ஆடினார்கள்
ககந சர-ஆகாசத்தில் சஞ்சரிக்கும்
கநக கிரி கரிம தர நிகமமய-பொன்மலையான மேரு போன்று பெருமை படைத்த வேதாத்மா விஹகேஸ்வரன்
நிஜ கருட–தனக்கு உயிர் தோழன் போலே கருடன் -காகுஸ்தன் -அஹம் சஹா -வால்மீகி உள்ளது போலே –
மனிஷா பாவம் தானே பெருமாள் -சில இடத்தில் தானே பரத்வம் பீறிட்டு -ஜடாயு மோக்ஷம் பாலைவன
கருதநில லவ-இறக்கைகளால் சிறிய காற்று
களித விஜ வதந-அழிக்கப்பட்ட விஷ நாக்கு -நாக பாசம் போக்கும்
சர கதந
அக்ருதசர-முன்பு செய்யப்படாத
வநசர ரண கரண வைலஷ்ய –குரங்குகள் உடன் போடும் யுத்தம்
கூணி தாஷ பஹு வித ரஷோ பலாத்யக்ஷ வக்-வெட்க்கி மார்பின்
கவாட பாடந படிம சாடோப-கதவு போலே உள்ள முன் பாகம் வசிக்கும் படி
கோபா வலேப-கோப வேஷம்
அரக்கர் ஆள் அழைப்பார் இல்லை -எங்கள் இராவணன் ராக்ஷசர் பாவனையில் -தடம் பொங்கோதம் பொங்கோ
கடுரட தட -அம்பு முனி
தீ கக்கி -ஒலி உடன்
நிடங்க்ருதி சடுல கடோர கார்முக-தானே அம்புகள் போகும் வில்லில் இருந்து -வில்லாண்டான் –
விநிர்க்கத விசங்கட விசிக விகடித மகுட விஹ்வல
விஸ்ரவஸ் தநய விஸ்ரம சமய விஸ்ராணந -விலக்கப்பட்ட மகுடம் -சசால சாபஞ்ச -வெறும் கை வீரன் இன்று பொய் நாளை வா –
விக்யாத விக்ரம-லோகம் பரவிய கீர்த்தி

கும்ப கர்ண குலகிரி விதளந தம்போளி பூத நிஸ் சங்க கங்கபத்ர -குலத்துக்கு மலை போன்ற கும்பகர்ணன்
பிளப்பதில் வஜ்ராயுதம் போலே வீணாகாமல் முடிக்கும் அம்புகள் -கங்க பத்ரம் -அம்புகள்
அபி சரண ஹூதவஹ -அபிசார யாகம் -இந்திரஜித் -நிக்கும்போல யாகம் மாயா சிரஸ்
பரி சரண விகடந சரபஸ பரி பதத் அபரிமித கபிபல-
ஜலதி லஹரி -கடல் அலை போலே
கலகலரவ குபித மகவஜி தபிஹநந க்ருத நுஜ சாஷிக ராக்ஷஸ த்வந்த்வயுத்த –இலட்மணனை சாக்ஷியாக கொண்டு இந்திரஜித்தை முடிக்க
த்வந்தயுத்தம் -மல்லர் போலே-கந்தர்வாஸ்திரம் ஒருவர் ஒருவர் மற்றவரை ராமன் என்று நினைத்து மடிந்து
ஒருவர் இருவர் மூவர் என்று உருவு கரந்து-

————————————-

அப்ரதி த்வந்த்வ பெவ்ருஷ
த்ர்யம்பக சமதிக கோராஸ் த்ராடம்பர
சாரதி ஹ்ருத ரத சத்ரப சாத்ரவ சத்யாபித பிரதாப

அப்ரதி த்வந்த்வ பெவ்ருஷ-நிகர் அற்ற புருஷோத்தமன்-வீரம் உடையவன் –
ஓத்தார் மிக்கார் இல்லாத குணவான் -நிஸ்ஸமாப்யதிக ரஹிதன் –தாரித்ர்யம் அவனுக்கும் இதில் –
லவண வர்ஜிதன் ஒப்பில்லா அப்பன் –
த்ர்யம்பக சமதிக கோராஸ் த்ராடம்பர-கோரமான ஆயுதங்கள் -த்ரயம்பக-சிவன் என்றவாறு

சாரதி ஹ்ருத ரத சத்ரப சாத்ரவ சத்யாபித பிரதாப -வீரன் -நிலை நிறுத்தப்பட்ட கீர்த்தி -விரோதிகளும் கொண்டாடும்
ராவணனும் -தேரில் மயங்கி -யுத்த பூமியில் இருந்து சாரதி கூட்டிப்போக
கோபம் வெட்கம் -இருந்தும் கீர்த்தியை பேசினான் ராவணன் –

——————–

சித சர க்ருத லவன தசமுக முக தசக நிபதன புநருதய தர களித ஜனித தர தரள ஹரிஹய
நயந நளினவந ருசி கசித கதல நிபதித ஸூரதரு குஸூம விததி ஸூரபித ரத பத
அகில ஜகததிக புஜ பல வர பல தச
லபந லபந தசக லவந
ஜனித கதன பரவச ரஜ நிசர யுவதி விலபன வசன சம விஷய நிகம சிகர
நிகர முகர முக முனி வர பரி பணித

லோக திவாகரன் –தாமரை கண்கள் -மலரும் -குவியும் அஸ்தமித்ததும் -ராவணன் தலை விழ -முளைக்க –
ஆகாசம் முழுவதும் நிரம்பி -கீழே கொட்டி தேரை அலங்கரித்து -கவி சாமர்த்தியம்
விசேஷயம் -பல விசேஷணங்கள்
சித சர க்ருத லவன தசமுக முக தசக நிபதன புநருதய-விழுந்து உதிக்க
தர களித ஜனித தர தரள -இந்திரன் மனஸ் குழம்ப
ஹரிஹய =இந்திரன்
நயந நளினவந தாமரைக்காடு-
ருசி-அழகான – கசித கதல-ஆகாசம்-அலங்கரிக்கப்பட்ட
நிபதித ஸூரதரு குஸூம-தேவர் மரப்பூ கொட்டுமா போலே விததி ஸூரபித ரத பத -நருமணமூட்ட
அகில ஜகததிக புஜ பல வர பல–அதிகமான பலவான்-அதுக்கும் மேலே வர பலம்
தச லபந லபந தசக லவந-வெட்டுவதால்
ஜனித கதன -பிறந்த துன்பம்
பரவச-மண்டோதரி சோகம் பிரலாபம்
ரஜ நிசர யுவதி-ராக்ஷசர் கூட்ட தலைவன் தர்ம பத்னி
விலபன வசன சம விஷய நிகம சிகர-சமமான விஷயம் -வேதாந்தம்
நிகர-கூட்டங்கள் –
முகர முக -முகத்தால் பேசுவதும் -முனி வர பரி பணித –ரிஷிகளால் போற்றப்பட்ட ராமன் –
மண்டோதரி பிரலாபம் வேதாந்த வாக்கியம் போலே இருக்க-
கோப வசமானார் பெருமாள் -உருவு கரந்து வாளி பொழிந்த வெந்நரகம் சேரா வகையே சிலை குனித்து –
சிலை இலங்கு -பொன்னாழி -ஆபரணமாகவே -பரகால நாயகி அனுபவம்
நேர்வழியில் நடந்தால் குரங்கு கூட உதவும் -தவறான வழியில் நடந்தால் தம்பியும் உதவான்
வ்யக்தமாக பரமாத்வை அறிந்தேன்–மண்டோதரி சதுஸ் ஸ்லோகி –

————————————-

அபிகத சதமக ஹுதவக பித்ருபதி நிர்ருதி வருண பவந தனத கிரிச முக ஸூரபதி நுதி முதித

அமித மதி விதி விதித கதித நிஜ விபவ ஜலதி ப்ருஷத லவ
விகத பய விபுத பரி ப்ருட விபோதித வீர சயன ஸாயிதா வாநர ப்ருதநவ்க
ஸ்வ சமய விகடித ஸூ கடித சஹ்ருதய ஸஹ தர்ம சாரிணீக –

அபிகத சதமக-இந்திரன் ஹுதவக-அக்னி – பித்ருபதி நிர்ருதி வருண பவந தனத குபேரன் கிரிசபரமசிவன் முக ஸூரபதி நுதி முதித-தேவர்கள் அனைவரும் ஸ்தோத்ரம் பண்ண கேட்டு ஆனந்தம் –

அமித-அளவுக்கு அடங்காத -மதி விதி விதித- கதித-பேசப்பட்ட
நிஜ விபவ ஜலதி ப்ருஷத லவ -நீர் நிறைந்த கடலில் நீர்த் திவலை போலே
நம்முடன் பிறந்து
விகத பய -பயம் போக -விபுத பரி ப்ருட விபோதித -உயிர் ஊட்டப்பட்ட
வீர சயன ஸாயிதா வாநர–கொல்லப்பட்ட வானரங்களை உயிர் இந்திரன் கொடுக்க
-ராக்ஷஸர்கள் சரீரம் கடலில் போடா ராவணன் சொல்லி -குவிந்ததால் பயம் மிகும் என்று
ப்ருதநவ்க
ஸ்வ சமய -தன்னுடைய சங்கல்பத்தால் -விகடித ஸூ கடித சஹ்ருதய ஸஹ தர்ம சாரிணீக -பிரிந்து கூடி –
சங்கல்பம் அடியாக அனைத்தும்
மித்ர பாவேனே –கைப்பிடிக்க சொல்லி -பல இடங்களில் சக தர்ம ஸாரீனீகம் ஸ்பஷ்டம்
ஹிருதயம் ஒத்து -தர்ம பத்னி –தர்மத்தையே நாடி இருவரும் -அக்னி பிரவேசமும் ஹ்ருதயம் ஒத்து –
மனஸ்தாபம் கிஞ்சித்தும் இல்லாமல் -பெருமாள் பண்ணினதும் தர்மத்துக்காகவே –

——————————————–

விபீஷண வசம் வதீக்ருத லங்கைஸ்வர்ய
நிஷ்பன்ன க்ருத்ய
க புஷ்பித ரிபு பஷ
புஷ்பக ரபச கதி கோஷ்பதீக்ருத ககநார்ணவ
ப்ரதிஞ்ஞ ஆர்ணவ தரண க்ருத க்ஷண பரத மனோரத சம்ஹித சிம்ஹாசனாதி ரூடா
ஸ்வாமின்
ராகவ ஸிம்ஹ

விபீஷண வசம் வதீக்ருத லங்கைஸ்வர்ய–பட்டாபிஷேகம் மீண்டும் -சேதுக்கரையிலே செய்து ஜுரம் நீங்கப் பெற்றான்
நிஷ்பன்ன க்ருத்ய-க்ருதக்ருத்யனானான் இத்தால் -தம்பி என்றாலே ராஜ்ஜியம் வேண்டாம் என்பார்களே
க புஷ்பித ரிபு பஷ-ஆகாசத்தில் பூக்கப்பட்ட எதிரிகள் கூட்டம் -ஆகாச தாமரை -யாரும் இல்லை என்பதை
த்ருஷ்டாந்தம் கொண்டு காட்டுகிறார் -அனைவரும் விபீஷணனுக்கு வசப்பட்டு

புஷ்பக ரபச கதி கோஷ்பதீக்ருத ககநார்ணவ -புஷ்பக விமானம் கொண்டு மேலே ஸ்ரீ பரதாழ்வானுக்கு கொடுத்த கெடு -அடுத்த வேளை ஸ்நானம் கைகேயி பிள்ளை – அவன் உடன் தானே -பாஞ்சஜன்ய அம்சம் அன்றோ இவன் -லஷ்மணன் விட்டு தூக்கம் இல்லை படுக்கை /
ஷடர்த்த ஸ்ரீ மான்-முக் கண்ணான் சிவன் -கொண்டாடி -/
சீதைக்கு காட்டி இலங்கையை -நம் பிள்ளை விபீஷணன் சொத்து -கடாக்ஷிக்க சொல்லி
ஆகாசம் கடல் மாட்டுக்குளம்பு போலே -கோஷ்பதீக்ருதம் சிறியதாகி-அவ்வளவு வேகம் பெரியது அன்றோ புஷ்பக விமானம்
ப்ரதிஞ்ஞ ஆர்ணவ தரண க்ருத க்ஷண பரத மனோரத சம்ஹித சிம்ஹாசனாதி ரூடா -பிரதிஞ் ஜை என்னும் பெரும் கடலை தாண்டி –
பாரதனுடைய ஆசை முடித்து -ஸிம்ஹாஸனம் ஏறி அமர்ந்து
ஸ்வாமின்
ராகவ ஸிம்ஹ –ரகுகுல ஸிம்ஹம்-ஒரே தலைவன் -பரத்வாஜர் ஒரு நாள் தங்க சொல்வதை எதிர்த்து பேச முடியாமல் –
ஹனுமான் -குகன் இடம் சென்று கூட்டி அயோத்தியை -குகன் பரதன் முன்பு அறிவார்கள் அன்றோ -ராஜ நீதி எங்கும் –
பரதன் அக்னி வலம் வருவதை பார்த்து -ஜடிலம் -அழுக்கு உடம்பு -ஆயிரம் ராமனை ஓப்பான் என்று திருவடியும் நினைக்க
ரஷிக்க திருவடி கை கண்ட மருந்து -எருது கெட்டாருக்கும் ஏழு கடுக்காய் -ஸ்ரீ ராமாயணம் சொல்லி –
ஆலிங்கனம் -நந்திக்ராமம் இன்றும் சேவை -ராம பக்தி தவழும் திரு முகங்கள் –
ரத்ன பீடம்-எட்டு ரிஷிகள் -எட்டு திக்கு தீர்த்தம் -சாம்ராஜ்ய பட்டாபிஷேகம் –

——————————-

உத்தர காண்டம் –

ஹாடக கிரி கடக லடஹ பாத பீட நிகிட தட பரி லுடித நிகில ந்ருபதி
கிரீட கோடி விவித மணி கண கிரண நிகர நீராஜித சரண ராஜீவ
திவ்ய பவ்ம அயோத்யாதி தைவத
பித்ரு வத குபித பரஸூ தர முனி விஹித ந்ருப ஹநந கதந பூர்வ கால பிரபவ சத குண ப்ரதிஷ்டாபித தார்மிக ராஜ வம்ச
ஸூப சரித ரத பரத கர்வித கர்வ யூத கீத விஜய காதா சத
சாஸித மதுஸூத சத்ருக்ந சேவித
குச லவ பரிக்ருஹீத குல காதா விசேஷ

ஹாடக கிரி கடக லடஹ பாத பீட
நிகிட தட -அருகில்-பரி லுடித-துவளும் – நிகில ந்ருபதி-அனைத்து ராஜாக்கள் -மேருமலை போலே இவன் திருவடிகள் பீடம்
கிரீட கோடி விவித மணி கண கிரண நிகர-ஒளிக்கற்றை – நீராஜித–ஆலத்தி சரண ராஜீவ-திருவடித்தாமரை –
ஹாரத்தி -ரத்னங்கள் ராஜாக்களின் மணி மகுடம் -ஹாடாகம் தங்கம் -பித்தளாட்டம்-பித்தளையை தங்கம் ஆக்குவது –
திவ்ய பவ்ம அயோத்யாதி–திவ்ய அயோத்தியை பூமி அயோத்யா இரண்டையும் –
அதி தைவத-உபய விபூதி -நாயகன் –
பித்ரு வத குபித -ஜமதக்கினியை கொன்ற கோபத்தால் -பரஸூ தர முனி விஹித ந்ருப ஹநந கதந பூர்வ கால-முற்கால –
பிரபவ சத குண ப்ரதிஷ்டாபித–நூறு மடங்கு பெருகும் படி – தார்மிக ராஜ வம்ச -புனர் நிர்மாணம்-35-ராஜாக்கள் முன்பும் -30-பின்பும்
பரசுராமன் குழைத்த ராஜ மரியாதையை புனர் நிர்மாணம்

ஸூப சரித ரத பரத கர்வித கர்வ கந்தர்வ யூத கீத விஜய காதா சத -பரதன் கந்தர்வர்களை அடக்கி –
வீர சரிதம் தானே இது அவர்களால் பாடப்பெற்ற –

சாஸித மதுஸூத சத்ருக்ந சேவித
குச லவ பரிக்ருஹீத -லவனாச்வரனை வென்ற சத்ருகன் –
சூலாயுதம் பரமசிவன் கொடுத்து -மதுவுக்கு பிள்ளை லவணாசுரன் –
வேட்டைக்கு போகும் பொழுது சூலம் இல்லாமல் போவான் அறிந்து வென்று –
மன்னு வடமதுரை -அன்றோ –
போகும் வழியில் தான் வால்மீகி ஆஸ்ரமம் சீதை இருந்த இடம் –
இத்தைப்பற்றி இங்கு ஒன்றும் சொல்ல வில்லை –
கர்ப்பிணி பெண் ஆசையை நிறைவேற்ற தானே இந்த நடவடிக்கை -வண்ணான் தலையில் போட்டு கதை –
மழைக்காலத்தில் ராஜாக்கள் வர மாட்டார்கள் என்று சூலம் விட்டு போவான்
சத்ருக்கனன் ஆஸ்ரமம் இருந்த பொழுது தான் லவகுசர்கள் அவதாரம் –

குல காதா விசேஷ-ஸ்ரீ ராமாயணம் -பாடி -ஸ்ரீ பரத்தாழ்வான் கேட்டு கூட்டி பாடச் சொல்ல -32-நாள்கள் பாடி
-30-நாள் சீதை அந்தர்கதம் -மேலே நடக்க போவதையும் -வால்மீகி எழுதி சொல்லி வைத்து
-31-கௌசல்யாதிகள் /-32-நாள் லஷ்மணன் செல்ல ராமனும் தன்னுடைச்சோதி எழுந்து அருள
தொடை தட்டி கேட்க சீதை அருகில் இல்லை -பெருமாள் கீழே இறங்கி-
தனிக்கேள்வி இது -மிதுன கேள்வி திருவாய்மொழி–இருக்கும் வியந்து

—————————————

விதிவச பரிணம தமர பணிதி கவிவர ரசித நிஜ சரித நிபந்தன நிசமந நிர்வ்ருத
சர்வ ஜன சம்மாநித
புநருப ஸ்தாபித விமான வர விஸ்ராணந ப்ரீணித வைஸ்ரவண விஸ்ராவித யசஸ் பிரபஞ்ச

பஞ்சதாபன்ன முனி குமார சஞ்சீவன அம்ருத
த்ரேதா யுக ப்ரவர்த்தித கார்த்தயுக வ்ருத்தாந்த
அவிகல பஹு ஸ்வர்ண ஹயமக சஹஸ்ர நிர்வஹண நிரவர்த்தித நிஜ வர்ணாஸ்ரம தர்ம சர்வ கர்ம சமாராத்ய
சனாதன தர்ம
சாகேத ஜனபத ஜனி தநிக ஜங்கம ததிதர ஐந்து ஜாத திவ்ய கதி தான தர்சித நித்ய நிஸ் சீம வைபவ

பவ தபந தாபித பக்த ஜன பத்ரா ராம
ஸ்ரீ ராம பத்ர
நமஸ்தே புநஸ்தே நம
சதுர்முக ஈஸ்வர முகை புத்ர பவ்த்ராதி சாலிநே
நம சீதா சமேதாய ராமாய க்ருஹமேதிநே
கவி கதக ஸிம்ஹ கதிதம் கடோர ஸூ குமார கும்ப கம்பீரம்
பவ பய பேஷஜமேதத் படத மஹா வீர வைபவம் ஸூ திய

விதிவச-விதி வசத்தால் வால்மீகி பாட –
பரிணம தமர பணிதி-அமர பணித தேவ பாஷை
கவிவர ரசித நிஜ சரித நிபந்தன நிசமந நிர்வ்ருத-கேட்டு மகிழ்ந்து
சர்வ ஜன சம்மாநித
புநருப ஸ்தாபித விமான வர விஸ்ராணந ப்ரீணித வைஸ்ரவண -ஆனந்தப்பட்டு குபேரன் –
விஸ்ராவித யசஸ் பிரபஞ்ச -திக்கு எட்டும் பரவிய கீர்த்தி -குபேரன் கொண்டாடும்

பஞ்சதாபன்ன முனி குமார சஞ்சீவன அம்ருத -செறிதவ சம்பூகன் -வர்ணாஸ்ரமம் மாறி ப்ராஹ்மணர் பிள்ளை மீட்டிய சரித்ரம் –

த்ரேதா யுக ப்ரவர்த்தித கார்த்தயுக வ்ருத்தாந்த -க்ருத யுக தர்மத்தை இரண்டாவது யுகத்தில் நடத்தி காட்டி

அவிகல-குறைவற்ற – பஹு ஸ்வர்ண-நிறைய ஸ்வர்ணன்கள் – ஹயமக சஹஸ்ர –ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகம் நிறைவேற்றி –
நிர்வஹண நிரவர்த்தித நிஜ வர்ணாஸ்ரம தர்ம சர்வ கர்ம சமாராத்ய-கர்மங்களை செய்பவனும் நானே என்னும் –
ஆராத்யனும் ஆராதனனும் பெருமாளே
சனாதன தர்ம -தர்மமாகவே ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம-கிருஷ்ணன் தர்மம் சனாதனம் –
தர்மம் நிலை நிறுத்த அன்றோ அவதாரம் -எல்லா தர்மமும் தானே –

சாகேத-கோசல நாட்டில் – ஜனபத ஜனி தநிக–அதுவே செல்வமாக கொண்ட –
ஜங்கம -அசைவது -ததிதர-ஸ்தாவர ஐந்து ஜாத திவ்ய கதி -அன்று சராசரங்களை வைகுந்தத்து ஏற்றி
தான தர்சித நித்ய நிஸ் சீம வைபவ -அழியாத எல்லைக்கு அடங்காத வைபவம் அன்றோ –
முனிவர் வேண்ட -இலக்குமணன் -பெருமாளை பிரிந்த நாள்களே இல்லையே இவனுக்கு –
புல் பா முதலா நல் பாலுக்கு உய்த்தனன் -பாவோ நான்யத்ர கச்சதி -மாற்று ஒன்றைக்காணாவே-அச்சுவை வேண்டேன்

பவ தபந தாபித-சம்சார சூரியனால் சுடப்படட்ட – பக்த ஜன பத்ரா ராம
ஸ்ரீ ராம பத்ர-அழகால் மங்களம் ஜகத்துக்கு
நமஸ்தே புநஸ்தே நம-மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்
சதுர்முக ஈஸ்வர முகை புத்ர பவ்த்ராதி சாலிநே-பிள்ளை பேரனாக பெற்றவனே
குமார சம்பவம்
நம சீதா சமேதாய ராமாய
க்ருஹமேதிநே-இல்லறம் நடத்தி -உலகமே குடும்பம் இவனுக்கு
கவி கதக -தார்க்கிக – ஸிம்ஹ கதிதம் கடோர ஸூ குமார கும்ப கம்பீரம் -சேர்த்தி ஆழமான பொருள்கள்-கடுமை மிருது -சொற்கள்
பவ பய -சம்சார வியாதிக்கு பேஷஜமேதத்-அரு மருந்து படத மஹா வீர வைபவம் ஸூ திய தி -இந்த கத்யம் படிக்க சம்சாரம் போகும்
நலம் திகழ் நாரணன் அடிக்கீழ் நண்ணுவோமே

இதி மஹா வீர வைபவம் சம்பூர்ணம்

——————————————-

கவி தார்க்கிக ஸிம்ஹாய கல்யாண குண சாலிநே
ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம —

———————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் சுவாமி திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரும் தேவி தாயார் சமேத ஸ்ரீ தேவாதி ராஜ பர ப்ரஹ்மம் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

அஞ்சிலே ஓன்று பெற்ற –உள்ளுறை பொருள் –

April 26, 2017

அஞ்சிலே ஓன்று பெற்றான் அஞ்சிலே ஒன்றைத் தாவி
அஞ்சிலே ஓன்று ஆறாறாக ஆரியர்க்காக
அஞ்சிலே ஓன்று பெற்ற அணங்கைக் கண்டு
அயலார் ஊரில் அஞ்சிலே ஓன்று வைத்தான் அவன் நம்மை அளித்துக் காப்பான் -கம்பர்

கடலை தாவி-வாயு மார்க்கமாக சென்று -பூமி மாதா வைக் கண்டு தீயை வைத்து வாயு பெற்ற பிள்ளை –

உள்ளுறை பொருள்
-பஞ்ச சம்ஸ்காரம் முதல் அஞ்சு
-வித்யை- தாயாகப் பெற்ற -அன்று நான் பிறந்திலேன் -இவ்வாதம வஸ்துவை ஜனிப்பித்து

இரண்டாவது அஞ்சு –அர்த்த பஞ்சகம்
-அறிய வேண்டிய அர்த்தங்கள் எல்லாம் இதுக்குள்ளே உண்டே
-விரோதி ஸ்வரூபத்தை தாண்டி
ஸ்வரூப உபாய பிராப்ய விரோதிகளையும் -தாண்டி-

-மூன்றாவது அஞ்சு –உபாய பஞ்சகம் -ஆசார்ய அபிமானமே உத்தாரகம் –

நான்காவது அஞ்சு பரத்வாதி பஞ்சகம் –-அர்ச்சாவதாரம் -கண்டு காணச் செய்து -அணங்கு தெய்வம்

ஐந்தாவது அஞ்சு— லோக பஞ்சகம் -மண் உலகம் நரக லோகம் ஸ்வர்க்க லோகம் கைவல்ய லோகம் பரமபதம்

ஆக பஞ்ச சம்ஸ்காரம் பெற்று -பிரதி பந்தகங்களைக் கடந்து –சரம உபாயத்தைக் கடைப் பிடித்து —
அர்ச்சாவதாரத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து
சம்சார உத்தீரணராக்கும் சதாசார்யனுடைய படிகளை வெளியிட்டார் யாயிற்று –

திருவடி தானே ஆச்சார்ய ஸ்தானம் நம் சம்பிரதாயத்தில் –

——————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ கம்ப நாட்டாழ்வான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் .