ஸ்ரீ பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார் அருளிய ஸ்ரீ திருவேங்கடத்தந்தாதி –1-20-

“திரு” என்னும் பலபொருளொருசொல் – வடமொழியிலே “ஸ்ரீ” என் பதுபோல, தமிழிலே தேவர்கள் அடியார்கள்
ஞானநூல்கள் மந்திரங்கள் புண்ணிய ஸ்தலங்கள் புண்ணியதீர்த்தங்கள் முதலிய மேன்மையையுடைய
பலபொருள்கட்கும் விசேஷணபதமாகி, அவற்றிற்குமுன்னே மகிமைப் பொருளைக் காட்டிநிற்கும்;
ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு ஸ்ரீபக்திசாரர் ஸ்ரீராமாயணம் ஸ்ரீஅஷ்டாக்ஷரம் ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீகைரவிணி ஸ்ரீபாதம் எனவும்,
திருமால் திருமழிசைப்பிரான் திருவாய்மொழி திருவெட்டெழுத்து திருவரங்கம் திரு வல்லிக்கேணி திருவடி எனவும் வழங்குமாற்றால் அறிக.
இது, வேங்கடத் துக்கு அடைமொழி; அந்தாதிக்கு அடைமொழியாகவுமாம்.

வேங்கடம் என்பது – திருமாலின் திவ்வியதேசங்கள் நூற்றெட்டனுள் ஒன்றும், வடநாட்டுத்திருப்பதிகள் பன்னிரண்டனுள் முதலதும்,
“கோயில் திருமலை பெருமாள்கோயில்” என்று சிறப்பாக எடுத்துக்கூறப்படுகிற மூன்று தலங்களுள் இடையது மாகிய தலம்.
தன்னையடைந்தவர்களுடைய பாவ மனைத்தையும் ஒழிப்பதனால், “வேங்கடம்” எனப் பெயர்பெற்றது; வடசொல்.
வேம் – பாவம், கடம் – எரித்தல் எனப் பொருள் காண்க.
(இதனை “அத்திருமலைக்குச் சீரார் வேங்கடாசல மெனும்பேர்,
வைத்தன ரதுவேதென்னில் வேமெனவழங்கெழுத்தே,
கொத்துறுபவத்தைக் கூறும் கடவெனக்கூ றிரண்டாஞ்,
சுத்தவக்கரங் கொளுத்தப்படு மெனச் சொல்வர் மேலோர்”,
“வெங்கொடும்பவங்களெல்லாம் வெந்திடச்செய்வதால் நல், மங்கலம் பொருந் துஞ் சீர்வேங்கடமலையான தென்று”
என்னும் புராணச் செய்யுள்களாலும் அறிக.)

ஸ்ரீசைலத்தின் மேற்கிலுள்ள நந்தனபுர மென்னும் ஊரில் புரந்தரனென்னும் பிராமணோத்தமனது குமாரனாகிய
மாதவ னென்பவன் தன்மனைவியாகிய சந்திரரேகையென்பவளோடு பூஞ்சோலை யிற்சென்று விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில்
மாலினியென்பாளொரு சண்டாளகன்னிகையின் கட்டழகைக் கண்டு காமுற்று அவளோடு சேர்ந்து மனையாளைத்துறந்து
அப்புலைமங்கையுடனேசென்று புலால்நுகர்ந்தும் கட் குடித்தும் கைப்பொருள்முழுவதையும் இழந்து பின்பு
வழிபறித்தல் உயிர்க் கொலை முதலிய கொடுந்தொழில்புரிந்து பொருள்சேர்த்து அவட்குக்கொ டுத்துவந்து முடிவில்
வறியவனாகிப் பலநோய்களையும்அடைந்து அவளால் அகற்றப்பட்டவனாய்ப் பலபாவமுந்தொடரப் பித்தன்போல அலைந்து திரிந்து
இத்திருமலையை அடைந்த மாத்திரத்தில் தனது தீவினையெல்லாம் சாம்ப லாகப் பெற்று முன்னைய
பிரமதேஜசைப்பொருந்தி நல்லறிவுகொண்டு திரு மாலைச்சேவித்து வழிபட்டுப் பரமபதமடைந்தன னாதலால்
இதற்கு “வேங் கடாசலம்” என்னும் பெயர் நிகழ்ந்தது என்று வடமொழியில்
ப்ரஹ்மாண்ட புராணத்திலும் பவிஷ்யோத்தர புராணத்திலும் கூறப்படுதல் காண்க.

அன்றி, “வேம் என்பது – அழிவின்மை, கடம் என்பது – ஐசுவரியம்; அழிவில்லாத ஐசுவரியங்களைத் (தன்னையடைந்தார்க்குத்)
தருதலால் வேங்கட மெனப் பெயர்கொண்டது” என்று வராகபுராணத்திற் சொல்லப்பட்ட வாறும்உணர்க.
திருஎன்பதற்கு – மேன்மையான என்று பொருள்கொண்டால் திரு வேங்கடம்என்ற தொடர் பண்புத்தொகையும்,
மேன்மையையுடைய என்று பொருள்கொண்டால் இரண்டாம்வேற்றுமை யுருபும்பயனுமுடன் தொக்க தொகையுமாம்.

வேங்கடத்தந்தாதி என்ற தொடர் – வேங்கடத்தினது சம்பந்தமான அந்தாதி யென்று விரித்து வேங்கடத்தின்விஷயமாக
அந்தா தித்தொடையாற்பாடப்பட்ட தொருநூலென்று பொருள்கொண்டு ஆறாம் வேற்றுமைத்தொகையாகவும்,
வேங்கடத்தைப்பற்றிய அந்தாதியென்று விரித்துப் பொருள்கொண்டு இரண்டாம்வேற்றுமையுருபும்
பொருளுந்தொக்க தொகையாகவும் உரைக்கத்தக்கது.
வேங்கடத்தந்தாதி யென்ற தொடரில் அத்துச்சாரியையின் முதல் அகரம் மவ்வீறுஒற்றழிந்துநின்ற அகரத்தின்முன் கெட்டது.
அத்துச்சாரியையின் ஈற்றுஉகரம் உயிர்வர ஓடிற்று.

அந்தாதி – அந்தத்தை ஆதியாக வுடையது: அன்மொழித்தொகை; வடமொழித்தொடர், தீர்க்கசந்தி:
அந்த ஆதி எனப் பிரிக்க. அந்தாதியாவது – முன்நின்றசெய்யுளின் ஈற்றிலுள்ள எழுத்தாயினும் அசையாயினும்
சீராயினும் அடியாயினும் அடுத்துவருஞ்செய்யுளின் முதலாக அமையும்படி பாடுவது;
இங்ஙனம் பாடும் நூலினது ஈற்றுச்செய்யுளின் அந்தமே முதற் செய்யுளின் ஆதியாக அமையவைத்தல், மண்டலித்த லெனப்படும்.
இது, தொண்ணூற்றாறுவகைப் பிரபந்தங்களுள் ஒன்றாம். பதிற்றந்தாதி நூற்றந்தாதி என்ற வகைகளில் இந்நூல் நூற்றந்தாதியாம்.
அதாவது – நூறுவெண் பாவினாலேனும் நூறுகட்டளைக்கலித்துறையினாலேனும் அந்தாதித்தொடையாற் கூறுவது.
இந்நூல், அந்தாதித்தொடையா லமைந்த நூறு கட்டளைக் கலித்துறைகளையுடையது.
சொற்றொடர்நிலைச்செய்யுள், பொருட்டொடர் நிலைச்செய்யுள் என்ற வகையில் இது சொற்றொடர்நிலை;
“செய்யுளந்தாதி சொற்றொடர்நிலையே” என்றார் தண்டியலங்காரத்தும்.

எனவே, திருவேங்கடத்தைப்பற்றிப் பாடியதொரு பிரபந்த மென்பது பொருள்;
திருவேங்கடத்தில் எழுந்தருளி யிருக்கின்றவரும் ஸ்ரீநிவாஸன் என்று வடமொழியிலும் அலர்மேல் மங்கையுறைமார்பன்
என்று தென் மொழியிலும் திருநாமங் கூறப்படுபவருமான எம்பெருமானைக் குறித்துப் பாடியதொரு நூலென்பது கருத்து.

ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார் செய்யுளியலில் “விருந்தேதானும், புது வதுகிளந்த யாப்பின்மேற்றே” என்பதனால்,
“விருந்துதானும் பழங்கதை மேலதன்றிப் புதிதாகத்தாம் வேண்டியவாற்றால் தொடுக்கப்படுந் தொடர் நிலைமேலது” என்று
கூறினமையின், இந்நூல், அங்ஙனங்கூறிய விருந்தாம் என்று உணர்க.
அச்சூத்திரவுரையில் அந்தாதியும் கலம்பகமும் முதலாயின உதாரணங் காட்டப்பட்டுள்ளவாறுங் காண்க.
இனி, இதனைச் சிறுகாப்பியத்துள் அடக்குவர் பிற்காலத்தார். இப்பிரபந்தம், தோத்திரரூபமானது.

இந்நூலிலுள்ள கலித்துறைகள் யாவும் பெரும்பாலும் திரிபு என்னுஞ் சொல்லணியையும்,
சிறுபான்மை யமகம் என்னுஞ் சொல்லணியையும் உடையன. திரிபாவது – ஒவ்வோரடியிலும் முதலெழுத்து மாத்திரம் வேறுபட்டிருக்க,
இரண்டுமுதலிய பலஎழுத்துக்கள் ஒன்றிநின்று பொருள்வேறு படுவது; இதனையும் யமகவகையில் அடக்குவர் ஒருசாரார்.
யமகமாவது – பலஅடிகளிலாயினும் ஓரடியிற் பலஇடங்களிலாயினும் வந்த எழுத்துத்தொ டர்களே மீண்டும்வந்து பொருள்வேறுபடுவது;
இது, தமிழில் மடக்குஎனப் படும். இந்நூற்செய்யுள்களிற் சிறுபான்மை காணப்படுகிற யமகங்கள், பல அடிகளில் வந்தவை.

———-

சிறப்பு பாசுரம் -தனியன் -அபியுக்தர் அருளியது என்பர் –

இக்கரை யந்திரத்துத் பட்ட தென்ன இருவினையுள்
புக்கரை மா நொடியும் தரியாது உழல் புண் பிறப்பாம்
எக்கரை நீக்கிப் படித்தாரை அந்த இரு விரசைக்கு
அக்கரை சேர்க்கும் மணவாள தாசன் அருங்கவியே –

(இதன்பொருள்.) மணவாளதாசன் – அழகியமணவாளதாசரது,
அருங் கவி – அருமையான பாடல்களானவை, –
படித்தாரை – (தம்மை) ஓதினவர்களை, –
இக்கு – கரும்பானது,
அரை யந்திரத்துள் பட்டது என்ன -(தன்னுள் அகப்பட்ட பொருளை) நசுக்குகின்ற ஆலையென்னும்
யந்திரத்தி னுள்ளே அகப்பட்டுக் கொண்டாற்போல,
இரு வினையுள் புக்கு – (நல்வினை தீவினைகளாகிய) இருவகை வினைகளினுள்ளே (ஆன்மா) அகப்பட்டுக்கொண்டு,
அரை மா நொடியும் தரியாது – அரைமாநொடி யென்னுஞ் சிறிதளவு பொழுதேனுங் கவலையற்று நிற்காமல்,
உழல் – அலைந்துதிரிதற்கு இடமாகிற,
புல் பிறப்பு ஆம் – இழிவான பிறப்புக்களாகிய,
எக்கரை – மணல்மேட்டை,
நீக்கி – கடக்கச்செய்து, –
அந்த இரு விரசைக்கு அக்கரை சேர்க்கும் – அந்தப் பெரிய விரஜாநதிக்கு அக்கரையிலுள்ள பரமபதத்திற் சேர்த்துவிடும்; (என்றவாது)

மணவாளதாசனருங்கவி, படித்தாரை, புன்பிறப்பாம் எக்கரை நீக்கி விரசைக்கு அக்கரை சேர்க்கும் என அந்வயங் காண்க.
அழகிய மணவாள தாசரால் இயற்றப்பட்ட திருவேங்கடத்தந்தாதிச் செய்யுள்களைப் படித்தவர்கள் ஒழித்தற்கு அரிய
பிறப்பை யொழித்துப் பிரகிருதிசம்பந்தமற்று விரஜாநதியில் நீராடிப் பரமபதஞ் சேர்வரென இந்நூற்பயன் கூறு முகத்தால்,
இந்நூலின் சிறப்பையும், இந்நூலாசிரியரது தெய்வப்புலமையையும் தெரிவித்தவாறாம்.
அநந்த கோடிபிரமாண்டங்களடங்கிய மூலப்பிரகிருதிக்கு அப்புறத்தே விரஜாநதிக்கு அப்பால் ஸ்ரீமந்நாராயண னெழுந்தருளியிருக்கும்
பரமபதம் உள்ள தாதலால், “அந்த இருவிரசைக்கு அக்கரைசேர்க்கும்” எனப்பட்டது.
“இக்கரை …….. உழல்” என்றது, பிறப்புக்கு அடைமொழி.
உயிர் இருவினையுள் அகப்பட்டுத் தன்வசமின்றிப் பரவசமாய் வீடுபெறாது வருந்துதற்கு, கரும்பு ஆலையிலகப்பட்டு
நொருங்கிச்சிதைதலை உவமைகூறினார்.
நல்வினையும் பிறத்தற்குஏதுவாதலால் அதனையுஞ்சேர்த்து “இருவினை யுட்புக்கு” என்றார்;
“இருள்சே ரிருவினையுஞ் சேரா இறைவன், பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார்மாட்டு” என்றார் திருவள்ளுவனாரும்.
தேவசன்மம் நல் வினைப்பயனாற் பெரிதும் இன்பநுகருமாறு நேர்வதாயினும் அத்தேவர்க ளும் நல்வினைமுடிந்தவளவிலே
அவ்வுடம்புஒழிய மீளவும் இவ்வுலகத்திற் கருமவசத்திற்குஏற்ப வேறுபிறவிகொள்பவராதலும்,
உயிரைப்பந்தப்படுத் துவதில் பொன்விலங்கும் இருப்புவிலங்கும் போலப் புண்ணியசன்மமும் பாவசன்மமும் சமமேயாதலும்,
எல்லாக்கருமங்களையும் முற்றும்ஒழித்தவர் களே சிற்றின்பத்துக்கும் பெருந்துன்பத்துக்குமே இடமான
எழுவகைப் பிறப்புக்களிலும் புகுதாமற் பேரின்பத்துக்கேஇடமான மீளாவுலகமாகிய முத்தியிற் சேர்ந்து
மீளவும்பிறத்தலிலராவ ரென்பதும் உணர்க.

மா என்பது – எண்ணலளவைகளில் ஒன்று; அது, இருபதில் ஒன்று அதிற்பாதி, அரைமா.
நொடி – மனிதர் இயல்பாக ஒருமுறை கைந்நொடி த்தற்கு வேண்டும் பொழுது; ஒருமாத்திரைப்பொழுது; உம் – இழிவுசிறப்பு.
பிறப்புக் கடத்தற்கு அரிதென்பது தோன்ற, அதற்கு மணல்மேடு உவமை கூறப்பட்டது. எக்கர் = எக்கல்: ஈற்றுப்போலி.
யந்திரம் யமன் யதியது யஜ்ஞம் யஜுர் என்ற வடசொற்கள் –
தமிழில் எந்திரம் எமன் எதி எது எச்சம் எசுர் என்று விகாரப்பட்டுவருதல்போல, யக்ஷர் என்ற வடசொல் எக்கர் என்று
விகாரப்பட்ட தெனக்கொண்டு, “புன்பிறப்பாம்எக்கரை நீக்கி” என்பதற்கு – இழிந்தபிறப்புக்களாகிய யக்ஷர்களை (பூதகணங்களை)
விலக்கி யென்று பொருளுரைத்தலு மொன்று. தன்னில்மூழ்குபவர் ரஜோகுணம் தீரப்பெறு மிட மாதலால், விரஜா என்று பெயர்.
இக்ஷு, யந்த்ரம், விரஜா என்ற வடசொற்கள் விகாரப்பட்டன. கவி – வடசொல்;
பாடுபவனது பெயராகிய இது, இலக்கணையாய், அவனாற்பாடப்பட்ட பாடல்களின்மேல் நிற்கும்;
கர்த்தாவாகுபெயர். என்ன – உவமவுருபு. இருவினை – இரண்டு + வினை. இருவிரசை – இருமை + விரசை:
இருமையென்ற பண்பு, பெருமையின்மே லது.
“இக்கரையந்திரத்துட் பட்டதென்ன விருவினையுட்புக் கரைமாநொ டியுந்தரியா துழல்” என்றது, உவமையணி.
“புன்பிறப்பாம் எக்கரை நீக்கி” என்றது உருவகவணி. படித்தாரை எக்கரை நீக்கி – இரண்டுசெயப்படு பொருள் வந்த வினை.
அந்த என்ற சேய்மைச்சுட்டு – பிரசித்தியையும், மேன்மையையுங் குறிக்கும். அக்கரை – அந்தக்கரை: (எதிர்மொழி – இக்கரை.)

ஒருபெயரின் ஒரு பகுதியைக்கொண்டு அப்பெயர்முழுவதையுங் குறி ப்பதொரு மரபுபற்றி,
அழகியமணவாளதாசரை “மணவாளதாசன்” என்றார். “மணவாளதாசனருங்கவி” என்றவிடத்துத் தொக்குநின்ற ஆறனுருபு –
செய்யுட்கிழமைப்பொருளில் வந்தது; “கபிலரகவல்”, “கம்பராமாயணம்” என்ற விடங்களிற் போல:
(வேங்கடத்தந்தாதி என்றவிடத்துத் தொக்கு நின்ற ஆறனுருபின்பொருளோடு இப்பொருளுக்கு உள்ளவேறுபாடு கருதத் தக்கது;
அங்கு ஆறனுருபு – விஷயமாக வுடைமையாகிய சம்பந்தப்பொரு ளில் வந்தது: “விஷ்ணுபுராணம்”, “விநாயகரகவல்” என்றவற்றிற்போல.)

இக்கவி – அபியுக்தரி லொருவர் செய்ததென்பர். இது, வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் தனியன் எனப்படும்.
(நூலினுள்அடங்காது தனியே பாயிரமாய் நிற்றல்பற்றியது, அப்பெயர்; “அன்” விகுதி – உயர்வுப்பொருளது.)

—————–

காப்பு காத்தல்; அது, இங்கு, காக்கின்ற கடவுளின் விஷயமான வணக்கத்தைக் குறிக்கும்:
ஆகவே, கவி தமக்குநேரிடத்தக்க இடையூறுகளை நீக்கித் தமது எண்ணத்தை முடிக்கவல்ல தலைமைப் பொருளின்
விஷயமாகச் செய்யுந் தோத்திர மென்பது கருத்து. இக்காப்புச்செய்யுள்,
ஆழ்வார்கள் பன்னிருவருட் பிரதானரான நம்மாழ்வாரைப் பற்றியது. ஸ்ரீவைஷ்ணவ சமயத்தவரான இந்நூலாசிரியராற் கூறப்பட்ட
இக்காப்புச்செய்யுள், விஷ்ணு பக்தர்களிற்சிறந்த ஆழ்வாரைக்குறித்ததாதலால், வழிபடுகடவுள்வணக்க மாம்.
தம்தமது மதத்துக்கு உரிய கடவுளை வணங்குதலேயன்றி அக்கடவுளின் அடியார்களை வணங்குதலும்
வழிபடுகடவுள்வணக்கத்தின் பாற்படுமென அறிக. அவ்வாழ்வாரால் வெளியிடப்பட்ட திவ்வியப்பிரபந்தங்களின்
சொற்பொருட்கருத்துக்களமைய அம்முதனூலுக்கு வழி நூல்போலச் செய் யப்படுவது இப்பிரபந்த மென்பதுபற்றி,
இந்நூலின் இக்காப்புச்செய்யுளை ஏற்புடைக்கடவுள்வணக்க மென்று அரிதிற்கொள்ளவும் அமையும்.

காப்பு –

நல்ல அந்தாதி திரு வேங்கடவற்கு நான் விளம்பச்
சொல் அவம் தாதின் வழு பொருள் சோர்வு அறச் சொல் வித்தருள்
பல்ல வந்தாதிசை வண்டார் குருகைப் பர சமயம்
செல்ல வந்து ஆதி மறைத் தமிழால் செய்த வித்தகனே –

(இ – ள்.) பல்லவம் – (சோலைகளிலுள்ள மரங்களின்) தளிர்களிலும்,
தாது – பூந்துகளிலும்,
இசை வண்டு ஆர் – (நறுமணத்தையுட்கொள்ளும் பொருட்டு) இசைபாடுகிற வண்டுகள் மொய்க்கப்பெற்ற,
குருகை – திருக்குரு கூரென்னுந்திருப்பதியிலே,
பர சமயம் வெல்ல வந்து – (ஸ்ரீவைஷ்ணவ மதமல்லாத) அயல்மதங்களை வெல்லுமாறு திருவவதரித்து,
ஆதி மறை தமி ழால் செய்த – பழமையான வடமொழிவேதங்களைத் தமிழ்ப்பாஷையினால் (திவ்வியப்பிரபந்தங்களாகச்) செய்தருளிய,
வித்தகனே – ஞானசொரூபியா யுள்ளவனே! –
நல்ல அந்தாதி – நல்ல அந்தாதியென்னும் பிரபந்தத்தை,
திருவேங்கடவற்கு – திருவேங்கடமுடையான்விஷயமாக,
நான் விளம்ப – நான் பாடுமாறு,
சொல் அவம் – சொற்குற்றங்களும்,
தாதின் வழு – வினைப் பகுதிகளின்குற்றங்களும்,
பொருள் சோர்வு – பொருட்குற்றங்களும்,
அற – சிறிதுமில்லாதபடி,
சொல்வித்து அருள் – சொல்வித்தருள்வாய்; (எ – று.)

சொற்குற்றம் பொருட்குற்ற மின்றிக் கவிபாடுமாறு எனக்கு நல்ல கவநசக்தியை அருள்புரிக வென்று பிரார்த்தித்தார்.
“என்னாவிலின்கவி யா னொருவர்க்குங் கொடுக்கிலேன்,
தென்னாதெனாவென்று வண்டுமுரல் திருவேங்கடத்து,
என்னானை யென்னப்ப னெம்பெருமா னுளனாகவே” என்று நம்மாழ்வார் அறுதியிட்டு ஆதிமறை தமிழாற் செய்த வித்தக ராதலால்,
தாம் திருவேங்கடமுடையான் விஷயமாகத் தமிழ்நூல்செய்தற்கு அவ்வாழ்வாரருளை வேண்டின ரென்க.

குருகை – பாண்டிநாட்டுத் திருமால்திருப்பதி பதினெட்டில் ஒன்று. ‘பல்லவந்தாதிசைவண்டார’ என்ற அடைமொழி,
ஆழ்வாரது திருவவதார ஸ்தலமான அத்திருக்குருகூரினது வளத்தை விளக்கும். தாது – பூந்தாது, மகரந்தப்பொடி.
ஆழ்வார் தமதுபிரபந்தங்களிற்கூறிய தத்துவார்த்தங்க ளைக்கொண்டு பிறமதங்களாகிய யானைகளைச் செருக்கடக்கி
அவற்றிற்குத் தாம் மாவெட்டியென்னுங்கருவிபோன் றவராய்ப் பராங்குசரென்று ஒரு திருநாமம்பெறுதல் தோன்ற
‘பரசமயம்வெல்ல வந்து’ என்றும், வேதம் அபௌருஷேயமும் நித்யமுமாய்ச் செய்யாமொழி யெனப்படுகிற சிறப்புத் தோன்ற
‘ஆதிமறை’ என்றும், ஆழ்வார் இருக்கு யசுர் சாமம் அதர்வணம் என்ற நான்குவேதங்களின் சாரார்த்தங்கள் முறையே
அமையத் திருவிருத்தம் திருவாசிரியம் திருவாய்மொழி பெரிய திருவந்தாதி என்ற நான்குதிவ்வி யப்பிரபந்தங்களைத்
திருவாய்மலர்ந்தருளி உலகத்தைஉய்வித்தமை தோன்ற ‘மறை தமிழாற்செய்த’ என்றும்,
ஆழ்வார் அஜ்ஞாநத்துக்குக்காரணமான சடமென்னும்வாயுவை ஒறுத்துஓட்டிச் சடகோபரென்று பெயர்பெற்றுப் பிறந்தபொழுதே
தொடங்கித் தத்துவஞானவிளக்கம் என்றுங்குறைவற விளங்கப்பெற்ற ஞானக்கனி யாதல் தோன்ற ‘வித்தகனே’ என்றும் கூறினார்.
பின்பு ‘தாதின்வழு’ என்று முதனிலைக்குற்றங்களைத்தனியே எடுத்துக் கூறுதலால், முன்பு ‘சொல்லவம்’ என்றது,
அவையொழிந்த மற்றைச் சொற்குற்றங்களின்மேல் நிற்கும். தாது – வினைப்பகுதியைக்குறிக்கும்போது, வடசொல்.
விண்டுவின், சம்புவின், இந்துவின் என்றாற்போல வடமொழிக் குற்றியலுகரம் உயிர்வரக் கெடாது தாதுவின் என வரற்பாலது,
இங்குத் திரிபுநயம்நோக்கி, உயிர்வரினுக்குறள்மெய்விட்டோடி ‘தாதின்’ என நின்றது.
பல்லவம், பரசமயம், ஆதி – வடசொற்கள். விளம்புதல் – சொல்லுதல். ஆர்தல் – தங்குதல். ஆர் குருகை – வினைத்தொகை.

————

திருவேங்கடத்து நிலை பெற்று நின்றன சிற்றன்னையால்
தரு வேம்கடத்துத் தரை மேல் நடந்தன தாழ் பிறப்பின்
உருவேங்கள் தத்துக்கு உளத்தே இருந்தன உற்று அழைக்க
வருவேம் கடத்தும்பி அஞ்சல் என்று ஓடின மால் கழலே –1-

(இ – ள்.) கடம் – மதத்தையுடைய,
தும்பி – யானையாகிய கஜேந்திராழ்வான்,
உற்று – (முதலையினாற் பற்றப்பட்டுத்) துன்பமுற்று,
அழைக்க – (ஆதிமூலமே யென்று) கூப்பிட, (அதனைத் துன்பந்தீர்த்துப் பாதுகாத்தற் பொருட்டு),
வருவேம் அஞ்சல் என்று ஓடின – ‘(யாம் இதோ) வருகிறோம் (நீ) அஞ்சவேண்டா’ என்று (அபயவார்த்தை) சொல்லிக்கொண்டு
(தனது இருப்பிடமான ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து அவ்யானையினிடத்துக்கு) விரைந்து சென்ற,
மால் – திருமாலினது,
கழல் – திருவடிகள், –
திருவேங்கடத்து – திருவேங்கடமலையில்,
நிலை பெற்று நின்றன – நிலையாக நின்றுள்ளன;
சிறுஅன்னையால் – சிறியதாயாகிய கைகேயியின் கட்டளையால்,
தரு வேம் கடத்து தரைமேல் நடந்தன – மரங்கள் வேகப்பெற்ற கடுஞ்சுரத்து நிலத்தின் மேல் நடந்துசென்றன;
தாழ் பிறப்பின் உருவேங்கள் – இழிந்தபிறப்பின் வடிவத்தையுடைய எங்களது,
தத்துக்கு – ஆபத்தை நீக்குதற்பொருட்டு
உளத்தே இருந்தன – (எங்கள்) மனத்திலே வந்து எழுந்தருளியிருந்தன; (எ – று.) – ஏ – ஈற்றசை.

இது, பாதவகுப்பு என்னும் பிரபந்தத்துறைகூறியவாறாம்: இந்நூலின் 73 – ஆஞ் செய்யுளும் காண்க.
பாதவகுப்பு – பிரபந்தத் தலைவனது திரு வடிகளின் சிறப்புக்களைக் கூறுவது;
(இங்ஙனமே புயவகுப்பும் உண்டு. அது, பிரபந்தநாயகனது தோள்களின் சிறப்பைக் கூறுவது; இந்நூலின் 93 – ஆஞ் செய்யுளை நோக்குக.)
“பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தா, ரிறைவனடி சேராதார்” என்றபடி சரணமடைகிற உயிர்கட்கெல்லாம்
உஜ்ஜீவநகரமா யிருப்பது திருமாலின் திருவடி யாதலால், நூலின்தொடக்கத்தில் அதன் ஏற்றத்தை எடுத்துக்கூறின ரென்க.

திருவேங்கடத்தில் எம்பெருமான் நின்றதிருக்கோலமாக எழுந்தருளி யிருத்தலால், “திருவேங்கடத்து நிலைபெற்றுநின்றன” என்றார்.
சீதாகல்யாண த்தின்பிறகு தசரதசக்ரவர்த்தி இராமபிரானுக்குப் பட்டாபிஷேகஞ் செய்ய யத்தனிக்கையில்,
மந்தரைசூழ்ச்சியால் மனங்கலக்கப்பட்ட கைகேயி தன் கொழுநரான தசரதரை நோக்கி முன்பு அவர்தனக்குக்
கொடுத்திருந்த இரண்டுவரங்களுக்குப் பயனாகத் தன்மகனான பரதனுக்குப் பட்டங்கட்டவும் கௌசல்யைமகனான
இராமனைப் பதினான்குவருஷம் வனஞ்செலுத்தவும் வேண்டுமென்றுசொல்லி வற்புறுத்த, அதுகேட்டு
வருந்தின தசரதர் சத்திய வாதியாதலால், முன்பு அவட்குவரங் கொடுத்திருந்த சொல்லைத் தவறமாட்டாமலும்,
இராமன்பக்கல் தமக்கு உள்ளமிக்க அன்பினால் அவ்வரத்தை நிறைவேற்று மாறு அவனைவனத்துக்குச் செல்லச்
சொல்லவும் மாட்டாமலும் கலங்கி வாய் திறவாதிருக்கிறசமயத்தில், கைகேயி இராமனை வரவழைத்து
“பிள்ளாய்! உங்கள்தந்தை பரதனுக்கு நாடுகொடுத்துப் பதினான்குவருடம் உன்னைக் காடேறப்போகச்சொல்லுகிறார்” என்றுசொல்ல,

அச்சொல்லைத் தலைமேற்கொண்டு அந்தமாற்றாந்தாயின் வார்த்தையையும், அவட்குத்தனது தந்தைகொடுத்திருந்த
வரங்களையும் தவறாது நிறைவேற்றி மாத்ருபித்ருவாக்யபரிபாலநஞ் செய்தலினிமித்தம் இராமபிரான் இலக்குமணனோடும் சீதையோடும்
அயோத்தியைவிட்டுநீங்கி நடந்துவனவாசஞ்சென்றன னென்றவரலாறு பற்றி, “சிற்றன்னையால் தருவேங் கடத்துத் தரைமேல் நடந்தன” என்றார்;

“தொத்தலர்பூஞ்சுரிகுழற் கைகேசிசொல்லால் தொன்னகரந்துறந்து துறைக்கங்கைதன்னைப்,
பத்தியுடைக்குகன்கடத்த வனம்போய்ப்புக்கு,”
“கூற்றுத் தாய்சொல்லக் கொடியவனம்போன, சீற்றமிலாதான்” என்றார் ஆழ்வார்களும்.
இராமபிரான் திருமாலின் திருவவதார மாதலால், அப்பெருமானது செய்கை இங்குத் திருமாலின்செய்கையாக
ஒற்றுமைநயம்பற்றிக் கூறப்பட்டது; இதனை, இதுபோல வருமிடங்கட்கெல்லாங் கொள்க.
பரத்வம் வியூகம் விபவம் அந்தர்யாமித்வம் அர்ச்சை என்ற ஐந்தும் எம்பெருமானது ஐவகை நிலைகளாம்.
அவற்றில், இங்கு “திருவேங்கடத்து நிலைபெற்று நின்றன” என்றது, அர்ச்சாவதாரத்தை; அதாவது – விக்கிரகரூபத்தில் ஆவிர்ப்பவித்தல்.
“சிற்றன்னையால் தருவேங்கடத்துத் தரைமேல் நடந்தன” என்றது, விபவத்தை; அது, ராமகிருஷ்ணாதி அவதாரங்கள்.
“தாழ் பிறப்பினுருவேங்கள் தத்துக்கு உளத்தேயிருந்தன” என்றது, அந்தர்யாமித் வத்தை;
அது – சராசரப்பொருள்களெல்லாவற்றினுள்ளும் எள்ளினுள் எண்ணெய்போல மறைந்துவசித்தலையும், அடியார்கள்மனத்தில் வீற்றிருத்தலையும் குறிக்கும். “உற்றழைக்கவருவேங்கடத்தும்பி யஞ்சலென்றோடின மால் கழல்” என்றது, பரத்வத்தோடு சௌலப்யத்தையுங் காட்டும்;
பரத்வமாவது – பரமபதத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் நிலை: சௌலப்யம் – அடியவர்க்கு எளியனதால்,
வியூகம் மேல்வருமிடத்துக் காண்க; அது, திருப்பாற்கடலில் எழுந்தருளியிருக்கும் நிலை.

“தரு வேம்” என்ற அடைமொழி, காட்டின் கொடுமையை விளக்கும். தரு – வடசொல்.
வேம் – வேகும் என்ற செய்யுமெனெச்சத்து ஈற்று உயிர் மெய் சென்றது. தரை – தரா என்ற வடசொல்லின் விகாரம்.
ரூபமென்ற வடமொழி, உரு வெனச் சிதைந்தது. தாழ்பிறப்பின் உருவேங்கள் – இழிவான பிறப்புக்களிற் பிறத்தலையுடைய நாங்கள் என்றபடி,
உருவேம் – உரு என்ற பெயர்ச்சொல்லின்மேற் பிறந்த தன்மைப்பன்மைக் குறிப்புவினையா லணையும்பெயர்; கள் – விகுதிமேல்விகுதி.
தன்னைப்போன்ற அடியார்களை யுங் கூட்டிக்கொண்டு உளப்பாட்டுத் தன்மைப்பன்மையாக “தாழ்பிறப்பினு ருவேங்கள்” என்றார்.
தத்துக்கு என்ற நான்கனுருபு – பகைப்பொருளது: “துன்பத்திற்கி யாரே துணையாவார்” என்றவிடத்துப் போல.
“மலர்மிசை யேகினான்” என்றபடி அன்பால் நினைபவரது உள்ளக்கமலத்தின் கண் எம் பெருமான் அவர் நினைந்த
வடிவோடு விரைந்து சென்று சேர்தலால், “உளத் தேயிருந்தன” என்றார். உற்று – துன்புற்று; உறு என்ற பகுதியின் சம்பந்த முள்ள
ஊறு இடையூறு என்ற சொற்களை நோக்குக. வருவேம் – தனித்தன் மைப்பன்மை. கடம் – வடசொல்; இந்த யானைக்கன்னத்தின்பெயர்,
அதனி னின்றுவழியும் மதநீர்க்கு இடவாகுபெயராம். தும்பி என்பதை இயல்பாக வந்த அண்மைவிளியாகவுங் கொள்ளலாம்.
அஞ்சல் – எதிர்மறையொருமை யேவல். ஓடின – பெயரெச்சம், மாலுக்கு அடைமொழி.
இதனைப் பலவின் பால்முற்றாகக்கொண்டு உரைத்தலும் ஒன்று;
இங்ஙனங்கொள்ளுமிடத்து, “வருவேம் கடத்தும்பி யஞ்சல்” என்றதைக் கழலின் வார்த்தையாக் கூறுதல், உபசாரவழக்காம்.
மால் – பெருமை, அடியார்கள்பக்கல் அன்பு, திரு மகளிடத்துக் காதல், மாயை, கருநிறம் இவற்றையுடையவன்.
“கழல்” – பால்பகா அஃறிணைப்பெய ராதலால், ‘நின்றன’ முதலிய பலவின்பால்முற் றுக்களைக்கொண்டன.
ஒரு விலங்கினாலே மற்றொருவிலங்கிற்கு நேர்ந்த துன்பத்தைத் தான் இருந்தவிடத்தி லிருந்தே தீர்ப்பது
ஸர்வசக்தனான எம்பெருமானுக்கு மிகவும் எளிதாயினும் அப்பெருமான் அங்ஙனஞ்செய்யா மல் தனதுபேரருளினால்
அரைகுலையத் தலைகுலைய மடுக்கரைக்கே வந்துஉதவின மகாகுணத்தில் ஈடுபட்டு,
‘உற்றழைக்க வருவேம் கடத்தும்பி அஞ்சலென்றோடின மால்கழல்’ என்றார்.
உற்றழைக்க வருவேங்கடத் தும்பி யஞ்சலென்றோடின மால் – “முன் தவித்து ஆனை வாவென வந்தான்” என்பர் அழகரந்தாதியிலும்.

நின்றன, நடந்தன, இருந்தன, ஓடின என்ற மாறுபட்ட சொற்கள் நான்கையும் நான்கடிகளிலும் நிறுத்தினது,
முரண்தொடை யென்னும் செய்யுளிலக்கணத்தின்பாற்படும்.
நிற்றல் முதலிய செயல்களை இடவேறு பாட்டினாலும் காலவேறுபாட்டினாலும் ‘மால்கழல்’ என்ற ஒருபொருளுக்கே
ஏற்றி யுரைத்தது முரண்விளைந்தழிவணியாதலும்,
‘மால்கழல்’ என்பது ஈற்றில்நின்று ‘நின்றன’ ‘நடந்தன’ ‘இருந்தன’ என்னுஞ் சொற்களோடு இயைதல்
கடைநிலை விளக்காதலும் அறியத்தக்கவை.
எல்லாநூல்களும் மங்கலமொழி முதல்வகுத்துக்கூறவேண்டுவது மரபாதலால், “திரு” என்று தொடங்கினார்.
கீழ்க் காப்புச்செய்யுளை “நல்ல” என்று தொடங்கினதும் இதன்பாற்படும்.

—————

மாலை மதிக்குஞ்சி – ஈசனும் போதனும் வாசவனும்
நூலை மதிக்கும் முனிவரும்-தேவரும் நோக்கி அந்தி
காலை மதிக்குள் வைத்து– ஏத்தும் திருமலை கைம்மலையால்
வேலை மதிக்கும் பெருமான் உறை திரு வேங்கடமே –2-

(இ – ள்.) மாலை – அந்திமாலைப்பொழுதில் விளங்குகின்ற,
மதி – பிறைச் சந்திரனைத் தரித்த,
குஞ்சி – தலைமயிர்முடியையுடைய,
ஈசனும் – சிவபிரானும்,
போதனும் – பிரமதேவனும்,
வாசவனும் – தேவேந்திரனும்,
நூலை மதிக்கும் முனிவரும் – சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்தறிகிற முனிவர்களும்,
தேவரும் – தேவர்களும்,
அந்தி – மாலைப்பொழுதிலும்,
காலை – காலைப்பொழுதிலும்,
நோக்கி – தரிசித்து,
மதிக்குள் வைத்து – தமது அறிவில் வைத்து (மனத்திற்கொண்டு தியானித்து),
ஏத்தும் – துதிக்கப்பெற்ற,
திரு மலை – சிறந்த மலை, (எதுவென்றால்-,)
கை மலையால் வேலை மதிக்கும் பெருமான் உறை திருவேங்கடமே – (தனது) கைகளாகிய மலைகளைக்கொண்டு
திருப்பாற்கடலைக் கடைந்த திருமால் எழுந்தருளியிருக்கிற திருவேங்கடமலையேயாம்; (எ – று.)

இச்செய்யுள், ஊர் அல்லது பதி எனப்படுகிற பிரபந்தத்துறை அமை யக் கூறியது;
“இன்னசிறப்புடையது பிரபந்தத்தலைவனதுவாழிடம்” என்ற வாய்பாடுபொருந்தக் கூறுதல், இதன்இலக்கணமாம்.
திருவேங்கடமுடையான் தேவாதிதேவனான திருமாலாதலால், மற்றைத் தேவர் முனிவர் முதலியயாவரும்
அவனெழுந்தருளியிருக்கிற அவ்விடத்தைச் சந்தியாகாலமிரண்டிலும் தரிசித்துத் தியானித்துத் துதித்து வழிபடுவரென்க.
இங்ஙனஞ்சிறப்புடைய மலையாதல்பற்றித் திருமலையென்று தென்மொழியிலும்,
ஸ்ரீசைல மென்றுவடமொழியிலும் திருவேங்கடத்துக்குச் சிறப்பாகப்பெயர்வழங்கும்.

மாலைமதி யெனவே பிறையாயிற்று; கொன்றைமாலையையும் சந்தி ரனையுந் தரித்த சடைமுடி யென்று உரைப்பாரு முளர்:
மாலைபோல மதி யையணிந்த முடி யெனினுமாம். சந்திரன் தக்ஷமுனிவனது புத்திரிகளாகிய அசுவிநிமுதலிய
இருபத்தேழு நக்ஷத்திரங்களையும் மணஞ்செய்துகொண்டு அவர்களுள் உரோகிணியென்பவளிடத்து மிகவுங்காதல்கூர்ந்து
அவளுடனே எப்பொழுதுங் கூடிவாழ்ந்திருக்க, மற்றைமகளிரின் வருத்தத்தை நோக்கி முனிவன்
அவனை “க்ஷயமடைவாயாக” என்று சபிக்க, அச்சாபத்தாற் சந்திரன் பதினைந்துகலைகளுங்குறைந்து
மற்றைக்கலையொன்றையும் இழப்பதற்கு முன்னம் சிவபிரானைச் சரணமடைய,
அப்பெருமான் அருள் கூர்ந்து அவ்வொற்றைக்கலையைத் தன்தலையிலணிந்து மீண்டும் கலைகள் வளர்ந்துவரும்படி
அநுக்கிரகித்தன னென்ற வரலாறுபற்றி, “மாலைமதிக் குஞ்சியீசன்” என்றார்.
திருப்பாற்கடல் கடைகையில் அதனினின்று உண்டான பலபொருள்களுடனே விஷமும் சந்திரனும் தோன்ற,
திருமால் அவற்றில் விஷத்தைச் சிவபிரானுக்குக் கொடுத்து உண்ணச்சொல்லி அதனால் அப்பிரானுக்கு
வெப்பமுண்டாகாமல் தணிந்திருக்கும்பொருட்டு உடனே சந்திரனையுங்கொடுக்க, அதனை அப்பெருமான்
சிரமேற்கொண்டனனென்றும் வரலாறு கூறப்படும்.

மதி – (பலராலும் நன்கு) மதிக்கப்படுவ தெனப் பொருள்படுங் கார ணக்குறி. குஞ்சி – ஆண்மயிர்.
(குடுமி சிகை பங்கி என்பனவும் இது, ஐம்பால் ஓதி கூந்தல் கோதை என்பன, பெண்பால்மயிரின்பெயர்.)
ஈசன், வாஸவன், தேவர், மதி (அறிவு), வேலா – வடசொற்கள். ஈசன் – ஐசுவரிய முடையவன்.
போது – பூ; இங்குச் சிறப்பாய்த் தாமரைமலரைக் குறித்தது. திருமாலினது நாபித்தாமரைமலரில் தோன்றியதனால்,
பிரமனுக்குப் போதன் என்று பெயர். போதம் – அறிவு; வடசொல்; அதனையுடையவன் போதனென்று
காரணப்பெயராக உரைத்தலு மொன்று. வாஸவன் என்ற பெயர் – அஷ்டவசுக்களுக்குத் தலைவனென்றும்,
ஐசுவரியமுடையவனென்றும் காரணப்பொருள்படும்; வசு – தேவர்களில்ஒருபகுப்பினரும், செல்வமுமாம்.
தேவர் – விண்ணுலகத்தில் வாழ்பவர். அந்தி – ஸந்த்யா என்ற வடசொல்லின் சிதைவு.
காலைச்சந்திக்கும் மாலைச்சந்திக்கும் பொதுவான இது, இங்குச் சிறப்பாய் மாலைச்சந்தியின்மேல் நின்றது.

(கைம்மலையால் வேலைமதிக்கும் பெருமான் – “தானவ ரும்பருள்ளாய், ஈருருநின்று கடைந்தது” என்ற
திருவரங்கத்துமாலையையும், “தாமரைக் கைந்நோவ, ஆழிகடைந்து” என்ற கம்பராமாயணத்தையுங் காண்க.)
வேலை மதித்த வரலாற்றால், தன்சிரமம் பாராமல் தன்னைச் சரணமடைந்தாரைப் பரிபாலிக்கும் பகவான துகருணை வெளியாம்.
கைம்மலை யென்பதை முன் பின்னாகத்தொக்க உவமைத்தொகை யெனக்கொண்டு, கைம்மலையால் என்பதற்கு –
மலைகள்போன்ற கைகள்கொண்டுஎன்று கருத்துக்காண்க;
தனது கைவசப்படுத்தின மந்தரகிரியால் என்று பொருள் கொள்ளுதலும் அமையும்.
பெருமான் – பெருமையையுடையவன்; மான் – பெயர்விகுதி. ஈற்றுஏகாரம்.

பிரிநிலை; அதனால், இத்திருப்பதி எம்பெருமானது திருவுள்ளத்துக்கு மற்றை யெல்லாத் திவ்வியதேசங்களினும்
மிகப்பாங்கான வாஸஸ்தாநமென் னுங்கருத்து அமையும்: அங்ஙனஞ்சிறப்புடையதாதல், புராணங்களினாலும் விளங்கும்.

————-

வேங்கட மாலை அவியா மதி விளக்கு ஏற்றி அங்கம்
ஆம்கடம் ஆலயம் ஆக்கி வைத்தோம் அவன் சேவடிக்கே
தீங்கு அட மாலைக் கவி புனைந்தோம் இதின் சீரியதே
யாம் கட மால்ஐயி ராவதம் ஏறி இருக்குமதே –3-

(இ – ள்.) அங்கம் ஆம்கடம் ஆலையம் ஆக்கி – உறுப்புக்களையுடையதான (எமது) உடம்பைத் திருக்கோயிலாக அமைத்து,
அவியா மதிவிளக்கு ஏற்றி கெடாத அறிவாகிய திருவிளக்கை (அங்கு) ஏற்றி,
வேங்கடம் மாலை வைத்தோம். திருவேங்கடமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற திருமாலை
(அவ்வுடம்பினுள் அந்தக்கரணமாகிற மனமாகிய கர்ப்பகிருகத்தில்) எழுந்தருளப்பண்ணி வைத்தோம்;
தீங்கு அட – (எமது) பிறவித் துன்பங்களை (அப்பெருமான்) அழிக்குமாறு,
அவன் சேஅடிக்கே கவி மாலை புனைந்தோம் – அப்பரமனுடைய செவ்விய திருவடிகளிலே பாமாலையாகிய பூமாலையைத் தொடுத்துச்சாத்தினோம்; யாம் -,
கடம் மால் ஐயிராவதம் ஏறி இருக்கும் அது – மதமயக்கத்தையுடைய ஐராவதமென்னுந் தேவலோகத்து
அரசயானையின் மேல் (தேவராசனாய்) ஏறி வீற்றிருக்கப் பெறுவோமாயின் அதுவும்,
இதின் சீரியதே – இதைக்காட்டிலும் சிறந்ததாமோ? (ஆகாது என்றபடி); (எ – று.) – ஏ – ஈற்றசை.

பேரின்பத்துக்கு இடமாகுமாறு எம்பெருமானை மனத்திற்கொண்டு தியானித்து அறிவுமுழுதையும் அவன்பக்கலிலே
செலுத்தி அவனதுசொரூ பத்தையுணர்ந்து அவன்மேற்பாமாலைபாடி இங்ஙனம் எல்லாக்கரணங்களாலும்
அவனை வழிபடுதலினும், சிற்றின்பத்துக்கேஇடமான தேவேந்திரபதவி சிறிதும்சிறவாது என்பதாம்.
“இதின் சீரியதே” என்பதற்கு – இதுபோலச் சிறந்ததாகாதென்றும் பொருள்கொள்ளலாம்.
“இன்” என்ற ஐந்தனுருபு – முந்தின உரைக்கு உறழ்பொருவென்னும்எல்லைப்பொருளதும்,
இவ்வுரைக்கு உவமப்பொருவென்னும் ஒப்புப்பொருளதுமாம்.
இங்ஙனங்கூறியதனால், பகவத்கைங்கரியத்தில் இவ்வாசிரியர்க்கு அன்புமிக்கிருத்தல் நன்குவிளங்கும்.

“அன்பேதகளியா ஆர்வமேநெய்யாக, இன்புருகுசிந்தை யிடுதிரியா – நன்புருகி, ஞானச்சுடர்விளக்கேற்றினேன் நாரணற்கு”,
“மார்வமென்ப தோர் கோயிலமைத்து மாதவனென்னுந் தெய்வத்தை நாட்டி”,
“புனையுங் கண்ணி யனதுடைய வாசகஞ்செய்மாலையே,ழுழுசெய்யசுடராழியானடிக்கே சூட்டினேன் சொன்மாலை” என்ற
ஆழ்வார்க ளருளிச்செயல்களை அடி யொற்றி,
“அங்கமாங்கடமாலையமாக்கி அவியாமதிவிளக்கேற்றி வேங்கடமா லைவைத்தோம், அவன்சேவடிக்கே மாலைக்கவிபுனைந்தோம்” என்றார்.

காற்றினால் அவியுந் தன்மையதாய்ப் புறவிருளையே யொழிக்கின்ற சாதாரண விளக்கினும் எவ்வாற்றாலும் நிலை
குலையாது அகவிருளையொழிக்கிற ஞானமாகிய சுடர்விளக்கிற்கு உள்ள விசேடந் தோன்ற, “அவியாமதிவிளக்கு” எனப் பட்டது;
வேற்றுமையணி. அங்கமாங்கடமாலயமாக்கி – முகம் கை கால் முதலிய அவயவங்களோடுகூடிய உடம்பைக்
கோபுரம் மதில் வாயில் முத லிய உறுப்புக்களோடுகூடிய கோயிலாகவும்,
அவ்வுடம்பின் அகத்துறுப்பாகிய மனத்தை அக்கோயிலினுள்ளே எம்பெருமானை யெழுந்தருளப் பண்ணுமிடமாகவுங் கருதுக.
முதல்மூன்றடிகள், உருவகவணியின்பாற்படும்.

விளக்கு – (பொருள்களை) விளங்கச்செய்வது என்று பொருள்படுங் காரணக்குறி.
அங்கம், கடம், ஆலயம், மாலா, ஐராவதம் – வடசொற்கள். கடம் – பானை; பலவகைப் பண்டங்கள் நிறைந்ததொரு
கொள்கலம் போலுதலால், கடம்என்பது – உடம்புக்கு உவமையாகுபெயராக வழங்கும்.
ஆலையம், ஐயிராவதம் என்ற போலிகள், திரிபுநயம்பற்றியன. ஐராவதம் – இந்திரனது வெள்ளையானை; நான்கு தந்தங்களையுடையது.
வைத்தோம், புனைந்தோம், யாம் – தனித்தன்மைப்பன்மைகள். சேவடி – செம்மை + அடி. திருவடி சிவந்திருத்தல், உத்தமவிலக்கணம்.
சீரியதே, ஏ – எதிர்மறை. மால் -மயக்கம்.

————

இருக்கு ஆரணம் சொல்லும் எப்பொருள் இன்பமும் எப்பொருட்கும்
கருக் காரணமும் நல் தாயும் நல் தந்தையும் கஞ்சச் செல்வப்
பெருக்கு ஆர் அணங்கின் தலைவனும் ஆதிப் பெருந் தெய்வமும்
மருக்கு ஆர் அணவும் பொழில் வட வேங்கட மாயவனே –4-

(இ – ள்.) இருக்கு ஆரணம் சொல்லும் – ருக் முதலிய வேதங்களாற் சொல்லப்படுகின்ற,
எ பொருள் இன்பமும் – எல்லாவகைப் பொருள்களும் எல்லாவகையானந்தங்களும்,
எ பொருட்கும் கரு காரணமும் – எவ்வகைப் பொருள்களுக்கும் உற்பத்திகாரணமும்,
நல் தாயும் – நல்ல தாயும்,
நல் தந்தையும் – நல்ல தந்தையும்,
கஞ்சம் செல்வம்பெருக்கு ஆர் அணங்கின் தலைவனும் – செந்தாமரைமலரில் வீற்றிருப்பவளும் ஐசுவரியசமிருத்தி நிரம்பிய வளுமான திருமகளின் கணவனும்,
ஆதி பெரு தெய்வமும் – (எல்லாத்தெய்வங்கட்கும்) முதன்மையான பெருமையையுடைய தெய்வமும், (ஆகிய அனைத்தும்),
மரு கார் அணவும் பொழில் வட வேங்கடம் மாயவனே – வாசனையை யுடையனவும் மேகமண்டலத்தை
யளாவுவனவு மான சோலைகளை யுடைய வடக்கின்கண்உள்ள திருவேங்கடமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற திருமாலேயாம்; (எ – று.)

நான்குவேதங்களுள் இருக்குவேதம் முதல தாகையால், அதனைத் தலைமையாக எடுத்து “இருக்காரணம்” என்றார்.
“மெய்ப்பொருளின்பமும்” என்ற பாடத்துக்கு – உண்மைப் பொருளாகிய ஆநந்தஸ்வரூபமு மென்று பொருள்காண்க.
“எப்பொருள்” என்பதில், எகரவினா – எஞ்சாமைப்பொருளது; உம்மை – முற்றும்மை.
நற்றாய் – “தாயொக்கு மன்பின்” என்றபடி மக்களிடத்து அன்பிற்சிறந்த தாய். நற்றந்தை – “உயர்மிக்க தந்தை,”
“சான்றோனாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே” என்றபடி பிள்ளையின் உயர்ச்சி மிகுதிக்குக்காரணமான தந்தை.
தம்மக்கட்கு ஆவன வெல்லாவற்றையும் அன்போடு செய்துமுடித்து மகிழ்கிற தாய்தந்தையர்போல,
எம்பெருமான் தன் அடியார்க்கு ஆவனவெல்லாம் அன்போடுசெய்து மகிழ்வனென்க.
திருமழிசைப்பிரான் “அத்தனாகி யன்னையாகி” என்றாற்போல, “நற்றாயு நற்றந்தையும் மாயவனே” என்றார்.
“ஹிதமேப்ரவர்த்திப்பிக்கும் பிதாவுமாய், ப்ரிய மேப்ரவர்த்திப்பிக்கும் மாதாவுமாய்,
பிதாசெய்யும்உபகாரத்தை மாதாசெய் யமாட்டாள்; மாதாசெய்யும் உபகாரத்தைப் பிதா செய்யமாட்டான்:
இரண்டு வகைப்பட்ட உபகாரத்தையும் அவன்தானே செய்யவல்லனாயிருக்கை;
“ஸர்வேஷாமேவ லோகாநாம் பிதா மாதாச மாதவ:” என்றும்,
“உலகுக்கோர் முந்தைத்தாய்தந்தை” என்றும் சொல்லக்கடவதிறே” என்ற வியாக்கியாந வாக்கியங்கள் இங்கு நோக்கத்தக்கன.
இது, ஸர்வவித பந்துவுமாயி ருத்தற்கு உபலக்ஷணம்; “எம்பிரானெந்தை யென்னுடைச்சுற்றம்” என்றார் திருமங்கையாழ்வார்.

ருக், கர்பம், கஞ்ஜம், தைவம் என்ற வடசொற்கள் விகாரப்பட்டன. ஆரணம், காரணம், ஆதி – வடசொற்கள்.
கஞ்சம் – நீரில் தோன்றுவது: கம் – நீர். காரணவும்பொழில் – சோலையின்உயர்வைவிளக்குந் தொடர்புயர்வு நவிற்சியணி.
“வடவேங்கடம்” என்றது, இயற்கைவிளக்கவந்த அடைமொழி புணர்ந்தது; அடைமொழி இடம்விலக்கவந்ததன்று.
வேங்கடம் தமிழ்நாட் டிற்கு வடவெல்லையென்பதுதோன்ற “வடவேங்கடம்” என்றதாகவுங்கொள்ளலாம்.
மாயவன் – மாயையை யுடையவன்; மாயையாவது – செய்தற்கு அரியனசெய்யுந் திறம்:
பிரபஞ்சகாரணமான மூலப்பிரகிருதியுமாம்; ஆச்ச ரியகரமான குணங்களுஞ் செயல்களு மென்னலுமாம்.

———-

மாயவன் கண்ணன் மணி வண்ணன் கேசவன் மண்ணும் விண்ணும்
தாயவன் கண் நன் கமலமொப்பான் சரத்தால் இலங்கைத்
தீயவன் கண்ணன் சிரம் அறுத்தான் திரு வேங்கடத்துத்
தூயவன் கண் அன் புடையார்க்கு வைகுந்தம் தூரமன்றே –5-

(இ – ள்.) மாயவன் – மாயையையுடையவனும்,
கண்ணன் – கிருஷ்ணாவதாரஞ்செய்தவனும்,
மணி வண்ணன் – நீலமணிபோன்ற நிறமுள்ளவனும்,
கேசவன் – கேசவனென்னுந் திருநாமமுடையவனும்,
மண்ணும் விண்ணும் தாயவன் – நிலவுலகத்தையும் மேலுலகத்தையும் அளந்தவனும்,
கண் நல் கமலம் ஒப்பான் – கண்கள் நல்லசெந்தாமரைமலர்போ லிருக்கப்பெற்றவ னும்,
இலங்கை தீய வன்கண்ணன் சிரம் சரத்தால் அறுத்தான் – இலங்கா புரியில் வாழ்ந்த கொடிய தறுகண்மை யுடையவனான
இராவணனது தலைகளைத் தனதுஅம்பினால் துணித்திட்டவனுமாகிய,
திருவேங்கடத்து தூயவன் கண் – திருவேங்கடமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற பரிசுத்தமூர்த்தியான எம்பெருமான் பக்கல்,
அன்பு உடையார்க்கு – பக்திப்பேரன்பை யுடையவர்க ளான பாகவதர்களுக்கு,
வைகுந்தம் – முத்தியுலகமாகிய ஸ்ரீவைகுண்டமெ னப்படுகிற பரமபதம்,
தூரம் அன்று – சேய்மையிலுள்ளதன்று (மிக்கசமீபத் திலுள்ள தென்றபடி); (எ – று.) – ஈற்று ஏகாரம் – தேற்றம்.

திருவேங்கடமுடையானிடம் பக்திசெய்தொழுகுவார்க்கு மிகஎளிதில் தவறாது முத்தி சித்திக்கு மென்பதாம்.
“மாயவன்” முதலியன – ஒருபொ ருளின்மேல்வந்த பலபெயர்கள். கண்ணன் – க்ருஷ்ணன் என்ற வடசொல்லின் சிதைவு;
அப்பெயர் – கருநிறமுடைய னென்றும், (யாவர்மனத்தையும்) இழுப்பவ னென்றும், (எல்லாவற்றையுஞ்) செய்பவ னென்றும்,
மற்றுஞ் சிலவகையாகவும் பொருள்படும்.
மணிஎன்பது – நவமணிகட்கும் பொதுப் பெயராகவும், நீலமணிக்குச் சிறப்புப்பெயராகவும் வழங்கும்.
வர்ணம் என்ற வடசொல், வண்ண மெனச் சிதைந்தது.
கேசவன் என்ற திருநாமத்துக்கு – பிரமனையும் சிவனையும் தன்அங்கத்திற் கொண்டவ னென்றும் (க – பிரமன், ஈச – சிவன்),
கேசியென்னும் அசுரனைக் கொன்றவ னென்றும் , மயிர்முடி யழகுடையவ னென்றும் (கேசம் – மயிர்) பொருள்கொள்ளலாம்.
மண்ணும் விண்ணுந் தாவியது, திரிவிக்கிரமாவதாரத்தில்.
இவ்வரலாற்றால், கொடிய வரை யடக்குதற்கு வேண்டிய தந்திரம் வல்லவ னென்றவாறு.

கண் நன்கமலமொப்பான் – புண்டரீகாக்ஷன். நன் கமலம் – நீர்வளம் மிக்க தடாகத்தில் அன்றுஅலர்ந்த செழித்த செந்தாமரைமலர்.
இலங்கை யரசனாய் நல்லோர்க்கெல்லாம் பொல்லாங்குசெய்துவந்த இராவணனைத் திருமால் இராமாவதாரத்தில்
தலைதுணிந்துஅழித்திட்டமை, பிரசித்தம்.
தாயவன் – தா – பகுதி; இதுவே தாவு என உகரம்பெற்று வழங்குவது: ய் – இடைநிலை, அ – சாரியை.
வன்கண்மை – எதற்கும் தான்அஞ்சாமை; அனைவரையுந் தான் அஞ்சுவித்தல்: கண்ணோட்டமில்லாத கொடுந்தன்மை.
லங்கா, சிரஸ், வைகுண்டம் என்ற வடசொற்கள் விகாரப்பட்டன. இலங்கை – கடல்சூழ்ந்த தீவு. தூரம் – வடசொல்.

————-

தூர இரும்புண் தரிக்கும் இக்காயத்தைச் சூழ் பிணிகாள்
நேர் அவிரும் புண்டரர்க்கு அருள்வான் நெடு வேங்கடத்தான்
ஈர இரும்புண்ட ரீகப் பொற் பாதங்கள் என் உயிரைத்
தீர இரும்பு உண்ட நீர் ஆக்குமாறு உள்ளம் சேர்ந்தனவே –6-

(இ – ள்.) நேர் அவிரும் புண்டரர்க்கு அருள்வான் – (குறுக்காகவன்றி) நேர்மையாக விளங்குகிற
திருமண்காப்பையுடையவர்களான ஸ்ரீவைஷ்ண வர்களுக்கு அருள்செய்பவனாகிய,
நெடு வேங்கடத்தான் – நெடிய திருவேங் கடமலையிலெழுந்தருளியிருக்கிற எம்பெருமானுடைய,
ஈரம் இரும் புண்டரீகம் பொன் பாதங்கள் – குளிர்ச்சியான பெரிய செந்தாமரைமலர்போன்ற பொலிவுபெற்ற திருவடிகள், –
என் உயிரை – எனது உயிரை,
தீர – முழுவதும்,
இரும்பு உண்ட நீர் ஆக்கும் ஆறு – (காய்ந்த) இரும்பு உட்கொண்ட நீர் போலாக்கும்படி (தம்மிடத்து லயப்படுத்தும்படி),
உள்ளம் சேர்ந்தன – என் மனத்திற் சேர்ந்துவிட்டன; (ஆதலால்),
புண் தரிக்கும் இ காயத்தை சூழ்பிணிகாள் – மாமிசத்தைக்கொண்ட (எனது) இந்த உடம்பைச் சூழ்ந்துள்ள நோய்களே!
தூரம் இரும் – (நீங்கள் என்உடலைவிட்டுத்) தூரத்திற் போய்ப் பிழையுங்கள்; (எ – று.)

நான் இடைவிடாது எம்பெருமானது திருவடிகளைத் தியானஞ்செய் யத்தொடங்கிக் கருமமனைத்துந் தொலையுமாறு
அவனது கருணைக்கு இலக்காகிவிட்டே னாதலால் இனி என்னைக் கருமத்தினால்வருவனவான வியாதிகளால் ஒன்றும்
நலிவுசெய்யமுடியாது என்ற துணிவுகொண்டு, நோய்களை விளித்து, நீங்கள் விரைந்தோடிப்போங்க ளென்று அச்சுறுத்திப்பேசுகிறார். “நெய்க்குடத்தைப்பற்றியேறுமெறும்புகள்போல் நிரந்தெங்கும்,
கைக்கொண்டுநிற்கின்ற நோய்காள் காலம்பெறவுய்யப்போமின்,
மெய்க்கொண்டுவந்து புகுந்து வேதப்பிரானார் கிடந்தார்,
பைக்ங்கொண்டபாம் பணையோடும் பண்டன்று பட்டினங்காப்பே” என்பது முதலாகக்கூறும் ஆழ்வாரருளிச்செயலை அடியொற்றியது, இச்செய்யுள்;
“வ்யாதிகளைப் பார்த்து, “பண்டைதேகமும் ஆத்மாவும் என்றிருக்கவேண்டா: அவன் உகந்தருளினநிலங்களிற் பண்ணும்
விருப்பத்தையெல்லாம் என்தேகத்திலும் ஆத்மாவிலும் பண்ணிக்கொடு வந்துபுகுந்தான்;
நீங்கள் உஜ்ஜீவிக்கவேண்டியிருந்தீராகில், போகப்பாருங்கோள்” என்கிறார்” என்ற வியாக்கியாநவாக்கியம் இங்குங் கொள்ளத்தக்கது.
இந்நூலின் 74 – ஆஞ் செய்யுளும் இப்பொருளுடையதே.

புண்டரம் – நெற்றிக்குறி. நேர் அவிரும் புண்டரம் – திர்யக்புண்டர மாகவன்றி ஊர்த்துவபுண்டரமாக மேல்நோக்கி யிடுந் திருமண்;
அதனை யுடையவர், ஸ்ரீவைஷ்ணவர்: “நீறுசெவ்வேயிடக்காணில் நெடுமாலடியா ரென்றோடும்” என்பது காண்க.
இனி, “நேரவிரும்புண்டரற்கு அருள்வான்” என்று பாடங்கொண்டு, அதற்கு –
(குறுக்காக வடிவம்அமையப்பெற்றிருத்த லால் திர்யக்என்று கூறப்படுகிற விலங்கின்சாதிக்கு உரிய
குணஞ்செயல்க ளைக் கொள்ளாது ராமலக்ஷ்மணரிடத்தும் சீதையினிடத்தும்) நேர்மையான குணஞ்செயல்களோடு ஒழுகிய
கழுகாகிய சடாயுவுக்கு அருள்செய்தவ னென்று உரைத்தலும் ஒன்று;
புண்டரமென்பது கழுகென்னும் பொருளில் வருதலை
“வரும்புண்டரம் வாளியின் மார்புருவிப், பெரும்புண்திறவாவகை பேருதிநீ,
இரும்புண்டநிர்மீள்கினு மென்னுழையிற், கரும்புண்டசொல்மீள்கிலள் காணுதியால்” எனக் கம்பராமாயணத்திலுங் காண்க:
“இருந்தபுண் டரமே கங்கம் எருவையே பவணையோடு, கருஞ்சிறை யுவண மைந்துங் கழுகென்ப சகுந்தமும் போ” என்ற நிகண்டும் நோக்கத்தக்கது.

விலங்கினமாகிய கழுகுசாதியில் தோன்றிய சடாயுவை “புண்டரன்” என உயர்திணையாகக்கூறுதல் ஒக்குகமோவெனின், –
உயர்திணை அஃறிணை யென்ற பகுப்பிற்குக் காரணம் முறையே அறிவின் நிறைவும் குறைவுமே யாதலால்,
அவ்வறிவிற்குறைவின்றி ஐம்பொறியறிவோடு பகுத்தறிவையுங் கொண்டு மனிதர்போலவே தொழில்திறமமைந்த
அருணபுத்திரனான தெய்வக்கழுகை உயர்திணையின் பாற்படுத்துதல் ஒக்குமென்க;
வாநரசாதி யாகிய அநுமான் வாலி சுக்கிரீவன் முதலியோரையும், கரடியாகிய ஜாம்பவானையும்,
பறவையரசான கருடனையுங் உயர்திணையாகவழங்குதல் காண்க.
“புண்டரர்க்கு” என்ற பாடத்துக்கும் உயர்வுப்பன்மையாக இப்பொருள்கொள்ளலாம்;
ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் சடாயு “பெரியவுடையார்” என்று மேம்படுத்தி வழங்கப்படுவர்.

புண்டரீகமென்பது வெண்டாமரையின் பெய ரென வடமொழி நிக ண்டுகளிற் கூறப்பட்டிருப்பினும் அது இங்குத் திருமாலின்
திருவடிகட்கு உவமையாகவந்ததனால், செந்தாமரையை யுணர்த்திற்று.
திருவடிக்குத்தாம ரைமல ருவமை – செம்மை மென்மை யழகுகட்கு என்க.
பழுக்கக்காய்ச்சிய இரும்பில் நீரைவார்த்தால் அந்நீர் அவ்விரும்பிற்சென்று லயப்பட்டு மீண்டும் வெளிப்படாது;
இது மீளாமைக்கு உவமைகூறப்படுதலை, மேற்காட்டிய “வரும்புண்டரம்” என்ற கம்பராமாயணச்செய்யுளின் பின்னிரண்டடிகளி லுங் காண்க;
காய்ந்தஇரும்பு அக்காய்ச்சல்தீர நீரை முற்றும் உட்கொள்ளுதல்போல, எம்பெருமான்திருவடிகள் என்உயிரைத்
தம்மிடத்துலயப்படுத்திக்கொள்ளுமாறு அன்போடு என்மனத்திற் சேர்ந்திட்டன வென்ற இது,
“போரவிட்டிட் டென்னை நீ புறம்போக்கலுற்றாற் பின்னை யான்,
ஆரைக் கொண் டெத்தை யந்தோ எனதென்பதென் யானென்பதென்,
தீரவிரும் புண்டநீரதுபோல வென்னாருயிரை,
யாரப்பருக வெனக்காராவமுதானாயே” என்ற திருவாய்மொழிப்பாசுரத்தை அடியொற்றியது.

தூரஇரும் என்பது, “தூற்றாதே தூரவிடல்” என்றாற்போல நின்றது. இரும் – “உம்” விகுதி பெற்ற ஏவற்பன்மைமுற்று.
“புண்தரிக்கும்” என்ற அடைமொழி, காயத்தின்அசுத்தியை விளக்கும். காயம், புண்டரம், பாதம் – வடசொற்கள்.
அருள்வான் என்பதில், வகரவிடைநிலை – காலமுணர்த்தாது தன்மையுணர்த்திற்று. நெடுமை – உயர்ச்சி.

———–

சேர்ந்து கவிக்கும் முடி கவித்தாய் சிறியேன் இதயம்
சார்ந்து உகவிக்கும் வரம் அளித்தாய் கொண்டல் தண்டலை மேல்
ஊர்ந்து கவிக்கும் வடமலையாய் பஞ்சு ஒழுக்கிய பால்
வார்ந்து உகவிக்கும் பொழுதில் அஞ்சேல் என்று வந்து அருளே –7-

(இ – ள்.) சேர்ந்து – (கிட்கிந்தைநகரத்தைச்) சார்ந்து (அல்லது அடுத்து நண்புபூண்டு),
கவிக்கும் – குரங்கினமான சுக்கிரீவனுக்கும்,
முடி கவித்தாய் – மகுடாபிஷேகஞ் செய்தவனே!
சிறியேன் இதயம் சார்ந்து – (அறி வொழுக்கங்களிற்) சிறியவனான எனது மனத்திற் சேர்ந்துநின்று,
உகவிக்கும் வரம் அளித்தாய் – மகிழ்விக்கின்ற வரங்களை (எனக்கு)க் கொடுத்தருள் பவனே!
கொண்டல் தண்டலைமேல் ஊர்ந்து கவிக்கும் – மேகங்கள் சோ லைகளின்மேல் தவழ்ந்து கவிந்துகொள்ளப்பெற்ற,
வட மலையாய் – வடக்கிலுள்ள திருவேங்கடமலையில் எழுந்தருளியிருப்பவனே! –
பஞ்சு ஒழுக்கிய பால் வார்ந்து உக – பஞ்சைப் பாலில்நனைத்து அதுகொண்டுபிழிந்து ஒழுக விட்ட பாலும்
(கண்டம்அடைத்ததனால் உள்ளேயிறங்கிச்செல்லமாட்டாது கடைவாயினின்று) வழிந்துபெருக,
விக்கும் பொழுதில் – விக்கலெடுக்கின்ற அந்திமதசை (எனக்கு) நேரும்பொழுதில்,
அஞ்சேல் என்று வந்து அருள் – “அஞ்சாதே” என்று (அபயவார்த்தை) சொல்லிக்கொண்டு (என்முன்) எழுந்தருளி (எனக்கு) நற்கதியருள்வாய்; (எ – று.)

“எனைக்கைக்கொள் உடல், கைக்குஞ்சரமதசையி லஞ்சேலென்றென் கண்முன்வந்தே,.
“பொறியைந்தழியுமக்கால, லத் திரங்கா யரங்கா வடியே னுன்னடைக்கலமே” என்றார் திருவரங்கத்தந்தாதியிலும்.
“எய்ப்பென்னை வந்துநலியும்போ தங்கேது நானுன்னை நினைக்கமாட்டேன்,
அப்போ தைக்கிப்போதேசொல்லிவைத்தே னரங்கத்தரவணைப்பள்ளியானே,”
“சாமிடத்தென்னைக் குறிக்கொள்கண்டாய் சங்கொடு சக்கரமேந்தினானே” என்ற பெரியாழ்வார்திருமொழி இதற்கு மூலம்.
பஞ்சுஒழுக்கியபால் வார்ந்துஉக – “பாலுண்கடைவாய்படுமுன்னே” என்றார் பட்டணத்துப்பிள்ளையும்;
இதனை “வாயிலட்டிய கஞ்சியும் மீண்டே, கடைவழி வார” என்ற பெரியாழ்வாரருளிச்செயலோடுஒப்பிடுக.
விக்கும் பொழுதில் – “நாச்செற்று விக்குள்மேல்வாராமுன்” என்றார் திருவள்ளுவரும்.

கவி – கபி யென்ற வடசொல்லின் விகாரம். கவிக்கும் என்ற உம்மை – இழிவுசிறப்பு; எதிரதுதழுவியஎச்சமாகக்கொண்டு,
பின்பு விபீக்ஷணனுக்கு இலங்கையில்முடிசூட்டியதையும் அமைத்துக்கொள்ளலாம்.
சேர்ந்து கவிக்கும் முடி கவித்தாய் என்பதிலுள்ள சொல்நயங் காண்க;
“கவித்தானைமன் னற்கு நட்பாய் முடிகவித்தான்” என்பர் அழகரந்தாதியிலும்.
கவிக்கும் முடி, மகரவொற்று – விரித்தல்விகாரம். இதயம் – ஹ்ருதயம் என்ற வடசொல்லின் சிதைவு.
உகவித்தல் – உகத்தல் என்பதன் பிறவினை; வி – பிறவினைவிகுதி.
இரண்டாமடியில், கவிக்கும் என்று பதம்பிரித்து, நின்மேற் கவிசொல்லுகைக்கும் வரங்கொடுத்தா யென்று உரைப்பாரு முளர்.
கொண்டல் – நீர்கொண்டமேகம்; தொழிலாகுபெயர். தண்டலையென்பது – தண்தலை என்று பிரிந்து,
குளிர்ச்சியான இடத்தையுடையது என்று பொருள்படும்; பண்புத்தொகையன்மொழி. கவித்தல் – மூடுதல்.

———–

வந்திக்க வந்தனை கொள் என்று கந்தனும் மாதவரும்
சிந்திக்க வந்தனை வேங்கட நாத பல் சீவன் தின்னும்
உந்திக் கவந்தனைச் செற்றாய் உனக்கு உரித்தாய் பின்னும்
புந்திக்கு அவம் தனிச் செய்து ஐவர் வேட்கையொரும் என்னையோ –8-

(இ – ள்.) “வந்திக்க – (அடியோம்) வணங்க,
வந்தனை கொள் – அவ் வணக்கத்தை அங்கீகரிப்பாய்”,
என்று – என்று பிரார்த்தித்து,
கந்தனும் – முருகக்கடவுளும்,
மாதவரும் – பெருந்தவமுடையவரான முனிவர்களும்,
சிந்திக்க. தியானிக்க,
வந்தனை – (அவர்கட்குப்) பிரதியக்ஷமாக வந்துதோன் றினாய்;
வேங்கடம் நாத – திருவேங்கடமலைக்குத் தலைவனே!
பல் சீவன் தின்னும் உந்தி – பலபிராணிகளையும்தின்கிற வயிற்றையுடைய,
கவந்தனை – கவந்தனென்னும் அரக்கனை,
செற்றாய் – கொன்றவனே!
உனக்கு உரித்து ஆய பின்னும் – (எனதுஉயிர்) உனக்குஉரியதானபின்பும்,
ஐவர் வேட்கை – பஞ்சஇந்திரியங்களின்சம்பந்தமான ஆசை,
புந்திக்கு அவம்தனை செய்து – (எனது) அறிவுக்கு அபாயத்தைச்செய்து,
என்னை பொரும் – என்னைத்தாக்கி வருத்தும்: (இது என்ன அநீதி! என்றபடி); (எ – று.) – ஈற்றுஏகாரம் – இரக்கத்தைக் காட்டும்.

என்னை என்பதற்கு – என்ன தகுதியின்மை யென்று பொருள்கொண்டு,
பொரும் என்பதற்கு “என்னை” என்ற செயப்படுபொருள் வருவித்தலு மொன்று.
யான் உனக்கு அடிமைப்பட்டபின்பும் என்அறிவைக்கெடுத்து என்னை ஐம்பொறியாசை நலியலாமோ?
நலியாதபடி அருள்செய்யவேண்டும் என்பது குறிப்பு;
“உண்டுகேட்டுற்றுமோந்துப்பார்க்கு மைவர்க்கே, தொண்டு படலாமோ வுன்தொண்டனேன்” என்பர் நூற்றெட்டுத்திருப்பதியந்தாதியிலும்.
மெய் வாய் கண் மூக்குச் செவி யென்னும் ஐம்பொறிகளை “ஐவர்” என உயர்திணையாக்கூறியது,
இழிப்புப்பற்றிய திணைவழுவமைதி;
தொல்காப்பியவுரையில் நச்சினார்க்கினியர் “தாம்வந்தார் தொண்டனார்” என்பது,
உயர்சொல் குறிப்புநிலையின் இழிபு விளக்கிற்று” என்றது, இங்கு உணரத்தக்கது.
ஐவர்வேட்கை – ஐம்பொறிகளின்வழியாகச் சுவை ஒளி ஊறு ஓசை நாற்றம் என்னும்
ஐம்புலன்களையும் வேண்டியபடியெல்லாம் அனுபவிக்கவிரும்பும் ஆசை.

கவந்தன் – தநுவென்னும் யக்ஷனது மகன்; இவன் – ஸ்தூலசிரஸ் என்னும் முனிவனது சாபத்தால் அரக்கனாகிப்
பிரமனருளால் தீர்க்காயுள்பெற் றுத் தேவேந்திரனோடுஎதிர்த்து அவனது வச்சிராயுதத்தாற் புடைபட்டுத்
தனதுதலை வயிற்றிலழுந்தியமைபற்றிக் கவந்தம்போலுந் தோற்றமுடைய னானதனால், இப்பெயர் பெற்றான்.
கபந்தமென்ற வடசொல்லுக்கு – தலையற்றதும் தொழிலுடன் கூடியதுமான உடலென்பது பொருள்.

வந்தநா, ஸ்கந்தன், நாதன், ஜீவன் – வடசொற்கள். புந்தி – புத்தியென்ற வடசொல்லின் மெலித்தல்விகாரம்.
கொள்ளுதல் – ஏற்றுக்கொள்ளுதல். உந்தி – நாபி; வயிற்றுக்கு இலக்கணை.
உனக்கு உரித்தாயபின்னும், உம் – உயர்வுசிறப்பு. அவம் – தீங்கு; அதன்மேல், தன் – சாரியை, ஐ – இரண்ட னுருபு.

————–

தலைவனைப் பிரிந்து மாலை பொழுதுக்கும் அன்றில் பறவைக்கும் வருந்தும் தலைவிக்கு ஆற்றாது தோழி இரங்கல்

பொரு தரங்கத்தும் வடத்தும் அனந்தபுரத்தும் அன்பர்
கருது அரங்கத்தும் துயில் வேங்கடவ கண் பார்த்தருள்வாய்
நிருதர் அங்கத்து நிறம் போல் வரும் அந்தி நேரத்து அன்றில்
ஒரு தரம் கத்தும் பொழுதும் பொறாள் என் ஒரு வல்லியே –9-

(இ – ள்.) பொரு தரங்கத்தும் – மோதுகின்ற அலைகளையுடைய திருப் பாற்கடலிலும்,
வடத்தும் – ஆலிலையிலும்,
அனந்தபுரத்தும் – திருவனந்தபுர மென்னுந் திவ்வியதேசத்திலும்,
அன்பர் கருது அரங்கத்தும் – அடியார்கள் தியானிக்கின்ற திருவரங்கமென்னுந் திருப்பதியிலும்,
துயில் – பள்ளி கொண்டு யோகநித்திரை செய்தருள்கின்ற,
வேங்கடவ – திருவேங்கடமுடையானே! –
நிருதர் அங்கத்து நிறம் போல் வரும் – இராக்கதர்களுடையஉடம் பின்நிறம்போல (இருண்டு கறுத்துப் பயங்கரமாய்) வருகிற,
அந்தி நேரத்து – அந்தி மாலைப்பொழுதில்,
அன்றில் ஒரு தரம் கத்தும் பொழுதும் – அன்றிற்பறவை ஒருதரம்கத்துகிற பொழுதளவேனும்,
என் ஒரு வல்லி பொறாள் – என்னுடைய தனித்த பூங்கொடிபோன்ற இம்மங்கை சகிக்கமாட்டாள்;
(ஆதலால்), கண்பார்த்துஅருள்வாய் – (இவள்பக்கல்) கடாக்ஷம்வைத்து அருள்செய்வாயாக; (எ – று.)

கீழ் எட்டுப்பாசுரங்களில் திருவேங்கடமுடையானுடைய பலவகைப் பிரபாவங்களைக் கூறி அப்பெருமானது திவ்விய
சௌந்தரியத்தில் ஈடுபட்டு அவனது உத்தமபுருஷத்தன்மையைக் கருதியதனாலே,
அப்பொழுதே அவ னைக்கிட்டவேண்டும்படியான ஆசை யுண்டாய், அங்ஙனம் அவனைக்கிட்டப் பெறாமையாலே,
ஐயங்கார் ஆற்றாமைமீதூர்ந்து தளர்ந்தார்; அத்தளர்ச்சியாலே தாமானதன்மை குலைந்து ஆண்பெண்ணாம்படியான
நிலைமை தோன்றி ஒருபிராட்டிநிலையை யடைந்தார்; ஆண் பெண்ணாதல் கூடுமோ வெனில், –
“கண்ணிற் காண்பரேல் ஆடவர் பெண்மையை அவாவுந் தோளினாய்,”
“வாராக வாமனனே யரங்கா வட்டநேமிவலவா ராகவா உன்வடிவு கண்டால் மன்மதனும் மடவாராக ஆதரஞ்செய்வன்” என்ப வாதலாலே, இதுகூடும்:

தண்டகாரணியவாசிகளான முனிவர்கள் இராமபிரானதுசௌ ந்தரியாதிசயத்தில் ஈடுபட்டுத் தாம் பெண்தன்மையைப்
பெறவிரும்பி மற்றொருபிறப்பில் ஆயர்மங்கையராய்க் கண்ணனைக் கூடின ரென்ற ஐதிகியமும் உணர்க.
“கண்ணனுக்கே யாமது காமம் அறம்பொருள்வீ டிதற்கென் றுரைத்தான்,
வாமனன் சீலன் இராமானுசன் இந்த மண்மிசையே” என்பதன் பொருளும் அறியற்பாலது.
(“பெண்டிரும் ஆண்மைவெஃகிப் பேதறு முலையினாள்,”
“வாண்மதர்மழைக்கணோக்கி ……… ஆண்விருப்புற்று நின்றார் அவ்வளைத்தோளினாரே” எனப் பெண் ஆணாகும் இடமும் உண்டு.)
அங்ஙனம் ஆண் பெண்ணாகிலும் சாதாரணப்பெண்மையையேயன்றி எம் பெருமானுக்கு உரியவளாகும் ஒருபிராட்டியின்
நிலைமையை அடையுமாறு எங்ஙனமெனில், – பரமாத்மாவினது தலைமையும், ஜீவாத்மாவினது அடிமையும்,
ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுக்கே உரியதாயிருக்கையும், புருஷோத்தம னாகிய எம்பெருமானது பேராண்மைக்கு முன் உலகமுழுவதும் பெண்தன்மையதாதலும், ஜீவாத்மாவினதுஸ்வாதந்திரியமின்மையும், பாரதந்திரியமும், தாம் எம்பெருமானது சேர்க்கையால் இன்பத்தையும் பிரிவினால் துன்பத்தையும் அடைதலும்,
அவனையே தாம் கரணங்களெல்லாவற்றாலும் அனுபவித்து ஆனந்தித்தலும் முதலிய காரணங்களால்,
தம்மைப் பிராட்டிமா ரோ டொக்கச் சொல்லத் தட்டில்லை.
தோழிநிலைமையும் தாயார்நிலைமையும் முதலியன ஆகிறபடி எங்ஙனேயென்னில், –
தாம் விரும்பிய பொருளின் வரம்பின்மையால் அங்ஙனமாகு மென்க.

தோத்திரப்பிரபந்தங்களில் அகப்பொருட் கிளவித்துறைகளை இடையிடையே கூறுதல் கவிசமயமாதலை இலக்கியங்கள்கொண்டு உணர்க.
சிருங்காரரசப்பிரதானமான அகப்பொருட்கிளவித்துறைகளை ஞானநூலாகிய தோத்திரப்பிரபந்தங்களிற்கூறுதற்குக் காரணம்,
கடுத்தின்னாதானைக் கட்டி பூசிக் கடுத்தின்பிப்பார் போல, சிற்றின்பங்கூறும்வகையாற் பேரின்பத்தைக் காட்டி நாட்டுதல் என்பர்.
இங்ஙனம் வெளிப்படைப்பொருளால் அந்யாபதேசமாகக்கூறுகிற சிற்றின்பத்துறைச்செய்யுள்கட்கெல்லாம்
ஸ்வாப தேசமாகப் பேரின்பத்தின்பாற்படுத்தும் உள்ளுறைபொருள் உண்டென்பதையும் உணர்க.
அன்றியும், இங்குக்கூறியது, உலகவாழ்கைச் சிற்றின்பமன்று:
“நான்கினுங் கண்ணனுக்கே ஆமது காமம்” என்றபடி எம்பெருமானைச் சேரவேண்டுமென்று அவன்பக்கலிலே
யுண்டாகின்ற அபேக்ஷையையே கூறியது.
“கோவிந்தா எற்றைக்கும் ஏழேழ்பிறவிக்கும் உன்தன்னோடு, உற்றோமேயாவோம் உனக்கே நாமாட்செய்வோம்,
மற்றை நங்காமங்கள் மாற்று” என்றபடி லோகநாயகனுடைய சேர்க்கையை அபேக்ஷிக்கின்ற பேரின்பக்காதல்
வேதாந்தநிர்ணயத்தின்படி அன்புசெலுத்தவேண்டிய இடத்தில் அன்புசெலுத்திய தாதலால், சிற்றின்பக்காதல்போலன்றி,
சகலபாபநிவ்ருத்திக்கும் வீடுபேற்றுக்குமே காரணமாம். கண்ணபிரான்பக்கற்கொண்ட காமத்தால்
கோபஸ்திரீகள் முத்திபெற்றன ரென்று புராணங்கூறுதலுங் காண்க.

ஓர்உத்தமபுருஷன் பரிவாரத்துடன் வேட்டையாடுதற்குப் புறப்பட்டு வனத்துக்குச் சென்றவனாய்,
ஓர் உத்தமகன்னிகையும் தோழியருடன் பூக்கொய்து விளையாடுதற்கென்று பூஞ்சோலையிற் சேர்ந்தவளவிலே,
ஒவ்வொரு வியாஜத்தால், தோழியர் பிரிய அக்கன்னிகை அங்குத் தனித்துநின்ற சமயத்திலே,
ஒவ்வொரு வியாஜத்தாற் பரிவாரங்கள் பிரியத் தனிப்பட்டவனாய் அப்புருஷன் அங்குவந்துசேர,
இருவரும் ஊழ்வினைவசத்தால் இங்ஙனம் தற்செயலாய் ஓரிடத்திலே சந்தித்து ஒருவரையொருவர் கண்டு காதல் கொண்டு
காந்தருவவிவாகக்கிரமத்தாற் கூடி உடனே பிரிய, பின்பு மற்றுஞ்சில களவுப்புணர்ச்சிக்குஉரிய வகைகளால்
அத்தலைமகனது கூட்டுறவைப் பெற்று, பிறகு பிரிந்து, அப்பிரிந்தநிலையிலே பிரிவுத்துயரையாற்றாமல்
விரகதாபத்தால் வருந்துகிற தலைமகளது தளர்ச்சியைக் கண்ட தோழி தானும் தளர்ந்து பாவனையால்
தலைமகனை எதிரிற்கொண்டு முன்னிலைப்படுத்தித் தன்னிலேயுரைத்தது,
இது. அன்றி, தோழி தலைமகனை எதிர்ப்பட்டுத் தலைமகளது ஆற்றாமையை அவனுக்குக்கூறியுணர்த்துவ தெனினுமாம்.
இதனை, மாலைப்பொழுதுகண்டு இரங்கிய செவிலித்தாயின் வார்த்தையாக உரைத்தலும் ஒன்று.

அன்றிலென்பது, ஒருபறவை. அது, எப்பொழுதும் ஆணும்பெண்ணும் இணைபிரியாது நிற்கும்.
கணப்பொழுது ஒன்றை ஒன்று விட்டுப்பிரிந்தாலும் அத்துயரத்தைப்பொறாமல் ஒன்றையொன்று இரண்டு மூன்றுதரம் கத்திக்கூவி
அதன்பின்பும் தன்துணையைக் கூடாவிடின் உடனே இறந்துபடும். இதனை வடநூலார் க்ரௌஞ்சம் என்பர்.
எப்பொழுதும் இணையாகவுள்ள அந்த அன்றிற்பறவையும், அது இருட்பொழுதிற் பார்வைகுறைந்து துணையையிழந்து
நலிந்து எழுந்து பறந்து வருந்துதலும், ஆணும்பெண்ணுமான அன்றில் இணைபிரியாமல் நெருங்கி ஒன்றோடொன்று
வாயலகைக் கோத்துக்கொண்டு உறங்கும்பொழுது அவ்வுறக்கத்திலே வாயலகு தன்னில்நெகிழ்ந்தவளவிலே
துயிலுணர்ந்து அப்பிரிவைப்பொறாமல் மெலிந்து பெருந்தொனியாகக்கத்துகிற மிகஇரங்கத்தக்க சிறுகுரலும்
காமோத்தீபகமாய்ப் பிரிவாற்றாமைத்துயரை வளர்த்துப் பிரிந்தகாமுகரை வருத்து மென்றல், கவிமரபு.
மாலைப்பொழுது கலவிக்குஉரிய காலமான இரவின் தொடக்கமாதலால், அதுவும் பிரிந்தார்க்குத் துயர்க்கு ஏதுவாம்.

கவலையின்றிப் பலவிடத்தும் இனிதுகண்ணுறங்குகிற நீ இவ்விளமகள் துயில்பெறாது வருந்துதலை மாற்றவேண்டாவோ? என்ற
குறிப்புத் தோன்ற “பொருதரங்கத்தும் வடத்தும் அனந்தபுரத்தும் அன்பர்கருதரங்கத்தும் துயில் வேங்கடவ கண்பார்த்தருள்வாய்” என்றாள்.
கண்பார்த்தருளல் – கண்ணோட்டங் கொண்டு மீளவும்வந்து இவளை வெளிப்படையாக மணஞ்செய்து கொள்ளுதல்.
“ஒரு” என்றது – தனிமையையும், “வல்லி” என்றது – துயர் பொறுக்கமாட்டாத மெல்லியலா ளென்பதையுங் காட்டும்.
ஆலிலையிற்கண் வளர்தல், பிரளயப்பெருங்கடலில். திருவனந்தபுரம் – மலைநாட்டுத் திருப்பதி பதின்மூன்றில் ஒன்று.
அரங்கம் – சோழநாட்டுத் திருப்பதிநாற்பதில் ஒன்று; நூற்றெட்டுத் திவ்வியதேசங்களுள் தலைமைபூண்டது.

தரங்கம், வடம், அநந்தபுரம், ரங்கம், அங்கம், வல்லீ – வடசொற்கள். நிருதர் – நைருதரென்ற வடசொல்லின் விகாரம்;
நிருருதியென்ற தென் மேற்குத்திக்குப்பாலகனது மரபின ரென்பது பொருள்.
“பொரு தரங்கம்” என்பதை அடையடுத்த சினையாகுபெய ரென்றாவது, வினைத்தொகையன் மொழி யென்றாவது கொள்க.
வடம் என்ற ஆலமரத்தின் பெயர் – அதன் இலைக்கு முதலாகு பெயர்.
அரங்கு என்ற சொல்லுக்கு உள்ளிடமென்று ஒரு பொரு ளுள்ளதனால், “அன்பர்கருதரங்கத்து” என்பதற்கு –
மெய்யன்புடைய ரான அடியார்கள் தியானிக்கின்ற மனத்திலும் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.
நான்காமடியில், உம் – இழிவுசிறப்பு. வல்லி – கொடி; பெண்ணுக்கு உவமையாகுபெயர்:
மெல்லியதாய் ஒல்கியொசியும் வடிவில் உவமம். “கண்பார்த்தருளாய்” என்பதும் பாடம்.

திருவேங்கடமுடையான் ஒருகால் ஐயங்காரது ஞானக்கண்ணுக்கு இலக்கானபொழுதே அவனைக்கிட்டி
முத்தியின்பமனுபவிக்கும்படியான ஆசை கொண்ட அவரை அப்பெருமான் அப்பொழுதே சேர்த்துக்கொள்ளாது மறைய,
அதனாலுண்டான துயரத்தால் ஐயங்கார் லௌகிகபதார்த்தங்களைக் குறித்து வருந்த,
அதுகண்ட அன்பர்கள் அவருடைய அத்தன்மையை எம்பெருமான்பக்கல் விண்ணப்பஞ்செய்து,
இனி இவரை வருந்தாதபடி விரைவிற்சேர்த்துக்கொள்ளவேண்டு மென்று பிரார்த்தித்தல், இதற்கு உள்ளுறைபொருள்; விவரம் கேட்டு உணர்க.

———–

தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி கடலோடு புலம்புதல் –

ஒரு மாது அவனி ஒரு மாது செல்வி உடன் உறைய
வரும் ஆ தவனின் மகுடம் வில் வீச வடமலை மேல்
கரு மாதவன் கண்ணன் நின் பால் திரு நெடும் கண் வளர்க்கைக்கு
அருமா தவம் என்ன செய்தாய் பணி எனக்கு அம்புதியே –10-

(இ – ள்.) அம்புதியே – கடலே! –
ஒரு மாது அவனி – ஒருமனைவியான பூதேவியும்,
ஒருமாது செல்வி – மற்றொருமனைவியான ஸ்ரீதேவியும்,
உடன் உறைய – (தன்னைவிட்டுப்பிரியாது எப்பொழுதும்) தன்னுடன் இருக்கவும்,
வரும் ஆதவனின் மகுடம் வில் வீச – உதயமாகிவருகின்ற சூரியன் போலக் கிரீடமானது ஒளியைவீசவும்,
வடமலைமேல் கரு மாதவன் கண்ணன் – வடக்கின்கணுள்ள திருவேங்கடமலையின் மீது வாழ்கிற
கரியதிருமேனியையுடைய மாதவனென்றும் கிருஷ்ணனென்றுந் திருநாமங்களையுடைய திருமால்,
நின்பால் திரு நெடுங் கண் வளர்கைக்கு – உன்னிடத்திலே அழகிய நீண்ட திருக்கண்களை மூடி நித்திரைசெய்தற்காக,
அரு மா தவம் என்ன செய்தாய் – (நீ) அரிய பெரிய எவ்வகைத்தவத்தைச் செய்தாய்? எனக்கு பணி – எனக்குச் சொல்வாய்; (எ – று.)

“போக்கெல்லாம் பாலை புணர்தல் நறுங்குறிஞ்சி, ஆக்கஞ்சேரூடல் அணி மருதம் –
நோக்குங்கால், இல்லிருக்கை முல்லை இரங்கல் நறுநெய்தல், சொல்லிருக்கு மைம்பால்தொகை” என்றபடி
இரங்கல் நெய்தல் நிலத்துக்கு உரியதாதலாலும், அந்நெய்தனிலந்தான் கடலும் கடல்சார்ந்தஇடமு மாதலாலும்,
அந்நிலத்திலே தலைமகனைப் பிரிந்து வருந்துகின்ற தலைமகள் அருகிலுள்ள கடலை முன்னிலைப்படுத்தி,
“திருமால் எப்பொழுதும் உன்னிடத்திலே பொருந்தி இனிதுகண்துயிலுமாறு நீ என்ன தவஞ்செய்தாய்? சொல்” என்று இரங்கிக்கூறின ளென்க.
நீ அதனைச்சொல்லினையாயின், அவனோடு ஒரோசமயத்துக் கூட்டுறவுபெற்றுப்பின்பு பிரிந்து வருந்துகின்ற யானும்
அவ்வகைத்தவத்தைச்செய்து அப்பெருமான் என்றும் என்னைவிட்டுப்பிரியாது என்பக்கல் இனிதுகண்துயிலும்படி பெறுவே னென்பது, குறிப்பு.

“மாலுங்கருங்கடலே யென்னோற்றாய் வையகமுண், டாலினிலைத்துயின்ற வாழியான் –
கோலக், கருமேனிச்செங்கண்மால் கண்படையு ளென்றுந், திருமேனி நீ தீண்டப்பெற்று” என்ற ஆழ்வாரருளிச்செயலை அடியொற்றியது இது.
தலைமகனோடுகூடியுறைகின்ற தலைவியரைக் கண்டு பொறாமை கொள்ளுதல், தலைவனைப் பிரிந்துறைகின்ற தலைவியரியல்பு:
அக்குறிப்பு இப்பாட்டில் “ஒருமாதவனி யொருமாதுசெல்வி யுடனுறைய” என்ற வார்த்தையில் தோன்றுதல் காண்க;
ஸ்ரீதேவியும் பூதேவியும் போலத் தானும் எம் பெருமானுக்குஉரிய ஒருபிராட்டிநிலையைப் பெறுமாறு
வேண்டின ளென்பதும் அவ்வார்த்தையிற் புலனாம்.
“உவர்க்குங்கருங்கடல்நீருள்ளான்” என்னும்படி திருமால் கடல்கள்தோறுங் கண்வளர்ந்தருளு மென்று ஒரு
பிரமாணசித்தியுண்டாகையாலே, திருப்பாற்கடலையேயன்றி இக்கருங்கடலையே இங்ஙனம் வினாவின ளென்க.
“வருமாதவனின் மகுடம் வில்வீச” என்றது, திருமுடியும் கிரீடமும் சேர்ந்த சேர்த்தியா லாகிய செயற்கையழகில் தலைவி ஈடுபட்டதைக் காட்டும்.

உறைய, வீசக் கண்வளர்கைக்கு என்று இயையும். உறைய, வீச – வினைச் செவ்வெண்.
மாது – விரும்பப்படும் அழகுடைய பெண். அவநி, ஆதபன், மகுடம், மாதவன், மஹாதபஸ், அம்புதி – வடசொற்கள்.
அவநி – (அரசராற்)பாதுகாக்கப்படுவது; அவநம் – ரக்ஷணம். செல்வி – எல்லாச்செல்வங்கட்கும் உரியவள், திருமகள்.
ஆதபன் – நன்றாகத் தபிப்பவன். மா தவன் – ஸ்ரீய: பதி; மா – இலக்குமிக்கு, தவன் – கணவன்;
இத்திருநாமம் – (சந்திரவம்சத்தில்) மதுவென்றஅரசனது மரபில் (கண்ணனாகத்) திருவவதரித்தவ னென்றும் பொருள்படும்;
அப்பொழுது, தத்திதாந்தநாமம்; மது – யதுவின் மூத்த குமாரன். அம்புதி – நீர்தங்குமிடம்; அம்பு – நீர்.
கண்ண னென்ற திருநாமத்துக்கு – கண்ணழகுடையவ னென்றும், கண்ணோட்டமுடையவ னென்றும் பொருள்கொள்ளலாம்.
பணி – வினைப்பகுதிதானே ஏவலொருமையாய் நின்றது.
இச்செய்யுளின் பின்னிரண்டடிகளில் முதலைந்தெழுத்துக்கள் ஒத்துவந்தது, யமகவகையின்பாற்படும். முன்னிரண்டடி – திரிபு.

எம்பெருமான் ஐயங்கார்க்கு ஒருகால் காட்சிதந்து மறைய, அப்பெருமானது இடைவிடாச்சேர்க்கையை விரும்பிய ஐயங்கார்
அங்ஙனம் அவனது நிரந்தரஸம்ச்லேஷத்தைப் பெற்றுநின்ற ஆழ்ந்தகருத்துடைய மகான்களை நோக்கி
“நீங்கள் நிரந்தராநுபவம்பெற்றவகையை எனக்குக் கூறுவீராக” என்று வேண்டுதல், இதற்கு உள்ளுறைபொருள்; விவரம் உய்த்து உணர்க.

———–

அம்பரம் தாமரை பூத்து அலர்ந்தன்ன அவயவரை
அம்பரந்தாமரை அஞ்சன வெற்பரை ஆடகம் ஆம்
அம்பரம் தாம் அரை சூழ்ந்தாரை வாழ்த்திலர் ஐம்புலன் ஆம்
அம்பரம் தாம் மரை போல் திரிவாரை அகல் நெஞ்சமே –11-

(இ – ள்.) அம்பரம் – கடலினிடத்து,
தாமரை பூத்து அலர்ந்து அன்ன – செந்தாமரைமலர்கள் தோன்றி மலர்ந்தாற் போன்ற,
அவயவரை – திருமே னியுறுப்புக்களை யுடையவரும்,
அம் பரந்தாமரை – அழகிய பரமபதத்துக்கு உரியவரும்,
ஆடகம் ஆம் அம்பரம் தாம் அரை சூழ்ந்தாரை – பொன்மயமான ஆடையை (பீதாம்பரத்தை)த் தாம் இடையில் உடுத்துள்ளவருமாகிய,
அஞ்சனவெற்பரை – திருவேங்கடமுடையானை,
வாழ்த்திலர் – துதியாதவர்களாய்,
ஐம்புலன் ஆம் அம்பரம் – ஐம்புலன்களாகிய வெட்டவெளியிலே,
தா மரை போல் திரிவாரை – தாவுகின்ற மான்கள் போலத் துள்ளியோடித் திரிபவர்க

பேரின்பத்துக்குஉரிய பகவத்விஷயத்திற் செல்லாமல் சிற்றின்பத்துக்கு உரிய விஷயாந்தரங்களிலே வரம்பின்றி ஓடி
உழன்று அலைகின்ற பேதையரோடு கூட்டுறவுகொள்ளலாகாதென்று தம்மனத்துக்கு அறிவுறுத்துகிற வகையாற்
பிறர்க்கு உணர்த்துகின்றா ரென்க.
கடல் – கரிய திருமேனிக்கும், அதில் தோன்றி மலர்ந்த செந்தாமரைமலர்கள் – கண் கை கால் முகம் வாய் உந்தி என்ற
அவயவங்கட்கும் உவமையாகுதலால், “அம்பரந் தாமரை பூத்தலர்ந்தன்ன அவயவர்” என்றார்.
அம்பரம் – மேகம் எனினுமாம்; “கருமுகில் தாமரைக்காடு பூத்து” என்றார் கம்பரும்.

பரந்தாமர் என்ற பெயர் எல்லாப்பதவிகட்கும்மேலான இடத்தையுடையவ ரென்றும்,
எல்லாவொளிகளினுஞ்சிறந்த ஒளியையுடையவ ரென்றும் பொருள்படும்; தாமம் – இடமும், ஒளியும்.
கேசரியென்னும் வாநரசிரேஷ்டனது மனைவியாகிய அஞ்சநாதேவி திருவேங்கடமலையை அடைந்து பலகாலம் தவம்புரிந்து
அநுமானாகிய புத்திரனைப் பெற்றதனால், இம்மலை, அஞ்சநாசலமென்று ஒரு பெயர்பெற்ற தெனப் புராணங்கள் கூறுகின்றன.
ஆடகமாம் அம்பரம் – பொற்பட்டாடை. மூன்றாமடியில், தாம் – அசை. சூழ்தல் – சுற்றிலும்தரித்தல்.
எம்பெருமானை வாழ்த்துதல் மிக்கஅன்பின்செயலாதலை, பெரியாழ்வார் பல்லாண்டுபாடியதுகொண்டும் உணர்க.

“அம்பரம் கூறையும் கடலும் ஆகாயமும்” என்ற திவாகரம், இங்கு உணரத்தக்கது. தாமரை – தாமரஸ மென்ற வடசொல்லின் விகாரம்.
அவயவம், பரந்தாமர், ஹாடகம், அம்பரம் – வடசொற்கள்.
அவயவரை, தாமரை, வெற்பரை, சூழ்ந்தாரை என்பன – ஒருபொருளின் மேல்வந்த பலபெயர்கள்.
விசேஷணம் விசேஷ்யம் என்ற இரண்டிலும் வேற்றுமையுருபு விரித்தது,
வடமொழிநடை. அஞ்சனவெற்பர் – விசேஷ்யம்; மற்றவை – விசேஷணங்கள்.
அரை என்ற எண்ணலளவுப்பெயர் – உடம்பின் நடுவிலுள்ள உறுப்புக்கு ஆகுபெயராம்.
வாழ்த்திலர் – எதிர்மறைப்பலர்பால் முற்றெச்சம்.
ஐம்புலவின்பங்களினாசைக்கு எல்லையில்லை யென்பது தோன்ற, “ஐம்புலனாமம்பரம்” என்றார்.
தா மரை – வினைத்தொகை; தாம் மரை யென்று பிரித்து, தாம் என்பதைத் தாவும் என்ற செய்யுமெனெச்சத்து
ஈற்று உயிர்மெய்சென்றதாகவுங் கொள்ளலாம்.
ஐம்புலன் – ஐம்புலங்களாலாகிற, நாமம் – அச்சம், பரந்து – மிகப்பெற்று, ஆ – ஐயோ! மரைபோல் திரிவாரை என்று பொருள்கூறுதல்,
க்லிஷ்டகற்பனை (நலிந்துபொருள் கொள்ளுதல்) என்னுங் குற்றத்தின்பாற் படுமென விடுக்க.

இச்செய்யுளில் நான்கடிகளிலும் முதலெழுத்துக்கள் சில ஒன்றிநின்று வெவ்வேறுபொருள்விளைத்தல்,
இடையிட்டுவந்த முதல் முற்றுமடக்கு எனப்படும் யமகமாம்;
மேல் – 20, 31, 39, 47, 57, 72, 89 ஆஞ் செய்யுள்களிலும் இது காண்க.
செய்யுளடிகளினிறுதியில் சந்தி அநித்தியமென்பது இலக்கணநூலார்துணி பாதலின், நின்ற அடியின் ஈற்றோடு வருமடியின்
முதல் சேருமிடத்துப் புணர்ச்சி கொள்ளப்பட்டிலது, யமகவமைப்பின் பொருட்டு; இதனை, இங்ஙனம் வரு மிடங்கட்கெல்லாங் கொள்க.

———–

தலைவி தோழியர்க்கு அறத்தொடு நிற்றல்

நெஞ்சு உகந்தத்தை உமக்கு உரைத்தேன் இற்றை நீடு இரவு ஓன்று
அஞ்சு உகம் தத்தை விளைக்கும் என் ஆசை அது ஆம் இதழ் சொல்
கிஞ்சுகம் தத்தை அனையீர் இங்கு என்னைக் கெடாது விடும்
விஞ்சு கந்தத்தை விளைக்கும் துழாய் அண்ணல் வேங்கடத்தே –12-

(இ – ள்.) இதழ் – வாயிதழும்,
சொல் – சொல்லும், (முறையே),
கிஞ்சுகம் – முருக்கமலரையும்,
தத்தை – கிளிகொஞ்சிப்பேசும் பேச்சையும்,
அனையீர் – ஒத்திருக்கப்பெற்றவர்களே! –
நெஞ்சு உகந்தத்தை – (என்) மனம் விரும்பியதை,
உமக்கு உரைத்தேன் – உங்கட்குச் சொல்லுகின்றேன்:-
இற்றை நீடு இரவு ஒன்று – இன்றைத்தினத்து நீண்ட இராத்திரி யொன்றுமே,
அஞ்சு உகம் – ஐந்துயுகமாக வளர்ந்து,
தத்தை விளைக்கும் – துன்பத்தை மிகுவிக்கின்றது;
அது என் ஆசை ஆம் – அது யான்கொண்ட காதலின் காரியமாம்;
இங்கு என்னை கெடாது – (இனி நீங்கள்) என்னை இங்கேயே (வைத்திருந்து) கெடுத்திடாமல்,
விஞ்சு கந்தத்தை விளைக்கும் துழாய் அண்ணல் வேங்கடத்தேவிடும் – மிக்க நறுமணத்தைவீசுகின்ற திருத்துழாய்
மாலையைத் தரித்த தலைவனுடைய திருவேங்கடமலையினிடத்தே (என்னைக் கொண்டுபோய்ச்) சேர்த்திடுங்கள்; (எ – று.)

தலைமகனைக் களவொழுக்கத்தாற் கூடிப் பிரிந்த தலைமகள் அப்பிரிவுத் துயரை ஆற்றியடக்கும் வல்லமையிலளாகித்
தனது நிலைமையை அன்புடைத் தோழியர்க்கு வெளிப்படையாகவுரைத்து
“இனி நான் பிழைத்திருக்கவேண்டில், என்னை நீங்கள் அத்தலைவன் முன்னிலையிற் கொண்டுபோய்ச்சேர்த்திடுங்கள்” என்று
வேண்டுகின்றாளென்க.
என்மனத்திலுள்ளதை என்மனத்தோடொத்த உயிர்ப்பாங்கியரான உங்கட்குமாத்திரமே அந்தரங்கமாகச் சொல்லுகின்றேன்;
என்பக்கல் அன்பிலரான பிறர் அறியவேண்டா என்பது, “நெஞ்சுகந்தத்தை யுமக்குரைத்தேன்” என்றதன் குறிப்பு.
“ஊழிபல வோரிரவாயிற்றோவென்னும்,”
“ஊழியிற்பெரிதால்நாழிகையென்னும்ஒண்சுடர்துயின்றதாலென்னும்”,
“இது ஓர் கங்கு லாயிரமூழிகளே” என்றபடி கூடியநிலையில் ஒருகணமாகக்கழிகிற இரவு பிரிந்தநிலையில்
அநேக யுககாலமாக நீட்டித்துத்தோன்றுகின்றமைபற்றி, “நீடிரவொன்று அஞ்சுகம்தத்தை விளைக்கும்” என்றாள்.

“இற்றைநீடிரவு” என்றதனால், தலைவனைப்பிரிந்து அப்பிரிவுத்துயரையாற்றாமல் பகலினும் இரவில்மிகவருந்தி
அரிதிற்சிலநாள் கழித்த தலைவி அவ்வருத்தம் நாளுக்குநாள் மிகுதலால் இரவும் ஒருநாளைக்கொருநாள்
மிகநீட்டித்ததாகத் தோன்றக் கண்டு, முன்பு ஒரு நாளாயும் ஒரு மாதமாயும் ஒரு வருடமாயும் ஒரு யுகமாயும்
படிப்படியாகவளர்ந்து தோன்றிவருத்தி வந்த இரவு இன்றைக்குப் பலயுகங்களாகத் தோன்றிவருத்துகின்றது
என்று ஒருநாளிரவிற் கூறினளாம். தன்விருப்பத்தை நிறைவேற்றுதற்பொருட்டுத் தோழியரைக் கொண்டாடியழைப்பவளாய்,
“இதழ்சொல் கிஞ்சுகந் தத்தை யனையீர்” என்று புனைந்துரைத்து விளித்தாள்.
தான் இனி ஒருபொழுதேனும் இங்குஇருந்து பிழைக்கும் வகையிலளானமை தோன்ற, “இங்குஎன்னைக் கெடாது” என்றாள்.

தலைவன் தானாகவருமளவும் பார்த்து ஆறியிருக்கின்ற இயல்பை இழந்து அவனுள்ளவிடத்தேசென்று
அவன்முகத்தைக் கண்டு பிழைக்கலாமென்றும், அவன்கண்ணெதிரிற்சென்றுநின்றால் அவன்கண்ணோட்டத்தைப்
பெறலா மென்றுங் கருதி விரைவில் அங்குச்செல்லவிரும்பிய தலைவி, தனக்குக் கால்நடைதாராதபடி
வலியழிவுமிக்கதனால் தான் அங்குச்சென்று சேரமாட்டாது, தன்கண்வட்டத்திலேநின்று தன்நிலையை நோக்கிக்
கால்நடைதளராததோழியரைத் தன்னை அங்குக்கொண்டுபோய் விடுமாறு வேண்டினள்;
நீங்கள் என்குறிப்பறிந்து என்துயர்தீர்த்திலிராயினும் நான் வெளிப்படையாச்சொல்லுகிறேன், அதன்படியாயினுஞ் செய்யுங்க ளென்றாள்.
“மதுரைப்புறத் தென்னையுய்த்திடுமின்,”
“ஆணையால் நீரென்னைக்காக்கவேண்டி லாய்ப்படிக்கேயென்னையுய்த்திடுமின்” என்பவை முதலாகிய அருளிச்செயல்களைக் காண்க.

உகந்தது என்ற வினையாலணையும் பெயர், இரண்டனுருபையேற்கையில் இடையிலே தகரவொற்று விரிந்து
உகந்தத்தை யென்று நின்றது. அஞ்சு = ஐந்து; முழுப்போலி. தத்து – துன்பம். கெடாது – இங்குப் பிறவினை; இழவாமல் எனினுமாம்.
கிம்சுகம் என்ற பலாச மரத்தின்பெயர் – அதன்பூவுக்கும், தத்தை என்ற கிளியின் பெயர் – அதன்மொழிக்கும் முதலாகுபெயராம்.
பலாசமலர் – உதட்டுக்குச் செம்மை மென்மை அழகுகளிலும், கிளிமொழி – சொல்லுக்கு இனிமையிலும் உவமம்.
இதழ் சொல் கிஞ்சுகம் தத்தை அனையீர் என்றது, இதழ் கிஞ்சுகத்தையும், சொல் தத்தையையும் அனையீர் என
முறையே சென்று இயைதலால், முறைநிரனிறைப்பொருள்கோள்.

எம்பெருமானை இடையீடின்றிச் சேரப் பெறாத நிலையில் காலவிளம்பம் பொறுக்கமாட்டாமையாற் காலம்நீட்டித்ததாகத் தோன்ற
வருந்துகிற ஐயங்கார் தமதுஅன்பர்களைநோக்கி “இனி யான் எம்பெருமானது நிரந்தராநுபவம் பெற்று உய்யுமாறு
என்னை நீங்கள் அவனுகந்தருளின திருப்பதியிற் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்திடுங்கள்” என்று வேண்டுதல்,
இதற்கு உள்ளுறை பொருள்; விவரம் கண்டுகொள்க.

————–

வேங்கடத்து ஆரையும் ஈடேற்ற நின்றருள் வித்தகரைத்
தீங்கு அடத் தாரைப் புனைந்து ஏத்திலீர் சிறியீர் பிறவி
தாம் கடத்தாரை கடத்தும் என்று ஏத்துதிர் தாழ் கயத்துள்
ஆம் கடத்தாரை விலங்கும் அன்றோ சொல்லிற்று ஐயம் அற்றே –13-

(இ – ள்.) சிறியீர் – (அறிவொழுக்கங்களிற்) சிறியவர்களே! –
ஆரையும் ஈடேற்ற – எல்லாரையும் (பிறவிப்பெருங்கடலினின்று) கரையேற்றிப் பாதுகாத்தற்பொருட்டு,
வேங்கடத்து நின்றருள் – திருவேங்கடமலையில் நின்ற திருக்கோலமாய் எழுந்தருளியிருக்கின்ற,
வித்தகரை – ஞானசொரூபியான எம்பெருமானை,
தீங்கு அட தாரை புனைந்து ஏத்திலீர் – (உங்கள்) பிறவித் துன்பங்களை (அவன்) அழிக்குமாறு
(அவனுக்குப் பிரியமான திருத்துழாய் முதலிய) மாலைகளைச் சாத்தித் துதிக்கின்றீரில்லை; (மற்று),
பிறவி தாம் கடத்தாரை – (தங்கள்) பிறவியைத் தாங்கள் விலக்கிக்கொள்ள மாட்டாத சிறுதெய்வங்களை,
கடத்தும் என்று ஏத்துதிர் – (எங்களைத் துன்பத்தினின்று) ஈடேற்றுவீராக” என்றுசொல்லிப் பிரார்த்தித்துத் துதிக்கிறீர்கள்;
தாழ் கயத்துள் ஆம் – ஆழ்ந்த தடாகத்திலே (முதலைவாயில்) அகப்பட்டுக் கொண்ட,
கடம் தாரை விலங்கும் அன்றோ – மதநீர்ப்பெருக்கையுடைய மிருகசாதியாகிய யானையுமல்லவோ,
ஐயம் அற்று சொல்லிற்று – சந்தேகந்தீர்ந்து (ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆதிமூலமே யென்று கூப்பிட்டு) உண்மைப் பொருளை யுணர்த்திற்று; (எ – று.)

தேவதாந்தரங்களை வழிபடுதலை விட்டுப் பரதேவதையை வழிபட்டுக் கஜேந்திராழ்வான்போலத் துயர்தீர்ந்து முத்திபெறுவீ ரென்றபடி.
ஸ்ரீமகா விஷ்ணுவே பிரஹ்மருத்ரேந்த்ராதி தேவர்கட்கெல்லாம் முதற்பெருந்தேவ னென்ற மறைபொருள்,
அப்பெருமானைக் கஜேந்திராழ்வான் மற்றையபெ யர்களாற்குறியாமல் ஆதிமூலமேயென்று குறித்து விளித்ததனால்
இனிது வெளியாயிற்று என்பது, இறுதிவாக்கியத்தின் கருத்து.
“தான் மூலமென்பது அறிவித்திடான், அக்கரவு அம்புவிமேல் வேழமே வெளியாக்கியதே” என்றார் திருவரங்கத்தந்தாதியிலும்.
பகுத்தறிவிற்குறைவுள்ள இயல்பின தான ஐயறிவுயிராகிய விலங்குக்கு இருந்த விவேகந்தானும் ஆறறி
வுயிராய்ப் பகுத்தறிவுநிரம்புதற்கு உரியரான உங்கட்கு இல்லையாயிற்றே யென்று ஏசுவார், “சிறியீர்” என்று விளித்தார்.
யாற்றுநீர்ப்பெருக்கு முதலியவற்றைத் தான் கடக்கமாட்டாதவன் பிறரை அதுகடத்துவது உண்டோ?
தமது பிறவித் துன்பத்தை விலக்கிக்கொள்ள மாட்டாத தேவதாந்தரங்களை நீங்கள் உங்கள் துன்பத்தையொழித்துப்
பிறவிக்கடல் கடத்துமாறு வேண்டுதல் பேதைமையன்றோ? வீழ்வார்க்கு வீழ்வார் துணையாவரோ? என்று உறுத்திக் கூறுவார்,
“பிறவிதாங்கடத்தாரைக் கடத்துமென் றேத்துதிர்” என்றார்.
“வந்தவினை தீர்க்க வகையறியார் வேளூரர், எந்தவினை தீர்ப்பா ரிவர்” என்பர் பிறரும்.
(“இறைவ னிவனென வறியா திதரதேவ ரிணையடியைப் பணிந்துதிரி யேழையீர் நா,
னறைவ னிதுதிட மாதிமூலமேயென்று அஞ்சிறு கண்மதயானை யழைத்தபோ தஞ்,
சிறைவனசத்திருமுகப் புள்ளூர்ந்து வந்து செகமறியும்படியளித்த தேவதேவன்,
நறைவனவஞ்சனகிரிமாலல்ல னோகாண் நாடியவற்றொழுது கதிநண்ணுவீரே” என்ற திருவேங்கடக்கலம் பகமுங் காண்க.

வேங்கடத்து நின்றருள் என்றும், கயத்துளாம்விலங்கு என்றும், இயையும். தாரா – வடசொல்.

————–

ஐயா துவந்தனை நாயேனை அஞ்சன வெற்ப என்றும்
கையாது உவந்தனை நின்னை அல்லால் கண்ணுதல் முதலோர்
பொய்யாது வந்து அனையார் முகம் காட்டினும் போற்றி உரை
செய்யாது வந்தனை பண்ணாது வாக்கும் என் சென்னியுமே –14-

(இ – ள்.) ஐயா – ஐயனே!
அஞ்சன வெற்ப – அஞ்சநாத்ரி என்னும் ஒருபெயரையுடைய திருவேங்கடத்தி லெழுந்தருளியிருக்கின்றவனே!
துவந் தனை – இருவினைத்தொடர்புடையேனாகிய,
நாயேனை – நாய்போற்கடைப் பட்டவனான என்னை,
என்றும் கையாது – எக்காலத்தும் வெறுத்திடாத படி,
உவந்தனை – மகிழ்ந்து அடியவனாக அங்கீகரித்தாய்;
நின்னை அல்லால் – (இங்ஙனம் அடியேனை ஆட்கொண்டருளிய தேவாதிதேவனான) உன்னை(த் துதித்தலும் வணங்குதலும்) அல்லாமல், –
கண்நுதல் முதலோர் – சிவன்முதலிய தேவர்கள்,
பொய்யாது வந்து – மெய்யாகவே (என்முன்) வந்து பிரதிய க்ஷமாகி
அனையார் முகம் காட்டினும் – அவர்களுடைய முகத்தை வலியக் காட்டினாலும்,
என் வாக்கும் சென்னியும் போற்றி உரை செய்யாது வந்தனை பண்ணாது – எனது வாயும் தலையும் (முறையே அவர்களைத்)
துதித்து உரைத்தல் செய்யாது வணங்காது; (எ – று.)

“மறந்தும்புறந்தொழாமாந்தர்” என்றபடி தேவதாந்தரபஜநஞ் செய் யாமையில் தமக்குஉள்ள உறுதியை வெளியிட்டார்.
அனையார் முகங்காட் டினும் என்பதற்கு – பெற்றதாயார்(போல அன்பொழுகும் இனிய) முகத்தைக் காட்டினாலும்
என்று உரைத்தலும் உண்டு: அனையார் = அன்னையார்.
போற்றி யுரை செய்யாது வந்தனை பண்ணாது வாக்கும் சென்னியும் என்பது, போற்றியுரை செய்யாது வாக்கு,
வந்தனை பண்ணாது சென்னி என முறையே சென்று இயைதலால், முறைநிரனிறைப்பொருள்கோள்.
“வாக்கு மென் சென்னியும்” என்றவிடத்து இடைநின்ற “என்” என்றது முன்நின்ற “வாக்கு” என்றதனோடும்,
பின்நின்ற “சென்னி” என்பதனோடும் சென்று இயைதல், மத்திமதீபம் (இடைநிலைவிளக்கு).
மனம் மொழி மெய் என்னுந் திரி கரணங்களுள் மொழிமெய்கள் தேவதாந்தர வழிபாடு செய்யாமையைக் கூறவே,
அவற்றின்தொழிற்குக் காரணமான மனம் அவர்களைக்கருதா தென் பதும் பெறப்படும்;
“உலகமுண்ட, திருக்கந்தரத்தனை யல்லா தெண்ணே னொருதெய்வத்தையே” என்பர் அழகரந்தாதியில்.
ஐயா -ஆர்யன் என்ற வடசொல் பிராகிருதபாஷையில் அய்யன்என்று விகாரப்பட்டுத் தமிழிற் போலிவகையால்
ஐய னென்று வழங்கி ஈறுகெட்டு ஈற்றயல் நீண்டு விளி யேற்றது. த்வந்த்வம் என்ற வடமொழி, துவந்த மென்று விகாரப்பட்டது;
(தொந்தமெனச்சிதைந்தும் வழங்கும்;) இரட்டையென்பது,பொருள்; இங்கு இருவினையின்மேல் நின்றது:
அதனையுடையவன், துவந்தன்; அதன்மேல் ஐ – இரண்டனுருபு. கண்ணுதல் – நெருப்புக் கண்ணை நெற்றி யிலுடையவன்;
வேற்றுமைத்தொகை யன்மொழி. அனையார் என்பது அவர் என்று பொருள்படும்போது,
அகரச்சுட்டு – பகுதி;ன் ஐ – சாரியைகள், ஆர் – பலர் பால்விகுதி. முகங்காட்டினும் என்ற உம்மையால்,
முகங்காட்டாதபோது வழிபடுதலின்மை தெற்றென விளங்கும். செய்யாது, பண்ணாது – எதிர்மறை யொன்றன்பால்முற்றுக்கள்.
வாக் – வடசொல். “நின்னையல்லால்” என்பது, “போற்றியுரைசெய்யாது,” “வந்தனைபண்ணாது” என்பவற்றோடு இயையும்.

————-

தலைவனைப் பிரிந்த தலைவியின் ஆற்றாமை கண்ட செவிலித்தாய் இரங்கல்

சென்னியில் அங்கை குவிக்கும் உயிர்க்கும் திகைக்கும் நின்னை
உன்னி இலங்கு ஐயில் கண் உறங்காள் உயர் வீடணனை
மன்னி இலங்கையில் வாழ்க என்ற வேங்கட வாண மற்று ஓர்
கன்னி இலம் கைக்கில் நின் பேர் கருணைக் கடல் அல்லவே –15-

(இ – ள்.) உயர் – (அறிவொழுக்கங்களினால்) உயர்ந்த,
வீடணனை – வீபீஷணனை,
மன்னி இலங்கையில் வாழ்க என்ற – “நிலைபெற்று இலங்கா புரியில் அரசனாய் வாழ்வாயாக” என்று சொல்லி முடி சூட்டி அநுக்கிரகித்த,
வேங்கட வாண – திருவேங்கடமலையில் வாழ்பவனே! – (உன்னைக் கூடிப் பிரிந்த இந்த எமது மகள்),
நின்னை உன்னி சென்னியில் அம் கை குவிக்கும் – (தான் வேண்டியதைப்பெறுதற்காக) உன்னைக் குறித்துத்
தன் தலையின் மேல் அழகிய கைகளைக் கூப்பி வைத்துத் தொழுவாள்;
உயிர்க்கும் – (தன்னுடைய துயரம் பொறுக்க மாட்டாமையால்) பெருமூச்சுவிடுவாள்;
திகைக்கும் – (பரிகார மொன்றும் பெறாமையால்) மோகித்துக்கிடப்பாள்;
(நின்னை உன்னி) – உன்னையே சிந்தித்தலால்,
இலங்கு ஐயில் கண் உறங்காள் – பிரகாசிக்கின்ற வேலாயுதம்போன்ற கண்களை மூடித் துயில்கொள்ளாள்;
மற்று ஓர் கன்னி இலம் – (நாங்கள் இவளையன்றி) வேறொருபெண்ணை உடையோமல்லோம்; (ஆதலால்),
கைக்கின் நின் பேர் கருணைக்கடல் அல்ல – (எங்கள் ஏக புத்திரியான இவள் பக்கல் இரங்கி இவளை அங்கீகரியாமல் நீ)
வெறுத்து விடுவை யானால் நினதுபெயர் தயாசிந்து என்பது தகுதியுடையதாகாது; (எ – று.) – ஈற்றுஏகாரம் – தேற்றம்

தலைமகனோடு கூடிப்பிரிந்த தலைமகள் பிரிவாற்றாமையாற்படுகிற பல வகைத் துன்பங்களையுங் கண்டு
ஆற்றமாட்டாளான செவிலித்தாய் தன்ஆற் றாமைமிகுதியால் அத்தலைமகனை எதிரில்நிற்கின்றவாறுபோலப் பாவித்து
அவனைவிளித்து அவன்முன்னிலையிலே இவளுடைய நிலைமைகளையெல்லாஞ் சொல்லி
இவள்பக்கல் இரங்கவேண்டுமென்று வேண்டிய பாசுரம்,இது. இதனை நற்றாயிரங்கலென்றலு முண்டு
நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் “கங்குலும்பகலும்” என்றதொடக்கத்துத் திருப்பதிகத்தில்
“கங்குலும்பகலுங் கண்டுயிலறியாள்”,
“இவள்திறத்து என்செய்கின்றாயே”,
“வெவ்வுயிர்த்து யிர்த்துருகும்”,
“சிந்திக்குந் திசைக்குந் தேறுங் கைகூப்பும்” என்று அருளிச்செய்தமை காண்க.

ரஜோகுண தமோகுணங்களால் மிக்குத் தீயனவே செய்யுங்கொடிய அரக்கர்கோஷ்டியில் ஒருவனாயிருந்தும்
சத்வகுணமேமிக்கு நல்லனவேசெய்யுமியல்பினனான விபீஷணனது ஞானசீலங்களின் மேன்மை தோன்ற, “உயர் வீடணன்” என்றார்.
இராமபிரான் இராவணாதியரை அழித்தற்பொருட்டுப் பெரியவாநரசேனையைச் சித்தப்படுத்திக்கொண்டு புறப்பட்டுக்
கடற்கரைசேர்ந்தவளவில், இராவணன் தம்பியான விபீஷணன் தான்சொன்ன நல்லறிவைக் கொள்ளாத தமையனை விட்டு
வந்து இராமபிரானைச் சரணமடைய, அப்பெருமாள் அவனுக்கு அபயமளித்து அப்பொழுதே அவனை இலங்கைக்கு
அரச னென முடிசூட்டி அவனால் இலங்கையின் நிலைமையையறிந்து அவனுடனே கடல்கடந்து இலங்கைச்
சார்ந்து அங்குப் பெரும்போர்புரிந்து இராவணனைச் சேனையோடும் புத்திரமித்திராதிய ரோடும் கொன்று,
முன் சொன்னபடி விபீஷணனை இலங்கையரசனாக்கிச் சீதையை மீட்டுக்கொண்டு மீண்டன னென்ற வரலாறுபற்றி,
“வீடணனை மன்னியிலங்கையில்வாழ்கென்ற வேங்கடவாண” என்றாள்.
இவ்விளியினால், பகைவர்கோட்டியிற்சேர்ந்த வலிய ஓர் ஆண்மகனை நின்னைச் சரணமடைந் தவனென்ற
மாத்திரம்பற்றி ஆட்கொண்டு வாழ்வளித்த நீ உனது உறவைப் பெற்று உன்னையன்றி வேறுகதியிலளாகிய
மெல்லியலாளான இப்பெண் மகள் பக்கல் இரக்கங்கொண்டு இவளைப் பரிபாலிக்க வேண்டாவோ? என்ற குறிப்புத் தோன்றும்.
நினது கருணைக்கடல் என்ற பெயர் பொருளுள்ளதாம்படி இவளிடத்துக் கண்ணோட்டஞ் செய்தருளுதல்
கடமை யென்பாள் “கைக்கின் நின்பேர் கருணைக்கடலல்லவே” என்றாள்.

அங்கை – அகங்கையுமாம்; “அகமுனர்ச்செவிகைவரி னிடையன கெடும்” என்பது விதி.
குவிக்கும், உயிர்க்கும், திகைக்கும் – செய்யுமென்முற் றுக்கள் பெண்பாலுக்கு வந்தன. திகைத்தல் – அறிவழிதல்.
“நின்னையுன்னி” என்பது, மத்திமதீபமாகக்கொண்டு முன்னும் பின்னுங் கூட்டப்பட்டது.
ஐயில் = அயில்; திரிபுநயத்தின்பொருட்டுவந்த முதற்போலி. அயிற்கண் – உவமத்தொகை.
மகளிர் கண்ணுக்கு வேல்உவமை, கூரியவடிவிலும் ஆடவர்க்கு நோய்செய்தலிலு மென்க.
“கண்ணுறங்காது” என்ற பாடத்துக்கு – இவளுடைய கண்கள் உறங்காவென்க; சாதியொருமை.
விபீஷணன், கந்யா, கருணா என்ற வடசொற்கள் விகாரப்பட்டன.
விபீஷணன் என்ற பெயர் – (பகைவர்க்கு) மிகவும்பயங்கர னென்றும் நல்லோர்க்குச் சாந்த மூர்த்தியாய்ப்
பயங்கரனாகாதவ னென்றும் காரணப்பொருள் படும். வாண, பேர் – வாழ்ந, பெயர் என்பவற்றின் மரூஉ.
இன்மை – இல்லாமை யெனக் கொண்டால் செயப்படுபொருள்குன்றியவினையும்;
உடையதாகாமை யெனக்கொண்டால் செயப்படுபொருள்குன்றாதவினையுமாம்;
“கன்னியிலம்” என்ற விடத்து, இன்மை – செயப்படுபொருள் குன்றாததாய்நின்றது. அல்ல என்ற எதிர்மறைப்பலவின்பால்முற்று,
(வேறு இல்லை உண்டு என்பன போல) இருதிணைனயம்பால் மூவிடத்துக்கும் பொதுப்பட
வழங்குதலை இலக் கியங்களிற் காண்க; இது, புதியனபுகுதல்.

எம்பெருமானது பூர்ணாநுபவத்தைப் பெறாதபோது பலவாறு வருந்துகிற ஐயங்காரது நிலைமைகளை
அவர்பக்கல்அன் புடையரான அறிவுடையாளர் அப்பெருமானது சந்நிதியில் விண்ணப்பஞ்செய்து,
இவர்பக்கல்திருவருள் புரிகவென்று பிரார்த்தித்தல், இதற்கு உள்ளுறைபொருள்.
“அயிற்கண்உறங் காள்” என்றது, அவரது கூரியஞானம் சங்கோசமடையாத தன்மையைக் குறிக்கும்.
“உயர்வீடணனை மன்னியிலங்கையில் வாழ்கென்றவேங்கடவாண” என்றது,
எம்பெருமானது சரணாகதரக்ஷணத்வத்தில் ஈடுபாட்டினால். இந்த ஐயங்கார்போல ஆத்ம ஸ்வரூப பூர்த்தியுடைய
அடியாரைப் பெறுதலரிதென் பார், “மற்றோர்கன்னி யிலம்” என்றாரென்க. விவரம் சம்பிரதாயம்வல்லார் வாய்க் கேட்டுஉணர்க.

————–

கடமா மலையின் மருப்பு ஒசித்தாற்கு கவி நடத்தத்
தடம் ஆம் அலைவற்ற வாளி தொட்டாற்கு என் தனி நெஞ்சமே
வடமா மலையும் திருப் பாற் கடலும் வைகுந்தமும் போல்
இடம் ஆம் அலைவு அற்று நின்றும் கிடந்தும் இருப்பதற்கே –16-

(இ – ள்.) கடம் – மதத்தையுடைய,
மா – பெரிய,
மலையின் – மலைபோன்ற (குவலயாபீடமென்னும்) யானையினது,
மருப்பு – தந்தங்களை,
ஒசித்தாய்க்கு – ஒடித்திட்டவனும், –
கவி நடத்த – வாநரசேனைகளை நடத்தியழைத்துக்கொண்டு (இலங்கைக்குச்) செல்லுதற்பொருட்டு,
தடம் ஆம் அலைவற்ற – பெரிதான கடல் வற்றுமாறு,
வாளி தொட்டாய்க்கு – ஆக்நேயாஸ் திரத்தைப் பிரயோகித்தவனுமான உனக்கு, –
வட மா மலையும் திருப்பாற் கடலும் வைகுந்தமும் போல் – வடக்கின்கணுள்ள சிறந்த திருமலையான
திருவேங்கடமலையும் திருப்பாற்கடலும் ஸ்ரீவைகுண்டமும் (நிற்றற்கும் கிடத்தற்கும் இருத்தற்கும் தனித்தனிஇடமாதல்) போல, –
என் தனி நெஞ்சமே – எனது மனமொன்றுதானே,
அலைவு அற்று நின்றும் கிடந்தும் இருப்பதற்கு இடம் ஆம் – ஸ்திரமாக நின்ற திருக்கோலமாக
எழுந்தருளியிருத்தல் சமநத்திருக்கோலமாக எழுந்தருளியிருத்தல் வீற்றிருந்த திருக்கோலமாக
எழுந்தருளியிருத்தல் என்ற மூன்றுக்கும் ஒருங்கேஉரிய இடமாம்; (எ – று.)

நின்றதிருக்கோலமாகவும் கிடந்ததிருக்கோலமாகவும்வீற்றிருந்த திரு க்கோலமாகவும் எம்பெருமானை அடியேன்
அன்போடு தியானித்தல்பற்றி அப்பெருமான் நான்நினைத்தபடியெல்லாம் எனது மனத்தில் வந்து
எழுந்த ருளியிருக்கின்றன னென்பது தோன்ற, இங்ஙனங் கூறினார்.
(“நிற்பதும் மொர்வெற்பகத் திருப்பு விண் கிடப்பதும், நற்பெருந்திரைக்கடலுள் நானி லாதமுன்னெலாம்,
அற்புதன் னனந்தசயன னாதிபூதன் மாதவன், நிற்பதும் மிருப்பதுங் கிடப்பதும் மென்னெஞ்சுளே,”
“கல்லுங் கனைகடலும் வைகுந்தவானாடும், புல்லென்றொழிந்தனகொ லேபாவம் –
வெல்ல, நெடி யான் நிறங்கரியான் உள்புகுந்துநீங்கான், அடியேன துள்ளத்தகம்” என்ற
ஆழ்வார்களருளிச் செயல்களை அடியொற்றியது, இது.

“அத்திருப்பதிகளைக் காற்கடைக்கொண்டு அவ்விடங்களில் நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் செய்தருளின நன்மை
யெல்லாம் என்நெஞ்சிலேஆய்த்து. நிஹீநாக்ரேஸரனான என்னை விஷயீகரித்தவாறே திருமலையில்
நிலையும் மாறி என்நெஞ்சிலே நின்றருளினான்; தன் திருவடிகளில் போக்யதையை எனக்கு அறிவித்த பின்பு
பரமபதத்திலிருப்பைமாறிஎன்நெஞ்சிலேபோகஸ்தாநமாயிருந்தான்; ……
திருப்பாற்கடலிலே கண்வளர்ந்தருளினபடியைக்காட்டி என்னுடைய ஸாம்ஸாரிகமானதாபத்தைத்தீர்த்தபின்பு
திருப்பாற்கடலிற்கிடையை மாறி என் நெஞ்சிலே கண்வளர்ந்தருளித் தன்விடாய்தீர்ந்தான்;
இப்படி என்பக் கல்பண்ணினவியாமோகம் என்னால்மறக்கலாயிருக்கிறதில்லை யென்கிறார்” என்ற
வியாக்கியாநவாக்கியங்கள் இவ்விடத்துக்கும் பொருந்தும்.

“பருப்பதம் தாம்மன்னிநிற்பது பாற்கடல் பள்ளிகொள்வது,
இருப்பது அந்தா மம் பண்டு இப்போதெலாம் இளஞாயிறன்ன,
உருப்பதம்தாமதர்க்கீயாம லன்பர்க்குதவழகர்,
திருப்பதம் தாமரைபோல்வார் உகப்பது என்சிந்தனை யே” என்ற அழகரந்தாதிச் செய்யுளோடு இதனை ஒப்பிடுக.)
திருவேங்கட த்திலே நின்றதிருக்கோலமாகவும், திருப்பாற்கடலிலே கிடந்ததிருக்கோல மாகவும்,
வைகுந்தத்திலே வீற்றிருந்ததிருக்கோலமாகவும் எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருத்தலை முறையே சென்று இயைந்து குறித்தலால், பின்னி ரண்டடி – முறைநிரனிறைப்பொருள்கோளின்பாற்படும்.

தனிநெஞ்சம் – ஒப்பற்ற மனமெனினுமாம்: திருவேங்கடம்முதலிய மூன்று திவ்வியதேசங்கள் போல
நிற்றல் கிடத்தல் இருத்தல் என்ற மூன்றில் ஒவ்வொன்றற்கே உரியதாதலன்றி நெஞ்சம் அம்மூன்றற்கும் தான்
ஒன்றே உரியதாதல்பற்றி “தனிநெஞ்சம்” என்று சிறப்பித்துக்கூறியதாகக் கொள்க; இது வேற்றுமையணியின்பாற்படும்.
மூன்றாமடியில், மா – அழகுமாம். கடம்மாமலை – மதசலத்தையுடைய பெரியமலை; எனவே, யானையாயிற்று.
இங்கு, மலையென்பதை உவமையாகுபெய ரென்னலாம்.
வலியபெரியவடிவிலும், மதவருவிசொரிதலிலும் யானைக்கு மலை உவமை. அலை – கடலுக்குச் சினையாகுபெயர்.

————

இருப்பது அனந்தனில் எண்ணில் இல் வைகுந்தத்து என்பர் வெள்ளிப்
பருப்பதன் அம் தண் மலரோன் அறிகிலர் பார் அளந்த
திருப்பதன் நந்தன் மதலை நிற்கும் திரு வேங்கடம் என்
பொருப்பு அது அனந்தல் தவிர்ந்து உயிர்காள் தொழப் போதுமினே –17-

(இ – ள்.) உயிர்காள் – சேதநர்களே! –
“இருப்பது – (எம்பெருமான் தனது தலைமை தோன்ற) அரசுவீற்றிருக்கின்றது,
எண்ணல் இல் வைகுந்தத்து – (இன்னதன்மையதென்று) சிந்தித்தற்கும் இயலாத ஸ்ரீவைகுண்டத்தில்,
அனந்தனில் – ஆதிசேஷனாகிய திவ்வியசிங்காதனத்தின்மீது,”
என்பர் – என்றுசொல்வர் (மெய்யுணர்ந்த ஆன்றோர்);
(அத்திருக்கோலத்தை), வெள்ளி பருப்பதன் – வெள்ளிமலையாகிய கைலாசத்தி லிருப்பவனான சிவனும்,
அம் தண் மலரோன் – அழகிய குளிர்ந்த (அத்திருமாலின் நாபித்) தாமரை மலரில் தோன்றியவனான பிரமனும்,
அறிகிலர் – கண்டறியுந் தர முடை யாரல்லர்; (அதுநிற்க): –
பார் அளந்த திரு பதன் – உலகங்களை அளந்த திருவடிகளை யுடையவனும்,
நந்தன் மதலை – நந்தகோபன் வளர்த்தகுமாரனுமான திருமால்,
நிற்கும் – (யாவரையும் ஈடேற்றுதற்கு அடியவர்க்கெளியனாய்) நின்ற திருக்கோலமாக எழுந்தருளியிருக்குமிடமான,
திருவேங்கடம் என் பொருப்பு அது – திருவேங்கடமென்ற மலையை,
அனந்தல் தவிர்ந்து தொழ – சோம்பலொழிந்து வணங்குதற்கு, போதுமின் – வாருங்கள்; (எ – று.)

திருப்பதியாத்திரைசென்று திருவேங்கடமுடையானைச்சேவித்து வாழ்வுபெறுதற்கு அனைவரையும் உடனழைக்கிறார்;
தம்மைப்போலவே உல கத்தாரும் உய்யவேண்டு மென்னும் பரசமிருத்தி யுடையவராதலால்.
“சென்றாற்குடையாம் இருந்தாற் சிங்காதனமாம், நின்றால் மரவடியாம் நீள்கடலுள் – என்றும்,
புணையாம் மணிவிளக்காம் பூம்பட்டாம் புல்கும், அணையாந் திருமாற்கு அரவு” என்றபடி
ஆதிசேஷன் திருமாலுக்குப் பலவகைக் கைங்கரியங்கள் புரிதலால், “இருப்ப தனந்தனில்” எனப்பட்டது;
“தண் அநந்தசிங்காதன” என்றார் திருவரங்கத்தந்தாதியிலும்.
மீளாவுலகமாகிய பரமபதம் சிந்தையும் மொழியுஞ் செல்லா நிலைமைத் தாதலின், “எண்ணலில் வைகுந்தம்” எனப்பட்டது;
“முந்தமறையினின்றல்லாதெத்தேவர்க்கு முன்னவரிது,
அந்தமிலது அரங்கன்மேவு வைகுந்தமானதுவே” என்றார் திருவரங்கத்துமாலையிலும்.
திரிமூர்த்திகளில் மற்றையிருமூர்த்தியரும் அறி கில ரெனவே, பிறர்அறியாமை சொல்லவேண்டாதாயிற்று;
“பத்துடை யடியவர்க் கெளியவன் பிறர்களுக் கரிய வித்தகன்” என்பதுங் காண்க.

நந்தன் – கண்ணனை வளர்த்த தந்தை. வசுதேவனும் தேவகியும் கம்ச னாற் சிறையிலிருத்தப்பட்டு வடமதுரையில்
தளைபூண்டிருக்கையில், திரு மால் தேவகியினிடம் எட்டாவது கருப்பத்திற் கண்ணனாய் அவதரிக்க,
அக்குழந்தையைக் கம்சன் கொல்லக்கூடு மென்ற அச்சத்தால் தாய்தந்தையர் அத்தெய்வக்குழவியின்
அநுமதி பெற்று அந்தச்சிசுவை அதுபிறந்தநடுராத் திரியிலேயே திருவாய்ப்பாடியிலுள்ள இடையர்க்கெல்லாந்
தலைவனான நந்தகோபனது திருமாளிகையிலே இரகசியமாகக் கொண்டுசேர்த்துவிட்டு,
அங்கு அப்பொழுது அவன்மனைவியான யசோதைக்கு மாயையின் அம்சமாய்ப் பிறந்திருந்த தொரு
பெண்குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டுவந்துவிட, அதுமுதற் கம்சனைக் கொல்லுகிறவரையிற்
கண்ணபிரான் அக்கோ குலத்திலேயே நந்தகோபன்குமரனாய் யசோதைவளர்க்க வளர்ந்தருளின னென்று உணர்க.

அநந்தன் என்ற வடசொல் – ந அந்த என்று பிரிந்து, பிரளயத்திலும் அழிவில்லாதவ னென்று காரணப்பொருள்படும்.
பருப்பதம் – பர்வதமென்ற வடசொல்லின் சிதைவு. பொருப்பது என்பதில், “அது” என்பது – பகுதிப் பொருள்விகுதி.

————–

போதார் அவிந்த வரையும் புகா அண்ட புற்புதத்தின்
மீது ஆர இந்த வினை தீர்க்க வேண்டும் -மண் விண்ணுக்கு எல்லாம்
ஆதார இந்தளம் தேன் பாடும் வேங்கடத்து அப்ப நின் பொற்
பாதார விந்தம் அல்லால் அடியேற்கு ஒரு பற்று இல்லையே –18-

(இ – ள்.) விண் மண்ணுக்கு எல்லாம் ஆதார – விண்ணுலகத்துக்கும் மண்ணுலகத்துக்கும் மற்றெல்லாவுலகங்கட்கும் ஆதாரமாயுள்ளவனே!
தேன் இந்தளம் பாடும் வேங்கடத்து அப்ப – வண்டுகள் இந்தளமென்னும் பண்ணைப்பாடுதற்கிடமான
(சோலைகள்சூழ்ந்த) திருவேங்கடமலையில் எழுந்தருளியிருக்கிற சுவாமீ! –
நின் பொன் பாத அரவிந்தம் அல்லால் – உனது பொலிவுபெற்ற திருவடித்தாமரைமலரே யன்றி,
அடியேற்கு ஒரு பற்று இல்லை – தாசனான எனக்கு வேறொருபற்றுக்கோடு இல்லை;
போதார் அவிந்த வரையும் புகா – பிரமர்கள் அழியுமளவும் ஒடுங்குதலில்லாத (பிரமன்அழியும்போது உடனழியும் இயல்பினவான),
அண்ட புற்புதத்தின் – நீர்க்குமிழிகள் போன்ற அண்டகோளங்களுக்கு,
மீது – மேலேயுள்ளதான பரமபதத்தில்,
ஆர – (யான்சென்று) சேருமாறு,
இந்தவினை தீர்க்கவேண்டும் – (என்னால் ஈட்டப்பட்ட) இக்கருமங்களையெல்லாம் (நீயே) ஒழித்தருளவேண்டும்.

“போதார்” என்பதற்கு, கீழ் 2 – ஆம்பாட்டில் “போதன்” என்றதற்குக் கூறிய காரணப்பொருளைக் கொள்க.
அண்டங்கள் அநந்த மென்றும், அவை ஒவ்வொன்றற்கும் ஒவ்வொருபிரமனுள னென்றும்,
அவையெல்லாம் ஆதியிற் பிரமனுடன் தோன்றி அந்தத்திற் பிரமனுடனே யொடுங்கு மென்றும்,
இப்படிப்பட்ட அநந்தகோடி பிரமாண்டங்க ளடங்கிய மூலப்பிரகிருதிக்கு மேலுள்ளது எம்பெருமான்
எழுந்தருளியிருக்கின்ற முத்தியுலகமாகிய பரம பத மென்றும் உணர்க.
“பிரமர்வாழண்டங்கள்மீதாம் பரனார்” என்றார் திருவேங்கடமாலையிலும்.
அண்டங்கள் நீரிற்குமிழிபோலத் தோன்றியழியும் இயல்பின வாதலால், “அண்ட புற்புதம்” எனப்பட்டன;
(“ஆழிப்பிரா னடிக்கீழுற்பவித்தழியும், பரவையின்மொக்குளைப்போற் பலகோடிபகிரணடமே” என்ற திருவரங்கத்தந்தாதியையும்,
“வாரித்தலமுங் குலபூதரங்க ளும் வானு முள்ளே,
பாரித்துவைத்த வில்வண்டங்கள்யாவும் படைக்கமுன்னாள்,
வேரிப்பசுந்தண்டுழாயரங்கேசர் விபூதியிலே,
மூரிப்புனலிற் குமிழிகள்போல முளைத்தனவே” என்ற திருவரங்கத்துமாலையையுங் காண்க.)
“புற்புதம்” என்பதற்கு ஏற்ப, “புகா” எனப்பட்டது; தான் தோன்றிய விடத்திலேயே புக்கு ஒடுங்குதல் நீர்க்குமிழியின் இயல்பாதல் காண்க.
“நிலமிசை நீடுவாழ்வார்” என்றாற்போல, “அண்டபுற்புதத்தின் மீதுஆர” என்றார்.
அழியு மியல்பினவான எல்லாவுலகங்கட்கும் மேலாயது அழியாவியல்பினதான வீட்டுலக மென்க.
விந்தம் வினை என்று பதம்பிரித்து, விந்தியமலைபோன்ற வினைத்தொகுதி யெனினுமாம்.

எல்லாவுலகங்கட்குங் கீழே எம்பெருமான் ஆதிகூர்மரூபியாயிருந்து கொண்டு அவற்றையெல்லாம் தாங்குதலும்,
பிரளயகாலத்தில் அனைத்துல கத்தையும் அப்பெருமான் வயிற்றில்வைத்திருந்து பாதுகாத்தலும்,
பகவானது திவ்வியசக்தியின் உதவியினாலன்றி யாதொருபொருளும் எங்கும்நிலை பெறாமையும் பற்றி,
“விண்மண்ணுக்கெல்லாம் ஆதார” என்றார்;
“தலமேழுக்கு மாதாரா” என்றார் திருவரங்கத்தந்தாதியிலும். ஸ்வாமீ என்று வடமொழியிலும்,
அப்பன் என்று தென்மொழியிலும் திருவேங்கடமுடையா னுக்குத் திருநாமம் வழங்கும்.
பற்று – புகலிடம், கதி, ரக்ஷகம். அண்டபுத் புதம், பாதாரவிந்தம் – முன்பின்னாகத் தொக்க உவமைத்தொகை; வட மொழித்தொடர்.

———–

தலைவனைப் பிரிந்த தலைவியின் வருத்தம் கண்டு ஆற்றாத தோழி சந்த்ரனை நோக்கி இரங்கி கூறல் –

பற்றி இராமல் கலை போய் வெளுத்து உடல் பாதி இரா
வற்றி இராப்பகல் நின் கண் பனி மல்கி மாசு அடைந்து
நிற்றி இராக மொழிச்சியைப் போல் நெடு வேங்கடத்துள்
வெற்றி இராமனை வேட்டாய் கொல் நீயும் சொல் வெண் மதியே –19-

(இ – ள்.) வெள் மதியே – வெண்ணிறமான சந்திரனே! –
பற்றி இராமல் – (ஓரிடத்திலே) நிலைத்துத்தங்கியிராமல் (எங்கும்உழன்றுகொண்டு),
கலை போய் – ஒளிமழுங்கப்பெற்று அல்லது உடல்மெலிதலால் ஆடைசோரப்பெற்று (கலைகள் குறைந்து நீங்கப்பெற்று),
வெளுத்து – நிறம்வெளுத்து,
உடல் பாதி இரா வற்றி – வடிவம் (முன்பு இருந்தவளவிற்) பாதியும் இராதபடி தேயப்பெற்று,
இரா பகல் – இரவிலும் பகலிலும்,
நின் கண் பனி மல்கி – உனதுகண்கள் நீர்நிரம்பப்பெற்று (உன்னிடத்துப் பனிநிரம்பப்பெற்று),
மாசு அடைந்து – (நீராடாது தரையிற்புரளுதலால் உடம்பில்) தூசிபடியப் பெற்று (களங்கமுற்று),
இராகம் மொழிச்சியை போல் நிற்றி – இசைப் பாட்டுப்போ லினிய சொற்களையுடையவளான இத்தலைமகளைப் போன்று நிற்கிறாய்:
(அவள்போலவே), நீயும் -, நெடு வேங்கடத்துள் வெற்றி இராமனை வேட்டாய் கொல் – உயர்ந்த திருவேங்கடமலையில்
எழுந்தருளியிருக்கிற சயத்தையுடைய இராமனாய் அவதரித்தவனான திருமாலை விரும்பினையோ?
சொல் – சொல்வாய்; (எ – று.)

“நைவாயவெம்மேபோல் நாண்மதியே நீ யிந்நாள், மைவானிருளகற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்,
ஐவாயரவணைமே லாழிப்பெருமானார், மெய் வாசகங்கேட் டுன்மெய்ந்நீர்மைதோற்றாயே” என்ற திருவாய்மொழியைத் தழுவியது இது.
அது, தலைவிகூற்று; இது, அவ்வாறே தோழிகூற்றாக நிகழ்ந்தது. இத்துறை, தன்னுட்கையாறெய்திடுகிளவி யெனப்படும்;
அதாவது – தமக்குநேர்ந்த துன்பத்தைத் தம்ஆற்றாமையாற் பிறிதொன்றன்மேலிட்டுச் சொல்லுஞ் சொல்.
இது தலைவி தோழி என்னும் இருவர்க்கும் உரியதென்பதை, இறையனாரகப்பொருளுரைகொண்டும் உணர்க.
(ஆயின், தம்முட் கையாறெய்திடுகிளவி யென்று பன்மையாற்சொல்லாது
தன்னுட்கையா றெய்திடுகிளவியென ஒருமையாற்சொல்லியது எற்றிற்கோ வெனின், –
தோழி தலைமகள் என இருவரையும் வேறுபடுத்திக்கருதாது ஒருவராகக் கருதற்பொருட்டாக ஒருமையாற்புணர்த்தா ரென்க.)
இங்ஙனஞ்சொல்லுதலின் பயன், களவுப்புணர்ச்சியொழுக்கத்திலேநின்று சிறைப்புறத்தானாகிய தலைமகன் கேட்டு
விரைவில் வெளிப்படையாகவந்து இத்தலைமகளை மணஞ்செய்து கூடுபவனதால், தோழிக்குத் தலைவி
பக்கலுள்ள பேரன்பினால் அவள் தலைவனைப்பிரிந்துவருந்துகின்றபொழுது கட்புலனாகும்
பொருளெல் லாம் அவள்போலவேவருந்துகின்றனவாகத் தோன்றுதலால்,
சந்திரனை நோக்கி “நீயும் வேட்கைநோயால் ஈடுபடுகின்றனையோ?” என்றாள்.

இச்செய்யுளில் சிலேடையுவமையணி காண்க; அதாவது – சொற் பொதுமைகாரணமாக வரும் ஒப்புமை.
உபமானமாகிய தலைவிக்கு –
பற்றியிராமை – விரகதாபத்தால் ஓரிடத்து நிலைகொள்ளாமை;
கலைபோதல் – ஒளிகுறைதல்; அல்லது, உடல்மெலிய ஆடைசோர்தல்; வெளுத்தல் – மேனி நிறம்மாறுதல்;
உடல்பாதியிராவற்றுதல் – உடம்புமெலிதல்: இராப்பகல் கண் பனிமல்குதல் – அல்லும்பகலும் அநவரதமும் கண்ணீர்பெருகப் புலம்புதல்;
மா சடைதல் – பிரிந்தகாலத்தில் உடல்மாசு தீர நீராடுதலின்றித்தரையிற் புரளுதலால் உடம்பில் தூசிபடிந்திருத்தல்.
உபமேயமாகிய சந்திரனுக்கு –
பற்றியிராமை – ஒருபொழுதேனும் அசைவற்று ஓரிடத்துநில்லாமல் வானவீதியில் எப்பொழுதுஞ் சஞ்சரித்தல்;
கலைபோதல் – கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் நாளடைவிலே கலைகுறைதல்; (கலை – சந்திரன்பங்கு.)
வெளுத்தல் – இயற்கை நிறம்; உடல்பாதியிராவற்றுதல் – கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் தேய்தலால்;
இராப்பகல் கண் பனி மல்குதல் – எப்பொழுதும் பனிபோலக்குளிர்ந்தகிரணங் களைத் தன்னிடத்திலே யுடையவனாதல்.
சந்திரனுக்கு வடமொழியில் “ஹிமகரன்” என ஒருபெயர்வழங்குதலுங் காண்க. மாசுஅடைதல் – களங்கமுடைமை.
இது, செம்மொழிச்சிலேடை; சொற்கள் வெவ்வேறுவகையாகப் பிரியாது ஒருவகையாகவே பிரிந்து இருபொருள்பட்டதனால்.

முதலடியிறுதியில், இரா என்பது – இராமல் என்பதன் விகாரம்: ஈறு கெட்ட எதிர்மறைவினையெச்சம்.
பாதி – பகுதி யென்பதன் மரூஉ. ராகம்,
ராமன் – வடசொற்கள். மொழிச்சி – பெண்பாற் பெயர். ராமன் என்ற திருநாமம் – தனது திருமேனியழகினாலும்
நற்குணநற்செய்கைகளாலும் யா வரையும் தன்பக்கல் மனங்களித்திருக்கச்செய்பவ னென்று காரணப்பொ ருள்படும்.
“ஆடவர் பெண்மையை யவாவுந் தோளினாய்” என்றபடி இராம மூர்த்தி சௌந்தரியாதி கலியாண குண கண
பரிபூர்ணனான உத்தமநாயகனாதலால், அவனை யெடுத்துக்கூறினாள்.

எம்பெருமானோடுபூர்ணாநுபவத்தைப்பெறாமையால் ஐயங்கார் வருந்தி ஒருநிலைகொள்ளாது ஒளிகுறைய நிறம்மாறி
உடல்மெலிந்து இரவும்பகலும் கண்ணீர்பெருகக் கீழ்விழுந்துபுரண்டு மாசுபடிய நின்ற நிலையைக் கண்ட அன்பர்கள்
அவர்பக்கல் தமக்குஉள்ள அன்புமிகுதியால் தம்கண்ணெதிர்ப் படுகின்ற பொருள்களையெல்லாம்
எம்பெருமானைப்பிரிந்துவருந்துகின்றன வாகக்கொண்டு சந்திரனைநோக்கி
“நீயும் இவர்போலப் பகவத்விச்லேஷத் தால் நோவுபடுகின்றனையோ?” என்று வினவுகின்றன ரென
இதற்கு உள்ளுறைபொருள் காண்க; விவரம் தானே விளங்கும்.

————–

மதி ஆதவன் கதிர் மின்மினி போல் ஒளிர் வைகுந்தம் தா
மதியாது அவன் தர வாழ்ந்திருப்பீர் வட வேங்கடவன்
மதியாத வன் கடத்துள் தயிர் வாய் வைத்த மாயப் பிரான்
மதியாதவன் உரம் கீண்டான் கழல் சென்னி வைத்திருமே –20-

(இ – ள்.) கடத்துள் – குடத்தில் வைத்திருந்த,
மதியாத வல் தயிர் – கடையாத கட்டித்தயிரை,
வாய்வைத்த – (கிருஷ்ணாவதாரத்திற்களவுசெய்து) உண்டருளிய,
மாயம் பிரான் – மாயையையுடைய பெருமானும்,
மதியாதவன் உரம் கீண்டான் – (தன்னை) மதியாதவனான இரணியாசுரனுடைய மார்பை (க் கைந்நகத்தால்) இடந்தவனுமான,
வட வேங்கடவன் – வடக்கின்கணுள்ள திருவேங்கடமலையை யுடையானது,
கழல் – திருவடிகளில்,
சென்னி வைத்திரும் – தலையைவைத்து வணங்குங்கள்; (அங்ஙனம் வணங்குவீராயின் அதன்பயனாக), –
மதி ஆதவன் கதிர் மின்மினி போல் ஒளிர் வைகுந்தம் – சந்திரன் சூரியன்என்ற இருசுடர்களின் ஒளியும்
(தனதுபேரொளியின்முன்) மின்மினிப்பூச்சிபோலாகும்படி (திவ்வியதேஜோமயமாய்) விளங்குகின்ற ஸ்ரீவைகுண்டத்தை,
தாமதியாது அவன்தர – காலதாமசஞ்செய்யாமல் அப்பெருமான் (உங்கட்குக்) கொடுத்தருள,
வாழ்ந்துஇருப்பீர் – (பெற்று நீங்கள் அங்கு என்றும்) நிலையாக வாழ்வீர்கள்; (எ – று.)

“சரணமாகுந் தனதா ளடைந்தார்க்கெல்லாம், மரணமானால் வைகுந்தங்கொடுக்கும் பிரான்” என்ப வாதலால்,
“தாமதியாது தர” என்பதற்கு – இப்பிறப்பின்முடிவிலேகொடுக்க என்று பொருள்கொள்க.
மின்மினி . இருளில்மின்னுவதொரு பறக்கும்பூச்சி. வன்மையைக்கடத்துக்கும் அடைமொழி யாக்கலாம்.
“அவன்” என்ற சுட்டுப்பெயர் “வடவேங்கடவன்” என்ற இயற்பெயரின் முன் வந்தது, செய்யுளாதலின்;
“செய்யுட்கு ஏற்புழி” என்பர் நன்னூலாரும்.

—————————————————————–————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பிள்ளை பெருமாள் ஐயங்கார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: