ஸ்ரீ சேனாபதி முனிவர் -ஸ்ரீ சேனை முதலியார் ஜீயர் -அருளிச் செய்த ஸ்ரீ மணவாள மா முனிகள் மாலை —

ஸ்ரீ .மு ,இராகவ ஐயங்கார் -இயற்றியது என்பார்கள்
ராமநாதபுரம் ஸமஸ்தான புலவரான முத்துஸ்வாமி ஐயங்கார் திருக்குமாரர்
26-ஜுலை -1878-பிறந்தவர் -2 feb 1960 காலமானார் –
நூற்று எட்டு திருப்பதி அகவல் என்ற நூலையும் அருளியவர்

ஸ்ரீ சேனாபதி முனிவர் -ஸ்ரீ சேனை முதலியார் ஜீயர் -அருளிச் செய்த மணவாள மா முனிகள் நூற்றந்தாதி —
https://thiruvonum.wordpress.com/2015/05/07/

மா முனிகள் நூற்றந்தாதி இவர் திருத்தகப்பனார் இயற்றியதாகவும்
மா முனிகள் மாலை இவர் இயற்றியதாகவும் சொல்வார்கள்
இவர்கள் வான மா மலை சிஷ்யர்கள் –

முனிவன் பரம் புவிக்கின்றாகச் செய்த தாமோதரனே
முனிவன் பரன் என்று உணர்ந்த எங்கள் மூர்த்தி வனாசல மா
முனிவன் பரவித் தொழு மணவாள முனித் தெய்வமே
முனிவன் பரகத்திலாதாய் நின் தாள் என் முடி யனவே –17- பாசுரத்தில் இவரே வெளியிடுகிறார்

இராமநாதபுரம் சதாவதானம் முத்துஸ்வாமி ஐயங்கார் என்கிற அனந்தாழ்வான் இயற்றிய மணவாள மாமுனி நூற்றந்தாதி.

காப்பு-
நம்மாழ்வார்-
மன்னு புகழ்க் கோயின் மணவாள மாமுனிவன்
றன்னடிமீ தந்தாதி சாத்தவே — யின்னமுதின்
செந்தமிழால் வேதச் செழும் பொருளை மாநிலத்தே
தந்தருண் மாறன்றாள் சரண்.

எம்பெருமானார்
தாடொடர்பு நின் பாற் றழுவாத வர்க்கிலை நம்
வீடடைத லென்று விளம்பவரி — நீடணையாய்
நின்றான் யதிபதியாய் நீணிலத்திலே யுதித்தா
னென்றா னமக்கே திடர்.

பூமா திலங்கு மணிமார் பரங்கர் புகழ்ந்திடத்தென்
பாமாறன் வேதத் தமிழின் பொருளைப் பகர்ந்தருளுஞ்
சீமான் குருகை மணவாள மாமுனி சேவடியாந்
தேமா நிழலுண் டடைவார் விடாய்கெடச் செய்திடுமே–1-

செய்யனந் தாமரை போதுற் றுறங்குந் திருவரங்கத்
தையனந் தாதருண் மந்திர முண்டஃ தன்றிவெண்மை
மெய்யனந் தாழ்வான் மணவாள மாமுனி மென்கழலுண்
டுய்யனந் தாபமறத் தொலைத் தின்ப முறுவதற்கே–2-

உறுபொரு ளின்பமுந் தாயுமெய்த் தந்தையு மொண்குருவு
நறுமல ரிந்திரை நாதனு மற்றுமிந் நானிலத்தோர்
சிறுமையை நீக்குமி ராமா நுசனெனச் சிந்தைசெயுந்
திறமையன் கோயின் மணவாள மாமுனித் தேசிகனே –3-

தேசிகர் தங்க ளடிப்போ துளத்திடைச் சேர்த்தியவர்
பேசிய நூல்வழிச் சேர்திரு வாய்மொழிப் பிள்ளையன்பால்
வீசிய கீர்த்தி மணவாள மாமுனி மென்கழலை
நேசியு நீணிலத் தீரும துட்டுயர் நீங்கிடுமே–4-

நீங்கின தீய வினையாளர் கூறு நெறிகளெலாந்
தேங்கின வெங்கு மகிழ்மாறன் வேதச் செழுந்தமிழ்க
டாங்கின மன்னுயிர் கண்மால் பரனெனச் சாற்றுதலை
யோங்கின ஞான மணவாள யோகிவந் துற்றபின்பே –5-

—————-

சென்றால் குடை மாற்குச் சிங்காதனம் இருந்தால்
நின்றால் மரவடியாம் நீள் அரவின் –மன் தான்
மணவாள மா முலையார் மையல் அறுத்து ஆண்டான்
மணவாள மா முனியாய் வந்து

அரவின் மன் -ஆதி சேஷன்
மண வாள மா முலையார்–மணம் தங்கிய சக்ரவாகம் போன்ற பெரிய முலைகளை யுடையவர்

———-

காப்பு
தாள் கொண்டு தமிழ்த் தொடை சூட்டு என்று என் நா உளம் சார்ந்தனன் கண்
வாள் கொண்ட மோகம் மின்னார் விரக அனல் மாற்ற அருள் நீர்க்
கோள் கொண்டலாம் திருவேங்கட நாதர் குரு வந்து என்னை
ஆள் கொண்ட சீலன் மணவாள மா முனிக்கு அன்பு செய்தே

என்னை ஆள் கொண்ட சீலனான மா முனிகளுக்கு அன்பு செய்து அவன் திருவடிகளுக்கு ஒள்ளிய
தமிழ் மாலையைச் சூட்டு என்று திருவேங்கட நாத குரு எனது நாவிலும் உள்ளத்திலும் சார்ந்தனன்

———-

பூந்தாமம் பெய் குழல் மார்பனைப் பாடும் புத்தேள் மலர்த்
தாணாம் தாம் அங்கு எய்த அருள் எதிக்கோன் கழல் நண்ணி அளி
மோந்து ஆம் தாமம் புனை மணவாள முனித் தெய்வமே
மாந்தாமம் கா எனும் மெய்ஞ்ஞானம் தந்து எம்மை வாழ்விப்பையே –1-

தாமம் -மாலை
புத்தேள் -நித்ய ஸூரிகள்
நாம் தாம் அங்கு எய்த என்க
எதிக்கோன் -யதிராஜர்
கழல் -திருவடிகள்
மோந்து ஆம் அம் தாமம் என்க
புனைதல் -அணிதல்
மாத் தாமம் -என்பது எதுகை நோக்கி மாந்தாமம் -தாமம் -பரமபதம் –

————

காதுலவும் கடைக்கண்ணார் மயர் அவிர் காமரு
சீரா துல துங்க வெதீந்த்ர பிரவண நல்லாரியரும்
மூதுலகும் புகழ் சீர் மணவாள முனித் தெய்வமே
யோதுலம் என்ற வன் நெஞ்சுடையேற்கு உய்யும் உண்மை ஒன்றே –2-

துல துங்கன் -துலா மாதத்தில் திரு அவதரித்த பரிசுத்தன்
ஆதூல துங்கன் என்றும் கொண்டு -ஆதூலர் -பிஷுகர் – -துறவறம் கொண்டவர்
வன் நெஞ்சுடையேற்கு உய்யும் உண்மை ஒன்று ஒது
உலம்-திரண்ட கல்

——————

தொக்கி யங்காரி னதிர் குருகூரன் சொற் சொல்பவர்க்கு
நக்கி யங்கார் வினை எல்லா முருக்கி விண் நல்கும் எனும்
முக்கியம் காட்டினை நீ மணவாள முனித் தெய்வமே
புக்கியங் காவகை நீள் இருள் ஞாலத்துப் புக்கு உறைந்தே –3-

இயம் -வாத்யம்
நக்கி யங்கார் வினை–நக்கி அங்கு ஆர் வினை என்க
முருக்கி -அழித்து

———–

திகந்தருந் தாவிப் பிடிக்க ஒட்டாது உயர் சேண் விசும்பின்
சுகந்தருந் தாவில் இன் கீர்த்திக் கண் நாவில் சொலிச் செவியான்
முகந்தருந்தா நிற்பரே மணவாள முனித் தெய்வமே
யுகந்தருந் தாய் தந்தை நீயே என்று உள்ளத்து உணர்ந்தவரே — 4-

திகந்தர் -திக்கின் அந்தத்தில் உள்ளவர்
தாவில் -குற்றம் இல்லாத
முகந்து -மொண்டு
உகந்து -ஸந்தோஷித்து
நாவால் சொல்லிச் செவியால் முகந்து அருந்தா நிற்பர் என்க –

———–

ஆக்கந்தரம் சொரி கல்லால் இடர் படும் அன்று கையான்
மேக்கந்தரம் தெரியா வகை தாங்கும் வெற் போனமர் விண்
மோக்கந் தரும் வள்ளலே மணவாள முனித் தெய்வமே
நீக்கந் தரித்த நெற் போல்வேனை –நின்றுமின்றே –5-

ஆ கந்தரம் சொரி கல்லால் இடர்ப்படும் அன்று என்க
ஆ -பசுக்கள்
கந்தரம் -மேகம்
மேக்கு அந்தரம் -மேல் உள்ள ஆகாயம்
வெற்பு -மலை
நீக்கந் தரித்த நெற் –பதர்
போல்வேனை —-மூலத்தில் இல்லை –

————

தேகாந்த காலத் தடியேன மன் கைச்சிக் காதளித்தல்
வாகாந் தகாது பராமுக நீ செய்தன் மா மடவார்
மோகாந்த காரத்துள்ளேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
ஓ காந்தா கா என்று அழைக்க அறியேன் விரைந்தோடி வந்தே –6-

அளித்தல் வாகாம் பராமுகம் செய்தல் தகாது என்க
காந்தன் -தலைவன் –

————-

பரம்பிற்குள் வாழ்க்கையை நச்சி யிப் பாதகன் பண்புடை நூல்
வரம்பிற் பிழைத்தனன் என்றே நமன் தமர் வந்து பற்றி
முரம்பிற் கொடு நெறிக்கே மணவாள முனித் தெய்வமே
கரம்பிற் படக்கட்டி யீர்ப்பார் என் செய்வன் எற் காத்தருளே –7-

பிழைத்தனன் -தவறினேன்
முரம்பு -கல் மேடு
கரம் பிற்படக் கட்டி யீர்ப்பார் -என்க
ஈர்த்தல் -இழுத்தல் –

————-

மலைக்குமைத் தானருட் கேய்ந்த நின் சீர் வழுத்தேன் பிறர் எச்
சிலை குறித்தே செலு நாய் போல் பொருட்க்கும் ஒண் சேயிழையார்
முலைக்கும் இச்சித்து உழன்றேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
நிலைக்கும் இப்புன்மை யினேன் பால் என்னாம் நின் குறிப்பே –8-

——–

ஓங்கு இற்குள் வாழு மடவார் சுதர் தமர் ஒண் புவியின்
பாங்கிற் குலாவிய சித்தம் வைத்தே பொன் படைத்து அணுகா
மூங்கிற் குழாம் அனையார் மணவாள முனித் தெய்வமே
தாங்கிற்கு மாறுளரே உன் பொன் தாமரைத் தாள் தொழவே –9-

ஓங்கு இற்குள்-ஓங்குகின்ற வீட்டினிற்குள்
சுதர் -பிள்ளைகள்
தமர் -உறவினர்
தாங்கிற்கு மாறு-தாங்க கிற்குமாறு –

———-

அன்று இலை யார் பங்கயர் தரு மெய் சுமந்து அம்புவிமேல்
இன்றிலை யார் நகையார் தமை நச்சி யந் நீசர் தங்கண்
முன்றிலையா வகலேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
நன்று இலை யாயினேன் யான் உய்யுமாறு மெய்ஞ்ஞான நல்கே –10-

இலையார் பங் கயர்-இலை பொருந்திய தாமரையில் உள்ள பிரமதேவர்
இலை யார் நகையார் -வெற்றிலை தின்ற பற்களை யுடையார்
நச்சி -விரும்பி
முன்றிலை யாவகலேன்-முன்றில் ஐயா அகலேன் -என்க
இலை யாயினேன் -இல்லை யாயினேன் –

————–

திரள் நந்து அணிந்த தாமோதரன் அன்பரைச் சேர் சனன
மரணம் தவிர்த்து அருள் மால் பரன் அன்று எனும் வன் குறும்பா
முரண் நந்த வென்றவனே மணவாள முனித் தெய்வமே
அரணம் தமர்க்கு உளதோ யுன் பதாம் புயம் அன்றி மற்றே–11-

திரள் நந்து-திரட்சியை யுடைய சங்கம்
தாமோதரனாகிய மால் என்க
முரண் நந்த -செருக்கு அழிய
அரணம்-புகலிடம்
தமர்க்கு -அடியார்களுக்கு –

————

வான் தடி யாதிப்படை கொண்டு அவுணர் முன் வாக் அரய
வேன்று அடியே முதலாம் போர் செயும் எம்பிரான் முனம் மண்
மூன்றடி தான் இரந்தோன் மணவாள முனித் தெய்வமே
தோன்று அடி ஈறிலன் என்றவரா நின்னைச் சூழ்பவரே –12-

வான் தடி -பெரிய கதாயுதம்
சூழ்தல் -தியானித்தல்
ஆதி சேஷன் அவதாரமாதலின் வாக் அரவ -என்று விளித்தார் என்க –

———-

விதுக் குறைந்தே ஒல்க ஒள் ஒளி வீசு நின் மெய்ந்நினைந்து
மதுக் குறுந் தாரை ஒழிக்கிடுந்தே மலர் வாரியிட்டு
முதுக்குறைந்தோர் பணி தண் மணவாள முனித் தெய்வமே
யொதுக் குறங்காது எனை நின்று அடும் பாவ முருக்கெடவே –13-

விது-சந்திரன்
ஒல்க-தளர
முதுக்குறைந்தோர்-ஞானிகள்
அடும் பாவம் உருக்கெட ஒதுக்கு என்க
அடுதல் -வருத்தல் –

————-

கனை வாரி மண்ணுய்யும் நின் அவதாரம் கமழ் நறும் பூ
நனைவார் துழாய் அணி மா மார்பினன் நளிர் பூம் படுக்கை
முனை வாள் எயிற்று அரவா மணவாள முனித் தெய்வமே
யனை வார மெய்த்தந்தை எல்லாம் எனக்கு உன் அடித் துணையே – 14-

கனை வாரி-ஒலி கடல்
திரு மார்பினனது குளிர்ந்த அழகிய படுக்கையாகிய கூரிய பல்லினையுடைய
ஆதி சேஷன் ஆகிய அரவு நின் அவதாரம் -என்க
அனை -தாய்
வாரம் -அன்பு –

————

ஏசப் படு நுகர் புன் மாக்கள் என்னவும் ஏதமுற
வாசப் படு தாமரை நாளங்கால் சுற்றுவார் எனவும்
ஒசப் படு தனன்றோ மணவாள முனித் தெய்வமே
பேசப் படு கடன் மண் மீதில் யானிற் பிழைத்து நின்றே –15-

ஏசப் படு நுகர் புன் மாக்கள்–யாவரும் தம்மை ஏசும்படி மதுவைப் பானம் செய்கின்ற புல்லிய மாக்கள்
படு -கள்
மாக்கள் -ஐ யறிவுடைய விலங்கு போல்வார் -கள்ளுண்டு அறிவு கெடுத்தலின் இவ்வாறு கூறினார்
படு தாமரை -தாமரையில் ஓர் விதம்
நாளம் -தண்டு –

————-

மைத் தடப் பார்வை மடவார் குற்றேவன் மதித்தவர் கொங்
கைத் தடப் பார வரை மேவும் ஐவர் களித்தறுவர்
மொய்த் தடப் பாதகனாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
பைத்தட பாந்தள் அரசே எய்த்தேன் விழி பார்த்து அருளே –16-

கொங்கைத் தடம் ஆகிய வரை என்க
வரை -மலை
ஐவர் -என்றது ஐம் புலன்களை
அறுவர் -என்பது காமம் முதலிய பகைகளை
மொய்த்து அட -நெருங்கி வருத்த
பை -படம்
பாந்தள் -பாம்பு
எய்த்தேன் -இளைத்தேன் –

—————-

முனிவன் பரம் புவிக்கின்றாகச் செய்த தாமோதரனே
முனிவன் பரன் என்று உணர்ந்த எங்கள் மூர்த்தி வனாசல மா
முனிவன் பரவித் தொழு மணவாள முனித் தெய்வமே
முனிவன் பரகத்திலாதாய் நின் தாள் என் முடி யனவே –17-

வன் பரம் புவிக்கு இன்று ஆக முன்னிச் செய்த தாமோதரனே முன் இவன் என்க
பரம் -பாரம்
இன்றாக -இல்லையாக
முனி- ஸ்ருதி
வனாசல மா முனிவன் -வான மா மலை ஜீயர்
பரவி -புகழ்ந்து
முனிவன் பரகத்திலாதாய் –முனிவு அன்பர் அகத்து இல்லாதாய் -என்க –

————-

சசலத்தினும் ஒள்ளிதா ஞானர்க்கும் தமியேனுக்கும் ஓங்கு
சசலத்தினுக்கும் அணுவுக்கும் வாசி யுண்டாமது போல்
முசலத்து எழும் தளிர் போல் மணவாள முனித் தெய்வமே
குசலர்க்கு இனிய பிரானே என் அன்பு உன் குரை கழற்கே –18-

முசலம் -உலக்கை
குசலர்-அறிவுடையோர்
ஞானிகளான பெரியோர்க்கும் அஞ்ஞானியான சிறியேனுக்கும் எவ்வளவு வாசி உண்டோ
அவ்வளவு வாசி உண்டு –
நான் நின் பால் வைத்த அன்புக்கும் நீ என்பால் வைத்த அன்பிற்கும் என்கிறார் என்க
தன் பால் அன்பு தோன்றுதலை முசலிடத்தில் தளிர் தோன்றுதல் போலும் என்று வியக்கிறார் என்க –

———-

உட்கான தேவு ஒரு நீ வந்து வாழ்வுற்று உறைதலினால்
இட் கா நமன்றமர்க் கஞ்சே னவர்கள் செலுத்தும் வெய்ய
முட் கானமும் படரேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
கட் கான் உறு மலர் போலு நின் தூய கழற்கு அன்பனே –19-

உட்கு ஆன-மனதிற்கு ஏற்ற
நமன் தமர்க்கு உட்கான என்று இயைப்பினும் அமையும்
உட்கு -அச்சம்
திண் கால் -வழிய கால்
முள் கானம் -முள் நிறைந்த காடு
படரேன் -சொல்லேன்
கள் கால் மலர் -மதுவைச் சொரியும் மலர் –

————–

நீர்த் தீ என்றே நினைத்து எல்லா வினைக்கு நின் பேர் இதனைக்
கீர்த்தி என்றும் தனி நாவே என்றாலது கேட்கிலை சின்
மூர்த்தீ என் கண் மணியே மணவாள முனித் தெய்வமே
பேர்த்தீ என்றேய்க்கு நின் பொற்றாள் அம் ஞான விப்பேர் இருளே –20-

நல்வினையை வளர்க்க நீரும் தீ வினையை அழிக்கத் தீயும் போலும் என நினைந்து என்க
என்றும் கீர்த்தீ -எப்பொழுதும் புகழ்ந்து சொல்
சின் மூர்த்தீ -ஞான வடிவே
அஞ்ஞானப் பேர் இருளைப் பேர்த்து என்றேய்க்கும் பொன் தாளை ஈ -என்க
என்று -ஸூரியன்
எய்த்தல் -ஒத்தல் –

————–

கழைக் கேழ் வரி சிலை மாரனையே கல் கடும் கான்
உழைக்கேத மற்றுண நீக்கி மெய் வாட்டியும் ஓங்கு வரை
முழைக்கே புகுந்து மென்னா மணவாள முனித் தெய்வமே
பிழைக் கேடராய் யுன் அடிக்கு ஆட்படாது உழல் பேதையரே –21-

கழை -கரும்பு
கல் கடும் கான் உழை-கல் நிரம்பிய கொடிய காட்டிடம்
கேதம் -துன்பம்
வரை முழை–மலைக்குகை –

————

சகடியை நெஞ்சர் சிலர் நின்னை விட்டு அவர்த் தாழ்வது என் பூ
மகள் திரம் ஒன்றத் தரும் செல்வ மாலுண்ட மண் மிசைப்புன்
முகடியும் தான்றருமோ மணவாள முனித் தெய்வமே
யகடில் புன்றேவர் தருவர் கொனீ நல்கு மவ்விசும்பே –22–

சகடு-சகடக்கால்
பூ மகள் நிலை நிற்கத் தரும் செல்வம் என்க
முகடி -மூ தேவி
அவர்த் தாழ்வது -புன்றே வரைத் தாழ்வது

———-

செழு மணி வாயில் திறல் மன்னர் மற்றது தீர்ந்து கைந்நெ
கிழு மண்ணினார்களுமாதல் கண்டு ஓங்கு கிளர் வேலை நல்கு
முழு மணியே யமுதே மணவாள முனித் தெய்வமே
தொழு மணி தாக விண் நல்குதம் என்று எம்மைத் தொண்டு கொள்ளே –23-

திறல் மன்னர் -படை முதலிய வலியை யுடைய மன்னர்
கைந் நெகிழு மண்ணினார்களுமாதல் கண்டு -கை நழுவிய மண் பானையை யுடையவர்களாதல் கண்டோம் –
சிதைகிய பானையர் -என்றார் ஆழ்வாரும்
மண்ணினார் –மண் பாண்டத்தை யுடையோர்
கை விட்டு நீங்கிய மண்ணினார் பூமியை யுடையவர்கள் ஆதலும் கண்டோம் என்றுமாம்
வேலை -சமுத்திரம்
அணிதாக-சமீபமாக –

————–

நாக் குற்றம் தீர வுன் பேர் வாழ்த்தும் கண்கள் நயக்கும் நின் மெய்
நோக்குற்று உள நினையே எண்ணும் மோந்திடு நின் கழல் பூ
மூக்குற் பவப்பகையே மணவாள முனித் தெய்வமே
தாக்குற்க மாமிவை வெவ்வினையாம் இந்தனத் தொகைக்கே –24-

நா பேர் வாழ்த்தும் –கண்கள் மெய் நயக்கும் -உளம் நினையே எண்ணும் –மூக்கு கழல் பூ மோந்திடும்
பிறவி வேர் அறுப்பவனாகலின் -உற் பவப்பகையே-என்றார்
இவை-என்றது -மேல் கூறிய வாழ்த்துதல் முதலிய நல் செயல்கள்
வினையாகிய இந்தனத் தொகைக்கு இவை உற்கம்
இந்தனத் தொகை-விறகுக் கட்டை
உற்கம் -கடைக் கொள்ளி

———

தக மண்டலத்துள் நின் தாமரைத் தாள்களும் தண்ணரையில்
அக மண்ட அணி கொள் செந்தானையும் எய்யு நளிர் மதி சேர்
முக மண்டலமும் முற்றும் மணவாள முனித் தெய்வமே
நக மண்ட இப் பெரும் பேறு பெற்றேன் எனக்கு ஆர் நிகரே –25–

தக மண்டலத்துள்-தக மண் தலத்துள் என்க –
நக -விளங்க
தானை -ஆடை
அக மண்ட-அகம் அண்ட -மனத்தில் நெருங்கி இருக்க

———

காட்டு அட நீ அஞ்சல் என்று எனக்கு உன் கழல் கண்டு இரிய
நீ அடலேர் என்று அவர்க்கு எனைக் கொள் நிலை யாவணம் பாய்
மோட்டு அடல் மேதியின் மேல் மணவாள முனித் தெய்வமே
தோட்டட மால் வரை போல் கூற்று இவர்ந்து என் முன் சூழ் பொழுதே –26-

அட நீ அஞ்சல் என்று எனக்கு உன் கழலைக் காட்டு
கண்டு இரிய
அட நீ நீ அடலேர் என்று அவர்க்கு –உன் கழலைக் கண்டு -விலகும் படி நீட்டு
என்னை நிலை அடிமை கொள்
யாவணம்–முறிச் சீட்டு
மோட்டு அடல் மேதி-பெரிய வலிய எருமைக் கடா
மால் வரை போலும் தடம் தோள் கூற்று-என்க
கூற்று -யமன்
மேதியின் மேல் இவர்ந்து -என்க
இவர்தல் -ஏறுதல் –

———–

புதற்குள் நச்சுற்ற அமுது அங்கு உகுப்பது போல் நல் தமிழைக்
குதற்கு ணர்ச்சிப் பிழையோர்க்கு ஓதி யான் குண மூன்று உண் முழு
முதல் குணத்து உத்தமனே மணவாள முனித் தெய்வமே
மதற் குணத்தக்க எம் காமத்து ஆழ் துயர் மாற்றுவையே –27-

புதற்குள் நச்சுற்ற –நச்சுற்ற புதற்குள்
நச்சு -விஷ ஜந்துக்கள்
குதற்க உணர்ச்சி -என்பதில் அகரம் தொகுத்தல்
முதல் குணம் -ஸத்வ குணம்
மதன் -அஞ்ஞானம் -மன்மதனுமாம் -விருப்பம் பொருந்திய அமுதை என்றலும் அமையும் –

————

தொழில் ஊற்றம் தான் மிக வேதம் சொல் மாலைத் தொழும் தொழன்மின்
இழி நூல் தந்து ஆளாய் எனும் சடகோபன் இசைத் திருவாய்
மொழி நூற்றந்தாதி சொலு மணவாள முனித் தெய்வமே
அழி நூல் அம் தாவள நேரிடைக் கொங்கையர் அன்பு எனக்கே –28-

தொழில் ஊற்றம் தான் மிக-ஆளாகி – வேதம் சொல் மாலைத் தொழும்
இழிந்த நூல்களைச் செய்து ஆளாகிப் பிறரைத் தொழன்மின் என்று அருளிய சடகோபன்
நூல் நேரிடை தந்தாவளம் நேர் கொங்கை
தந்தாவளம் -யானை
கொங்கையர் அன்பை அழி எனக் கூட்டுக –

———

திருத்தி மயக்கி வெம் மா ப்ரபஞ்சச் சேற்றில் அழுத்தி
செருக்கி உருத் தெரியாதவாறு செய்வினை நாமம் அற
முருக்கி எனைப் புரந்தாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
யுருக்கி யுளத்தை யழல் மெழுகாக்கிக் கொள் உள் உறைந்தே –29-

வினை நாமம் அற -வினையின் நாமமே இல்லாமல் -வினையின் அச்சமும் இல்லாமல் என்றுமாம்
நருக்கி-என்றும் பாடம்

————

பூத்தோய் நினது கழலிணைக்கே அன்பு பூண்டு இறைஞ்சி
நாத் தோல்வி இன்றிப் புகழ்கிலன் ஆயினும் நல்லறிவின்
மூத்தோ அருள் பெரியோய் மணவாள முனித் தெய்வமே
காத்தோர் பொழுதும் விடாது எனை யாளக் கடன் உனக்கே –30-

ஒரு பொழுதும் விடாது காத்து -என்க
நாவுக்கு வெற்றி புகழ்தல் என்பார் நாத் தோல்வி இன்றிப் புகழ்கிலன் என்கிறார் –

————-

கற்றார் பரவும் இராமானுசனை என் கண் மணியை
நல் தாது சேர் மலர் தூய்ப் பணியும் தொறும் நாளும் அன்பு
முற்றா யுளத்தமுதே மணவாள முனித் தெய்வமே
சிற்றாள் உனக்கு அரங்கேசன் முன்னாய் நின்ற சீர்மை நன்றே –31-

தாது – மகரந்தம்
தூய் –தூவி
அன்பு முற்று ஆ உளம் -அன்பு முற்றுதலை அடைகிற மனம்
முன்னாய் நின்ற -முன்னர் ஆகி நின்ற

———-

அட்டதிக் கயம் போல் எண்மர் ஆரியர் அன்பின் மிக்கார்
இட்ட முற்று ஏத்தும் நின் தாள் பரவாது உழலும் எம்மை மண் மேல்
முட்ட ஒட்டாது அளித்தாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
சிட்டருக்கு என் கடன் றுட்டரைச் சீர்ப்பிக்கும் சீர் அன்றியே –32-

கயம் -யானை
வானமா மலை ஜீயர் -பரவஸ்து பட்டர் பிரான் ஜீயர் -திருமலை எம்பெருமானார் ஜீயர் -கோயில் கந்தாடை அண்ணன்
பிரதிவாதி பயங்கர அண்ணன் -எறும்பு அப்பா -அப்பிள்ளார் -அப்பிள்ளை
சீர்ப்பித்தல் -சீர் உடையவராகச் செய்தல் –

————

இழிந்த ஆசை நீருள எய்த்தார் பிறர் யாம் படித்தேறி நின்று எய்ப்பு
ஒழிந்தாறின மெய் யுபதேச ரத்ன ஒண் தொடை நூல்
மொழிந்தாய் எமக்கு எளியாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
வழிந்தாய் மலர் நறையீரிக்கு நின் கழல் வங்கம் விட்டே –33-

எய்ப்பு ஒழிந்து -இளைப்பு ஒழிந்து
யுபதேச ரத்ன ஒண் தொடை நூல் -ஒள்ளிய பிரபந்தம்
ஆய் மலர் நறை வழிந்து ஈரிக்கும் நின் கழல் என்க
நறை -தேன்
வங்கம் விட்டு -தோணியைச் செலுத்தி
ஸுலப்ய குண சீலரான மணவாள மா முனியின் திருவடிகளை வணங்காதார்
பிறவிக்கு வித்தாகிய ஆசைப் பெரும் கடலைக் கடத்தல் அரிது என்பதாம் –

———-

கடை யுகம் இந்தக் கலி யுகம் நான்குளும் காட்சி பெற்றா
ளுடை யுரமே மிக்கு உனை மறவார் சொலும் உண்மை தப்பி
முடை யுடறாங்கி நின்றேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
மிடையும் வெந்தீவினை உள் நின்றும் என்னை வெளிப்படுத்தே –34-

உரம் -ஞானம்
முடை -துர்க்கந்தம்
மிடைதல் -நெருங்குதல் –

————

கேளார் எனில் உன்னடியார்க்கு அடிமை செய் கீழ்மையர்க்கே
ஆளாய் யுழல்பவர் அல்லார் எவர் எனில் அன்பு அவர் பால்
மூளார் என நினையார் மணவாள முனித் தெய்வமே
வாளா கழிகின்றனர் உலகோர் இவை மாறு செய்தே –35-

கேள் -உறவினர்
கீழ்மையர் -கீழ் படிதலை யுடையோர்
அல்லார் -கேள் அல்லார் –
வாளா -வீணே –

————-

கனியேன் யுனக்கு அன்பு யுன் தொண்டர் குழாமும் கலந்து இறைஞ்சேன்
நனி யேதமிக்கு உழல் புன் மனத்தேன் உன்னை நம்பி நின்றேன்
முனியேல் அடியனை நீ மணவாள முனித் தெய்வமே
தனியேன் உன் பொன்னருள் அன்றி மற்றோர் பெரும் சார்பிலனே –36-

நனி ஏதம் மிக்கு -மிகவும் குற்றம் மிகுந்து
சார்பு -புகலிடம் –

—————

சுத்தோ தகம் என்னும் வான் கங்கையோ சுடர் மா மதியோ
வொத்தோத ஞாலத் துறவு விட்டோர் மனத்து ஒள் ஒளியோ
முத்தோ அறிகின்றிலேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
சித்தோர் உருக்கொண்டு அவதரித்தாய் நின் திரு உடம்பே -37-

உதகம் -நீர்
வான் கங்கை -ஆகாய கங்கை
சித்து -அறிவு –

—————–

பாட மறைப்பொருள் எல்லாம் இவர்க்கு எனப் பார் வியக்கும்
வேட மமைத்தவர் கோ யுனையே பற்றும் மெய்த்தவர்க்கோ
மூட மனத்தவர் கோ மணவாள முனித் தெய்வமே
பீட மலர்த் திரு வாழ் மார்பன் நல்கும் பெரு விசும்பே –38-

உன்னைப் பற்றுதலே மெய்த்தவமாவது
அத்தவம் உடையார்க்கு அல்லது ஏனைக் கைத்தவம் உடையார்க்குத்
திருமால் விசும்பு நல்குமோ என்கிறார் என்க –

———

என்ன துர்க்கந்தம் இது என்ன அருவருப்பிட யுடற்குள்
மன்ன வைத்தாறு பகையாகும் வன் கொடு வல்லி யங்கள்
முன்ன யுய்த்தாய் என் செய்கேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
நின் அருளுக்கு என்று இலக்காகிக் கொள்வாய் என் கண் நேசம் வைத்தே –39-

மன்ன -பொருந்த
வல்லி யங்கள்-புலிகள் –

————

அறையோத மாக்கடல் சூழ் புவியோர் உன் அடி தொடரார்
வறையோடு நேர் சிரத் தார் மாலை வாழ்த்தி வள்ளான் முறையோ
முறையோ என்று ஓலமிட்டு என் மணவாள முனித் தெய்வமே
பறையோதை யேனுமீது என் என்பது உண்டு இறைப் பான்மையுமே –40-

அறைதல்-ஒலித்தல்
என் -என்ன பயன்
ஓதை –ஓசை

—————–

கந்தார் களிற்று மருப்பு ஓசித்தோன் கழலாம் வகுளப்
பைந்தாம நல் சரணம் எதிராசன் பதாம் புயத்தின்
முந்தாதாரம் வைத்துளாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
சிந்தாகுலம் தவிர்த்து இங்கு எனை ஆளச் சிந்தை செய்யே –41-

கந்து -கட்டுத்தறி
மருப்பு ஓசித்தோன் -கொம்பை முறித்தோன்
வகுளப் பைந் தாமன் -பசிய மகிழம்பூ மாலையை யுடையோன் -நம்மாழ்வார்
ஆதரம் -அன்பு
ஆகுலம் -துன்பம்

—————–

தக்கோர் எலாம் கண்டு இகழ மெய்த் தூ நெறி சற்றும் இன்றி
மைக்கோல வாள் விழி மின்னார்க்கு ஆளாகி மயங்குகின்றேன்
முக்கோல் அணி கரத்தாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
யக்கோர வல் வினை தீர்த்து என்னை யுன் அன்பர்க்கு ஆட்படுத்தே–42-

முக்கோல் -த்ரிதண்டம்
கோரம் -கொடுமை

————–

ஒத்தரு ணன் கதிர் போற்பரி சித்துல குற்றிடினும்
சுத்தரு னன் புனக் கானவர் சன்மத் தொடர் அறுத்த
முத்தரு மங்கவரே மணவாள முனித் தெய்வமே
எத்தரு மங்களும் பாவங்களும் அவர்க்கு என் செய்வதே –43-

———–

வாதாதை வோருறு மெய் ஒழித்து ஆட் கொள்ள வந்து நல்ல
நாதா தயா நிதி என்று உனைப் போற்ற நமர்கட்க்கு எல்லாம்
மூ தாத்தையே எந்தையே மணவாள முனித் தெய்வமே
போதாதையா யுன் அருட்க்கு என்னை இங்குப் புகுத்தியதே –44-

சப்த தாதுக்களோடும் கூடிய ஐவோர் உறும் மெய் ஒழித்து ஆட் கொள்ள வா
வந்து நாதா தயா நிதியே என்று உன்னைப் போற்ற நல்ல நாவினைத் தா -என்க
போதாது ஐயா எனக் கண்ணழிக்க –

———

சேயான் அவனியி லாகப் பெறும் சிந்தை மகிழ்
வாயானவ முறுங்கன்றுக்கு இரங்குவ தன்ன தன்மை
மோயானவா வெண்ணிலா மணவாள முனித் தெய்வமே
நீ யான வாவிச் சென்மக் கடலை நீக்குதற்கே –45–

சேய் –குழந்தை
அவனி –பூமி
மோய் -தாய் –

——–

நாற் கரைப் பேருதவிப் புவித் தோன்றி நசிக்கும் இந்தத்
தோற் கரைக் கூறை வயிற்றூண் இவை முதல் சூழ்ந்து நச்சி
மூற் கரைப்பாடும் எனை மணவாள முனித் தெய்வமே
மேற் கரைப்பார் யுன்னை அன்றி மற்றி யாருய்த்து மெய்ந்நெறிக்கே –46-

உததி -ஸமுத்ரம்
தோற்கு -தோலுக்கு
கூறை -துணி
நல் வழிச் செலுத்திக் கரை சேர்ப்பார் உன்னை அன்றி வேறு யார் உளர் -என்க –

———

பாங்கு ஐயன் பேர் அருள் தாய் நீ என்று எண்ணி யுன் பாதத்து ஒண் பூத்
தூம் அம் கை அன்பாளர்க்கு ஆட்பட்டி லேற்குத் தொலைந்தது நாண்
மூங்கையன் காண் அருள்வாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
வாங்கு ஐ யன் கான மன்றன் பால் படாது என்னை வல் விரைந்தே –47–

பாங்கு ஐயன் -உரிமை யுடைய பிதா
பூத் தூம் அம் கை அன்பாளர்–மலரைத் தூவுகின்ற கையினை யுடைய அன்பர்கள்
மூங்கையன் –ஊமையன்
ஐ -சிலேட்டுமம்
சிலேட்டுமம் கட்டி இழுக்க -அதனால் வாய் பேச முடியாத மூங்கையனாகக் கிடைக்கும் என்னை
நமன் பால் படாது வல் விரைந்து காத்து அருள்வாய் என்க –

———–

நாரிக்கு அளி செறித்தோன் ஏவினால் செற நைந்து புலச்
சேரிகளினும் கொடிய மின்னார் முலை சேர்ந்து ஐவர் வெம் மூரிக்
களிறுகள் போல் மணவாள முனித் தெய்வமே
கூரிக் களி யடைந்தார் அஞ்சினேன் என்னைக் கூவிக் கொள்ளே –48-

நாரிக்கு அளி செறித்தோன்-மன்மதன்
நாரி -வில் நாண்
அளி -வண்டு
ஏவினால் -அம்பினால்
செற-கொல்ல
களி -கள்ளினும்
மூரி களிறுகள் – வன்மை பொருந்திய யானைகள் –

————-

கண்டகத்தான் கண்டு நாவார வாழ்த்திக் கமழ் நறும் பூக்
கொண்டாகத்தால் வரும் ஜன்மம் மாறக் குறித்து உனது
முண்டகத் தாள்களில் தூய மணவாள முனித் தெய்வமே
தொண்டகத்தாகி எஞ்ஞான்று அடியேன் உன்னைச் சூழ்வதுவே –49-

கண்டகத்தான் கண்டு –கண் தகக் கண்டு
நாவார வாழ்த்துதல் செய்து
பாவத்தால் வருகிற இழி பிறப்புகள் ஒழியக் கருதி
உனது தாமரையை ஒத்த திருவடிகளில் கமழ்கின்ற நறிய பூக்களைக் கொண்டு அர்ச்சித்துத்
தொண்டக் குலத்தினேன் ஆகி அடியேன் நின்னை வணங்குவது என்று கொலோ என்க –

————

சூழ் குயவன் சக்கரம் போல் வரும் சன்ம சூறைக்குள்ளாய்
மாழ் குயர் வல்வினை எல்லாமொழியு நம் வாரிய ருண்
மூழ் குயவா எனக்கூய் மணவாள முனித் தெய்வமே
கேழ் குயமொன்று மின்னார் மையன் மாற்றிக் கிளர்விப்பையே –50-

சூறை -சுழல் காற்று
மாழ்கல் -மயங்கல்
அருள் மாரியிலே மூழ்கு – உய்ய வா -எனக் கூவி என்க
வாரி -வெள்ளம்
கேழ் குயம் -ஒளி தங்கிய முலை

———–

விழிப் பிள்ளை மான் மருட்டால் விலை கொள்ளு மின்னார் கணகக்
கிழிப் பிள்ளையார் முலைக்கு இச்சையனேனும் கிளர் திருவாய்
மொழிப் பிள்ளை சேவடியா மணவாள முனித் தெய்வமே
பழிப் பிள்ளை சொல்லும் கொளல் போல் கொள்வாய் என் புன் பாச் சொல்லுமே –51-

பிள்ளை மான் மருட்டால் –என்க
மருட்டல் -மயக்கல்
நகக் கிழிப் பிள்ளையார் முலை-நகத்தினுடைய வடுவாகிய பிளத்தலினை பொருந்தலுடைய முலை

————-

வானம் முதலைக்கு அருள் சுடர் ஆழி வல்லோன் மகிழக்
கானம் வுதவு மறைத்தமிழ் பாடிக் கனிந்த செவ்வாய்
மோன முதலைத் தொழு மணவாள முனித் தெய்வமே
தேன் அமுதம் என நின் சீர் என்னுள் நின்று தித்திக்குமே –52-

முதலைக்கு வானம் தந்து -கஜேந்த்ரனைக் காத்து அருளிய ஆழி வல்லோன் என்க
மோன முதல்-என்றது நம்மாழ்வாரை
மல ஜலம் இன்றித் திருப்புளி ஆழ்வாரின் கீழ் மௌனமாய் எழுந்து அருளி இருந்த ஞானவே மூர்த்தி யாதலின் இவ்வாறு கூறினார்
மோனம் என்பது ஞான வரம்பு
தேன் அமுதம் -தேன் கலந்த பால் -தேனும் அமுதமுமாம் –

————-

தூசு அனம் செம் பொன் முதலாய நச்சு வெம் தொல் வினையின்
பாசனம் ஜன்மம் இது என்ன எண்ணேண் செயும் பல் பிழையும்
மோசனம் செய்து அருள்வாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
சேதனம் செய் வளர் சீர் அரங்கேசற்குத் தேசிகனே –53-

தூசு -ஆடை
அனம் -சோறு
பாசனம் -மட்கலம்
தொல் வினையின் பாசன் நம் ஜன்மம் இது என்ன எண்ணேண் என்றும் பிரித்து உரைத்தலுலாம்
மோசனம் செய்தல் -தீர்த்தல்
தேசு அன்னம் -ஒளியை யுடைய அன்னம்
செய் -வயல் –

—————-

காலம் என்பார் விபரீ தானு கூலங்கள் காண்பது இந்த்ர
சாலம் என்பார் பாரினில் வாழ்வு என்பர் நின் அவதாரத்தை மான்
மூலம் என்பாய லெனு மணவாள முனித் தெய்வமே
கோலம் என்பார் உடல் சேர்ந்து இங்கு வாழுகை கொடிது எனக்கே –54–

இந்திர சாலம் என் பார் -இந்த்ரஜாலம் என்று சொல்லத்தக்க பூமி
பாயல் -பாய்

————

கன்மத்து அகப்பட்டு உயிர் யாவு நோவன கண்டு அறிந்தும்
வன்மத்தன் ஒத்து கருணை செய்யான் அளை வாரி யுண்டு
முன் மத்து அடிக்கு உவந்தோன் மணவாள முனித் தெய்வமே
யுன்மத்த சித்தன் எனை நீ வந்து ஆண்டு கொள் உற்று உணர்ந்தே –55-

அளை-தயிர்
வன்மத்தன் -கேட்ட செய்கையை யுடையவன்
மத்து அடிக்கு உவந்தான் என்க
உன்மத்த சித்தம் -மயக்கமுற்ற மனம் –

——————-

அப்புரி நாகம் விடல் போல் உயிர் மெய் அகல்வது எனச்
செப்புரியோர் மொழி கேட்டு உய்ந்திடாச் சிறியேற்கு அருளாய்
முப்புரி நூல் அணி தோள் மணவாள முனித் தெய்வமே
யெப்புரியோ நின் புரியாம் விண் அன்றி இருப்பிடமே –55-

புரி விடல் -தோல் விரித்தல்
செப்ப உரியோர் என்க
முப்புரி -பூணூல்
புரி –ஊர்

—————

கற்றிலன் நின் புகழ் நீ வந்து என்னுள் கலவாமையினால்
வெற்றில் அன்பற்ற என் பொல்லா அழுக்குடன் மெய் உணர்வின்
முற்றில் அன்றோ உய்வன் யான் மணவாள முனித் தெய்வமே
பற்றிலன்றே மனம் வைத்தேற்கு உண்டோ தொல் பர கதியோ –57–

அன்பு அற்ற என் அழுக்கு உடல் வெறிய இல் என்க
வெற்றில் -பாழ் வீடு –

————

இதவா சகமு மொழியார் இடை படு மேல் வையினும்
உதவாதவர் என்ன மெய்த்தவரோ என்னுள்ளத்து இன்
அமுத வாரியின் பெருக்கே மணவாள முனித் தெய்வமே
மத வாதவர்க்கு அரி ஏறே மெய்த்தேவன் அம் மாதவனே –58-

இடைபடும் எல்லை -துன்பப்படும் காலம்
இன் அமுத வாரியின் பெருக்கே -என்க
மத வாதியர்-புற மத வாதியர்
அரி -ஸிம்ஹம் –

————-

துகில் கமரேசனும் மோகிக்கவே செய்து சூழ்ந்து உடுப்பார்
அகில் கமழ் வாசப் புகை யூட்டுவார் குழற்கு அக்குழலோ
முகில் கமஞ்சூல் அனையார் மணவாள முனித் தெய்வமே
புகில் கமர் வாய்ப் பொன் புணர்வோர் அவர் மையல் போக்கு எனக்கே –59-

துகில் -ஆடை
அமரேசன் -இந்த்ரன்
குழற்கு அகில் புகை யூட்டுவார் -அக்குழல் நிறைந்த சூலினை யுடைய முகில் போல்வார் என்க
பொன் புணர்வோர் -பொன்னின் பொருட்டுப் புணர்தல் செய்வோர் –

—————

வடிக்கணினார் மயலால் வரச் சேர்ந்து மயங்கி உன் தாள்
பொடிக்கு அணி வாழ்வதில் புன் சிரத்தேன் எதி பூபதி தாள்
முடிக்கு அணியாகக் கொண்டாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
செடிக்கு அணியார் வெம் பிறவியைத் தீர்த்து என்னைச் சேமிப்பையே –60-

செடி -துர்க்கந்தம் –பாவமுமாம்
சேமித்தல் -காத்தல் –

——————

நூல் இயல் பால் தெளிந்து அன்பரை வாழ்விக்கும் நுண் உணர்வின்
வாலியராம் நம் ஸ்ரீ சயிலேசர் மலர்க்கழல் பொன்
மோலிய தாஞ்சிரத்தாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
சேலியல் வாரிப் புவி நீ யுதித்த பின் சீர் பெற்றதே –61-

வாலியர் -தூய்மையை யுடையோர்
மோலி -கிரீடம் –

————-

சூழ் கிரணத்து அருணாம் புயம் போலு நின்று உய்ய நல் தாள்
வீழ் கிலராய் இங்கு வாழ்வோர் சிலர் விரஜா நதி போய்
மூழ்கினும் பேறு இலராய் மணவாள முனித் தெய்வமே
யாழ் கிணற்றில் உட்பட்டு அமிழ்வோர் இக் கேவலத்து ஆழ்வார்களே –62-

அருணாம் புயம் -செந்தாமரை
அருணம் -மிக சிகப்பு
வீழ்தல் -ஆசைப்படுதல் -வீழ்ந்து வணங்குதல் என்றுமாம் –

—————

சுட்டித் தவ முயன்று உன் அருளால் மது சூதனற்கு ஆட்
பட்டித் தரைக்குள் உற்றோர் வானம் ஏறப் படரில் சென்னி
மொட்டித் தகையினராய் மணவாள முனித் தெய்வமே
கிட்டித் தமிற் கொண்டு உபசரிப்பார் சுரர் கேண்மை யுற்றே –63–

சென்னி மொட்டித்த கையினர்–முடி மேல் கூப்பிய கையினை யுடையார் –
சுரர் -நித்ய ஸூரிகள்
கேண்மை -நட்பு –

———-

பிடி யுடை வாள் பல கைகையராய் முறை பேணி முறைப்
படி யுடை வார் மனந்தீ மெழுகாகி யுன் பத்தர்கட்கே
முடி யுடை வானவர் தா மணவாள முனித் தெய்வமே
மடி யுடை வாச மலர் முதலீந்து வணங்கி நின்றே –64-

பலகை -கேடகம்
முறைப்படி பேணி மனம் தீ மெழுகாகி யுடைவார் என்க
மடி யுடை -பரிசுத்தமான வஸ்திரம் –

—————

ஞாலத்து அவம் செய் மத வாதியரை நடுக்குறு முக்
கோலத்து அரி சமயத்தினோர்க்கு அனுகூல துலா
மூலத்து அவதரித்தாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
யேலத் தவமிலி யானேனை நீ வந்து எடுத்து அருளே –65-

அவம் செய்தல் – பயன் அற்றனவற்றைச் செய்தல்
நடுக்கம் உறச் செய்கின்ற முக்கோல் அத்த -என்க
அரி சமயம் -விஷ்ணு மதம்
துலா மூலம் -ஐப்பசி மாசத்து மூல நக்ஷத்ரம் –

———–

இக்காலந் நாளை விடையோனை வென்றோன் எய்யும் ஈர்க்கணை
களோடு ஓக்க காலமாம் என வந்தே அடப்படும் தூர்த்தன் என்னை
முக்காலமும் தெரி சீர் மணவாள முனித் தெய்வமே
யக்காலன் என் செய்வனோ அறியேன் வந்து அருள் புரியே –66-

இங்கு -கரும்பு வில்
விடையோன் -வ்ருஷப வாகனத்தை யுடையோன் -உருத்திரன்
மலர்க்கணை யாதலின் -ஈர்க்கணை -என்றார்
ஆலம் -விஷம்
தூர்த்தன் -விட புருஷன்
காலன் -இயமன் –

————-

மா தூரமாயினும் வந்து நம் பால் இங்கு வா எனக் கூய்
மீதூர வாவுற்று எளியோனை யான் வியன் கூரம் என்னும்
மூதூரானைத் தொழும் சீர் மணவாள முனித் தெய்வமே
நீ தூர என் சனனச் சாகரத்தை நிலை அழித்தே –67-

மா தூரம் -மிக்க தூரம்
மீது ஊர் அலர உற்று என்க
அவா -ஆசை
வியன் -பெருமை
மூது ஊர் -பழமையான ஊர்
சனனமாகிற சமுத்ரத்தைத் தூர் என்க
தூர என்று அகர ஈற்று வியங்கோளாகக் கோடலுமாம் –

————

வேள் துவள என்று மெய்ஞ்ஞானக் கோயிலுள் மேவு நின்னை
நீடு வளம் ஒன்றக் கண்டோர் இதயத்து நேசம் என்னும்
ஊடு வளர்கின்றது மணவாள முனித் தெய்வமே
கூடு வளகத்து அன்பர்க் காண் நன் மாதருட் கூர்ப்பு ஒக்குமே –68–

வேள் துவள வென்று -என்க
வேள் -மன்மதன்
துவளல் -தளர்த்தல்
நேசம் என்னும் மூடு வளர்கின்றது உவளகத்திடத்தே அன்பரைக் காண்கின்ற
கற்புடை மாதரது உள் கூர்ப்பினை ஒக்கும் என்க
உவளகம்-அந்தப்புரம்
உள் கூர்ப்பு -சந்தோஷ மிகுதி
கற்புடை மகளிர் -நல் மாதர் –

பண்டு வரும் குறி பகர்ந்து பாசறையில் பொருள் வயினில் பரிந்து போன
வண்டு தொடர் நறும் தெரியல் உயிர் அனைய கொழுநர் வர மணித் தேரோடும்
கண்டு மனம் களி சிறப்ப ஒளி சிறந்து மெலிவு அகலும் கற்பினார் -கம்பநாட்டாழ்வார் –

———————-

மிக்குற்ற நின்னன்றி யார் அருள்வார் அற்பர் வேறுளர்
உமி குற்ற என் அரும் கை வருத்தம் அன்றி விண்ணுள் உரும்
உக்குற்றது ஒப்ப என்பான் மணவாள முனித் தெய்வமே
முக்குற்றம் இங்கு ஒழி நின் முன் பின்னோர் என் முகம் கொள்ளவே –69-

உமியைக் குத்தக் கை வருத்தத்தை அன்றி வேறு என்ன தரும் என்க
உருமு -இடி
உருமு உக்கு உற்றது ஒப்ப என்று பிரிக்க
முக்குற்றம் -காமம் வெகுளி மயக்கங்கள்
காமம் வெகுளி மயக்கம் இவை மூன்றும் கெடக் கெடும் நோய் என்பதால் முக்குற்றம் இங்கு ஒழி என்கிறார் –

——————-

குருகூரும் அணி அரங்கமும் நாளும் குலாவி மகிழ்ந்து
ஒரு கூரு மன் மகிழக் கோன் எதிக்கோனை யுளத்துள் வைத்தாய்
முருகூரும் மலர்த்தொடை மணவாள முனித் தெய்வமே
இரு கூர் உமரோடும் வந்து அகலாது என் இதயத்துள்ளே –70-

மகிழக் கோன்-வகுளாபரணர்
முருகு -வாசனை -தேனுமாம்

———-

வடு அற்கு அமைவிக்கும் கொங்கையர் பால் மனம் வைத்த என் மேல்
அடு வற்கட கோடைத்தீ பகனேர் நமன் ஆட்கள் உய்க்கும்
முடுவற் கணம் எற்று முன் மணவாள முனித் தெய்வமே
யடுவற்க மா நுமரர் சூழ நீ விரைந்து அஞ்சல் என்றே –71-

வடு -நகக்குறி முதலிய
அல் -இரவு
வற்கட கோடைத் தீ பகலில் என்க
முடுவல் கணம் -செந்நாய்க் கூட்டம்
எற்றல் –பிடுங்கிக் கொல்லுதல்
வற்கமாம் நுமர் என்னைச் சூழ நீ அஞ்சல் என்று விரைந்து அடு என்க
வற்கம் –வர்க்கம் -கூட்டம்
நுமர் -நும்மவரான அடியார்கள்
வற்கடம் -வறட்சி

—————-

மக்க நக்கு எல் உமிழ் ஒள் எயிற்று ஏழையர் வாய்த்த தமர்
தொக்கு அண்ணக் குப்பம் கவிழ் புனல் போல் உளம் சோர்வர் அயன்
முக்கண் நக்கன் தமர் தா மணவாள முனித் தெய்வமே
எக்கணக்கும் தவிர் நின்றமர் தாம் அவ் வியல்பிலரே –72-

நக்கு -சிரித்து
எல் -காந்தி
எயிற்று -தந்தம்
மக்கள் முதலியோர் தொக்கு அண்ண-என்க
அவ்வியல்வு -அவ்வாறு உளம் சோரும் தன்மை –

—————

பெற்ற யுந்திக் கமலன் சீரனும் நனி பேணி என்றும்
கற்றவும் கற்கின்றவும் கற்பவும் நின் கழல் புகழே
முற்றவும் தொண்டு உனக்கி யான் மணவாள முனித் தெய்வமே
கொற்ற வும்பற் குல நேர் இதரர்க்கோர் வெங்கோளரியே –73-

உம்பல் குலம் –யானைக் கூட்டம்
இதரர் -ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் அல்லாத பிற மதஸ்தர்
கோளரி -ஸிம்ஹம் –

————–

அட்டைக் கரணைக் கரவுக்குக் கால் கொடு என்று ஆர்த்து அடித்து
நெட்டைக் கரிய நமன் தமர் ஈர்த்து நெறி களிற் கான்
முட்டைக்கவும் துரப்பார் மணவாள முனித் தெய்வமே
ஓட்டைக் கருதி உடன் வந்து அன்று ஆண்டு கொள் உற்று எனையே –74-

ஒட்டு -சம்பந்தம்
கான் முட்டைக்கவும் துரப்பார்-கால் முள் தைக்கவும் துரப்பர் -செலுத்துவர் –

—————

நா தைக்கு மாறு ஒண் சடகோபன் ஓதிய நல் தமிழ் பா
ஒத்தைக் குறித்து உரையேன் பணியேன் யுன்னை உள்ளுணர்வின்
மோத்தைக்கு நேர் சிறியேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
சீத்தைக் குழாத்துடல் காத்து இங்கு வாழ்க்கை சிறந்ததன்றே –75-

நாவில் தைக்குமாறு ஒள்ளிய சடகோபன் ஓதி அருளிய நல்ல
தமிழ் பாக்களாகிய திருவாய் மொழி என்னும் வேதத்தை -என்க
ஒத்து -வேதம்
மோத்தை -வெள்ளாட்டுக் கடா
சீத்தை -பதனழிவு –

————-

ஆள் தார மைந்தர் பொன் பூமியில் நேசம் வையார் அனல் நீர்
கோள் தாரகைக் குலத்தால் வரும் நோய் யுள் கொளார் மனத்தின்
மூடார் அஞ்ஞான இருள் மணவாள முனித் தெய்வமே
நீள் ஆரணத் தமிழ் அந்தாதி பாடு நினக்கு அன்பரே -76-

————-

அகம் போத நீங்கி அஞ்ஞானத்தின் மாதரை யாசித் தையா
சுகம் போர் செய்வதற்குள்ளா யன்னார்கள் சுகம் வடவா
முகம் போலென எண்ணிலேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
யிகம் போதும் யான் பட்ட நோவு எனக்கு ஈய் உன் இணை அடியே –77–

ஐ ஆசுகம் -மன்மதன் பஞ்ச பாணங்கள் -அவை
வனசம் சூதம் அசோகு முல்லை நீலம் -என்பன
வடவா முகம் -வடவா முக அக்னி –

———-

செம்மையினில் நுங்களைச் செவ்வே திருத்தி ரட்சிப்பன் என்றே
யம்மையினும் தயவு ஆதாரம் கூர்ந்து அளித்து ஆண்டு எமக்கே
மும்மையினும் துணையா மணவாள முனித் தெய்வமே
எம்மை இனும் கை விடாதே இனி ஓம்பி விண் ஏற்றிக் கொள்ளே –78-

——-

ததி ஓதனம் அஞ்சுவைப் பால் அன்னம் உண்ண விச்சாதுரனா
யதி யோக வாழ்வு பெற எண்ணினேன் அலதா ஆன்ற கற்பின்
முதியோர் தொழும் திருவே மணவாள முனித் தெய்வமே
கதியோ பெற எண்ணிலேன் இனிச் செய்வது என் கட்டுரையே —-79-

ததி ஓதனம்-தயிர்ச்சோறு
இச்சாதுரன் -மிக்க ஆசையை யுடையோன்
ஆன்ற கற்பின் முதியோர் -மிக்க கல்வியுடைய பெரியோர்
ஆன்ற -அமைந்த மாட்சிமைப்பட்ட என்றுமாம் –

————–

நீ சாம மேனியன் அங்கு அவன் நீ இந்நிலை யன்பர் கைத்
தேச அமலகக் கனி நிகர் தேசிக சென்ம வெந்நோய்
மூசாமல் இங்கு எனை ஆள் மணவாள முனித் தெய்வமே
பேசாமல் வா என்று சொல்வார் எவர் இப்பெரு நிலத்தே –80-

நீ அவனாகவும் அவன் நீயாகவும் பேதமற உற்ற நிலை அடியார்களுக்கு
கரதலாகமலகம் போல் நன்கு உணரக் கிடந்தது என்கிறார்
ஜன்மமாகிய கொடிய நோய் மொய்த்துக் கொள்ளாமல் என்க
மூசல் -மொய்த்தல் –

————-

மடங்காது ஞான மிலா யடியோம் இங்கு வாழ்தலினால்
அடங்காது வார் குழை மா மாதவனுக்குத் தரணி மேல்
முடங்காது லீலை கண்டாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
திடம் காதுகாதராம் இவர் எம்மை என்று எம்மைச் சீறலையே –81–

மடங்காது ஞானம் –மடம் காது ஞானம் -அஞ்ஞானத்தைக் கெடுத்து ஒழிப்பதற்காகக்
காரணமாகிய மெய்யறிவு
முடங்காது -சுருங்காது
லீலை -விளையாட்டு
மாதவனுக்கு லீலை முடங்காது என்பது திடம்
ஆகலின்
இவர் துரரகதாரம் என்றும் எம்மைச் சீறாது கா என்கிறார்
துராகதர்-தீமை புரிவோர் –

———

பெரும் தேறலாரு மலர்க்கூந்தன் மேகம் பிணை விழி சொன்
மருந்தேர் இளம் கொங்கை கோங்கரும் பா மடவார் முறுவன்
முருந்தே என வியந்தேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
இருந்தேன் புதிய விருந்தாய்ப் பிணிக்கும் யமனுக்குமே –82-

மடவார்களது கூந்தல் விழி சொல் கொங்கை முறுவல் ஆகியவற்றை முறையே
மேகமே பிணையே மருந்தே கோங்கரும்பே முகுந்தே என
வியந்தேனாய்ப் பிணிக்கும் யமனுக்கு புதிய விருந்தாய் இருந்தேன் என்க
தேறல் -தேன்
முறுவல் -தந்தம்
பிணை -மான்
மருந்து -தேவாம்ருதம்
முருந்து -இறகில் அடியில் குருத்து –

————

கிளரியங் கார் கடல் போல் ஆர்த்து எழும் குருகேசன் சொல்லால்
விளரியங் காக்கும் தமிழ்ப் பாவினினின் மிக்க வேட்க்கையர் நின்
முளரியந் தாள் தொழுவார் மணவாள முனித் தெய்வமே
யுளரிய பா நிற –டுற் சிலரே இவ்வுலகத்துள்ளே —

கிளர்தல் -நிறைதல்
விளரி அங்கு ஆக்கும் தமிழ்ப்பா என்க
விளரி -நெஞ்சால் பிறக்கும் இசை
வேட்க்கையர் -ஆசை யுடையோர்
முளரி அம் தாள் -தாமரைப் பூவை ஒத்த அழகிய திருவடிகள் –

—————–

வேட்டினை யாநிற்பன் மின்னார் கலவியை மீட்டு எனை உயிர்
நாட்டினை யான் கொல் இன்னான் என்று உன் அன்பர் நயக்கு நெறி
மூட்டினை யாகில் உய்வேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
வாட்டி நையா வுறு நோய் மருந்தாலுடன் மாறும் அன்றே –84-

மின்னார் கலவியை வேட்டு இளையா நிற்பன் -என்க
வேட்டல் -ஆசை கூர்தல்
இளைதல் -மனம் இரங்கல்
இவன் தானோ முன்னம் இந்த நாட்டில் மின்னார் கலவையால் இளையா நின்ற இன்னான் என்று சொல்லுமாறு
என்னைத் திருத்தி உன் அன்பர்கள் விரும்பிச் செல்லும் நெறியில் சேர்ப்பாயாயின் யான் உய்வேன் என்க –

——————

தளைப்பா ரவன் இறை யாஞ் சனனங்களில் ஆழ்ந்து அழுந்தி
இளைப்பா ரவராக் கடல் புவியோர் செயலீ தற்று விண்
முளைப்பா ரவர் உன் தமர் மணவாள முனித் தெய்வமே
யுளைப்பார வேழ் பரியோன் முதலங்காரியோ –85-

———–

ஈப் பருந்தோரி முதலிவையே செறிந்து ஈர்த்து உண்ணு மூ
னாப்பரும் பாவையர் மெய்யென்று மோவாது அருவருப்பார்
மோப்பருன் பாத மலர் மணவாள முனித் தெய்வமே
தூப்பருந் தாள் மலரோற்கும் எய்தா இன்பம் துய்ப்பவரே –86-

ஈயும் பருந்தும் நரியும் கூட இழுத்து உண்கின்ற மாமிசக்கட்டே பெறுவதற்கு அரியர் என்று
கொண்டாடப்படுகின்ற பாவைமாரது சரீரம் என்று தெளிந்து அவரது மெய்யை மோவாது அருவருத்து
உனது திவ்ய பரிமளம் கமழ்கின்ற திருவடித் தாமரையையே நோக்கும் அவரே
தூய பெரிய தண்டினை யுடைய தாமரை மலரானாகிய பிரமனுக்கும் கிட்டாத
இன்பத்தை அனுபவிக்குமவர் ஆவார் என்க —

————

கடமா கராம் பற்று நாண் மூலமே எனக்காத்து அருள் செய்
திடமா கராம் புயத்தாழிப் பிரான் பதம் சேண் வளர் தேன்
முடமா களிச்சித்தல் போல் மணவாள முனித் தெய்வமே
இடமாக்க மேவலில் என்று இச்சித்தேன் எய்தல் எவ்வணமே–87-

கடமா -மதத்தினுடைய யானை
காரம் -முதலை
வலிய பெரிய தாமரைத் திருக்கை இடத்தே திருவாழி ஆழ்வானை உடைய பிரானது பதத்தை
இடம் பொருள் ஏவல் இல் என்று இவற்றையே இச்சித்த யான்
உயரமான கொம்பின் இடத்தே வளர்கின்ற தேனை முடவன் இச்சித்தால் போலே இச்சித்தேன்
அப்பிரான் இடம் எனக்கு கிடைப்பது எப்படி என்க –

————–

பத்திக் குறிப்பு சிறிதும் இல்லேன் நின் பொற் பாதம் அல்லால்
எத்திக்கும் சென்றும் உழன்றும் புகல் காண்கிலேன் என் அப்பனே
முத்திக்கு வித்து எனும் சீர் மணவாள முனித் தெய்வமே
தித்திக்கு நேர் மொழி யாரால் கெட்டேன் என் செயல் இதுவே –88–

பாதம் அல்லால் புகல் இடம் காண்கிலேன் என்க
தித்திக்கின்ற இக்கு -கரும்பு -நேர் மொழியார் என்க
தித்திக்கின்ற நேரிய மொழியார் என்னலுமாம் –

——————–

தொண்டு உன் கழற்கு அவர்தாமாய்ப் பொதுவறச் சூழ்ந்து அதற்கே
மண்டும் பெரு விருப்புற்றோர் நினது அருள் வாரி மொண்டு
மொண்டு உண்டு கொண்டு உழல்வார் மணவாள முனித் தெய்வமே
கண்டு உய்ந்திட எண்ணி நாயேனும் அங்கு அது காமிப்பனே –89-

அருள் வாரியை மொண்டு மொண்டு உண்டு கொண்டு உழல்வார் என்க
காமித்தல் -இச்சித்தல் –

————–

போது உந்தியான் அருள் நின் அவதாரப் புணர்ச்சி என்று எண்ணி
ஓதும் த்யானம் உறும் பெரியோர் உன் கருணை அலை
மோது உந்தியால் நனைவார் மணவாள முனித் தெய்வமே
தீது உந்தி யான் அவமே படிந்தேன் பவத் தீ நதிக்கே –90-

போது உந்தியான் -பத்ம நாபன்
உந்தியால் -நதியால்
தீது உந்தி -தீயவற்றை எற்றி
பெரியோர் தீது உந்தி உந்தியால் நனைவார் என்க
இனி தீது உந்தி யான் அவமே படிந்தேன் என்றலும் ஓன்று
உந்துதல் -ஏறுதல் –

————-

ஓவா மருங்கில் குவிதர வேய்ங்குழல் ஊதி நின்ற
தேவாம் அரும் பெறல் நா வீறன் பொற் பாத சேகரனே
மூவா மருந்தனை யாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
நாவா மருண்டு மறவாது உன் நாமங்கள் சொல்லிடவே –91-

ஒன்றோடு ஓன்று சேர்தல் இன்றிப் பிரிந்து மேயும் பசுக்கள் எல்லாம் பக்கத்திலே வந்து குவியும்படி
புல்லாங்குழலூதி நின்ற தேவனாகிய கண்ணபிரானது அவதாரமாகிய நா வீறானாகிய நம்மாழ்வாரது
அழகிய திருவடிகளை திரு முடியில் உடையவராய்
மூவாத மருந்து போல்வாய் -மணவாள மா முனியாகிய கண் கண்டா தெய்வமே
உனது திரு நாமங்களை சொல்லிட என் நா மருண்டும் மறவாது என்க –

————–

சொற் போது கொண்டு உன் இணைத்தாள் பரவித் தொழுது உய்ந்திடா
மற் போது மென்று புல்லோர் கடை போயலே மந்திரங்கி
முற்போது செய்வினையான் மணவாள முனித் தெய்வமே
நிற்போதும் வேலை கருவில் திருவற்ற நீர்மை அன்றே –92-

சொல் போது -சொல்லாகிய போது -மலரும் பருவத்து அரும்பு
அலமந்து -மனம் கலங்கி -உய்ந்திடாமல் அலமந்து இரங்கி –
முற்போது பூர்வ ஜென்மம் –

————

அனமேய நீர்த்தடம் சூழ் பெரும் பூதூர் அதிபதிக்கு உன்
மனம் மேவும் கோயில் என நல்கி வாழும் உனக்கும் எனக்கும்
முனமே உண்டான தொடர்பே மணவாள முனித் தெய்வமே
இனமேதும் நீ என்னைக் காவாது இருக்கும் இயல்பு உரையே –93-

————

மட்டாட்சி செய் குழலோர் மங்கை தன் வயத்தால் படைக்கப்
பட்டாட் குளத்து இச்சை யுற்றே மயங்கினன் பார்க்கில் முழு
முட்டாட் கமலனன் தான் மணவாள முனித் தெய்வமே
நட்டாட் கொண்டு என்னைப் புரந்து கொள் ஐவரை நாசம் செய்தே –94-

மட்டு -தேன்
முள் தாள் -முள்ளோடு கூடிய தாள்
முட்டாளாகிய கமலம் என்றும் -என்ற பொருளும் சிலேடை வகையால் காட்டப்பட்டது
பரமனே தன்னாலே படைக்கப்பட்ட புத்ரியின் முறையில் உள்ள பெண் ஒருத்தி உடன் மயங்கினான் என்றால்
நான் மயங்கி கெட்டப் போவதில் வியப்பு என்ன என்கிறார்
ஆகவே நீ ஐவரை நாசம் செய்து என்னை மீட்டு ஆட்கொண்டு ரக்ஷித்து அருள வேண்டும் என்று இரக்கிறார் –

———-

வாழலன் தேசிகர் தங்கள் சிகாமணி நீ யுறையும்
சூழலன் பால் வலம் செய்து ஏழையேன் அகர்ச்சூழ்ந்து உழல் புன்
மோழலன்றோ அடியேன் மணவாள முனித் தெய்வமே
காழலன் தான் முன் ஏனமாய் விணோர்க்கு உளம் கைக்கனியே — 95-

நீ உறையும் சூழலை அன்பால் வலம் செய்து ஏழையேன் வாழலன் -என்க
மோழல்-பன்றி
நீ தான் முன்னம் கலப்பையைக் கையில் கொண்ட பலராமனாக திரு அவதரித்து அருளினாய்
என்பது விண்ணோர் கையில் இலங்கு நெல்லிக்கனி போல் நன்கு விளங்கிற்று என்க –

—————

இடும்பைப் பொதிக்கோ ரவுடதஞ் சேர்த்து இந்த ஞாலத்தர் முன்
விடும் பைப் பொதி வசன பூஷணத்தை விரித்து உரைத்த
முடும்பைக்கு இறை அருள் சேர் மணவாள முனித் தெய்வமே
நெடும் பைத்த மால் அரங்கன் சேடனாய் என்னுள் நீங்கலையே -96-

இடும்பை -துன்பம்
பைப் பொதியாகிய ஸ்ரீ வசன பூஷணம் என்க
முடும்பைக்கு இறை -ஸ்ரீ பிள்ளை லோகாச்சார்யார்
நெடிய பசுமை நிற மேகம் போன்ற அரங்கேசனைத் தாங்குகின்ற சேடனாக நீ என்னுள் நீங்கலை -என்றுமாம்
சேடன் ஏவல் செய்வோன் தோழன்
அரங்கனாகவும் சேடனாகவும் என்னுள் நீங்கவில்லை என்னுமாம்
அரங்கனைச் சேடனாகக் கொண்டு என்னுள் நீங்கவில்லை என்றுமாம் –

————-

சனியே எனத் தொடர் கன்ம வெம் பாசம் தடுக்க நின்று
அவனி யேறி எய்த்து இளைத்தேனை வந்து ஆட் கொள் வர வர
முனியே பொற் கோயில் உறை மணவாள முனித் தெய்வமே
துனி ஏதிலார் நகைக்கும் படி யான் புன்மை சூழ்ந்தனனே –97–

அவனி ஏறி எய்த்து இளைத்தேனை வந்து ஆட் கொள் என்க
துனி -அச்சம் -கோபமுமாம்
ஏதிலார் -பகைவர் –

————

சுருக்கலன் ஐவரைத் துன் மதியேன் யுன் தொல் அருள் முன்
கருக் கலவாது ஒழிந்தேன் ஆதலால் கமழ் வாசமில் புன்
முருக்கலர் போன்றனன் யான் மணவாள முனித் தெய்வமே
பெருக்கலர் நீங்க என்னுள்ளத்து இன்பப் பெரு வெள்ளமே -98–

ஐவரைச் சுருக்கலன்
அருளை முன்னே கரு விடத்தே கலவாது ஒழித்தேன்
ஆதலால் மணம் இல்லாத முருக்கம் பூவை ஒத்தேன்
அலர் நீங்க என்னுள்ளத்து இன்பப்பெரு வெள்ளத்தை பெருக்கு என்க
அலர் -பலர் அறிந்து பழி தூற்றல் -துன்பமுமாம் –

———–

கயங்குவை மூடவற்றோ நீர் மிகினும் நின் கண்ணருளைத்
தயங்குவை வேல் விழியார் விரகான அலஞ் சாடவற்றோ
முயங்கு வையேல் என்னை மணவாள முனித் தெய்வமே
நயங்குவையா யுண்டெனக் காதலால் இது நன்கு அருளே –99-

கயம் -குளம்
கு -பூமி
வற்றோ -வல்லதோ
நின் திருக்கண்ணின் அருள் பிரவாஹத்தை வேல் விழியார் விரகு அனலம் சாடவற்றோ
கை வேல் -கூரிய வேல்
அனலம்-அக்னி
முயங்கல் -தழுவல்
நயம் குவையாய் உண்டு என்க
குவை -குவியல் கூட்டம் –

——-

கூர் பாலை மூள் கனலாக்கும் பெய் மேகக் குளிர் புனலைச்
சார் பாலையோ கெடுப்பார் சிறியோர் கடக்கோர் யுறை
மோர் பாலை வேறு செயு மணவாள முனித் தெய்வமே
யோர் பாலை வோர்கள் எனை வேறு செய்வர் உனைப் பிரித்தே –100-

வெம்மை மிக்க பாலை நிலம் தன் பால் பெய்யும் மேகத்தின் குளிர்ந்த நீரையும் மூண்டு எரியும் அனலாகச் செய்து விடும்
ஸஹ வாஸ தோஷத்தால் சிறியோர் தக்கோரையும் ஐயோ கெடுத்து விடுவார்
பிரை குத்து மோர் பாலை வேறு செய்யும்
இவை போல் ஐம் பொறிகளாகிற தீயோர்கள் என்னை நின்னின்றும் பிரித்து என்னைத் தனியே இருக்கச் செய்கின்றார்கள் என்க
ஓர் பால் -ஒரு பக்கத்திலே -ஆராய்ச்சியால் என்றுமாம்

————–

தூண்ட ளிர்ப் பூந்தருவாமோ நின்னன்றிச் சொலும் இதரர்
பூண்டளிக் கோலம் புனைந்து எனைக் காக்கப் போதுவரோ
மூண்டு அளித்து ஆட் கொண்டு நீ மணவாள முனித் தெய்வமே
காண்டு அளித்து தூர விடாது அடியேனைக் கைக் கொண்டிடவே –101-

தள்ளித் தூர விடாது காண் என்க –

————–

எப்பது பாத தொகை யாண்டு உரைத்து எண்ணினும் எண்ணரும்
சீரில் அப்பதுமக் கழலோன் எதிக்கோன் மகிழ் ஆர்த்தி ஒண் பா
முப்பது முப்பது சொல் மணவாள முனித் தெய்வமே
செப்பது மற்று என உளம் தேறி யுன் கழல் சேர் வண்ணமே –102-

பது மம் -கோடா கோடி
சீலப் பதுமக் கழலோன் எதிக்கோன் என்க
ஆர்த்தி -குறை
அது உளம் தேறி உன் கழல் சேர் வண்ணம் செப்பு -என்க –

———–

கதிரந் தமி யடியேன் உள நிற் கருதிப் பணிதல்
சதிரந் தமிர் துத்துவம் விரும்பாத வஞ்சார்த்து மறை
முதிர்ந் தமிழ் உரை தேர் மணவாள முனித் தெய்வமே
வெதிரந் தமியை வுறுந் தன்னுள் வாழ் வெந்தழல் சுடவே –103-

கதிரம் -கருங்காலி
மிர்த உத்துவம் விரும்பு ஆதவம் எனப்பிரித்து நாசத்தைச் செய்வதும்
ஊர்த்துவம் முகம் நோக்கிச் செல்வதுமான நெருப்பு என உரைக்க
முதிர்ந் தமிழ்–முதிர் அம் தமிழ் -முதிர்ந்த அழகிய தமிழ்
வெதிர் அந்தம் இயை வுறும் -மூங்கில் முடிவினைப் பொருந்துதல் உறும்
மூங்கில் தன்னுள் தோன்றும் நெருப்பினால் அழிதல் போலே என் மனமாகிய கருங்காலி
நின்னைப் பணிதலாகிய நெருப்பினால் அழியும் என்கிறார் என்க
மிர்துத்துவம் -என்று கொள்ளலுமாம் –

——————

நாப்பற்ற கிற்கிலை நின் புகழோது நயம் வினையி
னாப்பற்ற நோக்கிக் கெடுப்பான் நினைந்து அடர்கின்றன நோய்
மூப்பற்ற திண் புகழோய் மணவாள முனித் தெய்வமே
காப்பாற்ற விர்ககும் கதிர் போலும் நின் பொற் கழல் எனக்கே –104-

நின் புகழ் ஓதும் நயத்தினை நா பற்ற கிற்கிலை
வினையின் ஆப்பினை நோய் அற்றம் நீக்கிக் கெடுப்பான் நினைத்து அடர்கின்றன என்க
ஆப்பு -ஆக்கை -சரீரம்
அற்றம்-சமயம்
கெடுப்பான் -கெடுக்க
அல் தவிர்க்கும் கதிர் போலும் நின் பொற் கழல் எனக்குக் காப்பு என்க
அல் -இருள் –

—————

பாத்துக்கு அலங்கரிக்கும் பூந்துகில் கற்பரை புகழ்ந்து
நாத் துக்கம் உற்றது சொல்ல ஒண்ணாது நரைத்து உடல் வீண்
மூத்துக் கழிந்தது அருள் மணவாள முனித் தெய்வமே
சேத்துக் கமலம் புரை நின் பொற் தாள் துதி செய்திடவே –105-

பாத்து -சோறு
சேத்து -சிவந்து
பொற் தாள் துதி செய்திட அருள் என்க –

——————-

மென் பண் இசைக்கும் சடகோபர் சொல் தமிழ் மெய்ப்பொருள் ஓர்ந்
தன் பணி நற்றுளவோர்க்கே செய்து உய்கின்ற அந்நெறி நீ
முன் பணி வைத்ததன்றோ மணவாள முனித் தெய்வமே
வன் பணி கட் கர சின் மூர்த்தியே நல் வைணவர்க்கே –106-

நல்ல திருத்துழாய் மாலையை அணிகின்ற திருமாலுக்கே அன்பு செய்து உய்கின்ற
அந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவ நெறி நீ முன் பண்ணி வைத்தது என்க
பணி -பாம்பு –

——————

செயல் வரனே வலன்றித் தவிர் மாதரில் சீர்த்து உடலம் நயந்து
து யல் வர நாளும் உன் தொண்டர்கள் ஏவல் செய் சூழ்ச்சி யுள
முயல் வரம் ஈந்து அருள்வாய் மணவாள முனித் தெய்வமே
பெயல் வர ஒண் பயிர்க்கு ஒத்து எம்மை ஆளும் பெரும் தகையே –107-

வரன் -நாயகன்
பெயல் -மழை
பயிர்க்குப் பெயல் வர வினை ஒத்து எம்மை ஆளும் பெரும் தகையே -என்க —

———-

திரு மணவா வுற்றணிவான் இப்பாரைத் திருத்த எண்ணி
வரு மணவாள முனி வாழி வாழி சொல் வாணன் என்னும்
பெரு மண வாய்மை பெற்ற ஒண் தமிழ் என் நெஞ்சுள் பெய்து அருள் மெய்க்
குரு மண வாழ் திருவேங்கட நாத குரு என்றுமே –108-

திருமண் –திருமண் காப்பு
அவா வுற்று -விருப்பமுற்று
திருவேங்கட நாத குரு என்றும் வாழி என்க –

——————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ சேனாபதி முனிவர் திருவடிகளே சரணம் –
பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: