ஸ்ரீ பாஷ்யார்த்த தீபிகை — மூன்றாம் அத்யாயம் — மூன்றாம் பாதம் —

ஸ்ரீ பாஷ்யம் -மங்கள ஸ்லோகம்

அகில புவன ஜன்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலே
விநத விவித பூத வ்ராத ரக்ஷைக தீஷே
ஸ்ருதி சிரஸி விதீப்தே ப்ருஹ்மணி ஸ்ரீ நிவாஸே
பவது மம பரஸ்மின் சேமுஷீ பக்தி ரூபா –

பாராசார்ய வச ஸூதாம் உபநிஷத் துக்தாப்தி மத்யோத் த்ருதாம்
சம்சாராக்னி விதீபன வ்யபகாத ப்ராணாத்மா சஞ்சீவி நீம்
பூர்வாச்சார்ய ஸூரஷிதாம் பஹூ மதி வ்யாகாத தூரஸ்தி தாம்
ஆ நீதாம் து நிஷாஷரை ஸூ மனஸோ பௌமா பிபந்து அந்வஹம்–

—————————————————————-

மூன்றாம் அத்யாயம்-சாதனா அத்யாயம்–55 அதிகரணங்கள்–181 ஸூத்ரங்கள்

மூன்றாம் பாதம் –குண உப சம்ஹார பாதம் –
உபாசனம் த்யானம் பக்தி போன்ற ப்ரஹ்ம வித்யைகளும்
அவற்றின் ஒற்றுமை வேற்றுமைகளும் படிக்கப் படுகின்றன –
இதில் 26 அதிகரணங்கள்/ 64 ஸூத்ரங்கள் உள்ளன –

இதுவரை பத்து பாதங்களால் மோக்ஷத்திற்கான தத்வ ஞானம் உறுதி செய்யப் பட்டது
மேல் வரும் ஆறு பாதங்களாலே பர ப்ரஹ்ம பிராப்தி என்னும் பலத்துடன் அதுக்கு ஹேதுவான உபாஸனத்தையும் விளக்கப் பட இருக்கிறது

ப்ரஹ்ம உபாஸனத்தில் இச்சை பிறக்க ப்ரஹ்மமே பலம் தருவது என்பது வரை கூறப்பட்டது
இப்போது அந்த உபாசன விஷயத்தில் ஓர் இடத்தில் கூறப்பட்ட குண விசேஷங்களை
மற்றோர் வித்யையிலும் அனுசந்தானம் செய்ய ஏற்றுக் கொள்வதாகிற குண உப ஸம்ஹாரத்தையும்
கூறப்பட்ட குணங்களை அதே வித்யையில் மட்டும் அனுசந்தானம் செய்வது என்னும் விகல்பத்தையும்
தீர்மானிக்க பேத அபேத சிந்தை செய்யப் படுகிறது

வித்யைகள் ஒன்றுக்கு ஓன்று வேறு படாதவைகள் என்றால் குணங்களை உப சம்ஹாரம் செய்யலாம்
வித்யை களுக்குள் பேதம் உண்டு என்னில் விகல்பம் தான் என்று கருத்து
இந்த பேத அபேதங்கள் இப்பாதத்தில் ஒத்தவை அல்ல
ஆயினும் அவை குண ஸம்ஹாரத்திற்கு நிமித்தங்களே
இந்தப் பாதத்தில் குண சம்ஹாரம் உண்டா இல்லையா என்பது விசாரிக்கப் படுவதால்
இதற்கு குண சம்ஹார பாதம் என்ற பெயர் ஆயிற்று –

——————————————————————————————————————————-

முதல் அதிகரணம் -சர்வ வேதாந்த ப்ரத்யய அதிகரணம்- 5 ஸூத்ரங்கள்–
வைச்வாநர வித்யை-தஹரா வித்யை போன்ற வேத சாகைகளில் ஓதப்படும்
அனைத்தும் ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

இரண்டாவது அதிகரணம் -அந்யதாத்வ அதிகரணம் -4 ஸூத்ரங்கள்–
சாந்தோக்யம் மற்றும் ப்ருஹத் உபநிஷத்தில்,சொல்லும் உத்கீத வித்யைகள்
வெவ்வேறு என்று நிரூபிக்கப் பட உள்ளது-

மூன்றாவது அதிகரணம் -சர்வாபேத அதிகரணம் -1-ஸூத்ரம்-
சாந்தோக்யம் கௌஷீதகீ உபநிஷத்துக்களில் கூறப்படும் பிராண வித்யை என்பது
ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

நான்காவது அதிகரணம் -ஆனந்தாத் யதிகரணம் 7 -ஸூத்ரங்கள்-
பிரமம் ஆனந்தமயம் -அவிகாராய -ஞானமயம் -அபரிச்சேத்யம்-அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம் -ஆகிய
ஐந்து குணங்களும் ப்ரஹ்ம வித்யையில் படிக்கப்பட வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

ஐந்தாவது அதிகரணம் -கார்யாக்யா நாதிகரணம் –1-ஸூத்ரம்-
ஆசமனம் செய்யும் நீர் பிராணனுக்கு வஸ்த்ரமாக உள்ளது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

ஆறாவது அதிகரணம் -சமா நாதிகரணம் –1-ஸூத்ரம்–
சுக்ல யஜூர் வேதம் -அக்னி ரஹச்யம்-ப்ருஹத் ஆரண்யகம் -இரண்டு உபநிஷத்களிலும் உள்ள
சாண்டில்ய வித்யைக்குள் -ரூபத்தில் வேறுபாடு இல்லாததால் – இரண்டும் ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

ஏழாவது அதிகரணம் -சம்பந்தாதி கரணம் –3 -ஸூத்ரங்கள்-
ஆதித்யனை இருப்பிடமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மம்-அந்தராதித்ய வித்யை –
கண்களை இருப்பிடமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மம் அஷி வித்யை என்பதும் கொள்ள வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

எட்டாவது அதிகரணம் -சம்ப்ரு யதிகரணம் –1-ஸூத்ரம்-
கட உபநிஷத்தில் உள்ள சம்ப்ருதி -அனைத்து வல்லமை உடன் இருத்தல் -த்யு வ்யாப்தி -தேவ லோகத்தில் பரவி இருத்தல் –
ஆகியவை அனைத்து வித்யைகளிலும் உபாசிக்க வேண்டியவை அல்ல என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

ஒன்பதாவது அதிகரணம் -புருஷ வித்யாதிகரணம் –1-ஸூத்ரம்–
சாந்தோக்யம் தைத்ரியம் இரண்டிலும் முழங்கப் படும் புருஷ விதைகளில் ரூபம் வேறுபடுவதால்
அவை வெவ்ப்வேறு வித்யைகள் என்று நிரூபிக்கப் படுகின்றன –

பத்தாவது அதிகரணம் -வேதாத்யதிகரணம்—1-ஸூத்ரம் –
தைத்ரிய சீஷா வல்லியில் உள்ள சில மந்த்ரங்கள் ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு அங்கம் அல்ல என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது

அதிகரணம் -11- ஹான்நயதி கரணம் —1-ஸூத்ரம் –
புண்ய பாப கர்மங்கள் மோஷம் பெறுபவனை விட்டு விலக்கி மற்றவர்களுடன் சேர்த்து விடுகின்றன -என்று
அனைத்து வித்யைகளிலும் கொள்ள வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

அதிகரணம் -12- சாம்பராய திகரணம்–5 -ஸூத்ரங்கள்- –
உபாசகனின் கர்மம் முழுவதும் அவன் உடலை விட்டு கிளம்பும் காலத்தில் அழிந்து விடுகின்றன என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -13–அநிய மாதிகரணம் —1-ஸூத்ரம்-
அனைத்து வித்தைகளுக்கும் அர்ச்சிராதி மார்க்கம் பொது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -14-அஷரத்யதி கரணம் –2–ஸூத்ரங்கள்–
ப்ரஹ்மத்தின் அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம் போன்ற மேன்மைகள் அனைத்து வித்யைகளிலும் ஓதப்பட வேண்டும் நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -15-அந்தரத்வாதிகரணம் -3- ஸூத்ரங்கள்–
ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் இரண்டு வெவ்வேறு பகுதிகளில் ஓதப்படும் வித்யைகள் ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -16-காமாத்யதிகரணம் -3- ஸூத்ரங்கள்–
சாந்தோக்யம் ப்ருஹத் இரண்டிலும் கூறப்படும் தஹர வித்யை ரூபம் ஒன்றாதலால் ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது

அதிகரணம் -17- தந் நிர்த்தாரணா நியமாதி கரணம் –1-ஸூத்ரம்–
சாந்தோக்யத்தில் உள்ள உத்கீத உபாசனங்கள் ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு அங்கமாக உள்ள
யாகங்களில் இருந்தாலும் இருக்கலாம் இல்லாமலும் இருக்கலாம் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

அதிகரணம் -18-பிரதாணாதிகரணம்—1-ஸூத்ரம்–
அபஹத பாபமா போன்ற குணங்களை உபாசிக்கும் பொழுது தஹர ஆகாசம் என்னும் ப்ரஹ்மத்தின்
ஸ்வரூபமும் உபாசிக்கப்பட வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -19-நாராயண அநுவாகம்
ப்ரஹ்ம வித்யையின் மூலம் உபாசிக்கப்படும் பரம் பொருள் எந்த தேவதை என்று உணர்த்தவே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -20-பூர்வ விகல்பாதி கரணம் -7-ஸூத்ரங்கள் –
அக்னி கிரியாமயமான யாக அங்கம் அல்ல -வித்யாமயமான யாக அங்கமே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -21-சரீரே பாவதி கரணம் -2-ஸூத்ரங்கள் –
சாதனா தசையில் அனைத்து வித்யைகளிலும்-தன்னைப் பாவங்கள் அற்றவன் முதலான ஸ்வரூபம் உள்ளதாகவே
ஜீவன் உபாசித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

அதிகரணம் -22-அங்காவபத்தா திகரணம் -2-ஸூத்ரங்கள் –
சாந்தோக்யத்தின் உத்கீத உபாசனைகள் அனைத்து சாகைகளிலும் தொடர்பு உடையவை ஆகும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -23-பூமஜ்யாயஸ் த்வாதி கரணம் -1 ஸூத்ரம் –
சாந்தோக்யத்தில் கூறப்பட்ட பூரணமான வைச்வாநர உபாசமே சரியானது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -24-சப்தாதி பேதாதி கரணம்-1 ஸூத்ரம் –
சத் விதியை தஹர விதியை பொஇன்ட்ர பிரம்மா விதைகள் ஒன்றுக்கு ஓன்று வேறுபட்டவை என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

அதிகரணம் -25-விகல்பாதிகரணம்-2-ஸூத்ரங்கள் – –
ப்ரஹ்ம வித்யைகளில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பற்றினாலும் பலன் கிட்டுமே –

அதிகரணம் -26-யதாச்ரய பாவ அதிகரணம்–6 ஸூத்ரங்கள்-
உத்கீத உபாசனம் அனைத்து யாகங்களிலும் அங்கம் அல்ல என்று சிலர் மீண்டும் ஆஷேபிக்க சமாதானம் கூறுகிறது-

——————————————————————————————————————————-

முதல் அதிகரணம் –சர்வ வேதாந்த ப்ரத்யய அதிகரணம் –
சர்வ வேதாந்தங்களிலும் சொல்லப்பட்ட தஹர வித்யை ஒன்றா வேறானதா என்ற சம்சயம்
வைச்வாநர வித்யை-தஹரா வித்யை போன்ற வேத சாகைகளில் ஓதப்படும் அனைத்தும் ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

351-சர்வ வேதாந்த ப்ரத்யயம் சோத நாத்ய விசேஷாத்–3-3-1-

சமிதோ யஜதி -தனூன பாதம் யஜதி போல் விசேஷம் இன்றி மறுபடியும் ஒரு சொல் வருவதும்
பிரகரணம் மாறுவதும்
பேதத்துக்கு ஹேது என்று பூர்வ மீமாம்ஸையில் சொல்லப் பட்டுள்ளது
ஆதலின் தஹர வித்யை வெவ்வேறு தான் என்று பூர்வ பக்ஷம்

வெவ்வேறு சாகைகளில் படிக்கப்படும் விதைகள் ஒரே பேராக இருந்தாலும் ஒன்றே என்னக் கூடாது என்பர் பூர்வ பஷி
பிரகரண பேதம் இருக்குமே

அவிசேஷ புன சரவணம் -வேறுபாடு இல்லாமல் மீண்டும் படிக்கப் படுத்தல் –
மீண்டும் படித்தது வீணாகப் போகக் கூடாதே என்பதால்
இரண்டு முறை படிப்பது வெவ்வேறே என்று கொள்ள வேண்டும் என்பர்

இத்தை நிரஸிக்கிறார்
சர்வ வேதாந்த ப்ரத்யயம் -எல்லா வேதாந்தங்களிலும் விளக்கப்படும் உபாசனம் ஒன்றே
சோத நாத்ய விசேஷாத்–விதி வாக்யம் -பல சம்யோகம் -உபாஸன விஷய குணங்கள் என்னும் ரூபங்கள் –
கர்மாவின் பெயர் இவற்றில் பேதம் இல்லாமையால் என்றவாறு

விசேஷம் இன்றி மறுபடியும் ஸ்ரவணம் என்பதுவும் -பிரகரண பேதமும் -அதைப் பற்றிய பிரதிபத்தி ஞானம்
வேறுபடாமையால் பயன்பட்டுவிடுகின்றன யாதலின் அவை வித்யை பின்னம் ஆகா

மீமாம்சையில் சாகாந்தர அதிகரணத்தில் ஐக்ய ஹேதுவாகக் கூறப்பட்ட விதி முதலியவைகள்
இங்கும் பயன்படுபவையாதலின் வித்யைகளுக்குள் அபேதம் ஸித்தமாகிறது என்று கருத்து –

அதர்வண வேதம் சிரோ விரதம் சொல்லும் முண்டக உபநிஷத் -3-2-10-
தோஷாமே வைதாம் ப்ரஹ்ம வித்யாம் வதேத சிரோவ்ரதாம் விதிவைத் பைஸ்து சீரணம் -என்று
யார் ஒருவன் முறைப்படி தலையிலே தீயை சட்டியில் வைத்து தாங்கும் விரதம் ஏற்கிறானோ அவனுக்கு ப்ரஹ்ம வித்யை உபதேசிக்க வேண்டும்
வேறு இடங்களில் இப்படி இல்லையே என்பர்

சோதனா -என்றால் விதி வாக்கியம்
சோதனா +ஆதி +அவிசேஷாத்–உபாசீத வித்யாத் -உபாசனைக்கு அறிய வேண்டும்

ஜைமினி ஸூத்ரம்-2-4-9–ஏகம் வா சம்யோக ரூப சோதநாக்ய விசேஷாத் –என்று
தொடர்பு விதி வாக்கியம் ரூபம் பெயர் வேறுபடாமல் உள்ளதால் ஒன்றே ஆகும் என்பதாம்

சாந்தோக்யத்திலும் வாஜசனே யாகத்திலும் வைச்வா நர வித்யை குறித்து –
இது வைச்வா நரம் உபாசீதே -ஒரே மாதிரி உள்ளது

இரண்டிலும் உபாசிக்கப்படும் பரமாத்மா வைச்வாநரம் என்றும் ப்ரஹ்மத்தை குறித்தே பலனாகவும் கூறப்படுகின்றது

இப்படி வேவேறே சாகைகளில் படிக்கப் பட்டாலும் வித்யை ஒன்றே எனபது தெளிவாகும்

—————————————————————————————————————————

352- பேதாத் ந இதி சேத் ஏகச்யாம் அபி –3-3-2-

ஒரே வித்யை பல சாகைகளில் கூறப் பட்டு இருந்தாலும் உபாசகர்கள் வெவ்வேறே என்பதால்
சிரோ விரதம் அதர்வண வேதத்தில் அங்கமாக கூறப்பட்டுள்ளதே என்றால்-

விசேஷம் இன்றி புநர் ஸ்ரவணம் அர்த்தம் உள்ளதாலின் வித்யா பேதத்தினை அது ஸ்தாபிக்காது
ஆதர் வணிகர்களுக்கு சிரோ விரத வித்ய உபதேஸத்திலே நியதமான அங்கம் என்று நிச்சயிப்பதால்
மற்றவர்களுக்கு அது இல்லை என்னும் அர்த்தத்தால் வித்யை பின்னமே வேறானதே
வித்யை ஒன்றே என்றால் சிரோ விரதம் ஆதர்வணிகர்களுக்கே என்னும் நியமம் இல்லாது போகட்டும் என்பது சங்கை –

அதுக்கு உத்தரம் அருளிச் செய்கிறார் –

———————————————————————————————————————————-

353-ஸ்வாத்யா யஸ்ய ததான்வே ஹி சமாசாரே அதிகாராத் ச சவவத் ச தந் நியம –3-3-3-

வேத அத்யயனம் செய்யத் தகுதியாகும் பொருட்டு இத்தை அங்கமாக விதிக்கின்றது –
சமாசாரம் என்ற கிரந்தம் இத்தை கூறும் ஸ்வ ஹோமங்கள் போலே –

சிரோ விரதம் வித்யைக்கு அங்கம் அல்ல
ஸ்வாத்யா யஸ்ய ததான்வே ஹி –வேதத்துக்கு அதனால் ஸம்ஸ் கார்யத்வம் உண்டாவதற்காக
தந் நியமம் –சிரோ விரதம் உபதேசிக்க வேண்டிய நியமம்
அது வித்யைக்கு அங்கம் அல்ல
ஏன் எனில்
சமாசாரே அதிகாராத் -சமாசாரம் என்னும் கிரந்தத்தில் வேத விரதம் என்று கூறி இருப்பதால்
தேஷாம் ஏதாம் ப்ரஹ்ம வித்யாம் -என்ற இடத்தில் வேத வித்யை என்று பொருள்
ச சவ வச்ச –தந் நியம -ஸப்த ஸூர்யாதிகளாய் ஸதவ்தனம் வரையான பல ஸவ ஹோமங்களும்
ஆதர் வணிகர் களான ஏகாக்னிகளையே சார்ந்தவை என்று ஸ்ருதியில் உள்ளது –
அவை அவ் வேத அத்யாயி தவிர பிற வேதத்தைச் சார்ந்தோர்க்கு இல்லை -த்ரேத அக்னிகளுக்கு அல்ல
அப்படியே சிரோ விரதமும் ஆதர் வணிகர் கட்கு அங்கம் என்று தீர்மானிக்கப் படுகிறது –

முண்டக உபநிஷத் –
3-2-11- நைதத சீர்ண வராதோ அதியீத -என்று
சிரோ வ்ரதத்தை பின்பற்றாதவன் இந்த வேதத்தை அத்யயனம் செய்யக் கூடாது என்று விதிக்கிறது

3-2-10-தேஷாம் ஏதாம் ப்ரஹ்ம வித்யாம் வதேத -என்று ப்ரஹ்ம வித்யைக்கும் இப்படியே என்கிறது

சப்த ஸூரியம் தொடங்கி சதோனம் எனபது வரை ஸ்வ ஹோமங்கள் அனைத்தும் மற்ற ஹோமங்கள் போன்று
மூன்று அக்னியில் இயற்றப் படாமல் ஒரே அக்னியில் இயற்றப் படும் –
அதர்வண வேதத்துக்கு மட்டும் இது எப்படியோ அப்படியே சிரோ விரதமும் -என்பதால்
இது வேறு வித்யைக் கூற வில்லை

——————————————————————————————————————————-

354- தர்ஸயதி ச-3-3-4-

வேதம் உணர்த்துகிறது -தஹர வித்யை பல சாகைகளில் கூறப் பட்டு இருந்தாலும்
ஒன்றே என்று உணர்த்துகிறது-
உபாஸனம் ஸர்வ வேதாந்தங்களிலும் விதிக்கப் படுகிறது என்று காட்டுகிறது –

சாந்தோக்யம் –
8-1-1-தஸ்மின் யதந்தஸ் ததன் வேஷ்டவ்யம்-
தஹர ஆகாயம் என்பதற்குள் இருப்பதுவும் தேடப்படுவதுவும் எது என்று கேட்டு

8-1-2- கிம் தத்ர வித்யதே யதன்வேஷ்டவ்யம் -என்று தேடத் தகுந்ததாக எது என்று கேட்டு

அபஹதபாப்மா போன்ற எட்டு தன்மைகளுடன் கூடிய பரமாத்மாவே என்றது
தைத்ரிய நாராயண வல்லி சாந்தோக்ய உபநிஷத்தும் -12-3-
தத்ர அபி தஹரம் ககனம் விசோகஸ் தஸ்மின் யதன் தாஸ்ததுபா ஸி தவ்யம் -என்று
தஹா என்னும் மாகாசம் தோஷம் வருத்தம் அற்று உள்ளது —
அதனுள் உள்ள பரமாத்மாவே உபாசிக்கத் தக்கவன் என்றது

இரு வித்யைகளும் ஒன்றே என்று சொல்லாவிட்டால் சாந்தோக்யம் தேடத்தக்கது என்றும்
தைத்ரியத்தில் விசேஷியாமல் அது உபாஸித்வயம் என்று இருப்பதும் பொருந்தாதே

இத்தால் ஒன்றே என்று நிரூபணம் ஆயிற்று-

——————————————————————————————————————————-

355-உப சம்ஹார அர்த்தா பேதாத் விதி சேஷவத் சமாநே ச–3-3-5-

ஒன்றில் கூறிய வித்யையின் குணங்கள் அனைத்திலும் சேர்த்து கொள்ள வேண்டும்

ச என்று இதனை வலி உறுத்துகிறது

ச-அவதாரணம் -ஏவ என்றவாறு
சமாநே -எல்லா வேதாந்தங்களிலும் தஹர உபாஸனம் சமானமாக இருக்கும் பொழுது
உப சம்ஹார -ஒரு வித்யையில் சொன்ன குணங்களுக்கு மறு வித்யையிலும் உப ஸம்ஹாரம் -அனுசந்தானம் – செய்யத் தக்கது
அர்த்தா பேதாத் –வித்யையின் அங்கம் ஆகையால் வித்யைக்கு உபகாரம் செய்வதில் ஏதும் பேதம் இல்லாமையாலே
விதி சேஷவத் -விதி -வித்யை -ஒரு வேதாந்தத்தில் வைச்வானர வித்யைக்கு விசேஷணமாக விதிக்கப்பட்ட குணமானது
அந்த வித்யையின் உபகாரத்துக்காக உப சம்ஹரிக்கப் படுவது போலே இவ்வாறே உப சம்ஹாரம் செய்ய வேண்டும் என்பதாம் –

ரூப ஐக்யத்தால் வித்யையில் ஐக்யம் சொல்லும் பொழுது எதை உப ஸம்ஹாரம் செய்வது
ரூப ஐக்யத்த்தைத் தான் என்றால்
ரூப ஐக்யத்தால் வித்யை ஐக்யம் –வித்யை ஐக்யத்தால் ரூப ஐக்யம் -என்று அந்யோன்ய ஆஸ்ரய தோஷம் வரும்
ஆகையால் உப ஸம்ஹார்ய குணம் எது என்றால்-அறிய வேண்டிய ஆகாரத்தின் ஐக்யம் வித்யையில் ஐக்யத்தைக் குறிக்கிறது –
இந்த வேத்ய ஆகார ஐக்யம் வித்யையில் ஐக்யத்தைக் குறிக்கிறது –
இந்த வேத்ய ஆகார ஐக்யம் பூர்வமே ஸித்தமாகையாலே அது உப ஸம்ஹார்யம் அன்று
அதனால் அந்யோன்ய ஆஸ்ரயாதிகள் இல்லை
வேத்ய ஆகார ஐக்யத்தால் வித்யை ஐக்யம் சித்தித்தால் வேத்ய ஆகாரத்தை இட்டு வேறு ஒரு அங்கம் ஆகர்ஷிக்கப் படுகிறது
அந்த அங்கம் எல்லா இடங்களிலும் ஸ்ருதமானால் உபஸம்ஹார்யம் அன்று
சில இடங்களில் மட்டும் ஸ்ருதம் என்றால் கர்ம ஐக்யத்தாலும் சாகாந்தரத்திலும் உப சம்ஹரிக்கத் தக்கது என்பதே ஆச்சார்யர்களின் திரு உள்ளம் –

———————————————————————————————————————————————————————————————————–

இரண்டாவது அதிகரணம் -அந்யதாத்வ அதிகரணம் –

இவ்வாறு விதி முதலிய வற்றில் பேதம் உண்மையில் வித்யையில் ஐக்யம் ஸித்தம்
வித்யை ஏகமாகில் குணம் உப ஸம்ஹரிக்கத் தக்கது என்று கூறப்பட்டது

இப்போது சில வித்யைகளை உத்தேசித்து
ஐக்ய ஹேதுக்களான விதி முதலியவற்றில் பேதம் உள்ளதா இல்லையா என்று
விசாரிக்கப் படுகிறது என்று சங்கதி –

சாந்தோக்யம் மற்றும் ப்ருஹத் உபநிஷத்தில்,சொல்லும் உத்கீத வித்யைகள்
வெவ்வேறு என்று நிரூபிக்கப் பட உள்ளது

எதிரிகளை வீழ்த்த சாம கானத்தில் பாடும் உத்கீதம் பகுதி வேதத்தில் உள்ளது
அசுரர்களை வீழ்த்த தேவர்கள் இத்தை கைக் கொண்டார்கள்
முதலில் வாக் தேவதை கொண்டு பாட -வாக்கின் தோஷங்களால் முயற்சி பலிக்க வில்லை
இப்படியே பல உறுப்புகளை கொண்டு முயன்றும் பலிக்க வில்லை
இறுதியில் பிராணன் கொண்டு பாடி வென்றனர் –

இத்தால் எல்லா உறுப்புக்களும் தோஷத்துடன் கூடியவை என்றும்
பிராணன் மட்டுமே தோஷம் அற்றது என்றும் சொல்லிற்று ஆயிற்று

356-அந்ய தாத்வம் சப்தாதி சேத் ந அவிசேஷாத் —3-3-6-இது பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரம்

வேத வரி மூலம் வேற்பாடு விளங்குகிறது எனபது பொருந்தாது -வேறுபாடு இல்லாமல் உள்ளதால் –

அந்ய தாத்வம் சப்தாத் -அத ஹ ஏவாயம்-வாக்கியத்தில் ஒரு பக்கத்தில் உத்கீதத்தில் பிராண த்ருஷ்ட்டி செய்யவும்
மற்ற ஒரு பக்கம் உத் காதாவிடம் பிராண த்ருஷ்ட்டி செய்யவும்
சப்தத்தாலே ரூப பேதம் ஏற்படுகிறதே என்றால்
இதி சேத் ந -அப்படி அல்ல
அவிசேஷாத் —தொடக்கத்தில் இரண்டு இடத்திலும் விசேஷம் இன்றிக்கே உத் கீதத்துக்கே
உபாஸ்யத்வம் சொல்லி இருப்பதால் ரூப பேதம் இல்லை
எனவே வித்யா பேதம் ஸித்தியாது என்று கருத்து

ப்ருஹத் உபநிஷத் –
1-3-1-த்வயா ஹ பிரஜாபத்யா தேவாச்ச அஸூராச்ச –தே ஹ தேவா ஊசு ஹந்தா அஸூரான் யஜ்ஞே உத்கீதேன அத்யயாமா -என்றும்

1-3-7-அத ஹ ஏனம் ஆ சன்யம் பிராண மூசு –பவத்யாத்மநா பராஸ்யத் விஷன் ப்ராத்ருவ்யோ பவதி ய ஏவம் வேத -என்றது

சாந்தோக்யம் –
1-2-1- தேவா ஸூராஹைவ யத்ர சம்யேதிரே–தத் தஹ தேவா உத்கீதம் ஆஜஹ்ரு அநேன ஏ நான் அபிஹநிஷ்யாமி -என்றும்

1-2-7-அத ஹ ஏவாயம் முக்யப்ராணம் தம் உத்கீதம் உபாசாம் சக்ரிரே -என்றும்

1-2-8-யதா அஸ்மா நமாகணம் ருத்வா விதயம் சதே ய ஏவம் ஹைவ சவித்வம்சதே ய ஏவம் விதி பாபம் காமயதே

இங்கு உபாசனம் விதிக்காமல் உத்கீததுக்கு பலன் சொன்னது அதன் மீது ஆசை உண்டாக்கவே

ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -1-3-25- அர்த்தவாதம் -ஆசை உண்டாக்குவதும் ஒரு வகை பிரமாணம் என்று அறியலாம்-

பூர்வ பஷம்-
இரண்டு வித்யையும் ஒன்றே –
முக்ய பிராணனை ஏறிட்டுக் கொண்டு உபாசிப்பதாலும் -சத்ருக்களை அளிப்பதுண் பலன் என்பதாலும் –

ஆனால் ரூபத்தில் பேத முள்ளது என்பீர் ஆகில் -அதாவது

ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் -வாஜச நேயகம் -அத ஹ இமம் ஆசந்யம் பிராணம் ஊசு த்வம் ந உத்காய ததா
இதி தேப்ய ஏஷ பிராண உதகாயத் -என்று –
ய ஏவம் வேத -என்று
உத்கீதத்தை கர்த்தாவின் மீது ஏற்றிக் கூறுவதாக -பாடுபவனை பிராணன் என்று கொண்டு அவனைத் த்யாநிப்பதாகக் கூறுகிறது

சாந்தோக்யத்தில் 1-2-8-அதஹ அயம் முக்ய பிராண தம் உத்கீதம் உபாசம் சக்ரிரே —-ய ஏவம் விதி பாபம் காமயதே ஏவ-என்று
உத்கீத கர்மம் மீது பிராணன் ஏறிட்டு கூறப் படுவதால்
ரூபம் வேறே என்றால்

பூர்வ பஷி வாதம் –

இரண்டிலும் அசுரர்களை அழிப்பதே குறிக்கோள் உண்டு-உத்கீதம் கொண்டே அழிக்கிறது
வாஜச நேயகத்தில் -ப்ருஹத் உபநிஷத் -9-3-1-தே ஹ தேவா ஊசு ஹந்தா அ ஸூ ரான் யஜ்ஞே உத்கீதேந -என்றும்

சாந்தோக்யத்தில்-1-2-10-தத்த தேவா உத்கீதம் ஆஜஹ்ரு அநேநைவ ஏ நான் அபிஹா நிஷ்யாம -என்று
தொடக்க வரிகள் ஓன்று போலே உள்ளன

பின்னால் உள்ள ப்ருஹத் உபநிஷத்தும் -1-3-7-தேப்ய எஸ பிராண உதகாயத் –
உத்கீதமே வஸ்துவாக இருந்த போதிலும் இங்கு கர்த்தாவாகவும் கூறப்பட்டது-

உணவே சமைக்கிறது போலே –
ஆகவே இரண்டு வித்யைகளும் ஒன்றே என்பர் பூர்வ பஷி

ஆனால் த்வம் ந உத் காயேதி –ததேதி தேப்ய ப்ராண உத் காயத் என்ற வாக்யத்தால்
உத்காதாவிடம் ப்ராண த்ருஷ்டி ரூபமான வேறுபாடு தோன்றுவதால்
அதற்கு என்ன கதி என்றால்
உத் கான கர்மாவான உத் கீதத்தில் கர்த்தாவின் தன்மை உபசார வழக்கால் கூறப்படுகிறது
ஆதலின் அபேதம் சித்தமே என்ற
பக்ஷத்தை
நிரசிக்கிறார்

—————————————————————————————————————————

இனி சித்தாந்தம்
357- ந வா பிரகரண பேதாத் பரோவரீயஸ் த்வாதிவத் —3-3-7-

இரண்டிலும் பிரகாரம் வேறுபட்டு உள்ளது -குணத்தில் வேறுபாடு கூறுவது போன்று

ந வா-பதங்கள் பூர்வ பஷத்தை தள்ளுகிறது-பிரகரண பேதம் உண்டே
பிரகரண பேதாத் –சாந்தோக்யத்தில் பிரணவத்தை உத்கீத அவயமாக உபாஸிக்க வேண்டும் என்று தொடங்கி
அந்தப் ப்ரவணமே உத்கீதம் எனப்படுகிறது என்று கூறுவதாகத் தெரிகிறது
வாஜசனயேகத்தில் -விசேஷமாக முழு உத்கீதமும் உபாஸ்யமாகத் தொடங்குகிறது
ஆகவே உத்கீதத்தில் பிராண த்ருஷ்டி சமமாய் இருப்பினும் ரூப பேதத்தால் வித்யா பேதம் ஸித்தம்
பரோவரீயஸ் த்வாதிவத் –ஒரே சாகையில் உத்கீத அவயவமான ப்ரணவத்தில் பரமாத்ம த்ருஷ்டி விதிக்கப் பட்டு இருக்கிறது –
அது சமமாயினும் ஓர் இடத்தில் த்ருஷ்டி விசேஷணமான பரமாத்விற்கு ஹிரண்ய புருஷத்வம் என்ற ரூபம் விதிக்கப் படுகிறது
மற்றோர் இடத்திலோ பரமாத்மாவிற்கு த்ருஷ்டி விசேஷணமாய் இருப்பினும்
பரோ வரீ யஸ்த்வம் முதலிய குணம் விதிக்கப் படுகிறது –

பரோ வரீ யஸ்த்வம்-என்பது வரீ யஸாம் பரத்வம் –அதாவது உயர்ந்தவர்கட்க்கு எல்லாம் உயர்ந்தவன்
உபாசிக்கப்படும் பிரணவம் ஒன்றாயினும்
த்ருஷ்டி விசேஷணமான பரமாத்மா ஒன்றாயினும்
பரமாத்மாவுக்கு இரண்டு வேறு தர்மங்கள் கூறப்பட்டமையால் வித்யா பேதம் ஸித்தித்தது போலே
இங்கும் கேவலம் பிரணவம் பூரணமான உத்கீதம் என்று வெவ்வேறு ரூப பேதத்தாலே வித்யை வேறு பட்டதே
ஆனால் த்ருஷ்ட்டி விசேஷணமான பரமாத்மாவின் விசேஷண பேதத்தால் வித்யா பேதம் சித்தித்தால்
விசேஷ்யமான உத் கீத பேதத்தால் வித்யா பேதம் என்பதில் விவாதம் இல்லை என்று கருத்து

இப்படி வித்யா பேதம் சித்தித்தால்
உபஸம்ஹார வாக்கியத்தில் உள்ள கர்ம விஷயமாகவும் கர்த்ரு விஷயமாக உள்ள
ப்ராண த்ருஷ்டி விதி உள்ளவாறே பொருள் கொள்ளத் தக்கதாகும்
த்ருஷ்டி விதி என்பது ஒன்றை மற்ற ஒன்றாக நினைத்து உபாஸித்தல்
மனதை ப்ரஹ்மமாக நினைத்து உபாஸித்தல் போன்றது –

சாந்தோக்யம் -1-1-1-ஓம் இதி ஏதத் அஷரம் உத்கீதம் உபாசன -என்று
உத்கீத அவயவமான ஓம் குறித்து உபாசனை தொடங்கப் படுகிறது –
மேலே தேவர்கள் முக்ய பிராணனை உபாசனம் செய்தார்கள் என்றது

ப்ருஹத்தில் இவ்விதமாக தொடங்கும் பிரகரணம் இல்லை
விஷய பேதமும் ரூப பேதமும் உண்டே -இரண்டு வித்யைகளும் ஓன்று அல்ல

சாந்தோக்யத்தின் தொடக்கத்தில் உத்கீத அவயவமான பிரணவத்தில் பரமாத்மாவை ஏறிட்டு உபாசிக்கும்படி
1-6-6-ய ஏஷோஅந்தராதித்யே ஹிரண்ய மய புருஷோ த்ருச்யதே -பொன்மயமான புருஷன் என்றும்

1-9-2-ச ஏஷ பரோவரீயான் உத்கீத -சிறந்த குணம் கொண்டவர்களில் சிறந்தவன் என்றும்
இரு விதமான உபாசனைகள் உண்டே –

———————————————————————————————————————–

358-சம்ஜ்ஞாத சேத் தத உக்தம் அஸதி து தத் அபி —3-3-8-

பெயர் ஒன்றாக இருந்தாலும் வித்யைகள் ஒன்றே என்று சொல்ல முடியாதே –
வெவ்வேறு விதிகள் உள்ள இடங்களில் இது போலே காணலாம் என்றவாறு

சம்ஜ்ஞாத சேத் –உத்கீத வித்யை என்ற ஒரே பெயர் கொண்டு வித்யை ஐக்யம் சொன்னால்
தத அஸதி து -அந்த பெயர் ஒற்றுமை விதேயம் வேறு ஆனாலும் உள்ளது தான்
தத் உக்தம் —நித்ய அக்னி ஹோத்ரத்திலும் -குண்ட பாவிகளின் மாஸா மாத்ர ஹோமா வசாநிகமான
அயன அக்னி ஹோத்ரத்திலும் பெயர் ஒற்றுமை போலவும்
சாந்தோக்யம் முதல் ப்ரபாடகத்தில் அநேக வித்யைகளிலும் உத்கீதம் என்ற பெயர் ஒற்றுமை போலேயும்
இவ்விடமும் பெயர் ஒற்றுமை விதேயம் என்று சாதிக்க வல்ல ஹேதுவாகாது –

உத்கீத வித்யை-பெயர் ஒன்றாக இருந்தாலும் வெவ்வேறே என்று முன்பு பார்த்தோம்

அக்னி ஹோத்ரம் எனபது அன்றாடம் இயற்றப் படும் அக்னி ஹோதரத்தையும்
குண்ட பாயிகளின் அய நாக்னி ஹோத்ரம் இரண்டையும் குறிக்கும்

சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் முதல் பிரபாடகத்தில் பல வித்யைகளையும்
உத்கீத வித்யை என்றே கூறப்படுவதை பார்க்கிறோம்-

————————————————————————————————————–

359-வ்யாப்தேச்ச சமஞ்ஜசம் –3-3-9-

பல இடங்களில் கூறப்படுவதால் நடுவில் கூறப்படுவதும் பொருந்தும்

சாந்தோக்யம் முதல் பிரபாடகத்தில் உத்கீதத்தின் அவயவமான பிரணவத்தைக் குறித்து பேசி
மேலே -1-2-1-தத்த தேவா உத்கீதமா ஜஹ்ரு-என்றது
அங்கும் பிரணவமே உபாசிக்கத் தக்கது என்று கூறப்பட்டதாக அறிய வேண்டும்

ஆக
சாந்தோக்யம் ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் சொல்லிய
உத்கீத இரண்டு வித்யைகளும் வெவ்வேறு என்றவாறு-

முன்னும் பின்னும் உத்கீத சப்தங்கள் ப்ரணவத்தையே குறித்து பிரணவத்துக்கே உபாஸ்யத்வம் வியாப்தமாய் இருப்பதால்
இடையில் தம் தேவா உத்கீதமா ஜஹ்ரு-என்றதிலும் உத்கீத ஸப்தத்துக்கு பிரணவம் என்ற பொருளே பொருத்தமானது
இடையில் வேறே பொருளைக் கூறி பிரகரணத்தைப் பிளந்து வித்யை ஐக்யம் சொல்ல வழி இல்லை

இது குண உப ஸம்ஹார பாதமாகையாலே ப்ரஹ்ம விதியே சிந்திக்கத் தக்கது

அதை விட்டு இடையிலே பர மத கண்டன ரூப காம்ய பலமான அப்ரஹ்ம விதியான
உத்கீத விதியைப் பற்றி நிரூபித்தால் பொருந்தாது என்ற ஆஷேபத்துக்கு
நம் ஆச்சார்யர் அருளிய பரிஹாரம்
1 உத்கீதி யாதிகளில் உபாஸனம் ப்ரஹ்ம த்ருஷ்டி ரூபம் ஆகையாலே
ப்ரஹ்ம ஞானத்தை அபேக்ஷிப்பதால் இந்த பாதத்திலே பொருந்தும்
2-வித்ய அங்கமான கர்மாக்களுக்கு வீர்ய வத்தரத்வத்தை ஏற்படுத்துவதால்
இங்கு விசேஷமாக விசாரிக்கத் தக்கதாம்

ஆகவே இங்கு உத் கீத வித்யா நிரூபணம் பொருத்தமானதே —

————————————————————————————————————————-

மூன்றாவது அதிகரணம் -சர்வாபேத அதிகரணம் –
சாந்தோக்யம் கௌ ஷீதகீ உபநிஷத்துக்களில் கூறப்படும் பிராண வித்யை என்பது
ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது

3-3-10-சர்வாபேதாத் அந்யத்ர இமே —

அந்யத்ர–கௌஷீ தகீ ப்ராண வித்யையில்
இமே —வஸிஷ்டத்வம் முதலிய குணங்கள் உள்ளவையே
ஏன் எனில்
சர்வாபேதாத் -ப்ராணனுக்கு ஸர்வமுமான ஜ்யேஷ்டத்வம் ஸ்ரேஷ்டத்வம் இவற்றை விளக்கும் முறை வேறுபாட்டால் என்றபடி
வாக் முதலியவற்றின் ஸ்திதி கார்யங்கள் இரண்டும் ப்ராணனுக்கு அதீனமாவை யாதலால் –
ப்ராணனுக்கு ஜ்யேஷ்டத்வமும் ஸ்ரேஷ்டத்வமும் விளக்கப் பட்டன
ஆகையால் வாக்கு முதலியவற்றைச் சார்ந்த கார்ய சாமர்த்திய ரூபமான வசிஷ்டத்வம் முதலியவற்றின் சம்பந்தமும்
இங்கும் சொன்னதே போன்றதே என்று வித்யை ஐக்யம் சித்தமாயிற்று –

சாந்தோக்யத்திலும்-5-1-1- -வாஜச நேயகத்திலும் -ப்ருஹத் -6-1-1-பிராண வித்யை கூறப்படுகிறது

யோ ஹ வை ஜ்யேஷ்டம் ச ஸ்ரேஷ்டம் ச வேத ஜ்யேஷ்டச்ச ஹ வை ஸ்ரேஷ்டச்ச பவதி
ப்ராணோ வாவ ஜ்யேஷ்டச்ச ஸ்ரேஷ்டச்ச -என்று
பிராணன் மூத்ததாகவும் உயர்ந்ததாகவும் கூறப்பட்டு உபாசிக்கத் தகுந்ததாக உணர்த்தப் பட்டது

இதனைத் தொடர்ந்து வாக் இந்த்ரியத்திடம் செல்வம் வசிஷ்டம்
கண் இந்த்ரியத்திடம் நிலை நிறுத்தும் தன்மை பிரதிஷ்டம்
காது இந்த்ரியத்திடம் சேகரிக்கும் தன்மை சம்பத்
மனம் -ஆயதனம்-அனைத்துக்கும் இருப்பிடம்
அனைத்தும் பிராணனை சேர்ந்தவை என்றது

கௌஷீதகீ உபநிஷத்திலும் பிராணன் மூத்ததாகவும் உயர்ந்ததாகவும் சொல்லப் பட்டாலும் வாக்கு முதலானவற்றுக்கு
கூறப்பட்ட வசிஷ்டம் முதலான தன்மைகள் சொல்ல பட வில்லை
எனவே உபாசன ரூபம் மாறுபடுகிறது
இரண்டும் வெவ்வேறே என்பர் பூர்வ பஷி

இரண்டும் ஒன்றே –
சாந்தோக்யம்–5-1-6- -ஏதா ஹ வை தேவதா அஹம் ஸ்ரேயசி வ்யூதரே -என்றும்
ப்ருஹத் -6-1-7-அஹம் ஸ்ரேயசே விவதமா நா -என்றும்
விவாதம் செய்து பிராண வித்யை தொடங்குகிறது

மற்ற இந்த்ரியங்கள் வெளியேறினாலும் பிராணன் உடல் தொடர்ந்து செயல்பட
மற்ற இந்த்ரியங்கள் தங்கள் இருப்புக்கு பிராணனையே அண்டி உள்ளமை காட்டப் பட்டது

ஆக வசிஷ்டம் போன்ற தன்மைகள் பிராணனுக்கு உள்ளமை மறைமுகமாக இங்கும் கூறப்பட்டன
எனவே இரண்டுக்கும் பேதம் இல்லை என்றதாயிற்று

——————————————————————————————————————-

நான்காவது அதிகரணம் -ஆனந்தாத் யதிகரணம் –

முன் மூன்று அதிகரணங்களில் -வித்யா பேத அபேத சிந்தை செய்யப்பட்டது
முதல் அதிகரணத்தில் -வைச்வாநர வித்யையில் வாயு பிராணா என்று
வாயு பரமாத்மாவின் பிராணனாகத் த்யானிக்கத் தக்கவன் எனப்பட்டான்
இரண்டாவதில் உத்கீத வித்யையில் த்ருஷ்டி விசேஷணமாக பிராணன் பேசப்பட்டான்
மூன்றாவதில் பிராணனே நிரூபிக்கப் பட்டான்
ஆக மூன்று அதிகாரணங்களும் மிக்க சம்பந்தம் உள்ளவையே

மேலும் பிராண வித்யை அதிகரணத்தில் -ஜ்யேஷ்டத்வம் ஸ்ரேஷ்டத்வம் என்ற குணங்களைக் கூறியதிலேயே
அடங்கி விட்ட வஸிஷ்டத்வாதி குணங்களும் அனுசந்திக்கத் தக்கவை என்றால் போலே
ப்ரஹ்மம் ஸர்வ வித்யைகளாலும் அறியத் தக்க தாதலின்
அவனது ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்களான ஆனந்தாதிகளுக்கும் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப நிரூபண
அந்தர் பாவத்தால் அனுசந்தேயம்
இங்கு சொல்லப்படுகிறது என்று சங்கதி –

ப்ரஹ்ம் ஆனந்தமயம் -அவிகாராய -ஞானமயம் -அபரிச்சேத்யம்-அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம் -ஆகிய
ஐந்து குணங்களும் ப்ரஹ்ம வித்யையில் படிக்கப்பட வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

361-ஆனந்தாதய ப்ரதா நஸய —3-3-11-

ஞான ஆனந்த அமல அந்நதத்வ ரூபங்களான ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்கள்
ஸர்வ பர வித்யைகளிலும் உப ஸம்ஹரிக்கத் தக்கவையா இல்லையா என்று சம்சயம்
ஒரு பிரகரணத்தில் உள்ள குணங்களை வேறு பிரகரணத்தில் உப ஸம்ஹரிக்கையில்
பிரமாணம் இல்லாமையால் உப ஸம்ஹார்யங்கள் அன்று
என்று பூர்வ பக்ஷம்
அதை நிரசிக்கிறார்

ஸர்வ அபேதாத் -என்ற ஸூத்ரத்தில் இருந்து -அபேதாத் -என்பது இங்கு அனுவர்த்திக்கிறது
ஆனந்தாதய ப்ரதா நஸய-ஆனந்தாதி குணங்கள் எல்லா வித்யைகளிலும் உப ஸம்ஹரிக்கத் தக்கவையே
ப்ரஹ்மத்துக்கு சர்வ வித்யைகளிலும் அபேதத்தாலே -ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்துக்கு இன்றியமையாத
ஆனந்தாதி குணங்கள் அனுசந்திக்கக் கூடியவையே
இதனால் ப்ரஹ்ம குணங்கள் அநந்தமாய் இருந்தாலும் உப ஸம்ஹரிக்கக் கூடியவையே என்று கருத்து –

ப்ரஹ்மத்தின் ஆனந்தம் போன்ற தன்மைகள் அனைத்து இடங்களிலும் பொருந்தும் –
ஒரு சில குணங்களே சில வித்யைகளுக்கு கூறப்பட்டாலும் –
அனைத்து குனங்களுன் கூடிய ப்ரஹ்மம் அனைத்து உபாசனைகளிலும் ஒன்றாகவே இருப்பதால்

தைத்ரிய ஆரண்யகத்தில் -2-5-தஸ்ய ப்ரியமேவ சிர-
பிரியத்தைத் தலையாகக் கொண்டு போன்ற வரிகள் உண்டே

இது போன்றவையும் அனைத்து வித்யைகளிலும் படிக்க வேண்டி வருமே என்றால்
பதில் அடுத்த ஸூத்ரத்தில்-

———————————————————————————————————————

362-ப்ரிய சிரஸ் த்வாத்ய ப்ராப்தி உபச யாபச யௌ ஹி பேதே –3-3-12-

ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப குணங்களுக்கே உப ஸம்ஹாரம் ப்ராப்தம் என்றால்
ப்ரிய சிரஸ் த்வாத்ய ப்ராப்தி -ப்ரிய சிரஸ் த்வம் முதலிய தன்மைகள் கிட்டாமல் போகும்
தஸ்ய ப்ரியமேவ சிரஸ் -என்று கூறப்பட்டது
ப்ரியமே சிரஸ் -என்பது போன்றவைகள் ப்ரஹ்மத்தின் குணங்கள் அல்லாமையாலும் –
புருஷன் போன்றதாக ரூபகம் செய்வதில் அடங்கியதாலும் என்றபடி
பேதே -சிரஸ் பக்ஷம் போன்ற அவயவ பேதத்தை ஒப்புக் கொண்டால்
உபச யாபச யௌ ஹி -ப்ரஹ்மத்துக்கு வளர்ச்சி தளர்ச்சி எல்லாம் ஏற்படும்
அதனால் ஸத்யம் ஞானம் ஆனந்தம் அஜரம் -என்ற ஸ்ருதியுடன் விரோதம் வரும் -என்பதாம்

அவசியம் இல்லை -காரணம்
உறுப்பு பேதங்களை ஏற்றால்
வளர்த்தல் குறைதல் போன்ற தோஷங்கள் வருமே

தைத்ரிய ஆனந்த வல்லி-2-1- சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம-என்பதற்கு முரணாகி விடுமே

ப்ரிய சிரஸ்த்வாதிகளை விட ஆனந்தாதிகளுக்கு விசேஷத்தைச் சாதிக்கிறார்

———————————————————————————————————————-

அனைத்து குணங்களையும் அனைத்து வித்யைகளிலும் படிக்க வேண்டும் என்றால்
அளவிறந்த எண்ணிற்ற கல்யாண குணங்களையும் படிக்க வேண்டி வருமே
கணக்கற்று உள்ளதால் இயலாதே என்றால் –

363-இதரே து அர்த்த சாமான்யாத் –3-1-13-

து -ஸப்தம் சங்கையை விலக்குகிறது
இதரே -ஆநந்தம் முதலானவைகள்
அர்த்த சாமான்யாத் –ப்ரஹ்ம நிரூபக தர்மங்கள்
ஆதலால் -அனு வர்த்தந்தே -வருவித்திக் கொண்டு விசேஷணமாக அனுவர்த்திக்கின்றன
தர்மியான ப்ரஹ்மம் தோன்றும் போது எல்லாம் தர்மமான இவையும் அவசியம் தோன்றக் கூடியவையே
ப்ரிய சிரஸ்த்வம் முதலானவையோ ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்கள் அல்ல என்று கருத்து

சத்யத்வம் ஞானத்வம் அனந்ததவம் அமலத்வம் –
யதோ வா இமானி –
தைத்ரியம் -3-1-சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம
ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம
குணங்கள் குணியை விட்டுப் பிரியாதவை
காருண்யம் போன்றவை எந்த வித்யையில் படிக்கப் படுகின்றனவோ
அங்கு மட்டும் படித்தால் போதும் என்றதாயிற்று-

ஜகத் காரணத்வம் என்பது உப லக்ஷணம் என்றும் விசேஷணம் என்றும் ஏற்கப்பட்டுள்ளது
ப்ரக்ருதி புருஷ கால விசிஷ்டமான ப்ரஹ்மத்துக்கு காரணத்வம் லக்ஷணம்
இதில் விசேஷ்ய அம்சத்துக்கு லக்ஷணம் ஆனந்தாதிகள்
அதில் விசேஷ்யத்தை அனுசந்திக்கையில் காரணத்வத்துக்கு அந்வயம் இல்லாமையால்
அது உப லக்ஷணம் எனப்படுகிறது
ஞாப்ய அந்தர்பூதத்வே சதி ஞாப்ய பிரதிபத்த் யுபாயத்வம் உப லக்ஷணத்வம் –
ப்ரஹ்மம் ஜகத் காரணமாக உப லஷிதம் என்று ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் அருளப் பட்டது
ஆனந்தாதிகளும் ப்ரஹ்மத்துக்கு மற்றோர் லக்ஷணம் என்று கருத்து

———

ஆத்மா நம் ரதி நம் வித்தி -கட உபநிஷத் -3-3-ஆத்மாவுக்கு தேருக்கு உரிமையாளன் –
தேர் வீரன் -சரீரம் தேர் -அறிவி தேரோட்டி -மனஸ் கடிவாளம் போன்று -உபாசனதுக்கு உதவ

ஸ்வரூப தர்மங்கள் அல்ல என்றால் ப்ரஹ்மாவுக்கு ப்ரிய சிரஸ்த்வம் போன்றவை எதற்கு என்ன
364-ஆத்யா நாய பிரயோஜன அபவாத் –3-3-14-

வேறு பயன் கூறப் படாததால் உபாசனையின் பொருட்டே –
ஆத்யாநம் அல்லது அநு சிந்தனம் எனபது உபாசனத்தையும் குறிக்கும் –
இப்படிப்பட்ட உபாசனம் சாஸ்திர ஞானம் மூலம் கை கூடும் –

இந்த ஞானம் வரவே தைத்ரியம் -2-1-ப்ரஹ்ம வித் ஆப் நோதி பரம் –
அன்னமயம் -புத்தியில் ஏறிட்டுக் கூறுவது போலே

தஸ்ய இதம் ஏவ சிர –தஸ்ய பிராண ஏவ சிர -போலே உபாசனையின் பொருட்டே
பிரிய சிரஸ்த்வம் போன்றவை குணங்கள் அல்ல -என்றே கொள்ள வேண்டும் –

ப்ரஹ்மம் ஆனந்த மயமானது –
அதை பிரியம் மோதம் முதலிய ரூபமாகப் பிரித்து தலை சிறகு வால் என்று
எல்லாம் ரூபகம் செய்தது புத்தியில் நிலை பெறச் செய்யவே என்று தாத்பர்யம் –

—————————————————————————————————————

365-ஆத்ம சப்தச்ச —3-3-15-

தைத்ரியம் -2-5-அன்யோந்தர ஆத்மா ஆனந்தமய -என்று
ஆத்மா பதத்தினால் ஆனந்த மயன் கூறப்பட்டான்

ஆத்மாவுக்கு தலை வால் பக்கம் இல்லாததால் ப்ரஹ்மத்துக்கும் இல்லை
ஆகவே ப்ரிய சிரஸ்த்வம் குணம் இல்லை
உபாசனையின் பொருட்டே படிக்கப் பட்டது
இதற்கு பூர்வ பஷ வாதம்

தைத்ரியம் –
2-5–அந்யோந்தர ஆத்மா பிராணமய -என்றும் –
2-3-அந்யோந்தர ஆத்மா மநோமய என்றும்
அசேத வஸ்துக்களையும் ஆத்மா பதம் குறிக்க
பரமாத்மாவை அந்யோந்தர ஆத்மா ஆனந்தமய -என்று
ஆத்மா பதம் எவ்வாறு குறிக்க இயலும்

ப்ரிய சிரஸ்த்வம் போல்வன ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப தர்மங்கள் அல்ல
சிரஸ் -பக்ஷம் -புச்சம் போல்வன ஆத்ம தர்மங்கள் அல்ல

அடுத்த ஸூத்ரம் விடை அளிக்கிறது-

——————————————————————————————————————-

366-ஆத்ம க்ருஹீதி இதரவத் உத்தராத் —3-3-16-

ஆத்மக்ருஹீதி –அந்ய அந்தர ஆத்மா -என்று ஆத்ம சப்தத்தால் பரமாத்மாவுக்கே கிரஹணம் கூடும்
இதரவத் -ஆத்மா வா இதம் ஏக ஏவ அக்ர ஆஸீத் –என்ற சுருதியில் உள்ள ஆத்ம ஸப்தம் எப்படி பரமாத்மாவை க்ரஹிக்கிறதோ அவ்வாறே
உத்தராத் -சோகாமயத பஹூஸ் யாம் ப்ரஜாயேய-முதலிய வாக்யத்தால் என்றபடி –

அந்யோந்தர ஆத்மா ஆனந்தமய -ஆத்மா பதம் பரமாத்மாவையே குறிக்கும் –
மற்றைய இடங்களிலும் இப்படியே கொள்ளப் படுகிறது

ஐ தரேய உபநிஷத் -1-1-1-ஆத்மா வா இதம் ஏக ஏவ அக்ர ஆஸீத் –ச ஈஷத லோகாந்து ஸ்ருஜை –
ஆத்மா பதம் பரமாத்மாவையே குறிக்கும்

உத்தரேத் -அடுத்து உள்ள வரிகளில் ஆனந்த மயமானவனான அவனே உலகைப் படைக்கிறான்
தைத்ரியம் -2-6-சோகாமயத பஹூஸ் யாம் ப்ரஜாயேய-
ஆக ஆத்மா பதம் பரமாத்மாவையே குறிக்கும் என்றதாயிற்று-

———————————————————————————————————–

367-அந்வயாத் இதி சேத் ஸ்யாத் அவதாரணாத்-3-3-17-

இப்படி நிச்சயம் அறியலாம் எவ்விதம் என்றால் முன்பும் இவ்விதம் கூறப்பட்டதால் ஆகும்

அந்வயாத் -முன் உள்ள அந்ய அந்தர ஆத்மா பிராணமய -என்னும் வாக்யத்தால் ஸித்தமான அநாத்மாக்களில்
ஆத்ம ஸப்தத்துக்கு அந்வயம் காணப்படுவதால்
பின் வாக்யத்தால் எப்படி தீர்மானம் பிறக்கும் என்றால்
இதி சேத் அவதாரணாத்-தஸ்மாத் வா ஏ தஸ்மாத் ஆத்மந ஆகாச சம்பூத -என்று
ப்ரக்ருதமான ஆத்மாவுக்கே பிராணமயனைத் தொடங்கி ஆனந்த மாயன் வரை குறிப்பிட்ட ஆத்ம சப்தத்தால்
கிரஹணம் நிச்சயிக்கப் படுவதால் என்றவாறு
ஸ்யாத் -முன் கூறியபடியே தீர்மானம் ஆகக் கூடும்

இதற்கு முன்பும் தைத்ரியம் -2-1-தஸ்மாத் வா ஏ தஸ்மாத் ஆத்மந ஆகாச சம்பூத –
இந்த பரமாத்மாவிடம் இருந்தே ஆகாயம் தோன்றிற்று

அன்னம் பிராணன் மநோ விஞ்ஞான மயன் சொல்லி ஆனந்த மயனில் நிறுத்தி –
ஆனந்த மயனான ப்ரஹ்மத்துக்கு அந்தர்யாமியாக யாரும் இல்லாததால் –
அடுத்து-2-6- ச ஆகாமயதா-அவன் சங்கல்பித்தான் என்றது

ஆகவே பரமாத்மாவாக இல்லாத வஸ்துக்களுக்கும்
ஆத்மா பத பிரயோகம் தோஷம் இல்லை-

ஆகையால் ப்ரிய சிரஸ் முதலியவை ஆத்ம தர்மம் அல்லவாயினும்
ஞானம் ஆனந்தம் முதலியவை ஆத்மாவின் தர்மங்கள் ஆகையாலும்
அவையே ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப நிரூபகங்கள் ஆகையாலும்
ஆனந்தாதிகளுக்கே எங்கும் உப ஸம்ஹரிக்கின்ற தன்மை ஆகலாம் –

——————————————————————————————————–

ஐந்தாவது அதிகரணம் -கார்யாக்யா நாதிகரணம் –

சாந்தோக்ய வாஜசனே யாதிகளில் ஜ்யேஷ்டஞ்ச ஸ்ரேஷ்டஞ்ச என்று பிராண உபாஸனத்தை விதித்து
ச ஹோவாச கிம் மே வாஸோ பவிஷ்யதீதி ஆப இதி ஹோ வாசா -என்று அப்புக்களுக்கு பிராண வாஸஸ்த்வம் கூறி
ஆசமனத்தால் பிராணனை நிர்வாணம் இன்றி வஸ்திரம் உள்ளனவாக ஆக்குகிறான் என்கின்றன

போஜனத்தின் முன்னும் பின்னும் ஆசமனம் பிராண வித்யைக்கு அங்கமாக விதிக்கப் படுகிறதா
அல்லது
ஆசமனம் செய்யும் அப்பு பிராணன்களுக்கு வஸ்திரம் ஆகும் என்ற அனுசந்தானம் விதிக்கப் படுகிறதா
என்று சம்சயம்

ஆஸாமேத் -என்று விதி ப்ரத்யயத்தாலும் -ஸ்ம்ருதி ஆசார ப்ராரப்தமான ஆசமனத்தைக் காட்டிலும்
ஆசமனத்தின் பின் பிராண வித்யைக்கு அங்கமாக விதிக்கப் படுகிறது என்று பூர்வ பஷம்
அத்தை நிராகரிக்கிறார் –

ஆசமனம் செய்யும் நீர் பிராணனுக்கு வஸ்த்ரமாக உள்ளது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

368-கார்யாக்யாநாத் அபூர்வம் —3-3-18-

அபூர்வம்-முன் பிராப்தம் இல்லாதது
ப்ராணனுக்கு வஸ்திரம் என்ற அனுசந்தானமே இங்கு விதிக்கப் படுகிறது
ஆசமனம் ப்ரமாணாந்தர ப்ராப்தமாதலின் அது விதிக்கப் படுவது இல்லை
கார்யாக்யாநாத் -ஸாஸ்த்ரம் புதியதையே வேறு வகையில் கிடைக்காததையே விதிக்கும்
அப்பு பிராணனின் வஸ்திரம் என்று முன் பின் ஆசமனங்களால் அனுசந்தானமே அப்ராப்தமாதலின் விதிக்கப்படுகிறது
ஆசமனம் ப்ராப்தமாதலின் அது விதிக்கப்படுவது இல்லை –

சாந்தோக்யம் – 5-2-2–ச ஹோவாச கிம் மே வாஸோ பவிஷ்யதீதி ஆப இதி ஹோ வாசா தஸ்மாத் வா
ஏதத சிஷ்யந்த புரஸ்தாத் உபரிஷ்டாச் சாத்பி பரிதததி சம்புகோ ஹ வாஸோ பவத்ய நக்நோ பவதி –
நீரே வஸ்த்ரமாக பிராணனுக்கு உள்ளது

இது போலே ப்ருஹத் உபநிஷத்திலும் -8-1-14-கிம் மீ வாஸ-என்றும் -ஆபோ வாஸ -என்றும் உள்ளது

தத் வித்வாம் சச் ஸ்ரோத்ரியா அசிஷ்யந்த ஆசாமந்த்ய சித்வா சாசாமந்த்யே தமே வததநமநகநம் குர்வந்தோ மன்யந்தே -என்றும்

ப்ருஹத் மாத்யந்தினத்தில் -தஸ்மாத் ஏவம் வித சிஷ்யன் நாசா மேதசித்வா சாசா மந்த்யேதமே வததநமநகநம் குருதே

ஆசமனம் செய்ய வேண்டும் என்பது விதி முறையே -பிராண வித்யையின் அங்கமாக-இது தவறான வாதம்

ஆசமன நீர் பிராணனுக்கு வஸ்த்ரம் ஆகிறது என்றதை உணர்த்தவே இங்கு கூறிற்று-

————————————————————————————————————-

ஆறாவது அதிகரணம் -சமா நாதிகரணம் –

கீழ் பிராண வித்யா சேஷமாக பிரசங்க சங்கதியால் வந்தது
அதற்கு முன் ஸ்வரூப ப்ரதீதியில் உள் அடங்கியமையால் உப ஸம்ஹாரங்கள் எனப்பட்டது
இந்த அதிகரணத்தில் ஸத்ய சங்கல்பத்துவத்தில் அடங்கிய வசித்துவம் முதலிய குணங்கள்
உப ஸம்ஹாரங்கள் என்று கூறப்படுகிறது
என்று சங்கதி

சுக்ல யஜூர் வேதம் -அக்னி ரஹஸ்யம்-ப்ருஹத் ஆரண்யகம் -இரண்டு உபநிஷத்களிலும் உள்ள
சாண்டில்ய வித்யைக்குள் -ரூபத்தில் வேறுபாடு இல்லாததால் – இரண்டும் ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

369-சமான ஏவம் ச அபேதாத் –3-3-19-

வாஜசனேயகம் அக்னி ரஹஸ்யத்தில் -மநோ மயனாய் பிராண சரீரனாய் பா ரூபனாய் ஸத்ய ஸங்கல்பனாய்
ஆகாச ஆத்மாவான ஆத்மாவை உபாஸிக்க விதிக்க
ப்ருஹதாரண்யகத்தில் சாண்டில்ய வித்யையில் -மநோ மெய்ஞான இந்தப் புருஷன் பா ரூபன் ஸத்யன் –
அவன் ஹ்ருதயத்துக்குள் நெல் போல் சாமை போல் எல்லாருக்கும் தலைவனாய் -அதிபதியாய் –
ஸமஸ்த உலகையும் ஆளுகிறான் என்று கூறுகிறது
இவ்விரண்டிலும் வித்யா பேதம் உள்ளதா இல்லையா என்று சந்தேகம்

ஓர் இடத்தில் ஸத்ய ஸங்கல்பம் அதிகமாய் உள்ளது
மற்ற ஒன்றில் வசித்துவம் முதலியன
ஆகையால் ரூபம் வெவ் வேறாதலின் வித்யை பின்னமானது என்று பூர்வ பக்ஷம்

அத்தை நிரஸிக்கிறார்
சமான ஏவம் ச அபேதாத்-மநோ மயத்தவாதிகள் சமானமாகையாலும்
வசித்வாதிகளும் ஸத்ய ஸங்கல்பத்தின் விஸ்தார ரூபமாதலாலும் அபேதம் ஸித்தம்
அத்தாலே ரூபா பேதம் இல்லாமையால் வித்யை ஐக்யம் ஸித்தமாம் –

வாஹச நேயகத்தில் அக்னி ரகசியம் சாண்டில்ய வித்யை-
சத்யம் ப்ரஹ்ம இதி உபாசீத அதகலு க்ரதும யோகம் புருஷ -என்று
சத்தியத்தை பிரமமாக உபாசிக்க வேண்டும் என்று தொடங்கி

ச ஆத்மானம் உபாசீத மனோமயம் பிராண சரீரம் பாரூபம் சத்யா சங்கல்பம் ஆகாசாத்மானம் -என்று
தூய்மையான மனம் மூலம் அறியத் தக்கவனாக -பிராணனை சரீரமாகக் கொண்டவனாக – ஜ்யோதி ரூபமாக –
ஆகாசத்துக்கு ஆத்மாவாக உள்ளவனாக -சத்ய சங்கல்பனாக –
உள்ள பரம் பொருளை உபாசிக்கக் கடவன் -என்று முடித்தது

இது போன்று ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் -5-6-1-
மநோமயோ அயம் புருஷ பாஸ் சத்ய தஸ்மின் அந்தர்ஹ்ருதயே யதா வ்ரீஹிர்வா யவோ வா ச ஏஷ சர்வச்ய வசீ
சர்வஸ்யோசா நஸ் சர்வஸ் யாதிபதி சர்வம் இதம் ப்ரசாஸ்தி யதிதம் கிம் ச -என்று
இந்த புருஷன் தூய்மையான மனம் கொண்டு அறியத் தக்கவன் -தானாகவே பிரகாசமாக உள்ளவன் –
மாற்றங்கள் அடையாதவன் -ஹிருதயத்தில் நெல் அளவு உள்ளவன் அனைவரையும் தன வசத்தில் படுத்தி நியமித்தபடி உள்ளவன் -என்றது

இரண்டு வித்யைகளிலும்-சம்யோகம் -பலன்களில் உள்ள தொடர்பும் –
சோதனா -உபாசனை விதி முறைகளும் -ஆக்யா-பெயரும் -ஒன்றாக இருந்தாலும்
அனைவரையும் தன் வசப்படுத்தும் தன்மையில் வேறுபாடு இருப்பதால் இரண்டும் வெவ்வேறு
என்பர் பூர்வ பஷி

ஆனால் சமான ஏவம் -பொதுவாக உள்ளதால் இரண்டும் ஒன்றே
அனைத்தையும் வசப்படுத்தும் தன்மை சத்ய சங்கல்பத்தில் அடங்கும் –
ஆகவே இரண்டும் ஒன்றே —

——————————————————————————————————

ஏழாவது அதிகரணம் -சம்ப்ரு யதிகரணம் –

கீழே உபாஸ்யத்வேன வித்யா ஐக்யம் கூறப்பட்டது போல்
அஷி -கண் ஆதித்யன் -இரண்டு இடங்களிலும் சம்பந்தியாக வ்யாஹ்ருதி சரீரகனாக
பரமாத்மாவே உபாஸ்யன் ஆகையால் வித்யை ஐக்யம் என்று பூர்வ பக்ஷம்

கட உபநிஷத்தில் உள்ள சம்ப்ருதி -அனைத்து வல்லமை உடன் இருத்தல் –
த்யு வ்யாப்தி -தேவ லோகத்தில் பரவி இருத்தல் -ஆகியவை
அனைத்து வித்யைகளிலும் உபாசிக்க வேண்டியவை அல்ல என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது

370-சம்பந்தாத் ஏவம் அந்யத்ர அபி-3-3-20-

ப்ருஹத் உபநிஷத் –
5-5-1-சத்யம் ப்ரஹ்ம என்று தொடக்கி –
5-5-2-தத்யத் சத்யம் அசௌ ச ஆதித்யோ ய ஏஷ ஏதஸ்மின் மண்டலே புருஷோ யச்சாயம் தஷிணே அஷின் –என்று
ஸூர்ய மண்டலத்திலும் ஸூர்யனின் வலது கண்ணிலும் உள்ளான் அவனே உபாசிக்கத் தக்கவன் -என்றது

ஸூர்ய மண்டலத்தில் உள்ளதை தஸ்யோ உபநிஷதஹா என்றும்
தச்யோ பநிஷதஹம் என்றும்
அவன் பெயர் அஹ என்றும்
அஹம் என்றும் கூறியது

உபாசிக்கும் வஸ்து ஒன்றே என்பதால்-சத்யம் என்னும் ப்ரஹ்மமே —
ரூப பேதம் இல்லை எனக்கே இரண்டும் ஒன்றே என்பர் பூர்வ பஷி

சித்தாந்தம் அடுத்த ஸூத்ரத்தில்-

————————————————————————————————————–

371- ந வா விசேஷாத்–3-3-21-

உபாசிக்கப்படும் வஸ்து வேறுபடுவதால் –
இருக்கும் இட வேறுபாடு ரூப வேறுபாடு உள்ளதால்
வெவ்வேறு வித்யைகள் என்றதாயிற்று

அனுசந்தானம் செய்ய வேண்டிய ஸத்ய ப்ரஹ்மம் ஒன்றே யானாலும்
இரண்டு ஸ்தானங்களில் சம்பந்தம் என்ற வேத்ய ஆகாரத்தை பேதத்தால்
வித்யை வெவ்வேறான படியால்
எந்த நாமம் எங்கு ஸ்ருதமோ அங்கேயே அது நியதமும் ஆகும் –

—————————————————————————————————————-

372-தர்சயதி ச –3-2-22-

சாந்தோக்யம் -1-7-5-தஸ்யை தஸ்ய தத் ஏவ ரூபம் யதமுஷ்ய ரூபம் -என்று
ஒன்றில் உள்ள திரு மேனி மற்றதுக்கும் பொருந்தும் என்று
தனித் தனியே சொல்வதால் இரண்டும் ஒன்றல்ல –

ஸ்ருதியே -வித்யா பேதம் இருந்தால் குணம் உப ஸம்ஹரிக்க வேண்டியது இல்லை என்று
சொல்லுமே
ரூப ஐக்யம் கொண்டே வித்ய ஐக்யம் கொள்ள வேண்டும்
உனது பக்ஷம் படி வித்யை ஐக்யம் என்றால் ரூபம் சித்தமாகையால்
ப்ராப்திக்கு அபேஷை இல்லாமையால் ரூப அதிதேசம் செய்தது வீணாகும்
அந்த அதிதேசம் வித்யா பேதத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டதாதலின்
குண உபஸம்ஹாரம் கிடையாது என்பதாம்

———————————————————————————————-

எட்டாவது அதிகரணம் -சம்பந்தாதி கரணம் –

கீழே ஸ்தான பேதத்தால் வ்யவஸ்தை செய்யப்பட்டது
இதில் ஒரு வித்யையை அனுசரித்துச் செய்யப்படாத சம்ப்ருதி முதலிய குணங்களுக்கும்
முன் கூறியது போலே ஸ்தான பேதத்தாலே வியவஸ்தை செய்யப்படுகின்றது என்று சங்கதி –

ஆதித்யனை இருப்பிடமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மம்-அந்தராதித்ய வித்யை –
கண்களை இருப்பிடமாகக் கொண்ட ப்ரஹ்மம் அஷி வித்யை என்பதும்
கொள்ள வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது

374-சம்ப்ருதி த்யு வ்யாப்தி அபி ச அத —3-2-23-

தைத்ரியத்திலும் ராணாயணீய கிலயத்திலும்-
ப்ரஹ்ம ஜ்யேஷ்டா வீரயா சம்ருதானி ப்ரஹ்மாக்ரே ஜ்யேஷ்டம் திவமாத தான ப்ரஹ்ம பூதானாம்
ப்ரதமோத ஜஜ்ஞே தே நார்ஹதி ப்ரஹ்மணா ஸ்பர்த்திதும்
இரண்டு தன்மைகளும் பொதுவாக உள்ளதால் அனைத்து வித்யைகளிலும் படிக்க வேண்டும்
என்பர் பூர்வ பஷி

சித்தாந்தம் -இரண்டும் சமாஹார த்வந்த்வம் ஒன்றே ஆகும்
எங்கு எங்கு சேர இயலுமோ அங்கு கொள்ள வேண்டும்
அனைத்து வித்யைகளிலும் இல்லை-

சம்ப்ருதி த்யு வ்யாப்தி அபி ச அத -இது சமாஹாரத்தால் வந்த ஏக வசனம்
சம்ப்ருதி முதலிய குண ஸமுதாயமும் -அநாரப்ய அதீதமாய் இருந்தாலும்
அத ஏவ -ஸ்தான பேதத்தால் ஸ்தாபிக்கத் தக்கது
எங்கும் உபஸம்ஹாரம் செய்யத் தக்கது அன்று
எப்படி என்றால்
த்யு வ்யாப்தி-என்பது தன் சாமர்த்தியத்தால் அல்ப ஸ்தானத்தில் இருக்கத் தகாதது
ஆதலின் எந்தத் ஸ்தானத்தில் அனுசந்திக்கக் கூடுமோ அந்த ஸ்தானத்தில் தான் நியதம்
சம்ப்ருதி யாதிகளும் – த்யு வ்யாப்தி கூடப் படிக்கப் பட்டு இருப்பதால் அங்கு தான் வியவஸ்தை செய்யத் தக்கது
ஹ்ருதயாதிகளான அல்ப ஸ்தானங்களில் உபஸம்ஹாரம் செய்யக் கூடாது என்று கருத்து –

சாந்தோக்யம் -3-14-3-ஜ்யாயான் ப்ருதிவ்யா -பூமியைக் காட்டிலும் ப்ரஹ்மம் பெரியது என்றும்

சாந்தோக்யம் -8-1-3-யாவான் வா அயம் ஆகாச தாவ நேஷ அந்தர்ஹ்ருதய ஆகாச –
இதயத்தில் உள்ள ஆகாசம் என்று கூறப்படும் பரம் பொருள் வெளியே உள்ள ஆகாசம் போன்று பெரியது
என்று ப்ரஹ்த்தின் பெருமையை கூறுவதற்காக சொல்லப் பட்டன —

இப்படியாகில் எங்கும் உபஸம்ஹாரம் செய்யத்தக்க ஆனந்தாதி குணங்களுக்கு உள்ளே
அனந்தத்வம் எப்படி அல்ப ஸ்தான உபாசனங்களில் கூடும் என்னில்
அவ்வுபாசனங்களில் பரமாத்மாவுக்கு அல்பத்வம் ஓவ்பாதிகம் என்றும்
அனந்தத்வம் ஸ்வாபாவிகம் என்றும் கருத்து –

———————————————————————————————————————-

ஒன்பதாவது அதிகரணம் -புருஷ வித்யாதிகரணம் –

த்யு வ்யாப்தி சந்நிதியில் படிக்கப்பட்ட ஸம்ப்ருத்யாதி குண ஸமுதாயம்
த்யு வ்யாப்த்யுசித ஸ்தானத்தினுள் ப்ரவேசிப்பதால் ஒரே வித்யையில் அந்வயம் கூறப்பட்டது
இவ்வாறு ப்ரஹ்ம வித்யா சந்நிதியில் படிக்கப் பட்டதாலே புருஷ வித்யைக்குப்
ப்ரஹ்ம வித்யா சேஷத்வம் கூறப்படுகிறது என்பது சங்கதி

சாந்தோக்யம் தைத்ரியம் இரண்டிலும் முழங்கப் படும் புருஷ வித்யைகளில்
ரூபம் வேறுபடுவதால் அவை வெவ்வேறு வித்யைகள் என்று நிரூபிக்கப் படுகின்றன –

375–புருஷ வித்யாயாம் அபி ச இதரேஷாம் அநாம்தாநாத்-3-2-24-

தைத்ரியம் -தச்யைவம் விதுஷோ யஜ்ஞஸ் யாத்மா யஹமான ஸ்ரத்தா பத்நீ
சரீர மித்மமுரோ வேதிர் லோமானி -என்று
முன்பு கூறப்பட்ட சரணாகதிக்கு
ஆத்மா -யஜமானன் –
தெய்வ பக்தி -தர்ம பத்நீ –
உடல்-சமித்து –
மார்பு -யாகம் செய்யும் இடம் –
உடல் ரோமங்கள் பரிஸ்தரணம்-என்றது

சாந்தோக்யத்தில்-3-16-1-
புருஷவாவ யஜ்ஞஸ் தஸ்ய யாநி சதுர் விம்சதி வர்ஷாணி -என்று
புருஷ ஆயுளின் 116 வருடங்களில் முதல் 24 வருடங்கள் –

இரண்டிலும் பெயர் ஒன்றே என்றும்
உடல் உறுப்புக்களே யஜ்ஞத்தின் அங்கங்கள் என்றும் சொல்வதால்
ரூபம் ஒன்றே
பலன் சாந்தோக்யத்தில் 116 வருடங்கள் வாழ்வான் என்கிறது

ஒரே பெயராகையாலும்
தைத்ரீயகத்தில் பலம் சொல்லாமல் சாந்தோக்யத்தில் நூறு வருஷ ஆயுஸ்ஸூ என்று
புருஷ வித்யா பலமாயும் சொல்வதால்
வித்யை ஐக்யம் என்று பூர்வ பக்ஷம்

இதனை நிரஸிக்கிறார்
புருஷ வித்யாயாம் அபி ச -ஒரே சம்ஜ்ஜை இருந்தாலும் ரூப பேதத்தால் வித்யா பேதம் ஸித்தம் தான்
இதரேஷாம் அநாம்தாநாத்-ஓர் இடத்தில் கூறப்படும் குணங்களுக்கு வேறே ஒரு இடத்தில் விளக்கம் இல்லாமையால்
தைத்ரீயகம் கூறிய யஜமானம் பத்னீ போன்ற அவயவங்களுக்கும்
சாந்தோக்யம் கூறிய அவயவங்களுக்கும் பேச்சே இல்லாமையால் என்றபடி

ஒரு சாகையிலே கூறப்பட்ட குணங்கள் மற்று ஒன்றில் இல்லாததால்
இரண்டும் வெவ்வேறே ஆகும் –

தைத்ரியம் -யத் சாயம் ப்ராதர் மத்யந்தினம் ச தானி சவதானி -என்று
காலை மாலை மதியம் -ஆகிய மூன்று ஸ்வனங்கள்

சாந்தோக்யம் இது போல் அன்றி -மனிதன் வாழ்வை மூன்றாகப் பிரித்து
அதுவே ஸ்வனங்கள் என்றது

ஸ்வனம் எனபது ஒரு நாள் ஸூரிய உதயம் முதல் மறு நாள் ஸூர்ய உதயம் வரையில்

சாந்தோக்யத்தில் அசிசிஷா எனப்படும் உண்பதில் உள்ள விருப்பம் தீஷை என்று கூறப்படும் –
தைத்ரியத்தில் இல்லை

சாந்தோக்யத்தில் கூறப்பட்ட பத்னி என்பது தைத்ரியத்தில் வேறு பொருளில் உண்டு

ஆக ரூப வேறுபாடுகள் உள்ளதால் இரண்டும் வெவ்வேறே ஆகும் –

தைத்ரியத்தில் இதற்கு முந்திய பகுதியில் –
ப்ரஹ்மணே த்வா மஹச ஓம் இதி ஆத்மானம் யுஞ்ஜீத -என்று
ப்ரஹ்மத்தில் ஓம் என்று கூறி உனது ஆத்மாவை அதில் சேர்ப்பாயாக -என்று தொடங்கப் பட்டது

இதற்கு பலனாக -ப்ரஹ்மணோ மஹிமா நமாப் நோதி-பிரமத்தின் மேன்மையை அடைகின்றான் என்கிறது –

இத்தை தொடர்ந்து -தச்யைவம் விதுஷா -இப்படியாக அறிந்தவன் என்று தொடங்கி
கூறப்பட்ட புருஷ வித்யை அந்த ப்ரஹ்ம உபாசனையே
யஜ்ஞமாக உருவகப் படுத்திக் கூறப்படுவதாகக் கொள்ள வேண்டும்

ஆக ப்ரஹ்ம விதயையுடன் தொடர்பு உள்ளதால்
ப்ரஹ்த்தை அடைவதையே பலனாகக் கொள்ள வேண்டும்

பூர்வ மீமாம்சம் -பலவத் சந்நிதாவ பலம் ததங்கம் –
இரண்டு விஷயங்கள் கூறப்பட்டு ஒன்றுக்கு பலன் சொல்லி ஒன்றுக்கு சொல்லாமல் இருந்தால்
பலன் கூறப்படாதது கூறப்பட்டதுக்கு அங்கம் என்று கொள்ள வேண்டும் என்றது
தைத்ரீயத்தில் உள்ள புருஷ வித்யை முன் அனு வாகத்தில் கூறிய ந்யாஸ வித்யைக்கு அங்கமே என்று கருத்து

இங்கு ஒரு கேள்வி எழும்
ப்ரஹ்மணோ மஹிமா நமாப் நோதி-என்று இதிலும் பலம் உண்டே எனில்
தைத்ரீயத்தில் உள்ள ப்ரஹ்ம வித்யை ஸ்வ தந்திரமாகக் கொண்டால்
ப்ரஹ்ம பிராப்தி பலன் அப்ரஹ்ம வித்யையான புருஷ வித்யையின் பலம் ஆகாது
ஆகவே புருஷா வித்யா சம்பந்தம் இன்றி முன் அனுவாகத்தில் உள்ள ப்ரஹ்ம வித்யையுடன்
பொருந்துகிறது என்ற கருத்தால் அப்படிக் கூறப்பட்டது
ஆகையால் விரோதம் இல்லை என்பதாம்

இந்தப் புருஷ வித்யையால் தன் அங்கங்களைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் எதிர்பார்க்காத
ந்யாஸ வித்யைக்குத் தேவையான இதர நைரபேஷ்யம் ஸித்தம் என்று
நிக்ஷேப ரக்ஷையில் ஆச்சார்யரால் அனுக்ரஹிக்கப் பட்டுள்ளது –

இதன் படி புருஷ வித்யை ப்ரஹ்ம வித்யையின் அங்கம் ஆகும்

ஆக புருஷ வித்யையின் பலமாக ப்ரஹ்மமே கூறப்பட்டதாகும்

ஆனால் சாந்தோக்யத்தில் நீண்ட ஆயுள் பலனாக சொல்லப் பட்டது –
ரூப வேறுபாடும் பல வேறுபாடும் உள்ளதால் இரண்டும் வெவ்வேறே –
ஒன்றில் கூறப்பட்ட குணங்கள் மற்று ஒன்றில் இல்லை –

———————————————————————————————————————-

பத்தாவது அதிகரணம் -வேதாத்யதிகரணம் –

ப்ரஹ்ம வித்யையின் அருகில் படிக்கப்பட்டதால் புருஷ வித்யை அதுக்கு அங்கம் எனப்பட்டது
இதே போல் அருகில் படிக்கப்பட்ட சன்னோ மித்ர முதலிய மந்திரங்களும்
ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு அங்கங்கள் ஆகட்டும் என்ற சங்கையால் சங்கதி

தைத்ரிய சீஷா வல்லியில் உள்ள சில மந்த்ரங்கள் ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு அங்கம் அல்ல
என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது

376-வேதாத்யர்த்த பேதாத் –3-3-25-

அதர்வணம் தொடக்கத்தில் தைத்ரியம் -1-1-1-சுக்ரம் பிரவித்ய ஹ்ருதயம் ப்ரவத்ய -என்று
விரோதியின் வீர்யத்தையும் இதயத்தையும் பிளக்க வேண்டும் -என்று ஓதுகின்றனர்

சாமவேதம் ரஹஸ்ய பிரமாணத்தை படிக்கத் தொடங்கும் பொழுது –
தேவ சவித பிர ஸூவ யஜ்ஞம் பிர ஸூவ -என்று
சவித தேவனே யஜ்ஞத்தை உண்டாக்குவாயாக -என்கிறார்கள்

காடகர்களும் தைத்ரரீயர்களும் -சம்நோ மித்ர சம் வருண -என்று
மித்திரன் வருணன் போன்றவர்கள் நமக்கு நன்மை அளிக்கட்டும் என்கிறார்கள்

சாம்யாயநியர்கள் -ஸ்வேத அஸ்வோ ஹரி நீலோசி –
நீயே வெண் குதிரை கருப்பும் கூட -என்கிறார்கள்

ஐதரேயர்கள் மஹா வ்ரத பிரமாணத்தை -இந்திர ஹ வை வ்ருத்ரம் ஹத்வா மஹான் அபவத் -என்று
வ்ரதனைக் கொன்ற இந்த்ரன் வலிமை அடைந்தான் என்பர்

கௌஷீதகியர்கள் மஹா வ்ரத ப்ராமாணத்தை-
பிரஜாபதிர் வைசம்வத்சர தஸ்ய ஏஷ ஆத்மா யத் மஹா வ்ரதம்–
பிரஜாபதியே வருடம் -அவரது ஆத்மாவே இவ் வ்ரதம் – -என்பர்

யஜூர் வேதத்தை சார்ந்தவர்கள் -ப்ரவர்க்ய பிரமாணத்தை –
தேவாவை சத்ரம் நிஷேது -தேவர்கள் யஜ்ஞம் நிறைந்த காலத்தை தொடங்கினர் -என்று தொடங்குகிறார்கள்

இவை எல்லாம் வித்யையின் அங்கமே என்பர்
பூர்வ பஷி

அப்படி அல்ல –
பிளப்பது குறித்து வேறுபாடுகள் உண்டே –
தைத்ரியம் -1-1-சுக்ரம் ப்ரவித்ய ஹ்ருதயம் ப்ரவித்ய ருதம் வதிஷ்யாமி சத்யம் வதிஷ்யாமி -என்று
அங்கத்தைப் பிளந்து இதயத்தை பிளந்து நான் உண்மையைக் கூறுகிறேன் நான் உண்மையைக் கூறுகிறேன்

தைத்ரியம் -1-12-ருதமவாதிஷம் சத்யமவாதிஷம் –
நான் சரியாக உண்மையாக கூறினேன் என்றும்

கட உபநிஷத் -1-1- தேஜஸ்வி நாவதீத மஸ்து மா வித் விஷாவஹை –
நாம் ஓதும் மந்த்ரங்கள் வலுப் பெற வேணும் நாம் த்வேஷம் கொள்ளாமல் இருப்போம் -என்பர்

எதிரிகளை வீழ்த்த அபிசார மந்த்ரங்கள் உடன் கூடியதாக உள்ளதால்
இவை வித்யைக்கு அங்கம் இல்லை என்றதாயிற்று –

சுக்ரம் ப்ரவித்ய -என்ற மந்திரத்துக்கு வித்ய அங்கத்வம் இல்லை என்பது விவாதம் அற்ற விஷயம்
வேத ஸப்தத்தை ஸூத்ரத்தில் எடுத்தது த்ருஷ்டாந்த அர்த்தமாம்
ஆதி பதத்தால் ருத -சத்ய -வதனம் முதலியவை கூறப்படுகின்றன
சக்ரம் ப்ரவித்ய -ஹ்ருதயம் ப்ரவித்ய -என்கிற மந்த்ரத்துக்கு வஸ்து சாமர்த்தியம் என்னும் லிங்கத்தால்
ஆபிசார அங்கத்வம் தோன்றுவது போல்
சன்னோ மித்ர என்ற மந்த்ரமும்
ருதம் வதிஷ்யாமி -ஸத்யம் வதிஷ்யாமி -என்றும்
தேஜஸ் வினாவதீதஸ்து-என்றும் சொல்லப்படுவது வஸ்து ஸாமர்த்யம் என்னும் லிங்கத்தால்

அத்யயன தோஷம் என்று தோன்றுகிறது-

சக்ரம் ப்ரவித்ய -ஹ்ருதயம் ப்ரவித்ய என்பது ப்ரஹ்ம வித்யா பிரகரணத்தைக் காட்டிலும் ப்ரபலமான லிங்கத்தால்
ஆபி சாரங்கமே யன்றி ப்ரஹ்ம வித்யா அங்கம் அன்று என்று கூறியது போலே
இங்கும் லிங்கம் பிரபலமாகையால் -சன்னோ மித்ர -முதலியவை அத்யயன அங்கமாக விநியோகப் பட்டுள்ளமை
யாதலின் ப்ரஹ்ம வித்யா அங்கம் அல்ல என்பதாம் –

——————————————————————————————————————–

அதிகரணம் -11- ஹான்நயதி கரணம் –

முன் அதிகரணத்தில் -சக்ரம் ப்ரவித்ய -என்ற மந்த்ரங்களுக்கு லிங்க பலத்தாலே அந்த அந்த கர்ம சேஷத்வம் சொல்லப்பட்டது
இவ்வதிகரணத்தில்-உபாயனத்திற்கு ப்ரஹாண -விடுவித்தல் -விஷயத்வ ரூபமான அர்த்த சாமர்த்ய ரூப லிங்கத்தால்
ஹானம் உபாயனங்கள் -விடுதல் ஏற்றுல் -ஒன்றோடு ஓன்று சம்பந்தம் என்ற நியமத்தாலே
இரண்டு இடங்களிலும் இரண்டும் அனுசந்திக்கத் தக்கவை என்று சங்கதி –

புண்ய பாப கர்மங்கள் மோஷம் பெறுபவனை விட்டு விலக்கி மற்றவர்களுடன் சேர்த்து விடுகின்றன -என்று
அனைத்து வித்யைகளிலும் கொள்ள வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

377-ஹாநௌ து உபாய ந சப்த சேஷத்வாத் குசாஸ் சந்தஸ் ஸ்துத்யுபகா நவத் தத் உக்தம் –3-3-26-

சாந்தோக்யம் -8-13-1-அஸ்வ இவ ரோமாணி விதூய பாபம் சந்திர இவ ரஹோர்முகாத் பிரமுஷ்ய தூத்வா
சரீரமக்ரதம் க்ருதாத்மா ப்ரஹ்ம லோகமபி சம்பவாமி -என்று
குதிரையின் முடி விடுவது போலேயும் சந்தரன் ராகு முகத்தில் விடுபடுவது போலேயும்
சரீரம் விட்டு பரமபதம் அடைவேனாக-என்கிறது

முண்டகம் -3-1-3-ததா வித்வான் புண்ய பாபே விதூய நிரஞ்சனபரமம் சாம்யம் உபைதி -என்றும்

சாத்யாயர சாகையில் -தஸ்ய புத்ரா சாயம் உபயந்தி ஸூஸ்குதஸ் சாதுக்ருத்யாம் த்விஷந்த பாவக்ருத்யாம் -என்று
உபாசகர புத்ரர்கள் அவனது செல்வத்தையும் -நண்பர்கள் புண்ணியத்தையும் விரோதிகள் பாபத்தையும் அடைகின்றனர்

கௌ ஷீதகியில்1-4-தத் ஸூ க்ருத துஷ்க்ருதே தா நுதே தஸ்ய ப்ரியா ஜ்ஞாதயஸ் ஸூ க்ருதும் உபயந்தி அப்ரியா துஷ்க்ருதாம் -என்று
புண்ய பாபம் கை விடுவதையும் -ஹாநி –
மற்றவர்கள் இடம் சேர்வதையும் உபாய நம் -இரண்டுமே வித்யைகளின் அங்கம்
ப்ரஹ்ம வித்யை செய்பவர் அனைவருக்கும் பொருந்தும் –

இதில் ஹாநி மட்டுமே ஓர் இடத்தில் கூறப்பட்டு உபாயநம் கூறப்படா விட்டாலும்
அத்தையும் கொள்ள வேண்டுமா கூடாதா சங்கை வரும் –

ஒன்றை மட்டுமே கொள்ள வேண்டும்
என்பர் பூர்வ பஷி

ப்ரஹ்மத்தை அடையப்போகும் வித்வானுக்கு இரண்டு சாகைகளில் புண்ய பாப விமோசனம் கூறப்படுகிறது
அவ்வாறு விடப்பட்ட புண்ய பாபங்களுக்கு வேறு இடத்தில் பிரவேசம் ஒரு சாகையில் கூறப்படுகிறது
ஒரு சாகையில் விமோசனம் பிரவேசம் இரண்டும் கூறப்படுகின்றன –
இம்மூன்றும் ஸர்வ வித்யைகளிலும் விகல்பமாக அனுஷ்ட்டிக்கத் தக்கவையா
ஒரு சேர அனுஷ்ட்டிக்கத் தக்கவையா
என்று சம்சயம்
மூன்று விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளதால் அவை சம பலமான விகல்பமே என்று பூர்வ பக்ஷம் –

ஸூத்ரத்தில் து இத்தை தள்ளுகிறது -ஒன்றுக்கு ஓன்று தொடர்பு உடையதால்

ஹானவ் -என்ற சொல்லால் உப லக்ஷண முறையில் உபாயனத்தையும் கொள்ள வேண்டும்
உபாயான ஸப்த சேஷத் வாத் –
கேவலம் ஹானியோ -புண்ய பாபங்களை விடுதலையே –
உபாயனமோ -புண்ய பாபங்களை ஏற்றுக் கொள்ளுதலையோ
கூறப்பட்டு இருப்பதால் இரண்டையும் ஒரு சேரக்கூட்டிக் கொள்ளாத தக்கவையே

ஒரு சாகையில் இல்லாததை வேறு ஒரு சாகை சொல்லும் என்பதற்கு பல உதாரணங்கள் உண்டு

கௌஷீதகீ -குசா வா நஸ்பத்யா-மரத்தினால் ஆகிய சமித்து என்கிறது -எந்த மரத்தினால் என்றால் –
சாட்யாய நசாகையில் -ஔதும்பர்ய குசா -அத்தி மரத்தின் சமித்து என்கிறது

தேவாசூரானாம் சந்தோபி -யார் சந்தஸ் முதலில் படிக்க வேண்டும் –
தேவச் சம்தாம்சி பூர்வம் -தேவ சந்தசை முதலில் கூற வேண்டும் என்கிறது வேறு இடத்தில்

ஒரு சாகையில் பொன்னை வைத்துக் கொண்டு ஷோடசீ ஸ்தோத்ரம் தொடங்க வேண்டும் -எந்தக் காலத்தில் என்பதை
வேறு சாகையில் சமயா விஷிதே ஸூ ர்ய ஷோடசி ந ஸ்தோத்ரம் உபாகரோதி -பாதி அஸ்தமன நேரத்தில் என்கிறது

ஒரு சாகையில் ருத்விக்கள் உபகானம் செய்ய வேண்டும் என்றும்
மற்று ஒன்றில் ந அர்வர்யு உபகாயேத் -என்று அத்வர்யு உபகானம் செய்யக் கூடாது என்று விதி விளக்குகிறது

பூர்வ மீமாம்ஸையிலும்
அபி வா வாக்ய சேஷஸ் ஸ்யாத் அந்யாய் யத்வாத் விகல்பஸ்ய -என்று
வாக்ய சேஷத்தால் பொருள் கொள்ள வழி இருக்கையில் விகற்பம் தவறு என்று தீர்மானிக்கப் பட்டது

ஆகவே விகல்பம் அல்ல
ஆகவே ஒன்றுக்கு ஓன்று தொடர்பு உடைய இவை இரண்டையும்
எங்கும் கொள்ள வேண்டும் என்றதாயிற்று-

இங்கு ஒரு கேள்வி வரலாம்
துஷ் க்ருதங்களைச் செய்த கர்த்தா தானே அவற்றின் பயன்களை அனுபவிக்க வேண்டும்
ப்ரஹ்ம வித்தினால் விடப்பட்ட புண்ய பாபங்களை ஸூஹ் ருத்துக்களும் துர்ஹ் ருத்துகளும்
எவ்வாறு அனுபவிக்க முடியும் எனில்
அவர்களின் வித்யா மஹிமை காரணமாக அவற்றுக்கு சமமான ஸூக துக்கங்களை
இவர்கள் ப்ரஹ்ம வித்திடம் செய்த பக்திக்கும் அபசாரத்துக்கும் அவர்களுக்குப் பயனாகின்றன என்பதாகும் –

——————————————————————————————————————-

அதிகரணம் -12- சாம்பராய திகரணம் –

ஸூஹ்ருத -துஷ் ஹ்ருதங்களின் ஹானத்தையும் உபாயனத்தையும் ஸர்வ வித்யைகளும்
சிந்திக்க வேண்டும் என்று கூறி உள்ளன
இப்போது தேகத்தை விட்டுப் பிரியும் போது ப்ரஹ்ம வித்தின் பாபம் அடியோடு நசிக்கிறதா
அல்லது வழி நடுவிலும் கொஞ்சம் நசிக்கிறதா
என்ற சம்சயத்தால் சங்கதி

இரண்டு இடங்களிலும் பாபம் கழிவதாக சுருதி சொல்வதாலும்
தேவயான மார்க்கம் செல்ல உபபத்தி வேண்டுகையாலும்
பூர்வ பக்ஷம்

உபாசகனின் கர்மம் முழுவதும் அவன் உடலை விட்டு கிளம்பும் காலத்தில்
அழிந்து விடுகின்றன என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

378-சாம்பராயே தர்த்த வ்யாபாவாத ததா ஹி அன்யே–3-3-27-

ஒரு பகுதி உடலை விட்டு கிளம்பும் போதும் மீதி பகுதி மோஷம் செல்லும் வழியிலும்
என்பர் பூர்வ பஷி

கௌ ஷீதகீ -1-3-ச ஏதம் தேவயா நம் பந்தா நம் ஆபத்ய அக்னிலோகம் ஆகச்சதி
என்று அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் முதலில் அக்னி லோகம் வருவதையும்

தொடர்ந்து -1-4-ச ஆகச்சதி விரஜாம் நதீம் தாம் மன சாத்யேதி தத் ஸூ க்ருத துஷ்க்ருதே தூநுதே-என்று
விரஜா நதி வந்து தனது சங்கல்பம் மூலம் தாண்டி புண்ய பாபங்களைத் துறக்கிறான் -என்கிறது

சாந்தோக்யம் -8-3-1-அஸ்வ இவ ரோமாணி விதூய பாபம் சந்திர இவ ரஹோர்முகாத் பிரமுஷ்ய தூத்வா
சரீரமக்ரதம் க்ருதாத்மா ப்ரஹ்ம லோகமபி சம்பவாமி -என்று
உடலைக் கை விடும் போதே துறக்கிறான் என்கிறது

சாட்யாயன சாகை தஸ்ய புத்ரா சாயம் உபயந்தி ஸூஸ்குதஸ் சாதுக்ருத்யாம் த்விஷந்த பாவக்ருத்யாம் -என்று
உபாசகர புத்ரர்கள் அவனது செல்வத்தையும் –
நண்பர்கள் புண்ணியத்தையும்
விரோதிகள் பாபத்தையும் அடைகின்றனர் என்று
உடலைக் கை விடும் பொழுதே இவை நீங்கி விடுகின்றன என்பது ஆயிற்று

இனி சித்தாந்தம் –

சாம்பராயே -மரண காலத்தில் தானே ஸூஹ்ருத துஷ் ஹ்ருத ஹானி சிந்திக்கத் தக்கது
ஏன் எனில்
தர்த்த வ்யாபாவாத -மரணத்திற்குப் பின் ப்ரஹ்ம ப்ராப்தியைத் தவிர தாண்ட வேண்டிய
கர்ம பல போகம் இல்லாமையால் என்றபடி
ததா ஹி அன்யே–அவ்வாறே மற்றோரும் படிக்கின்றனர் –

சாந்தோக்யம் –
8-12-1-அசரீரம் வாவ சந்தம் ந ப்ரியாப்ரிய ச்ப்ருசத-என்றும் –

8-3-4-ஏஷ சம்ப்ரசாதோ அஸ்மாத் சரீராத் சமுத்தாய பரம் ஜ்யோதி ரூப சம்பத்ய ஸ்வேன ரூபேண அபி நிஷ்பத்யதே –

6-14-2-தஸ்ய தாவதேவ சிரம் யாவந்த விமோஷ்யதே சம்பத்ச்யே

தேகத்தை விடும் அளவே ப்ரஹ்ம ப்ராப்திக்கு விளம்பம் –
பின் கர்ம பல போகத்துக்கு அவகாசம் இல்லை -என்றும் சொல்லிற்றே-

———————————————————————————————————————-

379-சந்தத உபயா விரோதத்–3-3-28-

முரண்பாடு இல்லாமல் வரிகளை மாற்றி அந்வயம் செய்து படிக்க வேண்டும்-
தத் ஸூஹ்ருத துஷ்ஹ்ருதே தூநுதே–ஏதம் தேவயா நம் பந்தா நம் ஆபத்ய என்று
புண்ய பாபங்களைக் கை விட்டு
தேவ யான மார்க்கத்தை அடைந்து அக்னி லோகம் வருகிறான் என்று

இதற்கு பூர்வ பஷியின் ஆஷேபம் அடுத்த ஸூத்ரம்

————————————————————————————————————————-

380-கதே அர்த்தத்வம் உபயதா அந்யதா ஹி விரோத —3-3-29-

உடலை விடும் பொழுதே கர்மங்கள் கழிந்தால் அவற்றால் உண்டான ஸூஷ்ம சரீரமும் அழிந்து விடுமே
அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் செல்வது என்பது இயலாத ஒன்றாகி விடுமே

உபயதா-தேக வியாக காலத்திலும் வழி நடுவிலும் கர்ம ஷயத்தை ஏற்றால்
கதே அர்த்தத்வம் -தேவயான கதி ஸ்ருதி அர்த்தம் உள்ளதாகும்
அந்யதா ஹி விரோத-ஏற்கா விட்டால் ஸூஷ்ம சரீரத்துக்கு ஹேதுவான கர்மம் இல்லாமையாலே
தேவயான கதி ஸ்ருதிக்கு விரோதம் வரும்

என்னும் பூர்வ பக்ஷத்தை நிரசிக்கிறார் மேல் –

இதற்கு சித்தாந்தம் பதில் அடுத்த ஸூத்ரத்தில்-

———————————————————————————————————————–

381-உபபன்ன தல் லஷணார்த்தோ பலப்தே லோகவத் —3-3-30-

சாந்தோக்யம் –
8-3-4-பரம் ஜ்யோதி ரூப சம்பத்ய ஸ்வேன ரூபேண அபி நிஷ்பத்யதே -என்றும் –

8-12-3- ச தத்ர பர்யேதி ஐஷத் கிரீடன் ரமமாண என்றும் —

7-25-2-ச ச்வராட்பவதி தஸ்ய சர்வேஷூ லோகேஷூ காம சாரோ பவதி -என்றும் –

7-26-2- ச ஏகதா பவதி த்ரிதா பவதி-என்றும்
சரீர தொடர்பு தொடரும் என்கின்றன ஸ்ருதி ஸ்ரீ ஸூக்திகள்

ஸூஷ்ம சரீரத்தை உத்பத்தி செய்ய வல்ல கர்மங்கள் தொலைந்த பின்பு
இது எவ்வாறு இயலும் என்றால்

உபபன்ன -மரண காலத்திலே கர்ம ஷயம் பொருத்தமானதே
தல் லஷணார்த்தோ பலப்தே -கர்மாக்களை விட்ட முக்தனுக்குக் கூட தேக சம்பந்த லக்ஷணமான அர்த்தத்துக்கு-
ஐஷத் க்ரீடன் ரம மாண- ச ஏகதா பவதி த்ரிதா பவதி-என்று உப லப்தி இருப்பதால் என்றபடி
லோகவத் —மகாராஜாவை உபாசிப்பவனுக்கு உலகப் பொதுவான முறை அன்றி அழகிய புருஷார்த்தம் ஸித்திப்பது போலே
ப்ரஹ்ம வித்யை மகிமையால் கிடைக்கும் ஸூஷ்ம சரீரத்தால் அர்ச்சிராதி கதி பொருந்தும் என்றதாகிறது

ப்ரஹ்ம வித்யையால் உபாசகனுக்கு ப்ரஹ்ம அனுபவத்தை அளிக்கும் பொருட்டு
ஸூஷ்ம சரீரத்தை நிலையாக இருக்கும் படி செய்கிறது

ப்ரஹ்மத்தை நேரடியாக அறிந்த வசிஷ்டாதிகளுக்கும் புத்திர சோகம் உண்டே
சுக துக்கங்கள் இல்லை உபாசகனுக்கு என்றது எவ்விதம் –
பதில் அடுத்த ஸூத்ரத்தில்-

———————————————————————————————————————–

382-யாவத் அதிகாரம் அவஸ்திதி ஆதிகாரிணாம்-3-3-31-

ஆதிகாரிணாம்-அல்ப அதிகாரிகளான வசிஷ்டாதிகளுக்கோ
என்றால்
யாவத் அதிகாரம் -அதிகாரம் முடியும் வரையில் அர்ச்சிராதிகதி இல்லை
அவஸ்திதி -அந்த அதிகாரத்தில் இருக்க வேண்டும்
அதிகாரி ஹேதுவான கர்ம பல தானத்துக்கு ஆரம்பிக்கப் பட்டதாதலின்
ஞானிகளுக்கும் பலத்தைத் தந்தே கர்மம் நசிப்பது என்று கருத்து –

அனைத்து ஞானிகளுக்கும் புண்ய பாபம் கழிந்ததாக கூறவில்லை –
யாருக்கு உடல் விழுந்த உடன் அர்ச்சிராதி மார்க்கம், கிட்டுமோ அவர்களுக்கு மட்டுமே

வசிஷ்டர் போல்வாருக்கு அவர்கள் தொடங்கி உள்ள பதவி முடியாமல் உள்ளதால் –
கர்மம் மூலமே அந்த அந்த பதவியை பெறுகிறார்கள் –

அர்ச்சிராதி மார்க்கம் அவர்களுக்கு இல்லை

பதவிக்கு காரணமான கர்மமும் கர்மம் காரணமாக உண்டான பதவியும் தொடர்ந்து
அர்ச்சிராதி மார்க்கம் என்பது இல்லை-

ஸ்தூல தேகத்தின் முடிவில் கர்மம் முழுவதும் அழிந்தால் ப்ரஹ்மத்தை அடைவதற்கு முன் இருந்த
ஞான சங்கோசத்திற்கு காரணமான கர்மம் இல்லாமையாலே
அந்த இடைக்காலத்தில் ஞான சங்கோசத்துக்குக் ஹேது என்ன எனில்
ஆதியில் எல்லாக் கர்மாக்களை கழிந்த போதிலும் ஞான சங்கோச மாத்ரத்திற்கு
ப்ரஹ்மத்தை அடையும் வரை தொடர்ந்துள்ள ஸூஷ்மமான கர்ம விசேஷம் ஹேது
என்பது கருத்தாகும் –

—————————————————————————————————————————–

அதிகரணம் -13–அநிய மாதிகரணம் –

முன் அதிகரணத்தின் முடிவில் தேகத்தின் ஸ்தூலதா ஹேது
ஸர்வ கர்மங்களுக்கும் அழிவு என்றும்
பின் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் ப்ரஹ்மத்தை அடைபவனுக்கு
ஞான சங்கோச ஹேது ஸூஷ்ம கர்மா நாசம் என்றும் கூறப்பட்டது

இப்போது பேசப்படும் அர்ச்சிராதி கதி
எந்த வித்யையில் உள்ளதோ அது அந்த வித்யா நிஷ்டனுக்கு மட்டுமா
எல்லா வித்யா நிஷ்டர்களுக்குமா
என்ற சம்சயத்தால் சங்கதி –

எதில் கூறப்பட்டதோ அந்த வித்யா நிஷ்டனுக்கே என்பது பூர்வ பக்ஷம்
ஏன் எனில்
மற்றவர்களுக்கு இது உண்டு என்பதற்கு பிரமாணம் இல்லை
பஞ்சாக்கினி வித்யையில் பொதுவாகச் சொல்லப்பட்டது
உபகோஸலாதி வித்யைக்கு உரியது என்று நிச்சயிக்கப் பட்டுள்ளது
எல்லா வித்யைகளுக்கும் பொது என்றால் குறிப்பாக இதில் குறிப்பிட்டது வீணாகுமே
ஆகவே பொதுவானது அல்ல என்பது பூர்வ பக்ஷம் –

அனைத்து வித்தைகளுக்கும் அர்ச்சிராதி மார்க்கம் பொது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

383- அநியம சர்வேஷாம் அவிரோத சப்தா நுமா நாப்யம் —3-3-32-

சாந்தோக்யம் -5-10-1
தத்யா இத்தம் விதுர்யே சேமே அரண்யே ச்ரத்தா தப இதி உபாசதே தே அர்ச்சிஷிம் அபி சம்பவந்தி -என்றும்

ப்ருஹத் -6-2-15 ய ஏவம் எதத் விது யே சாமி அரண்யே -ஸ்ரத்தாம் சத்யம் உபாசதே – தே அர்ச்சிஷிம் அபி சம்பவந்தி என்றும்

பஞ்சாக்னி வித்யை பற்றிக் கூறும் பொழுதும்
வாஜச நேயக பகுதிகளிலும் அர்ச்சிராதி மார்க்கம் கூறப் பட்டுள்ளது

சத்யம் தப பதங்கள் ப்ரஹ்மத்தையே குறிக்கும் –

சாந்தோக்யம் -சத்யம் த்வேவ விஜிஞ்ஞாசி தவ்யம் -என்றும் –
7-19-1-ச்ரத்தா த்வேவ விஜிஞ்ஞாசி தவ்யம் -என்றும்

ஸ்ரீ கீதையில் 8-24-அக்னிர் ஜ்யோதிரஹ சுக்ல ஷண்மாசா உத்தராயணம் தத்ர ப்ரயாதா கச்சந்தி
ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்ம விதோம் ஜனா– என்று

பல ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி வரிகளில் -அனைத்து வித்யைகளிலும் கூறப்பட்ட
அர்ச்சிராதி மார்க்கம் என்பதை
உபகோசல வித்யை போன்றவையும் மீண்டும் கூறும் –

அநியம -இந்த வித்யா நிஷ்டர்களுக்கு மட்டும் என்ற நியமம் இல்லை -அனைவருக்கும் பொது
சர்வேஷாம் -எல்லா உபாஸகர்களுக்கும் பொது என்று நியமம் இன்மையைக் கூறுவதாலேயே
அவிரோத சப்தா நுமா நாப்யம் —ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதிகளுடன் விரோதம் இல்லை
சிறப்பாக கூறியது அந்த வித்யையைத் துதிப்பதுக்காகவே
வித்யைக்கு அங்கமான கதி சிந்தனம் வித்ய அங்க பாதத்தில் கூறாமல்
இங்கு குறிப்பது புத்திக்கு மிக பொருந்தவே –

——————————————————————————————————————————-

அதிகரணம் -14-அஷரத்யதி கரணம் –

அர்ச்சிராதி கதி அனைத்துக்கும் பொது என்று கீழே
இதில் அவ்வாறே அஸ்தூலத் வாதிகளுக்கும் பொதுத் தன்மை கூறப்படுகிறது –
என்று சங்கதி –

ப்ரஹ்மத்தின் அகில ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம் போன்ற மேன்மைகள்
அனைத்து வித்யைகளிலும் ஓதப்பட வேண்டும் நிரூபிக்கப் படுகிறது

384-அஷரதியாம் து அவரோத சாமான்ய தத் பாவாப்யாம் ஔபத சதவத் தத் உக்தம் —3-3-33-

ப்ருஹ தாரண்யகத்தில்-3-8-8/9—
ஏதத் ஏவ தத் அஷரம் கார்க்கி ப்ராஹ்மணா அபிவதந்தி அஸ்தூலம் அநணு அஹரச்வம் அதீர்க்கம்
அலோஹிதம் அச்நேஹம் அச்சயம் அதம –அவாயு அநகாசம் அசங்கம் அரசம் அகந்தம் அசஷூஷ்கம்
அச்ரோத்தம் அவாக் அமான அதேஜச்கம் அபராணம் அஸூகம் அமாத்ரம் அனந்த்ர அபாஹ்யம்
ந தத் அச்நாதி கிஞ்சன ஏதச்யா வா அஷரண்ய பிரசாசநே சார்க்கி ஸூ ர்யா சந்திர மசௌ வித்ருதௌ திஷ்டத –என்றும்

முண்டக உபநிஷத் -1-1-5-
அத பரா யயா தத் அஷரம் அதிகம்யதே யத் தத் அரேச்யம் அக்ராஹ்யம் அகோத்ரம் அவர்ணாம்
அசஷூ ச்ரோத்ரம் தத் அபாணிபாதம் -என்றும் முழங்கியது –

இந்த ப்ரஹ்மத்தின் தன்மைகள் அனைத்து வித்யைகளிலும் படிக்கப் பட வேண்டுமா –
இஷ்டி விதைகளில் மட்டும் படிக்கப் பட வேண்டும் என்பர் பூர்வ பஷி

அஷரதியாம் து அவரோத –அக்ஷர ப்ரஹ்மம் சம்பந்தப்பட்ட அஸ்தூலத்வம் ஸர்வ வித்யைகளிலும் உப ஸம்ஹாரம் சுத்தமானது
ஏன் எனில்
சாமான்ய தத் பாவாப்யாம் -ப்ரஹ்மம் ஸர்வ வித்யைகளிலும் சமம் ஆகையால் ஸாமான்யமாகச் சொல்லப்படுகிறது
இவை ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப ப்ரதீதியில் ஸ்வரூபத்தை நிரூபனம் என்ற முறையில் உள்ளடக்கியவை யாதலாலும்
குணங்கள் பிரதானத்தையே பின் பற்றுபவையாதலாலும் தத் பாவ ஸப்தார்த்தங்கள்
என்ற இரண்டாலும் என்றபடி

ப்ரஹ்மம் பொதுவாக உள்ளதாலும்
அஷர ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்து கொள்ளவும்
எல்லா வித்யைகளிலும் படிக்க வேண்டும்

ஆனந்தாதி குணங்களை போலேவே அச்தூலத்வம் போன்ற தனித் தன்மைகளையும் உணர்ந்தே உபாசிக்க வேண்டும்
அங்கத்துக்கும் பிரதான முறைக்கும் விரோதம் வந்தால் பிரதான முறையே கொள்ள வேண்டும்

அக்னிர் வை ஹோத்ரம் வே -என்ற மந்த்ரத்தை சாம வேதத்தில் உரத்த குரலிலும்
யஜூர் வேதத்திலும் தாழ்ந்த குரலிலும் சொல்ல வேண்டும் என்று உள்ளது –

பூர்வ மீமாம்ஸையில் -குணத்துக்கும் முக்யத்துக்கும் விரோதம் வந்தால்
குணம் முக்கியத்துக்காக ஏற்பட்டது என்ற காரணத்தால்
முக்கியத்தை அனுசரித்தே வேதத்தைப் பயன் படுத்த வேண்டும் என்று உள்ளது
அஸ்தூலத்வாதிகள் ஆனந்தாதிகளைப் போலவே ஸ்வரூப வானுசந்தானத்திலே அடங்கி உள்ளவை என்பதால்
எல்லா உபாசனங்களிலும் உப ஸம்ஹரிக்கத் தக்கவையே –
இவையும் அசேதன சம்சர்க்க யோக்யமான ஜீவர்களை விட ப்ரஹ்மம் விலக்ஷணம் என்று காட்டுமே

அனைத்து வித்யைகளிலும் அனைத்து குணங்களையும் படிக்க வேண்டும் என்று கொண்டால்
சாந்தோக்யம் -3-14-2-சர்வ கர்ம சர்வ கந்த சர்வரச-போன்று
அந்த அந்த வித்யைகளில் படிக்க வேண்டிய சிறப்பான குணங்கள் இல்லாமல் போகுமே என்றால்

———————————————————————————————————————-

385-இயம் ஆம ந நாத் –3-3-34-

ஆமநநம் -தனித் தன்மையுடன் கூடிய த்யானம் –
இந்த தனித் தன்மைகளை படிக்க வேண்டுமே ஒழிய –
சர்வ கர்மா போன்ற தன்மைகள் அந்தந்த விதைகளில் மட்டும் படித்தால் போதும்-

இயத் -அஸ்தூலத் வாதிகளால் விசேஷித்தமான ஆனந்தாதிகளே எல்லா இடத்திலும் பிரதானம்
ஆமந நாத் -அபிமுகமான மனனம் -ப்ரஹ்ம அனுசந்தானத்தால் என்றபடி
பர ப்ரஹ்ம அனுபவம் எந்தத் தர்மம் இன்றிப் பொருந்தாதா அந்தத் தர்மம் எங்கும் அனுசந்திக்கத் தக்கதே
மற்ற தர்மங்கள் அங்கு அங்கு ஸ்திதங்களாம்

———————————————————————————————————————-

அதிகரணம் -15-அந்தரத்வாதிகரணம் –

கீழ்ச் சொன்னபடி ஹேய ப்ரத்ய நீகத்வம் ஸ்திரமானால் பசி தாகம் யாதும் இல்லை என்றாவதால்
ப்ராணித்ருத்வம்-முதலியவை கொண்டவன் ஜீவனே என்னும் சங்கையால் சங்கதி

ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் இரண்டு வெவ்வேறு பகுதிகளில் ஓதப்படும் வித்யைகள்
ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

386-அந்தரா பூதக்ராமாவத் ஸ்வாத்மான-அந்யதா பேதா நுபபத்தி இதி சேத் ந உபதேசவத் —3-3-35

ப்ருஹத் உபநிஷத்தில் -3-4-1-உஷஸ்தர் என்பவர் யாஜ்ஞ வல்க்யரிடம் –
யத் சாஷாத் அபரோஷாத் ப்ரஹ்ம ய ஆத்மா சர்வாந்தர தம் மே வ்யாசஷ்வ -என்று உணர்த்த கேட்க –
ய ப்ராணே ந பிராணி ந ச த ஆத்மா சர்வாந்தரோ ய அபாநேநாபாநிதி ச த ஆத்மா சர்வாந்தர -என்று பதில் சொல்லியும்
திருப்தி அடையாமல் மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்க -அதற்கு யாஜ்ஞ வல்க்யர் –

3-4-2-ந த்ரேஷ்டர் த்ரஷ்டாரம் பச்யே-ந ஸ்ருதேஸ் ஸ்ரோதாரம் ஸ்ருணுயா-ந மதேர் மந்தாரம் மன்வீதா
ந விஜ்ஞாதேர் விஜ்ஞாதாரம் விஜா நீயா ஏ ஷத ஆத்மா சர்வாந்தர அதோ ந்யதார்த்தம் -என்று பதில் அளித்தார்

இதே போன்று-அடுத்த பகுதியில் கஹோலர் யாஜ்ஞ வல்க்யர் இடம் –
3-5-1-யத் ஏவ சாஷாத் அபரோஷாத் ப்ரஹ்ம ய ஆத்மா சர்வாந்தர தம் மே வ்யாசஷ்வ -என்று அதே கேள்வியைக் கேட்க

இதற்கு -ய அச நா யாபிபாசே சோகம் மோஹம் ஜராம் ம்ருத்யு மத்யேதி ஏவம் வை தம் ஆத்மானம் விதித்வா
ப்ராஹ்மணா புத்ரேஷணாயாச்ச வித்தேஷணாயாச்ச லோகேஷ ணாயாச்ச வ்யுத்தாய -என்று பதில் சொல்லத் தொடங்கி-
அநோன்யதார்த்தம் -இவனை விட வேறுபட்ட ஜீவன் துன்பம் நிறைந்தவன் என்று முடித்தார்

இரண்டிலும் கேள்விகள் ஒன்றாக இருந்தாலும் ரூப வேறுபாட்டால் இரண்டும்
வெவ்வேறே வித்யைகள் என்பர் பூர்வ பஷி
உஷஸ்தியின் வினா விடையில் ப்ராண நாதி ஹேதுவான ப்ரத்யகாத்மா தோன்றுகிறான்
பின்னருள்ள வினா விடையில் பசி தாகம் முதலிய அற்ற பரமாத்மா தோன்றுகிறான்
எனவே ரூப பேதத்தால் வித்யா வேதம் என்பர் பூர்வ பக்ஷி

முதல் பதிலில் பிராண வாயுவை இயக்கம் செயல் போன்றவற்றைச் செய்பவனே அந்தர்யாமி-
சரீரம் இந்த்ரியம் புத்தி மனம் பிராணன் போன்றவற்றைக் காட்டிலும்
வேறுபட்ட பிரத்யகாத்மா -ஜீவாத்மா அந்தர்யாமி – என்றும்

இரண்டாவது பதிலில் பசி தாகம் அற்ற பரமாத்மாவே அந்தர்யாமி என்றும் கூறுகிறார் –
என்பர் பூர்வ பஷி

இத்தை அனுவாதம் செய்து கண்டிக்கிறார் –

அந்தரா -ய ஆத்மா ஸர்வாந்தர -என்ற உஷஸ்தியின் ப்ரஸ்னம்
பூதக்ராமாவத் ஸ்வாத்மான-தன் ஆத்மாவான ப்ரத்யகாத்ம விஷயம் என்று ஏற்கத் தக்கது
அந்யதா -அப்படி ஒப்புக் கொள்ளா விட்டால்
பேதா நுபபத்தி இதி சேத் -பதில் கூறுவதில் பதில் பொருந்தாது என்றால்
ந -அப்படி அல்ல -ப்ரத்யகாத்மா பற்றியது அல்ல என்று கருத்து
இரண்டு விடைகளும் இரண்டு விடைகளும் பரமாத்மாவையே பற்றியவையே -என்பதாம்
உபதேசவத் —உபாஸ்யமான ப்ரஹ்மத்தின் மஹிமையையே பற்றியே விளக்குவதால்
ரூப ஐக்யமும் வித்யா ஐக்யமும் ஸித்தம் –

அப்படி அல்ல இரண்டிலும் பரமாத்மாவே –
யத் சாஷாத் ப்ரஹ்ம என்று ப்ரஹ்மமே உணர்த்தப் படுகிறது –
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் இவனே அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமி

அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணம் -ய ப்ருதிவ்யா திஷ்டன் பிருதிவ்யா அந்தரய ஆத்மிநி திஷ்டன் ஆத்மன அந்தர -என்றது

இது போன்றே ய ப்ராணேன ப்ராணதி–இயல்பாக இப்படிப்பட்ட செயல்களைச் செய்வது பரமாத்மாவே

இது போன்றே சாந்தோக்யத்திலும் சத் விதையில்
6-1-1-உத தமோ தேசமே ப்ராஷ்யா -நீ அவனை அறிவாயா -என்றும் –

6-1-40-பகவான் தேவ ப்ரவீது -எனக்கு அதனை உபதேசிக்க வேண்டும் -என்றும்

6-5-4-பூய ஏவ மா பகவன் விஜ்ஞாபயது -எனக்கு மீண்டும் உபதேசிக்க வேண்டும் என்றும் ‘

அதற்கு பதிலாக -6-8-7-ஏஷோ அணிமா ஜத தாத்ம்யமிதம் சர்வம் தத் சத்யம் -என்று உணர்த்தப் பட்டது

அதனால் இரண்டு வித்யைகளிலும் உள்ள ரூபம் ஒன்றேயாக உள்ளதால் இரண்டும் ஒன்றே

——————————————————————————————————————-

ஆனால் கேள்வி கேட்டவர்கள் இருவர் –
உபாசிக்கப் படும் பரமாத்மாவின் தன்மைகளும் வெவ்வேறே என்பதால்
வித்யைகளில் பேதம் உள்ளது என்பர் பூர்வ பஷி

இதற்கு பதில் அடுத்த ஸூத்ரத்தில்

3-3-36–வ்யதிஹார விசிம் ஷந்தி ஹி இதரவத் —3-3-36-

வ்யதிஹார -இருவர் வினாக்களும் ஒரே விதமாதலின் ஒரே விஷயத்தைப் பற்றியவை என்று தீர்மானித்து விட்டால்
விடையில் உள்ள செய்தி பற்றிய புத்தியை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்
கஹோளனால் பிராணன ஹேதுத்வ புத்தியானது ஸர்வாந்தர விஷயை என்றும்
உஷஸ்தியால் பசி தாகங்களைக் கடந்தவன் என்ற புத்தி சர்வ அந்தர விஷயை என்று மாற்றிக் கொள்வது
விசிம் ஷந்தி ஹி -இரண்டு இடங்களிலும் யாஜ்ஜ வல்க்ய வசங்களே விசேஷிக்கின்றன
இதரவத் —வேறான ஸத் வித்யையில் எல்லா விடைகளும் பரம காரணமான ப்ரஹ்மத்தையே குறிப்பனவே –

இரண்டுமே பரமாத்மாவைப் பற்றியே
சர்வ அந்தர்யாமித்வமும் பிராணன் இயக்கம் தன்மையும் அவனுக்கே-

அவ்வாறே ஸத் வித்யையிலும் கேள்வியும் பதிலும் -திரும்ப திரும்ப வருவதால்
எப்படி உபாஸ்யன் ஒருவனே என்று தோன்றும்
என்ற வினாவுக்கு விடை தருகிறார் மேல் –

———————————————————————————————————————–

388-சைவ ஹி சாத்யாதய —3-3-37-

சத் எனப்படும் பர ப்ரஹ்மமே -சாந்தோக்யம் –
6-3-2- ஸேயம் தேவதைஷத-சங்கல்பம் செய்தது -என்றும்

6-8-6- தேஜ பரஸ்யாம் தேவதாயாம் -அந்த பர ப்ரஹ்மத்தின் தேஜஸ் -என்றும்

6-9-1- யத சோம்யமது மதுக்ருதோ நிஸ் திஷ்டந்தி -தேனீக்கள் தேனில் ஒன்றுவது போன்று

6-8-7-ஏததாத்ம்யமிதம் சர்வே தத் சத்யம் ச ஆத்மா -அனைத்தும் இந்த சத் என்பதை ஆத்மாவாகக் கொண்டது

ஒரு சிலர் 36/37 வெவ்வேறே அதிகரணங்கள் என்பர்

ஜாபால உபநிஷத் –
த்வா வா அஹம் அஸ்மி புகவோ தேவதே அஹம் வை த்வமசி பகவோ தேவதே -என்றும்

ஐ தரேய உபநிஷத் -தத்யோஹம் ச அசௌ ச அசௌ சோ அஹம் -என்றும்
ஜீவன் பரமாத்மா ஓன்று என்பர்

இது ஏற்க இயலாது –
ப்ரஹ்மமே அனைத்தாகவும் உள்ளதே என்றே கூறுகின்றன

சாந்தோக்யம் –
3-14-1– தத் சர்வே கல்விதம் ப்ரஹ்ம -என்றும் –

6-8-7-ஏத தாத்ம்யமிதம் –சர்வம் –தத்வமஸி–என்றும்
ப்ரஹ்மம் அனைத்துக்கும் ஆத்மா -ஆத்மாவாகவே உபாசிக்க வேண்டும்

இத்தையே -4-1-3-ஆத்மேதிது உபகச்சந்தி க்ராஹயந்தி ச –

ப்ருஹத் உபநிஷத் –
5-4-1-ச யோ ஹ வை மஹத்யஷம் ப்ரதமஜம் வேத சத்யம் ப்ரஹ்ம -என்றும்

5-4-2-தத் யத் சத்ய ச ஆதித்ய ஏ ஏஷ ஏ தஸ்மின் மண்டலே புருஷோ யச்சாயம் தஷிணே அஷின் -என்றும்
சொல்வது இரண்டும் ஒரே வித்யை என்பர் பூர்வ பஷி

ஸூரியன் கண்கள் இருப்பிட பேதம் உள்ளதால் வெவ்வேறே என்று 3-3-21- ந வா விசேஷாத் -ஸூத்ரத்திலேயே பார்த்தோம்
பாபங்களை அழிக்கிறான் உடலை விடுகிறான் -வித்யைகளின் பலன் ஒன்றாகும் பொழுது-

சைவ ஹி –ஸேயம் தேவதை ஷத-இத்யாதி வாக்யங்களில் எங்கும் அத்தகைய ஒரே பரதேவதை தொடர்கிறது
சாத்யாதய-ஏததாத்ம்யமிதம் சர்வே தத் சத்யம் ச ஆத்மா தத் த்வம் அஸி -என்று
அந்த ஸத்யாதிகளே எல்லா வித்யைகளிலும் முடிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளன –
ஆகவே வித்யை ஐக்யமே ஸித்தம் –

————————————————————————————————————————

அதிகரணம் -16-காமாத்யதிகரணம் –

கீழே பிராணி த்வாதிகளுக்கும் அசநா யாத்யதீ தத்வாதிகளுக்கும்
தர்மி பேதம் இல்லாமையால் வித்யை ஐக்யம் கூறப்பட்டது
இங்கு வசித்வம் முதலிய எட்டு குணங்களுக்கும் தர்மி பேதம் உள்ளதாக சங்கையால் சங்கதி –

சாந்தோக்யம் ப்ருஹத் இரண்டிலும் கூறப்படும் தஹர வித்யை ரூபம் ஒன்றாதலால்
ஒன்றே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

389-காமாதி இதரத்ர தத்ர ச ஆய்த நாதிப்ய —3-3-38-

சாந்தோக்யம் -8-1-1-அத ய இதம் ப்ரஹ்ம புரே தஹர்ரம் புண்டரீகம் வேஸ்ம தஹர அஸ்மின்
அந்தராகாச தஸ்மின் யதந்த ததன்வேஷ்டவ்யம் -என்றும்

வாஜச நேயகத்தில் -ப்ருஹத் உபநிஷத் -4-4-2-ச வா ஏஷ மஹான் அஜ –ஆத்மா யோயம் விஜ்ஞான மாயா ப்ராணேஷூ ய –
ஏஷேரந்தர் ஹ்ருதய ஆகாச தஸ்மின் சேதே சர்வச்ய வசீ சர்வஸ் யேசான-என்றும் உள்ளன

சாந்தோக்யத்தில் தஹர ஆகாசத்தில் உள்ளவன் அறியத் தக்கவன் என்று விதிக்கப் படுகிறது
வாஜஸ நேயகத்தில் ஹ்ருதயத்தில் உள்ளே சயனித்து இருப்பவன்
எல்லாரையும் வசப்படுத்துபவன் தலைவன் -என்று கூறப்படுகிறது
இரண்டு இடங்களிலும் வித்யை ஒன்றா வேறா என்று சம்சயம்

இவை இரண்டும் வெவ்வேறே ஆகும் பூர்வ பஷி –
ரூப வேறுபாடு உள்ளதால் –
சாந்தோக்யத்தில் அபஹதபாப்மா போன்ற எட்டு குணங்களுடன் கூடிய ஆகாசம் உபாசிக்கப் படுகிறது
ப்ருஹத்தில் வசீத்வம் குணம் கொண்ட பர ப்ரஹ்மம் உபாசிக்கப் படுகிறது

ஆனால் உண்மையில் ரூப வேறுபாடே இல்லை
சத்ய காமத்வமே இரண்டிலும் உண்டு –

இதரத்ர -வாஜஸ நேயகத்திலும்
தத்ர ச -சாந்தோக்யத்திலும்
காமாதி -ஸத்யம் காமம் முதலியவையே உபாஸ்யமான ரூபம்
ஏன் எனில்
ஆய்த நாதிப்ய–ஹ்ருதய ஆயதனத்வம் -ஸத்ய ஸங்கல்பத்வம் என்னும் வஸித்வம் முதலியவற்றின் ப்ரத்யபிஞ்ஞானத்தாலும்
பரம் ஜோதி ரூப ஸம்பத்ய என்றும்
அபயம் வை ப்ரஹ்ம பவதி என்றும்
ப்ரஹ்ம பிராப்தி என்னும் ஒரே பலத்தாலும் வித்யை ஐக்யம் ஸித்தமாயிற்று –

சாந்தோக்யத்தில் உள்ள தஹர வித்யையால் ஹ்ருதய ஆயதனனான ஆகாசம் எனப்படும் ப்ரஹ்மம்
ஸத்ய காமதவாதி குணங்களுடன் உபாசிக்கத் தக்கவன் என்று நிச்சயிக்கப் பட்டது
வாஜஸ நேயகத்தில் ஹ்ருதய ஆயதனனான பரமாத்மாவே ஸத்ய ஸங்கல்பத்தின் விசேஷங்களான
வஸித்வசதிகளுடன் உபாஸ்யன் என்று தீர்மானிக்கப் பட்டது
ஏன் எனில்
ரூப ஐக்யத்தால் வித்யை ஐக்யம் சித்தித்தால் ஏஷ அந்தர் ஹ்ருதய ஆகாஸ தஸ்மின் சேதே-என்று உள்ள
ஆகாச சப்தம் ஹ்ருதய ஆகாசத்தைச் சொல்கிறது -பரமாத்மாவைச் சொல்லவில்லை
ஆகவே ரூப பேதம் இல்லை என்று கருத்து –

இத்தையே சாந்தோக்யம்-8-3-4- பரம் ஜ்யோதி ரூப சம்பத்ய ஸ்வேன ரூபேண அபி நிஷ்பத்யதே -என்றும் –

ப்ருஹத் -4-4-25-அபயம் வை ப்ரஹ்ம பவதி -என்றும் கூறப்பட்டது கொண்டு அறியலாம்

சாந்தோக்யம் -1-3-13-தஹர உத்தேரேப்ய-ஆகாசம் பரமாத்மாவே என்றும்

நாரதீயம் -13-2-தச்யாந்தே ஸூஷிரம் ஸூஷ்மம்-என்கிறதால்
இரண்டு வித்யைகளும் ஒன்றே-

ஆமாம் மனசாலே அது காணத் தக்கது –
தேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சன -முதலியவை இந்த வித்யையில் முன்னால் தொடங்கி யுள்ளன
ஆதலின் அதுவே பின் நேதி நேதி -என்று சொல்லப் படுவதால் ப்ரஹ்மம் நிர்விசேஷம் என்று தோன்றுவதால்
வசித்துவம் முதலிய குணங்களும்
ஸ்தூலத்வாதி குணங்கள் போலவே நிஷேதிக்கத் தக்கவை
ஆகையால் ஸத்ய காமத்வாதிகளுக்கு மோக்ஷ ன்சாதனமான உபாஸனத்தில் வேத்யமான ரூபம் இல்லை
என்கிற பூர்வ பஷி சங்கையைப் பரிஹரிக்கிறார் –

ப்ரஹ்மத்துக்கு வசித்வம் கிடையாதே குணங்கள் ஒன்றும் இல்லை என்பதால் என்பர்

ப்ருஹத் –
4-4-19/20-மனசா ஏவ அனுத்ரஷ்டவ்யம் ம்ருத்யோஸ்ஸ ம்ருத்யும் ஆப்நோதி ய இஹ நானேவ பச்யதி
ஏகத் ஏவ அனுத்ரஷ்டவ்யம் ஏதத் அப்ரமேயம் -என்றும்

4-4-22-ச ஏஷ நேதி நேத்யாத்மா -என்பர்

இதற்கு பதில் அடுத்த ஸூத்ரம் –

———————————————————————————————————————

390-ஆதராத் அலேப –30-3-39-

ப்ரஹ்மத்தின் குணங்கள் கை விட பட வேண்டியவை அல்ல என்று
பல ஸ்ருதிகள் முழங்கும் –

சாந்தோக்யம் –
8-1-1-தஸ்மின் யத் அந்த தத் அந்தவேஷ்டவ்யம் -என்றும் –

8-1-5-ஏஷ ஆத்மா அபஹத பாப்மா விஜரோ விம்ருத்யூர் விசோகா விஜிகத்ச அபிபாசாஸ் சத்ய காம சத்ய சங்கல்ப -என்றும்

ப்ருஹத் -4-4-22-சர்வச்ய வசீ –சர்வஸ் ஏசான்–ஏஷ சர்வேஸ்வர ஏஷ பூதாதிபதி ஏஷ பூதபால
ஏஷ சேது விதரண ஏஷாம் லோகாநாம் அம்பேதாய -என்றும்

சாந்தோக்யம் -8-1-6-தத்ய இஹாத் மான மனுவித்ய விரஜந்தி ஏதாம்ச சத்திய காமான் தேஷாம் சர்வேஷூ லோகேஷூ காம சாரோ பவதி -என்றும்

அத யா இஹான் மான மனுவித்ய விரஜந்தி ஏதாம்ச சத்திய காமான் தேஷாம் சர்வேஷூ லோகேஷூ அகாம சாரோ பவதி -என்றும்

வாஜச நேயகத்திலும் -4-4-22-சர்வச்ய வசீ –சர்வஸ் யேசானா–ஏஷ சர்வேஸ்வர ஏஷ பூதாதிபதி ரேஷ பூ பால -என்றும்

அவனது சர்வேஸ்வரத்வத்தை முழங்கின -ப்ருஹத் உபநிஷத் –

4-4-19–நேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சன -என்றும் –

4-4-20-ஏகத் ஏவ அநி நுரஷ்டவ்யம் -என்று
அவனால் படைக்கப் பட்டவைகள் அனைத்தையும் ஒன்றாக பார்க்க வேண்டும்

6-4-22-ச ஏஷ நேதி நேத்யாத்மா -ப்ரஹ்மம் அத்தகையது அல்ல அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமி என்றும்

அக்ராஹ்யோ ந ஹி க்ருஹ்யதே அசீர்யோ ந ஹி சீர்யதே அசந்கோ ந ஹி லஜ்யதே அவ்யதிதோ ந ஹி வ்யததே நரிஷ்யதி -என்றும்

சாந்தோக்யம் -8-1-5-நாச்ய ஜரயைத் ஜீர்யதி ந வதேன அஸ்ய ஹன்யதே எதத் சத்யம் ப்ரஹ்ம புரம்
அஸ்மின் காமாஸ் சமாஹித -என்றும் சொல்லிற்று-

ஆதராத் அலேப-வேறு ப்ரமாணங்களால் அறியப்படாத ஸ்வரூபமான வஸித்வம் முதலானவை
வேதத்தால் மட்டுமே அறியத் தக்கன தாதலின் இந்து ஆதரத்தினால் சொல்லப் படுகிறது –
ஆதலின் லோபம் கூடாது -வஸித்வம் முதலானவை களும் ப்ரஹ்ம குணமே –
நிஷேதிக்கும் சுருதிகள் ப்ராக்ருத விசேஷத்தை நிஷேதிப்பவை
ப்ரஹ்மாத்மகம் இல்லாதது இல்லை என்றே சொல்லும்
ஆகவே ஸத்ய காமத்வாதிகள் அறிய வேண்டிய ப்ரஹ்மத்தின் ரூபங்கள் தான் -என்றவாறு –

————————————————————————————————————————-

அப்படியானால் ஸத்ய காமத்துடன் கூடிய ப்ரஹ்ம உபாசன பலமாக –
சயதி பித்ரு லோக காமோ பவதி -என்று ஸாம்ஸாரிக பலத்தைச் சொல்வதால்
ஸ குண ப்ரஹ்ம உபாஸகனுக்கு மோக்ஷ பலம் கிடையாது என்கிற
சங்கையை நிரஸனம் பண்ணுகிறார் –

391-உபஸ்திதே அத தத் வசநாத்–3-3-40-

ப்ரஹ்மத்தை அடைந்தவன் என்பதே காரணமாக பித்ரு லோகம் செல்வதாக கூறுகையால் –
என்பர் பூர்வ பஷி

உபஸ்திதே -ப்ரஹ்மம் ப்ராப்தமாம் போது -ஜீவன் ஸ்வ ஸ்வரூப ஆவிர்பாவம் பெற்று பந்தங்கள் நீங்கின அளவிலே
அத -இந்தப் ப்ரஹ்ம ப்ராப்தியைக் ஹேதுவாகக் கொண்டு
தத் வசநாத்-காம சாரம் -இஷ்டப்படி ஸஞ்சாரம் –சொல்லப் பட்டு இருப்பதால்
அவை ஸம்ஸார பலங்கள் அல்ல
ஒரே சமயத்தில் பல அர்ச்சா திவ்ய தேசங்களிலும் சென்று கைங்கர்யம் செய்ய சக்தன் ஆகிறான்
முத்தாத்மாவின் ஸத்ய சங்கல்பத்தின் பெருமை இவ்வாறு பேசப்படுகிறது –

எங்கும் சஞ்சரிக்கிறான் -பிறவியை நினைவு கொள்ளாமல்
சாந்தோக்யம் -7-25-2-ச ஸ்வராட் பவதி தஸ்ய சர்வேஷூ லோகேஷூ காமசாரோ பவதி –
சஞ்சாரம் செய்வது முக்தாத்மா அனுபவிக்கும் பலனே ஒழிய
சம்சாரிகள் அனுபவிக்கும் பலன் அல்லவே

இதனால் சத்ய காமத்வம் போன்ற தன்மைகள் மோஷத்தை விரும்பும் உபாசகனால்
அந்த அந்த உபாசனங்களில் த்யாநிக்கத் தக்கவன் என்று நிரூபணம் ஆயிற்று-

————————————————————————————————————————-

அதிகரணம் -17- தந் நிர்த்தாரணா நியமாதி கரணம் –

சாந்தோக்யத்தில் உள்ள உத்கீத உபாசனங்கள் ப்ரஹ்ம வித்யைக்கு
அங்கமாக உள்ள யாகங்களில் இருந்தாலும் இருக்கலாம்
இல்லாமலும் இருக்கலாம் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

392-தந் நிர்த்தாரணா நியம -தத் த்ருஷ்டே -ப்ருதக்க்ய ப்ரதிபந்த பலம் —3-3-41-

சாந்தோக்யம் -1-1-1- ஓம் இதி ஏதத் அஷரம் உத்கீதம் உபாசீத —
அனைத்திலும் உத்கீத உபாசனை அங்கம்
என்பர் பூர்வ பஷி

சாந்தோக்யம் -1-1-10-யதேவ வித்யயா கரோதி ததேவ வீர்ய வத்தரம் பவதி

இது தவறான வாதம் –

தேந உபௌ குருதோ யச்சைதத் ஏவம் வேத யாச்ச ந வேத –
உத்கீதம் அறிந்தவர்களுள் அறியாதவர்களும் பிரணவம் மூலமே உபாசனை செய்கிறார்கள்
என்கிறது சாந்தோக்யம்

கோதோ ஹதே ந பசு காமஸ்ய -பசு பலனாக போன்ற யாகங்களில் உத்கீத உபாசன
அங்கமாக கொள்ள வேண்டாமே

ப்ருதக்க்ய ப்ரதிபந்த பலம் -தடை நீக்கம் —என்றது
இத் தகைய ஸ்வர்க்கம் போன்றவற்றை அளிக்கும் யாகங்களை விட மாறு பட்டது என்றது-

நிர்த்தாரணம் -நிச்சயேந சேதச-அவதாரணம் பலம் உபாஸனம் என்பது பொருள்
தந் நிர்த்தாரணஸ்ய அநியம -உத்கீத விஷயமான உபாஸனத்துக்கு நியமேன உபாதேயத்வம் கிடையாது
அங்கத்வம் இல்லை என்பதாம் –
ஏன் எனில்
தத் த்ருஷ்டே -உத்கீத உபாஸகனுக்கும் அது இல்லாதவனுக்கும் கர்மா அனுஷ்ட்டிக்கத் தக்கது
ஆதலின் அநியமம் காணப்படுவதால் என்றபடி
இவ்வாறு உத்கீத உபாஸனம் அங்கம் இல்லை என்னில் அதை ஏன் விதிக்க வேண்டும் என்றால்
ப்ருதக்க்ய ப்ரதிபந்த பலம் —கர்ம பலத்தைக் காட்டிலும் வேறாக அப்ரதிபந்தம் -தடையின்மையே பலமாம்
கர்மத்துக்கு வீரியவத் தரத்வம் ஏற்படுத்துதலே உபாசன பலமாம்
அதாவது பிரபலமான வேறு கர்ம பலத்தால் விளம்பம் ஏற்படாமல் சீக்ரம் பலம் தருவதாம் –

ஜூஹ்வா ஜூஹோதி என்ற வாக்கியம் ஜூஹு என்ற சாதனம் கொண்டு ஹோமம் செய்யச் சொல்லிற்று
பின்னர் யஸ்ய பர்ண மயீ ஜூஹுர் பவதி நஸபாபம் ஸ்லோகம் ஸ்ருணோதி-என்று
அந்த ஜூஹு இலை வடிவாய் இருந்தால்
எஜமானன் பாப ஸ்லோகத்தைக் கேட்க்காத நிலை ஏற்படும் என்ற ஒரு பலனைத் துதித்தது
பிரதான கர்மத்தின் பலனே பர்ண மயமான ஜூஹு வுக்கும் பலமாகும்
பர்ண மயத்வம் ஜூஹு வின் மூலம் அங்கமாகிறது
உத்கீத உபாஸனம் அப்படி அன்று

ஏன் எனில்
அதை உபாஸிப்பவனும் உபாஸியாதவனும் க்ரதுவை அனுஷ்ட்டிக்க முடியும்
ஆதலாலும் யதேவ வித்யயா கரோதி ததேவ வீர்ய வத்தரம் பவதி என்ற பலத்தின் சாதனம் என்பதை
மூன்றாம் வேற்றுமை உணர்த்துவதால் க்ரதுவின் பலமான ஸ்வர்க்காதிகளைத் தவிர
வீர்ய வத்தரத்வம் என்ற தனிப்பலன் சுருதியில் காணப்படுவதாலும்
கர்ம அங்கமான உத்கீத உபாஸனத்தை த்வாரமாகக் கொண்டு
உத்கீத உபாஸனத்துக்கு அங்கத்வம் இல்லை

எப்படி எனில்
பசுவை விரும்புபவன் அதைக் கறந்து ப்ரணயனம் செய்ய வேண்டும்
விருப்பம் இல்லாதவன் செய்ய வேண்டியது இல்லை என்பதால்
நியமம் இல்லை யாதலின் ப்ரணயனம் அங்கம் ஆவது இல்லை
அதே போல் அநியத்துக்கு அங்கத்வம் இல்லை என்பதாம் –

—————————————————————————————————————————

அதிகரணம் -18-பிரதாணாதிகரணம்–

முன் அதிகரணம் பிரசங்கத்தால் வந்தது
அதற்கு முன் தஹர வித்யா நிரூபணம் செய்யப் பட்டதுடன் சங்கதி –

பரமாத்ம ஸ்வரூப சிந்தனமும் -அபஹத பாப்மத் வாதி குண சிந்தனமும் விதிக்கப் பட்டுள்ளன
இங்கு குண சிந்தன விஷயத்தில் அந்த குணங்களோடு கூடியவனாக பரமாத்ம சிந்தனம்
ஆவ்ருத்தி செய்யத் தக்கதா
அல்லது தேவை இல்லையா என்று சம்சயம்
ஸர்வ குணங்களுக்கும் இருப்பிடம் பரமாத்மா ஒருவனே யாதலால்
ஒரு முறை சிந்தித்தால் போதும் ஆவ்ருத்தி வேண்டாம்
என்பது பூர்வ பக்ஷம்

அபஹத பாபமா போன்ற குணங்களை உபாசிக்கும் பொழுது தஹர ஆகாசம் என்னும்
ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வரூபமும் உபாசிக்கப்பட வேண்டும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது

393-ப்ரதா நவத் ஏவ தத் உக்தம் –3-3-42-

சாந்தோக்யம் -8-1-6- தஹர ஆகாச ஸ்வரூபம் சொல்லியே குணங்களும் விதிக்கப் படுகின்றன

பூர்வ பஷம்
தஹர ஆகாசம் குணங்கள் உடன் கூடியே உள்ளான்
ஒரு தடவை உபாசனை செய்த பின் குணங்களை கொண்டவன் என்று
தனியாக உபாசனை செய்ய வேண்டாம் என்பர்

அப்படி அல்ல –
ஸ்வரூப உபாசனை வேற
குண உபாசனை வேறு-

ப்ரதா நவத் -ஆவர்த்த நீயம் என்று வருவித்திக் கொள்ள வேண்டும் –
இந்த்ராய ராஜ்ஜே புரோடாசம் இந்த்ராயாதி ராஜாயா இந்த்ராய ஸ்வ ராஜே என்று
உத்திஷ்டனான ஒரே இந்த்ரன் ராஜத்வாதி விஸிஷ்ட வேஷத்தாலே வேறு தேவதை என்று ஒப்புக் கொண்டு
புரோடாசே பிரதானம் ஆவர்த்தனம் ஆவது போலே
ஏவ தத் உக்தம்–குணி ஸ்வரூபம் ஒன்றானாலும்
குண விஸிஷ்ட ஆகார பேதத்தாலே தர்மி சந்தனம் ஆவர்த்தி செய்யத் தக்கது
சங்கர்ஷண காண்டத்தில் இவ்வர்த்தம் காட்டப் பட்டது –

இங்கு அபஹத பாப்மா விரஜ -என்று பிரத்யேக குண அநுஸந்தானமும்
வ்ரஜந்த்யே தாம்ச்ச சத்யான் காமான் -என்று ஓன்று சேர்ந்து அனுசந்தானமும் விதிக்கப் பட்டது
இவ்விதம் இரு வகைப்பட்ட குண அனுசந்தானத்தாலும் தர்மியை விட்டு குண அனுசந்தானம் பொருந்தாது –
ஆகையால் ப்ரஹ்ம அனுதந்தானம் தானே ஸித்தமானதால் விவாதம் இன்மையால்
அதிக சங்கைக்கு அவகாசமே இல்லை
ஆக அதற்க்கு என் சமாதானம் என ஓர் கேள்வி

சர்வ வித்யைகளுக்கும் ஸாதாரணமும் ஸாமான்ய குணங்களுமான ஸத்யத்வ ஞானத்வ அமலத்வாதி
ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்களுடன் குணியின் அனுசந்தானம் ப்ராப்தமானாலும் –
அவற்றை விட்டு வேறானதாய் அநந்த வித்யா விசேஷங்களில் நியதமாயுள்ள ஸ்தானாதி விசேஷணம் கூடிய
ப்ரஹ்மத்துக்கு ஆவ்ருத்தி சிந்தை கூடுமாதலின் தவறு இல்லை என்பதால்
சமாதானம் கூறுகிறது –

————————————————————————————————————————–

அதிகரணம் -19—லிங்க பூயஸ்த்வ அதிகரணம்-
நாராயண அநுவாகம்

முன் அதிகரணத்தில் உள்ள தஹர வித்யா வாக்யத்தோடு
ஏக வாக்யமாகையால் சங்கதி
தஹர வித்ய அநந்தரம் படிக்கின்ற–
ஸஹஸ்ர சீர்ஷம் தேவம் விஸ்வ அஷம் விஸ்வ சம்புவம் விஸ்வம் நாராயணன் -முதலிய
இந்த நாராயண அனுவாகத்தில் உபாஸனம் விதிக்கப்பட வில்லை
இதுக்கு முன் அனுவாகத்தில் சொல்லப்பட்ட தஹர வித்யைக்கு உபாஸகனானவனை நிர்த்தாரணம் செய்வது பலமா
அல்லது ஸகல பரவித்யா வேத்ய விசேஷத்தை நிர்த்தாரணம் செய்வது பலமா
என்று சம்சயம்
தகர வித்யைக்கு அடுத்தாற் போலே குறிப்பிட்டு உள்ளமையால் அந்த உபாஸ்ய விசேஷணத்தைத் தீர்மானிப்பதே
வாக்கியத்தின் பலம் என்று பூர்வ பக்ஷம்

அதை நிரஸிக்கிறார்

ஸகல பர வித்யைகளிலும் உபாஸ்யமானது எது என்று நிச்சயிக்க
லிங்க பூயஸ்த்வாத் -லிங்கங்கள் ஏராளமாக இருப்பதால் அதுவே யுக்தக வேத்ய விஷயத்தை
நிர்ணயம் செய்வதில் சிஹ்னமான வாக்யங்கள் நிறைய இருப்பதால் என்றவாறு
தத் ஹி -அந்த வாக்கியம் தானே
பலீய -வலிமை மிக்கது
ப்ரகரணத்தை விட பலமானது
தத் அபி —தகர வித்யையிலும் இவனே உபாஸ்யன் என்று காட்ட பத்மகோச ப்ரதீகாசம்
முதலியவற்றால் ஹ்ருதயம் முதலியவற்றைக் கூறுவது பொருத்தமே

ப்ரஹ்ம வித்யையின் மூலம் உபாசிக்கப்படும் பரம் பொருள் எந்த தேவதை என்று
உணர்த்தவே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

394-லிங்க பூயஸ்த்வாத் தத் ஹி பலீய தத் அபி —3-3-43-

தைத்ரிய நாராயண வல்லி-
13-1-சஹஸ்ர சீர்ஷம் தேவம் விச்வாஷம் விஸ்வ சம்பவம் விஸ்வம் நாராயணம் தேவம் அஷரம் பரமம் பதம் -என்றும்

13-2- சோ அஷரம் பரம ஸ்வராட் -என்று முடித்தது

முந்திய அனுவாகத்தில் -12-3-
தஹாம் விபப்மாம் பரவேஸ்ம பூதம் யத் புண்டரீகம் புரமத்த்ய சமஸ்தம் தத்ர அபி
தஹரம் ககனம் விசோகஸ் தஸ்மின் யதந்தஸ் ததுபாசி தவ்யம் –
என்று தஹர விதியை சொல்லி

மீண்டும் இந்த அனுவாகத்திலும் -13-2-
பத்மகோச ப்ரதீகாசம் ஹ்ருதயஞ்சா ப்யதாமுகம்-என்று சொல்லி

நாராயண அனுவாகம் தஹர வித்யையின் உபாசனப் பொருள் என்று உணர்த்திற்று
என்பர் பூர்வ பஷி –

அப்படி அல்ல –
இங்கு கூறப்படும் உபாசனப் பொருள் மற்ற வித்யைகளிலும் கொள்ளத் தக்கது என்று உணர்த்தவே
அஷரம் சிவன் சம்பு பரப்ரஹ்மம் பரஞ்சோதி பரதத்வம் பரமாத்மா பதங்களால்
உணர்த்தப் படும் உபாசனப் பொருள் நாராயணனே

லிங்கம் -அடையாளம் –
பூர்வ மீமாம்சை -3-3-14-சுருதி லிங்க வாக்ய பிரகரண ஸ்தான ஸ்மாக்யநாம் சமவாயே பார தௌர்பல்யம்
அர்த்த விபர கர்ஷாத் -என்று லிங்கமே பிரதானம் என்று சொல்லும்

பத்மகோச ப்ரதீகாசம் தஹர வித்யைக்கு பின்பு சொல்லப் பட்டதால்
இதுவும் தஹர வித்யையின் உபாசன பொருளே
என்பர் பூர்வ பஷி

சித்தாந்தம்
தஹர விதையிலும் உபாசனப் பொருள் நாராயணனே என்று காட்டவே –
சகஸ்ர சீர்ஷம் முதல் வேற்றுமையாகவே கொள்ள வேண்டும் -விச்வமேதம் புருஷ போலே

அந்தர் பஹிச்ச தத் சர்வம் வ்யாப்ய நாராயண ஸ்தித -13-1- என்றும்
தச்யாக்ச்சிகாய மத்யே பரமாத்மா வ்யவஸ்தித ச ப்ரஹ்மா ச சிவஸ் சேந்திர சோஷர பரம்ஸ் ஸ்வராட் -13-2-என்றும்
முதல் வேற்றுமையிலே உள்ளன

ஆகையால் அந்த அந்த பர வித்யைகளில் உள்ள
பர ப்ரஹ்ம
பர தத்வ
பரஞ்சோதி
பரமாத்மா
அஷி
சிவ
சம்பு
சப்தங்களால் அந்த அந்த உபாஸ்யர்களைக் கூறி
பிரகரணத்தைக் காட்டிலும் பலவத்தான வாக்யத்தால்
அவர்களுக்கு நாராயணத்வத்தை விதிப்பதால்
இந்த அனுவாகம் பரவித்யா வேத்ய விசேஷத்தை நிர்த்தாரணம் செய்வதற்கு ஆனது என்று ஸித்தம் –

————————————————————————————————————————————-

அதிகரணம் -20-பூர்வ விகல்பாதி கரணம் –

ப்ரகரணத்தைக் காட்டிலும் பலம் மிக்க வாக்யத்தால் நாராயண அனுவாகத்துக்கு
ஸர்வ வித்யா சாதாரணத்வம் சொல்லப்பட்டது

இங்கு பிரகரணத்துக்கு எந்த பாதகமும் இல்லாமையாலே
மனச்சிதாதி அக்னிகள்
க்ரியா மயமான க்ரதுவில் அனுபிரவேசிப்பவை
என்ற சங்கையால் சங்கதி –

அக்னி கிரியாமயமான யாக அங்கம் அல்ல –
வித்யாமயமான யாக அங்கமே என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

395-பூர்வ விகல்ப பிரகரணாத் ஸ்யாத் க்ரியா மானஸ வத்

மனசால் உருவாக்கப்படும் அக்னி குறித்து வாஜச நேயகத்தில் அக்னி ரகச்யத்தில் –
மனச்சித வாக்சித பிராண சித சஷூ சித ச்ரோத்ர சித கர்ம சித அக்னி சித
மனசால் கற்ப்பிக்கப் பட்ட அக்னியும்
க்ரியா ரூபமான யாகங்களில் சேர்த்துக் கொள்ளப் படும் என்றவாறு-

அக்னிகள் வித்யா ரூபங்களாகக் கூறப்பட்டுள்ளன
இவை கிரியா மயமான க்ரதுவுக்கு அங்கங்களா
வித்யா மய க்ரதுவுக்கு அங்கங்களா
என்ற சம்சயம்
இந்தப் பிரகரணத்தில் வித்யாமய க்ரது சம்பந்தமுள்ள க்ருஹம் ஸ்தோத்ரம் முதலியன காணப்பட்டாலும்
வித்யாமய க்ரது விதி இல்லாமையாலும்
க்ரது விதிக்கு உப யுக்தமான பலாந்தரம் கூறப்படாமையாலும்
முன்பு அஸத் வா இதம் அக்ர ஆஸீத் என்று தொடங்கி இஷ்ட கசித அக்னி பற்றிப் பேசப்படுவதால்
மனச்சித்யாதி அக்னிகளில் ஒவ்வொன்றிலும் தாவான் யாவான சவ் பூர்வ என்று
இஷ்டக சித் அக்னி கார்யத்தை அதிதேசம் செய்வதால்
இஷ்டக சித் அக்னியோடு மனச்சிதாதிகளுக்கு விகல்பம் தோன்றுவதால்
இஷ்டக சித் அக்னி சேஷி பூதமான க்ரியாமய க்ரதுவுக்கு அங்கங்கள் என்கிற
பூர்வ பக்ஷத்தை
இரு ஸூத்ரங்களில் நிரஸிக்கிறார் –

க்ரியா ஸ்யாத் -மனச்சித்தாதிகள் க்ரியா மய க்ரத்திற்கே அங்கமானவை
பூர்வ விகல்ப பிரகரணாத் -ப்ரகரணத்தில் அவ்வாறு சொல்லப்படா விட்டாலும்
முன் ப்ரக்ருதமான இஷ்டக சித் அக்னியால் தெளிவான கிரியாமய க்ரது பிரகரணமாகையால்
விகல்பம் கிரியாமய க்ரத்வங்களால் மனச்சிதாதிகளும் அக்னியாகையாலே
அதுக்கு இஷ்டக சித் அக்னியுடன் விகல்பம் வித்யா ரூபங்களான மனச்சிதாதிகளுக்கு கிரியாமயக்ரத் வங்கத்வம்
எப்படிக் கூடும் என்றால்
மானஸாத் –த்வாதசாஹங்கமான மானஸ க்ரஹமானது மனத்தால் தயாரிக்க வேண்டிய
கிரஹண சாதனமான ஸ்த்ராதிகளைக் கொண்டு இருப்பதால் வித்யா ரூபமாய் இருந்தாலும்
அந்த க்ரஹத்திற்கு கிரியாமய க்ரத்வங்கத்வத்தால் கிரியாமயத்வம் இருப்பது போல்
இங்கும் கூடும் என்பதால் –

————————————————————————————————————

396-அதி தேசாத் ச–3-3-45-

கற்கள் மீது வைக்கப்படும் அக்னி போன்று மனம் மூலம் ஏற்படும் அக்னிக்கும் உண்டு
க்ரியா ரூபமான யாகத்தில் ஈடுபடுதலால்-கிரியா ரூபம் அடைகின்றன-

அவற்றுக்கு ஒவ்வொன்றுக்கும் -தாவான் யாவாந சவ் பூர்வ -என்று
மனச்சிதாதிகளில் பூர்வ இஷ்டக சித அக்னி கார்யத்தில் அதிதேசத்தாலும்
இஷ்டக சித அக்னியோடு மனச் சிதாதிகளுக்கு விகல்பம் தோன்றுகிறது
அதனால் இவ்விகல்பம் மனச் சிதாதிகளுக்கு இஷ்டக சித அக்னிக்கு சேஷியான
கிரியாமய க்ருத்வின் அங்கத்துவம் இன்றி சம்பவிக்காது
ஆதலின் மனச் சிதாதிகள் அதற்கு அங்கங்கள் என்ற பூர்வ பக்ஷத்தை நிரஸிக்கிறார் –

————————————————————————————————————–

397-வித்யா ஏவ து நிர்த்தாரணாத் தர்சநாத் ச-3-3-46-

அவை வித்யா ரூபன்மானவையே ஆகும் –
இது முந்திய பூர்வ பஷ ஸூத்ரங்களுக்கு பதில்

சதபத ப்ராஹ்மணம்-10-5-3-3- தே மனசைவ அதீயந்தி மனசைவ அசீயந்த மனசை ஷூக்ரஹா அக்ருஹந்த
மனஸா ஸ்துவந்த மனஸா அசம்சன் யத் கிஞ்ச யஜ்ஞே கர்ம க்ரியதே யத் கிஞ்ச யஜ்ஞீயம்
கர்ம மனசைவ தேஷு மனோ மயேஷூ மனஸ் சித்ஸூ மனோமயம் அக்ரியதா –
வித்யா ரூபமே

து -ஸப்தம் பூர்வ பக்ஷத்தை விலக்குவது
மனசித்தாதிகள்
வித்யா ஏவ -வித்யாமய க்ரதுவின் அங்கங்களே
நிர்த்தாரணாத் -மனசித்தாதிகளுக்கு மனதால் சம்பாதிக்கப் பட்ட அக்னித்வம் ஸித்தமானாலும்
வித்யாசித ஏவ -என்றும்
இதற்கு உரையாக
வித்யயா ஹைவேதே ஏவம் விதசகிதா பவந்தி என்றும் தீர்மானிக்கையால்
இந்தத் தீர்மானம் மனச் சிதாதிகளுக்கு வித்யாமய க்ரத்வ அங்க தயைவ வித்யாமயம் ஸித்திப்பதற்காக
தர்சநாத் ச-அங்கேயே வித்யாமய க்ரது காணப்படுவதால் -என்றபடி

மனைஸஷு க்ரஹாக்ருயந்தே மனஸா ஸ்து வந்தி என்னும் இடத்தில் மனஸா த்ரஷ்டும் -என்று கருத்து

ஆக இந்த இரண்டு ஹேதுக்களால் மனச் சிதாதிகளுக்கு
வித்யாமய க்ரத்வ அங்கத்துவம் ஸி த்தமாகிறது –

ஆமாம் -வித்யாமய க்ரதுவில் விதிக்கும் பதம் காணப்படாமையாலும்
பல சம்பந்தம் தோன்றாமையாலும்
ப்ரகரணத்தில் உள்ள இஷ்டக சித் அக்னியில் தோற்றம் கிரியாமய க்ரத்வ அங்கத்வம் தோன்றுவதால்
பிரகரணத்தால் வித்யாமய க்ரத்வ அங்கத்துவம் பாதிக்கப் படுகிறது
என்ற சங்கையைப்
பரிஹரிக்கிறார் –

—————————————————————————————————————–

398-ஸ்ருத்யாதி பலீயஸ் த்வாத் ச ந பாத –3-3-47-

சுருதி லிங்கம் வாக்கியம் வலிமையானதால் தடை இல்லை –
வித்யா ரூபமான யாகங்கள் குறித்து சுருதி வாக்யங்கள் உள்ளதால் இவற்றைத் தள்ள இயலாது –

மனம் மூலம் செய்யும் யாகம் எப்போதும் எங்கும் செய்யலாமே
மனம் மூலம் உண்டாகும் அக்னி வித்யா ரூபமான யாகத்தின் அங்கம் என்றதாயிற்று

இதில் ஸ்ருதியாக ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில்
தேஹை தே வித்யா சித ஏவ -என்றும்
இதற்கு விவரணமான -வித்யயா ஹைவேதே ஏவம் விதசகிதா பவந்தி-என்றும்
இரண்டு வாக்யங்கள் காட்டப்பட்டுள்ளன
இவற்றின் அர்த்தம்
ஏவம் வித–மனஸ் சஷுஸ் யாதிகளின் வியாபாரங்களில் அத்வித்வத்தைச் சம்பாதிக்கும் புருஷனுக்கு
தே -மனச் சித் யாதி அக்னிகளும்
வித்யயா -பிரதான வித்யையால்
சிதா பவந்தி -என்று அர்த்தம் –

பூர்வ பஷி
இப்படியான வித்யா ரூப யாகத்துக்கு விதியும் இல்லை பயனும் இல்லை
ஆகவே இப்படிப்பட்ட யாகம் ஏதும் இல்லை என்பர் –

ஆனால் மனஸா ஏஷு க்ருஹா அக்ருஹ்யந்த முதலியவற்றில்
விதி பதம் காணாததால் வித்யமய க்ரதுக்கு விதி இல்லை
அதனால் வித்யாமய க்ரதுகளில் அந்வயம் கூடாது
என்ற சங்கையை நிரஸிக்கிறார்

——————————————————————————————————————

399-அநு பந்தா திப்ய-பிரஜ்ஞாந்திர ப்ருந்தக்த வவத் த்ருஷ்டச்ச தத் உக்தம் –3-3-48-

அநு பந்தங்கள் ஸ்தோத்ரம் போன்றவை மூலம்
வித்யா ரூபமான யாகத்துக்கும் கர்ம ரூபமான யாகத்துக்கும் வேறுபாடு அறியப்படுகின்றன –
கர்ம ரூபமான யாகப் பலன்களும் வித்யா ரூபமான யாகங்களுக்கும் கிட்டும்-

அநு பந்தா திப்ய-மானஸ க்ருஹ ஸ்தோத்ர ஸஸ்த்ர ரூபங்களான யஜ்ஞ அனு பந்தங்களால் இஷ்டக சித அந்வயியான
க்ரதுவைக் காட்டிலும் இங்கு விதிக்கப்படும் க்ரதுவுக்கு –
ப்ருந்தக்தவம் -வேறுபாடு தோன்றுகிறது
பிரஜ்ஞாந்திர ப்ருந்தக்தவ வத் -தஹர வித்யாதி ரூபங்களான பிரஜ்ஞாந்திரங்களுக்கு வேறுபாடு
ஹேதுக்களால் தோன்றுவது போல் என்றபடி
அநு பந்தாதி-ஆதி பதத்தாலே முன் கூறிய ஸ்ருதி முதலியவை சொல்லப்படும்
ஆகவே ஸ்ருதியாதிகளாலும் அனுபந்தங்களாலும் வித்யாமய விதியானது கல்பிக்கப் படுகின்றது என்று பொருள்
த்ருஷ்டச்ச -வாக்யம் அனுவாதம் போல் இருந்தாலும் விதி கல்பனம் காணப்படுவதே
யதேவ வித்ய யா கரோதி -முதலியவற்றில் எப்படி விதியானது கல்பிக்கப் படுகின்றதோ அப்படி என்று கருத்து
பூர்வ மீமாம்ஸையில்
தத் உக்தம்–நவ சனா நித்ய பூர்வத் வாத் -என்று விதி கல்பனம் சொல்லப்பட்டது என்பதாம்

அதி தேசத்தாலும் மனச் சிதாதிகளுக்கு இஷ்டக சித் அக்னி சேஷி பூத க்ரியா மய க்ரத்வ
அங்கத்வம் தோன்றுகிறதே என்ற சங்கையைப் பரிஹரிக்கிறார் –

—————————————————————————————————————–

400- ந சாமாந்யத் அபி உபலப்தே ம்ருத்யுவத் ந ஹி லோகாபத்தி-3-3-50

சில விஷயங்களில் ஒற்றுமை இருந்தாலும் ஒன்றாகவே கொள்ள முடியாது

ச ஏஷ ஏவ ம்ருத்யு ய ஏஷ ஏதஸ்மின் மண்டலே புருஷ -என்று
இந்த புருஷனே ம்ருத்யு ஆவான் என்றது
யம லோகத்தை ஆளுபவன் -என்றது இல்லை –

எனவே வித்யா ரூப யாகம் கர்ம ரூபமான யாகத்துக்கு அங்கம் இல்லை-

ந சாமாந்யத் அபி உபலப்தே -ஏதேனும் ஒரு சாமான்ய தர்மத்தை இட்டு அதிதேசம் பொருத்த மாகையாலே
அதி தேசத்தால் கிரியாமய க்ரதுவின் அங்கத்வம் மனச் சிதாதிகளுக்கு அவஸ்யம் ஏற்க வேண்டியது இல்லை
ஏன் எனில்
ம்ருத்யுவத் – ச ஏஷ ஏவ ம்ருத்யு ய ஏஷ ஏதஸ்மின் மண்டலே புருஷ-என்று ஸம்ஹர்த்தா என்ற
சாமான்ய தர்மத்தை இட்டு மண்டல புருஷனை மிருத்யுவாக அதிதேசம் செய்தால் போலே இங்கும்
இஷ்டக சித் அக்னிக்கு ஸ்வ க்ரதுவின் சாத் குண்யம் பலமானால் போல்
மனச் சிதாதிகளுக்கும் வித்யாமய க்ரது ஸாத் குண்யமே பலம் என்கிற சாமான்ய தர்மத்தை இட்டு
அதி தேசிக்கக் குறை இல்லை
நஹி லோகாபத்தி -மண்டல புருஷனுக்கு மிருத்யு லோக பிராப்தி இல்லாதாப் போலே
இஷ்டக சித் அக்னி அதி தேசத்தால் தததிதேச பூத கிரியாமய க்ரதுவில்
அனு பிரவேசம் மனச் சிதாதிகளுக்கு வராது என்பது கருத்து –

—————————————————————————————————————-

401-பரேண ச சப்தச்ய தாத்வித்யம் பூயஸ்த்வாத் து அநு பந்த–3-3-51-

சதபத ப்ராஹ்மணத்தில்-10-5-4-1-அயம் வாவ லோக ஏஷ அக்னிச் சிதஸ் தச்யாப ஏவ பரிச்ரித -என்று
உலகமே அக்னி மேடை -கடலில் உள்ள நீரே கற்கள் -என்றும்

ச ஏ ஹைததேவம் வேத லோகம் ப்ருணாம் ஏநம் பூதம் ஏதத் சர்வம் அபி சம்பத்யதே -என்று
இப்படிப்பட்ட அக்னியை உலகமாக அறிபவனே அவனை அனைவரும் அடைகின்றனர்

தனிப் பலனைக் கொண்ட வித்யை கூறப்படுகிறது இங்கே

மனச்சித் போன்ற வித்யாமயமானவற்றை
ப்ருஹத் ஆரண்யக உபநிஷத்தில் சொல்லாமல்
அக்னி ரஹஸ் யத்தில் படித்தது
மனச்சித் போன்ற அக்னிகளுக்கும் படிக்க வேண்டிய தன்மைகள் பலவும் உள்ளதால்-

பரேண ச -ப்ராஹ்மணத்தால்
சப்தச்ய -மனச் சிதாதிகளைக் கூறும் ஸப்தத்துக்கு
தாத்வித்யம் -தத்விதத்வம் வித்யா மய ப்ரதிபாதகத்வம் தோன்றுகிறது
பர ப்ராஹ்மணத்திலோ என்றால் –
அயம் வாவ லோக ஏஷ அக்னிச் சிதஸ் தச்யாப ஏவ பரிச்ரித -முதலியவற்றால் தனிப்பலமுள்ள வித்யை விதிக்கப் படுகிறது
அக்னி ரஹத்தியத்திலோ என்னில் கிரியை தான் விதிக்கப் படுகிறது
ஆகையால் மனச் சிதாதிகளுக்கு கிரியாமய அங்கத்துவம் கிடையாது
ஆனால் க்ரியா ப்ரகரணத்தில் மனச் சிதாதிகளுக்கு அனு பந்தம் எப்படிக் கூடும் என்றால்
பூயஸ்த்வாத் து அநு பந்த-சம்பாத நீயமான அங்கி அங்கங்கள் ஏராளமாதலின் அனு பந்தம் கூடும்
ஆகையால் வித்யாமய க்ரத்வ அங்கத்வம் மனச் சிதாதி அக்நி களுக்கு ஸித்தம் –

———————————————————————————————————-

அதிகரணம் -21-சரீரே பாவதி கரணம் –

முன் அதிகரணம் ப்ரசங்கத்தால் வந்தது –
அதனால் -அதன் முன் அதிகரணத்தோடு சங்கதி சொல்லத் தக்கது –
அங்கே எல்லா வித்யைகளிலும் ப்ரஹ்மத்துக்கே உபாயஸ்த்வம் சொல்லப் பட்டது
அவ்விதமே ப்ரத்யகாத்மாவும் அனுசந்திக்கத் தக்கது என்று ஆக்ஷேப சங்கதி –

சாதன தசையில் அனைத்து வித்யைகளிலும் தன்னைப் பாவங்கள் அற்றவன் முதலான
ஸ்வரூபம் உள்ளதாகவே ஜீவன் உபாசித்துக் கொள்ள வேண்டும்
என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது-

402-ஏக ஆத்மந சரீரே பாவாத் —3-3-51-

இது பூர்வ பஷ ஸூத்ரம்-சரீரத்தில் இருப்பு உள்ளதால் சிலர் இப்படி கொள்கின்றனர் –

ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -1-4-6-த்ரயாணாமேவ ச ஏவம் உபன்யாச பரச் நச்ச -என்று
உபாயம் மற்றும் உபாயத்தால் அடையப் படும் வஸ்து அறிவதை போலே
உபாசகனையும் பற்றியும் அறிய வேண்டும்

மேலும் ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் -4-1-3-ஆத்மேதி தூப கச்சந்தி ப்ராஹ யந்தி ச -என்று
தனது ஆத்மாவாக பரமாத்மாவாக உள்ளதால் ஜீவனையும் உபாசிக்க வேண்டும் என்கிறது

ஸ்வர்க்க பலன் போன்றவற்றை உபாசிக்கும் பொழுது
தனது ஸ்வரூபம் பற்றி அறியாதவனாகவே ஆகிறான்

எப்படி உபாசிக்கிறானோ அப்படியே ஆகிறான் –

சரீரத்தில் உள்ள ப்ரத்யகாத்மா வின் ஸ்வரூபம் கர்த்தா போக்தா முதலிய விதத்தில் அனுசந்திக்கத் தக்கதா
அன்றி
பிரஜாபதி வாக்கியத்தில் உள்ள படி அபஹத பாப்மத்வாதி எட்டு குணங்களுடன் கூடியதாக அனுசந்திக்கத் தக்கதா என்றும்
கர்ம விதிகளில் போலேவே உபாசன விதிகளிலும் அப்படி கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வ அனுசந்தானத்தாலே
தானே சாதன அனுஷ்டானமும் தத் பலன்களும் சம்பவிக்கையாலே
தத் க்ரது நியாயப்படி எப்படி எப்படி உபாஸிக்கிறார்களோ
அப்படி அப்படி பயன் பெறுவர் என்பதுடன் ஒரே அர்த்தம் உள்ளதாதலின்
பரமாத்ம விஷயமே என்று பூர்வ பக்ஷம் இந்த ஸூத்ரத்தால் காட்டப்படுகிறது –

ஏக -கர்த்ருத்வாதி விஸிஷ்டமான ஆத்ம ஸ்வரூபமே அனுசந்தேயம் என்று சிலர் எண்ணுகிறார்கள்
ஆத்மந சரீரே பாவாத் -சரீரத்தில் உபாஸகனான ஆத்மா அவ்வாறு கர்த்ருத்வாதிகளுடன் இருப்பதால் என்றபடி

இந்த பூர்வ பக்ஷத்தை நிரஸிக்கிறார் –

——————————————————————————————————-

403-வ்யதிரேகஸ் தத்பாவ பாவித்வாத் ந து உப லபதிவத்–3-3-53-

அந்த அந்த ஸ்வரூபங்களைக் கொண்டவனாகவே ஆகிறான்
சாந்தோக்யம் -3-14-4-ஏவம் க்ரது அமும் லோகம் ப்ரேத்ய அபி சாம்பவி தாஸ்மி-என்று
உபாசனைக்குத் தக்கபடி உலகை விட்ட பின்னர் ஆவேன் –
அடையப் போகும் ஸ்வரூபத்தையே உபாசிக்க வேண்டும்

யாகம் போன்ற கர்மங்களில் ஈடுபடும் ஒருவன் தன்னை சரீரத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவனாக
ஜ்ஞாத்ருத்வம் போன்ற தன்மைகள் கொண்டவனாக அறிய வேண்டும் –
இப்படி அறிந்தால் மட்டுமே கர்மங்களை இயற்ற அதிகாரம் படைத்தவன் ஆகிறான்-

ந து–முன் சொன்னபடி கர்த்ருத்வாதி விஸிஷ்டமாக அனுசந்தேயம் அன்று
வ்யதிரேகஸ் -ஸாம்ஸாரிக ஸ்வரூபத்தைக் காட்டிலும் முக்த ஸ்வரூபத்துக்கு உள்ள வேறுபாடு அனுசந்திக்கத் தக்கது
தத்பாவ பாவித்வாத் -அப்படி அபஹத பாப்மத்வாதிகளே ஜீவனுக்கு ப்ராப்ய ஆகாரமாதலின்
அத்தகைய ஆகாரத்துடன் கூடியவனாகவே ஆத்மா உபாசன தசையில் அனுசந்திக்கத் தக்கது என்று கருத்து
உப லபதிவத்-ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப ப்ராப்தியானது யத் அவஸ்தித ப்ரஹ்ம உபாஸகனுக்கு நடப்பது போலவே
ஜீவ ஸ்வரூபத்திலும் சமம் என்று கருத்து

உண்மையான ஸ்வரூபம் உடையவனுக்கே ப்ரஹ்ம அனுபவம் பலம்
யதா க்ரது நியாயம் பரமாத்மாவை மட்டும் பற்றியது அல்ல -பிரத்யகாத்மா பூத உபாய விஷயமுமாதலால்
அபஹத பாப் மத்வாதி குண விஸிஷ்ட ஸ்வரூபமே அனுசந்திக்கத் தக்கது
ஜீவ உபாசனம் ப்ராப்தமாதலின்
அஹம் ஸப்தத்துக்கு முக்ய அர்த்தம் சுத்த ஜீவாத்ம ஸ்வரூபமே உபாஸ்யம் என்றும்
அசுத்தாஸ்தே ஸமஸ்தாஸ் து -என்றபடி
அசுத்த ஸ்வரூப உபாஸனம் நிஷித்தம் ஆகையால் உள் அடங்காதது என்பது ஸூத்ரகாரர் திரு உள்ளம்

—————————————————————————————————–

அதிகரணம் -22-அங்காவபத்தாதிகரணம் –

கீழ் ப்ரஹ்மத்துக்கு உபாஸ்யத்வம் நியதமான இடங்களில் எல்லாம் சுத்த ஜீவனுக்கே உபாயஸ்த்வம் கூறப்பட்டது
இங்கு உத்கீத அனுபிரவேசம் உள்ள சாகைகளில் எல்லாம்
உத்கீதாத் யுபாசன அனுபிரவேசம் உண்டா இல்லையா என சம்சயம்

ஓம் இத்யேத் அக்ஷரம் உத்கீதம் உபாஸீத -என்று உத்கீதாதிகள்
க்ரத் வங்க விஷயங்களான உபாஸனைகளாகக் கூறப்படுகின்றன
அவை எந்த சாகையில் உள்ளனவோ அங்கு மட்டும் பயன்படுத்தத் தக்கவையா
அல்லது எல்லா சாகைகளிலும் சம்பந்தம் உடையவையா என்று சம்சயம்

முன்பு உத்கீத உபாஸனத்துக்கு பேத அபேத சிந்தை செய்யப்பட்டது
பின்னர் உத்கீத உபாஸனத்துக்கு கர்ம பலத்தைத் தவிர்த்து வேறு பலம் இருப்பதால்
ப்ரசங்கத்தால் புருஷார்த்தம் ஸித்திக்கப் பட்டது
தற்போது ஓர் இடத்தில் கூறப்பட்ட உத்கீத உபாஸனத்துக்கு எங்கும் சொல்லப்பட்ட
உத்கீத சாமான்ய சேஷத்வம் கூறப்படுகின்றது என்று சங்கதி
பொருள் வேறுபடுவதால் கூறியது கூறல் தோஷம் இல்லை

சாந்தோக்யத்தின் உத்கீத உபாசனைகள் அனைத்து சாகைகளிலும் தொடர்பு உடையவை ஆகும் என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

404-அங்காவ பத்தா து ந சாகா ஸூ ஹி ப்ரதிவேதம்–3-3-53-

சாந்தோக்யம் –
1-1-1-ஓம் இதி ஏதத் உத்கீதம் உபாசீத் –

2-2-1- லோகேஷூ பஞ்சவித்யாம் சாம உபாசீத் –

ஐதரேய ஆரண்யகம் -2-1-2—உக்தமுக்தமிதி வை பிரஜா வதந்தி ததிதமே வோக்த மியமேவ ப்ருத்வீ –

சதபத ப்ராஹ்மணம் -10-5-4-1-அயம் வாவ லோகே எஸ அக்னிச்ச
என்று அந்த அந்த கர்மங்களுக்கு அங்கமாக உத்கீத உபாசனங்கள் உள்ளன

அந்த ஸ்வரத்துடன் ஓதப் படுவதால் குறிப்பிட்ட சாகைக்கே பொருந்தும்
என்பர் பூர்வ பஷி
சாகைகள் தோறும் ஸ்வரம் மாறுவதால் அதைக் கொண்டு உத்கீதம் பின்னம் ஆகையாலே எங்கு உபாசனம் கூறப்பட்டதோ
அங்கு நெருங்கி இருப்பதால் அவற்றுடன் சேர்த்து அவ்விடத்திலேயே பயன்படுத் தக்கவை என்று பூர்வ பஷத்தை
நிரசிக்கிறார்

அப்படி அல்ல
உத்கீத உபாசனை அனைத்திலும் செய்யப்பட வேண்டும்
சர்வசாகா ப்ரத்யய நியாயத்தால் -ஒரே யாகம் கூறப்படுவதால் அனைத்துக்கும் பொருந்தும்

அங்காவ பத்தா து -கர்மாவின் அங்கமான உத்கீத விஷயமான உபாஸனைகள்
ந சாகாஸூ -படிக்கப்பட்ட சாகைகளுக்கு மட்டும் உரியவை அல்ல
ஆனால்
ப்ரதிவேதம்-ஸர்வ சாகைகளிலும் உத்கீதாதிகளோடு சம்பந்திக்கின்றன
ஹி-ஏன் எனில் -உத்கீதம் உபாஸீத என்று உத்கீத ஜாதீயம் என்ற வேறுபாடு இன்மையால்
ஸர்வ உத்கீத ஸம்பந்தம் உபாஸனத்துக்கு ப்ராப்தமாதலின் -என்பதாம் –

———————————————————————————————–

405-மந்த்ராதிவத் வா அவிரோத-3-3-54-

வா -உம்மைத் தொகை
ஆதி என்ற பதம் -ஜாதி குணம் எண்ணிக்கை ஒற்றுமை வரிசை பொருள் செயல்
மந்த்ரம் ஜாதி போன்றவை ஒவ் ஒரு சாகையிலே படிக்கப் பட்ட போதிலும்
அதன் அங்கியான யாகம் அனைத்து சாகைகளிலும் ஒன்றே என்பதால்
அனைத்து சாகைகளிலும் அங்கமாக ஏற்றுக் கொள்ளப் படுகின்றன

ஸ்வர பேதம் இருந்தாலும் முரண் பாடு இல்லை என்றதாயிற்று-

———————————————————————————————

அதிகரணம் -23-பூமஜ்யாயஸ் த்வாதி கரணம் –

கீழே உத்கீதம் பற்றிய பிரஸ்தாபம் வந்தது
அதில் ஸமாவயவமான உத்கீதாதிகளில் ஸமஸ்த உபாஸனமும் ஸ்ருதியில் ப்ரஸித்தம்
இதே போல் வைச்வானர வித்யையிலும் ஸமஸ்த உபஸ்தானம் செய்யத்தக்கதா
வ்யஸ்த உபஸ்தானம் செய்யத்தக்கதா
அன்றி இரண்டு உபாஸனமா
என்ற சங்கையில் சங்கதி –

சாந்தோக்யத்தில் கூறப்பட்ட பூரணமான வைச்வாநர உபாசமே சரியானது என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

406-பூம்ந க்ரதுவத் ஜ்யாயஸ்த்வம் ததா ஹி தர்சயதி-3-3-55-

கேகேய மன்னன் -ஒவ்பமன்யவர் முதலான ஆறு பேர் இடம் கேட்க
தனித்தனியே ஆறையும் உபாசிப்பதாகச் சொன்னார்கள்

வைச்வா நரன் பரம புருஷன் மூன்று உலகங்களை சரீரமாக கொண்டு உள்ளான்
1-ஸ்வர்க்கம் தலை
2-ஸூர்யன் கண்கள்
3-வாயு -பிராணன்
4-ஆகாசம் சரீரத்தின் நடுப்பகுதி
5-நீர் மூத்திரப்பை
6-பூமி பாதங்கள்-

இவ்வாறு அவயவங்களைக் கூறி ஆங்காங்கு வ்யஸ்த உபாஸனமும் அதன் பலனும் கூறப்பட்டன
பின்பு –யஸ்த் வேத மேவம் ப்ராதேச மாத்ரம் அபி விமானம் ஆத்மாநாம் உபஸ்தே-என்று
முன் கூறிய வ்யஸ்த உபாசனமே சமுதாயமாக முடிக்கப் பட்டது

அவயவங்களின் உபாசனையே கூறப் படுகிறது
என்பர் ஒரு பூர்வ பஷி

மற்ற ஒருவர் கூறுகிறார்
பூரணமான உபாசனமே கைக் கொள்ளத் தக்கது
ஏன் எனில்
சர்வேஷு பூதேஷு சர்வேஷு ஆத்ம ஸூ சாந் நமத்தி என்று
வ்யஸ்த உபாசன பலத்தைக் காட்டிலும் வேறு பலத்தை விதிக்கையால்
வ்யஸ்தம் ஸமஸ்தம் என்று இரண்டு உபாஸனங்களும் அனுஷ்ட்டிக்கத் தக்கது
என்று இரண்டாவது பக்ஷம்

இரண்டு பூர்வ பக்ஷங்களையும் நிரஸிக்கிறார் –

பூம்ந -விபுலமான ஸமஸ்த உபாஸனத்திலும் என்பதாம்
ஜ்யாயஸ்த்வம் -ஜ்யேஷ்டத்வம் -ப்ரமாணிகத்வம்-என்பதாம்
ஏன் எனில்
வ்யஸ்த ஸமஸ்த உபாசன வாக்யங்களுக்கும் ஏக வாக்யத்வம் தோன்றுவதால்
க்ரதுவத் -வைச்வாநரம் த்வாதச கபாலம் நிர்வபேத் புத்ரே ஜாதே -என்று
விதிக்கப்பட்ட க்ரதுவின் ஏக தேசங்களான அஷ்ட கபாலங்களே
அஷ்டா கபாலோ பவதி -என்று அனுவாதம் செய்யப்படுகிறது போலே
இங்கும்
ஏகதேச உபாசனங்களும் அவற்றின் பலன்களும்
ஸமஸ்த உபாசன ஏக தேச அனுவாத ரூபம்
ஆகையால் ஸ்திதி ரூபங்கள் என்பதாம்
ததா ஹி தர்சயதி–ஸமஸ்த உபாசனத்திற்கு ஜ்யாயஸ்வத்தை ஸ்ருதியே சொல்கிறது

இதனால் தெரிவதாவது
நீ அத்யயனம் செய்யும் வைச்வாநரம் என்னும் ஆத்மாவைச் சொல்லும் என்று கேட்டதும்
அவயவங்களை சொல்லி ஸமஸ்தமாக முடிப்பதால்
ஒரே வைச்வாநர ஆத்மாவுக்கே த்ரை லோக்ய சரீரக பர ப்ரஹ்மத்வம் இருப்பதால்
அதன் உபாசனத்தை விதித்துப் பலமாக சர்வேஷு ஆத்ம ஸூ அன்ன மத்தி என்றும்
தத்யதே ஷீக தூலம் அஃனவ் ப்ரோதம் ப்ரதூயேத ஏவம் ஹாஸ்ய ஸர்வே பாப்மாந ப்ரதூயந்தே -என்றும்
சர்வ ஆத்மாக்களுக்கும் போக்யமான பரமாத்ம அனுபவம் என்றும்
விரோதியான ஸர்வ பாபங்களைக் கடத்தல் என்றும் கூறியதாகத் தோன்றுகிறது

ஆகவே ஒரே வாக்யமாகையாலே சமஸ்தத்தையே உபாசனம் செய்ய வேண்டும்

ஆனால் வ்யஸ்தாதிகளில் உபாசனமோ
ஸ்வர்க்க லோகாதிகளுக்குத் தலை முதலிய அவயவங்கள் என்று காட்ட
ஏக தேசத்தில் பலனைக் கூறியதும் அனுவாதத்தில் ஸ்துதியே என்பது கருத்து –

—————————————————————————————————

அதிகரணம் -24-சப்தாதி பேதாதி கரணம் –

கீழே வித்யா விசேஷ சிந்தனம்
இதில் எல்லா வித்யைகளையும் பற்றிய பொதுவான சிந்தனை
அல்லது
வைச்வானர வித்யையில் ஸமஸ்த உபாசனமே சிறந்தது என்று
வ்யஸ்த உபாசன மூலமாக வைச்வானர வித்யையின் நாநா த்வம் நிரசிக்கப் பட்டது
இப்போது ஸத் வித்யா தஹர வித்யா உப கோசல வித்யைகளுக்கு
நாநாத்வம் என்பது பிரித்துக் காட்டும் ப்ரமாணங்களைக் கொண்டு விளக்கப்படுகிறது
என்று சங்கதி

சத் விதியை தஹர விதியை போன்ற ப்ரஹ்ம வித்யைகள் ஒன்றுக்கு ஓன்று வேறுபட்டவை
என்று நிரூபிக்கப் படுகிறது –

407-நா நா சப்தாதி பேதாத் —3-3-56-

விதி வாக்யமும் ரூபமும் வேறு பட்டு உள்ளதால் வித்யைகள் வேருபட்டவையே ஆகும்
சத்வித்யை
பூம வித்யை
தஹர வித்யை
உபகோசல வித்யை
சாண்டில்ய வித்யை
வைச்வா நர வித்யை
ஆனந்த மய வித்யை
அஷர வித்யை
நா நா சப்தாதி வேறு பட்டவையே

சப்தங்கள் -ஆதி சப்தத்தால் அப்யாசம் சங்க்யா சம்ஜ்ஞை குணம் பிரகரணாந்தரம்

உபாசனம் ஒரே ப்ரஹ்மம் பற்றி என்றாலும்
வெவ்வேறே குணங்களை பற்றி உபாசனம் என்பதால்
வித்யைகள் வேறுபட்டனவே ஆகும்-

உபாஸ்ய ப்ரஹ்மமும்
பலமும்
ஏகமாகையாலே
வேத உபாஸீத சொற்கள் பர்யாயங்கள்
ஒரே வித்யையே என்பது பூர்வ பக்ஷம்

நா நா சப்தாதி பேதாத்–வேத்யமான ப்ரஹ்மம் ஒன்றே யானாலும்
ஸப்தங்கள் வெவ்வேறாய் இருப்பதால் வெவ்வேறானவையே
ஸப்த பேதம் வித்யா பேதத்திற்கு காரணம்

வேதனம் த்யானம் உபாசனம் போல் இவை பர்யாய ஸப்தங்கள் அன்றோ என்னில்
முக்கிய ஸப்தம் கௌண ஸப்தம் என்ற பேதத்தாலும்
வித்யா பேதம் சித்திக்கலாம் என்பதே ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம்

முன் காண்டத்தில் சப்தாந்தர அதிகரணத்தில் –
ஸப்தம் ரூபம் பலம் நாமம் இந்த நான்கும் கர்ம பேதகங்கள் என்று கூறப்பட்டது
அநித்யம் அஸூகம் லோகம் இமம் ப்ராப்ய பஜஸ்வமாம் என்றும்

மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ என்றும்
சொல்லும் ந்யாஸ உபாசன விதி ஸப்த பேதத்தாலும்
அபஹத பாப்மத்வாதிகள் உபாசன ரூபங்கள்
நிரபேஷ உபாயத்வம்
ந்யாஸ வித்யா ரூபம்
ஆகவே ரூப பேதம் உள்ளது

இரண்டிற்கும் முக்தி ரூப பலம் பொதுவானாலும் –
விளம்ப அவிளம்ப -பேதங்களால் பல பேதம் இருப்பதாலும்
ப்ராரப்த பங்கத்தாலும் அது இல்லாமையாலும்
ஸத் வித்யா தஹர வித்யா ந்யாஸ வித்யா என்கிற நாம பேதத்தாலும்
ந்யாஸ உபாசன வித்யைகள் வெவ்வேறானவை

ஆக இப்படி கௌணம் இன்றி முக்கியமான ஸப்த பேதத்தால்
வித்யா பேதத்தை ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் திரு உள்ளம் பற்றியதாக
ஆச்சார்யர்கள் காட்டுவார்கள் –

——————————————————————————————-

அதிகரணம் -25-விகல்பாதிகரணம் –

கீழே ப்ரஹ்ம ப்ராப்தியை பலமாகக் கொண்ட வித்யாதிகள் வெவ்வேறானவை

என்று ஸ்தாபிக்கப் பட்டது
இங்கு
அந்த வித்யைகள் அனைத்தும் சேர்ந்து முக்திக்கு ஹேதுவா
தனித்தனி வித்யையே ஹேதுவா
என்று விசாரிக்கப் படுகிறது –

ப்ரஹ்ம வித்யைகளில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பற்றினாலும் பலன் கிட்டுமே –

408-விகல்போ அவிசிஷ்ட பலத்வாத்-3-3-57-

ஜ்யோதிஷ்டோமம் தார்ச பூர்ண மாசம் போன்றவை ஸ்வர்க்கத்தில்
அதிகம் காலம் இருக்கும் பொருட்டு
அடுத்து அடுத்து அனுஷ்டிக்கும் யாகங்கள்

இது போலே அதிக ப்ரஹ்ம அனுபவத்துக்கு
பல ப்ரஹ்ம வித்யைகள் உபாசிக்க வேண்டும்
என்பர் பூர்வ பஷி

அப்படி அல்ல
அவிசிஷ்ட பலத்வாத் -பலனில் வேறுபாடு இல்லாமையாலே

விகல்ப ஏவ -ஏதேனும் ஒன்றைச் செய்தாலே போதும் -சமுச்சயம் இல்லை
அவிசிஷ்ட பலத்வாத்–கால ஸ்வரூபங்களால் அளவிட முடியாத ப்ரஹ்ம அனுபவமே
எல்லா பர வித்யைகளுக்கும் பலமாகையால் என்பதாம்
ஒரே வித்யையில் இத்தகைய பலம் ப்ராப்யமாகையாலே சமுச்சயத்தில் பலம் இல்லை என்பதாம்
ஆகவே ஸர்வ வித்யைகளுக்கும் விகல்பமே –

தைத்ரிய ஆனந்த வல்லி-
2-1-ப்ரஹ்ம விதைப் நோதி பரம் -என்றும்

2-8-ச ஏகோ ப்ரஹ்மணா ஆனந்த ச்ரோத்ரி யஸ்ய சாகா மஹா தஸ்ய –

முண்டக -3-1-3-யதா பஸ்ய பச்யதே ருக்ம வர்ணம் கர்த்தாரம் ஈசம் புருஷம் ப்ரஹ்ம யோநிம்
ததா வித்வான் புண்ய பாபே விதூய நிரஞ்சன பரமம் சாம்யம் உபைதி -என்றும்
ஆனந்த ரூபமாக ப்ரஹ்மம் பலன் என்பதால்
ஒரே வித்யை அனுஷ்டித்தால் போதுமே

————————————————————————————–

409-காம்யாஸ்து யதா காமம் சமுச்சீ யேரன் நவா பூர்வே ஹேத்வ பாவாத்–3-3-58-

காம்ய பலன்கள் இஷ்டப்படி சேர்த்தோ தனியாகவோ அனுஷ்டிக்கலாம் –
ப்ரஹ்ம வித்யை போலே அல்லாமல் அளவுள்ள பலன்களை அளிப்பதால்-

காம்யாஸ் து -ப்ரஹ்ம பிராப்தி தவிர்ந்த பலன்களைக் கொண்ட காம்ய வித்யைகளோ என்னில்
யதா காமம் -விருப்பப் படி
சமுச்சீ யேரன் நவா -அதிக பலத்தை விரும்பி சமுச்சயம் ஏற்படலாம்
இல்லை எனில் தனித்தனியே செய்தால் போதும் என்பதாம்
ஏன் எனில்
பூர்வே ஹேத்வ பாவாத்-பலத்துக்கு அபரிமிதத்வம் என்ற முன் கூறிய பலம் இல்லாமையால் என்றபடி –

———————————————————————————————

அதிகரணம் -26-யதாச்ரய பாவ அதிகரணம் –

கீழே காம்ய வித்யைகளுக்கு இச்சைக்கு ஏற்றபடி விகல்பமும் சமுச்சயமும் கூறப்பட்டன
அப்படியே
உத்கீதாதி விதியையும் விருப்பப்படி ஏற்கத் தக்கதா இல்லையா என்ற சம்சயம் –

அல்லது
முன் எல்லா வித்யைகளுக்கும் சமமான பலம் சொல்லப்பட்டது
அந்தப் பிரசக்தியால் இங்கு தந் நிர்தாரண அதிகரணத்தில் கூறிய உத் கீத வித்யையின் பலம்
வீர்யவத்தரம் என்பதைபல காரணங்களால் ஆக்ஷேபித்து
அக் காரணங்களை நிரஸனம் செய்து அந்தப் பலத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார்
இதனால் உத்கீத விஷயமாக இரண்டு அதிகரணங்களில்
கூறியது கூறல் என்கிற தோஷம் இல்லை –

உத்கீத உபாசனம் அனைத்து யாகங்களிலும் அங்கம் அல்ல என்று
சிலர் மீண்டும் ஆஷேபிக்க சமாதானம் கூறுகிறது

410-அங்கேஷூ யதாச்ரய பாவ–3-3-59-

யாகத்தின் ஆச்ரயமான உத்கீதம் போன்று உத்கீத உபாசனங்கள் யாகத்தின் அங்கமே ஆகும்
எப்போதும் கொள்ள வேண்டும்
சாந்தோக்யம் -1-1-10-தே நோ பௌ குருதே –
அதனைக் கொண்டு இருவரும் செய்ய வேண்டும் –

ஓம் இதி உத்கீதம் உபாஸீதே -அனைத்து யாகங்களிலும் கொள்ள வேண்டும்-

கர்ம அங்கங்களை ஆஸ்ரயித்த உத்கீதாதி உபாஸனங்களுக்கு கோதோஹனாதிகள் போலே
முன் கூறிய உபாதான நியமம் கூடுமோ கூடாதோ என்று சம்சயம்
கூடாது என்று பூர்வ பக்ஷம்
உத்கீத உபாஸீத என்ற விதி வாக்யத்தில் வேறு பலம் சொல்லப் படாததால்
க்ரதுவின் அங்கமான உத்கீத விஷயகம் இது வாதலின்
அதை மூலமாகக் கொண்டு உத்கீத வித்யைக்கு க்ரத்வ அங்கத்வத்தில் விரோதம் இல்லை யாதலின்
விதி வாக்கியத்தில் க்ரதுவின் அங்கத்வம் அறியப்பட்டது போலே
யதேவ வித்யயா கரோதி -முதலியவை அர்த்தவாத வாக்யம் என்று ஏற்க வேண்டும் என்ற
பூர்வ பக்ஷம் நான்கு ஸூத்ரங்களால் கூறப்படுகிறது –

அங்கேஷூ -உத்கீதாதிகளில் ஆஸ்ரயித்து வருகிற உபாசனங்களுக்கு
யதாச்ரய பாவ-உத்கீதாதிகளைப் போலே அங்க பாவம் கூடும்
கோதோஹனாதிகளுக்கு தம் வாக்கியங்களில் பலம் கூறப்பட்டு இருப்பது போலே
உத்கீதம் உபாஸீத என்ற வாக்யத்தில் பலம் கூறப்படாததால் அங்க பாவம் விருத்தம் என்று கருத்து –

—————————————————————————————————

411-சிஷ்டேச்ச-3-3-60-

விதிக்கப் பட்டதாலும் அங்கமே ஆகும் –

உத்கீதம் உபாஸீத-சிஷ்டி ஸாசனம்

சிஷ்டேச்ச-சிஷ்டி -ஸாஸனம் -விதி
உத்கீதம் உபாஸீத என்ற விதியாலும்
கோதோ ஹனேந பசு காமஸ்ய ப்ரணயேத் என்னும் விதி வாக்யத்தில் வேறு அதிகாரம் தெரிவது போல்
இங்கு தெரியாததாலும் உபாசனத்துக்கு உத்கீத அங்க பாவமே விதேயம் என்று தெரிகிறது
ஆகவே உபாதான நியமம் உண்டு

—————————————————————————————————-

412- சாம ஹாராத் –3-3-61-

சமா தானம் செய்து கொள்ளலாம் என்றும் கூறுவதால்
சாந்தோக்யம் -1-5-5-ஹோத்ரு ஷத நாத் ஹை வாபி துருக்கீதம் அநு சமா ஹரதி –என்று
தோஷங்கள் அனைத்தையும் ஹோத்ரி தள்ளுகிறான் –

அதாவது
உத்காதாவால் ஓதப்படும் உத்கீதத்தின் அவயவமான பிரணவமும்
ஹோதாவால் கூறப்படும் ருக்குகளின் இறுதியில் உள்ள ஓங்காரமும்
ஒன்றே என்று உத்காதாவும் ஹோதாவும் என்ன வேண்டும்

இதை அனைத்திலும் விதியாகக் கொள்ள வேண்டும் என்றதாயிற்று-

ஹோத்ரு ஷத நாத் ஹை வாபி துருக்கீதம் அநு சமா ஹரதி-என்று
சமா ஹாரத்தால் உபாஸனத்துக்கு உபாதான நியமம் தோன்றுகிறது
சமாஹாரமானது-சமாதானம்
துருத்கீதம் -வேதனம் அற்ற உத்கீதம்
அது தோஷ யுக்தம் ஆகையால் ஹோத்ருஷதநத்தாலே அந்த தோஷத்துக்கு சமாதானம்
சொல்லும் போது வேதனம் அவஸ்யம் என்று பலிப்பதால் உபாதான நியமம் ஸித்திக்கிறது –

—————————————————————————————————

413-குண சாதாரணய் ஸ்ருதே ச-3-3-62-

பிரணவத்தின் குணமான உபாசனத்தின் தன்மைக்கு இதன் தன்மை பொதுவாக உள்ளது
என்று கூறப்படுவதால் –

சாந்தோக்யம் -1-1-9-தே நேயம் த்ரயீ வித்யா வர்த்ததே ஓம் இதி ஆச்ராவயதி ஓம் இதி சம்சதி ஓம் இதி உத்காயதி -என்றபடி
உத்கீத உபாசனம் அனைத்து கர்மங்களுக்கும் அங்கம் ஆகிறது-

ப்ரணவ குணமாகக் கூறப்பட்ட உபாசனத்திற்கு சாதாரணத் தன்மை கூறப்பட்டுள்ளதால் என்றபடி
அதாவது
தே நேயம் த்ரயீ வித்யா வர்த்ததே ஓம் இதி ஆச்ராவயதி ஓம் இதி சம்சதி ஓம் இதி உத்காயதி என்று
தேன -என்ற தத் ஸப்தத்தால் ப்ராக்ருதமான உபாஸனத்துடன் கூடிய ப்ரவணமே குறிக்கப் படுவதால்
இம்மூன்று இடங்களிலும் பிரணவம் தொடர்வதால் அத்துடன் வழங்கும் உபாசனத்திற்கும் தொடர்ச்சி உண்டு
ஆகவே கர்ம அங்கமாக உபாஸனோ பாதாந நியமம் ஸித்தம் என்ற பூர்வ பக்ஷத்தை நிரஸிக்கிறார் –

——————————————————————————————————

இப்படி கூறப்பட்ட-3-3-59-முதல் -3-3-62- ஸூத்ரங்களில் –
பூர்வ பஷ வாதங்களுக்கு பதில் மேலே

415-ந வா தத்வ ஹ பாவ ஸ்ருதே –3-3-63-

ந வா -உபாசனத்துக்கு உபாதான நியமம் கிடையாது
தத்வ ஹ பாவ ஸ்ருதே-க்ரத் வங்க பாவத்தில் ஸ்ருதி இல்லாமையால் -அங்க பாவம் இருந்தால் ஸஹ பாவம் உண்டு என்பதாம் –
ஆகவே யதேவ வித்யயா கரோதி ததேவ வீர்யவத்தரம் -என்று த்ருதீய விபக்தி ஸ்ருதியால்
வீர்யவத்வ ஸாதகமான வித்யைக்கு க்ரத் வங்கமாக விநியோகம் கூடாததாலின் அங்க பாவம் சொல்லப்பட வில்லை எனப்பட்டது
எங்கு நேராகப் பல சாதனத்வம் கூறப்படுகிறது அங்கு பல சாதனத்வம் முதலில் தோன்றுவதால்
க்ரத்வங்கம் என்று விநியோகம் கூடாது யுஎன்பது கருத்து
இங்கு பூர்வபக்ஷ நிராசனம் இதுவே
உத்கீதம் உபாஸீத என்னும் இடத்தில் கர்ம ஸ்ருதி உபாசனத்திற்கு உத்கீத விஷயகத்வத்தைக் காட்டுமே தவிர
அதன் அங்கத்வத்தைப் போதிப்பது அல்ல
மூன்றாவது அவசியம் செய்ய வேண்டிய உபாஸனம் இல்லா விட்டால் துருத்கீதத்வத்தையும்
அதன் சமாதானத்தையும் சொல்லும் ஸ்ருதி கர்மாங்க பாவத்தில் காரணம் என்பது தவறு
ஏன் எனில்
ஒரு அதிகாரி வித்யா பலமான வீர்யவத்தரத்வம் முதலியவற்றை விரும்பி வித்யையை உபக்ரமித்து உள்ளபடி
அனுஷ்ட்டிக்கா விட்டால் அவனைப்பற்றி ஹோத்ருஷ தனத்தால் துருத்கீதத்வ பரிஹாரம் சொல்லப்பட்டதே தவிர
கர்மாங்க பூதமான உத்கீதத்தை அனுஷ்ட்டிக்கும் ஸர்வாதிகரின் விஷயமாகச் சொல்லப்படவில்லை
நான்காவது ஸூத்ரத்துக்கு ஸமாதானம் உபாசனத்துடன் கூடிய ப்ரணவத்திற்கு மூன்று வேதங்களையும்
அனுவர்த்திப்பதாக த்துதி இருப்பினும் உபாஸனத்தில் கர்மாங்கத்வம் இல்லை
ஏன் எனில்
உபாசனத்திற்கும் வீர்யவத்தரத்வாதி பல சாதனத்வம் இருப்பதால் புருஷார்த்தவம் நிச்சயிக்கப் பட்டுள்ளதாதலின்
அது வெறும் துதி மட்டுமே என்று கருத்து –

உத் கீதத்துக்கு யாகத்தின் அங்கம் கூறப்படாத காரணத்தால் உத்கீத உபாசனம் அங்கம் எனபது சரியல்ல –

—————————————————————————–

416-தர்ச நாத் ச-3-3-64-

சுருதி ருத்விக்குகளுக்கு ரக்ஷணத்தைக் கூறுகிறது
ஆகையால் யஜமான ரக்ஷணம் என்பது அவன் செய்யும் க்ரது பலத்தைப் பிரதிபந்திக்காமல் இருப்பது
அது ப்ரஹ்ம ஞானத்தால் ஏற்படுகிறது ஆதலின் உத்காத் ருக்களுக்கு வேதாதா நியதம் ஸித்தித்தது
இதுவும் உத்கீத உபாசனத்திற்கு கர்ம அங்கத்துவம் இல்லாத விஷயத்தில் தான் ஸித்திக்கும்
ஆதலால் உபாதான நியமம் ஸித்தம்

அடுத்த பாதத்தில் ப்ரஹ்ம வித்ய அங்கங்களை சொல்கிறபடியால் தத் ப்ரசங்க அர்த்தமாக
இப்பாதத்தில் கதாசை அதிகரணத்தில் அங்க அங்கத்துவ சிந்தனை செய்தபடியால்
முன் உத்கீத ப்ரகரணத்தில் சொல்லாதது பற்றி
இடம் இல்லாத இடத்தில் -அஸ்தான பாதித்தவம் என்ற தோஷம் இல்லையாம் –

இப்படி அங்கம் அல்ல என்று ஸ்ருதிகள் கூறுவதால்
சாந்தோக்யம் -4-17-10-ஏவம் வித ஹைவ ப்ரஹ்மா யஜ்ஞம் யஜமானம் சர்வாம்ச்சார்த் விஜோ அபி ரஷதி
என்று சொல்வதால்
உத்கீத உபாசனம் எப்போதும் யாகங்களின் அங்கம் அல்ல என்றதாயிற்று-

—————–

இப் பாத அதிகரண விஷயங்கள்

1-சர்வ வேதாந்த ப்ரத்யய அதிகரணம்–வித்யை ஐக்யம்
2-அந்யதாத்வ அதிகரணம்–இரு விதப்பிரிவு
3-சர்வாபேத அதிகரணம்–பிராண வித்யை ஐக்யம்
4-ஆனந்தாத் யதிகரணம் –சர்வ வித்யைகளிலும் ஸ்வரூபம் போலே ஆனந்தாதிகள் ஸ்வரூப நிரூபக தர்மத்திற்கு தொடர்ச்சி
5-கார்யாக்யா நாதிகரணம்-ப்ராணனுக்கு வஸ்திரம் என்று அப்பை ஜலத்தை -த்ருஷ்டி செய்தல்
6-சமா நாதிகரணம்-சாண்டில்ய வித்யை ஐக்யம்
7-சம்பந்தாதி கரணம்-அஹஸ் -அஹம் ஸப்தங்கள் பிரித்து நிலை பெறுதல்
8-சம்ப்ரு யதிகரணம்-சம்ப்ருத்யாதி குணங்களுக்கு ஸ்தான நியமம்
9-புருஷ வித்யாதிகரணம்–புருஷ வித்யா பேதம்
10-வேதாத்யதிகரணம்–சன்னோ மித்ர மந்திரங்களுக்கு பரஸ்பர சம்பந்தம்
11-ஹான்நயதி கரணம்-புண்ய பாப ஹான உபாதானங்களுக்குப் பரஸ்பர சம்பந்தம்
12-சாம்பராய திகரணம்-ஹான உபாதானங்களுக்கு ப்ராப்த காலங்கள்
13-அநிய மாதிகரணம்-அர்ச்சிராதி கதிகள் எல்லா வித்யைகட்க்கும் பொதுவாதல்
14-அஷரத்யதி கரணம்-எல்லா வித்யைகளிலும் அஸ்தூலத்வாதி குணச் சேர்க்கை
15-அந்தரத்வாதிகரணம்-பல சிஷ்யர்கள் கேட்ட அர்த்தங்களுக்குப் பரஸ்பரம் வ்யதிஹாரம்
16-காமாத் யதிகரணம் -தஹர வித்யைகளுக்கு ஐக்யம்
17-தந் நிர்த்தாரணா நியமாதி கரணம்-உத்கீத உபாசனத்தின் குண பல விதி
18-பிரதாணாதிகரணம்-அபஹத பாப்மத்வாதி உபாசனங்களில் எங்கும் குணியின் ஆவ்ருத்தி
19-லிங்க பூயஸ்த்வ அதிகரணம்- நிகில பர வித்யைகளிலும் அறியத் தக்கது
20-பூர்வ விகல்பாதி கரணம்-மனச் சித் ப்ரப்ருதிகளான அக்னிகள் வித்யாமயங்களாயும் வித்யாமய க்ரத்வ அனு ப்ரவேசிகளாயும் உள்ளமை –
21-சரீரே பாவதி கரணம்-சுத்தனான ஷேத்ரஞ்ஞன் சிந்த நீயன்
22-அங்காவபத்தா திகரணம்-க்ரிய அங்க பூத ஸர்வ உத் கீதங்களிலும் உபாசன விதி
23-பூமஜ்யாயஸ் த்வாதி கரணம்-வைச்வானர வித்யையில் ஸமஸ்த உபாஸனமே கார்யம்
24-சப்தாதி பேதாதி கரணம்-வித்யைகளின் நாநாத்வம் -பேதம்
25-விகல்பாதிகரணம்-மோஷார்த்த வித்யைகளில் விகல்பம்
26-யதாச்ரய பாவ அதிகரணம்–கீழ்ச் சொன்ன உத்கீத உபாசனத்திற்கு சொன்ன அநீயதையை யுக்திகளால் உறுதிப்படுத்தி ஸ்தாபித்தல்

என்று மூன்று ஸ்லோகன்களால் ஸ்வாமி தேசிகன் காட்டி அருளுகிறார் –

————————————————————————————————————————————————-————————————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ ஸ்ருதி பிரகாசர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ போதாயனர் -வ்ருத்தி காரர் – ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பாதராயணர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: