ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —4-9–மரவடியை தம்பிக்கு வான் பணயம் வைத்து போய்-

கீழில் திருமொழியில்
திருவாளன் திருப்பதி -என்றும்
உருவுருவே கொடுத்தான் -என்றும்
இறைப் பொழுதில் கொணர்ந்து கொடுத்து -என்றும்
எல்லை இல்லாத் தரணியையும் அவுணனையும் கிடந்தான் -என்றும்
கரிக்கட்டையான மருமகன் சந்ததிக்கும்
அதுக்கு யோக்யரான மைத்துனன்மார்க்கும் ப்ராணன்களைக் கொடுப்பதிலும்

ஸங்கல்ப ஸஹஸ்ர ஏக தேசத்தில் நடக்கிற
ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹார மோக்ஷ பிரதத்வ அந்தர் யாமித்வந்தங்களிலும்

ஒருவனை ஆத்ம குணம் பிறப்பிக்கை அரிது என்னும் இடத்தை
இத் திரு மொழியாலே அருளிச் செய்கிறார் –

————

மரவடியை தம்பிக்கு வான் பணயம் வைத்து போய் வானோர் வாழ
செரு உடைய திசைக் கருமம் திருத்தி வந்து உலகாண்ட திருமால் கோயில்
திருவடி தன் திரு உருவமும் திருமங்கை மலர் கண்ணும் காட்டி நின்று
உருவுடைய மலர் நீலம் காற்றாட்ட வோசலிக்கும் ஒளி அரங்கமே – 4-9 1-

பதவுரை

மரவடியை தம்பிக்கு வான் பணயம் வைத்து போய் -பரதாழ்வானுக்கு திருவடி நிலைகளை மீண்டு எழுந்து அருள
மிகவும் நம்புவதற்காக அடையாளமாக கொடுத்து அருளி
வானோர் வாழ
செரு உடைய  திசைக் கருமம் திருத்தி -ராவணாதிகளை நிரசித்து விபீஷணனுக்கு அரசை அருளி
வந்து உலகாண்ட திருமால் கோயில்-ஸ்ரீ யபதி -ரத்ன மயமான பீடம்
உருவுடைய -அழகை யுடைய
மலர் நீலம்-நீல மலர் -கரு நெய்தல் மலர்
திருவடி தன் திரு உருவமும் -பெரிய திருமாலின் திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தையும்
திருமங்கை மலர் கண்ணும் காட்டி நின்று- -இரண்டையும் பிரகாசித்து-மைய கண்ணாள்
மலர் நீலம் காற்றாட்ட வோசலிக்கும் ஒளி அரங்கமே -காற்று அசைக்க
ஒன்பது ராமர் சந்நிதிகள் உண்டே
நம்பெருமாளே ராமர் தானே

மரவடியை தம்பிக்கு வான் பணயம் வைத்து போய்
பரதாழ்வான் -ப்ராதுஸ் சிஷ்யஸ்ய தாஸஸ்ய -என்று
தனக்கும் அவருக்கும் உண்டான சம்பந்த விசேஷங்களைச் சொல்லிக் கொண்டு செல்லச் செய்தேயும்
இவர் தம்பி என்கிறாரே பாக வாசி அறிந்தவர் ஆகையாலே

இவள் மீள வேணும் என்று ஸ்ரீ பாதத்தில் விழுந்து நிர்பந்தித்தவாறே

நாம் மீண்டால் உமக்கு பிரயோஜனம் என் என்ன

தேவரீர் திரு அபிஷேகம் செய்து ஸ்வதந்திரராகவும் நான் பரதந்த்ரனாகவும் அபேக்ஷை என்ன –
ஐயர் உமக்கு அன்றோ ராஜ்ஜியம் தந்து போனார் என்ன

ராஜ்ய ஸ்வதந்த்ரயம் தேவரீரது அன்றோ என்ன

வீர போக்யை யன்றோ வஸூந்தரை -அதுக்கு ராஜ குல ஜாதத்வம் அன்றோ வேண்டுவது என்ன

என்னை இங்கனே அழைக்கிறது என்-ஐயர் காலம் என்னை தம்பி தம்பி என்று அழைத்து
நான் அபேக்ஷித்ததும் எனக்கு வேண்டுவதும் செய்து அன்றோ போந்தது
இன்று தம்பி அல்லேனோ -பழைய சம்பந்தம் -ரோதனம் -போய்த்தோ என்ன

அது என் -தம்பியாகில் தமயன் சொன்னது செய்யும் என்ன

நான் கூற்றுக்கு ஸ்வதந்திரனோ -சிஷ்யன் என்ன

ஆனால் ஆச்சார்யன் சொன்னத்தைச் செய்யும் என்ன

அது தனக்கு கிரய விக்ரய அர்ஹனோ -தாஸன் அன்றோ என்ன

ஆனால் ஸ்வாமி சொன்னதைச் செய்யும் என்ன

இந் நிர்பந்தங்களால் ஸ்வாதந்தர்யம் மிகும் அத்தனை காணும் என்று நிருத்தரனாய்
செய்ய அடுப்பது என் என்ன

இவனுக்கு என் செய்வோம்
ந ச ஸீதா ந ச அஹம்
ஸீதாம் உவாஸ –என்றானாய் இட்டு ஒன்றைச் செய்கிறோம் அன்றே என்று திரு உள்ளம் பிசகி
வாரீர் நீர் தாம் பாரதந்தர்யம் அபேக்ஷை என்றும்
செய்ய அடுப்பது என் என்றும் கேட்டீரே
நமக்காகவும் போய் அபிஷேகத்தைச் செய்யும் என்ன

அது திரு உள்ளமாகில் திருவடி நிலைகளாலே என்னை அபிஷேகம் செய்து அருளும் மீண்டு -என்று
தம்முடைய கிலேசத்தை முன்னிட்டு கிருபை செய்து அருள வேணும் என்ன

கிருபையால் செய்தேனாகில் உம்முடைய பிரார்த்தனை ஸ்வாதந்தர்யமாகும் காணும் என்ன

தேவரீருடைய ஸ்வாதந்தர்யத்தாலே அடியேனை இங்கே தானாகிலும் பரதந்த்ரனன் ஆக்கும் என்ன

அங்குப் போனாலும் அபேக்ஷை இதுவாகில் அத்தை இங்கேயே பெறும் என்று கொடுத்து அருளி
நாம் வந்த போது காணும் ஐயரும் ஆச்சியும் சொன்ன நாள் கழித்தால் வருமோ என்று இரும் என்ன

அது தன்னை விஸ்வசிக்கும் படி என் என்ன

இத்தை விஸ்வசியும் என்று திருவடி நிலைகளைக் கொடுத்து அருளி
தம்பியார் போகீர் -என்ற குணங்களிலே அறிவு பிறந்தார் நெஞ்சு உளுக்கி
அடி நிலை ஈந்தான் -என்றவர் தாமே
மரவடியை தம்பிக்கு வான் பணயம் வைத்து போய்-என்கையாலே
இது நெடு வாசி தோன்றும் இறே

அல்ப த்ரவ்யத்துக்காக பஹு த்ரவ்யத்தைப் பணயம் வைப்பாரைப் போலே இறே
வான் பணையம் என்றது

இவர் தாம் அவர் பக்கலில் கொண்ட அல்ப த்ரவ்யம் தான் என் என்னில்
இப்போது உத்யோக பங்கம் பண்ணாமல் இசைந்து மீளும் அளவே இறே
விள்கை விள்ளாமை விரும்புகைக்கு பிரகாசம்
இரண்டும் இரண்டு தம்பிமார் பக்கலிலும் காணலாம் –

இவர் தமக்கு உத்யோகம் தான் என் என்னில்
வானோர் வாழ
தேவர்கள் தங்கள் அபிசந்தி பெரும்படியாக

செரு உடைய திசைக் கருமம் திருத்தி
தெற்கு நோக்கி அடி இட்ட போதே -பூசல் பூசல் -என்று எதிரே வந்த துர் வர்க்கம் எல்லாத்தையும்
தர்ம ரூபேண ராவண வத பர்யந்தமாக நிரஸித்து
நாட்டில் யுத்தம் செய்வார்க்கு எல்லாம் இவ் வியாபாம்ர அமாத்ருகையாம் படி இறே திருத்தின படி –

வந்து உலகாண்ட திருமால் கோயில்
ஸ்ரீ பரதாழ்வான் முதலானோர் கிலேசங்கள் எல்லாம் போம்படி
திரு அயோத்யையிலே மீண்டு எழுந்து அருளி
நாய்ச்சியாரோடே கூடித் திரு அபிஷேகம் செய்து
லோகத்தில் ஸங்கல்ப நிபந்தநமான பாத்ய பாதகங்களும்
விஸ்லேஷத்தில் வாட்டமும் தீர்த்து தேறி
ரமிக்கும் படி தர்ம ரூபேண தாமும் ஆசரித்து லோகத்தையும் நியாயத்திலே ரக்ஷித்து

பின்பு உள்ளார் இழவாத படி யாகவும்
ஸ்ரீ ரெங்கராஜர் நித்ய வாஸம் செய்கிற வூர் கோயில் –

திருவடி தன் திரு உருவமும் திருமங்கை மலர் கண்ணும் காட்டி நின்று
அவனுடைய விக்ரஹ வை லக்ஷண்யத்தையும்
அவளுடைய காருண்ய கடாக்ஷத்தையும்

உருவுடைய மலர் நீலம் காற்றாட்ட வோசலிக்கும் ஒளி அரங்கமே
உபமான த்வாரா நன்றான நீல மலரானது காட்டி
காற்று அசைக்கச் சலியாத ஒளியை யுடைத்தான திருவரங்கம்


அசையாதல்
நிஷேதமாதல்

இத்தால்
ஸ்ரீ மன் நாராயணன் என்கிற அர்த்த விசேஷத்தைக் காட்டுகிறது
திருமங்கை மலர் கண்-என்று நித்ய புருஷார்த்தத்தைக் காட்டுகிறது
திருவடி தன் திரு உரு-என்று திருவடிகளைக் காட்டுகிறது

உருவுடைய மலர் நீலம் -என்று
ஆத்ம குணத்தின் கீழே யான தேஹ குணத்தையும்
ஸுவ் மனஸ் யத்தையும் உடையராய் இவ் வர்த்த நிஷ்டராய் இருக்கும் ஆச்சார்யர்களைக் காட்டுகிறது

காற்றாட்டச் சலியா -என்கையாலே
ஸ்பர்ச இந்த்ரிய பிரதானமான விஷயங்கள் சலிப்பித்தாலும்
சலியாத தேஜஸ்ஸை யுடையராய் இறே அங்கு உள்ளார் இருப்பது

கீழே மன்றூடு தென்றல் உலா -என்ற இடத்தில்
திரு மதிளுக்குள் அன்றிக்கே புறம்பு இருப்பாரையும் தென்றல் நலியாது
அவர்களும் அநாதர மதிளுக்குள்ளே இருக்கையாலே –

——

தன்னடியார் திறத்தகத்து தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்குமேல்
என்னடியார் அது செய்யார் செய்தாரேல் நன்று செய்தார் என்பர் போலும்
மன்னுடைய விபீடணர்க்காய் மதிள் இலங்கை திசை நோக்கி மலர் கண் வைத்த
என்னுடைய திருவரங்கர்க்கு அன்றியும் மற்று ஒருவர்க்கு ஆளாவரே – 4-9 -2-

பதவுரை

தன்னடியார் திறத்தகத்து -தனக்கு அடிமைப்பட்டவர்கள் மேல்
தாமரையாள் ஆகிலும் சிதகுரைக்குமேல்-லகுதரா ராமஸ்ய கோஷ்ட்டி -என்பவளும் கூட
குற்றம் சொல்பவள் அன்றே -மென்மை மிக்க புருஷகார பூதை –
என்னடியார் அது செய்யார் -செய்ய மாட்டார்கள்
அது என்று –பேர் சொல்லவும் கூசும்படியான குற்றங்கள்
பேதை பாலகன் அது ஆகும் -யவ்வனம் சொல்லக் கூசி -அதே போல்
செய்தாரேல் நன்று செய்தார் என்பர் போலும்–கவனக் குறைவால் செய்து இருந்தாலும் –நல்லத்தை நினைத்தே செய்து இருப்பார்
ரக்ஷிக்க நாம் உள்ளோம் என்று அறிந்த சேஷ பூதர் அன்றோ -பொறுக்க நாம் உள்ளோம் என்று
பிராமாதிகமாக செய்தாரேலும் நல்லதே செய்வார் ஆவார்
எனக்கு அது போக்யம் -உதாசீன யுக்திகளை சொல்லி அவளுக்கு பதில் -மறுதலித்து வாயைத் திறந்து சொல்லுவார்
நினைத்து இருப்பர் இல்லாமல் என்பர் -வெட்டிப் பேசுவது யாவரும் அறியும்படி
மன்னுடைய விபீடணர்க்காய் -கைங்கர்ய செல்வமுடைய விபீஷண ஆழ்வானுக்காக
மதிள் இலங்கை திசை நோக்கி மலர் கண் வைத்த-கடாஷித்திக் கொண்டே இருந்து
என்னுடைய திருவரங்கர்க்கு அன்றியும் மற்று ஒருவர்க்கு ஆளாவரே-இந்தக் குணம் அறிந்தவர்கள் வேறே யாருக்கு ஆள் ஆவார் –

தன்னடியார் -இத்யாதி-
இப்பாட்டை -சென்னி யோங்கு பாசுரத்தில் ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யாநித்த
பிரக்ரியைக்கு இணங்க இங்கும் ஸ்ரீ மா முனிகள் வ்யாக்யாநித்து அருளுகிறார்-

பிராட்டி சிதகுரைத்தாலும் –
குணத்தை தோஷமாக பிரமித்தாயோ -என்று இறே அவன் பாசுரம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாளுடைய ஆஸ்ரித பஷ பாத அதிசயம் சொல்லுகிறது
இருவரும் -இசலி -ஸ்பர்த்தித்து -ஆஸ்ரிதரை நோக்கும்படி சொல்லுகிறது –
என் அடியார் அது செய்யார் -என்பதிலும் -சிதகுரைக்கும் -என்கிறது இறே உத்தேச்யம்
கைக் கொள்ளுகைக்கு சொல்லும் வார்த்தை போல் அன்றிக்கே கை விடாமைக்கு சொல்லும் வார்த்தை

அடியார் -என்று ஸ்வா தந்த்ரய நிவர்த்தி
தன்னடியார் -என்று அந்ய சேஷ நிவர்த்தி

அடியார் என்பது சேஷியும் உபாயமும் உபேயமும் தானாக பற்றினவர்களை –

அடியார் -என்று நிரூபகம் இவர்களுக்கு -குல சரண கோத்ராதிகள் நிரூபகம் மற்றையார்க்கு
ஒவ்பாதிகமுமாய் அநித்யமுமாய் இருக்கும் அது –
நிருபாதிகமுமாய் நித்யமுமாய் இருக்கும் இது
பல சதுப் பேதிமார் -என்று நிரூபகம் அவர்களுக்கு
திரு நாரணன் தொண்டர் -என்று இறே இவர்களுக்கு நிரூபகம்

ஒரு மிதுனம் சேஷி ஆனால் –
தம் அடியார் என்ன வேண்டாவோ என்னில் –
தன் என்கிறதுக்கு உள்ளே தானும் அந்தர்பூதை ஆகையாலே
அவன் ஸ்வரூப ரூப குண விபூதி இத்தனையும் இவள் தோயல் வாசி இறே என்னுதல் –
அடியார் -என்பதுக்கு உள்ளே அடிமையில் அந்தர்பாவம் தனக்கும் உண்டாகையாலே என்னுதல் –

இத்தால்-நார கோடி கடிதை என்கை-
மித்ர பாவேன -என்றும் –
உகந்த தோழன் -என்றும் –
அவன் நினைவு ஆகையாலே அவன் முன்னே -நம் அடியார் -என்ன மாட்டாளே
தானும் -மித்ர மௌபிகம் -என்றாலே -அத்தாலே என்னுதல் –

அடியார் -என்ற பஹூ வசனம் –
ஊர் இரண்டிட்டவாறே அடியாரும் இரண்டிட்டதே
மேலாத் தேவர்களும் -நிலத் தேவரும் -என்று இந் நிலத் தேவர் விஷயமாக இறே சிதகுரைப்பது
அருள் புரிந்த சிந்தை அடியார் மேல் வைத்து பொருள் தெரிந்து காண்குற்ற அப்போது
இருள் தெரிந்து நோக்கின அடியார் விஷயம் இறே இது –

திறத்தகத்து –
அவர் விஷயமாக

தாமரையாள் ஆகிலும் –
ஸ்ரீ பெரிய பிராட்டியார் ஆகிலும்
அபி சப்தம் –
ஆஸ்ரித விச்லேஷம் பொறுக்க மாட்டாத மார்த்த்வ பரம்
தன்னடியார் -என்னும்படி காட்டிக் கொடுக்கையாலும் சொல்லக் கூடாது
வெந்நீரை குளிர் நீராக ஆக்கும் அத்தனை அல்லது தான் சுடக் கூடாது இறே –
அப்படியே இவள் சிதைகுரைக்கக் கூடுமோ –

தன்னாகத் திருமங்கை தங்கிய சீர் மார்வன் -என்று
தான் சத்தை பெற இறே அவள் அனுபவிப்பது
இப்படி சத்தை பெரும்படியான போகத்திலே -புருஷகாரமாம் போது தெளிவு உண்டாக வேணும்
அப்போது பிரணயித்வதுக்கு நமஸ்காரம் இறே

அனால் புருஷகாரமும் போகமும் சேரும்படி என் என்னில் –
இவளைப் போலே அவன் தானும் -பித்தர் பனி மலர் மேல் பாவைக்கு -என்று
இவள் விஷயத்தில் பிரேமம் கனத்து இருக்கும்
இருவருக்கும் உண்டான ப்ரேமம் இவர்கள் பாசுரத்தில் தெரியும் இறே

ந ஜீவேயம் ஷணம் அபி -என்னும் ஒருதலை
இறையும் அகலகில்லேன் -என்னும் ஒரு தலை
அவன் விஸ்வரூபம் எல்லாம் கொண்டு இவளை அனுபவிக்க இழிந்தாலும்
தன் குண ரூப சேஷ்டிதங்களாலே குமிழ் நீருண்ணப் பண்ணும்

இவ் அனுபவ ஜனித ப்ரீதிக்கு போக்கு வீடாக -உனக்கு என் செய்கேன் -என்று
ஓன்று கொடுத்து அல்லது தரிக்க மாட்டாத அளவிலே –
நாம் இவன் பக்கலிலே ஓன்று கொள்ளாத போது இவன் முடியும் -என்று பார்த்து
அவன் -உனக்கு வேண்டுவது என் -என்ற அளவிலே சேதனர் அபராதத்தை பொறுக்க வேணும் -என்ன
தன் ஸ்வா தந்த்ர்யத்தையும் -இவர்கள் அபராதத்தையும் —சாஸ்திரத்தையும் —மறந்து பொறுத்தேன் -என்ன-

இவன் பொறுத்தது நமக்காகவா -இவர்களுக்காகவா –நம் போகத்துக்காகவா -என்று
ஆராய்க்கைகாக சிதகுரைக்க தொடங்கினாள் ஆனால்
என் அடியார் அது செய்யார் -என்னும் அவன்
நீ சிதகுரைக்க கூடாதப் போலே அவர்கள் செய்யவும் கூடாது
சாஷி உண்டு என்னிலும் அவர்கள் செய்யக் கூடாது- உன் பிரமமாம் இத்தனை

என் அடியார் அது செய்யார் –
ஸ்வதந்தரும் அந்ய சேஷ பூதரும் செய்யும் அத்தை என் அடியார்களும் செய்வார்களோ
செய்தார்கள் என்று நிர்பந்த்தாய் ஆகில் –
அவர்கள் என் அடியார் ஆகிறார் -உன் அடியார் அன்றே- நீ செல்ல நில்லு

அது செய்யார்
ஆஸ்ரயணத்துக்கு முன்பு இவள் மன்றாடும் -பின்பு அவன் மன்றாடும்
அன்று இன்னாதான செய் சிசுபாலன் -என்றால் போலேயும்
இவள் சிதகுரைக்கும் -என்றால் போலேயும்
ஸ்ரீ ஈஸ்வரனும் -அது செய்யார் -என்று அதன் பேர் சொல்ல கூசின படி

செய்தாரேல் நன்று செய்தார் –
நாம் உண்டு -என்றும்
ஒரு பிரமாணம் உண்டு -என்றும் –
நாம் பொறுப்போம் -என்றும்
நினைத்து செய்தார்கள் ஆகில் அழகிதாக செய்தார்கள்
ஒரு தர்ம அதர்மமும் பர லோகமும் இல்லை என்று செய்தார்கள் அன்றே
ப்ராமாதிகதுக்கு நாம் உளோம் -என்று அன்றே செய்தது
அதாவது
மடல் எடுக்கையும் காமன் காலில் விழுகையும்
செய்யும் கிரிசைகள் இத்யாதி

என்பர்
நாம் நெஞ்சாலே பொறுத்து இவளுக்கு முகம் கொடுத்துக் கேட்கில்
இவள் இன்னமும் குறை சொல்லக் கூடும் -என்று வாய் திறந்து அருளி செய்வர் போலும் –
ஓம் காண் போ என்றால் போலே உதாசீன உக்தி

மன்னுடைய விபீடணருக்காய்
கீழ் அருளிச் செய்த அர்த்தத்தை மூதலிக்கிறார்-
ஐஸ்வர்யம் மாறாத ஸ்ரீ விபீஷணர்க்காக ஸ்ரீ பிராட்டியையும் விட்டுப் பற்ற
வேண்டும்படியான ஸ்ரீ மகாராஜரையும் விட்டு
விபீடணற்கு வேறாக நல்லானை -என்னும்படி இறே ஸ்ரீ விபீஷண பஷ பாதம்
ஆகையால் சேர்க்கைக்கு ஈடான பாசுரம் கேட்கும் இத்தனை ஒழிய பிரிப்பார் பாசுரம் கேளான் -என்கிறது

குற்றம் உண்டு என்ற ஸ்ரீ மகா ராஜரையும்
குற்றம் இல்லை -என்ற ஸ்ரீ திருவடி ஸ்ரீ இளைய பெருமாளையும்- பூர்வ பஷம் ஆக்கி –
குற்றம் உண்டு நான் கொள்ளக் கடவன் -என்றார் இறே ஸ்ரீ பெருமாள் –

சிதகுரைக்கும் -என்றது ஸ்ரீ மகாராஜர் கோடி
என் அடியார் அது செய்யார் -என்றது ஸ்ரீ திருவடி -ஸ்ரீ இளைய பெருமாள் கோடி
சிதகுரைக்கை -புருஷகார க்ர்த்யம்
அடியார் அது செய்யார் -என்றது சரணாகத க்ர்த்யம்
நன்று செய்தார் -என்றது சரண்ய க்ர்த்யம்

மதிள் இலங்கை திசை நோக்கி –
ஸ்ரீ விபீஷணனையும்
இலங்கையும்
மதிளையும்
அத் திக்கையும்–நோக்கி இறே கண் வளர்ந்து அருளுகிறது

மலர்க் கண் –
கரியவாகிப் புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரியோடி -நீண்டது இறே
ஸ்ரீ திருப் பாண் ஆழ்வாரை கண்டவாறே

என்னுடைய திருவரங்கர்க்கு
இச் செயலுக்கு தோற்று அடிமை புக்கு எழுதிக் கொடுக்கிறார்

மற்று ஒருவர்க்கு ஆளாவாரே
மற்று ஒன்றினை காணா -என்கிறபடியே
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாளை ஒழிய வேறு ஒருத்தர்க்கு ஆளாவாரோ

ஆகையால் சிதகுரைத்தார் ஸ்ரீ ரெங்க நாயகியாரும்
நன்று செய்தார் -என்று மன்றாடினார் ஸ்ரீ பெரிய பெருமாளாயும்-இருந்தது இறே
அன்றே தந்தையும் தாயும் ஆவார் -ஸ்ரீ திருவரங்கத்துள் ஓங்கும் ஒளி உளார் தாமே இறே
ஆளாவாரே
ஆட்கொள்வான் அமருமூர் அணி அரங்கம் -என்று ஆட்கொள்வார் ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் இறே
அணியார் பொழில் சூழ் அரங்க நகர் அப்பா –

(சேஷத்வம் அதிசயகரத்வம்
பாரதந்தர்யம் -அவனுக்கு அடங்கி அவன் அதீனமாக இருப்பது
அதீனத்தில் இருக்காமல் அதிசயம் தேடலாம்
அரசனுக்கு பிரஜை -முதலாளிக்கு தொழிலாளி அதிசயம் சேர்க்க வேண்டாமே
அடியார் -ஸ்வா தந்தர்ய நிவ்ருத்தி
தன்னடியார் -அந்நிய சேஷத்வ நிவ்ருத்தி
அடியார் சொல் சேஷத்வம் தானே சொல்லும் -பாரதந்தர்யம் குறிக்காதே என்னில்
பாரதந்தர்யம் புரிந்தால் தான் சேஷத்வம் விளங்கும்
இது பிராப்த விஷயத்தில்-லௌகிக விஷயம் போல் அல்லவே )

தன்னடியார் –இத்யாதி
பெரிய பெருமாளும் ஸ்ரீ ரெங்க நாயகியாருமாக இசலி
ஆஸ்ரிதரை ரக்ஷிக்கிற பிரகாரத்தை அருளிச் செய்கிறார்

தன்னடியார் –இத்யாதி
அடியார் என்றது
கர்ம பல பிரதான ஸ்வத் வத்தால் வந்த ஸ்வாதந்தர்ய நிவ்ருத்தியையும்
(கர்ம பலத்துக்காகக் கொடுக்கப் பட்ட சரீரம் அடியாகவே ஆத்மா செயல் பட வேண்டுமே
இத்தாலேயே ஸ்வா தந்தர்யம் போகுமே )
அகரணே ப்ரத்யவாய பரிஹார தர்மத்தால் வந்த ஸ்வாதந்தர்ய நிவ்ருத்தியையும் உடையவர்களை –
(செய்யாமல் விட்டால் குற்றம் வருமே என்று பண்ணும் கர்மங்கள் -எனவே ஸ்வ தந்தர்யமாக செய்ய வில்லையே )

ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்ய நிவ்ருத்தி பாரதந்தர்யம் அன்றோ -சேஷத்வம் ஆமோ என்னில்
அது (ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்ய) நிவ்ருத்தம் ஆனால் அன்றோ அது (சேஷத்வம் )தான் தோன்றுவது
தோன்றுகையாலே அடியார் என்கிறார்

(சேஷ கத இச்சா ப்ரயுக்த சேஷத்வம்
சேஷி கத இச்சா ப்ரயுக்த சேஷத்வம்
உபய கத இச்சா ப்ரயுக்த சேஷத்வம்
இதர கத இச்சா ப்ரயுக்த சேஷத்வம்
நான்கு வகை சேஷத்வம்
முன்பி வந்து நிற்ப -என் இச்சை -முகப்பே கூவி பணி கொள்வது அவன் இச்சை
அருளப்பாடு தான் முகப்பே கூவி பணி கொள்வது
குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாது சேஷி கதம்)

இனி தன்னடியார் -என்று
அந்ய சேஷத்வ நிவ்ருத்தியைச் சொல்லுகிறது
அந்ய சேஷத்வத்துக்கு உதயம் எங்கே என்னில்

கீழ் (லுப்த-தாதர்த்த )சதுர்த்தியில் கழிந்தது காம நாதிகாரத்தால் வந்த அந்ய சேஷத்வமும்
காம்ய விதியால் (பக்தி -சாதனாந்தரம் )வந்த ஸ்வ ஸ்வாதந்தர்யமும் இறே மிகவும் கழிந்து தோன்றுவது

(பரமாத்வாவுக்கு ஜீவன் அடிமை சொல்லி மற்றவருக்கு அடிமை அல்ல -அந்ய சேஷத்வம் கழிந்ததே
அவனையே உபாயமாகக் கொண்டதால் ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யமும் கழிந்ததே
ஈஸ்வர ப்ரீதி -அதிருஷ்ட -பல சாதனம் -)

அந்த அந்ய சேஷத்வம் கழிவதும் வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தில் நிலை நின்றவர்களுக்கே இறே உள்ளது
(பகவத் ஆஜ்ஜா -இருப்பதால் செய்து -பலம் எதிர்பார்க்காமல் கைங்கர்ய ரூபமாக செய்ய வேண்டுமே )

இவர்களுக்கு (ரிஷிகளுக்கு ) ஸ்வ ஸ்வாதந்தர்ய கர்ப்பம் உண்டாகையாலே
தேஹ உபாதியும் கர்ம உபாதியும் வைதம் யாகையாலே கழியாது –

இப் பத விவரணத்திலே (நமஸ் தான் விவரணம் ) போகிற அதிகாரிக்கு இது (காம்ய விதி )தானும் அந்ய சேஷத்வமாய்
உகாரத்திலே ஸ்த்தான பிராமண பிரதானமான அவதாரணத்தாலே கழியக் கடவது
(பரமாத்வுக்கே சேஷ பூதன் -உகாரம் ஏவ அர்த்தம் )

இவ் வகார ஸப்த வாஸ்யனுடைய சேஷித்வம் இளைப்பாறுகிற அவதாரணை –
(உகாரம் -எல்லாருக்கும் அவன் ஒருவனே சேஷி )
அபர சேஷித்வத்தையும் அதிக சேஷித்வ சங்கையையும் அறுக்கிறது

சர்வாதிகனுக்கு சேஷம் என்ற போதே அர்த்த பலத்தாலே கழிந்தது
(உகாரம் இல்லா விட்டாலும் அர்த்த பலத்தால் கிட்டும்
அனைவரைக் காட்டிலிலும் உயர்ந்தவனுக்கு சேஷம் என்றதும்
வேறே ஒருவருக்கு சேஷம் அல்ல என்று தேறும்)

உகாரம் லஷ்மீ வாசகம் என்றாலும் நிரூபக நிரூப்யங்கள் மறி படாது (மாறி விடாது )
(அகாரம் அவன் உகாரம் பிராட்டி மகாரம் -ஓங்காரத்தால் -மிதுனத்துக்கு சேஷ பூதன்
ஜீவனுக்கு சேஷத்வம் -நிரூபகம் மாறாதே
இருவருக்கும் நிரூப்யம் -அதுவும் மாறாதே )

பட்டர் பிரிய அருளிச் செய்தார் என் என்னில்
அவன் தன்னைப் போலே இவளும் ஆச்சார்ய பதத்தை ஆசைப்பட்டாள் இறே லஷ்மி தந்த்ராதிகளிலே
அத்தாலே அது சேரும்

இது தன்னை ப்ரமேய சாரத்தில் அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானார்
அவ் வானவர்க்கு- என்று விளங்க அருளிச் செய்தார் இறே

(அவ் வானவருக்கு மவ் வானவர் எல்லாம்
உவ் வானவர் அடிமை என்று உரைத்தார் -இவ்வாறு
கேட்டு இருப்பார்க்கு ஆள் என்று கண்டிருப்பார் மீட்சியிலா
நாடு இருப்பார் என்று இருப்பன் நான் –பிரமேய சாரம்-1-)

(இனி மூன்றாவதாக உகாரம் அசித்தை சொல்லும் )
இது தான் அசித் வாசகமுமாம்
ஸ்தான பிராமண ஸித்த மாகையாலே
இவை எல்லாம் இவ்வுகாரத்திலே உண்டானாலும்
இவை எல்லாத்தாலும்
இவ் வந்ய சேஷத்வ நிவ்ருத்தியே பிரதானம்
(இது தானே -தன்னடியார்- என்கிறது )

(அகாரத்துக்கு சேஷமாகவே ஜீவர்கள்
அகாரத்துக்கே சேஷ பூதன் –
இரண்டுமே வேண்டுமே )

சர்வாதிகனுக்கு சேஷம் என்றதும்
விசேஷ்ய பர்யந்த அபிதானத்தால் வந்த ஆதிக்யமும்
தேவத அந்த்ரயாமித்வத்தால் வந்த ஆதிக்யமும்
பிராப்தம் அல்லாத ஸர்வ ஸப்தத்திலே (ஜீவர்கள் சப்தம் இல்லா விட்டாலும் ) தோற்றுகையாலும்
முமுஷுக்களுக்கு அநு பாஸ்யங்கள் ஆகையாலும் -அவதாரணையோடே சேராது
ஆகையால் அந்ய சேஷத்வ நிவ்ருத்தியே பிரதானம்

ஓவ்பாதிகமான விஹித தர்மத்தில் நிற்கிறவன்
(உபாதி தேகம் -பிறப்புக்குத் தக்க வர்ணாஸ்ரமம் வ்யாஸ பராசராதிகள் சாஸ்திரத்தில் நோக்கு )
அத்யந்த ஓவ்பாதிகமான காம்ய தர்மத்தில் நிற்கிறவர்களை
(அத்யந்த உபாதி தேகம் ஆசை இரண்டும் உள்ள அத்ரி போல்வார் -பிரஜாபதி ஆக ஆசை கொண்டவர் -போல்வார் )
ஆதரிக்கிறது ஒவ்பசாரிகம் (அப்ரதானம் )
அகரேண ப்ரத்யவாயம் இல்லை
(ஆகவே நம் பூர்வர்கள் இவர்களை ஆதரிக்க வில்லை )

அவர்கள் தான் ஸத்யாதி தபஸ்ஸூக்களைச் செய்யும் காலத்திலே இவர்கள் ஆதரிக்கும்படி கோலிச் செய்கையாலே
அவர்கள் புண்ய பல பூர்த்தி இவர்கள் ஆதரமாய் இருக்கும்
(ஸத்யாதி -சத்யம் ஆர்ஜவம் தானம் போல்
கள்வா -வரம் கேட்டு பெற்றான் ருத்ரன் -பேரனைப் பார்த்து தாத்தா கேட்பதோ
ஆதரிக்க பிரார்தித்ததால் பெற்ற பெருமை போல் )
வசிஷ்ட வாக்காலே ப்ரஹ்ம ரிஷி என்ன வேண்டிற்று இறே
(இதே போல் முமுஷுக்கள் ஆதரித்தால் தான் இவர்களுக்கு இதில் பூர்த்தி வரும் )

அகரேண ப்ரத்யவாய தர்மங்களிலே
ஓரோ ப்ரதேசங்களிலே
அர்த்த க்ஷேத்ர பஸ்வாதிகளைப் பலமாக விதித்ததும்
ப்ரரோசகமாம் இத்தனை
(இவை பலத்துக்கு சாதனம் அல்ல -ஆஜ்ஜா கைங்கர்யம் -தூண்டிச் செய்ய வைக்க சொன்னவை
பகவத் ஆஜ்ஜா பகவத் கைங்கர்ய ரூபமாக தானே செய்கிறோம் )

இவை எல்லாம் கண்டு நீக்கினால் இறே
அந்ய சேஷத்வம் அற்றதாவது

சேஷியும்
உபாயமும்
உபேயமும்
(மூன்றுமே )
தானாகப் பற்றினவர்களுக்கு
மந் -என்கிற பதத்தில்
தன்னடியார் என்று நிரூபகம்

(மன்னுடைய விபீஷணர்க்காக -என்று கொண்டால் இது பொருந்தும்
அந்தரிக்ஷகத ஸ்ரீ மான் -செல்வம் உடைய
மந்-மன்-என்று இருக்க வேண்டும் )

———–

கருளுடைய பொழில் மருதம் கதக் களிறும் பிலம்பனையும் கடிய மாவும்
உருளுடைய சகடரையும் மல்லரையும் உடைய விட்டோசை கேட்டான்
இருளகற்றும் எரி கதிரோன் மண்டலத்தோடு ஏற்றி வைத்து ஏணி வாங்கி
அருள் கொடுத்திட்டு அடியவரை ஆள்கொள்வான் அமருமூர் அணி அரங்கமே – 4-9 3-

பதவுரை

கருளுடைய பொழில் -பார்த்தவர் மதி மயங்கப் பண்ணும் சோலைகள்
மருதம் கதக் களிறும் பிலம்பனையும் கடிய மாவும்-விரோதி நிராசனம் -பிளம்பர் நம்பி மூத்த பிரான்
உருளுடைய சகடரையும் மல்லரையும் உடைய விட்டோசை கேட்டான்-நிரசித்து -அறிவுடையார் ஸ்தோத்ரம் பண்ணும் ஒலியைக் கேட்டான்
இருளகற்றும் -அந்தகாரம் போக்கு
எரி கதிரோன் மண்டலத்தோடு ஏற்றி வைத்து -அர்ச்சிராதி கதி -ஆதித்ய மண்டலம் வழியாக
ஏணி வாங்கி-உபாய பாவம் நிவர்ப்பித்து
அருள் கொடுத்திட்டு -மறுபடியும் மடீலாமைக்கும் கைங்கர்யம் வர்த்திப்பிக்கவும் அருளுபவன்
அடியவரை ஆள்கொள்வான் அமருமூர் அணி அரங்கமே –

கருளுடைய பொழில் மருதம் கதக் களிறும் பிலம்பனையும்
இருண்ட தழையை யுடைத்தான மருதும்
அதி கோபத்தை யுடைத்தான குவலயா பீடமும்
கொடுமைக்கு விசேஷணம் இட்டுச் சொல்ல வேண்டாதபடி கொடியனான பிரலம்பாஸூரனும்

கடிய மாவும்
ஓர் உயிராய் இருக்கிறவனை முடிக்க வந்த குதிரையும்

உருளுடைய சகடரையும் மல்லரையும்
தன்னையே சொல்ல அமையும்

உடைய விட்டோசை கேட்டான்
இவர்கள் எல்லாரையும் நிரசிக்கும் படியான நல் விரகை இட்டு நிரஸித்து
ஜகத்தை ரக்ஷித்து
விரோதி நிரசன சீலன் என்று
சாதுக்கள் ஸ்தோத்ரம் செய்கிற ப்ரஸித்தியைக் கேட்டான்

ஒரு சொல்லாலே உடைய விட்டான் என்ற
அநாயாஸ்த்வம் பாரீர் –

இருளகற்றும் எரி கதிரோன் மண்டலத்தோடு ஏற்றி வைத்து ஏணி வாங்கி
திமிர ஹரமான கிரணங்களை வீசும் சக்தியை யுடைய ஆதித்யன் பிரபா மண்டலத்தூடே
ஆச்சார்ய பர தந்த்ரருமாய்
முமுஷுக்களுமான ஆர்த்த ப்ரபன்னரை
ஆச்சார்ய உபதேச கம்ய மார்க்கம் வழியே
ஏற்றி வைத்து ஏணி -என்கையாலே
அன்னதோர் இல்லியூனூடு போய் (பெரிய திருமடல் )-என்று
நிஷேதித்த ஸ்வயம் சக்தியையும் நிஷேதிக்கிறது

அன்றிக்கே
உபதேச நிரபேஷ ஞானம் உடையார்
இவர் அபிமானத்தாலே இரண்டு அருகும் சில விளக்கு ஏற்றினால் போலே
கதிரவர் அவரவர் கை நிறை காட்டினார் (திருவாய்-10-9- )-என்கிறபடியே
துவாதச ஆதித்யர்களும் தாழ்ந்து அங்கீ கரிக்கப் போன வழி
இவர் உபதேச ஸா பேஷராய்
இவர் அபிமானத்தில் ஒதுங்கி
அநந்ய கதித்வமும் ஆகிஞ்சன்யமும் உடையவர்களுக்கும் கொடுக்கும் என்னவுமாம் –

வைத்து
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்த வைத்து என்றும்
அடியாரோடே இருக்க வைத்து -என்றாலும்
ப்ராப்ய கௌரவத்தாலே உபகார ஸ்ம்ருதி தலையெடுத்து
இத்தை உபகரித்தவனைக் காண வேணும் என்னும் ஸ்ரத்தை உண்டாய்த்தாகில்
இப் பிராப்யத்துக்கு பூர்வ பாவி தானாகையாலே தன்னைக் காட்டுதல்
அவரோஹத்தில் பரம குருவைக் காட்டுதல்
சரம உபகாரகனான இவன் தன்னை (ஆச்சார்யனை) அங்கே அழைத்துக் காட்டுதல் செய்தால் இறே
நித்ய ஸங்கல்பத்தால் வந்த அபுநா வ்ருத்தி தான் கூடுவது

இவன் ஏறின ஏணியை அங்கே வாங்கி காட்டியாகிலும் இவனை ரமிப்பிக்க வேணும் இறே
(கீழே ஏணி என்று தனது உபாய பாவம் -இங்கு ஏணியான இவனுடைய ஆச்சார்யனை என்றவாறு )
பிணை கொடுக்கிலும் போத ஒட்டாரே -என்னா நின்றது இறே
அத்ர பரத்ர சாபி

அருள் கொடுத்திட்டு
அங்கே ஏறுகைக்கும்
இங்கே மீளாமைக்குமாய் இறே
அவன் கொடுத்த அருள் தான் இருப்பது

இட்டு
தன் முகோல்லாஸத்தாலே ஜீவனம் இட்டு

அடியவரை ஆள் கொள்வான்
தான் செய்த நன்மைகள் ஒன்றையும் நினையாதே
அடிமைக்கு இசைவதே என்ற ஒன்றையுமே நினைத்து இறே
கால தத்வம் உள்ளதனையும் அடிமை கொள்வதுவும்
(இசைவித்து உன் தாளிணைக் கீழ் வைக்கும் அம்மான் அன்றோ
இசைவது மட்டுமே நம் கர்தவ்யம் )

அமருமூர் அணி அரங்கமே
இவ் வடிமைக்கு இசைவாரை இன்னமும் கிடைக்குமோ என்று இறே
இங்கே அமர்ந்தமை தோன்றக் கண் வளர்ந்து அருளுகிறது

உபதேச கம்ய ஞான அனுஷ்டானங்களை யுடைய நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் இறே
அவ் வூருக்கு ஆபரணம் ஆவார் –

———-

ஸ்ரீ மத் த்வாரகையிலே பெண் பிறந்தாருக்கு முகம் கொடுத்த பிரகாரத்தை அனுசந்திக்கிறார்

பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்ய துவரை என்னும்
அதில் நாயகராகி வீற்று இருந்த மணவாளர் மன்னு கோயில்
புது நாள் மலர்க் கமலம் எம்பெருமான் பொன் வயிற்றில் பூவே போல்வான்
பொது நாயகம் பாவித்து இறுமாந்து பொன் சாய்க்கும் புனல் அரங்கமே – 4-9 4-

பதவுரை

பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்ய படைவீட்டில் -கோப கன்னிகள் -கைங்கர்யம் செய்ய
துவரை என்னும் அதில் –
நாயகராகி -ஸ்வாமியாக
வீற்று இருந்த மணவாளர் -பெருமை தோற்ற வீற்று இருந்த
மன்னு கோயில்-தீர்த்த பிரசாதம் பண்ணி போகாமல் நித்யவாஸம்
புது நாள் மலர்க் கமலம் எம்பெருமான் பொன் வயிற்றில் பூவே போல்வான்-திரு நாபி கமலம் போல் பாவித்து
பொது நாயகம் பாவித்து இறுமாந்து பொன் சாய்க்கும் -கர்வத்துடன் இருந்து
புனல் அரங்கமே -நீர் வளப்பம் மிக்க திருவரங்கம் –

பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பணி செய்ய
நரகாசூரன் சேர்த்த ராஜ கன்யைகளைப் பாணி கிரஹணம் செய்து
அவர்கள் இஷ்ட அநு வர்த்தகம் செய்ய

துவரை என்னும் அதில் நாயகராகி வீற்று இருந்த மணவாளர் மன்னு கோயில்
ஸ்ரீ மத் துவாரகை என்னும் பிரசித்தியை யுடைய
அதிலே இவர்கள் எல்லாரும் தனித்தனியே
என்னை ஒழிய அறியான் என்னை ஒழிய அறியான் -என்னும்படி வேறுபாடு தோன்ற
அவர்கள் இஷ்ட அனுவர்த்தனம் செய்து மணவாளராய் இருந்த
அழகிய மணவாள பெருமாள் நித்ய வாஸம் செய்கிற கோயில் –

புது நாள் மலர்க் கமலம் எம்பெருமான் பொன் வயிற்றில் பூவே போல்வான்
அப்போது அலர்ந்த செவ்வித் பொற்றாமரை
ஜகத் காரண வஸ்துவினுடைய திரு வயிற்றில் பொற்றாமரைப் பூப் போலே

பொது நாயகம் பாவித்து
தன்னை சர்வ சேஷியாக நினைத்து –

இறுமாந்து
கர்வித்து

பொன் சாய்க்கும் புனல் அரங்கமே
அதன் பொன்னிறத்தைத் தன நிறத்தாலே தள்ளும்படியான ஜல ஸம்ருத்தி மாறாத
திருவரங்கமே மணவாளர் மன்னு கோயில்

இத்தால்
பகவத் ஸுவ் மனஸ்யத்திலும்
ததீய ஸுவ் மனஸ்யத்துக்கு உண்டான ஏற்றம் சொல்லுகிறது

பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார்–பொது நாயகம் பாவித்து இறுமாந்து–பணி செய்ய-என்று
கீழே அந்வயிக்கவுமாம்

————-

ஆமையாய் கங்கையாய் ஆழ் கடலாய் அவனியாய் அரு வரைகளாய்
நான்முகனாய் நான்மறையாய் வேள்வியாய் தக்கணையாய் தானும் ஆனான்
சேமமுடை நாரதனார் சென்று சென்று துதித்து இறைஞ்சக் கிடந்தான் கோயில்
பூ மருவிப் புள்ளினங்கள் புள்ளரையன் புகழ் குழறும் புனல் அரங்கமே -4 9-5 –

பதவுரை

ஆமையாய் கங்கையாய் ஆழ் கடலாய் அவனியாய்  அரு வரைகளாய்-ஐந்துக்கள் -கங்கை –
அகாதமாய் கங்கை ஒப்புக்களிடமான சமுத்திரம்
நான்முகனாய் நான்மறையாய் வேள்வியாய் தக்கணையாய் தானும் ஆனான்-இங்கும் ஐந்து விஷயங்கள் –
தக்ஷிணை முகமாக பலம் அருளும் அசாதாரண விக்ரஹ விசிஷ்டனான தானும்
சேமமுடை நாரதனார்   -ப்ரஹ்ம பாவனை நிஷ்டை யாகிய ரக்ஷை யுடைய நாரதர்
சென்று சென்று துதித்து இறைஞ்சக் கிடந்தான் கோயில்-வணங்கப்பட்ட வாசஸ்தானம்
பூ மருவிப் புள்ளினங்கள் -ஹம்ஸங்கள் நீர்ப்பூவில் பொருந்தி இருந்து
புள்ளரையன் புகழ் குழறும் -தங்கள் ஜாதிக்கு ராஜாவான கீர்த்தியை அனஷர ரஸமாக பேசும்
புனல் அரங்கமே–நீர் வளம் மிக்க

ஆமையாய் கங்கையாய் ஆழ் கடலாய் அவனியாய் அரு வரைகளாய் நான்முகனாய் நான்மறையாய் வேள்வியாய்
தக்கணையாய் தானும் ஆனான் சேமமுடை நாரதனார் சென்று சென்று துதித்து இறைஞ்சக் கிடந்தான் கோயில்

ஸர்வஞ்ஞனான ஸ்ரீ நாரதன்
ப்ரஹ்ம ஈஸா நாதிகள் முதலானோரை தத்வ நிர்ணய ஸா பேஷனாய் அனுவர்த்தித்துக் கேட்க்கும் அளவில்

பெரியனாய் தனிகனாய் இருப்பான் ஒருவனே தத்துவமாக வேணும் என்ன

இந்த ருசியும் கங்கா ஸ்நானம் ஸூத்தனாய் நமக்கு இது விளங்கும் படி என் என்று நிற்கும் அளவில்

கங்கைக்குள்ளே ஆகாஸ அவகாஸம் அறும் படி பெரியதோர் கூர்மம் வந்து தோன்ற

அத்தைக்கு கண்டு ஆச்சர்யப்பட்டு
ப்ருஹத்யோஸி தந்யோஸி -என்று நமஸ்கரிக்க

நீ இங்கன் சொல்லுகிறது என்
இவை எல்லாம் உள்ளது என்னைத் தரிக்கும் கங்கைக்கு என்ன
கங்கையும் தன்னுடைய பிரவாகத்தை ஸஹிக்கிற சமுத்ரத்தைக் காட்ட
ஸமுத்ரம் தன்னைத் தரிக்கிற பூமியைக் காட்ட
பூமியும் ஆதாரமான பர்வதங்களைக் காட்ட
அவையும் சிரேஷ்டமான ப்ரஹ்மாவைக் காட்ட
அவனும் தனக்கு இப்பத்தைக் கொடுத்த வேதத்தைக் காட்ட

வேதமும் யாகங்களைக் காட்ட
அந்த யாகமும் தக்ஷிணையைக் காட்ட
இவை எல்லாவற்றிலும் தான் பிரகாரியாய் நின்று அசாதாரண விக்ரஹ யுகதனுமானவன் இப்படி
உபரி உபரி நாரதன் சென்று ஸ்தோத்ரம் பண்ணக்
கண் வளர்ந்து அருளின சேமமுடைய கோயில்

சேமம் -ரக்ஷை

——–

மைத்துனன்மார் காதலியை மயிர் முடிப்பித்து அவர்களையே மன்னராக்கி
உத்தரை தன் சிறுவனையும் உய்யக் கொண்ட உயிர் ஆளன் உறையும் கோயில்
பத்தர்களும் பகவர்களும் பழ மொழி வாய் முனிவர்களும் பரந்த நாடும்
சித்தர்களும் தொழுது இறைஞ்சி திசை விளக்காய் நின்ற திருவரங்கமே – 4-9 -6-

மைத்துனன்மார் காதலியை -அபிமதையான திரௌபதியை
மயிர் முடிப்பித்து அவர்களையே  மன்னராக்கி-பாண்டவர்களையே அரசர்களாக்கி
உத்தரை தன் சிறுவனையும் உய்யக் கொண்ட -அபிமன்யுவின் மனைவியான உத்தரை
பிள்ளை பரிக்ஷித்தை திருவடிகளால் ஸ்பரிசித்து
உயிர் ஆளன் உறையும் கோயில்–அனைவருக்கும் ஸ்வாமி
பத்தர்களும்
பகவர்களும் -சன்யாசிகளும்
பழ மொழி வாய்  முனிவர்களும் -அனாதையாய் உள்ள வேதம் –
வாய்  முனிவர்களும்-வாக்கில் உள்ள ரிஷிகளும்
பரந்த நாடும்
சித்தர்களும் தொழுது இறைஞ்சி -அஞ்சலி பண்ணி சாஷ்டாங்க பிராணாமம் செய்து
திசை விளக்காய் நின்ற திருவரங்கமே

மைத்துனன்மார் காதலியை மயிர் முடிப்பித்து
மைத்துனன்மாருடைய காதலியான திரௌபதியை
அவள் ப்ரதிஜ்ஜையைத் தலைக்கட்டி
மயிர் முடிப்பித்து

அவர்களையே மன்னராக்கி
அந்தப் பாண்டவர்களையே அவளுக்காக ராஜ்ய ப்ராப்தராம் படி பண்ணி

உத்தரை தன் சிறுவனையும் உய்யக் கொண்ட
உத்தரை யுடைய புத்ரனையும் பிராணன் உண்டாம்படி உஜ்ஜீவிப்பித்து

உயிர் ஆளன் உறையும் கோயில்
ஆத்மாக்களை ஆண்டு போருகிறவன் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற கோயில்

பத்தர்களும் பகவர்களும் பழ மொழி வாய் முனிவர்களும்
நிருபாதிக ஸ்நேஹிதிகளும்
த்ரி தண்டிகளான ஸந்யாஸிகளும்
வேத பாராயண பரராய் மனன சீலரான ரிஷிகளும்

பரந்த நாடும்
பரப்பை யுடைத்தான தேசங்களில் உள்ளவர்களும்

சித்தர்களும்
ஆனந்த நிர்ப்பரரான நித்ய முக்தரும்

சித்தர் என்று
முமுஷுக்களை சொல்லவுமாம்
(நிலத் தேவர் விண்ணுள்ளாரிலும் சீரியர் அன்றோ )

தொழுது இறைஞ்சி
பக்தாஞ்சலி புடாஹ்ருஷ்டா நம இத்யே வாதிந -என்று
அஞ்சலி பூர்வகமாக ப்ரணாமத்தைப் பண்ண

திசை விளக்காய் நின்ற திருவரங்கமே
திக்குக்கள் தோறும் பிரகாசகமான கோயில் என்னுதல்
சேதனருக்கு ஞான பிரகாசகம் (ப்ரணவாகார விமானமன்றோ )என்னுதல்
இது வாய்த்து உயிராளன் உறையும் கோயில் –

—————————-

மஹா பலியைச் செருக்கு வாட்டினவன் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிறவன் இடம் கோயில் என்கிறார் –

குறள் பிரமசாரியாய் மாவலியை குறும்பதக்கி அரசு வாங்கி
இறைப் பொழுதில் பாதாளம் கலவிருக்கை கொடுத்து உகந்த வெம்மான் கோயில்
எறிப்புடைய மணி வரைமேல் இள நாயிறு எழுந்தால் போல் அரவணையின் வாய்ச்
சிறப்புடைய பணங்கள் மிசை செழு மணிகள் விட்டு எறிக்கும் திருவரங்கமே -4 9-7 –

குறள் பிரமசாரியாய்  மாவலியை -வாமனனாக சென்று
குறும்பதக்கி -செருக்கை அடக்கி
அரசு வாங்கி-ராஜ்யத்தை நீர் ஏற்று வாங்கி
இறைப் பொழுதில் பாதாளம் கலவிருக்கை கொடுத்து -க்ஷண காலத்தில் பாதாளத்தை இருப்பிடமாக கொடுத்து அருளி
வைகுந்தம் கலவிருக்கை போல் இவனுக்கு இது கொடுத்து அருளி
உகந்த வெம்மான் கோயில்-ஸ்வாமியானவன் நித்யவாஸம் செய்யும் கோயில்
எறிப்புடைய -மிக்க ஒளியை உடைய
மணி வரைமேல் -நீல பர்வதத்தின் மேலே
இள நாயிறு -பால ஸூர்யன்
எழுந்தால் போல் -உதித்தால் போல்
அரவணையின் வாய்ச் சிறப்புடைய பணங்கள் மிசை செழு மணிகள் -ஆதிசேஷன் –
விட்டு எறிக்கும் திருவரங்கமே-மிகவும் விளங்கா நிற்கும் கோயில்

குறள் பிரமசாரியாய்
நாட்டில் குறள் வளர்ந்து அருளினை இடம் என்னும்படி வாமன ப்ரஹ்மசாரியாய்

மாவலியை குறும்பதக்கி
இந்த்ரனதான ராஜ்யத்தைப் பறித்துக் கொண்ட மஹா பலியுடைய குரும்பை அடக்கி

அரசு வாங்கி இறைப் பொழுதில் பாதாளம் கலவிருக்கை கொடுத்து உகந்த வெம்மான் கோயில்
அவன் தானே வரும்படி விரகிட்டு அல்ப காலத்திலே ராஜ்யத்தை வாங்கி
இந்த்ரனுக்குக் கொடுத்து அவனுக்குப் பாதாளத்தைச் சிறை இருப்பாகக் கொடுத்து விரோதியை ஜெயிக்கையாலே
உகந்த என் ஸ்வாமியானவன் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற கோயில்

கலவிருக்கை
கலந்த இருக்கை
மனஸ்ஸூக்குப் பொருந்தின இடம் என்றபடி –

எறிப்புடைய மணி வரைமேல் இள நாயிறு எழுந்தால் போல்
கிரணங்களை யுடைய ஸ்படிக ரத்ன கிரியின் மேலே தருணாதித்யன் உதித்துத் தோற்றுமா போலே
(நீல ரத்னம்-மா முனிகள் இங்கு ஸ்படிக ரத்னம் -ஆதிசேஷன் வெளுத்த ஒளி மிக்க திவ்ய ரூபம் என்றபடி 0

அரவணையின் வாய்ச் சிறப்புடைய பணங்கள் மிசை செழு மணிகள் விட்டு எறிக்கும் திருவரங்கமே
பெரிய பெருமாளுக்குப் படுக்கையான திரு அனந்தாழ்வானுடைய அழகிய பணா மண்டலங்களின் மேலே
அதி ப்ரகாஸமான மாணிக்ய ப்ரபை பிரகாஸியா நின்றுள்ள திருவரங்கமே எம்மான் கோயில்
சுடர் மணிகள் இமைக்கும் நெற்றி -என்னக் கடவது இறே–

———

ஆஸ்ரித விரோதி நிரசன பிரகாரத்தை அருளிச் செய்கிறார் –

உரம் பற்றி இரணியனை உகிர் நுதியால் ஒள்ளிய மார்பு உறைக்க ஊன்றிச்
சிரம் பற்றி முடி இடிய கண் பிதுங்க வாய் அலரத் தெழித்தான் கோயில்
உரம் பெற்ற மலர்க் கமலம் உலகு அளந்த சேவடி போல் உயர்ந்து காட்ட
வரம் புற்ற கதிர் செந்நெல் தாள் சாய்த்து தலை வணங்கும் தண் அரங்கமே -4- 9-8 –

உரம் பற்றி -தேவர்கள் இடம் பெற்ற வர பலமுடைய
இரணியனை
உகிர் நுதியால் -உகிரின் கூர்மையாலே
ஒள்ளிய மார்பு உறைக்க ஊன்றிச்-மாறுபாடு உருவும் படியாக முடி
சிரம் பற்றி -தலையைப்பிடித்து
முடி இடிய கண் பிதுங்க வாய் அலரத் தெழித்தான்-ஆரவாரம் செய்த
கோயில்
உரம் பெற்ற மலர்க் கமலம் – -செழிப்பு உடைத்தான தாமரைப்பூ
உலகு அளந்த சேவடி போல் உயர்ந்து காட்ட—திருவிக்ரமானது திருவடிகளை போலவே கிளர வளர்ந்து பிரகாசிக்க
வரம் புற்ற -வரம்பு சேர்ந்து விளைந்து நிற்பதாய்
கதிர் செந்நெல் -கதிர்களை யுடைத்தான செந்நெல்
தாள் சாய்த்து தலை வணங்கும் –தாளை சாய்த்து அடியவர்கள் போல் வணங்கி
தண் அரங்கமே –குளிர்ந்த திருவரங்கத்தில் வளப்பம் சொன்னவாறு

உரம் பற்றி இரணியனை உகிர் நுதியால் ஒள்ளிய மார்பு உறைக்க ஊன்றிச்-
ஸ்வர்ண மயமான தேஹத்தை யுடையவனாகையாலே ஹிரண்யன் என்ற பேரை யுடையவனை
அவன் பதையாதபடி மார்வை அமுக்கித் திரு உகுரின் அக்ரத்தாலே-
திரு உகிருக்கு இறையாகப் பெறுகையாலே அழகிதான மார்பிலே அவன் உளையும் படி யூன்றி

சிரம் பற்றி முடி இடிய கண் பிதுங்க வாய் அலரத் தெழித்தான் கோயில்-
அவன் தலை அபிஷேகத்தோடே நெரியும்படியாகப் பிடித்துக்
கண்கள் பிதுங்கிப் புறப்படும்படியாகவும்
வாய் விட்டுக் கூப்பிடும்படியாகவும்
கிழித்துப் பொகட்டவன் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிறவன் கோயில்

தெழித்தல் -ஆர்ப்பரவம் செய்கை என்னவுமாம்

உரம் பெற்ற மலர்க் கமலம் உலகு அளந்த சேவடி போல் உயர்ந்து காட்ட
நில வுரத்தாலே வயல்களில் யுண்டான தாமரைப்பூ வானது
திரு உலகு அளந்து அருளின போது எடுத்த திருவடிகள் போலே வளர்ந்து தோற்ற

வரமபுற்ற கதிர் செந்நெல் தாள் சாய்த்து தலை வணங்கும் தண் அரங்கமே
வரப்பிலே கதிர் கனத்தாலே சாய்ந்த செந் நெல் கதிரானது
அத் திருவடிகளுக்குத் தோற்று
நிர்மமரான வர்களுடைய ப்ரஹ்வீ பாவத்தைக் காட்டா நின்றுள்ள ஸ்ரமஹரமான கோயில் –

இத்தால்
கருந்தரையில் ஆச்சார்யனுடைய ஞான அனுஷ்டானங்களாலே (உரம் பெற்ற )
ஊர்த்தவ கதியைப் பிராபித்த
சிஷ்யனுடைய ஸுவ் மனஸ் யத்தை ( மலர்க் கமலம்–உயர்ந்து காட்ட )

அந்ய சேஷத்வ ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யங்களை
நிஷேதித்த திருவடிகளுக்குப் போலியாகக் கண்டு ( உலகு அளந்த சேவடி போல் )
அஹம் அன்ன பூதராய் இருக்கச் செய்தேயும்
அதிகார அனுகுண பிராமண வியவசாயம் கடவாமல் (வரம் புற்ற கதிர் செந்நெல் )
தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணியுமவர்களைக் காட்டுகிறது ( தாள் சாய்த்து தலை வணங்கும்)

(ஜடவத் பரதந்த்ரராய் இருக்கச் செய்தேயும்
சேதனராய் இருக்கும் இருப்பு பிரயோஜனம் –
அஹம் அன்னம் –அஹம் அந்நாத
படி போல் இருந்து பவள வாய் காண வேண்டுமே )

———-

எல்லா அவதாரங்களையும் சேர்த்து அனுபவிக்கிறார் –

தேவுடைய மீனமாய் யாமையாய் ஏனமாய் அரியாய் குறளாய்
மூவுருவில் ராமனாய் கண்ணனாய் கல்கியாய் முடிப்பான் கோயில்
சேவலோடு பெடை அன்னம் செங்கமல மலர் ஏறி யூசலாடி
பூவணை மேல் துதைந்து எழு செம்பொடியாடி விளையாடும் புனல் அரங்கமே -4-9 9-

தேவுடைய–திவு -காந்தி -தேஜஸ்
இது அனைத்து அவதாரங்களும் விசேஷணம்
மீனமாய் யாமையாய் ஏனமாய் அரியாய் குறளாய்
மூவுருவில் ராமனாய்
கண்ணனாய் கல்கியாய்
முடிப்பான் -அசுர ராக்ஷஸாதிகளை முடிக்கவே அவதாரம் எடுத்து அருளியவன்
கோயில்-நித்ய வாசம் செய்யும் திவ்ய தேசம்
சேவலோடு பெடை அன்னம் -புருஷ ஹம்சம் பெண் அம்சத்துடன்
செங்கமல மலர் ஏறி யூசலாடி-
பூவணை மேல் துதைந்து-புஷ்ப்ப சயனத்தில் விளையாடி
எழு செம்பொடியாடி விளையாடும் புனல் அரங்கமே-நீர் வளப்பம் சொன்னவாறு

தேவுடைய
த்யோதமாந குணங்களை யுடையவனாய்
ஆபத் ரக்ஷகங்களுமான

மீனமாய் யாமையாய் ஏனமாய் அரியாய் குறளாய் மூவுருவில் ராமனாய் கண்ணனாய் கல்கியாய்
மத்ஸ்யாதி அநேக அவதாரங்களைப் பண்ணி

1-(மீனமாய் )பிரளயத்தை வற்றுவித்து
2-(யாமையாய்)ஜகத்தைத் தரித்து
3-(ஏனமாய்)பிரளயத்தின் நின்றும் ஜகத்தை எடுத்து
4-(அரியாய்)ஆஸ்ரிதனுடைய ஆபத்திலே தோற்றி
5-(குறளாய்)தன்னுடைமை பெறுகைக்கு இரப்பாளனாய்

மூவுருவில் ராமனாய்
6-ஷத்ரிய குலங்களை அறுத்துப் பொகட்டு
7-லங்கையை தஹித்து
8-கிருஷ்ணனுக்குப் பரிவனாய்

9-(கண்ணனாய்)பாண்டவ சாரதியாய்
10-(கல்கியாய் )ஜகத் ஸம்ஹாரத்தைப் பண்ணினவன்

முடிப்பான் கோயில்
அவ் வவதாரங்களுக்கும் பிற்பட்டவர்களுக்கும் இழக்க வேண்டாத படி
நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற கோயில் –

சேவலோடு பெடை அன்னம் செங்கமல மலர் ஏறி யூசலாடி
சிவந்த தாமரைப் பூவின் மேலே அன்னமானது பேடையோடே கூடிச் செருக்குக்குப் போக்கு வீடாகக்
காற்று அடித்து அசைந்த பூக்களின் மேலே இருந்து ஊசலாட

பூவணை மேல் துதைந்து எழு செம்பொடியாடி விளையாடும் புனல் அரங்கமே
அந்தப் பூப் படுக்கைகளின் நின்றும் அவற்றினுடைய ஸஞ்சாரத்தாலே கிளம்பின
சிவந்த சுண்ணங்களிலே அவகாஹித்து
லீலா ரஸம் அனுபவிக்கும் படி ஜல ஸம்ருத்தியை யுடைய திருவரங்கம் –

இத்தால்
சார க்ராஹிகளாய் (அன்னம்)
ஸூத்த ஸ்வ பாவருமான
ஸிஷ்ய ஆச்சார்யர்கள்
ஸுவ் மனஸ்யத்தோடே
ராகோத்தரராய் வர்த்திக்கும் படியைக் காட்டுகிறது –

(சேவலோடு பெடை அன்னம் செங்கமல மலர் ஏறி யூசலாடி
பூவணை மேல் துதைந்து எழு செம்பொடியாடி விளையாடும்
ராகம் -பக்தி வண்ணம் சிகப்பு )

———-

செரு ஆளும் புள் ஆளன் மண் ஆளன் செரு செய்யும் நாந்தகம் என்னும்
ஒரு வாளன் மறை யாளன் ஓடாத படை ஆளன் விழுக்கை ஆளன்
இரவாளன் பகலாளன் என்னை ஆளன் ஏழுலகப் பெரும் புரவாளன்
திருவாளன் இனிதாக திருக் கண்கள் வளர்கின்ற திருவரங்கமே 4-9- 10-

செரு ஆளும் புள் ஆளன் -தானே போர் செய்ய வல்ல பெரிய திருவடியை ஆளுமாவான் -நித்ய விபூதி ஆள்பவன்
மண் ஆளன் -லீலா விபூதி ஆளுபவன்
செரு செய்யும் நாந்தகம் என்னும் ஒரு வாளன் -ஒப்பற்ற கொற்ற ஒள் வாள்
மறை யாளன் -வேதங்களை அலுமவன்
ஓடாத படை ஆளன் –
விழுக்கை ஆளன்-சீர்மையுடன் கூடிய திருக்கை -அஃலம் புரிந்த தடக்கை
இரவாளன் பகலாளன் என்னை ஆளன்
ஏழுலகப் பெரும் புரவாளன்-நல்ல ஷேத்ரங்களை ஆளுபவன்
திருவாளன் -ஸ்ரீ மஹா லஷ்மிக்கு
இனிதாக திருக் கண்கள் வளர்கின்ற திருவரங்கமே -ஆனந்தமாக திருக்கண் வளருபவன் –

செரு ஆளும் புள் ஆளன்
விரோதி நிரசன ஸ்வ பாவனான பெரிய திருவடியைத் தன்
திரு உள்ளத்தின் படியே நடத்துமவன் –

மண் ஆளன்
பெரிய திருவடி தோள் இருப்பைக் காட்டி
பூமியை எழுதிக் கொண்டவன்

செரு செய்யும் நாந்தகம் என்னும் ஒரு வாளன்
யுத்த உன்முகமாய்
நாந்தகம் என்னும் திரு நாமத்தை யுடைத்தாய்
அத்விதீயமான வாளைத் திருக்கையில்
சரியாமல் பிடிக்க வல்லவன்

மறை யாளன்
வேதத்தினுடைய ஸ்வரூபாதிகளையும்
நித்யத்வத்தையும்
தன் புத்தி யதீனமாய் யுடையவனுமாய்
வேதைஸ் ச சர்வைர் அஹ மேவ வேத்ய -என்கிறபடியே
வேதைக சமதி கம்யன் யானவன் –

ஓடாத படை ஆளன்
வளையாத அல்லாத ஆயுதங்களை யுடையவன்
ஓடுதல் -கெடுதல்
அன்றிக்கே
நாட்டில் நடையாடாத ஆயுதம் என்னவுமாம்

விழுக்கை ஆளன்
சீர்மையை யுடையவன்
விழுக்கை -நீக்குதல் என்றுமாம்
அத்தால் -சத்ருக்களை ஓட்ட வல்லன் என்கை –

இரவாளன் பகலாளன்
அஹோ ராத்ர உப லஷிதமான காலத்துக்கு நிர்வாஹகனானவன்

என்னை ஆளன்
என்னை அநந்யார்ஹன் ஆக்கி ஆண்டு கொடு போருகிறவன்

ஏழுலகப் பெரும் புரவாளன்
உபய விபூதியையும்
அங்கு ஆதும் சோராமல் ஆளுமவன்

ஏழு உலகு
த்ரிவித சேதனரும்
சதுர்வித ப்ரக்ருதியையும்

புரவு
வரிசையும் தரங்கட்டும்

திருவாளன்
இவை எல்லாத்துக்கும் ஹேதுவாகப் பெரிய பிராட்டிக்கு வல்லபனானவன்
திருவாலே ஆளப்பட்டவன் என்னுதல்
திருவை ஆளுமவன் என்னுதல்
(நாராயணன் விஷ்ணு சித்தன் போல் இரண்டு சமாசங்களும் இதுக்கும் )

இனிதாக திருக் கண்கள் வளர்கின்ற திருவரங்கமே
பெரிய பெருமாள் பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் உடன் கூடி
ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்துக்குப் பாங்கான தேசம் என்று உகந்து
கண் வளர்ந்து அருளுகிற இடம் கோயில் –

———-

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லி தலைக் கட்டுகிறார்

கைந்நாகத் திடர் கடிந்த கனல் ஆழி படை வுடையான் கருதும் கோயில்
தென்னாடும் வடநாடும் தொழ நின்ற திருவரந்தத் திருப்பதியின் மேல்
மெய்நாவன் மெய்யடியான் விட்டு சித்தன் விரித்த தமிழ் உரைக்க வல்லார்
எஞ்ஞான்றும் எம்பெருமான் இணை அடிக் கீழ் இணை பிரியாது இருப்பர் தாமே – 4-9 -11-

கைந்நாகத் திடர் கடிந்த கனல் ஆழி படை வுடையான -பெரிய துதிக்கை யுடைய ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானுடைய துக்கம் நீக்கினவனாய்
கனல் ஆழி படை வுடையான் கருதும் கோயில்
தென்னாடும் வடநாடும் தொழ நின்ற
திருவரந்தத் திருப்பதியின் மேல்-க்ஷேத்ரம் விஷயமாக
மெய்நாவன் -வாக் ஸூத்தி
மெய்யடியான் -காய ஸூ த்தி -மங்களா ஸாஸன பரர்
விட்டு சித்தன் விரித்த தமிழ் உரைக்க வல்லார்-பேசும் சக்தர்
எஞ்ஞான்றும்   எம்பெருமான் இணை அடிக் கீழ் -ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பான திருவடிகள்
இணை பிரியாது இருப்பர் தாமே-அடியார் குழாங்களுடன் திருவடிகளைப் பிரியாமல் அடிமை செய்யப் பெறுவர் –

கைந்நாகத் திடர் கடிந்த கனல் ஆழி படைவுடையான் கருதும் கோயில்
கையை யுடைய நாகம் உண்டு ஸ்ரீ கஜேந்திரன்
அவனுடைய துதிக்கை முழுத்தும் படியான ஆபத்தை ஸவாஸனமாகப் போக்கினவன்
விரோதி நிரசன பரிகரமான திருவாழி யாழி ஆயுதத்தோடே உகந்து வர்த்திக்கிற கோயிலான

ஆனைக்கும் தனக்குத் தக்க வாதம் -என்னுமா போலே
வடிவின் கனத்துக்குத் தக்கபடி இறே துக்கத்தின் கணம் இருப்பது
ஆனை யின் துயரம் -என்றார் இறே

ஆனைக்கு வாசகங்கள் பலவும் உண்டாய் இருக்க
கைந் நாகத்து இடர் என்றது
கைம்மா துன்பம் என்கிறபடியே
துதிக்கை முழுத்தின ஆபத்து என்று தோற்றுகைக்காக

அதாவது
நெடுங்காலம் வர்ஷ அபாவத்தாலே வரண்டு லோகத்திலே ஒரு பூக் காணக் கிடையாத படி யாகையாலே
எங்கே ஒரு திருப்பள்ளித் தாமம் கிடைக்குமோ என்று தடுமாறா நிற்க
மொய்ம் மாம் பூம் பொழில் பொய்கை-என்கிறபடியே
தூரத்தில் குளிர்ந்த சோலையும் பூத்த பொய்கையுமாய்த் தோற்றக் கண்டு
பெரிய அபி நிவேசத்தோடே ஓடிச் சென்று உள்ளே துஷ்ட ஸத்வம் கிடக்கிறது என்று அறியாமல்
பொய்கையிலே இழிந்து பூவை வாரிப் பரித்து கரையிலே ஏறத் தேடுகிற அளவிலே முதலை வந்து காலைப் பிடிக்க

ஒரு நீர்ப் புழு நிமித்தமாக ஈஸ்வரனை அழைக்க வேணுமோ நாமே தள்ளிப் போகிறோம்
என்று போகப் பார்த்த அளவிலே
பிடித்த முதலை பிரபலமாகையாலே
கஜ ஆகர்ஷதே தீரே க்ராஹ ஆகர்ஜ தே ஜலே -என்கிறபடியே
இங்கனம் ஆயிரம் தேவ ஸம்வத்ஸரம் சென்ற அளவிலே
முதலைக்குத் தன்னிலும் ஆகையால் அபிமத லாபத்தாலும்
முழு வலி முதலை என்கிறபடியே பலம் அபி வ்ருத்தமாய்
ஆனைக்கு தன்னிலம் இல்லாமையாலும் அபிமத அலாபத்தாலும் –
பலம் ஷீணம் ஆகையாலே துதிக்கை முழுத்தும்படி ஆய்த்து இறே –

இப்படி ஆனவாறே தன்னால் செயல் அற்று மனசா சித்த யத்தரிம் -என்கிறபடியே
சர்வேச்வரனையே ரஷகனாக அனுசந்தித்து –
நாராயணா ஒ ஒ மணிவண்ணா நாகணையாய் -வாராய் -என்ன
இந்த ஆர்த்த த்வனி செவிப்பட்டவாறே -அதந்த்ரித்த சமூபதி பிரஹிதஹச்தம்-இத்யாதிப் படியே
பகவதஸ் த்வராய நம – என்று அறிவுடையார் ஈடுபடும் படி பெரிய த்வரையோடே மடுக் கரையிலே வந்து –
ஆனையை ஒரு கையாலும் -முதலையை ஒரு கையாலும் எடுத்து அணைத்து கொண்டு -கரையில் ஏறி –
கையில் திருவாழி யாலே முதலையின் வாயைப் பிளந்து விடுவித்து -சாத்தி அருளின திரு பட்டத் தலையை சுருட்டி
திருப் பவளத்திலே வைத்து அதனுடைய புண் வாயை வேது கொண்டு -நெடு நாள் பட்ட கிலேசம் எல்லாம்
தீரும்படி திருக் கையாலே குளிர ஸ்பர்சித்து-திருக் கண்களாலே குளிரக் கடாஷித்து அதன் கையில் பூவைத் திருவடிகளில்
இடுவித்துக் கொண்டு அதனுடைய துக்கத்தை போக்கின படியைச் சொல்லுகிறது –
இடர் கடிந்த -என்று –

கனல் ஆழிப் படையுடையான் –
ஜ்வலியா நின்றுள்ள திரு ஆழியை ஆயுதமாக உடையவன் –
இடர் கடிந்த கனல் ஆழிப் படையுடையான் –என்கையாலே கையும் திரு ஆழியுமாக கொண்டு வந்து
தோற்றி ஆய்த்து முதலையை விடுவித்ததும் ஆனையை ரஷித்ததும் –
தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் -மழுங்காத வைநுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய் – தோன்றினையே
என்று அறிவுடையார் ஈடுபடும்படி இறே அப்போது அவன் வந்து தோன்றினபடி

கருதும் கோயில் –
ஸ்ரீ பரம பதம் ஸ்ரீ ஷீராப்தி தொடக்கமான ஸ்தலங்கள் எல்லாவற்றிலும் காட்டில்
ஆஸ்ரிதரை அனுபவிப்பிக்கைக்கும்
ரஷிக்கைக்கும் உடலான ஸ்தலம் என்று விரும்பி வர்த்திக்கும் ஸ்ரீ கோயில்

தென்னாடும் வட நாடும் தொழ நின்ற திருவரந்தத் திருப்பதியின் மேல்
ஸகல லோகங்களில் உள்ளாரும் பெரிய பெருமாள் குணங்களுக்குத் தோற்று நிர்மமராய்த் தொழும் படி விஷயமாய்
திருவரங்கம் என்கிற திரு நாமத்தை யுடைத்தாய்
நித்ய அபிமதமான தேசம் என்கிறது –

மெய்நாவன்
விப்ர லம்ப கரர் அன்று என்கை
யதார்த்தவாதி என்று ஆப்திக்கு உடலாக அருளிச் செய்கிறார்

மெய்யடியான்
ப்ரயோஜனாந்தர பரர் அன்றிக்கே
அநந்ய ப்ரயோஜனராய்
அநந்ய ஸாதநாராய
மங்களா சாஸனமே யாத்ரையாம் படியான
தாஸ்ய பூர்த்தியை யுடையவர்

விட்டு சித்தன்
திரு உள்ளத்துக்குள்ளே அவனை வைத்து நோக்குமவர்

விரித்த தமிழ் உரைக்க வல்லார்
மங்களா ஸாஸன புருஷார்த்தம் விசதமாம் படி சர்வாதிகாரமாக திராவிட பாஷையாலே
விஸ்திருதமாக்கின இந்தத் திருமொழியை அப்யஸிக்க வல்லவர்கள்

எஞ்ஞான்றும் எம்பெருமான் இணை அடிக் கீழ் இணை பிரியாது இருப்பர் தாமே
எல்லாக் காலத்திலும் எங்களுக்கு சேஷியான ஸ்ரீ வைகுண்ட நாதனுடைய ஒன்றுக்கு ஓன்று ஒப்பான
திருவடிகளின் கீழே விஸ்லேஷ ரஹிதராய் தங்களில் ஒரு நினைவாய் இருப்பர்
பரமாத்மாவை சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவார் என்னக் கடவது இறே

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: