ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —4-2–அலம்பா வெருட்டா கொன்று திரியும் அரக்கரை-

பிரவேசம்
கீழில் திருமொழியில்
அலையார் கடல் கரை வீற்று இருந்தானை அங்குத்தை கண்டார் உளர் -என்று

(கொலை யானை கொம்பு பறித்துக் கூடலர் சேனை பொருது அழியச் 
சிலையால் மராமரம் எய்த தேவனைச் சிக்கென நாடுதிரேல் 
தலையால் குரக்கினம் தாங்கிச் சென்று தடவரை கொண்டு அடைப்ப 
அலையார் கடல் கரை வீற்று இருந்தானை அங்குத்தை கண்டார் உளர் -4- 1-3 )

கொலை யானை கொம்பு பறித்த கிருஷ்ணனோடு கூட்டி அனுசந்திக்கையாலே

அவ் விரண்டு அவதாரத்தையும்
அவ்வோ காலத்தில் கண்டவர்கள் காட்டும் போது
அவை தேசாந்திர கதமாகையாலும்
காலாந்தர கதமாகையாலும்
ஸர்வ தேச ஸர்வ கால ஸர்வ அவஸ்தைகளிலும் ஸர்வருக்கும் உசிதமாக
பின்னானார் வணங்கும் இடத்திலே இறே
விபவத்திலே காண வேணும் என்றவர்களுக்கும் காட்டலாவது

விபவம் நிலை நிற்கும் இடத்திலே காட்ட வேணும் இறே
இது தான் அவ்வவ காலங்களிலும் உண்டு இறே
ஆனாலும் அது தானே இறே
பின்னானாருக்கும் வணங்கலாவதும் –

அது தன்னை அவனுக்கு அத்யந்த அபிமதையான
ஸ்ரீ பூமி நாய்ச்சியார் திரு முலைத் தடம் போலே விரும்புமதாய்
நங்கள் குன்றம் கை விடான் (10-7-4 -திருமாலிருஞ்சோலை திருவாய் மொழி )-என்கிறபடியே
நித்ய வாஸம் செய்யப்படுமதாய்
மாலிருஞ்சோலை என்னும் மலையை யுடைய மலை என்னும்படி
அவ் விருப்பு மாறாமல் அழகர்
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளோடே
மாலிருஞ்சோலை நம்பி (நாச்சியார் )-என்னும்படி
பிரகாசித்த இடத்திலே

அவரிலும் அத் திருமலை தன்னையே உத்தேச்யமாகக் காட்டி
மங்களா ஸாஸன பரரான தத் காலத்தில் உள்ளாருக்கு அநு பாவ்யமாய்
பிற்காலத்தில் உள்ளாருக்கு கிடையாததாய் இருக்கிற படியையும்
பின்னானார் வணங்கும் சோதி -என்கிறபடியே
அவதாரத்தில் பிற்பாடரானவர்களுக்கும் இழக்க வேண்டாதபடி
ஸர்வேஸ்வரன் அர்ச்சாவதாரமாய்க் கொண்டு உகந்து அருளினை நிலங்களிலே
அவனை அனுபவிக்கக் கோலி மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக அனுசந்திக்கிறார்

உத்தேச்ய விஷயத்தைக் காண வேணும் என்று ஆச்சார்ய பரதந்த்ரனைக் கேட்டவர்களுக்கு
நீங்கள் கேட்கிறி கோளாகில்
நீங்கள் அபேக்ஷிக்கிற விஷயத்தை கண்டார் உளர் என்று
கண்டவர்களைக் காட்டினால்
அந்தக் கண்டவர்களை நீங்கள் கண்டால் போலே காட்ட வேணும் என்று அபேக்ஷித்தால்
அவர்கள் காட்டுவது
அர்ச்சாவதாரத்தை அநவரத காலமும் சிரஸா வகிக்கும் அவர்களை (திருமலையை ) இறே

இதில்
1-நாடுகிறவர்கள் யார்
2-நாடுதிரேல் என்கிறவர்கள் யார்
3-நாடும் விஷயம் தான் எது
4-அந்த விஷயத்தை நாடாமல் கண்டு பிரிந்து காண வேணும் என்று நாடுகிறவர்கள் யார் –என்னில்

1-நாடுமவர்கள் -சென்று பொருள் படைப்பான் கற்ற திண்மையை யுடையவர்கள்
(பாகவதர்களை விட்டு பகவானைத் தேடிப் போருகிறவர்கள் )
2-நாடுதிரேல் என்கிறவர்கள் – பயிலும் சுடர் ஒளி -நெடுமாற்கு அடிமை -கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பு –
முதலானவற்றில் நிலை நின்ற அத்ய அவசாய ஸ்ரீ யை யுடையவர்கள் –
3-நாடும் விஷயம் -ராம கிருஷ்ணாதி அவதாரங்கள்
4-இவ் விஷயத்தை நிலை நிற்கக் கண்டு உளராம்படி உளரானவர்கள் ஆழ்வார்கள்
(விபவம் ரிஷிகள் அர்ச்சை ஆழ்வார்கள் என்றவாறு )

மெய்மையே கண்டார் உளர் என்றும்
மருவுமிடம் நாடுதிரேல் என்றும் உண்டாகையாலே
நங்கள் குன்றத்தையும்
அத்தைக் கை விடாமல் இவனவன் -என்று
தேச கால நியமம் இன்றி நித்ய வாஸம் செய்கிற
முடிச் சோதியில்( திருமலையில் )அழகரையும் உத்தேச்யமாகப் பேசுகிறார் –

(அவன் இவன் என்று கூழேன்மின் குழம்பாதீர்
இவனா அவன் –
நெஞ்சினால் நினைப்போனான் அவன் நீள் கடல் வண்ணன்
சிறப்பான அர்ச்சாவதாரத்துக்கு அவன் ஒப்பாகுமா என்றவாறு)

———-

அலம்பா வெருட்டா கொன்று திரியும் அரக்கரை
குலம் பாழ் படுத்து குல விளக்காய் நின்ற கோன் மலை
சிலம்பு ஆர்க்க வந்து தெய்வ மகளிர் ஆடும் சீர்
சிலம்பாறு பாயும் தென் திரு மால் இரும் சோலையே -4 2-1 –

பதவுரை

தெய்வம் மகளிர்கள்–தேவ ஸ்திரீகள்
சிலம்பு ஆர்க்க (நமது) பாதச் சிலம்புகள் ஒலிக்கும் படி
வந்து (பூலோகத்தில்) வந்து
ஆடும் சீர்–நீராடும்படியான பெருமையை யுடைய
சிலம்பு ஆறு–நூபுர கங்கையானது
பாயும்–(இடைவிடாமல்) பெருகப் பெற்றுள்ள
தென் திருமாலிருஞ் சோலை–அழகிய திருமாலிருஞ் சோலையானது,
அலம்பா–பிராணிகளை அலையச் செய்தும்
வெருட்டா–பயப்படுத்தியும்
கொன்று–உயிர்க் கொலை செய்தும்
திரியும்–திரிந்து கொண்டிருந்த
அரக்கரை–ராக்ஷஸர்களை
குலம் பாழ் படுத்து–ஸ குடும்பமாகப் பாழாக்கி
குலம் விளக்கு ஆய் நின்றகோன்–(இக்ஷ்வாகு வம்சத்துக்கு விளக்காய் நின்ற பெருமான்
எழுந்தருளி யிருக்குமிடமான)
மலை–திருமலையாம்–

அலம்பா வெருட்டா கொன்று திரியும் அரக்கரை
ஆரவாரித்து சீட்கை -விளைத்து -பிடித்து -அஞ்சப் பண்ணி
அஞ்சினாரைக் கொன்று
அதுவே யாத்ரையாய்த் திரியும் அரக்கரை
அதுக்கடி-ஜன்ம தோஷம்

குலம் பாழ் படுத்து
பாழாளாகப் படை பொருதானுக்கு
விபீஷணன் அவர்களுக்கு கூட்டு அன்று என்று -என்னும் இடம்
அதுக்கு ஸூசகம் -பெருமாள் இஷ்வாகு வம்சஜனாக நினைத்து வார்த்தை அருளிச் செய்தது –

குல விளக்காய் நின்ற கோன் மலை
ராவணன் திக் விஜயம் பண்ணின அன்று தொடங்கி இஷ் வாகு வம்சம் ஒளி மழுங்கிக் கிடந்தது
பெருமாள் திரு அவதரித்த பின்பு இறே குன்றத்து இட்ட விளக்காய்த்து

கோன் மலை
ஸர்வ ஸ்வாமி நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற தேசம்
ஸர்வ ஸ்வாமித்வம் வீறு பெற்றது இங்கே இறே
(மூலவர் பரம ஸ்வாமி திரு நாமம் )

சிலம்பு ஆர்க்க வந்து தெய்வ மகளிர் ஆடும்
முன்பு ராவணாதிகளுக்கு அஞ்சிச் சிலம்பு ஒழிந்தும்
பஞ்சடை -(பஞ்சை )இட்டும் வருகை தவிர்ந்து
குலம் பாழ் படுக்கையாலே ஸ்வர்க்கத்தில் அப்சரஸ்ஸூக்கள் சிலம்பார்க்க வருவர்கள்-

ஆடும்
ஸ்வர்க்கத்தில் இருப்புக்கு சாதனமாக
சாலில் நீர் மாண்டால் போலே
புண்யம் மாண்டால் தேடிக் கொள்ளும் தேசம்

சீர்
இது தானே இறே இதுக்கு ஏற்றம்
நிரூபகமும் இது தானே இறே இதுக்கு

சிலம்பாறு பாயும் தென் திரு மால் இரும் சோலையே
தென் என்று அழகாய்
மால் என்று பெருமை
இருமை என்றும் பெருமை
மிக்க பெருமை என்றபடி –

————–

ப்ரதிஜ்ஜையிலே
பல்லாண்டு பல்லாண்டு -என்றும்
பண் பல பாடி பல்லாண்டு இசைப்ப-(1-10 )-என்றும்
பல்லாண்டு கூறி வைத்தேன் (3-3 )-என்றும்
பல்லாண்டு ஒலி செல்லா நிற்கும்-(4-2-2 ) -என்றும்
அருளிச் செய்கையாலே இவர் திரு உள்ளத்துக்குப் பொருந்துவது
மங்களா சாஸனமே என்று தோன்றுகிறது இப் பாட்டால் –

வல்லாளன் தோளும் வாளரக்கன் முடியும் தங்கை
பொல்லாத மூக்கும் போக்குவித்தான் பொருந்தும் மலை
எல்லாவிடத்திலும் எங்கும் பரந்து பல்லாண்டு ஒலி
செல்லா நிற்கும் சீர் தென் திரு மால் இரும் சோலை மலையே -4 -2-2 –

பதவுரை

பல்லாண்டு ஒலி–மங்களசான கோஷமானது
எல்லா இடத்திலும்–எல்லா யிடங்களிலும்
எங்கும்–திருமலையின் பரப்பெங்கும்
பரந்து செல்லா நிற்கும் சீர்–பரவிச் செல்லும் படியான பெருமையை யுடைய
தென் திருமாலிருஞ்சோலை
வல் ஆளன்–வலிய ஆண்மையை யுடையவனும்
வாள்–(சிவனிடத்துப் பெற்ற) வாளை யுடையவனுமான
அரக்கன்–ராவணனுடைய
தோளும் முடியும்–தோள்களும், தலைகளும்
தங்கை–(அவனது) தங்கையாகிய சூர்ப்பணகையினது
பொல்லாத மூக்கும்–கொடிய மூக்கும்
போக்குவித்தான்–அறுப்புண்டு போம்படி பண்ணின எம்பெருமான்
பொருந்தும்–பொருந்தி எழுந்தருளி யிருக்குமிடமான
மலை–திருமலையாம்–

வல்லாளன் தோளும் வாளரக்கன் முடியும்
ப்ரஹ்மா கொடுத்த வரத்தால் வந்த மிக்க ஆண்மையும்
ருத்ரன் கொடுத்த வாளையும் உடைய
(ப்ரஹ்மா நாள் கொடுக்க ருத்ரன் வாள் கொடுக்க )
அரக்கன் தோளும் முடியும்

தங்கை பொல்லாத மூக்கும்
அவன் தன்னைப் போலவே யதேஷ்ட சாரித்வத்தால் வந்த
பொல்லாங்கை யுடைய தங்கை யுடைய மூக்கும்

போக்குவித்தான்  பொருந்து மலை
இவளை அங்க ஹீனை யாக்கி
இவர்களால் லோகத்துக்கு வந்த விரோதத்தை நீக்கினவன்
நித்ய வாஸம் செய்கிற திருமலை

எல்லாவிடத்திலும் எங்கும் பரந்து பல்லாண்டு ஒலி
செல்லா நிற்கும்
விஷய அனுரூபம் ஸ்வரூபம் என்பார் இடங்களிலும்
ஸ்வரூப அனுரூபமே புருஷார்த்தம் என்பார் இடங்களிலும்
(ஆட்க்கொள்வான் ஒத்து என் உயிர் உண்ட மாயன் —
என்னை முற்றும் பருகினான் காட்கரை அப்பனே )
உபாசன ஆத்மக ஞானம் யுடையார் இடங்களிலும்
ரஷ்ய ரக்ஷக பாவம் மாறாடி
பல்லாண்டு ஒலி செல்லா நிற்கும்

பல்லாண்டு என்கிற மங்களா ஸாஸன ப்ரகாசிதருக்குப் பரதந்த்ரர் ஆனதும்
நித்ய விபூதியிலும் மிக வேண்டியது இங்கேயே யாகையாலே செல்லா நிற்கும்

சீர்
அம் மலை மேல் வர்த்திக்கிறவர்களும் -அம் மலை மேல் உண்டான பதார்த்தங்களைப் பக்வமாக்கி
அங்கே இருக்கிற திரு மலை ஆழ்வாரை
உன் பொன்னடி வாழ்க ( 5-3 )என்று அமுது செய்யப் பண்ணுவதும்
ஆஸ்ரிதர் ஸந்நிதி பண்ண வேணும் என்கிற இடத்திலே ஸந்நிதி பண்ணுமவர் இறே திருமலை ஆழ்வாரும்

அன்றிக்கே
உன் பொன்னடி வாழ்க -என்கிறது அழகர் ஆகவுமாம்
இருவருக்கும் உண்டு இறே மங்களா ஸாஸன பரரான ஆஸ்ரிதற்குப் பரதந்த்ராகை
இரண்டு இடத்திலும் உண்டு இறே பின்னும் ஆளும் செய்கை ( நாச்சியார் )
ஏவம் பிரகாரமான குணங்களையும்
திருமாலிருஞ்சோலை மலை என்கிற திரு நாமத்தையும் யுடையராய் இறே திருமலை ஆழ்வார் தாம் இருப்பது –

இனக் குறவர் பொன்னடி வாழ்க என்கிறது
எந்தாய் என்கிறதிலே ப்ரதான்யம்
இங்கே திருமாலிருஞ்சோலை என்கையாலே திருமலை ஆழ்வார் மேலே இறே ப்ராதான்யம்
அதுக்கு அடி –
அழகருக்கு சென்றால் குடையாம் என்கிறபடி
இஷ்ட விநியோக அர்ஹமாம் இருக்கை இறே

தென் என்று
திக் ஆதல்
அழகு ஆதல்
தென்ன என்கிற ஆளப்பம் ஆதல்

மாலும் இருமையும் பெருமையாய் -மிக்க பெருமை என்னுதல்
மாலினுடைய பெரிய சோலை என்னுதல்
மயல் மிகு பொழிலாய் (2-10) மாலுக்கு மாலை விளக்கும் என்னுதல் –

—————-

தக்கார் மிக்கார்களை சஞ்சலம் செய்யும் சலவரை
தெக்கா நெறியே  போக்குவிக்கும் செல்வன் பொன் மலை
எக்காலமும் சென்று சேவித்து இருக்கும் அடியரை
அக் கான் நெறியை மாற்றும் தண் மால் இரும் சோலையே – 4-2- 3-

பதவுரை

எக் காலமும்–எப்போதும்
சென்று–போய்
சேவித்திருக்கும்–திருவடி தொழா நின்றுள்ள
அடியரை–பாகவதர்களை
அக் கான் நெறியை மாற்றும்–அப்படிப்பட்ட (கொடுமையான) (பாவக்)காட்டு வழியில் நின்றும் விலக்கக் கடவதும்
தண்–தாப ஹரமுமான
மாலிருஞ்சோலை
தக்கார் –(க்ருபா விஷயத்தில்) எம்பெருமான் ஒத்தவர்களும்
மிக்கார்களை (க்ருபா விஷயத்தில்-அவனிலும்) மேற்பட்டவர்களுமாயுள்ள மஹாத்மாக்களை
சஞ்சலம் செய்யும்–அலைத்து வருந்தா நின்றுள்ள
சலவரை–க்ருத்ரிமப் பயல்களை
தெக்கு ஆம் நெறியே–தென் திசையிலுள்ள நரக மார்க்கத்திலே
போக்கு விக்கும்–போகும் படி பண்ணா நின்ற
செல்வன்–ச்ரிய பதியான எம்பெருமான் (எழுந்தருளி யிருக்குமிடமான)
பொன் மலை–அழகிய திருமலையாம்–

தக்கார்
ஈஸ்வரனோடு ஓக்க கிருபை ஒத்து இருக்குமவர்கள்
ஈஸ்வரனுக்குத் தகுதியானவர்கள்
அதாவது
நினைவு ஒன்றாய் இருக்கை
சர்வாத்மாக்களும் உஜ்ஜீவிக்க வேணும் என்கிற கிருபை ஒத்து இருக்கை

மிக்கார்களை
ஈஸ்வரனிலும் பிராட்டியிலும் கிருபை மிக்கு இருப்பவர்கள்
அதாவது
புருஷகாரமாவார் -கை விட்டவர்களைக் கொள்ளுமவர்கள் இறே
அன்னையாய் அத்தனாய் என்னை ஆண்டிடும் தன்மையான சடகோபன் என் நம்பியே -என்று
ஈஸ்வரனும் பிராட்டியும் செய்யும் காரியமும் செய்து
தாம் செய்யும் காரியமும் செய்கையாலே மிக்கார் என்கிறது
வருமையும் இம்மையும் நன்மை அளிக்கும் பிராக்கள் -என்று
இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் ரஷிப்பவர்கள் இறே
ஈஸ்வரன் அருளிலும் இவர்கள் அருள் இறே நன்றாய் இருப்பது
நல்லருள் ஆயிரவர் நலன் ஏந்தும் திருவல்ல வாழ் -என்னக் கடவது இறே

சஞ்சலம் செய்யும் சலவரை
பகவத் விஷயத்திலே வைத்த நெஞ்சைக் கலங்கப் பண்ணும் க்ருத்ரிமரர்களை
ஸ்ரீ தண்டகாரண்ய வாசிகளான ரிஷிகள் பகவத் த்யானம் குலைந்து
ஏஹி பஸ்ய சரீராணி -என்று உடம்புக்கு மன்றாடும்படி ஆய்த்து இறே

சலவர்
அனுகூலரைப் போலே ப்ராதிகூல்யம் பண்ணுமவர்கள்

தெக்கா நெறியே  
நரகத்துக்குப் போம் வழியே

போக்குவிக்கும்
மீட்சியில்லை

செல்வன் பொன் மலை
இப்படிப் போம் படி பண்ணுகைக்கு ஹேது ஸ்ரீ யபதியாகையாலே
அசுரர்க்குத் தீங்கு இழைக்கும் திருமால் -என்னக் கடவது இறே
ராவணாதிகளைக் கொல்லுகைக்கு தபஸ்ஸூ பண்ணுபவன் இறே

பொன் மலை
ஸ்ரீ யபதி வர்த்திக்கிற ஸ்லாக்யமனான திரு மலை

எக்காலமும் சென்று சேவித்து இருக்கும் அடியரை
அநந்ய ப்ரயோஜனராய்
புறம்பு அந்நிய பரதை இல்லாமல் சேவித்து இருப்பவர்கள்
ப்ரயோஜனாந்தர பரர்க்கு இறே கால நியதி உள்ளது
இவர்களுக்கு கால நியதி இல்லை
அதுக்கடி
அடியார் ஆகையால்
எழுவார் விடை கொள்வார் ஈன் துழாயானை வழுவா வகை நினைந்து
வைகல் தொழுவார் -என்னக் கடவது இறே

அக் கான் நெறியை மாற்றும்
அக் காட்டு வழியை மாற்றும்
பாவக் காடு இறே

தண் மால் இரும் சோலையே
அழகர் பிரதிகூலரைத் தெக்கா நெறியே போக்குவிப்பர்
திருமலை ஆழ்வார் அனுகூலரை அக் கான் நெறியை மாற்றுவிப்பர்
பிணி வீயுமாறு செய்வான் திருவேங்கடத்து ஆயன்
சமன் கொள் வீடு தரும் தடம் குன்றம் –என்னக் கடவது இறே

அழகரைப் பற்றுகையிலும்
அயன் மலை அடைவது -இறே கருமம் –

———–

ஆனாயர் கூடி அமைத்த விழவை அமரர் தம்
கோனார்க்கு ஒழிய கோவர்த்தனத்துச்  செய்தான் மலை
வான் நாட்டில் நின்று மா மலர் கற்பகத்து ஒத்து இழி
தேனாறு பாயம் தென் திரு மால் இரும் சோலையே – 4 -2-4 –

பதவுரை

வான் நாட்டில்–ஸ்வர்க்க லோகத்திலுள்ள
மா மலர்–பெரிய பூக்களை யுடைய
கற்பகம்–கல்ப வ்ருக்ஷத்தினுடைய
தொத்தில் நின்று–பூங்கொத்தில் நின்றும்
இழி–பெருகா நின்ற
தேன்–தேனானது
ஆறு பாயும்–ஆறாய்க் கொண்டு ஓடா நிற்கிற
தென்–அழகை யுடைய திருமாலிருஞ்சோலை
ஆன் ஆயர்–பசுக்களுக்குத் தலைவரான இடையர்கள்
கூடி–ஒன்று சேர்ந்து
அமைத்து–(இந்திரனுக்காக) ஏற்படுத்தின
விழவை–ஸமாராதனையை
அமரர் தம் கோனார்க்கு ஒழிய–(அந்த) தேவேந்திரனுக்குச் சேர வொட்டாமல் தடுத்து
கோவர்த்தனத்து–கோவர்த்தன மலைக்குச் (சேரும் படி)
செய்தான் மலை–செய்தருளின கண்ண பிரானுடைய திருமலையாம்–

ஆனாயர் கூடி
பசு மேய்க்கும் இடையர் திரண்டு
ஆனான் ஆனாயன் (1-8-8 )-என்னக் கடவது இறே இவன் தன்னையும் –

அமைத்த விழவை
இடையர் கூடிச் செய்த உத்ஸவத்தை

இதில் உடன்படாதான் கிருஷ்ணன் ஒருவனும் இறே
அதுக்கடி
தான் பிறந்து இவர்கள் கொடாத போது உங்கள் அளவிலே அதிகரித்து
அசாதாரண விக்ரஹங்களிலே கைக் கொள்ளும் பதார்த்தங்களை
தேவத அந்த்ர்யாமி த்வாரா கைக் கொள்ளுகை திரு உள்ளத்துக்கு அஸஹ்யம் ஆகையால்

அமரர் தம் கோனார்க்கு ஒழிய
அமரர் என்று தேவ ஜாதி
கோனார் என்று இவர்களைக் கும்பீடு கொள்ளுகிறவர்
(கோனார் பூஜ்ய பஹு வசனம் )

ஒழிய
கிருஷ்ணர் நந்த கோபரை அழைத்து
பசுக்களுக்கு இந்த மலையிலே அன்றோ புல்லும் தண்ணீரும்
இது கோ வர்த்தகம் என்று பேராசைக்கு அடி கோவை வார்த்திப்பிக்கும் என்று அன்றோ
ஆன பின்பு அவனுக்கு இடத் தவிர்ந்து
இந்த மலைக்கு இடப் பாருங்கோள் என்று அருளிச் செய்ய

அவரும் அத்தைக் கேட்டு
இடையரை அழைத்து
இந்தச் சிறு பிள்ளைக்கு உள்ள அறிவும் நமக்கு இன்றிக்கே இருந்தது
இவன் சொன்னால் போலவே செய்யுங்கோள் -என்ன

அப்படியே செய்கிறோம் என்று
மலையின் முன்னே கொண்டு போய் குவித்தார்கள்

கோவர்த்தனத்துச்  செய்தான் மலை
அங்கு ஒரு பூத வடிவு கொண்டு (பெரிய திருமடல் )அமுது செய்து
இடையர்களுடன் கூடி நின்று
வேண்டும் வரங்களும் வேண்டிக் கொண்டவன் வர்த்திக்கிற தேசம்
(திருமாலிருஞ்சோலை திவ்ய தேச நித்ய வாஸம் வேண்டிக் கொண்டானோ )

வான் நாட்டில் நின்று மா மலர் கற்பகத்து ஒத்து இழி தேனாறு பாயம் தென் திரு மால் இரும் சோலையே
இந்திரன் கல் வர்ஷம் பொழிவித்த அபராததுக்கும்
என் நாதன் தேவிக்கு அன்று இன்பப் பூ ஈயாத அபராததுக்கும்
தோற்றுப் பணிப் பூ இடுகிறபடி

வானாடு -என்று ஸ்வர்க்கத்தில் பெரிய பூக்களை யுடைத்தான கற்பகத்தில்
பூங் கொத்துக்களின் தேன் ஆறாய்ப் பாயும் அழகிய பரப்பை யுடைத்தான திருமலை

தன சிஷ்யன் புறம்பு ஒருவரால் (பகவானால் கூட )திருந்தி வர்த்திக்கப் புக்கால்
ஆச்சார்யன் நினைக்கும் படி
யானே நீ என்னுடையும் நீயே என்று இருக்கிறவன் ஆகையாலே
தன் சமர்ப்பணத்தின் படிக் கைக் கொண்டான் என்று இருக்கக் கடவன்

அன்றிக்கே
நாம் தத் (பகவத்)விஷயத்தில் சேர்ந்ததுக்குப் பலம்
அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன் -என்ற ஈஸ்வரன் நிலையை அறிந்து
சிஷ்யன் தானும் –
அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்தாய் என்று பிரார்த்திக்குமவன் ஆகையால்
மூவர் நினைவாலும் வெறுப்பு இல்லை

தன் அசந்நிதியிலே புறம்பே திருந்தினானாகில்
திரு மதிள் திரு நந்தவனம் தான் குறையாக்கி விட்டு வைத்துப் போனால்
அத்தை வேறே ஒரு தார்மிகன் தலைக் கட்டினால் தான் வந்து அவனை உகக்குமா போலே
உகக்கக் கடவன்

திருத்த மாட்டாதவர்கள் பக்கலிலே போனால்
இவ் வாத்மாவை எம்பெருமான் நம்மோடே சேர்த்து எடுக்க நினைத்தான் என்று இருந்தோம்
இது இப்படித் தட்டுப் படுவதே -என்று
அவன் நாசத்துக்கு நோகக் கடவன் —

———-

ஒரு வாரணம் பணி கொண்டவன் பொய்கையில் கஞ்சன் தன்
ஒரு வாரணம் உயிர் உண்டவன் சென்று உறையும் மலை
கரு வாரணம் தன் பிடி துறந்து ஓடக் கடல் வண்ணன்
திரு ஆணை கூறத் திரியும் தண் மால் இரும் சோலையே – 4-2- 5-

பதவுரை

ஒரு வாரணம்–(ஸ்ரீகஜேந்திராழ்வானாகிற ஒரு யானையினிடத்து
பணி–கைங்கர்யத்தை
கொண்டவன்–ஸ்வீகரித்தருளினவனும்
கஞ்சன் தன்–கம்ஸனுடைய
ஒரு வாரணம்–(குவலயாபீடமென்ற) ஒரு யானையினுடைய
உயிர்–உயிரை
உண்டவன்–முடித்தவனுமான கண்ணபிரான்
சென்று–எழுந்தருளி
உறையும்–நித்ய வாஸம் பண்ணப் பெற்ற
மலை–மலையாவது:
கரு வாரணம்–கறுத்ததொரு யானை,
தன் பிடி–தன்னுடைய பேடை யானது
துறந்து ஓட–(பிரணய ரோஷத்தினால்) தன்னை விட்டிட்டு ஓடப்புக,
(அதுகண்ட அவ்வானையானது)
கடல் வண்ணன் திரு ஆணை கூற–“கடல் போன்ற நிறமுடைய அழகர் மேலாணை” என்று சொல்ல
திரியும்–(அப்பேடை யானது அவ்வாணைக்குக் கட்டுப்பட்டு அப்புறம் போக மாட்டாமல்) மீளா நின்றுள்ள
தண்–குளிர்ந்த
மாலிருஞ்சோலை–திருமாலிருஞ் சோலை மலையாம்–

ஒரு வாரணம்
ஞானமும் பக்தியும் விரக்தியும் பூர்ணமாக யுடைத்தாகையாலே
அத்விதீயமான ஸ்ரீ கஜேந்திர ஆழ்வானை

பணி கொண்டவன்
பூவில் செவ்வி குலைவதற்கு முன்னே வந்து கைக் கொண்டவன்

பொய்கையில்
பணி கொண்டது தான் பரம பதத்திலேயோ என்னில்
அங்கு அன்று -பொய்கையிலே
இத்தால் தேஹ தோஷமும் பாரான் என்கிறது

உம்பரால் அறியலாகா ஒளி உளார் யானைக்காகி வந்தார்
நம் பரமாயதுண்டே நாய்களோம் சிறுமை ஓரா (திருமாலை -28)-என்றும்
ஒப்பிலேன் யாகிலும் நின்னடைந்தேன் நீ அருள் செய்தமையால் -(4-10-)-என்னக் கடவது இறே

திருக்கச்சி நம்பி அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் திருவடிகளில் சென்று
தேவரீர் திரு உள்ளத்துக்கு உகந்ததொரு திரு நாமம் தந்து அருள வேணும் என்று
விண்ணப்பம் செய்த வனந்தரத்திலே
ஸ்ரீ கஜேந்திர தாஸன் என்று அழைக்கக் கடவோம் -என்று அருளிச் செய்தார்

கஞ்சன் தன் ஒரு வாரணம் உயிர் உண்டவன்
இங்கு ஒரு வாரணம் என்றது பாதகத்தில் உறைப்புத் தோற்ற
கஞ்சன் தன் ஒரு வாரணம்-என்கையாலே
ஆனைக்கு பாதகத்வம் ப்ரக்ருதியாய் இருக்கச் செய்தேயும்
ஒளஷதங்களை இட்டு மதம் உதிதமாம் படி பண்ணுவிக்கை

ஒன்றுக்குப் பிராண பிரதானம் பண்ணி
ஒன்றின் பிராணனை அபஹரித்தவன்

சென்று உறையும் மலை
ஆனுகூல்யமுடைய ஆனையை ரக்ஷித்து
ப்ராதிகூல்யம் பண்ணின ஆனையை நிரசித்தவன்
வர்த்திக்கிற தேசமாகையாலே
அனுகூலமான யானைகள் எல்லாம் சேர்ந்த தேசம்

கரு வாரணம் தன் பிடி துறந்து ஓடக்
கறுத்த யானையின் நிறத்தைக் கண்ட பிடி
நம்மை ஒழிய வேறே கலந்து பெற்ற நிறமாய் இருந்தது -என்று ப்ரணய ரோஷத்தாலே ஓட
தன்னை சன்னியசித்துப் போக
அநந்தரம் இது மீளுகைக்கு ஈடான உபாயங்களிலே இழிந்தது

அதாவது
பெருகு மத வேழம் மாப்பிடிக்கு முன் நின்று இரு கண் இள மூங்கில் வாங்கி
அருகு இருந்த தேன் கலந்து நீட்டத் தொடங்கிற்று
அத்தை யுனக்கு வேண்டுவாருக்குக் கொடு என்று போகத் தொடங்கிற்று
இனி உபாயாந்தரம் பலித்தது இல்லை
இனி சரம உபாயத்தை அனுஷ்ட்டிப்போம் என்று பார்த்து

கடல் வண்ணன் திரு ஆணை கூறத் திரியும்
அழகர் ஸ்ரீ பாதமே போவாய் என்ன
அநந்தரத்திலே மீண்டது திரியும்

அன்றிக்கே
கடல் வண்ணன் என்று அழகர் திரு நாமமாய்
திரு ஆணை என்று பெரிய பிராட்டியார் ஆணை ஆகையாலே
நாய்ச்சியார் ஆணை போவாய் என்றது ஆகவுமாம்

இத்தால்
சிஷ்யன் ஆச்சார்யனை அநாதரித்துப் போக
புருஷகாரத்தின் ஆணையும் இட்டு
மீட்கக்
கூடுகிறான்

இத்தால்
சிஷ்யனைப் புகல் அறுக்க
அவன் தானே வந்து கூடின படி தோற்றுகிறது

தண் மால் இரும் சோலையே
அதிகாரிகள் நின்ற நின்ற அளவுக்கு ஈடாக விடாய்களை ஆற்றும் திருமலை
இதுக்குப் பிடி துறந்து ஓடுகை இறே ஆபத்து –

———-

ஏவிற்றுச் செய்வான் ஏன்று எதிர்ந்து வந்த மல்லரைச்
சாவத் தகர்த்த சாந்து அணி தோள் சதுரன் மலை
ஆவத்து தனம் என்று அமரர்களும் நன் முனிவரும்
சேவித்து இருக்கும் தென் திரு மால் இரும் சோலையே -4 -2-6 –

பதவுரை

ஏலிற்று–(கம்ஸன்) ஏவின காரியங்களை
செய்வான்–செய்து முடிப்பதற்காக
ஏன்று எதிர்த்து வந்த–துணிந்து எதிரிட்டுவந்த
மல்லரை–(சாணுரன் முதலிய) மல்லர்களை
சாவ தகர்த்து–முடியும்படியாக நோக்கினவனும்
சாந்து–(கூனி யிட்ட) சாந்தை
அணி–அணிந்து கொண்டுள்ள
தோள்–தோள்களை யுடையவனும்
சதுரன்–ஸமர்த்தனுமான கண்ணபிரான் (எழுந்தருளியிருக்கிற)
மலை–மலையாவது:
அமரர்களும்–(பிரமன் முதலிய) தேவர்களும்
நல் முனிவரும்–ப்ரஹ்ம பாவனை மட்டும் உள்ள நல்ல (ஸனகர் முதலிய மஹர்ஷிகளும்)
ஆவத்து தனம் என்று–ஆபத்துக் காலத்துக்குத் துணையாயிருக்குமிடமென்று (நினைத்து)
சேவித்து இருக்கும்–ஸேவித்துக் கொண்டு இருக்குமிடமான தென் திருமாலிருஞ்சோலை–

ஏவிற்றுச் செய்வான் ஏன்று எதிர்ந்து வந்த மல்லரைச்
தோற்றால் தங்கள் பிராணனைக் தப்ப விரகு இல்லை
மீளில் இவன் கழி கத்தியாலே கழிக்குமதில் அவன் கையில் பட்டுப் போனால்
வீர ஸ்வர்க்கம் கிடைக்கும் என்று
படக் கடவதாக துணிந்து வந்த மல்லரை

சாவத் தகர்த்த
பசும் கலம் உடைத்தால் போலே கொன்றான் ஆய்த்து
விரோதி நிரஸனம் காய் வந்தபடி

சாந்து அணி தோள் சதுரன் மலை
தாம் காலும் கையும் உடலும் சேர்ந்து பொரா நிற்கச் செய்தே
சாந்து அழியாத சதிர்
அதுக்கடி
மஞ்சத்தில் பெண்கள் கூனி சாந்து சாத்தின போதே தங்கள் கண்களால் குறியிட்டு விட்டார்கள்
இக் குறி அழியாமல் பொருத சதுரன் மலை

அமரர்களும் நன் முனிவரும்
முனியவர்களும் யோகிகளும் –இத்யாதி

சேவித்து இருக்கும்
அடியரோடு இருந்தமை -என்னக் கடவது இறே

ஆவத்து தனம் என்று
உபாயத்துக்கு ஒரு கால் நினைக்க அமையும் இறே

சேவித்து இருக்கும்
பின்பு பலத்திலே இறே அந்வயம் –

——–

மலயத்வஜ சக்ரவர்தியாலும் ஸ்லாகிக்கப் பட்ட திருமலை என்கிறார் –

மன்னர் மறுக மைத்துனன் மார்க்கு ஒரு தேரின் மேல்
முன்னங்கு நின்று  மோழை எழுவித்தவன் மலை
கொல் நவில் கூர் வேல் கோன் நெடு மாறன் தென் கூடல் கோன்
தென்னன் கொண்டாடும் தென் திரு மால் இரும் சோலையே -4 -2-7 –

பதவுரை

மன்னர்–(குரு தேசத்து) அரசர்கள்
மறுக–குடல் குழம்பும்படி
மைத்துணன் மார்க்கு–மைத்துனன்மாரான பாண்டவர்களுக்கு (த் துணையாகி)
ஒரு தேரின் மேல்–ஒரு தேரிலே
முன் அங்கு நின்று–முற் புறத்திலே நின்று கொண்டு
மோழை யெழுவித்தவன் மலை–(நீர் நரம்பில் விட்ட வாருணாஸ்த்ரத்தின் வழியே) கீழுண்டான நீரானது
குமிழி யெறிந்து கிளரும்படி பண்ணின கண்ணபிரான் (எழுந்தருளியிருக்கிற) மலையாவது
கொன்னவில்-கொலையையே தொழிலாக வுடைய
கூர்–கூர்மை பொருந்திய
வேல்–வேலை யுடையவனும்
கோன்–ராஜ நீதியை வழுவற நடத்துமவனும்
நெடு–பெருமை பொருந்தியவனும்
மாறன்–‘மாறன்‘ என்னும் பெயருடையவனும்
தென்–அழகிய
கூடல்–‘நான் மாடக் கூடல்‘ என்ற பெயரை யுடைய மதுரைக்கு
தென்னன்–பாண்டி நாட்டுத் தலைவனுமான மலயத்வஜ ராஜனாலே
கொண்டாடும்–கொண்டாடப் பெற்ற
தென் திருமாலிருஞ்சோலை–

மன்னர் மறுக மைத்துனன் மார்க்கு ஒரு தேரின் மேல் முன்னங்கு நின்று  மோழை எழுவித்தவன் மலை
ஒரு நாள் யுத்தத்தில் மைத்துனமாரான ராஜாக்கள் தண்ணீர் விடாயாலே
தாங்களும் தங்கள் பரிகரமுமாகத் தங்கள் படை நிலத்தில் தண்ணீர் இல்லாமையாலே
மிகவும் ஈடுபட்டு எதிர் தலை வாங்காமையாலே என் செய்வோம் என்கிற அளவிலே
அத்விதீயமான தேரின் மேலே ஸாரதியாய்
தாழ்ந்த தட்டிலே நின்று

நின்று
பாண்டவ பக்ஷ பாதம் தோன்ற நின்று

கிருஷ்ணா தேரை மீள விடு
பிராணன் உண்டாகில் நாளையும் யுத்தம் செய்து கொள்ளலாம்
என்னவும்
நின்று

அவனோடே வார்த்தை யாக்கி
வருணாஸ்திரத்தை இங்கனே தொடுத்து விடு –
தண்ணீரும் உண்டாம் காண்
அஞ்சாதே கொள் என்ன

அவனும் தொடுத்து எங்கே விட என்ன

பூமியில் நீர் நரம்பு அறிந்தவன் ஆகையாலே
இந்த நீர் நரம்பிலே என்ன

இவனும் அங்கே விட
அம்பு போன வழியே மோழை பட்டு மேலே மண்ணைக் கரைத்துக் கொண்டு
கிளம்பிப் படை நிலம் எல்லாம் வேண்டும் அளவிலே பரக்கும் படி
குமிழி எழப் பண்ணினவன் நித்ய வாஸம் செய்கிற மலை

மோழை-குமிழி -மேட்டு நீர்

கொல் நவில் கூர் வேல் கோன் நெடு மாறன் தென் கூடல் கோன்
கொலைக்குப் பரிகரம் என்னும் படியான கூரிய வேலை யுடையனாய்
தர்ம யுத்தமே செய்பவனாய்
தபஸ் பலத்தால் நித்ய கங்கா ஸ்நானம் செய்து வர வல்லவனாய்
பாண்டிய மண்டலத்துக்கு ராஜாவாய்
தெற்கு திக்கில் பிரதானனுமாய்
மதுரை என்கிற பேரை யுடைத்தான படை வீட்டுக்கு நிர்வாஹகனுமாய்

தென்னன்
தென் நாட்டை யுடையவன்
மேகத்தை விலங்கு இட்டான்
பூதத்தைப் பணி கொண்டான்
இந்திரன் தலையிலே வளை எறிந்தான்
வடிம்பு அலம்ப நின்றான் கடலிலே
மடியிலே கயல் இட்டான்
என்றால் போலே சொல்லக் கடவது பாண்டிய மண்டலத்தில் தர்ம ராஜாக்களை –
அவ்வளவும் அன்றிக்கே
மலயத்வஜன் என்கிற பேரை யுடையவனாய்
(இவர் மதுரை தேச அரசராக இருந்தார் என்றதால் இவற்றை அறிவார் அன்றோ )

அதாவது
அகஸ்தியன் வர்த்திக்கிற மலய பர்வதத்திலே சென்று
அகஸ்த்ய மகரிஷிக்கு முன்னே தர்மமே நடத்தக் கடவன் -என்று
மலய பர்வதத்தை எழுதிக் கொடி எடுத்தவன்

கங்கையிலே ஸ்நானம் செய்ய போகா நிற்க செய்தே -மதி தவழ் குடுமி அளவிலே சென்றவாறே –
தேர் வடக்கு ஓடாமல் நின்றதாய்-அவ்விடத்திலே தேரை நிறுத்தி –
இங்கே தீர்த்த விசேஷமும் -தேவதா சந்நிதியும் உண்டாக்க அடுக்கும் -என்று இறங்கி ஆராய்ந்து பார்த்த அளவில் –

அவ்விடத்தில் அழகர் சந்நிதி பண்ணி -இவ்வாற்றில் ஸ்நானம் செய்-என்ன

நாமம் கேட்டு ஸ்நானம் பண்ண வேண்டுகையாலே -இதுக்கு பேர் என்ன -என்று கேட்க –

முன்பே நம்மை பிரம்மா காலைக் கழுவுகிற காலத்திலே நம் சிலம்பிலே நீர் இதிலே தெறித்து –
சிலம்பாறு -என்று இதுக்கு பேர் ஆய்த்து -என்ன

அங்கே ஸ்நானம் செய்து –
கங்கா ஸ்நானம் தவிர்ந்து –
இங்கே ப்ரவணனாய் இருந்து
அழகருக்கு வேண்டும் அடிமைகளும் செய்தான் என்று ஒரு பிரசித்தி உண்டு இறே

அத்தை அருளிச் செய்தார் ஆய்த்து
அத்தைப் பற்ற தென்னன் கொண்டாடும் தென் திரு மால் இரும் சோலையே -என்கிறார்

பஞ்சவன் பவுழியன் சோழன் பார் மன்னர் தாம் பணிந்து ஏத்தும் வரன் (7-7)-என்பது
பல வேந்தர் வணங்கு கழல் பல்லவன் மல்லையர் கோன் பணிந்த பரமேஸ்வர விண்ணகரம் (2-10 )-என்பது
இவர்கள் உடன் கூட அநந்ய ப்ரயோஜனராய் -அநந்ய சாதனராய் இருக்கிற
தொண்டைமான் சக்கரவர்திகளையும் கொண்டாட நின்றார் இறே

இது இறே ஆழ்வார்கள் திரு உள்ளம் இருக்கிற படி
இதுக்கடி பகவத் பாகவத ஆச்சார்ய விஷயங்களில் ப்ரீதி அதிசயம் இறே

இது இறே நம் ஆச்சார்யர்களுக்கும் திரு உள்ளம்
மலயத்வஜ திக்யா தொ மாந வேந்த்ரோ மஹீ பதே —

————

குறுகாத மன்னரை கூடு கலக்கி வெம் கானிடை
சிறு கால் நெறியே போக்குவிக்கும் செல்வன் பொன் மலை
அறுகால் வரி வண்டுகள் ஆயிர நாமம் சொல்லி
சிறுகாலை பாடும் தென் திரு மால் இரும் சோலையே – 4-2 -8-

பதவுரை

குறுகாத–திருமலையைக் கிட்டி அநுகூலாய் வாழலாமாயிருக்க, அது செய்யாமல் விலகுகின்ற
மன்னரை–அரசர்களுடைய
கூடு–இருப்பிடத்தை
கலக்கி–குலைத்து (அழித்து)
வெம்–தீஷணமான
கானிடை–காட்டிலே
சிறு கால் நெறியே சிறந்த வழியில்
போக்குவிக்கும்–(அவ் வரசர்களை) ஓட்டுகின்ற
செல்வன்–திருமால் (எழுந்தருளியிருக்கிற)
பொன் மலை–சிறந்த மலையை யுடையவன்
அறுகால்–ஆறு கால்களை யுடைய
வரி வண்டுகள்–அழகிய வண்டுகளானவை
ஆயிரம் நாமம் சொல்லி–(எம்பெருமானுடைய) ஸஹஸ்ர நாமங்களை ஆளாத்தி வைத்து
பாடும்? பாடுமிடமான
தென் திருமாலிருஞ்சோலை–

குறுகாத மன்னரை
திருமலையைக் கிட்டாத ராஜாக்களை

கூடு கலக்கி
இருப்பிடத்தைக் குலைத்து
இருப்பிடம் என்ற போதே
ராஜ அர்ஹமாய் இருந்தது என்று இறே நல்ல இடங்களை சொல்லுவது

வெம் கானிடை
நிலவனுக்கும் சஞ்சரிக்க ஒண்ணாத வழி

சிறு கால் நெறியே போக்குவிக்கும் செல்வன் பொன் மலை
கெட்டப் போகும் போது பின் தொடர்கிறார்கள் என்னும் அச்சத்தால் போக்குவிக்கும்
உய்மின் திறை கொணர்ந்து என்று உலகு ஆண்டவர் (திருவாய் -4-1-2 )-இத்யாதி –

செல்வன் பொன் மலை
அதுக்கு அடி ஸ்ரீ யபதி யாகையாலே
அசுரர்க்கு தீங்கு இழைக்கும் திருமால்

பொன் மலை
ஸ்ரீ யபதி வர்த்திக்கிற ஸ்லாக்கியமான திரு மலை

அறு கால் வரி வண்டுகள் ஆயிர நாமம் சொல்லி
குறுகாத ராஜாக்கள் த்யாஜ்யர் என்னும் இடமும்
திருமலை யோட்டை பந்தத்தாலே திர்யக்கு உபாதேயம் என்னும் இடத்தையும்
சேரச் சொல்லிற்று

அறு கால் வரி வண்டுகள்
அவற்றிலும் தேஹ குணம் இறே இவருக்கு உத்தேச்யம்

ஆயிர நாமம் சொல்லி சிறு காலை பாடும்
ஸத்வ உத்தர காலத்திலேயே எழுந்து இருந்து திருப்பள்ளி எழுச்சி பாடா நிற்கும்
காலை எழுந்து இருந்து கரிய குருவிக் கணங்கள் –சோலை மலைப்பெருமான் (நாச்சியார் )-என்னக் கடவது இறே

தென் திரு மால் இரும் சோலையே
அழகை யுடைத்தான திருமலை –

———–

குறுகாத மன்னர் அளவில் அழகர் தம்மால் வரும் நிக்ரஹம்
ஏறு திருவுடையான் -என்றும்
திரு விளையாடு திண் தோள் –என்னச் செய்தேயும்
அவுணர் இடைப் புக்கு
என்றானும் இரக்கம் இலாதவன்(பெரிய திருமொழி 2-4 )- என்கிறபடியே
வரும் என்று சொல்லிற்று கீழ்

இதில் அம் மலையில் வர்த்திக்கிற ஸ்ரீ வைஷ்ணவ பூதங்கள்
சென்று சென்று தேவர் (திருச்சந்த )
ஜன்மாந்தர ஸஹஸ்ரேஷு -என்கிறபடியே
குறுகாத அளவு அன்றிக்கே
அம் மலையில் வர்த்திக்கச் செய்தே
தாழ்ச்சியை மதித்துத் தீ வினை பெருக்கி
ஆய மாயவன் கோயில் வலம் செய்யாதே
வலம் செய்து வழக்கு என நினையாமல்
சூதும் களவும் செய்து
அவன் தந்த கரணங்களைக் கொண்டு வழி கெட நடந்து
அந்வய விநாஸ ரஹிதர் ஆனவர்களை
அந்வய விநாஸம் உண்டாக்குவதாக பாப கரணங்களைக் குலைத்து
அழகரை யுகப்பிக்கும் என்னும் பிரகார விசேஷங்களை சொல்லுகிறது இப் பாட்டால் –

சிந்தப் புடைத்து செங் குருதி கொண்டு பூதங்கள்
அந்திப் பலி கொடுத்து ஆவத் தனம் செய் அப்பன் மலை
இந்திர கோபங்கள் எம்பெருமான் கனி வாய் ஒப்பான்
சிந்தும் புறவின் தென் திரு மால் இரும் சோலையே – 4-2- 9-

பதவுரை

பூதங்கள்–ஸ்ரீ வைஷ்ணவ பூதங்களானவை
(தேக அபாஷணமே பண்ணிக் கொண்டு திரியும் நாஸ்திரிகர்களைக் கண்டால், அவர்களை)
சிந்தப் புடைத்து–(அவயங்கள்) சிதறும்படி அடித்துக் கொன்று
செம் குருதி கொண்டு–(அதனால் அவர்களுடலினின்று புறப்படுகிற) சிவந்த ரத்தத்தைக் கொண்டு
அந்தி–அந்திப் பொழுதிலே
பலி கொடுத்து–(எம்பெருமானுக்கு) ஆராதந ரூபமாக ஸமர்ப்பித்து
ஆபத்து தனம் செய்–ஆபத் காலத்துக்குத் துணையாமிடமென்று ஸேவிக்குமிடமும்
அப்பன்–ஸ்வாமி (எழுந்தருளியிருக்க மிடமுமான)
மலை–மலையாவது,
இந்திர கோபங்கள்–பட்டுப் பூச்சிகளானவை
எம் பெருமான்–அனைவர்க்கும் ஸ்வாமியான அழகருடைய
மூலவருக்கு பரம ஸ்வாமி என்றே திரு நாமம்
கனி வாய்–(கொவ்வைக்) கனி போன்ற திரு வதரத்திற்கு
ஒப்பான்–போலியாக
சிந்தும்–(கண்ட விடமெங்கும்) சிதறிப் பறக்கப் பெற்ற
புறவில்–தாழ்வரையை யுடைய
தென் திருமாலிருஞ்சோலை.–

சிந்தப் புடைத்து செங்குருதி கொண்டு பூதங்கள் அந்திப் பலி கொடுத்து ஆவத் தனம் செய் அப்பன் மலை
அவர்கள் தங்களுக்கு அடைத்த காலங்களிலே சஞ்சரிக்கும் போது
இவர்கள் எதிர் பட்டால் மூக்கும் வாயும் ரத்தம் கக்கும் படி சாக அடித்து
அந்தச் செங் குருதியோடே சவத்தைக் கொண்டு
கண்டா கரணனைப் போலே
இத்தைக் கொண்டு அருள வேணும் என்று பிரார்த்தித்துக் கொடுத்து

அந்த மலையில் வர்த்திக்கிற ஸ்ரீ வைஷ்ணவ பூதங்கள் ஆகையாலே
தம் தனக்கு அடைத்த சந்த்யா காலத்திலேயே கொடுத்து
பின்னையும் ஆளும் செய்வேன் -என்பாரைப் போலே
பின்னையும் செய்யும் என்கிறார் –

அன்றிக்கே
தம் தாமுடைய ஆபத்துக்கு அழியாத தனமாக
அழகர் தம்மையே நினைத்துக் கொடுக்கும் என்னவுமாம்
அப்போது இந்தக் கொடை
சாதனத்தில் அந்வயிக்கும் என்று தோற்றும் –

இவற்றுக்கு இப்படி அயோக்யரைத் தேடிக் கொல்லக் கிடைக்குமோ என்னில்
தங்களுக்கு அடைத்த காலத்தில் யோக்யரையும் பாராது யோக்ய காலம் பார்த்து புறப்படார்கள்
புறப்பட்டார்கள் ஆகில் அவன் தானே அகலும்
அந்தியம் போது அங்கு நில் என்றால் சங்கல்ப பாரதந்தர்யம் வரப் பண்ணுமே
படை வீடு காவலில் ஒடுக்கம் உறச் செறிந்தால் காவலாளர் எதிர்பட்டாரைக் கொல்லுகையும்
ராஜாக்களுக்குப் பிரியம் இறே
பகவத் கார்ய நிமித்தமாக பக்தி பாரவஸ்யத்தாலே காலம் பாராமல் புறப்பட்டார்கள் ஆகில்
இவர்களுக்குத் தோற்றாதே நிற்றல்
தோற்றம் பொறுப்பர்கள் ஆகில் பரீக்ஷித்து அநு வர்த்தித்தல் செய்யும் அத்தனை இறே

அப்பன் மலை
அவயவ பிரதானம் செய்தவன் நித்ய வாஸம் செய்கிற மலை

இந்திர கோபங்கள் எம்பெருமான் கனி வாய் ஒப்பான் சிந்தும் புறவின் தென் திரு மால் இரும் சோலையே
அம்மலை மேல் உண்டான சோலைகள் பூத்து உதிர்ந்தால் போல்
அழகர் திருப் பவளத்துக்கு ஒரு புடை ஒப்பான இந்த்ர கோபங்கள் சிந்தா நிற்குமாய்த்து
இப்படிப்பட்ட சோலைகளாலே சூழப்பட்ட தென் திரு மால் இரும் சோலையே

காலத்தை மதியாமல் புறப்பட்டாருக்கும் பாப கரணங்கள் குலைந்து பிழைக்கலாம் ஆகையால் அதுவே தேசம்
பாப கரணம் பகவத் கார்யமாகத் தம் தாம் காலங்களிலே குலைப்பார்க்கும் ( பூத கணங்களும் ) அதுவே தேசம்
காலம் அறிந்து புறப்படாமல் புறப்பட்டு வர்த்திப்பார்க்கும் ( கைங்கர்ய பரருக்கும் ) அதுவே தேசம்
சிந்தும் புறவிலே விளங்கா நின்ற தென் திரு மால் இரும் சோலையே

———-

எட்டுத் திசையும் எண் நிறந்த பெரும் தேவிமார்
விட்டு விளங்க வீற்று இருந்த விமலன் மலை
பட்டிப் பிடிகள் பகடு உறிஞ்சி சென்று மாலை வாய்த்
தெட்டித் திளைக்கும் தென் திரு மால்  இரும் சோலையே – 4-2 -10-

பதவுரை

எண்ணிறந்த-எண் இறந்த கணக்கிட முடியாதவர்களும்
பெரு–பெருமை பொருந்தியவர்களுமான
தேவிமார்–தேவியானவர்கள்
எட்டு திசையும்–எட்டுத் திக்குகளிலும்
விட்டு விளங்க–மிகவும் பிரகாசிக்க (அவர்கள் நடுவே)
வீற்றிருந்த–பெருமை தோற்ற எழுந்தருளி யிருந்த
விமலன் மலை–நிர்மலான கண்ணபிரான் (எழுந்தருளி யிருக்கிற) மலையானது;
பட்டி–வேண்டினபடி திரியும் மலையான
பிடிகள்–யானைப் பேடைகளானவை
மாலைவாய்–இரவிலே
பகடு–ஆண் யானை மேல்
உரிஞ்சி சென்று–ஸம்லேஷித்துப்போய்
தெட்டித் திளைக்கும்–அந்த ஸம்லேஷித்துப் போய் முற்றிக் களியா நிற்கும்–

எட்டுத் திசையும் எண் நிறந்த பெரும் தேவிமார் விட்டு விளங்க
ஸ்ரீ மத் துவாரகையில் ஒவ்வொரு திக்கில் தேவிமார்களைப் பரி கணிக்க
ஒண்ணாமையாய் இறே இருப்பது

இவர்கள் எல்லாரும் இன்னார் இன்னார் என்னும் ப்ரசித்தியோடே
ஒருவரால் ஒருவருக்கு தேஜஸ்ஸூ என்கிறதை விட்டு
கிருஷ்ணனோடு விளங்க என்னுதல்

இவர்கள் தான் எல்லாரையும் விட்டு என் ஒருத்தியோடும் விளங்கா நின்றான் என்னும் படியாதல்
ஸுபரியுடைய ஸ்திரீகளை பிதா (மாந்தாதா ) அழைத்து தனித்தனியே பர்தா உன்னளவில் எப்படி என்ன
எனக்குப் பிரியமாக வர்த்தித்திப் போரா நின்றான் -என்று எல்லாரும் இப்படி சொன்னார்கள் இறே

கல்லும் கனை கடலும் (பெரிய திருவந்தாதி) என்றும்
ஏ பாவம் – என்றும்
பக்கம் நோக்கு அறியான் -என்றும்

அன்றியே
எண்ணிறந்த எட்டுத் திசையும் -என்கையாலே
பஞ்சஸாத் கோடியில் திக்கு முடியாதே

அன்றியிலே
பதினாறாயிரமாவர் -என்ற பரிகணநை
அளவின்றிக்கே இருக்கை என்னுதல்

அவன் தன்னையும் நாலு இரண்டி பட்டினி கொள்ளும் காலத்தில்
மற்றும் சில ஸ்த்ரீகள் உண்டு என்று
பரிகணிக்க ஒண்ணாதபடி அவனை உகப்பிக்க வல்லவர்கள் என்னுதல்
(ஓன்று என்று விரல் எடுக்க ஒண்ணாது என்னுதல் )

வீற்று இருந்த விமலன் மலை
வேறுபாடு தோன்ற இருந்த விமலன்
ஒருவனுக்கு பகவத் ஸம்ருத்தி உண்டானால் அத்தால் வந்த ஸம்ருத்தி
ஆஸ்ரிதர் எல்லாருக்கும் வேணும் என்று இருந்த போது இறே
தனக்கு ஸ்ரீ வைஷ்ணத்வம் உண்டு என்று அறியலாவது

விமலன்
ஸ்வார்த்த பிரதிபத்தி இல்லாமையால்
விமலத்வமான வேறுபாடு தோன்ற இருந்தவன் என்கிறது
இப்படி இருக்கிறவன் நித்ய வாஸம் செய்கிற திருமலை

பட்டிப் பிடிகள் பகடு உறிஞ்சி
தனக்கு வஸ்தவ்யமான பூமியிலே மேய்ந்து வந்து கிடக்கிற பெண் யானை யானவைகள்
அருகு கிடக்கிற களிற்று யானைகளை உரோசி எழுப்பி
ஸ்பர்சித்து எழுப்பி என்றபடி

சென்று
அதன் இஷ்டத்துக்கு ஈடாக நெஞ்சு பொருந்தி சேர்ந்து

மாலை வாய்த் தெட்டித் திளைக்கும் தென் திரு மால்  இரும் சோலையே
இராக் காலத்திலே பிரணய ரோஷம் தலை எடுத்து
ஊடலும் கூடலுமாய் ஒன்றுக்கு ஓன்று இறாயத்து விளையாடுதல்
தீர்க்க ஸம்ஸ்லேஷம் தான் ஆதல்

தெட்டல் –
வாத்ஸாயயன முதிர்ச்சி போலே இருக்கை –

இத்தால்
ஆச்சார்யரானவன் சிஷ்யன் பக்கலிலே
சம தமாதிகளை யுண்டாக்கி
ஆத்ம குணத்தை விளைத்து
அவனுடைய பிரார்த்தனா அனுரூபமாக அவகாச பிரதானம் பண்ணி
ஸாஸ்த்ரங்களையும் ஒருங்க விட்டு
கைங்கர்யங்களையும் மிகவும் அங்கீ கரிக்கும் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –

——–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லி தலை கட்டுகிறார்-

மருதப் பொழில் அணி மால் இரும் சோலை மலை தன்னை
கருதி உறைகின்ற கார்க்கடல் வண்ணன் அம்மான் தன்னை
விரதம் கொண்டு ஏத்தும் வில்லிபுத்தூர் விட்டு சித்தன் சொல்
கருதி உரைப்பவர் கண்ணன் கழலினை காண்பரே – 4-2 -11-

பதவுரை

மருதம் பொழில்–மருதஞ் சோலைகளை
அணி–அலங்காரமாக வுடைய
மாலிருஞ்சோலை மலை தன்னை–திருமாலிருஞ்சோலை மலையை
கருதி–விரும்பி
உறைகின்ற–(அதில்) எழுந்தருளி யிருக்கின்ற
கார் கடல் வண்ணன்–கருங்கடல் போன்ற நிறத்தை யுடைய
அம்மான் தன்னை–அழகப் பிரானாரை
விரதம் கொண்டு–மங்கள-மங்களா ஸாஸன – விரதமாகக் கொண்டு
ஏத்தும்–துதிக்குமாறும்
வில்லிபுத்தூர்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் அவதரித்தவருமான
விட்டுசித்தன்–பெரியாழ்வார்.
சொல்–அருளிச் செய்த இவற்றை
கருதி–விரும்பி
உரைப்பவர்–ஓதுமவர்கள்
கண்ணன்–கண்ண பிரானுடைய
கழல் இணை–திருவடிகளை
காண்பர்கள்–ஸேவிக்கப் பெறுவார்கள்.–

மருதப் பொழில் அணி மால் இரும் சோலை மலை
கவிழ்ந்து முறிக்க வேண்டாத மரங்கள் ஆகையாலே
தழைத்து நிழல் கொடுக்கும் மருத மரப் பொழிலாலும்
மற்றும் நாநாவான புஷ்ப பல த்ருமங்களாலும்
அலங்க்ருதமான திருமலையை

தன்னை
தன்னுடைய போக்யதையாலே
நங்கள் குன்றம் கை விடான் -என்கிறபடி
அழகர் தம்மை வைத்த கண் வாங்கி நீங்க ஒட்டாது என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

கருதி உறைகின்ற
நித்ய விபூதி இருப்பில் விருப்பத்திலும் காட்டில் மிகவும் விரும்பிக் கருதினது ஆகையாலே
நித்ய வாஸம் டேயும் என்று தோற்றுகிறது

கார்க்கடல் வண்ணன் அம்மான் தன்னை
கரும் கடல் வண்ணன் என்னுதல்
மேகம் போலேயும் ஸமுத்ரம் போலேயும் இருக்கிற திரு நிறத்தை யுடையவன் என்னுதல்

அம்மான் தன்னை
எனக்கு நிருபாதிக சேஷி யானவனை

விரதம் கொண்டு ஏத்தும்
ஸ்வரூப அனுரூபமான மங்களா ஸாஸனம் இறே இவருக்கு விரதம் ஆவது
எல்லாரும் யாதானும் பற்றி நீங்கும் விரதமும்
அவனைப் பற்றி அந்த விரதத்தை விடுத்திக் கொள்ளுகையும் இன்றிக்கே
தேய்த்துக் கிடக்க நான் ஓட்டேன் என்று
அவனுடைய ப்ரதிஜ்ஜா அனுரூப விரதத்தைக் குலைக்கும் படி இறே
இவருடைய மங்களா ஸாஸன ரூபமான விரதம் தான் இருப்பது –

வில்லிபுத்தூர் விட்டு சித்தன் சொல்
கருதி உரைப்பவர் கண்ணன் கழலினை காண்பரே
திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்தத்தை சா அபிப்ராயமாக
புத்தி பண்ணி அநுஸந்திக்குமவர்கள்
அத்யந்தம் ஸூலபனான கிருஷ்ணன் திருவடிகளை
சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு -என்று காணப் பெறுவர்கள்
இது இறே வேதப் பயன் கொள்ள வல்ல பத்தி யாவது –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: