Archive for June, 2021

ஸ்ரீ பாஞ்சராத்ர ஆகம சாஸ்திரத்தில் உள்ள – ஸ்ரீ லஷ்மீ தந்த்ரம் –அத்தியாயம் –30–க்ரியா சக்தி —

June 25, 2021

ஸ்ரீ உவாச
ஏஷா தே கதிதா சக்ர மயா சக்தி க்ரியாத் மிகா
தஸ்யா வ்யாப்திம வோசம் தே ஸூர்ய ஸோம அக்னி பேதிதாம் –1-
வ்யூஹி நீம் அப்யவோசம் தே பீஜ பிண்ட தாநத
பத மந்த்ர ஸ்வரூபம் ச தஸ்யா சக்ர நிபோத மே –2-
அஜித் அநில ஸர்காணாம் ஸம்யோக பிண்ட ஆதிம
கமல அனல சர்காணாம் யோக பிண்டோ த்வி தீயக –3-

முதல் பிண்டமானது -ஜ்ர -அஜித-அநில-சர்கம் -ஆகியவற்றின் கூட்டாக உள்ளது -ஜ -ர -ஹ –
இரண்டாவது பிண்டமானது -க்ர –கமல = அநல-சர்கம்-ஆகியவற்றின் கூட்டாக உள்ளது -க -ர -ஹ –

ஸ்வேத ஆஹ்லாதி ஸம்யோக த்ருதீய பிண்ட உச்யதே
ஸூர்ய ஊர்ஜ வியாபி நாம் பிண்டச் சதுர்த்தஸ் தேந மத்யத –4-
த்ரீண்யஸ் த்ராணி தத கால சக்ராய ஹுத புக் ப்ரியா
தார கேணாந் விதச்சாதவ் சக்ரோயம் பத மந்த்ராட் –5-

ஸ்வேதம் ஆஹ்லாதம் இவற்றின் கூட்டாக மூன்றாவது பிண்டம் பட்
நான்காவது பிண்டம் – ஸூர்ய ஊர்ஜ வியாபி ஹூம் -என்பதன் கூட்டாக உள்ளது –
இவைகளுக்கு நடுவில் மூன்று அஸ்திரங்கள் -பட் -என்பது சேர்க்கப்படுகிறது
இத்தைத் தொடர்ந்து கால சக்ராய என்பதும் அக்னியின் பெயரான ஸ்வாஹா சேர்க்கப்பட்டு
இதன் தொடக்கத்தில் தாயகம் -ஓம் -உள்ளது
இப்படி உள்ளதே பத மந்த்ர அரசனாக –
ஓம் ஜ்ர கர பட் ஹும் பட் பட் பட் கால சக்ராய ஸ்வாஹா –என்பதாகும்-

நைவ கிஞ்சித் அஸாத்யம் ஹி மந்த்ரேணாநேந வாஸவ
அபியுக்த மநா அஸ்மின் ந கச்சதி பராபவம் –6-

இந்த மந்த்ரம் மூலம் பெற இயலாதது ஒன்றும் இல்லை –
இத்தை மனதில் நிலை நிறுத்துபவர்கள் ஒரு போதும் தோல்வியை சந்திப்பது இல்லை –

யஸ்து தே கதிதஸ் பூர்வம் த்ரியு கார்னோ மநு உத்தம
ப்ரபாவம் அகிலம் தஸ்ய பூயோ வ்யாக்யாமி வாஸவ –7-

வாஸவனே மூன்று ஜோடி எழுத்துக்களைக் கொண்ட -ஸஹஸ்ரார ஹும் பட் –
முன்பே சொல்லப்பட்ட பிரபாவம் மீண்டும் கூறுகிறேன் –

அ நாம ரூப வச் சக்ரம் ஷாட் குண்ய மஹிம உஜ்ஜ்வலம்
த்யாயன் ஸ பீஜமா வ்ர்த்ய மந்த்ரம் பந்தாத் ப்ரமுச்யதே –8-

இந்த சக்கரத்துக்கு பெயரோ ரூபமோ இல்லை -ஆறு உயர்ந்த குணங்களால் பிரகாசிக்கும் –
பீஜத்துடன் உச்சரிக்கும் உபாசகன் ஸம்ஸார பந்தத்தில் இருந்து விடுபடுகிறான் –

க்ரியா சக்தேர் மதீயா யாஸ்தநு ஸாஷாத் மஹா மநு
ஷட னோர் அதர்வ வேதாந்த ஸம்ஸ்திதச் சக்ர ப்ரும்ஹித–9-

இந்த மந்த்ரம் க்ரியா சக்தியின் வடிவம் –

ஷடத்வ மயமோ ஜஸ்வி சக்ரம் ஸுவ் தர்சனம் பரம்
பாவயே தக்ஷ நாப்யாதி விபக்த அவயவ உஜ்ஜ்வலம் –10-

ஸ்ருஷ்ட்டின் ஆறு நிலைகளிலும் இந்த ஸூ தர்சன சக்ரம் தொடர்ந்து நிற்கும் –
ஒவ் ஒரு பாகத்தையும் தியானிக்க வேண்டும் –

அம்ருதாதீன் மநோ ரர்ண அக்ஷராதி அங்கே ஷு சிந்தயேத்
அஷே நாபவ் ததாரேஷு நேமவ் பிரதித தந்தயோ –11-

அம்ருதம் -ஸ -என்னும் எழுத்து தொடக்கமான உள்ள மந்திரத்தில் எழுத்துக்கள் ஸூதர்சன சக்கரத்தின்
அச்சு ஆரம் உள் வட்டம் -என ஒவ்வொரு பாகமாக எண்ண வேண்டும்

ப்ரக்ருதியாதி விசேஷான் தைஸ் தத்த்வை ஸம் பிரதித பிரதி
மாயா ப்ரஸூதிஸ் த்ரை குண்யம் அபி நேமி ஸூ தர்சன –12-

வெளிவட்டம் ப்ரக்ருதியையும் உட்பாகம் மாயை ப்ரஸூதி முக்குணங்களைக் குறிக்கும்

பதாத்வ ரசி தாராந்தா மந்த்ரா அர ஸஹஸ்ரகம்
அராந்தோ வ்யூஹ மார்கஸ்தோ நாபிஸ் தத்ர கலாமயீ –13-

ஆரங்கள் வந்து இணையும் வெளி வட்டம் -பதங்கள் -மந்த்ரங்கள் ஆயிரக் கணக்கான ஆரங்கள் –
ஆரங்கள் வந்து இணையும் உட்பகுதி வ்யூஹ மார்க்கம் -நடுப்பகுதி கலை

வர்ணாத்வா ஹ்யஷ பர்யந்தோ மத்யே சக்தி ரஹம் பரா
மதந்த பரமம் ப்ரஹ்ம க்ராஹ்ய க்ராஹ கதோ ஜ்ஜிதம்–14-

வர்ணங்கள் அச்சாணி -அதன் நடுவில் உயர்ந்த சக்தியாக நான் -எனக்குள் பர ப்ரஹ்மம் –
இது அறிபவன் அறியப் படும் பொருள் போன்றதான வேறு பாடுகள் இன்றி உள்ளன –

மத்யே து சிந்தயேத் தாரம் தாரிகாம் தத் பஹி ஸ்மரேத்
தத் பஹிச்ச க்ரியா பீஜம் தத் பஹிச்சாதிம் அக்ஷரம் — 15-

எனது தார மந்த்ரம் ஸூ தர்சன நடுவில் -வெளிப்புறத்தில் தாரிகா மந்த்ரம் –
கிரியா சக்தியின் பீஜ மந்திரத்தையும் -அதனைத் தொடர்ந்து வரும் முதல் எழுத்தையும் தியானிக்க வேண்டும் –

இதி அக்ஷர குஹரே ஜ்ஜேயம் க்ரமாத் பீஜ சதுஷ்டயம்
நாபி ஓவ்ராதவ் து ஸூர்யா தீநிதி பூர்வோக்தயா திசா –16-

இந்த சக்கரத்தில் நான்கு பீஜங்களும் சரியான வரிசையில் அமைந்துள்ளன என்று அறிய வேண்டும் –
வெளி வட்டமும் ஆரங்களும் ஸூர்யன் முதலானவற்றைக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் –

ஹ்ர ஸ்ர ஆகார ஸ்வரூபோ யஸ் ஸ ஸஹஸ்ர விதாந் வயீ
ஸூர்யா காலா நல த்வந்தைர் அப்ரமேயாதி பேதிதை –17-
அம்ருதாநல யுக்மைச்ச தாவத் பிஸ் தாத்ருசைரபி
ஸம் ஹத்ய பேதயேத் காதீ நக்நீ ஷோமமயை ஸ்வ ரைஸ் –18-
ஸூர்ய ஸோம அநிலாந் ஹித்வா த்ரிம் சதம் சைகமேவ ச
அஷ்டந் யூந ஸஹஸ்ரம் தத் அக்ஷராணி ஸ்யுரஞ்ஞனம்–19-
ஈசாத் யநு ப்ரதேசஸ்தம் வஹ்நேர் வாயு பதா வதி
தத்த்வா ஸூத்ர யுகம் சாரீம் சதுர்த்தா விப ஜேத்துவம் –20-

ஆயிரம் ஸ்வரூபங்களைக் கொண்ட மந்த்ரம்
அ முதலான 16 அக்ஷரங்களை ஒவ்வொன்றாக ஸூர்யன் (ஹ )-காலா நலன்( ர )அம்ருதம் (ஸ ) அநலன் (ர )
ஆகியவற்றுடன் இணைந்து உண்டாக்கப் படுகிறது
அக்னி மற்றும் சோமன் ஆகியவற்றால் நிரப்பப்பட்ட இந்த ஒவ்வொரு அஷரத்துடன்
ஸூர்யன் (ஹ )சோமன் (ஸ ) அக்னி (ய )ஆகியவை நீங்கலாக உள்ள 31 எழுத்துக்கள் சேர்க்கப் படுகின்றன
இவை ஹ தொடங்கி ம முடிய -25-
இவற்றுடன் ய ல வ ச ஷ க்ஷ சேர்ந்து -31-
இவை ஒவ்வொன்றும் ஸூர்யன் சோமன் என்று இரண்டு வகை
ஆக 31 times 16 times 2=992
இவற்றுடன் ஹ்ர ஸ்ர ஆகியவை உள்ளடங்கிய அஷ்ட பீஜங்கள் -ஏழு பீஜங்கள் -26 அத்யாயம் –
அத்துடன் ஸூ தர்சன பீஜம் சேர்த்து 1000 ஆகும்
இந்த ஆயிரம் எழுத்துக்களும் ஒரு வட்ட வடிவில் வடகிழக்கு தொடங்கி தென்கிழக்கு வழியாக
வடமேற்கு முடிய அமையப் படுகின்றன –

தத்த்வா ஸூத்ர யுகம் சாரீம் சதுர்த்தா விப ஜேத்துவம்
பஞ்ச பஞ்சா சதம் குர்யா தராணம் ப்ரதி பூமிகம் –21-
ஸஹஸ்ரம் தான்ய ராணி ஸ்யுஸ் தேஷு வர்ண ஸஹஸ்ரகம்
ந்யசேத் ப்ராகாதி ஸோ மாந்தம் கோண ஸூத் ரேஷு வை தத –22-
ந்யசேத் மந்த்ராத் வவரத்தின் யச் சதுஸ்ர அக்நிகுணா க்ரமாத்
ஐயா ச விஜயா சைவ அஜிதா ச அபரிஜதா –23-
அக்ந்யா தீசாந பர்யந்த ஸூத்ரஸ்தா மந்த்ர தேவதா
அராணி பூரயந்தீ சா நேமி ஸுவ் தர்சநீ ஸ்திதா –24–

இந்த வட்டத்தின் குறுக்கு வாட்டில் இரண்டு நூல்களை வைத்து வட்டத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்க வேண்டும்
ஒவ்வொரு பகுதியில் ஐந்து மடங்கு ஐம்பது ஆரங்களை வைக்க வேண்டும் –
இதன் மூலம் ஆயிரம் ஆரங்கள் கிட்டுகின்றன –4 .5-50
அதன் பின்னர் இந்த ஒவ்வொரு ஆரத்தின் மீதும் ஆயிரம் அக்ஷரங்களை சரியான வரிசையில் எழுத வேண்டும் –
இவற்றைக் கிழக்கு மூலையில் தொடங்கி சாமானின் வடக்கு மூலையில் முடிக்க வேண்டும் –
அதன் பின்னர் தென் கிழக்கு தொடங்கி வட கிழக்கு முடிய குறுக்குவாட்டில் வைக்கப்பட்ட நூல் மீது
அக்னியின் நான்கு தன்மைகளை வைக்க வேண்டும்
இவை ஐயா விஜயா அஜிதா மற்றும் அபராஜிதா ஆகும் –
இவையே மந்திரத்தின் அதிபதி தேவதைகள் ஆவார்கள் -இந்த ஆரங்களைச் சுற்றி ஸூ தர்சன சக்கரத்தின் வெளி வட்டம் உள்ளது –

அர நேமி அந்தரஸ் தாநி ஸர்வாஸ் த்ராணி ச வாஸவ
ப்ரவர்த்தகாநி புரதஸ் ஸர்வாஸ் த்ராணி புரந்தர –25-
நிவர்த்தகாநி புரதஸ் சிரோபிஸ் ஸஸ்த்ர சிஹ்னிதவ்
க்ருதாஞ்சலீ திருப்தாநி த்யாயேது பயதஸ் சமம் –26-

வாஸவனே -இந்த ஆரங்களுக்கு நடுவில் அனைத்து ஆயுதங்களும் அடங்கி உள்ளன —
இந்திரனே இந்த ஆயுதங்களின் முன்பும் பின்பும் வைக்கப்பட்டுள்ள அனைத்து மந்திரங்களையும் உபாசகன் த்யானிப்பானாக –
இவை இரண்டு பக்கங்களிலும் சமமான எண்ணிக்கையில் உள்ளதாகக் கொள்ள வேண்டும் –
இவற்றின் தலைப்பாகமானது வாள் வடிவமாகவும் கைகளைக் குவித்தபடியும் தாக்குவதற்குத் தயாராக உள்ளபடியும் உள்ளன –

நேமி க்ஷேத்ரே மஹா லஷ்மீ பூர்வ ஸ்யாம் திசி ஸம்ஸ்திதா
தக்ஷிண ஸ்யாம் மஹா மாயா பச்சி மாயம் சரஸ்வதீ –27-
ஸும்யாயாம் திசி விஜ்ஜேயா மஹிஷா ஸூர நாஸநீ
தத் பஹிஸ் பரிதோ தேவா ப்ரஹ்மாத் யாஸ்து த்ரி மூர்த்தய –28-

ஸ்ரீ ஸூ தர்சன -வெளிவட்டத்தில் -கிழக்கே மஹா லஷ்மியாலும் -தெற்கே மஹா மாயையாலும் –
மேற்கே ஸரஸ்வதி -வடக்கே மஹிஷி மர்த்தினி யாலும் சூழப் பட்டு
அவர்களை சுற்றி ப்ரஹ்மாதி த்ரிமூர்த்திகள் உள்ளனர் –

துர்யாதி சக்தி ஸம் யுக்தா அவதாராஸ் ததஸ் பரம்
ப்ரக்ருத்யாதி விசேஷாந்தம் சதுர் விம்சதி ஸம்மிதம் –29-
பிரதி பூர்வே ஸ்திதம் பாகே தத்துவ ஜாதம் அநு க்ரமாத்
பாவோ பகரணா தேவா மத்யமே பரி நிஷ்டிதா –30-
ப்ருதுக் சரம பாகஸ்தா பவ்வநா புவனைஸ் ஸஹ
ப்ரஹ்மாண்ட உதர ஸம்ரூடா பூர்வஸ் ஸூவ ராதிகா –31-
மேர் வாதயஸ் அகிலாஸ் சைல கங்காத்யாஸ் சரிதஸ்ததா
ஷீராப்த் யாத்யாஸ் ஸமுத் ராச்ச த்வீபா ஜம்ப்வாதி சம்ஜ்ஜிதா –32-
வைமானி கணாஸ் ஸர்வே க்ரஹாஸ் ஸூர்யாத யஸ்ததா
நக்ஷத்ர தாரகா தாரா பூத ப்ரேதாதயஸ்ததா -33-

அடுத்து துர்யம் முதலிய -வாஸுதேவ ஸங்கர்ஷண ப்ரத்யும்ன அநிருத்தன -இவர்கள் பத்னிகளும் உள்ளனர்
சக்கரத்தின் வெளி விளிம்பில் பிரகிருதி தொடக்கமான -24-தத்வங்கள்
வெளி வட்ட நடுப்பகுதியில் ஸ்ருஷ்டிக்கும் தேவதைகள்
வெளி வட்டத்தின் உள் பகுதியில் பூ புவ ஸூவ -லோகங்களும் வஸ்துக்களும் -மேரு தொடக்கமான மலைகள் –
கங்கை தொடக்கமான நதிகள் -திருப்பாற் கடல் தொடக்கமான சமுத்திரங்கள் -ஐம்பூ த்வீபங்கள்
கிரஹங்கள் நக்ஷத்திரங்கள் போல்வன -காணப்படுகின்றன –

திஸ்ரஸ் த்ரிம் சச்ச யா கோட்யஸ் த்ரிசதா நாம் புரந்தர
ஸமாச்ரித ப்ரதிதம் தாஸ்து சரகா இவ சாரகம் —

தேன் கூட்டில் தேனீக்கள் போல் 33 கோடி தேவர்கள் சுற்றிலும் உள்ளனர் –

அயுதே த்வே ஸூரேசாந ஹ்யு பயோஸ் ப்ரதி பார்ஸ்வயோஸ்
அக்நயஸ் பரிவர்த்தந்தே ப்ரவர்த்தக நிவர்த்தகா –35–

இரண்டு பக்கங்களிலும் போறவர்த்தகம் நிவர்த்தகம் என்னும் பெயர் கொண்ட பத்தாயிர அக்னிகள் உள்ளன –

காலா நல ஸஹஸ்ர பாஸ் ஸ்பூர்ஜ்ஜவாலா குலா குலா
ப்ரவர்த்தக அனலாஸ் தத்ர தைத்ய தாந வதாஹிந –36-

பிரளய கால அக்னி போல் பிரவர்தக அக்னி தானவர்கள் தைத்யர்களை எரிக்கிறது –

தீராஸ் பிரசாந்த கம்பீராஸ் ப்ரசன்னாஸ்திக்ம தேஜச
நிவர்த்தகா மம இச்சத சமயந்தி ப்ரவர்த்தகான் –37-

நிவர்த்தக அக்னி என்னால் நடத்தப்பட்டு அமைதியாக ப்ரவர்த்தக அக்னியை சாந்தப்படுத்துகிறது –

ஸூ தர்சன மநோ ரந்தே யத்தத் ஸங்கர்ஷண உத்பவம்
லாங்கலாஸ்த்ரம் மஹா கோரம் ஸர்வ ஸம்ஹார காரகம் –38-

ஸூ தர்சன மந்த்ரத்தை தொடரும் லாங்கலாஸ்த்ர மந்த்ரம் -பட் -சங்கர்ஷணன் சம்பந்தம் கொண்டு
சக்தி வாய்ந்து அனைத்தையும் அழிக்க வல்லது –

திர்யக் ஸ்தி தஸ்ய நேம் யந்தே தஸ்ய பூர்வார்த்த ஸம்பவா
ப்ரவர்த்தகாஸ்த தூர்த்வாம்ச ஸம்பவாஸ்து நிவர்த்தகா –39-

அந்த அஸ்திர மந்திரத்தின் -பட் -முற்பகுதியில் இருந்து ப்ரவர்த்தக அக்னியும்
பிற்பகுதியில் இருந்து நிவர்த்தக அக்னியும் வெளிப்படுகிறது –

அக்னீ ஷோம மயா ஏதே ப்ரவர்த்தக நிவர்த்தகா
அக்னீ ஷாம மயாஸ்த் ரோத்தா ததுத்தா ஸாஸ்த்ர ஸம் ததி–40-

ப்ரவர்த்தகத்தில் அக்னி எரிக்கும் -நிவர்த்தகத்தில் சோமன் உள்ளதால் இனிமையாக இருக்கும் –
இந்த அஸ்திரங்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான அஸ்திரங்களை உண்டாக்கும் –

த்வே யுதே ஸ்ருணு மூர்த்தீஸ் த்வம் வஹ்நீநாம் விவிதாத்ம நாம்
யஸ் ஸ்ம்ருத்வா புருஷோ கோரமாப தர்ணவம் உத்தரேத் –41-

அடுத்து அக்னி ரூபம் பற்றி சொல்கிறேன் -இத்தை அறிந்து ஸம்ஸாரம் கடக்கிறோம்

அசேஷ புவன ஆதாரச் சதுர் கதி ஊர்ஜ பிந்து நாம்
பிண்டோ அயம் தாரக பூர்வம் வஹ்நீ நாம் வபுருஸ்யதே –42-

அசேஷ புவன ஆதார–ர காரம்
சதுர் கதி -ய காரம்
ஊர்ஜ -ஊ காரம்
பிந்து -ம் காரம்
ஓம் ர்யூம் -தாரகத்தைக் கொண்ட பிந்து மந்த்ரம் =ப்ரவர்த்தக அக்னியின் வடிவம் ஆகும் –

அம்ருத ஆதார வஹ்நீ ஊர்ஜ பிந்து மாம்ஸ் தாரபூர்வக
பிண்டோ நிவர்த்தகாதீநாம் திவ்யா மநு ருதீர்யதே –43-

அம்ருத ஆதார -வ
வஹ்நீ –ர
ஊர்ஜ -ஊ
பிந்து -ம்
ஓம் வ்ரூம் -தாரம் கொண்டுள்ள பிந்து மந்த்ரம் நிவர்த்திக்க அக்னியின் வடிவம் ஆகும் –

ப்ரதிம் காலபு மவ்யக்த வ்யக்த ஸப்தக ரூபத
விபஜ்ய தசதா தத் ரூப வர்ண புரோகமை –44-
ப்ராக் பாகாதி க்ரமேணைவ ஸ்வர பூர்வை ஸ்வ ராந்தி மை
ஸூர்ய அனலை யுக காத்யைர் அஷ்டாபிர் பீஜ நாயக்தை –45-
யுக்தாஸ் தார நாமோ அந்தாஸ்தா ப்ரவர்த்தக தநூர் லிகேத்
அம்ருத அக்னி யுகைரேவ நிவர்த்தக தநூஸ் ததா –46-

ப்ரவர்த்தக சக்ரத்தின் வெளி வட்டத்தை -காலம் -புருஷன் -அவ்யக்தம்-ஸப்த ஸ்வரங்கள் -என்ற பத்தாகப் பிரித்து –
ப்ரவர்த்தக மந்த்ரத்தை ஸூர்யன் மற்றும் அக்னி ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் எழுத்துக்களைக் கொண்டு எழுத வேண்டும் –
இவற்றுக்கு முண்டு அவற்றின் ரூபத்தை -அதாவது -ர்யும் -குறிக்கும் அக்ஷரங்கள் முன் பின் எழுத்துக்களைச் சேர்க்க வேண்டும் –
அதற்குப் பின் பிரவர்த்தக மந்த்ரத்தை கிழக்கு திசை தொடங்கி அந்த வட்டத்தின் விளிம்பில் வரிசையாக எழுத வேண்டும் –
இவற்றுடன் க முதலான எட்டு முதன்மையான பீஜங்களை -அதற்கு முன்பாக தாரக மந்த்ரம் –
மற்றும் பின் பகுதியில் நம -என்பதைச் சேர்த்து எழுத வேண்டும் –
நிவர்த்தக அக்னியின் ரூபத்தையும் இவ்வாறே எழுத வேண்டும் –
ஆனால் ஸூர்யன் -அக்னி -என்பதற்குப் பதிலாக -அம்ருதம் -அக்னி -எனக் கொள்ள வேண்டும் –

ஏகை காக்நே ஸிகா ஸப்த கோரா சாந்தாச்ச ஸம்ஸ்மரேத்
ஆதித ஸப்த யுக்மாத்யா ஸ்வர ஸம்பேதிதா க்ரமாத் –47–
ஸூர்ய அக்னி யுக ஸம் பூதா அம்ருத அக்னி யுகோத்திதா
வர்க்காந்தச்ச ப்ரதா நச்ச ஸித்திதோ வாமநஸ் ததா –48-
ஸ்வே தச்ச தத்வ தாரச்ச ஜஷ ஸாஸ்வத ஏவ ச
சாந்த பதிஸ் ததா சக்ரீ காலாக்யர் ணா ஸ பிந்து கா –49-

ஏழு ஜோடி ஸ்வர அக்ஷரங்களுக்கு ஏற்ப -ஒவ்வொரு அக்னி கூட்டமும் –
ஏழு கடுமையான மற்றும் ஏழு அமைதியான ஜ்வாலைகளைக் கொண்டு உள்ளன –
இந்த மந்த்ரங்களை அமைப்பதற்கு பின்வருமாறு அக்ஷரங்களைச் சேர்க்க வேண்டும் —
ஸூர்யன் -அக்னி –ஜோடிகள் -ஹ்ர
அம்ருதம் -அக்னி ஜோடிகள் -ஸ்ர
வ்ரகாந்தம் -ஹ –
ப்ரதானம் –ம —
ஸித்திதா –காபந்து -இதில் இல்ல ப
வாமனா -பலம் இதில் உள்ள ப
ஸ்வேதா –பல்லி -இதில் உள்ள ப
தத்வதார -ந்
ஜஷ-ஷ
ஸாஸ்வத -ஷ
சாந்த பதி -ச
சக்ரீ –ச
கால –ம
இவை ஒன்றுடன் பிந்துவாகிய ம என்பதை சேர்க்கப் பட வேண்டும் –

நாபி அராந்தஸ்த ஸூத்ரஸ்த ரூபாச் ஸத்வார ஐஸ்வரா
அரே ஷா பரிதோ தேவா கேஸவாத்யா வ்யவஸ்திதா –50-

எந்த இடத்தில் அனைத்து ஆரங்களும் வெளி வாட்டத்துடன் இணைக்கப் பட்டுள்ளனவோ
அங்கு கேசவனின் நான்கு வ்யூஹங்கள் அமைந்துள்ளன —

ஸ்வைஸ் ஸ்வைஸ் ஸிஹ்நை ஸரோஜாத்யைர் த்யேயா தாமோதர அந்திமா
அரநேம் யந்த ஸூத்ரஸ் தா பத்ம நாபா தயா அகிலா –51-
ஸர்வே ஸமந்விதா தேவா ஸ்வாபி ஸ்வா பிச்ச சக்திபி
ப்ராக் பாகே கமலா தேவீ தஷிணே கீர்த்தி ருஜ்ஜ்வலா –52-
ஜயா து பச்சிமே பாகே மாயா பாகே ததோத்தரே
ப்ரத்யேகம் கோடி சம்க்யாபி பரிவாரிதா –53-
அதி திஷ்டந்தி தே அபீஷ்ணம் ஸஹஸ்ராரம் ஸூ தர்சனம்
கால சக்ரம் அநாத் யந்த மஸ்ய தேஜஸ் ப்ரகீர்த்திதம் –54-

கேசவன் தொடங்கி தாமோதரன் வரை 12 விபவங்களும் –ஆரங்கள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன சக்ரத்தின் வெளி வட்டத்தைச் சுற்றி அமைந்துள்ளன –
அவை ஒவ்வொன்றையும் தாமரைச் சின்னம் போன்ற அடையாளங்களுடன் தியானிக்க வேண்டும்
வெளி வட்டத்தைச் சுற்றி உள்ள பகுதியில் பத்ம நாபன் முதலானவர்கள் தங்கள் சக்திமார்களுடன் கூடி உள்ளனர்
சக்கரத்தின் கிழக்குப்பகுதியில் கமலா -தெற்கில் கீர்த்தி -மேற்கில் ஜெயா வடக்கில் மாயா -உள்ளனர்
அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் சுற்றி கோடிக்கணக்கான பரிவார சக்திகள் உள்ளனர் –
அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரம் ஆரங்கள் கொண்ட -ஸூ தர்சன -சக்கரத்தில் உள்ளனர் -அதுவே கால சக்கரம் -ஆதி அந்தம் இல்லாதது –

ஸம்வத்ஸரர்து மாஸார் தமாஸ அஹோ ராத்ரா ஸம்ஜ்ஜிதை
அஷ நாபி அர நேபி அந்தைஸ் க்ல்ருப்த பஞ்ச விபக்திம் –55–

காலத்தின் ஐந்து பிரிவுகள் -வருடம் ருது மாதம் ஆறுமாதங்கள் கொண்ட அயனம் மற்றும் இரவு பகல் இவை
சக்கரத்தின் அச்சு மையம் ஆரம் வட்டத்தின் உள் பாகம் வெளிப்பக்கம் ஆகியவற்றுடன் சம்பந்தம் கொண்டதாக உள்ளன –

த்ரியந்தே கால சக்ரேண புமாத்யா பஞ்ச பஞ்ச ச
ஸஹஸ்ராரேண சக்ரேண நேமி அர ப்ரதி ஸோபிந –56–
த்ரியந்தே ச ஷடத்வாநோ வர்ண தத்வ கலாதய
ஸர்வ தத்வ மயம் தேகம் வைஷ்ணவம் புருஷோத்தமம் –57-
தார்யதே ப்ராம்யதே சைவ யந்த்ரா ரூடம் இதம் பரம்
நாபி கந்தஸ்திதே நைவ ஸஹஸ்ராரேண நேமிநா –58-

புமான் -ம முதல் க வரை ஐந்து எழுத்துக்கள் -அதாவது 25–ஆயிரம் ஆரங்கள் கொண்ட கால சக்ரத்தால் தாங்கப்பட்டுள்ளன
இந்த சக்கரம் வட்டத்தின் உட்பாகம் – ஆரம் -வட்டத்தின் வெளிப்பாகம் -இவற்றுடன் கூடி
வர்ணம் தத்வம் கலை -முதலான ஆறு அம்சங்களைக் கொண்டதாக உள்ளது
அனைத்து தத்துவங்களையும் உள்ளடக்கி -மஹா விஷ்ணுவின் சரீரமாக உள்ள யந்திரத்தை முழுவதும் மஹா விஷ்ணு வியாபித்து உள்ளார்
ஆயிரக் கணக்கான ஆரங்கள் கொண்டு தேஜஸ்ஸூ மிக்கு உள்ளது –

சக்ரேண அநேந ஹன்யந்தே ரஷோதை தேய தாநவா
நாநா மந்தராத்மநா தேந த தந்த ஸூஸ்தி தேந ச –59-
வித்வம் ஸயதி ஸத்ரூம்ச் சா ஸ்ம்ருத மாத்ரம் அநந்தரம்
அப்யஸ்ய மாநமநிசம் ஸஹஸ்ர ஆரம் இதம் நரை –60-
க்லேச கர்மா சயான் தோஷா ந சேஷான் ஷபயேத் க்ஷணாத்
பீஜம் பிண்டம் ச ஸம்ஜ்ஞாம் ச மூர்த்திம் சேத்தி சதுஷ்டயம் –61-
புஷ்யத்யே தத் ஸஹஸ்ர ஆரம் சக்ரம் அத்யந்த வர்ஜிதம்
ஸூர்ய இந்து வஹ்னிபிர் வியாப்ய விஸ்வம் ஏதத் சராசரம் –62-

இந்த சக்ரத்துக்குள் பகவானால் வீழ்த்தப்பட்ட ராக்ஷசர் தானவர் முதலானோர் உள்ளனர் –
பலவித மந்த்ரங்கள் உள்ளடக்கிய இந்த சக்கரத்தை தியானித்த மாத்திரத்திலே உபாசகனுடைய
அநேக சத்ருக்களும் வீழ்கிறார்கள் – தோஷங்கள் விளக்குகின்றன –
முடிவு அற்ற இதுவே அனைத்தையும் பீஜம் பிண்டம் சமஜ்ஜை மூர்த்தி -நான்கு தூண்களால் அனைத்தையும் தாங்குகின்றன –

அக்நேயீ ப்ரதமா மூர்த்தி சக்திர் திவ்யா க்ரியாஹ் நயா
ஸஹஸ்ர ஆர ஸ்வரூபேண ஸ்ருஜத் யவதி ஹந்தி ச –63-

சக்தியின் முதன்மையான வடிவமும்-அக்னியாகவும் உள்ளது -க்ரியா சக்தி ஸஹஸ்ர ஆரம் வடிவால்
அனைத்தையும் – படைத்து காத்து அழிப்பதாக உள்ளது –

ஸூர்ய இந்து வஹ்னிபிர் வ்யூஹ்யேயம் ஹி க்ரியா பிதா
உதிதா தே ஸூரே சந பூயச்சை நாம் நிபோத மே –64-

ஸூ ரேசா -க்ரியா சக்தி -ஸூர்யன் சந்திரன் அக்னி உடன் சேர்ந்து அத்புத வடிவம் கொண்டது -அப்போது படைக்கும் நிலை –

இதி ஏவம் கதிதோ வ்யூஹ ஸூர்ய ஸோம அக்னி ரூபக
வ்யூஹி நீம் தாம் இமா மத்ய க்ரியா ஸக்திம் நிபோத மே –65-

இவ்வாறு சக்தி பற்றி நான் அருளிச் செய்தவற்றைக் கேட்டாய்
மேலும் க்ரியா சக்தி பற்றி மேலும் நான் சொல்லப் போவதைக் கேட்ப்பாயாக –

முப்பதாம் அத்யாயம் சம்பூர்ணம் –

——————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-8—நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை–

June 24, 2021

கீழில் திருமொழியில்
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தனோடு சங்கையாய்
அவனுக்கு சிறு பேரான நாராயணனுக்கு
மாலதாகி அவனோடே மகிழ்ந்தனள் -என்று
சங்கா நிவ்ருத்தி பூர்வகமாக ஸம்ஸ்லேஷம் ப்ரவ்ருத்தமாயிற்று -என்று
திருத் தாயார் தெளிந்த பின்பும்
வரைவுக்கு இடம் கொடாமையாலே –

அவனும் அது தன்னை அறிந்து மிகவும் வருந்திப் பார்த்த அளவிலே -அது கூடாமையாலே
நம் கைப்பட்ட பொருளை விடக் கடவோம் அல்லோம் என்று
ததாமி –
ஸ்மராமி –
நயாமி –என்றவன்
தனக்கு அத்யந்த அபிமத ஸ்தானமான திருவாய்ப்பாடியிலே கொண்டு போனான் என்று
திருத் தாயார் படுக்கையிலே காணாமையாலே

இவனை ஒழியக் கொண்டு போவார் இல்லை என்றும்
திருவாய்ப்பாடி ஒழிய வஸ்தவ்ய பூமி இல்லை என்றும்
இது தான் பந்துக்களுக்கு ஏச்சாமோ –குணமாமோ -என்றும்
அங்குச் சென்றால் அவனும் அவனுடைய பந்துக்களும் ஆதரிப்பாரோ அநாதரிப்பாரோ -என்றும்
வழி இடைக் கண்டாரையும் வினவிக் கொண்டு சென்ற பிரகாரங்களை வ்யாஜமாக்கி
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக அனுசந்திக்கிறார் –

———-

படுக்கையைத் தடவிப் பார்த்துக் காணாமையாலே கிலேசித்துச் சொல்லுகிற பாசுரமாய் இருக்கிறது —

நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாள் மலர் மேல் பனி சோர
அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்திட்டு அழகு அழிந்தால் ஒத்தது ஆலோ
இல்லம் வெறி ஓடிற்று ஆலோ என் மகளை எங்கும் காணேன்
மல்லரை அட்டவன் பின் போய் மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -3- 8-1 –

பதவுரை

நல்லது ஓர் தாமரைப் பொய்கை–அழகிய ஒரு தாமரைக் குளமானது (தன்னிடத்துள்ள)
நாள் மலர் மேல்–அப்போதலர்ந்த பூவின் மேல்
பனி சோர–பனி பெய்ததனால்
அல்லியும் தாதும்–(அம் மலரினது) உள்ளிதழும் புறவிதழும் உதிரப் பெற்று
அழகு அழிந்தால் ஒத்தது–அழகு அழியப் பெறுவது போல
இல்லம்–(இவ்)வீடானது
வெறி ஓடிற்று–வெறிச்சென்றிருக்கிறது;
என் மகளை–என் பெண் பிள்ளையை
எங்கும்–ஓரிடத்திலும்
காணேன் –காண்கின்றிலேன்;
மல்லரை அட்டவன் பின் போய்–மல்லர்களை அழித்த கண்ணபிரான் பின்னே போய்
மதுரைப் புறம்–மதுரைக்கு அருகிலுள்ள திருவாய்ப்பாடியில்
புக்கார்கொல் ஓ–புகுந்தாளாவள் கொல்?–

நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாள் மலர் மேல் பனி சோர
ஜல ஸம்ருத்தி மாறாமையும்
பூ ஸாரம் உண்டாகையும் இறே பொய்கைக்கு நன்மை ஆவது
இப் பொய்கை தன்னாலே இறே தாமரைக்கு நன்மை யுண்டாவது
(ஆச்சார்யாராலேயே சிஷ்யனுக்கு நன்மை )
ஓர் –உபமான ராஹித்யம்
இப்படி நாற்றம் செவ்வி குளிர்த்தி மார்த்தவம் –என்றால் போல் சொல்லுகிற நாண் மலர் மேல்

பனி சோர
அதுக்கு விருத்தமான பணியானது மிகவும் சொரிய

அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்திட்டு அழகு அழிந்தால் ஒத்தது ஆலோ
அத்தாலே அல்லியும் தாதும் செவ்வி கெட்டு உதிர்ந்து
ஸ்தாவர ஜாதிக்கு எல்லாம் உபகாரமாய் இருந்ததே யாகிலும் தாமரையை அழகு அழித்து
சத்தா ஹானியை விளைப்பிக்கை பிரதி நியத ஸ்வபாவமாய் இருக்கும் இறே

இல்லம் வெறி ஓடிற்று ஆலோ
அது போலே இப் பெண்பிள்ளையும் என் வயிற்றில் பிறப்பு ஒழுக்கம் குன்றாமல்
வர்த்தித்த இந்த க்ருஹமும்
முழுக்கக் குடி போனால் போலே வெறியானது தோன்றா நின்றது –

தாமரை குடி போன பொய்கை தான் இதுக்கு ஸத்ருசமோ
அது அல்லியும் தாதும் உதிர்ந்து அழகு அழிந்தாலும் காலாந்தர ஸ்திதி யுண்டு இறே -காரணம் கிடைக்கையாலே –
அதுவும் இல்லை இறே இந்த க்ருஹத்துக்கும் எனக்கும்

ராஜ ரிஷி ப்ரஹ்ம ரிஷியான பின்பு ஷத்ரியத்வம் பின்னாட்டிற்று இல்லை இறே
ஜனகராஜன் திரு மகளும் பின்பு ஸ்ரீ மிதிலையை நினைத்து இலள் இறே

ஆகையாலே ஆலோ என்கிற அசையாலே
உபமான ராஹித்யமும்
புநராவ்ருத்தி அபாவமும் -தோற்றுகிறது

இக் க்ருஹம் முழுவதும் இப் பெண்பிள்ளை ஒருத்தியுமே போலே காணும் இருந்தாள்

என் மகளை எங்கும் காணேன்
அவள் -தன் மகள் அன்று -என்று போனாலும்
இவள் என் மகள் -என்னும் இறே

எங்கும் பார்த்து காணாது ஒழிந்தாலும்
என் மகள்-என்று
க்ருஹாந்தரங்கள் தோறும் ஸ்வ க்ருஹம் போல் பார்த்தாள் ஆதல்
இவள் போன வடி பார்த்துப் போய் அங்கும் ஓர் இடத்தில் காணாமல்
வழி எதிர் வந்தவர்களும் கண்டமை சொல்லாமையாலே
மிகவும் கிலேசித்தாள்-என்னுதல்

பின்னையும் தன்னுடைய சபல பாவத்தாலே –
1-என் வயிற்றில் பிறப்பாலும் –
2-பெண் பிள்ளையுடைய பிரகிருதி ஸ்வ பாவத்தாலும்
3-குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தனுடைய தீம்பாலும்
4-அவன் ஆஸ்ரித ரக்ஷண அர்த்தமாக விரோதி நிரஸனம் செய்த ஸாமர்த்யத்தாலும்
அணி யாலி புகுவர் கொலோ -என்னுமா போலே
மல்லரை அட்டவன் பின் போய் மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ-என்கிறாள்

புறம் -திருவாய்ப்பாடி
ஒருவருக்கு ஒருவர் ஊமத்தங்காய் ஆகையாலே கம்ச நகரியான மதுரையில் புகவும் கூடும் இறே

அன்றிக்கே
தன்னதான திருவாய்ப்பாடியிலே புகுந்தாளோ என்று சம்சயிக்கிறாள் –

மல்லர் முடிந்த போதே
கம்சனும் முடிந்து
உக்ரசேனனும் சிறைவிட்டு ராஜாவாய்
நகரத்தில் உள்ளாறும் அனுகூலரான பின்பும்
மதுரை என்றவாறே பயப்பட வேண்டி வரும் இறே
பிணம் எழுந்தாலும் தெரியாது என்னும் பயத்தாலே

இத்தால்
ஆச்சார்யனானவன் பனியாலே தாமரை குடி போன பொய்கையை
சவ் மனஸ்யத்தை யுடைய சிஷ்யனானவன் தன்னுடைய ஹித வசனத்தை அதிக்ரமித்து –
ஹித வசனத்தாலே கருகி -தன்னுடைய ஸந்நிதியை (ஆச்சார்யர் திருமாளிகையை )
ஈஸ்வரனுடைய தண்ணளியாலே பொகட்டுப் போனதுக்கு
ஸர்வதா ஸாத்ருஸ்யமாக அனுசந்திக்கிறான் என்று தோற்றுகிறது –

(ஆச்சார்யர் -பொய்கை
சிஷ்யன் -தாமரை
பகவான் -பனி )

வஸ்தவ்யமான தன்னுடைய ஸந்நிதியை விட்டால்
பின்னை வஸ்தவ்யம் பகவத் ஸந்நிதி யுள்ள பரத்வாதிகள் எங்கும் இறே
இவளுக்குப் பார்க்கவும் கண்டிலள் என்னவும் பிராப்தி உள்ளது –
ஆனால் சங்கித்த கோவிந்தன் பக்கலிலே இறே பிராப்தி –
இவனுடைய அபூர்த்தி தீரலாவது
அவனுக்கு அபிமதத்வேன வஸ்தவ்ய பூமியான திருவாய்ப்பாடியிலே இறே

(இப்படி இவை இத்தனையும்-சதாச்சார்ய பிரசாதத்தாலே வர்த்திக்கும் போதைக்கு –
1-வஸ்தவ்யம் ஆச்சார்ய சந்நிதியும் -பகவத் சந்நிதியும் –
2-வக்தவ்யம் -ஆசார்ய வைபவமும் -ஸ்வ நிகர்ஷமும் –
3-ஜப்தவ்யம் -குரு பரம்பரையும் -த்வயமும் –
4-பரிக்ராஹ்யம் -பூர்வாச்சார்யர்களுடைய வசனமும் அனுஷ்டானமும் –
5-பரித்யாஜம் -அவைஷ்ணவ சஹவாசமும் அபிமானமும் –
6-கர்த்தவ்யம் -ஆச்சார்ய கைங்கர்யமும் பகவத் கைங்கர்யமும் —ஸ்ரீ வசன பூஷணம்-சூரணை -274-

ஆக –
தினசர்யோக்த மங்களா சாசன அனுகூல சஹவாச பிரதி கூல சஹவாச நிவ்ருத்திகளை
விவரித்தார் கீழ் –
சதாசார்யா பிரசதத்தாலே வர்த்திக்கும் படி பண்ணிக் கொண்டு போரக் கடவன் -என்றதை விவரிக்கிறார் மேல் –

இப்படி இவை அனைத்தும் சதாச்சார்ய பிரசாதத்தாலே வர்த்திக்கும் போதைக்கு -என்றது –
கீழ் சொன்ன பிரகாரத்திலே இந்த ஸ்வபாவ விசேஷங்கள் எல்லாம் சதாசார்யனுடைய
பிரசாதத்தாலே கொழுந்து பட்டு வளர்ந்து வரும் போதைக்கு என்றபடி –
1–வஸ்தவ்யம் ஆச்சார்ய சந்நிதியும் -பகவத் சந்நிதியும் -அதாவது –
இவனுக்கு வாசஸ்தலம் -ஹிதைஷியாய்-உபதேசாதிகளால் இவற்றுக்கு உத் பாதகனான
ஸ்வாச்சார்யனுடைய சந்நிதியும் -அவன் காட்டிக் கொடுக்கக் கைக் கொண்டு -அவனுக்கு உகந்த விஷயமாய் –
தன் பக்கலிலே விசேஷ கடாஷாதிகளை பண்ணிக் கொண்டு போரும் அர்ச்சாவதாரமான பகவான் சந்நிதியும் -என்கை-
இது சமுச்ச்யமும் அன்று -சம விகல்பமும் அன்று ஆச்சார்ய சன்னிதியே பிரதானம் -தத் அலாபத்தில் அர்ச்சாவதார சந்நிதி என்றபடி –
ஆக இறே -ஆசார்ய சந்நிதியை முற்பட அருளி செய்தது-மத்பக்தைஸ் சஹ சம்வாசஸ் தத் அஸ்தி த்வ்ம மயா பிவா -என்று இறே பகவத் உக்தியும் –)

(ஆச்சார்யன் திருவடி )உத்தேச்யத்தைப் பிரித்து
உடன் கொண்டு போன அவனுக்கும்
கூடப் போன இவர்கள் தனக்கும்(பெண் -சிஷ்யர்கள் அனைவருக்கும் உப லக்ஷணம் )
ஸா வாதியாவதும் அது தானே இறே

புகுமூர் திருக்கோளூர் -என்றால் போலே
நாநாவான அனுமான ஸம்சயங்களாலே நிர்ணயிக்கிறது
ப்ரத்யக்ஷமும் (தர்க்க ) பிராமண அனுகூலமானால்
(தர்க்கத்தால் அனுக்ரஹிக்கப் பட்ட ப்ரத்யக்ஷம் போல்)
அனுமானமும் (தர்க்க ) பிராமண அனுகூலமாய் இறே இருப்பது –

——–

இவ் வுடன் போக்கு குணமோ தோஷமோ என்று சம்சயிக்கிறாள் –

ஒன்றும் அறிவு ஒன்றில்லாத உரு அறை கோபாலர் தங்கள்
கன்று கால் மாறுமா போலே கன்னி இருந்தாளைக் கொண்டு
நன்றும் கிறி செய்து போனான் நாராயணன் செய்த தீமை
என்றும் எமர்கள் குடிக்கு ஓர் ஏச்சு கொலோ ஆயிடும் கொலோ – 3-8 -2- –

பதவுரை

ஒன்றும் அறிவு ஒன்று இல்லாத-பொருந்திய ஞானம் சிறிதுமில்லாதவர்களும்
உரு அறை–ரூப ஹீநர்களுமான
கோபாலர் தங்கள்–இடையரானவர்கள்
கன்று கால் மாறும் ஆ போலே–கண்ணுக்கழகிய கன்றுகளை உடையவர்களறியாமல் களவிலே கொண்டு போவது போல,
கன்னி இருந்தாளை–கன்னிகைப் பருவத்தளாய் எனக்கடங்கி யிருந்த பெண்ணை
நன்றும் கிறி செய்து–நல்ல உபாயங்களைப் பண்ணி
கொண்டு போனான்–(தெரியாமல்) அபஹரித்துக் கொண்டு போன
நாராயணன்–கண்ண பிரான்
செய்த தீமை–செய்த தீம்பானது
எமர்கள் குடிக்கு–எங்கள் குலத்துக்கு
என்றும்–சாஸ்வதமான
ஓர் ஏச்சு ஆயிடும் கொல் ஓ–ஒரு பழிப்பாகத் தலைக் கட்டுமோ?–

ஒன்றும் அறிவு ஒன்றில்லாத உரு அறை கோபாலர் தங்கள்
பொருந்தின அறிவு ஒன்றும் இல்லாத –
அறிவு ஒன்றும் இல்லாத ஆய்க்குலம் இறே
தேஹ தர்மத்தோடே ஆதல்
ஆத்ம தர்மத்தோடே ஆதல்
பொருந்தின அறிவு அல்பமும் இல்லாத

அறிவு ஒன்றும் இல்லாத –
காட்டிலே பசு மேய்க்கப் போன இடங்களிலே வழி திகைத்தால் வழி காட்டுவது
பசுக்களாம் படி இறே இவர்கள் அறிவு இருப்பது –

வல்லாயானர் -இறே
குடுவையில் சோற்றையும் உண்டு புது மழைத் தண்ணீரையும் குடித்த செருக்காலே
தங்கள் திரள நின்றால்
இந்திரனை ஜெயித்து வந்த கம்சனை
இவனுக்கு குடிமை செய்வார் யார் –
இந்தப் பசு மேய்க்கிற கோல்களாலே அவனைச் சாவ அடித்து இழுக்கப் பாருங்கோள் -என்றால் போலே இறே
இவர்கள் அறியாமையாலே வந்த நெஞ்சில் வலிமை தான் இருப்பது –

உரு அறை கோபாலர் தங்கள்
அறிவைப் பேண மாட்டாதாப் போலே இறே தேஹத்தையும் அழுக்கு அறுத்துப் பேண மாட்டாமையும்
கோபாலர் -கோ வர்க்கத்தை ரக்ஷிக்கிறவர்கள்
அவை தன்னால் ரக்ஷை படுகிறவர்கள் -என்னுதல்

தங்கள் கன்று கால் மாறுமா போலே
தங்கள் கன்றுகள் விளைவது அறியாதே இருந்ததே யாகிலும் முன்னடியிலே பின்னடி யிட்டு
இரண்டு காலாலே நடந்தால் போலே இருப்பது
அப்படியே படி கடந்து புறப்படாமல் க்ருஹத்திலே இருந்த கன்னிகையைத்
தன்னோட்டைச் சுவட்டை அறிவிப்பித்துக் கொண்டு போன படி –

கன்னி இருந்தாளைக் கொண்டு நன்றும் கிறி செய்து போனான்
பொல்லாங்கான கிரியைகளை செய்து
அதுவே பாதேயமாகக் கொண்டு போனான்
தானிட்ட அடியிலே இடும்படியாக நன்றான விரகுகளைச் செய்து கொண்டு போனான் –

அன்றியே
உருவறைக் கன்றுகளைக் காற்கடை கொண்டு நீக்கிக்
கால் ஒக்கமும் ஒழுகு நீட்சியும் மயில் புறச் சாயையும்
பொலியேற்றால் வந்த பிறப்பு அழகையும் யுடைத்தான கன்றுகளை
அடித் தெரியாமல் கொண்டு போவாரைப் போலே
தான் பண்டு விரும்பினவர்களை –
உருவறைகள் என்று பொகட்டு –
உருவான என் பெண்ணைக் கொண்டு போனான் -என்னவுமாம் –

நாராயணன் செய்த தீமை
ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் இருக்கிறவன்
(வைத்தியோ நாராயண ஹரி )
ஒவ்ஷதம் அபத்யமாமா போலே தீமை என்கிறாள்
தன்னுடைமையைத் தான் கொண்டு போம் போது வரைந்து வெளிப்படவும் கொண்டு போகலாம் இறே

என்றும் எமரர்கள் குடிக்கு ஓர் ஏச்சு கொலோ ஆயிடும் கொலோ
எமர்கள் குடிக்கு என்றும் ஏச்சு கொலோ
எங்கள் குடிக்கு என்றும் ஏச்சு ஆமோ
அன்றியே
வரைவு கருதிப் பெறாதாருக்கு உடன் போக்கு குணவத்தாயிடுமோ
கொல்லை என்பர் கொலோ குணம் மிக்கனள் என்பர் கொலோ –என்னக் கடவது இறே

இத்தால்
ஆச்சார்யரானவன் தனக்குப் பரதந்த்ரனாய் இருக்கிறவனை
ஈஸ்வரன் விஷயீ கரித்துக் கொண்டு போன பிரகாரங்களை
நினைத்தும்
சொல்லியும் வெறுத்தமை தோன்றுகிறது –

————–

போனவள் என் செய்தாளோ என்று அறிகிறிலோம் இறே -என்கிறாள் –

குமரி மணம் செய்து கொண்டு கோலம் செய்து இல்லத்து இருத்தித்
தமரும் பிறரும் அறியத் தாமோதரற்கு என்று சாற்றி
அமரர் பதி உடைத் தேவி யரசாணியை வழி பட்டு
துமிலம் எழ பறை கொட்டி தோரணம் நாட்டிடும் கொலோ -3 -8-3 –

பதவுரை

குமரி மணம் செய்து கொண்டு–கன்னிகை யவஸ்தையிற் செய்ய வேண்டிய மங்கள விசேஷத்தைச் செய்து
கோலம் செய்து–(ஆடை ஆபரணங்களால்) அலங்கரித்து
இல்லத்து–விவாஹ மந்திரத்தில்
இருத்தி–உட்கார வைத்து
தமரும்–பந்து வர்க்கங்களும்
பிறரும்–மற்றுமுள்ள உதாஸீநர்களும்
அறிய–அறியும்படி
தாமோதரற்கு என்று சாற்றி–“(இவள்) கண்ண பிரானுக்கு (க்கொடுக்கப் பட்டாள்) என்று சொல்லி,
(பிறகு)
அமரர் பதியுடைய தேவி–தேவாதி தேவனான கண்ண பிரானுக்கு மனைவியாகப் பெற்ற என் மகள்
(ஜாதிக்குத் தக்க ஒழுக்கமாக)
அரசாணியை–அரசங்கிளையை (அம்மி -என்றுமாம் )
வழிபட்டு–பிரதக்ஷிணம் பண்ண
துமிலம் எழப் பறை கொட்டி–பேரொலி கிளம்பும்படி பறைகளை முழக்கி
தோரணம் நாட்டிடும் கொல் ஓ–மகா தோரணங்களை (ஊரெங்கும்) நாட்டி அலங்கரித்துக் கொண்டாடுவர்களோ?–

குமரி மணம் செய்து கொண்டு கோலம் செய்து இல்லத்து இருத்தித்
குமரி -என்று கன்யகை
கன்யகையை ஜாதி உசிதமாக அங்க ராகாதிகளாலும் புஷ் பாதிகளாலும் அலங்கரித்து
ஸ்வர்ண நவ ரத்ன வஸ்த்ராதிகளாலே கோலம் செய்து

இல்லத்து இருத்தித்
கல்யாண கிருஹத்துக்கு உள்ளே துரு துருக் கைத்தலம் அறியாமல் இருத்தி

தமரும் பிறரும் அறியத் தாமோதரற்கு என்று சாற்றி
பந்துக்களுக்கும் மற்று உள்ளாருக்கும் பிரசித்தமாம் படி தாமோதரற்கு என்று சாற்றி
அப்ராப்த விஷயங்களுக்காகில் இறே அப்ரஸித்தமாக்கிக் கொடுக்க வேண்டியது –

தாமோதரற்கு
அபலையாய் மாதாவான வளுடைய வசன பரிபாலன பாசத்தாலே
பந்த பாச விமோசனம் செய்து கொள்ள மாட்டாமல்
யதி சக்நோஷி -என்ற பின்னும் அசத்தி தோன்ற இறே இருந்தது

இப்படிப்பட்ட குணவானுக்கு என்று சாற்றி
இத்தைப் பரத்வத்திலே ஆக்கில் இத்தனை கௌரவம் தோன்றாது இறே

அமரர் பதி உடைத் தேவி யரசாணியை வழிப்பட்டு
இந்திரனுடைய ஸ்திரீயான ஸசீ தேவியை
ச ப்ரஹ்ம ச ஈஸ ச சேந்த்ர -என்ற நியாயத்தாலே வழிப் படுமவள் அன்றே

இவன் இந்திரனுக்கும் இந்த்ரனாய் –
ஸூரி நிர்வாஹனாய்-
ஸ்ரீ யபதித்வமே நிருபகமாய் யுடையவனுடைய தேவி
விஷ்ணு பத்நீ
அநபாயினி -என்கிறபடியே அவனை நிரூபகமாக யுடையவள்
உன் திரு -என்னக் கடவது இறே

இது (ஸ்ரீ யபதித்வம் )விசேஷண நிரூபகமே யாகிலும்
ஸ்ரீ யபதியானவன் திரு என்கையாலே ஸ்வரூப நிரூபகமாம் இறே
(அவள் இருப்புக்கு சத்தைக்கு இவன் காரணம்
அவனது ப்ரதர்சனத்துக்குக் காரணம் இவள் )

சதுர்த்தியில் சேஷத்வத்துக்கு பத சாமர்த்தியத்தாலும்
ராஜ புருஷ நியாயத்தாலும்
சேஷியானவன் தானே நிரூபகனும் ஆனான் இறே –

(சம்பந்தம் சேஷத்வம் ஆஸ்ரயத்தை எதிர் பார்க்கும்
அனு சம்பந்தி ஜீவன்
ஏற்பவன் சேஷி பிரதி சம்பந்தி நிரூபகன்
ராஜ சேவகன் சொல்லைப் பார்த்தால் சேவகன் முக்யத்வம் சாரும்
பிரதி சம்பந்தி ராஜா -அர்த்தமாகப் பார்த்தால் ராஜாவுக்கு முக்யத்வம் வருமே )

அமரர் பதி உடைத் தேவி
அவளைப் பெரும் தேவி( 3-10 )என்றும்
இவளை என் சிறுத் தேவி (நாச்சியார் 6-8) என்றும் -அருளிச் செய்தார்கள் இறே
ஆகையால் சிறுத்தேவி பெரிய தேவியை வழி பட வேணும் இறே

யரசாணியை வழிப்பட்டு
அம்மியை
அம்மி மிதிக்க -என்னும்படி மிதித்து வழி படும் அத்தனை இறே இங்கு

அரசாணி
அரைக்கப்பட்ட சாணை –
ஐ காரம் -இ காரமாய்க் கிடக்கிறது

பெரும் தேவியை வழிப்பட்ட போதே
நித்ய விபூதியும் அவள் இட்ட வழக்கு ஆகையாலே
இவள் தன்னை அமரர் பதியுடைத் தேவி என்னவுமாம்

துமிலம் எழ பறை கொட்டி
பெரிய வார்ப்பரவம் தோன்ற வாத்யாதிகளை முழங்கி
மத்தளம் கொட்ட -என்னக் கடவது இறே

தோரணம் நாட்டிடும் கொலோ
பஞ்ச லக்ஷம் குடியிருப்பான திருவாய்ப்பாடியில் தெருக்கள் தோறும்
நாற்சந்திகள் தோறும்
தோரணம் முதலான அலங்காரங்களைக் கற்பித்துக் கொண்டாடுவார் கொலோ
குடிப்பிறந்தார் கல்யாணத்துக்குக் கொண்டாட்டம் என் செய்ய என்பர்களோ

இத்தால்
தன்னளவிலே அற்றுத் தீர்ந்த சிஷ்யனை
ஈஸ்வரன் தன் அபிமானத்தாலே விஷயீ கரித்துக் கொண்டு போனாலும்
போன இடத்தில் என் செய்கிறானோ என்று ஆச்சார்யனானவன்
கரைகிற பிரகாரம் தோற்றுகிறது —

——–

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன் உலகம் நிறைந்த புகழால்
திருமகள் போலே வளர்த்தேன் செம்கண் மால் தான் கொண்டு போனான்
பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து பெரும் பிள்ளை பெற்ற யசோதை
மருமகளை கண்டு உகந்து மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொலோ -3-8-4-

பதவுரை

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன்-–ஒரே மகளை உடையளாகிய நான்
உலகம் நிறைந்த புகழால்–உலகமெங்கும் பரவின கீர்த்தியோடு.
திரு மகள் போல–பெரிய பிராட்டியாரைப் போல்
வளர்த்தேன்–சீராட்டி வளர்த்தேன்;
(இப்படி வளர்ந்த இவளை)
செம் கண் மால்–செந்தாமரைக் கண்ணனான ஸர்வேச்வரன்
தான்–தானே (ஸாக்ஷாத்தாக வந்து)
கொண்டு போனான்–(நானறியாமல்) கொண்டு போனான்;
(போனால் போகட்டும்;)
பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து–(இடைச்சேரியில்) ப்ரதாந ஸ்த்ரீயாய்க் குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து
பெரும் பிள்ளை பெற்ற அசோதை–பெருமை தங்கிய பிள்ளையைப் பெற்றவளான யசோதைப் பிராட்டியானவள்
மருமகளை-(தன்) மருமகளான என் மகளை
கண்டு உகந்து–கண்டு மகிழ்ந்து
மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொல் ஓ–மணவாட்டிக்குச் செய்யக் கடவதான சீர்மைகளைச் செய்வளோ?–

ஒரு மகள் தன்னை உடையேன்
தான் வளர்த்த அருமையைச் சொல்கிறாள்
உபமான ரஹிதையான என் பெண்

தன்னை என்கிற மதிப்பாலே
ஸூக தாதம் –என்னுமா போலே
குடிப் பிறப்பால் வந்த அளவே அன்றிக்கே
ஸுந்தர்ய குண பூர்த்திகளாலே இவளுக்குத் தாயார் என்கை தானே எனக்குப் பெரு மதிப்பாக யுடையேன்

உலகம் நிறைந்த புகழால் திருமகள் போலே வளர்த்தேன்
குக்ராம நிர்வாஹகனைத் தொடங்கி
அண்ட நிர்வாஹகன் முடிவான
அளவு அன்றிக்கே

ஸர்வ பூதாநாம் ஈஸ்வரீம் -என்கிறபடியே
ஸூரிகளுக்கும் அவ்வருகான புகழை யுடையாளாய்
அவன் தனக்கும் -திருமகளார் தனிக் கேள்வன்-(திருவாய் -1-6) என்னும் அது தானே பெருமையும் படியான திரு மகள் போலே

திருமகள் போலே வளர்த்தேன்
திருமகளுக்கு அவ்வருகு சொல்லலாம் படியானதொரு புகழ் இல்லாமையாலே
திருமகள் போல் வளர்த்தேன் என்கிறாள் –

ஆனால் குடிப் பிறப்பால் வந்த புகழ் குறைந்து இருக்குமே அவளுக்கு
ஒரு சமுத்திரம்
ஒரு ஜனகராஜன்
முதலானவர்கள் ஆகிலும்
ஆகை இறே ஒரு மகள் என்றது –

செம்கண் மால் தான் கொண்டு போனான்
ஸ்வா பாவிகமான சிவப்பாதல்
பக்கம் நோக்கு அறியாமல் இவள் தன்னையே பார்க்கும் படியான வ்யாமோஹத்தால் வந்த சிவப்பாதல்

தான் கொண்டு போனான்
ஆதி வாஹிகரை வரவிட்டுக் கொண்டு போதல்
பெரிய திருவடியை வரவிட்டுக் கொண்டு போகை அன்றிக்கே
கள்வன் கொல் -லில் பிராட்டியைப் போலே இறே கொண்டு போய்த்து –

இவ்விடத்தில்
ஆழ்வான் திரு நாட்டுக்கு எழுந்து அருளும் போது – உடையவர் -விச்லேஷம் பொறுக்க மாட்டாமல் –
ஒரு மகள் தன்னை உடையேன் -என்றும் –
உலகம் நிறைந்த புகழால் திரு மகள் போலே வளர்த்தேன் -என்றும் –
செம்கண் மால் தான் கொண்டு போனான் -என்று அருளிச் செய்தார் -என்று ஆச்சாம் பிள்ளை அருளிச் செய்வர்

சாதி அந்தணர் -(திருமாலை-43 -பிள்ளைப்பிள்ளை ஆழ்வான் -கூரத்தாழ்வான் இடம் ஆணை ஐதிக்யம் இதில் )என்றும்
கலை யறக் கற்ற மாந்தர்(திருமாலை-7-கூரத்தாழ்வானையே -என்று வியாக்யானம் நிற்கலாமா கேட்கலாமா –
ஸ்ரீ பாத தீர்த்தம் கொடுத்து கூரத்தாழ்வார் பிள்ளையை புகழ்ந்து சொன்னாரே ) -என்றும்
பலர் அடியார் முன்பு அருளிய பாம்பணை அப்பன் (திருவாய் -7-10-5–பெரிய நம்பி பின் நிழல் போல் -அகங்கார மமகாரங்கள் இல்லாமல் )-என்றும்
மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான் -(ராமானுஜ -7–வாசா யதீந்த்ர -விம்சதி )-என்றும்
ஓரப்பால் கருதுவர் – என்றும்
உண்டாய் இருக்கையாலே உலகு நிறைந்த புகழ் உள்ளது ஆழ்வானுக்கே இறே
(அர்வாஞ்சோ -இவர் திருமுடி சம்பந்தத்தால் தனக்கு என்று சொல்லிக் கொண்டாரே )

லோகே
சாஸ்த்ரே
(லோகம் -ஸப்தம் ஸாஸ்த்ரம் –
லோக்யதே த்ருச்யதே இத்தால் பார்க்கப்படுவதால்-சசாஸ்த்ரம் முழுவதும் பாகவத பிரபாவம் சொல்லுமே )

பெரு மகளாய் குடி வாழ்ந்து
திருவாய்ப்பாடியிலே பஞ்ச லக்ஷம் குடிக்கு எல்லாம் ஸ்ரீ நந்தகோபர்
கர்த்ருத்வத்தால் வந்த பெருமையை யுடையரானால் போலே
இவளும் குடி வாழ்ந்து பெருமையை யுடையளானபடி –

பெரும் பிள்ளை பெற்ற யசோதை
தான் பெரு மகள்
பெற்றது பெரும் பிள்ளை
ஆகையால் பெருமைக்கு மேல் பெருமையாய்
இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையாள் -என்று
இவன் பிறந்த பின்பு இறே அசோதை என்கிற பேர் நிலை நின்றது –

மருமகளை கண்டு உகந்து
அவன் கொண்டு போனான் என்று வெறுத்த காலத்திலும்
போனால் பிறக்கும் உறவு முறை சொல்ல வேண்டுகையாலே மருமகள் என்கிறாள் –

மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொலோ
பெண் பிள்ளையுடைய ஸுந்தர்யாதிகளையும் வ்யோமோஹாதி களையும் கண்டு
மடியிலே வைத்து அணைத்து -பெறாப் பேறு பெற்றோம் என்று உகந்து

மணாட்டுப் புறம் செய்யும் கொலோ
மணாட்டுப் பிள்ளையாக நினைத்து
புஷ்பாதிகளாலும் வஸ்திர பூஷணாதிகளாலும் நெஞ்சாலே செய்ய வேண்டுவன செய்யுமோ
ஜாதி உசிதமாகச் செய்ய வேண்டும் ஒப்பரவு செய்யுமோ

இத்தால்
ஆச்சார்யனானவன் தன் பக்கல் பவ்யதையாலே
அத்விதீயனான சிஷ்யனை
அது தானே -(ஆச்சார்ய அபிமானமே )_ -பற்றாசாக அங்கீ கரித்துக் கொண்டு போனாலும்
தன் இழவை மறந்து
அவனுடைய பேறு இழவுகளே தனக்குப் பேறு இழவுமாய் நடக்கும் என்னும் இடம் சொல்லிற்று யாய்த்து –

ஆச்சார்ய பரதந்த்ரன் சேஷ விசேஷத்துக்குப் போனால்
மதிமுக மடந்தையாரும் பிராட்டிமாரும் அங்கீ கரிப்பர்கள் என்னும் இடம் இங்கேயும் தோற்றுகிறது –

————

என்னுடைய இழவு ஸ்ரீ நந்தகோபர் நெஞ்சிலே படுமோ -என்கிறாள் –

தன் மாமன் நந்த கோபாலன் தழீ இக்கொண்டு என் மகள் தன்னை
செம்மாந்திரே என்று சொல்லி செழும் கயல் கண்ணும் செவ்வாயும்
கொம்மை முலையும் இடையும் கொழும் பணைத் தோள்களும் கண்டிட்டு
இம்மகளை பெற்ற தாயார் இனித் தரியார் என்னும் கொலோ -3 -8-5 –

பதவுரை

தம் மாமன்–என் மகள் தனக்கு மாமனாரான
நந்த கோபாலன்–நந்த கோபரானவர்
என் மகள் தன்னை–என் பெண்ணை
தழீஇக் கொண்டு–(அன்புடன்) தழுவிக் கொண்டு
செம்மாந்திரு என்று சொல்லி–(வெட்கத்தாலே தரையைக் கீறி முகங்கவிழ்ந்து நிற்காமல்) செவ்வனே நில் என்று சொல்லி
(பிறகு ஸர்வாங்க ஸெளந்தர்யத்தையுங் காணலாம்படி அவள் ருஜுவாக நிற்க)
செழு கயல் கண்ணும்–அழகிய மீன் போன்ற (அவளது) கண்களையும்
செம் வாயும்–சிவந்த அதரத்தையும்
கொம்மை முலையும்–(கச்சுக்கு அடங்காமல்) பெருத்திருக்கின்ற முலையையும்
இடையும்–இடுப்பினழகையும்
கொழு பணை தோள்களும்–பெருத்த மூங்கில் போன்ற தோள்களையும்
கண்டிட்டு– நன்றாகப் பார்த்து
இ மகளை பெற்ற தாயர்–“இப் பெண் பிள்ளையைப் பெற்ற தாயானவள்
இனி–இவளைப் பிரிந்த பின்பு
தரியார் என்னும் கொல் ஓ–உயிர் தரித்திருக்க மாட்டாள்” என்று சொல்லுவரோ?–

தன் மாமன் நந்த கோபாலன் தழீ இக்கொண்டு
தன்னுடைய மாமனாரான ஸ்ரீ நந்தகோபர்
பெண்ணை அணைத்து
மடியில் வைத்து

என் மகள் தன்னை
தம் மாமன் என்ற பின்பு இறே
என் மகள் -என்றதும் –
தம் மாமன் என்றதே இறே நிலை நிற்பது -ப்ரபஞ்ச அவலம்ப நியாயத்தாலே
(கோத்ரம் விஷயம் புகுந்த வீட்டார் படியே தான் )

அதுக்கு மேலே என் மகள் என்கையாலே
இது தானே போலே காணும் நிலை நிற்பது -மெய்மையை யுணர்ந்து -மிக யுணர்ந்தால் –
(ஆச்சார்ய அபிமானம் தான் நிற்கும்
ஆச்சார்ய சம்பந்தமே மிகவும் உணர்வது )

செம்மாந்திரே என்று சொல்லி
இவள் வ்ரீளை யால் நிலம் பார்க்க
செம்மாந்திரே என்று சொல்லி –
செம்மாப்பு -செவ்வாய்
முகம் முதலான அவயவங்களையும் ஸமுதாய சோபையையும் பார்த்தார் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது
பரார்த்தமானால் வ்யக்தி தோறும் உபமான தர்சனமும் செய்யக்கூடும் இறே

செழும் கயல் கண்ணும்
அறாக் கயத்தில் தெளிந்த நீரில் மிளிர்ந்த கயல் போலும் பொருது நோக்கும் நோக்கும்

செவ் வாயும்
ஸ்வா பாவிகமாகச் சிவந்த வாய் இறே தனக்கு வசவர்த்தியான நான் கண்டு இருப்பதும்

கொம்மை முலையும்
பருவத்தின் அளவில்லாத பரிணாமத்தை யுடைய முலைகளும்

இடையும்
உபமான ரஹிதமான இடையும்

கொழும் பணைத் தோள்களும்
வளர் பணை போல் இருக்கிற தோள்களும்

கண்டு
கண்கள் நிறையும் அளவு கண்டு

இட்டு
ப்ரீதி தலையிட்டு
என்னுடைய இழவு நெஞ்சிலே தோன்றி

இம்மகளை பெற்ற தாயார் இனித் தரியார் என்னும் கொலோ
இவளைப் பிரிந்த பின்பு
இவளைப் பெற்ற தாயார் பிராணனோடு ஜீவித்து இருக்குமோ
அன்றியே
இவளுக்கு இத் தலையில் உண்டான நன்மைகளை நினைத்து ப்ரீதியாய் இருக்குமோ என்று கொலோ என்கிறாள் –

இத்தால்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரனானவனுடைய
ஞாத்ருத்வத்தையும் (செழும் கயல் கண்ணும் )
வாக்மித்வத்தையும் (செவ் வாயும்)
பக்தி பாரவஸ்யத்தையும் (கொம்மை முலையும் )
ஒன்றையும் பொறாத வைராக்யத்தையும் (இடையும்)
பர ஸம்ருத்தி ஏக ப்ரயோஜனத்தையும் (கொழும் பணைத் தோள்களும் )
(இது ஒரு அர்த்த பஞ்சகம் அன்றோ நமக்கு )
கண்டு
இவற்றை யுண்டாக்கின ஆச்சார்யனுடைய இழவு பேறுகளை நினைத்து
அவாக்ய அநாதர-என்று இருக்கிற வஸ்து விக்ருதி அடைந்து சொல்லும் பாசுரங்களை
அங்கு சேனை முதலி ஆழ்வார் தொடக்கமானவர்கள் கொண்டாடுவர் என்று காட்டுகிறது (என்னும் கொலோ)
இங்கு (சொல்லின் செல்வன் -பெருமாள் கொண்டாடிய ) திருவடியை நம் ஆச்சார்யர்கள் கொண்டாடுமா போலே –

(அருளிச் செயல்களில் பெண்ணைப் பெற்ற தந்தை பற்றிய பாசுரங்கள் இல்லையே
தாய்மாருக்கே ஏற்றம் )

—————-

ஸகடாஸூர நிரசன கர்வம் ஏதும் செய்யுமோ
அறிகிறிலேன் -என்கிறாள்

வேடர் மறக்குலம் போலே வேண்டிற்று செய்து என் மகளை
கூடிய கூட்டமே யாகக் கொண்டு குடி வாழும் கொலோ
நாடு நகரும் அறிய நல்லதோர் கண்ணாலம் செய்து
சாடிறப் பாய்ந்த பெருமான் தக்கவா கைப் பற்றும் கொலோ – 3-8-6-

பதவுரை

சாடி இற பாய்ந்த பெருமான் சகடாஸுரனை முறித்து தள்ளின திருவடிகளை யுடைய கண்ணபிரான்,
வேடர்-வேடர்களையும்
மறக் குலம் போலே–மறவர் என்கிற நீச ஜாதியரையும் போலே
என் மகளை–(ஸத் குலத்திற் பிறந்த) என் பெண் பிள்ளையை
வேண்டிற்று செய்து– தன் இஷ்டப்படி செய்து
கூடிய கூட்டமே ஆகக் கொண்டு–தம்பதிகளாகிய இருவரும் நெஞ்சு பொருந்திக் கூடின கூடுதலையே விவாஹமாஹக் கொண்டு
குடி வாழும் கொல் ஓ–குடிவாழ்க்கை வாழ்வனோ?
(அன்றி)
நாடும்–ஸாமாந்ய ஜனங்களும்
நகரும்–விசேஷஜ்ஞ ஜனங்களும்
அறிய–அறியும்படி (பஹிரங்கமாக)
நல்லது ஓர் கண்ணாலம் செய்து–விலக்ஷணமானதொரு விவாஹோத்ஸவத்தை (விதிப்படி) செய்து
தக்க ஆ–(ஜாதி தர்மத்துக்குத்) தகுதியாக
கைப்பற்றும் கொல் ஓ–பாணி க்ரஹணம் பண்ணுவனோ?–

வேடர் மறக்குலம் போலே வேண்டிற்று செய்து
பர்வத சாரிகளையும்
பூமியிலே வன சாரிகளாய் வர்த்திக்கிறவர்களையும்
போலே ஸ்வைர சரியாய்

என் மகளை
என் வயிற்றில் பிறப்பையும்
தன் பிறப்பையும் நினையாமல்

கூடிய கூட்டமே யாகக் கொண்டு
தாங்கள் இருவரும் நெஞ்சு பொருந்திக் கூடினதே புருஷார்த்தமாகக் கொண்டு

குடி வாழும் கொலோ
குடிக்குத் தகுதி இல்லாத வாழ்க்கையிலே நிலை நிற்குமோ

சாடிறப் பாய்ந்த பெருமான்
சாடு இறப் பாய்ந்த பெருமான் ஆகையால்
அரு வழியான மதர் பட –தேர் வலம் கொண்டு செல்லும் செரு அழியாத மன்னர்கள்
மாளச் செய்த ஆண்மை கொலோ-(திரு மொழி -10 ) என்னுமா போலேயிலே
ஸகடாஸூர நிரஸனம் செய்த கர்வம் தான் குடிப் பிறப்பை மதியாது இறே

இந்த விரோதி நிரஸனம் தன்னாலே
தன்னையும் பொகட்டுப் போன மாதா பிதாக்கள் மேலே
அபவாத விரோதத்தையும் போக்கினவன் ஆகையாலே –

நாடு நகரும் அறிய
திருவாய்ப்பாடி சூழ்ந்த நாடும்
திருவாய்ப்பாடி தானும் அறிய
ஸ்ரீ நந்தகோபர் இருக்கையாலே திருவாய்ப்பாடியை நகரம் என்னலாம் இறே

நல்லதோர் கண்ணாலம் செய்து
உக்த லக்ஷணமும் லோகப் பிரஸித்தி யுண்டாகும் படி கல்யாணம் செய்து –

தக்கவா கைப் பற்றும் கொலோ
ஜாதி உசிதமான தர்மத்துக்குத் தகுதியாகப் பாணி கிரஹணம் செய்யுமோ

சாடிறப் பாய்ந்த பெருமான்
என் மகளை
வேடர் மறக்குலம் போலே வேண்டிற்று செய்து
கூடிய கூட்டமே யாகக் கொண்டு
தகாதவர் குடி வாழும் கொலோ
நாடு நகரும் அறிய நல்லதோர் கண்ணாலம் செய்து
தக்கவாறு கைப் பற்றும் கொலோ –என்று அந்வயம்

இத்தால்
செடியார் ஆக்கையைப் பற்றி மற்ற ஒன்றும் அறியாத தேஹாத்ம அபிமானிகளும்
பர்வத சாரிகளாய் உயர்ந்த நிலத்திலே வர்த்திக்கிற ஸ்வ ஸ்வா தாந்தர்ய பரரும்
காம்ய தர்மாக்கள் ஆகையாலே
வேண்டிற்றுச் செய்யும் என்கிறது –

————-

அண்டத்து அமரர் பெருமான் ஆழியான் இன்று என் மகளைப்
பண்டப் பழிப்புக்கள் சொல்லிப் பரிசற ஆண்டிடும் கொலோ
கொண்டு குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து கோவலர் பட்டம் கவித்துப்
பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே பாது காவல் வைக்கும் கொலோ – 3-8- 7-

பதவுரை

அண்டத்து அமரர்–பரம பதத்திலுள்ள நித்ய ஸூரிகளுக்கு
பெருமான்–தலைவனும்
ஆழியான்–திருவாழி யாழ்வானை யுடையனுமான கண்ணபிரான்
என் மகளை–என் பெண் பிள்ளையை
இன்று–இப்போது
பண்டம் பழிப்புக்கள் சொல்லி–பதார்த்தங்களுக்குக் குறை சொல்வது போல் (இவளது) ரூப குணங்களிற் சில குறைகளைச் சொல்லி
பரிசு அற–வரிசை கெடும்படி
ஆண்டிடும் கொல் ஓ–ஆளுவனோ?(அன்றி,)
பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே–முன்பே பட்டங்கட்டித் தனக்குத் தேவியாயிருப்பவர்களின் முன்னே
கொண்டு–இவளைக் கொண்டு
குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து–(தனது) க்ருஹ க்ருத்யமெல்லாம் நடத்தி
கோவலர் பட்டம் கவித்து–“இவள் இடைகுலத்துக்குத் தலைவி” என்று (தன் மனைவியானமை தோற்றப்) பட்டங்கட்டி,
பாதுகாவல் வைக்கும் கொல் ஓ–அந்தப்புறக் காவலிலே வைப்பனோ?–

அண்டத்து அமரர் பெருமான் ஆழியான்
நித்ய விபூதியில் வர்த்திக்கிற ஸூரிகளுக்கு நிர்வாஹகனுமாய்
உப ஸம்ஹர என்னும்படி திவ்ய ஆயுதங்களோடே இறே திரு அவதரித்தது –
திரு அவதரித்த அன்றே மாத்ரு வசன பரி பாலனம் செய்தவன் –

இன்று என் மகளைப்
அன்று அங்கனம் வசன பரிபாலனம் செய்தவன்
தத் துல்ய மங்கள பரையாய் இருக்கிற என் வசன பரிபாலனம் செய்தானாகில் இப்பிரிவு வேண்டா இறே

பண்டப் பழிப்புக்கள் சொல்லிப் பரிசற ஆண்டிடும் கொலோ
என் மகளைப் பிரித்துக் கொண்டு போனவன்
தான் பண்டப் பழிப்புகள் சொல்லாமல் பரிசு கொடுத்து ஆண்டு கொண்டு போருமோ

பண்டப் பழிப்புக்கள் சொன்னாலும் பரிசு கொடுத்து ஆண்டாரும் உண்டு இறே
பண்டத்துக்கு பழிப்பாவது -சேஷத்வ லக்ஷணம் குறை என்னலாம் இறெ
பரிசாவது தன்னைக் கொடுக்கை இறே
இரண்டும் தவிர்த்தால் ஆகலாம் விரகு இல்லை இறே

கொண்டு குடி வாழ்க்கை வாழ்ந்து
பாணி கிரஹணம் செய்து கொண்டு
குடிக்காத தகுதியாக வாழ்ந்து

கோவலர் பட்டம் கவித்துப்
கோபால ஸ்திரீகளுக்கு எல்லாம் நப்பின்னைப் பிராட்டி போலே யாகிலும்
பிரதான மஹிஷியாகப் பட்டம் கட்டி

பண்டை மணாட்டிமார் முன்னே
பண்டே பட்டம் கட்டி
வல்லபைகளாய் இருப்பார் முன்னே

பாது காவல் வைக்கும் கொலோ
பெரிய விருப்பத்தோடு அந்தப்புரக்காவல் வைக்குமோ
பாது -பாடு

இத்தால்
ஆச்சார்யனைப் பிரித்து -தேச விசேஷத்திலே கொண்டு போனாலும்
ஏற்றி வைத்து ஏணி வாங்கி -என்கிற நேரிலே
பணையம் கொடுக்கிலும் இத் திசைக்குப் போக ஒட்டாத விருப்பத்தைக் காட்டுகிறது –
(நச புந ஆவர்த்ததே -ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸ்ரீ ஸூக்திகள் அனுசந்தேயம் )

————-

தார்மிகரான ஸ்ரீ நந்தகோபருக்குத் தகுதியானவை செய்தால் ஆகாதோ என்கிறாள்

குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணம் ஒன்றும் செய்திலன் அந்தோ
நடை ஒன்றும் செய்திலன் நங்காய் நந்தகோபன் மகன் கண்ணன்
இடை இருபாலும் வணங்க இளைத்து இளைத்து என் மகள் ஏங்கி
கடை கயிறே பற்றி வாங்கி கை தழும்பு ஏறிடும் கொலோ – 3-8-8-

பதவுரை

நங்காய்–பூரணையாயிருப்பவளே;
நந்தகோபான் மகன்–நந்தகோபருடைய பிள்ளையாகிய
குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணம்– உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவர்கள் (குல மர்யாதைக்குத் தக்கபடி) செய்யும் குணங்களில்
ஒன்றும்–ஒருவகைக் குணத்தையும்
செய்திலன்–செய்தானில்லை;
நடை–உலகத்துக்குப் பொதுவான நடத்தைகளிலும்
ஒன்றும் செய்திலன்;
அந்தோ! அஹோ!
என் மகள்–என் மகளானவள்
(தயிர் கடையும் போது)
இடை–இடுப்பானது
இரு பாலும்–இரு பக்கத்திலும்
வணங்க–துவண்டு போவதனால்
ஏங்கி–மூச்சுப் பிடித்துக் கடைய மாட்டாள்) நடுநடுவே ஏக்கமுற்று
இளைத்து இளைத்து–மிகவும் இளைத்து
கடை கயிறே–கடைகிற கயிற்றையே
பற்றி வாங்கி–பிடித்து வலித்திழுப்பதனால்
கை தழும்ப ஏறிடும் கொல் ஓ–(தனது ஸுகுமாரமான) கைகள் தழும்பேறப் பெறுமோ?–

குடியில் பிறந்தவர் செய்யும் குணம் ஒன்றும் செய்திலன் அந்தோ நடை ஒன்றும் செய்திலன்
ஒரு குடியில் பிறந்தவர்கள் செய்யும் கார்யம் செய்யா விட்டால்
மேல் நடக்கும் கார்யங்கள் குடி பிறப்பு இல்லாதார்க்கும்
லோக ஸங்க்ரஹ தயா செய்ய வேண்டி வரும் இறே
அவற்றில் ஏக தேசமும் செய்திலன்

நங்காய்
குடியில் பிறந்து
நடையில் தவறாத குண பூர்த்தியை யுடையவளே
இது எங்குத்தைக்கும் முன்னிலை

நந்தகோபன் மகன் கண்ணன்
குடிப் பிறப்பில் தாசாரதியும் ஒப்பல்ல
மண்ணும் விண்ணும் அளிக்கும் குண பூர்த்தியை யுடைய கண்ணன்
(வேடர் குல தலைவன் குகன் -குரங்கு குல தலைவன் ஸூ க்ரீவன் –
ராக்ஷஸ குல தலைவன் விபீஷணன் கூட நட்பு அவன் = )

மத் பாபமே வாத்ர நிமித்த மாஸீத்
மமைவ துஷ்க்ருதம் கிஞ்சித் -என்னுமா போலே
இதுக்கு ஹேது என் பக்கலிலே இறே
(இல்லாத குற்றத்தை ஏறிட்டு சொன்னாலும் இல்லை என்னாதே நானே தான் ஆயிடுக என்ன வேணுமே
அந்தோ என்றதுக்கு இவ் வியாக்யான ஸ்ரீ ஸூ க்திகள் )

இடை இருபாலும் வணங்க -இளைத்து இளைத்து என் மகள் ஏங்கி-கடை கயிறே பற்றி வாங்கி
இடம் வலம் கொண்டு கடைகை இறே
பற்றி இளைத்து ஏங்கி வாங்குகையாலே
என் மகளிடை இரு பாலும் வணங்க

கை தழும்பு ஏறிடும் கொலோ
கோவலர் பட்டம் கட்டினாலும் கடை கயிறு வலிக்க வேணும் இறே இடைச்சிகளுக்கு
தான் தன் பெண்ணின் அருமை சொல்லுகிறாள் அத்தனை –

இத்தால்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரரானவனை ஈஸ்வரன் விஷயீ கரித்து தன் நினைவாலே ஆச்சார்யன் ஆக்க
இவனும் பிரதம பதத்தில் மகார பிரதானமான ப்ரணவத்தில் ப்ரக்ருதி ஆத்ம விபாகம் செய்விக்கக் கடவோம்
(சாப்த ப்ராதான்யம் மகாரத்துக்கு -அர்த்த பிரதானம் அகாரத்துக்கு
சேஷ பூதன் என்று அறிய வேண்டியது ஜீவனுக்குத் தானே
ஞான ஸ்வரூபன் -ஞானம் உடையவன் -ப்ரக்ருதி ஜடம் -தேகம் வேறு ஆத்மா வேறு –
உபதேசித்தாலும் அறிவார் அல்பம் தானே )

என்று பலகாலும் சங்கல்பித்து உபதேசித்தாலும்
கைக் கொண்டு தன்னிஷ்டர் ஆவார் இல்லாமையாலே
இதர உபாய ஞான பக்திகளையும் (இடை இருபாலும் வணங்க)
பூர்வ சங்கல்பம் பலியா நிற்கச் செய்தேயும்
விவேக ஸூத்ரத்தைப் பற்றி (கடை கயிறே பற்றி வாங்கி )
உபதேசித்து இளைத்துச் செல்லுகையாலே
ஸ்வ ஸங்கல்பம் ஸங்கல்பிக்க ஸங்கல்பிக்கப் பழகிச் செல்லுமோ -கார்ய கரமாமோ -என்று
(கை தழும்பு ஏறிடும் கொலோ)
பிரதம ஆச்சார்யனானவன் சம்சயிக்கும் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது —

—————-

வெள் நிறத் தோய் தயிர் தன்னை வெள் வரைப்பின் முன் எழுந்து
கண் உறங்காதே இருந்து கடையவும் தான் வல்லள் கொலோ
ஒண் நிறத் தாமரை செம் கண் உலகு அளந்தான் என் மகளைப்
பண்ணறையாப் பணி கொண்டு பரிசற வாண்டிடும் கொலோ -3-8-9-

பதவுரை

என் மகள் தான்–என் மகளானவள்
வெளிவரைப் பின் முன் எழுந்து–கிழக்கு வெளுப்பதற்கு முன்பாக எழுந்திருந்து
கண் உறங்காதே இருந்து– கண் விழித்துக்கொண்டிருந்து
வெள் நிறம் தோய் தயிர் தன்னை–வெளுத்தை நிறுத்தையுடைத்தாய் தோய்ந்த தயிரை
கடையவும் வல்லன் கொல் ஓ–கடையும் படியான சக்தியைத் தான் உடையவனோ?
ஒண் நிறம் செம் தாமரை கண்–அழகிய நிறத்தையுடைய செந்தாமரை மலர் போன்ற கண்களை யுடையவனும்
உலகு அளந்தான்–(திரிலிக்ரமாவதாரத்தில்) உலகளந்தருளினவனுமான கண்ணபிரான்
என் மகளை–என் பெண்ணை
பண் அறையாய் கொண்டு–(பண்பாடு இல்லாமல் ) தர்ம ஹாநியாக இழி தொழில்களைச் செய்வித்துக் கொண்டு
பரிசு அற–(அவளுடைய) பெருமை குலையும்படி
ஆண்டிடும் கொல் ஓ–ஆளுவனோ?-

வெள் நிறத் தோய் தயிர் தன்னை வெள் வரைப்பின் முன்
பூர்வமே உண்டான வெண்மை குன்றாமல் காய்ச்சிப்
பக்குவம் அறிந்து உறையிட்டுத் தோய்த்து வைக்கத் தோய்ந்த தயிரை
பூர்வ திக்கில் ஆதித்யன் வரவுக்கு ஹேதுவான வெள் வரை தோற்றுவதற்கு முன்னே
வெள் வரை பின்னாம்படி முன்னே

எழுந்து
துணுக் என்று எழுந்து இருந்து
ப்ராஹ்மணர் உபய சந்தியும் பார்த்து உதய அஸ்தமங்கள் பிற்பட எழுந்து இருக்குமா போலே இறே
இடைச்சிகளும் எழுந்து இருப்பது –
எழுந்து இருந்தாலும் நித்ரை பகை பாடும் இறே

கண் உறங்காதே இருந்து கடையவும் தான் வல்லள் கொலோ
அத்தையும் தவிர்க்கும் இறே கடைகையில் உண்டான ஊற்றத்தால் (த்வரையால் )

ஒண் நிறத் தாமரை செம் கண் உலகு அளந்தான்
ஒள்ளிய நிறத்தை யுடையதாய்
செவ்வி குன்றாமல் அப்போது அலர்ந்த தாமரை போலே சிவந்த திருக்கண்களை யுடையனாய்
லோக த்ரயத்தையும் திருவடிகளின் கீழே ஆக்கிக் கொண்டவன்

என் மகளைப் பண்ணறையாப் பணி கொண்டு பரிசற வாண்டிடும் கொலோ
என் மகளைத் தனக்குப் பரதந்தரையாக்கி
இவளுடைய பண்பு பாராமல் தாழ்ந்த பணிகளில் ஏவிக் கொண்டு
இவள் பெருமை சிறுமை யாம் படி ஆளுமோ
பெருமை குன்றாத படியாக பரிசு இட்டு ஆண்டு போருமோ

இத்தால்
விஹித தர்மம் ருசி உத்பாதன ஹேதுவான பிரரோசக விதிகளிலும்
காம்ய விதிகளிலும் செல்லாமல் நிறம் பெறும்படி (வெள் நிறத் தோய் தயிர் தன்னை)
(விஹித தர்மம் -வர்ணாஸ்ரமம் -ருசி உத்பாதன ஹேதுவான -ருசி விளைக்க -பிரரோசக–தூண்டும் விதிகளிலும்-
காம்ய விதிகளிலும் செல்லாமல் நிறம் பெறும்படி -பகவத் கைங்கர்யம் ஒன்றே நோக்காக இருக்க வேண்டுமே )

உபதேச முகத்தாலே ஓர் அளவிலே வியவசாயத்தை நிறுத்த
சங்கல்ப பரதந்த்ரரான(அவனுக்குப் பயந்தே தேவர்கள் கார்யங்கள் )
தேவதாந்த்ர பிரகாசம் உண்டாவதற்கு முன்னே( வெள் வரைப்பின் முன் எழுந்து)

நிர் பரத்வ அனுசந்தானம் செய்யாது இருந்து (கண் உறங்காதே இருந்து)
மகார பிரதானமான மந்த்ர உபதேசத்தாலே ( கடையவும் தான் வல்லள்  கொலோ)
ப்ரக்ருதி ஆத்ம விபாகம் செய்ய வல்லனோ

அந்நிய சேஷத்வமும் ஸ்வ ஸ்வாதந்தர்யமும் அரும்படியான வியாபாரங்களைச் செய்து
அநந்யார்ஹ சேஷத்வமும் அத்யந்த பாரதந்தர்யமும் உண்டாக்க வல்லார் யாரோ
என்று எங்கும் பார்க்கையாலே (ஒண் நிறத் தாமரை செம் கண்)
அப்போது அலர்ந்த செந்தாமரை போலே சிவந்த திருக்கண்களை யுடையவனாய் இறே உலகு அளந்ததும் –

என்னுடைய சிஷ்யனை ஸ்வரூப அனுரூபமான கைங்கர்யங்களைக் கொள்ளாதே
விஷய அனுரூபமான வ்ருத்திகளை (பண்ணறையாப் பணி கொண்டு-த்வரை மிக்கு மேல் விழுந்து வ்ருத்திகள் )
ஸங்கல்ப அனுரூபமாகவும் கொண்டு
தத் ஆநந்தா அநு மோதனம் -என்கிற பரிசில் இடாமல் ஆளுமோ
பரிசில் இடாமை -அநாதாரம் இறே –

———

நிகமத்தில் இத்திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலைக்கட்டுகிறார் –

மாயவன் பின் வழி சென்று வழி இடை மாற்றங்கள் கேட்டு
ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு அங்குத்தை மாற்றம் எல்லாம்
தாயவள் சொல்லிய சொல்லை தண் புதுவை பட்டன் சொன்ன
தூய தமிழ் பத்தும் வல்லார் தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளரே – 3-8 -10-

பதவுரை

வழி இடை–போகிற வழியிலே
(அபூர்வ வஸ்துக்களைக் கண்டால் இவை என்?” என்று அவ் விஷயமாக)
மாற்றங்கள் கேட்டு–வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொண்டு
மாயவன் பின் வழி சென்று–கண்ண பிரான் பின்னே போய்
ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு–திருவாய்ப்பாடியிலும் சென்று புகுந்த பின்பு
அங்குத்தை மாற்றமும் எல்லாம்–அங்குண்டாகும் செயல்கள் சொலவுகள் முதலிய எல்லாவற்றையுங் குறித்து
தாய் அவள்–தாயானவள்
சொல்லிய–சொன்ன
சொல்லை–வார்த்தைகளை
தண் புதுவை பட்டன் சொன்ன–குளிர் தன்மையை யுடைய ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் அவதரித்த பெரியாழ்வார் அருளிச் செய்தவை யாகிய
தூய–பழிப்பற்ற
தமிழ் பத்தும்–தமிழ் பாட்டுக்கள் பத்தையும்
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
தூ மணி வண்ணனுக்கு–அழகிய மணி போன்ற நிறத்தை யுடைய கண்ண பிரானுக்கு
ஆளர்–ஆட் செய்யப் பெறுவர்–

மாயவன் பின் வழி சென்று வழி இடை மாற்றங்கள் கேட்டு
உடையவன் உடைமையைக் கொண்டு போகையாலும்
உடையவன் காட்டிக் கொடுக்கக் கொண்டு போகாமையாலும்
குண தோஷங்கள் இரண்டும் உபாதேயமாத் தோற்றுகிற
ஆச்சர்யத்தை நினைத்து மாயவன் என்கிறாள்

அவன் போன வழியில் தானும் வழிப்பட்டுச் சென்று
வழி எதிர் வந்தாரை
முன் போனவர்களுடைய ஸ்திதி கமன சயன பிரகாரங்களை வினவிக் கேட்டு

ஆயர்கள் சேரியிலும் புக்கு அங்குத்தை மாற்றம் எல்லாம்-தாயவள் சொல்லிய சொல்லை
வழி எதிர் வந்தாரை
மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ -என்று கேட்டும்
எமர்கள் குடிக்கு ஓர் ஏச்சாமோ குணமாமோ -என்றால் போலே கேட்டும்
திருவாய்ப்பாடியில் தோரணம் முதலான அலங்காரங்களும் வாத்ய கோஷங்களும் கண்டு கேட்டி கோளோ -என்று கேட்டும்
ஆயர்கள் சேரியிலே சென்று யசோதை ஸ்ரீ நந்தகோபருடைய ஆதார அநாதாரங்கள் எல்லாம் வினவி வினவிக் கேட்டும்
அவர்கள் சொன்ன விசேஷங்களும் எல்லாம்
திருத் தாயாரானவள் சொன்ன பிரகாரங்களை –

அவள் என்று -விசேஷித்த தச் சப்தத்தால்
அதி குஹ்ய பரம ரஹஸ்யம் என்று தோற்றுகிறது

இவற்றை வியாஜமாகக் கொண்டு
தம்முடைய பக்தி ரூபா பன்ன ஞானத்தை மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக –

தண் புதுவை பட்டன் சொன்ன
போக்யாதிகளால் குறைவற்று இருக்கையாலும்
அவை தான் மங்களா ஸாஸன உபகரணங்கள் ஆகையாலும்
திரு மாளிகைக்கு உண்டான குளிர்த்தியைத் தம்மோடே சேர்த்து அருளிச் செய்கிறார்
இப்படிப்பட்ட திருமாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார் அருளிச் செய்த

தூய தமிழ்
தமிழுக்குத் தூய்மை யாவது
ஸாஸ்திரங்கள் போலே வாசகத்துக்கு வாஸ்யம் அன்றிக்கே வாசகத்துக்கு வாசகமாய்
நடை விளங்கித் தோற்றுகையும்
அநுதாப ப்ரதாநம் ஆகையும் (வல்வினையேன் போல் அநுதாப ப்ரதாநம் )
ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய தாதுக்களாலே ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாச புராணங்கள் போல் விகல்பிக்க ஒண்ணாது இருக்கையும்
ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய விகல்பம் உண்டே யாகிலும் தாது அர்த்த விகல்பம் இல்லாமையாலே
க்ரியா விகல்பங்களும் வாசக ஸித்தி நிர்ணா யகங்களாய்
நின்றனர் இருந்தனர் -என்று க்ரியா விசிஷ்டமாய்த் தோற்றுகையாலும்
சப்த ரூபமான ப்ரக்ருதி லிங்க த்ரயாத்மகமாய் நாம் அவர் என்று விசேஷித்துத் தோற்றுகையாலும்
ஸகல ஸாஸ்த்ர நிபுணராய் இருக்கிற நம் ஆச்சார்யர்களும் இவ்வாழ்வார் பாசுரங்களே நிர்மலங்கள் என்று
விசேஷித்து ஆதரிக்கையாலும் தூய தமிழ் என்னலாம் இறே —

பத்தும் வல்லார்
உஜ்ஜீவனத்துக்கு ஓர் ஒன்றே போந்து இருக்கச் செய்தேயும் -பத்தும் வல்லார் -என்கிறது –
அதனுடைய ரஸ்யதையாலே —
வல்லார் என்றது
இவர் தம்மைப் போலே மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக அனுசந்திக்க வல்லார் என்றபடி –

தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆளரே
ப்ரமாணத்துக்கு உண்டான தூய்மை ப்ரமேயத்திலும் காணலாம் –
தூ மணி வண்ணன் என்கையாலே

இதில் சதுர்த்தி –
கண்ணபுரம் ஓன்று யுடையானுக்கு என்னுமா போலே –
ஆளரே -என்ற
ஏவகாரத்தாலே பத த்ரயமும் சதுர்த்தி பிரதானமாய் இருக்கிறது

இது மங்களா ஸாஸனமான படி என் என்னில்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரனாய்ப் போரு கிறவனை ஈஸ்வரன் இதற்கு பூர்வமேவ கிருஷி பண்ணினான் தான் ஆகையாலே
தன்னளவில் சேர்த்துக் கொண்டு போக
அத் தலைக்கு மங்களா ஸாஸனம் செய்ய வல்லனோ மாட்டானோ என்று ஆச்சார்யனானவன் பின் சென்று
எதிர்வந்தாரையும் ஊரில் நின்றாரையும் வினவிக் கேட்கையாலே இது மங்களா ஸாஸனமாகக் கடவது

வழி எதிர் வந்தார் என்கிறது
உபாதேய தசை மூட்டி மீண்டவர்கள் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-7—ஐய புழுதி உடம்பு அளைந்து–

June 23, 2021

இப்படி சதாசார்ய பரதந்த்ரரானவர்களை
அந்த ஸஜாதீயர் முகத்தாலும்
ஈஸ்வரனுடைய ப்ராவண்ய வ்யாமோஹ அதிசயத்தாலும்
இவர்கள் தங்களுக்கு அவன் பக்கல் பிறந்த ப்ராவண்ய அதிசயத்தாலும்
மீட்க அரிதாயத் தோன்றுகையாலும்
மீளாது போது வரும் அவத்யத்தாலும்
அபாய பாஹுள் யத்தாலும்
ஹித காமனுமாய்
பரம க்ருபாளுவுமான ஆச்சார்யன்
போர வெறுத்து அருளிச் செய்கிற பாசுரத்தை
அந்யாபதேச வ்யாஜத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் இத் திரு மொழியிலே –

இது தானே
பயிலும் சுடர் ஒளி
நெடுமாற்கு அடிமை
முதலாக இவ்வர்த்தம் வந்த வந்த இடங்களிலும் துல்ய விகல்பமாகவும் சென்றது இறே
(பாகவத அனுபவம் சொல்ல வந்த இடங்களிலும் க்ருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வம் என்பதால்
துல்ய விகற்பம் இங்கு -வ்யவஸ்தித விகற்பம் இல்லையே )

இது தான்
யோக ப்ரஷ்டர் ஊர்வசியை வர்ணிக்குமா போலே இருப்பது ஓன்று இறே
(அதே போல் பாகவத அனுபவம் நழுவினாலும்
பகவத் அனுபவத்தில் விழுவது ஊர்வசி மடியில் விழுமா போலே
இந்த நிலை புரிந்தால் தான் திருத்தாயார் இங்கு பயப்பட்டது புரியும் )

இது தான் (கேவல பகவத் அனுபவம் )அநு ப்ரவேச அந்வய சக்தியாலே விஷய வஸ்திதமாய் இறே இருப்பது –
(பகவான் தானே அனுபிரவேசம் பண்ண வல்லவன்
பாகவதர்கள் அப்படி இல்லையே
உலக விஷய தோஷம் சொல்லி பகவத் விஷயத்துக்குச் செல்லலாம்
இங்கு அவன் ஸ்வா தந்திரம் ஒன்றையே கண்டு பாகவதர்களைப் பற்ற வேண்டுமே )

இது தான் சாதாரணத்திலும் உண்டு இறே
ஆனாலும் அது உபாஸக அனுக்ரஹ ஹார்த்தமாகையாலே வ்யவஸ்திதிதம் அன்று இறே –
(ப்ரஹ்ம வித்யை அறிந்தவர்கள் உபாசனத்தில் இழிவார்கள்
அந்தர்யாமி அனுபவிக்கும் எல்லார் இடத்திலும் உண்டு
நாரதர் ஸூ கர் போல்வார் -வசிஷ்ட வாமதேவர்களை விட ஏற்றம்
பாகவத பெருமை பேசிய இவர்கள் அவர்களில் ஏற்றம் என்றவாறு )

———

ஐய புழுதி உடம்பு அளைந்து இவள் பேச்சும் அலைந்தலையாய்
செய்ய நூலின் சிற்றாடை செப்பன் உடுக்கவும் வல்லள் அல்லள்
கையினில் சிறு தூதையோடு இவள் முற்றில் பிரிந்தும் இலள்
பைய அரவணைப் பள்ளியானோடு கை வைத்து இவள் வருமே -3 -7-1 –

பதவுரை

இவள்–இச் சிறு பெண்ணானவள்
ஐய புழுதியை–அழகிய புழுதியை
உடம்பு அளைந்து–உடம்பிலே பூசிக் கொண்டு
பேச்சும் அலந்தலை ஆய்–ஒன்றோடொன்று அந்வயியாத பேச்சை யுமுடையளாய்
செய்ய நூலின் சிறு ஆடை–சிவந்த நூலாலே செய்விக்கப்பட்ட சிற்றாடையை
செப்பன்–செம்மையாக
[அரையில் தங்கும்படி]
உடுக்கவும் வல்லள் அல்லள்–உடுக்கவும் மாட்டாதவளாயிரா நின்றாள்;
இவள்–இப்படியொரு பருவத்தை யுடையளான இவள்
சிறு தூதையோடு–(மணற்சோறாக்கும்) சிறிய தூதையையும்
முற்றிலும்–சிறு சுளகையும்
கையினில்–கையில் நின்றும்
பிரிந்து இவள்–விட்டொழிகின்றிலள்;
இவள்–இப்படிக்கொத்த விளையாட்டை யுடைய இவள்
பை அரவு அணை பள்ளியானொடு–சேஷ சாயியான எம்பெருமானுடனே
கை வைத்து வரும்–கை கலந்து வாரா நின்றாள்–

ஐய புழுதி உடம்பு அளைந்து இவள் பேச்சும் அலைந்தலையாய்
ஐய –
அழகாதல்
அந்வயம் ஆதல்
அந்ந்வயமானால் மணலைக் காட்டும் இறே
(மணலில் சேறு படிந்து புழுதி ஆகும் அன்றோ )

உடம்பு எல்லாம் புழுதி ஆவான் என் என்றால் –
விளையாடிக் புழுதி அளைந்தேன் -என்று சொல்லலாம் இறே
அது சொல்லாமல்
பந்து கழல் அம்மானை என்றால் போலே சில அநந்வய பாஷாணங்களைக் கேட்க்கையாலே
இவள் பேச்சும் அலைந்தலையாய் -என்கிறாள்

இவள் -என்று
பருவத்தை உறைக்கப் பார்க்கிறாள்

பேச்சும் -என்ற அபி யாலே
(உள்ளம் கலங்கியது நிச்சயம் -அதுக்கும் மேலே )
இவள் ஒப்பனை குலைந்து வந்த விக்ருதியையும் காட்டுகிறது

செய்ய நூலின் சிற்றாடை செப்பன் உடுக்கவும் வல்லள் அல்லள்
சிவந்த நூலாலே சமைக்கப்பட்ட சிறிய ஆடை உடுக்கவும் வல்லள் அல்லள்-
அதாவது
அவயவாந்தரத்தில் வாசி அறியாமல் சுற்றுகையும்
மத்யம அங்கம் பேணிச் சுற்ற அறியாமையும்

அபியாலே
செவ்வியாக உடுத்து விட்டாலும் பேண அறியாள் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது
பட்டு உடுக்கும் -என்னக் கடவது இறே

கையினில் சிறு தூதையோடு இவள் முற்றில் பிரிந்தும் இலள்
விளையாடு சிறு தூதையும் சிறு சுளகும் கை விடாதவள்
கையில் இரண்டும் காண்கிறிலோம்
இவள் இங்கனே யான பின்பு இவள் மாட்டாது இல்லை இறே

பைய அரவணைப் பள்ளியானோடு கை வைத்து இவள் வருமே
கிருஷ்ணன் அளவே அன்றிக்கே
அழகிய திரு அனந்தாழ்வான் மேலே பள்ளி கொள்கிற ஷீராப்தி நாதன் அளவும் சென்று
க்ருத சங்கேதியாய்
பூர்வ ஸ்ம்ருதி தலையெடுத்து வரவும் வல்லள் என்று தோற்றா நின்றது

வருமே
அபி என்று
பரத்வத்து அளவும் காட்டும் இறே –

இத்தால்
தேஹ தாரண ஹேதுவாக பின்ன விஷய க்ரஹணத்தாலே
(உலக விஷயத்தில் மாறின பகவத் விஷய க்ரஹணத்தாலே )
பின்ன பிரகாச த்வார இந்திரிய ரசம் ஒழிந்த
விஷய இந்த்ரியப் போகம் இறே த்யஜிக்கலாவது

ப்ராப்த விஷய தோஷம் உண்டானால் இந்திரியங்களும் தேகமும் போரச் சேரும் இறே
(பகவத் விஷயத்தில் அவன் அனுபவம் அவன் சந்தோஷம் உண்டானால் -அப்பொழுது சேரும் -பயன் பெரும் )

ஆனால் அது தன்னை ஆச்சார்ய முகத்தால் சொல்லாதே அந்நிய பரமாகச் சிலவற்றைச் சொல்லலாமோ என்னில்
அவன் தான் ப்ராப்த விஷய தோஷத்தால் வருமவையும்
தூரத பரி ஹரணீயம் என்று இறே சொல்லி வைப்பதும் –
அதுக்கு அஞ்சி அந்நிய பரமாய் அநந்வயங்களும் ஆனவற்றைச் சொல்லி யாகிலும்
தத் கால உசிதமாகப் பிழைக்கவும் வேணும் இறே –
(வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டே விண்ணோர் பெருமானைப் பற்ற வேண்டுமே )

(ஸ்ரீ வசன பூஷணம்-சூரணை -455-

விஹித போகம் நிஷித்த போகம் போலே – லோக விருத்தமும் அன்று –
நரக ஹேதுவும் அன்றாய் – இருக்கச் செய்தே –
ஸ்வரூப விருத்தமுமாய் -வேதாந்த விருத்தமுமாய் -சிஷ்ட கர்ஹிதமுமாய் –
ப்ராப்ய பிரதிபந்தகமுமாய் -இருக்கையாலே -த்யாஜ்யம் –

இப்படி பர தாராதி போகம் -ஸ்வ -பர -விநாச ஹேது வாகைக்கு அடி -சாஸ்திர நிஷித்தமாகை -இறே –
இங்கன் அன்றிக்கே -சாஸ்திர விஹித விஷயமான -ஸ்வ தார போகத்துக்கு குறை இல்லையே -என்ன –
அருளிச் செய்கிறார் -மேல் –

அதாவது –
விசிஷ்ட வேஷ விஷயீயான சாஸ்த்ரத்தாலே விதிக்கப் பட்ட -ஸ்வ தாரத்தில் போகம் –
தாத்ருச சாஸ்திர நிஷித்தமான -பர தார போகம் போலே –லோக விருத்தமும் -அன்று –
செம்பினால் இயன்ற பாவையை தழுவுகை முதலான கோர துக்க அனுபவம் பண்ணும் நரக ஹேதுவும் அன்று —
இப்படி ப்ரத்யஷ பரோஷ சித்தங்களான லோக விருத்த நரக ஹேதுக்கள் இரண்டும் அற்று இருக்கச் செய்தே –
அநந்ய போகத்வ ரூபமான ஸ்வரூபத்துக்கு விருத்தமாய் –
சாந்தோதாந்த உபதர ஸ்திதி ஷூச்சமாஹிதோ பூத்வாத்மந்யே வாத்மானம் பச்யேத்-இத்யாதிகளாலும் –
திருமந்த்ராதிகளாலும் -உபாசகனோடு பிரபன்னனோடு வாசி அற-இருவருக்கும் -விஷய போகம் ஆகாது என்னும்
இடத்தைப் பிரதிபாதிக்கிற -வேதாந்தத்துக்கு விருத்தமாய் -தோஷ தர்சனத்தாலும் -அப்ராப்த்த தர்சனத்தாலும் –
விஷய போகத்தை அறுவறுத்து இருக்கும்
ஆசார்ய பிரதானரான சிஷ்டர்களாலே ஹேயம் என்று நிந்த்திகப் பட்டு இருக்குமதாய் –
அப்ராப்த விஷய விரக்தி பிரியனான ஆசார்யனுக்கு அநபிதம் ஆகையாலே –
ஆசார்ய முக கமல விகாச அனுபவ ரூப ப்ராப்யத்துக்கு பிரதிபந்தகமாய் –
இப்படி அநேக அநர்த்தா வஹமாய் இருக்கையாலே -இவ் அதிகாரிக்கு
பரித்யாஜ்யம் -என்றபடி –

சாஸ்திரம் விஹிதம்-விசிஷ்ட விஷயம் -வர்ணாஸ்ரமம்-சரீரத்துடன் உள்ள ஆத்ம வேஷம் –
நிஸ்க்ருஷ்ட சாஸ்திரம் ரஹஸ்ய த்ரயம் தானே –
கணவனும் மனைவியும் -நிலம் கீண்டதும் -சொல்லிப்பாடி -அது குற்றம் இல்லை -அநந்ய போகத்வ ரூபம் -ஸ்வரூபம் விருத்தம் ஆகக்கூடாதே
நிரந்தர ஸ்னேஹ ரூபம் -பக்த்யா அநந்யா ஸ்நேஹம்-வேதாந்தம் விதிக்கும் -அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சிந்தனை வேணும்
அந்தரம் -நடுவே குறுக்கே -அநந்தரம் தடங்கல் இல்லாமல் – அநந்யத்வம் பங்கம் உண்டாகும் –
எம்பார் போல்வார் -விசிஷ்ட வேஷத்திலும் -எங்கும் இருட்டு காண வில்லையே விரக்த அக்ரேஸர்
கைங்கர்யம் முகப்பே கூவி பணி -அர்த்தி அபேக்ஷ நிரபேஷமாய் இருக்குமே

ஞாலம் உண்ட வண்ணத்தைத் தான் பல காலும் சொல்லிச் சொன்னேனோ என்று
அஞ்ச வேண்டும்படி இறே அம்மனை சூழ்ச்சி இறே
இது தான் பக்தி ரூபா பன்ன ஞானம் கை வந்தார் வார்த்தை இறே
இதுக்கு எல்லாம் ஸம்ஸ்காரம் எங்கே
விஷய அனுரூபம் ஸ்வரூபம் என்று நிர்ணயித்து சேஷத்வ அனுரூப ஸ்வரூபத்தை
அந்த பக்தி ரூபா பன்ன ஞானத்தாலே மறைக்க வல்ல பரிபாகம் உண்டோ என்று தோற்றுகிறது –
விஷய தோஷ போகம் உண்டானாலும் லீலா ரஸ போக உபகரணங்களாக இறே இவள் புத்தி பண்ணுவது
லீலா உபகரணங்கள் போக உபகரணங்களோடு அவன் தன்னையும் ஒன்றாக இறே பிரதிபத்தி பண்ணி இருப்பது –
உக்கமும் தட்டு ஒளியும் –என்றவை முதலான உபகரணங்களோடே அவன் தன்னையும் கூட்டித் தர வேணும் என்றது இறே
அன்றியே
ஸ்வரூப விவேக உபகரணத்தையும் (ஆத்ம ஞானத்தையும் )
உண்ணாச் சோற்றிலே(லௌகிக விஷயம் -உண்ணும் சோறு தானே கண்ணன் ) வ்யாவ்ருத்தி யாகவுமாம்
இரண்டு இடத்திலும் கை வைத்து என்னையும் அவனையும் சேர்க்கிற பிரகாரம் எங்கனேயோ தான் –
(உலகத்துக்கு பயப்பட்டு அவனை அடைய த்வரை கூடாது என்கிறீர்களே -இது சேருமோ என்றவாறு )

———————-

இவள் சொலவும் செயலும் மிகவும் வேறுபட்டு இரா நின்றதீ என்கிறாள் –

வாயில் பல்லும் எழுந்தில மயிரும் முடி கூடிற்றில
சாய்விலாத குறுந்தலை சில பிள்ளைகளோடு இணங்கித்
தீ இணக்கு இணங்கு ஆடி வந்து இவள் தன் அன்ன செம்மை சொல்லி
மாயன் மா மணி வண்ணன் மேல் இவள் மால் உருகின்றாளே – 3-7 -2- –

பதவுரை

வாயில்–(இம் மகளுடைய) வாயில்
பல்லும் எழுந்தில–பற்களும் முளைக்க வில்லை;
மயிரும் முடி கூடிற்றில–மயிரும் சேர்த்து முடிக்கும்படி கூடவில்லை.
இவள்–இப்படிப்பட்ட இவள்
இவண்–இந்தப் பருவத்தில்
சாய்வு இலாத–தலை வணக்கமில்லாத
குறுந்தலை–தண்மையில் தலை நின்ற
சில பிள்ளைகளோடு–சில பெண் பிள்ளைகளோடு
இணங்கி–ஸஹ வாஸம் பண்ணி
(அதற்குப் பலனாக)
தீ இணக்கு இணங்காடி வந்து–பொல்லாத இணக்கத்தை (களவுப் புணர்ச்சியை)ச் செய்து வந்து
(இத்தனை போது எங்குப் போனாய்? யாரோடு இணங்கி வந்தாய்? என்று நான் கேட்டால்)
தன் அன்ன–தனக்கு ஒத்த வார்த்தைகளை
செம்மை சொல்லி–கபடமற்ற வார்த்தை போல் தோற்றும்படி சொல்லி இவள்;
மாயன் மா மணி வண்ணன் மேல்–அற்புதச் செய்கைகளையும் நீல மணி நிறத்தை யுமுடையனான கண்ண பிரான் விஷயத்தில்
மாலுறுகின்றாள்–மோஹப்படுகிறாள்–

வாயில் பல்லும் எழுந்தில
வாயில் பல் என்றது முன் வாயில் பல் என்றபடி –
அது விறே முற்படத் தோற்றுவது –

மயிரும் முடி கூடிற்றில-
மயிரும் சேர்ந்து முடிக்கக் கூடிற்று இல

சாய்விலாத குறுந்தலை சில பிள்ளைகளோடு இணங்கித்
தாய்க்கு அடங்காமையிலே தலை நிற்க வல்ல சிறுப் பெண்களோடே இணங்கி

தீ இணக்கு இணங்கு ஆடி வந்து
ஜாதி உசிதம் இல்லாத விளையாட்டில் நெஞ்சு பொருந்தி
அவன் ஸுந்தர்யத்திலே போக்ய புத்தி பண்ணி வந்து
அதிலே முதிர நடந்து வந்து –
(ஸ்வரூபத்தில் ஈடுபட்டு கைங்கர்யமே புருஷார்த்தம் என்று தானே ஆச்சார்யர் உபதேசம் )

இவள்
அம்மே இது இறே பருவம்

தன் அன்ன செம்மை சொல்லி
தன் செயலுக்குத் தகுதியான செவ்வைக் கேட்டை செவ்வையாகத் தானே
பிரதிபத்தி பண்ணிச் சொல்லிச் சொல்லி

மாயன் மா மணி வண்ணன் மேல்
இவளை இப்படி அநந்வயமாகப் பேசுவிக்க வல்ல ஆச்சர்யத்தை யுடையவன்
இது தான் விளைத்ததும் மேலீடான வடிவு அழகைக் காட்டி இறே

இவள் மால் உருகின்றாளே
அவன் இவள் மேல் மாலுறுகை கர்தவ்யம்
அது காணாது ஒழிந்தால் இவள் பக்கல் எனக்கு உண்டான ஆபி மாநிக பிராந்தி தான் ஒழியுமாம் இறே
இவள் பக்கல் தோஷ குண ஹானிகள் மிக மிக (வளர்ந்து வர )
(சேராச் சேர்க்கை தோஷம் -அவன் இவள் மேல் மால் இன்றி இவள் அவன் மேல் மாலுறுகை குண ஹானி )
இவள் பக்கல் எனக்கு உண்டான வ்யாமோஹமும் மிகுந்து செல்லும் அத்தனையோ தான் –

இத்தால்
பூர்வ வியவசாய லேச அங்குரமும் இவள் வாக் மித்வத்திலே காண்கிறிலோம் (வாயில் பல்லும் எழுந்தில)
மதி எல்லாம் உள் கலங்குகையாலே நாநா விஷய ஸா பேஷமான நாநா ரூப ப்ரதி பத்திகளும்
ஏக விஷய நிகமனமாம் படி கூடிற்று இலை (மயிரும் முடி  கூடிற்றில)
மொய் பூங் குழற்குறிய -(திரு விருத்தம் )-என்னுமா போலே

சதாசார்யன் கையிலும் அடங்காமையாலே நிலை நின்று நின்றோம் என்கிறது
(தாயாரே சதாச்சாச்சார்யார்-சாய்விலாத குறுந்தலை சில பிள்ளைகளோடு)
தன்னையும் அறியாத சிறுமை யுடையரான பரதந்த்ரரோடே ஸஹ வாஸம் செய்து
அவர்கள் கொண்டு போய் அவனோடே சேர்க்க (தீ இணக்கு  இணங்கு ஆடி)

அவன் நல் இணக்கிலே இன்றியிலே தீ இணக்கிலே சேர்த்து
ஸ்வரூப அநு ரூபமான போக்ய போக்த்ரு வர்க்கங்களை
(அஹம் அன்னம் -உண்டிட்டாய் இனி உண்டு ஒழியாய் )
மாறாடும்படியான ருசியிலே அவகாஹிப்பிக்க

அதிலே நெஞ்சு பொருந்தி வந்து வேறுபாடு ஆஸ்ரயத்தில் பொருந்தாமை தோன்றி இருக்கச் செய்தேயும்
அதுக்குத் தகுதியான வியாபாரங்களை ஸ்வரூபமாகச் சொல்லிச் சொல்லி (வந்து இவள் தன் அன்ன செம்மை சொல்லி)
ஸதாசார்ய பர தந்த்ரையான இவளை
இப்படி பிரமிக்கும் படி பண்ணின ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனுடைய ஸுந்தர்யத்திலே காணும்
இவள் வ்யாமோஹம் மிகுந்து செல்கிறது (மாயன் மா மணி வண்ணன் மேல் இவள் மால் உருகின்றாளே)
என்று ஸதாசார்யனானவன் ஸச் சிஷ்யனை நியமிக்க

அதிலே கருதினவனை
ஸ ப்ரஹ்மச்சாரிகள் தங்களுடன் சேர்த்து பகவத் விஷயத்திலே மூட்ட
மூட்டின பிரகாரங்களைப் பல பல பிரகாரங்களாலும் அறிந்த ஆச்சார்யனானவன்
பரிபாகம் பிறப்பதற்கு முன்னே மூட்டினவர்களையும்
மூண்ட சிஷ்யனையும்
கர்ஹிக்கிறானாய்ச் செல்லுகிறது –

————

சங்கை ப்ரத்யக்ஷம் போலே தோற்றா நின்றது என்கிறாள் இப் பாட்டில் –

பொங்கு வெண் மணல் கொண்டு சிற்றிலும் முற்றத்து இழைக்கல் உறில்
சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது இழைக்கல் உறாள்
கொங்கை இன்னம் குவிந்து எழுந்தில கோவிந்தனோடு இவளை
சங்கை ஆகி என் உள்ளம் நாள் தோறும் தட்டுளுப்பா கின்றதே – 3-7-3- –

பதவுரை

(இவள்)
பொங்கு–நுண்ணியதாய்
வெள்–வெளுத்திரா நின்ற
மணல் கொண்டு–மணலாலே
முற்றத்து–முற்றத்திலே
சிற்றில்–கொட்டகத்தை
இழைக்கலுறிலும்–நிர்மாணஞ் செய்யத் தொடங்கினாலும்
சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது–சங்கு முதலிய எம்பெருமான் சின்னங்களை யொழிய (மற்றொன்றையும்)
இழைக்கலுறாள்–இழைக்க நினைப்பதில்லை;
(இவளுக்கோ வென்றால்)
இன்னம்–இன்றளவும்
கொங்கை–முலைகளானவை
குவிந்து எழுந்தில–முகம் திரண்டு கிளர்ந்தன வில்லை;
இவளை–இப்படி இளம் பருவத்தளான இவளை
கோவிந்தனோடு சங்கை ஆகி–கண்ண பிரானோடு சம்பந்த முடையவளாகச் சங்கித்து
என் உள்ளம்–என் நெஞ்சமானது
நாள் தொறும்–ஸர்வ காலமும்
தட்டுளுப்பாகின்றது–தடுமாறிச் செல்லா நின்றது-

பொங்கு வெண் மணல் கொண்டு சிற்றிலும் முற்றத்து இழைக்கல் உறில்
முன்னே
கை வைத்து இவள் வரும் (1)என்றும்
மால் உறுகின்றாளே (2)-என்றும்
சொல்லிப் போந்தவை எல்லாம்
இவள் சிற்றிலிலே பிரத்யக்ஷமாகா நின்றது இறே

வண்டல் நுண் மணல்
எக்கலிடு நுண் மணல் -என்னுமா போலேயும்
தாவள்யத்தையும் சுத்தியையும் யுடைத்தான மணலைக் கொண்டு –

முற்றத்து சிற்றில் இழைக்கல் உறில்
முற்றத்திலே கொட்டகம் இடுகையில் ஒருப்படில்

இடில்
சங்கை பரிஹரிக்கைக்காக ஒருப்படில்
சங்கை பரிஹரிக்கிறதும் தன் நினைவாலே இறே

சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது இழைக்கல் உறாள்
சங்கும் -மடுத்தூதிய சங்கும்
சக்கரமும் -அருளார் திருச்சக்கரமும்
தண்டு -அருள் என்னும் தண்டும்
வாள் -நாந்தகம் என்னும் ஒண் வால்
வில் -நாண் ஒலிச் சார்ங்கம் என்னும் வில்
இவை முதலான அசாதாரண சிஹ்னங்களைத் தன் பருவத்தார்க்கு உதவினவை -என்று இழைக்குமது ஒழிய
வேறு தானும் நானும் போந்த ஸ்வரூப அனுரூப ப்ராவண்யமும் இழைக்கலுறாள்
தன்னுடைய பூர்வ அவஸ்தையையும் உபகார ஸ்ம்ருதியையும் நினைக்கில் இறே இழைக்கல் ஆவது –

உறில்-என்ற யதியாலே
ஸ்தப்த்தையாய் நிற்றல்
சில அநந்வய பாஷாணங்களைச் சொல்லுதல்
செய்யும் என்னும் இடமும் தோற்றுகிறது

கொங்கை இன்னம் குவிந்து எழுந்தில
முலைகள் ஆனவை வாசி தோன்றின வில்லை -ஒரு வெளுப்பானது ஒழிய
முழு முலை முற்றும் போந்தில -என்னக் கடவது இறே
இவள் தான் யுவதி யானாலும் தாயாருக்கு இவளுடைய சைஸவம் இறே தோற்றுவது –

கோவிந்தனோடு இவளை சங்கை ஆகி
அத்யந்தம் ஸூலபனாய்
ரக்ஷகனானவனோடே ரஷ்யமாகவும் ஸூலபை யாகவும் மாட்டாத இவளை
ஸம்ஸ்லிஷ்டையாக ஸம்சயித்து

என் உள்ளம் நாள் தோறும் தட்டுளுப்பாகின்றதே
என்னுடைய மனஸ்ஸானது நாள் தோறும் தடுமாறிச் செல்லா நின்றது

தட்டுளுப்பு -தடுமாற்றம்

அன்றியே
ஜல பாத்ர கதமான லவணம் போலே கரையும் என்னுதல்

அன்றியே
தட்டுளுப்பு
உளுவுடைய மரத்தை உளுப்பு என்றதாய்
அம் மரத்தைத் தட்டும் தோறும் சிதிலமாமா போலே என்னுதல் —

இத்தால்
விஷயங்களில் கிளம்பி பிரகாசிக்கிற இந்திரியங்களை உபகரணம் ஆக்கிக் கொண்டு (பொங்கு வெண் மணல் கொண்டு)
பின்னானார் வணங்கும் பிரதம பதத்தில் நின்று நினைக்கப் புக்காளாகில்
(மத்யம பாகவத -சரம ஆச்சார்ய பரம் இல்லாமல் பிரதம பதத்தில்
முற்றம் -திவ்ய தேசம் -அரங்கன் திரு முற்றம் -நின்று
சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது இழைக்கல் உறாள்)

அவளிலும் காட்டில் அவனுக்கு அநந்யார்ஹரான மத்யம பத த்வய நிஷ்டயையும்
சரம பத த்வய நிஷ்டையையும் யுடையவர்களை உத்தேச்யராக த்ரிவித கரணத்தாலும் பிரதிபத்தி பண்ணி
சேஷத்வ அனுரூபமாக பரதந்த்ரையான தன்னையும்
இவ் வர்த்தத்தை உபதேசித்த என்னையும்
இத்தால் வந்த உபகார ஸ்ம்ருதியையும் பிரதிபத்தி பண்ணா விட்டால்
சந்தேகமும் ஈடுபாடும் போனால் ஆகாதோ என்று ஆச்சார்யன் மிகவும் வெறுத்தான் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

(மத்யம பத த்வய நிஷ்டயையும்-நமஸ் அர்த்தம் அறிந்து பாரதந்தர்யம் அறிந்து
சரம பத த்வய நிஷ்டை -அவன் உகப்புக்காகவே கைங்கர்யம் )

இதுக்கு எல்லாம் பரிபாகம் எங்கே
நாநாவான பக்தி விசேஷங்கள் எல்லாம் ஒருத்தலைத்தால் இறே பக்தி விசேஷம் தான் உண்டாவது
இன்னம் -என்கையாலே
சேதனனிலும் ஈஸ்வரனிலும் காட்டிலும் பரிபாக சா பேஷன் ஆச்சார்யன் என்று தோற்றுகிறது –

கொங்கை இன்னம் குவிந்து எழுந்தில
பொங்கு வெண் மணல் கொண்டு சிற்றிலும் முற்றத்து இழைக்கல் உறில்
சங்கு சக்கரம் தண்டு வாள் வில்லும் அல்லது இழைக்கல் உறாள்
கோவிந்தனோடு இவளை சங்கை ஆகி என் உள்ளம் நாள் தோறும் தட்டுளுப்பா கின்றதே –என்று அந்வயம்

—————-

இப்பாட்டால்
தத் துல்யரான அனுகூல ஜனங்களை வெறுத்த பாசுரத்தை
தோழிமார் மேலே வைத்து அருளிச் செய்கிறார் –

ஏழை பேதையர் பாலகன் வந்து என் பெண் மகளை எள்கித்
தோழிமார் பலர் கொண்டு போய்ச் செய்த சூழ்ச்சியை யார்க்கு உரைக்கேன்
ஆழியான் என்னும் ஆழம் மோழையில் பாய்ச்சி அகப்படுத்தி
மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இலளே – 3-7- 4-

பதவுரை

ஏழை–சாபல்யமுடையவளும்
பேதை–அறியாமை யுடையவளும்
ஓர் பாலகன்–இளம் பருவத்தை யுடையளுமான
என் பெண் மகளை–எனது பெண் பிள்ளையை
தோழிமார் பலர் வந்து–பல தோழிகள் அணுகி வந்து
எள்கி–(விளையாட வரவேணுமென்று) வஞ்சித்து
கொண்டு போய்–அழைத்துக் கொண்டு போய்
ஆழியான் என்னும்–ஸர்வேச்வரன் என்று ப்ரஸித்தமான
ஆழம் மோழையில்–ஒருவராலும் நிலை கொள்ள வொண்ணாத கீழாற்றில்
பாய்ச்சி–உள்ளுறத் தள்ளி
அகப்படுத்தி–(அதிலே) அகப்படுத்தி
செய்த சூழ்ச்சியை–(இவ்வாறு) செய்த கபடத் தொழில்களை
ஆர்க்கு உரைக்கேன்–யாரிடம் முறையிடுவேன்?;
(இம் மகளோ வென்றால்)
மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இவள்–“அகப்பையானது (பதார்த்தத்தின்) ரஸத்தை அறியாது” என்கின்ற
பழ மொழியின் அறிவையும் தன்னிடத்து உடையவளல்லள்–

ஏழை
பற்றித்து விட மாட்டாத சபலை
இது சபல பாவம் என்னுமதும் அறியாதவள்

பேதை
தான் பற்றினவன் தன்னை விட்டாலும் தான் விட மாட்டாமை இறே சபல பாவமாவது

என் துணை
தன் துணை என்றது இறே ஏழைத்தனம் ஆவது

ஓர் பாலகன்
அத்விதீயமான பிள்ளைத் தனத்தை யுடையவன்

வந்து பெண் மகளை
என் பெண் மகளை வந்து கிட்டி

எள்கித்
எத்தி ஸ்பர்சித்து
தோழிமார் பலர் கொண்டு போய்ச்
தோழிமார் நால்வர் ஐவர் பதின்மர் என்னும் அளவன்றே
அநேகர்
இவர்கள் எத்திக் கொண்டு போய்

செய்த சூழ்ச்சியை யார்க்கு உரைக்கேன்
கிரியா பர்யந்தமாகச் செய்த க்ருத்ரிம வியாபாரங்களை யாருக்குச் சொல்லுவேன்

ஆழியான் என்னும் ஆழம் மோழையில் பாய்ச்சி அகப்படுத்தி
1-ஷீராப்தியிலே கண் வளருகிறவன் -என்னுதல்
2-கருதுமிடம் பொருகிற திருவாழியை யுடையவன் என்னுதல்
3-ஆஸ்ரித விஷயத்தில் செய்ய நினைத்து இருக்குமவை
துர் அவகாஹனமாய் இருக்கையாலே ஒருவராலும் பரிச்சேதிக்க ஒண்ணாதவன் என்னுதல்
(உன் அடியார்க்கு என் செய்வன் என்றே இருத்தி -ருணம் ப்ரவர்த்ய இத்யாதி -நெடியோன் )

என்னும்
இப்படி பிள்ளை கொல்லி மடு என்னும் பிரஸித்தியை யுடைத்தான

ஆழ மோழை
சுழியும் குமுழியும் கிளம்பும் படி ஆழ்ந்த மடு
ப்ரவாஹத்திலே சுழி
தேக்கத்திலே குமிழி
இப்படிப்பட்ட வற்றுக்குள்ளே அழுத்தித் தரைப்படுத்தி

மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இலளே
உப்பு அறியாத மூழை
நித்தியமாக வளர்ந்தாலும் அதன் ரசம் அறியாத மூழை

என்னும் மூதுரை
பழையதாக முன்னோர் சொல்லிப் போருகிற ப்ரஸித்தியும் இலளே

ஏழை பேதை
மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இலளே
என்னும்
என் பெண் மகளை
தோழிமார் பலர் வந்து எள்கிக் கொண்டு போய்
ஆழியான் ஓர் பாலகன்
என்னும் ஆழம் மோழையில்
பாய்ச்சி அகப்படுத்தி
செய்த சூழ்ச்சியை யார்க்கு உரைக்கேன்–என்று அந்வயம்

இத்தால்
சதாச்சார்யனானவன் எல்லா அவஸ்தையிலும் சிஷ்யன் தவறுதல் கண்டாலும்
கை விட மாட்டான் என்னும் ஆகாரம் தோன்றுகிறது
ஏழை என்கையாலே

அந்த ஏழைத் தனத்தை உபபாதிக்கிறது மேல்
அதாவது
ஞாத்ருத்வ கர்த்ருத்வ போக்த்ருத்வங்களில்
அந்த ஆச்சார்யனுடைய மநோ பூர்வ வாக் உத்தர என்னுமா போலே
பிராமண அனுகூலமான நினைவும் சொலவும் செயலும் ஒழிய
ஸ்வ போக்த்ருவாதிகள் இல்லை என்கிறது –

மூழை உப்பு அறியாதது என்னும் மூதுரையும் இலளே -என்னும் ப்ரஸித்தியாலே
மூதுரையும் இலளே -என்கையாலே
பூர்வாச்சார்யர்களுடைய வசனம் ஒழிந்தவை எல்லா பிரகாரத்தாலும் கொண்டாட ஒண்ணாது
கொண்டாடில் -ஏவம் பிரகார பூதையான என் பெண் மகள் என்று -அவன் அபிமானிக்கும் படி
ஜென்ம ஸித்தமான பாரதந்த்ரத்தை யுடையவளை
அந்த ஆச்சார்யர் திருவடி சம்பந்தம் என்று சொல்வதே கொண்டாட்டம் –
என் பெண் மகள்-பாரதந்த்ரத்தை யுடையவள் )

சம்பந்த ஞானத்தில் உணர்த்தி யுடையார் வந்து எத்திக் கொண்டு போய்
அடியார்க்கு என் செய்வன் என்றே இருக்கும் கல்யாண குணங்களைப் பிரகாசிப்பித்து
அத்விதீயமான பருவத்தையும் வ்யாமோஹத்தையும் யுடையவன் என்னும் அவதார விசேஷத்தையும் பிரகாசிப்பித்து
அதிலே ப்ராவண்யத்தையும் நடத்துவித்து
அஹம் அர்த்த பர்யந்தமான ஸம்பந்தத்தையும் இனி மீட்க அரிதாம் படி நிலமாக்கி
இவர்கள் செய்த பிரகாரங்களை

இவர்கள் தங்களுக்குச் சொல்லவோ
அந்த வ்யாமுக்தனுக்குச் சொல்லவோ
அதிலே அகப்பட்ட இவள் தனக்குச் சொல்லவோ
சனகாதிகளுக்குச் சொல்லவோ
வ்யாஸாதிகளுக்குச் சொல்லவோ
விஹித பரதந்த்ரரான சம்சாரிகளுக்குச் சொல்லவோ
அவிஹித விஹித காம்ய பரருக்குச் சொல்லவோ
யாருக்கு உரைக்கேன் –

————-

கொண்டு போன தோழிமார் நீக்கப் பார்த்தாலும்
அவனை விடாதபடி ஆனாள் -என்கிறாள் (திருத்தாயார் )

நாடும் ஊரும் அறியவே போய் நல்ல துழாய் அலங்கல்
சூடி நாரணன் போம் இடம் எல்லாம் சோதித்து உழி தருகின்றாள்
கேடு வேண்டுகின்றனர் பலருளர் கேசவனோடி வளைப்
பாடு காவல் இடுமின் என்று என்று பார் தடுமாறினதே -3-7-5 –

பதவுரை

நாடும்–விசேஷ ஜ்ஞாநிகளும்
ஊரும்–ஸாமான்ய ஜ்ஞாநிகளும்
அறிய–அறியும்படியாக [பஹிரங்கமாக]
போய்–வீட்டை விட்டுப் புறம்பே போய்
நல்ல–பசுமை மாறாத
துழாய் அலங்கில்–திருத் துழாய் மாலையை
(பகவத் ப்ரஸாதமென்று சொல்லிக் கொண்டு)
சூடி–தரித்துக் கொண்டு
நாரணன் போம் இடம் எல்லாம்–எம்பெருமான் போகிற இடம் முழுவதும்
சோதித்து உழி தருகின்றாள்–தேடித் திரியா நின்றாள்;
கேடு வேண்டுகின்றார்–“இக்குடிக்குக்) கேடு விளைய வெணுமென்று கோருமவர்கள்
பலர் உளர்–பல பேருண்டு;
(ஆகையால்)
இவளை–எம்பெருமானைத் தேடித் திரிகிற இவளை
கேசவனோடு–(அந்த) என்பெருமாளோடு (சேர்ப்பதற்காக அந்தப்புரத்திற் கொண்டாடுவோம்.)
பாடு காவல் இடுமின்–அருகு காவலிடுங்கள்”
என்று என்னை–என்று இதையே பல காலும் சொல்லிக் கொண்டு
பார்–பூமியிலுள்ள அநுகூல ஜநமானது
தடுமாறினது–மனங்குழம்பிச் செல்லா நின்றது–

நாடும் ஊரும் அறியவே போய்
திருவாய்ப்பாடி சூழ்ந்த நாடும்
திருவாய்ப்பாடியான ஊரும்
நாடும் நகரமும் நன்கு அறிய நமோ நாராயணா (திருப்பல்லாண்டு )-என்னுமா போலே

அன்றியே
நாடுகிற ஓர் இருவர் அன்றியே
இருக்கிற ஊரில் உள்ளார் எல்லாரும் அறியப் போய்

நல்ல துழாய் அலங்கல் சூடி
ஸம்ஸ்லேஷத்தாலே பிசகின திருத்துழாய் மாலையைச் சூடி
அலங்கல்-மாலை

நாரணன் போம் இடம் எல்லாம் சோதித்து உழி தருகின்றாள்
(கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர் என்னும் திரு நாமம் திண்ணம் நாரணமே)
உள்ள எழுத்தைக் குறைத்தது வாஸ்ய ப்ரதானத்தாலே
வாசக பூர்த்தியிலும் காணலாவது நிரூபக குண- ரூபக குண -விபூதிகளை இறே
(நிரூபக குண-ஸ்வரூப நிரூக குணங்கள் –
ரூபக குண-நிரூபித்த ஸ்வரூப குணங்கள் -விசேஷணங்கள் )
அவை எல்லாம் வாஸ்ய பிரதானம் கொள்ளும் போதும் விசிஷ்ட ரூப பிரகாச மாத்ரத்தாலேயும் காணலாம் இறே
(ப்ரஹ்மம் எப்பொழுதுமே விசிஷ்டமே -பிராட்டிமார் குணங்கள் -அனைத்தும் சேர்ந்தே இருப்பார் )

போம் இடம் எல்லாம் சோதித்து உழி தருகின்றாள்
திருக் குழல் ஊதினது அடியும் சுவடும் பார்த்து அவன் போன இடம் காண மாட்டாமல் மீண்டு
அனுகரித்தவர்களைப் போல் அன்றியே
போவதாக கோலின இடங்கள் எல்லாம் அறிந்து முற்பாடையாய்ச் சென்று
அக்ரதஸ் தேக மிஷ்யாமி –என்கிறபடியே
படுகிற அளவும் இன்றிக்கே நினைவே பிடித்து சோதித்து
அவ்விடங்களிலே நின்று வரவு பார்த்து ஸஞ்சரியா நின்றாள்

கேடு வேண்டுகின்றனர் பலருளர்
இந்தச் சேர்த்தியும் ப்ராவண்யமும் காண வேண்டாதர் ஏகாயனரே அன்றிக்கே
(ஏகாயனர் -அயனம் ஆஸ்ரயம் -இந்த சம்ப்ரதாயம் பிராட்டி இல்லாமல் ஏக ப்ரஹ்மம் )
திருக் குரவையிலும் யுண்டான போக்கிலும் நலிய நினைப்பாரும் நலிந்தாரும் உண்டு இறே
கஞ்சன் கடியன் -(2-3-1-காப்பாறும் இல்லை )
ஏஹீ பஸ்ய சரீராணி (தண்டகாரண்ய ரிஷிகள் -பெருமாள் திரு உள்ளம் புண் பட்டு )

கேசவனோடி வளைப் பாடு காவல் இடுமின் என்று என்று பார் தடுமாறினதே
கேசவனோடே –ப்ரசஸ்த கேஸனானவனோடே
இவளை -பருவத்து அளவே அன்றியே பரிபாகம் மிக்க இவள்
இவள் பிறங்கு இரும் கூந்தலானாலும் -இவள் சொல்லுவது
மயிரும் முடி கூடிற்று இல –என்று இறே

பாடு காவல்-
பாது காவல் -அதாவது –
அருகு வைத்தல் வைப்பது அந்தப்புரக் கட்டிலிலே இறே

கேடு வேண்டுகின்றனர் பலருளர் -என்கையாலே
தாய்மார்க்கு அவனோடே சேர்த்து விடுகையிலே தாத்பர்யமாய்த் தோற்றுகையாலே
இவர்களுடைய பந்து வர்க்கங்களும் அவன் போம் இடம் எல்லாம்
ஸ்த்ரியம் புருஷ விக்ரஹம்-என்று சொல்லி முன்னோடித் திரியாமல்
பாடு காவலிட்டு அவன் வரவு பார்த்து
அந்தப்புரக் கட்டிலிலே சிஷித்து இருத்துங்கோள் என்கிறார்கள் -என்னுதல்

அந்வய ப்ராதான்யத்தாலே
கேசவனோடி வளைப் பாடு காவல் இடுமின் என்று என்று
பந்து வர்க்கம் சொல்லும் இறே பல காலும்

அன்றியே
கேசவனை விட்டுப் புறப்படாமல் பாடு காவல் இடில் காக்கலாம் –
என்று ஷேபம் ஆகவுமாம்

பார் தடுமாறினதே
பூமியில் உள்ளாறும் தாய்க்கு அடங்காமையைக் கண்டு
நாமும் சில பெண்களைப் பெற்று அன்றோ இருக்கிறோம் நமக்கும் இங்கனே
குடிப்பழி விளையுமோ விளையாதோ என்றால் போலே தடுமாறிற்றே அன்றோ

தன்னுடைய தடுமாற்றமும்
பந்து வர்க்கத்தினுடைய தடுமாற்றமும்
எல்லாருக்கும் ஒக்கும் என்று இருக்கிறாள் –

இத்தால்
வானவர் நாடு
கண்ணன் விண்ணூர் -என்னுதல்

அதுக்கும் அவ்வருகான
திருவழுதி வள நாடு
திருக்குருகூர் என்னுதல்

திரு மல்லி வள நாடு
ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூர் என்று முமுஷுக்களைச் சொல்லுதல்

ஸ்வரூப அனுரூபமான புருஷார்த்தத்திலும் விஷய அனுரூபம் புருஷார்த்தம் என்று நிச்சயித்து
ஸூ மனாக்களாய் இருக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களை சிரஸா வஹித்து
சிறுப் பேர் அன்றிக்கே
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தனான ப்ரசஸ்த கேஸன் போம் இடம் எல்லாம்
அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி -என்பாரைப் போலவும்
ஸாயுக்கானாரைப் போலவும்
சோதித்து உழி தருகின்றார்

(சாயுஜ்யம் -சமான போகம் -யுஜ் -கூடியவன்
1-ஆத்ம அனுபவம் -கைவல்யம் -ஆத்ம அனுபவம் –
2-ஸ்வார்த்த பகவத் அனுபவம் –
3-ஸ்வார்த்த பகவத் அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் மூன்றாவது நிலை
4-நான்காவது நிலை தான் பகவத் பரார்த்த அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் -இதுவே சாயுஜ்யம்
முதல் இரண்டுக்கும் சரீரம் இருந்தாலும் இல்லாமலும் அனுபவிக்கலாம்
அடுத்த இரண்டுக்கும் கைங்கர்யம் செய்ய சரீரம் வேண்டுமே )

பலருளர்
இந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ காண வேண்டாதாரும் உளராய் இறே இருப்பது –
தேசோ விசால
புடை தான் பெரிதே புவி (பெரிய திருவந்தாதி -ஆட்படாதார் பலர் உளர் வியாக்யானம் )

இல்லை அல்லர்
இப் பரப்பில் கூடாதது உண்டோ
கூடாதாகில் வை தரணி மார்க்கம் துகிர்ந்து போகாதோ

அன்றிக்கே
ஸ்வ விநாசத்தை விளைத்துக் கொண்டு
ஸ்ருஜ்ய யோக்யர் ஆகாதாரும் உளர் இறே என்னவுமாம்

ஒரு நிபுணாச்சார்ய விஷயத்திலே அற்றுத் தீர்ந்த யுணர்த்தியை யுடையவர்கள்
பகவத் விஷயத்திலும் அவன் காட்டிக் கொடுக்கப் போதல்
உபகார ஸ்ம்ருதியால் போதல் ஒழியத்
தானே போகை மிகை (தவறு ) என்று தோற்றுகிறது –

உயர்ந்தோர் மாட்டு லோகம் ஆகையாலே
லோகம் சிஷ்ய ஆச்சார்ய க்ரமத்தால் அல்லது நில்லாது என்னும் உணர்த்தியாலே தடுமாறுதல்
இவ் வர்த்தத்தில் உணர்த்தி இல்லாத அவிவஷதரையும் (அஞ்ஞரையும்) இத் தோஷம் தடுமாறப் பண்ணும் என்னுதல்
இது தான் சமர்ப்பண வாக்ய பிரசித்தம் இறே
(நம –பாகவத சேஷத்வ பர்யந்தம் சொல்லுமே )

———-

இவள் படியை வினவப் புகுந்தவர்களுக்குச் சொல்லுகிறாள் –

பட்டம் கட்டப் பொன் தோடு பெய்திவள் பாடகமும் சிலம்பும்
இட்டமாக வளர்த்து எடுத்தேனுக்கு என்னோடு இருக்கலுறாள்
பொட்டப் போய் புறப்பட்டு நின்று இவள் பூவைப் பூ வண்ணா என்னும்
வட்ட வார் குழல் மங்கைமீர் இவள் மால் உருகின்றாளே -3 -7-6 –

பதவுரை

வட்டம் வார்–சுருட்சியையும் நீட்சியையும் உடைய
குழல்–கூந்தலையுடைய
மங்கைமீர்–மாதர்காள்!,
(இம் மகளுக்கு)
பட்டம் கட்டி–(நெற்றிக்கு அணியான)பட்டத்தைக் கட்டியும்
பொன் தோடு–(காதுக்கு அணியான) பொன் தோட்டையும்
பாடகமும் சிலம்பும்–(கழலணியான) பாடகத்தையும் சிலம்பையும்
பெய்து–இட்டும்
இவள் இட்டம் ஆக–இவளுடைய இஷ்டாநுஸாரமாக
வளர்த்து எடுத்தேனுக்கு என்னோடு–(இவளை) வளர்த்தெடுத்த என்னோடு
இவள் இருக்கலுறாள்–இவள் இருக்க மாட்டேனென்கிறாள்;
(பின்னை என் செய்கின்றாளெனில்;)
பொட்ட–திடீரென்று
போய்–என்னைக் கைவிட்டுப் போய்
புறப்பட்டு நின்று–(எல்லாருங்காணத் தெருவிலே) புறப்பட்டு நின்று
பூவைப் பூ வண்ணா என்னும்–“காயாம்பூப் போன்ற மேனி நிறமுடைய கண்ண பிரானே!” என்று வாய் விட்டுக் கூப்பிடா நின்றாள்;
(அவ்வளவில் அவன் அருகு வாரா தொழியில்)
இவள் மாலுறுகின்றாள்–இவள் மோஹத்தை யடைகின்றாள்–

பட்டம் கட்டப் பொன் தோடு பெய்திவள் பாடகமும் சிலம்பும்
பட்டம் -தலை அலங்காரம்
தோடு -காதுப் பணி
பாடகமும் சிலம்பும்-காலில் இடுமவை
கேசாதி பாதமாக எல்லா ஆபரணங்களும் உப லக்ஷணம்

இட்டமாக வளர்த்து எடுத்தேனுக்கு என்னோடு பொட்டப் போய் இருக்கலுறாள்
இவை எல்லாம் குறைவறச் சமைத்திட்டு
இவளை நியமியாமல்
இவள் இஷ்டத்துக்கு வளர்த்து எடுத்த எனக்கு
தனக்கு என்னளவில் பிரியம் இல்லையானால் —
எனக்கு தன்னளவில் பிரியமானால் –
தன் நெஞ்சு புறம்பே போனாலும் தான் என்னருகிலே இருக்கலாம் இறே
அதுவும் காண்கிறிலோம்

அதுவும் காணா விட்டால்
தனக்குப் பொருந்தின தோழிமாரோடு தான் போது போக்கவுமாம் இறே

அது தவிர்த்தால் தான்
இருந்த இடத்தே அவர் வர இருக்கலாம் இறே

அதுவும் ஒழிந்து அவன் இருந்த இடம் தேடிப் போம் போது
த்யாஜ்யங்களை த்யாக பிரகாரங்களாலே த்யஜித்துப் போவாரைப் போலேயும் போகாமல்
நிஷித்த நிந்திதங்களைப் பாராமல் போவாரைப் போலே
நான் எடுத்து வளர்த்த நாளைக்கும் லஜ்ஜித்து
பாதகாதிகளை விட்டுப் போவாரைப் போலே
சடக்கென் போக வேணுமோ

புறப்பட்டு நின்று இவள் பூவைப் பூ வண்ணா என்னும்
சடக்கெனப் புறப்பட்டு நின்றால் மேலீடானவன் வடிவழகிலே ஈடுபட்டு
காயம் பூ வண்ணா என்பாரும் உண்டோ –
பூவை -காயாவிலாந்தரம்

வட்ட வார் குழல் மங்கைமீர் இவள் மால் உருகின்றாளே
சுருண்டு நீண்ட குழலையும் பருவத்தால் வந்த இளமையும் யுடையவர்களே
நீங்களும் எல்லாம் சில தாய்மார்களுக்கு நியாம்யையாய் போரு கிறி கோளே
தனக்கு நான் நியாம்யையாய் இருக்கச் செய் தேயும் என்னோடு இருக்க லுறாள்
தன்னோடு இருக்க லுறாத அவனோடே தான் இருப்பதால மாலுறுகின்றாளே
அவன் தன்னோடு இருக்கலுற்றால் நான் தான் என்னோடே இருக்கை கர்த்தவ்யம்

இத்தால்
ஆச்சார்யனானவன் சிஷ்யனுக்கு வேண்டுவன பூஷணங்களையும் உண்டாக்கி
ஹிதத்தைப் பிரியமாக்கி நடத்திக் கொண்டு போந்த அளவிலும் தனக்கு வச வர்தியாகை தவிர்ந்து
பகவத் விஷயத்தில் செல்லும்படியான ப்ராவண்ய அதிசய பிரகாரத்தை
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரர் ஆனவர்களுக்குச் சொல்லி ஈடுபட்டமை தோற்றுகிறது

பட்டம் -ஆச்சார்ய பரதந்த்ர பூர்த்தி
பொன் தோடு -அப் பூர்த்தி குலையாமைக்கு அவன் உண்டாக்கின ஸ்ருத பலம்
பாடகம் -அநந்ய கதித்வம்
சிலம்பு -அதனுடைய பிரகாசம்

———

குண ஹானி சொல்லி நியமிக்கப் பொறாத அளவே அன்றிக்கே
குணம் சொல்லிக் கொண்டாடினாலும் (கிஞ்சுக வாய் மொழியாள்)
நெஞ்சு அல்ப காலமும் தரியாத படி யானாள் -என்கிறாள் –

பேசவும் தெரியாத பெண்மை என் பேதையேன் பேதை இவள்
கூசம் இன்றி நின்றார்கள் தம் எதிர் கோல் கழிந்தான் மூழையாய்
கேசவா என்றும் கேடிலீ என்றும் கிஞ்சுக வாய் மொழியாள்
வாசவார் குழல் மங்கைமீர் இவள் மாலுருகின்றாளே – 3-7 -7-

பதவுரை

வாசம் வார்–வாஸனையையும் நீட்சியையுமுடைய
குழல்–கூந்தலை யுடைய
மங்கைமீர்–பெண்காள்!
பேதையேன்–பேதைமையை யுடையளான என்னுடைய
பேதை–பெண் பிள்ளையும்
பேசவும் தெரியாத- பெண்மையின்–(தன்னுடைய ஆசாரத்துக்கு ஒரு கெடுதி விளைந்ததாகப் பிறர்)
ஒரு வார்த்தை சொன்னாலும் (அதைப்) பொறுக்க மாட்டாத ஸ்த்ரீத்வத்தை யுடையவளும்
கிஞ்சுகம் வாய் மொழியாள்–கிளியினுடைய வாய் மொழி போன்ற இனிய வாய் மொழியை யுடையவளுமான
இவள்–இவள்,
நின்றார்கள் தம் எதிர்–ஸ்த்ரீத்வ மரியாதை தவறாமல் இருக்குமவர்கள் முன்னே,
கூசம் இன்றி–கூச்சமில்லாமல்
கோல் கழிந்தான் மூழை ஆய்–கோலை விட்டு நீங்கின அகப்பை போல
(என்னோடு உறவற்றவளாய்க் கொண்டு)
கேசவா என்றும்–கேசவனே! என்றும்
கேடு இலீ என்றும்–அழிவற்றவனே! [அச்யுதனே!] என்றும் வாய் விட்டுச் சொல்லி
இவள் மாலுறுகின்றாள்–இவள் மோஹமடையா நின்றாள்;
ஏ–இரக்கம்–

பேசவும் தெரியாத பெண்மை என் பேதை
நாண் மடம் அச்சம் பயிர்ப்பு -என்றால் போல் சொல்லுகிற ஸ்த்ரீத்வங்களை இறே பெண்மை என்கிறது
அன்றிக்கே
பேதை மயில் போலே இருக்கிற பெண் என்னவுமாம் –

என் பேதை இவள்
என் வயிற்றில் பிறப்பால் பேதை யானவள்

பேதை வயிற்றில் பேதை
திருத் தாய்மார்க்குப் பேதமையாவது
இவள் தன்னை விட்டால் தான் பின்னும் விட வேண்டுமவளை விட மாட்டாமை இறே

இவள் –
பருவத்துக்குத் தக்க தலைமை யல்ல கிடீர் -என்று உறைக்கப் பார்க்கிறாள் –

கூசம் இன்றி நின்றார்கள் தம் எதிர் கோல் கழிந்தான் மூழையாய்
கூச வேண்டுவார் அளவிலும் கூசமின்றி
கூச வேண்டுவார் ஆகிறார் -தம் தாம் தாய்மாருக்கு பவ்யரானவர்கள்

ஸ்வாபதேசத்தில் –
கூச வேண்டுவார் ஆகிறார் –
ஸ்வரூப அநுரூப ப்ராப்யம் – வஸ்து நிர்தேசத்தில் ஒழியச் சேராது என்னும் உணர்த்தி யுடையராய் –
அதிலே நிலை நின்றவர்கள் –

அன்றிக்கே
நின்றார் ஆகிறார் –
உத்தமனின் கிரியா பதத்தையும் வஸ்து நிர்தேசத்தில் சேர்த்து நிலை நின்றவர்கள் என்னவுமாம்

(கூச்சம் இருப்பார் இல்லார் என்றும்
நின்றார் நில்லார் என்று இரண்டு நிர்வாகங்கள் )

இது நிலை நிற்பது உடையாளவும் இறே
இவ் வருகு உள்ளவையும் நிலை நில்லாதது இறே -இது தான் விஷய ஸா பேஷமாய் இருக்கையாலே

(பற்றுகிறேன் -ஏக வசனம் உத்தமன் –
வாஸ்து அவன் திருவடி
சரணாகப் பற்றி பற்றுவிப்பவனும் அவனே என்றே இருக்க வேண்டும் –
இது கூச்சமானது -உடை கழுவினால் கூச்சம் இல்லை )

நின்றார்கள் தம் எதிர் கோல் கழிந்தான் மூழையாய்
முன்னே –மூழை உப்பு அறியாது -என்றாள்
இப்போது –கோல் கழிந்தான் மூழையாய்-என்னா நின்றாள்
அதுக்கும் இதுக்கும் வாசி என் என்னில்
அது குண பாவம்
இது தோஷ தர்சனம்

கோல் கழிந்த–ஆன்-சாரியை
கோல் கழிந்த மூழையால் ஒரு பிரயோஜனம் இல்லை இறே -இரண்டு தலைக்கும்
அன்றியே
முகப்பான் கையில் கோல் கழிந்த மூழை போலே ஆனாள் -என்னவுமாம்

இத்தால்
திருத் தாயாருக்கு நியந்த்ருத்வம் போய்
ஸ்வ கரண நியாம்யை -என்கை
இது ஆச்சார்ய விசேஷத்துக்கு ஒக்கும் –

கேசவா என்றும்
விரோதி நிரசன சீலன் என்னுதல்
ப்ரசஸ்த கேசன் என்னுதல்

கேடிலீ என்றும்
உன்னால் அல்லது செல்லாமை பிறந்தவர்களை ஒரு நாளும் கை விடாதவனே -என்னும்

கிஞ்சுக வாய் மொழியாள்
முருக்கிதள் போல் இருக்கிற அதரத்தையும்
கிளி மொழி போலே இருக்கிற வார்த்தையும் யுடையவள்
கிஞ்சுகம் -என்று கிளிக்குப் பெயர்

இவ்விரண்டாலும் –
திரு வருள் கமுகு ஒண் பழத்தது-(திருவாய் -8-9)- -என்ன ஒண்ணாத இவளையும்
(முருக்கிதள் போல் இருக்கிற அதரம் -பழுக்க வில்லை -இன்னம் இளமை )
தான் கற்ப்பித்தது ஒழியத் தான் ஒரு வார்த்தை ஏறக் குறைய முன்பு சொல்ல மாட்டாதவள் -என்கை
(ஆச்சார்யர் சொன்னதையே சிஷ்யன் சொல்ல வேண்டுமே )

வாசவார் குழல் மங்கை மீர்
நறு நாற்றத்தையும்
ஒழுகு நீட்சியையும் யுடைத்தான குழலையும் யுடையராய்
பருவத்தாலும் இளையவர்களை மங்கை மீர் என்கிறாள் –

இவள் மாலுருகின்றாளே

———–

தன்னுடைய ஆர்த்தி அதிசயத்தாலே அவன் வரவு தப்பாது என்று அறுதியிட்டு
அவன் ஸூப தர்ஸியாய் இருக்கும்
அவன் நம்முடைய கார்ஸ்ய சேஷம் காண ஒண்ணாது -என்று தன்னை அலங்கரிக்கிறாள்

கண்டால் தான் வந்தது என் என்னில்
நாம் பாக வாசி அறியாமை தாழ்க்கை அன்றோ இங்கன் விளைய வேண்டிற்று -என்று
லஜ்ஜையாலும்
சோகத்தாலும் ஈடுபடும் என்று
அதுக்குப் பரிஹாரமாகவும்
போக ஹேதுவாகவும் இறே இங்கன் அலங்கரிக்கிறது

இந்த மநோ ரத அலங்காரம் அவன் வந்திலனாகில் செய்வது என் என்னில்
இம் மணக் கோலம் பிணக் கோலம் ஆகிறது என்று இறே இவள் நினைத்து இருப்பது –என்று
நாலூர் பிள்ளை அருளிச் செய்தாராக
ஆச்சான் பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –

காறை பூணும் கண்ணாடி காணும் தன் கையில் வளை குலுக்கும்
கூறை உடுக்கும் அயர்க்கும் தன் கோவைச் செவ்வாய் திருத்தும்
தேறித் தேறி நின்று ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்
மாறு இல் மா மணி வண்ணன் மேல் இவள் மாலுருகின்றாளே – 3-7-8- –

பதவுரை

இவள்–இப் பெண் பிள்ளையானவள்
காறை–பொற் காறையை
பூணும்–(தன் கழுத்தில்) பூணா நின்றாள்;
(அக்காறையுங் கழுத்துமான அழகை)
கண்ணாடி காணும்–கண்ணாடிப் புறத்தில் காணா நின்றாள்;
தன் கையில்–தன் கையிலிருக்கிற
வளை குலுங்கும்–வளையல்களை குலுக்கா நின்றாள்;
கூறை–புடவையை
உடுக்கும்–(ஒழுங்குபட) உடுத்துக் கொள்ளா நின்றாள்;
(அவன் வரவுக்கு உடலாக இவ்வளவு அலங்கரித்துக் கொண்டவளவிலும் அவ்ன் வரக் காணாமையாலே,)
அயர்க்கும்–தளர்ச்சி யடையா நின்றாள்;
(மறுபடியுந் தெளிந்து இதற்கு மேலாக அலங்கரித்துக்கொள்ளத் தொடங்கி)
தன் கோவை செம் வாய் திருத்தும்–கோவக் கனிபோலச் சிவந்துள்ள தன் அதரத்தைத் (தாம்பூல சர்வணாதிகளால்) ஒழுங்கு படுத்தா நின்றாள்;
தேறித் தேறி நின்று–மிகவுந் தெளிந்து நின்று
ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்–ஸஹஸ்ர நாமப் பொருளான எம்பெருமானுடைய குணங்களை வாய் புலற்றா நின்றாள்;
(அதன் பிறகு)
மாறு இல்–ஒப்பற்றவனும்
மா மணி வண்ணன் மேல்–நீலமணி போன்ற நிறத்தை யுடையனுமான(அக்) கண்ண பிரான் மேல்
மாலுறுகின்றாள்–மோஹியா நின்றாள்–

காறை பூணும் கண்ணாடி காணும்
பூண்பதற்கு முன்னும் பின்னும் உண்டான வாசி கண்ணாடியில் கண்டால்
காறை மிகையாகத் தோற்றும் இறே தனக்கும் –

தன் கையில் வளை குலுக்கும்-
தானே கழலுகிற வளைகளும் குலுக்கினால் மிகவும் விழ விறே ப்ராப்தம் –
விழுந்தவை விழுந்தே போயிற்றன
விழாதவை கழலா நிற்கச் செய்தே மநோ ரத சமயத்திலே பூரித்தன இறே
அவன் குணங்களை நினைத்து இருந்த கனத்தாலே குலுக்கக் குலுக்கப் பூரித்தன என்னுமது ஒழிய
சிதிலமாய் விழுந்தன என்கை மார்த்தவதுக்குப் போராதே –

கூறை உடுக்கும்
பரி யட்டம் அரையிலே தொங்கிற்று -இம் மநோ ரதத்தாலே என்னில் -உடுக்கவுமாம் இறே
அல்லாத போது கையிலே ஒரு தலையும் காலிலும் தரையிலும் ஒரு தலையுமாம் இறே

காறை பூணும் -என்றது
ஆபரணங்களுக்கு எல்லாம் உப லக்ஷணமாய் -ஆஸ்ரயம் பெற்றது என்றபடி –

பூணும் உடுக்கும் என்ற வர்தமாநம்
ஒப்பணிதலில் அவன் பூட்டியும் உடுத்தியும் செய்த நேர் வரும் அளவும்
கழற்றுவது பூண்பது குலைப்பது உடுப்பதாய்ச் செல்லும் என்று தோற்றுகிறது –

அயர்க்கும்
இந்த அலங்கார கௌரவ மநோ ரதத்தாலே
முன்பு கேசவா -என்று அழைத்த போதை ஸம்ஸ்லேஷ மநோ ரதத்தையும் மறக்கும் என்னுதல்
அன்றியே
மநோ ரத கௌரவ ப்ராந்தி தலையெடுத்து
காறை பூண்பது
பூண்டிலோமோ என்று தொட்டுப் பார்ப்பது
கண்ணாடி காண்பது
அதிலே தோற்றின காறையைக் கண்ணாடி என்று அறியாதே அத்தை ஸ்பர்சித்துப் பார்ப்பது
பதம் தோறும் இவ்வயர்ப்புச் செல்லா நிற்கும் என்னவுமாம்

தன் கோவைச் செவ்வாய் திருத்தும்
கோவைக் கனி போலே ஸ்வா பாவிகமாய் இருக்கிற அதரத்தைப் பலகாலும்
கண்ணாடி கண்ணாடி பார்த்துப் பார்த்துக் கன்றப் பண்ணா நின்றாள் –

இவள் தான்
அமுதுபடி திருத்துவது –
சாத்துப்படி திருத்துவதாகா நின்றாள்
என்று பிள்ளை அருளிச் செய்வர் –
அவனுக்குப் படி யாவது -கூறை இறே

தேறித் தேறி நின்று ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்
தேறித் தேறி என்கையாலே
அயர்த்து அயர்த்து என்னுமதும் தோற்றும் இறே
ஜாக்ரத் ஸ்வப்ன தசையில் கலக்கமும் தெளிவும் போலே இறே மநோ ரதம் தான் இருப்பது –
ஸ்வப்னம் கண்டவன் இது ஸ்வப்னம் என்று அறியாதாப் போலே இறே மநோ ரதமும்

நின்று
அந்த மநோ ரதம் நிறுத்த நின்று

ஆயிரம் பேர் தேவன் திறம் பிதற்றும்
அவனுடைய மேன்மைக்கும் நீர்மைக்கும் வாசகமுமாய்
த்யோதமா நமுமான குணங்களை யுடையவனுடைய
அஸங்க்யாதமான திரு நாமங்களையும்
அவனுடைய பரிஜன பரிச்சதாதிகளையும் அக்ரமமாகச் சொல்லா நின்றாள் –

மாறு இல் மா மணி வண்ணன் மேல்
அத்விதீயுமுமாய்-மஹார்க்கமுமான நீல ரத்னம் போன்ற வடிவழகை யுடையவன் விஷயமாக

இவள் மாலுருகின்றாளே
இவள் பிராந்தி முதிர்ந்து மேன்மேலும் செல்லா நின்றது -என்கிறாள் –

இத்தால்
உபாசன ரூபமாக விஹிதைகளாய் த்யாஜ்ய ஸ்வீ கார பிரகாசிகைகளான
பக்தி பிரபத்திகள் அன்றிக்கே
உபாதேய தமமாய் –
துல்ய விகல்பம் தோன்றும் படியாய்த் தலைக்குக் கீழ் ஆகையாலே
பக்தி பிரபத்திகளை ஆத்ம பூஷண பிரதானமாகப் பிரகாசிக்கிறது –காறையால்

(வனக்குடை தவ நெறி
சார்வே தவ நெறி
தலை வணங்க காறையிலே தானே மூட்டும்
பக்தி பிரபதிகளில் இரண்டு வகைகள் உண்டே
சாதன பக்தி -உபாயாந்தரம் ஆகுமே
விதிக்கப்பட்டுள்ளவை தான் இவையும்
உபாய பிரபத்தகியும் தாழ்ந்ததே –
அவனை அடைய பிரபத்தி உட்பட எதுவும் உபாயம் அல்ல -அனுபாய பிரபத்தி -பல பிரபத்தி தானே உயர்ந்தது –
பற்றிய பற்றுதலும் உபாயம் இல்லையே -அவனைத் தவிர எத்தை உபாயம் என்றாலும் தாழ்ந்ததே
அதிகாரி விசேஷணமான பக்தியும் பிரபத்தியுமே இவளது
தலைக்கு கீழே
நம -பிரத்வீ பாவம்
பக்தி பிரபத்தி இரண்டுமே வணக்கம் -ஆத்ம பூஷணம் )

(வியவஸ்தித விகல்பம் -துல்ய விகல்பம் இரண்டு வகை
ஆச்சார்ய ஹ்ருதயம் –100-
பிரபன்னர்களும் பக்தி -கைங்கர்ய ருசிக்கு சாத்தியமாக வேண்டிக் கொள்வார்களே
பக்தியும் வேண்டும் என்று தெரிந்தது
சரணாகதி உபாயம் இல்லை
சைதன்ய காரியமாக -புத்தி சமாதானார்த்தமாகவே இருக்கும் )

இப்படி (காறையால்) பிரகாசிதமான வதிகாரம் பூர்வாச்சார்யர்களுடைய வசன அனுஷ்டானங்களோடே
(அகாத பக்தி பந்த சிந்தவே )
ஒப்புப் பார்த்தமை தோற்றுகிறது –
கண்ணாடி காணும் என்றத்தாலே

ஆச்சார்ய வசன அபிமானத்தாலே இதர அபிமானம் குலைந்து
ப்ராப்த அபிமானத்துடைய மிகுதி
இவள் தன்னாலும்
ஆச்சார்யன் தன்னாலும் குலைக்க ஒண்ணாது என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
கையில் வளை குலுக்கும் -என்கையாலே –

விஷய அனுரூபம் ப்ராப்யம் என்று தோற்றா நிற்கச் செய்தேயும்
ஸ்வரூப அனுரூப ப்ராப்யம் தோன்றுவது ஒழிவதாகா நின்றது என்னும் இடம் தோன்றுவது
கூறை யுடுக்கும் அயர்க்கும் -என்கையாலே –

(ஆற்றங்கரை வாழ் மரம் போல் அஞ்சுவார்களே ஆழ்வாராதிகளும்
சேஷத்வத்துக்குத் தக்க ஆறி இருந்து அவரே வருவார் ப்ராப்யம் இருக்க ஒட்டாமல்-ஸ்வரூப அனுரூபம் இது
அவனைப் பார்த்து த்வரை விஞ்சி விஷய அனுரூபம் )

ப்ராப்யத்துக்குப் பூர்வ க்ஷண பக்தி –
பின்னானார் வணங்கும் சோதியிலே சென்று சேருகை தானே ப்ராப்யம் என்னும் அளவும்
மேன் மேலும் தனக்குப் பிறந்த பரிபாக பரீஷா தர்சனம் செய்து போர வேணும் என்று தோற்றுகிறது –
கோவைச் செவ்வாய் திருத்தும் என்கையாலே –

(ராகம் -பக்தி சிகப்பு
கூட்டிப் போவது பர பக்தி பர ஞானம் பரம பக்தி –
காதல் கடல் புரைய -மேலும் மேலும் வளர்த்து தத்வ த்ரயங்களையும் விஞ்சும் படி வளர்த்து –
பரிபாக பரீஷா தர்சனம் செய்து போர வேணும் )

அவன் தன்னைப் பெற்று அனுபவிக்குமதிலும் காட்டிலும்
அவனுக்குத் த்யோதகமான கல்யாண குணங்களுக்கு வாசகமான திரு நாமங்களும்
அவனுடைய சம்பந்திகளான பரிஜன பரிச்ச தாதிகளும் உத்தேச்யம் என்னும் இடம் தோற்றுகிறது –
தேவன் திறம் பிதற்றும் -என்கையாலே –
இவள் வாயனகள் திருந்தவே- (திருவாய் -6-5-)-என்னக் கடவது இறே

இத் திரு நாமங்கள் தானே
அவன் விக்ரஹ வை லக்ஷண்யத்தைக் காட்டக் கடவதாய்
அதில் பக்தியையும் செலுத்தக் கடவதாய் இருக்கும் என்கிறது –
இவள் மாலுறுகின்றாளே -என்கையாலே –

—————-

கீழில் பாட்டில்
தமக்குப் பிறந்த மநோ ரத விக்ருதியை –
பெண் பிள்ளை விக்ருதியைக் கண்ட திருத்தாயார் -பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்தார்
இப் பாட்டில் –
பெண் பிள்ளை விக்ருதியைக் கண்டு வினவப் புகுந்தவர்கள் பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்கிறார்

கைத் தலத்துள்ள மாடழியக் கண்ணாலங்கள் செய்து இவளை
வைத்து வைத்து கொண்டு என்ன வாணிபம் நம்மை வடுப்படுத்தும்
செய்த் தலை எழு நாற்றுப் போலே அவன் செய்வன செய்து கொள்ள
மைத்தட முகில் வண்ணன் பக்கல் வளர விடுமின்களே – 3-7-9-

பதவுரை

கைத்தலத்து உள்ள மாடு அழிய–கையிலுள்ள பணத்தைச் செலவழித்து
கண்ணாலங்கள் செய்து–(இவளுக்குச் செய்ய வேண்டிய) கல்யாணங்களைப் பண்ணி
இவளை–(நமக்கடங்காத) இவளை
வைத்து வைத்துக் கொண்டு–நியமித்தும் காவலிட்டும் வைத்துக் கொண்டிருப்பதனால்
என்ன வாணிபம்–என்ன பயனுண்டாம்;
(பயனுண்டாகாதொழிவது மன்றி)
நம்மை வடுப்படுத்தும்–நமக்கு அவத்யத்தையும் உண்டாக்கும்;
(என்று தாயாராகிய நான் சொல்ல, இதைக் கேட்ட பந்துக்கள்)
செய்தலை எழு நாற்று போல்–”வயலிலே வளர்ந்த நாற்றை அவ்வயலுக் குடையவன் தன் இஷ்டப்படி விநியோகம் கொள்வது போல,
(இவளையும்)
அவள் செய்வன செய்து கொள்ள–(ஸ்வாமியாகிய)அவன் தான் செய்ய நினைத்தவற்றை (த் தடையற)ச் செய்து கொள்ளும்படி
மை தட முகில் வண்ணன் பக்கல்–கறுத்துப் பெருத்த மேகம் போன்ற வடிவுடைய அக் கண்ண பிரானிடத்தில்
வளர–(இவள்) வாழும்படி
விடுமின்கள்–(இவளைக் கொண்டு போய்) விட்டு விடுங்கள்”
(என்கிறார்கள் என்று, தாய் தானே சொல்லுகிறபடி.)–

கைத் தலத்துள்ள மாடழியக் கண்ணாலங்கள் செய்து இவளை
இவள் பிறந்த நாள் முதலாக வந்த நாட்களில் விசேஷங்களாலும் –
இவள் பருவம் குறித்த நாட்களாலும்
பந்து வர்க்கத்துக்கு ஈடாகவும் –
ஐஸ்வர்யத்துக்கு ஈடாகவும்
லோக அபவாத பீதி பரிஹார அர்த்தமாகவும்
லோகம் கொண்டாடும்படியாகவும்
இது ஒரு பெண்ணும் அன்றோ நமக்கு உள்ளது என்னும் தங்கள் ஸ்னேஹ அதிசயத்தாலும்
ஜாதி உசிதமாக வந்த உத்சவங்களை
தம் தாம் கையிலுள்ள வர்த்தங்களும் பூத கதமாக்கி வைத்த வர்த்தங்களும் என்னுதல்
(மாடு சொத்து -தம் கையில் உள்ளது பூமிக்கு அடியில் புதைத்து வைத்தவை என்றவாறு )

மாடு என்று
கன்று காலிகளுக்குப் பேராய்
கோ தனராகையாலே கற்றாக்களையும் வரட்டாக்களையும் சொல்லிற்று ஆகவுமாம்

இவளை இத்யாதி
இவளை என்றது
பருவத்தால் வந்த அடங்காமையை உறைக்கப் பார்க்கிறாள்

வைத்து வைத்து கொண்டு என்ன வாணிபம் நம்மை வடுப்படுத்தும்
கீழ் நாள் இவளைக் கொண்டாடி மடியிலும் அருகும் வைத்துக் கொண்டு போந்ததாலும்
இப்போது இவளை சிறை செய்து காவலிட்டு கர்ஹித்துக் கொண்டு போருகிறதாலும்
என்ன பிரயோஜனம் உண்டு
உங்களுக்கும் இவள் தனக்கும் ஜாதி உசிதமாகக் காணலாவது ஓன்று இல்லை
தனக்கு நன்மை தேடுகிற நமக்குக் குடிப்பழி இறே இவளால் உண்டாவது –

செய்த் தலை எழு நாற்றுப் போலே அவன் செய்வன செய்து கொள்ள மைத் தட முகில் வண்ணன் பக்கல் வளர விடுமின்களே
நீர் கொண்டு எழுந்த காள மேகம் போலே இருக்கிற திரு நிறத்தையும்
தன் பக்கல் ஸ்நேஹ லேச முடையாரையும் விட மாட்டாத கல்யாண குணங்களாலே
தனக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹராம்படி செய்ய வல்ல விவசாயத்தையும் யுடையவனாய்
முற்றீம்பு செய்து சிறியதுக் கினியதிட்டு
இவளுக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹனானவன் பக்கல் இனி இவள் வர்த்திக்கும்படி
நீங்கள் ஒருமித்து விடுங்கள் என்று
இவள் பிரகிருதி அறிந்தவர்கள் சொல்லி நியமிக்கிறார்களாய் இருக்கிறது

இத்தால்
சதாச் சார்யனானவன் சச் சிஷ்யனைப் பார்த்து
தனக்கு உபாயமாகவும் உபேயமாகவும் கர்ண பரம்பரையாக வந்த
அதி குஹ்ய பரம ரஹஸ்ய அர்த்த விசேஷங்களை உபதேசித்து
அந்த உபதேசத்தால் வந்த பரிபாக விசேஷங்களைக் கண்டு
இவனாக்கம் கருதிக் கொண்டாடி
வஸ்தவ்ய பூமியும் மென் மேலும் கற்பித்துக் கொண்டு போந்ததால்
என்ன பிரயோஜனம் பெற்றது
இவ் வர்த்தங்களை பரம ரஹஸ்யமாக்கி அழித்து இறே உள்ளது

இவ் வர்த்த விசேஷம் உடையவரைப் பல காலம் நடை கொண்டு பரீக்ஷித்து உபதேசித்த
திருக் கோட்டியூர் நம்பி போல்வாருக்கு இறே தெரிவது –
இப் பிரபன்ன குலமான தொண்டக் குலத்துக்குச் சேராதவை இறே-

(அவன் திருவடி ப்ராப்யம் -ப்ரபந்ந குல அத்யவசாயம்
அதுக்கும் மேலே அன்றோ
தொண்டர் குலத்துக்கு -அனுபவ ஜெனித ப்ரீதி கார்ய கைங்கர்யத்தில் ஈடுபட வேண்டுமே )

இத்தால் விளைவது எல்லாத்துக்கும் பரிஹாரமாக
விக்ரஹ வைலக்ஷண்யத்தையும்
இது விளைப்பதாக எதிர் சூழல் புகுத்தி திரிந்த
ஆத்ம குண வைலக்ஷண்யத்தையும் யுடையவன் பக்கலிலே
அவன் தனக்கு இஷ்ட விநியோக அர்ஹம் ஆக்கிக் கொள்ளும்படி
நீங்கள் கர்ஹிக்க நினையாதே
விஷய அனுரூப பிராப்தி வர்த்திக்கும்படி விடப் பாருங்கோள் என்கிறது –

(ஸ்வரூப அனுரூப ப்ராப்யம் கீழ்ப்படி
விஷய அனுரூப ப்ராப்யம் மேல் படி )

————

இப் பாட்டாலும் அவர்கள் த்வரிப்பவர்களாகத் திருத் தாயார் சொன்ன
பாசுரத்தாலே அருளிச் செய்கிறார் –

பெருப் பெருத்த கண்ணாலங்கள் செய்து பேணி நம் இல்லத்துள்ளே
இருத்துவான் எண்ணி நான் இருக்க இவளும் ஓன்று எண்ணுகின்றாள்
மருத்துவ பதம் நீங்கினாள் என்னும் வார்த்தை படுவதன் முன்
ஒருப்படித்திடும் இனி இவளை உலகளந்தான் இடைக்கே -3-7-10 –

பதவுரை
(இவளுக்கு)
பெருபெருத்த–மிகவும் விசேஷமான
கண்ணாலங்கள் செய்து–கல்யாண காரியங்களைச்செய்து
பேணி–அன்பு பூண்டு
நம் இல்லத்துள்ளே–நம் வீட்டுக்குள்ளேயே
இருந்துவான் எண்ணி நாம் இருக்க–(இவளை) இருக்கச் செய்ததாக நாம் நினைத்திருக்க
இவளும்–இவளொ வென்றால்
ஒன்று எண்ணுகிறாள்–(நம் எண்ணத்திற்கு விபரீதமாக) மற்றொன்றை எண்ணுகிறாள்.
(என்று தாயாகிய நான் சொல்ல இதைக் கேட்ட பந்துக்கள்)
மருத்துவப்பதம் நீங்கினாலென்னும் வார்த்தைபடுவதன் முன் –வயித்தியன் தான் செய்யும் மருந்தில் பதம் பார்த்து செய்யாவிடில்
அது கை தவறுவது போல இவள் பதம் பார்த்து நாம் செய்யாமையாலே இவள் கைகழிந்தாளேன்கிற அபவாதம் பிறப்பதற்கு முன்.
(அந்நாளில் கல்யாணம் சின்ன வயசில்
பருவம் பந்த உடனே அவன் இடம் சேர்ப்பார்கள்
இவள் பருவம் பார்த்து -அவன் இடம் அனுப்ப வேண்டும்
தாண்டி இருத்தினால் காரா க்ருஹம் போல் ஆகும் )
இவளை–இவளை
உலகு அளந்தானிடைக்கே–உலகளந்தருளின கண்ணபிரானிடத்திலேயே(கொண்டு போய்)
ஒருபடுத்திடுமின் –சேர்த்துவிடுங்கள்
(என்று கூறியதைத் தாய் கூறுகின்றாள்)–

பெருப் பெருத்த கண்ணாலங்கள் செய்து பேணி
ஐஸ்வர்ய செருக்காலே ஒருவருக்கு ஒருவர் மேலான கல்யாணங்களை செய்து கொண்டு
போருகிறவர்களுக்கும் மேலான கல்யாணங்களையும் செய்து
ஜாதி உசிதமான தர்மங்களையும் இப் பெண்பிள்ளை தன்னையும் பேணி

நம் இல்லத்துள்ளே இருத்துவான் எண்ணி நான் இருக்க
நம்முடைய க்ருஹத்துக்குள்ளே இருத்துவதாக நாம் எண்ணி இருக்க

இவளும் ஓன்று எண்ணுகின்றாள்
இக் கிருஹத்தை காராக்ருஹமாக நினைத்து இரா நின்றாள்
தனக்கு வஸ்த்வய பூமி அவன் இருக்கும் இடமேயாக நினைத்து இரா நின்றாள்

மருத்துவ பதம் நீங்கினாள் என்னும் வார்த்தை படுவதன் முன்
ஆரோக்யாதிகளுக்கு(ஆதி -ஆயூஸ்ஸூக்கள்-உயர -இளைக்க -இத்யாதிகள் ) ஹேதுவாக ஓவ்ஷதங்கள்
சமைப்பார் பாகம் பார்க்குமா போலே
பருவம் தப்பாமல் பார்க்க வேணும் இறே பெண் பிள்ளை பெற்றவர்களுக்கு
அது தப்பினாள் என்னும் வார்த்தை பிறப்பதற்கு முன்பே

ஒருப்படித்திடும் இனி இவளை உலகளந்தான் இடைக்கே
வரையாதே திரு உலகு அளந்து ரஷித்த ஸர்வ ரக்ஷகன் பக்கல் நெஞ்சு
ஒருமித்துக் கொண்டு போய் விடப் பாருங்கோள்

இடுமின்
கொண்டு போய் இட்டு வைக்கப் பாருங்கோள் -என்னுமாம் –

இத்தால்
சதாசார்யனானவன் ஸச்சிஷ்யனைத் தன் உபதேசத்தால் திருத்தி–
திருந்தின அம்சத்தை கிரியா பதத்துடனே சேர்த்து
(ஸ்யாம் – திருமந்திரத்தில் தொக்கி உள்ள -நாராயணனுக்கு அடியேன்
ஸகல வித கைங்கர்யங்களையும் செய்யப் பெறுவேனாக ஆக வேண்டும் )
மிகவும் கொண்டாடிக் கொண்டாடி
(ஸ்வரூப அனுரூப ஆச்சார்ய பாரதந்த்ர்ய பத அந்தர் கத ஸ்தானத்தில் வைப்பதாக விசாரித்து
நம -ததீய பர்யந்தம் –பாகவத சேஷத்வ பாரதந்தர்ய -ஆச்சார்யர் திருவடிகளில் கைங்கர்யம்
ஸ்வரூப யாதாத்ம்யம் -ஆச்சார்ய பாரதந்த்ர்ய பத அந்தர் கத ஸ்தானத்தில்
வைகுண்ட மா நாடும் –எல்லாம் உன் இணை மலர்த்தாள்
பாட்டுக்கேட்க்கும் இடமும் –இத்யாதி அனைத்துமே வகுத்த இடம் )
இது தானே புருஷார்த்தமாக நினைத்து நிர்ப் பரத்வ அனுசந்தானம் பண்ணி நாம் இருக்க

இத்தைக் காற்கடைக் கொண்டு
விஷய அனுரூபம் ப்ராப்யமாக நினைத்து
அதிலே அத்யசித்துப் போருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு
(இவளும் ஓன்று நினைக்கின்றாள் இதுவே )

ஆளும் பரமனைக் கண்ணனை -(திருவாய் -3-7-2)-என்றால் போலே சிலவற்றைச் சொல்லி
இப் பாரதந்தர்ய பரிபாகத்தைக் கடந்த ப்ரஸித்தி யுண்டாவதற்கு முன்னே
தேவாஸூர வ்யாஜத்தாலே வாமன வேஷ பரிக்ரஹம் செய்து தன் சொத்துக்குத் தானே இரப்பாளனுமாய்

திரு உலகு அளந்த வ்யாஜத்தாலே அந்நிய சேஷத்வ ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யங்களைப் பிரகாசிப்பித்துத்
தனக்கேயாக எனைக் கொள்ளுமீதே எனக்கே கண்ணனை யான் கொள் சிறப்பே-(திருவாய்-2-9-4) -என்று பிரார்த்தித்து
வியக்க இன்புறுதும் -(திருவாய்-10-3)-என்னும்படி பண்ணுவதாக
ஆள் பார்த்து உழி தருகிறவன் -பக்கலிலே நீங்கள் நெஞ்சு ஒருமித்து

ஸ்வரூபானுரூபமான புருஷார்த்தத்திலும் காட்டில்
விஷய அனுரூப புருஷார்த்தம் உத்தேச்யம் என்று அறுதியிட்டுச்
சரம பர்வ ஸ்திதியை பிரதம பர்வத்திலே கொண்டு போய்
வானவர் நாட்டையும் நீ கண்டு கொள் என்று
சேர்க்கப் பாருங்கோள் என்கிறது –

(சரம பர்வ ஸ்திதியை பிரதம பர்வத்திலே கொண்டு போய்
ஆச்சார்யர் உகப்புக்குச் செய்யும் கைங்கர்யம் தான் நிற்கும் –
அத்ர பரத்ர ஸாபி நித்யம் யதீய சரணம் சரண மதியம் -உபாய பாவத்தில் அது
ப்ராப்யம் மிதுனம் தானே
அங்கு உபாயம் பாவம் எதற்கு என்னில் அங்கும் அவரை முன்னிட்டுக் கொண்டே கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும்
லஷ்மீ நாத-ஸ்லோகம் அங்கும் உண்டே )

———-

நிகமத்தில் இத்திருமொழி கற்றாருக்குப் பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

ஞாலம் முற்று உண்டு ஆல் இலை துயில் நாராயணனுக்கு இவள்
மாலதாகி மகிழ்ந்தனள் என்று தாயுரை செய்ததனைக்
கோலமார் பொழில் சூழ் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன
மாலை பத்தும் வல்லார்க்கு இல்லை வரு துயரே -3 7-11 –

பதவுரை

இவள்–“இப்பெண்பிள்ளை யானவள்,
ஞாலம் முற்றும் உண்டு–எல்லா வுலகங்களையும் திருவயிற்றிலே வைத்து நோக்கி
ஆல் இலை துயில்–ஒரு ஆலந்தளிரிலே கண் வளர்ந்தருளின
நாராயணனுக்கு–எம்பெருமான் விஷயத்தில்
மால் அது ஆகி–மோஹத்தை யுடையளாய்
(அவனை அணைக்க வேண்டு மென்ற மநோ ரதத்தினால்)
மகிழ்ந்தனள் என்று–மனமுகந்தாள்” என்று
தாய் உரை செய்ததனை–தாய் சொல்லியதை
கோலம் ஆர்–அழகு நிறைந்த
பொழில் சூழ்–சோலைகளாலே சூழப்பட்ட
புதுவையர் கோன்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலுள்ளவர்க்குத் தலைவரான
விட்டுச் சித்தன்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை–சொல் மாலையாகிய
பத்தும்–இப்பத்துப் பாட்டையும்
வல்லவர்கட்கு–ஓத வல்லவர்களுக்கு
வரு துயர் இல்லை–வரக்கூடிய துன்பம் ஒன்றுமில்லை–

ஞாலம் முற்று உண்டு ஆல் இலை துயில் நாராயணனுக்கு
பஞ்சாசத் கோடி விஸ்தீரமான அண்டாந்தர கத லோகங்களை எல்லாம் அத்யல்பமான வடிவைக் கொண்டு
திரு வயிற்றிலே வைத்து முகிழ் விரியாத ஆலிலையில் கண் வளர்ந்து அருளுகிற அகடிதமும் கடிதமாம் படி இறே
நாராயணன் என்கிற ஸமாஸ த்வயத்தில் பஹு வ்ரீஹியாலே
அணோர் அணீ யான் -என்கிற மாத்ரமும் இன்றிக்கே
இடம் திகழ் பொருள் தோறும் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -என்கிறது இறே அகடிதம் ஆவது
இது தான் கடிதமாகவும் இவை யுண்ட கரனே என்கிறது அகடிதமாகவும் இறே இப்பாட்டில் தோற்றிக் கிடக்கிறது

இவள்
பருவத்தால் வந்த சைஸத்வத்வம் தோற்றுகிறது

மாலதாகி
பருவம் நிறைந்தாலும் கூடாத வ்யாமோஹம் சொல்லுகிறது

அது -என்று
உபமான ராஹித்யம்

மகிழ்ந்தனள் என்று தாயுரை செய்ததனைக்
வியாமோஹ கார்யமான புருஷார்த்தம் ஸித்தித்து மகிழ்ந்தனள் என்று
தாய்மார் க்ருதார்த்தைகளான பிரகாரத்தை

தாய் -ஜாதி ஏக வசனம்
வளர விடுமின்
ஒருப்படித்திடுமின் -என்றவர்களும் தாய்மார்கள் இறே

இவள்
கைங்கர்ய ப்ராப்திக்கு பூர்வ க்ஷண வர்த்தியான பக்தியும் உண்டாய்
கைங்கர்யமும் பிரவ்ருத்தி யானாலும்
அது தன்னையும் ஆஸ்ரயத்திலே சேர்த்துத் தன்னைப் போக்யம் ஆக்குகை தானே
ப்ராப்தமாய் இருக்கிற இவள் –
இவள் மாலதாகி மகிழ்ந்தனள் -என்று திருத்தாயாரான ஆச்சார்யன் தானே
சொல்லும்படி காணும் பரிபாகம் முதிர்ந்த படி

தாயுரை செய்ததனைக் கோலமார் பொழில் சூழ் புதுவையர் கோன்
தர்ச நீயமான புஷ்ப பலாதிகளாலே நிறைந்த பொழிலாலே சூழப்பட்ட
திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

விட்டு சித்தன்
விஷ்ணுவை சித்தத்தில் யுடையவர் என்னுதல்
விஷ்ணுவுடைய சித்தத்தில் வஸிக்கிறவர் என்னுதல்
இதுவும் ஒரு ஸமாஸ த்வயம் என்னலாம் இறே -துல்ய விகல்பகமாகத் தோற்றுகையாலே

சொன்ன மாலை
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமாக ஸப்தார்த்தமும்
அந்யாபதேச
ஸ்வாபதேஸங்களும் இவை என்று
பர வேத்யமாம் படிக் கொண்டாடி அருளிச் செய்த

பத்தும் வல்லார்க்கு
இப் பத்துப் பாட்டையும் ஸா அபிப்ராயமாக அனுசந்திக்க
வல்லவர்களுக்கு

இல்லை வரு துயரே
துயர் வருக இல்லை என்னாதே –
இல்லை வரு துயரே -என்கையாலே
இதுவும் ஒரு நமஸூ இருக்கிற படி –
(வீடுமின் சொல்லி பின்பு முற்றவும் சொன்னது போல் இங்கும் )

துயராவது
மங்களா ஸாஸன ரஷ்ய ரஷக பாவத்துக்கு வருகிற மாறாட்டம் வாராது என்றபடி
பழிப்பிலோம் -என்றதும் இது தன்னை இறே
அந்நிய சேஷத்வம்
ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்யம் நேராக வருவதும் இது தன்னாலே இறே –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-6—நாவலம் பெரிய தீவினில்–

June 21, 2021

கீழில் திருமொழியில்
தேவதாந்த்ர அநு வர்த்தந அபாவத்தாலே வந்த தோஷங்கள் உண்டாயிற்றே ஆகிலும்
அவன் தானே பரிஹரிக்கும் என்றார் –
அது தன்னை விளைத்தானும் தானே யாகையாலே –
அவன் தன்னாலும் விளைக்கலாவது -அகைப்பில் மனிசரை-(நான்முகன்) இறே
(தேவதைகளுக்கு அந்தர்யாத்மாவாக இருந்து விளைத்து
தானே–ஸ்வேந ரூபேண -பரிஹரித்தவனும் இவனே
இதுக்கு த்ருஷ்டாந்தம் மேல் காட்டி அருளுகிறார் )

திண் மதியைத் தீர்ந்த மாத்ரத்தாலே அம்பரீஷாதிகளையும் விளைக்கலாய்த்து இல்லை இறே
(உண்டாக்க முடிந்தது அன்றோ
அம்பரீஷர் -இடம் இந்திரனாக வேஷம் பூண்டு தானே வந்தானே
திருமேனி காட்டி இப்பொழுது கேள் என்றதும்
பெற்றேனே -உமது திவ்ய மங்கள விக்ரஹ சேவை கிட்டியதே )

ஒரு மாவில் ஒரு மாவில் ஒரு மா தெய்வம் மற்று யுடையோமோ (திருவாசிரியம் -7-)என்பாரையும்
(மா -பெரிய -பகவானைப் போன்ற பெரிய -தேவதாந்த்ரங்கள் )
இம் மாத்திரத்தைக் கொண்டே தெய்வம் பிறிது அறியேன் -(பெரிய திருமொழி -6-3-6 )என்பாரையும்
இது தன்னிலும் திருவில்லாத தேவரைத் தேறேல் -என்பாரையும்
தேறி யுளது என்று இருப்பாரோடு உற்றிலேன் (பெரிய திருமொழி-8-10-3 )-என்பாரையும் சொல்ல வேண்டா இறே
(பரன் திறம் அன்றி மற்று ஒரு தெய்வம் இல்லையே)

ஒரு மாவைக் கீழ் ஒரு மாவில் ஓட வைத்து (அந்தராத்மாவாக இருந்து )
அங்க அங்கித்வமும் —
ஸாம்யமும் —
உபாஸகர்க்குத் த்யேய மான வாதித்யன் முதலான தேவதா யந்தர்யாமித்வமும்
சர்வ சாதாரணமான ஸ்வரூப அந்தர்யாமித்வமும்

இதில் விஹித அவிஹித ரூபேண வருகிற உபய காம்யத்வ பிரதிபத்தியும்
(விஹித–உபாசனம்
அவிஹித சாஸ்திரம் சொல்லாத வழி ரூபேண)
கேவல விஹிதமான விசேஷணத்தில் தேவதா பிரதிபத்தியும்
அந்ந தாதா பய த்ராதா –என்றால் போலே சொல்லுகிற விஹித விஷய துல்ய பிரதிபத்தியும்

ஏவம் பிரகாரமான தேவதாந்த்ர பிரதிபத்தி கழிந்ததாவது —
தன் பக்கல் யுண்டான ஸ்வ ஸ்வா தந்தர்ய லேசமும் பொறாத படியானால் இறே –

இந்தப் பொறாமை தான் தோன்றுவது –
சதுர்த்தி உகார மகார நமஸ்ஸூக்களிலும் –சரம நமஸ்ஸிலும் –அஹந்தா விலும்
பிரதி பத்தி அனுஷ்டான பர்யந்தம் ஆனால் இறே
(லுப்த சதுர்த்தி -தாதார்த்தம் -அவனுக்கே -அநந்யார்ஹத்வம் -எனக்கு நான் அல்லேன் -எனது ஆனந்தத்துக்கு அல்லேன் )

இப் பிரதி பத்தி விளைக்கும் போது
ஓர் ஆச்சார்யன் முகத்தால் அல்லது விளைக்க ஒண்ணாது என்று
திருக்குழலூதினது என்கிற வ்யாஜத்தாலே
தேவ திர்யக் மனுஷ்ய ஸ்தாவரங்கள் எல்லாம் நெஞ்சு இளகி உருகி
வச வர்த்தியாம்படி ஆசரித்துக் காட்டினான் இறே

இப்படித் தானே காட்ட வேண்டிற்று –
தானே தோஷ தரிசனத்தையும் விளைத்து மலை எடுத்துப் பரிஹரித்தாலும்
தனக்காட் பற்றாமல்
த்வம் மே அஹம் மே -என்னும்படி விளையும் என்று திரு உள்ளம் பற்றி இறே
திருக் குழலூதுகிறது

————–

நாவலம் பெரிய தீவினில் வாழு நங்கைமீர்கள் இதோர் அற்புதம் கேளீர்
தூவலம் புரி உடைய திருமால் தூய வாயில் குழலோசை வழியே
கோவலர் சிறுமியர் இளம் கொங்கை குதுகுலிப்ப வுடல் உள் அவிழ்ந்து எங்கும்
காவலும் கடந்து கயிறுமாலையாகி வந்து கவிழ்ந்து நின்றனரே -3 6-1 – –

பதவுரை

அம்–அழகிய
பெரிய–விசாலமான
நாவல் தீவினில்–ஜம்பூத்வீபத்தில்
வாழும்–வாழா நின்றுள்ள
நங்கைமீர்கள்–பெண்காள்!
ஓர் அற்புதம் இது–ஒரு ஆச்சரியமான இச் சங்கதியை
கேளீர்-செவி கொடுத்துக் கேளுங்கள்;(யாது அற்புதமென்னில்;)
தூ–சுத்தமான
வலம்புரி உடைய–ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தையுடைய
திருமால்–ச்ரியபதியான கண்ண பிரானுடைய
தூய வாயில்–அழகிய திருப் பவளத்தில் (வைத்து ஊதப் பெற்ற)
குழல்–புல்லாங்குழலினுடைய
ஓசை வழியே–இசையின் வழியாக,
கோவலர் சிறுமியர–இடைப் பெண்களினுடைய
இள கொங்கை–இள முலைகளானவை
குதுகலிப்ப–(நாங்கள் முன்னே போகிறே மென்று நெறித்து) ஆசைப்பட
உடல்–சரீரமும்
உள்–மநஸ்ஸும்
அவிழ்ந்து–சிதிலமாகப் பெற்று
எங்கும்–எங்குமுள்ள
காவலும்–காவல்களையும்
கடந்து–அதிக்ரமித்து விட்டு
கயிறு மாலை ஆகி வந்து–கயிற்றில் தொடுத்த பூமாலைகள் போல (த் திரளாக) வந்து
கவிழ்ந்து நின்றனர்–(கண்ணனைக் கண்டு வெள்கிக்) கவிழ் தலையிட்டு நின்றார்கள்;
[இதிலும் மிக்க அற்புதமுண்டோ]

நாவலம் பெரிய தீவினில் வாழு நங்கைமீர்கள் இதோர் அற்புதம் கேளீர்
ஐம்பூத்வீபம் என்கிற ப்ரஸித்தி யுடையதான இதில்
தெற்கில் முடிந்த ஒன்பதாம் கூறு இறே பெரிய த்வீபம் ஆவது என்னுதல்
ஓன்பதையும் கூட்டிப் பெரிய த்வீபம் ஆவது என்னுதல்
இது ஒன்றால் இறே எட்டுக்கும் பெருமை யுண்டாயிற்று -அதாவது

1-எட்டும் போக ப்ரதான ஸ்தலங்களாகையாலும் –
2-அந்த ஸ்தலங்களில் போ கங்களுக்கும் உபரிதன ஸ்தலங்களில் போகங்களுக்கும்
ஆர்ஜன ரூபேண சாதன ப்ரதானம் இங்கே யாகையாலும்
3-இது தன்னிலே சாதன ஸாத்யங்கள் உண்டாகையாலும்
4-ஸாஷாத் கார பரரும் ஸத் ஸம்ப்ரதாய முமுஷுக்களும் இங்கே யாகையாலும்
5-அசாதாரண விக்ரஹ பிரதாந்யங்கள் இங்கே யாகையாலும்
6-இங்கு நின்றும் சென்றவர்களை அங்குள்ள நித்ய முக்தர்களும் ஈஸ்வரனும் ஆதரிக்கையாலும்
இதுவே பெருஞ் த்வீபம் என்ன வேணும்
மிக்க நாவலாலே உப லஷிதமான த்வீபங்களில் பெரிய த்வீபம் என்றதாயிற்று –
(அளவிலே சிறியதாக இருந்தாலும் பெருமையால் மிக்கது என்றவாறு )

(பிரியவர்தன் பிரித்தது ஏழு த்வீபங்கள்
அவன் பிள்ளை பிரித்தது ஒன்பது கண்டங்கள் )

வாழும் நங்கைமீர்கள்
வாழாட் பட்டு நின்றீர் -என்னுமா போலே
ஸாத்யம் ஸாத்யாந்தரத்திலே மூட்டுகை இறே வாழ்வாவது
இவ் வாழ்வு தானே இவர்கள் குண பூர்த்திக்கும் ஹேது

இதோர் அற்புதம் கேளீர்
இஃதோர் ஆச்சர்யம் கேளி கோள்

தூவலம் புரி உடைய திருமால்
தூயதான வலம் புரியை யுடையவன் ஆகையாலும்
திருமாலாகையாலும்

பிரதிகூலரை நிரசிப்பிக்கவும்
அனுகூலரை சேர்ப்பிக்கவும்
வல்ல பரிகரத்தை யுடையவன் –

வலம் புரிக்குத் தூய்மை யாவது
தேஹ குண சுத்தியும் –
ஆத்ம குண சுத்தியும்

மேல் தாவள்யமாய் (வெளுப்பாய் ) உள்ளும் மண்ணீடாய் இராத அளவன்றிக்கே
ஸ்வார்த்த கந்த ரஹிதமாய்ப் பரார்த்தமேயாய் இருக்கை
(இதுவே தேஹ சுத்தியும் ஆத்ம சுத்தியும் )

சதிரையும் இளமையும் மடப்பத்தையும் தாட்சியையும் மதிப்பையும் மதியாதே
புதியது ஏத்த வாருங்கோள் (திருவாய் -2-10 )-என்று தானே அதிரவற்றாய் இருக்கை

மடுத்தூதிய சங்கொலியும்
படைப்போர் புக்கு முழங்குதலுமாய் இறே இருப்பது –

தூய வாயில் குழலோசை வழியே
திருப் பவளத்துக்குத் தூய்மை யாவது –
நிஷேத அபாவ ஸ்த்தித்யர்த்த ப்ரகாஸமான திருக் குழல் ஓசை வழியாலே ஸகலரையும் வஸீ கரிக்கை இறே
(விலக்காமல் அனைவரையும் ஏற்றுக் கொள்ளுவதில் உறுதியாக இருப்பவன் என்பதைக் காட்டி )
ராமோ த்விர் நாபி பாஷதே -என்கிற மாத்திரமே அன்றே –
(நத்யஜேயம் -ஸமஸ்த கிஞ்சித்காரமும் கொள்ள- ஏவியும் பணியும் கொள்வேன் என்றும் சொல்ல வேண்டுமே )

கோவலர் சிறுமியர் இளம் கொங்கை குதுகுலிப்ப
கோ ரக்ஷணத்தில் சமர்த்தராய் இருக்கிறவர்களின் சிறுப்பெண்களையுடைய அங்குர மாத்ரமே யன்றிக்கே
விஷய ஸா பேஷமான முலைகள் கௌதூஹலம் செய்ய
குதுகுலத்தல் -த்வரா அதிசயத்தால் வந்த கிளப்பம்

வுடல் உள் அவிழ்ந்து
கொங்கை அளவோயோ
பேர் இளம் கொங்கையினார் அழலாலே உடலும் வெதும்பி உருகி நெஞ்சில் வ்யவசாயமும் குலைந்து

எங்கும் காவலும் கடந்து
1-மாதா பிதா பிராதாக்கள் முதலான ஸ்வ ஜன லஜ்ஜையும்
2-கவாட பந்தனம் முதலான அரணும்
3-தோழிமார் ஆனவர்களுடைய நியந்த்ருத்வத்தையும் கடந்து –

கயிறு மாலையாகி
கயிற்றில் ஒழுங்கில் அகப்பட்டாரைப் போலே
நேச பாச லேசம் எத்திறத்திலும் அற்று
பத்துறுத்த பாசமான குழல் ஓசை வழியே

வந்து
சென்று

வந்து
அவ்விடத்தில் தம்முடைய நியந்த்ருத்வம் தோன்ற அங்கே நிற்கிறார் போலும் காணும்
(கண்டவாற்றால் தனதே உலகு என்று நிற்பதைக் கண்டார்கள் )
கண்ணன் என்னும் நெடும் கயிறும் சமீப க்ராஹி என்னும்படி
குழல் ஓசை தூர க்ராஹியாய்-( நெடு நெடும் கயிறு) இருக்கும் இறே
எட்டினோடு இரண்டு என்னும் கயிறு அபலைகளை என் செய்யாதது தான்

கவிழ்ந்து நின்றனரே
கயிறு மாலை வழியே வந்து இந்தத் த்வனியினுடைய ஆஸ்ரயத்தைக் கண்ட பின்பு
நவோடைகள் ஆகையாலே வ்ரீளை குடி புகுந்து நிலம் பார்த்து நின்றார்கள் என்னுதல்
எதிர் செறிக்க மாட்டாமல் நின்றார்கள் என்னுதல் –

இத்தால்
ஸதாச்சார்ய யுக்தி விசேஷமான
ஸப்த அக்ஷர ப்ரகாஸ உபதேசத்தாலே
கேவல பிராமண அபிப்ராய அஜ்ஞாத தர்க்க சாமர்த்திய அபிமான ரஹித வச வர்த்திகளாய்
ஞான பக்தி வைராக்யங்களோடே
நின்ற பிரகார விசேஷங்களைக் காட்டுகிறது –

(ஸதாச்சார்ய-திருக்குழல்
முனிவரை இடுக்கியும் தானே வெளியிட்டும்
தத்வ தர்சி வசனம் ஏற்றம் உண்டே
அஷ்டாக்ஷர -பிரணவம் விட்டு -சப்த அக்ஷரம் -சப்த ஸ்வர ஸ்தானம்
நமஸ் பாரதந்தர்யம்
நாராயணன் போக்யதை காட்டும்
இவையே போதுமே
ஆச்சார்யர் சொல்வதே போதும்
தர்க்கம் வைத்து வாதம் பிரதிவாதம் செய்ய மாட்டோம்
ராமானுஜர் ஈசான மூலை யைக் காட்டினாலும் அங்கே ஆஸ்ரயிப்போம்
இளம் கொங்கை பக்தி
உடல் உள்ளம் அவிழ்ந்தது வைராக்யம் )

———

இட அணரை இடத்தோளோடு சாய்த்து இரு கை கூட புருவம் நெரிந்து ஏறக்
குட வயிறு பட வாய் கடை கூட கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
மட மயில்களோடு மான் பிணை போலே மங்கைமார்கள் மலர்க் கூந்தல் விழ
உடை நெகிழ வோர்கையால் துகில் பற்றி யோல்கியோட அரிக்கண் ஓட நின்றனரே – 3-6-2- –

பதவுரை

கோவிந்தன்–கண்ணபிரான்
இட அணர–(தனது) இடப்பக்கத்து மோவாய்க் கட்டையை-மஸ்று ஸ்தானம் மீசை உள்ள இடம்
இடத் தோளொடு சாய்ந்து–இடத்தோள் பக்கமாகச் சாய்ந்து
குடம்பட–திரு வயிறு குடம் போலக் குமிழ்த்துத் தோற்றவும்
வாய்–வாயானது
கடை கூட–இரண்டருகுங்குலியவும் (இவ்வறான நிலைமையாக)
குழல் கொடு–வேய்ங்குழலைக் கொண்டு
ஊதின போது–ஊதின காலத்திலே
மடம் மயில்களொடு–அழகிய மயில்களையும்
மான் பிணை போலே–மான் பேடைகளையும் போன்றுள்ள
மங்கைமார்கள்–யுவதிகள்
இரு கை–இரண்டு திருக்கைகளும்
கூட–(குழலோடு) கூடவும்
புருவம்–புருவங்களானவை
நெரித்து ஏற–நெறித்து மேலே கிளறவும்
வயிறு–வயிறானது
மலர் கூந்தல்–(தங்களுடைய) மலரணிந்த கூந்தல் முடியானது
அவிழ–அவிழ்ந்து அலையவும்
உடை–அரைப் புடவையானது
நெகிழ–நெகிழவும்
துகில்–(நெகிழ்ந்த) அத் துகிலை
ஓர் கையால்–ஒரு கையாலே
பற்றி–பிடித்துக் கொண்டு
ஒல்கி–துவண்டு
அரி ஓடு கண் ஓட நின்றார்–செவ்வரி, கருவரிகள் ஓடாயின்ற கண்கள் (கண்ணபிரான் பக்கலிலே) ஓடப்பெற்றனர்-

இட அணரை இடத்தோளோடு சாய்த்து இரு கை கூட புருவம் நெரிந்து ஏறக் குட வயிறு பட வாய் கடை கூட
இடப் பார்ஸ்வத்திலே ஸ்மஸ்ரு ஸ்தானத்தை இடத் திருத் தோளோடே சாய்த்து
இரண்டு திருக்கையையும் திருக் குழலோடே சேர்த்து
திருப் புருவங்களானவை நெளித்து
திருக் குழலை நோக்கித்
திரு வயிற்றிலே வாயுவைப் பூரித்து நிறுத்தித்
திருப் பவளத்தாலே க்ரமச க்ரமச விட்டூத வேண்டுகையாலே திரு வயிறு குடம் போலே தோற்றத்
திருப் பவளம் இரண்டு அருகும் குவித்துத் திருக் குழல் துளைக்கு அளவாக –

கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
கோ ரக்ஷணத்தில் ஒருப்பட்டு
அவை விலங்காமைக்கும் –
மேய்க்கைக்கும் –
மீளுகைக்கும் -தகுதியாக
ஊத வல்லவன் ஆகையாலே கோவிந்தன் என்கிறது –
அறியாதவன் ஊதினாலும் குழல் வாய்ப்புத் தானே போரும் காணும்

மட மயில்களோடு மான் பிணை போலே
பவ்யதை யுடைத்தான மயில் போலேயும்
நோக்கத்தை யுடைத்தான மான் பேடை போலேயும்

மங்கைமார் கண் மலர்க் கூந்தல் விழ
யுவதிகளான ஸ்த்ரீகள் புஷ்பாதிகளாலே அலங்க்ருதமான குழல்கள் நெகிழ்ந்து அலைய

உடை நெகிழ
ஒப்பித்து உடுத்த பரியட்டும் நெகிழ

வோர் கையால் துகில் பற்றி யோல்கி யோட
அரை குலையத் தலை குலையக் குழல் ஓசை வழியே ஓடிச் சென்று
ஸ்த்ரீத்வம் பின்னாட்டிய படியால் ஒடுங்கி
ஒல்குதல் -ஒடுங்குதல்
நெகிழ்ந்த உடையை ஒரு கையாலே தாங்கி –

அரிக்கண் ஓட நின்றனரே
ஓட அரிக் கண்ணோடே நின்றனர்
ஸ்த்ரீத்வம் பின்னாட்டினாலும் ஓடுகிற கண்ணை நிஷேதிக்கப் போகுமோ
பிறட்சியையும் ரேகையையும் யுடைத்தான கண்ணோடே
நின்றனரே
ஒல்கி நின்றனரே –

————–

வானிளவரசு வைகுந்த குட்டன் வாசுதேவன் மதுரை மன்னன் நந்தர்
கோனிளவரசு கோவலர் குட்டன் கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
வானிளம்படியர் வந்து வந்தீண்டி மனமுருகி மலர்க் கண்கள் பனிப்பச்
தேனளவு செறி கூந்தல் அவிழ சென்னி வேர்ப்பச் செவி சேர்த்து நின்றனரே – 3-6-3-

பதவுரை

வான்–பரம பதத்துக்கு
இள அரசு–யுவராஜனாயும்
வைகுந்தர்–அப் பரம பதத்திலுள்ள நித்ய ஸூரிகளுக்கு
குட்டன்–பரிந்து நோக்க வேண்டும்படியான பருவத்தை யுடையானாயும்
வாசுதேவன்–வஸுதேவர்க்கு மகனாகப் பிறந்தவனாயும்
மதுரை மன்னன்–வட மதுரைக்கு அரசனாயும்
நந்தர்கோன் இள அரசு–நந்தகோபர்க்குப் (பிள்ளையாய் வளர்ந்து) இளவரசனாயும்
கோவலர் குட்டன்–இடையர்களுக்கு பரிந்து நோக்க வேண்டும்படியான பிள்ளையாயுமுள்ள
கோவிந்தன்–கண்ண பிரான்
குழல் கொடு ஊதின போது;
வான்–ஸ்வர்க்க லோகத்திலுள்ள
இள படியர்– போகத்துக்கு உரிய சரீரத்தை யுடையரான மாதர்
(ஸ்ரீப்ருந்தாவனத்திலே)
வந்து வந்து ஈண்டி–திரள் திரளாக வந்து குவிந்து
மனம் உருகி–(தங்கள்) நெஞ்சு உருகப் பெற்று
மலர் கண்கள்–குவளை மலர்போலழகிய கண்களினின்றும்
பனிப்ப–ஆநந்த நீர் துளித்து விழ
தேன் அளவு–தேனோடு கூடின
செறி கூந்தல்–செறிந்த மயிர் முடியானது
அவிழ–அவிழ
சென்னி–நெற்றியானது
வேர்ப்ப–வேர்வை யடைய
(இவ் வகை விகாரங்களை யடைந்து)
செவி–(தமது) காதுகளை
சேர்த்து–(அக் குழலோசையிலே) மடுத்து
நின்றனர்–திகைத்து நின்றார்கள்-

வானிளவரசு
இளவரசாக்கி மூதுவர் தொழுகையாலே வான் இளவரசு -என்கிறது –

வைகுந்த குட்டன்
அவர்கள் அத்யந்தம் சிசு ஸ்த நந்த்யனாகவே நினைத்து
மங்களா ஸாஸனராய்ச சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர்களுக்கு அத்யந்த பவ்யனாய் இருக்கையாலே
வைகுந்த குட்டன் -என்கிறது

வாசுதேவன்
வாஸூ தேவ புத்ரன் வாசு தேவன்

மதுரை மன்னன்
மதுரைக்கு மன்னனாய் இருந்தவனை நிரசிக்கையாலே -மதுரை மன்னன் -என்கிறார் –
உக்ரசேனனை அபிஷேகம் செய்வித்து-மதுரைக்குக் கேள்வியாக வைத்த அளவே இறே உள்ளது
அத்தாலும் மன்னன் தானே இறே –

நந்தர் கோனிளவரசு
பஞ்ச லக்ஷம் குடிக்கு அரசு நந்தகோபன் ஆகையால்
நந்தன் மைந்தனாக ஆகும் நம்பி -(பெரிய திருமொழி -2-2)
நந்தகோபன் குமரன் (திருப்பாவை )
நந்தன் பெற்றனர் நங்கள் கோன் பெற்றிலன்-(பெருமாள் -7 )என்கையாலே
கோ ரக்ஷணத்துக்கும் கோப்பிற்கும் ரக்ஷகன் தானேயாய்
இவர்கள் காலில் ஒரு முள் பாய்ந்தால் இடறுதல் செய்தால்
நோவுபடுவான் தானே யாகையாலே இளவரசாய் நின்று ரக்ஷிக்குமவன்
மைந்தனாகப் பெற்றோம் என்கையாலே நம்பி என்றதும் –

கோவலர் குட்டன்
தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளோடு ஒத்தவன்
அவர்களுக்கும் ரஷ்யம் ஆனவன்
அவர்கள் தாங்களும் இவனை நோக்கிச் சென்று செறுச் செய்யுமவர்கள்

கோவிந்தன்
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தன்

குழல் கொடூதின போது
வஸீ கர பரிகரமான குழல் கொடுதீதன போது

வானிளம்படியர் வந்து வந்தீண்டி
வானிலே வர்த்திப்பவராய்
அந்த லோகத்தில் உள்ளதனையும் ஜரா மரணம் இன்றியிலே இருக்கிற மாத்ரமே அன்றிக்கே
போக யோக்யமான சரீரங்களை யுடைய ஸ்த்ரீகள்

படி -சரீரம்

வந்து வந்தீண்டி-
குழல் ஓசை வழியே வந்து சூழ்ந்து நெருங்கி

மனமுருகி
மனஸ்ஸூ நிர்ப்பண்டமாக உருகி
ஆனந்த அஸ்ருக்கள்

மலர்க் கண்கள் பனிப்பச்
விகஸிதமான கண்களாலே பிரவஹிக்க

தேனளவு செறி கூந்தல் அவிழ
ஓடி வந்த விசையாலே புஷ்பாதிகள் உதிர்ந்தாலும் தேனை உதிர்க்கப் போகாதே
மதுவால் நனைந்து இறே குழல் இருப்பது
மீண்டும் மீண்டும் விழா நின்றால் வீழ்ந்தது அறியில் இறே சொருகலாவது

சென்னி வேர்ப்பச்
தேனுக்கும் வேர்ப்புக்கும் வாசி தெரியுமோ தான்

செவி சேர்த்து நின்றனரே
ஆஸ்ரயாந்தரத்தாலே போகாத படி
என்னை நோக்கி ஊதினான் -என்று செவி நிறையும் அளவும் சேர்த்து அதுவே புருஷார்த்தமாக நின்றார்கள் –

—————

தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும் தீம்ப பூடுகள் அடங்க உழக்கிக்
கானகம் படி யுலாவி யுலாவிக் கரும் சிறுக்கன் குழலூதின போது
மேனகையோடு திலோத்தமை அரம்பை யுருப்பசி அரவர் வெள்கி மயங்கி
வானகம் படியில் வாய் திறப்பின்றி யாடல் பாடல் இவை மாறினார் தாமே -3-6-4 –

பதவுரை

தேனுகன்–தேநுகாஸுரன்
பிலம்பன்–ப்ரலம்பஸுரன்
காளியன்–காளிய நாகம்
என்னும்–என்று சொல்லப் படுகிற
தீப்பபூடுகள் அடங்க–கொடிய பூண்டுகளை யெல்லாம்
உழக்கி–தலை யழித்துப் பொகட்டு
கான் அகம்–காட்டுக்குள்ளே
படி–இயற்கையாக
உலாவி உலாவி–எப்போதும் உலாவிக் கொண்டு
கரு–கரிய திருமேனியை யுடைய
சிறுக்கன்–சிறு பிள்ளையான கண்ணன்
குழல் ஊதின போது;–
மேனகையொடு–மேனகையும்
திலோத்தமை–திலோத்தமையும்
அரம்பை–ரம்பையும்
உருப்பசி–ஊர்வசியும் (ஆகிற)
அரவர்–அப்ஸரஸ் ஸ்த்ரீகள்
(அக் குழலோசையைக் கேட்டு)
மயங்கி–மோஹமடைந்து
வெள்கி–வெட்கப் பட்டு
வான் அகம்–தேவ லோகத்திலும்
படியில்–பூ லோகத்திலும்
வாய் திறப்பு இன்றி–வாயைத் திறவாமல்
ஆடல் பாடல் இவை–ஆடுகை பாடுகை என்கிற இக் காரியங்களை
தாமே–தாமாகவே
மாறினர்–விட்டொழிந்தனர்-

தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும்
வச வர்த்தி யாகாதே அஸூர வர்க்கத்தை நிரசித்த அளவில்
இவர்களில் குறைந்து இருப்பார் இல்லாமையாலே
திருக் குழல் ஓசையாலே வசீகரிப்பதாக இறே ஊதத் தொடங்கிற்று

தீம்ப பூடுகள் அடங்க உழக்கிக்
முளைக்கிற போதே காஞ்சொறி எரி புழு சர்பாதிகள் போலே பிரஸித்தமான
ஆஸூர வர்க்கம் அடையச் செருக்கு வாட்டி நிரசித்தது
இவை தான் விஷப் பூடுகள் இறே

தீப்பப் பூடு
தீம்பிலே ஒருப்பட்ட த்ரிவித கரணங்களையும் யுடையவர்கள்

கானகம் படி யுலாவி யுலாவிக் கரும் சிறுக்கன் குழலூதின போது
காட்டிடத்திலே வல்லார் ஆடினால் போலே இறே உலாவுவது

இப்படி ந்ருத்தம் குன்றாமல் உலாவி உலாவி இறே குழலூதிற்று –
கரிய திருமேனியையும் பருவத்தால் வந்த இளமையையும் யுடையவன் –

மேனகையோடு திலோத்தமை அரம்பை யுருப்பசி அரவர் வெள்கி மயங்கி
வானகம் படியில் வாய் திறப்பின்றி யாடல் பாடல் இவை மாறினார் தாமே

லஜ்ஜித்து –
லஜ்ஜை யினுடைய முதிர்ச்சியாலே
மயங்கி 

அவை -பிரசித்தம்

தாமே
தாங்களே தவிர்ந்து விட்டார்கள் –
அவர்களுக்கும் இவனுக்கும் வாசி அறிந்த மத்யஸ்தர்
பூமியில் உண்டான வீத ராகரை ஆசை துறந்தாரை
உங்களுக்கு அதிகாரம்
என்னாமல்
தாங்களே

தர்ம தாரதம்யம் அறிந்தவர்கள் தர்மாபாசம் தர்மம் என்று
தர்மி -அவன் -அவனே தர்மம் என்று அறிந்து -ஆச்ரயமான அவனே தர்மம்
கிருஷ்ணம் தர்மம் சனாதனம்
அந்த தர்மம் தானே -அவற்றை தர்மமாக நினைத்து ப்ரவர்த்தியுங்கோள் என்றாலும் செய்ய மாட்டார்களே
பிரவர்த்திக்கா விட்டாலும் பாபம் வரும் என்றாலும் செய்ய மாட்டார்களே

அதே போல் மத்தியஸ்தர் ஆட பாட சொன்னாலும் செய்யார்
வாசனையோடு தாங்களே விட்டவர்கள் –
இனி இசையை மாட்டார்களே –
தாங்களே
அங்கு சொல்லி இறே தவிர்ந்து -கண்ணன் சொல்ல அர்ஜுனன் தவிர்த்தான்
இங்கு தாமே விட்டார்கள்

மயர்வற்றவர்களை சாதன தர்மங்களை பண்ண சொன்னாலும் இசையார் அன்றோ
நோற்ற நோன்பு இலேன்
ஒழித்திட்டேன் நின் கண் பக்தனும் இல்லை -திருமாலை
ந தர்ம நிஷ்டோமி
என்பாரோடே இவர்களையும் ஏக த்ருஷ்டாந்தமாக சொல்லலாம் அன்றோ
சொல்லி விடாமல் இருப்பதால் ஏக தேச சாத்ருசம் இங்கு

அவன் தானே பிரபஞ்ச அவலம்ப நியாயம் நடக்க வேணும் -என்று
சம்சாரம் நடக்க -ஆடல் பாடலை-மத்தியஸ்தர் கூட்டிக் கொண்டாடினாலும்
உனக்கு வேண்டுவாரை இட்டு நடத்திக் கொள்
நாங்கள் இவயிற்றின் பெயரையும் மறந்தோம் என்னவும் வல்லார் அவர்
பண்ண கூடாது ஸ்வரூபத்துக்கு விரோதம் -பிரபன்னர் நிஷ்டை

இப்படி அறிந்து மீண்டும் அவர்கள் வியாபாரிக்கிறார்களே
ப்ரஹ்ம பாவனை நித்யமாக இருக்காதே
கர்ம பாவனை தலை எடுப்பதால்
ப்ரஹ்ம பாவனை வரும் பொழுது தாஸோஹம் நைந்து உருகியும்
கர்ம பாவனை தலை எடுத்து சோகம்-சஹா அஹம்
துக்கமே வரும்
கூடிற்றாகில் நல் உறைப்பு அன்றோ

———–

அங்குள்ள அபலைகள் வசீகரிக்கப்பட்ட அளவு மட்டும் அன்றிக்கே
லோகத்தையே இந்த கான நிருத்தங்களில் குசலராய்
அவற்றால் எல்லா லோகங்களையும் வஸீ கரிக்கவும் வல்லராய்
தாங்களும் தங்கள் கான ந்ருத்தங்களில் வசமாய்த் தங்களைக் கொண்டாடி
புமான்களாய் இருக்கிறவர்களுடைய ஸ்தைர்யத்தையும் சொல்லுகிறது இப்பாட்டில் –

முன் நரசிங்கமதாகி யவுணன் முக்கியத்தை முடிப்பான் மூஉலகின்
மன்னரஞ்ச மதுசூதனன் வாயில் குழலினோசை செவியைப் பற்றி வாங்க
நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும் தம்தம் வீணை மறந்து
கின்னர மிதுனங்களும் தம்தம் கின்னரம் தொடுகிலோம் என்றனரே – 3-6-5- –

பதவுரை

முன்–முற்காலத்திலே
நரசிங்கம் அது ஆகி–நரஸிம்ஹ ரூபங்கொண்டு
அவுணன்–ஹிரண்யாஸுரனுடைய
முக்கியத்தை–மேன்மையை
முடிப்பான்–முடித்தவனும்
மூ உலகில் மன்னர்–மூன்று லோகத்திலுமுள்ள அரசர்கள்
அஞ்சும்–(தனக்கு) அஞ்சும்படியா யிருப்பவனுமான
மதுசூதனன்–கண்ணபிரானுடைய
வாயில்–வாயில் (வைத்து ஊதப் பெற்ற)
குழலின்–வேய்ங்குழலினுடைய
ஓசை–ஸ்வரமானது
செவியை–காதுகளை
பற்றி வாங்க–பிடித்திழுக்க
நல் நரம்பு உடைய–நல்ல வீணையைக் கையிலுடைய
தும்புருவோடு–தும்புரு முனிவனும்
நாரதனும்–நாரத மஹர்ஷியும்
தம் தம்–தங்கள் தங்களுடைய
வீணை–வீணையை
மறந்து–மறந்து விட
கின்னரம் மிதுனங்களும்–கிந்நர மிதுநம் என்று பேர் பெற்றுள்ளவர்களும்
தம் தம் கின்னரம்–தங்கள் தங்கள் கின்னர வாத்தியங்களை
தொடுகிலோம் என்றனர்–’(இனித் தொடக் கடவோமல்லோம்’ என்று விட்டனர்–

முன் நரசிங்கமதாகி
ஆத்யநாதியைச் சொல்லுதல்
அது தன்னையே மாறாடிச் சொல்லுதல்
அதாவது
பண்டு முன் ஏனமாகி -என்றும்
பண்டும் இன்றும் மேலுமாய் -(திருச்சந்த -22-)-என்றும் அருளிச் செய்கையாலே
முன் என்கிறது
அநாதி ப்ரஸித்தியும் கூட்டும் இறே

ஹிரண்யனுடைய வர பிரதானங்களையும் நோக்க வேண்டுமாகையாலே நர மிருகமாய்

அதாகி –
தன்னுடைய ஞான சக்த்யாதிகள் குன்றாமல்
(ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்கு பிறந்து -பெருமைகளில் ஒன்றும் குன்றாமல் )

யவுணன் முக்கியத்தை முடிப்பான்
அனுகூல பிரதிகூலனாய் அஸூர ஜென்மத்தில் பிறந்தவன்
தன்னுடைய அஞ்ஞான அசக்திகளாலே
வந்த வர பல புஜ பலங்களாலே வந்த கர்வத்தை முடிப்பதாக

மூ உலகின் மன்னரஞ்ச மதுசூதனன் வாயில் குழலினோசை செவியைப் பற்றி வாங்க
மூன்று லோகத்தில் உண்டான ராஜாக்கள் அஞ்சி வயிறு பிடிக்கும் படி வர்த்திக்கிற மதுவை
நிரசித்தவன் என்னுதல்

அபிமான பங்கமாய் வருகையாலே
மன்னர் அஞ்சுவதும் இவன் தனக்கு என்னுதல் –

இவன் தானே ஸ்வரூப ஆவேச ராமனுமாய்

மழுவினால் மன்னராருயிர் வவ்வினதனைக் கண்டு சக்கரவர்த்தி முதலானோர்க்கு
பய அபய ப்ரதானம் செய்தானும் இவன் தானே என்னவுமாம்

ஆனால் கிருஷ்ணன் தானோ சக்கரவர்த்தி திரு மகனும் ஆனானோ என்னில்
தர்மி ஐக்யத்தால் அதுவும் கூடும் இறே –

முன்னோர் தூதில் அடைவன்றே என்னிலும்
வையம் காக்கும் உருவும் பேரும் செய்கையும் ஊழி தோறு ஊழி வேறு அவன் -(7-3-11)-என்கிற
நேரால் கூடவுமாம் இறே

வாயில் குழலினோசை செவியைப் பற்றி வாங்க –
ஸ்ரீ கீதை ஸ்ரீ அபய ப்ரதான ஸாஸ்த்ரங்களை
அவாக்ய அநாதர -என்னாமல்
ஸ ஹ்ருதயமாக அருளிச் செய்த வாயில்
குழலின் ஓசைக்கும் வஸீ க்ருதர் ஆகாதார் உண்டோ
உண்டானாலும்
செவியைப் பற்றி வாங்கி நின்றால் தரிக்க வல்லார் உண்டோ

நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும்
செவி படைத்தார் எல்லாரையும் வஸீ கரிக்க வற்றாய்த் தமக்கும் அபிமதமான வீணை நரம்பை யுடையவர்கள் –
தங்களுக்கு உடைமையாக நினைத்து இருப்பதும் இவ்வளவே இறே
கான வித்யைக்கு -தும்புரு -நாரதர் -இருவரும் ப்ரஸித்தராய் இருக்கும் இறே –

தம் தம் வீணை மறந்து
இவர் தங்களில் மைத்ரமானாலும்
என்னது என்னது என்று போருகையாலே
தம் தம் வீணை என்றது –

மறந்து
நன் நரம்புடைய வீணையை மறந்து –

கின்னர மிதுனங்களும் தம் தம் கின்னரம் தொடுகிலோம் என்றனரே
இவர்களை போலே கின்னர மிதுனங்களும்
தம் கின்னரங்களை மறந்து
யாரேனும் நினைப்பிக்கிலும்
இனித் தொடக் கடவோம் அல்லோம் என்று செவியைப் பற்றி வாங்கின ஓசை வழியே
இழுப்புண்டு போனார்கள் என்னுதல் –
அன்றியே
ஸ்வ வசராய் ப்ரீதியோடே போனார்கள் என்னுதல்

ஆஸ்ரயித்த அளவும் செல்லுமது ஒழிய மீளப் போகாது இறே
(குழலுக்கு ஆஸ்ரயம் கண்ணன் அளவும் போகுமே )
பரி த்யக்தா மயா லங்கா
ராவனோ நாம துர் வ்ருத்த
அந்தரிக்ஷ கதஸ் ஸ்ரீ மான்
என்றவன் மீண்டாலும்
இவர்கள் செவி உள்ளதனையும் மீளார்கள் இறே
மீளில் கர்ம பாவனை இறே —

———-

செம் பெரும் தடம் கண்ணன் திரள் தோளன் தேவகி சிறுவன் தேவர்கள் சிங்கம்
நம் பரமன் இந்நாள் குழலூத கேட்டவர்கள் இடர் உற்றன கேளீர்
அம்பரம் திரியும் காந்தப்பர் எல்லாம் அமுத கீதம் வலையால் சுருக்குண்டு
நம் பரமன்று என்று நாணி மயங்கி நைந்து சோர்ந்து கை மறித்து நின்றனரே -3-6-6 –

பதவுரை

செம்பெரு தடங் கண்ணன்–சிவந்து மிகவும் பெரிய திருக்கண்களை யுடையனாய்
திரள் தோளன்–பருத்த தோள்களை யுடையனாய்
தேவகி சிறுவன்–தேவகியின் பிள்ளையாய்
தேவர்கள் சிங்கம்–தேவ சிம்ஹமாய்
நம் பரமன்–நமக்கு ஸ்வாமியான பரம புருஷனாயிரா நின்ற கண்ணபிரான்
இந் நாள்–இன்றைய தினம்
குழல் ஊத–வேய்ங் குழலை ஊத
கேட்டவர்கள்–(அதன் இசையைக்) கேட்டவர்கள்
இடர் உற்றன–அவஸ்தைப்பட்ட வகைகளை
கேளீர்–(சொல்லுகிறேன்) கேளுங்கள்
(அந்த இடர் யாதெனில்)
அம்பரம்–ஆகாசத்திலே
திரியும்–திரியா நின்ற
காந்தப்பர் எல்லாம் -காந்தருவர் அனைவரும்
அமுதம் கீதம் வலையால் -அமுதம் போல் இனிதான குழலிசையகிற வலையிலே
சுருக்குண்டு–அகப்பட்டு
நம் பரம் அன்று என்று–(பாடுகையாகிற) சுமை (இனி) நம்முடையதன்றென்று அறுதியிட்டு
(முன்பெல்லாம் பாடித் திரிந்ததற்கும்)
நாணி–வெட்கப்பட்டு
மயங்கி–அறிவழிந்து
நைந்து–மனம் சிதிலமாகப் பெற்று
சோர்ந்து–சரீரமுங் கட்டுக் குலையப் பெற்று
கை மறித்து நின்றனர்–(இனி நாம் ஒருவகைக் கைத்தொழிலுக்குங் கடவோமலோம் என்று) கையை மடக்கிக் கொண்டு நின்றார்கள்-

செம் பெரும் தடம் கண்ணன்
சிவந்து மிகவும் பெருத்த திருக் கண்களை யுடையவன்

திரள் தோளன்
ஆஜானு பாஹு -என்கிறபடியே
உருண்டு அழகிய திருத் தோள்களை யுடையவன்

தேவகி சிறுவன்
சக்ரவர்த்தி திருமகனைப் போலே பக்வனான பின்பு மாத்ரு வசன பரிபாலனம் செய்தவன்
அல்லாமல் அவதரித்த அன்றே செய்தவன்

தேவர்கள் சிங்கம்
தேவர்களுக்காக அஸூர நிரஸனம் செய்யும் இடத்தில் ஸிம்ஹ புங்கவம் போலே
அநபிபவ நீயனாய் நின்று ரஷிக்குமவன் –

நம் பரமன்
நாங்கள் ஸர்வ ஸ்மாத் பரனே என்று அறுதியிட்டு இருக்குமவன்

இந் நாள் குழலூத கேட்டவர்கள் இடர் உற்றன கேளீர்
குழலாலே லோகத்தை வஸீ கரிக்கக் கடவோம் என நாரதாதிகளும்
வீணை மறத்தல் கை கண்ட இந்நாள் குழலூத

இந் நாள் குழலூத கேட்டவர்கள் இடர் உற்றன கேளீர்
கேட்டவர்கள் பூர்வ அபிமான நிவ்ருத்தி மாறுபாடுருவி கிலேசித்தன கேளிகோள்

அவர்கள் தான் ஆர் என்னும் விவஷையில் சொல்லுகிறது மேல்
அம்பரம் திரியும் காந்தப்பர் எல்லாம் அமுத கீதம் வலையால் சுருக்குண்டு
அம்பரத் தலத்திலே வர்த்திப்பாராய்
பரத ஸாஸ்த்ர வாத்ய கோஷங்களில் வாசி அறிந்தகவர்கள் எல்லாம்
இந்த வாக் அம்ருத கீத வஸீ கார வலையாலே தங்கள் பூர்வ க்ருத கர்வம் எல்லாம்
செவி வழி சுருக்குண்டு

நம் பரபரமன்று என்று நாணி
இனி வாத்ய கோஷ ப்ரகாஸ பிரஸித்தி நமக்குப் பரமோ என்று பூர்வ ஸ்ம்ருதியாலே லஜ்ஜித்து

மயங்கி
அந்த லஜ்ஜா பரிபாகத்தாலே அறிவு கெட்டு

நைந்து சோர்ந்து கை மறித்து நின்றனரே
இனி நாரதாதிகள் வீணை நினைத்து எடுத்தார்கள் ஆகிலும்
சிதில அந்தக்கரண பல ஹானியாலே
நாங்கள் நினைக்கவும்
வாத்தியங்கள் எடுக்கவும் மாட்டோம் என்று கை மறித்து நின்றனரே –

நாங்கள் ஆடுதல் பாடுதல் செய்யும் போது நீங்கள் வாத்யம் எடுக்க வேண்டாவோ
நாங்கள் மறந்து பொகட்ட வீணை முதலானவை நினைத்து எடுத்தோம் என்று
அவர்கள் வந்து அனு வர்த்தித்தாலும்
உங்களுக்கு நாங்கள் வேணுமோ
உங்கள் ந்ருத்த கீதங்கள் தான் போராதோ
உங்கள் மனஸ்ஸாலே செவி யுண்டாய்ப் பார்த்தி கோளாகில்
எங்களைப் போலே கை மறித்து நிற்கை உங்களுக்கும் கர்தவ்யம் என்றால் போலே
நிர்ப் பரத்வ அநு சந்தானத்திலே நிலை நின்றனரே -என்று ஆச்சர்யப்படுகிறார் –

———

புவியுள் நான் கண்டதோர் அற்புதம் கேளீர் பூணி மேய்க்கும் இளம் கோவலர் கூட்டத்து
அவையுள் நாகத்தணையான் குழலூத அமர லோகத்தளவும் சென்று இசைப்ப
அவி உணா மறந்து வானவர் எல்லாம் ஆயர் பாடி நிறைய புகுந்து ஈண்டி
செவி உணா இன் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து கோவிந்தனை தொடர்ந்து என்றும் விடாரே – 3-6-7- –

பதவுரை

புவியுள்–பூமியிலே
நான் கண்டது ஓர் அற்புதம்–நான் கண்ட ஒரு ஆச்சர்யத்தைச் (சொல்லுகிறேன்)
கேளீர்–கேளுங்கள்; (அது யாதெனில்)
பூணி-பசுக்களை
மேய்க்கும்–மேய்க்கா நின்ற
இள கோவலர்–இடைப் பிள்ளைகள்
கூட்டத்து அவையுள்–திரண்டிருக்கின்ற ஸபையிலே
நாகத்து அணையான்–சேஷ சாயியான கண்ண பிரான்
குழல் ஊத–குழலூதினவளவிலே, (அதன் ஓசையானது)
அமார் லோகத்து அளவும் சென்று–தேவ லோகம் வரைக்கும் பரவி
இசைப்ப–(அங்கே) த்வனிக்க (அதைக் கேட்ட)
வானவர் எல்லாம்–தேவர்களனைவரும்
அவி உணா–ஹவிஸ்ஸு உண்பதை
மறந்து–மறந்தொழிந்து
ஆயர் பாடி நிறைய புகுந்து–இடைச்சேரி நிறையும்படி (அங்கே) வந்து சேர்ந்து
ஈண்டி–நெருங்கி
செவி உள் நா–செவியின் உள் நாக்காலே
இன் சுவை–(குழலோசையின்) இனிய ரஸத்தை
கொண்டு–உட் கொண்டு
மகிழ்ந்து–மனங்களித்து
கோவிந்தனை–கண்ண பிரானை
தொடர்ந்து–பின் தொடர்ந்தோடி
என்றும்–ஒரு க்ஷண காலமும்
விடார்–(அவனை) விடமாட்டாதிருந்தனர்-

புவியுள் நான் கண்டதோர் அற்புதம் கேளீர் –
காரு காலிலே கரு முகை பூத்தால் போலே
இயல் இசை பண் -என்றால் அறியாத இந்த லோகத்திலே இவற்றின் ஆஸ்ரயத்தோடே சேர்ந்து அறிந்த நான்
இவை மற்ற ஒரு ஆஸ்ரயத்தில் கிடவாது
இவ்வாஸ்ரயத்தில் கிடந்தால் அல்லது நிறம் பெறாது என்று அறிந்த நான்

கண்டது
கேட்ட அளவே அல்ல
நெஞ்சு புடை போகாமல் பொருந்தக் கண்டதாய்
நித்ய அபூர்வ போக்யமாய் அத்விதீயமான ஆச்சர்யம் கேளீர்

பூணி மேய்க்கும் இளம் கோவலர் கூட்டத்து அவையுள்
கற்றாக்களும் கன்றுகளும் மேய்க்கிற இளம் காலிகளான இடையர் திரண்ட திரளிலே

நாகத் தணையான் குழலூத
திருவனந்த ஆழ்வான் அந வரத பரிசர்யை பண்ணக் கண் வளர்ந்து அருளினவன் குழலூதின ஓசை

அமர லோகத்தளவும் சென்று இசைப்ப
நித்ய விபூதி அளவாகச் சென்று பொருந்த

அவி உணா மறந்து
இந்த விபூதியில் உள்ள தேவர்கள் எல்லாரும் யாகாதிகளிலும் ஹவிஸ்ஸூ கொள்ளுகை மறந்து

இவர்களுக்கு தாரகாதிகள் எல்லாம் அம்ருதமாய் இருக்க அது மறந்தார்கள் என்னாது ஒழிந்தது
அபிமான போக கௌரத்தால் இறே

அழைப்பும் அப்பொழுது ஒழியுமது ஒழிய இப்போது ஒழிய ஸஹியார்கள் இறே
மறந்தால் செய்யலாவது இல்லையே

வானவர் எல்லாம் ஆயர் பாடி நிறைய புகுந்து
அங்குள்ளாரும் இங்குள்ளாரும் திருவாய்ப்பாடி நிறையப் புகுந்து

ஈண்டி
இதுக்குள் அடங்காமல் ஈண்டியும்

செவி உணா இன் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து
செவியாலும் நெஞ்சாலும் நாவால் கொள்ளுகிற ரஸத்தைக் கொண்டு மகிழ்ந்தார்கள் என்னுதல்

அன்றிக்கே
செவிக்குள்ளாலே யஹ்ருதயமாகக் கொண்டு மகிழ்ந்தார்கள் என்னுதல்

இந்திரியம் இந்த்ரியாந்தரத்தை பஜிக்கும் இறே சிலருக்கு
சிலருக்கு புண்ய லப்த ஞானத்தால் ப்ரார்த்தநா ரூபமாக யுண்டாதல்
இத் திருக்குழல் ஓசை தானே அபேஷா நிரபேஷா கந்துகமாக பிரதிபந்த நிவ்ருத்தியையும் தானே உண்டாக்கி
நாவில் சுவையை செவியில் பிறப்பிக்கும் என்னுதல்

கோவிந்தனை தொடர்ந்து என்றும் விடாரே
வாசி அறியாதே பசுக்களும் கன்றுகளும் வாடையில் தொடர்ந்து திரியா நின்றால்
வாசி அறிந்தவர்கள் ஸுலப்யாதி குணங்களில் ஸுகுமார்யாதி குணங்களில் அவன் வியாபாரங்களில்
ஒன்றும் விடாமல் மகிழ்ச்சிக்கு உறுப்பாகையாலே
அவன் போம் இடம் எல்லாம் தொடர்ந்து போவாகாதார் உண்டோ –

————-

சிறு விரல்கள் தடவி பரிமாற செம்கண் கோட செய்ய வாய் கொப்பளிக்க
குறு வெயர்ப் புருவம் கூடலிப்ப கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
பறைவையின் கணங்கள் கூடு துறந்து வந்து சூழ்ந்து படு காடு கிடப்ப
கறைவையின் கணங்கள் கால் பரப்பி இட்டுக் கவிழ்ந்து இறங்கி செவி ஆட்ட கில்லாவே -3-6-8 – –

பதவுரை

சிறு விரல்கள் -(தனது) சிறிய கை விரல்கள்
தடவி –(குழலின் துளைகளைத்) தடவிக் கொண்டு
பரிமாற —(அக் குழலின் மேல்) வியாபரிக்கவும்
செம் கண் -செந்தாமரை போன்ற கண்கள்
கோட -வக்ரமாகவும்–வளையும்படியாகவும்
செய்ய வாய் -சிவந்த திருப்பவளம்
கொப்பளிப்ப -(வாயுவின் பூரிப்பாலே) குமிழ்க்கவும்
குறு வெயர் புருவம் -குறு வெயர்ப் பரும்பின புருவமானது
கூடலிப்ப -மேற் கிளர்ந்து வளையவும்
கோவிந்தன் குழல் கொடு ஊதின போது
(அக் குழலோசையைக் கேட்ட)
பறவையின் கணங்கள் -பக்ஷிகளின் கூட்டங்கள்
கூடு துறந்து -(தம் தம்) கூடுகளை விட்டொழிந்து
வந்து -(கண்ணனருகில்) வந்து
சூழ்ந்து -சூழ்ந்து கொண்டு
படு காடு கிடப்ப -வெட்டி விழுந்த காடு போலே மெய் மறந்து கிடக்க
கறவையின் கணங்கள் -பசுக்களின் திரள்
கால் பரப்பிட்டு -கால்களைப் பரப்பி
கவிழ்ந்து இறங்கி -தலைகளை நன்றாக தொங்க விட்டுக் கொண்டு
செவி ஆட்ட கில்லா -காதுகளை அசைக்கவும் மாட்டாதே நின்றன–

சிறு விரல்கள் தடவி பரிமாற
சிறு விரல் தொடக்கமான விரல்கள் என்னுதல்

கரும் கிறுக்கன் குழல் கொடூதின போது -என்கையாலே
பருவத்துக்குத் தகுதியான விரல்கள் என்னுதல்

செம்கண் கோட
இட வணரை இடத்தோளோடே சாய்க்கையாலே அர்த்த கடாக்ஷம்
(அர்த்த கடாக்ஷம் பாதி கண் பார்வை -ஒரு கண்ணை இங்கே வை போல் )
குழலின் நுனியிலே செல்ல
சிவந்த திருக் கண்கள் வக்கரிக்க
கோடுதல்-வக்ரிதல்

செய்ய வாய் கொப்பளிக்க
திருக் கண்களுக்குச் சிவப்பு ஸ்வா பாவிகம் ஆதல்
ஊன்ற கடாஷிக்கையாலே யாதலாம் இறே

திருப் பவளத்துக்கு சிவப்பு ராக நாம ஸாம்ய ப்ரவாஹத்தாலே யாதல்
(ராகம் -சாடு -பண் -சிகப்பு _
ஸ்வா பாவிகமான சிகப்பாதல்
ஒப்பணிதலில் (பூசு சிகப்பு-செயற்கைச் சாயம் ) சிகப்பாதல்

கொப்பளிக்கை யாவது –
குழிழ்கை -அதாவது
பூரக அநில ஸ்புரத்தை -(அநிலம் -காற்று )

குறு வெயர்ப் புருவம் கூடலிப்ப
திரு முக மண்டலத்தைத் தாழ்த்துத் தன் திருப் புருவங்களை மேலே நெளித்தெடுத்து
கானகம் படி யுலாவி யூதுகிற யாசத்தாலே ஸ்வேத பிந்துக்கள்
முத்து அரும்பினால் போலே மிகவும் தோன்ற

கோவிந்தன் குழல் கொடூதின போது
கோ ரக்ஷணார்த்தமாக இறே குழலூத வேண்டிற்று
மேல் அருளிச் செய்தவை எல்லாம் யாதிருச்சிகமாக யுண்டானது இறே

பறைவையின் கணங்கள் கூடு துறந்து வந்து சூழ்ந்து படு காடு கிடப்ப
பக்ஷி ஜாதங்கள் தம்தாமுடைய வஸ்தவ்ய ஸ்தலங்களை விட்டுக்
குழலோசை வழியே வச வர்த்திகளாய்
ஆஸ்ரயத்து அளவும் வந்து சூழ்ந்து எதிர் செறிக்க மாட்டாமல்
க்ருஹீத அம்சத்து அளவே கொண்டு
வேர் அற்று விழுந்த மரங்கள் போலே அவசமாய்க் கிடக்க –

கறைவையின் கணங்கள் கால் பரப்பி இட்டுக் கவிழ்ந்து இறங்கி செவி ஆட்டகில்லாவே
கவிழ்ந்து நிலம் பார்த்து இறங்கி
கால் பரம்ப விரித்து
இட்ட கால் இட்ட கை -என்னுமா போலே
செவி அசைக்கில் இசைக்கு பிரதிபந்தகமாம் என்று –

(இங்கு பலராமாநுஜர் குழல் ஓசைக்கு வசமாக கறவைக் கணங்களும் பறவைக் கணங்களும் )

உடையவர் முதலான நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் அர்த்த விசேஷங்களைக் கேட்டவர்கள்
பூர்வ அவஸ்தையும் குலைந்து
வாஸனையும் மறந்து
உபகார ஸ்ம்ருதியாலே சிரஸ் கம்பமும் செய்ய மாட்டாமல்
ஸ்வ யத்ன நிவ்ருத்தியிலே நெஞ்சாய்க் கிடக்குமா போலே இறே
இவை தான் கிடக்கிற பிரகாரம் –

———–

திரண்டு எழு தழை மழை முகில் வண்ணன் செங்கமல மலர் சூழ் வண்டினம் போலே
சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தால் ஊதுகின்ற குழலோசை வழியே
மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த புல்லும் கடை வாய் வழி சோர
இரண்டு பாடும் துலுங்கா புடை பெயரா வெழுது சித்திரங்கள் போலே நின்றனவே -3-6-9- –

பதவுரை

திரண்டு எழு–திரண்டுமேலெழுந்த
தழை–தழைத்திராநின்ற
மழை முகில்–காள மேகம் போன்ற
வண்ணன்–வடிவுடைய கண்ணபிரான்
செம் கமலம் மலர் சூழ்–செந்தாமரைப் பூவைச் சூழ்ந்து படிந்துள்ள
வண்டு இனம் போலே–வண்டுத் திரளைப் போன்று
சுருண்டு இருண்ட–சுருட்சியையும் கறு நிறத்தையுமுடைய
குழல்–திருக் குழல்களானவை
தாழ்ந்த–தாழ்ந்து அலையப் பெற்ற
முகத்தான்–முகத்தை யுடையவனாய்க் கொண்டு
ஊதுகின்ற–ஊதுகிற
குழல் ஓசை வழியே–குழலின் ஓசையாகிற வழியிலே (அகப்பட்டு)
மான் கணங்கள்–மான் கூட்டங்கள்
மருண்டு–அறிவழிந்து
மேய்கை மறந்து–மேய்ச்சலையும் மறந்து
மேய்ந்த–வாயில் கவ்வின
புல்லும்–புல்லும்
கடைவாய்வழி–கடைவாய் வழியாக
சோர–நழுவி விழ,
இரண்டு பாடும்–முன் பின்னாகிற இரண்டு அருகிலும்
துலுங்கா–(காலை) அசைக்காமலும்
புடை–பக்கங்களில்
பெயரா–அடியைப் பெயர்ந்து இட மாட்டாமலும்
எழுது சித்திரங்கள் போல நின்றன-(சுவரில்) எழுதப்பட்ட சித்திரப் பதுமை போலத் திகைத்து நின்றன-

திரண்டு எழு தழை முகில் வண்ணன் செங்கமல மலர் சூழ் வண்டினம் போலே
சுருண்டு இருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தால்
பசும் தழை செறிந்தால் போலேயும்
நீர் கொண்டு எழுந்த காள மேகம் போலேயும்
விளங்கா நின்ற திரு நிறத்தை யுடையவன்
அலர்ந்து சிவந்த தாமரைப் பூவை வண்டுகள் சூழ்ந்து இருந்தால் போல்
குழல் இருந்து சுருண்டு தாழ்ந்த முகத்தான்

ஊதுகின்ற குழலோசை வழியே
ஊதா நின்றுள்ள திருக் குழல் ஓசை செவிப்பட்ட வழியே

மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த புல்லும் கடை வாய் வழி சோர
மான் கணங்கள் மருண்டு மேய்கை மறந்து
மான் திரள்கள் அறிவு கெட்டு
ஸஜாதி விஸஜாதி பஷ்ய அபஷ்யம் பாத்ய பாதகங்கள் என்கிற வெல்லாம் வாஸனையோடே கெட்டு
ஒன்றுக்கு ஓன்று முலை கொடுப்பது
ஒன்றின் முலையை ஓன்று உண்பது
பின்னையும் புல்லில் மேய்வதாய்
அது தன்னையும் மறந்து கவ்வின புல்லும் இறக்குதல் உமிழ்தல் செய்ய மாட்டாத
அவஸ்தா அதிசயத்தாலே கடை வாய் வழியே சோர

இரண்டு பாடும் துலுங்கா புடை பெயரா
முன்னும் பின்னும் இரண்டு பக்கமும் அசையாமல்

வெழுது சித்திரங்கள் போலே நின்றனவே
சித்திரத்தில் எழுதினவற்றுக்கு ஸ்புரத்தை-அசைவு- உண்டாகிலும் இவை ஒருப்படவே நின்றன
உலாவி உலாவி ஊதின குழல் ஓசை வழியே செல்லவும் கூடும் இறே

இத்தால்
ஆச்சார்ய உபதேச மார்க அநு சாரிகளாய் –
பூர்வ அவஸ்தையில் ஸ்வாபாவிகமான ஜாதி வர்ணத்தில் விரோதிகளாய் போந்தவற்றில் மருட்சியும்
ஸ்வ யத்ன போகத்தில் விஸ்ம்ருதியும்
ஸ்வ யத்ன ஸித்த அபிமான போஜ்யத்தில் உதாஸீனமும்
பூத காலத்தில் ப்ராப்த புருஷார்த்தம் ஸ்வ யத்ன ஸாத்யம் அல்லாதாப் போலே
பவிஷ்ய காலத்திலும் ப்ராப்த புருஷார்த்தம் ஸ்வ யத்ன ஸாத்யம் அன்று என்றும்
ஞான அனுஷ்டான ஸித்தியும்

(முன்னும் பின்னும் போகாமல் பக்க வாட்டிலும் போகாமல் இருந்து மேய்கை மறந்தது போல் )

தத்வ தர்சனத்தில் காரண வாக்ய விகல்பங்களில் ஸம்ப்ரதாய அபாவத்தால் வருகிற
வியாப்ய வியாபக வ்யுத்பத்தி ப்ரஸித்திகளில் அஞ்ஞராய்
விஹித அவிஹித கர்ம காமநை களில் –
ஸ்வ ஸ்வாதந்தர்யம் –
அந்நிய சேஷத்வம் -என்கிற புடைகளில் சலியாமையும்
இவை தான் பிரணவ நமஸ்ஸூக்களாலே கழிந்தது ஆகிலும்
தேஹ இந்த்ரியங்களைப் பற்றி வருகிற ஆஹார ஸுவ்ஷ்டவ ப்ராவண்யம் கழிகை அரிது இறே

இதுக்கு
பெரியவாச்சான் பிள்ளை –
இவ் வன்ய சேஷத்வம் கழிவது என் -என்று அருளிச் செய்தார்

வடக்குத் திரு வீதிப்பிள்ளையும்
இந்திரிய கிங்கரத்வமும் சேர வந்ததே -என்றும் அருளிச் செய்தார் இறே

ஸ்ருஜ்யமான சைதன்ய அபாவ வ்யக்திகளுக்கு ஸ்ப்புரத்தை யுண்டாக்கிலும்
(ஞானம் இல்லாத மரங்கள் அசைந்தாலும் )
ஆச்சார்ய உபதேச பாரதந்தர்ய பிரதானமான
ஞான அனுஷ்டானங்களிலே ஸ்த்திதரானவர்களுக்கு
ஸ்வாதீந ஸ்ப்புரத்தை இல்லை என்று காட்டுகிறது –

பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருள் ஆக்கினான் -என்று இறே
இவர்கள் நினைத்து இருப்பது –
(ஆச்சார்ய அபிமானம் உத்தாரகம் என்றே இருப்பார்களே )

———

கரும் கண் தோகை மயில் பீலி அணிந்து கட்டி நன்கு உடுத்த பீதகவாடை
அரும் கல வுருவின் ஆயர் பெருமான் அவன் ஒருவன் குழலூதின போது
மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாயும் மலர்கள் வீழும் வளர் கொம்புகள் தாழும்
இரங்கும் கூம்பும் திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி யவை செய்யும் குணமே -3 6-10 –

பதவுரை

கருங்கண்–கறுத்த கண்களையுடைய
தோகை–தோகைகளை யுடைய
மயில் பீலி–மயில்களின் இறகுகளை
அணிந்து–(திரு முடி மேல்) அணிந்து கொண்டு
நன்கு கட்டி உடுத்த–நன்றாக அழுந்தச் சாத்தின
பீதகம் ஆடை–பீதம்பரத்தையும்
அரு கலம்–அருமையான ஆபரணங்களையும்
உருவின்–திரு மேனியை யுடையனான
ஆயர் பெருமானவன் ஒருவன் குழல் ஊதினபோது;
மரங்கள்–(அசேதநமான) மரங்களுங் கூட
நின்று–ஒருபடிப்பட நின்று
(உள்ளுருகினமை தோற்ற)
மது தாரைகள்–மகரந்த தாரைகளை
பாயும்–பெருக்கா நின்றன;
மலர்கள்–புஷ்பங்களும்
வீழும்–(நிலை குலைந்து) விழா நின்றன;
வளர்–மேல் நோக்கி வளர்கின்ற
கொம்புகள்–கொம்புகளும்
தாழும்–தாழா நின்றன;
இரங்கும்–(அம்மரங்கள் தாம்) உருகா நின்றன
கூம்பும்–(கை கூப்புவாரைப் போலே, தாழ்ந்த கொம்புகளைக்) குவியா நின்றன;
(இவ்வாறாக)
அவை–அந்த மரங்கள்
திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி–கண்ணன் எந்த எந்தப் பக்கங்களில் நிற்பனோ, அவ்வப் பக்கங்களை நோக்கி,
செய்யும் குணம் ஏ–செய்கின்ற வழிபாடுகள் இருந்தபடி யென்!
[என்று வியக்கிறபடி]-

கரும் கண் தோகை மயில் பீலி அணிந்து கட்டி நன்கு உடுத்த பீதகவாடை
கருகின தலைச் சுழிக் கண்ணை யுடைத்தான தோகை மயில் பீலியைத் திருமுடியில் சாத்தி
நன்றாக திருவரை பூத்தால் போலே அழுத்தச் சாத்தின திருப் பீதாம்பரமும் –

அரும் கல வுருவின் ஆயர் பெருமான்
பெறுதற்கு அரிதான திரு ஆபரணங்களும்
அவற்றின் இடையில் கரு மாணிக்கம் போலே தோன்றுகிற திருமேனியில் காட்டிலும்
மிகவும் பிரகாசிக்கிற நீர்மையை யுடையவன்

அவன் ஒருவன்
ப்ரசித்தவனுமாய்
அத்விதீயனுமானவன்
நீர்மையில் மேன்மை தரை காண ஒண்ணாதவன்

குழலூதின போது
தனக்குத் தகுதியான குழலை அபிமானித்து ஊதின போது

மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாயும்
தேவ திர்யக் மனுஷ்யாதி ஜாதிகள் வச வர்த்திகள் ஆகிற அளவே அன்றிக்கே
ஞான கர்ம இந்திரியங்கள் மிகவும் குறைந்த வ்ருக்ஷங்களும் நீர்ப் பண்டமாம் படி
உடலுருகி மதகு திறந்தால் போலே ப்ரவஹியா நின்றன

மலர்கள் வீழும்
புஷ்பாதிகள் எல்லாம் மதுஸ்யந்திகளாய்
ஆஸ்ரயத்தையும் நெகிழ்ந்து பதிதமாகா நின்றது

வளர் கொம்புகள் தாழும்
ஊர்த்வ கதியைப் பிராபிக்கிற சாகைகள் எல்லாம் ஆஸ்ரயத்தோடே தாழா நிற்கும்

இரங்கும் கூம்பும் திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி யவை செய்யும் குணமே
1-காவலும் கடந்து சூழ்ந்த கோவலர் சிறுமியர் போலவும்
2-வானிளம் படியர் போலவும்
3-மகிழ்ந்து தொடர்ந்து விடாத தேவ ஜாதி போலவும்
4-குழல் ஓசை வழியே வந்து இரண்டு பாடும் துலங்காத ம்ருக ஜாதி போலவும்
5-கூடு துறந்து வந்து படுகாடு கிடந்த பக்ஷி ஜாதி போலவும்

கத்யாதிகளால் வந்த யோக்யதா பாவத்தாலே குழல் ஓசை ஒழிய
ஆஸ்ரயித்து அளவும் செல்லப் பெறாமல் ஈடுபடுவது

இரக்கம் -ஈடுபாடு

உலாவி உலாவி நின்று ஊதின குழல் ஓசை வழியே அவன் நின்ற பக்கம் நோக்கித்
தாளும் தடக்கையும் கூப்பிப் பணிவாரைப் போலே
தாழ்ந்த கொம்புகளும் தன்னிலே குவியா நின்றன
அவை செய்யும் குணமே என்று ஆச்சர்யப்படுகிறார்

இசை வழியே கல் உருகா நின்றால்
மரம் உருகச் சொல்ல வேணுமோ

இத்தால்
தேவாதி பதார்த்தங்களில் ஆச்சார்ய வசனத்துக்கு உருகாதார் இல்லை என்றதாயிற்று –
பிள்ளை லோகாச்சார்யார் -பெருமாள் உம்முடன் அன்வயம் உள்ளார் எல்லாருக்கும்
நம் வீடு கொடுக்கக் குறையில்லை என்று திரு உள்ளமான பின்பு
தூரஸ்தமான வ்ருக்ஷங்களை எல்லாம் கடாக்ஷிப்பது
ஆஸன்னமான வ்ருக்ஷங்களை எல்லாம் திருக் கைகளால் ஸ்பர்சநாதிகளை யுண்டாக்குவது
நித்ய சம்சாரிகளுக்கும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களுக்கும்
தம்மோடே அந்வயம் உண்டாம்படி செய்து அருளினார் -என்று பிரஸித்தம் இறே –

————-

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றாற்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சி கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து எழுந்த அமுதப் புனல் தன்னை
குழல் முழவம் விளம்பும் புதுவைக் கோன் விட்டு சித்தன் விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகி சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே -3-6-11 – –

பதவுரை

இருண்டு சுருண்டு ஏறிய–கறுத்து சுருண்டு நெடுக வளர்ந்த
குழல் குஞ்சி–அலகலகான மயிர்களை யுடையனான
கோவிந்தனுடைய–கண்ண பிரானுடைய
கோமள வாயில்–அழகிய வாயில்(வைத்து ஊதப் பெற்ற)
குழல்–வேய்ங்குழலினுடைய
முழஞ்சுகளினூடு–துளைகளிலே
குமிழ்த்து–நீர்க் குமிழி வடிவாகக் கிளர்ந்து(பிறகு அது உடையப் பெற்று)
கொழித்து எழுந்த–கொழித்துக் கொண்டு மேற்கிளம்பின
அமுதம் புனல் தன்னை–அம்ருத ஜலத்தை
குழல் முழவம் விளம்பும்–குழலோசை யோடொக்கப் [பரம யோக்யமாக] அருளிச் செய்தவரும்
புதுவை கோன்–ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர்க்குத் தலைவருமான
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
விரிந்த–விஸ்தாரமாகக் கூறிய
தமிழ்–இத் தமிழ்ப் பாசுரங்களை
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினர் ஆகி–திருக் குழலோசையின் குளிர்த்தியையங் கீழ்ப் படுத்தித்
தான் மேலாம்படி குளிர்ந்த வாய் மொழியை யுடையராய்
சாது கோட்டியுள்–ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் கோஷ்டியில்
கொள்ளப் படுவார்–பரிக்ரஹிக்கப் படுவார்கள்–

குழல் இருண்டு சுருண்டு ஏறிய குஞ்சி கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
குழல் -சுருட்சி
இருள் -கருமை –
குஞ்சி -மயிர்
ஏறிய -பொருந்திய
கோவிந்தன் -ஸூலபன்
கோவிந்தனுடைய கோமள வாயில்
மஹார்க்கமான மாணிக்கம் போலே சிவந்த திருப் பவளம் என்னுதல்
நன்மை யுடைத்தாய் விளங்கா நின்றது என்னுதல்

குழல் முழஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்து எழுந்த அமுதப் புனல் தன்னை குழல் முழவம் விளம்பம்
குழலினுடைய ஸூ ஷிகளோடே சிறு திவலைகளாய்
ஸப்த த்வாரங்களாலே கிளம்பி
இழிந்த வாக் அம்ருதப் புனல் தன்னை
அதில் கிளம்பின ஸ்வர வசன வ்யக்திகளினுடைய ஓசை தன்னை

தன்னை -என்றத்தாலே
இவை பிரதிபத்தி பண்ணிச் சொல்லுதலில் உண்டான அருமையும் தோற்றுகிறது

புதுவைக் கோன்
திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

விட்டு சித்தன்
வட பெரும் கோயிலுடையான் உடைய சித்தத்தில் வர்த்திக்கிறவர் என்னுதல்
தம்முடைய சித்தத்தில் அவன் தன்னை யுடையவர் என்னுதல்
இது இறே நாராயண சப்தத்தில் ஸமாஸ த்வய த்தாலும் தோற்றுவதும் –

விரித்த தமிழ் வல்லார்
இவர் தாம் தம் அளவில் பிரதிபத்தி பண்ணி இராமல் திரு மாளிகையில் எல்லாரும் ஓதி –
ஓதுவித்து அறியும்படி சிஷ்ய ஆச்சார்ய க்ரமத்தை விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழல் -என்றது வ்யாஜ்யம் இறே
இதை ஸ அபிப்ராயமாக வல்லவர்

குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகி
குழலில் ஸ்வர வசன
வ்யக்திகளால் வந்த குளிர்ச்சியும் உஷ்ணம் என்னும்படி குளிந்த மிருது பாஷிகளாகி

சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே
சதாசார்ய உபதேஸ பாரதந்தர்ய தத் பரரானவர்களுடைய திரளுக்குள்ளே கொள்ளும் படி அங்கீ க்ருதராவார்

சாதி கோட்டிப் படுவாரே
அவர்களுடைய சமீபத்தில் சென்றால் இறே இவர்களுடைய ஸத் பாவம்

சாதி கோட்டி கொள்ளப் படுவாரே
அவர்கள் அங்கீ கரித்தால் இறே இவர்கள் அதிகாரிகள் ஆவது

சாதி கோட்டியில் கொள்ளப் படுவாரே
இக் கூட்டம் பிரிந்து போய் தம் தாம் திரு மாளிகையிலே புகுந்தாலும்
இவர்கள் நெஞ்சால் மறக்க மாட்டாமல் கொண்டாடுவதும் இவர்கள் அதிகார பாகம் இறே

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம வித்யைகள்–சுருக்கம் —

June 20, 2021

1-ஸ்ரீ ஈஸா வாஸ்ய உபநிஷத்–ஸ்ரீ ஈஸா வாஸ்ய வித்யை

ஸ்ரீ வேத புருஷன்-மக்களுக்கு உபதேசம் –

இவ்வுலகம் முழுவதும் ப்ரஹ்மத்தால் வ்யாபிக்கப்பட்டபடியால் அவர் சொத்து என்று அறிந்து, வைராக்யத்தோடு, தனக்கு
விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களைத் தவறாமல் செய்து கொண்டு, பரமாத்மாவையே அனைத்து ஜீவர்களிலும் காண்பவனாக,
ஸ்வயம் ப்ரகாசமாய், ப்ராக்ருதமான உடல் இல்லாதவராய்,
அவித்யை மற்றும் புண்ய பாபங்கள் அற்றவராக அவரை த்யாநிக்க வேண்டும்.
இப்படிப்பட்ட உபாஸகன் தன் நற் செயல்களால் ஸம்ஸாரத்தைத் தாண்டி உபாஸநத்தால் முக்தி அடைகிறான்.

——-

2-ஸ்ரீ கட உபநிஷத்–ஸ்ரீ நாசிகேத வித்யை –

யமன் நசிகேதஸ் ஸைக் குறித்து உபதேசம்

தந்தையால் யமனுக்கு தானம் செய்யப்பட்ட நசிகேதஸ் யமனிடம் மூன்றாைவது வரமாக
வித்யை உபதேசம் பெருதல்
முக்தியைப் பற்றிக் கேட்ட நசிகேதஸ்ஸைக் குறித்து யமன் கூறியது
ஜீவாத்மா நித்யமானவர்
அவரது ஹ்ருதயத்தினுள் பரமாத்மா இருக்கிறார்
அவர் எந்த ஜீவாத்மாவைக் குறித்துத் தன்னைக் காட்டுகிறாரோ அவன் தான் இவ்விரண்டையும் அறிந்து
பரமாத்மாவை உபாஸித்து இன்ப துன்பங்களைத் தாண்டுகிறான் –

————-

3-ஸ்ரீ கட உபநிஷத்–ஸ்ரீ பரம புருஷ வித்யை –

யமன் நசிகேதஸ் ஸைக் குறித்து உபதேசத்தின் தொடர்ச்சி –

உடல் என்ற தேரில் இருக்கும் ஆத்மா என்ற ரதீ,
புத்தி என்ற ஸாரதியைக் கொண்டு,
மனது என்ற கடிவாளத்தால்
இந்த்ரியங்கள் என்ற குதிரைகளை
உலக விஷயங்கள் என்ற வழிகளில் செல்ல
விடாமல் பரமபதத்தை அடைய வேண்டும்
புலன்கள் அர்த்தங்கள் மனது புத்தி ஆத்மா உடல் ஆகியவற்றை விட உயர்ந்தவர் பரமாத்மா

————

4-ஸ்ரீ கட உபநிஷத்–ஸ்ரீ அங்குஷ்ட ப்ரஹ்ம வித்யை –

யமன் நசிகேதஸ் ஸைக் குறித்து உபதேசத்தின் தொடர்ச்சி

அனைவருக்குள்ளும் இருக்கும் பரமாத்மா ஒருவரே .
அவர் உபாஸகன் நன்மைக்காக கட்டை விரல் அளவில் ஒளி மயமானவராக
வெறுப்பில்லாமல் முக்காலத்திலும் ஹ்ருதயத்துக்குள் இருந்தாலும் இங்குள்ள தோஷங்கள் அவரைத் தீண்டா.
தூய மனதால் அவரை அறிபவன் இங்கேயே அவரை அநுபவித்து,
பின்னால் முக்தி அடைந்து நிரந்தரமான சாந்தி அடைகிறான் –

————-

5- ஸ்ரீ முண்டக உபநிஷத்– ஸ்ரீ அக்ஷர பர வித்யை

ஸ்ரீ அங்கிரஸ் என்ற ரிஷி ஸ்ரீ சௌநகரைக் குறித்து உபதேசம்
ஸ்ரீ சௌநகர் ஸ்ரீ அங்கிரஸ்ஸிடம் எந்த ஒன்றை அறிந்தால் அனைத்தையும் அறிந்ததாகும் என்று
கேட்க, அவர் உபதேசித்தார்

எந்தப் பொருளை அடைய நூல்களால் எற்படும் வித்யையும்
உபாஸநம் என்ற வித்யையும் தேவையோ அவரே சிலந்தி போல் இருந்து உலகைப் படைக்கிறார்.
கர்மங்களால் மட்டும் அவரை அடைய முடியாதபடியால் ஆசார்யனிடம் சென்று,
அக்ஷரம் என்ற ப்ரக்ருதியை விட உயர்ந்த ஜீவனையும் விட உயர்ந்த ப்ரஹ்மத்தைக் கற்க வேண்டும்.
அவர் ஜீவனோடு இவ்வுடலிலேயே இருக்கிறார்,
ஆனால் கர்ம பலன்களை அநுபவிக்காமல் அவரைக் காண்பவன் பாப புண்யங்கள் நீங்கி அவருக்கு ஸமமாக ஆகிறான்.

———————

6 –ஸ்ரீ தைத்ரிய உபநிஷத்–ஸ்ரீ ஆனந்த மய வித்யை

ஸ்ரீ வேத புருஷன் உபதேசம் –

என்றும் மாறாததாய், ஜ்ஞாந வடிவமாய் எல்லை யற்றதாய் இருக்கும் ப்ரஹ்மத்தை அறிபவன்
அவரைக் குணங்களோடு ஸ்ரீ வைகுந்தத்தில் அநுபவிக்கிறான்.
அவரிடமிருந்து தோன்றிய இவ்வுலகில் உடல் ப்ராணன் மனது ஜீவாத்மா ஆகியோருக்கும் உள்ளிருக்கும் ப்ரஹ்மம்
வேதமும் அளக்க முடியாத ஆநந்தத்தை உடையவர் (ஆநந்த மயன்).
அவரை அறிந்தவன் ஸத், ஆநந்திக்கிறான், பயமின்றி இருக்கிறன்.

————-

7–ஸ்ரீ தைத்திரீய உபநிஷத்–ஸ்ரீ வாருணீ வித்யை

ஸ்ரீ வருண பகவான் தன் மகனான ப்ருகுவைக் குறித்து உபதேசம்

யாரிடமிருந்து அனைத்து ஜீவ ராசிகளும் தோன்றுகின்றனவோ – யாரால் வாழ்கின்றனதோ , யாரிடம் லயம் அடைகின்றனதோ –
யாரால் முக்தி அடைகின்றனதோ – அவரே ப்ரஹ்மம் என்று ஸ்ரீ வருணன் உபதேசிக்க,
ப்ருகு தபஸ் செய்து, அன்னம் ப்ராணன் மனது ஆத்மா ஆகியவை ப்ரஹ்மம் அல்ல,
ஆநந்தமுடைய பரமாத்மாவே ப்ரஹ்மம் என்று அறிந்தார்.
இப்படி அறிபவன் ப்ரஹ்மத்தை அடைந்து, பின் தொடர்ந்து, ஆசைப்பட்ட இடங்களில் உருவங்களோடு
அவரை உண்டு -அனுபவித்து ஸாமகானம் செய்து, தானும் ப்ரஹ்மத்துக்கு உணவாகிறான்.

————

8- ஸ்ரீ தைத்திரீய உபநிஷத்–ஸ்ரீ ந்யாஸ வித்யை

ஸ்ரீ வேத புருஷன் உபதேசம் –

ஸ்ரீ பரமபதத்தில் இருக்கும் மிக இனிய பரமாத்மாவை அடைய ந்யாஸம் என்ற சரணாகதியே வழி;
கர்மங்கள், செல்வம் முதலானவை யல்ல.
வேதாந்தத்திலிருந்து தத்வங்களை நிச்சயித்து, இந்த்ரியங்களை அடக்கி, சரணாகதி செய்தவர்கள் முக்தி அடைகிறார்கள்.
ப்ரணைம் கொண்டு அவரை அடைய அவரையே உபாயமாகப் பற்ற வேண்டும்.

—————-

9–ஸ்ரீ கௌஷீதகீ உபநிஷத்–ஸ்ரீ பர்யங்க வித்யை

சித்ரன் அன்ற அரசன் ஆருணி மற்றும் அவர் மகனான ஸ்வேத கேது என்பவர்களைக் குறித்து உபதேசம்

சித்ரன் என்ற அரசன், தனக்காக யாகம் செய்ய வந்த ஸ்வேத கேதுக்கும் அவருடைய தந்தை ஆருணிக்கும்,
அந்த யாகத்தால் தான் அடைய இருக்கும் உலகத்தின் ரஹஸ்யத்தைக் கூறினார்.

கர்மங்களையோ உபாஸநமோ செய்தவன் சந்த்ரனை அடைய , அவர் இவனிடம் “நீ யார்” என்று கேட்க,
“நான் இதுவரை பலமுறை பிறந்துள்ளேன், எனக்குள் இருக்கும் பரமாத்மாவை அறிந்தேன்,
இனி ஸம்ஸாரம் வேண்டாம்,” என்று சொல்பவர்களை மேலே பரமபதத்திற்கும்,
இப்படிச் சொல்லாதவர்களைப் பூவுலகுக்கும் அனுப்புகிறார்.
முக்தி அடைபவன் திவ்யமான உருவத்தோடு விரஜா நதீ, குளங்கள், நகரங்கள், மண்டபம், ஆஸநம், படுக்கை எல்லம்
கடந்து பரமாத்மாவின் மடியில் ஏறி அமர்ந்து, நீரே எனக்கு ஆத்மா என்று கூறி அவரோடே சேர்ந்து ஆநந்தமாக இருக்கிறான்.

————

10-ஸ்ரீ கௌஷீதகீ உபநிஷத்–ஸ்ரீ ப்ரதர்தந வித்யை –

இந்த்ரன் ஸ்வர்கத்தில் ப்ரதர்தநன் என்பவரைக் குறித்து உபதேசம்

இந்த்ர லோகத்துக்குச் சென்ற ப்ரதர்தநனுக்கு இந்த்ரன் வரம் வழங்க,
தனக்கு மிக்க நன்மையை விளைக்கக் கூடிய ஒன்றை அவரே உபதேசிக்க வேண்டும் என்று ப்ரதர்தநன் கேட்டான்

இந்த்ரன் கூறியது – “என்னையே உபாஸிப்பாய். அதன் மூலம் முக்தி அடையலாம் என்ற படியால்
அதுவே உனக்கு நன்மை தருவது. நானே ப்ராணனாகவும் ஜீவாத்மாவாகவும் உள்ளேன்.
சக்கரத்தின் விளிம்பு அதன் குச்சிகளிலும், அவை அதன் நடுவிலும் தாங்கப் படுவது போல்
அசேதநப் பொருட்கள் சேதநர்களாலும், சேதநர்கள் ப்ராணனாலும் தாங்கப்படுகின்றன” என்று.
இங்கு இந்த்ரன் ’நான்’ என்று சொல்வது தன்வன மட்டும் அல்ல.
தனக்குள் பரமாத்மா இருப்பதை நன்றாக உணர்ந்தபடியால் தன்னைக் குறிக்கும் ’நான்’ என்ற சொல்
பரமாத்மா வரையில் குறிக்கும் என்று அறிந்து, அந்தர்யாமியான பரமாத்மாவை உபாஸிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார்.

———

11-ஸ்ரீ கௌஷீதகீ உபநிஷத்–ஸ்ரீ பாலாகி வித்யை

அஜாதசத்ரு என்ற அரசன் பாலாகியைக் குறித்து உபதேசம் –

பாலாகி என்பைர் காசியின் அரசனான அஜாதசத்ரு என்பவரிடம் ப்ரஹ்மத்தை உபதேசிக்கிறேன் என்று
கூறி, இறுதியில் அவரிடம் உபதேசம் பெற்றார்

ஸூர்யன், சந்த்ரன், மின்னல், மேகம், ஆகாசம், வாயு, நெருப்பு, ஜலம், கண்ணாடி, திசைகள், நிழல், மனது, வலது கண், இடது கண்
ஆகியவற்றுக்குள் இருக்கும் புருஷன், எதிரொலி, உடலில் இருக்கும் ஆத்மா முதலானவர்களை ப்ரஹ்மம் என்று பாலாகி சொல்ல,
அதை நிராகரித்து, இவை அனைத்தையும் , ஏன் உலகனைத்தையும் கூடப்,படைப்பவர் தான் ப்ரஹ்மம் என்று அஜாத சத்ரு கூறினார்.
மேலும் , உறக்கத்தில் ஜீவாத்மா பரமாத்மாவோடு சேர்கிறார்,
பரமாத்மா அவனத்து ஜீவர்களோடும் சேர்ந்து ஆநந்திக்கிறார் என்று கூறினார்

————–

12-ஸ்ரீ ப்ருஹத் ஆரண்யக உபநிஷத்– மைத்தரயீ வித்யை

யாஜ்ஞவல்க்யர் என்ற ரிஷி மைத்தரயீ என்ற தன் மனைவியைக் குறித்து உபதேசம் –
யாஜ்ஞவல்க்யர் க்ருஹஸ்த ஆஸ்ரமத்தை விடுவதற்காக தன் சொத்தை மைத்தரயீ காத்யாயனி என்ற இரு மனைவிகளுக்கும் பிரித்துக்
கொடுக்க, மைத்தரயீ அதை ஏற்காமல் அவர் அறிந்த ப்ரஹ்மத்தை உபதேசிக்கக் கேட்டாள்-

யாஜ்ஞவல்க்யர் உபதேசித்தது – “கணவன், மனைவி, மக்கள்,செல்வம் , ஸ்வர்கம், தேவதைகள் ஆகியவர் யாருமே தங்கள்
ஸங்கல்பத்தால் நமக்குப் ப்ரியமாக இருப்பதில்லை , ஆத்மாவின்
ஸங்கல்பத்தால் தான். அந்த ஆத்மாவைப் பற்றிக் கேட்டு, ஆராய்ந்து, நேரே காண்பது போல் த்யாநித்தால், அவனத்தையும் அறிந்தவன்
ஆகிறான். அப்படிக் காண்பவன் இனி ஸம்ஸாரத்தில் பிறப்பதில்வல,
ஆசைப்பட்ட அவனத்துமாகவும் ப்ரஹ்மத்தையே அடைகிறான்.
அப்பொழுது இவனுக்கு தேஹாத்ம ப்ரமமோ ஸ்வாதந்த்ர்ய ப்ரமமோ இருக்காது. அவரை அவரருளில்லாமல் அறிவது அரிது.

————

13–ஸ்ரீ ப்ருஹத் ஆரண்யக உபநிஷத்–ஸ்ரீ சர்வ அந்தராத்ம வித்யை

யாஜ்ஞவல்க்யர் என்ற ரிஷி உஷஸ்தர் கஹோர் என்ற இரு ரிஷிகளைக் குறித்து உபதேசம்
ஜநக மஹாராஜரின் சபையில் பல ரிஷிகள் சேர்ந்து யாஜ்ஞவல்க்யரின் அறிவை பரீஷை செய்யக் கேள்விகள் கேட்டனர்.
அப்பொழுது இருவர் கேட்ட கேள்விகளுக்கு யாஜ்ஞவல்க்யர் உரைத்த பதிலே இந்த வித்யை –

முதலில் உஷஸ்தர் “ப்ரஹ்மம் யார்?” என்று கேட்க,
“ப்ராண வாயு கொண்டு வாழ வைப்பவர் ப்ரஹ்மம்” என்று கூறி, உடல் புலன்கள் ப்ராணன் முதலானவற்றிலிருந்து வேறு பாட்டையும்,
“இந்த்ரியங்களின் உதவியால் அறிவு பெரும் ஜீவனை இங்கு நினைக்க வேண்டாம்”என்று ஜீவனைக் காட்டிலும் வேறுபாட்டையும் கூறினார்.
அதுவும் புரியாமல் கஹோளர் “ஜீவனே ப்ரஹ்மமா?” என்று மறுபடியும் கேட்க,
“சோகம் பசி தாகம் அறிவின்மை மூப்பு மரணம் இவை அனைத்தையும் கடந்தவரே ப்ரஹ்மம்” என்று கூறி ஸ்பஷ்டமாக
ஜீவனைக் காட்டிலும் வேறு பட்ட பரமாத்மாவே ப்ரஹ்மம் என்றார்.

14-ஸ்ரீ ப்ருஹத் ஆரண்யக உபநிஷத்–அந்தர்யாமி வித்யை

யாஜ்ஞவல்க்யர் என்ற ரிஷி உத்தாலகர் என்ற ரிஷியைக் குறித்து உபதேசம்
உத்தாலகர் கல்வி கற்ற காப்யர் என்ற ஆசானிடம்
ஒரு கந்தர்வன் கேட்ட கேள்விகளை அவர் ஜநகனின் சபையில்
யாஜ்ஞவல்க்யரிடம்
கேட்க, அவர் அவற்றுக்கு
பதில் உரைத்தார்.

“உலகங்கள் அனைத்தையும் கட்டி வைக்கும் கயிறு எது? உலகங்கள் அனைத்துக்கும் அந்தர்யாமி
(உள்ளே புகுந்து செலுத்துபவர்) யார்?” என்று உத்தாலகர் கேட்க,
“வாயு (காற்று) தான் அனைத்தையும் கட்டும் கயிறு என்றும், ப்ருதிவீ ஜலம் அக்நி வான், காற்று, ஸ்வர்கம்,
ஸூர்யன், திசைகள், சந்த்ரன், ப்ராணன், வாக், கண், காது, மனது,தோல், ஜீவாத்மா
ஆகிய அனைத்துக்குள்ளும் இருந்து அவற்றை இயக்குபவர், என்றுமே தானாக மரணமற்றவராய்,
தான் மற்றவரால் அறியப்படாமல் தான் அனைத்தையும் அறிபவரான இவணயற்ற ப்ரஹ்மமே ” என்று கூறினார் யாஜ்ஞவல்க்யர்.

——-

15 –ஸ்ரீ ப்ருஹத் ஆரண்யக உபநிஷத்–அக்ஷர வித்யை

ஸ்ரீ யாஜ்ஞவல்க்யர் என்ற ரிஷி கார்கீ என்ற பெண்ணைக் குறித்து உபதேசம்
ஜநக மஹாராஜரின் சபையில் கார்கீ என்ற பெண் கேட்ட கேள்விக்கு யாஜ்ஞவல்க்யர் உரைத்த பதிலே இந்த வித்யை

கார்கீ ஒவ்வொன்றாகக் கேள்விகளைக் கேட்க, பூமி ஜலம் காற்று ஸூர்யலோகம், சந்த்ரலோகம், நக்ஷத்ர லோகம், தேவ லோகம் ,
இந்த்ரலோகம், ப்ரஜாபதிலோகம், ப்ரஹ்மாவின் லோகம், அவ்யாக்ருதமான ஆகாசம் ஆகியவை ஒவ்வொன்றும் அடுத்தடுத்த
உலகால் தாங்கப்படுகின்றன என்று கூறி,
அவ்வாகாசம் அக்ஷரம் என்று சொல்லப்படும் பரமாத்மாவால் தாங்கப்படுகிறது, அந்த பரமாத்மாவின் கட்டளையால் தான்
ஸூர்யன் சந்த்ரன் காலம் நதிகள் ஆகிய அனைத்தும் இயங்குகின்றன,
அவரை உபாஸிப்பவன் அவரையே அடைகிறான் என்று யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்.

————

16-ஸ்ரீ ப்ருஹத் ஆரண்யக–உபநிஷத்–ஜோயோதிஷாம் ஜோதிர் வித்யை

யாஜ்ஞவல்க்யர் என்ற ரிஷி ஜநக மஹாராஜனைக் குறித்து உபதேசம் –
இந்த உலகத்தில் ப்ராணிகள் அனைத்தும் எந்த ஒளியின் உதவியால் செயல் படுகின்றன என்று ஜநகன் கேட்க,
அதற்கு பதில் உரைக்கிறார் யாஜ்ஞவல்க்யர்

ஸூர்யனும் சந்த்ரனும் அஸ்தமிக்கிற படியாலும், அக்நியும் பேச்சும் நின்று விடுகிற படியாலும்,
ஜீவாத்மாவின் ஜ்ஞாநமும் குறைந்த சக்தியை உடைய படியாலும் எப்பொழுதும் ப்ராணிகளுக்குப்
ப்ரகாசகம் ஆக முடியாது.
இந்த ஜ்யோதிஸ்ஸுகளை விட உயர்ந்த ஜ்யோதிஸ்ஸான பரமாத்மாவே ப்ராணிகள் செயல்பட உதவும் ஒளி ஆவார்.
ஸ்வப்நத்தில் நாம் பார்க்கும் பொருள்களை எல்லாம் அவரே படைக்கிறார்
அவரை உபாஸித்தால் அவரை அடையலாம்.

———-

17-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–அந்தராதித்ய வித்யை –

வேத புருஷன் உபதேசம்

ஸூர்ய மண்டலத்துக்குள்ளும் நம் கண்ணுக்குள்ளும் இருக்கும் பரமாத்மா பொன் மயமான திருமேனியும்,
தாமரை போன்ற திருக்கண்களும், உத் என்ற திருநாமமும் கொண்டவராக இருக்கிறார்.
அவர் பாபங்களைக் கடந்தவர், அவரை உபாஸிப்பவர்களும் தங்கள் பாபங்களைக் கடக்கிறார்கள்,
பரமாத்மாவையே அடைகிறார்கள் –

————–

18-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத் –ஆகாச வித்யை

ப்ரவாஹணர் என்ற அரசன் தால்ப்யர் மற்றும் சிலகர் என்ற ரிஷிகளைக் குறித்து உபதேசம்

மூன்று ரிஷிகள் ஸாமத்தின் முடிவைப் பற்றி விவாதிக்க,
மற்ற இருவரும் அறியாத ப்ரஹ்மத்தை ப்ரவாஹணர் அவர்களுக்கு உபதேசித்தார்

சிலகர் தால்ப்யரிடம் வரிசையாகக் கேள்விகள் கேட்க,
தால்ப்யரும் ஸாமம், ஸ்வரம், ப்ராண வாயு, அன்னம், ஜலம், ஸ்வர்கம், பூமி ஆகியவற்றில் ஒவ்வொன்றும்
அடுத்தடுத்தை அண்டி உள்ளது என்று கூற, அதற்கு மேல் தால்ப்யருக்குத் தெரியாததால்,
பூமிக்கும் ஆதாரமாய் இருப்பவர் எங்கும் ஒளி பொருந்தியபடியால் ’ஆகாசம்’
என்று சொல்லப்படும் பரமாத்மா என்று ப்ரவாஹணர் கூறினார்.

————-

19-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–ப்ராண வித்யை

உஷஸ்தி என்ற ரிஷி யாகம் செய்யும் மூவரைக் குறித்து உபதேசம்

உஷஸ்தி என்பவர் அருகில் அரசனின் யாகத்தைச் செய்து கொண்டிருந்த மூவரைப் பார்த்து,
அவர்கள் புகழும் தேவதை யார் என்று கூறினார்.

யாகத்தில் ப்ரஸ்தோதா உத்காதா ப்ரதிஹர்தா என்று மூவர் ஸாமம் என்ற இசையோடு மந்த்ரங்களைப் பாட வேண்டும்.
அவர்களால் பாடப்படும் தேவதைகள் முறையே ப்ராணன், ஆதித்யன் மற்றும் அன்னம் என்று உஷஸ்தி கூறினார்.
இங்கு ப்ராணன் என்று சொல்லப்படுபவர் பரமாத்மா,
அவரே அனைத்து உயிர்களையும் படைத்து அழித்து வாழ வைக்கும் ப்ராணனானபடியால்.

———

20-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–மது வித்யை

வேத புருஷன் உபதேசம்

ஸூர்யனே தேனாகவும் -ஆகாசத்தையே தேன் -அடையாகவும் ,
வேதங்களில் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்கள் என்ற பூக்களிலிருந்து வேத மந்த்ரங்கள் என்ற வண்டுகள் ஹவிஸ்ஸின் ரஸத்தை
ஸூர்யனின் கதிர்கள் என்ற ஓட்டைகள் மூலம் ஸூர்யன் என்ற தேனாக சேமித்து வைப்பதாகவும்,
அதை வஸுக்கள் ருத்ரர்கள் ஆதித்யர்கள் மருத்துக்கள் ஸாத்யர்கள் ஆகிய தேவதைகள் ஒவ்வொரு
திசையிலிருந்து உண்பதாகவும்,
அந்த ஸூர்யனுக்குள் பரமாத்மா இருப்பதாகவும் த்யாநம் செய்தால் பரமாத்மாவையே அடைந்து
என்றும் அளவற்ற ஜ்ஞாநத்தோடு இருக்கலாம் என்று கூறப்படுகிறது.

————-

21-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–காயத்ரீ வித்யை

வேதபுருஷன் உபதேசம்

நான்கு பாதங்களும் ஆறு தன்மைகளும் கொண்ட காயத்ரீ என்ற
சந்தஸ் (விருத்தம்) போல் இருப்பவர் பரமாத்மா என்று த்யாநிக்க வேண்டும்.
பரமாத்மாவுக்கும் உயிரினங்கள், ப்ருதிவீ, உடல்கள், ஹ்ருதயம் என்று நான்கு பாதங்களும், ஆறு தன்மைகளும் உள்ளன.
இவை அனைத்தும் அவருடைய செல்வத்தின் சிறு பகுதியே
இதை விட பன்மடங்கு அதிகமான செல்வம் பரமபதத்தில் உள்ளது

————–

22-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–பரம் ஜ்யோதிர் வித்யை

வேதபுருஷன் உபதேசம்

ஸம்ஸாரத்தையே தாண்டி, ஶ்ரீவைகுண்டத்தில் ஒளிவிடும் மிக உயர்ந்த ஒப்பில்லாத ஜ்யோதிஸ்ஸான பரமாத்மா தான்
நமது இந்த உடலுக்குள் இருந்து நாம் உண்ணும் உணவைச் சமைக்கக் கூடிய வைச்வாநரன் என்ற நெருப்பாகவும் உள்ளார்.
அந்த நெருப்பின் ஒலியைக் தகட்டு, வெப்பத்தை அறிந்து, அதற்குள் இருக்கும் பரமாத்மாவை த்யாநிக்க வேண்டும் –

———-

23–ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–சாண்டில்ய வித்யை

சாண்டில்யர் என்ற ரிஷி உபதேசம்

இவ்வுலகம் அனைத்தும் ப்ரஹ்மத்தாலேயே படைத்து அழித்து காக்கப்படுகிறபடியால் இவ்வுலகம் அனைத்தும் அவரே
என்று அறிந்து, அதனால் தேவையில்லாத விருப்பு வெறுப்புகளில்லாமல் சாந்தி அடைந்து பரமாத்மாவை உபாஸிக்க வேண்டும்.
ஒருவன் இவ்வுலகில் எவ்வாறு பரமாத்மாவை உபாஸிக்கிறானோ அவன் ஸ்ரீ வைகுந்தத்தில் அவ்வாறே அவனை அநுபவிக்கிறான்.
பரமாத்மா தூய மனதால் மட்டும் அறியப்படுபவர், ஒளிமிக்கவர், எல்லாச் செயல்களாலும் ஆராதிக்கப் படுபவர்,
இயற்கையில் இவ்வுலகங்கள் அனைத்தையும் காட்டிலும் பெரியவர், உபாஸநத்தை எளிமை யாக்க நம் இதயத்தில்
மிகச் சிறியவராக உள்ளார் என்று த்யாநித்து அவரை அடையலாம் –

———–

24-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத் –ஸம்வர்க வித்யை

ரைக்குவர் என்ற ரிஷி ஜாநச்ருதி என்ற அரசனைக் குறித்து உபதேசம்

ஜாநச்ருதி என்ற அரசன் தர்மங்களைச் செய்தாலும் ப்ரஹ்மத்தை அறியாதவன்.
அவனுக்கு அதை போதிக்க இரண்டு ரிஷிகள் பறவை உருவம் கொண்டு, அவனை விட ரைக்குவர் உயர்ந்தவர் என்று சொல்ல,
அதைக்கேட்ட அரசன் ரைக்குவரைத் தேடித் சென்று ப்ரஹ்ம உபதேசம் பெற்றான்.

ஸம்வர்கம் என்றால் அனைத்தையும் ஒன்று சேர்க்கக் கூடியது.
தேவதைகளுக்குள் வாயு தான் ஸம்வர்கம் என்றும்
ஆத்மாவோடு தொடர்பு யுடையவற்றுள் ப்ராணன் தான் ஸம்வர்கம் என்றும் ரைக்குவர் கூறினார்.
இங்கு வாயு ப்ராணன் என்ற சொற்கள் அவற்றுக்குள் இருக்கும் பரமாத்மாவைக் குறிக்கின்றன.
சௌநகர் அபிப்ரதாரி என்ற ரிஷிகளிடம் ஒருவர் வந்து நான்முகக் கடவுளே ஸம்வர்கம் என்று சொல்ல,
சௌநகர் பதிலுக்கு “தேவதைகளுக்கு எல்லாம் அந்தர்யாமியாய், தான் அழியாமல் மற்றவற்றை அழிப்பவராய்,
ந்ருஸிம்ஹ அவதாரம் செய்தவரான பரமாத்மாவே ஸம்வர்கம்” என்று கூறினார் என்ற கதையையும்
ரைக்குவர் ஜாந ச்ருதிக்கு விளக்கினார்.
இதை அறிந்து உபாஸிப்பைன் முக்தி பெற்று ஸர்வஞ்ஞன் ஆகிறான் —

———

25 -ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–ஸத்யகாம வித்யை / ஷோடச கல ப்ரஹ்ம வித்யை –

ஹாரித்ருமதர் என்ற ரிஷி ஸத்யகாமன் என்ற சிஷ்யனைக் குறித்து உபதேசம்

ஹாரித்ருமதரிடம் கல்வி கற்க வந்த ஸத்யகாமன், தன் கோத்ரம் அறியாததை நேர்மையாகச் சொல்ல
அவரும் அவனுக்கு 400 மாடுகளைக் கொடுத்தார்
அந்த மாடுகளை 1000ஆக வளர்த்து வரச் சொன்னார். அவனும் செய்தான்.
அதனால் த்ருப்தி அடைந்து காளை , அக்நி, ஹம்ஸம்,மத்கு பறவை ஆகிய நால்வரும்
ப்ரகாசவான், அநந்தவான், ஜ்யோதிஷ்மான், ஆயதநவான் என்ற நான்கு கால்களையும், அவை
ஒவ்வொன்றிலும் நான்கு கலைகளையும் கொண்டவர் பரமாத்மா என்று உபதேசித்தனர்.
ஆசார்யனும் அதையே உபதேசித்தார்.

————–

26-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–உபகோஸல வித்யை

ஸத்யகாமர் என்ற ரிஷி உபகோஸலன் என்ற சிஷ்யனைக் குறித்து உபதேசம் –

வெகு காலம் குருகுலத்தில் இருந்த போதிலும் உபகோஸலனுக்கு ஸத்யகாமர் ப்ரஹ்மத்தை உபதேசிக்காததால்,
அக்நிகள் கருணையோடு அவனுக்கு உபதேசித்தனர்
அனைத்து உயிரினங்களையும் வாழ வைக்கும் ப்ராணனாகவும், அளவற்ற ஆநந்தத்தை உடையவராகவும் இருப்பவரே பரமாத்மா
என்று பரமாத்மாவை உபாஸிக்கும் முறையையும் , அந்த உபாஸநத்தின் அங்கமாகத் தங்களை உபாஸிக்கும் முறையையும்
கூறிவிட்டு, மீதமிருப்பதை உன் ஆசார்யரே உபதேசிக்க வேண்டும் என்று அக்நிகள் மூவரும் கூறினர்.
ஆசார்யரும் குருகுலம் திரும்பி, நடந்ததை அறிந்து, தாமரை இலையில் தண்ணீர் ஒட்டாதது போல்
பரமாத்மாவை உபாஸிப்பவனிடம் அவன் கவனக் குறைவால் செய்யும் பாபங்கள் ஒட்டாது என்று முக்தியை உபதேசித்தார்.

————

27-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத் –அக்ஷி வித்யை

ஸத்யகாமர் என்ற ரிஷி உபகோஸலன் என்ற சிஷ்யனைக் குறித்து உபதேசம்
மேற்கண்ட உபதேசத்தின் தொடர்ச்சியே இது

பரமாத்மாவை நம் கண்ணில் இருப்பவராகவும், அனைத்து கல்யாண குணங்களையும் உடையவராகவும்,
தன் அடியார்க்கு மேன்மை ஏற்படுத்துபவராகவும், அழகிய ஒளி பொருந்திய திருமேனி உடையவராகவும் த்யாநிக்கும் உபாஸகன்,
அர்சிஸ் பகல் சுக்லபக்ஷம் உத்தராயணம் ஸம்வத்ஸரம் ஆதித்யன் சந்த்ரன் மின்னல் முதலான தேவதைகளின்
லோகங்கள் வழியாகச் சென்று பரமபதத்தை அடைகிறான். அவன் மீண்டும் இந்த ஸம்ஸாரத்தில் பிறப்பதில்லை

————-

28-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–பஞ்சாக்நி வித்யை

ப்ரவாஹணர் என்ற ரிஷி ஆருணி என்பவரைக் குறித்து உபதேசம்

ப்ரவாஹணர் என்ற அரசன் சபையில் தன் மகனிடம் கேட்ட ஐந்து கேள்விகளின் விடைகளைத் தானும்
அறியாததால், தந்தையான ஆருணி ப்ரவாஹணரிடம் சென்று கேட்டு அறிந்தார்

பரமாத்மாவின் உடலான ஜீவாத்மா ஸவர்கம், மேகம், பூமி, ஆண்,பெண் என்ற ஐந்து அக்நிகளில் ஆஹுதியாகக் கொடுக்கப்பட்டு,
ஸோமன் மழை செடிகள் ரேதஸ் கர்ப்பம் என்ற ஐந்து வடிவங்களை எடுக்கிறார். இதை அறிந்தவனும் ப்ரஹ்மத்தை உபாஸிப்பவனும்
தேவ யாநம் என்ற வழியால் முக்தி அடைகிறான்.
வேதம் சொன்ன கர்மங்களை மட்டும் செய்பவன் பித்ருயாணம் என்ற வழியால் சந்த்ரனை அடைந்து,
புண்ணியம் உள்ள வரை அங்கு ஸுகம் அநுபவித்து, பின்பு ஆகாயம், வாயு, புகை , மேகம், மழை மூலமாக பூமியை அடைகிறான்.
உபாஸநமும் செய்யாமல் கர்மங்களையும் செய்யாதவன் இந்த இரண்டு வழிகைளாலும் செல்லாமல்,
ஸ்வர்கத்தை அடையாமல் தாழ்ந்த பிறவிகளை எடுக்கிறான்.

————-

29-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய–உபநிஷத்–வைச்வாநர வித்யை

அச்வபதி என்ற கேகய தேசத்து அரசன்–
ப்ராசீநசாலர் ஜநர் ஸத்யயஜ்ஞர் புடிலர் இந்த்ரத்யும்நர் உத்தாலகர் என்ற அறுவரைக் குறித்து உபதேசம்

ஐவர் சேர்ந்து வைச்வாநரர் என்ற பரமாத்மாவைப் பற்றி விவாதம் செய்து, தெளிவு பெற உத்தாலகர்
என்பவரிடம் செல்ல,
அவரும் அவர்களோடு சேர்ந்து அச்வபதியிடம் உபதேசம் பெற்றார்கள்.

ஆறு ரிஷிகளும் தனித்தனியாக த்யு லோகம், ஸூர்யன்,,வாயு ,ஆகாசம், ஜலம், பூமி ஆகியைற்றையே பரமாத்மா என்று
உபாஸிப்பதை அறிந்து கொண்ட அச்வபதி, ப்ரஹ்மம் அப்படி அளவு பட்டவர் அல்ல -அளவற்றவர் , இவை அனைத்தும் அவர்
உடலின் சிறு பகுதிகளே என்றும், முழுமையான ப்ரஹ்மத்தை உபாஸிப்பவன் அந்த ப்ரஹ்மம் தன் உடலின் பகுதிகளிலும்
இருப்பதாக எண்ண வேண்டும் என்றும் கூறி, அந்த உபாஸகன் முற் செய்த பாபங்கள் அவனத்தும் எறிக்கப்படுகின்றன என்றார்.

————

30-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய-உபநிஷத் –ஸத் வித்யை

உத்தாலகர் என்ற தந்தை ஸ்வேதகேது என்ற தன் மகனைக் குறித்து உபதேசம்
ஸ்வேதகேது குருகுலம் சென்று வந்த போதும் ப்ரஹ்மத்தை அறியாமல் கர்வத்தோடு
இருந்தபடியால் அவனுக்கு ப்ரஹ்மத்தை உபதேசித்தார் தந்தையான உத்தாலகர்

உலகம் அனைத்தையும் இயக்கும் எந்த ஒரு பொருளை அறிந்தால் உலகில் அனைத்தையும் அறிந்ததாகுமோ
அதை நீ அறிந்தாயா என்று தந்தை மகனிடம் கேட்டு, அவன் அறியாதபடியால் அப்படிப்பட்ட பரமாத்மாவை உபதேசித்தார்.

மண் என்பது குடம் முதலானவற்றின் உபாதாந காரணம் ஆனபடியால் மண்ணை அறிந்தால் அவை அனைத்தையும்
அறிந்ததாவது போல்,
ப்ரஹ்மமே இவ்வுலகின் உபாதாந காரணமானபடியால் அவரை அறிந்தால் உலகத்தில் அனைத்தையும் அறிந்ததாகும்.

அவரே தான் உலகுக்கு நிமித்த காரணமாகவும் உள்ளார், அதாவது அவர் தான் வேறே ஒருவரை எதிர்பார்க்காமல்
தானே ஸங்கல்பம் செய்து உலகைப் படைத்தார்.

இந்த உலகம் முழுவதுமே அவரை ஆத்மாவாகக் கொண்டது தான் -அவரால் வ்யாபிக்கப்பட்டது தான்.
ஆகவே , ஸ்வேதகேது என்ற உனக்குள்ளும் அதே பரமாத்மாவே இருக்கிறபடியால் அவரே தான் நீ
என்று தந்தை உபதேசித்தார். மகனும் ப்ரஹ்மத்தை அறிந்தான்.

————

31-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–பூம வித்யை

ப்ரஹ்மாவின் மகனான ஸநத்குமாரர் நாரதரைக் குறித்து உபதேசம்

தான் வேதங்கள் முதலான அனைத்து நூல்களையும் அறிந்திருந்தாலும்
பரமாத்மாவை அறியாதபடியால் சோகம் நீங்கவில்லை என்று நாரதர் கூற, அவருக்கு ப்ரஹ்மத்தை
உபதேசித்தார் ஸநத்குமாரர்

சொற்கள், பேச்சு, மனது, உறுதி, சித்தம், த்யாநம், அறிவு, பலம்,
அன்னம், ஜலம், தேஜஸ், ஆகாசம், நினைவு, ஆசை , ப்ராணன் என்று வழக்கப்படும் ஜீவாத்மா ஆகியவற்றில் ஒவ்வொன்றைக்
காட்டிலும் அடுத்தடுத்தது உயர்ந்தது என்று உபதேசித்துவிட்டு,
அந்த ஜீவனையும்விட உயர்ந்த பரமாத்மா ஸத்யம் என்று அழைக்கப்படுகிறார் என்றும்,
அவரை அறிபவன் அவரைப் புகழ்ந்து பேச வேண்டும் என்றும், அந்த பரமாத்மா அளவற்ற ஸுகமே வடிவானவர் என்றும்,
அவரை ஒருவன் கண்டால் வேறே எதையும் காண மாட்டான் என்றும்,
அந்த ப்ரஹ்மம் நமக்கும் ஆத்மா என்று உபாஸிக்க வேண்டும் என்றும்,
இப்படி உபாஸிப்பவன் கர்மங்கள் நீங்கி, முக்தி அவடந்து, வேண்டிய உருவம் எடுத்து பரமாத்மாவுக்கு
கைங்கர்யம் செய்கிறார் என்றும் ஸநத்குமாரர் உபதேசித்தார்.

——————

32-ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத்–தஹர வித்யை

வேதபுருஷன் உபதேசம்

இந்த உடல் பரமாத்மாவின் இருப்பிடமான பட்டணம் ஆகும்.
இதற்குள் தாமரை வடிவத்தில் இருக்கும் ஹ்ருதயத்திற்குள் இருக்கும் நுண்ணிய ஆகாசம் தான் பரமாத்மா. அவர் சிறியவரல்ல,
ஐம்பூதங்களில் ஒன்றான ஆகாசத்வத விடப் பெரியவர். உபாஸகன் அடைந்த பொருட்கள், அடைய ஆசைப்படும் பொருட்கள்
அனைத்தும் இவருக்குள் உண்டு.
அந்த பரமாத்மாவையும், அவரிடம் இருக்கும் எட்டு கல்யாண குணங்கவையும் உபாஸிக்க வேண்டும்.
அவையாைன –
பாபங்களால் தீண்டப்படாமை , மூப்பின்மை , மரணமின்மை , சோகமின்மை , பசியின்மை , தாகமின்மை ,
நித்ய விபூதிக்குத் தலைவனாய் இருத்தல் மற்றும் தடையற்ற ஸங்கல்பம் என்பவையாம்.
ஜீவாத்மாவுக்கும் இந்த எட்டு குணங்களும் உண்டு என்று ப்ரஜாபதி இந்த்ரனுக்கு உபதேசித்தார்.
இப்படிப்பட்ட பரமாத்மாவை அறிந்து த்யாநம் செய்பவன், பாபங்கவைத் தள்ளி, சரீரத்தைத் துறந்து,
ப்ரஹ்ம லோகம் என்ற ஶ்ரீவைகுண்டத்தை அடைந்து, என்றும் மீண்டு வராமல் இன்பப்படுகிறார்கள்.

———————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸ்ருத ப்ரகாசகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேத வியாசர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம வித்யைகள் -ஸ்ரீ சாந்தோக்ய உபநிஷத் –

June 20, 2021

16 ப்ரஹ்ம வித்யைகள் இதில் உண்டே –

1-அந்தராதித்ய அந்தர அஷ வித்யை –சாந்தோக்யம் -1-1-6-7–

இயமேவர்க³க்³நி: ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴़ꣳ ஸாம
தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳஸாம கீ³யத இயமேவ
ஸாக்³நிரமஸ்தத்ஸாம ॥ 1.6.1॥

அந்தரிக்ஷமேவர்க்³வாயு: ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ ஸாம
தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ ஸாம கீ³யதேঽந்தரிக்ஷமேவ ஸா
வாயுரமஸ்தத்ஸாம ॥ 1.6.2॥

த்³யௌரேவர்கா³தி³த்ய: ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ ஸாம
தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ ஸாம கீ³யதே த்³யௌரேவ
ஸாதி³த்யோঽமஸ்தத்ஸாம ॥ 1.6.3॥

நக்ஷத்ராந்யேவர்க்சந்த்³ரமா: ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ ஸாம
தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ ஸாம கீ³யதே நக்ஷத்ராண்யேவ ஸா சந்த்³ரமா
அமஸ்தத்ஸாம ॥ 1.6.4॥

ஸத்வித்யா முக்கியம் இதில் –
ருக் சாமம் -மந்த்ரம் இசை கூட்டி -பிருத்வி -ருக் சாமம் அக்னி / அந்தரிக்ஷம் வாயு / மேல் லோகம் ஆதித்யன் /
நக்ஷத்ரங்கள் -சந்திரன் / போலே இவை இரண்டையும்

அத² யதே³ததா³தி³த்யஸ்ய ஶுக்லம் பா:⁴ ஸைவர்க³த² யந்நீலம் பர:
க்ருʼஷ்ணம் தத்ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ ஸாம
தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ ஸாம கீ³யதே ॥ 1.6.5॥

வெள்ளை ருக் -கரு நீல ஓளி சாமம் /அரவணை மேல் பள்ளியான் -முகில் வண்ணன் /

அத² யதே³வைததா³தி³த்யஸ்ய ஶுக்லம் பா:⁴ ஸைவ
ஸாத² யந்நீலம் பர: க்ருʼஷ்ணம் தத³மஸ்தத்ஸாமாத²
ய ஏஷோঽந்தராதி³த்யே ஹிரண்மய: புருஷோ த்³ருʼஶ்யதே
ஹிரண்யஶ்மஶ்ருர்ஹிரண்யகேஶ ஆப்ரணஸ்வாத்ஸர்வ ஏவ
ஸுவர்ண: ॥ 1.6.6॥

தங்கமய மீசை –அந்தராத்திய -ஹிரண்மய புருஷ -தலை கேசம் -சர்வ ஏவ ஸ்வர்ணம் -ஸ்ப்ருஹநீயத்வம் –
சுட்டு உரைத்த நன் பொன் உன் திருமேனி ஓளி -ஒவ்வாதே-இல் பொருள் உவமை –

தஸ்ய யதா² கப்யாஸம் புண்ட³ரீகமேவமக்ஷிணீ
தஸ்யோதி³தி நாம ஸ ஏஷ ஸர்வேப்⁴ய: பாப்மப்⁴ய உதி³த
உதே³தி ஹ வை ஸர்வேப்⁴ய: பாப்மப்⁴யோ ய ஏவம் வேத³ ॥ 1.6.7॥

உத் -திரு நாமம் விளக்கவே திருவாய்மொழி-உயர்வற ஆரம்பித்து –பிறந்தார் உயர்ந்தே -முடித்து –
தாமரைக்கண்ணன் விண்ணோர் பரவும் கமலக்கண்ணன் -பரத்வ சிஹ்னம்
ஜகத் காரணத்வம் -ஸ்ரீ யபதித்தவம் -கருட வாஹனத்வம் -திருவானந்தாழ்வான் மேலே கண் வளர்ந்து –
ஸ்ரீ விஷ்வக் சேனர் திருக்கை பிரம்பின் கீழே -வர்த்திக்கும் வான் இளவரசு வைகுந்த குட்டன்
கம்பீராம்ப ஸமுத்பூத ஸ்ம்ருஷ்ட நாள-ரவிகர விகசித-புண்டரீக தள-ஆம்லா -ஆயத -ஈஷண
கம் பிபதீ சூர்யன் -கபி தேன அஸ்யதே சூர்யன் கிரணங்களால் மலர்த்தப்பட்ட தாமரை
கம் -த்ண்ணீரைக் குடிப்பது நாளம் மூலம் -நாளத்தில் வசிக்கும் தாமரை
தண்ணீரில் வாழும் -தாமரை
அமலங்களாக விளிக்கும்–நெடும் நோக்கு –
காரியவாகிப் –புடை பெயர்ந்து –மிளிர்ந்து நீண்ட அப்பெரியவாய கண்கள்

தஸ்யர்க்ச ஸாம ச கே³ஷ்ணௌ
தஸ்மாது³த்³கீ³த²ஸ்தஸ்மாத்த்வேவோத்³கா³தைதஸ்ய ஹி கா³தா
ஸ ஏஷ யே சாமுஷ்மாத்பராஞ்சோ லோகாஸ்தேஷாம் சேஷ்டே
தே³வகாமாநாம் சேத்யதி⁴தை³வதம் ॥ 1.6.8॥

இப்படி உபாசிப்பவன் மேல் லோகம் அடைகிறான்

॥ இதி ஷஷ்ட:² க²ண்ட:³ ॥

————————————–

அதா²த்⁴யாத்மம் வாகே³வர்க்ப்ராண: ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳ
ஸாம தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳஸாம கீ³யதே।
வாகே³வ ஸா ப்ராணோঽமஸ்தத்ஸாம ॥ 1.7.1॥

ரிக் சாமம் -வாக் பிராணன் –

சக்ஷுரேவர்கா³த்மா ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳஸாம
தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳஸாம கீ³யதே ।
சக்ஷுரேவ ஸாத்மாமஸ்தத்ஸாம ॥ 1.7.2॥

ஶ்ரோத்ரமேவர்ங்மந: ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳஸாம
தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳஸாம கீ³யதே ।
ஶ்ரோத்ரமேவ ஸா மநோঽமஸ்தத்ஸாம ॥ 1.7.3॥

அத² யதே³தத³க்ஷ்ண: ஶுக்லம் பா:⁴ ஸைவர்க³த² யந்நீலம் பர:
க்ருʼஷ்ணம் தத்ஸாம ததே³ததே³தஸ்யாம்ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳஸாம
தஸ்மாத்³ருʼச்யத்⁴யூட⁴ꣳஸாம கீ³யதே ।
அத² யதே³வைதத³க்ஷ்ண: ஶுக்லம் பா:⁴ ஸைவ ஸாத² யந்நீலம் பர:
க்ருʼஷ்ணம் தத³மஸ்தத்ஸாம ॥ 1.7.4॥

கண் சாயாத்மா
கண்ணில் உள்ள கரு நீலம்

அத² ய ஏஷோঽந்தரக்ஷிணி புருஷோ த்³ருʼஶ்யதே ஸைவர்க்தத்ஸாம
தது³க்த²ம் தத்³யஜுஸ்தத்³ப்³ரஹ்ம தஸ்யைதஸ்ய ததே³வ ரூபம் யத³முஷ்ய ரூபம்
யாவமுஷ்ய கே³ஷ்ணௌ தௌ கே³ஷ்ணௌ யந்நாம தந்நாம ॥ 1.7.5॥

ஸ ஏஷ யே சைதஸ்மாத³ர்வாஞ்சோ லோகாஸ்தேஷாம் சேஷ்டே மநுஷ்யகாமாநாம்
சேதி தத்³ய இமே வீணாயாம் கா³யந்த்யேதம் தே கா³யந்தி
தஸ்மாத்தே த⁴நஸநய: ॥ 1.7.6॥

அத² ய ஏததே³வம் வித்³வாந்ஸாம கா³யத்யுபௌ⁴ ஸ கா³யதி
ஸோঽமுநைவ ஸ ஏஷ சாமுஷ்மாத்பராஞ்சோ
லோகாஸ்தாꣳஶ்சாப்நோதி தே³வகாமாꣳஶ்ச ॥ 1.7.7॥

மேல் லோகத்தவனாக உபாசித்தால் மேல் லோகம் அடைந்து

அதா²நேநைவ யே சைதஸ்மாத³ர்வாஞ்சோ லோகாஸ்தாꣳஶ்சாப்நோதி
மநுஷ்யகாமாꣳஶ்ச தஸ்மாது³ ஹைவம்விது³த்³கா³தா ப்³ரூயாத் ॥ 1.7.8॥

கம் தே காமமாகா³யாநீத்யேஷ ஹ்யேவ காமாகா³நஸ்யேஷ்டே ய
ஏவம் வித்³வாந்ஸாம கா³யதி ஸாம கா³யதி ॥ 1.7.9॥

॥ இதி ஸப்தம: க²ண்ட:³ ॥

கப்யாசம்–மூன்று பூர்வ பக்ஷ அர்த்தங்கள் மூன்று சம்ப்ரதாயம்
உத்கீதம்
கொடிய வினை
ஆதித்ய மண்டல மதியவர்த்தி -12 ஆதித்யர்கள்
அஷி க்குள்ளும் -இவனே -ஸமஸ்த லோக நிர்வாஹகன் –

—–

2-ஆகாச வித்யை 1-1–8-9-அடுத்து –

த்ரயோ ஹோத்³கீ³தே² குஶலா ப³பூ⁴வு: ஶிலக: ஶாலாவத்யஶ்சைகிதாயநோ
தா³ல்ப்⁴ய: ப்ரவாஹணோ ஜைவலிரிதி தே ஹோசுருத்³கீ³தே²
வை குஶலா: ஸ்மோ ஹந்தோத்³கீ³தே² கதா²ம் வதா³ம இதி ॥ 1.8.1॥

ததே²தி ஹ ஸமுபவிவிஶு: ஸ ஹ ப்ராவஹணோ ஜைவலிருவாச
ப⁴க³வந்தாவக்³ரே வத³தாம் ப்³ராஹ்மணயோர்வத³தோர்வாசꣳ ஶ்ரோஷ்யாமீதி
॥ 1.8.2॥

ஸ ஹ ஶிலக: ஶாலாவத்யஶ்சைகிதாயநம் தா³ல்ப்⁴யமுவாச
ஹந்த த்வா ப்ருʼச்சா²நீதி ப்ருʼச்சே²தி ஹோவாச ॥ 1.8.3॥

கா ஸாம்நோ க³திரிதி ஸ்வர இதி ஹோவாச ஸ்வரஸ்ய கா
க³திரிதி ப்ராண இதி ஹோவாச ப்ராணஸ்ய கா
க³திரித்யந்நமிதி ஹோவாசாந்நஸ்ய கா க³திரித்யாப
இதி ஹோவாச ॥ 1.8.4॥

அபாம் கா க³திரித்யஸௌ லோக இதி ஹோவாசாமுஷ்ய லோகஸ்ய
கா க³திரிதி ந ஸ்வர்க³ம் லோகமிதி நயேதி³தி ஹோவாச ஸ்வர்க³ம்
வயம் லோகꣳ ஸாமாபி⁴ஸம்ஸ்தா²பயாம: ஸ்வர்க³ஸꣳஸ்தாவꣳஹி
ஸாமேதி ॥ 1.8.5॥

தꣳ ஹ ஶிலக: ஶாலாவத்யஶ்சைகிதாயநம்
தா³ல்ப்⁴யமுவாசாப்ரதிஷ்டி²தம் வை கில தே தா³ல்ப்⁴ய ஸாம
யஸ்த்வேதர்ஹி ப்³ரூயாந்மூர்தா⁴ தே விபதிஷ்யதீதி மூர்தா⁴ தே
விபதேதி³தி ॥ 1.8.6॥

ஹந்தாஹமேதத்³ப⁴க³வதோ வேதா³நீதி வித்³தீ⁴தி ஹோவாசாமுஷ்ய
லோகஸ்ய கா க³திரித்யயம் லோக இதி ஹோவாசாஸ்ய லோகஸ்ய
கா க³திரிதி ந ப்ரதிஷ்டா²ம் லோகமிதி நயேதி³தி ஹோவாச
ப்ரதிஷ்டா²ம் வயம் லோகꣳ ஸாமாபி⁴ஸꣳஸ்தா²பயாம:
ப்ரதிஷ்டா²ஸꣳஸ்தாவꣳ ஹி ஸாமேதி ॥ 1.8.7॥

தꣳ ஹ ப்ரவாஹணோ ஜைவலிருவாசாந்தவத்³வை கில தே
ஶாலாவத்ய ஸாம யஸ்த்வேதர்ஹி ப்³ரூயாந்மூர்தா⁴ தே விபதிஷ்யதீதி
மூர்தா⁴ தே விபதேதி³தி ஹந்தாஹமேதத்³ப⁴க³வதோ வேதா³நீதி
வித்³தீ⁴தி ஹோவாச ॥ 1.8.8॥

ப்ரவாஹனன் ராஜா க்ஷத்ரியர்
சிலையின் ஸலவாத் பிள்ளை அந்தணர்
டால்வர் அந்தணர்
மூவரும் உத்கீதா பிரணவம் பற்றி பேச
சாமத்துக்கு சுரம் ஆதாரம்
அதுக்கு பிராணன் ஆதாரம்
அதுக்கு அன்னம்
அதுக்கு தண்ணீர் -ஆப
அதுக்கு லோகம்
இதுக்கு -சுவர்க்கம் ஆதாரம் டால்வார் சொல்ல சிலைகள் ஒத்துக் கொள்ள வில்லை -தப்பாக சொன்னீர்
பூமிக்கு ஆதாரம் எது தெரியவில்லை
பிரவாஹனன் -நீ சொல்லு என்று இவன் இடம் கேட்க -லோகத்துக்கு ஆகாசம் சிலகர் சொல்ல -ப்ரவாஹனன் பேச
ப்ரஹ்ம வாசக சப்தம் ஆகாசம் –
ப்ரஹ்மம் தான் படைத்து
அறிந்தவனே உயர்ந்த கத்தி அடைகிறான் –

॥ இதி அஷ்டம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

அஸ்ய லோகஸ்ய கா க³திரித்யாகாஶ இதி ஹோவாச
ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி பூ⁴தாந்யாகாஶாதே³வ ஸமுத்பத்³யந்த
ஆகாஶம் ப்ரத்யஸ்தம் யந்த்யாகாஶோ ஹ்யேவைப்⁴யோ ஜ்யாயாநகாஶ:
பராயணம் ॥ 1.9.1॥

ஸ ஏஷ பரோவரீயாநுத்³கீ³த:² ஸ ஏஷோঽநந்த: பரோவரீயோ
ஹாஸ்ய ப⁴வதி பரோவரீயஸோ ஹ லோகாஞ்ஜயதி
ய ஏததே³வம் வித்³வாந்பரோவரீயாꣳஸமுத்³கீ³த²முபாஸ்தே ॥ 1.9.2॥

தꣳ ஹைதமதித⁴ந்வா ஶௌநக உத³ரஶாண்டி³ல்யாயோக்த்வோவாச
யாவத்த ஏநம் ப்ரஜாயாமுத்³கீ³த²ம் வேதி³ஷ்யந்தே பரோவரீயோ
ஹைப்⁴யஸ்தாவத³ஸ்மிꣳல்லோகே ஜீவநம் ப⁴விஷ்யதி ॥ 1.9.3॥

ததா²முஷ்மிꣳல்லோகே லோக இதி ஸ ய ஏதமேவம் வித்³வாநுபாஸ்தே
பரோவரீய ஏவ ஹாஸ்யாஸ்மிꣳல்லோகே ஜீவநம் ப⁴வதி
ததா²முஷ்மிꣳல்லோகே லோக இதி லோகே லோக இதி ॥ 1.9.4॥

॥ இதி நவம: க²ண்ட:³ ॥

பரன் வரீயான்
பரஞ்சோதி
ரூடி அர்த்தம்
உயர்வு அற உயர் நலம் உடையவன்
குணங்களை த்யானம் –
கோவர்தனம் -மும்மாரி தாபத்ரயம் -அவனுக்குள்ளே இருக்கும் கல்யாண குணங்களை த்யானம்

——-

3-பிராண வித்யை –1-1-10-11–

மடசீஹதேஷு குருஷ்வாடிக்யா ஸஹ ஜாயயோஷஸ்திர்ஹ
சாக்ராயண இப்⁴யக்³ராமே ப்ரத்³ராணக உவாஸ ॥ 1.10.1॥

ஸ ஹேப்⁴யம் குல்மாஷாந்கா²த³ந்தம் பி³பி⁴க்ஷே தꣳ ஹோவாச ।
நேதோঽந்யே வித்³யந்தே யச்ச யே ம இம உபநிஹிதா இதி
॥ 1.10.2॥

ஏதேஷாம் மே தே³ஹீதி ஹோவாச தாநஸ்மை ப்ரத³தௌ³
ஹந்தாநுபாநமித்யுச்சி²ஷ்டம் வை மே பீதꣳஸ்யாதி³தி ஹோவாச
॥ 1.10.3॥

ந ஸ்விதே³தேঽப்யுச்சி²ஷ்டா இதி ந வா
அஜீவிஷ்யமிமாநகா²த³ந்நிதி ஹோவாச காமோ ம
உத³பாநமிதி ॥ 1.10.4॥

ஸ ஹ கா²தி³த்வாதிஶேஷாஞ்ஜாயாயா ஆஜஹார ஸாக்³ர ஏவ
ஸுபி⁴க்ஷா ப³பூ⁴வ தாந்ப்ரதிக்³ருʼஹ்ய நித³தௌ⁴ ॥ 1.10.5॥

ஸ ஹ ப்ராத: ஸஞ்ஜிஹாந உவாச யத்³ப³தாந்நஸ்ய லபே⁴மஹி
லபே⁴மஹி த⁴நமாத்ராꣳராஜாஸௌ யக்ஷ்யதே ஸ மா
ஸர்வைரார்த்விஜ்யைர்வ்ருʼணீதேதி ॥ 1.10.6॥

தம் ஜாயோவாச ஹந்த பத இம ஏவ குல்மாஷா இதி
தாந்கா²தி³த்வாமும் யஜ்ஞம் விததமேயாய ॥ 1.10.7॥

தத்ரோத்³கா³த்ரூʼநாஸ்தாவே ஸ்தோஷ்யமாணாநுபோபவிவேஶ
ஸ ஹ ப்ரஸ்தோதாரமுவாச ॥ 1.10.8॥

ப்ரஸ்தோதர்யா தே³வதா ப்ரஸ்தாவமந்வாயத்தா தாம் சேத³வித்³வாந்ப்ரஸ்தோஷ்யஸி
மூர்தா⁴ தே விபதிஷ்யதீதி ॥ 1.10.9॥

ஏவமேவோத்³கா³தாரமுவாசோத்³கா³தர்யா தே³வதோத்³கீ³த²மந்வாயத்தா
தாம் சேத³வித்³வாநுத்³கா³ஸ்யஸி மூர்தா⁴ தே விபதிஷ்யதீதி ॥ 1.10.10॥

ஏவமேவ ப்ரதிஹர்தாரமுவாச ப்ரதிஹர்தர்யா தே³வதா
ப்ரதிஹாரமந்வாயத்தா தாம் சேத³வித்³வாந்ப்ரதிஹரிஷ்யஸி மூர்தா⁴ தே
விபதிஷ்யதீதி தே ஹ ஸமாரதாஸ்தூஷ்ணீமாஸாஞ்சக்ரிரே
॥ 1.10.11॥

॥ இதி த³ஶம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————-

அத² ஹைநம் யஜமாந உவாச ப⁴க³வந்தம் வா அஹம்
விவிதி³ஷாணீத்யுஷஸ்திரஸ்மி சாக்ராயண இதி ஹோவாச ॥ 1.11.1॥

ஸ ஹோவாச ப⁴க³வந்தம் வா அஹமேபி:⁴ ஸர்வைரார்த்விஜ்யை:
பர்யைஷிஷம் ப⁴க³வதோ வா அஹமவித்த்யாந்யாநவ்ருʼஷி ॥ 1.11.2॥

ப⁴க³வாꣳஸ்த்வேவ மே ஸர்வைரார்த்விஜ்யைரிதி ததே²த்யத²
தர்ஹ்யேத ஏவ ஸமதிஸ்ருʼஷ்டா: ஸ்துவதாம் யாவத்த்வேப்⁴யோ த⁴நம்
த³த்³யாஸ்தாவந்மம த³த்³யா இதி ததே²தி ஹ யஜமாந உவாச
॥ 1.11.3॥

அத² ஹைநம் ப்ரஸ்தோதோபஸஸாத³ ப்ரஸ்தோதர்யா தே³வதா
ப்ரஸ்தாவமந்வாயத்தா தாம் சேத³வித்³வாந்ப்ரஸ்தோஷ்யஸி மூர்தா⁴ தே
விபதிஷ்யதீதி மா ப⁴க³வாநவோசத்கதமா ஸா தே³வதேதி
॥ 1.11.4॥

ப்ராண இதி ஹோவாச ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி பூ⁴தாநி
ப்ராணமேவாபி⁴ஸம்விஶந்தி ப்ராணமப்⁴யுஜ்ஜிஹதே ஸைஷா தே³வதா
ப்ரஸ்தாவமந்வாயத்தா தாம் சேத³வித்³வாந்ப்ராஸ்தோஷ்யோ
மூர்தா⁴ தே வ்யபதிஷ்யத்ததோ²க்தஸ்ய மயேதி ॥ 1.11.5॥

அத² ஹைநமுத்³கா³தோபஸஸாதோ³த்³கா³தர்யா தே³வதோத்³கீ³த²மந்வாயத்தா
தாம் சேத³வித்³வாநுத்³கா³ஸ்யஸி மூர்தா⁴ தே விபதிஷ்யதீதி
மா ப⁴க³வாநவோசத்கதமா ஸா தே³வதேதி ॥ 1.11.6॥

ஆதி³த்ய இதி ஹோவாச ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி
பூ⁴தாந்யாதி³த்யமுச்சை: ஸந்தம் கா³யந்தி ஸைஷா
தே³வதோத்³கீ³த²மந்வாயத்தா தாம் சேத³வித்³வாநுத³கா³ஸ்யோ
மூர்தா⁴ தே வ்யபதிஷ்யத்ததோ²க்தஸ்ய மயேதி ॥ 1.11.7॥

அத² ஹைநம் ப்ரதிஹர்தோபஸஸாத³ ப்ரதிஹர்தர்யா தே³வதா
ப்ரதிஹாரமந்வாயத்தா தாம் சேத³வித்³வாந்ப்ரதிஹரிஷ்யஸி
மூர்தா⁴ தே விபதிஷ்யதீதி மா ப⁴க³வாநவோசத்கதமா
ஸா தே³வதேதி ॥ 1.11.8॥

அந்நமிதி ஹோவாச ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி பூ⁴தந்யந்நமேவ
ப்ரதிஹரமாணாநி ஜீவந்தி ஸைஷா தே³வதா ப்ரதிஹாரமந்வாயத்தா
தாம் சேத³வித்³வாந்ப்ரத்யஹரிஷ்யோ மூர்தா⁴ தே வ்யபதிஷ்யத்ததோ²க்தஸ்ய
மயேதி ததோ²க்தஸ்ய மயேதி ॥ 1.11.9॥

கிராமம்-குரு தேசம் -ரிஷி போக -சாப்பிட -தண்ணீர் கொடுக்க சாப்பிட மாட்டேன்
பிராணன் போகும் சமயம் நீ கொடுத்ததை சாப்பிட்டேன்
பிராணன் நிலை நிறுத்தும் பொழுது கொள்ள மாட்டேன்
அவன் மனைவியும் அப்படியே

॥ இதி ஏகாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥
கல்லுக்குள்ளும் ஜீவாத்மா உண்டே
ஆத்மாவுக்கு பிராணன் காரணம் இல்லையே -நித்யம் அன்றோ
பிராண வாயுவை நம்பி இல்லையே
ஸமஸ்த வஸ்துக்களும் பிராணன் இடம் தோன்றியவை என்பதால் பிராணன் என்பது பரமாத்மாவையே குறிக்கும் –
சர்வ பூதாநி -கீதையில் -ஸ்ருஷ்டி லயம் -கல்பாதியில் படைத்து –
காரணப்பெயர் வாழ வைப்பவன் -பிராணன் பரமாத்மாவே –
ஸ்ரீ பாஷ்ய மங்கள ஸ்லோகம் -பிராண சப்தம் அங்கும் –
பிரஸ்தாபம் பகுதியால் சொல்லப்படும் பிராணன் பரமாத்மாவே
உத்கீதம் அடுத்து -ஆதித்யன் -மேலே உள்ளவன் ஸ்துதிக்கப்படுபவன் -உச்சைஸ் சந்தம்
ப்ரதிஹர்த்தா -அன்னம் -ப்ரதிஹரணம் -அன்னம் —
1-1-9-அத ஏவ பிராண -முன் ஆகாசாத் தல் லிங்காத்
ஆர் உயிரேயோ-பிராணன் ஆதி சப்தம் அவனுக்கே
அகல் இடம் முழுதும் படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து அளந்த –பெரிய நீர் படைத்து
ஓர் உயிர் உலகுக்கு எல்லாம் –
ஆதித்யன் அன்னம் -அவற்றையே குறிக்கும்
அனைவராலும் போற்றப்படுவது சூரியனுக்கும் பரமாத்மாவுக்கு பொருந்தாது –
அனைத்து பூதங்களும் அன்னம் உண்டு வாழ வில்லையே -பரமாத்மாவை அனுபவித்து வாழ வில்லையே
அர்த்தம் குறைத்து -உலக வழக்கு படியே இவற்றுக்கு அர்த்தம் கொள்ள வேண்டும் –
பிராணன் -உலகு அனைத்துக்கும் காரணம் லயம் -பரமாத்மா –

——

4-மது வித்யை –3-1 –3-11-வரை இது சொல்லப்பட்டுள்ளது –

॥ த்ருʼதீயோঽத்⁴யாய: ॥

அஸௌ வா ஆதி³த்யோ தே³வமது⁴ தஸ்ய த்³யௌரேவ
திரஶ்சீநவꣳஶோঽந்தரிக்ஷமபூபோ மரீசய: புத்ரா: ॥ 3.1.1॥

தஸ்ய யே ப்ராஞ்சோ ரஶ்மயஸ்தா ஏவாஸ்ய ப்ராச்யோ மது⁴நாட்³ய: ।
ருʼச ஏவ மது⁴க்ருʼத ருʼக்³வேத³ ஏவ புஷ்பம் தா அம்ருʼதா
ஆபஸ்தா வா ஏதா ருʼச: ॥ 3.1.2॥

ஏதம்ருʼக்³வேத³மப்⁴யதபꣳஸ்தஸ்யாபி⁴தப்தஸ்ய யஶஸ்தேஜ
இந்த்³ரியம் வீர்யமந்நாத்³யꣳரஸோঽஜாயத ॥ 3.1.3॥

தத்³வ்யக்ஷரத்ததா³தி³த்யமபி⁴தோঽஶ்ரயத்தத்³வா
ஏதத்³யதே³ததா³தி³த்யஸ்ய ரோஹிதꣳரூபம் ॥ 3.1.4॥

ஆகாசம் -அந்தரிக்ஷம் -லோகம் -தேனீக்கள் -மூங்கில் -தேனடை -தேன் வண்டுகள் சாரா க்ராஹி –
ஆசை அனைவருக்கும் -பூ -சுற்று ஆ என்று பார்க்குமவர்கள்
தேவர்களுக்கு மது ஆதித்யன் -ஸ்வர்க்க லோகம் மூங்கில் /-தேன் ஆடை ஆகாசம் நாடு லோகம் /
கிரணங்கள் -தண்ணீர் /அறிந்து -கொண்டு
ஹோமம் ஆஹுதி புஷபங்கள் -தேன் வண்டுகள் வேதங்கள்–சக்தி ரசம் எடுத்து மேலே கொண்டு ஆதித்யன் இடம் சேர்க்க
யாக பலம் யஜஸ் தேஜஸ் வீர்யம் –
வசுக்கள் ருத்ரர்கள் ஆதித்யர்கள் -இதை அனுபவிக்க இருக்க
ருக் வேதம் கிழக்கே சென்று –

॥ இதி ப்ரத²ம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

அத² யேঽஸ்ய த³க்ஷிணா ரஶ்மயஸ்தா ஏவாஸ்ய த³க்ஷிணா
மது⁴நாட்³யோ யஜூꣳஷ்யேவ மது⁴க்ருʼதோ யஜுர்வேத³ ஏவ புஷ்பம்
தா அம்ருʼத ஆப: ॥ 3.2.1॥

தாநி வா ஏதாநி யஜூꣳஷ்யேதம்
யஜுர்வேத³மப்⁴யதபꣳஸ்தஸ்யாபி⁴தப்தஸ்ய யஶஸ்தேஜ இந்த்³ரியம்
வீர்யமந்நாத்³யꣳரஸோஜாயத ॥ 3.2.2॥

தத்³வ்யக்ஷரத்ததா³தி³த்யமபி⁴தோঽஶ்ரயத்தத்³வா
ஏதத்³யதே³ததா³தி³த்யஸ்ய ஶுக்லꣳ ரூபம் ॥ 3.2.3॥

தெற்கு திசை யஜுஸ் -கிரணங்களே வாஹனம் போக –

॥ இதி த்³விதீய: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

அத² யேঽஸ்ய ப்ரத்யஞ்சோ ரஶ்மயஸ்தா ஏவாஸ்ய ப்ரதீச்யோ
மது⁴நாட்³ய: ஸாமாந்யேவ மது⁴க்ருʼத: ஸாமவேத³ ஏவ புஷ்பம்
தா அம்ருʼதா ஆப: ॥ 3.3.1॥

தாநி வா ஏதாநி ஸாமாந்யேதꣳ
ஸாமவேத³மப்⁴யதபꣳஸ்தஸ்யாபி⁴தப்தஸ்ய யஶஸ்தேஜ இந்த்³ரியம்
வீர்யமந்நாத்³யꣳரஸோঽஜாயத ॥ 3.3.2॥

தத்³வ்யக்ஷரத்ததா³தி³த்யமபி⁴தோঽஶ்ரயத்தத்³வா
ஏதத்³யதே³ததா³தி³த்யஸ்ய க்ருʼஷ்ணꣳரூபம் ॥ 3.3.3॥

மேற்கு திசை சாம வேதம்

॥ இதி த்ருʼதீய: க²ண்ட:³ ॥

—————————————————-

அத² யேঽஸ்யோத³ஞ்சோ ரஶ்மயஸ்தா ஏவாஸ்யோதீ³ச்யோ
மது⁴நாட்³யோঽத²ர்வாங்கி³ரஸ ஏவ மது⁴க்ருʼத
இதிஹாஸபுராணம் புஷ்பம் தா அம்ருʼதா ஆப: ॥ 3.4.1॥

தே வா ஏதேঽத²ர்வாங்கி³ரஸ ஏததி³திஹாஸபூராணமப்⁴யதபꣳ
ஸ்தஸ்யாபி⁴தப்தஸ்ய யஶஸ்தேஜ இந்த்³ரியாம்
வீர்யமந்நாத்³யꣳரஸோঽஜாயத ॥ 3.4.2॥

தத்³வ்யக்ஷரத்ததா³தி³த்யமபி⁴தோঽஶ்ரயத்தத்³வா
ஏதத்³யதே³ததா³தி³த்யஸ்ய பரம் க்ருʼஷ்ணꣳரூபம் ॥ 3.4.3॥

॥ இதி சதுர்த:² க²ண்ட:³ ॥

———————————————

அத² யேঽஸ்யோர்த்⁴வா ரஶ்மயஸ்தா ஏவாஸ்யோர்த்⁴வா
மது⁴நாட்³யோ கு³ஹ்யா ஏவாதே³ஶா மது⁴க்ருʼதோ ப்³ரஹ்மைவ
புஷ்பம் தா அம்ருʼதா ஆப: ॥ 3.5.1॥

தே வா ஏதே கு³ஹ்யா ஆதே³ஶா ஏதத்³ப்³ரஹ்மாப்⁴யதபꣳ
ஸ்தஸ்யாபி⁴தப்தஸ்ய யஶஸ்தேஜ இந்த்³ரியம்
வீர்யமந்நாத்³யꣳரஸோঽஜாயத ॥ 3.5.2॥

தத்³வ்யக்ஷரத்ததா³தி³த்யமபி⁴தோঽஶ்ரயத்தத்³வா
ஏதத்³யதே³ததா³தி³த்யஸ்ய மத்⁴யே க்ஷோப⁴த இவ ॥ 3.5.3॥

தே வா ஏதே ரஸாநாꣳரஸா வேதா³ ஹி ரஸாஸ்தேஷாமேதே
ரஸாஸ்தாநி வா ஏதாந்யம்ருʼதாநாமம்ருʼதாநி வேதா³
ஹ்யம்ருʼதாஸ்தேஷாமேதாந்யம்ருʼதாநி ॥ 3.5.4॥

॥ இதி பஞ்சம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

தத்³யத்ப்ரத²மமம்ருʼதம் தத்³வஸவ உபஜீவந்த்யக்³நிநா முகே²ந ந வை
தே³வா அஶ்நந்தி ந பிப³ந்த்யேததே³வாம்ருʼதம் த்³ருʼஷ்ட்வா
த்ருʼப்யந்தி ॥ 3.6.1॥

த ஏததே³வ ரூபமபி⁴ஸம்விஶந்த்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³த்³யந்தி ॥ 3.6.2॥

ஸ ய ஏததே³வமம்ருʼதம் வேத³ வஸூநாமேவைகோ பூ⁴த்வாக்³நிநைவ
முகே²நைததே³வாம்ருʼதம் த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யதி ஸ ய ஏததே³வ
ரூபமபி⁴ஸம்விஶத்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³தே³தி ॥ 3.6.3॥

ஸ யாவதா³தி³த்ய: புரஸ்தாது³தே³தா பஶ்சாத³ஸ்தமேதா
வஸூநாமேவ தாவதா³தி⁴பத்யꣳஸ்வாராஜ்யம் பர்யேதா ॥ 3.6.4॥

॥ இதி ஷஷ்ட:² க²ண்ட:³ ॥

——————————————————–

அத² யத்³த்³விதீயமம்ருʼதம் தத்³ருத்³ரா உபஜீவந்தீந்த்³ரேண
முகே²ந ந வை தே³வா அஶ்நந்தி ந பிப³ந்த்யேததே³வாம்ருʼதம்
த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யந்தி ॥ 3.7.1॥

த ஏததே³வ ரூபமபி⁴ஸம்விஶந்த்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³த்³யந்தி ॥ 3.7.2॥

ஸ ய ஏததே³வமம்ருʼதம் வேத³ ருத்³ராணாமேவைகோ பூ⁴த்வேந்த்³ரேணைவ
முகே²நைததே³வாம்ருʼதம் த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யதி ஸ ஏததே³வ
ரூபமபி⁴ஸம்விஶத்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³தே³தி ॥ 3.7.3॥

ஸ யாவதா³தி³த்ய: புரஸ்தாது³தே³தா பஶ்சாத³ஸ்தமேதா
த்³விஸ்தாவத்³த³க்ஷிணத உதே³தோத்தரதோঽஸ்தமேதா ருத்³ராணாமேவ
தாவதா³தி⁴பத்யꣳஸ்வாராஜ்யம் பர்யேதா ॥ 3.7.4॥

॥ இதி ஸப்தம: க²ண்ட:³ ॥

————————————————-

அத² யத்த்ருʼதீயமம்ருʼதம் ததா³தி³த்யா உபஜீவந்தி வருணேந
முகே²ந ந வை தே³வா அஶ்நந்தி ந பிப³ந்த்யேததே³வாம்ருʼதம்
த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யந்தி ॥ 3.8.1॥

த ஏததே³வ ரூபமபி⁴ஸம்விஶந்த்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³த்³யந்தி ॥ 3.8.2॥

ஸ ய ஏததே³வமம்ருʼதம் வேதா³தி³த்யாநாமேவைகோ பூ⁴த்வா வருணேநைவ
முகே²நைததே³வாம்ருʼதம் த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யதி ஸ ஏததே³வ
ரூபமபி⁴ஸம்விஶத்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³தே³தி ॥ 3.8.3॥

ஸ யாவதா³தி³த்யோ த³க்ஷிணத உதே³தோத்தரதோঽஸ்தமேதா
த்³விஸ்தாவத்பஶ்சாது³தே³தா புரஸ்தாத³ஸ்தமேதாதி³த்யாநாமேவ
தாவதா³தி⁴பத்யꣳஸ்வாராஜ்யம் பர்யேதா ॥ 3.8.4॥

॥ இதி அஷ்டம: க²ண்ட:³ ॥

—————————————————–

அத² யச்சதுர்த²மம்ருʼதம் தந்மருத உபஜீவந்தி ஸோமேந
முகே²ந ந வை தே³வா அஶ்நந்தி ந பிப³ந்த்யேததே³வாம்ருʼதம்
த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யந்தி ॥ 3.9.1॥

த ஏததே³வ ரூபமபி⁴ஸம்விஶந்த்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³த்³யந்தி ॥ 3.9.2॥

ஸ ய ஏததே³வமம்ருʼதம் வேத³ மருதாமேவைகோ பூ⁴த்வா ஸோமேநைவ
முகே²நைததே³வாம்ருʼதம் த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யதி ஸ ஏததே³வ
ரூபமபி⁴ஸம்விஶத்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³தே³தி ॥ 3.9.3॥

ஸ யாவதா³தி³த்ய: பஶ்சாது³தே³தா புரஸ்தாத³ஸ்தமேதா
த்³விஸ்தாவது³த்தரத உதே³தா த³க்ஷிணதோঽஸ்தமேதா மருதாமேவ
தாவதா³தி⁴பத்ய்ꣳஸ்வாராஜ்யம் பர்யேதா ॥ 3.9.4॥

॥ இதி நவம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

அத² யத்பஞ்சமமம்ருʼதம் தத்ஸாத்⁴யா உபஜீவந்தி ப்³ரஹ்மணா
முகே²ந ந வை தே³வா அஶ்நந்தி ந பிப³ந்த்யேததே³வாம்ருʼதம்
த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யந்தி ॥ 3.10.1॥

த ஏததே³வ ரூபமபி⁴ஸம்விஶந்த்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³த்³யந்தி ॥ 3.10.2॥

ஸ ய ஏததே³வமம்ருʼதம் வேத³ ஸாத்⁴யாநாமேவைகோ பூ⁴த்வா
ப்³ரஹ்மணைவ முகே²நைததே³வாம்ருʼதம் த்³ருʼஷ்ட்வா த்ருʼப்யதி ஸ ஏததே³வ
ரூபமபி⁴ஸம்விஶத்யேதஸ்மாத்³ரூபாது³தே³தி ॥ 3.10.3॥

ஸ யாவதா³தி³த்ய உத்தரத உதே³தா த³க்ஷிணதோঽஸ்தமேதா
த்³விஸ்தாவதூ³ர்த்⁴வம் உதே³தார்வாக³ஸ்தமேதா ஸாத்⁴யாநாமேவ
தாவதா³தி⁴பத்யꣳஸ்வாராஜ்யம் பர்யேதா ॥ 3.10.4॥

॥ இதி த³ஶம: க²ண்ட:³ ॥

————————————————

அத² தத ஊர்த்⁴வ உதே³த்ய நைவோதே³தா நாஸ்தமேதைகல ஏவ
மத்⁴யே ஸ்தா²தா ததே³ஷ ஶ்லோக: ॥ 3.11.1॥

ந வை தத்ர ந நிம்லோச நோதி³யாய கதா³சந ।
தே³வாஸ்தேநாஹꣳஸத்யேந மா விராதி⁴ஷி ப்³ரஹ்மணேதி ॥ 3.11.2॥

ந ஹ வா அஸ்மா உதே³தி ந நிம்லோசதி ஸக்ருʼத்³தி³வா ஹைவாஸ்மை
ப⁴வதி ய ஏதாமேவம் ப்³ரஹ்மோபநிஷத³ம் வேத³ ॥ 3.11.3॥

தத்³தை⁴தத்³ப்³ரஹ்மா ப்ரஜாபதய உவாச ப்ரஜாபதிர்மநவே
மநு: ப்ரஜாப்⁴யஸ்தத்³தை⁴தது³த்³தா³லகாயாருணயே ஜ்யேஷ்டா²ய புத்ராய
பிதா ப்³ரஹ்ம ப்ரோவாச ॥ 3.11.4॥

இத³ம் வாவ தஜ்ஜ்யேஷ்டா²ய புத்ராய பிதா ப்³ரஹ்ம
ப்ரப்³ரூயாத்ப்ரணாய்யாய வாந்தேவாஸிநே ॥ 3.11.5॥

நாந்யஸ்மை கஸ்மைசந யத்³யப்யஸ்மா இமாமத்³பி:⁴ பரிக்³ருʼஹீதாம்
த⁴நஸ்ய பூர்ணாம் த³த்³யாதே³ததே³வ ததோ பூ⁴ய இத்யேததே³வ
ததோ பூ⁴ய இதி ॥ 3.11.6॥

மது வித்யை இப்படி அறிந்து
பார்த்து கொண்டே திருப்தி அடையும் –
ஆதித்யனை சரீரமாக கொண்ட ப்ரஹ்மம் உபாசனம் மண்ணும் விண்ணும் ஆள்வர்

॥ இதி ஏகாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

தேன் -சூரியனையே தேனாக நினைத்து -த்ருஷ்ட்டி
அந்தரிக்ஷம் அபூப தேன் அடை -மரக்க்கிளை -த்யுலோகம் -தேவ மது -ரூபகம் –
ஊர்த்வம் பக்கவாட்டில் நான்கு திக்குகள் –நான்கு வேதம் -உபநிஷத்துக்கள் -ஐந்தும் -இவையே பூக்கள்
கர்மங்கள் -கிழக்கே ருக் -வேதம் இத்யாதி
உபாசனம் -உபநிஷத் -ப்ரஹ்மம் ரஸம் -தேன் –

மந்த்ரம் சொல்லி யாகம் -ரசத்தை கொண்டு சேர்க்கும் -ரஸ்மை -கிரணங்கள் -மூலம் சேமித்து –
கிழக்கு -ரிக் மந்த்ர தேனீக்கள் கிழக்குப்புறம் -வசுக்கள் உண்பார்
தெற்கு யஜுர் வேதம் கர்மம் -ருத்ரர்
மேற்கு -ஆதித்யர்
வடக்கு -மருத்துக்கள்
மேல் ஸாத்ய கணங்கள்
அந்த தேன் =-உண்ண ஐந்து தேவதைகள் -த்ருஷ்ட்வா -பார்த்து த்ருப்தி அடைவதே உண்பது -கண்டு களிக்கிறார்கள்
இவர்களுக்குள் பரமாத்மா அந்தர்யாமி -மோக்ஷம் கொடுப்பவன் இவனே
வசுக்களாக பிறவி எடுத்து பின்பு மோக்ஷம்
இதே போல் ஆதித்யனாக இருந்து பின்பு மோக்ஷம்
தேவதா அதிகாரணம் -1-3-25-அவர்களும் உபாஸனம் செய்யலாமே –
மது அதிகரணம்
இவற்றை சொல்லும்
தாங்களே தங்களை த்யானிப்பார்களோ
இருக்கும் பலத்துக்கு செய்ய வேண்டாமே
மது -அசம்பாவித ஜைமினி ரிஷி -அதிகாரம் இல்லை
அதிகாரம் உண்டு பாரதராயணர் அந்தர்யாமியான பரமாத்மாவை உபாசனம் -மோக்ஷ பலத்துக்கு –
பரன் திறம் அன்றி தெய்வம் மற்று இல்லை

5-காயத்ரி வித்யை –சந்தஸ்ஸூ சாந்தோக்யம் —3-12-

கா³யத்ரீ வா ஈத³ꣳ ஸர்வம் பூ⁴தம் யதி³த³ம் கிம் ச வாக்³வை கா³யத்ரீ
வாக்³வா இத³ꣳ ஸர்வம் பூ⁴தம் கா³யதி ச த்ராயதே ச ॥ 3.12.1॥

யா வை ஸா கா³யத்ரீயம் வாவ ஸா யேயம் ப்ருʼதி²வ்யஸ்யாꣳ ஹீத³ꣳ
ஸர்வம் பூ⁴தம் ப்ரதிஷ்டி²தமேதாமேவ நாதிஶீயதே ॥ 3.12.2॥

யா வை ஸா ப்ருʼதி²வீயம் வாவ ஸா யதி³த³மஸ்மிந்புருஷே
ஶரீரமஸ்மிந்ஹீமே ப்ராணா: ப்ரதிஷ்டி²தா ஏததே³வ
நாதிஶீயந்தே ॥ 3.12.3॥

யத்³வை தத்புருஷே ஶரீரமித³ம் வாவ தத்³யதி³த³மஸ்மிந்நந்த:
புருஷே ஹ்ருʼத³யமஸ்மிந்ஹீமே ப்ராணா: ப்ரதிஷ்டி²தா ஏததே³வ
நாதிஶீயந்தே ॥ 3.12.4॥

ஸைஷா சதுஷ்பதா³ ஷட்³விதா⁴ கா³யத்ரீ ததே³தத்³ருʼசாப்⁴யநூக்தம்
॥ 3.12.5॥

காயத்ரி வித்யை -நாலு ஆறு -எட்டு மூன்று -பாதங்கள் -24-அக்ஷரங்கள் –
கீதா ஸ்லோகங்கள் அனுஷ்டுப் சந்தஸ் –யாப்பு இலக்கணம் தமிழ் போலே –
சந்தஸாம் மாதா காயத்ரி -இங்கு நாலு ஆறு
பூதம் –ஜீவா ராசி -பிருத்வி இருக்க -சரீரம்-வாழ – ஹிருதயம்-ஆத்மா இருக்கும் இடம் -இப்படி நாலு
ஒவ் ஒன்றுக்கும் இரண்டு குணங்கள் -கடைசி இரண்டுக்கும் ஒன்றாக்கி
காயந்தம் பாடுபவனை காப்பாற்றும் காயத்ரி –

கானம் -குறிக்கப்படும் காப்பாற்றுப்படும்
பூதம் சர்வ பூதம் பிரதிஷ்டிதம் தாண்டி போக முடியாதே
சர்வ பிராண ப்ரதிஷ்டிதம் -ஆனால் தாண்ட முடியாதே -ஆக இப்படி ஆறு குணங்கள் –

தாவாநஸ்ய மஹிமா ததோ ஜ்யாயாꣳஶ்ச பூருஷ: ।
பாதோ³ঽஸ்ய ஸர்வா பூ⁴தாநி த்ரிபாத³ஸ்யாம்ருʼதம் தி³வீதி ॥ 3.12.6॥

பிரகிருதி மண்டலம் கால் பாகம்

யத்³வை தத்³ப்³ரஹ்மேதீத³ம் வாவ தத்³யோயம் ப³ஹிர்தா⁴
புருஷாதா³காஶோ யோ வை ஸ ப³ஹிர்தா⁴ புருஷாதா³காஶ: ॥ 3.12.7॥

அயம் வாவ ஸ யோঽயமந்த: புருஷ அகாஶோ யோ வை ஸோঽந்த:
புருஷ ஆகாஶ: ॥ 3.12.8॥

அயம் வாவ ஸ யோঽயமந்தர்ஹ்ருʼத³ய ஆகாஶஸ்ததே³தத்பூர்ணமப்ரவர்தி
பூர்ணமப்ரவர்திநீꣳஶ்ரியம் லப⁴தே ய ஏவம் வேத³ ॥ 3.12.9॥

॥ இதி த்³வாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

நான்கு பாதங்கள் -ஆறு வகைப்பட்ட -ஒவ்வொரு பாதத்திலும் ஆறு எழுத்துக்கள்
காயத்ரி -சந்தஸ்ஸூக்கு-சாம்யம் பரமாத்மா -இவ்வாறு உபாசனம்
இவனுக்கும் நான்கு கால்கள் -சர்வானி பூதானி முதல் பகுதி -உடலுடன் கூடிய ஜீவர்கள் அனைவரும் பூதாநி –
பிருத்வி இரண்டாவது -சரீரம் மூன்றாவது -ஹ்ருதயம் நான்காவது என்று நினைத்து
ஆறு – பூதங்களை -வாக் சொல் -பொருளை குறிக்கும் -தானே சொல்லி தானே அனைத்துக்கும் நல்லது பண்ணுகிறான்
காயதி -சொல்கிறது -த்ராயதி-உபதேசித்து -காக்கும் -காயத்ரி -இரண்டையும் காட்டும் –
சொல்லுக்கு பரமாத்மா பர்யந்தம் -காயதி
பிருத்வியில் பூதங்கள் அனைத்தும் நிலை பெற்று உள்ளன -இவனே உள்ளே இருந்து தாங்கும் சக்தி கொடுக்கிறான்
சர்வ பூத இருப்பிடம் -எங்கும் தாண்டி போக முடியாதே -ஆஸ்ரயித்தே இருக்க வேண்டும் -தாண்ட முடியாமல் இருப்பது -ஆக இரண்டும் இத்தால் –
சரீரம் -ஹ்ருதயம் -பிராணனுக்கு இருப்பிடம் -பிராணனால் வெளியே போக முடியாதே -இரண்டுக்கும் சேர்ந்து இந்த இரண்டு தன்மைகள் –
இவ்வளவு மட்டும் அல்ல
ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் சொன்னேன் -வேதமே சொல்லும் இறுதியில் –
தவான் அஸ்ய மஹிமா -அநந்தன் -சொத்துக்களில் ஒரு பகுதி -த்ரிபாத் -அம்ருதம் -லீலா விபூதி போல் மூன்று மடங்கு -அளவு பட்டது அல்ல என்றவாறு
ஆகாசம் -பரந்து விரிந்து -உருவம் அற்று -அசையாமல் –மூன்று தன்மைகள் -அமலத்வம் -இவற்றால் பரமாத்மாவுக்கு நிகர் –
வெளியில் உள்ள ஆகாசமே உடலுக்குள்ளும் ஹிருதயத்துக்குள்ளும் –
பூர்ணம் -த்ரிவித அபரிச்சேத்யன் -அப்ரவர்த்தி அசையாமல் -ஸ்ரீ யம் லபதே -செல்வம் பெறுகிறான் -அசையா அளவில்லா முக்தி ஐஸ்வர்யம் பெறுகிறான் –
1-1-26 ஸூத்ரம் இத்தைச் சொல்லும்
விருத்தம் சொல்வதால் -காயத்ரி சந்தஸ்ஸுவை சொல்வதால்
அப்படி சொல்ல வில்லை -பரமாத்மாவையே சொல்லிற்று
மனதை தியானிக்கும் வழியைச் சொன்னவாறு –

——

6-பரஞ்சோதிஸ் வித்யை -சாந்தோக்யம் -3-13-

தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்ய ஹ்ருʼத³யஸ்ய பஞ்ச தே³வஸுஷய:
ஸ யோঽஸ்ய ப்ராங்ஸுஷி: ஸ ப்ராணஸ்தச்சக்ஷு:
ஸ ஆதி³த்யஸ்ததே³தத்தேஜோঽந்நாத்³யமித்யுபாஸீத
தேஜஸ்வ்யந்நாதோ³ ப⁴வதி ய ஏவம் வேத³ ॥ 3.13.1॥

காவல் ஆள்கள் -த்வார பாலகர்கள் -கிழக்கே பிராண தேவதை வாசல் காப்பான் –
அதுக்கு ஒரு தேவதை –பிராண வாயு கண்ணில் -கண்ணுக்கு அதிஷ்டானம் தேவதை ஆதித்யன் –
இப்படி உபாஸிக்க வேண்டும் -தேஜஸ் அன்னம் பெறுகிறான்

அத² யோঽஸ்ய த³க்ஷிண: ஸுஷி: ஸ வ்யாநஸ்தச்ச்²ரோத்ரꣳ
ஸ சந்த்³ரமாஸ்ததே³தச்ச்²ரீஶ்ச யஶஶ்சேத்யுபாஸீத
ஶ்ரீமாந்யஶஸ்வீ ப⁴வதி ய ஏவம் வேத³ ॥ 3.13.2॥

வியான வாயு தக்ஷிண திக்கு காதுகளில் சந்திரன் தேவதை -ஸ்ரீ யசஸ் பெறுகிறான் செல்வமும் கீர்த்தியும் பெறுவார்கள் –

அத² யோঽஸ்ய ப்ரத்யங்ஸுஷி: ஸோঽபாந:
ஸா வாக்ஸோঽக்³நிஸ்ததே³தத்³ப்³ரஹ்மவர்சஸமந்நாத்³யமித்யுபாஸீத
ப்³ரஹ்மவர்சஸ்யந்நாதோ³ ப⁴வதி ய ஏவம் வேத³ ॥ 3.13.3॥

மேற்கு திக்குள் அபான வாயு -வாக்கில் -அக்னி -ஓளி -தேஜஸ் -பேச பேச ஒருவனை அறிகிறோம் –
அக்ரம் முன்னால் நடத்தி போகும் -யா காவாராயானும் நா கா காக்க –
ப்ரஹ்ம வர்ஜஸ் பெறுகிறான் -ப்ரஹ்ம ஞானி போலே தேஜஸ் பெறுகிறான் –

அத² யோঽஸ்யோத³ங்ஸுஷி: ஸ ஸமாநஸ்தந்மந:
ஸ பர்ஜந்யஸ்ததே³தத்கீர்திஶ்ச வ்யுஷ்டிஶ்சேத்யுபாஸீத
கீர்திமாந்வ்யுஷ்டிமாந்ப⁴வதி ய ஏவம் வேத³ ॥ 3.13.4॥

சமான வாயு -மனசில் பர்ஜன்ய தேவதை -ஓளி படைத்த சரீரம் -கீர்த்தி யுடையவன் ஆகிறான்

அத² யோঽஸ்யோர்த்⁴வ: ஸுஷி: ஸ உதா³ந: ஸ வாயு:
ஸ ஆகாஶஸ்ததே³ததோ³ஜஶ்ச மஹஶ்சேத்யுபாஸீதௌஜஸ்வீ
மஹஸ்வாந்ப⁴வதி ய ஏவம் வேத³ ॥ 3.13.5॥

மேல் நோக்கி -ஆகாசம் -உத் -இந்திரிய கிங்கரன் ஆகிறான் -வாயு தேவதை -ப்ரஹ்ம பிராப்தி –

தே வா ஏதே பஞ்ச ப்³ரஹ்மபுருஷா: ஸ்வர்க³ஸ்ய லோகஸ்ய
த்³வாரபா: ஸ ய ஏதாநேவம் பஞ்ச ப்³ரஹ்மபுருஷாந்ஸ்வர்க³ஸ்ய
லோகஸ்ய த்³வாரபாந்வேதா³ஸ்ய குலே வீரோ ஜாயதே ப்ரதிபத்³யதே
ஸ்வர்க³ம் லோகம் ய ஏதாநேவம் பஞ்ச ப்³ரஹ்மபுருஷாந்ஸ்வர்க³ஸ்ய
லோகஸ்ய த்³வாரபாந்வேத³ ॥ 3.13.6॥

ஆதி வாஹிகர்கள் என்று அறிந்து உபாசனம் –

அத² யத³த: பரோ தி³வோ ஜ்யோதிர்தீ³ப்யதே விஶ்வத: ப்ருʼஷ்டே²ஷு
ஸர்வத: ப்ருʼஷ்டே²ஷ்வநுத்தமேஷூத்தமேஷு லோகேஷ்வித³ம் வாவ
தத்³யதி³த³மஸ்மிந்நந்த: புருஷே ஜ்யோதி: ॥ 3.13.7॥

ஜோதி மயம் -சுயம் பிரகாசம் -பரஞ்சோதி–ஜாடராக்னியாக வயிற்றில் -பரமாகாச ஜோதியே இங்கும்
ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயன் —
அந்தப்புர ஜோதி
குதிரை முக அக்னி கடலுக்குள்

தஸ்யைஷா த்³ருʼஷ்டிர்யத்ரிதத³ஸ்மிஞ்ச²ரீரே ஸꣳஸ்பர்ஶேநோஷ்ணிமாநம்
விஜாநாதி தஸ்யைஷா ஶ்ருதிர்யத்ரைதத்கர்ணாவபிக்³ருʼஹ்ய நிநத³மிவ
நத³து²ரிவாக்³நேரிவ ஜ்வலத உபஶ்ருʼணோதி ததே³தத்³த்³ருʼஷ்டம் ச
ஶ்ருதம் சேத்யுபாஸீத சக்ஷுஷ்ய: ஶ்ருதோ ப⁴வதி ய ஏவம் வேத³
ய ஏவம் வேத³ ॥ 3.13.8॥

॥ இதி த்ரயோத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

அனைத்தும் இவன் சங்கல்பத்தால் தேஜஸ்ஸின் ஒரு பகுதி
அந்த புருஷே இதே தேஜஸ் -ஜாடராக்னி -வைஸ்வானர அக்னி -இவனும் பரமாத்மாவே –
உடலைச் தொட்டு அக்னியை அறிந்து உபாசனம் -இதுவே காண்பது போல் —
ரதம் ரிஷபம் போல் சப்தம் உள்ளே இருந்து கேட்க்கும் –
இப்படி கண்டு கேட்டு உபாசனம் –
ஸ்வரூபம் -பரஞ்சோதிஸ்ஸூ
திருமேனியும் -ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்கு பிறந்த
விபூதியும் ஜோதி -தமச பரஸ்தாத் தேஜோ மயம் பரம சத்வ மயம் -அப்ராக்ருதம் –
1-1-25-ஜ்யோதிர் அதிகரணம் –

——

7-சாண்டில்ய வித்யை -சாந்தோக்யம் -3-14-

ஸர்வம் க²ல்வித³ம் ப்³ரஹ்ம தஜ்ஜலாநிதி ஶாந்த உபாஸீத ।
அத² க²லு க்ரதுமய: புருஷோ யதா²க்ரதுரஸ்மிꣳல்லோகே
புருஷோ ப⁴வதி ததே²த: ப்ரேத்ய ப⁴வதி ஸ க்ரதும் குர்வீத
॥ 3.14.1॥

சாண்டில்ய வித்யை
யதா உபாசனம் ததா பலம் –எப்படி நினைத்து உபாசித்தாலும் -அப்படியே -தூய்மை -ஆனந்தமயம் –
கண்ணன் பிறந்து விட்டுப்போன நியாயம் சாஸ்திரம் வெட்க்கி போகும்படி –
யசோதை கட்டி வைக்க -நாம் உபாஸிக்க சம்சார கட்டில் இருந்து விலகும் –
சாந்த– ராக த்வேஷம் பசி தாகம் சோகம் மோகம் இல்லாமல் -உபாஸீதா –
ஸூவ பர பேதம்-இல்லாமல் -அனைத்தும் ப்ரஹ்மமே அவனுக்கே சரீரம் அந்தராத்மா படைத்தது அவனே –
சர்வம் -கண்ணால் பார்க்கும் அனைத்தும் ப்ரஹ்மம்
இதி–தஜ்ஜ–அதனிடம் பிறந்து / தல்ல அதிலே லயம் /ததனு-அதனால் ரக்ஷிக்கப்பட்டு /
த்ரிவித காரணம் ப்ரஹ்மமே -ஆதி மூலமே –அகில காரணாய– அத்புத காரணாய — நிஷ் காராணாய –
லயம் முன் நிலை -காரண பாவத்தை கார்ய பாவம் அடைவதே லயம் -ப்ரக்ருஷ்ட லயம் பிரளயம் –
விசிஷ்ட ஆத்ம வேஷம் நிஷ் க்ருஷ்ட ஆத்ம வேஷம் வாசி அறிந்து -சாந்த உபாசனம் –
பிறர் நம்மை ஏச -நமது கர்மமே அவர் உரு -அது தானே காரணம்– இந்த காரியத்துக்கு நாம் துக்கப்படுவதற்கு –

மநோமய: ப்ராணஶரீரோ பா⁴ரூப: ஸத்யஸங்கல்ப
ஆகாஶாத்மா ஸர்வகர்மா ஸர்வகாம: ஸர்வக³ந்த:⁴ ஸர்வரஸ:
ஸர்வமித³மப்⁴யத்தோঽவாக்யநாத³ர: ॥ 3.14.2॥

அவாக்ய அ நாதராக -அப்படி இருப்பவன் தான் வெண்ணெய்க்கு ஆடும் பிள்ளையாக இங்கே

ஏஷ ம ஆத்மாந்தர்ஹ்ருʼத³யேঽணீயாந்வ்ரீஹேர்வா யவாத்³வா
ஸர்ஷபாத்³வா ஶ்யாமாகாத்³வா ஶ்யாமாகதண்டு³லாத்³வைஷ
ம ஆத்மாந்தர்ஹ்ருʼத³யே ஜ்யாயாந்ப்ருʼதி²வ்யா
ஜ்யாயாநந்தரிக்ஷாஜ்ஜ்யாயாந்தி³வோ ஜ்யாயாநேப்⁴யோ
லோகேப்⁴ய: ॥ 3.14.3॥

அரிசியை விட -கோதுமையை விட கடுகை விட சோளப்பொறியை விட சிறியதாக இருந்தும்
பிருத்வி மண்டலம் விடவும் அந்தரிக்ஷ லோகம் விட பெரியவர்
அவ்வளவு பெரியவர் நம்மை -கொள்ள இவ்வளவு சிறியதாக —
கண் காண நிற்கில் ஆணை இட்டு விலக்கும் என்று -நாள் பார்த்து இருக்கும் –

ஸர்வகர்மா ஸர்வகாம: ஸர்வக³ந்த:⁴ ஸர்வரஸ:
ஸர்வமித³மப்⁴யாத்தோঽவாக்யநாத³ர ஏஷ ம ஆத்மாந்தர்ஹ்ருʼத³ய
ஏதத்³ப்³ரஹ்மைதமித: ப்ரேத்யாபி⁴ஸம்ப⁴விதாஸ்மீதி யஸ்ய ஸ்யாத³த்³தா⁴
ந விசிகித்ஸாஸ்தீதி ஹ ஸ்மாஹ ஶாண்டி³ல்ய: ஶாண்டி³ல்ய:–॥ 3.14.4॥

கர்மங்களை செய்வேனும் யானே என்னும் -இத்யாதி –
விசாரம் இல்லாமல் சங்கை இல்லாமல் உறுதியாக உபாசித்தால் அடைகிறான் –

॥ இதி சதுர்த³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

சர்வம் கல் இதம் ஸர்வம் ப்ரஹ்ம தஜ் ஜலான் -சாந்த உபாஸீத
உலகம் அனைத்தும் ப்ரஹ்மாத்மகம் -அனைத்துக்கும் அந்தராத்மா ப்ரஹ்மமே –
ஜம் -லம் -அன் -ஸ்ருஷ்ட்டி சம்ஹாரம் ஸ்திதி மூன்றுமே ப்ரஹ்மத்தால்
அபர்யவசான விருத்தி -அனைத்தும் அவன் வரை சொல்லுமே
இந்த அறிவாலேயே சாந்தி வருமே
அவனே அகல் ஞாலம் படைத்து இடந்தான் -அவனே அஃது உண்டு உமிழ்ந்து அளந்தான் –
அவனே அவனும் அவனும் அவனும் அவனே மற்று எல்லாமும் அனைத்தும் அறிந்தனமே-
ஆம் அவை ஆயவை ஆய் நின்ற அவரே முக்காலத்தில் சர்வமும் ப்ரஹ்மமே –
அறிந்த பின்பு மித்ரர் அமித்ரர் வாசியே வராதே -எனவே ராக த்வேஷம் இல்லாமல் சாந்தி கிட்டும் –
வியாப்த கத தோஷம் கிட்டாதே -முண்டகம் -சமண வ்ருக்ஷம்

——————-

8-சம் வர்க்கம் வித்யை –4-1/4-2/4-3-

॥ சதுர்தோ²ঽத்⁴யாய: ॥
ஜாநஶ்ருதிர்ஹ பௌத்ராயண: ஶ்ரத்³தா⁴தே³யோ ப³ஹுதா³யீ ப³ஹுபாக்ய ஆஸ
ஸ ஹ ஸர்வத ஆவஸதா²ந்மாபயாஞ்சக்ரே ஸர்வத ஏவ
மேঽந்நமத்ஸ்யந்தீதி ॥ 4.1.1॥

அத² ஹꣳஸா நிஶாயாமதிபேதுஸ்தத்³தை⁴வꣳ ஹꣳ ஸோஹꣳ ஸமப்⁴யுவாத³
ஹோ ஹோঽயி ப⁴ல்லாக்ஷ ப⁴ல்லாக்ஷ ஜாநஶ்ருதே: பௌத்ராயணஸ்ய
ஸமம் தி³வா ஜ்யோதிராததம் தந்மா ப்ரஸாங்க்ஷீ ஸ்தத்த்வா
மா ப்ரதா⁴க்ஷீரிதி ॥ 4.1.2॥

ப⁴ல்லாக்ஷ-ஆதரத்தை ஸூ சிக்கும் -மந்த த்ருஷ்ட்டி என்றுமாம் -மஹாராஜர் படுத்து இருக்க மேலே பறக்கலாமோ
அன்ன தானாதிகளால் பெற்ற தேஜஸ்-ஸமம் தி³வா ஜ்யோதிராததம்- உண்டே இவனுக்கு-

தமு ஹ பர: ப்ரத்யுவாச கம்வர ஏநமேதத்ஸந்தꣳ ஸயுக்³வாநமிவ
ரைக்வமாத்தே²தி யோ நு கத²ꣳ ஸயுக்³வா ரைக்வ இதி ॥ 4.1.3॥

இவன் ரைக்குவர் போன்ற மஹாத்மா இல்லையே /
ஸயுக்³வா ரைக்வ-வண்டியின் சாயையில் படுத்து -இருப்பவரா
பொறுப்பு வேறே வைராக்யம் வேறே -சந்நியாசி சம்சாரத்தில் ஆசை இல்லாமல் –
ஒரு கிராமத்தில் ஒரு இரவுக்கு மேலே இருக்காமல் -அபிமானம் வர வாய்ப்பு இல்லையே

யதா² க்ருʼதாயவிஜிதாயாத⁴ரேயா: ஸம்யந்த்யேவமேநꣳ ஸர்வம்
தத³பி⁴ஸமைதி யத்கிஞ்ச ப்ரஜா: ஸாது⁴ குர்வந்தி யஸ்தத்³வேத³
யத்ஸ வேத³ ஸ மயைதது³க்த இதி ॥ 4.1.4॥

தது³ ஹ ஜாநஶ்ருதி: பௌத்ராயண உபஶுஶ்ராவ
ஸ ஹ ஸஞ்ஜிஹாந ஏவ க்ஷத்தாரமுவாசாங்கா³ரே ஹ ஸயுக்³வாநமிவ
ரைக்வமாத்தே²தி யோ நு கத²ꣳ ஸயுக்³வா ரைக்வ இதி ॥ 4.1.5॥

உபஶுஶ்ராவ-இவனும் கேட்டான்-

யதா² க்ருʼதாயவிஜிதாயாத⁴ரேயா: ஸம்யந்த்யேவமேநꣳ ஸர்வம்
தத³பி⁴ஸமைதி யத்கிஞ்ச ப்ரஜா: ஸாது⁴ குர்வந்தி யஸ்தத்³வேத³
யத்ஸ வேத³ ஸ மயைதது³க்த இதி ॥ 4.1.6॥

ஸ ஹ க்ஷத்தாந்விஷ்ய நாவித³மிதி ப்ரத்யேயாய தꣳ ஹோவாச
யத்ராரே ப்³ராஹ்மணஸ்யாந்வேஷணா ததே³நமர்ச்சே²தி ॥ 4.1.7॥

ஸோঽத⁴ஸ்தாச்ச²கடஸ்ய பாமாநம் கஷமாணமுபோபவிவேஶ
தꣳ ஹாப்⁴யுவாத³ த்வம் நு ப⁴க³வ: ஸயுக்³வா ரைக்வ
இத்யஹꣳ ஹ்யரா3 இதி ஹ ப்ரதிஜஜ்ஞே ஸ ஹ க்ஷத்தாவித³மிதி
ப்ரத்யேயாய ॥ 4.1.8 ॥

ரிஷிகள் -பறவை -ஞான ஸ்ருதி -தர்மசாலைகள் எங்கும் கட்டி-தர்ம ஞானம் உள்ளது ப்ரஹ்ம ஞானம் இல்லாமல் இருக்கிறான் –
நல்லவனாக ஆக இரண்டு ரிஷிகள் -ஹம்ஸ-பறவையாக பேச -இவனுக்கு பறவை பாஷை தெரியும் –
ரைக்குவாரோ இவர் -யார் -அறிய ஆசை எந்த வண்டி சக்கரத்தின் அடியில் உள்ளான்
ஞானம் -நல்லவை எல்லாம் ரைக்குவர் இட்ட பிக்ஷை சொல்ல ஆசை பெறுக
தேடச்சொல்லி –

॥ இதி ப்ரத²ம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

தது³ ஹ ஜாநஶ்ருதி: பௌத்ராயண: ஷட்ஶதாநி க³வாம்
நிஷ்கமஶ்வதரீரத²ம் ததா³தா³ய ப்ரதிசக்ரமே தꣳ ஹாப்⁴யுவாத³
॥ 4.2.1॥

ரைக்வேமாநி ஷட்ஶதாநி க³வாமயம் நிஷ்கோঽயமஶ்வதரீரதோ²ঽநு
ம ஏதாம் ப⁴க³வோ தே³வதாꣳ ஶாதி⁴ யாம் தே³வதாமுபாஸ்ஸ இதி
॥ 4.2.2॥

தமு ஹ பர: ப்ரத்யுவாசாஹ ஹாரேத்வா ஶூத்³ர தவைவ ஸஹ
கோ³பி⁴ரஸ்த்விதி தது³ ஹ புநரேவ ஜாநஶ்ருதி: பௌத்ராயண:
ஸஹஸ்ரம் க³வாம் நிஷ்கமஶ்வதரீரத²ம் து³ஹிதரம் ததா³தா³ய
ப்ரதிசக்ரமே ॥ 4.2.3॥

தꣳ ஹாப்⁴யுவாத³ ரைக்வேத³ꣳ ஸஹஸ்ரம் க³வாமயம்
நிஷ்கோঽயமஶ்வதரீரத² இயம் ஜாயாயம் க்³ராமோ
யஸ்மிந்நாஸ்ஸேঽந்வேவ மா ப⁴க³வ: ஶாதீ⁴தி ॥ 4.2.4 ॥

இயம் ஜாயாயம் க்³ராமோ-இவள் உனக்கு ஏற்றவள் -இந்த கிராமமும் உன் னுடையது –
எனக்கு என்று ஒன்றும் இல்லை ப்ரஹ்ம வித்யை சொல்லிக் கொடும்

தஸ்யா ஹ முக²முபோத்³க்³ருʼஹ்ணந்நுவாசாஜஹாரேமா: ஶூத்³ராநேநைவ
முகே²நாலாபயிஷ்யதா² இதி தே ஹைதே ரைக்வபர்ணா நாம
மஹாவ்ருʼஷேஷு யத்ராஸ்மா உவாஸ ஸ தஸ்மை ஹோவாச ॥ 4.2.5 ॥

பசுக்கள் தேர் கூட்டி செல்ல -பறவை சொல்லி வந்தாயா -பெண்ணையும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்க –
ஷத்ரிய அரசனை சூத்ரா என்று சம்போதானம் இங்கு-
சூத்ர -ப்ரஹ்ம ஞானம் இல்லாத சோகம் உள்ளவனே என்றபடி

॥ இதி த்³விதீய: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

வாயுர்வாவ ஸம்வர்கோ³ யதா³ வா அக்³நிருத்³வாயதி வாயுமேவாப்யேதி
யதா³ ஸூர்யோঽஸ்தமேதி வாயுமேவாப்யேதி யதா³ சந்த்³ரோঽஸ்தமேதி
வாயுமேவாப்யேதி ॥ 4.3.1॥

யதா³ப உச்சு²ஷ்யந்தி வாயுமேவாபியந்தி
வாயுர்ஹ்யேவைதாந்ஸர்வாந்ஸம்வ்ருʼங்க்த இத்யதி⁴தை³வதம் ॥ 4.3.2॥

அதா²த்⁴யாத்மம் ப்ராணோ வாவ ஸம்வர்க:³ ஸ யதா³ ஸ்வபிதி ப்ராணமேவ
வாக³ப்யேதி ப்ராணம் சக்ஷு: ப்ராணꣳ ஶ்ரோத்ரம் ப்ராணம் மந: ப்ராணோ
ஹ்யேவைதாந்ஸர்வாந்ஸம்வ்ருʼங்க்த இதி ॥ 4.3.3॥

தௌ வா ஏதௌ த்³வௌ ஸம்வர்கௌ³ வாயுரேவ தே³வேஷு ப்ராண: ப்ராணேஷு
॥ 4.3.4॥

அத² ஹ ஶௌநகம் ச காபேயமபி⁴ப்ரதாரிணம் ச காக்ஷஸேநிம்
பரிவிஷ்யமாணௌ ப்³ரஹ்மசாரீ பி³பி⁴க்ஷே தஸ்மா உ ஹ ந த³த³து:
॥ 4.3.5॥

ஸ ஹோவாச மஹாத்மநஶ்சதுரோ தே³வ ஏக: க: ஸ ஜகா³ர
பு⁴வநஸ்ய கோ³பாஸ்தம் காபேய நாபி⁴பஶ்யந்தி மர்த்யா
அபி⁴ப்ரதாரிந்ப³ஹுதா⁴ வஸந்தம் யஸ்மை வா ஏதத³ந்நம் தஸ்மா
ஏதந்ந த³த்தமிதி ॥ 4.3.6॥

தது³ ஹ ஶௌநக: காபேய: ப்ரதிமந்வாந: ப்ரத்யேயாயாத்மா தே³வாநாம்
ஜநிதா ப்ரஜாநாꣳ ஹிரண்யத³ꣳஷ்ட்ரோ ப³ப⁴ஸோঽநஸூரிர்மஹாந்தமஸ்ய
மஹிமாநமாஹுரநத்³யமாநோ யத³நந்நமத்தீதி வை வயம்
ப்³ரஹ்மசாரிந்நேத³முபாஸ்மஹே த³த்தாஸ்மை பி⁴க்ஷாமிதி ॥ 4.3.7॥

தம்ஷ்ட்ராய நீண்ட பற்கள் -ஸ்ரீ நரஸிம்ஹன் -மொத்தத்தையும் விழுங்குவார்

தஸ்ம உ ஹ த³து³ஸ்தே வா ஏதே பஞ்சாந்யே பஞ்சாந்யே த³ஶ
ஸந்தஸ்தத்க்ருʼதம் தஸ்மாத்ஸர்வாஸு தி³க்ஷ்வந்நமேவ த³ஶ க்ருʼதꣳ ஸைஷா
விராட³ந்நாதீ³ தயேத³ꣳ ஸர்வம் த்³ருʼஷ்டꣳ ஸர்வமஸ்யேத³ம் த்³ருʼஷ்டம்
ப⁴வத்யந்நாதோ³ ப⁴வதி ய ஏவம் வேத³ ய ஏவம் வேத³ ॥ 4.3.8॥

அக்னி சூர்யன் சந்திரன் அனைத்தும் வாயு இடம் சேர்வது போலே –பிராணன் இடம் கண் காது மூக்கு –
ப்ரஹ்மம் இடம் அனைத்தும் -சம்வர்க்க வித்யை -ஸங்க்ரஹண வித்யை
பிரஜாபதியுடையது இல்லை– பரமாத்மாவுடையது
விராட் ஸ்வரூபம் ப்ரஹ்மம்

॥ இதி த்ருʼதீய: க²ண்ட:³ ॥

வர்க்கம் ஒன்றிலே அனைத்தும் அடக்கம் -ப்ரஹ்ம ஞானமே
வாயு -பிராணன் –பிரஜாபதி -இத்யாதி ஒவ்வொன்றிலும் இவனே அந்தராத்மா –

ஞான ஸ்ருதி விருத்தாந்த-இவர் ரைக்குவரோ
ஸர்வ பாவம்
ஏக விஞ்ஞானம் சர்வ விஞ்ஞாநம்
செய்த வேள்வியர் வையத்தேவர்
புருஷோத்தம வித்யை -ஸர்வமும் அறிந்தவர் ஆவார் இத்தை அறிந்தால் -அவனை ஆனந்திப்பவர் ஆவார்
சுத்தம் பரம் நிர்மலம் ஏக ரூபம் -ஒன்றே அறிவு
ஞான தர்ஸன பிராப்தி
சர்வ வித் சர்வ பாவேந
ஸம் யாயதே– ஸம் த்ருஷ்யதே-அதி கம்யதே —ஞானம் தர்சனம் பிராப்தி

ஸுவ்நகர் உபதேசத்தை ரைக்குவர் ஞான ஸ்ருதிக்கு உபதேசம் –

——–

9-சத்ய காம வித்யை ஷோடஸ கல ப்ரஹ்ம வித்யை-4-4-தொடங்கி-4-9-
10-உபய கோசல வித்யை -சத்ய காமர் உப கோசலருக்கு உபதேசம் –4-10 தொடங்கி -4-14-
11-அந்தர் அஷி வித்யை
தஹர
பூமா
சத் வித்யைகள் மேலே பார்ப்போம்

——

9-சத்ய காம வித்யை ஷோடஸ கல ப்ரஹ்ம வித்யை

சாந்தோக்யம் -4-ப்ரபாதகம் -அத்யாயம் –4-4 தொடங்கி –4-9 வரை இது –

ஸத்யகாமோ ஹ ஜாபா³லோ ஜபா³லாம் மாதரமாமந்த்ரயாஞ்சக்ரே
ப்³ரஹ்மசர்யம் ப⁴வதி விவத்ஸ்யாமி கிங்கோ³த்ரோ ந்வஹமஸ்மீதி
॥ 4.4.1॥

என்ன கோத்ரம் -என்று தாயார் இடம் கேட்டான்

ஸா ஹைநமுவாச நாஹமேதத்³வேத³ தாத யத்³கோ³த்ரஸ்த்வமஸி
ப³ஹ்வஹம் சரந்தீ பரிசாரிணீ யௌவநே த்வாமலபே⁴
ஸாஹமேதந்ந வேத³ யத்³கோ³த்ரஸ்த்வமஸி ஜபா³லா து நாமாஹமஸ்மி
ஸத்யகாமோ நாம த்வமஸி ஸ ஸத்யகாம ஏவ ஜாபா³லோ
ப்³ரவீதா² இதி ॥ 4.4.2॥

16–கலைகள் ப்ரஹ்மத்துக்கு ஷோடச கலா வித்யை
ஜபாலா பிள்ளை சத்யகாமன் -கோத்ரம் தெரியாது தாய்க்கு –
யவ்வனத்தில் நீ பிறந்தாய்-என் பெயரும் உன் பெயரும் தான் தெரியும் –

ஸ ஹ ஹாரித்³ருமதம் கௌ³தமமேத்யோவாச ப்³ரஹ்மசர்யம் ப⁴க³வதி
வத்ஸ்யாம்யுபேயாம் ப⁴க³வந்தமிதி ॥ 4.4.3॥

கௌ³தம மகரிஷியிடம் சென்று உபநயனம் பண்ண கேட்டான்-

தꣳ ஹோவாச கிங்கோ³த்ரோ நு ஸோம்யாஸீதி ஸ ஹோவாச
நாஹமேதத்³வேத³ போ⁴ யத்³கோ³த்ரோঽஹமஸ்ம்யப்ருʼச்ச²ம் மாதரꣳ
ஸா மா ப்ரத்யப்³ரவீத்³ப³ஹ்வஹம் சரந்தீ பரிசரிணீ யௌவநே
த்வாமலபே⁴ ஸாஹமேதந்ந வேத³ யத்³கோ³த்ரஸ்த்வமஸி ஜபா³லா து
நாமாஹமஸ்மி ஸத்யகாமோ நாம த்வமஸீதி ஸோঽஹꣳ
ஸத்யகாமோ ஜாபா³லோঽஸ்மி போ⁴ இதி ॥ 4.4.4॥

தாய் சொன்ன வார்த்தையை மீண்டும் இவர் இடம் சொன்னான் –

தꣳ ஹோவாச நைதத³ப்³ராஹ்மணோ விவக்துமர்ஹதி ஸமித⁴ꣳ
ஸோம்யாஹரோப த்வா நேஷ்யே ந ஸத்யாத³கா³ இதி தமுபநீய
க்ருʼஶாநாமப³லாநாம் சது:ஶதா கா³ நிராக்ருʼத்யோவாசேமா:
ஸோம்யாநுஸம்வ்ரஜேதி தா அபி⁴ப்ரஸ்தா²பயந்நுவாச
நாஸஹஸ்ரேணாவர்தேயேதி ஸ ஹ வர்ஷக³ணம் ப்ரோவாஸ தா யதா³
ஸஹஸ்ரꣳ ஸம்பேது:³ ॥ 4.4.5॥

॥ இதி சதுர்த:² க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

அத² ஹைநம்ருʼஷபோ⁴ঽப்⁴யுவாத³ ஸத்யகாம3 இதி
ப⁴க³வ இதி ஹ ப்ரதிஶுஶ்ராவ ப்ராப்தா: ஸோம்ய ஸஹஸ்ரꣳ ஸ்ம:
ப்ராபய ந ஆசார்யகுலம் ॥ 4.5.1॥

ப்³ரஹ்மணஶ்ச தே பாத³ம் ப்³ரவாணீதி ப்³ரவீது மே ப⁴க³வாநிதி
தஸ்மை ஹோவாச ப்ராசீ தி³க்கலா ப்ரதீசீ தி³க்கலா
த³க்ஷிணா தி³க்கலோதீ³சீ தி³க்கலைஷ வை ஸோம்ய சதுஷ்கல:
பாதோ³ ப்³ரஹ்மண: ப்ரகாஶவாந்நாம ॥ 4.5.2॥

ஸ ய ஏதமேவம் வித்³வாꣳஶ்சதுஷ்கலம் பாத³ம் ப்³ரஹ்மண:
ப்ரகாஶவாநித்யுபாஸ்தே ப்ரகாஶவாநஸ்மிꣳல்லோகே ப⁴வதி
ப்ரகாஶவதோ ஹ லோகாஞ்ஜயதி ய ஏதமேவம் வித்³வாꣳஶ்சதுஷ்கலம்
பாத³ம் ப்³ரஹ்மண: ப்ரகாஶவாநித்யுபாஸ்தே ॥ 4.5.3॥

குரு சிச்ருஷை செய்து ப்ரஹ்ம ஞானம் -400-பசுக்களை –ஆயிரமாக வளர்த்து –
காளை மாடு -ஓன்று பேச –தேவதை ரூபம் கொண்டு / –
ஆச்சார்யர் இடம் கூட்டிப்போக -நாலு பாதம் -நான்கு திசைகள் ஒரு காலின் ஒரு பகுதி
இத்தை அறிந்து ப்ரஹ்ம தியானம் பிரகாசவான் ஆவான்
ஹம்ஸ பறவை -அப்புறம் /நீர் பறவை -உபதேசம் –

॥ இதி பஞ்சம: க²ண்ட:³ ॥

————————————————–

அக்³நிஷ்டே பாத³ம் வக்தேதி ஸ ஹ ஶ்வோபூ⁴தே க³
ஆபி⁴ப்ரஸ்தா²பயாஞ்சகார தா யத்ராபி⁴ ஸாயம்
ப³பூ⁴வுஸ்தத்ராக்³நிமுபஸமாதா⁴ய கா³ உபருத்⁴ய ஸமித⁴மாதா⁴ய
பஶ்சாத³க்³நே: ப்ராஙுபோபவிவேஶ ॥ 4.6.1॥

தமக்³நிரப்⁴யுவாத³ ஸத்யகாம3 இதி ப⁴க³வ இதி
ஹ ப்ரதிஶுஶ்ராவ ॥ 4.6.2॥

ப்³ரஹ்மண: ஸோம்ய தே பாத³ம் ப்³ரவாணீதி ப்³ரவீது மே ப⁴க³வாநிதி
தஸ்மை ஹோவாச ப்ருʼதி²வீ கலாந்தரிக்ஷம் கலா த்³யௌ: கலா
ஸமுத்³ர: கலைஷ வை ஸோம்ய சதுஷ்கல: பாதோ³
ப்³ரஹ்மணோঽநந்தவாந்நாம ॥ 4.6.3॥

ஸ ய ஏதமேவம் வித்³வாꣳஶ்சதுஷ்கலம் பாத³ம்
ப்³ரஹ்மணோঽநந்தவாநித்யுபாஸ்தேঽநந்தவாநஸ்மிꣳல்லோகே
ப⁴வத்யநந்தவதோ ஹ லோகாஞ்ஜயதி ய ஏதமேவம் வித்³வாꣳஶ்சதுஷ்கலம்
பாத³ம் ப்³ரஹ்மணோঽநந்தவாநித்யுபாஸ்தே ॥ 4.6.4॥

அக்னி உபாசனம் அப்புறம் -பிருத்வி இத்யாதி -அனந்தாவான் பேர்
அடுத்தது ஹம்சம் சொல்லும்

॥ இதி ஷஷ்ட:² க²ண்ட:³ ॥

———————————

ஹꣳஸஸ்தே பாத³ம் வக்தேதி ஸ ஹ ஶ்வோபூ⁴தே கா³
அபி⁴ப்ரஸ்தா²பயாஞ்சகார தா யத்ராபி⁴ ஸாயம்
ப³பூ⁴வுஸ்தத்ராக்³நிமுபஸமாதா⁴ய கா³ உபருத்⁴ய ஸமித⁴மாதா⁴ய
பஶ்சாத³க்³நே: ப்ராஙுபோபவிவேஶ ॥ 4.7.1॥

தꣳஹꣳஸ உபநிபத்யாப்⁴யுவாத³ ஸத்யகாம3 இதி ப⁴க³வ
இதி ஹ ப்ரதிஶுஶ்ராவ ॥ 4.7.2॥

ப்³ரஹ்மண: ஸோம்ய தே பாத³ம் ப்³ரவாணீதி ப்³ரவீது மே ப⁴க³வாநிதி
தஸ்மை ஹோவாசாக்³நி: கலா ஸூர்ய: கலா சந்த்³ர: கலா
வித்³யுத்கலைஷ வை ஸோம்ய சதுஷ்கல: பாதோ³ ப்³ரஹ்மணோ
ஜ்யோதிஷ்மாந்நாம ॥ 4.7.3॥

ஸ ய ஏதமேவம் வித்³வாꣳஶ்சதுஷ்கலம் பாத³ம் ப்³ரஹ்மணோ
ஜ்யோதிஷ்மாநித்யுபாஸ்தே ஜ்யோதிஷ்மாநஸ்மிꣳல்லோகே ப⁴வதி
ஜ்யோதிஷ்மதோ ஹ லோகாஞ்ஜயதி ய ஏதமேவம் வித்³வாꣳஶ்சதுஷ்கலம்
பாத³ம் ப்³ரஹ்மணோ ஜ்யோதிஷ்மாநித்யுபாஸ்தே ॥ 4.7.4॥

॥ இதி ஸப்தம: க²ண்ட:³ ॥

———————————-

மத்³கு³ஷ்டே பாத³ம் வக்தேதி ஸ ஹ ஶ்வோபூ⁴தே கா³ அபி⁴ப்ரஸ்தா²பயாஞ்சகார
தா யத்ராபி⁴ ஸாயம் ப³பூ⁴வுஸ்தத்ராக்³நிமுபஸமாதா⁴ய கா³
உபருத்⁴ய ஸமித⁴மாதா⁴ய பஶ்சாத³க்³நே: ப்ராஙுபோபவிவேஶ ॥ 4.8.1॥

தம் மத்³கு³ருபநிபத்யாப்⁴யுவாத³ ஸத்யகாம3 இதி ப⁴க³வ இதி
ஹ ப்ரதிஶுஶ்ராவ ॥ 4.8.2॥

ப்³ரஹ்மண: ஸோம்ய தே பாத³ம் ப்³ரவாணீதி ப்³ரவீது மே ப⁴க³வாநிதி
தஸ்மை ஹோவாச ப்ராண: கலா சக்ஷு: கலா ஶ்ரோத்ரம் கலா மந:
கலைஷ வை ஸோம்ய சதுஷ்கல: பாதோ³ ப்³ரஹ்மண ஆயதநவாந்நாம
॥ 4.8.3॥

ஸ யை ஏதமேவம் வித்³வாꣳஶ்சதுஷ்கலம் பாத³ம் ப்³ரஹ்மண
ஆயதநவாநித்யுபாஸ்த ஆயதநவாநஸ்மிꣳல்லோகே
ப⁴வத்யாயதநவதோ ஹ லோகாஞ்ஜயதி ய ஏதமேவம்
வித்³வாꣳஶ்சதுஷ்கலம் பாத³ம் ப்³ரஹ்மண ஆயதநவாநித்யுபாஸ்தே
॥ 4.8.4॥

இப்படி நான்கு நான்கா நாலும் பிராணன் கண் காது மனஸ் கடையில்

॥ இதி அஷ்டம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————

ப்ராப ஹாசர்யகுலம் தமாசர்யோঽப்⁴யுவாத³ ஸத்யகாம3 இதி
ப⁴க³வ இதி ஹ ப்ரதிஶுஶ்ராவ ॥ 4.9.1॥

ப்³ரஹ்மவிதி³வ வை ஸோம்ய பா⁴ஸி கோ நு த்வாநுஶஶாஸேத்யந்யே
மநுஷ்யேப்⁴ய இதி ஹ ப்ரதிஜஜ்ஞே ப⁴க³வாꣳஸ்த்வேவ மே காமே ப்³ரூயாத்
॥ 4.9.2॥

ஶ்ருதꣳஹ்யேவ மே ப⁴க³வத்³த்³ருʼஶேப்⁴ய ஆசார்யாத்³தை⁴வ வித்³யா விதி³தா
ஸாதி⁴ஷ்ட²ம் ப்ராபதீதி தஸ்மை ஹைததே³வோவாசாத்ர ஹ ந கிஞ்சந
வீயாயேதி வீயாயேதி ॥ 4.9.3॥

பதினாறு கலைகளை விளக்கி -ஆச்சார்யர் உபதேசம் –
உபகோஸலன் சிஷ்யன் சத்யா காமருக்கு வர –

॥ இதி நவம: க²ண்ட:³ ॥

ஆச்சார்யர் உபதேசம் ஸ்பஷ்டம் இதில் -ஸமித் பாணி -நிர்வேதம் -அடைந்து -ப்ரஹ்ம வித்யை தேடி –
ஆச்சார்யர் மூலமே –
சத்ய காம வித்யை -சத்யகாமர் உபதேசம் பெற்றவர் -அவர் பேராலே வித்யை –
ஜாபால என்பவளின் பிள்ளை -ஜாபாலன் இவருக்கு பெயர் -இயல் பெயர் சத்ய காமர்
கோத்ரம் வம்சம் தெரியாமல் தாய் சொன்ன பதில் -விருந்தோம்பல் குரு பரிசரியையில் காலம்
நேர்மை இருக்கிறதே -மகிழ்ந்து உபதேசம் –

400 மாடுகள் தேர்ந்து எடுத்து மேய்த்து பரிபாலனம் செய்ய –
ஒல்லியான -மெலிந்த மாடுகள் -புஷ்டியாக வைத்து 1000 மாடுகள் உடன் வருவதாக சொல்லி திரும்ப
ஒரு காளை கூறியது -ஆச்சார்யர் குலத்தில் சேர்த்து விட சொல்லி –
ப்ரஹ்மம் கால் பகுதி உபதேசம் அதே காளை
16 கலைகள் –நான்கு திக்குகள் -ஒவ்வொன்றும் ஒரு கலை -ப்ரகாஸவான் -தியானத்துக்கு தானே இந்த வித்யை

பிரகாசம் உடையவன் ஆகிறான் பிரகாச லோகம் அடைவான்
அடுத்த பாகம் அக்னி தேவதை உபதேசிப்பார் சொல்லிற்று
ஆச்சார்யர் நோக்கி போக -வழியில் அக்னி கார்யம் செய்ய
அநந்தவான்–இதுக்கு பெயர் – பிருத்வி அந்தரிக்ஷம் த்யு சமுத்திரம் நான்கு கலைகள் இதுக்கு

அந்தம் அற்று அந்தம் உள்ள லோகம் அடைகிறான் -யாரும்வெள்ள முடியாது அபராஜிதா மேல் லோக பிராப்தி
அடுத்த பாதம் ஹம்சம் உபதேசிக்கும் சொல்லிற்று

ஜ்யோதிஷ்மான் ஒளி பொருந்தியது -இது
நான்கு கலைகள் சட்னி சூர்யன் சந்திரன் மின்னல்
அறிந்தவன் இங்கேயே ஒளி பொருந்தி மேல் லோகங்களை வெல்கிறான்

மத்கு பக்ஷி அடுத்த உபதேசம்
ஆயதனாவான் -இருப்பிடம் இதுக்கு பெயர் பிராணன் சஷுஸ் ஸ்ரோத்ரம் மனஸ்ஸூ -நான்கு கலைகள்
இங்கேயும் அங்கேயும் வெல்கிறான் –

ப்ரஹ்ம தேஜஸ் பார்த்து யார் உபதேசம்
மநுஷ்யர்கள் யாரும் உபதேசம் தரவில்லை
தேவர் இஷ்டப்பட்ட பொழுது உபதேசிக்க வேண்டும் –
உண்மையை சொல்லி –
நான் கேட்க்காமலே அவர்களாக உபதேசம் -ப்ரஹ்ம வித்யை நிலை நிற்பது ஆச்சார்யர் உபதேசத்தாலேயே

இதுவே
ஷோடஸ கல ப்ரஹ்ம வித்யை
ஷோடச கலை வித்யை முழுவதும் -ஒன்றும் குறையாமல் உபதேசித்தார்
உபதேசம் இல்லாவை கே கடாக்ஷம் அனுக்ரஹம் மூலம் பெற ஆசீர்வாதமும் செய்து அருளினார்

——–

உபய கோசல வித்யை -சத்ய காமர் உப கோசலருக்கு உபதேசம் –4-10 தொடங்கி -4-14-

உபகோஸலோ ஹ வை காமலாயந: ஸத்யகாமே ஜாபா³லே
ப்³ரஹ்மசார்யமுவாஸ தஸ்ய ஹ த்³வாத³ஶ வார்ஷாண்யக்³நீந்பரிசசார
ஸ ஹ ஸ்மாந்யாநந்தேவாஸிந: ஸமாவர்தயꣳஸ்தம் ஹ ஸ்மைவ ந
ஸமாவர்தயதி ॥ 4.10.1॥

தம் ஜாயோவாச தப்தோ ப்³ரஹ்மசாரீ குஶலமக்³நீந்பரிசசாரீந்மா
த்வாக்³நய: பரிப்ரவோசந்ப்ரப்³ரூஹ்யஸ்மா இதி தஸ்மை ஹாப்ரோச்யைவ
ப்ரவாஸாஞ்சக்ரே ॥ 4.10.2॥

உபகோஸல வித்யை –ஆச்சார்யர் இடம் -12-வருஷம் -சிச்ருஷை -அக்னி ஆராதனை –
ப்ரவாஸாஞ்சக்ரே-வெளியூர் கிளம்பி போக

ஸ ஹ வ்யாதி⁴நாநஶிதும் த³த்⁴ரே தமாசார்யஜாயோவாச
ப்³ரஹ்மசாரிந்நஶாந கிம் நு நாஶ்நாஸீதி ஸ ஹோவாச
ப³ஹவ இமேঽஸ்மிந்புருஷே காமா நாநாத்யயா வ்யாதீ⁴பி:⁴
ப்ரதிபூர்ணோঽஸ்மி நாஶிஷ்யாமீதி ॥ 4.10.3॥

மனைவி சாப்பிட சொல்ல -பசி இல்லை -கற்றுக் கொடுக்கவில்லை சோகம் நிறைந்து

அத² ஹாக்³நய: ஸமூதி³ரே தப்தோ ப்³ரஹ்மசாரீ குஶலம் ந:
பர்யசாரீத்³த⁴ந்தாஸ்மை ப்ரப்³ரவாமேதி தஸ்மை ஹோசு: ப்ராணோ ப்³ரஹ்ம
கம் ப்³ரஹ்ம க²ம் ப்³ரஹ்மேதி ॥ 4.10.4॥

அக்னி ஆராதனம் மட்டும் விட வில்லை –

ஸ ஹோவாச விஜாநாம்யஹம் யத்ப்ராணோ ப்³ரஹ்ம கம் ச து க²ம் ச ந
விஜாநாமீதி தே ஹோசுர்யத்³வாவ கம் ததே³வ க²ம் யதே³வ க²ம் ததே³வ
கமிதி ப்ராணம் ச ஹாஸ்மை ததா³காஶம் சோசு: ॥ 4.10.5॥

ஐந்து அக்னிகளும் சேர்ந்து -உபதேசிக்க -ப்ரானோ ப்ரஹ்மம் கம் ப்ரஹ்மம் கம் ப்ரஹ்மம் அறிந்து கொள்
பிராணனே ப்ரஹ்மம் -சுகமும் ஆகாசமும் ப்ரஹ்மம் –
அத்தை யோசித்து யோசித்து –
எது சுகமோ அது ஆகாசம் -எது ஆகாசமோ அது சுகம் இப்படி யோசி -என்றார்கள்
ஆனந்தம் ப்ரஹ்மம் -அறிந்து -ஆனந்தவல்லி -அபரிச்சின்னம் -உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் -ஆனந்த ஸ்வரூபம் ப்ரஹ்மம் அறிந்து
அளவுக்கு உட்படாது காட்ட ஆகாசம் த்ருஷ்டாந்தம் -திட விசும்பு –கரந்து எங்கும் பரந்துளன் –
அபரிச்சின்ன ஆனந்த ஸ்வரூபன் நேராக சொல்லாமல் இப்படி –

॥ இதி த³ஶம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

அத² ஹைநம் கா³ர்ஹபத்யோঽநுஶஶாஸ ப்ருʼதி²வ்யக்³நிரந்நமாதி³த்ய
இதி ய ஏஷ ஆதி³த்யே புருஷோ த்³ருʼஶ்யதே ஸோঽஹமஸ்மி ஸ
ஏவாஹமஸ்மீதி ॥ 4.11.1॥

ஸ ய ஏதமேவம் வித்³வாநுபாஸ்தேঽபஹதே பாபக்ருʼத்யாம் லோகீ ப⁴வதி
ஸர்வமாயுரேதி ஜ்யோக்³ஜீவதி நாஸ்யாவரபுருஷா: க்ஷீயந்த உப
வயம் தம் பு⁴ஞ்ஜாமோঽஸ்மிꣳஶ்ச லோகேঽமுஷ்மிꣳஶ்ச ய ஏதமேவம்
வித்³வாநுபாஸ்தே ॥ 4.11.2॥

॥ இதி ஏகாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

—————————————–

அத² ஹைநமந்வாஹார்யபசநோঽநுஶஶாஸாபோ தி³ஶோ நக்ஷத்ராணி
சந்த்³ரமா இதி ய ஏஷ சந்த்³ரமஸி புருஷோ த்³ருʼஶ்யதே ஸோঽஹமஸ்மி
ஸ ஏவாஹமஸ்மீதி ॥ 4.12.1॥

கார்ஹபத்ன்ய அக்னி உபதேசிக்க -அக்னியை உபாசனம் -சூர்யா மண்டலா மதியவர்த்தியே நான்

ஸ ய ஏதமேவம் வித்³வாநுபாஸ்தேঽபஹதே பாபக்ருʼத்யாம் லோகீ ப⁴வதி
ஸர்வமாயுரேதி ஜ்யோக்³ஜீவதி நாஸ்யாவரபுருஷா: க்ஷீயந்த உப
வயம் தம் பு⁴ஞ்ஜாமோঽஸ்மிꣳஶ்ச லோகேঽமுஷ்மிꣳஶ்ச ய ஏதமேவம்
வித்³வாநுபாஸ்தே ॥ 4.12.2॥

பாபங்கள் ஒழிந்து உயர்ந்த கதி பலன்

॥ இதி த்³வாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————-

அத² ஹைநமாஹவநீயோঽநுஶஶாஸ ப்ராண ஆகாஶோ த்³யௌர்வித்³யுதி³தி
ய ஏஷ வித்³யுதி புருஷோ த்³ருʼஶ்யதே ஸோঽஹமஸ்மி ஸ
ஏவாஹமஸ்மீதி ॥ 4.13.1॥

ஸ ய ஏதமேவம் வித்³வாநுபாஸ்தேঽபஹதே பாபக்ருʼத்யாம் லோகீ ப⁴வதி
ஸர்வமயுரேதி ஜ்யோக்³ஜீவதி நாஸ்யாவரபுருஷா: க்ஷீயந்த உப
வயம் தம் பு⁴ஞ்ஜாமோঽஸ்மிꣳஶ்ச லோகேঽமுஷ்மிꣳஶ்ச ய ஏதமேவம்
வித்³வாநுபாஸ்தே ॥ 4.13.2॥

॥ இதி த்ரயோத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

தே ஹோசுருபகோஸலைஷா ஸோம்ய தேঽஸ்மத்³வித்³யாத்மவித்³யா
சாசார்யஸ்து தே க³திம் வக்தேத்யாஜகா³ம
ஹாஸ்யாசார்யஸ்தமாசார்யோঽப்⁴யுவாதோ³பகோஸல3 இதி
॥ 4.14.1॥

சந்திரனை உபாசிப்பாய் அடுத்து
மின்னலில் உள்ள புருஷனே நமக்குள்ளே இருக்கும் புருஷோத்தமன்
ஓர் அளவு சொல்லிக் கொடுத்துள்ளோம் ப்ரஹ்மத்தை பற்றி -மேலே ஆச்சார்யர் மூலம் அறிந்து கொள் –

ப⁴க³வ இதி ஹ ப்ரதிஶுஶ்ராவ ப்³ரஹ்மவித³ இவ ஸோம்ய தே முக²ம் பா⁴தி
கோ நு த்வாநுஶஶாஸேதி கோ நு மாநுஶிஷ்யாத்³போ⁴ இதீஹாபேவ
நிஹ்நுத இமே நூநமீத்³ருʼஶா அந்யாத்³ருʼஶா இதீஹாக்³நீநப்⁴யூதே³
கிம் நு ஸோம்ய கில தேঽவோசந்நிதி ॥ 4.14.2॥

இத³மிதி ஹ ப்ரதிஜஜ்ஞே லோகாந்வாவ கில ஸோம்ய தேঽவோசந்நஹம்
து தே தத்³வக்ஷ்யாமி யதா² புஷ்கரபலாஶ ஆபோ ந ஶ்லிஷ்யந்த
ஏவமேவம்விதி³ பாபம் கர்ம ந ஶ்லிஷ்யத இதி ப்³ரவீது மே
ப⁴க³வாநிதி தஸ்மை ஹோவாச ॥ 4.14.3॥

உபகோஸலனை பார்த்து ப்ரஹ்ம ஞானம் அறிந்தவனாக அறிந்து –
பிள்ளை பாதி தான் தெரிந்து -எப்படி பதில் -பிரசன்னமாகி காட்சி
நிச்சிந்தை க்ருதார்த்தனாக -பண்ண வேண்டியதை பண்ணி முடித்தவனாக அறிந்து –
உள்ளே உள்ள ப்ரஹ்மம் -அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியுமே
தேவதைகள் கற்றுக் கொடுத்து -ஆச்சார்யர் மூலம் முழுவதும் அறிந்து கொள்ள -சொல்லி தேவரீர் தஞ்சம்
அபரிச்சின்ன ஆனந்த ஸ்வரூபம் மட்டும் அறிந்தாய் –
பாபங்கள் ஒட்டாத படி -தாமரை இலைத்தண்ணீர் போலே ஆக்குவேன் -நெருப்பில் இட்ட பஞ்சு போலே அழிக்க சொல்லவில்லையே
ப்ரஹ்ம ஸூத்ர விசாரம் –தத் அதிகம உத்தர பூர்வாகம் அஸ்லேஷ விநாசம் –
போய பிழை பூர்வாகம் -புகு தருவான் நின்றன உத்தராகம்–மாரீசன் ஸூ பாஹு போலே –

॥ இதி சதுர்த³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

இந்த ஸத்ய காமனின் சிஷ்யன் உபகோஸலன். பன்னிரண்டு வருடம் ஆசார்யனின் வைதீக அக்னியைப் பாதுகாத்து வந்தான்.
ஆசார்யன் இவனுடன் இருந்த மற்ற சிஷ்யர்களுக்கு உபதேசம் முதலியவற்றை முடித்தவர் , உபகோஸலனுக்கு ஒன்றும்
சொல்லவில்லை. ஆசார்யருடைய மனைவி ப்ரார்த்தித்தும் எதுவும் சொல்லாமல், ஆசார்யன் வெளியூர் சென்று விட்டார்.

பன்னிரண்டு வருஷ காலம் பாதுகாத்து வந்த அக்னி இவனிடம் கருணை கொண்டு ”கம என்பது நமது சுகம், வம்
என்பது இந்த்ரியம் அல்லது வானம் போன்றது என்றும், ப்ராணன் ப்ருஹ்மம், கம்-ப்ருஹ்மம் (வம்) என்று உபதேசித்தான்.

பிறகு ”அக்னி வித்யையை” உபதேசித்து இதற்கு மேல் உனக்கு ஆசார்யன் உபதேசிப்பார் என்று அக்னி சொன்னான்.

வெளியூர் சென்றிருந்த ஆசார்யன் திரும்பி வந்தார்.
சிஷ்யனின் முகத்தைப் பார்த்தார். ”ப்ரஹ்ம தேஜஸ் ப்ரகாசிக்கிறதே? யார் உபதேசித்தது?” என்று கேட்டார்.

உபகோஸலன் நடந்த உண்மையைச் சொன்னான். ஆசார்யன் சந்தோஷமடைந்து மேற்கொண்டு உபதேசம் செய்தார்.
அதாவது
ஆத்மாவானது த்ரேகத்தில் இருப்பது. ஆத்மாவிற்கு அழிவு கிடையாது. இதை நன்கு தெரிந்து கொண்டால் பாபம்
ஆத்மாவில் ஒட்டாது என்று ஆரம்பித்து பலவற்றையும் உபதேசித்தார். இவ்வாறு உபாஸனம் செய்தவன் முமுக்ஷுவாக
இருப்பதால் இவன் மரணமடைந்த பிறகு இவனுக்கு செய்யவேண்டிய சடங்குகளைச் செய்யாவிட்டாலும் இவன் ஆத்மா
அர்ச்சிராதி மார்க்கம் என்கிற தேவயான மார்க்கத்தாலே ப்ரஹ்மத்திடம் சேர்க்கப்படுவான். இதன் பிறகு துக்கம் என்பதே
கிடையாது என்று உபதேசித்தார்.

ஆற்றம் கரை வாழும் மரம் போல் அஞ்சுகிறேன் –நிர்வேதம் வர வேண்டுமே
கம் -பிராணனே ப்ரஹ்மம் புரிந்து கொண்டான் -வாழ வைப்பதால் -ஆனந்தம் -ஆகாசம் -இரண்டும் கம் -ஸப்த வாஸ்யங்கள்
யது கம் அதுவே கம் -அளவற்றது அபரிச்சேத்யம் -என்றவாறு -ஆகாசம் பூதம் சொல்ல வில்லை
உயர்வற உயர் நலம் உடையவன் என்று சொல்லப்படுகிறது
ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான் -ஆனந்த மய ஸூத்ரம் –
அல்லல் இல் இன்பம் அளவிறந்து –அல்லி மகள் போக மயக்குகள் எங்கும் அழகு அமர் சூழ் ஒளியன் -ஆழ்வார் –

இது வரை ப்ரஹ்மம் பற்றிய ‘பின்பு தங்களைப் பற்றி உபாசனம்
ஆஹவனீயம்–த்ரி அக்னி -அக்னி த்யானம் -இவை அங்கங்கள் -நேராக மோக்ஷம் பலன் கிட்டாதே –
கார்ஹபத்யம் -பிருத்வி -ஆதித்யம் என்று உபாசனம்
ஆஹவனீயம் -தண்ணீர் திக்குகள் நக்ஷத்ரம் சந்திரன் -சந்திரனாக உபாசனம்
தக்ஷிணாக்கினி பிரயாணம் ஆகாசம் மேல் உலகம் மின்னல் –

பாபங்கள் நீங்க இந்த உபாசனம் -பக்தி ஆரம்ப விரோதிகள் போக்கும் –
மனஸ் ஸூ சஸூ த்தம் ஆனால் தானே இடைவிடாமல் த்யானம்
ப்ரஹ்மமே பிராணன் -அளவற்ற ஆனந்தம் -என்று த்யானம்
மேல் ஆச்சார்யர் இடம் கேட்டு பெறுவாய் -சொல்லி அக்னிகள் நிறுத்திய பின்பு
ஸத்யகாமர் திரும்பி வந்து ப்ரஹ்ம தேஜஸ்
சின்ன விஷயங்கள்
ப்ரஹ்ம ஞானம் முழுவதும் உபதேசித்து –
தாமரை இலைத் தண்ணீர் போல் கர்மங்கள் ஒட்டாமல் போகும்
தீது ஒன்றும் சாரா ஏதம் ஒன்றும் வாரா
போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும்

——–

11-அந்தர் அஷி வித்யை
ஸத்யகாமர் உபகோஸலருக்கு இதுவும்
கண்ணுக்குள்
அம்ருதம் –அ பயம் –ஆனந்தம் கொடுக்கும் துக்கம் கலவாமல்

ய ஏஷோঽக்ஷிணி புருஷோ த்³ருʼஶ்யத ஏஷ ஆத்மேதி
ஹோவாசைதத³ம்ருʼதமப⁴யமேதத்³ப்³ரஹ்மேதி
தத்³யத்³யப்யஸ்மிந்ஸர்பிர்வோத³கம் வா ஸிஞ்சதி வர்த்மநீ ஏவ
க³ச்ச²தி ॥ 4.15.1॥

உன்னாலே அப்படி ப்ரஹ்மத்தை உபாஸிக்க முடியாது –
வலக்கண்ணில் புருஷன் -அந்தராத்மா -அவனை உபாசிப்பாய்
அஷி புருஷ உபாசனம் -கண்ணின் மூலம் சூர்யன் -உன்னிடம் உள்ளதை நினைத்தால் தான் உன்னால் அறிய முடியும் –
பரம போக்யமாக உன்னை அனுபவிக்கிறான்
அவன் சுக ரூபம் அவர்கள் சொல்லிக் கொடுக்க -உனக்கு சுகத்தை அனுபவிக்கச் செய்வார் இவர் உபதேசம் –

ஏதꣳ ஸம்யத்³வாம இத்யாசக்ஷத ஏதꣳ ஹி ஸர்வாணி
வாமாந்யபி⁴ஸம்யந்தி ஸர்வாண்யேநம் வாமாந்யபி⁴ஸம்யந்தி
ய ஏவம் வேத³ ॥ 4.15.2॥

ஏஷ உ ஏவ வாமநீரேஷ ஹி ஸர்வாணி வாமாநி நயதி
ஸர்வாணி வாமாநி நயதி ய ஏவம் வேத³ ॥ 4.15.3॥

கல்யாண குணங்களுடன் கூடியவன்
வாமனன் -சேவிப்பாருக்கு தரிசனத்தால் சுகம் கொடுப்பார்
பாமினி-பிரகாச ரூபம் பரஞ்சோதி

ஏஷ உ ஏவ பா⁴மநீரேஷ ஹி ஸர்வேஷு லோகேஷு பா⁴தி
ஸர்வேஷு லோகேஷு பா⁴தி ய ஏவம் வேத³ ॥ 4.15.4॥

அத² யது³ சைவாஸ்மிஞ்ச²வ்யம் குர்வந்தி யதி³ ச
நார்சிஷமேவாபி⁴ஸம்ப⁴வந்த்யர்சிஷோঽஹரஹ்ந
ஆபூர்யமாணபக்ஷமாபூர்யமாணபக்ஷாத்³யாந்ஷடு³த³ங்ஙேதி
மாஸாꣳஸ்தாந்மாஸேப்⁴ய: ஸம்வத்ஸரꣳ
ஸம்வத்ஸராதா³தி³த்யமாதி³த்யாச்சந்த்³ரமஸம் சந்த்³ரமஸோ வித்³யுதம்
தத் புருஷோঽமாநவ: ஸ ஏநாந்ப்³ரஹ்ம க³மயத்யேஷ தே³வபதோ²
ப்³ரஹ்மபத² ஏதேந ப்ரதிபத்³யமாநா இமம் மாநவமாவர்தம் நாவர்தந்தே
நாவர்தந்தே ॥ 4.15.5॥

அர்ச்சிராதி மார்க்கம் -காட்டி அருளுகிறார் இதில் -அறிந்து கொண்டால் தானே உபாசனத்துக்கு வருவோம் –
அத்புத மந்த்ரம் -நா வர்த்தந்தே-திரும்பாத மார்க்கம் –சூழ்ந்து அகன்று -பதிகம் –
அர்ச்சிஸ் -சுக்ல பக்ஷம்- அயனம்- சம்வத்சரம் -இவ்வாறு ஆறு லோகங்கள்
சூர்ய சந்த்ர லோகம் –ஏழாவது எட்டாவது
வித்யுத் ஒன்பதாவது -அமானவன்-இவன்
வருண இந்திர சத்யா லோகம் -ஆக -12-லோகங்கள் -கோசி -அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி –
தர்ம வர்மா திருச்சுற்று -விமான திருச்சுற்று -வழியாக இன்றும் சேவை நமக்காக நம்பெருமாள்
வைகுண்ட வாசலுக்குள் -திருப்பரிவட்டம் மாற்றி -விரஜை நீராட்டத்துக்கு பின்பு –
வைகுண்டத்தில் -சந்த்ர புஷ்கரணி போலே -சஹஸ்ர தூணா மணி மண்டபம் -1000-கால்கள் இல்லை –
கொட்டாய் போட்டு நிறைப்பி -வெளி மணல் வெளியில் –
1102-உருப்படி அமுது செய்வார் திருவாய்மொழி பாசுரம் கணக்குப்படி –

இந்த உபாசகனுக்கு வரும் பிழைகளை போக்க பிராயச்சித்த முறைகளை சொல்லும் மேலே இரண்டு கண்டங்களாலே

॥ இதி பஞ்சத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

மூன்று குணங்கள் -உபதேசம்
1-அம்ருதயம் அ பயம்
2-ஆஸ்ரிதற்கு நல்ல சோபை அருளுவார்
ஆச்சார்யர் காட்டிக் கொடுப்பார்
அடியார்க்கு ஆள் படுத்தும் விமலன்
தானே ப்ரஹ்மம் ப்ருஹத்வாத் நம்மையும் தம்மையே போல் ஆக்கி அருளுவான் –
3-மூன்றாவது -அழகான ஒளி பொருந்திய திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் உடையவர்
நம்பியை நான் கண்ட பின் –சோதி வெள்ளம் -எழுவதோர் உரு –
கண்ணுக்குள்ளே இருப்பதாக த்யானம் –
அர்ச்சிராதி கதி விளக்கமும் இதில் உண்டு –
தேவ மார்க்கம் -ப்ரஹ்ம மார்க்கம் என்றும் இதுக்கு வேறே பெயர்கள்
ஆர்த்தி பிரபந்தம் -விளக்கும் -அமானவனால் ஒளிக் கொண்ட சோதி பெற்று
தாள் அடைந்தோர்க்கு தானே வழித்துணையாம் -மார்க்க பந்து
காளமேகம் –மீளுதலாம் ஏதம் இலா விண்ணுலகு அடைகிறான் -நச புனராவர்த்ததே –

ஆச்சார்யர் பெருமைகளை சொல்லும் வித்யைகள் இவை
முழு நம்பிக்கை இருந்தாலே பலன் பெறுவோம் –
இத்தை ஸத்யகாமர் இடம் அறிந்தோம்
சங்கை இருந்தால் முழுவதும் உபதேசம் கிட்டாதே -இத்தை உபகோஸலர் இடம் பார்த்தோம் –

———

12–பஞ்ச அக்னி வித்யை –5-3- தொடங்கி 5-10-

ஶ்வேதகேதுர்ஹாருணேய: பஞ்சாலாநாꣳ ஸமிதிமேயாய
தꣳ ஹ ப்ரவாஹணோ ஜைவலிருவாச குமாராநு
த்வாஶிஷத்பிதேத்யநு ஹி ப⁴க³வ இதி ॥ 5.3.1॥

பஞ்சாக்கினி வித்யை அடுத்து பல கண்டங்கள் மூலம்
ப்ரவாஹனன் ராஜ்ஜியம் இடம் ஸ்வேதகேது போக

வேத்த² யதி³தோঽதி⁴ ப்ரஜா: ப்ரயந்தீதி ந ப⁴க³வ இதி வேத்த²
யதா² புநராவர்தந்த3 இதி ந ப⁴க³வ இதி வேத்த²
பதோ²ர்தே³வயாநஸ்ய பித்ருʼயாணஸ்ய ச வ்யாவர்தநா3 இதி
ந ப⁴க³வ இதி ॥ 5.3.2॥

வேத்த² யதா²ஸௌ லோகோ ந ஸம்பூர்யத3 இதி ந ப⁴க³வ இதி
வேத்த² யதா² பஞ்சம்யாமாஹுதாவாப: புருஷவசஸோ
ப⁴வந்தீதி நைவ ப⁴க³வ இதி ॥ 5.3.3 ॥

அதா²நு கிமநுஶிஷ்டோ²ঽவோசதா² யோ ஹீமாநி ந
வித்³யாத்கத²ꣳ ஸோঽநுஶிஷ்டோ ப்³ருவீதேதி ஸ ஹாயஸ்த:
பிதுரர்த⁴மேயாய தꣳ ஹோவாசாநநுஶிஷ்ய வாவ கில மா
ப⁴க³வாநப்³ரவீத³நு த்வாஶிஷமிதி ॥ 5.3.4 ॥

எந்த மார்க்கம் மூலம் போகிறார்கள்
சென்றவர் எப்படி திரும்புகிறார்கள்
கேட்க தெரியாது என்று சொல்ல
தேவ யானும் -அர்ச்சிராதி கதி
பித்ரு யானும் திரும்பி வருவது
போயிண்டே இருந்தால் அங்கு இடம் உள்ளதா

பஞ்ச மா ராஜந்யப³ந்து:⁴ ப்ரஶ்நாநப்ராக்ஷீத்தேஷாம்
நைகஞ்சநாஶகம் விவக்துமிதி ஸ ஹோவாச யதா² மா த்வம்
ததை³தாநவதோ³ யதா²ஹமேஷாம் நைகஞ்சந வேத³
யத்³யஹமிமாநவேதி³ஷ்யம் கத²ம் தே நாவக்ஷ்யமிதி ॥ 5.3.5॥

தெரியாமல் அப்பா இடம் போக -எனக்கும் தெரியாது
ஷத்ரியன் இவன் இடம் வந்து கேட்க -நீர் கற்று வந்து சொல்லிக் கொடும் என்ன –

ஸ ஹ கௌ³தமோ ராஜ்ஞோঽர்த⁴மேயாய தஸ்மை ஹ ப்ராப்தாயார்ஹாம் சகார
ஸ ஹ ப்ராத: ஸபா⁴க³ உதே³யாய தꣳ ஹோவாச மாநுஷஸ்ய
ப⁴க³வந்கௌ³தம வித்தஸ்ய வரம் வ்ருʼணீதா² இதி ஸ ஹோவாச தவைவ
ராஜந்மாநுஷம் வித்தம் யாமேவ குமாரஸ்யாந்தே
வாசமபா⁴ஷதா²ஸ்தாமேவ மே ப்³ரூஹீதி ஸ ஹ க்ருʼச்ச்²ரீ ப³பூ⁴வ
॥ 5.3.6॥

தꣳ ஹ சிரம் வஸேத்யாஜ்ஞாபயாஞ்சகார தꣳ ஹோவாச
யதா² மா த்வம் கௌ³தமாவதோ³ யதே²யம் ந ப்ராக்த்வத்த: புரா வித்³யா
ப்³ராஹ்மணாந்க³ச்ச²தி தஸ்மாது³ ஸர்வேஷு லோகேஷு க்ஷத்ரஸ்யைவ
ப்ரஶாஸநமபூ⁴தி³தி தஸ்மை ஹோவாச ॥ 5.3.7

ஷத்ரியருக்குள் தான் இந்த ரஹஸ்யம் –
முதல் தடவையாக அந்தணருக்கு
நீர் கேட்பதால் உபதேசிக்கிறேன்

॥ இதி த்ருʼதீய: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

அஸௌ வாவ லோகோ கௌ³தமாக்³நிஸ்தஸ்யாதி³த்ய ஏவ
ஸமித்³ரஶ்மயோ தூ⁴மோঽஹரர்சிஶ்சந்த்³ரமா அங்கா³ரா நக்ஷத்ராணி
விஸ்பு²லிங்கா:³ ॥ 5.4.1॥

தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்³நௌ தே³வா: ஶ்ரத்³தா⁴ம் ஜுஹ்வதி
தஸ்யா அஹுதே: ஸோமோ ராஜா ஸம்ப⁴வதி ॥ 5.4.2 ॥

॥ இதி சதுர்த:² க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

பர்ஜந்யோ வாவ கௌ³தமாக்³நிஸ்தஸ்ய வாயுரேவ ஸமித³ப்⁴ரம் தூ⁴மோ
வித்³யுத³ர்சிரஶநிரங்கா³ராஹ்ராத³நயோ விஸ்பு²லிங்கா:³ ॥ 5.5.1॥

தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்³நௌ தே³வா: ஸோமꣳ ராஜாநம் ஜுஹ்வதி
தஸ்யா ஆஹுதேர்வர்ஷꣳ ஸம்ப⁴வதி ॥ 5.5.2॥

॥ இதி பஞ்சம: க²ண்ட:³ ॥

————————————————

ப்ருʼதி²வீ வாவ கௌ³தமாக்³நிஸ்தஸ்யா: ஸம்வத்ஸர ஏவ
ஸமிதா³காஶோ தூ⁴மோ ராத்ரிரர்சிர்தி³ஶோঽங்கா³ரா
அவாந்தரதி³ஶோ விஸ்பு²லிங்கா:³ ॥ 5.6.1॥

தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்³நௌ தே³வா வர்ஷம் ஜுஹ்வதி
தஸ்யா ஆஹுதேரந்நꣳ ஸம்ப⁴வதி ॥ 5.6.2॥

॥ இதி ஷஷ்ட:² க²ண்ட:³ ॥

————————————————

புருஷோ வாவ கௌ³தமாக்³நிஸ்தஸ்ய வாகே³வ ஸமித்ப்ராணோ தூ⁴மோ
ஜிஹ்வார்சிஶ்சக்ஷுரங்கா³ரா: ஶ்ரோத்ரம் விஸ்பு²லிங்கா:³ ॥ 5.7.1॥

தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்³நௌ தே³வா அந்நம் ஜுஹ்வதி தஸ்யா
ஆஹுதே ரேத: ஸம்ப⁴வதி ॥ 5.7.2॥

॥ இதி ஸபதம: க²ண்ட:³ ॥

ஹோம குண்டம் -ஆஹுதி —
சுவர்க்கம் -மேகம் -பிருத்வி -புருஷன் -ஸ்த்ரீ ஐந்தும்
ஸ்ரத்தா முதல் ஆஹுதி -சோமன் பிறக்க -அனுபவித்து முடித்து –
மேகம் அடுத்து ஜீவனை ஆஹுதியாக கொடுக்க -வ்ருஷடி உத்பத்தி
பிருத்வி ஹோம குண்டம் -மழை பட்டு நெல் அன்னம் -புருஷன் நாலாவது அக்னி
புருஷன் உண்டு ஆண் ரேதஸ்
பெண் ஐந்தாவது அக்னி குண்டம் -கர்ப்பம் -மனுஷ்யனாகிறான்
அடுத்த தசைக்கு போவது துர்லபம் -அரிது அரிது மானிடப்பிறவி அரிது இதனாலே –
சுழற்சி இப்படி –
வெளியில் வர ஆசைப்பட்டு வந்தால் தானே மீளலாம்
ஞான ஆனந்த மயனாக இருந்து இப்படி சுழல வேண்டுமோ என்ற எண்ணம் வேண்டுமே

————————————————

யோஷா வாவ கௌ³தமாக்³நிஸ்தஸ்யா உபஸ்த² ஏவ ஸமித்³யது³பமந்த்ரயதே
ஸ தூ⁴மோ யோநிரர்சிர்யத³ந்த: கரோதி தேঽங்கா³ரா அபி⁴நந்தா³
விஸ்பு²லிங்கா:³ ॥ 5.8.1॥

தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்³நௌ தே³வா ரேதோ ஜுஹ்வதி
தஸ்யா ஆஹுதேர்க³ர்ப:⁴ ஸம்ப⁴வதி ॥ 5.8.2 ॥

॥ இதி அஷ்டம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

இதி து பஞ்சம்யாமாஹுதாவாப: புருஷவசஸோ ப⁴வந்தீதி
ஸ உல்பா³வ்ருʼதோ க³ர்போ⁴ த³ஶ வா நவ வா மாஸாநந்த: ஶயித்வா
யாவத்³வாத² ஜாயதே ॥ 5.9.1॥

ஸ ஜாதோ யாவதா³யுஷம் ஜீவதி தம் ப்ரேதம் தி³ஷ்டமிதோঽக்³நய
ஏவ ஹரந்தி யத ஏவேதோ யத: ஸம்பூ⁴தோ ப⁴வதி ॥ 5.9.2॥

॥ இதி நவம: க²ண்ட:³ ॥

—————————————

தத்³ய இத்த²ம் விது:³। யே சேமேঽரண்யே ஶ்ரத்³தா⁴ தப இத்யுபாஸதே
தேঽர்சிஷமபி⁴ஸம்ப⁴வந்த்யர்சிஷோঽஹரஹ்ந
ஆபூர்யமாணபக்ஷமாபூர்யமாணபக்ஷாத்³யாந்ஷடு³த³ங்ஙேதி
மாஸாꣳஸ்தாந் ॥ 5.10.1॥

மாஸேப்⁴ய: ஸம்வத்ஸரꣳ ஸம்வத்ஸராதா³தி³த்யமாதி³த்யாச்சந்த்³ரமஸம்
சந்த்³ரமஸோ வித்³யுதம் தத்புருஷோঽமாநவ: ஸ ஏநாந்ப்³ரஹ்ம
க³மயத்யேஷ தே³வயாந: பந்தா² இதி ॥ 5.10.2॥

அத² ய இமே க்³ராம இஷ்டாபூர்தே த³த்தமித்யுபாஸதே தே
தூ⁴மமபி⁴ஸம்ப⁴வந்தி தூ⁴மாத்³ராத்ரிꣳ
ராத்ரேரபரபக்ஷமபரபக்ஷாத்³யாந்ஷட்³த³க்ஷிணைதி
மாஸாꣳஸ்தாந்நைதே ஸம்வத்ஸரமபி⁴ப்ராப்நுவந்தி ॥ 5.10.3॥

மாஸேப்⁴ய: பித்ருʼலோகம் பித்ருʼலோகாதா³காஶமாகாஶாச்சந்த்³ரமஸமேஷ
ஸோமோ ராஜா தத்³தே³வாநாமந்நம் தம் தே³வா ப⁴க்ஷயந்தி ॥ 5.10.4॥

தஸ்மிந்யவாத்ஸம்பாதமுஷித்வாதை²தமேவாத்⁴வாநம் புநர்நிவர்தந்தே
யதே²தமாகாஶமாகாஶாத்³வாயும் வாயுர்பூ⁴த்வா தூ⁴மோ ப⁴வதி
தூ⁴மோ பூ⁴த்வாப்⁴ரம் ப⁴வதி ॥ 5.10.5॥

அப்⁴ரம் பூ⁴த்வா மேகோ⁴ ப⁴வதி மேகோ⁴ பூ⁴த்வா ப்ரவர்ஷதி
த இஹ வ்ரீஹியவா ஓஷதி⁴வநஸ்பதயஸ்திலமாஷா இதி
ஜாயந்தேঽதோ வை க²லு து³ர்நிஷ்ப்ரபதரம் யோ யோ ஹ்யந்நமத்தி
யோ ரேத: ஸிஞ்சதி தத்³பூ⁴ய ஏவ ப⁴வதி ॥ 5.10.6॥

தேவ யானம்
தூப மானம் -இருட்டு -தேய் பிறை -தஷிணாயணம் -சம்வத்சரம் பித்ரு லோகம் ஆகாசம்
சந்த்ர லோகம் -அனுபவித்து திரும்பி -ஆகாசம் வாயு தூமம் –
மூன்றாவது மார்க்கம் -புழுவாக பிறந்து -ஞானமே இல்லாத ஜென்மமாக இங்கேயே இருப்பதால்
அங்கே போனவர்கள் குறைய

தத்³ய இஹ ரமணீயசரணா அப்⁴யாஶோ ஹ யத்தே ரமணீயாம்
யோநிமாபத்³யேரந்ப்³ராஹ்மணயோநிம் வா க்ஷத்ரியயோநிம் வா வைஶ்யயோநிம்
வாத² ய இஹ கபூயசரணா அப்⁴யாஶோ ஹ யத்தே கபூயாம்
யோநிமாபத்³யேரஞ்ஶ்வயோநிம் வா ஸூகரயோநிம் வா
சண்டா³லயோநிம் வா ॥ 5.10.7॥

அதை²தயோ: பதோ²ர்ந கதரேணசந தாநீமாநி
க்ஷுத்³ராண்யஸக்ருʼதா³வர்தீநி பூ⁴தாநி ப⁴வந்தி ஜாயஸ்வ
ம்ரியஸ்வேத்யேதத்த்ருʼதீயꣳஸ்தா²நம் தேநாஸௌ லோகோ ந ஸம்பூர்யதே
தஸ்மாஜ்ஜுகு³ப்ஸேத ததே³ஷ ஶ்லோக: ॥ 5.10.8॥

ஸ்தேநோ ஹிரண்யஸ்ய ஸுராம் பிப³ꣳஶ்ச கு³ரோஸ்தல்பமாவஸந்ப்³ரஹ்மஹா
சைதே பதந்தி சத்வார: பஞ்சமஶ்சாசரꣳஸ்தைரிதி ॥ 5.10.9॥

அத² ஹ ய ஏதாநேவம் பஞ்சாக்³நீந்வேத³ ந ஸஹ
தைரப்யாசரந்பாப்மநா லிப்யதே ஶுத்³த:⁴ பூத: புண்யலோகோ ப⁴வதி
ய ஏவம் வேத³ ய ஏவம் வேத³ ॥ 5.10.10॥

பாபம் பண்ணி- பாப யோனி -புண்யம் செய்தால் புண்ய யோனி -திருத்தலாம் –
பஞ்சாக்னி அறிந்து வெளி வர சாஸ்திரம் சொல்லுமே

॥ இதி த³ஶம: க²ண்ட:³ ॥

ஸ்வேதகேது -அருணை பிள்ளை -பாஞ்சால தேச சதஸ்ஸூ -ப்ரவாஹனர் அரசர் -இடம் சென்று -ஐந்து கேள்விகள்
தேவ யானம் பித்ரு யானம் பற்றி
பூத ஸூஷ்மங்கள் னுடனே செல்கிறான் -தண்ணீர் எப்படி புருஷனாக-ஐந்தாவது கேள்விக்கு முதல் பதில் – –
ஸ்ரத்தா -தண்ணீர் -பூத ஸூஷ்மங்களுக்கு பெயர்
பூத ஸூஷ்மம் உடன் சுவர்க்கம் மேகம் –நீர் நிறைந்து இருப்பதால் அத்தையே சொன்ன படி -மீண்டும் வந்து –
ப்ரஹ்ம வித்யை உபாசனத்துக்கு முதலில் -வைராக்யம் வர வேண்டுமே -அதற்காக இத்தை சொன்னபடி –
வேத நூல் -மனுஷர் தான் புகுவரேலும் –ஆதலால் பிறவி வேண்டேன் –
இவ்வாறு ஜீவாத்மாவை அறிந்து -உடலில் விட வேறே -ஐந்து ஆஹுதி அறிந்து ன்-
தபஸ் – உபாசனம் -தபஸ் என்று பரமாத்மாவை -ஆரண்யம் -காட்டில் இருந்து உபதேசிக்க –
தனிமை நாடி -ஜன கூட்டம் இல்லாமல் -அர்ச்சிராதி கதி–விவரிக்கும் மேல்
தேவர்கள் ஸத்காரம் செய்வதால் தேவ யானம் இதுவே –
அந்தர் ஆத்மாவாக இருக்கும் பரமாத்வா வரை த்யானம் செய்தால் தான் மோக்ஷ பிராப்தி
பலம் சொல்வதை பார்த்து – இத்தைக் கொள்ள வேண்டும் -என்ன் ஆவி ஆவி -ஆழ்வார் அருளிச் செயல்

இஷ்டம் யாகம் –பூர்த்தம் சமூக பணிகள் –தத்தம் தானம் –மூன்றும் செய்பவன் சுவர்க்கம் –
புகை உலகம் பூமாதி மார்க்கம் பித்ரு யானம்

————

13–வைச்வானர வித்யை –5–11-தொடங்கி -5-21-

ப்ராசீநஶால ஔபமந்யவ: ஸத்யயஜ்ஞ:
பௌலுஷிரிந்த்³ரத்³யும்நோ பா⁴ல்லவேயோ ஜந: ஶார்கராக்ஷ்யோ
பு³டி³ல ஆஶ்வதராஶ்விஸ்தே ஹைதே மஹாஶாலா மஹாஶ்ரோத்ரியா:
ஸமேத்ய மீமாꣳஸாம் சக்ரு: கோ ந ஆத்மா கிம் ப்³ரஹ்மேதி ॥ 5.11.1॥

வைச்வானர வித்யை -முழுமையான ப்ரஹ்மம் -எது -ஆறு பேர் அரசன் இடம் சென்று
ராஜ ரிஷி -இடம் சென்று -ஆறு கேள்விகள் -கேகேய தேச ராஜா அஸ்வபதி
அஹம் வைச்வானர பூத்யா– வயிற்றில் நெருப்பாக இருக்கும் ப்ரஹ்மம்
ஆகாசம் ஆதித்யன் -தலையை மட்டும் -பிருத்வியை காளை மட்டும் பார்த்தவனாவான்
பிராணா –உதானா சுவாஹா உள்ளே உள்ள அக்னிக்கு -ஆஹுதி -தேஜஸ் மிக்கு ஜெயிக்கும் -ஆரோக்யம் கிட்டும் –

தே ஹ ஸம்பாத³யாஞ்சக்ருருத்³தா³லகோ வை ப⁴க³வந்தோঽயமாருணி:
ஸம்ப்ரதீமமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமத்⁴யேதி தꣳ
ஹந்தாப்⁴யாக³ச்சா²மேதி தꣳ ஹாப்⁴யாஜக்³மு: ॥ 5.11.2॥

அருணன் பிள்ளை – உத்தாலர் -இவர் பிள்ளை -ஸ்வேதகேது –

ஸ ஹ ஸம்பாத³யாஞ்சகார ப்ரக்ஷ்யந்தி மாமிமே
மஹாஶாலா மஹாஶ்ரோத்ரியாஸ்தேப்⁴யோ ந ஸர்வமிவ ப்ரதிபத்ஸ்யே
ஹந்தாஹமந்யமப்⁴யநுஶாஸாநீதி ॥ 5.11.3॥

தாந்ஹோவாசாஶ்வபதிர்வை ப⁴க³வந்தோঽயம் கைகேய:
ஸம்ப்ரதீமமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமத்⁴யேதி
தꣳஹந்தாப்⁴யாக³ச்சா²மேதி தꣳஹாப்⁴யாஜக்³மு: ॥ 5.11.4॥

அஸ்வபதி ஞானி சிறந்த உபாசகன் இடம் இவரைக் கூட்டிப்போக –

தேப்⁴யோ ஹ ப்ராப்தேப்⁴ய: ப்ருʼத²க³ர்ஹாணி காரயாஞ்சகார
ஸ ஹ ப்ராத: ஸஞ்ஜிஹாந உவாச ந மே ஸ்தேநோ ஜநபதே³ ந
கர்த³ர்யோ ந மத்³யபோ நாநாஹிதாக்³நிர்நாவித்³வாந்ந ஸ்வைரீ ஸ்வைரிணீ
குதோ யக்ஷ்யமாணோ வை ப⁴க³வந்தோঽஹமஸ்மி யாவதே³கைகஸ்மா
ருʼத்விஜே த⁴நம் தா³ஸ்யாமி தாவத்³ப⁴க³வத்³ப்⁴யோ தா³ஸ்யாமி
வஸந்து ப⁴க³வந்த இதி ॥ 5.11.5॥

ப்ரதிஜ்ஜை செய்து தானம் வழங்கி திருடர்கள் இல்லை -அக்னி கார்யம் விட்டவர்கள் இல்லை
தவறான நடத்தை உள்ளவர்கள் இல்லை குற்றம் இல்லாத தானம்

தே ஹோசுர்யேந ஹைவார்தே²ந புருஷஶ்சரேத்தꣳஹைவ
வதே³தா³த்மாநமேவேமம் வைஶ்வாநரꣳ ஸம்ப்ரத்யத்⁴யேஷி தமேவ நோ
ப்³ரூஹீதி ॥ 5.11.6॥

தக்ஷிணை இலக்கு இல்லை –

தாந்ஹோவாச ப்ராதர்வ: ப்ரதிவக்தாஸ்மீதி தே ஹ ஸமித்பாணய:
பூர்வாஹ்ணே ப்ரதிசக்ரமிரே தாந்ஹாநுபநீயைவைதது³வாச ॥ 5.11.7॥

நாளை சொல்கிறேன் -உங்களுக்கு எவ்வளவு தெரியும் நிலையை அறிந்து அது தொடக்கி சொல்வேன்

॥ இதி ஏகாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

ஔபமந்யவ கம் த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸ இதி தி³வமேவ ப⁴க³வோ
ராஜந்நிதி ஹோவாசைஷ வை ஸுதேஜா ஆத்மா வைஶ்வாநரோ யம்
த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸே தஸ்மாத்தவ ஸுதம் ப்ரஸுதமாஸுதம் குலே
த்³ருʼஶ்யதே ॥ 5.12.1॥

அத்ஸ்யந்நம் பஶ்யஸி ப்ரியமத்த்யந்நம் பஶ்யதி ப்ரியம் ப⁴வத்யஸ்ய
ப்³ரஹ்மவர்சஸம் குலே ய ஏதமேவமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமுபாஸ்தே
மூதா⁴ த்வேஷ ஆத்மந இதி ஹோவாச மூர்தா⁴ தே
வ்யபதிஷ்யத்³யந்மாம் நாக³மிஷ்ய இதி ॥ 5.12.2॥

ஆகாசம் மேலே ஸ்வர்க்கம் லோகத்தை வைச்வானராக உபாசனம் முதலில் சொன்னவன்
தலையை மட்டும் உபாசிக்கிறாய் -முழுமையாக என்று நினைத்தாயானால் தலை போய் இருக்கும் நல்ல வேளை இன்று நீ வந்தாய்
அங்கம் மட்டும் -உபாசித்து -முக்தி கிட்டாதே -வாழும் கால நன்மை மட்டுமே கிட்டும்
அவாந்தர பலன் -நெல் குத்த வேர்வை வருவது போலே –

॥ இதி த்³வாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————-

அத² ஹோவாச ஸத்யயஜ்ஞம் பௌலுஷிம் ப்ராசீநயோக்³ய கம்
த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸ இத்யாதி³த்யமேவ ப⁴க³வோ ராஜந்நிதி
ஹோவாசைஷ வை விஶ்வரூப ஆத்மா வைஶ்வாநரோ யம்
த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸே தஸ்மாத்தவ ப³ஹு விஶ்வரூபம் குலே
த்³ருʼஶ்யதே ॥ 5.13.1॥

அடுத்தவன் ஆத்யனாக உபாசனம்- ஓளி சாம்யம் உண்டே -குலம் பெருகும் ப்ரஹ்ம ஞானிகள் –
கண்ணை மட்டுமே உபாசித்தவனாக ஆவாய் –

ப்ரவ்ருʼத்தோঽஶ்வதரீரதோ² தா³ஸீநிஷ்கோঽத்ஸ்யந்நம் பஶ்யஸி
ப்ரியமத்த்யந்நம் பஶ்யதி ப்ரியம் ப⁴வத்யஸ்ய ப்³ரஹ்மவர்சஸம் குலே
ய ஏதமேவமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமுபாஸ்தே சக்ஷுஷேததா³த்மந இதி
ஹோவாசாந்தோ⁴ঽப⁴விஷ்யோ யந்மாம் நாக³மிஷ்ய இதி ॥ 5.13.2॥

॥ இதி த்ரயோத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————

அத² ஹோவாசேந்த்³ரத்³யும்நம் பா⁴ல்லவேயம் வையாக்⁴ரபத்³ய கம்
த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸ இதி வாயுமேவ ப⁴க³வோ ராஜந்நிதி
ஹோவாசைஷ வை ப்ருʼத²க்³வர்த்மாத்மா வைஶ்வாநரோ யம்
த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸே தஸ்மாத்த்வாம் ப்ருʼத²க்³ப³லய ஆயந்தி
ப்ருʼத²க்³ரத²ஶ்ரேணயோঽநுயந்தி ॥ 5.14.1॥

அத்ஸ்யந்நம் பஶ்யஸி ப்ரியமத்த்யந்நம் பஶ்யதி ப்ரியம் ப⁴வத்யஸ்ய
ப்³ரஹ்மவர்சஸம் குலே ய ஏதமேவமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமுபாஸ்தே
ப்ராணஸ்த்வேஷ ஆத்மந இதி ஹோவாச ப்ராணஸ்த
உத³க்ரமிஷ்யத்³யந்மாம் நாக³மிஷ்ய இதி ॥ 5.14.2॥

வாயு தேவதையை -உபாசிக்கிறேன் -பல ஐஸ்வர்யங்கள் வந்து சேரும் -ஆனால் முழுமையாக உபாஸிக்க வில்லை
பிராணனை மட்டும் உபாசித்தாய் –

॥ இதி சதுர்த³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

அத² ஹோவாச ஜநꣳஶார்கராக்ஷ்ய கம் த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸ
இத்யாகாஶமேவ ப⁴க³வோ ராஜந்நிதி ஹோவாசைஷ வை ப³ஹுல
ஆத்மா வைஶ்வாநரோ யம் த்வமாத்மாநமுபஸ்ஸே தஸ்மாத்த்வம்
ப³ஹுலோঽஸி ப்ரஜயா ச த⁴நேந ச ॥ 5.15.1॥

அத்ஸ்யந்நம் பஶ்யஸி ப்ரியமத்த்யந்நம் பஶ்யதி ப்ரியம் ப⁴வத்யஸ்ய
ப்³ரஹ்மவர்சஸம் குலே ய ஏதமேவமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமுபாஸ்தே
ஸந்தே³ஹஸ்த்வேஷ ஆத்மந இதி ஹோவாச ஸந்தே³ஹஸ்தே வ்யஶீர்யத்³யந்மாம்
நாக³மிஷ்ய இதி ॥ 5.15.2॥

ஆகாசத்தை உபாசிப்பதாக -புத்ரன் ஐஸ்வர்யம் -செழிப்பாக இருப்பாய் -நடுப்பாகம் மட்டும்

॥ இதி பஞ்சத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

—————————————————-

அத² ஹோவாச பு³டி³லமாஶ்வதராஶ்விம் வையாக்⁴ரபத்³ய கம்
த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸ இத்யப ஏவ ப⁴க³வோ ராஜந்நிதி ஹோவாசைஷ
வை ரயிராத்மா வைஶ்வாநரோ யம் த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸே
தஸ்மாத்த்வꣳரயிமாந்புஷ்டிமாநஸி ॥ 5.16.1॥

அத்ஸ்யந்நம் பஶ்யஸி ப்ரியமத்த்யந்நம் பஶ்யதி ப்ரியம் ப⁴வத்யஸ்ய
ப்³ரஹ்மவர்சஸம் குலே ய ஏதமேவமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமுபாஸ்தே
ப³ஸ்திஸ்த்வேஷ ஆத்மந இதி ஹோவாச ப³ஸ்திஸ்தே வ்யபே⁴த்ஸ்யத்³யந்மாம்
நாக³மிஷ்ய இதி ॥ 5.16.2॥

அடுத்து புடிலர் நீராக உபாசனம் –

॥ இதி ஷோட³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

அத² ஹோவாசோத்³தா³லகமாருணிம் கௌ³தம கம் த்வமாத்மாநமுபஸ்ஸ
இதி ப்ருʼதி²வீமேவ ப⁴க³வோ ராஜந்நிதி ஹோவாசைஷ வை
ப்ரதிஷ்டா²த்மா வைஶ்வாநரோ யம் த்வமாத்மாநமுபாஸ்ஸே
தஸ்மாத்த்வம் ப்ரதிஷ்டி²தோঽஸி ப்ரஜயா ச பஶுபி⁴ஶ்ச 5.17.1॥

அத்ஸ்யந்நம் பஶ்யஸி ப்ரியமத்த்யந்நம் பஶ்யதி ப்ரியம் ப⁴வத்யஸ்ய
ப்³ரஹ்மவர்சஸம் குலே ய ஏதமேவமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமுபாஸ்தே
பாதௌ³ த்வேதாவாத்மந இதி ஹோவாச பாதௌ³ தே வ்யம்லாஸ்யேதாம்
யந்மாம் நாக³மிஷ்ய இதி 5.17.2॥

உத்தாலகர் இடம் அடுத்து -பூமியாக உபாஸிக்க -கால் பகுதி மட்டும் -பசுக்கள் செல்வம் கிட்டும்

॥ இதி ஸப்தத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————

தாந்ஹோவாசைதே வை க²லு யூயம் ப்ருʼத²கி³வேமமாத்மாநம்
வைஶ்வாநரம் வித்³வாꣳஸோঽந்நமத்த² யஸ்த்வேதமேவம்
ப்ராதே³ஶமாத்ரமபி⁴விமாநமாத்மாநம் வைஶ்வாநரமுபாஸ்தே ஸ ஸர்வேஷு
லோகேஷு ஸர்வேஷு பூ⁴தேஷு ஸர்வேஷ்வாத்மஸ்வந்நமத்தி ॥ 5.18.1॥

பிரதேச மாத்திரம் -அங்கம் மட்டும் -இவற்றை உடலாகக் கொண்டு -சேதன அசேதனங்கள் ப்ரஹ்ம சரீரம் தானே –

தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்யாத்மநோ வைஶ்வாநரஸ்ய மூர்தை⁴வ
ஸுதேஜாஶ்சக்ஷுர்விஶ்வரூப: ப்ராண: ப்ருʼத²க்³வர்த்மாத்மா ஸந்தே³ஹோ
ப³ஹுலோ ப³ஸ்திரேவ ரயி: ப்ருʼதி²வ்யேவ பாதா³வுர ஏவ வேதி³ர்லோமாநி
ப³ர்ஹிர்ஹ்ருʼத³யம் கா³ர்ஹபத்யோ மநோঽந்வாஹார்யபசந ஆஸ்யமாஹவநீய:
॥ 5.18.2॥

॥ இதி அஷ்டாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

————————————————-

தத்³யத்³ப⁴க்தம் ப்ரத²மமாக³ச்சே²த்தத்³தோ⁴மீயꣳ ஸ யாம்
ப்ரத²மாமாஹுதிம் ஜுஹுயாத்தாம் ஜுஹுயாத்ப்ராணாய ஸ்வாஹேதி
ப்ராணஸ்த்ருʼப்யதி ॥ 5.19.1॥

ப்ராணே த்ருʼப்யதி சக்ஷுஸ்த்ருʼப்யதி சக்ஷுஷி
த்ருʼப்யத்யாதி³த்யஸ்த்ருʼப்யத்யாதி³த்யே த்ருʼப்யதி த்³யௌஸ்த்ருʼப்யதி
தி³வி த்ருʼப்யந்த்யாம் யத்கிஞ்ச த்³யௌஶ்சாதி³த்யஶ்சாதி⁴திஷ்ட²தஸ்தத்த்ருʼப்யதி
தஸ்யாநுத்ருʼப்திம் த்ருʼப்யதி ப்ரஜயா பஶுபி⁴ரந்நாத்³யேந தேஜஸா
ப்³ரஹ்மவர்சஸேநேதி ॥ 5.19.2॥

அன்னம் மனஸ் -தண்ணீர் பிராணன் -நெய் வாக்கு –தொடர்பு இப்படி உண்டே
ஹோம குண்டம் உள்ளே -பிராணா சுவாஹா -ஆஹுதி கொடுக்க -திருப்தி வந்தால் -கண் திருப்தி –
அதனால் ஆதித்யன் திருப்தி -அத்யாத்மீகம் ஆதி தைவம் தொடர்பு -பிணைப்பு உண்டே –
ஆதித்யன் திருப்தி அடைந்தால் ஸ்வர்க்க லோகம் -தேவதைகள் திருப்தி –
அன்னம் தேஜஸ் கிட்டும்

॥ இதி ஏகோநவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

————————————————

அத² யாம் த்³விதீயாம் ஜுஹுயாத்தாம் ஜுஹுயாத்³வ்யாநாய ஸ்வாஹேதி
வ்யாநஸ்த்ருʼப்யதி ॥ 5.20.1॥

வ்யாநே த்ருʼப்யதி ஶ்ரோத்ரம் த்ருʼப்யதி ஶ்ரோத்ரே த்ருʼப்யதி
சந்த்³ரமாஸ்த்ருʼப்யதி சந்த்³ரமஸி த்ருʼப்யதி தி³ஶஸ்த்ருʼப்யந்தி
தி³க்ஷு த்ருʼப்யந்தீஷு யத்கிஞ்ச தி³ஶஶ்ச சந்த்³ரமாஶ்சாதி⁴திஷ்ட²ந்தி
தத்த்ருʼப்யதி தஸ்யாநு த்ருʼப்திம் த்ருʼப்யதி ப்ரஜயா பஶுபி⁴ரந்நாத்³யேந
தேஜஸா ப்³ரஹ்மவர்சஸேநேதி ॥ 5.20.2॥

॥ இதி விம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

அத² யாம் த்ருʼதீயாம் ஜுஹுயாத்தாம் ஜுஹுயாத³பாநாய
ஸ்வாஹேத்யபாநஸ்த்ருʼப்யதி ॥ 5.21.1॥

அபாநே த்ருʼப்யதி வாக்த்ருʼப்யதி வாசி த்ருʼப்யந்த்யாமக்³நிஸ்த்ருʼப்யத்யக்³நௌ
த்ருʼப்யதி ப்ருʼதி²வீ த்ருʼப்யதி ப்ருʼதி²வ்யாம் த்ருʼப்யந்த்யாம் யத்கிஞ்ச
ப்ருʼதி²வீ சாக்³நிஶ்சாதி⁴திஷ்ட²தஸ்தத்த்ருʼப்யதி
தஸ்யாநு த்ருʼப்திம் த்ருʼப்யதி ப்ரஜயா பஶுபி⁴ரந்நாத்³யேந தேஜஸா
ப்³ரஹ்மவர்சஸேநேதி ॥ 5.21.2॥

॥ இதி ஏகவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

ஆறு ரிஷிகளை -பேரை ஒருவர் கேள்வி இதில் –
மீமாம்சை பூஜித விஷய விசாரம்
நம்மை செலுத்தும் அவன் யார் –
உத்தாலகர் இடம் சென்று இவரும் சென்று -இவரே அருணி
அனைவரும் அரசர் அஸ்வபதி கேகேய அரசன் -ராஜ ரிஷி இடம் சென்று உபதேசம் கேட்டுப் பெற்றார்கள் –

த்யு லோகம் -ஸ்வர்க்க லோகம் -ஆதித்யன் -வாயு -ஆகாசமே -தண்ணீரே –ப்ருத்வியே -ஆறும் சொல்ல

தலைப்பகுதி தான் த்வி லோகம் -ஸூ தேஜஸ்ஸூ -இது
ஆதித்யன் -சத்யஞ்ஞான் சொன்னது விஸ்வ ரூபன் உலகை பிரகாசப்படுத்தும் -கண்
வாயு -பிருதக் வர்த்தமான எங்கும் புகுந்து -பரமாத்மாவின் மூச்சுக்காற்று -பிராணன்
ஆகாசம் பஹுலம் -பெரிய பூதம் -மத்ய காயம் இடைப்பகுதி
மூச்சா -தண்ணீர் முடிலர் ரையி
பிரதிஷ்டா பிருத்வி திருவடிகள்
பகுதி தான் உபாசிக்கிறீர்கள்
அபரிச்சேத்யன் அவன் –

அபி விமானம் -மானம் அளவு அற்றவர் -பகுதி என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும் –
எங்கும் விபு -சர்வ வ்யாபி -அடைந்து அனுபவிக்கும் பலம் –
சோறு உண்கிறார்கள் -உண்ணும் சோறு இத்யாதி போல்
என்னுடைய உடலில் சேர்ந்து இருக்கிறார் என்று நினைத்து உபாஸிக்க வேண்டும்
சம்பந்தம் அறிந்து -அனைத்தும் அவன் அங்கங்கள் உடன் -இருப்பதாக அனுசந்தித்து –
இவையும் -அவையும் –1-9- என்னுடைச் சூழல் உளானே என் ஓக்கலையானே –உச்சி உளானே -அனுசந்திப்பது போல் –

இருப்பதால் தான் இந்த உடல் வேண்டும் -உபாசித்து அவனை அடைய சாதனம் –
இதுக்கு அங்கம் பிராண ஆஹுதி –அக்னி ஹோத்ரமாக இத்தை நினைத்து பண்ண வேண்டும் –
வைச்வானரனான அவனுக்கு ஆராதனம் இதுவே
இப்படி த்யானிப்பவன் -பாபங்கள் தீயில் இட்ட பஞ்சு போல் உரு மாய்ந்து போகும் –
தர்சன சமானாகார தியானத்துக்கு பின்பு –பலன் கிட்டும் –
தத் அதிகம உத்தர அகம் பூர்வ அகம் அஸ்லேஷ விநாசம்

——

14-பூமா வித்யை –7-ப்ரபாடகம் முழுவதும் -இதுவே —

॥ ஸப்தமோঽத்⁴யாய: ॥
அதீ⁴ஹி ப⁴க³வ இதி ஹோபஸஸாத³ ஸநத்குமாரம் நாரத³ஸ்தꣳ
ஹோவாச யத்³வேத்த² தேந மோபஸீத³ ததஸ்த ஊர்த்⁴வம் வக்ஷ்யாமீதி
ஸ ஹோவாச ॥ 7.1.1॥

மிகச்சிறந்த செழிப்பான அதிகமான தன்னில் வேறு பெரியது இல்லாது பூமா
நாரதர் -சனத் குமாரர் -பேசி –
பூமா எவ்வளவு பெரியது காட்டி -அத்தை பெற செய்ய வேண்டிய படிக்கட்டுக்கள் காட்டி
தெரிந்தது சொல்லும் அப்புறம் மேலே சொல்கிறேன் சனத்குமாரர்-
அறிந்தவற்றில் எது சிறந்தது -ஒவ் ஒன்றாக சொல்லி உயர்த்தி –

ருʼக்³வேத³ம் ப⁴க³வோঽத்⁴யேமி யஜுர்வேத³ꣳ ஸாமவேத³மாத²ர்வணம்
சதுர்த²மிதிஹாஸபுராணம் பஞ்சமம் வேதா³நாம் வேத³ம் பித்ர்யꣳ ராஶிம்
தை³வம் நிதி⁴ம் வாகோவாக்யமேகாயநம் தே³வவித்³யாம் ப்³ரஹ்மவித்³யாம்
பூ⁴தவித்³யாம் க்ஷத்ரவித்³யாம் நக்ஷத்ரவித்³யாꣳ
ஸர்பதே³வஜநவித்³யாமேதத்³ப⁴க³வோঽத்⁴யேமி ॥ 7.1.2॥

தெரிந்தது எல்லாம் நாரதர் விளக்கி -வித்யா ஸ்தானங்கள் அறிந்தவர் –

ஸோঽஹம் ப⁴க³வோ மந்த்ரவிதே³வாஸ்மி நாத்மவிச்ச்²ருதꣳ ஹ்யேவ மே
ப⁴க³வத்³த்³ருʼஶேப்⁴யஸ்தரதி ஶோகமாத்மவிதி³தி ஸோঽஹம் ப⁴க³வ:
ஶோசாமி தம் மா ப⁴க³வாஞ்சோ²கஸ்ய பாரம் தாரயத்விதி
தꣳ ஹோவாச யத்³வை கிஞ்சைதத³த்⁴யகீ³ஷ்டா² நாமைவைதத் ॥ 7.1.3॥

ஆனந்தம் இல்லை-தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதை அறியாமல் -சார தமம் அறியாமல் துக்கமாகவே உள்ளேன்

நாம வா ருʼக்³வேதோ³ யஜுர்வேத:³ ஸாமவேத³ ஆத²ர்வணஶ்சதுர்த²
இதிஹாஸபுராண: பஞ்சமோ வேதா³நாம் வேத:³ பித்ர்யோ ராஶிர்தை³வோ
நிதி⁴ர்வாகோவாக்யமேகாயநம் தே³வவித்³யா ப்³ரஹ்மவித்³யா பூ⁴தவித்³யா
க்ஷத்ரவித்³யா நக்ஷத்ரவித்³யா ஸர்பதே³வஜநவித்³யா
நாமைவைதந்நாமோபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.1.4 ॥

நாம ப்ரஹ்ம உபாசனம் முதலில் -விருப்பம் அடைகிறான் –

ஸ யோ நாம ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவந்நாம்நோ க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ நாம ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோ நாம்நோ பூ⁴ய இதி நாம்நோ வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.1.5॥

॥ இதி ப்ரத²ம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————

வாக்³வாவ நாம்நோ பூ⁴யஸீ வாக்³வா ருʼக்³வேத³ம் விஜ்ஞாபயதி யஜுர்வேத³ꣳ
ஸாமவேத³மாத²ர்வணம் சதுர்த²மிதிஹாஸபுராணம் பஞ்சமம் வேதா³நாம் வேத³ம்
பித்ர்யꣳராஶிம் தை³வம் நிதி⁴ம் வாகோவாக்யமேகாயநம் தே³வவித்³யாம்
ப்³ரஹ்மவித்³யாம் பூ⁴தவித்³யாம் க்ஷத்ரவித்³யாꣳ ஸர்பதே³வஜநவித்³யாம்
தி³வம் ச ப்ருʼதி²வீம் ச வாயும் சாகாஶம் சாபஶ்ச தேஜஶ்ச
தே³வாꣳஶ்ச மநுஷ்யாꣳஶ்ச பஶூꣳஶ்ச வயாꣳஸி ச
த்ருʼணவநஸ்பதீஞ்ஶ்வாபதா³ந்யாகீடபதங்க³பிபீலகம்
த⁴ர்மம் சாத⁴ர்மம் ச ஸத்யம் சாந்ருʼதம் ச ஸாது⁴ சாஸாது⁴ ச
ஹ்ருʼத³யஜ்ஞம் சாஹ்ருʼத³யஜ்ஞம் ச யத்³வை வாங்நாப⁴விஷ்யந்ந த⁴ர்மோ
நாத⁴ர்மோ வ்யஜ்ஞாபயிஷ்யந்ந ஸத்யம் நாந்ருʼதம் ந ஸாது⁴ நாஸாது⁴
ந ஹ்ருʼத³யஜ்ஞோ நாஹ்ருʼத³யஜ்ஞோ வாகே³வைதத்ஸர்வம் விஜ்ஞாபயதி
வாசமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.2.1॥

வாக் ப்ரஹ்மம் அடுத்து -பேச்சு இருந்தால் தானே சொற்கள் வரும் -நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்தினேன் –
வாக்மீ ஸ்ரீ மான் -வாக் சாதுர்யம் -நாமங்களை விட வாக்கு ஸ்ரேஷ்டம்
நர நார த -மனுஷன் உடைய தொடர்பு உள்ள ஞானம் கொடுப்பவர்– நாரதர்

ஸ யோ வாசம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவத்³வாசோ க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ வாசம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோ வாசோ பூ⁴ய இதி வாசோ வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.2.2॥

॥ இதி த்³விதீய: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

மநோ வாவ வாசோ பூ⁴யோ யதா² வை த்³வே வாமலகே த்³வே வா கோலே
த்³வௌ வாக்ஷௌ முஷ்டிரநுப⁴வத்யேவம் வாசம் ச நாம ச
மநோঽநுப⁴வதி ஸ யதா³ மநஸா மநஸ்யதி
மந்த்ராநதீ⁴யீயேத்யதா²தீ⁴தே கர்மாணி குர்வீயேத்யத² குருதே
புத்ராꣳஶ்ச பஶூꣳஶ்சேச்சே²யேத்யதே²ச்ச²த இமம் ச
லோகமமும் சேச்சே²யேத்யதே²ச்ச²தே மநோ ஹ்யாத்மா மநோ ஹி லோகோ
மநோ ஹி ப்³ரஹ்ம மந உபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.3.1 ॥

மனம் அத்தை விட ஸ்ரேஷ்டம் -நினைக்காமல் பேச முடியாதே மனோ பூர்வ வாக் உத்தர –
பேசினால் தானே சொற்கள் நாமம் வரும் –
பந்த மோக்ஷ ஏவ காரணம் மனம் -பற்றுடைய மனம் எதிரி- பற்றில்லா மனம் நண்பன்
மனம் கருவி போலே சிந்திக்க –

ஸ யோ மநோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவந்மநஸோ க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ மநோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோ மநஸோ பூ⁴ய இதி மநஸோ வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி
தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.3.2॥

॥ இதி த்ருʼதீய: க²ண்ட:³ ॥

—————————————-

ஸங்கல்போ வாவ மநஸோ பூ⁴யாந்யதா³ வை ஸங்கல்பயதேঽத²
மநஸ்யத்யத² வாசமீரயதி தாமு நாம்நீரயதி நாம்நி
மந்த்ரா ஏகம் ப⁴வந்தி மந்த்ரேஷு கர்மாணி ॥ 7.4.1॥

-சங்கல்பம் -புத்தி-தர்ம பூத ஞானம் – -உறுதியான முடிவு எடுக்கும் -மனத்தை விட ஸ்ரேஷ்டம் –

தாநி ஹ வா ஏதாநி ஸங்கல்பைகாயநாநி ஸங்கல்பாத்மகாநி
ஸங்கல்பே ப்ரதிஷ்டி²தாநி ஸமக்லுʼபதாம் த்³யாவாப்ருʼதி²வீ
ஸமகல்பேதாம் வாயுஶ்சாகாஶம் ச ஸமகல்பந்தாபஶ்ச
தேஜஶ்ச தேஷாꣳ ஸம் க்லுʼப்த்யை வர்ஷꣳ ஸங்கல்பதே
வர்ஷஸ்ய ஸங்க்லுʼப்த்யா அந்நꣳ ஸங்கல்பதேঽந்நஸ்ய ஸம் க்லுʼப்த்யை
ப்ராணா: ஸங்கல்பந்தே ப்ராணாநாꣳ ஸம் க்லுʼப்த்யை மந்த்ரா: ஸங்கல்பந்தே
மந்த்ராணாꣳ ஸம் க்லுʼப்த்யை கர்மாணி ஸங்கல்பந்தே கர்மணாம்
ஸங்க்லுʼப்த்யை லோக: ஸங்கல்பதே லோகஸ்ய ஸம் க்லுʼப்த்யை ஸர்வꣳ
ஸங்கல்பதே ஸ ஏஷ ஸங்கல்ப: ஸங்கல்பமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.4.2 ॥

ஸ ய: ஸங்கல்பம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே ஸங்க்லுʼப்தாந்வை ஸ லோகாந்த்⁴ருவாந்த்⁴ருவ:
ப்ரதிஷ்டி²தாந் ப்ரதிஷ்டி²தோঽவ்யத²மாநாநவ்யத²மாநோঽபி⁴ஸித்⁴யதி
யாவத்ஸங்கல்பஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி ய:
ஸங்கல்பம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வ: ஸங்கல்பாத்³பூ⁴ய இதி
ஸங்கல்பாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.4.3॥

॥ இதி சதுர்த:² க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

சித்தம் வாவ ஸம் கல்பாத்³பூ⁴யோ யதா³ வை சேதயதேঽத²
ஸங்கல்பயதேঽத² மநஸ்யத்யத² வாசமீரயதி தாமு நாம்நீரயதி
நாம்நி மந்த்ரா ஏகம் ப⁴வந்தி மந்த்ரேஷு கர்மாணி ॥ 7.5.1॥

சமயோஜித சிந்தை ஸ்ரேஷ்டம் -சங்கல்பத்தை விட -சமயத்துக்கு தக்க -அப்பொழுது ஒரு சிந்தை செய்தது போலே –
மனத்தின் வேறே வேறே நிலைப்பாடுகள் இவை

தாநி ஹ வா ஏதாநி சித்தைகாயநாநி சித்தாத்மாநி சித்தே
ப்ரதிஷ்டி²தாநி தஸ்மாத்³யத்³யபி ப³ஹுவித³சித்தோ ப⁴வதி
நாயமஸ்தீத்யேவைநமாஹுர்யத³யம் வேத³ யத்³வா அயம்
வித்³வாந்நேத்த²மசித்த: ஸ்யாதி³த்யத² யத்³யல்பவிச்சித்தவாந்ப⁴வதி
தஸ்மா ஏவோத ஶுஶ்ரூஷந்தே சித்தꣳஹ்யேவைஷாமேகாயநம்
சித்தமாத்மா சித்தம் ப்ரதிஷ்டா² சித்தமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.5.2 ॥

ஸ யஶ்சித்தம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே சித்தாந்வை ஸ லோகாந்த்⁴ருவாந்த்⁴ருவ:
ப்ரதிஷ்டி²தாந்ப்ரதிஷ்டி²தோঽவ்யத²மாநாநவ்யத²மாநோঽபி⁴ஸித்⁴யதி
யாவச்சித்தஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யஶ்சித்தம்
ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வஶ்சித்தாத்³பூ⁴ய இதி சித்தாத்³வாவ
பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.5.3॥

॥ இதி பஞ்சம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

த்⁴யாநம் வாவ சித்தாத்³பூ⁴யோ த்⁴யாயதீவ ப்ருʼதி²வீ
த்⁴யாயதீவாந்தரிக்ஷம் த்⁴யாயதீவ த்³யௌர்த்⁴யாயந்தீவாபோ
த்⁴யாயந்தீவ பர்வதா தே³வமநுஷ்யாஸ்தஸ்மாத்³ய இஹ மநுஷ்யாணாம்
மஹத்தாம் ப்ராப்நுவந்தி த்⁴யாநாபாதா³ꣳஶா இவைவ தே ப⁴வந்த்யத²
யேঽல்பா: கலஹிந: பிஶுநா உபவாதி³நஸ்தேঽத² யே ப்ரப⁴வோ
த்⁴யாநாபாதா³ꣳஶா இவைவ தே ப⁴வந்தி த்⁴யாநமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.6.1॥

மேலே உயர்த்தி -தியானம் ஸ்ரேஷ்டம் -இடைவெளி இல்லாமல் – இடையூறு தடங்கல் இல்லாத சிந்தனை –
எடுத்த லஷ்யத்தில் இருந்து மனம் மாறாமல் இருக்க வேண்டுமே –
உணர்வில் உம்பர் ஒருவன் -நினைமின் நெடியானை –

ஸ யோ த்⁴யாநம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவத்³த்⁴யாநஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ த்⁴யாநம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோ த்⁴யாநாத்³பூ⁴ய இதி த்⁴யாநாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி
தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.6.2॥

॥ இதி ஷஷ்ட:² க²ண்ட:³ ॥

————————————————

விஜ்ஞாநம் வாவ த்⁴யாநாத்³பூ⁴ய: விஜ்ஞாநேந வா ருʼக்³வேத³ம் விஜாநாதி
யஜுர்வேத³ꣳ ஸாமவேத³மாத²ர்வணம் சதுர்த²மிதிஹாஸபுராணம்
பஞ்சமம் வேதா³நாம் வேத³ம் பித்ர்யꣳராஶிம் தை³வம் நிதி⁴ம்
வாகோவாக்யமேகாயநம் தே³வவித்³யாம் ப்³ரஹ்மவித்³யாம் பூ⁴தவித்³யாம்
க்ஷத்ரவித்³யாம் நக்ஷத்ரவித்³யாꣳஸர்பதே³வஜநவித்³யாம் தி³வம் ச
ப்ருʼதி²வீம் ச வாயும் சாகாஶம் சாபஶ்ச தேஜஶ்ச தே³வாꣳஶ்ச
மநுஷ்யாꣳஶ்ச பஶூꣳஶ்ச வயாꣳஸி ச
த்ருʼணவநஸ்பதீஞ்ச்²வாபதா³ந்யாகீடபதங்க³பிபீலகம்
த⁴ர்மம் சாத⁴ர்மம் ச ஸத்யம் சாந்ருʼதம் ச ஸாது⁴ சாஸாது⁴ ச
ஹ்ருʼத³யஜ்ஞம் சாஹ்ருʼத³யஜ்ஞம் சாந்நம் ச ரஸம் சேமம் ச லோகமமும்
ச விஜ்ஞாநேநைவ விஜாநாதி விஜ்ஞாநமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.7.1 ॥

த்யானம் -பிரமாண ஜன்ய ஞானம் இருந்தால் தானே வரும் -விஞ்ஞானம் ஸ்ரேஷ்டம் தியானத்தை விட
பிரேமா புத்தி அறிவு-ஏற்படும் கருவி பிரமாணம் -பிரத்யக்ஷம் அனுமானம் சப்தம் -சாஸ்திரம் வேதம் –

ஸ யோ விஜ்ஞாநம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே விஜ்ஞாநவதோ வை ஸ
லோகாம்ஜ்ஞாநவதோঽபி⁴ஸித்⁴யதி யாவத்³விஜ்ஞாநஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ விஜ்ஞாநம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வோ
விஜ்ஞாநாத்³பூ⁴ய இதி விஜ்ஞாநாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.7.2॥

॥ இதி ஸப்தம: க²ண்ட:³ ॥

—————————————–

ப³லம் வாவ விஜ்ஞாநாத்³பூ⁴யோঽபி ஹ ஶதம் விஜ்ஞாநவதாமேகோ
ப³லவாநாகம்பயதே ஸ யதா³ ப³லீ ப⁴வத்யதோ²த்தா²தா
ப⁴வத்யுத்திஷ்ட²ந்பரிசரிதா ப⁴வதி பரிசரந்நுபஸத்தா
ப⁴வத்யுபஸீத³ந்த்³ரஷ்டா ப⁴வதி ஶ்ரோதா ப⁴வதி மந்தா ப⁴வதி
போ³த்³தா⁴ ப⁴வதி கர்தா ப⁴வதி விஜ்ஞாதா ப⁴வதி ப³லேந வை ப்ருʼதி²வீ
திஷ்ட²தி ப³லேநாந்தரிக்ஷம் ப³லேந த்³யௌர்ப³லேந பர்வதா ப³லேந
தே³வமநுஷ்யா ப³லேந பஶவஶ்ச வயாꣳஸி ச த்ருʼணவநஸ்பதய:
ஶ்வாபதா³ந்யாகீடபதங்க³பிபீலகம் ப³லேந லோகஸ்திஷ்ட²தி
ப³லமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.8.1॥

பலம் -ஞானம் சம்பாதிக்க ஆச்சார்யர் சிசுரூஷை பண்ண வேண்டுமே -குருகுல வாசம் -கைங்கர்யம் –
ஸ்ரவணம் மனனம் த்யானம் அனைத்துக்கும் பலம் வேண்டுமே

ஸ யோ ப³லம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவத்³ப³லஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ ப³லம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வோ
ப³லாத்³பூ⁴ய இதி ப³லாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.8.2॥

॥ இதி அஷ்டம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

அந்நம் வாவ ப³லாத்³பூ⁴யஸ்தஸ்மாத்³யத்³யபி த³ஶ
ராத்ரீர்நாஶ்நீயாத்³யத்³யு ஹ
ஜீவேத³த²வாத்³ரஷ்டாஶ்ரோதாமந்தாபோ³த்³தா⁴கர்தாவிஜ்ஞாதா
ப⁴வத்யதா²ந்நஸ்யாயை த்³ரஷ்டா ப⁴வதி ஶ்ரோதா ப⁴வதி மந்தா
ப⁴வதி போ³த்³தா⁴ ப⁴வதி கர்தா ப⁴வதி விஜ்ஞாதா
ப⁴வத்யந்நமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.9.1॥

அன்னம் -சாப்பிட்டால் தானே பலம் வரும் -புஷ்ட்டி அடைய அன்னம் —

ஸ யோঽந்நம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽந்நவதோ வை ஸ
லோகாந்பாநவதோঽபி⁴ஸித்⁴யதி யாவத³ந்நஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோঽந்நம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோঽந்நாத்³பூ⁴ய இத்யந்நாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.9.2॥

॥ இதி நவம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

ஆபோ வாவாந்நாத்³பூ⁴யஸ்தஸ்மாத்³யதா³ ஸுவ்ருʼஷ்டிர்ந ப⁴வதி
வ்யாதீ⁴யந்தே ப்ராணா அந்நம் கநீயோ ப⁴விஷ்யதீத்யத² யதா³
ஸுவ்ருʼஷ்டிர்ப⁴வத்யாநந்தி³ந: ப்ராணா ப⁴வந்த்யந்நம் ப³ஹு
ப⁴விஷ்யதீத்யாப ஏவேமா மூர்தா யேயம் ப்ருʼதி²வீ யத³ந்தரிக்ஷம்
யத்³த்³யௌர்யத்பர்வதா யத்³தே³வமநுஷ்யாயத்பஶவஶ்ச வயாꣳஸி ச
த்ருʼணவநஸ்பதய: ஶ்வாபதா³ந்யாகீடபதங்க³பிபீலகமாப
ஏவேமா மூர்தா அப உபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.10.1॥

ஆபோ தண்ணீர் -மழை பெய்தால் தானே அன்னம் -ஜெரிக்க தண்ணீர் குடிக்க வேண்டுமே –
மழை -பார்க்கவே ஆனந்தம் -முகில் வண்ணன் -மேக ஸ்யாமளன் –

ஸ யோঽபோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்த ஆப்நோதி ஸர்வாந்காமாꣳஸ்த்ருʼப்திமாந்ப⁴வதி
யாவத³பாம் க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோঽபோ
ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வோঽத்³ப்⁴யோ பூ⁴ய இத்யத்³ப்⁴யோ வாவ
பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.10.2॥

॥ இதி த³ஶம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

தேஜோ வாவாத்³ப்⁴யோ பூ⁴யஸ்தத்³வா ஏதத்³வாயுமாக்³ருʼஹ்யாகாஶமபி⁴தபதி
ததா³ஹுர்நிஶோசதி நிதபதி வர்ஷிஷ்யதி வா இதி தேஜ ஏவ
தத்பூர்வம் த³ர்ஶயித்வாதா²ப: ஸ்ருʼஜதே ததே³ததூ³ர்த்⁴வாபி⁴ஶ்ச
திரஶ்சீபி⁴ஶ்ச வித்³யுத்³பி⁴ராஹ்ராதா³ஶ்சரந்தி தஸ்மாதா³ஹுர்வித்³யோததே
ஸ்தநயதி வர்ஷிஷ்யதி வா இதி தேஜ ஏவ தத்பூர்வம் த³ர்ஶயித்வாதா²ப:
ஸ்ருʼஜதே தேஜ உபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.11.1॥

அக்னி -கொதிப்பாய் இருந்து மழை -தேஜஸ் ஸ்ரேஷ்டம் -ஆகாசம் வாயு அக்னி தண்ணீர் பிருத்வி –

ஸ யஸ்தேஜோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே தேஜஸ்வீ வை ஸ தேஜஸ்வதோ
லோகாந்பா⁴ஸ்வதோঽபஹததமஸ்காநபி⁴ஸித்⁴யதி யாவத்தேஜஸோ க³தம்
தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யஸ்தேஜோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வஸ்தேஜஸோ பூ⁴ய இதி தேஜஸோ வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.11.2॥

॥ இதி ஏகாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

ஆகாஶோ வாவ தேஜஸோ பூ⁴யாநாகாஶே வை ஸூர்யாசந்த்³ரமஸாவுபௌ⁴
வித்³யுந்நக்ஷத்ராண்யக்³நிராகாஶேநாஹ்வயத்யாகாஶேந
ஶ்ருʼணோத்யாகாஶேந ப்ரதிஶ்ருʼணோத்யாகாஶே ரமத ஆகாஶே ந ரமத
ஆகாஶே ஜாயத ஆகாஶமபி⁴ஜாயத ஆகாஶமுபாஸ்ஸ்வேதி
॥ 7.12.1॥

ஆகாசம் மேலே -திட விசும்பு -விண் -அளவிட்டு அறியமுடியாமல் -அனைத்துக்கும் இடம் கொடுக்கும்-
net work -நக்ஷத்திரங்கள் வாழும் இடம்

ஸ ய ஆகாஶம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்த ஆகாஶவதோ வை ஸ
லோகாந்ப்ரகாஶவதோঽஸம்பா³தா⁴நுருகா³யவதோঽபி⁴ஸித்⁴யதி
யாவதா³காஶஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி
ய ஆகாஶம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வ ஆகாஶாத்³பூ⁴ய இதி
ஆகாஶாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி
॥ 7.12.2॥

॥ இதி த்³வாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

ஸ்மரோ வாவாகாஶாத்³பூ⁴யஸ்தஸ்மாத்³யத்³யபி ப³ஹவ ஆஸீரந்ந
ஸ்மரந்தோ நைவ தே கஞ்சந ஶ்ருʼணுயுர்ந மந்வீரந்ந விஜாநீரந்யதா³
வாவ தே ஸ்மரேயுரத² ஶ்ருʼணுயுரத² மந்வீரந்நத² விஜாநீரந்ஸ்மரேண
வை புத்ராந்விஜாநாதி ஸ்மரேண பஶூந்ஸ்மரமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.13.1॥

நினைவு ஆகாசத்தை விட ஸ்ரேஷ்டம் -ஹிருதயத்தில் இருந்து ஸ்ம்ருதி ஞானம் என்னால் தான் ஸ்ரீ கீதாச்சார்யன் –
மறந்தேன் உன்னை முன்னம் —

ஸ ய: ஸ்மரம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவத்ஸ்மரஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி ய: ஸ்மரம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வ:
ஸ்மராத்³பூ⁴ய இதி ஸ்மராத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.13.2॥

॥ இதி த்ரயோத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

————————————————

ஆஶா வாவ ஸ்மராத்³பூ⁴யஸ்யாஶேத்³தோ⁴ வை ஸ்மரோ மந்த்ராநதீ⁴தே
கர்மாணி குருதே புத்ராꣳஶ்ச பஶூꣳஶ்சேச்ச²த இமம் ச
லோகமமும் சேச்ச²த ஆஶாமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.14.1॥

ஆசை இருந்தால் தானே நினைவு வரும் –
பத்னி புத்திரர் பசு இவற்றை விரும்புவது ஆசை
ஆசை யுடையோர்க்கு –பேசி வரம்பு அறுத்தார் –

ஸ ய ஆஶாம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்த ஆஶயாஸ்ய ஸர்வே காமா:
ஸம்ருʼத்⁴யந்த்யமோகா⁴ ஹாஸ்யாஶிஷோ ப⁴வந்தி யாவதா³ஶாயா
க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி ய ஆஶாம்
ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வ ஆஶாயா பூ⁴ய இத்யாஶாயா வாவ
பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.14.2॥

॥ இதி சதுர்த³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

ப்ராணோ வா ஆஶாயா பூ⁴யாந்யதா² வா அரா நாபௌ⁴ ஸமர்பிதா
ஏவமஸ்மிந்ப்ராணே ஸர்வꣳஸமர்பிதம் ப்ராண: ப்ராணேந யாதி
ப்ராண: ப்ராணம் த³தா³தி ப்ராணாய த³தா³தி ப்ராணோ ஹ பிதா ப்ராணோ
மாதா ப்ராணோ ப்⁴ராதா ப்ராண: ஸ்வஸா ப்ராண ஆசார்ய:
ப்ராணோ ப்³ராஹ்மண: ॥ 7.15.1॥

இங்கு பிராண சப்தத்துக்கு பிராணன் உடன் கூடிய ஆத்மா என்றவாறு
ஆசை விட ஆத்மா ஸ்ரேஷ்டம் -இப்படி சிந்தித்து மேலே மேலே போனதே ஆத்மாவால் தானே –
எதனால் ஆத்மா ஸ்ரேஷ்டம் -சரீரம் -பிள்ளை நன்றாக அப்பாவுக்கு கார்யம் -உள்ளே இருக்கும் வரை வேறே –
அழைத்து போய் –எடுத்து வந்து அஃறிணை மாறுமே –

ஸ யதி³ பிதரம் வா மாதரம் வா ப்⁴ராதரம் வா ஸ்வஸாரம் வாசார்யம்
வா ப்³ராஹ்மணம் வா கிஞ்சித்³ப்⁴ருʼஶமிவ ப்ரத்யாஹ
தி⁴க்த்வாஸ்த்வித்யேவைநமாஹு: பித்ருʼஹா வை த்வமஸி மாத்ருʼஹா வை
த்வமஸி ப்⁴ராத்ருʼஹா வை த்வமஸி ஸ்வஸ்ருʼஹா வை த்வமஸ்யாசார்யஹா
வை த்வமஸி ப்³ராஹ்மணஹா வை த்வமஸீதி ॥ 7.15.2॥

அத² யத்³யப்யேநாநுத்க்ராந்தப்ராணாஞ்சூ²லேந ஸமாஸம்
வ்யதிஷந்த³ஹேந்நைவைநம் ப்³ரூயு: பித்ருʼஹாஸீதி ந மாத்ருʼஹாஸீதி
ந ப்⁴ராத்ருʼஹாஸீதி ந ஸ்வஸ்ருʼஹாஸீதி நாசார்யஹாஸீதி
ந ப்³ராஹ்மணஹாஸீதி ॥ 7.15.3॥

ப்ராணோ ஹ்யேவைதாநி ஸர்வாணி ப⁴வதி ஸ வா ஏஷ ஏவம் பஶ்யந்நேவம்
மந்வாந ஏவம் விஜாநந்நதிவாதீ³ ப⁴வதி தம்
சேத்³ப்³ரூயுரதிவாத்³யஸீத்யதிவாத்³யஸ்மீதி ப்³ரூயாந்நாபஹ்நுவீத
॥ 7.15.4॥

அதி வாதி –ஆத்மா ஸ்ரேஷ்டம் என்று இருப்பவன்
இதுவே பூமா -நாரதர் திருப்தியாக இருப்பதை பார்த்து -மேலே சங்கை வந்ததும் மேலே உபதேசிப்போம்

॥ இதி பஞ்சத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————

ஏஷ து வா அதிவத³தி ய: ஸத்யேநாதிவத³தி ஸோঽஹம் ப⁴க³வ:
ஸத்யேநாதிவதா³நீதி ஸத்யம் த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யமிதி ஸத்யம்
ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.16.1॥

அதை விட சத்யம் தான் ஸ்ரேஷ்டம் -சத்ய சப்தத்தால் ப்ரஹ்மம் –ப்ரஹ்ம அதிவாதி –
கீழே ஆத்ம அதிவாதி -ஆத்மராமர்/
சரீர அதிவாதி சம்சாரிகள் உண்டியே உடையே -இந்திரிய ராமர்

॥ இதி ஷோட³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

யதா³ வை விஜாநாத்யத² ஸத்யம் வத³தி நாவிஜாநந்ஸத்யம் வத³தி
விஜாநந்நேவ ஸத்யம் வத³தி விஜ்ஞாநம் த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யமிதி
விஜ்ஞாநம் ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.17.1॥

எத்தைக் காண வேண்டுமோ அத்தை காண வேண்டும் -ப்ரஹ்மம் சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் அடைய என்ன வேணும்
மனனம் தேவை
அதுக்கு ஸ்ரத்தை நம்பிக்கை தேவை
அதுக்கு மனஸ் கட்டுப்பாடு தேவை

॥ இதி ஸப்தத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————-

யதா³ வை மநுதேঽத² விஜாநாதி நாமத்வா விஜாநாதி மத்வைவ
விஜாநாதி மதிஸ்த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யேதி மதிம் ப⁴க³வோ
விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.18.1॥

॥ இதி அஷ்டாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

————————————————-

யதா³ வை ஶ்ரத்³த³தா⁴த்யத² மநுதே நாஶ்ரத்³த³த⁴ந்மநுதே
ஶ்ரத்³த³த⁴தே³வ மநுதே ஶ்ரத்³தா⁴ த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யேதி
ஶ்ரத்³தா⁴ம் ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.19.1॥

॥ இதி ஏகோநவிம்ஶதிதம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

யதா³ வை நிஸ்திஷ்ட²த்யத² ஶ்ரத்³த³தா⁴தி
நாநிஸ்திஷ்ட²ஞ்ச்²ரத்³த³தா⁴தி நிஸ்திஷ்ட²ந்நேவ ஶ்ரத்³த³தா⁴தி
நிஷ்டா² த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யேதி நிஷ்டா²ம் ப⁴க³வோ
விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.20.1॥

॥ இதி விம்ஶதிதம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

யதா³ வை கரோத்யத² நிஸ்திஷ்ட²தி நாக்ருʼத்வா நிஸ்திஷ்ட²தி
க்ருʼத்வைவ நிஸ்திஷ்ட²தி க்ருʼதிஸ்த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யேதி
க்ருʼதிம் ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.21.1॥

ப்ரஹ்மம் நிரதிசய ஸூக ரூபம் -ஆனந்தோ ப்ரஹ்மம் அறிந்தால் தானே வருவான் –
அள்ள அள்ள குறையாத கோதில் இன்னமுதம் -தேனே பாலே கன்னலே அமுதமே -என்ற ஞானம் வேணுமே –

॥ இதி ஏகவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

யதா³ வை ஸுக²ம் லப⁴தேঽத² கரோதி நாஸுக²ம் லப்³த்⁴வா கரோதி
ஸுக²மேவ லப்³த்⁴வா கரோதி ஸுக²ம் த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யமிதி
ஸுக²ம் ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.22.1॥

॥ இதி த்³வாவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

யோ வை பூ⁴மா தத்ஸுக²ம் நால்பே ஸுக²மஸ்தி பூ⁴மைவ ஸுக²ம்
பூ⁴மா த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்ய இதி பூ⁴மாநம் ப⁴க³வோ
விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.23.1॥

॥ இதி த்ரயோவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

————————————————-

யத்ர நாந்யத்பஶ்யதி நாந்யச்ச்²ருʼணோதி நாந்யத்³விஜாநாதி ஸ
பூ⁴மாத² யத்ராந்யத்பஶ்யத்யந்யச்ச்²ருʼணோத்யந்யத்³விஜாநாதி
தத³ல்பம் யோ வை பூ⁴மா தத³ம்ருʼதமத² யத³ல்பம் தந்மர்த்ய்ꣳ ஸ
ப⁴க³வ: கஸ்மிந்ப்ரதிஷ்டி²த இதி ஸ்வே மஹிம்நி யதி³ வா
ந மஹிம்நீதி ॥ 7.24.1॥

அதுக்கு அடையாளம் சொல்லி நிகமிக்கிறார் –
பார்த்தால் கண் வேறு ஒன்றில் காணாதோ கேட்டால் காது வேறு ஒன்றை கேட்காதோ —
என் அமுதினைக் கண்ட கண்கள் மற்று ஒன்றினைக் காணாவே —

கோ³அஶ்வமிஹ மஹிமேத்யாசக்ஷதே ஹஸ்திஹிரண்யம் தா³ஸபா⁴ர்யம்
க்ஷேத்ராண்யாயதநாநீதி நாஹமேவம் ப்³ரவீமி ப்³ரவீமீதி
ஹோவாசாந்யோஹ்யந்யஸ்மிந்ப்ரதிஷ்டி²த இதி ॥ 7.24.2॥

சொத்து குதிரை யானை -அல்பம்-ஓன்று கிடைத்தால் மேலே மேலே -ப்ரஹ்மம் அடைந்தபின்பு இரண்டாவது தேட மாட்டோமே –
தர்சனமே பலன் -தரிசனத்துக்கு பலம் வேண்டாமே
உபதேசம் பெறுவதே பலன் -பரீக்ஷித் சுகர் சம்வாதம்

॥ இதி சதுர்விம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

ஸ ஏவாத⁴ஸ்தாத்ஸ உபரிஷ்டாத்ஸ பஶ்சாத்ஸ புரஸ்தாத்ஸ
த³க்ஷிணத: ஸ உத்தரத: ஸ ஏவேத³ꣳ ஸர்வமித்யதா²தோঽஹங்காராதே³ஶ
ஏவாஹமேவாத⁴ஸ்தாத³ஹமுபரிஷ்டாத³ஹம் பஶ்சாத³ஹம் புரஸ்தாத³ஹம்
த³க்ஷிணதோঽஹமுத்தரதோঽஹமேவேத³ꣳ ஸர்வமிதி ॥ 7.25.1॥

அதுதான் முன்னும் பின்னும் மேலும் கீழும் -புறமும் உள்ளும் –

அதா²த ஆத்மாதே³ஶ ஏவாத்மைவாத⁴ஸ்தாதா³த்மோபரிஷ்டாதா³த்மா
பஶ்சாதா³த்மா புரஸ்தாதா³த்மா த³க்ஷிணத ஆத்மோத்தரத
ஆத்மைவேத³ꣳ ஸர்வமிதி ஸ வா ஏஷ ஏவம் பஶ்யந்நேவம் மந்வாந ஏவம்
விஜாநந்நாத்மரதிராத்மக்ரீட³ ஆத்மமிது²ந ஆத்மாநந்த:³ ஸ
ஸ்வராட்³ப⁴வதி தஸ்ய ஸர்வேஷு லோகேஷு காமசாரோ ப⁴வதி
அத² யேঽந்யதா²தோ விது³ரந்யராஜாநஸ்தே க்ஷய்யலோகா ப⁴வந்தி
தேஷாꣳ ஸர்வேஷு லோகேஷ்வகாமசாரோ ப⁴வதி ॥ 7.25.2॥

அந்தராத்மாவாய் இருக்கும் ப்ரஹ்மமே எங்கும் -பூமா அறிந்தவன் தன்னிலே தானே மகிழ்ந்து –
அனைத்தும் ப்ரஹ்மம் உணர்ந்து -சாம்யா பத்தி அடைகிறான்

॥ இதி பஞ்சவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்யைவம் பஶ்யத ஏவம் மந்வாநஸ்யைவம் விஜாநத
ஆத்மத: ப்ராண ஆத்மத ஆஶாத்மத: ஸ்மர ஆத்மத ஆகாஶ
ஆத்மதஸ்தேஜ ஆத்மத ஆப ஆத்மத
ஆவிர்பா⁴வதிரோபா⁴வாவாத்மதோঽந்நமாத்மதோ ப³லமாத்மதோ
விஜ்ஞாநமாத்மதோ த்⁴யாநமாத்மதஶ்சித்தமாத்மத:
ஸங்கல்ப ஆத்மதோ மந ஆத்மதோ வாகா³த்மதோ நாமாத்மதோ மந்த்ரா
ஆத்மத: கர்மாண்யாத்மத ஏவேத³ꣳஸர்வமிதி ॥ 7.26.1॥

ததே³ஷ ஶ்லோகோ ந பஶ்யோ ம்ருʼத்யும் பஶ்யதி ந ரோக³ம் நோத து:³க²தாꣳ
ஸர்வꣳ ஹ பஶ்ய: பஶ்யதி ஸர்வமாப்நோதி ஸர்வஶ இதி
ஸ ஏகதா⁴ ப⁴வதி த்ரிதா⁴ ப⁴வதி பஞ்சதா⁴
ஸப்ததா⁴ நவதா⁴ சைவ புநஶ்சைகாத³ஶ: ஸ்ம்ருʼத:
ஶதம் ச த³ஶ சைகஶ்ச ஸஹஸ்ராணி ச
விꣳஶதிராஹாரஶுத்³தௌ⁴ ஸத்த்வஶுத்³தௌ⁴ த்⁴ருவா ஸ்ம்ருʼதி:
ஸ்ம்ருʼதிலம்பே⁴ ஸர்வக்³ரந்தீ²நாம் விப்ரமோக்ஷஸ்தஸ்மை
ம்ருʼதி³தகஷாயாய தமஸஸ்பாரம் த³ர்ஶயதி
ப⁴க³வாந்ஸநத்குமாரஸ்தꣳ ஸ்கந்த³ இத்யாசக்ஷதே
தꣳ ஸ்கந்த³ இத்யாசக்ஷதே ॥ 7.26.2॥

அனைத்தும் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டு -அந்தர்யாமி -அதிலே லயித்து -அறிந்தவன் முக்தன்
ப்ரஹ்மம் போலே முக்தனும் சஞ்சரித்து -பல திருமேனி எடுத்து பலவித கைங்கர்யம் –
சென்றால் குடையும் இத்யாதி –

ஆகார சுத்தி சத்வ சுத்தி த்ருவா ஸ்ம்ருதி -த்யானம் இடைவிடாமல் – சர்வ கிரந்தி ஐயம் திரிபு தொலைந்து –
காம க்ரோத லாபங்கள் தோலையும் –சனத்குமாரர் நாரதர் அஞ்ஞானம் போக்கி

॥ இதி ஷட்³விம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥
॥ இதி ஸப்தமோঽத்⁴யாய: ॥

நாரதர் -சனத்குமாரர்
அறிந்தவற்றை முதலில் பட்டியல் -சொற்கள் -அறிவேன் தாத்பர்யம் ஆத்மாவை அறிய வில்லை -சோகம் தாண்ட வில்லை
நாமம் -சொற்களே ப்ரஹ்மம் முதலில் –வாக் பேச்சு அடுத்தது -மனஸ் – அடுத்தது ஸங்கல்பம் – அடுத்தது சித்தம் சிந்தனம் ஆராய்ச்சி அடுத்தது
த்யானம் -அடுத்தது விஞ்ஞானம் -பிராமண ஜன்ய ஞானம் -அடுத்தது பலம் இது வேண்டுமே
அடுத்தது அன்னம் -அடுத்தது -ஜலம் -அடுத்தது தேஜஸ்ஸூ -அடுத்தது -ஆகாசம் -இதுவே காரணம் தேஜஸ்ஸூக்கு
அடுத்தது -நினைவு -ஸ்மரணம் -அடுத்தது ஆசை -பரமாத்மாவை அறிய ஆசை முக்கியம் –
அப்பொழுது தான் முயற்சி செய்வோம்
அடுத்தது பிராணன் -இதுவே ஜீவாத்மா இங்கு -சக்கரம் நாபி போல் இது -தங்குவது –

படிக்கட்டுக்கள் இப்படி சொல்லி -உபாசிப்பவன்
அதி வாதி பவதி -இந்த உயர்வை பேசுவான்
மேலே கேளாமல் தானாகவே சனத்குமாரர் -ஸத்யம் என்று சொல்லும் பரமாத்மாவை அறிந்து
அவன் பெருமையை பேசுபவன் மிக உயர்ந்தவன்
ஸத்யம் -என்றும் மாறாமல் -சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் –
சடகோபன் அருளையே எண் திசையும் அறிய இயம்புகேன் -உண்மையான அதி வாதம் இதுவே சம்ப்ரதாயம் –

கேட்டு -ஸ்ரவணம்- மனனம் ஆலோசனை அடுத்து -யுக்திகளை கொண்டு நிலை நிறுத்து -ஸ்ரத்தா வேண்டும் இவற்றுக்கு -ஆசை பிறக்க வேண்டுமே
மற்றவை தள்ளத்தக்கவை -தோஷங்கள் அறிய வேண்டும் – -அதுக்கு யோவை பூமா தத் ஸூகம்–மற்றவை அல்பம் என்று அறிய வேண்டுமே
உயர்வை வைத்து பூமா ஸப்தம் -நந்யத்ர பஸ்யதி–இத்யாதி
கரந்து எங்கும் பரந்து உளன் அன்றோ அவனைத் தவிர்ந்த வேறே ஓன்று இல்லையே -ப்ரஹ்மாத்மகம் அனைத்துமே –

தத் அம்ருதம் -ஜீவாத்மா மர்த்யம் -என்று அறிய வேண்டுமே
அஹங்கார ஆவேசம் –அஹம் ஏவ -உலகம் அனைத்தும் நானே இருப்பதாக த்யானம் –
நான் பெரியவன் நீ பெரியாய் என்பதை யார் அறிவார் -ஸ்வராட் பவதி
ஆத்ம ரதி ஆத்ம கிரீட
வாஸூ தேவம் சர்வம் -உண்ணும் நீர் எல்லாம் கண்ணன் –
ஸங்கல்பத்தால் அனைத்தையும் அடைகிறான் -சாம்யாபத்தி–சர்வம் ஆப்நோதி
ஆகார சுத்தி -சத்வம் வளர -மனஸ் சுத்தம் ஆகி – தருவா ஸ்ம்ருதி -நேரே காண்போம் -சர்வ கிரந்தி -தஸ்மிந் த்ருஷ்டே பராவரே

——–

15-சத் வித்யை –6 -ப்ரபாடகம்

ஶ்வேதகேதுர்ஹாருணேய ஆஸ தꣳ ஹ பிதோவாச ஶ்வேதகேதோ
வஸ ப்³ரஹ்மசர்யம் ந வை ஸோம்யாஸ்மத்குலீநோঽநநூச்ய
ப்³ரஹ்மப³ந்து⁴ரிவ ப⁴வதீதி ॥ 6.1.1॥

ஸ ஹ த்³வாத³ஶவர்ஷ உபேத்ய சதுர்விꣳஶதிவர்ஷ:
ஸர்வாந்வேதா³நதீ⁴த்ய மஹாமநா அநூசாநமாநீ ஸ்தப்³த⁴
ஏயாய தꣳஹ பிதோவாச ॥ 6.1.2॥

ஶ்வேதகேதோ யந்நு ஸோம்யேத³ம் மஹாமநா அநூசாநமாநீ
ஸ்தப்³தோ⁴ঽஸ்யுத தமாதே³ஶமப்ராக்ஷ்ய: யேநாஶ்ருதꣳ ஶ்ருதம்
ப⁴வத்யமதம் மதமவிஜ்ஞாதம் விஜ்ஞாதமிதி கத²ம் நு ப⁴க³வ:
ஸ ஆதே³ஶோ ப⁴வதீதி ॥ 6.1.3॥

சத் வித்யை அடுத்து -சத் -ப்ரஹ்மம்
யாவையும் எவையும் தானாய் -அனைத்தும் சரீரம் தானே –
பிணக்கு இல்லாமல் -ப்ரஹ்மம் அடைவதே இலக்கு
ஸ்வேதகேது –பரிக்ஷை-உரையாடல் -சோம்ய-தட்டிக்கொடுத்து வேளை -அழகிய முகமானவனே –
-12-வருஷம் கற்று -ஒன்றும் அறியாமல் மரம் போலே இருக்க
ஆதேசம் -சொல்லால் சொல்லப்படுபவனை அறிந்தாயா
எத்தைக் கேட்டால் கேட்க்காதது எல்லாம் கேட்டதாகுமோ -புரியாதது எல்லாம் புரிந்தது ஆகுமோ
ஒன்றை அறிந்தால் அனைத்தும் அறிந்தது போலே ஆகுமோ
நீரே சொல்லிக் கொடும் -ஆச்சார்யர் பிரியமானவன் சொல்லிக் கொடுக்க வில்லை
எது ஆணை விடுமோ அது ஆதேசம் -எந்த
நிகில ஜகத் உதய -உதார –

யதா² ஸோம்யைகேந ம்ருʼத்பிண்டே³ந ஸர்வம் ம்ருʼந்மயம் விஜ்ஞாதꣳ
ஸ்யாத்³வாசாரம்ப⁴ணம் விகாரோ நாமதே⁴யம் ம்ருʼத்திகேத்யேவ ஸத்யம்
॥ 6.1.4॥

மண்ணை அறிந்தால் மண்ணால் செய்யப்பட்டவை அனைத்தையும் அறியலாம்
ப்ரதிஜ்ஜைக்கு உதாரணம் -ப்ரதிஜ்ஜா த்ருஷ்டாந்தம் –

யதா² ஸோம்யைகேந லோஹமணிநா ஸர்வம் லோஹமயம் விஜ்ஞாதꣳ
ஸ்யாத்³வாசாரம்ப⁴ணம் விகாரோ நாமதே⁴யம் லோஹமித்யேவ
ஸத்யம் ॥ 6.1.5॥

தங்கத்தால் செய்யப்பட்டவை -அடுத்த த்ருஷ்டாந்தம் சொல்லி
மண் பானை -மண் என்றே சத்யம் -பானை விகாரத்தை குறிக்கும் –
வாக்குக்கு வித்யாசம் காட்ட -பயன் வேறே என்பதால்
ஓங்கி அடித்தால் குடமும் மண் ஆகுமே -வெவ்வேறே தசைகள் இவை –

யதா² ஸோம்யிகேந நக²நிக்ருʼந்தநேந ஸர்வம் கார்ஷ்ணாயஸம் விஜ்ஞாதꣳ
ஸ்யாத்³வாசாரம்ப⁴ணம் விகாரோ நாமதே⁴யம் க்ருʼஷ்ணாயஸமித்யேவ
ஸத்யமேவꣳஸோம்ய ஸ ஆதே³ஶோ ப⁴வதீதி ॥ 6.1.6॥

நகம் வெட்டும் கருவி இரும்பால் -அடுத்த உதாரணம் -காரணம் கார்யம் ஓன்று என்று காட்ட –

ந வை நூநம் ப⁴க³வந்தஸ்த ஏதத³வேதி³ஷுர்யத்³த்⁴யேதத³வேதி³ஷ்யந்கத²ம்
மே நாவக்ஷ்யந்நிதி ப⁴க³வாꣳஸ்த்வேவ மே தத்³ப்³ரவீத்விதி ததா²
ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.1.7॥

மண் தங்கம் இரும்பு பஞ்சு -மூலப் பொருள்கள் அன்றோ –
இவற்றை அறிவது -இதுக்கும் மூலப் பொருள் இருந்தால் அறியலாம்
பிருத்வியா -பார்த்திப பதார்த்தங்கள் -என்று சொல்ல –
தண்ணீர் ஆகாசம் இவற்றுக்கு எப்படி பிள்ளை மேலே கேள்வி –
இன்னும் ஒரு படி மேலே -மூல பிரகிருதி காரணம் இவை காரியம்
நித்ய விபூதி -அப்ராக்ருதம் அன்றோ -மேலே சந்தேகம் –
அப்பொழுது தான் கடைசி படிக்கட்டு -ப்ரஹ்மம் –
ஆதேசம் தான் ப்ரஹ்மம் முடித்து -ஆணைக்கு உட்பட்டு அனைத்தும்
பலவற்றுக்கும் இந்த ஒன்றே காரணம் -பொருந்தும் –

॥ இதி ப்ரத²ம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

ஸதே³வ ஸோம்யேத³மக்³ர ஆஸீதே³கமேவாத்³விதீயம் ।
தத்³தை⁴க ஆஹுரஸதே³வேத³மக்³ர ஆஸீதே³கமேவாத்³விதீயம்
தஸ்மாத³ஸத: ஸஜ்ஜாயத ॥ 6.2.1॥

கார்ய ரூபமான ஜகத் -இதம் சர்வம் பார்த்து -பலவாக -இப்பொழுது -காரணம் ஓன்று
சத் ஏவ சோம்ய -மஹா வாக்கியம் இது
இதம் சர்வம் – அக்ர ஆஸீத் -முற்காலத்தில் ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்பு
ஒன்றாகவே இருந்தது
மூன்று சப்தங்கள்
சத்காரிய வாதம்
உத்பத்தி -இருப்பதை மாற்றி செய்வதே –
ப்ரஹ்மத்துக்கு சரீரம் பெயர் உருவ மாறுதல் உடன் இப்பொழுது -வேறுபாடு இல்லாமல் முன்பு ஸூஷ்ம ரூபம் முன்பு –
ஸூஷ்ம விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் -ஸ்தூல விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் –
ஓன்று பலவாக மாற பல காரண பொருள்கள் வேண்டாவோ என்னில் ஒன்றே உபாதான காரணம்
ப்ரஹ்மம் நித்ய நிர்விகார தத்வம் -ஒரே மயிர் காலுக்குள் அனைத்து ஜகத்தும்-
அத்விதீயம் -நிமித்த காரணம் குயவன் நெசவாளர் போலே
நான் பல வாக உருவாகப் போகிறேன் — பஹுஸ்யாம்
மண்ணை மாற்றி குடத்தைச் செய்யப் போகிறேன் -குயவன் சொல்ல -சரீரமே மண் இத்யாதி –

குதஸ்து க²லு ஸோம்யைவꣳஸ்யாதி³தி ஹோவாச கத²மஸத:
ஸஜ்ஜாயேதேதி। ஸத்த்வேவ ஸோம்யேத³மக்³ர
ஆஸீதே³கமேவாத்³விதீயம் ॥ 6.2.2॥

ததை³க்ஷத ப³ஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயேயேதி தத்தேஜோঽஸ்ருʼஜத தத்தேஜ
ஐக்ஷத ப³ஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயேயேதி தத³போঽஸ்ருʼஜத ।
தஸ்மாத்³யத்ர க்வச ஶோசதி ஸ்வேத³தே வா புருஷஸ்தேஜஸ ஏவ
தத³த்⁴யாபோ ஜாயந்தே ॥ 6.2.3॥

தத் ஏக யீஷத -முளை விட்டு ஸ்ருஷ்ட்டி -சங்கல்பம் -பிரகிருதி -மஹான் -அஹங்காரம் -மூன்றாக
சாத்விக அஹங்காரம் -கர்மா ஞான -இந்திரியங்கள் -மனஸ்
தாமச அஹங்காரம் பஞ்ச பூதம் தன்மாத்திரைகள்
ப்ரஹ்மம் விட்டுப் பிரியாமல் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் எல்லா அவஸ்தைகளிலும் –

தா ஆப ஐக்ஷந்த ப³ஹ்வ்ய: ஸ்யாம ப்ரஜாயேமஹீதி தா
அந்நமஸ்ருʼஜந்த தஸ்மாத்³யத்ர க்வ ச வர்ஷதி ததே³வ பூ⁴யிஷ்ட²மந்நம்
ப⁴வத்யத்³ப்⁴ய ஏவ தத³த்⁴யந்நாத்³யம் ஜாயதே ॥ 6.2.4॥

॥ இதி த்³விதீய: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

தேஷாம் க²ல்வேஷாம் பூ⁴தாநாம் த்ரீண்யேவ பீ³ஜாநி
ப⁴வந்த்யாண்ட³ஜம் ஜீவஜமுத்³பி⁴ஜ்ஜமிதி ॥ 6.3.1॥

பிருத்வி -மழை -பெய்து மரம் செடி கொடி உத்பிஜ்ஜம்
ஜீவஜம் -கர்ப்பம்
அண்டஜம் முட்டையில் இருந்து மூன்றாக
ஸ்வேதஜம் வியர்வையில் இருந்து உண்டாக்குவதும் உண்டே –

ஸேயம் தே³வதைக்ஷத ஹந்தாஹமிமாஸ்திஸ்ரோ தே³வதா அநேந
ஜீவேநாத்மநாநுப்ரவிஶ்ய நாமரூபே வ்யாகரவாணீதி ॥ 6.3.2॥

தாஸாம் த்ரிவ்ருʼதம் த்ரிவ்ருʼதமேகைகாம் கரவாணீதி ஸேயம்
தே³வதேமாஸ்திஸ்ரோ தே³வதா அநேநைவ ஜீவேநாத்மநாநுப்ரவிஶ்ய
நாமரூபே வ்யாகரோத் ॥ 6.3.3॥

தாஸாம் த்ரிவ்ருʼதம் த்ரிவ்ருʼதமேகைகாமகரோத்³யதா² து க²லு
ஸோம்யேமாஸ்திஸ்ரோ தே³வதாஸ்த்ரிவ்ருʼத்த்ரிவ்ருʼதே³கைகா ப⁴வதி
தந்மே விஜாநீஹீதி ॥ 6.3.4 ॥

ஜீவ சரீரகனாக நான் ஜீவ சரீரத்துக்குள் ஜீவன் மூலம் புகுந்து -ஒரு சொல் மூன்றையும் குறிக்கும் –
அசித்தையும் -அதுக்குள்ளே இருக்கும் ஆத்மாவையும் பரமாத்மாவையும் குறிக்கும் எல்லா சொற்களும் –
சர்வ சப்த வாச்யன் -ஒன்றை அறிந்தால் எல்லாம் அறிந்ததாகும் –
த்ரிவிக்ரணம் -பஞ்சீகரணம் -பாதி பகுதியை நாலாக்கி மற்ற நான்கிலும் கலந்து —
ஒவ் ஒன்றின் குணமும் எல்லாவற்றிலும் வரும் –
ஆகாசம் நீலம் நிறம் -நீலக்கடல் -வினிமயத்தாலே கலந்ததால்
தேஜோபன்னம்- த்ரிவிக்ரமணம்

॥ இதி த்ருʼதீய: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

யத³க்³நே ரோஹிதꣳரூபம் தேஜஸஸ்தத்³ரூபம் யச்சு²க்லம் தத³பாம்
யத்க்ருʼஷ்ணம் தத³ந்நஸ்யாபாகா³த³க்³நேரக்³நித்வம் வாசாரம்ப⁴ணம்
விகாரோ நாமதே⁴யம் த்ரீணி ரூபாணீத்யேவ ஸத்யம் ॥ 6.4.1॥

யதா³தி³த்யஸ்ய ரோஹிதꣳரூபம் தேஜஸஸ்தத்³ரூபம் யச்சு²க்லம் தத³பாம்
யத்க்ருʼஷ்ணம் தத³ந்நஸ்யாபாகா³தா³தி³த்யாதா³தி³த்யத்வம் வாசாரம்ப⁴ணம்
விகாரோ நாமதே⁴யம் த்ரீணி ரூபாணீத்யேவ ஸத்யம் ॥ 6.4.2॥

யச்ச²ந்த்³ரமஸோ ரோஹிதꣳரூபம் தேஜஸஸ்தத்³ரூபம் யச்சு²க்லம் தத³பாம்
யத்க்ருʼஷ்ணம் தத³ந்நஸ்யாபாகா³ச்சந்த்³ராச்சந்த்³ரத்வம் வாசாரம்ப⁴ணம்
விகாரோ நாமதே⁴யம் த்ரீணி ரூபாணீத்யேவ ஸத்யம் ॥ 6.4.3॥

யத்³வித்³யுதோ ரோஹிதꣳரூபம் தேஜஸஸ்தத்³ரூபம் யச்சு²க்லம் தத³பாம்
யத்க்ருʼஷ்ணம் தத³ந்நஸ்யாபாகா³த்³வித்³யுதோ வித்³யுத்த்வம் வாசாரம்ப⁴ணம்
விகாரோ நாமதே⁴யம் த்ரீணி ரூபாணீத்யேவ ஸத்யம் ॥ 6.4.4॥

ஏதத்³த⁴ ஸ்ம வை தத்³வித்³வாꣳஸ ஆஹு: பூர்வே மஹாஶாலா
மஹாஶ்ரோத்ரியா ந நோঽத்³ய
கஶ்சநாஶ்ருதமமதமவிஜ்ஞாதமுதா³ஹரிஷ்யதீதி ஹ்யேப்⁴யோ
விதா³ஞ்சக்ரு: ॥ 6.4.5॥

யது³ ரோஹிதமிவாபூ⁴தி³தி தேஜஸஸ்தத்³ரூபமிதி தத்³விதா³ஞ்சக்ருர்யது³
ஶுக்லமிவாபூ⁴தி³த்யபாꣳரூபமிதி தத்³விதா³ஞ்சக்ருர்யது³
க்ருʼஷ்ணமிவாபூ⁴தி³த்யந்நஸ்ய ரூபமிதி தத்³விதா³ஞ்சக்ரு: ॥ 6.4.6॥

யத்³வவிஜ்ஞாதமிவாபூ⁴தி³த்யேதாஸாமேவ தே³வதாநாꣳஸமாஸ இதி
தத்³விதா³ஞ்சக்ருர்யதா² து க²லு ஸோம்யேமாஸ்திஸ்ரோ தே³வதா:
புருஷம் ப்ராப்ய த்ரிவ்ருʼத்த்ரிவ்ருʼதே³கைகா ப⁴வதி தந்மே விஜாநீஹீதி
॥ 6.4.7॥

॥ இதி சதுர்த:² க²ண்ட:³ ॥

————————————————

அந்நமஶிதம் த்ரேதா⁴ விதீ⁴யதே தஸ்ய ய: ஸ்த²விஷ்டோ²
தா⁴துஸ்தத்புரீஷம் ப⁴வதி யோ மத்⁴யமஸ்தந்மாꣳஸம்
யோঽணிஷ்ட²ஸ்தந்மந: ॥ 6.5.1॥

ஆப: பீதாஸ்த்ரேதா⁴ விதீ⁴யந்தே தாஸாம் ய: ஸ்த²விஷ்டோ²
தா⁴துஸ்தந்மூத்ரம் ப⁴வதி யோ மத்⁴யமஸ்தல்லோஹிதம் யோঽணிஷ்ட:²
ஸ ப்ராண: ॥ 6.5.2॥

தேஜோঽஶிதம் த்ரேதா⁴ விதீ⁴யதே தஸ்ய ய: ஸ்த²விஷ்டோ²
தா⁴துஸ்தத³ஸ்தி² ப⁴வதி யோ மத்⁴யம: ஸ மஜ்ஜா
யோঽணிஷ்ட:² ஸா வாக் ॥ 6.5.3॥

அந்நமயꣳஹி ஸோம்ய மந: ஆபோமய: ப்ராணஸ்தேஜோமயீ
வாகி³தி பூ⁴ய ஏவ மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா²
ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.5.4॥

அன்னம் ஸூ சமம் மனசுக்கு
தண்ணீர் -மூத்திரம் ரௌத்ரம் பிராணன்
நெருப்பு -எலும்பு மஜ்ஜை வாக்கு சூஷ்மம்

॥ இதி பஞ்சம: க²ண்ட:³ ॥

————————————————

த³த்⁴ந: ஸோம்ய மத்²யமாநஸ்ய யோঽணிமா ஸ உர்த்⁴வ: ஸமுதீ³ஷதி
தத்ஸர்பிர்ப⁴வதி ॥ 6.6.1॥

ஏவமேவ க²லு ஸோம்யாந்நஸ்யாஶ்யமாநஸ்ய யோঽணிமா ஸ உர்த்⁴வ:
ஸமுதீ³ஷதி தந்மநோ ப⁴வதி ॥ 6.6.2॥

அபாꣳஸோம்ய பீயமாநாநாம் யோঽணிமா ஸ உர்த்⁴வ: ஸமுதீ³ஷதி
ஸா ப்ராணோ ப⁴வதி ॥ 6.6.3 ॥

தேஜஸ: ஸோம்யாஶ்யமாநஸ்ய யோঽணிமா ஸ உர்த்⁴வ: ஸமுதீ³ஷதி
ஸா வாக்³ப⁴வதி ॥ 6.6.4॥

அந்நமயꣳ ஹி ஸோம்ய மந ஆபோமய: ப்ராணஸ்தேஜோமயீ வாகி³தி
பூ⁴ய ஏவ மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச
॥ 6.6.6॥

॥ இதி ஷஷ்ட:² க²ண்ட:³ ॥

———————————————

ஷோட³ஶகல: ஸோம்ய புருஷ: பஞ்சத³ஶாஹாநி மாஶீ:
காமமப: பிபா³போமய: ப்ராணோ நபிப³தோ விச்சே²த்ஸ்யத
இதி ॥ 6.7.1॥

தண்ணீர் மட்டும் குடித்து -பிள்ளைக்கு பரிக்ஷை-
அன்னம் -மனஸ் சம்பந்தம் -புரிய வைக்க – ருக் நினைவு இல்லாமல் -தண்ணீர் பிராணன் இருக்கும்

ஸ ஹ பஞ்சத³ஶாஹாநி நஶாத² ஹைநமுபஸஸாத³ கிம் ப்³ரவீமி
போ⁴ இத்ய்ருʼச: ஸோம்ய யஜூꣳஷி ஸாமாநீதி ஸ ஹோவாச ந வை
மா ப்ரதிபா⁴ந்தி போ⁴ இதி ॥ 6.7.2॥

தꣳ ஹோவாச யதா² ஸோம்ய மஹதோঽப்⁴யா ஹிதஸ்யைகோঽங்கா³ர:
க²த்³யோதமாத்ர: பரிஶிஷ்ட: ஸ்யாத்தேந ததோঽபி ந ப³ஹு
த³ஹேதே³வꣳஸோம்ய தே ஷோட³ஶாநாம் கலாநாமேகா கலாதிஶிஷ்டா
ஸ்யாத்தயைதர்ஹி வேதா³ந்நாநுப⁴வஸ்யஶாநாத² மே விஜ்ஞாஸ்யஸீதி
॥ 6.7.3॥

ஸ ஹஶாத² ஹைநமுபஸஸாத³ தꣳ ஹ யத்கிஞ்ச பப்ரச்ச²
ஸர்வꣳஹ ப்ரதிபேதே³ ॥ 6.7.4॥

தꣳ ஹோவாச யதா² ஸோம்ய மஹதோঽப்⁴யாஹிதஸ்யைகமங்கா³ரம்
க²த்³யோதமாத்ரம் பரிஶிஷ்டம் தம் த்ருʼணைருபஸமாதா⁴ய
ப்ராஜ்வலயேத்தேந ததோঽபி ப³ஹு த³ஹேத் ॥ 6.7.5॥

ஏவꣳ ஸோம்ய தே ஷோட³ஶாநாம் கலாநாமேகா
கலாதிஶிஷ்டாபூ⁴த்ஸாந்நேநோபஸமாஹிதா ப்ராஜ்வாலீ
தயைதர்ஹி வேதா³நநுப⁴வஸ்யந்நமயꣳஹி ஸோம்ய மந ஆபோமய:
ப்ராணஸ்தேஜோமயீ வாகி³தி தத்³தா⁴ஸ்ய விஜஜ்ஞாவிதி விஜஜ்ஞாவிதி
॥ 6.7.6॥

॥ இதி ஸப்தம: க²ண்ட:³ ॥

—————————————-

உத்³தா³லகோ ஹாருணி: ஶ்வேதகேதும் புத்ரமுவாச ஸ்வப்நாந்தம் மே ஸோம்ய
விஜாநீஹீதி யத்ரைதத்புருஷ: ஸ்வபிதி நாம ஸதா ஸோம்ய ததா³
ஸம்பந்நோ ப⁴வதி ஸ்வமபீதோ ப⁴வதி தஸ்மாதே³நꣳ
ஸ்வபிதீத்யாசக்ஷதே ஸ்வꣳஹ்யபீதோ ப⁴வதி ॥ 6.8.1॥

ஸ்வப்ன காலத்தில் ஜீவன் ப்ரஹ்மாவிடம் ஒன்றி -சம்பன்நோ பவதி –
ப்ரஹ்மம் உடன் ப்ரஹ்மம் ஒன்றி -ராக த்வேஷம் வாசி இல்லாமல் ஒன்றி –

ஸ யதா² ஶகுநி: ஸூத்ரேண ப்ரப³த்³தோ⁴ தி³ஶம் தி³ஶம்
பதித்வாந்யத்ராயதநமலப்³த்⁴வா ப³ந்த⁴நமேவோபஶ்ரயத
ஏவமேவ க²லு ஸோம்ய தந்மநோ தி³ஶம் தி³ஶம்
பதித்வாந்யத்ராயதநமலப்³த்⁴வா ப்ராணமேவோபஶ்ரயதே
ப்ராணப³ந்த⁴நꣳ ஹி ஸோம்ய மந இதி ॥ 6.8.2 ॥

அஶநாபிபாஸே மே ஸோம்ய விஜாநீஹீதி
யத்ரைதத்புருஷோঽஶிஶிஷதி நாமாப ஏவ தத³ஶிதம் நயந்தே
தத்³யதா² கோ³நாயோঽஶ்வநாய: புருஷநாய இத்யேவம் தத³ப
ஆசக்ஷதேঽஶநாயேதி தத்ரிதச்சு²ங்க³முத்பதிதꣳ ஸோம்ய
விஜாநீஹி நேத³மமூலம் ப⁴விஷ்யதீதி ॥ 6.8.3॥

தஸ்ய க்வ மூலꣳ ஸ்யாத³ந்யத்ராந்நாதே³வமேவ க²லு ஸோம்யாந்நேந
ஶுங்கே³நாபோ மூலமந்விச்சா²த்³பி:⁴ ஸோம்ய ஶுங்கே³ந தேஜோ
மூலமந்விச்ச² தேஜஸா ஸோம்ய ஶுங்கே³ந ஸந்மூலமந்விச்ச²
ஸந்மூலா: ஸோம்யேமா: ஸர்வா: ப்ரஜா: ஸதா³யதநா:
ஸத்ப்ரதிஷ்டா:² ॥ 6.8.4॥

அத² யத்ரைதத்புருஷ: பிபாஸதி நாம தேஜ ஏவ தத்பீதம் நயதே
தத்³யதா² கோ³நாயோঽஶ்வநாய: புருஷநாய இத்யேவம் தத்தேஜ
ஆசஷ்ட உத³ந்யேதி தத்ரைததே³வ ஶுங்க³முத்பதிதꣳ ஸோம்ய
விஜாநீஹி நேத³மமூலம் ப⁴விஷ்யதீதி ॥ 6.8.5॥

தஸ்ய க்வ மூலꣳ ஸ்யாத³ந்யத்ராத்³ப்⁴ய்ঽத்³பி:⁴ ஸோம்ய ஶுங்கே³ந தேஜோ
மூலமந்விச்ச² தேஜஸா ஸோம்ய ஶுங்கே³ந ஸந்மூலமந்விச்ச²
ஸந்மூலா: ஸோம்யேமா: ஸர்வா: ப்ரஜா: ஸதா³யதநா: ஸத்ப்ரதிஷ்டா²
யதா² து க²லு ஸோம்யேமாஸ்திஸ்ரோ தே³வதா: புருஷம் ப்ராப்ய
த்ரிவ்ருʼத்த்ரிவ்ருʼதே³கைகா ப⁴வதி தது³க்தம் புரஸ்தாதே³வ ப⁴வத்யஸ்ய
ஸோம்ய புருஷஸ்ய ப்ரயதோ வாங்மநஸி ஸம்பத்³யதே மந: ப்ராணே
ப்ராணஸ்தேஜஸி தேஜ: பரஸ்யாம் தே³வதாயாம் ॥ 6.8.6॥

சத் ஆயனதா இருப்பிடம் மூலம் லயிக்கும் -புலன்கள் மனசில் ஒன்றி-அவை பிராணனின் ஒன்றி போகும்

ஸ ய ஏஷோঽணிமைததா³த்ம்யமித³ꣳ ஸர்வம் தத்ஸத்யꣳ ஸ
ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூ⁴ய ஏவ மா
ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.8.7॥

தத்த்வமஸி–இது தொடக்கி மேலே மேலே இப்படியே விளக்கி -ஜகத்துக்கும் ஸ்வேதகேதுவுக்கும் ஆத்மாவாக ப்ரஹ்மம் –
அனைத்துக்கும் காரணம் -சர்வமும் ஆத்மகம்-பிரகார த்வயம் -சாமானாதிகரணம்
சங்கைகள் ஒன்பது வர ஒரே பதில் சொல்லி சங்கை போக்குகிறார் –

॥ இதி அஷ்டம: க²ண்ட:³ ॥

—————————————–

யதா² ஸோம்ய மது⁴ மது⁴க்ருʼதோ நிஸ்திஷ்ட²ந்தி நாநாத்யயாநாம்
வ்ருʼக்ஷாணாꣳரஸாந்ஸமவஹாரமேகதாꣳரஸம் க³மயந்தி ॥ 6.9.1॥

தே யதா² தத்ர ந விவேகம் லப⁴ந்தேঽமுஷ்யாஹம் வ்ருʼக்ஷஸ்ய
ரஸோঽஸ்ம்யமுஷ்யாஹம் வ்ருʼக்ஷஸ்ய ரஸோঽஸ்மீத்யேவமேவ க²லு
ஸோம்யேமா: ஸர்வா: ப்ரஜா: ஸதி ஸம்பத்³ய ந விது:³ ஸதி
ஸம்பத்³யாமஹ இதி ॥ 6.9.2 ॥

த இஹ வ்யக்⁴ரோ வா ஸிꣳஹோ வா வ்ருʼகோ வா வராஹோ வா கீடோ வா
பதங்கோ³ வா த³ꣳஶோ வா மஶகோ வா யத்³யத்³ப⁴வந்தி ததா³ப⁴வந்தி
॥ 6.9.3 ॥

ஸ ய ஏஷோঽணிமைததா³த்ம்யமித³ꣳ ஸர்வம் தத்ஸத்யꣳ ஸ ஆத்மா
தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூ⁴ய ஏவ மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி
ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.9.4॥

தூங்கும் தசையில் அடைந்தால் -நினைவு இருக்குமா இல்லையா -தேன் கூடு -பூக்கள் பலவற்றில் இருந்து
எங்கு இருந்து வந்தது தெரியுமோ –
தூங்கி எழுந்ததும் அறிகிறோம் வாசிகள் -அனைத்தையும் -தேன் போலே இல்லையே -சிங்கம் புலி -வாசி -தானே நினைந்து வருமே –

॥ இதி நவம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————-

இமா: ஸோம்ய நத்³ய: புரஸ்தாத்ப்ராச்ய: ஸ்யந்த³ந்தே
பஶ்சாத்ப்ரதீச்யஸ்தா: ஸமுத்³ராத்ஸமுத்³ரமேவாபியந்தி ஸ ஸமுத்³ர
ஏவ ப⁴வதி தா யதா² தத்ர ந விது³ரியமஹமஸ்மீயமஹமஸ்மீதி
॥ 6.10.1॥

ஏவமேவ க²லு ஸோம்யேமா: ஸர்வா: ப்ரஜா: ஸத ஆக³ம்ய ந விது:³
ஸத ஆக³ச்சா²மஹ இதி த இஹ வ்யாக்⁴ரோ வா ஸிꣳஹோ வா
வ்ருʼகோ வா வராஹோ வா கீடோ வா பதங்கோ³ வா த³ꣳஶோ வா மஶகோ வா
யத்³யத்³ப⁴வந்தி ததா³ப⁴வந்தி ॥ 6.10.2॥

ஸ ய ஏஷோঽணிமைததா³த்ம்யமித³ꣳ ஸர்வம் தத்ஸத்யꣳ ஸ ஆத்மா
தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூ⁴ய ஏவ மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி
ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.10.3॥

எங்கு இருந்து வந்தோம் எதனால் தெரியவில்லை -கடல் நீர் மழை பெய்து நதியாகி -கடலில் சேருகின்றன –
அதே போலே ப்ரஹ்மம் இருந்து உருவாகி
மூன்றாவது தடவை தத்வமஸி சொல்லி விளக்கி

॥ இதி த³ஶம: க²ண்ட:³ ॥

—————————————–

அஸ்ய ஸோம்ய மஹதோ வ்ருʼக்ஷஸ்ய யோ மூலேঽப்⁴யாஹந்யாஜ்ஜீவந்ஸ்ரவேத்³யோ
மத்⁴யேঽப்⁴யாஹந்யாஜ்ஜீவந்ஸ்ரவேத்³யோঽக்³ரேঽப்⁴யாஹந்யாஜ்ஜீவந்ஸ்ரவேத்ஸ
ஏஷ ஜீவேநாத்மநாநுப்ரபூ⁴த: பேபீயமாநோ மோத³மாநஸ்திஷ்ட²தி
॥ 6.11.1॥

அஸ்ய யதே³காꣳ ஶாகா²ம் ஜீவோ ஜஹாத்யத² ஸா ஶுஷ்யதி
த்³விதீயாம் ஜஹாத்யத² ஸா ஶுஷ்யதி த்ருʼதீயாம் ஜஹாத்யத² ஸா
ஶுஷ்யதி ஸர்வம் ஜஹாதி ஸர்வ: ஶுஷ்யதி ॥ 6.11.2॥

ஏவமேவ க²லு ஸோம்ய வித்³தீ⁴தி ஹோவாச ஜீவாபேதம் வாவ கிலேத³ம்
ம்ரியதே ந ஜீவோ ம்ரியதே இதி ஸ ய ஏஷோঽணிமைததா³த்ம்யமித³ꣳ
ஸர்வம் தத்ஸத்யꣳ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூ⁴ய ஏவ
மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.11.3॥

பிறவி நினைவு இல்லையே -ஆத்மா முடிந்து போனதா -சங்கை
மரம் -கோடாரியால் வெட்டி -பால் வழியும் எங்கு வெட்டினாலும்
கிளை பட்டுப்போனால் மரம் அழியாதே –
சரீரம் தான் பட்டுப்போகும் ஆத்மா அழியாது என்று விளக்கி –

॥ இதி ஏகாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

ந்யக்³ரோத⁴ப²லமத ஆஹரேதீத³ம் ப⁴க³வ இதி பி⁴ந்த்³தீ⁴தி பி⁴ந்நம்
ப⁴க³வ இதி கிமத்ர பஶ்யஸீத்யண்வ்ய இவேமா தா⁴நா ப⁴க³வ
இத்யாஸாமங்கை³காம் பி⁴ந்த்³தீ⁴தி பி⁴ந்நா ப⁴க³வ இதி கிமத்ர
பஶ்யஸீதி ந கிஞ்சந ப⁴க³வ இதி ॥ 6.12.1॥

தꣳ ஹோவாச யம் வை ஸோம்யைதமணிமாநம் ந நிபா⁴லயஸ
ஏதஸ்ய வை ஸோம்யைஷோঽணிம்ந ஏவம் மஹாந்யக்³ரோத⁴ஸ்திஷ்ட²தி
ஶ்ரத்³த⁴த்ஸ்வ ஸோம்யேதி ॥ 6.12.2॥

ஸ ய ஏஷோঽணிமைததா³த்ம்யமித³த்³ꣳ ஸர்வம் தத்ஸத்யꣳ ஸ ஆத்மா
தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூ⁴ய ஏவ மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி
ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.12.3॥

ஸூஷ்மத்தில் இருந்து ஜகத் -விதையில் இருந்து மரம் -பண்புகள் எல்லாம் விதையில் உண்டே -ஐந்தாவது தடவை –

॥ இதி த்³வாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

லவணமேதது³த³கேঽவதா⁴யாத² மா ப்ராதருபஸீத³தா² இதி
ஸ ஹ ததா² சகார தꣳ ஹோவாச யத்³தோ³ஷா லவணமுத³கேঽவாதா⁴
அங்க³ ததா³ஹரேதி தத்³தா⁴வம்ருʼஶ்ய ந விவேத³ ॥ 6.13.1॥

யதா² விலீநமேவாங்கா³ஸ்யாந்தாதா³சாமேதி கத²மிதி லவணமிதி
மத்⁴யாதா³சாமேதி கத²மிதி லவணமித்யந்தாதா³சாமேதி
கத²மிதி லவணமித்யபி⁴ப்ராஸ்யைதத³த² மோபஸீத³தா² இதி
தத்³த⁴ ததா² சகார தச்ச²ஶ்வத்ஸம்வர்ததே தꣳ ஹோவாசாத்ர
வாவ கில தத்ஸோம்ய ந நிபா⁴லயஸேঽத்ரைவ கிலேதி ॥ 6.13.2॥

ஸ ய ஏஷோঽணிமைததா³த்ம்யமித³ꣳ ஸர்வம் தத்ஸத்யꣳ ஸ ஆத்மா
தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூ⁴ய ஏவ மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி
ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.13.3॥

உப்புக்கட்டி -கரைந்த நீர் -உப்பை எடுக்க முடியாதே -உப்பு கரிக்கும் -கண்ணுக்கு தெரியாது சுவையால் அறியலாம் -ஆறாவது தடவை
மீனை தொட்ட இடம் எல்லாம் தண்ணீர் போலே ஜகம் முழுவதும் ப்ரஹ்மம்

॥ இதி த்ரயோத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

யதா² ஸோம்ய புருஷம் க³ந்தா⁴ரேப்⁴யோঽபி⁴நத்³தா⁴க்ஷமாநீய தம்
ததோঽதிஜநே விஸ்ருʼஜேத்ஸ யதா² தத்ர ப்ராங்வோத³ங்வாத⁴ராங்வா
ப்ரத்யங்வா ப்ரத்⁴மாயீதாபி⁴நத்³தா⁴க்ஷ ஆநீதோঽபி⁴நத்³தா⁴க்ஷோ
விஸ்ருʼஷ்ட: ॥ 6.14.1॥

தஸ்ய யதா²பி⁴நஹநம் ப்ரமுச்ய ப்ரப்³ரூயாதே³தாம் தி³ஶம் க³ந்தா⁴ரா
ஏதாம் தி³ஶம் வ்ரஜேதி ஸ க்³ராமாத்³க்³ராமம் ப்ருʼச்ச²ந்பண்டி³தோ மேதா⁴வீ
க³ந்தா⁴ராநேவோபஸம்பத்³யேதைவமேவேஹாசார்யவாந்புருஷோ வேத³
தஸ்ய தாவதே³வ சிரம் யாவந்ந விமோக்ஷ்யேঽத² ஸம்பத்ஸ்ய இதி
॥ 6.14.2॥

ஸ ய ஏஷோঽணிமைததா³த்ம்யமித³ꣳ ஸர்வம் தத்ஸத்யꣳ ஸ ஆத்மா
தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூ⁴ய ஏவ மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி
ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.14.3॥

சுவையால் அறிவது போலே ப்ரஹ்மத்தை அறிவது எப்படி -கண்ணைக் கட்டி கூட்டி வந்து –
இந்த திசையில் நீ வந்தாய் சொல்லி -காந்தாரம் போய் சேர்ந்தான் –
யோகம் த்யானம் -கண்ணை திறப்பது போலே -ஆச்சார்ய உபதேசம் ப்ரஹ்மம் அறிய வழி –

॥ இதி சதுர்த³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————-

புருஷꣳ ஸோம்யோதோபதாபிநம் ஜ்ஞாதய: பர்யுபாஸதே ஜாநாஸி
மாம் ஜாநாஸி மாமிதி தஸ்ய யாவந்ந வாங்மநஸி ஸம்பத்³யதே
மந: ப்ராணே ப்ராணஸ்தேஜஸி தேஜ: பரஸ்யாம் தே³வதாயாம்
தாவஜ்ஜாநாதி ॥ 6.15.1॥

அத² யதா³ஸ்ய வாங்மநஸி ஸம்பத்³யதே மந: ப்ராணே ப்ராணஸ்தேஜஸி
தேஜ: பரஸ்யாம் தே³வதாயாமத² ந ஜாநாதி ॥ 6.15.2॥

ஸ ய ஏஷோঽணிமைததா³த்ம்யமித³ꣳ ஸர்வம் தத் ஸத்யꣳ ஸ ஆத்மா
தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூ⁴ய ஏவ மா ப⁴க³வாந்விஜ்ஞாபயத்விதி
ததா² ஸோம்யேதி ஹோவாச ॥ 6.15.3॥

ஜீவன் -தேவன் -மனுஷ்ய -சரீர அபிமானம் அங்கு இருக்குமா -எப்படி மறைக்கிறான்
மோக்ஷம் -அடைபவனின் பூதங்கள் -இந்திரியங்கள் -மனஸ் -பிராணன் –
எட்டாம் தடவை

॥ இதி பஞ்சத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

புருஷꣳ ஸோம்யோத
ஹஸ்தக்³ருʼஹீதமாநயந்த்யபஹார்ஷீத்ஸ்தேயமகார்ஷீத்பரஶுமஸ்மை
தபதேதி ஸ யதி³ தஸ்ய கர்தா ப⁴வதி தத ஏவாந்ருʼதமாத்மாநம்
குருதே ஸோঽந்ருʼதாபி⁴ஸந்தோ⁴ঽந்ருʼதேநாத்மாநமந்தர்தா⁴ய
பரஶும் தப்தம் ப்ரதிக்³ருʼஹ்ணாதி ஸ த³ஹ்யதேঽத² ஹந்யதே ॥ 6.16.1॥

அத² யதி³ தஸ்யாகர்தா ப⁴வதி ததேவ ஸத்யமாத்மாநம் குருதே
ஸ ஸத்யாபி⁴ஸந்த:⁴ ஸத்யேநாத்மாநமந்தர்தா⁴ய பரஶும் தப்தம்
ப்ரதிக்³ருʼஹ்ணாதி ஸந த³ஹ்யதேঽத² முச்யதே ॥ 6.16.2॥

ஸ யதா² தத்ர நாதா³ஹ்யேதைததா³த்ம்யமித³ꣳ ஸர்வம் தத்ஸத்யꣳ ஸ
ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி தத்³தா⁴ஸ்ய விஜஜ்ஞாவிதி
விஜஜ்ஞாவிதி ॥ 6.16.3॥

ப்ரஹ்ம பிராப்தி அடைவதை எப்படி நிரூபிப்பது -திருடன் -கோடாலியை பழுக்க காய்ச்சி –
கையில் பிடித்ததும் போய் விடுவான் -திருடன் -lie detector போலே –
சரீரத்தில் சிக்கி -விலகினால் ப்ரஹ்மத்துடன் பெறுவான் -லயிக்கும் பொழுது -அங்கே தானே சேர வேண்டும்
இப்படி ஒன்பது சங்கைகளையும் தீர்த்து அருளி
பூமா தகர வித்யைகள் மேலே பார்ப்போம் –

16-தஹர வித்யை –7 —ப்ரபாடகம்

அதீ⁴ஹி ப⁴க³வ இதி ஹோபஸஸாத³ ஸநத்குமாரம் நாரத³ஸ்தꣳ
ஹோவாச யத்³வேத்த² தேந மோபஸீத³ ததஸ்த ஊர்த்⁴வம் வக்ஷ்யாமீதி
ஸ ஹோவாச ॥ 7.1.1॥

மிகச்சிறந்த செழிப்பான அதிகமான தன்னில் வேறு பெரியது இல்லாது பூமா
நாரதர் -சனத் குமாரர் -பேசி –
பூமா எவ்வளவு பெரியது காட்டி -அத்தை பெற செய்ய வேண்டிய படிக்கட்டுக்கள் காட்டி
தெரிந்தது சொல்லும் அப்புறம் மேலே சொல்கிறேன் சனத்குமாரர்-
அறிந்தவற்றில் எது சிறந்தது -ஒவ் ஒன்றாக சொல்லி உயர்த்தி –

ருʼக்³வேத³ம் ப⁴க³வோঽத்⁴யேமி யஜுர்வேத³ꣳ ஸாமவேத³மாத²ர்வணம்
சதுர்த²மிதிஹாஸபுராணம் பஞ்சமம் வேதா³நாம் வேத³ம் பித்ர்யꣳ ராஶிம்
தை³வம் நிதி⁴ம் வாகோவாக்யமேகாயநம் தே³வவித்³யாம் ப்³ரஹ்மவித்³யாம்
பூ⁴தவித்³யாம் க்ஷத்ரவித்³யாம் நக்ஷத்ரவித்³யாꣳ
ஸர்பதே³வஜநவித்³யாமேதத்³ப⁴க³வோঽத்⁴யேமி ॥ 7.1.2॥

தெரிந்தது எல்லாம் நாரதர் விளக்கி -வித்யா ஸ்தானங்கள் அறிந்தவர் –

ஸோঽஹம் ப⁴க³வோ மந்த்ரவிதே³வாஸ்மி நாத்மவிச்ச்²ருதꣳ ஹ்யேவ மே
ப⁴க³வத்³த்³ருʼஶேப்⁴யஸ்தரதி ஶோகமாத்மவிதி³தி ஸோঽஹம் ப⁴க³வ:
ஶோசாமி தம் மா ப⁴க³வாஞ்சோ²கஸ்ய பாரம் தாரயத்விதி
தꣳ ஹோவாச யத்³வை கிஞ்சைதத³த்⁴யகீ³ஷ்டா² நாமைவைதத் ॥ 7.1.3॥

ஆனந்தம் இல்லை-தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதை அறியாமல் -சார தமம் அறியாமல் துக்கமாகவே உள்ளேன்

நாம வா ருʼக்³வேதோ³ யஜுர்வேத:³ ஸாமவேத³ ஆத²ர்வணஶ்சதுர்த²
இதிஹாஸபுராண: பஞ்சமோ வேதா³நாம் வேத:³ பித்ர்யோ ராஶிர்தை³வோ
நிதி⁴ர்வாகோவாக்யமேகாயநம் தே³வவித்³யா ப்³ரஹ்மவித்³யா பூ⁴தவித்³யா
க்ஷத்ரவித்³யா நக்ஷத்ரவித்³யா ஸர்பதே³வஜநவித்³யா
நாமைவைதந்நாமோபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.1.4 ॥

நாம ப்ரஹ்ம உபாசனம் முதலில் -விருப்பம் அடைகிறான் –

ஸ யோ நாம ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவந்நாம்நோ க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ நாம ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோ நாம்நோ பூ⁴ய இதி நாம்நோ வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.1.5॥

॥ இதி ப்ரத²ம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————

வாக்³வாவ நாம்நோ பூ⁴யஸீ வாக்³வா ருʼக்³வேத³ம் விஜ்ஞாபயதி யஜுர்வேத³ꣳ
ஸாமவேத³மாத²ர்வணம் சதுர்த²மிதிஹாஸபுராணம் பஞ்சமம் வேதா³நாம் வேத³ம்
பித்ர்யꣳராஶிம் தை³வம் நிதி⁴ம் வாகோவாக்யமேகாயநம் தே³வவித்³யாம்
ப்³ரஹ்மவித்³யாம் பூ⁴தவித்³யாம் க்ஷத்ரவித்³யாꣳ ஸர்பதே³வஜநவித்³யாம்
தி³வம் ச ப்ருʼதி²வீம் ச வாயும் சாகாஶம் சாபஶ்ச தேஜஶ்ச
தே³வாꣳஶ்ச மநுஷ்யாꣳஶ்ச பஶூꣳஶ்ச வயாꣳஸி ச
த்ருʼணவநஸ்பதீஞ்ஶ்வாபதா³ந்யாகீடபதங்க³பிபீலகம்
த⁴ர்மம் சாத⁴ர்மம் ச ஸத்யம் சாந்ருʼதம் ச ஸாது⁴ சாஸாது⁴ ச
ஹ்ருʼத³யஜ்ஞம் சாஹ்ருʼத³யஜ்ஞம் ச யத்³வை வாங்நாப⁴விஷ்யந்ந த⁴ர்மோ
நாத⁴ர்மோ வ்யஜ்ஞாபயிஷ்யந்ந ஸத்யம் நாந்ருʼதம் ந ஸாது⁴ நாஸாது⁴
ந ஹ்ருʼத³யஜ்ஞோ நாஹ்ருʼத³யஜ்ஞோ வாகே³வைதத்ஸர்வம் விஜ்ஞாபயதி
வாசமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.2.1॥

வாக் ப்ரஹ்மம் அடுத்து -பேச்சு இருந்தால் தானே சொற்கள் வரும் -நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்தினேன் –
வாக்மீ ஸ்ரீ மான் -வாக் சாதுர்யம் -நாமங்களை விட வாக்கு ஸ்ரேஷ்டம்
நர நார த -மனுஷன் உடைய தொடர்பு உள்ள ஞானம் கொடுப்பவர்– நாரதர்

ஸ யோ வாசம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவத்³வாசோ க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ வாசம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோ வாசோ பூ⁴ய இதி வாசோ வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.2.2॥

॥ இதி த்³விதீய: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

மநோ வாவ வாசோ பூ⁴யோ யதா² வை த்³வே வாமலகே த்³வே வா கோலே
த்³வௌ வாக்ஷௌ முஷ்டிரநுப⁴வத்யேவம் வாசம் ச நாம ச
மநோঽநுப⁴வதி ஸ யதா³ மநஸா மநஸ்யதி
மந்த்ராநதீ⁴யீயேத்யதா²தீ⁴தே கர்மாணி குர்வீயேத்யத² குருதே
புத்ராꣳஶ்ச பஶூꣳஶ்சேச்சே²யேத்யதே²ச்ச²த இமம் ச
லோகமமும் சேச்சே²யேத்யதே²ச்ச²தே மநோ ஹ்யாத்மா மநோ ஹி லோகோ
மநோ ஹி ப்³ரஹ்ம மந உபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.3.1 ॥

மனம் அத்தை விட ஸ்ரேஷ்டம் -நினைக்காமல் பேச முடியாதே மனோ பூர்வ வாக் உத்தர –
பேசினால் தானே சொற்கள் நாமம் வரும் –
பந்த மோக்ஷ ஏவ காரணம் மனம் -பற்றுடைய மனம் எதிரி- பற்றில்லா மனம் நண்பன்
மனம் கருவி போலே சிந்திக்க –

ஸ யோ மநோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவந்மநஸோ க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ மநோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோ மநஸோ பூ⁴ய இதி மநஸோ வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி
தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.3.2॥

॥ இதி த்ருʼதீய: க²ண்ட:³ ॥

—————————————-

ஸங்கல்போ வாவ மநஸோ பூ⁴யாந்யதா³ வை ஸங்கல்பயதேঽத²
மநஸ்யத்யத² வாசமீரயதி தாமு நாம்நீரயதி நாம்நி
மந்த்ரா ஏகம் ப⁴வந்தி மந்த்ரேஷு கர்மாணி ॥ 7.4.1॥

-சங்கல்பம் -புத்தி-தர்ம பூத ஞானம் – -உறுதியான முடிவு எடுக்கும் -மனத்தை விட ஸ்ரேஷ்டம் –

தாநி ஹ வா ஏதாநி ஸங்கல்பைகாயநாநி ஸங்கல்பாத்மகாநி
ஸங்கல்பே ப்ரதிஷ்டி²தாநி ஸமக்லுʼபதாம் த்³யாவாப்ருʼதி²வீ
ஸமகல்பேதாம் வாயுஶ்சாகாஶம் ச ஸமகல்பந்தாபஶ்ச
தேஜஶ்ச தேஷாꣳ ஸம் க்லுʼப்த்யை வர்ஷꣳ ஸங்கல்பதே
வர்ஷஸ்ய ஸங்க்லுʼப்த்யா அந்நꣳ ஸங்கல்பதேঽந்நஸ்ய ஸம் க்லுʼப்த்யை
ப்ராணா: ஸங்கல்பந்தே ப்ராணாநாꣳ ஸம் க்லுʼப்த்யை மந்த்ரா: ஸங்கல்பந்தே
மந்த்ராணாꣳ ஸம் க்லுʼப்த்யை கர்மாணி ஸங்கல்பந்தே கர்மணாம்
ஸங்க்லுʼப்த்யை லோக: ஸங்கல்பதே லோகஸ்ய ஸம் க்லுʼப்த்யை ஸர்வꣳ
ஸங்கல்பதே ஸ ஏஷ ஸங்கல்ப: ஸங்கல்பமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.4.2 ॥

ஸ ய: ஸங்கல்பம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே ஸங்க்லுʼப்தாந்வை ஸ லோகாந்த்⁴ருவாந்த்⁴ருவ:
ப்ரதிஷ்டி²தாந் ப்ரதிஷ்டி²தோঽவ்யத²மாநாநவ்யத²மாநோঽபி⁴ஸித்⁴யதி
யாவத்ஸங்கல்பஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி ய:
ஸங்கல்பம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வ: ஸங்கல்பாத்³பூ⁴ய இதி
ஸங்கல்பாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.4.3॥

॥ இதி சதுர்த:² க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

சித்தம் வாவ ஸம் கல்பாத்³பூ⁴யோ யதா³ வை சேதயதேঽத²
ஸங்கல்பயதேঽத² மநஸ்யத்யத² வாசமீரயதி தாமு நாம்நீரயதி
நாம்நி மந்த்ரா ஏகம் ப⁴வந்தி மந்த்ரேஷு கர்மாணி ॥ 7.5.1॥

சமயோஜித சிந்தை ஸ்ரேஷ்டம் -சங்கல்பத்தை விட -சமயத்துக்கு தக்க -அப்பொழுது ஒரு சிந்தை செய்தது போலே –
மனத்தின் வேறே வேறே நிலைப்பாடுகள் இவை

தாநி ஹ வா ஏதாநி சித்தைகாயநாநி சித்தாத்மாநி சித்தே
ப்ரதிஷ்டி²தாநி தஸ்மாத்³யத்³யபி ப³ஹுவித³சித்தோ ப⁴வதி
நாயமஸ்தீத்யேவைநமாஹுர்யத³யம் வேத³ யத்³வா அயம்
வித்³வாந்நேத்த²மசித்த: ஸ்யாதி³த்யத² யத்³யல்பவிச்சித்தவாந்ப⁴வதி
தஸ்மா ஏவோத ஶுஶ்ரூஷந்தே சித்தꣳஹ்யேவைஷாமேகாயநம்
சித்தமாத்மா சித்தம் ப்ரதிஷ்டா² சித்தமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.5.2 ॥

ஸ யஶ்சித்தம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே சித்தாந்வை ஸ லோகாந்த்⁴ருவாந்த்⁴ருவ:
ப்ரதிஷ்டி²தாந்ப்ரதிஷ்டி²தோঽவ்யத²மாநாநவ்யத²மாநோঽபி⁴ஸித்⁴யதி
யாவச்சித்தஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யஶ்சித்தம்
ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வஶ்சித்தாத்³பூ⁴ய இதி சித்தாத்³வாவ
பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.5.3॥

॥ இதி பஞ்சம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

த்⁴யாநம் வாவ சித்தாத்³பூ⁴யோ த்⁴யாயதீவ ப்ருʼதி²வீ
த்⁴யாயதீவாந்தரிக்ஷம் த்⁴யாயதீவ த்³யௌர்த்⁴யாயந்தீவாபோ
த்⁴யாயந்தீவ பர்வதா தே³வமநுஷ்யாஸ்தஸ்மாத்³ய இஹ மநுஷ்யாணாம்
மஹத்தாம் ப்ராப்நுவந்தி த்⁴யாநாபாதா³ꣳஶா இவைவ தே ப⁴வந்த்யத²
யேঽல்பா: கலஹிந: பிஶுநா உபவாதி³நஸ்தேঽத² யே ப்ரப⁴வோ
த்⁴யாநாபாதா³ꣳஶா இவைவ தே ப⁴வந்தி த்⁴யாநமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.6.1॥

மேலே உயர்த்தி -தியானம் ஸ்ரேஷ்டம் -இடைவெளி இல்லாமல் – இடையூறு தடங்கல் இல்லாத சிந்தனை –
எடுத்த லஷ்யத்தில் இருந்து மனம் மாறாமல் இருக்க வேண்டுமே –
உணர்வில் உம்பர் ஒருவன் -நினைமின் நெடியானை –

ஸ யோ த்⁴யாநம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவத்³த்⁴யாநஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ த்⁴யாநம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோ த்⁴யாநாத்³பூ⁴ய இதி த்⁴யாநாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி
தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.6.2॥

॥ இதி ஷஷ்ட:² க²ண்ட:³ ॥

————————————————

விஜ்ஞாநம் வாவ த்⁴யாநாத்³பூ⁴ய: விஜ்ஞாநேந வா ருʼக்³வேத³ம் விஜாநாதி
யஜுர்வேத³ꣳ ஸாமவேத³மாத²ர்வணம் சதுர்த²மிதிஹாஸபுராணம்
பஞ்சமம் வேதா³நாம் வேத³ம் பித்ர்யꣳராஶிம் தை³வம் நிதி⁴ம்
வாகோவாக்யமேகாயநம் தே³வவித்³யாம் ப்³ரஹ்மவித்³யாம் பூ⁴தவித்³யாம்
க்ஷத்ரவித்³யாம் நக்ஷத்ரவித்³யாꣳஸர்பதே³வஜநவித்³யாம் தி³வம் ச
ப்ருʼதி²வீம் ச வாயும் சாகாஶம் சாபஶ்ச தேஜஶ்ச தே³வாꣳஶ்ச
மநுஷ்யாꣳஶ்ச பஶூꣳஶ்ச வயாꣳஸி ச
த்ருʼணவநஸ்பதீஞ்ச்²வாபதா³ந்யாகீடபதங்க³பிபீலகம்
த⁴ர்மம் சாத⁴ர்மம் ச ஸத்யம் சாந்ருʼதம் ச ஸாது⁴ சாஸாது⁴ ச
ஹ்ருʼத³யஜ்ஞம் சாஹ்ருʼத³யஜ்ஞம் சாந்நம் ச ரஸம் சேமம் ச லோகமமும்
ச விஜ்ஞாநேநைவ விஜாநாதி விஜ்ஞாநமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.7.1 ॥

த்யானம் -பிரமாண ஜன்ய ஞானம் இருந்தால் தானே வரும் -விஞ்ஞானம் ஸ்ரேஷ்டம் தியானத்தை விட
பிரேமா புத்தி அறிவு-ஏற்படும் கருவி பிரமாணம் -பிரத்யக்ஷம் அனுமானம் சப்தம் -சாஸ்திரம் வேதம் –

ஸ யோ விஜ்ஞாநம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே விஜ்ஞாநவதோ வை ஸ
லோகாம்ஜ்ஞாநவதோঽபி⁴ஸித்⁴யதி யாவத்³விஜ்ஞாநஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ விஜ்ஞாநம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வோ
விஜ்ஞாநாத்³பூ⁴ய இதி விஜ்ஞாநாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.7.2॥

॥ இதி ஸப்தம: க²ண்ட:³ ॥

—————————————–

ப³லம் வாவ விஜ்ஞாநாத்³பூ⁴யோঽபி ஹ ஶதம் விஜ்ஞாநவதாமேகோ
ப³லவாநாகம்பயதே ஸ யதா³ ப³லீ ப⁴வத்யதோ²த்தா²தா
ப⁴வத்யுத்திஷ்ட²ந்பரிசரிதா ப⁴வதி பரிசரந்நுபஸத்தா
ப⁴வத்யுபஸீத³ந்த்³ரஷ்டா ப⁴வதி ஶ்ரோதா ப⁴வதி மந்தா ப⁴வதி
போ³த்³தா⁴ ப⁴வதி கர்தா ப⁴வதி விஜ்ஞாதா ப⁴வதி ப³லேந வை ப்ருʼதி²வீ
திஷ்ட²தி ப³லேநாந்தரிக்ஷம் ப³லேந த்³யௌர்ப³லேந பர்வதா ப³லேந
தே³வமநுஷ்யா ப³லேந பஶவஶ்ச வயாꣳஸி ச த்ருʼணவநஸ்பதய:
ஶ்வாபதா³ந்யாகீடபதங்க³பிபீலகம் ப³லேந லோகஸ்திஷ்ட²தி
ப³லமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.8.1॥

பலம் -ஞானம் சம்பாதிக்க ஆச்சார்யர் சிசுரூஷை பண்ண வேண்டுமே -குருகுல வாசம் -கைங்கர்யம் –
ஸ்ரவணம் மனனம் த்யானம் அனைத்துக்கும் பலம் வேண்டுமே

ஸ யோ ப³லம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவத்³ப³லஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோ ப³லம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வோ
ப³லாத்³பூ⁴ய இதி ப³லாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.8.2॥

॥ இதி அஷ்டம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

அந்நம் வாவ ப³லாத்³பூ⁴யஸ்தஸ்மாத்³யத்³யபி த³ஶ
ராத்ரீர்நாஶ்நீயாத்³யத்³யு ஹ
ஜீவேத³த²வாத்³ரஷ்டாஶ்ரோதாமந்தாபோ³த்³தா⁴கர்தாவிஜ்ஞாதா
ப⁴வத்யதா²ந்நஸ்யாயை த்³ரஷ்டா ப⁴வதி ஶ்ரோதா ப⁴வதி மந்தா
ப⁴வதி போ³த்³தா⁴ ப⁴வதி கர்தா ப⁴வதி விஜ்ஞாதா
ப⁴வத்யந்நமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.9.1॥

அன்னம் -சாப்பிட்டால் தானே பலம் வரும் -புஷ்ட்டி அடைய அன்னம் —

ஸ யோঽந்நம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽந்நவதோ வை ஸ
லோகாந்பாநவதோঽபி⁴ஸித்⁴யதி யாவத³ந்நஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோঽந்நம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வோঽந்நாத்³பூ⁴ய இத்யந்நாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.9.2॥

॥ இதி நவம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

ஆபோ வாவாந்நாத்³பூ⁴யஸ்தஸ்மாத்³யதா³ ஸுவ்ருʼஷ்டிர்ந ப⁴வதி
வ்யாதீ⁴யந்தே ப்ராணா அந்நம் கநீயோ ப⁴விஷ்யதீத்யத² யதா³
ஸுவ்ருʼஷ்டிர்ப⁴வத்யாநந்தி³ந: ப்ராணா ப⁴வந்த்யந்நம் ப³ஹு
ப⁴விஷ்யதீத்யாப ஏவேமா மூர்தா யேயம் ப்ருʼதி²வீ யத³ந்தரிக்ஷம்
யத்³த்³யௌர்யத்பர்வதா யத்³தே³வமநுஷ்யாயத்பஶவஶ்ச வயாꣳஸி ச
த்ருʼணவநஸ்பதய: ஶ்வாபதா³ந்யாகீடபதங்க³பிபீலகமாப
ஏவேமா மூர்தா அப உபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.10.1॥

ஆபோ தண்ணீர் -மழை பெய்தால் தானே அன்னம் -ஜெரிக்க தண்ணீர் குடிக்க வேண்டுமே –
மழை -பார்க்கவே ஆனந்தம் -முகில் வண்ணன் -மேக ஸ்யாமளன் –

ஸ யோঽபோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்த ஆப்நோதி ஸர்வாந்காமாꣳஸ்த்ருʼப்திமாந்ப⁴வதி
யாவத³பாம் க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யோঽபோ
ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வோঽத்³ப்⁴யோ பூ⁴ய இத்யத்³ப்⁴யோ வாவ
பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.10.2॥

॥ இதி த³ஶம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

தேஜோ வாவாத்³ப்⁴யோ பூ⁴யஸ்தத்³வா ஏதத்³வாயுமாக்³ருʼஹ்யாகாஶமபி⁴தபதி
ததா³ஹுர்நிஶோசதி நிதபதி வர்ஷிஷ்யதி வா இதி தேஜ ஏவ
தத்பூர்வம் த³ர்ஶயித்வாதா²ப: ஸ்ருʼஜதே ததே³ததூ³ர்த்⁴வாபி⁴ஶ்ச
திரஶ்சீபி⁴ஶ்ச வித்³யுத்³பி⁴ராஹ்ராதா³ஶ்சரந்தி தஸ்மாதா³ஹுர்வித்³யோததே
ஸ்தநயதி வர்ஷிஷ்யதி வா இதி தேஜ ஏவ தத்பூர்வம் த³ர்ஶயித்வாதா²ப:
ஸ்ருʼஜதே தேஜ உபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.11.1॥

அக்னி -கொதிப்பாய் இருந்து மழை -தேஜஸ் ஸ்ரேஷ்டம் -ஆகாசம் வாயு அக்னி தண்ணீர் பிருத்வி –

ஸ யஸ்தேஜோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே தேஜஸ்வீ வை ஸ தேஜஸ்வதோ
லோகாந்பா⁴ஸ்வதோঽபஹததமஸ்காநபி⁴ஸித்⁴யதி யாவத்தேஜஸோ க³தம்
தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி யஸ்தேஜோ ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி
ப⁴க³வஸ்தேஜஸோ பூ⁴ய இதி தேஜஸோ வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.11.2॥

॥ இதி ஏகாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

ஆகாஶோ வாவ தேஜஸோ பூ⁴யாநாகாஶே வை ஸூர்யாசந்த்³ரமஸாவுபௌ⁴
வித்³யுந்நக்ஷத்ராண்யக்³நிராகாஶேநாஹ்வயத்யாகாஶேந
ஶ்ருʼணோத்யாகாஶேந ப்ரதிஶ்ருʼணோத்யாகாஶே ரமத ஆகாஶே ந ரமத
ஆகாஶே ஜாயத ஆகாஶமபி⁴ஜாயத ஆகாஶமுபாஸ்ஸ்வேதி
॥ 7.12.1॥

ஆகாசம் மேலே -திட விசும்பு -விண் -அளவிட்டு அறியமுடியாமல் -அனைத்துக்கும் இடம் கொடுக்கும்-
net work -நக்ஷத்திரங்கள் வாழும் இடம்

ஸ ய ஆகாஶம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்த ஆகாஶவதோ வை ஸ
லோகாந்ப்ரகாஶவதோঽஸம்பா³தா⁴நுருகா³யவதோঽபி⁴ஸித்⁴யதி
யாவதா³காஶஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி
ய ஆகாஶம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வ ஆகாஶாத்³பூ⁴ய இதி
ஆகாஶாத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி
॥ 7.12.2॥

॥ இதி த்³வாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

ஸ்மரோ வாவாகாஶாத்³பூ⁴யஸ்தஸ்மாத்³யத்³யபி ப³ஹவ ஆஸீரந்ந
ஸ்மரந்தோ நைவ தே கஞ்சந ஶ்ருʼணுயுர்ந மந்வீரந்ந விஜாநீரந்யதா³
வாவ தே ஸ்மரேயுரத² ஶ்ருʼணுயுரத² மந்வீரந்நத² விஜாநீரந்ஸ்மரேண
வை புத்ராந்விஜாநாதி ஸ்மரேண பஶூந்ஸ்மரமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.13.1॥

நினைவு ஆகாசத்தை விட ஸ்ரேஷ்டம் -ஹிருதயத்தில் இருந்து ஸ்ம்ருதி ஞானம் என்னால் தான் ஸ்ரீ கீதாச்சார்யன் –
மறந்தேன் உன்னை முன்னம் —

ஸ ய: ஸ்மரம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தே யாவத்ஸ்மரஸ்ய க³தம் தத்ராஸ்ய
யதா²காமசாரோ ப⁴வதி ய: ஸ்மரம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வ:
ஸ்மராத்³பூ⁴ய இதி ஸ்மராத்³வாவ பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே
ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.13.2॥

॥ இதி த்ரயோத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

————————————————

ஆஶா வாவ ஸ்மராத்³பூ⁴யஸ்யாஶேத்³தோ⁴ வை ஸ்மரோ மந்த்ராநதீ⁴தே
கர்மாணி குருதே புத்ராꣳஶ்ச பஶூꣳஶ்சேச்ச²த இமம் ச
லோகமமும் சேச்ச²த ஆஶாமுபாஸ்ஸ்வேதி ॥ 7.14.1॥

ஆசை இருந்தால் தானே நினைவு வரும் –
பத்னி புத்திரர் பசு இவற்றை விரும்புவது ஆசை
ஆசை யுடையோர்க்கு –பேசி வரம்பு அறுத்தார் –

ஸ ய ஆஶாம் ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்த ஆஶயாஸ்ய ஸர்வே காமா:
ஸம்ருʼத்⁴யந்த்யமோகா⁴ ஹாஸ்யாஶிஷோ ப⁴வந்தி யாவதா³ஶாயா
க³தம் தத்ராஸ்ய யதா²காமசாரோ ப⁴வதி ய ஆஶாம்
ப்³ரஹ்மேத்யுபாஸ்தேঽஸ்தி ப⁴க³வ ஆஶாயா பூ⁴ய இத்யாஶாயா வாவ
பூ⁴யோঽஸ்தீதி தந்மே ப⁴க³வாந்ப்³ரவீத்விதி ॥ 7.14.2॥

॥ இதி சதுர்த³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

ப்ராணோ வா ஆஶாயா பூ⁴யாந்யதா² வா அரா நாபௌ⁴ ஸமர்பிதா
ஏவமஸ்மிந்ப்ராணே ஸர்வꣳஸமர்பிதம் ப்ராண: ப்ராணேந யாதி
ப்ராண: ப்ராணம் த³தா³தி ப்ராணாய த³தா³தி ப்ராணோ ஹ பிதா ப்ராணோ
மாதா ப்ராணோ ப்⁴ராதா ப்ராண: ஸ்வஸா ப்ராண ஆசார்ய:
ப்ராணோ ப்³ராஹ்மண: ॥ 7.15.1॥

இங்கு பிராண சப்தத்துக்கு பிராணன் உடன் கூடிய ஆத்மா என்றவாறு
ஆசை விட ஆத்மா ஸ்ரேஷ்டம் -இப்படி சிந்தித்து மேலே மேலே போனதே ஆத்மாவால் தானே –
எதனால் ஆத்மா ஸ்ரேஷ்டம் -சரீரம் -பிள்ளை நன்றாக அப்பாவுக்கு கார்யம் -உள்ளே இருக்கும் வரை வேறே –
அழைத்து போய் –எடுத்து வந்து அஃறிணை மாறுமே –

ஸ யதி³ பிதரம் வா மாதரம் வா ப்⁴ராதரம் வா ஸ்வஸாரம் வாசார்யம்
வா ப்³ராஹ்மணம் வா கிஞ்சித்³ப்⁴ருʼஶமிவ ப்ரத்யாஹ
தி⁴க்த்வாஸ்த்வித்யேவைநமாஹு: பித்ருʼஹா வை த்வமஸி மாத்ருʼஹா வை
த்வமஸி ப்⁴ராத்ருʼஹா வை த்வமஸி ஸ்வஸ்ருʼஹா வை த்வமஸ்யாசார்யஹா
வை த்வமஸி ப்³ராஹ்மணஹா வை த்வமஸீதி ॥ 7.15.2॥

அத² யத்³யப்யேநாநுத்க்ராந்தப்ராணாஞ்சூ²லேந ஸமாஸம்
வ்யதிஷந்த³ஹேந்நைவைநம் ப்³ரூயு: பித்ருʼஹாஸீதி ந மாத்ருʼஹாஸீதி
ந ப்⁴ராத்ருʼஹாஸீதி ந ஸ்வஸ்ருʼஹாஸீதி நாசார்யஹாஸீதி
ந ப்³ராஹ்மணஹாஸீதி ॥ 7.15.3॥

ப்ராணோ ஹ்யேவைதாநி ஸர்வாணி ப⁴வதி ஸ வா ஏஷ ஏவம் பஶ்யந்நேவம்
மந்வாந ஏவம் விஜாநந்நதிவாதீ³ ப⁴வதி தம்
சேத்³ப்³ரூயுரதிவாத்³யஸீத்யதிவாத்³யஸ்மீதி ப்³ரூயாந்நாபஹ்நுவீத
॥ 7.15.4॥

அதி வாதி –ஆத்மா ஸ்ரேஷ்டம் என்று இருப்பவன்
இதுவே பூமா -நாரதர் திருப்தியாக இருப்பதை பார்த்து -மேலே சங்கை வந்ததும் மேலே உபதேசிப்போம்

॥ இதி பஞ்சத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————

ஏஷ து வா அதிவத³தி ய: ஸத்யேநாதிவத³தி ஸோঽஹம் ப⁴க³வ:
ஸத்யேநாதிவதா³நீதி ஸத்யம் த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யமிதி ஸத்யம்
ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.16.1॥

அதை விட சத்யம் தான் ஸ்ரேஷ்டம் -சத்ய சப்தத்தால் ப்ரஹ்மம் –ப்ரஹ்ம அதிவாதி –
கீழே ஆத்ம அதிவாதி -ஆத்மராமர்/
சரீர அதிவாதி சம்சாரிகள் உண்டியே உடையே -இந்திரிய ராமர்

॥ இதி ஷோட³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

யதா³ வை விஜாநாத்யத² ஸத்யம் வத³தி நாவிஜாநந்ஸத்யம் வத³தி
விஜாநந்நேவ ஸத்யம் வத³தி விஜ்ஞாநம் த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யமிதி
விஜ்ஞாநம் ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.17.1॥

எத்தைக் காண வேண்டுமோ அத்தை காண வேண்டும் -ப்ரஹ்மம் சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் அடைய என்ன வேணும்
மனனம் தேவை
அதுக்கு ஸ்ரத்தை நம்பிக்கை தேவை
அதுக்கு மனஸ் கட்டுப்பாடு தேவை

॥ இதி ஸப்தத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

——————————————-

யதா³ வை மநுதேঽத² விஜாநாதி நாமத்வா விஜாநாதி மத்வைவ
விஜாநாதி மதிஸ்த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யேதி மதிம் ப⁴க³வோ
விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.18.1॥

॥ இதி அஷ்டாத³ஶ: க²ண்ட:³ ॥

————————————————-

யதா³ வை ஶ்ரத்³த³தா⁴த்யத² மநுதே நாஶ்ரத்³த³த⁴ந்மநுதே
ஶ்ரத்³த³த⁴தே³வ மநுதே ஶ்ரத்³தா⁴ த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யேதி
ஶ்ரத்³தா⁴ம் ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.19.1॥

॥ இதி ஏகோநவிம்ஶதிதம: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

யதா³ வை நிஸ்திஷ்ட²த்யத² ஶ்ரத்³த³தா⁴தி
நாநிஸ்திஷ்ட²ஞ்ச்²ரத்³த³தா⁴தி நிஸ்திஷ்ட²ந்நேவ ஶ்ரத்³த³தா⁴தி
நிஷ்டா² த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யேதி நிஷ்டா²ம் ப⁴க³வோ
விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.20.1॥

॥ இதி விம்ஶதிதம: க²ண்ட:³ ॥

——————————————–

யதா³ வை கரோத்யத² நிஸ்திஷ்ட²தி நாக்ருʼத்வா நிஸ்திஷ்ட²தி
க்ருʼத்வைவ நிஸ்திஷ்ட²தி க்ருʼதிஸ்த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யேதி
க்ருʼதிம் ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.21.1॥

ப்ரஹ்மம் நிரதிசய ஸூக ரூபம் -ஆனந்தோ ப்ரஹ்மம் அறிந்தால் தானே வருவான் –
அள்ள அள்ள குறையாத கோதில் இன்னமுதம் -தேனே பாலே கன்னலே அமுதமே -என்ற ஞானம் வேணுமே –

॥ இதி ஏகவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

யதா³ வை ஸுக²ம் லப⁴தேঽத² கரோதி நாஸுக²ம் லப்³த்⁴வா கரோதி
ஸுக²மேவ லப்³த்⁴வா கரோதி ஸுக²ம் த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்யமிதி
ஸுக²ம் ப⁴க³வோ விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.22.1॥

॥ இதி த்³வாவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————

யோ வை பூ⁴மா தத்ஸுக²ம் நால்பே ஸுக²மஸ்தி பூ⁴மைவ ஸுக²ம்
பூ⁴மா த்வேவ விஜிஜ்ஞாஸிதவ்ய இதி பூ⁴மாநம் ப⁴க³வோ
விஜிஜ்ஞாஸ இதி ॥ 7.23.1॥

॥ இதி த்ரயோவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

————————————————-

யத்ர நாந்யத்பஶ்யதி நாந்யச்ச்²ருʼணோதி நாந்யத்³விஜாநாதி ஸ
பூ⁴மாத² யத்ராந்யத்பஶ்யத்யந்யச்ச்²ருʼணோத்யந்யத்³விஜாநாதி
தத³ல்பம் யோ வை பூ⁴மா தத³ம்ருʼதமத² யத³ல்பம் தந்மர்த்ய்ꣳ ஸ
ப⁴க³வ: கஸ்மிந்ப்ரதிஷ்டி²த இதி ஸ்வே மஹிம்நி யதி³ வா
ந மஹிம்நீதி ॥ 7.24.1॥

அதுக்கு அடையாளம் சொல்லி நிகமிக்கிறார் –
பார்த்தால் கண் வேறு ஒன்றில் காணாதோ கேட்டால் காது வேறு ஒன்றை கேட்காதோ —
என் அமுதினைக் கண்ட கண்கள் மற்று ஒன்றினைக் காணாவே —

கோ³அஶ்வமிஹ மஹிமேத்யாசக்ஷதே ஹஸ்திஹிரண்யம் தா³ஸபா⁴ர்யம்
க்ஷேத்ராண்யாயதநாநீதி நாஹமேவம் ப்³ரவீமி ப்³ரவீமீதி
ஹோவாசாந்யோஹ்யந்யஸ்மிந்ப்ரதிஷ்டி²த இதி ॥ 7.24.2॥

சொத்து குதிரை யானை -அல்பம்-ஓன்று கிடைத்தால் மேலே மேலே -ப்ரஹ்மம் அடைந்தபின்பு இரண்டாவது தேட மாட்டோமே –
தர்சனமே பலன் -தரிசனத்துக்கு பலம் வேண்டாமே
உபதேசம் பெறுவதே பலன் -பரீக்ஷித் சுகர் சம்வாதம்

॥ இதி சதுர்விம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————-

ஸ ஏவாத⁴ஸ்தாத்ஸ உபரிஷ்டாத்ஸ பஶ்சாத்ஸ புரஸ்தாத்ஸ
த³க்ஷிணத: ஸ உத்தரத: ஸ ஏவேத³ꣳ ஸர்வமித்யதா²தோঽஹங்காராதே³ஶ
ஏவாஹமேவாத⁴ஸ்தாத³ஹமுபரிஷ்டாத³ஹம் பஶ்சாத³ஹம் புரஸ்தாத³ஹம்
த³க்ஷிணதோঽஹமுத்தரதோঽஹமேவேத³ꣳ ஸர்வமிதி ॥ 7.25.1॥

அதுதான் முன்னும் பின்னும் மேலும் கீழும் -புறமும் உள்ளும் –

அதா²த ஆத்மாதே³ஶ ஏவாத்மைவாத⁴ஸ்தாதா³த்மோபரிஷ்டாதா³த்மா
பஶ்சாதா³த்மா புரஸ்தாதா³த்மா த³க்ஷிணத ஆத்மோத்தரத
ஆத்மைவேத³ꣳ ஸர்வமிதி ஸ வா ஏஷ ஏவம் பஶ்யந்நேவம் மந்வாந ஏவம்
விஜாநந்நாத்மரதிராத்மக்ரீட³ ஆத்மமிது²ந ஆத்மாநந்த:³ ஸ
ஸ்வராட்³ப⁴வதி தஸ்ய ஸர்வேஷு லோகேஷு காமசாரோ ப⁴வதி
அத² யேঽந்யதா²தோ விது³ரந்யராஜாநஸ்தே க்ஷய்யலோகா ப⁴வந்தி
தேஷாꣳ ஸர்வேஷு லோகேஷ்வகாமசாரோ ப⁴வதி ॥ 7.25.2॥

அந்தராத்மாவாய் இருக்கும் ப்ரஹ்மமே எங்கும் -பூமா அறிந்தவன் தன்னிலே தானே மகிழ்ந்து –
அனைத்தும் ப்ரஹ்மம் உணர்ந்து -சாம்யா பத்தி அடைகிறான்

॥ இதி பஞ்சவிம்ஶ: க²ண்ட:³ ॥

———————————————–

தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்யைவம் பஶ்யத ஏவம் மந்வாநஸ்யைவம் விஜாநத
ஆத்மத: ப்ராண ஆத்மத ஆஶாத்மத: ஸ்மர ஆத்மத ஆகாஶ
ஆத்மதஸ்தேஜ ஆத்மத ஆப ஆத்மத
ஆவிர்பா⁴வதிரோபா⁴வாவாத்மதோঽந்நமாத்மதோ ப³லமாத்மதோ
விஜ்ஞாநமாத்மதோ த்⁴யாநமாத்மதஶ்சித்தமாத்மத:
ஸங்கல்ப ஆத்மதோ மந ஆத்மதோ வாகா³த்மதோ நாமாத்மதோ மந்த்ரா
ஆத்மத: கர்மாண்யாத்மத ஏவேத³ꣳஸர்வமிதி ॥ 7.26.1॥

ததே³ஷ ஶ்லோகோ ந பஶ்யோ ம்ருʼத்யும் பஶ்யதி ந ரோக³ம் நோத து:³க²தாꣳ
ஸர்வꣳ ஹ பஶ்ய: பஶ்யதி ஸர்வமாப்நோதி ஸர்வஶ இதி
ஸ ஏகதா⁴ ப⁴வதி த்ரிதா⁴ ப⁴வதி பஞ்சதா⁴
ஸப்ததா⁴ நவதா⁴ சைவ புநஶ்சைகாத³ஶ: ஸ்ம்ருʼத:
ஶதம் ச த³ஶ சைகஶ்ச ஸஹஸ்ராணி ச
விꣳஶதிராஹாரஶுத்³தௌ⁴ ஸத்த்வஶுத்³தௌ⁴ த்⁴ருவா ஸ்ம்ருʼதி:
ஸ்ம்ருʼதிலம்பே⁴ ஸர்வக்³ரந்தீ²நாம் விப்ரமோக்ஷஸ்தஸ்மை
ம்ருʼதி³தகஷாயாய தமஸஸ்பாரம் த³ர்ஶயதி
ப⁴க³வாந்ஸநத்குமாரஸ்தꣳ ஸ்கந்த³ இத்யாசக்ஷதே
தꣳ ஸ்கந்த³ இத்யாசக்ஷதே ॥ 7.26.2॥

அனைத்தும் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டு -அந்தர்யாமி -அதிலே லயித்து -அறிந்தவன் முக்தன்
ப்ரஹ்மம் போலே முக்தனும் சஞ்சரித்து -பல திருமேனி எடுத்து பலவித கைங்கர்யம் –
சென்றால் குடையும் இத்யாதி –

ஆகார சுத்தி சத்வ சுத்தி த்ருவா ஸ்ம்ருதி -த்யானம் இடைவிடாமல் – சர்வ கிரந்தி ஐயம் திரிபு தொலைந்து –
காம க்ரோத லாபங்கள் தோலையும் –சனத்குமாரர் நாரதர் அஞ்ஞானம் போக்கி

———-———-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ ஸ்ருத ப்ரகாசகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வேத வியாசர் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-5–அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும்—

June 20, 2021

கீழே –
குன்று எடுத்து ஆநிரை காத்த பிரான் கோவலனாய்க் குழலூதி-என்ற
அதி மானுஷம் உள்ளத்தில் ஊன்றிய படியால்
அந்த மலையில் உண்டான விசேஷங்களையும்
அந்த மலையினுடைய ஆயாம விஸ்தீர்ணத்தையும்
அதனுடைய கனத்தையும்
அதில் எடுக்கையில் உண்டான அருமையையும்
அதை பிடுங்கி எடுத்த அநாயஸத்வத்தையும்
அது எடுக்க வேண்டிய ஹேதுக்களையும்
அந்த ஹேதுக்களால் வந்த ஆபத்துக்களை போக்கின பிரகாரத்தையும்
அனுசந்தித்து
இவனே ஆபத் விமோசகன் என்று நிர்ணயிக்கிறார் –

——

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய் அளரும் அடங்கப்
பொட்ட துற்று மாரிப் பகை புணர்த்த பொரு மா கடல் வண்ணன் பொறுத்த மலை
வட்டத் தடம் கண் மடமான் கன்றினை வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு குற மகளிர்
கொட்டைத் தலைப்பால் கொடுத்து வளர்க்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 5-1 –

பதவுரை

குற மகளிர்–குறப் பெண்கள்,
வட்டம் தட கண்–வட்ட வடிவான பெரிய கண்களை யுடையதும்
மடம்–(தனது தாய்க்கு) வசப் பட்டிருப்பதுமான
மான் கன்றினை–மான் குட்டியை
வலை வாய்–வலையிலே
பற்றிக் கொண்டு–அகப் படுத்தி
(பின்பு அதனைத் தங்களுடையதாக அபிமானித்து, அதற்கு)
கொட்டை–பஞ்சுச் சுருளின்
தலை–நுனியாலே
பால்–பாலை
கொடுத்து–எடுத்து ஊட்டி
வளர்க்கும்–வளர்க்கைக்கு இடமான
கோவர்த்தனம் என்னும்–‘கோவர்த்தநம்’ என்ற பெயரை யுடையதும்
கொற்றம்–வெற்றியை யுடையதுமான
குடை–குடையானது (யாதெனில்?)
அட்டு–சமைத்து
குவி–குவிக்கப் பட்ட
சோறு–சோறாகிற
பருப்பதமும்–பர்வதமும்
தயிர்–தயிர்த் திரளாகிற
வாவியும்–ஓடையும்
நெய் அளறும்–நெய்யாகிற சேறும்
அடங்க–ஆகிய இவற்றை முழுதும்
பொட்ட–விரைவாக (ஒரே கபளமாக)
துற்றி–அமுது செய்து விட்டு,
(இப்படி செய்கையினாலே இந்திரனுக்குக் கோபம் மூட்டி அவன் மூலமாக)
மாரி–மழையாகிற
பகை–பகையை
புணர்த்த–உண்டாக்கின
பொரு மா கடல் வண்ணன்–அலை யெறிகிற பெரிய கடலினது நிறம் போன்ற நிறத்தனான கண்ணபிரான்
பொறுத்த–(தனது திருக் கைவிரலால்) தூக்கின
மலை–மலையாம்.

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும் தயிர் வாவியும் நெய் அளரும் அடங்கப்
கோப ஜனங்கள் வர்ஷ அர்த்தமாக இந்திரனை ஆராதிப்பதாகவும்
அவனாலே தங்கள் ரக்ஷை படுவதாகவும்
அவனை அவ்வூரில் முன்புள்ளார் ஆராதித்திப் போந்த பிரகாரங்களிலே தாங்களும் அவனை
மந்திர வீதியில் பூசனை செய்யக் கடவோம் (கலியன் )-என்று
வாசல் வரி வைத்து

அட்டுக் குவி சோற்றுப் பருப்பதமும்
வாசல்கள் தோறும் இந்த்ரனுக்குத் தகுதியாகப் பேணிச் சமைத்துத் தகுதியாக
துன்னு சகடத்தால் இழுத்துக் குவித்த சோற்று மலையும்

அதுக்குத் தகுதியாக மேல் செய்த உபதம்ஸங்களும்
சோற்று மலைத் தலையிலே தொட்டி வகுத்து விட்ட தயிர் வெள்ளமும்
வெண்ணெய் நெய்யாகிற உள் சேறுகளும்

பருப்பதமும் -பருப்புச் சோறு என்னவுமாம்
அப்போது பருப்புப் பதமாய்
ஒண் சங்கை போலே யாம் இறே (கடை குறை )
பதம் -சோறு -முத்க அன்னம் குட அன்னம் முதலானவை எல்லாம்
அட்டுக்குவி சோறு -என்ற போதே காட்டும் இறே

பருப்பதம் -என்று
செவ்வையாய் பருப்பு முதலாக ஜீவிக்கப்படும் எல்லாத்தையும் காட்டும் இறே –

அடங்கப் பொட்ட துற்று
ஸ்வ தந்த்ரர்க்கு இட்ட இவை ஒன்றும் தொங்காத படி சடக்கென அமுது செய்து –
ஸ்வ தந்த்ர சேதனர்க்கு இடுமதில் பரதந்த்ரமான அசேதனத்துக்கு இடுமது கார்ய கரம் ஆகக் கூடும் என்று
ஏற்கவே கற்பிக்கவே -அந்த கோப ஜனங்களும் கைக்கொண்டு இருக்கச் செய்தேயும்
இன்னமும் இவர்கள் நாங்கள் முன்பு செய்து போந்த மரியாதை செய்ய வேணும் என்று விலக்கவும் கூடும்
என்று த்வரையோடே
கோவர்த்தனோஸ்மி -என்று அமுது செய்தான் இறே –

அடங்க
ஒன்றும் தொங்காமல்
தேவதாந்தரங்களுக்கு என்று கல்பித்தவை தான் ஆதரிக்கலாம் இறே –
அனுபிரவேசிக்கவும் தேவதாந்த்ர அந்தர்யாமியாகவும் வல்லவன் ஆகையால் –
அது தனக்குப் பரதந்த்ரர் ஆனவர்களுக்கும் தான் அவதரித்த அவ்வூரில் உள்ளவர்களுக்கும் ஆகாது என்று இறே
தானே அடங்க அமுது செய்தது –

ஆகையிறே –
அட்டு -என்றும் –
சோறு -என்றும் -சொன்னவை இன்றும் நம்முள்ளார் வர்ஜித்துப் போருகிறதும்

மாரிப் பகை புணர்த்த
இந்திரன் பசிக் கோபத்தாலே ஏவின மாரிப் பகையை விளைக்கும் படி விளைத்த

பொரு மா கடல் வண்ணன்
திரை பொருகிற கடல் போல் ஸ்ரமஹரமான திரு மேனியை யுடையவன் –
பூசல் விளைக்கையாலே -பொரு மா கடல் வண்ணன் -என்கிறது
அன்றிக்கே
பொரு மாரிப்பகை புணர்த்த மா கடல் வண்ணன்-என்னவுமாம்
மா கடல் வண்ணன்–என்கையாலே
துர் அவகாஹமான சமுத்திரத்தை அளவிட்டாலும்
ரஷ்யத்து அளவில்லாத ரக்ஷகத்வம் அளவிட ஒண்ணாது என்கிறது

பொறுத்த மலை
ஒரு படி வருந்தி எடுத்தாலும்
இந்திரன் கோபம் தணிந்து ப்ரஸன்னனாய் வரும் அளவும் பொறுத்து நின்ற அருமை சொல்லுகிறது –

வட்டத் தடம் கண் மடமான் கன்றினை
வ்ருத்த ஆகாரமாய் இடமுடைத்தான கண்ணையும்
தாயினுடைய இங்கித சேஷ்டிதாதிகளுக்கு பவ்யமான மடப்பத்தையும் யுடைத்தான மான் கன்றுகளை –

வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு குற மகளிர்
அம் மலை மேல் வர்த்திக்கிறவர்கள் சூழ் வலைக்குள் ஆக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு போய்த் தங்கள் இடங்களிலே
குறப் பெண்கள் கையிலே காட்டிக் கொடுக்க அவர்கள்

கொட்டைத் தலைப் பால் கொடுத்து வளர்க்கும்
ரஷியா நிற்பார்கள் ஆயிற்று
கொட்டை -பஞ்சுச் சுருள்
பஞ்சுச் சுருளைப் பாலில் தோய்த்து முலை என்று கொடுப்பார்கள் ஆயிற்று –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
புல்லாலும் தண்ணீராலும் நில வாசியாலும் கோக்களை வர்த்திப்பிக்கிற ப்ரஸித்தியை யுடைத்தான பர்வதம்

கேவலம் வர்ஷம் இன்றிக்கே கல்லும் தீயுமாகச் சொரிகிற மாரி காக்கைக்கும் உபகரணமாய்
ரஷ்ய வர்க்கத்துக்கு அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியும் இஷ்ட பிராப்தியும் செய்து
அவ் வர்ஷத்தை ஜெயிக்கையாலே
கொற்றக் குடை என்கிறது –

வர்ஷத்தைப் பரிஹரிக்கையாலே
குடை என்கிறார்

ஏவகாரம்–ஆச்சர்யத்தாலே –

வட்டம் இத்யாதி –
வர்ணாஸ்ரம வ்ருத்தாந்தத்திலே மிக்க ஞானத்தையும் -(வட்டத் தடம் கண்)
அத்தை உபதேசித்த ஆச்சார்யர் அளவில் பவ்யத்தையும் -(மடமான்)
ஸ்வ ரக்ஷணத்தில் அசக்தியையும் யுடையனாய் இருப்பான் ஒருவனை -(கன்றினை)
(சிஷ்யனுக்கு இம் மூன்றும் சொல்லி )

கடல் வண்ணன் -என்கிற ரூடியும் யோக வியாப்தியும் யுடைத்தாய்
பேர் அளவுடையாரும் வாஸுதேவன் வலையுள் அகப்பட்டு என்னும்படி யானவன்
(கமலக்கண்ணன் என்னும் நெடும் கயிற்றில் அகப்பட்டு-வலை வாய் பற்றிக் கொண்டு )
ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளுக்கு வாசகமான நாராயண வாசக சப்தத்தாலே
கால த்ரய தர்சிகள் சூழ்ந்து (ஆச்சார்யர்கள் )

தங்கள் வாக்மித்வத்தைக் காட்டி மருவுவித்துப் பிடித்துத்
தங்கள் பரதந்த்ரர் கையில் காட்டிக் கொடுத்து (குற மகளிர்)

தந்து காரணமான பஞ்சிலே (நூலுக்கு காரணம் பஞ்சு ) பால் பால் தோய்த்து வளர்க்கும் -என்கையாலே
ஸகல வேத ஸாஸ்த்ர தாத்பர்யமான (திருமந்திரம் )
சரம பத ( நாராயண )ஸங்க்ரஹ ப்ரக்ருத்யர்த்தமானவனுடைய
ஸர்வ ஸுஹார்த்தத்தை உபதேசித்து ரக்ஷிப்பாருக்குப் போலியாய் இரா நின்றது –
(ப்ரக்ருத்யர்த்தமானவனுடைய -அகாரம் அவ ரக்ஷணம் -ரஷிப்பான்
சாலப் பல நாள் உகந்து அனைவரையும் எப்பொழுதும்
பால் -ஸுஹார்த்த திரு உள்ளம் )

——-

பொறுத்த மலை என்றது பின்னாட்டி
ஏழு நாள் என்கிறது –

வழு ஒன்றும் இல்லா செய்கை வானவர் கோன் வலிப்பட்டு முனிந்து விடுக்கப்பட்ட
மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை
இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப்பிடி இளம்சீயம் தொடர்ந்து முடுகுதலும்
குழவி இடைக் கால் இட்டு எதிர்ந்து பொரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5 -2-

பதவுரை

(இந்திரபட்டம் பெறுதற்காகச் செய்த ஸாதநாம்சத்தில்)
ஒன்றும் வழு இல்லா செய்கை–ஒரு குறையுமற்ற செய்கைகளை யுடைய
வானவர் கோன–தேவேந்திரனுடைய
வலி பட்டு–பலாத்காரத்துக்கு உள் பட்டும்
முனிந்து விடுக்கப்பட்ட–(அவ் விந்திரனால்) கோபத்துடன் ஏவப்பட்டுமுள்ள
மழை–மேகங்களானவை
வந்து–(அகாலத்திலே குமுறிக் கொண்டு) வந்து
ஏழு நாள் பெய்து–ஏழுநாளளவும் (இடைவிடாமல்) வர்ஷித்து
மா தடுப்ப–பசுக்களை (வெளியே போகக் கூடாதபடி) தகைய
மதுசூதன்–கண்ணபிரான்
எடுத்து–(ஸர்வ ஜநங்களையும் காப்பதற்காக அடி மண்ணோடு கிளப்பி) எடுத்து
மறித்த–தலை கீழாகப் பிடித்தருளின
மலை–மலையானது (எது என்னில்;)
இள சீயம்–சிங்கக் குட்டியானது
தொடர்ந்து–( யானைக் குட்டியை நலிவதாகப்) பின் தொடர்ந்து வந்து
முடுகுதலும்–எதிர்த்த வளவிலே,
இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப்பிடி–(தன் குட்டியின்) வருத்தத்தைப் பொறுக்க மாட்டாத (அக் குட்டியைப்) பெற்ற பெண் யானை யானது
குழவி–(அந்தக்) குட்டியை
கால் இடை இட்டு–(தனது) நான்கு கால்களின் நடுவில் அடக்கிக் கொண்டு
எதிர்ந்து–(அந்தச் சிங்கக் குட்டியோடு) எதிர்த்து
பொரும்–போராடப்பெற்ற
கோவர்த்தனம் –குடையே-.

வழு ஒன்றும் இல்லா செய்கை வானவர் கோன் வலிப்பட்டு
அ கரேண ப்ரத்ய வாய பரிஹாரமான யோக்யதா பூர்வகமான ஸாதனத்தை –
பல சங்க கர்த்ருத்வ தியாக பூர்வ அங்கமாக
த்ரவ்ய மந்த்ர க்ரியா லோபம் வாராமல் அனுஷ்ட்டித்து
இந்த்ர பதத்தைப் பெற்று அனுபவிக்கிற காலத்திலும்
ஆஜ்ஜாதிலங்கன பரிஹாரத்தில் வழுவில்லா செய்கையும் யுடையவனாய்
தேவ தேவன் என்ற ப்ரஸித்தியும் யுடையவனாய் வலி இறே இவனுக்கு உள்ளது
(கோவிந்த பட்டாபிஷேகம் பரிஹாரமாக செய்தானே )

வலிப்பட்டு –
அவனுடைய வலியில் அகப்பட்டு

முனிந்து விடுக்கப்பட்ட
பலத்துக்கு மேலே பசிக் கோபத்தாலே தாமரைக் காடு வெடித்தால் போலே
ஆயிரம் கண்ணும் சிவக்கும் படி கோபித்து
ஆயிரம் கண்ணுடை இந்த்ரனார் -(கலியன் )-என்னக் கடவது இறே

விடுக்கப்பட்ட –
ஏவப்பட்ட

மழை வந்து ஏழு நாள் பெய்து மாத்தடைப்ப
ஏழு நாள் மாத்தடைப்ப மழை பெய்து
ஏழு நாள் இடைவிடுதி யற மழை பெய்து

மது சூதன் எடுத்து மறித்த மலை
விரோதி நிரசன சீலனாவன் எடுத்துத் தலைகீழாக மறித்த மலை –

இழவு தரியாதது ஓர் ஈற்றுப் பிடி
தன் கன்றின் பக்கலிலே ஸ்நேஹ அதிசயத்தாலே ஈன்ற பிடியானது

இளம் சீயம் தொடர்ந்து முடுகுதலும்
வயஸ்ஸாலே இளைய ஸிம்ஹமானது
அவ் வானைக் கன்றைத் தொடர்ந்து வந்து கிட்டப் புகுந்த அளவிலே
அந்தக் கன்றைத் தன் காலுக்குள்ளே இட்டு
அந்த ஸிம்ஹக் கன்றோடே பொரா நிற்கிற மலை
குழவி இடைக் கால் இட்டு எதிர்ந்து பொரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

(ஆச்சார்யன் ஸிஷ்யனை தனது திருவடிக்கீழ் இட்டு
வாசனைகளால் வரும் கர்ம ப்ரவ்ருத்தி ஸிம்ஹக் கன்று இடம் இருந்து
ரக்ஷணம் செய்து அருளுவதைச் சொன்னவாறு )

——-

அம் மை தடம் கண் மட வாய்ச்சியரும் ஆன் ஆயரும் ஆநிரையும் அலறி
எம்மைச் சரண் என்று கொள் என்று இரப்ப இலங்கு ஆழிக்கை எந்தை எடுத்த மலை
தம்மை சரண் என்ற தம் பாவையரை புன மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று
கொம்மை புயம் குன்றர் சிலை குனிக்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5- 3-

பதவுரை

அம்–அழகிய
மை–மை அணிந்த
தட–விசாலமான
கண்–கண்களையும்
மடம்–‘மடப்பம்’ என்ற குணத்தை யுமுடைய
ஆய்ச்சியரும்–இடைச்சிகளும்
ஆன் ஆயரும்–கோபாலர்களும்
ஆநிரையும்-பசுக்கூட்டமும்
அலறி–(மழையின் கனத்தால்) கதறிக் கூப்பிட்டு
எம்மை சரண் என்று கொள் என்று–(‘எம்பிரானே! நீ) எமக்கு ரக்ஷகனாயிருக்குந் தன்மையை எற்றுக் கொள்ள வேணும்’ என்று
இரப்ப–பிரார்த்திக்க,
(அவ்வேண்டுகோளின்படியே)
இலங்கு–விளங்கா நின்ற
ஆழி–திருவாழி ஆழ்வானை
கை–கையிலே உடையனாய்
எந்தை–எமக்கு ஸ்வாமியான கண்ணபிரான்
எடுத்த–(அவற்றை ரக்ஷிப்பதற்காக) எடுத்த
மலை–மலையாவது (எது என்னில்?);
கொம்மை புயம்–பருத்த புஜங்களை யுடைய
குன்றர்–குறவர்கள்,
தம்மை–தங்களை
சரண் என்ற–சரணமென்று பற்றியிருக்கிற
தம் பரவையரை–தங்கள் பெண்களை
(கொல்லையிலே வியாபரிக்கிற அப்பெண்களின் கண்களைக் கண்டு இவை மான்பேடைகள் என்று ப்ரமித்து)
புனம் மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று–‘(நம்முடைய) கொல்லையை மேய்ந்து அழிக்கின்ற
மான் கூட்டங்களைப் பாருங்கோள்’ என்று (ஒருவர்க்கொருவர் காட்டி-போதரிக் கண்ணினாய் -மான் போன்ற போல் )
(அவற்றின்மேல் அம்புகளை விடுவதாக)
சிலை–(தமது) வில்லை
குனிக்கும்–வளையா நின்றுள்ள

அம் மை தடம் கண் மட வாய்ச்சியரும்
அஞ்சன அலங்க்ருதமான அழகிய பெரிய கண்களையும்
ஸ்வா பாவிகமான மடப்பத்தையும் யுடையரான இடைச்சிகளும்

ஆன் ஆயரும்
கோ ரக்ஷணத்தில் குசலரான இடையரும்

ஆநிரையும்
அவர்களுக்கு வச வர்த்தியான பசுக்களும்

அலறி எம்மைச் சரண் என்று கொள் என்று இரப்ப
வர்ஷ வேகத்தாலே கிலேசிக் கூப்பிட்டு -எங்களை நாங்கள் ரஷிக்கக் கடவோம் அன்று என்று கொள் –
நீயே எங்களுக்கு ரக்ஷகன் -என்று பிரார்த்திக்க

இலங்கு ஆழிக்கை எந்தை எடுத்த மலை
அதி பிரகாசமான திருவாழி ஆழ்வானாலே
ஜலதத்வம் எல்லாத்தையும் சோஷிப்பித்துக் கார்யம் கொள்ள வல்லனாய் இருக்கச் செய்தேயும்
ஆஸ்ரித ரக்ஷணத்தில் த்வராதிசயத்தாலே இறே மலையை எடுத்தது –
ஆழ்வானுக்கு பிரகாசம் -கருதும் இடம் பொருகை இறே

எந்தை
இந்த மலையை எடுத்த பின்பு இறே அவர்கள் ஸ்ருஜ்யர் ஆய்த்து –
ஆகை இறே எந்தை என்கிறது

எந்தை -காரண பூதன்

தம்மை சரண் என்ற தம் பாவையரை
தங்களை சரணம் புக்குத் தங்களுக்குப் பரதந்த்ரை ஆனவர்களுக்கு

புன மேய்கின்ற மான் இனம் காண்மின் என்று கொம்மை புயம் குன்றர் சிலை குனிக்கும்
புனத்தை அழித்து மேய்கிற மான் திரள்களை
நாங்கள் மேய்கிற புல்லோடே பட்டு விழும்படி எய்யப் புகுகிற படியைப் பார்த்து நில்லுங்கோள்
என்று சொல்லி பெரிய தோளை யுடையராய்
அம் மலை மேலே வர்த்திக்கிற குன்றுவர் விற்களை வளையா நின்றுள்ள –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

இத்தால்
பெரு மதிப்பனாய் இருப்பான் ஒரு ஆச்சார்யன் ஸ்ரீ பாதத்திலே ஆஸ்ரயித்த மாத்ரம் அன்றிக்கே
அவன் நம்முடையவன் என்னும்படி அபிமானத்திலே ஒதுங்கி
அவனுக்குப் பரதந்த்ரரானவர்களை அஞ்ஞாத ஞாபநம் பண்ணும் பிரகாரத்தை
அனுஷ்டான பர்யந்தமாக பிரகாசிப்பித்தாக நினைத்து
ஆஸ்ரயண மாத்ரத்தில் நின்று ஆச்சார்ய வசன பரிபாலனமே ஒழிய அறியாதவர்களை
பாஹ்ய குத்ருஷ்ட்டி மத அநு சாரிகளானவர்கள் தங்கள் வாக்மித்வங்களாலே நலிகிற அளவைக் குறித்து
யூயம் இந்திரிய கிங்கர –இத்யாதி (வில்லி புத்தூர் பகவர் வார்த்தை )
எங்கள் குழுவினால் புகுதல் ஒட்டோம் என்னச் செய்தேயும் மதியாமல் புகுந்து நலிகிறவர்களை
மங்களா ஸாஸன பரிகரமான தாந்த ரூப ஞான விசேஷண ப்ராமண சரங்களாலே
நிரசிப்பார்க்குப் போலியாய் இரா நின்றது –
(சாந்தி தாந்த -புலன் அடக்கம் –
ஞான விசேஷ பிரமாணங்கள்-சரங்கள் – சொல்லி நிரசிப்பார்கள் )

———–

மலை எடுத்த அநாயாஸத்வம் சொல்லுகிறது –

கடு வாய் சின வெம் கண் களிற்றினுக்கு கவளம் எடுத்து கொடுப்பான் அவன் போல்
அடி வாய் உற கை இட்டு எழ பறித்திட்டு அமரர் பிரான் கொண்டு நின்ற மலை
கடல் வாய்ச் சென்று மேகம் கவிழ்ந்து இறங்கி கதுவாய்ப் பட நீர் முகந்து எறி எங்கும்
குட வாய்ப்பட நின்று மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-4- –

பதவுரை

கடுவாய்-பயங்கரமான வாயையும்
சினம்–மிக்க சீற்றத்தையும்
வெம் கண்–தீக்ஷ்ணமான கண்களை யுமுடைய
களிற்றினுக்கு–ஒரு யானைக்கு
கவளம்–சோற்றுக் கபளத்தை
எடுத்து–திரட்டி யெடுத்து
கொடுப்பான் அவன் போல்–கொடுக்கின்ற யானைப் பாகனைப் போல,
அமரர் பெருமான்–தேவர்களுக்குத் தலைவனான கண்ணபிரான்
(யானை மேகம் -கவளம் மலை -பாகன் கண்ணன் போல் )
கை–(தனது) திருக் கைகளை
அடிவாய் உற இட்டு–(மலையின்) கீழ் வேர்ப் பற்றிலே உறும் படியாகச் செலுத்தி (மற்றொரு திருக் கையினாலே மேலே பிடித்து)
எழ பறித்திட்டு–கிளரப் பிடுங்கி
கொண்டு நின்ற–(தானே) தாங்கிக் கொண்டு நின்ற
மலை–மலையாவது (எது? என்னில்;)
மேகம்–மேகங்கள்
கடல் வாய் சென்று–கடலிடத்துச் சென்று
இறங்கி கவிழ்ந்து–(அங்கு) இறங்கிக் கவிழ்ந்து கிடந்து
கதுவாய்ப்பட–(கடல்) வெறுந்தரையாம்படி
நீர்–(அங்குள்ள) நீர் முழுவதையும்
முகந்து–மொண்டு கொண்டு
ஏறி–(மீண்டும் ஆகாசத்திலே) ஏறி
எங்கும்-எல்லாவிடத்தும்
குடம் வாய்ப்பட நின்று–குடங்களில் நின்றும் நீரைச் சொரியுமா போலே
மழை பொழியும்–மழை பொழியா நிற்கப் பெற்ற
கோவர் – குடையே-.

கடு வாய் சின வெம் கண் களிற்றினுக்கு
கடிய வாயையும்
மிக்க கோபத்தையும்
நெருப்பு பரந்த கண்களையும்
யுடைய யானைக்கு

கவளம் எடுத்து கொடுப்பான் அவன் போல்
கவளத்தைத் திரட்டி எடுத்துக் கொடுக்கிற பாகனைப் போலே

கடு வாய்
மேகம் முழங்குமா போலே பிளிறுதலையும் வேகத்தையும்

வெம் கண்
மின் போலவும் இடி நெருப்புப் பரந்தாப் போலவும் பொறி பரந்த கண்ணையும் யுடைத்தான
களிற்றினுக்கு –

ஆனை யினுடைய ஸ்தானத்திலே மேகம் ஆகவுமாம்
கரிய மா முகில் –கவளத்தினுடைய ஸ்தானத்திலே மலை ஆகவுமாம்
பாகனுடைய ஸ்தானத்திலே கிருஷ்ணன் ஆகவுமாம் –

அடி வாய் உற கை இட்டு
மலையினுடைய வேர் நின்ற இடத்தே திருக்கையை உறச் செல்லும் படி

எழ பறித்திட்டு
மற்றத் திருக்கையாலே கிளறும்படியாகப் பறித்து

அமரர் பிரான் கொண்டு நின்ற மலை
இந்திரன் பேர் மாறினபடி யாதல்
ஸூரி நிர்வாஹகன் என்னுதல்
ஸூரி நிர்வாஹகன் தரித்து நின்ற மலை

கடல் வாய்ச் சென்று மேகம் கவிழ்ந்து இறங்கி கதுவாய்ப் பட நீர் முகந்து எறி எங்கும்
கடல் இடம் எங்கும் மேகங்கள் மிகவும் தாழ்ந்து பிபாஸை வர்த்தித்தாரைப் போலே நீர் முகந்து ஏறி என்னுதல்
இந்திரன் கன்றிச் சொன்னது செய்ய வேணும் என்றாதல்
தீ மழை யாகையாலே பட்டவிடம் வேம்படி வெந்நீர் சொரிந்தால் போலே என்னுதல்

அன்றியே
கது -என்று க்ரதுவாய்
அவற்றை ப்ரவாஹ ஜலம் எடுக்கும்படி என்னுதல்

குட வாய்ப்பட நின்று மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
குடுத்து இட்டுச் சொரிந்தால் போலே
ஏழு நாள் நின்று மழை சொரிய
மழை வந்து ஏழு நாள் -என்னக் கடவது இறே

இத்தால்
ஸம்ஸாரத்தில் ஸ்வார்த்தமான எப்பேர்ப்பட்ட ருசிகளும் அற்று
அந்தரிக்ஷத என்னுமா போலே
ஸம்ஸார ஸாஹரத்தில் உண்டான நீர்மையை மிகவும் தாழ்ந்து அங்கீ கரித்து
அந்த அங்கீ காரத்தைத் தங்கள் அதிகாரம் குன்றாமல்
(மாய வன் சேற்று அள்ளல் அழுந்தார் )
மீண்டும் அந்தரிக்ஷத்தில் ஏறி
தங்கள் பற்று அறுதியையும்
தங்கள் அங்கீ கரித்த நீர்மையையும்
ஸ்வரூப ப்ரகாஸ ப்ரதானமாகவும்
லோக ஸங்க்ரஹ தயா கர்தவ்யமாகவும்
வ்யவசாய ஸ்தலங்களிலே உபகரிக்கும் அவர்களுடைய பெருமையைக் காட்டும்படியான
மேகங்கள் இறே முன்பு

அது துர்மான புருஷர்களுக்கு வச வர்த்தியாய்
பகவத் பரதந்த்ரரை நலிவதாக
ஸம்ஸார ஸாஹரத்தில் ஊஷர ஜலத்தைப் பானம் பண்ணி
பாஷாண அக்னிகளோடே வர்ஷியா நின்றது இறே

இதுக்கு அடி அந்நிய சேஷத்வம் இறே
அது தனக்கும் அடி முன்பு போந்த பகவதாஜ்ஞாதிலங்கனம் இறே –

(த்ரேதா யுகத்தில் பெருமாள் -ஆணை இட்டு சரண் அடைந்து –
வருணன் -மேகம் -கடல் அரசன் -ஒன்றே தானே
அபசாரம் பட்டதால்
இந்திரனுக்கு வசப்படும்படி ஆனது )

———

வானத்தில் உள்ளீர் வலியீர் உள்ளீரேல் அறையோ வந்து வாங்குமின் என்பவன் போல்
ஏனத்து உருவாகிய ஈசன் எந்தை இடவன் எழ வாங்கி எடுத்த மலை
கானக்களியானை தன் கொம்பு இழந்து கதுவாய் மதம் சோர தன் கை எடுத்து
கூனர் பிறை வேண்டி அண்ணாந்து நிற்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-5 –

பதவுரை

ஏனத்து உரு ஆகிய–(முன்பு ஒரு காலத்திலே) வராஹ ரூபம் கொண்டருளின
ஈசன்–ஸ்வாமியாயும்
எந்தை–எனக்குத் தந்தையாயுமுள்ள கண்ணபிரான்,
வானத்தில் உள்ளீர்–“மேலுலகத்திலிருப்பவர்களே! (நீங்கள்)
வலியீர் உள்ளீர் எல்–(என்னோடொக்க) வல்லமை யுள்ளவர்களா யிருப்பீர்களாகில்
அறையோ–அறையோ அறை!!
வந்து–(இங்கே) வந்து
வாங்குமின்–(இம் மலையைக் கையால்) தாங்கிக் கொண்டு நில்லுங்கள்”
என்பவன் போல்–என்று, சொல்லுகிறவன் போல
இடவன்–ஒரு மண் கட்டி போலே
எழ வாங்கி–(அநாயஸமாகக்) கிளரப் பிடுங்கி
எடுத்த மலை–எடுத்துக் கொண்டு நிற்கப் பெற்ற மலையாவது;
கானம்–காட்டு நிலங்களில்
களி–செருக்கித் திரியக் கடவதான
யானை–ஒரு யானையானது
(கரை பொருது திரியும் போது ஓரிடத்தில் குத்துண்டு முறிந்த)
தன் கொம்பு–தன் தந்தத்தை
இழந்து–இழந்ததனால்
கதுவாய்–அக் கொம்பு முறிந்து புண்பட்ட வாயிலே
மதம்–மத நீரானது
சோர–ஒழுகா நிற்க
தன் கை–தனது துதிக்கையை
எடுத்து–உயரத் தூக்கி
(ஆகாசத்தில் தோற்றுகின்ற)
கூன் நல் பிறை–வளைந்த அழகிய பிறையை (தானிழந்த கொம்பாக ப்ரமித்து)
வேண்டி–(அதைப் பறித்துக் கொள்ள) விரும்பி
அண்ணாந்து நிற்கும்–மேல் நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கப் பெற்ற
கோவா — குடையே-

வானத்தில் உள்ளீர் வலியீர் உள்ளீரேல் அறையோ வந்து வாங்குமின் என்பவன் போல்
இதுவும் ஒரு உத்ப்ரேஷையான உப மானம்
உபரிதன லோகங்களிலே வஸிக்கிறோம் என்கிற பலத்தை யுடையவர்களே
அதுக்குத் தகுதியான வர பல புஜ பலங்களை யுடையீர்
என்னைப் போலே வல்லி கோளாகில் என் கையில் மலையை வாங்கிப் பொறுத்து
இவ்வூரை ரஷியுங்கோள் -என்னுமா போலே
அரஷகர் இறே உள்ளது –

ஏனத்து உருவாகிய ஈசன் எந்தை இடவன் எழ வாங்கி எடுத்த மலை
ஈசன் -நியந்தா
எந்தை -காரண பூதன்

இத்தால்
ஞானமும் சக்தியும் பிராப்தியும் யுடையவனாய்
பாதாள கதையான பூமியை ஓட்டு விடும்படி இடந்து
எழும்படி குத்தி எடுத்த மஹா உபகாரகனுக்கு
இம் மலையை ஒரு கட்டி இடந்தால் போலே எடுத்தது பெரியது ஒன்றோ –
அந்தப் பாரத்தை எடுத்து சாதித்தவன் ஆகையாலே இந்தப் பாரம் எடுக்கையும் சேரும் இறே –
(இவனே ஸம்ஸார பாரம் எடுத்து உத்தரிக்க வல்லவன் )

கானக் களியானை தன் கொம்பு இழந்து
தன்னிலமான காட்டிலே களித்து வர்த்திக்கிற ஆனையானது
ஸிம்ஹத்தின் கையில் தன் கொம்பைப் பறி கொடுத்து
அவ்விழவாலே

கது வாய் மதம் சோர தன் கை எடுத்து
அதனுடைய பெரிய வாயாலே அருவி சொரியுமா போலே ரக்தம் சொரிகையாலே மும் மதமும் சுவறும் இறே
கதுவுதல் -பெருமை
சோருதல் -சுவறுதல்

தன் கை எடுத்து
தன் ஆற்றாமையாலே கை எடுத்து

கூனர் பிறை வேண்டி அண்ணாந்து நிற்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
ஆகாசத்திலே பார்த்தவாறே அங்கே வளை ஒளிப் பிறையைக் கண்டு தான் இழந்த கொம்பாகப் பிரமித்து
அத்தை விரும்பி அபேக்ஷித்து ஊர்த்வ த்ருஷ்டியாய் நில்லா நிற்கும் –
ஒரு கொம்பு போலே காணும் இழந்தது –

இத்தால்
சம்சாரம் ஆகிற செடியிலே களித்து வர்த்திக்கை தானே ப்ரார்த்த நீயமான ஆசைக் களிற்றின் மமதை யாகிற கொம்பை
(சம்சாரமே காடு -ஆசையே யானை -மமதையை கொம்பு )
ப்ரதிபக்ஷ நிரஸனமும் ஸ்வ மத ஸ்தாபனமும் செய்ய வல்லவர்கள்

வேதாந்த பிராமண அனுகூலமான நியாய தர்க்கங்களாலும்
ப்ரக்ருதி ப்ரத்யய தாது விசேஷ பலத்தாலும் உபகார பர்யந்தமாக
(மமதை யாகிற கொம்பை )நீக்கின அளவிலே

(ப்ரக்ருதி தாது -அவ ரஷனே- தாது -அவனே ரக்ஷகன் காரணன் –
ப்ரத்யயம் தாது -ஆய-தாதார்த்ய -சேஷத்வம்
வலி மிக்க சீயம் இவற்றைக் கொண்டே மமதை போக்கி )

பூர்வமேவ உண்டான கர்வம் எல்லாம் போய்
ஊர்த்வ கதியை நோக்கி
இன்னமும் ஸ்வ யத்ன பலத்தாலே உஜ்ஜீவிப்பதாகக் கோலி
அந்த ஸ்வ யத்னக் கையை எடுத்து

பத த்ரய நிஷ்டராய் ஆந்த ராளிகர் ஆனவர்களுடைய
ப்ரக்ருதி ஆத்ம விவேக ஞான மாத்ரத்தைக் கண்டு
அபேக்ஷித்த அளவைக் காட்டுகிறது –
இது மகாரார்த்தம் –

(ப்ரக்ருதி விட ஆத்மா உயர்ந்தவன் என்கிற ஞானமே
தானே ஸ்வ தந்த்ரன் என்கிற எண்ணம் வரக் காரணம் ஆகுமே
அத்தையும் போக்கி அருள வேணுமே
நம் ப்ரயத்னத்தால் போகலாம் என்ற எண்ணத்தையும் போக்க வேணுமே
ஸ்வ ரக்ஷண ஸ்வ அந்வயம் போக்க வேணுமே
இது தான் அது -சந்திரனே கொம்பு -விபரீத ஞானம் -இத்தையும் போக்க வேண்டுமே

சந்திரன் -மதி -நல்ல ஞானம் உடையவர்கள்
பத த்ரய நிஷ்டர்கள்
அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்
அநந்ய சரண்யத்வம்
அநந்ய போக்யத்வம் -அறிந்தவர்கள்
பத த்ரயம் மூன்றாம் பிறை சந்திரன் )

———-

செப்பாடு உடைய திருமால் அவன் தன் செம்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்
கப்பாக மடுத்து மணி நெடும் தோள் காம்பாகக் கொடுத்து கவித்த மலை
எப்பாடும் பரந்து இழி தெள்ளருவி இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ
குப்பாயம் என நின்று காட்சி தரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-6-

பதவுரை

செப்பாடு உடைய–செவ்வைக் குணத்தை யுடையனாய்
திருமால் அவன்–ச்ரியஃபதியான அக்கண்ணபிரான்
தன்–தன்னுடைய
செம் தாமரை கை–செந்தாமரை மலர் போன்ற திருக்கையிலுள்ள
விரல் ஐந்தினையும்–ஐந்து விரல்களையும்
கப்பு ஆக மடுத்து–(மலையாகிற குடைக்குக் காம்படியிலுண்டான) கிளைக் கொம்புகளாக அமைத்து
மணி நெடு தோள்–அழகிய நீண்ட திருத் தோள்களை
காம்பு ஆக கொடுத்து–(அந்த மலைக் குடைக்குத் தாங்கு) காம்பாகக் கொடுத்து
கவித்த மலை–தலை கீழாகக் கவித்த மலையாவது,
எப்பாடும்–எல்லாப் பக்கங்களிலும்
பரந்து இழி–பரவிப் பெருகா நின்ற
தெள்ளருவி–தெளிந்த சுனை நீரருவிகளானவை
இலங்கு மணி முத்துவடம் பிறழ–விளங்கா நின்ற அழகிய முக்தாஹரம் போலத் தனித் தனியே ப்ரகாசிக்க
குப்பாயம் என நின்று–(கண்ண பிரானுக்கு இது ஒரு) முத்துச் சட்டையென்று சொல்லும்படியாக,
காட்சி தரும்–காணப்படப் பெற்ற
கோவர் — குடையே

செப்பாடு உடைய திருமால் அவன்
செப்பாடு ஆவது -செம்மை -அதாவது -ஆர்ஜவ குணம் –
அது தான் ஆவது
சிதகுரைத்தாலும் நன்று செய்தார் என்கை

அவன் –
அந்த வ்யாமோஹத்தை யுடையவன் –

தன் செம்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்-
புஷ்ப ஹாஸ ஸூ குமாரமான திருக்கை விரல் ஐந்தினையும்

கப்பாக மடுத்து
மலையாகிய குடைக்குக் காம்பாகச் சேர்த்து
கப்பு -காம்பு –

மணி நெடும் தோள்காம்பாகக் கொடுத்து கவித்த மலை
அந்தக் குடைக்குக் காம்பு அழகியதாய் ஒழுங்கு நீண்ட திருத் தோள்களாகக் கொடுத்துக் கவித்த மலை
பஞ்ச லக்ஷம் குடியில் உள்ளாருக்கும் பசுக்களுக்கும் மழையால் நலிவு வாராத படியாகவும்
பசுக்களுக்குச் சுவடு படாத புல்லும் தண்ணீரும் உண்டாகும் படியாகக் கவித்த மலை

எப்பாடும் பரந்து இழி தெள்ளருவி இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ குப்பாயம் என நின்று
காட்சி தரும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
அவனை சூழ இடைவிடாமல் தொங்குகிற தெளிந்து பிரகாசியா நின்ற சுனை நீர்களானவை அவன் தனக்கு
இலங்கு மணி முத்து வடத்தின் குப்பாயம் என்று சொல்லிக் காணலாம் படி தோற்றா நின்றன –

———–

சேஷன் ஜெகதாதாரனாய்க் கிடந்ததும்
ஸபலமாய்த்து இன்று என்கிறார் –
(திருஷ்டாந்தம் ஆழ்வாரால் சொல்லப் பட்ட பிரயோஜனம் பெற்றானே )

படங்கள் பலவும் உடை பாம்பரையன் படர் பூமியை தாங்கி கிடப்பவன் போல்
தடம் கை விரல் ஐந்து மலர வைத்து தாமோதரன் தாங்கு தட வரை தான்
அடங்க சென்று இலங்கையை ஈடு அழித்த அனுமன் புகழ் பாடி தம் குட்டங்களை
குடம் கை கொண்டு மந்திகள் கண் வளர்த்தும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-7 – –

பதவுரை

படங்கள் பலவும் உடை–பல படங்களை யுடைய
பாம்பு அரையன்–ஆதிசேஷன்
படர் பூமியை–பரம்பின பூமியை
தாங்கி கிடப்பவன் போல்–(தன் தலைகளினால்) தாங்கிக் கொண்டிருப்பது போல,
தாமோதரன்–கண்ணபிரான்
தடங்கை–(தனது) பெரிய திருக் கைகளிலுள்ள
விரல் ஐந்தும்–ஐந்து விரல்களையும்
மலர வைத்து–மலர்த்தி (விரித்து)
(அவற்றாலே)
தாங்கு–தாங்கப் பெற்ற
தடவரை–பெரிய மலையாவது;
மந்திகள்–பெண் குரங்குகளானவை,
இலங்கையை சென்று–லங்காநகரத் தேறப்போய்
அடங்க–அவ்வூர் முழுவதையும்
ஈடு அழித்த–சீர் கெடும்படி பங்கப் படுத்தின
அனுமன்–சிறிய திருவடியினுடைய
புகழ்–கீர்த்தியை
பாடி–பாடிக் கொண்டு
தம் குட்டன்களை–தமது (குரங்குக்) குட்டிகளை
குடங்கைக் கொண்டு–கைத் தலத்தில் படுக்க வைத்துக் கொண்டு
கண் வளர்த்தும்–(சீராட்டி) உறங்கப் பெற்ற
கோவர் — குடையே-.

படங்கள் பலவும் உடை பாம்பரையன் படர் பூமியை தாங்கி கிடப்பவன் போல்
அநேகம் சிரசை யுடையனாய்
நாகராஜா என்கிற பிரசித்தியையும் யுடையனாய்
அத்யந்தம் விஸ்திருதமான பூமியைத் தரிக்க வல்ல சக்தியும் யுடையனானவன்
அந்த சக்தியால் அந்த பூமியைத் தரித்துக் கிடக்கிற பாவனை போலே

தடம் கை விரல் ஐந்து மலர வைத்து
இடமுடைத்தான திருக்கையில்
ஐந்து திரு விரல்களையும் பரம்ப வைத்து

தாமோதரன் தாங்கு தட வரை தான்
ஒரு அபலை கையாலே கட்டவும் அடிக்கவுமாம் படி எளியவனுமாய் அசக்தனுமாய் இருந்தவன் இறே
இடமுடைத்தான மலையைத் தரித்துக் கொடு நிற்கிறான்

தான்
அதின் கனத்தையும்
அதன் மேலுண்டான வ்ருக்ஷங்களையும் மிருக விசேஷங்களை தத் துல்யரையும் காட்டுகிறது –

அவன் அநேகம் தலையால் பூமியைத் தரிக்கும் போது
பூர்வ க்ருத கர்மமும் பர நியோகமும் தத் ஸஹாயமும் பிரார்த்தித்துப் பெற வேணும்
இவனுக்கு இந்த ஐந்து விரலுமே காணலாவது –
(த்ருஷ்டாந்தத்தில் ஸர்வதா ஸாம்யம் இல்லை -என்றவாறு
நமக்கு அஞ்சு வேணும்
அதிஷ்டானம் -சரீரம் இந்திரியங்கள் பிராணன் ஆத்மா பரமாத்மா இவை ஐந்தும்
இவனுக்கு அஞ்சு விரல்களும் போதுமே )

அடங்க சென்று இலங்கையை ஈடு அழித்த அனுமன் புகழ் பாடி தம் குட்டங்களை
இலங்கையை அடங்க சென்று ஈடு அழித்த
இலங்கையிலே சென்று சிலரை ஈடுபடுத்தியும்
சிலரை நிரசித்தும்
சிலரை பீதி மூலமாக வச வர்த்திகள் ஆக்கியும்
நியாய அனுகூலமான சக்தியாலும் ஷமையாலும் வாக்மித்வத்தாலும் செய்த
ராம அனுவ்ருத்தி இறே புகழாவது

ஓத மா கடல் (பெரிய திருமொழி )இத்யாதி
உல்லங்க்ய ஸிந்தோ சலீலம் சலிலோ —
கோஷ்பதீ க்ருதே –இத்யாதி (கடலை குளப்படி ஆக்கி )

தம் குட்டங்களை
தம்தாமுடைய குட்டிகளை
குட்டன் -என்கிறது ப்ரீதியாலே

குடம் கை கொண்டு
தம்தாம் கையிலே அணைத்துக் கொண்டு
ராம அனுவ்ருத்தி செய்தார் பலரும் உளராய் இருக்க
(அகில காரணம் அத்புத காரணம் )நிஷ் காரணாய -என்று விசேஷிக்கையாலே
அனுமன் புகழ் பாடி என்கிறது –

மந்திகள் கண் வளர்த்தும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
மந்திகள் இப் புகழைப் பாடி உறங்கா பண்ணா நிற்கும்

என் பிள்ளைக்குத் தீமைகள் செய்வார்கள் அங்கனம் ஆவார்களே (3-3 )என்ற இவருக்கு
திருவடி விரோதி நிரஸனம் செய்தது எல்லாம்
தமக்கு மங்களா வஹமாய் இருக்கையாலே
ஜாதி நிபந்தனமாக திருவடி புகழையும்
புள்ளரையன் புகழ் குழறும் –என்னுமா போலே பாடுகையாலே
தாம் கொண்டாடிக் கண் வளர்த்தும் என்று அருளிச் செய்கிறார்
மந்தி -பெண் குரங்கு –

இத்தால்
ஒருவனுக்கு ஆச்சார்ய பிராப்தி அநு வ்ருத்தி கண் அழிவு அற்றால்
அவன் வம்ஸஜரும் –
அவன் இருக்கும் ஊரில் உள்ளாரும்
அவன் இருந்து போன ஊரில் உள்ளாரும்
தஜ் ஜாதீயரும்
உத்தேச்யமாய்க் இருக்கக் கடவது இறே

கண் வளர்த்தும் என்கிற இத்தால்
அவ் வாச்சார்யன் தான் தன்னை இவ் வவஸ்தா பன்னமாக்கி விஷயீ கரித்த பிரகாரத்தைச் சொல்லி
தான் உபதேசிப்பாருக்கும் -த்யஜ வ்ரஜ மாஸூச என்று -நிர்பரத்வ அனுசந்தான பர்யந்தமாக
உபதேசிக்கும் அவர்களையும் உப லஷிக்கிறது –

(வாழும் சோம்பர்
துயில் அணை மேல் கண் வளரும்
பெரும் துயில் தான் தந்தானோ
இது தான் இங்கு கண் வளர்த்தும் )

———–

சல மா முகில் பல் கணப் போர் களத்து சர மாரி பொழிந்து எங்கும் பூசலிட்டு
நலிவான் உறக் கேடகம் கோப்பவன் போல் நாராயணன் முன் முகம் காத்த மலை
இலை வேய் குரம்பை தவ மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று அணார் சொறிய
கொலை வாய்ச் சின வேங்கை கண் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3-5-8 –

பதவுரை

சலம் மா முகில்–நீர் கொண்டெழுந்த காளமேகங்களினுடைய
பல் கணம்–பல திரளானது,
எங்கும்–இடைச்சேரி யடங்கலும்
பூசல் இட்டு–கர்ஜனை பண்ணிக் கொண்டு
போர் களத்து சரம் மாரி பொழிந்து–யுத்தரங்கத்தில் சர மழை பொழியுமா போலே நீர் மழையைப் பொழிந்து
நலிவான் உற–(ஸர்வ ஜந்துக்களையும்) வருத்தப் புகுந்த வளவிலே
நாராயணன்–கண்ண பிரான்
கேடகம் கோப்பவன் போல்–கடகு கோத்துப் பிடிக்குமவன் போல
(குடையாக எடுத்துப் பிடித்து)
முன்–முந்துற வருகிற
முகம்–மழையினாரம்பத்தை
காத்த–தகைந்த
மலை–மலையாவது,
கொலை வாய்–கொல்லுகின்ற வாயையும்
சினம்–கோபத்தையுமுடைய
வேங்கைகள்–புலிகளானவை
இலை வேய் குரம்பை–இலைகளாலே அமைக்கப்பட்ட குடில்களில்
தவம் மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று–இருக்கின்ற தபஸ்விகளான மஹர்ஷிகளின் திரளிலே புகுர
(அங்குள்ள ரிஷிகள்)
அணார் சொறிய–(தமது) கழுத்தைச் சொறிய
(அந்த ஸுக பாரவச்யத்தினால், அப் புலிகள்)
நின்று உறங்கும்–நின்ற படியே உறங்கப் பெற்ற
கோவர் – குடையே-.

சல மா முகில் பல் கணப் போர் களத்து சர மாரி பொழிந்து எங்கும் பூசலிட்டு
நலிவான் உறக் கேடகம் கோப்பவன் போல் நாராயணன் முன் முகம் காத்த மலை
அர்ஜுனன் முதலானோர் கையில் அம்பு முன்பு ஒன்றாய்
பின்பு பலவாய்ச் சொரியுமா போலே
சொரிவதான யுத்த பூமியிலே

ஒரு சமர்த்தன்
கடகு பிடித்துத் தன்னுடைய ரஷ்ய வர்க்கத்தில்
ஒருவர் மேல் ஒருவர் அம்பு படாதபடி ரஷித்தால் போல்

பல திரளாய்க் கடலை வரளப் பருகி நீர் கொண்டு எழுந்த பெரிய மேகங்கள்
திருவாய்ப்பாடியில் பசுக்கள் மேய்க்கிற இடங்கள் எங்கும் எங்களைப் தப்ப வல்லார் உண்டோ
என்று இடித்து முழங்கிப் பூசல் இட்டு இடைவிடாமல் ஒரு துளி ஓர் அம்பு போலே அம்பு மாரி பொழிந்து
ஓர் உயிரான தன்னையும்
தன் ரஷ்ய வர்க்கத்தையும்
நலிவதாக ஒருப்பட்ட அளவில்

தாத் வர்த்த விவரணமான நாராயணன்
ரஷ்ய வர்க்கத்தினுடைய அபேஷா மாத்ர வ்யாஜத்துக்கு முற்கோலி
அது வேகித்துச் சொரிகிற முகத்திலே
அதின் முகம் கருக எடுத்து ரஷித்த மலையானது –

இலை வேய் குரம்பை தவ மா முனிவர் இருந்தார் நடுவே சென்று அணார் சொறிய
சுஷ்கமான பர்ணங்களாலே வேய்ந்த இடங்களிலே மஹா தபஸ்ஸுக்கள் பண்ணுகிற
மனந சீலர் இருந்த இடங்களிலே நீள் எரி வாய்ச் சுவடு பார்க்கும்

கொலை வாய்ச்சின வேங்கை கண் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
கொல்லுகிற வாயையும் கோபத்தையும் யுடைய புலிகளானவை
இவர்கள் நடுவே சென்று நின்று சொறி நுணாவி உறங்கா நிற்கும் -என்னுதல்
அவர்கள் தாங்கள் சொறியா நிற்கும் என்னுதல்

ஆனால் தபஸ்ஸூ கை வந்தவர்கள் சொறியக் கூடுமோ என்னில்
தங்களுக்கு தபஸ்ஸூ கை வந்ததாவது –
பாத்ய பாதகம் அற்றால் என்னும் நினைவாலே சொறியவும்
அவை வந்து இழுகவும் கூடும் இறே பரீஷார்த்தமாக

அணார்-கழுத்து
மலை -கொற்றக் குடை
அம் மலை இவன் பிடுங்கி எடுக்கும் என்னும் இடம் அறியார்கள் இறே
தங்கள் தபஸ்ஸில் த்வரையாலே

(மறித்து எடுக்க மிருகங்கள் போல் விழுந்தார் ஆகில்
அவனைக் காணலாமே
தபஸ்ஸூ பலம் பலித்தது ஆகுமே
திவ்ய சவுந்தர்யங்கள் காணலாமே குழல் ஓசை கேட்கலாமே
விழத்தான் வேணுமே
குழல் ஓசை கேட்க்கும் மான் போல் நின்றார்களோ
விழுகையே தபஸ்ஸூ பலம் காது கண்ணை பொத்திக் கொண்டார்களோ
ரிஷி பத்தினிகள் தானே உணவு கொடுத்தார்கள்
அங்கும் ரிஷிகள் தபஸ்ஸூ ஆழ்ந்து இருந்தார்களே )

———

வன் பேய் முலை உண்டதோர் வாயுடையன் வன் தூண் என நின்றதோர் வன் பரத்தை
தன் பேரிட்டுக் கொண்டு தரணி தன்னில் தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான்
முன்பே வழி காட்ட முசுக் கணங்கள் முதுகில் பெய்து தம்முடைக் குட்டங்களைக்
கொம்பேற்றி இருந்து குதி பயிற்றும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே – 3-5-9- –

பதவுரை

வல் பேய்–கல் நெஞ்சளான பூதனையினுடைய
முலை–(விஷந்தடவின) முலையை
உண்டது ஓர் வாய் உடையன்–(உறிஞ்சி) உண்ட வாயை யுடையனான
தாமோதரன்–கண்ண பிரான்
தன் பேர்–(கோவர்த்தநன் என்ற) தனது திரு நாமத்தை
இட்டுக் கொண்டு–(மலைக்கு) இட்டு,
வல் பரத்தை நின்றது ஓர் வன் தூண் என–பலிஷ்டமானதொரு பாரத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு நின்ற ஒரு வலிய தூணைப் போல நின்று
தரணி தன்னில்–இந்நிலவுலகத்தில்
(உள்ளவர்கள் காணும்படி)
தான் தாங்கு–தான் தாங்கிக் கொண்டு நின்ற
தடவரை–பெரிய மலையாவது;
முசு கணங்கள்–முசு என்ற சாதிக் குரங்குகளின் திரள்கள்
(தம் குட்டிகளுக்கு)
முன்பே–ஏற்கனவே
வழி காட்ட–ஒரு கிளையில் நின்றும் மற்றொரு கிளையில் பாயும் வழியைக் காட்டுகைக்காக
தம்முடை குட்டன்களை–தம் தம் குட்டிகளை
முதுகில் பெய்து–(தம் தம்) முதுகிலே கட்டிக் கொண்டு போய்
கொம்பு–மரக் கொம்பிலே
ஏற்றி யிருந்து–ஏற்றி வைத்து
குதி பயிற்றும்–அக் கொம்பில் நின்றும் மற்றொரு கொம்பில் குதித்தலைப் பழக்குவியா நிற்கப் பெற்ற
கோவர் — குடையே-.

வன் பேய் முலை உண்டதோர் வாயுடையன்
வலிய பேயினுடைய முலையை யுண்ட வாயை யுடையவன்-என்னுதல்
பேயின் முலையை யுண்ட வலிய வாயை யுடையவன் -என்னுதல்

பேய்க்கு வலிமையாவது
கம்சனால் பாதிக்க ஒண்ணாத விஷயத்தை தானே சாதிப்பதாக வந்த நெஞ்சில் வலிமை யாதல்

நஞ்சு ஏற்றின முலையின் வலிமை யாதல்
இவள் முலையின் பால்
மற்ற ஒரு பேயின் உடம்பில் சிறு திவலை தெறிக்கிலும் முடிக்க வற்றாய் இருக்கை

வாய்க்கு வலிமையாவது
பிரதிகூலித்துக் கிட்டினார் அம்ருதத்தைக் கொடுத்தாலும் முடியும் படி இறே விஷய ஸ்வபாவம்

ஆயிருக்க அவள் கிருத்ரிம அநுகூலை யாய் வர
தானும் கள்ளக் குழவியாய் உண்ணக் கடவோம் என்று நெஞ்சிலே கோலினாலும்
வாய் பொறாது இறே
ஆகையால் அத்தைப் பொறுக்கையாலே சொல்லலாம் இறே

ஓர் வாய்
அத்விதீயமான வாய்
காள கூட விஷம் பொறுத்த வாயுடையாரில் வ்யாவ்ருத்தி
அவன் தான் நாநா வான நஞ்சு தரித்துப் பக்வமான பின்பு அது அவள் தன் வாயிலே
ஒரு திவலை தெறிக்கிலும் வெந்து விழும்படி பண்ணவற்றாய் இறே இருப்பது –

வன் தூண் என நின்றதோர் வன் பரத்தை
வலியது ஒரு தூண் என்னும்படி தான் நின்று அந்த அத்வதீயமான பாரத்தை -பர்வதத்தை

தன் பேரிட்டுக் கொண்டு
கோ வர்த்தனன் என்கிற தன் பேரை அந்தப் பர்வதத்துக்கு இட்டு

தரணி தன்னில்
தேசாந்தரங்களில் வ்யாவ்ருத்தி
அதாவது
இடையர் இடைச்சிகள் முதலாக பிரம்மா ஈஸா நாதிகள் முடிவாக மற்றும் உண்டான எல்லாரும் காணும்படி

தாமோதரன் தாங்கு தடவரை தான்
மாத்ரு வசன பரிபாலனம் செய்து நியாம்யராய்ப் போரு கிற பிள்ளைகளில் வ்யாவ்ருத்தி
அதி சஞ்சல சேஷ்டித-என்றாள் இறே
அவள் கட்டின புண் ஆறுவதற்கு முன்னே இறே மலை தாங்கிற்று
வயிற்றில் புண்ணும்
மலை தாங்குகையும்
பிள்ளைப் பருவமும்
என்ன சேர்த்தி தான்

தட வரை -இடமுடைத்தான மலை

முன்பே வழி காட்ட முசுக் கணங்கள்
அம்மலையில் வர்த்திக்கிற முசுக்கணங்களுக்கு பிரபலமாய் இருபத்தொரு முசு முன்னே வழி காட்ட என்னுதல்
அன்றிக்கே
முசுக் கணங்கள் வானர ஜாதி எல்லாவற்றுக்கும் வழி காட்ட -என்னுதல்

முதுகில் பெய்து தம்முடைக் குட்டங்களை-கொம்பேற்றி இருந்து குதி பயிற்றும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே
தம்முடைக் குட்டங்களை முதுகில் பெய்து
தம் தாமுடைய குட்டிகளை முதுகு களிலே கட்டிக் கொண்டு
பணையிலே ஏறி உயர்ந்த கொம்புகளிலே அவற்றை ஏற்றித்
தம் தாமுடைய குட்டிகளுக்கு அவை தான் குதித்துக் காட்டி பயிற்றுவியா நிற்கும்

இத்தால்
நம் பூர்வாச்சார்யர்கள் தங்கள் அபிமானித்த சிஷ்ய வர்க்கத்தைத் தங்கள் அணைத்துக் கொண்டு
வேத ஸாகா தாத்பர்யமான பத த்ரய அன்வேஷிகளாக்கி
அந்தப் பத த்ரயத்திலும் மந்த்ர த்ரயத்திலும் உண்டான அர்த்த விசேஷங்களை
ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாஸாதிகளாலும் காணலாம் படி
ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தி ரூபேணவும்
ஆஸரீத் யாசார்ய -என்கிற நேரிலே ஆசரித்துக் காட்டி
அவர்களுக்கும் ஞான அனுஷ்டானங்களைப் பழுதற கற்பிப்பாருக்குப்
போலியாய் இரா நின்றனவாய்த்து –

———–

மலையும் வைத்து ஆறி நிற்கிற அளவிலே தாம் சென்று
நடந்த கால்கள் நொந்தவோ (திருச்சந்த ) -என்னுமா போலே
திருக் கைகளில் உளைவு உண்டோ -என்று பார்த்து
உளைவு இல்லாமையாலே –
இது ஒரு ஆச்சர்யம் இருந்தபடி என் என்று ப்ரீதர் ஆகிறார் –

கொடி ஏறு செம் தாமரை கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்று இல
வடிவேறு திரு உகிர் நொந்தும் இல மணி வண்ணன் மலையும் ஓர் சம்பிரதம்
முடியேறிய மா முகில் பல் கணங்கள் முன் நெற்றி நரைத்தன போலே எங்கும்
குடி யேறி இருந்து மழை பொழியும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே -3 -5-10 –

பதவுரை

கொடி ஏறு–(ரேகா ரூபமான) த்வஜத்தை யுடைய
செந் தாமரை கை– செந் தாமரை மலர் போன்ற (கண்ணனது) திருக் கையும்
விரல்கள்–(அதிலுள்ள) திரு விரல்களும் (ஏழு நாள் ஒரு பழுப்பட மலையைத் தாங்கிக் கொண்டு நின்றதனால்)
கோலமும் அழிந்தில–(இயற்கையான) அழகும் அழியப் பெற வில்லை;
வாடிற்றில–வாட்டமும் பெற வில்லை;
வடிவு ஏறு–அழகு அமைந்த
திரு உகிரும்–திரு நகங்களும்
நொந்தில–நோவெடுக்க வில்லை;
(ஆகையால்)
மணி வண்ணன்–நீலமணி போன்ற நிறத்தனான கண்ண பிரான்
(எடுத்தருளின)
மலையும்–மலையும்
(அம் மலையை இவன் எடுத்து நின்ற நிலைமையும்)
ஓர் சம்பிரதம்–ஒரு இந்திர ஜாலவித்தையாயிருக்கின்றது;
(அந்தமலை எது? என்னில்;)
முடி ஏறிய–கொடுமுடியின் மேலேறிய
மா முகில்–காளமேகங்களினுடைய
பல் கணங்கள்–பல ஸமூஹங்களானவை
எங்கும் மழை பொழிந்து–மலைச் சாரல்களிலெல்லாம் மழை பெய்து (வெளுத்ததனால்)
முன் நெற்றி நரைத்தன போல–(அம்மலையினுடைய) முன்புறம் நரைத்தாற் போல் தோற்றும்படி
குடி ஏறி இருக்கும்–(கொடுமுடியின்மேல்) குடிபுகுந்திருக்கப் பெற்ற
கோவர் –குடையே-.

கொடி ஏறு செம் தாமரை கை விரல்கள் கோலமும் அழிந்தில வாடிற்று இல
ஸாமுத்ரிகா லக்ஷணத்தாலே மங்களா வஹமாக
த்வஜம் அங்குசம் சங்கு தாமரை -என்றால் போலே சொல்லுகிறவை அலங்காரங்களாய்
முன்பே பார்த்துக் குறி வைத்தவர் ஆகையாலே -மலை வைத்த பின்பும் சென்று பார்த்து
அவை ஒத்து இருக்கையாலும் உளைவு இல்லாமையாலும் க்ருதார்த்தர் ஆகிறார்

அன்றிக்கே
பெரிய பிராட்டியாருக்கு ஜன்ம பூமியான தாமரை போலே இருக்கிற திருக் கைகள் என்னுதல்
ஏறுதல்-தோற்றுதல்
(கொடி -பொற் கொடி- கனக வல்லி- கோமள வல்லி -என்ற அர்த்தத்தில் )

அன்றிக்கே
செந் தாமரைக் கொடிக்கு ஏறின திருக் கைகள் என்னுதல்
இத் திருக் கையில் மார்த்வம் கண்ட பின்பு
அது த்யாஜ்யதயா ஞாதவ்யமாய்த் தோற்றும் இறே

இப்படி இருக்கிற திருக்கையும் திரு விரல்களும் வெறும் புறத்திலும் தர்ச நீயமாய்த் தோற்றுகையாலே
கோலமும் அழிந்தில -என்கிறார் –

வாடிற்றில
உப மானத்தில் வாட்டம் உப மேயத்தில் காணாமையாலே வாடிற்றில என்கிறார் –

வடிவேறு திரு உகிர் நொந்தும் இல
அழகு ஏறி வாரா நின்றுள்ள திரு வுகிரில் யுளைவு யுண்டோ என்று பார்த்து
உளைவு இல்லாமையால் நொந்துமில என்கிறார் –

மணிவண்ணன் மலையும் ஓர் சம்பிரதம்
நீல ரத்னம் போலே இருக்கிற வடிவை யுடையவன் எடுத்த மலையும் கேவல நிரூபகருக்குச் சம்ப்ரதம்
அதாவது இந்த்ர ஜாலம்
அது தான் க்வசித் பாஹ்ய கரணங்களும் அந்தக் கரணமும் கூடாமல்
சஷுர் இந்திரிய பிரதானமாக சிலர் காட்டக் காணும் வித்யா விசேஷங்கள் போலே இரா நின்றது
சம்ப்ரதம் -கண் கட்டு வித்தை –

முடியேறிய மா முகில் பல் கணங்கள்
அம் மலையினுடைய தலையிலே ஏறின மஹா மேக ஸமூஹங்கள் ஆனவை

முன் நெற்றி நரைத்தன போலே எங்கும் குடி யேறி இருந்து மழை பொழியும்
அதனுடைய முன் நெற்றி நரைத்தால் போலே
சூழக் குடி இருந்து லோகத்துக்கு எல்லாம் ப்ரவாஹ ஸம்ருத்தி உண்டாகும்படி
ஸ்த்தாதியாய் இருந்து வர்ஷியா நிற்குமாய்த்து
லோகம் எங்கும் போய் வர்ஷித்து வெளுத்து வந்தும் வஸ்தவ்ய பூமி அம் மலைத் தலையோரம் ஆகையாலே –
முன் நெற்றி நரைத்தன போலே என்கிறது –

கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே

இத்தால் –
ஆந்தராளிகராய் இருக்கச் செய்தேயும் (இடைப்பட்ட முமுஷுக்கள் )
நிஷேத அபாவ வ்யவசாய ஸூத்தராய் (மஹா விஸ்வாசம் கொண்டவர்கள் )
அது தானே வஸ்தவ்ய பூமியாய் ( திவ்ய தேசமே வஸ்தவ்ய பூமி )
அதுக்குத் தகுதியான உதார குண பிரகாசகராய் இருப்பார்க்குப் போலியாய் இரா நின்றது
(மேகம் கை ஒழிந்து -ஸ்வ ரஷணம் இல்லாதாருக்கு -மலை இடம் கொடுத்ததே )

மழை பொழிகிற மலை தானே இறே
வர்ஷ பரிஹாரமான வெற்றிக் குடை யானதும் –

———–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

அரவில் பள்ளி கொண்டு அரவம் துரந்திட்டு அரவப் பகை ஊர்தி அவனுடைய
குரவில் கொடி முல்லைகள் நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடை மேல்
திருவில் பொலி மறை வாணர் புத்தூர் திகழ பட்டார் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும்
பரவும் மனம் நன்குடை பத்தர் உள்ளார் பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே -3- 5-11 –

பதவுரை

அரவில்–திருவனந்தாழ்வான்மீது
பள்ளி கொண்டு–(பாற் கடலில்) பள்ளி கொள்பவனும்
(அதை விட்டு ஆயர் பாடியில் வந்து பிறந்து)
அரவம்–காளிய நாகத்தை
துரந்திட்டு–ஒழித்தருளினவனும்
அரவம் பகை ஊர்தி–ஸர்ப்ப சத்ருவான கருடனை வாஹனமாக வுடையவனுமான கண்ணனுடைய,
குரலில் கொடி முல்லைகள் நின்று உறங்கும்–குரவ மரத்தில் முல்லைக் கொடிகள் படர்ந்து அமைந்திருக்கப்பெற்ற
கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றம் குடை மேல்–கோவர்த்தனமென்ற கொற்றக் குடை விஷயமாக,
கொற்றம் -மழை தடுத்த வெற்றியை உடைத்தான
திருவில்–ஸ்ரீவைஷ்ணவஸ்ரீயாலே
பொலி–விளங்கா நின்றுள்ள
மறைவாணர்–வைதிகர்கள் -வேதத்துக்கு வ்யாஸ பதம் செலுத்த வல்லவர்கள் -இருக்குமிடமான
புத்தூர்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில்
பட்டர் பிரான்–பெரியழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை பத்தும்–இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
பரவும் மனம்–அப்யஸிக்கைக்கீடான மநஸ்ஸை
நன்கு உடை–நன்றாக உடையரான
பத்தர் உள்ளார் –பக்தர்களாயிருப்பார்
பரமான வைகுந்தம்–பரம பதத்தை
நண்ணுவர்–அடையப் பெறுவர்.

அரவில் பள்ளி கொண்டு
தூங்கு மெத்தை போலே திருவனந்த ஆழ்வான் மூச்சாலே அசைக்க இறே
ஷீராப்தி தன்னிலே பள்ளி கொண்டு அருளுவது –

அரவம் துரந்திட்டு
அவன் தானே வந்து அவதரித்துத் திருவாய்ப்பாடியிலே வளர்ந்து அருளுகிற காலத்தில்
ஜாதி உசிதமாக மேய்க்கிற பசுக்கள் தண்ணீர் குடிக்கிற மடுவை
சலம் கலந்த பொய்கை-(திருச்சந்த )-என்னும்படியான காளியனை
அங்கு நின்றும் ஒட்டிவிட்டு பிரகாரங்களை அனுசந்திக்கிறார் –

(அரவம் துரந்திட்டு
திருவனந்த ஆழ்வான் படுக்கையை விட்டும்
காளியனை துரந்திட்டும் -என்று இரண்டையும் சொன்னவாறு )

அரவப் பகை ஊர்தி அவனுடைய
அரவம் என்கிற ஜாதிக்கு எல்லாம் பகையான பெரிய திருவடியை வாஹனமாக நடத்துகிறவனுடைய
கொற்றக் குடை என்னும் ப்ரஸித்தியை யுடைத்தாய்

குரவில் கொடி முல்லைகள்
அதின் மேலே குரவு முல்லை முதலான வ்ருஷ லதைகளை யுடைத்தான கோவர்த்தன கிரி மேலே
அது விஷயமாக

நின்று உறங்கும் கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடை மேல்
வர்ஷ அபாவத்தாலே வாடி யுறங்குகையும்
வர்ஷ ஸம்ருத்தியாலே தழைக்கவும்
வ்ருஷ ஜாதிக்கு குணம் இறே

வர்ஷ அபாவத்தாலே இறே திருவாய்ப்பாடியில் உள்ளார் தேவதாந்த்ர பூஜை செய்தும்
வர்ஷம் உண்டாக்கியும் போருவது –
ஆகையால் வாடவும் தழைக்கவும் கூடும் இறே

அத்தாலே இறே
வாடாமல் நின்றும் வாடி யுறங்கியும் என்கிறது –

அரவப் பகை என்கிறதும்
இந்த லோகத்தில் பிரஸித்தம் –

திருவில் பொலி மறை வாணர் புத்தூர் திகழ பட்டார் பிரான்
ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஸ்ரீ யாலே மிக்கு
மங்களா ஸாஸன ப்ரதிபாதகங்களான ரஹஸ்ய வேத ஸாஸ்த்ரங்கள் பொலியும்படியானவர்கள்
நித்ய வாசம் பண்ணுகிற திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

சொன்ன மாலை பத்தும் பரவும் மனம் நன்குடை பத்தர் உள்ளார்
அருளிச் செய்த இத் தமிழ் தொடை மாலை பத்தும்
அதாவது
ஸ்ரீ கீதை முதலாக அவன் அருளிச் செய்த ஸாஸ்த்ர விசேஷங்களைக் கேட்ட மாத்ரத்தாலே
தத் பரராய்
முன்பு செய்து போந்த தேவதாந்த்ர பூஜை தவிர்ந்தால்
அவர்களால் வரும் அநர்த்த பரம்பரைகளையும்
அவன் தானே பரிஹரிக்கும் என்னும் பிரகாரத்தை அருளிச் செய்த இப் பத்தையும்
அனுசந்திக்கை தானே புருஷார்த்தம் என்னும்படி நல்ல மனசை யுடையராய்
மங்களா ஸாஸன பர்யந்தமான பக்தியை யுடையவர் ஆனவர்கள் –

பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே
இங்கே இருக்கச் செய்தே தேவதாந்தரங்களை அனுவர்த்தித்து அந்நிய சேஷ பூதராய்ப் போருவது
பகவத் வாக்யங்களாலே அவர்களை நிஷேதிப்பது
அவர்களும் நிஷேத புருஷார்த்தத்தை அங்கீ கரிக்கையாலே கர்ம பாவனை தலையெடுத்து
பகவத் அபிமானத்திலே ஒதுங்கினவர்களை நலியத் தேடுவது
அவன் அதி மானுஷ சேஷ்டிதங்களாலே பரிஹரிக்க இங்கே இருந்து வியஸனப்படாதே

அவனுடைய சர்வ ஸ்மாத் பரத்வம் பழுதற ப்ரகாசிக்கிற தேசத்திலே போய்
அவன் பாத பீடத்திலே அடியிட்டு மடியிலே ஏறப் பெறுவார்கள் என்னுதல்

கோஸி –வாக்ய சமனாந்தரமாக
அவனுடைய அனுமதியோடே
சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவர்களோடே சேரப் பெறுவார்கள் -என்னுதல் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-4–தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி—

June 18, 2021

கீழே
நாளைத் தொட்டு கன்றின் பின் போகேல் கோலம் செய்து இங்கே இரு -என்கையாலே
ஏழு நாளும் இருந்து
திருவோண திரு நக்ஷத்ரமும் கொண்டாடி விட்ட பின்பும்
பசுக்களையும் கன்றுகளையும் மேய்க்கப் போய்
அவை மேய்ந்த ப்ரீதியாலே தன்னை நாநா பிரகாரமாக அலங்கரித்துக்
குழல் ஊதுவது
இசை பாடுவது
ஆடுவதாய்க் கொண்டு
தானும் தன்னே ராயிரம் திருத் தோழன்மாருமாகப் பெரிய மேநாணிப்போடு
எழுந்து அருளி வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு

திருவாய்ப்பாடியில் பெண்கள் இவன் பக்கலிலே அத்யந்த ஸ்நேஹத்தோடே விக்ருதைகளாய்
ஒருவரை ஒருவர் அழைத்துக் காட்டியும்
நியமித்தும்
நியாம்யைகள் ஆகாதாரை எதிர் நின்று பட்ட மெலிவு கண்டும்
சொன்ன பாசுர விசேஷங்களை

வியாஜ்யமாக்கித் தாமும் அனுபவித்து இனியராய்
தாம் அனுபவித்த பிரகாரத்தை ஸ அபிப்ராயத்தோடே பாடி அனுபவிப்பாருக்குப்
பலன் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

——-

தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி எங்கும் தண்ணுமை எக்கம் மத்தளி தாழ் பீலிக்
குழல்களும் கீதமும் ஆகி எங்கும் கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு
மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி மங்கைமார் சாலக வாசல் பற்றி
நுழைவனர் நிற்பனராகி எங்கும் உள்ளம் விட்டு ஊண் மறந்து ஒழிந்தனரே – 3-4-1-

பதவுரை

தழைகளும் தொங்கலும்–பலவகைப் பட்ட மயிற் பீலிக் குடைகள்
எங்கும் ததும்பி–நாற் புறங்களிலும் நிறைந்து
தண்ணுமை–ம்ருதங்கங்களும்
எக்கம் மத்தளி–ஒரு தந்த்ரியை யுடைய மத்தளி வாத்யங்களும்
தாழ் பீலி–பெரிய விசிறிகளும்-மயில் தோகைக் கட்டிய திருச்சின்னங்களும் –
குழல்களும்–இலைக் குழல், வேய்ங்குழல் என்ற குழல்களும்
கீதமும்–இவற்றின் பாட்டுக்களும்
எங்கும் ஆகி–எங்கும் நிறைய
(இந்த ஸந்நிவேசத்துடனே)
கோவிந்தன்–கண்ணபிரான்
வருகின்ற–(கன்று மேய்த்து மீண்டு) வருகின்ற
கூட்டம்–பெரிய திருவோலக்கத்தை
கண்டு–பார்த்து
மங்கைமார்–யுவதிகளான இடைப் பெண்கள்
மழை கொல் ஓ வருகின்றது என்று சொல்லி–‘மேக ஸமூஹமோ தான் (தரை மேலே நடந்து) வருகின்றது!’ என்று உல்லேகித்து
சாலகம் வாசல் பற்றி–ஜாலகரந்த்ரங்களைச் சென்று கிட்டி
நுழைவனர் நிற்பனர் ஆகி–(வியாமோஹத்தாலே சிலர் மேல் விழுவதாகச் சால்க வாசல் வழியே) நுழையப் புகுவாரும்,
(சிலர் குருஜந பயத்தாலே) திகைத்து நிற்பாருமாகி
எங்கும்–கண்ணபிரான் நடந்த வழி முழுவதும்
உள்ளம் விட்டு–தங்கள் நெஞ்சைப் பரக்க விட்டு
ஊண்–ஆஹாரத்தை
மறந்தொழிந்தனர்–மறந்து விட்டார்கள்.

தழைகளும் தொங்கலும் ததும்பி எங்கும் தண்ணுமை எக்கம் மத்தளி தாழ் பீலிக் குழல்களும் கீதமும் ஆகி
தழை -குடை
தொங்கல் -பீலி தாழ் குடை
ததும்புதல் -கிளப்பம்
தண்ணுமை –திருவரையில் சாத்தின சிறுப்பறை
எக்கம் -என்று ஏகமாய் ஒருதலைப் பறை -என்றபடி
மத்தளி –பெரு முழக்க வாத்யம்
தாழ் பீலிக்–தூக்கின சின்னம் என்னுதல் -பீலி தாழ்ந்த வாத்யம் என்னுதல்
குழல்களும் -இலைக்குழல் -வேய்ங் குழல் முதலானவை
கீதமும் ஆகி –ஜாதி உசிதமான பாட்டுக்களும்
ந்ருத்த விசேஷங்களும் எங்கும் உண்டாக்கி –

தழைகள் -என்று
கொம்பு செறிந்த பசுந்தழைகள் –
சாத்தின பீலித் தழைகள்

தொங்கல் –
குடை மேல் மாலைகள் ஆதல் –
சாத்தின இலைத் துடையல் ஆதல்

எங்கும் கோவிந்தன் வருகிற கூட்டம் கண்டு
பிள்ளைகளும் தானுமாக கோவிந்தன் தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளான கூட்டத்தோடே
மிகவும் ஆரவாரித்துக் கொண்டு வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு

கோவிந்தன்
கோக்களை ரக்ஷிக்குமவன்
கோக்களை யுடையவன்
(காம் விந்ததி காம் பாலயதி )
இந்திரியங்களை இதர விஷயங்களில் போகாமல் த்ருஷ்ட்டி சித்த அபஹாரம் பண்ண வல்லவன் –

மழை கொலோ வருகிறது என்று சொல்லி மங்கைமார்
மேக ஸமூஹங்களோ தான் தரை மேலே நடந்து வருகிறது என்று –
இது ஓர் ஆச்சர்யம் இருந்தபடி என் -என்று
யுவதிகள் ஆனவர்கள் மிகவும் கொண்டாட்டத்தோடே சொல்லி

சாலக வாசல் பற்றி
பலகணி த்வாரங்களைப் பற்றி நின்று

நுழைவனர் நிற்பனராகி
வ்யாமோஹத்தாலே சென்று மேல் விழுவதாக நுழைவாரும்
ஜாலக பிரதிபந்தத்தாலும்
பந்து வர்க்க பீதியாலும்
ஸ்த்ரீத்வ அபிமான பாஹுள் யத்தாலும்
நிற்பாருமாகி

எங்கும் உள்ளம் விட்டு
அவன் போம் வழி எங்கும் நெஞ்சுகளைப் போக விட்டு

ஊண் மறந்து –
1-நெஞ்சு இல்லாதாருக்கு உண்ணலாமோ
2-பூத காலத்தில் உண்டத்தை நினைக்கலாமோ
3-இப்போது உண்டு நிறைந்தவர்களுக்கு உண்ணலாமோ
(பரமன் அடி பாடி நெய் உண்ணோம் -உண்ணும் சோறு –எல்லாம் கண்ணன் )

ஒழிந்தனரே
இனி காலாந்தரத்திலும் ஜீவன ஸா பேஷைகள் ஆக மாட்டார்கள் என்று
தோற்றும்படி வேறு பட்டார்கள் இறே –

——–

அவன் வரவு கண்டு நெஞ்சு இழந்தவர்கள்
அவன் வரும் போது எதிரே நில்லாதே கொள்ளுங்கோள்
என்று நிஷேதிக்கிறார்கள் –

வல்லி நுண் இதழ் அன்ன ஆடை கொண்டு வசை அற திரு வரை விரித்து உடுத்து
பல்லி நுண் பற்றாக வுடை வாள் சாத்தி பணைக் கச்சு உந்திப் பல தழை நடுவே
முல்லை நல் நறு மலர் வேங்கை மலர் அணிந்து பல்லாயர் குழா நடுவே
எல்லியம் போதாக பிள்ளை வரும் எதிர் நின்று அங்கு இன வளை இழவேல்மின் – 3-4- 2-

பதவுரை

பிள்ளை–நந்த கோபர் மகனான கண்ணன்,
வல்லி–கற்பகக் கொடியினது
நுண்–நுட்பமான
இதழ் அன்ன–இதழ் போன்று ஸுகுமாரமான
ஆடை கொண்டு–வஸ்த்ரத்தைக் கொணர்ந்து
திரு அரை (தனது) திருவரையிலே
வசை அற–ஒழுங்காக
விரித்து உடுத்து–விரித்துச் சாத்திக் கொண்டு
(அதன்மேல்)
பணை கச்சு–பெரிய கச்சுப் பட்டையை
உந்தி–கட்டிக் கொண்டு
(அதன் மேல்)
உடை வாள்–கத்தியை
பல்லி நுண் பற்று ஆக சாத்தி–பல்லியானது சுவரிலே இடை வெளியறப் பற்றிக் கிடக்குமா போலே நெருங்கச் சாத்திக் கொண்டு
நல்–அழகியதும்
நறு–பரிமளமுள்ளதுமான
முல்லை மலர்–முல்லைப் பூவையும்
வேங்கை மலர்–வேங்கைப் பூவையும் (தொடுத்து)
அணிந்து–(மாலையாகச்) சாத்திக் கொண்டு
பல் ஆயர்–பல இடைப் பிள்ளைகளுடைய
குழாம் நடுவே–கூட்டத்தின் நடுவில்
பல தழை நடுவே–பல மயில் தோகைக் குடை நிழலிலே
எல்லி அம் போது ஆக–ஸாயம் ஸந்த்யா காலத்திலே
வரும்-வருவன்;
அங்கு–அவன் வரும் வழியில்
எதிர் நின்று–எதிராக நின்று
வளை இனம்–கை வளைகளை
இழவேல்மின்–இழவாதே கொள்ளுங்கள்-என்று தோழிமார்கள் சொல்லிக்  கொள்ளும் பாசுரமாக சொல்கிறது

வல்லி நுண் இதழ் அன்ன ஆடை கொண்டு வசை அற திரு வரை விரித்து உடுத்து
திருவரைக்குத் தகுதியாய்
மார்த்தவமான திருப் பரியட்டத்தைக் கொண்டு வசைவும் முசிவும் அற விரித்துச் சாத்தி

வல்லி -என்று
கல்பத்தில் படர்ந்த கொடியில் பூப் போலே மார்தவமான திருப் பரியட்டும்-என்னவுமாம்
உடை வாய்ப்பும் -திருவரை பூத்தால் போலே

பல்லி நுண் பற்றாக வுடைவாள் சாத்தி பணைக் கச்சு உந்திப்
திருவரையில் சாத்தின பரியட்டத்துக்கு மேலே
முசிவற விரித்து நெறித்துச் சாத்தின பெரிய கச்சைக் கிளப்பித்
திருக் குற்றறுடை வாளைத் திருவரையிலே வேர் விழுந்தால் போலே சாத்தி
பல்லி -என்றது வேர் பற்று
பல்லி தான் ஆகவுமாம்

பல தழை நடுவே
பல குடை என்னுதல்
பல தழைக்கொம்பு என்னுதல்
இவை பிடித்து வருகிற திருத் தோழன்மார் நடுவே

முல்லை நல் நறு மலர் வேங்கை மலர் அணிந்து
ஜாதி உசிதமாய் -செவ்வி குன்றாமல் -பரிமளிதமாய்
விகசிதமான முல்லை மலர் வேங்கை மலர் தொடுத்துச் சாத்தி

பல்லாயர் குழா நடுவே
தழை எடுத்து வருகிறவர்களையும் இவன் தன்னையும் சூழ்ந்து
ஒத்த தரத்தராய் வருகிற அநேகமான
ஆயர்கள் நடுவே

எல்லியம் போதாக பிள்ளை வரும்
எல்லி -மாலைக் காலம்
அஸ்தமித்த பின்பாக நந்தன் மைந்தனாக வாகு நம்பி வரும்

வரும்
ஸூரி சங்க மத்யே வனமாலை அடையாளமாகத் தன்னைத் தோற்றுவிக்குமா போலே
முல்லை மாலையாலே தன்னைத் தோற்றுவித்துக் கொண்டு ஆயர்கள் நடுவே வரும்

எதிர் நின்று அங்கு இன வளை இழவேல்மின்
எதிரே நிற்கை என்றும்
வளை இழக்கை என்றும்
இரண்டு இல்லை போலே காணும்
எதிர் நின்றவர்களில் இன வளைகளிலே ஒரு வளை நோக்க வல்லார் உண்டோ –

———–

தாயாரானவள் பெண் பிள்ளைக்கு வந்த பழி சொல்லு
பரிஹரிக்கிறதாய் இருக்கிறது இப் பாட்டு –

சுரிகையும் தெறி வில்லும் செண்டு கோலும் மேலாடையும் தோழன்மார் கொண்டோட
ஒரு கையால் ஒருவன் தன் தோளை ஊன்றி ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கம்
வருகையில் வாடிய பிள்ளை கண்ணன் மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் கண்டாள்
அருகே நின்றாள் என் பெண் நோக்கிக் கண்டாள் அது கண்டு இவ்வூர் ஓன்று புணர்க்கின்றதே-3 4-3 –

பதவுரை

தோழன்மார்–தன்னேராயிரம் பிள்ளைகள்,
சுரிகையும்–உடை வாளையும்
தெறி வில்லும்–சுண்டு வில்லையும்
செண்டு கோலும்–பூஞ்செண்டு கோலையும்
மேல் ஆடையும்–உத்தராயத்தையும்
(கண்ண பிரானுக்கு வேண்டின போது கொடுக்கைக்காக)
கொண்டு–-கையிற்கொண்டு
ஓட–பின்னே ஸேவித்து வர,
ஒருவன் தன்–ஒரு உயிர்த் தோழனுடைய
தோளை–தோளை
ஒரு கையால்–ஒரு திருக் கையினால்
ஊன்றி–அவலம்பித்துக் கொண்டு
(ஒரு கையால்)-மற்றொரு திருக் கையினால்
ஆநிரை இனம் மீள குறித்த சங்கம்–(கை கழியப் போன) பசுக்களின் திரள் திரும்பி வருவதற்காக ஊத வேண்டிய சங்கை
(ஊன்றி)–ஏந்திக் கொண்டு
வருகையில்–மீண்டு வருமளவில்
வாடிய–வாட்டத்தை அடைந்துள்ள
பிள்ளை கண்ணன்–ஸ்ரீக்ருஷ்ண கிசோரனுடைய
மஞ்சளும் மேனியும்–பற்று மஞ்சள் மயமான திருமேனியையும்
வடிவும்–அவயவ ஸமுதாய சோபையையும்
அருகே நின்றாள் என் பெண்–(அவனுக்குச்) சமீபத்தில் நின்று கொண்டிருந்த என் மகள்
கண்டாள்–(முதலில் எல்லாரும் பார்க்கிறாப்போல்) பார்த்தாள்;
(பிறகு, அபூர்வ வஸ்து தர்ச நீயமாயிருந்த படியால்)
நோக்கி கண்டாள்–கொஞ்சம் குறிப்பாகப் பார்த்தாள்;
அது கண்டு–அவ்வளவையே நிமித்தமாகக் கொண்டு
இ ஊர்–இச்சேரியிலுள்ளவர்கள்
ஒன்று புணர்க்கின்றது–(அவனுக்கும் இவளுக்கும் அடியோடில்லாத) ஒரு ஸம்பந்தத்தை யேறிட்டுச் சொல்லுகின்றனர்;
ஏ–இதற்கு என் செய்வது!

சுரிகையும் தெறி வில்லும் செண்டு கோலும்
சுரிகை- என்பது ஓர் ஆயுத விசேஷம்
கீழே திருக்குற்றுடை வாள் சாத்தி என்றாள்

இப்போது சரிகை என்கையாலே –
சென்று செருச் செய்யுமவர்கள் ஆகையாலே ஆயுதமும் வேணும் இறே

மேலே லீலா ரஸ ஹேதுவான சுண்டு வில்லும் செண்டு கோலும் வருகையாலே
சுரிகையும் விளையாட்டுப் பத்திரம் என்னவுமாம் இறே

மேலாடையும்
பசு மேய்த்து வரும் பொது திருவரைக்குத் தகுதியாக முன்பு சாத்தின
பரியட்டத்துடனே சாத்தத் தகுதியான மேல் சாத்தும்

தோழன்மார் கொண்டோட
உகந்து தோழன் நீ என்று தான் உகந்த அளவன்றிக்கே
அவன் தன்னை உகந்த தோழன்மார்
இவை தானே புருஷார்த்தமாகக் கொண்டாட

ஒரு கையால் ஒருவன் தன் தோளை ஊன்றி
தோழன்மாரில் வ்யாவ்ருத்தனாய்
அவன் தன்னை உகந்த அளவன்றிக்கே
அவன் தானும் உகந்தவனாய்
அவர்களை போலவே ப்ரிய பரனாய் இருக்கை
ஹிதத்தையும் பிரியமாக்க வல்லவனுமாய் இருக்கிறவன் தோளை ஒரு திருக்கையாலே ஸ்பர்ஸித்து

ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கம்
வலத் திருக்கையாலே -ஆநிரை இனம் மீளக் குறித்த சங்கத்தைப் பிடித்து வருகையால் என்னுதல்
ஆநிரை இனம் மீளச் சங்கம் குறித்த கண்ணன் வருகையால் என்னுதல்

சங்கம் குறிக்கும் போது
ஆநிரையினம் மீள ஊதினதும்
விலங்காமைக்கு ஊதினதும்
மேய ஊதினதும்
ஊரில் வரும் போது ஆநிரை முன்னே நடக்கும் படியாகவும் இறே ஊதிற்று

இவ் வாசி ஆநிரைகள் எல்லாம் அறியும்படி அவனூதின வாஸனையாலே –
அந்த த்வநி அடங்காமல் பசு ப்ராயரை எல்லாம் –
சதிர் இள மடவார் தாழ்ச்சியை மதியாதே வாருங்கோள் -என்று
அதிருகை நித்யமாய்ச் செல்லா நின்றது இறே

இந்த த்வநி தான் –
பூங் கொள் திரு முகத்து மடுத்தூதிய சங்கு ஒலி போலே
திருவாய்ப்பாடியில் பெண்களுக்குத் தன் வரவை உணர்த்தா நின்றது இறே

இத்தால் பசு ப்ராயரான ஸம்ஸாரிகளை
ஸூத்த ஸ்வ பாவனுமாய்( வெண் சங்கு )
வார்த்தை அறியுமவனாய்
ஆச்சார்ய பரதந்த்ரனுமாய்
பர உபகார சீலனுமாய்
அநவரத ஹித பரனுமான ஆச்சார்யனை முன்னிட்டால் அல்லது
அவன் தன்னாலும் ஸ்ரீ கீதை -அபயப்ரதாநம் -ஸ்ரீ வராஹம் -ஸ்ரீ பாஞ்ச ராத்ரம் முதலானவற்றாலும்
திருத்தித் தலைக்கட்ட அரிது என்கிறது –

ஆகை இறே
வணங்கும் துறையும் பிணங்கும் ஸமயமும் அணங்கும் பல பலவாக்கி மூர்த்தி பரப்பின இடத்திலும்
மதி விகற்புத் தணிந்து திருந்தாதரையும்
நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பன் ( திரு விருத்தம்) -என்றதும்
பட்டர் -ம்ருக்ய மத்த்யஸ்தவத் த்வம் -என்றும் அருளிச் செய்ததும்
ஆகை இறே வாட வேண்டிற்றும் –

வருகையில் வாடிய பிள்ளை கண்ணன் மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் கண்டாள்
பெண்களைக் காணாமையாலே வந்தவன் திரு மேனியில் வாட்டமும்
மஞ்சளும் மேனியும் வடிவும் போலே இவர்களுக்கு அபி நிவேச ஹேதுவாய் இருக்கும் இறே
இவன் யுவா குமாரன் ஆனாலும்
என் பெண் என்று இவளுக்கு சிறுப்பிள்ளையாய் இறே தோற்றுவது
ஊரலர் பரிஹரிக்கத் தேடுகிறவள் ஆகையாலே

கண்ணன் -ஸூலபன்
பற்று மஞ்சள் பூசும்படி ஸூ லபனாகையாலே அவர்கள் பூச பட்டுப்படாத மஞ்சளும்
அந்த மஞ்சளுக்குப் பரபாகமான திரு மேனியின் நிறமும்

வடிவும் –
திவ்யமான அவயவ ஸமுதாய சோபையும்

அவன் வருகிற வழிக்கு அருகே நின்று என் பெண்
அபூர்வ தர்சன ஸா பேஷையாய்க் கண்டாள்

அருகே நின்றாள் என் பெண் நோக்கிக் கண்டாள்
விளையாடப் போகிறவள் புரிந்து நோக்கிக் கண்டாள்

அது கண்டு இவ்வூர் ஓன்று புணர்க்கின்றதே
இவள் கண்டது கண்டு இவ் வூராரும் தங்களைப் போலே என் பெண்ணான இவளும் கண்டாள் -என்று
வசை பாடத் தொடங்கி
இவ்வளவே உள்ளுறையாக நடத்தா நின்றார்கள்
இவ் வூரார் புணர்ப்புக்கு எல்லாம் இப் பெண்ணும் இப் பிள்ளையுமோ விஷயம்
இது தான் ஐய புழுதிக்கு ஹேதுவுமாய் இருக்கிறது –

இத்தால்
ஆச்சார்ய அபிமான அந்தர் கதராய் இருப்பார்க்கு
பகவத் வை லக்ஷண்ய தர்சனம் அஸஹ்யம் என்று தோற்றுகிறது

———-

இவன் வருவதைக் கண்டு ஒருவருக்கு ஒருவர் அழைத்துக் காட்டிச் சொல்கிறது –

குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் கோவலனாய் குழலூதி ஊதிக்
கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்து உடன் வருவானை தெருவில் கண்டு
என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன் யேடி வந்து காணாய்
ஓன்று நில்லா வளை கழன்று துகில் ஏந்து இள முலையும் என் வசம் அல்லவே -3-4-4 – –

பதவுரை

நங்காய்–பூர்த்தியை யுடையவனே!
ஏடி–தோழீ!
இவனை ஒப்பாரை–இவனைப் போன்றுள்ள வ்யக்தியை
என்றும்–எந்த நாளிலும்
கண்டு அறியேன்–(நான்) பார்த்ததில்லை;
வந்து காணாய்–(இங்கே) ஓடிவந்து பார்; (என்று ஒருத்தி தன் தோழியை அழைக்க,
அவள் சிறிது தாமஸிக்க, மேல் தனக்குப் பிறந்த விகாரத்தைச் சொல்லுகிறாள்;)
கோவலன் ஆய்–இடைப் பிள்ளையாகப் பிறந்து (இந்த்ர பூஜையை விலக்க)
(பசிக் கோபத்தினால் இந்திரன் விடா மழை பெய்வித்த போது)
குன்று–கோவர்த்தன மலையை
எடுத்து–(குடையாக) எடுத்து
ஆநிரை–பசுக்களின் திரளை
காத்த–ரக்ஷித்தருளின
பிரான்–உபகாரகனும்
குழல்–குழலை
ஊதி ஊதி–பல கால் ஊதிக் கொண்டு
கன்றுகள்–கன்றுகளை
மேய்த்து–(காட்டில்) மேய்த்து விட்டு
தன் தோழரோடு உடன் கலந்து–தனது தோழர்களுடன் கூடிக் கொண்டு
தெருவில்–இவ் வீதி வழியே
வருவானை–வருபவனுமான கண்ணபிரானை
கண்டு–நான் கண்ட வளவிலே
துகில்–(எனது அரையிலுள்ள) புடவை
கழன்று–(அரையில் தங்காதபடி) அவிழ்ந்தொழிய
வளை–கை வளைகளும்
ஒன்றும் நில்லா–சற்றும் நிற்கின்றனவில்லை;
ஏந்து–(என்னால்) சுமக்கப் படுகின்ற
இள முலையும்–மெல்லிய முலைகளும்
என் வசம் அல்ல–என் வசத்தில் நிற்கின்றனவில்லை.

குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான் கோவலனாய் குழலூதி ஊதிக்
கோவலனாய் குழலூதி ஊதி–குன்று எடுத்து ஆ நிரை காத்த பிரான்–
குன்று எடுத்ததோடு
குழல் ஊதிதனோடு
ஆநிரை காத்ததோடு
கன்றுகள் மேய்த்ததோடு
வாசி அற பரிவரானார் ஈடுபடாத படி அநாயாஸம் தோன்ற இறே குழலூதிற்றும் –

அன்றாகில்
குன்று எடுக்கைக்கும்
குழலூதினதுக்கும் என்ன சேர்த்தி உண்டு –

பரிவரானவருக்குக் குழலூதுகிற த்வனியிலே தோற்றும் இறே அநாயாஸத்வம்
அநாயாஸத்வம் தனக்கும் ஹேது ரஷ்ய வர்க்கத்தில் தவறுதல் இல்லாமை இறே
அதாவது
பஞ்ச லக்ஷம் குடி இருப்பிலும் தம் தாமுக்கு என்று ஒரு படல் கட்டாமை இறே
வெற்பை ஓன்று எடுத்து ஒற்கம் இன்றியே நிற்கும் அம்மான் (திருவாய் )-என்னக் கடவது இறே

கோவலன் ஆனால் இறே குன்று எடுக்கவும் குழலூதுவதும் ஆவது –
சக்ரவர்த்தி திருமகன் ஆனால் இவை செய்ய ஒண்ணாது இறே

ஊதி ஊதி-என்கிற வர்த்தமானத்தால்
பாவனை அல்ல என்னும் இடம் தோற்றுகிறது

கன்றுகள் மேய்த்துத் தன் தோழரோடு கலந்து உடன் வருவானை தெருவில் கண்டு
கன்றுகள் ஓன்று போல் ஓன்று இராமையாலே கலந்து மேயும் போது உருத் தெரியுமே
இவன் தன்னே ராயிரம் பிள்ளைகளோடே கலந்து வருகையாலே குறித்துக் காண்கையில் உண்டான அருமையாலே
கண்டு என்கிறது
கண்டு -கெடுத்த பொருள் கண்டால் போலே
தெருவில் கண்டு -இது இறே குறை
வீடே போதீர் -என்ன மாட்டாளே

என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன் யேடி வந்து காணாய்
நாள் தோறும் கன்றுகள் மேய்த்து வரக் காணா நிற்கச் செய்தேயும் -ஒரு நாளும் கண்டு அறியேன் என்னும் போது
விஷயம் நித்யம் அபூர்வம் என்னுமது தோற்றும் இறே

என்றும் இவனை ஒப்பாரை நங்காய் கண்டு அறியேன்-என்கையாலே
உபமான ராஹித்யம் தோற்றும் இறே

நங்காய் -யேடி -என்கையாலே
உத்தேஸ்யை -என்றும்
வச வர்த்திநீ -என்றும் தோற்றுகிறது –
நினைத்த கார்யம் தனக்குத் தலைக்கட்டித் தர வல்ல குண பூர்த்தியை யுடையவள் என்றும்
தனக்கு அவளோடு உண்டான ஐக்யமும் -தோற்றுகிறது –

வந்து காணாய்-என்றது -எனக்காக வந்து காணாய் -என்றபடி
எனக்காக என்றது -உனக்காக என்றபடி
ஏடி -என்றது ஏடீ என்றபடி -(சம்போதனம் நெடிலாக வேணுமே )

ஓன்று நில்லா வளை கழன்று துகில்
துகில் கழன்று வளை நில்லா

ஏந்து இள மூளையும் என் வசம் அல்லவே
அவன் தான் நிற்கிலும் வளையும் கலையும் நில்லா
பாகனை விசாய்ந்த யானை நிற்கிலும்
கச்சு விசாய்ந்த இவை என் வசத்தில் நிற்கின வில்லை –

———–

சுற்றி நின்று ஆயர் தழைகள் இட சுருள் பங்கி நேத்ரத்தால் அணிந்து
பற்றி நின்று ஆயர் கடைத்தலையே பாடவும் ஆடவும் கண்டேன் அன்றிப்பின்
மற்று ஒருவர்க்கு என்னைப் பேசல் ஒட்டேன் மாலிரும் சோலை எம் மாயற்கு அல்லால்
கொற்றவனுக்கு இவள் ஆம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள் கொடீராகில் கோழம்பமே – 3-4-5-

பதவுரை

ஆயர்–இடைப் பிள்ளைகள்
சுற்றி நின்று–(தன்னைச்) சூழ்ந்து கொண்டு
தழைகள்–மயில் தோகைக் குடைகளை
இட–(தன் திருமேனிக்குப் பாங்காகப்) பிடித்துக் கொண்டு வர,
சுருள் பங்கி–(தனது) சுருண்ட திருக் குழல்களை
(எடுத்துக் கட்டி)
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களாலே
அணிந்து–அலங்கரித்துக் கொண்டு
ஆயர் கடைத்தலை பற்றி நின்று–இடைப் பிள்ளைகளின் கோஷ்டியில் முன் புறத்தில் நின்று கொண்டு
பாடவும் ஆடவும் கண்டேன்–பாட்டுங்கூத்துமாக வரக் கண்டேன்;
பின்–இனி மேல்
அன்றி–அவனுக்கொழிய
மற்று ஒருவற்கு–வேறொருவனுக்கு
என்னை பேசல் ஒட்டேன்–என்னை (உரியளாகத் தாய் தந்தையர்) பேசுவதை நான் பொறுக்க மாட்டேன்;
(ஆர்க்கொழிய வென்று கேட்கிறிகோளாகில்?)
மாலிருஞ்சோலை–திருமாலிருஞ்சோலையில் நித்ய வாஸம் பண்ணுகிற
எம் மாயற்கு அல்லால்–எனது தலைவனுக்கொழிய
(மற்றொருவற்கு என்னைப் பேசலொட்டேன்;)
(ஆகையினால், தாய்மார்களே!)
இவள்–(‘நம் மகளான) இவள்
கொற்றவனுக்கு–அத் தலைவனுக்கே
ஆம்–உரியள்’
என்று எண்ணி–என்று நிச்சயித்து விட்டு
கொடுமின்கள்–(அவனுக்கே தாரை வார்த்து) தத்தம் பண்ணி விடுங்கள்;
கொடீர் ஆகில்–(அப்படி) கொடா விட்டீர்களே யானால்
கோழம்பமே–(உங்களுக்கு என்றைக்கும்) மனக் குழப்பமேயாம்.

சுற்றி நின்று ஆயர் தழைகள் இட சுருள் பங்கி நேத்ரத்தால் அணிந்து-
திருத் தோழன்மார் ஆனவர்கள் அத்யந்த ஸ்நே ஹிகளாய்ச் சூழ்ந்து கொண்டு நின்று
வர்ஷ ஆதாப பரிஹாரமான குடைகளைக் கொண்டு நிற்க என்னுதல் –
தழைத்த கொம்புகளைக் கொண்டு நிற்க என்னுதல்
சுருண்ட திருக் குழலை எடுத்துக் கட்டி சூழப் பீலீத் தழையாலே அலங்கரித்து

பற்றி நின்று ஆயர் கடைத்தலையே பாடவும் ஆடவும் கண்டேன்
ஆயர் தலைக் கடையில் -நெஞ்சு பொருந்தி நின்று -பாடவும் ஆடவும் கண்டேன் –
ஆயர் தலைக் கடை-என்றது
எங்கள் தலைக்கடை -என்றபடி

அன்றிப்பின் மற்று ஒருவர்க்கு என்னைப் பேசல் ஒட்டேன்
இப்படிப்பட்ட இவனுக்கு ஒழிய வேறு ஒருவருக்கு என்னைப் பேசல் ஓட்டேன்
நீங்கள் நினைத்து இருக்கில் செய்யலாவது இல்லையே
நீங்கள் வாய் விடில் நான் முடிவன்-
ஆனால் நீ தான் குறித்தது யாரை என்ன
அவனுக்கு ஓர் அடி யுடைமை சொல்ல வேண்டி

மாலிரும் சோலை எம் மாயற்கு அல்லால்
மாலிருஞ்சோலை போலே என்னையும் தனக்கு அசாதாரணை யாகவுடைய
ஆச்சர்ய சக்தி யுக்தனுக்கு அல்லால் என்கிறாள்
திருவாய்ப்பாடியிலும் காட்டில் திருமாலிருஞ்சோலை அவனுக்கு அசாதாராணம் போலே காணும்

ஆயற்கு அல்லால்
அந்நிய சேஷம் அறுத்து ஆள வல்லவன் வர்த்திக்கிற இடம்
அவதாரங்களில் உத்தேச்ய ஸ்தலம் சொல்லும் போது பரமபதம் என்ன ஒண்ணாதே
மாலிருஞ்சோலை என்ன வேணுமே
திரு விளையாடு திண் தோள் திருமாலிருஞ்சோலை நம்பி(நாச்சியார் ) -என்று குண பூர்த்தி உள்ளதும் இங்கே இறே
மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன் (நாச்சியார் )-என்கிற இடத்தே
என்னையும் சேர்க்கப் பாருங்கோள் என்கிறாள்
அவர்கள் கிருஷ்ணனுக்கு என்றாலும்
இவர் தாம் மாலிருஞ்சோலை என்று இறே அருளிச் செய்வது –

கொற்றவனுக்கு இவள் ஆம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள்
கொற்றம் -வெற்றி
நீங்கள் கொடுத்திலி கோளாகிலும் தனக்கு என்றது விடாதவன் –
அண்ணாந்து இருக்கவே ஆங்கு அவளைக் கை பிடித்தவன் (நாச்சியார் )–இறே
சிசுபால விஸிஷ்டாய –
தனி வழியே போயினாள் என்னும் சொல் வாராதபடி –இவளாம் என்று எண்ணிக் கொடுமின்கள்-

துல்ய சீலோ வயோ வ்ருத்தாம் –
இயம் ஸீதா மம ஸூதா சஹ தர்ம சரீதவ ப்ரதீச்ச சைனாம் –
தன்னை ஒரு ஜனக குலத்தில் பிறந்தாளாகவும் –
பெரியாழ்வார் வயிற்றிலே பிறந்தாளாகவும் நினைந்து இருக்கிறாள்
அவனைக் கண்ட பின்பு திருவாய்ப்பாடியில் பிறப்பை மறந்தாள் போலே காணும்

கொடீராகில் கோழம்பமே
நீங்கள் குழம்பினி கோளாம் அத்தனை
நான் போகத் தவிரேன்
குரு தரிசனத்தில் முடிந்த சிந்தயந்தியைப் போலேயும் இருப்பாள் ஒருத்தி காணும் இவள்
ஸர்வான் போகான் பரித்யஜ்ய (ஸூந்தர -16-)-என்றும்
நிரயோ யஸ் த்வயா விநா -என்றும்
உங்கள் குழப்பம் நிஷ் பிரயோஜனம்
முடிவோடே தலைக்கட்டும் –

—————

வேறே ஒருத்தி இனி ஸ்த்ரீத்வம் பேணி இருக்க மாட்டேன் என்கிறாள் –

சிந்தூரம் இலங்க தன் திரு நெற்றி மேல் திருத்திய கோறம்பும் திருக் குழலும்
அந்தரம் முழவத் தண் தழை காவின் கீழ் வரும் ஆயரோடு உடன் -வளை கோல் வீச
அந்தம் ஒன்றில்லாத ஆய்ப் பிள்ளை அறிந்து அறிந்து இவ்வீதி போதுமாகில்
பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து பவள வாய் முறுவலும் காண்போம் தோழி 3-4-6- –

பதவுரை

தோழீ–வாராய் தோழீ!
தன்–தன்னுடைய
திரு நெற்றி மேல்–திரு நெற்றியில்
சிந்துரம்–சிந்தூரமும்
திருத்திய–(அதன் மேல்) ப்ரகாசமாகச் சாத்தின
கோறம்பும்–திலகப் பொட்டும்-பொன் பட்டயம்
திரு குழலும்–(அதுக்குப் பரபாகமான) திருக் குழற் கற்றையும்
இலங்க–விளங்கவும்,
அந்தரம்–ஆகாசமடங்கலும்
முழவம்–மத்தளங்களின் ஓசையினால் நிறையவும்
தழை–பீலிக் குடைகளாகிற
தண்–குளிர்ந்த
காவின் கீழ்–சோலையின் கீழே
வரும்–(தன்னோடு) வருகின்ற
ஆயரோடு உடன்–இடைப் பிள்ளைகளோடு கூட
வளை கோல் வீச–வளைந்த தடிகளை வீசிக் கொண்டு
ஒன்றும் அந்தம் இல்லாத–(அலங்கார விசேஷங்களில்) ஒவ்வொன்றே எல்லை காண ஒண்ணாத
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரான்
அறிந்து அறிந்து–தன் தன்மையையும் என் தன்மையையும் அறிந்து வைத்தும்
இ வீதி–இத் தெரு வழியே
போதும் ஆகில்–வருவானாகில்
(அவனை)
பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து–‘ (எங்கள்) பந்தை வலியப் பிடுங்கிக் கொண்டு
போனவனன்றோ இவன்’ என்று (முறையிட்டு) வழி மடக்கி
(அவனுடைய)
பவளம் வாய்–பவளம் போன்ற அதரத்தையும்
முறுவலும்–புன் சிரிப்பையும்
காண்போம்–நாம் கண்டு அநுபவிப்போம்.

சிந்தூரம் இலங்க தன் திரு நெற்றி மேல் திருத்திய கொறம்பும் திருக் குழலும்
மிகவும் சிவந்த சிந்தூரப் பொடியைத் திரு நெற்றியிலே சாத்தி
சிந்தூரச் செம்பொடி போல் (நாச்சியார் )
அதுக்கு மேலாகத் தனக்குத் தகுதியாகச் சமைந்த திருக் கோறம்பும் சாத்தி
அதுக்குப் பரபாகமான திருக்குழலும்
ஒரு நீல ரத்ன மாலை போலே தோன்ற

அந்தரம் முழவத்
ஆகாசம் எல்லாம் வாத்ய கோஷங்களால் முழங்க
மத்தளம் கொட்ட வரி சங்கம் நின்று ஊத வருகின்றான் (நாச்சியார் ) -என்றது ஸ்வப்னம்
இது ப்ரத்யக்ஷம்

தண் தழை காவின் கீழ்
தழை -குடை
அன்றியே
குளிர்ந்த பசுத்த நடைக் காவின் கீழே

வரும் ஆயரோடு உடன் –
வருகின்ற தன்னேராயிரம் திருத் தோழன் மாரோடு கூட

வளை கோல் வீச
ஒருவருக்கு ஒருவர் வெற்றி காட்டி வளை தடி எறிந்து கொள்ள

அந்தம் ஒன்றில்லாத ஆய்ப் பிள்ளை
பிள்ளைத் தனத்தில் முடிவு ஒரு வகையாலும் காண ஒண்ணாத இடைப் பிள்ளை
அவதாராந்தரங்களையும் பரத்வாதிகளையும் பரிச்சேதித்தாலும்
இவனுடைய பால சேஷ்டிதங்களில் ஓர் ஒன்றை முடிவு காணப் போகாது –
அதாவது
இவன் இவன் செய்தவை எல்லாம் அபிமதமாகத் தோற்றுகை இறே
இவன் தான் இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர் குழாம் (நாச்சியார் ) என்றால் போலே காணும்
இவன் வரும் ஆயர் திரளை நினைத்து இருக்கிறது –
அவளுக்கு இது ப்ரார்த்த நீயம் -ஆய்ப்பாடிக்கு என்னை உய்த்திடுமின் (நாச்சியார் ) -என்கையாலே

அறிந்து அறிந்து இவ் வீதி போதுமாகில்-
தன்னை ஒழிய எனக்குச் செல்லாமையும்
என்னை ஒழியத் தனக்குச் செல்லும்படியான தீம்புகளையும் அறிந்து அறிந்து
மநோ ரத சமயத்திலும் ப்ரணய ரோஷம் நடவா நின்றது இறே -மார்த்வாதி அதிசயத்தாலே –

பந்து கொண்டான் என்று வளைத்து வைத்து
அசங்கதங்களைச் சொல்லி வளைத்து வைத்து
கழகம் ஏறேல்-என்பன்

அன்றியே
நாங்கள் விளையாடுகிற போது எங்கள் விளையாட்டுப் பந்தைப் பறித்துக் கொண்டு போனாய் -என்பன் என்னவுமாம்
இதுவும் அவனோடே இட்டீடு கொள்ளுகைக்கு ஹேதுவாம் அத்தனை இறே

அன்றிக்கே
தன் கையில் பந்தை அவன் மடியில் எறிந்து சொல்லுகிறாள் என்னவுமாம் –

பவள வாய் முறுவலும் காண்போம் தோழி
நாம் காணாதவை எல்லாம் காண்போம்
நமக்கு ஒரு அபூர்வ தர்சனமும் உண்டாம்
அந்த மந்த ஸ்மித்துக்கு இடம் கொடுக்கக் கடவோம் அல்லோம்
நீர் எங்களை ஆராக நினைத்துத் தான் மந்த ஸ்மிதம் செய்கிறீர்
இது எங்கள் வீதி காணும்
நீர் பிரமித்தீரோ -என்று சொல்லக் கடவோம் என்று மநோ ரதிக்கிறாள் –
இந்த மநோ ரதம் மெய்யானால் இறே இவள் பிரதிஜ்ஜை நிலை நின்றதாவது –

———–

சாலப் பல் நிரைப் பின்னே தழைக் காவின் கீழ் தன் திரு மேனி நின்று ஒளி திகழ
நீல நல் நறும் குஞ்சி நேத்திரத்தால் அணிந்து பல்லாயர் குழா நடுவே
கோலச் செம் தாமரைக் கண் மிளிரக் குழலூதி இசைபாடிக் குனித்தாயாரோடு
ஆலித்து வருகின்ற ஆயப்பிள்ளை அழகு கண்டேன் மகள் அயர்க்கின்றதே – 3-4 -7- –

பதவுரை

சால பல் நிரை பின்னே–பற்பல பசுத் திரளின் பின்னே
தழை–பீலிக் குடைகளாகிற
காவின் கீழ்–சோலையின் கீழே
தன்–தன்னுடைய
திருமேனி–திருமேனியானது
ஒளி திகழ நின்று–பளபளவென்று விளங்கும்படி நின்று
நீலம்–நீல நிறத்தை யுடைத்தாய்
நல்-சுருட்சி, நீட்சி முதலிய அமைப்பையுடைத்தாய்
நறு–பரிமளம் வீசா நின்றுள்ள
குஞ்சி–திருக்குழற் கற்றையை
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களினால்
அணிந்து–அலங்கரித்துக் கொண்டு
பல் ஆயர் குழாம் நடுவே–பல இடையர்களின் கூட்டத்தின் நடுவில்
கோலம் செந்தாமரை கண் மிளிர–அழகிய செந்தாமரை மலர் போன்ற (தனது) திருக் கண்கள் ஸ்புரிக்கப் பெற்று
குழல்–வேய்ங்குழலை
ஊதி–ஊதிக் கொண்டும்
இசை–(அதுக்குத் தக்க) பாட்டுக்களை
பாடி–பாடிக் கொண்டும்
குனித்து–கூத்தாடிக் கொண்டும்
ஆயரோடு–இடைப் பிள்ளைகளுடனே
ஆலித்து வருகின்ற–மகிழ்ந்து வருகின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுடைய
அழகு–வடிவழகை
என் மகள் கண்டு–என் மகள் பார்த்து
அயர்க்கின்றது–அறிவு அழியாநின்றாள்.

சாலப் பல் நிரைப் பின்னே
மிகவும் பல நிரைப் பின்னே-
ஒரு திறம் ஒன்றாக எண்ணிலும் பரி கணிக்க ஒண்ணாத நிரைப் பின்னே

தழைக் காவின் கீழ் தன் திரு மேனி நின்று ஒளி திகழ
தேவும் தன்னையும்-( 2-7-4 ) என்கிற திருமேனி நின்று ஒளி திகழ –
(தேவும் தன்னையும்–பரத்வம் ஆஸ்ரித பரதந்த்ரம் )
தழை நிறமும் தன் நிறமும் விகல்பிக்கலாம் படியாக

நீல நல நறும் குஞ்சி நேத்திரத்தால் அணிந்து
நெய்த்துக் கருகிப் பரி மளிதமான திருக் குழலைப் பீலிக் கண்ணாலே அலங்கரித்து

பல்லாயர் குழா நடுவே கோலச் செம் தாமரைக் கண் மிளிரக்
அநேகமான ஆயர் திரளுக்கு நடுவே சிவந்து தர்ச நீயமாய் இருக்கிற திருக் கண்கள்
திருத் தோழன்மாரோடே உறவு தோன்ற மிகவும் கடாக்ஷிக்க

குழலூதி இசை பாடிக் குனித்து
திரு வாயர் பாடியிலே பெண்களோடு உண்டான பாவ பந்தம் தோன்றவும்
ப்ரணய ரோஷ பரிஹாரமாகவும்
திருக்குழலூதி
அதுக்குச் சேர்ந்த இசைகளையும் பாடி
அதுக்குச் சேர்ந்த கூத்துக்களையும் ஆடித்

ஆயரோடு ஆலித்து வருகின்ற ஆயப் பிள்ளை அழகு கண்டு
ஆயரோடே கூட மேனாணிப்பு தோற்ற
கர்வித்து வருகின்ற இடைப் பிள்ளை யுடைய
ஸுந்தர்ய பூர்த்தியைக் கண்டு

என் மகள் அயர்க்கின்றதே
தன்னுடைய குடிப் பிறப்பையும் ஸ்த்ரீத்வத்தையும் மறந்து
என்னுடைய நியந்த்ருத்வத்தையும் மதியாமல் ஈடுபடுவதே

இந்த அயர்ப்புக்கு நிதானம் யாது ஓன்று
அது தானே பரிஹாரமாம் அத்தனை இறே –

———

சிந்துரப் பொடி கொண்டு சென்னி யப்பிப் திருநாமம் இட்டு அங்கு ஓர் இலை அம் தன்னால்
அந்தரம் இன்றி தன்னெறி பங்கியை யழகிய நேத்திரத்தால் அணிந்து
இந்திரன் போல் வரும் ஆயப்பிள்ளை எதிர் நின்று அங்கு இனவளை இழவேல் என்னச்
சந்தியின் நின்று கண்டீர் நங்கை தன் துகிலொடு சரி வளை கழல் கின்றதே – 3-4-8-

பதவுரை

சிந்துரம் பொடி கொண்டு–ஸிந்தூர சூர்ணத்தைக் கொணர்ந்து
தன்–தன்னுடைய
சென்னி–திரு முடியிலே
சிப்பி–அப்பிக் கொண்டும்,
அங்கு–திரு நெற்றியில்
ஓர் இலை தன்னால்–ஒரு இலையினாலே
திரு நாமம் இட்டு–ஊர்த்துவ புண்ட்ரம் சாத்திக் கொண்டும்
நெறி–நெறித்திரா நின்றுள்ள
பங்கியை–திருக் குழலை
அழகிய–அழகிய
நேத்திரத்தால்–பீலிக் கண்களினால்
அந்தரம் இன்றி அணிந்து–இடைவெளி யில்லாதபடி (நெருங்க) அலங்கரித்துக் கொண்டும்,
இந்திரன் போல்–ஸாக்ஷாத் தேவேந்திரன் போல-திருஷ்ட்டிக்கு கரி பூசுகிறார் –
வரும்–(ஊர்வலம்) வருகின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுக்கு
எதிர் அங்கு–எதிர்முகமான இடத்தில்
நின்று–நின்று கொண்டு
வளை இனம்–கை வளைகளை
இழவேல்–நீ இழக்க வேண்டா”
என்ன–என்று (என் மகளை நோக்கி நான் உறுத்திச்) சொல்லச் செய்தேயும்
நங்கை–(எனது) மகளானவள்
சந்தியில் நின்று–அவன் வரும் வழியில் நின்று
தன் துகிலொடு–தனது துகிலும்
சரி வளை–கை வளைகளும்
கழல்கின்றது–கழன்றொழியப் பெற்றாள்.
ஏ–இதென்ன அநியாயம்!

சிந்துரப் பொடி கொண்டு சென்னி யப்பிப் திருநாமம் இட்டு அங்கு ஓர் இலை அம் தன்னால்
சாதி லிங்க பொடி கொண்டு -திரு முடியிலே சாத்தி
அழகிய-இலையாலே- திரு நெற்றியிலே பற்றும்படி அத்விதீயமான திரு நாமமாக இட்டு
அங்கு -என்றது -திரு நெற்றியிலே
சாதி லிங்கத்தை ஆஸ்ய ஜலத்தோடே திரு நெற்றியிலே பற்றும்படி இட்டு

அந்தரம் இன்றி தன்னெறி பங்கியை யழகிய நேத்திரத்தால் அணிந்து
நெறி பிடித்த திருக்குழலை இடைவிடுதி யற
அழகிய பீலிக் கண்களாலேயும்
யுவதிகள் கண்களாலேயும் அணிந்து
(இவர்கள் பார்வையே அலங்காரமாக என்றவாறு )

இந்திரன் போல் வரும் ஆயப் பிள்ளை
இந்திரன் போலே மேனாணிப்பு தோற்ற கர்வித்து வருகிற இடைப்பிள்ளை

அன்றிக்கே
தனக்கு இட்ட சோறு தான் உண்ண மாட்டாத இந்திரனைப் போலே
தன்னை ஒழியச் செல்லாமை பிறந்தாரை
உபேக்ஷிக்க வல்லன் என்று ஏக தேச த்ருஷ்டாந்தம் ஆகிலுமாம்

அன்றிக்கே
இந்த்ர ஸப்தம் -விசேஷ்ய பர்யந்தமாய் அசாதாரணான இவன் தன்னையே
தானே தனக்கு முவமன் -(மூன்றாம் திருவந்தாதி ) -என்கிற
உபமான ராஹித்யத்தாலே ஸர்வ ஸ்வாமி என்னவுமாம்

எதிர் நின்று அங்கு இனவளை இழவேல் என்னச்
அவன் வரவுக்கு எதிர் நின்று உன் ஸ்த்ரீத்வத்தை அழித்துக் கொள்ளாதே கொள் -என்ன-
எதிர் நின்று அவன் ஸுந்தர்ய தரங்க வீச்சாகிற பெரும் காற்றை எதிர் செறிக்க ஒண்ணாது என்ன –

சந்தியின் நின்று கண்டீர்
ஊர்ப் பொதுவானவன் வருகிற ஸ்தலத்திலே நின்று

நங்கை தன் துகிலொடு சரி வளை கழல் கின்றதே –
வினவப் புகுந்தவர்களுக்கு பெண் பிள்ளையுடைய பிரகார விசேஷ விருத்திகளைச் சொல்லுகிறாளாய் இருக்கிறது
தனக்கு நியாம்யை இன்றிக்கே இருக்கச் செய்தேயும் –
நங்கை -என்று அவள் குண பூர்த்தியையே சொல்லுகிறது
விஷய தோஷத்தால் வருமவை அவர்ஜ நீயங்களாய் -இன்றியமையாமை – இருக்கும் என்று இறே
நங்கை என்கிறது
தன் -என்று இவளுடைய மதிப்பைக் காட்டுகிறது

துகிலோடு கூட வளையும் கழலா நின்றது
ஸ்த்ரீத்வத்தோடே அபிமானமும் பேண ஒண்ணாத படி கை கழலா நின்றது –
இவை விம்மிதல் முறிதல் செய்யாமைக்கு அடி அவனுடைய அநாதரம் இறே
(அவன் ஆதரித்து இருந்தால் புஷ்டியாய் இருப்பாள் -வளையல்கள் முறிந்து இருக்குமே )

என்னுடைய கழல் வளையை தாமும் கழல் வளையே ஆக்கினரே-என்னுமா போலே
விஸ்லேஷத்திலும் கழலுகை அன்றிக்கே
ஸம்ஸ்லேஷத்திலும் தொங்காத படி யாயிற்று என்னுமா போலே —

——–

இதுவும் ஒரு அலங்கார விசேஷமாய்ச் செல்லுகிறது

வலம் காதில் மேல் தோன்றிப் பூ அணிந்து மல்லிகை வன மாலை மௌவல் மாலை
சிலிங்காரத்தால் குழல் தாழ விட்டு தீம் குழல் வாய் மடுத்தூதி ஊதி
அலங்காரத்தால் வரும் மாயப் பிள்ளை அழகு கண்டு என் மகள் ஆசைப் பட்டு
விலங்கி நில்லாது எதிர் நின்று கண்டீர் வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே – 3-4-9-

பதவுரை

வலங்காதில்–வலது காதில்
மேல் தோன்றிப் பூ–செங்காந்தள் பூவையும்
வனம் மல்லிகை மாலை–(திருமார்பில்) காட்டு மல்லிகை மாலையையும்
மௌவல் மாலை–மாலதீ புஷ்ப மாலையையும்
அணிந்து–அணிந்து கொண்டு,
சிலிங்காரத்தால்–அலங்காரமாக
குழல்–திருக் குழல்களை
தாழ விட்டு–(திரு முதுகில்) தொங்க விட்டுக் கொண்டு
தீம் குழல்–இனிமையான வேய்ங்குழலை
வாய் மடுத்து–திருப் பவளத்தில் வைத்து
ஊதி ஊதி–வகை வகையாக ஊதிக் கொண்டு,
அலங்காரத்தால்–(கீழ்ச் சொன்ன) அலங்காரங்களோடே
வரும்–வாரா நின்ற
ஆயர் பிள்ளை–இடைப் பிள்ளையான கண்ணபிரானுடைய
அழகு–வடிவழகை
என் மகள் கண்டு–என் மகள் பார்த்து
ஆசைப்பட்டு–(அவனிடத்தில்) காமங் கொண்டு,
(இவ்வடிவழகு கண்டவர்களை வருத்தும் என்று கண்ணை மாற வைத்துக் கடக்க நிற்க வேண்டி யிருக்க,)
விலங்கி நில்லாது–(அப்படி) வழி விலங்கி நில்லாமல்
எதிர் நின்று–(அவனுக்கு) எதிர் முகமாக நின்று
வெள் வளை கழன்று–(தனது) சங்கு வளைகள் கழலப் பெற்று
மெய் மெலிகின்றது–உடலும் இளைக்கப் பெற்றாள்.

வலம் காதில் மேல் தோன்றிப் பூ அணிந்து மல்லிகை வனமாலை மௌவல் மாலை
ஜாதி உசிதமான அலங்காரம் இறே தம் தாம் கண்ணுக்கு நன்றாக உள்ளது
கண்ணுக்கு நன்றாக இருக்கிற மேல் தோன்றிப் பூவை வலத் திருக் காதில் சாத்தி
மேல் தோன்றி -செங்காந்தள்
மற்றைக் காதுக்கு ஒன்றும் சொல்லாமையாலே அது தானே யாதல்
மல்லிகை மாலையைக் கண்ட ப்ரீதியினாலே மறந்தான் ஆதல்
மறந்தாள் ஆதல்
ஒரு திருக் காதிலே சாத்தினதே அமையும் என்றது ஆதல்
காட்டு மல்லிகை என்னுதல்
வனமாலையாகக் காட்டு மல்லிகை மாலை தன்னையே விரும்பினான் ஆதல் –
அன்றியே
வன மாலை மினுங்க நின்று விளையாட (நாச்சியார் )-என்னுமா போலே
அசாதாரணமான வன மாலை தான் ஆதல் –
மௌவல் மாலை-வன மாலை
வனப்பு -அழகாதல் -நாநா வர்ணம் ஆதல்
வன முலை என்னக் கடவது இறே

சிலிங்காரத்தால் குழல் தாழ விட்டு
சிலிங்காரம் -ஸ்ருங்காரமாய் -அத்தாலும் -அலங்காரம் என்றபடி –
மாலை சாத்தின திருக் குழலைத் திரு முதுகிலே தாழ விட்டுத்
திரு மார்பிலும் இவை தன்னையே இறே சாத்துவது –

தீம் குழல் வாய் மடுத்தூதி ஊதி
தனக்கு இனிதான குழல் என்னுதல்
ப்ரணய ரோஷ பரிஹாரமாக வூதுகிற குழல் ஆகையாலே ப்ரணயிநிகளுக்கு இனிய குழல் என்னுதல்

ஊதி ஊதி என்கிற வர்த்த மானத்தாலே
தேவ மனுஷ்யாதி பேதமற எல்லாருக்கும் இனியதாய்
சித்த அபஹார சாமர்த்தியத்தை யுடைத்தாய் இருக்கை

வாய் மடுத்து
இக் குழலாகப் பெற்றிலோமே
இதுக்கு என்ன மெலிவுண்டு தான்
இத்தால் அஞ்ஞான ஞாபன -வாக்மித்வத்தைக் -வாஸித்வத்தைக் -காட்டுகிறது –

அலங்காரத்தால் வரும் ஆயப் பிள்ளை –
ஏவம் பிரகாரங்களான அலங்காரங்களோடு வரும் இடைப் பிள்ளை உடைய –

பிள்ளை -என்கையாலே –
யுவாகுமாரா -என்கிற பருவத்தை சொல்கிறது

அழகு கண்டு என் மகள் ஆசைப் பட்டு
மேலீடான ஸுந்தர்ய பூர்த்தியைக் கண்டு மிகவும் விரும்பி

விலங்கி நில்லாது எதிர் நின்று கண்டீர்
விலங்கி நில்லா விட்டால் மத்த கஜத்தின் முன்னே நிற்பாரைப் போலே பிராப்தி அளவும் செல்ல ஒட்டாத அளவே அன்றிக்கே
ரக்ஷகத்வாதி குணங்கள் அளவும் செல்ல ஒட்டாத சவுந்தர்யத்தின் முன்னே விரும்பி நின்று ஆசைப்படுவாரும் உண்டோ –

வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே
என்னுடைய நியந்த்ருத்வத்தையும் மறுத்தால் தான் தன்னுடைய
ஸ்த்ரீத்வ அபிமானம் தான் நோக்கலாய் இருக்கிறதோ
மிக்க தேஜஸ்ஸை யுடைத்தாய் சுத்தமுமான வளைகள் கழன்றோ தான் உடம்பு மெலிவது –
வளை கழலத் தக்கது அமையாதோ மெலிய
மெலிகின்றதே என்ற வர்த்த மானத்தாலே –
இனி வளைக்கு ஆஸ்ரயம் இல்லையோ என்று தோற்றா நின்றதே என்னுதல் –

வளை –தோள் வளை யாகையாலே
பலகாலும் கழலுவது அணிவதாய்ப் போருகையாலே அதுவோ என்று இருந்தாள்
எடுத்து அணியத் தொங்காமையாலே -மெலிவு கண்டாளாய்
கண்ட பிரகாரத்தைச் சொன்னாள் ஆதல் –

——–

நிகமத்தில் இத் திருமொழி கற்றார்க்கு பலம் சொல்லித் தலை கட்டுகிறார் –

விண்ணின் மீது அமரர்கள் விரும்பி தொழ மிறைத்து ஆயர்பாடியிலே வீதி யூடே
கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருள கண்டு இள ஆய்க் கன்னிமார் காமுற்ற
வண்ண வண்டு அமர் பொழில் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
பண்ணின்பம் வரப் பாடும் பத்தர் உள்ளார் பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே -3 4-10 – –

பதவுரை

விண்ணின் மீது–பரமாகாசமாகிய ஸ்ரீவைகுண்டத்திலே
அமரர்கள்–நித்ய ஸூரிகள்
விரும்பி–ஆதரித்து
தொழ–ஸேவியா நிற்கச் செய்தேயும்
கண்ணன்–ஸ்ரீக்ருஷ்ண பரமாத்மா
மறைத்து–(அவர்களை மதியாமல்) மேனாணித்து
ஆயர் பாடியில்–திருவாய்ப்பாடியில் (வந்து அவதரித்து)
வீதி ஊடே–தெருவேற
காலி பின்னே–பசுக்களின் பின்னே
எழுந்தருள–எழுந்தருளா நிற்க,
(அவ்வழகை)
இள ஆய் கன்னிமார்–யுவதிகளான இடைப் பெண்கள்
கண்டு–பார்த்து
காமுற்ற வண்ணம்–காம லிகாரமடைந்த படியை,
வண்டு அமர் பொழில்–வண்டுகள் படிந்த சோலைகளை யுடைய
புதுவையர் கோன்–ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலுள்ளார்க்குத் தலைவரான
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன–அருளிச் செய்த
மாலை பத்தும்–சொல் மாலையாகிய இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
இன்பம் வர–இனிமையாக
பண்–பண்ணிலே
பாடும்–பாட வல்ல
பக்தருள்ளார்–பக்தர்களா யிருக்குமவர்கள்
பரமான–லோகோத்தரமான
வைகுந்தம்–ஸ்ரீவைகுண்டத்தை
நண்ணுவர்–அடையப் பெறுவார்கள்.
மிறைத்து -அவர்களை அநாதரித்து

விண்ணின் மீது அமரர்கள் விரும்பி தொழ
1-விண்ணில் அமரர்கள் தம் தாம் ப்ரயோஜனங்களை நச்சித் தொழ
2-மீது அமரர்கள் தொழுகை தானே பிரயோஜனமாக தொழ

மிறைத்து
1-இரண்டு திறத்தாரையும் அநாதரித்துக் காலித் திரளை ஆதரித்து என்னுதல்
2-தொழுகிற விண்ணில் அமரரை அநாதரித்து
தொழுகை தானே பிரயோஜனமான விண்ணின் மீது அமரரையும்
மண்ணின் மீது உண்டான பசுத் திரள்களின் பின்னே போகையும் ஆதரித்து என்னுதல்

ஆயர் பாடியிலே வீதி யூடே கண்ணன் காலிப் பின்னே எழுந்து அருள கண்டு
திரு ஆயர் பாடியிலே தெருவின் நடுவே கண்ணன் எழுந்து அருளக் கண்டு

இள ஆய்க் கன்னிமார் காமுற்ற வண்ணம்
சாலக வாசல் பற்றி நுழைவனர் நிற்பனராகி -என்றது முதலாக
வெள் வளை கழன்று மெய் மெலிகின்றதே -என்றது முடிவாக சொன்னபடியே
யுவதிகளான இடைப் பெண்கள் ஆசைப்பட்டு விகர்தைகளான பிரகாரங்களை

யுவதிகளாகா நின்ற இடைப்பெண்கள் ஆசைப் பட்டு விக்ருதைகளான பிரகாரங்களை வ்யாஜமாக்கித்
தம்முடைய மங்களா சாசனத்தோடே சேர்த்து அனுசந்தித்த பிரகாரங்களை

இவை மங்களா ஸாசனத்தோடே சேருமோ என்னில்
அவனுக்கு ஊராகத் தோற்று சித்த அபஹ்ருதைகள் ஆகையாலும்
அவன் இவர்கள் அளவில் நெஞ்சு பறி கொடாமல் ஜய சீலனாய்ப் போருகையாலும்
தே ஜிதம் என்று அவனுடைய வெற்றிக்கு மங்களா ஸாஸனம் பண்ணுகையிலே சேரும் –

அவன் அநஸ்நன் இறே
யதி மே ப்ரஹ்மசர்யம் ஸ்யாத்
தத்கத தோஷர் அஸம்ஸ்ப்ருஷ்ட
அவனுக்கு லீலா ரஸம் இறே இவற்றில் உள்ளது
இன்புறும் இவ்விளையாட்டு இறே
ஆகையால் அவனுடைய லீலா போகமும் இவருக்கு உத்தேச்யம் இறே
சிந்தையந்தியும் சிசுபாலனும் லீலா ரஸ வர்த்தகர் இறே

வண்டு அமர் பொழில் புதுவையர் கோன் விட்டு சித்தன் சொன்ன மாலை பத்தும்
திரு மாளிகையில் திருச் சோலையில் மது பாநம் பண்ணின வண்டுகள் மற்றும் உண்டான சோலைகளை
இஷுரகமாக நினைத்து இறே இங்கே அமருவது –
ஏவம் பிரகாரமான திரு மாளிகைக்கு நிர்வாஹகரான ஆழ்வார்

விட்டு சித்தன்
விஷ்ணு ஸப்த வாஸ்யனான வட பெரும் கோயில் உடையானைத் தம் திரு உள்ளத்திலே யுடையவர் என்னுதல்
அவனுடைய திரு உள்ளத்துக்கு விஷய பூதர் ஆனவர் என்னுதல்
அவனுடைய வியாப்தியையும் திருந்த உள்ளம் பற்றுகிறவர் என்னுதல்

சொன்ன மாலை பத்தும்
காமுற்ற வண்ணத்தை விஷ்ணு சித்தன் சொன்ன மாலை யாகையாலே இப் பத்தையும் –

பண்ணின்பம் வரப் பாடும் பத்தர் உள்ளார்
கேட்டவர்கள் பக்கலிலே இன்பம் செல்லுகை அன்றிக்கே
இன்பம் பாடினவர்கள் பக்கலிலே வரும்படியாகப் பாடுகிற பத்தர் உள்ளார்

பரமான வைகுந்தம் நண்ணுவரே
மேலானதுக்கும் மேலாய்
அபுநா வ்ருத்தி லக்ஷணமான பரமபதத்திலே
பரமாத்மாவைச் சூழ்ந்து இருந்து ஏத்துவார் பல்லாண்டே -என்கிறபடியே
செல்லப் பெறுவர் என்று பலம் சொல்லித் தலைக் கட்டுகிறார் –

——————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய வாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி -ஸ்ரீ திருவாய் மொழிப்பிள்ளை அருளிச் செய்த ஸ்வாபதேச வியாக்யானம் —3-3–சீலைக் குதம்பை ஒருகாது—

June 18, 2021

கீழில் திருமொழியில்
அவன் தானே லீலா ரசத்தாலே கன்றுகளின் பின்னே போக
போனவன் தானே வரும் -இது ஜாதி உசித தர்மம் என்று ஆறி இருக்க மாட்டாமல்
நாம் பேணி வளர்த்து முகம் கொடுத்துக் கொண்டு போராமை அன்றோ அவன் நினைவு அறியாத
கன்றின் பின்னே போக வேண்டிற்று -என்று
தான் போக விட்டாளாகவும் –
போன இடத்தில் வரும் அபாய பரம்பரைகளையும் நினைத்துத்
தன்னுடைய க்ஷண கால விஸ்லேஷ அஸஹத்வத்தாலே
யசோதை ஈடுபட்ட பிரகாரத்தாலே அநுசந்தித்தாராய் நின்றார்

இனி அந்த கிலேசம் எல்லாம் பின்னாட்டாமல் போம்படி
கன்றுகள் முன்னாக
அவன் வந்து முகம் காட்டக் கண்டு
அத்யந்தம் ப்ரீதையாய்
பலருக்கும் காட்டிச் சொல்லிச் சென்ற பிரகாரத்தாலே அனுசந்தித்துப் ப்ரீதர் ஆகிறார் –

——

தான் ஒப்பித்து விட்ட பிரகாரத்தையும்
அவனும் ஒப்பித்துக் கொண்டு வந்த பிரகாரத்தையும்
கண்டு தானும் உகந்து
உகப்பாருக்கும் காட்டுகிறாள் –
(ருசி உடையவருக்குத் தானே பகவத் விஷயம் அருளிச் செய்ய வேண்டும் )

(முதல் பாசுரம் பிறரைப் பார்த்து சொல்வது
மேலே அவன் இடம் நேராக -வாசி கண்டு கொள்வது )

சீலைக் குதம்பை ஒருகாது ஒரு காது செந்நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ
கோலப் பணைக் கச்சம் கூறை உடையும் குளிர் முத்தின் கோடாலாமும்
காலிப் பின்னே வருகின்ற கடல் வண்ணன் வேடத்தை வந்து காணீர்
ஞாலத்து புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை – 3-3 1- –

பதவுரை

நங்கைமீர்–பெண்காள்!,
ஒரு காது–ஒரு காதிலே
சீலைக் குதம்பை–சீலைத் தக்கையையும் (துணித்திரி )
ஒரு காது–மற்றொரு காதிலே
செம் நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ–செங்காந்தள் பூவையும் (அணிந்து கொண்டு)
கூறை உடையும்–திருப் பரியட்டத்தின் உடுப்பையும்
(அது நழுவாமைக்குச் சாத்தின)
கோலம்–அழகிய
பணை–பெரிய
கச்சும்–கச்சுப் பட்டையையும்
குளிர்–குளிர்ந்திரா நின்றுள்ள
முத்தின்–முத்தாலே தொடுக்கப் பெற்று
கோடு–(பிறை போல்)வளைந்திருக்கின்ற
ஆலமும்–ஹாரத்தையும்
(உடையனாய்க் கொண்டு)
காலி பின்னே–கன்றுகளின் பின்னே
வருகின்ற–(மீண்டு)வாரா நின்ற
கடல் வண்ணன்–கடல் போன்ற நிறத்தனான கண்ணனுடைய
வேடத்தை–வேஷத்தை
வந்து காணீர்–வந்து பாருங்கள்;
ஞாலத்து–பூ மண்டலத்திலே
புத்திரனை–பிள்ளையை
பெற்றார்–பெற்றவர்களுள்
(’நல்ல பிள்ளை பெற்றவள்’ என்று சொல்லத் தக்கவள்)
நானே–நான் ஒருத்தியே யாவேன்;
மற்று ஆரும் இல்லை–வேறொருத்தியுமில்லை.

சீலைக் குதம்பை ஒருகாது ஒரு காது செந்நிறம் மேல் தோன்றிப் பூ
இரு காதிலும் சீலைக் குதம்பை இட்டு விட்டாள் போலே காணும்
ஒரு காது என்று உரைக்கையாலே
மற்றைக் காதில் இவள் இட்டத்தை வாங்கி –
காட்டிலே மலர்ந்து சிவந்த மேல் தோன்றியைச் சாற்றிக் கொண்டு
வந்த பிரகாரத்தைக் காண்கையாலே
ப்ரீதி அப்ரீதி ஸமமாய்ச் செல்லும் இறே இவளுக்கு
அதாவது
காதில் அத்தை வாங்கும் போதும்
மற்ற ஒன்றை இடும் போதும் புண் படக் கூடும்-(கூப்பிடும் ) என்று நினைக்கையாலும்
அது தான் அனுபாவ்யமாய் இருக்கையாலும் கூடும் இறே –

கோலப் பணைக் கச்சம் கூறை உடையும் –
திரு மேனிக்குத் தகுதியாகச் சாத்தின பரி யட்டமும்
அது நழுவாமல் சாத்தப்பட்டு தர்ச நீயமாய் பெரிதான கச்சும்
இவையும் கன்றுகளின் பின்னே ஓடுகையாலே குலைந்ததாய் மீண்டும் சாத்தினான் என்னுதல்
குலைத்துச் சாத்தினான் என்னுதல்
குலையாமல் இவள் ஒப்பித்து விட்டால் போலே அடைவு குலையாமல் வந்தான் என்னவுமாம் இறே

குளிர் முத்தின் கோடாலாமும்
நீர்மையுடைய முத்தாலே சமைக்கப்பட்டு
திருக் கழுத்திலே சாத்தி நடக்கும் போது இடம் வலம் கொண்டு
மிகவும் அசைவதான முக்த ஆபரணமும்

ஆலம் -மிகுதி
லகரம் ரகரமாதல் -ஆரம் -என்று பாடம் ஆதல்

முத்தின் என்கையாலே
நன்றாய் குளிந்த முத்து என்னவுமாம்

அன்றிக்கே
கோடாலம் என்று
முத்துப் பணிக்கு முழுப் பேராகவுமாம்

அன்றியே
கோடாலம் என்று
முத்துக் கடிப்பு (காது அணி ) என்பாரும் உண்டு —
அது இவ்விடத்தில் சேராது –
இரண்டு காதுக்கும் ஒப்பனை வேறே உண்டாகையாலே

காலிப் பின்னே வருகின்ற
காலி என்று இளம் காலியாய்
மேய்க்கக் கொண்டு போன கன்றுகளைச் சொல்லிற்று ஆதல்

அன்றியே
கன்றுகளும் பசுக்களும் கூடுகையாலே காலி என்றாதல்

அன்றியே
இவன் தன் தீம்பாலே கன்றுகளைப் பசுக்களோடே கூட்டிக் கொண்டு வருகையாலே
காலி என்னுதல்

கடல் வண்ணன் வேடத்தை காண வாரீர்
சமுத்திரம் போலே ஸ்ரமஹரமான திரு நிறத்தை யுடையவன் வருகிற பிரகாரத்தை
உந்தாம் பிள்ளைகளை உகக்கிற நீங்கள் வந்து காணீர்

ஞாலத்து புத்திரனைப் பெற்றார் நங்கைமீர் நானே மற்றாரும் இல்லை
பஞ்சாஸத் கோடி விஸ்தீர்ணமான அண்டத்துக்கு உட்பட்ட பதினாலு லோகத்திலும்
என்னைப் போலே பிள்ளை பெற்றார் உண்டோ
மீண்டும் மீண்டும் நானே இறே பெற்றேன்
நல்ல பிள்ளைகளைப் பெற்ற ப்ரீதியாலே வாசி அறிந்து பூர்ணைகளாய் இருக்கிறவர்களே
வேறு என்னைப் போலே -இவனைப் பெற்ற வயிறு யுடையாள் -என்று கொண்டாடும்படி இருப்பாரும் உண்டோ
இக் கொண்டாட்டம் தான்
த்வயா புத்ரேண -என்றால் போலே அன்று இறே –

(த்வயா புத்ரேண-பர்ணசாலை கட்டிய அழகைப் பார்த்து பெருமாள் புகழ்ந்தது –
உன்னை பிள்ளையாக வைத்து -எனக்கு தகப்பனார் மரிக்க வில்லை
இங்கு பெற்றதுக்கே கொண்டாட்டம் )

——-

கன்று மேய்த்து வந்த பிள்ளையை மடியில் வைத்து உகக்கிறாளாய் இருக்கிறது இப்பாட்டில் –

கன்னி நன் மா மதிள் சூழ் தரு பூம் பொழில் காவிரித் தென்னரங்கம்
மன்னிய சீர் மதுசூதனா கேசவா பாவியேன் வாழ்வு உகந்து
உன்னை இளம் கன்று மேய்க்க சிறுகாலே யூட்டி ஒருப்படுத்தேன்
என்னின் மனம் வலியாள் ஒரு பெண் இல்லை என் குட்டனே முத்தம் தா – 3-3 2-

பதவுரை

கன்னி–அழிவற்ற
நல்–விலக்ஷணமான
மா மதிள்–பெரிய மதிள்களாலே
சூழ் தரு–சூழப்பட்டு
பூ பொழில்–பூஞ்சோலைகளை யுடைய
காவிரி–காவேரி நதியோடு கூடிய
தென் அரங்கம்–தென் திருவரங்கத்தில்
மன்னிய–பொருந்தி யெழுந்தருளி யிருக்கின்ற
சீர்–கல்யாண குண யுக்தனான
மது சூதனா–மதுஸூதநனே! [கண்ணபிரானே!]
கேசவா–கேசவனே!
பாவியேன்–பாவியாகிய நான்
வாழ்வு உகந்து–(நமது ஜாதிக்கேற்ற கன்று மேய்க்கை யாகிற) ஜீவநத்தை விரும்பி
உன்னை–(இவ் வலைச்சலுக்கு ஆளல்லாத) உன்னை
சிறுகாலே–விடியற்காலத்திலேயே
ஊட்டி–உண்ணச் செய்து
இள கன்று மேய்க்க–இளங்கன்றுகளை மேய்க்கைக்காக (அவற்றின் பின்னே போக)
ஒருப்படுத்தேன்–ஸம்மதித்தேன்;
(இப்படி உன்னை அனுப்பிவிட்டுப் பொறுத்திருந்த)
என்னில்–என்னிற்காட்டில்
மனம் வலியாள்–கல் நெஞ்சை யுடையளான
ஒரு பெண்–ஒரு ஸ்த்ரீயும்
இல்லை-(இவ் வுலகில்) இல்லை;
என் குட்டனே–எனது குழந்தாய்!
முத்தம் தா–(எனக்கு) ஒரு முத்தம் கொடு.

கன்னி நன் மா மதிள் சூழ் தரு பூம் பொழில் காவிரித்
அழியாதாய் இருப்பதாய்
ஸர்வ ஜன மநோ ஹரமாய்
மஹத்தாய் இருக்கிற
திரு மதிள்களாலும்
புஷ்பாதிகளை உபகரிப்பதாய் இருக்கிற திருச் சோலை களாலும்
அந்தத் திருச் சோலை களுக்கு தாரகாதிகளை யுண்டாக்குகிற திருக் காவேரியாலும்
சூழப்பட்டு இருப்பதாய்

தென்னரங்கம் மன்னிய சீர் மதுசூதனா கேசவா
பிரபத்தி மார்க்க பிரகாசகமான
தெற்கு திக்கு முதலான எல்லாத் திக்கு களுக்கும் ப்ரதாநமான கோயிலிலே நித்ய வாஸம் செய்கையாலே
ஆஸ்ரிதருக்கு ஸூ லபனாய்
விரோதி நிரசன சீலனுமாய்
ப்ரசஸ்த கேஸ ப்ரதானனுமாய் –இருக்கிறவனே

தென் -என்று அழகு ஆகவுமாம்

பாவியேன் வாழ்வு உகந்து
உன்னுடைய சீர்மை பெருமை அறியாத பாவியேன்
பழுதே பல பகலும் போயின
அளவில் பிள்ளை இன்பத்தைப் போக விட்டு இழந்த பாவியேன்
ஜாதி உசிதமான தர்ம ஆபாஸத்தை பிரயோஜனமாக விரும்பி
(கிருஷ்ணம் தர்மம் ஸநாதனம் )

உன்னை
மடியில் வைத்துத் திரு முக மண்டலத்தைப் பார்த்து
உன்னை -என்கிறாள்

இளம் கன்று மேய்க்க சிறுகாலே யூட்டி ஒருப்படுத்தேன்
அள்ளி யுண்ண அறியாத யுன்னைப் போலே
பறித்து கசக்கித் தீத்த வேண்டும்படியாய்
அது இறக்கினால் இனிது உகந்து மேய்க்க வல்லை என்று சிறுகாலே ஊட்டி

ப்ராஹ்மணர் ஸ்வ தர்ம அனுஷ்டானம் செய்கைக்கு ஸத்வ உத்தர காலத்திலே எழுந்து இருக்குமா போலே –
உணர்ந்தாளாகில் இவனை ஊட்டுகை இறே இவளுக்கு வியாபாரம்

ஒருப்படுத்தல் –
போக்குதலாய் -உன்னைப் போக விட்டேன் என்றபடி –

ஊட்டி –என்று
அநஸ்நன் –ஆகையாலே தானாக உண்ணான் என்கிறது
ஏன் -உண்டிலனோ
(சம்யக் ச குண ஸஹ போஜனம் -சபரி விதுரர் திருவடி-மூன்றும் உண்டே )
வாரி வளைத்து உண்டு (பெரிய திருமொழி -10-7)–என்றும்
வானவர் கோனுக்கு இட்ட வடிசில் உண்டான் -என்றும்
பல இடங்களிலும் நின்றதே -என்னில்
அது தன்னால் இறே அர்ச்சாவதாரத்திலே திருக்கை நீட்டாமல் அள்ளி இடவும் ஊட்டி விடவும் வேண்டி இருக்கிறது
ஊட்டுவார் ஊட்டினால் உண்பன் –என்று இறே அஸ்நாமி -(கீதையில் )-என்றதும் –
ஊட்டுவாரை யுண்டாக்குகைக்காக இறே -வெண்ணெய் யுண்ட வாயன் -என்று வெளிப்படும் படி ஒளித்து உண்டதும்
உகந்து அருளின தேசங்களிலே அந்ய சேஷத்வம் புகுராமைக்கு இறே வெளியிலே ஊட்டாமல் உண்டதும்

இவ்விடத்தில் பெரிய திருமலை நம்பி அந்திம தசையில் வார்த்தை
அதிகாரிகள் துர் லபர் என்று இறே என் போல்வாரை நாடாய் -(திருவாய் -1-4-8)-என்றதும் –

என்னின் மனம் வலியாள் ஒரு பெண் இல்லை –
புத்ர ஸ்நேஹம் அதிசயித்து இருக்கச் செய்தேயும்
குணவத் புத்ரர்களைப் போக்கி வரும் அளவும் ஆறி இருந்த
கௌசல்யையார் ஸூமித்ரையார் தாங்கள் எனக்கு ஸத்ருசரோ

என் குட்டமே
குட்டனே -என்று அபிமானிக்கிறாள்
கீழே -ஞாலத்துப் புத்ரனைப் பெற்றார் நங்கைமார் நானே -என்றாளே
அது பின்னாட்டி என் குட்டனே -என்கிறாள் –
குட்டன் -பிள்ளை

முத்தம் தா
இனி கன்றின் பின் போகாதே எனக்கு ப்ரீதியை உபகரிக்க வேணும் என்று பிரார்திக்கிறாள் –

——–

முன்பே ஊட்டி ஒருப்படுத்தாள்
இப்போது கன்று மேய்த்து வந்த ஆயாஸமும்
திருமேனியில் கற்றுத் தூளியும் போம்படி திருமஞ்சனம் செய்து
அமுது செய்ய வேணும் என்று பிரார்திக்கிறாள் –

காடுகளூடு  போய் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடிக் கார்க்கோடற்பூச்
சூடி வருகின்ற தாமோதரா கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா நீராட்டம் அமைத்து வைத்தேன்
ஆடி அமுது செய் அப்பனும் உண்டிலன் உன்னோடு உடனே உண்பான் -3 3-3 –

பதவுரை

காடுகள் ஊடு போய்–(பற்பல) காடுகளிலுள்ளே புகுந்து
(கன்றுகள் கை கழியப் போகாத படி)
மறி ஓடி–(அவற்றை) மறிக்கைக்காக [திருப்புகைக்காக] முன்னே ஓடி
கன்றுகள் மேய்த்து–(அக்) கன்றுகளை மேய்த்து
கார் கோடல் பூ சூடி–பெரிய கோடல் பூக்களை முடியிலணிந்து கொண்டு
வருகின்ற–(மீண்டு) வருகின்ற
தாமோதரா–கண்ணபிரானே!
உன் உடம்பு–உன் உடம்பானது
கன்று தூளி காண்–கன்றுகளால் துகைத்துக் கிளப்பபட்ட தூளிகள் படியப் பெற்றுள்ளது காண்;
மயில் பேடை–பெண் மயில் போன்ற
சாயல்–சாயலை யுடைய
பின்னை–நப்பின்னைப் பிராட்டிக்கு
மாணாளா–வல்லபனானவனே!
(இந்த உடம்பை அலம்புவதற்காக)
நீராட்டு அமைத்து வைத்தேன்–நீராட்டத்துக்கு வேண்டியவற்றை ஸித்தப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றேன்;
(ஆகையால் நீ)
ஆடி–நீராடி
அமுது செய்–அமுது செய்வாயாக;
உன்னோடு உடனே–உன்னோடு கூடவே
உண்பான்–உண்ண வேணுமென்று
அப்பனும்–(உன்) தகப்பனாரும்
உண்டிலன்–(இதுவரை) உண்ணவில்லை.

காடுகளூடு  போய் கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடிக் கார்க்கோடற்பூச் சூடி வருகின்ற தாமோதரா
கன்றுகள் வழியே போனாலும்
காடுகள் நடுவே போய்க் கன்றுகளுக்குப் புல்லும் தண்ணீரும் உள்ள இடம் பார்த்து இறே மேய்ப்பது
பின்னையும் கன்றுகள் கை கழியப் போகுமாகில் துஷ்ட மிருக பரிஹார அர்த்தமாக மறித்து ஒட்டி

கன்றுகள் வயிறு நிறைந்த ப்ரீதியினாலே நிர்ப்பரனாய்
கார்க்கோடல் பூ முதலானவற்றாலே தன்னையும் அலங்கரித்துக் கொண்டு வருகிறவனை

வருகின்ற தாமோதரா
போது அறிந்து வரவு பார்த்து இருந்து வருகிற பிரகாரத்தைக் கண்டு கொண்டாடி
வருகின்ற தாமோதரா-என்கிறாள் –

தாமோதரா
என்று தனக்கு நியாம்யனான பந்தத்தையும் பேசி உகக்கிறாள்

கற்றுத் தூளி காண் உன்னுடம்பு
நீல ரத்னத்திலே ஏற்றின வார்ப்புப் போலே -ஜாதி உசிதமான தர்மம் ஆகையாலே
தனக்கு மநோ ஹரமாய் இருக்கிலும்
நப்பின்னை காணில் சிரிக்கும் இறே என்று
பேடை மயில் சாயல் பின்னை மணாளா நீராட்டம் அமைத்துக் கடாரத்தில் பூரித்து வைத்தேன்-என்கிறாள் –
மயில்
பேடை போலே சாயை யுடைய நப்பின்னைக்கு நாயகன் ஆனவனே –
நீராட்டு -நீராடும் பிரகாரம்
அமைத்தல் -சமைத்தல்

ஆடி அமுது செய்
நீராடி
அமுது செய்ய வேணும் -என்று பிரார்திக்கிறாள்

அப்பனும் உண்டிலன் உன்னோடு உடனே உண்பான்
உன்னோடே உடனே உண்ண வேணும் என்று உங்கள் தமப்பனாரும் உண்டிலர்
சேதன பரம சேதனர்களுக்கு ஒரு கலத்தில் ஊணாய் இறே இருப்பது –
கோதில் வாய்மை யுடையவனோடே யுண்ண வேணும் (5-8-2)-என்று இறே
அவன் தானும் பிரார்த்தித்ததும் –
ஸோஸ்நுதே ஸர்வான் காமான் ஸஹ -என்றது
இங்கே காணலாம்படி இருக்கிறது இறே –

(ஸம்யக் -ஸ குண -ஸஹ-போஜனங்கள் -சபரி-விதுரர் – -திருவடி
ஸஹ–ஸோஸ்நுதே ஸர்வான் காமான் ஸஹ-தைத்ரியம் – இதில் இருந்து நாயனார் )

———

நாள் தோறும் கன்று மேய்க்கப் போகையும்
இவள் வரவு பார்த்து இருக்கையும்
வந்தால் ஈடுபடுகையும்
இவளுக்கு நித்யமாய்ச் செல்லா நின்றது இறே –

கடியார் பொழில் அணி வேம்கடவா கரும் போரேறே நீ உகக்கும்
குடையும் செருப்பும் குழலும் தருவிக்க கொள்ளாதே போனாய் மாலே
கடிய வெம் காநிடை  கன்றின் பின் போன சிருக் குட்ட செம் கமல
வடியும் வெதும்பி உன் கண்கள் சிவந்தாய் அசைந்திட்டாய் நீ எம்பிரான் -3 3-4 –

பதவுரை

கடி ஆர்–(மலர்களின்) பரிமளம் நிறைந்த
பொழில்–சோலைகளை யுடைய
அணி–அழகிய
வேங்கடவா–திருவேங்கட மலையி லெழுந்தருளி யிருப்பவனே!
போர்–யுத்தஞ்செய்ய முயன்ற
கரு ஏறே–காள ரிஷபம் போல் செருக்கி யிருக்குமவனே!
மாலே–(கன்றுகளிடத்தில்) மோஹமுள்ளவனே!
எம்பிரான்–எமக்கு ஸ்வாமி யானவனே!
நீ உகக்கும்–நீ விரும்புமவையான
குடையும்–குடையையும்
செருப்பும்–செருப்பையும்
குழலும்–வேய்ங்குழலையும்
தருவிக்க–(நான் உனக்குக்) கொடுக்கச் செய்தேயும்
கொள்ளாதே–(அவற்றை நீ) வாங்கிக் கொள்ளாமல்
போனாய்–(கன்றுகளின் பின்னே) சென்றாய்;
கடிய வெம் கான் இடை–மிகவும் வெவ்விய காட்டிலே
கன்றின் பின்–கன்றுகள