ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி -4-1—ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் எழுதிய விளக்க உரை–

கதிராயிர மிரவி கலந் தெரித்தா லொத்த நீள் முடியன்
எதிரில் பெருமை இராமனை இருக்குமிடம் நாடுதிரேல்
அதிரும் கழற் பொரு தோள் இரணிய னாகம் பிளந்து அரியாய்
உதிரமளைந் தகையோடிருந்தானை உள்ளவா கண்டாருளர்–4-1-1-

பதவுரை

கதிர்–(எண்ணிறந்த) கிரணங்களை யுடைய
ஆயிரம் இரவி–ஆயிரம் ஆதித்யர்கள்
தறித்தால் ஒத்தத–ஜ்வலித்தாற்போல் (மிகவும் பளபளவா நின்றுள்ள)
நீள் முடியன்–நீண்ட திருவபிஷேகத்தை உடையவனுமான
இராமன்–இராமபிரான்
இருக்கும் இடம்–எழுந்தருளியிருக்குமிடத்தை
நாடுதிரேல்–தேடுகிறீர்களாகில் (அவ்விடத்தை விட்டுச் செல்லுகிறேன்;)
அதிரும்–(கல கல் என்று) ஒலி செய்யா நின்றுள்ள
கழல்–வீரக் கழலையும்
பொரு தோள்–போர் செய்யப் பதைக்கிற தோள்களையுமுடைய
இரணியன்–ஹிரண்யாஸுரனுடைய
ஆகம்–மார்பை
அரி ஆய்–நரஸிம்ஹ ருபியாய்க் கொண்டு
பிளந்து–கீண்டு
உதிரம் அளைந்து–(அதனாலுண்டான) ரத்தத்தை அளைந்த
கையோடு–கைகளோடு கூடி
இருந்தானை–(சீற்றந்தோற்ற) எழுந்தருளியிருந்த நிலைமையில் (அவனை)
உள்ள ஆ உண்டார் உளர்–உள்ள அவனை ஸேவித்தவர்கள் இருக்கின்றனர்.

விளக்க உரை

ஏக காலத்தில் ஆயிரஞாயிறு உதித்தாற்போல் கண்கொண்டு காணவொண்ணாதபடி ஜ்வலியாநின்ற கிரீடத்தையுடையவனாய்
மஹாநுபாவனான சக்கரவர்த்தித் திருமகன் எழுந்தருளியிருக்குமிடம் யாது? என்று தேடுகின்றமை முன்னடிகளால் பெறப்படும்.
வீரத்தண்டையை அணிந்துள்ள கால்களையும் தோள்மிடுக்கையுமுடையவனாய் ப்ரஹ்லாதாழ்வானை நலிந்து வருந்தின
ஹிரண்ய கசிபுவின் உயிரை முடிப்பதற்கான நரஸிம்ம ரூபியாய்த் தூணில் தோன்றி, அவ்வாஸுரனது மார்பை
இரு துண்டமாகப் பிளந்து ரத்த தாரையைப் பெருக்கி அதிலே தோய்ந்த கையுந்தானுமாய் நின்ற நிலைமையில்
எம்பெருமானைக் கண்டாருண்டு என்று விடையளிக்கின்றமை பின்னடிகளாற் பெறப்படும்.
இதனால் இராமனாய் அவதரித்ததும் நரஸிம்ஹமாய் அவதரித்து மெல்லாம் ஒரு ஈச்வர வ்யக்தியேயென்று தர்மியின் ஐக்கியத்தைக் கூறியவாறாம்; மேலிற்பாட்டுக்களிலுமிங்ஙனமே கொள்க.

“கார்யாநுகுணமாகக் கொண்ட ரூபபேதமாத்ரமேயாய், ப்ரகாரி ஒன்றேயாகையாலே, இந்த ஐக்யமறிந்து காண்கையாயிற்று,
உள்ளபடி காண்கையாவது” என்ற ஜீயருரை இங்கு அறியற்பாற்று.

ரவி – வடசொல், எறித்தல் – ஒளிவீசுதல், வெயில்காய்தல், “எரித்தாலொத்த“ என்ற பாடஞ் சீறவாதென்க.
இராமனை என்றவிடத்து, ஐ-அசை. நாடுதல் – தேடுதல் விசாரித்தல், விரும்புதல். நாடுதிர் – முன்னிலைப் பன்மை வினைமுற்று.
கழல் என்று – காலுக்கும், காலும் அணியும் வீரத்தண்டைக்கும் பெயர். அரி – ஹரி–உள்ளவா-உள்ளவாறு.

————–

நாந்தகம் சங்கு தண்டு நாணொலிச் சார்ங்கம் திருச் சக்கரம்
ஏந்து பெருமை இராமனை இருக்குமிடம் நாடுதிரேல்
காந்தள் முகிழ் விரல் சீதைக்காகிக் கடுஞ்சிலை சென்றிறுக்க
வேந்தர் தலைவஞ் சனகராசன் தன் வேள்வியில் கண்டாருளர்–4-1-2-

பதவுரை

நாந்தகம்–நந்தகம் என்னும் வாளையும்
சங்கு–ஸ்ரீபாஞ்ச ஐன்யத்தையும்
தண்டு–கௌமோதகி என்னும் கதையையும்
நாண் ஒலி–நாண் கோஷத்தை யுடைய
சார்ங்கம்–ஸ்ரீசார்ங்க ததுஸ்னையும்
திரு சக்கரம்–திருவாழி யாழ்வானையும்
ஏந்து பெருமை இராமன்–(திருக்கைகளில்) ஏந்தும்படியான பெருமையை யுடைய இராமபிரான்
இருக்கும் இடம் நாடுதிரேல்–
காந்தன் முகிழ் விரல் சீதைக்கு ஆகி-செங்காந்தளம்பு போன்ற விரல்களையுடைய பிராட்டிக்காக
வேந்தர் தலைவன்–ராஜாதிராஜனான
சனகராசன் தன்–ஜனக சக்கரவர்த்தியினுடைய
வேள்வியில்–யஜ்ஞ வாடத்திலே
சென்று–எழுந்தருளி
கடு சிலை–வலிய வில்லை
இறுக்க கண்டார் உளர்–முறிக்கக் கண்டவர்கள் இருக்கின்றனர்.

விளக்க உரை

பஞ்சாயுதங்களைத் திருக்கையிற் கொள்ளும் பெருமை பொருந்திய பெருமாளைத் தேடுகின்றமை முன்னடிகளில் விளங்கும்.
ஜநகமஹாராஜன் கந்யாசுல்கமாக வைத்து ருத்ரதநுஸ்ஸை அவனது யஜ்ஞவாடத்தேறவந்து முறிக்கும்போது
அப்பெருமானைக் கண்டாருண்டென்பது, பின்னடி நாந்தகம்.கட்டல் விகாரம், இராமனை- ஐ- அசை,
செங்காந்தளரும்பு – விரல்களின் செம்மைக்கு உவமையென்க. ஆதி- ஆக என்னும் எச்சரித்திரிபு

—————–

கொலையானைக் கொம்பு பறித்துக் கூடலர் சேனை பொரு தழிய
சிலையால் மராமர மெய்த தேவனைச் சிக்கென நாடுதிரேல்
தலையால் குரக்கினம் தாங்கிச் சென்று தட வரை கொண்டடைப்ப
அலையார் கடற்கரை வீற்றிருந்தானை அங்குத்தைக் கண்டாருளர்–4-1-3-

பதவுரை

கொலை யானை–கொலை செய்வதையே இயல்பாக வுடைய (குவலய பீடமென்னும் யானையினுடைய
கொம்பு–தந்தங்களை
பறித்து–பறித்துக் கொண்டவனும்,
கூடலர்–(ஜகஸ்தாதத்திலுள்ள ராக்ஷஸர்களாகிய) சத்துருக்களுடைய
சேனை–சேனையானது
அழிய–அழியும்படி
பொருது–போர் செய்தவனும்,
சிலையால்–வில்லாலே
மராமரம்–ஸப்த ஸால வ்ருக்ஷங்களை
மெய்த–எய்தவனுமான
தேவனை–எம்பிரானை
சிக்கன நாடுதிரேல்–த்ருடாத்யவஸாயத்தோடு தேடுகிறீர்களாகில்,
(அவனிருக்குமிடஞ் சொல்லுகிறேன்;)
குரங்கு இனம்–வாநர ஸேனையானது
தடவரை–பெரிய மலைகளை
தலையால்–(தமது) தலைகளினால்
தாங்கிக் கொண்டு சென்று–சுமந்து கொண்டு போய்
அடைப்ப–கடலின் நடுவே அணையாக) அடைக்க
அலை ஆர் கடல் கரை–அலையெறிகிற கடற்கரையிலே
வீற்றிருந்தானை–எழுந்தருளியிருந்த இராமபிரானை
அங்குத்தை–அந்த ஸந்நிவேசத்தில் கண்டார் உளர்

கண்ணபிரானை நலியக் கம்ஸனால் ஏவப்பட்ட குவலயாபீடமென்ற மதகரியை முடித்தவனம், ஜாஸ்தாக வாஸிகளான கரததூஷணாதி
ராக்ஷஸர்களைக் கொன்றவனும், ஸுக்ரீவ மஹாராஜனுக்குத் தன் திறலைக் காட்டுவதற்காக, ரிச்ய முகபர்வதத்தில் நின்ற
ஏழு ஆச்சா மரங்களை வில்லிட்டுச் சாய்த்தவனுமான எம்பெருமானைத் தேடுகின்றமை, முன்னோடிகளில் தோன்றும்.
லங்கைக்குச் செல்வதற்காகக் கடலிடையில் ஸேதுகட்டுகைக்கு, வாநரவீரர்கள் மலைகளைக் கிரஸாஹித்துக்கொண்டு சென்று,
அவற்றால் கடலை ஊடறுத்து அணைகட்டா நிற்க இராமன் அவ்வாறு அவைசெய்கின்ற அடிமையைப் பார்த்து
உகந்து கொண்டு அக்கடற்கரையிலே வீற்றிருக்கக் கண்டாருளர் என்பது, பின்னடி.

கூடலர் – கூடமாட்டாதவர்; எனவே, சத்ருக்களாயினர்: ஸந்தர்ப்பம் நோக்கி, ஜநஸ்தாக வாஸிகளெனக் கொள்ளப்படட்து;
“மராமரமெய்த தேவனை” என்றிறே உடன் கூறியது. அவ் வரலாறு வருமாறு:-
ராமலக்ஷ்மணர்க்கும் ஸுக்ரீவனுக்கும் திருவடி மூலமாகத் தோழமை நேர்ந்தபின்பு, ஸுக்ரீவன் தன் வருத்தத்திற்குக் காரணங்களைக் கூற,
அது கேட்ட இராமபிரான், ‘நான் உனது பகைவனை எனது அம்பினால் அழித்து விடுகிறேன், அஞ்சாதே’ என்று
அபய ப்ரதாகஞ் செய்யவும் ஸுக்ரீவன் மனந்தெளியாமல் வாலியின் பேராற்றலைப் பற்றி பலவாறு சொல்லி, முடிவில்,
வாலி மராமரங்களைகத் துளைத்ததையும், துத்துபியின் உடலெலும்பை ஒரு யோஜனை தூரந் தூக்கியெறிந்ததையும்
குறித்துப் பாராட்டிக் கூறி, “இவ்வாறு பேராற்றலமைந்தவனை வெல்வது கூடுமோ?’ என்று சொல்ல.
அது கேட்ட இளையபெருமாள் ‘உனக்கு நம்புதல் இல்லையாயின் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டுவது?’ என்ன
ஸுக்ரீவன்; ‘இராமபிரான் நீறு பூத்த நெருப்புப் போல தோன்றினும் வாலியின் வல்லமையை நினைக்கும்போது சங்கையுண்டாகின்றது;
ஏழு மராமரங்களையும் துளைத்து இந்தத் துந்துபியின் எலும்பையும் இருநூறு விரற்கிடைதூரம் தூக்கியெறிந்தால்
எனக்கு விசுவாஸம் பிறக்கும்’ என்று சொல்ல, இராமபிரான் அதற்கு இயைந்து, துந்துபியின் உடலெலும்புக் குவியலைத்
தனது காற்கட்டை விரலினால் இலேசாய்த் தூக்கிப் பத்து யோசனை தூரத்திற்கு அப்பால் எறிய, அதனைக் கண்ட ஸுக்ரீவன்
‘முன்பு உலராதிருக்கையில் வாலி இதனைத் தூக்கியெறிந்தான்; இப்போது உலர்ந்துவிட்ட இதனைத் தூக்கியெறிதல் ஒரு சிறப்பன்று’
என்று கூற, பின்பு இராமபிரான் ஒரு பாணத்தை ஏழு மராமரங்களின் மேல் ஏவ, அது அம்மரங்களைத் துளைத்ததோடு
ஏழுலகங்களையும் துளைத்துச் சென்று மீண்டும் அம்பறாத்தூணியை அடைந்ததென்பதாம்.
சிலையால்- வில்லினால் ஏவப்படட் அம்பினால் எனக் கொள்ளலாம்.
(சிக்கன நாடுதிரேல்) குவலயாபீடத்தின் கொம்பைப் பறித்த வயக்தி வேறு, மராமரங்களைத் துளைத்த வ்யாக்தி வேறு
என்று பிரித்து ப்ரதிபத்தி பண்ணாமல், தர்ம ஒன்று என்றே அத்யவஸித்து அவனிருந்தவிடந் தேடுகிறீர்களாகில் என்றபடி.
குரங்கு + இனம், குரங்கினம். அங்குத்தை- அங்கு என்றபடி. ‘கிக்கன’ எனினும், ‘சிக்கென’ எனினும் ஒக்கும்.

————-

தோயம் பரந்த நடுவு சூழலில் தொல்லை வடிவு கொண்ட
மாயக் குழவியதனை நாடுதிறில் வம்மின் சுவடுரைக்கேன்
ஆயர் மடமகள் பின்னைக்காகி அடல்விடை யேழினையும்
வீயப் பொருது வியர்த்து நின்றானை மெய்ம்மையே கண்டாருளர்–4-1-4-

பதவுரை

பரந்த–எங்கும் பரவின
தோயம் நடுவு–ஜலத்தின் நடுவே
சூழலின்-உபாயத்தினால்
தொல்லை வடிவு கொண்ட–பழமையான (பெரிய) வடிவைச் சுருக்கிக் கொண்ட
மாயம் குழலி அதனை–அந்த ஆச்சர்யக் குட்டியை
நாடுதிறில்–தேட முயன்றீர்களாகில்
வம்மின்–(இங்கே) வாருங்கள்;
சுவடு உரைக்கேன்–(உங்களுக்கு) ஓரடையாளம் சொல்லுகின்றேன்;
ஆயர் மகள்–(ஸ்ரீகும்பர் என்னும்) ஆயருடைய பெண் பிள்ளையும்
மடம்–மடப்பம் என்ற குணத்தை உடையவளுமான
பின்னைக்கு ஆகி–நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
அடல் விடை யேழினையும்–வலிய ரிஷபங்களேழும்
வீய–முடியும்படியாக
பொருது–(அவற்றோடு) போர் செய்து (அந்த ஆயாஸத்தாலே)
வியர்த்து நின்றானை–குறு வெயர்ப்பரும்பின வடிவுந்தானுமாய் நின்றவனை
மெய்யம்மையே–உண்மையாகவே கண்டார் உளர்

விளக்க உரை

பரந்த என்றதனபின் ‘போது’ என வருவித்து, நடுவு, சூழலில் தோயம்பரந்தபோது என இயைத்து ,
(சுற்றும் கடலாய்,) அதனிடையிலே உருண்டை வடிவாயிருக்கிற பூமியெங்கும் ஜலம் பரவின காலத்திலே என்றுரைக்கவுங் கூடும்.
இவ்வுலகத்தையடங்கலும் பிரளயவெள்ளம் வந்து மூட, அதில் ரக்ஷ்யவர்க்கம் அழியாதபடி அவற்றைத் திருவயிற்றில் வைத்து
நோக்கித் தனது பெரியவடிவைச் சிறிதாகச் சுருக்கிக்கொண்டு ஒரு ஆலந்தளிரிலே எம்பெருமான்
சிறுகுழந்தைபோலத் துயின்ற வரலாறு முன்னடிகளிலடங்கியது. தோயம்- வடசொல். சூழல்- உபாயம்;
அதாவது- பெரியவடிவைச் சிறியவடிவாகச் சுருக்கிக் கொண்டமை. தொல்லை- ஐ விகுதிபெற்ற பண்புப் பெயர்.

இப்பாட்டால், ஆலிலைமேல் துயின்ற வ்யக்திக்கும் கண்ணனாய் அவதரித்த வ்யக்திக்கும் ஒற்றுமை கூறப்பட்டதாயிற்று;
“வையமேழுங்கண்டாள் பிள்ளைவாயுளே” என்றும், “ஆலினிலைவளர்த்த சிறுக்கனவனிவன்” என்றும்
இவ்வொற்றுமை கீழும் பலவிடங்களிலருளிச் செய்யப்படட்மை அறிக.

—————

நீரேறு செஞ்சடை நீல கண்டனும் நான்முகனும் முறையால்
சீரேறு வாசகஞ் செய்ய நின்ற திருமாலை நாடுதிரேல்
வாரேறு கொங்கை உருப்பிணியை வலியப் பிடித்துக் கொண்டு
தேரேற்றி சேனை நடுவு போர் செய்யச் சிக்கெனக் கண்டாருளர்–4-1-5-

பதவுரை

நீர்–(எம்பெருமானது ஸ்ரீபாத) தீர்த்தமானது
ஏறு–ஏறப் பெற்ற
செம் சடை–சிவந்த ஜடையையுடைய
நீல கண்டனும்–(விஷமுடையதனால்) கறுத்த மிடற்றை யுடையவனான சிவ பெருமானும்.
நான்முகனும்–சதுர் முக ப்ரஹ்மாவும்
முறையால்–(சேஷ சேஷி பாவமாகிற) முறையின்படி
சீர் ஏறு வாசகம் செய்ய நின்ற–சிறந்த சொற்களைக் கொண்டு துதிக்கும்படி அமைந்து நின்ற
திருமாலை–ச்ரிய : பதியாகிய எம்பெருமானை
நாடுதிரேல்–தேடுகிறீர்களாகில், (இதைக் கேளுங்கள்;)
வார் ஏறு–கச்சை அணிந்த
கொங்கை–முலைகளை யுடைய
உருப்பிணியை–ருக்மிணிப் பிராட்டியை
வலிய–பலாத்காரமாக பிடித்துக்கொண்டு
தேர் ஏற்றி–(தனது) திருத் தேரின் மேல் ஏற விட்டு
(அவ்வளவிலே சிசுபாலதிகளான பல அரசர்கள் எதிர்த்துவர)
சேனை நடுவு–(அவ்வரசர்களுடைய ஸேநா மத்யத்திலே)
போர் செய்ய-(அவ்வரசர்களோடு )யுத்தம் செய்ய
சிக்கென–திண்மையான (த்ருடமாக)
கண்டார் உளர்

விளக்க உரை

திருமால் உலகமளந்த காலத்தில் மேலே ஸத்யலோகத்திற்கென்ற அப்பிரானது திருவடியைப் பிரமன் தன் கைக்கமண்டல
தீர்த்தத்தாற் கழுவிவிளங்க, அந்த ஸ்ரீபாததீர்த்தமாகப் பெருகித் தேவலோகத்திலிருந்த ஆகாய கங்காநதியை,
ஸூர்யகுலத்துப் பகீரத சக்கரவர்த்தி, கபிலமுனிவனது கண்ணில் கோபத்தீக்கு இலக்காய் உடலெரிந்து சாம்பலாய்
நற்கதியிழந்த தனது மூதாதையரான ஸகரபுத்திரர் அறுபதினாயிரவரை நற்கதி பெறவிருக்கும் பொருட்டு நெடுங்காலந்
தவஞ்செய்து மேலுலகத்திலிருந்து கீழுலகத்துக்குக் கொணர்கையில், அவனது வேண்டுகோளாற் சிவபிரான் அந்நதியை
முடியின் மேல் ஏற்றுச் சிறிது சிறிதாகப் பூமியில் விட்டருளினன் என்ற வரலாற்றை உட்கொண்டு, நீரேறு செஞ்சடை நீலகண்டன் என்றார்.
சீரேறு வாசகம்- எம்பெருமானுடைய கல்யாணகுணங்களைச்சொல்லிப் புகழும்படியான வாக்கியங்கள் என்றுமாம்.
பின்னடிகளிற் குறித்த வரலாற்றின் விவரணம், கீழ் “ என்னாதன்றேவிக்கு” என்ற திருமொழியின்
மூன்றாம் பாட்டின் உரையிற் காணத்தக்கது. சிக்கன- ஐயத்திரிபற என்றபடி.

—————-

பொல்லா வடிவுடைப் பேய்ச்சி துஞ்சப் புணர் முலை வாய் மடுக்க
வல்லானை மா மணி வண்ணனை மருவுமிடம் நாடுதிரேல்
பல்லாயிரம் பெருந்தேவி மாரொடு பெளவம் ஏறி துவரை
எல்லாரும் சூழச் சிங்காசனத்தே இருந்தானைக் கண்டாருளர்–4-1-6-

பதவுரை

பொல்லா வடிவு உடைபேய்ச்சி–மஹா கோரமான வடிவை யுடைய பூதனை யானவள்
அஞ்ச–மாளும்படியாக
புணர்முலை–தன்னில் தான் சேர்ந்திருள்ள (அவளது) முலையிலே
வாய் மடுக்க வல்லான்–(தனது) வாயை வைத்து உண்ண வல்லவனும்
மா மணிவண்ணன்–நீலமணி போன்ற நிறத்தை யுடையவனுமான எம்பெருமான்
மருவும் இடம்–பொருந்தி எழுந்தருளி யிருக்குமிடத்தை
நாடுதிரேல்–தேடுகிறீர்களாகில்
(இதைக் கேளுங்கள்:)
பௌவம் ஏறி துவரை–கடலலைகள் வீசப் பெற்றுள்ள ஸ்ரீத்வாரகையிலே
எல்லாரும் சூழ–தேவிமார் எல்லாரும் சுற்றுஞ் சூழ்ந்து கொண்டிருக்க,
பல் ஆயிரம் பெரு தேவிமாரொடு–(அந்தப்) பதினாறாயிரம் தேவிமாரோடு கூட
சிங்காசனத்து–ஸிம்ஹாஸநத்தில்
இருந்தானை–எழுந்தருளி யிருக்கும் போது கண்டார் உளர்

விளக்க உரை

முதலடியிற் குறித்த வரலாறு கீழ்ப்பலவிடங்களிற் கூறப்படுள்ளது. புணர்முலை- விஷத்தோடு புணர்ந்த முலை என்றுமாம்;
கண்ணபிரானை வஞ்சனையாற் கொல்ல நினைத்த கம்ஸனால் ஏவப்பட்டு முலையில் விஷத்தைத் தடவிக்கொண்டு
தாயுருவமெடுத்து முலைகொடுக்க வந்தவளாம் இவள். வல்லனை, வண்ணனை என்ற இரண்டிடத்தும், ஐ- அசை.
(பல்லாயிர மித்யாதி) கண்ணபிரான் நகராஸுர வதஞ்செய்து, அவனாற் கொண்டுபோகப்பட்ட மந்தரகிரியினுடைய
சிகரமான ரத்தகிரியிற் பல திசைகளிலிருந்தும் கொணர்ந்து சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த தேவஸித்த கந்தர்வாதி கன்னிகைகள்
பதினாறாயிரம் பேரையும் தான் மணந்துகொண்டு, அவர்களுந்தானுமாக ஒரு ஸிமஹாஸநத்தி வீற்றிருக்கும்போது
ஸ்ரீத்வாரகையிற் கண்டாருண்டு. பதினாறாயிரத்தொரு நூற்றுவார் என்று ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணத்திற் காணப்படுகின்றன.
பௌவம்- கடல். துவரை-வடசொற் சிதைவு எல்லாமும்- மற்றுமுள்ள பரிஜாதமெல்லாம் என்றுமாம். சிங்காசனம்- வடசொல்திரிபு–

— —————-

வெள்ளை விளி சங்கு வெஞ்சுடர்த் திருச் சக்கரம் ஏந்து கையன்
உள்ள விடம் வினவில் உமக்கு இறை வம்மின் சுவடுரைக்கேன்
வெள்ளைப் புரவிக் குரக்கு வெல் கொடித் தேர் மிசை முன்பு நின்று
கள்ளப் படைத் துணையாகிப் பாரதம் கை செய்யக் கண்டாருளர்–4-1-7-

பதவுரை

வெள்ளை–வெண்மை நிறமுடையதும்
விளி–(அநுபவ கைங்கரியங்களில் ருசியுடையீர்! வாருங்கள் என்று, தன் த்வநியால்) அழைப்பது போன்றுள்ளதுமான
சங்கு–ஸ்ரீபாஞ்ச ஜந்யத்தையும்
வெம் சுடர்–தீக்ஷ்ணமான ஜ்யோதிஸ்ஸை யுடைய
திருச் சக்கரம்–திருவாழி யாழ்வாளையும்
ஏந்து கையன்–தரியா நின்றுள்ள திருக்கைகளையுடைய எம்பெருமான்
உள்ள இடம்–எழுத்தருளி யிருக்குமிடத்தை
வினவில்–கேட்கிறீர்களாகில்
உமக்கு–(கேட்கிற) உங்களுக்கு
இறை சுவடு உரைக்கேன்–சிறிது அடையாளம் சொல்லுகிறேன்,
வம்மின்–வாருங்கள்;
வெள்ளைப் புரவி–வெள்ளைக் குதிரகைள் பூண்டிருப்பதும்
குரங்குகொடி–குரங்காகிற வெற்றிக் கொடியை உடையதுமான
தேர்மிசை–(அர்ஜுனனுடைய) தேரின் மேலே
முன்பு நின்று (ஸாரதியாய்) முன்னே நின்று
படை–ஸைந்யத்துக்கு
கள்ளம் துணை ஆகி-க்ருத்ரிமத் துணையாயிருந்து
பாரதம்–பாரத யுத்தத்தை
கை செய்ய–அணி வகுத்து நடத்தும் போது
கண்டார் உளர்

விளக்க உரை

திருவாழி திருச்சங்குங் கையுமான எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்குமிடத்தைத் தேடுகின்றமை முன்னடிகளில் தோன்றும்.
(வெள்ளை இத்யாதி.) துஷ்டர்களை யெல்லாம் ஸம்ஹரித்துப் பூமியின் சுமையைப் போக்குதற்பொருட்டுத் திருவவதரித்த
கண்ணபிரான் அதற்கு உபயோகமாகப் பாண்டவர்க்குத் துணைநின்று பலபடியாக உதவிப் பாரதயுத்தத்தை
ஆதியோந்தமாக நடத்தி முடிந்தமை, மஹாபாரதத்தில் விரியும். சூதுபோரில் இழந்த ராஜ்யத்தை மீளவும் மோதுபோர்செய்து
பெறுவதில் தர்மபுத்திரனுக்கு உபேக்ஷையுண்டான பொழுதெல்லாம் அங்ஙனம் வெறுப்புக் கொள்ளாத வண்ணம் பலவாறு
போதித்துப் போர் தொடங்கும்படி தூண்டியும், பின்பு போர்த் தொடக்கத்தில்
“உற்றாரையெல்லாம் முடன்கொன் றரசாளப், பெற்றாலும் வேண்டேன் பெருஞ்செல்வம்” என்று சொல்லிப் பேரொழிந்த
அர்ஜுனனுக்குக் கீதையை உபதேசித்து அவனைப் போர்புரிய உடன்படுத்தியும் கண்ணபிரானே பாரதப்போரை மூட்டியவனாதல் காண்க.
கள்ளப் படைத் துணையாகி- படைக்குக் கள்ளத் துணையாகி; அதாவது- தான் ஸேனைக்குத் துணையாகிறபோது
இரண்டு தலைக்கும் பொதுத்துணையாயிருக்கையன்றியே, பகலை இரவாக்கியும், ‘ஆயுதமெடுப்பதில்லை’ என்று சொல்லி வைத்து ஆயுதமெடுத்தும்,
எதிரியுடைய உயிர்நிலையைக்காட்டிக் கொடுத்தும் போந்தமையாம். இவற்றுள் அமுதல்க்ருத்ரிமம் மேலிற்பாட்டிற் கூறப்படும்.
(குரக்கு வெல் கொடி) பெருமாளுக்குப் பெரிய திருவடி த்வஜமானதுபோல, அர்ஜுனனுக்குச் சிறிய திருவடித்வஜமாயினன் என்க.

—————

நாழிகை கூறிட்டுக் காத்து நின்ற அரசர்கள் தம் முகப்பே
நாழிகை போகப் படை பொருதவன் தேவகி தன் சிறுவன்
ஆழி கொண்டு அன்று இரவி மறைப்பச் சயத்திரதன் தலையை
பாழி லுருளப் படை பொருதவன் பக்கமே கண்டாருளர்–4-1-8-

பதவுரை

நாழிகை (பகல் முப்பது) நாழிகைகளை
கூறி விட்டு–பங்கிட்டுக்கொண்டு
காத்து நின்ற–(ஜயத்ரதனைக்) காத்துக் கொண்டிருந்த
அரசர்கள் நம் முகப்பே–ராஜாக்கள் முன்னிலையில்
நாழிகை போக–(பகல் முப்பது) நாழிகையும் போயிற்றென்று தோற்றும்படியாக
படை–(தன்) ஆயுதமாகிய திருவாழியாழ்வானைக் கொண்டு
பொருதவன்–(ஸூர்யனை) மறைத்தவனும்
தேவதி தன் சிறுவன்–தேவகிப்பிராட்டியின் பிள்ளையுமான கண்ணபிரான்
(உள்ள இடம்)–எழுந்தருளியிருக்குமிடத்தை
வினவில்–கேட்கிறீர்களாகிய
(உரைக்கேன்) சொலலுகின்றேன்;
அன்று–(அப்படி அவ்வரசர்கள் காத்துக் கொண்டு நின்ற அன்றைக்கு)
ஆழி கொண்டு– திருவாழியினால்
இரவி–ஸூர்யனை
மறைப்ப–(தான்) மறைக்க,
(அதனால் பகல் கழிந்த்தாகத் தோற்றி வெளிப்பட)
சயத்திரதன்–ஜயத்ரனுடைய
தலை–தலையானது.
பாழில் உருள–பாழியிலே கிடந்துருளும்படி
படை பொறாதவன் பக்கமே–அம்பைச் செலுத்தின அர்ஜுநனருகில்
கண்டார் உளர்–(அவ் வெம்பெருமானைக்) கண்டாருண்டு.

விளக்க உரை

அர்ஜுநன் பதின்மூன்றநாட் போரில் தன் மகனான அபிமன்யுவைக் கொன்ற ஜயத்ரதனை ‘நாளை அஸ்தமிப்பதற்கு முன்னே
கொல்லாவிடின் தீக்குளித்து உயிர்விடுவேன்’ என்று ப்ரதிஜ்ஞைபண்ண, அதற்கு இடமறும்படி புருஷப் பிரமாணமன்றியே
தீர்க்கனான அவனை ஒரு புருஷப்பிரமாணமாகக் குழிக்குள்ளே நிறுத்தி ‘நீங்கள் இத்தனை நாழிகை காத்துக் கொள்ளுங்கோள்;
நாங்கள் இத்தனை நாழிகை காத்துக் கொள்ளுகிறோம்’ என்று விபாகம் பண்ணிக் கொண்டு, பகல்முப்பது நாழிகையும்
அவனுக்கு ஒருநலிவு வராதபடி காத்துக்கொண்டுநின்ற அதிரத மஹாரதரான துரியோதநன் முதலிய ராஜாக்கள் முன்னே
கண்ணபிரான், அர்ஜுநனுடைய சபதம் பொய்த்துவிடுமேயென்று சிந்தித்து, ஸூர்யாஸ்தமயமாவதற்குச் சில நாழிகைக்கு
முன்னமே பகல்நாழிகை முப்பதுஞ் சென்றதாகத் தோற்றும்படி, நினைவறிந்து காரியஞ்செய்யுந் தனது
திருவாழியைக்கொண்டு ஸூர்யனை மறைக்க, அதனால் எங்கும் இருளடைந்த பொழுது அர்ஜுநன் அக்நிப்ரவேசஞ் செய்தலைக்
களிப்புடனே காணுதற்குச் சயத்ரதனைக் குழியில் நின்றும் அவர்கள் கிளப்பி நிறுத்தினவளவிலே இருள் பரப்பின
திருவாழியைக் கண்ணபிரான் வாங்கிவிட, பகலாயிருந்ததனால் உடனே அர்ஜுநன் ஜயத்ரதனுடைய தலை பாழியிற்
கிடந்துருளுமாறு அம்பாலே பொருதனன் (தலைதுணித்தனன்) என்பது இப்பாட்டிற் குறித்த வரலாறு.
“மாயிரு ஞாயிறு பாரதப்போரில் மறைய அங்ஙன், பாயிருள் நீ தந்ததென்ன கண்மாயம்!” என்ற திருவரங்கத்துமாலையுங் காண்க.

நாழிகை – வடசொல்விகாரம். “உள்ளவிடம் வினவில் உரைக்கேன்” என்பன – கீழ்ப்பாட்டிலிருந்து வருவிக்கப்பட்டன.
ரவி- வடசொல், தலையை=ஐ-அசை. பாழில் உருள-இற்று விழும்படி என்பது கருத்து.

——————-

மண்ணும் மலையும் மறி கடல்களும் மற்றும் யாவுமெல்லாம்
திண்ணம் விழுங்கி யுமிழ்ந்த தேவனைச் சிக்கென நாடுதிரேல்
எண்ணற் கரிய தோரேனமாகி இரு நிலம் புக்கிடந்து
வண்ணக் கருங்குழல் மாதரோடு மணந்தானைக் கண்டாருளர்–4-1-9-

பதவுரை

மண்ணும்–பூமியையும்
மலையும்–மலைகளையும்
மறி–அலை யெறியா நின்றுள்ள
கடல்களும்–கடல்களையும்
மற்றும் யாவும் எல்லாம்–மற்றுமுண்டான எல்லாப் பொருள்களையும்
திண்ணம்–நிச்சயமாக
விழுங்கி–(ப்ரளயங் கொள்ளாதபடி) திருவயிற்றிலே வைத்து நோக்கி
(பின்பு ப்ரளயங்கழிந்தவாறே)
உமிழ்ந்த–(அவற்றை வெளி…..காண) உமிழ்ந்து
தேவனை–எம்பெருமானை
சிக்கென–ஊற்றத்துடனே
நாடுதிரேல்–தேடுகிறீர்களாகில், (இதனைக் கேளுங்கள்.)
எண்ணற்கு அரியது–நினைக்க முடியாத (பெருமையையுடைய)
ஓர்–ஒப்பற்ற
ரேனமாகி அவதரித்து
புக்கு–ப்ரளய வெள்ளத்தில் புகுந்தது
இரு நிலம்–பெரிய பூமியை
இடந்து–அண்ட பித்தியில் நின்றும் ஒட்டு விடுவித்தெடுத்து (அவ்வளவிலே பூமிப்பிராட்டி தன்னை வந்து அணைக்க,)
வண்ணம்–அழகியதும்
கரு–கறுத்ததுமான
குழல்–குந்தலையுடைய
மாதரோடு (அந்த) பூமிப்பிராட்டியோடு
மணந்தானை–ஸமச்லேஷித்தருளினவனை கண்டார் உளர்

விளக்க உரை

பண்டொருகால் மஹாப்ரளயம் நேர்ந்தபோது உலகங்கள் யாவும் அதற்கு இரையாகப் புக, அப்போது எம்பெருமான்
உலகங்களனைத்தையும் தனது திருவயிற்றில் வைத்து நோக்கினமை, முன்னடிகளில் கூறிய வரலாறு.
இதனைத் திருமங்கையாழ்வார் பெரிய திருமொழியில் “மைந்நின்ற கருங்கடலாய்” என்ற திருமொழியிற் அருளிச் செய்தருளினர்.
திண்ணம் விழுங்கி- இந்திரஜாலஞ் செய்வாரைப்போல் விழுங்கினதாகக் காட்டுகையன்றியே, மெய்யே விழுங்கி என்றவாறு.
சிக்கன நாடுதிரேல்-’ காணப்படுவனாகில் காண்போம்; இல்லையாகில் மிள்வோம்’ என்று மேலெழத் தேடுகையன்றியே,
கண்டே விடவேணுமென்ற ஆதரத்துடன் தேடுகிறீர்களாகில் என்றபடி (எண்ணற்கரியது இத்யாதி.)
ஹிரண்யாக்ஷனென்ற அஸுரன் தன்வலிமையாற் பூமியைப் பாயாகச் சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு கடலில் மூழ்கிச் சென்றபோது
தேவர் முனிவர் முதலியோரது வேண்டுகோளினால், திருமால், நெஞ்சினால் நினைத்து அளவிட வொண்ணாத வீறுபாட்டையுடைய
மஹாவராஹ ரூபமாகத் திருவலதரித்துக் கடலினுட்புக்க அவ்வஸுரனை நாடிக்கண்டு பொருது கோட்டினாற் குத்திக்கொன்று,
பாதாளலோகத்தைச் சார்ந்திருந்த பூமியை அங்கு நின்று கோட்டினாற் குத்தியெடுத்துக்கொண்டுவந்து பழையபடி விரித்தருள,
அந்த மகிழ்ச்சியினால் ஸ்ரீபூமிபிராட்டி வந்தணைக்க, திருமால் அவளது அழகைக்கண்டு மயங்கி
அவளோடு ஸம்ச்லேஷித்தபோது கண்டாருளர் என்கிறது. (அந்த ஸ்ம்ச்லேஷத்தில்தான் நரகாஸுரன் பிறந்தானென்றும்,
அஸமயத்திற் புணர்ந்து பிறந்தபடியினால் அஸுரத்தன்மை பூண்டவனாயினன் என்றும் புராணங் கூறும்.)
இருநிலம்- பெரியபூமி; இரண்டு நிலமென்று பொருளன்று; இருமை- பெருமை; பண்புத்தொகை.
‘மாதர்’ என்கிறவிது பன்மைப்பாலன்று; “மாதர்காதல்” (தொல்காப்பியம்- சொல்லதிகாரம்- உரிச்சொல்லியல் கூறு) என்றபடி
இது உரிச்சொல்லாதலால் ‘மண்மாதர் விண்வாய்” என்றதும் “மாதாம” மண்மடந்தை பொருட்டு” என்றதுங்காண்க.
மாத- விரும்பப்படும் அழகுடையவள்.

—————

கரிய முகில் புரை மேனி மாயனைக் கண்ட சுவடுரைத்து
புரவி முகம் செய்து செந்நெலோங்கி விளை கழனிப் புதுவை
திருவிற் பொலி மறை வாணன் பட்டர் பிரான் சொன்ன மாலை பத்தும்
பரவு மனமுடைப் பத்தருள்ளார் பரமனடி சேர்வர்களே–4-1-10-

பதவுரை

கரியமுகிற் புரை மேனி–கரு மலர் போன்ற திருமேனியுடையனும்
மாயனை–ஆச்சரிய செய்கைகளை யுடையனுமான கண்ணபிரானை
கண்ட சுவடு–ஸேவித்த அடையாளங்களை
உரைத்த–அருளிச் செய்த;
செந்நெல்–செந்நெற் பயிர்களானவை
ஓங்கி–(ஆகாசமளவும்) உயர்ந்து
புரவி முகம் செய்து–குதிரை முகம் போலத் தலை வணங்கி
விளை–விளையா நிற்கப் பெற்ற
கழனி–வயல்களை யுடைய
புதுவை–ஸ்ரீவில்லிபுத்தார்க்குத் தலைவரும்
திருவின்–(விஷ்ணு பக்தியாகிற) செல்வத்தினால்
பொலி–விளங்கா நின்றுள்ளவரும்
மறை வாணன்–வேதத்துக்கு நிர்வாஹகருமான
பட்டர் பிரான்–பெரியாழ்வார்
சொன்ன–அருளிச்செய்த
மாலை பத்தும்–சொல் மாலையாகிற இப் பத்துப் பாட்டையும்
பரவும் மனம் உடை–அநுஸத்திக்கைக் கீடான மநஸ்ஸை யுடையவரும்
பக்தர் உள்ளார்–பக்தியை யுடையவருமாயிருப்பவர்கள்
பரமன்–பரம புருஷனுடைய
அடி–திருவடிகளை
சேர்வர்கள்–கிட்டப் பெறுவார்கள்

விளக்க உரை

எம்பெருமானைக் காணவேணுமென்று தேடுகிறவர்களுக்கு அடையாளங்களைச் சொல்லிப் பெரியாழ்வார் அருளிச்செய்த
இப்பத்துப் பாட்டையுமே துமவர்கள், எம்பெருமானை காண்கைக்குத் தேட வேண்டாதே அவனோடு நித்யாநுபவம் பண்ணலாம்படி
அவனுடைய திருவடிகளைச் சேரப் பெறுவார்கள் என்று- பலஞ்சொல்லித் தலைக்கட்டியவாறு.
தேடுகிறவர்களுடைய தன்மையையும், கண்டவர்களுடைய தன்மையையும் தாமே அடைந்து பேசினமையால் “கண்டசுவடுரைத்து” என்றென்க.
புரை- உவமவுருபு. செந்நெல்தாள்கள் ஓங்கி நுனியிற் கதிர் வாங்கித் தழைத்திருக்கும் படிக்குக் குதிரை முகத்தை உவமை கூறியது ஏற்குமென்க:
“வரம்புற்றகதிர்ச் செந்நெல் தாள் சாய்ந்துத் தலைவணங்கும்” என்றது காண்க. திருவின் + போலி, திருவிற்பொலி.

————

அடிவரவு:- கதிர் நாந்தகம் கொலை தோயம் நீரேறு பொல்லா வெள்ளை நாழிகை மன் கரிய அலம்பா.

———————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: