ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி -3-6–ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் எழுதிய விளக்க உரை–

நாவலம் பெரிய தீவினில் வாழும் நங்கை மீர்கள் இது ஓரற்புதம் கேளீர்
தூ வலம் புரி யுடைய திருமால் தூய வாயில் குழலோசை வழியே
கோவலர் சிறுமியர் இளங் கொங்கை குதுகலிப்ப உடலுளவிழ்ந்து எங்கும்
காவலும் கடந்து கயிறு மாலை யாகி வந்து கவிழ்ந்து நின்றனரே–3-6-1-

பதவுரை

அம்–அழகிய
பெரிய–விசாலமான
நாவல் தீவினில்–ஜம்பூத்வீபத்தில்
வாழும்–வாழா நின்றுள்ள
நங்கைமீர்கள்–பெண்காள்!
ஓர் அற்புதம் இது–ஒரு ஆச்சரியமான இச் சங்கதியை
கேளீர்-செவி கொடுத்துக் கேளுங்கள்;(யாது அற்புதமென்னில்;)
தூ–சுத்தமான
வலம்புரி உடைய–ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தையுடைய
திருமால்–ச்ரியபதியான கண்ண பிரானுடைய
தூய வாயில்–அழகிய திருப்பவளத்தில் (வைத்து ஊதப்பெற்ற)
குழல்–புல்லாங்குழலினுடைய
ஓசை வழியே–இசையின் வழியாக,
கோவலர் சிறுமியர–இடைப் பெண்களினுடைய
இள கொங்கை–இள முலைகளானவை
குதுகலிப்ப–(நாங்கள் முன்னே போகிறே மென்று நெறித்து) ஆசைப்பட
உடல்–சரீரமும்
உள்–மநஸ்ஸும்
அவிழ்ந்து–சிதிலமாகப் பெற்று
எங்கும்–எங்குமுள்ள
காவலும்–காவல்களையும்
கடந்து–அதிக்கிரமித்துவிட்டு
கயிறு மாலை ஆகி வந்து–கயிற்றில்தொடுத்த பூமாலைகள்போல (த் திரளாக) வந்து
கவிழ்ந்து நின்றனர்–(கண்ணனைக் கண்டு வெள்கிக்) கவிழ்தலையிட்டு நின்றார்கள்;
[இதிலும் மிக்க அற்புதமுண்டோ]

விளக்க உரை

உப்புக்கடல், கருப்புக்கடல், கள்ளுக்கடல், நெய்க்கடல், தயிர்க்கடல், பாற்கடல், நீர்க்கடல் என்ற ஏழுகடல்களாலுஞ் சூழப்பட்ட
எழுதீவுகளுக்கு, முறையே ஜம்பூத்வீபமென்றும், பலக்ஷத்வீப மென்றும், சால்மலத்வீப மென்றும், குசத்வீப மென்றும்,
குரெளஞ்சத்வீப மென்றும், சாகத்வீப மென்றும், புஷ்காத்வீப மென்றும் பெயர்.
இவற்றுள் ஜம்பூத்வீகம் மற்ற எல்லாத்தீவுகளுக்கும் நடுவிலுள்ளது; அதன் நடுவில், மேரு என்னும் பொன் மலையுள்ளது;
அதனைச் சுற்றியுள்ள இளாவருக வருஷத்தில் ஸ்ருஷ்டிக்கப் பட்டுள்ள நான்கு மலைகளைச் சுற்றி நான்கு மரங்களுள்ளன;
அவற்றிலொன்றாகிய நாவல் மரம்-ஜம்பூத்வீப மென்று இத்தீவின் பெயர் வழங்குதற்குக் காரணமாயிற்றென்று புராணங்கூறும்.
[ஜம்பூ-நாவல்.] மற்றைத் தீவுகள் பலாநுபவத்திற்கே உரியவையாகயாலும்,
இத்தீவு பலன்களுக்குச் சாதகமான கருமங்களை அனுட்டித்தற்கு உரிய இடமாகையாலும் இத்தீவு ஒன்றே சிறப்புறும்;
இத்தீவில் நவமகண்டமான பாரத வருஷத்துக்கன்றோ இவ்வுரிமை உண்டெனில்; ஆம்,
இத்தீவுக்கு இக்கண்டம் முக்கியமானமை பற்றி இச்சிறப்பை இத்தீவுக்கு உள்ளதாகச் சொல்லக் குறையில்லை;
இத்தீவினில் மானிடப்பிறவி படைப்பது அரிய பெரிய தவங்களின் பயனாகுமென்பர்,
அப்படிப்பட்ட தவங்களைச் செய்து இத்தீவில் பிறந்த பெண்காள்! நீங்கள் செய்த தவமெல்லாம் என்ன பயன் படைத்தன?
உங்களைப் போல் பல பெண்கள் திருவாய்ப்பாடியிற் பிறந்து பகவத்விஷயத்தில் அவகாஹித்தபடியைப் பார்த்தால்
உங்களுக்கு என்ன பூர்த்தி உள்ளதாகச் சொல்லக்கூடும்? என்ற கருத்துப்பட “நாவலம் பெரிய தீவினில் வாழும் நங்கைமீர்கள்!”” என விளித்தது.

கண்ணபிரான் வேய்ங்குழலை வாயில்வைத்து ஊத, அதனோசையைக்கேட்ட, இடைப்பெண்கள் உடலிளைத்து மனமுருகி,
தங்களுக்குக் காவலாக வீட்டிலுருக்கின்ற மாமியார் மாமனார் முதலியோரையும் அலக்ஷியம் பண்ணிவிட்டுக்
கண்ணன் குழலூதுமிடத்தேறப் புகுந்து; ஒரு கயிற்றிலே அடரப் பூக்களை ஒழுங்குபடத் தொடுத்தாற்போல வரிசையாக நின்று
கண்ணன் முகத்தைக் கண்டவாறே ‘நாம் நமது காமத்தை இங்ஙனே வெளிப்படையாக்கினோமே’ என்று வெள்கி,
அவன் முகத்தை முகங்கொண்டு காணமாட்டாமல் தலை கவிழ்ந்து தரையைக்கீறி நின்றனரென்க.
வழியாவது-ஓரிடத்தினின்றும் மற்றோறிடத்தை அடைவிப்பது;
இப்பெண்களை அவ்வாறு செய்தது குழலொசையாகையால், “குழலொசை வழியே”” என்றாரென்க.
முதலடியில் ”நங்கைமீர்கள்” என்றவிடத்து, கள்-விகுதிமேல் விகுதி.

————–

இடவணரை யிடத்தோளொடு சாய்த் திருகை கூடப் புருவம் நெரிந்தே
குட வயிறு பட வாய் கடை கூடக் கோவிந்தன் குழல் கொடடூதின போது
மட மயில்களோடு மான் பிணை போலே மங்கைமார்கள் மலர்க் கூந்தலவிழ
உடை நெகிழ வோர் கையால் துகில் பற்றி யொல்கியோ டரிக் கணோட நின்றனரே–3-6-2-

பதவுரை

கோவிந்தன்–கண்ணபிரான்
இட அணர–(தனது) இடப்பக்கத்து மோவாய்க் கட்டையை
இடத் தோளொடு சாய்ந்து–இடத்தோள் பக்கமாகச் சாய்ந்து
குடம்பட–குடம் போலக் குமிழ்த்துத் தோற்றவும்
வாய்–வாயானது
கடை கூட–இரண்டருகுங்குலியவும் (இவ்வறான நிலைமையாக)
குழல் கொடு–வேய்ங்குழலைக் கொண்டு
ஊதின போது–ஊதின காலத்திலே
மடம் மயில்களொடு–அழகிய மயில்களையும்
மான் பிணை போலே–மான் பேடைகளையும் போன்றுள்ள
மங்கைமார்கள்–யுவதிகள்
இரு கை–இரண்டு திருக்கைகளும்
கூட–(குழலோடு) கூடவும்
புருவம்–புருவங்களானவை
நெரித்து ஏற–நெறித்து மேலே கிளறவும்
வயிறு–வயிறானது
மலர் கூந்தல்–(தங்களுடைய) மலரணிந்த கூந்தல் முடியானது
அவிழ–அவிழ்ந்து அலையவும்
உடை–அரைப் புடவையானது
நெகிழ–நெகிழவும்
துகில்–(நெகிழ்ந்த) அத் துகிலை
ஓர் கையால்–ஒரு கையாலே
பற்றி–பிடித்துக் கொண்டு
ஒல்கி–துவண்டு
அரி ஓடு கண் ஓட நின்றார்–செவ்வரி, கருவரிகள் ஓடாயின்ற கண்கள் (கண்ணபிரான் பக்கலிலே) ஓடப்பெற்றனர்

விளக்க உரை

குழலூதும்போது மோவாய்க்கட்டையின் இடப்பக்கம் இடத்தோள் பக்கமாகத் திரும்புதலும், இரண்டு கையும் குழலோடு கூடுதலும்,
புருவம் நெரித்தலும், வயிற்றிலே காற்றை நிறைத்து நிறுத்தி, அதனைத் திருப்பவளத்தாலே கிரமமாக விட்டு
ஊத வேண்டுகையாலே வயிறு குடம் போலே எடுப்பாகத் தோன்றுதலும், குழலின் துளைகளின் அளவுக்கு ஏற்ப
வாய் குவிந்து குமிழ்த்துப் போதலும் இயல்பாமென்க.
அணர்-தாடி;அதுக்கு உரிய இடத்திற்கு ஆகு பெயர்.
கடை கூட-(வாயின்) இரண்டு ஓரங்களும் ஒன்றாய்க்கூட; எனவே, குவிந்து என்றதாயிற்று;
கடைவாய்கூட – இரண்டு கடைவாய்களும் ஒன்றோடொன்று கூட. கொடு-கொண்டு என்பதன் சிதைவு.

இவ்வாறு கண்ணபிரான் குழலூதுவதைக் கேட்ட இளம்பெண்கள் இருந்த விடத்தில் நின்றே உடல் விகாரமடைந்து மயிர் முடியவிழவும்,
அரை உடை நெகிழவும் பெற்று “இந்த ஸன்னிவேசத்துடனே நாம் இவ்வாறு வெளிப்புறப்படக்கடவோம்” என்னும்
ஸங்கோசமுமற்று நெகிழ்ந்ததுகிலை ஒரு கையாலும், அவிழ்ந்த முடியை ஒரு கையாலும் பற்றிக் கொண்டு
மிகுந்த சிரமத்துடனே ஓடி வந்து அக் கண்ணனைக் கண்ணாற காணப்பெற்றனராம்.
மடமயில் போல மலர்க் கூந்தல் அவிழவும், மான்பிணை போல ஓடரிக்கணோடவும் என்று இயைப்பர்.
ஒல்குதல்-ஒடுங்குதல் கண் ஓட நிற்றல் – அவனைக் காட்டு, காட்டு என்று கண்கள் விரைந்தோடி நிற்றல்.
“ஸ்த்ரீத்வம் பின்னாட்டினாறும் ஓடுகிற கண்ணை நிஷேதிக்கப் போமோ” என்ற ஜீயருரை அறியத்தக்கது.

——————-

வானிள வரசு வைகுந்தக் குட்டன் வாசு தேவன் மதுரை மன்னன் நந்த
கோனிள வரசு கோவலர் குட்டன் கோவிந்தன் குழல் கொடு ஊதின போது
வானிளம் படியர் வந்து வந்தீண்டி மனமுருகி மலர்க் கண்கள் பனிப்ப
தேனளவு செறி கூந்தலவிழச் சென்னி வேர்ப்பச் செவி சேர்த்து நின்றனரே–3-6-3-

பதவுரை

வான்–பரம பதத்துக்கு
இள அரசு–யுவராஜனாயும்
வைகுந்தர்–அப் பரம பதத்திலுள்ள நித்ய ஸூரிகளுக்கு
குட்டன்–பரிந்து நோக்க வேண்டும்படியான பருவத்தை யுடையானாயும்
வாசுதேவன்–வஸுதேவர்க்கு மகனாகப் பிறந்தவனாயும்
மதுரை மன்னன்–வட மதுரைக்கு அரசனாயும்
நந்தர்கோன் இள அரசு–நந்தகோபர்க்குப் (பிள்ளையாய் வளர்ந்து) இளவரசனாயும்
கோவலர் குட்டன்–இடையர்களுக்கு பரிந்து நோக்க வேண்டும்படியான பிள்ளையாயுமுள்ள
கோவிந்தன்–கண்ண பிரான்
குழல் கொடு ஊதின போது;
வான்–ஸ்வர்க்க லோகத்திலுள்ள
இள படியர்–பொகத்துக்கு உரிய சரீரத்தை யுடையரான மாதர்
(ஸ்ரீப்ருந்தாவனத்திலே)
வந்து வந்து ஈண்டி–திரள் திரளாக வந்து குவிந்து
மனம் உருகி–(தங்கள்) நெஞ்சு உருகப் பெற்று
மலர் கண்கள்–குவளை மலர்போலழகிய கண்களினின்றும்
பனிப்ப–ஆநந்த நீர் துளித்து விழ
தேன் அளவு–தேனோடு கூடின
செறி கூந்தல்–செறிந்த மயிர்முடியானது
அவிழ–அவிழ
சென்னி–நெற்றியானது
வேர்ப்ப–வேர்வையடைய
(இவ் வகை விகாரங்களை யடைந்து)
செவி–(தமது) காதுகளை
சேர்த்து–(அக்குழலோசையிலே) மடுத்து
நின்றனர்–திகைத்து நின்றார்கள்

விளக்க உரை

கண்ண பிரானது குழலிசையைக் கேட்ட மேலுலகத்து மாதர் தங்களிருப்பிடத்திலே இருக்கமாட்டாமல் கண்ணனிருக்குமிடத்தில்
கூட்டங் கூட்டமாக ஓடி வந்து அக்குழலோசையை நன்றாக கேட்ட பிறகு அவர்களது மனம் நீர்ப்பாண்டமாய் உருகிற்று;
கண்களினின்றும் ஆநந்த பாஷ்பங்கள் துளிர்த்தன; கூந்தல் அவிழ்ந்தன; நெற்றி வேர்த்தது;
இப்படிப்பட்ட விகாரங்களை அடைந்து கொண்டே அவ் விசையைக் கேட்டுக் கொண்டு மயங்கிக் கிடந்தனரென்க.
பரம பதத்தில் எம்பெருமான் நித்ய ஸூரிகளைத் தலைவராக்கி அவர்களின் கீழே தன்னை யமைத்துக் கொண்டு
அவர்களுக்கு நிர்வாஹகனாயிருக்குந் தன்மை பற்றி வானிளவரசு என்றார்;
“திருவனந்தாழ்வான் மடியிலும் ஸேநாபதியாழ்வான் பிரம்பின் கீழிலும் பெரிய திருவடி சிறகின் கீழிலுமாயிற்று
இத்தத்துவம் வளர்வது” என்பது பட்டரருளிச் செயலாம்.
அந்த ஸூரிகள் இவன் மேலுள்ள பரிவினால் குழந்தைகளுக்குக் குசலம் கோருவது போல அநவரதம் இவனுக்கு
மங்களாசாஸநம் பண்ணுந்தன்மைபற்றி வைகுந்தக் குட்டன் என்றார்;
வைகுந்தர்+குட்டன்;–”சில விகாரமாமுயர்திணை” என்பது விதி.
பரமபதத்தில் ஸ்வதந்திரர் ஒருவரு மில்லாமையால் அங்கு இளவரசராயிருப்பது, தன்னுடைய ஆச்ரித பாரதந்திரியத்துக்கு ஒக்கும்;
இவ்விபூதியிலுள்ளா ரடங்கலும் ஸ்வதந்திரராகையாலே, ஈரரசு அறுத்துக் கொண்டு மன்னனாயிருக்க வேண்டுதலால் மதுரை மன்னன் என்றார்.
இடைச்சேரியிலுள்ள பஞ்சலக்ஷம் குடிக்கும் அரசர் நந்தகோபராகையாலே இவனை நந்தர்கோனிளவரசு என்றார் என்க.

சென்னி என்ற சொல் தலையைக் குறிப்பதாயினும், இங்கு நெற்றியைக் குறித்தது;
“மத்தக மிலாடம் முண்டகம் நுதல் குளம், நெற்றி பாலம் நிகழ்த்தினரே” என்ற திவாகர நிகண்டில்,
தலையைக் குறிப்பதான மத்தகமென சொல்லை நெற்றிக்கும் பரியாயநாமமாகக் கூறியுள்ளது காண்க.

————–

தேனுகன் பிலம்பன் காளிய னென்னும் தீப்பப் பூடுகள் அடங்க உழக்கி
கானகம் படி உலாவி யுலாவிக் கருஞ் சிறுக்கன் குழ லூதின போது
மேனகையொடு திலோத்தமை அரம்பை உருப்பசி யரவர் வெள்கி மயங்கி
வானகம் படியில் வாய் திறப்பின்றி ஆடல் பாடலவை மாறினர் தாமே–3-6-4-

பதவுரை

தேனுகன்–தேநுகாஸுரன்
பிலம்பன்–ப்ரலம்பஸுரன்
காளியன்–காளிய நாகம்
என்னும்–என்று சொல்லப் படுகிற
தீப்பபூடுகள் அடங்க–கொடிய பூண்டுகளை யெல்லாம்
உழக்கி–தலை யழித்துப் போகட்டு
கான் அகம்–காட்டுக்குள்ளே
படி–இயற்கையாக
உலாவி உலாவி–எப்போதும் உலாவிக் கொண்டு
கரு–கரிய திருமேனியை யுடைய
சிறுக்கன்–சிறு பிள்ளையான கண்ணன்
குழல் ஊதின போது;–
மேனகையொடு–மேனகையும்
திலோத்தமை–திலோத்தமையும்
அரம்பை–ரம்பையும்
உருப்பசி–ஊர்வசியும் (ஆகிற)
அரவர்–அப்ஸரஸ் ஸ்த்ரீகள்
(அக் குழலோசையைக் கேட்டு)
மயங்கி–மோஹமடைந்து
வெள்கி–வெட்கப் பட்டு
வான் அகம்–தேவ லோகத்திலும்
படியில்–பூ லோகத்திலும்
வாய் திறப்பு இன்றி–வாயைத் திறவாமல்
ஆடல் பாடல் இவை–ஆடுகை பாடுகை என்கிற இக் காரியங்களை
தாமே–தாமாகவே
மாறினர்–விட்டொழிந்தனர்

விளக்க உரை

கானகமென்றது – விருந்தாவனத்தை யென்றுணர்க. அவ்விடத்தில் கண்ணபிரான் ஊதுகின்ற குழலினிசையைக் கேட்ட
மேனகை முதலிய மேம்பட்ட மாதரும் “இனி நாம் ஆடுகையாவதென், பாடுகையாவதென்!” என்று நாணங்கொண்டு
பிறருடைய ஏவுதலின்றித் தாமாகவே அந்த நித்திய கர்மாநுஷ்டாநத்தைத் தவிர்ந்தனர்;
எனவே கண்ணபிரானுடைய விலாஸங்களின் திறம் வீறு பெற்றுள்ளமை விளங்கும்.
தேவ மாதர் ஆடும் போதை நடை யழகையும், பாடும் போதைப் பாட்டின்பத்தையும் கண்ண பிரானது நடையழகும்
குழலோசையும் வென்றன வென்றவாறு.
வாய்திறப்பின்றி – “இனி நாம் வானிலும் நிலத்திலும் ஆட, பாட என்று வாயாலுஞ் சொல்லக்கடவோமல்லோம்”” என்று
ஆணையிட்டுக் கொண்டபடி “உருப்பசியர் அவர்”” என்று பிரிக்க வேணுமென்பர் பலர்.

தேனுகன் – கழுதையின் வடிவங்கொண்டு நலிய வந்த அஸுரன். ப்ரலம்பாஸுரனைக் கொன்றவன் பலராமனாயிருக்க,
கண்ணன் கொன்றதாகக் கூறியது, ஒற்றுமை நயம் நீக்கியென்க.
பூண்டுகளென்றது-புன்மைபற்றி-
கானகம்படி-காட்டு நிலத்திலே என்றுமாம்.

—————–

முன் நரசிங்கமதாகி அவுணன் முக்கியத்தை முடிப்பான் மூ வுலகில்
மன்னரஞ்சும் மது சூதனன் வாயில் குழலி னோசை செவியைப் பற்றி வாங்க
நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும் தம் தம் வீணை மறந்து
கின்னர மிதுனங்களும் தம் தம் கின்னரம் தொடுகிலோ மென்றனரே–3-6-5-

பதவுரை

முன்–முற்காலத்திலே
நரசிங்கம் அது ஆகி–நரஸிம்ஹ ரூபங்கொண்டு
அவுணன்–ஹிரண்யாஸுரனுடைய
முக்கியத்தை–மேன்மையை
முடிப்பான்–முடித்தவனும்
மூ உலகில் மன்னர்–மூன்று லோகத்திலுமுள்ள அரசர்கள்
அஞ்சும்–(தனக்கு) அஞ்சும்படியா யிருப்பவனுமான
மதுசூதனன்–கண்ணபிரானுடைய
வாயில்–வாயில் (வைத்து ஊதப் பெற்ற)
குழலின்–வேய்ங்குழலினுடைய
ஓசை–ஸ்வரமானது
செவியை–காதுகளை
பற்றி வாங்க–பிடித்திழுக்க
நல் நரம்பு உடைய–நல்ல வீணையைக் கையிலுடைய
தும்புருவோடு–தும்புரு முனிவனும்
நாரதனும்–நாரத மஹர்ஷியும்
தம் தம்–தங்கள் தங்களுடைய
வீணை–வீணையை
மறந்து–மறந்து விட
கின்னரம் மிதுனங்களும்–கிந்நர மிதுநம் என்று பேர் பெற்றுள்ளவர்களும்
தம் தம் கின்னரம்–தங்கள் தங்கள் கின்னர வாத்தியங்களை
தொடுகிலோம் என்றனர்–’(இனித் தொடக்கடவோமல்லோம்’ என்று விட்டனர்.

விளக்க உரை

வீணை வித்தையில் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்ற தும்புரு நாரதர்கள் கண்ணனது குழலோசையைக் கேட்ட பிறகு,
அது தன்னிலே ஈடுபட்டுத் தமது வீணைகளை மறந்தொழிந்தனர்;
கிந்நரமிதுநங்கள் என்று புகழ் பெற்றிருக்கும் பேர்களும் இக்குழலோசையைக் கேட்டுத் தோற்றதாகக் கொண்டு,
“இனி நாங்கள் எங்கள் கின்னரந் தொடுவதில்லை, எங்களப்பனாணை”” என்று உறுதியாக உரைத்தொழிந்தனர் என்க.

முன்பொரு கால் பிரஹ்லா தாழ்வானுக்காக நரசிங்க வுருவாய்த் தூணில் தோன்றி ஹிரண்யனுரத்தாய்க் கிழித்த வரலாறு கீழ் விரிக்கப்பட்டது.
முன் முடித்தான் என இறந்த காலமாகக் கூறவேண்டியிருக்க, எதிர்காலமாகக் கூறியுள்ளது-இயல்பினாலாகிய காலவழுவமைதி;
“விரைவினு மிகவினுந் தெளிவினு மியல்பினும், பிறழவும் பெறூஉமுக் காலமு மேற்புழி” என்பது நன்னூல்,
வீணையின் தந்திகலைச் சொல்லக் கடவதான நரம்பு என்ற சொல் இங்கு வீணையைக் குறித்தது இலக்கணையால்.
‘கின்னரம் மிதுனங்களும்’ என மகர விரித்தல், செய்யுளோசை நோக்கியது. “தொடர்கிலோம்” என்றுமோதலாம்.
இரண்டாமடியில் “மன்னரஞ்ச” என்ற பாடல் மிக வழங்கும்.

————

செம் பெருந் தடங் கண்ணன் திரள் தோளன் தேவகி சிறுவன் தேவர்கள் சிங்கம்
நம் பரமன் இந்நாள் குழலூதக் கேட்டவர்கள் இடருற்றன கேளீர்
அம்பரம் திரியும் காந்தப்ப ரெல்லாம் அமுத கீத வலையால் சுருக் குண்டு
நம்பர மன்றென்று நாணி மயங்கி நைந்து சோர்ந்து கைம் மறித்து நின் றனரே–3-6-6-

பதவுரை

செம்பெரு தடங் கண்ணன்–சிவந்து மிகவும் பெரிய திருக்கண்களை யுடையனாய்
திரள் தோளன்–பருத்த தோள்களை யுடையனாய்
தேவகி சிறுவன்–தேவகியின் பிள்ளையாய்
தேவர்கள் சிங்கம்–தேவ சிம்ஹமாய்
நம் பரமன்–நமக்கு ஸ்வாமியான பரம புருஷனாயிரா நின்ற கண்ணபிரான்
இந் நாள்–இன்றைய தினம்
குழல் ஊத–வேய்ங் குழலை ஊத
கேட்டவர்கள்–(அதன் இசையைக்) கேட்டவர்கள்
இடர் உற்றன–அவஸ்தைப்பட்ட வகைகளை
கேளீர்–(சொல்லுகிறேன்) கேளுங்கள்
(அந்த இடர் யாதெனில்)
அம்பரம்–ஆகாசத்திலே
திரியும்–திரியா நின்ற
காந்தப்பர் எல்லாம் -காந்தருவர் அனைவரும்
அமுதம் கீதம் வலையால் -அமுதம் போல் இனிதான குழலிசையகிற வலையிலே
சுருக்குண்டு–அகப்பட்டு
நம் பரம் அன்று என்று–(பாடுகையாகிற) சுமை (இனி) நம்முடையதன்றென்று அறுதியிட்டு
(முன்பெல்லாம் பாடித் திரிந்ததற்கும்)
நாணி–வெட்கப்பட்டு
மயங்கி–அறிவழிந்து
நைந்து–மனம் சிதிலமாகப் பெற்று
சோர்ந்து–சரீரமுங் கட்டுக் குலையப் பெற்று
கை மறித்து நின்றனர்–(இனி நாம் ஒருவகைக் கைத்தொழிலுக்குங் கடவோமலோம் என்று) கையை மடக்கிக் கொண்டு நின்றார்கள்

விளக்க உரை

கண்ணபிரானூதின குழலினோசை செவியில் விழப்பெற்ற கந்தருவர்கள் பட்ட பாட்டைப் பகருகின்றேன் கேளுங்கள்;–
பரம போக்யமான இக் குழலோசையாகிற வலையிலே அவர்கள் கட்டுப்பட்டு, “இனிப் பாட்டுத் தொழிலாகிற பெருஞ்சுமையில்
நமக்கு யாதொரு அந்வயமுமில்லை” என்று நிச்சயித்தொழிந்ததுமன்றி, கீழுள்ள காலமெல்லாம் தாம் பாடித் திரிந்தபடியை நினைத்து
அதற்காகவும் வெட்கப்பட்டு, மேல் ஒன்றும் நினைக்கவொண்ணாதபடி அறிவையுமிழந்து உடலும் மனமும் கட்டழிந்து
இவ்வாறான தங்கள் தளர்த்திய வாயினாற் சொல்லவும் வல்லமையற்று
“இனி நாங்கள் ஒன்றுஞ்செய்ய மாட்டுகிறிலோம்” என்பதைத் தெரிவிக்கிற பாவனையாக ஊமையர் ஸம்ஜ்ஞை
காட்டுவது போலக் கையை மறித்துக் காட்டிநின்றனராம்.
கை மறித்தல்-குடங்கையைத் திருப்பிக் காட்டுதல்; என்னிடமொன்றுமில்லையே என்பதைத் தெரிவிக்க வேண்டுவார்
இவ்வாறு காட்டுதல் உலகில் வழங்குவது காண்க.

உற்றன இடர் – உற்ற இடர்களை என்றபடி. அம்பரம் – வடசொல் -அமுத கீதம் -உவமைத் தொகை,
பராங்முகமாகத் திரியுமவர்களையும் வலிய இழுக்குந்தன்மை பற்றி அமுதகீதவலை எனப்பட்டது.
போர்க்களத்தில் தோற்றவர்கள் “போர்செய்யும் பாரம் இனி நமக்குவேண்டா“ என்று கையெழுத்திட்டுப் பேசுவதுபோல,
ஸங்கீத வித்தையில் தோற்ற கந்தருவரும் நம்பரமன்றென்றொழிந்தனரென்க.

———–

புவியுள் நான் கண்டதோ ரற்புதம் கேளீர் பூணி மேய்க்கும் இளங் கோவலர் கூட்டத்து
அவையுள் நாகத் தணையான் குழலூத அமர லோகத் தளவும் சென்றிசைப்ப
அவி யுணா மறந்து வானவரெல்லாம் ஆயர் பாடி நிறையப் புகுந்து ஈண்டி
செவி யுணாவின் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து கோவிந்தனைத் தொடர்ந்து என்றும் விடாரே–3-6-7-

பதவுரை

புவியுள்–பூமியிலே
நான் கண்டது ஓர் அற்புதம்–நான் கண்ட ஒரு ஆச்சர்யத்தைச் (சொல்லுகிறேன்)
கேளீர்–கேளுங்கள்; (அது யாதெனில்)
பூணி-பசுக்களை
மேய்க்கும்–மேய்க்கா நின்ற
இள கோவலர்–இடைப் பிள்ளைகள்
கூட்டத்து அவையுள்–திரண்டிருக்கின்ற ஸபையிலே
நாகத்து அணையான்–சேஷ சாயியான கண்ண பிரான்
குழல் ஊத–குழலூதினவளவிலே, (அதன் ஓசையானது)
அமார் லோகத்து அளவும் சென்று–தேவ லோகம் வரைக்கும் பரவி
இசைப்ப–(அங்கே) த்வனிக்க (அதைக் கேட்ட)
வானவர் எல்லாம்–தேவர்களனைவரும்
அவி உணா–ஹவிஸ்ஸு உண்பதை
மறந்து–மறந்தொழிந்து
ஆயர் பாடி நிறைய புகுந்து–இடைச்சேரி நிறையும்படி (அங்கே) வந்து சேர்ந்து
ஈண்டி–நெருங்கி
செவி உள் நா–செவியின் உள் நாக்காலே
இன் சுவை–(குழலோசையின்) இனிய ரஸத்தை
கொண்டு–உட் கொண்டு
மகிழ்ந்து–மனங்களித்து
கோவிந்தனை–கண்ண பிரானை
தொடர்ந்து–பின் தொடர்ந்தோடி
என்றும்–ஒரு க்ஷண காலமும்
விடார்–(அவனை) விடமாட்டாதிருந்தனர்

விளக்க உரை

இப்பூலோகத்தினுள் நான் கண்ட அற்புதமொன்றுண்டு, கேளுங்கள்; கண்ணபிரான் இவ்வுலகிலூதின குழலினோசை
மேலுலகத்தளவும் பரந்து செல்ல, அங்கு அதனைக் கேட்ட தேவர்களில் ஒருவர் தப்பாமல் தமது மேன்மைக்கேற்ப
அந்தணர் யாகங்களில் தரும் ஹவிஸ்ஸுக்களையும் உண்ண் மறந்து ‘கண்ணன் பிறந்து வளருகின்ற ஊர்’’ என்று கொண்டு
திருவாய்ப்பாடியேறத் திறண்டுவந்து புகுந்து கூட்டத்தின் மிகுதியினால் ஒருவரை ஒருவர் நெருக்கி நின்று
அக்குழலினோசையைக் காதுகளால் நன்கு பருகி அக்கண்ணபிரான் சென்றவிடங்களுக்கெல்லாந் தாங்களும் பின்னே சென்று
அவனை ஒரு நொடிப் பொழுதும் விட்டகலமாட்டாதொழிந்தனர்; இதிலும் மிக்க அற்புதமுண்டோ? என்றவாறு

தேவர்கள் உண்பது அமுதமாய் இருக்க “அமுதுணா மறந்து” என்னாது “அவியுணாமறந்து” என்றானது.
தங்கள் மேன்மைக்கு உறுப்பு அவியுணவேயாகையால் அமுதத்தைக்காட்டிலும் தாங்கள் விரும்பி உண்பது
ஹவிஸ்ஸானமைப்பற்றி யென்க;”அந்தணர் யாகத்திலே ஸமர்ப்பிப்பது” என்ற விசேஷமுண்டிறே ஹவிஸ்ஸுக்கு.

கண்ணன் குழலூதுவது விருந்தாவனத்தில் எனனாநிற்க, தேவர்கள் ஆயப்பாடியிற்புகுந்ததென்? எனில்;
கீழ்க் கச்சிக் கோயிலில் நடக்கும் பேரருளாளனது பெரிய திருவடி திருநாளுக்கென்று வந்த திரள் கூட்டத்தின் மிகுதியால்
அங்கேறப் புகுரமாட்டாது, மேற்க்கச்சிப் புறத்தளவிலே நிற்குமாபோலக் கொள்க;
எனவே, இக்குழலோசை கேட்க வந்து திரண்டுள்ள ஜனங்கள் கண்ணபிரானைச் சுற்றிப் பற்பல காத தூரத்தளவாக
நின்றனரென்று திரளின் மிகுதி கூறியவாறாம்.
திருவாய்ப்பாடியிலுள்ள பஞ்சலக்ஷங்குடியிற் பெண்களும் கண்ணனிருப்பிடத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டால்,
இனித் தேவர் நிற்குமிடம் எதுவாகக்கூடுமென்று ஆய்ந்துணர்க.
(செவிஉள்) நாவில் -என்று ஒரு சொல்லாக்கொண்டு நாவினால் என்று உரைத்தலுமொன்று;
”செவிக்கு நாவுண்டோவென்னில், ‘செவியுணா நீட்ட’ என்னக்கடவதிறே; சேதநஸமாதியாலே சொல்லுகிறது;
அன்றிக்கே, செவிக்கு உணவாயிருந்துள்ள இனிதான பூஜித்து என்னவுமாம்;
’செவுக்குணவில்லாதபோழ்து’ (குறள்) என்றானிறெ” என்ற ஜீயருரை இங்கு அறியத்தக்கது.
ரஸத்தை கிரஹிப்பது எதுவோ, அது நாக்கு என்று கொண்டு, இசையின் சுவையை கிரஹிக்குங் கருவியைச் செவியுள் நா என்றதாகக்கொள்க.
ஒளபசாரிகப் பிரயோகமரத்தனை. உணா – உணவு என்பதன் விகாரம். அமரலோகம் – வட சொற்றொடர்.

————-

சிறு விரல்கள் தடவிப் பரிமாறச் செங்கண் கோடச் செய்ய வாய் கொப்பளிக்க
குறு வெயர்ப் புருவம் கூடலிப்பக் கோவிந்தன் குழல் கொடு ஊதின போது
பறவையின் கணங்கள் கூடு துறந்து வந்து சூழ்ந்து படுகாடு கிடப்ப
கறவையின் கணங்கள் கால் பரப்பிட்டுக் கவிழ்ந் திறங்கிச் செவி யாட்ட கில்லாவே–3-6-8-

பதவுரை

சிறு விரல்கள் -(தனது) சிறிய கை விரல்கள்
தடவி –(குழலின் துளைகளைத்) தடவிக் கொண்டு
பரிமாற —(அக் குழலின் மேல்) வியாபரிக்கவும்
செம் கண் -செந்தாமரை போன்ற கண்கள்
கோட -வக்ரமாகவும்
செய்ய வாய் -சிவந்த திருப்பவளம்
கொப்பளிப்ப -(வாயுவின் பூரிப்பாலே) குமிழ்க்கவும்
குறு வெயர் புருவம் -குறு வெயர்ப் பரும்பின புருவமானது
கூடலிப்ப -மேற் கிளர்ந்து வளையவும் கோவிந்தன் குழல் கொடு ஊதின போது
(அக் குழலோசையைக் கேட்ட)
பறவையின் கணங்கள் -பக்ஷிகளின் கூட்டங்கள்
கூடு துறந்து -(தம் தம்) கூடுகளை விட்டொழிந்து
வந்து -(கண்ணனருகில்) வந்து
சூழ்ந்து -சூழ்ந்து கொண்டு
படு காடு கிடப்ப -வெட்டி விழுந்த காடு போலே மெய் மறந்து கிடக்க
கறவையின் கணங்கள் -பசுக்களின் திரள்
கால் பரப்பிட்டு -கால்களைப் பரப்பி
கவிழ்ந்து இறங்கி -தலைகளை நன்றாக தொங்க விட்டுக் கொண்டு
செவி ஆட்ட கில்லா -காதுகளை அசைக்கவும் மாட்டாதே நின்றன.

விளக்க உரை

குழலுதும்போது குழலின் துளைகளில் புதைக்க வேண்டுவது புதைத்துத் திறக்க வேண்டுவது திறக்கைகாக அவற்றைக்
கை விரல்களால் தடவுதலும், கண்கள் ஓர் வகையாக மேல் நோக்கி வக்கரித்தலும், இரண்டு கடை வாயையும் குவித்துக் கொண்டு
ஊதுகிற போது வாயினுள் உள்ள வாயுவின் பூரிப்பாலே வாய் குமிழ்த்து தோற்றுதலும், புருவங்கள் மேற்கிளர்ந்து வளைதலும்
குழலூதுவார்க்கு இன்றியமையாத இயல்பாதல் அறிக. இவ்வாறான நிலைமையோடு கண்ணபிரான் குழலூத, அதன் ஓசையைக் கேட்ட
பறவைகள் தாமிருக்குங் கூடுகளை விட்டிட்டோடிவந்து, காட்டில் வெட்டி வீழ்ந்த மரங்கள் போல் ஆடாது அசையாது நிலத்தினில் விழுந்து கிடந்தன;
அங்ஙனமே பல பசுக்கூட்டங்களும் மெய்மறந்து கால்களைப் பரப்பிக்கொண்டும் தலையைத் தொங்கவிட்டுக் கொண்டும்
சைதந்யமற்ற வஸ்து போலத் திகைத்து நின்றன; என்றனவே, உயர்திணைப்பொருள்களோடு அஃறினைப் பொருள்களோடு வாசியற
எல்லாப் பொருள்களும் ஈடுபட்டுமயங்குமாறு கண்ணபிரான் குழலூதினானென்கை.

கோட-”கோட்டம் வணமேவளாவல் வளைதல்” என்ற நிகண்டு காண்க.
கொப்பளிப்பு – ”குமிழ்ப்புறுவடிவே கொப்பளித்தல் பேர்.” –
குறுவெயர்=குறுமை-சிறுமை;சிறிய முகத்தின் அளவாக ஸ்வேதமுண்டாதல்.
உலாவி யுலாவிக் குழலூதுகிற ஆயாஸம் பொறாமல் மென்மையாலே புருவம் குறுவெயர்ப் பரும்பினபடி.
பறப்பது – பறவை. கறப்பது-கறவை. படுகாடு=படுதல்-அழிதல்; காடு என்ற சொல் இலக்கணையால் மரங்களை உணர்த்தும் இங்கு.
அழிந்த மரம்- வெட்டப்பட்டு வீழ்ந்த மரமென்க. காடு கிடப்ப – காடுபோலக் கிடப்ப என்றபடி; உவமவுருபு. தொக்கிக்கிடக்கிறது.
கறவைகள் இயற்கையாகப் புல்மேய்ந்து கொண்டு செல்லும் போது இக்குழலோசை செவியிற்பட்டு மயங்கினமையால் நின்றபடியே
திகைத்தமை பற்றிக் கால்பரப்பிட்டு என்றார்; பசுக்கள் மெதுவாக நடக்கும்போது கால்பரப்பிட்டு நடத்தல் இயல்பாதல் காண்க.
கால்பரப்பி யிட்டு என்றபடி; தொகுத்தல் விகாரம். கவிழ்ந்து இறங்கி-ஒருபொருட்பன்மொழி.
காதுகளை அசைக்கில் இசை கேட்கைக்குத் தடையாமென்று செவியாட்டாதொழிந்தன வென்க.

————–

திரண்டெழு தழை மழை முகில் வண்ணன் செங்கமல மலர் சூழ் வண்டினம் போலே
சுருண்டிருண்ட குழல் தாழ்ந்த முகத்தான் ஊதுகின்ற குழ லோசை வழியே
மருண்டு மான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து மேய்ந்த புல்லும் கடைவாய் வழி சோர
இரண்டு பாடும் துலங்காப் புடை பெயரா எழுது சித்திரங்கள் போல நின்றனவே–3-6-9-

பதவுரை

திரண்டு எழு–திரண்டுமேலெழுந்த
தழை–தழைத்திராநின்ற
மழை முகில்–காள மேகம் போன்ற
வண்ணன்–வடிவுடைய கண்ணபிரான்
செம் கமலம் மலர் சூழ்–செந்தாமரைப் பூவைச் சூழ்ந்து படிந்துள்ள
வண்டு இனம் போலே–வண்டுத் திரளைப் போன்று
சுருண்டு இருண்ட–சுருட்சியையும் கறு நிறத்தையுமுடைய
குழல்–திருக்குழல்களானவை
தாழ்ந்த–தாழ்ந்து அலையப் பெற்ற
முகத்தான்–முகத்தை யுடையவனாய்க் கொண்டு
ஊதுகின்ற–ஊதுகிற
குழல் ஓசை வழியே–குழலின் ஓசையாகிற வழியிலே (அகப்பட்டு)
மான் கணங்கள்–மான் கூட்டங்கள்
மருண்டு–அறிவழிந்து
மேய்கை மறந்து–மேய்ச்சலையும் மறந்து
மேய்ந்த–வாயில் கவ்வின
புல்லும்–புல்லும்
கடைவாய்வழி–கடைவாய் வழியாக
சோர–நழுவி விழ,
இரண்டு பாடும்–முன் பின்னாகிற இரண்டறாகிலும்
துலுங்கா–(காலை) அசைக்காமலும்
புடை–பக்கங்களில்
பெயரா–அடியைப் பெயர்ந்து இட மாட்டாமலும்
எழுது சித்திரங்கள் போல நின்றன-(சுவரில்) எழுதப்பட்ட சித்திரப் பதுமை போலத் திகைத்து நின்றன

விளக்க உரை

கண்ணபிரான் குழலூதும்போது அவனது திருமுகமண்டலத்தின் மேல் திருக்குழல்கள் தாழ்ந்தசைந்தன என்றும்,
அந்த நிலைமை செந்தமரைப் பூவில் வண்டுகள் படிந்திருப்பதை ஒக்கும் என்றுங் கூறுதல் முன்னடிகளின் கருத்து;
“செங்கமலப்பூவில் தேனுண்ணும் வண்டேபோற், பங்கிகள் வந்துன் பவளவாய் மொய்ப்ப”” என்றார் கீழும்.
முகத்தான் ஊதுகின்ற எனப்பொருள் படுதலால், குறிப்புமுற்று வினையெச்சமாயிற்று; முற்றெச்சம்.
மனிசர் காட்டு வழியிலகப்பட்டுக் கள்ளர்கையில் அடியுண்டு அறிவழியப் பெறுதல்போல, மான் கணங்கள்
இக்குழலோசையாகிற வலைவைத்த வழியிலே அகப்பட்டு ரஸாநுபவபாரவச்யத்தினால் மெய்மறந்து அறிவழிந்து போகவே,
புல்மேயமாட்டாதொழிந்துமன்றி, மென்று தின்பதற்காக வாயில் கவ்வியிருந்த புற்களும் உறங்குவான் வாய்ப்பண்டம்போல்
தன்னடையே கடைவாய்வழியாக வெளியில் நழுவிவந்து விழுந்தன;
அதுவுமன்றி, நின்ற விடத்தில் நின்றும் ஒரு மயிரிழையளவும் அசையமாட்டாமலுந் திகைத்து நின்றன என்றவாறு,
துலுங்கா, புடை பெயரா-ஈறுகெட்ட எதிர்மறை வினையெச்சம்.

————-

கருங்கண் தோகை மயிற் பீலி யணிந்து கட்டி நன்குடுத்த பீதக வாடை
அருங்கல வுருவி னாயர் பெருமான் அவனொருவன் குழ லூதின போது
மரங்கள் நின்று மது தாரைகள் பாயும் மலர்கள் வீழும் வளர் கொம்புகள் தாழும்
இரங்கும் கூம்பும் திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி அவை செய்யும் குணமே–3-6-10-

பதவுரை

கருங்கண்–கறுத்தகண்களையுடைய
தோகை–தோகைகளை யுடைய
மயில் பீலி–மயில்களின் இறகுகளை
அணிந்து–(திருமுடி மேல்) அணிந்து கொண்டு
நன்கு கட்டி உடுத்த–நன்றாக அழுந்தச் சாத்தின
பீதகம் ஆடை–பீதம்பரத்தையும்
அரு கலம்–அருமையான ஆபரணங்களையும்
உருவின்–திருமேனியை யுடையனான
ஆயர் பெருமானவன் ஒருவன் குழல் ஊதினபோது;
மரங்கள்–(அசேதநமான) மரங்களுங் கூட
நின்று–ஒருபடிப்பட நின்று
(உள்ளுருகினமை தோற்ற)
மது தாரைகள்–மகரந்த தாரைகளை
பாயும்–பெருக்கா நின்றன;
மலர்கள்–புஷ்பங்களும்
வீழும்–(நிலை குலைந்து) விழா நின்றன;
வளர்–மேல் நோக்கி வளர்கின்ற
கொம்புகள்–கொம்புகளும்
தாழும்–தாழா நின்றன;
இரங்கும்–(அம்மரங்கள் தாம்) உருகா நின்றன
கூம்பும்–(கை கூப்புவாரைப் போலே, தாழ்ந்த கொம்புகளைக்) குவியா நின்றன;
(இவ்வாறாக)
அவை–அந்த மரங்கள்
திருமால் நின்ற நின்ற பக்கம் நோக்கி–கண்ணன் எந்த எந்தப் பக்கங்களில் நிற்பனோ, அவ்வப் பக்கங்களை நோக்கி,
செய்யும் குணம் ஏ–செய்கின்ற வழிபாடுகள் இருந்தபடி யென்!
[என்று வியக்கிறபடி]

விளக்க உரை

கண்ணபிரான் குழலூதும்போது அறிவுக்கு யோக்கியதையே யில்லாத மரங்கள் செய்தவைகளை விரித்துரைக்கின்றார்.
பின்னடிகளால் கண்ணபிரான் குழலூதிக்கொண்டு நிற்கும் பக்கங்கள் பல உண்டு;
அவற்றுள் ஒருபக்கத்தில் மகரந்த வர்ஷத்தைப் பண்ணும், மற்ற பக்கத்தில் புஷ்ப வர்ஷத்தைப்பண்ணும்,
வெறொரு பக்கத்தில் கிளைகளைத் தாழ்த்தி நிழலை விளைக்கும்; தம்மிலே தாம் உருகியும் நிற்கும்;
எமக்கருள் செய்ய வேணுமென்று அஞ்சலி பண்ணுவது போலக் கொம்புகளைக் கூப்பா நிற்கும்;
இவ்வாறாக மரங்கள் கண்ணபிரான் திறந்து வழிபட்டபடியே யான் என்னென்று கூறுவேன் என்கிறார்

பாயும், வீழும், தாழும் என்ற முற்றுக்களுக்கு, பாய்ச்சும், வீழ்த்தும் தாழ்த்தும் என்று பிறவினைப் பொருள்கள்வதிற்
குறையொன்றுமில்லையென்க. இவ்வினைகளையெல்லாம் மரங்களுடையனவாக உரைத்தலிலுள்ள சுவையை நுண்ணிதினுணர்க.

————-

குழலிருண்டு சுருண்டேறிய குஞ்சிக் கோவிந்த னுடைய கோமள வாயில்
குழல் முழைஞ்சுகளினூடு குமிழ்த்துக் கொழித்திழிந்த அமுதப் புனல் தன்னை
குழல் முழவம் விளம்பும் புதுவைக் கோன் விட்டு சித்தன் விரித்த தமிழ் வல்லார்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினராகிச் சாது கோட்டியுள் கொள்ளப் படுவாரே–3-6-11-

பதவுரை

இருண்டு சுருண்டு ஏறிய–கறுத்து சுருண்டு நெடுக வளர்ந்த
குழல் குஞ்சி–அலகலகான மயிர்களை யுடையனான
கோவிந்தனுடைய–கண்ணபிரானுடைய
கோமள வாயில்–அழகிய வாயில்(வைத்து ஊதப் பெற்ற)
குழல்–வேய்ங்குழலினுடைய
முழஞ்சுகளினூடு–துளைகளிலே
குமிழ்த்து–நீர்க்குமிழி வடிவாகக் கிளர்ந்து(பிறகு அது உடையப் பெற்று)
கொழித்து எழுந்த–கொழித்துக் கொண்டு மேற்கிளம்பின
அமுதம் புனல் தன்னை–அம்ருத ஜலத்தை
குழல் முழவம் விளம்பும்–குழலோசை யோடொக்கப் [பரம யோக்யமாக] அருளிச் செய்தவரும்
புதுவை கோன்–ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர்க்குத் தலைவருமான
விட்டு சித்தன்–பெரியாழ்வார்
விரிந்த–விஸ்தாரமாகக் கூறிய
தமிழ்–இத்தமிழ்ப் பாசுரங்களை
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
குழலை வென்ற குளிர் வாயினர் ஆகி–திருக் குழலோசையின் குளிர்த்தியையங் கீழ்ப் படுத்தித்
தான் மேலாம்படி குளிர்ந்த வாய் மொழியை யுடையராய்
சாது கோட்டியுள்–ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் கோஷ்டியில்
கொள்ளப் படுவார்–பரிக்ரஹிக்கப் படுவார்கள்.

விளக்க உரை

குழல் எனினும் குஞ்சி எனினும் கேசத்துக்கே பெயராயினும் இங்கு இரண்டையுஞ்ச் சேரச்சொன்னது ஒருவகைக் கவிமரபு;
‘மைவண்ண நறுங் குஞ்சிகுழல் பின்றாழ” என்றார் திருமங்கையாழ்வாரும்; “குழலளக முகந்தாழ” என்றார் பிறரும்.
குழன்றிராநின்ற மயிர் எனப் பொருள்கொள்க. கண்ணபிரானுடைய வாயமுதமானது, குழலூதும்போது அதன் துளைகளிலே
நீர்க்குமிழி போலக் குமிழ்த்து உடனே அது திவலையாகத் திரிந்து பரந்தபடியை முன்னடிகளால் கூறியவாறு.
அவ்வாயமுதத்தைப் பெரியாழ்வார் தாம் ஸாக்ஷாத் அக்குழலினுடைய ஓசையின் யோக்யதை போன்ற யோக்யதையையுடைய
சொற்களால் அருளிச் செய்தனராம். கண்ணபிரான் குழலூதினபடியைப் பரம ரஸ்யமாகச்சொன்ன என்பது கருத்து.

இப் பாசுரங்களைப் பயில்பவர் பரம யோக்யமாக உபன்யஸிக்கவல்ல வல்லமை பெற்று வாழாட்பட்டு நின்றார்
குழுவினிற் புகப்பெறுவர் என்று பலன் சொல்லித் தலைக் கட்டினார்.
தமிழ் – தமிழினாலாகிய பாசுரங்கள்; கருவியாகு பெயர்.

——–

அடிவரவு:- நாவல் இடவான் தேனுகன் முன் செம்பெரும் புலி சிறு திரண்டு சுருங்குழல் ஐய.

———————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: