ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திரு மொழி -1-5–ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் எழுதிய விளக்க உரை–

உய்ய உலகு படைத்துண்ட மணி வயிறா ஊழிதோறூழி பல ஆலினிலையதன் மேல்
பைய உயோகு துயில் கொண்ட பரம்பரனே பங்கய நீள் நயனத்து அஞ்சன மேனியனே
செய்யவள் நின்னகலம் சேமமெ னக் கருதிச் செல்வு பொலி மகரக் காது திகழ்ந்திலக
ஐய எனக்கு ஒரு கால் ஆடுக செங்கீரை ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே–1-5-1-

பதவுரை

உய்ய–(ஆத்மாக்கள்) உஜ்ஜீவிக்கைக்காக
உலகு–லோகங்களை
படைத்து-ஸ்ருஷ்டித்து
(பின்பு ப்ரளயம் வந்தபோது அவற்றை)
உண்ட–உள்ளே வைத்து ரக்ஷித்த
மணி வயிறா–அழகிய வயிற்றை யுடையவளே
பல ஊழி ஊழி தொறு–பல கல்பங்கள் தோறும்
ஆலின் இலை அதன் மேல்–ஆலிலையின் மேல்
பைய–மெள்ள
உயோகு துயில் கொண்ட– யோகநித்திரை செய்தருளின
பரம் பரனே–பர ஸ்மாத் பரனானவனே!
பங்கயம்–தாமரை மலர் போன்று
நீள்–நீண்டிருக்கின்ற
நயனம்–திருக் கண்களையும்
அஞ்சனம்–மை போன்ற
மேனியனே ஐய–திருமேனியை யுடைய ஸர்வேச்வரனே!
செய்யவள்–செந்தாமரை மலரிற் பிறந்த பிராட்டிக்கிருப்பிடமான
நின் அகலம்–உன் திரு மார்வானது
(இந்நிர்த்தனத்தால் அசையாமல்)
சேமம் என கருதி–ரஷையை உடைத்தாக வேணுமென்று நினைத்துக் கொண்டு
செல்வு பொலி–ஐச்வர்ய ஸம்ருத்திக்கு ஸூசகங்களான
மகரம்–திரு மகரக் குழைகளோடு கூடின
காது–திருக் காதுகளானவை
திகழ்ந்து இலக–மிகவும் விளங்கும்படி
எனக்கு–எனக்காக
ஒரு கால்–ஒரு விசை
செங்கீரை ஆடுக–செங்கீரை யாடி யருள வேணும்;
ஆயர்கள்–இடையர்களுக்கு விதேயனாய்
போர் ஏறே–போர்செய்ய நின்ற ரிஷபம் போலே செருக்கி யிரா நின்ற கண்ணனே!
ஆடுக ! ஆடுக!! –

விளக்க உரை

மஹாப்ரளப் பெருங்கடலானது இவ்வுலகங்கள் எல்லாவற்றையும் முடித்தபின்பு இவ்வுலகத்து உயிர்கள் எல்லாம்
மூ­லப்பிரக்ருதியில் அழுந்திக் கிடக்க அப்போது எம்பெருமான் ‘நித்யஸூரிகளைப் போல நிம்மை அநுபவித்து
நித்ய கைங்கரியஞ் செய்துகொண்டு வாழவேண்டிய இவ்வுயிர்கள் கைகால் முதலிய உறுப்புகள் ஒன்றுமின்றி
இறகொடிந்த பக்ஷிபோல் கிடக்கின்றனவே!’ என்று வியாகுலப்பட்டுக் கருணை கொண்டு
கைகால் உடம்பு முதலியவற்றைக் கொடுத்துத் தன்னை யடையுமாறு சாஸ்த்ரங்களையங் கொடுத்தருளினன் என்பது அறியத்தக்கது.
அவாந்தர ப்ரளயத்தில் உலகங்கள் அழியாதபடி அவற்றையுண்டு வயிற்றில் வைத்துப் பாதுகாப்பதனால் உண்ட மணிவயிறா! என்றார்.
உலகங்களை எல்லாம் ரக்ஷிப்பதற்கான உபாயத்தைச் சிந்தனை செய்துகொண்டு உறங்குவான்போல் இருக்குமிருப்பு ‘யோகநித்ரை’ எனப்படும்.
அதுவே இங்கு உயோகுதுயில் எனப்பட்டது. யோகம் என்னும் வடசொல் உயோகு எனத் திரிந்தது.
‘பராத்பர:’ என்னும் வடசொல் தொடர் பரம்பரன் என வந்தது; உயர்ந்தவர்களான தேவதைகளிற் காட்டிலும் மிக உயர்ந்தவன் என்றபடி.

செங்கீரை ஆடும்போது திருமார்வில் உறையும் பிராட்டிக்கு அசைதல் உண்டாகாதபநா ஸாவதாநினாய் ஆடவேணும் என்பாள்
செய்யவள் நின்னகலஞ் சேமமெனக்கருதி என்கிறாள்.
ஸாக்ஷாத் திருமகள் கொழுநனே கண்ணபிரானாக வந்து பிறந்திருக்கின்றமை நின்கு வெளியிடப்பட்டதென்க.
சேமம் – க்ஷேமமென்னும் வடசொல் விகாரம்.
மகரக்காது என்றவிடத்து மகரமென்னுஞ் சொல் அதன்வடிவத்தை உடைய குண்டலத்திற்கு ஆகுபெயர்.

—————–

கோளரி யின்னுருவங் கொண்டு அவுணனுடலம் குருதி குழம்பி யெழக் கூருகிரால் குடைவாய்
மீள அவன் மகனை மெய்ம்மை கொளக் கருதி மேலை யமரர்பதி மிக்கு வெகுண்டு வர
காள நன் மேகமவை கல்லொடு கால் பொழியக் கருதி வரைக் குடையாக் காலிகள் காப்பவனே
ஆள எனக்கு ஒருகால் ஆடுக செங்கீரை ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே–1-5-2-

பதவுரை

கோன்–வலிமையை யுடைய
அரியின்–(நா) சிங்கத்தின்
உருவம் கொண்டு–வேஷங்கொண்டு
அவுணன்–ஹிரண்யாஸுரனுடைய
உடலம்–சரீரத்தில்
குருதி–ரத்தமானது
குழம்பி எழ–குழம்பிக் கிளரும்படியாகவும்
அவன்-அவ்வஸுரனானவன்
மீள–மறுபடியும்
மகனை–தன் மகனான ப்ரஹ்லாதனை
மெய்ம்மை கொள கருதி–ஸத்யவாதி யென்று நினைக்கும் படியாகவும் திருவுள்ளம் பற்றி
கூர் உகிரால்–கூர்மையான நகங்களாலே
குடைவாய்–(அவ்வசுரனுடலைக்) கிழித்தருளினவனே!
மேலை–மேன்மை பொருந்திய
அமரர் பதி–தேவேந்திரன்
மிக்கு வெகுண்டு வா–மிகவும் கோபித்துவா (அதனால்)
காளம்–கறுத்த
நில்–சிறந்த
மேகம் அவை–மேகங்களானவை
கல்லொடு–கல்லோடு கூடின
கார் பொழிய–வர்ஷத்தைச் சொரிய
கருதி–(‘இம்மலையே உங்களுக்கு ரக்ஷகம் இச் சோற்றை இதுக்கிடுங்கோள் ‘என்று முன்பு இடையர்க்குத் தான் உபதேசித்ததை) நினைத்து
வரை–(அந்த) கோவர்த்தநகிரியை
குடையா–குடையாகக்கொண்டு
காலிகள்–பசுக்களை
காப்பவனே–ரக்ஷித்தருளினவனே!
ஆன–(இப்படி ரக்ஷிக்கைக் குறுப்பான) ஆண்பிள்ளைத் தனமுடையவனே!
எனக்கு. . . . . ஆடுக-.

விளக்க உரை

“எங்குமுளன்” என்றுசொன்ன ப்ரஹ்லாதனுடைய சொல்லை யதார்த்தமாக்கும் பொருட்டுத் தூணில் நரசிங்க மூர்த்தியாய்த் தோன்றி
இரணியன் உடலைப் பிளந்தொழித்தவனே! பசிக் கோபத்தினால் ஏழுநாள் விடாமழை பெய்வித்த இந்திரன் பங்கமடையும்படி
கோவர்த்தனமலையைக் குடையாகவெடுத்து ஆய்ப்பாடியைக் காத்தருளினவனே! எனக்கொருகால் செங்கீரையாடியருள்.

­மூன்றாமடியில் “கால்பொழிய” “கார்பொழிய” என்பன பாடபேதங்கள். முந்தினபாடத்தில் “காலொடு கல்பொழிய” என்று அந்வயித்து
“காற்றோடு கூடிக் கல்மழையைச் சொரிய” என்றுரைக்க. நன்மேகமென்றது எஜமானன் சொற்படி நிடக்கும் நின்மையைக் கருதியென்க.

—————-

நம்முடை நாயகனே நான்மறையின் பொருளே நாபியுள் நற்கமல நான்முகனுக்கு ஒருகால்
தம்மனை யானவனே தரணி தல முழுதும் தாரகை யின்னுலகும் தடவி அதன் புறமும்
விம்ம வளர்ந்தவனே வேழமும் ஏழ் விடையும் விரவிய வேலைதனுள் வென்று வருமவனே
அம்ம எனக்கு ஒரு கால் ஆடுக செங்கீரை ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே–1-5-3-

பதவுரை

நம்முடை–எங்களுக்கு
நாயகனே–நாதனானவனே!
நால் மறையின்–நாலு வேதங்களுடைய
பொருளே–பொருளாயிருப்பவனே!
நாபியுள்–திருநாபியில் முளைத்திராநின்ற
நல் கமலம்–நல்ல தாமரைமலரிற் பிறந்த
நான்முகனுக்கு–பிரமனுக்கு
ஒருகால்–அவன் வேதத்தைப் பறிகொடுத்துத் திகைத்த காலத்தில்
தம்மனை ஆனவனே–தாய் போலே பரிந்து அருளினவனே!
தரணி தலம் முழுதும்–பூமி யடங்கலும்
தாரகையின் உலகும்–நக்ஷத்ர லோக மடங்கலும்
தடவி–திருவடிகளால் ஸ்பர்சித்து
அதன் புறமும்–அதற்குப் புறம்பாயுள்ள தேசமும்
விம்ம–பூர்ணமாம்படி
வளர்ந்தவனே–த்ரிவிக்ரமனாய் வளர்ந்தவனே!
வேழமும்–குவலயாபீடமென்ற யானையும்
ஏழ் விடையும்–ஏழு ரிஷபங்களும்
விரவிய–(உன்னை ஹிம்ஸிப்பதாக) உன்னோடு வந்து கலந்த
வேலைதனுள்–ஸமயத்திலே
வென்று–(அவற்றை) ஜயித்து
வருமவனே–வந்தவனே!
அம்ம–ஸ்வாமியானவனே!
எனக்கு . . . ஆடுக.

விளக்க உரை

கர்மகாண்டம் என்றும் ப்ரஹ்மகாண்டம் என்றும் பகுக்கப்பட்டுள்ள வேதராசியில் முந்தின பகுதியில் பலப்பல கருமங்கள்
மாத்திரமே சொல்லப்பட்டு பரப்ரஹ்மஸ்வரூபம் சிறிதும் சொல்லப்படாதிருந்தாலும் வைதிக கருமங்கள் யாவும்
எம்பெருமானையே ஆராதிப்பனவாதலால் அப்படிப்பட்ட கருமங்களைச் சொல்லுகிற பூர்வகாண்டமும்
பரம்பரையாய்ப் பரப்ரஹ்ம ப்ரதிபாதநத்திலேயே முடிவடைகின்றன வென்பது ஆன்றோர்களின் ஸித்தாந்தமாதலால்
நான்மறையின் பொருளே! என்றார்.

மதுகைடபர்கள் நான்முகனிடத்திலிருந்து வேதங்களைப் பறித்துக்கொண்டு போனபோது
அப்பிரமன் வேதங்களை யிழந்ததற்காக ‘கண்ணிழந்தேன் பொருளிழந்தேன்’ என்று கதறிக் கதறி யழ
அவ்வேதங்களை எம்பெருமான் மீட்டுக்கொணர்ந்து கொடுத்துத் துயர் தீர்த்ததனால்
“நான்முகனுக் கொருகால் தம்மனையானவனே!” என்றார்.

——————-

வானவர் தாம் மகிழ வன் சகடமுருள வஞ்ச முலைப் பேயின் நஞ்சமது உண்டவனே
கானக வல் விளவின் காயுதிரக் கருதிக் கன்றது கொண்டெறியும் கருநிற என் கன்றே
தேனுகனும் முரனும் திண் திறல் வெந் நரகன் என்பவர் தாம் மடியச் செருவதரச் செல்லும்
ஆனை எனக்கு ஒருகால் ஆடுக செங்கீரை ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே–1-5-4-

பதவுரை

வானவர் தாம்–தேவர்கள்
மகிழ– மகிழும்படியாகவும்
வல் சகடம்–வலியுள்ள சகடாஸுரன்
உருள–உருண்டு உருமாய்ந்து போம்படியாகவும்
வஞ்சம்-வஞ்சனையை உடையளான
பேயின்–பூதனையினுடைய
முலை–முலை மேல் தடவிக் கிடந்த
நஞ்சு–விஷத்தை
அமுது உண்டவனே–அம்ருதத்தை அமுது செய்யுமா போலே அமுது செய் தருளினவனே!
கானகம்–காட்டிலுள்ளதான
வல்–வலிமை பொருந்திய
விளவின்–விளாமரத்தினுடைய
காய்–காய்களானவை
உதிர–உதிரும்படி
கருதி–திருவுள்ளத்திற் கொண்டு
கன்று அது கொண்டு–கன்றான அந்த வத்ஸாஸுரனைக் கையில் கொண்டு
எறியும்–(விளவின் மேல்) எறிந்தவனாய்
கரு நிறம்–கறுத்த நிறத்தை யுடையனாய்
என் கன்றே–என்னுடைய கன்றானவனே!
தேனுகனும்–தேனுகாஸுரனும்
முரனும்–முராஸுரனும்
திண் திறல்–திண்ணிய வலிவை யுடையனாய்
வெம்–கொடுமை யுடையனான
நரகன்–நரகாஸுரனும்
என்பவர் தாம்–என்றிப்படி சொல்லப்படுகிற தீப்பப் பூண்டுகளடங்கலும்
மடிய–மாளும்படியாக
செரு–யுத்தத்திலே
அதிர–மிடுக்கை உடையயனாய்க் கொண்டு
செல்லும்–எழுந்தருளுமவனான
ஆனை–ஆனை போன்ற கண்ணனே!
எனக்கு . . . ஆடுக-.

விளக்க உரை

“நஞ்சமதுண்டவனே “என்றும் பாடமுண்டு; முலையில் தடவிக்கிடந்த அந்தக் கொடிய விஷத்தை உண்டவனே! என்று பொருளாம்.
(கானகமித்யாதி). ) விளாமரமாய் நின்ற ஒரஸு ( கபித்தாஸுர)ன் மீது கன்றாயிருந்த ஒரஸுர ((வத்ஸாஸுர)னை விட்டெறிந்து
இரண்டையும் சேர முடித்தருளினான் என்க. கன்றே! இளமையைச் சொன்னபடி;
உவப்பினால் உயர்திணை அஃறிணையாயிற்று; தினைவழுவமைதி. –
தேனுகன் – கழுதையான வடிவைக் கொண்டு காட்டுக்குள்ளே கண்ணனை நலிவதாக வந்தவன்.
கண்ணபிரான் பலராமனோடும் ஆயர் சிறுவர்களோடும் மாடுமேய்த்துக் கொண்டு பழங்கள் அழகாக மிகுதியாய்ப் பழுத்து
வாசனை வீசிக் கொண்டிருந்த ஒரு பனங்காட்டையடைந்து அப்பனம்பழங்களை விரும்பி உதிர்த்துக்கொண்டு வருகையில்
அவ்வனத்துக்குள் தலைவனும் கம்ஸன் பரிவாரத்தில் ஒருவனுமாகிய கழுதை வடிவங் கொண்ட தேனுகாசுரன் கோப­மூண்டு
ஓடிவந்து எதிர்த்துப் போர்செய்ய, உடனே கண்ணன் அதிலாவகமாய்ப் பின்னங்கால் இரண்டையும் பற்றி
அவ்வசுரக்கழுதையைச் சுழற்றி உயிரிழக்கும்படி பனைமரத்தின் மேலெறிந்து அழித்தனனென்பதாம்.

முரனையும் நிரகனையும் மடிவித்த விவரம்-:

எம்பெருமான் வராஹாவதாரம் செய்து பூமியைக் கோட்டாற் குத்தியெடுத்த பொழுது எம்பெருமானுடைய ஸ்பர்சத்தால்
பூமிதேவிக்குக் குமாரனாய்ப் பிறந்தவனும் அஸமயத்தில் சேர்ந்து பெறப்பட்டதனால் அஸுரத்தன்மை பூண்டவனுமான
நரகனென்பவன் ப்ராக்ஜோதிஷமென்னும் பட்டணத்திலிருந்து கொண்டு ஸகல ப்ராணிகளையும் நலிந்து
தேவஸித்த கந்தர்வாதிகளுடைய கன்னிகைகளையும் ராஜாக்களுடைய கன்னிகைகளையும் பற்பலரைப் பலாத்காரமாய்
அபஹரித்துக் கொண்டுபோய்த் தான் மணம்புணர்வதாகக் கருதித் தன்மாளிகையிற் சிறை வைத்து
வருணனது குடையையும் மந்தாகிரிசிகரமான ரத்நபர்வதத்தையும் தேவர்தாயான அதிதிதேவியின் குண்டலங்களையும்
கவர்ந்து போனதுமன்றி இந்திரனுடைய ஐராவத யானையையும் அடித்துக் கொண்டுபோகச் சமயம் பார்த்திருக்க,
அஞ்சி வந்து பணிந்து முறையிட்ட இந்திரனது வேண்டுகோளால் கண்ணபிரான் கருடனை வரவழைத்து பூமிதேவியின் அம்சமான
ஸத்யபாமையுடனே தான் கருடன்மேலேறி அந்நகரத்தையடைந்து சக்ராயுதத்தை ப்ரயோகித்து அவன் மந்திரியான முரன் முதலிய
பல அஸுரர்களையும் இறுதியில் அந்த நரகாஸுரனையும் அறுத்துத்தள்ளி அழித்து, அவன் பல திசைகளிலிருந்து கொண்டுவந்து
சிறைப்படுத்தியிருந்த பதினாறாயிரத்தொரு கன்னிகைகளையும் த்வாரகையிற் கொண்டு சேர்த்து மணஞ்செய்து கொண்டனனென்பதாம்.
ஆனை – முற்றுவமை; அண்மைவிளி.

——–

மத்தளவும் தயிரும் வார் குழல் நன் மடவார் வைத்தன நெய் களவால் வாரி விழுங்கி ஒருங்கு
ஒத்த இணை மருதம் உன்னிய வந்தவரை ஊரு கரத்தினொடும் உந்திய வெந்திறலோய்
முத்தினிள முறுவல் முற்ற வருவதன் முன் முன்ன முகத்தணியார் மொய்குழல்கள் அலைய
அத்த எனக்குஒருகால் ஆடுக செங்கீரை ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே–1-5-5-

பதவுரை

வார் குழல்–நீண்ட மயிர்முடியை யுடையராய்
நல் மடவார்–நன்மையையும் மடப்பத்தையுமுடையரான ஸ்த்முகனாலே
வைத்தன–சேமித்து வைக்கப்பட்டவையாய்
மத்து–மத்தாலே
அளவும்–அளாவிக் கடைகைக்கு உரிய
தயிரும்–தயிரையும்
நெய்–நெய்யையும்
களவால்–திருட்டு வழியாலே
வாரி–கைகளால் அள்ளி
விழுங்கி–வயிறார உண்டு
உன்னிய–உன்னை நலிய வேணும் என்னும் நினைவையுடையராய்
ஒருங்கு–ஒருபடிப்பட
ஒத்த–மனம் ஒத்தவர்களாய்
இணை மருதம்–இரட்டை மருதமரமாய்க் கொண்டு
வந்தவரை–வந்துநின்ற அஸுரர்களை
ஊரு கரத்தினொடும்–துடைகளாலும் கைகளாலும்
உந்திய–இரண்டு பக்கத்திலும் சரிந்து விழும்படி தள்ளின
வெம்திறவோய்–வெவ்விய வலிவை யுடையவனே!
அத்த–அப்பனே!
முத்து–திருமுத்துக்கள் தோன்றும்படி
இன்–இனிதான
இள முறுவல்–மந்தஹாஸமானது
முற்ற–பூர்ணமாக
வருவதன் முன்–வெளிவருவதற்கு முன்னே
முன்னம் முகத்து–முன் முகத்திலே
அணி ஆர்–அழகு மிகப் பெற்று
மொய்–நெருங்கி யிரா நின்ற
குழல்கள்–திருக் குழல்களானவை
அலைய–தாழ்ந்து அசையும்படி
எனக்கு . . . . ஆடுக-.

விளக்க உரை

திருவாய்ப்பாடியில் இடைப்பெண்கள் சேர்த்துவைத்த வெண்ணெய் முதலியவற்றைக் களவுவழியில் வாரி உட்கொண்டதற்காக
யசோதையினால் ஓருரலோடே பிணித்துக் கட்டப்பட்டு அவ்வுரலையும் இழுத்துக்கொண்டு தவழ்ந்து சென்ற கண்ணபிரான்
இரட்டை மருதமரங்களினிடையே போனபோது அம்மரங்களிரண்டும் முறிந்துவிழுந்து அவற்றில் ஆவேசித்திருந்த அசுரர்களும்
உருமாய்ந்தொழிந்தனர் என்பது முன்னடிகளில் அநுஸந்திக்கப்பட்ட கதை.
நிளகூபரன் மணிக்ரீவர் என்னும் குபேர புத்திரரிருவர் முன்பொரு காலத்தில் பல அப்ஸரஸ் ஸ்திரீகளுடனே ஆடையில்லாமல்
ஜலக்ரிடை செய்து கொண்டிருக்கையில் நாரதமுனிவர் அங்கு எழுந்தருள மங்கையர் அனைவரும் நாணங்கொண்டு
ஆடையெடுத்து உடுத்து நீங்க இந்த மைந்தர் மாத்திரம் மதுபான மயக்கத்தால் வஸ்திரமில்லாமலேயிருக்க
நாரதர் கண்டு கோபங்கொண்டு ‘மரங்கள் போலிருக்கிற நீங்கள் மரங்களாவீர்’ என்று சபிக்க
உடனே அவர்கள் வணங்கி வேண்டிக்கொண்டதற்கு இரங்கி நெடுங்காலஞ் சென்றபின்பு திருமால் உங்களருகில்
வருஞ்சமயத்தில் இவ்வடிவமொழிந்து முன்னைய வடிவம் பெற்று மீள்வீர் என்று சாபவிடை கூறிப்போயினர்.
இப்படி சாபத்தினால் மரங்களான இவற்றில் கம்ஸனால் ஏவப்பட்ட இரண்டு அசுரர்களும்
ஆவேசித்திருந்தனரென்பதும் சில புராணங்களில் உள்ளது.
“ஒருங்கொத்த விணைமருத முன்னியவந்தவரை” என்று இவ்விடத்திலும்
பொய்ம்மாயமருதான அசுரரை என்றுமேல் ­மூன்றாம்பத்திலும் இவ்வாழ்வாரருளிச் செய்வனவுங் காண்க.

ஊரு, காம் – வடசொற்கள்.

பருவம் ஏறினால் புன்சிரிப்பு முற்றிப் பெருஞ்சிரிப்பாக மாறிவிடுமாதலால் “முத்தினிளமுறுவல் முற்ற வருவதன்முன்” என்றார்.
‘பற்கள்’ என்றாவது முத்துப் போன்ற பற்கள் என்றாவது சொல்ல வேண்டுமிடத்து முத்து என்றே இங்குச் சொல்லியிருப்பது – உவமையாகு பெயர்.

———–

காய மலர் நிறவா கரு முகில் போலுருவா கானக மா மடுவில் காளிய னுச்சியிலே
தூய நடம் பயிலும் சுந்தர என்சிறுவா துங்க மதக் கரியின் கொம்பு பறித்தவனே
ஆய மறிந்து பொரு வான் எதிர் வந்த மல்லை அந்தர மின்றி யழித் தாடிய தாளிணையாய்
ஆய எனக்கு ஒருகால் ஆடுக செங்கீரை ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே–1-5-6-

பதவுரை

காய மலர்–காயாம் பூப் போன்ற
நிறவா–நிறத்தை யுடையவனே!
கரு முகில் போல்–காள மேகம் போன்ற
உருவா–ரூபத்தை யுடையவனே
கானகம்–காட்டில்
மா மடுவில்–பெரிய மடுவினுள்ளே கிடந்த
காளியன்–காளிய நாகத்தினுடைய
உச்சியிலே–தலையின் மீது
தூய–மனோஹரமான
நடம்–நர்த்தநத்தை
பயிலும்–செய்தருளின
சுந்தர–அழகையுடையவனே!
என் சிறுவா–எனக்குப் பிள்ளை யானவனே!
துங்கம்–உன்னதமாய்
மதம்–மதத்தை யுடைத்தான
கரியின்–குவலயாபீடமென்னும் யானையினது
கொம்பு–தந்தங்களை
பறித்தவனே–முறித்தருளினவனே!
ஆயம் அறிந்து–(மல்ல யுத்தம்) செய்யும் வகையறிந்து
பொருவான்–யுத்தம் செய்வதற்காக
எதிர் வந்த–எதிர்த்து வந்த
மல்லை–மல்லர்களை
அந்தரம் இன்றி–(உனக்கு) ஒரு அபாயமுமில்லாதபடி
அழித்து–த்வம்ஸம்செய்து
ஆடிய–(இன்னம் வருவாருண்டோ என்று) கம்பீரமாய் ஸஞ்சரித்த
தான் இணையாய்–திருவடிகளை யுடையவனே!
ஆய–ஆயனே!
எனக்கு. . . ஆடுக-.

விளக்க உரை

காளியனுச்சியில் நடம்பயின்றதும் மதக்கரியின் கொம்பு பறித்ததும் மல்லர்களை அழித்ததும் செங்கீரையாடும் பருவத்திற்கு
வெகுநாள் கழித்தபின் நடந்த செய்திகள் ஆகையாலே இந்தச் செய்திகளை யெடுத்துச் சொல்லி யசோதைப் பிராட்டி
“ஆடுக செங்கீரை” என்று பிரார்த்தித் திருக்கமாட்டாளே;
“அன்னநடை மடவாளசோதை யுகந்தபரிசு ஆனபுகழ்ப் புதுவைப் பட்டனுரைத்த தமிழ்” என்கிற இவ்வாழ்வார்
அந்தச் செயல்களையும் கூட்டிக்கொண்டு எப்படி அருளிச்செய்கிறாரென்று சிலர் சங்கிப்பர்; கேண்மின்;
இவ்வாழ்வார் எம்பெருமானருளாலே மயர்வற மதிகலமருளப் பெற்றவராகையாலே இவர்க்கு அப்பெருமானுடைய
ஸ்வரூப ரூபகுண சேஷ்டிதங்களெல்லாம் ஒருசேர ப்ரகாசிப்பதனாலே எதிர்காலத்தில் நடக்கும் செய்கைகளையும்
மற்றை அவதாரங்களின் செய்கைகளையும் பரத்வம் முதலியவற்றின் தன்மைகளையும் அர்ச்சாவதாரங்களில் தோன்றுகிற
குணசேஷ்டிகளையும் சேர்த்துக் கூறுகின்றாரென்றுணர்க.
இந்த ஸமாதானம் இப்பாட்டுக்கு மாத்திரமல்ல; கீழும் மேலுமுள்ள பல பாட்டுக்களுக்குமாம்.

­மூன்றாமடியில் ஆயம் – வேலைத்திறம். அந்தரமின்றி என்பதற்கு – மல்ல யுத்தம் செய்யும் போது ஓருடலுக்கும் மற்றோருடலுக்கும்
இடைவெளியில்லாமல் நெருங்கிப் பொருது என்றும் உனக்கொரு அபாயமின்றிப் பொருது என்றும் உரைக்கலாம்.
“காயாமலர்” என்பது காயமலரென்று குறுக்க விகாரம் பெற்றது.

———-

துப்புடை யயார்கள் தம் சொல் வழுவாது ஒருகால் தூய கருங்குழல் நல் தோகை மயிலனைய
நப்பினை தன் திறமா நல் விடை யேழவிய நல்ல திறலுடைய நாதனும் ஆனவனே
தப்பின பிள்ளைகளைத் தன மிகு சோதி புகத் தனி யொரு தேர் கடவித் தாயொடு கூட்டிய என்
அப்ப எனக்கு ஒருகால் ஆடுக செங்கீரை ஆயர்கள் போரேறே ஆடுக ஆடுகவே–1-5-7-

பதவுரை

துப்பு உடை–நெஞ்சில் கடினத் தன்மை யுடையரான
ஆயர்கள் தம்–இடையர்களுடைய
சொல்–வார்த்தையை
வழுவாது–தப்பாமல்
ஒரு கால்–ஒரு காலத்திலே
தூய–அழகியதாய்
கரு–கறுத்திரா நின்றுள்ள
குழல்–கூந்தலையுடையளாய்,
நல் தோகை–நல்ல தோகையையுடைய
மயில் அனைய–மயில்போன்ற சாயலை யுடையளான
நப்பின்னை தன் திறமா–நப்பின்னைப் பிராட்டிக்காக
நல்–(கொடுமையில்) நன்றான
விடைஏழ்–ரிஷபங்களேழும்
அவிய–முடியும்படியாக
நல்ல திறல் உடைய–நன்றான மிடுக்கை யுடையனாய்
நாதன் ஆனவனே–அவ்விடையர்களுக்கு ஸ்வாமியானவனே!
தன்–தன்னுடைய
மிகு சோதி–நிரவதிக தேஜோரூபமான் பரமபதத்திலே
புக–செல்லும்படியாக
தனி-தனியே
ஒரு-ஒப்பற்ற
தேர்–தேரை
கடலி–கடத்தி
தப்பின–கை தப்பிப்போன
பிள்ளைகளை–வைதிகன் பிள்ளைகளை
தாயொடு கூட்டிய–தாயோடு கூட்டின
என் அப்ப-என் அப்பனே!
எனக்கு. . . . ஆடுக-.

விளக்க உரை

ஸீதா விவாஹத்திற்கு வில்முறியைப் பந்தயமாக வைத்திருந்தது போல நப்பின்னை திருமணத்திற்கு
எருதுமுறியைப் பந்தயமாக வைத்திருந்ததும் அப்படியே அவ்வெருதுகள் ஏழையும் வலியடக்கிக் கண்ணபிரான்
அவளை மணந்து கொண்டதும் ப்ரஸித்தம். எருதுகளினுடைய முரட்டுத்தனத்தையும் கண்ணபிரானுடைய
திருமேனியின் மென்மையையும் நோக்காமல் எருதுகளோடே போர் செய்ய வேணுமென்று விதித்த இடையர்களின்
நெஞ்சுரத்தை நினைத்துத் துப்புடையாயர்கள் என்றார்.
இனி “துப்புடைய” என்ற இவ்விசேஷணத்தை இரண்டாமடியின் முடிவிலுள்ள நாதனுமானவனே! என்றதோடு அக்வயித்து
(எருதேழையும் வலியடக்கவல்ல) ஸாமர்த்தியமுடைய கண்ணபிரானே! என்பதாகவும் பொருள் கொள்வர்.
மிகக் கொடிய ரிஷபங்களை ‘நல்விடை’ என்றது கடுவிடமுடைய பாம்பை ‘நல்ல பாம்பு’ என்பது போல.

மூன்றாமடியிற் குறித்த வைதிகன் பிள்ளைகளை உடலொடுங்கொண்டு கொடுத்த கதை வருமாறு :-

ஒரு ப்ராஹ்மணனுக்கு முறையே பிறந்த மூன்று பிள்ளைகள் பிறந்த அப்பொழுதே பெற்றவளுமுட்பட முகத்தில்
விழிக்கப்பெறாதபடி இன்னவிடத்திலே போயிற்றாறென்று தெரியாமல் காணவொண்ணாது போய்விடுகையாலே
நான்காம்பிள்ளையை ஸ்த்ரீ ப்ரஸவிக்கப் போகின்ற வளவிலே அந்த அந்தணன் கண்ணபிரானிடம் வந்து இந்த
ஒரு பிள்ளையையாயினும் தேவரீர் பாதுகாத்துத் தந்தருளவேண்டும் என்று ப்ரார்த்திக்க கண்ணன் அப்படியே செய்கிறேன்
என்று அநுமதி செய்தபின்பு ஒரு யாகத்தில் தீக்ஷிதனாயுள்ள கண்ணபிரான் எழுந்தருளக் கூடாதென்பது பற்றி
அர்ஜுனன் நான் போய் ரக்ஷிக்கிறேன் என்று ப்ரதிஜ்ஞை செய்து ப்ராஹ்மணனையும் கூட்டிக்கொண்டு போய்
ப்ரஸவக்ருஹத்தைச் சுற்றும் காற்று முட்பட ப்ரவேசிக்கவொண்ணாதபடி சாக்கூடங்கட்டிக் காத்துக் கொண்டு நிற்கையில்
பிறந்தபிள்ளையும் வழக்கப்படி பிறந்தவளவிற் காணவொண்ணாது போய்விடவே ப்ராஹ்மணன் வந்து அர்ஜுனனை மறித்து
க்ஷத்ரியாதமா! உன்னாலன்றோ என்பிள்ளை போம்படியாயிற்று; கண்ணன் எழுந்தருளிக் காப்பதை நீயன்றோ கெடுத்தாய்
என்று நிந்தித்துக் கண்ணன் பக்கலிலே இழுத்துக்கொண்டு வர கண்ணபிரான்கண்டு புன்சிரிப்புக் கொண்டு அவனை விடு;
உமக்குப் பிள்ளையை நான் கொணர்ந்து தருகிறேன் என்றருளிச் செய்து ப்ராஹ்மணனையும் அர்ஜுனனையும்
தன்னுடன் கொண்டு தேரிலேறி அர்ஜுனனைத் தேர் செலுத்தச் சொல்லி அத்தேர்க்கு இவர்கட்கும் திவ்யரஸத்தியைத்
தன் ஸங்கல்பத்தால் கல்பித்து இவ்வண்டத்துக்கு வெளியே நெடுந்தூரமளவும் கொண்டுபோய் அங்கு ஓரிடத்தில் தேருடனே
இவர்களை நிறுத்தி தேஜோ ரூபமான பரமபதத்திலே – தன் நிலமாகையாலே தானே போய்ப்புக்கு அங்கு
நாய்ச்சிமார் தங்கள் ஸ்வாதந்தர்யங் காட்டுகைக்காவும் கண்ணபிரானுடைய பிள்ளைகள் நால்வரையும் அங்கு நின்றும்
பூர்வரூபத்தில் ஒன்றுங்குலையாமற் கொண்டுவந்து கொடுத்தருளினனென்ற வரலாறு அறிக.
தப்பின பிள்ளைகளைத் தாயொடு கூட்டிய என்று இயையும். தனிமிகு சோதிபுக என்ற பாடத்தை மறுக்க.

——–

உன்னையும் ஒக்கலையில் கொண்டு தமில் மருவி உன்னொடு தங்கள் கருத்தாயின செய்து வரும்
கன்னியரும் மகிழக் கண்டவர் கண் குளிரக் கற்றவர் தெற்றி வரப் பெற்ற எனக்கு அருளி
மன்னு குறுங்குடியாய் வெள்ளறை யாய் மதிள் சூழ் சோலை மலைக்கரசே கண்ண புரத் தமுதே
என் னவலம் களைவாய் ஆடுக செங்கீரை ஏழுலகும் முடையாய் ஆடுக ஆடுகவே-1-5-8-

பதவுரை

மன்னு–(ப்ரளயத்துக்குமழியாமல்) பொருந்தி யிருக்கக் கடவ
குறுங்குடியாய்–திருக் குறுங்குடியிலே எழுந்தருளி யிருக்குமவனே!
வெள்ளறையாய்–திரு வெள்ளறையிலே வர்த்திக்குமவனே!
மதிள் சூழ்–மதிலாலே சூழப்பட்ட
சோலை மலைக்கு–திருமாலிருஞ்சோலை மலைக்கு
அரசே–அதிபதியானவனே!
கண்ணபுரத்து–திருக் கண்ண புரத்திலே நிற்கிற
அமுதே–அம்ருதம் போன்றவனே!
என் அவலம்–என் துன்பங்களை
களைவாய்–நீக்குபவனே!
உன்னை–(மகோ உதாரனான ) உன்னை
ஒக்கலையில்–இடுப்பிலே
கொண்டு–எடுத்துக் கொண்டு
தம் இல்–தங்கள் அகங்களிலே
மருவி–சேர்ந்து
உன்னொடு–உன்னோடு
தங்கள்–தங்களுடைய
கருத்து ஆயின செய்து–நினைவுக்குத் தக்கபடி பரிமாறி
வரும்–மறுபடியும் கொண்டு வாரா நிற்கிற
கன்னியரும்-இளம்பெண்களும்
மகிழ–(இச் செங்கீரையைக் கண்டு) ஸந்தோஷிக்கும்படியாகவும்
கண்டவர்–(மற்றும்) பார்த்தவர்களுடைய
கண்–கண்களானவை
குளிர–குளிரும்படியாகவும்
கற்றவர்–(கவி சொல்லக்) கற்றவர்கள்
தெற்றி வர–பிள்ளைக் கவிகள் தொடுத்து வரும்படியாகவும்
பெற்ற–உன்னை மகனாகப் பெற்ற
எனக்கு–என் விஷயத்திலே
அருளி–கிருபை செய்து
செங்கீரை ஆடுக-;
ஏழ் உலகும்–ஸப்த லோகங்களுக்கும்
உடையாய்–ஸ்வாமியானவளே!
ஆடுக ஆடுக-.

பிரானே! நீ எப்படி செங்கீரையாட வேணுமென்றால் உன்னை இடுப்பிலெடுத்துக் கொண்டு தங்கள் தங்கள் வீட்டுக்குச் சென்று
தங்களிஷ்டப்படி உன்னை யனுபவித்து வருகின்ற இளம் பெண்களும் மனமகிழும்படி ஆடவேணும்;
ஸாமாந்யமாகப் பார்க்கிறவர்கள் எல்லாருடையவும் கண்கள் குளிரும்படி ஆடவேணும்;
கவி தொடுக்கக் கற்றவர்கள் பிள்ளைக் கவிகள் பாடிக்கொண்டு வரும்படி ஆடவேணும்.

அர்ச்சாவதாரமாக ஆங்காங்குக் கோயில்களில் எழுந்தருளியிருக்கிற ஸ்ரீமந் நாராயணனே கண்ணபிரானாக
அவதரித்தனனென்பதை மூன்றாமடியில் வெளியிடுகின்றனரென்க.
திவ்யதேசங்களில் ஒவ்வோரிடத்தில் ஒவ்வொரு குணம் விளங்கும்; திருமாலிருஞ்சோலையில் ராஜாதி ராஜனாயிருக்கும்
தன்மை விளங்குதல் பற்றி “சோலைமலைக்கு அரசே” என்றார்;
திருக்கண்ணபுரத்தில் பரமயோக்யனாயிருக்குந் தன்மை விளக்குதல்பற்றி “கண்ணபுரத்து அமுதே” என்றார்.
‘அபலம்’ என்னும் வடசொல் அவலமெனத் திரிந்தது.

——

பாலொடு நெய் தயிர் ஒண் சாந்தொடு சண்பகமும் பங்கயம் நல்ல கருப்பூரமும் நாறி வர
கோல நறும் பவளச் செந்துவர் வாயினிடைக் கோமள வெள்ளி முளைப் போல் சில பல்லிலக
நீல நிறத்தழகா ரைம்படையின் நடுவே நின் கனி வாயமுதம் இற்று முறிந்து விழ
ஏலு மறைப் பொருளே ஆடுக செங்கீரை ஏழுலகுமுடையாய் ஆடுக ஆடுகவே–1-5-9-

பதவுரை

மறை–வேதத்தினுடைய
ஏலும்–தகுதியான
பொருளே–அர்த்தமானவனே!
பாலொடு–பாலோடே கூட
நெய்–நெய்யும்
தயிர்–தயிரும்
ஒண் சாந்தொடு–அழகிய சந்தநமும்
செண்பகமும்–செண்பகம் முதலிய மலர்களும்
பங்கயம்–தாமரைப் பூவும்
நல்ல–உத்தமமான
கருப்பூரமும்–பச்சைக் கர்ப்பூரமுமாகிய இலை
நாறி வர–கலந்து பரிமளிக்க
கோலம்–அழகிய
நறு பவளம்–நற் பவளம் போல்
செம்–அழகியதாய்
துவர்–சிவந்திருக்கிற
வாயின் இடை–திருவதரத்தினுள்ளே
கோமளம்–இளையதான
வெள்ளி முளை போல்–வெள்ளி முளை போலே
சில பல்–சில திரு முத்துக்கள்
இலக–விளங்க
நீலம் நிறத்து–நீல நிறத்தை யுடைத்தாய்
அழகு ஆர்–அழகு நிறைந்திரா நின்ற
ஐம்படையின் நடுவே–பஞ்சாயுதத்தின் நடுவே
நின்–உன்னுடைய
கனி–கொவ்வைக் கனி போன்ற
வாய்–அதரத்தில் ஊறுகின்ற
அமுதம்–அம்ருத ஜலமானது
இற்று முறிந்து விழ–இற்றிற்று விழ
ஆடுக-.

விளக்க உரை

கண்ணபிரான் நெய் பால் தயிர் முதலியவற்றைப் பலகாலும் அமுது செய்வதாலும், சந்தனம் செண்பகம் முதலியவற்றைப்
பலகாலும் திருமேனியிலே சாத்திக்கொள்வதனாலும் செங்கீரையாடும்போது அவைகள் நல்ல பரிமளம் கமழ நிற்கும்.
அப்படிச் செங்கீரை யாடுகையில் வாயைத் திறந்து சிறிது சிரிக்கும் போது
“கருப்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ? திருப்பவளச் செவ்வாய்” என்றபடி இயற்கையாகவே தாமரைப்பூ பச்சைக் கற்பூரங்களின்
நறுமணமுடைய திருப்பவளத்தின் பரிமளமும் வீசும்; வாயினுள்ளே வௌவியரும்புகள் போன்ற சிலபற்கள் பிரகாசிக்கும்;
திருமார்விலணிந்த ஆபரணங்களின் மேல் வாயிலூறுகிற அம்ருத ஜலம் இற்றிற்று விழும்.
இப்படிப்பட்ட நிலைமைகளுடனே செங்கீரை யாடவேணு மென்றதாயிற்று.

—————-

செங்கமலக் கழலில் சிற்றிதழ் போல் விரலில் சேர் திகழாழிகளும் கிண்கிணியும் அரையில்
தங்கிய பொன் வடமும் தாள நன் மாதுளையின் பூவொடு பொன் மணியும் மோதிரமும் கிறியும்
மங்கல ஐம்படையும் தோல் வளையும் குழையும் மகரமும் வாளிகளும் சுட்டியும் ஒத்திலக
எங்கள் குடிக்கரசே ஆடுக செங்கீரை ஏழுலகுமுடையாய் ஆடுக ஆடுகவே–1-5-10-

பதவுரை

எங்கள் குடிக்கு–எங்கள் வம்சத்துக்கு
அரசே–ராஜாவானவனே!
செம் கமலம்–செந்தாமரைப் பூப் போன்ற
கழலில்–திருவடிகளில்
சிறு இதழ் போல்–(அந்தப் பூவினுடைய) உள்ளிதழ் போலே சிறுத்திருக்கிற
விரலில்–திரு விரல்களில்
சேர் திகழ்–சேர்ந்து விளங்கா நின்ற
ஆழிகளும்–திருவாழி மோதிரங்களும்
கிண் கிணியும்–சதங்கைகளும்
அரையில் தங்கிய–அரையில் சாத்தி யிருந்த
பொன் வடமும்–பொன் அரை நாணும்
(பொன்) தாள–பொன்னால் செய்த காம்பையுடைய
நல்–நல்லதான
மாதுளையின் பூவொடு–மாதுளம் பூக் கோவையும்
பொன் மணியும்–(நடு நடுவே கலந்து கோத்த) பொன் மணிக் கோவையும்
மோதிரமும்–திருக்கை மோதிரங்களும்
சிறியும்–(மணிக் கட்டில் சாத்தின) சிறுப் பவள வடமும்
மங்கலம்–மங்களாவஹமான
ஐம்படையும்–பஞ்சாயுதமும்
தோள் வளையும்–திருத் தோள் வளைகளும்
குழையும்–காதணிகளும்
மகரமும்–மகர குண்டலங்களும்
வாளிகளும்–(திருச் செவி மடல் மேல் சாத்தின) வாளிகளும்
சுட்டியும்–திரு நெற்றிச் சுட்டியும்
ஒத்து–அமைந்து
இலக–விளங்கும்படி
ஆடுக. . . ஆடுக. –.

விளக்க உரை

கண்ணபிரான் திருமேனியிலணிந்துள்ள திவ்யாபரணங்களை வாயாரப் பேசி அனுபவிக்கிறார்.
செங்கீரையாடும் போது ஆபரணங்கள் எல்லாம் அசையுமாதலால் இவ்வாறு அருளிச் செய்தனர்.
செந்தாமரைப் பூவில் சிறிய இதழ்கள் தோன்றுவது போல் திருவடிகளில் சிறு விரல்கள் தோன்றுகின்றன என்பது
செங்கமலக் கழலில் சிற்றிதழ் போல் விரலில் என்றதன் கருத்து.
கிண்கிணி – அரைச் சதங்கை யுமாகலாம் –பாதச் சலங்கை யுமாகலாம்.

————–

அன்னமும் மீனுருவும் ஆளரியும் குறளும் ஆமையு மானவனே ஆயர்கள் நாயகனே
என் அவலம் களைவாய் ஆடுக செங்கீரை ஏழுலகுமுடையாய் ஆடுக வாடுக வென்று
அன்ன நடை மடவாள் அசோதை யுகந்த பரிசு ஆன புகழ்ப் புதுவைப் பட்ட னுரைத்த தமிழ்
இன்னிசை மாலைகள் இப் பத்தும் வல்லார் உலகில் எண் திசையும் புகழ் மிக்கு இன்பமது எய்துவரே-1-5-11-

பதவுரை

அன்னமும்–ஹம்ஸ ரூபியாயும்
மீன் உருவும்–மத்ஸ்ய ரூபியாயும்
ஆள் அரியும்–நர ஸிம்ஹ ரூபியாயும்
குறளும்–வாமந ரூபியாயும்
ஆமையும்–கூர்ம ரூபியாயும்
ஆனவனே–அவதரித்தவனே!
ஆயர்கள்–இடையர்களுக்கு
நாயகனே–தலைவனானவனே!
என் அவலம்–என் துன்பத்தை
களைவாய்–நீக்கினவனே!
செங்கீரை ஆடுக–செங்கீரை ஆட வேணும்
ஏழ் உலகும்–ஸப்த லோகங்களுக்கும்
உடையாய்–ஸ்வாமி யானவனே!
ஆடுக ஆடுக என்று–பலகாலுமாடவேணும் என்று
அன்னம் நடை–ஹம்ஸ கதியை யுடையனாய்
மடவாள்–நற்குணமுடையளான
அசோதை–யசோதைப் பிராட்டியாலே
உகந்த–உகந்த சொல்லப் பட்ட
பரிசு–ப்ரகாரத்தை
ஆன-பொருந்திய
புகழ்–புகழை யுடையரான
புதுவை பட்டன்–பெரியாழ்வார்
உரைத்த–அருளிச் செய்த
இன் இசை–இனிய இசையை யுடைய
தமிழ் மாலைகள்–தமிழ்த் தொடைகளான
இ பத்து–இப் பத்துப் பாசுரங்களையும்
வல்லார்–ஓத வல்லவர்கள்
உலகில்–இந்த லோகத்தில்
எண் திசையும்–எட்டுத் திசைகளிலும் (பரந்த)
புகழ்–கீர்த்தியையும்
மிகு இன்பமது–மிக்க இன்பத்தையும்
எய்துவர்–பெறுவார்கள்.

விளக்க உரை

(அன்னமும்) பிரமதேவனிடத்திலிருந்து வேதங்களைக் கொள்ளைகொண்டு கடலில் மூழ்கி மறைந்து உலகமெங்கும்
பேரிருளை மூட்டி நலிந்த மது கைடபர்களைக் கடலினுள்ளுக்குக் கொன்று வேதங்களை மீட்டுக் கொணர்ந்தது
ஹம்ஸரூபியாய்ப் பிரமனுக்கு உபதேசித்த வரலாறு அறிக.

(மீனுருவம்) பிரமதேவன் முகங்களினின்று வெளிப்பட்டுப் புருஷரூபத்துடன் உலாவிக் கொண்டிருந்த நான்கு வேதங்ஙகளையும்
சோமுகனென்ற அசுரன் கவர்ந்துகொண்டு பிரளய வெள்ளத்தினுள் மறைந்து செல்ல அதனை உணர்ந்து திருமால்
ஒரு பெருமீனாகத் திருவவதரித்து அப்பெருங்கடலினுள் புக்கு அவ்வசுரனைத் தேடிப்பிடித்துக் கொன்று முன்பு
அவன் கவர்ந்து சென்ற வேதங்களை மீட்டுக் கொணர்ந்து அவற்றைப் பிரமனுக்குக் கொடுத்தருளினனென்ற வரலாறு காண்க.

(ஆளரியும்) ஸ்ரீப்ரஹ்லாதாழ்வானைப் பலபடிகளால் நலிந்த ஹிரண்யனை முடிக்க நரஸிம்ஹரூபியாய் அவதரித்த கதை ப்ரஸித்தம்.

(குறளும்) மஹாபலியின் மிடுக்கைக் குலைப்பதற்காக வாமந வேஷம்பூண்டு யஜ்ஞவாடத்தேறச் சென்ற வரலாறும் பிரசித்தம்.

(ஆமையுமானவனே) முன்னொரு காலத்தில் இவ்வண்ட கோளத்திற்கு அப்புறத்திலுள்ள விஷ்ணுலோகத்திற்குச் சென்று
திருமகளைப் புகழ்ந்துபாடி அவளால் ஒரு பூமாலை பிரஸாதிக்கப்பெற்ற ஒரு வித்யாதரமகள் மகிழ்ச்சியோடு
அம்மாலையைத் தன் கைவீணையில் தரித்துக்கொண்டு ப்ரஹ்ம லோகவழியாய் மீண்டுவருகையில் துர்வாஸமஹாமுனி எதிர்ப்பட்டு
அவளை வணங்கித் துதிக்க அவ்விஞ்சைமங்கை அம்மாலையை அம்முனிவனுக்கு அளித்திட்டான்;
அதன் பெருமையை உணர்ந்து அதனைச் சிரமேற்கொண்ட அம்முனிவன் ஆநந்தத்தோடு தேவலோகத்திற்கு வந்து
அப்பொழுது அங்கு வெகுஉல்லாசமாக ஐராவத யானையின்மேற் பவனி வந்துகொண்டிருந்த இந்திரனைக் கண்டு
அவனுக்கு அம்மாலையைக் கை நீட்டிக்கொடுக்க அவன் அதனை அங்குசத்தால் வாங்கி அந்த யானையின் பிடரியின் மேல்
வைத்தவளவில் அம்மத விலங்கு அதனைத் துதிக்கையாற் பிடித்து இழுத்துக் கீழெறிந்தது. காலால் மிதித்துத் துவைத்தது;
அது கண்டு முனிவரன் கோபங்கொண்டு இந்திரனை நோக்கி “இவ்வாறு செல்வச் செருக்குற்ற நினது ஐச்வர்யங்களெல்லாம்
கடலில் ஒளிந்துவிடக் கடவன” என்று சபிக்க உடனே தேவர் செல்வம் யாவும் ஒழிந்தன;
ஒழியவே அசுரர் வந்து பொருது அமரரை வெல்வாராயினர்; பின்பு இந்திரன் தேவர்களோடு திருமாலைச் சரணடைந்து
அப்பிரான் அபயமளித்துக் கட்டளை இட்டபடி அசுரர்களையும் துணைக்கொண்டு மந்தரமலையை மத்தாகக் கட்டி
வாசுகியென்னும் மஹாநாகத்தைக் கடைகயிறாகப் பூட்டிப் பாற்கடலைக் கடையலாயினர்;
அப்பொழுது மத்தாகிய மந்தரகிரி கடலினுள்ளே அழுந்திவிட தேவர்கள் வேண்டுகோளினால் திருமால் பெரியதோர்
ஆமைவடிவமெடுத்து அம்மலையின் கீழே சென்று அதனைத் தனது முதுகின் மீது கொண்டு தாங்கி அம்மலை கடலில்
அழுந்திவிடாமற் கடைதற்கு உபயோகமாம்படி அதற்கு ஆதாரமாக எழுந்தருளியிருந்தனனென்பது வரலாறு.

மிக்கின்பம் = தொகுத்தல் விகாரமெனக் கொண்டு மிக்க + இன்பம் என்றும் பிரிக்கலாம்.

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ திருவாய்மொழிப் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: