ஸ்ரீ நியாய மீமாம்ச வேதாந்த பாடங்கள்–ஸ்ரீ உ .வே. வேளுக்குடி ரெங்கநாதன் ஸ்வாமிகள்–பகுதி -2 –மீமாம்ச சாஸ்த்ரம்– பாடங்கள் -1-10—

பாடம் -1-மீமாம்சைக்கு அறிமுகம்
தர்மம்
உலகத்தைத் தாங்குகிற படியால் தர்மம்
யாகம் ஹோமம் தானம் மரம் வெட்டுதல் குளம் வெட்டுதல் போன்ற நற் செயல்கள் தான் உலகத்தைத் தாங்குகின்றன
அந்த தர்மத்தைப் போதிக்கும் பிரமாணம் வேதங்கள் ஸ்ம்ருதிகள் முன்னோர் நடந்த வழிகள் ஆச்சாரங்கள்
மஹான்களின் திரு உள்ளங்கள் போன்றவை -ஸ்ம்ருதி ஸீலாம் தத் விதாம் –
வேதம் தர்மத்துக்கு மூலம்-வேதம் அகிலம் தர்மம் மூலம்-மனு

தர்மம் அர்த்தம் காமம் வீடு நான்கு புருஷார்த்தங்கள் -அர்த்தம் மூலம் தர்மம் -இதன் மூலம் காமம் வீடு
உலகம் தர்மத்தில் ப்ரதிஷ்டை யாய் இருக்கும் –
வித்யா -ததாதி விநயம் -விநயத்தால் யோக்யதை -தனம் தானே வரும் -ஸூகம் -தர்மம் கார்யம் செய்ய ஸூகத்தை பெறலாம் –
தாரணாத் தர்மம் -வேதா அகில தர்ம மூலம் —
உலகத்தை தாங்குவதால் தர்மம் -பண்டிதர்களால் தாங்கப் படுவதும் தர்மம் –
ஜபம் செய்யச் செய்ய பலம் –
மூலமும் அறிந்து அர்த்தமும் அறிந்து அனுஷ்ட்டித்து பலன் –
வேதவதி இதி வேதா -விஷயங்களைப் போதிப்பதால் வேதம் –
ஸாஸனாத் இதி ஸாஸ்த்ரம் –
வேதம் ஓதி -அர்த்தம் அறியாமல் இருந்தவன் சுமை தங்கி களுக்கு சமம் –

படித்தால் புண்யம் என்றது அல்ல -கற்றால் மட்டும் போதாது -அவற்றின் பொருளை அறிய வேண்டும்
அதை அறியவே 4-வேதங்களும்-6-அங்கங்களும்-8- உப அங்கங்களும் -18 வித்யா ஸ்தானங்கள் –
உப அங்கங்களில் ஒன்றே மீமாம்ஸா

வேதம் அசன்னிகர்ஷ்ட -அர்த்தம் போதிக்கும்
உலகத்தால் அறியப்படும் விஷயம் போதிக்காது -விபர்யமாகவும் போதிக்காது
உலகம் எப்படிப் பட்டது அறிய நியாய சாஸ்திரம் தேவை

மீமாம்ஸா -ஞாதும் இச்சா-அறிய வேண்டும் என்ற ஆசை -அதற்கு செய்யும் ஆராய்ச்சி -விசாரம்
மீமாம்ஸா என்ற சொல்லுக்கு விசாரம் என்றே பொருள் –
சாதாரணமான விசாரம் அல்ல
பூஜ்யமான-வணங்கத் தக்க வேதத்தைப் பற்றிய விசாரம் -வேதார்த்த விசாரமே மீமாம்சை –
தர்ம ஞானத்தைப் பெற செயல் முறை -இதி கர்தவ்யதா —
வேதம் என்ற கருவியைக் கொண்டு தர்ம ஞானம் அறிய மீமாம்சை என்கிற சாஸ்திரம் தேவை
வேதத்தைக் கொண்டு மீமாம்சை என்கிற ஆராய்ச்சி செய்தால் தர்ம ஞானம் கிடைக்கும் என்றவாறு

வாக்ய சாஸ்திரம் -மீமாம்சை -விசார சாஸ்திரம் -பூஜ்ய விஷய விசாரம் –
வியாகரண சாஸ்திரம் -பத சாஸ்திரம்
வேதத்திலே மீமாம்சம் வார்த்தை -விசாரம் செய்கிறார்கள் –
மறை -அர்த்தங்களை மறைக்கும் -ஸ்ரத்தை பக்தி உடன் அறிந்தால் தான் அறிய முடியும் –

மீமாம்சையின் பரம்பரை
பகவான் பிரம்மாவுக்கு உபதேசம்
ப்ரம்மா -பிரஜாபதி -இந்திரன் -ஸூர்யன் -வசிஷ்டர் -பராசரர் -வியாசர் –
வியாசர் -மகரிஷி – ஜைமினி -மீமாம்ஸா ஸூத்ரங்கள் -சபரர் -சாபர பாஷ்யம் –
சபரர் -சாபர பாஷ்யம்-போதாயனர் -உப வர்ஷர் -தேவ ஸ்வாமி -பவ தாசர் -பர்த்ரு மித்ரர் –

சாம வேதம் கற்றவர் ஜைமினி -பூர்வ மீமாம்ஸா -2700-ஸூத்ரங்கள் இயற்றி அருளி உள்ளார்-கர்ம காண்டம் -கர்ம மீமாம்ஸா –
ப்ரஹ்ம காண்டம் -உத்தர பாகம் -ஆராதன ரூபமான கர்மம் -கைங்கர்யமாக –
வேதாந்தம் -உப நிஷத் -வியாஸரே ஸூத்ரங்கள் இயற்றி அருளி உள்ளார் -ப்ரஹ்ம மீமாம்ஸா -உத்தர மீமாம்ஸா –
மீமாம்ஸா -வேதாந்தம் என்று இவற்றை பிரித்தும் சொல்வர்
போதாயனர் இரண்டுக்கும் விருத்தி எழுதி உள்ளார் –

சபரர் -சாபர பாஷ்யம்-இதே மூன்றாக பிரிந்து –
1-குமாரில பட்டர் -பத்தாம் நூற்றாண்டு-பாட்ட மதம் -ஸ்லோக வார்த்திதம் -தந்த்ர வார்திகம்-கத்யமாக -டுப்டீகா -ஸங்க்ரஹமாக-நூல்கள்
2-பிரபாகரர் -ப்ராபகர மதம் -குரு மதம்-லக்வீ-ப்ருஹதீ -நூல்கள்
(அங்கும் சொல்லப்பட வில்லை இங்கும் சொல்லப் பட வில்லை இரண்டு இடத்திலும்
அபி து அதிர அபி நா யுக்தம் பிரித்து -நீயே குரு என்று இவரை சொல்ல குரு மதம்)
3-முராரி மிஸ்ரர் -மிஸ்ரா மதம் -அங்கத்துவ நிருத்தி

பாட்ட மதஸ்தர்கள்
1-பார்த்த சாரதி மிஸ்ரர் நூல்கள் -நியாய ரத்ன மாலை -நியாய ரத்நாகாரம் -ஸாஸ்த்ர தீபிகை –
2-கண்ட தேவர் நூல்கள் -பாட்ட கௌஸ்துபம் -பாட்ட தீபிகை –பாட்ட ரஹஸ்யம் –

பிரபாகரர் மதஸ்தர் -சாலிகா நாதர் -பிரகரண பஞ்சிகை –

பிரகரண கிரந்தங்கள்
1-பவ நாதர் -நியாய விவேகம் –
2-காகா பட்டர் -பாட்ட சிந்தாமணி –
3-ஆப தேவர் -மீமாம்ஸா நியாய பிரகாசம் –
4-சங்கர பட்டர் -மீமாம்ஸா பால பிரகாசம்
5-லௌகாஷி பாஸ்கரன் -அர்த்த ஸங்க்ரஹம்
6-கிருஷ்ண யஜ்வா –மீமாம்ஸா பரிபாஷை
சேஸ்வர மீமாம்சை தேசிகர் கிரந்தமும் உண்டே –
12 அத்தியாயங்கள் -2700-ஸூத்ரங்கள்-ஜைமினி -சபரி ஸ்வாமி வியாக்யானம் –
ஒரு வாரம் ஒரு அத்யாயம் பார்ப்போம் –

—————-

பாடம் -2-மீமாம்ஸ ஸாஸ்த்ர சுருக்கம்

பிரகரண கிரந்தங்கள்
அர்த்த ஸங்க்ரஹம்
நியாய பிரகாசம்
மான மேய உதேயம்
நியாய கௌதம ஸூத்ர -மூல கிரந்தம்
வைசேஷிகர் கணாதர் ஸூத்ர -மூல கிரந்தம்
மீமாம்ஸ -ஜைமினி ஸூத்ர -மூல கிரந்தம்
வேதாந்தம் -பாதாயனர் வேத வியாசர் ஸூத்ர -மூல கிரந்தம்
வியாகரணம் -பாணினி -ஸூத்ர -மூல கிரந்தம் –
பூஜ்யமான வேத விசாரம் மீமாம்ஸா முன்பே பார்த்தோம்
விசாரம் செய்து வேதார்த்த ஞானம் பெறுவோம்
தொடுத்து வைக்கும் கயிறு நூல் போல் ஸூத்ரம் -அர்த்தங்களைக் கோவையாக கோத்து கொடுக்கும் –

ஸூத்ரம் -அதிகரணம்

அல்ப அக்ஷரம் -எண்ணிக்கையில் குறைந்து
அசங்விப்தம் -ஸ்பஷ்டமாக காட்டும்
சாரவத் -ஆழ்ந்த கருத்துகளைச் சொல்லும்
விஸ்வதோ முகம்-appilcable every where
அஸ்தோபம் -வியர்த்த அக்ஷரங்கள் இல்லாமல் -சாரியை போல் ஸ்தோத்ரங்களில் ஸ்தோப அக்ஷரங்கள் இருக்குமே
சந்தஸ்ஸுக்களை பூர்த்தி பண்ண –
அநவத்யம்-அவத்யம் குறைகள் இல்லாமல் இருக்கும்

குறைந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டதாயும்
சந்தேகத்துக்கு இடம் இல்லாததாயும்
ஆழ்ந்த பொருள்களை உடையதாயும்
பல இடங்களில் பயன் படுத்துவதாயும்
பயன் அற்ற எழுத்துக்கள் இல்லாததாயும்
பிழை இல்லாததாயும் -இருப்பது ஸூத்ரம்

லகு -சிறியது -எளிமை
பூஜிதார்த்தா நி –பூஜ்யமான கருத்துக்களை
ஸ்வல்ப அக்ஷரா பதாநி –
ஸர்வதா சாரா பூதா நி

எளிதாகவும்
பல பொருள்களைக் கோடி காட்டுவதாகவும்
குறைந்த எழுத்துக்களையும் சொற்களையும் உடையதாகவும்
ரஸமாகவும் இருப்பதே ஸூத்ரங்கள்

அதிகரணம்
ஒரே விஷயத்தை ஆராயும் ஸூத்ரங்களின் கூட்டத்திற்கு ஓரு அதிகரணம் என்று பெயர்.
அதிகரணம் என்பதற்கு ஐந்து பகுதிகள் உண்டு:

1. விஷயம் – ஆராயப்படும் வேத வாக்யம்
2. விசயம் – அந்த வாக்யத்தின் பொருளில் உள்ள சந்தேகம்
3. பூர்வ பக்ஷம் – எதிராளி கூறும் யுக்திகள்
4. உத்தரம் -ஸித்தாந்தம் –நாம் சொல்லும் யுக்திகளும் முடிவும்
5. ஸங்கதி –முன் அதிகரணத்தோடு இந்த அதிகரணத்துக்கு உள்ள தொடர்பு.-906-ஸங்கதிகள் உண்டு-907 அதிகரணங்கள் –

மஹர்ஷி ஜைமினி தன் ஆசார்யர்கள் இடம் கற்ற மீமாம்ஸ
சாஸ்த்ரத்தை பிற்காலத்தவர் களின் நன்மைக்காக ஸூத்ரங்களாக எழுதி வைத்தார்.
• மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தில் 12 அத்யாயங்கள் உள்ளன.
• ஒவ் ஓரு அத்யாயத்திலும் 4 பாதங்கள் இருக்கும் (பாதம் என்றால் கால் பகுதி என்று பொருள்).
3ஆவது 6ஆவது மற்றும் 10ஆவது அத்யாயங்களில் மட்டும் 8 பாதங்கள் உண்டு.
ஆகையால் மொத்தத்தில் மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தில் 60 பாதங்கள் உள்ளன.
• இந்த 60 பாதங்கைிலும் சேர்த்து 907 அதிகரணங்கள் உள்ளன,–
எனவே 1000 நியாயங்கள் கொண்டது மீமாம்ஸா சாஸ்திரம் என்பர்
• அவர் எழுதிய ஸூத்ரங்களின் எண்ணிக்கை 2745–சில மாறுதல்களும் உண்டு இந்த எண்ணிக்கையில் –

1 -அத்யாயம் -8 4 10 20–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -42-அதிகரணங்கள்
2-அத்யாயம் – 18 13 14 2–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் –47–அதிகரணங்கள்
3 -அத்யாயம் -15 19 20 21 20 16 23 23–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -157-அதிகரணங்கள்
4 -அத்யாயம் -17 13 20 12-பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -62-அதிகரணங்கள்
5 -அத்யாயம் -18 12 15 9–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -54-அதிகரணங்கள்
6 -அத்யாயம் -13 11 21 14 21 7 13 9–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் -ஆக மொத்தம் -99-அதிகரணங்கள்
7 -அத்யாயம் -5 1 14 3-பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -23-அதிகரணங்கள்
8 -அத்யாயம் -19 6 6 4–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -37-அதிகரணங்கள்
9 -அத்யாயம் -18 20 14 15–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -67-அதிகரணங்கள்
10 -அத்யாயம் -11 34 20 27 26 22 20 19-பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -179-அதிகரணங்கள்
11 -அத்யாயம் -11 16 16 21–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -64-அதிகரணங்கள்
12 -அத்யாயம் -21 15 16 16–பாதம் தோறும் உள்ள அதிகரணங்கள் –ஆக மொத்தம் -68-அதிகரணங்கள்-

12-அத்தியாயங்களின் பொருள் -த்வாதஸ லக்ஷணீ -அத்தியாயங்கள் மீமாம்ஸையில் உண்டே –
மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தின் ஒரே பொருள் – ’தர்மம்’.
அதிலும்
1. ப்ரமாணம் – தர்மத்தை அறியும் ப்ரமாணங்களைப் பற்றி
2. பேதம் – தர்மங்களுக்குள் வேறுபாட்டை அறியும் முறைகள்
3. சேஷத்வம் – ஒரு செயல் மற்ற ஓன்றுக்கு அங்கமாக /துணையாக / உறுப்பாக ஆகுதல்
4. ப்ரயுக்தி – பல இடங்களில் உபயோகப்படும் ஒரு பொருளின் முக்கியமான கார்யம் எது என்று நிரூபித்தல்
5. க்ரமம் – வைதிகச் செயல்களைச் செய்யும் வரிசை
6. அதிகாரம் – வைதிகச் செயலைச் செய்யும் தகுதிகள்
7. ஸாமாந்ய அதிதேசம் – ஓரிடத்தில் உபதேசிக்கப்பட்ட செயல் முறையை மற்ற ஒரு இடத்தில் ஏறிடுதல்
8. விசேஷ அதிதேசம் – எங்கிருந்து எங்கு ஏறிட வேண்டும்?
9. ஊஹம் – ஏறிடும் போது செய்ய வேண்டிய சிறு மாற்றங்கள்
10. பாதம்– ஏறிடும் பொழுது தவிற்க வேண்டியவை / நிருத்தப்பட வேண்டியவை
11. தந்த்ரம் – பல வற்றுக்கு உப யோயாகப்படும் ஒரு செயலை அனைத்துக்காகவும் ஒரு முறை செய்தல்
12. ப்ரஸங்கம் – ஒன்றுக்காகச் செய்யப்பட்ட செயலால் மற்ற ஓன்று பயன் பெற்றபடியால் அதற்காகத் தனியாகச் செய்ய வேண்டாமை

நியாயமத –அதிகரண ஸ்லோகம் -பூர்வ பக்ஷம் உத்தரம் விளக்கி ஒரு ஸ்லோகம்
ஸங்க்ரஹ ஸ்லோகம்
தர்மோ துவாதச லக்ஷன்யாம் உத்பாத்யா -தர்மம் அறியவே –
மீமாம்ஸா நியாயம் -ஒரு கருத்து ஒரு அதிகரணத்துக்கு -907 நியாயங்கள் உண்டே
பிரமாணம் -மாணா தீனா மேய ஸித்தி -தர்மம் அறியும் கருவி -போதிக்கும் உபகரணம் –
வேதம் அகில தர்ம மூலம் -அஷ்ட பிரமாணங்கள் தர்மம் அறிய

அடுத்து பேதம் -வேறுபாடு
கர்மாக்களைச் செய்யும் முறைகள் வேதம் போதிக்கும் -செய்யக் கூடாதவற்றையும் சொல்லும் –
ஆறு வழிகள் சொல்லி வேறுபாட்டை உணர்த்தும்
அங்கமாகவும் ஸ்வ தந்த்ரமாகவும் இருக்குமே கர்மாக்கள்

அடுத்து -அங்கத்வம் -சேஷத்வம்
பிரதான யாகம் -தேவதையைக் குறித்து த்ரவ்யம் தியாகம் தானம் பண்ணுவதே யாகம் -முன் செய்வது எல்லாம் அங்கங்கள்
ஆவாஹனம் -செய்து -பிரசாதம் செய்ய பல கர்மாக்கள் –
பின்பு செய்யும் அங்கங்களும் உண்டே -அனைத்தும் யாக பிரயோகங்கள்

அங்க வஸ்திரம் க்ரஹஸ்தனுக்கு
தூசியும் தட்டலாம் -முகமூடியாகவும்
பிரதானம் ஒன்றே
phone -பலவற்றுக்கும் -உபயோகம்
கபாலம் -ப்ரோடாஸம் பண்ண -உமி நகற்றவும் உபயோகம் -ப்ரயோஜம் ஒன்றே -இத்தை நான்காவது அத்யாயம் சொல்லும்

அடுத்து எந்த வரிசையில் -க்ரமம் -சொல்லவே அடுத்த அத்யாயம் -வேத வாக்கியங்கள் கொண்டு அறிவோம்
வைதிக கர்ம க்ரமம்

அடுத்து -அதிகாரம் -யோக்யதை –
சுவர்க்கம் அடைய ஒரு யாகம் –
ராஜா பெரிய அரசு கிடைக்க யாகம் –
சில இடங்களில் சொல்லப்படாத யோக்யதை இருக்கும்
பலராக செய்யும் யாகங்களும் உண்டு -அவற்றுக்கும் அதிகாரம்

அதி தேசம் -அடுத்து -சோறு பொங்கல் -கொஞ்சம் மாற்றம் -அது மட்டும் சொல்வது போல்
யாக அங்கங்கள் விவரணம் சொல்லப்பட்டதை உபயோகித்து -மாற்றங்களை சொல்வது போல்
இது தான் ஏழாவது அத்யாயம் –

விசேஷ அதி தேசம்
கீழே பொதுவானவை –
இதில் விசேஷங்கள்

ஊஹம்-மிளகாய் -இல்லாமல் மிளகு போல் மந்த்ர மாற்றங்கள்
அக்னிக்கு இந்த மந்த்ரம்
சூரியனுக்கு சொல்லும் மந்த்ரம் செயல் முறைகளில் கொஞ்சம் மாற்றம் -தகுந்தாற் போல்

செய்யாமல் விட வேண்டியவையும் உண்டே -இத்தை அடுத்த அத்யாயம் சொல்லும் -பாதம்
அரிசி -ஓர் இடத்தில்
தங்க தூள்கள் -வேறே இடத்தில்
உரலில் போட்டு இடிக்க வேண்டாமே –
இவற்றைச் சொல்லுவதே பாகம் –
அரச மரம் -ஓர் யாகம் -பனை மரம் வேறே இடத்தில் இருக்குமே

தந்த்ரம் -ஒரே செயல் பலவற்றுக்கும் அங்கமாக –
அநேக உத்தேச்யமாக ஸக்ருத் செய்வது

பிரசங்கம் -அடுத்து
ஒருவருக்காக போகும் பொழுது நடுவில் ஒருவரை இறக்கி விடுவது
ஒரே கார்யம் -பலரும் பெறலாம் -இதுவே பிரசங்கம் –
ஒரு யாகத்துக்கு செய்த செயலே மற்ற ஒன்றுக்கும் உபயோகப்பட்டால் அதுவே பிரசங்கம் –

————–

பாடம் -3-மீமாம்ஸா சாஸ்திரத்தின் தேவை
தர்மத்தின் பிரமாணங்கள்

• மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரம் வேதத்தின் பொருளைப் பற்றி விசாரம் செய்வதன் மூலம் தர்மத்தைப் பற்றி அறிவிக்கிறது
• ஒரு பொருளைப் பற்றி ஆராய்வதற்கு முன், அதை நாம் அறியப் பயன்படுத்தும் ப்ரமாணம் எது என்று
முடிவு செய்ய வேண்டும். அதற்காகத் தான் ஜைமிநி மஹரிஷி முதல் அத்யாயத்தில் தர்மத்தை
அறிவிக்கும் ப்ரமாணங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறார்.
• தர்மத்தை போதிக்கும் ப்ரமாணங்கள் எட்டு. அவை
முதல் அத்யாயத்திலிருக்கும் நான்கு பாதங்களால் சொல்லப்படுகின்றன.
• முதல் பாதத்தில் – (1) விதி
• இரண்டாம் பாதத்தில் – (2) அர்த்த வாதம், (3) மந்த்ரம்
• மூன்றாம் பாதத்தில் – (4) ஸ்ம்ருதி, (5) ஆசாரம் (சான்றோர் நடத்தை )
• நான்காம் பாதத்தில் – (6) நாமதேயம், (7) வாக்ய சேஷம், (8) ஸாமர்த்யம் –

• முதல் அத்யாயத்தின் முதல் பாதத்தில், ’விதி’ என்ற ப்ரமாணத்தைப் பற்றி விசாரம் செய்யப்படுகிறது.
• ’விதி’ என்றால் ’கட்டளை ’ என்று பொருள்–பர்யாய சொற்கள் -கட்டளை –
உதாஹரணம் – ஆசார்யன் சிஷ்யனைப் பார்த்து ’மாட்டை ஓட்டிக் கொண்டு வா ’ என்று சொல்லும் வாக்யம்
• சோதநா, உபதேசம், விதி என்ற சொற்கள் எல்லாம் ஒரே பொருளை உடையவை தான்
• விதி என்பது இரண்டு செயல்களைச் செய்ய வேண்டும் –
• (1) அஜ்ஞாத ஜ்ஞாபநம் – அறியப்படாத ஒரு விஷயத்தை அறிவித்தல்
• (2) அப்ரவ்ருத்த ப்ரவர்தநம் – ஒரு செயலில் ஈடுபடாத ஒருவரை அந்தச் செயலில் மூட்டுதல் / தூண்டுதல்
• எடுத்துக் காட்டு – “மாட்டை ஓட்டிக் கொண்டு வா ” என்று ஆசார்யன் சொல்லும் வார்த்தை -(விதி),
சிஷ்யன் இதற்கு முன் அறியாத ’மாட்டை அழைத்து வர வேண்டும்’ என்பதை அறிவிக்கிறது.
மாட்டை அழைத்து வருதல் என்ற செயலில் அவனைத் தூண்டுகிறது.

வேதம் –
1-மந்த்ரம் பாகம் -கார்யம் சொல்லும் பொழுது சொல்ல வேண்டியவை
2-ப்ராஹ்மண பாகம் -இதில் ஓன்று விதி
ஜ்யோதிஷ்டோமம் யாகம் செய்வாய் ஸ்வர்க்கம் போக வேண்டுமானால் – விதி வாக்கியம் –
கட்டளைகளால் தர்மம் காட்டிக் கொடுக்கும் இந்த விதி வாக்கியங்கள் –

ஸ்லோக வார்த்திகம் குமாரில பட்டர் எழுதியது –

விதியின் வகைகள்
விதி மூன்று வகைப்படும் – 1-அபூர்வ விதி -2- நியம விதி, 3-பரிசங்க்யா விதி

• (1) அபூர்வ விதி – நாமாக அறிய முடியாத புதிதான விஷயத்தை அறிவிக்கும் விதி அபூர்வ விதி ஆகும்.
எடுத்துக் காட்டு –
யாகத்திற்கு அரிசியை சேகரிக்க நெல்லை எடுத்து, உலக்கையால் இடிக்க வேண்டும்.
அதற்கு முன் -க்ரீஹீ ப்ரோஷதி ’நெல்லை ப்ரோக்ஷிக்க வேண்டும்’ என்று ஒரு வேத வாக்யம் சொல்லுகிறது.
ப்ரோக்ஷணம் செய்வது லௌகிகத்தில் இல்லையே -இத்தை வேதம் சொல்வதால் அபூர்வ விதி –
இந்த வாக்யம் இல்லா விட்டால், ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும் என்று நாம் அறியவே முடியாது.
ஆகையால், அபூர்வமான இந்த விஷயத்தைச் சொல்லும் இந்த விதி அபூர்வ விதி ஆகும்

• (2) நியம விதி – ஒரு பயனை அடைய பல வழிகள் நமக்குத் தெரிந்திருந்தால், நம் இஷ்டத்துக்கு
ஏதோ வழியில் செய்யக்கூடாது என்பதற்காக அந்த வழிகளுக்குள் ஒரு வழியை வேதமே உபதேசிக்கும்.
இப்படி ஒரு நியமத்தைச் செய்து தருகிறபடியால் இதற்கு நியம விதி என்று பெயர்.
எடுத்துக் காட்டு –
நெல்லிலிருந்து அரிசியை சேகரிக்க உலக்கையால் அடித்தல், நகத்தால் கிழித்தல் போன்ற
பல வழிகள் உண்டு என்று நாமே அறிவோம். -அதை வேதம் சொல்லத் தேவையில்லை .
ஆனால், -அவஹந்தி -’நெல்லை இடிக்க வேண்டும்’ என்ற விதி உள்ளது. இது எதற்கு என்றால்,
நாமாக இஷ்டப்பட்டு நகத்தால் கிழித்து அரிசியை எடுக்க் கூடாது,
உலக்கையால் இடித்துத் தான் ஆக வேண்டும் என்ற நியமத்தை போதிப்பதற்காக –
ஆகையால் -இடித்துத் தான் -என்பதால் – இது நியம விதி.
மற்ற வழிகளால் கூடாது என்பதை அர்த்தமாக அறிகிறோம் இதில் –

• (3) பரிஸங்க்யா விதி – ஒரே சமயத்தில் பல செயல்களைச் செய்ய வாய்ப்பு இருக்கும் பொழுது,
அவற்றில் சில வற்றை வேதமே தள்ளத் தக்காத உபதேசிக்கும்.
தள்ள வேண்டியவை தள்ளப் பட்டால் செய்ய வேண்டியவை எவை என்று தானாகவே நாம் அறியலாம்.
இந்த ’நீக்குதல் / தவிர்த்தல்’ என்பதற்கு தான் பரி சமக்யா என்று ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் பெயர்.
ஆகையால் இந்த விதி பரிசம்க்யா விதி என்று அழைக்கப்படுகிறது.
• எடுத்துக்காட்டு – ஒரு இடத்தில் பொய்யோ உண்மையோ பேச வாய்ப்பிருக்கும் பொழுது,
வேதம்-ந அநிருத்தம் வத – ’பொய்யைப் பேசக் கூடாது’ என்று நமக்கு உபதேசிக்கிறது.
இப்படி ஒரு வழியைத் தவிர்த்து விட்டால், தானாகவே உண்மையைத் தான் பேச வேண்டும்
என்று நமக்குத் தெரிந்து விடும். -ஆகையால் இதி பரிசம்க்யா விதி.
• இந்த இடத்தில், ’சத்யம் தான் பேச வேண்டும்’ என்று வேதம் சொல்லியிருந்தால் அது நியம விதி,
ஏன் என்றால் செய்ய வேண்டிய ஒன்றை வேதம் சொல்லி யுள்ளது.
’பொய் பேசாதே ’ என்று சொன்னபடியால் இது பரிசம்க்யா விதி, -ஒரு பொருளைத் தவிர்ப்பதைப் பற்றிச் சொல்லுகிறபடியால்.
சத்யம் தான் சொல்ல வேண்டும் என்று ஆர்த்தமாக அறிகிறோம் –

மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தில் முதல் அதிகரணம் –
ஜிஜ்ஞாஸா அதிகரணம்-

முதல் பாதத்தால் விதி கட்டளை கொண்டு தர்மம் அறியலாம்
இது தர்க்க பாதம் -இதில் விதி வாக்கியங்கள் இருக்காது
விஷயம் -விஷயம் -பூர்வ பக்ஷம் -சித்தாந்தம் சங்கதி க்கு பதில் பிரயோஜனம்
முதல் அதிகரணம் -ஒரே ஸூத்ரம் -ப்ரதிஜ்ஜா -ஸூத்ரம்
அது அத தர்ம ஜிஜ்ஞாசா –
அடுத்து ஆகையால் தர்மத்தை பற்றி விசாரம் செய்ய வேண்டும்
வேத அத்யயனத்து அடுத்து
வேத அத்யயனம் செய்ததால்
தர்ம விசாரம் -ஜிஜ்ஞாசா -ஞாதும் இச்சா -விசாரம் -லக்ஷணை யால்

இந்த அதிகரணத்தில் மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரம் ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டுமா அல்லவா எனறு விசாரிக்கப்படுகிறது.
• விஷய வாக்யம் -ஸ்வ அத்யாயம் அத்யே தவ்ய-தன்னுடைய வேத பாகம் -கற்க வேண்டும் –
’ஒருவன், அவனவன் முன்னோர்கள் பயின்ற வேதத்தை , அத்யயநம் செய்ய வேண்டும்’ என்று வேதம் சொல்லுகிறது.
• அத்யயநம் என்றால் வேதத்தை ஒரு ஆசார்யன் சொல்லச் சொல்ல, மாணவன் அத்தை திரும்பச் சொல்லுதல்.
• ஸந்தேகம் – இந்த விதி வாக்யம் வேதத்தை அத்யயநம் செய்தால்
புண்ணியம் பெற்று ஸ்வர்கத்தை அடையலாம் என்று சொல்கிறதா? அல்லது
வேதத்தை அத்யயநம் செய்தால் அதன் பொருளை அறியலாம்,
அதாவது, அர்த்த ஜ்ஞாநத்தைப் பெறலாம் என்று சொல்கிறதா? –
அத்யயநம் செய்ததன் பயன் ஸ்வர்கமா? அர்த்த ஜ்ஞாநமா?
• அத்யயநம் செய்யப்படுவது ஸ்வர்கத்துக்காக என்றால், வேதத்தின் மூலத்தைக் கற்றால் போதும்,
பொருள் அறியத் தேவையில்லை என்பதால் மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரம் தேவையில்லை
. அத்யயநம் செய்வது வேதத்தின் பொருளை அறிந்து கொள்வதற்காக என்றால், சந்தேகங்கள் இல்லாமல்
வேத்த்தின் பொருளை அறிய மீமாம்ஸை என்கிற விசாரம் கண்டிப்பாகத் தேவைப் படுகிறது.

பூர்வ பக்ஷம் –
அத்யயநம் செய்வது அர்த்த ஜ்ஞாநத்துக்காக என்று சொல்ல முடியாது.
’அர்த்த ஜ்ஞாநத்துக்காக அத்யயநம் செய்ய வேண்டும்’ என்று சொல்லும் இந்த விதி அபூர்வ விதியா? நியம விதியா?
• அபூர்வ விதி என்று சொல்ல இயலாது – ஏன் என்றால் இதில் அபூர்வமான விஷயம் ஒன்றும் இல்ஸல.
ஒரு நூலை அத்யயநம் செய்தால் அதன் பொருளை அறியலாம் என்று உலகத்தில் நாம் அறிந்தது தான்.
• நியம விதி என்றும் சொல்ல முடியாது, ஏன் என்றால் நியம விதிகளில்
நியமத்தை மீறினால் என்ன சங்கடம் நேறிடும் என்று சொல்ல வேண்டும்.
• எடுத்துக் காட்டு –
நாம் முன்னால் பார்த்த எடுத்துக் காட்டில், நெல்லை உலக்கையால் குத்தி, உமியை நீக்கி,
அரிசியை எடுத்து, சோறு சமைத்து, தேவதைக்கு சமர்பித்தால் தான் புண்ணியம் ஏற்படும்,
அதன் மூலம் தான் நாம் ஆசைப்படும் பயன் கிட்டும்,
நகத்தால் கீறி அரிசியை எடுத்து சோறு சமைத்து தேவதைக்குக் கொடுத்தால்
புண்ணியம் ஏற்படாது, பயனும் கிட்டாது என்று சொல்லலாம்.
• அதைப் போல் இவ்விடத்தில் சொல்ல இயலாது. அர்த்த ஜ்ஞாநம் என்பது அநுஷ்டானத்திற்காக.
அத்யயநம் செய்து அர்த்த ஜ்ஞாநம் பெற்றாலும் சரி, நாமாகப் படித்துப் பெற்றாலும் சரி, அநுஷ்டானத்தைக்
குறையின்றி செய்யலாமே .ஆகையால் இது நியம விதி ஆக முடியாது,
• ஆகையால், அத்யயநம் செய்வது ஸ்வர்கத்துக்காக என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.
பயன் சொல்லப்படாத செயல்கள் அனைத்துக்குமே ஸ்வர்கம் தான் பலன் என்பது மீமாம்ஸையில் கோட்பாடு.

அதீத்ய ஸ்நாயாத் -ஸ்ம்ருதி -சமா வர்த்தநம்-ஹோமம் பண்ணி பூர்த்தி -அத்யயனம் செய்த உடன் செய்ய வேண்டும் –
அர்த்தத்துக்கு நடுவில் மீமாம்ஸா படி- சொல்ல வில்லை
எனவே வேதம் அத்யயனம் அர்த்தத்துக்கு இல்லை-ஸ்வர்க்கத்துக்காகவே என்பர் பூர்வ பக்ஷி

• ஸித்தாந்தம் –
அத்யயநம் செய்வது அர்த்த ஜ்ஞாநத்திற்காகத் தான்.
• இது நியம விதி தான். எந்தக் குறையும் இல்லை.
• நியமத்தை மீறினால் ஏற்படும் குறையை இப்படிச் சொல்ல வேண்டும்
அத்யயநத்தின் மூலம் சம்பாதிக்கப்பட்ட அர்த்த ஜ்ஞாநத்தைக் கொண்டு அநுஷ்டானம் செய்தால் தான்,
செய்யப்பட்ட வைதிக கர்மா புண்ணியத்தைக் கொடுத்து அதன் மூலம் நாம் ஆசைப்பட்ட பலனைக் கொடுக்கும்.
நாமாக புத்தகத்தைப் படித்து அர்த்த ஜ்ஞாநம் பெற்று, அதன் மூலம் அநுஷ்டானம் செய்தால்,
அந்தச் செயல் எந்த புண்ணியத்தையும் கொடுக்காது.
• அத்யயநத்துக்கு ஸ்வர்கம் தான் பலம் என்று சொல்லக் கூடாது.
ஒரு செயலுக்கு த்ருஷ்டமான (கண்ணுக்குப் / புலன்களுக்குப் புலப்படும்) பயன் இருக்கும் பொழுது,
பாபம் புண்யம் போன்ற அத்ருஷ்டமான ஒன்றை பலன் என்று சொல்லக் கூடாது.
• நாம் உண்ணும் ஒரு மருந்து, த்ருஷ்டமான முறையில் ஏதோ ரஸாயனங்களை உடலில் புகுத்தி,
நோயைப் போக்குகிறது என்று சொல்ல முடியும் பொழுது, மருந்து உண்டதால் புண்ணியம் கிடைத்தது
அதனால் நோய் நீங்கியது என்று சொல்லக் கூடாது
• அதே போல் தான் அத்யயநத்தினால் அர்த்த ஜ்ஞாநம் என்ற த்ருஷ்டமான பலன் இருக்கும் பொழுது,
அத்ருஷ்டமான புண்ணியம், ஸ்வர்கம் முதலானவற்றைப் பலனாகக் கல்பிக்கக் கூடாது.
• ஆகையால், அத்யயநம் செய்த பிறகு மீமாம்ஸை என்ற விசாரம்
செய்தால் தான் ஸந்தேஹங்கள் இல்லாமல் வேதத்தின் அர்த்தத்தை
அறிய முடியும் என்பதால் மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரம் தேவை யானது தான்,

ப்ரயோஜநம்
• ஒவ்வொரு அதிகரணத்திலும் ஒரு பிரயோஜனம் சொல்லப்படும்.
பூர்வ பக்ஷி சொன்ன கருத்தை ஏற்றுக் கொண்டால் கர்மங்களில் அநுஷ்டானம் எப்படி ஏற்படும்.
ஸித்தாந்தி வேறு கருத்தை நிர்ணயம் செய்ததால் அநுஷ்டானத்தில் என்ன மாற்றம் ஏற்படுகிறது
என்பது தான் ஓர் அதிகரணத்தின் பிரயோஜனம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
• ஸ்ம்ருதிகளில் ’அத்யயநம் செய்து ஸமாவர்தநம் என்ற கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்’ என்று சொல்கிறது.
• பூர்வ பக்ஷத்தில் அத்யயநம் ஸ்வர்கத்துக்காக என்பதால் வேதத்தின் மூலத்தை அறிந்து கொண்டால் போதும்,
மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தைப் படிக்கத் தேவையில்லை
ஆகையால், அத்யயநம் செய்து முடித்தவுடன் உடனே அடுத்து ஸமா வர்தநம் செய்து விட்டு
குருகுலத்திலிருந்து மாணவன் புறப்படலாம்.
• ஸித்தாந்தத்தில் அத்யயநம் செய்வது அர்த்த ஜ்ஞாநத்துக்காக. ஆகையால், வேதத்தின் மூலத்தை மட்டும்
கற்றால் போதாது,-பொருளையும் அறியவேண்டும். அதற்காக மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தை ஆசார்யனிடம் பயில வேண்டும்.
ஆகவே, அத்யயநம் முடித்துே விட்டு, குருகுலத்திலேயே தங்கியிருந்து மீமாம்ஸையும் பயின்ற பிறகு தான்
ஸமா வர்தநம் செய்து விட்டு மாணவன் குருகுலத்திலிருந்து புறப்படலாம்

வேத அத்யயனத்துக்கு பிறகு
வேத அத்யயனத்தால் த்ருஷ்ட பலமான அர்த்தம் ஞானம் வருவதால் -தர்மம் அறிந்து
அனுஷ்டானம் செய்து -புண்ணியம்
சமா வர்த்தநம்–அத்யயனம் செய்த பிறகு -என்பதால் -அத்யயனம் செய்து மீமாம்ஸா மூலம்
அர்த்த ஞானம் பெற்று பின் காலத்தில் சமா வர்த்தநம்
அத்யயனத்துக்கு அடுத்து சமா வர்த்தநம் இல்லை பின்பே என்றதாயிற்று
ஆகவே விசாரம் செய்ய வேண்டும் என்று நிரூபணம் –

————–

பாடம் -4-விதி அர்த்தவாதம் மந்த்ரம்

1-1-2-தர்மத்தின் லக்ஷணம் –

மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தின் முதல் அத்யாயத்தின் முதல் பாதத்தின் முதல் அதிகரணத்தில் (1.1.1)
மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரம் ஏன் ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டும் என்று நிரூபித்தார் ஸைமிநி மஹரிஷி
• அடுத்து, இரண்டாவது அதிகரணத்தில், தர்மத்தின் லக்ஷணம் என்ன?
தர்மத்தை போதிக்கும் ப்ரமாணம் எது? என்ற இரண்டு கேள்விகளுக்கு பதில் கூறுகிறார்.
விதி உபதேசம் சோதனா -பர்யாயம்
• “(ஸோதநா லக்ஷண:) ஸோதநா என்று அழைக்கப்படும் வைதிக விதியால் (கட்டளையால்) அறியப்படுவதாகவும்,
(அர்த:) நமக்கு நன்மையைக் கொடுப்பதாகவும் இருப்பது தான் (தர்ம:) தர்மம்.”
• அநர்தம் என்பது நரகம் போன்ற தீங்குகளை ஏற்படுத்தும் செயல்.
அர்தம் என்றால், அப்படி இல்லாமல், நன்மையைக் கொடுப்பது.-ஸ்ரேயஸ் கரம் –
வேத போதித இஷ்ட சாதனத்வம் தர்மம் –
• இந்த லக்ஷணத்தில், ’அர்தம்’ = ’நன்மையைக் கொடுப்பது’ என்று சொல்லாமல் போனால் அதி வ்யாப்தி ஏற்படும்.
நமது எதிரிகளைப் போக்குவதற்கான சில யாகங்கள் வேதத்திலேயே சொல்லப்பட்டுள்ளன.
ஆனால், அந்த கர்மங்களைச் செய்பவனுக்கு நரகம் ஏற்படும் என்றும் வேதமே சொல்கிறது.
ஆகையால், அவற்றுக்கு தர்மம் என்ற பெயர் கிடையாது.
ஆனால், அவையும் விதி வாக்யத்தாலே போதிக்கப்படுமவை தான்.
அதனால் அவற்றில் அதி வ்யாப்தி ஏற்படும்.
• மற்ற ஓரு வகையில் சொன்னால், “நாம் ஆசைப்படும் ஒரு பயனைப் பெற்றுக் கொடுக்கும் வழியாலே
வேதத்தாலே போதிக்கப்படுவது தான் தர்மம்” என்று சொல்லலாம்.

இரண்டு நியமங்கள்
• லக்ஷணம் என்ற சொல்லுக்கு பல பொருள்கள் உண்டு.
• (1) லக்ஷணம் = அஸாதாரண தர்மம் / இலக்கணம்
• (2) லக்ஷணம் = பன்னிரண்டு அத்யாயங்களைக் கொண்ட இந்த மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்துக்கு
த்வாதச லக்ஷணீ என்று பெயர்
• (3) லக்ஷணம் = ப்ரமாணம். ஸோதநா என்கிற வேத விதிகளைப் ப்ரமாணமாகக் கொண்டவை தர்மங்கள்,
அதாவது அவற்றால் அறியப்படுபவை தான் தர்மங்கள். அதனால் தான் ஸோதநா லக்ஷண: என்று கூறுகிறார் ஸைமிநி.
• இதை லக்ஷணா என்ற சொல்லோடு குழப்பிக் கொள்ள வேண்டாம்.
ஒரு சொல், தனது முக்கியமான அர்த்தத்தைக் குறிக்க முடியாத போது, அதனோடு தொடர்புடைய
வேறு ஓரு அர்த்தத்தைக் குறிப்பதற்கு லக்ஷணா என்று பெயர் என்ற கற்றுள்ளோம்.
• பொதுவாக ஒரு சொல் தொடரில் வலியுறுத்தல் இல்லா விட்டாலும், அதை நாம் வைத்துக் கொள்ளலாம்.
’அர்ஜுனன் வில்லாளி என்று சொன்னால் “அர்ஜுனன் தான் வில்லாளி மற்றவர்கள் அல்ல” என்றும்
“அர்ஜுனன் வில்லாளி தான் ” என்றும் இரண்டு கருத்துகள் வலியுறுத்தப்படலாம்.
• அதே போல் “விதி வாக்யங்களைப் ப்ரமாணமாகக் கொண்டது தர்மம்” என்று கூறும் இந்த ஸூத்ரத்தில்
இரண்டு வலியுறுத்தல்கள் கூறப்படுகின்றன –
“விதிகள் தான் தர்மத்தின் ப்ரமாணங்கள், வேறு ப்ரமாணங்கள் இல்லை ” என்றும்
“விதிகள் தர்மத்தின் ப்ரமாணம் தான், அப்ரமாணங்கள் அல்ல” என்றும்.

1-1-3-விசார சாஸ்திரம்

கீழ் ஸூத்ரங்களில்,
வேத அத்யயநத்துக்குப் பிறகு தர்மத்தைப் பற்றின விசாரம் செய்யப்பட வேண்டும்-என்றும்,
தர்மத்தின் லக்ஷணம் என்ன என்றும்,
தர்மத்தை போதிக்கும் ப்ரமாணம் எது என்றும் கூறினார் ஜைமிநி மஹரிஷி.
• இந்த சாஸ்த்ரம் உபதேசம் மட்டுமே செய்யும்,-சொல்வதைக் கேட்டு ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியது தான்
என்ற எண்ணம் படிப்பவர்களுக்கு வரக் கூடாது என்பதற்காக, முற் கூறிய கருத்துகளை தானே விசாரம்
செய்யப் பாேவதாகப் ப்ரதிஜ்ஜை செய்கிறார் அடுத்த ஸூத்ரத்தில்

• “ (தஸ்ய) அந்த தர்மத்தின் (நிமித்த-) நிமித்தம்/ப்ரமாணம் (-பரீஷ்டி:) ஆராயப்பட வேண்டும்”
என்று இந்த ஸூத்ரத்தின் பொருள்.
• இப்படி உபதேசமாக இல்லாமல் விசாரம் செய்யும் நூலாக இருக்கிறபடியால் தான் இந்த மீமாம்ஸா
சாஸ்த்ரத்துக்கு ’விசார சாஸ்த்ரம்’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

1-1-4-தர்மத்திற்கு வேறு ப்ரமாணம் கிடையாது

• கீழ் சொல்லப்பட்ட இரண்டு நியமங்களுள் (வலியுறுத்தல்களுள்)
“வேதம் தான் தர்மத்துக்குப் ப்ரமாணம், வேறு ப்ரமாணம் கிடையாது” என்பதை நிரூபிப்பதற்காக வந்தது அடுத்த ஸூத்ரம்.
• “ஸத் ஸம் ப்ரயோகே புருஷஸ்ய இந்த்ரியாணாம் புத்தி ஜந்ம தத் ப்ரத்யக்ஷம்” –
இந்த்ரியத்துக்கும் ஒரு பொருளுக்கும் தொடர்பு (ஸந் நிகர்ஷம் / ஸம் ப்ரயோகம்) ஏற்பட்டால் தான்
ப்ரத்யக்ஷம் என்று சொல்லப்படும் ஜ்ஞாநம் தோன்றும்.
• தொடர்பு ஏற்படவேண்டுமானால் அந்தப் பொருள் தற்போது இருக்க வேண்டும்.
கடந்த காலத்தில் இருந்த / வருங் காலத்தில் உண்டாகப் போகிற பொருளோடு இப்போது இந்த்ரியம் தொடர்பு பட முடியாது.
ஸ்ரீ ராமனைத் தற்போது கண்ணால் பார்க்க இயலாதே .
• “வித்ய மாநே உபலம்ப நத்வாத்” – ஆகையால், ப்ரத்யக்ஷம் என்பது தற்போது இருக்கும் பொருள்களை மட்டும் தான் க்ரஹிக்கும்.
• “அநிமித்தம்” – ஆகையால் தர்மத்தை போதிக்கும் ப்ரமாணமாக ப்ரத்யக்ஷம் ஆகாது, ஏன் என்றால்
தர்மம் என்பது இப்போது இருக்கும் பொருள் அல்ல.
• நாம் ஆசைப்படும் ஒரு பயனைப் பெற்றுக் கொடுக்கும் கருவி தர்மம். ஆசைப்படும் பயன் தற்போது ஏற்படாது,
பல வருடங்களுக்குப் பின் ஏற்படும். ஆகையால், “இந்தச் செயல் அந்தப் பயனைக் கொடுக்கும்” என்பது
தற்போது இருக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல, பிற்காலத்தில் தான் தெறியும். ஆகையால் இதை ப்ரத்யக்ஷத்தால் அறிய முடியாது.
• ப்ரத்யக்ஷத்தின் அடிப்படையில் தான் அநுமானம் முதலானவையும் செயல்படும்.
ஆகையால் அவையும் தர்மத்துக்குப் ப்ரமாணங்கள் அல்ல.

வேதம் பிரமாணம் ஆகாது என்ற ஆஷேபம் –

• கீழ் சொல்லப்பட்ட இரண்டு நியமங்களுள் (வலியுறுத்தல்களுள்) “வேதம் தர்மத்துக்கு ப்ரமாணம் தான்,
அப்ரமாணம் அல்ல” என்பதை இனி நிரூபிக்க வேண்டும்.
அதில் இவ்வாறு ஆஷேபம் எழுகிறது –
• வேதம் என்பது நூல் வடிவத்தில் உள்ளது.
ஒரு நூல் ப்ரமாணமா அல்லவா என்பது அதை இயற்றின மனிசரைப் பொருத்தது.
இயற்றினவரிடம் குற்றங்கள் இருந்தால், அந்த நூலும் ப்ரமாணம் ஆகாது.

• மனிதர்கள் என்றாலே , அவர்களுக்கு நான்கு குற்றங்கள் இருக்கலாம் –
• ப்ரமம் – தவறான புரிதல்
• ப்ரமோதம் – கவனக் குறைவு
• அ சக்தி – நினைப்பதை எடுத்துச் சோல்லும் வலிமை இன்மை
• விப்ரலிப்ஸோ – ஏமாற்றுத்தன்ஸம

• இப்படி குற்றங்களை உஸடய மனிதர்கள், மூன்று இடங்களில் ஒரு நூலோடு தொடர்பு படுகிறார்கள்:
1. ஒரு சொல்லுக்கும் அதன் பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பு மனிதர்களால் ஏற்படுத்தப் படவேண்டும்.
உலகில் ஒரு குழந்தைக்குப் புதிதாகப் பெயர் வைப்பது கூட தாய் தந்தை முதலானவர்கள் தான்.
2. தனித் தனியாக சொற்களுக்குப் பொருள் தெரிந்த பிறகும், ஒரு சொல் தொடருக்கும்
அது கூறும் பொருளுக்கும் தொடர்பு மனிதர்களால் தான் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும்
3. சொற்களைச் சேர்த்து, ஒரு சொல் தொடராக ஆக்குவதும் மனிதன் தான்
• ஆக இதே போல் வேதத்திலும் மூன்று முறைகளிலே மனிதர்களின் பங்கு இருப்பதால், மனிதர்கள்
குற்றமிருக்க வாய்ப்புடை யவர்கள் என்பதால், வேதத்தைப் ப்ரமாணமாக ஏற்க முடியாது என்று கேள்வி எழுகிறது –

1-1-5- சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் தொடர்பு நித்தியமானது –

• முதல் கேள்விக்குப் பதிலை அடுத்த அதிகரணத்தில் கூறுகிறார் ஜைமிநி
• ஔத்பத்தி கஸ்து சப்தஸ்ய அர்தேந ஸம்பந்த: – சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பு
ஔத்பத்திகம் (இயற்கையானது,நித்யமானது). ஆகையால் அந்த இடத்தில் மனிதனின் பங்கு இல்ஸல
• தஸ்ய ஜ்ஞாநம் உபதேச : – அப்படிப்பட்ட நித்யமான தொடர்பு தான் தர்மத்தைப் பற்றின அறிவுக்கு ஸாதநம் (வழி )
• அவ்யதிரேக ச : – உலகில் எங்குமே மனிதனால் இயற்றப்பட்ட வேற ஓரு சம்பந்தம் காணப்பட வில்லை —
மனிதனால் செய்யவும் இயலாது
• அர்தே அநுபலப்தே – வேதத்தால் சொல்லப்படும் பொருட்கள் புலன்களுக்கே எட்டாதவையான படியால்
அவற்றோடு சொற்களுக்கு உள்ள தொடர்பை மனிதன் எப்படிச் செய்ய முடியும்?
• தத் ப்ரமாணம் பாதராயணஸ்ய அநபேக்ஷத்வாத் – ஆக, இயற்கையாகவே சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும்
தொடர்பு இருக்கிறபடியால், மனிதனை எதிர்பார்க்காமலேயே வேதம் தர்மத்தை போதிக்கும் ப்ரமாணம் ஆகும்
என்று பாதராயணர் (வேத வ்யாஸர்) கூறுகிறார்.
• ஒரு ஜ்ஞாநம் தவறானது என்று முடிவு செய்ய இரண்டு காரணமுண்டு:
• அதற்கு முரண்பட்ட வேற ஓரு ஜ்ஞாநம் ஏற்படுவது
• அதை ஏற்படுத்தின கருவியில் தோஷம் உள்ளது என்ற அறிவு
• வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட பொருள் தவறு என்று நமக்கு ப்ரத்யக்ஷம் முதலானவற்றால் தெரிவது இல்லை .
வேதத்துக்கு உத்பத்தியே இல்லாதபடியால் அதில் தோஷமும் இருக்க முடியாது.
ஆகையால், வேதத்திலிருந்து உண்டாகும் ஜ்ஞாநம் சரியானதே .

1-1-6- சொற்களும் நித்யமானவை —

முன் அதிகரணத்தில் சொன்ன பதிலில் செய்யப்பட்ட ஓர் ஆஷேபம்
அடுத்த அதிகரணத்தில் நீக்கப்படுகிறது.
• பூர்வ பக்ஷம் –
சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பு நித்யமானது என்று சொன்னீர்கள் ,
சொற்களே அநித்யமானவை (அழியக் கூடியவை ).
பிறகு எப்படி சொற்களுக்கும் பொருட்களுக்கும் தொடர்பு நித்யம் ஆகும்?
• யுக்தி (1) – கர்ம ஏச தத்ர தர்ஸ நாத் –
நாம் வாய் / தொண்டை யால் ஒரு முயற்சி செய்த பிறகு தான் சப்தத்தைக் கேட்கிறோம். ஆகையால்,
அந்த முயற்சியால் சப்தம் உண்டாகிறது என்று ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்.
• யுக்தி (2) – அஸ்தாநாத் –
வாய் / தொண்டையின் முயற்சி நின்றவுடன் சப்தம் தோற்று வதில்லை . ஆகையால், சப்தம் அழிந்திருக்க வேண்டும்.
• ஸித்தாந்தம் –
நித்யஸ்து ஸ்யாத் தர்ஸ நஸ்ய பரார்தத்வாத் –
சப்தம் நித்யமானது தான், இல்லை எனில் சொற்கள் மாறிக் கொண்டே இருக்கிற படியால் அதைக் கொண்டு
ஒருவர் மற்ற ஒருவருக்கு ஒரு பொருளை அறிவிக்கவே முடியாமல் போய் விடும்.
• பதில் (1) – ஸமம் து தத்ர தர்ஸநம் –
முயற்சிக்குப் பிறகு தோற்றுகிற படியால், சப்தம் உண்டாகி யிருக்க வேண்டும் என்ற தேவை இல்லை
முன்னமே இருக்கும் ஒரு பொருள் நாம் செய்யும் முயற்சியால் வெளிப் படுகிறது என்றும் கூறலாம்.
இதற்கு அபிவ்யக்தி என்று பெயர்.
முன்னமே பூமியில் இருக்கக் கூடிய ஆகாசம், பள்ளம் தோண்டின பிறகு வெளிப்படுகிறது போலே
• பதில் (2) – ஸத: பரம் அவிஜ்ஞாநம் விஷயா நாகமாத் –
முயற்சி முடிந்த பின் சப்தம் தோற்றாததும் சப்தம் அழிந்து விட்டபடியால் அல்ல,
அபி வ்யக்தியைச் செய்யும் காரணம் இல்லாதபடியால் தான்-

மீமாம்ஸா தர்ஸநத்தில் சப்தம் —

ந்யாய மதத்தின் படி சப்தம் என்பது ஒரு குணம். அது ஆகாசத்தினுடைய குணம்.
ஆனால், மீமாம்ஸையில் அப்படி ஒப்புக் கொள்ளப் படவில்லை .
• மீமாம்ஸா மதத்தில் பதம் (எழுத்து) என்பது ஒரு வகையான த்ரவ்யம்.
• ’அ’ என்ற எழுத்து (ஒலி) ஒரு த்ரவ்யம். ’இ’ என்ற எழுத்து ஒரு த்ரவ்யம். ’க்’ என்ற எழுத்து ஒரு த்ரவ்யம்.
• இந்த ஒவ்வொரு த்ரவ்யமும் விபு வானது (உலகு எங்கும் பரந்து உள்ளது).
• நாம் தொண்டை வாய் முதலான வற்றால் ஒரு வகையான முயற்சியைச் செய்தால், நாம் இருக்கும் ப்ரதேசத்தில்
இருக்கும் ’அ’ என்ற எழுத்து வெளிப்படுகிறது (அபி வ்யக்தி அடைகிறது, தோற்றம் பெருகிறது-உத்பத்தி இல்லை ).
• வேறு ஓரு வகையான முயற்சியைச் செய்தால், ’க்’ என்ற எழுத்து வெளிப்படுகிறது.
• ஒரே ’அ’ என்ற எழுத்து நான் இருக்கும் இடத்தில் என் முயற்சியால் வெளிப்படுமே தவிர
உலகு எங்கும் வெளிப்படாது . அதனால் தான் தொலைவில் உள்ள வர்களுக்கு அது கேட்பதில்லை .
• சப்தம் (சொல்) என்பது தனியான ஒரு பொருள் அல்ல.
எழுத்துக் களின் ஒரு வரிசை தான் சொல் ஆகும். ஆக, எழுத்துக்கள் நித்யமானபடியால்,
அவற்றின் கோர்வையான சப்தமும் நித்யமானது தான்.
• ஆகையால், சப்தத்துக்கும் அதன் பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பு
நித்யமானது என்று முன் அதிகரணத்தில் சொன்னது சரி தான்.

இரண்டாது கேள்விக்கு பதில் அடுத்த அதிகரணம் –1-1-7-

அடுத்த அதிகரணத்தில், முன்னால் கேட்கப்பட்ட மூன்று கேள்விகளுக்குள்
இரண்டாவது கேள்விக்கு பதில் கூறப்படுகிறது.
• கேள்வி – சொற்களுக்கும் அவற்றின் பொருள்களுக்கும் தொடர்பு நித்யமாக இருந்தாலும்,
ஒரு சொல் தொடரின் பொருள் என்பது புதிதானது. ஆகையால், ஒரு சொல் தொடருக்கும் அதன் பொருளுக்கும்
உள்ள தொடர்பு மனிதனால் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும்
• எடுத்துக் காட்டு – ராமன், மாரீசன், கொலை முதலான சொற்களுக்கான பொருள் நமக்கு முன்னமே தெரிந்திருந்தாலும்,
“ராமன் மாரீசனைக் கொன்றான்” என்ற சொல் தொடரைக் கேட்டால் நமக்கு ஏற்படும் அறிவு புதிதானது.
அதற்கும் இந்த சொல் தொடருக்கும் உள்ள தொடர்பு மனிதனால் செய்யப் பட்டிருக்க வேண்டும்.
• பதில் – அந்த அந்தச் சொல் அதன் அதன் பொருளை நினைவு படுத்தும்.
அதற்குப் பிறகு, ஆகாங்ஷை யோக்யதை ஸந்நிதி போன்ற அனைத்துத் தேவைகளும் இருக்குமானால்,
அந்த நினைவு படுத்தப்பட்ட பதார்த்தங்களே (பொருள்களே ) சேர்ந்து,
“ராமன் மாரீசனைக் கொன்றான்” என்ற அறிவை ஏற்படுத்து கின்றன .
• ஆகையால், இந்த நிலையிலும் மனிதனின் பங்கு இல்லை -வேதத்தில்.

மூன்றாவது கேள்விக்குப் பதில் –1-1-8-

அடுத்த அதிகரணத்தில், முன்னால் கேட்கப்பட்ட மூன்று
கேள்விக்குள் மூன்றாவது கேள்விக்கு பதில் கூறப்படுகிறது.
• பூர்வ பக்ஷம்
• யுக்தி 1 – வேதமும் வாக்யங்களால் ஆக்கப்பட்ட ஒரு நூல் தான்.
ஆகையால், சொற்களைச் சேர்த்து ஒரு சொல் தொடராக அமைக்கும் செயலில் மனிதன் பங்கு கண்டிப்பாக
இருக்க வேண்டும். அதில் தவறுகள் இருக்க வாய்ப்புள்ள படியால் வேதம் ப்ரமாணம் ஆகாது. அதாவது –
ஒரு அநு மானத்தைச் சொல்கிறார் பூர்வ பக்ஷீ –
“வேதம் பௌருவஷேயம் (ஒரு புருஷனால் செய்யப்பட்டது),-வாக்யத்வாத் பாரதம் போல்
வாக்ய வடிவத்தில் இருக்கிறபடியால், மஹாபாரதம் முதலானவை போலே .”
• யுக்தி 2 – வேதாம்ஸ் ச ஏகே ச ஸந்நிகர்ஷம் புருஷாக்யா : –
வேதங்களில் சில பகுதிகளுக்கு ’காடகம்’, ’காபாலகம்’, ’பைப்பலாதகம்’, ’ஸதத்திரீயம்’ என்று ரிஷிகளின் பெயரை
வைத்துப் பெயர் வழங்கப்படுகிறது. ஆகையால், அந்தந்தப் பகுதிகள் அந்தந்த ரிஷியால் இயற்றப்பட்ட வையாகத் தான்
இருக்க வேண்டும். இல்லை எனில் அந்தப் பெயர் ஒட்டாது.
• யுக்தி 3 – அநித்ய தர்ஸநாச் ச – சில வேத வாக்யங்களில் அநித்யமான (ஒரு காலத்தில் உண்டாகி ஒரு காலத்தில்
அழியக்கூடிய-முனிவர் பிள்ளையின் பெயர் போன்றவற்றையும் பேசும் ) சிலவற்றைப் பற்றி பேசப்படுகிறது.
ஆகையால், அந்தப் பொருள் உண்டான பிறகு தான் அந்த வேத வாக்யம்
இயற்றப் பட்டிருக்க வேண்டும். ஆகவே வேதம் பௌருவஷேயமே –

ஸித்தோந்தம்
• பதில் 1 – உக்தம் து சப்த பூர்வத்வம் –
பூர்வ பக்ஷிகள் சொன்ன அநுமானத்தில் பாதகம் உள்ளது.
ஒரு நூலின் நம்பகத் தன்மை அதன் ஆசிரியரின் நம்பகத் தன்மையைப் பொருத்தது தான்.
எனவே, ஒரு நூலுக்கு ஒரு நூலாசிரியர் இன்றியமையாதவர் ஆகிறார். (அவஸ்யம் ஸ்மர்த்வயம் -)
ஒரு கிணற்றைக் கட்டியவர் யார் என்று தெரியா விட்டாலும் அதைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால்,
ஒரு நூலின் ஆசிரியரை மறந்து விட்டால் அதை உப யோகிக்கவே முடியாது.
அப்படி ஆசிரியர் முக்கியமாக இருக்கும் பொழுதும், “வேதத்தை இவர் இயற்றினார்” என்று ஒருவர் கூட
நினைவு கூறாமலிருப்பது (’ஸ்மர்தவ்ய அஸ்மரணம்’) நூலாசிரியரே இல்லை என்பதைத் தான் காட்டும்.

அநுமானம் – வேதத்தின் அத்யயநம் அனைத்துமே அதற்கு முன் நடந்த அத்யயனத்தினால் வந்தது,
வேத அத்யயநமான படியால், இன்றிருக்கும் அத்யயனம் போல் –

• பதில் 2 – ஆக்யோ ப்ரவ ச நாத் –
வேதப் பகுதிகளுக்கு ரிஷிகளின் பெயர் இருப்பது அவர்களால் இயற்றப்பட்ட படியால் தான் என்று கூற முடியாது.
முன் சொன்ன பதிலால் இயற்றியவர் இல்ஸல என்று தெரிந்து விட்டால்,
விசேஷமாக ஒரு ரிஷி அந்த வேதப் பகுதியைக் கற்று பலருக்கும் போதித்தபடியால் தான்
அந்தப் பெயர் ஏற்பட்டது என்று முடிவு செய்யலாம்.

• பதில் 3 – பரம் து ச்ருதி ஸாமாந்யம் –
அநித்யமான பொருட்களைப் பற்றி வேதம் பேசாது. அப்படித் தோற்றும் இடங்கைில்
அதற்கு வேறே ஓரு பொருள் தான் கொள்ள வேண்டும்.
(பிரவாகர் புத்திரர் பிரவாஹினி -சொல்வது வாயு பகவானையே சொல்லும் –
அநித்யமான புத்திரர் பெயரைச் சொல்ல வில்லை )

• ஆகையால், வேதம் அபௌருவஷேயமானபடியால் இவ் விதத்திலும்
மனிதனின் பங்கு இல்லாதபடியால் வேதம் ப்ரமாணம் தான்.

ஜ்யோதிஷடஹோமம் சுவர்க்கம் ஆசைப்படுபவன் செய்யட்டும் -தர்ம லக்ஷணம் –
இஷ்ட சாதனத்வம் வேதத்தால் போதிக்கப் படுவதால் இது தர்மம்
வேதமும் சில தாழ்ந்த கர்மாக்களை உண்டே
செய்யக் கூடாது -எதிரிக்கு மரணம் -உனக்கு நரகம் -நன்மையைக் கொடுத்தால் தானே தர்மம்
ஆகவே வேதத்தால் போதிக்கப்பட்டு நமக்கு நன்மையைக் கொடுப்பதே தர்மம் என்று லக்ஷணம் வாக்கியம்
விதி பிரமாணம் என்று காட்டினார் முதல் பாதத்தால்

—————–

அர்த்த வாதங்கள் –1-2-1-

மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தின் முதல் அத்யாயத்தின் முதல் பாதத்தில் பொதுவாக வேதமும், சிறப்பாக அதிலிருக்கும்
விதிகளும் (கட்டளைகளும்) தர்மத்தை போதிக்கும் ப்ரமாணங்கள் தான் என்று நிரூபிக்கப்பட்டது.
• அடுத்து, முதல் அத்யாயத்தின் இரண்டாவது பாதத்தில்,
அர்த்த வாதங்கள் மந்த்ரங்கள் என்ற இரண்டு வகையான வேதச் சொல் தொடர்களைப் பற்றி விசாரம் செய்யப்படுகிறது.
• அதில் முதல் அதிகரணம் அர்த்தவாத-அதிகரணம் ஆகும்.
• வேதத்தில், ’செழிப்பு வேண்டுமானால் வாயு தேவதைக்காக இந்த யாகத்தைச் செய்’ என்று ஒரு விதி (கட்டளை ) உள்ளது.
அதற்குப் பிறகு வேதம் கூறுகிறது –
“வாயு மிகவும் வேகமாகச் செல்லும் தேவதை -அவரைத் தான் இந்த யாகத்தில் பூஜிக்கிறோம்.
அவர், இவன் ஆசைப்படும் பயனைக் கண்டிப்பாகக் கொடுப்பார்” என்று.
இந்த சொல் தொடர்களுக்கு தான் அர்த்த வாதம் என்று பெயர்.

• பூர்வ பக்ஷம் – இந்தச அர்த்த வாதம் எதையும் விதிக்க வில்லையே?
விதி வாக்யம் தானாகவே ஒரு யாகத்தை விதிக்கிறது. இந்த அர்த்த வாதம் தானாகவே மஹாபாரதம் முதலானவை
போல் முன்னால் நடந்த ஏதோ ஒரு கதையைக் கூறுகின்றது. செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு செயலையும் போதிக்க வில்லை .
ஆகையால், அர்த்த வாதம் தர்மத்தைப் போதிக்கும் ப்ரமாணம் அல்ல.

ஸித்தாந்தம்
• ஒருவர் மற்ற ஓருவரிடம் “இந்த மாட்டை விலைக்கு வாங்கிக் கொள்” என்று கூறினார்.
இது கட்டளையாக இருந்தாலும், கேட்டவர் சில ஸந்தேகங்கள் காரணமாக உடனே வாங்காமல் இருக்கலாம்.
இதை தினமும் பாதுகாக்க வேண்டுமே , புல் இட வேண்டுமே , பணம் செலவு ஆகுமே
என்று எல்லாம் யோசிக்கலாம்.
• அப்படி யோசிக்கும் ஒருவரை , அந்தச் செயலில் ஈடுபட வைப்பதற்காகத் தான் ’இந்த மாடு அதிகமாகப் பால் கொடுக்கும்,
இதற்கு ஒரு பெண் கன்றும் உள்ளது’ என்று எல்லாம் அதைப் புகழ்ந்து பேசுவதன் மூலம் அவரை உற்சாகப்படுத்துகிறார்கள்.
• ஆகவே, ஒரு விதி கட்டளை மட்டும் இடும். அதற்கு மேல் செய்யப்ப்பட வேண்டிய செயலில் உற்சாகத்தை ஏற்படுத்த, சில
புகழ்ச்சிப் பேச்சுக்கள் தேவைப்படுகின்றன – அதே சமயத்தில் இந்த அர்த்த வாதம் ஏதோ ஒரு கடந்த கால நிகழ்சியைப்
பற்றிப் பேசுவதனால் எந்தப் பயனும் இல்லாதபடியால் தனக்கு ஏதோ ஒரு பயனைத் தேடுகிறது.
• இப்படி பரஸ்பரம் தேவை இருக்கிற படியால், அர்த்த வாதம் விதியோடு சேர்ந்து கொண்டு, விதிக்கப் பட்ட செயலைப்
புகழ்ந்து பேசுகிறது என்று கொள்ள வேண்டும்.
• “வேகமாகச் செல்லும் வாயுவிற்காக யாகம் செய்கிறபடியால் உனக்குப் பலன் விரைவில் கிட்டும்” என்பது போல் பொருள்.

நஷ்ட அஸ்வ -ரத -ஒருவன் இடம் ரதம் உடைய ஒருவன் இடம் குதிரை மாய இருவரும் சேர்ந்து உபயோகப்படுத்தலாம்
இந்த நியாயம் போல் பரஸ்பர ஆங்கஷை விதி வாக்யத்துக்கும் அர்த்த வாதத்துக்கும் –

அர்த்த வாதத்தின் வகைகள் –
• அர்த்த வாதங்கள் மூன்று வகைப் படுகின்றன
• (1) குண வாதம் –
ப்ரத்யக்ஷம் முதலான வற்றுக்கு முரண்பட்ட ஒரு பொருளை வேதம் சொல்வது போல்
தோற்றம் அளித்தால் அவ்விடத்தில் குணத்தை வைத்து ஒப்பிடுகிறது என்று பொருள்.
எடுத்துக் காட்டு –
ஒரு யாகத்தில், நடுவில் ஒரு மரத் தூணை பூமியில் நட வேண்டும். அந்தத் தூணைப் பற்றி “ஸூர்யன் தான்
இந்தத் தூண்” என்று வேதம் சொல்கிறது. ஸூர்யன் தூண் ஆக முடியாது. ஆஸகயால்,
“ஸூர்யன் போல் ப்ரகாசமாக உள்ளது இந்தத் தூண்” என்று தான் இதற்குப் பொருள்
• (2) அநு வாதம் –
நமக்கு முன்னமே தெரிந்த விஷயத்தைச் சொல்லும் அர்த்த வாதம் அநு வாதம் ஆகும்.
எடுத்துக் காட்டு –
“நெருப்பு தான் குளிருக்கு மருந்து” என்று வேதம் சொல்கிறது.
• (3) பூதார்த்த வாதம் –
ப்ரத்யக்ஷம் முதலான வற்றோடு முரண்பாடும் இல்லாமல், ஆனால் முன்னால் அறியப்படாத
ஒரு பொருளைச் சொல்லும் அர்த்த வாதத்திற்கு பூதார்த்த வாதம் என்று பெயர்.
எடுத்துக் காட்டு –
“இந்த்ரன் வ்ருத்ரன் என்ற அஸூரனைக் கொன்றார்” என்று அர்த்த வாதம் சொல்கிறது. இது
தவறு என்று நம்மால் ப்ரத்யக்ஷம் முதலான வற்றால் சொல்லவும் முடியாது,
முன்னமே நமக்குத் தெரிந்த விஷயமும் அல்ல. ஆகையால் இது பூதார்த்த வாதம்.

—————

1-2-4-மந்த்ரங்கள்
முதல் அத்யாயத்தின் இரண்டாவது பாதத்தில் விசாரிக்கப்படும் மற்ற ஓரு விஷயம் – மந்த்ரங்கள்.
• வேதத்தில் இருக்கும் விதி வாக்யங்கள், நாம் செய்ய வேண்டிய செயல்களைக் கட்டளை இடுகின்றன.
• அதற்குப் பிறகு, நாம் அந்த செயல்களைச் செய்யும் பொழுது உச்சரிக்க வேண்டிய மந்த்ரங்களையும் வேதமே கூறுகிறது.
• அந்தந்த மந்த்ரம் அவ்வப் போது செய்யப்படும் செயலைப் பற்றிப் பேசக்கூடியதாகத்தான் இருக்கும் என்பது நிலை .
• பூர்வபக்ஷம் –
அடுத்தடுத்து என்ன என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை விதி வாக்யங்களே சொல்லி விட்டபடியால்,
அவற்றைச் செய்யும் பொழுது மந்த்ரங்களை உச்சரிப்பது அத்ருஷ்டத்துக்காக (புண்யத்துக்காக) மட்டும் தான்.
• ஸித்தாந்தம் –
ஒரு செயலுக்கு த்ருஷ்டமான ஒரு ப்ர யோஜனம் இருக்கும் பொழுது, அதைப் புறக்கணித்து,
அத்ருஷ்டத்தை மட்டும் ப்ர யோஜனம் என்று சொல்லக் கூடாது.
• ஒரு மந்த்ரத்தைச் சொன்னால் அதன் பொருள் நினைவுக்கு வரும் என்பது அனைவரும் காணும் உண்மை .
ஆகையால், அடுத்தடுத்து செய்யப்பட வேண்டிய செயலை நினைவு படுத்திக் கொள்ளத் தான் மந்த்ரங்கள் உள்ளன.
பிரயோக சமவேத அர்த்த ஸ்மரகங்கள் -வரிசை கிரமம் அறிய மந்த்ரங்கள் வேணுமே

• கேள்வி –
அடுத்தடுத்து செய்யப்பட வேண்டிய செயலை நியாபகப் படுத்திக்க கொள்ள பல வழிகள் இருக்கின்றனவே?
ஏன் மந்த்ரங்களைக் கொண்டு தான் நினைவு படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்?
• பதில் –
உண்மை . பல வழிகள் உள்ளன. ஆனால், வேதம் மந்த்ரங்களை உபதேசிக்கிற படியால், “மந்த்ரங்களைச் சொல்லிச்
சொல்லித் தான் அடுத்தடுத்த செய்யப்பட வேண்டிய செயலை நினைவு படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்” என்ற ஒரு நியமத்தை
ஏற்க வேண்டும். இல்லை என்றால், வேதத்தில் உபதேசிக்கப்பட்ட மந்த்ரங்கள் அனைத்தும் வீணாகப் போய் விடும்
• அந்த நியமத்தை நாம் கடைப்பிடித்தால் ஒரு அத்ருஷ்டம் கிடைக்கும். அது இருந்தால் தான் நாம் செய்யும் யாகம் பயன்
கொடுக்கும் என்று ஏற்கப் படுகிறது.
• மந்த்ரங்களின் பயனே அத்ருஷ்டம் என்று ஏற்காமல், மந்த்ரங்களின் பயன் நினைவு படுத்துதல், மந்த்ரங்களால் தான்
நினைவு படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்ற நியமத்தின் பயன் அத்ருஷ்டம் என்று ஸித்தாந்தம்.

கீழே நியம விதி பார்த்தோமே -நினைவு படுத்த பல வழிகள் இருந்தாலும் மந்த்ரம் கொண்டே செய்ய வேண்டும்
இந்த நியம விதி புண்ணியத்துக்காக -மந்திரத்துக்கு த்ருஷ்ட பலன் தான் –

——————–

பாடம் -5- ஸ்ம்ருதி மற்றும் ஆசாரம்

ஸ்ம்ருதி பாதம் மூன்றாவது பாதத்துக்கு பெயர் –
ஸ்ம்ருதிகள் ப்ரமாணமா –1-3-1-
முதல் அத்யாயத்தின் முதல் இரண்டு பாதங்களில் விதி, அர்த்தவாதம், மந்த்ரம் என்ற மூன்று
ப்ரமாணங்கள் சொல்லப்பட்டன.
அடுத்து மூன்றாவது பாதத்தில் ஸ்ம்ருதிகள், சான்றோர்களின் ஆசாரம் (நடத்தை ) ஆகிய இரண்டும்
தர்மத்தைப் போதிக்கும் ப்ரமாணங்கள் தான் என்று நிரூபிக்கப்படுகிறது.
• அதில் முதல் அதிகரணம் – ஸ்ம்ருத் யதிகரணம்
• வேதம் காதால் கேட்டுக் கேட்டே பரப்பப்பட்டபடியால் ’ச்ருதி’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.
வேத்த்தின் பொருளை நினைத்து நினைத்து (ஸ்மரித்து ஸ்மரித்து) எழுதப்பட்டபடியால்,
சில நூல்களுக்கு ’ஸ்ம்ருதி’ என்று பெயர் ஏற்பட்டது.
• மநு போன்ற பலரும் ஸ்ம்ருதிகஸள இயற்றி யுள்ளார்கள். அவற்றில் சில விஷயங்கள்
வேதத்திலேயே காணப்படும் விஷயங்களாக இருக்கும். சில விஷயங்கள் வேதத்தில் எங்குமே
கிடைக்காமலும் இருக்கும். அவற்றைப் போதிக்கும் இந்த ஸ்ம்ருதிகள் ப்ரமாணமா அல்லவா என்று
விசாரம் செய்யப்படுகிறது

பூர்வ பக்ஷம் –
ஸ்ம்ருதிகள் ப்ரமாணம் ஆக முடியாது. அவை பௌருஷேயங்கள் (ஒரு புருஷனால் இயற்றப்பட்டவை )தான்.
ஒருவன் ஒரு நூலை எழுதும் பொழுது, வேறே ஓரு ப்ரமாணத்தின் மூலம் தான் அறிந்த விஷயங்களைத் தான் எழுதுவான்.
ஆனால், இந்த ஸ்ம்ருதிகளில் சொல்லப்பட்ட விஷயங்களுக்கு அப்படி ஒரு மூலமான ப்ரமாணம் காணப்படவில்லை .
ஆகையால் அவை ப்ரமாணங்கள் அல்ல.
• கேள்வி – வேதங்கள் தான் ஸ்ம்ருதிகளுக்கு மூலம். வேதத்திலிருந்து தாங்கள் கற்ற விஷயங்களைத் தான் மநு
முதலானேர்கள் தங்கள் தங்கம் ஸ்ம்ருதி நூல்களில் எழுதினார்கள் என்று கொண்டால் என்ன?
• பதில் – வேதத்தில் இருக்கும் விஷயங்களைச் சொல்லத் தான் வேதமே உள்ளதே ? அந்த அந்த வேதப் பகுதிளையே
பலருக்கு போதித்து விஷயங்கஸளத் தெரிவித்து இருக்கலாமே ?
எதற்காகத் தனியாக ஒரு ஸ்ம்ருதி க்ரந்தத்தை எழுத வேண்டும்?
• ஆகையால், வேதம் தான் ஸ்ம்ருதிகளுக்கு மூலம் என்றால், ஸ்ம்ருதிகள் ப்ரமாணம் ஆக முடியாது.
ப்ரமாணம் என்பது புதிதாக ஒரு விஷயத்ஸத அறிவிக்கவேண்டும்.
இந்த ஸ்ம்ருதிகள், வேதங்களில் சொல்லப்பட்ட விஷயங்களையே பின் மொழிகின்றன.
ஆகையால், அநுவாதம் (பின் மொழிதல்) தான் ஆகுமே தவிற ப்ரமாணம் ஆகாது.

ஸித்தாந்தம் –
“ஸ்ம்ருதிகளுக்கு வேதம் தான் மூலம், வேதம் சொன்னதை மட்டுமே செய்யக்கூடிய மநு முதலானேர்களால்
இயற்றப்பட்டபடியால், உபநயனத்ஸதப் பற்றிச் சொல்லும் ஸ்ம்ருதி போல்” என்கிற அநுமானத்தால்,
ஸ்ம்ருதிகளுக்கு வேதம் தான் மூலம் என்று முடிவு செய்யலாம்.
• வேதத்தை மூலமாகக் கொண்ட போதிலும், ஸ்ம்ருதிகளே தேவை இல்லையே என்ற கேள்வி எழாது .
ஏன் என்றால், மநு முதலானேர்கள் மிகவும் அதிகமான ஜ்ஞாநம், சக்தி உடையவர்களானபடியால்,
வெவ்வேறு வேதஙகளிலோ வெவ்வேறு , சூழ்நிலைகளிலோ , நாம் காணாத வேதங்களிலோ ,
மறைமுகமாகவோ சொல்லப்பட்ட ஆழ்ந்த தர்மங்களையும் கூட அறியும் திறமை உடையவர்களாய் இருந்தபடியால்,
சாமாந்ய மனிதனால் அறிய முடியாத தர்மங்களைத் தாங்கள் அறிந்து, தொகுத்து, தங்கள் நூல்களில் எழுதினார்கள்.
ஆகையால் பயனற்றவை அல்ல ஸ்ம்ருதிகள்.
• ஆனால், ஸ்ம்ருதி நேரே ப்ரமாணம் ஆகாது. ஒரு ஸ்ம்ருதியைக் கண்டால், இதற்கு மூலமான ஒரு வேத
வாக்யம் இருக்க வேண்டும் என்று அநுமானம் செய்து கொண்டு, அந்த வேத வாக்யத்தின் அடிப்படையில் தான் நாம்
அநுஷ்டானம் செய்ய இயலும்.

1-3-2- ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதி எது பிரபலம்

அடுத்த அதிகரணம் விரோத-அதிகரணம்.
ச்ருதிக்கும் ஸ்ம்ருதிக்கும் விரோதம் இருந்தால் எதை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று இதில் நிரூபிக்கப்படுகிறது.
• விஷயம் – ஒரு யாகத்தில் ஔதும்பரீ என்று ஒரு மரக் கிழையை நடுவில் பூமியில் நடவேண்டும்.
“அந்த மரத்தைத் தொட்டுக் கொண்டு காநம் (பாடல்) பாடவேண்டும்” என்று வேதம் சொல்லுகிறது.
“அந்த மரத்தை முழுவதுமாகத் துணியில் மூடவேண்டும்” என்று ஒரு ஸ்ம்ருதி சொல்கிறது.
தொட்டுக்கொண்டால் முட இயலாது, மூடினால், தொட இயலாது.
ஆகையால் ச்ருதிக்கும் ஸ்ம்ருதிக்கும் விரோதம் உள்ளது

• பூர்வ பக்ஷம் –
ஸ்ம்ருதிகள் அனைத்துமே வேதத்தை மூலமாகக் கொண்டதே என்று முன் அதிகரணத்தில்
நிரூபித்தபடியால், ஔதும்பரீ மரத்தைத் துணியால் மூடவேண்டும் என்று சொல்லும் ஸ்ம்ருதிக்கும் மூலமாக ஒரு
ச்ருதி வாக்யம் இருக்கவேண்டும். ஆகையால், வேதமே மூட வேண்டும் என்றும், தொட வேண்டும் என்றும் முரண்பட்ட
இரு பக்ஷங்கஸளச் சொல்லுகிறபடியால், இந்த இரண்டு வாக்யங்களும் ஸமமானபடியால்,
இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றைத் தேர்ந்து எடுத்து அநுஷ்டிக்கலாம். இரண்டுமே சரிதான்

ஸித்தாந்தம்
• ஒரு விஷயத்தில் ஸ்ம்ருதி இருப்பதைக் கண்டு, அதைக் கூறும் ச்ருதி இருக்க வேண்டும் என்று அநுமானம்
செய்யும் பொழுது, அந்த விஷயத்துக்கு நேர் எதிரான கருத்தைச் சொல்லும் ச்ருதி வாக்யம் இருந்தால் பாதம்
என்கிற தோஷம் ஏற்படும், அநுமானமே செய்ய இயலாது.
• எடுத்துக் காட்டு –
“நெருப்பு சூடானது அல்ல” என்று ஒருவன் அநுமானம் செய்யப் பார்த்தால், நேரே தொட்டுப் பார்த்தால்
நெருப்பு சுடுகிறபடியால் இதில் பாதம் என்ற தோஷம் உள்ளது.
ஆகையால், நெருப்பு சுடாது என்ற அநுமிதி ஒரு நாளும் ஏற்பட முடியாது.
• அதே போல் தான், “ஔதும்பரியைத் துணியால் மூடவேண்டும்” என்ற ஸ்ம்ருதிக்கு மூலமாக ஒரு வேத வாக்யம்
இருக்க வேண்டும் என்று அநுமானம் செய்ய நாம் முயற்சிக்கும் பொழுதே , அதற்கு நேர் முரணாக
“ஔதிம்பரியைத் தொட்டுக் கொண்டு பாட வேண்டும்” என்ற வேத வாக்யம் இருப்பதால்,
“ஔதும்பரியைத் துணியால் மூட வேண்டும்” என்று ஒரு வேத வாக்யம் இருப்பதாக
அநுமானம் செய்யவே முடியாது,
பாதம் என்ற தோஷம் இருக்கிறபடியால்.
• ஆகையால், ஸ்ம்ருதியைக் காட்டிலும் ச்ருதி பலமானது.

1-3-3-சில இடங்களில் ஸ்ம்ருதி பலம் –

அடுத்த அதிகரணத்தில், ச்ருதியைக் காட்டிலும் ஸ்ம்ருதி பலம் பொருந்தியதாக இருக்கும்
இடங்களும் உண்டு என்று தெரிவிக்கிறார்.
• ஒரு ச்ருதி வாக்யம் “வேத்தைச் செய்து விட்டு வேதியைச் செய்ய வேண்டும்” என்று கூறுகிறது.
இவ்விடத்தில், வேதம் என்ற சொல் தர்பப் புல் கட்டு ஒன்றைக் குறிக்கும்.
வேதி என்பது யாகம் செய்யும் ஒரு இடம். ஆகையால், வேதம் செய்வதற்கும் வேதி செய்வதற்கும்
உள்ள வரிசை இதில் தெரிகிறது.
• ஒரு ஸ்ம்ருதி “ஒரு வைதிக காரியத்தைச் செய்யும் பொழுது, இருமல் தும்மல் அழுகை முதலானவை
ஏற்பட்டால், ஆசமநம் என்று ஒரு செயலைச் செய்த பிறகு தான் அந்த கர்மத்தைத் தொடரலாம் என்று கூறுகிறது.
• ஸந்தேகம் –
வேதம் செய்தவுடன் இருமல் ஏற்பட்டால், ச்ருதி சொன்ன வரிசையிலிருந்து மாறாமல் அடுத்து
உடனே வேதியைச் செய்ய வேண்டுமா?
அல்லது ஸ்ம்ருதி சொன்னபடி ஆசமநம் செய்த பிறகு தான் வேதியைச் செய்ய வேண்டுமா?

பூர்வ பக்ஷம் –
முன் அதிகரணத்தில் ஸ்ம்ருதியைக் காட்டிலும் ச்ருதி பலம் பொருந்தியது என்று முடிவு செய்தபடியால்,
இங்கும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஸ்ம்ருதியைப் புறக்கணித்து விட்டு, ச்ருதி சொன்ன
வரிசையிலிருந்து மாறாமல், வேதியைத் தான் அடுத்து செய்ய வேண்டும்
• ஸித்தாந்தம் –
பொதுவாக ஸ்ம்ருதியைக் காட்டிலும் ச்ருதி பலமானது என்பது உண்மை.
ஆனால், சமமான பொருள்களைப் பற்றிப் பேசும் போது தான் இந்த நியமம் பொருந்தும்.
இவ்விடத்தில் சமமாந பொருள்கள் பேசப்பட வில்லை .
• இங்கு ஸ்ம்ருதியால் சொல்லப்படுவது ஆசமநம் என்ற ஒரு செயல். செயல் என்பது முக்யமானது.
• இங்கு ச்ருதியால் சொல்லப்படுவது செயல்களுக்கு இடையில் இருக்கும் வரிசை தான்.
செய்தலைக் காட்டிலும் வரிசை என்பது இரண்டாம் பக்ஷம் தான்.
• ஆகையால், அநுஷ்டிக்கப்பட வேண்டிய செயலைச் சொல்லும் ஸ்ம்ருதி தான் பலமானது,
செயல்களுக்கு இடையில் இருக்கவேண்டிய வரிசையை மட்டும் சொல்லும் ச்ருதி இங்கு
துர்பலமானது என்பது தான் ஸித்தாந்தம்.
• ஆகையால், வேதம் செய்த பிறகு இருமல் வந்தால், ஸ்ம்ருதி சொன்னபடி ஆசமநம் செய்து விட்டு
தான் வேதிஸயச் செய்ய வேண்டும்

சான்றோர்களின் ஆசாரமும் -நடத்தையும்-பிரமாணம் தான் –

அடுத்து, சான்றோர்களின் ஆசாரம் என்று சொல்லப்படும் நடத்தையும் தர்மத்தை போதிக்கும்
ப்ரமாணம் தான் என்று நிரூபிக்கிறார் ஜைமிநி மஹரிஷி
• வேதமே பல தர்மங்கஸள உபதேசிக்கிறது. வேதத்தில் காணப்படாத சில தர்மங்கள் கூட
ஸ்ம்ருதிகளில் உள்ளன என்றும் பார்த்தோம்.
வேதத்திலோ ஸ்ம்ருதிகளிலோ இல்லாத சில செயல்கள் நம் முன்றோர்களின்
வழக்கத்தில்/நடத்தையில் காணப்படுகின்றன . அவை தர்மங்கள் தானா?
அவை தர்மம் என்று முடிவு செய்ய முன்னோர்களின் ஆசாரம் போதுமானதா?
அல்லது அவர்கள் நடத்தையைக் கொண்டு தர்மத்தை அறிய இயலாதா? என்ற கேள்வி எழுகிறது.
• பூர்வ பக்ஷம் –
முன் சொன்ன படி, முன்னோர்களின் சில வழக்கங்கள் வேதத்திலோ ஸ்ம்ருதிகளிலோ
காணப்படாதபடியால் அவற்றுக்கு மூலமே கிடையாது. அவை தர்ம்மாக இருந்தால், ஏதோ ஒரு மூலத்திலிருந்து
அவற்றை அறிந்து தானே முன்னோர்கள் செய்திருக்க வேண்டும்?
அப்படி ஒரு மூலம் கிடைக்கவே இல்லை . ஆகையால், அவர்கள் தானாகவே ஏதோ செய்திருக்கிறார்களே தவிற,
அவர்கள் வழக்கத்தைக் கொண்டு அந்த செயல்கள் எல்லாம் தர்மங்கள் என்று முடிவு செய்ய இயலாது-

ஸித்தாந்தம் –
நம் முன்னோர்கள் வேதங்களையும் ஸ்ம்ருதிகளையும் கற்று, அவற்றில் சொன்ன தர்ம
கார்யங்களை மட்டுமே செய்பவர்களாக இருந்தபடியால்,அப்படிப்பட்ட சான்றோர்களால்
செய்யப்பட்ட ஒன்று தர்மமாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று அநுமானம் செய்யலாம்.
ஆகையால், அவர்களின் ஆசாரமும் ப்ரமாணம் தான்.
• கேள்வி – முன்னோர்கள் செய்த அந்தக் காரியங்கள் ஏன் மநு முதலியோர்களால் ஸ்ம்ருதியில்
எழுதப்பட வில்லை ?
• பதில் – அனைத்து தர்மங்களையும் ஒரு நூலில் எழுதினால் அது வேதம் போல் மிகவும் பெரிதாகி விடும்
என்ற அச்சத்தால் தான் மநு முதலானேர்கள் சில தர்மங்களை மட்டும் எழுதி, சிலவற்றை எழுதாமல் விட்டனர்.
ஆனால், அவற்றையும் சிஷ்யர்கள் அறிய வேண்டும் என்பதற்காகத் தான் மநு பகவான்
“சான்றோர்களின் நடத்தையும் தர்மத்தின் ப்ரமாணம்” என்று பொதுவாகச் சொல்லி விட்டார்.

ஆசாரத்தை எப்போது பிரமாணமாக ஏற்கலாம் —

ஸ்ம்ருதி என்பது நேரே ப்ரமாணம் ஆகாது,
ச்ருதியை அநுமானம் செய்ய வைப்பதன் மூலம் தான் ப்ரமாணம் ஆகும் என்று பார்த்தோம்.
• அதே போல் , ஆசாரமும் நேரே ப்ரமாணம் ஆகாது.
அது ஸ்ம்ருதிக்கு சமமாகக் கூட ஆகாது.மூன்றாவது படி தான்.
• மநு தன் ஸ்ம்ருதியில் ஒரு செயலைச் சொல்லியிருந்தால் அதைக் கண்டிப்பாக வேதத்திலிருந்து
அறிந்திருப்பார் என்று சொல்லலாம்,
ஏன் என்றால் மநு அனைத்து வேதங்களையும் அறியும் திறமை உடையவர்.
• நம் முன்னோர்கள் ஒரு செயலைச் செய்வதைப் பார்த்தால், அது ஏதோ ஒரு வேதத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்க
வேண்டும் என்று நேரே அநுமானம் செய்ய இயலாது, ஏன் என்றால் நம் முன்னோர்கள் அனைத்து
வேதங்களையும் அறியும் அளவுக்கு ஜ்ஞாநம் மிகுந்தவர்கள் அல்லர்.
• ஆகையால், அவர்கள் மநு முதலானவர்களால் எழுதப்பட்ட ஸ்ம்ருதிகளைப் படித்து, அதிலிருந்து தான்
அந்த செயலைப் பற்றி அறிந்திருக்க முடியும்.
• ஆகையால், ஒரு செயலை முன்னோர்களின் வழக்கத்தில் கண்டு, அந்தச் செயலை போதிக்கும் ஸ்ம்ருதி
இருக்க வேண்டும் என்று முதலில் அநுமானம் செய்து, அந்த ஸ்ம்ருதிஸய எழுதிய மநு முதலானவர்கள்
அந்தச் செயலை வேதத்திலிருந்து தான் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்பதால் வேதத்தைப்
பின்னர் தான் அநுமானம் செய்ய முடியும்.
• ஆகவே, வேதத்தைக் காட்டிலும் ஸ்ம்ருதி துர்பலமானது, ஸ்ம்ருதியைக் காட்டிலும் ஆசாரம் துர்பலமானது.
• ஆகையால், ஸ்ம்ருதி / வேதத்தோடு முரண்படாத ஆசாரத்தை மட்டும் தான் ப்ரமாணமாக ஏற்க முடியும்..
ஆச்சார்யாத் ஸ்ம்ருதி -அதனால் -சுருதி -இதுவே நேராக பிரமாணம் —

வ்யவஹாரம் என்ற ஆசாரம் உலகமா ஆசாரமா

வராஹம் -பன்றி -காக்கை –
சைந்தவம் உப்பையும் குதிரையும் குறிக்கும்
யவம் -பார்லி -வால் கோதுமை -இரண்டையும் குறிக்கும்
இது போல் ஒரே பொருளுக்கு பல அர்த்தங்கள் இருக்குமே

முன்னோர்களின் ஆசாரத்தில் (நடத்தையில்) ஒரு வகை தான்
அவர்களது பேச்சு / சொல்லாடல் என்ற வ்யவஹாரம்.
அது எப்போது ப்ரமாணம் ஆகும், எப்போது ஆகாது என்று விசாரிக்கப் படுகிறது.
• விஷயம் மற்றும் ஸந்தேகம் –
ஒரு விதி வாக்யம் ’வராஹம்’ என்ற சொல்லை உபயோகிக்கிறது. பிறகு, வேதமே ஒரு
அர்த்தவாதத்தில், “வராஹத்தின் பின்னால் மாடுகள் ஓடுகின்றன” என்று கூறுகிறது.
ஆகையால் வராஹம் என்பது பன்றி என்று தெரிகிறது. அதே சமயம், உலகத்தில் வராஹம் என்ற சொல்
காக்கை -கிருஷ்ண சகுனி – என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இப்பொழுது விதி வாக்யத்தில் இருக்கும் வராஹம் என்ற சொல்லுக்கு
பன்றி என்று பொருளா? காக்கை என்று பொருளா என்று சந்தேகம் .
• பூர்வ பக்ஷம் –
தர்மத்தை போதிப்பதில் வேதம் தான் ப்ரமாணம் என்றாலும், சொற்களுக்கும் அவற்றின் பொருள்களுக்கும்
உள்ள தொடர்பைப் போதிப்பதில் வேதமும் உலகமும் ஸமமானவை தான். ஆகையால், ஒரே சொல்லுக்கு
வேதத்தில் ஒரு பொருளும் உலகத்தில் ஒரு பொருளும் வழக்கத்திலிருந்தால், எதை வேண்டுமானால் எடுத்துக் கொள்ளலாம்,
இரண்டுமே ஸமமானவை தான்.
ஆகையால், இங்கு விதி வாக்யத்தில் இருக்கும் வராஹம் என்ற சொல்லுக்குக் பன்றி என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்,
காக்கை என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.

ஸித்தாந்தம் –
எந்தச் சொல்லுக்கு எந்தப் பொருள் என்ற விஷயத்தில் வேதத்துக்கும் உலகத்துக்கும் முரண்பாடு
ஏற்பட்டால், வேதம் தான் ஏற்கப்பட வேண்டும்.
• அர்த்தவாத அதிகரணத்தில், அர்த்த வாதங்களுக்குத் தனித்து ஒரு பயனும் இல்லாதபடியால்,
விதி வாக்யத்தால் விதிக்கப்பட்ட ஒரு பொருளை புகழ்வது தான் அர்த்த வாதங்களின்
உபயோகம் என்று பார்த்தோம்.
• அது நிலைக்க வேண்டும் என்றால், விதியும் அர்த்தவாதமும் ஒரே பொருளைப் பற்றிப் பேச வேண்டும்.
• நாம் பார்த்த எடுத்துக் காட்டில், “வராஹத்திற்குப் பின்னால் மாடுகள் ஓடுகின்றன” என்ற அர்த்த வாதத்தில்
’வராஹம்’ என்ற சொல் பன்றியைத்தான் குறிக்கிறது என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது –
• விதி வாக்யத்தில் இருக்கும் ’வராஹம்’ என்ற சொல்லுக்கு மட்டும், உலக வழக்கின்படி, காக்கை என்ற
பொருளைக் கொண்டோம் என்றால் விதி வேறு ஒன்றை விதிக்க,
அர்த்தவாதம் வேறே ஒன்றைப் புகழ்கிற து என்றாகிவிடும். அது ஒட்டாது.
• ஆகையால், உலக வழக்குக்கும் வேத வழக்குக்கும் விரோதம் இருந்தால்,
வேத வழக்கு ப்ரபலமானது, அது தான் ஆதரிக்கப்படவேண்டும்-

வ்யவஹாரம்-என்ற ஆசாரம் கற்றோரா -கல்லாதாரா –
விஷயம் –
அடுத்து, வேதத்தில் ஒரு சொல்லுக்குப் பொருள் கூறப்படாத பொழுது, அச் சொல்லிற்கு
குரு விடமிருந்து வேதம் முதலானவற்றைப் படித்த வைதிகர்கள் ஒரு பொருளையும் ,
அவற்றைக் கல்லாத லௌகிகர்கள் ஒரு பொருளையும் கூறினால்,
எது ஏற்கப்பட வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுகிறது.
• ஸந்தேகம் –
வேதத்தில் ’பீலு’ என்ற சொல் காணப்படுகிறது.அதற்கு வைதிகர்கள் ’ஒரு வகையான மரம்’ என்று
பொருள் கூறுகின்றனர். லௌகிகர்கள் ’யானை ’ என்று பொருள் கூறுகின்றனர். எதை ஏற்க வேண்டும்?
• பூர்வ பக்ஷம் –
தினசரி வழக்கத்தில் ஒன்றான சொல்-பொருள் தொடர்பு என்பதில் வைதிகர்களுக்கு எவ்வளவு பரிசயம் / திறமை
உண்டோ , அதே அளவுக்கு லௌகிகர்களுக்கும் உண்டு. ஆகையால், இரண்டில் எதை வேண்டுமானாலும் கொள்ளலாம்.
• ஸித்தாந்தம் –
உலகப் பேச்சு வழக்கில் இருவரும் சமமாக இருந்தாலும், வைதிகர்கள் வேதத்தையும் அதன் பொருளையும்
காப்பதை மிக முக்கியமாகக் கருதுகிறபடியால், அதுவும் வேதத்தின் பொருள் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டதான படியால்,
ஒரு சொல்லோ அதன் பொருளோ மாறு படாமல் கவனமாக இருப்பார்கள்.
லௌகிகர்கள் பேசுவது த்ருஷ்டமா (புலன்களுக்கு எட்டும்) விஷயங்களைப் பற்றி தான்.
ஆகையால் அவர்களுக்கு அதில் கவனம் இருக்காது.
ஆகையால், வைதிகர்கள் கூறும் பொருள் தான் பலமானது.
பிரமாதம் -கவனக்குறைவு -ஆனால் நன்றாக என்று லௌகிகர் –

வ்யவஹாரம் என்ற ஆசாரம் பொது மக்களா -அங்கங்களா –
விஷயம் –
அடுத்து, ஒரு சொல்லுக்கு வேதமோ வைதிகர்களோ எந்தப் பொருளும் கூறாத போது, லௌகிகர்களின் வழக்கத்தில்
இருக்கும் பொருளை எடுத்துக் கொள்ளலாமா? அல்லது நிருக்தம் முதலான வேதத்தின் அங்கங்களாக் கொண்டு புதிய பொருள்
கண்டு பிடிக்கப்பட வேண்டுமா?
நிருக்தம் என்பது கடினமான சொற்களுக்குப் பொருள் கூறும் ஒரு நூல். வேதத்தின் அங்கம்.
• ஸந்தேகம் –
வேதத்தில் ’பிகம்’ என்ற சொல் உள்ளது. அதற்கு உலக வழக்கில் ’கொக்கு’ என்ற பொருள் உள்ளது. அதை
ஏற்கலாமா? அல்லது, நிருக்தம் முதலியவற்றைக் கொண்டு புது பொருள் சொல்ல வேண்டுமா?
• பூர்வபக்ஷம் –
நிருக்தம் முதலான வற்றைக் கொண்டு அறிய வேண்டும். இல்லை எனில் அவை இருப்பதே வீண் என்று
ஆகிவிடும். மேலும், வேதத்தின் அங்கம் தானே உலக வழக்கை விட பலமானதாக இருக்க வேண்டும்.
• ஸித்தாந்தம் –
நிருக்தம் என்பது ஒரு சொல்லிற்குப் புது பொருளை கண்டு பிடிப்பதற்காக அல்ல. ஒரு சொல்,
வழக்கத்திலிருக்கும் ஒரு பொருளை ஏன் கூறுகிறது என்ற காரணத்தைச் சொல்லத் தான்.
ஆகையால், முன்னமே அனை வரும் அறிந்த உலக வழக்கைப் புறக்கணித்து விட்டு, புதிதாக நிருக்தத்தைக் கொண்டு
ஒரு பொருள் கூறுவது என்பது சரி அல்ல.
• எந்தச் சொல்லுக்கு வேதமோ , வைதிகர்களோ , லௌகிகர்களோ எந்தப் பொருளும் கூற வில்லையோ ,
அந்தச் சொல்லின் பொருளைக் கூறுவது தான் நிருக்தத்தின் பயன். அது வீண் அல்ல.

1-3-10- வேதத்திலும் உலக வழக்கிலும் இருக்கும் சொற்கள் ஒன்றா வெவ்வேறா –

இந்த பாதத்தின் இறுதியில், உலகில் பயன்படுத்தும் சொற்களும், அவற்றின் பொருள்களும்,
வேதத்திலிருக்கும் சொற்களும் பொருள்களும் ஒன்றா வெவ்வேறா? என்று விசாரிக்கப்படுகிறது.
• பூர்வ பக்ஷம்
• உலகில் ஆத்மா, ப்ராஹ்மணன் முதலான சொற்கள் வழக்கத்தில் உள்ளன.
வேதத்தில் ’ஆ’ என்ற எழுத்ஸத விட்டு விட்டு ’த்மா’ என்றும், ’ஸ ’ என்ற எழுத்தைக் கூட்டி
’ப்ராஹ்மணாஸ:’ என்றும் காணப்படுகிறது.
ஆகையால், சொல்லின் வடிவத்தில் வேறுபாடு உள்ளபடியால், சொற்கள் வெவ்வேறு தான்.
• வேதத்தில் ’தேவ லோகத்தில் மாடுகள் தலை கீழாக நடக்கின்றன’ என்று கூறப்படுகிறது. ஆகையால்,
நாம் மாடு என்று அழைக்கும் பொருள் இங்கு சொல்லப்பட வில்லை . ஆகையால், வேதத்தில்
இருக்கும் சொற்களின் பொருளும் வேறு வேறு தான்.
• ஸித்தாந்தம் –
வேதத்திலும் உலகத்திலும் சொற்கள் ஒன்று தான். ’ஆத்மா என்கிற சொல் தான் த்மா என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது’
என்ற ப்ரத்யபிஜ்ஜை ஏற்படுகிறபடியால்.பொருளும் ஒன்று தான்,
தேவ லோகத்தைப் புகழ்வதற்காக வேதம் அப்படிக் கூறுகிறது.
ப்ரத்யபிஜ்ஜை-சோயம் தேவதத்தா -அவரே இவர் நினைவும் ப்ரத்யக்ஷமும் சேர்த்து recognition
• வேதச் சொற்களுக்கு வேறு பொருள் என்று கொண்டால் ஒருவரும் அதை அறியவே முடியாது.
உலக வழக்கிலிருந்து சொற்களின் பொருள்களைக் கற்றுக் கொண்டு வேதத்தைப் படித்தால் தான் அதன்
பொருள் புரியும். வேதச் சொற்களுக்கு வேற ஓரு பொருள் என்றால், அதை எப்படி அறிய முடியும்?
ஆகையால் ஒன்று தான் –

——————-

பாடம் 6- -நாம தேயம் -வாக்ய சேஷம்-மற்றும் சாமர்த்தியம்

கட்டளையின் அம்சங்கள் –

உலகத்திலோ வேதத்திலோ ஒரு கட்டளை இருந்தால் அதில் ஒருவராலே மற்ற ஓருவரின்
முயற்சி கட்டளை யிடப்படுகிறது.
• ’அவன் கோடாரியாலே மரத்தை வெட்டுகிறான்’ என்பதற்கும் ’நீ கோடாரியாலே மரத்தை வெட்டு’
என்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு, இரண்டாவது சொல் தொடரில் சொல்பவர் இடமிருக்கும் ஒரு ஆசை உள்ளது –
’இவன் அந்த மரத்தை வெட்ட வேண்டும்’ என்று. அதற்கு தான் ’விதி’ என்று பெயர்
• கேட்பவரில் முயற்சியில் மூன்று பகுதிகள் உள்ளன –
பயன் (பலம்), கருவி (கரணம்), செயல் முறை (இதி கர்தவ்யதா) என்று.
மரம் பிளவு படுதல் தான் பயன். கோடரி தான் கருவி . ஓங்கி அடிப்பது தான் செயல் முறை
முயற்சி -பாவனா- பிரவிருத்தி-
எதைக் கொண்டு -கருவி -கரணம் –
எப்படிச் செய்ய வேண்டும் -இதி கர்தவ்யதா -செயல் முறை procedure
செய்யும் பொழுது சொல்ல வேண்டிய மந்திரங்களும் இதில் சேரும் –
எதனால் -பாவ்யம் -பிரயோஜனம் –
காரீரி யாகத்தால் மழை -இதில் யாகம் கருவி
தியாகம் -நம் பொருளை நமக்கு என்று கொள்ளாமல் -தேவதைக்கு சமர்ப்பித்தது தான் யாகம் –
ஹோமத்தில் போடுவது ஒரு அங்கமே
• அதே போல் , வேதத்திலும் ’ஸ்வர்கத்துக்காக ஜ்யோதிஷ்டோம யாகத்தைச் செய்’ என்ற கட்டளையில்
ஸ்வர்கம் பயன், யாகம் கருவி -செயல் முறை பெரிது – பல அங்கங்களை வேதமே உபதேசிக்கிறது. –
அவற்றைச் செய்து கொண்டு ஒரு யாகத்தைச் செய்தால் தான் பயன் கிடைக்கும் –

கட்டளையின் வகைகள்

மற்ற ஓரு வகையில் பிரித்துப் பார்த்தால் விதிகளை இப்படியும் பிரிக்கலாம்
• (1) கர்ம விதி – நாம் இது வரை அறியாத ஒரு கர்மத்தை விதிப்பது
• (2) குண விதி – முன்னமே வேதத்தால் விதிக்கப்பட்ட ஒரு கர்மத்தினுடைய அங்கத்தை போதிக்கக் கூடிய விதி.
ஒரு யாகத்தின் அங்கம் என்பது ஒரு லௌகிகச் செயலாகவோ, ஒரு பொருளாகவோ
யாகம் ஹோமம் முதலான வைதிகச் செயல்களாகவோ இருக்கலாம்.
எடுத்துக் காட்டு –
யாகம் செய்யத் தேவைப்படும் நெல் யாகத்தின் அங்கம்.
அந்த நெல்லிலிருந்து உமியை நீக்க அதை உலக்கையால் குத்துவது என்ற லௌகிகச் செயலும் யாகத்தின் அங்கம்.
அந்த நெல்லை ப்ரோக்ஷிப்பது / வேற ஓரு யாகம் செய்வது என்பதும் யாகத்தின் அங்கம்.
இவை அனைத்துமே ’குணம்’ என்றே அழைக்கப்படுகின்றன.
• (3) விசிஷ்ட விதி – நாம் அறியாத ஒரு கர்மத்தையும், அதில் பயன்படும் ஒரு குணத்தையும் சேர்ந்தே
விதிக்கக் கூடிய ஒரு விதி-
சோமேநே யஜதே-ஸோம ரசம் கொண்டு யாகம் -போல்வன
சோமத்தால் யோகத்தால் சுவர்க்கம் அடையலாம்
சோமா லத்தியால் இந்த யாகம் செய்து சுவர்க்கம்
சோமம் என்கிற யோகத்தால் என்றும் அர்த்தம் கொள்ளலாமே -ஆனால் சோமம் என்கிற யாகம் இல்லையே
ஆகவே லதையையே சொன்னவாறு

நான்காவது பாகத்தின் விஷயம் -நாம தேய பாதம் என்றே இதற்குப் பெயர் –

முதல் அத்யாயத்தின் நான்காவது பாதம், தர்மத்தைப் போதிக்கும் கடைசி மூன்று ப்ரமாணங்களை போதிக்கிறது –
நாம தேயம்,
வாக்ய சேஷம் மற்றும்
சாமர்த்யம் என்று.

• நாம தேயம் என்றால் பெயர்.
விதி வாக்கியங்களில் இருக்கும் சில பெயர்ச் சொற்கள் , அந்த யாகத்தில்
பயன் படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு பொருளைக் குறிக்கின்றனவா ?
அல்லது அந்த யாகத்தின் பெயர் தானா? என்று விசாரம் செய்யப்படுகிறது.
• நாம் தமிழில் ’உயரமான ராமனால் ராவணன் கொல்லப்பட்டான்’ என்று சொல்வதை
’உயரமானவனால் ராமனால் ராவணன் கொல்லப்பட்டான்’ என்று தான் ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் சொல்ல வேண்டும்.
உயரமானவன், ராமன் என்ற இரண்டு சொற்களுக்குப் பிறகும் மூன்றாம் வேற்றுமை உறுப்பு இருப்பதைக் காண்க.
அந்த உயரமானவன் தான் ராமன் என்று பின்னர் அறிகிறோம்.
• ’ராமனால் அம்பால் ராவணன் கொல்லப்பட்டான்’ என்று சொன்னால், வேற்றுமை உறுபு ஒன்றாக இருந்தாலும்,
ராமன் வேறு, அம்பு வேறு என்று நாம் அறிவோம்.
• வேதத்தில் ’சோமத்தால் யாகத்தால் ஸ்வர்கத்தைப் பெறலாம்’,
’அக்நி ஹோத்ரத்தால் சோமத்தால் ஸ்வர்கம் பெறலாம்’ என்று கூறுகிறது.
இங்கு, சோமம், அக்நி ஹோத்ரம் போன்ற சொற்கள் ஒரு அங்கத்தைச் சொல்லுகின்றனவா ?
அல்லது யாகத்தின் பெயர்களா ? என்று சந்தேகம் ஏற்படலாம் –

குணமா பெயரா -முடிவுகள் –

1-ஒரு பெயர்ச் சொல் இடுகுறிப் பெயராக இருந்து, உலகில் அதற்குப் ப்ரபலமாக ஒரு பொருள் இருந்தால்,
அந்தச் சொல் யாகத்தின் பெயர் ஆகாது. குணத்தைத் தான் காட்டுகிறது.
எடுத்துக் காட்டு –
“சோமத்தால் யாகத்தால் ஸ்வர்கம் பெறலாம்”. இங்கு சோமம் என்ற சொல் இடுகுறிப் பெயராகவும்
உலகில் ஒரு கொடியைக் குறிப்பதாகவும் இருக்கிறபடியால் அது யாகத்தின் பெயர் ஆகாது

2. ஒரு சொல் காரணப் பெயராக இருந்து, அது உலகில் எந்த ஒரு பொருளையும் குறிப்பதாக வழக்கத்தில் இல்லா விட்டால்,
அது யாகத்தின் பெயர் ஆகலாம். ஒரு குணத்தோடு கூடிய ஒரு செயலை விதித்தால் அந்த விதி வாக்யத்துக்கு கௌரவம்
(கார்ய மிகுதி) ஏற்படும். ஆகையால், இந்தச் சொல் குணத்தைச் சொல்லவில்லை
யாகத்தின் பெயர் தான்.
எடுத்துக் காட்டு –
உத்பிதா யஜதே பசு காம -“உத்பித்தால் யாகத்தால் பசுவைப் பெறலாம்”.
இங்கு உத்பித் என்ற சொல் பொதுவாக உலக வழக்கத்தில் இல்லை . இது காரணப் பெயர் தான்.
’உத்’ –மேல் போக்கி – ’பித்’ – பிளத்தல் என்று பொருள் கொண்டு
உத்பித் என்றால் மண் வெட்டி (கணித்ரம்-சமஸ்க்ருதம் ) –என்று பூர்வ பக்ஷம்.
இல்லை ,
’உத்பித்’ – உத்பத்தி என்று கொண்டு -மேல் நோக்கி உண்டாக்குவது என்ற அர்த்தத்தால்
பசு என்ற பலத்தை உத்பத்தி செய்யும் யாகத்தைத் தான் சொல்லுகிறது என்று ஸித்தாந்தம்.

உத்பித் அதிகரணமே முதல் அதிகரணம் –

3–இடுகுறிப் பெயர் பொதுவாக குணத்தைத் தான் சொல்லும், யாகத்தை அல்ல என்று சொல்லி யிருந்தாலும்,
அந்தச் சொல்லால் குறிக்கப்படும் குணம் (அங்கம்) முன்னமே வேறே ஓரு வழியால் போதிக்கப் பட்டதாக இருந்தால்,
இந்த வாக்யத்தில் அதை விதிப்பதில் எந்தப் ப்ரயோஜனமும் இல்லை .
ஆகையால், அது யாகத்தின் பெயராகத் தான் இருக்க வேண்டும்.
• எடுத்துக் காட்டு –
“அக்நி ஹோத்ரத்தால் சோமத்தால் ஸ்வர்கம் பெறலாம்”.
• இங்கு அக்நி ஹோத்ரம் என்ற சொல்லுக்கு, “அக்நிக்காக செய்யப் படும் ஹோமம்” என்று பொருள்.
ஆகையால், இந்தச் சொல்லால், அக்நி என்ற தேவதை (கடவுள்) தான் இந்த யாகத்தின் அங்கமாக விதிக்கப் படுகிறார்
என்று சொல்ல வேண்டும்.
• ஆனால், இந்த ஹோமத்தில் அக்நி தேவதை என்பது முன்னமே அக்நியைப் பற்றின ஒரு மந்த்ரத்தினால் நாம் அறிந்ததே தான் .
ஆகையால், மறுபடியும் அக்நி என்ற தேவதையை விதிப்பதால் எந்தப் ப்ரயோஜனமும் இல்லை
• ஆகையால், இந்தச் சொல் யாகத்தின் பெயராகத் தான் இருக்க வேண்டும்.

4–ஓர் இடுகுறிப் பெயரால் குணத்தை விதிக்க முயலும் பொழுது, அந்தப் பொருளுக்கு ஒட்டாத ஓர் உவமாநம் வேதத்தில்
சொல்லப் பட்டிருந்தால், அதை விதிக்க முடியாது.
• எடுத்துக் காட்டு – “
ச்யேநத்தால் யாகத்தால் எதிரிகள் மரணம் அடைவார்கள் ”.
• இங்கு ச்யேநம் என்ற சொல் உலகில் கழுகைக் குறிக்கும்.
ஆகையால், இந்தச் சொல்லால், கழுகு தான் இந்த யாகத்தின் அங்கமாக விதிக்கப்படுகிறார் என்று சொல்ல வேண்டும்.
• ஆனால், இந்த இடத்தில் ஓர் உவமானம் சொல்லப் பட்டுள்ளது –
“கழுகு எப்படி எதிரிகளைக் கொத்திக் கொல்லுமோ அதே போல் இதுவும் எதிரிகளைக் கொத்திக் கொல்லும் ” என்று,
• ’இது’ என்று குறிக்கப்படுவதும் கழுகாக இருந்தால், தானே தனக்கு உவமை என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்காது.
• ஆகையால், இந்தச் சொல் யாகத்தின் பெயராகத் தான் இருக்க வேண்டும்.
• “எப்படி கழுகு எதிரிகளைக் கொத்திக் கொல்லுமோ அதே போல் இந்த யாகமும் எதிரிகளைக் கொத்திக் கொல்லும் ”
என்று யாகத்தைப் புகழ்வது தான் இந்த உவமையின் கருத்து –

கௌணீ வ்ருத்தி

ந்யாய சாஸ்த்ரம் படிக்கும் பொழுது, சக்தி லக்ஷணா என்ற இரண்டு வ்ருத்திகளைப் பற்றிப் பார்த்தோம்.
சக்தி வ்ருத்தி என்பது தான் ஒரு பொருளுக்கும் அதன் முக்கியமான பொருளுக்குமுள்ள தொடர்பு.
எந்த இடத்தில் அந்தப் பொருளைக் குறிக்க இயலாதோ , அங்கு அதோடு தொடர்புடைய மற்ற ஓரு பொருளைக்
குறிப்பிடப் பயன்படுவது தான் லக்ஷணா என்ற வ்ருத்தி.-சக்தி சம்பந்தா லக்ஷணா –
• லக்ஷணா என்ற வ்ருத்தியால் அறிவு ஏற்படும் பொழுது,
ஸிம்ஹா தேவ தத்தன் -இரண்டும் வேறே வேறே -சக்தியால் கொண்ட அர்த்தங்கள் கொள்ள முடியாதே இதில்
பலத்துக்காக சொன்னால் லக்ஷணா விருத்தி ஆகும்
’மாணவன் அக்நி’ என்ற சொல் தொடரில் , அக்நி என்ற சொல் அக்நியிடமிருக்கும் தேஜஸ்ஸைக் குறிக்கிறபடியால்,
’தேஜஸ்ஸை உடையவன் மாணவன்” என்ற அறிவு தான் ஏற்படும்.
• சில நேரத்தில், அக்நி என்ற சொல், தேஜஸ்ஸை மட்டும் குறிக்காமல், “அக்நியிடமிருக்கும் தேஜஸ்ஸைப் போன்ற
தேஜஸ்ஸை உடையவன் மாணவன்” என்ற அறிவை ஏற்படுத்தும். அதுதான் கௌணீ வ்ருத்தி என்று சொல்லப் படுகிறது.
• ஒரு குணத்தின் அடிப்படையில் ஒரு சொல் தன் பொருளை விட்டு, வேறே ஒரு பொருளைக் குறிக்கிற படியால்,
இந்த வ்ருத்திக்கு கௌணீ வ்ருத்தி -என்ற பெயர் –
லக்ஷணா விருத்தி போல் முக்கிய அர்த்தம் விடாமல் இந்த விருத்தி

பல அதிகரணங்களைக் கொண்டு ஒரே விஷயத்தை காட்டி விளக்க கௌணீ வ்ருத்தி –

கௌணீ விருத்தியின் வகைகள் –

1. தத் ஸித்தி – ஒரு செயலைச் செய்து முடிக்கும் திறமை .
“யஜமாநன் ப்ரஸ்தரம்” என்ற வேத வாக்யத்துக்கு
’யஜமாநன் போல் தன் கார்யத்தை முடிப்பது ப்ரஸ்தரம் என்ற தர்பக் கட்டு” என்று பொருள்
2. ஜாதி – ஒரே இடத்திலிருந்து பிறப்பு.
“அக்நி ப்ராஹ்மணன்” என்ற வேத வாக்யத்துக்கு
“அக்நியைப் பிறப்பித்த ப்ரஜாபதியிடமிருந்து பிறந்தவன் ப்ராஹ்மணன்” என்று பொருள்.
3. ஸாரூப்யம் – உருவ ஒற்றுமை .
“ஆதித்யன் யூபம்” என்ற வேத வாக்யத்துக்கு
“ஆதித்யனிடம் இருக்கும் ஒளி போல் ஒளி பொருந்தியது யூபம் என்ற மரத் தூண்” என்று பொருள்
4. ப்ரசம்ஸை – புகழ்ச்சி. ஒன்றைப் புகழ்வதற்காக மற்ற ஓன்றைக் குறைத்துச் சொல்லுதல்.
“பசுவும் குதிரையும் தான் விலங்குகள், மற்றவை விலங்குகள் அல்ல” என்ற வேத வாக்யத்துக்கு
(இவை இரண்டுமே பசு மற்றவை அபசு என்று வேதம் சொல்லும் -பசு சப்தத்தால் விலங்கு )
“மற்ற விலங்குகள் பசு / குதிரை போல் உயர்ந்த விலங்குகள் அல்ல” என்று பொருள்
5. பூமா – மிகுதி – ஒரு கூட்டத்தில் இருப்பவர்கள் இடம் பெரும்பாலும் ஒரு
தன்மை இருந்தால், அதை இட்டு அவர்கள் அனைவரையும் குறிக்கலாம்.
“ஸ்ருஷ்டி மந்த்ரங்கள்” என்ற சொல்லால், வேதம் ’ஸ்ருஶ்டி’ என்ற சொல்
ஸ்ருஷ்டி என்ற சொல் இருக்கும் பல மந்த்ரங்களையும், அது இல்லாத சில மந்த்ரங்களையும் சேர்த்துக் குறிக்கிறது
6. லிங்க ஸமவாயம் – குறைவு – ஒரு கூட்டத்தில் இருப்பவர்கள் இடம் சிலரிடமே உள்ள் ஒரு தன்மை இருந்தால்,
அதை இட்டு அவர்கள் அனைவரையும் குறிக்கலாம். “ப்ராண ப்ருத் மந்த்ரங்கள்” என்ற சொல்லால்,
வேதம் ’ப்ராணன்’ என்ற சொல் இல்லாத பல மந்த்ரங்களையும்,
அது இருக்கும் வேறு சில மந்த்ரங்களையும் சேர்த்துக் குறிக்கிறது –

வாக்ய சேஷம்

• தர்மத்தைப் போதிக்கும் ஏழாவது ப்ரமாணம் வாக்ய சேஷம்.
சேஷம் என்றால் மீதம் / பின்புள்ள பகுதி. ஒரு விதிக்கு உதவி செய்வதன் மூலம் அதற்கு சேஷமாக இருக்கும்
அர்த்த வாதங்களும் அவ்வப்போது தர்மத்தின் ப்ரமாணம் ஆகலாம்.
• எடுத்துக் காட்டு –
“பூசப்பட்ட சிறு கற்களை அடுக்க வேண்டும்” என்ற வேத வாக்யத்தில், கற்கள்
பூசப்பட வேண்டும் என்று உள்ளதே தவிற, நெய்யாலாலேயா எண்ணையாலேயா என்று தெளிவாக இல்லை .
• பூர்வ பக்ஷம் –
எந்த பொருளையும் குறிப்பிடாதபடியால், நம் இஷ்டப்படி ஒன்றைப் பூசலாம்
• ஸித்தாந்தம் –
விதி வாக்யத்தில் எந்த த்ரவ்யமும் குறிப்பிடப்படாத போதும், அடுத்து வரும் அர்த்தவாதத்தில் நெய்யைப் புகழ்ந்து
பாடியுள்ள படியால், இங்கு நெய்யைக் கொண்டு தான் கற்களைப் பூச வேண்டும்.(நெய் -க்ருதம் – சமஸ்க்ருத சொல் )
• விதி வாக்யத்துக்கு அர்த்தவாதம் உதவியாக மட்டும் இருந்தாலும், விதி வாக்யத்தில் ஒரு சந்தேகம்
இருந்தால் அர்த்த வாதம் அதைத் தீர்த்துக் கொடுக்கலாம்.

சாமர்த்தியம்

தர்மத்தைப் போதிக்கும் எட்டாவது ப்ரமாணம் சாமர்த்யம் என்று சொல்லப்படும் திறமை .
• வேதத்தில் “ஸ்ருவத்தால் அவதானம் செய்”, “கையால் அவதானம் செய்” என்று சொல்கிறது.
ஸ்ருவம் என்பது ஒரு கரண்டி. அவதாநம் என்றால், ஒரு பொருளில் இருந்து ஒரு பகுதியைப் பிரித்து எடுத்தல்.
யாகத்தில், தேவதைக்காகக் கொடுக்கப்பட்ட த்ரவ்யத்தின் ஒரு பகுதியை எடுத்து அக்நியில் சேர்க்க வேண்டும்.
அந்த த்ரவ்யம் பால், தயிர், நெய், கஞ்ஜி (சரு), தோசை (புரோடாசம்) என்று பல வகைப்படும்.
• பூர்வ பக்ஷம் –
இந்த விதிகளில் எந்த ஒரு வகையையும் குறிப்பிடாதபடியால், எந்த த்ரவ்யத்தை வேண்டுமானாலும்
ஸ்ருவத்தாலோ கையாலோ அவதானம் செய்யலாம்
• ஸித்தாந்தம் –
விதிகளில் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படா விட்டாலும் -ஸ்ருவம் என்ற கரண்டிக்கு த்ரவ்யமாக
இருக்கும் நெய் பால் போன்ற பொருள்களை அவதாநம் செய்வதில் தான் திறமை உண்டு.
கெட்டியாக இருக்கும் தோசை முதலான வற்றை விண்டு எடுக்க இயலாது-
கைக்கு, புவரோடாசத்தை அவதாநம் செய்யத் தான் திறமை உண்டு.
த்ரவமான பொருள்களைக் கையால் பிரித்து எடுக்க முடியாதே .
• ஆகையால் த்ரவமான பொருள்களை ஸ்ருவத்தால் தான் அவதாநம் செய்ய வேண்டும் என்ற தர்மத்தின்
நுணுக்கம் அந்தப் பொருளின் ஸாமர்த்யத்தால் தான் நமக்குத் தெரிகிறது.

தரையில் பாத்திரத்தில் உண்கிறான் -இரண்டிலும் ஏழாம் வேற்றுமை இருந்தாலும்
தரையில் அமர்ந்து உணவை பாத்திரத்தில் போட்டு உண்கிறான் -சாமர்த்தியத்தால் இப்படித்தானே அர்த்தம் –
சாமர்த்தியமும் தர்மத்துக்கு பிரமாணம் –

விதிகளின் வகைகள்
1-உத்பத்தி விதி – ஒரு கர்மத்தை முதன் முதலில் போதிக்கும் விதி.
யாகம் என்பது ஒரு தேவதையைக் குறித்து ஒரு த்ரவ்யத்தை த்யாகம் செய்வது
ஆகையால், த்ரவ்யத்தையும் தேவதையையும் வைத்துத் தான் ஒரு யாகத்தை நாம் அறியவே முடியும்.
ஆகையால், த்ரவ்யம் அல்லது தேவதையை உபதேசிக்கும் விதி தான் அனேகமாக ஒரு யாகத்தின் உத்பத்தி விதியாக இருக்கும்
2. அதிகார விதி – ஒரு கர்மத்தின் பலத்தை (பயனை ) போதிக்கும் விதி அதிகார விதி
3. விநியோக விதி – ஒரு கர்மத்தின் அங்கங்களை போதிக்கும் விதிக்கு விநியோக விதி என்று பெயர்
இதி கர்தவ்யங்களும் அங்கங்களே –
4. ப்ரயோக விதி – ப்ரயோகம் என்றால் அநுஷ்டானம்.
ப்ரதானமான கர்மும், அதன் அங்கங்களும் அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு,
“அனைத்து அங்கங்களோடும் கூடின ப்ரதான கர்மத்தைச் செய்” என்று அநுஷ்டானத்தை போதிக்கும்
விதிக்கு ப்ரயோக விதி என்று பெயர் –

———

பாடம் -7- -அத்யாயம் -2-கர்ம பேதம் -தர்ம பேதம்

கீழே தர்ம விளக்கம் முதல் அத்யாயம் –
மேலே தர்ம ஸ்வரூபம் –

மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தின் முதல் அத்யாயத்தில் தர்மத்தைப் போதிக்கும் ப்ரமாணங்களைப் பார்த்தோம்.
அடுத்து, இரண்டாவது அத்யாயத்தில் கர்மங்களைப் பிரித்து அறிவதற்கான வழிகள் சொல்லப்படுகின்றன .
• பேதம் என்றால் வேறுபாடு. ஒரு கர்மத்துக்கும் மற்ற ஓரு கர்மத்துக்குமுள்ள வேறுபாடு தெரிந்தால்
தான் நாம் ஒன்றை அநுஷ்டானம் செய்ய முடியும்.
ஆகையால், இந்த அத்யாயமே கர்மங்களுக்குள் இருக்கும் வேறுபாட்டை (பேதத்தை ) போதிக்கிறது.
• இந்த அத்யாயத்தின் முதல் பாதத்தில் கர்ம பேதத்தை போதிப்பதற்குத் தேவையான முன்னுரை
அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
அடுத்து இரண்டாவது பாதத்தில் கர்மங்களைப் பிரித்து அறியும் வழிகளும்,
மூன்றாவது பாதத்தில் கர்மபேதம் இல்லாத விதி விலக்குகளும், -தஸ்ய அபவாத கீதி -விதி விலக்கே அபவாதம் –
நான்காவது பாதத்தில் ஒரே கர்மத்தின் வெவ்வேறு ப்ரயோகங்களும் (வெவ்வேறு பலனுக்காக
அநுஷ்டானங்களும்) சொல்லப்படுகின்றன .-பிரயோக அனுஷ்டான வேதங்கள் –

பிரதி பத அதிகரணம்
முன் பாடங்களில் ஒரு விதி வாக்யத்தால் ஒரு முயற்சி விதிக்கப்படுகிறது,
அந்த முயற்சிக்கு பயன், கருவி , செயல் முறை என்று மூன்று பகுதிகளுண்டு என்று பார்த்தோம்.
அதில் எது கருவியோ அதுதான் பலத்தைக் கொடுக்கப் போகிறது.
கருவி மாறினால், பயனும் மாறிவிடும். தர்மமே மாறிவிடும். ஆகையால், ஒரு வேத வாக்யத்தைக்
கண்டால், அதில் சொல்லப்படும் கருவி எது என்று அறிவது மிகவும் முக்கியமானது.
• ஸந்தேஹம் –
ஒரு பலனுக்கு ஒரு கருவி தானா ? அல்லது பல கருவிகளா ? என்ற விசாரம் செய்யப்படுகிறது ப்ரதிபத-அதிகரணத்தில்.
• பூர்வபக்ஷம் –
’ஸோமத்தால் யாகத்தால் ஸ்வர்கம் அடையலாம்’ என்ற வேத வாக்யத்தில்,
ஸோமம் யாகம் என்ற இரண்டுக்குமே மூன்றாவது வேற்றுமை உறுபு உள்ள படியால், இரண்டுமே கரணம் தான்
• ஸித்தாந்தம் –
யாகம் இன்று செய்யப்படுகிறது. அதன் பயனான ஸ்வர்கம் பற்பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஏற்படப் போகிறது.
அது வரை ஸோமம் என்ற கொடியும் இருக்கப் பாேவதில்லை , யாகம் என்ற செயலும் தொடரப் பாேவதில்லை .
ஆகையால், இடையில் ’அபூர்வம்’ /’அத்ருஷ்டம்’ / புண் யம் என்று ஒன்றை ஏற்றே ஆக வேண்டும்.
இந்த யாகத்தால் ஏற்பட்ட புண்யம் பல காலம் நம்மிடம் இருந்து, ஸ்வர்கத்தைக் கொடுக்கிறது என்றால் தான் பொருந்தும்.
• சோமம் யாகம் என்ற இரண்டுமே கரணமாக (கருவி யாக) இருந்தால்,
இரண்டு அபூர்வங்கள் ஏற்படுகின்றன என்று ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்.
அதைக் காட்டிலும், ஒன்று தான் கருவி, அதிலிருந்து தான் அபூர்வம் ஏற்படும், மற்ற ஓன்று அதற்கு
த்ருஷ்டமான (புலன்களுக்கு எட்டின ) உதவியை மட்டும் செய்யும் என்று கொள்வது தான் எளிதானது –

பாவார்த்த அதிகரணம்

சரி ஒன்று தான் கருவி என்று கொண்டாலும்,
ஸோமம் கருவியா? யாகம் கருவியா? என்ற கேள்வி எழும்.
அதன் பதில் சொல்லப் படுகிறது அடுத்த அதிகரணத்தில்
• பூர்வ பக்ஷம் –
முன்னமே ஸித்தமாக (தயாராக) இருக்கும் ஒரு பொருளைக் கொண்டு தான் வேறே ஒரு பொருளை உண்டாக்க முடியும்.
ஸோமம் என்பது தயாரான த்ரவ்யம். யாகமோ இனி செய்யப்பட வேண்டியது. ஆகையால், சோமம் தான் கருவி
ஸ்வர்கத்தை அடைய. ஸோமக் கொடியை வெறுமனே வைத்திருந்தால் ஸ்வர்கம் கிடைக்காது,
ஆகையால் ஸோமத்தால் செய்யப்படும் செயல் ஒன்று தேவைப்படுகிறது. அதுதான் யாகம்.
• ஸித்தாந்தம் –
’ஸோமத்தால் யஜிப்பாய்’ என்ற வேத வாக்யத்திற்குத் தான் நாம் ’ஸோமத்தால் யாகத்தால் பயனை அடையலாம்’ என்று
பொருள் கூறுகிறோம். அந்த வாக்யத்தைப் பார்த்தால் கட்டளை இடும் ’யஜிப்பாய்’ என்ற சொல்லிலேயே கூறப்படுவது
யாகம் தான். ஸோமம் அல்ல. ஆகையால், ’யஜிப்பாய்’ என்ற சொல்லால் எந்த முயற்சி விதிக்கப் படுகிறதோ ,
அதற்குக் கருவியின் ஏற்படும் பொழுது, மிக அருகிலிருக்கும் யாகம் தான் சடக்கென நினைவுக்கு
வருகிற படியால், யாகம் தான் கருவி .
• யாகத்தைச் செய்ய ஏதோ ஒரு த்ரவ்யம் சேண்டுமே என்று யோசிக்கும் பொழுது தான் ஸோமம் என்ற கொடி வந்து அடைகிறது .
ஆகவே, ஸோமத்திலிருந்து அபூர்வம் கிடையாது, யாகம் தான் கருவி , அதிலிருந்து தான் அபூர்வம் ஏற்பட்டு ஸ்வர்கம் பெருகிறோம்.
• ஆகையால், பொதுவாக வினைச் சொல்லால் சொல்லப்படும் செயல் தான் கருவி ஆகும்

ருக் யஜுஸ் சாமம்

வேதம் இரண்டாகப் பிரிக்கப்படுகிறது –
மந்த்ரம் என்றும்
ப்ராஹ்மணம் என்றும்.
ப்ராஹ்மணம் என்றால் நாம் செய்ய வேண்டிய செயல்களைக் கட்டளையிடும்
வேதப் பகுதிகள்.
மந்த்ரம் என்றால், ஒரு செயலைச் செய்யும் பொழுது உச்சரிக்கப்படவேண்டிய சொல் தொடர்கள் -.
• மந்த்ரங்களை மூன்றாகப் பிரிக்கலாம் – ருக், ஸாமம், யஜுஸ் என்று.
• ருக் – எந்த மந்த்ரத்தில் ஒரு அடியின் அளவு எழுத்துக்களின் எண்ணிக்கையால் இல்லாமல்,
சொல்லப்படும் கருத்தின் அடிப்படையில் வகுக்கப் படுகிறவதா, அது ருக் மந்த்ரம் ஆகும்
• ஸாமம் – இசை வடிவில் இருக்கக்கூடிய மந்த்ரங்களுக்கு ஸாமம் என்று பெயர்.
ஸாமம் என்ற இசையோடு சேர்த்து, ருக் என்ற மந்த்ரத்தைப் பாடினால் , அதற்கு தான் ஸ்தோத்ரம் என்று பெயர்.
• யஜுஸ் – ருக் ஸாமம் என்ற இரண்டையும் தவிர இருக்கக்கூடிய மந்த்ரங்கள் அனைத்தும் யஜுஸ் என்று
அழைக்கப்படுகின்றன .

அநு ஷங்கம்

வேதத்தில் ஒரு சொல் தொடரில் பகுதியாகப் படிக்கப்பட்ட ஒன்றை ,அதோடு தொடர்பு கொண்ட ,
அடுத்தடுத்து இருக்கும் மற்ற சொல் தொடர்களோடும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். இதற்கு அநுஷங்கம் என்று பெயர்.
• வேதத்தில் அடுத்தடுத்து மூன்று மந்த்ரங்கள் உள்ளன –
“மனிதன் தலைவன் உன்னை புனிதம் ஆக்கட்டும்,
பேச்சின் தலைவன் உன்னைப் புனிதமாக்கட்டும்,
ஸூர்யக் கடவுள் உன்னைப் புனிதமாக்கட்டும்” என்று.
• மூன்றாவது மந்த்ரத்தின் இறுதியில் மட்டும், எப்படி அவர் நம்மைப் புனிதமாக்கவேண்டும் என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது.
முதல் இரண்டு மந்த்ரங்களின் இறுதியில் சொல்லப்பட வில்லை .
• ஆனால், அந்த இரண்டு மந்த்ரங்களுக்கும்கூட ’எப்படிப் புனித்தப்படுத்துேவார்?’ என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கும்.
ஆகையால் ஆகாங்க்ஷா உள்ளது. அவற்றோடு சேர்த்துப் பார்த்தால், இந்த சொல் தொடரின் பொருளும் ஒட்டி வரும் –
ஆகையால் யோக்யதா உள்ளது. அடுத்தடுத்து படிக்கப்பட்டபடியால் ஸந்நிதியும் உள்ளது.
• ஆகவே, சாப்த போதத்துக்கு தேவையான அனைத்தும் இந்த சொல் தொடருக்கு மூன்றாவது மந்த்ரத்தோடு மட்டுமல்ல,
முதல் இரண்டு மந்த்ரங்களோடும் கூட உண்டு .
• ஆகையால், இந்தச் சொல் தொடரை மூன்று மந்த்ரங்களோடும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
• இடையில் இந்த சொல் தொடரோடு சம்பந்தமில்லாத வேறே ஓன்று பேசப்பட்டிருந்தால், அப்போது
ஸந்நிதி தடைப்பட்டபடியால், அதற்குப் பின் இருக்கும் மந்த்ரங்களோடு இந்த சொல் தொடர் சேராது .

கர்ம பேதத்தைக் காட்டும் பிரமாணங்கள்

கர்மங்களுக்குள் இருக்கும் வேறுபாட்டைக் காட்ட ஆறு ப்ரமாணங்கள் உள்ளன –
1. சப்தாந்தரம் – வெவ்வேறு வினைச் சொற்களால் குறிக்கப்படும் செயல்கள் வெவ்வேறு கர்மங்கள் தான்.
எடுத்துக் காட்டு –
யஜிப்பாய்(யாகம் செய்வாய் ), ஹோமம் செய்வாய், தானம் செய்வாய் என்ற கட்டளைகளில்
யாகம் தானம் ஹோமம் என்ற வெவ்வேறு சொற்களால் சொல்லப்படுகிறபடியால் அந்தக் கர்மங்கள்
வெவ்வேறுதான். யாகமே ஹோமம் ஆகாது, ஹோமமே தானம் ஆகாதபடியால்

2. அப்யாஸம் – ஒரே கட்டளையை , வேறு எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லா விட்டாலும், திரும்பத் திரும்ப
வேதம் சொன்னால் , அது வெவ்வேறு கர்மங்களை விதிக்கிறது என்று தான் கொள்ள வேண்டும்.
விதிப்பது என்றால் அறியப்படாத ஒன்ஸற அறிவிப்பது. அது ஒரு கர்மத்தைப் பற்றி ஒரு முறை தான் செய்ய முடியும்.
பலமுறை செய்தால் அது வேறு ஒரு கர்மத்தின் விதி தான்.
• ’அக்நி ஹோத்ரம் என்ற ஹோமம் செய்’, ’தயிரால் ஹோமம் செய்’ என்ற இரண்டு விதிகளிலும்
ஹோமம் செய் என்று இருந்தாலும்,பிரயோஜனம் வெவ்வேறு. முதல் கட்டளை கர்மத்தை விதிக்கிறது,
இரண்டாவது அதில் பயன்படுத்தப்படவேண்டிய த்ரவ்யத்தை விதிக்கிறது.
ஆகையால், வேறு பிரயோஜனம் உள்ள படியால் இது அப்யாஸம் ஆகாது.
• எந்த விதியில் வேறு பிரயோஜனம் இல்லாமல், கர்மம் மட்டும்
கட்டளை யிடப்படுகிறதோ , அங்கு கர்மங்கள் வெவ்வேறு தான்,

3. ஸம்க்யா – வேதமே சில கர்மங்களின் எண்ணிக் கையைச் சொல்லி விடும்
. அப்பொழுது தெளிவாக அறியலாம், இவை வெவ்வேறு கர்மங்கள் என்று.
எடுத்துக் காட்டு – ’மூன்று ஆஹுதிகளைச் செய்கிறான்’என்று வேதம் சொல்வதால்
ஆமந ஹோமங்கள் என்ற பெயர் கொண்ட ஹோமங்கள் மூன்று வெவ்வேறு ஹோமங்கள் என்று அறியலாம்

4. ஸம்ஜ்ஞா – பெயர் மாறினால் கர்மம் மாறும். பெயர் (நாமதேயம்) என்பது ஒரு யாகத்தை ஸூலபமாகக்
குறிப்பிடுவதற்காக என்று பார்த்தோம். ஆகையால், ஒரு கர்மத்துக்கு ஒரு பெயர் போதுமானது –
ஆகையால், பல பெயர்கள் ஓரிடத்தில் சோல்லப்பட்டாலும் அவை வெவ்வேறு கர்மங்களைத் தான் குறிக்கும்.
எடுத்துக்காட்டு – ’ஜ்யோதிஷ்டோமம்’ என்ற யாகத்தைப் பற்றிச் சொல்லி விட்டு,
’அடுத்து ஜ்யோதிஸ், அடுத்து விஸ்வ ஜ்யோதிஸ், அடுத்து ஸர்வ ஜ்யோதிஸ் ’ என்று வேதம் சொல்கிறது.
இங்கு ஒவ் வொரு பெயரும் ஒவ்சோரு கர்மத்தைக் குறிக்காது-ஜ்யோதிஷ்டோமம் என்ற யாகத்தை அல்ல.

5. குணம் – ஒரு யாகத்தில் ஒரு த்ரவ்யம் தான் உபயோகிக்கப்பட முடியும்.
ஆகையால், முன்னமே த்ரவ்யம் விதிக்கப்பட்ட ஒரு யாகத்தில் மற்ற ஓரு த்ரவ்யத்தை நுழைக்க இயலாதபடியால்
அது வேற ஓரு யாகத்தில் தான் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
ஆகையால் , கர்மங்களுக்குள் வேறுபாடு- த்ரவ்யங்களைக் கொண்டும் ஏற்படலாம்.
எடுத்துக்காட்டு –
விச்வே தேவர்களுக்காக ஆமிக்ஷா என்ற த்ரவ்யத்தைக் கொண்டு யாகம் செய் என்று சொல்லி விட்டு,
வேதமே வாஜிநம் என்ற த்ரவ்யத்தை மற்ற ஓரு வாக்யத்தால் விதிக்கிறது.
அது கண்டிப்பாக வேற ஓரு யாகத்தைத் தான் காட்டிக் கொடுக்கும்

6-ப்ரகரணாந்தரம் – ஒரு கர்மத்தை ஒரு ப்ரகரணத்தில் (நூலின் பகுதியில்) விதித்து விட்டு, மற்ற ஓரு
ப்ரகரணத்தில் அதே பெயரை உடைய ஒரு கர்மத்ஸத விதித்தாலும், அவை ஒன்றாக மாட்டா.
ஏன் என்றால்,
ப்ரகரணம் மாறிவிட்டபடியால் முன் கர்மத்தின் நினைவு சடக்கென ஏற்படாது.
• மேலும், அநுஷ்டானம் செய்யப்பட முடியாத சில குணங்களும் (தேசம், கலம், நிமித்தம், பலம்,
ஸம்ஸ்கார்யம் ஆகியவையும்) இவ்விடங்களில் சொல்லப் பட்டிருக்கிற படியால், அவற்றை அநுஷ்டானம்
செய் என்று விதியால் விதிக்க முடியாதபடியால் வேறு வழி இல்லாமல் அந்தக் கர்மம் தான் விதிக்கப்படுகிறது
அந்தச் சொல் தொடரில் என்று சொல்லவேண்டும்.
• ஆகவே, அந்தக் கர்மம் தற்போது புதிதாக உபதேசிக்கப்படுகிறது என்றும் கொள்ளலாம்.
ஆகையால், அது ஒரு புது கர்மமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

பிரயோக பேதம்

சில இடங்கைில் ஒரே கர்மமே வெவ்வேறு ப்ரயோகங்களை (அநுஷ்டானங்களை ) உடையதாக இருக்கும்
• அக்நி ஹோத்ரம் என்ற ஒரு ஹோமத்தை உபதேசித்து விட்டு, வேதம்
“அக்நி ஹோத்ரத்தால் ஸ்வர்கத்தை அடையலாம்” என்றும்
“வாழ் நாள் முழுவதும் அக்நி ஹோத்ரம் செய்யப் பட வேண்டும்” என்றும் கூறுகிறது.
• பூர்வ பக்ஷம் –
ஸ்வர்கத்துக்காக செய்யப்படும் அக்நி ஹோத்ரத்தை தான், வாழ் நாள் முழுவதும் செய்ய வேண்டும் என்று இந்த வாக்யம்
சொல்லுகிறது. ஆகவே, வாழ் நாள் முழுவதும் ஒருவன் அக்நி ஹோத்ரம் செய்தால் தான் ஸ்வர்கம் கிடைக்கும்.
• ஸித்தாந்தம் –
இங்கு ஸ்வர்கத்துக்காகச் செய்யப்படும் அக்நி ஹோத்ர ஹோமத்தில், வாழ் நாள் முழுவதும் என்ற காலம்
விதிக்கப்பட வில்லை . ஜீவனத்தைக் காரணமாகக் கொண்டு,
அக்நி ஹோத்ரத்தில் வேற ஓரு ப்ரயோகம் (அநுஷ்டானம்) விதிக்கப்படுகிறது.
• ஒருவனுஸடய ஜீவனமே காரணமாக இது விதிக்கப்பட்டபடியால், இதைத் தவறாமல் செய்யவேண்டும்
என்று ஆகிறது. அதனால் இதற்கு நித்ய கர்மம் என்று பெயர்.
• அதாவது, அக்நி ஹோத்ரம் என்ற ஒரே ஹோமம், ஸ்வர்கத்தில் ஆசை இருப்பவர்களால்
அதற்காகச் செய்யப்பட வேண்டும்.
அதில் ஆசை இல்லாதவர்களாலும் கூட அது வாழ்க்கை முழுவதும் செய்யப்பட வேண்டும்.
அப்படிச் செய்தால், அதன் பயனாக நமது பாபங்கள் நிங்குகின்றன என்று பொருள்.
ஆகவே, இங்கு கர்ம ஒன்று தான், ஆனால் ப்ரயோகம் மட்டும் வேறு.
நித்ய கர்மங்களை செய்து பாப்பம் போக்குவது பயன்
இதையே காம்ய பிரயோகம் -அனுஷ்டானம் செய்து -ஸ்வர்க்கம் பயன் -காம்ய கர்மம்
ஒரே அக்னி ஹோத்ரம் -இப்படி இரண்டு வித பயணிகளுக்குத் தான்
ஒரு தடவை செய்தால் ஸ்வர்க்கம் கிட்டும்
நித்தியமாக செய்வதால் பாபங்கள் போகும் –

நான்காம் பாதத்தில் இரண்டு அதிகரணங்கள்
இது இரண்டாவது சாகாந்தர அதிகரணம்

ஒவ்வொரு வேதத்துக்கும் காடகம், காண்வம், மாத்யந்தினம், தைத்திரீயம் என்று பல சாகைகள் உண்டு.
ஒரே வேதமே , சிறு சிறு மாறுதல் களோடு ஒவ்வொரு சாகை என்று வழங்கப்படுகிறது.
• அதில் வெவ்வேறு சாகைகளில் ஒரே கர்மத்தை விதிக்கும் வாக்யங்கள் இருந்தால்,
அவை ஒரே கர்மத்தை விதிக்கின்றனவா ? அல்லது வெவ்வேறு கர்மங்களையா? என்ற
சந்தேகம் தீர்க்கப்படுகிறது இந்த அதிகரணத்தில்
• பூர்வபக்ஷம் –
ஒரே கர்மத்தை , வேறு பிரயோஜனம் எதுவுமின்றி மறுபடியும் மறுபடியும் விதித்தால், அது ’அப்யாஸம்’ ஆகும்.
அப்யாஸம் என்பது கர்மங்களுக்குள் வேறுபாட்டைக் காட்டும்.
முன்னமே விதிக்கப்பட்ட கர்மத்தை மறுபடியும் விதிக்க முடியாதபடியால் புதிதான ஒரு கர்மம்
தான் விதிக்கப்படுகிறாது மற்ற ஓரு சாகையில்
• ஸித்தாந்தம் –
ஒருவன் ஒவ்வொரு வேதத்திலிருந்து ஒவ்வொரு சாகையைப் படிக்க வேண்டும் என்று தான்
சாஸ்த்ரம் சொல்கிறது.
ஆகையால், ஒரே வேதத்தின் இரண்டு சாகைகளை ஒரே மனிதன் படிக்கப் பாேவதில்லை .
ஒருவனுக்கே பல முறை உபதேசித்தால்தான் ’அப்யாஸம்’ஆகும்.
வெவ்வேறு மனிதர்களுக்காக இங்கு சொல்லப்படுகிறபடியால், ஒரே கர்மம் தான் இது,
அவற்றுக்குள் பேதம் இல்லை .

—————

சேஷத்வம் அங்க அங்கி பாவம் -கர்மங்களுக்குள் பிரித்து அறிந்த பின்பு –
மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம்
பாடம் -8-அத்யாயம் -3- அங்கத்வமும் அதன் பிரமாணங்களும் –

மூன்றாம் அத்தியாயத்தின் சங்கதி –

மீமாம்ஸா சாஸ்த்ரத்தில் வேத வாக்யங்களின் பொருளான தர்மத்தைப் பற்றி விசாரம் செய்யப்படுகிறது என்று
ப்ரதிஜ்ஜை செய்தார் ஜைமிநி மஹரிஷி.
• தர்மத்தைப் பற்றி விசாரம் செய்வதற்கு முன்னால்,
தர்மத்தைப் போதிக்கும் ப்ரமாணங்கள் எவை என்று முடிவு செய்வது அவஸ்யமானபடியால் முதல் அத்யாயத்தில்
தர்மத்தைப் போதிக்கும் 8 ப்ரமாணங்களைப் பற்றி ஆலோசனை செய்தார்.valid cognition-
நியாயம் சாஸ்திரம் பார்த்த ஆறு உடன் இதில் கூட இரண்டையும் சேர்த்து இதில் 8 பிரமாணங்கள் அர்த்தப்பத்தி அநுதாலப்தி
இதன் விவரம் மேல் பார்ப்போம் –
• வேதம் தான் தர்மத்தின் ப்ரமாணம் என்று முடிவான உடன்,
வேதத்தில் எத்தனையோ கட்டளைகள் உள்ளபடியால், அவற்றில் எவை புதிதான கர்மத்தைக் குறிக்கின்றன,
எவை முன்னமே போதிக்கப்பட்ட ஒரு கர்மத்தைப் பற்றி அதிகப்படியாக உபதேசிக்கின்றன என்று அறிவதற்காக
இரண்டாவது அத்யாயத்தில் கர்மங்களுக்குள் வேறுபாட்டை (பேதத்தை ) போதிக்கும் ஆறு ப்ரமாணங்களைக் காட்டினார்.
• அடுத்து, கர்மங்களுக்குள் வேறுபாடு தெரிந்தவுடன் இயற்கையாக அடுத்து ஏற்படும் ஆசை – அவற்றுக்குள்
இருக்கும் தொடர்பை அறியத்தான். ஆகையால் தான், அடுத்து உள்ள மூன்றாவது அத்யாயத்தில் எந்தக் கர்ம எந்தக்
கர்மத்துக்கு அங்கம் ஆகும் என்று நிரூபிக்கிறார்.

அங்கம் என்றால் என்ன -(சேஷ சேஷி பாவம் -அங்கம் -அங்கி -அப்ரதானம் -பிரதானம் )
சேஷா பராரார்த்யம் -பர உத்தேச்ய முயற்சி பாவனா -ப்ரவ்ருத்தன் க்ருதி -செயல் யத்னம் -காரகம் -கிரியா ஹேது

பரம் = ’வேறு ஓன்று’,
உத்தேசம் = ’நோக்கம்’ / ’குறி’.
ப்ரவ்ருத்தன்= முயல்பேன்,
க்ருதி – முயற்சி,
காரகம் = முயற்சியை உண்டாக்கும் பொருள்,
விஹிதம் = விதிக்கப்பட்டது
• காரகம் – முயற்சியை உண்டாக்கும் பொருள். எடுத்துக் காட்டு –
“தேவதத்தன் கட்டைகைளால் பாத்திரத்தில் அரிசியை குடும்பத்திற்காகச் சமைத்தான்” என்ற சொல் தொடரில் ,
எல்லா வேற்றுமை உருபுகள் வியக்திகள் உள்ள வாக்கியம் –
இந்த முயற்சி ஏற்பட தேவதத்தன் கர்தாவாகவும், அரிசி கர்மமாகவும், விரகுகள் கருவியாகவும்,
குடும்பம் ஸம் ப்ரதானமாகவும் (பயனாளி யாகவும்), பாத்திரம் அதிகரணமாகவும் இருந்து
முயற்சியை உண்டாக்குகிறார்கள். ஆகையால், இவை அனைத்துமே காரகங்கள்.
• வேறு ஓரு குறிக்காக முயற்சிக்கும் மனிதனின் முயற்சியில் காரகமாக விதிக்கப்பட்டது அங்கம், அதாவது,
வேறே ஒரு பொருளைக் குறித்த முயற்சியில் காரகமாக விதிக்கப்பட்டது அங்கம்.
• “ஜ்யோதிஷ்டோம யாகத்தால் ஸ்வர்கத்தை அடைய முயற்சி” என்று வேதம் கட்டளையிடுகிறபடியால்,
ஸ்வர்க்கத்தைக் குறித்த முயற்சியில் கருவியாக (கரணமாக) யாகம் விதிக்கப்பட்டபடியால்
யாகம் ஸ்வர்கத்துக்கு அங்கம்
• “அக்நிஹோத்ர ஹோமத்தைத் தயிரால் செய்” என்ற வேத வாக்யத்தில் ஹோமத்தைக் குறித்த முயற்சியில்
தயிர் கருவியாக விதிக்கப்பட்ட படியால், தயிர் ஹோமத்தின் அங்கம் ஆகும்.

அங்கத்தவத்தைக் காட்டும் பிரமாணங்கள்

அங்கத்வத்தைக் காட்டும் ப்ரமாணங்கள் ஆறு –
1-ச்ருதி,
2-லிங்கம்,
3-வாக்யம்,
4-ப்ரகரணம்,
5-ஸ்தாநம்,
6-ஸமாக்யா என்று.

• ச்ருதி –
“நிர பேஷா ரவ : ச்ருதி:” – வேறே எதையும் எதிர்ப்பார்க்காத சொல் ச்ருதி ஆகும்.
• ச்ருதி மூன்று வகைப்படும் –
(1) அபிதாத்ரீ – பெயர்ச் சொல்
(2)விநியோக்த்ரீ – அங்கத்வத்தை அறிவிக்கும் சொல் -அங்கத்துவ போதனம் –
(3) விதாத்ரீ –கட்டளையிடும் சொல்
• எடுத்துக்காட்டு – “ நெற்களால் யாகத்தைச் செய்” என்ற வேத வாக்யத்தில்,
நெல் யாகம் என்ற இரண்டும் பெயர்ச் சொற்கள்(அபிதாத்ரீ). ’
ஆல்’ என்ற முன்றாவது வேற்றுஸம உருபும், ’ஐ’ என்ற இரண்டாம் வேற்றுஸம உருபும் விநியோக்த்ரீ.
’செய்’ என்ற சொல் கட்டளையிடுகிறபடியால் அது விதாத்ரீ.
• ’ஐ’ என்ற உருபு, யாகம் தான் உத்தேச்யம் (இலக்கு) என்று காட்டுகிறது.
’ஆல்’ என்ற உருபு, நெல் தான் கருவி (கரணம்) என்ற காரகம் என்று காட்டுகிறது.
ஆகையால் யாகத்தைக் குறித்துச் செய்யும் முயற்சியில் கருவியாக (காரகமாக) விதிக்கப்பட்டுள்ளது நெல்.
ஆகையால், நெல் யாகத்துக்கு அங்கம் என்று அறிகிறோம்.
• இதே போல் , “நெல்லை ப்ரோக்ஷணத்தால் ஸம்ஸ்கரிப்பாய்” என்ற கட்டளையில்,
’ஐ’ உருபால் நெல் உத்தேச்யம் என்றும், ’ஆல்’ உருபால் ப்ரோஷணம் கருவி என்றும் அறிகிறபடியால்
நெல்லுக்கு ப்ரோஷணம் அங்கம் ஆகும்.
• ஆகையால், இலக்கில் இருக்கும் உத்தேஸ்வத்தையோ கருவியில் இருக்கும் காரகத் தன்மையையோ
நேரடியாக இங்கு வேற்றுமை உருபு காட்டுகிறபடியால், இது ச்ருதி ப்ரமாணம் ஆகும்.

லிங்கம் – “சப்த-சாமர்த்யம்” –
ஒரு சொல்லின் திறமை தான் லிங்கம் / ஸாமர்த்யம் என்று சொல் ப்படுகிறது.
• குடத்துக்கு ஜலத்தைத் தாங்கும் சாமர்த்யம் உண்டு.
துணிக்கு, ஒரு பொருளை மறைக்கும் சாமர்த்யம் உண்டு.
சொல்லுக்கு இருக்கும் சாமர்த்யம் – தன் பொருளை அறிவிக்கும் சாமர்த்யம்
• யாகத்தில் தர்பம் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும்,
அந்த தர்பங்களை சமமாக வெட்டவேண்டும் என்றும் வேதம் கட்டளை யிடுகிறது.
• அதைத் தவிர , “தேவர்களின் இருப்பிடமான தர்பத்தை வெட்டுகிறேன்” என்று சொல்லும் ஒரு மந்த்ரம் உள்ளது.
இந்த மந்த்ரத்தைப் பார்த்தாலே , இது தர்பத்தை வெட்டுதல் என்ற செயலை அறிவிக்கிறது என்று அறியலாம்.
ஆனால், இந்த மந்த்ரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டு தான் தர்பத்தை வெட்ட வேண்டும் என்ற ஒரு கட்டளை வேதத்தில் இல்லை
• ஆனாலும், இந்த மந்த்ரத்துக்கு ’தர்பத்தை வெட்டுதல்’ என்ற செயலை அறிவிக்கும் சாமர்த்யம் இருப்பதைப் பார்த்து,
நாமாக “இந்த மந்த்ரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டு தர்பத்தை வெட்டவேண்டும்” என்றோ ,
“இந்த மந்த்ரத்தால் தர்பத்தை வெட்டுதல் என்ற செயலை அறிவிக்கவேண்டும்” என்றோ ச்ருதியைக் கல்பிக்க வேண்டும்.
அந்த ச்ருதி, இந்த மந்த்ரம் தர்பத்தை வெட்டுதல் என்ற செயலுக்கு அங்கம் என்று அறிவிக்கும்
• ஆகையால், சாமர்த்யம் என்ற லிங்கம் ச்ருதியைக்
கல்பிப்பதன் மூலம் அங்கத்வத்தைப் போதிக்கும் ப்ரமாணம் ஆகும்.

வாக்யம் – “சமபி வ்யாஹார:” –
இரண்டாம் வேற்றுமை முதலான ச்ருதி ப்ரமாணம் இல்லாத போது, இரண்டு பொருட்களுக்கிருக்கும் சேர்ந்த உச்சரிப்பு
• “பர்ண மயமான ஜுஹூ” என்ற ஒரு வேத வாக்யம் உள்ளது.
இங்கு ”பர்ண மரத்தால் ஜூஹூ என்ற பாத்திரத்தைச் செய்” என்று நேரடியாகக் கட்டளை இல்தை.
பர்ண மரத்தால் ஜூஹூ என்ற பாத்திரத்தைச் செய்ய முடியும் என்ற ஸாமர்த்யமும் உலகில் நாம் அறியாத ஒன்று,
ஏன் என்றால் ஜூஹூ என்பது யாகத்தில் மட்டுமே இருக்கும் ஒரு பொருள், உலகில் கிடையாது.
ஆகையால் ச்ருதியோ லிங்கமோ இல்லை .
• ‘பர்ணம்’, ‘ஜூஹூ’ என்ற இரண்டு சொற்களும் சேர்த்துப் படிக்கப்பட்டுள்ளன, அவ்வளவு தான்.
இதுதான் வாக்யம் என்று சொல்ப்படுகிறது.
• இந்த வாக்யத்தைக் கொண்டு, “இப்படி சேர்த்து உச்சரிக்கப்பட்டபடியால், பர்ணம் ஜுஹூ வைச் செய்யும்
ஸாமர்த்யம் உடையதாக இருக்க வேண்டும்” என்று முதலில் லிங்கத்தைக் கல்பிக்கவேண்டும்.
• அடுத்து, சாமர்த்யத்தை அறிந்துவிட்டபடியால், “பர்ண மரத்தால் ஜுஹூ என்ற பாத்திரத்தைச் செய்” என்ற
வெளிப்படையான கட்டளையை (ச்ருதி ப்ரமாணத்தை ) கல்பிக்கவேண்டும்.
அந்த ச்ருதி ப்ரமாணம் தானாக பர்ணமரம் ஜூஹூவுக்கு அங்கம் என்று அறிவிக்கும்.
• ஆகையால் , வாக்யம் என்ற ப்ரமாணம் லிங்கத்தைக் கல்பித்து,
அதன் மூலம் ச்ருதியைக் கல்பித்து, அங்கத்வத்தைப் போதிக்கும்.

ப்ரகரணம் – “உபய-ஆகாங்ஷா” –
இரண்டு கர்மங்களுக்கு இடையில் பரஸ்பரம் (ஒன்றுக்கொன்று) இருக்கும் எதிர்பார்ப்பு
இடை -தேர் அஸ்வ நியாயம் போல் –
• “தர்ச-பூர்ணமாஸ யாகத்தால் ஸ்வர்கத்தைச் செய்” என்ற வாக்யம்,
ஸ்வர்கத்தை இலக்காகக் கொண்ட முயற்சியில் யாகம் கருவி என்று சொல்கிறது,
ஆகையால் தர்ச-பூர்ணமாச யாகம் ஸ்வர்கத்துக்கு அங்கம்.
• ஆனால், இந்த யாகத்தால் ஸ்வர்கத்தை எப்படி அடைய வேண்டும்? செயல்முறை என்ன? என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது,
இதற்கு தான் இதி கர்தவ்யதா-ஆகாங்க்ஷா / உபகாரக-ஆகாங்க்ஷா என்று பெயர்.
தர்ச-பூர்ணமாச யாகம் தனக்கு உதவுபவர்களைத் தேடுகிறது.
• அதே சமயத்தில், வேறு ஓரு இடத்தில், ப்ரயாஜங்கள் என்ற ஐந்து யாகங்களைச் செய் என்று விதிக்கும்
வாக்யங்கள் உள்ளன. அங்கு, ப்ரயாஜங்களை எதற்காகச் செய்ய வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு உள்ளது.
இதற்கு ப்ரயோஜன-ஆகாங்க்ஷா / உபகார்ய-ஆகாங்க்ஷா என்று பெயர்.
• ஆகவே, ஒருவர் உதவி யாளரையும், ஒருவர் பிரயோஜனத்தையும் எதிர்பார்க்கிறபடியால், பரஸ்பர-எதிர்பார்ப்பு
என்று சொல் ப்படும் ப்ரகரணம் உள்ளது. ச்ருதி, லிங்கம், வாக்யம் இல்லை .
• இந்த எதிர்பார்ப்பு என்ற ப்ரகரணத்தைக் கொண்டு, இந்த இரண்டு வாக்யங்களுக்கும் தொடர்பு இருக்கவேண்டும்
என்று வாக்யத்தைக் கல்பித்து, அதன் மூலம்
“ப்ரயாஜங்கள் தர்ச-பூர்ணமாச யாகத்துக்கு உதவும் சாமர்த்யம்” என்று லிங்கத்தைக் கல்பித்து,
அதன் மூலம், “ப்ரயாஜங்களைச் செய்வதால் தர்சபூர்ணமாச யாகத்துக்கு உபகாரம் செய்ய வேண்டும்” என்ற
ச்ருதியைக் கல்பிக்க வேண்டும். –
ஆகையால் ப்ரயாஜங்கள் தர்ச-பூர்ணமாச யாகத்தின் அங்கங்கள் என்று அறியலாம்,

ஸ்தாநம் – தேச -சாமாந்யம் – இடத்தில் ஒற்றுமை -similar location-
• இது இரண்டு வகைப்படும் –
(1) வேதத்தில் (நூலில்) ஒரே இடத்தில் இருத்தல் என்கிற பாட சா தேச்யம்
(2) அநுஷ்டானத்தில் ஒரே இடத்தில் இருத்தல்
• அதிலும் பாட சா தேச்யம் இரண்டு வகைப்படும் –
(1)யதா சங்க்ய-பாடம்
(2) ஸந்நிதி பாடம்
• யதா ஸங்க்ய பாடம் –
பல யாகங்களை வரிசையாகச் சொல்லி விட்டு, வேதம் பல மந்த்ரங்களை வரிசையாக உபதேசிக்கிறது.
அவற்றுள், முதல் மந்த்ரம் முதல் யாகத்துக்கு அங்கம், இரண்டாவது மந்த்ரம் இரண்டாவது யாகத்துக்கு அங்கம்
என்று நாம் அறிவது யதா சங்க்ய பாடத்தால்.
• ஸந்நிதி பாடம் – proximity
சாதாரணாமாக ஒரு கர்மத்துக்கு அருகில் படிக்கப்பட்ட மற்ற ஓன்று, அந்தக் கர்மத்தின் அங்கம் ஆகும்.

• அநுஷ்டான ஸாதேச்யம் –
ஒரு பொருளை அநுஷ்டானம் செய்யும் அதே சமயத்தில் அநுஷ்டானம் செய்யப்படும்
வேற ஓன்று அதற்கு அங்கமாகும்
• ஒரே இடத்தில் இருத்தல் என்ற ஸ்தாநத்தால், பரஸ்பரம் எதிர்பார்ப்பு என்ற ப்ரகரணத்தைக் கல்பித்து,
அதன் மூலம் சேர்ந்த உச்சரிப்பு என்ற வாக்யத்தைக் கல்பித்து,
அதன் மூலம் சாமர்த்யம் என்ற லிங்கத்தைக் கல்பித்து,
அதன் மூலம் ச்ருதியைக் கல்பித்து,
ஒரு பொருள் மற்ற ஓன்றுக்கு அங்கம் என்று போதிக்கக் கூடியது ஸ்தாநம் என்ற ப்ரமாணம்.

ஸமாக்யா – “யௌகிக: சப்த:” – காரணப் பெயர்
• ஸோம யாகத்தில் ஸோமக் கொடியைப் பிழிந்து, அதிலிருந்து வரும் ரஸத்தால் யாகம் செய்ய வேண்டும்.
• ஸோம யாகத்தில் 16 ரித்விக்குகள் சேர்ந்து யாகத்தைச் செய்வார்கள்.
அதில் பத்து ரித்விக்களுக்கு சமஸம் என்ற பாத்திரம் கொடுக்கப்படும்.
அதில் தான் ஸோம ரஸத்தை வைத்து அவர்கள் ஆஹுதியைக் கொடுத்து விட்டு, அவரவர் பாத்திரத்தில்
மீதமிருக்கும் ஸோம ரஸத்தை அவரவர் உண்ண வேண்டும்.
• ஆனால், அந்த உண்ணுதலை விதிக்கும் வேத வாக்யம் எதுவும் இல்லை .
அது, சமாக்யா என்ற ப்ரமாணத்தால் தான் தெரிகிறது.
• ’ஹோத்ரு சமஸம்’ என்று ஒரு பாத்திரத்திற்குப் பெயர்.
ஹோதா என்ற ரித்விக்கினுடைய சமஸம் என்று அதற்குப் பொருள்.
• சமஸம் என்ற சொல்லுக்கே “உண்ணும் பாத்திரம்” என்று தான் ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் பொருள்.
ஆகையால், “ஹோதா உண்ணும் பாத்திரம்” என்று தான் ஹோத்ரு சமஸம் என்ற பெயரின் பொருள்.
• ஹோதா அதி லிருக்கும் ஸோம ரஸத்தின் மீதியை உண்ணவில்லை என்றால், அந்தப் பெயர் ஒட்டாது.
ஆகையால், அந்த சமாக்யா (காரணப் பெயர்) என்ற ப்ரமணத்தைக் கொண்டு தான்,
ஸ்தாநம் ப்ரகரணம் வாக்யம் லிங்கம் ஆகியவற்றைக் கல்பித்து, இறுதியில்
“ஹோதா ஸோம ரஸத்தைப் பருக வேண்டும்” என்று விதிக்கும் ச்ருதியைக் கல்பிக்கிறோம்,

சுருதி ஒன்றே நிரபேஷ பிரமாணம் -வேறே ஒன்றையும் கல்பிக்க வேண்டாத ஸ்வதா பிரமாணம் –

———-

பாடம் -9-ப்ரமாணங்களுக்குள் விரோதம்
மூன்றாம் அத்யாய எட்டு பாதங்கள்

மூன்றாவது அத்யாயத்தில் அங்கத்வம் / சேஷ–சேஷி- பாவம் என்பதை நிரூபிக்கப்படுகிறது.
இந்த அத்யாயத்தில் 8 பாதங்கள் உள்ளன. அவற்றில் –
• முதல் பாதத்தில் ச்ருதி என்ற ப்ரமாணத்தையும்
• இரண்டாம் பாதத்தில் லிங்கம் என்ற ப்ரமாணத்தையும்
• மூன்றாம் பாதம் வாக்யம் ப்ரகரணம் ஸ்தாநம் ஸமாக்யா என்ற 4 ப்ரமாணங்களையும்
• நான்காவது பாதத்தில் ப்ரமாணங்களுக்குள் விரோதம் ஏற்பட்டால் அவற்றுள் ஒன்றோடு ஒன்றுக்குள்ள வலிமையையும்
• ஐந்தாவது பாதத்தில் ப்ரதிபத்த கர்மங்களைப் பற்றியும்
• ஆறாவது பாதத்தில் அநாரப்யோக்தமான தர்மங்களையும்-(எதையும் தொடங்காமல் உள்ளது பற்றிய யுக்தி )
• ஏழாவது பாதத்தில் ஒரே தர்மம் பலவற்றுக்கு அங்கமாகும் இடங்களையும் (பஹு அர்த்தமாக செய்வது )
• எட்டாவது பாதத்தில் ஸ்வாமி என்று அழைக்கப்படும் யஜமாநனுக்காகச் செய்யப்படும் கர்மங்களையும்
(எஜமானன் -யாகம் செய்யும் அதிகாரி -பத்னி -யாகத்துக்கு சஹகரிக்கும் பெண் )
நிரூபிக்கிறார் ஸஜமிநி மஹரிஷி-

பலபாலதிகாரணம் -சமவாயே -ஒரே வஸ்துவை வேறே வேறே அங்கமாக சொல்லும் பொழுது -முரண்பாடை போக்க வந்த அதிகரணம்
பார தைரபல்யம் -பின் பின் பிரமாணங்கள் துர்லபம் -முன் முன் பிரமாணங்கள் பிரபலம் -அர்த்தம் விப்ரகர்ஷம் இருப்பதால் –
பிரபலம் -popular -அர்த்தம் இல்லை -வலிமை உள்ள பலம் உள்ள பிரமாணம் என்றபடி –
கல்பனா மூல உச்சேதம் இருப்பதால் பின்னால் வரும் பிரமாணம் கொள்ள முடியாது -கற்பனைக்கு மூலமே எதிர்பார்ப்பு இருப்பதால் தானே
சுருதி முதலிலே சொன்னதும் எதிர்பார்ப்பு இருக்க முடியாதே –
அப்ராப்த பாதம் என்றும் இத்தைச் சொல்லுவார்கள் –
3-3-14-
மூன்றாவது அத்யாயத்தின் மூன்றாவது பாதத்தில் ஸஜமிநி மஹரிஷி கூறுகிறார் –
ச்ருதி லிங்கம் வாக்யம் ப்ரகரணம் ஸ்தாநம் ஸமாக்யா என்ற ஆறு ப்ரமாணங்களுள் (ஸமவாயே ) ஒன்றுக்கு ஓன்று
முரண்பாடு ஏற்பட்டால், (பார தௌர்பல்யம்) பின்னாலிருக்கும் ப்ரமாணங்கள் முன்னாலிருக்கும்
ப்ரமாணங்களைக் காட்டிலும் வலிமை குறைந்தவை (அர்த்த விப்ரகர்ஷாத்)
பின் பின் ப்ரமாணங்கள் முன் முன் ப்ரமாணங்களைக் கல்பிப்பதன் மூலம் தான் தங்கள் விஷயத்தைக் காட்டுகிறபடியால்
• பின் பின் ப்ரமாணங்கள், “இந்த கர்மம் எதற்காகச் செய்யப்பட வேண்டும்?” என்ற எதிர்பார்ப்பு (ஆகாங்ஷை )
இருப்பதால், முன் முன் ப்ரமாணங்களைக் கல்பிப்பதன் மூலம் அங்கத்வத்தை போதிக்கின்றன.
அது நடப்பதற்குள், முன் ப்ரமாணம் ஒன்று இருந்தால், அது வேகமாக தான் அந்த எதிர்பார்ப்பைப் பூர்த்தி செய்துவிடும்.
ஆகையால், பின் ப்ரமாணம் தான் வேலை செய்வதை நிருத்தி விடும், வேலை செய்வதற்குத் தேவையான
எதிர்பார்ப்பு (ஆகங்ஷை ) இல்லாதபடியால்.
• ஆக, கல்பநா மூல உச்சேதத்தால் ஏற்படும் அப்ராப்த பாதம் (ஒன்று வந்து அடை வதற்கு முன்னே ஏற்படும் பாதம்)
என்று இது அழைக்கப்படுகிறது.

1-ஸ்ருதிக்கும் லிங்கத்துக்கு விரோதம் –

வேதத்தில் “ஐந்த்ரீ” என்ற பெயர் ஒரு மந்த்ரத்துக்கு இடப்பட்டுள்ளது. இந்த மந்த்ரம் இந்த்ரனைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பாடுகிறது.
அதனால், இந்த்ரனோடு ஸம்பந்தப்பட்டபடியால் இதற்கு ’ஐந்த்ரீ’ என்று பெயர்.
ஜானகி ஜனகன் பெண் -தாசாரதி -தசரதன் பிள்ளை சொல்வது போல் ஐந்த்ரீ இந்த்ரனைப பற்றிய மந்த்ரம்
• ஆகவே, இந்த மந்த்ரத்தின் லிங்கம் (ஸாமர்த்யம்) என்ன என்று பார்த்தால் – “இந்த்ரனைப் பற்றி போதித்தல்” தான்.
ஆகவே, லிங்கத்தைப் பார்த்து இந்த மந்த்ரத்தை விநியோகம் செய்தால் (ஒரு செயலுக்கு அங்கமாக ஆக்கினால்),
அது இந்த்ரனுக்காகச் செய்யப்படும் கர்மமாக இருக்கவேண்டும் என்று தெரிகிறது.
• ஆனால், ஒரு வேத வாக்யம் உள்ளது – “ஐந்த்ரீ மந்த்ரத்தால் கார்ஹபத்யம் என்று அழைக்கப்படும் அக்நியைப் புகழ்ந்து பாடுவாய்”
என்று. இந்த கட்டளையில், ’ஐ’ உருபால் கார்ஹபத்யம் உத்தேச்யம் என்றும், ’ஆல்’ உருபால் மந்த்ரம் கருவி என்றும் ஸ்பஷ்டமாகத்
தெரிகிறபடியால், இது ச்ருதி ப்ரமாணம் ஆகும்.
• ஆகவே, அக்நியை போதிப்பதற்கு இந்த மந்த்ரம் அங்கம் என்று சொல்லும் ச்ருதிக்கும், இந்த்ரனை போதிப்பதற்கு இந்த மந்த்ரம்
அங்கம் என்று சொல்லும் லிங்கத்துக்கும் முரண்பாடு உள்ளது.
• லிங்கம் என்பது தானாக அங்கத்வத்தை போதிக்காது, ச்ருதியைக் கல்பிப்பதன் மூலம் தான். அந்த கல்பனை நடப்பதற்குள் ஸித்தமாக
இருக்கும் ச்ருதி இந்த மந்த்ரத்ஸத “அக்நியை போதித்தல்” என்ற கர்மத்துக்கு அங்கமாக ஆக்கிவிடும்.
சக்தியால் லக்ஷணையால் கௌணீ விருத்தி மூன்றாலும் அர்த்தம் கொள்ளலாம் ஆகவே அக்னிக்கே என்று கொள்வதில் தப்பில்லையே –
• ஆகையால், மந்த்ரத்தின் ப்ரயோஜனத்திற்காக எதிர்பார்ப்பு முடிந்து விட்டபடியால், இனி அந்த லிங்கம் ஒரு ச்ருதியைக்
கல்பிக்கவே முயலாது.ப்ரத்யக்ஷ ஸ்ருதி இருக்க கல்பித்த ஸ்ருதி வேண்டாமே
• ஆகவே, ச்ருதி என்பது லிங்கத்தைக் காட்டிலும் ப்ரபலமானது –

2-லிங்கத்துக்கு வாக்யத்துக்கும் விரோதம் –

வைதிகச் செயல்களில் தேவதைக்குக் கொடுக்கப்படும் உணவுப் பொருளுக்கு ’ஹவிஸ்’ என்று பெயர்.
அந்த ஹவிஸ்ஸை பூமியில் வைப்பதற்கு ’ஸதநம்’ என்ற இடத்தைத் தயார் செய்ய வேண்டும்.
அடுத்து, அந்த ஹவிஸ்ஸை அந்த இடத்தில் வைப்பதற்கு ’ஸாதநம்’ என்று பெயர்.
• வேதத்தில் ஒரு மந்த்ரம், தனது இரண்டு பகுதிகளால் ஸதநம் செய்வதையும் ஸாதனம் செய்வதையும் கூறுகிறது.
ஹவிஸ்ஸைப் பார்த்தே சொல்லும் மந்த்ரம் -அதில் நீ அமர்வாய்-தஸ்மின் ஸீதே –
வாக்கியம் விநியோகமா லிங்கத்தால் விநியோகமா -சங்கை வருமே
ஆகையால், அந்தந்தப் பகுதியின் லிங்கத்தைப் (ஸாமர்த்யத்தைப்) பார்த்தால்,
முதல் பகுதி ஸதநம் செய்தலுக்கு அங்கமாகவும்,
இரண்டாவது பகுதி ஸாதநம் செய்வதற்கு அங்கமாகவும் இருக்க வேண்டும்.
• ஆனால், இவை இரண்டும் ஒரே வாக்யமாக (மந்த்ரமாக) இருக்கிறபடியால், வாக்ய ப்ரமாணத்தின் படி இரண்டு பாகங்களும்
சேர்ந்து தான், ஸதநம் செய்வதற்கோ ஸாதநம் செய்வதற்கோ அங்கமாக ஆக முடியும்.
• ஆகையால், லிங்கத்துக்கும் வாக்யத்துக்கும் முரண்பாடு உள்ளது.
• ஆனால் லிங்கம் தான் வாக்யத்தைக் காட்டிலும் ப்ரபலமானது,
ச்ருதியை மட்டும் கல்பிப்பதன் மூலம் வேகமாக அங்கத்வத்தை போதிக்கிற படியால். வாக்யம் என்பது லிங்கம், ச்ருதி என்று
இரண்டைக் கல்பித்து அங்கத்வத்தை போதிக்க வேண்டும், ஆகையால் துர்பலமானது.
• எனவே, இந்த எடுத்துக் காட்டில் மந்த்ரத்தை இரண்டாகப் பிரித்து,
முதல் பகுதி ஸதநம் செய்வதற்கு அங்கம் என்றும்,
இரண்டாவது பகுதி ஸாதநம் செய்வதற்கு அங்கம் என்றும் கொள்ள வேண்டும்.

3-வாக்யத்துக்கும் பிரகரணத்துக்கும் விரோதம் –

வேதத்தில் ஒரு கட்டளை உள்ளது –
“பௌர்ணமாஸீ என்ற கர்மத்தை முடித்துவிட்டு வைம்ருதம் என்ற யாகத்தைச் செய்ய வேண்டும்” என்று.
• இக் கட்டளை , தர்ச பூர்ண மாஸம் என்ற கர்மத்தின் ப்ரகரணத்திலுள்ளது
• தர்ச-பூர்ணமாஸம் என்று ஒரு வைதிக கர்மம் உள்ளது.
தர்சம் என்பது அமாவாஸ்யை யன்று செய்யப்படும் மூன்று யாகங்கள்.
பூர்ணமாஸம் என்பது பௌர்ணமி அன்று செய்யப்படும் மூன்று யாகங்கள்.
இந்த ஆறு யாகங்களுக்கும் சேர்த்து ஸ்வர்கம் தான் பலம் என்று வேதம் சொல்கிறது.
• ஆறு யாகங்களுக்கும் பொதுவாக ஒரே ப்ரகரணம் தான் உள்ளபடியால், ப்ரகரணம் என்ற ப்ரமாணத்தால் அங்கத்வத்தை
நிர்ணயித்தால், இந்த வைம்ருதம் என்ற யாகம் தர்சபூர்ணமாஸம் என்ற ஆறு யாகங்களுக்கும் அங்கம் ஆகும்.
• ஆனால், நாம் பார்த்த கட்டளையில், பூர்ணமாஸம் என்ற கர்மத்தை மட்டும் குறிக்கும் சொல் உள்ளபடியால்,
ஸமபி வ்யாஹாரம் (சேர்த்து படிக்கப்படுதல்) என்ற வாக்ய ப்ரமாணம் வைம்ருத்த்துக்கும்
பூர்ணமாஸம் என்ற கர்மத்துக்கும் மட்டும் தான் உள்ளது.
ஆகையால், வாக்ய ப்ரமாணத்தால் அங்கத்வத்தை அறிந்தால், வைம்ருதம் என்ற யாகம் பூர்ணமாஸம் என்ற
மூன்று யாகங்களுக்கு மட்டும்தான் அங்கம்.
• ஆகவே, வாக்யத்துக்கும் ப்ரகரணத்துக்கும் முரண்பாடு உள்ளது.
• ப்ரகரணத்ஸதக் காட்டிலும் வாக்ய ப்ரமாணம் வேகமாக அங்கத்வத்தை போதிக்கிறபடியால் ப்ரபலமானது.
ஆகையால், வைம்ருதம் என்ற யாகம் பூர்ணமாஸம் என்ற மூன்று யாகங்களுக்கு மட்டும்தான் அங்கம்.

4-பிரகரணத்துக்கும் ஸ்தானத்துக்கும் விரோதம்

வேதம் “ராஜாவாய் இருப்பவன் பெரிய ராஜ்யத்தை அடைய விருமிப்னால் ராஜ ஸூயம் என்ற
கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்” என்று சொல்கிறது. ராட் விராட் சூராட் சாம்ராட் -மேல் மேல் உண்டே –
ராஜ ஸூயம் என்பது ஒரு யாகம் அல்ல, பற்பல யாகங்களின் கூட்டம்.
• அந்த ராஜஸூயத்தின் ப்ரகரணத்தில் தான் “பகடையைக் கொண்டு சூதாட வேண்டும்” என்ற கட்டளை உள்ளது.
• ராஜஸூயம், தனக்கு உதவி செய்யும் அங்கங்களைத் தேடுகிறது.
சூதாட்டம், தனது ப்ரயோஜநம் என்ன என்று எதிர்பார்க்கிறது.
ஆகையால், பரஸ்பர எதிர்பார்ப்பு என்கிற ப்ரகரண ப்ரமாணத்தின்படி பார்த்தால், சூதாடுதல் என்ற செயல்
ராஜஸூயம் என்ற யாகக் கூட்டத்திற்கு அங்கம்.
• ஆனால், ஸ்தாநம் என்ற ப்ரமாணத்தைப் பார்த்தால், இந்த சூதாட்டத்தை விதிக்கும் கட்டளை ,
“அபிஷேச நீயம்” என்ற யாகத்திற்கு அருகில் படிக்கப் பட்டுள்ளபடியால், அந்த யாகத்துக்கு
ஒரே சோம யாகம் அங்கம் -தான் அங்கம் என்று தோன்றுகிறது.
• ஆகவே, ப்ரகரணத்துக்கும் ஸ்தாநத்துக்கும் முரண்பாடு உள்ளது.
• ப்ரகரணம் என்பது வேகமாக வாக்யம், லிங்கம், ச்ருதி என்ற மூன்றை மட்டும் கல்பித்து,
சூதாட்டல் ராஜ ஸூயத்தின் அங்கம் என்று போதித்து விடும்.
ஸ்தாநமோ , ப்ரகரணம் வாக்யம் லிங்கம் ச்ருதி என்ற நான்கையும் கல்பித்து தான் அங்கத்வத்தை
போதிக்கவேண்டும். ஆகையால், அது பலம் குறைந்தது.
• ஆகையால், சூதாட்டம் என்ற செயல் ராஜ ஸூயம்
என்று அழைக்கப் படும் அனைத்து யாகங்களுக்கும் தான் அங்கம்.

5-ஸ்தானத்துக்கும் சமாக்யாவுக்கும் விரோதம் –

தர்சபூர்ணமாஸம் என்ற கர்மம் ஆறு யாகங்களின் கூட்டம் என்று பார்த்தோம்.
அதில் 3 யாகங்கள் தோசை போன்ற புரோடாசத்தாலும் ,
ஒன்று தயிராலும், ஒன்று பாலாலும் ஒன்று நெய்யாலும் செய்யப்பட வேண்டும்.
• அந்த தர்சபூர்ணமாஸத்தின் ப்ரகரணத்தில் தான் ஒரு மந்த்ரம் படிக்கப்பட்டுள்ளது –
“சுந்தத்வம் தைவ்யாய கர்மணே …” என்று. இது பாத்திரங்களைச் சுத்தம் செய்வதைப் பற்றி பேசுகிறது.
• இந்த மந்த்ரம் இருக்கும் வேதப் பகுதிக்கு “பௌரோடாசிக காண்டம்” (புரோடாசத்தோடு ஸம்பந்தப் பட்ட காண்டம்)
என்ற பெயர். ஆகையால்,ஸமாக்யா என்ற பெயரைக் கொண்டு பார்த்து அங்கத்வத்தை முடிவு செய்தால்,
இந்த மந்த்ரம் புரோடாசத்தால் செய்யப்படும் 3 யாகங்களின் பாத்திரங்களை சுத்தம் செய்யும் செயலுக்கு மட்டும் தான்
அங்கம் ஆகும். தயிர் பால் நெய் யாகங்களின் பாத்திரங்களுக்கு அல்ல.
• ஆனால், ஸ்தாநம் என்ற ப்ரமாணத்தைப் பார்த்தால், இந்த மந்த்ரம் தயிர் மற்றும் பாலால் செய்யப்பட வேண்டிய
யாகங்களுக்கு அருகில் தான் படிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், ஸ்தாந ப்ரமாணத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால்
இந்த மந்த்ரம் தயிர் பால் யாகங்களின் பாத்திரங்களைச் சுத்தம் செய்வதற்கு தான் அங்கம்.
• ஆகையால், ஸ்தாநத்துக்கும் ஸ்மாக்யாவுக்கும் முரண்பாடு உள்ளது.
• ஸ்தாநம் தான் ஸமாக்யாவைக் காட்டிலும் பலம் பொருந்தியது,வேகமாக அங்கத்வத்தை போதிக்கிறபடியால்.
ஆகையால் இந்த மந்த்ரம் தயிர் பால் யாகங்களின் பாத்திரங்களை சுத்தம் செய்வதற்கு தான் அங்கம் –

நான்காவது பாதம் தொடங்கி எட்டாேது பாதம் முடியும் வரை முன் சொன்ன 6 ப்ரமாணங்களுக்குள்
எந்த இடங்களில் முரண்பாடு உள்ளது, எங்கு இல்லை என்று விசாரிக்கப்படுகிறது.
எந்த உக்திகளைக் கொண்டு விசாரம் என்பதில் தான் வேறுபாடு இவற்றுக்குள் –

நான்காவது பாதத்தின் சுருக்கம்

• இந்த இடத்தில், சில தர்மங்கள் புருஷார்த்தங்கள் என்றும், சில தர்மங்கள் க்ரத்வர்த்தங்கள் என்றும்
கூறுகிறார் ஸஜமிநி மஹரிஷி.
க்ரத்வர்த்தங்கள்–க்ரது -வைதிக கர்மம் யாகம் என்று அர்த்தம் -இது யாகத்துக்கு பயன்படும்
• எந்தச் செயல் புருஷனுக்கு நன்மையையோ தீமையையோ விளைக்கிறவதா, அது புருஷார்த்தம் ஆகும்.
• எந்தச் செயல் ஒரு யாகத்திற்கு (க்ரதுவுக்கு) தீங்கை / குறைபாட்டை விளைவிக்குமோ அது க்ரத்வர்த்தம் ஆகும்.
• வேதத்தில் பொதுவாக ஒரு கட்டளை உள்ளது – “பொய் சொல்லக் கூடாது” என்று. இதை மீறினால்,
அவனுக்குப் பாவம் ஏற்படும்.
• அதைத் தவிற, யாகத்தின் ப்ரகரணத்திலும் ஒரு கட்டளை உள்ளது – “பொய் சொல்லக் கூடாது” என்று.
இந்தக் கட்டளையை மீறினால், செய்யப்படும் யாகத்துக்கே குறை பாடு ஏற்பட்டு பலம் கிடைக்காமல் போகும்.
• ஆகையால், யாகம் செய்யும் போது பொய் சொன்னால், யாகமும் பயன் கொடுக்காது, செய்பவனுக்கும் பாபம் ஏற்டும்.

ஐந்தாவது பாதத்தின் சுருக்கம்

இந்தப் பாதத்தில் ப்ரதிபத்தி கர்மங்கள் சொல்லப் படுகின்றன.
• யாகத்தில் உபயோகிக்கப்பட்ட பொருட்களை அலட்சியமாகப் போடாமல் மதிப்போடு உபயோகப்படுத்தி முடிக்க வேண்டும்.
அப்படி யாகத்தில் உபயோகிப்பட்ட பொருட்களை அப்புறப்படுத்தும் செயல்கள் ப்ரதிபத்தி கர்மங்கள் எனப்படுகின்றன.
• நெல்லிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட உமி, ரித்விக்குகள் சொரிந்து கொள்ள உபயோகிக்கும் மான் கொம்பு போன்ற அனைத்து
த்ரவ்யங்களையும் எப்படி அப்புறப்படுத்த வேண்டும் என்று வேதமே சொல்கிறது.
• தர்ச பூர்ண மாஸத்தில் உபயோகிக்கப்பட்ட புரோடாசத்தை நான்காகப் பிரித்து, ப்ரஹ்மா அத்வர்யு ஹோதா ஆக்நீத் என்கிற
நான்கு ரித்விக்குகளும் பிரித்து உண்ண வேண்டும். இது அவர்களின் நலனுக்காக அல்ல,
புரோடாசத்தை ப்ரதிபத்தி செய்வதற்காகத்தான்.
• ஸோம யாகத்தில், ஸோம ரஸத்தை வைத்து யாகம் செய்த பிறகு, மீதமிருக்கும் ரஸத்தை ரித்விக்குகள் உண்ண வேண்டும்.
சேஷம் உண்டு -வமனம்-வாயல் எடுத்தாலும் அதுக்கு பிராயச்சித்த மந்த்ரமும் உண்டு வேதத்தில்
• ’சமஸம்’ (உண்ணும் பாத்திரம்) என்ற பெயர் உள்ளபடியாலேயே அதில் ரித்விக்குகள் உண்ண வேண்டும் என்று தெரிகிறது.
ஹாரியோஜநம் என்ற பாத்திரத்தில் இருக்கும் ரஸத்தை அனைத்து ரித்விக்குகளும் பருக வேண்டும். ஒரே பாத்திரத்தில் பலர்
அருந்தினால் எந்த வரிசை , ஒருவரே பல முறை அருந்தினால் எதற்காக முதலில் அருந்த வேண்டும் என்று
எல்லாம் பல நியமங்கள் விசாரிக்கப்பட்டுள்ளன இந்த பாதத்தில் –
வஷட் மந்த்ரம் சொன்னவன் வஷட் காரன் முதலில் உண்ண வேண்டும்
ஆஹ்வானம் -அழைத்து அழைத்து முறைப்படி உண்ண வேண்டும்
இப்படி regulation உண்டு

ஆறாம் பாதத்தின் சுருக்கம் –

இந்தப் பாதத்தில் அநாரப்யோக்தி என்ற விஷயம் விசாரிக்கப்படுகிறது.
• வேதத்தில் பல யாகங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு யாகத்தையும் பற்றிப் பேசும்
வேதப் பகுதிகள் (ப்ரகரணங்கள்) உள்ளன.
அந்தந்த ப்ரகரணத்தில் சொல்லப்பட்ட அங்கங்கள் அந்தந்த யாகத்துக்கு அங்கம்.
• அப்படி எந்த ஒரு யாகத்தைப் பற்றின பேச்சையும் தொடங்காமல்,பொதுவாகவும் சில கட்டளைகள் உள்ளன.
அவற்றுக்கு தான் அநாரப்ய (யாகத்தைத் தொடங்காமல்) உக்தி (சொல்லப்பட்டது) என்று பெயர்.
• அப்படி விதிக்கப்பட்ட அங்கங்கள் அனைத்து யாகங்களுக்கும் அங்கங்களாக வேண்டும்.
ஆனால், அனைத்தையும் குறித்து விதிக்கத் தேவையில்லை . ப்ரக்ருதி யாகத்தில் மட்டும் விதித்தால் போதும்.

ஆஹவனீயம் ஹோமத்தில் தானே எல்லா ஹோமமும் பண்ண வேண்டும்
சமிந்தனம் -அக்னி வளர்க்க -இதற்கு –11மந்த்ரங்கள் உண்டு –
மூன்று தடவை முதல் மந்த்ரம் -கடைசி மந்த்ரம் மூன்று தடவை -இப்படி ஆவ்ருத்தி -15 ஆக பெருக்கி சொல்ல வேண்டும்
சப்த தச –17 -தடவை சொல்ல வேண்டும் என்று ஒரு யாகத்துக்கு விதிக்கும்
இப்படி மாறுவதை மட்டும் சொல்லும்

• வேதம் அனைத்து யாகங்களுக்கும் மறுபடியும் மறுபடியும் அங்கங்களைச் சொல்லாது.
ஒரு யாகத்திற்குத் தான் சொல்லும். அந்த யாகத்திற்கு ப்ரக்ருதி யாகம் என்று பெயர்.
மற்ற யாகங்களைச் சொல்லிவிட்டு, “முன் யாகத்தில் சொன்னது போல் செய்ய வேண்டும்” என்று சொல்லி விடும்.
ஏதாவது மாற்றங்கள் இருந்தால் அதை மட்டும் கூறிவிடும். அந்த யாகங்களுக்கு விக்ருதி யாகங்கள் என்று பெயர்.
• ஆகவே, அநாரப்யோக்தியான கட்டளைகள் ப்ரக்ருதி யாகத்திற்கு அங்கமாக ஒரு பொருளை
போதித்து விட்டால், அது தானாகவே மற்ற யாகங்களுக்கும் அங்கம் ஆகிவிடும்.

ஏழாம் பாதத்தின் சுருக்கம் –

ஏழாவது பாதத்தில் பல யாகங்களுக்குப் பொதுவாக உதவி செய்யும் அங்கங்கள் சொல்லப் படுகின்றன.
• எடுத்துக் காட்டுக்கு, தர்சபூர்ண மாஸத்தில் ஆறு யாகங்கள் உள்ளன.
அவற்றை ஸமமான பூமியில் வைத்துச் செய்யவேண்டும் என்று வேதம் கட்டளை யிடுகிறது.
அதற்கு வேதி என்ற ஒரு பூமியைத் தயார் செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறுகிறது
• அந்த பூமி அனைத்து யாகங்களுக்கும் பொதுவானது . தனித்தனியாக ஆறு வேதிகளைச் செய்யத் தேவையில்லை –
• யஜமாநன் தானாகத்தான் யாகத்தில் அனைத்துச் செயல்களையும் செய்ய வேண்டும் என்பதில்லை .
அதற்காகச் சிலரை அழைத்துக் கொண்டு அவர்களுக்கு தக்ஷிணை கொடுக்க வேண்டும்.
அவர்களுக்கு தான் ரித்விக்குகள் என்று பெயர்.
• தர்சபூர்ணமாஸத்தைச் செய்ய ப்ரஹ்மா, அத்வர்யு, ஹோதா, அக்நீத் என்று நான்கு ரித்விக்குகள் தேவை
• ஸோம யாகத்ஸதச் செய்ய 16 ரித்விக்குகள் தேவை . அவர்களை நான்கு குழுமங்களாகப் பிரிக்கலம்
1. ப்ரஹ்மாவின் கூட்டம் – ப்ரஹ்மா, ப்ராஹ்மணாச்சம்ஸி , ஆக்நீத்ரன்,போதா
2. அத்வர்யுவின் கூட்டம் – அத்வர்யு, ப்ரதிப்ரஸ்தாதா, நேஷ்டா, உந்நேதா
3. ஹோதாவின் கூட்டம் – ஹோதா, ஸமத்ராவருணன், அச்சாவாகன்,க்ராவஸ்துத்
4. உத்காதாவின் கூட்டம் – உத்காதா, ப்ரஸ்தோதா, ப்ரதிஹர்தா,ஸூ ப்ரஹ்மண்யன்

எட்டாவது பாதத்தின் சுருக்கம்

எட்டாவது பாதத்தில், ஸ்வாமிக்காகச் செய்யப்படும் கர்மங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.
• ஸ்வாமீ என்பது யஜமாநன் தான். யாகத்தைச் செய்கிறபடியால் யஜமாநன் என்று பெயர். யாகத்தின் பயனை
அடைந்து அநுபவிக்கிறபடியால் அவருக்கே ஸ்வாமீ என்று பெயர்.
• அவர் யாகம் செய்யத் தேவையான தகுதிகள் சில. அவற்றைத் தவிற வேதம் வேறு சில ஸம்ஸ்காரங்களையும்
சொல்லுகிறது –ஷவரம் செய்தல், பட்டு உடுத்துதல், ஆபரணங்களை அணிதல், முதலானவை .
• இவை எல்லாம் போக்த்ரு -ஸம்ஸ்காரங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்றன. யாகத்தின் பயனை அநுபவிக்கும்
போக்தா தான் யஜமாநன். அவன் யாகத்தின் பயனைப் பெறவேண்டும் என்றால், இந்த ஸம்ஸ்காரங்களை அவனுக்குச்
செய்ய வேண்டும் என்று வேதம் கூறுகிறது.
• இந்த ஸம்ஸாரங்கள் யஜமாநன் தானே செய்து கொள்பவை ,
மற்ற ரித்விக்குகள் அவருக்காகச் செய்து கொடுப்பவை என்று பல வகைகள் உள்ளன.
• இவை எல்லாம் முன்றாவது அத்யாயத்தின் இறுதியான எட்டாவது பாதத்தில் விசாரிக்கப் பட்டுள்ளன.

————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ உ .வே. வேளுக்குடி ரெங்கநாதன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ கணாதர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: