ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –பதினேழாம் அத்தியாயம் — ஸ்ரத்தா த்ரய விபாக யோகம்–17-1-17-13-

அசாஸ்த்ரம் ஆஸூரம் க்ருத்ஸ்நம் சாஸ்த்ரீயம் குணத ப்ருதக்
லஷணம் சாஸ்திர சித்தஸ்ய த்ரிதா சப்தத சோதிதம்—ஸ்ரீ கீதார்த்த சங்க்ரஹம்—21-

சாஸ்திரம் விதிக்காத கர்மாக்களை ஸ்ரத்தை உடன் -மனம் போன படி இல்லாமல் -செய்தால் பலன் கிட்டுமோ என்ற சங்கை –
அர்ஜுனன் கேட்பதில் -புரிந்து கொள்ளாத கேள்வி பதில் -5-ஸ்லோகம் –
மனம் போன படி என்றாலே சாஸ்திரம் விதிக்காத செயல்கள் தானே – அனைத்தும் வீண் –
இந்த அத்யாயம் முழுவத்துக்கும் இதே கருத்து
சாஸ்திரம் விதித்தவற்றை ஸ்ரத்தை உடன் செய்து பயன் பெற வேண்டும்

1–அசாஸ்த்ரம் ஆஸூரம் க்ருத்ஸ்நம்-ஓன்று விடாமல் எல்லாம் -சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப் படாத அனைத்தும்
அஸூர தன்மை -என் ஆணையை மீறினவை தானே -ஆகையால் பயன் அற்றவை -இது தான் கேள்விக்கு பதில் –
2– சாஸ்த்ரீயம் குணத ப்ருதக் -சாஸ்திரம் விதிக்கப் பட்டவை செய்தால்-செய்கிறவனுடைய -குணங்களை பொறுத்து
சாத்விக ராக்ஷஸ தாமஸ கர்மா மூவகை -பலன்களும் மூவகை –
ஆகாரம் -தபஸ் -யஜ்ஜம்-தானம்-கர்மா–இப்படி ஐந்துக்கும் சாத்விக ராஜஸ தாமஸ -மூன்றினில் இரண்டை அகற்றி ஒன்றினில் ஒன்றி –
கண்ணனுக்கு பிடித்தது என்பதால் எப்பாடு பட்டாவது தூக்கி விடுவாரே -ஆனு கூலஸ்ய சங்கல்பம் பிரதி கூலஸ்ய வர்ஜனம் –
3–லஷணம் சாஸ்திர சித்தஸ்ய -யஜ்ஜம் தானம் தபஸ் இவற்றை சித்தி அடைய– ஓம் சது தது– மூன்று சொற்களை சேர்த்து சொல்ல வேண்டும்

——————————

மூன்று வித ஸ்ரத்தை 1-7-ஸ்லோகங்கள்
மூன்று வித உணவு 8-10 –ஸ்லோகங்கள்
மூன்று வித ஆராதனை 11-13 –ஸ்லோகங்கள்
மூன்று வித தபஸ் 14-19 –ஸ்லோகங்கள்
மூன்று வித தானம் 20-22 –ஸ்லோகங்கள்
குறைகளை நிறையாக்குதல் 23-28-ஸ்லோகங்கள்

—————-

ஸாஸ்த்ரம் மீறி மனம் போன படி நடந்து பலன் பெறாமல்
அர்ஜுனன் சாஸ்திரம் மீறினவன் ஒருவன் என்றும்
ஸ்ரத்தை உடன் செய்தால் பலம் கிட்டுமா கேட்க
கிருஷ்ணன் கோபித்துக் கொண்டு மூன்று ஸ்லோகன்களால் பதில் சொல்லாமல்
மேல் 4-5 ஸ்லோகங்களால் பதில்
சாஸ்திரம் விதித்தும் இருக்க வேண்டும் -ஸ்ரத்தையும் வேண்டும் -என்று மேல் பதில் சொல்லுகிறான்

—————————

அவதாரிகை
தேவ அஸூர விபாக யுக்தி முகேந
ப்ராப்ய தத்வ ஞானமும் -தத் பிராப்தி யுபாய ஞானமும் -வைதிக மூலம் -வேதமே ப்ரஹ்மத்துக்கும் அவனை அடைய வேண்டிய பக்திக்கும் இரண்டுக்கும் பிரமாணம் -வேதைக சமைதி கம்யன் -ப்ரத்யக்ஷம் அனுமானம் கொண்டு அறிய முடியாதே
இதாநே-இதிலே -17 அத்தியாயத்தில்
அஸாஸ்த்ர விதி அஸூரத வேந அபலத்வ ம்
ஸாஸ்த்ர விதிகளுக்கு குண பேதங்களால் ஸ்ரத்தை -முக்குணங்கள் அடிப்படையே என்றும்
ஸாஸ்த்ர விதிப்படி சித்த லக்ஷணம் -ஓம் சத் தத் -செய்ய வேண்டிய முறைகளையும் சொல்கிறான்

—————————

அர்ஜுந உவாச

1. யே ஸாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்ருஜ்ய யஜந்தே ஸ்ரத்தயாந்விதா:
தேஷாம் நிஷ்டா து கா க்ருஷ்ண ஸத்த்வமாஹோ ரஜஸ்தம:

அர்ஜுந உவாச, க்ருஷ்ண-அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்: கண்ணா,
யே ஸாஸ்த்ரவிதிம் உத்ஸ்ருஜ்ய-எவர்கள் சாஸ்திர விதியை மீறி,
ஸ்ரத்தயா அந்விதா: யஜந்தே-ஆனாலும் நம்பிக்கையுடன், வேள்வி செய்கிறார்களோ,
தேஷாம் நிஷ்டா து கா-அவர்களுக்கு என்ன நிலை கிடைக்கிறது?
ஸத்த்வம் ஆஹோ ரஜ: தம:-சத்துவமா அல்லது ரஜசா, தமசா?

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்: கண்ணா, சாஸ்திர விதியை மீறி, ஆனாலும் நம்பிக்கையுடன், வேள்வி செய்வோருக்கு
என்ன நிலை கிடைக்கிறது? ஒளி நிலையா? கிளர்ச்சி நிலையா? அல்லது இருள் நிலையா? (சத்துவமா, ரஜசா, தமசா?)

ஈண்டுக் கேள்வியொன்று கிளப்ப அர்ஜுனனுக்கு அவகாசம் ஏற்படுகிறது.
முன்னேற்றமடைய வேண்டுமென்று யாருக்கு விருப்பம் இருக்கிறதோ அவனிடத்து சிரத்தையிருக்கிறது.
ஆதலால் அவன் காமம், குரோதம், லோபம் இவைகளின் வசப்படமாட்டான். ஆனால் சாஸ்திரத்தைப்பற்றி ஒன்றும் நினையாது
தேவாராதனை செய்கிற பாங்குடன் கர்மங்களில் ஈடுபடுகிறான். அப்படிச் செய்வதால்
அவன் மேன்மையடைகின்றானா இடைநிலையில் ரஜோகுணத்துக்குட்பட்டு நின்றுவிடுகிறானா அல்லது
தமோகுணத்துக்கு உரியவனாய்க் கீழ்மையடைகின்றானா?
மனித வாழ்க்கையில் சாஸ்திரத்தின் ஆணை முற்றிலும் இன்றியமையாததா, என்பது கேள்வி.

৷৷17.1৷৷அர்ஜுந உவாச — ஷாஸ்த்ர விதிம் உத்ஸரிஜ்ய ஷ்ரத்தய அந்விதா யே யஜந்தே தேஷாஂ நிஷ்டா கா- கிஂ ஸத்வம் -ஆஹோ ஸ்வித் ரஜஃ அத தமஃ நிஷ்டா ஸ்திதிஃ? ஸ்தீயதே அஸ்மிந் இதி ஸ்திதிஃ? ஸத்த்வாதிஃ ஏவ நிஷ்டா இதி உச்யதே? தேஷாஂ கிஂ ஸத்த்வே ஸ்திதிஃ கிஂ வா ரஜஸி கிஂ வா தமஸி இத்யர்தஃ.-

ஏவஂ பரிஷ்டஃ பகவாந் அஷாஸ்த்ர விஹித ஷ்ரத்தாயாஃ தத் பூர்வகஸ்ய ச யாகாதேஃ நிஷ் பலத்வஂ ஹரிதி நிதாய ஷாஸ்த்ரீயஸ்ய ஏவ யாகாதேஃ குணதஃ த்ரை வித்யஂ ப்ரதிபாதயிதுஂ ஷாஸ்த்ரீய ஷ்ரத்தாயாஃ த்ரை வித்யஂ தாவத் ஆஹ —

(யாகம் சொன்னது உப லக்ஷணம் தானம் ஹோமம் தேவ பூஜை இத்யாதிகளை )

(கிருஷ்ணன் பூமியில் உள்ளாருக்கு ஆனந்தம் கொடுப்பவன் -சங்கையைத் தீர்த்து எனக்கு ஆனந்தம் கொடுப்பாய்)

৷৷17.1৷৷உக்தஷேஷதயா ஸப்ததஷமவதாரயிதுமுக்தமுத்கரிஹ்ணாதி — ‘தேவாஸுரேதி’. ப்ரகரிதஸ்ய முகபேதேந ப்ரபஞ்சநபரதயா ஸங்கதிமாஹ — ‘இதாநீமிதி’. ஹேயோபாதேயவ்யவஸ்தாயாஃ ஷாஸ்த்ரைகமூலத்வோக்திஸமநந்தரமித்யர்தஃ.’அஷாஸ்த்ரமாஸுரஂ கரித்ஸ்நஂ ஷாஸ்த்ரீயஂ குணதஃ பரிதக். லக்ஷணஂ ஷாஸ்த்ரஸித்தஸ்ய த்ரிதா ஸப்ததஷோதிதம்’ [கீ.ஸஂ.21] இதி ஸங்க்ரஹஷ்லோகஂ விவரிணோதி — ‘அஷாஸ்த்ரவிஹிதஸ்யேத்யாதிநா’. அத்ர ஸாமாந்யதோ விஷேஷதஷ்ச ஷாஸ்த்ரீயார்தவிபஜநமத்யாயாநுவரித்தார்தஃ.’ஸப்ததஷோதிதம்’ இத்யேதத்ஸங்க்ரஹஷ்லோகவாக்யத்ரயேபி ப்ரத்யேகமந்வேதவ்யம். ஏதத்ஸர்வஂ ஸப்ததஷோதிதமிதி ஸர்வோபஸஂஹாரேண வாந்வயஃ.’ஜ்ஞாத்வா ஷாஸ்த்ரவிதாநோக்தம்’ [16.24] இத்யஸ்யாநந்தரஂ’யே ஷாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸரிஜ்ய’ இதி ப்ரஷ்நஃ கதஂ ஸங்கச்சதே இத்யத்ராஹ’தத்ரேதி’.’அஷாஸ்த்ரவிஹிதஸ்ய நிஷ்பலத்வமஜாநந்நிதி’.’அயமபிப்ராயஃ’ — ப்ரேக்ஷாவதாஂ ஸ்வதஃ ப்ரயோஜநே ததுபாயே வா புபுத்ஸா; அதஃ ஸத்த்வாதிநிஷ்டாபேதபுபுத்ஸா தந்மூலபலவிஷேஷபர்யந்தா; ந ச நிஷ்பலத்வஜ்ஞாநே பலவிஷேஷஜிஜ்ஞாஸா; ததஷ்ச லோகஸித்தாஃ கரிஷிசிகித்ஸாதயோபி ப்ரேக்ஷாவத்ப்ரவரித்திவிஷயாஃ ஸபலா ஏவ தரிஷ்யந்தே? அந்யதா ஷாஸ்த்ரஸ்யாபி நிர்மூலத்வப்ரஸங்காத். அலௌகிகேஷ்வப்யாசாரஸித்தாஃ கதிகதி தர்மாஃ; நச தே யத்கிஞ்சித்பலமந்தரேண ஸ்யுஃ? ப்ரேக்ஷாவதாமப்ரவரித்திப்ரஸங்காத். ந ச ஷ்ரத்தாபூர்வகாநுஷ்டாநேங்கவைகல்யாத் பலாபாவஃ ஸம்பவதி; நச ப்ரேக்ஷாவத்பிரநந்தைர்ஜநைர்பஹுவித்தவ்யயாயாஸாதிநாநுஷ்டீயமாநேஷு தரிஷ்டப்ரயோஜநரஹிதேஷு கர்மஸு அதரிஷ்டபர்யவஸாநமந்தரேண கதிஃ; அதஃ ஷாஸ்த்ரவிஹிதாதஸ்ய யதி கிஞ்சித்வைஷம்யமுச்யதே? ததா ஸத்த்வாதிகுணபேதப்ரயுக்தபலதாரதம்யமாத்ரமேவ ஸ்யாத். அதஃ’யஃ ஷாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸரிஜ்ய வர்ததே காமகாரதஃ. ந ஸ ஸித்திமவாப்நோதி ந ஸுகஂ ந பராஂ கதிம்’ [13.23] இதி பூர்வோக்தமபி ப்ராயஷஃ ப்ரகரிஷ்டஸுகாபாவவிவக்ஷயா’காமகாரதஃ’ இதி விஷேஷணஂ வா ஷ்ரத்தாயுக்தவ்யவச்சேதார்தமிதி துருபதேஷபாஹ்யாகமஸ்வோத்ப்ரேக்ஷாவரித்தவ்யவஹாரமாத்ரகல்பிதே ஹ்யத்ர தர்மாபிஸந்திஷ்ரத்தாதியோகாந்நைஷ்பல்யநிவரித்திர்யுக்தேத்யர்ஜுநஸ்யாஷயஃ — இதி.

விஷிஷ்டஸ்ய பலத்வஷங்காஸ்பதத்வாய கர்தரிவிஷேஷணஂ க்ரியாவிஷேஷணதயா வ்யாக்யாதம். யாகோத்ர தாநாத்யுபலக்ஷணார்தஃ தேவபூஜாத்வாவிஷேஷாத்தத்ஸங்க்ரஹோ வா. அத்ர கரிஷ்ணஷப்தேந’கரிஷிர்பூவாசகஃ ஷப்தோணஷ்ச நிர்வரிதிவாசகஃ’ [ம.பா.5.70.5] இதி ஸர்வாபேக்ஷிதஃ ஸித்த்யௌபயிகீஂ நிருக்திமபிப்ரைதி. துஷப்தேந ஷாஸ்த்ரீயநிஷ்டாதஃ காமகாரதஷ்ச வ்யாவரித்திர்விவக்ஷிதா. விபரிணதஸ்ய கிஂஷப்தஸ்ய’அஹோ’ இதி பதஸ்ய வா அத்ராவரித்திமபிப்ரேத்யாஹ — ‘கிஂ ஸத்த்வமிதி’. விநாஷாத்யர்தவ்யவச்சேதார்தஂ ஸத்த்வாதிஸாமாநாதிகரண்யாய சாதிகரணவ்யுத்பத்திமவதாரயிதுஂ பர்யாயேண ஸ்வரூபஂ வ்யநக்தி’நிஷ்டா ஸ்திதிரிதி’.’தேஷாஂ நிஷ்டா து கா’ இதி பரிஷ்ட ஏவார்தஃ’ஸத்த்வஂ’ இத்யாதிநா விஷேஷ்யத இத்யபிப்ராயேண பலிதமாஹ’தேஷாமிதி’.

————-

ஸ்ரீபகவாநுவாச

2. த்ரிவிதா பவதி ஸ்ரத்தா தேஹிநாம் ஸா ஸ்வபாவஜா
ஸாத்த்விகீ ராஜஸீ சைவ தாமஸீ சேதி தாம் ஸ்ருணு

ஸ்ரீபகவாநுவாச-ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்,
தேஹிநாம் ஸ்வபாவஜா-ஜீவர்களிடம் இயற்கையான ஸ்வபாவத்தால் உண்டான,
ஸா ஸ்ரத்தா-அந்த நம்பிக்கை,
த்ரிவிதா பவதி-மூன்று வகையாகத் தோன்றுகிறது,
ஸாத்த்விகீ ராஜஸீ ச தாமஸீ ஏவ இதி-சாத்விகம், ராஜசம், தாமசம் என,
தாம் ஸ்ருணு-அதைக் கேள்.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்: ஜீவர்களிடம் இயற்கையால் நம்பிக்கை மூன்று வகையாகத் தோன்றுகிறது.
சாத்விகம், ராஜசம், தாமசம் என; அதைக் கேள்.

முற்பிறப்பில் செய்த வினைகள் சம்ஸ்காரங்களாக மனதில் பதிந்து அடுத்த ஜன்மத்தில் அந்த ஜீவனது இயல்பாக வடிவெடுக்கிறது.
பிறகு இயல்புக்கு ஏற்றபடி அவன் புதிய ஜன்மத்தில் வினையாற்றுகிறான்.
இயல்பையும் வினையையும் கொண்டு ஒருவனிடம் படிந்துள்ள குணத்தைக் கண்டுபிடிக்கலாம்.

ஏவஂ பரிஷ்டஃ பகவாந் அஷாஸ்த்ர விஹித ஷ்ரத்தாயாஃ தத் பூர்வகஸ்ய ச யாகாதேஃ நிஷ் பலத்வஂ ஹரிதி நிதாய ஷாஸ்த்ரீயஸ்ய ஏவ யாகாதேஃ குணதஃ த்ரை வித்யஂ ப்ரதிபாதயிதுஂ ஷாஸ்த்ரீய ஷ்ரத்தாயாஃ த்ரை வித்யஂ தாவத் ஆஹ —

৷৷17.2৷৷ஷ்ரீபகவாநுவாச — ஸர்வேஷாஂ தேஹிநாஂ ஷ்ரத்தா த்ரிவிதா பவதி; ஸா ச ஸ்வபாவஜா — ஸ்வபாவஃ ஸ்வ அஸாதாரணோ பாவஃ? ப்ராசீந வாஸநா நிமித்தஃ தத் தத் ருசி விஷேஷஃ? யத்ர ருசிஃ தத்ர ஷ்ரத்தா ஜாயதே. ஷ்ரத்தா ஹி’ஸ்வாபிமதஂ ஸாதயதி ஏதத்’ இதி விஷ்வாஸ பூர்விகா ஸாதநே த்வரா. வாஸநா ருசிஃ ச ஷ்ரத்தா ச ஆத்ம தர்மாஃ குண ஸஂஸர்கஜாஃ.தேஷாம் ஆத்ம தர்மாணாஂ வாஸநாதீநா ஜநகாஃ தேஹ இந்த்ரிய அந்தஃ கரண விஷயகதா தர்மாஃ கார்யைக நிரூபணீயாஃ ஸத்த்வாதயோ குணாஃ? ஸத்த்வாதி குண யுக்த தேஹாத் யநுபவ ஜா இத்யர்தஃ.ததஃ ச இயஂ ஷ்ரத்தா ஸாத்த்விகீ ராஜஸீ தாமஸீ ச இதி த்ரிவிதா. தாம் இமாஂ ஷ்ரத்தாஂ ஷ்ரரிணு. ஸா ஷ்ரத்தா யத் ஸ்வபாவா தஂ ஸ்வபாவஂ ஷ்ரரிணு இதி அர்தஃ.

(முக்குண மய தேஹம் -அநுபவம் -வாசனை -அத்தால் ருசி -அத்தால் ஸ்வ பாவம் -அத்தால் -ஸ்ரத்தை-அத்தால் ப்ரயத்னம்-காமம் -ஸங்கல்பம்-எதிர்பார்ப்பு -ஸ்ரத்தை- ப்ரீதி- வெட்கம்- ஞானம் பயம் -உறுதி -மன ஏவ -மன வியாபாரங்கள் -தேஹினாம் ஸ்வ பாவம் -ஆத்மாவின் தர்ம பூத ஞானம் தான் மனசு உடன் சம்பந்தித்து – இவ்வாறு பரிணமிக்கும்- சரீர தொடர்பு இல்லாமல் இருந்தால் இவ்வாறு ஆகாதே -ஆகவே தேஹினாம்   )

৷৷17.2৷৷ஷ்ரத்தா கதிவிதா இதி ப்ரஷ்நாபாவேபி ததுக்திவைகட்யஷங்காஂ பரிஹரந் ஷ்ரத்தாத்ரைவித்யகதநஸ்ய ப்ரயோஜநஂ சாஹ — ‘ஏவஂ பரிஷ்ட’ இத்யாதிநா. பூர்வோபதிஷ்டவிருத்தஂ பரிஷ்ட இத்யர்தஃ.’ஹரிதி நிதாயேதி’ — க்ரமேண ஸாக்ஷாதுத்தரமவதாரயிதுமித்யர்தஃ. ப்ரஷ்நஸ்யாத்யந்தாநாதரபரத்வஜ்ஞாபநாய வா ஸஹஸா ஸாக்ஷாதுத்தராநுக்திரிதி பாவஃ.’குணதஸ்த்ரைவித்யமிதி’ — குணபேதநிமித்தபலபேதயோகித்வமிதி பாவஃ. அத்ர ஹி ஷ்ரத்தாயோகாத்ஸாத்த்விகத்வஂ ஷாஸ்த்ரோல்லங்கநாத்தாமஸத்வஂ ததுபயஸமுச்சயாத்ராஜஸத்வமாஷங்கிதஂ; தத்ர தாவச்ச்ரத்தாபூர்வகத்வஂ பலஸாதநத்வாயோபயுக்தம்? தச்சாஸ்த்ரீயேஷ்வேவ; தத்ராபி ஷ்ரத்தாயா ந த்வைகாந்திகத்வமித்யபிப்ராயேண ஷாஸ்த்ரீயஷ்ரத்தாயாஸ்த்ரைவித்யக்ரஹணம். ஏதேந பரிஸங்க்யாந்யாயேநாஷாஸ்த்ரீயேஷு பலபேதநிமித்தஂ த்ரைவித்யஂ ப்ரத்யுக்தம். அத்ர ஷ்ரத்தாபேதாத் ஸத்த்வாதிநிஷ்டாபேதநிர்ணய இத்யுக்தஂ பவதி.’தேஹிநாஂ’ இத்யநேந தத்தத்தேஹாநுரூபமதிகாரிவைசித்ர்யஂ விவக்ஷிதமித்யபிப்ராயேணாஹ’ஸர்வேஷாமிதி’. ப்ரஹ்மாதீநாமபீத்யர்தஃ.’தேஹிநாம்’ இதி ஸத்த்வாதிகுணப்ரசுரதேஹவிஷேஷாநுரூபமிதி பாவஃ. ஸாதாரணேஷு ஷாஸ்த்ரேஷு தத்ப்ரரோசகேஷ்வர்தவாதாதிஷு ச கதஂ புருஷபேதநியதஷ்ரத்தாபேதஃ இதி ஷங்காயாஂ’ஸா ஸ்வபாவஜா’ இதி வாக்யாந்தரமித்யபிப்ராயேணாஹ’ஸா சேதி’. கார்யாஸாதாரணத்வாய காரணாஸாதாரணத்வவிவக்ஷாமாஹ’ஸ்வபாவஃ ஸ்வாஸாதாரணோ பாவ’ இதி. கோஸௌ பாவஃ கஷ்ச தஸ்யாப்யஸாதாரண்யஹேதுஃ இத்யத்ராஹ — ‘ப்ராசீநேதி’. பாவஷப்தோத்ர தர்மவிஷேஷபரஃ. நாநார்தே ஸ்வபாவஷப்தே கதமத்ர ருசிவிவக்ஷா இத்யத்ராஹ’யத்ர ருசிரிதி’. ருசிஷ்ரத்தயோஃ கார்யகாரணபாவோந்வயவ்யதிரேகஸித்த இத்யர்தஃ. ருசிவ்யதிரிக்தா தத்கார்யபூதா கா ஷ்ரத்தா இத்யத்ராஹ’ஷ்ரத்தாஹீதி’.’ஷ்ரத்தா விஷ்வாஸகாங்க்ஷயோஃ’ இதி த்வராபர்யந்தவிஷ்வாஸேபி ஹி ஷ்ரத்தாஷப்தஂ நைகண்டுகாஃ படந்தி. நநு “காமஃ ஸங்கல்போ விசிகித்ஸா ஷ்ரத்தாஷ்ரத்தா தரிதிரதரிதிர்ஹ்ரீர்தீர்பீரித்யேதத்ஸர்வஂ மந ஏவ” [பரி.உ.1.5.3] இதி ஷ்ரவணாத் அந்தஃகரணதர்மேஷ்வாத்மாநமலிம்பத்ஸு ஷ்ரத்தாதிஷு குணகரிதத்வாச்ச குணதர்மத்வஸம்பவேபி கதமத்ர ஸ்வஷப்தேந தேஹிஷப்தேந ச நிர்திஷ்டப்ரத்யகாத்மநி ததந்வயோக்திஃ தத்ராஹ’வாஸநேதி’. ஷுத்தஸ்வபாவஸ்யைவாத்மநஃ கர்மமூல-குணமய-ப்ரகரிதிஸஂஸர்கோபாதிக-தர்மபூத-ஜ்ஞாநபரிணதிவிஷேஷா இத்யர்தஃ. ஷ்ரத்தாபேதேஷு ஸாத்த்விகாதிஸஂஜ்ஞாநிவேஷாய நிர்குணஸ்யாத்மநஃ கதஂ ஸத்த்வாதிமூலவாஸநாதியோகஃ இதி ஷங்காவ்யுதாஸாய ச தேஹிஷப்தஸூசிதப்ரக்ரியயா குணஸஂஸர்கஜத்வஂ விவரிணோதி’தேஷாமிதி’. யதௌஷதாதிவிஷிஷ்டதஹநாதிஸம்பந்தாத் பார்திவாதிஷு பாகஜகுணாரம்பஃ? ததாத்ரேதி பாவஃ. தத்தத்கார்யஹேதுதயா ஷாஸ்த்ரஸித்தாநாமநுபலப்த்யா நிராகரணமயுக்தமித்யபிப்ராயேணாஹ’கார்யைகநிரூபணீயா’ இதி. அதீந்த்ரியாணாமநநுபூதாநாஂ கதஂ வாஸநாஹேதுத்வஂ இத்யத்ராஹ’ஸத்த்வாதிகுணயுக்தேதி’. மூலகாரணாபேக்ஷயா ஷ்ரத்தாயாஃ ஸாத்த்விகாதிஸஂஜ்ஞாபேத இத்யாஹ’ததஷ்சேதி’. ஸாத்த்விகத்வாதித்ரைவித்யேந ஷ்ராவிதாயாஂ புநஃ’ஷ்ரரிணு’ இதி கிமுச்யதே இத்யத்ராஹ’ஸா ஷ்ரத்தா யத்ஸ்வபாவேதி’. ஸ்வரூபஸ்ய ஸாமாந்யதஸ்த்ரைவித்யஸ்ய ச விதிதத்வாதவிதிதப்ரகாரவிஷேஷாபிப்ராயேண’ஷ்ரரிணு’ இத்யுக்தம்.

———————-

3. ஸத்த்வாநுரூபா ஸர்வஸ்ய ஸ்ரத்தா பவதி பாரத
ஸ்ரத்தாமயோऽயம் புரு÷ஷா யோ யச்ச்ரத்த: ஸ ஏவ ஸ:

பாரத-பாரதா,
ஸர்வஸ்ய ஸ்ரத்தா ஸத்த்வாநுரூபா பவதி-யாவருக்கும் நம்பிக்கை தத்தம் உள்ளியல்புக்கு ஒத்த படியாகவே அமைகிறது,
அயம் புருஷ: ஸ்ரத்தா மய:-மனிதன் சிரத்தை மயமானவன்,
ய: யத் ஸ்ரத்த: ஸ:-எவன் எந்தப் பொருளில் நம்பிக்கை யுடையவனோ அவன்,
ஸ: ஏவ-அந்தப் பொருளே தான் ஆகிறான்.

பாரதா, யாவருக்கும் தத்தம் உள்ளியல்புக்கு ஒத்தபடியாகவே நம்பிக்கை அமைகிறது.
மனிதன் சிரத்தை மயமானவன் எவன் எந்தப் பொருளில் நம்பிக்கையுடையவனோ, அந்தப் பொருளேதான் ஆகிறான்.

விழிப்பும், மன எழுச்சியும், வகையுடன் விரைந்து வினையாற்றுதலும், வினையாற்றுதலில் உள்ள
மகிழ்ச்சியும் நம்பிக்கையும் இத்தனையும் சேர்ந்து சிரத்தையெனப் பெயர் பெறுகிறது.
இதுவரையில் மனிதன் அடைந்துள்ள பாங்கு, இனி அவன் அடையப்போவது, இவை யாவையும் அவன்பால்
உள்ள சிரத்தையைக் கொண்டு அளந்துவிடலாம். வானை நோக்கி வீசிய கல், அதற்குக் கொடுத்த வேகத்துக்கு ஏற்ப உயரப் போகிறது.
மரம் தன் உள்வலிவுக்கு ஏற்ப வானுற வளர்கிறது. அங்ஙனம் மனிதனிடத்துள்ள சிரத்தைக்கேற்ப அவன் மேலோன் ஆகிறான்.
நசிகேதன் என்னும் ரிஷி புத்ரன் சிரத்தையே வடிவெடுத்தவன் ஆனான். அவனுடைய தந்தை ஆற்றிய விச்வஜித்
யக்ஞம் குறைபட்ட யக்ஞமாயிருந்தது. மைந்தனுக்கு அக்குறையைக் காணப்பிடிக்கவில்லை.
ஆகவே சிரத்தையானது அவனுடைய மனதுதகத்து எழுந்தது. தந்தையின் ஆணைப்படி அவன் யம லோகத்துக்குச் சென்றான்.
பிதாவின் குறைபிலையை நிறைநிலையாக்கினான். உலக முன்னேற்றத்துக்கு ஏதுவான முயற்சி யாது
என்பதைத் தெரிந்துகொண்டான். மேலும் தானே ஆத்ம ஞானத்தை யமனிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டான்.
இத்தனையும் சீரிய சிரத்தையால் அவனுக்கு அமைந்தன. ஒருவனுடைய சிரத்தையை அளப்பது அவனையே அளப்பதற்கு ஒப்பாகிறது.

வெள்ளத் தனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம்
உள்ளத் தனையது உயர்வு

சிரத்தையானது வாழ்க்கையில் வெவ்வேறு விதமாக வடிவெடுக்கிறது.
அவைகளில் ஒன்று ஆராதனை அல்லது வழிபாடு. அது வருமாறு :

৷৷17.3৷৷ஸத்த்வம் அந்தஃகரணம்? ஸர்வஸ்ய புருஷஸ்ய அந்தஃகரண அநுரூபா ஷ்ரத்தா பவதி; அந்தஃகரணஂ யாதரிஷ குண யுக்தம்? (முக் குணம் பற்றிச் சொல்லும் பிரகரணம் -ஆகவே ஸத்வம் பத பிரயோகம் மனஸ் இந்திரியம் தேஹம் இவற்றைச் சொன்னவாறு )தத் விஷயா ஷ்ரத்தா ஜாயதே இத்யர்தஃ. ஸத்த்வ ஷப்தஃ பூர்வ உக்தாநாஂ தேஹ இந்த்ரிய அதீநாஂ ப்ரதர்ஷநார்தஃ.ஷ்ரத்தா மயஃ அயஂ புருஷஃ? ஷ்ரத்தா மயஃ ஷ்ரத்தா பரிணாமஃ; (ஸ்ரத்தா மயம் -வேறுபாடு அர்த்தத்தில் மயம் -தர்ம பூத ஞானத்தில் வேறுபாடு என்றவாறு-விளையும் பயனைக் கொண்டே இவ்வாறு சொல்லலாம் )யோ யச் ச்ரத்தஃ? யஃ புருஷோ யாதரிஷ்யா ஷ்ரத்தயா யுக்தஃ? ஸ ஏவ ஸஃ ஸ தாதரிஷ ஷ்ரத்தா பரிணாமஃ. புண்ய கர்ம விஷயே ஷ்ரத்தா யுக்தஃ சேத் புண்ய கர்ம பல ஸஂயுக்தஃ பவதி- இதி ஷ்ரத்தா ப்ரதாநஃ பல ஸஂயோக இதி உக்தஂ பவதி இதி.-

தத் ஏவ விவரிணோதி —

৷৷17.3৷৷’ஸத்த்வாநுரூபா’ இத்யத்ர ந ஸத்த்வகுண உச்யதே; ஸர்வஸ்ய புருஷஸ்ய ஷ்ரத்தாயாஸ்தததீநத்வே ராஜஸதாமஸஷ்ரத்தாவிபாகாயோகாத். ஸஹகாரித்வேந ஸத்த்வஂ ஸர்வத்ராபேக்ஷிதமிதி சேத்? ந; ரஜஸ்தமஸோரபி ததாத்வாத். த்ரைகுண்யஂ ஹி பரஸ்பராங்கபாவேந ஸ்தித்வைவ ஹி வாதபித்தகபாதிவத்ஸர்வஂ கார்யமாரபதே. அதோத்ர ஸர்வஷ்ரத்தாஸாதாரணகாரணத்வேந நிர்திஷ்டஂ ஸத்த்வஂ குணத்ரயோபஷ்டப்தமந்தஃகரணமேவேத்யாஹ’ஸத்த்வமந்தஃகரணமிதி’. ஆநுரூப்யஂ விவரிணோதி’அந்தஃகரணஂ யாதரிஷகுணயுக்தமிதி’. யத்விஷயருசிஜநகவாஸநோத்தம்பகஸத்த்வாதியுக்தமித்யர்தஃ. பூர்வஂ’தேஹிநாஂ ஸா ஸ்வபாவஜா’ [17.2] இத்யுக்தம்? இஹ த்வந்தஃகரணஹேதுகத்வமுச்யதே? ததேதந்ந வைகல்பிகஂ? ஸித்தே ததயோகாத்; நாபி புருஷபேதேந விகல்பஃ? ஸர்வஸ்யேத்யுக்தேஃ; நாபி ஸமுச்சயஃ? நைரபேக்ஷ்யப்ரதீதேரித்யத்ராஹ — ‘ஸத்த்வஷப்த’ இதி. ஸாமக்ரீமத்யபாதிஷு தத்ரதத்ராந்யதமநிர்தேஷோ நாநுபபந்ந இதி பாவஃ.’ஷ்ரத்தாமயஃ’ இத்யத்ர மயடஃ ஸ்வார்திகத்வே நிஷ்ப்ரயோஜநத்வாத்ப்ராசுர்யாத்யர்தத்வேபி ப்ரகரிதாநுபயோகாச்ச்ரத்தாபலாந்வயவிவக்ஷயா விகாரார்தத்வமாஹ’ஷ்ரத்தாபரிணாம’ இதி. ஏவஂ ஸாமாந்யேந ஷ்ரத்தாஜந்யபலஸம்பந்தித்வமுக்தம்; தத்ர’யோ யச்ச்ரத்தஃ’ இத்யாதிநா ஷ்ரத்தாவிஷேஷவதஃ பலவிஷேஷயோக உச்யத இத்யாஹ — ‘யஃ புருஷ’ இதி. ஷ்ரத்தாந்தரவைதர்ம்யத்யோதநாய யத்தச்சப்தயோஃ’யாதரிஷ்யா’ இத்யாதிநா ப்ரகாரபராமர்ஷித்வோக்திஃ.’ஆயுர்கரிதம்’ [யஜுஃ2.3.2.2] இத்யாதிவத்கார்யகாரணபாவாதிஷயவிவக்ஷயா’ஸ ஏவ ஸஃ’ இதி நிரூடோயமாரோப இத்யாஹ’ஸ தாதரிஷஷ்ரத்தாபரிணாம’ இதி. ஏதேந’ஸ ஏவ ஸஃ’ இத்யத்ர விதேயபேதாபாவாத்புநருக்திஷங்காபி பரிஹரிதா. புருஷஸ்ய நித்யத்வாத்தர்மபூதஜ்ஞாநவிகாஸாதேஷ்சேந்த்ரியத்வாரா வ்யவஸ்திதத்வாத்? தேஹாதேஷ்சாசித்பரிணாமவிஷேஷத்வாத்கிமபேக்ஷஸ்ய ஷ்ரத்தாபரிணாமத்வோக்திரித்யத்ராஹ — ‘புண்யகர்மேதி’. பலபேதபுபுத்ஸயா ஹ்யத்ர ப்ரஷ்நோதய இதி ச பாவஃ.

—————–

4. யஜந்தே ஸாத்த்விகா தேவாந்யக்ஷரக்ஷõம்ஸி ராஜஸா:
ப்ரேதாந்பூதகணாம்ஸ்சாந்யே யஜந்தே தாமஸா ஜநா:

ஸாத்த்விகா தேவாந் யஜந்தே-ஒளியியல்புடையோர் வானவர்க்கு வேள்வி செய்கின்றனர்,
ராஜஸா: யக்ஷரக்ஷõம்ஸி-ரஜோ குணமுடையோர் யக்ஷர்களுக்கும் ராக்ஷஸருக்கும் (வேள்வி செய்கிறார்கள்),
அந்யே தாமஸா ஜநா:-மற்றத் தமோ குணமுடையோர்,
ப்ரேதாந் பூதகணாந் ச-பிரேத பூத கணங்களுக்கு, யஜந்தே-வேள்வி செய்கிறார்கள்.

ஒளியியல்புடையோர் வானவர்க்கு வேள்வி செய்கின்றனர். ரஜோ குணமுடையோர் யக்ஷர்களுக்கும்
ராக்ஷஸருக்கும் வேள்வி செய்கிறார்கள். மற்றத் தமோ குணமுடையோர் பிரேத பூத கணங்களுக்கு வேள்வி செய்கிறார்கள்.

அவரவர் தன்மைக்குத் தகுந்தாற்போன்று மனிதர் மனிதரோடு இணக்கம் வைக்கிறார்கள்.
நல்லவர் நல்லாரைச் சார்தலும், கெட்டவர்கள் கெட்டவர்களோடு இணக்கம் வைப்பதும் இயல்பு.
அதேபோன்று தெய்வ வழிபாட்டிலும் படித்தரங்கள் பல அமைகின்றன.
சாத்விக குணமுள்ள நல்லார் பரமாத்மாவைப் பற்றி நிற்கின்றார்கள். பரமாத்மாவின் சொரூபங்களாக
சிவம், சக்தி, விஷ்ணு, கணபதி, சுப்ரமணியம் முதலிய தெய்வங்கள் இலங்குகின்றன.
இயற்கையில் துஷ்டத்தனம் நிறைந்த சக்தியைக் கையாளுபவர்கள் ரஜோகுணத்தினின்று
வந்த சிற்றியல்பை உடையவர்களேயாம். அத்தகையவர்கள் வழிபாட்டுக்காகவென்று கற்பித்துக்கொள்ளும்
தெய்வங்களும் கொடூரம் வாய்ந்தவைகளாக, துஷ்டத்தனம் நிறைந்தவைகளாக இருக்கும்.
சோம்பலும் அக்ஞான இருளும் நிறைந்தவர்கள் அதற்கேற்ற இயற்கையின் பகுதியைப் பாராட்டுகிறார்கள்.
தமோகுணம் பொருந்தியவர்கள் கற்பிக்கும் வனதேவதைகள் எப்பொழுதும் பிறர்க்குத் தீங்கு செய்பவைகளாகத் தென்படும்.
இவர்களுள் சாத்துவிக சுபாவமுடையவர்கள் மிகச் சிலர். பெரும்பான்மையோர் போக்கு எத்தகையது எனின்:

தத் ஏவ விவரிணோதி –கீழ் சொன்னவற்றையே விவரிக்கிறார்

৷17.4৷৷ஸத்த்வ குண ப்ரசுராஃ ஸாத்த்விக்யா ஷ்ரத்தயா யுக்தா தேவாந் யஜந்தே.-துஃக அஸஂபிந்ந உத்கரிஷ்ட ஸுக ஹேது பூத தேவ யாக விஷயா ஷ்ரத்தா ஸாத்த்விகீ இதி உக்தஂ பவதி.- (பரம ஸாத்விகர் தேவதேவனைப் பற்றுவார்கள் -அவனைப் பற்றி இங்கு இல்லையே )ராஜஸா ஜநா யக்ஷ ரக்ஷாஂஸி யஜந்தே. -அந்யே தாமஸாஃ ஜநாஃ ப்ரேதாந் பூத கணாந் யஜந்தே.-துஃக ஸஂபிந்ந அல்ப ஸுக ஜநநீ ராஜஸீ ஷ்ரத்தாஃ? துஃக ப்ராயா அத்யல்ப ஸுக ஜநநீ தாமஸீ இத்யர்தஃ.

ஏவஂ ஷாஸ்த்ரீயேஷு ஏவ யாகாதிஷு ஷ்ரத்தா யுக்தேஷு குணதஃ பல விஷேஷஃ. அஷாஸ்த்ரீயேஷு தாந தபோ யாக ப்ரபரிதிஷு மத் அநுஷாஸந விபரீதத்வேந ந கஷ்சித் அபி ஸுக லவஃ. அபி து அநர்த ஏவ இதி ஹரிதி நிஹிதஂ வ்யஞ்ஜயந் ஆஹ —

৷৷17.4৷৷ப்ரக்ராந்தஷ்ரத்தாயாஃ ஸாத்த்விகத்வாதிவிபாகோநந்தரஂ ஸாத்த்விகராஜஸதாமஸஷ்ரத்தேயைஃ ப்ரதர்ஷ்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ததேவ விவரிணோதீதி’. தத் பலவிஷேஷணாநாஂ ஷ்ரத்தாவிஷேஷாணாஂ ஷ்ரத்தாவிஷேஷநிபந்தநத்வமித்யர்தஃ. புருஷஸ்ய ஸத்த்வாதயோ ஹ்யுபசீயமாநாஃ ஸ்வாநுரூபே விஷயே ஷ்ரத்தாஂ ஜநயந்தீத்யபிப்ராயேணாஹ’ஸத்த்வகுணப்ரசுரா’ இதி. ஸர்வேஷு த்ரைகுண்யஸஂஷ்ரிதேஷு கேநசித்விஷேஷேண நிர்தேஷஸ்தத்ப்ராசுர்யாத். தத்ர ஸாத்த்விக்யா ஷ்ரத்தயேதி புருஷஸ்ய ஸாத்த்விகத்வகதநேந அர்தஸித்தஹேதுகதநம். ஷ்ரத்தாயா ஏவ ஸ்வரூபேண நிர்திஷ்டத்வாத்’தாஂ ஷ்ரரிணு’ இதி ஷ்ரத்தாஸ்வபாவோ ஹி ஜ்ஞாபயிதுஂ விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ’துஃகாஸம்பிந்நேதி’. ஆராத்யஸாயுஜ்யாதிர்ஹி ஆராதநாநாஂ பலமித்யபிப்ராயேண துஃகாஸம்பிந்நத்வாதிகதநம். ஏவமுத்தரயோரபி பாவ்யம். தாமஸாநாமிதரேப்யோத்யந்தவைதர்ம்யஜ்ஞாபநாயாந்யஷப்தஃ. பூதகணா ருத்ரபார்ஷதாதயஃ.

———————

5. அஸாஸ்த்ரவிஹிதம் கோரம் தப்யந்தே யே தபோ ஜநா:
தம்பாஹங்காரஸம்யுக்தா: காமராகபலாந்விதா:

யே ஜநா:-எந்த மக்கள்,
அஸாஸ்த்ரவிஹிதம்-நியமத்தை மீறி,
தம்ப அஹங்கார ஸம்யுக்தா: – டம்பமும் அகங்காரமுமுடையராய்,
காமராக பல அந்விதா:-விருப்பத்திலும் விழைவிலும் சார்பற்றவர்களாய்,
கோரம் தப: தப்யந்தே-கோரமான தவஞ் செய்கிறார்களோ.

(சிலர்) சாஸ்திர நியமத்தை மீறி, டம்பமும் அகங்காரமுமுடையராய், விருப்பத்திலும்
விழைவிலும் சார்பற்றவர்களாய், கோரமான தவஞ் செய்கிறார்கள்.

ஏவஂ ஷாஸ்த்ரீயேஷு ஏவ யாகாதிஷு ஷ்ரத்தா யுக்தேஷு குணதஃ பல விஷேஷஃ. அஷாஸ்த்ரீயேஷு தாந தபோ யாக ப்ரபரிதிஷு மத் அநுஷாஸந விபரீதத்வேந ந கஷ்சித் அபி ஸுக லவஃ. அபி து அநர்த ஏவ இதி ஹரிதி நிஹிதஂ வ்யஞ்ஜயந் ஆஹ –(ஸாஸ்த்ரம் படி -முக்குண மய சேதனர் ஸ்ரத்தை யுடன் செய்பவருக்கு பலம் கீழே சொல்லி-ஸாஸ்த்ரம் விதிக்காத -ஆணையை மீறி விபரீதமாக இருப்பதால் சுக லேசமும் கிட்டாது
அது மட்டும் அல்ல அநர்த்தமே கிட்டும் -திரு உள்ளக் கருத்தை நன்கு விளக்குகிறான் )

৷৷17.5৷৷அஷாஸ்த்ர விஹிதம் அதி கோரம் அபி தபோ யே ஜநாஃ தப்யந்தே? (யாகம் பண்ணுவரைப் பற்றி கேள்வி -இங்கு பதில் தபஸ் -யஜனம் சப்தம் யாகம் தபஸ் ஹோமம் அனைத்தையும் குறிக்கும் )ப்ரதர்ஷநார்தம் இதம்? அஷாஸ்த்ர விஹிதஂ பஹு ஆயாஸஂ யாகாதிகஂ யே குர்வதே? தே தம்ப அஹங்கார ஸஂயுக்தாஃ காம ராக பலாந்விதாஃ ஷரீரஸ்தஂ பரிதிவ்யாதி பூத ஸமூஹஂ கர்ஷயந்தோ மத் அம்சபூதம் ஜீவஂ ச அந்தஃஷரீரஸ்தஂ கர்ஷயந்தோ யே தப்யந்தே யாகாதிகஂ ச குர்வதே? தாந் ஆஸுர நிஷ்சயாந் வித்தி.

(மாம் -எனக்கு அம்சமான ஜீவாத்மாவை வருந்துகிறார்கள் -சுக துக்கம் அனுபவிக்கும் ஆத்மாவைத் தான் வருத்தப்படுத்த வைக்க முடியும்
பரமாத்மா வருந்துவது தனது இச்சையால் -பர துக்க அஸஹிஷ்ணுதவத்தாலே தானே-அநஸ்யன் அந்நியன் அவன் -உண்ணாமல் உள்ளே உறைகிறான் )

৷৷17.5৷৷ஏவமர்தாத்ப்ரஷ்நஸ்ய நிஷேதஃ கரிதஃ; அத கண்டோக்த்யேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஏவமிதி’.’ந ஸ ஸித்திம்’ [16.23] இத்யாதிப்ராகுக்தஸ்மாரணாய’ந கஷ்சிதபி ஸுகலவ’ இத்யுக்தம்.’அபித்வநர்த ஏவேத்யநேந’ பூர்வோக்தநரகபதநஸ்மாரணம். ப்ரஷ்நவாக்யகதஷ்ரத்தாந்விதத்வாநுபாஷணவிவக்ஷயா தத்கார்யாதிப்ரயாஸஜ்ஞாபநபரோ கோரஷப்த இத்யபிப்ராயேணாஹ’அதிகோரமபீதி’. நநு’யஜந்தே ஷ்ரத்தயாந்விதாஃ’ [9.23] இதி யாகவிஷயே ப்ரஷ்நே தப்யந்த இதி தபஸோத்தரஂ கதஂ ஸங்கச்சதே இத்யத்ராஹ’ப்ரதர்ஷநார்தமிதமிதி’. ஸங்க்ராஹகாகாரஂ தர்ஷயந் பலிதமாஹ’அஷாஸ்த்ரவிஹிதமிதி’. வேதபாஹ்யாகமோக்தஂ வைதிகமப்யநதிகாரிபிர்தேஷகாலத்ரவ்யக்ரியாதிநியமாநாதரேணாயதாநுஷ்டிதஂ சாஷாஸ்த்ரவிஹிதம். தாருணபர்யாயகோரஷப்தாபிப்ரேதமாஹ’பஹ்வாயாஸமிதி’.’யாகாதிகமித்யநேந’ ப்ரஷ்நேபி யாகக்ரஹணஂ ப்ரதர்ஷநார்தமிதி ஜ்ஞாபிதம். அத ஏவ ஹி ப்ரஷ்நோத்தரயோரேகவிஷயத்வம். ஷாஸ்த்ரைரசோதிதாநாஂ சோதகாந்தரமுச்யதே — ‘தம்பாஹங்காரஸஂயுக்தா’ இத்யாதிநா. பலமத்ர காமராகயுக்தத்வாதஸாத்த்விகம்.’பலஂ பலவதாஂ சாஹஂ காமராகவிவர்ஜிதம்’ [7.11] இதி ஹி ப்ராகுக்தம். ந கேவலஂ பரத்ர நரகம்; அபித்விஹாபி காயகர்ஷநமித்யபிப்ராயேண ஷரீரஸ்தபூதஸமூஹகர்ஷநோக்திஃ.’அந்தர்யாம்யமரிதஃ’ [பரி.உ.3.7.3 — 23] “அநஷ்நந்நந்யோ அபிசாகஷீதி” [முஂ.உ.3.1.1]’ந ஸ்தாநதோபி பரஸ்யோபயலிங்கஂ ஸர்வத்ர ஹி’ [ப்ர.ஸூ.3.2.11] இத்யாதிபிஃ பரமாத்மநஃ ஸ்வரூபதோ தர்மதோ வா கர்ஷநாஸம்பவாத். ஸம்பவே ச ஷாஸ்த்ரவிஹிதோபவாஸாதிபிரபி ப்ரஸங்காச்சரீரகர்ஷநேந ச ஷரீரிணாஂ க்ஷேத்ரஜ்ஞாநாஂ ஜ்ஞாநஸுகாதிஸங்கோசரூபஸ்ய கர்ஷநஸ்ய ஷ்ருதிஸ்மரிதிலோகஸித்தத்வாத்’அந்தஷ்ஷரீரஸ்தம்’ இத்யநேந ஷரீராவச்சிந்நக்ஷேத்ரஜ்ஞத்வஸூசநாத்’க்ஷேத்ரஜ்ஞஂ சாபி மாஂ வித்தி’ [13.3]’மமைவாஂஷஃ’ [15.7] இதி ப்ராகுக்தப்ரக்ரியயா ஸர்வஷரீரகபரமாத்மவிஷேஷணாஂஷபூதஜீவவிவக்ஷயாத்ர மாமிதி நிர்தேஷ இத்யாஹ’மதஂஷபூதஂ ஜீவமிதி’. மச்சரீரபூதஜீவபீடநஂ மத்பீடநதுல்யமிதி தோஷாதிஷயஸூசநார்தோயமுபசாரஃ. ஷாஸ்த்ரோல்லங்கநேநாத்மபீடநரூபமபி பாபமேஷாமாயாதமித்யபிப்ராயஃ. யஜ்ஞஸ்ய ஸ்வதோ யாஜ்யபாவநத்வாச்சாஸ்த்ரீயப்ரகாரவிரஹேபி நாத்யந்தவிகலதா; தபஸஸ்து ஸ்வதஃ ஸர்வகர்ஷநதயா ஷாஸ்த்ரீயப்ரகாராபாவே பாவநத்வஂ ந ஸ்யாதிதி ஹைதுகப்ராயாணாஂ விபாகஂ ப்ரதிக்ஷேப்துமாஹ’யாகாதிகஂ சேதி’. ஆஸுரோ நிஷ்சயோ யேஷாஂ தேத்ராஸுரநிஷ்சயாஃ; தத்ர தத்திதஸ்யேஹ ஸம்பந்தமாத்ரபரதாமாஹ’அஸுராணாமிதி’. ததபிப்ரேதநிஷ்சயஸ்ய விஷேஷஂ வ்யஞ்ஜயிதுமாஹ’அஸுராஹீதி’. ஆஸுரநிஷ்சயத்வக்யாபநஂ ப்ராகுக்தாநர்தபர்யவஸாநப்ரகாஷநாயேத்யாஹ’மதாஜ்ஞாவிபரீதகாரித்வாதிதி’.’ஆஸுரநிஷ்சயாந்’ இத்யேதாவதா கதமயமர்தஃ ஸித்த்யேத் இத்யத்ராஹ — ‘பூர்வமேவேதி’.

—————–

6. கர்ஷயந்த: ஸரீரஸ்தம் பூதக்ராமமசேதஸ:
மாம் சைவாந்த:ஸரீரஸ்தம் தாந்வித்த்யாஸுரநிஸ்சயாந்

ஸரீரஸ்தம் பூதக்ராமம் ச-உடம்பிலுள்ள பூதத் தொகுதிகளையும்,
அந்த:ஸரீரஸ்தம் மாம் ஏவ – அகத்திலுள்ள என்னையும்,
கர்ஷயந்த:-வருத்துகிறார்கள்,
தாந் அசேதஸ:-அந்த அறிவு கெட்டவர்கள்,
ஆஸுர நிஸ்சயாந் வித்தி= அசுர நிச்சய முடையோரென்றுணர்.

இங்ஙனம் அறிவு கெட்டோராய்த் தம் உடம்பிலுள்ள பூதத் தொகுதிகளையும் அகத்திலுள்ள
என்னையும் வருத்துகிறார்கள். இவர்கள் அசுர நிச்சய முடையோரென்றுணர்.

அசுர இயல்புடையவர்கள் புரியும் கொடுந்தவம் அவர்களுக்கே இன்பம் தருவதில்லை. முள்ளின்மீது படுத்துக்கிடக்கின்றனர்;
கையைத் தூக்கிக்கொண்டு ஒற்றைக்காலில் நிற்கின்றனர். பார்க்கின்றவர்களுக்கும் அக்காட்சி துன்பமளிக்கிறது.
சூரியனையே உற்று நோக்குதல் போன்ற செயல்களால் இந்திரியங்களை அவர்கள் பாழாக்குகிறார்கள்.
மனதினுள் மனசாக்ஷியாக சர்வேசுவரன் வீற்றிருக்கிறார். சலனமடைந்த நீரில் சந்திர பிம்பம் நன்றாக விளங்காதது
போன்று பகட்டும், ஆணவமும், ஆசையும் நிறைந்துள்ள அவர்களது மனதில் ஈசுவர சான்னித்தியம் உணரப்படுவதில்லை.
இறைவன் புறக்கணிக்கப்படுகிறார். இன்ப துன்பம் கடந்துள்ள அவர் துன்புறுத்தப்படுவர் போன்று காணப்படுகிறார்.
சான்றோர்கள் செல்லும் நெறி இதுவன்று. ஆதலால் இது சாஸ்திரத்துக்குச் சிறிதும் பொருந்தாது.
இத்தகைய பாங்குடையவர்களே அசுரர் ஆவர்.

৷৷17.6৷৷அஷாஸ்த்ரவிஹிதம் அதி கோரம் அபி தபோ யே ஜநாஃ தப்யந்தே? ப்ரதர்ஷநார்தம் இதம்? அஷாஸ்த்ரவிஹிதஂ பஹ்வாயாஸஂ யாகாதிகஂ யே குர்வதே? தே தம்பாஹங்காரஸஂயுக்தாஃ காமராகபலாந்விதாஃ ஷரீரஸ்தஂ பரிதிவ்யாதிபூதஸமூஹஂ கர்ஷயந்தோ மதஂஷபூதஂ ஜீவஂ ச அந்தஃஷரீரஸ்தஂ கர்ஷயந்தோ யே தப்யந்தே யாகாதிகஂ ச குர்வதே? தாந் ஆஸுரநிஷ்சயாந் வித்தி.

அஸுராணாஂ நிஷ்சயஃ ஆஸுரோ நிஷ்சயஃ? அஸுரா ஹி மதாஜ்ஞாவிபரீதகாரிணஃ; மதாஜ்ஞாவிபரீதகாரித்வாத் தேஷாஂ ஸுகலவஸம்பந்தோ ந வித்யதே. அபி து அநர்தவ்ராதே பதந்தி இதி பூர்வம் ஏவ உக்தம்.’பதந்தி நரகேஷுசௌ’ (கீதா 16.16) இதி.

அத ப்ரகரிதம் ஏவ ஷாஸ்த்ரீயேஷு யஜ்ஞாதிஷு குணதோ விஷேஷஂ ப்ரபஞ்சயதி; தத்ர அபி ஆஹாரமூலத்வாத் ஸத்த்வாதிவரித்தேஃ? ஆஹாரத்ரைவித்யஂ ப்ரதமம் உச்யதே.’அந்நமயஂ ஹி ஸோம்ய மநஃ’ (சா0 உ0 6.5.4) ஆஹாரஷுத்தௌ ஸத்த்வஷுத்திஃ’ (சா0 உ0 7.26.2) இதி ஹி ஷ்ரூயதே.

৷৷ 17.6৷৷ஏவமர்தாத்ப்ரஷ்நஸ்ய நிஷேதஃ கரிதஃ; அத கண்டோக்த்யேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஏவமிதி’.’ந ஸ ஸித்திம்’ [16.23] இத்யாதிப்ராகுக்தஸ்மாரணாய’ந கஷ்சிதபி ஸுகலவ’ இத்யுக்தம்.’அபித்வநர்த ஏவேத்யநேந’ பூர்வோக்தநரகபதநஸ்மாரணம். ப்ரஷ்நவாக்யகதஷ்ரத்தாந்விதத்வாநுபாஷணவிவக்ஷயா தத்கார்யாதிப்ரயாஸஜ்ஞாபநபரோ கோரஷப்த இத்யபிப்ராயேணாஹ’அதிகோரமபீதி’. நநு’யஜந்தே ஷ்ரத்தயாந்விதாஃ’ [9.23] இதி யாகவிஷயே ப்ரஷ்நே தப்யந்த இதி தபஸோத்தரஂ கதஂ ஸங்கச்சதே இத்யத்ராஹ’ப்ரதர்ஷநார்தமிதமிதி’. ஸங்க்ராஹகாகாரஂ தர்ஷயந் பலிதமாஹ’அஷாஸ்த்ரவிஹிதமிதி’. வேதபாஹ்யாகமோக்தஂ வைதிகமப்யநதிகாரிபிர்தேஷகாலத்ரவ்யக்ரியாதிநியமாநாதரேணாயதாநுஷ்டிதஂ சாஷாஸ்த்ரவிஹிதம். தாருணபர்யாயகோரஷப்தாபிப்ரேதமாஹ’பஹ்வாயாஸமிதி’.’யாகாதிகமித்யநேந’ ப்ரஷ்நேபி யாகக்ரஹணஂ ப்ரதர்ஷநார்தமிதி ஜ்ஞாபிதம். அத ஏவ ஹி ப்ரஷ்நோத்தரயோரேகவிஷயத்வம். ஷாஸ்த்ரைரசோதிதாநாஂ சோதகாந்தரமுச்யதே — ‘தம்பாஹங்காரஸஂயுக்தா’ இத்யாதிநா. பலமத்ர காமராகயுக்தத்வாதஸாத்த்விகம்.’பலஂ பலவதாஂ சாஹஂ காமராகவிவர்ஜிதம்’ [7.11] இதி ஹி ப்ராகுக்தம். ந கேவலஂ பரத்ர நரகம்; அபித்விஹாபி காயகர்ஷநமித்யபிப்ராயேண ஷரீரஸ்தபூதஸமூஹகர்ஷநோக்திஃ.’அந்தர்யாம்யமரிதஃ’ [பரி.உ.3.7.3 — 23] “அநஷ்நந்நந்யோ அபிசாகஷீதி” [முஂ.உ.3.1.1]’ந ஸ்தாநதோபி பரஸ்யோபயலிங்கஂ ஸர்வத்ர ஹி’ [ப்ர.ஸூ.3.2.11] இத்யாதிபிஃ பரமாத்மநஃ ஸ்வரூபதோ தர்மதோ வா கர்ஷநாஸம்பவாத். ஸம்பவே ச ஷாஸ்த்ரவிஹிதோபவாஸாதிபிரபி ப்ரஸங்காச்சரீரகர்ஷநேந ச ஷரீரிணாஂ க்ஷேத்ரஜ்ஞாநாஂ ஜ்ஞாநஸுகாதிஸங்கோசரூபஸ்ய கர்ஷநஸ்ய ஷ்ருதிஸ்மரிதிலோகஸித்தத்வாத்’அந்தஷ்ஷரீரஸ்தம்’ இத்யநேந ஷரீராவச்சிந்நக்ஷேத்ரஜ்ஞத்வஸூசநாத்’க்ஷேத்ரஜ்ஞஂ சாபி மாஂ வித்தி’ [13.3]’மமைவாஂஷஃ’ [15.7] இதி ப்ராகுக்தப்ரக்ரியயா ஸர்வஷரீரகபரமாத்மவிஷேஷணாஂஷபூதஜீவவிவக்ஷயாத்ர மாமிதி நிர்தேஷ இத்யாஹ’மதஂஷபூதஂ ஜீவமிதி’. மச்சரீரபூதஜீவபீடநஂ மத்பீடநதுல்யமிதி தோஷாதிஷயஸூசநார்தோயமுபசாரஃ. ஷாஸ்த்ரோல்லங்கநேநாத்மபீடநரூபமபி பாபமேஷாமாயாதமித்யபிப்ராயஃ. யஜ்ஞஸ்ய ஸ்வதோ யாஜ்யபாவநத்வாச்சாஸ்த்ரீயப்ரகாரவிரஹேபி நாத்யந்தவிகலதா; தபஸஸ்து ஸ்வதஃ ஸர்வகர்ஷநதயா ஷாஸ்த்ரீயப்ரகாராபாவே பாவநத்வஂ ந ஸ்யாதிதி ஹைதுகப்ராயாணாஂ விபாகஂ ப்ரதிக்ஷேப்துமாஹ’யாகாதிகஂ சேதி’. ஆஸுரோ நிஷ்சயோ யேஷாஂ தேத்ராஸுரநிஷ்சயாஃ; தத்ர தத்திதஸ்யேஹ ஸம்பந்தமாத்ரபரதாமாஹ’அஸுராணாமிதி’. ததபிப்ரேதநிஷ்சயஸ்ய விஷேஷஂ வ்யஞ்ஜயிதுமாஹ’அஸுராஹீதி’. ஆஸுரநிஷ்சயத்வக்யாபநஂ ப்ராகுக்தாநர்தபர்யவஸாநப்ரகாஷநாயேத்யாஹ’மதாஜ்ஞாவிபரீதகாரித்வாதிதி’.’ஆஸுரநிஷ்சயாந்’ இத்யேதாவதா கதமயமர்தஃ ஸித்த்யேத் இத்யத்ராஹ — ‘பூர்வமேவேதி’.,

———————

இன்னும் எவைகளைக் கொண்டு மக்களை வகைப்படுத்தலாம் என்று கேட்குமிடத்து அதற்கு விடை வருகிறது :

7. ஆஹாரஸ்த்வபி ஸர்வஸ்ய த்ரிவிதோ பவதி ப்ரிய:
யஜ்ஞஸ்தபஸ்ததா தாநம் தேஷாம் பேதமிமம் ஸ்ருணு

ஸர்வஸ்ய ப்ரிய: ஆஹார: அபி-ஒவ்வொருவருக்கும் பிரியமான உணவும்,
த்ரிவித: பவதி – மூன்று வகைப்படுகிறது,
ததா யஜ்ஞ: தப: தாநம்-அங்ஙனமே வேள்வியும், தவமும் தானமும்,
தேஷாம் இமம் பேதம்-அவற்றின் வேற்றுமையைக், ஸ்ருணு-கேள்.

ஒவ்வொருவருக்கும் பிரியமான உணவும் மூன்று வகைப்படுகிறது. வேள்வியும், தவமும் தானமும்
அங்ஙனமே மும்மூன்று வகைப்படுகின்றன. அவற்றின் வேற்றுமையைக் கேள்.

யக்ஞம் அல்லது யாகம் என்பது நாளடைவில் தேவாராதனை என்னும் வடிவெடுத்துள்ளது.
முன்னாளில் தீ மூட்டி அதன்மூலம் நிகழ்ந்த வழிபாடானது காலக்கிரமத்தில் ஆலய வழிபாடாக மாறியிருக்கிறது.

அத ப்ரகரிதம் ஏவ ஷாஸ்த்ரீயேஷு யஜ்ஞாதிஷு குணதோ விஷேஷஂ ப்ரபஞ்சயதி; தத்ர அபி ஆஹார மூலத்வாத் ஸத்த்வாதிவரித்தேஃ? ஆஹார த்ரைவித்யஂ ப்ரதமம் உச்யதே.’அந்ந மயஂ ஹி ஸோம்ய மநஃ’ (சா0 உ0 6.5.4) ஆஹார ஷுத்தௌ ஸத்த்வ ஷுத்திஃ’ (சா0 உ0 7.26.2) இதி ஹி ஷ்ரூயதே.

৷৷17.7৷৷ஆஹாரஃ அபி (யுக்த சமுச்சயம்-கீழே ஸ்ரத்தை மூவகை ஸ்ரத்தை யுடையவர்களும் மூவகைப் பட்டமை சொல்லிற்றே )ஸர்வஸ்ய ப்ராணி ஜாதஸ்ய ஸத்த்வாதி குண த்ரய அந்வயேந த்ரிவிதஃ ப்ரியோ பவதி. (ஆஹார சுத்தியால் ஸத்வ குணம் வளரும் -வளர வளர ஸாத்விக ஆகாரத்தில் ப்ரீதி யுண்டாகும் என்றபடி )ததா ஏவ யஜ்ஞஃ அபி த்ரிவிதஃ? ததா தபோ தாநஂ ச. தேஷாஂ பேதம் இமஂ ஷ்ரரிணு — தேஷாம் ஆஹார யஜ்ஞ தபோ தாநாநாஂ ஸத்த்வாதி குண பேதேந இமம் உச்யமாநஂ பேதஂ ஷ்ரரிணு.

(கடித்து உறிஞ்சி நக்கி பருகி -நான்கு வகை உணவு பார்த்தோம் முன்பு -அவை ஒவ்வொன்றிலும் இந்த ஸத்வ ரஜஸ் தாமஸ உணவு வகைகள் உண்டு)

৷৷17.7৷৷ஏவமுத்தரே ப்ரதிஷேதரூபேர்ததஃ கண்டோக்த்யா ச தத்தே புநராஹாராதித்ரைவித்யவர்ணநமபுபுத்ஸிதோபந்யாஸஃ ஸ்யாதித்யத்ராஹ — ‘அத ப்ரகரிதமேவேதி’.’அயமபிப்ராயஃ’ — அஷாஸ்த்ரீயேஷு ஸத்த்வாதிநிஷ்டாமூலபலபேத புபுத்ஸிதே ஷாஸ்த்ரீயேஷ்வேவாயமிதி ப்ரத்யுக்தம். தத்ர ஷ்ரத்தாதத்வதாஂ ஷ்ரத்தேயாநாஂ ச குணதோ விபாக உபந்யஸ்தஃ. தச்ச்ரவணாதேவ தத்துல்யயோகக்ஷேமேஷு ஸர்வேஷு புபுத்ஸா பீபத்ஸோர்ஜாயதே. அதஏவ தத்பேதோபந்யாஸஃ — இதி.’ப்ரபஞ்சயதீத்யநேந’ பௌநருக்த்யஷங்காபி பரிஹரிதா. யஜ்ஞதபஃப்ரபரிதிஷு ஷாஸ்த்ரீயேஷு திஷ்டத்ஸு ராகப்ராப்தஸ்யாஹாரஸ்ய ப்ரதமோபதேஷஃ கேநாபிப்ராயேணேத்யத்ராஹ’தத்ரேதி’.’வரித்திஃ ஸமாநைஃ ஸர்வேஷாஂ விபரீதைர்விபர்யயஃ’ [அ.ஹரி.ஸூ.1.14] இத்யாயுர்வேதோக்தந்யாயஸஞ்சாராதாப்யாயகத்ரவ்யகுணாநுஸாரேணாந்தஃகரணாதேஃ ஸத்த்வாதிவரித்திஃ ஷ்ரௌதீத்யபிப்ராயேண’அந்நமயமிதி’. ஆஹாரஸ்ய ஸத்த்வஸ்ய சாத்ர ரஜஸ்தமோராஹித்யஂ ஷுத்திஃ. அபிஷப்தஃ ப்ராகுக்தஷ்ரத்தேயதேவதாதிபேதவத்ஸாத்த்விகாதிவிபாகாநுகர்ஷணார்தஃ.’பசாம்யந்நஂ சதுர்விதம்’ [15.14] இதி ப்ராகுக்தசாதுர்வித்யாவிரோதாய சதுர்விதேப்யேதத்குணகரிதத்ரைவித்யமிஹோச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸத்த்வாதிகுணத்ரயாந்வயேநேதி’.’த்ரிவிதஃ’ இதி ஸாமாந்யதோ விபாகேபி விஷேஷதோ வக்ஷ்யமாணாகாராபேக்ஷயேதமுச்யத இத்யாஹ’ஸத்த்வாதிபேதேநேமமிதி’. வக்ஷ்யமாணஸ்யாத்ராஸத்த்யா வர்தமாநவ்யபதேஷ இத்யாஹ’உச்யமாநமிதி’. குணாநாஂ ஸ்வவிஷிஷ்டாநுபவஜநிதவாஸநாத்வாரா ஸ்வாநுரூபவிஷயருசிஜநநாத்தத்ததாஹாராணாஂ தத்தத்குணவிஷிஷ்டப்ரியத்வம்.

—————–

8. ஆயு:ஸத்த்வபலாரோக்யஸுகப்ரீதிவிவர்தநா:
ரஸ்யா: ஸ்நிக்தா: ஸ்திரா ஹ்ருத்யா ஆஹாரா: ஸாத்த்விகப்ரியா:

ஆயு: ஸத்த்வ பல ஆரோக்ய ஸுக ப்ரீதி-உயிர், சக்தி, பலம், நோயின்மை, இன்பம், பிரீதி,
விவர்தநா:, ரஸ்யா: ஸ்நிக்தா:-மிகுதிப்படுத்துவன, சுவையுடையன, குழம்பாயின,
ஸ்திரா: ஹ்ருத்யா: ஆஹாரா:-உறுதியுடையன, உள முகந்த இவ்வுணவுகள்,
ஸாத்த்விகப்ரியா:-சத்துவ குணமுடையோருக்கு பிரியமானவை.

உயிர், சக்தி, பலம், நோயின்மை, இன்பம், பிரீதி – இவற்றை மிகுதிப்படுத்துவன, சுவையுடையன,
குழம்பாயின, உறுதியுடையன, உள முகந்தன. இவ்வுணவுகள் சத்துவ குணமுடையோருக்கு பிரியமானவை.

பிரீதியானது என்பது பசியை உண்டுபண்ணுவது என்றும், ஸ்திரமானது என்பது நெடுநேரம் தாங்குவது என்றும் பொருள்படும்.
சத்தில்லாத உணவு விரைவில் ஜீரணமாகிவிடுகிறது. அது உடலுக்கு பலம் கொடுக்காது.
மற்று, ஜீரணம் பண்ணமுடியாத கடினமான உணவு ஜீரணக் கருவிகளைக் கெடுத்துவிடுகிறது.
அதனால் ஆயுளும் குறைந்துபோம். இந்த உணவு வகைகள் காலத்துக்கும் இடத்துக்கும் ஏற்றவாறு மாறுபடுதல் இயல்பு.
காலையில் உண்ணும் உணவு இலேசானதாக இருக்கவேண்டும். இரவில் உண்ட உணவில் பெரும் பகுதி
தூங்கப்போகும்பொழுது ஜீரணமாயிருக்க வேண்டும். குளிர்ப் பிரதேசங்களில் உடலுக்குக் கதகதப்பைத் தரும்
உணவை அருந்துதல் அவசியம். வெப்பம் நிறைந்த நாடுகளிலோ குளிர்ச்சி தருகிற உணவு வேண்டப்படுகிறது.

பகல் வேளையில் வேண்டியவாறு உணவு அருந்து, ஆனால் இரவில் அருந்தும் உணவைப் பெரிதும் குறைத்துவிடு.

৷৷17.8৷৷ஸத்த்வ குணோபேதஸ்ய ஸத்த்வ மயா ஆஹாராஃ ப்ரியா பவந்தி. ஸத்த்வ மயாஃ ச ஆஹாரா ஆயுர் விவர்தநாஃ (புருஷார்த்தம் தேட ஆயுஸ் வேண்டுமே )புநஃ அபி ஸத்த்வஸ்ய விவர்தநாஃ. ஸத்த்வம் அந்தஃகரணம்? அந்தஃகரண கார்யஂ ஜ்ஞாநம் இஹ ஸத்த்வ ஷப்தேந உச்யதே.’ஸத்த்வாத் ஸஞ்ஜாயதே ஜ்ஞாநம்’ (கீதா 14.17) இதி ஸத்த்வஸ்ய ஜ்ஞாந விவரித்தி ஹேது வசநாத். -ஆஹாரஃ அபி ஸத்த்வ மயோ ஜ்ஞாந விவரித்தி ஹேதுஃ.–ததா பலாரோக்யயோஃ அபி விவர்தநாஃ? ஸுக ப்ரீத்யோஃ அபி விவர்தநாஃ. பரிணாம காலே ஸ்வயம் ஏவ ஸுகஸ்ய விவர்தநாஃ? ததா ப்ரீதி ஹேது பூத கர்மாரம்ப த்வாரேண ப்ரீதி வர்தநாஃ;ரஸ்யாஃ மதுர ரஸோபேதாஃ? ஸ்நிக்தாஃ ஸ்நேஹ யுக்தாஃ? ஸ்திராஃ ஸ்திர பரிணாமாஃ? ஹரித்யாஃ ரமணீய வேஷாஃ? ஏவஂ விதாஃ ஸத்த்வ மயா ஆஹாராஃ? ஸாத்த்விகஸ்ய புருஷஸ்ய ப்ரியாஃ.

৷৷17.8৷৷ஆயுர்விவர்தநத்வாதய ஆஹாரகுணாஃ கேசிதாயுர்வேதாதவகந்தவ்யாஃ? கேசிச்சாஸ்த்ரநிரபேக்ஷாஃ ப்ரத்யக்ஷத ஏவ ஸித்தாஃ; பூர்வமேவ ஸத்த்வவிவரித்த்யா ஹி ஸாத்த்விகாஹாரருசிரித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘புநரபீதி’. ஆயுஷஃ ஸர்வபுருஷார்தநிஷ்பாதநோபயோகித்வேந ப்ரதமக்ரஹணம்; ஸத்த்வஸ்ய து விஷேஷதோ முமுக்ஷோரபேக்ஷிதத்வாத்ததநந்தரோக்திஃ. “ஆஹாரஷுத்தௌ ஸத்த்வஷுத்திஃ ஸத்த்வஷுத்தௌ த்ருவா ஸ்மரிதிஃ” [சாஂ.உ.7.26.2] இதி ஷ்ருதேருபபரிஂஹணார்தத்வாதாஹாரஸாத்யஸத்த்வவிவரித்திஜ்ஞாநபர்யந்தேத்யபிப்ராயேண ஜ்ஞாநே ஸத்த்வஷப்தமுபசாரயிதுஂ தத்காரணே தாவதவதாரயதி — ‘ஸத்த்வமந்தஃகரணமிதி’.’த்ரவ்யாஸுவ்யவஸாயேஷு ஸத்த்வமஸ்த்ரீ து ஜந்துஷு’ [அமரஃ3.3.212] இதி ஜ்ஞாநவிஷேஷே ச ஸத்த்வஷப்தஃ ப்ரயுக்தசர இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘அந்தஃகரணகார்யஂ ஜ்ஞாநமிதி’.’இஹ’ — ஆஹாரஷுத்திஷ்ருத்யுபபரிஂஹணதஷாயாமித்யர்தஃ. யதா தத்தத்த்ரவ்யகதாநாஂ ரஸாதீநாஂ ஷரீரதாத்வாதிபோஷகத்வேந ஷாஸ்த்ராபிஹிததத்தத்த்ரவ்யாணாமபி ததா வ்யபதேஷஃ; ததேஹாபி ஸத்த்வகுணஸ்ய ஜ்ஞாநவிவரித்திஹேதுத்வே ததாஷ்ரயஸ்யாஹாரத்ரவ்யஸ்யாபீத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஸத்த்வாத்ஸஞ்ஜாயதே ஜ்ஞாநமிதி’. பலாரோக்யயோஃ ஸுகப்ரீத்யோஷ்ச நிரந்தரபாடஃ ஸமுச்சித்ய ப்ரவரித்த்யா பரஸ்பராவிநாபாவவிவக்ஷயேத்யபிப்ராயேண’பலாரோக்யயோஃ ஸுகப்ரீத்யோரிதி’ த்வந்த்வவிபஜநம். பலமிஹ ப்ராணாக்ந்யோருபசயஃ; ஆரோக்யஂ தாதுஸாம்யாதி. கர்மதோஷாக்நிதாதுவைஷம்யேண ஹி ரோகாஃ ப்ராதுஷ்பதந்தி. தஸ்ய ரஸ்யத்வஹரித்யத்வாப்யாஂ தாதாத்விகஸுகஜநகத்வஸித்தேஸ்தத்பௌநருக்த்யபரிஹாராய ஸுகவர்தகத்வஂ’பரிணாமகால’ இதி விஷேஷிதம். ப்ரீதிவர்தகத்வாத்பேதப்ரதர்ஷநாய’ஸ்வயமேவேத்யத்வாரகத்வோக்திஃ’. யதோந்மாதாதிஹேதுபூதாநி த்ரவ்யாணி பக்ஷிதாநி லோகோத்வேகாதிஜநககர்மத்வாரா புருஷஸ்யாப்ரீதிஂ வர்தயந்தி; ததா ஸத்த்வஹேதுபூதாந்யபி மங்கலேஷு லோகோபகாரகேஷு பரலோகாதிஹிதேஷு ச கர்மஸு ப்ரசோத்ய தத்த்வாரேண ப்ரீதிஂ ஜநயந்தீத்யபிப்ராயேணாஹ’ப்ரீதிஹேதுபூதகர்மாரம்பத்வாரேணேதி’.’கட்வம்ல — ‘ இத்யதிந

——————–

9. கட்‌வம்லலவணாத்யுஷ்ணதீக்ஷ்ணரூக்ஷவிதாஹிந:
ஆஹாரா ராஜஸஸ்யேஷ்டா து:கஸோகாமயப்ரதா:

கடு அம்ல லவண தீக்ஷ்ண-கசப்பும், புளிப்பும், உப்பும் உறைப்பும்,
அதிஉஷ்ண-அதிகச் சூடு கொண்டன,
ரூக்ஷ விதாஹிந:-உலர்ந்தன, எரிச்சலுடையன,
ஆஹாரா: ராஜஸஸ்ய இஷ்டா: – இவ்வுணவுகளை ரஜோ குணமுடையோர் விரும்புவர்,
து:க ஸோக ஆமயப்ரதா:-இவை துன்பத்தையும் துயரையும் நோயையும் விளைவிப்பன.

கசப்பும், புளிப்பும், உப்பும், உறைப்பும் மிகுந்தன, அதிகச் சூடு கொண்டன, உலர்ந்தன, எரிச்சலுடையன –
இவ்வுணவுகளை ரஜோ குணமுடையோர் விரும்புவர். இவை துன்பத்தையும் துயரையும் நோயையும் விளைவிப்பன.

நாவில் சுரீலென்று பாய்கிறது; கண் சிவந்து கண்ணீர் சொட்டுகிறது; நாசியில் நீர் வடிகிறது; தலை சுழல்கிறது;
வயிறு எரிகிறது-இத்தகைய பாங்குடையவைகள் ரஜோகுணத்தை வளர்க்கும் உணவுகள்.
ஆயுளைக் குறைக்கும் தன்மை இவைகளிடத்தில் உண்டு.

৷৷17.9৷৷கடு ரஸாஃ (சுக்கு மிளகு திப்பிலி துவர்ப்பு )அம்ல ரஸாஃ லவணோத்கடாஃ அத் யுஷ்ணாஃ அதி தீக்ஷ்ணாஃ ரூக்ஷாஃ விதாஹிநஃ ச இதி கட் வம்ல லவணாத் யுஷ்ண தீக்ஷ்ண ரூக்ஷ விதா ஹிநஃ; அதி ஷைத்யாதி தைக்ஷ்ண்யாதிநா துருபயோகாஃ தீக்ஷ்ணாஃ? ஷோஷகராஃ ரூக்ஷாஃ? தாபகரா விதாஹிநஃ? ஏவஂ விதாஃ ஆஹாரா ராஜஸஸ்ய இஷ்டாஃ. தே ச ரஜோ மயத்வாத் துஃகஷோகா மயத்வாத் துஃகஷோகா மய வர்தநாஃ ரஜோ வர்தநாஃ ச.

[17.9] ரஸாந்தராணாமஸாத்த்விகத்வேந வக்ஷ்யமாணத்வாத்தத்ப்ரயோகப்ராசுர்யாநுஸாராச்ச அத்ர ரஸஷப்தோ ரஸவிஷேஷவிஷய இத்யாஹ — ‘மதுரரஸோபேதா’ இதி. அநேந ப்ரத்யயஸ்யாத்ர ஸம்பந்தமாத்ரோபலக்ஷகதாபி தர்ஷிதா. ரஸ்யந்த இதி வா ரஸ்யாஃ. தத்ர’மதுரரஸோபேதா’ இதி காரணோக்திஃ. மாதுர்யஂ ஹி ரஸாந்தரேப்யஃ ஷரீரஸ்திதௌ விஷேஷேண ஹேதுர்பவதி. யதோக்தஂ வாக்படேந — ‘ரஸாஃ ஸ்வாத்வம்லலவணதிக்தோஷணகஷாயகாஃ. ஷட்த்ரவ்யமாஷ்ரிதாஸ்தே ச யதாபூர்வஂ பலாவஹாஃ’ [அ.ஹரி.ஸூ.1.14;15] இதி. போஜநஂ ச ஸ்வஸ்தஸ்ய மதுரரஸப்ராயதயா நியம்யதே — ‘ஷட்ரஸாந்மதுரப்ராயாந்நாதித்ருதவிலம்பிதம்’ [அ.ஹரி.ஸூ.7.36] இதி. ஸாயநாதி காலேஷு ச மதுர ஏவை கோ விதீயதே. ஏவஂ ஸ்நேஹயுக்தஆஹாரோபி ரௌக்ஷ்யவிரோதீ ரூக்ஷேண வாயுநா ஷரீரஸ்யாபி விஷராருதாஂ வாரயதீத்யப்யாயுர்வேதாவஸிதம். அத்யமாந ஆஹாரே ஸ்வரூபஸ்தைர்யஸ்யாஸம்பவாதகுணத்வாச்ச ஷரீராக்யஸங்காதஸ்தைர்யஹேதுபூதரஸருதிர மாஂஸமேதோஸ்திமஜ்ஜாஷுக்ராக்யதாதுஸப்தகரூபபரிணாமஸ்ய பலாதேஷ்ச ஸ்வஸாத்யஸ்ய சிரகாலஸ்தாயித்வலக்ஷணஂ ஸ்தைர்யஂ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘ஸ்திரபரிணாமா’ இதி. உபயோகாத்பூர்வமேவ ஜுகுப்ஸநீயஸந்நிவேஷரூபவிஷேஷாதிவிரஹாத்ஸந்தர்ஷநமாத்ரேணாபி ப்ரீதிஜநகத்வமிஹ ஹரித்யத்வமித்யாஹ’ரமணீயவிஷேஷா’ இதி. யேஷு தர்மஷாஸ்த்ராயுர்வேதயோருபயோரபி ஸாங்கத்யஂ? தேஷாஂ ஸர்வேஷாமிதமுபலக்ஷணமித்யபிப்ராயேணாஹ’ஏவஂவிதா’ இதி. ஏதேந ப்ராகுக்தயுக்தாஹாரத்வஂ ச விவரிதம்.,৷৷17.9৷৷கட்வம்லஷப்தயோஸ்த்ரிகடுகதிந்திண்யாதிஷு விஷேஷதஃ ப்ரயோகாதிஹ தாவந்மாத்ரவிவக்ஷாவ்யுதாஸாயாஹ — ‘கடுரஸா அம்லரஸா’ இதி. ஸாத்த்விகஸ்யாபி வ்ரதாதிவ்யதிரிக்தகாலேஷு ருசிமாத்ரார்தலவணயோகாநுமதேஃ ஸ்வரூபதோ லவணஸ்யாஹாரத்வாஸம்பவாத்ப்ரத்யக்ஷலவணஸ்ய கோமாஂஸதுல்யதயா ஸ்புடநிஷேதாச்சாத்ர தத்வ்யதிரிக்தாபேக்ஷயா லவணஷப்த இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘லவணோத்கடா’ இதி.’ஸ்நிக்தமுஷ்ணஂ (ஸாத்ம்யமல்பஂ) ச போஜநம்’ [அ.ஹரி.ஸூ.7.47] இதி கோஷ்ணஸ்ய போஜநஸ்ய விஹிதத்வாத்’அத்யுஷ்ணேதி’ விஷேஷிதம்.’கட்வாதீநாஂ விதாஹிநஃ’ இதி ப்ரமவ்யுதாஸாயாத்ர ஸமாஸோக்திஃ. தீக்ஷ்ணஸ்யாபி மரீச்யாதேஸ்தத்தத்த்ரவ்யரோசநார்தஂ மாத்ரயாநுமதேஸ்தத்ராப்யுபஸர்கஸ்யாந்வயோ தர்ஷிதஃ. உஷ்ணஸ்ய பரிதகுபாத்தத்வாதத்ர தீக்ஷ்ணஷப்தோ ந தத்பர்யாயஃ; ஆஷுகாரிஷு மரீச்யாதிஷ்வாயுர்வேதே தீக்ஷ்ணத்வமுச்யதே; அதோத்ர ப்ரயோகக்ஷணப்ரபரிதி ப்ரதிகூலதமாநி த்ரவ்யாணி தீக்ஷ்ணாநீத்யபிப்ராயேணோதாஹரதி — ‘அதிஷைத்யேதி’. ஸ்நேஹப்ரதிபக்ஷபூதோ குணோ ரௌக்ஷ்யமநுஷிஷ்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ஷோஷகரா ரூக்ஷா’ இதி. வாதகோபநத்வமநேந ஸித்தம். அத்ர விதாஹிஷப்தே ப்ரகரிதிப்ரத்யயயோர்விவக்ஷிதஂ வ்யநக்தி — ‘தாபகரா’ இதி. பித்தகோபநா இத்யர்தஃ.’ஏவஂவிதா’ இதி பூர்வவத்.’தரிஷ்ணாஷோகஸமுத்பவம்’ [14.7] இத்யாதி ப்ராகுக்தஂ ஸ்மாரயதி — ‘ரஜோமயத்வாதிதி’. கடுப்ரபரிதீநாஂ துஃகாதிஹேதுத்வஂ ச ப்ராயஷோந்வயவ்யதிரேகயோக்யமாயுர்வேதவிஷோதிதஂ ச. துஃகப்ரதத்வஂ தாதுவைஷம்யாதித்வாரா; ஷோகப்ரதத்வஂ தத்பராமர்ஷஜபஷ்சாத்தாபாதிநா; ஆமயஃ காலக்ரமேண. ந கேவலமத்ரைவ தமோவத்துஃகாதிஹேதுத்வம்; அபிது பரம்பரயா பரலோகே தேஹாந்தரேபீத்யபிப்ராயேண ஸத்த்வவர்தகஸாத்த்விகாஹாரஸமாநந்யாயஸித்தமர்தமாஹ — ‘ரஜோவர்தநாஷ்சேதி’.

———————

10. யாதயாமம் கதரஸம் பூதி பர்யுஷிதம் ச யத்
உச்சிஷ்டமபி சாமேத்யம் போஜநம் தாமஸப்ரியம்

யத் போஜநம் யாதயாமம்-எந்த உணவு கெட்டுப் போனது,
கதரஸம்-சுவையற்றது
பூதி – அழுகியது,
பர்யுஷிதம் ச-பழையது,
உச்சிஷ்டம் ச-எச்சில் பட்டது,
அமேத்யம் அபி-அசுத்தம்,
தாமஸ ப்ரியம்-தமோ குணமுடையோருக்குப் பிரியமானது.

பழையது, சுவையற்றது, அழுகியது, கெட்டுப் போனது, எச்சில் அசுத்தம், இத்தகைய உணவு
தமோ குணமுடையோருக்குப் பிரியமானது.

மூன்று மணி நேரத்துக்கு முன்பு சமைக்கப்பட்ட உணவு யாமம் கழிந்த உணவாகிறது. ஆகையால் அது சுவையிழந்து விடுகிறது.
மேலும் அது ஊசிப்போய் துர்நாற்றமெடுக்கிறது. முந்திய இரவு சமைத்தது பழைய உணவாகிறது.
மற்றொருவர் உண்டு எஞ்சியிருக்கும் உணவு எச்சில்பட்டது அல்லது உச்சிஷ்டமானதாகிறது.
இன்னும் சில உணவுகள் தீண்டுதற்கும் தகுதியற்றவைகளாகின்றன.
தமோகுண இயல்புடையார் இத்தகைய உணவுகளை விருப்புடன் புசிக்கின்றனர்.

৷৷17.10৷৷யாதயாமஂ சிரகால அவஸ்திதம்? கதரஸஂ த்யக்த ஸ்வாபாவிக ரஸம்? பூதி துர்கந்தோ பேதம்? பர்யுஷிதஂ காலாதிபத்த்யா ரஸாந்தராபந்நம்? உச்சிஷ்டஂ குர்வாதிப்யஃ (ஆதி ஜ்யேஷ்ட பிராதா பிதா பத்ரு பரம பாகவதர் -போனகம் செய்த சேதம் தருவரேல் புனிதம் அன்றே )அந்யேஷாஂ புக்த ஷிஷ்டம்? அமேத்யம் அயஜ்ஞார்ஹம்? அயஜ்ஞஷிஷ்டம் இத்யர்தஃ; ஏவவிதஂ தமோ மயஂ போஜநஂ தாமஸ ப்ரியஂ பவதி. புஜ்யதே இத்யாஹார ஏவ போஜநம்? புநஷ்ச தமஸோ வர்தநம். அதோ ஹிதைஷிபிஃ ஸத்த்வ வரித்தயே ஸாத்த்விக ஆஹார ஏவ ஸேவ்யஃ.

(நாரதர் ஸ்ரீ மத் பாகவதம் -1-5-முன் கதை -உச்சிஷ்டம் உண்டு பாவநத்வம் பெற்ற விருத்தாந்தம் —
ஆபஸ்தம்ப ஸூத்ரம் -ஆச்சார்யர் உச்சிஷ்டம் உத்தேச்யம் -அவர் திரு குமாரர் உச்சிஷ்டம் த்யாஜ்யம்)

৷৷17.10৷৷ஸாத்த்விகராஜஸாஹாரயோர்குணகார்யகதநேபி தாமஸே குணமாத்ரகதநமதூரவிப்ரகர்ஷேண ராஜஸஸமாநகார்யத்வாத் ஸர்வேஷ்வாஹாரேஷு யாமாதிக்ரமணமாத்ரேண தோஷாபாவாத்தேஷு தேஷு த்ரவ்யேஷு யாவதா காலேந துஷ்டதா? தாவத்விவக்ஷாமாஹ — ‘யாதயாமஂ சிரகாலாவஸ்திதமிதி’. யாமஃ ஷ்ரேஷ்டோஂஷஃ; யதா’கரிதாத்பரஂ மண்டமிவாதிஸூக்ஷ்மம்’ இதி கேசித். தேந நிர்வீர்யத்வமுக்தஂ பவதி. ததபி’சிரகாலாவஸ்திதமித்யநேந’ அர்தஸித்தம். அம்மயேஷு பரிதிவீமயேஷு ச ஆஹாரேஷு தத்தத்பாகபேதேநாபி கதாசிதபி ஸர்வரஸத்யாகாபாவாத்தத்தத்ரவ்யஸ்வபாவதயாநுஷிஷ்டரஸத்யாகேந ரஸாந்தராபத்திரிஹ கதரஸஷப்தேந,விவக்ஷிதேத்யாஹ’த்யக்தஸ்வாபாவிகரஸமிதி’. ஏதேந கதரஸஷப்தேந நிர்வீர்யஸ்யோக்ததயா’யாதயாமஂ மந்தபக்வம்’ இதி வ்யாக்யா நிரஸ்தா.யத்யபி பூதிஷப்தோஸாத்த்விகதயா பகவச்சாஸ்த்ராதிஸித்தே கரஞ்ஜாதித்ரவ்யேபி ப்ரயுஜ்யதே; ததாபி அத்ர த்ரவ்யவிஷேஷோபாதாநப்ரகரணாபாவாத்குணாதிமுகேந ஸர்வாஹாரோபலக்ஷணப்ரகரணாச்சாத்ர பூதிஷப்தேந ஹேயதயா லோகஷாஸ்த்ரப்ரஸித்தகுணவிவக்ஷாமாஹ — ‘துர்கந்தோபேதமிதி’. காலாதிபத்திமாத்ரஸ்ய யாதயாமஷப்தேந க்ரஹணாத் ரஸத்யாகஸ்ய’கதரஸம்’ இத்யுக்தத்வாத் யேஷு காலாதிபத்தௌ தோஷஃ? க்ஷீராதிஷ்விவாதஞ்சநாதிபிஷ்ச ரஸாந்தராபத்திஃ? தத்ர காலாதிக்ரமணமாத்ரேண ரஸாந்தராபந்நத்வமிஹ விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘காலாதிபத்த்யாரஸாந்தராபந்நமிதி’. ஹேயவிகரித்யந்தராதீநாமுபலக்ஷணமிதம். அத ஏவ பக்வாநாமவிகலாநாமபி ஜலாதீநாஂ ராத்ர்யந்தரிதாநாஂ த்யாகஃ. ஏதேந யாதயாமஷப்தோத்ர ரஸாந்தராபத்திரஹிதகாலாதிக்ரமமாத்ரதுஷ்டவிஷய இதி தர்ஷிதம்.

உச்சிஷ்டவிஷேஷஸ்ய ஷாஸ்த்ராநுமதேராசார்யோச்சிஷ்டஸ்ய ச பாபவிஷேஷப்ராயஷ்சித்ததயா பவித்ரத்வேநாபி க்ரஹணாத்தத்வ்யதிரிக்தவிஷயோத்ர உச்சிஷ்டஷப்த இத்யாஹ — ‘குர்வாதிப்யோந்யேஷாமிதி’.’குர்வாதீத்யாதிஷப்தேந’ பிதுஃ ஜ்யேஷ்டஸ்ய ப்ராதுஃ பார்யாவிஷயே பர்துஷ்ச க்ரஹணம். யத்து “அதிதிஃ புத்ரகாமா ஸாத்யேப்யோ தேவேப்யோ ப்ரஹ்மௌதநமபசத். தஸ்யா உச்சேஷணமததுஃ. தத்ப்ராஷ்நாத். ஸா ரேதோதத்த” இத்யாதௌ உச்சேஷணப்ராஷநமாம்நாயதே; தத்ப்ரஹ்மௌதநாதிவிதிபரத்வாதந்யபரம். புக்தாவஷிஷ்டபாகபாத்ரஸ்தௌதநவிஷயத்வேப்யவிருத்தம். அப்ராப்தத்வாத்விதிபரத்வஸ்வீகாரேபி அதிதிஸாத்யதேவஸஂவ்யவஹாரமாத்ரவிஷயம். ந தாவதா அத்யதநாநாமநுஷ்டாநப்ராப்திஃ; ப்ராப்தாவபி ததாவிதகர்மநியதம். நசாத்ர விதிஸ்தத்கல்பநாவகாஷஷ்சேத்யப்ராப்திரேவ. யத்து பகவதா நாரதேந ஜாதிஸ்மரேண ப்ராசீநஷூத்ரஜந்மாநுஷ்டாநமநுஸரித்யோக்தம்’உச்சிஷ்டலேபாநநுமோதிதோ த்விஜைஃ ஸகரித்ஸ்ம புஞ்ஜே ததபாஸ்தகில்பிஷஃ’ [பாக.1.5.25] இத்யாதி; ததபி தஸ்மிந் ஜந்மநி நாரதஸ்தேஷாஂ ஷிஷ்யஃ ஷூத்ரஷ்சேதி தாதரிஷேஷ்வேவ தத்ப்ராப்நோதி; நாந்யாதரிஷேஷு. ததா ஸதி ஹி வாக்யாந்தரமபி ந விருத்யதே. ந ச வசநவிரோதே லிங்கதர்ஷநமாத்ரேணாநுஷ்டாநக்லரிப்திஃ. ப்ரதிஷேததி ஹ்யாசார்யபுத்ராதேரப்யுச்சிஷ்டம் — ‘உச்சிஷ்டாஷநவர்ஜமாசார்யவதாசார்யபுத்ரே வரித்திஃ’ [ஆ.த.1.2.7.30] இத்யாதிநா. கிமுதாந்யேஷாம் பாகவதஸ்ய து ஆசார்யவ்யதிரிக்தஸமஸ்தோச்சிஷ்டபக்ஷணேபி தீவ்ராணி ப்ராயஷ்சித்தாந்யநுஷிஷ்யந்தே. யதா ஸநத்குமாரீயஸஂஹிதாயாமுதாஹரிதமித்யாகமப்ராமாண்யே பகவத்யாமுநாசார்யைருபாத்தஂ — ‘நிர்மால்யஂ பக்ஷயித்வைவமுச்சிஷ்டமகுரோரபி. மாஸஂ பயோவ்ரதோ பூத்வா ஜபந்நஷ்டாக்ஷரஂ ஸதா. ப்ரஹ்மகூர்சஂ ததஃ பீத்வா’ இத்யாதி.

பாஷ்யே சாத்ர குருஷப்த ஆசார்யவிஷயஃ? பிதரிவிஷயோ வேத்யயுக்தம்? குருஷப்தார்தோபாத்யாயாத்யுச்சிஷ்டக்ரஹணஷாஸ்த்ராபாவாத். நச யத்கிஞ்சிதுபதேஷமாத்ரேப்யாசார்யத்வம்?’உபநீய து யஃ ஷிஷ்யஂ வேதமத்யாபயேத்த்விஜஃ. ஸகல்பஂ ஸரஹஸ்யஂ ச தமாசார்யஂ ப்ரசக்ஷதே’ [மநுஃ 2.140] இத்யாதிபிஸ்தல்லக்ஷணாத்? அந்யத்ர ப்ரயோகஸ்யோபசாராதபி ஸம்பவாத். யஷ்சோபநேதா ப்ரணவாதிமாத்ரமுபதிஷ்ய விரதஃ? யஷ்ச கேவலஂ ரஹஸ்யஷப்தநிர்திஷ்டா மோக்ஷஸாதநபூதா வித்யாஸ்தத்தச்ச்ருதிமுகேந ஷிக்ஷயதி; தயோரப்யாசார்யத்வாதிகஂ வசநபலாதங்கீக்ரியதே. உக்தஂ ச குர்வாதிலக்ஷணஂ பகவதா யாஜ்ஞவல்க்யேந — ‘ஸ குருர்யஃ க்ரியாஃ கரித்வா வேதமஸ்மை ப்ரயச்சதி. உபநீய து தத்வேதமாசார்யஃ ஸ உதாஹரிதஃ. ஏகதேஷமுபாத்யாயஃ’ [1.34;35] இதி. யத்து’ஏகாக்ஷரப்ரதாதாரமாசார்யஂ யோவமந்யதே (யோ குருஂ நாபிமந்யதே)’ [அத்ரிஸ்மரி.10] இத்யாதி? ததவமதிநிவாரணாத்யர்தமாசார்யதரிஷ்டிமாத்ரேணோச்யதே; ந தாவதா ஆசார்யத்வப்ரயுக்தஸர்வோபநிபாதஃ. யத்யப்யாசார்யஷப்தோ நிருக்த்யாத்யநுஸாராதஸ்த்ரஷஸ்த்ராதிஷிக்ஷகேஷு த்ரோணகரிபாதிஷு ப்ரயோகப்ரௌட்யா ச யதாப்ரயோகஂ ஸர்வத்ர முக்ய இதி கைஷ்சிதங்கீக்ரியேத? ததாப்யுச்சிஷ்டபக்ஷணாநுமதிநிதாநமாசார்யத்வஂ ப்ரணவாதித்ரிகபூர்வகபரவித்யோபதேஷ்டர்யேவ; ததைவ ஷாஸ்த்ரைர்நியமாச்சிஷ்டாசாராச்ச.ப்ரத்யக்ஷஷ்ருத்யாதிவிருத்தஸ்து ப்ராந்தாநாமபிப்ராயாந்தரேண ஷாஸ்த்ரோல்லங்கிநாமப்யாசாரோ ந ஷிஷ்டாசாரஃ. யதபி கைஷ்சித்பட்யதே’நாராயணைகநிஷ்டஸ்ய யா யா வரித்திஸ்ததர்சநம். யோ யோ ஜல்பஃ ஸ ஸ ஜபஸ்தத்த்யாநஂ யந்நிரீக்ஷணம். தத்பாதாம்ப்வதுலஂ தீர்தஂ ததுச்சிஷ்டஂ ஸுபாவநம். ததுக்திமாத்ரஂ மந்த்ராக்ர்யஂ தத்பரிஷ்டமகிலஂ ஷுசி’ இதி. இதமபி நாராயணைகநிஷ்டப்ரஷஂஸாபரம்; ந து ஸ்வயஂ விதாயகம். அந்யதஃ ப்ராப்தேரேவ ஹ்யத்ர ப்ரஷஂஸா. தத்ர ப்ரதமஷ்லோகஃ ஸ்வபாவப்ராப்தமர்தப்ராப்தஂ சாநுவததி; யச்ச ஷாஸ்த்ரப்ராப்தம்; ந து புநஃ ஷாஸ்த்ராந்தரநிஷித்தபராமர்ஷி.,ப்ரமாணப்ராப்தவிஷயத்வாதேவ ஹி’அதுலஂ ஸுபாவநமக்ர்யமகிலம்’ இதி விஷேஷணேஷு ஸஂரம்பஃ.’ப்ராஹ்மணாஃ பாததோ மேத்யாஃ’ இத்யாதிபிர்விப்ரபாதோதகஸ்ய ஸாமாந்யதஃ பாவநத்வப்ராப்தௌ பாகவதத்வாவஸ்தாயாஂ அதுலஂ தீர்தமிதி விஷேஷ்யதே. ஏவமநேகாந்திநோப்யுபநேதரிப்ரபரிதேருச்சிஷ்டே பாவநத்வேந ப்ராப்தே தஸ்ய நாராயணைகநிஷ்டத்வதஷாயாஂ ஸுபாவநத்வஂ விதீயதே. ததா மஹாபுருஷகரிதஸ்துத்யாதேர்மங்கலதமத்வே ஸித்தே’ததுக்திமாத்ரஂ மந்த்ராக்ர்யம்’ இதி பகவதநந்யப்ரணீதஸ்ய காதாகீதாதேரபி மந்த்ராக்ர்யவத்பலாதிஹேதுத்வஂ ப்ரதிபாத்யதே.ஏவஂ ஷுத்தாநாஂ ஷோதகாபேக்ஷாயாஂ நிர்ணேஜநாதிவந்மஹாத்மநாஂ ஸ்பர்ஷோபி மாஹாத்ம்யவிஷேஷவஷாதிச்சாஷோதகதயா ப்ராப்தஃ’தத்ஸ்பரிஷ்டமகிலஂ ஷுசி’ இத்யநேந ஸர்வஸ்யாபி த்ரவ்யஸ்ய பரிதக்சோதிதஷோதகபேதஸ்ய பேதஸ்ய பாகவதஸ்பர்ஷ ஏகஃ ஷோதகோ பவிதுமர்ஹதீத்யுச்யதே. அந்யதா பாகவதேந யதரிச்சாதிஸ்பரிஷ்டசண்டாலலஷுநகரிஞ்ஜநாத்யஷுத்தக்ரஹணேநாலேபகபாதவத்ஸ்பரிஷ்யாஸ்பரிஷ்யபக்ஷ்யாபக்ஷ்யாத்யத்வைதப்ரஸங்கஃ. ஏதேந பரமாப்தஸ்ய பக்தாங்க்ரிரேணோர்பாஷாகாதாபி நிர்வ்யூடா. ஏவஂ ஹி ஸா ஸஂஸ்கரிதேந விபரிணஂஸ்யதே — ‘திவ்யைரவேத்யவிபவேதி யதி ப்ருவந்தி மாத்வீமநோஜ்ஞதுலஸீக யதீதி சாஹுஃ. ஊநக்ரியா அபி பராநபி காரயந்தோ புக்தாதிகஂ தததி சேந்நநு தத்பவித்ரம்’ இதி. இதமபி ஸங்கீர்தநப்ரஷஂஸாபரமிதி ப்ரகரணாத்ஸ்வவாக்யஸ்வாரஸ்யாச்ச ஸுவ்யக்தம். புக்தஷேஷஷப்தஷ்ச பாகபாத்ரஸ்தவிஷயத்வேபி ந விருத்தஃ; யதா’அந்நஷேஷஃ கிஂ க்ரியதாம்’ இத்யத்ர அவஷிஷ்டம். புக்தஷிஷ்டஂ து பாகபாத்ரஸ்தமபி த்யாஜ்யமேவ. தத்பரிஹாரார்தோயஂ ப்ரதிப்ரஸவஃ. அந்யதாபி ப்ரமாணாந்தராவிரோதாயாசார்யாத்யுச்சிஷ்டவிஷயமேவ ஸ்யாத். ததாஹி’ஊநோ ஹீநஃ பரிஸ்ரஸ்தோ நஷ்டஃ’ இதி விகலபாகவதாந் துஷ்கர்மதாரதம்யாச்சதுர்தா ரஹஸ்யாம்நாயவிதஃ ஸமாமநந்தி. தத்ரோநத்வாத்யவஸ்தாயாமாசார்யோச்சிஷ்டஸ்யாபவித்ரத்வஂ ப்ரஸக்தம்; தத்ர யத்யநந்யத்வஸ்தைர்யவ்யஞ்ஜநஸங்கீர்தநஂ ஸ்யாத்? ததா ததுச்சிஷ்டமபவித்ரஂ ந பவதீதி அநந்யத்வபங்கே ஹ்யாசார்யஸ்யாபி ஸர்வதா வர்ஜநஂ தத்ரைவாம்நாதமித்யலமதிப்ரஸங்கேந.

மேதாவிரோதிந்யப்யமேத்யஷப்தப்ரயோகாத்தஸ்ய ச தரிஷ்டப்ரத்யவாயமாத்ரபர்யவஸாநாத்ததோபி தோஷாதிஷயஸூசநாய மேதோத்ர யஜ்ஞஃ? ததர்ஹஂ மேத்யஂ? தத்விபரீதமமேத்யமித்யாஹ — ‘அயஜ்ஞார்ஹமிதி’. நநு யஜ்ஞார்ஹஸ்யாபி த்ரவ்யஸ்யாபக்ஷணீயத்வஂ மந்வாதிபிருச்யதே; யதா — ‘வரிதா கரிஸரஸஂயாவஂ பாயஸாபூபமேவ ச. அநுபாகரிதமாஂஸாநி தேவாந்நாநி ஹவீஂஷி ச’ [மநுஃ5.7] இதி. தத்ராஹ — ‘அயஜ்ஞஷிஷ்டமித்யர்த’ இதி. ஏதேந ஸாத்த்வதாதிஷாஸ்த்ரேஷு’நாநிவேத்ய ஹரேஃ கிஞ்சித்ஸமஷ்நீயாத்து பாவநம்’ இத்யாதிகமப்யத்ராநுஸஂஹிதம். ஆஹ்ரியந்த இத்யாஹாராஸ்தத்தத்த்ரவ்யாணி ப்ரதீயந்தே? ந ச போஜநக்ரியாமாத்ரே யாதயாமத்வாத்யுக்திரந்வேதி; நாபி முக்யே ஸம்பவதி லக்ஷணா ந்யாய்யா. அதஃ’கரித்யல்யுடோ பஹுலம்’ [அஷ்டா.3.3.113] இதி கர்மணி ல்யுடந்ததாமாஹ — ‘புஜ்யத’ இதி.’புநஷ்ச தமஸோ வர்தநமிதி’ — பூர்வவத். ஆஹாரத்ரைவித்யோக்தேரபிப்ரேதமாஹ — ‘அத’ இதி. பத்யாபத்யவிபாகோக்தௌ பத்யக்ரஹணவதிதி பாவஃ. ஏவமேவ யஜ்ஞாதித்ரைவித்யோக்தாவப்யந்ததோபிப்ராயோ க்ராஹ்யஃ.

——————–

இனி, ஈசுவர ஆராதனையிலுள்ள மூன்று படித்தரங்கள் விளக்கப்படுகின்றன:

11. அபலாகாங்க்ஷிபிர்யஜ்ஞோ விதித்ருஷ்டோ ய இஜ்யதே
யஷ்டவ்யமேவேதி மந: ஸமாதாய ஸ ஸாத்த்விக:

ய: விதித்ருஷ்ட:-எவர் விதிகள் சொல்லியபடி,
யஜ்ஞ: யஷ்டவ்யம் ஏவ-வேள்வி புரிதல் கடமையென்று,
இதி மந: ஸமாதாய-மனம் தேறி,
அபலாகாங்க்ஷிபி: இஜ்யதே-பயனை விரும்பாதவர்களாய் வேள்வி செய்கிறார்களோ,
ஸ ஸாத்த்விக:-அந்த வேள்வி சத்துவ குணமுடையது.

பயனை விரும்பாதவர்களாய், வேள்வி புரிதல் கடமையென்று மனந்தேறி விதிகள் சொல்லியபடி
இயற்றுவாரின் வேள்வி சத்துவ குணமுடைத்து.

குழந்தையைப் பராமரிக்கும் தாய் கைம்மாறு கருதாது சேவையைத் தன் கடமையென்று செய்கிறாள்.
நல்லார் கடவுள் வழிபாடு செய்வது கைம்மாறு கருதியல்ல. கடவுளை வழிபடுவதே அவர்களது இயல்பு.
அந்த ஆராதனை சாஸ்திர ஆணைக்கு முற்றும் ஒத்ததாயிருக்கிறது. சத்துவகுண மேலீட்டால் வரும் வேள்வி அத்தகையது.
பாண்டவர் ஐவர் திரௌபதியுடன் வனவாசம் செய்தபொழுது அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட கஷ்டங்கள் எண்ணிக்கையில் அடங்கா.
தர்மமே வடிவெடுத்துள்ள தங்களுக்கு இத்தனை துன்பங்கள் ஏன் வர வேண்டும்? என்று திரௌபதியானவள் கணவன் தர்மராஜாவிடம் கேட்டாள்.
அதற்கு விடையாக தர்மராஜா பகர்ந்ததாவது:- தேவீ, தூரத்தில் தென்படும் ஹிமயமலையைப் பார்.
மகிமை நிறைந்த அதை நான் வணங்குகிறேன். துன்பம் ஒன்றையும் நான் அறியேன்.
இங்ஙனம் நல்லதை வணங்குவது அவரது இயல்பு ஆயிற்று.

சாத்விகம் நிறைந்தவர்களுடைய மனப்பான்மைக்கு இது சான்றாகும்.

৷৷17.11৷৷பல ஆகாங்க்ஷா ரஹிதைஃ புருஷைஃ விதி தரிஷ்டஃ ஷாஸ்த்ர தரிஷ்டஃ மந்த்ர த்ரவ்ய க்ரியாதிபிஃ யுக்தஃ. யஷ்டவ்யம் ஏவ இதி பகவத ஆராதநத்வேந ஸ்வயஂ ப்ரயோஜநதயா யஷ்டவ்யம் இதி மநஃ ஸமாதாய யோ யஜ்ஞ இஜ்யதே ஸ ஸாத்த்விகஃ.

৷৷17.11৷৷அபலஸ்ய கஸ்யசிதாகாங்க்ஷாப்ரதீதிவ்யுதாஸாயாஹ — ‘பலாகாங்க்ஷாரஹிதைரிதி’. பரமாத்மப்ரீத்யதிரிக்தநிரபேக்ஷைரித்யர்தஃ.’விதிதரிஷ்டஃ’ இத்யுக்தே ப்ரஜாபதிநா தரிஷ்டத்வஂ ப்ரதீயேத; ஸ ஹி ஸர்வேஷாஂ யஜ்ஞாநாஂ த்ரஷ்டேத்யாமநந்தி; ந சாத்ர ப்ரஜாபதிதரிஷ்டத்வோக்த்யாநுஷ்டாநே கஷ்சிதுபகாரஃ; அதோ விதாயகஷாஸ்த்ரமேவாத்ர விதிஷப்தேந விவக்ஷிதமித்யாஹ’ஷாஸ்த்ரதரிஷ்ட’ இதி. ஷாஸ்த்ரைகப்ரமாணதயா ப்ரஸித்தே ஷாஸ்த்ரதரிஷ்டத்வோக்திரநபேக்ஷிதேத்யத்ர யதாஷாஸ்த்ரகரணாதவைகல்யஂ? தத்விவக்ஷிதமாஹ — ‘மந்த்ரேதி’.’யஜ தேவபூஜாயாம்’ [தா.பா.1.1027] இதி தாத்வர்தாநுஸாரேணாஹ — ‘பகவதாராதநத்வேநேதி’. அவதாரணாபிப்ரேதமாஹ — ‘ஸ்வயம்ப்ரயோஜநதயேதி’.’அயமபிப்ராயஃ’ — யத்யபி ப்ரயோஜநமநுத்திஷ்ய ந ப்ரவரித்திஃ? ததாபி ப்ராகுக்தஸுஹரித்ஸமாராதநந்யாயேந யஜ்ஞாதிப்ரவரித்தேரேவ ப்ரயோஜநத்வாபிஸந்திஃ ஸம்பவதி — இதி.’மநஃ ஸமாதாயேதி’ ப்ரகாராந்தராத்விநிவார்ய ப்ரஸ்துதப்ரக்ரியாயாமேகாக்ரஂ கரித்வேத்யர்தஃ. யஜ்ஞ இஜ்யதே யஜ்ஞஃ க்ரியத இத்யர்தஃ.

———————–

12. அபிஸந்தாய து பலம் தம்பார்தமபி சைவ யத்
இஜ்யதே பரதஸ்ரேஷ்ட தம் யஜ்ஞம் வித்தி ராஜஸம்

து பரதஸ்ரேஷ்ட-பாரதரிற் சிறந்தாய்!
தம்பார்தம் ஏவ ச பலம் அபி அபிஸந்தாய- ஆடம்பரத்துக் கெனினும் பயனைக் குறித்தெனினும் கருத்தில் கொண்டு,
யத் இஜ்யதே- வேள்வி வேட்கப் படுகிறதோ,
தம் ராஜஸம் யஜ்ஞம் வித்தி-அது ராஜச வேள்வி என்று உணர்

பயனைக் குறித்தெனினும் ஆடம்பரத்துக் கெனினும் செய்யப்படும் வேள்வி ராஜச மென்றுணர்; பாரதரிற் சிறந்தாய்!

கடையில் பண்டம் மாற்றுவது போன்று, தனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றிவைக்க வேண்டுமென்று கடவுளை
வேண்டி வணங்குவது சிறந்த வழிபாடாகாது. தற்பெருமைக்காகவென்று பூஜைகள் பல செய்வாரும் உளர்.
தங்களை விளம்பரப்படுத்திகொள்வதற்காகத் தெய்வ வழிபாடு செய்கிறவர்களும் உண்டு.
இவ்விருவித ஆராதனைகள் ரஜோ குணத்தினின்று உதிப்பவைகளாம்.

৷৷17.12৷৷பலாபி ஸந்தி யுக்தைஃ தம்ப கர்போ யஷஃபலஃ ச யஃ யஜ்ஞ இஜ்யதே? தஂ யஜ்ஞஂ ராஜஸஂ வித்தி.(தம்பம் வியக்தம் தாமஸ -ஆகவே இங்கு கர்ப்பம் உள் அடக்கி )

৷৷17.12৷৷தம்பஹேதுகத்வமிஹ தம்பார்தஷப்தேந விவக்ஷிதமித்யாஹ — ‘தம்பகர்ப’ இதி. தாம்பிகத்வக்யாபநாபிஸந்திரஹித இத்யர்தஃ. கேவலஂ தம்பகர்பஸ்து தாமஸஃ. அத ஐஹிகாமுஷ்மிகபலஸம்பேதமாத்ரமிஹ ராஜஸத்வஂ விவக்ஷிதத்வமித்யபிப்ராயேணாஹ — ‘யஷஃபலஷ்சேதி’. தம்பாநுஸாராத்வா தரிஷ்டைகபலத்வோக்திஃ.’பரதஷ்ரேஷ்ட!’,இதி த்வஂ து ஸாத்த்விகயஜ்ஞாத்யதிகாரீத்யபிப்ராயஃ.

———————

13. விதிஹீநமஸ்ருஷ்டாந்நம் மந்த்ரஹீநமதக்ஷிணம்
ஸ்ரத்தாவிரஹிதம் யஜ்ஞம் தாமஸம் பரிசக்ஷதே

விதிஹீநம்-விதி தவறியது,
அஸ்ருஷ்டாந்நம்-பிறர்க்குணவு தராததும்,
மந்த்ரஹீநம்-மந்திர மற்றது,
அதக்ஷிணம்-தக்ஷிணையற்றது,
ஸ்ரத்தாவிரஹிதம்-நம்பிக்கையின்றிச் செய்யப்படுவது,
யஜ்ஞம் தாமஸம் பரிசக்ஷதே-இத்தகைய வேள்வியைத் தாமசமென்பார்.

விதி தவறியது, பிறர்க்குணவு தராததும் மந்திர மற்றது, தக்ஷிணையற்றது, நம்பிக்கையின்றிச் செய்யப்படுவது –
இத்தகைய வேள்வியைத் தாமசமென்பார்.

எந்த ஆராதனையில் குற்றமிருக்கிறதோ அது வேதநெறி வழுவியதாகும். அன்னதானம் எல்லா உயிர்களுக்கு மிடையிலுள்ள
தொடர்வை நிலைநாட்டுகிறது. அன்னம் வழங்காதவிடத்து வேற்றுமை பரவுகிறது. அதனால் கேடு விளைகிறது.
நல்லெண்ணமில்லாத செயல் மந்திரமில்லாத செயல் எனப்படுகிறது. ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அடிப்படையாகவுள்ள
எண்ணமே அதற்குச் சிறப்பளிக்கிறது. ஆழ்ந்த எண்ணமில்லாத வழிபாடு யந்திரம் செய்கிற செயலுக்கு ஒப்பாகிறது.
கடவுள் வழிபாடு சம்பந்தமான கிரியைகளைப் பிரதிபலன் எதிர்பாராது செய்துவைப்பவர் புரோகிதர் ஆகிறார்.
புரோகிதர்க்கும் அறிவு ஒழுக்கமுடைய மற்றவர்க்கும் வழங்கும் பொருள் தக்ஷிணை எனப்படுகிறது.
தக்ஷிணை வழங்காத வழிபாடானது பிறரைப் பொருள் படுத்தாதது எனவே அது வழிபாடாகாது.
ஊக்கமின்றி, விசுவாசமின்றிக் கடனைக் கட்டுவது போன்று செய்யப்படும் காரியம் சிரத்தையற்றதாகிறது.
இத்தனை குறைபாடுகளோடு கூடியதால் அந்த ஆராதனை கீழ்த்தரமானதாகிறது.

மனிதன் சிரத்தையோடு எதைப் பூஜிக்கிறானோ அவன் அதுவாகிறான். அதற்குத் தவம் பெருந்துணைபுரிகிறது.
தவம் யாது என்பது இனி விளக்கப்படுகிறது.

৷৷17.13৷৷விதி ஹீநஂ ப்ராஹ்மண உக்த விதி ஹீநஂ ஸதாசார யுக்தைஃ விதி வித்பிஃ ப்ராஹ்மணைஃ யஜஸ்ய இதி உக்தி ஹீநம் இத்யர்தஃ. -அஸரிஷ்டாந்நம் அசோதித த்ரவ்யம். –மந்த்ர ஹீநம் அதக்ஷிணஂ ஷ்ரத்தா விரஹிதஂ ச யஜ்ஞஂ தாமஸஂ பரிசக்ஷதே.

அத தபஸோ குணதஃ த்ரை வித்யஂ வக்துஂ தஸ்ய ஷரீர வாங் மநோபிஃ நிஷ் பாத்யதயா தத் ஸ்வரூப பேதஂ தாவத் ஆஹ —

৷৷17.13৷৷அஸரிஷ்டாந்நத்வமந்த்ரஹீநத்வாத்யுக்த்யைவ சோதிதப்ரகாரவிஹீநத்வஸித்தேரத்ர’விதிஹீநம்’ இத்யயதாஷாஸ்த்ரத்வஂ ந விவக்ஷிதம்; அந்யஸ்ய சாவஷ்யாபேக்ஷிதஸ்ய ஹாநிரிஹ ஸூசயிதுமுசிதேத்யபிப்ராயேணாஹ — ‘ப்ராஹ்மணோக்திஹீநமிதி’. ஷாஸ்த்ரோதித ஏவார்தஃ ஸத்பிரநுஷிஷ்டோநுஷ்டேய இதீமமர்தஂ விவரிணோதி — ‘ஸதாசாரேதி’. லோபாதிஷயாத்தக்ஷிணாயா அப்யபாவே அந்நதாநாபாவஸ்ய கைமுத்யஸித்தத்வாத்’அதக்ஷிணம்’ இத்யநேநைவாந்நாதாநாதேருபலக்ஷணாத் அஸரிஷ்டஷப்தஸ்வாரஸ்யாத்தோஷாதிஷயக்யாபநோபயோகாச்ச. அஸரிஷ்டாந்நஷப்தேந ஷூத்ரப்ரதிக்ரஹாதிவிவக்ஷாமாஹ’அசோதிதத்ரவ்யமிதி’. யஜ்ஞார்தஂ ஸரிஷ்டமிஹ ஸரிஷ்டஷப்தேந விவக்ஷிதம்; ந்யாயாகதமித்யர்தஃ. ததந்யதஸரிஷ்டஂ? யதா — ‘ந யஜ்ஞார்தஂ தநஂ ஷூத்ராத்விப்ரோ பிக்ஷேத தர்மவித். யஜமாநோ ஹி பிக்ஷித்வா ப்ரேத்ய சண்டாலதாஂ வ்ரஜேத்’ இதி.

———————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்-

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: