ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –மூன்றாம் அத்தியாயம் –கர்ம யோகம்– யோகம்– 3-17 -3-32—

17. யஸ்த்வாத்மரதிரேவ ஸ்யாதாத்மத்ருப்தஸ்ச மாநவ:
ஆத்மந்யேவ ச ஸந்துஷ்டஸ்தஸ்ய கார்யம் ந வித்யதே

து ய: மாநவ:-ஆனால் எந்த மனிதன்,
ஆத்மரதி ஏவ ச-தன்னிலேதான் இன்புறுவான்,
ஆத்மத்ருப்த ச-தன்னிலேதான் திருப்தியடைவான்,
ஆத்மநி ஏவ ஸந்துஷ்ட: ஸ்யாத்-தன்னிலேதான் மகிழ்ந்திருப்பான் எனில்,
தஸ்ய கார்யம் ந வித்யதே-அவனுக்குத் தொழிலில்லை.

தன்னிலேதான் இன்புறுவான்; தன்னிலேதான் திருப்தியடைவான்; தன்னிலேதான் மகிழ்ந்திருப்பான்,
அவனுக்குத் தொழிலில்லை.

பிரகிருதி கர்ம சொரூபம். ஆத்மாவிடத்துக் கர்மம் இல்லை. மனதோ பிரகிருதியின் கூறுபாடாகும்.
ஆகையால் அதனிடத்து ஓயாது கர்மம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆயினும் அக்கர்மத்தில் ஒரு விசேஷம் உண்டு.
மனது உலகப் பொருள்களை இந்திரியங்கள் வாயிலாகப் பற்றுங்கால் அதன் கர்மம் அதிகரிக்கிறது.
அது ஆத்மாவைப் பற்றுங்கால் அதன் கர்மம் ஓய்கிறது. அதன் கர்மங்களில் கடைசியானது ஆத்மாவைப் பற்றுதல் என்ற கர்மம்.
ஆத்மாவானது ஆனந்த சொரூபம். ஆதலால் மனது ஆத்மாவைப் பற்றும்பொழுது
அதற்கு நிலைத்த இன்பமும் திருப்தியும் மகிழ்வும் உண்டாகின்றன.
நதியானது கடலை அடையும் பரியந்தம் ஓடுதல் என்ற கர்மம் அதற்கு இருக்கிறது.
கடலை அடைந்தான பிறகு அதற்குக் கர்மம் ஒன்றுமில்லை. ஆத்மாவைச் சார்ந்து ஆத்மாவில் லயமாவது ஒப்பற்ற கர்மமாகிறது.
எல்லா ஜீவர்களும் அறிந்தோ அறியாமலோ குறிக்கோளாகக் கொண்டிருப்பது இதுவே.
ஆக, ஆத்மாவில் ஒடுங்கியிருக்கும் மனதுக்குக் கர்மமில்லை.

உலகத்தவரிடமிருந்தாவது அவன் எதையும் எதிர்பார்ப்பதில்லையா? விடை வருகிறது:

৷৷3.17৷৷யஃ து ஜ்ஞாநயோககர்மயோகஸாதநநிரபேக்ஷஃ ஸ்வத ஏவ ஆத்மரதிஃ ஆத்மாபிமுகஃ ஆத்மநா ஏவ தரிப்தஃ, ந அந்நபாநாதிபிஃ ஆத்மவ்யதிரிக்தைஃ, ஆத்மநி ஏவ ச ஸந்துஷ்டஃ; ந உத்யாநஸ்ரக்சந்தநகீதவாதித்ரநரித்யாதௌ, தாரணபோஷணபோக்யாதிகஂ ஸர்வம் ஆத்மா ஏவ யஸ்ய தஸ்ய ஆத்மதர்ஷநாய கர்தவ்யஂ ந வித்யதே; ஸ்வத ஏவ ஸர்வதா தரிஷ்டாத்மஸ்வரூபத்வாத்.

৷৷3.17৷৷ஏவஂ ஜ்ஞாநயோகாத்யதிகாரிணோபி கர்மகர்தவ்யதாயா உக்தத்வாத்,’தஸ்மாதஸக்தஃ’ 3.19 இத்யாதிநா வக்ஷ்யமாணத்வாச்ச தந்மத்யே’யஸ்த்வாத்மரதிஃ’ இத்யாதிஷ்லோகௌ ந ஜ்ஞாநயோகாத்யதிகாரிவிஷயௌ, கிந்து பலதஷாவிஷயாவித்யபிப்ராயேணாஹ ‘அஸாதநாயத்தேதி’. ஏதேந’அபயஂ ஸர்வபூதேப்யோ தத்த்வா நைஷ்கர்ம்யமாசரேத்’ இத்யாத்யுக்தஸந்ந்யாஸாஷ்ரமிபரத்வேந பரவ்யாக்யாநஂ நிரஸ்தம், தஸ்யாபி ஹி ஸ்வாஷ்ரமதர்மநிஷ்டஸ்ய ஸர்வகர்மநிவரித்த்யபாவாத். வர்ணாஷ்ரமவிஷிஷ்டஸ்யைவ ஹி வர்ணாஷ்ரமதர்மாரம்பஃ, ந புநர்வர்ணாஷ்ரமாதீநநாமரூபவிநிர்முக்தஸ்யேதி முக்தஷப்தஸ்ய பாவஃ.’யஸ்த்விதி’,’துஷப்தஃ’ ஸாதநநிஷ்டவ்யாவரித்த்யர்த இத்யபிப்ராயேண’ஜ்ஞாநயோககர்மயோகஸாதநநிரபேக்ஷ’ இத்யுக்தம். கதஂ தர்ஹி ஸாதநாபாவே ஸாத்த்யஸித்திஃ? இத்யத்ராஹ ‘ஸ்வத ஏவேதி’. ப்ரதிபந்தகஂ ஹி தந்நிவரித்த்யர்தம்; ஆத்மாபிமுகத்வஂ து ஸ்வதஃ ப்ராப்தமிதி பாவஃ. ரதிஷப்தோத்ராபிமுக்யவிஷயஃ, தரிப்த்யாதேஃ பரிதங்நிர்தேஷாத்.’ஆத்மரதிரேவ”ஆத்மந்யேவ’ இதி பூர்வாபரவத்’ஆத்மதரிப்தஃ’ இத்யத்ராப்யவதாரணஂ விவக்ஷிதமித்யபிப்ராயேணாஹ ‘ஆத்மநைவேதி’. தரிப்திதுஷ்டிஷப்தௌ ஹி போஷகபோக்யஜந்யப்ரீதிவிஷயதயா ப்ரஸித்தாவித்யபிப்ரேத்ய தத்ததுசிதஂ வ்யவச்சேத்யமாஹ ‘நாந்நபாநாதிபிரிதி’,’நோத்யாநேத்யாதி’ ச.’ஆத்மரதிஃ’ இத்யாதேர்வ்யவச்சேத்யத்ரயஂ ஸங்கலய்ய ஸூசயந்வாக்யார்தமாஹ ‘தாரணேதி’. ஆதிஷப்தேந போகஸ்தாநாதி விவக்ஷிதம்; யஸ்ய து ஜ்ஞாநயோகநிஷ்டஸ்யாபி தாரணாதிகமந்நபாநாதிபிரேவ தஸ்ய கர்தவ்யஂ வித்யதே ஏவேதி பாவஃ. நநு’தஸ்ய கார்யஂ ந வித்யதே’ இத்யயுக்தஂ, முக்தஸ்யாபி “ஜக்ஷந் க்ரீடந்” சாஂ.உ.8.12.3 இத்யாதிகார்யஷ்ரவணாத். ந சாத்ர கார்யமிதி “ந தஸ்ய கார்யஂ கரணஂ ச வித்யதே” ஷ்வே.உ.6.7 இதிவச்சரீராதி நிர்திஷ்யதே, தந்நிஷேதஸ்யேதாநீமநுபயுக்தத்வாத், ததத்யந்தநிஷேதஸ்ய ச’த்வாதஷாஹவதுபயவிதஂ’ ப்ர.ஸூ.4.3.12இத்யாதிஸூத்ரதத்விஷயஷ்ருதிபிர்விருத்தத்வாதித்யாஷங்க்யோக்தஂ’ஆத்மதர்ஷநாய கர்தவ்யஂ ந வித்யதே’ இதி.’யஸ்த்வாத்மரதிஃ’ இத்யாதிநாபிப்ரேதஂ ஹேதுஂ வ்யநக்தி ‘ஸ்வத ஏவேதி’.’ஸ்வத ஏவ ஸர்வதா’ இத்யுபாப்யாஂ உத்பத்த்யர்தஂ விநாஷபரிஹாரார்தஂ ச ஸாதநாபேக்ஷா நாஸ்தீதி ஜ்ஞாபிதம்.

———————–

18. நைவ தஸ்ய க்ருதேநார்தோ நாக்ருதேநேஹ கஸ்சந
ந சாஸ்ய ஸர்வபூதேஷு கஸ்சிதர்தவ்யபாஸ்ரய:

தஸ்ய இஹ க்ருதேந-அவனுக்குச் செய்கையில்,
கஸ்சந அர்த ந-யாதொரு பயனுமில்லை.
அக்ருதேந: ஏவ ந-செயலின்றி இருப்பதிலும் (அவனுக்கு பயன்) இல்லை,
ச ஸர்வபூதேஷு-எந்த உயிரிலும்,
அஸ்ய அர்த வ்யபாஸ்ரய:-அவனுக்கு எவ்வித பயனும்,
கஸ்சித் ந-சிறிது கூட இல்லை.

அவனுக்குச் செய்கையில் யாதொரு பயனுமில்லை; செயலின்றி இருப்பதிலும் அவனுக்குப் பயனில்லை;
எவ்விதப் பயனையுங் கருதி அவன் எந்த உயிரையுஞ் சார்ந்து நிற்பதில்லை.

ஆத்மாவை அடைந்தவன் பூர்ணானந்தத்தைப் பெற்றவன் ஆகிறான். அதற்குமேல் அவன் பெற வேண்டியது ஒன்றுமில்லை.
பெற்ற அப்பரமானந்தத்தை இழப்பதும் கிடையாது. ஆகையால் புல் முதல் பிரம்மா பரியந்தம்
எந்த உயிரிடத்திருந்தும் எவ்விதமான தயவையும் அந்த ஆத்மஞானி எதிர்பார்ப்பதில்லை.

இந்நிலையை அடைந்து விட்டதாகப் பாசாங்கு செய்வதில் பயனில்லை. இப்பெருநிலையின் பொருட்டுக்
கர்மத்தின் வாயிலாகத் தன்னை ஆயத்தப்படுத்த வேண்டும். எப்படிக் கர்மம் செய்யவேண்டும்? விடை வருகிறது :

৷৷3.18৷৷அத ஏவ தஸ்ய ஆத்மதர்ஷநாய கரிதேந தத்ஸாதநேந ந அர்தஃ ந கிஞ்சித் ப்ரயோஜநம், அகரிதேந ஆத்மதர்ஷநஸாதநேந ந கஷ்சித் அநர்தஃ அஸாதநாயத்தாத்மதர்ஷநத்வாத். ஸ்வத ஏவாத்மவ்யதிரிக்தஸகலாசித்வஸ்துவிமுகஸ்ய அஸ்ய ஸர்வேஷு ப்ரகரிதிபரிணாமவிஷேஷேஷு ஆகாஷாதிஷு பூதேஷு ஸகார்யேஷு ந கஷ்சித் ப்ரயோஜநதயா ஸாதநதயா வா வ்யபாஷ்ரயஃ, யதஃ தத்விமுகீகரணாய ஸாதநாரம்பஃ; ஸ ஹி முக்த ஏவ.யஸ்மாத் அஸாதநாயத்தாத்மதர்ஷநஸ்ய ஏவ ஸாதநாப்ரவரித்திஃ, யஸ்மாத் ச ஸாதநே ப்ரவரித்தஸ்ய அபி ஸுஷகத்வாத் அப்ரமாதத்வாத் ததந்தர்கதாத்மயாதாத்ம்யாநுஸந்தாநத்வாத் ச ஜ்ஞாநயோகிநஃ அபி தேஹயாத்ராயாஃ கர்மாநுவரித்த்யபேக்ஷத்வாத் ச கர்மயோக ஏவ ஆத்மதர்ஷநநிர்வரித்தௌ ஷ்ரேயாந்

৷৷3.18৷৷அர்தஷப்தஸ்யாத்ர ப்ரயோஜநவிஷயதாஂ வதந்’தஸ்ய கார்யஂ ந வித்யதே’ இத்யநேந பௌநருக்த்யஂ பரிஹரதி ‘ந கிஞ்சித்ப்ரயோஜநமிதி’. ப்ரயோஜநாபாவாத் கர்தவ்யஂ நாஸ்தீத்யுக்தஂ பவதி.’நாகரிதேந’ இத்யத்ரார்தோ ந நிஷேத்யஃ, கிந்த்வகரணே ப்ரத்யவாய இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘ந கஷ்சிதநர்த’ இதி. அர்தாநர்தௌ ஹ்யாத்மதர்ஷநததபாவௌ; தத்ர பூர்வஸ்ய ஸித்தத்வாத் ந ஸாத்யத்வம், உத்தரஸ்ய சாத்யந்தநிவரித்தத்வாந்ந நிவர்தநீயத்வமித்யபிப்ராயேணாஹ ‘அஸாதநாயத்தாத்மதர்ஷநத்வாதிதி’.’ந சாஸ்ய’ இத்யாதிநா ப்ரதிபந்தநிவரித்த்யர்தமபேக்ஷா நாஸ்தீத்யுச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘ஸ்வத ஏவேத்யாதி’. அஸ்யேதிஷப்த ஆத்மரதிரித்யாதிநிர்திஷ்டப்ரகாரபராமர்ஷீத்யபிப்ராயேணோக்தஂ’ஸகலாசித்வஸ்துவிமுகஸ்யேதி’. ஸர்வஷப்தஸ்யாத்ராஸங்கோசேந ஸாவாந்தரபேதஸமஸ்தப்ராகரிதபோக்யவிஷயதாமாஹ’ப்ரகரிதீத்யாதிநா ஸகார்யேஷ்வித்யந்தேந’. பரிணாமஷப்தேநாத்ர பூதஷப்தஸ்ய பவநக்ரியாயோகிபரத்வஂ தர்ஷிதம்.’அர்தவ்யபாஷ்ரயஃ’ இத்யத்ரார்தஷப்தோ பாவப்ரதாந இதி வ்யநக்தி ‘ப்ரயோஜநதயா வ்யபாஷ்ரய’ இதி. வ்யபாஷ்ரயஃ ஸ்வீகரணம். அர்த ஏவ வ்யபாஷ்ரயஃ ஸ்வீகரணீயமிதி வாபிப்ரேதம். ஏதேந ப்ரயோஜநநிமித்தோ வ்யபாஷ்ரய இதி பரவ்யாக்யா நிரஸ்தா. நசாஸ்யேத்யாதேர்ஹேத்வபிப்ராயேண வா முக்த ஏவ ஹி ஸாதநநிரபேக்ஷ இதி ஷ்லோகத்வயார்தநிகமநாபிப்ராயேண சோச்யதே ‘ஸ ஹி முக்த ஏவேதி’.

——————

19. தஸ்மாதஸக்த: ஸததம் கார்யம் கர்ம ஸமாசர
அஸக்தோ ஹ்யாசரந்கர்ம பரமாப்நோதி பூருஷ:

தஸ்மாத் ஸததம் அஸக்த:-ஆதலால், எப்போதும் பற்று நீக்கி,
கார்யம் கர்ம-செய்யத்தக்க தொழிலை,
ஸமாசர-செய்து கொண்டிரு,
ஹி அஸக்த:-ஏனெனில் பற்றில்லாமல்,
கர்ம ஆசரந் பூருஷ:-தொழில் செய்துகொண்டிருக்கும் மனிதன்,
பரம் ஆப்நோதி-பரம்பொருளை எய்துகிறான்.

ஆதலால், எப்போதும் பற்று நீக்கிச் செய்யத்தக்க தொழிலைச் செய்து கொண்டிரு.
பற்றில்லாமல் தொழில் செய்துகொண்டிருக்கும் மனிதன் பரம்பொருளை எய்துகிறான்.

ஓயாது ஹிருதயம் அடித்துக்கொண்டிருப்பதால் உடல் வாழ்க்கை நன்கு நடைபெறுகிறது.
ஆனால் ஹிருதயம் அடிப்பதில் மனிதன் கருத்துச் செலுத்துவதில்லை.
அதுபோன்று பல கருமங்களைப் பற்றற்றுச் செய்யவேண்டும்.
பற்று நீங்குமளவு வேலைகளுக்கிடையில் விச்ராந்தி தானே உண்டாகிறது.
ஆத்ம சொரூபத்தை அறிதலும் அத்தகைய மனதுக்கு எளிதாகிறது.
வேலை செய்யாது விச்ராந்தி பெறமுடியாது. விச்ராந்தி என்பது மனவமைதி.

அப்படி ஏராளமாக வியவகாரங்களைச் செய்து கொண்டிருப்பதற்கு இடையில்
விச்ராந்தியடைந்தவர்கள் உண்டா? உண்டு. அவர்கள் யார் எனின் :

৷৷3.19৷৷தஸ்மாத் அஸங்கபூர்வகஂ கார்யம் இத்யேவ ஸததஂ யாவதாத்மப்ராப்தி கர்ம ஏவ ஸமாசர. அஸக்தஃ கார்யம் இதி வக்ஷ்யமாணாகர்தரித்வாநுஸந்தாநபூர்வகஂ ச கர்ம அநுசரந் பூருஷஃ கர்மயோகேந ஏவ பரம் ஆப்நோதி ஆத்மாநஂ ப்ராப்நோதி இத்யர்தஃ.

৷৷3.19৷৷’தஸ்மாத்’ இத்யேதத்கர்மணஃ கர்தவ்யதாயாஂ பூர்வோக்தஸமஸ்தஹேதுபராமர்ஷீத்யபிப்ராயேணாஹ ‘யஸ்மாதிதி’.’அஸக்தஃ கார்யம்’ இத்யுபயமபி கர்மணோநுஷ்டாநப்ரகாரபரமித்யபிப்ராயேணோக்தஂ’அஸங்கபூர்வகஂ கார்யமித்யேவேதி’. கார்யமித்யேவ, ந து தத்கார்யஂ ஸ்வர்காத்யபேக்ஷயேத்யர்தஃ.’ஸததஂ’ இத்யத்ர ஜ்ஞாநயோகாதிகாரே ஸத்யபி கர்மயோகஸ்யைவாநுஷ்டேயத்வாயாஹ ‘யாவதாத்மப்ராப்தீதி’. ஜ்ஞாநயோகவ்யவதாநமந்தரேணாபி கர்மயோக ஏவாத்மப்ராப்திஂ ஸாதயதீதி’அஸக்தோ ஹி’ இத்யாதிநோச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘அஸக்த’ இதி.’கர்மாசரந் ৷৷. பரமாப்நோதீதி’. ந புநஃ கர்மாசரணாநந்தரமந்யத்கரித்வேத்யர்தஃ.’கர்மாசரந் பரமாப்நோதி’ இத்யுக்தே அர்தஸித்தஂ கர்மணஃ ஸாதநத்வஂ வ்யநக்தி ‘கர்மயோகேநைவேதி’. அத்ர ப்ராப்யதயா நிர்திஷ்டஃ பரோ தேஹாதிரிக்தாத்மப்ரகரணத்வாத் ப்ரகரிதேஃ பரோ ஜீவ இத்யபிப்ராயேணாஹ’ஆத்மாநஂ ப்ராப்நோதீத்யர்த’ இதி.

—————

20. கர்மணைவ ஹி ஸம்ஸித்திமாஸ்திதா ஜநகாதய:
லோகஸங்க்ரஹமேவாபி ஸம்பஸ்யந்கர்துமர்ஹஸி

ஜநகாதய: ஹி-ஜனகன் முதலியோரும்,
கர்மணா ஏவ-செய்கையாலேயே,
ஸம்ஸித்திம் ஆஸ்திதா-சித்தி (சிறந்த பேற்றை) பெற்றார்கள்,
லோகஸங்க்ரஹம் ஸம்பஸ்யந்-உலக நன்மையைக் கருதியும்,
அபி கர்தும் ஏவ அர்ஹஸி-நீ தொழில் புரிதல் தகும்.

ஜனகன் முதலியோர் செய்கையாலேயே சித்தி பெற்றார்கள். உலக நன்மையைக் கருதியும்
நீ தொழில் புரிதல் தகும்.

ஜனகர், அசுவபதி முதலிய ராஜரிஷிகள் ராஜ்ய பரிபாலனம் என்ற நானாவிதமான கர்மங்களில் பிரவேசித்திருந்தனர்.
நன்கு அரசாளுதலோடு அவர்களுடைய பிரவேசித்திருந்தனர். நன்கு அரசாளுதலோடு அவர்களுடைய வாழ்க்கை
நின்றுவிடவில்லை. கர்ம மார்க்கத்தைப் கைப்பற்றியே அவர்கள் முக்தியடைந்தார்கள்.

ஞானியர்கள் கர்மத்தில் ஈடுபடுதலில் இன்னொரு சிறப்பு உண்டு. குருடன் குருடனுக்கு வழிகாட்ட முடியாது.
கண்ணுடையவன் தான் கண்ணில்லாதவனைக் கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு போகமுடியும்.
ஞானக் கண்ணுடையவர்கள் கர்மத்தைத் தவறுதலின்றிச் செய்யவல்லவர் ஆவர்.
கர்மம் செய்தே முன்னேற்றம் அடைந்தாகவேண்டிய உலக மக்களை நல்வழியில் நடாத்துதல் அவர்களுக்கு இயலும்.
ஆக, அப் பொறுப்பை எண்ணிப்பார்க்குமிடத்து, கர்மம் செய்வது அவசியமாகிறது.

உலகத்தைப்பற்றிய பொறுப்பு அனாவசியமாக வருவித்துக் கொள்ளப்பட்டதல்லவா? அப்படியன்று. ஏனெனில் :

৷৷3.20৷৷யதோ ஜ்ஞாநயோகாதிகாரிணஃ அபி கர்மயோக ஏவ ஆத்மதர்ஷநே ஷ்ரேயாந், அத ஏவ ஹி ஜநகாதயோ ராஜர்ஷயோ ஜ்ஞாநிநாம் அக்ரேஸராஃ கர்மயோகேந ஏவ ஸஂஸித்திம் ஆஸ்திதாஃ, ஆத்மாநஂ ப்ராப்தவந்தஃ.ஏவஂ ப்ரதமஂ முமுக்ஷோஃ ஜ்ஞாநயோகாநர்ஹதயா கர்மயோகாதிகாரிணஃ கர்மயோக ஏவ கார்யஃ, இத்யுக்த்வா ஜ்ஞாநயோகாதிகாரிணஃ அபி ஜ்ஞாநயோகாத் கர்மயோக ஏவ ஷ்ரேயாந் இதி ஸஹேதுகம் உக்தம். இதாநீஂ ஷிஷ்டதயா வ்யபதேஷ்யஸ்ய ஸர்வதா கர்மயோக ஏவ கார்ய இதி உச்யதே லோகஸஂக்ரஹஂ பஷ்யந் அபி கர்ம ஏவ கர்தும் அர்ஹஸி.

৷৷3.20৷৷கர்மயோகஸ்ய ஜ்யாயஸ்த்வஂ ஷிஷ்டாநுஷ்டாநேநோதாஹ்ரியதே ‘கர்மணைவேதி’.’ஹிஷப்தஸூசிதஂ’ ஜ்ஞாநயோகாதிகாரஂ தர்ஷயதி ‘ராஜர்ஷயோ ஜ்ஞாநிநாமக்ரேஸரா’ இதி. ராஜாநோ ஹி விஸ்தீர்ணாகாதமநஸஃ; தத்ராபி றஷித்வாததீந்த்ரியார்தத்ரஷ்டாரஃ, தத்ராப்யாத்மவிதஃ, தத்ராபி நிஸர்கநிகரிஹீதேந்த்ரியத்வாத் ப்ரகரிஷ்டோத்பத்திகஸத்த்வாதிநா ச தேஷாமக்ரகண்யா இத்யர்தஃ.’கர்மணைவ’ இத்யேவகாரோ ஜ்ஞாநயோகஷக்தஸ்யாபி கர்மயோகாநுபரதிபரஃ. ஸஂஸித்திஷப்தஸ்ய பரமாப்நோதீத்யுக்தநிதர்ஷநபரத்வாத்’ஆத்மாநஂ ப்ராப்தவந்த’ இத்யுக்தம். ஏவஂ ச ஸதி கர்மணைவேதி பூர்வப்ரஸக்தஜ்ஞாநயோகநைரபேக்ஷ்யபரமவதாரணமப்யுபபந்நஂ பவதி. உத்தரஸங்கத்யர்தமுக்தஂ ஸங்க்ரஹேணோத்கரிஹ்ணாதி ‘ஏவமிதி’.’இதாநீஂ’ இத்யநேந’லோகஸங்க்ரஹஂ’ இத்யாதிகஂ’வித்வாந்யுக்தஃ ஸமாசரந்’ 3.26 இத்யந்தமவிச்சிந்நம்.’ஸர்வதேதி’. லோகரக்ஷார்தஂ, லோகோபப்லவஜநிதஸ்வபாபேந ஜ்ஞாநயோகாதபி ப்ரச்யாவகேநோபயப்ரஷ்டத்வபரிஹாரார்தஂ சேத்யர்தஃ.’லோகஸங்க்ரஹமபி’ இத்யந்வயே லோகஸங்க்ரஹஸ்யாப்ரதாநதா ப்ரதீயேத, பஷ்யந்நபீத்யுக்தே து கர்மகர்தவ்யதாயாஂ பூர்வோக்தஹேதுப்யோ லோகஸங்க்ரஹஸ்யாதிக்யஂ த்யோத்யேதேத்யயமந்வய உக்தஃ. ஏவகாரோ ஜ்ஞாநயோகவ்யவச்சேதாய கர்துமேவார்ஹஸீத்யந்வேதவ்ய இத்யபிப்ராயேணோக்தஂ ‘கர்மைவ கர்துமர்ஹஸீதி’. யத்வா’லோகஸங்க்ரஹமேவ’ இத்யேவகாரோ லோகஸங்க்ரஹஸ்ய நைரபேக்ஷ்யபரஃ,’கர்மைவ’ இதி து ப்ரகரணாபந்நமுக்தம்.’அர்ஹஸி’ இத்யநேந கர்மயோகைகாநுஷ்டாநகாரணமர்ஜுநஸ்ய வைஷிஷ்ட்யஂ த்யோத்யதே.’ஷ்ரேஷ்ட’ இதி.’ப்ரஷஸ்யஸ்ய ஷ்ரஃ’ அஷ்டா.4.3.60 இத்யநுஷாஸநாத்ப்ரஷஸ்யதம இத்யர்தஃ. தச்சாஸ்ய ப்ரஷஸ்யதமத்வமநுஷ்டாதரி஀ணாமநுவிதேயாநுஷ்டாநத்வோபயோகீதி மத்வா’தாநகரித்ஸ்நவிதோ மந்தாந் கரித்ஸ்நவிந்ந விசாலயேத்’ 3.29 இதி வக்ஷ்யமாணஂ சாநுஸந்தாய’கரித்ஸ்நஷாஸ்த்ரஜ்ஞதயாநுஷ்டாதரிதயா ச ப்ரதித’ இத்யுக்தம். அகரித்ஸ்நவிதோநுஷ்டாதுஃ கரித்ஸ்நவித்த்வேப்யநநுஷ்டாதுருபயாகாரவத்த்வேபி அப்ரஸித்தஸ்யாநுவிதேயாநுஷ்டாநதா நாஸ்தீதி தத்வ்யவச்சேதாய பதத்ரயம்.’ஸ யத்ப்ரமாணஂ குருதே’ இத்யத்ர’ஸ யச்சாஸ்த்ரஂ ப்ரமாணீகரோதி ததநுவர்ததே லோகஃ’ இத்யஸ்மிந்நர்தே ததநுவர்தநஸ்யததர்தாநுஷ்டாநரூபத்வாதர்ததஃ புநருக்திஃ ஸ்யாத். குருத இதி சைதத்புத்யத இத்யஸ்மிந்நர்தே நேதவ்யம்.’லோகஸஂக்ரஹமேவாபி ஸம்பஷ்யந் கர்துமர்ஹஸி’ இதி பூர்வவாக்யே ச’கர்துமர்ஹஸி’ இத்யேதாவந்மாத்ரமுக்தம், ஷ்ருதிஸ்மரித்யாதிகமபி ப்ரமாணீகர்துமர்ஹஸீத்யநுபந்யஸ்தம்; யேந ததர்தமிதமுச்யேத’யத்யதாசரதி’ இத்யங்கிந்யநுஷ்டேயஸ்வரூபே நிர்திஷ்டே தத்ப்ரகாரே த்வபேக்ஷிதே புபுத்ஸா ஜாயதே; அதஸ்ததபிதாநமேவோசிதமித்யபிப்ராயேண’யத்ப்ரமாணஂ யதங்கயுக்தமித்யுக்தம்’. ப்ரமாணஷப்தோத்ராவதிபரஃ; அநுஷ்டேயகர்மஸ்வரூபஸ்ய சாவதிரங்காந்யேவ; அத ஏவ ஹி வித்யந்தஷப்தேநேதிகர்தவ்யதாமுபசரந்தி. யத்ப்ரமாணஂ’யதாபூதமிதியாதவப்ரகாஷபாஷ்யமப்யேதத்பரமேவ.’ அஸ்மிந்நர்தே’குருதே’ இதிஷப்தஸ்வாரஸ்யப்ரதர்ஷநாய’அநுதிஷ்டதீத்யுக்தம்’. அந்யதார்தாந்தரே லக்ஷணா ஸ்யாதிதி பாவஃ. யத்ப்ரமாணமிதி நிர்திஷ்டவிஷிஷ்டஸித்த்யர்தஂ தச்சப்தார்தமாஹ’ததங்கயுக்தமிதி’. நநு யச்சப்தேநாங்கே நிர்திஷ்டே கதஂ தச்சப்தேநாங்கவிஷிஷ்டபராமர்ஷஃ? இத்தஂ யதங்கயுக்தமநுதிஷ்டதி ததாசரதீத்யுக்தே ததங்கமாசரதீத்யேவ ஷப்தவரித்திஃ. அங்கஸ்ய சாங்கிபரிதக்பாவாயோகாத் அர்ததஸ்ததங்கவிஷிஷ்டமிதி ஸித்தம். ஆபிப்ராயிகௌ கரணாகரணயோரர்தாநர்தௌ ப்ரகாஷயதி ‘அத’ இதி. லோகாநுவிதேயாநுஷ்டாநத்வாதித்யர்தஃ.’ஸர்வதேதி’ யாவதாத்மப்ராப்தீத்யர்தஃ. நநு ஸ்வயஂ யதி ஜ்ஞாநயோகேந முக்தோ பவதி கிமஸ்ய லோகேந ஸங்கரிஹீதேநாஸங்கரிஹீதேந வா? இத்யத்ராஹ ‘அந்யதேதி’; ஜ்ஞாநயோகாதிகார்யஹமிதி கரித்வா கர்மயோகபரித்யாகே ஸதீத்யர்தஃ.’ஜ்ஞாநயோகாதபி’ இத்யபிஷப்த உபயப்ரஷ்டதாஂ த்யோதயதி.

—————

21. யத்யதாசரதி ஸ்ரேஷ்டஸ்தத்ததேவேதரோ ஜந:
ஸ யத்ப்ரமாணம் குருதே லோகஸ்ததநுவர்ததே

ஸ்ரேஷ்ட யத் யத் ஆசரதி-எதனை யெதனை உயர்ந்தோன் செய்கிறானோ,
இதர ஜந: தத் தத் ஏவ-மற்ற மனிதர் அதை அதையே (பின்பற்றுகிறார்கள்),
ஸ யத் ப்ரமாணம் குருதே-அவன் எதை பிரமாணம் ஆக்குகிறானோ,
லோக தத் அநுவர்ததே-உலகத்தார் அதையே தொடருகிறார்கள்.

எதனை யெதனை உயர்ந்தோன் செய்கிறானோ அதையே மற்ற மனிதர் பின்பற்றுகிறார்கள்.
அவன் எதை பிரமாணமாக்குகிறானோ, அதையே உலகத்தார் தொடருகிறார்கள்.

மனிதன் ஈசுவரானுக்கிரகத்தால் மேலோன் ஆகிறான்.
அப்படி மேன்மையுற்றவர்களிடத்து ஈசுவர விபூதியும் விசேஷமாக மிளிர்கிறது.
உலகுக்கு மாதிரி மனிதனாக அல்லது வழிகாட்டும் ஆசாரியனாக அமைந்திருப்பவனும் அவனே.
அவன் செய்வதையே முன் மாதிரியாக உலகம் ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆதலால் அவனுடைய பொறுப்பு மிகப் பெரியது.
உடலை விட்டு உறுப்பு ஒன்றை எப்படிப் பிரிக்க முடியாதோ அப்படியே சமூகத்தை விட்டு மனிதன் பிரிந்திருப்பவன் அல்லன்.
அவனுடைய எண்ணமும் செயலும் நேர்முகமாக அல்லது மறைமுகமாக சமூகத்தைப் பாதிக்க வல்லவைகளாம்.
ஆதலால் தான் அவனுடைய செயல்களெல்லாம் நல்வழியில் செல்பவர்களுக்கு எடுத்துக்காட்டாக அமைந்தாக வேண்டும்.
ஈசுவரன் கொடுத்துள்ள பொறுப்பைப் புறக்கணிப்பது ஈசுவரனையே புறக்கணிப்பதற்கு ஒப்பாகும்.

பிறகு ஈசுவரனே எத்தகைய பொறுப்புடையவர் என்று வினவுமிடத்து அவர் விடையளிக்கிறார் :

৷৷3.21৷৷ஷ்ரேஷ்டஃ கரித்ஸ்நஷாஸ்த்ரஜ்ஞாதரிதயா அநுஷ்டாதரிதயா ச ப்ரதிதோ யத் யத் ஆசரதி தத் தத் ஏவ அகரித்ஸ்நவித் ஜநஃ அபி ஆசரதி. அநுஷ்டீயமாநம் அபி கர்ம ஷ்ரேஷ்டோ யத்ப்ரமாணஂ யதங்கயுக்தம் அநுதிஷ்டதி, ததங்கயுக்தம் ஏவ அகரித்ஸ்நவித் லோகஃ அபி அநுதிஷ்டதி; அதோ லோகரக்ஷார்தஂ ஷிஷ்டதயா ப்ரதிதேந ஷ்ரேஷ்டேந ஸ்வவர்ணாஷ்ரமோசிதஂ கர்ம ஸகலஂ ஸர்வதா அநுஷ்டேயம். அந்யதா லோகநாஷஜநிதஂ பாபஂ ஜ்ஞாநயோகாத் அபி ஏநஂ ப்ரச்யாவயேத்.

৷৷ 3.21৷৷கர்மயோகஸ்ய ஜ்யாயஸ்த்வஂ ஷிஷ்டாநுஷ்டாநேநோதாஹ்ரியதே ‘கர்மணைவேதி’.’ஹிஷப்தஸூசிதஂ’ ஜ்ஞாநயோகாதிகாரஂ தர்ஷயதி ‘ராஜர்ஷயோ ஜ்ஞாநிநாமக்ரேஸரா’ இதி. ராஜாநோ ஹி விஸ்தீர்ணாகாதமநஸஃ; தத்ராபி றஷித்வாததீந்த்ரியார்தத்ரஷ்டாரஃ, தத்ராப்யாத்மவிதஃ, தத்ராபி நிஸர்கநிகரிஹீதேந்த்ரியத்வாத் ப்ரகரிஷ்டோத்பத்திகஸத்த்வாதிநா ச தேஷாமக்ரகண்யா இத்யர்தஃ.’கர்மணைவ’ இத்யேவகாரோ ஜ்ஞாநயோகஷக்தஸ்யாபி கர்மயோகாநுபரதிபரஃ. ஸஂஸித்திஷப்தஸ்ய பரமாப்நோதீத்யுக்தநிதர்ஷநபரத்வாத்’ஆத்மாநஂ ப்ராப்தவந்த’ இத்யுக்தம். ஏவஂ ச ஸதி கர்மணைவேதி பூர்வப்ரஸக்தஜ்ஞாநயோகநைரபேக்ஷ்யபரமவதாரணமப்யுபபந்நஂ பவதி. உத்தரஸங்கத்யர்தமுக்தஂ ஸங்க்ரஹேணோத்கரிஹ்ணாதி ‘ஏவமிதி’.’இதாநீஂ’ இத்யநேந’லோகஸங்க்ரஹஂ’ இத்யாதிகஂ’வித்வாந்யுக்தஃ ஸமாசரந்’ 3.26 இத்யந்தமவிச்சிந்நம்.’ஸர்வதேதி’. லோகரக்ஷார்தஂ, லோகோபப்லவஜநிதஸ்வபாபேந ஜ்ஞாநயோகாதபி ப்ரச்யாவகேநோபயப்ரஷ்டத்வபரிஹாரார்தஂ சேத்யர்தஃ.’லோகஸங்க்ரஹமபி’ இத்யந்வயே லோகஸங்க்ரஹஸ்யாப்ரதாநதா ப்ரதீயேத, பஷ்யந்நபீத்யுக்தே து கர்மகர்தவ்யதாயாஂ பூர்வோக்தஹேதுப்யோ லோகஸங்க்ரஹஸ்யாதிக்யஂ த்யோத்யேதேத்யயமந்வய உக்தஃ. ஏவகாரோ ஜ்ஞாநயோகவ்யவச்சேதாய கர்துமேவார்ஹஸீத்யந்வேதவ்ய இத்யபிப்ராயேணோக்தஂ ‘கர்மைவ கர்துமர்ஹஸீதி’. யத்வா’லோகஸங்க்ரஹமேவ’ இத்யேவகாரோ லோகஸங்க்ரஹஸ்ய நைரபேக்ஷ்யபரஃ,’கர்மைவ’ இதி து ப்ரகரணாபந்நமுக்தம்.’அர்ஹஸி’ இத்யநேந கர்மயோகைகாநுஷ்டாநகாரணமர்ஜுநஸ்ய வைஷிஷ்ட்யஂ த்யோத்யதே.’ஷ்ரேஷ்ட’ இதி.’ப்ரஷஸ்யஸ்ய ஷ்ரஃ’ அஷ்டா.4.3.60 இத்யநுஷாஸநாத்ப்ரஷஸ்யதம இத்யர்தஃ. தச்சாஸ்ய ப்ரஷஸ்யதமத்வமநுஷ்டாதரி஀ணாமநுவிதேயாநுஷ்டாநத்வோபயோகீதி மத்வா’தாநகரித்ஸ்நவிதோ மந்தாந் கரித்ஸ்நவிந்ந விசாலயேத்’ 3.29 இதி வக்ஷ்யமாணஂ சாநுஸந்தாய’கரித்ஸ்நஷாஸ்த்ரஜ்ஞதயாநுஷ்டாதரிதயா ச ப்ரதித’ இத்யுக்தம். அகரித்ஸ்நவிதோநுஷ்டாதுஃ கரித்ஸ்நவித்த்வேப்யநநுஷ்டாதுருபயாகாரவத்த்வேபி அப்ரஸித்தஸ்யாநுவிதேயாநுஷ்டாநதா நாஸ்தீதி தத்வ்யவச்சேதாய பதத்ரயம்.’ஸ யத்ப்ரமாணஂ குருதே’ இத்யத்ர’ஸ யச்சாஸ்த்ரஂ ப்ரமாணீகரோதி ததநுவர்ததே லோகஃ’ இத்யஸ்மிந்நர்தே ததநுவர்தநஸ்ய ததர்தாநுஷ்டாநரூபத்வாதர்ததஃ புநருக்திஃ ஸ்யாத். குருத இதி சைதத்புத்யத இத்யஸ்மிந்நர்தே நேதவ்யம்.’லோகஸஂக்ரஹமேவாபி ஸம்பஷ்யந் கர்துமர்ஹஸி’ இதி பூர்வவாக்யே ச’கர்துமர்ஹஸி’ இத்யேதாவந்மாத்ரமுக்தம், ஷ்ருதிஸ்மரித்யாதிகமபி ப்ரமாணீகர்துமர்ஹஸீத்யநுபந்யஸ்தம்; யேந ததர்தமிதமுச்யேத’யத்யதாசரதி’ இத்யங்கிந்யநுஷ்டேயஸ்வரூபே நிர்திஷ்டே தத்ப்ரகாரே த்வபேக்ஷிதே புபுத்ஸா ஜாயதே; அதஸ்ததபிதாநமேவோசிதமித்யபிப்ராயேண’யத்ப்ரமாணஂ யதங்கயுக்தமித்யுக்தம்’. ப்ரமாணஷப்தோத்ராவதிபரஃ; அநுஷ்டேயகர்மஸ்வரூபஸ்ய சாவதிரங்காந்யேவ; அத ஏவ ஹி வித்யந்தஷப்தேநேதிகர்தவ்யதாமுபசரந்தி. யத்ப்ரமாணஂ’யதாபூதமிதியாதவப்ரகாஷபாஷ்யமப்யேதத்பரமேவ.’ அஸ்மிந்நர்தே’குருதே’ இதிஷப்தஸ்வாரஸ்யப்ரதர்ஷநாய’அநுதிஷ்டதீத்யுக்தம்’. அந்யதார்தாந்தரே லக்ஷணா ஸ்யாதிதி பாவஃ. யத்ப்ரமாணமிதி நிர்திஷ்டவிஷிஷ்டஸித்த்யர்தஂ தச்சப்தார்தமாஹ’ததங்கயுக்தமிதி’. நநு யச்சப்தேநாங்கே நிர்திஷ்டே கதஂ தச்சப்தேநாங்கவிஷிஷ்டபராமர்ஷஃ? இத்தஂ யதங்கயுக்தமநுதிஷ்டதி ததாசரதீத்யுக்தே ததங்கமாசரதீத்யேவ ஷப்தவரித்திஃ. அங்கஸ்ய சாங்கிபரிதக்பாவாயோகாத் அர்ததஸ்ததங்கவிஷிஷ்டமிதி ஸித்தம். ஆபிப்ராயிகௌ கரணாகரணயோரர்தாநர்தௌ ப்ரகாஷயதி ‘அத’ இதி. லோகாநுவிதேயாநுஷ்டாநத்வாதித்யர்தஃ.’ஸர்வதேதி’ யாவதாத்மப்ராப்தீத்யர்தஃ. நநு ஸ்வயஂ யதி ஜ்ஞாநயோகேந முக்தோ பவதி கிமஸ்ய லோகேந ஸங்கரிஹீதேநாஸங்கரிஹீதேந வா? இத்யத்ராஹ ‘அந்யதேதி’; ஜ்ஞாநயோகாதிகார்யஹமிதி கரித்வா கர்மயோகபரித்யாகே ஸதீத்யர்தஃ.’ஜ்ஞாநயோகாதபி’ இத்யபிஷப்த உபயப்ரஷ்டதாஂ த்யோதயதி.

——————

22. ந மே பார்தாஸ்தி கர்தவ்யம் த்ரிஷு லோகேஷு கிஞ்சந
நாநவாப்தமவாப்தவ்யம் வர்த ஏவ ச கர்மணி

பார்த-பார்த்தா,
மே-எனக்கு,
த்ரிஷு லோகேஷு-மூன்றுலகத்திலும்,
கர்தவ்யம் கிஞ்சந ந அஸ்தி-யாதொரு கடமையுமில்லை,
அவாப்தவ்யம் அவாப்தம் ச ந-பெற்றிராத பேறுமில்லை,
கர்மணி ஏவ வர்தே-தொழிலிலேதான் இயங்குகிறேன்.

பார்த்தா, மூன்றுலகத்திலும் எனக்கு யாதொரு கடமையுமில்லை. நான் பெற்றிராத பேறுமில்லை.
எனினும் நான் தொழிலிலேதான் இயங்குகிறேன்.

ஈசுவரன் செயலை எண்ணிப்பார்க்குமிடத்து அண்டம் முழுதும் நீக்கமற அவன் நிறைந்திருந்து அனைத்தையும் இயக்குகிறான்.
ஓர் அவதார மூர்த்தியாக அவனைப் பார்க்குமிடத்து மகாபாரத யுத்தத்தில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கு வருகிற லாப நஷ்டம் ஒன்றுமில்லை.
எனினும் மற்றவர்களையெல்லாம்விட அதிகமாகக் கருமத்தில் ஈடுபட்டவர் கிருஷ்ணபகவான் ஒருவரேயாம்.
ஏன் அவர் அப்படிச் செய்யவேண்டுமென்று கேட்குமிடத்து :

৷৷3.22৷৷ந மே ஸர்வேஷ்வரஸ்ய அவாப்தஸமஸ்தகாமஸ்ய ஸர்வஜ்ஞஸ்ய ஸத்யஸஂகல்பஸ்ய த்ரிஷு லோகேஷு தேவமநுஷ்யாதிரூபேண ஸ்வச்சந்ததோ வர்தமாநஸ்ய கிஞ்சித் அபி கர்தவ்யம் அஸ்தி, யதஃ அநவாப்தஂ கர்மணா அவாப்தவ்யஂ ந கிஞ்சித் அபி அஸ்தி, அதாபி லோகரக்ஷாயை கர்மணி ஏவ வர்தே.

৷৷3.22৷৷மயாபி ஹி நிரபேக்ஷேணைவ லோகக்ஷோபே நிஷ்ப்ரத்யவாயேநாபி பரமகாருணிகதயா லோகரக்ஷார்தஂ கர்மைவ க்ரியதே; த்வயா து ஸாபேக்ஷேண ஸப்ரத்யவாயேந கிம்புநரித்யுச்யதே’ந மே பார்த!’ இத்யாதிஷ்லோகத்ரயேண.’மே’ இதி பதேந கர்மவஷ்யசேதநாந்தரவ்யாவரித்தோ யதாவஸ்திதோ ஹீஷ்வரஃ பராமரிஷ்யத இத்யபிப்ராயேண விலக்ஷணநித்யஸித்தவிபூதிகுணபௌஷ்கல்யஸ்ய வ்யஞ்ஜநாநி ஸர்வேஷ்வரஸ்யேத்யாதிவிஷேஷணாந்யுக்தாநி ‘ஸர்வேஷ்வரஸ்யேதி’. ஷ்ருதிஸ்மரிதீ ஹி மமைவாஜ்ஞா, ஸா சாந்யைரநுவர்தநீயா, ந ஹி மே நியந்த்ரந்தரமஸ்தி, யததீநப்ரத்யவாயபயாத் குர்யாமிதி பாவஃ’அவாப்தஸமஸ்தகாமஸ்யேதி’. ந ச மே ஸங்கல்பமாத்ராதஸாத்யமிதஃ பூர்வமபிலாஷதஷாமாத்ராபந்நஂ ப்ரயோஜநமஸ்தி, யதுபாயதயா கர்ம கர்தவ்யமிதி பாவஃ.’ஸர்வஜ்ஞஸ்ய ஸத்யஸங்கல்பஸ்யேதி’. நாபி மே கர்மவஷ்யாநாஂ தேவமநுஷ்யதிரஷ்சாஂ ஸஜாதீயதயாவதீர்ணஸ்யாபி தேஷாமிவ ஜ்ஞாநஸங்கோச இச்சாப்ரதிகாதோ வாஸ்தி, யந்நிவரித்த்யர்தஂ கர்ம கார்யமித்யாஷயஃ.’த்ரிஷு லோகேஷு’ இத்யத்ரார்தஸித்தஂ விஷேஷமத்யாஹரித்யாஹ ‘தேவமநுஷ்யேதி’. உக்தஂ ச பகவதா பராஷரேண’ஸமஸ்தஷக்திரூபாணி தத்கரோதி ஜநேஷ்வரஃ. தேவதிர்யங்மநுஷ்யாக்யா சேஷ்டாவந்தி ஸ்வலீலயா৷৷ஜகதாமுபகாராய ந ஸா கர்மநிமித்தஜா. சேஷ்டா தஸ்யாப்ரமேயஸ்ய வ்யாபிந்ய வ்யாஹதாத்மிகா’ வி.பு.6.7.71-72 இதி.’நாநவாப்தமவாப்தவ்யம்’ இத்யேதத்கர்தவ்யாபாவேபேக்ஷிதஹேதுபரதயா வ்யாக்யாதி ‘யத’ இதி. உத்தரஷ்லோகபர்யாலோசநஸித்தஂ ப்ரயோஜநமாஹ ‘அதாபி லோகரக்ஷாயை’ இதி.’அதாபி’ இதி சகாரஸ்யார்தஃ கர்மணி வர்த ஏவேத்யுக்தே ந கதாசிதபி கர்மணோ விரம்ய ஜ்ஞாநயோகமநுதிஷ்டாமீதி பலிதஂ, தத்வ்யஞ்ஜநாயோக்தஂ ‘கர்மண்யேவ வர்தே’ இதி. யத்வா ப்ரகரணௌசித்யாதேவகாரோத்ர பிந்நக்ரமஃ.

—————-

23. யதி ஹ்யஹம் ந வர்தேயம் ஜாது கர்மண்யதந்த்ரித:
மம வர்த்மாநுவர்தந்தே மநுஷ்யா: பார்த ஸர்வஸ:

ஹி பார்த-ஏனெனில் பார்த்தா!
ஜாது அஹம் அதந்த்ரித:-ஒருக்கால் நான் சோம்பலில்லாமல்
யதி கர்மணி ந வர்தேயம்-எப்போதும் தொழில் கொண்டிராவிடின்,
ஸர்வஸ: மநுஷ்யா: மம வர்த்ம அநுவர்தந்தே-எல்லாப் பக்கங்களிலும் மனிதர் என் வழியையே பின்பற்றுகிறார்கள்.

நான் சோம்பலில்லாமல் எப்போதும் தொழில் கொண்டிராவிடின், பார்த்தா,
எல்லாப் பக்கங்களிலும் மனிதர் என் வழியையே பின்பற்றுகிறார்கள்.

நன்மை கடைப்பிடித்தல், ஓயாது உழைத்தல் முதலிய நல்வழிகளில் பெரியாரைப் பின்பற்றுதல் உலகில் மிகக் குறைவு.
சோம்பித் திரிதல், முயற்சி குன்றுதல் முதலியன மேலோரிடத்தும் இருக்கின்றனவென்று சாக்குச் சொல்லி
வாழாதொழிதல் பெரும்பாலோரது போக்காகும். நரோத்தமனாகிய பகவான் வீணே செயலற்றிருப்பதில்லை.
மற்றவர்க்கு எடுத்துக்காட்டாக அவர் ஓயாது உழைக்கிறார். பின்பு வினை வழுவுவதில் வரும் கேடு யாது?
பகவான் பதில் அளிக்கிறார் :

৷৷3.23৷৷அஹ ஸர்வேஷ்வரஃ ஸத்யஸஂகல்பஃ ஸ்வஸஂகல்பகரிதஜகதுதயவிபவலயலீலஃ ஸ்வச்சந்ததோ ஜகதுபகரிதயே மர்த்யோ ஜாதஃ அபி மநுஷ்யேஷு ஷிஷ்டஜநாக்ரேஸரவஸுதேவகரிஹே அவதீர்ணஃ தத்குலோசிதே கர்மணி அதந்த்ரிதஃ ஸர்வதா யதி ந வர்தேயம், மம ஷிஷ்டஜநாக்ரேஸரவஸுதேவஸூநோஃ வர்த்ம அகரித்ஸ்நவிதஃ ஷிஷ்டாஃ ச ஸர்வப்ரகாரேண’அயம் ஏவ தர்மஃ’ இதி அநுவர்தந்தே தே ச ஸ்வகர்தவ்யாநநுஷ்டாநேந அகரணே ப்ரத்யவாயேந ச ஆத்மாநம் அநுபலப்ய நிரயகாமிநோ பவேயுஃ.

৷৷3.23৷৷கர்தவ்யப்ரயோஜநயோரபாவே கிமர்தஂ தர்ஹி கர்ம க்ரியதே? இதி ஷங்காயாமுச்யதே’யதி ஹ்யஹஂ’ இதி பூர்வஷ்லோகஃ’த்ரிஷு லோகேஷு’ இதி நிர்தேஷாத் ஸர்வாவதாரபரஃ; அயஂ து’மநுஷ்யாஃ’ இதி தர்ஷநாத் கரிஷ்ணாவதாராஸாதாரணஃ,’தஸ்மாதஹஂ’ இதி நிர்தேஷஸ்யேஷ்வரஸ்வபாவஸமுச்சிதகரிஷ்ணாவதாராஸாதாரணாகாரவிஷயதாமாஹ ‘அஹஂ ஸர்வேஷ்வர’ இத்யாதிபிஃ.’ஸர்வேஷ்வரஃ ஸத்யஸங்கல்ப’ இதி. பூர்வவதாப்தகாமத்வாவிரோதாயோச்யதே ‘ஸ்வஸங்கல்பகரிதேதி’. ஸ்வஸங்கல்பமாத்ரேண ஸர்வஂ நியந்துஂ ஷக்தோபி ஜ்ஞாநப்ரதாநாதித்வாரா ப்ரவர்தநார்தஂ’ஜகதுபகரிதிமர்த்யோ ஜாதோபீத்யுக்தஂ’, அந்யதா பூதாவேஷந்யாயேந ப்ரவர்திதாநாஂ ஷாஸ்த்ரவஷ்யதாபாவாத் தத்ததநுஷ்டாநதீநஂ பலஂ ந ஸ்யாத்’சந்ததஃ ஸம்ப்ரவர்ததே’ இத்யாத்யநுஸாரேணாஹ ‘ஸ்வச்சந்தத’ இதி, ந து கர்மணேத்யர்தஃ. கர்மபலபோக்தரித்வஂ வ்யுதஸ்யதா’ஜகதுபகரிதிமர்த்யஃ’ இத்யநேந’ஜகதுபகரிதிமர்த்யஂ கோ விஜேதுஂ ஸமர்தஃ’ வி.பு.5.30.80 இதி புராணோக்திஃ ஸ்மாரிதா. அபிஷப்தேநாகர்மவஷ்யாவதாரோபீத்யபிப்ரேதம். “அஜாயமாநோ பஹுதா விஜாயதே” யஜுஸ்ஸஂ.31.19தை.ஆ.3.13’நாகாரணாத்காரணாத்வா’ வி.பு.5.1’இச்சாகரிஹீதாபிமதோருதேஹஃ’ வி.பு.6.5.84 இத்யாதிகமத்ராநுஸஂஹிதம். அநுவிதேயாநுஷ்டாநத்வஸித்த்யர்தஂ’ஹிஷப்தத்யோதிதப்ரஸித்திப்ரகாரவிவரணார்தஂ’ சோக்தஂ’மநுஷ்யேஷ்வித்யாதி’. நந்வயமீஷ்வரஃ கஸ்மிந் கர்மணி வர்தேத? ந ஹ்யஸ்ய பரமார்ததோ வர்ணாஷ்ரமாஃ ஸாமாந்யதர்மயோக்யஂ மநுஷ்யத்வாதிகஂ வாஸ்தி, யேநாகர்மவஷ்ய இச்சயா கர்ம குர்வாணோபி தத்ததுசிதஂ கர்மோபாததீத இதி ஷங்காயாஂ’குலோசிதமிதி க்ஷாத்த்ரஂ தர்மஂ ஸ்வஂ பஹு மந்யதே’ இத்யாத்யநுஸாரேணாஹ ‘தத்குலோசித’இதி.’அயஂ பாவஃ’ ஸத்யமஸ்ய பரமார்ததோ வர்ணாஷ்ரமாதிகஂ நாஸ்தி, ததாபி தத்ததுசிதகர்மகரணாயாப்ராகரிதமேவ விக்ரஹஂ தத்தஜ்ஜாதீயஸந்நிவேஷஂ பரிணமயதி; தத்ர தத்தஜ்ஜாதீயத்வபுத்த்யா புருஷாணாமநுவிதேயாநுஷ்டாநத்வஂ ஸ்யாத் இதி.’அதந்த்ரிதஃ’ அநுதாஸீநஃ.’ஸர்வதேதி’ ஜாதுஷப்தார்தஃ; ஜாத்வபீதி ஹி ததபிப்ராயஃ. அநுவிதேயத்வோபயுக்தப்ரகாரவிவக்ஷாஂ’மம’ இத்யத்ராபி தர்ஷயதி ‘மம ஷிஷ்டேதி’.’ஸர்வஷஃ’ இதி ப்ரமாணபௌஷ்கல்யபரஂ, ஸேதிகர்தவ்யதாகத்வபரஂ வா? இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘ஸர்வப்ரகாரேணேதி’.’அநுவர்தந்தே’ அநுவர்தேரந்நித்யர்தஃ; ப்ரஸங்கரூபஸ்யாபி ஸித்தவத்காராபிப்ராயேண வர்தமாநவ்யபதேஷஃ. வக்ஷ்யமாணப்ரஸங்கார்தஂ மநுஷ்யாணாஂ பூர்வஸித்தஸ்வாநுவரித்திமாத்ராபிப்ராயேண வாநிஷ்டப்ரஸங்கபரத்வாயாஹ ‘தே சேதி’.

————-

24. உத்ஸீதேயுரிமே லோகா ந குர்யாம் கர்ம சேதஹம்
ஸங்கரஸ்ய ச கர்தா ஸ்யாமுபஹந்யாமிமா: ப்ரஜா:

அஹம் கர்ம ந குர்யாம் சேத்-நான் தொழில் செய்யாவிட்டால்,
இமே லோகா: உத்ஸீதேயு-இந்த ஜனங்களெல்லோரும் அழிந்து போவார்கள்,
ஸங்கரஸ்ய கர்தா-குழப்பத்தை ஆக்கியோன்,
இமா: ப்ரஜா:-இந்த மக்களை,
உபஹந்யாம் ஸ்யாம்-கொல்வோன் ஆவேன்.

நான் தொழில் செய்யாவிட்டால், இந்த ஜனங்களெல்லோரும் அழிந்து போவார்கள்;
குழப்பத்தை நான் ஆக்கியோன் ஆவேன்; இந்த மக்களை யெல்லாங் கொல்வோனாவேன்.

விதைகளுக்கிடையில் தரத்தில் அதிகம் வித்தியாசம் தெரிவதில்லை. அப்படி வித்தியாசம் தெரிந்தாலும்
அவைகளின் வலிவும் வனப்பும் முளைத்து வளர்தல் என்னும் வினையால்தான் நன்கு தெரியும்.

தொழில் புரியாதிருப்பது உயிர் வாழாதிருப்பதற்கு ஒப்பாகிறது.
செயல் புரியாதவர்களுக்கும் செத்தவர்களுக்கும் இடையில் உள்ள வித்தியாசம் மிகக் குறைவு.
செத்தவர்களுடைய உடல் கண்ணுக்குத் தென்படுவதில்லை. செயல் புரியாதிருப்பவர்களுடைய உடல் கண்ணுக்குத் தென்படுகிறது.
செயல் ஒன்றும் அதனிடத்திருந்து உதிப்பதில்லை. உலகுக்குச் சுவையாக அது வளர்கிறது.
உடலை வளர்ப்பது கீழோர் மேலோர் ஆகிய எல்லார்க்கும் பொதுவானது.
வெறுமனே உடலை வளர்த்துக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கிடையில் தக்கார் தகவிலர் என்னும் வேற்றுமையைக் காணமுடியாது.
அது ஜாதிக்கலப்புக்கு ஒப்பாகும். முறையாகத் தத்தம் தொழில் புரியும் பொழுது அதன் மூலம் அவரவர் மேன்மை மிளிரும்.
ஒவ்வொருவனுடைய வகுப்பு அல்லது ஜாதியும் அவன் புரியும் கர்மத்தினின்று விளங்குகிறது.
ஆக, வினையாற்றாவிடின் வாழ்வு குன்றுகிறது; மேன்மையும் மறைகிறது.
பகவான் பிரகிருதிகளைச் செயலில் தூண்டாவிடில் இத்தகைய சீர்கேடுகள் வந்தமையும்.

வினையாற்றுதலில் விவேகிகளுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உள்ள வேற்றுமை வருமாறு :

৷৷3.24৷৷அஹஂ குலோசிதஂ கர்ம ந சேத் குர்யாம் ஏவம் ஏவ ஸர்வே ஷிஷ்டலோகா மதாசாராயத்ததர்மநிஷ்சயா அகரணாத் ஏவ உத்ஸீதேயுஃ நஷ்டா பவேயுஃ, ஷாஸ்த்ரீயாசாராணாம் அபாலநாத் ஸர்வேஷாஂ ஷிஷ்டகுலாநாஂ ஸஂகரஸ்ய ச கர்தா ஸ்யாம், அதா ஏவ இமாஃ ப்ரஜா உபஹந்யாம். ஏவம் ஏவ த்வம் அபி ஷிஷ்டஜநாக்ரேஸரபாண்டுதநயஃ யுதிஷ்டிராநுஜஃ அர்ஜுநஃ ஸந் ஷிஷ்டதயா யதி ஜ்ஞாநநிஷ்டாயாம் அதிகரோஷி ததஃ த்வதாசாராநுவர்திநஃ அகரித்ஸ்நவிதஃ ஷிஷ்டாஃ ச முமுக்ஷவஃ ஸ்வாதிகாரம் அஜாநந்தஃ கர்மநிஷ்டாயாம் அநதிகுர்வந்தோ விநஷ்யேயுஃ, அதோ வ்யபதேஷ்யேந விதுஷா கர்ம ஏவ கர்தவ்யம்.

৷৷3.24৷৷ஷாஸ்த்ரமேவாநுஸரித்ய தவாகரணஂ நாத்ரியேரந்நித்யத்ராஹ ‘உத்ஸீதேயுரிதி’. லோகஷப்தஸ்யாசாரபரஜநவிஷயதாமௌசித்யஸித்தாமபிப்ரேத்யோக்தஂ’ஷிஷ்டலோகா’ இதி.’இமே’ இதீதஂஷப்தபஹுவசநயோஃ ஸாமர்த்யாத் ‘ஸர்வ’ இத்யுக்தம். ஸர்வேஷாஂ ஷாஸ்த்ரார்தாநாஂ ஸர்வைர்நிஷ்சேதுமஷக்யத்வாச்சிஷ்டாசாரதத்ததரிஷ்டீநாமுக்தாயா அநுவரித்தேஃ ப்ரகாரமாலோச்யோக்தஂ’மதாசாரேத்யாதி’. விஷரணாத்யர்தாஸம்பவாத்புருஷார்தஹாநாபுருஷார்தப்ராப்திரூபோ நாஷ இஹோத்ஸாத இத்யாஹ ‘நஷ்டா பவேயுரிதி’.’அஸந்நேவ’ தை.ஆ.6 இத்யாதிவதேதத். அகரணஸ்யோத்ஸாதஹேதுத்வேவாந்தரவ்யாபாரஃ ஸங்கரஃ; ஸ ச ப்ராஹ்மணாதிதர்மஸ்ய யுத்தநிவரித்த்யாதேஃ க்ஷத்ித்ரயாதிபிரநுஷ்டாநம். உபஹதிஃ பஷ்சாதபி கர்மாநர்ஹதா. ஸ்வாத்மநி தரிஷ்டாந்தபூதே தர்ஷிதமர்தஂ தார்ஷ்டாந்திகேபிப்ரேதஂ வ்யஞ்ஜயதி ‘ஏவமேவ த்வமிதி’.’ந மே பார்தாஸ்தி’ 3.22 இதி பார்தஷப்தஸம்புத்த்யபிப்ரேதமநுவிதேயத்வோபயோக்யாகாரத்ரயமாஹ’ஷிஷ்டேதி’. யுதிஷ்டிரஷப்தோபாதாநஂ யுத்தப்ரோத்ஸாஹநாய ரணயஜ்ஞாக்யக்ஷத்ரேதர்மநிஷ்டதாத்யோதநார்தம்; கிஂ தவ பித்ராதிப்ரதிஸம்பந்த்யந்தரேண? ஸ்வயமேவ ஹி ஷிஷ்டஜநாக்ரேஸரதயோர்வஷீவிராடதநயாதிவரித்தாந்தைஃ ப்ரஸித்தஸ்த்வமித்யபிப்ராயேணாஹ ‘அர்ஜுநஃ ஸந்நிதி’. தர்மோ ஹி ஷிஷ்டேநாநுஷ்டேயஃ; ஜ்ஞாநயோகஷ்ச பரமதர்மஃ, ததஷ்ச ததநுவர்தநஂ லோகஸ்ய மோக்ஷாயைவ ஸ்யாதிதி லோகரக்ஷைவ பவேதிதி ஷங்காயாமுக்தஂ’ஸ்வாதிகாரமஜாநந்த’ இதி. ததநதிகாரிணாஂ தத்ராநுப்ரவேஷேநோபயப்ரஷ்டதா ஸ்யாதிதி பாவஃ.’லோகஸஙக்ரஹஂ’ 3.20 இத்யாதிநோக்தமுபஸஂஹரதி ‘அத’ இதி.

——————–

25. ஸக்தா: கர்மண்யவித்வாம்ஸோ யதா குர்வந்தி பாரத
குர்யாத்வித்வாம்ஸ்ததாஸக்தஸ்சிகீர்ஷுர் லோகஸங்க்ரஹம்

பாரத-பாரதா,
அவித்வாம்ஸ: கர்மணி ஸக்தா:-அறிவில்லாதோர் செய்கையில் பற்றுடையோராய்,
யதா குர்வந்தி-எப்படித் தொழில் செய்கிறார்களோ,
ததா வித்வாம்ஸ: அஸக்த:-அப்படியே அறிவுடையோன் பற்றை நீக்கி,
லோக ஸங்க்ரஹம் சிகீர்ஷு-உலக நன்மையை நாடி,
குர்யாத்-தொழில் செய்ய வேண்டும்.

பாரதா, அறிவில்லாதோர் செய்கையில் பற்றுடையோராய் எப்படித் தொழில் செய்கிறார்களோ
அப்படியே அறிவுடையோன் பற்றை நீக்கி உலக நன்மையை நாடித் தொழில் செய்ய வேண்டும்.

வினைப் பயனை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையானது பாமரரைக் கர்மத்தில் தூண்டுகிறது.
ஞானிக்கோ ஆசையொன்றும் கிடையாது. ஆயினும் அவன் ஓயாது வினையாற்றவேண்டும்.
சான்றோரைப் பின்பற்றி உலகம் நல்வழிக்கு வருதல் அதனால் விளையும் சீரிய பயனாகும்.

சொல்லாலும் செயலாலும் ஞானி எதைச் செய்யலாகாது எனின் :

৷৷3.25৷৷அவித்வாஂஸஃ ஆத்மநி அகரித்ஸ்நவிதஃ கர்மணி ஸக்தாஃ கர்மணி அவர்ஜநீயஸஂபந்தாஃ, ஆத்மநி அகரித்ஸ்நவித்தயா ததப்யாஸரூபஜ்ஞாநயோகே அநதிகரிதாஃ, கர்மயோகாதிகாரணிஃ கர்மயோகம் ஏவ யதா ஆத்மதர்ஷநாய குர்வதே, ததா ஆத்மநி கரித்ஸ்நவித்தயா கர்மணி அஸக்தஃ ஜ்ஞாநயோகாதிகாரயோக்யஃ அபி வ்யபதேஷ்யஃ ஷிஷ்டஃ, லோகரக்ஷணார்தஂ ஸ்வாசாரேண ஷிஷ்டலோகாநாஂ தர்மநிஷ்சயஂ சிகீர்ஷுஃ கர்மயோகம் ஏவ குர்யாத்.

৷৷3.25৷৷லோகஸ்ய கர்மயோகஜ்ஞாநயோகயோரதிகாராநதிகாரப்ரகாரஃ, விதுஷஸ்து ஸ்வாதிகாரதிஸ்காரேண தததிகாராநுரூபாசரணஂ லோகஸங்க்ரஹப்ரகாரஷ்சோச்யதே ‘ஸக்தா’ இத்யாதிஷ்லோகத்வயேந. அவேதநஂ ப்ரஸ்துதவிஷயமிதி ஜ்ஞாபநாயோக்தஂ’ஆத்மந்யகரித்ஸ்நவித’ இதி. ஏவமுத்தரத்ர’வித்வாநஜ்ஞாநாஂ’ இதி ஷப்தயோரபி த்ரஷ்டவ்யம். அத்யந்தாநாத்மஜ்ஞதாவ்யுதாஸாயாகரித்ஸ்நஷப்தஃ. பூர்வோக்தஂ ப்ரகரிதிஸம்பந்தேந கர்மணோவர்ஜநீயத்வஂ’ஸக்தாஃ’ இத்யநேந விவக்ஷிதமித்யபிப்ராயேணாஹ ‘கர்மண்யவர்ஜநீயஸம்பந்தா’ இதி. அவித்வாஂஸஃ கர்மணி ஸக்தா இத்யுபயஂ ந ஸாஂஸாரிககர்மதத்பரபுருஷவிஷயம், ததா ஸதி கர்மயோகமபி பரித்யஜ்ய ஸாஂஸாரிககர்மாண்யேவ விதுஷாப்யநுஷ்டேயாநி ஸ்யுஃ; தஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநயோகாநதிகாரஃ கர்மயோகாதிகாரஷ்ச தாப்யாஂ ஸூச்யத இத்யபிப்ராயேண’ஆத்மந்யகரித்ஸ்நவித்தயேத்யாதிகமுக்தம்’. ஏவமுத்தரத்ர’அஜ்ஞாநாஂ’ கர்மஸங்கிநாம்’ 3.26 இத்யத்ராபி க்ராஹ்யம்; யதா குர்வந்தி ததா குர்யாதித்யேததபி ந கேவலஂ தரிஷ்டாந்ததார்ஷ்டாந்திகவிஷயம், அபிது யேந ப்ரகாரேண ஸ்வாநுஷ்டாநஂ தரிஷ்ட்வாந்யே கர்ம குர்யுஃ, தேந ப்ரகாரேண வித்வாநாசரேதித்யேததபிப்ராயஂ; ததாஸதி ஹி,’சிகீர்ஷுர்லோகஸங்க்ரஹம்’ இத்யபி ஸங்கதஂ பவதீத்யபிப்ரயந்வாக்யார்தமாஹ ‘ஆத்மநீத்யாதிநா குர்யாதித்யந்தேந’.’வித்வாந்”அஸக்தஃ’ இத்யுபாப்யாஂ பலிதமுக்தஂ ‘ஜ்ஞாநயோகாதிகாரயோக்யோபீதி’. ஸஂக்ரஹஷப்தேந லோகரஞ்ஜநாதிப்ரமவ்யுதாஸாயாஹ’தர்மநிஷ்சயமிதி’.

—————-

26. ந புத்திபேதம் ஜநயேதஜ்ஞாநாம் கர்மஸங்கிநாம்
ஜோஷயேத்ஸர்வகர்மாணி வித்வாந்யுக்த: ஸமாசரந்

யுக்த: வித்வாந்-அறிவுடையோன்,
கர்மஸங்கிநாம் அஜ்ஞாநாம்-தொழிலில் பற்றுதல் கொண்ட அஞ்ஞானிகளுக்கு,
புத்திபேதம் ந ஜநயேத்-புத்தி பேதம் விளைவிக்கக் கூடாது
ஸர்வகர்மாணி ஸமாசரந்-எல்லா கர்மங்களையும் செவ்வனே ஆற்றி,
ஜோஷயேத்-(அவர்களையும்) செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

அறிவுடையோன் தொழிலில் பற்றுதல் கொண்ட அஞ்ஞானிகளுக்கு புத்தி பேதம் விளைவிக்கக் கூடாது.
அவன் யோகத்தில் நின்று தொழில் செய்து எல்லாத் தொழில்களையும் கவர்ச்சியுடையவனாக்க வேண்டும்.

தேகம் எடுத்தவன் ஒருவன் கர்மம் செய்யாது வீணில் வாழ்வதைவிட மேலானது பற்றுடன் கர்மம் செய்வது.
பெரும்பான்மையோர் பற்றுடையவராயிருத்தால்தான் கர்மம் செய்ய வல்லவராயிருக்கின்றனர்.
பற்றற்றுக் கர்மம் செய்தற்கு மிக மிகச் சிலருக்கே சாத்தியப்படும்.
பற்றற்றுக் கர்மம் செய்பவர் இகம், பரம் ஆகிய இரண்டையும் பெறுகின்றனர்.
எல்லாரும் இகபரமிரண்டையும் பெறுக, என்னும் நல்லெண்ணத்துடன் அனைவர்க்கும் நிஷ்காமிய கர்மம் புகட்டினால்
அதனால் நன்மையை விடக் கேடே அதிகம் விளையும். நிஷ்காமிய கருமத்தின் தத்துவத்தை அறியாமையே புத்தி பேதமாகும்.
பண்டிதரைப் போன்று பாசாங்கு செய்து கர்மத்தைக் கடைப்பிடியாது அவர்கள் இம்மையையே இழந்து விடுவார்கள்.
இம்மை ஒன்றையாவது பெறுதற்கு அவர்கள் பற்றுடன் கர்மம் செய்துகொண்டிருக்கட்டும்.
ஞானியர்கள் தீவிரமாகக் கர்மத்தில் ஈடுபடுவதைப் பார்த்து மற்றவர்கள் இகலோக வாழ்க்கையைப் பலப்படுத்த முயலுவார்கள்.

பாமரர் பூணும் பற்றுக்குப் பிறப்பிடம் யாது எனின் :

৷৷3.26৷৷அஜ்ஞாநாம் ஆத்மந்யகரித்ஸ்நவித்தயா ஜ்ஞாநயோகோபாதாநாஷக்தாநாஂ முமுக்ஷூணாஂ கர்மஸங்கிநாம் அநாதிகர்மவாஸநயா கர்மணி ஏவ நியதத்வேந கர்மயோகாதிகாரிணாஂ’கர்மயோகாத் அந்யதாத்மாவலோகநம் அஸ்தி’ இதி ந புத்திபேதஂ ஜநயேத். கிஂ தர்ஹி? ஆத்மநி கரித்ஸ்நவித்தயா ஜ்ஞாநயோகஷக்தஃ அபி பூர்வோக்தரீத்யா’கர்மயோக ஏவ ஜ்ஞாநயோகநிரபேக்ஷ ஆத்மாவலோகநஸாதநம்’ இதி புத்த்யா யுக்தஃ கர்ம ஏவ ஆசரந் ஸர்வகர்மஸு அகரித்ஸ்நவிதாஂ ப்ரீதிஂ ஜநயேத்.அத கர்மயோகம் அநுதிஷ்டதோ விதுஷஃ அவிதுஷஷ்ச விஷேஷஂ ப்ரதர்ஷயந் கர்மயோகாபேக்ஷிதம் ஆத்மநஃ அகர்தரித்வாநுஸந்தாநப்ரகாரம் உபதிஷதி

৷৷3.26৷৷லோகஸ்ய ஸங்க்ரஹணமேகீகரித்ய ஸ்வீகரணஂ ஸ்வாநுஷ்டாநே ஸமாநாபிப்ராயதயா ஸயூத்யதாபாதநமித்யர்தஃ. கர்மவாஸநா உத்தரோத்தரபுண்யபாபாரம்பகபூர்வபூர்வபுண்யபாபாஂஷவிஷேஷஃ; உத்தரோத்தரஷரீரப்ரேரணஸமர்தஸ்மரிதிஹேதுஃ பூர்வபூர்வஷரீரப்ரேரணாநுபவவிஷேஷஜநிதஸஂஸ்காரோ வா; வாதித்ரவாதநாதிஸஂஸ்காரவத். புத்திபேதோ புத்தேரந்யதாகரணம்; தச்ச ப்ரகரிதவிஷயஂ தர்ஷயதி ‘கர்மயோகாதந்யதித்யாதிநா’.’யுக்தஃ’ இத்யநேந லோகஸங்க்ரஹார்தஂ குர்வதஃ ஸ்வாபேக்ஷிதவிலம்பாபாவாய ப்ராகுக்தநிரபேக்ஷத்வபுத்தியோகோ விவக்ஷித இதி’புத்த்யா யுக்த’ இத்யுக்தம்.’ஜோஷயேத்’ இத்யஸ்யார்த; ‘ப்ரீதிஂ ஜநயேதிதி’.’ஜுஷீ ப்ரீதிஸேவநயோஃ’ இதி தாதுஃ. கர்மஸங்கிநஃ புருஷாந் ஸர்வகர்மாணி ஜோஷயேதித்யந்வயஃ৷৷’ப்ரகரிதேஃ’ இத்யாதிஷ்லோகசதுஷ்டயஸ்யார்தமாஹ ‘கர்மயோகமிதி’.’விதுஷோவிதுஷஷ்சேதி’ வ்யுத்க்ரமேண ஷ்லோகத்வயார்தஃ. தரிதீயே த்வேதத்விஷதீகரணமுகேநாவிசாலநமுக்தம்.’கர்மயோகாபேக்ஷிதஂ’கர்மயோகேதி கர்தவ்யதாபூதமித்யர்தஃ.’ப்ரகரிதேர்குணைஃ’ இத்யுக்தே ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷாதிஸித்தஂ விஷேஷஂ ப்ரஸ்துதாநுபயுக்தஷப்தாதிப்ராகரிதகுணவ்யவச்சேதாயாஹ’ஸத்த்வாதிபிரிதி’. வக்ஷ்யமாணஸாத்விகாதிகர்மவிபாகஂ’ஸர்வஷஃ’ இதி ப்ரகாரவாசிபதஸூசிதமாஹ ‘ஸ்வாநுரூபமிதி’.’கர்தா’ இதி தரிஜந்தயோகாத் ஷஷ்டீப்ராப்திஃ ஸ்யாதிதி தத்பரிஹாராய கர்மஸு கர்தரித்வாஹந்த்வோக்திப்ரமவ்யுதாஸாய ச’கர்மாணி ப்ரதீத்யுக்தம்’. தரிந்நந்தத்வவிவக்ஷாயாஂ த்வியஂ பலிதோக்திஃ.’அஹங்காரவிமூடாத்மேதி’ ஸமாநாஂஷத்ரயஸ்ய பஹ்வர்தபரஸ்ய அத்ரார்தஂ விவக்ஷந் விகரிஹ்ணாதி’அஹங்காரேணேதி’. நாத்ராஹம்பாவமாத்ரமுச்யதே, தஸ்யாத்மஸ்வபாவாந்தர்கதத்வாத்; நாபி அஹங்காராக்யமசித்த்ரவ்யஂ, தஸ்யாபி தேஹாத்மப்ரமஂ த்வாரீகரித்ய கார்யகரத்வே ஸதி அவ்யவஹிதஸ்யைவ வக்துமுசிதத்வாத்; நாபி கர்வஃ, உத்கரிஷ்டபரிபவாதிஹேதுத்வேநாநிர்தேஷாத். அதோஹங்கார இதி தேஹாத்மப்ரம ஏவாத்ர விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘அஹங்காரோ நாம அநஹமர்தே ப்ரகரிதாவஹமபிமாந’ இதி. ஏதேநாஹங்காரஷப்தஸ்யாபூததத்பாவே ச்விப்ரத்யயேந வ்யுப்தத்திர்தர்ஷிதா.’அஜ்ஞாதாத்மஸ்வரூப’ இதி. விமூட ஆத்மா ஸ்வரூபஂ யஸ்ய ஸ விமூடாத்மா’திஷோ விமுஹ்யேயுஃ’ இதிவத்விமூடஷப்தோத்ர மோஹவிஷயஸமாநாதிகரண இதி பாவஃ.’குணகர்மவிபாகயோஃ’ இத்யத்ர உபஸர்ஜநாந்வயிஷஷ்டீத்வாதபி விஷயஸப்தமீத்வமுசிதமிதி மத்வோக்தஂ ‘ஸத்த்வாதிகுணவிபாகே தத்தத்கர்மவிபாகே சேதி’. விபாகஷப்தோ த்வந்த்வாத்பரத்வாத் ப்ரத்யேகமந்விதஃ. குணாநாஂ ஸாக்ஷாத்குணேஷு வரித்த்யபாவாத் பரோக்தப்ரக்ரியயேந்த்ரியதத்விஷயாதிவிவக்ஷாயாஂ பதத்வயோபசாராத் ஸப்தம்யந்தோ குணஷப்தோ குணகார்யேஷ்வௌபசாரிக இத்யபிப்ராயேணோக்தஂ’ஸ்வகுணேஷு ஸ்வேஷு கார்யேஷ்விதி’. குணகார்யாணி ச விபஜிஷ்யந்தே. யத்வா காரணஸ்ய ப்ராதாந்யாத்கார்யஸ்ய ச ததபேக்ஷயா குணத்வாதேவமுக்தம்.

————–

27. ப்ரக்ருதே: க்ரியமாணாநி குணை: கர்மாணி ஸர்வஸ:
அஹங்காரவிமூடாத்மா கர்தாஹமிதி மந்யதே

ப்ரக்ருதே: குணை: ஸர்வஸ:-இயற்கையின் குணங்களால் எங்கும்,
கர்மாணி க்ரியமாணாநி-தொழில்கள் செய்யப்படுகின்றன,
அஹங்கார விமூடாத்மா-அகங்காரத்தால் மயங்கியவன்,
கர்தா அஹம் இதி மந்யதே-“நான் செய்கிறேன்” என்று நினைக்கிறான்.

எங்கும் தொழில்கள் இயற்கையின் குணங்களால் செய்யப்படுகின்றன.
அகங்காரத்தால் மயங்கியவன், “நான் செய்கிறேன்” என்று நினைக்கிறான்.

சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களால் ஆகிய பிரகிருதி அல்லது இயற்கை கர்ம சொரூபமானது.
பிரகிருதி வேறு, ஆத்மா வேறு என்று அறியாதவன் அக்ஞானி. தனக்குப் புறம்பான ஒன்றைத் தன் மயமாகக் கருதுதல் அகங்காரம்.
பிரகிருதியை ஆத்மாவென்று அகங்கரித்து கர்மம் செய்யாத ஆத்மா கர்மம் செய்வதாக எண்ணி அவன் மயங்குகிறான்.
எதிரில் நிற்கும் ஒரு ரயில்வண்டித் தொடரைப் பார்த்துகொண்டிருப்பவன், அவ்வண்டி ஓட ஆரம்பித்ததும்
தானிருக்கும் ரயில்வண்டியே ஓடுவதாக மயங்குதலை ஒத்தது இது.

பின்பு ஞானியோவெனின்,

৷৷3.27৷৷ப்ரகரிதேஃ குணைஃ ஸத்த்வாதிபிஃ ஸ்வாநுரூபஂ க்ரியமாணாநி கர்மாணி ப்ரதி அஹஂகாரவிமூடாத்மா அஹஂ கர்தா இதி மந்யதே. அஹஂகாரேண விமூட ஆத்மா யஸ்ய அஸௌ அஹஂகாரவிமூடாத்மா; அஹஂகாரோ நாம அநஹமர்தே ப்ரகரிதௌ அஹம் இதி அபிமாநஃ, தேந அஜ்ஞாதாத்மஸ்வரூபோ குணகர்மஸு அஹஂ கர்தா இதி மந்யதே இத்யர்தஃ.

৷৷ 3.27৷৷லோகஸ்ய ஸங்க்ரஹணமேகீகரித்ய ஸ்வீகரணஂ ஸ்வாநுஷ்டாநே ஸமாநாபிப்ராயதயா ஸயூத்யதாபாதநமித்யர்தஃ. கர்மவாஸநா உத்தரோத்தரபுண்யபாபாரம்பகபூர்வபூர்வபுண்யபாபாஂஷவிஷேஷஃ; உத்தரோத்தரஷரீரப்ரேரணஸமர்தஸ்மரிதிஹேதுஃ பூர்வபூர்வஷரீரப்ரேரணாநுபவவிஷேஷஜநிதஸஂஸ்காரோ வா; வாதித்ரவாதநாதிஸஂஸ்காரவத். புத்திபேதோ புத்தேரந்யதாகரணம்; தச்ச ப்ரகரிதவிஷயஂ தர்ஷயதி ‘கர்மயோகாதந்யதித்யாதிநா’.’யுக்தஃ’ இத்யநேந லோகஸங்க்ரஹார்தஂ குர்வதஃ ஸ்வாபேக்ஷிதவிலம்பாபாவாய ப்ராகுக்தநிரபேக்ஷத்வபுத்தியோகோ விவக்ஷித இதி’புத்த்யா யுக்த’ இத்யுக்தம்.’ஜோஷயேத்’ இத்யஸ்யார்த; ‘ப்ரீதிஂ ஜநயேதிதி’.’ஜுஷீ ப்ரீதிஸேவநயோஃ’ இதி தாதுஃ. கர்மஸங்கிநஃ புருஷாந் ஸர்வகர்மாணி ஜோஷயேதித்யந்வயஃ৷৷’ப்ரகரிதேஃ’ இத்யாதிஷ்லோகசதுஷ்டயஸ்யார்தமாஹ ‘கர்மயோகமிதி’.’விதுஷோவிதுஷஷ்சேதி’ வ்யுத்க்ரமேண ஷ்லோகத்வயார்தஃ. தரிதீயே த்வேதத்விஷதீகரணமுகேநாவிசாலநமுக்தம்.’கர்மயோகாபேக்ஷிதஂ’ கர்மயோகேதி கர்தவ்யதாபூதமித்யர்தஃ.’ப்ரகரிதேர்குணைஃ’ இத்யுக்தே ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷாதிஸித்தஂ விஷேஷஂ ப்ரஸ்துதாநுபயுக்தஷப்தாதிப்ராகரிதகுணவ்யவச்சேதாயாஹ’ஸத்த்வாதிபிரிதி’. வக்ஷ்யமாணஸாத்விகாதிகர்மவிபாகஂ’ஸர்வஷஃ’ இதி ப்ரகாரவாசிபதஸூசிதமாஹ ‘ஸ்வாநுரூபமிதி’.’கர்தா’ இதி தரிஜந்தயோகாத் ஷஷ்டீப்ராப்திஃ ஸ்யாதிதி தத்பரிஹாராய கர்மஸு கர்தரித்வாஹந்த்வோக்திப்ரமவ்யுதாஸாய ச’கர்மாணி ப்ரதீத்யுக்தம்’. தரிந்நந்தத்வவிவக்ஷாயாஂ த்வியஂ பலிதோக்திஃ.’அஹங்காரவிமூடாத்மேதி’ ஸமாநாஂஷத்ரயஸ்ய பஹ்வர்தபரஸ்ய அத்ரார்தஂ விவக்ஷந் விகரிஹ்ணாதி’அஹங்காரேணேதி’. நாத்ராஹம்பாவமாத்ரமுச்யதே, தஸ்யாத்மஸ்வபாவாந்தர்கதத்வாத்; நாபி அஹங்காராக்யமசித்த்ரவ்யஂ, தஸ்யாபி தேஹாத்மப்ரமஂ த்வாரீகரித்ய கார்யகரத்வே ஸதி அவ்யவஹிதஸ்யைவ வக்துமுசிதத்வாத்; நாபி கர்வஃ, உத்கரிஷ்டபரிபவாதிஹேதுத்வேநாநிர்தேஷாத். அதோஹங்கார இதி தேஹாத்மப்ரம ஏவாத்ர விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘அஹங்காரோ நாம அநஹமர்தே ப்ரகரிதாவஹமபிமாந’ இதி. ஏதேநாஹங்காரஷப்தஸ்யாபூததத்பாவே ச்விப்ரத்யயேந வ்யுப்தத்திர்தர்ஷிதா.’அஜ்ஞாதாத்மஸ்வரூப’ இதி. விமூட ஆத்மா ஸ்வரூபஂ யஸ்ய ஸ விமூடாத்மா’திஷோ விமுஹ்யேயுஃ’ இதிவத்விமூடஷப்தோத்ர மோஹவிஷயஸமாநாதிகரண இதி பாவஃ.’குணகர்மவிபாகயோஃ’ இத்யத்ர உபஸர்ஜநாந்வயிஷஷ்டீத்வாதபி விஷயஸப்தமீத்வமுசிதமிதி மத்வோக்தஂ ‘ஸத்த்வாதிகுணவிபாகே தத்தத்கர்மவிபாகே சேதி’. விபாகஷப்தோ த்வந்த்வாத்பரத்வாத் ப்ரத்யேகமந்விதஃ. குணாநாஂ ஸாக்ஷாத்குணேஷு வரித்த்யபாவாத் பரோக்தப்ரக்ரியயேந்த்ரியதத்விஷயாதிவிவக்ஷாயாஂ பதத்வயோபசாராத் ஸப்தம்யந்தோ குணஷப்தோ குணகார்யேஷ்வௌபசாரிக இத்யபிப்ராயேணோக்தஂ’ஸ்வகுணேஷு ஸ்வேஷு கார்யேஷ்விதி’. குணகார்யாணி ச விபஜிஷ்யந்தே. யத்வா காரணஸ்ய ப்ராதாந்யாத்கார்யஸ்ய ச ததபேக்ஷயா குணத்வாதேவமுக்தம்.

—————–

28. தத்த்வவித்து மஹாபாஹோ குணகர்மவிபாகயோ:
குணா குணேஷு வர்தந்த இதி மத்வா ந ஸஜ்ஜதே

து மஹாபாஹோ-ஆனால் பெருந்தோளாய்!
குண கர்ம விபாகயோ:-குணம், செய்கை இவற்றினுடைய பிரிவுகளின்,
தத்த்வவித்-உண்மையறிந்தோன்,
குணா குணேஷு வர்தந்த-குணங்கள் குணங்களில் செயல்படுகின்றன,
இதி மத்வா ந ஸஜ்ஜதே-என்று கருதி பற்றற்றிருப்பான்.

குணம், செய்கை இவற்றினுடைய பிரிவுகளின் உண்மையறிந்தோன், குணங்கள்
குணங்களில் இயலுகின்றன’ என்று கருதி பற்றற்றிருப்பான்.

மேகம் மேகத்தின் மீது மோதினாலும் ஆகாசம் செயலற்றிருக்கிறது. இந்திரியங்களாக வடிவெடுத்துள்ள குணங்கள்
விஷயங்களாக வடிவெடுத்துள்ள குணங்களில் பிரவர்த்திக்கின்றன. சான்று ஒன்று எடுத்துக் கொள்வோம்.
ஒளி வீசுவது அக்கினி தத்துவத்தின் குணம். ஒளியைக் காணும் பாங்கு கண்ணில் அமைந்திருக்கிறது.
அக்கினியின் குணம் கண்ணாக வடிவெடுத்து அக்கினியின் குணமாகிய வெளியுலக ஒளியை நுகர்கிறது.
பஞ்சேந்திரியங்களுக்கும் இக்கோட்பாடு பொருந்தும். ஆத்ம சைதன்யத்தை இவை வந்து தொடுவதில்லை.
இவ்வுண்மையை அனுபவத்தில் கண்டுகொண்டவனுக்குப் பற்று உண்டாவதில்லை. இனி,

৷৷3.28৷৷குணகர்மவிபாகயோஃ ஸத்த்வாதிகுணவிபாகே தத்தத்கர்மவிபாகே ச தத்த்வவித், குணாஃ ஸத்த்வாதயஃ ஸ்வகுணேஷு ஸ்வேஷு கார்யேஷு வர்தந்தே இதி மத்வா குணகர்மஸு அஹஂ கர்தா இதி ந ஸஜ்ஜதே.

৷৷ 3.28৷৷லோகஸ்ய ஸங்க்ரஹணமேகீகரித்ய ஸ்வீகரணஂ ஸ்வாநுஷ்டாநே ஸமாநாபிப்ராயதயா ஸயூத்யதாபாதநமித்யர்தஃ. கர்மவாஸநா உத்தரோத்தரபுண்யபாபாரம்பகபூர்வபூர்வபுண்யபாபாஂஷவிஷேஷஃ; உத்தரோத்தரஷரீரப்ரேரணஸமர்தஸ்மரிதிஹேதுஃ பூர்வபூர்வஷரீரப்ரேரணாநுபவவிஷேஷஜநிதஸஂஸ்காரோ வா; வாதித்ரவாதநாதிஸஂஸ்காரவத். புத்திபேதோ புத்தேரந்யதாகரணம்; தச்ச ப்ரகரிதவிஷயஂ தர்ஷயதி ‘கர்மயோகாதந்யதித்யாதிநா’.’யுக்தஃ’ இத்யநேந லோகஸங்க்ரஹார்தஂ குர்வதஃ ஸ்வாபேக்ஷிதவிலம்பாபாவாய ப்ராகுக்தநிரபேக்ஷத்வபுத்தியோகோ விவக்ஷித இதி’புத்த்யா யுக்த’ இத்யுக்தம்.’ஜோஷயேத்’ இத்யஸ்யார்த; ‘ப்ரீதிஂ ஜநயேதிதி’.’ஜுஷீ ப்ரீதிஸேவநயோஃ’ இதி தாதுஃ. கர்மஸங்கிநஃ புருஷாந் ஸர்வகர்மாணி ஜோஷயேதித்யந்வயஃ৷৷’ப்ரகரிதேஃ’ இத்யாதிஷ்லோகசதுஷ்டயஸ்யார்தமாஹ ‘கர்மயோகமிதி’.’விதுஷோவிதுஷஷ்சேதி’ வ்யுத்க்ரமேண ஷ்லோகத்வயார்தஃ. தரிதீயே த்வேதத்விஷதீகரணமுகேநாவிசாலநமுக்தம்.’கர்மயோகாபேக்ஷிதஂ’ கர்மயோகேதி கர்தவ்யதாபூதமித்யர்தஃ.’ப்ரகரிதேர்குணைஃ’ இத்யுக்தே ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷாதிஸித்தஂ விஷேஷஂ ப்ரஸ்துதாநுபயுக்தஷப்தாதிப்ராகரிதகுணவ்யவச்சேதாயாஹ’ஸத்த்வாதிபிரிதி’. வக்ஷ்யமாணஸாத்விகாதிகர்மவிபாகஂ’ஸர்வஷஃ’ இதி ப்ரகாரவாசிபதஸூசிதமாஹ ‘ஸ்வாநுரூபமிதி’.’கர்தா’ இதி தரிஜந்தயோகாத் ஷஷ்டீப்ராப்திஃ ஸ்யாதிதி தத்பரிஹாராய கர்மஸு கர்தரித்வாஹந்த்வோக்திப்ரமவ்யுதாஸாய ச’கர்மாணி ப்ரதீத்யுக்தம்’. தரிந்நந்தத்வவிவக்ஷாயாஂ த்வியஂ பலிதோக்திஃ.’அஹங்காரவிமூடாத்மேதி’ ஸமாநாஂஷத்ரயஸ்ய பஹ்வர்தபரஸ்ய அத்ரார்தஂ விவக்ஷந் விகரிஹ்ணாதி’அஹங்காரேணேதி’. நாத்ராஹம்பாவமாத்ரமுச்யதே, தஸ்யாத்மஸ்வபாவாந்தர்கதத்வாத்; நாபி அஹங்காராக்யமசித்த்ரவ்யஂ, தஸ்யாபி தேஹாத்மப்ரமஂ த்வாரீகரித்ய கார்யகரத்வே ஸதி அவ்யவஹிதஸ்யைவ வக்துமுசிதத்வாத்; நாபி கர்வஃ, உத்கரிஷ்டபரிபவாதிஹேதுத்வேநாநிர்தேஷாத். அதோஹங்கார இதி தேஹாத்மப்ரம ஏவாத்ர விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘அஹங்காரோ நாம அநஹமர்தே ப்ரகரிதாவஹமபிமாந’ இதி. ஏதேநாஹங்காரஷப்தஸ்யாபூததத்பாவே ச்விப்ரத்யயேந வ்யுப்தத்திர்தர்ஷிதா.’அஜ்ஞாதாத்மஸ்வரூப’ இதி. விமூட ஆத்மா ஸ்வரூபஂ யஸ்ய ஸ விமூடாத்மா’திஷோ விமுஹ்யேயுஃ’ இதிவத்விமூடஷப்தோத்ர மோஹவிஷயஸமாநாதிகரண இதி பாவஃ.’குணகர்மவிபாகயோஃ’ இத்யத்ர உபஸர்ஜநாந்வயிஷஷ்டீத்வாதபி விஷயஸப்தமீத்வமுசிதமிதி மத்வோக்தஂ ‘ஸத்த்வாதிகுணவிபாகே தத்தத்கர்மவிபாகே சேதி’. விபாகஷப்தோ த்வந்த்வாத்பரத்வாத் ப்ரத்யேகமந்விதஃ. குணாநாஂ ஸாக்ஷாத்குணேஷு வரித்த்யபாவாத் பரோக்தப்ரக்ரியயேந்த்ரியதத்விஷயாதிவிவக்ஷாயாஂ பதத்வயோபசாராத் ஸப்தம்யந்தோ குணஷப்தோ குணகார்யேஷ்வௌபசாரிக இத்யபிப்ராயேணோக்தஂ’ஸ்வகுணேஷு ஸ்வேஷு கார்யேஷ்விதி’. குணகார்யாணி ச விபஜிஷ்யந்தே. யத்வா காரணஸ்ய ப்ராதாந்யாத்கார்யஸ்ய ச ததபேக்ஷயா குணத்வாதேவமுக்தம்.

——————

29. ப்ரக்ருதேர்குணஸம்மூடா: ஸஜ்ஜந்தே குணகர்மஸு
தாநக்ருத்ஸ்நவிதோ மந்தாந்க்ருத்ஸ்நவிந்ந விசாலயேத்

ப்ரக்ருதே: குணஸம்மூடா:-இயற்கையில் குணங்களால் மயங்கியவர்கள்,
குணகர்மஸு ஸஜ்ஜந்தே-குணங்களிலும் தொழில்களிலும் பற்றுதலடைகிறார்கள்,
தாந் அக்ருத்ஸ்நவித:-அந்த முற்றும் அறிந்திராத,
மந்தாந் ந விசாலயேத்-சிற்றறிவுடைய அந்த மாந்தர்களை உழல்விக்கக் கூடாது.

இயற்கையில் குணங்களால் மயங்கியவர்கள் குணங்களிலும் தொழில்களிலும் பற்றுதலடைகிறார்கள்.
சிற்றறிவுடைய அந்த மாந்தர்களை முழுதுணர்ந்த ஞானி உழல்விக்கக் கூடாது.

பிஞ்சு ஒன்றில் மேல் தோலுக்கும் சுளைக்கும் வித்தியாசம் தெரிவதில்லை. முதிர்ந்து பழுத்த பின்பே அது விளங்குகிறது.
அங்ஙனம் அறிவு தெளிவடையாதவர்களுக்குப் பிரகிருதியின் இயல்பு கர்மம் என்பதும்,
ஆத்மாவுக்குக் கர்மம் இல்லை யென்பதும் தெரியாது. ஆதலால் அவர்கள் கர்மபந்தத்தில் இருந்தே ஆகவேண்டும்.
ஆத்ம அநாத்ம விசாரம் வெறும் குழப்பத்தைத் தான் அவர்கள் உள்ளத்தில் உண்டுபண்ணும்.
அவர்கள் பற்றுடன் கர்மம் செய்துகொண்டிருப்பதில் தோஷமில்லை. தம் இயல்புக்கு ஏற்றபடி கர்மம் செய்யும்படி
அவர்களை உற்சாகப்படுத்துதற்கிடையில், அறிவுடையோர் செய்யவேண்டியது யாது எனில்:

৷৷3.29৷৷அகரித்ஸ்நவிதஃ து ஆத்மதர்ஷநாய ப்ரவரித்தாஃ ப்ரகரிதிஸஂஸரிஷ்டதயா ப்ரகரிதேஃ குணைஃ யதாவஸ்திதாத்மநி ஸஂமூடாஃ குணகர்மஸு க்ரியாஸு ஏவ ஸஜ்ஜந்தே, ந தத்விவிக்தாத்மஸ்வரூபே; அதஃ தே ஜ்ஞாநயோகாய ந ப்ரபவந்தி, இதி கர்மயோகே ஏவ தேஷாம் அதிகாரஃ. ஏவஂபூதாந் தாந் மந்தாந் அகரித்ஸ்நவிதஃ கரித்ஸ்நவித் ஸ்வயஂ ஜ்ஞாநயோகாவஸ்தாநேந ந விசாலயேத். தே கில மந்தாஃ ஷ்ரேஷ்டஜநாசாராநுவர்திநஃ கர்மயோகாத் உத்திதம் ஏநஂ தரிஷ்ட்வா கர்மயோகாத் ப்ரசலிதமநஸோ பவேயுஃ. அதஃ ஷ்ரேஷ்டஃ ஸ்வயம் அபி கர்மயோகே திஷ்டந் ஆத்மயாதாத்ம்யஜ்ஞாநேந ஆத்மநஃ அகர்தரித்வம் அநஸந்ததாநஃ’கர்மயோக ஏவ ஆத்மாவலோகநே நிரபேக்ஷஸாதநம்’ இதி தர்ஷயித்வா தாந் அகரித்ஸ்நவிதோ மந்தாந் ஜோஷயேத் இத்யர்தஃ.ஜ்ஞாநயோகாதிகாரிணஃ அபி ஜ்ஞாநயோகாத் அஸ்ய ஏவ கர்மயோகஸ்ய ஜ்யாயஸ்த்வஂ பூர்வம் ஏவ உக்தம். அதோ வ்யபதேஷ்யோ லோகஸஂக்ரஹாய கர்ம ஏவ குர்யாத். ப்ரகரிதிவிவிக்தாத்மஸ்வபாவநிரூபணேந குணேஷு கர்தரித்வம் ஆரோப்ய கர்மாநுஷ்டாநப்ரகார உக்தஃ. குணேஷு கர்தரித்வாநுஸந்தாநஂ ச இதம் ஏவ’ஆத்மநோ ந ஸ்வரூபப்ரயுக்தம் இதம் கர்தரித்வம், அபி து குணஸம்பந்தகரிதம்’ இதி ப்ராப்தாப்ராப்தவிவேகேந குணகரிதம் இதி அநுஸந்தாநம்.இதாநீம் ஆத்மநாஂ பரமபுருஷஷரீரதயா தந்நியாம்யத்வஸ்வரூபநிரூபணேந பகவதி புருஷோத்தமே ஸர்வாத்மபூதே குணகரிதஂ ச கர்தரித்வம் ஆரோப்ய கர்மகர்தவ்யதயா உச்யதே

৷৷3.29৷৷’ப்ரகரிதேர்குண ‘ இதி ஷ்லோகே தாவந்ந நிஷித்தாதிஸங்கோ விவக்ஷிதஃ, ததாநீமவிசால்யத்வாநுபபத்தேஃ. அதஃ புருஷார்தோபாயேஷு கேஷுசித்ஸங்கோ வக்தவ்யஃ; ப்ரஸ்துதஷ்ச புருஷார்தோத்ராத்மதர்ஷநம்; தத்ர சாகரித்ஸ்நவிததிகாரே கஸ்மிஂஷ்சித்ததுபாயே ஸங்கோ விவக்ஷித இத்யபிப்ராயேண ‘அகரித்ஸ்நவிதஸ்த்வாத்மதர்ஷநாய ப்ரவரித்தா’ இத்யாத்யுக்தம்.’அஹங்காரவிமூடாத்மா’ 3.27 இத்யாத்மவிஷயோ ஹி ஸம்மோஹஃ ப்ரகரிதஃ; அதோ குணைஃ ஸம்மூடா இத்யேவ ஸமாஸஃ; உபஸர்ஜநஸ்யாபி ச குணஷப்தஸ்ய’தேவதத்தஸ்ய குருகுலம்’ இத்யாதிஷ்விவ ப்ரகரிதேரித்யநேநாந்வய ஏவோபபந்ந இத்யபிப்ராயேணோக்தஂ ‘ப்ரகரிதேர்குணைர்யதாவஸ்திதாத்மநி ஸம்மூடா’ இதி;’குணகர்மஸு’ இத்யஸ்ய கர்மயோகபர்யவஸாநாயோக்தஂ’க்ரியாஸ்வேவேதி’. பரிஸங்க்யாபரத்வவ்யக்த்யர்தமேவகாரஃ. தத்ஸூசிதஂ வ்யவச்சேத்யமாஹ ‘ந ததிதி’. குணகர்மஸங்கோக்திபலிதமவிசாலநஹேதுமாஹ ‘அதஸ்த’ இதி.’ந ப்ரபவந்தி’ந ஸமர்தா இத்யர்தஃ. தேஷாஂ ப்ரதிஷேத்யவிசாலநப்ரஸங்காய’மந்தாந்’ இத்யுக்தமித்யபிப்ராயேண விசலநப்ரக்ரியாமாஹ ‘தே கில மந்தா’ இதி. ஸ்வயஂ மந்தத்வாச்ச்ரேஷ்டஜநாசாராநுவர்திநஃ. மந்தத்வஂ சாத்ர ஸ்வயமாசாரநிர்ணயாபாடவஂ விவக்ஷிதம்; அகரித்ஸ்நவித்த்வபலிதஂ விசாலநீயத்வகாரணம் அதைர்யலக்ஷணமல்பத்வஂ வா.’மூடால்பாபடுநிர்பாக்யா மந்தாஃ’ அமரஃ3.6.94 இதி நைகண்டுகாஃ.’ந விசாலயேத்’ இத்யேதத்பூர்வோக்தஜோஷணஷேஷமிதி தர்ஷயதி ‘அத’ இதி. ஜ்ஞாநயோகாதிகாரிணஃ கர்மயோகே ஸ்திதிர்நிகரிஷ்டாதிகாரபரிக்ரஹஃ ஸ்யாதித்யாஷங்க்யாஹ ‘ஜ்ஞாநயோகாதிகாரிணோபீதி’. ஸ்வகார்யமாத்ரஸமீக்ஷயாபி கர்தவ்யஂ கிமுத பரார்தஸமுச்சிதே ஸ்வார்தத்வே? இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘அத’ இதி. உத்தரஷ்லோகமவதாரயிதுமுக்தாஂஷமுத்கரிஹ்ணாதி ‘ப்ரகரிதீதி’. வக்ஷ்யமாணஷ்லோகப்ரகாரேண து ஸர்வேஷ்வரே ஸர்வகர்மஸந்ந்யாஸஃ கார்யஃ; மத்யே குணேஷு கர்தரித்வாநுஸந்தாநகதநஂ தாவதாபி தேஹாத்மவிவேகாதிகஂ ஸித்த்யதீத்யபிப்ராயேணேதி பாவஃ.’ஆரோப்ய’ அநுஸந்தாயேத்யர்தஃ. ஏதாஂ தஷாமவலம்ப்ய பல்லவக்ராஹிணாஂ காபிலாதீநாஂ மதஂ ஸமுத்திதமிதி தந்மதவ்யாவர்தநாயாசேதநாநாஂ குணாநாஂ கதஂ ஜ்ஞாநசிகீர்ஷாப்ரயத்நலக்ஷணஂ கர்தரித்வஂ? இதி ஷங்காவ்யுதாஸாய சாஹ ‘குணேஷ்விதி’. இதமிதி வக்ஷ்யமாணம்.’இதஂ கர்தரித்வமிதி’ புண்யபாபாதிகர்தரித்வமித்யர்தஃ. ஸ்வாபாவிகஂ ஹி கர்தரித்வஂ முக்தாவஸ்தாயாமபி நாபைதி, தஸ்ய குணஸம்பர்ககரிதத்வாபாவாத்.’ப்ராப்தாப்ராப்தவிவேகேநேதி’ அந்வயவ்யதிரேகாப்யாஂ யுக்தாயுக்தநிஷ்சயேந வேத்யர்தஃ. அத்ராகர்தரித்வோக்தேரகரணஷேஷத்வஂ பூர்வாபரவிருத்தம்; அநுஸந்தாநஷேஷார்தத்வஂ து பூர்வாபரஸங்கதமித்யபிப்ராயேணாநுஸந்தாநோக்திஃ. ஏதேந’கர்தா ஷாஸ்த்ரார்தவத்த்வாத்’ ப்ர.ஸூ.2.3.33 இத்யதிகரணார்தஃ ஸூசிதஃ.

—————-

30. மயி ஸர்வாணி கர்மாணி ஸந்ந்யஸ்யாத்யாத்மசேதஸா
நிராஸீர்நிர்மமோ பூத்வா யுத்யஸ்வ விகதஜ்வர:

அத்யாத்மசேதஸா:-என்னிடம் ஒன்றிய மனதுடயவனாக,
ஸர்வாணி கர்மாணி-எல்லாச் செய்கைகளையும்,
மயி ஸந்ந்யஸ்ய-என்னில் அர்ப்பணம் செய்து விட்டு,
விகதஜ்வர:-மனக் காய்ச்சல் தீர்ந்தவனாய்,
நிராஸீ நிர்மம:
பூத்வா-ஆசை நீங்கி, எனது என்பது அற்று,
யுத்யஸ்வ-போர் செய்.

எல்லாச் செய்கைகளையும் உள்ளறிவினால் எனக்கு அர்ப்பணமாகத் துறந்துவிட்டு, ஆசை நீங்கி,
எனது என்பது அற்று, மனக் காய்ச்சல் தீர்ந்தவனாய்ப் போர் செய்யக் கடவாய்.

எல்லாம் ஈசன் செயல், எல்லாம் அவன் உடைமை. நான் அவனது தொண்டன் என்கின்ற எண்ணம்
வரும் பொழுது மனக் கொதிப்புப் போய்விடுகிறது. பின்பு கடமையும் நன்கு ஆற்றப்படுகிறது.

அனைத்துக்கும் தலைவன் ஈசுவரன் என்பதை அறியாவிட்டாலும்;

৷৷3.30৷৷மயி ஸர்வேஷ்வரே ஸர்வபூதாந்தராத்மபூதே ஸர்வாணி கர்மாணி அத்யாத்மசேதஸா ஸஂந்யஸ்ய நிராஷீஃ நிர்மமோ விகதஜ்வரஃ யுத்தாதிகஂ ஸர்வஂ சோதிதஂ கர்ம குருஷ்வ. ஆத்மநி யத் சேதஃ தத் அத்யாத்மசேதஃ, ஆத்மஸ்வரூபவிஷயேண ஷ்ருதிஷதஸித்தேந ஜ்ஞாநேந இத்யர்தஃ.

‘அந்தஃ ப்ரவிஷ்டஃ ஷாஸ்தா ஜநாநாஂ ஸர்வாத்மா ৷৷. அந்தஃ ப்ரவிஷ்டஂ கர்தாரமேதம்’ (தை0 ஆ0 3.11)’ய ஆத்மநி திஷ்டந்நாத்மநோந்தரோ யமாத்மா ந வேத. யஸ்யாத்மா ஷரீரஂ ய ஆத்மாநமந்தரோ யமயதி ஸ த ஆத்மாந்தர்யாம்யமரிதஃ’ (பரி0 5.7 மா0 தி0) இத்யேவமாத்யாஃ ஷ்ருதயஃ பரமபுருஷப்ரவர்த்யஂ தச்சரீரபூதம் ஏநம் ஆத்மாநஂ பரமபுருஷஂ ச ப்ரவர்தயிதாரம் ஆசக்ஷதே. ஸ்மரிதயஷ்ச ‘ப்ரஷாஸிதாரஂ ஸர்வேஷாம்’ (மநு0 12.122) இத்யாத்யாஃ’ஸர்வஸ்ய சாஹஂ ஹரிதி ஸந்நிவிஷ்டஃ’ (கீதா 15.15)’ ஈஷ்வரஃ ஸர்வபூதாநாஂ ஹரித்தேஷேர்ஜுந திஷ்டதி. ப்ராமயந் ஸர்வபூதாநி யந்த்ராரூடாநி மாயயா৷৷(கீதா 18.61) இதி வக்ஷ்யதே.அதோ மச்சரீரதயா மத்ப்ரவர்த்யாத்மஸ்வரூபாநுஸந்தாநேந ஸர்வாணி கர்மாணி மயா ஏவ க்ரியமாணாநி இதி மயி பரமபுருஷே ஸஂந்யஸ்ய தாநி ச கேவலஂ மதாராதநாநி இதி கரித்வா தத்பலே நிராஷீஃ தத ஏவ தத்ர கர்மணி மமதாரஹிதோ பூத்வாவிகதஜ்வரோ யுத்தாதிகஂ குருஷ்வ.ஸ்வகீயேந ஆத்மநா கர்த்ரா ஸ்வகீயைஃ ஏவ கரணைஃ ஸ்வாராதநைகப்ரயோஜநாய பரமபுருஷஃ ஸர்வேஷ்வரஃ ஸர்வஷேஷீ ஸ்வயம் ஏவ ஸ்வகர்மாணி காரயதி; இதி அநுஸந்தாய கர்மஸு மமதாரஹிதஃ ப்ராசீநேந அநாதிகாலப்ரவரித்தாநந்தபாபஸஞ்சயேந’கதம் அஹஂ பவிஷ்யாமி’ இத்யேவஂ பூதாந்தர்ஜ்வரவிநிர்முக்தஃ’பரமபுருஷ ஏவ கர்மபிஃ ஆராதிதோ பந்தாத் மோசயிஷ்யதி’ இதி ஸ்மரந் ஸுகேந கர்மயோகம் ஏவ குருஷ்வ இத்யர்தஃ.’தமீஷ்வராணாஂ பரமஂ மஹேஷ்வரஂ தஂ தேவதாநாஂ பரமஂ ச தைவதம்.’ (ஷ்ேவதா 3.7)’பதிஂ விஷ்வஸ்ய’ (ம0 நா0 3.1)’பதிஂ பதீநாம்’ (ஷ்வேதா 6.7) இத்யாதிஷ்ருதிஸித்தஂ ஹி ஸர்வேஷ்வரத்வஂ ஸர்வஷேஷித்வஂ ச. ஈஷ்வரத்வஂ நியந்தரித்வம், ஷேஷித்வஂ பதித்வம்৷৷அயம் ஏவ ஸாக்ஷாதுபநிஷத்ஸாரபூதஃ அர்த இத்யாஹ

৷৷3.30৷৷அத ததநந்தரஸ்ய’பராத்து தச்ச்ருதேஃ’ ப்ர.ஸூ.2.3.41 இத்யதிகரணஸ்யார்தே தத்பரோயமித்யபிப்ராயேணோத்தரஷ்லோகமவதாரயதி ‘இதாநீமிதி’. நியாம்யதாயாஃ ஸ்வரூபத்வோக்திஃ, ஸ்வரூபநிரூபகத்வாத்.’பகவதீத்யாதிபதத்ரயேண”மயி’ இத்யபிப்ரேதஸ்யோக்திஃ.’பகவதீதி’ நியந்தரித்வோபாஸ்யத்வபலப்ரதத்வாத்யுபயுக்தகல்யாணகுணஜாதவதி ஹேயப்ரத்யநீகே சேதி பாவஃ.’புருஷோத்தம’ இதி, நியமநார்தாநுப்ரவேஷாதிநாப்யஸ்பரிஷ்டஹேயப்ரஸக்தௌ’உத்தமஃ புருஷஸ்த்வந்யஃ’ 15.17 இதி வக்ஷ்யமாணப்ரகாரவைலக்ஷண்யவதீதி பாவஃ.’ஸர்வாத்மபூதே குணகரிதஂ சேதி’; த்ரிகுணஸ்யாசித்த்ரவ்யஸ்யாபி ஸர்வாத்மபூதஃ ஸ ஏவ ஹி நியந்தேதி பாவஃ. ஏதேந’அஸக்த்யா லோகரக்ஷாயை குணேஷ்வாரோப்ய கர்தரிதாம். ஸர்வேஷ்வரே வா ந்யஸ்யோக்தா தரிதீயே கர்மகார்யதா’ இதி தரிதீயாத்யாயகீதார்த-7-ஸங்க்ரஹஷ்லோகே துல்யவிகல்போ நாபிமத இத்யபி ஸூசிதஂ பவதி.’மயி’ இத்யநேநாபிப்ரேதே ஸர்வேஷ்வரத்வே ஹேதுதயா ஸர்வபூதாந்தராத்மபூதத்வோக்திஃ.’ஈஷ்வரஃ ஸர்வபூதாநாம்’ 18.61 இத்யாதி வக்ஷ்யமாணஂ சாநேந க்யாபிதம்.’ஸர்வாணி’ இதி, ஸ்வகரிதாநி குணகரிதாநி சேத்யர்தஃ.’யுத்யஸ்வ’ இத்யேதச்சாஸ்த்ரீயோபலக்ஷணமித்யபிப்ராயேணோக்தஂ’யுத்தாதிகமிதி’.’ஆத்மநீதி”அத்யாத்ம’ இதி ஸப்தம்யர்தே ஸமாஸ இத்யர்தஃ. அத்ர சேதஷ்ஷப்தஸ்ய ஷ்ருதிஷதஸித்ததத்த்வாநுஸந்தாநரூபஜ்ஞாநகோசரதாஂ வ்யநக்தி’ஆத்மஸ்வரூபேதி’.ஷ்ருதிஷதஸித்தஂ ப்ரகாரஂ தர்ஷயதி ‘அந்தரிதி’. அந்தஃப்ரவிஷ்டத்வஷாஸிதரித்வாப்யாஂ நரிபாதிககநாதிவ்யாவர்தகாப்யாஂ ஸர்வாத்மத்வஸித்திஃ.’கர்தாரமிதி’ ஜீவவ்யாபாரேஷு ப்ரயோஜககர்தாரமித்யர்தஃ; யத்வா ப்ரேரணக்ரியாகர்தாரமித்யர்தஃ; ததுச்யதே ‘ப்ரவர்தயிதாரமிதி’. உபாத்தஷ்ருதீநாமைதம்பர்யதரிடீகரணாய மந்வாத்யுபபரிஂஹணாநுக்ரஹமாஹ ‘ஸ்மரிதயஷ்சேதி’. ஏதஸ்மிந்நபி ஷாஸ்த்ரேப்யாஸலிங்காயாஸ்யைவார்தஸ்ய வக்ஷ்யமாணதாமாஹ ‘ஸர்வஸ்ய சேதி’.’மயி ஸர்வாணி’ இத்யஸ்யாபிப்ராயவ்யஞ்ஜநாய பார்தஸாரதேரீஷ்வரஸ்ய ப்ரத்யக்பராங்நிர்தேஷயோரீஷ்வரைகவிஷயத்வஂ தர்ஷயிதுஂ வசநத்வயோபாதாநம்.ஏவமர்தஸ்வரூபமுபபாத்ய தஜ்ஜ்ஞாநஸ்ய கர்தரித்வஸந்ந்யாஸஹேதுதாஂ’ஸந்ந்யஸ்ய நிராஷீஃ நிர்மமஃ’ இதி த்ரயாணாஂ பதாநாஂ கர்தரித்வத்யாகபலத்யாகஸ்வகீயதாஸங்கத்யாகவிஷயதாஂ உத்தரோத்தரஸ்ய ச பூர்வபூர்வஹேதுகதாஂ பாடக்ரமஸூசிதாஂ ப்ரகாஷயதி ‘அத’ இதி. அஸ்யார்தஸ்ய ஷ்ருதிஸ்மரித்யந்தராதிஸித்தத்வாதித்யர்தஃ.’மயைவ க்ரியமாணாநீதி’, பரித்யப்ரவர்தகேந ராஜ்ஞேவ ஸத்வாரகமத்வாரகஂ சேதி பாவஃ. றத்விஜ இவ பரஸ்ய கர்தரித்வேபி ஸ்வஸ்ய பலாபிஸந்திஃ ஸ்யாதிதி தந்நிராஸாய நிராஷீரித்யுக்தமித்யபிப்ராயேணாஹ ‘தாநி சேதி’.’தத ஏவேதி’ பலத்வாரா ஹி கர்மணி மமதா;’மதபிலஷிதஸாதநத்வாந்மதர்தமிதஂ கர்ம’ இதி கர்மண்யைஷ்வர்யபோதோ ஹ்யதிகார இதி பாவஃ. நநு யதீஷ்வரே கர்தரித்வஂ ஸந்ந்யஸ்தம், கதஂ தர்ஹி யுத்த்யஸ்வேதி ஜீவஃ கர்தரிதயா நிர்திஷ்யதே? யதி சாஸௌ நிராஷீஃ, கதஂ பரமபுருஷாராதநரூபேபி கர்மணி ப்ரவர்தேத? யதி ச நிர்மமஃ, ஸ கதஂ’மமேதஂ கர்ம’ இதி புத்யமாநஃ கர்ம குர்யாத்? யதி ச ஸ்வவ்யாபாரஂநாநுஸந்தத்தே ததா த்யாகரூபவ்யாபாரமபி ந மந்யேத, ததஷ்ச விகதஜ்வர இத்யப்யநுபபந்நமித்யாஷங்க்யாஹ ‘ஸ்வகீயேநாத்மநா கர்த்ரேதி’. ஸ்வஷேஷபூதேந ஜீவேந ப்ரயோஜ்யகர்த்ரேத்யர்தஃ.’ஸ்வகீயைஷ்சோபகரணைரிதி’. யதாஸௌ ஜீவஃ பரஷேஷபூதஃ, ததா தஸ்ய ஸ்வஷேஷதயா ப்ராகபிமதஂ ஹவிராதிகமபி பரஷேஷபூதமிதி பாவஃ.’ஸ்வாராதநைகப்ரயோஜநாயேதி’ ஷேஷஸ்ய ஷேஷ்யதிஷயாதாநமேவ ப்ரயோஜநமிதி பாவஃ. ஆஹ ச வேதார்தஸங்க்ரஹே ‘பரகதாதிஷயாதாநேச்சயோபாதேயத்வமேவ யஸ்ய ஸ்வரூபஂ ஸ ஷேஷஃ, பரஃ ஷேஷீ’ இதி.’ஸ்வகீயேந’ இத்யாதௌ ப்ரமாணஸூசநாய’ஸர்வஷேஷீத்யாத்யுக்தம்’.’ஸ்வயமேவேத்யாதி’. ஆராத்யபூத ஏவாராதநஂ காரயதீதி பாவஃ. ஏவகாரேண ப்ரவர்தகாந்தரஂ ச வ்யுதஸ்தம்.’காரயதீதி’ ஸர்வேஷ்வரஃ ஸந் ஸ்வேஷ்டஂ ஸர்வஂ ஸ்வயமேவ கர்துஂ ஷக்தோபி ஸ்வஷேஷபூதஜீவாநாஂ ஷாஸ்த்ரவஷ்யத்வதத்பலபோக்தரித்வாதிஸித்த்யர்தஂ தாந் கர்தரி஀ந் காரயதீதி பாவஃ. ப்ராகரணிகஂ ப்ரதிஷேத்யஜ்வரவிஷேஷப்ரஸங்கஂ தர்ஷயதி ‘ப்ராசீநேத்யாதிநா’. அஸ்து ஷ்ருதிஸித்தமீஷ்வரத்வம், காரயிதரித்வஸ்ய கிமாயாதஂ? இத்யத்ராஹ ‘ஈஷ்வரத்வஂ நியந்தரித்வமிதி’.’ஷேஷித்வஂ பதித்வமிதி’ சேதநகதஂ ஷேஷித்வஂ பதித்வமேவேதி பாவஃ. யத்வா ஷ்ருதிபாஷ்யபடிதயோஃ ஷேஷித்வேஷ்வரத்வயோஃ கோ பேதஃ? இதி ஷங்காபாக்ரியதே ‘ஈஷ்வரத்வஂ நியந்தரித்வமித்யாதிநா’.

——————-

31. யே மே மதமிதம் நித்யமநுதிஷ்டந்தி மாநவா:
ஸ்ரத்தாவந்தோऽநஸூயந்தோ முச்யந்தே தேऽபி கர்மபி:

யே மாநவா: அநஸூயந்த:-எந்த மனிதர் பொறாமையின்றி,
ஸ்ரத்தாவந்த:-சிரத்தையுடையோராய்,
மே இதம் மதம்-என்னுடைய இந்த கொள்கையை,
நித்யம் அநுதிஷ்டந்தி-எப்பொழுதும் பின்பற்றுகிறார்களோ,
தே அபி கர்மபி: முச்யந்தே-அவர்களும் தொழில்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.

என்னுடைய இந்த நித்தியமான கொள்கையை எந்த மனிதர் சிரத்தையுடையோராய்ப்
பொறாமையின்றிப் பின்பற்றுகிறார்களோ, அவர்களும் தொழில்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.

ஓர் ஊருக்குச் செல்லுதற்கு வழி இன்னதென்று ஒரு மனிதன் யூகத்தாலும் தெரிந்து கொள்ள இயலாதவனாயிருக்கிறான்.
ஆனால் அவன் அவ்வூருக்குச் செல்பவர்கள் சொல்லில் விசுவாசம் வைத்து அவர்களைப் பின்பற்றுகிறான்.
அப்படிச் செய்வதால் அவன் அவ்வூரை நிச்சயமாகப் போய்ச் சேருவான். ஆத்ம சாதன சம்பந்தமான விஷயங்கள்
ஒரு மந்த அதிகாரிக்கு நன்கு விளங்காவிட்டாலும் சான்றோர் சொல்லும் நெறியில் சிரத்தை வைத்துத்
தானும் அவ்வழியில் செல்லுவானாகில் வினைத்தளைகளினின்று அவன் விடுபடுவான்.

சிரத்தை என்பது சிறந்ததோர் மனநிலை. எடுத்துக்கொண்ட கருமத்திலேயே கண்ணாயிருத்தல், பணிந்திருத்தல்,
எல்லார்க்கும் வணக்கம் காட்டுதல், விசுவாசம் பூணுதல் இவையாவும் சிரத்தையில் அடங்குகின்றன.
குருவை வணங்குதல் அவரிடத்துச் சிரத்தை காட்டுவதாகும். பகவத்கீதையினிடத்துச் சிரத்தை கொள்ளுதல் என்பது
அதில் அறிவுக்கு எட்டுகிற பகுதிகளைப் பாராட்டுதலும், எட்டாத பகுதிகள் கூடத் தனக்கு நன்மை பயப்பனவென்று விசுவாசம் வைத்தலுமாம்.
சிரத்தையோடு வறியோர்க்குத் தானம் கொடுத்தல் வேண்டும். கொடுக்கிற பொருளை அம்மனிதர் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமென்றும்,
அப்பொருள் அவர்களுக்குப் பயன்படவேண்டுமென்றும் அடக்க ஒடுக்கத்தோடு உணர்வது சிரத்தையாகும்.

தன்னால் அடைய முடியாத நல்லது ஒன்றை மற்றவர்கள் அடைந்தால் அதைக் கண்டு சகியாத மன நிலைக்குப்
பொறாமையென்று பெயர். ஒரு மனிதனுடைய மேன்மைகளை யெல்லாம் பொறாமையானது தேய்த்து விடுகிறது.
மற்றவர்களது முன்னேற்றத்தைக் கண்டு மகிழ்கின்றவளவு ஒரு மனிதன் தானே முன்னேற்றமடைகிறான்.

சிரத்தையோடு நன்னெறியைப் பின்பற்றுதலுக்குப் பதிலாக :

৷৷3.31৷৷யே மாநவாஃ ஆத்மநிஷ்டஷாஸ்த்ராதிகாரிணஃ’அயம் ஏவ ஷாஸ்த்ரார்தஃ’ இத்யேதத் மே மதஂ நிஷ்சித்ய ததா அநுதிஷ்டந்தி, யே ச அநநுதிஷ்டந்தஃ அபி அஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரார்தே ஷ்ரத்ததாநா பவந்தி, யே ச அஷ்ரத்ததாநா அபி’ஏவஂ ஷாஸ்த்ரார்தோ ந ஸஂபவதி’ இதி ந அப்யஸூயந்தி, அஸ்மிந் மஹாகுணே ஷாஸ்த்ரார்தே தோஷதர்ஷிநோ ந பவந்தி இத்யர்தஃ; தே ஸர்வே பந்தஹேதுபிஃ அநாதிகாலப்ராரப்தைஃ கர்மபிஃ முச்யந்தே. தே அபி கர்மபிஃ இதி அபிஷப்தாத் ஏஷாஂ பரிதக்கரணம். இதாநீம் அநநுதிஷ்டந்தஃ அபி அஸ்மிந் ஷாஸ்த்ரார்தே ஷ்ரத்ததாநா அநப்யஸூயவஃ ச ஷ்ரத்தயா ச அநஸூயயா ச க்ஷீணபாபா அசிரேண இமம் ஏவ ஷாஸ்த்ரார்தம் அநுஷ்டாய முச்யந்தே இத்யர்தஃ.பகவதபிமதம் ஔபநிஷத்ம் அர்தம் அநநுதிஷ்டதாம் அஷ்ரத்ததாநாநாம் அப்யஸூயதாஂ ச தோஷம் ஆஹ

৷৷3.31৷৷’யே மே மதம்’ இதி ஷ்லோகே மே மதபித்யௌபநிஷதபுருஷஸ்ய ஸித்தாந்தாபிமாநப்ரதர்ஷநாந்மோக்ஷஸாதநத்வோபதேஷமாத்ரஸ்ய கரிதகரத்வாச்ச தத்ப்ராஷஸ்த்யபரோயஂ ஷ்லோக இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘அயமேவ ஸாக்ஷாதிதி’. ஜ்ஞாநயோகநிரபேக்ஷ இத்யர்தஃ. ஸாரபூதஃ ப்ரதாநபூதஃ’ஸாரோ பலே ஸ்திராஂஷே ச ந்யாய்யே க்லீபஂ வரே த்ரிஷு’ அமரஃ33.170 இதி நைகண்டுகாஃ. ப்ராதாந்யஂ சாத்ர மோக்ஷஸாதநே ஜ்யாயஸ்த்வம். மாநவஷப்தஸ்யாத்ராநதிகரிதஷூத்ராதிஸங்க்ராஹகத்வாததிகரிததேவாதிப்ரதிக்ஷேபகத்வாச்ச ததுபயபரிஹாராய’ய’ இதி ப்ரமாணஸித்தாநுவாதேநாதிகாரிமாத்ரோபலக்ஷகோயஂ ஷப்த இத்யபிப்ராயேணோக்தஂ’யே மாநவா ஆத்மநிஷ்டஷாஸ்த்ராதிகாரிண’ இதி.’நித்யமநுதிஷ்டந்தி இத்யுக்தஂ நித்யமநுஷ்டாநஂ நிர்ணயபூர்வகமேவ ப்ராமாணிகத்வநிஷ்சயஷூந்யஸ்யாநுஷ்டாநஂகதாசித்பஜ்யேதாபீத்யபிப்ராயேணோக்தம்,’அயமேவ ஷாஸ்த்ரார்த’ இத்யாதி. ஏதத் அயமேவேத்யுக்தம்; யத்வா ஏதந்மே மதஂ ஷாஸ்த்ரார்த இதி நிஷ்சித்யேத்யந்வயஃ; ஷாஸிதுர்மதமேவ ஹி ஷாஸ்த்ரார்த இதி பாவஃ.’ஷ்ரத்தாவந்தஃ’ இதி பதமநுஷ்டாநாத் பூர்வாவஸ்தாபரமித்யாஹ ‘யே சாநநுதிஷ்டந்தோபீதி’. ததோப்யர்வாசீநாவஸ்தாநஸூயேத்யாஹ ‘யே சாஷ்ரத்ததாநா’ இதி. குணேஷு தோஷாவிஷ்கரணமஸூயேத்யஸூயாலக்ஷணாபிப்ராயேணாஹ ‘அபந்நிதி’. அபிஷப்தோ வர்கத்ரயஸமுச்சயபர இதி’தே ஸர்வ’ இத்யுக்தம். நநு ஸம்பவத்யேகவாக்யத்வே வாக்யபேதஷ்ச நேஷ்யதே ஷ்ரத்தாவந்த இத்யாதௌ ச’பவந்தி’ இத்யத்யாஹாரஷ்சாநுசிதஃ; யச்சப்தஸ்ய சைகத்ர ப்ரயுக்தஸ்யாவரித்திரநுபபந்நேத்யத்ராஹ’தேபீதி’.’ஏஷாமிதி’ அதிகாரிணாஂ, புத்திஸ்தாநாஂ வாக்யாநாஂ வா.’அயமபிப்ராயஃ’ நாத்ரைகவாக்யத்வஂ ஸம்பவதி, அபிஷப்தாநந்வயாத், அபிஷப்தோ ஹ்யத்ராநுஷ்டாதரிபிஃ ஸஹாதிகார்யந்தரஸமுச்சயபரோ வா; அநுஷ்டாதரி஀ணாமபகர்ஷபரோ வா ஸ்யாத். தத்ர ஜ்ஞாநயோகிநாஂ ஸமுச்சயஃ ஸம்பவந்நப்யத்ராநபேக்ஷிதஃ, கர்மயோகப்ரஷஂஸாப்ரகரணாநுசிதஷ்ச. ஜ்ஞாநயோகிப்யஃ கர்மயோகிநாமபகர்ஷஸூசநஂ த்வத்ராத்யந்தவிருத்தம். நித்யமநுஷ்டாதரி஀ணாஂ ஷ்ரத்தாவந்தோநஸூயந்த இதி விஷேஷணாபிதாநஂ ச நிரர்தகம். ந ஹி நித்யமநுதிஷ்டந்தோஷ்ரத்ததாநா அஸூயந்தஷ்ச பவேயுஃ. அவஸ்தாத்ரயவிஷயத்வே து ஸமுச்சயபரதயா வா அர்வாசீநாவஸ்தாபகர்ஷபரதயா வா ஷக்யமபிஷப்தோ நேதுமிதி.

அநுஷ்டாதரி஀ணாஂ ஷ்ரத்தாநஸூயாமாத்ரவதாஂ ச துல்யபலத்வேநுஷ்டாநவிதாயகஷாஸ்த்ரவையர்த்யஂ ஸ்யாதித்யாஷங்க்யாஹ ‘இதாநீமிதி’. ஷ்ரத்தாநஸூயயோஃ பாபநிர்ஹரணஹேதுத்வஂ ச’தர்மஃ ஷ்ருதோ வா தரிஷ்டோ வா ஸ்மரிதோ வா கதிதோபி வா. அநுமோதிதோ வா ராஜேந்த்ர! புநாதி புருஷஂ ஸதா’ ம.பா.14.94.29 இத்யாதிஸித்தம்.

—————

32. யே த்வேததப்யஸூயந்தோ நாநுதிஷ்டந்தி மே மதம்
ஸர்வஜ்ஞாநவிமூடாம்ஸ்தாந்வித்தி நஷ்டாநசேதஸ:

து யே அப்யஸூயந்த:-யாவர் பொறாமையால்,
மே எதத் மதம் ந அநுதிஷ்டந்தி-என்னுடைய இக்கொள்கையை பின்பற்றாது விடுகிறார்களோ,
தாந் அசேதஸ:-அந்த மூடர்களை,
ஸர்வஜ்ஞாந விமூடாந்-முழுமையான ஞானத்தில் அறிவு மயக்கம் அடைந்தவர்கள் என்றும்,
நஷ்டாந் வித்தி-நாசமடைந்தோராகவே தெரிந்துகொள்.

என்னுடைய இக்கொள்கையை யாவர் பொறாமையால் பின்பற்றாது விடுகிறார்களோ,
எவ்வித ஞானமுமில்லாத அம்மூடர்களை நாசமடைந்தோராகவே தெரிந்துகொள்.

தீயில் கையை வைத்தால் அது சுடும். அதே அக்கினியை முறையாகப் பயன்படுத்தினால் அதைக்கொண்டு சமைக்கலாம்.
இதைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்கள் நஷ்டத்தையடைகிறார்கள். அங்ஙனமே ஆத்ம தத்துவங்களை அறிந்து
அவைகளுக்கேற்றபடி வாழ்க்கை வாழாதவர்கள் நஷ்டத்தையும் கேட்டையும் அடைகிறார்கள்.

ஞானிகள் அக்ஞானிகள் ஆகிய எல்லோரையும் பற்றிய ஒரு பேருண்மை யாதெனின்:

৷৷3.32৷৷யே து ஏதத் ஸர்வம் ஆத்மவஸ்து மச்சரீரதயா மதாதாரஂ மச்சேஷபூதஂ மதேகப்ரவர்த்த்யம் இதி மே மதஂ ந அநுதிஷ்டந்தி ந ஏவம் அநுஸந்தாய ஸர்வாணி கர்மாணி குர்வதே, யே ச ந ஷ்ரத்தததே, யே ச அப்யஸூயந்தோ வர்தந்தே, தாந் ஸர்வேஷு ஜ்ஞாநேஷு விஷேஷேண மூடாந் தத ஏவ நஷ்டாந் அசேதஸோ வித்தி. சேதஃகார்யஂ ஹி வஸ்துயாதாத்ம்யநிஷ்சயஃ, ததபாவாத் அசேதஸஃ விபரீதஜ்ஞாநாஃ ஸர்வத்ர விமூடாஷ்ச.ஏவஂ ப்ரகரிதிஸஂஸர்கிணஃ தத்குணோத்ரேககரிதஂ கர்தரித்வஂ தச்ச பரமபுருஷாயத்தம் இதி அநுஸந்தாய கர்மயோகயோக்யேந ஜ்ஞாநயோகயோக்யேந ச கர்மயோகஸ்ய ஸுஷகத்வாத் அப்ரமாதத்வாத் அந்தர்கதாத்மஜ்ஞாநதயா நிரபேக்ஷத்வாத் இதரஸ்ய துஃஷகத்வாத் ஸப்ரமாதத்வாத் ஷரீரதாரணாத்யர்ததயா கர்மாபேக்ஷத்வாத் கர்மயோக ஏவ கர்தவ்யஃ. வ்யபதேஷ்யஸ்ய து விஷேஷதஃ ஸ ஏவ கர்தவ்ய இதி ச உக்தம். அதஃ பரம் அத்யாயஷேஷேண ஜ்ஞாநயோகஸ்ய துஃஷகதயா ஸப்ரமாததா உச்யதே

৷৷3.32৷৷வ்யதிரேகநிந்தயாப்யுக்தார்தப்ராஷஸ்த்யாதிரேக உச்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘பகவதிதி’. பூர்வோக்தவ்யதிரேகரூபத்வாதப்யஸூயோக்திரஷ்ரத்தோபலக்ஷணதயேத்யபிப்ராயேண’அஷ்ரத்ததாநாநாமித்யாத்யுக்தம்’. ஆதேயஂ ஷேஷபூதஂ விதேயமபி ஹி ஷரீரமித்யபிப்ராயேண’மதாதாரமித்யாதிபதத்ரயம்’, ஸ்வரூபஸ்திதிப்ரவரித்திதாததீந்யபரஂ ச. பரபுத்திவரித்திவிஷேஷரூபஂ மதஂ கதமநுஷ்டேயமநநுஷ்டேயஂ வா? ஸித்தவஸ்துநி ச கதமநுஷ்டாநஂ? இத்யத்ராபிப்ரேதாத்யாஹாரேணாஹ ‘நைவமநுஸந்தாயேதி’.’ஸர்வேஷு ஜ்ஞாநேஷு விஷேஷேண மூடாந்’ இதி யதாவஸ்திதாத்மஸ்வரூபாநபிஜ்ஞதயா’அஹஂ மம’ இத்யாதிஷு ஸர்வேஷு ஜ்ஞாநேஷு ஜ்ஞாதவ்யவஸ்தூநாஂ யதாவஸ்திதஸ்வரூபப்ரகாராநபிஜ்ஞாநித்யர்தஃ. நஷ்டாநிதி புருஷார்தாதியோக்யாநித்யர்தஃ. கிஂ தத்த்வஜ்ஞாநரஹிதஸ்யாந்தஃகரணமபி நாஸ்தி? இத்யத்ராஹ ‘சேதஃகார்யமிதி’. கார்யாதர்ஷநாத் காரணஂ நாஸ்தீத்யுபசர்யத இதி பாவஃ. பலிதமாஹ ‘விபரீதஜ்ஞாநாஃ ஸர்வத்ர விமூடாஷ்சேதி’.

———————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: