ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –இரண்டாம் அத்தியாயம் –ஸாங்கிய யோகம்– 2-21 -2-40 —

21. வேதாऽவிநாஸிநம் நித்யம் ய ஏநமஜமவ்யயம்
கதம் ஸ புருஷ: பார்த கம் காதயதி ஹந்தி கம்

பார்த-பார்த்தா!
ஏநம்-இந்த பொருள் (ஆத்மா),
அவ்யயம்-மாறாதது,
நாஸிநம்-அழிவற்றது,
நித்யம்-என்றும் உளது,
அஜம்-பிறப்பற்றது,
ய: புருஷ: வேத-எந்த மனிதன் உணர்கிறானோ,
ஸ: கதம் கம் காதயதி ஹந்தி-அவன் யாரை கொல்வது? யாரை கொல்விப்பது?

இப்பொருள் அழிவற்றது, பிறப்பற்றது, என்றுமுளது இங்ஙனமுணர்வான் கொல்வதெவனை?
அவன் கொல்விப்பதெவனை?

ஆத்மா செயலற்றது. ஆத்ம ஞானம் அடையப் பெற்றவன் அகங்கார மற்றவனாதலால் எவ் வினைக்கும்
தான் கர்த்தா என்ற உணர்ச்சி அவனுக்கு வருவதில்லை. ஒரு வினையும் ஆத்ம ஞானியைச் சாராது
என்பதற்குச் சான்றாகக் கொல்லுதல் கொல்வித்தல் ஆகிய இரண்டு கொடிய வினைகள் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டன.
எச் செயலைச் செய்தாலும், செயல் புரிந்தேன் என்ற எண்ணம் ஆத்ம ஞானியிடம் இல்லை.
ஞான சாதனம் பழகுபவன் தனக்குற்ற கர்மத்தைச் செய்து கொண்டிருப்பதற்கிடையில் தன்னைக் கர்த்தாவாக உணரலாகாது.

৷৷2.21৷৷ஏவம் அவிநாஷித்வேந அஜத்வேந வ்யயாநர்ஹத்வேந ச நித்யம் ஏநம் ஆத்மாநஂ யஃ புருஷோ வேத ஸ புருஷோ தேவமநுஷ்யதிர்யக்ஸ்தாவரஷரீராவஸ்திதேஷு ஆத்மஸு கம் அபி ஆத்மாநஂ கதஂ காதயதி கஂ வா கதஂ ஹந்தி; கதஂ நாஷயதி கதஂ வா தத்ப்ரயோஜகோ பவதி இத்யர்தஃ. ஏதாந் ஆத்மநோ காதயாமி ஹந்மி இதி அநுஷோசநம் ஆத்மஸ்வரூபயாதாத்ம்யாஜ்ஞாநமூலம் ஏவ இத்யபிப்ராயஃ.
யத்யபி நித்யாநாம் ஆத்மநாஂ ஷரீரவிஷ்லேஷமாத்ரஂ க்ரியதே, ததாபி ரமணீயபோகஸாதநேஷு ஷரீரேஷு நஷ்யத்ஸு தத்வியோகரூபஂ ஷோகநிமித்திம் அஸ்தி ஏவ, இதி அத ஆஹ.

৷৷2.21৷৷’ய ஏநம்’ 2.19 இத்யுக்தவிபர்யயபரே’வேத’ இத்யாதிஷ்லோகே’நித்யம்’ இதி பரமஸாத்யாநுவாதஃ.’அவிநாஷிநம்’ இத்யாதிகஂ து தத்தேதுரித்யபிப்ராயேணாஹ ‘ஏவமிதி’. வ்யயஷப்தேநாத்ர ஜந்மநாஷவ்யதிரிக்தவிகாரா விவக்ஷிதாஃ. அபக்ஷய ஏவ வா சேதநாதியோக்யாவயவவிஷ்லேஷாதிர்வா.’கமிதி’. நிர்தாரணஸ்யாநிர்தாரிதாநேகவ்யக்திஸாபேக்ஷத்வாதாஹ’தேவமநுஷ்யேத்யாதி’. காதயதிஹந்த்யோஃ பௌநருக்த்யமாஷங்க்ய புத்திஸ்தக்ரமேணார்தமாஹ ‘கதஂ நாஷயதீத்யாதி’. வேதிதுர்விஷேஷேண ஹந்தரித்வாதிநிஷேதோ ந யுஜ்யதே. ஆத்மநோ நித்யத்வே ததவேதிதுரபி தத்தநநாயோகாதித்யாஷங்காபரிஹாராய பலிதார்தஂ வதந் ப்ரகரிதேந ஸங்கமயதி ‘ஏதாநிதி’. நாத்ர ஷ்லோகே ஹந்தரித்வாதிமாத்ரஂ நிஷித்யதே, கிந்து தத்ப்ரயுக்தஂ ஷோசநம்; ததுத்பாதகப்ரகாரப்ரதிஷேதயைவ ஹ்யத்ர கதஂஷப்த இதி

பாவஃ.

———-

22. வாஸாம்ஸி ஜீர்ணாநி யதா விஹாய
நவாநி க்ருஹ்ணாதி நரோऽபராணி
ததா ஸரீராணி விஹாய ஜீர்ணாந்
யந்யாநி ஸம்யாதி நவாநி தேஹீ

யதா நர:-எப்படி மனிதன்,
ஜீர்ணாநி வாஸாம்ஸி விஹாய-பழைய துணிகளை நீக்கி விட்டு
நவாநி க்ருஹ்ணாதி-புதியதை எடுத்துக் கொள்கிறானோ,
ததா தேஹி ஜீர்ணாநி ஸரீராணி விஹாய-அவ்வாறே ஆத்மா நைந்த உடல்களை களைந்து,
அந்யாநி நவாநி ஸம்யாதி-வேறு புதியதை அடைகிறான்.

நைந்த துணிகளைக் கழற்றி யெறிந்துவிட்டு மனிதன் புதிய துணிகள் கொள்ளுமாறு போல,
ஆத்மா நைந்த உடல்களைக் களைந்து புதியனவற்றை எய்துகிறான்.

பழைய துணியை எறிந்துவிட்டு மனிதன் புதியது தேடுவதில்லை. புதியது கைக்குக் கிடைத்த பின்பே
பழையது புறக் கணிக்கப்படுகிறது. பாம்பு புதிய சட்டையைப் பண்ணிக் கொண்டு பழையதை நீக்குகிறது.
அங்ஙனம் ஆத்மா ஒரு சரீரத்தை விடுதற்கு முன்பே, தன் வினைக்கு ஏற்றாற் போன்று சூக்ஷ்மமாகப் புதியது
ஒன்றைப் பண்ணிக்கொள்கிறது. அது காரண சரீரம் என்றும் சூக்ஷ்ம சரீரம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.
மரத்தின் நுண்ணிய விதை போன்று அது நெடுநாள் தோன்றா நிலையிலிருந்து பிறகு பிறக்கிறது.
ஸ்தூல உடல் எடுப்பதை நாம் பிறப்பு என்கிறோம்.

৷৷2.22৷৷தர்மயுத்தே ஷரீரஂ த்யஜதாஂ த்யக்தஷரீராத் அதிகதரகல்யாணஷரீரக்ரஹணஂ ஷாஸ்த்ராத் அவகம்யதே இதி. ஜீர்ணாநி வாஸாஂஸி விஹாய நவாநி கல்யாணாநி வாஸாஂஸி கரிஹ்ணதாம் இவ ஹர்ஷநிமித்திம் ஏவ அத்ர உபலப்யதே.
புநரபி’அவிநாஷி து தத்வித்தி யேந ஸர்வமிதஂ ததம்.’ (கீதா 2.17) இதி பூர்வோக்தம் அவிநாஷித்வஂ ஸுகக்ரஹணாய

வ்யஞ்ஜயந் த்ரடயதி

৷৷2.22৷৷ஷங்காபூர்வகஂ’வாஸாஂஸி’ இதி ஷ்லோகமவதாரயதி ‘யத்யபீதி’. நநு ஸார்வபௌமாதிஷரீரபரித்யாகே தத்தத்கர்மாநுரூபநாரகதிர்யக்ஸ்தாவராதிஷரீரபரிக்ரஹஸம்பாவநயா ப்ரலயவத் அபரிகரிஹீதஷரீரதயாவஸ்திதஸம்பாவநயா சாஸ்த்யேவ ஷோகநிமித்தம்; ந ச நூதநத்வமாத்ரஂ ஸுகாய, சிரந்தநநரபதிகரிஹபரித்யாகேநாபி நூதநகாராகாரப்ரவேஷாதேஃ ஜீர்ணோஷுகப்ரஹாணேந நூதநகோணீக்ரஹணாதேஷ்ச துஃகரூபத்வாத். ந ச வயமிஹ மாநுஷாதிஷரீரவிலயஸமநந்தரஂ அபிநவவஸநபரிதாநவத் அநிமிஷதேஹாதிஸங்க்ரஹமுபலபாமஹ இத்யாஷங்க்யாஹ ‘தர்மயுத்தே’ இதி.’அதிகதரேதி’ கல்யாணவிஷேஷணம். நவஷப்தாபிப்ரேதோக்திஃ ‘கல்யாணாநீதி’.’ஹர்ஷநிமித்தமேவேதி’ புரா ஷோகாவிஷயமாத்ரே ஷோகஃ கரிதஃ; இதாநீஂ து தத்விபரீதஹர்ஷவிஷயே க்ரியத இதி பாவஃ.

————

23. நைநம் சிந்தந்தி ஸஸ்த்ராணி நைநம் தஹதி பாவக:
ந சைநம் க்லேதயந்த்யாபோ ந ஸோஷயதி மாருத:

ஏநம் ஸஸ்த்ராணி ந சிந்தந்தி-இவனை ஆயுதங்கள் வெட்டுவதில்லை,
ஏநம் பாவக: ந, தஹதி-இவனை நெருப்பு எரிப்பதில்லை,
ஏநம் ஆப: ந க்லேதயந்தி-இவனை தண்ணீர் நினைப்பதில்லை,
மாருத: ச ந ஸோஷயதி-காற்றும் உலர்த்துவதில்லை.

இவனை ஆயுதங்கள் வெட்ட மாட்டா; தீ எரிக்காது; நீர் இவனை நனைக்காது; காற்று உலர்த்தாது.

ஐம்பெரும் பூதங்களில் ஆகாசம் செயலற்றது. ஆகையால் அதைப்பற்றிய பேச்சு ஈண்டு எழவில்லை.
பாக்கி நான்கு பூதங்களின் செயல் ஆத்மாவினிடத்துச் செல்லா. மண்ணிலிருந்து ஆயுதம் வருகிறது.
பிளவுபடாப் பொருள் ஒன்றை வெட்டுவ தெங்ஙனம்? பூதாகாசத்தையே, ஏனைய நான்கு பூதங்களும் விகாரப்படுத்த முடிவதில்லை.
பின்பு அதற்கு அப்பாலுள்ள சிதாகாசத்தை அவை பாழ்படுத்தா என்பது சொல்லாமலே விளங்குகிறது.

৷৷2.23৷৷ஷஸ்த்ராக்ந்யம்புவாயவஃ சேதநதஹநக்லேதநஷோஷணாநி ஆத்மாநஂ ப்ரதி கர்துஂ ந ஷக்நுவந்தி. ஸர்வகதத்வாத் ஆத்மநஃ ஸர்வதத்த்வவ்யாபகஸ்வபாவதயா ஸர்வேப்யஃ தத்த்வேப்யஃ ஸூக்ஷ்மத்வாத் அஸ்ய தைஃ வ்யாப்த்யநர்ஹத்வாத் வ்யாப்யகர்தவ்யத்வாத் ச சேதநதஹநக்லேதநஷோஷணாநாம். அத ஆத்மா நித்யஃ ஸ்தாணுஃ அசலஃ அயஂ ஸநாதநஃ ஸ்திரஸ்வபாவஃ அப்ரகம்ப்யஃ புராதநஃ ச.

৷৷2.23৷৷பூர்வோக்தேந புநருக்திஂ தார்ட்யஸுகக்ரஹணரூபப்ரயோஜநபேதேந பரிஹரந்’நைநம்’ இதி ஷ்லோகத்வயமவதாரயதி ‘புநரபீதி’.’நைநம்’ இத்யாதௌ ஸார்தஷ்லோகே வைஷத்யாய பரிதகுக்தஂ கரணாஸாமர்த்யஂ விஷயாயோக்யத்வஂ ச பரஸ்பரப்ரதியோகிதயா அந்யத்ர இதரதந்தர்பவதீதி பாஷ்யே பரிதகநுபாத்தம்.’அச்சேத்யஃ’ இத்யாதௌ ப்ரத்யயோர்ஹார்தஃ. தேந’நைநஂ சிந்தந்தி’ இத்யாதிஷ்வபி ததர்ஹத்வஂ ஷஸ்த்ராதேஃ ப்ரதிஷித்யத இதி தர்ஷயதி ‘ந ஷக்நுவந்தீதி’. ஸர்வகதபதஂ பூர்வோக்தஹேத்வநுவாததயா வ்யாசஷ்டே ‘ஸர்வகதத்வாதாத்மந’ இதி. அணோராத்மநஃ கதஂ ஸர்வகதத்வஂ? இத்யாஷங்க்யாஹ ‘ஸர்வதத்த்வேதி’. நாத்ர பஹுஷ்ருத்யாதிவிருத்தஂ ஜீவவிபுத்வஂ ஸர்வகதஷப்தேநோச்யதே; கிந்த்வநுப்ரவேஷவிஷேஷயோக்யதேதி ஸ்வபாவஷப்தஂ ப்ரயுஞ்ஜாநஸ்ய பாவஃ. வ்யாபித்வஸ்ய பூர்வோக்தஂ ஹேதுத்வப்ரகார ப்ரபஞ்சயதி’ஸர்வேப்ய’ இதி.’அத ஆத்மா நித்ய’ இதி ஸூக்ஷ்மத்வேந சேதநாத்யயோக்யத்வாதாத்மா நாஷரஹித இத்யர்தஃ.’ஸ்திரேத்யாதி’.’ஸ்தாணுரசல’ இதி பதத்வயஂ நித்யத்வப்ரபஞ்சநரூபம், நாஷாயோக்யத்வநாஷகாவிஷயத்வபரஂ வா, ஸ்வாபாவிகௌபாதிகாவிஷதபரிணாமராஹித்யபரஂ வேதி பாவஃ.’புராதந’ இதி. அத்ர நித்யஷப்தேநாநந்தத்வஸ்யோக்தத்வாத் ஸநாதநஷப்தோநாதித்வபரதயா ஸங்கோசநீய இதி பாவஃ.

—————

24. அச்சேத்யோऽயமதாஹ்யோऽயமக்லேத்யோऽஸோஷ்ய ஏவ ச
நித்ய: ஸர்வகத: ஸ்தாணுரசலோயம் ஸநாதந:

அயம் அச்சேத்ய:-இவன் பிளத்தற்கரியவன்,
அயம் அதாஹ்ய:-எரிக்கப் பட முடியாதவன்,
அக்லேத்ய:-நனைக்கப் படமுடியாதவன்,
அஸோஷ்ய:-உலர்த்தப் படமுடியாதவன்,
நித்ய: ஸர்வகத:-நித்தியன்; எங்கும் நிறைந்தவன்,
ஸ்தாணு அசல:-உறுதி உடையவன்; அசையாதவன்
ஸநாதந:-என்றும் இருப்பான்.

பிளத்தற் கரியவன்; எரித்தற்கும், நனைத்தற்கும், உலர்த்துதற்கும் அரியவன்; நித்தியன்;
எங்கும் நிறைந்தவன்; உறுதியுடையான்; அசையாதான்; என்றும் இருப்பான்.

இவ்வாத்மா வெட்டப்படுகிற தில்லையாதலால் அது நித்தியமாயுள்ளது. ஓர் இடத்தில் இருந்து மற்றோர் இடத்தில்
இல்லாதது நித்தியப்பொருள் ஆகாது. ஏனென்றால் இல்லாத இடத்துக்கு அது அநித்தியமாய்விடும்.
நித்தியமாதலால் அது எங்கும் நிறை பொருள் ஆகிறது. இடம் மாறுவது அசைவது எனப்படுகிறது.
எங்கும் நிறை பொருளோ போவதற்குப் புதிய இடமில்லையாதலால் அது ஸ்தாணு, ஸ்திரமாய் இருப்பது.
அப்படி நிலைத்திருப்பதால் அது அசலம், அசைவற்றதெனப்படுகிறது. எதற்குப் போக்கும் வரவும் இல்லையோ அது ஸநாதனம்;
உண்டுபண்ணப்படாதது. அது எப்பொழுதுமிருப்பதாகிறது.

ஆத்மாவானது சொல்லில் அடங்காத தொன்மையது ஆயினும் வெவ்வேறு சொற்களால் அதை விளக்குவதால்
ஏதேனும் ஒருவித விளக்கம் ஒருவர் உள்ளத்தில் படியலாம். அதன் உண்மை மனதில் படிகின்றவளவு துக்க நிவிருத்தியாகும்.
யாண்டும் வேண்டப்படாத துக்கத்தை அக்ஞானத்தால் மனிதன் வருவித்துக்கொண்டு தனது மேன்மைகளையெல்லாம் இழக்கிறான்.
அக்கீழ்மை வேண்டப்படுவதன்று என்று அறிவுறுத்துதற்கே வாசுதேவர் இத்தனை வித விளக்கங்களைக் கையாளுகிறார்.

৷৷2.24৷৷ஷஸ்த்ராக்ந்யம்புவாயவஃ சேதநதஹநக்லேதநஷோஷணாநி ஆத்மாநஂ ப்ரதி கர்துஂ ந ஷக்நுவந்தி. ஸர்வகதத்வாத் ஆத்மநஃ ஸர்வதத்த்வவ்யாபகஸ்வபாவதயா ஸர்வேப்யஃ தத்த்வேப்யஃ ஸூக்ஷ்மத்வாத் அஸ்ய தைஃ வ்யாப்த்யநர்ஹத்வாத் வ்யாப்யகர்தவ்யத்வாத் ச சேதநதஹநக்லேதநஷோஷணாநாம். அத ஆத்மா நித்யஃ ஸ்தாணுஃ அசலஃ அயஂ ஸநாதநஃ ஸ்திரஸ்வபாவஃ அப்ரகம்ப்யஃ புராதநஃ ச.

৷৷ 2.24

৷৷பூர்வோக்தேந புநருக்திஂ தார்ட்யஸுகக்ரஹணரூபப்ரயோஜநபேதேந பரிஹரந்’நைநம்’ இதி ஷ்லோகத்வயமவதாரயதி ‘புநரபீதி’.’நைநம்’ இத்யாதௌ ஸார்தஷ்லோகே வைஷத்யாய பரிதகுக்தஂ கரணாஸாமர்த்யஂ விஷயாயோக்யத்வஂ ச பரஸ்பரப்ரதியோகிதயா அந்யத்ர இதரதந்தர்பவதீதி பாஷ்யே பரிதகநுபாத்தம்.’அச்சேத்யஃ’ இத்யாதௌ ப்ரத்யயோர்ஹார்தஃ. தேந’நைநஂ சிந்தந்தி’ இத்யாதிஷ்வபி ததர்ஹத்வஂ ஷஸ்த்ராதேஃ ப்ரதிஷித்யத இதி தர்ஷயதி ‘ந ஷக்நுவந்தீதி’. ஸர்வகதபதஂ பூர்வோக்தஹேத்வநுவாததயா வ்யாசஷ்டே ‘ஸர்வகதத்வாதாத்மந’ இதி. அணோராத்மநஃ கதஂ ஸர்வகதத்வஂ? இத்யாஷங்க்யாஹ ‘ஸர்வதத்த்வேதி’. நாத்ர பஹுஷ்ருத்யாதிவிருத்தஂ ஜீவவிபுத்வஂ ஸர்வகதஷப்தேநோச்யதே; கிந்த்வநுப்ரவேஷவிஷேஷயோக்யதேதி ஸ்வபாவஷப்தஂ ப்ரயுஞ்ஜாநஸ்ய பாவஃ. வ்யாபித்வஸ்ய பூர்வோக்தஂ ஹேதுத்வப்ரகார ப்ரபஞ்சயதி’ஸர்வேப்ய’ இதி.’அத ஆத்மா நித்ய’ இதி ஸூக்ஷ்மத்வேந சேதநாத்யயோக்யத்வாதாத்மா நாஷரஹித இத்யர்தஃ.’ஸ்திரேத்யாதி’.’ஸ்தாணுரசல’ இதி பதத்வயஂ நித்யத்வப்ரபஞ்சநரூபம், நாஷாயோக்யத்வநாஷகாவிஷயத்வபரஂ வா, ஸ்வாபாவிகௌபாதிகாவிஷதபரிணாமராஹித்யபரஂ வேதி பாவஃ.’புராதந’ இதி. அத்ர நித்யஷப்தேநாநந்தத்வஸ்யோக்தத்வாத் ஸநாதநஷப்தோநாதித்வபரதயா ஸங்கோசநீய இதி பாவஃ.

——————-

25. அவ்யக்தோऽயமசிந்த்யோऽயமவிகார்யோऽயமுச்யதே
தஸ்மாதேவம் விதித்வைநம் நாநுஸோசிதுமர்ஹஸி

அயம் அவ்யக்த:-இந்த ஆத்மா புலன்களுக்கு புலப் படாதவன்,
அயம் அசிந்த்ய:-மனத்தால் சிந்தனைக்கு அரியவன்,
அயம் அவிகார்ய:-மாறுதல் இல்லாதவன்,
உச்யதே-என்று கூறப் படுகிறது,
தஸ்மாத் ஏநம் ஏவம் விதித்வா-இவனை இவ்வாறு அறிந்து கொண்டு
அநுஸோசிதும் அர்ஹஸி-வருத்தப் படாமல் இரு.

தெளிதற் கரியான் சிந்தனைக் கரியான் மாறுத லில்லாதா னென்ப!
ஆதலால் இவனை இங்ஙனம் அறிந்து நீ துயர்ப் படாதிருக்கக் கடவாய்.”

ஆத்மா ஓர் இந்திரியத்துக்கும் விஷயமாகாதிருப்பதால் அது அவ்யக்தம் எனப்படுகிறது.
இந்திரியங்களுக்கு எட்டாப் பொருள் ஒன்று மனதிலும் படியாது. ஆதலால் அது அசிந்த்யம்.
மாறுபடுகின்ற காற்று, தீ, நீர், நிலம் ஆகிய நான்கு பூதங்களும் நன்கு கட்புலனாவது போன்று
மாறுபடாத ஆகாசம் கட்புலனாவதில்லை. ஆகாசத்தின்கண் அவயவங்கள் இன்மையால் அது மாறாதது.
சிதாகாசமாகிய ஆத்மாவுக்கும் அவயவம் இல்லையாதலால் விகாரத்தை, மாறுபடும் தன்மையை அதனிடம் காணமுடியாது.
இனி, அதைக் குறித்து வருந்துவது எங்ஙனம் பொருந்தும்?

৷৷2.25৷৷சேதநாதியோக்யாநி வஸ்தூநி யைஃ ப்ரமாணைஃ வ்யஜ்யந்தே தைஃ அயம் ஆத்மா ந வ்யஜ்யதே இதி அவ்யக்தஃ. அதஃ சேத்யாதிவிஜாதீயஃ. அசிந்த்யஃ ச ஸர்வவஸ்துவிஜாதீயத்வேந தத்தத்ஸ்வபாவயுக்ததயா சிந்தயிதும் அபி ந அர்ஹஃ. அதஃ ச அவிகார்யஃ விகாராநர்ஹஃ. தஸ்மாத் உக்தலக்ஷணம் ஏநம் ஆத்மாநஂ விதித்வா தத்கரிதே ந அநுஷோசிதும் அர்ஹஸி.

৷৷2.25৷৷பூர்வோக்தாநுமாநாநாமுபலம்பயுக்திவிரோதபரிஹாரமுகேந ஸர்வதூஷணபரிஹாரபரஂ ப்ரகரிதோபஸஂஹாரபரஂ ச’அவ்யக்தஃ’ இதி ஷ்லோகஂ வ்யாக்யாதி ‘சேதநேதி’. ஷரீராதீநி யைஃ ப்ரமாணைஃ ச்சேதநாதியோக்யதயா ப்ரத்யாய்யந்தே, தைஸ்ததாஸௌ ந ப்ரத்யாய்யதே’அஹஂ ஜாநாமி’ இத்யாதிரூபேணைவ ஹ்யாத்மந உபலம்பஃ. ஷாஷ்வதஸ்து நித்யத்வாதிவிஷிஷ்டரூபேணேதி ந பூர்வோக்தாநுமாநாநாஂ தர்மிக்ராஹகவிரோத இதி பாவஃ. நிரூபிதஷ்ச மோக்ஷதர்மே வ்யக்தாவ்யக்தஷப்தஃ ‘இந்த்ரியைர்கரிஹ்யதே யத்யத்தத்தத்வ்யக்தமிதி ஸ்திதிஃ. அவ்யக்தமிதி விஜ்ஞேயஂ லிங்கக்ராஹ்யமதீந்த்ரியம்’ ம.பா.ஷாஂ.ப. இதி. நநு குஸூலநிஹிதபீஜஸ்யாங்குராயோக்யத்வே ஸாத்யே ந தாவத்வ்யக்த்யபேக்ஷயா தர்மிக்ராஹகவிரோதஃ. ததாப்யந்வயவ்யதிரேகவிஷயபூதபீஜத்வஜாத்யாக்ராந்ததயா ஸாமாந்யதோ விரோத ஏவ பவதி. தத்வதத்ராபி தரிஷ்டஸஜாதீயதயா விரோதஃ ஸ்யாதித்யாஷங்க்யாஹ ‘அதஷ்சேத்யாதிவிஸஜாதீய’ இதி. ஸாஜாத்யக்ராஹகாபாவாத்வைஜாத்யக்ராஹகாச்சேதி பாவஃ. ஸஹேதுகஂ ஸப்ரகாரஂ சாசிந்த்யஷப்தார்தமாஹ ‘ஸர்வேதி’. ஏதேந ஸௌகதாத்யபிமதாநாமாத்மாநித்யத்வஸாதநாநாஂ ஸத்த்வாதீநாஂ ததநுக்ராஹகதர்காணாஂ சோபலம்பாகமாதிவிரோதாத் பூலஷைதில்யமுக்தஂ பவதி.’அதஷ்சேதி’, பூர்வோக்தப்ரமாணாநாஂ பாதகாபாவாதபீத்யர்தஃ. யத்வா அநுமாநாந்தரமுச்யதே. ததாஹி ஆத்மா விகாராநர்ஹஃ, விகாரித்வக்ராஹகப்ரமாணஷூந்யத்வாத்; யதேஷ்வரஸ்வரூபம், இத்யந்வயதரிஷ்டாந்தஃ, யதா கடாதிஃ, இதி வ்யதிரேகஃ. யத்வா ஸாமாந்யேந வ்யாப்திஃ யத்யாதரிஷாகாரக்ராஹகப்ரமாணஷூந்யஂ, தத்தாதரிஷாகாரஂ ந பவதி, யதா’நீலஂ ந பீதாகாரம்’ இதி. அவிகார்ய இத்யேதாவதி நிர்திஷ்டே காதாசித்கவிகாராபாவமாத்ரேண ஸித்தஸாதநதா ஸ்யாதிதி தத்பரிஹாரகஂ ப்ரத்யயார்தஂ விவரிணோதி ‘விகாராநர்ஹ’ இதி. நிஷேதாபேக்ஷயா வேதநஸ்ய பூர்வகாலத்வாத் க்த்வாநிர்தேஷஃ; ந து ஷோகாபேக்ஷயா. தேநாத்மவேதநஸ்ய ஷோகாபாவஹேதுத்வமுக்தஂ பவதி.’அர்ஹஸி’, ஆத்மவேதிநஸ்தே ஷோகயோக்யதைவ ந ஸ்யாதிதி பாவஃ.

—————–

26. அத சைநம் நித்யஜாதம் நித்யம் வா மந்யஸே ம்ருதம்
ததாபி த்வம் மஹாபாஹோ நைநம் ஸோசிதுமர்ஹஸி

அத ச த்வம்-ஆயினும்,
ஏநம் நித்யஜாதம் நித்யம் ம்ருதம் வா மந்யஸே-இந்த ஆத்மா எப்போதும் பிறந்து கொண்டே இருக்கிறது, அல்லது
எப்போதும் இறந்து கொண்டே இருப்பான் என்று நினைப்பாயானால்,
மஹாபாஹோ-நீண்ட கைகளை உடையவனே,
ததாபி த்வம் ஏவம் ஸோசிதும் ந அர்ஹஸி-அப்போதும் வருத்தப்படுவது தகாது.

அன்றி, நீ இவனை நித்தமும் பிறந்து நித்தமும் மடிவானென்று கருதினால்,
அப்போதும், பெருந்தோளுடையாய், நீ இவன் பொருட்டுத் துயருறல் தகாது.

நித்தியவஸ்து ஒன்றும் இல்லை என்பது லோகாயதர்களுடைய கோட்பாடு.
பேச்சுக்காக பகவான் இங்கு அதை எடுத்துக் கொள்கிறார். அவர்களுடைய கொள்கை உண்மையெனின்
அப்பொழுதும் வருந்துதற்கு இடமில்லை. ஒருவன் ஆஸ்திகனாக இருப்பதும் நாஸ்திகனாயிருப்பதும்
அவனுடைய வாழ்க்கைக்கு முக்கியமானதன்று. கொள்கை எதுவாயினும் அவன் வருத்தப்படாதிருக்க வேண்டும்.
துயரம் ஒரு மனிதனை அழித்து விடுவதுபோன்று வேறு எதும் அவனுக்குக் கேடு செய்யாது.

৷৷2.26৷৷ அத நித்யஜாதஂ நித்யமரிதஂ தேஹம் ஏவ ஏநம் ஆத்மாநஂ மநுஷே ந தேஹாதிரிக்தம் உக்தலக்ஷணஂ ததாபி ஏவம் அதிமாத்ரஂ ஷோசிதுஂ ந அர்ஹஸி. பரிணாமஸ்வபாவஸ்ய தேஹஸ்ய உத்பத்திவிநாஷயோஃ அவர்ஜநீயத்வாத்.

৷৷2.26৷৷ஏவஂ தேஹாதிரிக்தாத்மாப்யுபகமே ஷோகநிமித்தாபாவ உக்தஃ; அத நாஸ்திகதரிஷ்ட்யா தேஹாத்மவாதேபி ஷோகநிமித்தஂ நாஸ்தீத்யுச்யதே ‘அத சேத்யாதிநா’ ஷ்லோகத்ரயேண.’அத’ இதி பக்ஷாந்தராரம்பார்தஃ, ப்ரஷ்நார்தோ வா, அப்யுபகமார்தோ வா. வாஷப்தோபி விஷேஷணத்வயஸமுச்சயார்தஃ.’நித்யஜாதஂ நித்யமரிதஂ’ நியதோத்பத்திநாஷமித்யர்தஃ. உத்தரஷ்லோகே சேமமர்தஂ ப்ரபஞ்சயிஷ்யதி. நஹி நித்யஸ்ய ஜாதத்வமரிதத்வஸம்பவஃ. ந ச ஜந்மமரணக்ரியாஸ்வரூபஂ நித்யத்வேந

விஷேஷயிதுஂ ஷக்யம். வ்யஸ்தஸ்ய நித்யஷப்தஸ்யாத்மவிஷேஷணத்வப்ரமவ்யுதாஸாய’நித்யஜாதம்’ இதிவத்’நித்யமரிதம்’ இதி ஸமஸ்யோக்தம்.’தேஹமிதி’ விஷேஷணாதிஸாமர்த்யபலிதமுக்தம்.’ஏவேதி’ சஷப்தார்தஃ. அவதாரணபலிதமாஹ ‘ந தேஹேதி’. பூர்வமாத்மநோ நாஷாபாவாச்சோகப்ரஸங்க ஏவ நாஸ்தீத்யுக்தம், இதாநீஂ தேஹதயாபிமதஸ்யாத்மநோ நாஷே ஸத்யபி துஷ்பரிஹரத்வாந்மஹாபாஹுஸ்த்வஂ நாதீவ ஷோசிதுமர்ஹஸீத்யபிப்ராயேண’ஏவஂ’ ஷப்தஃ. யத்வா பூர்வஂ தேஹாதிரிக்தாத்மாப்யுபகமாத்பரலோகாதிபயேநாதிமாத்ரஷோகோபி யுஜ்யதே. இதாநீஂ து ஸஂஸாரமோசகாதிவந்மஹாபாஹோஸ்தவ அதிமாத்ரப்ரீதிஸ்தாநே கதமதிமாத்ரஷோக இதி பாவஃ.’த்வஂ மஹாபாஹோ’ இதி ஷூரஸ்ய தே ஸ்வபரமரணோத்வேகோ ந யுக்த இத்யாகூதம். ப்ரதிஜ்ஞாயா ஹேதுஸாகாங்க்ஷத்வாதுத்தரஷ்லோகஸ்தஂ வா விஷேஷணத்வயஸூசிதஂ வா ஹேதுஂ நிஷ்கரிஷ்யாஹ ‘பரிணாமேதி’.

——————

27. ஜாதஸ்ய ஹி த்ருவோ ம்ருத்யுர்த்ருவம் ஜந்ம ம்ருதஸ்ய ச
தஸ்மாதபரிஹார்யேऽர்தே ந த்வம் ஸோசிதுமர்ஹஸி

ஜாதஸ்ய ம்ருத்யு: த்ருவ: ஹி-பிறந்தவன் சாவது உறுதி எனில்,
ம்ருதஸ்ய ச ஜந்ம த்ருவம்-செத்தவன் பிறப்பது உறுதி எனில்,
தஸ்மாத் அபரிஹார்யே அர்தே-ஆகவே பரிகாரம் இல்லாத விஷயத்துக்காக,
த்வம் ஸோசிதும் ந அர்ஹஸி-நீ துயரப் படுவது தகாது.

பிறந்தவன் சாவது உறுதியெனில், செத்தவன் பிறப்பது உறுதியெனில்,
இந்த விலக்கொணாச் செய்திக்கு நீ அழுங்குதல் தகுதியன்று.

இது இன்னும் முக்தியடையாதவர்களைக் குறித்துப் பேசும் பேச்சாகும்.
ஆசையிருக்கும் பரியந்தம் பிறப்பதும் இறப்பதும் இயல்பு. வினையின்படி வருகிற சாவைத் தடுக்க யாருக்கும் இயலாது.

நாஸ்திகரின் கோட்பாட்டின்படி வினையிருக்கும் பரியந்தம் பிறப்பு இறப்பு இருக்கிறது.
வினைமுடிவது தீபத்தில் எண்ணெய் முடிவது போன்றது. எரிகின்ற தீபம் பிறகு ஒன்றுமில்லாது போய்விடுகிறது.
அதே விதத்தில் வினை முடிந்ததும் மனிதன் என்னும் தோற்றம் கலைந்து போய்விடுகிறது.
நவீன நாஸ்திகர்களுக்கிடையில் இன்னொரு கோட்பாடு உண்டு. களிமண்ணில் வடிவம் செய்து உருமாற்றுவது போன்று
பிரகிருதியில் உயிர்கள் என்ற வடிவங்கள் மாறி மாறி அமைகின்றன. அச் செயல் பிறப்பு இறப்பு என்னும் பெயர் பெறுகிறது.
அதற்கு ஏன் வருந்தவேண்டும் என்பது அவர்களின் கேள்வி.

৷৷2.27৷৷உத்பந்நஸ்ய விநாஷோ த்ருவஃ அவர்ஜநீய உபலப்யதே. ததா விநஷ்டஸ்ய அபி ஜந்ம அவர்ஜநீயம்.
கதம் இதம் உபலப்யதே விநஷ்டஸ்ய உத்பத்திஃ இதி.
ஸத ஏவ உத்பத்த்யுபலப்தேஃ, அஸதஃ ச அநுபலப்தேஃ. உத்பத்திவிநாஷாதயஃ ஸதோ த்ரவ்யஸ்ய அவஸ்தாவிஷேஷாஃ. தந்துப்ரபரிதீநி த்ரவ்யாணி ஸந்தி ஏவ ரசநாவிஷேஷயுக்தாநி படாதீநி உச்யந்தே.
அஸத்கார்யவாதிநா அபி ஏதாவத் ஏவ உபலப்யதே. ந ஹி தத்ர தந்துஸஂஸ்தாநவிஷேஷாதிரேகேண த்ரவ்யாந்தரஂ ப்ரதீயதே.
காரகவ்யாபாரநாமாந்தரபஜநவ்யவஹாரவிஷேஷாணாம் ஏதாவதா ஏவ உபபத்தேஃ, ந ச த்ரவ்யாந்தரகல்பநா யுக்தா. அத உத்பத்திவிநாஷாதயஃ ஸதோ த்ரவ்யஸ்ய அவஸ்தாவிஷேஷாஃ.
உத்பத்த்யாக்யாம் அவஸ்தாம் உபயாதஸ்ய த்ரவ்யஸ்ய தத்விரோத்யவஸ்தாந்தரப்ராப்திஃ விநாஷ இதி உச்யதே.
மரித்த்ரவ்யஸ்ய பிண்டத்வகடத்வகபாலத்வசூர்ணத்வாதிவத் பரிணாமித்ரவ்யஸ்ய பரிணாமபரம்பரா அவர்ஜநீயா. தத்ர பூர்வாவஸ்தஸ்ய த்ரவ்யஸ்ய உத்தராவஸ்தாப்ராப்திஃ விநாஷஃ; ஸா ஏவ ததவஸ்தஸ்ய உத்பத்திஃ. ஏவம் உத்பத்திவிநாஷாக்யபரிணாமபரம்பரா பரிணாமிநோ த்ரவ்யஸ்ய அபரிஹார்யா இதி ந தத்ர ஷோசிதும் அர்ஹஸி.
ஸதோ த்ரவ்யஸ்ய பூர்வாவஸ்தாவிரோத்யவஸ்தாந்தரப்ராப்திதர்ஷநேந யஃ அல்பீயாந் ஷோகஃ ஸோபி மநுஷ்யாதிபூதேஷு ந ஸஂபவதி இத்யாஹ.

৷৷2.27৷৷த்ருவமரித்யுமரிதாதிஷப்தாநாஂ அர்தாந்தரவ்யுதாஸாய ப்ரகரிதோபபாதகஂ’ஜாதஸ்ய’ இத்யாதிகஂ வ்யாக்யாதி ‘உத்பந்நஸ்யேத்யாதி’.’உபலப்யதே’ இதி’ஹிஷப்தஸூசிதப்ரமாணப்ரஸித்திருச்யதே’. ஹேதுபரத்வேபி ஹிஷப்தஸ்யார்தாத்தத்ஸித்திஃ. மரிதஸ்ய ஜந்மவ்யாகாதாபிப்ராயேண சோதயதி ‘கதமிதி’. யதி கேவலமௌபதேஷிகோயமர்தஃ ஸ்யாத், ததாப்யுபகம்யேத. அத்ர து’ஜாதஸ்ய ஹி’ இதி லோகஸித்தாநுவாதேநோச்யதே. லோகே ச ப்ராகஸத ஏவோத்பத்திர்தரிஷ்டா. ந து கதாசிதுத்பத்ய நிருத்தஸ்ய. யதி ச நஷ்டஂ புநர்ஜாயேத, ததா துஃகாத்யந்தநிவரித்தேரஷக்யத்வாதபவர்கஷாஸ்த்ரமகிலமப்ரமாணஂ ஸ்யாத், வ்யாதிஷத்ருவிஜயாதிப்ரயாஸஷ்ச நிரர்தகஃ ஸ்யாத். புத்ராதிமரணே ச ந ஷோசநீயம்; அதோ நேதமுபபத்திமதிதி பாவஃ. பரிஹரதி ‘ஸத ஏவேதி’. நந்விதமுபயமப்யயுக்தம், ஸத உத்பத்திநைரபேக்ஷ்யாத், ப்ராகஸதாமேவ ச கடாதீநாமுத்பத்திதர்ஷநாதித்யாஷங்க்யாஹ ‘உத்பத்தீதி’. நிதர்ஷயதி ‘தந்துப்ரபரிதீநி ஹீதி’. அந்த்யதந்துஸஂயோகாத்பூர்வஂ தீர்கைகதந்த்வாரப்தே ச த்வயாப்யேவமிஷ்யத இதி பாவஃ. உக்தஂ ச நாராயணாசார்யைஃ ‘ஏகஸ்மாத்தீர்கதமாத்தந்தோஃ படாதேருத்பத்திர்தரிஷ்டா’ நீ.மா. இதி. அஸத்கார்யத்வாதிநஂ ப்ரதி கிமவயவீதி கஷ்சிதவயவஸமுதாயாதிரிக்தஃ பதார்தோ தரிஷ்யதே, கல்ப்யதே வேதி விகல்பமபிப்ரேத்ய ப்ரதமகல்பே தூஷணமாஹ ‘அஸதிதி’.’ஏதாவத்’ ரசநாவிஷேஷயுக்தத்வமாத்ரமித்யர்தஃ.’வாதிநோபலப்யத’ இதி பதாப்யாஂ வாங்மநஸவிஸஂவாதமபிப்ரைதி. ஏதாவதேவேத்யுக்தமர்தஂ ப்ரபஞ்சயதி ‘நஹீதி’. த்விதீயகல்பஂ தூஷயதி ‘காரகேதி’. யதி ஸாங்க்யவத்த்வயமபி ஸர்வஸ்யாப்யநாகந்துகத்வஂ வதாமஃ, ததா பவேதேவ காரகவ்யாபாராதிநைரர்தக்யாதிதோஷஃ. வயஂ ஹி த்ரவ்யாணாஂ ஸர்வேஷாமநாகந்துகத்வஂ ததவஸ்தாநாஂ சாகந்துகத்வஂ ப்ரூமஃ. கடாதிவத் ப்ரதீபாதிஷ்வபி அவஸ்தாந்தராபத்திரநுமீயதே. சூர்ணிதவிஷீர்ணகடஸ்யேவ து ஸூக்ஷ்மாவஸ்தாப்ராப்த்யாநுபலம்பஃ. அதோ ந கஷ்சித்தோஷ இதி பாவஃ. வ்யவஹாரவிஷேஷோத்ர உதகாஹரணாதிரபி மதஃ, நாமாந்தரபஜநஸ்ய பரிதகுக்தத்வாத். ஏதேந காரணஸங்க்யாபரிமாணாதிபுத்திஸஂஸ்தாநாதிபேதஃ பூர்வத்வோத்தரத்வநஷ்டத்வாநஷ்டத்வாதிரபி நிர்வ்யூடஃ. த்ரவ்யாந்தரத்வகல்பநாயாஂ குருத்வாந்தரகார்யாதிப்ரஸங்கஸ்ய அவயவாவயவிகுருத்வயோரந்யதரப்ரதிபந்தாதிநா நிர்வாஹஷ்ச அதிக்லிஷ்ட இத்யபஇப்ராயேணாஹ ‘ந ச த்ரவ்யாந்தரேதி’. ஆஹுஷ்ச ‘யதி த்ரவ்யாந்தரஂ கார்யஂ காரணேப்யோ பவேதிஹ. குருத்வமதிரிச்யேத கார்யே தச்ச ந தரிஷ்யதே. த்விபலஂ கட இத்யேதத்வ்யபதேஷோ ந யுஜ்யதே’ ம.பா. இதி. நிகமயதி ‘அத’ இதி. தாவத ஏவோபலம்பாதந்யஸ்யாநுபலம்பாத் கல்பகாநாஂ சாந்யதைவோபபந்நத்வாதித்யர்தஃ.
நநு பவது நாமோத்பத்திர்த்ரவ்யஸ்யாவஸ்தாவிஷேஷஃ; விநாஷஸ்த்வபாவரூபஃ, தத்விருத்தஷ்ச கதஂ ததவஸ்தேத்யுச்யத இத்யத்ராஹ ‘உத்பத்த்யாக்யாமிதி’. அயமபிப்ராயஃ ந தாவதபாவாக்யஂ கிஞ்சித்பதார்தாந்தரஂ விவிச்யோபலபாமஹே; நாபி நாஸ்திவ்யவஹாராதிநா கல்பயிதுஂ யுக்தம், உபயஸம்ப்ரதிபந்நாவஸ்தாந்தராதிநைவ நிர்வாஹாத். ந ச ஷ்யாமாவஸ்தாப்ரஹாணேந ரக்தாவஸ்தாபரிக்ரஹே கடநாஷவ்யவஹாரப்ரஸங்கஃ, கபாலாத்யவஸ்தாவத் ரக்தாவஸ்தாயா கடாவஸ்தாவிரோதித்வஸ்ய பவதாப்யநப்யுபகமாத். ந ச பாவத்வேநைகராஷ்யநுப்ரவிஷ்டாநாஂ விரோதோ யுஜ்யத இதி வாச்யம், தேஜஸ்திமிரஷீதோஷ்ணதரிணதஹநாதீநாஂ பாவாநாமேவ ஸஹாநவஸ்தாநவத்யகாதுகத்வலக்ஷணவிரோததர்ஷநாத் அபாவாபாவஸ்ய ச பாவத்வஸ்வீகாராத். அந்யதா பதார்தத்வேநைகராஷேரபாவஸ்யாபி பாவவிரோதோ ந கதஞ்சிதுபபத்யதே. ததேவஂ விரோத்யுத்தராவஸ்தா ப்ரத்வஂஸஃ. விரோதிபூர்வாவஸ்தா ப்ராகபாவஃ. வஸ்த்வந்தரகதாஸாதாரணவிரோதிதர்ம ஏவ ஸமாநாதிகரணவ்யதிகரணநிஷேதபேதேநாந்யோந்யாபாவோத்யந்தாபாவஷ்ச. தேஷகாலஸம்பேதவிஷேஷஸ்தத்கரிதாவஸ்தாவிஷேஷோ வா ஸஂஸர்காபாவஃ. ப்ரதியோக்யாதிபேதாச்ச பிதரித்வபுத்ரத்வாதிவ்யஹாரவத் அஸ்திநாஸ்தீத்யாதிவ்யவஹாரவைசித்ர்யமிதி.

நநு யதி கபாலத்வாத்யுத்தராவஸ்தாப்ராப்திர்விநாஷஃ, தர்ஹி கபாலவிநாஷே கடவிநாஷ ஏவ விநஷ்டஃ ஸ்யாதிதி சூர்ணாவஸ்தாயாஂ கடோந்மஜ்ஜநப்ரஸங்கஃ; யதி ச பிண்டாவஸ்தா கடப்ராகபாவஃ, ததா பிண்டீகாராத்பூர்வஂ ப்ராகபாவாபாவாத்தடஸித்திர்கடாத்யந்தாபாவோ வா ஸ்யாதித்யத்ராஹ ‘மரித்த்ரவ்யஸ்யேதி’. அயமபிப்ராயஃ ந தாவதேகைவ கபாலத்வாவஸ்தா கடத்வாவஸ்தாவிரோதிநீ. சூர்ணத்வாத்யவஸ்தாநாமபி தத்விரோதித்வாதபாவரூபஂ ப்ரத்வஂஸமப்யுபகச்சதோபி விரோத்யவஸ்தாபரம்பரா அவர்ஜநீயா. ததஃ கபாலத்வசூர்ணத்வாதீநாஂ விரோத்யுத்தராவஸ்தாத்வாவிஷேஷாத்தாஸு ஸர்வாஸ்வவஸ்தாஸு கடவிநாஷாவ்யவஹாரோபபத்திஃ. ஏவஂ ப்ராகபாவேபி விரோதிபூர்வாவஸ்தாபரம்பரயா நிர்வாஹஃ. ஏவமநப்யுபகமே வ்யதிரிக்தாபாவபக்ஷேப்யுக்ததோஷோ துர்வாரஃ. தத்ராபி ஹி யதி கடாக்யஂ த்ரவ்யஂ கடப்ராகபாவநிவரித்திஃ, தர்ஹி கடநிவரித்தௌ கடப்ராகபாவநிவரித்திரேவ நிவரித்தேதி புநஃ கடப்ராகபாவோந்மஜ்ஜநப்ரஸங்கஃ. ததாச ஸதி மத்யே ப்ராகபாவஸ்ய விச்சேதாயோகாத்தட ஏவ ந ஸ்யாத். ப்ராகபாவஸ்ய ச ஸாமக்ரீஸம்பத்தௌ பாவஷிரஸ்கத்வாந்நஷ்டாயா ஏவ கடவ்யக்தேஃ புநருந்மஜ்ஜநஂ ஸ்யாத். ஏவஂ யதி ப்ரத்வஂஸஸ்ய கட ஏவ ப்ராகபாவஸ்ததா கடோத்பத்தேஃ பூர்வஂ ப்ரத்வஂஸப்ராகபாவாபாவாத்பிண்டாவஸ்தாயாஂ கடப்ரத்வஂஸஃ ஸ்யாத். ததா ச ஸதி கட ஏவ கதாசிதபி நோத்பத்யேத ஸ்வப்ரத்வஂஸே வர்தமாநே ஸ்வோத்பத்த்யயோகாத், அந்யதா கபாலாத்யவஸ்தாயாமபி ததுந்மஜ்ஜநப்ரஸங்காத். ஏவஂ ச பிண்டாவஸ்தாயாஂ கடவிநாஷப்ரஸங்கே விநாஷஸ்ய பாவோத்தரகாலீநத்வாத்பிண்டாத்ப்ராகேவ கடஸித்திஃ ஸ்யாத். ததஷ்ச தத்ஸித்திநாஷகாலயோர்த்வயோரபி காரகவ்யாபாராநர்தக்யஂ ஸ்யாதித்யாதி தூஷணஷதஂ தேயம். அதஃ ஸுஷ்டூக்தஂ’விரோத்யவஸ்தாபரம்பரைவ ப்ராகபாவப்ரத்வஂஸௌ’ இதி.’பிண்டத்வகடத்வேத்யாதிநா”மஹீ கடத்வஂ கடதஃ கபாலிகா கபாலிகாசூர்ணரஜஸ்ததோணுஃ வி.பு.2.12.42 இதி பகவத்பராஷரவசநஂ ஸ்மாரயதி. தத்ர ஹி ப்ரகரணே நாஸ்த்யவஸ்த்வஸத்யாதிஷப்தாநாமவஸ்தாந்தராபத்திநிபந்தநத்வஂ ஸ்பஷ்டம். வ்யாக்யாதஂ ச ஷாரீரகபாஷ்யே.
நந்வேவமபி’ஜாதஸ்ய ஹி த்ருவோ மரித்யுஃ’ இத்யேதாவதுபத்யதாம், உத்பந்நஸ்ய கடாதேர்நாஷதர்ஷநாத்.’த்ருவஂ ஜந்ம மரிதஸ்ய ச’ இதி து நோபபத்யதே, நஷ்டஸ்ய கடாதேஃ புநருத்பத்த்யதர்ஷநாத்; ந ச புநருத்பத்திரஸ்ய ஷோகநிமித்தஂ, யேந தஸ்யாவர்ஜநீயத்வஂ ப்ரதிபாத்யேதேத்யத்ராஹ ‘தத்ரேதி’. அயமபிப்ராயஃ யதவஸ்தஸ்ய த்ரவ்யஸ்ய விநாஷஃ, ந ததவஸ்தஸ்யைவ புநருத்பத்திருச்யதே; கிந்து தஸ்யைவ த்ரவ்யஸ்யாவஸ்தாந்தரவிஷிஷ்டஸ்ய. ஏகமேவ ஹி த்ரவ்யஂ கடாகாரேண நஷ்டஂ காபாலாகாரேணோத்பத்யதே. ஏகைவ ஹி கபாலாவஸ்தா கடாவஸ்தஸ்ய த்ரவ்யஸ்ய நாஷஃ கபாலாவஸ்தஸ்ய தஸ்யைவோத்பத்திஃ. அத ஏவோபபந்நஂ நஷ்டஸ்யைவோத்பத்திரிதி.’ஸைவ’ உத்தராவஸ்தாப்ராப்திரித்யர்தஃ. அத்ர ப்ராப்திஷப்தேந ப்ரதமக்ஷணாகமஸ்ய விவக்ஷிதத்வாதுத்தரேஷு க்ஷணேஷூத்பத்திஷப்தப்ரயோகாபாவ உபபந்ந இதி ஸூசிதம். ஏவஂ ஸதி புநருத்பத்தேரவர்ஜநீயத்வப்ரதிபாதநஂ ச நாஷாவர்ஜநீயத்வப்ரதிபாதநமேவ. தத ஏவ ஷோகாபநோதநார்ததாபி யுக்தா. யத்வா யதீதமசித்த்ரவ்யஂ நஷ்டமிதி ஷோசஸி, தர்ஹி ததேவ ஹி த்ரவ்யஂ ததுத்தராவஸ்தஂ ததோத்பந்நமிதி கிஂ ந ப்ரீயஸ இதி பாவஃ. ஏகஸ்யைவ பரிணாமஸ்ய நிரூபணபேதாதுத்பத்த்யாக்யா விநாஷாக்யா சேதி’உத்பத்திவிநாஷாக்யபரிணாமேத்யுக்தம்’. ஏவஂ ப்ரலயாபேக்ஷயா ஸரிஷ்டேர்விநாஷத்வேபி புருஷார்தயோகாயோகாதிவிவக்ஷயா வ்யவஹாரவ்யவஸ்தா.’பரிணாமிந’ இதி அபரிஹார்யத்வகாரணஂ தத்ஸ்வபாவத்வமுக்தம். இதிஷப்தேநாபரிஹார்யபதஂ ஹேத்வபிப்ராயமிதி வ்யஞ்ஜயதி.

———————–

28. அவ்யக்தாதீநி பூதாநி வ்யக்தமத்யாநி பாரத
அவ்யக்தநிதநாந்யேவ தத்ர கா பரிதேவநா

பாரத-பாரதா!
பூதாநி அவ்யக்தாதீநி-உயிர்கள் ஆரம்பம் தெளிவில்லை,
அவ்யக்தநிதநாநி ஏவ-இறுதியும் தெளிவில்லை,
வ்யக்தமத்யாநி-நடுநிலைமை தெளிவுடையது,
தத்ர கா பரிதேவநா-இதில் துயற்படுவது என்ன ?

பாரதா, உயிர்களின் ஆரம்பம் தெளிவில்லை; நடுநிலைமை தெளிவுடையது;
இவற்றின் இறுதியுந் தெளிவில்லை. இதில் துயர்ப்படுவதென்ன?

உற்றார் உறவினரெனத் தோன்றும் உயிர்களெல்லாம் இடையில் வந்தவர்கள்.
கனவில் காணப்படுபவர் முன்பிருந்ததில்லை பின்பு இருக்கப்போவதில்லை;
இடையில் இருந்தும் உண்மையில் இல்லாதவரேயாம்; பந்துக்கள் எனப்படுவர்கள் லோகா யதர்களின் கோபாட்டின்படி
பூதங்களின் சேர்க்கையால் காரண காரியமாக இடையில் வந்தவர்கள். கடைசியில் அவர்கள் இருக்கப்போவதில்லை.
ஆகையால் இடையில் தோன்றியுள்ளவர்களுக்காக இன்னல்படுவது தகாது.

லோகாயதத்தின் கோட்பாடு இது ஈறாக மூன்று சுலோகங்களில் முடிவடைகிறது.
பழையபடி ஆத்ம தத்துவ விசாரத்துக்கு பகவான் திரும்புகிறார்.

৷৷2.28৷৷மநுஷ்யாதி பூதாநி ஸந்தி ஏவ த்ரவ்யாணி அநுபலப்தபூர்வாவஸ்தாநி உபலப்தமநுஷ்யத்வாதிமத்யமாவஸ்தாநி அநுபலப்தோத்தராவஸ்தாநி ஸ்வேஷு ஸ்வபாவேஷு வர்தந்தே இதி ந தத்ர பரிதேவநா நிமித்திம் அஸ்தி.
ஏவஂ ஷரீராத்மவாதே அபி நாஸ்தி ஷோகநிமித்தம் இதி உக்த்வா ஷரீராதிரிக்த ஆஷ்சர்யஸ்வரூப ஆத்மநி த்ரஷ்டா வக்தா ஷ்ரோதா ஷ்ரவணாயத்தாத்மநிஷ்சயஃ ச துர்லப இத்யாஹ

৷৷2.28৷৷ஏவமபரிஹார்யத்வேநாஷோசநீயத்வமுக்தம், அத தத்தத்வஸ்தூநாஂ ப்ரதிநியதஸ்வபாவத்வேந பூர்வோத்தராவஸ்தாயாஂ ஸுகரூபத்வதுஃகரூபத்வயோஃ அந்யதரவிவேகாநர்ஹாநுபலப்யதஷாபத்த்யா சாஷோசநீயத்வமுச்யதே ‘அவ்யக்தாதீநீதி’. பூதஷப்தஸ்யாத்ர தேஹபரத்வார்தமுக்தம் ‘மநுஷ்யாதீதி’. அவ்யக்தவ்யக்தாதிஷப்தாநாஂ ப்ரகரித்யவஸ்தாவிஷேஷாதிபரத்வப்ரமவ்யுதாஸாய யாதவப்ரகாஷோக்தஸத்ப்ரஹ்மாதிபரத்வஸ்ய ச ப்ரகரிதாநுபயோகஜ்ஞாபநாயோக்தம் ‘அநுபலப்தேத்யாதி’.’அதர்ஷநாதிஹாயாதஃ புநஷ்சாதர்ஷநஂ கதஃ. நாஸௌ தவ ந தஸ்ய த்வஂ வரிதா கிமநுஷோசஸி’ ம.பா.11.2.13 இதி ஹ்யந்யத்ராப்யுச்யதே.’ஸ்வேஷு ஸ்வபாவேஷு வர்தந்த’ இதி. அயமபிப்ராயஃ ந தாவதேஷாஂ த்ரவ்யாணாஂ மநுஷ்யத்வாதிவ்யக்தாவஸ்தா ஸ்வபாவஃ, ஸஂஹதிவிஷேஷாதிஸாத்யத்வாத். நாப்யவ்யக்தபூர்வோத்தராவஸ்தா, தஸ்யா அபி விபாகாதிஸாத்யத்வாத். அதஃ ஸாமாந்யதஃ பரிணாமித்வமாத்ரஂ ஸ்வபாவஃ. ததஷ்ச யதா பரிணாமிநோ த்ரவ்யஸ்யாவ்யக்தபூர்வாவஸ்தா வ்யக்தமத்யாவஸ்தா ச ந ஷோகநிமித்தம்; ஏவமுத்தராவஸ்தாபி. ஏவகாரோத்ராவர்ஜநீயத்வபரஃ, ஸ்வபாவப்ராப்திபரோ வா. யத்யவ்யக்தாவஸ்தைவ ஸ்வபாவ இதி மநுஷே, ததா ஸ்வபாவபரித்யாகலக்ஷணமநுஷ்யத்வாத்யவஸ்தைவ ஷோசநீயா. யதி புநர்மநுஷ்யத்வாவஸ்தைவ ஸ்வபாவஃ ப்ரதிபந்தகவஷாதவ்யக்தாவஸ்தேதி மந்வீதாஃ, ததா ப்ரதிபந்தகஸ்யாவர்ஜநீயத்வாதாகந்துகஸ்ய தஸ்ய கதாசிதபகமே புநர்மநுஷ்யத்வாதிஸித்தேஷ்ச அவர்ஜநீயத்வாந்ந கதஞ்சிதபி

ஷோசநீயம். யதி து ஸ்வபாவ ஏவ வஸ்தூநாஂ ஸாமாந்யதஃ ஷோகநிமித்தம், தர்ஹி ப்ரதிநியதவிசித்ரஸ்வபாவாநந்தவஸ்துஸந்ததே ஜகதி ஸர்வஸ்ய ஸர்வதா துஃகஜலநிதாவேவ மஜ்ஜநமிதி நேதாநீஂ விஷேஷதஃ ஷோகநிமித்தமஸ்தி. அதௌபாதிகஸ்யாபி ஸுகஹேதோர்வியோகாச்சோகஃ, ததா துஃகஹேதூநாஂ ஷத்ருப்ரபரிதீநாஂ பைக்ஷசர்யாதேஷ்ச பரமார்ததஃ ஷோகநிமித்தத்வம், ந து ஸுகஹேதோஃ ஷத்ருநிரஸநஸ்ய ஸார்வபௌமத்வாதேர்வா. அத ஸுகஹேதோஃ ஸ்வஷரீராதேர்நாஷாத் பிபேஷி; தர்ஹி மஹாபாஹுநா பாரதேந த்வயா ஜிகாஂஸூநாஂ ஸந்நிதௌ யதாஷக்தி வ்யாபாரேண ஷரீராதிரக்ஷணஂ கார்யம். யதி ச பந்துவதாதிநிமித்தலோகாபவாதாதேர்பீதிஃ, ததா ஸமர்தஸ்ய தே பந்துஸஂரக்ஷணாத்யபாவநிமித்தோ மஹீயாநபவாதஃ ஸ்யாத், பீருத்வாதிநிமித்தா மரணாதிரிக்தா சாகீர்திஃ ஸ்யாத்; ந சாயஂ துஸ்த்யஜஃ ஷீதாதபாதிஸாஂஸ்பர்ஷிகதுஃகவச்சோகஃ, கிந்த்வவிசாரிதரமணீயாபிமாநமூலதயா தந்நிவரித்த்யா பரிஹார்யஃ; அத ஏவ தேஹாத்மமோஹமஹாக்ரஹகரிஹீதஸ்த்வஂ லோகாயதஸமயரஹஸ்யதத்த்வவிசாரேணாபி ந கதஞ்சிதபி ஷோசிதுமர்ஹஸீதி பரிதேவநா கிந்நிமித்தேத்யர்தஃ. ததிதமுக்தஂ ‘ந தத்ர பரிதேவநாநிமித்தமஸ்தி’ இதி.

———————

29. ஆஸ்சர்யவத்பஸ்யதி கஸ்சிதேந
மாஸ்சர்யவத்வததி ததைவ சாந்ய:
ஆஸ்சர்யவச்சைநமந்ய: ஸ்ருணோதி
ஸ்ருத்வாऽப்யேநம் வேத ந சைவ கஸ்சித்

கஸ்சித் ஏநம்-யாரோ ஒருவன்,
ஆஸ்சர்யவத் பஸ்யதி-வியப்பெனக் காண்கிறான்,
ஆஸ்சர்யவத் வததி-வியப்பென ஒருவன் சொல்கிறான்,
ஆஸ்சர்யவத் அந்ய ஸ்ருணோதி-வியப்பென ஒருவன் கேட்கிறான்,
கஸ்சித் ஸ்ருத்வா அபி ஏநம் ந ஏவ வேத-கேட்கினும் இதனை அறிந்தவன் எவனும் இலன்.

இந்த ஆத்மாவை, “வியப்பென ஒருவன் காண்கிறான், வியப்பென ஒருவன் சொல்லுகிறான்,
வியப்பென ஒருவன் கேட்கிறான், கேட்கினும், இதனை அறிவான் எவனுமிலன்.”

கட்புலனாகின்ற உலகப் பொருள்களைப் போன்றதல்ல ஆத்மா. பொறி புலன்களுக்கு அதீதத்திலுள்ளதை ஆராய்ச்சி
செய்யும் வாய்ப்பே ஆயிரத்தில் ஒருவனுக்குக் கிடைப்பதரிது.
ஆகையால் ஆத்ம விசாரம் செய்கின்றவர்களே ஆச்சரியத்துக்குரியவர்களாம். மன பரிபாகம் ஏற்படாமையால்
அவர்களில் பெரும்பான்மையோருக்கு ஆத்ம தத்துவம் விளங்குவதில்லை. அழுக்குப் படிந்த கரடு முரடான
கண்ணாடியின் வாயிலாக விளக்கு வெளிச்சம் சிதைந்து வெளிவருவது போன்று
ஆத்ம சொரூபம் அவர்களுக்கு விளங்கியும் விளங்காமலும் இருக்கிறது.

৷৷2.29৷৷ஏவம் உக்தஸ்வபாவஂ ஸ்வேதரஸமஸ்தவஸ்துவிஸஜாதீயதயா ஆஷ்சர்யவத் அவஸ்திதம் அநந்தேஷு ஜந்துஷு மஹதா தபஸா க்ஷீணபாப உபசிதபுண்யஃ கஷ்சித் பஷ்யதி ததாவிதஃ கஷ்சித் பரஸ்மை வததி ஏவஂ கஷ்சித் ஏவ ஷ்ரரிணோதி ஷ்ருத்வா அபி ஏநஂ யதாவத் அவஸ்திதஂ தத்த்வதோ ந கஷ்சித் வேத. சகாராத் த்ரஷ்டரிவக்தரிஷ்ரோதரிஷு அபி தத்த்வதோ தர்ஷநஂ தத்த்வதோ வசநஂ தத்த்வதஃ ஷ்ரவணஂ துர்லபம் இதி உக்தஂ பவதி.

৷৷2.29৷৷ஏவமந்வாருஹ்யவாதபரிஸமாபநேந பூர்வோக்தஂ ஸ்வஸித்தாந்தமேவ தேஹாத்மமோஹமூலதுரிதாவலீமலீமஸே ஜகதி தததிகாரிதுர்லபத்வாதிகதநேந ப்ரஷஂஸதீத்யாஹ ஏவமிதி. கதிபயபதவிஷேஷிதோயமமௌபநிஷத ஏவ’ஆஷ்சர்யவத்’ இத்யாதிஷ்லோகஃ.’ஏவமுக்தஸ்வபாவஂ’ இதி’ஏநம்’ இத்யஸ்யார்தஃ.’அவ்யக்தோயம்’ இத்யாதிநோக்தஂ வைஜாத்யஂ ஆஷ்சர்யத்வஹேதுத்வாயாஹ ‘ஸ்வேதரேதி’. ஆஷ்சர்யவச்சப்தஸ்ய பஷ்யத்யாதிக்ரியாவிஷேஷணத்வப்ரமவ்யுதாஸாயோக்தஂ’ஆஷ்சர்யவதவஸ்திதமிதி’. ஆத்மநோ வைலக்ஷண்யகதநமேவாத்ரோசிதமிதி பாவஃ. ஏதேந கர்தரிதரிஷ்டாந்ததயா’ஷஂகரோக்தஂ’ யோஜநாந்தரமபி தூஷிதம். கஷ்சிதிதி நிர்தாரணார்தமாஹ ‘அநந்தேஷ்விதி’. ஜ்ஞாநேந ஹீநாநாஂ நராணாஂ பஷுபிஃ ஸமத்வப்ரதர்ஷநாயோக்தஂ’ஜந்துஷ்வதி’.’கஷ்சித்’ இத்யஸ்ய தாத்பர்யார்தமாஹ ‘மஹதேதி’. ததா சோச்யதே ‘கஷாயே கர்மபிஃ’ பக்வே ததோ ஜ்ஞாநஂ ப்ரவர்ததே’ ம.பா.அநு.ப. இதி. அந்யஷப்தோத்ர பூர்வோத்தரவாக்யகதகஷ்சிச்சப்தஸமாநார்தஃ.’பரஸ்மை’ இத்யர்தலப்தோக்திஃ.’ஷ்ருத்வாபி ந வேத’ இத்யுக்தே வ்யாகாதஷாஸ்த்ராநாரம்பாதிதோஷஃ ஸ்யாதித்யாஷங்க்யோக்தம் ‘யதாவதவஸ்திதஂ தத்த்வத’ இதி. ப்ராமாணிகஸமஸ்தாகாரயுக்தமநாரோபிதேந ப்ரகாரேணேத்யர்தஃ. தத்த்வவேதிநோத்ர துர்லபத்வமாத்ரே தாத்பர்யஂ ஷ்ருத்வாபீத்யாதிவாக்யஸ்தசகாரஸ்யாநுக்தஸமுச்சயார்தத்வஂ தத்ஸமுச்சேதவ்யாநி சாஹ ‘சகாராதிதி’. தேஹாதிரிக்தஸ்யாத்மநோ த்ரஷ்டைவ தாவத்துர்லபஃ; கிமுத யதாவஸ்திதத்ரஷ்டா? ததாவிதேஷு ஸத்ஸ்வபி வக்தைவ துர்லபஃ; கிமுத ஸகலரஹஸ்யவக்தா?. தாதரிஷேஷு ஸத்ஸ்வபி ஷ்ரோதைவ துர்லபஃ; கிம்புநர்பாஹ்யாந்தரஸகலஷிஷ்யகுணஸம்பந்நதயா யதாவஸ்திதஷ்ரோதா த்வாதரிஷஃ? இத்யபிப்ராயஃ. ப்ரதமஂ ஷ்ரவணம், ததோ மநநாச்ச்ரவணாயத்தாத்மநிஷ்சயஃ, ததஷ்ச வசநயோக்யதா, தத்ராபி சிராப்யாஸாதிநா யதாவஸ்திதவசநயோக்யதா, ததஷ்ச நிதித்யாஸநாத்தர்ஷநம், ததோ ரத்நதத்த்வவத் சிரநிரீக்ஷணஸஂஸ்காராத் ஸவிஷேஷதர்ஷநமிதி வா க்ரமஃ. அத்ர தேஹாதிரிக்தஷ்சேதாத்மா கிஂ ததா நோபலப்யதே? இதி ஷங்காபாகரணாய துர்ஜ்ஞாநத்வகதநம். ஸர்வைர்ஜ்ஞாதுமஷக்யே வா வஸ்துநி கிஂ த்வாமேகமுபாலபே? இதி பாவஃ.

—————

30. தேஹீ நித்யமவத்யோऽயம் தேஹே ஸர்வஸ்ய பாரத
தஸ்மாத்ஸர்வாணி பூதாநி ந த்வம் ஸோசிதுமர்ஹஸி

பாரத-பாரதா,
அயம் தேஹீ-இந்த ஆத்மா,
ஸர்வஸ்ய தேஹே-எல்லா உடலிலும்,
நித்யம் அவத்ய-எப்பொழுதும் கொல்லப் படமுடியாதவன்,
தஸ்மாத் ஸர்வாணி பூதாநி-ஆகவே எந்த உயிரின் பொருட்டும்,
த்வம் ஸோசிதும் ந அர்ஹஸி-நீ வருந்துதல் தகாது.

பாரதா, எல்லாருடம்பிலுமுள்ள இந்த ஆத்மா கொல்ல முடியாதவன்.
ஆதலால் நீ எந்த உயிரின் பொருட்டும் வருந்துதல் வேண்டா!

லோகாயதர்களுடைய கோட்பாடு இங்கு நிராகரிக்கப்படுகிறது.
அதன்மேல் ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிய முடிவான சித்தாந்தமும் இயம்பப்படுகிறது.
ஆத்ம ஞானமும் துக்க நிவிருத்தியும் மனிதன் மேன்மையுறுதற்கு இன்றியமையாதவைகள் என்பது நன்கு வற்புறுத்தப்படுகின்றன.

৷2.30৷৷ ஸர்வஸ்ய தேவாதிதேஹிநோ தேஹே வத்யமாநே அபி அயஂ தேஹீ நித்யம் அவத்ய இதி மந்தவ்யஃ. தஸ்மாத் ஸர்வாணி தேவாதிஸ்தாவராந்தாநி பூதாநி விஷமாகாராணி அபி உக்தேந ஸ்வபாவேந ஸ்வரூபதஃ ஸமாநாநி நித்யாநி ச. தேஹகதஂ து வைஷம்யம் அநித்யத்வஂ ச. ததோ தேவாதீநி ஸர்வாணி பூதாநி உத்திஷ்ய ந ஷோசிதும் அர்ஹஸி ந கேவலஂ பீஷ்மாதீந் ப்ரதி.

৷৷2.30৷৷அத யதா தேவாதிஸ்தாவராந்தேஷு பூதேஷு தேஹாஂஷே ஜாதிகுணதேஷகாலதுர்பேதத்வஸுபேதத்வவைஷம்யமுபலப்யதே, தத்வத் தேஹிந்யபி ஸுகித்வதுஃகித்வாதிவைஷம்யஂ தரிஷ்யதே. தேவாதிஷப்தாஷ்ச தேவத்வாதிவிஷிஷ்டாத்மபர்யந்தாஃ. ஏவஂ நித்யாநித்யத்வாதிலக்ஷணவைஷம்யமபி ஸம்பாவ்யேதேதி ஷங்காநிராகரணாயோச்யதே ‘தேஹீதி’.’வத்யமாநேபீதி’ ஸாமர்த்யாநீதமுக்தஂ’ஹந்யமாநே ஷரீரே’ 2.20 இதிவத். அந்யதா’தேஹே ஸர்வஸ்ய’ இத்யஸ்ய நைரர்தக்யஂ’தேஹீ’ இத்யேதாவதைவ தேஹவர்தித்வஸித்தேஃ. பூதஷப்தோத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞபர்யந்தஃ.’ஸர்வாணி’ இத்யாதிஸூசிதஷங்காஹேதுஃ’விஷமாகாராண்யபி’ இத்யநூதிதஃ. தேவாதிபேதாத்தத்ப்ரயுக்தஸுகாதிபேதாச்சேதி ஷேஷஃ.’உக்தேந ஸ்வபாவேநேதி’; பூர்வோக்தஸூக்ஷ்மத்வாச்சேத்யத்வாதிநேத்யர்தஃ.’நித்யாநி சேதி’; ந து நித்யத்வாநித்யத்வலக்ஷணவைஷம்யஂ ஷங்கநீயமித்யர்தஃ.’தேஹகதஂ து வைஷம்யமிதி’. தேஹகதமத்ர தேவாதிஸந்நிவேஷவைஷம்யம். ஸுகாதிவைஷம்யஂ த்வாத்மகதமபி தத்தத்தேஹௌபாதிகதர்மபூதஜ்ஞாநாவஸ்தாவிஷேஷதாரதம்யாத்மகம். சேதநாநாஂ தேஹாதிஷப்தைர்வ்யபதேஷஸ்து ஷரீரஸ்யாபரிதக்ஸித்திமாத்ரநிபந்தந இதி பாவஃ. ப்ரகரிதஸங்கதிஜ்ஞாபநாய’ஸர்வாணி’ இத்யஸ்ய வ்யவச்சேத்யமாஹ ‘ந கேவலஂ பீஷ்மாதீந் ப்ரதீதி’. ஏவஂ’அஷோச்யாநந்வஷோசஸ்த்வம்’ 2.11 இத்யாதிநா’ந த்வஂ ஷோசிதுமர்ஹஸி’

—————

31. ஸ்வதர்மமபி சாவேக்ஷ்ய ந விகம்பிதுமர்ஹஸி
தர்ம்யாத்தி யுத்தாச்ச்ரேயோऽந்யத்க்ஷத்ரியஸ்ய ந வித்யதே

ஸ்வதர்மம் சாவேக்ஷ்ய அபி-ஸ்வதர்மத்தைப் கருதினாலும்,
விகம்பிதும் ந அர்ஹஸி-நீ நடுங்குதல் தகாது,
க்ஷத்ரியஸ்ய தர்ம்யாத் யுத்தாத் அந்யத்-மன்னருக்கு அறப்போரைக் காட்டிலும்
ஸ்ரேய: ந வித்யதே-உயர்ந்ததொரு நன்மை இல்லை.

ஸ்வ தர்மத்தைக் கருதியும் நீ நடுங்குதல் இசையாது. அறப்போரைக் காட்டிலும் உயர்ந்ததொரு நன்மை மன்னர்க்கில்லை.

அரசனுக்கு உயிரிலும் பெரிதாக உள்ளது அறம். இது போன்ற போர் புரிவதால் அறம் வளர்க்கப்படுகிறது.
போரினின்று விலகுவதால் மறம் மேலோங்குகிறது. மறம் மேலோங்க விடுபவன் அரசன் ஆகான்.
அறம் செய்யாது மறம் செய்யும் மனிதனோ சிரேயஸைப் பெறாது இழிவை அடைவான்.
ஒரு மனிதனுக்கு சிரேயஸைத் தருபவைகளில் முதலானது ஸ்வதர்மம். எம்மனிதன் எச்செயலுக்கு நன்கு
தகுதியுடையவனாகிறானோ அச்செயல் அவனுடைய ஸ்வதர்மமாம்.
கிடைப்பதற்கு அரிய ஆங்காலம் அல்லது அனுகூலமான காலத்தை ஒரு மனிதன் எப்படிப் பயன்படுத்தவேண்டும்
என்ற கேள்விக்கு இனி விடை வருகிறது.

৷৷2.31৷৷அபி ச இதஂ ப்ராரப்தஂ யுத்தஂ ப்ராணிமாரணம் அபி அக்நீஷோமீயாதிவத் ஸ்வதர்மம் அவேக்ஷ்ய ந விகம்பிதும் அர்ஹஸி தர்ம்யாத் ந்யாயதஃ ப்ரவரித்தாத் யுத்தாத் அந்யத் ந ஹி க்ஷத்ரியஸ்ய ஷ்ரேயோ வித்யதே. ‘ஷௌர்யஂ தேஜோ தரிதிர்தாக்ஷ்யஂ யுத்தே சாப்யபலாயநம். தாநமீஷ்வரபாவஷ்ச க்ஷாத்ரஂ கர்ம ஸ்வபாவஜம்৷৷(கீதா 18.43) இதி ஹி வக்ஷ்யதே.
அக்நீஷோமீயாதிஷு ச ந ஹிஂஸா பஷோஃ நிஹீநதரச்சாகாதிதேஹபரித்யாகபூர்வககல்யாணதேஹஸ்வர்காதிப்ராபகத்வஷ்ருதேஃ ஸஂஜ்ஞபநஸ்ய.’ந வா உ வேதந்ம்ரியஸே ந ரிஷ்யஸி தேவா ఁ இதேஷி பதிபிஃ ஸுகேபிஃ. யத்ர யாந்தி ஸுகரிதோ நாபி துஷ்கரிதஸ்தத்ர த்வா தேவஃ ஸவிதா ததாது’ (யஜுர்வேத 4.6.9.43) இதி ஹி ஷ்ரூயதே.
இஹ ச யுத்தே மரிதாநாஂ கல்யாணதரதேஹாதிப்ராப்திஃ உக்தா வாஸாஂஸி ஜீர்ணாநி’ (கீதா 2.22) இத்யாதிநா. அதஃ சிகித்ஸககர்ம ஆதுரஸ்த இவ அஸ்ய ரக்ஷணம் ஏவ அக்நீஷோமீயாதிஷு ஸஂஜ்ஞபநம்.

৷৷2.31৷৷அத’ஸ்வதர்மம்’ இத்யாதிநா’மரணாததிரிச்யதே’ 2.34 இத்யந்தேந தர்மாதர்மதீரபோத்யதே.’அபிசேதி’

ஸமுச்சேதவ்யஹேத்வந்தரபரப்ரகரணபேதத்யோதநார்தஃ.’தர்ம்யாத்தி யுத்தாத்’ இதி வாக்யஷேஷப்ரதர்ஷிதஂ’ஸ்வதர்மம்’ இத்யஸ்ய விஷேஷ்யமாஹ ‘இதஂ யுத்தமிதி’. ஸ்வோ தர்மஃ ஸ்வஸ்ய வா தர்மஃ ஸ்வதர்மஃ.’விகம்பிதுஂ’ இத்யேதத்ஸாமர்த்யஸித்தமுக்தஂ’ப்ராரப்தமிதி’. அதர்மதீஹேதுஂ ஸாமாந்யநிஷேதமநுவததி’ப்ராணிமாரணமபீதி’. ப்ரபலஂ விஷேஷஷாஸ்த்ரஂ நிஷேதஷாஸ்த்ராத் நிஷேதஸ்யாப்ரஸக்திஂ வா ஸ்மாரயதி ‘அக்நீஷோமீயாதிவதிதி’. தர்மயுத்தவ்யதிரிக்தஸ்ய கஸ்யசிதந்யஸ்ய ஷ்ரேயஸஃ க்ஷத்ித்ரயே ஸ்வரூபநிஷேதப்ரமஂ வ்யுதரயந் க்ஷத்ித்ரயஸ்ய ப்ரஷஸ்யதரஂ தர்ம்யயுத்தாதந்யந்நாஸ்தீத்யேததர்தமந்வயமாஹ ‘தர்ம்யாதிதி’. தர்ம்யத்வஂ தர்மாதநபேதத்வம். தத்தேதுர்ந்யாயதஃ ப்ரவரித்தத்வம். தச்ச நிராயுதநிவரித்தஷரணாகதாதிஷு ஷஸ்த்ரப்ரயோகாத்யபாவாத்.’ஹிஷப்தஸூசிதஂ’ வக்ஷ்யமாணமாஹ ‘ஷௌர்யமிதி’.

நநு’அக்நீஷோமீயாதிவத்’ இத்யேததேவ ந ஸம்ப்ரதிபந்நஂ தஸ்யாபி ஹிஂஸாத்வேந அதர்மத்வஸ்யாவர்ஜநீயத்வாத்; ந ச நிஷித்தத்வமுபாதிஃ’ந ஹிஂஸ்யாத்’ மநுஃ4.162 இதி ஸாமாந்யநிஷேதேந தஸ்ய ஸாதநவ்யாபகத்வாத். நாபி விஹிதேதரத்வமுபாதிஃ, அவிஹிதாப்ரதிஷித்தேஷ்வபி தஸ்ய வித்யமாநத்வேந ஸாத்யவ்யபிசாராத். ந ச ஸாத்யஸமவ்யாப்தத்வாபிப்ராயேண ஸாமாந்யநிஷேதோ விஷேஷவிதிவாக்யவிரோதாத்ஸங்குசிதவிஷயஃ, ஸங்கோசஹேதோர்விரோதஸ்யைவாபாவாத்; ஸாமாந்யவிஷேஷவாக்யயோஃ ப்ரத்யவாயக்ரதுஸாதநத்வபரத்வாதேகஸ்யைவ க்ரதுப்ரத்யவாயஸாதநத்வாவிரோதாத். ந ச ப்ரத்யவாயஸாதநஂ ந விதீயேத இதி வாச்யம், ஹரீதகீபக்ஷணாதிஷ்விவ க்ரத்வநுப்ரவிஷ்டப்ராயஷ்சித்தார்ஹஹிஂஸாஸாத்யதுஃகஸ்யால்பதயா க்ரதுஸாத்யஸுகஸ்ய ச பூயஸ்தயா ததுபபத்தேஃ. உக்தஂ ச ஸாங்க்யைஃ ‘ஸா (ஹிஂஸா) ஹி புருஷஸ்ய தோஷமாவக்ஷ்யதி க்ரதோஷ்சோபகரிஷ்யதி’ இத்யாதி. ஆஹ ச பஞ்சஷிகாசார்யஃ ‘ஸ்வல்பஃஸங்கரஃஸுபரிஹரஃஸப்ரத்யவமர்ஷஃ’ இதி. அதோக்நீஷோமீயவதித்யஸித்தஸ்யாஸித்தமேவ நிதர்ஷநமுக்தமித்யத்ராஹ ‘அக்நீஷோமீயாதிஷு சேதி’. அதர்மஸாதகோ ஹிஂஸாத்வஹேதுரஸித்தஃ. உபாதிஷ்ச ந பக்ஷவ்யாபகஃ, பக்ஷஸ்யாஹிஂஸாரூபத்வாத்; தத ஏவ நிஷேதாபாவாச்சேதி பாவஃ. அஹிஂஸாத்வமேவோபபாதயதி ‘நிஹீநதரேதி’. அநர்தப்ராபகவ்யாபாரத்வஂ ஹிஂஸாலக்ஷணம். அத்ர து தத்விபரீதத்வேந ரக்ஷணத்வமேவ யுக்தமிதி மந்த்ரலிங்கேந ஜ்ஞாபயதி ‘ந வா’ இதி. ஏததிதி க்ரியாவிஷேஷணம். ஸுகேபிஃ ஸுகைரித்யர்தஃ. பிஷ்டபஷ்வாதிவிதிஸ்து கார்தயுகதர்மநிஷ்டாதிகாரிவிஷேஷநியதஃ’பஷுயஜ்ஞைஃ கதஂ ஹிஂஸ்த்ரைர்மாதரிஷோ யஷ்டுமர்ஹதி’ ம.பா.12.175.33 இத்யாதிவசநாச்சேதி பாவஃ.

அஸ்த்வக்நீஷோமீயாதௌ ஷ்ருதிபலாதஹிஂஸாத்வம், இஹ து கதமித்யத்ராஹ ‘இஹ சேதி’. அயமப்யர்தஃ ஷ்ருதிஸ்மரிதிஸித்த இதி பாவஃ. நநு’அஹிஂஸந் ஸர்வபூதாந்யந்யத்ர தீர்தேப்யஃ’ இத்யாதிநாக்நீஷோமீயாதேரந்யஸ்ய ஹிஂஸாத்வஂ ப்ரதீயதே, அந்யதாந்யத்ரேதி தத்வ்யவச்சேதாநுபபத்தேரித்யத்ராஹ ‘அத’ இதி.’அயமபிப்ராயஃ’ ந தாவதிஹ துஃகஜநநமாத்ரஂ ஹிஂஸா, ரக்ஷணரூபேஷு சிகித்ஸகஷல்யப்ரயோகாதிஷ்வபி ப்ரஸங்காத்; நாபி ப்ராணவியோஜநமாத்ரம், அதத்ரூபேஷு ஸர்வஸ்வஹரணநரகபீடாதிஷு ஹிஂஸாஷப்தப்ரயோகதர்ஷநாத். ந சாயமுபசாரஃ, நியாமகாபாவாத், விபரிவர்தஸ்யாபி துர்வாரத்வாத். அதோநர்தபர்யவஸிதஸ்தாதாத்விகதுஃகஜநகோ வ்யாபாரோ ஹிஂஸேத்யேவ தத்த்வம் இதி. ததஷ்ச’அந்யத்ர தீர்தேப்யஃ’ இத்யேதத்பஷ்வாதேர்பாவிபுருஷார்தவிஷேஷாநபிஜ்ஞபாமரதரிஷ்ட்யோக்தம். தஸ்மிந்நபி வாக்யே ஹிஂஸாத்வஂ நாஸ்தீத்யேவ தாத்பர்யம். உக்தஂ ச மநுநா ‘தஸ்மாத்யஜ்ஞே வதோவதஃ’ 5.39 இதி. தத்ராபி’வதஃ’ இதி பாமரதரிஷ்ட்யாநுவாதஃ.’அவதஃ’ இதி தத்த்வகதநம். யத்யபி க்ரத்வநுப்ரவிஷ்டாநாஂ ஸோமோச்சிஷ்டபக்ஷணப்ரபரிதீநாஂ ஹிஂஸாலக்ஷணவத்தல்லக்ஷணாந்தரேண வ்யவச்சேதஃ ஷக்யஃ; ததாபி தேஷாஂ ப்ரத்யவாயாநாதாயகவசநபலாதேவ ததாத்வமங்கீகுர்மஃ; ந புநஃ க்ரத்வர்ததயா விதாநமாத்ரேண. நந்வேவமுத்ஸர்காபவாதந்யாயஸ்ய கீதரிஷோ விஷயஃ? தாதரிஷ ஏவ, யத்ர நிரவகாஷவிஷேஷவாக்யஂவிரோதாதேவ ஸாவகாஷஸாமாந்யஷப்தஸங்கோச இதி நிஸ்தரங்கமேதத்.

—————–

32. யத்ருச்சயா சோபபந்நம் ஸ்வர்கத்வாரமபாவ்ருதம்
ஸுகிந: க்ஷத்ரியா: பார்த லபந்தே யுத்தமீத்ருஸம்

பார்த-பார்த்தா,
யத்ருச்சயா உபபந்நம்-தானே வந்திருப்பதும்,
அபாவ்ருதம் ஸ்வர்கத்வாரம்-திறந்து கிடக்கும் பொன்னுலக வாயில்,
ஈத்ருஸம் யுத்தம்-இத்தகைய போர்
ஸுகிந: க்ஷத்ரியா: லபந்தே-பாக்கியமுடைய மன்னரே அடைகிறார்கள்.

தானே வந்தெய்துவது, திறந்து கிடக்கும் பொன்னுலக வாயில் போன்றது.
இத்தகைய போர் கிடைக்கப் பெறும் மன்னர் இன்பமுடையார்!

வாழ்க்கையில் தற்செயலாய் வந்தமையும் ஆங்காலம் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உண்டு. முறை பிறழாது ஒருவன்
தன் கடமையைச் செய்துகொண்டு போக வல்லவனாக வேண்டும்.
நதியில் நீரோட்டத்தை எதிர்த்து ஓடத்தைச் செலுத்துவது போன்று அது இடர் சூழ்ந்த செயலாகும்.
பிறகு கடல் பொங்கும் வேளை யொன்று வருகிறது. அப்பொழுது நதியில் நீர் எதிர்த்து ஓடுகிறது.
ஓடத்தைக் கடத்துதற்கு அது அனுகூலமாகிறது. துடுப்புப் போடாவிட்டாலும் அது குறியை நோக்கி நகர்கிறது.
காற்றும் வசதியாகவே தொடர்ந்து வீசுகிறது. அப்பொழுது பாயை விரிப்பதுதான் பாக்கி.
சிறு முயற்சியில் பெரிய காரியம் நிறைவேறுகிறது. இதுதான் தற்செயலாய் வந்தமையும் நற்காலம்.
அர்ஜுனனுக்கு அந்த வாய்ப்பு இப்பொழுது கிடைத்திருக்கிறது. வனவாச துக்கமும் சோதனையும் முடிவடைந்துவிட்டன.
இனி, தன் கடமையைச் சிறிது முயற்சியோடு செய்தால் போதுமானது. வலிய வந்து விண்ணுலகும் ம

৷৷2.32৷৷புநரபி ப்ராணிமாரணஸ்யாபி யுத்தஸ்ய ப்ரஷஂஸாமுகேநாதர்மப்ரமமுந்மூலயதி யதரிச்சயேதி.’யதரிச்சயோபபந்நஂ’ இத்யத்ராஹேதுத்வாதிப்ரமவ்யுதாஸாயாஹ ‘அயத்நோபநதமிதி’. ப்ராக்தநநிரதிஷய புண்யவிபாகலப்யத்வாதிதாநீமயத்நோபநதத்வம்.’நிரதிஷயஸுகோபாயபூதமிதி’. ஸ்வர்கஷப்தோ ஹி’யஸ்மிந்நோஷ்ணஂ ந ஷீதஂ”யந்ந துஃகேந ஸம்பிந்நஂ ந ச க்ரஸ்தமநந்தரம். அபிலாஷோபநீதஂ தத்ஸுகஂ ஸ்வர்கபதாஸ்பதம்’ இதி நிரதிஷயஸுகவிஷேஷே வ்யுத்பந்நஃ. தேஷவிஷேஷஸ்து தாதரிஷஸுகபோகஸ்தாநதயா ஸ்வர்கஃ. தர்மாணாஂ ச ஸ்வதோ நிரதிஷயஸுகஸாதநத்வஂ ஸ்வபாவஃ. பலாபிஸந்த்யாதிலக்ஷணப்ரதிபந்தகவஷாதந்யதாத்வமிதி ச்விப்ரத்யயமப்ரயுஞ்ஜாநஸ்ய பாவஃ. அபாவரிதஷப்தாபிப்ரேதஂ நிர்விக்நத்வம்.’ஸுகிநஃ’ இத்யஸ்ய’புண்யவந்த’ இதி ப்ரதிபதம். ந ஹி ஸுகமேவேதரிஷயுத்தலாபஹேதுஃ. அதோத்ர

ஸுகஷப்தேந ஸுகஸாதநஂ லக்ஷ்யத இதி பாவஃ. யத்வாத்ர ஸுகிஷப்தஃ ஸுகயோக்யத்வலக்ஷணஸம்பந்தபரஃ. தத்யோக்யத்வஂ ச புண்யவத்த்வமேவேதி பாவஃ.ண்ணுலகும்,
வெற்றியும் கீர்த்தியும் அமையப் போகின்றன.
க்ஷத்திரிய தர்மத்தைப் பற்றிய சந்தேகமும் மனக் கிலேசமும் இவ்வேளையில் பொருந்தா.

இதுபோன்று ஆங்காலம் எல்லா மனிதருக்கும் எப்பொழுதாவது வந்து வாய்ப்பதுண்டு. அதைப் பயன்படுத்தத்
தெரிந்து கொள்பவனே இவ்வுலகில் சீரும் சிறப்பும் அடையப்பெறுகிறான்.
ஆங்காலத்தைப் பயன்படுத்தாது விட்டுவிட்டால் வரும் கேடு யாது என்பதற்கு விடை வருகிறது:

৷৷2.32৷৷அயத்நோபநதம் இதஂ நிரதிஷயஸுகோபாயபூதஂ நிர்விக்நம் ஈதரிஷஂ யுத்தஂ ஸுகிநஃ புண்யவந்தஃ க்ஷத்ரியா லபந்தே.

——————

33. அத சேத்த்வமிமம் தர்ம்யம் ஸங்க்ராமம் ந கரிஷ்யஸி
தத: ஸ்வதர்மம் கீர்திம் ச ஹித்வா பாபமவாப்ஸ்யஸி

அத-அன்றி,
இமம் தர்ம்யம் ஸங்க்ராமம்-இந்தத் தர்மயுத்தத்தை,
த்வம் ந கரிஷ்யஸி சேத்-நீ நடத்தாமல் விடுவாயானால்,
தத: ஸ்வதர்மம் கீர்திம் ச ஹித்வா-அதனால் ஸ்வதர்மத்தையும், கீர்த்தியையும் கொன்று,
பாபம் அவாப்ஸ்யஸி-பாவத்தையடைவாய்

அன்றி நீ இந்தத் தர்மயுத்தத்தை நடத்தாமல் விடுவாயானால், அதனால் ஸ்வதர்மத்தையும்,
கீர்த்தியையும் கொன்று பாவத்தையடைவாய்.

அதர்மத்தைச் செய்பவன் யாண்டும் கேடு அடைகிறான். தன் கடமையாக வந்து அமைந்த தர்மத்தைத் தக்க
தருணத்தில் செய்யாதவன் அதனினும் பெருங் கேட்டை யடைகிறான்.
தகுந்ததைச் செய்யாமையால் வரும் கேடானது, தகாததைச் செய்வதால் வரும் கேட்டைவிடப் பெரியதாம்.

முறையான இகலோக வாழ்க்கையைக் கீர்த்தி பின் தொடர்வது போன்று முறை தவறிய வாழ்க்கையை
அபகீர்த்தி பின் தொடர்கிறது. அது எப்படியெனில்:

৷৷2.33৷৷ அத க்ஷத்ரியஸ்ய ஸ்வதர்மபூதம் இமம் ஆரப்தஂ ஸஂக்ராமஂ மோஹாத் அஜ்ஞாநாத் ந கரிஷ்யஸி சேத் ததஃ ப்ராரப்தஸ்யதர்மஸ்யாகரணாத் ஸ்வதர்மபலஂ நிரதிஷயஸுகஂ விஜயேந நிரதிஷயாஂ கீர்திஂ ச ஹித்வா பாபஂ நிரதிஷயம் அவாப்ஸ்யஸி.

৷৷2.33৷৷ஏவஂ யுத்தஸ்ய தர்ம்யத்வேந நிரதிஷயஸுகஸாதநத்வமுக்தம்; அத ததகரணே ப்ரத்யவாயமாஹ ‘அத சேதிதி’. யுத்தாகரணஸ்ய ப்ராஹ்மணாதீநாஂ பாபஹேதுத்வாபாவாத் த்வஂஷப்தஃ க்ஷத்ித்ரயத்வபர இத்யபிப்ராயேணோக்தம் ‘க்ஷத்ித்ரயஸ்ய ஸ்வதர்மபூதமிதி’.’இமம்’ இதி நிர்தேஷாபிப்ரேதமுக்தம் ‘ஆரப்தமிதி’.’மோஹாத்’ தர்மேப்யதர்மத்வப்ரமாதித்யர்தஃ. ந ஹி யுத்தஸ்யாகரணமாத்ரஂ க்ஷத்ித்ரயஸ்யாபி ப்ரத்யவாயஹேதுஃ, ஸர்வதா யுத்தகரணப்ரஸங்காதித்யத உக்தஂ’ப்ராரப்தஸ்யேதி’.’ஸ்வதர்மபலமிதி’. தர்மஷப்தோத்ர பலபரஃ, அந்யதா பௌநருக்த்யாத்; அநுவாதமாத்ரத்வேநிஷ்டப்ரஸங்கபர்யவஸாநாபாவாச்சேதி பாவஃ. ஆகாமிகீர்திவிஷயத்வாயோக்தஂ’விஜயேநேதி’. ந கேவலஂ தரிஷ்டாதரிஷ்டரூபநிரதிஷயபுருஷார்தஹாநமாத்ரம், நிரதிஷயதுஃகஹேதுபூதஂ பாபமவாப்ஸ்யஸீதி வாக்யார்தஃ.

—————-

34. அகீர்திம் சாபி பூதாநி கதயிஷ்யந்தி தேऽவ்யயாம்
ஸம்பாவிதஸ்ய சாகீர்திர்மரணாததிரிச்யதே

பூதாநி ச-உலகத்தாரும்,
தே அவ்யயாம்-உனக்கு நீண்டகாலம் இருக்கக் கூடிய,
அகீர்திம் அபி கதயிஷ்யந்தி-வசை உரைப்பார்கள்,
ஸம்பாவிதஸ்ய-புகழ் கொண்டோன்
அகீர்தி: மரணாத் அதிரிச்யதே-அப கீர்த்தி மரணத்திலுங் கொடிதன்றோ?

உலகத்தார் உனக்கு மாறாத வசையுமுரைப்பார்கள். புகழ் கொண்டோன் பின்னரெய்தும்
அபகீர்த்தி மரணத்திலுங் கொடிதன்றோ?

எப்படியாவது உயிர் வாழ்ந்திருக்கவேண்டும் என்ற உணர்ச்சி விலங்கினத்தைச் சேர்ந்தது.
வீரன் ஒருவனுக்கோ நன்கு உயிர்வாழவும் தெரியும். வேண்டுமிடத்து உயிர் வழங்கவும் தெரியும்.
அப்படி முறையாக மகிழ்ச்சியுடன் உயிரைக் கொடுப்பதால் அவன் புகழ் பரவுகிறது.
எதிரி காலால் உதைக்கையில் அவன் காலைத் தொட்டு வணங்கி உயிர்ப்பிச்சை கேட்பது எவ்வளவு இழிவோ
அதிலும் பன்மடங்கு புன்மையது பழிக்கு ஆளாகி உயிர்வாழ்ந்திருத்தல்.
உலகில் பழிப்பவர் தமது மனத்துக்குத் தோன்றியதையெல்லாம் முகாமையாக வைத்துப் பழிப்பர். எப்படியெனில்:

৷৷2.34৷৷ந கேவலஂ நிரதிஷயஸுககீர்திஹாநிமாத்ரஂ பார்தோ யுத்தே ப்ராரப்தே பலாயித இதி அவ்யயாஂ ஸர்வ தேஷகாலவ்யாபிநீம் அகீர்திஂ ச ஸமர்தாநி அஸமர்தாநி ஸர்வாணி பூதாநி கதயிஷ்யந்தி ததஃ கிமிதி சேத், ஷௌர்யவீர்யபராக்ரமாதிபிஃ ஸர்வ ஸஂபாவிதஸ்ய தத்விபர்யயஜா ஹி அகீர்திஃ மரணாத் அதிரிச்யதே. ஏவஂவிதாயா அகீர்தேஃ மரணம் ஏவ தவ ஷ்ரேயஃ இத்யர்தஃ.
பந்துஸ்நேஹாத் காருண்யாச்ச யுத்தாத் நிவரித்தஸ்ய ஷூரஸ்ய மம அகீர்திஃ கதம் ஆகாமிஷ்யதி இதி அத்ராஹ

৷৷2.34৷৷ஏவஂ தரிஷ்டாதரிஷ்டரூபபலஹாநிரதரிஷ்டப்ரத்யவாயஷ்சோக்தஃ; அத தரிஷ்டப்ரத்யவாயமாஹ ‘அகீர்திஂ சேதி’. அகீர்திரிஹ துஷ்கீர்திஃ.’ந தே கேவலம்’ இத்யாதாவபி பாரலௌகிகநிரதிஷயபாபமாத்ரமித்யநுஸந்தேயம்.’ப்ராரப்தே பலாயித’ இதி காந்திஷீகதயா ப்ரதமவ்யாபாரமப்யகரித்வேதி பாவஃ. அவ்யயஷப்தேநாவிநாஷித்வாபிதாநாத் ஸர்வகாலவ்யாபித்வமுச்யதாம்; ஸர்வதேஷவ்யாபித்வஂ து கதமுச்யதே? இத்தஂ யத்யகீர்திஃ ஸர்வதேஷவ்யாபிநீ ந ஸ்யாத், ஸர்வகாலவ்யாபிந்யபி ந ஸ்யாத், காலக்ரமேண ஸங்கோசாத்விச்சேதோபபத்தேரிதி. யத்வா தேஷதஃ காலதஷ்சாந்யூநத்வமேவாத்ர அவ்யயத்வஂ விவக்ஷிதம். பூதாந்யபீதி’அபிஷப்தாந்வயஃ’. சாபீத்யநதிரிக்தார்தத்வே நிஷ்ப்ரயோஜநத்வம்,’ததோ பூதாநி’ இதி ஸாமாந்யநிர்தேஷாத். அபிஷப்தாந்வயபலாச்சோக்தஂ’ஸமர்தாந்யஸமர்தாந்யபீத்யாதி’. அகீர்தேரிஷ்டத்வமாஷங்க்யோத்தரார்தமுச்யத இத்யாஹ ‘ததஃ கிமிதி’. சஷ்ஷங்காநிராகரணார்தஃ. அர்ஜுநஸ்ய ஸம்பாவிதத்வஹேதூநாஹ ‘ஷௌர்யேதி’.’ஸர்வஸம்பாவிதஸ்யேதி’. பூர்வநிர்திஷ்டைஃ ஸமர்தைரஸமர்தைஷ்ச பூதைஃ ஸம்பாவிதஸ்யேத்யர்தஃ. நநு மரணாததிரேகஃ கிஂ ஹேயதயா? உபாதேயதயா வா? ந ப்ரதமஃ,’ஜீவந் பத்ராணி பஷ்யதி’ ம.பா.’ஆத்மார்தே பரிதிவீஂ த்யஜேத்’ இத்யாதிவசநாத். ந த்விதீயஃ, ப்ரகரணவிரோதாதித்யத்ராஹ ‘ஏவஂவிதாயா’ இதி.’ஜீவந் பத்ராணி’ இத்யாதிகஂ து க்ஷத்ித்ரயாபுத்ரஸ்ய தேத்ய நோபாதேயம். ந சேயமகீர்திர்லகீயஸீ, யேந மரணாச்ச்ரேயஸீ ஸ்யாத். கிந்த்வேவஂவிதா ஸர்வகாலதேஷவ்யாபிநீ, இயஂ ச நரகாயாபி ஸ்யாத், ததைவ ஸ்மரித்யாதிஸித்தத்வாத். ததா சோத்தரஸ்மிந் ராமாயணே வி.7.45.12.13 ரகுநாதவாக்யம் ‘அகீர்திர்யஸ்ய கீயேத லோகே பூதஸ்ய கஸ்யசித். பதத்யேவாதமாந் லோகாந்யாவச்சப்தஃ ஸ கீர்த்யதே’ இதி. யுத்தே மரணஂ து தத ஏவ ஸ்வர்காய ஸ்யாதிதி பாவஃ.

—————

35. பயாத்ரணாதுபரதம் மம்ஸ்யந்தே த்வாம் மஹாரதா:
யேஷாம் ச த்வம் பஹுமதோ பூத்வா யாஸ்யஸி லாகவம்

ச யேஷாம் த்வம் பஹுமதோ பூத்வா-மேலும் எவர்களுடைய (கருத்தில்) நீ நன்மதிப்பைப் பெற்று இருந்து,
லாகவம் யாஸ்யஸி-தாழ்மையாய் அடைவாயோ,
மஹாரதா: த்வாம்-அந்த மகாரதர்கள் உன்னை,
பயாத் ரணாத் உபரதம்-பயத்தினால் யுத்தத்திலிருந்து பின்வாங்கியவனாக,
மம்ஸ்யந்தே-கருதுவார்கள்.

நீ அச்சத்தால் போரை விட்டு விலகியதாக மகாரதர் கருதுவார்கள். அவர்களுடைய நன்மதிப்பைப் பெற்ற
நீ இதனால் சிறுமையடைவாய்.

ஜன்ம சத்துருக்களாகிய துர்யோதனன் முதலாயினோர் அர்ஜுனனுடைய பராக்கிரமத்தைப் பாராட்ட வேண்டிய
அவசியம் ஏற்பட்டிருந்தது. மகாதேவனை எதிர்த்துப் போர்புரிந்தவன் என்றும், பாசுபதாஸ்திரத்தைப் பெற்றவன் என்றும்
பார்த்தனைப் பாராட்டி வந்துள்ளார்கள்.
ஆனால் அவனை எப்படியாவது ஒழித்துவிடவேண்டும் என்ற கெட்ட எண்ணம் கொண்டவர்கள் அவர்கள்.
இந்த நெருக்கடியில் அர்ஜுனன் அன்பின் வழியில் பின்வாங்கினான் என்று அவன் செயலைப் பொருள்படுத்த மாட்டார்கள்;
அஞ்சிப் புறங்காட்டி ஓடினான் என்று இகழ்வார்கள். போற்றுதல் மிக எளிதில் தூற்றுதலாக மாறிவிடும்.
அந்த இகழ்ச்சிக்குப் பிறகு எவ்விதத்திலும் ஈடு தேடிக்கொள்ள முடியாது. பயம் வீரனுக்கு அழகன்று.
பயமுடையார் இவ்வுலகில் எதற்கும் உதவார் என்பது வெளிப்படை.
அச்சத்துக்கு இடங் கொடுத்து நாளைக்கு வருந்துதற்கேற்ற ஒரு செயலை இன்று செய்வது தகாது.
எள்ளி நகையாடுதல் இன்னும் எப்படியெல்லாம் வடிவெடுக்கும் எனில்:

৷৷2.35৷৷ யேஷாஂ கர்ணதுர்யோதநாதீநாஂ மஹாரதாநாம் இதஃ பூர்வஂ த்வஂ ஷூரோ வைரீ இதி பஹுமதோ பூத்வா இதாநீஂ யுத்தே ஸமுபஸ்திதே நிவரித்தவ்யாபாரதயா லாகவஂ ஸுக்ரஹதாஂ யாஸ்யஸி. தே மஹாரதாஃ த்வாஂ பயாத் யுத்தாத் உபரதஂ மஂஸ்யந்தே. ஷூராணாஂ ஹி வைரிணாஂ ஷத்ருபயாத் றதே பந்துஸ்நேஹாதிநா யுத்தாத் உபரதிஃ ந உபபத்யதே.
கிஂ ச

৷৷2.35৷৷ஏவஂ தர்மாதர்மப்ரமோ நிவாரிதஃ. அதாஸ்தாநஸ்நேஹஃ க்ஷிப்யதே’பயாத்’ இத்யாதிநா.’பந்துஸ்நேஹாதித்யாதி’. ஷூரஸ்ய ஸதஃ ஸ்நேஹகாருண்யாப்யாஂ நிவரித்தஸ்ய மே கீர்திரேவ ஸ்யாதிதி பாவஃ. யேஷாமித்யதிப்ரஸித்தபராமர்ஷாத் கர்ணதுர்யோதநாதீநாமித்யுக்தம். தேநாபகாரவர்கஂ ஸ்மாரயதி. யத்யபி பீஷ்மாதயோ யாதார்த்யஂ ஜாநீயுஃ, ததாபி கர்ணாதயோ ந ததேதி பாவஃ.’பூத்வா’ இத்யஸ்ய யாஸ்யஸீத்யுத்தரக்ரியைகரஸ்யேந’ஸ்நாத்வா ஹோஷ்யாமி’ இத்யாதிஷ்விவ க்ரியாபேக்ஷயா பூர்வேணாபி பவிஷ்யதா காலேந ஸம்பந்தப்ரமவ்யுதாஸாயோக்தஂ’பூர்வமிதி’. பஹுபிர்குணைர்பஹுத்வேந மதோ ஹி பஹுமத இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘ஷூரோ வைரீதி’. யதி ஷூரஸ்த்வஂ ப்ராகபி நிர்வைரஃ, யதி ச வைரீ த்வஂ ஷௌர்யரஹிதஃ, ததா மஹாரதா ந த்வாஂ கணயேயுரிதி பாவஃ. தத்க்ஷணாவதி வைராநுவரித்திஸூசநாயோக்தஂ’இதாநீமிதி’. லாகவபலஂ ஸுக்ரஹதாலாகவஷப்தேநோபசரிதா. ஸுக்ரஹத்வஂ சாத்ர ஸுக்ரஹத்வாபிமாநவிஷயத்வம், பந்துஸ்நேஹாதித்யாத்யுக்தாஂ ஷங்காஂ நிராகரோதி’ஷூராணாஂ ஹீதி’. யதி ஷூரத்வவைரித்வயோரந்யதரந்ந ஸ்யாத், ததோ யுஜ்யேதாப்யந்யதா ஸித்திரிதி பாவஃ.

——————-

36. அவாச்யவாதாம்ஸ்ச பஹூந்வதிஷ்யந்தி தவாஹிதா:
நிந்தந்தஸ்தவ ஸாமர்த்யம் ததோ து:கதரம் நு கிம்

தவ அஹிதா:-உனக்கு வேண்டாதார்,
தவ ஸாமர்த்யம் நிந்தந்த-உன் திறமையைப் பழிப்பார்கள்,
பஹூந் அவாச்யவாதாம் ச-சொல்லத் தகாத வார்த்தைகள் பல,
வதிஷ்யந் -சொல்லுவார்கள்,
தத: து:கதரம் நு கிம்-இதைக் காட்டிலும் அதிகமான துன்பமெது

உனக்கு வேண்டாதார் சொல்லத் தகாத வார்த்தைகள் பல சொல்லுவார்கள். உன் திறமையைப் பழிப்பார்கள்.
இதைக் காட்டிலும் அதிகமான துன்பமெது?

ஒருவன் கெட்டுப் போய்விட்டால் அவனுடைய வாழ்க்கையின் காட்சி திடீரென்று மாறிவிடுகிறது.
காலமெல்லாம் அர்ஜுனனைப் புகழ்ந்து கொண்டிருந்தவர்கள் இனி இகழ்ந்து பேசுதற்குக் கூசார்கள்.
அவன் பெற்றிருந்து பொருள் சேர்ந்த புகழ்ச்சி. அவனைப்பற்றி நினைக்கும்பொழுதே எதிரியின் உள்ளத்தில் அச்சம் வடிவெடுக்கும்.
பரபரப்போடு பார்த்தன் போர்க்களத்துக்கு வந்தது பகைவர் உற்சாகத்துக்கே அணைகட்டிற்று.
இனி, அவன் பின்வாங்குவானாகில் அங்ஙனம் கட்டப்பட்ட அணை உடைக்கப்படும்.
முன்பு தாங்கள் புகழ்ந்து பேசியதற்கே புதிய வியாக்யானம் வந்தமையும். மனிதனால் கேட்டுச் சகிக்க முடியாத
சுடு சொற்களை வேண்டியவாறெல்லாம் வழங்குவார்கள். இவ்வேளையில் யுத்தத்தினின்று விலகுவது பெருந்தவறாகும்.
அதனால் அர்ஜுனனுடைய ஆண்மையே அடிபட்டுப்போம். அதற்கு மேல் பெருவாரியாக வரும் வசைச் சொற்கள்
அவனை இடையறாது துன்புறுத்திக்கொண்டிருக்கும். சிறுமையையும் துன்பத்தையும் வலிய வருவித்துக் கொள்வானேன்?
போர் புரிவது பெருங்கேடு என்று சொன்ன அர்ஜுனனுக்கு பகவான் என்ன சொல்கிறார் என்றார்.

৷৷2.36৷৷ஷூராணாம் அஸ்மாகஂ ஸந்நிதௌ கதம் அயஂ பார்தஃ க்ஷணம் அபி ஸ்தாதுஂ ஷக்நுயாத் அஸ்மத்ஸஂநிதாநாத் அந்யத்ர ஹி அஸ்ய ஸாமர்த்யம் இதி தவ ஸாமர்த்யஂ நிந்தந்தஃ ஷூராணாம் அக்ரே அவாச்யவாதாந் ச பஹூந் வதிஷ்யந்தி தவ ஷத்ரவோ தார்தராஷ்ட்ராஃ ததஃ அதிகதரஂ துஃகஂ கிஂ தவ? ஏவஂவிதாவாச்யஷ்ரவணாத் மரணம் ஏவ ஷ்ரேயஃ, இதி த்வம் ஏவ மந்யஸே.
அதஃ ஷூரஸ்ய ஆத்மநா பரேஷாஂ ஹநநம் ஆத்மநோ வா பரைஃ ஹநநம் உபயம் அபி ஷ்ரேயஸே பவதி இதி ஆஹ

৷৷2.36৷৷ஏவஂ ப்ராசீநமபகாரஂ பவிஷ்யல்லாகவாரோபஂசாபிதாய புநராகாமிநாப்யபகாரேணாஸ்தாநஸ்நேஹத்வஂ த்ரடயதீத்யபிப்ராயேணாஹ ‘கிஞ்சேதி’. ப்ரஸ்துதோதந்தபலிதஂ ஸாமர்த்யநிந்தாப்ரகாரமாஹ ‘ஷூராணாமஸ்மாகமித்யாதிநா’.’ஷூராணாமவாச்யவாதாஂஷ்ச பஹூநிதி’ ஷூராந் ப்ரதி யே ந வாச்யாஃ, கிந்து காந்திஷீகாந் ப்ரதி, தாந் பாருஷ்யாஷ்லீலபரிஹாஸாதிவாதா நித்யர்தஃ.’அஹிதஷப்தோத்ர’ அவாச்யவாதஹேதுபர இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘ஷத்ரவோ தார்தராஷ்ட்ரா’ இதி. யதி ச பீஷ்மத்ரோணகரிபஷல்யாதயஃ கிஞ்சித்வதேயுஃ, ததா ஷௌர்யகௌரவாதிநா ஸஹ்யேதாபி; கதஂ புநரஷூரைஃ ஷூராபிமாநிபிர்மஹாபகாரிபிஃ கரிதாந் பஹூநவாச்யவாதாந் ஸஹேதாஃ? இதி

பாவஃ. நநு குணவிஷிஷ்டவாசிஷப்தேஷு ஹி தரபாத்யௌசித்யம், ந ஜாத்யாதிஷப்தேஷு; ந ஹி கடதர இத்யாதிகஂ ப்ரயுஜ்யத இத்யத்ராஹ ‘தத’ இதி. ததோவாச்யவாதாத் தச்ச்ரவணாதிதி பலிதம். துஃகஷப்தஃ ப்ராதிகூல்யவிஷிஷ்டவாசி. ப்ரதிகூலதரமிதிவத்துஃகதரமித்யுக்தமித்யதிகதரஷப்தேந ப்ரத்யயார்தஂ நிஷ்கரிஷ்ய வததோ பாவஃ.’தவேதி’ நஹி த்வஂ ரத்யாபுருஷஃ, ந ச ஸமாத்யாதிநிஷ்டஃ, யேநாத்ர துஃகிதா ந ஸ்யாதிதி பாவஃ. கிஂ ஷப்தஃ பூர்வஷ்லோகோக்ததுஃகதரஸ்மரணதத்பர இத்யாஹ ‘ஏவமிதி’.’த்வமேவ மஂஸ்யஸே’ இதி காண்டீவஸாமர்த்யாதிநிந்தாப்ரஸங்கே தர்மபுத்ரமபி ஹி பவாந் ஹந்துமுத்யோக்ஷ்யதே, கிஂ புநஃ கர்ணாதீந்? அத இதாநீஂ நிவரித்தோபி ததா துஸ்ஸஹதரதுஃகப்ரேரிதோ யுத்தஂ கரிஷ்யஸீதி ஹரிதயம்.

—————

37. ஹதோ வா ப்ராப்ஸ்யஸி ஸ்வர்கம் ஜித்வா வா போக்ஷ்யஸே மஹீம்
தஸ்மாதுத்திஷ்ட கௌந்தேய யுத்தாய க்ருதநிஸ்சய:

ஹதோ வா ப்ராப்ஸ்யஸி ஸ்வர்கம்-கொல்லப்படினோ வானுல கெய்துவாய்,
ஜித்வா வா போக்ஷ்யஸே மஹீம்-வென்றால் பூமியாள்வாய்,
தஸ்மாத் கௌந்தேய-ஆகவே குந்தி மைந்தனே,
க்ருதநிஸ்சய: யுத்தாய உத்திஷ்ட-நிச்சயித்துக் கொண்டு போருக்கு எழுந்திரு

கொல்லப்படினோ வானுல கெய்துவாய். வென்றால் பூமியாள்வாய். ஆதலால் போர் செயத் துணிந்து நீ எழுந்து நில்.

போர் புரியாமையினால் வரும் சீர்கேட்டை யெல்லாம் மேலே சொல்லியான பிறகு,
போர்புரிவதால் வரும் சீர்மை ஈண்டு இயம்பப்படுகிறது. அறப்போர் இம்மையிலும் மறுமையிலும் இன்பம் தருமேயொழிய
ஒரு நாளும் துன்பம் தராது. அப்படி வலியக்கிடைத்த பெரு வாய்ப்பை எந்தப் போர்வீரன் தான் விட்டுவிடுவான்.

லௌகிகமாகப் பார்க்கிறவிடத்தும் அர்ஜுனன் துன்புறுவதும், போரினின்று பின்போவதும் பொருந்தாது என்பது பகரப்பட்டது.
இனி, எத்தகைய மனப்பான்மையுடன் கடமையைச் செய்தால் அது யோகசாதனமாகும் என்ற கோட்பாடு வருகிறது.

৷৷2.37৷৷தர்மயுத்தே பரைஃ ஹதஃ சேத் தத ஏவ பரமநிஃஷ்ரேயஸஂ ப்ராப்ஸ்யஸி ; பராந் வா ஹத்வா அகண்டகஂ ராஜ்யஂ போக்ஷ்யஸே. அநபிஸஂஹிதபலஸ்ய யுத்தாக்யஸ்ய தர்மஸ்ய பரமநிஃஷ்ரேயஸோபாயத்வாத், தத் ச பரமநிஃஷ்ரேயஸஂ ப்ராப்ஸ்யஸி. தஸ்மாத் யுத்தாய உத்யோகஃ பரமபுருஷார்தலக்ஷணமோக்ஷஸாதநம் இதி நிஷ்சித்ய ததர்தம் உத்திஷ்ட. குந்தீபுத்ரஸ்ய தவ ஏதத் ஏவ யுக்தம் இத்யபிப்ராயஃ.
முமுக்ஷோஃ யுத்தாநுஷ்டாநப்ரகாரம் ஆஹ

৷৷2.37৷৷’ஹதோ வா’ இதி ஷ்லோகஂ பூர்வஷ்லோகவாக்யஷேஷதயாவதாரயதி ‘அத’ இதி. உபயதாபி தவ லாப இதி பாவஃ.’ப்ராப்ஸ்யஸே, போக்ஷ்யஸே’ இத்யர்ஜுநஂ ப்ரத்யபிதாநேபி’ஷூரஸ்யேத்யாதிஸாதாரணாபிதாநஂ’ பீஷ்மாதிஹநநஸ்ய தச்ச்ரேயோஹேதுதயா ஷோகஹேதுத்வஂ நாஸ்தீதி ஜ்ஞாபநார்தம். ஷ்ரேயஸ இத்யநேந யதேச்சஂ ஸ்வர்கராஜ்யாதிஸுகாபவர்காந் ஸங்கரிஹ்ணாதி. ந ஹி ஹதத்வமாத்ராத்புருஷார்த இத்யத உக்தஂ’தர்மயுத்த’ இதி.’தத ஏவேதி’. ஷ்ரேயஸ்ஸாதநதயா ஷாஸ்த்ரஸித்தஹநநாதேவேத்யர்தஃ.’பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸமிதி’. ஸ்வர்கஷப்தோத்ராமரிதத்வப்ரகரணாத்பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸபரஸ்தத்ஸ்தாநபரோ வா. யதா “ஸ ஏதேநைவ ப்ராஜ்ஞேநாத்மநாஸ்மால்லோகாதுத்க்ரம்யாமுஷ்மிந் ஸ்வர்கே லோகே ஸர்வாந்காமாநாப்த்வா அமரிதஸ்ஸமபவத்” ஐ.உ.3.4 “அநந்தே ஸ்வர்கே லோகேஜ்யேயே ப்ரதிதிஷ்டதி” கே.உ.4.34 “ஸ்வர்கலோகா அமரிதத்வஂ பஜந்தே” கடோ.1.1.13 இதி,’ராஜ்யஂ ஸுராணாமபி சாதிபத்யம்’ 2.8 இதி க்ஷுத்ரஸ்வர்கோபேக்ஷகார்ஜுநோத்தேஷேந வசநாச்சாயமேவார்த இதி பாவஃ.’பராந்வா ஹத்வேதி’. மஹாரதாநாஂ பீஷ்மத்ரோணகர்ணாதீநாஂ ஜயோ ஹி ஹநநமந்தரேண ந யுஜ்யத இதி பாவஃ.’ஜித்வா போக்ஷ்யஸே’ இத்யுபாப்யாஂ பலிதமுக்தஂ’அகண்டகமிதி’. ப்ரதிகூலேஷு ஜாக்ரத்ஸு ராஜ்யஂ ஸித்தமபி ஹி ந போகாய ஸ்யாதிதி பாவஃ. அர்ஜுநாநாதரிதராஜ்யபோகமாத்ரபர்யவஸாநவ்யுதாஸாயாஹ ‘அநபிஸஂஹிதேதி’. முமுக்ஷோர்ஹி ராஜ்யபோகாதிராநுஷங்கிகஃ. ஸம்புத்திதாத்பர்யமாஹ ‘குந்தீபுத்ரஸ்யேதி’.’மரிதஂ ஸூதே க்ஷத்ித்ரயா ராஜபுத்ரீ’ இதி ஹி ப்ரஸித்தம். நஹி ஸிஂஹீஸுதேந ஹரிணீகுமாரசரிதமநுஸரணீயம்; ந ச ஷுத்தக்ஷேத்ரஜந்மநா த்வயா மஹீயஸோ தர்மஸ்ய விச்சேதஃ கார்ய இதி பாவஃ.

—————

38. ஸுகது:கே ஸமே க்ருத்வா லாபாலாபௌ ஜயாஜயௌ
ததோ யுத்தாய யுஜ்யஸ்வ நைவம் பாபமவாப்ஸ்யஸி

ஸுக – து:கே-இன்பம், துன்பம்,
லாப – அலாப= பேறு, இழவு,
ஜய அஜயௌ-வெற்றி, தோல்வி,
ஸமே க்ருத்வா-நிகரெனக் கொண்டு,
ததோ யுத்தாய யுஜ்யஸ்வ-அதற்கு பின் யுத்தத்துக்கு தயாராவாயாக,
ஏவம் ந பாபம் அவாப்ஸ்யஸி-இவ்விதம் (செய்தால்) பாவத்தை அடைய மாட்டாய்.

இன்பம், துன்பம், இழவு, பேறு, வெற்றி, தோல்வி இவற்றை நிகரெனக் கொண்டு,
நீ போர்க்கொருப்படுக. இவ்வணம் புரிந்தால் பாவமெய்தாய்.

சுகத்துக்கு ஏதுவான லாபம், ஜயம் ஆகியவைகளில் விருப்பமும், துக்கத்துக்கு ஏதுவான நஷ்டம்,
அபஜயம் ஆகியவைகளில் வெறுப்பும் கொள்ளுதல் பாமரர் இயல்பு.
தங்களைப் பண்படுத்துவோர் அங்ஙனம் விருப்பும் வெறுப்பும் கொள்ளாது நிகழ்வன யாவையும் நடுநிலையிலிருந்து
சமனாகக் கருத வேண்டும். விருப்பும் வெறுப்பும்தான் மனிதனைக் கருமத்தில் கட்டுப்படுத்துகின்றன.
கருமத்தில் அல்லது கருமபலனில் பற்றில்லாது அதைச்செய்யும் பொழுது பழைய கருமம் குறைகிறது;
புதியது ஒன்றும் சேர்க்கப்படுவதில்லை. இந்த மனநிலை முக்திக்கு மார்க்கமாகிறது.

உலகப்பற்றுடைய ஒருவன் செய்கிற அதே கர்மத்தைக் கர்மயோகியும் செய்கிறான்.
ஆனால் மனநிலையில் இருவருக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.
மன நிலையைக் கொண்டு தான் எது பந்தபாசம், எது பற்றற்ற பாங்கு என்று தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

৷৷2.38৷৷ஏவஂ தேஹாதிரிக்தம் அஸ்பரிஷ்டஸமஸ்ததேஹஸ்வபாவஂ நித்யம் ஆத்மாநஂ ஜ்ஞாத்வா யுத்தே ச அவர்ஜநீயஷஸ்த்ரபாதாதிநிமித்தஸுகதுஃகார்தலாபாலாபஜயபராஜயேஷு அவிகரிதபுத்திஃஸ்வர்காதிபலாபிஸந்திரஹிதஃ கேவலகார்யபுத்த்யா யுத்தம் ஆரபஸ்வ. ஏவஂ குர்வாணோ ந பாபம் அவாப்ஸ்யஸி பாபஂ துஃகரூபஂ ஸஂஸாரஂ ந அவாப்ஸ்யஸி. ஸஂஸாரபந்தாத் மோக்ஷ்யஸே இத்யர்தஃ.
ஏவம் ஆத்மயாதாத்ம்யஜ்ஞாநம் உபதிஷ்ய தத்பூர்வகஂ மோக்ஷஸாதநபூதஂ கர்மயோகஂ வக்தும் ஆரபதே

৷৷2.38৷৷ஏவமஸ்தாநஸ்நேஹகாருண்யதர்மாதர்மதியாகுலத்வமுபஷாமிதம்; அத தர்மத்வேந ஸ்தாபிதஸ்ய முமுக்ஷுவிஷயாநுஷ்டாநப்ரகாரஂ வததீத்யாஹ ‘முமுக்ஷோரிதி’. ந ஹி ராஜ்யாதிகாமிநாமீதரிஷீ புத்திரபேக்ஷிதா, அதோல்பாஸ்திரதுஃகமிஷ்ரயுத்தஸாத்யபலேந கி மமேதி நாஷங்கநீயமிதி பாவஃ. பூர்வோக்தமாத்மதத்த்வஜ்ஞாநமநுஷ்டாநதஷாயாமநுவர்தநீயதயா தர்ஷயதி ‘ஏவமிதி’.’தேஹாதிரிக்தமிதி’. ஸதி தர்மிணி ஹேயவிரஹாதிதர்மசிந்தேதி பாவஃ. பௌநருக்த்யப்ரமபரிஹாராய லாபாலாபயோர்தநாதிவிஷயத்வமுக்தம். விஷமயோஃ ஸுகதுஃகப்ரவாஹயோஃ ஸமீகரணஂ கதமித்யத்ரோக்தஂ’அவிகரிதபுத்திரிதி’. விகாரோ ஹர்ஷஷோகாதிரூபஃ; ததபாவகதநேந விவேகாதிஸப்தகாந்தர்கதாநவஸாதாநுத்தர்ஷயோர்க்ரஹணம்.’யுத்தாயேதி’. தாதர்த்யவிபக்திஸூசிதாந்யார்தத்வநிவரித்திருச்யதே ‘ஸ்வர்காதிதி’.’மா பலேஷு கதாசந’ 2.47’ஏதாந்யபி து’ 18.6 இத்யாதிவக்ஷ்யமாணமத்ராநுஹிதம். தத இத்யஸ்யோபயுக்தஹேதுவிஷேஷபரத்வமேவோசிதம், ஆநந்தர்யாதிபரத்வஂ து அநுபயுக்தமித்யபிப்ராயேணாஹ ‘கேவலகார்யபுத்த்யேதி’. பாபஷப்தோத்ர ந குருவதாதிஷங்கிதபாபபரஃ, யுத்தஸ்ய ஸ்வதர்மதாமாத்ரேண தந்நிவரித்தௌ ஸுகதுஃகஸாம்யாதிபுத்திவிஷேஷஸ்யைவமித்யநூதிதஸ்ய நைரர்தக்யப்ரஸங்காத். ந ச கரிதபாபபரஃ, நாவாப்ஸ்யஸீத்யநந்வயாத். கரிஷ்யமாணே ச ந ப்ராயஷ்சித்தம். ந ச வித்யாவ்யதிரிக்தேஷூத்தராகாஷ்லேஷஃ. அதோத்ராமரிதத்வப்ரகரணாந்முமுக்ஷ்வபேக்ஷயாநிஷ்டபலத்வாவிஷேஷேண புண்யபாபரூபஸகலஸாஂஸாரிககர்மபரஃ. ததஷ்ச தத்பலபூதஃ ஸஂஸாரோத்ர லக்ஷ்யத இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘துஃகரூபஂ ஸஂஸாரமிதி’.’நைவஂ பாபமவாப்ஸ்யஸி’ இத்யுக்தே பாபஹேதுத்வாபாவமாத்ரஂ ப்ரதிபாதீத்யத்ராஹ ‘ஸஂஸாரபந்தாதிதி’. பரம்பரயேதி ஷேஷஃ.’ஸோமரிதத்வாய கல்பதே’ 2.15 இதி பூர்வோக்தமிஹ ஸ்மாரிதம்.

——————

39. ஏஷா தேபிஹிதா ஸாங்க்யே புத்திர்யோகே த்விமாம் ஸ்ருணு
புத்த்யா யுக்தோ யயா பார்த கர்மபந்தம் ப்ரஹாஸ்யஸி

பார்த-பார்த்தா,
ஏஷா புத்தி தே-இந்த புத்தி (அறிவுரை) உனக்கு,
ஸாங்க்யே அபி ஹிதா-ஸாங்கிய வழிப்படி சொன்னேன்,
து இமாம் யோகே ஸ்ருணு-இனி யோக வழியால் (சொல்லுகிறேன்) கேள்,
யயா புத்த்யா யுக்த: இந்தப் புத்தி கொண்டவன் கர்மபந்தம்
ப்ரஹாஸ்யஸி-கர்மத் தளைகளைச் சிதறிவிடுவான்.

இங்ஙனம் உனக்கு ஸாங்கிய வழிப்படி புத்தி சொன்னேன். இனி யோக வழியால் சொல்லுகிறேன்; கேள்.
இந்தப் புத்தி கொண்டவன் கர்மத் தளைகளைச் சிதறிவிடுவான்.

ஆறு தர்சனங்களில் ஒன்று ஸாங்கியம் என்ற பெயர் பெறுகிறது. அது கபில முனிவர் இயற்றியது.
எண்ணிக்கை என்பது ஸாங்கியம் என்ற சொல்லுக்கு அர்த்தம்.
பிரகிருதியும் புருஷனும் சேர்ந்து 25 தத்துவங்களாகின்றன என்பது அதன் கோட்பாடு. இங்கு பகவான் ஸாங்கியம் என்று
சொல்லுவது ஆத்ம ஞானத்தைப்பற்றிய விசாரம் ஒன்றேயாம். பின்பு யோகம் என்று சொல்லப்படுவது பெரிதும் கருமயோகமாகும்.
ஒவ்வொரு கலை ஞானத்திலும் சாஸ்திரத்திலும் தத்துவ விசாரம் அல்லது உபபத்தி (தியரி) என்றும் அனுஷ்டானம் (பிராட்டிஸ்) என்றும்
இரண்டு அம்சங்கள் இருக்கின்றன. முந்தியது புத்தியில் தத்துவத்தை நன்றாகப் படியும்படி செய்கிறது.
பிந்தியது பழக்கத்தில் வந்து பயன்படுகிறது. சிற்பி ஒருவன் வீடுகட்டும் விஷயத்தை மனதில் தெளிபட ஓர்கிறான்.
அது தத்துவவிசாரம். பின்பு அதன்படி அதைக் கட்டி முடிக்கிறான்; அது அனுஷ்டானம். விசாரம், அனுஷ்டானம் ஆகிய
இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று துணைபுரிகின்றன. நன்கு விசாரிக்கின்றவன் முறையாக அனுஷ்டிக்கக் கூடும்.
திரும்பத் திரும்ப அனுஷ்டிக்கின்றவனுக்கு அதன் தத்துவம் உள்ளத்தில் தெளிவுபடப் பதியும்.

இங்கு பகவான் தத்துவ விசாரத்தை ஸாங்கியம் என்றும் அதன் அனுஷ்டானத்தை யோகம் என்றும் சொல்லுகிறார்.
ஆக, வாழ்க்கை சம்பந்தமான உண்மைகளை விசாரிப்பதும் அனுஷ்டிப்பதும் சேர்ந்து பெரு நன்மை விளைவிக்கும்.
பல பேர் விசாரித்துப் பார்க்காது வினையாற்றுகின்றனர். சிலர் கருத்தில் வாங்குவார்கள்; செயலில் கொண்டுவரமாட்டார்கள்.
அறிவைப் பெறுவதும், அது செயலாகப் பரிணமிப்பதும் சேர்ந்தே இருக்க வேண்டும். கர்மயோகம் பூர்த்தியாகாவிட்டால்
அது வீண் நஷ்டந்தானே என்ற சந்தேகத்துக்கு விடை வருகிறது:

৷৷2.39৷৷ஸஂக்யா புத்திஃ, புத்த்யாவதாரணீயம் ஆத்மதத்த்வஂ ஸாஂக்யம். ஜ்ஞாதவ்யே ஆத்மதத்த்வே தஜ்ஜ்ஞாநாய யா புத்திஃ அபிதேயா ந த்வேவாஹம்’ (கீதா 2.12) இத்யாரப்ய’தஸ்மாத் ஸர்வாணி பூதாநி’ (கீதா 2.30) இத்யந்தேந, ஸா ஏஷா அபிஹிதா.
ஆத்மஜ்ஞாநபூர்வகமோக்ஷஸாதநபூதகர்மாநுஷ்டாநே யோ புத்தியோகோ வக்தவ்யஃ, ஸ இஹ யோகஷப்தேந உச்யதே’தூரேண ஹ்யவரஂ கர்ம புத்தியோகாத்’ (கீதா 2.49) இதி ஹி வக்ஷ்யதே. தத்ர யோகே யா புத்திஃ வக்தவ்யா தாம் இமாம் அபிதீயமாநாஂ ஷ்ரரிணு யயா புத்த்யா யுக்தஃ கர்மபந்தஂ ப்ரஹாஸ்யஸி. கர்மணா பந்தஃ, ஸஂஸாரபந்த இத்யர்தஃ.
வக்ஷ்யமாணபுத்தியுக்தஸ்ய கர்மணோ மாஹாத்ம்யம் ஆஹ

৷৷2.39৷৷அத பூர்வப்ரகரணோக்தஷோகாபநோதநஹேதுஷு ப்ரதாநார்தேநோத்தரப்ரகரணாரம்பஂ ஸங்கமயதி ‘ஏவமிதி’.’தத்பூர்வகஷப்தேந’ ஆத்மஜ்ஞாநகர்மயோகயோஃ க்ரமாபிதாநௌசித்யமுக்தம்; ஆத்மயாதாத்ம்யஜ்ஞாநோபதேஷாநந்தரஂ தச்சிந்தநரூபஜ்ஞாநயோகாபிதாநஸ்யௌசித்யேபி தஸ்ய கர்மயோகஸாத்யத்வாத் ப்ரதமஂ கர்மயோக உச்யதே. பஷ்சாத்து தத்பலதயா
‘ப்ரஜஹாதி யதா காமாந்’ 2.55 இத்யாதிநா ஜ்ஞாநயோகோ வக்ஷ்யதே.’வக்துமிதி’ ப்ரஸக்தஂ ப்ராதாந்யேந ப்ரபஞ்சயிதுமித்யர்தஃ. ஸாங்க்யயோகாக்யவேதவிரோதிதந்த்ராபிதாநப்ரமஂ ஸாங்க்யஷப்தஸ்யாத்ர’ஜ்ஞாநயோகேந ஸாங்க்யாநாஂ’ 3.3 இதி வக்ஷ்யமாணஜ்ஞாநயோகவிஷயத்வப்ரமஂ ச வ்யுதஸ்யந்நாஹ ‘ஸங்க்யேதி”புத்திர்மதிஷ்ச மேதா ஸங்க்யா ஸஂவித்திருபலப்திஃ’ இதி நைகண்டுகாஃ.’புருஷஂ நிர்குணஂ ஸாங்க்யம்’ மஂ.உ.14 இத்யாத்யௌபநிஷதப்ரஸித்த்யா பரமாத்மவதாத்மந்யபி ஸாங்க்யஷப்த உபபந்நஃ. ந ச’ஜ்ஞாநயோகேந ஸாங்க்யாநாம்’ 3.3 இத்யாதிஷ்வர்தவைரூப்யப்ரஸங்கஃ, தத்புத்தியோகேந ஸர்வத்ர தச்சப்தப்ரயோகாத். ஸதபி ச வைரூப்யஂ ப்ரகரணாத்யாநுகுண்யேந ஸர்வத்ர ஸந்நஹ்யதே. ஏகவசநஸ்ய ஜாத்யபிப்ராயத்வஜ்ஞாபநாய’ஆத்மதத்த்வமித்யுக்தம்’.’தஜ்ஜ்ஞாநாயேத்யநேந’ தந்நிர்ணயமாத்ரமவ்யவஹிதபலமிதி தர்ஷிதம்.’புத்திரிதி’; நிர்ணயபலாவாக்யயுக்திபராமர்ஷகர்பா புத்திர்விவக்ஷிதேதி ந ஸாத்யஸாதநபாவவிரோதஃ. அதவா புத்திரிஹ ஷாஸ்த்ரநிஷ்பாத்யோ நிர்ணயஃ.’தஜ்ஜ்ஞாநாயேதி’ ஸாக்ஷாத்காராதிபரஃ. ஆத்மதத்த்வாபிதாநப்ரதேஷமவச்சித்யாஹ ‘ந த்வேவேதி’. ததஃ பரஸ்தாத்து’ஸ்வதர்மஂ’ 2.39 இத்யாதிநா தர்மாதர்மப்ரமாஸ்தாநஸ்நேஹேயோராக்ஷேபோ ஹி க்ரியத இதி பாவஃ.

நோமஷப்தஸ்யாத்ர ப்ரகரணாதிவிஷேஷிதமர்தமாஹ ‘ஆத்மஜ்ஞாநேத்யாதிநா’. இஹேத்யபிப்ரேதஂ விவரிணோதி ‘தூரேணேதி’.’இமாமிதி’ நிர்தேஷஸூசிதமவிலம்பிதாபிதாநமாஹ ‘அபிதீயமாநாமிதி’. ஏதேநாநுப்ரவிஷ்டபுத்தேஸ்தத்விஷயாபிதீயமாநபுத்தேஷ்ச பேதோபி தர்ஷிதஃ. யத்வாநுஷ்டாநப்ரகாரவிஷயபுத்திஜநகமபிதாநஂ ஷரிண்வித்யர்தஃ. ஏதேந கர்மயோகஷப்தோப்யத்ர புத்திவிஷேஷயோகமூல இதி தர்ஷிதம்.’புத்த்யா யயா’ இத்யநயோர்வையதிகரண்யேந க்ரியாத்வயாந்வயப்ரமஂ நிரஸ்யதி ‘யயா புத்த்யா யுக்த’ இதி. கர்மபந்தஷப்தஸ்ய அநதிஷயிதார்தஸமாஸாந்தரமபாகரோதி ‘கர்மணா பந்த’ இதி.’தரிதீயா தத்கரிதார்தேந குணவசநேந’ அஷ்டா.2.1.30 இதி தத்புருஷஃ. பந்தஷப்தஸ்யாத்ர முக்யார்தாஸம்பவாதபிப்ரேதமாஹ ‘ஸஂஸாரேதி’. ஏதேநாநுஷ்டீயமாநகர்மஸம்பந்தஹாநப்ரமோபி நிரஸ்தஃ.

————–

40. நேஹாபிக்ரமநாஸோऽஸ்தி ப்ரத்யவாயோ ந வித்யதே
ஸ்வல்பமப்யஸ்ய தர்மஸ்ய த்ராயதே மஹதோ பயாத்

இஹ-இதில் (கர்ம யோகத்தில்),
அபிக்ரமநாஸ: ந அஸ்தி-விதைக்கு (முயற்சிக்கு) நஷ்டம் இல்லை,
ப்ரத்யவாய: ந வித்யதே-நேரெதிரான விளைவும் இல்லை,
அஸ்ய தர்மஸ்ய ஸ்வல்பம் அபி-இந்த தர்மத்தில் (கர்ம யோகம்) சிறிதிருப்பினும்,
மஹதோ பயாத் த்ராயதே-பேரச்சத்தினின்று காப்பாற்றும்.

இதில் முயற்சிக்கு அழிவில்லை. இது வரம்பு மீறிய செய்கையுமன்று. இந்தத் தர்மத்தில் சிறிதிருப்பினும்,
அஃதொருவனைப் பேரச்சத்தினின்று காப்பாற்றும்.

வீடு கட்டுபவர் அதற்குக் கூரை போடாவிட்டால் அதுவரையில் செய்த முயற்சி வீணாய்ப் போம்.
பயிர்த் தொழில் செய்பவர்கள் அறுவடை செய்யாவிட்டால் பட்டபாடெல்லாம் பயன்படாமற்போம்.
கரும யோக அனுஷ்டானம் அத்தகையதன்று. ஒரு நாள் உண்ட உணவில் அதற்கேற்ற பயன் இருப்பது போன்று
அனுஷ்டானத்துக்கு ஏற்றவளவு யோகத்தில் பயன் உண்டு. மருந்து வகைகளை முறைதவறிக் கையாண்டால்
நோயைப் போக்குதற்குப் பதிலாக உயிரைப் போக்கும் விஷமாக அவை மாறியமைக்கூடும்.
அத்தகைய குற்றம் யோகத்தில் ஏதாவது வந்துவிடுமோ என்ற சந்தேகம் வேண்டியதில்லை.
அதைக் கொஞ்சம் அப்பியசித்தாலும் ஆத்ம சொரூபத்தை அது விளக்க வல்லது.
ஆத்ம சொரூபத்தை அறிகிறவன் ஜனன, மரண சம்பந்தமான பெரும் பயத்தினின்று விடுபடுகிறான்.

ஸாங்கியம், யோகம் ஆகிய இரண்டையும் முறையாகக் கையாளுபவர்களுக்கு வந்தமையும்
நன்மை யொன்று உண்டு. அதாவது:

৷৷2.40৷৷ இஹ கர்மயோகே ந அபிக்ரமநாஷஃ அஸ்தி. அபிக்ரம ஆரம்பஃ நாஷஃ பலஸாதநபாவநாஷஃ. ஆரப்தஸ்ய அஸமாப்தஸ்ய விச்சிந்நஸ்ய அபி ந நிஷ்பலத்வம். ஆரப்தஸ்ய விச்சேதே ப்ரத்யவாயஃ அபி ந வித்யதே. அஸ்ய கர்மயோகாக்யஸ்ய ஸ்வ தர்மஸ்ய ஸ்வல்பாஂஷஃ அபி மஹதோ பயாத் ஸஂஸாரபயாத் த்ராயதே. அயம் அர்தஃ ‘பார்த நைவேஹ நாமுத்ர விநாஷஸ்தஸ்ய வித்யதே.’ (கீதா 6.40) இதி உத்தரத்ர ப்ரபஞ்சயிஷ்யதே.
அந்யாநி ஹி லௌகிகாநிவைதிகாநி ச ஸாதநாநி விச்சிந்நாநி ந ஹி பலப்ரஸவாய பவந்தி ப்ரத்யவாயாய ச பவந்தி.
காம்யகர்மவிஷயாயா புத்தேஃ மோக்ஷஸாதநபூதகர்மவிஷயாஂ புத்திஂ விஷிநஷ்டி

৷৷2.40৷৷நநு’இமாஂ ஷ்ரரிணு’ 2.39 இத்யுக்தேநந்தரஂ’வ்யவஸாயா ‘ 2.41 இத்யாதி வக்தவ்யம், மத்யே’நேஹாபிக்ரம’ இத்யேதந்ந ஸங்கச்சத இத்யத்ராஹ ‘வக்ஷ்யமாணேதி’. உபக்ரமே மாஹாத்ம்யகதநேந புபுத்ஸாதிஷயஜநநாய ப்ரரோசநா க்ரியத இதி பாவஃ. இஹேத்யநேந ஸூசிதஂ கர்மாந்தரேப்யோ வைலக்ஷண்யமாஹ ‘கர்மயோக’ இதி. அபிமுகக்ரமணஷங்காஂ வ்யுதஸ்யதி ‘அபிக்ரம ஆரம்ப’ இதி. உபக்ரமஷப்தவதயமிதி பாவஃ. க்ரியாரூபஸ்யாபிக்ரமஸ்ய கதமவிநாஷித்வமித்யதோ’நாஷஃ பலஸாதநபாவநாஷ’ இதி. தாத்பர்யமாஹ ‘ஆரப்தஸ்யேதி’. ப்ரத்யவாயஷங்காஹேதுஂ தர்ஷயந் த்விதீயஂ பாதஂ வ்யாகரோதி ‘ஆரப்தஸ்ய விச்சேதே’ இதி. உக்தவிவரணரூபமுத்தரார்தஂ வ்யாக்யாதி ‘அஸ்யேதி’.’ஸஂஸாரபயாதிதி’. மஹத்த்வவிஷேஷிதஂ பயஂ ஸஂஸாரபயமேவ ஹீதி பாவஃ. ஸ்வல்பாஂஷஸ்யாபி ஸஂஸாரநிவரித்திஹேதுத்வஂ தேஷகாலாதிவைகுண்யாத் ப்ராமாதிகாகரித்யகரணாதிநா ச விச்சிந்நஸ்யாப்யவஷ்யஂ புநஃ ஸந்தாநாதிதி தர்ஷயந்நஸ்ய ஷ்லோகஸ்யோக்தார்தைகபரத்வஂ ஸங்க்ரஹவிஸ்தரரூபத்வேந வக்ஷ்யமாணாபௌநருக்த்யஂ சாஹ ‘அயமர்த’ இதி. கரிதாஂஷஸ்ய கதஂ ந நாஷப்ரஸங்க இதி ஷங்காயாமிஹேத்யஸ்ய வ்யவச்சேத்யஂ தர்ஷயதி ‘அந்யாநி ஹீதி’. லௌகிகாநீத்யதிஷங்காஹேதுர்தரிஷ்டாந்த’ உக்தஃ.’வைதிகாநீதி’ ஸாமாந்யநிர்தேஷஸ்யாயஂ பாவஃ நித்யநைமித்திகாந்யபி விச்சேதே ஸதி ந பலாய ஸ்யுஃ; ப்ரத்யவாயாய ச பவேயுஃ. அஷக்த்யாதிமூலமீஷத்வைகல்யமாத்ரஂ ஹி தத்ர ஸஹ்யம். காம்யேஷு த்வங்கவைகல்யேபி நைஷ்பல்யமிதி விஷேஷ இதி ப்ரத்யவாயாய ச பவந்தீதி ந கேவலஂ ஸ்வர்காதேரலாபமாத்ரம், ப்ரஹ்மரக்ஷஸ்த்வப்ராப்த்யாதிரபி ஸ்யாதிதி பாவஃ.

————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: