ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்கள் -ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஸ்ரீ கீதா பாஷ்யம் -ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்ரீ கீதார்த்த ஸங்க்ரஹம் –இரண்டாம் அத்தியாயம் –ஸாங்கிய யோகம்– 2-1 -2-20 —

ஸஞ்ஜய உவாச

1. தம் ததா க்ரிபயாவிஷ்டமஸ்ருபூர்ணாகுலேக்ஷணம்
விஷீதந்தமிதம் வாக்யமுவாச மதுஸூதந:

ஸஞ்ஜய உவாச-சஞ்சயன் சொல்லுகிறான்
ததா க்ரிபயா ஆவிஷ்டம்-அவ்வண்ணம் இரக்கம் மிஞ்சியவனாய்
அஸ்ருபூர்ண ஆகுல ஈக்ஷணம்- நீர் நிரம்பிய விழிகளுடன்
விஷீதந்தம்-சோகத்தோடு கூடிய தம்-அவனை (அர்ஜுனனை)
மதுஸூதந: இதம் வாக்யம் உவாச- மதுசூதனன் இந்த வாக்கியத்தை சொல்லுகிறான்

அவ்வண்ணம் இரக்க மிஞ்சியவனாய் நீர் நிரம்பிய சோக விழிகளுடன் வருந்திய
அர்ஜுனனை நோக்கி மதுசூதனன் சொல்லுகிறான்:

தன் மனதை முற்றிலும் தன் வசத்தில் வைத்திருக்கும் ஒருவன் பிறர்படும் துக்கத்தைப் போக்க முயலுவது கிருபையாகும்.
இங்கு அர்ஜுனனிடத்துக் கிருபை போன்று தென்படுவது உண்மையில் கிருபையன்று.
உணர்ச்சியானது அவனது உடைமையாயிருப்பது போய், அவன் உணர்ச்சிக்கும் மனத் தளர்ச்சிக்கும் அடிமையாகி விட்டான்.

৷৷2.1৷৷ஸஂஜய உவாச
ஷ்ரீபகவாநுவாச ஏவம் உபவிஷ்டே பார்தே குதஃ அயம்
அஸ்தாநே ஸமுத்திதஃ ஷோக இதி ஆக்ஷிப்ய
தம் இமஂ விஷமஸ்தஂ ஷோகம் அவித்வத்ஸேவிதஂ பரலோக விரோதிநம்
அகீர்திகரம் அதிக்ஷுத்ரஂ ஹரிதயதௌர்பல்யகரிதஂ
பரித்யஜ்ய யுத்தாய உத்திஷ்ட இதி ஷ்ரீபகவாந் உவாச.

৷৷2.1৷৷அத ஷோகாபநோதநவிஷயோ த்விதீயோத்யாய ஆரப்யதே.
ஸஞ்ஜயவாக்யாவிச்சேதேபி’ஸஞ்ஜய உவாச’ இதி நிர்தேஷோத்யாயாந்தராரம்ப ரூபதயாந்யோக்திஷங்காபரிஹாராய.
‘தஂ ததா’ இத்யாதி ஷ்லோகத்ரயஂ வ்யாக்யாதி ‘ஏவமிதி’.’விஷீதந்தம்’ இத்யந்தஸ்ய
பூர்வாத்யாயோக்தாநுவாதத்வஂ ஸூசயிதுஂ’ஏவமுபவிஷ்டே பார்தே’ இத்யுக்தம்.’ததா’
இதி அஸ்தாந இத்யர்தஃ. கரிபா ச ஆந்தரோ விஷாதஃ, ததஃ அஷ்ருபூர்ணாகுலேக்ஷணஂ
பாஹ்யஷோகேநாப்யாவிஷ்டமித்யர்தஃ. விஷீதந்தஂ பூர்வாத்யாயோக்தரீத்யா விஷாதஂ ப்ராப்யோவிஷ்டம்.
மதுஸூதநஷப்தேந ஷோகமூலரஜஸ்தமோநிபர்ஹணத்வஂ ஸூசிதம்.’அஸ்தாநே’ இதி விஷமஷப்தோபசரிதார்தஃ.
கஷ்மலமிஹ மூர்ச்சாகல்பஃ ஷோகஃ;’ஷோகஸஂவிக்நமாநஸஃ’ 1.47 இதி ப்ரகரிதத்வாத்.
ப்ரக்யாதவஂஷவீர்யஷ்ருதாதிஸூசகாஃ அர்ஜுந-பார்த-பரந்தபேதி ஷப்தாஃ கௌந்தேயத்வாத்த்வயி
ஆக்ஷேபகாகுகர்பா இத்யபிப்ராயேண’ஆக்ஷிப்ய’ இத்யுக்தம்.’குதஃ’ ஷப்தஷ்ச ஹேத்வாபாஸஸ்ய ஹேதுதாஂ
ப்ரக்ஷிபந் திக்காரகர்பஃ. பராந் தாபயதீதி பரந்தபஃ. க்லைப்யமிஹ காதர்யம், தத்’ஹரிதயதௌர்பல்யஷப்தேந’ விவரிதம்.
பூர்வஷ்லோகஸ்தவிஷேஷணாநாமப்யத்ர காதர்யத்யாஜ்யதாஹேதுத்வாதர்ததஸ்தாந்யப்யத்ர ஸங்கமயதி
‘தமிமஂ விஷமஸ்தமித்யாதிநா’. அதத்த்வேப்யஃ ஆராத் தூராத் யாதா புத்திர்யேஷாஂ தே ஆர்யாஃ வித்வாஂஸஃ,
ததந்யே து அநார்யாஃ.’அஸ்வர்க்யம்’ இத்யத்ராவிஷேஷாத் ஸ்வர்கஷப்தஃ பரலோகமாத்ரோபலக்ஷகஃ. நஞஷ்சாத்ர விரோதிபரதயா ஸ்வர்க்யஷப்தநிர்திஷ்டஸ்வர்கஹேதுவிரோதித்வேர்ததஸ்தத்பலவிரோதாத்’பரலோகவிரோதிநமித்யுக்தம்’. க்ஷுத்ரஷப்தஸ்யாந்ந ஸங்கோசகாபாவேநாபேக்ஷிகக்ஷுத்ரவிஷயத்வாயோகாத் மஹத்தரஸ்யார்ஜுநஸ்ய
ததாவிதாவஸ்தாபர்யாலோசநாச்ச காஷ்டாப்ராப்தஂ க்ஷுத்ரத்வஂ விவக்ஷிதமிதி தர்ஷயிதுஂ’அதிக்ஷுத்ரம்’ இத்யுக்தம்.
கார்யே காரணோபசார இதி வா, காரணத்யாகஸ்ய கார்யத்யாகார்ததயா
பூர்வோத்தரஷ்லோகபலிதார்தவிவக்ஷயா வா’ஹரிதயதௌர்பல்யகரிதம்’ இத்யுக்தம்;
அதரிடஹரிதயத்வகரிதமித்யர்தஃ.’பரந்தப’ இத்யநேந ஜ்ஞாபிதஂ ப்ராகரணிகமர்தமத்யாஹரித்யோக்தஂ’யுத்தாயோத்திஷ்டேதி’.

—————–

ஸ்ரீ பகவாநுவாச

2. குதஸ்த்வா கஸ்மலமிதம் விஷமே ஸமுபஸ்திதம்
அநார்யஜுஷ்டமஸ்வர்க்யமகீர்திகரமர்ஜுந

ஸ்ரீ பகவான் உவாச-
ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்
அர்ஜுந!-அர்ஜுனா
விஷமே-தகாத சமயத்தில்
குத த்வா இதம் கஸ்மலம் ஸமுபஸ்திதம்-எங்கிருந்து உன்னை இந்த உள்ளச் சோர்வு அடைந்தது
அநார்யஜுஷ்டம்-ஆரியருக்கு தகாதது
அஸ்வர்க்யம்-வானுலகை தடுப்பது
அகீர்திகரம்-புகழையும் தராதது

ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்: இந்த முட்டுதலில் இவ்வுள்ளச் சோர்வை நீ எங்கிருந்து பெற்றாய்?
இஃது ஆரியருக்குத் தகாது. வானுலகைத் தடுப்பது; அபகீர்த்தி தருவது அர்ஜுனா!

இதுவரையில் பேசாதிருந்த பகவான் இப்பொழுது தான் திருவாய் மலர்ந்தருளுகிறார்.
ஆக, ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையின் துவக்கம் இதுவே.
எடுத்த எடுப்பில் இரண்டு சுலோகங்களில் இந்த சாஸ்திரத்தின் மூல தத்துவம் வெளியாகிறது.
பகவானது போதனையின் சாரம் இவ்விரண்டு சுலோகங்களில் அடங்கப் பெற்றுள்ளது.
இது போன்ற சிறப்பை மேலாம் நூல்கள் அனைத்திடத்தும் காணலாம்.
அதாவது ஆய்ந்த அடிப்படைக் கருத்தானது துவக்கத்திலேயே தெளிவுபட வந்தமைகிறது.

৷৷2.2৷৷ஸஂஜய உவாச ஷ்ரீபகவாநுவாச ஏவம் உபவிஷ்டே பார்தே குதஃ அயம் அஸ்தாநே ஸமுத்திதஃ
ஷோக இதி ஆக்ஷிப்ய தம் இமஂ விஷமஸ்தஂ ஷோகம் அவித்வத்ஸேவிதஂ
பரலோகவிரோதிநம் அகீர்திகரம் அதிக்ஷுத்ரஂ ஹரிதயதௌர்பல்யகரிதஂ பரித்யஜ்ய
யுத்தாய உத்திஷ்ட இதி ஷ்ரீபகவாந் உவாச.

৷৷ 2.2৷৷அத ஷோகாபநோதநவிஷயோ த்விதீயோத்யாய ஆரப்யதே. ஸஞ்ஜயவாக்யாவிச்சேதேபி’ஸஞ்ஜய உவாச’ இதி நிர்தேஷோத்யாயாந்தராரம்பரூபதயாந்யோக்திஷங்காபரிஹாராய.’தஂ ததா’ இத்யாதி
ஷ்லோகத்ரயஂ வ்யாக்யாதி ‘ஏவமிதி’.’விஷீதந்தம்’ இத்யந்தஸ்ய
பூர்வாத்யாயோக்தாநுவாதத்வஂ ஸூசயிதுஂ’ஏவமுபவிஷ்டே பார்தே’ இத்யுக்தம்.
‘ததா’ இதி அஸ்தாந இத்யர்தஃ. கரிபா ச ஆந்தரோ விஷாதஃ, ததஃ அஷ்ருபூர்ணாகுலேக்ஷணஂ
பாஹ்யஷோகேநாப்யாவிஷ்டமித்யர்தஃ. விஷீதந்தஂ பூர்வாத்யாயோக்தரீத்யா விஷாதஂ ப்ராப்யோவிஷ்டம்.
மதுஸூதநஷப்தேந ஷோகமூலரஜஸ்தமோநிபர்ஹணத்வஂ ஸூசிதம்.’அஸ்தாநே’ இதி விஷமஷப்தோபசரிதார்தஃ.
கஷ்மலமிஹ மூர்ச்சாகல்பஃ ஷோகஃ;’ஷோகஸஂவிக்நமாநஸஃ’ 1.47 இதி ப்ரகரிதத்வாத்.
ப்ரக்யாதவஂஷவீர்யஷ்ருதாதிஸூசகாஃ அர்ஜுந-பார்த-பரந்தபேதி ஷப்தாஃ கௌந்தேயத்வாத்த்வயி
ஆக்ஷேபகாகுகர்பா இத்யபிப்ராயேண’ஆக்ஷிப்ய’ இத்யுக்தம்.’குதஃ’ ஷப்தஷ்ச ஹேத்வாபாஸஸ்ய
ஹேதுதாஂ ப்ரக்ஷிபந் திக்காரகர்பஃ. பராந் தாபயதீதி பரந்தபஃ. க்லைப்யமிஹ காதர்யம்,
தத்’ஹரிதயதௌர்பல்யஷப்தேந’ விவரிதம். பூர்வஷ்லோகஸ்தவிஷேஷணாநாமப்யத்ர
காதர்யத்யாஜ்யதாஹேதுத்வாதர்ததஸ்தாந்யப்யத்ர ஸங்கமயதி ‘தமிமஂ விஷமஸ்தமித்யாதிநா’.
அதத்த்வேப்யஃ ஆராத் தூராத் யாதா புத்திர்யேஷாஂ தே ஆர்யாஃ வித்வாஂஸஃ, ததந்யே து அநார்யாஃ.
‘அஸ்வர்க்யம்’ இத்யத்ராவிஷேஷாத் ஸ்வர்கஷப்தஃ பரலோகமாத்ரோபலக்ஷகஃ. நஞஷ்சாத்ர விரோதிபரதயா ஸ்வர்க்யஷப்தநிர்திஷ்டஸ்வர்கஹேதுவிரோதித்வேர்ததஸ்தத்பலவிரோதாத்’பரலோகவிரோதிநமித்யுக்தம்’. க்ஷுத்ரஷப்தஸ்யாந்ந ஸங்கோசகாபாவேநாபேக்ஷிகக்ஷுத்ரவிஷயத்வாயோகாத் மஹத்தரஸ்யார்ஜுநஸ்ய
ததாவிதாவஸ்தாபர்யாலோசநாச்ச காஷ்டாப்ராப்தஂ க்ஷுத்ரத்வஂ விவக்ஷிதமிதி தர்ஷயிதுஂ’அதிக்ஷுத்ரம்’ இத்யுக்தம்.
கார்யே காரணோபசார இதி வா, காரணத்யாகஸ்ய கார்யத்யாகார்ததயா
பூர்வோத்தரஷ்லோகபலிதார்தவிவக்ஷயா வா’ஹரிதயதௌர்பல்யகரிதம்’ இத்யுக்தம்;
அதரிடஹரிதயத்வகரிதமித்யர்தஃ.’பரந்தப’ இத்யநேந ஜ்ஞாபிதஂ ப்ராகரணிகமர்தமத்யாஹரித்யோக்தஂ’யுத்தாயோத்திஷ்டேதி’.

——————-

3. க்லைப்யம் மா ஸ்ம கம: பார்த்த நைதத்த்வய்யுபபத்யதே
க்ஷத்ரம் ஹ்ருதய தௌர்பல்யம் த்யக்த்வோத்திஷ்ட பரந்தப

க்லைப்யம் மா ஸ்ம கம:-அலியின் தன்மையை அடையாதே
ஏதத் ந உபபத்யதே-இது பொருத்தமன்று
க்ஷத்ரம் ஹ்ருதய தௌர்பல்யம் த்யக்த்வா-இழிந்த மனத்தளர்ச்சியை விடுத்து
உத்திஷ்ட பரந்தப-எழுந்து நில், பகைவரைச் சுடுவோனே.

பார்த்தா பேடித் தன்மை யடையாதே! இது நினக்குப் பொருந்தாது.
இழிபட்ட மனத் தளர்ச்சியை நீக்கி எழுந்து நில்; பகைவரைச் சுடுவோனே!

ஆண்மையை இழந்து பேதை போன்று நடந்து கொள்பவன் அலி ஆகின்றான்.
அர்ஜுனன் பெற்றுள்ள பண்பும் பயிற்சியும் அத்தகையவைகளல்ல.
அவன் உண்மையில் எதிரிகளைப் பறந்தோடச் செய்பவன்.
மகாதேவனோடு போர் புரிந்த அர்ஜுனனுக்கும் மனத்தளர்ச்சிக்கும் வெகு தூரம்.
தற்காலிகமாக வந்துள்ள தளர்ச்சியை இழித்துப் பேச அதை அடியோடு அப்புறப்படுத்தும்படி பகவான் தூண்டுகிறார்.

৷৷2.3৷৷ஸஂஜய உவாச ஷ்ரீபகவாநுவாச
ஏவம் உபவிஷ்டே பார்தே குதஃ அயம் அஸ்தாநே ஸமுத்திதஃ ஷோக இதி ஆக்ஷிப்ய
தம் இமஂ விஷமஸ்தஂ ஷோகம் அவித்வத்ஸேவிதஂ பரலோகவிரோதிநம்
அகீர்திகரம் அதிக்ஷுத்ரஂ ஹரிதயதௌர்பல்யகரிதஂ பரித்யஜ்ய யுத்தாய உத்திஷ்ட இதி ஷ்ரீபகவாந் உவாச.

৷৷ 2.3৷৷அத ஷோகாபநோதநவிஷயோ த்விதீயோத்யாய ஆரப்யதே. ஸஞ்ஜயவாக்யாவிச்சேதேபி’ஸஞ்ஜய உவாச’ இதி நிர்தேஷோத்யாயாந்தராரம்பரூபதயாந்யோக்திஷங்காபரிஹாராய.’தஂ ததா’ இத்யாதி ஷ்லோகத்ரயஂ வ்யாக்யாதி
‘ஏவமிதி’.’விஷீதந்தம்’ இத்யந்தஸ்ய பூர்வாத்யாயோக்தாநுவாதத்வஂ ஸூசயிதுஂ’ஏவமுபவிஷ்டே பார்தே’ இத்யுக்தம்.
‘ததா’ இதி அஸ்தாந இத்யர்தஃ. கரிபா ச ஆந்தரோ விஷாதஃ, ததஃ அஷ்ருபூர்ணாகுலேக்ஷணஂ
பாஹ்யஷோகேநாப்யாவிஷ்டமித்யர்தஃ. விஷீதந்தஂ பூர்வாத்யாயோக்தரீத்யா விஷாதஂ ப்ராப்யோவிஷ்டம்.
மதுஸூதநஷப்தேந ஷோகமூலரஜஸ்தமோநிபர்ஹணத்வஂ ஸூசிதம்.’அஸ்தாநே’ இதி விஷமஷப்தோபசரிதார்தஃ.
கஷ்மலமிஹ மூர்ச்சாகல்பஃ ஷோகஃ;’ஷோகஸஂவிக்நமாநஸஃ’ 1.47 இதி ப்ரகரிதத்வாத்.
ப்ரக்யாதவஂஷவீர்யஷ்ருதாதிஸூசகாஃ அர்ஜுந-பார்த-பரந்தபேதி ஷப்தாஃ கௌந்தேயத்வாத்த்வயி
ஆக்ஷேபகாகுகர்பா இத்யபிப்ராயேண’ஆக்ஷிப்ய’ இத்யுக்தம்.
‘குதஃ’ ஷப்தஷ்ச ஹேத்வாபாஸஸ்ய ஹேதுதாஂ ப்ரக்ஷிபந் திக்காரகர்பஃ. பராந் தாபயதீதி பரந்தபஃ.
க்லைப்யமிஹ காதர்யம், தத்’ஹரிதயதௌர்பல்யஷப்தேந’ விவரிதம்.
பூர்வஷ்லோகஸ்தவிஷேஷணாநாமப்யத்ர காதர்யத்யாஜ்யதாஹேதுத்வாதர்ததஸ்தாந்யப்யத்ர ஸங்கமயதி
‘தமிமஂ விஷமஸ்தமித்யாதிநா’. அதத்த்வேப்யஃ ஆராத் தூராத் யாதா புத்திர்யேஷாஂ தே ஆர்யாஃ வித்வாஂஸஃ,
ததந்யே து அநார்யாஃ.’அஸ்வர்க்யம்’ இத்யத்ராவிஷேஷாத் ஸ்வர்கஷப்தஃ பரலோகமாத்ரோபலக்ஷகஃ.
நஞஷ்சாத்ர விரோதிபரதயா ஸ்வர்க்யஷப்தநிர்திஷ்ட ஸ்வர்க ஹேது விரோதித்வேர்ததஸ் தத் பல விரோதாத்’
பரலோக விரோதிநமித்யுக்தம்’. க்ஷுத்ரஷப்தஸ்யாந்ந ஸங்கோசகாபாவேநாபேக்ஷிக க்ஷுத்ரவிஷயத்வாயோகாத்
மஹத்தரஸ்யார்ஜுநஸ்ய ததாவிதாவஸ்தாபர்யாலோசநாச்ச காஷ்டாப்ராப்தஂ க்ஷுத்ரத்வஂ விவக்ஷிதமிதி தர்ஷயிதுஂ’அதிக்ஷுத்ரம்’ இத்யுக்தம்.
கார்யே காரணோபசார இதி வா, காரணத்யாகஸ்ய கார்யத்யாகார்ததயா
பூர்வோத்தரஷ்லோகபலிதார்தவிவக்ஷயா வா’ஹரிதயதௌர்பல்யகரிதம்’ இத்யுக்தம்;
அதரிடஹரிதயத்வகரிதமித்யர்தஃ.’பரந்தப’ இத்யநேந ஜ்ஞாபிதஂ ப்ராகரணிகம் அர்தமத்யாஹரித்யோக்தஂ’யுத்தாயோத்திஷ்டேதி’.

————–

அர்ஜுந உவாச

4. கதம் பீஷ்மமஹம் ஸங்க்யே த்ரோணம் ச மதுஸூதந
இஷுபி: ப்ரதியோத்ஸ்யாமி பூஜார்ஹாவரிஸூதந

அர்ஜுந உவாச-அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்
அஹம் ஸங்க்யே-நான் போரில்
கதம் இஷுபி:-எவ்வாறு அம்புகளால்
பூஜார்ஹௌ பீஷ்மம் த்ரோணம் ச-தொழுதற்குரிய பீஷ்மர், துரோணர் ஆகியோரை
ப்ரதியோத்ஸ்யாமி-எதிர்ப்பேன்
அரிஸூதந-பகைவர்களை அழிப்பவனே

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்: மதுசூதனா, பீஷ்மனையும் துரோணரையும் போரில் அம்புகளால் எப்படி எதிர்ப்பேன்?
இவர்கள் தொழுதற்குரியவர்; பகைவரை யழிப்போய்!

கிருஷ்ணா, உமக்கு அரிசூதனன் என்றும் மதுசூதனன் என்றும் பெயர் வந்துள்ளது பொருந்தும்;
ஏனென்றால் பகைவனைக் கொல்லுவதும் அரக்கனை அழிப்பதும் முறை.
மற்று, பீஷ்மரையும் துரோணரையும் நான் எதிர்த்து விவாதம் செய்வதே தகாது.
அத்தகையவர்களைப் போரில் எதிர்த்து வில்லெடுத்து அடிக்க எனக்குத் துணிவு எப்படி உண்டாகும்?
பாட்டனாரோடு போர் புரிந்தவன் என்றும், ஆசாரியரை எதிர்த்தவன் என்றும் எனக்கு அவதூறு வந்துவிடுமல்லவா?

৷৷2.4৷৷அர்ஜுந உவாச
புநரபி பார்தஃ ஸ்நேஹகாருண்யதர்மாதர்மபயாகுலோ
பகவதுக்தஂ ஹித தமம் அஜாநந் இதம் உவாச.
பீஷ்ம த்ரோணாதிகாந் பஹுமந்தவ்யாந் குரூந் கதம் அஹஂ ஹநிஷ்யாமி கதந்தராஂ
போகேஷ்வதிமாத்ர ஸக்தாந் தாந் ஹத்வா
தைஃ புஜ்யமாநாந் தாந் ஏவ போகாந்
தத் ருதிரேண உபஸிச்ய தேஷு ஆஸநேஷு உபவிஷ்ய புஞ்ஜீய.

৷৷2.4৷৷அத பகவதுக்த யுத்தாரம்பஸ்ய பரம்பரயா பரம நிஷ்ஷ்ரேயஸ ஹேதுத்வ ரூப
ஹித தமத்வ அஜ்ஞாநாத் தத் ப்ரதிக்ஷேப ரூபஸ்யார்ஜுந வாக்யஸ்யோத்தாநஂ
ததாவிதாஜ்ஞாநஸ்ய சாஸ்தாநஸ்நேஹாத்யாகுலதாமூலத்வஂ வதந்நுத்தரமவதாரயதி
‘புநரபீதி’. உக்தார்தவிஷயதயா’புநரபீதமுவாசேத்யுக்தம்’.
‘கதம்’ இத்யாதிஷ்லோகே சகாரஸ்யாநுக்த ஸமுச்சயார்தத்வ ப்ரதர்ஷநாய
‘ஆதிஷப்தஃ;’ உபாத்தஸ்யாநுபாத்தோபலக்ஷணதயா வா.
பூஜார்ஹ ஷப்த விவக்ஷித பஹுமந்தவ்யத்வ ஹேதுதயோத்தரஷ் லோகஸ்தமத்ராகரிஷ்யோக்தஂ
‘குரூநிதி’.’பஹுமந்தவ்யாநிதி’ ‘மஹாநுபாவாந்’ இத்யுத்தரஷ் லோகஸ்தாநுஸந்தாநாத்வா, (பின் வரும் ஸ்லோகார்த்தங்கள் )
தே ஸ்வத ஏவ பஹுமந்தவ்யாஃ. பிதாமஹத்வ தநுர்வேதாசார்யத்வாதிபிரத்யந்தபஹுமந்தவ்யா இதி பாவஃ.
புஷ்பாதிபிஃ பூஜார்ஹாணாஂ பூஜாதிநிவரித்திரேவ ஸாஹஸம்; ஹநநஂ த்வதிஸாஹஸம்;
குருபக்த்யா ச தத்விரோதிபிஃ ஸஹ யோத்தவ்யம், ந புநர்குருபிரிதி’கதஂ குரூநிஷுபிஃ ப்ரதியோத்ஸ்யாமி’ இத்யஸ்ய பாவஃ.’அஹஂஷப்தேந’ ப்ரக்யாதவஂஷத்வாதிகமபிப்ரேதம்.’இஷுபிஃ ப்ரதியோத்ஸ்யாமி’ இத்யஸ்ய
ஹநநபர்யந்தப்ரதியுத்தாபிப்ராயத்வமுத்தரஷ்லோகேந விவரிதமிதி’ஹநிஷ்யாமீத்யுக்தம்’.
மதுஸூதநாரிஸூதநஷப்தாப்யாஂ நஹி த்வமபி ஸாந்தீபிந்யாதிஸூதந இதி ஸூசிதம்.
‘சர்தும்’ இத்யத்ர பாவமாத்ரார்தஸ்துமுந், ந து க்ரியார்தோபபதிகஃ. (பாவம் மாத்திரம் -பிச்சைக்காரன் போல் என்றவாறு )
யத்யபி யா காசிஜ்ஜீவிகாஷ்ரயணீயா, ததாபி குருவதலப்தபோகேப்ய இஹ லோகே பரதர்ம ரூபபைக்ஷாசரணமபி (ஷத்ரிய தர்மம் இல்லாத )
ஷ்ரேயஃ ப்ரஷஸ்யதரம். மஹாப்ரபாவ குருவதஸாத்யபாரலௌகிகதுஃகஸ்யாதிமஹத்த்வாதிதி பாவஃ. ப்ரகரிதவிருத்தார்தத்வப்ரமவ்யுதாஸாய
‘பூர்வஷ்லோகஸ்தகதஂஷப்தாநுஷங்காததிநரிஷஂஸத்வஸாமர்த்யாத் துஷப்தத்யோதிதவைஷம்யாச்ச”கதந்தராம்’ இத்யுக்தம்.
‘கர்ஹாயாஂ ல஀டபிஜாத்வோஃ’ அஷ்டா.3.3.142’விபாஷா கதமி லிங் ச’ அஷ்டா.3.3.143 இதி
கர்ஹார்த இஹ லிங்ப்ரத்யயஃ. அத்ர’அர்தகாமாந்’ இத்யத்ர த்வந்த்வாதிப்ராந்திநிவர்தநாய ஸமாஸததஂஷத்வயார்தோ
‘போகேஷ்வதிமாத்ரப்ரஸக்தாந்’ இத்யுக்தஃ. அர்தேஷு காமோ யேஷாமிதி விக்ரஹஃ;’அவர்ஜ்யோ ஹி வ்யதிகரணோ
பஹுவ்ரீஹிர்ஜந்மாத்யுத்தரபதஃ’. அர்த்யந்த இத்யர்தா போகாஃ; காமஷ்சாதிமாத்ரஸங்கோ வக்ஷ்யதே.
யத்வா அர்தஂ காமயந்த இத்யர்தகாமாஃ, தே நிஷ்காமாஷ்சேத் தத்போகஹரணமபி ஸஹ்யேத; இதஂ து க்ஷுதிதாநாமோதந ஹரணவதிதி பாவஃ. ஹநநாதப்யதிநரிஷஂஸத்வஸூசநாய’போகருதிராதி ஷப்தைரர்தஸித்திஃ’.’து ஷப்தேந’ ச த்யோதிதோ விஷேஷஸ்தைரித்யாதிநா உக்தஃ.
‘இஹைவ’ இத்யநேந விவக்ஷிதோ’நரிஷஂஸத்வாதிஷயஸ்தேஷு’ இத்யாதிநா தர்ஷிதஃ.
குருவதஸாத்யபோகா ருதிரப்ரதிக்த குருஸ்மரிதி ஹேதுத்வாத் ஸ்வயமபி ததாவிதா இவ துர்போஜா பவந்தீத்யைஹலௌகிகஸுகமபி
நாஸ்தீதி ருதிரப்ரதிக்தஷப்தாபிப்ராய இத்யாஹ ‘தத்ருதிரேணோபஸிச்யேதி’.
உபஸேசநஂ ஹி ஸ்வயமத்யமாநஂ ஸதந்யஸ்யாதநஹேதுஃ, இஹ ததுபயமபி விபரீதமிதி பாவஃ.

———————-

5. குரூநஹத்வா ஹி மஹாநுபாவாஞ்
ச்யுரேயோ போக்தும் பைக்ஷ்யமபீஹ லோகே
ஹத்வார்தகாமாம்ஸ்து குரூநிஹைவ
புஞ்ஜீய போகாந் ருதிரப்ரதிக்தாந்

மஹாநுபாவாந் குரூந் அஹத்வா- பெரியோராகிய குருக்களைக் கொல்லாமல்
இஹ லோகே-இவ்வுலகத்தில்
பைக்ஷ்யம் அபி-பிச்சையெடுத்து
போக்தும் ஸ்ரேய:-உண்பதும் நன்று
ஹி-ஏனெனில்
அர்த காமாந் குரூந் ஹத்வா-பொருளை விரும்பும் குருக்களைக் கொன்று
இஹ-உலகில்
புஞ்ஜீய-துய்க்கும்
போகாந் ருதிரப்ரதிக்தாந் ஏவ-இன்பங்கள் உதிரத்திற் (ரத்தத்தில்) கலந்தனவாம்

பெரியோராகிய குருக்களைக் கொல்லாமல், உலகத்தில் பிச்சை யெடுத்துண்பதும் நன்று.
பொருளை விரும்பும் குருக்களைக் கொன்று நாம் துய்க்கும் இன்பங்கள் உதிரத்தில் (ரத்தத்தில்) கலந்தனவாம்.

பீஷ்மர் நைஷ்டிக பிரம்மசாரியாவார். இச்சாமிருத்யு அல்லது விரும்பிய பொழுது மரணத்தை அடையும் வல்லமையுடையவர்.
அவர் தன்னலம் கருதாத தபோ நிஷ்டையுடையவர். இனி துரோணரோ சகல சாஸ்திரங்களையும் கற்றறிந்தவர்; ஆசார சீலமுடையவர்.
கிருபரும் அத்தகையவரே. ஆகையால் இவர்கள் எல்லாரும் மஹானுபாவர்களாகிறார்கள்.
இவர்களைக் கொல்லுவதால் இவ்வுலக வாழ்க்கையே நரக வாழ்க்கையாக மாறிவிடும்.
குருக்கள் என்னும் சொல் வயதிலும் அறிவிலும் மூத்தவர்கள் எனப் பொருள்படுகிறது.

৷৷2.5৷৷அர்ஜுந உவாச புநரபி பார்தஃ ஸ்நேஹகாருண்யதர்மாதர்மபயாகுலோ
பகவதுக்தஂ ஹிததமம் அஜாநந் இதம் உவாச. பீஷ்மத்ரோணாதிகாந் பஹுமந்தவ்யாந் குரூந்
கதம் அஹஂ ஹநிஷ்யாமி கதந்தராஂ போகேஷ்வதிமாத்ரஸக்தாந் தாந் ஹத்வா தைஃ புஜ்யமாநாந் தாந்
ஏவ போகாந் தத்ருதிரேண உபஸிச்ய தேஷு ஆஸநேஷு உபவிஷ்ய புஞ்ஜீய.

৷৷ 2.5৷৷அத பகவதுக்தயுத்தாரம்பஸ்ய பரம்பரயா பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸஹேதுத்வரூபஹிததமத்வாஜ்ஞாநாத்
தத்ப்ரதிக்ஷேபரூபஸ்யார்ஜுநவாக்யஸ்யோத்தாநஂ ததாவிதாஜ்ஞாநஸ்ய
சாஸ்தாநஸ்நேஹாத்யாகுலதாமூலத்வஂ வதந்நுத்தரமவதாரயதி ‘புநரபீதி’.
உக்தார்தவிஷயதயா’புநரபீதமுவாசேத்யுக்தம்’.’கதம்’ இத்யாதிஷ்லோகே
சகாரஸ்யாநுக்தஸமுச்சயார்தத்வப்ரதர்ஷநாய’ஆதிஷப்தஃ;’ உபாத்தஸ்யாநுபாத்தோபலக்ஷணதயா வா. பூஜார்ஹஷப்தவிவக்ஷிதபஹுமந்தவ்யத்வஹேதுதயோத்தரஷ்லோகஸ்தமத்ராகரிஷ்யோக்தஂ
‘குரூநிதி’.’பஹுமந்தவ்யாநிதி’ ‘மஹாநுபாவாந்’ இத்யுத்தரஷ்லோகஸ்தாநுஸந்தாநாத்வா, தே ஸ்வத ஏவ பஹுமந்தவ்யாஃ. பிதாமஹத்வதநுர்வேதாசார்யத்வாதிபிரத்யந்தபஹுமந்தவ்யா இதி பாவஃ.
புஷ்பாதிபிஃ பூஜார்ஹாணாஂ பூஜாதிநிவரித்திரேவ ஸாஹஸம்; ஹநநஂ த்வதிஸாஹஸம்;
குருபக்த்யா ச தத்விரோதிபிஃ ஸஹ யோத்தவ்யம், ந புநர்குருபிரிதி’கதஂ குரூநிஷுபிஃ ப்ரதியோத்ஸ்யாமி’ இத்யஸ்ய பாவஃ.’அஹஂஷப்தேந’ ப்ரக்யாதவஂஷத்வாதிகமபிப்ரேதம்.’இஷுபிஃ ப்ரதியோத்ஸ்யாமி’ இத்யஸ்ய ஹநநபர்யந்தப்ரதியுத்தாபிப்ராயத்வமுத்தரஷ்லோகேந விவரிதமிதி’ஹநிஷ்யாமீத்யுக்தம்’. மதுஸூதநாரிஸூதநஷப்தாப்யாஂ நஹி த்வமபி ஸாந்தீபிந்யாதிஸூதந இதி ஸூசிதம்.’சர்தும்’ இத்யத்ர பாவமாத்ரார்தஸ்துமுந், ந து க்ரியார்தோபபதிகஃ. யத்யபி யா காசிஜ்ஜீவிகாஷ்ரயணீயா, ததாபி குருவதலப்தபோகேப்ய இஹ லோகே பரதர்மரூபபைக்ஷாசரணமபி ஷ்ரேயஃ ப்ரஷஸ்யதரம். மஹாப்ரபாவகுருவதஸாத்யபாரலௌகிகதுஃகஸ்யாதிமஹத்த்வாதிதி பாவஃ. ப்ரகரிதவிருத்தார்தத்வப்ரமவ்யுதாஸாய’பூர்வஷ்லோகஸ்தகதஂஷப்தாநுஷங்காததிநரிஷஂஸத்வஸாமர்த்யாத் துஷப்தத்யோதிதவைஷம்யாச்ச”கதந்தராம்’ இத்யுக்தம்.’கர்ஹாயாஂ ல஀டபிஜாத்வோஃ’ அஷ்டா.3.3.142’விபாஷா கதமி லிங் ச’ அஷ்டா.3.3.143 இதி கர்ஹார்த இஹ லிங்ப்ரத்யயஃ. அத்ர’அர்தகாமாந்’ இத்யத்ர த்வந்த்வாதிப்ராந்திநிவர்தநாய ஸமாஸததஂஷத்வயார்தோ’போகேஷ்வதிமாத்ரப்ரஸக்தாந்’ இத்யுக்தஃ. அர்தேஷு காமோ யேஷாமிதி விக்ரஹஃ;’அவர்ஜ்யோ ஹி வ்யதிகரணோ பஹுவ்ரீஹிர்ஜந்மாத்யுத்தரபதஃ’. அர்த்யந்த இத்யர்தா போகாஃ; காமஷ்சாதிமாத்ரஸங்கோ வக்ஷ்யதே. யத்வா அர்தஂ காமயந்த இத்யர்தகாமாஃ, தே நிஷ்காமாஷ்சேத் தத்போகஹரணமபி ஸஹ்யேத; இதஂ து க்ஷுதிதாநாமோதநஹரணவதிதி பாவஃ. ஹநநாதப்யதிநரிஷஂஸத்வஸூசநாய’போகருதிராதிஷப்தைரர்தஸித்திஃ’.’துஷப்தேந’ ச த்யோதிதோ விஷேஷஸ்தைரித்யாதிநா உக்தஃ.’இஹைவ’ இத்யநேந விவக்ஷிதோ’நரிஷஂஸத்வாதிஷயஸ்தேஷு’ இத்யாதிநா தர்ஷிதஃ. குருவதஸாத்யபோகா ருதிரப்ரதிக்தகுருஸ்மரிதிஹேதுத்வாத் ஸ்வயமபி ததாவிதா இவ துர்போஜா பவந்தீத்யைஹலௌகிகஸுகமபி நாஸ்தீதி ருதிரப்ரதிக்தஷப்தாபிப்ராய இத்யாஹ ‘தத்ருதிரேணோபஸிச்யேதி’. உபஸேசநஂ ஹி ஸ்வயமத்யமாநஂ ஸதந்யஸ்யாதநஹேதுஃ, இஹ ததுபயமபி விபரீதமிதி பாவஃ.

————————

6. ந சைதத்வித்ம: கதரந்நோ கரீயோ
யத்வா ஜயேம யதி வா நோ ஜயேயு:
யாநேவ ஹத்வா ந ஜிஜீவிஷாமஸ்
தேவஸ்திதா: ப்ரமுகே தார்தராஷ்ட்ரா:

ந:-நமக்கு
கதரத் கரீயோ-இவற்றுள் எது மேன்மை
யத்வா ஜயேம-இவர்களை வெல்லுதல்
யதி வா நோ ஜயேயு:-இவர்கள் நம்மை வெல்லுதல்
ந வித்ம:-விளங்கவில்லை
யாந் ஹத்வா ந ஜிஜீவிஷாம -எவரைக் கொன்ற பின் நாம் வாழ விரும்ப மாட்டோமோ
தே தார்தராஷ்ட்ரா: ஏவ-அத்தகைய திருதராஷ்டிரக் கூட்டத்தார்
ப்ரமுகே அவஸ்திதா:-முன்னே நிற்கிறார்கள்

மேலும், நாம் இவர்களை வெல்லுதல், இவர்கள் நம்மை வெல்லுதல் -இவற்றுள் எது நமக்கு மேன்மை யென்பது
விளங்கவில்லை. எவரைக் கொன்ற பின் நாம் உயிர் கொண்டு வாழ விரும்போமோ,
அத்தகைய திருதராஷ்டிரக் கூட்டத்தார் போர் முனையில் வந்து நிற்கிறார்கள்.

৷৷2.6৷৷ஏவஂ யுத்தம் ஆரப்ய நிவரித்தவ்யாபாராந் பவதோ தார்தராஷ்ட்ராஃ ப்ரஸஹ்ய ஹந்யுஃ இதி சேத், அஸ்து, தத்வதலப்தவிஜயாத் அதர்ம்யாத் அஸ்மாகஂ தர்மாதர்மௌ அஜாநத்பிஃ தைஃ ஹநநம் ஏவ கரீயஃ இதி மே ப்ரதிபாதி இதி உக்த்வா யத் மஹ்யஂ ஷ்ரேய இதி நிஷ்சிதஂ தத் ஷரணாகதாய தவ ஷிஷ்யாய மே ப்ரூஹி இதி அதிமாத்ரகரிபணோ பகவத்பாதாம்புஜம் உபஸஸார.

৷৷2.6৷৷’ந சைதத்வித்மஃ’ இத்யாதேஷ்சகாரத்யோதிதஷங்காபூர்வகஂ தாத்பர்யார்தமாஹ ‘ஏவமிதி’. பந்துவிநாஷாத்பீதேந த்வயா தர்மஸுதபீமநகுலாத்யாஸந்நதரபந்துவிநாஷ ஏவ காரிதஃ ஸ்யாதிதி’பவத’ இத்யநேந ஸூசிதம்.’வித்மஃ’ இத்யாதிபஹுவசநாநுஸாரேணாஹ ‘அஸ்மாகமிதி’. அஸ்மாகமித்யநேந ஹந்தவ்யதயா நிர்திஷ்டபீஷ்மத்ரோணாத்யபேக்ஷயா ஸர்வேஷாஂ ஷிஷ்யத்வாதிகமபிப்ரேதம். பூர்வோத்தரார்தாப்யாஂ விமர்ஷஸ்வாபிமதபக்ஷௌ வ்யஞ்ஜிதௌ.’யத்வா’ இதி’யதி வா’ இதி ச துல்யார்தம். யேஷாஂ வதேந ஜீவநமஸ்மாகமநிஷ்டஂ த ஏவாஸ்மாந் ஜிகாஂஸந்தஃ ஸ்வஹநநாநுரூபத்வேநாவஸ்திதா இதி’யாநேவ’ இத்யாதேரந்வயார்தஃ.’ந ஜிஜீவிஷாமஃ’ இத்யநேந ஸூசிதாஂ அநிர்ணயபர்யவஸிதாஂ அத ஏவ ப்ரஷ்நஹேதுபூதாஂ ப்ரதிபாமாஹ ‘இதி மே ப்ரதிபாதீதி’.’யச்ச்ரேயஃ’ இத்யாதேரந்வயபலிதார்தமுபதேஷயோக்யத்வாயோக்தாஂ ஷிஷ்யகுணஸம்பத்திஂ ச ஸ்புடயதி ‘யந்மஹ்யமித்யாதிநா’. நிஷ்சேதவ்யாகாரநிஷ்கர்ஷணாய இதிகரணம். ஷாஸநீயோ ஹி ஷிஷ்யஃ, அதஃ’ஷிஷ்யஸ்தேஹஂ ஷாதி மாம்’ இதி வததி. ஸ்வபாவோத்ர தைர்யம், கர்தவ்யவிஷேஷாஜ்ஞாநாத் ஷோகாபநோதநோபாயராஹித்யாதிநா வா அதிமாத்ரகார்பண்யம். த்யாஜ்யஸ்யாபரித்யாகோத்ர கார்பண்யமித்யேகே; தயாஜநகதீநவரித்திநிரதத்வமித்யபரே.’பகவத்பாதாம்புஜமுபஸஸாரேதி’ ஷிஷ்யத்வப்ரபந்நத்வாத்யுக்திபலமேவ.

————-

7. கார்பண்யதோ÷ஷாபஹதஸ்வபாவ:
ப்ருச்சாமி த்வாம் தர்மஸம்மூடசேதா:
யச்ச்ரேய: ஸ்யாந்நிஸ்சிதம் ப்ரூஹி தந்மே
ஸிஷ்யஸ்தேஹம் ஸாதி மாம் த்வாம் ப்ரபந்நம்

கார்பண்யதோஷ உபஹத ஸ்வபாவ:-கோழைத் தனத்தால் சீரழிந்த சுபாவம்
தர்மஸம்மூடசேதா:-அறம் இன்னது என்றுணராமல் மயங்கிய அறிவுடன்
த்வாம் ப்ருச்சாமி-உன்னைக் கேட்கிறேன்
யத் ஸ்ரேய: ஸ்யாத்-எது நல்லது
தத் மே நிஸ்சிதம் ப்ரூஹி-அதை நிச்சயப் படுத்தி சொல்லுக
அஹம் தே ஸிஷ்ய-நான் உங்கள் சீடன்
த்வாம் ப்ரபந்நம் மாம் ஸாதி-உன்னை சரணடைந்த எனக்கு கட்டளை இடுக

சிறுமையாகிய குறையால் இயல்பு அழிந்தவனாய், அறம் இன்னது என்றுணராமல் மயங்கிய அறிவுடன்,
யான் உன்னைக் கேட்கிறேன். எது நன்றென்பதை எனக்கு நிச்சயப்படுத்திக் சொல்லுக.
நான் உன் சீடன். உன்னையே சரணமெனப் புகுந்தேன். கட்டளை தருக.

மனதின் கண் அமைந்துள்ள ஏழ்மையானது கார்ப்பண்யம் எனப்படுகிறது.
பிறர் பார்த்து இரங்கி வருந்துதற்கேற்ற நிலையும் கார்ப்பண்யமாம்.
ஒரு நெருக்கடியில் மனதினுள் வருவித்துக் கொண்ட தளர்வும் துயரமும் அதன் கண் உண்டு.
யார் ஒருவனிடத்துக் கார்ப்பண்யம் இருக்கிறதோ அவன் கிருபணன்.
தன்னிடத்துள்ள செல்வத்தைச் சிறிதும் செலவு செய்ய மனம் துணியாதவனுக்கும் அப் பெயர் வந்தமைகிறது.
உலகில் பிறந்துள்ள மானுடன் ஒருவன் பரம் பொருளைப் பற்றிய ஞானத்தை அடையாது போவானாகில்
அவன் கிருபணன் ஆகின்றான் என்று உபநிஷதம் கூறுகிறது.
தன்னைக் கிருபணன் என்று ஈண்டு அர்ஜுனன் பகவானிடம் பகர்வது முற்றிலும் பொருத்தமானதே.
மனிதனால் தேடப் படுபவைகளில் பிரேயஸ், சிரேயஸ் என்று இரண்டு இயல்புகள் இருக்கின்றன.

৷৷2.7৷৷ஏவஂ யுத்தம் ஆரப்ய நிவரித்தவ்யாபாராந் பவதோ தார்தராஷ்ட்ராஃ ப்ரஸஹ்ய ஹந்யுஃ இதி சேத், அஸ்து, தத்வதலப்தவிஜயாத் அதர்ம்யாத் அஸ்மாகஂ தர்மாதர்மௌ அஜாநத்பிஃ தைஃ ஹநநம் ஏவ கரீயஃ இதி மே ப்ரதிபாதி இதி உக்த்வா யத் மஹ்யஂ ஷ்ரேய இதி நிஷ்சிதஂ தத் ஷரணாகதாய தவ ஷிஷ்யாய மே ப்ரூஹி இதி அதிமாத்ரகரிபணோ பகவத்பாதாம்புஜம் உபஸஸார.

৷৷ 2.7৷৷’ந சைதத்வித்மஃ’ இத்யாதேஷ்சகாரத்யோதிதஷங்காபூர்வகஂ தாத்பர்யார்தமாஹ ‘ஏவமிதி’. பந்துவிநாஷாத்பீதேந த்வயா தர்மஸுதபீமநகுலாத்யாஸந்நதரபந்துவிநாஷ ஏவ காரிதஃ ஸ்யாதிதி’பவத’ இத்யநேந ஸூசிதம்.’வித்மஃ’ இத்யாதிபஹுவசநாநுஸாரேணாஹ ‘அஸ்மாகமிதி’. அஸ்மாகமித்யநேந ஹந்தவ்யதயா நிர்திஷ்டபீஷ்மத்ரோணாத்யபேக்ஷயா ஸர்வேஷாஂ ஷிஷ்யத்வாதிகமபிப்ரேதம். பூர்வோத்தரார்தாப்யாஂ விமர்ஷஸ்வாபிமதபக்ஷௌ வ்யஞ்ஜிதௌ.’யத்வா’ இதி’யதி வா’ இதி ச துல்யார்தம். யேஷாஂ வதேந ஜீவநமஸ்மாகமநிஷ்டஂ த ஏவாஸ்மாந் ஜிகாஂஸந்தஃ ஸ்வஹநநாநுரூபத்வேநாவஸ்திதா இதி’யாநேவ’ இத்யாதேரந்வயார்தஃ.’ந ஜிஜீவிஷாமஃ’ இத்யநேந ஸூசிதாஂ அநிர்ணயபர்யவஸிதாஂ அத ஏவ ப்ரஷ்நஹேதுபூதாஂ ப்ரதிபாமாஹ ‘இதி மே ப்ரதிபாதீதி’.’யச்ச்ரேயஃ’ இத்யாதேரந்வயபலிதார்தமுபதேஷயோக்யத்வாயோக்தாஂ ஷிஷ்யகுணஸம்பத்திஂ ச ஸ்புடயதி ‘யந்மஹ்யமித்யாதிநா’. நிஷ்சேதவ்யாகாரநிஷ்கர்ஷணாய இதிகரணம். ஷாஸநீயோ ஹி ஷிஷ்யஃ, அதஃ’ஷிஷ்யஸ்தேஹஂ ஷாதி மாம்’ இதி வததி. ஸ்வபாவோத்ர தைர்யம், கர்தவ்யவிஷேஷாஜ்ஞாநாத் ஷோகாபநோதநோபாயராஹித்யாதிநா வா அதிமாத்ரகார்பண்யம். த்யாஜ்யஸ்யாபரித்யாகோத்ர கார்பண்யமித்யேகே; தயாஜநகதீநவரித்திநிரதத்வமித்யபரே.’பகவத்பாதாம்புஜமுபஸஸாரேதி’ ஷிஷ்யத்வப்ரபந்நத்வாத்யுக்திபலமேவ.

—————

8. ந ஹி ப்ரபஸ்யாமி மமாபநுத்யாத்
யச்சோகமுச்சோஷணமிந்த்யூரியாணாம்
அவாப்ய பூமாவஸபத்நம்ருத்தம்
ராஜ்யம் ஸுராணாமபி சாதிபத்யம்

ஹி-ஏனெனில்
பூமௌ-பூமியில்
அஸபத்நம்-எதிரிகளற்றருத்தம்-செழிப்பான
ஸுராணாம் ச அதிபத்யம் ராஜ்யம்-வானோர்மிசை ஆட்சி அவாப்ய அபி-அடைந்தாலும்
யத் மம இந்த்ரியாணாம்-என்னுடைய புலன்களை
உச்சோஷணம் சோகம்-வாட வைக்கின்ற சோகம்
அபநுத்யாத்-போக்கடிக்கும்
ந ப்ரபஸ்யாமி-காணவில்லை

பூமியின் மேல் நிகரில்லாத செல்வமுடைய ராஜ்யம் பெறினும், அன்றி வானோர் மிசை ஆட்சி பெறினும்
புலன்களை அடக்கும் இயல்புடைய இந்தத் துயர் எம்மை விட்டு நீங்குமென்று தோன்றவில்லை.

தனக்கு ஏற்பட்ட துயரத்தைப் பார்த்தன் முதலில் கொஞ்சம் மறைத்து வைத்துப் பேசுகிறான்.
இம்மையிலும் மறுமையிலும் உயிர்களுக்குத் தீங்கு வரும் என்று முதல் அத்தியாயத்தில் சொன்னதெல்லாம் மேற்பூச்சு.
உனக்கு இத்தகைய சோர்வு ஏற்படுவதற்குக் காரணம் யாது? என்று பகவான் பரிந்து கேட்டவுடன், உண்மை உள்ளபடி வெளியாகிறது.
மற்றவர்களிடத்துத் தனது மனத் துயரத்தை மறைத்து வைக்கும் இளம் மாது ஒருத்தி பெற்ற தாயினிடம் தயங்காது யாவையும் வெளியிடுவாள்.
அன்பும் அனுதாபமும் உள்ள இடத்தில் மனதை உள்ளபடி சமர்ப்பிப்பது மிக எளிதாகிறது.
தாயினும் சாலப் பரிந்து கேட்பவர் ஒருவரிடம் அங்ஙனம் வாய்விட்டுப் பகர்வதால் துயரம் என்னும் மனச்சுமை குறைகிறது.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையில் உள்ள இணக்கம் மிக நெருங்கியது.
தாயின் இனிமையும், தந்தையின் பராமரிப்பும், குருவின் கட்டுப்பாடும், அரசனது நேர்மையும், கடவுளது கிருபையும்
ஒன்று கூடியது கிருஷ்ணனுடைய இவ்விணக்கம்.
ஆகையால் தங்கு தடையின்றி அர்ஜுனன் தன் மனக் கிலேசத்தை விரித்து விளக்குகிறான்.

৷৷2.8৷৷ஏவஂ யுத்தம் ஆரப்ய நிவரித்தவ்யாபாராந் பவதோ தார்தராஷ்ட்ராஃ ப்ரஸஹ்ய ஹந்யுஃ இதி சேத், அஸ்து,
தத்வதலப்தவிஜயாத் அதர்ம்யாத் அஸ்மாகஂ தர்மாதர்மௌ அஜாநத்பிஃ தைஃ ஹநநம் ஏவ கரீயஃ இதி மே ப்ரதிபாதி இதி உக்த்வா
யத் மஹ்யஂ ஷ்ரேய இதி நிஷ்சிதஂ தத் ஷரணாகதாய தவ ஷிஷ்யாய மே ப்ரூஹி
இதி அதிமாத்ரகரிபணோ பகவத் பாதாம்புஜம் உபஸஸார.

৷৷ 2.8৷৷’ந சைதத்வித்மஃ’ இத்யாதேஷ்சகாரத்யோதிதஷங்காபூர்வகஂ தாத்பர்யார்தமாஹ ‘ஏவமிதி’.
பந்துவிநாஷாத்பீதேந த்வயா தர்மஸுதபீமநகுலாத்யாஸந்நதரபந்துவிநாஷ ஏவ காரிதஃ ஸ்யாதிதி’பவத’ இத்யநேந ஸூசிதம்.
‘வித்மஃ’ இத்யாதிபஹுவசநாநுஸாரேணாஹ ‘அஸ்மாகமிதி’. அஸ்மாகமித்யநேந ஹந்தவ்யதயா நிர்திஷ்டபீஷ்மத்ரோணாத்யபேக்ஷயா ஸர்வேஷாஂ ஷிஷ்யத்வாதிகமபிப்ரேதம். பூர்வோத்தரார்தாப்யாஂ விமர்ஷஸ்வாபிமதபக்ஷௌ வ்யஞ்ஜிதௌ.’யத்வா’ இதி’யதி வா’ இதி ச துல்யார்தம். யேஷாஂ வதேந ஜீவநமஸ்மாகமநிஷ்டஂ த ஏவாஸ்மாந் ஜிகாஂஸந்தஃ ஸ்வ ஹநநாநுரூபத்வேநாவஸ்திதா இதி’யாநேவ’ இத்யாதேரந்வயார்தஃ.’ந ஜிஜீவிஷாமஃ’ இத்யநேந ஸூசிதாஂ அநிர்ணயபர்யவஸிதாஂ அத ஏவ ப்ரஷ்நஹேதுபூதாஂ ப்ரதிபாமாஹ ‘இதி மே ப்ரதிபாதீதி’.’யச்ச்ரேயஃ’ இத்யாதேரந்வயபலிதார்தமுபதேஷயோக்யத்வாயோக்தாஂ ஷிஷ்யகுணஸம்பத்திஂ ச ஸ்புடயதி ‘யந்மஹ்யமித்யாதிநா’. நிஷ்சேதவ்யாகார நிஷ்கர்ஷணாய இதிகரணம். ஷாஸநீயோ ஹி ஷிஷ்யஃ, அதஃ’ஷிஷ்யஸ்தேஹஂ ஷாதி மாம்’ இதி வததி. ஸ்வபாவோத்ர தைர்யம், கர்தவ்ய விஷேஷாஜ்ஞாநாத் ஷோக அபநோதநோபாயராஹித்யாதிநா வா அதிமாத்ர கார்பண்யம். த்யாஜ்யஸ்யாபரித்யாகோத்ர கார்பண்யமித்யேகே; தயா ஜநக தீநவரித்தி நிரதத்வமித்யபரே.’பகவத்பாதாம்புஜமுபஸஸாரேதி’ ஷிஷ்யத்வப்ரபந்நத்வாத்யுக்திபலமேவ.

————-

ஸஞ்ஜய உவாச

9. ஏவமுக்த்வா ஹ்ருஷீகேஸம் குடாகேஸ: பரந்தப:
ந யோத்ஸ்ய இதி கோவிந்தமுக்த்வா தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ

ஸஞ்ஜய உவாச-ஸஞ்ஜயன் சொல்லுகிறான்
பரந்தப:-எதிரிகளை எரிப்பவனே!
குடாகேஸ: ஹ்ருஷீகேஸம்
ஏவம் உக்த்வா-உறக்கத்தை வென்றவன் அர்ஜுனன்), ஸ்ரீ கிருஷ்ணனிடம் இவ்விதம் சொல்லி
ந யோத்ஸ்யே இதி ஹ கோவிந்தம் உக்த்வா-இனி போர் புரியேன் என்று கோவிந்தனிடம் சொல்லி
தூஷ்ணீம் பபூவ-மௌனம் ஆனான்.

சஞ்ஜயன் சொல்லுகிறான்: பகைவரைக் கொளுத்தும் பார்த்தனங்கு பசு நிரை காக்கும் பகவனை நோக்கிப்
போரினிப் புரியேன் என்று வாய் புதைத்திருந்தான்.

இங்கு ஸஞ்ஜயர் கையாளுகிற பதங்களில் பரந்த கருத்துக்கள் அடங்கப் பெற்றிருக்கின்றன. யுத்தமும் நடைபெறலாகாது,
ராஜ்யமும் தன் பிள்ளைகளுக்கே இருக்கவேண்டும் என்பது திருதராஷ்டிர மன்னனது மனோரதம்.
அது நிறைவேறாது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. தன்னளவில் அர்ஜுனன் குடாகேசன் என்ற பட்டம் பெற்றவன்.
அதாவது அவன் தூக்கத்தை அறவே வென்றவன். விரும்பிய வேளையில் விரும்பிய அளவுக்குத் தான் அவனுக்கு உறக்கம் வரும்.
தன் உடலையும் உள்ளத்தையும் நன்கு கட்டி ஆளுபவனுக்கே இது இயலும்.
அர்ஜுனன் தன்னையே கட்டி ஆண்டது போன்று எதிரிகளை விரட்டியோட்டவும், வென்று வசப்படுத்தவும் வல்லவனாயிருந்தான்.

அத்தகையவனுக்கு ஸாரதியாக வந்தமைந்தவர் ஹிருஷீ கேசர். அதாவது இந்திரியங்களுக்கெல்லாம் இறைவனாயிருப்பவர்.
ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அத்தகைய மகிமை யிருந்தமையால் அவர் அங்ஙனம் அழைக்கப்பட்டார். மேலும் அவர் கோவிந்தன்.
(கோ=உயிர்கள்; விந்தன் -அறிபவன்) ஆக, அர்ஜுனனுக்கு ஏற்பட்ட தளர்வு தற்காலிகமானது.
தானே அதைத் துடைக்க வல்லவன். துணை புரிபவனோ உலகில் ஒப்பிலான் ஆகிய கிருஷ்ண பரமாத்மா.
ஆக, திருதராஷ்டிரனது எண்ணம் நிறைவேறாது என்று ஸஞ்ஜயர் குறிப்பிடுகிறார்.

৷৷2.9৷৷ஸஂஜய உவாச ஏவஂ அஸ்தாநே ஸமுபஸ்திதஸ்நேஹகாருண்யாப்யாம்
அப்ரகரிதிஂ கதஂ க்ஷத்ரியாணாஂ யுத்தஂ பரமஂ தர்மம் அபி அதர்மஂ மந்வாநஂ தர்மபுபுத்ஸயா ச ஷரணாகதஂ பார்தம் உத்திஷ்ய
ஆத்ம யாதாத்ம்யஜ்ஞாநேந யுத்தஸ்ய பலாபிஸந்தி ரஹிதஸ்ய ஸ்வ தர்மஸ்ய ஆத்மயாதார்த்ய ப்ராப்த் யுபாயதாஜ்ஞாநேந
ச விநா அஸ்ய மோஹோ ந ஷாம்யதி இதி மத்வா பகவதா பரம புருஷேண அத்யாத்ம ஷாஸ்த்ராவதரணஂ கரிதம்.
ததுக்தம்’அஸ்தாநே ஸ்நேஹகாருண்யதர்மாதர்மதியாகுலம். பார்தஂ ப்ரபந்நமுத்திஷ்ய ஷாஸ்த்ராவதரணஂ கரிதம்৷৷’ (கீதார்தஸஂக்ரஹ 5) இதி৷৷
தம் ஏவஂ தேஹாத்மநோஃ யாதாத்ம்யஜ்ஞாநநிமித்தஷோகாவிஷ்டஂ தேஹாதிரிக்தாத்மஜ்ஞாநநிமித்திஂ
ச தர்மஂ பாஷமாணஂ பரஸ்பரஂ விருத்தகுணாந்விதம் உபயோஃ ஸேநயோஃ யுத்தாய உத்யுக்தயோஃ
மத்யே அகஸ்மாத் நிருத்யோகஂ பார்தம் ஆலோக்ய பரமபுருஷஃ ப்ரஹஸந் இவ இதம் உவாச.
பரிஹாஸவாக்யஂ வதந் இவ ஆத்ம பரமாத்ம யாதாத்ம்ய தத்ப்ராப்த் யுபாயபூத கர்மயோக ஜ்ஞாநயோக பக்தியோககோசரம்’
ந த்வேவாஹஂ ஜாது நாஸம்’ (கீதா 2.12) இத்யாரப்ய’அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ.’ (கீதா 18.66)
இத்யேததந்தம் உவாச இத்யர்தஃ.

৷৷2.9৷৷’ஏவமுக்த்வா’ இதி ஷ்லோகே ஹரிஷீகேஷபதேந ஸதர்தஷ்ரவணாயார்ஜுநஹரிஷீகப்ரேரகத்வம்,’யச்சோகமுச்சோஷணமிந்த்ரியாணாம்’ இத்யாத்யுக்தேந்த்ரியக்ஷோபஷாந்திகரத்வஂ ச வ்யஞ்ஜிதம். ஹரிஷ்யந்தி ஹர்ஷயந்தீதி வா ஹரிஷீகாணி இந்த்ரியாணி. ஏவமுக்த்வா ஸ்வாவஸ்தாபாவேத்யேத்யர்தஃ.’நித்ராலஸ்யே குடாகா ஸ்யாத்’ இதி குடாகா நித்ரா தஸ்யா ஈஷோ குடாகேஷஃ; ப்ரபுத்தஸ்வபாவ இத்யர்தஃ. பிண்டிதகேஷ இதி வா. கோவிந்தஷப்தேந ஷோகாபநோதநயோக்யவாக்சாலித்வம், கோஷப்தநிர்திஷ்டாயா புவோ பாராவதரணார்தஂ ப்ரவரித்தத்வஂ ச அபிப்ரேதம்.

ஏவமநேநோபோத்தாதேநோசிதாவஸரே வக்ஷ்யமாண ஷாஸ்த்ராவதரண ஸங்கதிஂ வதந்
அர்தாதுபோத்தாத ஸங்க்ரஹ ஷ்லோகஂ ச வ்யாகரோதி ‘ஏவமிதி’.
அஸ்தாந ஷப்தஸ்ய’விஷமே ஸமுபஸ்திதம்’ 2.2 இத்யேதத் விஷயத்வஂ வ்யஞ்ஜயந்
தஸ்ய ஸ்நேஹகாருண்யாப்யாமேவாந்வயாய தயோஃ பரிதங்நிர்தேஷஂ கரிதவாந் (பிரித்து ஸ்நேஹம் காருண்யம் )
‘அப்ரகரிதிங்கதம்’ இதி ஆகுல ஷப்தார்த உக்தஃ. தேந ஸ்வபாவதோ தீரத்வஂ ஸூச்யதே.(அரண்மனை -அறம் இருக்கும் ஸ்தானம் )
‘உப ஹதஸ்வபாவஃ’ 2.7 இதி ஹி ஸ்வேநைவோக்தம்.
ஏதேந கார்பண்ய தோஷோபஹதஸ்வபாவத்வஂ தர்ம ஸம்மூடசேதஸ்த்வே ஹேதுதயோக்தமித்யபி தர்ஷிதம்.
‘தர்மஸம்மூடசேதாஃ’ 2.7 இத்யேதத் விவரண ரூபஸ்ய’தர்மாதர்மதியா’ இத்யஸ்ய அர்தஃ’க்ஷத்ரியாணாமித்யாதிநோக்தஃ’.
தர்மே அதர்மதீஃ தர்மாதர்மதீஃ, ஷுக்திகார ஜததீரிதிவத், தத்ர யதார்தக்யாதிபக்ஷே பேதாக்ரஹோ விவக்ஷிதஃ.
(தர்மம் அதர்மம் பேதம் அறியாமல் -வெள்ளிச்சிப்பி வெள்ளி போல் ஷுக்திகார ஜததீரிதிவத் )
தாமஸீ சேயஂ தீஃ;’அதர்மஂ தர்மமிதி யா மந்யதே’ 18.32 இத்யாதி ஹி வக்ஷ்யதே.
அத்ராஸ்தாநஸ்நேஹகாருண்யாப்யாஂ ஜாதா தர்மாதர்மதீரிதி விக்ரஹோ த்ரஷ்டவ்யஃ.
ஸ்நேஹ காருண்யதர்மாதர்மபயாகுல இத்யாதி ப்ராசீந பாஷ்யாநுஸாரேண.’தர்மாதர்மபயாகுலம்’
இதி பாடே து த்ரயாணாஂ த்வந்த்வஃ.’பரிச்சாமி த்வாஂ’ 2.7 இத்யாதி ஸமபிவ்யாஹரித ப்ரபந்ந ஷப்தார்தஃ
‘தர்மபுபுத்ஸயா ச ஷரணாகதமித்யுக்தஃ’. ஏவஂ யோக்யோத்தேஷேந ப்ரவரித்திர்யுஜ்யத இத்யாஹ
‘பார்தமுத்திஷ்யேதி’. வ்யாஜ லாப மாத்ரேண ஷாஸ்த்ராவதரணஂ கரிதமிதி பாவஃ.’ஆகுலஂ பார்தமுத்திஷ்ய’ கீ.ஸஂ.5 இத்யஸ்ய தாத்பர்யஂ
‘ஆத்மேத்யாதி நாமத்வேத்யந்தேநோக்தம்’. ஆத்மநோ யாதாத்ம்யஂ நித்யத்வ பகவததீநத்வாதிகம்;
‘நஹி ப்ரபஷ்யாமி’ 2.8 இத்யாதிகஂ வததோஸ்யாயமேவ ஷோக நிராஸோபாய இதி பாவஃ.
‘கரிதம்’ இத்யஸ்ய கேநேத்யாகாங்க்ஷாயாஂ ப்ரபந்த கர்தரி பூத வ்யாஸாதி ஷங்கா வ்யாவர்தநா யோக்தஂ’பகவதா பரம புருஷேணேதி’.
அநேந பத த்வயேந ஷாஸ்த்ர ப்ராமாண்யாத்யுபயுக்த முபய லிங்கத்வாதிகமபிப்ரேதம்.
அந்ய பர ஷாஸ்த்ராந்தரவ்யுதாஸாய’அத்யாத்மேதி’ விஷேஷிதம். அஸ்யார்தஸ்ய ஸாம்ப்ரதாயிகத்வாயாஹ ‘ததுக்தமிதி’.
(அவிச்சின்ன குரு பரம்பரை மூலம் வந்த சம்ப்ரதாயம் )

ப்ரத்யத்யாயஂ ஸங்க்ரஹ ஷ்லோகைரர்தபேதேபிதீயமாநேபி இதஃ பூர்வஸ்ய த்விதீயாத்யாயைகதேஷஸ்யாபி ஷாஸ்த்ரோபோத்தாதத்வம்.
அதஃ பரஸ்ய ஷாஸ்த்ராவதரணரூபத்வஂ ச விவேக்துஂ’அஸ்தாந ‘ இத்யாதிநா ஸஂக்ரஹ ஷ்லோகேநா நிர்திஷ்ட
ப்ரதமாத்யாயேநைதாவத்ஸங்கரிஹீதம்.
மஹர்ஷிஸ்து ஷோக ததபநோதந ரூப கதாவாந்தர ஸங்கத்யா’தஂ ததா’ 2.1 இத்யாதிகஂ த்விதீயேத்யாயே ந்யவீவிஷத்;
இதமபி ஸூசிதம்’தந் மோஹஷாந்தயே’ கீ.ஸஂ.6 இதி த்விதீயாத்யாயபலஂ ஸங்கரிஹ்ணத்பிஃ.
ததஷ்சாஸ்தாநஸ்நேஹாத்யாகுலத்வஂ ப்ரதமாத்யாயார்தஃ; ஸவிஷேஷஃ ஸ ஏவாத்ர ஸங்கத்யர்தமநூதித இத்யபி தர்ஷிதஂ பவதி. நந்வேவஂவிதமுத்திஷ்ய கதமபரிஷ்டகர்மயோகஜ்ஞாநயோகபக்தியோகாதிவிஷயஂ ஷாஸ்த்ரமுபதிஷ்யதே?’நாபரிஷ்டஃ
கஸ்யசித்ப்ரூயாத்’ மநுஃ2.11- இதி ஹி ஸ்மரந்தி. விஷேஷதஷ்சாயஂ குஹ்யகுஹ்யதரகுஹ்யதமப்ரகாரோர்தஃ ஸஹஸோபதேஷ்டுமயுக்தஃ.’தஸ்மாத்யுத்யஸ்வ பாரத’ 2.18’யுத்தாய கரிதநிஷ்சயஃ’ 2.37 இத்யாதிஷு ச ப்ராகரணிகயுத்தப்ரோத்ஸாஹநபரத்வமேவ ப்ரதீயதே. அதோ நாஸ்ய ஷாஸ்த்ரஸ்யாத்யாத்மபரத்வமிதி. அத்ரோச்யதே ‘யச்ச்ரேயஃ ஸ்யாத்’ 2.7 இதி ப்ரஷ்நவாக்யே’யச்ச்ரேயஃ’ இத்யநிர்தாரிதவிஷேஷஂ தரிஷ்யதே. ந சார்ஜுநஸ்ய யுத்தமேவ ஷ்ரேயஸ்த்வேந ஜிஜ்ஞாஸ்யமித்யஸ்தி நியமஃ, பரமாஸ்திகஸ்ய தஸ்ய பகவதி ஸந்நிஹிதே ப்ரஸ்துதமுகேந பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸபர்யந்தஜிஜ்ஞாஸோபபத்தேஃ. அஸ்து வா தஸ்ய யுத்தமாத்ரவிஷயா ஜிஜ்ஞாஸா; ததாபி பரமகாருணிகேந பகவதா’யச்ச்ரேயஃ’ இதி ஸாமாந்யவசநமாலம்ப்ய பரமஹிதோபதேஷ உபபந்நஃ.’யுத்யஸ்வ’ இத்யாதிகமபி பரமநிஷ்ஷ்ரேயஸோபாயதயேதி தத்ரதத்ர வ்யக்தம். தஸ்மாத்யுக்தமிதஂ’அத்யாத்மஷாஸ்த்ராவதரணமிதி’.

——————–

10. தமுவாச ஹ்ருஷீகேஸ: ப்ரஹஸந்நிவ பாரத
ஸேநயோருபயோர்மத்யே விஷீதந்தமிதம் வச:

பாரத-பாரதா
உபயோ: ஸேநயோ: மத்யே-இரண்டு படைகளுக்கும் நடுவே
விஷீதந்தம்- துயருற்று இருக்கும்
தம்-அவனிடம் (அர்ஜுனன்)
ப்ரஹஸன் இவ- புன்னகை பூத்து
இதம் வச: உவாச-இவ்வசனம் கூறினான்.

பாரதா, அப்போது கண்ணன் புன்னகை பூத்து, இரண்டு படைகளுக்கும் நடுவே துயருற்று நின்ற
பார்த்தனை நோக்கி இவ் வசனமுரைக்கிறான்:

பரத வம்சத்துதித்தவரே என்று திருதராஷ்டிரன் அழைக்கப்படுகிறார். பரதனுடைய ஆட்சியில் இருந்தமையால்
இந்தியாவுக்கு பாரத வர்ஷம் என்ற பெயர் வந்தது.

பகவான் புன்னகை பூத்ததில் பரந்த கருத்து அடங்கப் பெற்றிருக்கிறது. உலகெங்கும் இரவில் இருள் சூழ்ந்து செயலற்றுக் கிடக்கிறது.
பின்பு, புன்முறுவல் பூத்தாற்போன்று கீழ்வானம் வெள்ளென வெளுக்கிறது. இனி சூரியோதயமாகி உயிர்களை எழுப்பிச்
செயலில் ஈடுபடுத்தப் போகிறது என்பதற்கு அது முன் அறிகுறி. அங்ஙனம் பகவானது இளநகை இனிவருகின்ற
யோகத்துக்கும் ஞானத்துக்கும் முன் அறிகுறி. அர்ஜுனன் அவரிடமிருந்து இது பரியந்தம் பெற்றது
பிரேயஸ் – பிரியத்தைத் தருவதாகிய இகலோகப் பிராப்தி. இனிப் பெறப்போவது சிரேயஸ்.
அது இருமையிலும் ஸர்வ துக்க நிவர்த்தி செய்வது. பாரமார்த்திகப் பெருநிலம் அளிப்பதும் அதுவே.
அதைப் பெற்ற பின் அதற்குமேல் பெற வேண்டியது ஒன்றுமில்லை. அதற்கேற்ற தருணம் அர்ஜுனனுக்கு
இப்பொழுது வந்துவிட, இளநகையின் மூலம் இறைவன் அதைப் பாராட்டி, அருள்புரிய ஆரம்பிக்கிறார்.

ஸஂஜய உவாச ஏவஂ அஸ்தாநே ஸமுபஸ்தித ஸ்நேஹ காருண்யாப்யாம் அப்ரகரிதிஂ கதஂ
க்ஷத்ரியாணாஂ யுத்தஂ பரமஂ தர்மம் அபி அதர்மஂ மந்வாநஂ தர்ம புபுத்ஸயா ச ஷரணாகதஂ பார்தம் உத்திஷ்ய
ஆத்ம யாதாத்ம்ய ஜ்ஞாநேந யுத்தஸ்ய பலாபிஸந்தி ரஹிதஸ்ய ஸ்வ தர்மஸ்ய ஆத்ம யாதார்த்ய
ப்ராப்த் யுபாயதா ஜ்ஞாநேந ச விநா அஸ்ய மோஹோ ந ஷாம்யதி இதி மத்வா பகவதா பரம புருஷேண
அத்யாத்ம ஷாஸ்த்ராவதரணஂ கரிதம். ததுக்தம்’அஸ்தாநே ஸ்நேஹ காருண்ய தர்மாதர்மதியாகுலம்.
பார்தஂ ப்ரபந்நமுத்திஷ்ய ஷாஸ்த்ராவதரணஂ கரிதம்৷৷’ (கீதார்தஸஂக்ரஹ 5) இதி৷৷
தம் ஏவஂ தேஹாத்மநோஃ யாதாத்ம்ய ஜ்ஞாந நிமித்த ஷோகாவிஷ்டஂ தேஹாதிரிக்தாத்ம ஜ்ஞாந நிமித்திஂ
ச தர்மஂ பாஷமாணஂ பரஸ்பரஂ விருத்த குணாந்விதம் உபயோஃ ஸேநயோஃ யுத்தாய உத்யுக்தயோஃ மத்யே
அகஸ்மாத் நிருத்யோகஂ பார்தம் ஆலோக்ய பரமபுருஷஃ ப்ரஹஸந் இவ இதம் உவாச. பரிஹாஸ வாக்யஂ வதந் இவ
ஆத்ம பரமாத்ம யாதாத்ம்ய தத் ப்ராப்த் யுபாய பூத கர்ம யோக ஜ்ஞாந யோக பக்தி யோக கோசரம்
‘ந த்வேவாஹஂ ஜாது நாஸம்’ (கீதா 2.12) இத்யாரப்ய’அஹஂ த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷுசஃ.’ (கீதா 18.66)
இத்யேததந்தம் உவாச இத்யர்தஃ.

৷৷2.10৷৷பரிஹாஸ யோக்யத்வாய’தம்’ இதி பராமரிஷ்டமாஹ ‘ஏவமித்யாதிநா’.’உபயோஃ’ இத்யநேந ஸூசித முக்தஂ
‘யுத்தாயோத்யுக்தயோரிதி’. ஏதேநோபதேஷாவஸரலாபோ வ்யஞ்ஜிதஃ.’ஸீதமாநம்’ இத்யநேந நிருத்யோகத்வஂ பலிதம்.
யுத்த விநிவரித்த்ய நர்ஹாவஸ்தாஜ்ஞாபகேந’மத்யே’ இத்யநேநாபிப்ரேதமாஹ ‘அகஸ்மாதிதி’. அதர்மாதிஃ
பராஜயாதிர்வா யுத்த நிவரித்தேஃ ஸம்யக்கேதுரத்ர நாஸ்தி; அஹேதுகோபக்ராந்த த்யாகே து பரிஹாஸ்யத்வமிதி பாவஃ.
அத்ர ஹரிஷீகேஷத்வோக்தி பலிதஂ வக்ஷ்யமாண ஷாஸ்த்ரப்ராமாண்யாத் யுபயுக்தஂ வக்துஃ புருஷஸ்ய
ஸர்வ வைலக்ஷண்யஂ’பரமபுருஷ’ இதி தர்ஷிதம். யத் யப்யஸௌ ஹரிஷீகேஷத்வாத் பார்தஸ்ய ஹரிஷீகாதிகஂ ஸர்வஂ
ஸங்கல்ப மாத்ரேண நியம்ய பூபாராவதாரணாய ப்ரேரயிதுஂ ஷக்தஃ; ததாபி ஜகதுபகரிதிமர்த்யதயா பார்தததிதராத்ம
ஸாதாரண புருஷார்தோபாய ஷாஸ்த்ரோபதேஷத்வாரா ப்ரவர்தயதீதி பாவஃ. யத்வா தீரமர்ஜுநஂ ஹரிஷீகேஷதயா
ஸ்வயஂ ப்ரக்ஷோப்ய ப்ரஹஸந்நிவ ஜகதுபகாராய ஷாஸ்த்ரமுவாசேதி ஸம்பந்த விஷேஷாத் ஸமநந்தரவாக்ய
பர்யாலோசநயா ச பரிஹாஸார்தத் வௌசித்யாத் ப்ரஹாஸஸ்ய பார்தகர்மகத்வமுக்தம். யத்வா ப்ரபந்நஸ்ய
தோஷ நிரீக்ஷணேந பரிஹாஸா ஸம்பவஂ ஷிஷ்யஂ ப்ரத்யத்யாத்மோபதேஷே ப்ரஹாஸமாத்ரஂ தரிஷ்டாந்தாநுபயோகஂ
ச அபிப்ரேத்ய’பார்தஷப்தஃ’. அதஃ’ப்ரஹஸந்நிவ’ இத்யநேந பலிதஂ ஸரஸத்வஂ ஸுக்ரஹத்வஂ
நிகில நிகமாந்த கஹ்வரநிலீநஸ்ய மஹதோர்த ஜாதஸ்யாநாயாஸபாஷணம்,’இதஂஷப்தஸ்ய’ வக்ஷ்யமாண ஸமஸ்த
பகவத்வாக்ய விஷயத்வம், இங்கிதேநாபி விவக்ஷிதஸூசநஂ ச தர்ஷயதி ‘பரிஹாஸேத்யாதிநா’.’அஷோச்யாந்’
இதி ஷ்லோகஸ்யாபி உபதேஷார்தா வதாநாபாதநார்த பரிஹாஸச் சாயதயா ஷாஸ்த்ராவதரண மாத்ரத்வேந
ஸாக்ஷாச் சாஸ்த்ரத்வாபாவாத்’ந த்வேவாஹம்’ இத்யாரப்ய இத்யுக்தம். யத்வாத்ர’அஷோச்யாந்’ 2.11 இதி ஷ்லோகஃ
ப்ரஹஸந்நிவேத்யஸ்ய விஷயஃ’ந த்வேவாஹம்’ 2.12’இத்யாதிகமிதஂஷப்தார்தஃ’. அத்ர’மாஂ ஷுசஃ’ 16.5 இத்யேததந்தஂ
‘பக்தி யோக கோசரமிதி’ நிர்தேஷஃ, ஸர்வ ஸாதகஸ்யாபி சரம ஷ்லோகோக்த ப்ரபதநஸ்ய ப்ரகரிதாந்வயேந
பக்தி விரோதி நிவர்தக தயோதாஹரிஷ்ய மாணத்வாத்.

————-

11-அஸோச்யாநந் வஸோசஸ்த்வம் ப்ரஜ்ஞாவாதாம்ஸ்ச பாஷஸே
கதாஸூநகதாஸூம்ஸ்ச நாநுஸோசந்தி பண்டிதா:

ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறான்

த்வம்-நீ அஸோச்யாந்-துயர் படத் தகாதார்
அந்வஸோச:-வருந்துகிறாய்
ப்ரஜ்ஞாவாதாந்-பண்டிதர்களைப் போன்று
பாஷஸே-பேசுகிறாய்
கதாஸூந்-இறந்தார்க்கேனும்
அகதாஸூந்-இருந்தார்க்கேனும்
பண்டிதா: ந அநுஸோசந்தி-பண்டிதர்கள் வருந்துவது இல்லை

துயர்ப் படத் தகாதார் பொருட்டுத் துயர்ப்படுகின்றாய். ஞான வுரைகளு முரைக்கின்றாய்!
இறந்தார்க் கேனும் இருந்தார்க் கேனுந் துயர் கொளார் அறிஞர்.

முதல் அத்தியாயம் முப்பத்தைந்தாவது சுலோகத்திலிருந்து நாற்பத்து நான்காவது சுலோகம் வரையில்
அர்ஜுனன் பகர்ந்ததை பிரக்ஞாவாதம் (ஞானியரது நல்லுரை) என்று பகவான் பரிகசிக்கிறார்.

புஸ்தங்கள் பல படித்திருப்பவனைப் பண்டிதன் என்று சொல்லுவது வழக்கம்.
ஆனால் பண்டிதனுக்கு பகவான் தரும் லக்ஷணம் வேறு.
இயற்கையின் நடைமுறையை உள்ளபடி அறிந்திருப்பவன் பண்டிதன் ஆவான்.
சூரியன் தோன்றுவதையும் மறைவதையும் குறித்து யாரும் வருந்தாதிருப்பது போன்று
ஜனன மரண தத்துவத்தை அறியும் ஆத்மஞானி சாவுக்கு வருந்துவதில்லை.
வருத்தப்படுதலில் அவனுக்கு அர்த்தமில்லை. எதைக் குறித்தும் மனம் தளராமை பண்டிதனுடைய போக்கு.
அர்ஜுனனோ தனது ஞான மொழியோடு பொருந்தாத மனத் தளர்ச்சி கொள்கிறான்.

৷৷2.11৷৷ஷ்ரீபகவாநுவாச அஷோச்யாந் ப்ரதி அநுஷோசஸி’பதந்தி பிதரோ ஹ்யேஷாஂ லுப்தபிண்டோதகக்ரியாஃ.’ (கீதா 1.41)
இத்யாதிகாந் தேஹாத்ம ஸ்வபாவ ப்ரஜ்ஞா நிமித்தவாதாந் ச பாஷஸே. தேஹாத்ம ஸ்வபாவஜ்ஞாநவதாஂ ந அத்ர கிஞ்சித்
ஷோக நிமித்தம் அஸ்தி. கதாஸூந் தேஹாந் அகதாஸூந் ஆத்மநஷ்ச ப்ரதி தயோஃ ஸ்வபாவ யாதாத்ம்ய விதோ
ந ஷோசந்தி. அதஃ த்வயி விப்ரதிஷித்வம் இதம் உபலப்யதே, யத்’ஏதாந் ஹநிஷ்யாமி’ இதி அநுஷோசநஂ யச்ச
தேஹாதிரிக்தாத்மஜ்ஞாநகரிதஂ தர்மாதர்மபாஷணம். அதோ தேஹஸ்வபாவஂ ச ந ஜாநாஸி, தததிரிக்தம் ஆத்மாநஂ ச நித்யம்,
தத் ப்ராப்த் யுபாயபூதஂ யுத்தாதிகஂ தர்மஂ ச. இதஂ ச யுத்தஂ பலாபிஸந்திரஹிதம். ஆத்ம யாதாத்ம்யாவாப்த்யுபாயபூதம்.
ஆத்மா ஹி ந ஜந்மாதீநஸத்பாவோ ந மரணாதீநவிநாஷஷ்ச; தஸ்ய ஜந்மமரணயோஃ அபாவாத்;
அதஃ ஸ ந ஷோகஸ்தாநம். தேஹஃ து அசேதநஃ பரிணாம ஸ்வபாவஃ, தஸ்ய உத்பத்தி விநாஷயோகஃ
ஸ்வாபாவிகஃ, இதி ஸோபி ந ஷோகஸ்தாநம் இதி அபிப்ராயஃ.

ப்ரதமஂ தாவத் ஆத்மநாஂ ஸ்வபாவஂ ஷ்ரரிணு

৷৷2.11৷৷’அஷோச்யாநந்வஷோசஃ’ இத்யுக்தே கேசிதஷோச்யாஃ ஷோசந்தி ததநந்தரமயமபி ஷோசதீதி ப்ராந்திஃ ஸ்யாத்;
தந்நிவரித்த்யர்தமுக்தஂ’அஷோச்யாந்ப்ரதி’ இதி.’அந்வஷோசஃ’ இதி லங்ப்ரயோகோநுபபந்நஃ, ஷோகஸ்யாத்யதநத்வாத்,’பாஷஸே’
இதி வர்தமாநார்தவ்யபதேஷவைருப்யாச்ச, இத்யத்ராஹ ‘அநுஷோசஸி’ இதி. அத்யதந ஏவ சிராநுவரித்தத்வவிவக்ஷயா
ஸோபஸர்கலங்ப்ரயோகஃ, யத்வா வர்தமாநார்த ஏவ’ஸுப்திஙுபக்ரஹஃ’ இத்யாதிநா லகாரவ்யத்யயஃ.’ப்ரஜ்ஞாவாதாஂஷ்ச பாஷஸே’
இத்யத்ர’வர்தமாநஸாமீப்யே வர்தமாநவத்வா’ அஷ்டா.3.3.131 இத்யநுஷாஸநாத்பூதே லட். தேந’தூஷ்ணீஂ பபூவ ஹ’ 2.9
இத்யநேந ந விரோதஃ. அத்ர ப்ரகரிஷ்டஜ்ஞாநவாசிநா ப்ரஜ்ஞாஷப்தேந தேஹாத்மநோஃ ஸ்வபாவஜ்ஞாநமுச்யதே.
ப்ரஜ்ஞயா கரிதா வ்யவஹாராஃ ப்ரஜ்ஞாவாதா இதி ஸமாஸார்தவ்யஞ்ஜநாய நிமித்தஷப்தஃ. தேஹாத்ம பேத ஜ்ஞாநே ஸதி ஹி பிதரி஀ணாஂ ததர்தபிண்டோதக க்ரியாயாஸ்தல்லோப நிமித்த ப்ரத்யவாயாதேஷ்ச விஷ்வாஸ பூர்வகோ வ்யவஹார இத்யேதத்ஸூசநாய’பதந்தி’ இத்யாத்யுபாத்தம். பலிதமாஹ ‘தேஹாத்மேதி’.’கதாஸூந்’ இத்யாதேர் விவக்ஷிதஂ விஷேஷ்யஂ நிர்திஷந், பண்டித ஷப்தஂ ப்ரகரிதோபயோகிதயா வ்யாகுர்வந்நந்வயமாஹ ‘கதாஸூநிதி’. யத்யபி கதாஸூநகதாஸூநிதிஷப்தௌ நிஷ்ப்ராண ஸ ப்ராணவாசகௌ, ததாபி தஸ்யார்தஸ்ய ப்ரகரிதாஸங்கதேஃ ‘அவிஷ்ராந்தமநாலம்பமபாதேயமதேஷிகம். தமஃ காந்தாரமத்வாநஂ கதமேகோ கமிஷ்யஸி”பத்தவைராணி பூதாநி த்வேஷஂ குர்வந்தி சேத்ததஃ. ஷோச்யாந்யஹோதிமோஹேந வ்யாப்தாநீதி மநீஷிணா ‘ இத்யாதிஷு பண்டிதாநாமேவ ஸப்ராண நிஷ் ப்ராண விஷய ஷோக தர்ஷநாத்’அஷோச்யாநந்வஷோசஃ’ இத்யஸ்ய வக்ஷ்யமாணே விஸ்தரே ச’அவ்யக்தோயம்’ 2.25 இத்யாதிநா’அத சைநம்’ 2.26 இத்யாதிநா ச, நித்யஸ்யாத்மநஃ அநித்யஸ்ய ஷரீரஸ்ய ச அஷோசநீயத்வேந வக்ஷ்யமாணத்வாதத்ராபி தத்விஷயதைவ யுக்தேத்யபிப்ராயஃ. தேஹாஸ்தாவந்ந ஷோசநீயாஃ, நஷ்வரத்வாத்; ஆத்மாநோபி ததா, அநஷ்வரத்வாத்; இத்யூஹாபோஹ க்ஷம புத்திரூபா பண்டா யேஷாஂ தேத்ர பண்டிதாஃ.

ப்ரஜ்ஞாவாதவிப்ரதிஷித்தஷோகேநோந்நீஂதாஂஸ்ததஜ்ஞாநவிஷயாநாஹ ‘அதோ தேஹேத்யாதிநா’. ஷோகஸ்து ஸித்தஃ, ப்ரஜ்ஞா து வாதமாத்ரஸ்தேதி பாவஃ.
கோ தேஹஸ்வபாவஃ? கதமாத்மா தேஹாதிரிக்தோ நித்யஷ்ச? கதஂ ச அநயோரஷோச்யத்வம்? கதஂ வா கோரஂ யுத்தாதிகமாத்மப்ராப்த்யுபாயபூதஂ? இத்யாஷங்க்ய ததஜ்ஞாநவிஷயதயோக்தஂ த்ரயஂ புத்திஸ்தக்ரமேண விவரிணோதி ‘இதஂ சேத்யாதிநா’. இதமேவ யுத்தஂ புத்திவிஷேஷஸஂஸ்கரிதத்வாதாத்மயாதாத்ம்யப்ராப்திகரமித்யர்தஃ.’உபாயபூதமித்யத்ர’
ச்விப்ரத்யயாப்ரயோகாதயமேவாஸ்ய ஸ்வபாவஃ, பலாந்தராபிஸந்திநா து ஸ ப்ரதிபத்த்யத இதி பாவஃ.’ஆத்மா ஹீதி’, ஹிஷப்தேந’ந ஜாயதே’ கடோப.2.18 இத்யாதிஷ்ருதிப்ரஸித்திஂ த்யோதயதி. ஆத்மநோ தேஹஸஂயோகவியோகலக்ஷணஜந்மமரணஸத்பாவேபி நோத்பத்திவிநாஷரூபே ஜந்மமரணே இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘தஸ்யேதி’.’தேஹஸ்த்விதி’ துஷப்த ஆத்மாபேக்ஷயா வைலக்ஷண்யஂ ப்ரத்யக்ஷாதிஸித்தஂ த்யோதயதி.
தேஹத்வேநோபசயாத்மகத்வாதசேதநத்வாச்ச கடாதிவத்பரிணாமஸ்வபாவ இத்யர்தஃ.

————-

12-நத்வேவாஹம் ஜாது நாஸம் ந த்வம் நேமே ஜநாதிபா:
ந சைவ ந பவிஷ்யாம: ஸர்வே வயமத: பரம்

ஜாது அஹம் ந ஆஸம் ந ஏவ-எக்காலத்திலும் நான் இல்லாதிருந்திலேன்,
ந த்வம் இமே ஜநாதிபா: ச ந ஏவ-நீயும் இங்குள்ள வேந்தர் யாவரும் அப்படியே,
அத: பரம்-இனி மேலும்,
வயம் ஸர்வே ந பவிஷ்யாம:-நாம் அனைவரும் இல்லாமற் போகவும் மாட்டோம்

இதன் முன் எக்காலத்திலும் நான் இல்லாதிருந்திலேன். நீயும் இங்குள்ள வேந்தர் யாவரும் அப்படியே.
இனி நாம் என்றைக்கும் இல்லாமற் போகவும் மாட்டோம்.

தேகங்களத்தனையும் தோன்றியவாறு அழியும். எது ஓயாது தகனமாய்க் கொண்டிருக்கிறதோ அது தேகம்.
தேகங்களுள் குடியிருக்கும் ஆத்மா அழிவற்றது; முக்காலத்திலும் அது பொதுவாயுள்ளது.
ஒரு காலத்தில் இருந்து இன்னொரு காலத்தில் இல்லாமற் போய்விடுவது அதற்கில்லை.
எப்படி அது காலத்தில் அடிபடுவதில்லை என்று வினவின், அதற்கு விடை வருகிறது:

৷৷2.12৷৷ அஹஂ ஸர்வேஷ்வரஃ தாவத் அதோ வர்தமாநாத் பூர்வஸ்மிந் அநாதௌ காலே ந நாஸம் அபி து ஆஸம். த்வந்முகாஃ ச ஏதே ஈஷிதவ்யாஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞா ந நாஸந் அபி த்வாஸந். அஹஂ ச யூயஂ ச ஸர்வே வயமதஃ பரம் அஸ்மாத் அநந்தரே காலே ந சைவ ந பவிஷ்யாமஃ அபி து பவிஷ்யாம ஏவ.
யதா அஹஂ ஸர்வேஷ்வரஃ பரமாத்மா நித்ய இதி ந அத்ர ஸஂஷயஃ, ததைவ பவந்தஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞா ஆத்மாநஃ அபி நித்யா ஏவ இதி மந்தவ்யாஃ.
ஏவஂ பகவதஃ ஸர்வேஷ்வராத் ஆத்மநாஂ பரஸ்பரஂ ச பேதஃ பாரமார்திகஃ, இதி பகவதா ஏவ உக்தம் இதி ப்ரதீயதே. அஜ்ஞாநமோஹிதஂ ப்ரதி தந்நிவரித்தயே பாரமார்திகநித்யத்வோபதேஷஸமயே’அஹம்”த்வம்”இமே”ஸர்வே”வயம்’ இதி வ்யபதேஷாத்.
ஔபாதிகாத்மபேதவாதே ஹி ஆத்மபேதஸ்ய அதாத்த்விகத்வேந தத்த்வோபதேஷஸமயே பேதநிர்தேஷோ ந ஸஂகச்சதே.
பகவதுக்தாத்மபேதஃ ஸ்வாபாவிகஃ, இதி ஷ்ருதிஃ அபி ஆஹ ‘நித்யோ நித்யாநாஂ சேதநஷ்சேதநாநாமேகோ பஹூநாஂ யோ விததாதி காமாந்.’ (ஷ்வேதா0 6.13) இதி. நித்யாநாஂ பஹூநாஂ சேதநாநாஂ ய ஏகஃ சேதநோ நித்யஃ ஸ காமாந் விததாதி இத்யர்தஃ. அஜ்ஞாநகரிதபேததரிஷ்டிவாதே து பரமபுருஷஸ்ய பரமார்ததரிஷ்டேஃ நிர்விஷேஷகூடஸ்தநித்யசைதந்யாத்மயாதாத்ம்யஸாக்ஷாத்காராத் நிவரித்தாஜ்ஞாநதத்கார்யதயா அஜ்ஞாநகரிதபேததர்ஷநஂ தந்மூலோபதேஷாதிவ்யவஹாராஃ ச ந ஸஂகச்சந்தே.
அத பரமபுருஷஸ்ய அதிகதாத்வைதஜ்ஞாநஸ்ய பாதிதாநுவரித்திரூபம் இதஂ பேதஜ்ஞாநஂ தக்தபடாதிவத் ந பந்தகம் இதி உச்யேத, ந ஏதத் உபபத்யதே; மரீசிகாஜலஜ்ஞாநாதிகஂ ஹி பாதிதம் அநுவர்தமாநம் அபி ந ஜலாஹரணாதிப்ரவரித்திஹேதுஃ. ஏவம் அத்ர அபி அத்வைதஜ்ஞாநேந பாதிதஂ பேதஜ்ஞாநம் அநுவர்தமாநம் அபி மித்யார்தவிஷயத்வநிஷ்சயாத் ந உபதேஷாதிப்ரவரித்திஹேதுஃ பவதி. ந ச ஈஷ்வரஸ்ய பூர்வம் அஜ்ஞஸ்ய ஷாஸ்த்ராதிகததத்த்வஜ்ஞாநதயா பாதிதாநுவரித்திஃ ஷக்யதே வக்தும்;’யஃ ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வவித்’ (மு0 உ0 2.1.9) பராஸ்ய ஷக்திர்விவிதைவ ஷ்ரூயதே ஸ்வாபாவிகீ ஜ்ஞாநபலக்ரியா ச.’ (ஷ்வேதா0 6.8)’வேதாஹஂ ஸமதீதாநி வர்தமாநாநி சார்ஜுந. பவிஷ்யாணி ச பூதாநி மாஂ து வேத ந கஷ்சந৷৷’ (கீதா 7.26) இதி ஷ்ருதிஸ்மரிதிவிரோதாத்.
கிஂ ச பரமபுருஷஷ்ச இதாநீந்தநகுருபரம்பரா ச அத்விதீயாத்மஸ்வரூபநிஷ்சயே ஸதி அநுவர்தமாநே அபி பேதஜ்ஞாநே ஸ்வநிஷ்சயாநுரூபம் அத்விதீயம் ஆத்மஜ்ஞாநஂ கஸ்மை உபதிஷதி இதி வக்தவ்யம்.
ப்ரதிபிம்பவத்ப்ரதீயமாநேப்யஃ அர்ஜுநாதிப்யஃ இதி சேத், ந ஏதத் உபபத்யதே; ந ஹி அநுந்மத்தஃ கோபி மணிகரிபாணதர்பணாதிஷு ப்ரதீயமாநேஷு ஸ்வாத்மப்ரதிபிம்பேஷு தேஷாஂ ஸ்வாத்மநஃ அநந்யத்வஂ ஜாநந் தேப்யஃ கமபி அர்தம் உபதிஷதி.
பாதிதாநுவரித்திஃ அபி தைஃ ந ஷக்யதே வக்தும்; பாதகேந அத்விதீயாத்மஜ்ஞாநேந ஆத்மவ்யதிரிக்தபேதஜ்ஞாநகாரணஸ்ய அஜ்ஞாநாதேஃ விநஷ்டத்வாத். த்விசந்த்ரஜ்ஞாநாதௌ து சந்த்ரைகத்வஜ்ஞாநேந பாரமார்திகதிமிராதிதோஷஸ்ய த்விசந்த்ரஜ்ஞாநஹேதோஃ அவிநஷ்டத்வாத் பாதிதாநுவரித்திஃ யுக்தா. அநுவர்தமாநம் அபி ப்ரபலப்ரமாணபாதிதத்வேந அகிஞ்சித்கரம். இஹ து பேதஜ்ஞாநஸ்ய ஸவிஷயஸ்ய ஸகாரணஸ்ய அபாரமார்திகத்வேந வஸ்துயாதாத்ம்யஜ்ஞாநவிநஷ்டத்வாத் ந கதஞ்சித் அபி பாதிதாநுவுத்திஃ ஸஂபவதி. அதஃ ஸர்வேஷ்வரஸ்ய இதாநீந்தநகுருபரம்பராயாஃ ச தத்த்வஜ்ஞாநம் அஸ்தி சேத் பேததர்ஷநதத்கார்யோபதேஷாத்யஸஂபவஃ. பேததர்ஷநமஸ்தி இதி சேத், அஜ்ஞாநஸ்ய தத்தேதோஃ ஸ்திதத்வேந அஜ்ஞத்வாத் ஏவ ஸுதராம் உபதேஷோ ந ஸஂபவதி.
கிஂ ச குரோஃ அத்விதீயாத்மவிஜ்ஞாநாத் ஏவ ப்ரஹ்மாஜ்ஞாநஸ்ய ஸகார்யஸ்ய விநஷ்டத்வாத் ஷிஷ்யஂ ப்ரதி உபதேஷோ நிஷ்ப்ரயோஜநஃ. குருஃ தஜ்ஜ்ஞாநஂ ச கல்பிதம் இதி சேத், ஷிஷ்யதஜ்ஜ்ஞாநயோஃ அபி கல்பிதத்வாத் ததபி அநிவர்த்தகம். கல்பிதத்வேபி பூர்வவிரோதித்வேந நிவர்த்தகம் இதி சேத், ததாசார்யஜ்ஞாநேபி ஸமாநம் இதி தத் ஏவ நிவர்தகஂ பவதி, இதி உபதேஷாநர்தக்யம் ஏவ; இதி கரிதம் அஸமீசீநவாதைஃ நிரஸ்தைஃ.

৷৷2.12৷৷ஏவமுபாயோபேயநிவர்த்யஸ்வபாவாநபிஜ்ஞஂ ப்ரதி த்ரிதயோபதேஷாய புபுத்ஸோத்பாதிதா; அத பாரலௌகிகபலோபாயாநுஷ்டாநாதிகாரித்வாய தேஹாதிரிக்தத்வேநாவஷ்யஂ ஜ்ஞாதவ்யஂ புருஷார்ததயோபேயமாத்மாநஂ தத்ப்ராப்தீச்சாமுகேந ததுபாயேச்சாஜநநாய ப்ரதமமேவோபதிஷதீத்யபிப்ராயேணாஹ ‘ப்ரதமமிதி’.’ஷரிண்வித்யநேந’ ப்ரகரிதஷ்லோகஸ்ய ப்ரதிவாதிவாக்யவதுபாலம்பமாத்ரார்ததாவ்யுதாஸாய அவதாநாபாதநார்தத்வஂ வ்யஞ்ஜிதம். ஜீவேஷ்வரரூபேஷ்வாத்மஸு நித்யத்வே ஷீக்ரஸம்ப்ரதிபத்தியோக்யாஂஷஂ ப்ரதமமாஹேத்யபிப்ராயேணாஹ ‘அஹமிதி’. ஈஷ்வரஸ்யாஹங்க்ரஹஃ ஸர்வநியந்தரித்வகர்ப இதி தத்வ்யபதேஷபலிதமாஹ ‘ஸர்வேஷ்வர’ இதி.’தாவதிதி’ ஸம்ப்ரதிபத்திஸூசநம்.’அதஃ பரம்’ இத்யத்ர அதஷ்ஷப்தார்தஂ, தஸ்ய பூர்வவாக்யேபி யதார்ஹமநுஷங்கஂ, ஜாதுஷப்தாபிப்ரேதஂ ச ஆஹ ‘அத’ இத்யாதிநா. அநபிமதபக்ஷநிஷேதாய வ்யதிரேகரூபேபி வாக்யே துஷப்தத்யோதிதமந்வயமாஹ ‘அபித்வாஸமிதி’.’ந த்வஂ நேமே’ இதி பேதநிர்தேஷேபி க்ஷேத்ரஜ்ஞத்வாகாரேண ஸமுதாயீகுர்வந், ஈஷ்வராபேக்ஷயா யுஷ்மதிதஂஷப்தார்ததயா பலிதமீஷிதவ்யத்வாகாரஂ ச ஸாதாரணஂ தர்ஷயந், ஸந்நிஹிதநிதர்ஷநபராயா ஏகதேஷோக்தேஸ்தாத்பர்யதோ ப்ரஹ்மாதிஸகலக்ஷேத்ரஜ்ஞவிஷயத்வஂ சாஹ ‘த்வந்முகா’ இதி. துஷப்தாநுஷங்கஂ க்ரியாபதே விபக்திவிபரிணாமஂ ச தர்ஷயதி ‘அபித்வாஸந்நிதி’.’ந த்வஂ நேமே ஜநாதிபாஃ’ இத்யத்ர’ந த்வேவ’ இத்யேததநுஷஜ்ய, ந த்வஂ நாஸீஃ, நேமே ஜநாதிபா நாஸந் இத்யந்வயஃ.’ஸர்வே வயம்’ இத்யஸ்ய பூர்வோக்தஜீவேஷ்வரஸமுதாயே ஸம்ப்ரதிபத்தவ்யாஂஷஂ விவிநக்தி ‘அஹஂ சேதி’.’த்யதாதீநாஂ மிதஃ ஸஹோக்தௌ யத்பரஂ தச்சிஷ்யதே’ வார்திகஂ.அஷ்டா.1.2.72 இதி யுஷ்மதஸ்பதோரத்ரைகஷேஷஃ. ஏவமுத்தரத்ர’பவந்தஃ’ இத்யத்ராபி மந்தவ்யம். காலாநந்த்யாத் பர்வதாதீநாமிவாதிஸ்திராணாமபிகதாசித் நாஷஃ ஸ்யாதித்யுத்ப்ரேக்ஷாஂ நிவாரயதி ‘அபிது பவிஷ்யாம ஏவேதி’.

அப்ரஸ்துதஸ்வநிர்தேஷஸ்ய தரிஷ்டாந்தார்ததாஂ தத்ர’அஹமிதி’ நிர்தேஷாபிப்ரேதஸர்வேஷ்வரத்வ-ஸர்வாத்மத்வ-ரூபநித்யத்வோபபத்திஂ, தார்ஷ்டாந்திகே ச நித்யத்வஸம்பாவநாமாஹ ‘யதேதி’.’ஸர்வேஷ்வரஃ’ காலத்ரயவர்திநஃ ஸர்வஸ்யாதிபதிஃ கதஂ ந காலத்ரயவர்தீ, கதஂ ச ஸர்வேஷாஂ நியந்தா கேநசித்கதாசிந்நிருத்த்யேத? இதி பாவஃ.’பரமாத்மா’ ‘தேஷகாலஸ்வரூபாநவச்சிந்நவ்யாப்திஃ’ இதி பரமாத்மபதநிருக்திஃ. ததா ச வ்யாப்தத்வாத் வ்யாப்யைரஸ்ய ந நாஷஃ, ஸர்வாத்மத்வேந ஸர்வகாலவர்தித்வஂ ச ஸித்தமிதி பாவஃ. நநு யஃ ப்ரத்யக்ஷயோக்யே தேஹாதிரிக்தே ஜீவேபி ஸஂஷேதே, ஸ கதஂ ததோ வ்யதிரிக்தேத்யந்தாகோசரே பரமாத்மநி நிஃஸஂஷயஃ ஸ்யாத்? உச்யதே ந ஹ்யஸாவர்ஜுநஃ,’புருஷஂ ஷாஷ்வதஂ திவ்யம்’ 10.12 இத்யாதேஃ ஸ்வயஂ வக்தா நாரதாஸிததேவலவ்யாஸாதிபரமர்ஷிஷதவசநவிதிதபரப்ரஹ்மபூதபரமபுருஷஸ்வபாவஃ, ப்ரத்யக்ஷீகரிதபுரந்தரலோகஸகலாஸ்த்ரமந்த்ரதபஃப்ரபாவாதிஃ, நிரதிஷயகுருதேவதாபக்திஃ, அஸ்கலிதஸகலவர்ணாஷ்ரமாசாரஃ, தர்மலோபபயவிஹ்வலஃ, தேஹாதிரிக்தமாத்மாநமீஷ்வரஂ சாத்யந்தாநித்யதயா வா நாஸ்தீதி ப்ராம்யதி ஸஂஷேதே வா. தத்ப்ரகாரவிஷேஷாநபிஜ்ஞதயைவ ஹி தஸ்ய ஷோகாதிஃ. ததோயமீஷ்வரஂ தந்நித்யதாஂ ச ஸர்வேஷ்வரத்வாதிஸித்தாஂ ஸாமாந்யதோ மந்யதே; லோகதரிஷ்ட்யா ஜந்மவிநாஷாதிதர்ஷநாத். “ந ப்ரேத்ய ஸஂஜ்ஞாஸ்தி” பரி.உ.2.4.12 இத்யாதிஷ்ருத்யர்தாபாதப்ரதீத்யா ச ஜீவப்ரகாரவிஷேஷாஂஸ்தத்த்வதோ ந ஜாநாதீதி ந கஷ்சித்தோஷஃ.’க்ஷேத்ரஜ்ஞா ஆத்மாந’ இதி யதா ஜீவாத் பரமாத்மநோ வைலக்ஷண்யேந ஜீவஸ்வபாவாஸ்தஸ்மிந்ந பவந்தி, ததா க்ஷேத்ராத்விலக்ஷணத்வேந வக்ஷ்யமாணேந க்ஷேத்ரகதமநித்யத்வாதிகஂ தந்நியந்தரி ஜீவே ந ஷங்கநீயமிதி பாவஃ.

அத குமதிஸௌசிகவிநிர்மிதாநாமாமூலசூடமகடிதவிகடிதஜரத்கர்படஷகலகந்தாஸகந்தாநாஂ ப்ரபந்தாநாஂ தோஷாந் ஸ்தாலீபுலாகந்யாயேந நிதர்ஷயந், ப்ரதமஂ ஷாஸ்த்ரோபக்ரமவிரோதஂ ஷாஸ்த்ரப்ரவரித்த்யநுபபத்திஂ ச வததி ‘ஏவமித்யாதிநா’. ஏவஂ தத்த்வோபதேஷப்ரவரித்தஷாஸ்த்ராரம்போக்திப்ரகாரேணேத்யர்தஃ.’பகவதஃ ஸர்வேஷ்வராதிதி’. உபயலிங்காத் ஸர்வநியந்துஃ அஹமிதி நிர்திஷ்டாதித்யர்தஃ. யதீஷ்வராஜ்ஜீவாநாஂ பேதஃ பாரமார்திகோ ந ஸ்யாத், உபயலிங்கத்வதுஃகித்வாதிஸ்வபாவஸங்கரஃ ஸ்யாத், யதி சாத்மநாஂ மிதோபேதஃ ஸத்யோ ந ஸ்யாத், பத்தமுக்தஷிஷ்யாசார்யாதிவ்யவஸ்தாநுபபத்திஃ ஸ்யாதிதி பாவஃ.’பகவதைவ’ ந து ரத்யாபுருஷகல்பேந கேநசித். யத்வா’த்வமேவ த்வாஂ வேத்த, யோஸி ஸோஸி’ யஜுஃகாடகே1ப்ர.6 “ஸோ அங்க வேத யதி வா ந வேத” றக்ஸஂ.8.7.11 இத்யுக்தேர்பகவதா ஸ்வேநைவ ஸ்வஸ்ய ஸ்வஷரீரபூதஜீவாநாஂ ச தத்த்வமுக்தமிதி ப்ரதீயத இத்யபிப்ராயஃ.
‘அஜ்ஞாநமோஹிதமிதி’ ந ஹி ஸ்வயஂ பம்ப்ரம்யமாணஸ்யாப்தேநாபி ப்ராந்திரேவோத்பாதநீயேதி பாவஃ. புத்தாத்யவதாரேணாஸுராதிப்ய இவாயஂ உபதேஷஃ கிஂ ந ஸ்யாதித்யத்ரோக்தஂ’தந்நிவரித்தய’ இதி. மோஹநிவரித்த்யர்தா கீதோபநிஷதிதி பவத்பிரபி ஸ்வீகரித்ய வ்யாக்யாநாதி ச கரிதமிதி பாவஃ.’தேஹபேதாபிப்ராயேண பஹுவசநம், நாத்மபேதாபிப்ராயேண’ இதி’ஷங்கரோக்தஂ’ தூஷயதி ‘பாரமார்திகேதி’. ந ஹ்யஸௌ’ந த்வேவாஹம்’ இத்யாதிக்ரந்தோ ப்ராந்திநிவரித்த்யர்தோ மந்த்ரபாடஃ, யேந பேதநிர்தேஷஸ்யாந்யபரதாஂ மந்யேமஹி; கிந்த்வஸௌ தத்த்வார்தோபதேஷரூப இதி பாவஃ.’அஹம்’ இதி ப்ரத்யக்த்வேந,’த்வம்’ இதி ஸ்வாபிமுகசேதநாந்தரத்வேந,’இமே’ இதி ஸ்வபராங்முகாநேகசேதநத்வேந,’ஸர்வே’ இதி ஏகோபாதிஸங்கரிஹீதாநேகவ்யக்தித்வேந,’வயம்’ இதி ஸ்வேந ஸஹாத்மதயைகவர்கீகரிதாநந்தவ்யக்தித்வேந இதி பாவஃ.’இதி வ்யபதேஷாதிதி’ ந ஹ்யத்ர நாஹமிதி கஷ்சிதஸ்தி, ந ச த்வமிதி நாப்யந்ய இதி ப்ரத்யாதேஷஃ கரித இதி பாவஃ. பாஸ்கரமதே பேதஸ்ய ஸத்யோபாதிப்ரயுக்தத்வாத் பேதநிர்தேஷ உபபத்யத இதி ஷங்காயாஂ தத்ராபி ஸாமாந்யத உக்தஂ தூஷணமபரிஹார்யமித்யாஹ ‘ஔபாதிகேதி’.’ஹிஷப்த’ உபாதிபேதோபஹிதஸ்ய பரோக்தகடாகாஷாத்யுதாஹரணேஷ்வபி பேதாஂஷாதாத்த்விகத்வாப்யுபகமபரஃ. உபாதிஸத்யத்வேபி யதைகஸ்யைவ முகசந்த்ராதேர்மணிகரிபாணஸரித்ஸமுத்ராதிபிஃ ஸத்யைரப்யுபாதிபிர்பேதோபாரமார்திகஃ, யதா சைகஸ்யைவாகாஷாதேர்கடமணிகாதிஸத்யோபாதிபிரபி ஸஂயோகபேதாதிரிக்தோ நோபாத்யதீநோ பேதஃ, ஏவமந்தஃகரணாதிபிஃ ஸத்யைரப்யுபாதிபிர்நிரவயவத்வேந சேதநபேதநாத்யயோக்யஸ்ய ஸர்வத்ர பரிபூர்ணஸ்ய ப்ரஹ்மணோ பேதோபாரமார்திக இத்யப்யுபகந்தவ்யம். ததஷ்ச தத்த்வோபதேஷஸமயே தத்விபரீதோபதேஷோ ஹிதோபதேஷிநோ ந கடத இதி பாவஃ.

த்வயோரபி பக்ஷயோஃ ஷ்ருதிவிரோதோபி தூஷணம், ஸ்வபக்ஷே ச ஷ்ருத்யைகார்த்யாந்ந புத்தாகமாதிவந்மோஹநார்தத்வஷங்கேத்யபிப்ராயேணாஹ ‘பகவதிதி’. யத்வா பாஸ்கரபக்ஷதூஷணாயைவ ஷ்ருதிருபாத்தா; ததஷ்ச கைமுத்யேந ஷங்கரபக்ஷோபி தூஷிதஃ. அபிஷப்தஃ ப்ரமாணத்வயஸமுச்சயே.’பகவதுக்தாத்மபேத’ இத்யநேந ஷ்ரௌதவதேவ ப்ரமாணாந்தரநைரபேக்ஷ்யஂ ஸூச்யதே. ஷ்ருதிரபி நித்யா ததாஜ்ஞாரூபதயைவ ஹி ப்ரமாணம். “நித்யோ நித்யாநாம்” ஷ்வே.உ.6.13 இத்யத்ராபி’பவித்ராணாஂ பவித்ரம்’ ம.பா.13.149.10 இத்யாதிவத்யோஜநயா ஜீவாநித்யத்வபர்யவஸிதமர்தாந்தரப்ரமஂ நிரஸ்யந், நித்யத்வபஹுத்வசேதநத்வஸாமாநாதிகரண்யேந நிருபாதிகமேவாத்மநாஂ பஹுத்வஂ சேதநத்வஂ சேதி ப்ரதர்ஷயந், தத ஏவாத்மாநித்யத்வவாதிநாஂ ஸௌகதாதீநாஂ அவித்யாதிமூலபேதவாதிநாஂ ஷங்கராதீநாஂ ஆகமாபாயிசைதந்யவாதிநாஂ வைஷேஷிகாதீநாஂ சிச்சக்திமாத்ரநித்யத்வவாதிநாமந்யேஷாமபி நிராஸமபிப்ரயந், ப்ரதமாந்தபதசதுஷ்டயஸாமாநாதிகரண்யபலாதீஷ்வரைக்யஂ ததைக்யஸ்ய ஹிரண்யகர்பருத்ரேந்த்ராதிவத்காலாதிபேதாபேத்யத்வேந ப்ரவாஹேஷ்வரபக்ஷப்ரதிக்ஷேபஂ ஷ்ருத்யந்தராதிப்ரஸித்தநித்யசைதந்யஂ ப்ரஸராதிகஂ ச ஸூசயந்,’யதாக்நேயஃ’ யஜுஃ3.9.17 இத்யாதிவதநுவாதலிங்கஸத்பாவேப்யப்ராப்தத்வபலேந விஷிஷ்டவிதித்வஂ ச வ்யஞ்ஜயந், ஸர்வதா ஸர்வத்ர ஸர்வேஷாஂ சேதநாநாமேக ஏவேஷ்வரஸ்தத்தத்கர்மஸமாராதிதஸ்தத்ததநுரூபாண்யபேக்ஷிதாநி கரோதீதி ஷ்ருத்யர்தமாஹ ‘நித்யாநாமிதி’.
புநஃ ஸிஂஹாவலோகிதேந ஷங்கரமதஸ்யோபதேஷாநுபபத்திரூபஂ ஷாஸ்த்ராரம்பமூலகாதமாஹ ‘அஜ்ஞாநேதி’. கிமயஂ பகவாந் ஸ்வேந ஜ்ஞாதமர்தமுபதிஷதி, அஜ்ஞாதஂ வா? ஜ்ஞாதமபி ஸாக்ஷாத்கரிதம், ஷ்ருதமாத்ரஂ வா? உபயத்ராபி ததஜ்ஞாநஂ நிவரித்தம், அநிவரித்தஂ வா? தந்நிவரித்தாவபி தத்கார்யபேதப்ரமோ நிவர்ததே, ந வா? இதி விகல்பமபிப்ரேத்ய ஸாக்ஷாத்காராதஜ்ஞாநதத்கார்யநிவரித்திபக்ஷே தூஷணமாஹ ‘பரமபுருஷஸ்யேதி’. க்ஷேத்ரஜ்ஞஸ்ய ஹி அபரமார்ததரிஷ்டிஃ ஸ்யாதிதி பாவ.’நிர்விஷேஷேத்யாதி’ நிர்விஷேஷத்வஂ ஸஜாதீயவிஜாதீயஸ்வகதபேதராஹித்யம், கூடஸ்தத்வஂ மாயாநிஷ்டத்வஂ, ஸாதாரண்யஂ நிர்விகாரத்வஂ வா. ஸ்வயமவிக்ரியமாணஸ்யாபி கூடஸ்ய யதா ஸ்வஸஂஸர்கிணாமயஃப்ரபரிதீநாஂ விகாரஹேதுத்வஂ தத்வத் தத ஏவ

‘நித்யத்வஂ’ காலாநவச்சிந்நத்வம்.’யாதாத்ம்யம்’ உக்தப்ரகாரம்; அயதாஸாக்ஷாத்காரோஸ்மதாதீநாமபி பரைரப்யுபகத இதி தத்வ்யுதாஸாய’யாதாத்ம்யஸாக்ஷாத்காரோக்திஃ’. அஜ்ஞாநஂ அவித்யா; தத்கார்யஂ பேதப்ரமஃ. ஆதிஷப்தேநாநுஷ்டாபநாதி கரிஹ்யதே. உபதேஷாதிவ்யவஹாரோ ஹி உபதேஷ்யார்த தத்வாசகாதிகாரிஷிஷ்யாசார்யப்ரயோஜநபேதாதிநாநாவிதபேததர்ஷநமூலஃ. பேததர்ஷநஂ சாஜ்ஞாநேநைவ கரிதமிதி த்வந்மதம். ததஷ்சாஜ்ஞாந தத்கார்யநிவரித்தௌ கதஂ தத்கார்யபரம்பராநுவரித்திரிதி வ்யாகாதாபஸித்தாந்தஷாஸ்த்ராநாரம்போபதேஷாபாவநிஷ்பலபரிஷ்ரமத்வஷ்ருதிவிரோதாதிதோஷஷதமுந்மிஷேதிதி பாவஃ.
அத்வைதஜ்ஞாநாதஜ்ஞாநநிவரித்தாவபி வாஸநாதிவஷாத்பேதப்ரமஸ்யாநுவரித்திஂ தஸ்ய சாபந்தகத்வமாஷங்கதே ‘அதேதி’.’தக்தபடாதிவதிதி’ யதா தக்தபடாதேஃ படாதிப்ரதிபாஸவிஷயத்வேபி ந படாதிகார்யகரத்வம், தத்வதத்ர பேதப்ரமஸ்யாநுவரித்தஸ்யாபி ந ஸஂஸாரஹேதுத்வமிதி பாவஃ.’நைததுபபத்யதே’ இதி ‘தரிஷ்டாந்தமாத்ரமுக்தஂ, நதூபபத்திஃ, ப்ரத்யுதாநுபபத்திஷ்ச வித்யத இதி பாவஃ. அநுபபத்திஂ ஸோதாஹரணாமாஹ ‘மரீசிகேதி’. ஏவமத்ர ப்ரஸங்கஃ விப்ரதிபந்நபேதஜ்ஞாநமத்வைதஜ்ஞாநபாதிததயா மித்யார்தவிஷயமிதி நிஷ்சிதஂ சேத், ந ஸ்வவிஷயாநுரூபப்ரவரித்திஹேதுஃ ஸ்யாத்; யதா பாதிதாநுவரித்தஂ மரீசிகாஜலஜ்ஞாநம் இதி. ஏவஂ ச பாதிதாநுவரித்தபேதஜ்ஞாநஂ தக்தபடாதிவத் ந ஸ்வகார்யகரமிதி பாதிதாநுவரித்திபலாபாவாத் ஸ்வேஷ்டவ்யாகாத இதி பாவஃ. ஷ்ருதமாத்ரபக்ஷேபி நிர்விஷேஷவிஷயஸாக்ஷாத்காரஷ்ரவணயோர்விஷயாநதிரேகேணாஜ்ஞாநநிவரித்திரநுபபந்நேதி கரித்வாத ஸர்வேஷ்வரே பாதிதாநுவரித்திஸ்வரூபஂ தூஷயதி ‘ந சேதி’. ஈஷ்வரத்வாதேவ பூர்வமஜ்ஞ இதி வக்துஂ ந ஷக்யதே, அநீஷ்வரத்வப்ரஸங்காத். ஈஷ்வரோபி சேத் பூர்வமஜ்ஞஃ, தஸ்ய ஷாஸ்த்ராதிகமோபி ந ஸம்பவதி, தததிகஜ்ஞாநவதோந்யஸ்ய ஷாஸ்த்ரோபதேஷ்டுரபாவாத். பாவேபி ஸ ஏவேஷ்வரோநீஷ்வரோ வா ஸந் குதஃ ஸித்தஜ்ஞாந இத்யநவஸ்தாதிதோஷாத். ந ச ப்ரவாஹேஷ்வரபாரம்பர்யமஸ்தி, தஸ்ய தூஷிதத்வாத். ந சேஷ்வரஃ ஸ்வகரிதேந ஷாஸ்த்ரேண தத்த்வமவகச்சதி, வேதாநித்யத்வாந்யோந்யாஷ்ரயாதிப்ரஸங்காத். ந சாநாதீநேவ வேதாந் ஸ்மரித்வா தைரர்தமதிஜகாம; ஸ்மரித்யாதிஹேதோஃ பூர்வோபலம்பஸ்யாப்யுபதேஷ்ட்ரபாவாதிதுஃஸ்தத்வாத், இத்யாதிதோஷாநபிப்ரேத்யோக்தஂ’பூர்வமஜ்ஞஸ்யேத்யாதி’. ஈஷ்வரஸ்ய பூர்வமஜ்ஞத்வே ஷாஸ்த்ராதீநஜ்ஞாநத்வே ததுபதேஷ்ட்ரந்தரஸத்பாவே ப்ராந்த்யநுவரித்தௌ ச ஷ்ருதிஸ்மரிதிவிரோதமாஹ ‘யஃ ஸர்வஜ்ஞ’ இதி. ஸ்வரூபதஃ ப்ரகாரதஷ்ச ஸர்வஂ ஜாநாதி வேத்தீதி விவக்ஷயா ஸர்வஜ்ஞஸர்வவிச்சப்தயோரபுநருக்திஃ; ஸர்வஂ விந்ததி ப்ராப்நோதீதி வா ஸர்வவித்.
ஏவமுபதேஷஸ்ய ஹேத்வநுபபத்திருக்தா. அதோபதேஷ்டரிதாபி நோபபத்யத இத்யாஹ ‘கிஞ்சேதி’.’இதாநீந்தநேதி’. ந கேவலமீஷ்வரகரிதஃ ப்ரதம ஏவோபதேஷோநுபபந்நஃ, அபித்வத்யதநோபீதி; குமதிமடபதிபரம்பராயாஃ ஷிஷ்யாந்நகுக்ஷிம்பரேஃ ஷிஷ்யாத்யபாவாத்ப்ராயோபவேஷநஂ ப்ரஸஜ்யத இதி பாவஃ. அஜ்ஞாதோபதேஷபக்ஷாநுபபத்திமபிப்ரேத்யாஹ ‘ஸ்வரூபநிஷ்சயேதி’. ந ஹ்யேதேநுபலப்தார்தாஃ, நாபி ஸந்திக்தார்தாஃ, நாபி விப்ரலம்பகாஃ, ந ச பரோக்தாநுவாதிநஃ, நாபி பாலோந்மத்தாதிவத்யதோபநதஜல்பாகாஃ, இதி பாவஃ.’கஸ்மா’ இதி. ஸ்வஸ்மை பரஸ்மை வா? பூர்வத்ர பிந்நதயா நிஷ்சிதாய, அந்யதா வா? பிந்நதயேத்யத்ராபி ஸத்யதயா நிர்ணீதாய, அஸத்யதயா வா? பரஸ்மா இத்யத்ராபி தாத்த்விகாய, அதாத்த்விகாய வா? அதாத்த்விகத்வேபி ததா ப்ரதீதாய, அந்யதா வா? இதி விகல்ப்ய ப்ரஷ்ட்ரே ததுத்தரஂ வக்தவ்யமித்யர்தஃ. தத்ர ஸ்வஸ்யைவ பிந்நஸ்ய ஸத்யத்வநிஷ்சயேபஸித்தாந்தாஜ்ஞத்வாதிதோஷப்ரஸங்கஃ. அஸத்யத்வநிஷ்சயே வந்த்யாதநயாதிப்ய இவாநுபதேஷஃ. அபிந்நதயா நிஷ்சிதாய ஸ்வஸ்மை சேத், அர்ஜுநாதிப்ரதிபாஸமந்தரேண ஸர்வதோபதேஷஃ ஸ்யாத்; ந ச தத்ரோபதேஷஸ்ய கிஞ்சித்ப்ரயோஜநமஸ்தி; பரஸ்மை தாத்த்விகாயேதி து ஷரீரபேதேபி பவாந்நாப்யுபகச்சதி; அதாத்த்விகதயைவ ப்ரதீதாய பரஸ்மை சேத், பூர்வவதேவாநிர்வசநீயத்வேநாஸத்த்வேந வா நிஷ்சிதேப்யஃ ப்ரதிபிம்பவந்த்யாஸுதாதிப்யோப்யுபதேஷப்ரஸங்கஃ; அதாத்த்விகஸ்யைவ பரஸ்ய தாத்த்விகத்வபோதே து தத்த்வவேதித்வமேவ ந ஸ்யாதிதி ந தத்த்வோபதேஷித்வஸித்திரிதி ஸ்திதே, பரமார்தத ஏகத்வேபி ப்ராந்த்யா பிந்நதயா ப்ரதீயமாநேப்யோ பாதகஜ்ஞாநபலேநாபிந்நதயா நிஷ்சிதேப்யஷ்சேதி பக்ஷஂ ஷங்கதே ‘ப்ரதிபிம்பவதிதி’. தூஷயதி ‘நேதி’. அநுபபத்திஂ விவரிணோதி ‘ந ஹீதி’.’அநுந்மத்த’ இதி ஈஷ்வராதேருந்மாத ஏவ பவதா ஸ்வீகரிதஃ ஸ்யாதிதி பாவஃ.’கோபீதி’ கிமுதேஷ்வர இதி பாவஃ.’அநந்யத்வஂ ஜாநந்நிதி’ அநந்யத்வமஜாநந்தோ பாலாதயஃ காமமுபதிஷேயுஃ; அத்ரோபதேஷ்டுரந்யத்வாத்யவஸாயே ப்ராந்தத்வாதிப்ரஸங்க இதி பாவஃ.’கமபீதி’ லௌகிகமலௌகிகஂ வா தரிஷ்டார்தமதரிஷ்டார்தஂ வா, கிஂ புநர்மோக்ஷார்தமித்யர்தஃ.
பாதிதாநுவரித்திஸ்வரூபமப்யுபகம்ய பூர்வஂ தூஷணாந்தரமுக்தம்; இதாநீஂ தந்மதே ததேவ ந ஸித்யதீத்யாஹ ‘பாதிதேதி’. உபபாதயதி ‘பாதகேநேதி’. ந ஹி காரணாபாவே கார்யஂ கடேத, ந ச தோஷநிவரித்தௌ ப்ராந்திநிவரித்திர்ந ஸ்யாதிதி வக்துஂ

யுக்தம்.’அநாதேரிதி’. ஸ்வரூபதஃ ப்ரவாஹதோ வா அநாதேரந்யாநிவர்த்யதயைதாவந்தஂ காலமநுவரித்தஸ்ய பேதஜ்ஞாநகாரணபூதஸ்ய தோஷஸ்ய யதி அத்வைதஜ்ஞாநேநாபி நாஷோ ந ஸ்யாத், நித்யஸஂஸாரித்வஂ ப்ரஹ்மணஃ ஸ்யாதிதி பாவஃ. அத்ராஜ்ஞாநாதேரிதி கஷ்சித்பாடஃ, தத்ராதிஷப்தேந பேதப்ரமஸ்தத்விஷயஷ்ச கரிஹ்யதே. பரைருதாஹரிதே தரிஷ்டாந்தே பாதிதாநுவரித்தேருபபத்திமாஹ ‘த்விசந்த்ரேதி’.’பாரமார்திகேதி’ ந ஹி பாரமார்திகஂ பாத்யேத, ததாஸதி பாதாபாதவிப்லவப்ரஸங்காதிதி பாவஃ.’த்விசந்த்ரஜ்ஞாநஹேதோரிதி’ ந ஹி பாதகஜ்ஞாநேந பூர்வஜ்ஞாநஸ்ய காரணஂ பாத்யதே, இந்த்ரியாதேரபி பாதப்ரஸங்காத். அதோ விஷய ஏவாரோபிதஸ்தததிஷ்டாநவிஷயேண விருத்தாகாரக்ராஹிணா ஜ்ஞாநேந பாத்யஃ. ந சாத்ர திமிராதித்விசந்த்ரஜ்ஞாநஸ்ய சந்த்ரைகத்வஜ்ஞாநஸ்ய வா விஷயஃ. பவதஸ்து ஸமஸ்தபேதப்ரமோபாதாநஸ்யாஜ்ஞாநவாஸநாதேஃ ஸாக்ஷிசைதந்யவிஷயத்வாத், பாதகஜ்ஞாநஸ்ய சாத்விதீயாத்மவ்யதிரிக்தஸமஸ்தபாவகோசரத்வாத், காரணஸ்யாப்யநாதேர்பாத ஏவேதி பாவஃ.’யுக்தேதி’ ஸாமக்ர்யநுவரித்தௌ கார்யாநுவரித்திருபபந்நேதி பாவஃ. யதி ப்ராந்திரநுவரித்தா கதஂ தர்ஹி தத்கார்யவிஸ்மயபயாதிநிவரித்திரித்யத்ராஹ ‘அநுவர்தமாநமபீதி’.’ப்ரபலஷப்தேந’ பரபக்ஷே பேதப்ரமதத்பாதகயோரவிஷேஷஃ ஸூசிதஃ. த்வயோரபி ஹி அஜ்ஞாநகாரணத்வஂ தைராஷ்ரிதம், அந்யதா ஸத்யத்வயப்ரஸங்காத். ததாச ஸதி கிஂ கஸ்ய பாதகஂ பாத்யஂ வா?. ந ச தோஷமூலத்வஂ பாதகஜ்ஞாநஸ்யாஜ்ஞாதமிதி வாச்யம், ப்ரதமமேவ ஷ்ரவணவேலாயாஂ ப்ரஹ்மவ்யதிரிக்தஸமஸ்தமித்யாத்வப்ரத்யயாத். ந சாஜ்ஞாதமிதி தாவதா தத்த்வஸித்திஃ; ஸத்யரஜதபாதகேந ஷுக்திகாஜ்ஞாநேநாஜ்ஞாததோஷேணாபி தத்த்வதோ ரஜதஸ்வரூபபாதாபாவாத். தோஷமூலத்வாவிஷேஷேபி பூர்வத்வபரத்வாப்யாஂ பாத்யபாதகவ்யவஸ்தேதி சேத், ந; தோஷமூலத்வே ஜ்ஞாதே ஸதி பரத்வஸ்யாகிஞ்சித்கரத்வாத், ப்ராந்ததயாவகதேநோக்தஸர்வபாதகவாக்யவத். அந்யதா ஷூந்யமேவ தத்த்வமிதி மாத்யமிகவாக்யேந தோஷமூலதயா ஜ்ஞாதேநாபி பரத்வமாத்ரேண ஸஂவிந்மாத்ரஸ்யாபி பாதஃ ஸ்யாத்.
அத காரணஸ்யாபி பாத்யதயா விஷயத்வாபாரமார்திகத்வலக்ஷணஂ தரிஷ்டாந்தாத்வைஷம்யஂ விவரிண்வந் பாதிதாநுவரித்த்யஸம்பவஂ நிகமயதி ‘இஹ த்விதி’.’ந கதஞ்சிதபி’ அநாத்யஜ்ஞாநேந வா பேதஜ்ஞாநவாஸநாதிபிர்வேத்யர்தஃ. ஜ்ஞாதஂ வா அஜ்ஞாதஂ வேதி விகல்பாபிப்ராயேணோபக்ராந்தாமுபதேஷகாரணாத்யநுபபத்திஂ விகல்பஸ்போரணேநோபஸஂஹரதி ‘அத இதி’.’ஸுதராமிதி’ ஜாநதஸ்து பாதிதாநுவரித்தௌ தரிஷ்டாந்தமாத்ரமபி தாவதஸ்தி; அஜாநத உபதேஷே ஸோபி நாஸ்தீதி பாவஃ.
உபதேஷஸ்ய காரணாத்யநுபபத்திருக்தா, அதாநர்தக்யமாஹ ‘கிஞ்சேதி’. ப்ரதிபிம்பவத்ப்ரதீயமாநேப்ய இத்யாதிநா பூர்வமேவ ஜீவாஜ்ஞாநபக்ஷஸ்யாபி தூஷிதத்வாத்ப்ரஹ்மாஜ்ஞாநபக்ஷே அதிகதூஷணமிதமுச்யதே. தே கலு’ஏகமேவ ப்ரஹ்மாவித்யாஷபலமேக ஏவ ஜீவஃ; ஸ்வப்நதரிஷ இவைகஸ்யைவ தஸ்ய ப்ரமாத் ஸ்வப்நதரிஷ்டபுருஷாதய இவாந்யே ஜீவாதயஃ ப்ரதிபாந்தி; தஸ்யைகஸ்யைவாநிஷ்சிததேஷவிஷேஷஸ்திதேரநிர்ணீதகாலேந பவிஷ்யதா தத்த்வஜ்ஞாநஜாகரேண ஸமஸ்தஃ ப்ரபஞ்சோ஀பி ஸ்வப்நப்ரபஞ்சவத்பாத்யதே’ இதி வர்ணயந்தி. தத்ராயமுபதேஷ்டா வாஸுதேவாதிர்குருஃ ஸ ஏவ, தத்தரிஷ்டோ வா? ஷிஷ்யோப்யர்ஜுநாதிஃ ஸ ஏவ, தத்தரிஷ்டோ வா? இதி விகல்பமபிப்ரேத்ய குருஃ ஸ ஏவேதி பக்ஷே, தூஷணமாஹ ‘குரோரிதி’.’ஸகார்யஸ்யேதி’ ஷிஷ்யாசார்யத்வாதேரபீதி பாவஃ; தேநோபதேஷ்ட்ரபாவஃ ப்ரஷ்ட்ரபாவ உபதேஷபரிகராபாவஷ்சோக்தோ பவதி. குரோஸ்தத்தரிஷ்டத்வபக்ஷமநுவததி ‘குருரிதி’. ந ஹி ஸ்வப்நதரிஷா கல்பிதபுருஷவிஜ்ஞாநேந ஸ்வப்நோ பாத்யேத; தத்வதத்ராபி குரோர்ஜ்ஞாநேந ப்ரபஞ்சபாதாபாவாத்தத்பாதாயோபதேஷஃ ஸப்ரயோஜந இதி பாவஃ. தூஷயதி ‘ஷிஷ்யேதி’.
‘அயஂ பாவஃ’ ந தாவதத்ரார்ஜுநாதிஃ ஸ ஏவ ஜீவ இதி தரிதீயகல்பே ப்ரமாணமுபலபாமஹே; ந ச’அயஂ மம ஷிஷ்யோ ஜீவோ முக்தோ பவிஷ்யதி, அஹஂ த்வநேந ஸ்வப்நதரிஷேவ கல்பிதஃ’ இத்யாசார்யோபி மந்யதே, ததா ஸதி ஸ்வஸஂஹாரகாரிணே மஹாபகாரிணே தஸ்மை நோபதிஷேத், ஸ்வயஂ ஹி ஸ்வப்நஸ்வபாவாந்நியமேநைவ நிவரித்தஃ ஸ்யாதிதி ந மோக்ஷோபாயமாசரேத்; ஷிஷ்யோபி யதி ஸ்வப்நதரிஷ்டவத்குருஂ மந்யேத, ததோ ந ஷ்ருணுயாத். குருதஜ்ஜ்ஞாநவிஷேஷயோஃ ஸ்வப்ராந்திகல்பிததயா ஸ்வயமேவ தஜ்ஜ்ஞாநவிஷயவிஷேஷஂ ஜாநந் ததஃ கிமர்தஂ ஷ்ருணோதி? ஸ்வகல்பிதோபதேஷ்டரிஜநிதோபதேஷப்ரமாத் ஸ்வப்ராந்திநிவரித்திரிதி ச ஹாஸ்யம், தமந்தரேணாபி ஸ்வப்ரத்யக்ஷப்ரமாதபி தந்நிவரித்த்யுபபத்தேஃ. ந ச ஜ்ஞாதார்தேப்யர்ஜுநேத்ய யாவத் ப்ரமநிவரித்திர்தரிஷ்யதே, அதஃ ஷிஷ்யோப்யாசார்யவத்ஸமஸ்தப்ரபஞ்சஸ்வப்நதரிஷாந்யேநைவ தரிஷ்ட இதி சதுர்தஃ கல்பஃ பரிஷிஷ்யதே. ததஷ்ச ஷுகவாமதேவாதிஜ்ஞாநவதர்ஜுநாதிஜ்ஞாநமபி நாஜ்ஞாநநிவர்தகமிதி நிஷ்பலஃ ஷிஷ்யாசார்யாணாஂ கரிஷ்ணார்ஜுநாதீநாஂ த்ரிவர்கபரித்யாகேநாபவர்கார்த ப்ரயாஸ இதி ஷாஸ்த்ராரம்போநுபபந்நஃ.
அத பரிஹாஸகாகுபூர்வமபச்சேதநயமாஷங்க்ய பரிஹரதி ‘கல்பிதத்வேபீத்யாதிநா’. ஏவமுபதேஷாநுபபத்தௌ தஸ்ய

ஸர்வத்ரஷ்டுரேகஸ்யாபி ஜீவஸ்ய கதாசிதபி மோக்ஷாயோகாத் ஷாஸ்த்ரப்ரயோஜநமபி நாஸ்தீதி ததோபி ஷாஸ்த்ராரம்பாநுபபத்திரிதி பலிதம். ஏவஂ ஷாஸ்த்ரோபதேஷஸ்ய ததுபதேஷ்டுஸ்தச்ச்ரோதுஸ்தத்ப்ரயோஜநஸ்ய சாநுபபத்தௌ ஸாமாந்யதஃ ஸர்வஸ்மிந்நபி பரமதே தூஷிதே கிமவாந்தரதூஷணைரித்யந்யபரதயோபஸஂஹரதி ‘இதி கரிதமிதி’. கரிதஂ அலமித்யர்தஃ.’அஸமீசீநவாதைரித்யநேந’ பாஸ்கராதிமதேப்யேவஂவிததூஷணஷதஂ ஷாரீரகபாஷ்யாத்யுக்தஂ ஸ்மாரிதம்.

—————

தேஹிநோऽஸ்மிந்யதா தேஹே கௌமாரம் யௌவநம் ஜரா
ததா தேஹாந்தரப்ராப்திர்தீரஸ்தத்ர ந முஹ்யதி–13-

யதா தேஹிந:-எப்படி ஆத்மாவுக்கு,
அஸ்மிந் தேஹே-இந்த உடலில்
கௌமாரம் யௌவநம் ஜரா-பிள்ளைப் பிராயமும் இளமையும்,
மூப்பும் ததா தேஹாந்தரப்ராப்தி-அப்படியே வேறு உடலும் வந்து சேருகிறது
தீர தத்ர ந முஹ்யதி-தீரன் அதில் கலங்கமாட்டான்.

ஆத்மாவுக்கு இவ்வுடலில் எங்ஙனம் பிள்ளைப் பிராயமும் இளமையும், மூப்பும் தோன்றுகின்றனவோ
அங்ஙனமே மற்றொரு சரீரப் பிறப்புந் தோன்றுகிறது. தீரன் அதில் கலங்கமாட்டான்.

ஒருவன் குழந்தையாய்க் காளையாகிப் பிறகு கிழவனாகிறான் இந்த மாறுதல்களெல்லாம் ஒரே மனிதனிடத்து உண்டாகின்றன.
குழந்தையாக இருந்தவன் ஒருவன், காளையானவன் மற்றொருவன் என்று சொல்லுதல் பொருந்தாது.
அங்ஙனமே ஓர் உடலைவிட்டு இன்னோர் உடலுக்குப் போகிறவனும் அதே ஆள்.
ஞானிக்கு இவ்வுண்மை சுவானுபவமாக விளங்குவதால் அவன் மனக்கலக்க மடைவதில்லை.
பின்பு மனங்கலங்காதிருந்து பழகுபவன் தீரன் அல்லது ஞானி ஆவதற்குத் தன்னை ஆயத்தப்படுத்துகிறான்.
மாறுபாடு யாவும் உடலினுடையது என்றும், மாறாத்தன்மை ஆத்மாவினுடையதென்றும் அறிபவன் தீரன்.
ஆத்மா நித்தியப்பொருள் எனினும் அதற்குக் குளிர் வெப்பம், இன்ப துன்பம் முதலியன இருப்பது இயல்புதானே
என்ற எண்ணம் வரலாம். அதைப் பற்றிய உண்மை வருமாறு:

ஏகஸ்மிந் தேஹே வர்தமாநஸ்ய தேஹிநஃ கௌமாராவஸ்தாஂ விஹாய யௌவநாத்யவஸ்தாப்ராப்தௌ
ஆத்மந ஸ்திரபுத்த்யா யதா ஆத்மா நஷ்ட இதி ந ஷோசதி, தேஹாத் தேஹாந்தர ப்ராப்தௌ அபி
ததா ஏவ ஸ்திர ஆத்மா இதி புத்திமாந் ந ஷோசதி. அத ஆத்மநாஂ நித்யத்வாத் ஆத்மாநோ ந ஷோகஸ்தாநம்.
ஏதாவத் அத்ர கர்தவ்யம் ஆத்மநாஂ நித்யாநாம் ஏவ அநாதி கர்ம வஷ்ய தயா தத்தத் கர்மோசித தேஹஸஂ ஸ்பரிஷ்டாநாஂ
தைரேவ தேஹைஃ பந்தநிவரித்தயே ஷாஸ்த்ரீயஂ ஸ்வவர்ணோசிதஂ யுத்தாதிகம் அநபிஸஂஹிதபலஂ கர்ம குர்வதாம்
அவர்ஜநீயதயா இந்த்ரியைஃ இந்த்ரியார்த ஸ்பர்ஷாஃ ஷீதோஷ்ணாதி ப்ரயுக்த ஸுகதுஃகதா பவந்தி,
தே து யாவச்சாஸ்த்ரீயகர்மஸமாப்தி க்ஷந்தவ்யா இதி.இமம் அர்தம் அநந்தரம் ஏவ ஆஹ

ஆத்மநாமஷோசநீயத்வாய நித்யத்வமுக்தம், தத்ராத்மநித்யத்வே ஜந்மமரணாதிப்ரதீதிவ்யவஹாரௌ கதமிதி ஷங்காஂ தரிஷ்டாந்தேந பரிஹரதி ‘தேஹிந’ இதி.’அஸ்மிந்’ இதி நிர்தேஷாபிப்ரேதமாஹ ‘ஏகஸ்மிந்நிதி’. தேஹஸ்யாவஸ்தாத்ரயாந்வயநிதர்ஷநாதபி தேஹிந்யேவ தந்நிதர்ஷநமுசிதமித்யபிப்ராயேணாஹ ‘தேஹே வர்தமாநஸ்யேதி’. கௌமாரஂ யௌவநஂ ஜரா இதி க்ரமநிர்தேஷஸூசிதார்தஸ்வபாவபலிதமுக்தஂ’விஹாயேதி’. கௌமாரயௌவநத்யாகயோரபி ஷோகவிஷேஷநிமித்தத்வாத்தத்வ்யவச்சேதார்தஂ யதாஷப்ததாத்பர்யவ்யக்த்யர்தஂ சோக்தஂ’ஆத்மந’ இத்யாதி. பால்யாவஸ்தாநிவரித்தாவப்யாத்மநஃ ஸ்திரத்வபுத்திர்ஹி தத்விநாஷநிமித்தஷோகாபாவஹேதுஃ; ஸோத்ராபி ஸமாந இத்யர்தஃ.’தேஹாந்தரப்ராப்திஃ’ இத்யத்ராந்தரஷப்தஸூசிதஂ பூர்வதேஹத்யாகாக்யஂ ஷோகப்ரஸஞ்ஜகஂ தர்ஷயதி ‘தேஹாதிதி’. தீரஷப்தஸ்ய ப்ரகரணவிஷேஷிதோர்தஃ’ஸ்திர ஆத்மேதி புத்திமாநிதி’.’அஷோச்யாந்’ இத்யாதிநா ப்ராகுக்தேந ஸங்கமயதி ‘அத’ இதி.

ஏவஂ ஷ்லோகத்வயேந க்ரமாத் ப்ராப்யஂ நிவர்த்யஂ ச வ்யஞ்ஜிதம், அதாத்ர ஹரித்கதஂ ப்ராபகவிஷயோத்தரஷ்லோகத்வயபலிதஂ ஸங்கலய்ய ஸங்கதமாஹ ‘ஏதாவதிதி பந்தநிவரித்தய’ இத்யந்தஃ’அமரிதத்வாய கல்பதே’ 2.15 இத்யஸ்யார்தஃ. ஷுத்தஸ்வபாவாநாஂ ஸஂஸாராநுபபத்திபரிஹாராயோக்தஂ’அநாதீதி’. கர்மவஷ்யதயா, ந த்வநிர்வசநீயாஜ்ஞாநாதிவஷ்யதயேதி பாவஃ. ஸ்வதோத்யந்தஸமாநாநாமாத்மநாஂ தேஹபோகாதிவைஷம்யஸித்த்யர்தமுக்தஂ’தத்தத்கர்மேதி’.’தேஹைர்பந்தநிவரித்தய’ இதி, தேஹைர்யோ பந்தஸ்தஸ்ய நிவரித்தய இத்யர்தஃ. யத்வா தேஹஃ கர்ம குர்வதாமித்யந்வயஃ. ததா து பந்தகா ஏவ தேஹாமோக்ஷஸாதநௌபயிகாஃ ஸம்பவந்தீதி அவதாரணாபிப்ராயஃ.’ஷாஸ்த்ரீயமிதி’. அந்யதேஷ்வரஷாஸநாதிலங்கநாத்தண்ட ஏவ ஸ்யாதிதி பாவஃ.’ஸ்வவர்ணோசிதமிதி’, ந து த்வயா யுத்தாதிகஂ பரித்யஜ்ய பைக்ஷஂ சர்துஂ ஷ்ரேய இதி பாவஃ. அமரிதத்வஹேதுத்வாயோக்தஂ’அநபிஸஂஹிதேதி’. ப்ரதிகூலஸ்வபாவஸ்ய கதஂ கர்தவ்யத்வமிதி ஷங்காநிவர்தகதுஷப்தத்யோதிதமவர்ஜநீயத்வஂ திதிக்ஷிதவ்யத்வே ஹேதுஃ, இத்யேதாவதத்ர கர்தவ்யமித்யந்வயஃ.

————-

14. மாத்ராஸ்பர்ஸாஸ்து கௌந்தேய ஸீ÷க்ஷதாஷ்ணஸுகது:கதா:
ஆகமாபாயிநோऽநித்யாஸ்தாம்ஸ்திதிக்ஷஸ்வ பாரத

கௌந்தேய-குந்தியின் மகனே,
ஸீதோஷ்ண ஸுகது:கதா:-குளிரையும் வெப்பத்தையும், இன்பத்தையும் துன்பத்தையும்,
மாத்ராஸ்பர்ஸா: து-இயற்கையின் தீண்டுதல்கள்,
ஆகமாபாயிந:-உண்டாகி அழிபவை
அநித்யா:-அநித்யமானவை
பாரத – தாந் ஸ்திதிக்ஷஸ்வ-பாரதா, அவற்றைப் பொறுத்துக் கொள்.

குந்தியின் மகனே, குளிரையும் வெப்பத்தையும், இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் தரும் இயற்கையின்
தீண்டுதல்கள் தோன்றி மறையும் இயல்புடையன. என்றுமிருப்பனவல்ல. பாரதா, அவற்றைப் பொறுத்துக் கொள்.

கண், செவி முதலிய ஐம்பொறிகள் அதனதன் புலனாகிய வடிவம், ஒலி முதலியவைகளில் உலவுகின்றன.
அதனால் உலகம் வேண்டப்படுபவை, வேண்டப்படாதவைகளாகப் புலனாகி இன்ப துன்பங்களை விளைவிக்கின்றன.
இந்திரியங்களுக்கு விஷயமாகும் பொழுது தோன்றவும், விஷயமாகாதபொழுது அவைகள் மறையவும் செய்கின்றன.
ஒரு வேளையில் இன்பம் தருகிற அதே பொருள் மற்றொரு வேளையில் துன்பம் தருகிறது.
குளிர் அல்லது வெப்பம் இதற்குச் சான்று. இன்பம் தரும் உணவு நோய் வாய்ப் பட்டிருக்கும் போது துன்பம் தருகிறது.
ஆகையால் அவையாவும் அநித்தியமானவைகள். அவைகளைப் பொறுத்துப் பழகுபவன் உறுதியைப் பெறுகிறான்.
திதிøக்ஷ அல்லது பொறையைப் பழகுதல் நல்வாழ்க்கைக்கு ஓர் இன்றியமையாத சாதனமாகிறது.
அத்தகையவன் இன்ப துன்பங்களுக்கு ஆளாவதில்லை; ஞானத்துக்குத் தகுதியுடையவன் ஆகிறான்.
தகுதி அவனுக்கு எப்படி வந்து அமைகிறது என்று கேட்கின், அதற்கு விடை வருகிறது:

ஷப்தஸ்பர்ஷரூபரஸகந்தாஃ ஸாஷ்ரயாஃ தந்மாத்ராகார்யத்வாத் மாத்ரா இதி உச்யந்தே. ஷ்ரோத்ராதிபிஃ தேஷாஂ ஸ்பர்ஷாஃ ஷீதோஷ்ண மரிதுபருஷாதிரூபஸுகதுஃகதா பவந்தி. ஷீதோஷ்ணஷப்தஃ ப்ரதர்ஷநார்தஃ, தாந் தைர்யேண யாவத்யுத்தாதிஷாஸ்த்ரீயகர்மஸமாப்தி திதிக்ஷஸ்வ. தே ச ஆகமாபாயி த்வாத் தைர்யவதாஂ க்ஷந்துஂ யோக்யாஃ. அநித்யாஃ ச ஏதே பந்தஹேதுபூதகர்மநாஷே ஸதி, ஆகமாபாயித்வேந அபி நிவர்தந்தே இத்யர்தஃ.
தத்க்ஷாந்திஃ கிமர்தா? இத்யத ஆஹ

ஆத்மநித்யத்வப்ரகரணபர்யவஸாநே வக்தவ்யோப்யயமர்தஸ்தாத்பர்யாதிஷயாத்ஸஹஸோச்யத இத்யாஹ ‘இமமர்தமநந்தரமிதி’. ஆபிர்மீயந்தே ஷப்தாதய இதி ஷ்ரோத்ராதீநீந்த்ரியாணி மாத்ரா இதி’ஷங்கராத்யுக்தாப்ரஸித்தயோஜநாவ்யுதாஸாய மாத்ரா-ஷப்தார்தமாஹ ‘ஷப்தேதி’.’ஸாஷ்ரயா’ இதி. குணவிஷிஷ்டத்ரவ்யஸ்ய ஹி தந்மாத்ராகார்யத்வமிதி பாவஃ.’தந்மாத்ராகார்யத்வாதிதி’. தந்மாத்ராணாஂ மாத்ராஷப்தவாச்யத்வே தாவந்நாஸ்தி விவாதஃ.’ஷப்தமாத்ரா, ஸ்பர்ஷமாத்ரா’ இத்யாதிப்ரயோகாஷ்ச ஸந்தி. ததஷ்ச தத்கார்யத்ரவ்யஸ்யாபி ததேகத்ரவ்யத்வாத்தச்சப்தகோசரத்வமுபபந்நமிதி பாவஃ. கர்மவ்யுத்பத்தேரபி பாவவ்யுத்பத்தேஃ ப்ரஸித்திப்ரகர்ஷஂ விஷயஸம்பந்தஸ்யைவ ச ஸாக்ஷாத்ஸுகாதிஹேதுத்வஂ மத்வா ஸ்பர்ஷஸ்ய ப்ரதிஸம்பந்த்யந்தரஂ நிர்திஷந் ஸமாஸார்தமப்யாஹ ‘ஷ்ரோத்ராதிபிஸ்தேஷாஂ ஸ்பர்ஷா’ இதி. ஷீதோஷ்ணஷப்தயோருபலக்ஷணத்வஂ ஸமாஸார்தஂ சாஹ ‘ஷீதோஷ்ணமரிதுபருஷாதிரூபேதி’. ஏவஂ ஹேதுபலபாவஂ விஹாய ஷீதோஷ்ணதாஃ ஸுகதுஃகதாஷ்சேதி யோஜநாயாஂ பரிதக்வ்யபதேஷவையர்த்யமிதி பாவஃ. ஸங்க்ராமே ஷீதோஷ்ணயோரப்ரஸக்தத்வாத்கிமர்தமிதமுச்யத இத்யத்ராஹ ‘ஷீதோஷ்ணஷப்தஃ ப்ரதர்ஷநார்த’ இதி. ஷஸ்த்ரபாதாதேரிதி ஷேஷஃ. ஷீதோஷ்ணாதிகஂ து தேஷு தேஷு வர்ணாஷ்ரமதர்மேஷு யதாஸம்பவஂ க்ராஹ்யம்.’தீரம்’ இதி வக்ஷ்யமாணம் 2.15’தீரஸ்தத்ர’ 2.13 இதி பூர்வோக்தஂ சாகரிஷ்யாஹ ‘தாந் தைர்யேணேதி’. யத்வாத்ரைவ’கௌந்தேய பாரத’ ஷப்தாப்யாஂ க்ஷத்ித்ரயாயாமுத்பந்நஸ்ய விஷிஷ்டக்ஷத்ித்ரயஸாந்தாநிகஸ்ய தே தைர்யமேவோசிதமிதி ஸூசிதம். யதா தபஷ்சர்யாயாஂ யாகாதௌ ச வாதாதபக்ஷுத்பிபாஸாபஷ்வாலம்பாதயோ யாவத்தத்கர்மஸமாப்தி க்ஷந்தவ்யாஃ, ததாத்ராபி ஷஸ்த்ரபாதஷத்ருவதாதயஃ. தஸ்மாதவர்ஜநீயேந்த்ரியார்தஸ்பர்ஷநிமித்ததுஃகாநாஂ ஷோகேந துஷ்பரிஹரத்வாந்நிரர்தகே ஷோகே திதிக்ஷைவ யுக்தேதி பாவஃ. அத்ர ஸுகாஂஷஸ்ய க்ஷமா நாம உபேக்ஷயா அநுத்ஸேகஃ. தத்ராபி ஹேதுராகமாபாயித்வமேவ. அநித்யஷப்தஸ்யாபௌநருக்த்யாயாஹ ‘பந்தேதி’. அநித்யஷப்தோத்ர ப்ரவாஹநித்யதாநிஷேதகஃ.’நித்யாஃ’ இதி பதச்சேதேந நித்யாநுபந்திதயா திதிக்ஷிதவ்யத்வத்யோதநே து மந்தம். முக்தௌ ததபாவாச்ச ப்ரவாஹதோபி நித்யத்வஂ நாஸ்தீதி பாவஃ.

—————-

15. யம் ஹி ந வ்யதயந்த்யேதே புருஷம் புருஷர்ஷப
ஸமது:கஸுகம் தீரம் ஸோऽம்ருதத்வாய கல்பதே

ஹி-ஏனெனில்,
புருஷர்ஷப-புருஷர்களில் சிறந்தவனே,
ஸமது:கஸுகம்-இன்பமுந்துன்பமும் நிகரென,
யம் தீரம் புருஷம்-எந்த தீர புருஷன், ந வ்யதயந்தி-கலங்க வைப்பதில்லையோ,
ஸ: அம்ருதத்வாய கல்பதே-அந்த தீரன் சாகாதிருக்கத் தகுவான்.

யாவன் இவற்றால் துயர்ப்படான், இன்பமுந்துன்பமும் நிகரெனக் கொள்வான்,
அந்த தீரன், சாகாதிருக்கத் தகுவான்.

உடல் என்னும் புரியிலே வாசம் பண்ணுபவன் புருஷன் எனப்படுகிறான்.
பொருள்களைப் புலன்கள் வாயிலாகச் சேர்வதால் உடலின் கண் இன்ப துன்பங்கள் தப்பாமல் வந்தமையும்.
அவ்வுடலைத் தான் என்று எண்ணுபவன் துன்புறுவது திண்ணம்.
ஆத்ம சொரூபத்திலேயே நிலைத்திருப்பவனது மனம் அசைவதில்லை.
அமைதியே வடிவெடுத்தவனாக அவன் இருக்கிறான். நிலையற்ற நிகழ்ச்சிகளால் சஞ்சலப்படாதிருப்பது
அவனது உள்ளத் தெளிவைக் காட்டுகிறது. ஆதலால் அவன் தீரன் அல்லது பேரறிவுடையவன் ஆகிறான்.
சாகாநிலையாகிய மோக்ஷத்துக்கு அவனே தகுதியுடையவன்.

இவ்வுலக நிகழ்ச்சிகளை முறையாகப் பயன்படுத்தி நம்மைத் தீரர்களாக்குதற்கு நாம் இவ்வுலகில் வந்துள்ளோம்.
அஞ்ஞானம் அகலுகின்றவளவு துக்க நிவர்த்தியும் வந்தமைகிறது. உள்ளது எது என்ற ஆராய்ச்சி அடுத்த படியாக வருகிறது:

யஂ புருஷஂ தைர்யயுக்தம் அவர்ஜநீயதுஃகஂ ஸுகவந்மந்யமாநம் அமரிதத்வஸாதநதயா ஸ்வவர்ணோசிதஂ யுத்தாதிகர்ம அநபிஸஂஹிதபலஂ குர்வாணஂ ததந்தர்கதாஃ ஷஸ்த்ரபாதாதிமரிடுக்ரூரஸ்பர்ஷா ந வ்யதயந்தி ஸ ஏவ அமரிதத்வஂ ஸாதயதி, ந த்வாதரிஷோ துஃகாஸஹிஷ்ணுஃ இத்யர்தஃ. அதஃ ஆத்மநாஂ நித்யத்வாத் ஏதாவத் அத்ர கர்தவ்யம் இத்யர்தஃ.
யத்து ஆத்மநாஂ நித்யத்வஂ தேஹாநாஂ ஸ்வாபாவிகஂ நாஷித்வஂ ச ஷோகாநிமித்திம் உக்தம்’கதாஸூநகதாஸூஂஷ்ச நாநுஷோசந்தி பண்டிதாஃ’ (கீதா 2.11) இதி; தத் உபபாதயிதும் ஆரபதே

தத்க்ஷமா கிமர்தேதி’, கிஂ தரிஷ்டார்தத்வாத்? உதாதரிஷ்டார்தத்வாத்? உத ஸ்வரஸவாஹித்வேநாவர்ஜநீயத்வாத்?. ந ப்ரதமஃ, துஃகரூபதயோபலம்பாத்; ந த்விதீயஃ, குருவதகுலக்ஷயாதிரூபாதர்மபஹுலத்வாத்; ந தரிதீயஃ, யுத்தாந்நிவரித்த்யைவ ஷஸ்த்ரபாதாத்யபாவாதிதி பாவஃ. திதிக்ஷார்ஹத்வத்யோதநாய’தீரம்’ இதி பதம். ஸுகதுஃகவைஷம்யாஜ்ஞத்வப்ரமஂ தயோஃ ஸமபரிமாணத்வாதிப்ரமஂ ச வ்யுதஸ்யந் கிமர்தேதி ஷங்காஂ ச ப்ரதிவததி ‘அவர்ஜநீயதுஃகஂ ஸுகவந்மந்யமாநமிதி’. யதா ஹ்யாரோக்யதாம ஔஷதாதிக்லேஷஂ ஸுகஸாதநத்வாத்ஸுகவந்மத்வா ப்ரவர்ததே, யதா சார்தார்தீ ஸமுத்ரதரணாதிக்லேஷம்; ததா தாபத்ரயநிவரித்திஂ நிரதிஷயாநந்தஂ ச லிப்ஸுஃ ததுபாயநாந்தரீயகதுஃகஂ ஸுகவதேவ மந்யேதேதி பாவஃ. தஸ்கராதிஷ்வபி ஸம்பாவிதஸ்ய த்வந்த்வதிதிக்ஷாமாத்ரஸ்ய மோக்ஷே ஹேதுத்வவ்யுதாஸாயோக்தஂ’அமரிதத்வஸாதநதயேத்யாதி’.’ஏதே’ இத்யஸ்ய தாத்பர்யமவர்ஜநீயத்வஂ ச தர்ஷயிதுமுக்தஂ’ததந்தர்கதா’ இதி. வ்யதயந்தி, அப்ராப்தத்வதியா பரிதாபேந சாலயந்தீத்யர்தஃ; ந து பீடயந்தீதி.’மரிதுக்ரூரஸ்பர்ஷா’ இதி. மரிதுஸ்பர்ஷஸ்யாப்யுபாத்ராநாத். யத்தச்சப்தரூபபரோக்ஷநிர்தேஷேந’புருஷர்ஷப’ இதி விபரீதகாக்வா ச பலிதமாஹ ‘ஸ ஏவேதி’.’த்வாதரிஷஃ’ அஸ்தாநஸ்நேஹாத்யாகுலஃ. அநந்தரஷ்லோகார்தப்ரஸங்காயாத்மநாஷப்ரதீகாரநைரபேக்ஷ்யாய ச நிகமயதி ‘ஆத்மநாஂ நித்யத்வாதிதி’.’ஏதாவதிதி’ திதிக்ஷாமாத்ரஂ, ந து ஷோகாதி.’அத்ரேதி’, ஆகமாபாயிநாஂ தத்த்வஜ்ஞாநேந நிவர்திஷ்யமாணஸந்தாநாநாஂ அமரிதத்வலக்ஷணபரமபுருஷார்தோபாயாநுஷ்டாநேவர்ஜநீயஸந்நிதீநாஂ ஸந்நபாதாதிதுஃகாநாமாகதாவித்யர்தஃ.’கர்தவ்யமிதி’, அகரணே த்வபவர்கரூபபலாபாவஃ, ஸ்வதர்மபரித்யாகேந ப்ரத்யவாயஃ, தைர்யாத்யபாவநிமித்தாகீர்த்யாதிப்ரஸங்கஷ்ச ஸ்யாதிதி பாவஃ.

——————–

16. நாஸதோ வித்யதே பாவோ நாபாவோ வித்யதே ஸத:
உபயோரபி த்ருஷ்டோऽந்தஸ்த்வநயோஸ்தத்த்வதர்ஸிபி:

அஸத: பாவ ந வித்யதே-இல்லாததற்கு இருப்பது என்பது இல்லை,
ஸத: அபாவ ந வித்யதே-உள்ளதற்கு இல்லாதது என்பது இல்லை,
அநயோ உபயோ அபி அந்த:-இந்த இரண்டுக்குமுள்ள தத்துவம்
தத்த்வதர்ஸிபி: த்ருஷ்டா-தத்துவ தரிசிகள் உணர்வார்.

இல்லாதது உண்மையாகாது. உள்ளது இல்லாததாகாது.
உண்மை யறிவார் இவ்விரண்டுக்குமுள்ள வேற்றுமை யுணர்வார்.

தத்துவ தர்சனம் என்பது உண்மையைக் காணுதல். உண்மையைக் காண்பதற்கே உயிர்கள் முயன்று வருகின்றன.
தேடிய பொருளைக் கண்டெடுத்தவர்க்கு மேலும் தேடித்திரிய வேண்டிய அவசியமில்லை.
உள்ளது எது என்று தேடுவது உயிர்களின் இயல்பு. இருப்பதை உரியதாக்கிக் கொள்ளச் செய்யும் முயற்சியே
வாழ்க்கை என்று அழைக்கப்படுகிறது. கோடைக்காலத்தில் நதியின் நீர் ஒடுங்கியிருக்கும் போது
நெடுந்தூரத்துக்கு நனைந்த பூமி அதில் கண்ணுக்குத் தென்படுகிறது.
ஆயினும் அதைச் சாகுபடிக்கு உரியதாக்கிக்கொள்ள யாரும் முயலுவதில்லை.
ஏனென்றால் மாரிக்காலத்தில் மீண்டும் பெருக்கெடுத்து ஓடும் பிரவாகத்துக்கு அது உட்படும்.
நாளைக்குப் பயன்படாது போகுமாதலால் இன்றே அது பயனற்றதென்று கருதப்படுகிறது.
தத்துவ தர்சிகள் தேகத்தையும் அதினின்று தோன்றும் சுக துக்கங்களையும் அங்ஙனம் கருதுகின்றனர்.
முன்பு ஒரு காலத்தில் நம் தேகம் இல்லை. இடையில் அது வந்துள்ளது. பின்பு அது இல்லாமற்போம்.
ஆகையால் இடையில் இருக்கும்பொழுதும் உண்மையில் அது இல்லாததே-அபாவமே.
கனவில் வந்துள்ள செல்வம் வந்திருக்கும்பொழுதும் உண்மையில் இல்லை.

தேகம் அஸத்து, அதாவது இல்லாதது. ஏனென்றால் அதனிடத்து பாவமில்லை; இருக்கின்றேன் என்ற உணர்ச்சியில்லை.
முன்பு இல்லாதது இடையில் வந்து, இறுதியில் மறைவது விகாரப்படும் தன்மையது.
ஆதலால் அது இருக்கும்பொழுதும் இல்லாததெனத் தள்ளத் தகுந்தது.
அதனிடத்திருந்து வரும் சுகதுக்கங்களையும் அப்படியே புறக்கணிக்க வேண்டியது பெரியோர் கடமை.
ஆத்மாவோ ஸத்து, அதாவது உள்ளது. ஏனென்றால் அதனிடத்து உணர்வு உண்டு.
இருக்கிறேன் என்ற உணர்ச்சி அல்லது பிரஞ்ஞை வடிவமானது அது.
பிரஞ்ஞையானது காலத்தால், தேசத்தால் அல்லது அவஸ்தையால் அடிபடாதது.
ஒரு விகாரத்தையும் அது எடுப்பதில்லை. மாறுபாடு என்பது ஆத்மாவுக்கு இல்லை.
அது நித்தியமாய் உள்ளது. மேலும் அதன் ஸ்வரூபம் வருமாறு:

அஸதோ தேஹஸ்ய ஸத் பாவோ ந வித்யதே ஸதஃ ச ஆத்மநோ ந அஸத் பாவஃ. உபயோஃ தேஹா த்மநோஃ உபலப்யமாநயோஃ யதோபலப்தி தத்த்வதர்ஷிபிஃ அந்தோ தரிஷ்டஃ.
நிர்ணயாந்தத்வாத் நிரூபணஸ்ய நிர்ணய இஹ அந்தஷப்தேந உச்யதே. தேஹஸ்ய அசித்வஸ்துநோஃ அஸத்த்வம் ஏவ ஸ்வரூபம், ஆத்மநஃ சேதநஸ்ய ஸத்த்வம் ஏவ ஸ்வரூபம்; இதி நிர்ணயோ தரிஷ்டஃ இத்யர்தஃ.
விநாஷஸ்வபாவோ ஹி அஸத்த்வம், அவிநாஷஸ்வபாவஷ்ச ஸத்த்வம். யதா உக்தஂ பகவதா பராஷரேண’தஸ்மாந்ந விஜ்ஞாநமரிதேஸ்தி கிஞ்சித் க்வசித்கதாசித்த்விஜ வஸ்துஜாதம்.’ (வி0 பு0 2.12.43)’ஸத்பாவ ஏவஂ பவதோ மயோக்தோ ஜ்ஞாநஂ யதா ஸத்யமஸத்யமந்யத்’ (வி0 பு0 2.12.45)’அநாஷீ பரமார்தஷ்ச ப்ராஜ்ஞைரப்யுபகம்யதே. தத்து நாஷி ந ஸஂதேஹோ நாஷித்ரவ்யோபபாதிதம்৷৷’ (வி0 பு0 2.14.24)’யத்து காலாந்தரேணாபி நாந்யாஂ ஸஂஜ்ஞாமுபைதி வை. பரிணாமாதிஸஂபூதாஂ தத்வஸ்து நரிப தச்ச கிம்৷৷’ (வி0 பு0 2.13.100) இதி
அத்ராபி’அந்தவந்த இமே தேஹாஃ’ (கீதா 2.18)’அவிநாஷி து தத்வித்தி’ (கீதா 2.17) இதி உச்யதே. ததேவ ஸத்த்வாஸத்த்வவ்யபதேஷஹேதுஃ இதி கம்யதே. அத்ர து ஸத்கார்யவாதஸ்ய அஸங்கத்வாத் ந தத்பரோயஂ ஷ்லோகஃ. தேஹாத்மஸ்வபாவாஜ்ஞாநமோஹிதஸ்ய தந்மோஹஷாந்தயே ஹி உபயோஃ நாஷித்வாநாஷித்வரூபஸ்வபாவவிவேக ஏவ வக்தவ்யஃ.
ஸ ஏவ’கதாஸூநகதாஸூஂஷ்ச நாநுஷோசந்தி’ (கீதா 2.11) இதி ப்ரஸ்துதஃ. ஸ ஏவ’அவிநாஷி து தத்வித்தி’ (கீதா 2.17)’அந்தவந்த இமே தேஹாஃ’ (கீதா 2.18) இத்யநந்தரம் உபபாத்யதே; அதோ யதோக்த ஏவ அர்தஃ.
ஆத்மநஃ து அவிநாஷித்வஂ கதம் உபபத்யதே இதி அத்ர ஆஹ

நாஸதஃ’ இதி ஷ்லோகஂ வ்யவஹிதப்ரகரிதஸ்தாபநோபக்ரமதயாவதாரயதி ‘யத்த்விதி’.’ஸ்வாபாவிகஂ’ பரிணாமி ஸ்வபாவஸ்யாவஷ்யம்பாவி, ந து ஹேதுநிரபேக்ஷஂ ஷோகாநிமித்தஂ ஷோகநிமித்தவிரோதி, ஷோகாபாவநிமித்தமித்யர்தஃ. இதஃபூர்வஂ ஸ்வபாவகதநமாத்ரத்வாத்’உபபாதயிதுமித்யுக்தம்’. அஸ்யாபி ஷ்லோகஸ்யோபபாதநார்தஂ ப்ரதிஜ்ஞாமாத்ரரூபத்வாத்’ஆரபத’ இத்யுக்தம். ஸதஸத்பாவாபாவாதிஷப்தாநாஂ ப்ரகரணோசிதமர்தவிஷேஷஂ விவரிண்வந் வ்யாக்யாதி ‘அஸத’ இதி. அஸதஃ ஸதஷ்சேதி வ்யாக்யேயம். தஸ்ய ப்ரகரணாதிவிஷேஷிதார்தப்ரதிபாதநஂ ‘தேஹஸ்யாத்மந’ இதி.’அநயோரிதி’ நிர்தேஷபலிதமுக்தஂ ‘உபலப்யமாநயோரிதி’. தத்த்வதர்ஷநஸ்ய’துஷப்தத்யோதிதாமுபலம்பாநதிவரித்திமபிப்ரேத்யாஹ’ ‘யதோபலப்திதத்த்வதர்ஷிபிரிதி’. ஏதேந தத்ப்ரஹ்ம, தத்பாவஸ்தத்த்வமிதி’ஷங்கரோக்தமபஹஸிதம்’. ஸச்சப்தநிர்திஷ்டஸ்ய நித்யஸ்ய விநாஷாயோகாதந்தஷப்தஸ்ய நிர்ணயார்தத்த்வம். தத்ர ஷப்தவரித்திப்ரகாரம், இஹ தேஹாத்மவிவேகப்ரகரணே’தத்த்வதர்ஷிபிரித்யாதிஸந்நிதௌ’ ச தஸ்யைவௌசித்யஂ சாஹ ‘நிர்ணயாந்தத்வாதிதி’. நநு தேஹஸ்ய ஸத்பாவோ ந வித்யத இத்யயுக்தஂ ப்ரத்யக்ஷாதிவிரோதாத்; ஆத்மநோஸத்பாவோ ந வித்யத இதி சாயுக்தம், “அஸதேவேதமக்ர ஆஸீத்” சாஂ.உ.6.2.1 இத்யாதிஸகலநிஷேததஷாயாஂ தஸ்யாப்யஸச்சப்தவாச்யத்வாத். அவஸ்தாவிஷேஷாபேக்ஷயாபி ஸத்த்வமஸத்த்வஂ ச தேஹாத்மநோர்த்வயோரபி ஸமாநம். அதோ பாஷ்யாந்தரவத் ஸத்கார்யவாதாதிவிஷயதயா அயஂ ஷ்லோகோ வ்யாக்யேய இத்யத்ராஹ ‘தேஹஸ்யேதி’.’அசித்வஸ்துநஃ சேதநஸ்ய’ இதி பதாப்யாஂ ஸத்த்வாஸத்த்வயோஃ ஸ்வபாவத்வே ஹேதுஃ, சிதசித்விஷயதயா ஸதஸச்சப்தயோஃ ப்ரயோகஷ்ச ஸூசிதஃ.

நந்வேவமபி தேஹாத்மநோ ஸதஸத்த்வசோத்யஂ ந பரிஹரிதமித்யத்ராஹ ‘விநாஷேதி’. ஹிஷப்தேந ப்ரயோகப்ரஸித்திர்த்யோதிதா, தாமேவ தர்ஷயதி ‘யதோக்தமிதி’. தஷஷ்லோக்யாஂ வஸ்த்வவஸ்த்வஸ்திநாஸ்திஸத்யாஸத்யஷப்தாநாஂ ஷாரீரகபாஷ்யே புராணோபக்ரமோபஸஂஹாராதிநா தத்ப்ரகரணோபக்ரமோபஸஂஹாராதிநா மத்யே’மஹீ கடத்வஂ கடதஃ கபாலிகா’ வி.பு.2.15.42 இத்யாதிநா ச ஸவிகாரத்வேநைவாவஸ்துத்வோபபாதநாத் ஷ்ருதிஸ்மரித்யந்தரப்ரத்யக்ஷாத்யநுரோதாச்ச நிர்விகாரஸவிகாரதயா நித்யாநித்யசேதநாசேதநவிஷயத்வஂ ஸ்தாபிதம். வ்யவஹாரார்ஹத்வாநர்ஹத்வாதிவிஷயௌ ஸதஸச்சப்தௌ, தயோஃ பரமார்தாபரமார்தவிஷயஸத்யாஸத்யஷப்தாப்யாஂ கதமைகார்த்யமிதி ஷங்காயாஂ நாஷாநாஷயோரேவ பரமார்தாபரமார்தாதிஷப்தப்ரயோகஹேதுத்வே மஹர்ஷிவசநமுபாதத்தே ‘அநாஷீதி’. விநாஷோபலக்ஷிதபரிணாமவரித்த்யாதிபிஃ பூர்வாவஸ்தாப்ரஹாணேந ஸஂஜ்ஞாந்தரயோகாதேவ அவஸ்துஷப்தவாச்யத்வஂ, ததபாவாச்ச வஸ்துஷப்தவாச்யத்வமித்யஸ்மிந்நர்தே ஸ்பஷ்டோக்திஂ தர்ஷயதி ‘யத்த்விதி’. அத்ரோத்தரஷ்லோகத்வயைகார்த்யாச்சாயமேவார்த இத்யாஹ அத்ராபீதி. ஏதேந க்வசிச்சேதநவிஷயாஸச்சப்தோபி தேவாதிநாமரூபப்ரஹாணாத்யவஸ்தாவிஷேஷாபேக்ஷயேத்யுக்தஂ பவதி. ஸ்வரூப தஸ்து நிர்விகாரத்வாத் ஸச்சப்தவாச்யத்வமேவ; ஷ்லோகயோஃ வ்யுத்க்ரமேணோபபாதநஂ’நாஸதஃ’ இதி க்ரமாபேக்ஷயா. ததஃ கிமித்யத்ராஹ

‘ததேவேதி’. ப்ரதிஜ்ஞாதஸ்யார்தஸ்ய ஹேதுர்ஹ்யநந்தரஂ வாச்யஃ. தத்தேதுத்வஂ சாத்ர ஸ்வரஸதோவகம்யமாநஂ பரித்யஜ்யார்தாந்தரபரத்வஂ வ்யாக்யாதுஂ ந யுக்தமிதி பாவஃ.
குதரிஷ்டிகல்பிதவ்யாக்யாஂ தூஷயதி ‘அத்ரேதி’. ந ஹ்யத்ர வைஷேஷிகாதிநிராஸஃ, ஏகவிஜ்ஞாநேந ஸர்வவிஜ்ஞாநப்ரதிஜ்ஞோபபாதநஂ ஸாங்க்யஸித்தாந்தோபந்யாஸாதிர்வா ப்ரக்ரியதே. ந ச ஸத்கார்யவாதேந தேஹாத்மவிவேகோபபாதநஂ ஷோகஷாந்திர்வா ஸித்த்யேத். ஸர்வஸ்ய நித்யத்வாச்சேதநாநாமபி நித்யத்வவர்ணநமஸித்தஸ்யாத்யந்தாஸித்தேந ஸாதநமிதி பாவஃ. உக்தார்தபரத்வே மஹாப்ரகரணஸங்கதிமாஹ ‘தேஹேதி’. யதஜ்ஞாநாந்மோஹஃ, தஸ்யைவ ஹி ஜ்ஞாபநஂ தந்நிவரித்தயே ஸ்யாதிதி பாவஃ. அத்ர’தந்மோஹஷாந்தயே’ இதி த்விதீயாத்யாயார்தஸங்க்ரஹஷ்லோகஃ ஸூசிதஃ. ஸத்கார்யவாதே பூர்வோத்தரவிரோதமபிப்ரயந் ஸ்வோக்தஸ்யாவாந்தரப்ரகரணஸங்கதிமப்யாஹ ‘ஸ ஏவேதி’ வாக்யத்வயேந.’அநந்தரமிதி’. நஹி மாத்ரயாப்யந்யவ்யவதாநமஸ்தீதி பாவஃ.’ப்ரஸ்துத உபபாத்யத’ இதிஷப்தாப்யாமபௌநருக்த்யஂ தர்ஷிதம். உபஸஂஹரதி ‘அத’ இதி.’யதோக்தஂ ஏவேத்யவதாரணேநாந்யேஷாமபி’ வ்யாக்யாதரி஀ணாமஸத்ப்ரதிபாஸா நிவர்த்யந்தே. யத்தூக்தஂ யஜ்ஞஸ்வாமிநா ‘அஸச்சப்தேநாஷுபஂ ரஜஸ்தமஸ்தகார்யஂ துஃகாதிகஂ கரிஹ்யதே. ஸச்சப்தேந து ஸத்த்வதத்கார்யஸுகாதிகம். பாவாபாவஷப்தாப்யாஂ சாப்யுதயாநப்யுதயபர்யாயௌ பூத்யபூதீ. உபயோரபி தரிஷ்டோந்த இதி ச ராஷித்வயஸ்ய நஷ்வரத்வமுச்யதே. ததஷ்ச பூர்வோக்தத்வந்த்வதிதிக்ஷாஹேதுபூததுஃகாத்மகத்வநஷ்வரத்வயோரேவ ப்ரபஞ்சநஂ கரிதஂ பவதி’ இதி. ததயுக்தம்; ரஜஸ்தமஃப்ரபரிதீநாமஸதாதிஷப்தைருபாதாநே ப்ரகரணாத்யயோகாத்; ஏததபிப்ராயேண ச’ஸ ஏவ ப்ரஸ்துத’ இத்யுக்தம். நநு’மாத்ராஸ்பர்ஷாஸ்து’ இதி ஷ்லோகே மாத்ராஷப்தேந ஸத்த்வாதிகுணா உச்யந்தே. ததா ச கபிலாஸுரீயகே ‘குணாஃ குணமாத்ராஃ, குணலக்ஷணஂ குணா அவயவஂ ஸத்வஂ ரஜஸ்தம இதி குணா இத்யுச்யந்தே. ஸத்த்வாதிகுணாநாஂ குணாஷ்ச தேஷாஂ மாத்ரா அபதிஷ்யந்தே. தத்ர தத்த்வதர்ஷநதாபயநாஷஸ்வபாவதாப்ரஸந்நேந்த்ரியதாஸுகஸ்வப்நபோதநதேதி ஸத்த்வமாத்ரா இத்யாதௌ உபகரணேஷு ச மாத்ராஷப்தஃ ப்ரயுஜ்யதே.’லகுமாத்ரஃ பரிவ்ரஜேத்’ இத்யாதிஷு மாத்ராஷப்தேந ஷப்தாதிவிஷயக்ரஹணே து ஷீதோஷ்ணஷப்தபௌநருக்த்யஂ ச ஸ்யாத்’ இதி. ததப்யஸத் மாத்ராஷப்தஸ்ய ஸத்த்வாதிஷு முக்யப்ரயோகாபாவாதந்யத்ராபி ப்ரஸித்த்யபாவாதத்ராப்ரஸித்தார்தஸ்வீகாரஹேத்வபாவாச்ச. ஷீதோஷ்ணஷப்தபௌநருக்த்யஂ து ஸாமாந்யவிஷேஷபரத்வாத், ப்ரதர்ஷநார்தத்வாச்ச பரிஹரிதம். அஸ்து தர்ஹி ப்ரஸ்துதயோஃ ஸுகதுஃகயோரேவ ஸதஸச்சப்தாப்யாஂ க்ரஹணம். மைவஂ; தயோரேவ அப்யுதயாநப்யுதயரூபத்வவிவக்ஷாயாஂ தத்தேதுதயா வ்யதிரேகநிர்தேஷாயோகாத். ஸுகதுஃகயோர்துஃகஸுககாரணத்வநிர்தேஷஷ்ச லோகவேதவிருத்தஃ. ஸுகாதிநைஷ்வர்யநிவரித்த்யாதிகதநஂ ச ப்ரஸ்துதாநுபயுக்தம். ஏவஂ யோஜநாந்தரேஷ்வபி தூஷணமூஹ்யம். அதோ மஹாப்ரகரணபூர்வாபராதிஸங்கதேர்யதோக்த ஏவார்தஃ.

————-

17. அவிநாஸி து தத்வித்தி யேந ஸர்வமிதம் ததம்
விநாஸமவ்யயஸ்யாஸ்ய ந கஸ்சித்கர்துமர்ஹதி

அவிநாஸி து-அழிவற்றது தான் என்று,
தத் வித்தி:-அதை அறிந்து கொள்.
யேந இதம் ஸர்வம்-எதனால் இவை அனைத்தும்,
ததம்-வியாபிக்கப் பட்டிருக்கிறதோ
அஸ்ய அவ்யயஸ்ய-அந்த அழிவற்றதற்கு,
விநாஸம் கர்தும் கஸ்சித் ந அர்ஹதி-அழிவை ஏற்படுத்த யாருக்கும் இயலாது.

இவ்வுலக முழுவதிலும் பரந்து நிற்கும் பொருள் அழிவற்ற தென்றறி; இது கேடற்றது;
இதனை யழித்தல் யார்க்கும் இயலாது.

ஆகாசத்தில் அதாவது வெட்டவெளியில் திடீரென்று மேகங்கள் தோன்றுகின்றன.
நீக்கமற எங்கும் பரவியுள்ள வெட்ட வெளியைப் பிளவுபடுத்த அம்மேகங்களுக்கு இயலாது.
பெரியதாகப் பரிணமிப்பதும் சிறியதாக ஒடுங்குவதும் மேகத்துக்கு உண்டு.
ஆனால் ஆகாசத்துக்குக் கூடுதல் குறைதல் இல்லை. அங்ஙனம் சிதாகாசத்தில் அதாவது
அறிவு வெளியில் ஜகத் தோன்றவும், நிலைபெற்றிருக்கவும், மறையவும் செய்கிறது.
அதனால் சிதாகாசத்தில் ஒருவித மாறுதலும் உண்டாவதில்லை.
அதைக் கூட்டவோ, தேய்க்கவோ, மறைக்கவோ யாருக்கும் இயலாது. சாக்ஷியாக உள்ளது அது.

தத் ஆத்மதத்த்வம் அவிநாஷி இதி வித்தி, யேந ஆத்மதத்த்வேந சேதநேந தத்வ்யதிரிக்தம் இதம் அசேதநதத்த்வஂ ஸர்வஂ ததஂ வ்யாப்தம். வ்யாபகத்வேந நிரதிஷயஸூக்ஷ்மத்வாத் ஆத்மநோ விநாஷாநர்ஹஸ்ய தத்வ்யதிரிக்தோ ந கஷ்சித் பதார்தோ விநாஷஂ கர்தும் அர்ஹதி, தத்வ்யாப்யதயா தஸ்மாத் ஸ்தூலத்வாத். நாஷகஂ ஹி ஷஸ்த்ரஂ ஜலாக்நிவாய்வாதிகஂ நாஷ்யஂ வ்யாப்ய ஷிதிலீகரோதி. முத்கராதயஃ அபி ஹி வேகவத்ஸஂயோகேந வாயும் உத்பாத்ய தத்த்வாரேண நாஷயந்தி; அத ஆத்மதத்த்வம்

அவிநாஷி. தேஹாநாஂ து விநாஷித்வம் ஏவ ஸ்வபாவ இத்யாஹ

அத ப்ராப்யவிஷேஷணதயா ததநுவேஷாத் புருஷார்தபூதஸ்ய ஸஹஸைவ ஷோகநிவரித்திஹேதோராத்மநித்யத்வஸ்ய’நாஸதஃ’ இதி ஷ்லோகே சரமப்ரதிஜ்ஞாதஸ்யாபி புத்திஸ்தக்ரமேண ப்ரதமமுபபாதநஂ க்ரியதே இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘ஆத்மநஸ்த்விதி’.’துஷப்தேந’ ஜநநமரணாதேஃ ஸர்வலோகஸாக்ஷிகத்வாத், “ஏதேப்யோ பூதேப்யஃ ஸமுத்தாய தாந்யேவாநு விநஷ்யதி’ பரி.உ.2.4.12 இதி தேஹஸமாநயோகக்ஷேமத்வஷ்ரவணாச்ச கதமாத்மநோ தேஹாத்விஷேஷஃ?. இத்யபிப்ரேதம். ஏவமபி விஷேஷோஸ்தீதி ஷ்லோகஸ்ததுஷப்தார்தஃ. தச்சப்தார்தஂ நபுஂஸகதாத்பர்யஂ ப்ரதிஜ்ஞாஂஷஂ தத்ராப்யாஷ்ரயஸாத்யதர்மயோர்பேதஂ ச வ்யநக்தி ‘ததாத்மதத்த்வமிதி’. ந விநஷ்டுஂ ஷீலமஸ்யேத்யவிநாஷி. ஹேத்வஂஷப்ரதிபாதகத்விதீயபாதஂ வ்யாகுர்வந் ஸர்வஷப்தஸ்ய வாக்யாந்வயௌசித்யப்ராப்தஂ ஸங்கோசஂ இதந்த்வநிர்தேஷஸ்வாரஸ்யஸூசிதஂ பாஹ்யாநாஂ பராக்த்வஂ தத்விபர்யயேணாத்மநஃ பலிதஂ சேதநத்வஂ தத ஏவாசேதநே சேதநஸ்யாத்மத்வேந வ்யாப்திஂ ச கமயதி ‘யேநேதி’. சேதநஸமுதாயேந அசேதநஸமுதாயஃ திலதைலதாருவஹ்ந்யாதிவத்யதாஂஷஂ வ்யாப்த இத்யர்தஃ. யத்வா ஸர்வாசேதநாநுப்ரவேஷயோக்யத்வமிஹ விவக்ஷிதமித்யுபயதாபி நாத்மாணுத்வவிரோதஃ.
‘அத்ராயஂ ப்ரயோகஃ’ ஆத்மா ஷஸ்த்ராத்யதீநவிநாஷோ ந பவதி, தத்வ்யாபகத்வேந ததஃ ஸூக்ஷ்மத்வாத், யதாகாஷஃ. வ்யதிரேகேண வா யோ யததீநவிநாஷஃ, ஸ ததஃ ஸூக்ஷ்மோ ந பவதி, யதா வாயுவிநாஷ்யோ தீபஃ இதி. இமஂ ப்ரயோகஂ வ்யஞ்ஜயந் ப்ரயோகாந்தரபரதயோத்தரார்தஂ வ்யாசஷ்டே ‘வ்யாபகத்வேநேதி’.’விநாஷாநர்ஹஸ்யேத்யவ்யயஷப்தார்தஃ’. தஸ்ய ஹேதுஃ’நிரதிஷயஸூக்ஷ்மத்வாதிதி’. இதஂ ச நிரதிஷயஸூக்ஷ்மத்வமசேதநாபேக்ஷயா.’கஷ்சித்’ இத்யஸ்யேஷ்வரோபீதி பரஸ்ய வ்யாக்யா ஸ்வதர்ஷநவிருத்தேத்யபிப்ராயேணாஹ ‘தத்வ்யதிரிக்தஃ கஷ்சித்பதார்த’ இதி. தர்மிநிர்தேஷோயம். ஆத்மநோ விநாஷஂ கர்துஂ நார்ஹதீதி ஸாத்யார்தஃ. தத்ர ஹேதுமாஹ ‘தத்வ்யாப்யதயா தஸ்மாத்ஸ்தூலத்வாதிதி’. தஸ்மாத்ஸ்தூலத்வாதித்யேவ ஹேதுஃ.

தஸ்யாஸித்திபரிஹாராயோக்தஂ ‘தத்வ்யாப்யதயேதி’. வ்யாப்திபூர்வஂ தரிஷ்டாந்தமாஹ ‘நாஷகமிதி’. கடாதிநாஷகமுத்கராதாவநைகாந்த்யமாஷங்க்ய பரிஹரதி ‘முத்கரேதி’.
‘அயமபிப்ராயஃ’ ந தாவந்முத்கராதேஃ ஸஂயோகமாத்ரஂ கடாதிநாஷகம், முத்கரோபரிஸ்தாபிதகடஸ்ய நாஷப்ரஸங்காத். நாபி வேகமாத்ரம், அஸஂயோகேபி த்வஂஸப்ரஸங்காத். நாபி ததுபயமாத்ரஂ, வேகவத்தரிணஸஂயோகேபி ப்ரஸங்காத். ந ச வேகவத்த்ரவ்யவிஷேஷஸஂயோகோ நாஷகஃ, தஸ்யைவ பரிஷ்டபாகஸஂயோகே நாஷாதர்ஷநாத். அதோ வேகவத்காடிந்யாதிவிஷிஷ்டத்ரவ்யவிஷேஷபாகவிஷேஷஸஂயோகவிஷேஷ ஏவ நாஷக இத்யவிவாதம். ததா ச வாயுவிஷேஷோத்பத்திரபி ப்ராயஷஃ ப்ரத்யக்ஷஸித்தத்வாதவிவாதா. வாயோஷ்ச தத்தத்த்ரவ்யாநுப்ரவேஷேந நாஷகத்வஂ கடிநதரஷப்தாபிகாதஸங்க்ஷோப்யமாணபதர்தேஷ்வப்யுபகதம். ஏவஂ ஸதி க்லரிப்தகாரணபாவஸ்யாத்ராபி வித்யமாநஸ்ய வாயுவிஷேஷஸ்ய நாஷஹேதுத்வஂ அவஷ்யாப்யுபகமநீயம். ஸ ச வாயுர்கடாத்யபேக்ஷயா ஸூக்ஷ்மஃ. யத்ர து வேகாபாவேப்யாக்ரமணாதிமாத்ரேண நாஷகத்வம், தத்ர முத்கராவயவநுந்நகடாதித்ரவ்யாவயவவிஷேஷா பாகாந்தரஂ ஸ்வஸ்மாத் ஸ்தூலதரமநுப்ரவிஷ்ய பிந்தந்தி, ஆக்ரமணமூலாந்தரவாயுநிஸ்ஸரணவஷாத்வா வாயுபூரிதபஸ்த்ரிகாக்ரமணாதிஷ்விவேதி.’அத’ இதி, உக்தஹேதுத்வயேந ஷஸ்த்ராதேரநாஷகத்வாத். ஆத்மநோபி ஸூக்ஷ்மதரஸ்ய தந்நாஷகஸ்யாந்யஸ்யாதர்ஷநாதீஷ்வரஸ்யாபி தந்நாஷஸங்கல்பாபாவாதிதி பாவஃ.

———————

18. அந்தவந்த இமே தேஹா நித்யஸ்யோக்தா: ஸரீரிண:
அநாஸிநோப்ரமேயஸ்ய தஸ்மாத்யுத்யஸ்வ பாரத

அநாஸிந:-அழிவற்றான்,
அப்ரமேயஸ்ய-அளவிடத்தகாதான்,
நித்யஸ்ய-நித்தியன்,
ஸரீரிண: இமே தேஹா-ஆத்மாவினுடைய இந்த வடிவங்கள்,
அந்தவந்த உக்தா:-அழியக் கூடியவையாக என்பர்,
தஸ்மாத் யுத்யஸ்வ பாரத-ஆதலால் பாரதா, போர் செய்.

ஆத்மா நித்தியன்; அழிவற்றான்; அளவிடத்தகாதான். எனினும் அவனுடைய வடிவங்கள்
இறுதியுடையன என்பர். ஆதலால் பாரதா, போர் செய்.

கடல் இருந்தபடி இருக்க அதனுள் நீர் இடம் மாறி அமைகிறது; ஆறாக ஓடுகிறது; பனிக்கட்டியாக உறைகிறது.
ஆத்மாவில் அது போன்ற மாறுதல் இல்லை. ஆதலால் ஆத்மா நித்தியம்.
குட்டையில் உள்ள நீர் ஆவியாகக் கிளம்பிக் குட்டைக்கு நாசம் ஏற்படுகிறது.
ஆத்மாவினிடத்து அத்தகைய நாசம் ஒன்றுமில்லை. மேலும் மனம் மொழிக்கு எட்டாமையினால் அது அளப்பறியதாகிறது.
கடலில் ஏற்படுகிற மாறுதல் உடலிலும் உண்டாகிறது. குட்டைக்கு வருகிற நாசம் போன்று ஆக்கைக்கு
மரணம், தகனம் ஆகியவைகள் வாயிலாக நாசம் வருகிறது. தேகத்தின் தன்மையை மனதைக் கொண்டும்,
மற்றொரு தேகத்தைக் கொண்டும், அறிவைக் கொண்டும் அளந்தெடுக்கமுடியும். ஆத்மாவை அப்படி மதிப்பிடமுடியாது.

பொருளைப்பற்றி வந்த மயக்கத்தால் அர்ஜுனன் போர் புரிய மாட்டேன் என்கிறான்.
மயக்கம் கொள்ளுதலும், போர் முனையினின்று பின்வாங்குதலும், அதாவது
தன் கடமையைச் செய்யாது ஒழிதலும் ஒருவிதத்திலும் பார்த்தனுக்குப் பொருந்தாது.
ஆதலால் பார்த்தா, போர்புரிக என்கிறார் பகவான்.
ஆதலால் போர்புரிக என்ற பல்லவியை இன்னும் பல தடவை கேட்கிறார்கள்.

‘திஹ உபசயே’ இதி உபசயரூபா இமே தேஹா அந்தவந்தஃ விநாஷஸ்வபாவாஃ, உபசயாத்மாகா ஹி கடாதயஃ அந்வந்தோ தரிஷ்டாஃ. நித்யஸ்ய ஷரீரிணஃ கர்மபலபோகார்ததயா பூதஸஂகாதரூபா தேஹாஃ’புண்யஃ புண்யேந’ (பரி0 உ0 4.4.5) இத்யாதிஷாஸ்த்ரைஃ உக்தாஃ கர்மாவஸாநவிநாஷிநஃ. ஆத்மா து அவிநாஷீ, குதஃ அப்ரமேயத்வாத். ந ஹி ஆத்மா ப்ரமேயதயா உபலப்யதே, அபி து ப்ரமாதரிதயா. ததா ச வக்ஷ்யதே ‘ஏதத்யோ வேத்தி தஂ ப்ராஹுஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞ இதி தத்விதஃ৷৷’ (கீதா 13.1) இதி.
ந ச அநேகோபசயாத்மக ஆத்மா உபலப்யதே. ஸர்வத்ர தேஹே’அஹம் இதஂ ஜாநாமி’ இதி தேஹாத் அந்யஸ்ய ப்ரமாதரிதயா ஏகரூபேண உபலப்தேஃ. ந ச தேஹாதேஃ இவ ப்ரதேஷபேதே ப்ரமாதுஃ ஆகாரபேத உபலப்யதே, அத ஏகரூபத்வேந அநுபசயாத்மகத்வாத் ப்ரமாதரித்வாத் வ்யாபகத்வாத் ச ஆத்மா நித்யஃ. தேஹஃ து உபசயாத்மகத்வாத் ஷரீரிணஃ கர்மபலபோகார்தத்வாத் அநேகரூபத்வாத் வ்யாப்யத்வாத் ச விநாஷீ. தஸ்மாத் தேஹஸ்ய விநாஷஸ்வபாவத்வாத் ஆத்மநோ நித்யஸ்வபாவத்வாத் ச உபௌ அபி ந ஷோகஸ்தாநம் இதி ஷஸ்த்ரபாதாதிபருஷஸ்பர்ஷாந் அவர்ஜநீயாந் ஸ்வகதாந் அந்யகதாஂஷ்ச தைர்யேண ஸோட்வா அமரிதத்வப்ராப்தயே அநபிஸஂஹிதபலஂ யுத்தாக்யஂ கர்ம ஆரபஸ்வ.

‘நாஸதஃ’ இதிப்ரதிஜ்ஞாஂஷஸ்யோபபாதகதயோத்தரஷ்லோகமவதாரயதி ‘தேஹாநாமிதி’.’அவதாரணேந’ ஸ்வபாவஷப்தேந ச அஸத்வ்யபதேஷைகாந்த்யஂ ஸூசிதம்.’அந்தவந்தஃ’ இதி ஸாத்யஸ்ய ஹேத்வாகாங்க்ஷாஂ ஷமயந் தர்மிப்ரதிபாதகமேவ தேஹஷப்தஂ நிர்வக்தி ‘திஹ உபசய’ இதி. உபசயரூபாஃ ஸாவயவா இத்யர்தஃ. தேஹஷப்தோ ரூட்யா தர்மிப்ரதிபாதகஃ, யோகேந ஹேதுப்ரதிபாதநபர இதி பாவஃ. ஸாத்யநிர்தேஷே ப்ரகரிதிப்ரத்யயயோரர்தமாஹ ‘விநாஷஸ்வபாவா’ இதி. நாத்ர நிரூபணாபேக்ஷயா தேஷாத்யபேக்ஷயா வா நிர்ணயபரிமாணாதிரந்தோ விவக்ஷிதஃ. மதுப் ச நித்யயோகாதிவிஷய இத்யர்தஃ. வ்யாப்திதரிஷ்டாந்தாவாஹ ‘உபசயேதி’. ஷ்ருதிததர்தாபத்திப்யாமபி ஷரீரஸ்ய விநாஷஸ்வபாவதாமுபபாதயதீத்யாஹ ‘நித்யஸ்யேதி’.’நித்யஸ்ய, ஷரீரிணஃ’ இதி பதத்வயஸூசிதே ஷ்ருதிததர்தாபத்தீ. கதஂ கைருக்தா இத்யாகாங்க்ஷாஂ ஷமயதி ‘கர்மேத்யாதிநா’. ஷரீரிண இதீநிப்ரத்யயேந ஷஷ்ட்யா ச ப்ரதீதஸ்ய ஸம்பந்தஸ்ய கர்மாக்யோ ஹேதுஃ ப்ரகரிதோபயோகாத்தர்ஷிதஃ. ஈஷ்வராதிஷரீராணாமகர்மாதீநத்வாத்தத்வ்யவச்சேதார்தம்’இமே’ இதி நிர்தேஷஸூசிதமுக்தம் ‘பூதஸங்காதரூபா’ இதி. அநேகபூதஸங்காதாத்மகத்வமபி அநித்யத்வே ஹேதுஃ.’கர்மாவஸாநவிநாஷிந’ இதி ஷரீரஷப்த நிர்வசநபலிதம். விஷரணாத்தி ஷரீரம். கைஷ்சிச்சாஸ்த்ரைஸ்தாவத்தேஹாநாமுத்பத்திவிநாஷௌ த்வாவப்யபிதீயேதே. யைஷ்ச கர்மாதீநோத்பத்திமாத்ரமுக்தம், தைரப்யர்தாத்கர்மாவஸாநே விநாஷோப்யுக்த ஏவ ஸ்யாதிதி பாவஃ. ஏவஂ ச’இமே தேஹாஃ ஷரீரிணஃ’ இதி பதத்ரயேண ஸூசிதஂ பூதஸங்காதரூபத்வஸாவயவத்வகர்மபலபோகார்தத்வரூபஂ ஷரீராநித்யத்வே ஹேதுத்ரயமுக்தம்.
‘அநாஷிநோப்ரமேயஸ்யேதி’ பதத்வயமாத்மநித்யத்வாக்யஸாத்யஸம்பாவநாதத்தேதுபரதயா வ்யாக்யாதி ‘ஆத்மா’ த்விதி’. நித்யத்வஸ்ய நாஷாநர்ஹத்வேந ஸ்திரீகரணாத்’நித்யஸ்ய”அநாஷிநஃ’ இத்யநயோரபுநருக்திஃ; ஸ்தூலஸூக்ஷ்மநாஷவிரஹாபிப்ராயாத்வா. அஸித்தோ ஹேதுஃ, ஆத்மநோப்யஸ்மத்ஸித்தாந்தே ப்ரமாவிஷயத்வாதித்யத்ராஹ ‘நஹ்யாத்மேதி’. ப்ரமேயத்வபர்யுதாஸஃ ப்ரமேயதைகஸ்வபாவஷரீராதிவ்யாவர்தநமுகேந ப்ரமாதரித்வபர்யவஸிதஃ, நஞோத்ர ததந்யவாசித்வாத். ஏவமேவ ஹி க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோர்விவேகோ வக்ஷ்யத இத்யாஹ ‘ததா சேதி’. ஏதேந ஜ்ஞாநாவிஷயத்வமாத்ரஂ வ்யாகுர்வந்நிரஸ்தஃ. ப்ரமேயத்வஂ சாத்ர போக்யத்வபர்யவஸிதம். தத்வ்யதிரேகஷ்ச பூர்வோக்தகர்மபலபோகார்தத்வரூபஹேதுவ்யதிரேகரூபேண போக்தரித்வபர்யவஸிதஃ. ததஷ்சாயஂ பூர்வோக்தஹேத்வந்தரத்வயவ்யதிரேகஸ்யாபி ப்ரதர்ஷநார்த இதி மத்வா தயோரபி வ்யதிரேகமாஹ ‘ந சேத்யாதிநா’. ஸாவயவத்வே யோக்யாநுபலப்திமாஹ ‘ஸர்வத்ரேதி’. ஸர்வஷப்தோத்ர தேஹாஂஷகாத்ஸ்ந்ர்யபரஃ. தேநாணோரப்யாத்மநஃ’பாதே மே வேதநா, ஷிரஸி மே ஸுகம்’ இத்யாதிஸுகதுஃகநிமித்ததத்ததவயவாவச்சிந்நவ்யவஹாரதஷாயாமபி நிரவயவத்வோபலப்திருக்தா. யத்வா தேவாதிரூபேண விசித்ரப்ரகாரஷ்வநந்தேஷு தேஹேஷு க்வசிதபி தேஹே தேஹிநஃ ஸாவயவத்வஂ நோபலப்தமித்யர்தஃ. அஹமித்யேகவசநமேகஸ்மிந் தேஹைபிமந்துராத்மந ஏகத்வஂ ஸூசயதி. யத்யாத்மா ஸாவயவஃ ஸ்யாத், ததாவயவீதி கதாசிதுபலப்யேத, ப்ரத்யேகஂ ததவயவாநாமபி சைதந்யஸ்யாவஷ்யாப்யுபகமநீயத்வாத். ஸாவயவத்வே ஹ்யவயவஸங்காதரூபோவயவிரூபோ வா ஸ்யாத், உபயதாப்யவயவகதவிஷேஷகுணமந்தரேண ந தத்ர விஷேஷகுணஸித்திஃ. கிண்வாதிஷ்வபி ஹி ப்ரத்யேகமஸித்தாபி மதஷக்திஃ பாகவிஷேஷாத்ரஸவிஷேஷாதிவத்ப்ரத்யேகஂ ஜாயதே.

ஷக்தேஷ்சாபர்யநுயோஜ்யத்வேபி விஷேஷகுணேஷ்வயஂ நியமோ துஸ்த்யஜஃ. ஜ்ஞாநத்ரவ்யத்வபக்ஷேப்யேவமேவ, நிஷ்ப்ரபஸமுதாயே ஸப்ரபத்வாயோகவத். ஏவஂ ச ஸதி ஸமாஜவதேகஸ்மிந் தேஹே மிதஃ கலஹாஸூயேர்ஷ்யாநிக்ரஹாநுக்ரஹாதயோப்யுபலப்யேரந். ஸமுதாயாவயவிநோஷ்சாதிபீடாயாமவயவவ்யதிரிக்தயோரபாவாதவயவாநாமேவாநுபவிதரித்வஂ ஸ்யாத். ததா ஸதி பாண்யாத்யவச்சிந்நாத்மாவயவாநுரூபஂ ததந்யோவயவோ ந ப்ரதிஸந்ததீதேதி’தக்ஷிணஹஸ்தேந மயைவ ஸ்பரிஷ்டஂ வாமஹஸ்தேந புநஃ ஸ்பரிஷாமி’ இத்யாதிப்ரதிஸந்தாநஂ ந ஸ்யாத். ந சாத்மாவயவாநாமாஷுதரஸஞ்சாராத்ததுபபத்திஃ,

ஆத்மநஷ்சூர்ணபுஞ்ஜகல்பத்வப்ரஸங்கேந ஸங்காதவிஷேஷஸ்யாப்யஸித்திப்ரஸங்காத். ந ச வஸ்த்ராதிஷு மரிகமதவாஸநேவாந்யவாஸநாஸங்க்ரமஃ, மாத்ராநுபூதஸ்ய கர்பஸ்தேநாபி ஸ்மரணப்ரஸங்காத். ந ச பேதாபேதாத்ஸர்வோபபத்திஃ, தஸ்யைவ வ்யாகாதாதிதுஸ்தத்வஸ்ய ஷாரீரகபாஷ்யாதிஷு ப்ரபஞ்சிதத்வாத். ததேவம்’அஹம்’ இத்யேகத்வேநோபலம்போ நிரவயவத்வமந்தரேண நோபபத்யதே. ஏதேநார்தாத்தேஹேந்த்ரியப்ராணாநாமப்யாத்மத்வஂ நிரஸ்தஂ வேதிதவ்யம். ததாஹி ந ஹி பாண்யாத்யாரப்தோவயவ்யஸ்தி, ஸத்கார்யவாதஸ்தாபநாத். ந ச பாண்யாதய ஏவாத்மாநஃ, ப்ரத்யேகமஹந்த்வாத்யபாவாத் அவிவாதநியமாஸம்பவாச்ச. ந சாத்ர பரஸ்பரோபகார்யோபகாரகபாவாபிமாநஃ ஸுவசஃ. அத ஏவ ச ந தத்ஸமுதாயஃ. ஏவமிந்த்ரியக்ராமே ப்ராணாக்யஸங்காதேபி இதி.
‘தேஹஸ்ய சாந்யஸ்ய சேதி’. கரிஹக்ஷேத்ராதிதுல்யோ’மமேதம்’ இதி தேஹஸ்யேதங்க்ரஹஃ.’ஸ்தூலோஹம்’ இத்யாதிகஂ து ப்ரபுத்தஸ்யாபரிதக்ஸித்தேரப்ரபுத்தஸ்ய து ப்ராந்த்யேதி ந கஷ்சித்தோஷ இதி பாவஃ.’ப்ரமாதரிதயேதி’. விமர்ஷதஷாயாஂ ப்ரமேயஸ்யாப்யாத்மநஃ ப்ரமாதரித்வே நைவ ஹி ஸர்வதா விஷயக்ரஹணவேலாயாஂ ஸ்புரணம்.’அஜ்ஞாஸிஷம்’ இத்யேவமாதிரூபேண அந்யதாபி ப்ரமாதரித்வஂ பராமரிஷ்டம். ஆத்மக்ரஹணேபி’மாஂ ஜாநாமி’ இதி ப்ரமாதரித்வமபி ஸுஸ்திதமேவேதி பாவஃ.’ஏகரூபேணேதி’. ஸாவயவத்வே கஸ்யசிதவயவஸ்ய கதாசித்ப்ரமாதரித்வேந்யேஷாஂ சாப்ரமாதரித்வேந ஸ்புரணஂ ஸ்யாத். ந ஹ்யநேகேஷாஂ சேதநாநாமவயவாநாஂ ப்ரமாப்ரஸரயௌகபத்யநியமோஸ்தீதி பாவஃ.

அத பூர்வோக்தமேவ முகபேதேந ஸாதயந் விஜாதீயஸங்காதாத்மகத்வே யோக்யாநுபலப்திஂ சாஹ ‘நசேதி’. பாஞ்சபௌதிகேஷு தேஹாதிஷு தத்தத்பூதாஂஷபூதத்வகஸரிங்மாஂஸாதௌ தத்தத்பூதப்ரயுக்தாகாரபேத உபலப்யதே; நைவஂ ப்ரமாதரி. ததா ச ஷ்ரூயதே “கரித்ஸ்நஃ ப்ரஜ்ஞாநகந ஏவ” பரி.உப.4.5.13 இத்யாதி. யத்வா’ஆகாரபேத’ இதி பாணிபாதாதிஸந்நிவேஷபேதோ விவக்ஷிதஃ. ததேவமாத்மநோ நித்யத்வே தேஹஸ்ய விநாஷித்வே ச ப்ரத்யேகஂ ஹேதுசதுஷ்டயஂ ஷ்லோகத்வயஸித்தஂ ஸுகக்ரஹணாய ஸங்கலய்ய தர்ஷயதி ‘அத’ இதி.’ஏகரூபத்வேந’ அபூதஸங்காதாத்மகத்வாதித்யர்தஃ.’அநுபசயாத்மகத்வாத்’ நிரவயவத்வாதித்யர்தஃ. நந்விதமகிலமபி ஹேதுஜாதமநுபபந்நம்; ததா ஹி தத்ராஸங்காதரூபத்வஸ்ய நிரவயவத்வஸ்ய ச ரூபரஸாதிபிர்மஹதாதிபிஷ்சாநைகாந்த்யம்; ப்ரமாதரித்வஂ ச யதி கர்மபலபோக்தரித்வஂ விவக்ஷிதம், ததாநீம் அஸாதாரணாநைகாந்த்யம், ஸகலஸபக்ஷவிபக்ஷவ்யாவரித்தேஃ. தத்ர சேஷ்வராதேரபி பக்ஷீகாரே பாகாஸித்திஷ்ச. யதி ப்ரமாஷ்ரயத்வமாத்ரஂ விவக்ஷிதம், ததா ஸர்வப்ரமாதரிபக்ஷீகரணே பூர்வவதஸாதாரண்யம். ஜீவமாத்ரபக்ஷீகாரே த்வீஷ்வரநித்யத்வஸ்யாபி தரிடாப்யுபகமாபாவாத்தஸ்மிந் தரிஷ்டாந்தே ஸந்திக்தஸாத்யவைகல்யாதிதோஷஃ. வ்யாபகத்வஂ ச யதி ஸர்வவ்யாபகத்வம், ததா ஸ்வரூபாஸித்திஃ, ப்ரத்யேகஂ க்ஷேத்ரஜ்ஞாநாமணூநாஂ ததபாவாத், ஈஷ்வராபேக்ஷயா வ்யாப்யத்வாச்ச. யதி கதிபயவ்யாபகத்வம், ததா ஷஸ்த்ராகாஷாதிபிரேவாநைகாந்த்யம். ஷரீராநித்யத்வஸாதகஂ ஸாவயவத்வமபீஷ்வரதிவ்யவிக்ரஹாபரணாயுதாதிவிஷேஷைஃ, ஏவஂ கர்மபலபோகார்தத்வஂ ச. யதி தத்தேதுத்வஂ, ததேஷ்வரஜீவஸ்வரூபாதிபிஃ பூர்வவதநைகாந்த்யம். யதி ததர்தமுத்பந்நத்வம், ததாவ்யர்தவிஷேஷணத்வம், உத்பந்நத்வமாத்ரேண வ்யாப்திஸித்தேஃ. ஸங்காதரூபத்வமபி ஸாவயவத்வவதநைகாந்திகம். வ்யாப்யத்வஂ ச யதி ஸர்வாபேக்ஷயா ததா த்வஸித்திதோஷஃ. ந ஹி ஷரீராதிகஂ பர்வதாதிபிர்வ்யாப்யதே. அப்ரஸித்தத்வஂ ச ஹேதோஃ குத்ரசிதபி தஸ்யாபாவாத். யதி கதிபயாபேக்ஷயா, ததேஷ்வரவ்யாப்யைர்ஜீவதிவ்யமங்கலவிக்ரஹாதிபிரநைகாந்த்யம். யதி ஜீவவ்யாப்யத்வமிதி விஷேஷ்யேத, ததா நித்யஸூரிவிக்ரஹவிஷேஷாதிபிஃ ப்ரகரித்யாதிபிஷ்ச ப்ராக்வத்வ்யபிசாரஃ. ஏதேந க்ஷேத்ரஜ்ஞவ்யாப்யத்வமித்யபி நிரஸ்தம். யதி புநரவ்யாபகத்வஂ விவக்ஷிதம், ததாணிமாத்யைஷ்வர்யவத்யோகிப்ரபரிதிஷரீரேஷு ஸ்வரூபாஸித்திஃ, தச்சரீராணாஂ ஷிலாத்யுந்மஜ்ஜநநிமஜ்ஜநாதேரபி யோக்யத்வாத் இதி.
அத்ரோச்யதே அஸங்காதத்வநிரவயவத்வயோஸ்தாவத் அர்ஜுநாதிபுத்த்யாகாதகதயா ப்ரஸ்துதஷஸ்த்ராக்ந்யாத்யதீநவிநாஷநிவரித்தேஃ. ஸாத்யத்வாந்ந மஹதாதிபிரநைகாந்த்யம். த்ரவ்யத்வேந விஷேஷணாந்நாக்ந்யாதிநாஷ்யரூபாதிபிரநைகாந்த்யம். ஏவஂ ப்ரத்யக்ஷாதிஸித்தநாஷகநிஷேதே
மஹதாதிவத்கேவலமீஷ்வரஸங்கல்பாதிநா நாஷஃ ஷங்க்யேத, ததபி ஷ்ருத்யைவ ப்ரதிஷித்யேதேதி பாவஃ. ப்ரமாதரித்வஸ்ய போக்தரித்வபர்யவஸாநே கர்மபலபோகார்தத்வரூபப்ரமேயத்வநிஷேதமுகேநாநுத்பத்திபர்யவஸிதத்வாதநுத்பந்நத்வஸ்ய ச நித்யத்வேந வ்யாப்திஸித்தேஃ ஆத்மஸ்வரூபாநுத்பத்தேஷ்ச ஷாஸ்த்ரஸித்தத்வாந்ந கஷ்சித்தோஷஃ. ப்ரமாஷ்ரயத்வமாத்ரஸ்ய ஹேதுத்வே த்வீஷ்வரோ தரிஷ்டாந்தஃ. தத்ர ஸாத்யஸந்தேஹோ’ந த்வேவாஹம்’ 2.12 இத்யஸ்ய வ்யாக்யாநதஷாயாஂ நிராகரிதஃ. வ்யாபகத்வஸ்ய ப்ரயோகஸ்து பூர்வமஸ்மத்வ்யாக்யாதப்ரகாரேண ஷஸ்த்ராதிவிஷயதயா படிதவ்ய இதி ந தத்ராபி தோஷஃ. ஷரீராநித்யத்வஸாதநேஷு ச ஸாவயவத்வபூதஸங்காதத்வயோஃ ப்ராகரிதத்வே ஸதீதி விஷேஷணாந்ந வ்யபிசாரஃ. ஏததர்தஂ ஹி’இமே தேஹாஃ’ இத்யுக்தம். கர்மபலபோகார்தத்வமபி ததர்தமுத்பந்நத்வமேவ, ந ச வ்யர்தவிஷேஷணம், முக்தாத்மஜ்ஞாநவிகாஸஸ்ய வ்யவச்சேத்யத்வாத். ந ஹி ஸோநுத்பந்நஃ, ப்ராகபாவாத். நிவரித்தே ப்ரதிபந்தகே கரணநிரபேக்ஷஸ்வரூபாதீநோத்பத்தித்வமாத்ரேண ஹி ஸ்வாபாவிகமுச்யதே; ந த்வநுத்பந்நத்வேந.’தோஷப்ரஹாணாந்ந ஜ்ஞாநமாத்மநஃ க்ரியதே ததா. ப்ரகாஷ்யந்தே ந ஜந்யந்தே நித்யா ஏவாத்மநோ ஹி தே’ வி.த.104.55 இத்யாதிகஂ த்வவபோதாதிஸ்வரூபஸ்யாநுத்பந்நதாமாஹ, ந து தத்விகாஸஸ்ய. அதவாவஸ்தாரூபத்வேந தஸ்யோத்பந்நத்வஂ நாம பரிதக்சிந்த்யதாம். ததவஸ்தாவஸ்திதவ்யவச்சேதாய விஷேஷணஂ ஸ்யாத். அஸ்து வா விஷேஷணநைரபேக்ஷ்யம்; ததாப்யுத்பந்நத்வமாத்ரேணாநித்யத்வஂ தாவத்ஸித்தம், அஜ்ஞாதோத்பத்திஷு கேஷுசிச்சரீரேஷு ஹேத்வஸித்திஷங்காபரிஹாரஃ கர்மமூலத்வப்ரதர்ஷநேந க்ரியதே. கர்மாவஸாநவிநாஷித்வஸ்ய வா ஸாத்யத்வாத்ததௌசித்யாய சேதஂ விஷேஷணஂ ஸார்தம். ஸாத்யத்வஂ வ்யாப்யத்வஂ ச ஷஸ்த்ராத்யபேக்ஷயா விவக்ஷிதம். ஸாத்யஂ ச தததீநவிநாஷித்வமிதி ந கஷ்சித்தோஷஃ. நநோ யோ யத்வ்யாப்யஃ ஸ தததீநவிநாஷ இதி ந வ்யாப்திஃ, ஈஷ்வரவ்யாப்யைஃ ப்ரகரிதிபுருஷகாலாதிபிரநைகாந்த்யாதிதி சேத், ந; யோண்யத்வஸ்ய ஸாத்யத்வாத்தத்ராபி தத்ஸம்பவாத். ஈஷ்வரநித்யேச்சாபரிக்ரஹாதேவ ஹி தந்நித்யத்வம், அந்யதா யதீஷ்வரோ ஜீவாதிஸ்வரூபமபி ஸஞ்ஜிஹீர்ஷேத், கஸ்தஸ்ய ஷாஸிதா. தர்ஹி ஜீவாகாஷாதிவ்யாப்யைஸ்தததீநநாஷரஹிதைஃ ஷரீராதிபிர்வ்யபிசார இதி சேத், ந; தேஷாமபி தந்நாஷ்யத்வயோக்யத்வாத். தந்நாஷகர்தேஷ்வரஸ்து ந தத்ர ஜீவாதீந்யுபகரணீகரோதீதி விஷேஷஃ. ததஷ்சைவஂ ப்ரயோகஃ ஷரீராதி ஷஸ்த்ராத்யதீநவிநாஷயோக்யஂ, தத்வ்யாப்யத்வாத். யத் யத்வ்யாப்யஂ தத்தததீநவிநாஷயோக்யம் இதி. யத்வா திஷ்டது ஸாமாந்யவ்யாப்திஃ, ஷஸ்த்ராதிநாஷ்யத்வமேவ ஸாத்யம், ஷஸ்த்ராதிவ்யாப்யத்வாதித்யேவ ச ஹேதுஃ. யச்சஸ்த்ராதிவ்யாப்யஂ தச்சஸ்த்ராதிநாஷ்யம், யதா கதலீகாண்டாதீதி. ந சாகாஷாதி ஷஸ்த்ராதிவ்யாப்யஂ, ஸூக்ஷ்மத்வே ஸத்யநுப்ரவேஷஸ்ய விவக்ஷித்வாத்; ஸூக்ஷ்மத்வஸ்ய சாத்ர யத்ர யத்ப்ரதிஹந்யதே, தத்ராப்ரதிஹதத்வஂ ததஃ ஸூக்ஷ்மத்வமிதி நிஷ்கர்ஷாத். யோகிப்ரபரிதிஷரீராணாஂ து ஷஸ்த்ராதிவ்யாப்யத்வமேவ பரிணாமவிஷேஷாதேர்நிவரித்தம். அதஸ்தததீநநாஷாபாவஃ. ஷஸ்த்ராத்யபேக்ஷயா வ்யாபகத்வமேவ தேஷாமிதி தைர்ந வ்யபிசாரஃ. ததோபி ஸூக்ஷ்மதரைரீஷ்வரஸங்கல்பஸ்வஸங்கல்பாதிபிஸ்து தந்நாஷஃ. ஏதேந ஷஸ்த்ராஸ்த்ராதிப்ரதிபந்தகௌஷதாத்யநுகரிஹீதஷரீரவரித்தாந்தோபி வ்யாக்யாதஃ, ஔஷதாதிபிஸ்தத்ர ப்ரவேஷப்ரதிபந்தாத். தஸ்மாத்ஸித்தமஷ்டாவபி ஹேதவோஷ்டதிக்விஜயிநஃ இதி.
நநு கிமர்தமிஹ லோகஸித்தஂ ஷரீராநித்யத்வஂ ப்ரஸாத்யதே. கேஷுசிச்சரீரேஷு ப்ரத்யக்ஷத ஏவ நாஷோ தரிஷ்டஃ. அவிநஷ்டேஷு பீஷ்மாதிஷரீரேஷ்வபி தத்துல்யதயா நாஷித்வஂ நிஷ்சிதமேவ. அந்யதா ஷத்ரூந் ப்ரதி ஷஸ்த்ராதிகமபி ந ப்ரஹீயேத. ஸ்வயமபி ஷத்ருஷஸ்த்ராதிகஂ ந நிவாரயேத். அதஃ ஷரீராநித்யத்வஸ்ய ஸம்ப்ரதிபந்நத்வாத்ஸந்திக்தே ச ந்யாயாபேக்ஷணாந்நிரர்தகமிஹ ஸாவயவத்வாத்யநுமாநசதுஷ்டயம் இதி.
அத்ரோச்யதே ப்ரதமஂ தாவதாத்மநித்யத்வாநுமாநாநாஂ யச்சஸ்த்ராத்யதீநவிநாஷம், தத் ஸாவயவஂ யதா ஷரீரமிதி வ்யதிரேகவ்யாப்திப்ரதர்ஷநமேகஂ ப்ரயோஜநம். தத ஏவ தேஹாத்மநோர்விருத்ததர்மப்ரபஞ்சநேந பேதஸ்தாபநஂ த்விதீயம். ஷஸ்த்ராதிநிவாரணரஸாயநஸேவாதிபிர்நித்யத்வமபி கிஂ ஸம்பவேதிதி ஸந்தேஹாபாகரணஂ தரிதீயம். ஏவஂ தேஹாநாஂ நாஷதத்தேத்வோரவஷ்யம்பாவித்வப்ரதிபாதநேந ஸ்வதேஹவைராக்யஜநநஂ சதுர்தம். பரதேஹேஷு ச ஸ்வஸ்யைகஸ்யைவ நாஷஹேதுத்வப்ரமநிரஸநேந வக்ஷ்யமாணப்ரகாரேண ஸ்வதந்த்ரகர்தரித்வாபிமாநக்ஷாலநஂ பஞ்சமம். நாஷஹேதௌ ஸத்யவஷ்யஂ நஷ்யதீதி ப்ரதிபாதநாத் பலாபிஸந்திரஹிதகர்மாநுஷ்டாநாதிநாத்யந்தநாஷஸ்யாபி ஸம்பாவநாத்யோதநஂ ஷஷ்டம். நஷ்வரஸ்வபாவத்வாதஷோசநீயத்வஂ ஸப்தமம். ஷீக்ரஂ மோக்ஷஸாதநே ப்ரவர்திதவ்யமித்யஷ்டமம். ஏவஂ யதோசிதமந்யதபி பாவ்யம் இதி.

‘தஸ்மாத்யுத்யஸ்வ பாரத’ 2.18 இத்யத்ர தஸ்மாதித்யஸ்ய வ்யாக்யாநஂ’தேஹஸ்யேத்யாதி ந ஷோகஸ்தாநமித்யந்தம்’.’மாத்ராஸ்பர்ஷாஸ்து’ 2.18 இத்யாதிஷ்லோகத்வயப்ரதிபாதிதேந த்வந்த்வதிதிக்ஷாரூபபரிகரேணாமரிதத்வரூபபலேந ச பூரயந்நாஹ

‘ஷஸ்த்ரேதி’. அத்ர’பரகதாந்’ ப்ரதி ஷோசதஃ ஸ்வகதாபிதாநஂ மர்மோத்தாடநேந மாநஜநநார்தம். ஷாஸ்த்ரீயத்வாதேவ ஹி’ஸ்வகதமபி’ துஃகஂ ஸஹ்யதே. ததா யஜ்ஞபஷுஷத்ருப்ரபரிதிகதமபி ஸோடவ்யமிதி ப்ரதர்ஷநார்தஂ ச யுத்தஸ்யாநீப்ஸிதராஜ்யாதிக்ஷுத்ரபோகாந்தரப்ரதாநகத்வவ்யுதாஸாய ப்ரகரணாரம்போக்தமேவ பலமுசிதமிதி’அமரிதத்வப்ராப்தயே’ இத்யுக்தம். தாத்வர்தஸ்ய பராபிமதஂ கரணதயாந்வயமபாகுர்வந்’யுத்யஸ்வ’ இத்யத்ர ப்ரகரிதிப்ரத்யயார்தௌ விவிச்யாஹ ‘யுத்தாக்யஂ கர்மாரபஸ்வேதி’. அயமர்தஃ ஸேஷ்வரமீமாஂஸாயாஂ ப்ரபஞ்சிதோஸ்மாபிஃ.

————-

19. ய ஏநம் வேத்தி ஹந்தாரம் யஸ்சைநம் மந்யதே ஹதம்
உபௌ தௌ ந விஜாநீதோ நாயம் ஹந்தி ந ஹந்யதே

ய: ஏநம்-எவன் இந்த (ஆத்மாவை),
ஹந்தாரம் வேத்தி-கொல்பவனாக நினைக்கிறானோ,
ய: ஏநம் ஹதம் மந்யதே-எவன் இந்த ஆத்மாவை கொல்லப் பட்டவனாக நினைக்கிறானோ,
தௌ உபௌ-அந்த இருவருமே,
ந விஜாநீத:-அறியாதவர்கள்,
அயம் ந ஹந்தி-இவன் கொல்லுவதுமில்லை,
ந ஹந்யதே-கொலையுண்டதுமில்லை.

இவன் கொல்வானென்று நினைப்போனும் கொல்லப்படுவானென்று நினைப்போனும் இருவரும் அறியாதார்.
இவன் கொல்லுவதுமில்லை, கொலையுண்பதுமில்லை. இவன் பிறப்பதுமில்லை;

செல்வத்தில் பெரும் பற்றுடைய ஒருவனது செல்வம் திடீரென்று அழிந்து போனால்,
நான் தொலைந்தேன் என்கிறான் அவன். செல்வம் தன் சொரூபமாகாது.
தன்னுடைய ஒன்று அழிய, மனிதன் தானே அழிந்து போவதாக நினைக்கிறான்.
தன்னுடையது என்பது மமகாரம். தடித்த மமகாரம் அகங்காரம் போன்று ஆய்விடுகிறது.
தேகத்தைத் தான் என்று எண்ணுவது அகங்காரம். மாறுபடும் தன்மையது தேகம்.
மாறாப் பெரு நிலையில் வீற்றிருப்பது ஆத்ம சைதன்யம். தோன்றிய மேகம் மறையும் பொழுது ஆகாசம்
எப்படி அழிவதில்லையோ, அப்படி ஆக்கை அழியும்போது ஆத்மா அழிவதில்லை.

ஏநம் உக்தஸ்வபாவம் ஆத்மாநஂ ப்ரதி ஹந்தாரஂ ஹநநஹேதுகம் அபி யோ மந்யதே யஃ ச ஏநஂ கேந அபி ஹேதுநா ஹதஂ மந்யதே உபௌ தௌ ந விஜாநீதஃ. உக்தைஃ ஹேதுபிஃ அஸ்ய நித்யத்வாத் ஏவ அயஂ ஹநநஹேதுஃ ந பவதி; அத ஏவ ச அயம் ஆத்மா ந ஹந்யதே. ஹந்திதாதுஃ அபி ஆத்மகர்மகஃஷரீரவியோககரணவாசீ.’ந ஹிஂஸ்யாத் ஸர்வா பூதாநி”ப்ராஹ்மணோ ந ஹந்தவ்யஃ’ (க0 ஸ்மரி0 8.2) இத்யாதீநி அபி ஷாஸ்த்ராணி அவிஹிதஷரீரவியோககரணவிஷயாணி.

அத’அவிநாஷி து’ 2.17 இதி ஷ்லோகேநோக்தஂ’நைநஂ சிந்தந்தி’ 2.23 இதி ப்ரபஞ்சயிஷ்யமாணஂ ஷஸ்த்ராதீநாமாத்மநஷ்ச ஹந்தரித்வஹந்தவ்யத்வாயோக்யத்வஂ தத்விபர்யயவேதிநிந்தயா த்ரடயதி ‘ய ஏநமிதி’. ஸாமாநாதிகரண்யப்ரமநிராஸாயோக்தஂ ‘ப்ரதீதி’.’ஹந்தாரம்’ இத்யஸ்ய தரிந்நந்தத்வாத்’ஏநம்’ இதி த்விதீயா,’ந லோகாவ்யயநிஷ்டாகலர்ததரிநாம்’ அஷ்டா.2.3.69 இதி கரித்யோகஷஷ்டீநிஷேதாத்.’ஹநநஹேதுமிதி’. ப்ரத்யயஸ்யாத்ர ஹேதுமாத்ரவிவக்ஷேதி பாவஃ.’ந கஷ்சித்கர்துமர்ஹதி’ 2.17 இதி பூர்வோக்தவத்பதார்தவிவக்ஷயா புல்லிங்கத்வோபபத்திரிதி ஜ்ஞாபநாயோக்தம் ‘கமபீதி’. சேதநாதிஹேதுஷு கஞ்சிதபீத்யர்தஃ. நநு “ஹந்தா சேந்மந்யதே ஹந்துஂ ஹதஷ்சேந்மந்யதே ஹதம். உபௌ தௌ ந விஜாநீதோ நாயஂ ஹந்தி ந ஹந்யதே” 1.

ப்ரதிஜ்ஞாந்தரப்ரமவ்யுதாஸாயாஹ ‘உக்தைரிதி’.’அஸ்ய நித்யத்வாதிதி’. தத்கார்யஷக்தமபி ந ஹி ததயோக்யே ப்ரவர்தத இதி பாவஃ.’ஏநம்’ இதி பூர்வவாக்யாதநுகரிஷ்யோக்தம்.’அதஏவ சேதி’. அயோக்யதயா ஹேத்வபாவே தத்க்ரியாவிஷயத்வரூபபலாபாவ இதி பாவஃ.’அயஂ ஹநநஹேதுஃ, அயமாத்மா’ இத்யுபயத்ர அயஂஷப்தப்ரயோகாத்தந்த்ரேணோச்சாரிதோயஂ ஷப்தோ’ஹந்தி, ஹந்யதே’ இத்யநயோர்விவக்ஷாபேதாத்கர்தரிகர்மஸமர்பக இதி பாவஃ. கதஂ தர்ஹி’மநுஷ்யஂ ஹந்தி’ இத்யாதிப்ரயோகஃ?. ந ஹ்யஸௌ ஷரீரமாத்ரஹநநவிஷயஃ, மரிதஷரீரகாதகேஷு’பிதரிஹா மாதரிஹா’ இத்யாதிப்ரயோகோபக்ரோஷாத்யபாவாத். மநுஷ்யாதிஷப்தாஷ்சாத்மபர்யவஸிதா இதி நஃ ஸித்தாந்தஃ.’மாஂ ஜிகாஂஸதி’ இத்யாதிப்ரயோகேஷு வ்யக்தமேவ ஹந்தேராத்மகர்மகத்வம். அதோ ஹிஂஸாயோகஷ்சேதந ஏவ ஹந்திதாதோஃ கர்மபூதஃ. ததா ஸதி’நாயஂ ஹந்தி ந ஹந்யதே’ இத்யுக்தமுபயமபி நோபபத்யதே இத்யாஷங்க்யாஹ ‘ஹந்திதாதுரிதி’.’ஆத்மகர்மகஃ’ இத்யநேந ஷங்காஸூசநம்; ஸத்யமாத்மகர்மக ஏவ ஸ்வதோ ஹந்திதாதுஃ, ந து தத்ஸ்வரூபப்ரச்யுதிப்ரதிபாதகஃ; கிந்து மாரணபரஃ. ததைவ ஹி லோகவேதயோஃ ப்ரயோகஃ. மாரணஂ ச ஷரீராதிவிஷ்லேஷணாத்மகம்.’மரிங் ப்ராணத்யாகே’ இதி சாநுஷிஷ்யத இதி பாவஃ. ஏவஂ லோகப்ரயோகோ நிர்வ்யூடஃ. “ந ஹிஂஸ்யாத்ஸர்வா பூதாநி” இதி ஷாஸ்த்ரப்ரயோகஸ்ய கோர்தஃ?. ஸ சாஸ்து யஃ கஷ்சித், ஸ தாவத் ஸாமாந்யதோ விஷேஷதஷ்ச நிஷித்தத்வாதகர்தவ்ய இத்யாஷங்க்யாஹ ‘ந ஹிஂஸ்யாதிதி’. பராபிமதப்ரக்ரியயோத்ஸர்காபவாதந்யாயாத்வா ஸ்வமதேந விஹிதஷரீரவியோககரணஸ்ய பஷுஷத்ருப்ரபரிதீநாமபி ஹிததமத்வேந ஹிஂஸாத்வஸ்யைவாபாவாத்வேதி பாவஃ.

—————

20. ந ஜாயதே ம்ரியதே வா கதாசிந்
நாயம் பூத்வா பவிதா வா ந பூய:
அஜோ நித்ய: ஸாஸ்வதோऽயம் புராணோ
ந ஹந்யதே ஹந்யமாநே ஸரீரே

அயம் கதாசித்-இந்த ஆத்மா எப்போதும்,
ந ஜாயதே வா ம்ரியதே-பிறப்பதும் இல்லை இறப்பதும் இல்லை,
பூத்வா பூய: ந பவிதா-முன் உண்டாகி பிறகு ஏற்படக் கூடியதும் இல்லை,
அயம் அஜ: நித்ய: ஸாஸ்வத: புராண:-இவன் பிறப்பற்றான்; அனவரதன்; சாசுவதன்; பழையோன்,
ஸரீரே ஹந்யமாநே ந ஹந்யதே-உடம்பு கொல்லப்படுகையில் இவன் கொல்லப்படான்.

எக்காலத்திலும் இறப்பதுமில்லை. இவன் ஒரு முறையிருந்து பின்னர் இல்லாது போவதுமில்லை.
இவன் பிறப்பற்றான்; அனவரதன். இவன் சாசுவதன்; பழையோன்;
உடம்பு கொல்லப்படுகையில் இவன் கொல்லப்படான்.

பிறத்தல், இருத்தல், வளர்தல், மாறுதல், தேய்தல், மாய்தல் ஆகிய ஆறுவித பாவ விகாரங்கள்
பூதங்களாலாகிய உடலத்துக்கு உண்டு; ஆத்மாவுக்கு விகாரம் இல்லை.

உக்தைஃ ஏவ ஹேதுபிஃ நித்யத்வாத் அபரிணாமித்வாத் ஆத்மநோ ஜந்ம மரணாதயஃ ஸர்வ ஏவ அசேதந தேஹதர்மா ந ஸந்தி, இதி உச்யதே.
தத்ர ந ஜாயதே ம்ரியத இதி வர்தமாநதயா ஸர்வேஷு தேஹேஷு ஸர்வைஃ அநுபூயமாநே ஜந்மமரணே கதாசித் அபி
ஆத்மாநஂ ந ஸ்பரிஷதஃ. நாயஂ பூத்வா பவதி வா ந பூயஃ அயஂ கல்பாதௌ பூத்வா பூயஃ கல்பாந்தே ச ந பவிதா இதி ந.
கேஷுசித் ப்ரஜாபதிப்ரபரிதிதேஹேஷு ஆகமேந உபலப்யமாநஂ கல்பாதௌ ஜநநஂ கல்பாந்தே ச மரணம் ஆத்மாநஂ ந ஸ்பரிஷதி இத்யர்தஃ.
அதஃ ஸர்வ தேஹகத ஆத்மா அஜஃ அத ஏவ நித்யஃ ஷாஷ்வதஃ ப்ரகரிதிவதவிஷதஸததபரிணாமைஃ அபி ந அந்வீயதே.
அதஃ புராணஃ புராதநஃ அபி நவஃ, ஸர்வதா அபூர்வவத் அநுபாவ்ய இத்யர்தஃ. அதஃ ஷரீரே ஹந்யமாநே அபி ந ஹந்யதே அயம் ஆத்மா.

அத’விபஷ்சித்’ கடோ.1.2.18 இத்யதீதஸ்ய அத்ர’கதாசித்’ இத்யேகபதமாத்ரவிஷேஷிதஸ்ய’ந ஜாயதே’ இதி கடவல்லீஷ்லோகஸ்ய பௌநருக்த்யப்ரத்யக்ஷவிரோதாதிதோஷமாஷங்க்யாஹ ‘உக்தைரேவேதி’. ஏதேந ப்ரதிஜ்ஞாமாத்ரத்வஷங்கா பராஸ்தா.’நித்யத்வேநாபரிணாமித்வாதிதி’ அவிநாஷத்வேந விகாரமாத்ரஸ்யாபி நிரஸ்தத்வாதித்யர்தஃ. ததாஹி விநாஷோ நாம பூர்வாவஸ்தாப்ரஹாணரூபநாமாந்தரபஜநார்ஹாவஸ்தாந்தராபத்திஃ. யதா
கடாதித்ரவ்யஸ்ய கபாலாத்யவஸ்தா; ததவஸ்தௌந்முக்யஂ ச தஸ்யா அபக்ஷயஃ. ஸைவ கபாலாத்யவஸ்தஸ்ய தஸ்யைவ த்ரவ்யஸ்யோத்பத்திஃ. ஏவஂ பரிணாமவரித்த்யாதிகமுதாஹரணீயம். வக்ஷ்யதி சேமமர்தம் ‘ஜாதஸ்ய ஹி த்ருவோ மரித்யுஃ’ 2.27 இத்யத்ர. அதோ விநாஷித்வநிராகரணேந ஜநநாதிகமப்யர்ததோ நிரஸ்தம்.’ஸர்வ ஏவேத்யபௌநருக்த்யார்தமுக்தம்’. ஏவகாரோத்ர அபிஷப்தஸமாநார்தஃ. ந கேவலஂ ஹந்தவ்யத்வமாத்ரமேவ நாஸ்தி; அபிது ஜந்யத்வாதிகமபீத்யபுநரருக்திரிதி பாவஃ.’தேஹதர்மா’ இதி.’ஹந்யமாநே ஷரீரே’ இதி ஸூசிதஜநநமரணாதிவ்யவஹாரவிஷய உக்தஃ; தத்ர ஹேதுஃ ‘அசேதநேதி’. ஜநநாதயோ தேஹதர்மா ஆத்மநோ ந ஸந்தீத்யுச்யத இதி ஆத்மநி தேஹதர்மாந் ப்ரத்யக்ஷாதிநாபிமந்யமாநாயார்ஜுநாய’ந ஜாயதே’ இத்யுபநிஷந்மந்த்ரேணைவ யதாவஸ்திதாகாரோ விவிச்யாபிதீயதே; ந து தேஹஸஂயோகவியோகலக்ஷணஜநிதமரணப்ரதிக்ஷேபஃ க்ரியத இத்யர்தஃ. வாஷப்தஷ்சார்தஃ. ஷ்லோகஸ்தபதாநாஂ பௌநருக்த்யபரிஹாராய வர்தமாநாதிநிர்தேஷஸித்தாஂ வ்யவஸ்தாஂ வ்யஞ்ஜயந்நாஹ ‘தத்ரேதி’. நநு கதாசிதித்யநேந வர்தமாநகாலவிவக்ஷாயாஂ வையர்த்யஂ, லகாரேணைவ கதார்தத்வாத். பூதபவிஷ்யதோஃ ஸங்க்ரஹே வர்தமாநநிர்தேஷோ ந ஸங்கச்சத இத்யாஷங்க்யோக்தம் ‘வர்தமாநதயேத்யாதி’. தத்தத்காலீநைஃ புருஷைஸ்தேஷு தேஷு தேஹேஷு’ஜாயதே”ம்ரியதே’ இதி வர்தமாநதயைவ ஹி ஜநநமரணயோரநுபவஃ; அதஸ்ததபேக்ஷயா வர்தமாநநிர்தேஷோபபத்திஃ; தேந கல்பாத்யந்தவ்யதிரிக்தஃ ஸமஸ்தஃ காலஃ’கதாசிதிதி’ ஸங்கரிஹீத இதி பாவஃ.’பூத்வா’ இதி பூர்வகாலநிர்தேஷாபிப்ரேதமாஹ ‘கல்பாதாவிதி’. தத்ர பூயஷ்ஷப்தஃ கல்பாந்தபரஃ.’பூத்வா பவிதா’ இத்யநயோஃ க்ரியயோஃ ப்ரத்யேகஂ நஞந்வயப்ரமவ்யுதாஸாயோக்தம் ‘ந ந பவிதேதி’. பூத்வா ந பவிதேதி விஷிஷ்டஂ நஞந்தரேண ப்ரதிஷித்யதே. நநு’நாயஂ பூத்வா’ இத்யாதிகஂ கிமர்தமுச்யதே,’ந ஜாயதே’ இத்யாதிநைவ ஸங்க்ரஹீதுஂ ஷக்யத்வாதித்யாஷங்க்யாஹ ‘கேஷுசிதிதி’.

அயஂ பாவஃ காலவிஷேஷேஷு தேஹவிஷேஷேஷு ஸரிஷ்டிப்ரலயவிஷேஷஃ ஷ்ரூயதே. ஸ ச ந தேஹஸம்பந்ததத்வியோகமாத்ரம், “தோயேந ஜீவாந் விஸஸர்ஜ பூம்யாம்” மஹாநா.1.4 இதி கண்டோக்தேஃ, ப்ராக்ஸரிஷ்டேரேகத்வாவதாரணாதேகவிஜ்ஞாநேந ஸர்வவிஜ்ஞாநப்ரதிஜ்ஞோபபத்தேரேகஸ்யைவ பஹுபவநஸங்கல்பாதேஷ்ச இதி. ஜீவஸ்வரூபோத்பத்திநாஷாவேவாப்யுபகந்தவ்யாவிதி ஜீவாநாமாப்ரலயாவஸ்தாயித்வவாதஷங்காநிராஸாய’நாயஂ பூத்வா’ இத்யாத்யுக்தம். தத்ர சைவமுத்தரம் ஜீவாநாஂ விஸரிஷ்டிஃ ஸதேஹீகரணேந விக்ஷேபஃ. ப்ராக்ஸரிஷ்டேரேகத்வாவதாரணஂ நாமரூபவிபாகாபாவாத்; ஏகவிஜ்ஞாநேந ஸர்வவிஜ்ஞாநஂ ச ஸூக்ஷ்மசிதசித்வஸ்துஷரீரகஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ ஸ்தூலசிதசித்வஸ்துஷரீரதயா பரிணாமாத். அத ஏவ பஹுபவநஸங்கல்பாத்யுபபத்திஷ்ச. அதஃ கல்பாத்யந்தயோரபி ஜ்ஞாநஸங்கோசவிகாஸகரதேஹவிஷ்லேஷஸஂஷ்லேஷமாத்ரமேவ, ந புநஃ ஸ்வரூபோத்பத்திஃ இதி.’அஜோ நித்யஃ’ இத்யநயோஃ பூர்வோக்தார்தஸ்ய ஸங்கலய்ய நிகமநரூபதயா தத்தத்காலேஷு ஜந்மாதிநிஷேதேந ஸர்வதேஹகதாத்மாஜத்வாதிவிவக்ஷயா சாபௌநருக்த்யமித்யபிப்ராயேணாஹ ‘அதஃ ஸர்வதேஹகத’ இதி.’அதஏவ நித்ய’ இதி, உத்பத்திரஹிதத்வாந்நாஷித்வரஹித இத்யர்தஃ. ஸரிஷ்ட்யவஸ்தாகதஸ்தூலபரிணாமாநாமாத்மநி நிரஸ்தத்வாத் ப்ரலயாத்யவஸ்தாகதஸூக்ஷ்மபரிணாமநிரஸநபரஃ ஷாஷ்வதஷப்த இத்யபிப்ராயேணாஹ ‘ப்ரகரிதிவதிதி’. புராணஷப்தமபி’அக்ஷரஸாம்யாந்நிர்ப்ரூயாத்’ இத்யுக்தந்யாயேந நிர்வக்தி ‘புராபி நவ’ இதி. கிமிதஂ புராபி நவத்வம், அநுத்பந்நஸ்ய கதாசிதபி நவத்வாயோகாத். உத்பந்நேபீதாநீமபி நவ இதி வா பரஂஸ்தாதபி நவ இதி வா வக்தவ்யம். புரா நவத்வஸ்யாவிஸ்மயநீயத்வாதித்யாஷங்க்யாஹ ‘ஸர்வதேதி. புராஷப்தஸ்ய காலத்ரயோபலக்ஷணதயா வா வரித்த்யந்தர்கதாபிப்ராயகாபிஷப்தஸமுச்சிதகாலாந்தரதாத்பர்யேண வா புராதநோபி நவ இதி விரோதாபிப்ராயேண வா நிர்வாஹஃ. நவஷப்தோப்யத்ர நவத்வஸஹிதாஷ்சர்யத்வபரஃ. வக்ஷ்யதி ச ‘ஆஷ்சர்யவத்’ 2.29 இத்யாதீதி பாவஃ. யத்வா ஸாவயவாநாமவயவாப்யாயநாதிநா நவீகரணஂ ஸ்யாத், அயஂ து நிரவயவத்வேநாநவீகார்யதயா புராபி நவ இத்யுபபாதிதம். இமமர்தமர்ஜுநஸ்ய ஷங்க்யமாநவிஷயே நிகமயதீத்யபிப்ராயேணாஹ ‘அத’ இதி.

————————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: