ஸ்ரீ அனந்தனுக்கு ஆயிரம் திரு நாமங்கள்–ஸ்ரீ திருக்குடந்தை டாக்டர்: உ.வே.வெங்கடேஷ்– 301-314-திரு நாமங்கள்–

301. யுகாதிக்ருதே நமஹ (Yugaadhikruthe namaha)

(‘யுகாதிக்ருத்’ என்ற 301-வது திருநாமம் தொடங்கி, ‘வ்ருஷ:’ என்ற 314-வது திருநாமம் வரை உள்ள
பதினான்கு திருநாமங்கள், ஊழிக் காலத்தில் ஆலிலைக் கண்ணனாகத் திருமால் அவதாரம் செய்த வரலாற்றைச் சொல்கின்றன)
கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம், கலியுகம் ஆகிய நான்கு யுகங்கள் சேர்ந்தது தான் ஒரு சதுர்யுகம்.
நாம் இப்போது வாழும் காலத்துக்கு முந்தைய காலச் சுழற்சியில், ஆயிரம் சதுர்யுகங்களின் முடிவில்
பிரளய காலம் எனப்படும் ஊழிக் காலம் வந்த போது, உலகங்கள் யாவும் ஊழிக் கடலாலே சூழப்பட்டு இருந்தன.

அந்த ஊழிக் கடலின் வெள்ளத்தில் அனைத்து உயிர்களும் சிக்கித் தவிக்கும் நிலை ஏற்பட்டது.
அந்நிலையில் அனைத்து உயிர்களையும் ஊழி வெள்ளத்தில் இருந்து காக்க நினைத்தார் திருமால்.
அதற்காக ஓர் அவதாரமும் செய்தார்.

அந்த ஊழிக்கடலில் ஓர் ஆலமர இலை மிதந்து வந்தது. அந்த ஆலிலையில் குழந்தை கண்ணனாகத் தோன்றினார் திருமால்.
உயிர்களை ஊழிப் பேரலையில் இருந்து காப்பதற்காக,
“பார் எழு கடல் எழு மலை எழுமாய்
சீர்கெழும் இவ்வுலகு ஏழும் எல்லாம்
ஆர்கெழு வயிற்றினில் அடக்கி நின்று அங்கு
ஓர் எழுத்து ஓர் உரு ஆனவனே!”–என்று திருமங்கை ஆழ்வார் பாடியதற்கேற்ப,
அனைத்து உலகங்களையும் உயிர்களையும் விழுங்கினார் ஆலிலைக் கண்ணனாக வந்த திருமால் விழுங்கிய
உலகங்களையும் உயிர்களையும் தனது வயிற்றில் வைத்துக் காப்பாற்றினார்.
அனைத்து உயிர்களும் ஊழிக்காலம் முழுவதும் ஜடப் பொருட்களைப் போலத் திருமாலது வயிற்றினுள்ளே இருந்தார்கள்.

இப்படி உலகங்களையும் உயிர்களையும் ஊழிக் காலத்தில் திருமால் தனது வயிற்றில் வைத்துக் காத்து வந்த நிலையில்,
மகாலட்சுமி திருமாலிடம், “சுவாமி! நம் குழந்தைகளான இந்த உயிர்களை எல்லாம் இப்படியே
ஜட நிலையில் நீங்கள் வைத்திருக்கலாமா? ஜட நிலையில் அவர்கள் இருந்தால், அவர்களால் எப்படி முக்தி அடையமுடியும்?
அவர்களால் எப்படி இறைவனான உங்களை உணர முடியும்?” என்று கேட்டாள்.

அதற்குத் திருமால், “ஊழி வெள்ளத்தில் இவர்கள் சிக்கித் தவிக்காமல் இருப்பதற்காகத் தான் என் வயிற்றில் வைத்து
அனைவரையும் காத்து வருகிறேன்! நான் அவ்வாறு காக்காமல் இருந்திருந்தால்,
பிரளய வெள்ளத்தில் இவர்கள் சிக்கித் தவித்திருப்பார்களே!” என்றார்.

திருமகளோ, “அதெல்லாம் சரிதான் சுவாமி! இப்போது ஊழிக்காலம் முடிந்து விட்டதே! இனியும் ஏன் அவர்களை
உங்கள் வயிற்றுக்குள்ளேயே வைத்திருக்க வேண்டும்? நீங்கள் உண்ட உலகத்தை வெளியே விடுங்கள்.
ஜட நிலையில் இருக்கும் நம் குழந்தைகளுக்குக் கரண களேபரங்களைக் கொடுங்கள்!
அவர்களுக்கு அறிவு விரிவடையும்படி அருள்புரியுங்கள்! அவர்களுக்கு நல்வழி காட்டுவதற்கு ஏதுவாக வேத சாஸ்திரங்களைக் கொடுங்கள்!
அவர்களுக்கு முன்மாதிரியாக வாழ்ந்து காட்டுவதற்கு முனிவர்கள், ஞானியர்கள், பக்தர்கள் போன்ற சான்றோர்களையும்
பூமிக்கு அனுப்பி வையுங்கள்! இப்போது ஜடநிலையில் இருக்கும் நம் குழந்தைகளுக்கு அறிவு விரிவடைந்தால்,
அந்த அறிவைக் கொண்டு அவர்கள் வேத நூல்களின் தாத்பரியத்தை உணர்வார்கள்.
சான்றோர்கள் காட்டிய வழியைப் பின்பற்றி நடப்பார்கள்.

இறுதியில் உங்களது திருவடிகளைச் சரணடைந்து முக்தி அடைவார்கள்! ஆகையால் இப்போது நீங்கள் உலகை
மீண்டும் படைக்க வேண்டும்! நம் குழந்தைகளுக்கு அறிவைத் தர வேண்டும்!” என்று கூறினாள்.
மிகப்பெரும் பேறான முக்தியை ஒவ்வொரு உயிரும் பெற வேண்டும் என்று கருதிய திருமால்,
திருமகளின் கூற்றை அப்படியே ஏற்றார். தன் வயிற்றினுள் வைத்துக் காத்து வந்த உலகை வெளிக் கொணர்ந்தார்.
தனது உந்தித் தாமரையில் பிரம்மாவைப் படைத்தார். பிரம்மாவின் மூலம் மற்ற உயிர்களை எல்லாம் படைத்தார்.
நான்கு யுகங்களுள் முதல் யுகமான கிருத யுகத்தைப் பூமியில் தொடங்கிவைத்தார் திருமால்.

[புதிதாக உயிர்களைத் (ஜீவாத்மாக்களை) திருமால் உருவாக்கவில்லை. ஏற்கனவே ஊழிக் காலத்தில்
ஜடப்பொருட்களைப் போலத் திருமாலிடம் ஒன்றியிருந்த அந்த உயிர்களுக்கு ஜீவாத்மாக்களுக்கு,
அவர்களது முன்வினைகளுக்கு ஏற்ப உடல்களையும் அறிவையும் தந்தார் திருமால்.
அதன் விளைவாகவே, மீண்டும் உலகில் இத்தனை உயிர்கள் உருவானார்கள்.]

‘யுகாதி’ என்றால் யுகத்தின் தொடக்கம் என்று பொருள். ‘க்ருத்’ என்றால் உருவாக்குபவர் என்று பொருள்.
ஆயிரம் சதுர்யுகங்களின் முடிவில், ஊழிக்காலத்தில், ஆலிலைக் கண்ணனாக அனைத்துலகங்களையும் உண்ட திருமால்,
உலகைப் படைக்கும் காலம் வரும்போது, தான் உண்ட உலகங்களை வெளிப்படுத்தி மீண்டும் யுகங்களின்
சுழற்சியைத் தொடங்கி வைக்கிறார். எனவே தான் திருமால் ‘யுகாதிக்ருத்’ என்றழைக்கப்படுகிறார்.
‘யுகாதிக்ருத்’ என்றால் யுகங்களை உலகில் மீண்டும் தொடங்கி வைப்பவர் என்று பொருள்.
அதுவே விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தின் 301-வது திருநாமம்.
நல்லதொரு தொடக்கம் பாதி வெற்றிக்குச் சமம். “யுகாதிக்ருதே நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும்
அன்பர்கள் வாழ்வில் செய்யும் அனைத்துச் செயல்களுக்கும் நல்ல தொடக்கம் ஏற்படும்படித் திருமால் அருள்புரிவார்.

———–

302. யுகாவர்த்தாய நமஹ (Yugaavarthaaya namaha)

(திருநாமங்கள் 301 முதல் 314 வரை – ஆலிலைக் கண்ணன் பெருமைகள்)

கலியுகம் தொடங்குவதற்கு முன், சில முனிவர்கள் ஒன்று கூடி வேத வியாசரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றார்கள்.
வியாசரை அடிபணிந்த அம்முனிவர்கள், “சற்று முன் தேவ லோகத்தில் மிகச்சிறப்பான ஒரு யாகம் நடப்பதைக் கண்டோம்.
ஆனால் இப்போது பூலோகத்தில் துவாபர யுகம் முடிந்து கலியுகம் வரப்போகிறது! கலியுகத்தில் பூமியில் வேள்விகள்
நடக்க வாய்ப்பு இருப்பது போல் தோன்றவில்லையே! அதனால் தான் மனம் வருந்தி,
இதற்கான தீர்வு காண உங்களைத் தேடி வந்தோம்!” என்று சொன்னார்கள்.

வேத வியாசர், “முதலில் வேள்விகளை எதற்குச் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்!” என்றார்.
“வேதங்களில் சொல்லப்பட்ட விதிகளின்படி வேள்விகளைச் செய்தால், அதனால் இறைவனுக்கு மனமகிழ்ச்சி ஏற்படும்.
இறைவனின் அருளைப் பெறலாம். ஆனால் வரப்போகும் கலியுகத்தில் இத்தகைய வேள்விகளைச் செய்யக்கூடிய
ஞானமோ, சக்தியோ, திறமையோ மக்களுக்கு இருக்காது என்றே நாங்கள் கருதுகிறோம்!
எனவே அவர்களால் இறை அருளைப் பெற முடியாமல் போய் விடுமோ என்ற ஏக்கம் எங்கள் மனதில் எழுகிறது.
அதனால் தான் இந்தச் சிக்கலுக்கான தீர்வைத் தேடி உங்களிடம் வந்துள்ளோம்!” என்றார்கள் முனிவர்கள்.

வியாசரோ, “நீங்கள் சொன்னது சரி. இறைவனை மகிழ்விக்கத் தான் வேள்விகள் செய்யப்படுகின்றன.
கலியுகத்தில் வரப்போகும் மக்களில் வேள்வி செய்யும் ஞானமும் திறமையும் பெற்றவர்கள் சிலர் இருந்தாலும்,
பெரும்பாலான மக்களால் இவ்வேள்விகளைச் செய்ய இயலாது. அப்படியானால் அவர்கள் இறையருளைப் பெற என்ன வழி?
ஓர் எளிமையான வழியை எனது தந்தையான பராசர முனிவர் கூறியுள்ளார்:

“த்யாயன் க்ருதே யஜன் யஞ்ஜை: த்ரேதாயாம் த்வாபரே அர்ச்சயன்யத் ஆப்னோதி தத் ஆப்னோதி கலௌ ஸங்கீர்த்ய கேசவம்”
கிருதயுகம், திரேதா யுகம், துவாபர யுகம், கலியுகம் ஆகிய நான்கு யுகங்களுக்கும் வெவ்வேறு தருமங்கள் உள்ளன.
முதல் யுகமான கிருத யுகத்தில் தவம் புரிந்தால் இறைவனை மகிழ்வித்து அவன் அருளைப் பெறலாம்.
இரண்டாம் யுகமான திரேதா யுகத்தில் யாகங்கள் செய்து இறைவனை மகிழ்வித்து அவனருளைப் பெறலாம்.
மூன்றாம் யுகமான துவாபர யுகத்தில் அர்ச்சனை, பூஜைகள் செய்து இறையருளைப் பெறலாம்.
ஆனால், கிருத யுகத்தில் தவம் புரிந்தவனும், திரேதா யுகத்தில் யாகம் செய்தவனும்,
துவாபர யுகத்தில் பூஜைகள் செய்தவனும் பெறும் அதே பலனைக் கலியுகத்தில் இறைவனின் திருநாமங்களைப்
பாடுவதால் மிக எளிமையாகப் பெற்று விடலாம்! எனவே கலியுகத்தில் நாம சங்கீர்த்தனமே இறைவனை எளிதில் மகிழ்விக்கும்
சாதனமாகும். அதுவே இறையருளைப் பெறுவதற்கான வழியுமாகும்!” என்றார்.

“வேத வியாசரே! மக்கள் இறையருளைப் பெற நல்ல வழி காட்டியமைக்கு மிக்க நன்றி!
ஆனால் இனியும் உலகில் தவமோ, யாகமோ செய்ய இயலாதா?” என்று முனிவர்கள் கேட்க,
“கலியுகத்தில் ஞானமும் திறமையும் கொண்ட சிலரால் மட்டுமே யாகம் செய்ய முடியும்.
அனைவராலும் அதை செய்ய முடியாது தான். எனினும், கலியுகம் நிறைவடைந்தவுடன் மீண்டும் கிருத யுகம் வரும்.
அந்தக் கிருதயுகத்தில் வாழும் மக்களுக்குத் தவம், யாகம் போன்றவற்றைச் செய்யும் ஞானமும் திறமையும் இருக்கும்!” என்றார் வியாசர்.

“ஒவ்வொரு யுகத்துக்கும் ஒவ்வொரு தருமம் இருப்பதாகச் சொல்கிறீர்களே! இந்தத் தருமங்கள் அந்தந்த யுகத்துக்கு
ஏற்றபடிச் சரியாக நிலைத்து நிற்குமா? கிருதயுகத்தில் மீண்டும் தவமும் வேள்வியும் செய்யும் ஆற்றல் மக்களுக்குக் கிட்டுமா?”
என்று கேட்டார்கள் முனிவர்கள்.

“ஊழிக்காலத்தில் ஆலிலைக் கண்ணனாக வந்து உலகங்களையும் உயிர்களையும் எல்லாம் உண்டு
தன் வயிற்றில் வைத்துக் காக்கிறார் திருமால். அந்நேரத்தில் அந்த உலகங்களோடும் உயிர்களோடும் சேர்த்து
அவர்களுக்குரிய தருமங்களையும் திருமால் காக்கிறார். மீண்டும் உலகத்தைப் படைக்கும் போது முன்பிருந்த
அதே தருமங்கள் மீண்டும் உலகில் தொடரும்படிச் செய்கிறார். கிருத யுகம், திரேதா யுகம், துவாபர யுகம், கலியுகம்
ஆகிய நான்கு யுகங்களின் சுழற்சியையும் திருமாலே உண்டாக்குகிறார்.

அவ்வாறு அந்த யுகங்கள் சுழற்சி முறையில் வரும் போது, அந்தந்த யுகங்களுக்குரிய தருமங்களும் அந்த யுகங்களோடு
சேர்ந்து சுழல்வதை உறுதி செய்கிறார் திருமால். எனவே அவரது கட்டுப்பாட்டின்கீழ் யுகங்களும் அவற்றுக்குரிய தருமங்களும்
சரியான முறையில் நிலையாகச் சுழன்றுகொண்டே இருக்கும்! எனவே அடுத்து வரும் கலியுகத்தில் அதற்குரிய தருமமான
நாம சங்கீர்த்தனத்தால் இறையருளைப் பெறலாம். மீண்டும் கிருதயுகம் வரும்போது நீங்கள் விரும்பிய படி
உலகெங்கும் வேள்விகள் நடைபெறும்! நிம்மதியாகச் சென்று வாருங்கள்!” என்று முனிவர்களை அனுப்பிவைத்தார் வியாசர்.

‘ஆவர்த்த’ என்றால் சுழற்சி என்று பொருள். ‘யுக’ என்பது நான்கு யுகங்களைக் குறிக்கிறது.
‘யுகாவர்த்த:’ என்றால் யுகங்களைச் சுழற்றுபவர் என்று பொருள். யுகங்களோடு சேர்த்து,
அவற்றுக்குரிய தருமங்களையும் சுழலச் செய்வதால், ‘யுகாவர்த்த:’ என்று திருமால் அழைக்கப்படு
கிறார். அதுவே விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தின் 302-வது திருநாமம்.

“யுகாவர்த்தாய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்கு வாழ்க்கையில்
பல புதிய, நல்ல திருப்பங்கள் ஏற்படும்படித் திருமால் அருள்புரிவார்.

———

303. நைகமாயாய நமஹ (Naikamaayaaya namaha)

(திருநாமங்கள் 301 முதல் 314 வரை – ஆலிலைக் கண்ணன் பெருமைகள்)
“மணந்தால் கண்ணனைத் தான் மணந்து கொள்வேன்!” என்று தீர்மானமாக இருந்த ஆண்டாளிடம்,
அவளது தோழிகள், “கோதையே! திருமாலை மணப்பது எப்படி சாத்தியமாகும்?” என்று கேட்டார்கள்.
அதற்கு ஆண்டாள், “திருமால் ராமனாக அவதரித்தபோது, சீதை அவரை மணக்கவில்லையா?
கண்ணனாக அவதரித்த போது, ருக்மிணியும் நப்பின்னையும் அவரை மணக்கவில்லையா?
அதுபோல் நானும் திருமாலை மணந்துகொள்வேன்!” என்றாள்.

தோழிகள், “அப்போது ராமன், கண்ணன் போன்ற வடிவங்களோடு திருமால் பூமியில் அவதரித்திருந்தார்.
ஆனால் இப்போது அப்படிப்பட்ட அவதாரங்கள் எதையும் திருமால் எடுக்கவில்லையே!” என்று ஆண்டாளிடம் கூறினார்கள்.
ஆனால் ஆண்டாளோ, “ராமன், கண்ணன் போன்ற அவதாரக் காலங்களிலாவது ஒரு வடிவத்தோடு தான்
திருமால் பூமியில் காட்சி தந்தார். இப்போது எத்தனையோ திருக் கோவில்களில் விக்கிரக வடிவில் பற்பல வடிவங்களோடு காட்சி தருகிறாரே!

அவ்வாறு திருக்கோவில்களில் எழுந்தருளி இருக்கும் எம்பெருமான்களுள் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்து நான் மணப்பேன்!” என்றாள் ஆண்டாள்.
ஆனால் தோழிகளோ, “ராமன், கண்ணன் போன்ற அவதாரங்களுக்கு விபவ அவதாரங்கள் என்று பெயர்.
அந்நிலையில் இறைவன் நம்மைப் போல் ஒருவராக நம்முடன் கலந்து பேசி உறவாடுவார்.
ஆனால் கோவில்களில் உள்ள இறைவனின் நிலைக்கு அர்ச்சாவதாரம் என்று பெயர். அவர் பேச மாட்டார், அசைய மாட்டார்.
அவர் எப்படி உன்னை மணப்பார்?” என்று ஆண்டாளிடம் கேட்டார்கள்.

அதற்கு ஆண்டாள், “கோவிலில் உள்ள இறைவன் அசைய மாட்டார் என்றும் பேச மாட்டார் என்றும் யார் சொன்னது?
நம் பக்திக்கு அசைவார் பக்தர்களுடன் பேசுவார்!” என்றாள். “இது சாத்தியமா?” என்று கேட்டார்கள் தோழிகள்.
ஆண்டாள், “எண்ணிலடங்காத மாயங்கள் செய்யும் மாயனான திருமாலுக்கு எதுவும் சாத்தியமே!
நம் ஊரில் உள்ள பெருமாளுக்கு வடபத்ரசாயீ என்று பெயர். வடபத்ரசாயீ என்பதற்கு ஆலிலைக் கண்ணன் என்று பொருள்.
அவரது வரலாறு உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஊழிக் காலத்தில் அனைத்து உலகும் பிரளயக் கடல் வெள்ளத்தில்
மிதந்த வேளையிலே, சிறிய ஆலமர இலையில் சிறு குழந்தையாக இந்த ஆலிலைக் கண்ணன் தோன்றினார்.

உலகையே அடித்துச் சென்ற பிரளய வெள்ளம், தனியாக மிதந்து வந்த அந்த ஆலிலையை ஒன்றுமே செய்யவில்லையே!
இது எப்படி சாத்தியமானது? சிறு குழந்தை வடிவில் இருந்த அந்த கண்ணன் எண்ணற்ற உலகங்களை விழுங்கித்
தன் வயிற்றில் அடக்கிக் கொண்டாரே! இது எப்படி சாத்தியமானது? பிரளயக் காலத்தில் உலகில் உள்ள அனைத்தும்
பெயர், உருவங்களை இழந்து சூட்சும நிலைக்குப் போயிருக்க, அவர் மட்டும் மாறாமல் இருந்தாரே! இது எப்படி சாத்தியமானது?
அந்த மாயனுக்கு அனைத்துமே சாத்தியம் தான்! அன்று நம் ஊர்ப் பெருமாள் ஆலிலையில் சயனித்துக் கொண்டு
செய்த மாயங்களை எண்ணிப் பார்க்கையில், அவர் எழுந்து வந்து என்னை மணந்து கொள்ளப் போவதில்
எந்த வியப்புமில்லை!” என்று விடையளித்தாள் ஆண்டாள்.

“அவர் வந்து மணக்கும்வரை என்ன செய்வாய்?” என்று தோழிகள் கேட்க,
“பால் ஆலிலையில் துயில்கொண்ட பரமன் வலைப்பட்டு இருந்தேனை
வேலால் துன்னம்பு எய்தாற்போல் வேண்டிற்று எல்லாம் பேசாதே
கோலால் நிரைமேய்த்து ஆயனாய்க் குடந்தைக் கிடந்த குடமாடி
நீலார் தண்ணந் துழாய்கொண்டு என் நெறிமென் குழல்மேல் சூட்டீரே”–என்று விடையளித்தாள்.

“தோழிகளே! ஆலிலையில் துயின்ற பெருமான் மேல் காதல் கொண்ட என்னிடம் மேலும் மேலும் வாக்கு வாதம்
செய்து என்னைக் காயப்படுத்தாதீர்கள்! ஆலிலையில் அன்று சயனித்த திருமால், இன்று குடந்தையில் ஆராவமுதமாகப்
பள்ளிகொண்டிருக்கிறார். அந்தப் பெருமாளின் துளசி மாலையை வாங்கி வந்து எனக்கு அணிவித்தால்,
எனது வாட்டம் இப்போது தீரும்! விரைவில் மாயங்கள் பல செய்யும் அந்த மாயனே வந்து என்னை மணப்பான்!” என்பது ஆண்டாளின் பதில்.

அவள் ஆசைப்பட்டபடியே, திருவரங்கத்தில் பள்ளிகொண்ட அரங்கன், தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து,
கருட வாகனத்திலே ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு வந்து ஆண்டாளை மணந்து இன்றளவும்
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் ஆண்டாளோடு இணைந்து ரங்கமன்னாராக நமக்குத் தரிசனம் தருகிறார்.

இதிலிருந்து திருமாலுக்குச் சாத்தியமாகாத விஷயம் என்பது எதுவும் இல்லை என்பது புரிகிறதல்லவா?
இப்படி எதையும் சாதிக்கவல்ல மாய சக்தி தன்னிடம் இருப்பதை ஆலிலைக் கண்ணனாக அவதரித்த போது
திருமால் நன்கு வெளிப்படுத்திக் காட்டினார். பெருவெள்ளத்தில் ஓர் ஆலிலை மட்டும் மிதந்து வருவதோ,
சிறு குழந்தை அனைத்து உலகையும் உண்பதோ பொதுவாக உலகில் சாத்தியமில்லாத செயல்கள்.
ஆனால் மாயங்கள் பல செய்து நம்மை மயக்கிடும் அந்த மாயனுக்கு இவை அனைத்தும் சாத்தியமே.
இத்தகைய பல மாயங்களைச் செய்தபடியால் தான் ஆலிலைக் கண்ணனுக்கு ‘நைகமாய:’ என்று திருநாமம்.

‘மாய’ என்றால் வியப்பான செயல் என்று பொருள். ‘ஏக’ என்றால் ஒன்று. ‘நைக’ (ந+ஏக=நைக) என்றால் பல.
‘நைகமாய:’ என்றால் பலப்பல வியப்பான செயல்களைச் செய்பவர் என்று பொருள்.
அதுவே சஹஸ்ரநாமத்தின் 303-வது திருநாமம்.
“நைகமாயாய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்கள் வாழ்வில் தீராத துன்பங்களும் தீரும்படித் திருமால் அருள்புரிவார்.

———–

304. மஹாசனாய நமஹ
(Mahaashanaaya namaha)
(திருநாமங்கள் 301 முதல் 314 வரை -ஆலிலைக் கண்ணன் பெருமைகள்)

திருமலையில் கோவில் கொண்டிருக்கும் மலையப்பனின் திருவடிகளில் நம்மாழ்வார் சரணாகதி செய்து,
தமக்கு முக்தியை அருளுமாறு பிரார்த்தனை செய்தார். அவ்வாறு மலையப்பனிடம் வேண்டி ஆழ்வார் விண்ணப்பித்த பாடல்:

“உலகம் உண்ட பெருவாயா உலப்பில் கீர்த்தி அம்மானே
நிலவும் சுடர்சூழ் ஒளிமூர்த்தி நெடியாய் அடியேன் ஆருயிரே
திலதம் உலகுக்காய் நின்ற திருவேங்கடத்து எம்பெருமானே
குலதொல் அடியேன் உன்பாதம் கூடுமாறு கூறாயே”
“ஊழிக் காலத்தில் உலகங்களை எல்லாம் உண்ட பெரிய திருவாயை உடையவனே!
முடிவில்லாத புகழ் உடையவனே! உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒளிமிக்க திருமேனி கொண்டவனே! மிகப்பெரியவனே!
எனது உயிரானவனே! உலகுக்கே திலகமாய்த் திகழும் திருமலையில் கோவில்கொண்ட எம்பெருமானே!
பரம்பரை பரம்பரையாக உனக்கு அடிமைப்பட்டு இருக்கும் அடியேன், உன் திருவடிகளை அடைந்து முக்தி பெறும்படி
நீயே அருள்புரிய வேண்டும்!” என்பது இப்பாடலின் பொருள்.

இப்பாடலைக் கேட்ட மலையப்பன், ஆழ்வாரைப் பார்த்து, “நீங்கள் சரணம் என்று சொல்லிக் கொண்டு வந்தவுடன்
நான் ஏற்று அருள்புரிய வேண்டும் என்ற அவசியம் எனக்கு இல்லையே!” என்று தெரிவித்தான்.

அதற்கு ஆழ்வார், “நீ அப்படிச் சொல்ல முடியாது!” என்றார்.“ஏன்?” என்று இறைவன் கேட்க,
“என் பாடலை நன்றாகக் கவனித்துப் பார்! ‘உலகம் உண்ட பெருவாயா’ என்று தொடங்கி இருக்கிறேன் அல்லவா?
அதாவது, ஊழிக் காலத்தில் பிரளய வெள்ளத்திலிருந்து உலகங்களையும் உயிர்களையும் காக்க வேண்டும்
என்பதற்காகத் தானே ஆலிலைக் கண்ணனாக அவதாரம் செய்து, உலகங்களையும் உயிர்களையும் எல்லாம் உண்டு
உனது வயிற்றில் வைத்து நீ காப்பாற்றினாய்? அதனால்தான் உன்னை உலகமுண்ட பெருவாயா என்றழைத்தேன்!” என்றார் ஆழ்வார்.

“அன்று ஆலிலைக் கண்ணனாக வந்து உலகங்களை உண்டு வயிற்றில் வைத்துக் காத்ததற்கும்,
இன்று திருமலையப்பனாக நின்று நான் உங்களைக் காப்பதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்று கேட்டான் மலையப்பன்.

அதற்கு ஆழ்வார், “உலகுக்கே ஊழி வெள்ளத்தால் ஆபத்து வரும் போது அதைப் போக்கவல்லவனாக நீ இருக்கும்போது,
உலகில் வாழும் ஒற்றை மனிதனான எனக்கு வரும் ஆபத்தைப் போக்கும் வல்லமை உனக்கு நிச்சயமாக உண்டு என்றுதானே பொருள்?
ஊழி வெள்ளத்தில் அழுந்துவோரைக் காக்கும் நீ பிறவிப் பெருங்கடலில் அழுந்தித் தவிக்கும் என்னையும் காப்பாற்றித் தானே தீர வேண்டும்?
ஊழிக் காலத்தில் யாரும் உன்னிடம் காப்பாற்றும்படிக் கேட்காதபோதே நீ காப்பாற்றினாய். இன்று நீ காக்க வேண்டும் என்று
நான் கதறிக் கொண்டிருக்கையில் நீ காப்பாற்றாமல் கைவிட முடியுமா?
ஊழிக் காலத்தில் மக்களின் உடலுக்கு வந்த ஆபத்தைப் போக்கிய நீ, இப்போது பிறவிப் பிணியால் என் ஆத்மாவுக்கு
வந்த ஆபத்தைப் போக்க வேண்டாமா? இதை எல்லாம் உனக்கு நினைவூட்டவே நீ உலகம் உண்ட வரலாற்றைச் சொன்னேன்!” என்றார்.

ஆழ்வாரின் விளக்கங்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த திருமலையப்பன், “நீங்கள் கேட்டபடி நிச்சயமாக உங்களுக்கு முக்தியை அருள்கிறேன்.
ஆனால் நீங்கள் தொடங்கிய திருவாய்மொழி என்னும் பிரபந்தத்தில் இதுவரை 600 பாடல்கள் பாடி விட்டீர்கள்.
மேற்கொண்டு 400 பாடல்கள் பாடி ஆயிரம் பாடல்களையும் நிறைவு செய்தவுடன்
உங்களை முக்திக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்!” என்று விடையளித்து அருள்புரிந்தார்.

எனவே, ‘உலகம் உண்ட பெருவாயா’ என்ற நம்மாழ்வாரின் பாடலில் இருந்து அனைத்து உலகங்களையும் காக்க வேண்டும்
என்ற நோக்கில் ஊழிக் காலத்தில் அவற்றை உண்டு தன் வயிற்றில் திருமால் வைத்துக் கொண்டார் என்பதை நாம் அறிய முடிகிறதல்லவா?
இதே கருத்தைக் கடோபநிஷத்,
“யஸ்ய ப்ரஹ்ம ச க்ஷத்ரம் ச உபே பவத ஓதன:ம்ருத்யு: யஸ்ய உபஸேசனம் க இத்தா வேத யத்ர ஸ:”என்று சொல்கிறது.
உலகை எல்லாம் தனக்கு உணவாகவும், யமனை ஊறுகாயாகவும் கொண்டிருக்கிறார் திருமால். ஊறுகாயைத் தொட்டுத் தொட்டு
உணவை உட்கொள்வது போல், யமன் என்னும் ஊறுகாயை வைத்து, திருமால் உலகையே உண்டுவிடுகிறார் என்பது இதன் பொருள்.
அவ்வாறு உண்ட உலகங்களைத் தனது வயிற்றில் வைத்துக் காக்கிறார் திருமால்.

‘அசன’ என்றால் உணவு என்று பொருள். ‘மஹாசன:’ என்றால் பெரிய உணவு என்று பொருள்.
ஊழிக் காலத்தில் ஆலிலைக் கண்ணனாக வந்து ஒட்டு மொத்த உலகங்களையுமே தனக்கு உணவாகக் கொண்டு உண்டபடியால்,
திருமால் ‘மஹாசன:’ என்றழைக்கப்படுகிறார். அதுவே சஹஸ்ரநாமத்தின் 304-வது திருநாமம்.
இங்கே ‘மஹாசன:’ என்பதற்கு மிகப்பெரிய உணவை உண்டவர் என்று பொருள்.
“மஹாசனாய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்கள் பசி நோயால் துன்புறாதபடித் திருமால் காத்தருள்வார்.

—————

305. அத்ருச்யாய நமஹ (Adhrushyaaya namaha)
(திருநாமங்கள் 301 முதல் 314 வரை -ஆலிலைக் கண்ணன் பெருமைகள்)

பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசம் இருந்த காலத்தில், அவர்கள் தங்கியிருந்த குடிலுக்கு வந்த மார்க்கண்டேயர்,
தருமபுத்திரனுக்குப் பற்பல நல்விஷயங்களை உபதேசம் செய்தார்.
அவற்றின் ஓர் அங்கமாக ஊழிக்காலத்தில் நடைபெற்ற சம்பவங்களையும் தருமபுத்திரனுக்கு விளக்கினார்.
ஊழிக்காலம் நெருங்கிய வேளையில், பூமியில் பல ஆண்டுகள் மழையில்லாமல் போனது.
நதிகளும் கடல்களும் வற்றிப்போயின. அதன்பின் காற்றோடு சேர்ந்து வரும் அக்னி உலகங்களை உலர்த்தியது.
கொடூர வடிவம் கொண்ட பற்பல மேகங்கள் இடிமின்னலோடு வானில் எழுந்தன.
அந்த மேகங்கள் பொழியும் மழையால் உலகனைத்தும் நிரம்பியது. உலகமே அந்த வெள்ளத்தால் சூழப்பட்ட நிலையில்,
காற்றடித்து அம்மேகங்களைக் கலைத்து விட்டது. உலகெங்கிலும் வெறும் பிரளய வெள்ளம் மட்டுமே காணப்பட்டது.

ஆனால் திடீரென அந்த ஊழி வெள்ளத்தில் ஓர் ஆலமரத்தை நான் கண்டேன். அந்த ஆலமரத்தின் கிளையிலே ஒரு சிறிய இலை.
அந்த இலையில் ஒரு குழந்தையை நான் கண்டேன். தனது தாமரை போன்ற திருக்கரத்தால், தனது தாமரை போன்ற
திருவடியின் கட்டைவிரலை எடுத்து, தனது தாமரை போன்ற முகத்தில் உள்ள திருவாயில் வைத்தபடி
அந்தக் குழந்தை ஆல மர இலையில் சயனித்திருந்தது.

“உலகமே நாசம் அடைந்து அழிந்து போன நிலையில் இந்த ஆலமரம் மட்டும் இங்கே எப்படி இருக்கிறது?
இந்தக் குழந்தை மட்டும் ஏன் அழியவில்லை?” என்று நான் சிந்தித்தேன்.
எனது தவ வலிமையைப் பயன்படுத்தி அக்குழந்தை யார் என்று அறிய முயன்றேன்.
ஆனால் என் தவ வலிமையால் அக்குழந்தையைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

அக்குழந்தை பள்ளி கொண்டிருந்த ஆலிலை மெல்ல மெல்ல ஊழிவெள்ளத்தில் மிதந்து என்னை நோக்கி வரவே,
அந்தக் குழந்தையை நன்றாகக் கவனித்தேன். தாமரை போன்ற திருக்கண்கள், காயாம்பூ போன்ற திருமேனி நிறம்,
மார்பிலே ஸ்ரீவத்சம் என்ற மறு ஆகியவற்றை உடைய அந்தக் குழந்தை திருமாலைப் போல இருக்கிறதே என்று எண்ணினேன்.

என் அருகில் வந்த அந்தக் குழந்தை, “முனிவரே! என் உடலுக்குள் நீங்கள் இப்போது புகுந்துவிடுங்கள்!” என்று
சொல்லிவிட்டு, தனது வாயைப் பிளந்தது. நான் என் வசத்தை இழந்தவனாக அக்குழந்தையின் வாய்க்குள்ளே புகுந்தேன்.
அதன் வயிற்றுக்குள் நான் சென்ற போது, பூமியில் உள்ள கண்டங்கள், கடல்கள், நாடுகள், நகரங்கள், நதிகள், மலைகள்,
காடுகள் அத்தனையும் நான் அங்கே கண்டேன். அக்குழந்தையின் திருமேனி முழுவதும் நான் சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்தும்,
அந்தத் திருமேனியின் எல்லையை என்னால் காண முடியவில்லை.

அந்தத் திருமேனியிலிருந்து எப்படி வெளியே வருவது எனத் தெரியாமல் பலகாலம் தவித்த நான்,
அந்தக் குழந்தையிடமே சரணாகதி செய்தேன். உடனே வாயு வேகத்தில் அதன் திருவாய் வழியாக வெளியே வந்துவிட்டேன்.
அந்தக் குழந்தை எனக்குத் திவ்வியமான பார்வையையும் தத்துவஞானத்தையும் அருளியது.
அதன் விளைவாக, அவர் திருமாலின் அவதாரமான ஆலிலைக் கண்ணன் என்பதையும்,
ஊழிக் காலத்தில் உயிர்களையும் உலகங்களையும் உண்டு தன் வயிற்றில் வைத்துக் காக்க அவதரித்தவர் என்பதையும் உணர்ந்தேன்.
மீண்டும் படைக்கும் காலம் வந்தபோது, தான் உண்டவற்றை எல்லாம் வெளிப்படுத்தி உலகைப் படைத்தார் திருமால்.

தருமபுத்திரா! அன்று ஆலிலைக் கண்ணனாக நான் எந்த ஒரு தேவனைக் கண்டேனோ,
அதே தேவன்தான் உங்களின் மாமன் மகனான கண்ணனாக அவதரித்திருக்கிறான்.
அவர் செய்த அருளால்தான் அன்று ஊழிக் காலத்தில் நடந்த என் நினைவில்
உள்ளன! எனவே நீங்கள் கண்ணனைச் சரணடையுங்கள் உங்களது கஷ்டங்கள் அனைத்தும் தீரும்!
ஆனால் ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள்:

“கதம் நு அயம் சிசு: சேதே லோகே நாசுமுபாகதே தபஸா சிந்தயன் சாபி தம் சிசும் நோபலக்ஷயே”
என் தவ வலிமையால் எத்தனை முயற்சிகளை நான் செய்த போதும், அந்த ஆலிலைக் கண்ணனை அறியமுடியவில்லை.
அவனைச் சரணடைந்த போது தான், அவன் அருளால் அவனை அறிந்து கொண்டேன்.

இதுவே மார்க்கண்டேயர் செய்த உபதேசமாகும். இதில் சொல்லப்பட்ட படி, சாதாரண மனிதர்களாலோ அல்லது
மார்க்கண்டேயர் தவம் மிக்கவர்களாலோ கூட அறியமுடியாத மேன்மை பெற்றவராகத் திருமால் திகழ்வதால்,
அவர் ‘அத்ருச்ய:’ என்றழைக்கப்படுகிறார்.
‘த்ருச்ய’ என்றால் (இவ்விடத்தில்) அறியப்படுபவர் என்று பொருள். ‘அத்ருச்ய:’ என்றால் அறிவதற்கு அரியவர் என்று பொருள்.
அதுவே சஹஸ்ரநாமத்தின் 305-வது திருநாமம்.
“அத்ருச்யாய நம:” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்கு அறியாததை அறிவிக்கும்
குருவாகத் திருமால் இருந்து, நல்லறிவை அருள்வார்.

————————

306. வ்யக்தரூபாய நமஹ (Vyaktharoopaaya namaha)
(திருநாமங்கள் 301 முதல் 314 வரை – ஆலிலைக் கண்ணன் பெருமைகள்)
நான்கு வேதங்களுக்கு இணையாக நான்கு நூல்களைத் தமிழில் பாடி அருளினார் நம்மாழ்வார் –
ரிக் வேதத்துக்கு இணையான திருவிருத்தம், யஜுர் வேதத்துக்கு இணையான திருவாசிரியம்,
சாம வேதத்துக்கு இணையான திருவாய்மொழி, அதர்வண வேதத்துக்கு இணையான பெரிய திருவந்தாதி.

அவற்றுள் சாம வேத சாரமாகத் திகழ்வதும், இன்னிசையோடு கூடியதும், அமுதை விட இனியதுமான திருவாய்மொழி
என்னும் பிரபந்தத்தில் அடிக்கடி நம்மாழ்வாருக்கும் திருமாலுக்கும் இடையே பல சுவையான உரையாடல்கள் நிகழ்வதுண்டு.
அத்தகைய ஓர் உரையாடலை இப்போது காண்போம்.
திருவாய்மொழியில் ஏழாம் பத்து, இரண்டாம் பதிகத்தில், திருமாலைப் பிரிந்து ஏங்கிய நம்மாழ்வார்,
“இறைவா! நீ விரைவில் எனக்குத் தரிசனம் தர வேண்டும்!” என்று பிரார்த்தித்தார். அந்நிலையில்,
“கட்கிலீ! உன்னைக் காணுமாறு அருளாய்!” என்று திருமாலிடம் வேண்டினார்.

இவ்வாறு ஆழ்வார் பாடியவாறே, அவரது மனதுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் திருமால்,
“என்ன ஆழ்வீர் உங்களது பாடல் வரிகள் முன்னுக்குப் பின் முரணாக உள்ளனவே! ‘கட்கிலீ’ என்றால் யாராலும்
காண முடியாதவன் என்று பொருள். யாராலும் காண முடியாதவனே!
உன்னை நான் காணும்படி நீ அருள்புரிய வேண்டும் என்று பாடியுள்ளீர்களே! மேலும் உபநிஷத்துகளில்,
“ந சக்ஷுஷா பச்யதி கச்சன ஏனம்”
இறைவனை மாமிசக் கண்களைக் கொண்டு யாராலும் காண இயலாது என்று தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளதே!
அதை அறிந்து கொண்டு கட்கிலீ – காண முடியாதவன் என்று நீங்களும் என்னைக் குறிப்பிட்டு விட்டு
ஆனாலும் என்னைக் காண வேண்டும் என்று பாடுகிறீர்களே!” என்று கேட்டார்.

அதற்கு ஆழ்வார், “உன்னை இந்த மாமிசக் கண்ணால் காண முடியாது என்பதை அறிந்தபடியால் தானே
கட்கிலீ என்று பாடியுள்ளேன்!” என்றார். “அப்புறம் ஏன் ‘உன்னைக் காணுமாறு அருளாய்’ என்று கோருகிறீர்கள்?”
என்று திருமால் கேட்க, “உன்னைக் காண முடியாது என்று சொன்ன அதே உபநிஷத்துகள் தான்,
“யம் ஏவ ஏஷ வ்ருணுதே தேன லப்ய:தஸ்ய ஏஷ ஆத்மா விவ்ருணுதே தனூம் ஸ்வாம்”
ஒருவனுக்குத் தரிசனம் தரவேண்டும் என்று இறைவன் எண்ணினால், தனது கருணையால் இறைவன்
தன்னைக் காட்டுவான் என்றும் சொல்கின்றனவே! மாமிசக் கண்களால் காண முடியாது என்றால்,
எங்கள் முயற்சியால் உன்னைக் காணமுடியாது என்று பொருள். ஆனால் உனது அருளால் உன்னைக் காண இயலுமே!
நீ நினைத்தால் எங்களுக்குத் தரிசனம் தரலாமே! அதனால் தான் உன்னைக் காணுமாறு அருளாய் என்று கோரினேன்.
‘எங்கள் முயற்சியால் காணமுடியாதவனே! உன் அருளால் உன்னைக் காணமுடியும்!
ஆதலால் நீயே உன்னை நான் காணுமாறு அருளவேண்டும்!’ என்பதே என் பாடலின் கருத்து.

குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் நீ விச்வரூபம் எடுத்தாயே! அதை அங்கிருந்த போர்வீரர்கள் யாராலும் காண முடியவில்லை.
ஆனாலும் உனது அருள்பெற்ற அர்ஜுனன் அந்த விச்வரூபத்தைத் தரிசித்தானே! உனது அம்சமான வியாசரின் அருள்பெற்ற சஞ்ஜயனும்
விச்வரூபத்தைத் தரிசித்தானே!
ஊழிக் காலத்தில் ஆலிலைக் கண்ணனாக நீ வந்தாயே! அப்போது உலகில் உள்ள யாராலும் உன்னைக் காண முடியவில்லை!
ஏனெனில், உலகனைத்தும் உன் வயிற்றுக்குள் சென்று விட்டது! இருந்தபோதும், நீ மார்க்கண்டேயரிடம் கருணை காட்டியதால்,
அவர் மட்டும் உனக்கு வெளியே இருந்து கொண்டு, உனது ஆலிலைக் கண்ணன் திருக்கோலத்தைத் தரிசித்து மகிழ்ந்தாரே!
அதன்பின் உனக்குள்ளே சென்று உனக்குள் இருக்கும் உலகங்களையும் கண்டு வந்தாரே!

எனவே இறைவா! நாங்கள் எவ்வளவு முயன்றாலும் இந்தக் கண்களால் உன்னைக் காண இயலாது! நீ அருள்புரிந்தால் நிச்சயம்
காணலாம்!” என்று விடையளித்தார்.
‘வ்யக்த’ என்றால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட என்று பொருள். ‘ரூப’ என்றால் வடிவம்.
‘வ்யக்தரூப:’ என்றால் வடிவத்தை வெளிப்படுத்துபவர் என்று பொருள்.
தனது கருணையால் தன் பக்தர்களுக்குத் தன் வடிவத்தைத் திருமால் வெளிப்படுத்திக் காட்டுவதால்,
‘வ்யக்தரூப:’ என்று திருமால் அழைக்கப்படுகிறார். அதுவே சஹஸ்ரநாமத்தின் 306-வது திருநாமம்.
“வ்யக்தரூபாய நம:” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்குத் தன் வடிவையும் மேன்மைகளையும்
திருமால் நன்கு வெளிப்படுத்திக் காட்டுவார்.

————

307. ஸஹஸ்ரஜிதே நமஹ (Sahasrajithe namaha)
(திருநாமங்கள் 301 முதல் 314 வரை – ஆலிலைக் கண்ணன் பெருமைகள்)

மேகை: மேதுரம் அம்பரம் வனபுவ: ச்யாம: தமால த்ருமை:
நக்தம் பீரு: அயம் த்வம் ஏவ தத் இமம் ராதே க்ருஹம் ப்ராபய
இத்தம் நந்த நிதேசத: சலிதயோ: ப்ரத்யத்வ குஞ்ஜ த்ருமம்
ராதா மாதவயோ: ஜயந்தி யமுனா கூலே ரஹ கேலய:–என்பது அஷ்டபதியில் ஜயதேவர் பாடிய சுலோகம்.

இதன் பொருளைச் சற்றே ஆராய்வோம்.கண்ணனுக்கு இரண்டு வயது இருக்கும். ஒருநாள் மதியம் தனது தோட்டங்களைப்
பார்வையிட நந்தகோபர் புறப்பட்டார். குழந்தை கண்ணன் தானும் தந்தையுடன் வருவேன் என்று அடம் பிடித்தான்.
அதைக் கண்ட யசோதை, “கண்ணா! உன் தந்தைக்குப் பொறுப்பே கிடையாது. அவரை நம்பி நீ சென்றால்,
வரும்போது உன்னை எங்காவது தொலைத்து விட்டு வெறுங்கையோடு திரும்பி வருவார்!
எனவே இவரை நம்பி உன்னை நான் அனுப்பி வைக்க மாட்டேன்!” என்றாள்.

ஆனால் கண்ணன் ‘வீல்’ ‘வீல்’ என்று அழத் தொடங்கி விட்டான். அப்போது எதிர் வீட்டில் வாழ்ந்த
விருஷபானுவின் மகள் ராதை அங்கே வந்தாள். அச்சமயம் ராதைக்குச் சுமார் பதினெட்டு வயது இருக்கும்.
“என்ன ஒரே சத்தமாக இருக்கிறதே!” என்று யசோதையைப் பார்த்துக் கேட்டாள் ராதை.
யசோதை நடந்தவற்றைச் சொல்ல, “நான் குழந்தையைப் பாதுகாப்பாக அழைத்துச் சென்று
மீண்டும் திரும்ப வந்து வீட்டில் சேர்க்கிறேன்!” என்றாள் ராதை.

அதை யசோதையும் ஏற்கவே, கண்ணனைத் தனது இடுப்பில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு நந்தகோபனுடன்
தோட்டத்துக்குச் சென்றாள் ராதை. நந்தகோபர் தோட்டங்களைப் பார்வையிட்டு வந்த போது,
திடீரென வானில் கார்மேகக் கூட்டங்கள் தோன்றி விட்டன. அதைக் கண்ட நந்தகோபர்,
“ராதா! இருட்டைப் பார்த்தால் கண்ணன் பயப்படுவான்! நீ இவனை வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்!
நான் பின்னால் வருகிறேன்!” என்றார். ராதையும் கண்ணனை வீட்டுக்குத் தூக்கிச் சென்றாள்.

தன் வேலைகளை முடித்து விட்டு நந்தகோபர் இரவு வீடு திரும்பினார். “கண்ணா!” என்று வீட்டு வாசலில் நின்றபடி
ஆவலோடு அழைத்தார். கோபத்துடன் வந்த யசோதை, “கண்ணனை நீங்கள் அழைத்துச் சென்று விட்டு
இங்கே வந்து கண்ணா என்று கூப்பிடுகிறீர்களே! குழந்தை எங்கே?” என்று கேட்டாள்.
“ராதையையும் கண்ணனையும் மதியமே வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்து விட்டேனே!” என்றார் நந்தகோபர்.
“இன்னும் அவர்கள் வரவில்லையே!” என்று யசோதை பதறிப் போனாள்.

அப்போது கண்ணனோடு ராதை வந்து சேர்ந்தாள். “எங்கே அம்மா போனாய்?” என்று கேட்டார் நந்தகோபர்.
அதற்கு ராதை, “நாங்கள் வீடு திரும்பி வரும்போது வழியில் ஒரு பூங்காவைக் கண்ட கண்ணன்,
அங்கே விளையாட வேண்டும் என்று அடம் பிடித்தான். அவனைப் பூங்காவுக்குள் அழைத்துச் சென்று விளையாட்டு
காட்டி விட்டு அழைத்து வந்தேன். அதனால் தான் தாமதம் ஆகி விட்டது!” என்று விடையளித்தாள்.
கண்ணனைப் பெற்றோரிடம் ஒப்படைத்து விட்டுத் தன் வீட்டுக்குச் சென்றாள் ராதை.

ஆனால் இங்கே ஒரு ரகசியம் உள்ளது. பூங்காவுக்குள் நுழையும் முன் ராதையின் வயது பதினெட்டு, கண்ணனின் வயது இரண்டு.
ஆனால் பூங்காவுக்குள் நுழைந்தபின் கண்ணனின் வயது இருபது. பூங்காவிலிருந்து வெளியே வருகையில் கண்ணனின் வயது இரண்டு.
எனவே இடைப்பட்ட காலத்தில் ராதையோடு காதலனாக உறவாடி இருக்கிறான் கண்ணன்.

ஆம். நினைத்த நேரத்தில் இரண்டு வயதுக் குழந்தையிலிருந்து இருபது வயது வாலிபனாகவும் கண்ணன் மாறுவான்.
இருபது வயது வாலிபனிலிருந்து இரண்டு வயதுக் குழந்தையாகவும் மாறுவான். நாம் இரண்டிலிருந்து இருபதுக்கு மெல்ல நகரலாம்.
ஆனால் இருபதிலிருந்து இரண்டுக்கு நம்மால் வரமுடியாது. கண்ணனால் முடிகிறதே! ஏன்? ஏனெனில் திருமால் காலத்தை வென்றவர்.
மனிதர்களான நாம் தான் காலத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள். ஆனால் இறைவன் இந்தக் காலத்துக்குக் கட்டுப்படாதவர்.
காலத்தை வென்று அதைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவர்.

இவ்வாறு காலம் தனது கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதை ஆலிலைக் கண்ணனாக அவதரித்த போது திருமால் காட்டினார்.
ஊழிக் காலம் என்பது ஆயிரம் சதுர்யுகங்கள் நீடித்திருந்தது. அந்த ஆயிரம் சதுர்யுகங்களும் ஆலிலையில்
சயனித்துக் கொண்டிருந்து, அக்காலத்தை வென்று, அந்த ஊழிக் காலம் முடிந்தபின் மீண்டும்
உலகின் படைப்பைத் தொடங்கினார் திருமால். முதன்முதலில் படுத்திருந்தே வென்றவர் திருமால் தான்.

‘ஜித்’ என்றால் வென்றவர். ‘ஸஹஸ்ர’ என்றால் ஆயிரம். ஆயிரம் சதுர்யுகங்கள் அளவுகொண்ட ஊழிக் காலத்தை
ஆலிலையில் படுத்திருந்த படியே வென்று, காலத்தை வென்றவராகத் திருமால் திகழ்வதால்
அவர் ‘ஸஹஸ்ரஜித்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். ‘ஸஹஸ்ரஜித்’ என்றால் ஆயிரம் சதுர்யுகக் காலத்தை வென்றவர் என்று பொருள்.
அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 307-வது திருநாமம்.

“ஸஹஸ்ரஜிதே நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்கள் காலத்தை வென்று
காவியம் ஆகி வேதனை தீர்க்கும் வெற்றித் திருமகன்களாகத் திகழ்வார்கள்.

———————

308. அனந்தஜிதே நமஹ (Ananthajithe namaha)

ஊழிக் காலத்தில் உண்டாகும் ஊழிக் கடல் வெள்ளத்தில் இருந்து உலகங்களையும் உயிர்களையும் காக்க வேண்டி
ஆலிலைக் கண்ணனாக வந்த திருமால், உலகங்களையும் உயிர்களையும் எல்லாம் உண்டு தன் வயிற்றில் வைத்துக் காத்தார்.
இந்த அவதாரக் காட்சியை மார்க்கண்டேய முனிவருக்குக் காட்டினார் திருமால்.
ஆலிலைக் கண்ணனின் அவதாரத்தையும் செயல்களையும் கண்ட மார்க்கண்டேயர்,
“முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது போல், கடலில் இருந்து காப்பதற்காக நீயே கடல் போல் வந்துள்ளாயே!”
என்று ஆலிலைக் கண்ணனைத் துதித்தார்.

ஆலிலைக் கண்ணன் மார்க்கண்டேயரைப் பார்த்து, “சிறிய வடிவத்துடன் வந்திருக்கும் என்னை
ஏன் கடலோடு ஒப்பிடுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டான்.
அதற்கு மார்க்கண்டேயர், “கண்ணா! கடலை எத்தனை முறை பார்த்தாலும் அலுக்காது. கடற்கரைக்கு அருகில்
வாழ்பவர்கள் தினந்தோறும் கடற்கரைக்குச் சென்று ஆனந்தமாக அந்தக் கடலைக் கண்டு ரசித்து விட்டு வருவார்கள்.
அதுபோலத் தான் உன்னையும் எத்தனை முறை பார்த்தாலும் மனதில் அலுப்பு ஏற்படாது.
அப்போதைக்கு அப்போது நீ ஆராவமுதமாக இருக்கிறாய்.

மழை பொழிந்து தான் கடலுக்குத் தண்ணீர் வர வேண்டும் என்று அவசியம் இல்லை.
அது எப்போதுமே தன்னிறைவோடு இருக்கும். அதுபோலத் தான் நாங்கள் தொண்டு செய்வதால் தான்
உனக்குப் புதிதாகப் பெருமை வரவேண்டும் என்பதில்லை. நீ எப்போதுமே ஆனந்தமே வடிவெடுத்தவனாய் இருக்கிறாய்.
கடல் தேவர்களுக்கு அமுதத்தைக்கொடுத்தது. நீயோ உன் அடியார்களுக்கு உன்னையே ஆராவமுதமாகத் தந்து விடுகிறாய்.

மதியைக் (சந்திரனை) கண்டால் கடல் பொங்குகிறது. நீ மதி (ஞானம்) மிக்க ஞானியர்களைக் கண்டால் மகிழ்ச்சியால்
பொங்குகிறாய்.கடலை எத்தனை பேர் வேண்டுமானாலும் வேடிக்கை பார்க்கலாம். ஆனால் எல்லோராலும்
கடலுக்குள் மூழ்கி முத்தெடுத்து வர இயலாது. அது போலத் தான் உன்னைத் தூரத்தில் இருந்து எத்தனையோ பேர் காண்கிறார்கள்.
ஆனால் உனது பெருமைகளின் ஆழத்தையும், நீ யார் என்பதையும் யாராலும் முழுமையாக அறிய முடியாது.

முக்கியமாக, கண்ணா! கடலுக்கும் எல்லை இல்லை! உனக்கும் எல்லை இல்லை. தூரத்தில் இருந்து நாம் பார்க்கையில்,
ஏதோ கடலுக்கு எல்லை இருப்பது போல் கூடச் சிலருக்குத் தோன்றலாம். ஆனால் கடலில் இறங்கிப் பயணிக்கப் பயணிக்க,
அதன் எல்லையைக் காணவே முடியாது என்பதை உணர்வார்கள்.

அதுபோலத் தான் நீ பார்ப்பதற்குச் சிறு குழந்தை போலத் தெரிகிறாய். ஆனால் நானும் உனது வாய்க்குள்ளே நுழைந்து
உனது திருமேனி முழுவதும் நூறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் தேடிப் பார்த்தேன். வெளியிலிருந்து பார்க்கும் போது
குழந்தையாகத் தோன்றும் உனது திருமேனிக்கு உண்மையில் உள்ளே எல்லை என்பதே இல்லை என அறிந்து கொண்டேன்.

அந்த: சரீரே தஸ்யாஹம் வர்ஷணாம் அதிகம் சதம்
ந ஹி பச்யாமி தஸ்யாஹம் அந்தம் தேவஸ்ய கர்ஹிசித்
ஆஸாதயாமி நைவாந்தம் தஸ்ய ராஜன் மஹாத்மன:”–என்று விடையளித்தார் மார்க்கண்டேயர்.

ஆல மர விதை சிறியதாக இருந்தாலும், அந்தச் சிறிய விதைக்குள் பெரிய ஆல மரமே அடங்கி இருக்கும் அல்லவா?
அதுபோல ஆலிலைக் கண்ணனின் தோற்றம் சிறு குழந்தை போலத் தெரிந்தாலும்,
அத்தனை உலகங்களும் அந்தச் சிறு வடிவத்துக்குள் அடங்கி இருக்கிறது. உண்மையில் அவரது மகிமைக்கு எல்லை என்பதே இல்லை.

‘அந்தம்’ என்றால் எல்லை என்று பொருள். ‘அனந்தம்’ என்றால் எல்லையற்றது என்று பொருள்.
யாராலும் எல்லை காண முடியாத படியான உயர்ந்த மகிமை கொண்டவராகத் திருமால் திகழ்வதால்,
‘அனந்தஜித்’ என்று அவர் போற்றப்படுகிறார். ‘அனந்தஜித்’ என்றால் எல்லையில்லாத மகிமை பெற்றவர் என்று பொருள்.
அதுவே சஹஸ்ரநாமத்தின் 308-வது திருநாமம்.

“அனந்தஜிதே நம:” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்கு வாழ்வில் சிறந்த
மகிமைகளும் திறமைகளும் பெருமைகளும் கிடைக்கும்படி திருமால் அருள்புரிவார்.

———

309. இஷ்டாய நமஹ (Ishtaaya namaha)

(திருநாமங்கள் 301 முதல் 314 வரை – ஆலிலைக் கண்ணன் பெருமைகள்)
திருவரங்கத்தில் ராமாநுஜர் வாழ்ந்து வந்த காலம். தனுர்தாசர் என்ற ஒரு மெய்க்காப்பாளரும் அதே திருவரங்கத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.
அவரது மனைவிக்கு ஹேமாம்பாள் என்று பெயர். அவள் பேரழகி. அந்தப் பெண் எப்போது வெளியே சென்றாலும்,
தனுர்தாசர் அவளுக்குக் குடை பிடித்துக் கொண்டு பின்னால் செல்வது வழக்கம்.

உச்சி வெயிலில் மனைவிக்குக் குடைபிடித்துச் செல்லும் தனுர்தாசரை ஒருநாள் ராமாநுஜர் பார்த்தார்.
தனுர்தாசரை அழைத்து, “ஏன் அப்பா உன் மனைவிக்கு இப்படிக் குடை பிடித்துக் கொண்டு செல்கிறாய்?” என்று கேட்டார் ராமாநுஜர்.
“அவளது கண் அழகைப் பாருங்கள்! அந்தக் கண்களுக்கு நான் அடிமை! அந்தக் கண்ணழகில் மயங்கியதால் தான்
அவளுக்குக் குடைபிடித்துக் கொண்டு பின்னால் செல்கிறேன்!” என்று விடையளித்தார் தனுர்தாசர்.

“மனைவியிடம் நிச்சயமாக அன்பு காட்ட வேண்டும். ஆனால் இவனது அன்பு கிட்டத்தட்ட வெறி போல் மாறிவிட்டது.
இது நல்லதல்ல. இவன் மனைவியிடம் காட்டும் இந்த அளவுகடந்த அன்பை இறைவனிடம் காட்டினால்,
இறையருளுக்குப் பாத்திரம் ஆகலாமே!” என்று சிந்தித்தார் ராமாநுஜர். தனுர்தாசருக்குப் புரியும் விதத்தில்
அவருக்கு இவ்விஷயத்தை எடுத்துச் சொல்லி அவரைத் திருத்த வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தார்.

எனவே ராமாநுஜர் தனுர்தாசரைப் பார்த்து, “உன் மனைவி பெரிய கண்ணழகி என்கிறாயே! அவளது கண்களை விட
அழகிய கண்களைக் காட்டினால் என்ன செய்வாய்?” என்று கேட்டார். “அப்படி என் மனைவியின் கண்களை விட
அழகிய கண்கள் இருந்தால், இனி அந்தக் கண்களுக்கு நான் அடிமை! அந்தக் கண்களை எனக்குக் காட்டுவீர்களா?”
என்று ஆசையுடன் கேட்டார் தனுர்தாசர்.

“என்னுடன் வா!” என்று தனுர்தாசரை அழைத்துச் சென்ற ராமாநுஜர், திருவரங்கத்தில் பள்ளிகொண்டுள்ள அரங்கன் முன்னே
அவரை நிறுத்தி, “இந்தக் கண்களைப் பார்!” என்றார். அடுத்த நொடியே அரங்கனின் கண்ணழகுக்கு மயங்கி,
அவருக்கு அடிமையானார் தனுர்தாசர். அவர் மட்டுமின்றி, அவரது மனைவியான ஹேமாம்பாளும் அரங்கனுக்கு அடியவள் ஆனாள்.
தனுர்தாசரும் ஹேமாம்பாளும் முறையே பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசர், பொன்நாச்சியார் என்ற பெயரோடு ராமாநுஜருக்குச் சீடர்களானார்கள்.

அதன்பின் அரங்கனின் ஒவ்வொரு புறப்பாட்டிலும் கையில் வாளோடு பெருமாளுக்கு மெய்க்காப்பாளராக
உடன்செல்லத் தொடங்கினார் பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசர். இந்த அதிசயத்தைக் கண்ட சில அடியார்கள் ராமாநுஜரிடம்,
“அரங்கனின் கண்ணழகைக் காட்டியே இவரை நீங்கள் திருத்தி விட்டீர்களே!
இறைவனின் கண்ணழகுக்கு அவ்வளவு சிறப்பு உண்டா?” என்று வியப்புடன் கேட்டார்கள்.

அதற்கு ராமாநுஜர், “அதில் என்ன சந்தேகம்? எல்லா மனிதர்களுக்கும் அடிமனதில் இறைவன் மீது அன்பு என்பது இருந்தே தீரும்.
ஓர் உதாரணம் சொல்கிறேன். ஒரு மகன் இளம் வயதிலேயே தன் தாயைப் பிரிந்து விடுகிறான் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
பல வருடங்கள் கழித்துத் தற்செயலாகத் தன் தாயை அவன் சந்திக்கிறான். அந்தப் பெண் தனது தாய் என்பதை இவன் அறியாத போதும்,
இவனுக்குத் தன்னை அறியாமல் அவள் மீது ஓர் அன்பு வரும் அல்லவா? அதுபோலத் தான் இறைவனும் நமக்கெல்லாம் தாய் போன்றவன்.

ஊழிக் காலத்தில் ஆலிலைக் கண்ணனாக வந்து நம்மை எல்லாம் அவன் வயிற்றில் வைத்துச் சுமந்தவன் அல்லவா அவன்?
ஒரு தாய் குழந்தையை வயிற்றில் சுமந்து காப்பது போல் நம் அத்தனை பேரையும் வயிற்றில் சுமந்து காத்திருக்கிறான் இறைவன்!
எனவே தான் ஒருவன் இறைவனைப் பற்றி அறியாதவனாக இருந்தாலும், பக்தியே அடியோடு இல்லாதவனாக இருந்தாலும் கூட,
அந்த மனிதனும் இறைவனின் திருவடிவத்தைக் காணும் போது, அவனுக்கும் தன்னை அறியாமல் ஆழ்மனதில்
இருந்து இறைவனை நோக்கி அன்பு என்பது ஏற்படும்.

நாத்திகர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்கள் கூட உள்ளூர இறைவனை வழிபடுவதை நாம் பல சந்தர்ப்பங்களில் காணலாம்.
ஒரு நாத்திகன், “கோயிலுக்குள் வர மாட்டேன்!” என்றான். “ஏன்?” என்று கேட்டற்கு, “கோயிலுக்குள்ளே கடவுள் உள்ளார்,
அதனால் நான் வர மாட்டேன்!” என்றானாம். எனவே, அனைவருமே தெரிந்தோ, தெரியாமலோ,
ஆழ்மனதில் இறைவனை நம்புகிறார்கள், ஏற்கிறார்கள், அவனிடம் தன்னை அறியாமலேயே அன்பு செலுத்துகிறார்கள்.

இங்கே நம் பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசருக்கு அந்த இறைவனின் கண்களை நான் நேரில் காட்டியபின் அவருக்கு
இறைவன் மேல் அன்பு உண்டாகாமல் இருக்குமா? அதனால் தான் இவர் உயர்ந்த பக்தராக மாறிவிட்டார்!” என்று விளக்கினார்.
‘இஷ்ட:’ என்றால் விருப்பமானவர் என்று பொருள். ஊழிக் காலத்தில் ஆலிலைக் கண்ணனாக வந்து அனைத்து உயிர்களையும்
தாய் போல் வயிற்றில் வைத்துச் சுமந்தபடியால், திருமால் அனைத்து உயிர்களுக்கும் தாய் போன்றவர்.
அனைத்து உயிர்களும் தம் தாய் ஸ்தானத்தில் இருக்கும் அவரிடம் தங்களை அறியாமலேயே அன்பு செலுத்துகிறார்கள்.

இப்படி அனைத்து உயிர்களாலும் விரும்பப் படுபவராகத் திருமால் திகழ்வதால், அவர் ‘இஷ்ட:’ என்றழைக்கப்படுகிறார்.
அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 309-வது திருநாமம்.
“இஷ்டாய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களின் நல்ல விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறும்படித் திருமால் அருள்வார்.

——————-

310. அவிசிஷ்டாய நமஹ (Avisishtaaya namaha)

வியாசருக்கும் அவரது சீடர்களுக்கும் அடிக்கடி உபநிஷத் வாக்கியங்கள் விஷயமாகச் சுவையான உரையாடல்கள் நடப்பதுண்டு.
அந்த உரையாடல்களின் மூலமாக நாம் பற்பல வேதாந்த நுட்பங்களை அறியலாம். அத்தகைய ஓர் உரையாடல் ஒருமுறை வியாசருக்கும்
அவரது சீடர்களுக்கும் இடையே நடைபெற்றது.

வியாசரின் சீடரான ஜைமினி என்பவர், “குருவே! ஜீவாத்மா பரமாத்மாவின் இருப்பிடத்தைச் சென்று அடைந்து,
அந்தப் பரமாத்மாவை அநுபவித்து அவருக்குத் தொண்டு செய்வதை ‘முக்தி’ என்று சொல்கிறோம்.
முக்தி என்பது துக்கத்தின் கலப்பே இல்லாத பரமானந்தமான நிலை என்பதில் ஐயமில்லை.
ஆனால் அந்த முக்தி நிலையில் எல்லா ஜீவாத்மாக்களும் ஒரே மாதிரியான ஆனந்தத்தைப் பெறுவார்களா?
அல்லது ஒவ்வொரு ஜீவாத்மாவுக்கும் அவரவர் கர்மவினைக்கு ஏற்றபடி வெவ்வேறு அளவிலான ஆனந்தம் கிட்டுமா?” என்று வியாசரிடம் கேட்டார்.

அதற்கு வியாசர், “முக்தி அடைந்தவன் எல்லா விதமான கர்ம வினைகளின் கட்டுகளில் இருந்தும் விடுபட்டு விடுகிறான்.
அவனை எப்படி அந்த வினைகள் பாதிக்கும்? முக்தி நிலையில் எல்லா ஜீவாத்மாக்களும் ஒரே மாதிரியான
ஆனந்தத்தைத் தான் பெறுகிறார்கள்!” என்று பதில் உரைத்தார்.
அப்போது பாதரி என்ற சீடர், “குருவே எனக்கு ஓர் ஐயம். ஓர் இசைக் கச்சேரியைப் பல ரசிகர்கள் கேட்கிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

இசையமைத்துப் பாடுபவர் ஒரே மாதிரியான பாடலைப் பாடினாலும், ரசிகர்களில் ஒவ்வொருவரும் பெறக் கூடிய ஆனந்தம்
என்பது வெவ்வேறு அளவுகளில் தானே உள்ளது. அதுபோலத் தானே முக்தி நிலையிலும் இறைவன் ஒரே மாதிரியான
ஆனந்தத்தைத் தந்தாலும் கூட, அதை அநுபவிக்கும் முக்தாத்மாக்கள் முக்தி அடைந்த ஜீவாத்மாக்கள் வெவ்வேறு அளவில்
அதை அநுபவிப்பார்கள் அல்லவா? எனவே முக்தியில் பெறும் ஆனந்தத்திலும் வேறுபாடு இருக்கத்தானே செய்யும்?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு வியாசர், “நான் ஏற்கனவே சொன்னதுபோல் முக்தி நிலையில் கர்மவினைகள் அனைத்தும் நீங்கிவிடுகின்றன.
அதனால் ஜீவாத்மாவின் தர்மபூத ஞானம் எனப்படும் அறிவானது நூறு சதவிகிதம் விரிவடைந்து விடுகிறது.
பூமியில் இசைக் கச்சேரி கேட்டு மகிழும் போது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு அளவில் ஆனந்தம் வருவதற்கு
அவர்களது முன்வினைகள், எண்ணப் பதிவுகள் மற்றும் அவர்களது அறிவின் வளர்ச்சி காரணம் ஆகும்.
ஆனால் முக்தி அடைந்த நிலையில் முன்வினைகள் நீங்கப் பெற்று, தெய்வீக எண்ணத்திலே லயித்து, முழுமையான அறிவின்
மலர்ச்சியோடு இறைத் தொண்டில் ஜீவாத்மாக்கள் ஈடுபடுவதால், அனைவருமே ஒரே மாதிரியான ஆனந்தத்தை முழுமையாகப் பெறுகிறார்கள்.
மேலும், இறைவன் ஜீவாத்மாக்களுக்குள் எந்த ஏற்றத்தாழ்வும் பார்ப்பதில்லை.

அனைவருக்கும் சமமான அளவில் தான் தனது அருளைச் சுரக்கிறார். உலகில் காணும் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு
அவரவரின் முன்வினைகள் காரணமே ஒழிய இறைவன் காரணம் அல்லன். கடுந்தவம் புரிந்து முக்தி பெற்ற
மாபெரும் முனிவர்களும், பிரகலாதன், கஜேந்திரன் போன்ற பக்தர்களும் முக்தியில் என்ன ஆனந்தத்தைப் பெறுவார்களோ,
அதே ஆனந்தத்தை ஒரு சாதாரண மனிதன் முக்தியடைந்தால் அவனுக்கும் இறைவன் தருகிறான்.
ஆண்-பெண், உயர்ந்தவன்-தாழ்ந்தவன், கற்றவன்-கல்லாதவன், பணக்காரன்-ஏழை போன்ற எந்த வேறுபாடும் இறைவனுக்கு இல்லை.

இதை நன்கு விளக்கவே ஆலிலைக் கண்ணனாக இறைவன் அவதரித்தான். ஊழிக் காலத்தில் வந்த வெள்ளத்தில் இருந்து
உயிர்களைக் காப்பதற்காக அனைத்து உலகங்களையும் உயிர்களையும் உண்டு தனது வயிற்றில் அவன் வைத்துக் காப்பாற்றினானே!
அப்போது ஆண்-பெண், உயர்ந்தவன்-தாழ்ந்தவன், கற்றவன்-கல்லாதவன், பணக்காரன்-ஏழை, மனிதன்-மிருகம் என வேறுபாடா பார்த்தான்?
அத்தனை உயிர்களையும் தன் குழந்தைகளாக எண்ணிக் காத்தான் அல்லவா?

எனவே ஏற்றத்தாழ்வு பாராதவன் இறைவன். முக்தி அடைந்த அனைவருக்குமே ஏற்றத்தாழ்வு இல்லாமல் முழுமையான
பரமானந்தத்தைத் தருபவன் இறைவன்!” என்று விளக்கினார்.‘விசிஷ்ட:’ என்றால் (இவ்விடத்தில்) வேறுபாடு உள்ளவர் என்று பொருள்.
‘அவிசிஷ்ட:’ என்றால் வேறுபாடு பாராமல் அனைவரையும் சமமாகக் கருதுபவர் என்று பொருள்.
ஆலிலைக் கண்ணனாக அவதரித்த வேளையில், எந்த வேறுபாடும் பாராமல் அனைத்து உயிர்களையும் சமமாக எண்ணித்
தன் வயிற்றில் வைத்துக் காத்தபடியால், திருமால் ‘அவிசிஷ்ட:’ என்றழைக்கப்படுகிறார்.
அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 310-வது திருநாமம்.
“அவிசிஷ்டாய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்கு அனைவரையும், அனைத்தையும்
சமமாகப் பார்க்கக் கூடிய பண்பினைத் திருமால் அருள்வார்.

—————–

311. சிஷ்டேஷ்டாய நமஹ (Shishteshtaaya namaha)

ஆழ்வார்களுள் ஒருவரான குலசேகரப் பெருமாள் திருமலையப்பனிடம் சென்று, “மலையப்பா! உனது கோனேரியில்
வாழும் கொக்காகப் பிறக்கும் பாக்கியத்தை எனக்குத் தா! என்றென்றும் இந்தத் திருமலையிலேயே வசிக்கும்
பாக்கியம் தான் அடியேனுக்கு வேண்டும்!” என்று வேண்டினார்.
மலையப்பனோ, “ஆழ்வீர்! நீங்கள் கேட்ட வரத்தில் ஒரு சிக்கல் உள்ளது. கொக்காக நீங்கள் கோனேரிக் கரையில் பிறந்தால்,
இறக்கை இருப்பதாலே பறந்து வேறிடம் செல்ல வாய்ப்பு உள்ளது அல்லவா?
அப்புறம் எப்படி எப்போதும் மலையிலேயே இருப்பீர்கள்?” என்று கேட்டான்.

“அப்படியானால், உன் கோனேரியில் மீனாக நான் பிறக்கும்படி நீ அருள்புரிய வேண்டும்!
மீனால் கோனேரியை விட்டு வெளியே செல்லவே முடியாதே!” என்றார் குலசேகரப் பெருமாள்.
ஆனால் மலையப்பனோ, “குளத்தில் தண்ணீர் வற்றிவிட்டால் மீனால் வசிக்க முடியாமல் போய்விடுமே!” என்று சொன்னான்.
உடனே குலசேகரப் பெருமாள், “உன் சந்நதியில் பொன்வட்டில் பிடிக்கும் பணியாளாக இருந்து, நீ உமிழும் போதெல்லாம்
உன் திருவாய் அமுதை ஏந்துபவனாக என்னை ஆக்கி விடு!” என்று வேண்டினார்.
மலையப்பனோ, “இல்லை ஆழ்வீர்! மனித மனம் எந்நேரமும் மாறிக் கொண்டே இருக்கும்!
ஒருவேளை அந்தப் பொன் வட்டிலைத் திருட வேண்டும் என்ற எண்ணம் திடீரென
உங்களுக்குத் தோன்றி விட்டால் என்ன செய்வீர்கள்?” என்று கேட்டான்.

குலசேகரப் பெருமாள், “அப்படியானால் உன் மலையில் ஒரு செண்பக மரமாக நான் நின்று விடுகிறேன்!” என்றார்.
மலையப்பன், “யாரேனும் மரத்தை வெட்டிச் சென்று விட்டால் என்ன செய்வது?” என்றான்.
குலசேகரர், “அப்படியாயின் உன் மலையில் ஒரு புதராக நான் நிற்கிறேன். யாருக்கும் பயன்படாத புதரை
யாரும் வெட்டிச் செல்ல மாட்டார்கள்!” என்றார். மலையப்பன்,
“இல்லை! அரசாங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மலையைத் தூய்மைப் படுத்தும் போது, புதர்களை வெட்டி விடுவார்களே!” என்றான்.

சற்றே யோசித்த குலசேகரர், “சரி! உன் மலையில் ஒரு பாறையாக இருந்து விடுகிறேனே!” என்றார்.
மலையப்பனோ, “வேறு ஊர்களில் கோயில் கட்ட இங்கிருந்து பாறைகளைப் பெயர்த்துச் செல்பவர்கள்
உங்களையும் கொண்டு சென்று விட்டால் என்ன செய்வீர்கள்?” என்று கேட்டான்.
“அப்படியானால் உன் மலையில் ஒரு காட்டாறாகப் பாயும் பாக்கியத்தையாவது எனக்கு அருளலாமே!” என்று கேட்டார் குலசேகரர்.
மலையப்பன், “கோடைக் காலத்தில் காட்டாறு வற்றி விடுமே!” என்றான்.

மீண்டும் யோசித்த குலசேகரப் பெருமாள், “இறைவா! உன் மலைக்கு அடியார்கள் நடந்து வரும்
பாதையாக நான் ஆகிவிடட்டுமா?” என்று கேட்டார்.
மலையப்பன், “இன்று பெருந்திரளில் அடியார்கள் நடந்து வருவதைக் கண்டு அவர்களது பாத தூளி உங்கள்மேல்
பட வேண்டும் என்ற ஆசையில் நீங்கள் பாதையாக ஆக விரும்புகிறீர்கள்!
ஆனால் எதிர்காலத்தில் இங்கே மக்கள் பல்வேறு வாகனங்களில் தான் வருவார்கள்.
எனவே பாதையாக இருப்பதில் பெரிய பயன் உங்களுக்கு இருக்காது!” என்றான்.

முடிவாக, “சரி இறைவா! உன் சந்நதி வாயிலில் உள்ள படியாக நான் ஆகி எப்போதும் உனது பவளவாயைக் கண்டு
ரசித்த படி இருந்து விடுகிறேன். அல்லது, இந்த மலையில் நான் எதுவாக இருக்க வேண்டும் என்று நீ விரும்புகிறாயோ,
அந்தப் பொருளாகவே இந்த மலையில் நான் இருந்து விடுகிறேன்!” என்றார் குலசேகரப் பெருமாள்.
அப்போது சிரித்த மலையப்பன், “ஆழ்வீர்! பொதுவாக என்னிடம் வருபவர் எல்லோரும் பொன்னும் பொருளும் வேண்டும்
என்று தான் கேட்பார்கள். அத்தகைய ஆசை உங்களுக்கு உள்ளதா என்று சோதிக்கவே நீங்கள் கோரிய
ஒவ்வொரு வரத்துக்கும் நான் மறுப்புரை சொல்லி வந்தேன்.
உங்களுக்குப் பொன், பொருள் போன்றவற்றில் விருப்பமே இல்லையா?” என்று கேட்டான்.

அதற்கு ஆழ்வார், “இறைவா! அன்று ஊழிக் காலத்தில் ஆலிலைக் கண்ணனாக நீ வந்து அனைத்து
உலகங்களையும் உண்டாயே! அப்போது நீ ஒருவன் தான் நிலைத்து நின்றாய்!
உலகில் உள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் பெயர், உருவம் அனைத்தையும் இழந்து உன் வயிற்றுக்குள்ளே சென்று விட்டன!
அவை எல்லாம் நீங்கும் செல்வம்! நீ மட்டும் தான் நீங்காத செல்வம்! என்றும் நிலைத்திருந்து,
எல்லாரையும் தாங்குபவனான நீ தான் எனக்குச் செல்வம்! மற்றவை எதையும் நான் செல்வமாக எண்ணவில்லை!” என்றார்.

அவரது கூற்றுக்கு மகிழ்ந்த திருமலையப்பன், “உங்கள் விருப்பப்படி எனக்கு முன்னிருக்கும் ‘படி’யாக நீங்களே இருப்பீராக!”
என்று வரம் தந்தான். அதனால் தான் இன்றளவும் திருமலையப்பன் முன்னால் உள்ள படிக்குக் ‘குலசேகரன்படி’ என்றே பெயர் ஏற்பட்டு விட்டது.

குலசேகரப் பெருமாள், மார்க்கண்டேயர் போன்ற பெரியோர்களுக்கு ‘சிஷ்டர்கள்’ என்று பெயர்.
அந்த சிஷ்டர்கள் உலகியல் செல்வங்களை விரும்பாமல் இறைவனையே தங்களது செல்வமாக எண்ணி அவனையே விரும்புவார்கள்.
‘இஷ்ட:’ என்றால் விரும்பப் படுபவன் என்று பொருள்.
மகான்களால் (சிஷ்ட:) விரும்பப் படுபவராகத் (இஷ்ட:) திருமால் திகழ்வதால்,
அவர் ‘சிஷ்டேஷ்ட:’ (சிஷ்ட: + இஷ்ட:) என்றழைக்கப்படுகிறார்.
‘சிஷ்டேஷ்ட:’ என்றால் மகான்களால் விரும்பப்படுபவர் என்று பொருள். அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 311-வது திருநாமம்.
“சிஷ்டேஷ்டாய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்குத் திருமாலிடத்தில் சிறந்த பக்தி உண்டாகி
நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளரும்.

—————

312. சிகண்டினே நமஹ (Shikhandiney namaha)

வேத வேதாந்தங்களில் கரை கண்ட மகானான வேதாந்த தேசிகனிடம் வாதம் செய்ய வந்த ஒரு பண்டிதர்,
“நானே கடவுள்!” என்று கர்வத்துடன் சொல்லி வந்தார். இறைவன் எவ்வளவு உயர்ந்தவன்,
நாம் எவ்வளவு தாழ்ந்தவர் என்பதை அவருக்கு உணர்த்த வேண்டும் என்று எண்ணிய வேதாந்த தேசிகன்,
அந்தப் பண்டிதருக்கு ஒரு கதை சொன்னார்:பௌண்ட்ரகம் என்ற தேசத்தை ஆண்டு வந்த மன்னன்,
பிறர் பாடும் முகத்துதிகளை நம்பி, அவற்றில் மயங்கி, தன்னையே இறைவனாக எண்ணத் தொடங்கினான்.
கண்ணனின் திருப்பெயரான வாசுதேவன் என்பதைத் தனக்குச் சூட்டிக் கொண்டான்.
பௌண்ட்ரக வாசுதேவன் என்று அவன் அழைக்கப்படத் தொடங்கினான்.

இவற்றோடு நில்லாமல், கண்ணனைப் போலவே சங்கு சக்கரங்கள் முதலிய ஆயுதங்களைத் தயாரித்துத்
தன் தோள்களில் ஒட்ட வைத்துக் கொண்டான். மார்பில் ஸ்ரீவத்சம் என்ற மறுவை உண்டு பண்ணிக் கொண்டான்.
வைஜயந்தி மாலையைக் கழுத்தில் அணிந்தான். ஆதிசேஷன் வடிவில் படுக்கையை உருவாக்கினான்.
கருடனின் வடிவில் தனது தேரை வடித்தான். தனது மந்திரிகளுக்கு எல்லாம் இந்திரன், சந்திரன் உள்ளிட்ட
தேவர்களின் பெயர்களைச் சூட்டி, தன்னைத் தேவாதி தேவனான வாசுதேவன் என்று சொல்லிக் கொண்டான்.

இவற்றோடு நில்லாமல், துவாரகையை ஆண்டு வந்த கண்ணபிரானுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான்.
“உண்மையான வாசுதேவன் நான் இருக்க, போலியான நீ என்னைப் போல் சங்கு சக்கரங்கள்,
ஸ்ரீவத்சம், வைஜயந்தி மாலை, கருட வாகனம் உள்ளிட்டவற்றைக் கொண்டிருப்பதாகக் கேள்விப் பட்டேன்.
இது முறையல்ல! எனது உடைமைகளை என்னிடம் ஒப்படைத்து விட்டு என்னிடம் நீ சரணடைய வேண்டும்!” என்று
அக்கடிதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.
அதற்குப் பதில் கடிதம் எழுதிய கண்ணன், “இப்போதே உன் தேசத்துக்கு வந்து சக்கரத்தை
உன்னிடத்தில் விடுகிறேன்!” என்று தெரிவித்தான்.

(சக்கரத்தை உன்னிடம் தருகிறேன் என்றும், சக்கராயுதத்தை உன்மேல் ஏவி உன்னை வதைக்கிறேன் என்றும்
இருவிதமாக இத்தொடருக்குப் பொருள் கொள்ளலாம்). கருட வாகனத்தில் பௌண்ட்ரக தேசத்துக்கு விரைந்த கண்ணன்,
பௌண்ட்ரக வாசுதேவனுடன் போர் புரிந்தான்.

“நீ கேட்ட சக்கரம், கதை உள்ளிட்டவற்றை உன்னிடம் விடுகிறேன் பார்!” என்று சொன்ன கண்ணன்,
அந்த ஆயுதங்களைப் பௌண்ட்ரக வாசுதேவன் மீது ஏவவே, சக்கரம் அவனைப் பிளந்தது, கதை அவனைக் கீழே தள்ளியது.
கருடன் அவன் கொடியைச் சாய்த்தார். போலி தோற்றது. உண்மை வென்றது.

இக்கதையை நினைவு கூர்ந்த தேசிகன், “பௌண்ட்ரக வாசுதேவனைப் போல் நானே கடவுள் என்று சொல்லிக் கொண்டால்,
அழிவு தான் உண்டாகும். இறைவன் மிகப் பெரியவன், ஜீவாத்மாக்களான நாம் இறைவனாக ஆகவே முடியாது!
இறைவனை எதிர்த்து நின்று யாராலும் வெல்லவும் முடியாது! வெற்றித் திருமகன் என்றும் இறைவன் ஒருவனே!”
என்று அந்தப் பண்டிதருக்கு விளக்கி, ஒரு ஸ்லோகமும் சொன்னார்:

வேதா: புத்தாகமா: ச ஸ்வயம் அபி
ஹி ம்ருஷா மானதா ச ஏவம் ஏஷாம்
போத்தா புத்தி: பலம் ச ஸ்திர ததிதரதாதி அந்தராலம் ச புத்தே:
ஆத: த்ரைவித்ய டிம்பான் க்ரஸிதும்
உபநிஷத் வார பாணோபகூடை:
ப்ராய: ப்ரச்சாதிதா ஸா படுபி: அஸுரதா பௌண்ட்ரகாத்வைத நிஷ்டை:

மேலும், “ஊழிக் காலத்தில் ஆல மர இலையில் கண்ணனாக இறைவன் தோன்றினான் அல்லவா?
மிகப்பெரிய மலைகளைக் கூடச் சாய்க்கவல்ல கோரமான அந்த ஊழி வெள்ளத்தால் கண்ணன் துயின்ற
அந்த ஆலிலையை ஏதாவது செய்ய முடிந்ததா? ஏனெனில், யாராலும் வெல்ல முடியாத மேன்மையோடு கூடியவன் இறைவன்.
அந்த மேன்மைக்கு அடையாளமான கிரீடத்தை அணிந்து, தலைவன் என்று சொல்லிக் கொள்ளத் தகுதி படைத்தவனும்
அந்த இறைவனே ஆவான். நாம் கிரீடத்தை அணிவதோ, தலைவன் என்று சொல்லிக் கொள்வதோ பொருந்தாத ஒன்றாகும்!”
என்று சொல்லி, அந்தப் பண்டிதருக்கு உண்மையைப் புரிய வைத்தார் தேசிகன்.

‘சிகண்ட’ என்றால் தலையில் அணிந்திருக்கும் ஆபரணம் அல்லது கிரீடம் என்று பொருள்.
‘சிகண்டீ’ என்றால் தலையில் ஆபரணம் அணிந்தவர் என்று பொருள்.
உலகில் பொதுவாக வெற்றி பெற்றவரைக் கிரீடம் அணிந்தவராகவோ, தலையில் ஆபரணம் அணிந்தவராகவோ குறிப்பிடுவது வழக்கம்.
‘வெற்றி வாகை சூடினார்’ என்று தமிழிலும்,
‘A feather in his cap’ என்று ஆங்கிலத்திலும் கிரீடம் அணிவதாக வெற்றியை உருவகப் படுத்துவார்கள்.

அந்த வகையில், யாராலும் வெல்ல முடியாதவராக மேன்மையோடு இருத்தல் என்ற தன்மையையே
தனக்குக் கிரீடமாகக் கொண்டிருக்கிறார் திருமால்.
அதனால் தான் அவருக்கு ‘சிகண்டீ’ – வெல்ல முடியாத மேன்மையையே தலைக்கு ஆபரணமாக அணிந்தவர் என்று திருநாமம்.
‘சிகண்டீ’ என்பது ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 312-வது திருநாமம்.
“சிகண்டினே நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்கள் வாழ்வில் மேன்மேலும்
வெற்றி பெற்று வெற்றி வாகை சூடும்படித் திருமால் அருள்புரிவார்.

—————

313. நஹுஷாய நமஹ (Nahushaaya namaha)
(திருநாமங்கள் 301 முதல் 314 வரை –
ஆலிலைக் கண்ணன் பெருமைகள்)
வேதாந்த தேசிகன் என்ற மகான் காஞ்சிபுரத்தில் வாழ்ந்துவந்த காலம்.
ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கிலும் வல்லவராக அறியப்பட்டவர் தேசிகன்.
ஸ்ரீரங்கத்தில் கோயில்கொண்டிருக்கும் ரங்கநாயகித் தாயார் அவரது ஆற்றலை அங்கீகரித்து
‘சர்வ தந்திர சுதந்திரர்’ என்ற பட்டத்தையே அருளினாள். ‘சகலகலா வல்லவர்’ என்பது இப்பட்டத்தின் பொருள்.

இத்தகைய சகலகலா வல்லவராக இருந்த தேசிகன் மீது காஞ்சீபுரத்தில் வாழ்ந்த சிலர் பொறாமையும் கொண்டார்கள்.
“இவர் ஏதேனும் மாயாஜாலம் செய்யும் மாயாவியா? இல்லை மந்திரவாதியா? தந்திரவாதியா? யந்திரவாதியா?
இவரது ரகசியம் என்ன என்பதை அறிய வேண்டும்!” என்று அவர்கள் தீர்மானித்தார்கள்.
மாயாஜால வித்தைகளில் வல்லவனான ஒரு மாயாவியை வெளியூரில் இருந்து அவர்கள் காஞ்சீபுரத்துக்குக் கொண்டு வந்தார்கள்.
தேசிகனின் இல்லத்துக்கு அருகில் அவனை அழைத்து வந்து,
“அதோ பார்! அந்த வீட்டுத் திண்ணையில் ஒருவர் அமர்ந்திருக்கிறாரே! அவரைச் சகலகலா வல்லவர் என்று எல்லாரும் புகழ்கிறார்கள்.

பல கலைகளில் அவர் ஆற்றல் மிக்கவராக இருக்கிறார்! அவர் மாயாவியா? மந்திரவாதியா? தந்திரவாதியா? யந்திரவாதியா? என்ன?
என்பதை நீதான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்!” என்று அந்த மாயாவியிடம் கூறினார்கள்.
“இவ்வளவுதானே! இப்போது பாருங்கள்! அவரது குட்டை உடைத்துக் காட்டுகிறேன்!” என்று சொன்னான்.
அருகில் இருந்து குளக்கரைக்குச் சென்ற அந்த மாயாவி, குளத்தில் உள்ள நீரைப் பருகத் தொடங்கினான்.
அவனை அழைத்து வந்தவர்கள், “தேசிகனைப் பரிசோதிக்கச் சொன்னால் நீ குளத்து நீரைப் பருகிக் கொண்டிருக்கிறாயே!” என்று கேட்டார்கள்.
“ஒன்றும் பேசாதீர்கள்!” என்று சொன்ன மாயாவி, மெல்ல மெல்லக் குளத்தில் உள்ள அனைத்து நீரையும் பருகிவிட்டான்.

இதைக் கண்ட அவர்கள், “நீ என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று கேட்க, மாயாவி,
“இவ்வளவு நீரை நான் உண்டேனே! என் வயிறு பெரிதாகி இருக்கிறதா பாருங்கள்!” என்றான். “இல்லையே!” என்றார்கள் அவர்கள்.
“அதோ அந்த வேதாந்த தேசிகனின் வயிற்றைப் பாருங்கள்!” என்று கை காட்டினான் மாயாவி.
இவன் குடித்த அத்தனை நீரும் வேதாந்த தேசிகனுடைய வயிற்றில் சென்று சேர்ந்திருந்தது.
ஒரு குளத்தின் நீர் முழுவதும் அவர் வயிற்றுக்குள் சென்றதால், வயிறு வீங்கி வலியில் தவித்தார் தேசிகன்.
மாயாவியும் அவனை அழைத்து வந்தவர்களும் தேசிகனைப் பார்த்துக் கைகொட்டிச் சிரித்தார்கள்.
ஆனால் மனம் தளராத தேசிகன், மனதாரக் காஞ்சீபுரம் வரதராஜப் பெருமாளைத் தியானித்தார்.
பின் புன்னகை நிறைந்த முகத்துடன், தம் நகத்தாலே தம் வீட்டுத் திண்ணையில் இருந்த தூணைக் கீறினார்.
என்ன அதிசயம்! தேசிகனின் வயிற்றுக்குள் சென்ற நீர் அனைத்தும் அந்தத் தூணின் துவாரம் வழியாக வெளியே வந்து
காஞ்சீபுர வீதிகளில் ஆறாக ஓடியது. தேசிகனின் வயிறு பழைய நிலைக்குத் திரும்பியது.
இதைக் கண்டவுடன், மாயாவியை அழைத்து வந்தவர்கள் அவமானத்தால் தலைகுனிந்து ஓடிவிட்டார்கள்.

“இத்தனை சக்தி வாய்ந்தவரிடம் அபச்சாரப்பட்டு விட்டோமே!” என்று அஞ்சிய மாயாவி, தேசிகனிடம் மன்னிப்பு கோரினான்.
அதற்கு தேசிகன், “நான் உனக்கு நன்றிதான் சொல்ல வேண்டும்! காஞ்சீபுரத்தின் அனைத்து வீதிகளையும்
இலவசமாகச் சுத்தம் செய்ய நீ வழிவகை செய்துள்ளாய்.
ஆம்! இந்தத் தூணில் இருந்து பெருகிய நீர் காஞ்சீபுரத்தையே தூய்மையாக்கி விட்டது!” என்றார்.

மேலும், “உன்னை அழைத்து வந்தவர்கள் என் ஆற்றலின் ரகசியத்தை அறிவதற்காகத்தான் இத்தனையும் செய்தார்கள்.
அவர்களிடம் சொல்! நான் மாயாவியும் அல்ல! மந்திரவாதியும் அல்ல! தந்திரவாதியும் அல்ல! யந்திரவாதியும் அல்ல!
நான் திருமாலின் அடியவன். அவரது அருளால் அனைத்துக் கலைகளிலும் வல்லவனாக உள்ளேன்.
மந்திரவாதி, தந்திரவாதி, யந்திரவாதி போன்றோரை மாயை செய்து மயக்கலாம்.
ஆனால் தனது மாயையால் உலகையே கட்டுபவர் திருமால். அந்த மாயனின் அடியவனை எந்த மாயமும் ஒன்றும் செய்யாது!” என்றார் தேசிகன்.

தேசிகன் சொன்னபடி உலகிலுள்ள அனைத்து உயிர்களையும் தனது மாயையால் கட்டுகிறார் திருமால்.
இங்கே மாயை என்பதற்குப் பொய் என்று பொருளல்ல. உலகுக்கு மூலக் காரணமாகவும், இறைவனுக்கு உடலாகவும் இருக்கும்
‘மூலப் பிரகிருதி’யைத் தான் இந்த மாயை என்ற சொல் குறிக்கிறது.
‘நயதி’ என்றால் கட்டுதல், ‘நஹுஷ:’ என்றால் கட்டுபவர். உயிர்களை எல்லாம் உலகில் பிறக்க வைத்து,
அவர்களை மூலப் பிரகிருதி என்னும் மாயையால் கட்டும் திருமால் ‘நஹுஷ:’ என்றழைக்கப்படுகிறார்.
அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 313-வது திருநாமம்.

ஆலிலைக் கண்ணனுக்குள்ளே புகுந்த மார்க்கண்டேய முனிவர், அனைத்து உலகங்களும் உயிர்களும் அவனுக்குள்
இருப்பதைத் தெளிவாகக் கண்டு, அனைவரையும் தனது வசத்துக்குள் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கும் மாயன் அவனே என உணர்ந்தார்.
“நஹுஷாய நமஹ:” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களின் வாழ்வில் அனைத்துக் கட்டுகளும் நீங்கி
நன்மை உண்டாகும்படித் திருமால் அருள்புரிவார்.

————–

314. வ்ருஷாய நமஹ (Vrushaaya namaha)
கருடனின் தாயான வினதை, தனது அக்காவான கத்ருவிடம் ஒரு பந்தயத்தில் தோற்றாள்.
அதன் விளைவாக, வினதையும் அவளது சந்ததியும் கத்ருவின் குடும்பத்துக்கு அடிமையாக இருந்து வந்தார்கள்.
வினதையின் மகன் கருடன், தன் தாயை எப்படியாவது அடிமைத் தளையில் இருந்து மீட்க வேண்டும் என்று எண்ணினார்.
பெரியம்மா கத்ருவிடம் சென்று தனது எண்ணத்தைத் தெரிவித்தார்.

கத்ருவும் அவளது பிள்ளைகளான நாகப் பாம்புகளும், “கருடா! நீ தேவலோகத்தில் இருந்து அமுதத்தைக் கொண்டுவந்தால்,
உன் தாயை அடிமைத்தளையில் இருந்து நாங்கள் விடுவிக்கிறோம்!” என்று சொன்னார்கள்.
“அமுதத்தோடு வருகிறேன்!” என்று சொல்லி விட்டு மின்னல் வேகத்தில் தேவலோகத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார் கருடன்.

கருடனின் வருகையைக் கண்ட தேவர்கள், அவரைத் தடுப்பதற்காகப் பல ஏற்பாடுகளைச் செய்து வைத்திருந்தார்கள்.
ஆனால் நிறைய நதிகளின் நீரை எடுத்து வந்த தேவர்கள் மூட்டியிருந்த தீயை அணைத்து, சிறிய வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு
சக்கரங்களின் நடுவே நுழைந்து, கடும்போரில் தேவர்களை வீழ்த்திவிட்டு, அமுதக் கலசத்தைக் கையில் எடுத்தார் கருடன்.
விச்வரூபம் எடுத்துச் சக்கரங்களை எல்லாம் உடைத்துக்கொண்டு அமுதக் கலசத்தோடு வெளியே வந்தார் கருடன்.
நீண்ட தூரம் பயணித்ததாலும், தேவர்களோடு கடும்போர்புரிந்ததாலும் களைத்துப் போயிருந்தார் கருடன்.
தன் தாயின் இருப்பிடத்தை நோக்கிப் பறந்த கருடன், வழியில் களைப்பாறுவதற்காக ஒரு மரக்கிளையில் அமர்ந்தார்.

அமுதக் கலசத்தில் இருந்து கொஞ்சம் அமுதை எடுத்துப் பருகினார் கருடன்.
அது தன் களைப்பைப் போக்கும் என்று எதிர்பார்த்த கருடனுக்கு, அந்த அமுதம் எந்தப் பலனும் அளிக்கவில்லை.
மேலும், அது சுவையே இல்லாத வெறும் உப்புச்சாறாகவே தோன்றியது.தாயை மீட்க வேண்டும் என்ற ஆவலால்
களைப்பையும் பொருட்படுத்தாமல் அமுதக் கலசத்துடன் கத்ருவிடம் சென்ற கருடன், அமுதைக் கொடுத்துத்
தன் தாய் வினதையை அடிமைத் தளையில் இருந்து மீட்டார்.

இனியாவது தனது களைப்பைத் தணித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணிய கருடன்,
தன் தந்தையான கச்யப முனிவரிடம் சென்றார். “தந்தையே! நீண்ட தூரம் பயணித்தேன்! தேவர்களுடன் கடும் போர் புரிந்தேன்!
களைப்பைத் தீர்த்துக்கொள்ள அமுதைப் பருகிப் பார்த்தேன்! அது வெறும் உப்புச்சாறு தான்,
அது என் களைப்பைப் போக்கவில்லை! என் களைப்பு தீர வழிசொல்லுங்கள்!” என்று கேட்டார்.

கச்யபர், “கருடா! தேவ லோகத்து அமுதம் உன் களைப்பைப் போக்கவே போக்காது!
மேலும் அந்த அமுதைப் பெறுவதற்கு நீ பல முயற்சிகள் எடுத்தாய்! பல போர்களும் புரிந்தாய்! ஆனால் அது பலன் தரவில்லை.
ஆனால் ஆராத அமுதம் ஒன்று உள்ளது! அதைப் பெற நீ முயற்சியும் எடுக்க வேண்டாம்! பயணமும் செய்ய வேண்டாம்!
போரும் புரிய வேண்டாம்! அது உன் களைப்பையும் போக்கும்!” என்றார்.

“எங்கே உள்ளது அந்த அமுதம்?” என்று கேட்டார் கருடன். “கருடா! நீ கும்பகோணத்தில் கோயில்கொண்டிருக்கும்
ஆராவமுதப் பெருமாளைச் சென்று தரிசிப்பாயாக! அந்த ஆராவமுதப் பெருமாள் தான் உண்மையான அமுதம்!
அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் உனது அனைத்துக் களைப்பும் தீரும்!” என்றார்.
அவ்வாறே குடந்தையில், ஸ்ரீஆராவமுதப் பெருமாள் கோயிலின் கருவறைக்கு எதிரிலுள்ள பன்னிரண்டு கால் மண்டபத்தில்
வந்து கைகூப்பி நின்ற கருடன், ஆராவமுதனின் அழகாகிய அமுதைப் பருகி, களைப்பு நீங்கப் பெற்றார்.
இன்றும் குடந்தை ஸ்ரீசார்ங்கபாணி திருக்கோயிலில் கைகூப்பியபடி அமுதைப் பருகும் கருடனைக் காணலாம்.

இக்கருத்தை ஆசுகவி வில்லூர் ஸ்ரீநிதி சுவாமிகள் ஒரு ஸ்லோகத்தில் அழகாகப் பாடியுள்ளார்:
“ஸ்வர்கே பாதி அம்ருதம் யதர்த்தம் அபவம் யோத்தும் ச யத்னான்வித:
திங்மாம் யத் ரஸனாகதம் விதனுதே கிஞ்சித் ருசிம் சாருஜ:
நிர்யுத்தம் ச நியத்னம் அத்ர நகரே பீதம் மயா ஸர்வதம்
தத்பாதீதி க்ருதாஞ்ஜலி: யத் அம்ருதம் பக்ஷீச்வர: ஸேவதே”

எனவே, களைத்துப் போயிருக்கும் உயிர்களுக்குத் தானே அமுதமாக இருந்து, அவர்களைத் தன் அழகாகிய
அமுதத்தில் நனைத்து, அவர்களின் களைப்பைப் போக்குகிறார் திருமால். ஊழிக்காலத்தில் களைத்திருந்த
மார்க்கண்டேயர் முன்னே ஆலிலைக் கண்ணனாகத் தோன்றிய திருமால், தன் அருள் அமுதத்தில்
மார்க்கண்டேயரை நனைத்து அவரது களைப்பைப் போக்கினார்.

‘வ்ருஷ்’ என்றால் நனைத்தல். ‘வ்ருஷ:’ என்றால் நனைப்பவர்.
தனது அழகு, ஒளி என்ற அமுதத்தில் அடியார்களை நனைத்து அவர்களின் களைப்பை எல்லாம் திருமால் போக்குவதால்,
அவர் ‘வ்ருஷ:’ என்றழைக்கப்படுகிறார். அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 314வது திருநாமம்.
“வ்ருஷாய நமஹ:” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களைத் தன் அழகாகிய அமுதில் நனைத்து
அவர்களின் களைப்பைப் போக்குவார் திருமால்.

——————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ திருக்குடந்தை டாக்டர்: உ.வே.வெங்கடேஷ் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பராசர பட்டர் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பீஷ்மர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வியாச பகவான் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: