ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணம் -ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம்–4–ஸ்ரீ உரு காட்டு படலம்–

அனுமன் விஞ்சையால் அரக்கியர் உறங்குதல்

‘காண்டற்கு ஒத்த காலமும் ஈதே; தெறு காவல்
தூண்டற்கு ஒத்த சிந்தையினாரும் துயில்கில்லார்;
வேண்டத் துஞ்சார்’ என்று, ஒரு விஞ்ஞை வினை செய்தான்;
மாண்டு அற்றாராம் என்றிட, எல்லாம் மயர்வு உற்றார். 1–விஞ்சை -மாய வித்யை-

——-

தூங்காத காவலர் தூங்குதல் கண்ட சீதையின் புலம்பல்

துஞ்சாதாரும் துஞ்சுதல் கண்டாள்; துயர் ஆற்றாள்;
நெஞ்சால் ஒன்றும் உய் வழி காணாள், நெகுகின்றாள்;
அஞ்சா நின்றாள், பல் நெடு நாளும் அழிவுற்றாள்,
எஞ்சா அன்பால், இன்ன பகர்ந்து, ஆங்கு, இடர் உற்றாள். 2–

——–

இது முதல் ஏழு கவிகள் ஸ்ரீ பிராட்டியின் புலம்பல்

கரு மேகம் நெடும் கடல் கார் அனையான்
தருமே தனியேன் எனது ஆர் உயிர் தான்
உருமே ஏறு உறழ் வெம் சிலை நாண் ஒலி தான்
வருமே யுரையாய் வலியார் வலியே-3-

ஏறு உறழ் வெம் சிலை நாண் ஒலி தான்
வருமே–பேர் இடி முழக்கத்தை ஒத்த பகைவருக்கு பயங்கரமான வில் நாண் ஒலி இங்கு வருமோ
யுரையாய் வலியார் வலியே–தண்டிக்கப்படாமல் அனுபவித்தே தீர வேண்டும்படியான என் விதியே சொல்வாயாக

————–

கல்லா மதியே கதிர் வாள் நிலவே
செல்லா இரவே சிறுகா இருளே
எல்லாம் எனையே முனீவீர் நினையா
வில் ஆளனை யாதும் விளித்திலீரோ–4-

அவனது வில் வன்மைக்கு அஞ்சி அவனை சிறிதும் வருத்தாமல் அபலையான
என்னை மட்டும் வருத்து கிறீர்களே கூட்டரவாக

————–

தழல் வீச உலா வரு வாடை தழீஇ
அழல்வீர் எனது ஆவி அறிந்திலீரோ
நிழல் வீரை அனாருடனே நீர் நெடு நாள்
உழல்வீர் கொடியீர் உரையாடிலீரோ –5-

நிழல் வீரை அனாருடனே-தேக காந்தியால் கடலை ஒத்தவருக்கு
கொடியீர் உரையாடிலீரோ–பூங்கொடிகளே என் குறையைச் சொல்ல மாட்டீர்களோ
எனது ஆவி அறிந்திலீரோ-பிராண நாயகன் இன்னார் என்று உங்கட்க்குத் தெரியாதோ –

————–

வாராது ஓழியான் எனும் வண்மையினால்
ஓராயிர கோடி இடர்க்கு உடையேன்
தீரா ஒரு நாள் வலி சேவகனே
நாராயணனே தனி நாயகனே –6-இதனாலே உயிர் நீங்காது இருக்கிறேன் –

—————–

தரு ஒன்றிய கான் அடைவாய் தவிர நீ
வருவேன் சில நாளினில் மா நகர் வாய்
இரு என்றனை இன்னருள் தான் இது
வேல் ஒரு என் தனி ஆவியை உண்ணுதியோ-7-

உனது கட்டளைக்கு இசையாமல் உன்னுடன் வந்தாலே இப்படி கருணை காட்டாது ஒழிகிறாயோ-என்றவாறு

—————

பேணும் உணர்வே உயிரே பெரு நாள்
நாண் இன்று உழல்வீர் தனி நாயகனைக்
காணும் துணையும் கழிவீர் அலீர் நான்
பூணும் பழியோடு பொருந்துவதோ-8-

—————–

முடியா முடி மன்னன் முடிந்ததுவும்
படி ஏழும் நெடும் துயர் பா விடவும்
மடியா நெறி வந்து வனம் புகுதும்
கொடியார் வரும் என்று குலாவுவதோ -9-

இங்கு வந்து துயரைத் தணிப்பார் என்று மகிழ்ந்து வாழ்வது தகுமோ

———–

சீதை உயிர் விடத் துணிதல்
என்று என்று, உயிர் விம்மி, இருந்து அழிவாள்,
மின் துன்னும் மருங்குல் விளங்கு இழையாள்;
‘ஒன்று என் உயிர் உண்டு எனின், உண்டு இடர்; யான்
பொன்றும் பொழுதே, புகழ் பூணும்’ எனா, 10-

—————

‘பொறை இருந்து ஆற்றி, என் உயிரும் போற்றினேன்,
அறை இருங் கழலவற் காணும் ஆசையால்;
நிறை இரும் பல் பகல், நிருதர் நீள் நகர்ச்
சிறை இருந்தேனை, அப் புனிதன் தீண்டுமோ? 11-

உன்னினர் பிறர் என உணர்ந்தும் அவர்
சொன்னன சொன்னன செவியில் தூங்கவும்
மன்னுயிர் காத்து இரும் காலம் வைகினேன்
என்னின் வேறு அரக்கியர் யாண்டையார் யார் கொலோ –12-

சொல் பிரியா பாலி சுமந்து தூங்குவேன்
நல் பிறப்புடையும் நாணும் நன்று ஒரோ
கற்புடை மடந்தையர் கதை யுளோர்களில்
இல் பிரிந்து உய்ந்தவர் யாவர் யான் அலால் -13–

பிறர் மனை எய்திய பெண்ணைப் பேணுதல்
திறன் அலது என்று உயிர்க்கு இறைவன் தீர்ந்தனன்
புறன் அலர் உற அவன் போது போக்கி யான்
அறன் அல்லது இயற்றி வேறு என் கொண்டு ஆற்றுவேன் –14-

எப் பொழுது, இப் பெரும் பழியின் எய்தினேன்,
அப் பொழுதே, உயிர் துறக்கும் ஆணையேன்;
ஒப்பு அரும் பெரு மறு உலகம் ஓத, யான்,
துப்பு அழிந்து உய்வது, துறக்கம் துன்னவோ? 15–

அன்பு அழி சிந்தையர் ஆய ஆடவர்
வன் பழி சுமக்கினும் சுமக்க வான் உயர்
துன்பு அழி பெரும் புகழ் குலத்தில் தோன்றினேனே
என் பழி துடைப்பவர் என்னின் யாவர் –16-

வஞ்சனை மானின் பின் மன்னைப் போக்கி என்
மஞ்சனை வைது பின் வழி கொள்வாய் என
நஞ்சு அனையான் அகம் புகுந்த நான்கை யான்
உயஞ்சனன் இருத்தலும் உலகம் கொள்ளுமோ –17-

வல் இயல் மறவர் தம் வடுவில் தீர்பவர்
வெல்லினும் வெல்க போர் விளிந்து வீடுக
வல் இயல் அறத்தை யான் இறந்து வாழ்ந்த பின்
சொல்லிய என் பழி அவரைச் சுற்றுமோ –18-

வருந்தலின் மானம் மா வனைய மாட்சியர்
பெரும் தவ மடந்தையர் முன்பு பேதையேன்
கரும் தனி முகிலினை பிரிந்து கள்வரூர்
இருந்தவள் இவள் என ஏச நிற்பனோ –19-

அற்புதன், அரக்கர்தம் வருக்கம் ஆசு அற,
வில் பணி கொண்டு, அருஞ் சிறையின் மீட்ட நாள்,
“இல் புகத் தக்கலை” என்னில், யானுடைக்
கற்பினை, எப் பரிசு இழைத்துக் காட்டுகேன்? 20

மாதவிப் பொதும்பர் புக்க சீதையின் முன், அனுமன் தோன்றுதல்
‘ஆதலான், இறத்தலே அறத்தின் ஆறு’ எனா,
‘சாதல் காப்பவரும் என் தவத்தின் சாம்பினார்;
ஈது அலாது இடமும் வேறு இல்லை’ என்று, ஒரு
போது உலாம் மாதவிப் பொதும்பர் எய்தினாள். 21

கண்டனன் அனுமனும்; கருத்தும் எண்ணினான்;
கொண்டனன் துணுக்கம்; மெய் தீண்டக் கூசுவான்,
‘அண்டர் நாயகன் அருள் தூதன் யான்’ எனா,
தொண்டை வாய் மயிலினைத் தொழுது, தோன்றினான். 22

‘இராமன் தூதன் யான்’ என அனுமன் மொழிதல்

‘அடைந்தனென் அடியனேன், இராமன் ஆணையால்;
குடைந்து உலகு அனைத்தையும் நாடும் கொட்பினால்
மிடைந்தவர் உலப்பு இலர்; தவத்தை மேவலால்,
மடந்தை! நின் சேவடி வந்து நோக்கினேன். 23–

ஈண்டு நீ இருந்ததை இடரின் வைகுறும்
ஆண் தகை அறிந்திலன் அதற்குக் காரணம்
வேண்டுமே யரக்கர் தம் வர்க்கம் வேரோடு
மாண்டில வீதலான் மாறு வேறு உண்டோ — 24–

ஐயுறல்; உளது அடையாளம்; ஆரியன்
மெய் உற உணர்த்திய உரையும் வேறு உள;
கைஉறு நெல்லியங் கனியின் காண்டியால்;
நெய் உறு விளக்கு அனாய்! நினையல் வேறு’ என்றான். 25

அனுமனைக் கண்டு தெளிந்த சீதை அவனைப் பற்றி வினவல்

என்று அவன் இறைஞ்ச நோக்கி, இரக்கமும் முனிவும் எய்தி,
‘நின்றவன் நிருதன் அல்லன்; நெறி நின்று; பொறிகள் ஐந்தும்
வென்றவன்; அல்லனாகில், விண்ணவன் ஆக வேண்டும்;
நன்று உணர்வு உரையன்; தூயன்; நவை இலன் போலும்!’ என்னா, 26

‘அரக்கனே ஆக; வேறு ஓர் அமரனே ஆக; அன்றிக்
குரக்கு இனத்து ஒருவனேதான் ஆகுக; கொடுமை ஆக;
இரக்கமே ஆக; வந்து, இங்கு, எம்பிரான் நாமம் சொல்லி,
உருக்கினன் உணர்வை; தந்தான் உயிர்; இதின் உதவி உண்டோ ?’ 27

என நினைத்து, எய்த நோக்கி, ‘இரங்கும் என் உள்ளம்; கள்ளம்
மனன் அகத்து உடையர் ஆய வஞ்சகர் மாற்றம் அல்லன்;
நினைவுடைச் சொற்கள் கண்ணீர் நிலம் புக, புலம்பா நின்றான்;
வினவுதற்கு உரியன்’ என்னா, ‘வீர! நீ யாவன்?’ என்றாள். 28

அனுமன் தன் வரலாறு கூறல்

ஆய சொல் தலைமேல் கொண்ட அங்கையன், ‘அன்னை! நின்னைத்
தூயவன் பிரிந்த பின்பு தேடிய துணைவன், தொல்லைக்
காய் கதிர்ச் செல்வன் மைந்தன், கவிக்குலம் அவற்றுக்கு எல்லாம்
நாயகன், சுக்கிரீவன் என்றுஉளன், நவையின் தீர்ந்தான். 29

‘மற்று, அவன் முன்னோன் வாலி; இராவணன் வலி தன் வாலின்
இற்று உகக் கட்டி, எட்டுத் திசையினும் எழுந்து பாய்ந்த
வெற்றியன்; தேவர் வேண்ட, வேலையை, விலங்கல் மத்தில்
சுற்றிய நாகம் தேய, அமுது எழ கடைந்த தோளான். 30

‘அன்னவன் தன்னை, உம் கோன், அம்பு ஒன்றால் ஆவி வாங்கி,
பின்னவற்கு அரசு நல்கி, துணை எனப் பிடித்தான்; எங்கள்
மன்னவன் தனக்கு, நாயேன், மந்திரத்து உள்ளேன்; வானின்
நல் நெடுங் காலின் மைந்தன்; நாமமும் அனுமன் என்பேன். 31

எழுபது வெள்ளம் கொண்ட எண்ணென யுலகம் எல்லாம்
தழுவி நின்று எடுப்ப வேலை தனித் தனி கடக்கும் தாள
குழுவின யும் கோன் செய்யக் குறித்தது குறிப்பின் உன்னி
வழு இலை செய்தற்கு ஒத்த வா நரம் வானின் நீண்ட –32-

வெள்ளம் -பல அஷவ்கினி-
யானை ஓன்று தேர் ஓன்று குதிரை மூன்று காலாள் ஐந்து கொண்டது ஒரு பத்தி
மூன்று பத்தி சேனா முகம்
மூன்று சேனா முகம் குல்மம்
மூன்று குல்மம் கணம்
மூன்று கணம் வாகினி
மூன்று வாகினி பிரதனை
மூன்று பிரதனை சமூ
மூன்று சமூ அநீகிநீ
பத்து அநீகிநீ அஷவ்கினீ

——–

துப்புறு பரவை ஏழும் சூழ்ந்த பார் ஏழும் ஆழ்ந்த
ஒப்புறு நாகர் நாடும் உம்பரின் இம்பர் காறு
இப்புறம் தேடி நின்னை எதிர்ந்தில என்னின் அண்டத்து
அப்புறம் போயும் தேட அவதியின் அமைந்து போன –33-

புன் தொழில் அரக்கன் கொண்டு போந்த நாள், பொதிந்து தூசில்
குன்றின் எம் மருங்கின் இட்ட அணிகலக் குறியினாலே,
வென்றி யான் அடியேன் தன்னை வேறு கொண்டு இருந்து கூறி,
“தென் திசைச் சேறி” என்றான்; அவன் அருள் சிதைவது ஆமோ? 34–

தூசில் பொதிந்து –ஆடையில் முடிந்து

கொற்றவர்க்கு ஆண்டுக் காட்டிக் கொடுத்த போது அடுத்த தன்மை
பெற்றியின் உணர்தல் பாற்றோ உயிர் நிலை பிறிதும் உண்டோ
இற்றை நாள் அளவும் அன்னா அன்று நீ இழித்து நீத்த
மற்றை நல் அணிகள் கான் உன் மங்கலம் காத்த மனனோ–35–

திரு ஆபரணங்களைக் கொண்டதாலேயே பெருமாள் உயிர் பிரியாமல் உள்ளார்-என்பதையே –
உன் திரு மாங்கல்யம் காத்த -என்று அருளிச் செய்கிறார் –

ஆயவன் தன்மை நிற்க அங்கதன் வாலி மைந்தன்
ஏயவன் தென் பால் வெள்ளம் இரண்டினோடு எழுந்து சேனை
மேயின படர்ந்து தீரா அனையவன் விடுத்தான் என்னைப்
பாய் புனல் இலங்கை மூதூர்க்கு என்றனன் ப்;பழியை வென்றான் –36-

——–

அனுமன் இராமனின் வடிவழகை விவரித்தல்

எய்து அவன் உரைத்தலோடும், எழுந்து, பேர் உவகை ஏற,
வெய்து உற ஒடுங்கும் மேனி வான் உற விம்மி ஓங்க,
‘உய்தல் வந்து உற்றதோ?’ என்று அருவி நீர் ஒழுகு கண்ணாள்,
‘ஐய! சொல், ஐயன் மேனி எப்படிக்கு அறிதி?’ என்றாள். 37

‘படி உரைத்து, எடுத்துக் காட்டும் படித்து அன்று, படிவம்; பண்பில்
முடிவு உள உவமம் எல்லாம் இலக்கணம் ஒழியும், முன்னர்;
துடிஇடை! அடையாளத்தின் தொடர்வையே தொடர்தி’ என்னா,
அடிமுதல் முடியின் காறும், அறிவுற அனுமன் சொல்வான். 38-

மேலே -20-பாசுரங்களால் பெருமாள் வடிவு அழகை காட்டி அருளுகிறார் –

‘”சேயிதழ்த் தாமரை” என்று, சேண் உளோர்
ஏயினர்; அதன் துணை எளியது இல்லையால்,
நாயகன் திருஅடி குறித்து நாட்டுறின்;
பாய் திரைப் பவளமும் குவளைப் பண்பிற்றால்! 39

‘தளம் கெழு கற்பக முகிழும், தண் துறை
இளங் கொடிப் பவளமும் கிடக்க; என் அவை?
துளங்கு ஒளி விரற்கு எதிர், உதிக்கும் சூரியன்
இளங் கதிர் ஒக்கினும் ஒக்கும்-ஏந்திழாய்! 40–திருவடி விரல்கள் அனுபவம் – இதுவும் அடுத்ததும்-

‘சிறியவும் பெரியவும் ஆகி, திங்களோ,
மறு இல பத்து உளஅல்ல; மற்று இனி;
எறி சுடர் வயிரமோ திரட்சி எய்தில;
அறிகிலென், உகிர்க்கு, யான், உவமம் ஆவன. 41 –

பொருந்தில நிலனொடு போந்து கானிடை
வருந்தின எனின் அது நூலை மாறு கொண்டு
இருந்தது நின்றது புவனம் யாவையும்
ஒருங்குடன் புணர்வது உரைக்கற்பாலதோ –42- திரு புறவடியின் சிறப்பு

தங்கு அணைப் பணிலமும் வளையும் தாங்கு அரா
வீங்கு அணைப் பள்ளியான் எனினும் வேறு இனிப்
பூங்கணைக் கால்க்கு ஒரு பரிசு தான் பொரும்
கணைக்கு ஆம் ஆவமோ ஆவ தன்னையே–43-

பொரும் கணைக்கு ஆம் ஆவம் -அம்புகளுக்கு இருப்பிடமான அம்புறாத்துணி -கணைக்காலுக்கு ஒப்பு ஆகுமோ

அறம் கிளர் பறவையின் அரசன் ஆடு எழில்
பிறங்கு எருத்து அனையன பெயரும் பெற்று உடை
மரம் கிளர் மத கரி கரமும் நாணின
குறங்கினுக்கு உவமை இவ்வுலகினில் கூடுமோ –44-

திருத்தொடைகள் அனுபவம் -கருடனின் பிடரியை ஒத்தன -திக்கஜங்களின் துதிக்கை நாணின-

வலம் சுழித்து ஒழுகும் நீர் வழங்கு கங்கையின்
பொலம் சுழி என்றலும் புன்மை பூவொடு
நிலம் சுழித்து எழு மணி யுந்தி நேர் இனி
இலஞ்சியும் போலும் வேறு அவனை யாண்டு அரோ–45–திரு உந்தியின் சிறப்பு – இலஞ்சி-மகிழம் பூ

பொருவரு மரகதப் பொலம் கொள் மால் வரை
வெருவுற விரிந்து உயர் விலங்கல் ஆகத்தைப்
பிரிவற நோற்றனள் என்னில் பின்னை அத்
திருவினில் திருவாளர் யாவர் தெய்வமே -46-திரு மார்பின் சிறப்பு -விலங்கல்-மலை போன்ற சலியாத பெருமாளுடைய திருமார்பு

நீடுறு கீழ்த் திசை நின்ற யானையின்
கோடு உறு கரம் என, சிறிது கூறலாம்,
தோடு உறு மலர் எனச் சுரும்பு சுற்று அறாத்
தாள் தொடு தடக் கை; வேறு உவமை சாலுமே? 47–தாள் தொடு தடக் கை-ஆஜானு பாஹு

ஐராவதம் -புண்டரீகம் -வாமனம்-குமுதம் -அஞ்சனம் -புஷ்பதநதம்–ஸார்வ பவ்மம்–சுப பிரதீகம் –
இவை அஷ்ட திக் கஜங்கள் –

‘பச்சிலைத் தாமரை பகல் கண்டால் எனக்
கைச் செறி முகிழ் உகிர், கனகன் என்பவன்
வச்சிர யாக்கையை வகிர்ந்த வன் தொழில்
நிச்சயம்; அன்று எனின், ஐயம் நீக்குமே? 48–திருக்கை நகங்களின் சிறப்பு -கனகன்-ஹிரண்யன் –

திரண்டில ஓளி இல திருவின் சேர்வில
முரண் தரு மேரு வில் முரிய மூரி நாண்
புரண்டில புகழ் இல பொருப்பு என்று போன்று
இரண்டில புயங்களுக்கு உவமம் ஏற்குமோ -49-திருத் தோள்களின் சிறப்பு

கடல் படு பணிலமும் கன்னிப் பூகமும்
மிடற்றினுக்கு உவமை என்று உரைக்கும் மெல்லியோர்
உடன் பட ஒண்ணுமோ உரகப் பள்ளியான்
இடத்து உறை சங்கம் ஓன்று இருக்க எங்களால் -50-திருக் கழுத்தின் சிறப்பு -கன்னிப் பூகமும்-இளைய பாக்கு மரமும்

அண்ணல் தன் திரு முகம் கமலம் ஆம் எனின்,
கண்ணினுக்கு உவமை வேறு யாது காட்டுகேன்?
தண் மதி ஆம் என உரைக்கத் தக்கதோ,
வெண் மதி பொலிந்து அது மெலிந்து தேயுமால்? 51

‘”ஆரமும் அகிலும் நீவி அகன்ற தோள் அமலன் செவ் வாய்
நாரம் உண்டு அலர்ந்த, செங் கேழ் நளினம்” என்று உரைக்க நாணும்;
ஈரம் உண்டு, அமுதம் ஊறும் இன் உரை இயம்பாதேனும்,
மூரல் வெண் முறுவல் பூவாப் பவளமோ, மொழியற்பாற்றே? 52–ஆரம்-சந்தனக் குழம்பு-

‘முத்தம் கொல்லோ? முழு நிலவின் முறியின் திறனோ? முறை அமுதச்
சொத்தின் துள்ளி வெள்ளி இனம் தொடுத்த கொல்லோ? துறை அறத்தின்
வித்து முளைத்த அங்குரம் கொல்? வேறே சில கொல்? மெய்ம் முகிழ்த்த
தொத்தின் தொகை கொல்? யாது என்று பல்லுக்கு உவமை சொல்லுகேன்? 53–

எள்ளா நிலத்து இந்திர நீலத்து எழுந்த கொழுந்தும் மரகதத்தின்
விள்ளா முழு மா நிழல் பிழம்பும் வேண்ட வேண்டும் மேனியதோ
தள்ளா ஓதி கோபத்தைக் கவ்வ வந்து சார்ந்ததுவும்
கொள்ள வள்ளல் திரு மூக்கிற்கு உவமை பின்னும் குணிப்பு ஆமோ -54-

ஓதி கோபத்தைக் கவ்வ வந்து -இந்திர கோபத்தை கவ்வும் பச்சோந்தி –
பனிக்கச் சுரத்துக் கரன் முதலோர் கவந்தப் படையும் பல் பேயும்
தனிக் கைச் சிலையும் வானவரும் முனிவர் குழுவும் தனி அறனும்
இனிக் கட்டு அழிந்தது அரக்கர் குலம் என்னும் சுருதி ஈர் இரண்டும்
குனிக்கக் குனிந்த புருவத்துக்கு உவமம் நீயே கோடி யால் –55-
கரன் -சுமாலியின் மகள்-இராவணன் தாயான கேகேசியின் தங்கை -இராவணன் தந்தை விஸ்ரவ முனிவரை
கொழுநனாக அடைந்த கும்பீ நாசியின் குமாரன் -இராவணனுக்கு தம்பி முறைமை

வரு நாள் தோன்றும் தனி மறுவும் வளர்வும் தேய்வும் வாள் அரவம்
ஒரு நாள் கவ்வும் உறு கோளும் இறப்பும் பிறப்பும் ஒழிவு உற்றால்
இரு நால் பகலின் இலங்கு மதி அலங்கல் இருளின் எழில் நிழல் கீழ்ப்
பெரு நாள் நிற்பின் அவன் நெற்றிப் பெற்றித்தாகப் பெறும் மன்னோ -56-அஷ்டமீ சந்திரனே எப்பொழுதும் போலே அபூத உவமை

நீண்டு, குழன்று, நெய்த்து, இருண்டு, நெறிந்து, செறிந்து, நெடு நீலம்
பூண்டு, புரிந்து, சரிந்து, கடை சுருண்டு, புகையும் நறும் பூவும்
வேண்டும் அல்ல என, தெய்வ வெறியே கமழும் நறுங் குஞ்சி,
ஈண்டு சடை ஆயினது என்றால், மழை என்று உரைத்தல் இழிவு அன்றோ? 57

‘புல்லல் ஏற்ற திருமகளும், பூவும், பொருந்தப் புவி ஏழும்
எல்லை ஏற்ற நெடுஞ் செல்வம் எதிர்ந்த ஞான்றும், அஃது இன்றி
அல்லல் ஏற்ற கானகத்தும், அழியா நடையை, இழிவான
மல்லல் ஏற்றின் உளது என்றால், மத்த யானை வருந்தாதோ?’ 58–
புல்லல் ஏற்ற-தன்னிடம் வந்து சேர்தலை விரும்பும் -அப்பொழுது அலர்ந்த செந்தாமரையை வென்றது அம்மா –

இன்ன மொழிய, அம் மொழி கேட்டு, எரியின் இட்ட மெழுகு என்ன,
தன்னை அறியாது அயர்வாளை, தரையின் வணங்கி, ‘நாயகனார்
சொன்ன குறி உண்டு; அடையாளச் சொல்லும் உளவால், அவை, தோகை
அன்ன நடையாய், கேட்க!’ என, அறிவன் அறைவான் ஆயினான். 59–
சொன்ன குறி -முன்பு சொன்ன அடையாளம் -ஸ்வர்ண திரு ஆழி என்றுமாம்

இராமன் உரைத்த அடையாள மொழிகளைச் சீதைக்கு அனுமன் கூறுதல்
”நடத்தல் அரிது ஆகும் நெறி; நாள்கள் சில; தாயர்க்கு
அடுத்த பணி செய்து இவண் இருத்தி” என, அச் சொற்கு,
உடுத்த துகிலோடும், உயிர் உக்க உடலோடும்,
எடுத்த முனிவோடும், அயல் நின்றதும் இசைப்பாய். 60

‘”நீண்ட முடி வேந்தன் அருள் ஏந்தி, நிறை செல்வம்
பூண்டு, அதனை நீங்கி, நெறி போதலுறு நாளின்,
ஆண்ட நகர் ஆரையொடு வாயில் அகலாமுன்,
யாண்டையது கான்?” என, இசைத்ததும் இசைப்பாய். 61–ஆரை-மதிள்

‘”எள் அரிய தேர் தரு சுமந்திரன்! இசைப்பாய்,
வள்ளல் மொழி வாசகம்; மனத் துயர் மறந்தாள்;
கிள்ளையொடு பூவைகள் வளர்த்தல் கிள” என்னும்,
பிள்ளை உரையின் திறம் உணர்த்துதி, பெயர்த்தும். 62

இராமபிரானது திரு ஆழியைப் பெற்ற சீதையின் மகிழ்ச்சி
‘”மீட்டும் உரை வேண்டுவன இல்லை” என, மெய்ப் பேர்
தீட்டியது; தீட்ட அரிய செய்கையது; செவ்வே,
நீட்டு இது” என, நேர்ந்தனன்’ எனா, நெடிய கையால்,
காட்டினன் ஓர் ஆழி; அது வாள் நுதலி கண்டாள். 63-

மைத்தகு மா மலர்க் குழலாய் வைதேவீ விண்ணப்பம்
ஒத்த புகழ் வானரக் கோன் உடன் இருந்து நினைத் தேட
அத்தகு சீர் அயோத்தியர் கோன் அடையாளம் இவை மொழிந்தான்
இத்தகையால் அடையாளம் ஈது அவன் கை மோதிரமே–3-10-8-ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி போலவே இங்கும்-

திரு ஆழியைக் கண்ட ஸ்ரீ பிராட்டி உதவிய தன்மையை மேலே ஆறு பாசுரங்கள் காட்டும்
இறந்தவர் பிறந்த பயன் எய்தினர் கொல் என்கோ?
மறந்தவர் அறிந்து உணர்வு வந்தனர்கொல் என்கோ?
துறந்த உயிர் வந்து இடை தொடர்ந்ததுகொல் என்கோ?
திறம் தெரிவது என்னைகொல், இ(ந்)நல் நுதலி செய்கை? 64

இழந்த மணி புற்று அரவு எதிர்ந்தது எனல் ஆனாள்;
பழந் தனம் இழந்தன படைத்தவரை ஒத்தாள்;
குழந்தையை உயிர்த்த மலடிக்கு உவமை கொண்டாள்;
உழந்து விழி பெற்றது ஓர் உயிர்ப் பொறையும் ஒத்தாள். 65

வாங்கினள்; முலைக் குவையில் வைத்தனள்; சிரத்தால்
தாங்கினள்; மலர்க் கண்மிசை ஒற்றினள்; தடந் தோள்
வீங்கினள்; மெலிந்தனள், குளிர்ந்தனள்; வெதுப்போடு
ஏங்கினள்; உயிர்த்தனள், இது இன்னது எனல் ஆமே? 66-

திக்கு நிறை புகழாளன் தீ வேள்விச் சென்ற நாள்
மிக்க பெரும் சவை நடுவே வில்லிறுத்தான் மோதிரம் கண்டு
ஒக்குமால் அடையாளம் அனுமான் என்று உச்சி மேல்
வைத்துக் கொண்டு உகந்தனளால் மலர்க் குழலாள் சீதையுமே–3-10-9-ஸ்ரீ பெரியாழ்வார் திருமொழி போலவே இங்கும்

மோக்கும்; முலை வைத்து உற முயங்கும்; ஒளிர் நல் நீர்
நீக்கி, நிறை கண் இணை ததும்ப, நெடு நீளம்
நோக்கும்; நுவலக் கருதும், ஒன்றும் நுவல்கில்லாள்;
மேக்கு நிமிர் விம்மலள்; விழுங்கலுறுகின்றாள். 67

நீண்ட விழி நேரிழைதன் மின்னின் நிறம் எல்லாம்
பூண்டது, ஒளிர் பொன் அனைய பொம்மல் நிறம்; மெய்யே!
ஆண்தகைதன் மோதிரம் அடுத்த பொருள் எல்லாம்
தீண்டு அளவில், வேதிகை செய் தெய்வ மணி கொல்லோ? 68-ஸ்பர்ச பேதி -ரஸந் குளிகை அன்றோ திரு ஆழி –

இருந்து பசியால் இடர் உழந்தவர்கள் எய்தும்
அருந்தும் அமுது ஆகியது; அறத்தவரை அண்மும்
விருந்தும் எனல் ஆகியது; வீயும் உயிர் மீளும்
மருந்தும் எனல் ஆகியது; வாழி மணி ஆழி! 69

இத் தகையள் ஆகி, உயிர் ஏமுற விளங்கும்,
முத்த நகையாள், விழியில் ஆலி முலை முன்றில்
தத்தி உக, மென் குதலை தள்ள, ‘உயிர் தந்தாய்!
உத்தம!’ எனா, இனைய வாசகம் உரைத்தாள்: 70

‘மும்மை ஆம் உலகம் தந்த முதல்வற்கும் முதல்வன் தூது ஆய்,
செம்மையால் உயிர் தந்தாய்க்குச் செயல் என்னால் எளியது உண்டே?
அம்மை ஆய், அப்பன் ஆய அத்தனே! அருளின் வாழ்வே!
இம்மையே மறுமை தானும் நல்கினை, இசையோடு’ என்றாள். 71

‘பாழிய பணைத் தோள் வீர! துணை இலேன் பரிவு தீர்த்த
வாழிய வள்ளலே! யான் மறு இலா மனத்தேன் என்னின்,
ஊழி ஓர் பகலாய் ஓதும் யாண்டு எலாம், உலகம் ஏழும்
ஏழும் வீவுற்ற ஞான்றும், இன்று என இருத்தி’ என்றாள். 72-சிரஞ்சீவியாக இருக்க வாழ்த்துகிறாள்

இராம இலக்குவரைப் பற்றிச் சீதை வினவ, அனுமன் விடை கூறல்
மீண்டு உரை விளம்பலுற்றாள், ‘விழுமிய குணத்தோய்! வீரன்
யாண்டையான், இளவலோடும்? எவ் வழி எய்திற்று உன்னை?
ஆண்தகை, அடியேன் தன்மை யார் சொல, அறிந்தது?’ என்றாள்;
தூண் திரள் தடந் தோளானும், உற்றது சொல்லலுற்றான்: 73

‘உழைக் குலத் தீய மாய உருவு கொண்டு, உறுதல் செய்தான்,
மழைக் கரு நிறத்து மாய அரக்கன், மாரீசன் என்பான்;
இழைத் தட மார்பத்து அண்ணல் எய்ய, போய், வையம் சேர்வான்
அழைத்தது அவ் ஓசை; உன்னை மயக்கியது அரக்கன் சொல்லால். 74-இது முதல் -20-பாசுரங்கள் திருவடியின் பதில்
இழை–திவ்ய மங்கள விக்ரஹமே திரு ஆபரணம் -திருப் பூணூலுமாம்

‘”இக் குரல் இளவல் கேளாது ஒழிக” என, இறைவன் இட்டான்
மெய்க் குரல் சாபம்; பின்னை, விளைந்தது விதியின் வெம்மை;
“பொய்க் குரல் இன்று, பொல்லாப் பொருள் பின்பு பயக்கும்” என்பான்,
கைக் குரல் வரி வில்லானும், இளையவன் வரவு கண்டான். 75

‘கண்ட பின், இளைய வீரன் முகத்தினால் கருத்தை ஓர்ந்த
புண்டரிகக் கணானும், உற்றது புகலக் கேட்டான்;
வண்டு உறை சாலை வந்தான், நின் திரு வடிவு காணான்,
உண்டு உயிர், இருந்தான்; இன்னல் உழப்பதற்கு ஏது ஒன்றோ? 76

‘தேண்டி நேர் கண்டேன்; வாழி! தீது இலன் எம் கோன்; ஆகம்
பூண்ட மெய் உயிரே போக, அப் பொய் உயிர் போயே நின்ற
ஆண்தகை நெஞ்சில் நின்றும் அகன்றிலை; அழிவு உண்டாமோ?
ஈண்டு நீ இருந்தாய்; ஆண்டு, அங்கு, எவ் உயிர் விடும் இராமன்? 77-பொங்கும் பிரிவால் பல்லாண்டு பாடுகிறார் திருவடி

‘அந் நிலை ஆய அண்ணல், ஆண்டு நின்று, அன்னை! நின்னைத்
துன் இருங் கானும் யாறும் மலைகளும் தொடர்ந்து நாடி,
இன் உயிர் இன்றி ஏகும் இயந்திரப் படிவம் ஒப்பான்,
தன் உயிர் புகழ்க்கு விற்ற சடாயுவை வந்து சார்ந்தான். 78

‘வந்து, அவன் மேனி நோக்கி, வான் உயர் துயரின் வைகி,
“எந்தை! நீ உற்ற தன்மை இயம்பு” என, இலங்கை வேந்தன்,
சுந்தரி! நின்னைச் செய்த வஞ்சனை சொல்லச் சொல்ல,
வெந்தன உலகம் என்ன, நிமிர்ந்தது சீற்ற வெந் தீ. 79

‘சீறி, “இவ் உலகம் மூன்றும் தீந்து உக, சின வாய் அம்பால்
நூறுவென்” என்று, கை வில் நோக்கிய காலை, நோக்கி,
“ஊறு ஒரு சிறியோன் செய்ய, முனிதியோ உலகை? உள்ளம்
ஆறுதி” என்று, தாதை ஆற்றலின் சீற்றம் ஆறி, 80

‘”எவ் வழி ஏகியுற்றான்? யாண்டையான்? உறையுள் யாது?
செவ்வியோய், கூறுக!” என்ன, செப்புவான் உற்ற செவ்வி,
வெவ்விய விதியின் கொட்பால், வீடினன் கழுகின் வேந்தன்,
எவ்விய வரி விற் செங் கை இருவரும், இடரின் வீழ்ந்தார். 81

‘அயர்த்தவர், அரிதின் தேறி, ஆண் தொழில் தாதைக்கு, ஆண்டு,
செயத் தகு கடன்மை யாவும், தேவரும் மருளச் செய்தார்;
“கயத் தொழில் அரக்கன் தன்னை நாடி, நாம் காண்டும்” என்னா,
புயல் தொடு குடுமிக் குன்றும், கானமும், கடிது போனார். 82 –

அவ்வழி நின்னைக் காணாது அயர்த்தவர் அரிதின் தேறிச்
செவ்வழி நயனம் செல்லும் நெடு வழி சேறு செய்ய
வெம் அழல் உற்ற மெல் என் மெழுகு என அழியும் மெய்யன்
இவ்வழி இனைய பன்னி அறிவு அழிந்து இரங்கல் உற்றான் –83-பன்னி உரைத்தவற்றை மேல் நான்கு கவிகளில்

கன்மத்தை ஞாலத்தவர் யார் உளரே கடப்பார்
பொன் மொய்த்த தோளான் மயல் கொண்டு புலன்கள் வேறாய்
நல் மத்தை நாகத்து அயல் சூடிய நம்பனே போல்
உன்மத்தன் ஆனான் தனை ஒன்றும் உணர்ந்திலாதான் –84-
மத்தை -ஊமத்தம்பூவை
தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியான் அன்றோ

போதாயின போது உன தண் புனல் ஆடல் பொய்யோ
சீதா பவளக் கொடி யன்ன அவள் தேடி என் கண் தா
தருகிற்றிலை யேல் நெருப்பு ஆதி என்னாக்
கோதாவரியைச் சினம் கொண்டனன் கொண்டல் ஓப்பான் –85-

குன்றே கடிது ஓடினை கோமளக் கொம்பர் அன்ன
என் தேவியியைக் காட்டுதி காட்டிலை என்னில் இவ் வம்பு
ஓன்றே அமையும் உன்னுடைக் குலம் உள்ள எல்லாம்
இன்றே பிளவா எரியாக் கரியாக்க என்றான் -86-மதி மயங்கி மலையை ஓடி வந்து காட்டச் சொல்கிறார் பெருமாள்

பொன் மான் உருவால் சில மாயை புணர்க்க அன்றோ
என் மான் அகல்வுற்றனள் இப்பொழுது என் கண் என்னா
நன் மான்களை நோக்கி நும் நாமமும் மாய்ப்பன் இன்றே
வில் மாண் கொலை வாளியின் என்று வெகுண்டு நின்றான் -87–

வேறுற்ற மனத்தவன் இன்னதோர் விம்மல் நோவ
ஆறுற்ற நெஞ்சில் தனது ஆர் உயிர் ஆய தம்பி
கூறுற்ற சொல் என்று உள கோது அறு நல் மருந்தால்
தேறுற்று உயிர் பெற்ற இயல்பும் சில சொல்லல் உற்றான் 88-

வந்தான் இளையானொடு, வான் உயர் தேரின் வைகும்
நந்தா விளக்கின் வரும் எம் குல நாதன் வாழும்
சந்து ஆர் தடங் குன்றினில்; தன் உயிர்க் காதலோனும்,
செந் தாமரைக் கண்ணனும், நட்டனர் தேவர் உய்ய. 89

‘உண்டாயதும், உற்றதும், முற்றும் உணர்த்தி, உள்ளம்
புண்தான் என நோய் உற விம்முறுகின்ற, போழ்தின்,
எண்தான் உழந்து இட்ட நும் ஏந்து இழை, யாங்கள் காட்ட,
கண்டான், உயர் போதமும் வேதமும் காண்கிலாதான். 90-

தணிகின்ற நம் சொல் தொடர் தன்மை அத் தன்மை தன்னை
துணி கொண்டு இலங்கும் சுடர் வேலவன் தூய நின் கண்
அணி கண்டுழிய அமுதம் தெளித்தாலும் ஆறாப்
பிணி கொண்டது பண்டு அது உண்டாயினும் பேர்ப்பது அன்றால்-91-ஆபரணங்களளைக் கண்டதும் பெரும் துக்கம்

அயர்வு உற்று அரிதின் தெளிந்து அம் மலைக்கு அப்புறத்தோர்
உயர் பொற் கிரி யுற்று யுளன் வாலி என்று ஓங்கல் ஓப்பான்
துயர் உற்ற இராவணன் வாலிடைப் பண்டு தூங்க
மயர்வுற்ற பொருவோடு மால் கடல் தாவி வந்தான் –92—ஆயானை–மேல் கவியோடு இயையும்

ஆயானை, ஓர் அம்பினில் ஆர் உயிர் வாங்கி அன்பின்
தூயான்வயின், அவ் அரசு ஈந்தவன், “சுற்று சேனை
மேயான் வருவான்” என விட்டனன்; மேவுகாறும்
ஏயான், இருந்தான், இடைத் திங்கள் இரண்டு இரண்டும். 93

‘பின் கூடிய சேனை பெருந் திசை பின்ன ஆக,
வில் கூடு நுதல் திரு! நின்னிடை மேவ ஏவி,
தெற்கு ஊடுருவக் கடிது ஏவினன் என்னை’ என்ன,
முன் கூடின கூறினன், காலம் ஓர் மூன்றும் வல்லான். 94

இராமனது நிலை எண்ணிய சீதையின் மன நிலை
அன்பினன் இவ் உரை உணர்த்த, ஆரியன்
வன் பொறை நெஞ்சினன் வருத்தம் உன்னுவாள்,
என்பு உற உருகினள்; இரங்கி ஏங்கினள்;
துன்பமும் உவகையும் சுமந்த உள்ளத்தாள். 95

கடல் கடந்தது பற்றி சீதை வினவ அனுமன் விடையளித்தல்
நையுறு சிந்தையள், நயன் வாரியின்
தொய்யல் வெஞ் சுழியிடைச் சுழிக்கும் மேனியள்,
‘ஐய! நீ அளப்ப அரும் அளக்கர் நீந்திலை
எய்தியது எப் பரிசு? இயம்புவாய்!’ என்றாள். 96

‘சுருங்குஇடை! உன் ஒரு துணைவன் தூய தாள்
ஒருங்குடை உணர்வினோர், ஓய்வு இல் மாயையின்
பெருங் கடல் கடந்தனர் பெயரும் பெற்றிபோல்,
கருங் கடல் கடந்தனென், காலினால்’ என்றான். 97–மமமாயா துரத்யயா -ஸ்ரீ ராமபிரான் திருவடி பலத்தால் கடந்தேன் –

‘இத் துணைச் சிறியது ஓர் ஏண் இல் யாக்கையை;
தத்தினை கடல்; அது, தவத்தின் ஆயதோ?
சித்தியின் இயன்றதோ? செப்புவாய்’ என்றாள்-
முத்தினும், நிலவினும், முறுவல் முற்றினாள். 98

அனுமன் கடல் கடந்த தன் பேர் உருவைக் காட்டுதல்
சுட்டினன், நின்றனன் – தொழுத கையினன்;
விட்டு உயர் தோளினன்; விசும்பின் மேக்கு உயர்
எட்ட அரு நெடு முகடு எய்தி, நீளுமேல்
முட்டும் என்று, உருவொடு வளைந்த மூர்த்தியான். 99–

இனி மேல் ஆறு கவிகள் திருவடியின் விஸ்வரூப மகிமை
செவ்வழிப் பெருமை என்று உரைக்கும் செம்மை தான்
செவ்வழிப் பூதமோர் ஐந்தின் மேலதோ
அவ்வழித் தன்று எனில் அனுமன் பாலதோ
எவ்வழித் தாகும் என்று என்னும் ஈட்டதோ — 100-

ஒத்து உயர் கனகம் வான் கிரியின் ஓங்கிய
மெய்த்துறு மரம் தொறும் மின்மினிக் குலம்
மொய்த்தது உள வாம் என முன்னும் பின்னரும்
தொத்தின தாரகை மயிரின் சுற்று எலாம்-101–மேரு மலை திருவடி திருமேனிக்கு உவமை

கண் தலம் அறிவோடு கடந்த காட்சியன்
விண் தலம் இரு புடை விளங்கும் மெய்ம்மை அக்
குண்டலம் இரண்டும் அக்கோளின் மாச் சுடர்
மண்டலம் இரண்டுடன் மாறு கொண்டன -102-குண்டல மணிகள் சூர்ய சந்த்ர மண்டலங்களை வென்றன-

ஏண் இலது ஒரு குரங்கு ஈது’ என்று எண்ணலா
ஆணியை, அனுமனை, அமைய நோக்குவான்,
‘சேண் உயர் பெருமை ஓர் திறத்தது அன்று’ எனா,
நாண் உறும் – உலகு எலாம் அளந்த நாயகன். 103–

எண் திசை மருங்கினும், உலகம் யாவினும்,
தண்டல் இல் உயிர் எலாம் தன்னை நோக்கின;
அண்டம் என்றதின் உறை அமரர் யாரையும்
கண்டனன், தானும், தன் கமலக் கண்களால். 104

எழுந்து உயர் நெடுந்தகை இரண்டு பாதமும்
அழுந்துற அழுத்தலின், இலங்கை ஆழ் கடல்
விழுந்தது; நிலமிசை விரிந்த வெண் திரை
தழைந்தன; புரண்டன மீனம் தாம் எலாம். 105

பேர் உருவை ஒடுக்குமாறு அனுமனைச் சீதை வேண்டுதல்
வஞ்சி அம் மருங்குல் அம் மறு இல் கற்பினாள்,
கஞ்சமும் புரைவன கழலும் கண்டிலாள்;
‘துஞ்சினர் அரக்கர்’ என்று உவக்கும் சூழ்ச்சியாள்,
‘அஞ்சினேன் இவ் உரு; அடக்குவாய்’ என்றாள். 106

முழுவதும் இவ் உருக் காண முற்றிய
குழு இலது உலகு; இனி, குறுகுவாய்’ என்றாள்,-
எழுவினும் எழில் இலங்கு இராமன் தோள்களைத்
தழுவினளாம் என, தளிர்க்கும் சிந்தையாள். 107

எளிய உருவு காட்டிய அனுமனைச் சீதை பாராட்டுதல்
ஆண்தகை அனுமனும், ‘அருளது ஆம்’ எனா,
மீண்டனன், விசும்பு எனும் பதத்தை மீச் செல்வான்,
காண்டலுக்கு எளியது ஓர் உருவு காட்டினான்;
தூண்டல் இல் விளக்கு அனாள் இனைய சொல்லினாள். 108

‘இடந்தாய் உலகை மலையோடும், எடுத்தாய் விசும்பை, இவை சுமக்கும்
படம் தாழ் அரவை ஒரு கரத்தான் பறித்தாய், எனினும், பயன் இன்றால்;
நடந்தாய் இடையே என்றாலும், நாண் ஆம் நினக்கு; நளிர் கடலைக்
கடந்தாய் என்றல் என் ஆகும்?-காற்றே அனைய கடுமையாய்! 109–இது முதல் ஐந்து கவிகள் பிராட்டி திருவடியை புகழ்தல்-

ஆழி நெடுங் கை ஆண் தகை தன் அருளும், புகழும், அழிவு இன்றி,
ஊழி பலவும் நிலை நிறுத்தற்கு, ஒருவன் நீயே உளை ஆனாய்;-
பாழி நெடுந் தோள் வீரா!-நின் பெருமைக்கு ஏற்ப, பகை இலங்கை
ஏழு கடற்கும் அப் புறத்தது ஆகாதிருந்தது இழிவு அன்றோ? 110–

அறிவும் ஈதே யுரு ஈதே ஆற்றல் ஈதே யாரும் புலத்தின்
செறிவும் ஈதே செயல் ஈதே தேற்றம் ஈதே தேற்றத்தின்
நெறியும் ஈதே நினைவு ஈதே நீதி ஈதே நினக்கு என்றால்
வெறியர் அன்றோ குணங்களால் விரிஞ்சன் முதலா மேலானோர் -111-

மின் நேர் எயிற்று வல் அரக்கர் வீக்கம் நோக்கி, வீரற்குப்
பின்னே பிறந்தான் அல்லது ஓர் துணை இலாத பிழை நோக்கி,
உன்னாநின்றே உடைகின்றேன், ஒழிந்தேன் ஐயம்; உயிர் உயிர்த்தேன்;
என்னே? நிருதர் என் ஆவர், நீயே எம் கோன் துணை என்றால்? 112

‘மாண்டேன் எனினும் பழுது அன்றே; இன்றே, மாயச் சிறை நின்றும்
மீண்டேன்; என்னை ஒறுத்தாரைக் குலங்களோடும் வேர் அறுத்தேன்,
பூண்டேன் எம் கோன் பொலங் கழலும்; புகழே அன்றி, புன் பழியும்
தீண்டேன்’ என்று, மனம் மகிழ்ந்தாள், திருவின் முகத்துத் திரு ஆனாள். 113

அனுமனின் பணிமொழி
அண்ணற் பெரியோன், அடி வணங்கி, அறிய உரைப்பான், ‘அருந்ததியே!
வண்ணக் கடலினிடைக் கிடந்த மணலின் பலரால்; வானரத்தின்
எண்ணற்கு அரிய படைத் தலைவர், இராமற்கு அடியார்; யான் அவர் தம்
பண்ணைக்கு ஒருவன் எனப் போந்தேன்; ஏவல் கூவல் பணி செய்வேன். 114

வானரப் படையின் சிறப்பை அனுமன் எடுத்துரைத்தல்
‘வெள்ளம் எழுபது உளது அன்றோ வீரன் சேனை? இவ் வேலைப்
பள்ளம், ஒரு கை நீர் அள்ளிக் குடிக்க, சாலும் பான்மையதோ?
கள்ள அரக்கர் கடி இலங்கை காணாத ஒழிந்ததால் அன்றோ,
உள்ள துணையும் உளது ஆவது? அறிந்த பின்னும் உளது ஆமோ? 115

‘வாலி இளவல், அவன் மைந்தன், மயிந்தன், துமிந்தன், வயக் குமுதன்,
நீலன், இடபன், குமுதாக்கன், பனசன், சரபன், நெடுஞ் சாம்பன்,
காலன் அனைய துன்மருடன், காம்பன், கயவன், கவயாக்கன்,
ஞாலம் அறியும் நளன், சங்கன், விந்தன், துவிந்தன், மதன் என்பான்; 116

‘தம்பன், தூமத் தனிப் பெயரோன், ததியின் வதனன், சதவலி என்று
இம்பர் உலகொடு எவ் உலகும் எடுக்கும் மிடுக்கர், இராமன் கை
அம்பின் உதவும் படைத் தலைவர்; அவரை நோக்கின், இவ் அரக்கர்,
வம்பின் முலையாய்! உறை இடவும் போதார்; கணக்கு வரம்பு உண்டோ ?’ 117

————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: