ஸ்ரீ கம்ப ராமாயணம் -ஸ்ரீ ஸூந்தர காண்டம்–5. சூடாமணிப் படலம்–

சீதையை இராமனிடம் சேர்க்க எண்ணிய அனுமனின் விண்ணப்பம்
‘உண்டு துணை என்ன எளிதோ உலகின்? அம்மா!
புண்டரிகை போலும் இவள் இன்னல் புரிகின்றாள்;
அண்ட முதல் நாயகனது ஆவி அனை யாளைக்
கொண்டு அகல்வதே கருமம்’ என்று உணர்வு கொண்டான். 1

கேட்டி யடியேன் உரை முனிந்து அருளேல் கேளான்
வீட்டி இடுமேல் அவனை வேறல் வினை அன்றால்
ஈட்டி என் பால் இராமன் எதிர் நின்னை
காட்டி அடி தாழ்வென் இது காண்டு இது காலம் -2-இதுவே ஏற்ற சமயம்

‘பொன் திணி பொலங்கொடி! என் மென் மயிர் பொருந்தித்
துன்றிய புயத்து இனிது இருக்க; துயர் விட்டாய்,
இன் துயில் விளைக்க; ஓர் இமைப்பின், இறை வைகும்
குன்றிடை, உனைக் கொடு குதிப்பென்; இடை கொள்ளேன். 3

‘அறிந்து, இடை, அரக்கர் தொடர்வார்கள் உளராமேல்,
முறிந்து உதிர நூறி, என் மனச் சினம் முடிப்பேன்;
நெறிந்த குழல்! நின் நிலைமை கண்டும், நெடியோன் பால்,
வெறுங் கை பெயரேன் – ஒருவராலும் விளியாதேன். 4-

இலங்கையோடும் ஏகுதி கொல் எனினும் இடந்து என்
வலம் கொள் ஒரு கைத் தலத்தில் வைத்து எதிர் தடுப்பான்
விலங்கினரை நூரி வரி வெஞ்சிலையின் ஓதம்
பொலம் கொள் கழல்கள் தாழ்குவன் இது தன்னை பொருள் அன்று ஆல்-5-இச்சிறு தொழில் ஒரு பொருள் அன்று

‘அருந்ததி! உரைத்தி-அழகற்கு அருகு சென்று, “உன்
மருந்து அனைய தேவி, நெடு வஞ்சர் சிறை வைப்பில்,
பெருந் துயரினோடும், ஒரு வீடு பெறுகில்லாள்,
இருந்தனள்” எனப் பகரின், என் அடிமை என் ஆம்? 6-சேஷிக்கு அதிசயத்தை விளைக்கை சேஷ பூதனுக்கு ஸ்வரூப லாபமும் ப்ராப்யமும்

புண் தொடர் அகற்றிய புயத்தினோடு புக்கேன்
விண்டவர் பலத்தையும் விரித்துரை செய்கேனோ
கொண்டு வருகிறிலேன் என் உயிர்க்கு உறுதி கொண்டேன்
கண்டு வருகிறிலேன் எனக் கழறுகேனோ–7-

இருக்கும் மதிள் சூழ் கடி இலங்கையை அமைப்பின்
உருக்கி எரியால் அரக்கரையும் ஒன்றாம்
உருக்கி நிருத்த குலம் முடித்து வினை முற்றிப்
பொருக்க அகல்க எனினும் அது இன்று புரிகிறேன் –8-

இந்து நுதல் நின்னொடு இணை எய்தி இகல் வீரன்
சிந்தை உறு வெந்துயர் தவிர்ந்து தெளிவோடும்
அந்தமில் அரக்கர் குலம் அற்று அவிய நூறி
நந்தலில் புவிக்கண் இடர் பின் களைதல் நன்று ஆல் –9-

வேறு இனி விளம்ப உள்ளது அன்று விதியால் இப்
பேறு பெற என் கண் அருள் தந்து அருளு பின்பு போய்
ஆறு துயரம் அம் சொல் இள வஞ்சி அடியன் அன்றோ
ஏறு கடிது என்று தொழுது இன்னடி பணிந்தான் –10-

அனுமனின் வேண்டுகோளைச் சீதை மறுத்தல்
ஏய நல் மொழி எய்த விளம்பிய
தாயை முன்னிய கன்று அனையான் தனக்கு,
‘ஆய தன்மை அரியது அன்றால்’ என,
தூய மென்சொல் இனையன சொல்லுவாள்; 11

‘அரியது அன்று; நின் ஆற்றலுக்கு ஏற்றதே!
தெரிய எண்ணினை; செய்வதும் செய்தியே;
உரியது அன்று என ஓர்கின்றது உண்டு, அது, என்
பெரிய பேதைமைச் சில் மதிப் பெண்மையால். 12–

வேலையின் இடையே வந்து வெய்யவர்
கோழி வெஞ்சரம் நின்னோடும் கோத்த போது
ஆலம் அன்னவர்க்கு அல்ல எற்கு அல்ல ஆற
சாலவும் தடுமாறும் தனிமையோய் –13-

அன்றியும் பிறிது உளது ஓன்று ஆரியன்
வென்றி வெஞ்சிலை மாசுணும் வேறு இனி
நன்றி என் பதம் வஞ்சித்த நாய்களின்
இன்ற வஞ்சனை நீயும் நினைத்தியோ –14-

கொண்ட போரின் என் கொற்றவன் வில் தொழில்
அண்டர் எவரும் நோக்க என் ஆக்கையைக்
கண்ட போர் அரக்கன் விழி காகங்கள்
உண்ட போது அன்றி யான் உளன் ஆவேனோ –15

வெற்றி நாணுடை வில்லியர் வில் தொழில்
முற்ற நாணில் அரக்கர் மூக்கோடு
அற்ற நாணினர் ஆயின போது அன்றிப்
பெற்ற நானுமும் பெற்றது ஆகுமோ –16-

பொன் பிறங்கல் இலங்கை, பொருந்தலர்
என்பு மால் வரை ஆகிலதேஎனின்,
இற்பிறப்பும், ஒழுக்கும், இழுக்கம் இல்
கற்பும், யான் பிறர்க்கு எங்ஙனம் காட்டுகேன்? 17

‘அல்லல் மாக்கள் இலங்கையது ஆகுமோ?
எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவும், என்
சொல்லினால் சுடுவேன்; அது, தூயவன்
வில்லின் ஆற்றற்கு மாசு என்று, வீசினேன். 18

வேறும் உண்டு உரை; கேள் அது; மெய்ம்மையோய்!
ஏறு சேவகன் மேனி அல்லால், இடை
ஆறும் ஐம் பொறி நின்னையும், “ஆண்” எனக்
கூறும்; இவ் உருத் தீண்டுதல் கூடுமோ? 19-

வேறு கொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன்; வெறி வண்டினங்காள்!
தேறு நீர்ப் பம்பை வட பாலைத் திருவண் வண்டூர்
மாறில் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்றுகந்த
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே–6-1-10-

‘தீண்டினான் எனின், இத்தனை சேண் பகல்
ஈண்டுமோ உயிர் மெய்யின்? “இமைப்பின்முன்
மாண்டு தீர்வென்” என்றே, நிலம் வன் கையால்
கீண்டு கொண்டு, எழுந்து ஏகினன், கீழ்மையால். 20

‘”மேவு சிந்தை இல் மாதரை மெய் தொடின்,
தேவு வன் தலை சிந்துக நீ” என,
பூவில் வந்த புராதனனே புகல்
சாவம் உண்டு; எனது ஆர் உயிர் தந்ததால். 21-

பிரமனை ஸ்துதிக்க வந்த புஞ்ஜிகஸ்தலை அப்சரஸ் ஸ்திரீயை வலியக் கற்பு அழித்ததற்காக
சாபம் வால்மீகி யுத்த காண்டம் -13-சர்க்கத்தில்

‘அன்ன சாவம் உளது என, ஆண்மையான்,
மின்னும் மௌலியன், மெய்ம்மையன், வீடணன்
கன்னி, என்வயின் வைத்த கருணையாள்,
சொன்னது உண்டு, துணுக்கம் அகற்றுவான். 22-வீடணன் கன்னி-மகளாகிய திரிசடை

‘ஆயது உண்மையின், நானும் – அது அன்று எனின்,
மாய்வென் மன்ற;-அறம் வழுவாது என்றும்,
நாயகன் வலி எண்ணியும், நானுடைத்
தூய்மை காட்டவும், இத்துணை தூங்கினேன். 23-

ஆண்டு நின்றும் அரக்கன் அகழ்ந்து கொண்டு
ஈண்டு வைத்தது இளவல் இயற்றிய
நீண்ட சாலையொடு நிலை நின்றது
காண்டி ஐய நின் மெய் உணர் கண்களால்–24-பர்ணசாலை யுடன் நிலத்தோடு பேர்த்து எடுத்து வந்தமை-

தீர்விலேன் இனி இது ஒரு பகலும் சிலை
வீரன் மேனியை மானும் இவ்வீங்கு நீர்
நாரா நாண் மலர்ப் பொய்கையை நண்ணுவேன்
சோருமாருயிர் காக்கும் துணிவினால் -25-தயரதன் பெற்ற மணித் தடாகம் அன்றோ-

ஆதலால் அது காரியம் அன்று ஐய
வேத நாயகன் பால் இனி மீண்டனை
போதல் கார்யம் என்றனள் பூவை அக்
கோதிலானனும் இனையன கூறினான் –26-

அனுமன் சீதையைப் புகழ்ந்து, ‘இராமனிடம் யாது கூறவேண்டும்’ என வினவல்
‘நன்று! நன்று! இவ் உலகுடை நாயகன்
தன் துணைப் பெருந்தேவி தவத் தொழில்’
என்று சிந்தை களித்து, உவந்து, ஏத்தினான் –
நின்ற சங்கை இடரொடு நீங்கினான். 27

‘இருளும் ஞாலம் இராவணனால்; இது
தெருளும், நீ இனிச் சில் பகல் தங்குறின்;
மருளும் மன்னவற்கு, யான் சொலும் வாசகம்
அருளுவாய்’ என்று, அடியின் இறைஞ்சினான். 28

அனுமனிடம் சீதை மனம் கசந்து சொன்ன செய்திகள்
‘இன்னும், ஈண்டு, ஒரு திங்கள் இருப்பல் யான்;
நின்னை நோக்கிப் பகர்ந்தது, நீதியோய்!
பின்னை ஆவி பிடிக்ககிலேன்; அந்த
மன்னன் ஆணை; இதனை மனக் கொள் நீ. 29–இது முதல் பத்து கவிகள் சீதா பிராட்டி திருவடிக்கு செய்திகள்-

‘”ஆரம் தாழ் திரு மார்பற்கு அமைந்தது ஓர்
தாரம்தான் அலளேனும், தயா எனும்
ஈரம்தான் அகத்து இல்லை என்றாலும், தன்
வீரம் காத்தலை வேண்டு” என்று வேண்டுவாய். 30

‘ஏத்தும் வென்றி இளையவற்கு, ஈது ஒரு
வார்த்தை கூறுதி: “மன் அருளால் எனைக்
காத்து இருந்த தனக்கே கடன், இடை
கோத்த வெஞ் சிறை வீடு” என்று கூறுவாய். 31

‘”திங்கள் ஒன்றின் என் செய் தவம் தீர்ந்ததால்;
இங்கு வந்திலனேஎனின், யாணர் நீர்க்
கங்கை யாற்றங்கரை, அடியேற்கும், தன்
செங் கையால் கடன் செய்க” என்று செப்புவாய். 32

மாமியர்க்குச் சொன்ன செய்தி
‘”சிறக்கும் மாமியர் மூவர்க்கும், சீதை ஆண்டு
இறக்கின்றாள் தொழுதாள்” எனும் இன்ன சொல்,
அறத்தின் நாயகன் பால்; அருள் இன்மையால்
மறக்கும் ஆயினும், நீ மறவேல், ஐயா! 33

மீண்டும் இராமனுக்குச் செய்தி சொல்லுதல்
‘வந்து எனைக் கரம் பற்றிய வைகல்வாய்,
“இந்த, இப் பிறவிக்கு இரு மாதரைச்
சிந்தையாலும் தொடேன்” என்ற, செவ் வரம்
தந்த வார்த்தை திருச் செவி சாற்றுவாய். 34-

ஈண்டு நான் இருந்து இன்னுயிர் மாயினும்
மீண்டு வந்து பிறந்து தன் மேனியைத்
தீண்டலாவ தோர் தீ வினை தீர வரம்
வேண்டினாள் தொழுது என்று விளம்புவாய் -35-

அரசு வீற்று இருந்து ஆளவும் ஆய் மணிப்
புரசை யானையின் வீதியில் போகவும்
வீசு கோலங்கள் காண வீதியிலே
உரை செய்து என்னை என் ஊழ் வினை யுன்னுவேன்-36-புரசை -யான் கழுத்தில் இடு கயிறு

தன்னை நோக்கி உலகம் தளர்தற்கும்
அன்னை நோய்க்கும் பரதன் அங்கு ஆற்றறும்
இன்னல் நோய்க்கும் அங்கு ஏகுவது அன்றியே
என்னை நோக்கி எங்கனம் எய்துமோ –37-

அனுமன் சீதையைத் தேற்றுதல்
இத் திறம் அனையவள் இயம்ப, ‘இன்னமும்,
தத்துறல் ஒழிந்திலை, தையல் நீ!’ எனா,
எத்திறத்து ஏதுவும் இயைந்த இன் உரை,
ஒத்தன, தெரிவுற உணர்த்தினான்அரோ: 39–இது முதல் மேல் -35-கவிகளால் திருவடியின் இன்னுரைகள் –

‘வீவாய், நீ இவண்; மெய் அஃதே?
ஓய்வான், இன் உயிர், உய்வானாம்!
போய், வான் அந்நகர் புக்கு அன்றோ?
வேய்வான் மௌலியும்? மெய் அன்றோ? 40-எதிர் மறை அணியில் இதுவும் அடுத்ததும் –

கைத்தோடும் சிறை கற்போயை
வைத்தோன் இன்னுயிர் வாழ்வானாம்
பொய்த்தோர் வில்லிகள் போவாராம்
இத்தோடே ஓப்பது யாது உண்டே –41-

நல்லோய் நின்னை நலிந்தோரைக்
கொல்லோம் எம்முயிர் கொண்டு அங்கே
எல்லோமும் செல எங்கோனும்
வில்லோடும் செல வேண்டாயோ –42-

நீந்தா இன்னலில் நீந்தாமே
தேய்ந்து ஆறாத பெரும் செல்வம்
ஈந்தானுக்கு உனை ஈயாதே
ஓய்ந்தால் எம்மின் உயார்ந்தார் யார் -43-

நன்றாய் நல் வினை நல்லோரைத்
தின்றார் தம் குடல் பேய் தின்னக்
கொன்றால் அல்லது கொள்ளேன்
என்றார்க்கு இவை ஏலாவோ–44

மாட்டாதார் சிறை வைத்தோயை
மீட்டாம் என்கில் மீள்வாம் யேல்
நாட்டார் நல்லவர் நன்னூலும்
கேட்டார் இவ்வுரை கேட்பரோ –45 –

பூண்டாள் கற்புடையாள் பொய்யாள்,
தீண்டா வஞ்சகர் தீண்டாமுன்,
மாண்டாள்” என்று, மனம் தேறி
மீண்டால், வீரம் விளங்காதோ? 46

‘கெட்டேன்! நீ உயிர் கேதத்தால்
விட்டாய் என்றிடின், வெவ் அம்பால்,
ஒட்டாரோடு, உலகு ஓர் ஏழும்
சுட்டாலும், தொலையா அன்றோ? 47-

முன்னே கொல்பவன் மூ உலகும்
பொன்னே ஓங்கிய போர் வில்லான்
என்னே நின்நிலை ஈது என்றால்
பின்னே செம்மை பிடிப்பானோ –48-

கோள் ஆனார் உயிர் கோளோடு
மூளா வெஞ்சினம் முற்றாகா
மீளா வேள் அயல் வேறு உண்டோ
மாளாதோ புவி வானோடும் –49-

தாழித் தண் கடல் தம்மோடும்
ஏழுக்கு ஏழு உலகுக்கு எல்லாம் அன்று
ஆழிக் கையவன் அம்பு அம்மா
ஊழித் தீ என உண்ணாவோ –50-ஆழிக் கை –ஆஜ்ஞா சக்கரமும் சக்கர ரேகையுமாம்

படுத்தான் வானவர் பற்றாரைத்
தடுத்தான் தீ வினை தக்கோரை
எடுத்தான் நல் வினை எந்நாளும்
கொடுத்தான் என்ற இசை கொள்ளாயோ –51-துஷ்ட நிக்ரகமும் இஷ்ட பரிபாலனமும் தர்ம ஸம்ஸ்தாபனமும் –

சில நாள் நீ இடர் தீராய்
இன்னா வைகலென் எல்லாரும்
நல் நாள் காணுதல் நன்று அன்றோ
உன்னால் நல் அறம் உண்டானால் –52-

புளிக்கும் கண்டனர் புண் நீருள்
குளிக்கும் பேய் குடையும் தோறும்
ஒளிக்கும் தேவர் உள்ளம்
களிக்கும் நல் வினை காணாயோ–53-

ஊழியின் இறுதியின் உரு எறிந்து எனக்
கேழ் கிளர் சுடு கணை கிழித்த புண் பொழி
தாழி இரும் குருதியின் தரங்க வேலைகள்
ஏழும் ஒன்றாக நின்று இரைப்பக் காண்டியால்–54–

சூல் இரு பெரு வயிறு அலைத்து சோர்வு வுறும்
ஆலி யம் கண்ணியர் அறுத்து நீத்தன
வாலியும் கடப்பரு வனப்ப வானுயர்
தாலி யம் பெரு மலை தயங்கக் காண்டியால்–55-

விண்ணின் நீளிய நெடும் கழுதும் வெஞ்சிறை
எண்ணின் நீளிய பெரும் பறவை ஈட்டமும்
புண்ணின நீர்ப் புணரியில் படிந்து பூவையர்
கண்ணின் நீர் ஆற்றில் குளிப்பக் காண்டியால் –56-

கரம் பயல் முரசு இனம் கறங்க கை தொடர்
நரம்பினும் இமிழ் இசை நவில நாடகம்
அரம்பையர் ஆடிய அரங்கின ஆண் தொழில்
குரங்குகள் முறை முறை குனிப்பக் காண்டியால் –57-

புரை யுறு புன் தொழில் யரக்கர் புண் பொழி
திரை யுறு குருதி ஆறு ஈரப்பச் செல்வன
வரை யுறு பிணம் பெரு பிறக்கம் மண்டின
கரை யுறு நெடும் கடல் தூர்ப்பக் காண்டியால்–58-

வினையுடை யரக்கராம் இருந்தை வெந்துக
சனகி என்ற ஒரு தழல் நடுவண் தங்கலால்
அனகன் கை அம்பு எனும் அளவில் ஊதையால்
கனக நீடு இலங்கை நின்று உருகக் காண்டியால் –59-இருந்தை கரி – ஊதை -பெரும் காற்று-

தாக்கு இகல் இராவணன் தலையில் தாவின
பாக்யம் அனைய நின் பழிப்பில் மேனியை
நோக்கிய கண்களை நுதி கொள் மூக்கினால்
காக்கைகள் கவர்ந்து உண்ணக் காண்டியால்–60-

மேலுற இராவணற்கு அழிந்து விலகிய
நீலுறு திசைக்கரி திரிந்து நிற்பன
வாழுற வனையவன் தலையை வவ்வலில்
காலுறு கணை கடிந்திடுவ காண்டியால் –61-

நீர்த்தெழு கணை மழை வழங்க நீல வான்
வேர்த்தது என்று இடையிடை வீசும் தூசு போல்
போர்த்து எழு பொலம் கொடி இலங்கை பூமியோடு
ஆர்த்து எழு கழுது இரைத்தாடக் காண்டியால் -62-தூசு -வஸ்திரம் -கழுது -பேய்கள் –

நீல நிர அரக்கர் தம் குருதி நீத்த நீர்
வேலை மிக்கு ஆற்றோடு மீள வேலை சூழ்
ஞாலம் முற்றும் கடை யுகத்தும் நச்சு அறா
காலனும் வெறுத்து உயிர் காலக் காண்டியால் –63-

அணங்கு இள மகளிரோடு அரக்கர் ஆடுறு
மணம் கிளர் கற்பகச் சோலை வாவி வாய்ப்
பிணங்குறு வால் முறைப் பிடித்து மாலைய
கணம் கொடு குரக்கினம் குளிப்பக் காண்டியால் –64-

செப்புறல் என் பல தெய்வ வாளிகள்
இப்புறத்து அரக்கரை முருக்கி ஏகின
முப்புறத்து உலகையும் முடிக்க மூட்டலால்
அப்புறத்து அரக்கரும் அவியக் காண்டியால் –65-

ஈண்டு ஒரு திங்கள் இவ்விடரின் வைகுதல்
வேண்டுவது அன்று நான் விரைவின் வீரனைக்
கண்டாலே குறைவு பின் காலம் வேண்டுமோ
ஆண் தகை இனி ஒரு பொழுதும் ஆற்றுமோ -66-அறிவிப்பே அமையும் ரக்ஷணத்துக்கு –

ஆவி யுண்டு என்னும் ஈது யுண்டு உன் ஆர் யுயிர்ச்
சேவகன் திரு உருத் தீண்டத் தீதிலாப்
பூவிலை தளிர் இலை பொரிந்து வெந்துலாக்
காவிலை கொடியிலை நெடிய கான் எலாம் -67-பெருமாளுடைய விரக தாபத் தீயினால்

சோகம் வந்து உறுவது தெளிவு தோய்ந்து அன்றோ
மேகம் வந்து இடித்து வந்து உருமு வீழ்கினும்
ஆகமும் புயங்களும் அழுந்த ஐந்தலை
நாகம் வந்து அடர்ப்பினும் உணர்வு நாறுமோ –68-

மத்துறு தயிர் என வந்து சென்று இடை
தத்துறும் உயிரோடு புலன்கள் தள்ளுறும்
பித்து நின் பிரிவினில் பிறந்த வேதனை
எத்தனை உள அவை எண்ணவும் ஈட்டவோ –69-

இந்நிலை யுடையவன் தரிக்கும் என்றியேல்
மெய்ந்நிலை யுணர்ந்த உழி மிடைந்தது ஈது எனின்
பொய்ந்நிலை காண்டி யான் புகன்ற யாவும் யுன்
கைந்நிலை நெல்லி யம் கனியில் காட்டுகேன் –70-

தீர்த்தனும் கவி குலத்து இறையும் தேவி நின்
வார்த்தை கேட்டு உவப்பதன் முன் மாக் கடல்
தூர்த்தன இலங்கையை சூழும் மாக் குரங்கு
ஆர்த்தது கேட்டு உவந்து இருத்தி அன்னை நீ -71-

எண்ணரும் பெரும் படை நாளை இந் நகர்
நண்ணிய பொழுது அது நடுவண் நான்கை நீ
விண்ணுறக் கருளன் மேல் விளங்கும் விஷ்ணுவின்
கண்ணனை என் நெடு நெரினில் காண்டியால் –72-

அங்கதன் தோள்மிசை, இளவல், அம் மலை
பொங்கு வெங்கதிர் எனப் பொலிய, போர்ப்படை
இங்கு வந்து இறுக்கும்; நீ இடரும் ஐயமும்
சங்கையும் நீங்குதி; தனிமை நீங்குவாய். 73

‘குரா வரும் குழலி! நீ குறித்த நாளினே,
விராவு அரு நெடுஞ் சிறை மீட்கிலான்எனின்,
பரா வரும் பழியொடும் பாவம் பற்றுதற்கு,
இராவணன் அவன்; இவன் இராமன்’ என்றனன். 74

அனுமன் உரையால் சீதை தேறி கூறல்
ஆக இம் மொழி ஆசு இல கேட்டு, அறிவுற்றாள்;
ஓகை கொண்ட் களிக்கும் மனத்தள், உயர்ந்தாள்;
‘போகை நன்று இவன்’ என்பது, புந்தியின் வைத்தாள்;
தோகையும், சில வாசகம் இன்னன சொன்னாள்: 75

‘சேறி, ஐய! விரைந்தனை; தீயவை எல்லாம்
வேறி; யான் இனி ஒன்றும் விளம்பலென்; மேலோய்!
கூறுகின்றன, முன் குறி உற்றன, கோமாற்கு
ஏறும்’ என்று, இவை சொல்லினள் இன்சொல் இசைப்பாள்: 76

நாகம் ஒன்றிய நல்வரையின் தலை மேல் நாள்
ஆகம் வந்து எனை அள் உகிர் வாளில் அளைந்த
காகம் ஒன்றை முனிந்து அயல் கல் எழு புல்லால்
வேக வெம்படை விட்டது மெல்ல விரிப்பாய் –77-

அங்கு அது அஞ்சி நடுங்கி அயன் பதி அண்மி
இங்கு நின் வரவு என்ன எனக் கணல்வு எய்த
மங்கை பங்கனோடு எண் திசையும் செல மற்றோர்
தங்கள் தங்கள் இடங்கள் மறுத்தமை தைப்பாய் -78-அவர் திரு உள்ளத்தே பொருந்தச் சொல்வாய்

இந்திரன் தரு மைந்தன் உரும் துயர் யாவும்
அந்தரத்தில் நின்றவர் கண்டு இனி அந்தோ
எந்தை தன் சரண் அன்றி ஒரு தஞ்சமும் இன்றால்
வந்தவன் சரண் என வீழ்க என உற்றதும் வைப்பாய் –79-

ஐய நின் சரணம் சரண் என்றவன் அஞ்சி
வையம் வந்து வணங்கிட வல்லன் மகிழ்ந்தே
வெய்யவன் கண் இரண்டோடு போக்கு என விட்ட
தெய்வ வெம்படை யுற்றுள தன்மை தெரிப்பாய்–80-

எந்தை நின் சரணம் சரண் என்ற இதனனால்
முந்து நுன் குறையும் பொறை தந்தனன் முந்து உன்
சந்தம் ஓன்று கொடித் திரள் கண்கள் தமக்கே
வந்தோர் நன் மணி நிற்க என வைத்ததும் வைப்பாய் -81-
கொடித் திரள் -காக்கை கூட்டங்கள் அனைத்தும் ஒரு கரு விழி இழந்தன

வேகம் விண்டு சயந்தன் வணங்கி விசும்பில்
போக அண்டர்கள் கண்டு அலர் கொண்டு பொழிந்தார்
நாகம் நம்பன் இளங்கிளை நன்கு உணராத
பாகு தங்கிய வென்றியின் இந்த சொல் பணிப்பாய் –82-

என் ஓர் இன்னுயிர் மென் கிளிக்கு யார் பெயர் ஈகேன்
மன்ன என்றாலும் மாசறு கைகயன் மாது என்
அன்னை தன் பெயராக என அன்பினோடு அந்நாள்
சொன்ன மெய்ம்மொழி சொல்லுதி மெய்ம்மை தொடர்ந்தோய் –83

சீதை சூடாமணியை அனுமனிடம் கொடுத்தல்
என்று உரைத்த, ‘இனிது இத்தனை பேர் அடையாளம்;
ஒன்று உணர்த்துவது இல்’ என எண்ணி உணர்ந்தாள்,
தன் திருத் துகிலில் பொதிவுற்றது, தானே
வென்றது அச் சுடர், மேலொடு கீழ் உற மெய்யால், -84-
இது பின் காலத்தில் உபயோகமாகும் என்று நினைத்து தன் துகிலில் முடிந்து வைத்த சூடாமணி –

வாங்கினாள், தன் மலர்க்கையில்; மன்னனை முன்னா,
ஏங்கினாள்; அவ் அனுமனும், ‘என்கொல் இது?’ என்னா,
வீங்கினான்; வியந்தான்; உலகு ஏழும் விழுங்கித்
தூங்கு கார் இருள் முற்றும் இரிந்தது சுற்றும். 85

‘மஞ்சு அலங்கு ஒளியோனும், இம் மா நகர் வந்தான்,
அஞ்சலன்’ என, வெங் கண் அரக்கர் அயிர்த்தார்;
சஞ்சலம் புரி சக்கர வாகமுடன், தாழ்
கஞ்சமும், மலர்வுற்றன; காந்தின காந்தம். 86

கூந்தல் மென் மழை கொள் முகில்மேல் எழு கோளின்
வேந்தன் அன்னது, மெல்லியல்தன் திருமேனி
சேந்தது, அந்தம் இல் சேவகன் சேவடி என்னக்
காந்துகின்றது, காட்டினள்; மாருதி கண்டான். 87

சூடையின்மணி கண் மணி ஒப்பது, தொல் நாள்
ஆடையின்கண் இருந்தது, பேர் அடையாளம்;
நாடி வந்து எனது இன் உயிர் நல்கினை, நல்லோய்!
கோடி’ என்று கொடுத்தனள், மெய்ப் புகழ் கொண்டாள். 88-

சூடாமணி பெற்ற அனுமன் விடைபெற்றுச் செல்லுதல்
தொழுது வாங்கினன்; சுற்றிய தூசினன், முற்றப்
பழுது உறாவகை பந்தனை செய்தனன்; வந்தித்து,
அழுது, மும்மை வலம் கொடு இறைஞ்சினன்; அன்போடு,
எழுது பாவையும், ஏத்தினள்; ஏகினன் இப்பால். 89

————————————————————————————————————————————————————–

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ கம்பநாட்டு ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம் .
ஸ்ரீ சீதா ராம ஜெயம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: