ஸ்ரீ வேதார்த்த ஸங்க்ரஹம்–

யோ நித்யம் அச்யுத பதாம்புஜ யுக்மருக்ம வ்யாமோஹதஸ் ததிதராணி த்ருணாய மேனே|
அஸ்மத் குரோர் பகவதோஸ்ய தயைக ஸிந்தோ: ராமானுஜஸ்ய சரணௌ சரணம் ப்ரபத்யே ||

அசேஷ-சித்-அசித்-வஸ்து-சேஷிணே-சேஷசாயினேI
நிர்மலானந்த-கல்யாண-நிதயே விஷ்ணவே நம: I I –இஷ்ட தேவதை நமஸ்கார ரூபம்

பரம் ப்ரஹ்மைவாஞ்ஞம் ப்ரம பரிகதம் ஸம்ஸரதி தத்
பரோபாத்யாலீடம் விவசம் அசுபஸ்யாஸ் பதமிதி I
ச்ருதி நியாயா பேதம் ஜகதி விததம் மோஹனமிதம்
தமோ யேநாபாஸ்தம் ஸஹி விஜயதே யாமுன முனி: II –ஆச்சார்ய நமஸ்கார ரூபம்-

—————–

72–கீழே பரம் ப்ரஹ்மைவ -மங்கள ஸ்லோகார்த்தம் -பிறமத நிரசனம்-
இனி அசேஷ சித் அசித் -மங்கள ஸ்லோகார்த்தம் -ஸூய சித்தாந்த விவரணம் –

கடக சுருதிகள் கொண்டு சரீராத்மா பாவம் பிரதானம்
ய ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டன் –ய ஆத்மநி திஷ்டன் -ப்ருஹதாரண்யம் -என்று
அசேதனங்களுக்கும் சேதனங்களுக்கும் அந்தர்யாமி
ய ப்ருத்வீம் ய அக்ஷரம் ய ம்ருத்யும் –ஸூபால உபநிஷத்
த்வா ஸூ பர்ணா–முண்டகம்
அந்தப்பரவிஷ்ட
தத் ஸ்ருஷ்ட்வா –அநு பிரவேசத்–தைத்ரியம்
அநே ந ஜீவேந –சாந்தோக்யம்

90–பகவானின் விசித்திர ஐஸ்வர்யங்களைக் காட்டும் பிரமாணங்கள்
ஸ்ரீ கீதையில் -சர்வ சக்தன் -நியமன சாமர்த்தியம் -சர்வ வ்யாபி -சர்வ அந்தர்யாமி –
உடல் மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன் -சங்கல்ப ஏக தேசத்தாலே அனைத்தையும் தாங்குகிறான் –
ந ச மத்ஸ்தாதி பூதாநி
விஷ்டாப்யாஹமிதம் க்ருத்ஸ்நம் ஏகாம்சேந ஸ்திதொ ஜகத்

91–ஏகத்வே சதி நாநாத்வம் -விவரணம்
ப்ரஸாசித் ருத்வேந ஏக தேவ ஸந் =ஏகத்வே சதி
விசித்திர பஜதே = நாநாத்வம்
ஏவம் ஸ்வல்ப அவஸ்தி தோபிஸந் = நாநாத்வே சதி
அநவதிக அவதிஷ்டதே = ஏகதா
ப்ரஹ்ம வ்யதிரிக்தஸ்ய–இத்யர்த்த -அசிந்த்யம் அர்ஹதி
ஓத்தார் மிக்கார் இலையாய மா மாயனான ஒருவனாக இருந்து
பலவாக -சர்வ ஆத்மாவாக உள்ளான் -நாநாத் வே சதி ச ஏகதா
யோ வேத வ்யோமந் –தத் அக்ஷரே பரமே வ்யோமந் –விசஜாதீயன்
சக்தயஸ் சர்வ பூதாநாம் –பவந்தி தபதாம் ஸ்ரேஷ்ட -ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம்
ஜகத் ஏதத் மஹாச்சர்யம் -அக்ரூரர் வார்த்தை

92–நம் சித்தாந்தமே எல்லா சுருதிகள் சித்தம்
நேஹ நாநாஸ்தி
ம்ருத்யோ
ய ஸர்வஞ்ஞா
யஸ்ய ஞானமயம் தபஸ்
ஸர்வாணி ரூபாணி
சர்வே நிமேஷா
அபஹத பாப்மா
சர்வம் கலு இதம் ப்ரஹ்மம்
ஜெகதாத்ம்யம் இதம் சர்வம்
போக்தா போக்யம் ப்ரேரிதா
பதிம் விஸ்வஸ்ய
தமீஸ்வரனாம்
ஸர்வஸ்ய வஸீ
அந்தப்ரவிஷ்ட
யஸ்ய ஆத்மா சரீரம்
தத்த்வமஸி

93–பேத அபேத கடக சுருதிகள்
ஸர்வஸ்ய –சர்வம் சமஞ்சதி-சர்வ சரீர தயா -இத்தால் அத்வைதம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டதாயிற்று
அபேதம் சாஸ்வதம் -ஸ்வரூப ஸ்வ பாவங்களின் பேதங்கள் உள்ளன -பேதம் சமர்த்திக்கப்பட்டதாயிற்றே

94–ஐக்கிய ஞானத்துக்கும் பேத ஞானத்துக்கும் மோக்ஷ உபாய பரமான ஸ்ருதிகளுக்குள் விரோதம் இன்மை
தத்வமஸி ஸ்வேதகேது
தஸ்ய தாவதேவ சிரம் யாவத் ந விமோஷ்யே அத சம்பத்ஸ்யே–
ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா ஜுஷ்ட தேந அம்ருதத்வமேதி–
ப்ருதக் ஆத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா – ஜீவாத்மாவையும் நியமிக்கும் பரமாத்மாவையும் வெவ்வேறாக எண்ணியதால்
ஜுஷ்ட தேந-அவன் அனுக்ரஹத்துக்கு இலக்கானவனாய்
அம்ருதத்வமேதி– -மோக்ஷம் அடைகிறான்
பெத்த ஞானமே மோக்ஷ சாதனம் என்றதாயிற்றே
அந்தராத்மா -அத்யந்த விலக்ஷணன்

95–ப்ரஹ்மம் மூன்று நிலைகள்
தானான ஸ்வரூபம் –அத்வாரக அவஸ்தானம் –
சேதன அந்தர்யாமி –சத்வாரக அவஸ்தானம்
அசேதன அந்தர்யாமி -சத்வாரக அவஸ்தானம்
அசேதனம் -பரார்த்தமாகவே -விகாராஸ்பதமாகவே இருக்கும் ஸ்வ பாவம் –போக்யம்
சேதனம் -போக்தா -இயல்பாக நிர்மலன் -அபரிச்சின்ன ஆனந்த ஞான மய ஸ்வரூபம்
ஸ்வ பாவங்களில் கர்மங்களால் -சங்கோச விகாசங்கள் உண்டே
போக்தா போக்யம் ப்ரேரிதா -இவற்றின் பேத அபேதங்களை போதிக்கும்
சுருதி பேத அபேதங்களை போத்திக்க வில்லை
ஆகவே பேத அபேத ஞானம் மோக்ஷ உபாயம் என்று சொல்ல இயலாது –

96–சத் வித்யைக்கு ச குண வித்யாத்வத்தையும்-ஏனைய ப்ரஹ்ம வித்யைகளுக்கு விகல்பத்வத்தையும் வர்ணித்தல்
வாக்யகாரர் -யுக்தம் தத் குணக உபாஸனாத் -என்று கல்யாண குணங்களுடன் கூடிய ப்ரஹ்மமே உபாசிக்கப்பட வேண்டியவன்
எந்த ப்ரஹ்ம வித்யையை மேற்கொண்டாலும் பலம் ஒன்றே -இதையே விகல்பம்-என்கிறார்
சதவித்யையில் ஜகத்காரணத்வ குணம்
சத்யத்வம் ஞானத்தவம் அனந்தத்வம் அமலத்வம் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப நிரூபக தர்மங்கள்
சத் வித்யையில் காரணத்வத்துடன் கூடிய ப்ரஹ்மம் அனுசந்திக்கப்படுகிறது
தஹர வித்யையில் அபஹத பாப்மத்வம் போன்ற குணங்களுக்கு தனித்து அனுசந்தானம் உண்டு
இவ்வாறு உபாசனத்தில் வாசி இருந்தாலும் ச குண ப்ரஹ்ம ப்ராப்தியில் வாசி இல்லை

97–சர்வேஸ்வரன் -சர்வ நியாந்தா –
சேஷபூதராகவே இருந்து ஸாஸ்த்ர ஆஞ்ஜைகளுக்கு உட்பட்டே -அவனாலே தூண்டப்பட்ட பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகள்
பிரதமத்தில் உதாசீனனாக இருந்து ஜீவ ஸ்வாதந்த்ரம் படி செயல்கள் -அவசியம் ஏற்பட்டால் துணை புரிவோம் என்று இருக்கிறான் –
முதல் செயலுக்கு ஏற்ற பலத்தை உடையதாக இரண்டாம் செயல்கள் முதலியவற்றில் அனுமதி அளித்து பலனை அளிக்கிறான் —
அசத் கர்மாக்களால் அப்ரசன்னனாகிறான் -ததாமி புத்தி யோகம் -ஷிபாமி ந ஷமாமி -என்று உண்டே

98–சத் கர்மாக்களைச் செய்வதால் பிரசன்னனாகி-மாம் ஏவ யே பிரபத்யந்தே மாயாம் ஏதாம் தரந்திதே –
சதாச்சார்ய சம்பந்தம் உண்டாக்கி அருளி
சம தமதாதிகளான ஆத்மகுணங்களை வளரச் செய்து -திவ்ய மங்கள ஆத்ம ஸ்வரூப அனுசந்தானம் –
பக்திரூபாபன்ன-ஞானம் -ப்ரத்யக்ஷ சாமானாகாரம்

99–உபாய -பரமான பிராமண வாக்கியங்கள்
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் -உபய பரிகர்மித–கர்ம ஞான யோகங்களால் -பரிசுத்த மனசைப் பெற்று –
ஐகாந்திக ஆத்யந்திகமுமான பக்தியோகத்தில் இழிந்து பிராப்தி –
வித்யாம் ச அவித்யாம் ச
அவித்யயா ம்ருத்யும் தர்த்தும்
வேதந சப்தத்தால் தியானமே சொல்லிற்று -த்யானம் ஞான விசேஷமே
நாயமாத்மா லப்ய
ப்ரேம புரஸ்கர த்யானம்

100–ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் விளக்கம் -கேவல தர்க்கம் யுக்திகளை மட்டும் கொள்ளாமல்
வேதாந்தம் வாக்கியங்களையும் அவற்றின் வியாக்கியானங்களை கொண்டே செய்யப்பட்டுள்ளன என்கிறார்
போதாயனர் வ்யாஸருடைய சிஷ்யர் -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்துக்கு வ்ருத்தி கிரந்தம் அருளி உள்ளார்
டங்கர் என்கிற ப்ரஹ்ம நந்தி -த்ரமிடச்சார்யர் குஹதேவர் -கபர்தி -பாருசி போன்றோர் உரைநூல்கள் அருளி உள்ளார்கள்
ததேதத் நாநாவித அனந்த சுருதி நிகர சிஷ்ட பரிக்ரஹீத தத் தத் வியாக்யான பரிச்ரமா தவதாரிதம் –என்று
இவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டே ப்ரஹ்ம உபாய உபேய உபய ஸ்வரூபங்களை விளக்கி உள்ளேன் என்கிறார்

சார்வாக -பவ்த்த-காணாத ஆஷபாத -ஜைன -கபில -பதஞ்சலி -வேத பாஹ்யர்
சங்கர பாஸ்கர யாதவ பிரகாசர் குத்ருஷ்டிகள்
யா வேத பாஹ்யா ஸ்ம்ருதய யாஸ்ச காஸ்ச குத்ருஷ்டய
சர்வா தா நிஷ்பலா ப்ரேத்ய தமோ நிஷ்டாஹி தா ஸ்ம்ருதா –மனு ஸ்ம்ருதி
மாத்ஸ்ய புராணமும் -ஸங்கீர்ணா சாத்விகாஸ் சைவ ராஜசா தாமஸா ததா—பித்ரூணாம்ச நிகத்யதே-என்று
கல்பங்களை நான்கு வகைகள் -ஸங்கீர்ணா மூன்றும் கலந்து -இவ்வாறு -18-புராணங்கள் –
சாத்விக புராணங்களே ஏற்கத் தக்கன –
நத தஸ்தி ப்ருதிவ்யாம்வா தீவி தேவேஷு வா புந சத்வம் ப்ரக்ருதிஜை முக்தம் யதேபி ஸ்யாத் த்ரிபி குணை–ஸ்ரீ கீதை –
ப்ரஹ்மாதிகளும் முக்குண வஸ்யர்களே

101–சத்வாதி குணங்களின் செயல்கள்
சத்வாத் சஞ்சாயதே–இத்யாதிகளால் குணங்களின் செயல்பாடுகள் ஸ்ரீ கீதையில் விளக்கி உள்ளான்
வேதங்கள் அபவ்ரு ஷேயம்– ஸ்ருதிகளில் விரோதங்கள் இருப்பது போன்று தோன்றினாலும்
முன் பின் வாக்கியங்களை ஆராய்ந்தால் விரோதிகள் மறையும்

102–அதர்வசிகை ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷத்துக்களைக் கொண்டு சிவனே பரத்வம் என்னும் சங்கை
பிராணம் மனசி–அதர்வசிகை வாக்கியம் ஈஸ்வரனை த்யானம் பண்ண சொல்லும்
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ரன் சிவன் இவர்கள் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டவர்கள்–சர்வேஸ்வரனான சம்புவையே –
ஆகாசத்தில் நடுவில் த்யானம் செய்ய வேண்டும்
முண்டக உபநிஷத் -வ்ருஷம் போ-பிராணிகள் ஹ்ருதய குகைக்குள் உள்ளான் –
அனைத்திலும் வியாபித்து உள்ளான் -அவன் சிவன்
ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷத் -சத் அசத் ஒன்றும் இல்லாமல் சிவன் ஒருவனே இருந்தான் –
ஹிரண்ய கர்ப்ப சமர்த்த அக்ரே
இவ்வாறு நான்முகனையும் சிவனையும் ஜகத் காரணமாக சொல்லும் சுருதிகள் உண்டே

103–ஜகத் காரண வாக்கியங்கள் எல்லாம் நாராயணனையே சொல்லும் என்று நிரூபணம்
ஜந்மாத் யத்ய யத -ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம்
யதோவா இமாநி பூதாநி ஜாயந்தே -யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி-யத் பிரயந்தி அபி தத் ப்ரஹ்மேதி –தைத்ரியம்
இவை ப்ரஹ்ம லக்ஷணம் சொல்லும் -இந்த ப்ரஹ்மம் யார் என்பது ஸ்ருஷ்ட்டி விளக்கப் பட்ட இடங்களிலே தானே இருக்கும் –
சம்பு ஆகாச மத்யே த்யேய-போன்ற வாக்கியங்களில் இருந்து கிடைக்காதே –

சதேவ சோம்ய இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் -சாந்தோக்யம்
ப்ரஹ்ம வா இதம் ஏகமேவ அக்ரே ஆஸீத்
ஆத்மாவா இதம் ஏக ஏவ அக்ர ஆஸீத் நான்யத் கிஞ்சன மிஷத்
ஏகோஹவை நாராயண ஆஸீத் ந ப்ரஹ்ம ந ஈஸாநா நேமேத்யா வா ப்ருத்வீ –மஹா உபநிஷத்
ஆக நாராயணனே -சத் -ப்ரஹ்ம -ஆத்ம சப்தங்களால் சொல்லப்பட்டவன் -சாக பசு நியாயம்
சாமான்ய சப்தங்களை விசேஷ சப்தத்தில் பர்யவசானம் செய்து நிர்ணயிக்க வேண்டும் –

104–தைத்ரியமும் நாராயண உபநிஷத்துக்களும் நாராயணனே பரம் பொருள் என்று சொல்லும்
யம் அந்த சமுத்ரே –சமுத்திர சாயியான நாராயணனே -சர்வே நிமேஷா ஜஜ்ஜிரே வித்யுத புருஷாததி
ஆதித்ய வர்ணம் தமஸஸ்து பாரே
அத்ப்ய ஸம்பூத–என்று தொடங்கும் எட்டு ருக்குகளும் விளக்கும் அவனே நைந மூர்த்வம் -என்பதால் விளக்கப்படுபவன்
சர்வ வ்யாபி -ஸ்தாவரம் ஜங்கமம் அனைத்து வடிவாயும் உள்ளவன் -அதீந்த்ரியன் -பரிசுத்த மனசாலே காண முடியும் –
இவனை ஆளுபவர் யாரும் இல்லை -நதஸ்யேச -நாராயணனே பரமபுருஷன்
இதில் ஹ்ரீஸ் ச தே லஷ்மீஸ் ச பத்ந்யவ் –ஸ்ரீ யபதியே பரதத்வம் -ஜகத் காரணன் -பர ப்ரஹ்மம் என்று தைத்ரியம் விளக்கும் –
ஹிரண்ய கர்ப்ப -இதுவும் நாராயணனையே சொல்லும் -ஹிரண்ய கர்போ பூ கர்ப–ஸ்ரீ சஹஸ்ர நாமம் –

105–நாராயண அநுவாகமும்-நாராயணனே பரதெய்வம் -ப்ரஹ்மாதிகள் இவன் விபூதி என்று சொல்லும்
சஹஸ்ர சீர்ஷம் தேவம் இத்யாதி
வேத சாகைகளில் -அக்ஷர -சிவ -சம்பு -பர ப்ரஹ்ம -பரஞ்சோதி -பரதத்வ -பராயண -பரமாத்மா -சப்தங்கள்
நாராயணனையே சொல்லும் என்று நாராயண அனுவாகம் சொல்லும் –
ஏஷ சர்வ பூத அந்தராத்மா அபஹத பாப்மா திவ்ய தேவ நாராயண -ஸூபால உபநிஷத்
ப்ரஹ்மவித் ஆப் நோதி பரம் -இவனையே உபாசனம் செய்ய விதிக்கின்றது

106-அதர்வசிகை உபநிஷத்துக்கும் நாராயணனையே போற்றுகிறது
பிராணம் மனசி சஹ கரணை நாதாந்தே பரமாத்மநி சம் ப்ரதிஷ்டாப்ய த்யாயீதா ஈஸாநாம் ப்ரத்யாயிதவ்யம்-என்று
இந்திரியங்கள் பிராணன் போன்ற விகார வஸ்துக்கள் பரமாத்மாவிடம் லயிக்கின்றன -என்ற அனுசந்தானத்துடன்
அனைத்தும் அவனுக்கு சேஷ பூதங்கள் என்ற அனுசந்தானத்துடன் தியானிக்க வேண்டும் –
இதில் ஈஸாநாம் என்பதால் சிவனை த்யானம் செய்ய விதிக்கிறது என்பர் பூர்வ பக்ஷி
இது பொருந்தாது
சர்வஸ்வ வஸீ
ஸர்வஸ்ய ஈஸாநா
பதிம் விஸ்வஸ்ய
ந தஸ்யே சே கச்சந –இத்யாதிகளால் நாராயணனே சர்வேஸ்வரன் -கட்டளை இடுபவன்-இவனே தியானிக்க வேண்டியவன் –
காரணம் து த்யேய சர்வ ஐஸ்வர்ய சம்பந்த சர்வேஸ்வர சம்பு ஆகாச மத்யே
சம்பு சிவனைச் சொல்லவில்லை
சம் -சுகம் -மோக்ஷமாகிய சுகம் -பவதி -உண்டாகிறது -அஸ்மாத் -இவன் இடத்தில் என்ற வ்யுத்பத்தி –
விச்வாஷம்
விஸ்வ சம்புவம் –இத்யாதி நாராயண அநுவாக சுருதிகள் சம்பு சப்தத்தால் நாராயணனையே சொல்லும்
சம்பு ஸ்வயம்பூ த்ருஹிண–நிகண்டு -பொதுச்சொல் சம்பு -இந்த சாமான்ய சப்தத்தை சிறப்பான வஸ்து விசேஷத்தில்
முடிப்பதே பர்யவசானம் -ஆகவே சம்பு சப்தம் நாராயணனையே குறிக்கும் –

107-ஸ்வேதாஸ்வதரமும் நாராயணனே பரம் பொருள் என்று சொல்லும்
யஸ்மாத் பரம் நா பரமஸ்தி கிஞ்சித் —யஸ்மாத் நாணீயோ ந ஜ்யாயோஸ்தி கச்சித்–
ததோ யத் உத்தரதரம் –
அணீய-ஸூஷ்மம் /ஜ்யாய-உயர்ந்தது -இவனே பராத்பரன் -சர்வ வ்யாபி
இங்கு மந்த்ரங்கள் வரிசை
1-வேதஹமேதம் புருஷம் மஹாந்தம் ஆதித்ய வர்ணம் தமஸ பரஸ்தாத் -தமேவ விதித்வா அதி ம்ருத்யு மேதி
நாந்ய பந்தா வித்யதேயநாய
2-யஸ்மாத் பரம் நா பரமஸ்தி கிஞ்சித் —யஸ்மாத் நாணீயோ ந ஜ்யாயோஸ்தி கச்சித்–
வ்ருஷ இவ ஸ்தப்தோ திவி திஷ்டதி ஏக தேநேதம் பூர்ணம் புருஷேண சர்வம் —
3–ததோ யத் உத்தரதரம் ததரூபமநா மயம் ய ஏதத் விது அம்ருதா தே பவந்தி -அதேதரே துக்கமேவாபி யந்தி
4–சர்வாநந சிரோக்ரீவ -சர்வ பூத குஹாசய சர்வ வ்யாபீ ச பகவான் தஸ்மாத் சர்வகத சிவ

பிரகிருதி மண்டலத்துக்கு மேல் -சூர்ய தேஜஸ் போல் -மஹா புருஷனான நாராயணனை அறிந்த உபாசகன்
சம்சாரம் கடக்கிறான்-அவனை அடைய வேறே வழி இல்லை -இதை நான் அறிவேன் என்று முதல் மந்திரத்தால் சொல்லி
இந்த இரண்டு ப்ரதிஜ்ஜைகளையும் சமர்ப்பிக்க வந்த மந்த்ரம் யஸ்மாத் –
சமர்த்தனம் செய்த பின் முடிவுரை -ததோ யத் உத்தரதரம் -முன் சொன்ன காரணத்தால் அனைத்திலும் உயர்ந்த புருஷ தத்வம்
அரூபம் –கர்மத்தால் வந்த உருவம் அற்றது –
அநாமயம்-கர்மத்தால் வந்த சுக துக்கங்கள் அற்றது –
ய ஏதத் விது -எவர் இந்த புருஷ தத்துவத்தை அனைத்திலும் உயர்ந்தது என்று அறிகின்றார்களோ
அம்ருதா தே பவந்தி -அவர்கள் அம்ருதத்வத்தை அடைகின்றார்கள்
அதேதரே துக்கமேவாபி யந்தி -அப்படி அறியாதவர்கள் சம்சாரத்தையே அடைகிறார்கள்
பூர்வ பக்ஷி -தத-என்றதுக்கு-நம்மைப் போலே இல்லாமல் முன் மந்திரத்தில் சொன்ன புருஷ தத்துவத்திலும் என்று
பொருள் கொண்டு முன்னுக்கு பின் விரோதமாக சொல்கிறார்கள் –
அம்ருதத்துக்கு காரணமாக முதலில் சொல்லப்பட்ட புருஷ தத்வ வேதனம் -ஆகவே முடிவில் சொல்லப்படும்
அம்ருதத்வ ஹேதுவும் அந்த புருஷத்வ வேதனமாகவே இருக்க வேண்டும் அன்றோ –
யஸ்மாத் பரம் நா பரமஸ்தி கிஞ்சித்-என்கிற சுருதிக்கு
யஸ்மாத் அபரம் கிஞ்சித் அபி பரம் நாஸ்தி -என்று ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் அன்வயம் -அவனிலும் உயர்ந்த வஸ்துவும் இல்லை –
அவனுக்கு சமமும் இல்லை என்று சம அப்யதிக உபய நிஷேதம் வரும்
உள்ளபடியே அன்வயம் கொண்டால் யஸ்மாத் பரம் கிஞ்சித் அபி அபரம் நாஸ்தி-என்று கொண்டால்
உத்க்ருஷ்டதரமாக வேறு ஒன்றும் இல்லை என்று மட்டுமே சித்திக்கும்

அடுத்துள்ள –சர்வாநந சிரோக்ரீவ-சிவ சப்தம் நாராயணனையே காட்டும் -மங்களத்தை செய்பவன் -பரம சுத்தன் என்றவாறு –
சர்வ சர்வ ஸ்தாணு சிவ -சஹஸ்ர நாமம்
சாஸ்வதம் சிவம் அச்யுதம் –நாராயண அனுவாகம் –
சர்வாநந சிரோக்ரீவ-என்று சஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷா என்கிறது
பகவான் -சப்தமும் குணநிதியான நாராயணனையே சொல்லும்
மேலும் இந்த மந்திரத்துக்கு பிறகு -மஹாந் ப்ரபுர்வை புருஷ ஸத்வஸ்ய ஏஷ ப்ரவர்த்தக -என்றும் உள்ளதே
நாராயணனே சாத்விக தேவதை -சிவன் தாமச தேவதை –
இப்படி முதலிலும் கடைசியிலும் புருஷனான நாராயணனை வர்ணித்த பின்பு
சர்வ வ்யாபீ
சர்வ பூத குஹா சய
சர்வாநந சிரோக்ரீவ-என்று புருஷ ஸூக்தத்தின் அர்த்தத்தையே சுருக்கிக் கூறும் இடையில் உள்ள மந்திரத்தில்
சிவ சப்தத்தை அமைந்துள்ளதால் சிவ சப்தம் நாராயணனையே குறிக்கும்

108–சைவர்கள் வாத கண்டனம் –
சைவர்கள் வாதம் -ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத் -என்ற காரண வாக்கியம் நாராயணனை
ஜகத் காரணனாகச் சொல்வது போலே
யதா தமஸ் தத் ந திவா ந ராத்ரி ந சத் ந சாசத் சிவ ஏவ கேவல –என்று மூல பிரகிருதி மட்டும் இருந்ததோ –
பகலும் இரவும் இல்லையோ உருவமுடைய வஸ்துக்களும் உருவம் இல்லாத வஸ்துக்களும் இல்லையோ
அப்போது சிவன் ஒருவரே இருந்தார் -என்பதும் சிவனுக்கு காரண வாக்யமே என்பர்
யா பர ச மஹேஸ்வர -நாராயண உபநிஷத்தும் மஹேஸ்வர சப்தத்தால் சிவனையே சொல்லிற்று
அவனே உபாஸிக்கத் தக்கவன் என்பர்

இதுக்கு ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் பதில்
ந சத் ந அசத் -வாக்கியத்தில் சிவ சப்தத்தால்-பொதுச் சொல்லால் -சிறப்பித்து –
ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத்-என்று நாராயணனே சொல்லப்படுகிறான்
சிவ மஹேஸ்வர போன்ற பொதுச் சொற்கள் நாராயண -விசேஷ சொல்லுடன் சேர்த்தே பொருள் கொள்ள வேண்டும் –
யத் வேதாதவ் ஸ்வர ப்ரோக்த வேதாந்தே ச பிரதிஷ்டித–தஸ்ய ப்ரக்ருதி லீநஸ்ய ய பர ச மஹேஸ்வர –பூரணமான மந்த்ரம்
பிரணவம் வேதங்களுக்கு பீஜம் -அகாரம் இந்த பிரணவத்துக்கு காரணம் –

அகாரோ விஷ்ணு வாசக
அஹம் க்ருத்ஸ் நஸ்ய ஜகத பிரபவ ப்ரலய ததா மத்த பரதரம் நாத்யத் கிஞ்சிதஸ்ய தனஞ்சய
அக்ஷரானாம் அகாரோஸ்மி
அ இதி ப்ரஹ்ம
அகாரோ வை சர்வா வாக்
நாராயணனே சர்வ ஸ்ரேஷ்டமாக சொன்னவாறு
ஸாஸ்த்ர த்ருஷ்ட்யா து உபதேச வாமதேவ வத் -ஸூத்ரத்தின் படியே தேவதாந்த்ர சப்தத்தால் நாராயணனையே குறிக்கும் –
ப்ரதர்தனன் -இந்திரன் -மாம் ஏவ உபாஸ்வ -வாமதேவர் உபதேசம் போலே –

109-வ்யோமாதீத-சிவ -தத்வ வாத கண்டனம்
அதயதிதம்-என்று தொடங்கும் -சாந்தோக்ய உபநிஷத் வாக்யத்துக்கு நாராயணனிலும் உயர்ந்த வஸ்து உள்ளது
வ்யோம -ஆகாசம் -அதீத -கடந்த -ஆகவே வ்யோம அதீத வாதிகள் இவர்கள் –

அதயதிதம் அஸ்மிந் ப்ரஹ்ம புரே தஹரம் புண்டரீகம் வேச்ம தஹரோஸ்மிந் அந்தர ஆகாச தஸ்மிந்
யதந்த ததந்வேஷ்டவயம் தத்வாவ விஜிஜ்ஞாசி தவ்யம்–என்பது சாந்தோக்யம்

அஸ்மிந் ப்ரஹ்ம புரே-பர ப்ரஹ்மத்துக்கு இருப்பிடமாயுள்ள இந்த உபாசகன் உடம்பில் -ஒன்பது த்வார பட்டணம்
யதிதம் தஹரம் புண்டரீகம் வேச்ம-மிகச் சிறிதாயும் தாமரைப் பூ போன்றதுமான ஹ்ருதயமாகிற ஸ்தானம்
அஸ்மிந் அந்தர ஆகாச -அந்த ஹ்ருதயத்தில் அல்ப ஆகாசத்தில்
தஸ்மிந் தந்த யத் -அந்த ஆகாசத்தினுள் யாது ஓன்று உள்ளதோ
ததந்வேஷ்டவயம் -அதுவே தேடத்தகுந்தது
தத் விஜிஜ்ஞாசி தவ்யம் –அது உபாசிக்கத் தக்கது
இங்கு ஆகாச சப்தத்தால் பரம புருஷனான நாராயணன்
சொல்லப்படுகிறான்
ஆ சமந்தாத் காசதே இதி ஆகாச -வ்யுத்பத்தி -எங்கும் வியாபித்து பிரகாசிப்பதால் ஆகாசம் எனப்படுகிறான்

இந்த ஆகாசத்தில் விவரணமாக இங்கு -ஆகாசோ ஹ வை நாம ரூபயோ நிர்வஹிதா —
நாம ரூபங்களுக்கு நிர்வாஹகன் -என்கிறது
ஸர்வாணி ரூபாணி விசித்ய தீர நாமானி க்ருத்வா அபிவதன் யதாஸ்தெ -புருஷ ஸூக்தம்
பரமபுருஷனான நாராயணனே நாம ரூபங்களைச் செய்விப்பவன் –
இந்த ஆகாச சப்த வாச்யனான நாராயணனுக்கு உள்ளே சிவ தத்வம் உயர்ந்ததாக உள்ளது –
அதுவே த்யானிக்கத்தக்கது என்பர் சைவர்

இதுக்கு ஸ்வாமி சமாதானம்
இந்த சந்தேகம் உபநிஷத்தே எழுப்பி விடையும் தருகிறது
தஹரோஸ்மிந் அந்தர ஆகாச–கிம் தத்ர -வித்யதே – யத் அந்வேஷ்டவயம் யத்வாவ விஜிஜ்ஞாசி தவ்யம்-என்று
ஹ்ருதயக்கமலத்துள் இருக்கும் ஆகாசமோ மிகச் சிறியது -அதனுள் என்ன இருக்க முடியும் –
எதன் ஸ்ரவண மனன நிதித்யாசி சனங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன -என்று கேட்டுக் கொண்டு மேலே
யாவாந் வா அயமாகாச தாவா நேஷ அந்தர் ஹ்ருதயே ஆகாச –என்று ஆகாசம் சிறியது என்று நினைக்க வேண்டாம்
அயமாகாச-நம் கண்களுக்கு வெளியில் புலப்படும் ஆகாசம்
யாவாந்-எத்துணை பெரியதோ
தாவாந் அந்தர் ஹ்ருதயே ஆகாச-அத்துணை பெரியது ஹ்ருதய கமலத்தில் இருக்கும் ஆகாசமும்
ஏன் எனில் அவன் ஸ்ரீ மந் நாராயணன் ஆகையாலும் விபு ஆகையாலும் மிகபி பெரியவன் என்று
அவனது மஹிமையை வர்ணிக்கிறது
மேலும் -உபே அஸ்மின் த்யாவா ப்ருத்வீ –இத்யாதிகளால் உபய விபூதி களுக்கும் ஆதாரம் –
அனைத்தும் அவனுக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ளன -என்று எல்லாம் வர்ணித்து ஆகாசத்தினுள் இருப்பது யாது என்பதற்கு
சமாதானமாக அஸ்மின் காமா ஸமாஹிதா -கல்யாண குணங்கள் உள்ளன -என்றும்
அவை எவை என்பதையும் சுருதியே –
அபஹத பாப்மா விஜர விம்ருத்யு விசோக அவிஜிகத்ச அபிபாச சத்ய காம ஸத்ய ஸங்கல்ப –என்று
அவனை தியானிப்பது போலெ இந்த அஷ்ட குணங்களையும் தனித்தனியாக தியானிக்க வேண்டும்
ஆக அந்த பரமாத்மாவினுள் -ஜகாத் ஸ்ருஷ்டத்வம் -ஜகத் ஆதாரத்வம் -ஜகத் நியந்த்ருத்வம் -ஜகத் ஸ்வாமித்வம் –
இவ்வளவும் செய்தும் பாபம் அற்று இருக்கை-வ்யாப்த கத தோஷம் தட்டாமல் இருக்கை
இந்த கருத்தையே தஸ்மிந் யத் அந்தரிதி காம வ்யபதேச -என்று காம சப்தத்தால்
குணங்களைக் குறித்து அருளிச் செய்கிறார் –

இங்கு சிவனைப் பற்றிய பேச்சுக்கு சிறிதும் இடம் இல்லை –
அதயே இஹ ஆத்மாநம் அநு வித்ய வ்ரஜந்தி ஏதாந் சத்யாந் காமாந் தேஷாம் சர்வேஷு லோகேஷு
காம சாரோ பவதி -என்று இங்கேயே சொல்கிறது –
இங்கு ஆத்மாநம்-என்று பரமாத்மாவையும்-சத்யாந் காமாந்-என்று அவனது கல்யாண குணங்களையும்
தனித்தனியாக வெளிப்படையாக உள்ளதே
காமா -காம் யந்தே இதி காமா -வ்யுத்பத்தி -அனைவராலும் விரும்பப்படுவதால் காம சப்தம் குணங்களைக் காட்டும்
ஸோஸ்நுதே சர்வாந் காமாந் ஸஹ ப்ரஹ்மணா விபஸ்சிதா –தைத்ரியமும் காம சப்தத்தால் குணங்களைச் சொல்லிற்றே

110–விஷ்ணு அவதாரம் சொல்லும் சுருதிகள் கருத்து விளக்கம்
பிரம்ம விஷ்ணு ருத்ர இந்திரா தே சர்வே சம்ப்ரஸூயந்தே–அதர்வசிகம் –
கஸ்ய த்யேயா –காரணம் து த்யேயா
சைவர்கள் பூர்வ பக்ஷம் -விஷ்ணுவும் இவர்கள் உடன் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டவன் -ஆகவே தியானிக்க தக்கவன் அல்ல –
காரண வஸ்து தானே த்யானிக்கப்பட வேண்டும்
ஜகத் காரண வஸ்து நாராயணனே என்று பல சுருதிகள் கூறும் -இஷ்ட பரிஹிருத அவதாரம் –
ஆதி அம் சோதி உருவை அங்கு வைத்து இங்கு பிறந்தவன்
ஜெகதாம் உபகாராய ந சா கர்ம நிமித்த ஜா
அவர்கள் இடையிலும் தோன்றி சமமாகச் சேர்த்து படிக்கும் படி ஸுலப்யம் தோன்ற லோக ஷேமத்துக்காகவே அவதாரம் –
காரணத்வம் பரத்வம் இவற்றுக்கு குறை இல்லாமல் முதல் அவதாரமாக பிரதமஜா விஷ்ணு அவதாரம்

111–அதர்வசிரமும் நாராயண பரத்வத்தையே செப்புகிறது
தேவா ஹா வை ஸ்வர்க்கம் லோகம் அகமந் தம் தேவா ருத்ரம் அப்ருச்சன் கோ பவாநிதி சோ ப்ரவீத் -அஹமேவ ப்ரதமம்
ஆஸம் வர்தாமி ச நான்ய கஸ்சித் மத்த வ்யதிரிக்த இதி ச அந்தராதந்தரம் ப்ராவிசத் திஸஸ் ச அந்தரம் ப்ராவிசத்
ஸோஹம் ப்ரஹ்ம இதி -என்று
சிவன் தானே பராத்பரன் என்றது அந்தர்யாமியாக உள்ள பரமாத்மாவின் ஐஸ்வர்யத்தையே சொன்னவாறு
ச அந்தராதந்தரம் ப்ராவிசத் திஸஸ் ச அந்தரம் ப்ராவிசத் -என்பதால் தெளிவாகும்
ச -என்னுள் அந்தர்யாமியாய் உள்ள அந்த பரமாத்மா
அந்தராதந்தரம் -சரீரத்தில் உள்ள பிராணன் முதலியவற்றுக்குள் இருக்கும் ஜீவாத்மாவினுள்
ப்ராவிசத் -புகுந்துள்ளான் -அப்படியே
திஸஸ் ச அந்தரம் ப்ராவிசத் –திசைகள் போன்ற அனைத்து ஜட பதார்த்தங்களினுள்ளும் உள்ள
ஜீவாத்மாக்களுக்குள்ளும் புகுந்துள்ளான்
ஸூத்ரகாரரும் -ஸாஸ்த்ர திருஷ்ட்யா து உபதேச வாமதேவ வத்-என்று இக்கருத்தையே அருளிச் செய்கிறார்
இந்திரன் பிரதர்தனனை பார்த்து பிரதர்தன வித்யையில் எனக்கு அந்தர்யாமியான அவனையே உபாசனம் செய் -என்கிறான்
சர்வ கதத்வாத் அனந்தஸ்ய ச ஏவாஹ மவஸ்தித மத்தஸ் சர்வம் காம் சர்வம் மயி சர்வம் சனாதன -ப்ரஹ்லாதன்
சர்வ வியாபி -சர்வ சப்த வாச்யன் -சர்வ ஆத்மா –
வாக்யகாரரும் -ஆத்மேத்யேவ து க்ருஹீண்யாத் ஸர்வஸ்ய தந் நிஷ் பத்தே-என்று சர்வ காரணம் அவனே
ஆதமேதி து உப கச்சந்தி க்ராஹ்யந்தி ச –சர்வாத்மா என்ற நினைவுடன் உபாஸிக்க வேண்டும் என்றவாறு –

112–ப்ரஹ்மாதிகளுக்கும் அந்தர்யாமி அவனே –
ஸ்ரீ மஹாபாரத ஸ்லோகம் -தவாந் அந்தராத்மா என்று நான்முகன் ருத்ரனுக்கு உபதேசம்
திரிபுர தகனத்தில் சிவனுக்கும் தனுஸ்சுக்கும் அந்தர்யாமி
ஏதவ் த்வவ் -இத்யாதி ஸ்லோகத்தால் அவன் அனுக்ரஹத்தால் பிரம்மாவும் கோபத்தால் சிவனும்
ஸ்ருஷ்ட்டிக்கப் பட்டதை சொல்லும் -இவர்களும் பர ப்ரஹ்மதுக்கு சரீரமே

ஸ்ரீ மந் நாராயணனே ஜகத் காரணம் என்ற விளக்கம் சம்பூர்ணம்

———–

113–சைவ மத கண்டனம்
உபாதாம் து பகவான் நிமித்தம் து மஹேஸ்வர -உபாதான காரணம் அவன்- நிமித்த காரணம் ருத்ரன்
ஸூத்ராகாரர் -ஜந்மாத் யஸ்ய யாத -அபின்ன நிமித்த உபாதானம் இவனே -சங்கல்ப விசிஷ்ட ப்ரஹ்மமே நிமித்த காரணம் –
மேலும் -பிரகிருதிஸ் ச ப்ரதிஞ்ஞா த்ருஷ்டாந்த அநுபரோதாத் –என்று பிரதிஜ்ஜையும் த்ருஷ்டாந்தமும்
அதாவது எந்த ஒன்றை அறிந்தால் அனைத்தையும் அறிந்தது ஆகுமோ என்கிற பிரதிஜ்ஜையும்
மண் ஸ்வர்ணம் இத்யாதி த்ருஷ்டாந்தங்களும் பொருந்த வேண்டுமே
சதேவ சோம்ய இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்
ப்ரஹ்ம வனம் ப்ரஹ்ம ச வ்ருஷ ஆஸீத் யாதோ த்யாவா ப்ருத்வீ நிஷ்டதஷூ ப்ரஹ்மாத்யதிஷ்டத் புவநாநி தாரயந்
சர்வே நிமேஷா ஜஜ்ஜிரே வித்யுத புருஷாததி ந தஸ்யேசே கஸ்ஸனே தஸ்ய நாம மஹத் யஸஸ் -என்று
கால விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் நிமித்த காரணம்
நேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சன
ஸர்வஸ்ய வசீ
ஸர்வஸ்ய ஈஸாந
புருஷ ஏவ இதம் சர்வம் யத் பூதம் யச்ச பவ்யம் உதாம்ருதத் வஸ்ய ஈஸாந நான்ய பந்தா அயனாய வித்யதே
போன்றவை இத்தை பறை சாற்றும்

114—ஸ்ரீ மந் நாராயணனே பர ப்ரஹ்மம் -இதிஹாச புராண சித்தம் –
கேந ஸ்ருஷ்டம் இதம் சர்வம் ஜகத் ஸ்தாவர ஜங்கமம்-ப்ரலயேச கமப்யேதி தந்மே ப்ரூஹி
பிதாமஹ -யுதிஷ்டர் பீஷ்மர் இடம் கேள்வி
நாராயணோ ஜகந் மூர்த்தி அநந்தாத்ம சதாதன ருஷய பிதரோ தேவ மஹா பூதாநி தாதவ ஜங்கமா ஜங்கமம்
சேதம் ஜகந் நாராயண உத்பவம் –
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -மைத்ரேயர் பராசரர் சம்வாதம் -பொதுவான கேள்வியில் ஆரம்பம் –
ச அஹம் இச்சாமி தர்மஞ்ஞ ஸ்ரோதும் த்வத்தோ யதா ஜகத் பபூவ பூயஸ் ச யதா மஹாபாக பவிஷ்யதி
யன்மயம் ச ஜகத் ப்ரஹ்மந் யதஸ்ச ஏதத் சராசரம் லீநம் ஆஸீத் யதா யத்ர லய மேஷ்யதி யத்ர ச –
இந்த கேள்விகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே இந்த புராணம்
விஷ்ணோ சாகாசாத் உத்பூதம் ஜகத் தத்ரைவ ச ஸ்திதம் -ஸ்திதி சம்யம கர்த்தாசவ் ஜகதோஸ்ய ஜகச்ச ச -என்று பதில்
இதில் முடிவில்
ப்ரக்ருதி யா மயாக்யாதா வ்யக்த அவ்யக்த ஸ்வரூபிணீ புருஷஸ் சா அபி உபாவேதவ் லீயதே பரமாத்மநி-
பரமாத்மா ச ஸர்வேஷாம் ஆதார பரமேஸ்வர -விஷ்ணு நாம ச வேதேஷூ வேதாந்தேஷூ ச கீயதே –
ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் பரத்வத்தை ப்ரதிபாதனம் செய்யவே வந்த புராணம் –
விஷ்ணு எங்கும் பரந்து இருப்பவன் -ரூடியால் நாராயணன்
பர பரானாம் பரம -அபரிச்சன்ன -ப்ரஹ்மாதிகளிலும் பராத்பரன்
ஆத்ம சம்ஞ்ஜித -தான் ஸ்வ நிஷ்டன்
சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம
ரூப வர்ணாதி நிர்தேச விசேஷண விவர்ஜித
அபஷய விநாசாப்யாம் பரிணாமர்தி ஜன்மபி வர்ஜித
சக்யதே வக்தும் யா சதாஸ்திதீ கேவலம்
ஸர்வத்ர அசவ் –தத் ப்ரஹ்ம
அஜம் -அஷயம்-அவ்யயம் -நிர்மலம்
சர்வ பூத ப்ரக்ருதி -பிரதானம் -விகாரான் -குணான்-வ்யதீத -அதீத சர்வாவரணன்–அகிலாத்மா
தேஜோ பல ஐஸ்வர்ய ஞானம் வீர்யம் சக்தி -ஏக ரூபன் – சம அப்யதிக தரித்ரன் -ஸமஸ்த சகல இதர விலக்ஷணன்

115–மும்மூர்த்தி ஸாம்ய பக்ஷ நிரசனம்
ப்ரஹ்ம விஷ்ணு சிவாத் மிகாம்–ஏக ஏவ ஜனார்த்தன -ஜகத்துக்கும் இவர்களுக்கும் அபேதம் சொல்லும்
விஷ்ணுவின் விபூதியை சொல்லும் விதத்தில் பேதம் இல்லையே
சங்கல்பத்தாலே லீலா விபூதியில் இவர்கள் அந்தர்கதம்
ப்ரஹ்மாதிகளை உள் அடக்கிய பிரபஞ்சம் இவனுக்கு சரீரம் என்பதை
ப்ருதிவ்யாப
ச ஏவ சர்வ பூதாத்மா
ச யேன ஸ்ருஜ்ய –மூன்று ஸ்லோகங்களும் சொல்லும்
தத் சர்வம் வை ஹரே தநு
மஹா பாரத ஸ்லோகம் -ந பூத சங்க சமஸ்தான தேஹோஸ்ய பரமாத்மந —
அப்ராக்ருத திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விசிஷ்டன் என்றவாறு
அஜாயமாநோ பஹு தா விஜாயதே தஸ்ய தீரா பரிஜாநந்தி யோனிம்–ஸ்ருதியும் சொல்லுமே –

116–ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்ர சித்தம்
சைவர்கள் -த்ரிவிதம் –
பிரகிருதி உபாதான காரணம் -சிவன் நிமித்த காரணம் -முதல் வகை
நாராயணன் உபாதான காரணம் -சிவன் நிமித்த காரணம் -இரண்டாவது வகை –
உபாதானம் நிமித்தம் இரண்டு காரணமும் நாராயணனே -மோக்ஷம் அளிப்பவனும் இவனே –
ஆனால் முமுஷுக்களால் அடையத் தக்கவன் சிவனே -மூன்றாவது வகை

ஜந்மாத் யஸ்ய யத ப்ரக்ருதிஸ் ச ப்ரதிஜ்ஜா த்ருஷ்டாந்த அநுப ரோதாத்–இத்யாதி ஸூத்ரங்களாலும்
விஷய வாக்யங்களாலும் நாராயணனே உபாதான நிமித்த காரணம் என்று சாதித்த பின்பு
பரமத சேதூன்மாந சம்பந்த பேத வ்யபதேசேப்ய-என்று அடையத் தக்க வேறு தத்வம் உண்டு என்று ஆ சங்கித்து
சாமான் யாத்து புத்யர்த்த பாதவத் ஸ்தான விசேஷான் ப்ரகாசாதிவத் –உபபத்தேச்ச ததாந்ய ப்ரதிஷேதாத்
அநேந சர்வ கதத்வம் ஆயாம சப்தா திப்ய –இத்யாதி ஸூத்ரங்களால் சமாதானம்

அத ய ஆத்மா ச சேது -என்று சேதுவாக சொல்லிய பின்பு அடையத் தக்க வாஸ்து வேறாகத் தானே இருக்க வேண்டும் –
ஏதம் சேதும் தீர்த்வா–சுருதி சேதுவான ப்ரஹ்மத்தைக் கடக்க வேணும் என்கிறது
சதுஷ்பாத் ப்ரஹ்ம ஷோடசகலம்–சுருதி ப்ரஹ்மத்தை நான்கு கால்களும் பதினாறு கலைகளும் கொண்டதாக சொல்வதால்
அபரிதமான தத்வம் வேறே என்றதாகிறது
அம்ருதஸ்ய ஏஷ சேது -உபநிஷத் உபாசகனை அம்ருதமான தத்வத்திடம் அடைவிப்பதாக பர ப்ரஹ்மத்தை சொல்கிறது
மேலும் ததோ யத் உத்தரதரம்-என்று உயர்ந்ததாக அந்த தத்வம் என்கிறது

பரம் அத சேது உந்மாந சம்பந்த பேத வ்யபதேசேப்ய-இது பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரம்
இதை நிராகரிக்க -சாமான்யத்து முதலான சித்தாந்த ஸூத்ரங்கள் –
ப்ரஹ்மத்தை சேதுவாகச் சொன்னது அது பிறர் இடம் சேர்ப்பிக்கச் சொன்னது அன்று
ஒவ் ஒரு வஸ்துவும் வேறு ஒன்றுடன் கலக்காமல் பாதுகாக்கும் அணை சேது -என்பதற்காகவே
இத்தையே பின்பகுதி -அத ய ஆத்மா ச சேது வித்ருதி ஏஷாம் லோகா நாம் அசம்பேதாய–என்பதால் விளக்கப்பட்டது –
சதுஷ் பாத் ப்ரஹ்ம –அளவுபட்டதாகச் சொன்னது உபாசனத்துக்காகவே –
காரணபூதமான ப்ரஹ்மம் சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்மம் என்றதே
வாக் பாத பிராண பாத சஷூஸ் பாத ஸ்ரோத்ரம் பாத -என்று ப்ரஹ்மத்தை வாக்கு முதலிய
பாதமாகச் சொன்னதும் உபாசனத்துக்காகவே -அப்படியே இங்கும் –

ஸ்நாந விசேஷாத் ப்ரகாசாதி வத் –உபாசனத்துக்கு எப்படி பரிச்சின்னமாகும் என்ற சங்கை தீர்க்க இந்த ஸூத்ரம்
பிரகாசமும் ஆகாசமும் எங்கும் பரவி இருந்தாலும் -ஜன்னல் கடம் ஸ்தான சம்பந்தத்தால்
அளவுபட தோன்றுவது போலே என்றபடி
சம்பந்த வியபதேச என்ற ஹேதுவுக்கு உபபத்தேஸ் ச –ஸூத்ரம் சமாதானம் –

ப்ராப்யமும் பிராபகமும் வெவ்வேறாக இருக்க வேண்டும் என்கிற நிர்பந்தம் இல்லையே
நாயமாத்மா சுருதிகள் இத்தையே காட்டும்
யமேவ ஏஷ விவ்ருணுதே தேந லப்ய–ப்ரஹ்மமே அதை அடைய சாதனம் என்றவாறு –

தத் அந்ய உபதேசாத்–ஸூத்ரம் பேத வ்யபதேசம் என்ற ஹேதுவுக்கு சமாதானம் –
ததோ யத் உத்தர தரம் அஷராத் பரத பர –பூர்வ பக்ஷம்
யஸ்மாத் பரம் நாபரம் அஸ்தி -போன்றவற்றால் வேறே ஓன்று இல்லை என்றும்
அநேந சர்வ கதத்வம் ஆயாம சப்தாதிப்ய
தேநேதம் பூர்ணம் புருஷேண சர்வம் போன்ற ஆயாமத்தை -வியாப்தியை சொல்லும் வாக்யங்களால்
ப்ரஹ்மம் சர்வத்தையும் வியாபித்து உள்ளது என்பதால் வேறே உயர்ந்த வஸ்து இல்லை என்றதாயிற்றே

இப்படி பராதிகரணத்தில் முதல் பூர்வ பக்ஷ ஸூத்ரத்தாலும் பின்புள்ள சித்தாந்த ஸூத்ரத்தாலும்
ஸ்ரீ மந் நாராயணனே சர்வ ஸ்ரேஷ்டராக சித்தாந்தித்து அருளுகிறார் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்

117–ஸ்ரீ மனு ஸ்ம்ருதியும் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணமும் ஸ்ரீ மந் நாராயணனே பரதத்வம் என்று காட்டும்
சத்வாதிகள் சமமாக இருக்கும் காலத்தில் பிரதானம் -தமஸ்-அநிருத்தனால் அதிஷ்டிக்கப்பட்டுள்ளது –
ப்ராதுர் ஆஸீத் தமோநுத–தமஸ் எனப்படும் பிரதானம் தத்துவத்தை நியமிப்பவன் –
இந்த அநிருத்த பகவானே ஜலாதி தத்வங்கள் -ப்ரஹ்மாண்டம் -ப்ரம்மா இவற்றைப் படைத்தான் என்று
சிசிர்ஷூ விவிதா பிரஜா அப ஏவ ச சர்ஜாதவ் தாஸூ வீர்ய மாபாஸ்ருஜத்–தஸ்மிந் ஜஜ்ஜே ஸ்வயம் ப்ரஹ்மா -என்று
பிரம்மா ஜீவ வர்க்கமே கர்ம வஸ்யன் ஸ்ருஷ்ட்டிக்கப் பட்டவன் என்கிறதே
அதே மனு ஸ்ம்ருதி மேலும்
அயனம் தஸ்ய தா பூர்வம் தேந நாராயண ஸ்ம்ருத-தத் விஸ்ருஷ்ட ச புருஷ லோகே ப்ரஹமேதி கீர்த்யதே-என்று
நாராயணனே முதல் காரணம் என்கிறதே
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணமும் ப்ரஹ்மாதிகள் பாவனா த்ரயத்தில்-கர்மா பாவனா -ப்ரஹ்ம பாவனா -உபய பாவனா – –
ஏதேனும் ஒன்றில் சம்பந்தம் உடைய அசுத்தர்கள் என்கிறது

இத்தால் மங்கள ஸ்லோக விஷ்ணுவே பராத்பரன் பர தத்வம் சர்வ ஸ்ரேஷ்டன் என்று நிரூபணம்

118–சொற்கள் செயல் மூலமே பொருளை போதிக்கும் -மீமாம்சகர் பூர்வ பக்ஷம்
மீமாம்சகர் -பாட்டர் -பிரபாகரர்-த்வி விதம் -குமாரில பட்டர் கொள்கை பின்பற்றுபவர் பாட்டர் –
பிராபாகரர் கொள்கையை பின்பற்றுபவர் பிரபாகரர் –
வ்யுத்பத்தி -இந்த சொல்லுக்கு இந்த பொருள் என்று அறிந்த ஞானம்
வஸ்துக்கள் -கடம் படம் போல்வன சித்த வஸ்துக்கள் -பிரயத்தனம் மூலம் வருபவை கார்யம்
விதி அர்த்தவாதம் மந்த்ரம் மூன்றுமே வேதத்தில் உண்டு -வேதம் முழுவதுமே காரியத்தையே விளக்கும்
ப்ரஹ்மம் சித்த வஸ்து-வேதாந்தங்கள் ப்ரதிபாதிப்பதாக செய்யும் விசாரங்கள் பயன் அற்றவை என்பர் மீமாம்சகர்
மனுஷ்ய பசு -இவை சப்த சக்தியால் பொருளை வெளியிடுகின்றன
பசுவை அறியாதவன் பசுவைக் கொண்டு வா என்று ஒருவன் சொல்ல ஒருவன் கொண்டு வர அதை பார்த்து அறிகிறான்
நிகழ்வுகள் மூலம் அறிகிறான் -இது தான் வ்யுத்பத்தியைப் பெரும் வழி
இதை அனைத்து வேதாந்திகளும் கண்டித்து ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்ய வேண்டும் என்று சாதிப்பது இன்றியமையாது என்பர்

119–சித்த வஸ்துவிலும் வ்யுத்பத்தி உண்டாகலாம் -என்ற விளக்கம்
அத்ரோச்யதே-என்று சமாதானம்
சித்த வஸ்து விஷயத்திலும் சப்தங்களுக்கு போதிப்பிக்கும் சக்தி எளிதில் உண்டாகலாம் –
இதுக்கு உதாரணம் -மௌனி ஒருவன் இடம் தடி எங்கே கேட்க அவன் சைகையால் மூலையைக் காட்ட –
கை அசைவைப் பார்த்து அறிவது போலே
ஆகவே சித்த வஸ்து விஷயத்திலும் முதலில் சப்த சக்தி அறிய முடியுமே

120—சித்த வஸ்துவில் வ்யுத்பத்திக்கு மற்றுமோர் த்ருஷ்டாந்தம்
குழந்தைக்கு மிருகம் தாவரம் சந்திரன் பாம்பு -என்று சுட்டிக் காட்டி அதன் அதன் பெயர்களைச் சொல்லிச் சொல்லி
பலமுறை போதிக்க
பின்பு பிற்காலத்தில் சப்தம் சொன்னதுமே அர்த்தம் அறிந்து கொள்வது சப்தத்துக்கே போத்ய போதக பாவ சம்பந்தம்
இயல்வாய் அமைந்து இருப்பதாலேயே
குழந்தைக்கு பெயர் வைக்கும் பொழுது இது பெயராம் என்று ஸங்கேதம் செய்பவர் உண்டு
இந்த இந்த சப்தங்களுக்கு இந்த இந்த அர்த்தம் என்று -இப்படி ஸங்கேதம் செய்யாமலேயே இருப்பதால் இது இயற்கையே –
சித்த வஸ்துவைப் போதிக்கும் சக்தி சப்தங்களுக்கு உண்டு என்று தேரினமையால் வேதாந்த வாக்கியங்களைக் கொண்டு
ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்வது நியாயமானதே என்பதை விளக்கியதாயிற்று-

121–மீமாம்சகர் படியேயும் ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்வது நியாமமே -என்று நிரூபணம் –
உபாசனம் -தைல தாராவத் அவிச்சின்ன ஸ்ம்ருதி சந்ததி –
அடைய வேண்டும் என்னும் விருப்பம் -அடைதல் -இரண்டிலும் விசேஷணம் பர ப்ரஹ்மமே
இப்படி உபாசனை யாகிற செயலின் பலனாய் அமைந்துள்ள பர ப்ரஹ்மம் இடத்தில்
வேதாந்த வாக்ய தாத்பர்யங்கள் உண்டாகலாம் என்று கூறினார் ஆயிற்று
இதை விளக்க மூன்று த்ருஷ்டாந்தங்கள் –

ஜ்யோதிஷ்டோமேந ஸ்வர்க்க காமோ யஜேத -என்று சொல்லி சுவர்க்கத்தை விளக்க –
யஸ்மின் ந உஷ்ணம் ந சீதம் ந ஆர்த்தி -என்று விதி அல்லாத அர்த்தவாத வாக்கியம் –
இதுவும் பிரமாணம் என்று கொள்ளுவது போலே ப்ரஹ்மத்தின் குண விபூதி வாக்கியங்களும் பிரமாணம் ஆகுமே
ராத்ரீ ருபேயாத் -என்று இரவில் சத்ரங்களைச் செய்யச் சொல்லி -அதற்குப் பயனாக
பிரதிஷ்டந்திஹவா ஏத யே ஏதா ராத்ரீ உபயந்தி -என்கிற அர்த்தவாத வாக்கியம் இந்த ராத்திரி ஸத்ரங்களைச்
செய்பவர்களுக்கு ப்ரதிஷ்டை உண்டாகிறது என்கிற இதுவும் பிரமாணமாக கொள்கிறார்கள்
இப்படி விதி வாக்கியங்கள் மாத்திரம் இன்றி நிஷேத வாக்யங்களுக்கும் இதே போலே என்று அடுத்த உதாரணம்
தஸ்மாத் ப்ராஹ்மணாய நாபகுரேத–என்று ப்ராஹ்மணனைக் கொல்ல முயலாதே -என்று சொல்லி -அதன் விளைவை
ய அப குருதே தம் சதேந யாதயேத் -என்று அப்படிச் செய்பவனுக்கு சத யாதநா நரக அனுபவம் -என்று
சொல்வதுக்கும் பிரமாணம் உண்டே
இதே போலவே ப்ரஹ்மம் -உபாசனமும் பலன்களை சொல்லும் -ஸ்வரூப குண விசேஷ வாக்கியங்களும்
பிரமாணம் ஆகுமே என்றதாயிற்று –

122–மந்த்ர அர்த்த வாதங்களால் விளக்கப்பட்டவைகளும் காரியத்தில் உபயோகம் உள்ளதால் தான் பிரமாணங்கள் ஆகின்றன –
ப்ரஹ்ம விதாப் நோதி பரம் -போன்ற உபநிஷத் வாக்கியங்கள் உபாசனையையும் பலத்தையும் சொல்லும் வாக்கியங்கள்
பிரமாணமாம் போலவே மந்த்ர அர்த்தவாத வாக்கியங்களும் பிரமாணம் ஆகுமே -என்கிறது –
ருணம் ஹி வை ஜாயதே இதி ஸ்ருதே –என்று ஆரம்பிக்கும் வாக்யத்தால் த்ரமிட பாஷ்யகாரர்
கர்மம் செய்யத் தூண்டவே குணங்கள் -பலன்கள் -பற்றிய வர்ணனைகள்
ஆகவே அடைய விரும்பிய முக்கிய பலமான ப்ரஹ்ம விசாரம் செய்வது உக்தமே -என்றதாயிற்று –

123–மீமாம்சகர்களால் சொல்லப்பட்ட கார்ய லக்ஷண கண்டனம்
ப்ரபாகாரர்கள் -யகாதி கிரியைகள் அழியக் கூடியவை -ஸ்வர்க்காதி பலன்கள் சரீரம் அழிந்த பின்பே கிடைக்கைக் கூடியவை -என்று
அபூர்வம் ஒன்றைக் கல்பித்து -அபூர்வம் கார்யம் நியோகம் -என்பவை பர்யாய சப்தங்கள் –
இக்காரியம் ப்ரயத்னத்தால் உண்டாகிறது -ப்ரயத்னமே க்ருதி ஆகும் -இக்காரியம் -அபூர்வம் -ப்ரயத்னத்தால் சாதிக்கப்படுவதால்
க்ருதி சாத்தியம் -எனவே க்ருதி சாத்யத்வம் ஒரு தர்மம் -இது தான் க்ருதி பாவ பாவிதா-பிரயத்தனம் இருப்பதால் உண்டாக்கப்படுகை –
இதுவே க்ருதி சாத்தியம் எனப்படுகிறது –
கார்யம் இஷ்டமானதாக இருப்பதால் இஷ்டத்வம்-என்பது இரண்டாவது தர்மம் ஆகும் இந்த இரண்டு தர்மங்களும்
காரியத்தில் மட்டும் இல்லாமல் பல்வேறு பதார்த்தங்களில் இருப்பதால் இது காரியத்தின் அசாதாரண தர்மம் இல்லை என்பதால்
மூன்றாவதாக க்ருதி உத்தேச்யத்வ தர்மம் -அதாவது கார்யம் அபூர்வம் -க்ருதிக்கு பிரயத்னத்துக்கு உத்தேச்யம்
ஆகவே ப்ரயத்னத்தால் சாதிக்கத் தக்கதாயும் -ப்ரயத்னத்துக்கு உத்தேச்யமாயும் எது ஆகி உள்ளதோ அது கார்யம் என்று
காரியத்தின் லக்ஷணம் என்று தேறிற்று என்று பிரபாகர மீமாம்சகரர்கள் காரியத்தின் லக்ஷணம் சொல்லுவார்கள்
இது என்னுடையது என்ற உரிமையே உத்தேச்யம் -பிரயத்தன உத்தேச்யம் என்றால் -பிரயத்தனம் அசேதனம் ஆகுமே –
இது பிரயோஜனத்துக்கு சாதனம் என்று என்ன முடியாதே -அபூர்வத்தை அடைய வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன்
சேதனன் பிரயத்தனம் செய்கிறான் -அபூர்வம் ப்ரயத்னத்துக்கு உத்தேச்யம் என்றது –
ஆகவே இம்முறையில் க்ருதி உத்தேச்யம் காரியத்தில் பொருந்துகிறது என்பர் –
இதற்கு ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர்
இஷ்ட வஸ்து தானே ப்ரயத்னத்தின் உத்தேச்யம் –
ஆகவே இஷ்டத்வமும்-க்ருத உத்தேச்யத்வம் இரண்டு தர்மங்களும் ஒன்றாகும் –
காரியத்தில் இஷ்டத்வத்தை விட வேறான க்ருத உத்தேச்யத்வம் ஆகாதே -என்று அருளிச் செய்வார்
இதற்கு மீமாம்சகர்கள் சொல்லும் பதில் அடுத்து –

124–இஷ்டம் என்பதற்கு இரண்டு ரூபங்கள் -ஓன்று விரும்பப் படுவது -அடுத்தது ப்ரயத்னத்துக்காக தூண்டப்படுவது –
அதாவது உத்தேச்யமும் தூண்டப்படுவதும் -ப்ரேகத்வ ஆகாரம் தான் க்ருதி உத்தேச்யத்வம் -இது இஷ்டத்துவத்திலும் வேறானதே –
இதற்குள் அடங்கும் என்று சொல்வது பொருந்தாது -என்பர் –
இது பொருந்தாதே -க்ருதி உத்தேச்யத்வம் க்ருதி சாத்யத்வமே அன்று அதனிலும் வேறானது அன்று –
இஷ்டப்பட்ட பொருள் பிரயத்தனம் செய்யாமலே கிட்டும் என்றால் அதற்கு பிரயத்தனம் யாருமே செய்யார் –
அதே போலே பிரயத்தனம் செய்து இஷ்டமான பொருள் ஸித்திக்காமல் இருந்தால் யாரும் பிரயத்தனம் செய்யார் –
எனவே பிரேரகத்வமும் தூண்டுதலும் இஷ்டத்வம் க்ருதி சாத்யத்வமும் வேறானது என்பது பொருந்தாதே –

125–புருஷ அநு கூலத்வம் க்ருதி உத்தேச்யத்வம் என்பதன் கண்டனம் –
இஷ்டமாக இருப்பது அநு கூல வஸ்து வானபடியாலே -அனுகூலத்தைத் தானே க்ருதி உத்தேச்யம் என்கிறோம் –
ஆகவே க்ருதி உத்தேச்யத்வத்தை இஷ்டத்வ க்ருத சாத்யத்வங்களில் இருந்து வேறுபட்டதாகக் கருத வேண்டும் –
அபூர்வம் என்னும் கார்யம் சேதனர்களுக்கு அநு கூலமாக உள்ளது -ஆகவே க்ருதி உத்தேச்யம் என்று எண்ணப் படுகிறது -என்பர்
இதுக்கு பதில்
அபூர்வமாகிய கார்யம் சேதனர்களால் அநு கூலமாக எண்ணப் பட முடியாதது
அநு கூலமாக தோன்றுவது ஸூகம்
ஆகவே அபூர்வ காரியத்தில் எவ்வித சுகமும் இல்லையே -சுகத்தில் நின்றும் வேறானதே -அநு கூலம் ஆக மாட்டாதே –
ஆகவே பொருந்தாதே
இதுக்கு அவர்கள் பதில்
துக்க நிவ்ருத்தியும் அநு கூலமாகுமே -ஆகவே சுகத்திலும் வேறான அபூர்வ காரியமும் சேதனர்களுக்கு
அநு கூலமாக எண்ண முடியும் -என்பர் –
இதுக்கு பதில்
எது தாமாகவே இஷ்டமாகத் தோன்றுகிறதோ அதுவே அநு கூலம் -சுகம் -பிரதி கூலமாக உள்ளது துக்கம்
துக்க நிவ்ருத்தி இஷ்டமாகிறது அன்றி அது தானாகவே இஷ்டம் ஆகாதே -ஆகவே அநு கூலமாக எண்ணத் தக்கது அன்றே

பத்த ஜீவர்களின் மூன்று நிலைகள் -அநு கூல சம்பந்தம் -பிரதி கூல சம்பந்தம் -ஸ்வரூபத்துடன் இருக்கை-ஆகிய மூன்றும் உண்டே
சுகத்தை அனுபவிக்கும் பொழுது அநு கூல சம்பந்தம் -துக்கம் அனுபவிக்கும் பொழுது பிரதி கூல சம்பந்தம் –
இரண்டும் இன்றி தூங்கும் பொழுது போல ஸ்வரூபம்
சுக நிவ்ருத்தியையும் துக்கத்தையும் ஒன்றாகவும் துக்க நிவ்ருத்தியையும் சுகத்தையும் ஒன்றாகவும் எண்ணினால் தூக்கம் போன்ற
நிலைகளிலும் சுகத்தையும் துக்கத்தையும் ஒத்துக் கொள்ள வேண்டி வரும் –
எனவே அவை வெவ்வேறே –
ஸ்வரூப நிலையில் இருப்பது தூங்குவது போல்வன இவனுக்கு விருப்பம் அன்று
அதே போலே துக்க நிவ்ருத்தியும் அநு கூலம் ஆகாதே -சுகத்துடன் இருப்பது ஒன்றே அநு கூலமாகும்
சுகத்திலும் வேறான -நியோகம் -கார்யம் -அபூர்வம் -என்று எல்லாம் சொல்லப்படுவதை அநு கூலம் என்று சொல்லும்
மீமாம்சகர்கள் வாதம் பிரமாணிகர்களுக்கு ஏளனமே ஆகும் –

126—அபூர்வ கார்யம் இஷ்ட சாதனமே அன்றி சுக ரூபம் அன்று
நியோகம் ஒரு சுக விசேஷமே-ஸ்வயம் பிரயோஜனமாக உள்ளது ஒன்றே இஷ்டமாகும் -ஸ்வர்க்காதிகள் ஸ்வயம் பிரயோஜனம் இஷ்டம்
இஷ்டத்தை சாதித்துக் கொடுக்கிற ஓன்று -நியோகம் -தூண்டுதல் -பிரேரகம் – அபூர்வம் –
காலாந்தரத்தில் ஸ்வர்க்காதிகளை சாதித்துக் கொடுப்பதால் நித்யம் என்கிறார்கள்
ப்ரத்யக்ஷத்தால் அறிய முடியாதது இது
யாக கிரியை தானே சுவர்க்கத்தை சாதித்து தரும்
யாகத்தில் இருந்து உண்டாகும் அபூர்வம் -ஸ்வயம் பிரயோஜனம் ஆகாது -சுக விசேஷமாக நினைப்பது தவறு

127–இதற்கு மீமாம்சகர்கள் பதில்
சேவகர்களை செல்வம் வழங்கும் ராஜாவை பிரதானமாக எண்ணுவது போலே இங்கும் நியோகத்தையும் கொள்ளலாமே
எனவே நியோகமும் ஸ்வயமாகவே இஷ்டமாகலாம் சுக ரூபமாகலாம்
யஜேத பதத்தில் லிங் என்னும் லகாரம் ஸ்வயம் பிரயோஜனமாகச் சொல்கிறது என்பர் –
இது ஏற்கத் தக்கது அன்று -யஜேத பதம் ஸ்வர்க்க காம பத்துடன் சேர்த்து படிப்படுவதால் ஸ்வர்க்கத்துக்கு சாதனம் ஆகும்
அபூர்வம் யாகத்தில் இருந்து வேறுபட்டு அதற்கு தூண்டுவதாக இருப்பது -வாக்கியம் பாதங்களின் கூட்டமே –
யஜேத பதம் ஸ்வர்க்க காம பதத்தோடே அந்வயிப்பதால் ஷ்வார்ப்பதை சாதிக்கும் கார்யம் யாகம் என்றதாயிற்று
எனவே அபூர்வ காரியத்துக்கு அநந்யார்ஹத்வமும் பிரதானமும் தோன்றாது –
கங்காயாம் கோஷ-லக்ஷனையால் கங்கையின் கரை -கங்காயாம் கங்கையின் நீர் பெருக்கு கோஷ சப்தத்துடன் சேராதே
யஜேத-யாகத்தை செய்யக் கடவன் -கார்யம் தான் போதிக்கப்படும் –
ஸ்வர்க்க சாதனம் என்ற கருத்து வந்ததும் பிரதானதா தன்மை இருக்காதே –
அபூர்வ கார்யம் இஷ்ட சாதனம் என்ற வடிவிலே தான் தோன்றும் -பிரதானமாக தோன்றாது

128–அபூர்வ காரியத்தில் அநு கூலதை உள்ளது என்பதின் கண்டனம் –
நியோகம் சுகரூபம் என்று சொல்லும் மீமாம்சகனும் நியோக சுகத்தை அனுபவிப்பது இல்லை
காரீர்யா வருஷடி காம யஜேத –என்று மழை வண்டி காரீரி யாகம் செய்யக்கடவன் –
காரீரம்-என்பது ஒரு வகை முள் செடி -மூங்கில் தளிரையும் குறிக்கும் –
பயிர்கள் வாடி வதங்கும் காலத்தில் இந்த யாகம் செய்யக்கடவன் -யாகம் செய்த உடன் மழை பெய்தாலும் பெய்யலாம் –
குறை நேர்ந்தால் பெய்யாமலும் போகலாம் –
இந்த யாகம் செய்த உடன் அபூர்வம் உண்டாகிறது -மழை பெய்யும் வரை நிலைத்து இருந்து உண்டாக்குகிறது –
இது சுக ரூபமாக இருக்குமானால் யாகம் செய்தவனுக்கு சுக அனுபவம் தோன்றி இருக்க வேண்டும் –
அப்படி அனுபவம் உண்டாவது இல்லை -ஆகவே சுகரூபமோ அநு கூலமாகவோ இல்லை
க்ருதி உத்தேசியத்தை சாதிக்க முயலும் அவர்கள் பக்ஷம் சித்திக்காது
க்ருதி சாத்யத்வமும் இஷ்டத்துவமுமே சித்திக்கும் வேறு ஒன்றும் சித்திக்காது –

129–க்ருதிம் பிரதி சேஷித்வம் க்ருதி உத்தேச்யத்வம் என்னும் லக்ஷணம் கண்டனம் –
ப்ரயத்னத்தைக் குறித்து சேஷியாக இருக்கும் தன்மை க்ருதி உத்தேச்யத்வம் -என்றால் சேஷி யார் சேஷன் யார்
காரியத்துக்கு எது பிரதிசம்பந்தியோ அது அந்த சேஷ வஸ்துவுக்கு சேஷீ என்பர்
க்ருதி முயற்சி கார்யம் அதனால் சாதிக்கத்தக்கது இரண்டும் பிரதி சம்பந்திகள்
பரோத்தேசேந ப்ரவ்ருத்த க்ருதி வியாப்தி அர்ஹத்வம் ஏவ சேஷத்வம் -என்று நமது முயற்சிகள் எல்லாம்
காரியத்தை உத்தேசித்தே என்று அபூர்வ காரியத்தை உத்தேசித்து யாகம் செய்வதால் யாகம் சேஷம் அபூர்வம் சேஷீ என்பர்
இது பொருந்தாது –
க்ருதி உத்தேச்யத்வம் என்பதுக்கு மற்று ஒன்றை உத்தேசித்து என்று அந்த உத்தேச்யத்வத்துக்கு லக்ஷணம்
ஆத்ம ஆஸ்ரயம் தோஷம் வருமே
உத்தேச்யத்வம் என்றால் -ஈப்சித சாத்யத்வம் -நாம் அடைய விரும்பும் வஸ்துவை சாதித்துக் கொள்வதை குறிக்கும்
குருதியின் பிரயோஜனம் அடைய விரும்பும் வஸ்து -கிருதியின் செயலின் பிரயோஜனம் அதை செய்யும்படி எது தூண்டுகிறதோ
அது தான் என்றும் நம்மால் விரும்பப்பட்டதாயும் நமது செயலால் சாதிக்காத தக்கதாயும் இருக்கும்
வஸ்துவில் நின்றும் வேறு அன்று அன்றோ

130–சித்தாந்தத்தில் சேஷி அர்த்தம் -ஜிஞ்ஞாஸையை சாந்தம் ஆக்கி அருளுகிறார் ஸ்ரீ பாஷ்யகாரர் –
எந்த வஸ்துவின் ஸ்வரூபம் உள்ள காலம் எல்லாம் மற்ற ஒரு வஸ்துவுக்கு -அதிசயத்தை -விசேஷத்தை –
உண்டாக்க வேண்டும் என்னும் இச்சையால் ஏற்கத் தகுந்தது ஆகிறதோ அது சேஷம் –
அதாவது மற்று ஒன்றின் ப்ரயோஜனமோ எதன் பரம ப்ரயோஜனமோ அது சேஷன் மற்று ஓன்று சேஷி
யாகத்தை பலத்துக்கு சேஷம் என்றும் பலம் சேஷி என்றும் சொல்கிறோம்
கர்ப தாசர்கள் விஷயத்திலும் இப்படியே
அனைத்துக்கும் இவனே ஸ்வாமி சேஷீ
ஸர்வஸ்ய வஸீ
ஸர்வஸ்ய ஈஸாந
பதிம் விஸ்வஸ்ய
அபூர்வம் என்று அவர்கள் கல்பித்து சொல்வதும் சேஷமே அன்றோ சேஷீ ஆகாதே
எது ப்ரயத்னத்தால் சாதிக்கத் தக்கதாய் பிரதானமாகவும் ஆகின்றதோ அது கார்யம் என அபூர்வ காரியத்தை சேஷியாக எண்ணி
க்ருதி சாத்தியம் பிரதானம் யத்தத் கார்யம் இதயபீதியதே -என்ற மீமாம்சகரின் பேச்சு விவேகத்துடன்
விசாரம் செய்பவர் கோஷ்ட்டியில் எடுபடாதே
அபூர்வ கார்யம் பிரதானம் ஆகவே ஆகாதே -ஸ்வர்க்கத்துக்கு சேஷமாகத் தான் ஆகும் –

131–ஸ்வர்க்க காம போன்ற பதங்கள் நியோஜ்ய விசேஷ சமர்ப்பண பரங்கள் என்பதன் கண்டனம்
யாகம் செய்யும் எஜமான் இடம் மூன்று அவஸ்தைகள் -அவை
நியோஜ்யத்வ அவஸ்தை -அதிகாரத்வ அவஸ்தை -கர்த்ருத்வ அவஸ்தை
யஜேத-விதி வாக்யங்களைக் கேட்டு இது செய்யக்கடவது என்ற எண்ணம் -நியோஜ்யத்வ அவஸ்தை
அதை செய்வதற்கு வேண்டியவற்றை செய்ய வேண்டியவனாக எண்ணுவது -அதிகாரத்வ அவஸ்தை
பின்பு யாகம் செய்யத் தொடங்குகிறான் –கர்த்ருத்வ அவஸ்தை
ஸ்வர்க்க காம யஜேத
இதில் ஸ்வர்க்க காம பதம் நியோஜ்ய விசேஷம் என்று மீமாம்சகர் சொல்வது பொருந்தாதே
ஸ்வர்கம் விரும்பும் புருஷன் யாக கர்த்தா -யாகம் ஸ்வர்க்க சாதனம் –
யஜேத சப்தம் யாக கிரியையின் கர்த்தாவைச் சொல்கிறது –
ஆனால் மீமாம்சகர் புத்தி விசேஷத்தின் கர்த்தாவை சொல்கிறது என்பர் –
யாக கிரியையில் கர்த்தாவாகச் சொல்லப்பட்டவனை புத்தி விசேஷத்தில் கர்த்தாவாகச் சொல்வது உசிதம் அன்று

132–அபூர்வ கண்டனமும் -பகவானுக்கே பல பிரதத்வமும்
ஜ்யோதிஷ்டோமேந ஸ்வர்க்க காம யஜேத
த்ரமிடாச்சார்யார் த்ரமிட பாஷ்யத்தில் -பல சம்பிந்த் சயாஹி கர்மபி ஆத்மாநம் பிப்ரீ ஷயந்தீ ச ப்ரீதி
அலம்கலாயேதி ஸாஸ்த்ர மர்யாதா-என்று
பகவானே அந்தர்யாமியாய் இருந்து இந்திராதி தேவதைகள் மூலம் இஷ்ட பலன்களை அளிக்கிறான்
இஷ்டா பூர்தம் பஹுதா ஜாதம் ஜாயமாநம் விஸ்வம் பிபர்தி புவநஸ்ய நாபி -சுருதி
சுருதிகளால் விளக்கப்பட்ட கர்மாக்கள் இஷ்டம்
ஸ்ம்ருதிகளால் விளக்கப்பட்ட கர்மாக்கள் -பூர்த்தம்
வண்டி சக்கரத்துக்கு நாபி போலே பிரபஞ்சத்தை தாங்கி நியமிக்கிறான்
ததேவ அக்னி தத் ஸூர்ய தது சந்த்ர –
யோ யோ யாம் யாம் –ச தயா ச்ரத்தயா
யுக்த -ஸ்ரீ கீதா ஸ்லோகங்களிலும் அஹம் ஹி சர்வ யஞ்ஞாநாம் போக்தா ச பிரபுரேவ ச
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலும் -யஜ்ஜை த்வம் இஜ்ய சே யை ஸ்வ தர்ம பரை தே தரந்தி-என்று இந்தக் கருத்தைச் சொல்லும்
சதுர் ஹோதாரோ யத்ர சம்பந்தம் கச்சந்தி தேவை -என்றும் உண்டே
பரமாத்மாவே தானே வேண்டிய பலன்களை அளிப்பவன் என்று தெளிந்த பின்பு –
இந்நிலையில் அபூர்வத்தை எதற்கு ஏற்க வேண்டும்

133–யஜேத –யஜ் தாது பூஜிப்பது -ஆராதனை ரூபமான கர்மா -பகுதியும் விகுதியும் சேர்ந்து பதம் ஆகும் –
பிரத்யயம் இந்த செயலைச் செய்பவன் ஆணா பெண்ணா நிகழ் காலமா இறந்தகாலமா இவற்றையே தான்
குறிக்குமது ஒழிய அபூர்வ கால்பணம் செய்வதற்கு அவசியம் இல்லையே

134–அனைத்து சுருதி ஸ்ம்ருதிகளும் பகவானையே பலப்ரதானனாகச் சொல்லுகின்றன –
அபூர்வம் கல்பிக்க வேண்டாம் என்று நிரூபணம் ஆயிற்று
கர்மாக்களை விதிக்கும் வாக்கியங்களும் தேவதைகளே பகவானை அந்தர்யாமியாகக் கொண்டு
பலத்தை தருவதை சொல்லுகின்றன
வாயவ்யம் ஸ்வேதமால பேத பூதி காம -செல்வம் விரும்புபவன் வெள்ளாட்டைக் கொண்டு வாயுவை தேவதையாக உடைய
யாகம் செய்பவனை உத்ஸாகப்படுத்த அர்த்த வாதமாக –
வாயுர்வை ஜேபிஷ்டா தேவதா வாயு மேவ ஸ்வேந பாகே தேயேந உபதாவதி ச ஏவைநம் பூதிம் கமயதி-என்று
வாயு தேவதை வேகமாக செல்வதால் தேவதை பிரசன்னமாகி பலன்களை சீக்கிரம் அளிக்கும் என்கிறது –
யேஷஹ்யேவ ஆனந்தயாதி –ஆனந்தமயமான பரமாத்மாவே ஆனந்தம் அளிக்கிறான்
அதசோ பயங்கதோ பவதி -உபாசகன் அபயத்தை அடைகிறான்
அத தஸ்ய பயம் பவதி -இவனுக்கு பயந்தே காற்று வீசுகிறது –
பீஷாஸ்மாத் வாத பவதே பீஷோ தேதி ஸூர்ய பீஷாஸ்மாத் அக்னிஸ் ச இந்த்ரச்ச ம்ருத்யுர் தாவதி பஞ்சம இதி –
நியதம் குரு -என்றும் மயி ஸர்வாணி கர்மாணி –ஷிபாமி –தாதாமி புத்தி யோகம் இத்யாதிகளால்
ஸ்ரீ கீதாச்சார்யனும் அருளிச் செய்கிறான்
இதனால் அபூர்வம் கல்பிக்க அவசியம் இல்லையே –
பூர்வ மீமாம்சையில் தேவதா அதிகரணத்தில் கர்மமே பலத்தைக் கொடுக்கிறது என்பது புகழ்ச்சியே
வேதாந்தம் அறியாதோர் கர்மாக்களில் பற்றை விடக் கூடாது –கர்மாக்களில் பற்று கட்டாயம் வேண்டும் என்பதற்காகவே
அவ்வாறு புகழ்ச்சி -பூர்வ உத்தர மீமாம்சை ஒரே சாஸ்திரம் -இரண்டும் ஒரே கருத்தையே தான் சொல்லும் –

135-இனி விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தம் ஒன்றாலேயே ஏற்கப்படும் நித்ய விபூதி ஸ்தாபனம்

நீல தோயதா –தஸ்ய மத்யே வஹ்நி சிகா –மின்னலுள் மேகம் என்று அபூத உவமை
மேகத்தில் மின்னல் மின்னுவது பிரத்யக்ஷம் –
நீலதோயத சப்தம் நீல மேக ஸ்யாமளமான திருமேனியைச் சொன்னவாறு –
மநோ மய பிராண சரீர –சர்வ ப்ராணன்களையும் சரீரமாகக் கொண்டவனை தூய மனசாலே மட்டுமே கிரஹிக்க முடியும் என்கிறது –

136-தஸ்ய ஹைதஸ்ய புருஷஸ்ய ரூபம் யதா மஹா ரஜநம் வாச யதா பாண்டு ஆவிகம் யதா இந்த்ர கோப
யதா அக்னி அர்ச்சிஸ் யதா புண்டரீகம் யதா ஸக்ருத் வித்யுதம் -என்று திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் –
மஞ்சளில் நனைத்த வஸ்திரம் — -வெண்மையான கம்பளம் -இந்த்ர கோப பூச்சி–அக்னி ஜ்வாலை -தாமரை –
பிரகாசமான மின்னல் -இவற்றுக்கு எல்லாம் ஒப்பாக இருக்கும் -என்கிறது –

137-ஹரீஸ் சதே-அஸ்யேசாநா -தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -ஷயந்தம் அஸ்ய ரஜஸ பராகே-இத்யாதி சுருதிகள்-
திவ்ய ரூப திவ்ய மஹிஷீ திவ்ய ஸ்தானம் போன்றவற்றுடைய உண்மையான நிலைகளை சொல்லும் பல சுருதிகள் உண்டே –
சதா பஸ்யந்தி ஸூரய–பரம ஸ்தானம் -ஸூரிகளின் கணம் -அவர்களின் இப்போதையப் பார்வை -மூன்றுமே இத்தால் விளக்கப்படுகின்றன –
ஸூ ரிகளால் எப்போதும் காணத்தக்க பரமபதம் -என்று பல விசேஷங்களுடன் விளக்கும் வாக்கியம் -அநேக விதான தோஷம் வராதே —
அங்கத்தையும் கர்மாவையும் -விசேஷண விசேஷ்ய பாவ சம்பந்தத்தால் ஒரே வஸ்துவாக பூர்வ மீமாம்சையில் ஜைமினி மகரிஷியும்
தத் குணாஸ்து வீதீயேரந் அவிபாகாத் விதாநார்த்தே ந சேத் அந்யேந சிஷ்டா –என்கிற ஸூத்திரத்தாலே சொல்லியுள்ளார் –
இதுக்கு ஒரு த்ருஷ்டாந்தம்
யத் அக்நேய அஷ்டா கபால அமாவாஸ்யாயாம் பவுர்ணமாஸ்யாயாம் ச அச்யுதோ பவதி –
இதே போலே சர்வ விசேஷண விஸிஷ்ட பரமபதம் என்றதாயிற்று

138-தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -சதா பஸ்யந்தி -என்பதால் நித்யர்களைச் சொன்னவாறு -முக்தர்கள் சதா பஸ்யந்தி அல்லரே

139–தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் -இதுக்கு பூர்வ பக்ஷம் -ஸ்தான விசேஷம் சொல்ல வில்லை –
அவனது திருமேனியைச் சொல்கிறது என்பர்
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் -ஸமஸ்த ஹேய ரஹிதம் விஷ்ணு வாக்கியம் பரமம் பதம் –என்று இருப்பதால்
பகவத் ஸ்வரூபமே பரமபதம் என்னும் திவ்ய ஸ்தானம் அன்று என்பதாம் –

இதுக்கு சமாதானம்
பல பிரமாணங்கள் திவ்ய ஸ்தானத்தைச் சொல்லும்
ஷயந்தமஸ்ய தத் அக்ஷரே பரமே யோஸ்ய அத்யக்ஷ யோ வேத நிஹிதம் -போன்றவை பலவும் உண்டே
தத் விஷ்ணோ பரமம் பதம் –விஷ்ணுவுக்கும் பரமபதத்துக்கும் பேதம் சொல்லுமே
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்திலும் விஷ்ணு என்ற பெயரை உடைய பரமபதம் -என்று இரண்டுக்கும் வாசியே சொல்லிற்றே
ஏகாந்திந–சதா ப்ரஹ்ம த்யாயிந- ஸ்லோகத்தில் -யத்வை பஸ்யந்தி ஸூரய-என்ற பகுதியில் விளக்கும்
ஆக மூன்று பரமபதங்கள் -கீழே ஸ்தான விசேஷம் -இனி பரிசுத்த ஆத்ம ஸ்வரூபமும் சர்கஸ் திதி அந்த காலேஷு –
மூன்றாவது விஷ்ணு ஸ்வரூபமே –
இதையே ஸமஸ்த ஹேய ரஹிதம் என்கிறது –
இம்மூன்றுமே பிராப்தம் அன்றோ நமக்கு –
த இமே சத்யா காமா அந்ருத அபிதாநா -என்று அவனது கல்யாண குணங்கள் கர்மத்தால் திரோதானம் –
அந்ருத-சப்தம் கர்மாவைச் சொல்லும்
அவித்யா கர்ம சம்ஞ்ஞாந்யா –ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் –
ஆகவே தான் பரிசுத்தமான ஆத்ம ஸ்வரூபம் -பகவத் ஸ்வரூபம் -திவ்ய ஸ்தானம் -மூன்றுமே பரமபதம் எனப்படுகின்றன –

ஷயந்தமஸ்ய ரஜஸ பராகே –ஆதித்ய வர்ணம் தாமச பரஸ்தாத் –ரஜஸ் தமஸ்- -ப்ரக்ருதி தாண்டி –
முக்குண மய பிரகிருதி ஜீவாத்மாவுக்கு போக்யம்-இத்தை தாண்டியே பரமபத ஸ்தானம்
வேதாஹமேதம் -மந்த்ரமும் இத்தையே தெரிவிக்கும் –
பரமபதம் -பர வ்யோம சப்தத்தாலும் சொல்லும் –
யோ வேத நிஹிதம் குஹாயம் பரமே வ்யோமந் –
அக்ஷரே பரமே வ்யோமந் -என்பவை இது ஒன்றே நித்யம் என்றதாயிற்று
யத்ர அர்ஷய பிரதமஜா தத் விப்ராஸ -நித்ய ஸூ ரிகள் நித்ய வாசஸ்தானம் செய்யும் ஸ்தானம் என்றும்
அவர்கள் ஸ்தோத்ரம் செய்து பிரகாசமாக விளங்குகின்றார் என்கிறது
விப்ராஸ மேதாவிகள் -விபந்யவ-ஸ்தோத்ரம் செய்பவர்கள் -ஜாக்ருவாம்ச -மயர்வற மதி நலம் உடையவர்
இவ்வாறு திவ்ய ஸ்தானமும் -நித்ய ஸூரிகள் கூட்டமும் – இவற்றின் அழிவின்மையும் சித்திக்கும்

140–சதேவ சோம்ய இதம் அக்ரே ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம் – -ஸ்ருதிகளால்
திவ்ய ஸ்தான நித்ய ஸூரிகளின் இன்மை சித்திக்காது
சத் என்று ஒன்றே தானே இருப்பதாகச் சொல்கிறது -சத்தான ப்ரஹ்மமும் நித்ய விபூதியும் என்று இருக்க வேண்டாவோ –
ஏவகாரத்தால் வேறு ஒன்றுமே இல்லை என்கிறதே –
ப்ரஹ்மம் ஒன்றே இருந்தது என்றால் ஞான பல ஐஸ்வர்யாதிகளும் இல்லை என்றது ஆகுமோ
ஏதேஷாம்-என்று இவை எல்லாம் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபத்துக்குள் அடங்கும்
ஆயின் ஞானாதிகள் குணங்கள் -நித்ய விபூதி த்ரவ்யம் அன்றோ என்னில்
விசேஷணங்கள் குணங்களாயும் த்ரவ்யங்களாயும் இருக்கலாமே
ஆகவே கல்யாண குணம் -என்று விசேஷணங்களை சொன்னவாறு –
அப்படியானால் லீலா விபூதியும் விசேஷணமாகக் கொண்டு அதுவும் நித்தியமாக வேண்டாவோ என்னில்
அத்தை விலக்கவே கல்யாண குணம் -கல்யாணம் -அப்ராக்ருதம் -என்றவாறு

சதேவ -ஏகமேவ அத்விதீயம் இவற்றால் விலக்கப் படுபவை -பத்த ஜீவர்களும் -அவர்களால் அனுபவிக்கப்படும்
ப்ராக்ருதமான பிரபஞ்சம் பிரக்ருதியுமே –
நித்ய ஸூரிகள் சதா பஸ்யந்தி ஸூரயா–ஸ்ருதியை அனுசரித்து சர்வஞ்ஞராய் இருப்பார்களே
அபஹத பாப்மா -விஜர -விம்ருத்யு -விசோக -விஜிகத்ச-அபிபாச -சத்யகாம -ஸத்யஸங்கல்ப –என்று
நித்ய போக்ய போக உபகரணங்கள் சித்திக்கும்
இங்குள்ள ப்ராக்ருதமான போக்ய போக உபகரணங்களும் ஸத்யமாக இருந்தாலும் நித்தியமாக இருக்காதே –
சத்யகாம -என்று ப்ரஹ்மத்தையே சொன்னபடி -சத்ய காமா யஸ்ய -எவனுடைய விரும்பப்படும் பொருள்கள் எல்லாம்
சத்யங்களாக அழிவில்லாததாக இருக்கின்றனவோ அவன் சத்யகாமா எனப்படுகிறான் –
பரமாத்மா ஸத்யஸங்கல்பனாக -சங்கல்ப மாத்திரத்தாலே அனைத்தையும் பெற சக்தன் -அவன் சங்கல்பம் அடியாகவே
நித்ய விபூதியும் நித்ய ஸூரிகளும் ஸ்திரமானவர்கள் ஆகிறார்கள்
அனைத்தின் ஸ்திதிகளும் பிரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளும் அவனது அதீனத்துக்கு உட்பட்டவையே
ஆக திவ்ய ஸ்தானமும் நித்ய ஸூரிகளும் சுருதி பிரமாண சித்தமே –

141–இதிஹாச புராண சித்தமும் இவை
தவ் து மேதாவிநவ் –லவ குசர்கள் -வேதாந்தம் அறிந்தவர்கள் -வேதார்த்தங்களை வெளியிட்டு அருளவே
ஸ்ரீ ராமாயணமும் அவதாரம் –
வ்யக்தமேஷ மஹா யோகீ தாஸ பரம -மண்டோதரி வார்த்தை –
அநாதி மத்ய நிதந –சாஸ்வத -த்ருவ–மூன்று சப்தங்களும் நித்யம் என்பதைக் குறிக்கும் –
முதல் பதம் ப்ரஹ்ம ஸ்வரூபம் நித்யம் என்றும் –
இரண்டாவது பதம் -கல்யாண குணங்களுடன் சேர்ந்த ப்ரஹ்மம் நித்யம் என்றும்
மூன்றாவது பதம் திவ்ய மங்கள விக்ரஹ விஸிஷ்ட ப்ரஹ்மம் நித்யம் என்றும்
ப்ரஹ்ம ஸ்வரூப குண விக்ரஹங்கள் நித்யம் என்று சொல்லும்
தமஸ பரம -பிரக்ருதிக்கு அப்பால் உள்ள ஸ்தானம்
நித்ய ஸ்ரீ -பிராட்டி ஸஹிதன்
சங்க சக்ர கதாதர -திவ்ய ஆயுதங்கள் ஸஹிதன் –

பெருமாள் தன்னுடைச் சோதி எழுந்து அருளும் போதும் –சராநாநாவித –சஹாநுக -என்று
பாணங்களும் கோதண்டமும் மனித உருவில் பின் தொடர்ந்தன -என்று திவ்ய ஆயுதங்களும் திவ்ய ஸ்தானமும் சித்திக்கும்
ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணமும் -சமஸ்தா –சக்த்ய ஹரி -என்று சேதன சக்தி அசேதன சக்தி கர்மசக்தி முதலான சக்திகளே
திவ்ய ஆயுதங்கள் திவ்ய பூஷணங்கள்-அவனது திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் அப்ராக்ருதம் –
ஸ்வ இதர ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷணன் என்கிறது
நித்யைவேஷா -இத்யாதி பிராட்டியுடைய நித்யத்வமும்
ஏகாந்திந –இத்யாதியால் -திவ்ய ஸ்தானமும் -நித்ய ஸூரிகளும் நித்யம் என்றும்
திவ்யம் ஸ்தானம் -மஹாபாராத ஸ்லோகமும் உண்டே

142–ஸ்ரீ ப்ரஹ்ம ஸூத்திரமும் –அந்தஸ் தத் தர்ம உபதேசாத்-அந்தர் அதிகரணத்தில்
ய ஏஷா அந்தர் ஆதித்யே ஹிரண்மய புருஷஸ் த்ருச்யதே -விஷய வாக்கியம்
கப்யாசம் -கே ஜலத்தில் -அப்யாஸ்தே -இருப்பது
கம் பிபதி -ஜலத்தை குடிக்கிறது -காபி தாமரைத்தண்டு -கபவ் -அத்தாமரைத் தண்டில்
ஆஸ்தே இதி -தண்டுடன் கூடிய தாமரை
கம் பிபதி -ஜலத்தை இழுக்கிறான் -காபிநா –ஸூரியனால்–ஆஸ்யதே இதி-மலர செய்யப்படுவதால்
கப்யாசம் புண்டரீகத்துக்கு அடைமொழி
இப்படி மூன்று அர்த்தங்கள் –
கம்பீராம்பஸ் ஸம்பூத-ஆழ்ந்த ஜலத்தில் தோன்றிய –
ஸூம்ருஷ்ட நாள -பருத்த தண்டுடன் கூடிய
ரவிகர விகசித–ஸூர்ய கிரணங்களால் மலர்விக்கப்பட்ட புண்டரீகம்
ச ஏஷ சர்வேப்ய–உலக சேஷி -கர்ம வசியன் இல்லாதவன் -ஸர்வஸ்ய வசீ -பதிம் விஸ்வஸ்ய–

143–வாக்யகாரர் -த்ரமிட பாஷ்யகாரர் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் -திவ்ய ரூப விஷயங்களில் பிரமாணம்
வாக்ய காரர் -ஹிரண்மய புருஷ த்ருச்யதே இதி ப்ராஞ்ஞ சர்வ அந்தர ஸ்யாத் லோக காம உபதேசாத் ததோதயாத் பாப்மநாம்
ஸ்யாத் ரூபம் -உபாசகர்களை அனுக்ரஹிக்க அநித்ய ரூபம் மேற்கொண்டுள்ளார் பூர்வபக்ஷம்
ரூபம் வா -அப்ராக்ருதம் -திவ்யம் -நித்யம் -ஸ்வாபாவிகம் –
த்ரமிட பாஷ்யகாரரும் -ந சஷூஷா மனசா து -மஹா ரஜநம் வாச வேதாஹ மேதம்–ஆதித்ய வர்ணம் –
ஹிரண்மயன் -ஸ்வர்ணம் போன்ற தேஜஸ்ஸுடன் கூடிய திருமேனி –
ஆதித்ய வர்ணம் புருஷன்-இச்சாக்ருஹீத திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் கொண்டவன் என்கிறார்
அஸ்யே சா நா ஹ்ரீஸ் சதே -என்று நித்ய பத்னீ ஸஹிதன்
சதா பஸ்யந்தி -நித்ய ஸூரிகள் ஸஹிதன்
தமஸ பரஸ்தாத் ஷயாந்தமஸ்ய –திவ்ய ஸ்தான ஸஹிதன்

144–சப்தத்தில் உள்ள போதக சக்தி இயற்கையானது
வேதம் சாத்தியமான அர்த்தங்களையே விளக்கும் -பிரத்யக்ஷ சித்தமானவற்றை சொல்லாதே –
ஒத்பத்தி கஸ்து சப்தஸ்ய அர்த்தேந சம்பந்த -பூர்வ மீமாம்ச ஸூத்ரம்
அக்னி உஷ்ணம் ஜாலம் குளிர்ச்சி போலே சப்தம் அர்த்தம் சம்பந்தம் இயற்க்கை
ஆனால் நமக்கு தெரியா பொருளை பற்றிய சப்தம் கேட்டதும் அர்த்தத்தை நாம் அறிகிலோமே –
போத்ய போதக பாவ சம்பந்தம் -வாஸ்ய வாசக பாவ சம்பந்தம் அறிந்தவனுக்குத் தானே அறிய முடியும்
சம்பந்த ஞானம் அவஸ்யகம் அன்றோ –
கண்ணால் பார்க்கும் சக்தி இயற்கை என்றாலும் வெளிச்சம் அவசியம் அன்றோ -அதே போலவே இங்கும் –
ஹேது -ஸாத்ய சம்பந்தம் -வ்யாப்ய வியாபக சம்பந்தம்
ஹேது உள்ள இடங்கள் எல்லாம் சாத்தியம் இருக்கும் -புகை பார்த்து நெருப்பு சாதிப்பது போலே
ஆனால் நெருப்பு உள்ள இடங்கள் எல்லாம் புகை அவசியம் இல்லையே -பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பு -போலே

சம்பந்த ஞானம் துணை கொண்டே பொருளைப் போதிக்குமேல் சப்த பிரமாணத்தை அனுமானத்திலே சேர்க்கலாகாதோ -என்னில்
அனுமானத்தில்-சாத்யத்துக்கும் ஹேதுவுக்கும் இடையே -ஞாப்ய-ஞாபக சம்பந்தம் -அதாவது
ஞாபகப் படுத்துவது -ஞாபகப் படுத்தப்படுவது -சம்பந்தமும் வேண்டுமே
இதையே போதக போதக பாவம் என்னலாம்
ஆகையால் வ்யாப்ய வியாபக பாவ சம்பந்தத்தையும் அதற்கு மூலமான காரண கார்ய பாவ சம்பந்தத்தையும்
அறிந்த பின்பு தான் ஹேது ஸாத்யத்தின் ஞானத்தை உண்டு பண்ணும் –
இல்லையேல் உண்டு பண்ணாது என்று அனுமானத்தால் எண்ணப்படும் –
ஆனால் சப்த பிரமாணத்தில் பிற சம்பந்தங்களின் ஞானம் தேவைப் படுவது இல்லை –
போத்ய போதக பாவ சம்பந்தத்தின் ஞானத்தின் தேவை மட்டுமே உள்ளது இங்கு
தொன்று தொட்டு வழங்கி வந்த போதும் எவர் ஸங்கேதம் செய்தார் என்பது தெரியாதலால் எவரும் அப்படி
ஒரு ஸங்கேதத்தைச் செய்யவில்லை என்பது புலப்படுகிறது –
ஆகவே சப்தத்தின் போதகத்வ சக்தி இயற்கையானது எனத் தேறிற்று

145–வேதங்களின் அபவ்ருஷேயத்வமும்–நித்யத்வமும் -ப்ராமாண்யமும்
அர்த்தங்கள் உள்ள சப்த கூட்டமே வாக்யமாகும் -வாக்யார்த்தம் -பத ஸமூஹம்–
முன் கல்பத்தில் உள்ள சப்த சமூகத்தையே நான்முகனுக்கு உபதேசிக்கிறார் -ஆகவே வேதம் அபவ்ருஷேயம் –
முறை மாறாமல் நித்தியமாய் இருக்கும் -சுடர் மிகு சுருதி உயர்ந்த பிரமாணம் ஆகும்
அந்த ப்ரஹ்மம் ஸ்வரூபாதிகள் போலவே ஆராதிக்கும் உரை பலன்கள் இவற்றை விளக்கும் சப்த சமூகமான வேதமும் நித்யம்
வேதார்த்தங்களை நினைவில் கொண்டே உப ப்ரஹ்மணங்கள் -விதி அர்த்தங்களை விளக்கும் தர்ம சாஸ்திரங்கள்
அர்த்தவாதம் மந்த்ரம் பாக்க அர்த்தங்களைக் கொண்டு இதிஹாச புராணங்கள்
சப்தங்கள் அமைப்பை விளக்க வியாகரணம் ஆகும்

146-சித்த வஸ்து விவரண நிகமனம்
ஸ்ரீ மன் நாராயணனே -அகில ஹேயபிரத்ய நீக கல்யாண குணக்கடல் -ஸ்வ வியதிரிக்த ஸமஸ்த வஸ்து விலக்ஷணன்-
நிரவதிக ஞான ஆனந்த மயன் -த்ரிவித சேதன அசேதன ஸ்வரூப
ஸ்திதி ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகள் இவன் அதீனமே

சர்வம் கலு இதம் ப்ரஹ்மம் –சரீரம் அனைத்து சேதன அசேதனங்களும் ப்ரஹ்மதுக்கு –
ஐததாத்ம்யம்-என்றது ப்ரஹ்மமே அனைத்துக்கும் ஆத்மா
தத் தவம் அஸி
நீராய் நிலனாய் –சிவனாய் இத்யாதி
த்வம் யஜ்ஞ
ஜகத் சர்வம்
யாகம் வஷட்காரம் ஓங்காரம் ப்ரஹ்மமே-
ஜ்யோதீம்ஷி விஷ்ணு -ஸூஷ்ம சித் அசித் விசிஷ்ட ப்ரஹ்மம் –
போக்தா போக்யம் ப்ரேரிதா –

சோகாமயாத–என்று தொடங்கி–அபவத் வரை உள்ள உபநிஷத் வாக்கியம்
ஆனந்தமயமான அப்பரமாத்மா -தேவாதி -பலவாக கடவேன்-என்று சங்கல்பித்து -ஸ்ருஷ்டித்து புகுந்து
சத்தாகவும் த்யத்தாகவும் -சேதன அசேதனங்களாக மாறிற்று
அசேதன பதார்த்தம் ஜாதி குண கிரியைகளுக்கு இருப்பிடமாகையாலே நிருக்தம் -என்றும் சொல்லப்படும்
சேதன பதார்த்தம் இயல்பாகவே ஜாதி குண கிரியைகளுக்கு இருப்பிடம் இல்லாததால் அநிருக்தன் -எனப்படுகிறான்
சேதனன் அசேதன பதார்த்தங்களை ஆதாரமாக தாங்குவதால்-நிலையநம் -என்றும்
தாங்கப் படுவதால் அசேதனம் -அநிலையநம் -எனப்படும்
விகாரம் அற்று இருப்பதால் சேதனம் சத்யம் எனப்படுகிறான் –
மாற்றம் அடைவதால் அசேதனம் -அந்ருதம் – எனப்படும்
அந்தர்யாமியாக புகுந்த பர ப்ரஹ்மம் சேதன அசேதன சொற்களால் சொல்லப்படுவான்
இப்படி சேதன அசேதன வடிவுகளை ஏற்ற போதும் அவற்றுடன் இரண்டற ஒன்றாகக் கலக்காததால்
பர ப்ரஹ்மம் சத்தியமாக விகாரம் அற்று இருக்கும் என்கிறது சுருதிகள்

147-ப்ரஹ்ம ப்ராப்திக்கு உபாயங்களின் சுருக்க விளக்கம் –
பக்தி ஒன்றே பகவத் பிராப்திக்கு உபாயம் -அந்த பக்தியை பர ப்ரஹ்ம யாதாம்ய ஞானம் பெற வேண்டுமே –
அந்த ஞானத்துடன் வர்ணாஸ்ரம தர்ம அனுஷ்டானங்களும் வேணும் –
மன சுத்தி அடைந்து -பக்தி ஆரம்ப விரோதிகள் கழிந்து -ப்ரீதி பிறந்து வளர்ந்து -ப்ரத்யக்ஷ சாமான காரம் அடைகிறோம்
ப்ரீதி உடன் கூடிய பக்தி தானே பிரபத்தி -ப்ரீதியும் ஞான விசேஷமே-
ஸூகமும் ப்ரீதியும் -உலகில் ஒரே பதார்த்தம் -அநு கூல ஞானமே ஸூகம் –
வைசேஷிகர் ஞானம் வேறே ஸூகம் வேறே என்பர் –
விஷயங்களை கிரஹிக்கும் ஞானம் மூன்று வகை -அநு கூல ஞானம் – இதன் காரணம் ஸூகம் –
பிரதி கூல ஞானம் -இதன் காரணம் துக்கம் -சில மத்யஸ்தமாயும் இருக்குமே –
புஷ்பம் சந்தனம் போன்ற ஞானத்தால் ஸூகமும் பாம்பு போன்றவற்றை ஞானத்தால் துக்கமும் –
மரத்துண்டு கல்துண்டு போன்றவற்றால் ஸூகம் துக்கம் இல்லாமல் மத்யஸ்தமாயும் இருக்குமே
இந்த ஞானம் இருப்பதால் ஸூகி துக்கி என்கிறோம் -ப்ரஹ்ம இதர விஷயங்கள் அல்ப அஸ்திர ஸூகம் தருபவை
ப்ரஹ்மமே ஆனந்தோ ப்ரஹ்மம் -என்றபடி ஸ்திரமாயும் அனந்தமாயும் இருக்கும்

ரஸோ வை ச ரசம் ஹி ஏவாயம் லப்த்வா ஆனந்தீ பவதி –என்று ப்ரஹ்மமே ரசவடிவம் -ஆனந்த வடிவம் –
ப்ரஹ்மத்தை அடைந்த உபாசகன் ஸூகி ஆகிறான் –
பிராகிருத பதார்த்தங்கள் ஜடம் -தாம் அநு கூலமாய் இருப்பதை அவை புலப்படுத்திக் கொள்ள முடியாதே –
ப்ரஹ்மம் அநு கூலமாய் தொற்றுவதும் செய்து தானும் அனுகூலமாய் இருப்பதை சாஷாத்காரிக்க முடியுமே
எல்லையில்லா உயர்வு -அகில ஹேய பிரத்ய நீகம் -ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகம் -உபய விபூதி நாதத்வம் -அறிந்து
நமது சேஷத்வமும் அறிந்து -அனுபவ ஜெனித அளவற்ற ப்ரீதி உண்டாகும் -ப்ரீதி காரித கைங்கர்யம் பன்ன மேலும் தூண்டுவிக்கும்
பரதந்த்ர தாசனாக அவனது முக உல்லாசத்துக்காகவே சர்வ தேச சர்வ கால சர்வ அவஸ்தித கைங்கர்யங்களை
செய்து கொண்டே பிரசன்னனாக வாழ்வோம் –

148–தாஸத்வம் -சேஷத்வம் -பகவத் வசப்பட்டு இருந்து – சேஷத்வமே ஸூகம்-
சர்வம் பரவசம் துக்கம் சர்வம் ஆத்மவசம் ஸூகம் ஏதத் வித்யாத் சமாஸேந லக்ஷணம் ஸூக துக்கயோ -மனு ஸ்ம்ருதி –
சேவா ஸ்வ வ்ருத்தி ஆகியாதா -நாய் தொழில் என்றும் -தேஹாத்ம அபிமானம் உள்ளவர்களே சொல்லுவது –
ஸ்வாமி பிரத்யக்ஷம் இல்லாததால் சரீரமே ஆத்மா என்றும் ஸ்வ தந்திரம் என்றும் நினைப்பார்கள்
ஆத்ம அபிமானத்துக்கு ஏற்ப ஸூக துக்கங்கள் சரீரத்துக்கு ஏற்ப மனுஷ்ய தேவ ஜங்கமங்களுக்கு மாறுமே
ஒரே விஷயம் ஒருவனுக்கு ஸூகமாகவும் வேறே ஒருவனுக்கு துக்கமாகவும் இருப்பதைக் காணலாமே
ஸ்வ தந்த்ர எண்ணமோ பர தந்த்ர எண்ணமோ ஸூக துக்க காரணம் இல்லை -அபிமானம் இதற்குக் காரணம்
ஜீவ ஸ்வரூபம் சாஸ்திரங்கள் மூலம் அறிந்து விலக்ஷணம் -சரீரத்தில் நின்றும் வேறுபட்டது
ஞானமயன் ஆனந்தமயன் அமலன் -ஆத்மஸ்வரூபம் அறிந்து -பதிம் விஸ்வஸ்ய-ஸ்வாமி -சேஷி சேஷத்வம் அறிய வேண்டும்
விபரீத ஞானம் -ஸ்வ தந்த்ர எண்ணம் கர்மத்தால் தோன்றும்

பதார்த்தங்கள் அனுகூலமாகவும் பிரதிகூலமாகவும் சுக துக்க ரூபமாகவும் தோன்றுவதும் கர்மம் அடியாகவே –
ஆகவே அல்பம் அஸ்திரம் இவையே –
கர்மம் அழிந்த பின்பே இவற்றின் ஸூயா ஸ்வரூபம் அறிந்து ஸ்திர நிரதிசய ஸூக ரூபமான பகவத் ஸ்வரூபம் அறிகிறோம்
கம் ப்ரஹ்ம கம் ப்ரஹ்ம ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம சத்யம் ஞானம் அநந்தம் ப்ரஹ்ம -சுருதி
நரக ஸ்வர்க்க சம்ஜ்ஜேவை புண்ய பாபே த்விஜோத்தம -வஸ்து ஏகமேவ துக்காய ஸுகாய ஈர்ஷ்யாகமாயச கோபாயச யாத
தஸ்மாத் வஸ்து வஸ்த்வாத்ம கம்யத–ஸ்ரீ விஷ்ணு புராண ஸ்லோகம்
ஒருவருக்கு ஒரு வஸ்து சுகம் -வேறே ஒருவருக்கு துக்கம் -மூன்றாமவருக்கு பொறாமை நாலாமவர்க்கு கோபம் –
இவ்வாறு வியவஸ்தை இல்லாமல்
ததேவ ப்ரீதயே பூத்வா புநஸ் துக்காய ஜாயதே -தஸ்மாத் துக்காத்மகம் நாஸ்தி ந ச கிஞ்சித் சுகாத்மகம் –
சஹி ஆஸ்ரமை சதா உபாஸ்ய சமஸ்தை ஏக ஏவச-என்று சர்வராலும் சேவிக்கத்தக்கவன் அவனே என்றும்

ஸ்ரீ கீதையிலும் -மாம்சய அவ்யபிசாரேண பக்தி யோகேந சேவதே -என்றும்
ச குணான் சம தீத்ய ஏதான் ப்ரஹ்ம பூயாய கல்பதே-என்றும் சொல்லப்பட்ட
பக்தி ரூபையான சேவை தானே -வேதன சப்த ஞான சப்தங்களாலே
ப்ரஹ்ம வித் ஆப்நோதி பரம் தமேவம் வித்வான் அம்ருத இஹ பவதி ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி -என்று
ஞான சப்தத்தாலும் பக்தியே சொல்லப்பட்டது
ய மேவைஷ வ்ருணுதே -என்று அவன் வரிப்பதும் பக்தனையே –
ப்ரியோஹி ஞானிந அத்யர்த்தம் அஹம் ச ச மம ப்ரிய–
ப்ரஹ்ம ஞானமே அவனை அடைய சாதனமாகும்
ஸ்ரீ கிருஷ்ண த்வைபாயனரும் மோக்ஷ தர்மத்தில் –
ந சந்த்ருஸே திஷ்டதி ரூபமஸ்ய ந சஷுஷா பஸ்யதி கச்ச ந ஏநம் -பக்த்யா த்ருத்யா ச ஸமாஹிதாத்மா
ஞான ஸ்வரூபம் பரிபஸ்ய தீஹ–என்று
சாந்தி நிலை அடைந்த பக்தனே பகவத் சாஷாத்காரம் அடைகிறான் –
பக்த்யா ச த்ருத்யா ச ஸமாஹிதாத்மா -ஸ்லோகத்திலும்
த்ருத்யா ஸமாஹிதாத்மா பக்த்யா பஸ்யதி -என்று அன்வயித்து
பக்த்யா து அனன்யயா சக்ய -என்று பக்தி ஒன்றாலேயே சாஷாத்காரம் –

ந சந்த்ருஸே திஷ்டதி ரூபமஸ்ய ந சஷுஷா பஸ்யதி கச்ச நைநம் ஹ்ருதா மநீஷா மனசா அபிக் லுப்த
ய ஏதத் விது அம்ருதா தே பவந்தி -உபநிஷத்
இதற்கு வியாக்யானமே வியாசர் – ஹ்ருதா பதத்துக்கு பக்த்யா பதம் அங்கு
மநீஷா மனசா-சாந்தி தாந்திகளுடன் கூடிய மனம் என்றவாறு
பக்தி ஞான விசேஷம் – என்றவாறு —

———–

சார அசார விவேகஞ்ஞா கரியாம்சஸ் விமத்சரா
பிராமண தந்த்ரா சந்தீதி க்ருதஸ் வேதார்த்த ஸங்க்ரஹ

நான்கு காரணங்கள் -இந்த கிரந்தம் இயற்றக் காரணம் –
1-சார அசார விவேகஞ்ஞா
எது சாரம் -பிரமாணங்களுக்கு பொருந்துவது -தர்க்கத்துக்கு உதவுவது -இவ்வாராய்ச்சியே விவேக ஞானம் –
இந்த விவேக ஞானம் உள்ளவர் பலர் உண்டே -இது முதல் காரணம்
2-கரியாம்சஸ்
இது பல வழிகளில் -பலரிடம் -பலகால் -பல ஸாஸ்த்ர கருத்துக்களை கேட்டுத் தெரிந்தவரைச் சொல்லும்
முரண்பட்ட ஸாஸ்த்ர அர்த்த ப்ராபல்ய துர்பல்யங்களை அறிய வேண்டுமே –
முதலாவதான சார அசார விவேகத்துக்கு சஹகாரி இது
3-விமத்சரா
இத்தை சொன்னவர் உறவுக் காரரா ஊர் காரரா நண்பரா முன்னாள் உதவினவரா என்று எல்லாம் பாராமல் –
பொறாமை அற்றவர் உளர் -நம் கருத்தை ஏற்பர் என்று காட்டி அருளுகிறார்
4-பிராமண தந்த்ரா சந்தீதி க்ருதஸ்
எவர் எல்லா சமயங்களிலும் பிரமாணங்களை அடிப்படையாகவே கொண்டு நிர்ணயம் செய்கிறார்களோ அப்படி
தமக்கு விரோதமாக இருந்தாலும் அதற்காக கலங்குவது இல்லையோ அவரே பிராமண பரதந்த்ரர் ஆவார் –
இப்படிப்பட்டவர் இந்த கிரந்தத்தை ஏற்றுக் கொள்வார்கள் –
இப்படி இல்லாதவர் ஏற்கா விட்டாலும் அது குறை இல்லை என்று அருளிச் செய்து நிகமிக்கிறார்

——————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ சுருதி பிரகாசிகாச்சார்யார் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: