Archive for November, 2018

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-10-1–

November 27, 2018

நான்காம் பத்து -பத்தாம் திருவாய் மொழி -ஒன்றும் தேவும் -பிரவேசம்

ஒரு நிலத்திலே ஒரு கூறு உவர்ந்து கிடக்க மற்றைக் கூறு விளைவதும் அறுப்பதுமாய் இருக்குமாறு போலே,
நித்ய விபூதியும் நித்ய ஸூரிகளும் பகவத் அனுபவமே பொழுது போக்காகச், சொல்லா நிற்க,
ம்சாரம் ஆகிற பாலை நிலத்தில் உள்ளார் சப்தாதி விஷயங்களில் ப்ரவணராய்
இவற்றினுடைய லாபாலாபங்களே பேறும் இழவுமாய்ப் பகவைத்த விமுகராய் – கிலேசப்படுகிற படியை அனுசந்தித்து
தேவர் உள்ளீராய் இருக்க, இவர்கள் இப்படி நோவுபட விட்டிருக்கை போருமோ?’
இவர்களையும் திருத்தி நல்வழி போக்கவேண்டும்.’ என்று அவன் திருவடிகளிலே சரணம் புக,

அவன் இவரை நோக்கி, ‘நம் குறை யன்று காணும்; இவர்கள் அசித்தாய் நாம் நினைத்தபடி
காரியம் கொள்ளுகிறோம் அல்லோமே?
சேதனரான பின்பு இவர்கள் பக்கலிலேயும் ருசி உண்டாக வேணும் காணும்
அபுநாவ்ருத்தி லக்ஷண மோக்ஷத்தைப் பெறும் போது–

(ருசி முன்னாகப் போகாமையாலே வைதிக புத்திரர்கள் மீண்டார்களே யன்றோ? என்றபடி.
தாளாற் சகங் கொண்ட தாரரங் கா!பண்டு சாந்திபன் சொல்
கேளாக் கடல் புக்க சேயினை மீட்டதுங் கேதமுடன்
மாளாப் பதம் புக்க மைந்தாரை மீட்டதும் மாறலவே
மீளாப் பதம் புக்க மைந்தரை நீயன்று மீட்டதற்கே?’–திருவரங்கத்துமாலை.)

நாமும் உம்மைப் போன்று ஆவன எல்லாம் செய்து பார்த்தோம்;
முடியாமையாலே கண்ண நீரோடே காணும் கை வாங்கினோம்,’ என்ன,
இவர்களுக்கும் ருசி இல்லையே யானாலும் பேற்றுக்கு வேண்டுவது இச்சை மாத்திரமே யாயிற்று; ஆன பின்பு,
இந்த இச்சையையும் தேவரீரே பிறப்பித்துக் கொள்ளுமித்தனை அன்றோ?’ என்று
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், துரியோதனாதியர்களை அழியச்செய்து, வெற்றி கொண்டு நிற்கச் செய்தே,
துரியோதனாதியர்கள் பக்கல் உண்டான பக்ஷபாதத்தாலே உதங்கன் வந்து,
உனக்கு பிராப்தி ஒத்திருக்க, பாண்டவர்களிடத்தில் பக்ஷபதித்து துரியோதனாதியர்களை அழியச் செய்தாயே?’ என்ன,
அவர்களை ஆந்தனையும் பொருந்த விட்டுப் பார்த்தோம்;
சர்வ நியாந்தாவான நீ பின்பு அவர்களுக்கு இசைவைப் பிறப்பித்துப் பொருந்த விட்டுக் கொள்ளாது விட்டது என்?’ என்று
அவன் நிர்ப்பந்தித்தால் போலே, இவரும் நிர்ப்பந்திக்க,

சேதநரான பின்பு ருசி முன்பாகச் செய்ய வேண்டும் என்று இருந்தோம் இத்தனை காணும்;
அது கிடக்க, உமக்குக் குறை இல்லையே- உம்மைக் கொடு போய் வைக்கப் புகுகிற தேசத்தைப் பாரீர்,’ என்று
பரமபதத்தைக் காட்டிக் கொடுக்க-
(ஒண் தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலாநிற்பக், கண்ட சதிர்
கண்டொழிந்தேன்’ என்ற பாசுரத்தைத் திருவுள்ளம்பற்றி )
கண்டு கிருதார்த்தரானார் கீழில் திருவாய்மொழியிலே.

பின்னையும் தம் செல்லாமையாலே, சர்வேஸ்வரன் கைவிட்ட சம்சாரத்தையும் திருத்தப் பார்க்கிறார்.
(அருள் கொண்டாயிரம் இன்தமிழ் பாடினான், அருள்கண்டீர் இவ்வுலகினில் மிக்கதே,’ என்றும், ‘
நின் கண் வேட்கை எழுவிப்பனே’ என்றும் சொல்லுகையாலே ‘தம் செல்லாமையாலே’ என்கிறார். ‘
ஈஸ்வரன் கைவிட்டிருக்க, இவர் திருத்தினால் திருந்துவர்களோ?’ என்னில்,
உபரிசரவசுவினுடைய உபதேச சுத்தியாலே பாதாளத்தையடைந்தவர்கள் திருந்தினால் போன்று,
மஹா பாகவதரான இவருடைய கடாக்ஷ விசேஷத்தாலும் உபதேச சுத்தியாலும் திருந்துவார்கள் -என்க.)

சம்சாரத்தை அடி அறுக்க வேணும் என்று பார்த்து சம்சார பீஜம் இதர தேவதைகள் பக்கல் பிராவண்யமும்
பகவத் பரத்வ ஞானம் இல்லாமையுமாய் இருந்தது -அதுக்கு உறுப்பாக பகவத் பரத்வ ஞானத்தை உபதேசிக்கிறார்

எம்பார், ‘சிலர் எல்லா வேத சாஸ்திரங்களும் கைவரப் பெற்று வைத்து,
பர தத்துவம் இன்னது’ என்று அறுதி யிடமாட்டாதே, ‘சேம்புக்குக் கூராச் சிற்றரிவாள் உண்டோ?
நமக்கு உபாஸ்யர் -வணங்கத் தகுந்தவர் -அல்லாதார் உளரோ?’ என்று கண்ட இடம் எங்கும் புக்குத்
தலை சாய்த்துத் தடுமாறி நிற்க,
எம்பெருமானார் தரிசனத்தில் -ஸ்த்ரீ பிராயரும் -எத்தனையேனும் கல்வி இல்லாத பெண்களும்
மற்றைத் தெய்வங்களை அடுப்பிடு கல்லைப் போன்று நினைத்திருக்கிறது,
இந்த ‘ஒன்றுந் தேவும்’ என்ற திருவாய்மொழி உண்டாகையினாலே அன்றோ? என்று அருளிச் செய்வர்;
த்ருணீ க்ருத விரிஞ்சாதி — எம்பெருமானாருடைய திருவடித் தாமரைகளை அடைந்தவர்கள் பிரமன் முதலாயினாருடைய
குறைவற்ற செல்வத்தைத் துரும்புக்குச் சமமாக நினைப்பார்கள்,’ என்னக் கடவது அன்றோ?

கார்த்த வீரியார்ஜூனன் என்பான் ஒருவன் தான் ராஜ்ய பரிபாலனம் செய்கிற காலத்தில்
யாரேனும் ஒருவர் பாப சிந்தனை பண்ணினார் உளராகில் அவர்கள் முன்னே கையும் வில்லுமாய் நின்று
அவற்றைத் தவிர்த்துப் போந்தான் என்றால், இது பொருந்தக் கூடியதே,’ என்று இருப்பர்கள்;
ஒரு ஷூத்ர மனிதனுக்கு ‘இது கூடும்’ என்று இருக்கிறவர்கள்,
சர்வ சத்தியாய் சர்வாந்தர்யாமியாய் இருக்கிற சர்வேஸ்வரன் இப்படிப் பரந்து நின்று நோக்கும்,’ என்றால்,
மக்கள், ‘இது பொருத்தம் அற்றது’ என்று இருப்பர்கள்.
ஜாதி, பொருள்கள் தோறும்-பரிஸமாப்ய வர்த்திக்கும் – நிறைந்து தங்கியிருக்கும்’ என்றால்,
அசித் பதார்த்தத்திற்கு இது கூடும்’ என்று இருப்பர்கள்;
பரம சேதநனாய் இருப்பான் ஒருவன் பரிஸமாப்ய வர்த்திக்கும் -பரந்து நிறைந்து தங்கியிருப்பான் என்றால்,
இது கூடாது’ என்று-சம்சயியா – ஐயப்படா நிற்பார்கள்.

முதல் திருவாய்மொழியிலே,-ஸ்வ – தம்முடைய அனுபவத்திற்கு உறுப்பாக,
அவன் காட்டிக்கொடுத்த பரத்வத்தை அநுசந்தித்து, அது தன்னை ‘உளன் சுடர்மிகு சுருதியுள்’ என்று
ஸ்ருதிச் சாயையாலே உபபாதித்தார் -விரித்து அருளிச்செய்தார்,
ஸ்வ அனுபவம் தான் பிறர்க்கு உறுப்பாய் இருக்கையாலே, சேதனராகில் இவ்வளவு அமையுமே அன்றோ?’ என்று பார்த்து.
பின்னர் இதிகாச புராணக் கூற்றுகளாலே-ப்ரக்ரியையாலே – பரத்வத்தை அருளிச்செய்தார், ‘திண்ணன் வீடு’ என்ற திருவாய்மொழியில்.
அதிலும் அவர்கள் திருந்தாமையாலே, ‘அவர்கள் தம்மையே உத்தேசித்தே பகவானுடைய பரத்வத்தை
உபபாதிப்போம் – விளக்கி விரித்துப் பேசுவோம்’ என்று பார்த்து, அதற்கு உறுப்பாக,
இதர -மற்றைத் தேவர்கள் பக்கல் உண்டான பரத்வ சங்கையை அறுத்துக்கொண்டு,
பகவானுடைய பரத்வத்தை உபபாதிக்கிறார் -விளக்கி விரித்துப் பேசுகிறார் இத் திருவாய்மொழியில்.

அன்றிக்கே, முதல் திருவாய்மொழியிலே பரத்வத்திலே பரத்வத்தை அருளிச்செய்தார்;
அது சம்சாரிகளுக்கு எட்டாநிலமாய் இருந்தது.
அதற்காக, அவதாரத்திலே _
பரத்வத்தை அருளிச்செய்தார், ‘திண்ணன் வீடு’ என்ற திருவாய்மொழியில்.
அதுவும்-தத் பிராயமாய் – பரத்வத்திலே பரத்வத்தை ஒத்ததாய்ப் -பிற்பாடர்க்கு எட்டிற்று இல்லை.
இரண்டும் தேசத்தாலும் காலத்தாலும் -விப்ரக்ருஷ்டமாய் -கை கழிந்தன.
அக் குறைகள் ஒன்றும் இன்றிக்கே, பின்னானார் வணங்குஞ்சோதி’ என்கிறபடியே,
பிற்பாடர்க்கும் இழக்க வேண்டாத அர்ச்சாவதாரத்திலே பரத்வத்தை அருளிச் செய்கிறார்
இத் திருவாய்மொழியில் என்னுதல்.

இனி, ‘இவர் திருத்தப் பார்த்த வழிதான் யாது?’ என்னில்,
எல்லாரும் ஓக்க -ஒரு சேர விரும்புவது ஸூகங்கள் உண்டாகவும், துக்கங்கள் இன்றிக்கே ஒழியவுமாய்-
அபேக்ஷிதமாய் இருக்கச் செய்தே, -அபேக்ஷித்த -விரும்பிய சமயத்தில்-அபிமதமான – விரும்பப்பட்ட ஸூகம் வரக் காணாமையாலும்,-
அநபிமதமான – விருப்பம் இல்லாத துக்கம் வரக் காண்கையாலும்
இவற்றை எல்லாம் நியமிக்கின்றவனாய் நின்று -அனுபவிப்பிக்கிறவன் -ஒருவன் உளன்,’ என்று கொள்ள வேண்டி இருந்தது. அது என்?
ஸூக துக்கங்களுக்குக் காரணமான புண்ணிய பாவங்கள் அனுபவிப்பிக்கின்றன என்று கொண்டாலோ?’ என்னில்,
அந்நல்வினை தீவினைகளினுடைய-ஸ்வரூபத்தை – தன்மையை ஆராய்ந்தவாறே,
அவை, அசேதனமாய் -அறிவு அற்றனவாய் இருப்பன சில கிரியா விசேஷங்கள் ஆகையாலே, அப்போதே நசிப்பனவாம்;
இனி ஒரு தாரு நிர்மாணத்தில் – மரத்தைச் செப்பன் இடுங்காலம் வந்தால், கர்த்தாவை ஒழிய வாய்ச்சி முதலானவைகட்கு
ஒரு வியாபாரம் – செயல் கூடாதது போன்று, அந்தக் கிரியைகளுக்கும் ஒரு சேதனனை ஒழியப் பலத்தைக் கொடுக்கும் ஆற்றல் –
பிரதான சக்தி -கூடாமையாலே ஒரு சேதனனைக் கொள்ள வேண்டி வரும்;
இனி, ‘அபூர்வம்’ என்று ஒன்றைக் கற்பித்து ‘அது அதிருஷ்ட ரூபேண நின்று பலத்தைக் கொடுக்கிறது’ என்பதனைக் காட்டிலும்,
ஒரு பரம சேதநன் நெஞ்சிலே பட்டு அவனுடைய நிக்ரஹ -தண்டனை உருவத்தாலும் -அனுக்ரஹ -திருவருள் உருவத்தாலும்
இவை பலிக்கின்றன,’ என்று கூறுதல் நன்றே அன்றோ?
இனி, ‘அந்தப் பரம சேதநன் ஆகிறான் யார்?
அவனுடைய ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்கள் இருக்கும்படி எங்ஙனே?
அவனுடைய சேஷ்டிதங்கள் -செயல்கள் இருக்கும்படி எங்ஙனே?’ என்னில்,
அவற்றைப் பிரமாணம் கொண்டு அறியவேண்டும்.
அவற்றுள், பிரத்யக்ஷம் முதலான பிரமாணங்கள்-அதீந்திரியார்த்தத்தில் – இந்திரியத்தாலே காண முடியாத பொருளைக்
காண்பதற்குப் பயன்படாமையாலே அவை பிரமாணம் ஆகமாட்டா;
இனி, ‘ஆகமம் முதலானவைகள் பிரமாணம் ஆனாலோ?’ என்னில், புருஷனுடைய புத்தியால் வருகின்ற
விப்ரலம்பாதி -வஞ்சகம் முதலான தோஷங்கள் அவற்றிற்கு உள ஆகையாலே, அவையும் பிரமாணம் ஆகமாட்டா;
இனி, சதுர்த்தச வித்யா ஸ்தான -பதினான்கு வகைப்பட்ட வித்யைகளுள் முக்கியமானதாய்,
நித்யமாய், அபவ்ருஷேயம் -புருஷனாலே செய்யப்படாதது ஆகையாலே-விப்ரலம்பாதி – வஞ்சகம் முதலான தோஷங்கள் இல்லாததாய்,
சாத்விக புராணங்களாலே -உப ப்ரும் ஹிதமான விரித்துரைக்கப்படுகின்ற வேதம் பிரமாணம் ஆக வேண்டும்.

(பிரத்யக்ஷம், அநுமானம், உபமானம், ஆகமம், அர்த்தாபத்தி, அபாவம், சம்பவம், ஐதிஹ்யம் எனப் பிரமாணங்கள் எட்டு வகைப்படும்.
அவற்றுள், மநுவினாலே அங்கீகரிக்கப்பட்ட பிரமாணங்கள் மூன்று; அவை, பிரத்தியக்ஷம், அநுமானம், ஆகமம் என்பனவாம்.
ஆகமம் முதலானவைகள்’ என்றது, பாசுபத சாங்கிய யோகங்களைக் குறித்தபடி.
விப்ரலம்பாதி -‘வஞ்சகம் முதலான தோஷங்கள்’ என்றது, பிரமம், பிரமாதம், அசக்தி -இவைகளை-
பதினான்கு வகைப்பட்ட வித்யைகள்’ என்றது, ருக்கு, யஜுர் , சாமம், அதர்வணம் என்னும் வேதங்களையும்;
சிக்ஷை, வியாகரணம், கல்ப சூத்திரம், நிருத்தம், ஜோதிஷம், சந்தோவிசிதி என்னும் ஆறு அங்கங்களையும்;
நியாயம், மீமாம்சை, புராணம், தர்ம சாஸ்ரம் என்னும் உபாங்கங்கள் நான்கனையுமாம்.
வேதார்த்தத்தை நிர்ணயம் செய்வதற்கு உப ப்ருஹ்மணங்கள் வேண்டுமோ?’ எனின், வேதார்த்தத்தை அறுதியிடுவதற்கு,
சர்வ சாகைகளிலும் சர்வ வேதாந்த வாக்கியங்களிலும் நிறைந்த அறிவு படைத்திருத்தல் வேண்டும்; அத்தகைய ஞானம் படைத்தவர்கள்
மஹரிஷிகளேயாவர்; ஆதலால், ‘
இதிஹாச புராணாப்யாம் வேதம் ஸம் உப பிரும்ஹயேத்’, ‘பிபேதி அல்ப ஸ்ருதாத் வேதோ மாமயம் பிரதரிஷ்யதி’ என்கிறபடியே,
மஹருஷிகள் வசனங்களாகிய உப ப்ருஹ்மணங்கள் வேண்டும்.
வேதார்த்தம் அறுதியிடுவது ஸ்மிருதி இதிகாச புராணங்களாலே’ என்பது,ஸ்ரீ வசன பூஷணம்))

சாத்விக புராணங்கள்’ என்று விசேஷித்துக் கூறுவதற்குக் கருத்து என்?’ என்னில்,
புராண கர்த்தாக்கள் எல்லாரும் பிரமன் பக்கலிலே சென்று இவ்விரண்டு காதைகளைக் கேட்டுப் போந்து
தாங்கள் தாங்கள் புராணங்கள் செய்தார்கள்; அந்தப் பிரமனும் –
யோ ப்ராஹ்மணம் விததாதி பூர்வம் யோவை வேதாம்ச்ச ப்ரஹினோதி தஸ்மை ‘ஸ்ரீமந் நாராயணர் உலகங்களைப் படைப்பதற்கு
முன்னே பிரமனைப் படைத்தார்; அந்த நாராயணர் அந்தப் பிரமனுக்கு வேதங்களையும் உபதேசித்தார்,’ என்கிறபடியே,
சர்வேஸ்வரனாலே படைக்கப்பட்டவனாய் அவனாலே-லப்த ஞானனாய் – ஞானத்தை யடைந்தவனுமாய் இருக்கச் செய்தேயும்,
ப்ருஷ்ட புரோவாச பகவா நப்ஜ யோநி பிதா மஹ- முனி புங்கவர்களான தக்ஷர் முதலானவர்களாலே கேட்கப்பட்டவரும்
முக்காலங்களையும் உணர்ந்தவரும் தாமரை மலரில் உதித்தவருமான பிரமாவானவர்,
உள்ளவாறு சொல்லுகிறேன், என்று சொன்னார்,’ என்கிறபடியே, முனிவர்களைப் பார்த்து உபதேசிக்கிற விடத்திலே,
நான் குணத்ரய வசனாய் -முக் குணங்களுக்கும் வசப்பட்டவனாய் இருப்பேன்;
தமோ குணம் உத்ரிக்தமான -மேலிட்ட போதும் ரஜோ குணம்-உத்ரிக்தமான- மேலிட்டபோதும் சொன்னவற்றைப் பொகட்டு,
சத்வ குணம்-உத்ரிக்தமான மேலிட்ட சமயத்தில் சொன்னவற்றை ஸ்வீகரியுங்கோள்- எடுத்துக் கொள்ளுங்கோள்,’ என்றானே அன்றோ?

இனி, அக்னேஸ் சிவஸ்ய மாஹாத்ம்யம் தாமசேஷூ ப்ரகீர்த்யதே-ராஜ சேஷு ச மாஹாத்ம்யம் அதிகம் ப்ரஹ்மணோ விது
சாத்விகேஷ் வத கல்பேஷூ மாஹாத்ம்யம் அதிகம் ஹரே — ‘தாமச கல்பங்களிலே அக்நி சிவன் இவர்களுடைய மாஹாத்மியமானது
பரக்கச் சொல்லப்படுகிறது; ராஜச கல்பங்களிலே பிரமனுடைய மாஹாத்மியம் அதிகமாகச் சொல்லப்படுவதை அறிகிறார்கள்;
சாத்விக கல்பங்களிலே விஷ்ணுவினுடைய மாஹாத்மியம் அதிகமாகச் சொல்லப்படுகிறது’ என்னா நின்றதே அன்றோ?
ஆகையாலே, குண பேதங்களாலே புருஷ பேதங்களைக் கொண்டு அவ்வழியாலே புராண பேதம் கொள்ளலாய் இருந்தது.
ஆகையாலே, ‘சாத்விக புராணங்களாலே அறியப்படுகின்ற வேதம்’ என்று விசேஷித்துச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது.
ஆதலால், சாத்விக புராணங்களாலே -உப ப்ரும்ஹதமான- விரிக்கப்படுகின்ற வேதமே பிரமாணமாகக் கொள்ள வேண்டி இருந்தது,’ என்க.

வேதம் புருஷனாலே செய்யப்படாதது ஆகையாலே, முக் குணங்களால் வருகின்ற தோஷம் இல்லையே
அந்த வேதத்துக்கு மூன்று குணங்களால் வருகின்ற தோஷம் -குற்றம் இல்லையேயாகிலும்,-ச விபூதிகனான உபபாதித்திப் போந்தது ஆகையால்
த்ரை குண்ய விஷயா வேதா ‘ஸ்ரீ கீதை, 2 : 45. -‘மூன்று குணங்களையுமுடைய மக்களை விஷயமாக உடையன வேதங்கள்.’ என்கிறபடியே,
முக்குணங்களையும் உடையவர்களாய் இருக்கின்ற மக்களை விஷயமாகவுடையதாய் அவர்களுக்கு ஹிதம் -நலம் சொல்லப் போந்தது ஆகையாலே,
அவர்களுடைய குணங்கட்குத் தகுதியாக நலம் சொல்லுமது உண்டாய் இருக்கும்
வேதத்துக்கும்.இரு வகைப்பட்ட உலகங்களோடு அது அங்ஙனம் சொல்லிற்றேயாகிலும்,
யாவா நர்த்த உதபாநே சர்வ தஸ் சம்ப்லு தோதகே –தாவான் சர்வேஷு வேதேஷு ப்ராஹ்மணஸ்ய விஜாநத -எல்லா இடங்களிலும்
நிறைந்த தண்ணீரில் வேட்கையுடையவனுக்கு எவ்வளவு நீர் பிரயோஜனப்படுகிறதோ,
அறிந்த பிராமணனுக்கு எல்லா வேதங்களிலும் அவ்வளவே பிரயோஜனப்படுகின்றது,’ என்கிறபடியே,
ஆறு பெருகி ஓடாநின்றால், -தாபார்த்தனானவன் -நீர் வேட்கையால் வருந்தின ஒருவன் தன் விடாய் தீருகைக்கு வேண்டுவது
எடுத்துக் கொள்வானே அல்லது. ஆற்று நீரை அடங்கலும் வற்றுவிக்க வேண்டும் என்னும் நிர்ப்பந்தம் இல்லையேயன்றோ அவனுக்கு?
அப்படியே, முமுக்ஷூவானவன் இந்த வேதத்தில் தனக்குக் கொள்ள வேண்டியதான அம்சத்தை யன்றோ க்ரஹிப்பது -அறிய வேண்டுவது?
(இந்த உதரத் தெரிப்பு, த்ரைகுண்ய விஷயமானவற்றுக்குப் பிரகாசகம். வத்சலையான மாதா, பிள்ளை பேழ்கணியாமல்
மண் தின்ன விட்டுப் பிரதி ஒளஷதம் இடுமா போலே, எவ்வுயிர்க்கும் தாய் இருக்கும் வண்ணமான இவனும், ருசிக்கு
ஈடாகப் பந்தமும் பந்தம் அறுப்பதோர் மருந்தும் காட்டுமிறே,’ என்னும் ஆசார்ய ஹிருதயம்- 13, 14. சூ)

இனி,அந்த வேதந்தான் ‘பூர்வபாகம்’ என்றும், ‘உத்தரபாகம்’ என்றும்–இரண்டு வழியிலே பிரிவுண்ணக் கடவதாய்
அந்த வேதத்தில் கர்ம காண்டம் எனப்படுகிற பூர்வபாகமானது, ஆராதன வேஷத்தை சொல்லியும்
ஸ்வர்க்காதி புருஷார்த்தங்களையும் தத் சாதனாதிகளையும் சொல்லியும் அவற்றிலே பரக்க நின்று உபபாதிக்கும்-
இனி உத்தர பாகமானது சர்வேஸ்வரனுடைய ஸ்வரூப ரூப குணங்களைப் பரக்க நின்று உபபாதிக்கும்-

(ஆதௌ வேதா: பிரமாணம் ஸ்மிருதி: உபகுருதே ஸேதிஹாஸை: புராணை: நியாயை: ஸார்த்தம் த்வத் அர்ச்சாவிதிம்
உபரிபரிக்ஷீயதே பூர்வபாக: ஊர்த்வோபாக: த்வத் ஈகா குண விபவ பரிஜ்ஞாபநை: த்வத் பதாப்தௌ
வேத்யோ வேதைச் ச ஸர்வை: அஹம் இதி பகவந்! ஸ்வேந ச வியாச கர்த்த–என்பது ஸ்ரீரங்க ராஜஸ்தவம்-
பகவானே! வேதங்களானவை முதலிலே (வேறொரு பிராமணத்தைவிரும்பாமல் தாமாகவே) பிரமாணமாகின்றன; மநு முதலான
ஸ்மிருதிகளானவை, இதிகாசங்களோடு கூடின புராணங்களோடும் பூர்வ உத்தர மீமாம்சைகளோடுங்கூடி
(அந்த வேதங்களுக்குப் பொருள் விவரணம் செய்தலாகிற) உபகாரத்தைச் செய்கின்றன; (அந்த வேதத்தில்)
கர்ம காண்டம் எனப்படுகிற பூர்வபாகமானது, தேவரீருடைய திருவாராதன முறைமையைச் சொல்லும் வகையில் முடிகின்றது;
பிரம காண்டம் எனப்படுகின்ற உபநிடத பாகமானது, தேவரீருடைய செயல்கள் குணங்கள் விபூதிகள் ஆகிய இவற்றை
விளங்கத் தெரிவிப்பதனாலே தேவரீருடைய திருவடிகளைச் சேர்வதில் முடிகின்றது;
எல்லா வேதங்களாலும் அறியக்கூடியவன் நானே,’ என்று தேவரீர் அருளிச் செய்ததும் உண்டேயன்றோ-)

இனி, உபாஸ்ய வஸ்து -வணங்குவதற்குரிய பரம்பொருள் யாது?’ என்றால்,-
ஜெகஜ் ஜென்மாதி -உலகத்தைப் படைத்தல் முதலிய முத்தொழில்கட்கும் -காரணமாய் இருக்கும் பொருள் எதுவோ,
அதுவே, வணங்கத் தக்க பொருள் என்று காரண வாக்கியங்கள் ஒருங்க விட்டு வைத்தன. ‘எங்ஙனே?’ என்னில்,
யதோவா இமாநி பூதாநி ஜாயந்தே யேந ஜாதாநி ஜீவந்தி
யத்பிரயந்தி அபிஸம்விசந்தி தத் விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ தத் பிரஹ்ம’–தைத்திரீய. பிருகு. 1.-
(தத்விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ’ என்ற தொடர்மொழியை ‘ததேவ விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ’ என்று ஏவகாரத்தோடு கூட்டினால்,
அந்தப் பொருளையே தியானம் பண்ணுவாய்’ என்ற பொருள்)
எதனால் உண்டான பொருள்கள் பிழைத்திருக்கின்றனவோ, நாசத்தையடைந்து எதனிடத்தில் இலயப்படுகின்றனவோ,
அதனைத் தியானம் பண்ணுவாயாக; அதுதான் பரம்பொருள்,’ என்று கொண்டு,-
அல்லாத தத்துவங்களுக்கு – -மற்றைப் பொருள்கட்குத்–அ த்யேயதை- தியானம் பண்ணத் தகாததாகுகையை முன்னாக –
உலகத்திற்குக் காரணமாயுள்ள பொருளுக்குத் தியானம் பண்ணத் தகுந்ததாகுகையை விதித்துக் கொண்டு நின்றது;
காரணந்து த்யேயா -காரணப் பொருளே தியானம் செய்வதற்குரியது,’ என்னக் கடவதன்றோ?

ஸதேவ ஸோம்யே தமக்ர ஆஸீத் ஏகமேவ அத்விதீயம்- சாந்தோக்யம்.
தியானம் செய்தற்குரிய அந்தப் பொருளை, சோமபானம் செய்வதற்குரிய ஸ்வேத கேதுவே! இந்த உலகமானது
படைப்பதற்கு முன்னே ‘சத்’ என்று சொல்லக் கூடியதாய் இருந்தது,’ என்று ‘சத்’ என்ற சொல்லால் சொல்லி,
வேறு சாகைகளிலே நின்று,
ஆத்மா வா இதம் ஏக மேவ அக்ர ஆஸீத்’–ஐதரேயம்.
ஆத்ம சப்தத்தாலே சொல்லி, அந்த ஆத்ம சப்தமும் பலவிடங்களிலும் ஒட்டிக் கொள்ளலாயிருக்கையாலே,
பிரஹ்ம வா இதம் ஏகமேவ அக்ர ஆஸீத்’-வாஜஸநேயம்.
அநேக பொருள்களைக் கூறுமாகையாலே’ என்றது, ‘பிரஹ்மம் என்ற சொல்,
வேதம் முதலிய பொருள்களைக் காட்டுமாகையாலே’
ஏகோ ஹவை நாராயண ஆஸீத் நபிரஹ்மா நேஸாநோ நேமே த்யாவா பிருதிவீ ந நக்ஷத்ராணி’ மஹோபநிஷத் .என்றபடி.
நாராயணன் ஒருவனே இருந்தான்,’ என்று நாராயணன் என்ற சொல்லுக்கு உரிய பொருளாகச் சொல்லி நின்றது.

ஆனால் பின்னை ந சத் நச அசத் சிவ ஏவ கேவல:– ஸ்வேதாஸ்வதரம்.( ‘சத்’ என்றது, நாமரூபங்களோடு கூடின
சித்தினை. ‘அசத்’ என்றது, நாமரூபங்களோடு கூடின அசித்தினை. )
சம்பு : ஆகாச மத்யே த்யேய:– ஸ்வேதாஸ்வதரம்.-என்றும் ருத்ராதிகளுக்கு
காரணத்வமும் த்யேயதையும் விதியா நின்றதே – அவை செய்வது என் என்னில் –
உத்தேசியர்களாகச் சொல்லப்பட்டார்களே யாகிலும், சுத்தி குணத்தையுடையவன், சுகத்தைக் கொடுக்கிறவன் என்ற காரணங்களால்
அப்பெயர்களும் விசேஷ்யமான நாராயணன் என்ற பெயரால் சொல்லப்படுகிறவன் பக்கலிலே சென்று சேரும்.

( ‘நாராயணாத் பிரஹ்மா ஜாயதே நாராயணாத் ருத்ரோ ஜாயதே’, ‘த்ரயக்ஷ: சூல பாணி: புருஷோ ஜாயதே’ என்பனவற்றால் பிறப்பும்,
‘நபிரஹ்மாநே ஸாநோ’ என்றதனால் அழிவும், சிவனுக்குச் சொல்லுகையாலே ‘சிவ ஏவ கேவலம்’ என்ற காரணத்துவம் கூடாது.
‘சதபதத்திலே அஷ்டமூர்த்திப் பிராஹ்மணத்திலே, ‘பூதாநாம்பதி: ஸம்வத்ஸர உஷஸி’ என்பது முதலாகத் தொடங்கப்படும் வாக்கியங்களால்,
நான்முகனால் படைக்கப்படுதலும், பாவங்கள் நீக்கப்படுதலும், பெயர் வைக்கப்படுதலும் முதலாயின சிவனுக்குச் சொல்லப்படுதலால்,
தியானிக்கப்படுதலும் கூடாது,’ என்றபடி. ‘ஆயின், ‘பிரஹ்ம விஷ்ணு ருத்ர இந்த்ரா: தே ஸர்வே ஸம்பிரஸூயந்தே’ என்பதனால்,
விஷ்ணுவுக்கும் பிறப்புச் சொல்லப்படுகிறதே?’ எனின், அது, அநுவாத ரூபமாகையாலே, ‘அஜாயமாந:’ முதலிய விதி வாக்கியங்களுக்குத்
தகுதியாக, கர்மங்கட்குக் கட்டுப்படாதவனாயும் கர்ம பலன்களை அநுபவிக்காதவனாயும் தன் இச்சையாலே அவதரிக்கின்ற
சர்வேசுவரனுடைய அவதாரங்களைக் குறிக்கின்றது. ‘தஸ்யதீரா: என்பது முதலான சுலோகங்கள் இங்கே அநுசந்தேயங்கள்.
சிவன் முதலியோர்கட்கு இத்தகைய விதி வாக்கியங்கள் இல்லாமையாலே, பிறப்பு, கர்மங்காரணமாய் வந்தது என்றே கோடல் வேண்டும்,’ )

சம்பு சிவன் முதலிய பெயர்களை நாராயணன் என்ற பெயரால் சொல்லப்படுகின்றவனுக்கு விசேஷணமாக்கிக் கூறியது போன்று,
நாராயணன் என்ற இந்தப் பெயரையும், சம்பு சிவன் முதலிய பெயர்களால் சொல்லப்படுகின்றவனுக்கு
விசேஷணமாக்கிக் கூறினாலோ?’ என்னில், சுத்தி குணத்தை உடையவன், சுகத்தைக் கொடுக்கிறவன் என்ற காரணங்களால்
அவற்றை இங்கே சேர்க்கலாம்; நாராயணன் என்னும் பெயர், காரண இடு குறிப் பெயராகையாலே,
வேறு பொருள்கட்குச் சேர்க்க ஒண்ணாது.

(ஆயின், சிவன், சம்பு முதலிய பெயர்களும் காரண இடுகுறிப்பெயர்களேயன்றோ?’ எனின்,
அவை, சாதாரண காரண இடுகுறிப் பெயர்கள்; இது, அசாதாரண காரண இடுகுறிப் பெயர்,’ என்க.
இதனை, ‘அத்யந்த யோகரூடி’ என்பர்.‘மோ, பங்கஜம்’ என்னும் பெயர்களைப் போன்று கொள்க.)

சிலர்க்கே உரியனவாய் அவர்கட்கே முடிவு செய்யப்பட்டனவாய் உள்ள பெயர்களை வேறு ஒருவர் பக்கலிலே
கொடுபோய்ச் சேர்க்கும்படி எங்ஙனே?’ என்னில்,
இந்திரன், பிராணன், ஆகாசம் என்னும் இப் பெயர்கள், அவ்வப் பொருள்கள் அளவில் முடிந்து நில்லாது,
அவற்றிற்கு உரிய நேர்ப் பொருள்களில் சென்று முடிந்து நிற்கின்றன அல்லவோ?’ ‘யாங்ஙனம்?’ எனின்,
இந்திரன் என்றால், இப் பெயர் உண்டாக்கப்பட்ட இந்த இந்திரனைக் காட்டுதலோடு அமையாது,
சர்வேஸ்வரன் பக்கலிலே சென்று முடிவு பெறுதலைப் போலவும்,
பிராணன் என்னும் பெயர், ஐவகைப்பட்ட பிராணன்களில் ஒன்றனைக் காட்டுதலோடு அமையாது,
பிராணனாய் இருக்கின்ற சர்வேஸ்வரன் பக்கலிலே சென்று முடிவுறுதலைப் போலவும்,
ஆகாசம் என்னும் பெயர், ஐம்பெரும்பூதங்களில் ஒன்றான ஆகாசத்தைக் காட்டுதலோடு அமையாது,
அவனளவும் காட்டுகிறாப்போலேயும்,
சம்பு சிவன் முதலிய பெயர்களும், சர்வேஸ்வரன் பக்கலிலே சென்று முடிந்தல்லது நில்லா,’ என்க.
இனித்தான் பிரகாரவாசி சப்தங்கள் பிரகாரி பர்யந்தம் சென்று தத்தம் பொருளைச் சொல்லக் கூடியன ஆகையாலும்,
பிரகாரியான சர்வேஸ்வரன் பக்கல் சென்று முடிந்தல்லது நில்லா,’ என்க.

இனி, ‘ததோயத் உத்தரதரம்’ என்று கொண்டு சொல்லுகிற இடத்தில் செய்வது என்?’ என்னில்,
கீழே சர்வேஸ்வரனைப் புருஷன் என்ற பெயர்க்குரிய பொருளாகச் சொல்லி,
அதற்கு மேலே ‘உத்தரதரம்’ என்னும் போது ‘புருஷோத்தமன் என்பதனைத் தெரிவித்ததாமத்தனை.
அங்ஙனம் கோடற்குக் காரணம் என்?’ என்னில், யஸ்மாத் பரம் நா பரம் அஸ்தி கிஞ்சித்’ என்பது ஸ்ருதி–
எந்தப் பரம்பொருளுக்கு ஒத்த தாயும் மிக்கதாயுமுள்ள பொருள் வேறு ஒன்றும் இல்லை,’ என்று கூறி வைத்து,
அதற்கு மேலே ஒன்று உண்டுகாண்’ என்னும் போது அறிவில்லாதவனாகச் சொன்னவனாமத்தனை;
முதலிலே ஓதாதவன் வார்த்தையாமத்தனை.
( ‘உஸ்மாத் பரம் நா பரம் அஸ்தி கிஞ்சித்’ என்ற முன் வாக்கியத்தைப் ‘படிக்காத அறிவில்லாதவனுடைய வார்த்தை,’ என்றபடி.)
தஸ்மிந்யத் அந்த: தத்உபரஸிதவ்யம்-என்கிறது –இங்கு, ‘அந்த:’ என்பதற்கு, ‘உள்ளே
இருக்கிற வேறொரு தத்துவம்’ என்று பிற மதத்தினர் பொருள் கூறுவர்.
‘உள்ளே இருக்கின்ற கல்யாண குணங்கள்’ என்பது நமது சித்தாந்தம்.
சாந்தோக்ய உபநிஷதமும் இங்ஙனமே கூறாநிற்கும்; ‘தஹரோஸ்மிந் அந்த: ஆகாஸ: தஸ்மிந்’ -என்று சொல்வதால்
அவன் தன்னோபாதி குணங்களும் உபாஸ்யம் என்றது

இனித்தான் ஜகத் காரண வஸ்துவாய்க் கொண்டு உபாஸ்யமாவது என்றும் ஓக்க உண்டாக வேணும் இறே –
அதில் சம்ஹாரத்தில் -ஏகோ ஹவை நாராயண ஆஸீத் ந பிரஹ்மா
நேஸாநோ நேமே த்யாவா பிருதிவீ ந நக்ஷத்ராணி’-என்று , மஹோபநிஷத்தும் .
ந சத் நச அசத் சிவ ஏவ கேவல:’என்றும் நாராயண சப்த வாச்யன் ஒருவனே உளனாகச் சொல்லி
பிரமனும் இல்லை, சிவனும் இல்லை’ என்று அவர்களை இல்லையாகச் சொல்லிற்றே அன்றோ
இனி, ‘மற்றைத் தேவர்களைக்காட்டிலும் அவர்களுக்கு ஓர் உத்கர்ஷம் -உயர்வு உளதோ?’ என்று ஐயப்படாமைக்கு –
நேமேயாவா ப்ருத்வீ ந நக்ஷத்ராணீ ‘ஆகாயம் பூமி இல்லை; நக்ஷத்திரங்களும் இல்லை,’ என்று அவற்றோடு ஒக்க,
பிரமன் சிவன் என்னும் இவர்களையும்-சமாநாதிகரித்து ஒரு சேரச் சேர்த்துவிடுகிறது.
படைத்தலைக் கூறுமிடத்தும், ‘நன்மைப்புனல் பண்ணி நான்முகனைப் பண்ணி -திருவாய். 7. 5 : 4.-என்று
ஒரு நீராக சமாநாதி கரித்துக் கிடக்கிறது

ஆக, இப்படிகளிலே மற்றைத் தேவர்கள் பக்கல் உண்டான பரத்வ சங்கையை அறுத்து,
(இலிங்கத் திட்ட புராணத் தீரும்,’ ‘விளம்பும் ஆறு சமயமும்’ என்றபாசுரங்களைத் திருவுள்ளம் பற்றி)
சர்வ ஸ்மாத் பரனாய்- எல்லாப் பொருள்களைக்காட்டிலும் உயர்ந்தவனாய் -நாயகன் அவனே’
சர்வ ஸ்ரஷ்டாவாய் -எல்லாப்பொருள்களையும் படைக்கின்றவனாய்க் -உலகோடு உயிர் படைத்தான்-
ஸமஸ்த கல்யாண குணாத்மகனாய் -கல்யாணகுணங்கள் எல்லாவற்றையுமுடையவனாய் -‘வீடில் சீர்ப்புகழ்’
சர்வ ரக்ஷகனாய் -கரந்து உமிழ்ந்து கடந்து இடந்தது?’
சர்வ அந்தர்யாமியாய் -எல்லாப் பொருள்களுக்கும் அந்தரியாமியாய் -‘மறுவில் மூர்த்தியோடொத்து இத்தனையும்
நின்ற வண்ணம் நிற்க’
நாராயணன்-சப்த வாச்யனான – என்ற பெயரால்–‘நாராயணன் அருளே’- சொல்லப்படுகின்றவனான சர்வேஸ்வரன்
தன் பெருமைகள் எல்லாவற்றோடுங்கூடக்–இத்தனையும் நின்ற வண்ணம் நிற்கவே- கண்களுக்குப் புலனாகும்படி-விஷயமாம் படி –
திருநகரியிலே வந்து-ஸந்நிஹிதனானவன் – அண்மையிலே இருப்பவன் ஆனான்;
அவனை ஆஸ்ரயித்து – அடைந்து எல்லாரும் க்ருதார்த்தராய் – பயன் பெற்றவர்களாகப் போமின்,’
என்று அருளிச்செய்கிறார்.

(ஒன்றும் தேவும்’ என்ற இத்திருப்பதிகத்தில் திருமந்திரத்தின் பொருள் சொல்லப்படுகிறது,
முதல் இரண்டு திருப்பாசுரங்களாலே காரணத்துவத்தையும்,
மூன்றாந்திருப்பாசுரத்தாலே இரட்சகத்துவத்தையும்,
நான்காந்திருப்பாசுரத்தாலே சேஷித்துவ நிவர்த்தியையும்,
ஐந்தாம் பாசுரத்தாலே அந்நிய சேஷத்துவ நிவர்த்தியையும்,
ஆறாந்திருப்பாசுரத்தாலே நமஸ் சப்தார்த்தமான உபாயத்துவத்தையும்,
ஏழாந்திருப்பாசுரத்தில் ‘ஆடுபுட்கொடி யாதி மூர்த்தி’ என்கையாலே நாராயண பதத்திற்சொன்ன உபய விபூதி யோகத்தையும்,
எட்டாந்திருப்பாசுரத்தாலே நாராயண சப்தந்தன்னையும்,
ஒன்பதாந்திருப்பாசுரத்தாலே அவன் அடியார்க்கு அடிமைப்பட்டிருத்தலையும்,
பத்தாந்திருப்பாசுரத்தாலே கைங்கரியத்தையும் அருளிச்செய்திருத்தலால்,’ என்க.)

——————————-

ஏகோஹைவை நாராயண ஆஸீத் – நாராயணன் ஒருவனே இருந்தான்,’ என்ற காரண வாக்கியப் பொருளை-
ப்ரக்ரியை அனுசந்தித்திக் கொண்டு, சர்வ ஸ்ரஷ்டாவான சர்வேஸ்வரன், மாத்ரு -தாய் சந்நிதி ஒழியக்
குழந்தை-பிரஜை – வளராதாப் போலே தன் சந்நிதி ஒழிய இவை ஜீவிக்க – வாழ மாட்டா என்று பார்த்துத்
திருநகரியிலே சர்வ ஸூலபனாய் – மிக எளியனாய் நிற்க,
வேறே ஆஸ்ரயணீய தத்வம் – அடையக்கூடிய பொருளும் ஒன்று உண்டு,’ என்று
தேடித் திரிகின்றீர்கோளே!’ என்று ஷேபிக்கிறார் -நிந்திக்கிறார்.

ஒன்றும் தேவும் உலகும் உயிரும் மற்றும் யாதும் இல்லா
அன்று, நான்முகன் தன்னொடு தேவர் உலகோடு உயிர் படைத்தான்
குன்றம் போல் மணிமாடம் நீடு திருக் குருகூர தனுள்
நின்ற ஆதிப் பிரான் நிற்க, மற்றைத் தெய்வம் நாடுதிரே!–4-10-1-

தேவும் உலகும் உயிரும் மற்றும் யாதும் ஒன்றும் இல்லா அன்று –
தேவ ஜாதியும் அவர்களுக்கு இருப்பிடமான உலகங்களும், மனிதர்கள் முதலான உயிர்களும்,
அண்டத்திற்குக் காரணமான மகத்து முதலான தத்துவங்களும் இவை ஒன்றும் இல்லாத அன்று’ என்னலுமாம்;
அங்ஙன் அன்றிக்கே, ‘காரியத்துக்குக் காரணத்திலே லயமாகச் சொல்லுகையாலே,
காரணபூதனான – காரணனாய் இருக்கிற தன் பக்கலிலே சென்று
ஒன்றுகின்ற தேவும் உலகும் உயிரும் மற்றும் யாதும் இல்லா அன்று’ என்னவுமாம்.
சத் ஏவ -சத்து ஒன்றே இருந்தது’ என்னக் கடவது அன்றோ?

நான்முகன் தன்னோடு தேவர் உலகோடு உயிர் படைத்தான் –
பிரமனோடு கூடத் தேவ ஜாதியையும், அவர்களுக்கு இருப்பிடமான உலகங்களையும்
உயிர்களின் கூட்டத்தையும் படைத்தான்.
அல்லாதார் ஒருவனை ரஷிக்கும் இடத்தில் ஒரு கைம்முதல் கண்டு இது நமக்கு
ஒரு நாள் ஆகிலும் உதவும் என்று ஆயிற்று ரஷிப்பது –
வெறுமையே பச்சையாக ரஷிப்பான் சர்வேஸ்வரன் ஆயிற்று
(‘யத் தத் பத்மம் அபூத் அபூர்வம் தத்ர பிரஹ்மா வியஜாயத பிரஹ்மணஸ் சாபி ஸம்புத:
சிவ இதி அவதார்யதாம் சிவாத் ஸ்கந்த: சம்பபூவ ஏதத் சிருஷ்டி சதுஷ்டயம்’)

சர்வேஸ்வரன் சதுர்முகனை ஸ்ருஷ்ட்டித்தான் – நான்முகன் ஐம்முகனைப் படைத்தான்:
ஐம்முகன் அறுமுகனைப் படைத்தான்; ஆக இதுதான் பல முகமாயிற்றுக்காணும்.
நாட்டார் சிவனுக்கு உத்கர்ஷம் -உயர்வுகளைச் சொல்லி மயங்காநிற்கவும்,
இவர் அவன் பக்கல் ஒன்றும் காணாமையாலே, திருநாபிக் கமலத்தில் -அவ்யவதாநேந -நேரே பிறந்து
அதனாலே உண்டான ஏற்றத்தை யுடையவனாகையாலே, பிரமனை உபாதானம் பண்ணி – (முதலாக) எடுத்துச் சொல்லி,
ருத்ரனைத் தேவ சாமான்யத்திலே -கூட்டத்திலே சேர்த்துப் பேசுகிறார்.

சம்ஹாரத்தில் மகத்து முதலானவைகள் அளவும் சொன்னார்–
படைப்பில் பிரமன் தொடக்கமாகச் சொன்னார்; இதற்குக் கருத்து என்?’ என்னில்,
மகத்து முதலான தத்துவங்களிலே பரத்வ சங்கை பண்ணுவார் இலர்;
அறிவில்லாத மக்களாய்-பாமரராய் – இருப்பவர்கள் பிரமன் முதலாயினார் பக்கல் பரத்வ சங்கை பண்ணுவார்கள்;
அதற்காக அவ் விடமே பிடித்துக் கழிக்கிறார்.
நன்று; நித்யமான உயிர்களைப் ‘படைத்தான்’ என்றல் என்?’ எனின்,
போக மோக்ஷங்கள் விளைத்துக்கொள்ளுகைக்குக் கரண களேபரங்களைக் கொடுத்தலைத் தெரிவித்தபடி.

சதுர்தச புவன ஸ்ரஷ்டாவோடு -அவனாலே ஸ்ருஷ்டராய் நித்ய ஸ்ருஷ்டிக்குக் கடவரான தச பிரஜா பதிகளோடு –
அவர்களுக்கு போக ஸ்தானமான லோகங்களோடு -அவர்களுக்கு குடி மக்களான மனுஷ்யாதிகளோடு வாசி அறப் படைத்தான்

குன்றம் போல் மணி மாடம் நீடு திருக்குருகூரதனுள் நின்ற –
இப்படிப் படைத்தவன் தான்-அஸந்நிஹிதனாய்- தூரத்தில் உள்ளவனாய் நிற்கை யன்றிக்கே,
மலைகளைக் கொடுவந்து சேர வைத்தால் போலே இருப்பனவாய், மணி மயமான மாடங்களினுடைய
உயர்ச்சியை யுடைத்தான திருநகரியிலே நின்ற-
ஆசயா யதிவா ராம புநஸ் சப்தா பயேதிதி– பெருமாள் மீண்டும் என்னைக் கூப்பிடுவரோ என்னும் ஆசையால்
பல நாள் குகனோடுகூட அங்கே நின்றிருந்தேன்,’ என்னுமாறு போலே,
நாம் கொடுத்த கரணங்களைக் கொண்டு ந நமேயம் -‘நான் வணங்கமாட்டேன்,’ என்னாமல், வணங்குவர்களோ?
அன்றிக்கே, ‘நாம் வளைந்து கூட்டிக் கொள்ளப் புக்கால், விலக்காதொழிவர்களோ!’ என்று கொண்டு
அவசர பிரதீஷனாய் -காலத்தை எதிர் நோக்கினவனாய் நிற்கின்றபடி.
அங்குச் சேஷியைப் பெறுகைக்குச் சேஷ பூதனானவன் நின்ற நிலை;
இங்கு சேஷ பூதரைப் பெறுகைக்கு சேஷி நின்ற நிலை.

ஆதிப்பிரான் நிற்க –
இப்படி உங்கள் பக்கல் ஆசையாலே திருநகரியிலே நித்யவாசம் செய்கிற இவனை விட்டு

மற்றைத் தெய்வம் நாடுதிரே –
தேடித் திரியுமது ஒழியப் பற்றத் தகுந்தவர்கள் -ஆஸ்ரயணீயர் -கிடையார்.
வாஸூதேவன் பரித்யஜ்ய யோந்யம் தேவம் உபாஸதே த்ருஷிதோ ஜாஹ்ன வீதீரே கூபம் கநதி துர்மதி –
எவன், வசுதேவன் புத்திரனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை விட்டு வேறு தேவனை வணங்குகிறானோ,
அந்த மூடன், நீர் வேட்கையுடைய ஒருவன் புத்தியில்லாதவனாய்க் கங்கையின் கரையிலே
கிணறு தோண்டுகின்றான் என்பவனோடு ஒப்பன்,’ என்கிறபடியே,-
த்ருஷிதனானவன் – ‘நீர் வேட்கையுடைய ஒருவன், கங்கை பெருகி ஓடாநிற்க அதிலே அள்ளிக் குடித்துத்
தன் விடாய் தீரமாட்டாதே, அதன் கரையிலே குந்தாலி கொண்டு கிணறு தோண்டித்
தன் விடாய்க்கு உதவ நாக்கு நனைக்க இருக்குமாறு போலே,
ப்ராப்தனுமாய் -அடையத் தக்கவனுமாய் –ஆதிப்பிரான்-
ஸூலபனுமாய் -எளியனுமாய்–‘திருக்குருகூரதனுள்-
ஸ்வாராதனுமாய் -யாதுமில்லா அன்று உயிர் படைத்தான்-
ஸூசீலனுமான -நின்ற’-
இவனை விட்டு –
அப்ராப்தராய் -அடையத் தகாதவராய் துர்லபராய் -அரியராய்
துராராதராய் -அரிதில் ஆராதிக்கக் கூடியவராய்த்
துஸ்சீலராய் -தீ நெறியையுடையராய், சீலித்து -வருந்தி ஆராதித்தாலும் –
சேட்டை தன் மடியகத்துச் செல்வம் பார்த்திருக்குமாறு போலே பலிப்பதும் ஒன்று இன்றிக்கே இருக்கிற
திருவில்லாத்தேவரைத் தேடி ஆஸ்ரயிக்க அடைவதற்குத் திரிகின்றீர்கோளே!’ என்று ஷேபிக்கிறார் -நிந்திக்கிறார்.

நாட்டினான் தெய்வம் எங்கும், நல்லதோர் அருள் தன்னாலே
காட்டினான் திருவரங்கம் உய்பவர்க்கு உய்யும் வண்ணம்;
கேட்டிரே நம்பு மீர்காள்! கெருட வாகனனும் நிற்கச்
சேட்டை தன் மடியகத்துச் செல்வம் பார்த்திருக்கின் றீரே,’– திருமாலை, 10.

கல்லா தவரிலங்கை கட்டழித்த காகுத்தன்
அல்லால் ஒரு தெய்வம் யானிலேன் ;- பொல்லாத
தேவரைத் தேவரல்லாரைத் திரு வில்லாத்
தேவரைத் தேறேன்மின் தேவு.’- நான்முகன் திருவந். 53.

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-11–

November 24, 2018

நிகமத்தில் -இத்திருவாய்மொழி அப்யசித்தாரை இதுதானே அவன் திருவடிகளிலே சேர்க்கும்,’ என்கிறார்.

திருவடியை நாரணனைக் கேசவனைப் பரஞ்சுடரைத்
திருவடி சேர்வது கருதிச் செழுங்குருகூர்ச் சடகோபன்
திருவடி மேல் உரைத்த தமிழ் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
திருவடியே அடைவிக்கும் திருவடி சேர்ந்து ஒன்றுமினே–4-9-11-

புறம்பு உண்டான ருசியைப் போக்கித் தன் பக்கலிலே ருசியைப் பிறப்பித்த உபகாரத்தை நினைத்து
ஏத்துகிறார், ‘திருவடியை’ என்று தொடங்கி.
திருவடியை –
சர்வ -எல்லார்க்கும் ஸ்வாமியாய் உள்ளவனை.

நாரணனை –
இவை அல்லோம்’ என்ற அன்றும் தான் விடமாட்டாதபடி அன்பு உள்ளவனாய்-வத்சலனாய் – இருப்பவனை.

கேசவனை –
வத்சலனாய் -அன்பு உள்ளவனாய்க் கடக்க இருக்கை அன்றிக்கே,
இவர்களோடே -சஜாதீயனாய் -ஓர் இனத்தானாய் வந்து அவதரித்து, இவர்கள் விரோதியைப் போக்குமவனை.

பரஞ்சுடரை –
இப்படி அவதரித்து நின்ற இடத்திலே உண்டான மனிதத் தன்மையிலே பரத்வத்தைச் சொன்னபடி.

திருவடி சேர்வது கருதி –
அவன் திருவடிகளைக் கிட்டினோமாக வேண்டும்’ என்னும் மநோ ரதத்தை எண்ணத்தை யுடையராய்;
துயர் அறு சுடர் அடி தொழுது எழு’ என்று அடியே பிடித்து வருகின்ற எண்ணம் மநோ ரதம் இதுவே அன்றோ?

செழுங்குருகூர்ச் சடகோபன் –
திரு வயோத்தியையில் மண்பாடுதானே ஸ்ரீராமபத்தியைப் பிறப்பிக்குமாறு போலே,
அவ்வூரில் பிறப்பாயிற்று இவர்க்கு இந்த ப்ராவண்யத்துக்கு – ஈடுபாட்டிற்குக் காரணம்.

திருவடிமேல் உரைத்த தமிழ் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும் திருவடியே அடைவிக்கும் திருவடி சேர்ந்து ஒன்றுமின் –
அவன் திருவடிகளிலே சொன்ன தமிழ் ஆயிரத்திலும் வைத்துக்கொண்டு இந்தப் பத்தும் அவன் திருவடிகளிலே சென்று அடைவிக்கும்;
நீங்களும் அதற்கு உறுப்பாகத் திருவடிகளிலே சென்று கிட்டுங்கோள்.
அவன் திருவடிகளிலே கிட்டக் கொள்ள, நீங்கள் உங்களுக்குமாய் இராமல்,
அடிசிற்பானை போலே அவன் திருவடிகளிலே நித்ய கைங்கரியத்திலே சேரப் பாருங்கோள்.
சாயுஜ்யம் பிரதிபன்னாயா -சமானமான பதவியை அடைந்தவர்களாய், விரோதி கழிந்தவர்களாய் எப்பொழுதும்
என்னுடைய கைங்கரிய பரர் ஆகின்றார்கள்,’ என்றும், ‘
யேந யேந தாதா கச்சதி தேந தேந ஸஹ கச்சதி – பகவான் எந்த எந்த வழியாலே செல்லுகிறானோ,
அந்த அந்த வழியிலே உயிரும் செல்கிறது,’ என்றும் சொல்கிறபடியே,
இப்படி அடிமை செய்வார்க்கு, இவர் விட்டவையும் விட்டுப் பற்றியதும் பற்ற வேண்டுமோ?’ என்னில்,
இவர் அருளிச்செய்த இத் திருவாய்மொழியைச் சொல்லவே-அனுசந்திக்கவே –
தன்னடையே சப்தாதிகளில் -ஐம்புல இன்பங்களில் விரக்தியையும் பிறப்பித்து
அவன் திருவடிகளில் சேர விடும் இத் திருவாய்மொழிதானே,’ என்க.

நண்ணாது மாலடியை நானிலத்தே வல் வினையால்
எண்ணாராத் துன்பமுறும் இவ்வுயிர்கள் – தண்ணிமையைக்
கண்டிருக்க மாட்டாமல் கண் கலங்கும் மாறன் அருள்
உண்டு நமக்கு உற்ற துணை ஒன்று-திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி–39-

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-10–

November 24, 2018

கீழ் பாசுரத்தில், ‘விடுத்து’ என்றும், ‘கூட்டினை’ என்றும் ப்ரஸ்துதமான- சொல்லப்பட்ட பேற்றினைப்
பிரீதி அதிசயத்தாலே ‘விட்டது இது; பற்றினது இது’ என்று வியக்தமாக – விளக்கமாக அருளிச் செய்கிறார் இதில்.

கண்டு கேட்டு உற்று மோந்து உண்டு உழலும் ஐங்கருவி
கண்ட இன்பம், தெரிவரிய அளவில்லாச் சிற்றின்பம்,
ஒண் தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலா நிற்ப,
கண்ட சதிர் கண்டொழிந்தேன்; அடைந்தேன் உன் திருவடியே–4-9-10-

கண்டு கேட்டு உற்று மோந்து உண்டு உழலும் ஐங்கருவி –
காட்சிக்குக் கருவியாக இருக்கும் கண், கேட்கைக்குக் கருவியாக இருக்கும் செவி,
ஸ்பர்சித்து அறிதற்குக் கருவியாக இருக்கும் த்வக் -சரீர இந்திரியம்,
கந்த க்ரஹணத்துக்கு -நாற்றத்தை அறிதற்குக் கருவியாக இருக்கும் க்ராண இந்திரியம் மூக்கு,
ரசனை ரஸா அனுபவிப்பதற்குக் கருவியாக இருக்கும் நாக்கு;
கண்டு கேட்டு உற்று மோந்து உண்டு இப்படி இவையே செயலாய்ப் போருகைக்குக் கருவிகளாக-ஸாமக்ரியாய்
இருப்பனவே யாமன்றோ கண் முதலான இந்திரியங்கள்-

ஐங்கருவி கண்ட இன்பம் –
உழக்காலே அளக்குமாறு போன்று -பரிச்சின்ன -அளவிற்குட்பட்ட பொருள்களை அறியத் தக்கவைகளான
இந்திரியங்களாலே அனுபவிக்கப்பட்ட -ஐஹிக -இவ்வுலக இன்பம்.
இப்படி இருக்கச் செய்தேயும், கர்மம் காரணமாகக் குறைவுபட்டதாய்-சங்குசிதமாய் -, மனம் அடியாகப் புறப்பட்டு,
பாஹ்ய -புற இந்திரியங்கள் -த்வாரா -வழியாக விஷயங்களை அறியக் கூடியதாய் அன்றோ இருப்பது?
ஆதலின், ‘ஐங்கருவி கண்ட இன்பம்’ என்கிறது.

தெரிவு அரிய அளவு இல்லாச் சிற்றின்பம் –
இவ்வுலக அனுபவத்தைப் பற்றத் தான் தெரிவரியதாய்–துர்ஜேயமாய்,
அவ்வுலகில் பகவத் அனுபவத்தைப் பற்றத் தான் முதன்மை இல்லாததாய்-அளவிலியாய்
அணுவான ஆத்மாவைப் பற்ற வருகிற இன்பமாகையாலே சொரூபத்தாலே அளவிற்குட்பட்டதாய் இருக்கிற
ஆத்ம அனுபவ சுகம். அந்தமில் பேரின்பத்திற்கு எதிர்த்தட்டான தாகையாலே ‘சிற்றின்பம்’ என்கிறது.

ஒழிந்தேன் –
இவற்றை விட்டேன்.
விட்டது இதுவாகில், பற்றியது எதனை?’ என்னில், அருளிச்செய்கிறார் மேல் :

ஒண் தொடியாள் திரு மகளும் நீயும் –
தொடி என்பது, முன்கை வளை. அதற்கு ஒண்மையாவது, இவள் கையினின்று நீங்காதிருக்கை.
நித்ய அநபாயினி -எப்பொழுதும் சர்வேஸ்வரனை விட்டுப் பிரியாமல் இருப்பவளாகையாலே,
முன்பு ஒருகால் கழன்று பின்பு பொறுக்கவேண்டும்படி இருப்பது இல்லையே அன்றோ?
‘சங்கு தங்கு முன்கை நங்கை’-திருச்சந்த விருத். 57. என்னக் கடவதன்றோ?
ஆதலால், ‘ஒண்டொடியாள்’ என்கிறது;

நீயுமே நிலா நிற்ப –
இருவருடையவும் அபிமானத்துக்குள்ளே திரிபாத் விபூதியாக அடங்கிக் கிடக்கும்.
நாநயோர் வித்யதே பரம் ‘புருஷன் என்பவன் பகவானாகிய நாராயணனே; பெண் என்பவள் பிராட்டியே;
இவர்களைத் தவிர வேறு பொருள் இல்லை,’ என்னாநிற்க, வாசல்தோறும் ஈஸ்வரர்களேயன்றோ இங்கு?
ஆதலின், ‘நீயுமே நிலாநிற்ப’ என்கிறது.

நிலா நிற்பக் கண்ட சதிர்-
உங்கள் இருவருடையவும் அபிமானத்திலே கிடக்குமதுவே வாழ்க்கையாம்படி நீ பார்த்து வைத்த நேர்பாடு.

கண்டு –
வைகுண்டே இத்யாதி -நினைவிற்கும் எட்டாத, உலகத்திற்கெல்லாம் பதியான மகா விஷ்ணுவானவர்
நித்ய முத்தர்கள் சூழப் பிராட்டியோடு கூட ஸ்ரீ வைகுண்டம் என்கிற மேலான உலகத்திலே எழுந்தருளி யிருக்கிறார்,’ என்கிறபடியே,
நீ பார்த்து வைத்த வாய்ப்பான அதனைக் கண்டு. என்றது,
பெரிய பிராட்டியாரும் நீயுமாகச் சேர இருக்கிற உங்கள் இருவருடையவும் அபிமானத்திலே
ஓர் உலகமாக அடங்கியிருக்கிற இருப்பைக் கண்டேன்,’ என்றபடி.

உன் திருவடியே அடைந்தேன் –
அந்த நித்ய ஸூரிகளோடு ஒரு கோவையாய் உன் திருவடிகளிலே அடிமை செய்யவேண்டும்
என்று உன் திருவடிகளைக் கிட்டினேன்.
இது நான் உற்றது-
கீழ்ச்சொன்னவை நான் விட்டவை.
நன்று; ‘ஒண்தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே’ என்ற அளவில், நித்ய விபூதியில் அடியார்களுடன்
இருக்கும் இருப்பைச் சொல்லியது ஆமோ?’ என்னில்,
அடியார்கள் குழாங்களை உடன் கூடுவதென்றுகொலோ!’ என்று இவர் சொல்லுகையாலும், ‘
கொடு உலகம் காட்டேல்’ என்றதைப் போன்று, ‘அவர்கள் இருவருமே’ என்ற இடத்தில்,
அவர்கள் அபிமானத்திலே அடங்கிக் கிடப்பது ஒரு உலகம் உண்டாகச் சொல்லத் தட்டு இல்லையே அன்றோ?
அங்ஙனமாயின், பிராட்டியும் தானும் நித்ய ஸூரிகளுமாய் இருக்கிற அவ்வுலகம் இவ்வுலகம் ஆனாலோ?’ என்னில்,
அசாதாரண -தனக்கே உரிய விக்கிரஹத்தோடே, -பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா– நீர் சீதா பிராட்டியாரோடுகூட’ என்கிறபடியே,
தானும் பிராட்டியுமாய் இருந்து, கிரியதாம் ‘இதனைச் செய்க’ என்று சொல்லுகிறபடியே,
இளைய பெருமாளை அடிமை கொண்டாற்போலே, இவரை அடிமை கொள்ளுவது
ஒரு தேச விசேஷாமாகவே இருக்கவேண்டும் அன்றோ?

கண்டு கேட்டுண்டுயிர்த் துற்றறியு மைம்புலனும் ஒண்டொடி கண்ணே உள.’- திருக்குறள்.

உண்டு கேட் டுற்று மோந் தும்பார்க்கு மைவர்க்கே தொண்டு படலாமோ உன் தொண்டனேன்?’- நூற்றெட்டுத் திருப்பதியந். 25.

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-9–

November 24, 2018

இவருடைய சம்சார அனுசந்தானத்தாலே – வந்த வ்யஸனம் எல்லாம் தீரும்படி,
திருநாட்டில் இருந்த இருப்பைக்காட்டியருள, ‘கண்டு அனுபவிக்கப்பெற்றேன்,’ என்று திருப்தராகிறார்

கூட்டுதி நின் குரை கழல்கள்; இமையோரும் தொழா வகை செய்து,
ஆட்டுதிநீ; அரவணையாய்! அடியேனும் அஃது அறிவன்;
வேட்கை எலாம் விடுத்து எனை உன் திருவடியே சுமந்து உழலக்
கூட்டரிய திருவடிக்கள் கூட்டினை நான் கண்டேனே–4-9-9-

நின் குரை கழல்கள் கூட்டுதி –
அளவிலிகளாகவும் -அறிவில்லாதவர்களாகவுமாம். நீ உகந்தாரை உன் திருவடிகளிலே சேர்த்துக் கொள்ளுதி.
குரை – பெருமை; அன்றிக்கே, ‘ஆபரணங்களின் ஒலி’ என்னுதல்.

இமையோரும் தொழாவகை செய்து ஆட்டுதி நீ –
பிரமன் முதலான தேவர்களேயாகிலும், நீ நினையாதாரை வந்து கிட்டாதபடி செய்து அலையச்செய்வை.

அரவணையாய்!
என்ற இவ்விளி, கூட்டுதி’ என்றதற்கு உதாஹரணம்.

அடியேனும் அஃது அறிவன் –
உலக வேதங்களிலே பிரசித்தமான உன் படியை நானும் அறிவேன். அறிந்தபடிதான் என்?’ என்னில்,

வேட்கை எல்லாம் விடுத்து –
எனக்கு உன்னை ஒழிந்தவை ஆமத்தனை அன்றோ ஆசைப்படுகைக்கு?
உன் உலகத்தில் நான் ‘எனக்கு, எனக்கு’ என்னாதது உண்டோ?
யாதானும் பற்றி நீங்கும் விரதத்தை நல்வீடு செய்திலையோ?

உன் திருவடியே சுமந்து உழல –
புறம்பான விஷயங்களிலே உண்டான ஆசை எல்லாம் உன் பக்கலிலேயாய்,
உன் திருவடிகளையே நான் ஆதரித்து, அதுவே வாழ்க்கையாய்ச் செல்லும் படிக்காக.

கூட்டரிய திருவடிக்கள் எனைக் கூட்டினை –
யாவர் சிலர்க்கும் தந்தாமால் சேர்த்துக் கொள்ள அரிய திருவடிகளை நான் சேரும்படி என்னைச் சேர்த்துக் கொண்டாய்.

நான் கண்டேனே –
இது கேட்டார் வாய்க் கேட்டு நான் சொல்லுகிறேன் அல்லேன்: அனுபவத்தாலே சொல்லுகிறேன்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-8–

November 24, 2018

நாமே செய்யப் புக, நீர் ‘வேண்டா’ என்றவாறே அன்றோ தவிர்ந்தது?
இதற்கு நம்மைக் காற்கட்ட வேண்டுமோ?’ என்ன,
செய்யக் கடவதாகில், அது செய்வது என்று?’ என்கிறார்.
எம் மா வீட்டுத் திறமும் செப்பம்’ என்றாரே

காட்டி நீ கரந்து உமிழும் நிலம் நீர் தீ விசும்பு கால்
ஈட்டி நீ வைத்து அமைத்த இமையோர் வாழ் தனி முட்டைக்
கோட்டையினிற் கழித்து எனை உன் பொழுஞ்சோதி உயரத்துக்
கூட்டரிய திருவடிக்கள் எஞ்ஞான்று கூட்டுதியே?–4-9-8-

காட்டி –
முன்பு தானே தான் ஆம்படி இவற்றை அடையத் தன் பக்கலிலே-உப சம்ஹரித்து – சேர்த்துச் ‘சத்’ என்னும் –
அவஸ்தையான -நிலையினதான உலகத்தை,
ததா யதா பூர்வ மகல்பயத்– பிரமன் முன்னிருந்தபடியே படைத்தான்,’ என்கிறபடியே, இதனை உண்டாக்கிக் காட்டி.
காட்டி’ என்ற சொற்போக்கால், ஐந்திர ஜாலிகரைப் போலே இதனை உண்டாக்கிக் காட்டுகிறான்’ என்பது போதரும்.

நீ கரந்து உமிழும் –
ஸ்ருஷ்டனான -படைத்தவனான நீயே பிரளயம் வந்தவாறே உள்ளே வைத்துக் காப்பாற்றி,
அது கழிந்தவாறே வெளிநாடு காண உமிழுகின்ற,
அன்றிக்கே, -நீ கரந்து காட்டி, உமிழ்ந்து காட்டும்’ என்னலுமாம்.

நிலம் நீர் தீ விசும்பு கால் –
இப்படி உண்பது உமிழ்வதான மண் முதலான ஐந்து பூதங்களாலே.

ஈட்டி – திரட்டி,
திரிவிருத் கரணத்தைச் சொன்னபடி.
ச மேத் யான்யோன்ய சம்யோகம் பரஸ்பரம் ஸமாச்ரயா — ‘மண் முதலிய பூதங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து
எல்லாவற்றிலும் எல்லாம் உள்ளன,’ என்கிறபடியே,
இவை தனித் தனியும் காரியத்தைப் பிறப்பிக்க மாட்டா;
கூடினாலும்-சம பிரதானமாய் – எல்லாம் ஒத்ததாய் நிற்கில் காரியம் பிறப்பிக்க மாட்டா;
செதுகையும் மண்ணையும் நீரையும் கூட்டிக் குயவன் குடம் முதலியனவற்றைச் செய்யுமாறு போலே, –
தேவாதி கார்ய நாநாவிதம் -தேவர்கள் முதலான பல காரியங்களும் பிறக்கும்படி முக்கியப் பொருள்களாகவும்
முக்கியம் இல்லாத பொருள்களாகவும் நிற்கும். பரஸ்பரம் -ஒன்றற்கு ஒன்று காரணம்-ஏக ரூபமாய் – ஒரே தன்மையாய்
நிற்கில் காரியமும் ஒரே தன்மையாய் இருக்குமே அன்றோ?
ஆக, இப்படி இவற்றைத் திரட்டி இவற்றாலே,

நீ வைத்து அமைத்த –
நீ சமைத்து வைத்த.

இமையோர் வாழ் தனி முட்டைக் கோட்டையினில் கழித்து –
பிரமன் முதலானோர் வன்னியம் செய்கிற-அத்விதீயமான – ஒப்பற்ற அண்டமாகிற கோட்டையினின்றும் என்னைப் புறப்பட விட்டு.
கோட்டை என்பது,
புறம்புள்ளாரால் புகுர ஒண்ணாததுமாய், உள் உள்ளாரால் புறப்படவும் ஒண்ணாதே,
புக்க இடமும் புறப்பட்ட இடமும் தெரியாததாய் இருக்குமே அன்றோ?
அப்படியே, இந்த உலக வாழ்வும் இருத்தலின், இதனைக் ‘கோட்டை’ என்கிறது.
துரத்யயா -‘என் மாயை ஒருவராலும் தாண்ட முடியாதது’ என்றானே அன்றோ அவனும்?

என்னை –
இக் கோட்டையிலே அகப்பட்டுப் புறப்பட வழி அறியாதிருக்கிற என்னை.
அன்றிக்கே, மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே மாயா மே தாந்தரந்தி தே- ‘எவர்கள் என்னையே சரணம் அடைகிறார்களோ
இதனைக் கழித்து உம்மைக் கொடு போகச் சொல்லுகிறது எங்ஙனே?’ என்ன, அருளிச் செய்கிறார் மேல்:

உன் கொழுஞ்சோதி உயரத்து –
அஸ்ப்ருஷ்ட சம்சார கந்தராய் -சம்சார சம்பந்தம் சிறிதும் இல்லாததாய்ச் சுத்த சத்வமயமாய்–நிரவதிக – எல்லை இல்லாத
தேஜோரூபமான பரமபதத்திலே.

கூடு அரிய திருவடிக்கள் –
தன் முயற்சியால்–துஷ் ப்ராபமான -அடைய முடியாதனவான திருவடிகளை.

எஞ்ஞான்று கூட்டுதி –
மாஸூச -‘துக்கியாதே’ என்று ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லிலும்–
ஸ்த்தி தோஸ்மி – ‘மனம் நிறைவு பெற்றவனாய் இருக்கிறேன்’ என்று இருக்கலாய் அன்றோ இருப்பது?
அப்படியே, ‘நான் கூட்டக் கடவேன்’ என்று ஒரு வார்த்தை அருளிச்செய்ய வேண்டும்.
ஆரூரோஹ ரதம் ஹ்ருஷ்டா -பிறகு ஸ்ரீ பரதாழ்வான் பாதுகைகளைத் தலையில் வைத்துக்கொண்டு அப்போது
ஆனந்தமடைந்தவராய்ச் சத்துருக்னாழ்வானோடு கூடினவராய்த் தேரில் ஏறினார்’ என்னலாம்படி –
பூர்ணே சதுர்த்தஸே வர்ஷே ‘பதினான்கு வருஷங்களும் முடிந்து வருகிறேன்’ என்றதைப் போன்று வார்த்தை அருளிச்செய்தருளவேண்டும்.
இதனைக் கழிக்க வேண்டும்’ என்று இருக்கிற என்னை,

எஞ்ஞான்று கூட்டுதி –
நீ உகந்தாரைக் கொடு போய் வைக்கும் தேசத்திலே, அளவிலாத ஆற்றலையுடையனான நீயே என்று கொடுபோய் வைக்கக்கடவை?’ என்றது,
இக் கோட்டை இட்ட இவன் தானே கழிக்க வேண்டும்?’ என்றபடி.
மாமேவ யே பிரபத்யந்தே – எவர்கள் என்னையே சரணம் அடைகிறார்களோ, அவர்கள் இந்த மாயையைக் கடக்கிறார்கள்’,
தமேவ சரணம் கச்ச -அந்தச் சர்வேஸ்வரனையே சரணமாக அடைவாய்; அவன் திருவருளாலே பரமபதத்தை அடைவாய்,’என்கிறபடியே.
விரோதியைப் போக்கிலும் இவனைப் பற்ற வேண்டும்:
தன்னைப் பெறிலும் தன்னாலே பெறவேண்டும்.
ஒரு குருவி பிணைத்த பிணை ஒருவரால் அவிழ்க்க ஒண்ணுகிறது இல்லை;
ஒரு சர்வசத்தி, கர்மத்திற்குத் தகுதியாகப் பிணைத்த பிணையை. அவனைக் காற்கட்டாதே
இவ் வெலி எலும்பனான சம்சாரியால் அவிழ்த்துக் கொள்ளப் போமோ?’ என்று பணிப்பர் பிள்ளை திருநறையூர் அரையர்.

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-7–

November 24, 2018

அபேக்ஷிதம் அப்போதே கிட்டாமையாலே, ‘பேறு தம்மதான பின்பு தாமே முயற்சி செய்து வருகிறார்,’
என்று இறைவன் நினைத்தானாகக் கொண்டு, ‘எல்லாப் பொருள்களும் உனக்கு அதீனமான பின்பு
நீயே உன்னைக் கிட்டும் வழி பார்த்தருள வேண்டும்,’ என்கிறார்.

ஆயே இவ் உலகத்து நிற்பனவும் திரிவனவும்
நீயே மற்று ஒரு பொருளும் இன்றி நீ நின்றமையால்
நோயே மூப்பு இறப்பிறப்புப் பிணியே என்றிவை ஒழியக்
கூயே கொள் அடியேனைக் கொடு உலகம் காட்டேலே–4-9-7–

ஆயே –
தாயே! என்றபடியாய்,
மாதா பிதா’ என்கிறபடியே, ‘எனக்கு சர்வ விதமான பந்து வர்க்கம் ஆனவனே!’ என்கிறார்.
அன்றிக்கே, ‘இவ்வுலகத்து நிற்பனவும் திரிவனவும் நீயே ஆய்’ என்று கொண்டு கூட்டி,
இந்த உலகத்திலே ஸ்தாவரங்களாயும் ஜங்கமங்களாயும் கூடியிருக்கின்ற எல்லாப் பொருள்களும்
‘நீ’ என்கிற சொல்லுக்குள்ளே ஆம்படி -பிரகாரமாய் -சரீரமாய் அற்று, நீ ஒருவனுமே -பிரகாரியாய் -சரீரியாய்’ என்றுமாம்-
ஆத்மைவாபூத் தத்கேந கம்பஸ்யேத்-பிரு. உப. 6 : 5.-உலகம் பரமாத்மாவுக்குச் சரீரம் என்ற புத்தி எப்பொழுது இவனுக்கு உண்டாகிறதோ,
அப்பொழுது தனித்த ஒரு சாதனத்தாலே, தனித்த ஒருவனைப் பார்க்கக் கடவன்,’ என்றும் சொல்லுகிறபடியே

மற்று ஒரு பொருளும் இன்றி –
நேஹ நா நாஸ்தி—-கடவல்லி, உப, 2. 4 : 11-இவ்வுலகில் பல பொருள்கள் பரமாத்துமாவை நீங்கித் தனித்து இயங்குகின்றன என்று
எவன் எண்ணுகிறானோ, அவன் நனி பேதை ஆவான்;
(ஆதலால்) இவ்வுலகில் பல இல்லை என்று மனத்தால் எண்ணக்கடவன்,’ என்று சொல்லுகிறபடியே, –
அப்ரஹ்மாத்மகமாய்– பரம்பொருளினின்றும் நீங்கி நிற்பதாய்ச் –ஸ்வதந்திரமாய் – இருப்பது
ஒரு பொருளை ஆயிற்று, ஈண்டு ‘இல்லை’ என்கிறது.

நீ நின்றமையால் –
நீ இப்படி நின்ற பின்பு.

நோயே மூப்பு இறப்புப் பிறப்புப் பிணி என்ற இவை ஒழிய –
சரீரத்துக்கு வந்தவற்றுக்குச் சரீரியான ஆத்மா இன்புறுதல் துன்புறுதல் செய்யுமதனைப் போன்று,
எனக்கு வந்தவற்றுக்கு இன்புறல் துன்புறல் செய்வாய் நீ ஆம்படி சம்பந்தம் உண்டாய் இருந்த பின்பு,
பிறவி காரணமாக வருகின்ற இந்தத் துன்பங்களைக் கழித்து.
நோயும் பிணியும் – ஆதி வியாதிகள்.

கூயே கொள் –
இவன் தானே வருகிறான்,’ என்று இராமல், நீயே அழைத்துக் கொண்டருள வேண்டும்.

கொடு உலகம் –
உன்னை விட்டு சப்தாதிகளால் – ஐம்புல இன்பங்களால் போது போக்கி இருக்கிற உலகம்.

காட்டேல் –
த்ருஷ்ட்டி விஷம் போலே காணில் முடிவன். இந்த லோக யாத்திரை -உலக வாழ்வு என் கண்களுக்கு இலக்கு
ஆகாதொழிய வேண்டும் என்கையாலே, இந்த உலக வாழ்வு இவர் கண்களில் பட்டது இல்லையாய் இருந்தபடி.
மயர்வு அற மதிநலம் அருளினதைப் போன்று சர்வ சத்தியானவன் இதனைக் காட்டில் காணுமித்தனை.
ஆனால், ‘இவை என்ன உலகியற்கை,’ என்றதனோடு சேரும்படி என்?’ என்னில்,
‘பரஹிதம்’ என்கிற புத்தியாலே முன்பு நினைந்தார்;
‘இதுதான் வந்து தம்மைக் கிட்டாதபடி பண்ண வேண்டும்,’ என்கிறார் இதில்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-6–

November 24, 2018

சம்சாரிகளுடைய பகவத் வைமுக்யாதி தோஷங்களை நினைத்து ஈஸ்வரனை இன்னாதாகை தவிர்ந்து,
ஜீவனார்த்தமாக பரஹிம்ஸை சம்சாரிகள் நடுவினின்றும் என்னை
உன் திருவடிகளிலே அழைத்தருள வேண்டும்,’ என்கிறார்.

மறுக்கி வல் வலைப் படுத்திக் குமைத்திட்டுக் கொன்றுண்பர்;
அறப் பொருளை அறிந்து ஓரார்; இவை என்ன உலகியற்கை!
வெறித் துளவ முடியானே! வினையேனே உனக்கு அடிமை
அறக் கொண்டாய் இனி என்னாரமுதே!கூய் அருளாயே–4-9-6-

மறுக்கி-இத்யாதி
கிராமணிகள் செல்வத்தைத் தேடிச் சேர்க்கும் படியை அருளிச் செய்கிறார்:
மறுக்கி –
சாது என்று தோற்ற வாழ்கின்ற ஒருவன், ஒரு தேசத்திலே வாழா நின்றால், –
அபாஸ்ரயமாக -அச்சம் இன்மைக்காகப் பற்றுக் கோடாக ஒருவனைப் பற்றி யிருக்க வேண்டும்,’ என்று
ஒரு கிராமணி பக்கல் சென்று சேர்வான்;
இவன் சாது’ என்று அவனுக்குத் தோற்றினவாறே, ‘உன்னை இன்னாரும் இன்னாரும் இன்னபடி சொன்னார்களே!’ என்பான்;
அவன் பீதனாய்- அஞ்சினவனாய், ‘இவன் நம்மைப் பாதுகாப்பவன்
உனக்கு ஒன்று வந்தால் சொல்லலாவது இல்லாதபடி என் வீட்டிலே உனக்குள்ள செல்வத்தையும் பொகட்டு
உன் நிலம் முதலாயினவற்றையும் என்மேலே திரிய விட்டு வை,’ என்பான்;
இப்படி அவன் நெஞ்சைக் கலங்கச் செய்து.

வல் வலைப் படுத்தி –
இவன் இனி இவை கொண்டு தப்ப ஒண்ணாதபடி தன் பக்கலிலே அகப்படுத்தி.

குமைத்திட்டு –
பின்னர் இவன் கொடுத்த செல்வத்தை அடையத் தன் பேரிலே செலவு எழுதிச் சிகைக்கு அடிப்பிக்கும்.

கொன்று –
இவன் இருக்குமாகில் ஒரு நாள் வரையில் சிலரை அடைந்து தொடரிலோ?’ என்று இவனைக் கொல்லுவான்.

உண்பர் –
இப்படிச் செய்தால் தான் செய்வது வயிறு வளர்க்கையே அன்றோ?

அறப்பொருளை அறிந்து – ‘
தேகத்திற்கு -வ்யதிரிக்தமாய்- வேறுபட்டதாய் இருப்பது ஒரு ஆத்ம வஸ்து உண்டு;
நாம் இப்போது செய்கிறவை அதிலே வந்தவாறே தட்டுப்படும்,’ என்று தர்மத்தின் உண்மையை அறிந்து.

ஓரார் –
அதனுடைய நிரூபணத்திலே -தன்மையிலே முதலிலே இழியார்கள்.
அன்றிக்கே பரஹிம்சையில் -பிறரைத் துன்புறுத்துவதினின்றும் நீங்கார்’ என்றுமாம்;
ஓர்தல் – ஒருவுதலாய். ஒருவுதல் -நீங்குதல் என்றபடி.
அன்றிக்கே, ‘செல்வமாகிய புருஷார்த்தம் ஒன்றையுமே அற விரும்பி. நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்து பாரார்’ என்னுதல்.

இவை என்ன உலகு இயற்கை –
இது ஒரு லோக யாத்திரை -உலகவாழ்வு இருக்கும்படியே

பிரானே! வெறித் துவள முடியானே –
வாசனையையுடைய திருத்துழாயை முடியிலே உடையவனே! என்றது,
இம்மக்கள் நடுவே இருக்கிற என்னை உன்னுடைய போக்யதையை -இனிமையைக் காட்டி அடிமை கொண்டவனே!’ என்றபடி.

வினையேனை –
சப்தாதி விஷய ஐம்புல இன்பங்களிலே ப்ரவணனாய் -ஈடுபட்டிருக்கிற இவர்களிலே ஒருவனாகப்
பிறப்பதற்கு அடியான பாபத்தையுடைய என்னை.

உனக்கு அடிமை அறக்கொண்டாய் –
நான் நின்ற நிலைக்குச் சேராதபடியான உன் திருவடிகளில் அடிமையை நிர்ஹேதுகமாக -ஒரு காரணமும் இன்றியே
என்னைக் கொண்டருளினாய்.

இனி –
அடிமை கொண்ட பின்பு.

என் ஆர் அமுதே –
எனக்கு நிரதிசய -எல்லை இல்லாத -போக்யன்- இனியன் ஆனவனே!

கூய் அருளாயே –
நான் இவர்கள் நடுவே இருக்கிற இருப்பை விட்டு உன் திருவடிகளிலே சேரும்படி அழைத்துக்கொண்டருள வேண்டும்.
அன்றிக்கே,
இனி என் – கூய் அருளாயே-
அவர்கள் ஒரு படியாலும்-அத்ருஷ்டத்தில் – பேற்றிலே நெஞ்சு வையாரான பின்பு,
நான் அவர்கள் அநர்த்தத்துக்கு -கேட்டிற்குக் – கரைந்ததற்குப் பிரயோஜனம் என்? அதனை விடலாகாதே?’
என்னை முதல் அங்கே அழைத்துக் கொண்டருள வேண்டும்,’ என்னுதல்.

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-5–

November 24, 2018

ஜென்ம ஜரா மரணாதிகளாலே -பிறப்பு மூப்பு இறப்பு முதலியவைகளாலே -நோவு படுகிற
இம் மக்கள் நடுவினின்றும், இவை நடை யாடாத தேசத்திலே அழைத்துக் கொண்டருள வேண்டும்- என்கிறார்.

வாங்கு நீர் மலர் உலகில் நிற்பனவும் திரிவனவும்
ஆங்கு உயிர்கள் பிறப்பிறப்புப் பிணி மூப்பால் தகர்ப் புண்ணும்;
ஈங்கு இதன் மேல் வெந் நரகம்; இவை என்ன உலகியற்கை!
வாங்கு எனைநீ, மணிவண்ணா! அடியேனை மறுக்கேலே–4-9-5-

வாங்கு நீர் மலர் உலகில் –
இவ் வருகு உண்டான காரிய வர்க்கத்தையடையத் தன் பக்கலிலே வாங்கா நின்றுள்ள நீரிலே உண்டாய் –
விஸ்த்ருமாகா நின்றுள்ள -விரிவடைந்துள்ள உலகத்திலே.
காரியங்கள் எல்லாம் காரணத்திலே லயமாகக் கடவன அன்றோ?
ஆப்யாய பூர்விகையாய்- லயத்தை முன்னிட்டு -அன்றோ படைப்பு இருப்பது?
அன்றிக்கே, ‘நீராலே சூழப்பட்டதும் திரு நாபிக் கமலத்தில் பிறந்ததுமான உலகத்திலே’ என்னுதல்.
வாங்கு – வளைந்த.
(தண்ணீர்,காரணம்; பூமி, காரியம். தண்ணீரினின்றும் பூமி உண்டாயிற்று என்ற சிருஷ்டி முறையை )

திரிவனவும் நிற்பனவும் –
ஸ்தாவரங்களும் ஜங்கமங்களும்,

ஆங்கு உயிர்கள் –
அந்த அந்தச் சரீரத்திலே யுள்ள ஆத்மாக்கள்.
அன்றிக்கே, ‘நிற்பனவும் திரிவனவுமான உயிர்கள்’ என்று கூட்டி ‘ஸ்தாவரமாகவும் ஜங்கமமாகவும் இருக்கின்ற உயிர்கள்’ என்னலுமாம்.
ஆங்கு’ என்பதனை, மேலே வருகின்ற ‘வாங்கு எனை நீ’ என்றதனோடும் கூட்டலாம் .

பிறப்பு இறப்பு பிணி மூப்பால் தகர்ப் புண்ணும் –
பிறப்பு இறப்பு மரணம் முதலியவைகளாலே நெருக்குண்ணா நிற்பர்கள் சம்சாரத்தில் இருக்கும் நாள்கள் முழுதும்.

இதன் மேல் வெந்நரகம் –
இதற்கு மேல் போனால் கொடிதான நரகம்.
இங்கு இருந்த நாள் மூலையடியே ஸூகாநுபவம் பண்ணித் திரிந்ததைப் போன்றது
துன்பத்தை இன்பமாக மயங்கும் மயக்கத்தாலாவது இன்பம் உண்டு இங்கு;
அங்கு, வடிகட்டிய-நிஷ்க்ருஷ்ட – துக்கமே ஆயிற்று உள்ளது,’ என்றபடி.
உயிர்க்கழுவில் இருக்குமவன் நீர் வேட்கை கொண்டு தண்ணீரும் குடித்து நீர் வேட்கை நீங்கினவனாய்
இருக்குமாறு போன்றதே அன்றோ இங்குள்ளவை? அதுவும் இல்லை அங்கு.

இவை என்ன உலகு இயற்கை –
இது ஓர் லோக யாத்திரை -உலக வாழ்வினைப் பண்ணி வைக்கும்படியே! ‘
ஆனால், உமக்குச் செய்ய வேண்டுவது என்?’ என்ன,

ஆங்கு வாங்கு எனை –
ஸ்ரியா சார்த்தம் ஜகத் பதி ஆஸ்தே விஷ்ணுர் அசிந்த் யாத்மா பக்தைர் பாகவதைஸ் ஸஹ –நினைவிற்கும் எட்டாத
உலக நாதரானா ஸ்ரீ விஷ்ணு வானவர் நித்யர்களாலும் முத்தர்களாலும் சூழப்பட்டுப் பிராட்டியோடு கூட
ஸ்ரீ வைகுண்டம் என்கிற மேலான உலகத்தில் எழுந்தருளியிருக்கிறார்,’ என்கிறபடியே.
ஏழுலகும் தனிக்கோல் செல்ல நீ வீற்றிருக்கிற இடத்திலே என்னை வாங்க வேண்டும்.

மணி வண்ணா –
சப்தாதி விஷயங்களில் -ஐம்புல இன்பங்களிலே-ப்ரவணனாய் – ஈடுபாடு உடையவனாய்
அவற்றின் வடிவிலே துவக்குண்டு இருக்கிற என்னை, ‘அவ் வடிவை நாய்க்கு இடாய்?’ என்னும்படியான
உன் வடிவைக் காட்டிக் கொண்டு போக வேண்டும்.
மனைப்பால், பிறந்தார் பிறந்தெய்தும் பேரின்பம் எல்லாம், துறந்தார் தொழுதார் அத்தோள்,-இரண்டாந்திருவந். 42- என்கிறபடியே,
இவன் படியைக் கண்டால் வேறு ஒன்றும் பிடியாதே அன்றோ?

அடியேனை –
உன் படி அறிந்த என்னை; என்றது, ‘நீயும் அவ் வோலக்கமுமாய் இருக்கிற இருப்பில் இனிமை அறிந்த என்னை’ என்றபடி.

மறுக்கேலே –
ஜென்ம ஜரா மரணாதிகளாலே -பிறப்பு மூப்பு மரணம் முதலியவைகளாலே -நெருக்கு உண்கிற இவர்கள் நடுவே இருந்து
நெஞ்சு மறுகாதபடி பண்ண வேண்டும்.
என்னைக் கலங்கப் பண்ணாதே கொள்.
தெளி விசும்பிலே வாங்கி யருளவேண்டும்.

அடியேனை மறுக்கேல்’
அசாதாரணராய் -உனக்கே உரியராய் -சேஷ பூதராய் -அடியருமாய் இருப்பாரைக் கொண்டு
லீலா ரசம் அனுபவிக்கக் கடவதோ?’ என்பார், ‘அடியேனை மறுக்கேல்’ என்கிறார்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-4–

November 23, 2018

சேதனர் ஐஸ்வர்யத்தை விரும்பினால், அது விநாச ஹேதுவாய் -அழிவிற்குக் காரணமாதலைக்
காணா நிற்கச் செய்தேயும், மீண்டும் அந்தச் செல்வத்தை விரும்புதலே ஸ்வபாவமாம் படி – இயல்பாம் படி –
இருக்கிற இதற்குக் காரணம் யாதோ? நான் இது கண்டு பொறுக்க மாட்டுகின்றிலேன்:
முன்னம் என்னை இவர்கள் நடுவில் நின்றும் வாங்க வேண்டும்,’ என்கிறார்.

கொள் என்று கிளர்ந்து எழுந்து பெருஞ்செல்வம் நெருப்பாகக்
கொள் என்று தமம் மூடும்; இவை என்ன உலகியற்கை!
வள்ளலே! மணிவண்ணா! உன கழற்கே வரும் பரிசு,
வள்ளல் செய்து அடியேனை உனது அருளால் வாங்காயே –4-9-4-

கொள் என்று கிளர்ந்து எழுந்த பெரும் செல்வம் –
இவன் தான் அர்த்தியா விரும்பாது இருக்கச் செய்தேயும் ‘கொள், கொள்’ என்று
மொண்டெழு பானை போலக் கிளர்ந்து வருகிற எல்லை இல்லாத செல்வமானது.
நெருப்பாக –
நிச்சேஷமாக -அடியோடு அழிய’ என்னுதல்;
அன்றிக்கே ‘தன்னுடைய விநாசத்துக்கு – அழிவிற்குக் காரணமாக’ என்னுதல்.
செல்வம் அழிவிற்குக் காரணமாதல் யாங்ஙனம்?’ எனின், ‘இவன் வாழ்கிறான்’ என்கிற இது கேட்டுப் பொறுக்க மாட்டாமலே
அன்றோ பிறர் இவனை அழிக்க வருவது? ஆதலால், தன் அழிவிற்குச் செல்வம் காரணமாதல் காண்க.

கொள் என்று தமம் மூடும் –
இப்படிச் செல்வமானது அழிவிற்குக் காரணமாதலைக் காணச் செய்தேயும்,
பிறர் இவனைக் ‘கொள், கொள்’ என்று தூண்ட, தம அபி பூதனாய் – -அறிவின்மையால் மூடப்பட்டவனாய் –
துராசையாலே-பேராசையாலே முன்பு அழிவிற்குக் காரணமான அச் செல்வத்தை ஏற்றுக் கொள்வான்.
அறிவின்மையால் மூடப்பட்டவனாய் விரும்புகிறான் என்பதனை இவர் அறிந்தவாறு யாங்ஙனம்?’ எனின்,
மீளவும் அச் செல்வத்தை அவன் விரும்பும் போது தமோ குணத்தாலே மூடப்பட்டவனாய்த் தானே இருத்தல் வேண்டும்?
அன்றிக்கே, ‘கொள்’ என்று தூண்டுகிறது, மனமாகவுமாம்.
அன்றிக்கே, ‘இது அழிவிற்குக் காரணமாம்,’ என்று அறியச் செய்தேயும், இவனுடைய மனத்தைத்
தமோ குணத்தாலே மறைப்பித்து, ‘அதனைக் கொள்’ என்று தூண்டி இவனை விரும்பும்படியாகச் செய்யும்
இச் செல்வத்தினுடைய வலிமை,’ என்னலுமாம்.
ஹதே பீஷ்மே ஹதே த்ராணே ஹதே கர்ணே மஹா ரதே ஆசா பலவதீ ராஜன் சல்யோ ஜேஷ்யதி பாண்டவான்-
மஹாரதரான பீஷ்மர் இறந்த பின்னரும், துரோணர் இறந்த பின்னரும், கர்ணன் இறந்த பின்னரும்,
சல்லியன் பாண்டவர்களை வெல்வான் என்ற ஆசையானது அதிகரித்தது,’ என்கிறபடியே,
அதிரதர் மஹாரதர் அடையப் பட்டுப் போகாநிற்கச் செய்தேயும், பின்னையும் சல்லியனைக் கொண்டே
பாண்டவர்களை வெல்லப் பார்த்தான் அன்றோ துரியோதனன்-

இவை என்ன உலகியற்கை –
இவை லோக யாத்திரை -உலக வாழ்வுகள் சில இருக்கிறபடியே!

வள்ளலே –
ஐஸ்வர்யம் விநாச ஹேது -செல்வம் அழிவதற்குக் காரணம்’ என்னுமதனை என் நெஞ்சிலே படுத்தி
எனக்கு ஒளதார்யத்தைச் செய்தவனே!

மணி வண்ணா –
மாணிக்கப் பண்டாரத்தை அன்றோ ஒளதார்யம் செய்தது?
சாதந அநுஷ்டானம், மற்றொன்றனைப் பண்ண அன்றாயிற்று.
அன்றிக்கே, ‘செல்வம் முதலானவற்றில் வெறுப்பினைப் பிறப்பித்தது, பிடாத்தை விழவிட்டு வடிவழகைக் காட்டியாயிற்று-
என்பார்- ‘மணி வண்ணா’ என்கிறார் என்னலுமாம்.

உன கழற்கே வரும் பரிசு –
ஞான லாப மாத்திரத்தால் போதுமா? பேற்றினைப் பண்ணித் தரவேண்டாவோ?
மயர்வு அற மதி நலம் அருளினதைப் போன்று, துயர்அறு சுடரடி தொழுது எழப் பண்ண வேண்டாவோ?
பசியை விளைத்தால் சோறு இட வேண்டாவோ?

வள்ளல் செய்து –
உன் திருவடிகளிலே நான் வந்து கிட்டும்படியாக ஒளதார்யத்தைப் பண்ணி. என்றது,
இவன் இப் பேற்றைப் பெறுவான்,’ என்று-விஷயீ கரித்து -அங்கீகரித்து, என்றபடி.

அடியேனை –
பிறர் உடைமையையோ நான் நோக்கச் சொல்கிறது –
உன்னுடைய உடமை நசியாமல் நோக்க நோக்க வேண்டும்’ என்று பிரார்த்திக்கின்ற என்னை.

உனது அருளால் –
மயர்வு அற மதிநலம் அருளினதைப் போன்று-ப்ராப்திக்கு ஈடாய் – பேற்றுக்கும் தனியே ஓர் அருளைச் செய்யவேண்டும்.

வாங்காய்-
என்று அஃறிணையைப் போன்று சொல்லுகிறார்.
அதற்கு அடி, இத்தலையில் பரமபத்தி பர்யந்தமாகப் பிறந்தாலும்,
பெறுகிற பேற்றின் கனத்தைப் பார்த்தால், அத்தலையின் அருளாலே பெற்றதாம்படி இருக்கையாலே.

————————————————————

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் – -4-9-3–

November 23, 2018

ஆபி ஜாத்யாதிகள் எல்லாம் கிடக்க, இவை முடிகிறபடியைக் கண்டு பொறுக்க
மாட்டுகின்றிலேன்; துக்க கந்தம் இல்லாத உன் திருவடிகளிலே அடிமை கொள்ள வேண்டும்,’ என்கிறார்.

கொண்டாட்டும் குலம் புனைவும் தமர் உற்றார் விழு நிதியும்
வண்டு ஆர் பூங் குழலாளும் மனை ஒழிய, உயிர் மாய்தல்
கண்டு ஆற்றேன் உலகியற்கை! கடல்வண்ணா! அடியேனைப்
பண்டே போல் கருதாது,உன் அடிக்கே கூய்ப் பணி கொள்ளே–4-9-3-

கொண்டாட்டும் –
முன்பு ‘இன்னான்’ என்று அறிய ஒண்ணாதபடி அவஸ்துவாய் -பொருள் அல்லாதானாய்ப் போந்தான் ஒருவன்
அல்பம் -சிறிது வாழப் புக்கவாறே ‘முதலியார்’ என்றாற் போலே சொல்லுவார்கள்.
பயிலும் திருவுடையார்’-திருவாய் 3. 7 : 1- என்றே அன்றோ இவர்கள் கொண்டாடும் விஷயம்-

குலம் புனைவும் –
நல் வாழ்வு வாழப் புக்க அன்று தொடங்கி இவனுக்கு ஒரு குலம் உண்டாகத் தொடுத்துச் சொல்லுவர்கள்.

தமர் –
முன்பு ‘இவனோடு நமக்கு ஓர் உறவு உண்டாகச் சொல்லுமது சாலத் தண்ணிது’ என்று போனவர்கள்
இவன் வாழப் புக்கவாறே உறவு சொல்லிக் கொடு வந்து கிட்டுவார்கள்,
அவன் தமர்’-முதல் திருவந். 55- என்று தமக்குத் தமர் புறம்பே அன்றோ?

உற்றார் –
முன்பு, ‘இவனோடு சம்பந்தம் செய்து கோடல் தரம் அன்று; நிறக்கேடாம்,’ என்று போனவர்கள்,
இப்போது ‘இவனோடு ஒரு சம்பந்தம் பண்ணினோமாக வல்லோமே!’ என்று ஆதரித்து மேல் விழுவர்கள்.

விழு நிதியும் –
நினைவின்றிக்கே இருக்கச் செய்தே சருகிலை திரளுமாறு போலே சீரிய நிதி வந்து கைப் புகுருமே;
அச் செல்வத்திற்குப் போக்கடி காணாமல், செய்வது அறியாமல், அதனை முன்னிட்டு ஒரு
ஸ்திரீயை -பெண்ணை ஸ்வீகரிக்கும் -மணந்துகொள்வான்;
அவள்தான் வண்டு ஆர் பூங்குழலாள் ஆயிற்று.
இவள் செவ்வி வண்டே உண்டு போமித்தனை போக்கித் தான் உண்ண மாட்டான் ஆதலின், ‘வண்டார் பூங்குழலாள்’ என்கிறது.
என்னை?’ எனின், இன்பத்திற்குத் தகுதி-யோக்யதை -யில்லாத பருவத்திலே ஆயிற்றுத் தான் அவளை மணந்துகொண்டது.
சேலேய் கண்ணியரும் பெருஞ்செல்வமும் நன்மக்களும், மேலாத் தாய் தந்தையும்’-திருவாய். 5. 1 : 8-
இவை எல்லாம் சர்வேஸ்வரனே யன்றோ இவருக்கு?

மனை ஒழிய –
அவளுக்கும் தனக்கும் ஏகாந்தமாக அனுபவிக்கைக்குத் தன் இயற்றி -ஆற்றல் எல்லாம் கொண்டு பல நிலமாக அகத்தை எடுப்பான்.

உயிர் மாய்தல் –
இவை குறி அழியாதிருக்க, இவளைக் கூட்டோடே கொடுத்து, இப்படிப் பாரித்த தான் முடிந்து போவான்.

கண்டு ஆற்றேன் உலகு இயற்கை –
இப்படிப்பட்ட உலக வாழ்வினை என்னால் பொறுக்கலாய் இருக்கிறதில்லை.

கடல் வண்ணா –
இந்த உலக வாழ்க்கையின் படி அன்றிக்கே அனுபவிக்கலாவதும் ஒரு படி உண்டே.
இவர்கள் துக்கத்தை நினைத்தலால் வந்த துன்பம் தீரச் ஸ்ரமஹரமான உன் வடிவைக் காட்டியருளாய்.

அடியேனைப் பண்டே போல் கருதாது –
பொய்ந்நின்ற ஞானம்’ என்ற பாசுரத்தில் ‘இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை’ என்ற அளவாக
என்னைத் திருவுள்ளம் பற்ற ஒண்ணாது. ‘என்னை?’ எனின்,
பகவத் விஷயத்தில் அவகாஹித்து -மூழ்கிச் சொல்லுகிற சொல்,
மற்றைய விஷயங்களினுடைய தோஷங்களைப் பார்த்துச் சொல்லுகிற சொற்களைப் போன்று இராதே அன்றோ?
சிற்றாள் கொண்டார், இவர்க்காகில் இது சேர்க்கை பல்லி போலே பணியன்றோ என்று இருக்க ஒண்ணாது,’ என்கிறார் என்றாராம்.
(நிலைப்பல்லி, ‘சேர்க்கைப்பல்லி ஓர் இடத்திலேயே பலகால் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் )
அன்றிக்கே, மேலே, ‘உன்னைப் பிரிந்து கூப்பிட்ட அவ்வளவாக நினைக்க ஒண்ணாது,
பர அநர்த்தம் – பிறருடைய துக்கத்தைக் கண்டு கூப்பிடுகின்ற இதனை,’ என்னலுமாம்.

உன் திருவடிக்கே கூய்ப் பணி கொள்ளே –
உன் திருவடிகளிலே அழைத்து என்னை அடிமை கொண்டருளவேண்டும்.
உன் திருவடிகளிலே அழைத்தாலும், அடிமையின் சுவடு -இனிமை அறியில் அன்றோ நான் மீளாதொழிவது?
ஆன பின்னர், என்னை நித்ய கைங்கரியம் கொண்டருள வேண்டும்,’ என்னுதல்;
அன்றிக்கே, ‘சோற்றை யிட்டுப் பணிகொள்’ என்னுமாறு போலே, ‘கூய்ப் பணிகொள்’ என்கிறார் என்னுதல்.

—————————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்