ஸ்ரீ தெள்ளியதா நம்பிள்ளை செப்பு நெறி தன்னை வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப்பிள்ளை நன்குரைத்த ஈடு முப்பத்தாறாயிரம் -3-3-5-

நித்ய ஸூரிகளுக்கும் தன்னைத் தந்தான் என்றது ஓர் ஏற்றமோ எனக்குத் தன்னைத் தந்தவனுக்கு!’ என்றார் கீழ் பாசுரத்தில்;
‘எனக்குத் தன்னைத் தந்தான்’ என்கிற இதுதான் ஓர் ஏற்றமோ,
என்னிலும் தாழ நின்றாரைத் தேடிப் பெறாதே இருக்கிறவனுக்கு?’ என்கிறார் இப்பாசுரத்தில்.

சோதி ஆகி,எல் லாஉல கும்தொழும்
ஆதி மூர்த்திஎன் றால்அளவு ஆகுமோ,
வேதி யர்முழு வேதத்து அமுதத்தைத்
தீதுஇல் சீர்த்திரு வேங்கடத் தானையே?–3-3-5-

சோதியாகி –
நிரவதிக தேஜோ ரூபமான திரு மேனியை யுடையவனாய்
நீல தோயத மத்யஸ்தா –என்னா நிற்கச் செய்தே–பீதாபா -என்கிறது -அதாவது
ஸ்ரமஹரமான வடிவைப் புகர் முட்டாக்கிட்டிருக்கும் என்கையும்,
அப்புகர் தன்னை -ஸ்ரமஹரமான- வடிவு தான் க்ரஸித்துக் கொண்டு இருக்கும் எங்கையும் – போதரும்.
இத்தால், ‘ஒன்றையொன்று விடாதே இரண்டும் நிரபேஷம் என்றபடி.
பீதாபா என்றது ஸ்வ தேஜஸ்ஸை விக்ரஹம் தான் பணம் பண்ணிக் கொண்டு இருக்கும் என்றபடி
தேஜஸாம் ராசி மூர்ஜிதம் -வன்மையுள்ள பேரொளிகளின் கூட்டமாயுள்ள அந்த விஷ்ணு’ என்பது ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம்
‘நீல நிறத்தையுடைய மேகத்தை நடுவிலேயுடைய மின்னற்கொடி போன்று ஒளியுடன் கூடியதாயும்,
நீவாரதானியத்தின் வால் போன்று மெல்லியதாயும், உருக்கிய தங்கம் போன்று காந்தியையுடையதாயும் இருக்கிற
ஒரு சிகையிருந்தால், அது பரமாத்துமாவின் சரீரத்திற்கு ஒப்பாகலாம்’ என்பது உபநிஷதம்-

எல்லா உலகும் தொழும் ஆதிமூர்த்தி என்றால் அளவாகுமோ –
இப்படிச் சொன்னால் தான் அவனுக்கு ஏற்றமாகப் போருமோ!
‘ஆயின், ‘எல்லா உலகும் தொழும் ஆதி மூர்த்தி என்றால் அளவாகுமோ?’ என்பதற்கு,
முன்னர் ‘எல்லா உலகும் தொழும் ஆதி மூர்த்தி’ என்றாரோ?’ என்றது, என் சொல்லியவாறோ?’ எனில்,
‘எண்ணில் தொல்புகழ் வானவ ரீசன்’ என்றவர், ‘ஈசன் வானவர்க்கு என்பன்’ என்று அதனையே அனுபாஷித்து –
பின்னும் கூறியது போன்று, இங்கும் அவ்வாறு சொன்னாரோ?’ என்னில் என்றபடி. விழுக்காட்டாலே சொன்னார்.
‘எங்ஙனே?’ என்னில், மேல், தம்மை ‘நீசனேன் நிறைவொன்றுமிலேன் ‘என்றாரேயன்றோ?
இதனால் தம்மைத் தாழ்வுக்கு இவ்வருகாகச் சொன்னாராவர்;
மிகத் தாழ்ந்தவரான தாம் தொழுத போதே எல்லா உலகங்களும் தொழுதமை விழுக்காட்டாலே பெறுதும்;
‘எல்லாவற்றுக்கும் மேல் படி அமிழ்ந்தது’ என்றால், ‘கீழ்ப் படி மூழ்கினமை’ சொல்ல வேண்டா அன்றே?

தொழும்
யதார்ஹம் கேஸவே விருத்தி மவசா பிரதி பேதிரே ‘கிருஷ்ணனிடத்தில் பரவசப்பட்டவர்களாய்த்
தகுந்தவாறு செயலை அடைந்தனர்’ என்கிறபடியே,
தொழக் கடவோமல்லோம் என்ற நினைவினைச் செய்து கொண்டிருந்தவர்களுங்கூடக்
கண்டவாறே தொழுதார்களாதலின், ‘எல்லா உலகும் தொழும்’ என்கிறார்.

ஆதி மூர்த்தி
ப்ரஹ்மம் ஜிஜ்ஞாஸ்யம்-‘பிரஹ்மம் அறியத் தக்கது,’என்னா- என்று கூறி, ஜிஜ்ஞாஸ்யமான ‘அறியத் தக்கதான
பிரஹ்மத்துக்கு லக்ஷணம் யாது?’ என்ன,
ஜெகஜ் ஜென்மாதி காரணம் -என்றது இறே-

காரண வாக்யங்கள் ஒருங்க விட்டது எங்கனே என்னில்
-யதோவா இமானி பூதாநி ஜாயந்தே -தத் விஜிஜ்ஞாசஸ்வ தத் ப்ரஹ்ம– எதனிடத்தினின்றும் இந்தப் பூதங்கள்
உண்டாகின்றனவோ, எதனால் உண்டானவை பிழைத்திருக்கின்றனவோ, இவையெல்லாம் அழிந்து பிரளய காலத்தில்
எதனை முற்றிலும் சேர்கின்றனவோ, அதனை அறிவாயாக; அதுதான் பரப்பிரஹ்மம்’ என்பதாக
உலகங்களெல்லாம் உண்டாதல் முதலானவற்றிக்குக் காரணம் பிரஹ்மம் என்று கூறியது.-
ஆஸ்ரயணீய வஸ்து -‘அடையத்தக்க பொருள் யாது?’ என்ன,
காரணந்து த்யேயா ‘காரணமான பொருளே தியானத்திற்கு உரியது என்றும்,
யோ ப்ராஹ்மணம் விததாதி பூர்வம் முமுஷுர்வை சரணம் அஹம் ப்ரபத்யே ‘எவன் உலகங்களையெல்லாம் படைப்பதற்கு முன்னே
நான்முகனைப் படைத்தானோ, எவன் அந்த நான்முகனுக்கு வேதங்களை உபதேசித்தானோ’ என்றும்
உலகங்கட்கெல்லாம் காரணப் பொருளே தியானத்திற்கு உரியது என்று கூறியது.
அப்படியே, இவரும் ‘எல்லா உலகுந் தொழும்’ என்று-ஆஸ்ரயணத்தை– அடைகின்ற பொருள்களைக் கூறி,
‘ஆதிமூர்த்தி’ என்று-ஆஸ்ரயணீய வஸ்துவை-அடையக்கூடிய பொருளை அருளிச்செய்தார்.

இனி, ‘அளவாகாது’ என்று சொல்லும்போதும் சிறிதளவு சொல்லிப் பின்னர்,
யாதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே -‘அந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் வாக்குகள் மீளுகின்றனவோ என்னும்
வேதம் வேண்டாவோ?’ -ஆகவே இவரும் மேல்;
வேதியர் முழு வேதத்து அமுதத்தை –
சாஹி ஸ்ரீர் அம்ருதா சதாம் -‘அந்த வேதமானது பெரியோர்கட்கு அழிவற்ற தனமாய் இருக்கிறது,’ என்கிறபடியே,
வேதங்களைச் செல்வமாகவுடைய பிராமணருடைய எல்லா வேதங்களாலும் -ப்ரதிபாதிக்கப்பட்ட -சொல்லப்படுகின்ற –
போக்யதா பிரகர்ஷத்தை -இனிமை மிகுதியை -யுடையவனை. –
இனி,
சர்வ வேதா யத் பதமாம நந்தி– எந்தப் பரம்பொருளை எல்லா வேதங்களும் சொல்லுகின்றனவோ’ என்றும்,
சர்வ வேதா யத்ரைகம் பவந்தி ‘எல்லா வேதங்களும் எந்தப் பரம்பொருளிடத்தில் ஒரே முகமாய் ஆகின்றனவோ’ என்றும்,
வேதைச்ச சர்வர் அஹமேவ வேத்ய ‘எல்லா வேதங்களாலும் அறியப்படுமவன் நானே’ என்றும்
வருகின்றவாற்றால் எல்லா வேதங்களாலும் சொல்லப்படுகின்ற ஆனந்த குணத்தை யுடையவனை என்னுதல்.
ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம ‘பிரஹ்மம் ஆனந்தமானது’, ரசோ வை ச அந்தப் பிரஹ்மமானது ரச மயமாய் இருக்கிறது,’ என்பன உபநிஷத்-
(வேதியர் முழுவேதத்து அமுதத்தை’ என்பதற்கு : ஸ்வரூபத்தில் இனிமை; குணத்தில் இனிமை.-இரண்டையும் அருளிச் செய்தவாறு )

தீது இல் சீர்த் திருவேங்கடத்தானையே –
தீது -குற்றம் / இல் -இல்லாமை /குற்றமற்ற குணங்களையுடையவனை.
சீருக்குத் தீதாவது, அடைகின்ற அடியார்களுடைய-ஆஸ்ரிப்பாருடைய- குணாகுண நிரூபணம் பண்ணுகை. என்றது,
விஷயீ கரிக்கும் -‘அங்கீகரிக்குமிடத்தில், ‘இன்னார் ஆவர், இன்னார் ஆகார்’ என்று ஆராயும் குற்றமின்றியிருத்தல்’ என்றபடி.
‘நன்று; கீழ் , ‘எல்லா உலகும் தொழும் ஆதிமூர்த்தி என்றால் அளவு ஆகுமோ?’ என்றதிற்காட்டில் ஏற்றமாகச் சொன்ன பொருள் என்?’ என்னில்,
‘ஈசன் வானவர்க்கு என்பன்’ என்பதைக்காட்டிலும், ‘என்கண் பாசம் வைத்த பரஞ்சுடர்ச்சோதி’ என்ற இடத்தில் ஏற்றங்கண்டோம்;
அதைப்போன்று, ‘எல்லா உலகுந்தொழும்’ என்பதனைக் காட்டிலும் ‘தீதில் சீர்த் திருவேங்கடத்தான்’ என்ற இடத்தில் ஏற்றம் யாது?’ எனின்,
‘என்னை அங்கீகரித்தான் என்ற இது ஒரு ஏற்றமோ? என்னைக்காட்டிலும் தாழ்ந்தாரைத் தேடிக் கிடையாமையாலே
பட்டினி விட்டு,ஆசயா யதி வா ராம – ‘பெருமாள் மீண்டும் என்னைக் கூப்பிடுவாரோ என்ற ஆசையினால் இருந்தேன்’ என்பது போன்று,
-அவசர பிரதீஷனனாய் -காலத்தை எதிர்நோக்கிக்கொண்டு நிற்கின்றவனுக்கு. ‘என்றது,
என் சொல்லியவாறோ?’ எனின்,
‘நீசனேன் நிறைவொன்றுமிலேன்’ என்ற இவருடைய குற்றங்களைக் குணமாகக்கொண்டு அங்கீகரித்து,
இவருக்கு அவ்வருகு குற்றமுடையாரைத் தேடிக் கிடையாமையாலே நிற்கிறான் என்பதனைத் தெரிவித்தமையால்,
அவ்வாறு நிற்றலே ஓர் ஏற்றம் என்க.
இனி, ரக்ஷகனுக்கு -பாதுகாக்கிறவனுக்குப் பாதுகாக்கப்படும் பொருள்-ரஷ்ய வர்க்கம் – பெற்ற அளவிற்கு
மனநிறைவு வருதல் -ரக்ஷகத்வத்துக்கு -பாதுகாத்தலுக்குக் குற்றமாமாதலின், ‘தீதில்சீர்’ என்கிறார் என்னுதல்;
ஸந்துஷ்ட ஷத்ரியஸ் ததா ‘க்ஷத்திரியன் பெற்றதைக் கொண்டு திருப்தி யடைவானாயின் நஷ்டமடைவான்,’ என்பது பொதுவான தர்மம்.
(ஸ்லோகத்தின் பொருள் முற்றும் வருமாறு :- ‘பிராஹ்மணன் பெற்றதற்குமகிழானாயின், நஷ்டமடைவான்;
அப்படியே, க்ஷத்திரியன் பெற்றதைக் கொண்டு திருப்தியடைவானாயின் நஷ்டமடைவான்;
பொதுமகள் நாணத்தையுடையவளாயின் நஷ்டமடைவாள்;
நற்குலப்பெண் நாணத்தை விடுவாளாயின் குற்றமுடையவளாவள்,’ என்பது,)

நம்பிள்ளை, பின்பழகிய பெருமாள் ஜீயர் மடத்திலே எழுந்தருளியிருக்கச்செய்தே,
‘ஈஸ்வர பரத்துவத்தை அநுசந்திக்கையாவது, ஜகத் காரணத்துவத்தை அநுசந்திக்கை’ என்றருளிச்செய்தாராம்,
ஆச்சான் பிள்ளை, நடுவில் திருவீதிப்பிள்ளை பட்டரை ‘பகவத் குணங்களையெல்லாம் சேர அனுபவிக்கலாந்துறை யாது?’ என்று கேட்டருள,
‘ஜகத் காரணத்துவத்தை அநுசந்திக்கவே எல்லாக் குணங்களையும் அநுசந்தித்ததாம்’ என்றருளிச்செய்தாராம்.

——————————————————-

ஸ்ரீ கோயில் கந்தாடை அப்பன் ஸ்வாமிகள் திருவடிகளே சரணம் –
ஸ்ரீ வடக்கு திருவீதி பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ வாதி கேசரி அழகிய மணவாள ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம்பிள்ளை திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ நம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ பெரிய பெருமாள் பெரிய பிராட்டியார் ஆண்டாள் ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: